cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џералдин Хуарез
Експонати
Делото на Хуарез е прикажано на меѓународно ниво на изложби, вклучително и „Универзитет на катастрофи“ на 57-то Венециско биенале во Италија, Покажи ми ги парите во Северната галерија на современа уметност во Обединетото Кралство, Ситуациско место во Fotomuseum Winterthur и 100 години авторски права во Haus der Kulturen der Welt во Германија. Раните изложби вклучуваат мешање, повратни информации и други опции во Eyebeam (NYC), Creative Times's Democracy in America (NYC), Secret Project Robot (NYC), State of the Art: New York at URBIS Manchester (Велика Британија), Дејства: Што можеш направи со градот во Центарот за канадска архитектура (CA), GRL| Светски самит на FAT во CREAM (Јапонија) Los Impolíticos во Pan Pallazo delle Arti во Наполи (Италија), DEEP NORTH во Transmediale (Берлин) и фестивали како Piksel, Futuresonic, Pixelache, Conflux и Transitio.
Џенифер Дудна
Ран живот и образование
Дудна била студент по биохемија, студирала додипломски студии на колеџот Помона во Клермонт, Калифорнија. За време на првата година, таа следела студии по општа хемија. Тогаш Дудна се сомневала во сопствената способност за продолжување на својата кариера во науката, често размислувала дали да ја смени својата специјализација во француски за втората година на колеџот. Сепак, нејзиниот наставник по француски јазик и предложил да се држи до науката. Нејзините професори по хемија Фред Гриман и Корвин Ханш во Помона имале големо влијание врз неа. Своето прво научно истражување го започнала во лабораторијата на професорката Шерон Панасенко. Таа се стекнала со диплома по биохемија во 1985 година. Дудна го избрала Медицинскиот факултет Харвард за нејзините докторска студии и докторирала по биолошка хемија и молекуларна фармакологија во 1989 година. Нејзиниот докторат бил за систем кој ја зголемува ефикасноста на самореплицираната каталитичка РНК и била под менторство на Џек В. Шостак.
Кариера и истражување
По нејзиниот докторат, таа добила повеќе истражувачки стипендии, меѓу кои стипендија за молекуларна биологија во Општата болница во Масачусетс и стипенција за генетика на Медицинскиот факултет Харвард. Од 1991 до 1994 година, таа била постдокторски стипендист по биомедицински науки на Универзитетот во Колорадо Болдер, каде што работела заедно со Томас Чех.
Истражување за структурата и функцијата на рибозимот
Џенифер на почетокот на нејзината кариера работела на откривање на структурата и биолошката функција на ензимите или рибозимите на РНК. Додека била во лабораторијата во Шостак, таа направила ре-инженерство на „каталитичкиот интрон од Tetrahymena Група I“ кој се спојува во вистински каталитички рибозим, копирајќи ги шаблоните на РНК. Фокусот ѝ бил на инженерските рибозими како и разбирање на нивните основни механизми; сепак, таа сфатила дека неможноста да ги види молекуларните механизми на рибозимите е голем проблем. Дудна отишла во лабораторијата на Томас Чех на Универзитетот во Колорадо Болдер за да ја кристализира и за да ја утврди тридимензионалната структура на рибозимот за прв пат, така што структурата на рибозимот може да се спореди со онаа на Ензимите, каталитичките белковини. Овој проект таа го започнала во лабораторијата Чех во 1991 година и го завршила на Универзитетот Јеил во 1996 година. Дудна се приклучила кон Катедрата за молекуларна биофизика и биохемија на Јеил како доцент, во 1994 година.
Структура заснована на дифракција на Х-зраци на активното место на рибозимот на Јеил
На Јеил, групата на Дудна успеала да ја кристализира и да ја открие тридимензионалната структура на каталитичкото јадро на „рибозимот Tetrahymena Група I“. Тие покажале дека јадрото од пет јони на магнезиум се групира во еден регион од доменот P4-P6 на рибозимот, формирајќи хидрофобно јадро околу кое остатокот од структурата може да се свитка. Ова е аналогно, но сепак хемиски различно од начинот на кој белковините обично имаат јадро од хидрофобни аминокиселини. Нејзината група кристализирала и други рибозими, вклучувајќи го и „рибозимот на Хепатитис Делта Вирус“. Оваа првична работа за решавање на големи структури на РНК довело до понатамошни структурни студии на внатрешно влезно место на рибозом (IRES) и комплекси на белковината-РНК, како што е „честичката за препознавање сигнал“.
Дудна била унапредена на позицијата професор по молекуларна биофизика и биохемија на Јеил во 2000 година. Во 2000-2001 година, таа била вонреден професор по хемија на Универзитетот Харвард.
Преселување во Беркли
Во 2002 година, Дудна му се придружила на сопругот, Џ. Кејт, во Беркли, прифаќајќи позиција како професор по биохемија и молекуларна биологија. Дудна, исто така, добила пристап до синхротронот во „Националната лабораторија Лоренс Беркли“ за нејзините експерименти со дифракција на рендген со голема моќност.
Во 2009 година, таа зела отсуство од Беркли за да работи во Genentech. По два месеци, таа го напуштила Genentech и се вратила во Беркли со помош на колегата Мајкл Марлета откажувајќи ги сите нејзини обврски да студира CRISPR.
