cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Висарион Дебарски
Висарион Слепченски кој до неодамна науката го нарекуваше и Дебарски заради неговото родно место, се вбројува во најплодните и најзначајните книжевници од Македонија во XVI век. За животниот пат на Висарион, од неговите скромни записи го откриваме неговото родно поднебје - Дебарско. Тој во текот на целиот свој живот е активен книжевник, но премногу скромен во изнесувањето на неговите биографски податоци што е својствено за неговото животно определување во монаштво. Тој во манастирот како монах го поминал својот живот во неуморна посветеност развивајќи три децении книжевна активност. Тој е наречен со право Слепченски по местото на неговиот подвиг.
Првото негово датирано книжевно дело е пишувано околу 1540 г., а последното 1565 г. Тој е активен книжевник кој не се задоволува само со препишување на веќе постојните ракописни книги, туку самиот врши избор на текстови, создавајќи ракописни зборници во кои преовладуваат текстови од филозофско-богословска, догматска, граматичка и полемичка содржина. Во овој тип негови ракописи се: „Дионисиј Ареопагит“ (1542), „Посланието на Јован Дамаскин до Козма Мајумски“, „Богословски зборник“ (1540), „Поученија на Кирил Александриски“, „Златоуст“ (1548), „Четвороевангелие“(1548), „Слепченски поменик“ (1548) и др. Во прологот за март-август 1554 г. е поместена најголемата збирка патерички раскази што досега е пронајдена од таков тип словенски ракописи. во ова значајно дело Висарион ги вметнал расказите: „Отец Герасим и лавот“, „За картагенскиот војвода“, „Филозофот Евгариј и епископот Синесиј“, „За калуѓерот кој бил несправедливо обвинет за кражба“, „За жената која била убиена од својот свекор“, „Папа Григориј Римски“, „Павле Препростиот“... Висарион со овој свој пристап ја открива својата световна определба.
За реномето на овој книжевен деец зборува и соработката со охридскиот архиепископ Прохор, кој бил голем почитувач на словенските ракописи, а некои ракописи Висарион ги напишал по негова порачка. Од големиот број ракописи на Висарион Дебарски засега може да се зборува за триесетина ракописи, за кои со сигурност се знае дека се негови или за кои се претпоставува дека би можеле да бидат препишани од неговата рака. Тие денес се наоѓаат во библиотеката при БАН во Софија, во Југословенската академија во Загреб, во НУБ „Св. Климент Охридски“ во Скопје, во библиотеката на Академијата на науките во Санкт Петербург, во Хлудовата збирка во Москва, во Народната библиотека во Софија, во Софискиот црковен музеј и др..
Извори на енергија
Енергијата се појавува во акумулирани или преодни облици. Во зависност од тоа дали се појавуваат во природата се делат на примарни и секундарна извори на енергија.
Со обѕир на природната обновливост на изворите на енергија можат да бидат
Фосилни горива
Јагленот, нафтата и земниот или природен гас ги нарекуваме фосилни горива, затоа што настанале од остатоци на одамна умрени растенија и изумрени животни. Тие при горење ослободуваат топлина, која се употребува за добивање други облици енергија. Фосилните горива се необновлив извор на енергија, така што, поради трошењето, ги има се' помалку.
Јаглен
Од јагленот светот добива околу 20% енергија, а тој удел постојано се зголемува.
Нафта и земен гас
Од нафтата и земниот гас светот добива 60% од енергијата. Нафтата е главно гориво во сообрајќајот, а гасот е поголем извор на топлина во домаќинството и индустријата.
Резерви на нафта
Во 1960 година е проценето дека резервите на нафта ќе потраат четириесетина години. До 1990 година се пронајдени нови резерви, но пораснала и потрошувачката. Затоа и таа година резервите на нафта се проценети на четириесетина години.
Обновливи извори на енергија
Обновливите извори на енергија постојано се обновуваат, така што не можат да бидат исцрпени, ако со нив разумно се располага. Освен тоа, тие главно се почисти и за околината се помалку штетни од фосилните горива.
Енергија на ветрот -
Турбините на ветрот произведуваат струја на „фармите на ветер”, како што е онаа во Атмонт Пас во Калифорнија. Во 80-те години ширум светот биле поставени повеќе од 20.000 такви турбини. Научниците проценуваат дека по 2030 година моќта на ветрот ќе произведува повеќе од 10% од светската енергија.
Сончева енергија-
Сонцето е чист извор на обновлива енергија. Сончевата енергија се претвора во струја со помош на фотонапонски (сончеви, сончеви) колектори-ќелии, кои потоа напојуваат различни апарати: калкулатори, вештачки сателити и телефонски релеи во зафрлени краеви. Во многу земји, кои се богати со сонце, сончевата топлина служи за загревање на водата.Оваа енергија ја добиваме со помош на Електроцентрали.
Енергија на плимата
Морските мени произведуваат струја во естуарии, кои се заградуваат со брани. За време на плимата браните (бентови) се отвораат, а за време на осеките се затвораат, така што водата тогаш се испушта низ турбините, кога ќе се создаде разлика во нивото од околу 3 метри.
Хидроенергија
Моќта на водата се користи каде и да постои голема разлика во нивото, дали е прородна или создадена со брани. Водата која тече ги врти турбините, а тие ги вртат електричните генератори. Хидроенергијата денес произведува околу 7% струја.
Геотермална енергија
Геотермалната енергија всушност е топлина на Земјината кора. Денес во поголем број случаи се искористува во вулкански активните предели, на пример на Исланд и Нов Зеланд. Околу 20 земји ја искористуваат геотермалната енергија за загревање или производство на струја.
Енергија на брановите
Искористувањето на енергијата на брановите сè уште се истражува и се развива. Изградени се и неколку експериментални генератори. Некои се сместени крај брегот. Други се проектирани за отворено море на брановата предница може да дава енергија за 500 електрични светилки.
