cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Клајв Гренџер
Академски живот
Во 1974 година, Гренџер се преселил во САД, на Калифорнискиот универзитет во Сан Диего. Во 1975 година учествувал во комитетот на американското Пописно биро воден од Арнолд Зелнер за сезонското прилагодување. На Калифорнискиот универзитет, Гренџер го продолжил неговото истражување на временските низи, соработувајќи со Нобеловиот соработник Роберт Енгл (кој помогнал да дојде на универзитетот), Розелин Џоју (на поделената интеграција), Тимо Тересвирта (на нелинеарните временски низи) и други. Работејќи со Роберт Енгл го развил концептот на коинтеграција, воведен во 1987 година на заеднички труд во Econometrica; за кој ја добил Нобеловата награда во 2003 година.
Гренџер надгледувал многу студенти за докторски трудови, помеѓу нив и Марк Вотсон (косоветник со Роберт Енгл).
Во подоцнежните години, Гренџер исто така ги користел методите на временските низи за анализа на податоци надвор од економијата. Така, работел на проект во врска со амазонската дождовна шума и изградил модел за предвидување на сечењето на шумата. Резултатите биле објавени во книга од 2002 година. Гренџер се пензионирал од Калифорнискиот универзитет во 2003 година. Бил визитинг-професор на Мелбурнскиот универзитет и Кентерберискиот универзитет.
Гренџер бил оженет со Патриша од 1960 година. Имал еден син, Марк Вилијам Џон, и една ќерка, Клерк Аманда Џејн.
Почести и награди
Во 2003 година, Гренџер и неговиот соработбик Роберт Енгл заеднички ја добиле Нобеловата награда за економија. Станал витез-бакалореат во Новогодишните доделувања во 2005 година.
Гренџер бил член на Економетриското друштво од 1972 година и соработник на Британската академија од 2002 година. Бил изгласан како дел од 100. велшки херои во 2004 година.
Голем совет на Венеција
Големиот совет (Maggior Consiglio) бил политички орган на Република Венеција помеѓу 1172 и 1797 година. Тоа било главното политичко собрание, одговорно за избор на многу други политички функции и високи совети кои ја воделе Републиката, носејќи закони и вршејќи судски надзор. По заклучувањето (Серата) од 1297 година, неговото членство било основано на наследно право, исклучиво на семејствата патрици запишани во Златната книга на венецијанското благородништво.
Големиот совет биле единствен во тоа време во неговата употреба на лотарија за избор на предлагачи за предлог на кандидати, за кои потоа се гласало.
Историја
Точното потекло на Големиот совет е нејасно. Традицијата го поставува своето основање во 1172 година, но најверојатно потекнува од „Советот на мудреците“ што е потврдено во 1141 година  Тоа бил совет формиран за да ја ограничи и контролира моќта на венецискиот дужд, а доминирал од венецијанското благородништво.
Рана историја на Големиот совет
Во првите денови, Големиот совет бил релативно отворена и демократска институција, неговото членство било теоретски отворено за целото тело на слободни граѓани. Членовите биле номинирани од тројца електори, иако не е јасно како тие биле избирани; тие биле избрани делумно со ждрепка и делумно со ротација. Во 1230 година, изборниот процес бил променет од непознати причини, при што седум електори служеле помеѓу 29 септември и 29 март, а тројца во текот на другите шест месеци. Сепак, се чини дека бројот на електори флуктуирал, и може да биде мал од само четири.
Овие електори избрале сто членови да бидат номинирани за избор на Големиот совет следната година, но бидејќи немало алтернативен список на кандидати, избраните имиња исто така беа избирани. „Долку случаен“ изборен процес им стави огромна моќ на рацете на многу малку избирачи, кои биле ограничени само со силата на обичајот да не ја злоупотребуваат својата позиција. Дополнително, одредени носители на функции, како што се војводските советници или членовите на Советот на четириесетте, биле членови по службена должност, и тие биле побројни од избраните членови со значителна разлика. Како што вели историчарот Фредерик К. Лејн, „може да се каже дека Големиот совет ги содржел сите најважни луѓе кои биле достапни во Венеција и многу други именувани затоа што некој мислел дека се потенцијално важни“.
Серата на Големиот Совет
Бидејќи Големиот совет избирал луѓе во различните канцеларии на венецијанската влада, тој „станал чувар на моќта и престижот во Венеција“. Во текот на 13 век, ова довело до политичка борба меѓу реформаторите, кои сакале да го отворат членството во Големиот совет, а со тоа и на политичката елита, до новодојденците и конзервативците, кои сакале да ја зачуваат доминацијата на патрицијатот.
Додека имињата на благородничките семејства преовладуваат во текот на 13 век, обичните луѓе сè уште не биле вклучени во реформите. Но, дури и помеѓу благородниците имало несогласувања. Зголеменото население и богатството значело дека сè повеќе граѓани барале прием во Големиот совет, но традиционалните патрициски семејства од Риалто се спротивставиле на додавањето на овие новобогати во Советот. Слично било комплицирано прашањето за странците, благородниците од зародишната колонијална империја на Венеција на Исток или од Далмација, или венецијанските иселенички семејства кои се враќале во метрополата по децении отсуство, поради падот на крстоносните држави во Левантот кон крајот на 13 век. Овие мажи биле вброени како венецијански граѓани, но културно биле туѓи за градот.
