cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Иван Стамболиќ
Соработката со Милошевиќ
Својата политичка кариера Стамболиќ ја започнал во 1976 година, кога тој бил избран за секретар на Извршниот комитет на Централниот комитет на Сојузот на комунистите на Србија. Две години подоцна, во 1978 година, стапил на должност Претседател на Извршниот совет на Србија. Додека Стамболиќ бил претседател на српската влада, јадрото на политичката моќ, Милошевиќ бил претседател на Београдска банка - јадрото на економската моќ. На крајот на мандатот на чело на Извршниот совет во 1982 година Стамболиќ станал претседател на Општинскиот комитет на Сојузот на комунистите на Белград.
Во април 1984 година Стамболиќ од позицијата претседател на Општинскиот комитет на СК Белград станал за шеф на Централниот комитет СК Србија, а за неговиот наследник на чело на Општинскиот комитет бил назначен Милошевиќ, и покрај спротивставувањето на некои високи комунисти. Во наредните две години, Стамболиќ целосно ја консолидирал својата моќ на републичко ниво. Во тоа време бил ангажиран со барањата за промена на уставниот статус на Србија и за намалување на надлежностите на српските покраини, како и во реформа на економскиот систем. Тој инсистирал на тоа да промените се имплементираат во институциите на системот, или преку преговори со другите национални и покраински водачи, вклучувајќи го и Косово. Во почетокот изгледало дека умерените ставови ги споделувал и самиот Слободан Милошевиќ.
Разидување со Милошевиќ
По редовната смена на партиското раководство во Србија во јануари 1986 година, Иван Стамболиќ станал претседател на Република Србија, а Милошевиќ ја дал клучната поддршка во неговиот избор за нов претседател на Претседателството ЦК СК на Србија. По пристигнувањето на чело на ЦК СКС, Милошевиќ го зацврстил партискиот апарат околу себе, собирајќи лојални соработници и формирајќи фракција, која во пролетта 1987 година влегла во отворен конфликт со комунистите предводени од Драгиша Павловиќ и Иван Стамболиќ. Овој период обележан од вознемирувачката содржина на Меморандумот на Српската академија на науките и уметностите, која ја потресела јавноста во Југославија. По неговото појавување во септември 1986 година, Стамболиќ бил еден од најсериозните критичари на овој Меморандум. Еден ден по објавувањето на меморандум, претседателот на СР Србија, Иван Стамболиќ го нарекол воен манифест на српските комесари
Поради зголемената напнатост меѓу етничките Албанците и Србите, Стамболиќ во април 1987 година го испратил тогашниот претседател на Сојузот на комунистите на Србија, Слободан Милошевиќ на Косово за да посредува во конфликтот. Наместо тоа, тој се ставил на страната на Србите со контрола врз медиумите и со помош на партиската машинерија го поттикнал национализмот. Стамболиќ направил обид за отстранување на Слободан Милошевиќ во Белград, организиран од Сојузот на комунистите, чиј претседател тогаш бил Драгиша Павловиќ. Конфликтот меѓу двете фракции сѐ повеќе се продлабочувал. Милошевиќ имал значителен дел од медиумите под своја контрола. Во меѓувреме, се случил масакар во касарната во Параќин кој довел до зголемено анти-албанско расположение во Србија кое претставувало дополнителна поддршка за Милошевиќ.
Осмата седница ЦК СК Србија која се оджала на 24.9.1987 година претставува крај на разединувањето помеѓу Слободан Милошевиќ и Иван Стамболиќ. На осмата седница на Партијата, која се одржала пред телевизиски камери, поддржувачите на Милошевиќ ја започнале чистката, која подоцна била наречена „диференцијација“, чија прва жртва бил Павловиќ, а после него, и самиот Стамболиќ. На оваа седница Павловиќ бил разрешен од сите партиски должности. Неколку месеци подоцна, под притисок на негативната медиумска кампања на 14 декември 1987 година на седница на Претседателството на СР Србија, поднел оставка и се повлекол од политичкиот живот. Осмата седница се смета од многумина за почеток на Југословенските војни во 1990-тите.
Стамболиќ од 1988 година постојано бил под надзор на Државната безбедност на Србија. Во јануари 1988 година, на предлог на тогашниот Сојузен Извршен совет на СФРЈ, бил избран за директор на Југословенската банка за меѓународна економска соработка - JUBMES - чија цел била да се олесни излезот од домашните фирми на странските пазари. Во април 1988 година семејството на Стамболиќ претрпело тешка трагедија. Под сомнителни околности, во сообраќајна несреќа во близина на Будва, починала неговата ќерка (на 24 години). Слободан Милошевиќ дошол на нејзиниот погреб, а неговата сопруга Катарина Стамболиќ одбила да му пружи рака.
Стамболиќ во јавноста се огласил во 1991 година кога избувнала војната во Хрватска и во 1992 година кога ги поддржал студентските протести. Во 1995 година Иван Стамболиќ одлучил јавно да проговори со објавување на книгата „Патот до Пустина“ која се занимава со настани од претходниот период и во која ја критикува политиката на Слободан Милошевиќ:
Тој го критикувал Милошевиќ за спојување на национализмот и на социјализмот, нарекувајќи го националистички болшевизмот и национал-социјализам. Цо април 1995 година Стамболиќ во организација на Белградскиот круг, а заедно со уште педесетина интелектуалци од Србија заминал до опколеното и гранатирано Сараево. Во истиот период, заедно со Миладин Животиќ, Мишо Николиќ, Жарко Кораќ, Расим Љајиќ, и Ненад Чанак, учествувал во обид за создавање на Социјалдемократскиот сојуз Србија.
