cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дистрибуирани лектори
ДП Европа
Оригиналната ДП понекогаш е наречена „ДП Интернационал“ од страна на членовите на ДП Европа. Сепак, опслужувачите на ДП се наоѓаат во Соединетите Држави, и затоа Проектот Гутенберг треба да ги расчисти делата како во јавна сопственост според американскиот закон за авторски права, пред тие да бидат лекторирани и на крај објавени во ДП.
ДП Канада
Во декември 2007 година, Дистрибуирани лектори на Канада започна да го поддржува производството на е-книги за Проектот Гутенберг Канада и да ги искористи пократките канадски термини за авторско право. Иако е основана од членови на оригиналната страница на Дистрибуирани лектори, тоа е посебен ентитет. Сите нејзини проекти се објавени на Faded Page, нивното мрежно место за архива на книги. Покрај тоа, тој доставува книги до Проектот Гутенберг Канада (кој започна на Денот на Канада 2007 година) и (каде што законите за авторски права се компатибилни) со оригиналниот проект Гутенберг.
Покрај зачувувањето на Канадијана, ДП Канада е значаен затоа што тоа е првиот голем напор да се искористат законите за авторско право на Канада што може да овозможи зачувување на повеќе дела. За разлика од законот за авторско право во некои други земји, Канада има термин за авторско право „живот плус 50“. Ова значи дека дела од автори кои починале пред повеќе од педесет години може да бидат зачувани во Канада, додека во другите делови на светот тие дела не можат да бидат дистрибуирани затоа што сè уште се под авторско право.
Познати автори чии дела можат да бидат зачувани во Канада, но не и во другите делови на светот, вклучуваат Кларк Ештон Смит, Дашиел Хамет, Ернест Хемингвеј, Карл Јунг, АА Милн, Дороти Сајерс, Невил Шуте, Валтер де ла Маре, Шејла Кеј-Смит и Ејми Кармикел.
Гумниште (Растојца)
Гумниште — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Растојца. Претставува старохристијанска базилика. Се наоѓа на 6 км свероисточно од селото, каде се гледаат остатоци од објект - базилика со големи димензии.
Австрија на Летните олимписки игри 2004
Австрија учествувала на Летните олимписки игри 2004 во Атина, Грција од 13 до 29 август 2004 година. 74 натпреварувачи, 54 мажи и 20 жени, учествувале во 56 дисциплини во 18 спортови.
Атлетика
Австриските атлетичари постигнале квалификациски стандарди во следните атлетски настани (најмногу до 3 спортисти во секоја од настаните на „А“ стандард и 1 на „Б“ стандард).
Кајакарство
Австрија учествувала со по еден натпреварувач во секоја од машките и женските конкуренции на поединечниот натпревар во кајак слалом. И двајцата се пласирале во полуфиналето, но на таа трка ниту еден не се нашол меѓу најдобрите десет што се пласирале во финалето.
Палата Маслак
Палатата Маслак (Maslak Kasrı) — поранешна османлиска палата која се наоѓа во Истанбул, Турција. Овој објект бил изграден во времето на султан Абдул Азис (1861-1876).
Австрија на Летните олимписки игри 2004
Прескокнување
"#" означува дека резултатот на овој натпреварувач не се брои во тимска конкуренција, бидејќи се бројат само најдобрите три резултати на тимот.
Веслање
Легенда за квалификациите: ФА = Финале А (медал); ФБ = Финале Б (немедал); ФК = Финале Ц (немедал); FD = Финале Д (немедал); FE = Финале Е (немедал); FF = Финале F (немедал); СА / Б = Полуфинале А / Б; SC / D = Полуфинале C / D; SE / F = Полуфинале E / F; R = репешажа
Едрење
М = трка за медал; OCS = Од страната на курсот на почетната линија; DSQ = Дисквалификуван; DNF = Не завршил; DNS = Не започнал; RDG = Дадена исправка
Пливање
Австриските пливачи заработиле квалификациски стандарди во следните настани (најмногу до 2 пливачи на секој настан во А-стандардно време и 1 во Б-стандардно време):
Строганов бифтек
Строганов бифтек (руски: бефстроганов) е руско јадење со динстани парчиња говедско месо служено во сос од павлака. Потекнува од средината на Русија во 19 век, а стана популарно јадење низ целиот свет, иако рецептот за сегашното јадење значително се разликува од оригиналниот рецепт.
Историја
Јадењето е именувано по еден од членовите на влијателното семејство Строганов. Легендата го припишува пронаоѓањето на ова јадење на француските готвачи кои работеле за семејството но неколку истражувачи истакнуваат дека рецептот е рафинирана верзија на постари руски јадења. Во класичниот руски готвач на Елена Молоховец - Подарок за млади домаќинки, е даден првиот познат рецепт за Говјадина по-строгоновски, горичицеју, „Говедско месо од Строганов, со сенф“, во изданието од 1871 година. Рецептот вклучува коцки од говедско месо (не ленти) подготвени во сува маринада со сол и зачини, кое е потоа динстано во путер. Сосот е едноставна запршка измешана со подготвен сенф и супа на кој потоа му се додава мало количество павлака: без кромид, без печурки и алкохол.
Во 1891 година, францускиот готвач Шарл Бјер, кој работел во Санкт Петербург, доставил рецепт за бифтекот Строганов на натпревар спонзориран од францускиот магазин L'Art culinaire. Поради тоа, Ларус Гастрономик претпоставил дека тој е пронаоѓачот на ова јадење, но рецептот и името постоеле пред тој натпревар. Во друг рецепт, од 1909 година, се додава кромид и сос од домати и се служи со стапчиња крцкави компири, кои се сметаат за традиционален гарнир за бифтек Строганов во Русија. Верзијата од Ларус гастрономик од 1938 година вклучува ленти од говедско месо и кромид, а може да се стави сенф или сос од домати.
По падот на царска Русија, рецептот популарно се служеше во хотелите и рестораните во Кина пред почетокот на Втората светска војна. Руски и кинески имигранти, како и американски војници стационирани во предкомунистичка Кина, донесоа неколку варијанти од јадењето во САД, што може да е причина за неговата популарност во текот на 1950-те. Во Хонгконг се појави кон крајот на педесеттите години, каде руските ресторани и хотели го служеле јадењето со ориз, но не и со павлака.