Имало предлози за реформа, особено во октомври 1286 година, кога шефовите на Советот на четириесетте предложија само оние чии предци биле членови автоматски да имаат право да бидат земени предвид за членство, а сите други да бидат одобрени од дуждот, Малиот совет и од самиот Голем совет. Овој предлог не поминал, како и друг, кој предложил изборот на нови членови да биде одобрен од мнозинството од заседавачкиот Голем совет. Работите дошле до точка во 1289 година, кога дуждот Џовани Дандоло умрел, и толпа се формирала во ад хок собрание, како што било свикувано во претходните времиња, барајќи избор на адмирал Џакомо Тјеполо, син и внук на дуждот, за нов дужд. Големиот совет се колебал и го суспендирал сопствениот изборен процес, но Тјеполо ја одбил номинацијата, а Големиот совет продолжил со изборот на Пјетро Градениго.
Ова бил критичен момент: доколку толпата преовладаше, траекторијата на политиката во Венеција можеби ќе ја следеше онаа на другите италијански градови-држави, каде династичкото владеење или популистичките автократи поддржани од насилството од толпата биле норма. По неговиот избор, Градениго посветил значителен напор за поттикнување на општо прифатлива реформа. Ова било постигнато на 28 февруари 1297 година, настан познат како Серата. Континуираното присуство на постојните членови било обезбедено со пропишување дека присутните членови, или оние кои биле членови во текот на претходните четири години, ќе останат членови доколку соберат минимален праг од 12 гласа во Советот на четириесетте, ефективно гарантирајќи дека сите тие би биле прифатени. Покрај тоа, ограничувањата за големината на Големиот совет биле отстранети, а законот дозволил дополнителни кандидати за членство да бидат поднесени од тројца членови кои седат, потврдени од дуждот и Малолетниот совет и одобрени од Совет на четириесет. Неколку старо етаблирани венецијански обични семејства на овој начин станале постојани членови на Советот, заедно со околу десетина семејства кои избегале од падот на Акра во 1291 година. На овој начин, Големиот совет бил повеќе од двојно се зголемил на над 1100 членови до 1300 година, или околу 1 процент од вкупното венецијанско население во тоа време.
Се чини дека ова проширување на владејачката класа нашироко ги задоволило амбициозните луѓе и ги смирило работите, иако барем еден обичен човек кој мислел дека требало да биде примен во Советот, извесен Марин Боконио, бил обесен во 1300 година поради заговор за убиство на Градениго. Забележливо е дека реформата поминала за време на речиси катастрофалниот конфликт со главниот ривал на Венеција, Република Џенова, и дека обичниот народ не направил сериозен потег за да и се спротивстави.
Во текот на следните години, влезот на нови членови билеше ограничен со дополнителни закони кои го зголемија потребниот број гласови во Четириесетте на мнозинство, 25 и конечно 30. Во 1319 година, членството стлоана автоматско на 25-та година од животот. — освен триесет коилебеа избрани со ждрепка на денот на Света Варвара, и им беше дозволено да станат членови веќе на 20. Во 1323 година, членствотилоеше ограничено само на мажи со предци кои имале високи функции, што всушност го прави наследна. Без оглед на нивното претходно патрициско или заедничко потекло, сега постојаните и наследни членови на Големиот собор отсега го сочинувале благородништвото на Венеција. Оваа нова владејачка класа броела речиси 200 семејства и ги монополизирала повисоките нивоа на моќ во Републиката. Заслужните мажи кои се истакнале сè уште не биле примени во подоцнежните години, но ова била многу ретка прилика. За да се обезбеди социјална мобилност за амбициозните семејства со богатство и разлика, нова класа, „граѓаните“ била воспоставена како средна класа помеѓу затвореното благородништво и широката маса на обичниот народ.
Традиционалната историографија се жали на Серата како „смрт на венецијанскиот републикански систем и раѓање на затворена олигархија“, но всушност, ефектите од овие реформи биле во голема мера корисни и ја поштедиле Венеција од жестоките фракциони ривалства што ги проголтале другите италијански градови. За разлика од нестабилното генерално собрание на народот, на членовите на Големиот совет им бил гарантиран удел во власта и на тој начин помалку може да се манипулира. Релативно големиот број семејства кои учествувале во оваа олигархиска елита било исто така посебна одлика на венецијанската држава, што ја прави порепрезентативна и обезбедувајќи дека секое ривалство меѓу две семејства може да се држи под контрола и да не влијае на благородништвото како целина.
Од 14 век до падот на Републиката
Во остатокот од историјата на Републиката, Големиот совет бил врховниот орган на државата, заменувајќи го практично непостоечкиот, кој бил формално укинат во 1423 година. Големиот собор го задржал своето законодавно овластување, но многу од неговите овластувања биле делегирани на други, помали тела, поспособни за дејствување. Наскоро, сепак, повеќето од главните функции на владата, како што се номинирање воени команданти или примање амбасадори, биле преземени од Сенатот. Во текот на 15-тиот и 16-тиот век, Сенатот, исто така, станал де факто законодавно тело, при што, Големиот совет бил намален на дискусија или одобрување мерки за кои се веќе решени во Сенатот, но тој ја задржал својата судска моќ и овластување да избираат функционери.
Правилата за прием во Големиот совет биле дополнително разработени со текот на времето. Мажите родени од жени со понизок статус биле забранети, како и од 1498 година, благородниците кои следеле црковна кариера. Процесот кулминирал со воспоставување, во 1506 и 1526 година, на евиденција за раѓања и бракови на благородништвото. Чуван и одржуван од ова била познатата „Златна книга“ на венецијанското благородништво. Во овој момент, советот ја достигнал својата максимална големина од 2746 членови.