Во 1997 година со одлука на федералната влада на Сојузна Република Југославија, била нелегално преземена JUBMES банка, а тој бил отпуштен од позиција на директор. Стамболиќ тогаш повремено се појавувал во јавност со остри настапи против Слободан Милошевиќ.
Киднапирање и убиство
Во пресрет на сојузните претседателски избори во 2000 година се зборувало дека Стамболиќ би можел му биде противкандидат на Милошевиќ. Со оглед на тоа што Стамболиќ во наредниот септември можел да стане водач на обединета српската опозиција (ДОС) и нејзиниот претседателски кандидат, Милошевиќ реагирал веднаш.
По наредба на Слободан Милошевиќ, утрото на 25 август 2000 година Иван Стамболиќ бил киднапиран во близина на неговиот дом, во Кошутњак, од страна на членови на Единицата за специјални операции на Министерството за внатрешни работи на Србија. Присилно, со закана од пиштол бил внесен во комбе, под изговор дека треба да оди на информативен разговор. Во комбето на рацете лисици, нозете свиткани со широки лепливи ленти, како и устата и очите. Бил убиен со два куршуми во главата и бил закоман под негасена вар.
Дела
Напишал три книги:
Артур Леонард Шавлов
Артур Леонард Шавлов (Arthur Leonard Schawlow – ) — американски физичар. Тој ја поделил Нобеловата награда за физика со Николас Блумберген и Кај Сигбан за нивната работ на ласерите.
Животопис
Шавлов е роден во Маунт Вернон Њујорк. Неговата мајка, Хелен, била од Канада, неговиот татко, Артур Шавлов, бил еврејски доселеник од Латвија. Кога Артур имал само три години тие се преселиле во Торонто, Канада.
На возраст од 16 години тој го завршува средното образование и се стекнува со стипендија за наука на на Торонтскиот универзитет. По стекнувањето на дипломата тој продолжува со магистерски студии на Торонтскиот универзитет каде студиите биле прекинати од Втората светска војна. При крајот на војната тој започнал да работи на својот докторат на Торонтскиот унивеерзитет под менторство на професорот Малаком Крафорд. За подоцна да продолжи на подокторски студии под менторство на Чарлс Хард Таунс на одделот за физика при Колумбискиот универзитет во есента 1949 година.
Во 1951 година, тој се оженил со Орелија Таунс, помладата сестра на физичарот Чарлс Хард Таунс, и заедно имале три деца, Артур, Хелен и Едит. Артур бил аутист, со многу мала способност за говор.
Тој себеси се сметал за обичен протестенски христијанин и ја посетувал блиската методистичка цркава.
Шавлов и Роберт Хофштадлер професор на Стенфорд, кој исто така имал аутистично детесе здружилемза да им помогната на останатите да се справат со состојбата. Артур помладиот бил сместен во специјален центар за аутистични личности, и подоцна Шавлов основал институција која ќе се грижи за лицата болни од аутизам во Парадајс, Калифорнија. Тој бил именуван како Артур Шавловов центар во 1999 година, кратко пред својата смрт на 29 април 1999 година.
Шавлов бил за употреба на контровезниот метод за потпомогната комуникација за пациенти болни од аутизам.
Иако неговото истражување се фокусирало на оптиката, особено, ласерите и нивната употреба во спектроскопијата, тој исто така вршел истражувања во областа на суперпроводливоста и јадрената резонанса. Шавлов ја поделил Нобеловата награда за физика со Николас Блумберген и Кај Сигбан за нивните придонеси при развојот на ласерската спектроскопија.
Шавлов бил соавтор на книгата Микробранова спектроскопија (Microwave Spectroscopy) со Чарлс Таунс. Заедно со Таунс, тие изготвиле оспорен од Гордон Гулд, ласерски патент поднесен од страна на Беловите лаборатории во 1958 година.
Во 1991 година претпријатието NEC и Американското друштво на физичарите воспоставиле награда: наречена Шавлова награда. Наградадата се доделува годишно на „кандидати кои направиле важни придонеси во истражувањето со помош на ласери.“
Науката и религијата
Тој учествувал во многу дебати поврзани со науката и религијата. Во однос на Бог, тој изјавил „Јас наоѓам потреба од Бог во универзумот и во мојот живот.“
Артур Шавлов бил страствен обожавател и собирач на традиционални американски џез снимки, како и поддржувач на инструментални групи кои ја свиреле оваа музика.
Аполипобелковина
Аполипобелковините исто така имаат функција како кофактори на ензими, како лиганди за поврзување на липобелковините за рецептори и др.
1042 п.н.е.
1042 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1042. година пред новата ера, 42. од вториот милениум п.н.е., 42. од 11 век п.н.е. и трета од 1040-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4466 и 4467 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3708 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2718 и 2719 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 289 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1042 година се протега во 1594 и 1595, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1654 и 1655 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 499 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1714 и 1713 исламска година пред хиџра.