Во светот
Популарноста на Строганов се протега и доЈапонија, каде најчесто се служи со бел ориз или бел ориз зачинет со магдонос и путер. Неговата популарност драматично се зголеми со воведувањето на „коцки за инстант сос“ од S&amp;B Foods. Тоа се коцки со сушени зачини и средства за згуснување кои можат да се додадат во водата, кромидот, говедското и печурките за да се направи сос во стилот на Строганов. Дополнително, во јапонските домашни рецепти за Строганов честопати се бараат „нетрадиционални“ руски состојки, како што се мали количини соја сос.
Дајте ми ја (песна)
Дајте ми ја — македонска фолк песна во изведба на Гоце Николовски.
Текст
Немам пари, сребро, злато, немам сватови,
со мене се, мајко, само моите чалгии.
Јохана Борман
Јохана Борман (10 септември 1893 - 13 декември 1945) била германски затворски чувар во неколку нацистички концентрациони логори од 1938 година. Таа била погубена како воен злосторник во Хамелн, Долна Саксонија, Германија, по судење, 1945 година.
Дајте ми ја (песна)
Текст
Срце носам јас за неа, не ме враќајте,
Јохана Борман
Проба и извршување
На нејзиното судење, Борман рекла дека се приклучила на помошната СС во 1938 година. „Да заработам повеќе пари. Таа најпрво служела во концентрациониот логор Лихтенбург во Саксонија под команда на СС Оберауфсечерин Јане Бернига со уште 49 СС жени.
Дајте ми ја (песна)
Текст
ноќи не спијам, мајко, таа ми е сè.
Јохана Борман
Проба и извршување
Во 1939 година таа имала задача да го надгледува работниот тим во новиот женски камп во Равенсбрик во близина на Берлин. Во март 1942 година, Борман била една од неколкуте жени избрани за притвор во Аушвиц во окупирана Полска. Ниска по раст, таа била позната по својата суровост. Жртвите ја нарекувале „Визел“ (ласица) и „жена со кучиња“. Во октомври 1942 година, Борман отишла во Аушвиц-Биркенау како Ауфсечерин. Нејзини супервизори биле Марија Мандл, Марго Дрешел и Ирма Гризес. Борман на крајот била префрлена во Буда, блискиот логор каде што продолжила да малтретира затвореници.
Дајте ми ја (песна)
Текст
Дајте ми ја, дајте ми ја Бисера,
Јохана Борман
Проба и извршување
Во 1944 година, додека германските загуби растеле, Борман била префрлен во помошниот логор во Хинденбург (денешна Забрзе, Полска) во Шлезија. Во јануари 1945 година, таа се вратила во Равенсбрук. Во март, таа пристигнала на своето последно место, Берген-Белзен, во близина на Целе, каде служела под Јозеф Крамер, Ирма Гризе и Елизабет Волкенрат (сите служеле со неа во Биркенау). Британската армија на 15 април 1945 година го заробила Берген- Белсен, наоѓајќи над 10.000 трупови и 60.000 преживеани. Ослободителите ги принудиле сите членови на СС да ги носат мртвите.
Ел Чичон
Ел Чичон — вулкан сместен во Мексико.
Дајте ми ја (песна)
Текст
моја мома сакана.
Јохана Борман
Проба и извршување
Во 1944 година, додека германските загуби растеле, Борман била префрлен во помошниот логор во Хинденбург (денешна Забрзе, Полска) во Шлезија. Во јануари 1945 година, таа се вратила во Равенсбрук. Во март, таа пристигнала на своето последно место, Берген-Белзен, во близина на Целе, каде служела под Јозеф Крамер, Ирма Гризе и Елизабет Волкенрат (сите служеле со неа во Биркенау). Британската армија на 15 април 1945 година го заробила Берген- Белсен, наоѓајќи над 10.000 трупови и 60.000 преживеани. Ослободителите ги принудиле сите членови на СС да ги носат мртвите. "„Таа куцаше низ ходникот, изгледаше старо и исцрпено. Таа имаше 42 години (вистинска возраст, 52), стоеше нешто повеќе од пет метри. Таа се тресеше додека ја ставаа на вага. Таа на германски рече: „Имам мои чувства“."
Ел Чичон
Овој вулкан во Мексико, направен од конус од лава бил речиси непознат во 1982 г., кога предизвикал низа високоексплозивни ерупции. Пирокласичен материјал се издал сè до оддалеченост од 8 км, уништил 9 села и зел над 2,000 животи. Магмата била многу богата со сулфур. така што во стратосферата се образувале капки сулфурна киселина, што создаде предвид на блескаво заоѓање на сонцето во целиот свет.
Дајте ми ја (песна)
Текст
од бисер поубава.
Чалгија сум, сиромав сум, немам дарови,
мојта љубов, мојта песна ќе ја позлати.
Славната садомијачка
Славната садомијачка (шпански: La ilustre fregona) - расказ на шпанскиот писател Мигел де Сервантес, дел од збирката „Примерни новели“.
Содржина
Во градот Бургос живееле двајца млади благородници, дон Диего де Каријазо и дон Томас де Авендањо. На каријазо му здодеал животот во родниот град и избегал од дома, шетајќи низ Шпанија како скитник. По три години, тој се вратил дома и го убедил својот пријател Авендањо да му се придружи во скитањето. Двајцата ги излажале своите родители, кажувајќи им дека сакаат да студираат во Саламанка, и така обезбедиле доволно пари за да водат слободен живот. Кога пристигнале во Толедо, момчињата му избегале на својот придружник. Кога случајно слушнале за убавата девојка Констанца, која работела во еден ан, Авендањо посакал да ја види и на прв поглед се вљубил во неа. Поради тоа, двајцата останале да работат во анот, но Каријазо повредил еден носач на вода и бил затворен. Сепак, Авендањо му помогнал на својот пријател да ја избегне казната на тој начин што ги подмитил судиите. Потоа, Каријазо купил магаре и станал носач на вода, а Авендањо ѝ напишал писмо на Констанца, откривајќи ги својот вистински идентитет и љубовта кон неа. Една ноќ, во анот ненадејно дошол судијата, кој сакал да ја види Констанца, а сопственикот на анот му го открил нејзиното потекло: таа била вонбрачна ќерка на непозната благородничка, која се породила во анот. Утредента, во анот пристигнале татковците на Диего и на Томас, кои ја барале Констанца. Тогаш се дознало дека таа му била вонбрачна ќерка на таткото на Диего, које во една прилика ја силувал нејзината мајка. Потоа, Диего и Томас им се вратиле на своите родители, по што Томас се оженил со Констанца, а Диего со ќерката на судијата.
