cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Римски триумф
Парадата следела прецизна маршрута по улиците на Рим, започнувајќи од надворешната страна на Сервискиот градски ѕид, на Марсовото Поле на западниот кеј на реката Тибар. Триумфаторот потоа го преминувал помериумот во градот низ т.н. Вија Триумфалис (која по повеќе векови била повторно отворена под името Вија деи Фори Импријали од страна на Бенито Мусолини за и тој да може да маршира во триумф) и патувал по улицата Вија Сакра, па во форумот Форум Романум. Триумфот го достигал својот врв кај храмот на Јупитер Оптимус Максимус на ридот Капитол, каде трумфалниот војсководец му дарувал победнички ловори на богот.
За подобро прославување на триумфот понекогаш се градел и паметник. Ова води потекло од Титовата арка и Константиновата арка, недалеку од Колосеумот, или можеби близу бојното поле како во случајот на т.н. Тропеум Трајани. Исто така династијата Флавии подигала итн. Мета Суданс за да се одбележи местото каде триумфалната поворка скршнувала од улицата Вија Триумфалис во Вија Сакра и Форумот.
По воспоставувањето на Принципатот, само членовите од царското семејство можеле да добијат триумф. Другите граѓани добивале Орнамента териумфалија (триумфални бележја), така што царската фамилија можела подобро да ги контролира патиштата кон политичкиот прогрес.
Велизар бил последниот човек кој добил триумф (привидно заменувајќи го царот Јустинијан I), како заслуга за неговата победа над Вандалите. Оваа церемонија се одржала во Цариград.
Орле
Орле — село во Општина Новаци, во областа Мариово, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во битолскиот дел на областа Мариово, на падините на Селечка Планина. Орле се наоѓа во северниот дел на територијата на Општина Новаци. Селото е ридско, на надморска височина од 830 метри. Од градот Битола е оддалечено 34 километри. До него води асфалтен пат, кој се двои од регионалниот пат 1311 кај селото Маково.
Историја
Поради непосредната близина на Македонскиот фронт и борбите водени на Кота 1050, селото било зафатено од воените дејствија во текот на Првата светска војна.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 9,8 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 593 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 220 хектари, додека шумско земјиште нема.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Орле живееле 102 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Орле имало 80 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало, во фаза на раселување. Така, во 1961 година селото броело 226 жители, а во 1994 година само 26 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Орле живееле 16 жители, сите Македонци.
Денес, според неслужбени информации од 2015 година во селото живееле само 4 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 1 жител, Македонец.
Самоуправа и политика
Во век, Орле било село во Мариовската нахија, во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Новаци, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната Општина Старавина.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Мариово.
Во периодот 1950-1955, селото било дел на тогашната Општина Маково, во која покрај селото Орле, се наоѓале и селата Брник, Ивени, Маково, Мојно и Рапеш.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0179 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната канцеларија на селото Маково.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 64 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 57 гласачи.
1543 во книжевноста
1543 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Бара
Бара — водно пространство, тело на стоечка вода во помала вдлабнатина во земјата, било природно или вештачко, кое обично е помало од езеро. Тие можат да се појават природно во поплавените површини како дел од речниот систем од излевање на реките при висок водостој или пак при природно излевање на водите од коритото во пониски рамничарски предели со низок просечен пад поради надморската височина, или може да бидат малку изолирани депресии односно вдлабнатини во релјефот како што се пролетни полнењеа на базени/вдлабнатини и прериски дупки, додека во варовнички предели (во Македонија) тоа може да се вртачите во кои при топење на снеговите може да создаваат бари. Барите може да содржат плитка вода со блата и мочуришта и водни растенија и животни. Во географската терминологија на македонските дијалекти именката бара означува вдлабнатинка во која се собира или се задржува вода. Во тој однос нејизното значење е слично на вир или локва.
Одлики
Воопштено, барите се водните површини односно водните станишта на мочуриштата. Бара е поголемо водено станиште (површина до 8 ха) во кое водената маса е на ниско ниво. Поради тоа, сончевата светлина допира до дното овозможувајќи процес на фотосинтеза и успешно загревање на водата во барата. Водата во барите може да биде присутна, или може да пресуши. Бојата на водата во барите може да биде од костенливо кафена до зеленкаста, во зависност од длабочината на барата, како и видот на дното и присутните подводни растенија. Барите се одликуваат со буен растителен (посебни видови на барска вегетација) и растителен свет (барска фауна на инсекти, водоземци, влекачи и птици).
Топонимија
Именката бара е доста е раширена во топонимијата во Македонија и словенските земји, па така именката бара и изведенки од неа може да се однесува и на:
Епитаф
Епитаф (ἐπιτάφιοςепитаф „погребна проповед“ од  „горе“ и  „гроб“) — краток текст во чест на покојникот. Строго кажано, епитафот се однесува на текст впишан на споменик или плоча, но може да се користи и во преносна смисла. Некои епитафи ги одредувале самите лица пред смртта, додека други биле избрани од одговорните за погребот. Епитафот може да биде напишан во проза или во стих; поетите се познати по составувањето на своите епитафи пред смртта, како што е Вилијам Шекспир.