Ефектот на одредбите на Серата драстично го зголеми бројот на членови. Во шеснаесеттиот век, вообичаено било до 2095 патрици да имаат право да седат во војводската палата. Имало очигледна тешкотија во управувањето со такво тело.
Зголемувањето на телото довело и до потреба од поголем простор за состаноци. Оваа потреба веќе била идентификувана од страна на Пјетро Градениго, а за таа цел била зголемена сала во зградите што го обложуваат Моло, насипот покрај Дуждовата палата. Со оглед на тоа што Советот продолжил да се зголемува во раниот 14-ти век, а на владата биле додадени и други магистрации, било одлучено новото крило на Дуждовата палата да биде изградено заедно со Моло за да бидат сместени. Поради доаѓањето на Црната смрт, членството на Советот се намалило, но изградбата на новата сала продолжила, а украсувањето започнало во 1365 година. Тоа не било до околу 1420, сепак, кога новата сала на Големиот собор започнала да се користи од него. Салата била уништена во пожарот на 20 декември 1577 година, во кој Дуждовата палата претрпела толку многу оштетувања што некое време се сметало дека ќе ја урне и повторно ќе ја изгради по нов дизајн. На крајот, било одлучено да се обнови зградата, и за тоа време, до 30 септември 1578 година, Големиот совет се состанал во складиште во Венецијанскиот Арсенал.
Во некои ретки случаи, соочувајќи се со тешки економски тешкотии и опасности, пристапот до Големиот совет бил отворен за нови семејства. Со помош на раскошни подароци за државата, тоа било случај во времето на Војната во Кјоџа и Кандиската војна, кога, за поддршка на огромните трошоци на војните, биле примени нови богати семејства.
Друга особеност беше создавањето со текот на времето на поделба во самото благородништво, односно семејства кои можеа навреме да останат недопрени или да го зголемат својот економски капацитет, и сиромашните (т.н. Варнабити). Последните можеби постепено или наеднаш го изгубиле своето богатство, но продолжиле да го одржуваат наследното право да седат во Големиот собор. Ова често ги натерало двете страни на благородништвото да се судрат во советот и отворил можност за случаи на купување гласови.
Големиот совет, на 12 мај 1797 година, го прогласил крајот на Република Венеција, одлучувајќи - по инвазијата на Наполеон - да ја прифати абдицијата на последниот дужд Лудовико Манин и да го распушти аристократското собрание: и покрај тоа што нема потребниот кворум од 600 членови, одборот со големо мнозинство (512 гласа за, 30 против, 5 воздржани) го изгласал крајот на Венецијанската Република и трансферот на овластувањата на неопределена привремена влада.
Белешки
Првиот том на Annali Veneti e del Mondo напишан од Стефано Магно го опишува потеклото на венецијанските благороднички семејства и го претставува азбучно наредениот список со датумите на нивниот прием на Големиот совет.
Џерба
Џерба (جربة ) — најголемиот остров во Северна Африка, кој се наоѓа во Заливот Габес, на брегот на Тунис. Островот има површина од 514 км2. Според пописот од 2004 година, островот имал население од 139.544 жители, додека најновата официјална проценка (од 1 јули 2014 година) изнесува 163.726. Цитирајќи ја долгата историја на еврејското малцинство во Џерба, Тунис барал заштита на статус на светско наследство на островот на УНЕСКО.
Историја
Легендата вели дека Џерба бил остров на Лотофагите (јадење лотос), каде што Одисеј бил заглавен на неговото патување низ Средоземното Море. Традицијата на еврејското малцинство на Џерба вели дека во 586 година п.н.е., некои од свештениците на израелскиот храм кои биле во можност да избегаат од уништувањето на Ерусалим и храмот, се населиле во Џерба. Невообичаено висок процент на Евреи на островот до ден-денес го одржуваат семејниот статус на свештеничката каста, а генетската врска е потврдена со ДНК-тестирање.
Островот, кој се викал Менинкс до 3 век од н.е., вклучува три главни градови. Едниот од нив, чие денешно име е Бургу, се наоѓа во близина на Мидун во центарот на островот. Друг град, на југоисточниот брег на островот во Менинкс е наведен од Плиниј Постариот. Трет важен град бил древниот Харибус. Островот бил густо населен во римскиот и византискиот период, а веројатно и увезувал голем дел од жито што го трошиле неговите жители. Островот се појавува во Појтингеровата табла od 4 век.
Во текот на средниот век, Џерба бил окупиран од муслиманите Ибади, кои го сметале за свој. Христијаните од Сицилија и Арагон ја оспориле сопственоста на островот со Ибадите. Останките од овој период вклучуваат бројни мали џамии кои датираат уште од 12 век, како и две значителни тврдини.
Островот бил контролиран двапати од норманското Кралство Сицилија: во 1135-1158 и во 1284-1333. Во текот на вториот од овие периоди бил организиран како феудално господарство со следните господари: 1284-1305 - Роџер I, 1305-1307 и 1307-1310 - Роџер II (двапати), 1310 - Карло, 1310 - Франсиск-Роџер III; исто така имало кралски гувернери, чии времиња на власт делумно се преклопуваат со оние на лордовите: 1305-1308 - Симон де Монтолиу, 1308-1315 Рамон Мунтанер.