Грант Фур
Грант Скот Фур (роден на 28 септември 1962 година) е канадски поранешен голман во хокеј на мраз во Националната хокеарска лига и поранешен тренер за голмани на Аризона Којотс, кој најдобро се памети по една деценија ѕвездена игра за Едмонтон Ојлерс во 1980-тите којпет пати го освоил Стенли купот.
Тој бил шесткратен Ол-стар, а во 2003 година бил примен во Хокејската куќа на славните.
Во 2017 година, Фур бил прогласен за еден од 100-те најдобри НХЛ играчи во историјата. Тој поставил голем број први места за црните хокеари во НХЛ, вклучувајќи го и тоа што бил првиот што го освоил Купот на Стенли и бил првиот примен во Хокеарската куќа на славните.
Раниот живот
Фур е роден од еден афро-канадски родител и една прва нација-канадски родител од нацијата Енох Кри ; тој бил посвоен од родителите Бети Вилер и Роберт Фур и израснат во Спрус Гроув, Алберта.
Во средината на 1970-тите, Фур играл за хокеарскиот тим на Енох Томахавкс. Мајката на Фур потекнува од нацијата Енох Кри.
Во 1979 година, на седумнаесетгодишна возраст, Фур се приклучил на Викторија Кугарс од WHL. По две извонредни сезони во Викторија, во кои било вклучено првенството во лигата и патувањето до Меморијалниот куп во 1981 година, Фур бил драфтуван како осми во генералниот пласман од Едмонтон Ојлерс во драфтот за влез во НХЛ 1981 година, на 10 јуни 1981 година.
Едмонтон Ојлерс (1981-1991)
Фур играл десет сезони за Ојлерс, каде што се здружи најпрво со Енди Муг, потоа Бил Ранфорд за да формира еден од најстрашните голмански тандеми во историјата, освојувајќи го Купот Стенли четири пати во пет сезони (1983-84 до 87-88). ). На Муг му било дадена почетната работа во плејофот во 1983 година и им помогнал на Ојлерс да ги одведат до нивното прво финале на Купот Стенли, иако биле поразени од островјаните од Њујорк, кои го освоиле својот четврти последователен Стенли Куп. Следната година генералниот директор и главен тренер Глен Сатер избра да оди со Фур во плејофот во 1984 година, иако Фур бил повреден во третиот натпревар од финалето на Купот Стенли во реваншот против островјаните кога се судрил со Пат Лафонтејн, па Муг влегол и ги довел Oilers до сериска победа. Потоа, Фур останал голман број еден. Фур исто така бил вклучен во неславниот гол каде што Стив Смит постигнал гол на сопствената мрежа за да ги чини Ојлерс плејофот од 86 година против Калгари Флејмс . Фур бил почетниот голман на тимот во првите четири тима, но бил повреден и не играл во плејофот во 1990 година, кога Ојлерс победиле по петти пат.
Во 1987 година, Фур играл на голот за НХЛ Ол-старс во двата натпревари од серијата Рендез-Вус '87 против Советскиот национален тим. Во 1987-88 година, Фур ја вратил Канада до победа на Купот на Канада, играјќи во сите девет натпревари, а потоа играл во 75 регуларна сезона и 19 натпревари во плејофот. Тој го освоил својот единствен трофеј Везина како најдобар голман во НХЛ таа година и завршил втор во гласањето за Меморијалниот трофеј Харт како МВП на лигата зад Марио Лемие и пред соиграчот Вејн Грецки. Тој исто така играл во Националната хокеарска лига Ол-стар натпревар во 1984, 1985, 1986, 1988 и 1989 година. Успехот на Фур во плејофот ја нахранил неговата репутација како врховен голман на спојката во неговата ера, и имал период од 1987 до најмалку 1989 година каде што Фир често бил нарекуван „најдобриот голман во светот“.
Фур бил суспендиран од НХЛ за 59 натпревари во сезоната 1990-1991. Фур се изјаснил за неговата употреба на дрога откако поминал две недели во советувалиште во Флорида. Тој признал дека користел „супстанција“ (не прецизирајќи дали се работи за кокаин или не) околу седум години, или поголемиот дел од периодот додека Ојлерите се одморале на врвот на НХЛ. Детали за употребата на дрога на Фур ги изнела неговата поранешна сопруга, Корин, која за печатот во Едмонтон изјавила дека често наоѓала кокаин скриен во неговата облека и дека упатувала бројни заканувачки телефонски повици од дилери на дрога на кои не им биле платени. Овие срамни детали несомнено придонесоа за едногодишната суспензија изречена во септември 1990 година од претседателот на НХЛ, Џон Зиглер, кој го нарекол однесувањето на Фур „нечесно и против благосостојбата на лигата“. Откако пропуштил 59 натпревари и влегол во двонеделна програма за рехабилитација, суспензијата била укината од лигата на 18 февруари 1991 година. Откако Фур бил повторно поставен, навивачите на противничките тимови го исмевале на натпреварите со вреќи шеќер.
Кариера по Oilers (1991–2000)
На 19 септември 1991 година, Фур бил разменет во Торонто Мејпл Лифс во договор со седум играчи. По една и пол сезона во Торонто, тој повторно бил разменет, овој пат во Бафало Саберс, на 2 февруари 1993 година.
Во Бафало, тој одиграл улога во драматичната победа на Сабрес во плејофот во првото коло над Бостон Бруинс, помогнал да се всади победнички став во организацијата и бил ментор на сè уште релативно неискусниот Доминик Хашек. Фур потоа имал успешна сезона 1993-94 со Сабрес, првично делејќи ги должностите за голман со Хашек. Хашек станал главен голман на „Сабрите“ откако Фир се здобил со повеќе повреди. На Фур и Хашек им бил доделен трофејот Вилијам М. Џенингс за најмалку дозволени голови.