1542 во книжевноста
1542 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Епитаф
Епитафот на Кирил Пејчиновиќ е најраниот познат авторски пример на пишување стихови на народен говор во развојот на македонскиот јазик. Епитафот гласи:
Audioslave
Audioslave — поранешна американска рок супергрупа формирана во Глендејл, Калифорнија во 2001 година. Членови на групата биле Крис Корнел, вокалистот на Soundgarden, Том Морело на гитара од Rage Against the Machine, Тим Комефорд на бас гитара и вокалист и Бред Вилк на тапани. Критичарите за првпат ја опишале Audioslave како комбинација на Soundgarden и Rage Against the Machine, но на вториот албум на групата, „Out of Exile“, било забележано дека тие воспоставиле посебен идентитет. Нивниот уникатен звук бил создаден со мешање на хард рокот од 1970-тите и алтернативниот рок од 1990-тите, со музички влијанија во кои биле опфатени 1960-тите години. Како и кај Rage Against the Machine, групата се гордеела со тоа што сите звуци на нивните албуми се произведувале користејќи само гитари, бас, тапани и вокали, со акцент на широкиот вокален опсег на Корнел и неконвенционалната соло гитара на Морело.
За време на нивните шест години заедно, Audioslave објавил три албуми, добила три номинации за Греми и продала повеќе од осум милиони низ целиот свет и станала првиот американски рок група која извела концерт на отворено на Куба. Тие се распаднале во февруари 2007 година, откако Корнел дал изјава во која објавил дека тој ја напушта групата. Подоцна истата година, Корнел и Морело издале соло албуми, а Морело, Комефорд и Вилк повторно се здружиле со Зак де ла Роча за Rage Against of Machine Reunion Tour.
Audioslave повторно се обединил за настапот на Anti-Inaugural Ball, Prophets of Rage's, што се случил на 20 јануари 2017 година.
Гунила Биелке
Гунила Биелке (25 јуни 1568-19 јули 1597) била кралица на Шведска како втора сопруга на кралот Јован III. Се признава дека кралицата Гунила дејствувала како политички советник на Јован III и дека влијаела на неговата религиозна политика во корист на протестантизмот.
Ран живот
Гунила Биелке била ќерка на братучедот на Јован III, поранешниот гувернер на Естерјетланд, Јохан Акселсон Биелке, и Маргарета Акселсдотер Посе. Останала рано сираче и таа била воспитана на кралскиот двор уште од својата десетгодишна возраст како соиграчка со ќерката на кралот, Ана. Во 1582 година, таа станала слугинка на кралицата, Катерина Јагелон.
Околу половина година по смртта на неговата прва кралица во 1583 година, Јован III ја избрал за негова следна сопруга, откако прво ја разгледал можноста за брак со Сигрид Брахе. Биелке нејзините современици ја опишувале како убава русокоса, иако портретите сочувани од неа се сметале за премногу стилски за да дадат вистинска слика за нејзиниот изглед. Било признато дека причината за бракот е тоа што кралот бил привлечен од нејзината убавина, а тоа била и причината поради која самиот Јован III изјавил за неговата причина да се ожени со припадник на сопственото благородништво, а не со странска принцеза. На прашањето зошто не се оженил со член на кнежевство, тој отворено изјавил дека сакал да има убава сопруга и дека не требало да им се верува на портретите на странските принцези. Затоа, попаметно би било: „Да се ожениш за личност од оваа земја, која веќе си ја видел“.
Слично на мајката и маќеата на Јован III, Маргарета Лејонхуфвуд и Катарина Стенбок, Гунила била свршена кога кралот решил да се ожени со неа. Таа била свршена со благородникот Пер Јонсон Лилјеспаре и првично го одбила предлогот на кралот самоиницијативно. Кралот бил толку разлутен од нејзиното одбивање што ја плеснал со ракавиците по лицето. Нејзиното семејство, сепак, ја принудило да го повлече своето одбивање и да се согласи на бракот. Нејзината свршувачка била прекината, а свадбата со кралот била договорена.
Бракот бил контроверзен и му сметало на семејството на кралот, кое се спротивставуало на бракот, како на погрешен сојуз. Неговите сестри збеснале. Тоа го сметале за погрешен сојуз поради разликата во чинот, и покрај тоа што и нивната мајка била припадник на благородништвото, факт што тој им го посочил.
Кралица
Свадбената церемонија се одржала во Вестерос на 21 февруари 1585 година, по што следело крунисувањето на Гунила следниот ден. Поради контроверзноста околу бракот, монархот сакал да ја направи приликата што е можно поимпресивна и организирал многу прослави околу настанот, како што е турнир, каде што кралицата Гунила ја одредувала цената на победниците. Меѓутоа, браќата и сестрите на кралот одбиле да присуствуваат на свадбата. Единствен исклучок била неговата сестра Софија, која живеела во Шведска и зависела од неговиот додаток за нејзиниот приход. За ова, тој ги казнил своите сестри економски и влегол во долг конфликт со својот брат Карл. Гунила добила многу голем додаток и се сметала за една од најбогатите шведски кралици.
Кралицата Гунила имала значително влијание врз Јован III. Таа била заслужна за тоа што влијаела на неговата политика во однос на религијата во корист на протестантизмот, слично на начинот на кој неговата прва сопруга, Катерина Јагелон, влијаела врз него во корист на католицизмот. По неговиот брак со неа, неговата работа за воведување контрареформација во Шведска практично престанала, а познато било дека таа дејствувала во корист на прогонетите антилитургиски свештеници во неколку наврати.
Гунила го придружувала Јован III на советот во Ревал во шведска Естонија во 1589 година, каде што монархот влегол во конфликт со советниците на благородниот парламентарен имот. Таа дејствувала како посредник меѓу монархот и сменетите советници за време на конфликтот. На крајот, во 1590 година, кралот на нејзино барање ги ослободил политичките затвореници, членови на парламентот, меѓу кои и нејзиниот поранешен старател Хогенскилд Биелке.