Во 1503 година, пиратот Орук Барбароса и неговиот брат Хајредин Барбароса ја презеле контролата врз островот и го претвориле во нивната главна база во западното Средоземје, со што ја довеле под контрола на Отоманското Царство. Шпанија започна катастрофален обид да го освои во ноември 1510 година. Во 1513 година, по три години во егзил во Рим, семејството Фрегози се вратило во Џенова, а Отавијано бил избран за дужд, а неговиот брат, архиепископот Федериго Фрегосо (подоцна кардинал), станал негов главен воспитувач, и бил ставен на чело на армијата и ја бранел републиката од внатрешните и надворешните опасности, особено потиснувањето на берберките пирати. Кортоголи од Тунис го блокирал брегот со ескадрила, а во рок од неколку дена заробил осумнаесет трговци, по кое добил команда од џеновската флота, во која служел и Андреја Дорија, да изврши инвазија и окупација на островот, враќајќи се во Џенова со голем плен.
Шпанските сили се вратиле во Џерба во 1520 година, и овој пат го освоиле островот. Двапати бил окупиран од Шпанија, од 1521 до 1524 и од 1551 до 1560 година.
На 14 мај 1560 година, отоманската флота, под команда на Пијале-паша и Драгут, ја поразиле Светата лига на Филип II во Битката кај Џерба. Од тоа време до 1881 година, Џерба припаѓал на Отоманското Царство.
Подоцна, островот бил дел од францускиот колонијален протекторат, а подоцна кога Тунис прогласил независност, Џерба бил вклучен во составот на неговата територија.
Географија
Островот има блага клима за регионот и плодна почва. Сепак, до воведувањето на сегашните нивоа на напредно наводнување и водоснабдување со вода, месецот октомври имал тенденција да обезбеди приближно 25% од вкупните годишни врнежи на дождот на островот. Летните дневни температури редовно достигнуваат многу високо ниво, што го прави раното човечко живеење помалку фаворизирано од северниот дел на земјата. Неговиот најголем град е Хумат Сук, со население од околу 65.000 жители. Познат по своите плажи и зајдисонца, островот е популарно туристичко одредиште, особено со француски, германски и италијански туристи. Ова е едно од ретките преостанати места во Тунис, каде сè уште се зборува берберски јазик. Друг фактор кој привлекува некои туристи во Џерба е дека, во 1976 година, градот Аџим бил користен како место каде биле снимени дел од сцените за филмот „Војна на ѕвездите“.
Администрација и население
Островот се состои од три од три региони во рамките на Тунисскиот департман Меденин, именувани по трите градови кои ги формираат нивните административни центри:
Култура
Во селото Ер-Ријад се наоѓа познатата синагога „ел-Гриба“ која се смета за една од најстарите во светот. Таа е предмет на обожување на Евреите од целиот свет, што довело до развој на туризмот со посетители од други развиени земји.
Саут Парк: поголем, подолг и несечен
Саут Парк: поголем, подолг и несечен е анимиран филм направен во 1999, заснован на анимираната телевизиска серија Саут Парк. Филмот е сатира/мјузикл по жанр. Филмот е пародија на некои филмови на Волт Дизни како Убавицата и ѕверот и бродвејскиот мјузикл Клетници. Во филмот има 12 песни создадени од Треј Паркер и Марк Шајман. Песната „Обвинете ја Канада“ беше номинирана за Оскар, а песната „Вујко ебач“ доби ЕмТиВи филм награда за најдобра музичка нумера. Филмот беше продуциран од Парамаунт во асоцијација со Комеди Сентрал, а дистрибуиран од Ворнер Брос надвор од САД.
Дејство
Стен, Кени, Кајл и Картмен одат во кино да го гледаат најновиот канадски филм „Запалени газови“ со Теренс и Филип во главните улоги; филм полн со пцости. Децата ги научуваат сите овие зборови и ги користат насекаде – дома, на училиште, со другарите. По нив, сите други нивни другарчиња одат да го гледаат филмот и потоа се однесуваат слично како нив. Кога нивните мајки ќе дознаат за ова, членовите на родителскиот одбор на Саут Парк на чело со Шила Брофловски, мајката на Кајл, се обидуваат да го забранат филмот. Во меѓувреме, Венди Тестабургер, симпатијата на Стен, почнува да се дружи со Грегори од Јардејл, ново момче во училиштето и многу образовано, а тоа на Стен му смета. Стен го замолува Готвачот да му помогне, а тој во избрзан одговор му кажува дека треба да го најде клиторисот за да направи девојка му да го сака, и го остава збунет.
Момчињата одат повторно да го гледаат филмот, а по прикажувањето, Картмен и Кени се караат за тоа дали е возможно да се запали прдеж – нешто што го виделе во филмот. Кени се обидува да го постигне ова и притоа сиот изгорува. Кени подоцна умира поради тоа што докторите му ставаат испечен компир наместо срце. По смртта, Кени оди во пеколот.
Г-ѓа Брофловски создава организација наречена „Мајки против Канада“, со која ги затвораат Теренс и Филип. Канаѓаните им возвраќаат со тоа што ја бомбардираат резиденцијата на браќата Болдвин. САД ѝ објавува војна на Канада и наредува погубување за „воените злосторници“ Теренс и Филип. Откако г-ѓа Брофловски ќе го слушне Картмен како ја пее песната „Мајка му на Кајл е кучка“, на Картмен ќе му биде вграден В-чип во мозокот кој создава мали електро-шокови секогаш кога Картмен ќе каже безобразен збор.