Во мај 1993 година, додека бил член на Sabres, на Фур му било одбиено членството во соседниот клуб Transit Valley Country Club. Во тоа време, се појавиле гласини дека негирањето е засновано на раса, бидејќи неколку од белите соиграчи на Фур добиле членство. Претставниците на клубот негирале дека го одбиле Фур врз основа на неговата раса; туку неговата апликација содржела „неточни и нецелосни“ информации. Различни вандалски акти во клубот се случиле откако се појавила веста за одбивањето на Фур, вклучително и инцидент кога вандалите запалиле кукаст крст на еден од зелените. Во светлината на негативниот публицитет, клубот ја смени својата позиција и му понудил на Фур не само членство, туку и извинување. Фур го одбил членството и се приклучил на блискиот Ланкастер Кантри клуб. Клубот, исто така, привремено го суспендирал својот комитет за членство и имал политика против пристрасност запишана во неговите подзаконски акти.
Откако Хасек сега се нашол во мрежата на Сабрес, Фур бил поделен на Лос Анџелес Кингс, на 14 февруари 1995 година, обединувајќи го со Грецки. Иако ја започнал сезоната надвор од форма и се сметало дека е минато од својот врв, неговата кариера доживеала оживување кога потпиша како слободен агент со Сент Луис Блуз на 14 јули 1995 година, пред кампањата 1995-96. Тој одиграл 79 натпревари таа сезона, 76 последователни, и двата рекорди во НХЛ. На 30 ноември 1995 година, Фур ја заработил својата 300-та победа во кариерата против Винипег Џетс. Фур и Грецки станаа соиграчи по трет пат кога Сините го добиле Грецки во трампа со Кралевите на 27 февруари 1996 година. Плејофот за Фур во 1996 година завршил предвреме бидејќи напаѓачот на Maple Leafs, Ник Кипреос налетал на него во браздата во првата рунда, предизвикувајќи му повреда со скинати лигаменти на коленото. Џон Кејси морал да го игра остатокот од плеј-офот. „Сините“ го победиле Торонто во првото коло, но во следното загубиле од Детроит. Иако во следните три години тој станал еден од тројцата најпобеднички голмани во историјата на сините (заедно со Мајк Лиут и Кертис Џозеф ), Фур никогаш не се опоравил целосно од повредата. Откако Сините го потпишале Роман Турек како нов голман број еден во 1999 година, Фур бил разменет во Калгари Флејмс на 5 септември 1999 година. Тој поминал една сезона таму како ментор на младите голмани на Калгари, вклучувајќи го и Фред Братвејт, а на 22 октомври 1999 година, тој ја заработил својата 400-та победа во кариерата против Флорида Пантерс. Тој го објавил своето пензионирање на 6 септември 2000 година.
Интернационална игра
Фур бил именуван за тимот на Купот на Канада во 1984 година, но забележал ограничена акција за време на турнирот поради повреда. Фур повторно бил избран да ја претставува Канада за Купот на Канада во 1987 година. Тука тој ја зацврстил својата репутација како еден од најдобрите голмани во играта. Играјќи против тешката екипа на Советскиот Сојуз, Фур го одвраќал ударот по шут за време на финалето од три натпревари. Тој исто така играл за Канада на Светското првенство во 1989 година каде што освоил сребрен медал.
По пензионирањето
Фур бил ангажиран да биде тренер на голман на Феникс Којотс на 22 јули 2004 година. Фур ја задржал оваа позиција до крајот на сезоната 2008-09, кога бил заменет од Шон Бурк. Тој имал слична функција со Калгари Флејмс во сезоните 2000-2001 и 2001-2002.
Во 2015 година, Фур соработувал на неговата биографија со Брус Давбигин, Грант Фур: Приказната за хокејската легенда.
Личен живот
Фур бил редовен натпреварувач на Американскиот вековен шампионат, годишен натпревар за одредување на најдобрите голфери меѓу американските спортски и забавни познати личности. Турнирот се игра на теренот за голф Еџвуд Тахо покрај работ на езерото Тахо.
Награди
(| class = "wikitable" ! Награда ! Години)
Индукција во Куќата на славните
Фур бил примен во Хокејската куќа на славните на 2 ноември 2003 година.
Вејн Грецки во многу наврати изјавил дека верува дека Фур е најголемиот голман во историјата на НХЛ. Ова е споменато во интервјуто со Вејн Грецки, спроведено од Џон Дејвидсон како дел од ДВД-то „Ултимејт Грецки“ од 2003 година.
Фур исто така бил примен во Спортската куќа на славните во Алберта во 2004 година.
Натали Вуд
Натали Вуд, родена како Наталија Николаевна Захаренко (руски: Наталья Николаевна Захаренкo, 20 јули 1938 - 29 ноември 1981) била американска глумица.
Нејзината кариера успешно продолжи со глумење во филмови како што се: ”Боб и Керол и Тед и Алис” (1969). По овој филм, таа направи пауза од глумата и имаше две деца, појавувајќи се во само два театарски филма за време на 70-те години. Таа двапати беше во брак со глумецот Роберт Вагнер. Беше во брак и со продуцентот Ричард Грегсон. И со двајцата имаше по една ќерка: Наташа Грегсон и Корни Вагнер. Нејзината помлада сестра, Лана Вуд, исто така, е глумица. Вуд имаше главна улога во неколку телевизиски продукции, вклучувајќи го и римејкот на филмот Одовде до вечноста (1979) за кој ја освои наградата Златен глобус.
Детство и детска слава
Натали Вуд е родена во Сан Франциско како Наталија Николаевна Захаренко, чиишто родители се имигранти од Русија, Марија Степанова (родена како Зудилова) и Николај Захаренко. Нејзиниот татко е роден во Владивосток и семејството побегнува од Русија за време на Револуцијата.Тој беше испратен да живее со роднини во Канада, но подоцна се преселува во Сан Франциско каде работел како надничар и дрводелец. Мајката на Натали потекнува од Сибир, но израснала во градот Харпин. Таа го опиша своето семејство со вметнување детали во мистериозни приказни каде тие се или цигани или земјопоседнички аристократи.