Самиот крал отворено признал дека го променил своето мислење и своите одлуки за различни теми „заради желбите на нашата љубовница, драгата кралица“. Во текот на последните години од владеењето на Јован III, на име на кралицата биле издадени значително големо количество документи кои го прикажувале нејзиното големо влијание врз државните работи. Таа успешно прифатила да дава препораки за молителите, па дури и браќата и сестрите на нејзиниот сопружник ја замолиле да разговара со кралот во нивно име.
Политичкото влијание на кралицата Гунила не било неконтроверзно. Наместо тоа, се сметало во понегативно светло од подеднакво големото влијание на нејзината претходничка, бидејќи Гунила била припадник на благородништвото и била обвинета дека го искористила своето влијание во корист на нејзините роднини. Нејзиниот зет, војводата Карл, идниот крал Карл IX, ја прикажал во многу лошо светло во овој поглед и ја обвинил дека го искористила нејзиното нелегитимно влијание врз кралот за да го промовира своето семејство во неговата хроника:
Во 1590 година, Јован III и оставил инструкции на кралицата Гунила да служи како регент, доколку неговиот син со неа успеел да дојде на тронот додека бил сè уште малолетник. Синот на Гунила и Јован III, сепак, никогаш не успеал да дојде на престолот, оставен прво од неговиот постар полубрат, а потоа од неговиот вујко.
Кога синот на Карл XI, кралот Густав II Адолф од Шведска, посакал да се ожени со друг член на благородништвото, Еба Брахе, во 1610-тите, неговата мајка Кристина од Холштајн-Готорп се спротивставила на склучување на бракот со повикување на бракот помеѓу Јован III и Гунила Биелке како лош пример, и на крајот го спречила тоа.
Планински Регион (Папуа Нова Гвинеја)
Планински Регион (Highlands Region) — еден од четирите региони во Папуа Нова Гвинеја.
Административна поделба
Регионот се дели на седум покраини:
Гунила Биелке
Кралицата доверител
По пристигнувањето на Сигизмунд и неговата сопруга Ана од Австрија во Шведска во 1593 година, Гунила побарала да се направи попис за да се исчисти од обвинувањата на Карл и ја претставил волјата на починатиот крал да докаже дека нејзините барања се легални. Војводата Карл протестирал поради тоа што имотот што ѝ бил оставен во тестаментот на покојниот крал е толку неверојатно голем што тестаментот требало да биде прогласен за незаконски, дури и ако тоа навистина е волја на покојниот крал. Кралицата Ана, исто така, ја обвинила Гунила дека го лишила кралскиот замок од поголемиот дел од неговите предмети, што го направила со тоа непријатен и оголен, а двете кралици се судриле и поради религиозни причини.
Меѓутоа, на 18 мај 1594 година, Сигизмунд го потврдил наследството на кралицата вдовицата Гунила. Таа се пензионирала во замокот Броборг во Војводството на нејзиниот син, Естерјетланд, каде што престојувала до нејзината смрт. Таа добила невообичаено дарежлив додаток и земјиште по волја на нејзиниот брачен другар, како и единствено и целосно старателство над нејзиниот син, а со тоа и врз неговото војводство.
Гунила починала од треска и била погребана во катедралата во Упсала.
Фикција
Гунила Биелке е главниот лик во романот од 1983 година Сиромашна мала кралица - историски роман за Гунила Биелке, младата сопруга на Јован III) од Ана Спар.
Селца (Берово)
Селца — населба од римското време. На 12 километри источно од Берово, под ридот Пластица, на простор од 600x500 метри се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, покривни ќерамиди, биле пронајдени римски и рановизантиски монети.
1541 во книжевноста
1541 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Ненецки автономен округ
Ненецки автономен округ (руски: Нене́цкий автоно́мный о́круг) е автономен округ во Русија. Административен центар е Нарјан Мар. Предвиден е како главен дом на домородниот народ Ненци.
Демографија
Население: 42.090 (2010 година); 41.546 (2002 година); 54.840 (1989 година).
Миливоје Трбиќ - Војче
Миливоје Трбиќ - Војче (Браилово,, - , ) — македонски четник. Тој бил син на четник Василие Трбиќ и Софија Кожинкаровска (од с. Теово, Азот, Велешко).
Во текот на Втората светска војна, во јуни 1942 година бил испратен од Равногорското движење на Дража Михаиловиќ во Вардарска Македонија за да формира чети. Тој бил водач на поречките четнички сили во текот на Втората светска војна.
Гргар
Гргар (словенечки: Grgar) — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
NGC 1665
NGC 1665 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1665 се споменува и како MCG -1-13-9, NPM1G -05.0218.
Откривање
Објектот е откриен на 5 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1665 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1665 има привидни димензии од 1,8' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 48 м 17 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 5° 25' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 1665 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16044. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4744. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1519.
1540 во книжевноста
1540 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Морис Кантен де Ла Тур
Морис Кантен де Ла Тур (Maurice Quentin de La Tour; 5 септември 1704 – 17 февруари 1788) — француски портретист кој работел во стилот рококо, претежно во пастелна техника. Сликал многу познати личности, меѓу кои Волтер, Жан Жак Русо, Луј XV и Мадам де Помпадур.
Животопис
Роден е во Сен Кантен како син на музичар кој не му одобрувал стане сликар. На 15-годишна возраст се преселил во Париз, каде учел сликарство кај фламанскиот сликар Жак Спуд. Во 1724 г. отишол во Ремс, а во 1725 г. во Англија. Во 1727 г. се вратил во Париз и го продолжил ликовното образование. По враќањето во Париз почнал да работи со пастели.
Во 1737 г. ја направил првата изложба од вкупно 150 портрети кои станале гордост за Парискиот салон во следните 37 години. Ла Тур се истакнал како врвен потртетист, обдарувајќи ги личностите со посебна драж и интелигенција.