Почнувајќи од 2020 година, Дудна работела на Универзитетот во Калифорнија, Беркли, каде што го водела Институтот за иновативна геномика, кој претставувал соработка помеѓу Беркли и UCSF; потоа била професорка на канцеларката Ли Ка Шинг по биомедицина и здравје; како и претседател на Советодавниот комитет за биологија на канцеларот. Сега, нејзината лабораторија се фокусира на проучување и добивање механистичко разбирање на биолошките процеси кои вклучуваат РНК. Оваа работа е поделена на три главни области: системот CRISPR, интерференција на РНК и транслациона контрола преку MicroRNAs.
Откритие за уредување на геномот со CRISPR-Cas9
Дудна била запознаена со CRISPR од Џилијан Банфилд во 2006 година, која ја нашла Дудна преку пребарување на Google, откако впишала „RNAi and UC Berkeley“ во нејзиниот прелистувач, а името на Дудна се појавило на врвот на листата. Во 2012 година, Дудна и нејзините колеги дошле до ново откритие кое го намалиле времето и работата потребни за уредување на геномската ДНК. Нивното откритие се потпирало на белковината наречена Cas9, пронајден во имунолошкиот систем на бактеријата Streptococcus кој соработува со водич РНК и работи како ножици. Белковината го напаѓа својот плен, ДНК на вирусите, и го сече на парчиња, спречувајќи заразување бактеријата. Овој систем првпат бил откриен од Јошизуми Ишино и неговите колеги во 1987 година и подоцна карактеризиран од Франциско Мохика, но Дудна и Емануел Шарпентје за прв пат покажале дека можат да користат различни РНК за да го програмираат за сечење и уредување на различни ДНК.
Како што CRISPR денес се повеќе и повеќе се користи за уредување и менување на функцијата на повеќеклеточни организми, така Дудна продолжува да биде повикувана како лидер во етиката и моралното прашање на менување на функционирањето на организмот со помош на технологијата CRISPR. Оттогаш, ова откритие е дополнително развивано од многу истражувачки групи за апликации од фундаментална клеточна биологија, растителни и животински истражувања до третмани за болести вклучувајќи српеста анемија, цистична фиброза, Хантингтонова болест и ХИВ. Неколку други водечки биолози заедно со Дудна повикаа на светски мораториум за секоја клиничка примена на уредување на гени со помош на CRISPR технологијата. Дудна ја поддржува употребата на CRISPR технологијата за соматско уредување на гени, за генски промени кои не се пренесуваат на следната генерација, но не и уредување на гените на герминативните линии. Системот CRISPR создаде нов јасен начин за уредување на ДНК и започна брзање да се патентира техниката. Соработниците на Дудна и UC Berkeley поднеле барање за патент, а истото го направила и група во Broad Institute, поврзана со Технолошкиот институт во Масачусетс и Харвард. Фенг Џанг од Институтот Брод покажал дека CRISPR-Cas9 може да уредува гени во култивирани човечки клетки неколку месеци откако Дудна и Шарпентје го објавиле својот метод. Пред да биде одлучено за апликацијата за патент во UC Berkeley, им беше доделен патент на истражувачите од Broad и UC Berkeley кои поднеле тужба против одлуката. Во 2017 година, судот одлучил во корист на Broad институтот, кој тврдел дека тие го започнале истражувањето најрано и прво го примениле во инженерството на човечки клетки, со што го поддржувале уредувањето во човечки клетки со докази, но дека групата UC Berkeley ја предложила само оваа апликација. UC Berkeley поднеле жалба со образложение дека тие јасно разговарале и објасниле како да ја направат апликацијата што ја барале Broad. Во септември 2018 година, апелациониот суд одлучил во корист на патентот на Broad институтот. Во меѓувреме, бил одобрен и патентот на UC Berkeley и ко-апликантите за покривање на општата техника. За дополнително да се замагли прашањето, во Европа било одбиено тврдењето на Broad институтот дека први го започнале истражувањето. Одбивањето се должи на процедурална грешка во апликацијата која вклучува различен сет на персонал наведен во тужбата и пријавата за патент, што довело до шпекулации дека групата UC Berkeley ќе преовладува во Европа. Дудна ја основала Caribou Biosciences, компанија за комерцијализација на технологијата CRISPR, во 2011 година. Во септември 2013 година, Дудна ја коосновала Едитас Медицина со Џанг и другите и покрај нивните правни битки, но таа се откажала во јуни 2014 година; Шарпентје потоа ја поканила да се приклучи на CRISPR Therapeutics, но таа одбила. Дудна е исто така соосновач на Caribou spin-off Intellia Therapeutics и Scribe Therapeutics, кои го пионерат CasX, покомпактна верзија и следната генерација на Cas9 кој може ефикасно да ја сече ДНК.
Дополнително на откритието на CRISPR, Дудна открила дека вирусот на хепатитис Ц користи необична стратегија за синтеза на вирусни белковини. Оваа работа би можела да доведе до нови лекови за да ги запрат инфекциите без да предизвикаат штета на ткивата на телото.
Бионауки за мамути
Во 2017 година, Даудна го коосновала Mammoth Biosciences, технолошки стартап за биоинженерство со седиште во Сан Франциско. Почетното финансирање собрало 23 долари милиони, со серија Б круг на финансирање во 2020 година со собирање 45 долари милиони. Бизнисот е фокусиран на подобрување на пристапот до тестовите за биосензори кои се однесуваат на „предизвиците во здравството, земјоделството, мониторингот на животната средина, биоодбраната и многу повеќе“.
