cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бугаризација
Бугаризацијата во XXI век
По потпишувањето на таканаречениот „Договор за пријателство, добрососедство и соработка меѓу Република Македонија и Република Бугарија“ на 1 август 2017 година од страна на премиерите Зоран Заев и Бојко Борисов, во септември 2020 година Бугарија испрати т.н. „објаснувачки меморандум“ до земјите членки на Европската Унија. Меѓу другото, во меморандумот Бугарија на најдиректен начин го негира постоењето на македонскиот етнос, македонската нација и македонскиот јазик, како и постоењето македонско малцинство на својата територија.
Белфаст
Белфаст (англиски: Belfast, ирски: Béal Feirste, во превод Устието на реката Фарсет) е главен и најголем град на Северна Ирска, и вториот по големина на островот Ирска. На реката Лаган населението изнесувало од 333,871 во 2015 година. Белфаст бил награден со градските права во 1888 година.
Белфаст бил центар на ирската постелнина, индустријата за обработка на тутун, јаже и бродоградба: на почетокот на 20 век Харланд и Волф, кој го изградиле Титаник, бил најголемото и најпродуктивно бродоградилиште во светот. Белфаст одиграл клучна улога во Индустриската револуциј а и бил глобален индустриски центар до втората половина на XX век. Тој имал развиено голема воздушна и ракетна индустрија од средината на 30-тите години на минатиот век. Индустријализацијата и внатрешната миграција го довеле Белфаст до најголемиот град во Ирска на почетокот на XX век.
Денес, Белфаст останал центар за индустрија, како и уметностa, високоto образование, бизнис и правото, и е економски мотор на Северна Ирска. Градот многу страдал за време на Северноирскиот конфликт, но подоцна претрпел постојан период на смиреност, ослободен од интензивното политичко насилство од претходните години и значителен економски и комерцијален развој. Дополнително, центарот на градот Белфаст претрпел значително проширување и регенерација во последниве години, особено околу Викторија плоштад.
Белфаст го опслужуваат два аеродроми: Џорџ Бест Белфаст Сити Аеродром во градот, и Белфаст Меѓународниот Аеродром ({convert | 15 | km | km | 0}} западно од градот. Белфаст е големо пристаниште, со комерцијални и индустриски доки кои доминираат во крајбрежјето Белфаст Лау, вклучувајќи го бродоградилиштето Харланд и Волф, и е наведено во глобализацијата и светската истражувачка мрежа (GaWC ) како глобален град.
КОВИД-19
Коронавирусна болест 2019 (англиски: coronavirus disease 2019; позната под скратениците КОВИД-19 и COVID-19) — вирусна дишна болест предизвикана од коронавирусот SARS-CoV-2.
Болеста првпат се појави во градот Вухан, главниот град на покраината Хубеј во Кина, меѓу пациентите коишто задобиле пневмонија без јасна причина. Поради брзото ширење на болеста, Светската здравствена организација прогласила епидемија. Забележани се заразани случаи ширум западниот свет преку Азиско-тихоокеанското подрачје, главно меѓу патници коишто по потекло се од Кина, а местен пренос е забележен и во Европа.
Времето пред појавување на првите симптоми на болеста е обично помеѓу 2 до 14 дена. Се препорачува редовно миење на раце и оддалечување од луѓе коишто кашлаат.
Симптоми
Како и кај другите дишни заболувања, заразата со вируси САРС-КоВ-2 може да предизвика благи симптоми, вклучувајќи течење на носот, болки во грлото, кашлица и треска. Кај некои луѓе, може да предизвика сериозна болест, како пневмонија или останување без здив. Ретко, болеста може да биде смртоносна. Постои зголемен ризик кај постари лица и лица со претходно постоечки хронични состојби (како што се дијабетес и срцеви заболувања).
Во примерок од 55.924 потврдени случаи со лаборатории во Кина, типични симптоми биле: треска (87,9 % од случаите), сува кашлица (67,7 %), замор (38,1 %), создавање плунка (33,4 %), скратен здив (18,6 %), болки во грлото (13,9 %), главоболка (13,6 %), болки во мускулите или зглобовите (14,8 %), ежење (11,4 %), гадење или повраќање (5,0 %), затнат нос (4,8 %) и пролив (3,7 %).
Главниот начин на заразата кај луѓето е пренесување од човек на човек, што обично се јавува преку издишаните капки на заразените лица кои кашлаат или издишуваат. Периодот на инкубација е генерално помеѓу 2 и 14 дена, со просек од 3 дена иако биле пријавени случаи и со дури 24 дена инкубација.
Понатамошниот развој може да доведе до тешка пневмонија, синдром на акутно пореметување на дишењето, сепса, септичен шок и смрт. Некои заразени лица може да се инфоцирани без да покажуваат клинички симптоми, затоа се препорачува лицата во близок контакт со потврдени заразени пациенти да бидат прегледани и да се следат, за да се исклучи заразата.
Спречување
Во мигов нема одобрен лек или вакцина за третман на болеста. Спречувањето е слично како и кај другите видови грип, каде што потребно е да имате соодветна хигиена на рацете, сигурна прехрана и да избегнувате близок контакт со секој што има симптоми на дишни заболувања, како што се кашлање и кивање.
Миење раце
Центрите за контрола и спречување од болести препорачуваат редовно миење на раце со сапун најмалку 20 секунди, посебно после одење во тоалет, пред јадење, и после дување на нос, кашлање или кивање. Ако сапун не е достапен, тогаш се препорачува кое било средство за миење раце со најмалку 60 % алкохол.