NGC 4728C
NGC 4728C — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 3 март 1867 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4728C е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4728C има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 50 м 36,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 29' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 4728C е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 214033. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Ро-мезон
Во физиката на честички, еден ро мезон е краткотрајна адронска честичка која е триплет од изоспин, чии три состојби се означени како ρ, ρ0 и ρ-. Заедно со пионите и омега-мезоните, мезонот po ја носи јадрената сила во рамките на атомското јадро. По пионите и каоните, ро мезоните се најлесната силно интерактивна честичка, со маса од 775,45 ± 0,04 MeV (приближно 770 MeV) за сите три состојби..
Po мезоните имаат многу краток животен век, а нивната ширина на распаѓање е околу 145 MeV со посебна одлика дека ширинитена распаѓање не се опишани со Breit-Wigner форма. Главната траса на распаѓање на ро мезоните е пар на пиони со стапка на разгранување од 99,9%..
Состав
Во де Рујула-Георги-Глашовиот опис на адроните, ро мезоните може да се толкуваат како врзана состојба на кварк и анти-кварк и е возбудена верзија на пион. За разлика од пион, ро мезонот има спин j = 1 (векторски мезон) и многу повисока вредност на масата. Оваа масовна разлика помеѓу пионите и ро мезоните се припишува на голема хиперфинска интеракција помеѓу кваркот и анти-кваркот. Главниот приговор со описот на Де Рујула-Георги-Глашов е дека ја припишува лесноста на пионите како несреќа, а не како резултат на киралната симетрија.
Тунел
Тунел — подземен премин. За тунел се смета кој било премин чија должина е најмалку двапати поголема од неговата ширина.
Тунелот може да биде само за пешаци, за велосипедисти, за моторни возила, железнички тунел и сл. Постојат тунели за транспорт на вода за пиење, или тунели кај хидроелектричните централи за пренос на водата до турбините на генераторите за струја.
Во некои европски земји, постојат тунели конструирани под автопатиштата за заштита на дивите животни кои им овозможуваат непречен премин од едната на другата страна на сообраќајниците. Истовремено, овие тунели се од помош на возачите и за нивна безбедност. Современите градски сообраќајни системи - метроа, всушност се изградени врз принципот на поврзани тунели на повеќе нивоа.
Подвозник
Терминот подвозник се однесува на пат или пруга што поминува под друг пат или пруга, односно под надвозник.
Наводи
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Дексион
Дексион или Ѓорче Петров II — скопска населба во крајниот западен дел на градот, дел од Општина Ѓорче Петров. Како населено место Дексион датира од 1963 година. Веднаш по скопскиот земјотрес, во атарот на тогашните овоштарници биле изградени германски и англиски бараки, за сместување на луѓето кои останале без дом. Оваа населба денес ги исполнува сите услови за функционирање на една населба: основно училиште, градинка, библиотека, игралиште за мал фудбал, амбуланта, геронтолошка болница, домот за палијативна нега "Сју Рајдер", пазар, и сл. Тука се наоѓа и почетната станица на автобусот број 5, а низ населбата минуваат автобусите 2, 5, 12, 32, 56, 60 и 11. Населбата е мултиетничка и е една од малкуте скопски населби во кои има турско маало.
Лејнкупал
Лејнкупал — род на диподоциден сауроподски диносаурус кој живеел во Јужна Америка за време на раната креда. Фосилите биле пронајдени во Формација Бахада Колорада во провинцијата Неукен во Аргентина. Содржи единствен вид, Leinkupal laticauda.
Историја на откритието
Во 2010 и 2012 година во провинцијата Неукен биле откриени остатоци од неколку видови на сауроподи. Еден од нив бил диплодоцид, нов за науката.
Во 2014 година, типскиот вид Leinkupal laticauda бил именуван и опишан од Пабло Галина, Себастијан Апестегија, Алехандро Халуза и Хуан Канале. Генеричко име е комбинација од Lein на јазикот мапуче кој во превод значи „исчезнување“, и kupal, „семејство“. вој вид е најмлад откриен од познатите диплодоциди. Специфичното име потекнува од латински, латус, „широк“ и кауда, „опашка“, во однос на широките пршлени на опашката.
Холотипот, MMCH-Pv 63-1, е пронајден во слој од Формација Бахада Колорада во провинцијата Неукен во Аргентина. Се состои од пршлени на опашката. Како паратип биле доделени: MMCH-Pv 63-2 / 3: два предни пршлени на опашката; MMCH-Pv 63-4: пршлен на задната опашка, MMCH-Pv 63-5: преден грбен пршлен, MMCH-Pv 63-6: прешлен пршлен на опашката; и MMCH-Pv 63-7 / 8: два пршлени на средната опашка. Дополнителен можен материјал е откриен, но не бил упатен бидејќи неговиот идентитет бил неизвесен.
Лејнкупал бил релативно мал сауропод, со проценета должина на телото од 9 метри. Неколку уникатни изведени особини или автопоморфии, може да се утврдат. Пршлените на предната опашка имаат исклучително добро развиени попречни процеси, сè додека ширината на 'рбетниот дел на телото, се прошири странично и подолу, и поседува робутни засилувачки гребени на горните и долните површини. Пршлените на предната опашка имаат многу цврсти гребени што се движат помеѓу 'рбетниот дел од телото и процесите на предниот зглоб. Пршлените на предна опашка имаат процеси на задниот зглоб, со два спарени пневматски отвори на нивните внатрешни основи, наспроти аспектите на зглобовите.