Одговор на COVID-19
Почнувајќи од март 2020 година, Дудна организирала обид за користење на технологии базирани на CRISPR за справување со пандемијата COVID-19 заедно со Дејв Севиџ, Роберт Тџијан и други колеги од Институтот за иновативна геномика (IGI), каде што создале центар за тестирање. Овој центар обработува повеќе од 1.000 примероци од пациенти дневно. Mammoth Biosciences објави рецензирана валидација на брза дијагностика за COVID-19 заснована на CRISPR, која е побрза и поевтина од тестовите базирани на qRT-PCR.
Првиот брак на Дудна бил во 1988 година со колега дипломиран студент на Харвард по име Том Грифин, но неговите интереси биле пошироки и помалку фокусирани на истражување од нејзините и затоа тие се развеле неколку години подоцна. Грифин сакал да се пресели во Болдер, Колорадо, каде што Дудна исто така биле заинтересирана да работи со Томас Чех. Како постдокторски истражувач на Универзитетот во Колорадо, Дудна го запознала Џејми Кејт, дипломиран студент; тие работеле заедно на проектот за кристализирање и одредување на структурата на каталитичкиот регион на интрон P4-P6 од Tetrahymena Група I. Дудна заедно со Кејт отишле во Јеил, а се венчале во Хаваи во 2000 година. Кејт подоцна станал професор на Технолошкиот институт во Масачусетс, а Дудна го следела во Бостон, но во 2002 година и двајцата прифатиле факултетски позиции во Беркли и заедно се преселиле таму; Кејт ја претпочитал помалку формалната средина на западниот брег од неговите претходни искуства на Универзитетот во Калифорнија, Санта Круз и Националната лабораторија Лоренс Беркли, а на Дудна и се допаднало тоа што Беркли е јавен универзитет. Кејт моментално е професор во Беркли и работи на квасец за уредување на гените со цел зголемување на нивната целулозна ферментација за производство на биогориво. Дудна и Кејт имаат син, роден во 2002 година, кој сега го посетува Универзитетот во Калифорнија, Беркли и студира електротехника и компјутерски науки.
Награди и почести
Таа беше номинирана во Националната академија на науките во 2002 година, во Американската академија на науките и уметностите во 2003 година, Националната академија за медицина во 2010 година и Националната академија на пронаоѓачи во 2014 година. Во 2015 година, заедно со Шарпентје, таа станала соработник на Американската академија за микробиологија. Таа била избрана за странски член на Кралското друштво (ForMemRS) во 2016 година. Во 2017 година, Дудна ја добила наградата Златна плоча на Американската академија за достигнувања. Во 2020 година, таа била наградена со стипендија за Гугенхајм. Во 2021 година, папата Франциско ги назначил Дудна и уште две нобеловки Дона Стрикланд и Емануел Шарпентје за членови на Папската академија на науките.
Рајсдорф (Швентине)
Рајсдорф (Raisdorf) — село и поранешна општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 9 километри југоисточно од Кил. На 1 март 2008 година бил споен со Клаусдорф за да го создадат градот Швентинентал.
IC 1559
IC 1559 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1559 е од видот *.
Други поделби
Проучување на IC 1559 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Рјавина
Југоисточно од врвот се наоѓа една од највисоките планинарски домови во Словенија, домот Валентин Станич, со 2,332 надморска височина.
Окер (појаснување)
Окер може да се однесува на:
Икарија
Административно, Икарија формира посебна општина во рамките на регионалната единица Икарија, која е дел од Северен Егеј. Главен град на островот и седиште на општината е Агиос Кирикос. Историските престолнини на островот ги вклучуваат градовите Инои и Евдилос.
Географија
Островот е еден од средните острови во северниот дел на Егејското Море, со 255.303 квадратни километри во областа со 164 километри крајбрежје и население од 8.312 жители. Топографијата е контраст помеѓу зелените падини и неплодните стрмни карпи. Островот е главно планински. Највисок врв е 1.037 метри. Повеќето од неговите села се сместени во рамнините во близина на брегот, а некои во планините.
Историја
Икарија била населена уште од 7000 п.н.е., кога била населена од Пелазгите. Околу 750 п.н.е., Грците од Милет ја колонизирале Икарија, воспоставувајќи населба во областа во денешен Кампос, кој подоцна станал древен главен град Инои.
Икарија, во текот на 6 век п.н.е., станала дел од морското царство на Поликрат, а во 5 век п.н.е. била член на делијанската лига. Во текот на 2 век, островот бил колонизиран од жители на Самос Во тоа време, ''Таурополион', храмот на Артемида, бил изграден во Инои. Монетите на градот ги претставувале Артемида и бик.
Витезите на Свети Јован, кои ја имале својата база на Родос, имале контрола над Икарија до 1521 година, кога Османлиите ја освоиле Икарија. Жителите го обесиле првиот турски собирач на данок, но успеале да избегнат казна, бидејќи никој не го идентификувал виновникот, а Турците реално утврдиле дека нема да имаат ниту профит ниту чест доколку го казнат целото население.