Во 1746 г. е примен во Кралската академија на сликарството и вајарството, а во 1751 г. станува нејзин советник. Во 1750 г. бил назначен за портретист на кралот и останал во служба до 1773 г, кога доживеал нервен слом. Подоцна Ла Тур основал ликовна школа и почнал да се занимава со одбротворни алтивност пред да се повлече во домашен кревет поради душевна болест. На возраст од 80 години се повлекол од работата, враќајќи се во Сен Кантен, каде починал по три години.
Расофор
Расофор — првиот, најнизок степен на искушение и монашка служба во православието.
Верникот кој сака да се замонаши на почетокот се прима како искушеник во манастирот. Косата му се потстрижува во облик на крст, се читаат одредени молитви и на искушеникот му се дава право да носи расо и камилавка. Тој не дава завет и не добива ново црковно име. Искушеникот во овој степен сè уште е слободен да се врати во светот без да го прекрши своето ветување (завет) пред Бога.
Искушеникот во овој степен се нарекува уште инок или расофорен монах.
Гана
Гана (англиски: Ghana) или официјално Република Гана (Republic of Ghana) е држава во Западна Африка. Гана на запад граничи со Брегот на Слоновата Коска, на север со Буркина Фасо и на исток со Того. На југ државата излегува на Гвинејскиот Залив, односно Атлантскиот Океан. Името на државата значи „крал воин“ и потекнува од Ганското Царство. Главен град на државата е Акра и службен јазик е англискиот.
Гана била населена пред колонизацијата, најмногу од Акани и акански кралства на источниот брег, додека во внатрешноста била Ашантското Царство, царството на Фанте и уште неколку други царства како тие на народите Га или Еве. По доаѓањето на Португалците во XV век, трговијата со Европејците започнала, додека во 1874 година Гана била британска колонија позната како Златен Брег
Златниот Брег се стекнал со независност во 1957 година и станала прва суп-сахарска африканска држава која се стекнала со независност и името „Гана“ било избрано за име на новата држава како наследник на Ганското Царство која владеела со голем дел од Западна Африка. Државата е втор најголем производител на какао во светот.
Потекло на поимот
Зборот „Гана“ во буквален превод значи „крал воин“ и била титула на кралот на средновековното Ганско Царство. Географски, царството било 800 километри северно и западно од денешна Гана и таа заземало територии околу реките Сенегал и Нигер и на териториите на државите Сенегал, Мавританија и Мали. По независноста на Златниот Брег, името Гана било земено како ново име на државата на 6 март 1957 година.
Историја
Во поголемиот дел од јужните земји од Сахара, по 500 година започнало да се развива земјоделството. Во тоа време започнале да се формираат првите организирани села. Кон крајот на класичната ера, во Западна Африка се создале голем број на кралства, од кои едно од најголемите и првите било Гана. Стара Гана зазимала територии од денешните држави Мавританија и Мали. Пред доаѓањето на европските трговци, Гана била периферно подрачје на кралството кое се наоѓало јужно од Сахара. Првите контакти на трговците од Европа со регионот биле кон XV век. Главно, потчинетото население се користело за трговија со робови, а земјата се експлоатирала за откривање на злато. Велика Британија кон втората половина од XIX век ја зазеле територијата на денешна Гана.
Земјата во 1957 година станала првата земја која добила независност во регионот. Кваме Нкрума станал првиот реководител на земјата. Во 1966 година врз него бил извршен воен удар. По долгогодишни конфликти, на власт во 1981 година дошол Џери Раулингс, кој ги забранил политичките партии и промена на уставот. По воведувањето на повеќепартискиот систем, Џери Раулингс на двапати бил избран за претседател.
Географија и клима
Гана се наоѓа во Западна Африка и има излез на Гвинејскиот Океан. Државата е во близина на екваторот и поради тоа има доста топла клима. Вкупната површина на Гана е 238.500 км2. Гана на исток се граничи со Того, на запад со Брегот на Слоновата Коска и на север се наоѓа Буркина Фасо. Главен град во државата е Акра.
Гана е составена од пет различни географски региони како што се приморскиот, северните висорамнини, шумите во средишниот дел од земјата и на исток се наоѓа планинскиот дел. Басенот на Волта се наоѓа во средишниот дел од земјата. Највисок врв во Гана е Афаџато со висина од 885 метри. Езерото Волта е најголемо вештачко езеро во светот и се наоѓа во источна Гана.
Политички систем
Политиките на Гана се одвиваат во рамките на претседателска република, каде претседателот е шеф на државата и шеф на владата. Седиштетот на владата е во Златната јубилејна куќа. Извршната власт е во рацете на владата, додека законодавната власт е во рацете на владата и собранието на Гана. Уставно, судската власт е независна.
Административна поделба
Гана е поделена на 10 административни региони, кои пак се поделени на 138 окрузи. Регионите на Гана се:
Поголеми градови во Гана се:
Стопанство
Гана е држава со голема залиха на природни ресурси и има двојно поголем БНП по глава на жител од останатите држави во Западна Африка. Иако е побогата од околните држави, таа е зависна од меѓународна асистенција и инвестиција. Околу 28% од населението живеат во сиромаштија со 1.25 долари на ден.
Работоспособното население на Гана брои околу 11.5 милиони луѓе. Земјоделството зазема околу 37.3% од стопанството и овозможува вработување на околу 56% од работоспособното население. Државна валута на Гана е ганско седи.
Население, јазик и религија
Вкупното население на Гана изнесува 23.837.000 жители. Гана е дом на над 100 различни етнички групи, и за среќа досега нема забележано конфликт на различпните етникуми, како што било во останатите африкански држави. Службен јазик во државата е англискиот, но скоро секој жител говори најмалку уште еден локален јазик.