Енергија на биомасата
Станува збор за искористување на енергијата на органските материи, на пример дрвјата и земјоделските отпадоци. Електричните централи на биомаса се изградени во многу земји. Тие помалку го загадуваат воздухот и по правило не придонесуваат за глобалното затоплување.
Јадрена енергија
Јадрената енергија се добива со разградување на атоми на ураниум и плутониум. На светот има околу 350 јадрени електрични централи и тие произведуваат повеќе од 5% од светската струја. Атомските централи не испуштаат гасовити загадувачи и не придонесуваат за глобалното загревање, но постои опасност од несреќи, како и проблем во однос на отклонувањето на радиоактивниот отпад.
Опасности од јадрената енергија
Јадрениот отпад останува опасно радиоактивен уште илјадници години, потеребно е да се закопа или да се стави на дното на морето. Несреќите во атомските централи, како што беше таа во Чернобил во Украина во 1986 година, можат да изложат на зрачење стотици илјади луѓе и да загадат милиони квадратни километри од земјиштето.
ГПС-приемник
ГПС-приемник или ГПС-уред е секој уред што прима сигнали од глобалниот систем за позиционирање (GPS) со цел да ја одреди моментална местоположба на Земјата. ГПС-уредите ја прикажуваат географската ширина и географската должина, а некои можат да ја пресметаат и надморската височина. Покрај цивилната употреба, ваквите уреди наоѓаат примена во војската, воздухопловството и поморството.
ГПС-уредите може да имаат и дополнителни можности како:
Со други зборови, сите ГПС-уреди можат да одговорат на прашањето „Каде сум ?“, а може и да знаат да одговорат на:
Потрошувачка примена
Во потрошувачките уреди за ГПС-навигација спаѓаат:
Наменски ГПС-уреди
Наменските уреди се одликуваат со различен степен на преносливост. Наречени се „рачни“ или „спортски“ приемници и се напојуваат со заменливи батерии што траат повеќе часови, и сот тоа се погодни за планинарење, велосипедски туризам и други активности оддалечеи од електрична мрежа. Екраните им се мали, а некои од нив не се во боја. Куќиштата им се цврсти, а некои и водоотпорни.
Вградените програми на првите уреди не прикажувале карти. Во XXI век уредите прикажуваат карти, а неретко на нив и точки од интерес, информации за патиштата и гласовно давање на насоки по улиците и патиштата чекор по чекор.
Некои производители:
Мобилни телефони со GPS
Делумно поради регулативите за поттикнување на следење на мобилни телефони, вклучувајќи ја E911, највеќето ГПС-приемници се вградуваат во мобилни телефони, со различен степен на покриеност и услужност за корисникот. Во текот на најголемиот дел од XXI век се нудат паметни телефони (smartphones) со Java што им овозможува да користат внатрешен или надворешен ГПС-приемник (надворешниот поврзан со кабелче или Bluetooth). Други можат да покажуваат навијација по целиот свет со сателитски ГПС-сигнали како секој наменски пренослив ГПС-приемник, надградувајќи ја работата на режим „A-GPS“ кога се во досег. Трети пак, имаат мешан положбен систем што користи други сигнали кога ГПС-сигналите се несоодветни.
Постојат и други прилагодливи решенија за паметни телефони со вграден GPS. Некои од овие телефони можат да се „сврзуваат“ (tethering) со преносен сметач и така играат улога и на безжичен модем, истовремено нудејќи ГПС-навигација и приказ на местоположба. Таков пример е VZ Navigator од производителот Verizon Wireless од САД. Системот ја користи технологијата gpsOne за да ја одреди местоположбата, а потоа ја користи податочната врска на телефонот за да преземе карти и да ги пресмета патиштата. Слична услуга може да се добие и на iPhone. Nokia го дава програмот Ovi Maps бесплатно со нивните паметни телефони, каде картите можат да се стават однапред. Според пазарното испитување на Berg Insight, продажбата на мобилните уреди со GPS во 2009 изнесувала 150 милиони парчиња наспроти само 40 милиони наменски ГПС-приемници.
Постојат и посебни програми за ГПС-навигација наменети за мобилни телефони, како на пример Waze.
На преносни сметачи
Разни фирми нудат програмска опрема за ГПС-навигација во возила за преносни сметачи. Предноста на GPS на преносен сметач е тоа што нуди поголеми карти, контрола на функциите со тастатура, како и напредни можности за планирање на патувањето што ги нема на други подлоги.
ГПС-модули
Други ГПС-уреди треба да се поврзат со сметач за да работат. Ова може да биде домашен сметач, преносен сметач, па дури и личен дигитален помошник (PDA), или паметен телефон. Зависно од видот на сметачот и приклучоците, поврзувањето може да биде со сериски кабел, USB-кабел, или пак Bluetooth, CompactFlash, SD, PCMCIA и поновата ExpressCard. Некои ГПС-единици со PCMCIA/ExpressCard имаат и безжичен модем. Уредите обично немаат веќе инсталиран програм за навигација, па затоа корисникот мора да набави програм или да напише свој. Бидејќи корисниците можат сами да го одберат програмот, ова им дава поголем личен избор. Мошне често ГПС-приемниците за сметачи се нудат со придружен програм. Покрај ова, ГПС-модулите се значително поевтини од целосни засебни системи (околу 50-100 €). Програмот може да содржи карти само за извесна област, или пак да го покрива цел свет (ако се користат програми како Google Maps, VZ Navigator итн).
Авиопревоз
Авиопревозниците имаат ГПС-уреди што ја пресметува местоположбата и ги пренесуваат податоците на големиот повеќевлезен управувачки сметач на автопилотот. Тука спаѓаат информации за насоченоста, исцртување на поправени прикази, следење на летот и уреди за евидентирање.
Воена примена
ГПС-уредите наоѓаат значајна примена во војувањето и ја опслужуваат пешадијата (команданти и обични војници), мали возила и бродови, летала и проектили. Ваков пример се „Командантски дигитален помошник“ (Commander's Digital Assistant) и „Војнички дигитален помошник“ (Soldier Digital Assistant) на американската војска.