Во меѓувреме, во пеколот, Сатана го мачи Кени кога Садам Хусеин се појавува и се открива дека му е љубовник на Сатана. Сатана открива дека војна избила на Земјата и вели дека било речено тој да се врати на Земјата штом крвта на „невините“ ќе се пролее на Земјиното тло. Садам Хусеин вели дека тој сака да владее со Земјата, но Сатана не може да му се спротивстави. Кени го советува Сатана да го остави Садам; тој се согласува, но не може да го стори тоа. Се согласуваат заедно да излезат на површината.
Поради одлуката Теренс и Филип да бидат погубени, Кајл, Стен и Картмен го форираат „Отпорот“ (La resistance). Грегори смислува смел план за да ги спасат Теренс и Филип. Стен е уверен дека Венди ќе го сака повеќе од Грегори ако е поголем „политичар“, па волонтира да оди на мисијата. Стен, Кајл и Картмен одат да најдат едно француско момче кое го мрази Господ и чиј прекар е „Крт“. Кртот прифаќа да оди да ги спаси Теренс и Филип, за чие погубување е направено цело шоу. Насекаде, канаѓаните ги носат во „смртоносни кампови“, па Кајл е приморан да го скрие брат му Ајк (кој е канаѓанец) на таван.
Шоуто започнува и момчињата започнуваат со реализација на планот. Картмен е задолжен да ја исклучи струјата пред да почне погубувањето, но духот на Кени му се појавува да го предупреди за доаѓањето на Садам и Сатана и тој бега без да ја исклучи струјата, а со тоа Кртот го фаќаат и го убиваат полициски кучиња. Кајл и Стен очајно трчаат кон сцената за да го спречат погубувањето, но Кајл не може да ѝ се спротивстави на мајка му. Г-ѓа Брофловски наредува погубувањето да почне.
Кога крвта го допира Земјиното тло, Сатана и Садам излегуваат од пеколот. Но Садам сака да има повеќе сила од Сатана и ги тера сите да му се поклонат. Кени инсистира Сатана да му се спротивстави на Садам. Картмен открива дека се здобил со моќ да фрла електрична енергија откако го дрмнало струја и се расипал чипот. Со ова, тој го напаѓа Садам. Садам го повикува Сатана напомош, но Сатана конечно вели дека било доволно и го убива.
Сатана му се заблагодарува на Кени и му исполнува една желба – сѐ да се врати како што било пред војната, иако тоа би значело Кени повторно да се врати во пеколот. Венди го бакнува Стен и му вели дека не ѝ се допаѓал Грегори. Сите пеат песна за среќниот крај, а во последната сцена го гледаме Кени како оди во рајот.
Прием
Филмските критичари воглавно беа ентузијасти за интелигентната и забавна политичка сатира. Има рејтинг од 80% на Rotten Tomatoes. Во 2008, Entertainment Weekly го стави филмот на листата „25 филмови за кои би сакале продолжение“ и „Најсмешните филмови во последните 25 години“.
Во 2001, филмот влезе во Гинисовата книга на рекорди како анимиран филм со најмногу пцости (399 безобразни зборови; 146 пати fuck (ебење), 79 shit (лајненици) и 66 bitch (кучка), 128 навредливи гестови и 221 насилни акти). Еднаш на секои шест секунди.
Филмот беше забранет во Ирак поради прикажувањето на Садам Хусеин како љубовник на Сатана. Кога на вистинскиот Садам му судеа за геноцид во 2006, Мет Стоун се шегуваше дека војската на САД сигурно постојано му го пушта овој филм како форма на мачење.
Награди
Номиниран за Оскар за најдобра песна – „Обвинете ја Канада“ (“Blame Canada”) беше изведена од Робин Вилијамс на доделувањето на наградите.
Тоа е втората песна со пцости да биде номинирана за Оскар.
Мери Кеј Бергман, глумицата која ги зборува повеќето од женските улоги во филмот, требаше да ја пее песната на Оскарите, но изврши самоубиство поради психичко растројство неколку месеци пред премиерата на филмот. творците Треј Паркер и Мет Стоун се појавија како трансвестити облечени како Џенифер Лопез на Греми наградите и Гвинет Полтроу на Оскарите во 1998.
IC 1020
IC 1020 — галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1020 се споменува и како 6ZW 63.
Откривање
Објектот е откриен на 13 ноември 1903 година од страна на Стефан Жавел.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 50 м 51,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 5' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 149°.
Други поделби
Проучување на IC 1020 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6812.
Тим Рот
Тим Рот (англ. Tim Roth) — англиски глумец, роден на 14 мај 1961 година во Лондон.
Животопис
Тимоти Симон Смит (подоцна го променил презимето во Рот) роден е на 14 мај 1961 година во Лондон, како син на учителката и пејзажна сликарка Ан и татко Енриј, новинар. Ираснал во Дулич, во круг со средна класа во јужниот дел на Лондон. Во раните години покажувал талент во имитирање на разни акценти. Учел на Камбервиловиот колеџ на уметност на одсек скулптури, но подоцна ги напуштил студиите, но по студиите почнал да се занимава со глума.
Во годините кој следеле добил помалку, неприметливи улоги во главно во телевизиските филмови. По преселувањето, го приметил помалиот родител Квентин Тарантино. Одма добија улога во филмот Улични кучиња, што направил кратенка од неговата кариера. Од тогаш станал еден од омилените глумци на Квентин Тарантино. Продолжува да остварува успешни сцени во следените Тарантинови филмови, а 1995 година ја добил улогата за во Роб Рој. Неговата глума карактеризира голем број на разновидни улоги - од криминалец до комичен лик, а во филмот Вуди Ален дури и пеел.