..Мојата мајка имаше навика да ми каже дека камерманот кој го посочува својот објектив на публиката при завршетокот на филмските новости на Парамоунт ме сликаше мене. Јас ќе се наместев и насмеев како тој да ќе ме направеше славна или така нешто. Верував во сè што мајка ми ќе ми кажеше.
Неколку недели пред да наполни пет години, Вуд го имаше својот прв деби на филм во сцена од 15 секунди во филмот „Среќна земја“. Без оглед на на краткиот дел во филмот, таа го привлече вниманието на режисерот Ирвинг Пичел, кој остана во контакт со нејзиното семејство две години, сè додека некоја друга улога не се појави. Режисерот ја повика мајката на Наташа и ја замоли да ја доведе Наташа на пробно снимање за филмско платно во Лос Анџелес. Нејзината мајка беше толку многу возбудена за можностите, така што “бурно издраматизира и го натера целото семејство да се преселат во Лос Анџелес и таму да живеат.”-пишува Харис. Нејзиниот сопруг се противеше на целата идеја, но нескротливата желба на сопругата да ја направи Наташа ѕвезда беше од суштински приоритет.
Вуд, тогаш на 7-годишна возраст, ја доби улогата и глумеше германско сираче покрај Орсон Велс и Клодет Колберт во филмот Утре е засекогаш. Велс потоа ќе изјави дека Вуд е роден професионалец ”толку добра, што е застрашувачка.” Додека снимаше друг филм, режиран од страна на Пичел, нејзината мајка потпиша договор за улога со студиото 20th Century Fox, за нејзината прва голема улога, класичниот божиќен филм Чудо на 34-та улица, што ја направи една од најголемите детски ѕвезди во Холивуд.
Само неколку месеци откако филмот ќе биде прикажан, таа стана толку многу популарна што Мејси ќе ја покани да се појави во годишната парада на стоковната куќа за Ден на благодарноста. Како дете, таа ќе се појави во повеќе од 20 филма, појавувајќи се покрај ѕвезди како што се: Џин Тирни, Џејмс Стјуарт, Морин О’Хара, Бет Дејвис и Бинг Крозби. Како детски глумец, каде и да глумеше,нејзиното официјално образование се одвиваше во филмските студија. Законот на Калифорнија наложува дека до 18-годишна возраст, глумците би требало да поминуваат најмалку по 3 часа дневно во училница. Забележува Харис: „Таа беше одличен ученик со сите петки. И едно од ретките деца-актери кои се истакнале по аритметика“. Режисерот Џосеф Л.Манкиевиц кој го режираше Духот и г-ѓата Мјур (1947) изјави дека –за сите години во овој бизнис, никогаш не сум сретнал попаметно девојченце. Вуд се сеќава на овој период: „Секогаш се чувствував виновна кога знаев дека тимот само седеше и ме чекаше да ги завршам моите три часа. Веднаш штом учителката ќе не пуштеше да си одиме, јас ќе дотрчав до местото на снимањето колку што можев побрзо.“
Тинејџерска слава
На 16-годишна возраст, Вуд успешно го направи преодот од детска ѕвезда во млада жена,кога глумеше заедно со Џејмс Дин и Сал Минео во Бунтовник без причина,филмот на Николас Реј за тинејџерскиот бунт. Таа беше номинирана за Оскар за најдобра женска споредна улога. По ова следеше мала, но судбоносна улога во вестерн филмот на Џон Форд, „Трагачи“ во кој исто така глумеше Џон Вејн, а се појави и сестрата на Вуд, Лана која ја глумеше помладата верзија на нејзиниот лик во првичните сцени на филмот. Во 1956, таа дипломираше од средното училиште Ван Њус. Со потпишаниот договор со Ворнер Брадерс, Вуд постојано работеше во текот на преостатокот од деценијата и имаше улоги на девојки во кои таа не наоѓаше некакво задоволство. Студиото и додели улоги во два филма покрај Таб Хантер,надевајќи се да го претвори дуото во голем финансиски успех на билетарниците...кој никогаш не се оствари.Меѓу другите филмови кои таа ги сними во овој период се: „Кралевите одат напред“ од 1958 и „Марџори Морнингстар“. Како Марџори Морнингстар, таа глумеше млада Еврејка во градот Њујорк, која треба да се справи со општествените и религиозните очекувања на нејзиното семејство,додека таа се обидува да го пронајде својот пат и изгради свој идентитет.
Подоцнежна кариера
По појавувањето во филм кој беше фијаско на благајните, „Сите фини човекојадци“, кариерата на Вуд беше спасена со добивање главна улога покрај Ворен Бити во филмот „Сјај во тревата“ (1961) на режисерот Елија Казан за кој се здоби со номинација за „Оскар“ за најдобра женска улога, „Златниот глобус“ и наградите Бафта. Во 1961, исто така, Вуд ја глумеше улогата на Марија во мјузиклот „Приказна од западната страна“ во режија наЏером Робинс и Роберт Вајс, кој доживеа голем успех на благајните и наиде на добар прием кај критиката,но сепак деловите со пеењето беа испеани од страна на Марни Никсон.Вуд пееше кога имаше главна улога во филмот Џипси од 1962 г. Таа глумеше во комедијата-фарса „Големата трка“, заедно со Џек Лемон, Тони Кертис и Питер Фалк. Во 1964 година, Вуд се здоби со нејзината трета номинација за „Оскар“ и уште еден „Златен Глобус“ за филмот „Љубов со вистински странец“ во кој глумеше со Стив Меквин.