Отоманците наметнале многу лабава администрација, и не испраќале службеници во Икарија неколку века, иако во подоцнежните години назначиле групи месни жители во секое село на островот да дејствуваат како коџабашија за да соберат даноци за империјата. Најдобрите податоци за време на првите години од османлиското владеење се од архиепископот Ј. Георгинес, кој во 1677 го опишал островот со речиси 1.000 жители, кои биле најсиромашните луѓе во Егејското Море.
Без пристаниште, месното население многу одамна ги уништило пристаништата на островот за да се заштитат од пиратски напади, поради кое Икарија зависела од надворешниот свет. Населението се занимавало со изградба на чамци, кои биле продавани на Хиос во замена на жито.
Козите и овците се движеле кон карпестиот предел. Сирењето било правено за потрошувачка во секое домаќинство. Икарија во 17 век произведувала вино за извоз. Освен три мали градови, од кои ниту еден од нив не надминувал 100 куќи, и бројни селски населби, секоја куќа имала ограда и градинарски дел. За разлика од тесно изградените градови на Самос, жилите овде живееле одвоено во утврдените ненаместени куќи.
Во 1827 година, за време на Грчката војна за независност, Икарија се отцепила од Отоманското Царство, но не била вклучена во првобитната независна Грција и била принудена повторно да го прифати османлиското владеење неколку години подоцна.
Икарија останала дел од Отоманското Царство до 17 јули 1912 година, кога жителите го протерале турскиот гарнизон и со тоа постигнале независност. По независноста и избувнувањето на Првата балканска војна, единствениот воен брод на Икарија, Клеопатра, бил искористен за снабдување на храна и резерви на островите Самос и Хиос, кои биле заробени од грчката морнарица за време на војната. Јоргос Н. Спанос (1872-1912), убиен во турска заседа на 17 јули 1912 година, е почестен како херој на Икариската револуција.
На 18 јули 1912 година била прогласена Слободна Држава Икарија. Соседните острови Фурни Корсеон исто така биле ослободени и станале дел од слободната држава. Јоанис Малахијас бил првиот и единствен претседател на Слободната Држава Икарија. Државата постоела пет месеци со сопствена влада, вооружени сили, национално знаме, грб, поштенски марки и државна химна. Овие пет месеци биле тешки за економијата на островот. Имало недостиг на храна и островот бил изложем изложени на ризик да стане дел од Италија. Во ноември 1912 година, по одложувањето поради Балканските војни, Икарија официјално станала дел од Кралство Грција.
Островот претрпел големи загуби за време на Втората светска војна како резултат на италијанската, а потоа и германската окупација. Нема точни бројки за тоа колку луѓе гладувале, но само во селото Каравостамо над 100 луѓе умреле од глад. По крајот на војната, националистите и комунистите се бореле во Грчката граѓанска војна (1946-49), а грчката влада го искористила островот за прогонство на околу 13.000 комунисти. До овој датум, голем број месни жители останале сочувствителни кон левичарските партии и комунизмот, и поради оваа причина Икарија се нарекува „црвена карпа“.
Квалитетот на животот се подобрил во голема мера по 1960 година, кога грчката влада започнала да инвестира во инфраструктурата на островот за да помогне во промовирањето на туризмот. Денес, Икарија се смета за една од петте „сини зони“ во светот - места каде што населението редовно живее во поодминати години (еден од тројца жители имаат по 90 години). Ова се должи на здравите диети и начинот на живот.
Население
Жителите на островот се познати како Икаријанци. Икаријанската дијаспора се наоѓа низ цела Грција, посебно на Тимена и Фурни Корсеон, како и во Атина. Жителите се тесно поврзани со други Грци на Егејскиот остров, како што се Грците од Самос, Хиос, Патмос итн.
Кристина Јансон
Кристина Јансон е современа визуелна уметничка и сликарка од Шведска.
Кристина Јансон е родена 1967 година. Таа живее и работи во Стокхолм.
Помеѓу 1994 и 1995 година, Јансон студирала на Академијата за ликовни уметности во Виена, а помеѓу 1995 и 2001 година студирала на Кралскиот институт за уметност во Стокхолм.
Сликите на Јансон експериментираат со односот помеѓу површината на сликите и нивните теми. Сликите се под влијание на популарната култура.
Во 2010 година Јансон ја добила втората награда на Карнеги наградата за уметност. Таа е исто така дел од Шведската уметничка академија
Бугарија на Летните олимписки игри 2004
Бугарија учествувала на Летните олимписки игри 2004 во Атина, Грција, од 13 до 29 август 2004 година. Ова бил седумнаесетти настап на нацијата на Летните олимписки игри, освен во три наврати, вклучувајќи ги и Летните олимписки игри 1984 година во Лос Анџелес, поради бојкотот на Советскиот Сојуз. Бугарскиот олимписки комитет испратил 95 спортисти, 49 мажи и 46 жени, кои се натпреварувале во 19 спортови. Шампионката во стрелање и четирикратната олимпијка Марија Гроздева станала првата жена знаменосец на церемонијата на отворање.
Атлетика
Бугарските Натпреварувачи имале постигнато квалификациски стандарди во следните атлетски дисциплини (најмногу до 3 спортисти во секоја од дисциплините според „А“ стандардот и 1 според „Б“ стандардот“).