Сан Лоренцо, Контиљано
Сан Лоренцо во Контиљано е мала римокатоличка црква во романескен стил, сместена на врвот на ридот веднаш надвор од градот Контиљано, во провинцијата Риети, регионот Лацио, Италија.
Гуидо Барила
Гуидо Барила (роден на 30 јули 1958 година) е италијански милијардер, бизнисмен и претседател на Барила Груп, најголемата компанија за тестенини во светот, која е во 85% сопственост на Гуидо, сестрата и двајцата браќа.
Сан Лоренцо, Контиљано
Историја
Камената црква била изградена во 12 век, на местото на претходната античка римска вила. Црквата набрзо пропаднала со основањето на поголемата црква Сан Микеле Арканџело. Изработена од делкани камења, фасадата има ѕвоно во тимпан од типот на едро. Реставрацијата на локацијата започна во 2014 година, заменувајќи ги олтарот и крштевањето во првобитната положба.
Гуидо Барила
Раниот живот
Гуидо Барила е роден на 30 јули 1958 година во Милано, Италија. Студирал во САД и во Италија, каде што тој студирал филозофија на Универзитетот во Милано.
Сан Лоренцо, Контиљано
Историја
Во јуни 1944 година, жителите на градовите земени како заложници биле убиени од германската армија на ова место.
Гуидо Барила
Кариера
Кариерата ја започнал во 1982 година во продажниот оддел на Барила Франција. Во 1986 година, тој станал висок менаџер и го водел меѓународното проширување на компанијата. Во 1988 година, тој станал заменик-претседател на Барила, а од октомври 1993 година е претседател.
Во радио интервју во 2013 година, Барила изјавил дека се противи на посвојувања од истополови парови и рекол дека „не се согласува“ со хомосексуалците. Коментарите беа оценети како хомофобични ,иако Барила се извини што „го навреди чувствителноста на многумина“, критичарите како Алесандро Зан сметаа дека извинувањето е недоволно и тие охрабрија бојкот на компанијата на Барила. Негативната реакција доведе и до промени, а една година подоцна, компанијата добила врвна оценка од листата на работодавци на Кампањата за човекови права на ЛГБТ.
Парма Калчо 1913 година
Во 2015 година, Барила станал дел од сопственикот на клубот Феникс Парма Калчо 1913
Почести
Во мај 2019 година, му била доделена титулата Витез на Орден за заслуги за труд.
Личен живот
Барила е оженет, со пет деца и живее во Парма, Италија.
Ролф Сиверт
Ролф Максимилијан Сиверт (Rolf Maximilian Sievert; – ) — шведски физичар и радиобиолог чиј најголем придонес е проучувањето на биолошките последици од јонизирачкото зрачење. Во негова чест е наречена единицата сиверт.
Ја возглавувал физичката лабораторија во радиотерапевтска клиника „Радиумски дом“ (Radiumhemmet) од 1924 до 1937 г., а потоа ја држел катедрата по радиофизика во Каролинскиот институт. Одиграл основоположничка улога во мерењето на дозите на зрачење, особено во за цели на дијагноза и лечење на ракот. Во подноцнежните години се задржал на изучувањето на последиците од изложеноста на ниски дози на зрачење.
Во 1928 г. го основал Меѓународниот комитет за заштита од рендгенско и радиумско зрачење, и бил негов прв претседател; оваа установа подоцна прераснала во Меѓународната комисија за радиолошка заштита. Бил на чело на Научниот комитет за последиците од атомоско зрачење при ООН.
Осмислил низа инструменти за мерење на дози на зрачење, од кои најпозната е Сивертовата комора.
Во 1979 г. SI-единицата за дозен еквивалент на јонизирачко зрачење го добила името сиверт (Sv) во негова чест, со одлука на Генералната конференција за тегови и мерки.
Поседувал голема збирка на инсекти, која денес е сместена во Ентомолошкиот музеј при Лундскиот универзитет.
Битка кај Аустерлиц
Битката кај Аустерлиц ( 20 ноември (2 декември), 1805 )) е решавачката битка на Наполеоновата војска против армиите од Третата коалиција, и една од најважните битки во Наполеоновите војни. Оваа битка се смета за најголема победа на Наполеон, и е позната и како Битка на три цара затоа што Француската армија ги поразила војските предводени од рускиот цар Александар I и царот на Светото Римско Царство Франц II. Битката се одиграла во близина на градот Аустерлиц во Австриската империја (денешен Славков кај Брно во Чешка). По битката кај Аустерлиц и со Пожунскиот мировен договор, потпишан од Австријците, завршила војната на третата коалиција. Битката се смета за тактичко ремек дело, на исто ниво како и битките кај Кана или Гавгамела.
Причини
Во Европа имало превирања уште од почетокот на Француските револуционерни војни во 1792 година. Во 1797 година, по петгодишна војна, Француската Република ја поразила Првата коалиција, сојуз на Австрија, Прусија, Велика Британија, Шпанија и разни италијанските држави. Во 1798 година била создадена Втората коалиција на чело со Велика Британија, Австрија и Русија, а во сојузот биле вклучени и Отоманската империја, Португалија и Неапол. Во 1801 година Наполеон ја поразил и оваа коалиција, а Британија станала единствен противник на новиот Француски конзулат. Во март 1802 година, по потпишување на Договорот од Амјен, Франција и Британија се согласиле да стават крај на непријателството.
