cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Симеон Гугуловски
Рана младост и образование
Роден е во 1941 г. во Солун, Егејска Македонија во галичко печалбарско семејство, кое потоа се сели во Скопје. Основното по завршувањето на основното образование, се запишал на Средното музичко улилиште, а навечер настапувал во познатата кафеана „Кермес“.
Студии и кариера во Словенија
По третата година музичко образование, Гугуловски заминал во Љубљана, каде го завшршил одделот за пеење кај проф. Ксенија Новшак-Ховшка. Студирал на Педагошкиот факултет во Љубљана и работел како професор по музичко образование. Потоа, се запишал на Музичката академија во истиот град, магистрирајќи кај професорките Ксенија Новшак и Ондина Ота – Класинц.
Работа во Македонија
Во 1978 г. преминува во Операта при МНТ во Скопје и таму работи до крајот на животот.
Починал во Софија, на 13 август 1995 г.
Улоги
Гугуловски исполнил преку 20 главни и многу споредни улоги во својата кариера од светското и домашното оперско творештво. Покрај настапите на разни места во Југославија, гостуваал во повеќе странски земји како Бугарија, Чешка, Италија, Германија, Полска и Словачка.
Вокалистички настапи
Гугуловски настапувал и како вокалист на разни ораториуми:
Бучинска парохија
Бучинска парохија — македонска православна парохија, дел од Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохиското седиште е во црквата „Рождество на Пресвета Богородица“ и ги опфаќа селата Бучин, Воѓани, Света, Единаковци, Пресил и Милошево. Парохиски свештеник е протоереј Симон Мургоски.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Звучна венечна странична струјна согласка
Звучна венечна странична струјна согласка (звучен алвеоларен латерален фрикатив) е вид на поретка согласка присутна во некои јазици. Меѓународната фонетска азбука (МФА) ја бележи со симболот ⟨⟩, а X-SAMPA ја претставува со <tt>K\</tt>.
Особености
Звучната венечна странична струјна согласка ги има следниве особености:
NGC 4220
NGC 4220 — леќеста галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4220 се споменува и како UGC 7290, MCG 8-22-89, CGCG 243-55, IRAS 12137+4809.
Откривање
Објектот е откриен на 9 март 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4220 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4220 има привидни димензии од 3,9' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 141°.
Други поделби
Проучување на NGC 4220 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39285. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 74; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3455. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1408.
Список на државни водачи во 412 година
Ова е список на државни водачи во 12 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Цигански Рид (Оризари)
Цигански Рид — археолошко наоѓалиште во населбата Оризари кај Кочани. Претставува населба од неолитското, железното и римското време. Се наоѓа на самиот влез на населбата, непосредно пред раскрсницата каде што од асфалтниот пат Кочани-Делчево се одвојува патот за Оризари. Се работи за коса падина од левата страна на Оризарска Река, на која во неколку ниви се забележува неолитска керамика слична на керамиката во Вршник (Таринци, Штипско), фрагменти со фактура и орнаментика типични за железното време, како и фрагменти од керамички садови и питоси од римското време. Тука е најдено и едно вотивно сатче во облик на чашка од афион изработено од керамика што се чува во Заводот и музеј во Штип.
IC 278
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 278 се споменува и како ESO 22-11, IRAS 15328-8127.
Кишпешт
Кишпешт — 19. округ на Будимпешта, Унгарија. Се наоѓа на југ од југоисточниот дел на историскиот град Пешта. Таа била основана во 1871 година на рурално земјиште како мало село покрај градските граници на Будимпешта, па затоа било наречено Кишпешт (Мала Пешта). Од 1880 до 1990 година населението на Кшпешт се зголемило од 1.820 на 72.838 жители. Кишпешт станал дел од Голема Будимпешта во 1950 година. Огромни станбени блокови биле изградени во 1980-тите години (12.100 станови, околу 33.000 жители, што го прави шестиот најголем станбен имот во Будимпешта). Округот е поврзан со линијата 3 на метрото, така што врската со центарот на градот е брза. Станицата во Кишпешт е на трето место во градот (по плоштадот Деак и Орс везере тере) со околу 40.000 патници што ја користат (честопати двапати) на типичен работен ден.
IC 278
Откривање
Објектот е откриен на 13 јуни 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
Кишпешт
Ференц Пушкаш играл фудбал за Кишпешт ФК (тогаш наречен Кишпешт Хонвдед ФК ) во 1950-тите.
IC 278
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 278 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 278 има привидни димензии од 1,9' х 0,9'.
Кишпешт
Кога советските тенкови и трупи повторно влегле во Будимпешта за да го покорат граѓанското востание во 1956 година, тие се приближиле кон центарот на градот од југоистокот, до протокот на Улои, со некои од првите улични судири што се одвиваат во Кишпешт.