Спринт
Легенда за квалификации: П = Квалификување сè до финалето; q = Пласман во полуфинале
Веслање
Легенда за квалификации: ФА = Финале А (медал); ФБ = Финале Б (немедал); ФК = Финале Ц (немедал); FD = Финале Д (немедал); FE = Финале Е (немедал); ФФ = Финале Ф (немедал); СА/Б = Полуфинале А/Б; SC/D = Полуфинале C/D; SE/F = полуфинале Е/Ф; R = Повторно полнење
Едрење
М = трка за медали; OCS = На страната на почетната линија; DSQ = Дисквалификуван; DNF = Не завршил; DNS = Не започнал; RDG = Дадена отштета
Рајсдорф
Рајсдорф може да се однесува на следниве места во Германија:
Вестерн
Вестерн (Western, букв. „западен“) — правец на кинематографијата што го обработува секојдневниот живот на луѓето во средновековни САД и останатите држави на Северна Америка. Овој жанр е популарно познат и по борбата помеѓу каубојци и индијанци, главните виновници за настанување на овој жанр. Филмовите се инспирирани од населувањето на европските доселеници на американскиот континент, особено населувањето од исток кон запад.
Етан
Етан е јаглеводород од групата на алкани со хемиска формула C2H6. На собна температура и нормален притисок етанот е гас без боја и без мирис.
Мекленбург
Мекленбург (Mecklenburg; долногермански: Mękelborg) — историска областа во северна Германија сместена во западниот и поголем дел на сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија. Најголеми градови во областа се Росток, Шверин, Нојбранденбург, Висмар и Гистров.
Името Мекленбург потекнува од замокот наречен „Микиленбург“ (старосаксонски: Mikilenburg; „голем замок“), сместен помеѓу градовите Шверин и Висмар. Во словенскиот јазик бил познат како Велиград. Бил седиште на Мекленбуршката династија, која со време се поделила на Мекленбург-Шверин и Мекленбург-Штрелиц.
Мекленбург од јазична гледна точка го употребува долногерманскиот зборовен фонд и фонологија.
Географија
Мекленбург е познат по неговиот главно рамен пејзаж. Низ областа се наоѓаат многу мочуришта, езерца и полиња, помеѓу кои се распрскани мали шуми. Во северниот дел на областа се наоѓа Балтичкото Море.
Под почвата на Мекленбург понекогаш се наоѓаат талози од течење на лава. Традиционално, камењата од овие течења се сечел и се користел во изградбата на домовите, често со цемент, тули и дрво, создавајќи го уникатниот изглед на надворешноста на куќите.
Мекленбург поседува силно земјоделство, но земјата е најмногу погодна за пасишта.
Рана историја
Во Мекленбург се наоѓаат многу праисториски долменски гробови. Неговите најрано забележани жители веројатно имале келтско потекло. Не подоцна од 100 п.н.е. областа била населена од Германите.
Договор од Париз (1856)
Парискиот мировен договор бил потпишан на 30 март 1856 година во Париз од страна на Русија од една страна и сојузниците предводени од Османлиското Царство, Франција, Велика Британија од друга страна. Договорот ставил крај на Кримската војна.
Мекленбург
Рана историја
Традиционалниот симбол на Мекленбург, насмеана бикова глава (долногермански: Ossenkopp; „глава на вол), со прикачена кожа и круна над него, можеби потекнува од овој период. Прикажува што носеле луѓето во тоа време; глава на бик како капа и кожа што виси до долу како заштита од сонцето и да создаде страв кај непријателот.
Договор од Париз (1856)
Со парискиот договор, влијанието на Дунав било пренесено на сите големи сили како целина. Исто така големите сили се обврзале дека ќе ја почитуваат независноста и територијалниот интегритет на Османлиското Царство и нема да се мешат во нејзината внатрешна политика. Црно Море станала неутрална територија и нејзините пристаништа биле затворени за воени бродови, а по неговите брегови пак било забрането изградба на тврдини или распоредување на воени сили. Се објавило и слободно движење по реката Дунав но под контрола на меѓународна комисија. Молдавија и Влашко останале под јурисдикција на Отоманското Царство., но им бил гарантиран независен устав.
Мекленбург
Рана историја
Од до  век, областа на Мекленбург била преземена од Западните Словени, главно Ободритите и други племиња кои франкските извори ги назначиле како „Венди“. Основачот на мекленбуршката династија на војводи и големи војводи од век, која траела до 1918, бил Никлот од Ободритите.
Договор од Париз (1856)
Самиот Париски мировен договор бил срушен кога Франција била поразена од страна на Прусија. Русија тоа го искористила најмногу, Русија повторно ја формирала својата флота на Црно Море.
Мекленбург
Рана историја
Кон крајот на век, Хајнрих Лавот, војвода на Саксонците, ја освоил областа, делејќи ја на неговите локални грофови и ги покрстил луѓето, како претходник на Северните крстоносни војни. Од до  век, голем број на Германци и Фламанци се населиле во областа, носејќи го германското право и подобрувајќи ги земјоделските техники. Вендите кои останале и ги преживеале војните и уништувањата биле асимилирани во наредните векови. Меѓутоа, одредени елементи на имињата и зборовите користени во Мекленбург имаат словенско влијание. Одличен пример е градот Шверин, кој првично бил наречен Цуарин (Zuarin). Друг пример е градот Брезегард, каде „гард“ потекнува од словенскиот збор „град“.
Давид Абрахам
Давид Анхел Абрахам (роден на 16 јули 1986) — аргентински фудбалер, играч од одбраната на Ајнтрахт Франкфурт.