Етнички, Гана е составена од Акани кои се 49.3% и ги вклучува етничките групи Фанте, Акјем, Ашанти, Кваху, Акрпонг-Акуапем, Нзема, Аброн, Акваму, Аханта и други. Мосите и Дагбоните се застапени со 15.2%, Еве со 11.7% и Га со 7% каде спаѓаат и Адангбе, Ада, Кробо и други. Понатака следуваат Гуани со 4%, Гурма со 3.6%, Гуранси со 2.6%, Манде 1%, Хауса, Џерма и Фула со 1.8% и останати 1.4%.
Јазици
Во Гана се зборуваат 47 етнички јазици. Англискиот е службен јазик и доминантен јазик во управниот и деловниот сектор. Исто така англискиот се користи во образованието. Јазиците на Ганците се поделени на две подгрупи од групата на Нигер-конгоански јазици. Јазиците кои припаѓаат во групата на ква јазици се зборуваат јужно од реката Волта, додека тие кои припаѓаат во групата на гур јазици се зборуваат северно од реката. Ква јазиците се зборуваат од повеќе од 75% од населението.
Девет јазици имаат државно покровителство: акански, нзема, дагаре, дагбани, адангме, еве, га, гонџа и касем. Иако не е службен, јазикот хауса е лингва франка на муслиманите во Гана.
Религија
Христијанството е најголема религија во Гана, со околу 71,2% од населението, кои се припадници на различни христијански деноминации според податоци од 2010 година на пописот во земјата. Обединувачка организација на христијаните во земјата е Христијанскиот Совет на Гана, кој бил основан во 1929 година. Во овој совет има претставници од методистичката, англиканската, менонитичката, презвитеријанската, евангелската, африканската методистичката, христијанската методистичката, евангелско-лутеранската, и други цркви. Адвентистичката црква, која не е членка на христијанскиот совет, има силно присуство во Гана. Националниот католички секретаријат, основан во 1960 година исто така ги координира различните епархии во земјата. Според пописот од 1960 година, 25% биле муслимани, 23% биле традиционалисти, 41% биле христијани, а остатокот (околу 9%) припаѓале на друга религија. Според истиот попис, 25% биле протестанти (Непентекости), 13% биле Римокатолици, 2% биле Пентекости и 1% припаѓале на независни африкански цркви. Верската толеранција во Гана е на многу високо ниво. Христијанските празници Божиќ и Велигден се признати како национални празници.
Култура
Гана е држава каде има доста големо културно и етничко шаренило. Ганската култура е мешавина на повеќето етнички групи како Ашанти, Фанте, Акјем, Кваху, Га, Еве, Мампруси, Дагомба и други. Оваа разновидност е доста видлива во локалната кујна и облека. Клучни елемнти со културата се прославите на празниците и фестивалите како на пример хомово, одвира, абоакјер, додолеглиме, хогбецоцо, тедуду, деза, сандема и други. Покрај овие, секоја година се одржуваат и голем број обреди по разни пригоди.
Ардени
Ардени (Ardennes; Ardennen, Årdene од келтски: Arduenna, „вис“ или Ar Duen, „црн“) или Арденска Шума — низок планински венец во сливовите на реките Мозел и Меза кој се одликува со пространи богат со шумски предели. Геолошки претставува западен продолжеток на венецот Ајфел создаден во геолошкиот период девон заедно со него и другите венци во системот.
Венецот се протега претежно во Белгија и Луксембург, но навлегува и во Германија и Франција (давајќи им го името на департманот Ардени и регионот Шампања-Ардени), а геолошки продолжува во Ајфел—источниот дел од Арденската Шума навлегува во округот Битбург-Прим, Германија, додепа пак најголемиот дел од самите Ардени е сместен во југоисточна Валонија, јужна Белгија. Јужниот дел од Ардените пак, го опфаќа источниот дел на Велевојводството Луксембург, а на југоисток, Ајфел продолжува во сојузната покраина Рајнска област-Пфалц, Германија.
Поради своето богатство од дрво и реки, Ардените играле важна улога како добавувач на дрвен јаглен во значајниот индустриски период на  Валонија во XVIII и XIX век, кога таа станала второто индустриско подрачје во светот, веднаш по Англија. Поширокиот регион ја задржил индустриската важност и во XX век, кога камениот јаглен го заменил дрвениот како средство во металургијата.
Областа имала воено значење во двете светски војни. Војсководците на Сојузничките сили во Втората светска војна сметале дека оваа област е непроодна за поголеми групи оклопни и товарни возила, па затоа во неа не поставувале речиси никаква одбрана. Искористувајќи го ова, германската војска на двапати ги искористила Ардените како премин во северна Франција и јужна Белгија преку Луксембург — еднаш во Битката за Франција и потоа, во подоцнежната Арденска битка (Арденска офанзива).
Географија
Најголемиот дел од Ардените е прекриен со густа шума, а ридовите имаат просечна висина од 350–400 м, но се издигаат до преку 694 м во калливите вресишта во областа Високи Мочуришта (Hautes Fagnes, Hohes Venn) во југоисточна Белгија. Ова подрачје се одликува со стрмни долини низ кои течат брзи реки, од кои најзабележителна е Меза. Најнајселени градови се Вервје во Белгија и Шарлевил Мезјер во Франција — обата со преку 50.000 жители. Меѓутоа, Ардените се релативно слабо населени со само неколку града поголеми од 10.000 жители, а со малку исклучоци како Ојпен (Епен) или Бастоња.
Венецот Ајфел во Германија се надоврзува на Ардените како дел од една иста геолошка образба, но сепак, венците секогаш се сметаат за посебни.