823 Сисигамба
823 Сисигамба — астероид припадник на Флориното семејство во Главниот астероиден појас. Неговиот пречник е околу 17 км и има албедо од 0,179. Вртежниот период не е определен но се претпоставува дека е поголем од 12 часа.
Дерматит
Дерматит или егзема — општ термин кој опфаќа повеќе кожни болести. Зборот дерматит потекнува од грчкиот јазик и значи воспаление на кожата. Овие заболувања се одликуваат со јадеж, црвенило и осип. Доколку состојбата е краткотрајна, можна е појава на мали меури, додека кај долготрајни случаи можно е задебелување на кожата. Зафатената површина на кожата може да варира од мала до цело тело.
Дерматит е алергиска реакција предизвикана од специфични алергени. На пример, кога кожата доаѓа во контакт со коприва тоа всушност обично предизвикува дерматит. Во главно, најкарактеристичните дерматити се:
Список на ѕвезди во соѕвездието Еднорог
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Еднорог, подредени по сјајност.
Ана Абергсон
Ана Матилда Аугуста Абергсон (6 јануари 1871 година во Стокхолм–18 април 1937 година во Парохија Оскар, Стокхолм) била водечка фигура во шведското движење за распределба на градината.
Личен живот
Ана Абергсон е родена во Стокхолм во 1871 година во семејството на Андреас Виктор Абергсон (26 март 1835 година во Стокхолм–7 август 1897 година во Фурусунд), јавен службеник, правосуден и политичар, и неговата сопруга Аугуста Ресен. Растејќи во богато семејство во областа Остермалм, таа добила сеопфатно образование кое вклучувало јазични студии во Англија и Холандија, како и практична обука во Градинарското училиште Градинско училиште Атвидабергс. Таа потоа се дигнала студии на Универзитетот во Стокхолм колеџ на Правниот факултет и 1897-1898 работела како помошник сметководител за Музејот на нордиските (Nordiska Museet).
Ана Абергсон починала на 18 април 1937 година и била погребана една недела подоцна на Нора бегравнингсплатсен во Солна, Стокхолм.
Распределба на градинарството и социјалните реформи
Ана Абергсон била запознаена со распределбата на градинарството преку нејзината пријателка, социјалдемократската политичарка и социјален реформатор Ана Линдхаген. Линдхаген првпат се сретнала со градини во Копенхаген во 1903 година и веднаш била зафатена од придобивките поврзани со здравјето што ги нуделе малите градинарски соединенија на урбаните семејства од работничката класа кои во тоа време честопати страдале од лоши услови за живеење, недостаток на свеж воздух и лоша исхрана. Во 1906 година, Абергсон и Линдхаген го иницирале формирањето на првата шведска асоцијација за распределени градини, Здружението за распределба на градини во Стокхолм (денес Здружението Градините на Голема Стокхолмска Колонија, ФССК); Линдхаген станала директор и Абергсон финансиски сметководител. Кога општината Стокхолм во 1921 година го презело управувањето со градината колонија, Абергсон ја презела позицијата директор од нејзината пријателка. До 1918 година, таа станала и сметководител на Национална асоцијација на либерално настроените, била секретарка на Одделот за распределба на градинарството на Јавната комисија за домаќинство и заедно со група колеги распределени градинари ја основале Регион на Стокхолмско друштво за одгледување со градинарската колонија Бергшамра, за која продолжила да работи до нејзината смрт во 1937 година.
Наследство
Во 1986 година, здружението за распределба на градинарството во Eriksdalslundens koloniområde именувала една од нивните улици „Ана Абергсон вег“. Друга улица наречена „Абергсонс“ може да се најде во населената градинарска колонија Бергшамра.
Фондацијата за стипендии, Фондацијата за стипендии на S и A Абергсонс, била основана со тестаментна наредба на Ана Абергсон од 3 јули 1934 година за поддршка на студентките по право на Универзитетот во Упсала „кои покажале талент и интерес за правото, со предност на ќерките на членот на Врховен суд“. Фондацијата била управувана од Упсала Академик, Управување со имотите и фондовите на фондациите на Универзитетот во Упсала.
Пјер Брасау
Пјер Брасау бил шимпанзо од 1964 година, користен за измама извршена од Оке „Даке“ Акселсон, новинар во шведскиот таблоид Готеборгс-Тидинген. Акселсон ја добил идејата да изложи серија слики направени од примат, под изговор дека тие се дело на претходно непознат француски уметник по име Пјер Брасау, со цел да се тестира дали критичарите можат да ја направат разликата помеѓу вистинска авангардна модерна уметност и делото на шимпанзо.
„Пјер Брасау“ бил Питер, четиригодишно обично шимпанзо од шведскиот Борос Џурпарк. Акселсон го убедил 17-годишниот чувар на шимпанзото да му даде четка и боја. Откако Питер создал неколку слики, Акселсон ги избрал најдобрите четири и договорил да бидат изложени во Галеријата Кристина во Гетеборг, Шведска.
Додека еден критичар забележал дека „само мајмун можел да го направи ова“, повеќето ги пофалиле делата. Ролф Андерберг од Готеборгс-Постен напишал: „Брасау слика со моќни потези, но и со јасна одлучност. Неговите потези со четка се извртуваат со бесна префинетост. Пјер е уметник кој настапува како балетан.“ Откако била откриена измамата, Андерберг инсистирал на тоа дека делото на Питер било „сè уште најдобрата слика на изложбата“. Приватен колекционер купил едно од делата за 90 американски долари (што би било приближно 751 долари денеска).
Во 1969 година, Питер бил префрлен во зоолошката градина Честер во Англија.