Но, проблемите меѓу двете страни продолжиле и било отежнато спроведувањето на договорот. Британската влада не сакала да ги врати колонијата Кејп и повеќето острови во Холандска Западна Индија на Република Батавија. Наполеон бил лут затоа што британските трупи не ја напуштиле Малта. Тезичната ситуација се влошила кога Наполеон пратил воена сила да ја угуши револуцијата на Хаити. Во мај 1803 година, Британија ѝ објавила војна на Франција.
Трета коалиција
Во декември 1804 г., договорот меѓу Англија и Шведска придонел за создавање на Третата коалиција. Британија во 1804 и 1805 година била дипломатски активна со цел да се формира нова коалиција против Франција, а во април 1805 година, Британија и Русија потпишале сојуз. По двата последни пораза, Австрија со цел да се одмазди се приклучила на коалицијата неколку месеци подоцна.
Претходни настани
Во август 1805 година, францускиот цар Наполеон, ги насочил своите војски од Ла Манш кон Рајна за да се справи со новите австриски и руски закани. На 25 септември, во голема тајност, 200.000 француски војници почнале да ја преминуваат Рајна  на фронт долг 260 км. Најголемиот дел од австриската војска бил стациониран во тврдината Улм во Швабија.
По битката кај Улм, на 20 октомври 23.000 австриски војници се предале на Наполеон, а бројот на австриски затвореници се искачил на 60.000. Оваа спектакуларна победа на Наполеон била засенета со поразот на француско-шпанската флота во битката кај Трафалгар. Сепак, Французите продолжиле да напредуваат на копно; а на 13 ноември Австријците без отпор ја предале Виена на Французите.
Руските и австриските трупи се повлекле во Олмуц. Австро-руските сили стационирани во Олмуц, иако не биле многу, сепак биле побројни од француската армија. Кон силите на коалицијата можеле да се придружат и дополнителни војски, а исто така се очекувало Прусија да се приклучи на коалицијата. Затоа, на сојузничките сили им било поисплатливо да чекаат за да имаат голема надмоќ врз француските сили.
Меѓутоа, сојузничката команда решила да не чека, туку да дејствува. Тие сакале да ја отсечат француската војска, која била во близина на Брун. На 27 ноември, сојузничката војска се упатила од Олмуц кон Брун. На 28 ноември, биле нападнати 8 француски ескадрили кај Вишау и ги избркале од таму. По оваа победа довербата на сојузниците било дополнително зајакната.
На 25 ноември, Наполеон го пратил генералот Савари кај царот Александар, за да ја пренесе неговата порака дека сака да избегне битка, а всушност требало да ја испита ситуацијата и да ја утврди местоположбата на сојузничките сили.
На 29 ноември сојузниците наместо да продолжат да се движат во иста насока кон Брун, скршнале на југоисток. На 1 декември тие ја зазеле својата почетна позиција пред битката во околината на Аустерлиц.
Откако Наполеон дознал дека сојузниците преминале во офанзива, почнал активно да се подготвува за претстојната битка. За да добие на време за пристигнување на дополнителни трупи, Наполеон повторно го испратил Савари, кој барал лично да се сретне со рускиот цар и понудил 24 часовно примирје. Барањата биле одбиени, но поради бавното движење на сојузничките сили, Наполеон добил доволно време. Наполеон од височинка можел лично да го набљудува приближувањето на непријателската војска до бојното поле (28, 29, 30 ноември).
Текот на битката
Наполеон располагал со околу 72.000 војници и 157 топови за претстојната битка, а војската на Давут била далеку на југ во правец на Виена. Сојузниците имале околу 85.000 војници, седумдесет проценти од нив Руси и 318 топови.
Бојно поле
Битката се одиграла на десет километри југоисточно од градот Брно, помеѓу тој град и Аустерлиц во денешна Чешка. На северниот дел од бојното поле се истакнувал ридот Сантон со 210 метри и ридот Журан висок 270 метри, и од двата рида можел да се надгледува важниот пат Оломоуц - Брно, кој се протегал во правец исток - запад.
Планови и намери
На 28 ноември Наполеон се сретнал со своите маршали во Царскиот штаб, кои го информирале за нивните лоши претчувства за претстојната битка. Тој го отфрлил нивниот предлог за повлекување.
Наполеон бил свесен дека командата на сојузничката војска не е во рацете на Кутузов, туку кај царот Александар, кој честопати ги прифаќал плановите на австриските генерали. Сојузничката војска која ја започнала офанзивата паднала во замката поставена од Наполеон. Наполеон претпоставувал дека австриската команда ќе се обиде да го отсече од комуникациската врска со Виена. За да го направат тоа, сојузниците требало да го опколат неговото десно крило, но затоа централното и левото крило на сојузниците ќе бидат многу ранливи. За да ги охрабри да го нападнат неговото десно крило, Наполеон ја напуштил стратешката позиција на височините Пратцен, лажирајќи ја слабоста на своите сили и сопствената претпазливост. Во меѓувреме, поголемиот дел од силите на Наполеон требало да бидат камуфлирани на височинката. Според неговиот план, француските трупи требало да ги нападнат и повторно ќе ја заземат височинката Пратцен, а потоа од височина да го започнат одлучувачкиот напад кон центарот на сојузничката војска, да ги неутрализираат и да ги опколат одзади.
