Ричи_Блекмор
Опрема
Во текот на 1960-тите, Блекмор свирел на Gibson ES-335, но подоцна откако на старо купил Стратокастер со врат од Телекастер од организаторот на турнејата на Ерик Клептон, го заменил за Фендер стратокастер. Меѓутоа, поради фактот дека интонацијата на гитарата била премногу слаба за да се поправи, Блекмор сметал дека таа не може повеќе да се користи. Од тогаш па сè до формирањето на “Blackmore’s Night”, Блекмор речиси секогаш користел исклучително Стратокастери. Средниот снимател на звук бил расипан и неупотреблив, само бас и сопран снимателите на звук биле наместени. Блекмор исто така повремено користел и “Thinline” Фендер телекастер за време на снимањата. Во 70-тите, Блекмор користел голем број различни Стратокастери. Меѓутоа, во времето на албумот “Long Live Rock ‘n’ Roll”, Блекмор нашол еден посебен Стратокастер кој го користел до формирањето на “Blackmore’s Night”. Како и повеќето гитари на Блекмор и Стратокастерот бил „фестониран“. Блекмор им додал штимачи на штимерите на Стратокастерот како додаток за да ги нервира и збуни луѓето. Неговите засилувачи биле 200W Marshall Major музички системи кои биле изменети од Marshall со додатен излез на сцена (произведен на речиси 278W) за да ги направат повеќе да звучат како омилениот засилувач на Блекмор Vox AC-30, соо тонот пуштен до крај. Од 1994 година, тој користел “Engl” засилувачи со радио ламби. Една од причините што ги наброил била тоа дека засилувачите “Marshall”, не звучеле толку добро како “Engl” на тивок тон. Блекмор често употребувал ефекти во времето со “Deep Purple” и “Rainbow” (покрај изјавите дека не употребувал). Тој употребувал „Hornby Skewes“ гитарскиот процесор на почетокот на кариерата. За време на „режењето“, тој експериментирал со “EMS Synthi Hi Fli” гитарски синтисајзер. Понекогаш користел ва-ва педал и гитарски процесор со променлива контрола за поддршка. За време на соло деловите, на концертите се користеле бас педали “Moog Taurus”. Тој исто така имал изменет модел на касетофон “Aiwa TP-1011” создаден да поддржува ехо и да ги одложува ефектите. Касетофонот служел и како пред-засилувач. Други ефекти што ги користел Блекмор биле “Schulte Compact Phasing A”, “Unicord Univibe”, “Dallas Arbiter Fuzz Face” и “Octave Divider”. Во 80-тите, тој експериментирал со синтисајзер за гитара “Roland”. Моделот “Roland GR-700” бил виден на сцена најдоцна во 1995-96 година, а подоцна бил заменет со “GR-50”. Гитарски синтисајзери биле користени многу често во “Blackmore’s Night”. Блекмор свири со лизгање, што е најверојатно делот со оргули во “Way to Mandalay”. Жиците што ги користел Блекмор кога бил член на “Deep Purple” и “Rainbow” биле жици од марката “Picato” (.010, .011, .014, .026, .038, .048). Блекмор експериментирал со многу видови на сниматели на звук на својот Стратокастер. Во почетната “Rainbow” ера сѐ уште имало симболични Фендери, подоцна “Dawk” инсталирале превиени, вдлабнати Фендер сниматели на звук. Тој исто така користел и Schecter F-500-Ts, Velvet Hammer "Red Rhodes", DiMarzio "HS-2", OBL "Black Label", Bill Lawrence L-450, XL-250 (bridge), L-250 (neck). Тој неколку години користел „ Seymour Duncan Quarter Pound Flat SSL-4“ и од крајот на 80-тите тој користел „Lace Sensor (Gold)“ „безгласни“ сниматели на звук. Критика Според Ијан Гилан, Блекмор е познат како „тешка“ личност. Гилан изјавил, „Тој е многу тежок, сака се` да биде по негово, не сака да слуша никого, и не сака никој друг да придонесува во музиката, исто како и во откажувањето на турнеи во последната минута.“ Ијан Пејс исто така го опишал како „тежок“, а Џон Лорд коментирал дека знае да биде детинест.