Бизмарк (брод)
Германскиот воен брод Бизмарк е најверојатно најпознатиот борбен брод од Втората светска војна. Крстен е по германскиот канцелар од XIX век Ото фон Бизмарк. Бизмарковата слава дојде за време на Битката кај Данскиот Проток, во која гордоста на Британската Кралска Морнарица, борбениот брод HMS Hood беше потонат во мај 1941, а наредната немилосрдна потера од Кралската Морнарица заврши со негово потонување само три дена подоцна.
Дизајнот на бродот започнал во раните 1930-ти, како следен чекор на Германскот развој на борбените бродови Deutschland класа крстосувачи и Gneisanau класа борбени бродови. Изградбата на вториот French Dunkerque класата на борбени бродови направи редизајнот да биде потребен, со што носивоста на Бизмарк се зголемила на 42,600 тони, иако официјално нејзината тонажа сѐ уште беше 35,000 тони, за да обезбеди рамноправност со бродовите изградени согласно со ограничувањето на Вашингтонската Морнарска спогодба. Целосно натоварен, Бизмарк и неговата сестра-брод Тирпиц имале можност на пренесување на товар потежок од 50,000 тони. Предложениот прототип на бродот бил со футуристички идеи под тајно име Plan Z, а неговата кобилица била спуштена на Blohm + Voss бродоградилиштето во Хамбург, на 1 јули 1936. Бродот беше пуштен во вода на 14 февруари 1939 година и овластен на 24 август 1940 на чело со капетан Ernst Lindemann.
Овој огромен брод кој сеел страв на почетокот бил предвиден како пљачкосувач на трговски бродови, бил толку широк што му овозможувало голема стабилност во бурните мориња на Северниот Атлантик и имал толкави резерви на гориво предвидени за борбените бродови кои биле наменети за операции во Тихиот Океан. Секако, опремен со осум 15-инчни главни топови наредени во четири куполи, значајна заварена-оклопна заштита и дизајниран за топ брзина не помала од 29 морски милји (дури достигнал импресивни 30,1 морски милји во повеќе обиди во мирните води на Балтикот), Бизмарк бил способен на заземење на било кој друг непријателски брод со барем најмалку исти одредби. Неговиот домет на артилерија лесно можел да десеткува било кој конвој кого ќе го сретнел. Бизмарк навлегувал во широките води на Северниот Атлантик, каде полнел гориво од германските танкери и останувал незабележан од Британските сили, со што Сојузничките конвојски мрежи би биле изложени на опасност со месеци.
Бизмарк испловил на својата прва и единствена мисија, со тајно име Rheinübung, на 18 мај 1941, во придружба со тешкиот крстосувач Prinz Eugen. Мисијата започнала под командата на Адмирал Günther Lütjens, и имала за цел да уништи што е можно повеќе Сојузнички бродови и да ги натера Британците да ги суспендираат конвоите, дури и на кратко, да компензираат за нивните малкубројни подморници во Атлантикот, да ги повлечат Британските морнарски сили од Средоземјето за да можат да го остварат планираниот напад на островот Крит и да му дозволат на Ромел и неговите сили да преминат во Либија.
Околу 5:30 часот наутро во сабота 24 мај, како што германскиот ескадрон го напуштал Данскиот Теснец, хидрофоните на Prinz Eugen забележале присуство на два брода во близина на пристаништето. После 15 минути двете страни биле доволно блиску за визуелен контакт, но германската флота сѐ уште не ја идентификувала непријателската сила. Тоа всушност била Британската морнарица со два свои борбени брода, Hood борбениот крстосувач и новиот Prince of Wales, кој само што бил завршен со изградба. Бил специјално пуштен во вода за да го пресретне Бизмарк, дури кога испловил на него имало работници кои ги завршувале останатите незавршени работи додека бродот се упатувал кон Бизмарк. Крстосувачот Hood бил изграден како брза борбена крстарица, изменета со оклоп за да пружи заштита како нормален борбен брод, но сепак нудел релативно слаба кабинска заштита. Во 5:49 капетанот на Prince of Wales наредил да се отвори оган концентриран на водечкиот брод, Prinz Eugen, за кој верувал дека е Бизмарк. За среќа на британците, навреме откриле дека ја имаат погрешната мета. Капетанот ја корегирал својата наредба, но таа не стигнала навреме во оружарата пред првиот оган. Кога капетанот на Бизмарк наредил контра удар на водечкиот британски брод, британските бродови веќе правеле вртечки маневар и испалувале уште неколку рунди оган. Овој вртечки маневар бил направен со цел британските бродови да се доближат до Бизмарк во "имун-зоната", но 8 од 18 артилериски топови на британскиот водечки брод откажале со што артилеријата не била прецизна.
И двата германски бродови отвориле оган на водечкиот британски, Hood, на растојание од 11 милји. Првичниот оган испален од германските бродови бил прецизен, и две минути подоцна 8 инчни гранати од Prinz Eugen го погодиле водечкиот, Hood. Ова предизвикало пожар и екипажот се усмерил кон локализација на пожарот. Меѓутоа и Бизмарк во меѓувреме бил погоден од Prince of Wales, предизвикувајќи одлив на гориво од предните резервоари, на што капетанот наредил топовите на се усмерат кон Prince of Wales, со што основните и помошните топови го имале за цел. По испуканите гранати, најмалку една го погодила Prince of Wales, на далечина од 9 милји. Во овој момент, водечкиот британски брод Hood поради екплозија бил расцепен на две дела, a парчињата дури се разлетале и паѓале на Prince of Wales, кој бил оддалечен половина милја. За три кратки минути целиот британски брод потонал заедно со адмиралот и 1,415 луѓе. Во подоцнежните испитувања докажано е дека најверојатно причината за експлозијата била единечна 15 инчна граната која пенетрирала помеѓу магацините на муниција и предизвикала ланчана експлозија.