Дишна хигиена
За оние коишто лесно можат да се заразат се советува да носат хируршки маски. Маските за лице можат да ја ограничат силата и насоката на капките што се распрскуваат додека зборувате, кивате или кашлате. Светската здравствена организација објавила најдобри практики за употреба на маски:
Причина
Болеста ја причинува вирусот SARS-CoV-2 за кој се смета дека е од животинско потекло. Епидемиолошката студија на првите 72.314 случаи ја установила можноста за „постојан заеднички извор“ за избивање на епидемијата во декември 2019, кој најчесто се поврзува со пазарот во Хуанан каде се продаваат разни видови на животни. Првиот пренос од човек на човек е забележан во јануари 2020 година. Пазарот, кој се наоѓал близу станбени комплекси, бил еден од најголемите во централна Кина, а целиот негов западен дел главно се користел за продажба на диви животни. Хигиената и условите во кои работел пазарот биле оценети како незадоволителни, каде мртвите и живите животни се чувале во непосредна близина. The New York Times во својот извештај напишал: „санитаријата беше лоша, со слаба вентилација и ѓубре што се акумулираше на влажните подови“. Сепак, сè уште не е утврдено дали избивањето на пандемијата од новиот коронавириус започнало на пазарот во Вухан.
Смртност
До 10 март 2020 потврдени се 4.090 смртни случаи. Повеќето од нив, околу 80 % биле лица постари од 60 години, а 75 % од нив веќе имале одредени здравствени потешкотии вклучувајќи кардиоваскуларни болести и дијабетес. Процентуалната смртност е помеѓу 1–3 %.
Мажите имале стапка на смртност од 2,8 %, а жените од 1,7%. Кај пациентите помлади од 50 години стапката на смртност не е поголема од 0,5 % додека кај оние над 70 години изнесува преку 8 %.
Пандемии
Избивање на епидемијата од новиоткоронавирус се случило на почетокот на декември 2019 во Вухан, главниот град на покраината Хубеј во Кина. Светската здравствена организација на новиот вирус му го дала привременото име 2019-nCoV и прогласила вондредна состојба на глобално ниво во врска со ширењето на новиот коронавирус. Новиот вирус подоцна го добил своето официјално име SARS-CoV-2. Потоа, започнала епидемија која зафатила и други делови на Кина, а биле идентификувани и случаи надвор од Кина, во неколку земји од Азија, но и во Австралија, Европа и Северна Америка. Првите случај во Европа биле потврдени во Франција на 24 јануари 2020 година.
Пандемијата на КОВИД-19 во Италија 2020 била прогласена на 30 јануари, кога двајца кинески туристи биле позитивно тестирани на вирусот SARS-CoV-2 во Рим. Појавувањето на инфекцијата COVID-19 последователно била откриена кај 16 потврдени случаи во Ломбардија на 21 февруари, за веќе следниот ден да се зголеми на 60 со појава на првите смртни случаи во истите денови.
До 10 март 2020, потврдено е околу 116.000 случаи, од кој 8.000 биле сериозни случаи. Преку 64.000 луѓе успеале да се опорават, додека болеста предизвикала 4.090 смртни случаи.
До 10 март 2020 секоја држава во Европа освен Црна Гора и Косово имале барем еден случај заразен од COVID-19.
Општествено-економски последици
Заклучно со 6 март 2020, околу 291,5 милиони деца и младинци не присуствуваат на настава во училиштата поради привремена суспензија на наставата во настојување на се спречи ширење на болеста.
Епидемијата од новиот коронавирус предизвикала низ општествено-економски последици како што се недостаток на разни видови на стоки, делумно поради панично купување, но и поради пореметување во фабриките и логистиката. Неколку држави како што се САД, Италија и Хонгконг, се посебно погодени со масовно празнење на полиците во продажните центри, посебно кога станува збор за храна, тоалетна хартија и вода во шишиња.
Саудиска Арабија привремено забранила влегување на странци во Мека и Медина како не би дошло до ширење на новиот коронавирус.
Потекло на поимот
КОВИД-19 е службено име за коронавирусната болест што ја предизвикува вирусот SARS-CoV-2 (CO значи „корона“, VI „вирус“, а D стои за зборот „disease“, што на англиски значи болест).
Велко Скочивирски
Велко Цветков Велков (прекар: Велко Скочивирски или Скочивирчето ) — македонски револуционер, прилепски реонски војвода на Тајната македонско-одринска револуционерна организација (ТМОРО).
Биографија
Велко Скочивирчето е роден на 5 април 1877 година во мариовското село Скочивир, тогаш во Отоманското Царство, но по потекло бил од Чеган. Се приклучил на ТМОРО и станал комита под водство на Ѓорѓи Сугарев. Подоцна станал регионален војвода во Прилепско. Во 1905 година водел активна борба против грчката пропаганда што се ширела во Мариово. Загинал со целиот свој одред во битка со турската војска кај селото Клепач на 15 мај 1906 година. Погребани се во дворот на селската црква „Свети Архангел Михаил“. За него се пее народната песна „Велко војвода се моли на Бога“.
Контроверзи за споменикот
Веројатно за време на Првата светска војна, 10 години по смртта на овие комити, во селото Клепач била поставена надгробна спомен-плоча од страна на бугарската војска, со имињата на убиените и натпис „Тие загинаа за слободата на Македонија и обединувањето на Бугарија. Кој паѓа во борбата за слобода, не умира“.
Во 2021 година споменикот бил заменет со таков на македонски јазик, во која e отстранет текстот за Бугарија. Официјалните власти во Бугарија, сметаат дека презимињата на четниците на новата плоча претставуваат фалсификување. Истрагата утврдила и дека надгробната плоча не потпаѓа на ниту еден статус на заштитено културно обележје или природна реткост, туку се работи за приватен гроб и надгробна плоча. Според Шило Магазин имињата и презимињата на новата плоча се запишани на македонски јазик и во форма во која ја употребуваат самите селани и роднините на загинатите комити.
Според МНР член на семејството на војводата Велко, во договор со црковниот одбор на црквата „Архангел Михаил“, на своја иницијатива и ангажман ја извршил замената на надгробната плоча, при што самоволно одлучил да ја смени содржината и јазикот. Според владиката Петар Преспанско-пелагониски селаните на селото Клепач не сакале фалсификувана историја од страна на Бугарија, па затоа едногласно одлучиле да ја сменат плочата и да го сменат тој дел од содржината, натаму таа да биде на македонски јазик, зашто меѓу загинатите имало и нивни денешни директни наследници.