IC 278
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 41 м 28,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -81° 37' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 158°.
Кишпешт
Кишпешт е надграден со елегантен станбен простор наречен Векерлетелеп (именуван по унгарскиот премиер за време на развојот во 1920-тите, Шандор Векерле). Оваа област има многу зеленило. Нејзиниот централен плоштад има две карактеристични архитектонски портали (дизајниран од Кароли Кос и врз основа на трансилвански стилови на градба). Во мај секоја година се одржува настан наречен Векерле Напок. Ова вклучува забава и велосипедски настани за сите возрасти, забава, концерти, филмови и разни други културни и семејни настани.
Можеби најубавата црква во Кишпешт е Католичката црква на Света Богородица, која се наоѓа на градскиот плоштад.
IC 278
Други поделби
Проучување на IC 278 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55799.
Григор Копров
Во 1997 ја компонирал песната Не зори зоро со која Владо Јаневски ја претставувал Македонија на Евровизија 1998, првиот настап на земјата на овој настан. Копров се обидел да пласира и многу други песни за Евровизија, но тие не успевале на изборите.
Најпознат е по неговата соработка со ултра-славната македонска и балканска ѕвезда Тоше Проески. Копров му ги компонирал некои од неговите мегахитови како Сонце во твоите руси коси, Усни на усни и Немир (во дует со Гочева).
Копров е познат и како композиторот на познатата пејачка Маја Оџаклиевска со песните како Јулија, Те љубам лудо, Ники, Лиду лиду ду, и Прости ми.
Дел од делата на Григор Копров може да се видат на мрежното место на ВБУ Музички Регистар.
Ерменска апостолска црква
Ерменска апостолска црква (Հայ Առաքելական Եկեղեցի) — една од древноисточните цркви и една од најстарите христијански цркви и првата национална црква во светот. Според едно предание, таа била основана од страна на Апостол Вартоломеј и Апостол Тадеј. Историски била формирана од страна на светецот Григориј Просветител во 301 година, чијшто син Аристакес учествувал на Првиот вселенски собор. Оваа црква се потпира на решенијата од првите три вселенски собори и ја поддржува христологијата на Свети Кирил Александриски. Веќе на Четвртиот вселенски собор, ерменската апостолска црква не учествувала и не ги поддржала односно признала решенијата од тој собор. Во периодот од 491 до 536 година конечно се оделила од Византија. Црквата има седум таинства, ја почитува Пресвета Богородица. Во нејзин склоп опстојуваат пет епархии во Америка, Европа, Азија и Австралија.
Рана историја и основање
Историјата односно изворите кои се однесуваат на најраниот период од историјата на ерменската апостолска црква се неразјаснети. Како главна причина за тоа е фактот што ерменската писменост била формирана дури во 5 век. Историјата од првите векови на постоењето на Ерменската црква се пренесувале усно од генерација на генерација и дури во 5 век била запишана во историографската и црковната литература. Многу историски сведоштва (на ерменски, сириски, грчки и латински јазик) потврдуваат дека христијанството се развило од ерменските земји преку проповедта на светите апостоли Тадеи и Вартоломеј, кои во исто време се сметаат ѝ за основачи на Црквата во Ерменија.
Според Светото предание на Ерменската црква, по воскресението на Исус Христос, еден од Неговите ученици, Апостол Тадеи, отишол во Едеса, каде што го излечил од лепра царот Осроени Авгар, и по ова се упатил кон Голема Ерменија, како што проповедало Словото Божјо. Помеѓу многуте негови следбеници, кои го прифатиле христијанството, била и ќерката на ерменскиот цар Санатрук Сандухт. Поради својата христијанска вера, апостол Тадеј заедно со царската ќерка и други свои следбеници, ја прифатиле измачувачката смрт. Неколку години подоцна, на 29 годишнината од владеењето на Санатрук, апостол Вартоломеј отишол во Ерменија по неколкугодишните проповеди во Персија. Тој убедил многу свои следбеници да го прифатат христијанството, меѓу кои била и сестрата на царот, а исто така и многу аристократи. По наредба на царот Санутрак апостол Тадеи го прифатил мачењето до смрт во градот Аребанос, кој е сместен меѓу езерата Ван и Урмија. Денеска постои фрагмент кој го опишува мачењето на првите христијани во Ерменија, на крајот на 1 век и почетокот на 2 век. По подолги воени капмањи на Исток, царот Арташес ги замолил своите проповедници повторно да дојдат во дворецот и да продолжат да проповедат за Христос. Во отсуство на царот, ерменските христијани покрстиле некои од дворските помошнички на царица Сатеник. Поради тоа, тие биле осудени на смрт од синовите на царот. Новите христијани се населиле на падините на планината Џрабашх, каде што живееле во текот на 44 години, по што по наредба на аланскиот цар истите биле судени на смрт. Во текот на 1 век, за ширењето на христијанството во Ерменија придонеле голем број надворешни и внатрешни фактори. Така на пример, во тоа време христијанство било широко распространето во соседните држави на Ерменија: Кападокија, Осроени и Адиабене. Трговијата, политичките и културните врски со тие земји создале поволни услови за ширењето на христијанството во Ерменија. Покрај тоа, во текот на првите три века од новата ера, Мала Ерменија била дел од римската провинција Кападокија, и по сосема лесен пат христијанството можело да се прошири преку Мала Ерменија во Велика Ерменија. Важен предуслов за ширењето на христијанството било постоењето во Ерменија на еврејски колонии. Како што е познато, првите христијански проповедници обично ги започнувале своите проповеднички активности имено во овие места, во кои се наоѓале еврејските општини. Така Апостол Тадеј, додека бил во Едеса, отседнал во домот на еврејскиот велмож Тубиј. Еврејски општини во тоа време постоеле во главните градови на Ерменија: Тигранакерт, Арташат, Вагаршапат и други.