Форт Гале
Гале Форт, во заливот Гале на југозападниот брег на Шри Ланка, прво бил изграден во 1588 година од Португалците, а потоа поопширно утврден од Холанѓаните во текот на 17 век од 1649 година наваму. Станува збор за споменик на историско, археолошко и архитектонско наследство, кое задржува полиран изглед повеќе од 432 години,поради обемната реконструктивна работа направена од Археолошкиот оддел на Шри Ланка
Тврдината има шарена историја, а денес има мултиетничко и мултирелигиозно население. Владата на Шри Ланка и многу Холанѓани кои сè уште поседуваат некои од имотите во тврдината и се обидуваат да го направат ова едно од современите светски чуда. Вредноста на наследството на тврдината е препознаена од УНЕСКО и локалитетот е впишан како културно наследство на светското наследство на УНЕСКО.
Тврдината Гале, позната и како Холандската тврдина или „Беговите на Гале “, го издржа цунамито на Боксинг кој оштети дел од крајбрежната област градот Гале.
Етимологија
Постојат многу верзии на зборот „Гале“ што е додаден на тврдината. Една верзија е дека тоа е дериват на „Gallo“ од португалскиот јазик, што значи „петел“. Другата верзија е било „галаа“, на синхалски што значи „стадо говеда“ или место каде што се чувала стоката.
Историја
Во 1640 година, настаните добија пресврт со Холанѓаните кои влегоа во кавгата, здружувајќи се со кралот Рајасине II за да ја заземат тврдината Гале. Холанѓаните, со сила од околу 2.500 луѓе под Костер, ја зазеле тврдината од Португалците во 1640 година. Иако не беше идеална ситуација за Синхалците, тие беа инструментални во изградбата на тврдината како што се гледа во нејзината сегашна форма во холандскиот архитектонски стил. Утврдувањата биле додадени до почетокот на 18 век. Објектот се состоеше од згради на јавната администрација, магацини и деловни куќи и станбени простории. Протестантска црква (планирана од Абрахам Антониз) била изградена во барокен стил во 1775 година за да се грижи за колонистите и локалното население кое било преобратено во христијанството. Најистакнатите згради во комплексот на тврдината биле резиденцијата на командантот, арсеналот и куќата за оружје.
Британците ја презеле тврдината на 23 февруари 1796 година, една недела откако Коломбо бил заробен. Шри Ланка останала британска колонија формално од 1815 година додека не станала независна островска држава во 1948 година. Важноста на Гале.
Откако тврдината паднала под контрола на Британците во 1796 година, таа останала нивно јужно седиште. Тие направиле многу модификации на тврдината.Во 1883 година била подигната кула за да го одбележи јубилејот на кралицата Викторија. Во Втората светска војна биле изградени уште многу утврдувања за одбрана на тврдината. И покрај сите промени направени со текот на годините, бидејќи за прв пат била изградена помеѓу 16-тиот и 19-тиот век, тврдината Гале сè уште останува уникатен споменик комплекс за кој се вели дека е „најдобар пример за утврден град со спој на европска архитектура.
Географија
Тврдината Гале е во градот Гале, која се наоѓа на крајниот југозападен ќош на островот, на југозападниот брег на Шри Ланка, каде што крајбрежјето се врти на исток кон Матара и Тангале. Тврдината, како и повеќето тврдини во Шри Ланка, е изградена на мал карпест полуостров, кој му припаѓа на морето колку и на копното. Како што постои денес, зафаќа површина од 52 хектари.
Автопатот А2 обезбедува патни врски од Гале до Коломбо (растојание од 113 километри ). Од 2012 година, експресен пат го поврзува Гале со Коломбо. Железничките врски се исто така достапни до Коломбо и Матара. Морскиот пат е преку пристаништето Гале на пристаништето Гале.
Демографски податоци
Градот Гале (со население 112.252, на површина од 16.5 квадратни километри, се развил околу областа на тврдината. Приказната за тврдината е добро илустрирана со многу табли и плочи, кои даваат информации за секој споменик. Повеќе од половина од жителите во тврдината се Маври, со синхалски, холандски, англиски, португалски и германски доселеници. Повеќе детали во врска со историјата на тврдината може да се најдат во центарот за посетители и во музејот од холандскиот период во тврдината.
Областа на тврдината е окупирана од претежно уметници, писатели, фотографи, дизајнери и поети од странство.
Утврдувања
Тврдината, првично изградена од Португалците во 16 век за да го брани Гале, била земјена структура со палисади што ја покривале северната внатрешна страна со бедем и три бастиони. Тие веруваа дека морската страна е непробојна и затоа не изградија никакви утврдувања на морската страна, освен бастионот Цварт.
Кога тврдината паднала под контрола на Холанѓаните, тие ги сметале старите утврдувања изградени од Португалците за небезбедни бидејќи биле направени од земја и палисади. Оттука, Холанѓаните решија целосно да го опкружат целиот полуостров со изградба на непробојни утврдувања како одбрана од другите колонијални агенции во регионот. Тие изградија уште 13 бастиони со корални и гранитни камења на површина од 52 хектари (130 ектари). Многу од ѕидовите на утврдувањето биле изградени во 1663 година. Морскиот ѕид бил завршен во 1729 година. Гале Форт има две, оригинално порткулис, порти. Најстариот од двата го довршиле Холанѓаните во 1669 година. Во тоа време бил заштитен со подвижен мост и ров. Може да се најде на јужниот крај на улицата Баладакша Мавата (улица). Над влезот имаше амблем на Веренигде Остинише Кампањата (VOC, холандска источноиндиска компанија ): Релјеф со петел на карпа над штитот со буквите „VOC“, опкружен со два лава. На дното има натпис „ANNO MDCLXIX“ (1669 година). Кога Британците ја презеле власта во 1796 година, тие го преместиле амблемот на VOC во внатрешноста на портата и го замениле со грб на кралот Џорџ III, оставајќи камен датиран од 1668 година и мал амблем на VOC на местото. .