Stone Temple Pilots
Stone Temple Pilots — американска рок-група од Сан Диего, која првично се состоела од Скот Вејланд (главен вокал), браќата Дин ДеЛео (гитара) и Роберт ДеЛео (бас, вокал) и Ерик Крец (тапани). Поставата на групата останала непроменета од нејзиното формирање во 1989 година до отпуштањето на Вејланд во февруари 2013 година. Вокалистот на Linkin Park, Честер Бенингтон, се приклучил на групата во мај 2013 година, но ја напуштил во ноември 2015 година за да се фокусира исклучиво на Linkin Park. На 3 декември 2015 година, Вејланд бил пронајден мртов во текот на неговата турнеја пред настапот со неговиот бенд The ​​Wildabouts, а Бенингтон починал на 20 јули 2017 година. Во 2016 година, групата започнала онлајн аудиција за нов главен вокалист и го најавила Џеф Гут за нов водечки пејач на групата на 14.11.2017 година.
Откако се формирала во 1989 година под името Mighty Joe Young, бендот потпишал со Атлантик Рекордс и го променил своето име во Stone Temple Pilots. Деби албумот на групата, Core, објавен во 1992 година, доживеал голем комерцијален успех и групата станала една од најпознатите комерцијално успешни бендови од 1990-тите, продавајќи повеќе од 18 милиони албуми во САД и 40 милиони низ целиот свет. Бендот објавил уште четири студиски албуми: Purple (1994), Tiny Music... Songs from the Vatican Gift Shop (1996), No. 4 (1999), and Shangri-La Dee Da (2001), пред да се разделат во 2002 година, по што членовите на групата учествувале во разни проекти (особено Velvet Revolver и Army of Anyone). Бендот на крајот се реконструирал во 2008 година за турнеја, го издал својот само-насловен шести албум во 2010 година и бил активен до заминувањето на Честер Бенингтон. Единствениот материјал на групата со Бенингтон бил EP High Rise во 2013 година. Групата објавила два албума со Гут како вокалис т.
Додека првично се кренале на славата како дел од движењето на гранџот во раните 90-ти, понатамошните изданија од групата изразиле различни влијанија, вклучувајќи психоделичен рок и класичен рок. Еволуцијата на групата во текот на 1990-тите и почетокот на 2000-тите вклучувала периоди на комерцијални достигнувања и падови, предизвикани делумно од добро објавените борби на Вајланд со зависноста од дрога.
1793 во музиката
1793 година во музиката содржи некои значајни настани.
Лангенорла
Лангенорла (Langenorla) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа во долината на Орла. Местата Лангенорла и Клајндембах се наоѓаа во самата долина, додека Лангендембах е малку поисточно во тесна долина на потокот Флосбах, кој се влива во Орла.
Соседни општини
Соседни општини се (во округот Зале-Холцланд) Фрајенорла, Хумелсхајн, Трокенборн-Волферсдорф и (во округот Зале-Орла) Нојштат на Орла, Лаусниц, Опург, градот Песнек и Крелпа.
Николче Јаневски
Николче Јаневски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од работничко семејство. Завршил основно училиште и поради лошите материјални услови бил принуден да го прекине натамошното образование. Се вработил како општ работник. Откако стапил во Дванаесеттата македонска ударна бригада бил распореден во третата чета на првиот баталјон. Во сите борби на бригадата против непријателот се покажал како бестрашен борец. Бил учесник во борбите во непосредна близина на Скопје. При нападот на неговиот роден град, третиот баталјон добил борбена задача да ја заземе хидроцентралата Матка. Всушност, штабот на бригадата бил известен дека германците потпомогнати од балистичките сили сакаа да ја минираат хидроцентралата и да го поплават Скопје. Затоа со својата единица се упатил да ја оневозможи оваа намера на Германците. Точно во таа борба против балистичките банди и Германците храбро загинал. Бригадата успеала да ја спаси хидроцентралата, а со тоа и градот Скопје.
Нониус
Нониус (по латинизираното презиме Нониус на португалскиот математичар Педро Нуниш; 1502 – 1578) – подвижна скала за мерна должина или агол, на која единиците и се помали за 1/10 од единиците на основната скала. Со одредено порамнување на тие скали, можно е сигурно отчитување на десетинки (десетти дел) од основаната единица.
Историја
Точност до дел од милиметарот се постигнува со употреба на нониус, посебна скала, која уште во дамнешната 1542 година ја осмислил Португалецот Педро Нуниш (латинизираното Nonius) кој својата скала ја применил на астролаб. Нониусот го усовршил Французинот Пјер Верние во 1631 година (затоа нониусот понекогаш се нарекува и верние).
Шублер
Шублер (според Schublehre) е рачен мерен инструмент за мерење на надворешни внатрешни димензии на разни предмети. Со шублерот мериме димензии на тела со прецизност до дел од милиметарот.
Се состои од тело на шублерот со впишани скали (на долниот дел е нанесена милиметарска, а на горниот дел скала во инчи), лизгач со нониус, краци за мерење на надворешни димензии на тела, шилци за мерење на внатрешни димензии како и дел за мерење на длабина. Заради попрецизно отчитување на димензиите, шублерот има и кочен механизам (обично се работи за винт со кој лизгачот се прицврстува за телото).
Шублерот се изработува од челик, пластика како и од дрво за мерење на предмети со поголеми димензии (на пр. шумарите го користат за мерење на пречникот на стеблата).
Микрометарски винт
Микрометарскиот винт е мерен инструмент со точност на отчитување на мерената вредност од 0,01 mm. Слично како шублерот, микрометарскиот винт се состои од подвижен и неподвижен дел. Наместо да се лизга, подвижниот дел се поместува со помош на винт. Мерењето на должини со помош на микрометарскиот винт се заснова на пропорционалноста меѓу транслациското поместување на винтот и аголот на придвижувањето на винтот. Кога винтот се врти во матицата, неговото поместување се отчитува на неподвижната скала така што се следи работ на цилиндарот. Одот на винтот (транслациското поместување за цел круг) изнесува точно 0,5 mm. Со оглед дека скалата на цилиндарот е поделена на 50 делчиња, можно е да се мери должина со точност на отчитување од 0,01 mm, што е петкратно поточно од можноста која ја дава шублерот.