Иако многу од филмовите на Вуд беа комерцијално профитабилни, нејзинита глума беше понекогаш критикувана.Во 1966 г. таа ја прими наградата Харвард Лампун-сатиричен памфлет за најлоша глумица на годината.Таа беше првиот изведувач кој ја прими оваа награда лично во историјата на овие награди,и Харвард Кримсон напиша дека таа е прилично добар ортак. Спротивно на тоа ,режисерот Сидни Полак изјави-кога таа беше вистинска за улогата,не постоеше некој подобар. Таа беше проклето добрa глумица. Други значајни филмови во кои таа имаше главна улога беа :Дејзи Гловер од 1965 и „Овој имот не е погоден за живот“. И во обата филма глумеше покрај Роберт Редфорд и тие и ги донесоа следните номинации за „Златен глобус“ за најдобра глумица. И во едниот и во другиот филм ,чие дејство се одвиваше за време на Големата економска криза од 1930-тите години, Вуд глумеше девојка од мал град со големи соништа. По прикажувањето на филмовите Вуд доживува емоционален слом и бара професионална терапија. Во текот на ова време ја одби улогата во филмот Бони и Клајд,која подоцна ќе и биде доделена на Феј Данавеј,бидејќи не сакаше да биде одвоена од својот психоаналитичар.
Откако направи пауза од три години од глумецството, Вуд глумеше во филмот „Боб и Керол и Тед и Алис“, комедија за сексуално ослободување. Таа година,филмот беше еден од десетте најуспешни филмски хита на благајната, и Вуд доби 10 проценти од заработката од филмот. Откако во 1970 г. остана бремена со нејзиното прво дете,Наташа Грегсон,таа се повлече малку од глумецството и одглуми само уште во четири филма до крајот на животот. Во 1972 година се појави во Кандидатот, обединувајќи се по третпат со Роберт Редфорд. На големото платно,повторно се обедини и со Роберт Вагнер во филмот „Афера“, телевизиска адаптација на Мачка на вжештениот,лимен покрив и имаше кратки појавувања во некои шоу програми. Во текот на нејзините две последни години од животот,Вуд започна да работи почесто затоа што нејзините ќерки пораснаа и тргнаа на училиште. Меѓу филмските улоги што Вуд ги одби за време на паузата од нејзината кариера беа улогата на Али Мекгроу во Збогум Колумбо,Миа Фароу во Прекрасниот Гетзби и Феј Данавеј во Пеколната кула.Наместо,Вуд одбра да глуми во филм за природна катастрофа Метеор со Шон Конери од 1979 година и секс комедијата Последната брачна двојка во Америка од 1980 г. Во 1979,таа имаше поголем успех на телевизија,се здоби со високо реноме,со поголема гледаност и добар прием кај публиката за фабриката Крекер и особено посебно за мини серијата Одовде до вечноста со Ким Бесинџер и Вилијам Дивајн.Во 1980 година,ја освои наградата Златен глобус За нејзината изведба во серијата.Истата година,имаше главна улога во филмот Сеќавање на Ева Рикер која се покажа како нејзината последна завршена продукција.
Неколку месеци пред нејзината смрт, Вуд го снимаше научно-фантастичниот филм Бреинсторм ,во кој глумеше со Кристофер Вокен,а филмот беше режиран од страна на Даглас Трамбул. Според планот, исто така, требаше да глуми во театарската продукција на Анастазија и во филм, наречен „Земја на срцето“, каде нејзиниот лик е неизлечливо болна писателка која има љубовна афера со тинејџер кој би бил глумен од страна на Тимоти Хатон. Но поради нејзината прерана смрт, двата проекти беа откажани, а крајот на Бреинсторм требаше да биде изменет. Беше користен дублер да се замени Вуд во некои од нејзините опасни сцени. Филмот ќе биде прикажан посмртно на 30 септември 1983 година, а ќе и биде посветен на неа во завршниот список на учесници во филмот. Таа се појави во 56 филма за големото платно и телевизија. По нејзината смрт, списанието „Тајм“ констатираше дека иако критичките пофалби во текот на целата нејзина кариера биле ретки, таа секогаш имаше работа,беше зафатена.
Бракови
Двата брака со глумецот Роберт Вагнер предизвикаа голем публицитет кај публиката. Вуд изјави дека ѝ се допаѓал уште од детството,и на нејзиниот 18-ти роденден излезе на состанок со 26-годишниот глумец кој беше организиран од страна на студиото.По една година забавување,тие стапија во брак на 28 декември 1957 година што наиде на приговор од страна на мајката на Натали. Во статија од февруари 2009 година Вагнер се присети на нивната романса:
..Ја гледав Натали низ градот,но таа никогаш не изгледаше заинтересирано.Го снимаше Бунтовник без причина и излегуваше со Џејмс Дин,додека јас се дружев со постаро друштво. Се сеќавам дека првпат кога навистина разговарав со неа беше во едно модно шоу во 1956 г.Таа беше прекрасна,но не покажуваше знаци дека многу и се допаѓам.Подоцна дознав дека потпишала договор со мојот менаџер само затоа што тој е мој менаџер.Еден месец подоцна,ја поканив Натали на премиера и токму тогаш беше нејзиниот 18-ти роденден.Кога вечеравме почувствувавме дека нештата не беа исти.Продолживме да излегуваме заедно.Се сеќавам на мигот кога се вљубив во неа.Една вечер на палубата од  мојот мал брод,ме погледна со толку многу љубов,а нејзините темни кафеави очи беа осветлени од  фенерот на масата.Тој миг го промени мојот живот.
Една година по нивната венчавка,Вуд своите чувства за нејзиниот сопруг ги изрази во писмо:
..Ти си мојот сопруг,мое дете,моја сила,моја слабост,мој љубовник,мој живот.
Вуд и Вагнер се разделија во јуни 1961 г., а се разведоа во април 1962 г. На 30 мај 1969 година, Вуд се омажи за британскиот продуцент Ричард Грегсон. Двојката се забавуваше две и пол години пред да стапат во брак,додека Грегсон чекаше неговиот развод да се финализира. Тие имаа ќерка Наташа Грегсон која се роди на 29 септември 1970 г.Тие се разделија во август 1971 откако Вуд наслушна недоличен телефонски разговор помеѓу нејзината секретарка и Грегсон. Освен тоа,разделбата претставуваше краткотрајно отуѓување меѓу Вуд и нејзиното семејство,кога мајката Марија и сестрата Лана ја советуваа да се помири со Грегсон заради доброто на штотуку роденото дете.Таа поднесе барање за развод кој беше финализиран во април 1972 г.