Во меѓувреме, за да го поддржи своето слабо десно крило, Наполеон му наредил на III корпус на Давут да дојде од Виена и да им се придружи на луѓето на генералот Легранд, кои го држеле крајното јужно крило кое ќе го поднесе нападот на сојузниците. Војниците на Давут имале 48 часа за да поминат 110 км. Нивното доаѓање би било клучно за исходот на францускиот план
Советот на сојузниците се состанал на 1 декември за да се разгледаат предлозите за битката. Сојузничките стратези имале две клучни идеи: да се соочат со непријателот и да го осигураат јужното крило кое водело кон Виена. Иако рускиот цар со својата непосредна придружба притискале за отпочнување на битка, австрискиот император Франц бил повнимателен и бил поддржан од Кутузов, главниот руски командант. Притисокот за борба од руските благородници и австриските команданти, сепак, преовладал и сојузниците го усвоиле планот на австрискиот началник на Генералштабот Вејротер. Според него требало да се нападне француското десно крило, за кое сојузниците забележале дека е недоволно заштитено, и да се направат диверзантски напади против француското лево крило. Сојузниците најголем дел од своите сили распоредиле во четири чети кои ќе ја нападнат француската десница. Руската царска гарда била резерва за руските трупи кои под команда на Багратион ја штителе сојузничката десница.
Почеток на битката
Сојузничките чети почнале да ја напаѓаат француската десница, но не биле доволно брзи, па Французите биле претежно успешни во одбивање на нападите. Всушност, сојузничките единици биле лошо распоредени, а акциите лошо темпирани: коњичките одреди под команда на Лихтенштајн од сојузничкото лево крило биле преместени на десното крило и во преместувањето налетале и успориле дел од втората пешадиска чета која напредувала кон француската десница.
Во меѓувреме, најистурените единици од втората чета го нападнале селото Соколниц, брането од 26-от лесен полк на Французите. Почетните сојузнички напади биле неуспешни и генералот Лангерон наредил бомбардирање на селото. Канонадата ги принудила Французите да го напуштат селото, а речиси истовремено, третата чета го нападнала замокот Соколниц. Французите во контранапад го вратиле селото, за подоцна повторно да бидат исфрлени од него. Борбите во оваа област привремено завршиле кога дивизијата на Фриант (дел од III корпус) повторно го зазел селото. Соколниц бил од стратешка важност на бојното поле, а контролата врз селото се менувала неколку пати во текот на денот.
Додека сојузничките трупи го напаѓале француското десно крило, IV корпус на Кутузов останал на височините Пратцен. Како и Наполеон, Кутузов ја увидел важноста на Пратцен и одлучил да ја задржи стратешката позиција. Наполеон успеал да го избрка IV корпус од Пратцен. Ова значело дефинитивен крај за сојузничката војска.
„Еден брз удар и војната ќе заврши“
Околу 8:45 часот, задоволен од слабоста на непријателскиот центар, Наполеон го прашал Соулт колку време ќе им треба за да стигнат до Пратцен. На тоа маршалот одговорил: „Помалку од дваесет минути, господине“. Околу 15 минути подоцна, Наполеон наредил напад, додавајќи: „Еден брз удар и војната ќе заврши“.
Французите стекнале огромна предност, но битката не била завршена. Наполеон му наредил на првиот корпус под команда на Бернадот да ја поддржи левата страна на Вандам и својот команден центар го преместил од ридот Журан во капелата Свети Антониј на височинката Пратцен. Сојузниците, кога увиделе дека се наоѓаат во тешка положба, одлучиле да ја испратат руската царска гарда со која командувал Големиот војвода Константин, брат на царот Александар. Тие во контранапад се судриле со силите на Вандам, и го поразиле. Насетувајќи проблеми, Наполеон ѝ наредил на својата тешка коњаница да тргне во напад. Коњаницата на Наполеон ги збришале Русите, но од обете страни се придодавале уште коњаници, и не се знаело кој ќе победи.
Русите биле побројни, но набрзо на французите им се придружила дивизијата на Друе. Коњичката артилерија на француската гарда ѝ нанела тешки загуби на руската коњаница. Русите биле разбиени, а многумина од нив загинале додека биле гонети од француската коњаница. Во битката на Пратцен тешко бил ранет Кутузов, а неговиот зет Фердинанд фон Тиезенхаузен бил убиен.
Исход
Во меѓувреме, на најсеверниот дел од бојното поле се воделе тешки борби. Тешката коњаница на Принцот од Лихтенштајн почнала да ја напаѓа лесната коњица на Келерман откако успеала правилно да се позиционира на теренот. Силите на Келерман се засолниле зад пешадиската дивизија на генералот Кафарели откако им станало јасно дека Русите се бројчано надмоќни. Војската на Кафарели ги запрела руските напади. Следела долга и лута борба, но Французите победиле на крајот. V корпус на Французите по тешките борби успеал да ги натера трупите на Багратион да се повлечат од теренот.
Наполеон својот фокус го насочил кон јужниот дел од бојното поле каде што Французите сè уште се бореле со сојузниците за контрола на Соколниц и Телниц. Непријателот бил разбиен кај Соколниц и сојузниците побегнале од селото.