Мекленбург
Рана историја
Од век, територијата останала стабилна и релативно независна од нејзините соседи; една од малкуте германски територии. Во текот на реформацијата, војводите го прифатиле протестантсвото.
Давид Абрахам
Базел
останати натпреварувања
Мекленбург
1621-1933
Како многу германски територии, Мекленбург понекогаш бил делен и повторно делен помеѓу различни членови на владејачката династија. Во 1621 бил поделен на две војводства Мекленбург-Шверин и Мекленбург-Гистров. Со истребувањето на линијата во Гистров во 1701, земјите на Гистров биле повторно поделени, дел од нив припаднале на Војводството Мекленбург-Шверин и дел во новата гранка Мекленбург-Штрелиц.
Во 1815, двете мекленбуршки војводства биле подигнати во големи војводства и како такви постоеле одвоено. Животот во Мекленбург бил прилично тежок. Навиките да се бара дозвола за брак од големиот војвода или да бара дозвола за емиграција, траеле до доцна во историјата на Мекленбург (т.е. до 1918), многу подолго откако таквите навики биле напуштени во другите германски земји. Дури и во втората половина на век, големиот војвода лично поседувал половина од земјата. Последниот војвода абдицирал во 1918, кога паѓале монархиите низ Европа. Владејачката династија на војводата владеела во Мекленбург непрекинато (освен две години) од нејзиното воспоставување до влегувањето во Светото Римско Царство во 1918. Од 1918 до 1933, војводите биле слободни држави во Вајмарската Република.
Традиционално, Мекленбург отсекогаш бил една од најсиромашните германски држави и подоцна посиромашна од покраините во рамките на Германија. Причините за ова се разликуваат, но постојано се наведува една: земјодеството е слабо и не може да се носи со другите делови на Германија. Двете мекленбуршки држави направиле обид да станат независни држави по 1918, но на крајот не успеале бидејќи нивната зависност од остатокот на Германија била очигледна.
По 1934
По Втората светска војна, советската влада ја окупирала источна Германија, спојувајќи го Мекленбург со помалата соседна област Западна Померанија (Vorpommern) за да ја создадат покраината Мекленбург-Западна Померанија. Мекленбург учествува со две третини од површината на новата покраина и мнозинство од населението. Исто така, новата покраина станала привремен или постојан дом на многу бегалци избркани од поранешните германски територии одземени од Советскиот Сојуз и Полска по војната. Советите го промениле името од „Мекленбург-Западна Померанија“ во „Мекленбург“ во 1947.
По повторното обединување на Германија во 1990, сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија била обновена и сега е една од 16. сојузни покраини на Сојузната Република Германија.
Грб на војводите од Мекленбург
Мекленбуршката династија била основана од Никлот, принц на Ободритите, Хижаните и Череспаните на Балтичкото Море, кој починал во 1160. Неговиот христијански потомок бил признаен како принц на Светото Римско Царство во 1170 и војвода на Мекленбург на 8 јули 1348. На 27 февруари 1658, војводската династија се поделила на две гранки: Мекленбург-Шверин и Мекленбург-Штрелиц.
Знамето на обете мекленбуршки војводства е традиционално составено од сината, жолтата и црвената боја. Меѓутоа, редоследот бил менуван повеќе од еднаш во изминатите 300 години. Во 1813 војводствата користеле жолто-црвено-сино. Од 23 декември 1863 за Шверин и од 4 јануари 1864 за Штрелиц важело сино-жолто-црвено. Мекленбург-Шверин користело бела боја наместо жолта за поморските знамиња.
Средишниот грб го покажува штитот на Мекленбург, кој постои од век. Округот Шверин е во средина, а околу се наоѓаат Мекленбург (главата на бикот со кожа), Росток (грифон), кнежевството Шверин (грифон кој прескокнува зелен правоаголник), Рацебург (крст со круна), Штаргард (рака која држи прстен) и Венден (глава на бик). Штитот е придржуван од бик и грифон и над него стои кралска круна.
Туризам
Мекленбург се соочува со голем пораст во туризмот по повторното обединување на Германија во 1990, особено приморските одморалишта на Балтичкото Море (Варнеминде, Болтенхаген, Хајлигендам, Килунгсборн, Рерик и други), Мекленбуршката Езерска Област (Mecklenburgische Seenplatte), Мекленбуршка Швајцарија (Mecklenburgische Schweiz) со нејзината недопрена природа, старите ханзеатски градови Росток и Висмар, во кои се наоѓаат зачувани средновековни тулноготски градби и поранешните благороднички резиденции во Шверин, Гистров, Лудвигслуст и Нојштрелиц.
Боркхајде
Боркхајде (Borkheide) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија.
Махо (плажа)
Плажата Махо е плажа на холандската страна на карипскиот остров Свети Мартин, на територијата на Свети Мартен. Познато е по тоа што е во непосредна близина на меѓународниот аеродром „Принцеза Јулијана“ и е популарна локација за туристите и набудувачите на авиони, кои ја посетуваат плажата за да гледаат авиони при последниот приод при слетување на аеродромот.
Проект за реформи на Врховниот македонски комитет
Проектот за реформи на Врховниот македонски комитет бил изработен во февруари 1896 година и со него било предвидено да се изврши реформа на Османлиското Царство.