Од 1993 година бил во брак со Ники Батлер и со нејзе имал две деца - синови Батлер и Тимотија. Исто така, имал и син од врската со Лори Бејкер.
Црвен крст и Црвена полумесечина
Меѓународен Црвен крст и Црвена полумесечина — меѓународно хуманитарно движење со околу 97 милиони доброволци ширум светот, чија мисија е да го штитат човечкиот живот и здравје, да обезбедат почитување на човекот, и да го оневозможат или олеснат човечкото страдање, без каква било дискриминација заснована на националност, раса, религија, класна припадност и политичко мислење.
Често слушаниот израз „Меѓународен Црвен крст“ всушност е погрешен, бидејќи не постои таква организација. Во стварност, Движењето се состои од неколку одделни организации кои се правно независни, но се обединети во Движењето преку заеднички основни принципи, цели, симболи, статути и органи на управување. Деловите на Движењето се:
Национални здруженија на Црвениот крст и Црвената полумесечина постојат во речиси сите земји во светот. Во моментов, 186 национални здруженија се признаени од МКЦК и се примени како полноправни членови на Федерацијата. Секоја членка работи во својата земја според принципите на меѓународното хуманитарно право и статутите на меѓународното движење. Зависно од нивните конкретни околности и можности, националните здруженија можат да преземат дополнителни хуманитарни активности кои не се директно дефинирани со меѓународното хуманитарно право или со одредбите на меѓународното движење.
Историја на МКЦК
До средината на 19. век, не постоел организиран и воспоставен систем за нега на ранетите војници и не постоеле безбедни и заштитени установи кои би ги сместувале и лекувале ранетите. Во јуни 1859, швајцарскиот стопанственик Анри Динан патувал во Италија за да се сретне со францускиот император Наполеон III со намера да разговара за тешкотиите во водењето на бизнисот во Алжир, во тоа време окупиран од Франција. Кога пристигнал до малиот град Солферино, вечерта на 24 јуни, бил сведок на Битката од Солферино, судир во Австро-Сардиниската војна. Во еден ден, околу 40.000 војници на двете страни загинале или останале ранети на бојното поле. Анри Динан бил шокиран од страотниот исход на битката, страдањето на ранетите и непостоењето на медицинска грижа за ранетите. Тој целосно ја напуштил првобитната цел на патувањето, и неколку дена се посветил на помагање и лекување на ранетите. Успеал да организира значајно ниво на нега и помош така што го мотивирал месното население да помогне, без никаква дискриминација. Кога се вратил во Женева, напишал и книга „Сеќавање на Солферино“, и ја објавил во 1862. Испратил копии од книгата на водечки политички и воени личности ширум Европа. Покрај тоа што ги пренел живите сеќавања од Солферино од 1859, во книгата тој експлицитно се залагал за создавање на национални доброволни организации за помош кои би помагале на ранети во воени судири. Покрај тоа, повикал на развој на меѓународни договори кои би ја гарантирале неутралноста и заштитата на ранетите војници, медицински лица и теренски болници.
На 9 февруари 1863 во Женева, Анри Динан го основал „Петчлениот комитет“ (заедно со 4 други водечки личности од видни семејства од Женева), како анкетна комисија на Женевското здружение за јавна благосостојба. Нивната цел била да се испита изводливоста на идеите на Дунан и да се организира меѓународна конференција за нивно спроведување. Веќе на 26-29 октомври 1863, била свикана меѓународна конференција на која присуствувале претставници од 18 држави, 6 делегати од невладини организации, 7 странски неофицијални делегати и петте ченови на комитетот на Анри Динан.
Една година подоцна, владата на Швајцарија ги поканила владите на сите Европски земји, како и САД, Бразил и Мексико да присуствуваат на официјалната дипломатска конференција. 16 земји испратиле вкупно 26 делегати. На 22 август 1864, Конференцијата ја усвоила првата Женевска конвенција „за подобрување на состојбата на ранетите од војските на бојното поле“. Претставници на 12 земји ја потпишале конвенцијата: Баден, Белгија, Виртемберг, Данска, Италија, Португалија, Прусија, Франција, Хесен, Холандија, Швајцарија, Шпанија. Конвенцијата соджела 10 члена, за првпат воспоставувајќи законска обврска за гарантирање на неутралноста и заштитата на ранетите војници, теренскиот медицински персонал и конкретни хуманитарни институции во вооружен конфликт.
Во следните години, национални здруженија на Црвениот крст никнале низ цела Европа. Во 1876 година комитетот го усвоил името „Меѓународен комитет на Црвениот крст“. Се' повеќе земји пристапувале кон Женевската конвенција и почнале да ја почитуваат во вооружени конфликти.
Кога првата Нобелова награда била доделена во 1901, таа му припаднала на Анри Динан, заедно со Фредерик Паси, голем меѓународен пацифист.
Историја на Федерацијата
Во 1919, претставници од националните здруженија на Црвениот крст на Британија, Франција, Италија, Јапонија и САД се состанале во Париз за да ја формираат „Лигата на здруженијата на Црвениот крст“. Оригиналната идеја била на Хенри Дејвидсон, тогашен претседател на Американскиот Црвен Крст. Овој потег овозможил проширување на меѓународните активности на движењето на Црвениот крст вон тесната мисија на МКЦК, и овозможило соработка за помош во вонредни ситуации кои не се предизвикани од војна.