Prince of Wales морала да скршне од својата патека за да ги заобиколи остатоците од водечкиот брод, при што бил погоден неколкупати на горниот дел од палубата, каде погинале неколку луѓе. Секако, претходно испратениот оган предизвикал штета кај Бизмарк. Британскиот брод се свртил, целиот горел, и се вдал во бегство. Капетанот Lindemann сакал да продолжи да го брка бродот "за да го докусири", адмиралот одбил бидејќи се плашел во пресретнување на нови бродови од британска страна. Незамисливо, во битка долга 20 минути, Бизмарк, со својата неверојатна сила, потонал еден водечки брод и натерал еден да избега, нешто непознато за Британската Кралска Морнарица, при што следело темелно испитување од Министерот на Воената Морнарица на Британија.
Утрото на 27 мај 1941 британските бродови Rodney и King George V се приближале до Бизмарк, испукувајќи неколку рунди оган нешто пред 9 часот. Бизмарк го возратил ударот, меѓутоа оштетениот брод не можел да плови по зададениот курс и прецизно да ги упатува гранатите. Со својата брзина од 7 морски милји бродот бил лесна цел, и набрзо бил погоден повеќепати. Кон нападот против Бизмарк се придружиле и тешките бродови Norfolk и Dorsetshire. Во следниот половина час Бизмарковите топови воопшто не биле активни, а дури и бродот малку се навалил во водата. Бродот Rodney се приближал најблиску до Бизмарк (околу 3 километри) за да ја погоди суперструктурата на бродот, а King George V пукал оддалеку. Британците никако не сакале да го остават Бизмарк иако бродот бил скоро уништен и не можел да стигне до најблиското пристаниште за поправка. Нешто подоцна, кога британските бродови биле при крај со муниција и гориво, биле испратени дома. Иако целиот горен дел на бродот бил уништен, неговите мотори сѐ уште биле функционални, а трупот прилично здрав. За да не ризикува, капетанот издал наредба да го напушти бродот, за да не бидат фатени и затворени. Повеќето од екипажот скокнале во водата, но само неколкумина од најниските моторни делови излегле живи.
По сите овие години, бродот Бизмарк достигна скоро митолошки статус. Неговите остатоци беа пронајдени на 8 јуни 1989 од Dr. Robert Ballard, поморски археолог кој е одговорен за наоѓањето на бродот Титаник. Бизмарк лежи на длабочина од околу 4,700 метри, на околу 650 километри далеку од Брест, Франција. Познатиот археолог не ја откривал тајната локација на Бизмарк, плашејќи се од судбината на Титаник, најобични крадци на гробови да ги опустошат остатоците собирајќи ги како сувенири. Подоцна, во правењето на документарна емисија за Бизмарк на British Channel 4 е откриена локацијата и обезбедени повеќе слики и снимки од местото каде Бизмарк потонал.
Крог (Мурска Собота)
Крог (словенечки: Krog) — населба во Градска општина Мурска Собота во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Џамија (Радуша)
Џамија (Радуша) — главна и единствена џамија во селото Радуша, во Општина Сарај, Македонија.
Себороичен дерматит
Себороичен дерматит е кожно заболување, кое настанува како резултат на истовремено дејствување на надворешни и внатрешни фактори. Некои нарушувања на жлездите со внатрешна секреција може да доведат до нарушување на метаболизмот на мастите, кое се одразува на функцијата на масните жлезди. Овие жлезди почнуваат да произведуваат мрсен секрет (себум) во поголемо количество со променет биохемиски состав, што претставува хранлива подлога за развој на некои микроорганизми, кои редовно ги има на кожата (сапрофитни микроорганизми). Метаболитичките производи како резултат од исхраната на микроорганизмите со себумот, предизвикуваат надразнувачки реакции на кожата, а последица се воспалителните процеси на кожата.
Себороичниот дерматит се локализира во таканаречени себороични области на кожата - влакнестиот дел на главата, средниот дел на лицето (чело, веѓи, околу носот, брада), областа на градната коска, на грбот, околу гениталиите и анусот. Во овие регии кожата се зацрвенува, станува влажна и отечена, површината е мрсна и може да биде покриена со масни жолтеникави лушпи, кои предизвикуваат јадеж. Кај новороденчињата себороичниот дерматит се манифестира со бело- жолтеникави корички, красти и лушпи по влакнестиот дел на главата - млечна кора со црвенило во слабинските набори.
Лечење
Лекувањето е со локално аплицирање кортикостероидни кремови краток период, а влакнестиот дел се третира со 3-процентна салицилна киселина во масло или комбинирана салицилна киселина и резорцин во еднаков сооднос. Се препорачуваат препарати што содржат сулфур, селен (селсун) и др. По потреба се применуваат и некои локални антипаразитарни препарати во вид на таблети или масти (канестен, флагил и др.).
Воспаление околу устата
Воспаление на кожата околу устата се вбројува во посебна варијанта на розацеата. Кај поголем број од заболените се докажува присутност на контактна алергија на козметички препарати (кремови, лосиони), кармини, сапуни, пасти за заби и др. Голема важност за настанување на ова заболување имаат и некои микроорганизми (габички и паразити- демодексфоликулорум). Важна улога за оваа болест имаат и хроничните нарушувања на органите за варење (хроничен запек) како и употребата на контрацептивни средства. Заболувањето обично се јавува кај жените на возраст од 20 до 40 години. Кај овие болни кожата околу устата е лесно зацрвенета и нафрлана. Процесот е хроничен и често повторлив (со периоди на подобрувања и повторни влошувања) при употреба на кортикостероидни препарати.
Хафиз Ахмед-паша
Хафиз Ахмед-паша ( во -  во ) — османлиски државник и Голем везир во периодот од 28 јануари 1625 до 1 декември 1626 година и по вторпат во периодот од 25 октомври 1631 до 10 февруари 1632 година. .
Себороичен дерматит
Лечење на дерматитот околу устата
Локално се аплицираат индиферентни средства, од кои мошне успешни се меката цинкова паста (цинк оксид 10 отсто, рицинусово масло 30 грама и ланолин 60 грама). Се препишува и тетрациклини и антипаразитна терапија како и кај розацеата. Не треба да се користат кортикостероидни препарати, козметички средства и флуорирани пасти за заби. Кожата може да се чисти со растителни лосиони и мека вода (без калциум).