Историјат
Со проектот биле запознаени бугарскот премиер Константин Стоилов, македонските друштва и Македонската револуционерна организација. Во почетокот на 1899 година Врховниот македонски комитет се обидел да го искористи Критското прашање и проектот од 1896 година бил испратен до дипломатските претставници на големите сили во Софија но не дошло до конкретни резултати, напротив со тоа се усложнила меѓународната позиција на Бугарија. Проектот за реформи останал не исполнет.
Особености
Во проектот се предвидувало:
Меѓународна поткрепа
На крајот од проектот следувало објаснување на сите точки од реформите, а тие биле поткрепени со меѓународните договори од Цариградската конференција и Берлинскиот договор.
Биографски филм
Биографски филм е вид на филм што обработува животен век на една или повеќе личности. Биографскиот филм се осврнува кон позначајните настани што се случиле на еден човек, било да се од општествени или приватни причини. Најчесто, биографските филмови се снимаат за позната личност од историјата, науката или спортот.
Попобава
Попобава (свахили: Popobawa), исто така познат како Попо Бава, е назив за зол дух за кој се верува дека живее на острвовот Пемба во Танзанија. Во 1995 година тој бил фокусот за избивање на голема масовна хистерија и паника која се ширела од островот Пемба до островот Унгуја во Занзибар.
Опис
Попобава се опишува на различни начини. Некои го опишуваат како лилјак. Може да се преобрази во човек или во било кое друго животно. Попобава ги посетува огништата преку ноќ, но исто така се појавува и преку ден. Некои тврдат дека во негово присуство се чувствува силен мирис на сулфур. Неговите напади преку ноќ можат да содржат физички напад, или напад на полтергајст. Жртвите честопати зборуваат на други дека биле нападнати, а затоа се повторно нападнати од Попобава ако го направат тоа. Многумина се обидуваат да се заштитат од напад така што ја поминуваат ноќта будни надвор од своите куќи. Најмногу напади се случиле во Занзибар и на островот Пемба.
Зајин (буква)
Зајин или заин е седма буква од семитските абџади („азбуки“).Буквата се користи во феникиски, арамејски, сириски, хебрејски и арапски јазик. Буквата се изговара како „з“ (/z/).
Арапски
Буквата во арапскиот се пишува како ز:
Хебрејски
Буквата се изговара како „з“ (/z/). Со додавање на гереш (еден вид апостроф) се добива друга буква, односно буквата „ж“, која се користи за странски зборови:.
Сириски
Во сирискиот буквата го означува гласот „з“.
Џон Тери
Џорџ Џон Тери (роден на ) — англиски професионален фудбалер. Џон Тери е централен бек и е капитен на Челзи во ФА Премиер лигата. Тој исто така бил и капитен на Англиската фудбалска репрезентација, од август 2006 до февруари 2010, и од март 2011 до февруари 2012. Тери важи како физички силен одбранбен играч, со доминантна игра во воздухот и е познат по своите агресивни одземања на топката, позиционирање, водство и неговата способност да ја проценува играта. Тој се смета за еден од најдобрите дефанзивци на неговата генерација. Тери беше награден за најдобар фудбалски дефанзивец на УЕФА во 2005, 2008 and 2009 година, како и играч на годината во 2005 година, и беше вклучен во ФИФА Про и ФИФА Светските 11. Тој исто така беше именуван во Ол-Стар тимот на Светското првенство во 2006 година, и бил единствен англиски играч во тимот. За репрезентацијата на Англија одиграл 78 натперавари од 2003 до 2012 година. Тери своето деби за репрезентацијата на Англија го имал во јуни 2003 година против репрезентацијата наСрбија и Црна Гора, додека првиот старт во почетните 11 за Англија го имал на 20 август 2003 година во Ипсвич, на пријателскиот натпревар против Хрватска, Англија победи со 3-1. Неговиот главен партнер во одбраната бил Рио Фердинанд. Тој играше за својата земја на повеќе меѓународни првенства како што се : Евро 2004, кога селектор на Англија бил Свен Јеран Ериксон кој изјавил дека Тери бил негов прв избор како централен дефанзивец, заедно со Сол Кембел.. Исто така бил дел од Светските првенства во 2006 и 2010 година, како и на Европските првенства 2008 и 2012 година.
47
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5555 и 5556 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4797 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3807 и 3808 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 800.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 47 година се протега во 2683 и 2684, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2743 и 2744 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 590. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 593 и 592 година пред хиџра.
Починале
40er
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Трново
Успение на Пресвета Богородица (или Св. Богородица) — црква во битолското село Трново, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен во источниот дел на селото. Според еден извор, изградена е во 1837, а според друг во 1854 година. За време на Првата светска војна на подрачјето се воделе жестоки битки и црквата била уништена. Вредниот иконостас е демонтиран од бугарски војници со намера да го однесат во Бугарија. Сепак, нивната намера не успеала и тој е подоцна откриен и пренесен во храмот „Св. Богородица“ во Битола.
Во 1926/1928 г. мештаните започнале со обнова на црквата со средства од воена оштета и доброволни прилози од Битолско. Обновата е завршена во 1934 г. . Новиот иконостас е изработен од мијачкиот мајстор Нестор Алексиев Мирчевски од Гари со своите синови, а во 1962 година доградена и камбанаријата како подарок од Џон Спиро, битолски иселеник во САД.