Во почетокот на 1972 г., Вуд ја обнови својата љубовна врска со Вагнер. На 16 јули 1972 ,двојката повторно стапи во брак,само 5 месеци откако се помирија и само три месеци откако таа се разведе од Грегсон. Само 5 месеци откако се помирија и три месеци откако таа се разведе од Грегсон ,на 16 јули 1972 г.повторно се венчаа. На 9 март 1974 се роди нивната ќерка Кортни Вагнер. Тие останаа во брак сè до смртта на Вуд,која ќе се случи седум години подоцна, на 29 ноември 1981 г.
Смрт
Во септември и октомври 1981 г., Вуд и Вагнер престојуваа во Рејли,Северна Каролина,додека Вуд снимаше на терен за научно-фантастичниот филм Бреинсторм.Во текот на целиот ноември,Вуд тогаш го помина скоро целиот ноември во Калифорнија каде снимаше сцени во внатрешна атмосфера со Кристофер Вокен и други членови од глумецската екипа на филмското студио МГМ во Калвер Сити,Калифорнија. На ден по Денот на благодарноста,Вуд,Вагнер и Вокен отидоа за време на викендот   на  островот Каталина,а ноќта на 28 ноември,јахтата на Вагнерови -Сплендор беше укотвена во заливчето Истмус. Исто така,на бродот беше и капетанот на бродот Денис Даверн,кој работеше за двојката многу години. Официјалната теорија е дека Вуд или се обидувала да ја напушти јахтата или да прицврсти гумениот чамец за да не удира по трупот на бродот кога таа случајно се лизнала и паднала во морето.Кога нејзиното тело беше пронајдено ,таа била облечена во палто,ношница и чорапи. Жена која била на јахта во близина изјавила дека слушнала извици за помош околу полноќ.Извиците траеле околу 15 минути и беа одговорени од страна на некој друг кој рекол:-Биди смирена!ќе стигнеме таму да те спасиме. -Стана смирено-се потсети сведокот. Немаше итност или непосредност во нивните извици. Имаше многу прослави во таа област ,но никогаш не е докажано дека жената која повикувала за помош беше навистина Натали ,но ниту една друга личност не била идентификувана или се пријавила дека повикувала помош таа вечер.
Истрага од судски вештак Томас Ногучи од округот Лос Анџелес,резултираше со официјална пресуда за случајно давење.Ногучи дојде до заклучок дека Вуд испила седум или осум чаши вино и била под дејство на алкохол кога починала.Ногучи исто напишал дека открил гребнатини од ноктите на Натали на гумениот чамец и тоа укажува на фактот дека таа се обидувала да влезе во него. Вуд почина на 43-годишна возраст и е закопана во меморијалните гробишта Вествуд Вилиџ. На 11 мај 2010 ,сестрата на Вуд,Лана Вуд,одлучи повторно да го отвори случајот на на нејзината смрт.На погребот,имаше илјадници посетители,покрај огромниот број на фотографи,имаше репортери од целиот свет зад ѕидовите на гробиштата.Меѓу гостите на нејзиниот погреб беа и Лоренс Оливие,кој долета од Лондон.Исто така,присутни беа и: Френк Синатра, Елизабет Тејлор,Рок Хадсон,Дејвид Нивен,Грегори Пек,Џин Кели и режисерот Елија Казан.
2073
2073 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2073 година од новата ера, 73. од третиот милениум, 73. од XXI век и четвртта од 2070-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7581 и 7582 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6823 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5833 и 5834 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2826.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2073 година се протега во 4709 и 4710, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4769 и 4770 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2616. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1495 и 1497 исламска година.
Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Радање
Свети Кирил и Методиј — главна селска црква во штипското село Радање, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел од селото.
Историја
Црквата е изградена во 1929 година и во истата година е осветена. Не е познато од кого била осветена.
Архитектура
Градбата на црквата е во бела боја и е покриена со ќерамиди. Од покривот на црквата се издига камбанаријата, којашто исто така е во бела боја и е покриена со ќерамиди.
Колеров простор
Анатомскиот меѓупростор помеѓу слезината и левиот бубрег се нарекува Колеров простор (англиски: Koller-pouch, латински: Recessus splenorenalis). Овој простор се прегледува во рамките на FAST-ултразвучното испитување (англиски: Focused Assessment with Sonography for Trauma) кај пациенти со трауматска повреда.
Овој меѓупростор се проецира на левата задна аксиларна линија на ниво на 10-ти и 11-ти ребро.
Во овој простор, слично како кај Морисоновиот меѓупростор, кој се наоѓа на десната страна помеѓу десниот бубрег и црниот дроб, може со помош на ултразвук да се утврди и најмало насобирање на течност (крв, гној, течност при асцит) во стомачната празнина кај пациентите со одредена патолошка состојба (крварење во стомачната празнина, асцит, перитонитис).
Колеровиот простор е именуван по германскиот хирург др. Х.-Ј. Колер.
Еоцен
Еоцен (од старогрчките зборови ἠώς-ēṓs = зора и καινός= нова; нова зора) – геолошка епоха во ерата кенозоик, траел од 56 до 33,9 милиона година. Називот ја симболизира појавата на нова фауна која се развила во оваа епоха.
Епохата еоцен е позната како „мезонумулитик” бидејќи во неа нагло се развиваат нумулитите. Траел околу 20 милиона година. Растителни видови од мезозоикот изумираат, а застапени се семејствата на жбунести тропски растителни заедници: Proteacea, Amentacea, а најзастапени родови се Eucalyptus и палми (Cocos, Phoenix). Заедниците од умерениот појас сè уште се ретки (Quercus и Pinus). Цицачите снажно се развиваат, се јавуваат првите претставници на коњи со висина на волк, први елени, тапири, волови и први торбари и месојади. Во морињата живеат нумулити, полжави, школки од кои некои и денес живеат во тропските мориња.
Еоценот врз основа на седименти од Паратетис бил поделен на долен, среден и горен еоцен. Во еоценот се јавуваат две области на развој: северен (во областа на Северното и Аралско-туркестанското Море) и јужен (преостанатиот дел од Тетида). Во северниот дел седиментите се претставени со песоци, варовници, дуни и лапорци. За време на еоценот, Тетида го покрива поголемиот дел на Европа. Еоценските седименти учествуваат во градбата на Јадранското Приморје. во долниот еоцен таложени се милолски варовници, во средниот алвеолински, а во средниот и горниот нумулитски варовници.