Телото чии димензии се мерат, се поставува меѓу наковалната и винтот (подвижниот дел), а винтот се приближува кон телото сè додека не го допре. Допирот мора да биде нежен за да не се деформира телото. Пожелно е притисокот да биде секогаш ист. За да се постигне тоа, микрометарскиот винт се врти исклучиво со помош на запчесто тркалце сензор кој кликнува кога притисокот на подвижниот дел на телот достигне одредена вредност. После тоа нема потреба повеќе да се врти назабената глава бидејќи сигурносниот механизам на микрометарскиот винт спречува понатамошно стегање. Цилиндарот со вртечка нониус-скала не смее да се гиба.
Неподвижната скала со линии е поделена на должини од 0,5 mm, а на работ на цилиндарот се наоѓа линеарна скала со ознаки од 0 до 50. Горните линии означуваат полни милиметри. Со вртење на цилиндарот за полн круг, тој се поместува за пола милиметар, па е потребно на неподвижната скала да се означат и половините од милиметарот.
1792 во музиката
1792 година во музиката содржи некои значајни настани.
1791 во музиката
1791 година во музиката содржи некои значајни настани.
Драги другари
„Драги другари!“ (руски: Дорогие товарищи!) — филм на Андреј Кончаловски од 2020 година. Главните улоги ги играат: Јулија Вијсотскаја, Владислав Комаров и Андреј Гусев. Филмот бил руски кандидат за наградата „Оскар“.
Синопсис
Комунистичката власт на СССР во 1962 година ги зголемила цените на храната. Поради тоа, една храбра и бунтовна група работници од градот Новочеркаск започнала штрајк. Во филмот се прикажува масакрот врз работниците, набљудуван низ очите на една партиска активистка.
Првачина
Првачина (словенечки: Prvačina) — мал град во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Јакоб фон Гунтен
Јакоб фон Гунтен (германски: Jakob von Gunten. Ein Tagebuch) е роман од германскиот писател Роберт Валзер. Романот за првпат бил објавен во 1909 година, додека македонскиот превод е објавен од издавачката куќа „Темплум“.
Содржина
Романот, напишан во вид на дневник, го прикажува животот на главниот јунак, Јакоб фон Гунтен, кој еден ден се појавува во Институтот Бенјамента, кој претставува училиште за момчиња во кое ги изучуваат вештините неопходни за работа како слуги. Инаку, Јакоб потекнува од старо, благородничко семејство, а татко му е државен службеник. Не сакајќи да го продолжи животот според барањата и очекувањата на семејството, тој го напушта домот и доброволно оди во Институтот Бенјамента, воден од управникот, господинот Бенјамента и неговата сестра, Лиза.
Во Институтот, момчињата не учат ништо паметно, туку само исполнуваат бесмислени наредби и поради тоа, Јакоб е незадоволен од престојот. Наспроти него, еден друг ученик, Краус, е совршено потчинет и ги исполнува сите наредби на претпоставените. Одвреме-навреме, тој оди во градот каде се среќава со својот брат, кој е богат и успешен уметник. Постепено, Јакоб го привлекува вниманието на управникот и на Лиза, така што тие отворено му кажуваат дека тој им е симпатичен. На пример, Лиза му се доверува дека има голема болка на душата и дека наскоро ќе умре поради несреќната љубов. Управникот, пак, го моли Јакоб да не го напушта училиштето, туку да остане со него. На крајот, еден ден, Лиза ненадејно умира, а Јакоб ја прифаќа понудата од управникот заедно да тргнат на пат во далечните земји.
За делото
Романот „Јакоб фон Гунтен“ претставува необична, длабоко-мисловна, едноставна, но високо уметничка книга на еден необичен писател, кој бил далеку пред своето време. Некои современици на Валзер го сметале овој роман за одлично дело, а тој бил омилена книга на Франц Кафка. Самиот Валзер, кому ова му било најдраго дело, сметал дека романот претставува „поетска фантазија“ и дека е „премногу смел“, а подоцна изјавил дека во него има многу автобиографски елементи. Имено, на 27 годишна возраст, Валзер посетувал четиринеделен курс во едно училиште за слуги во Берлин. Исто така, во заднината на романот се препознава општествениот живот во Берлин, каде што Валзер живеел во текот на 1905-1906 година.
Со својот виртуозен стил, преполн со имагинација, и со леснотијата во раскажувањето, романот “Јакоб фон Гунтен” му ја донела на Валзер престижната позиција на иноватор на германската литература.
Изданија на македонски јазик
Во 2005 година, романот „Јакоб фон Гунтен“ е објавен од издавачката куќа „Темплум“, како прва книга на библиотеката „Магма“. Преводот од германски јазикго извршила Лепа Георгиевска. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 150 страници. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи ознаката ISBN 9989-902-11-9. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата „Точка“. Сликата на предната корица е дело на Ширин Кулаџи (Shirin Kouladjie). На крајот од книгата се наоѓа белешка за романот, напишана од Никола Б. Цветковиќ, како и белешка за авторот, потпишана со иницијалите Н.Г. На задната корица е даден кус осврт врз делото.
Ванчо Тарабунов
Ванчо Тарабунов (р. година во ) — македонски пејач на народни песни.
Животопис
Ванчо Тарабунов е роден на 24 февруари 1951 во Скопје, пејач на народни песни. Негови попознати песни се: Жени се Радо, Македонски крвопис, Дедовино. Тој е чест учесник и на фестивалите: "Гоце Фест", "Фолк Фест Валандово", "Тумба Фест" и други.
Ливатчиња (Претор)
Ливатчиња — археолошко наоѓалиште во преспанското село Претор. Претставува вила рустика од римско време. Се наоѓа на приватен имот на месен жител на источната страна на селото, каде со сондажното археолошко истражување извршено во 1972 година се откриени остатоци од објект со хипокауст, како и археолошки материјали: фрагменти од керамички садови, тегови, суспензури, тубули и друго. Наодите се чуваат во Музејската збирка во Ресен.