Овој британски кралски грб ги прикажува англискиот лав и шкотскиот еднорог како држат кружен штит со четири симболи на различни делови на Обединетото Кралство. Работ на штитот е украсен со жартиера со мотото „ Honi soit qui mal y pense “ (Срам да му е што мисли зло). Над штитот стои Кралската круна. Под него има лента со мотото на Британскиот суверен: „ Dieu et mon droit “ (Бог и моето право). Центарот на кружниот штит е окупиран од краците на Домот на Хановер.
Новата главна порта во северниот дел на утврдувањата на копнената страна, помеѓу Бастионот на Месечината и Бастионот Сончев, беше отворена во 1873 година. Оваа порта стана неопходна откако Гале стана административен центар на југот на Цејлон.
Променлива ѕвезда од типот на Бета Лира
Масени текови
Овие масени текови се јавуваат бидејќи една од ѕвездите, во текот на нејзиниот развој, станала џин или суперџин. Ваквите големи ѕвезди лесно ослободуваат маса токму поради нивната големина: гравитацијата на површината е слаба, па така гасот лесно ја напушта ѕвездата (таканаречениот ѕвезден ветер). Кај блиските системи како оној од типот на β Lyr, загубата се засилува под уште едно дејство: кога џиновската ѕвезда ќе се набабри, ја достигнува својата Рошова граница, односно математичката површина која ги обиколува двете составници на двојката каде масата слободно тече од едната ѕвезда во другата.
Кај двојните ѕвезди, потешката прва се претвора во џин или суперџин. Според пресметките, загубата на маса станува толку голема што за релативно кратко време (помалку од половина милион години) потешката станува полесна. Дел од нејзината маса оди во другата ѕвезда, а дел се ослободува во вселената.
Светлински криви
Светлинските криви на променливите од типот на Бета Лира се прилично мазни: затемнувањата почнуваат и завршуваат толку постепено што практично е невозможно да се одредат точните мигови. Ова е поради големиот тек на маса ги сврзува на начин што тие образуваат заедничка атмосфера. Замавот of на сјајносните промени во највеќето случаи е помал од една величина; најголемиот познат замав изнесува 2,3 величини (V480 Лира).
Периодот на сјајносните промени е мошне закономерен. Него го определува вртежниот период на двојката — времето потребно двете ѕвезди да направат едно меѓусебно завртување. Овие периоди се куси, обично од еден до неколку дена. Најкраткиот познат период е 0,29 дена (QY Водна Змија), а најдолгиот изнесува 198,5 дена (W Јужен Крст). Кај β Lyr-системите со периоди подолги од 100 дена, една од составниците е суперџин.
β Lyr-системите понекогаш се сметаат за поттип на алголските променливи; меѓутоа, нивните светлински криви се разликуваат (затемнувањата на алголски променливи се многу појасно изразени). Од друга страна, β Lyr-променливите изгледаат слично на променливите од типот на W Голема Мечка, но второспоменатите се уште поблиски двојки (наречени допирни двојки), а нивните составници се претежно полесни од оние на β Lyr-системот (околу ).
Примери за β Lyr-ѕвезди
Познати се речиси илјада двојки од типот на β-Lyr: последното издание на Општиот каталог на променливи ѕвезди (ОКПЗ) од 2003 г. наведува вкупно 835 такви ѕвезди (2,2 % од сите променливи ѕвезди). Подолу се дадени податоци за десетте најсјајни примери.
Снихово
Снихово (Δεσπότης, до 1927 година Σνίχοβο, Снихово ) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото има 15 жители.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 15 километри  јужно од градот Гребен. Селскиот атар изнесува 27 км2.
За време на Османлиското Царство
Кон крајот на ХІХ век Снихово е грчко христијанско село во јужниот дел на Гребенската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона во 1904 година  во  Снихово имало 125 Грци христијани.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Снихово станува дел на Кралството Грција.
Во 1927 година името на селото е сменето во Деспотис, во превод Владика во чест на прогласувањето на митрополитот Емилијан Гребенски за национален маченик.
Во 1970-1971 година управата на воената хунта во Грција создала ново село Агии Теодори, во кое постепено се селеле жителите на Снихово и на уште 6 околни села.
Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство.
Конрад Аденауер
Конрад Херман Јозеф Аденауер (роден на во  – починал на  во  ) — германски државник. Иако неговата политичка кариера траела 60 години, тој е најзабележителен по неговата улога како првиот канцелар на Западна Германија од 1949-1963 и претседател на Христијанската Демократска Унија (CDU) од 1950 до 1966 година. Тој е најстариот Канцелар кој некогаш и служел на Германија, почнувајќи ја својата служба на 73 годишна возраст и напуштајќи ја на 83 години. Само Хелмут Кол ја извршувал подолго функцијата Канцелар на Сојузна Република Германија (1982-1998) или 16 години, додека Ото фон Бизмарк ја извршувал подолг период функцијата Канцелар, но како Канцелар на Обединета Германија (1871-1890 во Вториот Рајх или Германското Царство под Прусија, која траело од 1871 до 1918).