Алпската орогенеза засилено продолжува. Во еоценот се одвива пиринејската фаза, како една од најзначајните во текот на орогензата. Во текот на оваа фаза најзначајни се набирањата во Пиринеите. Тетида ги поплавува просторите на југот на Европа и пошироко на север до Карпатите, Кавказ и преку Провансалскот Залив се поврзува со Северното Море. Магматизмот оживеал како и вулканизмот во Северозападна Европа. Тетида нагло е зголемен кон север. Во Европа и понатаму се одржува Северното Море кое на исток е поврзано со Аралско-туркестанското Море, а со Провелинскиот Залив и со Тетида. Во распоредот на континентите нема поголеми промени. Континетите на јужната полутопка ги вообличуваат своите контури. Со пиринејската фаза некои планини настанати со ларамиската фаза се снижени и расчленети. Денудацијата и ерозијата се намалени. Реките во Европа се насочени кон Северното МОре, реките од Северна и Јужна Америка кон Атлантскиот Океан, а реките од Азија кон Аралско-туркестанското Море и Големиот Океан. Климата е азонална и променлива. Растителноста укажува на влажна и топла клима. Од минералните суровини најчести се каустобиолити, нафта и јаглен (Романија, Албанија, Еквадор, Перу, Тексас...)
Поделба
Еоценот е епоха од палеогенот и според ICS се дели на четири века: приабониј, бартониј, лутетиј и ипресиј.
Воден пипер
Persicaria hydropiper ( син. Polygonum hydropiper ), исто така познат како воден пипер, бел пипер јазол, газ паметен или таде,тоа е растение од фамилијата Polygonaceae. Се наоѓа во Австралија, Нов Зеланд, умерена Азија, Европа и Северна Америка. Растението расте на одредени влажни места и плитка вода. Култивираните сорти се јадат во Источна Азија поради нивниот лут вкус.
Опис
Водената пиперка е годишна билка со исправено стебло кое расте до висина од 20 to 70 cm. Листовите се наизменични и речиси без стебленца. Сечилата на листовите се тесно овални и имаат цели рабови реси со многу кратки влакна. Тие се стеснуваат со тап врв. Секоја основа на листот има штипки кои се споени во обвивка што го затвора стеблото која е лабава и со реси на горниот крај. Цветот е шилец што кимнува. Периантот на секој мал цвет се состои од четири или пет сегменти, обединети во близина на неговата зелена основа и бела или розова на рабовите. Има шест стомаци, три споени карпели и три стилови. Плодот е темно кафеав овален, сплескан орев.
Биохемија
Водениот пипер има неколку активни состојки. Присутни се два бициклични сесквитерпеноиди, полигодијални (тадеонални, незаситен диалдехид со дрмански рбет) и варбурганален, што им дава лут вкус. Растението содржи и рутин, извор на впечаток на горчлив вкус.
Водената пиперка содржи есенцијално масло (0,5%) кое се состои од монотерпеноиди и сесквитерпеноиди : α-пинен, β-пинен, 1,4-цинеол, фенхон, α-хумулен, β-кариофилен, транс-б-бергамотен. Карбоксилните киселини ( цинамска, валеринска и капроична киселина ) и нивните естри биле присутни во траги. Составот силно зависи од генетските фактори.
Дивоводниот пипер произведува масла кои им предизвикуваат иритација на кожата.
Користи
Сос од водена пиперка, познат и како таде-зу, е сос кој што е традиционално направен од ситно сечкани листови од водена пиперка, натопени во оцет и мала количина на парен ориз. Повремено се додава сок од цедено кабосу. Во јапонската кујна традиционално се користи како додаток на слатководната риба на скара, но не и на морска риба.
Во Кина, водениот пипер е најмногу познат како ла љао и се користи во традиционалната кинеска медицина.
Во Европа, водената пиперка некогаш се одгледувала и ја јаделе за време на војната како замена за пиперката.
Каземиро
Карлос Енрике Хозе Франциско Венансио Каземиро (роден на 23 февруари 1992), познат како Каземиро, е бразилски фудбалер, играч од средниот ред на Реал Мадрид, и на бразилската репрезентација.
Тој ја започнал кариерата во Сао Паоло, каде што и се формирал како играч, постигнувајќи 11 голови на 112 официјални натпревари. Успешните настапи во бразилското првенство, го преселиле во шпанскиот гигант Реал Мадрид во 2013 година, но исто така, тој поминал една сезона на позајмица во Порто.
Неговата репрезентативна кариера започнала во 2011 година, а како дел од бразилската репрезентација бил во составот на Копа Америка во 2015, 2016 и 2019, како и за Светското првенство 2018.
Охридска синагога
Синагогата Ахрида (позната и како Охридска синагога) (турски:Ahrida Sinagogu) е еврејски храм кој се наоѓа во Истанбул, Турција.
Овој објект бил изграден во 15 век од страна на евреите по потекло од Охрид, Република Македонија, кои имигрирале во Отоманското Царство. Синагогата е една од двете кои се наоѓаат на Златниот Рог.
во текот на нејзината историја, најчесто за името на синагогата се користел Ахрида, според името на градот. Евреите во Истанбул пристигнале од Пиринејскиот Полуостров во 1492 година, за време на Реконквистата.
Објектот бил реновиран во 1992 година, по повод 500-годипнината од пристигнувањето на евреите во Отоманското Царство.
Чевлички на асфалтот
„Чевлички на асфалтот“ (српски: Ципелице на асфалту) — филм за деца на режисерите Љубомир Радичевиќ и Здравко Рандиќ од 1956 година. Главните улоги ги играат: Радмило Анѓелковиќ, Деса Бериќ и Велимир Бата Живојиновиќ.
Синопсис
Филмот е составен од три посебни приказни: доживувањата на девојчето Зорица која скита низ градот додека нејзината мајка мисли да е во градинката: судирот на група деца со домарот на еден облакодер поради едно куче; и играта на едно момче со украден револвер.
257
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.