Материца (Владимирово)
Материца — градиште од доцноантичкото време. Се наоѓа на висок рид со доминантна положба над околината, со зарамнето плато на кое се гледаат остатоци од бедемот, а на површината има фрагменти од питоси, покривни ќерамиди и градежен материјал.
Римски Гробишта (Колибари)
Римски Гробишта — археолошко наоѓалиште во кичевското село Колибари. Претставува населба од доцноантичкото време. Се наоѓа на околу 3 км од селото, во правецот на реката Сатеска и во непосредната близина на патот Кичево-Скопје, каде по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Женидбата на Тодор од Задар
Женидбата на Тодор од Задар (српски: Женидба од Задра Тодора) - српска народна епска (јуначка) песна. Песната прв ја запишал Вук Караџиќ кому му ја испратил попот Јован Павловиќ, кој ја препишал во Шабац од некој трговец од Босна, а во 1859 година му ја испратил на Караџиќ во Крагуевац.
Содржина
Агата Осман Танковиќ дознава од својот пријател Алија Бојичиќ дека убавата Коса Смиљаниќ од Котор следната сабота ќе се мажи за Тодор од Задар. Осман негодува, зашто неколку години ја чекал Коса да порасне и да се ожени за неа. Затоа, тој собира бројна војска и им поставува на свадбарите заседа, со намера да ја грабне Коса. Меѓутоа, свадбената поворка ја предводат Тодор и неколку други јунаци. Меѓу двете групи започнува борба во која Тодор и неговите пријатели ги заробуваат агата Осман и неговата придружба кои ги затвораат во Задар. Таму, Тодор прави свадба, а заробениците ги ослободува со откуп.
Осврт кон песната
Иако се одликува со стереотипен почеток и крај, овие стереотипи воопшто не одат на штета на убавината на песната. На пример, песната се одликува со прекрасни описи во кој народниот пејач покажал ретка смисла за складноста на боите: црвено руво, алатасти коњи и кафеави мустаќи кај едни јунаци, кај други зелено руво, зелени коњи и темни мустаќи; кај трети црно руво, врани коњи и црни мустаќи; кај четврти, бело руво, бели коњи и руси мустаќи.
Поморско Војводство
Поморско Војводство (województwo pomorskie, pòmòrsczé wòjewództwò) — војводство во северозападна Полска со седиште во градот Гдањск.
Создадено е на 1 јануари 1999 г. од дотогашните војводства Гдањско, Елблоншко и Слупско, согласно управната реформа усвоена претходната година. Се граничи со Западнопоморското Војводство на запад, Големополското и Кујавско-поморското на југ, Варминско-мазурското на исток и Балтичкото Море на север. Во мал дел се граничи и со Калиниградска Област (ексклава на Русија) во средината на тесниот Вислански Провлак. Војводството ја опфаќа речиси сета Померелија (најисточниот дел на областа Поморје), како и подрачјето источно од реката Висла. Западниот дел околу Слупск историски му припаѓа на Задно Поморје, додека пак Померелија и источниот брег наВисла belonged to the Прусија. The central parts of the province are also known as Кашубија, named after the кашупско малцинство.
Војводството има богато културно минато. Меѓу најзначајните културни, стопански и образовни центри во Полска е Триградјето (Трујмјасто), сочинето од градовите Гдањск, Гдиња и Сопот. Гдањск и Гдиња се најголемите пристаништа во државата, воспоставени од кнезот Мјешко I во X век и значително проширени во меѓувоениот период. Центарот на Гдањск е исполнет со ремек-дела на готската, ренесансната, барокната архитектура. Во во Бендомин е сместен Музејот на државната химна, во родното место на нејзиниот автор — поетот и државнк Јузеф Вибицки (1747 - 1822). На ова подрачје се и најголемите средновековни цркви во Полска — катедралата „Успение на Пресвета Богородица“ во Гдањск, Богородничниот манастир во Пелплин), како и Малборчкиот замок. Во најсеверниот дел на војводството се протегаат тесниот Хелскиот и полската половина на Висланскиот Провлак. Други туристички места се Сопот, Јурата, Леба, Владиславово, Пуцк, Крињица Морска, Устка, Јастарња, Кужњинца, Битув и разни рибарски населби и светилници.
Латинизираниот назив Померанија (') и германизираното ' се изведени од словенското по море или „приморје“.
Градови и гратчиња
Војводството има 42 градски населени места, тука наведени по број на жители според состојбата во 2014 година:
Управна поделба
Поморското Војводство е поделено на 20 окрузи, од кои 4 се градски, а 16 се земски. Тие пак се поделени на вкупно 123 општини.
Синагога Кенеса (Киев)
Синагогата Кенеса е верски храм кој се наоѓа во Киев, Украина. Синагогата била дизајнирана од страна на Владислав Городетски, во периодот од 1898 до 1902 година во мавритански стил. во времето на Втората светска војна, објектот бил значително оштетен. По војната, објектот бил претворен во Украинска куќа на глумци како што е и денес. За разлика од повеќето други синагоги во Украина, оваа синагога не е вратена на еврејската заедница во земјата.
NGC 1678
NGC 1678 — леќеста галаксија во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1678 се споменува и како MCG 0-13-19, CGCG 394-20.
Откривање
Објектот е откриен на 1 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1678 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1678 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 1678 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16179. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4740. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 969.
Актиномицети
Редот Actinomycetales припаѓа на класата на актинобактерии. Опфаќа грампозитивни бактерии кои имаат висока содржина на GC. Овој поим (GC) се однесува на соодносот на ДНК базите гванин и цитозин во самата молекула на ДНК и се користи за класификација на бактериите, при што ги дели грампозитивните бактерии на две класи: актинобактерии и фирмикути. Фирмикутите, за разлика од актинобактериите, имаат ниска содржина на GC.
Некои фамилии од овој ред се богати со видови и играат важна улога во природата, додека други се патогени за луѓето и животните.
Одлики
Најпознатите претставници се аеробни и често образуваат спори. Важна одлика на Actinomycetales е формирањето на филаменти. Овие издолжени и разгранети клетки образуваат плексуси, кои се познати и како мицелии. Името на актиномицетите (зрачни "габи") доаѓа од надворешната сличност на овие клеточни структури со мицелиите на габите. Меѓутоа, не сите видови даваат мицелии, како на пример Mycobacterium bovis, чија морфологија е стапчеста, потоа кокоидниот род Arthrobacter и некои други. Некои плексуси се среќаваат само во одредени стадиуми од растот.