Хафиз Ахмед-паша
Роден како син на музеин на возраст од 15 година бил вработен во султанската палата, а во 1609 година бил управител на неколку анадолски провинции како Дамаск, Ван, Ерзурум, Багдад.
Себороичен дерматит
Извор
Дневник весник, Статија - При воспаление на кожата избегнувајте кортикостероидни препарати, Издание: сабота, 18 март 2006, Скопје, РМ.
Хафиз Ахмед-паша
Починал во времето на јаничарскиот бунт на 10 февруари 1632 година, кога јаничарите се обиделе да го соборат султанот Мурат IV.
Ајка
Ајка — град во Унгарија со околу 35.000 жители. Се наоѓа на ридовите на Бакони.
Историја
Селото Ајка било именувано по кланот Ајка, кој, пак, го добило своето име по својот предок, витез по име Хаико, кој бил член на придружбата на Гисела, принцеза на Баварија, сопруга на кралот Стефан на почетокот на 11 век. Самото село за првпат било споменато во 1214 година, кога веќе било стотина години старо.
Селото се развило бавно во текот на следните неколку века. Вистинскиот просперитет дошол само во втората половина на 19 век кога во близина се наоѓале ресурси за јаглен. Во 1930-ти години биле пронајдени огромни ресурси на боксит. Во 1937 година, во близина на Ајка била изградена првата фабрика за криптон во светот.
За време на индустриски бран на социјалистичката ера Ајка била природен избор за изградба на нов индустриски град. Новиот град – како и неколку други индустриски градови и градови – настанале со обединување на неколку села. Денешната Ајка била создадена на 1 јануари 1960 година, со обединување на четири села (Ајка, Боде, Тошок и Тошокберенд). Во наредните децении биле додадени уште четири села ( Секут, Бакониѓипеш, Падракут и Ајкарендек ) во градот. Во времето на обединувањето Ајка имало 15.375 жители. Многу работници дошле во Ајка да најдат нови работни места и домови таму. Поголемиот дел од населението е работничка класа.
Близначки градови - Сестрински градови
Ајка е збратимен а во овие градови:
Румињахуи
Румињахуи (роден во 15 век, умрел на 25 јуни 1535) бил Инка генерал кој по смртта на Сапа Инка Атахуалпа го продолжил отпорот против шпанската инвазија во Тавантинсују во 1533.
Антефикс
Антефикс (Ante-fixae) (од лат. antefigere, претходно прицрвстување), се вертикален блок на завршеткот на (контра)покривката на ќерамидите на покрив на грчки храм; го заземаат местото на киматиумот и обликуваат гребенести украси по рабовите на храмот. Актефиксите богато се резбаат со антемионска орнаментација.
Елиски јазици
Елиски јазици — погрупа на полинезиските јазици кои се зборуваат на Оддалечените полинезиски острови во Микронезија, Папуа Нова Гвинеја и Соломоните, како и на Тувалу. Името на јазиците потекнува од името Елисови Острови, колонијалното име на Тувалу.
NGC 1962
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1962 се споменува и како ESO 56-SC122, in LMC.
Елиски јазици
Класификација
Класификацијата на јазиците според Базата на основни австронезиски зборови е:
NGC 1962
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1962 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m. NGC 1962 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 26 м 17,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 50' 16".
Други поделби
Проучување на NGC 1962 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Аркус
Аркус или лачен облак ниска, хоризонтална облачна формација, обично појавувајќи се како облачен додаток на кумулонимбус. Намотаните облаци и плочестите облаци се два главни типа на аркус. Аркусите најчесто се создаваат по должината на водечкиот раб или „налетните фронтови“ на одлив на грмежи; некои од најдраматичните формации на лакот ги означуваат фронтовите на налетот на конвективните системи кои произведуваат дерехо. Облачни облаци може да се појават и во отсуство на грмежи, создавајќи долж плитките струи на ладен воздух од некои граници на морското ветре и ладни фронтови.
Плочест облак
Плочестиот облак е низок, хоризонтален, налик на клин аркус. Плочестиот облак е прикачен на основата на родителскиот облак, кој обично е грмежен кумулонимбус, но може да се создаде на кој било вид на конвективни облаци. Зголемувањето на движењето на облакот често може да се види во водечкиот (надворешен) дел од плочестиот облак, додека долната страна честопати е бурна и оддувувачка. Ладниот воздух кој тоне од кревачкиот облак кој носи невреме се шири низ површината на земјата, со водечкиот работ нарекуван налетен фронт. Овој одлив се спушта под топол воздух повлечен во спуштањето на невремето. Бидејќи долниот и поладниот воздух го крева топол влажен воздух, неговата вода се кондензира, создавајќи облак кој често се тркала со различните ветрови над и под (ветерно смолкнување).
Луѓето што гледаат плочест облак може да веруваат дека виделе ѕиден облак. Ова веројатно е грешка, бидејќи се чини дека приближувачкиот плочест облак создава ѕид изработен од облак. Плочестите облаци обично се појавуваат на водечкиот раб на невреме, додека ѕидните облаци обично се на задниот дел од невремето.
Остриот, силен преден дел на налетот ќе предизвика најнискиот дел од водечкиот раб на плочестиот облак да биде влечен и во линија со фрактусот кој се крева. Во тежок случај, ќе има вртежи по должината на работ, со изопачени маси на облакот панус што може да стигнат до земја или да бидат придружени со кревачка прашина. Многу низок плочест облак, придружуван од овие знаци, е најдобриот показател дека се приближува потенцијално насилно ветерско забрзување. Екстремен пример за овој феномен изгледа скоро како торнадо и е познат како густнадо.