Кај сојузничката војска завладеала општа паника и почнале да бегаат во сите правци. За време на повлекувањето руските сили кои биле поразени од француската десница се повлекувале на југ кон Виена преку замрзнатото блато Сатшан. Француската артилерија започнала да ги бомбардира трупите и притоа се скршил мразот. Многу војници се удавиле во студеното блато, а потонале и десетици руски артилериски орудија. Многу давеници биле спасени од нивните непријатели. Меѓутоа, доказите на лице место, кои подоцна биле објавени во јавноста, наведуваат дека пресметката на Наполеон за катастрофата била најверојатно преувеличена; по негова инструкција, езерата биле исушени неколку дена по битката и биле пронајдени трупови на два-три војници и околу 150 коњи. Сепак, царот Александар I го потврдил инцидентот по војните.
Последици и значење
Сојузниците загубиле 36.000 војници од вкупно 89.000, или околу 38% од нивните ефективни сили. Французите изгубиле околу 9.000 од вкупно 66.000 војници, или околу 13% од нивните сили. Големата победа била дочекана со восхит во Париз, каде што пред само неколку дена нацијата била на работ на финансиски колапс. Наполеон ѝ напишал на Жозефина : „Ја победив австроруската војска со која командуваа двата цара. Малку сум уморен. . . . Те прегрнувам.“ По ова писмо на Наполеон битката станала позната како „Битката на трите цара“. Меѓутоа, на бојното поле не присуствувал австрискиот цар Франц. Царот Александар ги сумирал суровите времиња за сојузниците во изјавата: „Ние сме бебиња во рацете на џин“. Откако ја слушнал веста за Аустерлиц, британскиот премиер Вилијам Пит се за картата на Европа рекол „Свиткајте ја таа карта; не ни треба следниве десет години“.
Франција и Австрија потпишале примирје на 4 декември, а со Пожунскиот договорот, потпишан 22 дена покасно, Австрија излегла од војната. Австрија ги признала француските територии освоени со договорите од Кампо Формио (1797) и Луневил (1801), требало да им отстапи земја на Баварија, Виртемберг и Баден, кои биле сојузници на Наполеон, да плати 40 милиони франци воена оштета и да му ја отстапи Венеција на Кралството Италија. На руската армија ѝ било дозволено да се повлече на сопствена територија, а Французите навлегле во Јужна Германија. Светото Римско Царство престанало да постои во 1806 година. Наполеон ја создал Рајнската Конфедерација, германски државички кои требало да послужат како тампон зона помеѓу Франција и Прусија.
Историски погледи
Наполеон не успеал да ја победи сојузничката војска во мера колку што посакувал, но историчарите се согласни дека однел значајна победа, која може да се споредува со други големи тактички битки како Кана. Некои историчари наведуваат дека Наполеон бил толку успешен во Аустерлиц што изгубил контакт со реалноста, а француската надворешна политика по битката станала „лична наполеонова“. Во француската историја, Аустерлиц се смета за импресивна воена победа. Од друга страна, некои жители на прекуокеанските територии на Франција се против „официјалното одбележување на победата на Наполеон“, и тврдат дека Аустерлиц не треба да се слави бидејќи веруваат дека Наполеон извршил геноцид врз луѓето од француските колонии.
IC 1064
IC 1064 — галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1064 се споменува и како IC 290, UGC 2561, CGCG 540-47.
Откривање
Објектот е откриен во  година од страна на Едвард Емерсон Барнард.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1064 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 1064 има привидни димензии од 1,1' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 9 м 42,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 58' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 131°.
Други поделби
Проучување на IC 1064 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11817.
Балу тунду
Опис
Танцот бил опишан уште во 1805 година од Мамели и од Ла Мармора во 1825 година. Во северна и централна Сардинија, танцот е жив и анимиран со скокови и агилни движења и обично придружен е од хор од три или повеќе пејачи, кои се центарот на кругот. Во други области, танцот се игра на лаунеда и овчарски сулиту, но хармониката исто така се појавила до 19 век.
Барем во минатото начинот на држење за рака бил многу важен и следувале строги правила. Брачните или свршените парови можеле да се држат за раце дланка до дланка со испреплетени прсти, но мажот не би можел да го направи тоа со млада девојка или жена на друг маж. Ако некој странец влезе во кругот, тој мора да го направи тоа десно од жената за да не дојде помеѓу неа и нејзиниот сопруг.
Џејмс Вотсон
Џејмс Дјуи Вотсон е американски молекуларен биолог, генетичар и зоолог, познат како еден од откривачите на структурата на ДНК во 1953 година, заедно со Франсис Крик. Вотсон, Крик, и Морис Вилкинс во 1962 година биле наградени со Нобелова награда за физиологија или медицина „за нивните откритија во врска со молекуларната структура на нуклеинските киселини и нивното значење трансферот на информации во живиот материјал“.
Вотсон напишал многу научни книги, меѓу кои книгата „Молекуларна Биологија на Генот“ (Molecular Biology of the Gene, 1965) и неговата најпродавана книга „Двојната завојница“ (The Double Helix, 1968) за откривањето на структурата на ДНК.
Редекин
Редекин (Redekin) — село и поранешна општина во округот Јерихов, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Јерихов.
NGC 7039
NGC 7039 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Лебед, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7039 се споменува и како OCL 203.