Првата мисија на Лигата била помош на гладните и болните од тифус во Полска.
Во почетокот, МКЦК се противел на создавањето на Лигата, гледајќи во неа потенцијална конкуфенција и преплетување на задачите. За првпат тие соработувале во текот на Руската граѓанска војна (1917-1922).
Во 1928 бил создаден „Меѓународен совет“ кој требало да ја координира работата помеѓу МКЦК и Лигата. Оваа задача подоцна ја презел Постојаниот Комитет.
Во 2004 Федерацијата ја изведе најголемата мисија во својата историја - помошта на настраданите од цунами во јужна Азија. Повеќе од 22.000 доброволци работеа на помош за стотиците илјади жртви кои останаа без покрив и храна и под закана од епидемии.
Мисија и задачи на МКЦК во рамки на Движењето
Официјалната мисија на МКЦК како непристрасна, неутрална и независна организација е да се залага за заштитата на животот и достоинството на жртвите на меѓународни и граѓански вооружени конфликти. Според договорот од Севиља од 1997, тој е „Водечка агенција“ на движењето во конфликти. Главните задачи на Комитетот, кои произлегуваат од Женевските конвенции и од сопствениот статут, се:
Финансирање на МКЦК
Буџетот на МКЦК за 2005 изнесувал околу 970 милиони Швајцарски франци. Најголем дел од тие средства доаѓаат од Швајцарија во функција на депозитарна држава на Женевските конвенции, од националните здруженија на Црвениот крст, од потписничките на Женевските конвенции и од меѓународни организации како што е Европската Унија. Сите плаќања на МКЦК се доброволни и во форма на донации во два вида на барања доставени од Комитетот: Годишно барање за покривање на трошоците и Итни барања за поединечни мисии. Вкупниот буџет за 2005 изнесувал околу 819,7 милиони Швајцарски франци (85% од вкупниот износ) за работа на терен и 152,1 милиони (15%) за трошоци на организацијата.
Мисија на Федерацијата и нејзини одговорности во Движењето
Федерацијата ја координира соработката меѓу националните здруженија на Црвениот крст и Црвената полумесечина ширум светот и го поддржува создавањето на нови национални здруженија во земјите каде тие официјално не постојат. На меѓународен план, Федерацијата организира и води мисии за помош по несреќи како што се природни катастрофи, несреќи предизвикани од човекот, епидемии, масовни бегалци и други. Според Договорот од Севиља од 1997, Федерацијата е водечка агенција на Движењето во било која вонредна ситуација која не се одвива во вооружен конфликт (спротивно на МКЦК). Федерацијата соработува со националните здруженија на погодените земји, како и со националните здруженија на земјите кои се подготвени да помогнат. Помеѓу 187-те национални здруженија примени во Генералното собрание како полноправни членки или набљудувачи, околу 25-30 постојано работат како даватели на помош. Најактивни од нив се Американскиот Црвен Крст, Британскиот Црвен Крст, Германскиот Црвен Крст, и здруженијата на Црвениот крст од Шведска и Норвешка. Друга главна мисија на Федерацијата која добива на значење во последниве години е посведеноста да работи на озаконување на забраната на употреба на нагазни мини, и да обезбеди медицинска, психолошка и социјална помош за луѓето повредени од нагазни мини.
Задачите на Федерацијата може да се сумираат вака:
Правен статус и организација
Како и Меѓународниот Комитет, и Федерацијата е со седиште во Женева. Покрај тоа, има 14 постојани регионални канцеларии и околу 350 делегати во повеќе од 60 делегации низ светот. Правната основа за работата на Федерацијата е нејзиниот устав (статут). Извршното тело на Федерацијата е Секретаријатот, предводен од Генерален Секретар. Секретаријатот е поддржан од четири оддели наречени „Оддел за поддршка“, „Поддршка на национални здруженија и теренска поддршка“, „Политика и релации“ и „Соработка со движења“. Одделот за Соработка со движења ја организира врската и соработката со МКЦК.
Највисок орган на Федерацијата е Генералното Собрание кое се состанува секои две години со делегати од сите национални здруженија - членки. Генералното Собрание го избира Генералниот Секретар и решава по сите други важни прашања за Федерацијата.
Меѓу две сесии на Генералното Собрание, највисок орган е Управниот Одбор, кој се состои од претседател и потпретседатели, претседавач на Финансиската комисија, и дваесет избрани претставници од националните здруженија. Покрај тоа, Управниот одбор има и 4 додатни комисии: „Помош во непогоди“, „Младина“, „Здравствени и локални услуги“ и „Развој“.
Финансирање
Главниот дел од буџетот на Федерацијата доаѓа од националните здруженија кои се членки, и преку приходи од сопствени инвестиции. Износот на придонесите за секое национално здружение го определува Комисијата за финансии, а го одобрува Генералното Собрание. Секое дополнително финансирање, особено за непредвидени трошоци за мисии за помош, се обезбедува преку повици објавени од Федерацијата и од доброволни донации на националните здруженија, влади на држави, други организации, фирми и поединци.
Мото на движењето, Ден на движењето, Комеморација
Изворното мото на Меѓународниот Комитет е Помош во војна (лат. Inter arma caritas), а на Федерацијата Со хуманост кон мир (лат. Per Humanitatem ad Pacem).