Намотан облак
Намотаниот облак (името во Облачнит атлас е волутус) е низок, хоризонтален, цевчен облик и релативно редок вид на аркус. Тие се разликуваат од плочестите облаци со тоа што се целосно одвоени од другите одлики на облак. Намотаните облаци обично се чини дека се „тркалаат“ околу хоризонтална оска. Тие се осамен бран наречен солитон, што е бран што има единечен срт и се движи без промена на брзината или обликот. Една од најпознатите чести појави е облакот „Утрински слава“ во Квинсленд, Австралија, кој може да се појави до четири од десет дена во октомври. Една од главните причини за облакот „Утринска слава“ е кружењето на мезоскалата поврзана со морските ветрови кои се развиваат над Полуостровот Кејп Јорк и Карпентарискиот Залив. Како и да е, слични одлики можат да се создадат со кревања на невремиња и не се исклучиво поврзани со крајбрежните региони.
Намотаните облаци се видени на многу места, вклучувајќи ги Калифорнија, Ламанш, Шетландските Острови, брегот на Северното Море, крајбрежните региони на Австралија и Ноум, Алјаска.
Јосиф Кумановско-осоговски
Митрополитот Јосиф (Прилеп, 1977) е поранешен митрополит Кумановско-осоговски.
Образование
По завршувањето на средното образование, во 1995 година, се запишува на Богословскиот факултет „Св. Климент Охридски” во Скопје, каде што дипломира во 2000 година со одбрана на дипломскиот труд „Иконите низ историјата на Црквата”.
Во 2001 година се запишува на постдипломски студии на Филозофскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј” во Скопје, каде што магистрира во јуни 2005 година, на тема „Сфаќањето на личноста во антропологијата на Св. Григориј Палама”.
Докторските студии ги завршува на Православниот богословски факултет во Скопје, со темата „Догматско-богословското учење за исихазмот во делата на Св. Јован Лествичник, Св. Симеон Нов Богослов и Св. Григориј Палама”.
Монашки живот
Замонашен е во 2005 година, кога е ракоположен и во јероѓакон, а следната 2006 година е ракоположен во јеромонашки чин.
Во 2009 година е произведен во игумен на Калишкиот манастир „Рождество на Пресвета Богородица”.
Со одлука на САС на Македонската православна црква во 2011 година е произведен во архимандрит.
На 28 јуни 2012 година е избран за епископ Лешочки. На 21 октомври 2012 година е хиротонисан во соборниот храм на Полошко-кумановската епархија и е поставен за викар на митрополитот Кирил.
На 17 септември 2013 година избран за митрополит на Кумановско-осоговската епархија, а устоличен е на 10 ноевмри 2013 г. во соборниот храм „Свети Никола”, во Куманово.
Во 2020 година се пензионира од митрополитската должност.
Јурај Куцка
Јурај Куцка (роден на година), познат и по неговиот прекар Куцо — словачки професионален фудбалер кој игра како играч од средниот ред за словачкиот клуб Слован Братислава и репрезентацијата на Словачка.
Рана кариера
Куцка го направил своето деби во Корго Лигата за Ружомберок на 11 март 2007 година. Тој одиграл шест натпревари во својата прва сезона. Севкупно, Куцка одиграл 49 натпревари и постигнал осум гола за Ружомберок. Чешкиот менаџер Михал Билек, тренер на Ружомберок во 2008 година, го препорачал Куцка за Спарта Прага. Во јануари 2009 година, тој потпишал тригодишен договор за Спарта. Во сезоната 2009-10 тој ги освоил шампионите.
Џенова
На 31 август 2011 година, последниот ден од преодниот рок, Интер и Џенова постигнале договор за размена на косопствениците на Јурај Куцка (8 милиони евра) и Емилијано Вивијано (5 милиони евра). Во јуни 2012 година, Куцка се вратил во Џенова каде ја поминал сезоната 2011-12 на позајмица за само 6,5 милиони евра, а Самуеле Лонго се вратил во Интер за 7 милиони евра.
Милан
На 28 август 2015 година, Куцка потпишал за Милан за сума од 3 милиони евра за трансфер. Сепак, Милан и платил на непознати страни дополнителен милион евра. Тој го направил своето деби на 29 август 2015 година во победата на домашен терен со 2-1 против Емполи и го постигнал својот прв гол на Милан на 9 јануари 2016 година за да израмни против Рома во ремито 1-1.
Трабзонспор
На 7 јули 2017 година, Куцка потпишал заТрабзонспор тригодишен договор вреден 2,25 милиони евра по сезона, за трансферна сума од 5 евра милион. Тој станал трет словачки играч кој му се приклучил на Трабзонспор во периодот 2016-17, по Матуш Беро и Јан Чурица. На триото подоцна му се придружил и левиот бек Томаш Хубочан, на позајмица од Олимпик Марсеј. До почетокот на сезоната 2018-19, Куцка бил единствениот преостанат Словак во тимот. Вкупно, Куцка постигнал три гола на 38 натпреварувачки натпревари за Трабзонспор.
Парма
Куцка се вратил во Италија на 14 јануари 2019 година, кога и се приклучил на Парма. Тој прокоментирал дека има намера да постигне повеќе голови во Парма и да се подобри од таму каде што замина, кога ја напуштил Италија пред година и пол.
Тој дебитирал за Парма во својата прва можност, кога влегол како замена за Алесандро Дејола во 73. минута од гостувањето во Серија А против Удинезе. Парма го добила натпреварот со 2–1 со головите на Роберто Инглезе и Жервињо.
Во својот трет настап за Парма, Куцка ги направил првите две асистенции. На 2 февруари, тој му асистирал на Барила во 64. минута и на репрезентативецот на Брегот на Слоновата Коска, Жервињо во 74. минута. Парма успеала да го вознемири Јувентус на гости, кој бил на врвот на првенствената табела, враќајќи се од два гола разлика и израмнување на 3-3. Куцка одиграл 86 минути игра.