Откривање
Објектот е откриен на 19 септември 1829 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7039 е од видот III2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,6 m. NGC 7039 има само една позната привидна димензија, која изнесува 15'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 11 м 12 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +45° 39' 0"".
Други поделби
Проучување на NGC 7039 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 85; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3588. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 589.
Курапати
Курапати (белоруски: Курапаты) — шумска област во предградието на Минск, Белорусија, позната по тоа што голем број луѓе биле погубени помеѓу 1937 и 1941 година за време на т.н. Голема чистка од страна на советската тајна полиција, НКВД.
Точниот број на жртви е непознат, главно поради тоа што архивите на НКВД се наоѓаат во Белорусија, и сè уште не се отворени. Според различни извори, бројот на луѓе кои загинале во Курапати се проценува на: до 7.000 луѓе (според генералниот обвинител на Белорусија ), најмалку 30.000 лица (според адвокат на Белоруска ССР Тарнавски), до 100.000 луѓе (според извори од книгат Белорусија ), од 102.000 до 250.000 луѓе (според статијата на Зјанон Пазнјак во весник ), 250.000 луѓе (според полскиот историчар и професор на Универзитетот во Вроцлав, Здиславу Јулијан Винички ), и повеќе од овие бројки (според британскиот историчар Норман Дејвис ).
Во 2004 година Курапати бил вклучен во списокот на културно наследство од прва категорија на Белорусија.
Откривање и чествување
Откритието на историчарот Зјанон Пазнјак и ексхумацијата на останките во 1988 година дало дополнителен импулс за движењето за продемократија и за независност во Белорусија во последните години на Советскиот Сојуз, пред да се распадне. Истраги биле спроведени и од страна на советските и од страна на белоруските власти, но биле убедени дека сторителите биле припадници на НКВД. Ова се заснова на признание на поранешните членови на НКВД и на сведочењата на очевидците на 55 селани од околните села, кои кажале дека НКВД на тоа место доведувал луѓе во камиони и ги егзекутирал во текот на 1937-1941 година.
Претседателот на САД Бил Клинтон ја посетил шумата Курапати во 1994 година, кога бил во посета на Белорусија. Клинтон отворил еден мал споменик од гранит на кој пишува „За Белорусите од американскиот народ“, можеби првиот постсоветски културен артефакт од САД на белоруската територија. Споменикот бил оштетен трипати, но подоцна бил обновен.
Во 2001 година, кога на Курапати бил загрозен од планирско проширување, младите сили од Белорускиот народен фронт, Зубр и некои помали организации ја окупирале локацијата и седеле со ладната зима во шатори, обидувајќи се да ја сопрат изградбата на патот, со истото завршило без успех.
На 29 октомври 2004 година, еврејската заедница на Белорусија поставила споменик во спомен на Евреите и другите државјани кои биле убиени во шумата Курапати. Гранитниот камен има два натписи на јидиш и белоруски: „На нашите сограѓани -евреи, христијани и муслимани - жртви на сталинизмот од белоруските евреи“.
Во доцните 1980-ти, влијателното продемократско движење и движењето за независност во Белорусија (Белоруски народен фронт) било во голема мера инспирирано од Перестројката и наодите од гробовите на поранешниот советски полигон во Курапати, во близина на Минск.
За разлика од соседните земји, властите на Република Белорусија под претседателот Александар Лукашенко дале ограничен пристап до државните архиви поврзани со сталинистичките репресии и не ги одбележуваат жртвите на комунизмот на владино ниво.
Споменик на Револуцијата (Струмица)
Споменик на Револуцијата — меморијален споменик кој се наоѓа на влезот од Градскиот парк во Струмица и е посветен на паднатите борци во НОВ во Струмица.
Споменикот е дело е на академскиот ликовен уметник Илија Аџиевски .Споменикот се состои од два елементи: од вертикално поставен мермерен столб, на кој е изведена релјефна композиција од машка, женска и детска фигура - претстава на учесници во НОВ. Вториот дел се состои од две човечки фигури, изработени од алуминиум. Двата елементи лежат врз правоаголна мермерна платформа, во дијагонална поставеност еден спрема друг врз рамна површина. И двете фигури се во згрчена положба што претставува борци по стрелањето како паѓаат, но постојат и толкувања дека тоа е стриповско претставување во две слики на еден борец во пад.Решението на споменикот е спроведено во две концепциски спротивставени пластични обработки. Тоа се гледа во користениот материјал, во стилско-ликовната оформеност на секој од деловите.
Врз вертикалниот столб од бел мермер е врежана композиција составена од три поставена една над друга поставени претстави: машка, детска и женска, веројатно да се сугерира широчината на народното учество во борбата. Релјефите се решени преку плиток цртеж, со згорнична, крајно шематска и декоративно стилизирана обработка. Ритамот е искршен, спроведен со остроагли и сечени линии. Вториот дел се состои од две човечки фигури што би требало да ја симболизираат смртта за татковината, а се изработени од алуминиум. Едната оф фигурите е во свисната положба а другата е предадена во изнасилена, патетична, неубедлибо деформирана става на „прекршено“ тело.
546
546 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 546 година од новата ера, 546. од првиот милениум, 46. од VI век и седма од 540-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6054 и 6055 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5296 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4306 и 4307 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1299.