Во Солферино се наоѓа и споменик на Црвениот крст, подигнат во 1959, на 100-годишнината од Битката кај Солферино. Во Кастиљоне деле Стивиере, мало гратче до Солферино, во 1959. е отворен и Музеј на Црвениот крст. Покрај тоа, уште еден музеј, Музејот на Меѓународниот Црвен Крст и Црвена Полумесечина постои во Женева, близу до седиштето на МКЦК. Конечно, и во гратчето Хајден во Швајцарија постои Музеј на Анри Динан посветен на основачот на Движењето.
Црвен крст на Република Македонија
Црвениот крст на РМ е формиран 17 март 1945 година, а како самостојна невладина организација делува од 21 мај 1992 година. Црвен крст на РМ од Меѓународниот комитет на Црвениот крст е признат на 1 ноември 1995 година, а во Меѓународната федерација на Црвениот крст и Црвената полумесечина е примен во 27 ноември 1995 година како 169 членка.
Основни задачи на националната организација се:
Список на државни водачи во 1024 година
Ова е список на државни водачи во 024 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Витенберг (појаснување)
Витенберг може да се однесува на:
Ана Пјатих
Ана Пјатих (Анна Викторовна Пятых, родена во Москва на 4 април, 1981 година) е руска атлетичарка специјализирана за троскок и скок во далечина.
Ана Пјатих била првак на Русија во 2004 година. (14,96 м) и во 2006 година (14,67 м). На меѓународен план, таа еднаш освоила сребрен медал на Светското првенство во сала 2006 година и четири пати бронзени медали: два на Светското првенство 2005 во Хелсинки и 2009 година во Берлин еден во сала во 2010 година во Доха, и еден на Европското првенство 2006 година во Гетеборг, и учествувала и во 2004 година во Атина и 2008 година во Пекинг.
Химбаша (пита)
Химбаша (, или Амбаша, አምባሻ) е јадење (леб за прослави) кое потекнува од Еритреjа и Етиопија, кое е прилично благо. Особено се послужува за посебни пригоди. Може да се подготвува на повеќе начини, иако најкористеното е кардамон семето.
Тестото се декорира пред да се пече. Дизајнот може да биде најразличен, но најчесто има форма на тркало.
Додатоците најчесто се зашеќерен ѓумбир или суво грозје, иако има најразлични верзии кои вклучуваат празно тесто.
NGC 4690
NGC 4690 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4690 се споменува и како UGC 7964, MCG 0-33-12, CGCG 15-21.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4690 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 4690 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 47 м 55,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -1° 39' 22"". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 4690 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43202. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4949. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1578.
Туба
Туба е најголемиот и најнизок музички инструмент во месинг семејството. Како и сите месинг инструменти, звукот се создава со поместување на воздухот минатото на усните, предизвикувајќи ги да вибрираат или "зујат" во голем чад од пижами. Првпат се појави во средината на 19 век, со што стана еден од најновите инструменти во модерниот оркестар и концертниот бенд. Тубата во голема мера го заменила опиуклеидот. Туба е латински за "труба".
Во Америка, лицето кое свири на туба е познато како тубаист или тубус. Во Обединетото Кралство, лицето кое ја игра туба во оркестар е познато едноставно како туба играч; во дувачки оркестар или воен бенд, тие се познати како бас играчи Прускиот патент бр.19 му беше доделен на Вилхелм Фридрих Випрехт и Јохан Готфрид Мориц (1777-1840) на 12 септември 1835 година за "бас туба" во Ф1. Оригиналниот инструмент Wieprecht и Moritz користи пет вентили од типот Berlinerpumpen кои беа претходници на модерниот клипен вентил. Првата тенорна туба била измислена во 1838 од Карл Вилхелм Мориц (1810-1855), син на Јохан Готфрид Мориц. Дополнувањето на вентилите овозможило ниско ниво на хармоничната серија на инструментот и сѐ уште има целосен избор на белешки. Пред пронаоѓањето на вентилите, дувачките инструменти беа ограничени на белешки во хармоничната серија, и на тој начин генерално се одиграа многу високи во однос на нивниот основен терен. Хармониката почнувајќи од три октави над основното теренот се наоѓа на целиот чекор, правејќи корисен избор на белешки.
Киевска железничка станица
Киевската железничка станица (украински: Київ-Пасажирський) е железничка станица која се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Старата железничка станица била изградена во периодот од 1868 до 1870 година. Денешната Централна станица била изградена во текот од 1927 до 1932 година и дизајнирана од страна на О. Вербицки и истата е изградена во украински барок стил.
Денеска, станицата е преоптоварена со сообраќај.
Правопис и правоговор на македонскиот јазик
Правописот и правоговорот на македонскиот јазик, познати како ортографија и ортоепија, се стандардните јазични норми на секој јазик со кои се наведува правилниот говор и правилното пишување. Под правопис се подразбира правилен начин на пишување т.е. правилна употреба на графичките знаци и на интерпункцијата во даден јазик, како и правилна примена на сите законитости според кои се утврдуваат правилата. Сето ова се сфаќа како унифициран збир на правила за пишување на зборовите. Правоговорот се дефинира како правилен изговор на напишаното и на кажаното. Правоговорот налага секој зборувач на еден јазик да ги почитува правоговорните норми. Правописот на македонскиот јазик од моментот на својата стандардизација претрпел неколку измени, односно имало мали измени во правописот во 1945, 1950, 1970 и 1998 година. Во февруари 2016 година бил претставен новиот правопис на македонскиот јазик, подготвен од 48 учесници, а објавен од Институтот за македонски јазик „Крсте Мисирков“. Во 2017 г. излегло второ издание на овој правопис, кое е ставено на располагање на посебен портал на НУБСК.