Ран живот
Конрад Аденауер е роден како трето дете од петте деца на Јохан Конрад Аденауер (1833-1906) и неговата жена Хелена (1849-1919) во Келн, Рајнска Прусија. Негови браќа и сестри биле Август (1879-1952), Јоханес (1873-1937), Лили (1879-1950) и Елизабет, која починала набргу по раѓањето во 1880 година. Во 1894 година матурирал и ги започнал студиите по право и политика на универзитетите во Фрајбург, Минхен и Бон. Бил член на неколку римскокатолички студентски здруженија како на пр. „K.St.V Арминија Бон“ во Бон. Ги завршил студиите во 1900 година. Потоа работел како адвокат во судот во Келн.
Почеток на политичката кариера
Како побожен римокатолик, во 1906 година и се приклучил на Централната партија и истата година бил избран во Советот на градот Келн. Во 1909 година станал заменик градоначалник на Келн. Од 1917 до 1933 година ја извршувал функцијата на Градоначалник на Келн. Тој имал непријатна задача да го води Келн во периодот на британската окупација по Првата светска војна со 1926 година. Успеал да воспостави вистински односи со британските воени авторитети и заговарал со Рајнскиот сепаратизам (Рајна, држава како дел од Германија, но надвор од Прусија). За време на Вајмарската Република бил претседател на Прускиот Државен Совет (Preußischer Staatsrat) од 1922 до 1933 година, кој бил претставнички Совет на пруските градови и покраини.
Кога Нацистите дошле на власт во 1933 година, Централната партија ги изгубила изборите во Келн и Аденауер побегнал во манастирот Марија Лах, бидејќи му се заканувала новата влада откако одбил да се ракува со месниот нацистички началник. Неговиот престој во овој манастир, кој траело една година бил наведен по војната од игуменот на манастирот, кога бил обвинет од Хајнрих Бел и други за соработка со нацистите.
Кратко бил затворен по Ноќта на Долгите Ножеви во средината на 1934 година. Во следните две години често го менувал местото на живеење поради стравот од репресалии против него од страна на нацистите. Во 1937 година бил успешен во добивањето некаква компензација за неговата некогаш запленета куќа и успеал да живее во изолација неколку години.
По неуспешниот обид за убиство на Хитлер во 1944 година, тој бил затворен по вторпат како противник на режимот. Гестапо не можел да ја докаже неговата поврзаност во заверата и бил пуштен неколку недели подоцна. Набргу по завршувањето на војната Американците повторно го поставиле за градоначалник на Келн, но британскиот раководител на воената управа во Германија, Џералд Темплер, го отпуштил поради како што кажал, наводна неспособност.
По Втората светска војна и основањето на CDU
По неговото отпуштање како градоначалник на Келн, Аденауер се посветил на создавање нова политичка партија, Христијанско Демократската Унија, за која се надевал дека ќе ги опфати и протестантите и римокатолиците во една партија. Во јануари 1946 година Аденауер иницирал политичка средба на идната CDU во британската зона во улога на доајен (најстариот присутен маж, Alterpräsident) и неформално бил назначен за нејзин водач.
Аденауер работел неуморно за развивање на контактите и поддршката за CDU во следните неколку години и со успех што варирал се обидел да ја наметне својата посебна идеологија на партијата. Неговата идеологија била во предност од некои на CDU, кои сакале да ги спојат социјализмот и христијанството. За Аденауер приоритетно бил нагласувањето на достоинството на поединецот и ги зел во обзир погледите кон материјалниот свет на комунизмот и на нацизмот кои го повредуваат човековото достоинство.
Улогата на водач на CDU во британската зона му донела на Аденауер позиција во парламентарното Собрание во 1948 година, поканет од западните Сојузници да создадат устав за трите западни зони во Германија. Тој бил претседател на уставната конвенција и прескокнувајќи ја оваа позиција бил избран за претседател на владата кога новиот „Основен закон“ бил донесен во мај 1949 година Аденауер ја критикувал католичката хиерархија за недоволно критикување на нацистите, за ова тој бил цитиран во книгата „Мечот на Константин“ од Џон Корнвел.
Канцелар на Западна Германија
На федералните избори во Западна Германија во 1949 година, Аденауер станал првиот Канцелар на Сојузна Република Германија (германски: Bundeskanzelar) по Втората светска војна на 73 годишна возраст. На оваа позиција бил од 1949 и 1963 година, период кој покрива голем дел од почетната фаза на Студената војна. За време на овој период, повоената дивизија на Германија била зајакната со создавањето на две одделни држави, Сојузна Република Германија (Западна Германија) и Демократска Република Германија (Источна Германија). Првите избори за Собранието на Западна Германија биле одржани на 15 август 1949 година по што се покажало дека Христијанско Демократската Партија е најсилна политичка партија. Теодор Хојс бил избран за прв Претседател на Републиката, а Аденауер за прв Канцелар на 16 септември 1949 година. Тој ја формирал исто така новата „привремена“ престолнина на Сојузна Република Германија во Бон, која била само 15 километри оддалечена од неговиот роден град, наместо во Франкфурт на Мајна.
Кога бил задушен бунтот во секторот на Советскиот Сојуз во Германија во јуни 1953 година, Аденауер лесно бил повторно избран по вторпат за Канцелар со најголемо мнозинство за коалицијата на CDU/CSU можела и без FDP како партнер во владата. Бруталното задушување на револуцијата во Унгарија во 1956 година му овозможило да добие трет мандат како Канцелар во 1957 година со уште поголемо мнозинство. Но изградувањето на Берлинскиот ѕид и затворањето на границите со Источна Германија придонело неговата влада да изгледа слаба. Кога на изборите во 1961 година CDU/CSU морала повторно да коалицира со ФДП по губењето на мнозинството што го имале, Аденауер морал да вети дека ќе се откаже од функцијата Канцелар пред завршувањето на новиот мандат.