Ана Мањани
Ана Мањани (Рим, 7 март 1908 – Рим, 26 септември 1973) била италијанска актерка.
Се смета за една од најголемите женски изведувачи во историјата на кинематографијата,   и е меѓу ретките актерки, првата Италијанка, која се смета за голема уметничка личност ширум светот.
Актерка-симбол на италијанската кинематографија, заедно со Алберто Сорди и Алдо Фабрици, една од најистакнатите фигури на кинематографската романтика на 20 век. Познати се нејзините улоги особено во филмовите како што се ''Рим отворен град, Белисима, Мама Рома за кој и добива и Оскар во 1956 година за најдобра женска улога (првата актерка од неанглиско говорно подрачје што ја добила наградата). Го добила и прекарот „Нанарела“.
Биографија
Ана Мањани е родена во Рим, на Виа Саларија 126, во близина на Порта Пиа (во денешната област Номентано), на 7 март 1908 година. Нејзината мајка, Марина Мањани, била шивачка по потекло од Фано (во провинцијата Пезаро и Урбино) која, откако ја родила, за нејзина грижа ѝ се доверила на нејзината баба по мајка Џована Касадио, по потекло од Равена. , со која израснала на Виа Сан Теодоро, помеѓу Капитол и Палатин. Никогаш не го запознала својот биолошки татко. Како возрасна, истражувајќи го идентитетот на нејзиниот татко, Ана го открила нејзиното калабриско потекло и она што требало да биде нејзиното презиме, Дел Дуче (нејзиниот татко бил Пјетро Дел Дуче, правник и благородник по раѓање) ; иронично изјавила дека престанала да бара затоа што не сакала да позната како „ќерка на Дуче“.
Откако ја напуштила својата ќерка, Марина Мањани емигрирала во Александрија во Египет, каде што запознала и се омажила за богат Австриец. Поради оваа причина долго време се верувало дека Мањани е родена во Египет; подоцна, сепак, вистината излегла на виделина, прво од изјавувањето на самата актерка, а потоа од потврдите на нејзиниот син Лука. Ана потоа била одгледана од нејзината баба во куќа во која живееле нејзините пет тетки Дора, Марија, Рина, Олга и Италија. Единствена машкa фигура била онаa на чичко Романо.
Почетоци
Во јануари 1927 година заедно со Паоло Стопа почнала да го посетува училиштето за драмска уметност Елеонора Дузе водено од страна на Силвио Д'Амико, а нејзина учителка била Ида Карлони Тали. Силвио Д'Амико веднаш ја забележал неверојатната сила на тоа мало девојче од кое, како што рекол, „училиштето не можело да ја научи многу повеќе од она што веќе го има во себе...“, бидејќи таа веќе ја имала таа харизма што би ја направила незаборавна. Тој на својата сестра (сценарист) ѝ кажал „Вчера дојде една девојка, малечка, темнокоса со изразени очи. Таа не глуми, ги живее улогите што ѝ се доделени. Таа е веќе актерка...“ Помеѓу 1929 и 1932 година таа била дел од друштвото Вергани-Цимара, под водство на Дарио Никодеми.
Во раните триесетти години, се занимавала и со синхронизација: нејзиниот глас го заменување оној на Џоан Крафорд во италијанското издание на Pioggia.
Во 1932 година, Ана Мањани и Паоло Стопа повторно работеле заедно во друштво на Антонио Гандусио, кој набрзо се заљубил во Мањани и ги ценел нејзините квалитети до таа мера што ја поттикнал да ја испроба и областа на кинематографијата. Во 1934 година се свртела кон театарот, заедно со браќата Де Реге, а потоа работела, почнувајќи од 1941 година, во успешна низа театарски претстави со Тото. Во 1944 година глумела во претставата Кантакјаро на Франко Моничели, Итало Де Тудо, Гаринеи и Џованини, а во 1945 година во Софија. . ..
Дебитира во филмот на Нунцио Маласома, La cieca di Sorrento (1934), и покрај фактот што во 1928 година таа веќе се имала појавено, како споредна улога, во филмот на Аугусто Џенина, Скамполо. На 3 октомври 1935 година се мажи за режисерот Гофредо Алесандрини, со кого го снима Кавалерија во 1936 година, меѓутоа се разделуваат во 1940 година, а потоа и разведуваат во 1972 година. Во 1938 година заземала дел во филмот La principessa Tarakanova на Марио Солдати , при што била синхронизирана од Марсела Ровена.
Успех
По многубројните филмови во кои игра улоги на келнерка или пејачка, таа успева да се истакне поради своите исклучителни вештини како изразито драматична глумица. Виторио Де Сика бил тој кој за прв пат ѝ понуди можност да изгради неспореден лик, оној на Лорета Прима, во филмот Teresa Venerdì (1941). Таа глуми во театарот на Тото и ја игра улогата на римска продавачка на зеленчук во Кампо де Фиори (1943) на Марио Бонард, заедно со Алдо Фабрици. На 23 октомври 1942 година, таа го раѓа својот единствен син Лука, плод на кратката врска со актерот Масимо Серато, кој ја напуштил веднаш штом забременила. Поради бременоста, Мањани мора да се откаже од снимањето на филмот на Лучино Висконти Ossessione, а нејзината улога ја зема Клара Каламаи. Актерката успева да му го наметне нејзиното презимето на својот син, исто како што тоа го направила нејзината мајка Марина со неа, еден од ретките случаи на матрилиниска генеалогија што трае дури три генерации. Исто така, во 1942 година таа глуми во филмот на Џакомо Џентиломо Finalmente soli , синхронизирана од Тина Латанци. Исто така, во тие години има важни улоги во La vita è bella (1943) од Карло Лудовико Брагаља (1943) и L'ultima carrozzella (1943) од Марио Матоли.