Тој го постигнал својот прв гол по враќањето во Италија во неговиот петти натпревар, на 16 февруари 2019 година против Каљари по асистенција од Масимо Гоби, поставувајќи го резултатот на 1–0 за Парма. Сепак, двата гола во второто полувреме на Леонардо Паволети значеле дека Парма го загубила натпреварот со 2–1.
Вотфорд
На 6 август 2021 година, било објавено дека Куцка потпишал за новопромовираниот премиерлигашки клуб Ватфорд. Парма во истиот ден потврдила дека трансферот е позајмица за една сезона. На 14 август 2021 година, тој го направил своето деби за Ватфорд на отворањето на нивната лига против Астон Вила, каде Вотфорд победил со 3–2. Тој го постигнал својот прв гол за клубот во победата со 5–2 на гостувањето против Евертон.
Слован Братислава
По испаѓањето на Ватфорд од Премиер лигата, Куцка потпишал двегодишен договор со актуелниот словачки шампион во изминатите четири сезони Слован Братислава, каде што требало да биде раководен од Владимир Вајс под кого Куцка дебитирал во словачката репрезентација и учествувал на Светското првенство 2010 година.
Меѓународна кариера
Куцка, поранешен играч на Словачка до 21 година, го направил своето деби за сениорската репрезентација на пријателски натпревар против Лихтенштајн на 19 ноември 2008 година. Селекторот на Словачка, Владимир Вајс, го повикал за Светското првенство во 2010 година и покрај фактот што Куцка немал одиграно ниту еден квалификациски натпревар. На Светското првенство играл на три натпревари: против Нов Зеланд, Италија и Холандија.
Куцка бил повикан во составот на Словачка за турнирите Евро 2016 и Евро 2020.
Почести
Спарта Прага
Милан
Дива коза
Дивата коза или безоарска коза (лат. Capra aegagrus) е широко распространет вид ка кози која живее од Европа и Мала Азија, па до средна Азија и Блискиот Исток.
Друштвеност
Во дивина козите живеат во стада до 500 единки. Мажјаците се самци. За време на парењето, постарите мажјаци ги бркаат помладите од мајчиното стадо. Бременоста просечно трае 170 дена. Женките обично раѓаат само по едно јаре. Јарињата можат да ја следат мајката речиси веднаш штом ќе се родат, а по 6 месеци престануваат да цицаат. Женките достигнуваат полова зрелост на возраст од 1.5-2.5 години, а мажјаците на 3.5-4 години. Животниот век на една коза трае 12 до 22 години.
Еколошки проблеми
Иако дивите кози во некои предели се автохтони, нивно донесување во други краишта може да биде многу погубна одлука. Дивите кози на Галапагос (поколенија на козите оставени од истражувачи) на големо јаделе ендемски растенија. Ова го нарушило екосистемот, и за истиот да се поправи тие морале да бидат истребени со ловење.
831 Статеира
831 Статеира — астероид припадник на Флориното семејство во Главниот астероиден појас.
Вешчица (Мурска Собота)
Вешчица (словенечки: Veščica) — населба во Градска општина Мурска Собота во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
NGC 6384
NGC 6384 — спирална галаксија во соѕвездието Змијоносец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6384 се споменува и како UGC 10891, MCG 1-45-1, CGCG 55-7, IRAS 17299+0705.
Откривање
Објектот е откриен на 10 јуни 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6384 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 6384 има привидни димензии од 6,2' х 4,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 32 м 24,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 3' 39"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 6384 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60459. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 203; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 426. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 780.
Битерфелд (округ)
Битерфелд бил округ во Саксонија-Анхалт, Германија. Се граничел со (од север надесно) градот Десау, округот Витенберг, Делич (Саксонија) и окрузите Залкрајс и Кетен.
Историја
Округот бил мочуришно и ненаселена област во раниот среден век. Во XII век фламанските доселеници помогнале да се исушат мочуриштата. Во тоа време, Битерфелд бил познат како „фламански град“ во областа. Денешниот округ е скоро ист со старото грофовија Брена, кое владеело со областа од 10-от до XIII век. Подоцна областа станала дел од Саксонија.
Географија
Реката Мулде поминува низ округот од југ кон север.
Озд
Озд — град во округот Боршод-Абауј-Земплен, Северна Унгарија, 40 километри од седиштето на округот Мишколц. Озд е втор по големина град во округот.
Историја
Областа е населена уште од античко време. Селото Озд првпат се споменува во 1272 година. Современиот град започна со обединувањето на градовите Озд, Болиок и Шајоваркони за време на социјалистичката ера на Унгарија, кога северниот дел на земјата бил развиен во центар на тешката индустрија. По промената на режимот, важноста на тешката индустрија се намалилa. Ова, исто така, придонесе за еден од најголемите проблеми во регионот, невработеност. Невработеноста била причина да многу луѓе отишле на запад во надеж дека ќе најдат подобар живот. Полека, металуршката продукција ја снемало, со што повеќе од 5.000 луѓе се невработени.
Во 1999 година, дел од градот, Фаркашлиук, станало независно село.
Нукуорски јазик
Нукуорскиот, или нукуороански, е полинезиски јазик, дел од подгрупата на елиски јазици. Јазикот се зборува на островот Нукуоро во Понпеј, Микронезија. Јазикот е многу сличен со капингамарангискиот јазик. Јазикот го зборуваат околу 900 жители, од кои 860 живеат во Микронезија. Јазикот користи латинично писмо за пишување.
Озд
Спорт
Најпопуларниот спорт во Озд е фудбалот. Најуспешен фудбалски тим на Озд бил ФК Озди Кохас, кој играл во Првата унгарска фудбалска лига, лига на највисоко ниво во Унгарија. Сепак, клубот се распуштил во 2003 година.
Меѓународни односи
Озд е збратимен со:
Стенчевска тврдина
Стенчевска тврдина — археолошко наоѓалиште кое се наоѓа над селото Стенче, во подножјето на Сува Гора, на ридот Градиште — на надморска височина од 730 метри. Според проценките на археолозите наоѓалиштето е старо 8.000 години.