Во црковниот двор се одржуваат средби на иселеници од Егејска Македонија и на оние во прекуоканските земји и Европа.
Граорков синец
Опис
Од Die Großschmetterlinge des palaearktischen Faunengebietes на Адалберт Зајц : L. sephyrus Friv. (78 ч.). Многу сличен на [ L. pylaon ], но речиси двојно поголема, долната страна досадна сива, црвените анални дамки не толку светло златно-црвени, но поматни црвени како црвено олово. Од Балканскиот Полуостров, Мала Азија и Ерменија.
Ларвите првенствено се хранат со Астрагалус; Познато е дека ларвите од унгарската популација kovacsi се хранат главно со Astragalus exscapus. Мирмекофилните ларви се чуваат од мравки, кои ги собираат ексудатите што ги произведуваат ларвите. Мравките натрупуваат почва и остатоци во основата на растенијата во кои се движат ларвите за да се куклат.
Космос-1014
Космос-1014 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 јуни 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1014 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 116,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1530 км, а најмалото на 1479.
Алајдин Демири
Животопис
Демири е роден во Тетово на 19 декември 1954 година. Студирал социологија во Сараево од 1973 до 1977 година. Од 1990 до 1995 година, студирал француски јазик во Швајцарија, а потоа се вклучил во органите на Партијата за демократски просперитет. Работел како новинар во редакцијата на албански јазик на Македонската радио-телевизија, бил професор во средно училиште како и вработен во градската библиотека. Во 1997 година бил избран за градоначалник на Тетово. По Деветтојулските настани во Гостивар и Тетово, Демири бил осуден на две години затвор во 1998 година заедно со гостиварскиот градоначалник Руфи Османи поради истакнување на знамето на Албанија пред општинската зграда. Бил ослободен со амнестија. Подоцна од 2000 година бил амбасадор на Македонија во Швајцарија, за во 2002 година да биде отповикан од функцијата по барање на швајцарските власти за неколкукратно кршење на швајцарските закони. Според швајцарските власти, Демири бил повеќекратно фатен како управува возило во пијана состојба. Од 2001 година работел на Универзитетот на Југоисточна Европа каде како директор на библиотеката „Макс Ван дер Штул“ се пензионирал во 2019 година. Последните десетина години од неговиот живот бил активен како политички аналитичар и речиси секојдневно ги анализирал политичките состојби во Македонија. Починал ненадејно на 12 април 2019 година во Тетово.
NGC 5059
NGC 5059 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5059 се споменува и како UGC 8344, CGCG 44-50, FGC 1589.
Откривање
Телото е откриено на 25 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5059 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5059 има привидни димензии од 0,9' х 0,2'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 16 м 58,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 50' 41"". Положбениот агол на објектот е во износ од 8°.
Други поделби
Проучување на NGC 5059 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46244. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 891. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1561.
1430
1430 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1430 година од новата ера, 430. од вториот милениум, 30. од XV век и прва од 1430-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6938 и 6939 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6180 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5190 и 5191 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2183.
Бунтовник (весник)
„Бунтовник“ („Бунтовникъ“) бил весник кој излегувал во Софија во периодот 1898 - 1899 година како неофицијален орган на Задграничното претставништво, односно на Македонската револуционерна организација, преку кој се претставувале целите и намерите на Организацијата во однос на Македонското прашање.
Уредник
Главен и единствен уредник на весникот бил Ѓорче Петров кој во тој период во Софија, покрај Гоце Делчев бил нелегален претставник на Организацијата и како задграничен претставник ги застапувал и штител нејзините интересите.
Дејност
Весникот се печател на бугарски јазик и неговото издавање било тајно, нередовно и ненумерирано. Во своите спомени Ѓорче Петров истакнува дека тој издал 11 броеви во ограничен тираж и го растурал на помали групи на лица кој се интересирале за македонското револуционерно дело.
Весникот бил наменет за македонска емиграција како и бугарскиот народ со цел да се придобијат нивните симпатии кон Организацијата, но весникот бил растуран и во Македонија за да се придобие и македонското население кон револуционерното дело.
Од овој весник се сочувани само три броја и врз основа на нив може да се заклучи дека целта на „Бунтовник“ била да се коментира Македонското прашање и да се пропагира револуционерна борба.
Најголемиот дел од текстовите се на Ѓорче Петров преку кој тој агитирал за револуционизирање на населението и за кревање на едно можно идно востание.
Односот на бугарското општество кон весникот
Бугарскиот трговски агент Атанас Шопов од Солун во еден свој извештај до бугарскиот премиер истакнал:
Ѓорче Петров поради својата, покрај другото и издавачка дејност дошол во судир со бугарските oпштествени кругови и затоа Димитар Ризов во јули 1898 година до бугарскиот премиер Констатнин Стоилов инсистирал Ѓорче Петров:
Ќелавата пејачка
Ќелавата пејачка (француски: La Cantatrice Chauve) е првата пиеса напишана од Ежен Јонеско. Премиерата била изведена на 1 мај 1950 година во Театар де Ноктамбил во режија на Никола Батај. Од 1957 година, пиесата е постојано на програмата на Театар де ла Ишет. Изведбата била целосен неуспех и поминала незабележано сѐ додека неколку успешни критичари и писатели, меѓу кои Жан Ануј и Ремон Кено, не ја пофалиле претставата. Денес пиесата е најизведуваната претстава во Франција.