Постигнува светска слава во 1945 година и ја освојува својата прва Nastro d'argento благодарение на нејзината изведба во филмот, манифест на неореализмот, Рим отворен град од Роберто Роселини (со кого започнала сентиментална врска), со Алдо Фабрици, Марчело Паљеро и Марија Мичи. . Во филмот, Мањани е главен лик на една од најпознатите секвенци во историјата на кинематографијата: трча кон германски камион, во која нејзиниот сопруг е затворен, при што на крај нејзиниот лик („Сора Пина“, инспириран од ликот на Тереза Гулаче ) е убиен со германски митралез. Истата година таа учествува во филмот Quartetto pazzo од Гвидо Салвини, синхронизирана исто така и во оваа прилика од Латанзи, додека следната година учествува во музички филм Avanti a lui tremava tutta Roma на Кармин Галоне , во кој била синхронизирана во сцените со оперско пеење од сопранот Елизабета Барбато. Повторно во 1946 година му се придружува на Виторио де Сика во комедијата Abbasso la ricchezza! од Џенаро Ригели, каде што ја игра раскошната Џоконда Перфети, продавачка на овошје која брзо се збогатува со црниот пазар во Рим по војната.
Во 1948 година таа глуми во нејзиниот последен филм со Роберто Роселини, пред раскинувањето на нивната врска, L'amore, поделен во два дела. Првиот (инспириран од драмата од еден чин на Жан Кокто La voce umana) е долг монолог на телефон на жена напуштена од нејзиниот партнер; втората е приказна за обична жена која се препушта на млад овчар (го игра младиот Федерико Фелини ) верувајќи дека е Свети Јосиф: за неа тоа беше третата >Nastro d'argento. Во 1949 година го снима Vulcano во режија на Вилијам Дитерле и глумејќи заедно со Росано Браци и Џералдин Брукс, на островот блиску до оној каде што Роселини го снима Stromboli (Terra di Dio) со неговата нова партнерка Ингрид Бергман. Снимањето на двата филма е запаметено во историјата на кинематографијата како Војна на вулканите.
Во 1951 година, со незаборавниот лик на Мадалена Цекони, таа е интензивна протагонистка на филмот Bellissima на Лучино Висконти, во сценарио на Чезаре Заватини, со Валтер Кјари, Корадо, Алесандро Бласети, Текла Скарано и младата Нора Ричи, освојувајќи ја четвртата Nastro d'argento. Петтата и последна Nastro d'argento ѝ беше доделена за филмот Suor Letizia - Il grande grande amore (1956) на Марио Камерини.
Во 1952 година, таа ја играше Анита Гарибалди во филмот Camicie rosse, во придружба на Раф Валоне и во режија на нејзиниот поранешен сопруг Гофредо Алесандрини, поради кого, по расправија го напушта сетот пред крајот на снимањето (завршено од помошникот режисер, тогашниот дебитант Франческо Рози). Истата година глуми во La carrozza d'oro на Жан Реноар, првиот европски филм снимен во боја. Во 1953 година, глумејќи се себеси, таа повторно е режирана од Висконти во петтата епизода од филмот Siamo donne.
Во својата вила во Чирчео често угостува мала група пријатели, вклучувајќи ги Мариса Мерлини, Елса Де Џорџи, Франко Моничели, Алберто Сорди и Сусо Чеки д'Амико.
Оскар и продолжување на кариерата
Во 1960 година, и покрај првичниот интерес, таа не станала главен лик на La ciociara: филмот, чија режија првично му била доверена на Џорџ Кукор, требала да ја игра улогата на Чезира, додека Софија Лорен веќе била избрана за ќерка Розета. Мањани на крајот ја одбила улогата затоа што се сметала себеси за премногу зрела за тој лик и не сакала да ја глуми мајката на Софија Лорен, па затоа самата Лорен, со многу шминка за да изгледа постаро, ја играла улогата на Чезира (што ја заработи Оскар во 1962 година), додека улогата на Розета и била доделена на италијанско-американската тинејџерка Елеонора Браун. Без присуство на Мањани, Кукор одлучил да се повлече од продукцијата и бил заменет од Виторио Де Сика. Откако проектот избледе, во истата година таа им се придружила на Тото и Бен Газара во комедијата Risate di Gioia од Марио Моничели, филм кој исто така требаше да повторно да ја внесе актерката во италијанската кинематографија по американските проекти, но кој бил неуспешен.
Во 1962 година таа е протагонист на Мама Рома на Пјер Паоло Пазолини, режисер со кој воспостави конфликтна врска. Пазолини, по неговото дебитирање со Акатоне во 1961 година, се обидува на секој начин да работи со големата актерка, која во тој период е сè попребирлива во изборот на нејзините улоги; Мањани прифаќа, но и двајцата беа незадоволни од резултатот. Таа изјавува „Пасолини ме искористи“, додека тој тврдеше дека таа била „премногу буржоаска“. Во секој случај, и покрај нивните недоразбирања на сетот, и кои никогаш не влијаеле на меѓусебната почит, филмот постига голем успех кај публиката и критиката особено во Франција, додека во Италија големиот успех кај критичарите е проследен со разочарувачки приходи од кино благајните. .
По педесет години, во 1963 година заминува во Франција да глуми во комедијата La pila della Peppa од Клод Аутант-Лара, заедно со Бурвил и Пјер Брасер, во кој тешко се снајде и постигна мал успех. Откако се појави во 1965 година во La Famiglia, една од епизодите на Nanni Loy 's Made in Italy, таа учествуваше во нејзиниот последен американски филм, снимен во Италија, Il segreto di Santa Vittoria (1969) на Стенли Крамер, во кој глуми со Ентони Квин, нејзин партнери уште од 1957 година, Вирна Лиси, Харди Кругер, Џанкарло Џанини и Ренато Рассел ; за оваа улога таа беше номинирана за Златен глобус за најдобра актерка. Во 1965 година се враќа во театарот со Ла лупа на Џовани Верга, под режија на Франко Зефирели, а во 1966 година со Medea на Жан Ануј, под режија на Џан Карло Меноти.
Телевизија
Веќе болна, во 1971 година за прв пат ѝ дава можност на телевизијата. Во режија на Алфредо Џанети, глуми во циклус од три прилично разновидни мини-филмови, под наслов Три жени: La sciantosa, 1943: Un incontro и L'automobile, можеби најуспешната епизода и чија оригинална филмска музика била компонирана од Енио Мориконе и во режија на Бруно Николај. Џанети потоа ја режираше Мањани во четвртиот филм, Correva l'anno di grazia 1870 година. Во овие филмови нејзини колеги беа Масимо Раниери, Виторио Каприоли, Енрико Марија Салерно и Марчело Мастројани.
Од овие четири филма, првите три беа емитувани на Националната програма (денешен Раи 1) во ударен термин помеѓу 26 септември и 10 октомври 1971 година. Четвртиот, Correva l'anno di grace 1870 година, пак, првично бил наменет за кинематографското коло и дури подоцна бил емитуван на ТВ на Secondo Programma (сега Раи 2) со наслов 1870 година. За печатот, имаше преглед на телевизиската верзија во Рим, во седиштето на Раи на Виале Мацини, но актерката не учествува на презентацијата бидејќи веќе била многу болна: всушност, таа почива неколку часа пред закажаното емитување, токму вечерта на 26 септември 1973 година.
Смрт
Нејзиното последно филмско појавување датира од 1972 година, во камео кој силно го посакувал Федерико Фелини за филмот Рим. Во текот на ноќта, ужалената Ана Мањани ги преминува уличките на тивкиот и напуштен Рим за да се врати дома. Таа му одговара на Фелини со тон на изненадување, и насмеана ја затвора вратата пред камерата: така актерката ја завршува својата долгогодишна филмска кариера. Неговата последна реплика, рецитирана на римски дијалект, е: „Не, не ти верувам. Чао. Добра ноќ! “. Нејзиното последно појавување на јавен настан беше на театарската премиера во Рим на почетокот на летото 1973 година.
Таа починала на клиниката Матер Деи во Рим на 26 септември 1973 година, на 65-годишна возраст, од рак на панкреасот, потпомогната од нејзиниот син Лука и од Роберто Роселини, со кого таа повторно се зближила и кој лично се погрижил за погребот во црквата Санта Марија Сопра Минерва, на која присуствуваа илјадници луѓе. По првичниот погреб на гробиштата во Верано, по волја на неговиот син Лука, таа е преместена во семејната капела на гробиштата Сан Феличе Цирчео од 1988 година, недалеку од нејзината вила.
Признанија
Мањани е една од ретките италијански личности кои имаат ѕвезда на Булеварот на славните во Холивуд.
1790 во музиката
1790 година во музиката содржи некои значајни настани.
Никола Ќуркчиев
Животопис
Образование: Дипломиран машински инженер
Политички ангажман: - Член на СДСМ од 21.04.1991 година. - Претседател на ОО на СДСМ - Гевгелија од 1991 до 1997 и од 1999 до 2003 година; - Член на ЦО на СДСМ во периодот од 1991 до 2003 година; - Член на Претседателството на ЦО на СДСМ од 1995 до 1999 година; - На Четвртиот Конгрес на СДСМ, на 08.02.2003 година, избран за Генерален секратар на СДСМ. Општествен ангажман: - градоначалник на општина Гевгелија во периодот 1996 - 2000 година. За време на градоначалничкиот мандат, ги извршува и функциите: - претседател на Заедницата на единици на локална самоуправа на Република Македонија; - претседател на македонската делегација во Конгресот на локални и регионални власти (CLRAE) при Советот на Европа; - член на Управниот Комитет на Ecos-Ouverture Програмата на Европската Комисија; - член на Постојаниот мешовит Комитет за прекугранична соработка помеѓу Р. Македонија и Република Грција; - член на Управниот Комитет - Компонента 3 - од проектот на ЕК - Социоекономски развој од поголеми размери;
- на Парламентарните избори 2002 година, избран за пратеник во Собранието на Република Македонија. - член на Комисија за прашање на изборите и именувањата на Собранието на РМ; - член на Комисијата за транспорт, врски и екологија на Собранието на РМ;
- Парламентарни избори 2006 година, иабран за пратеник во Собранието на Република Македонија
Рибарци (Битолско)
Потекло и значење на името
Првпат името на селото било запишано како Рибарци во турски документи во век. Името веројатно доаѓа од занимањето рибар, образувано со суфиксот -ци, што може да се поврзе со близината на Црна Река.
Покрај близината со Црна, во непосредна близина на селото до 1950-тите години се простирало Рибарско Блато (или Битолска Бара), остаток од некогашното Пелагониско Езеро. Додека постоело блатото од левата страна на реката, селаните ловеле многу риби, па затоа и името на селото произлегло од богатството и ловот на риби, кои биле одредница за селаните.
Завршје (Трбовље)
Завршје (словенечки: Završje) — населба во Општина Трбовље во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Рибарци (Битолско)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел на Битолското Поле, од левата страна на Црна Река, во западниот дел на територијата на Општина Новаци. Селото е рамничарско, на надморска височина од 540 метри. Низ селото поминува регионалниот пат 2340, кој води за битолско Мариово и се движи низ Пелагонија. Од градот Битола е оддалечено 14 километри. Од општинското средиште Новаци е оддалечено 3 километри.
Западно од селото се наоѓало пространото Рибарско Блато, додека источно од селото се наоѓаат ливади и ниви. Географската местоположба на мештаните им нуди добри стопански услови.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Смаилица, Музга, Стари Лозја, Барите, Дагулица, Бојаџица, Блато, Брегои, Долно и Горно Газало, Љокојца и Крстоите (на граница со Логоварди), Црквиште, Влајкови Врби и Влајково Лозје.
Селото има издолжен тип во насока север-југ. Одредени делови на селото се состојат од групи на роднински куќи.
Историја
Денешното село не е многу старо село. Тоа е основано во втората половина на отоманскиот период, поради што во селото нема староседелски родови.
Селото првпат се споменува во турски документи од 1468 година. Во Продромскиот поменик од XV-XVIII век издаден од Григорович е забележано Рибарци Горни.