Тертулијан во книгата "Против евреите", напишана во 197 година ги посочил народите, кои го прифатиле христијанството: партијци, лидијци, фригијци, кападокијци, споменувајќи ги ѝ Ерменците. Кон крајот на 2 и почетокот на 3 век христијаните во Ерменија биле прогонувани од страна на царот Вагарш II (186-196), Хосров I (196-216) и нивните наследници. Овие прогони ги опишал епископот Кападокиски и Кесариски Фирмилијан (230-268) во неговата книга "Историја и прогонствата на Црквата". Евсевиј Кесариски напишал писмо до Дионисиј Александриски "за покајание на браќата во Ерменија, каде што епископот бил Меружан". Писмото датира од 251-255 година. Така кон средината на 3 век во Ерменија постои организирана и призната од Вселенската Црква христијанска општина.
Во 301 царот Тиридат III го прогласил христијанството за државна религија. На овој начин ерменскиот цар го направил религиозното ограничување на Ерменија од Иран, кој се стреми да подчини соседна Ерменија. Најголема улога во покрстувањето на Ерменците имал Свети Григориј Просветител. Во 303 година била изградена црквата во Ечмиадзин (во близина на Ереван), која се претвора во религиозен центар за сите Ерменци. По името на првиот католикос Григориј, Ерменската Апостолска Црква понекогаш се нарекува и грегоријанска црква.
Особености на црквата
Догматическото богословие на Ерменската Црква се заснова на учењето на големите отци на Црквата од 4 век и 5 век: Свети Атанасиј Александриски († 370), Свети Василиј Велики († 379). Свети Григорииј Богослов († 390), Свети Григорииј Ниски († 394), Свети Кирил Александриски († 444) и други, како и на решенијата, усвоени на Првиот вселенски собор во Никеја (325 година), Вториот вселенски собор одржан во Цариград (381 година ) и Третиот вселенски собр одржан во Ефес (431 година). Покрај христологичното прашање за двете природи на Христос - божествена и човечка, останатото решенија на Ерменската Црква целосно одговара на учењето на Православната црква.
Состојбите по 451 година во Халкидона на Четвртиот вселенски собор довеле до раскол во Христовата Црква. Како последица од овој раскол Ерменската апостолска црква, која до тогаш била во многу блиски односи до Византија, се оделила од т.н. Голема Црква. Православните цркви од своја страна ја обвинуваат Ерменската црква за ерес на монофизитството. Во Новиот завет се зборува дека божествениот Логос, се родил од Пресвета Богородица, имајќи ја човечката природа.
Понова историја
Откако Ерменија ка изгубила својата државност во 14 век, Ерменската Апостолска црква останува централизирана национална отганизација. Во 1441 година Ечмиадзин повторно станал резиденција на Ерменската Апостолски црква. Во периодот од 17 век и XVIII век се зацврстиле врските на Ерменците со Руската Империја, преку која врска тие очекувале помош околу нивната борба против Османлиската и Иранската империја. Во 1828 година Ерменија станала дел од православната Руска Империја. Како и другите цркви, така и Ерменската Апостолска црква била негативно настроена кон Октомвриската социјалистичка револуција. По формирањето на Првата Ерменска Република (1918-1920) Ерменската Апостолска црква ја поддржувала нејзината влада и и помагала при реконструкцијата на ерменската држанвност. По воспоставувањето на советската власт во Ерменија (1920) црквата зазела лојален став кон Советскиот Сојуз.
Најнова историја
Денес Карекин II Нерсисјан е врховен Патријарх на Ерменската црква во Ечмиадзин - Католикос на сите Ерменци. Денес Католикосати има во Ечмиадзин и Киликија (денешен Либан) кои се духовни центри на Ерменската црква. Ерменската црква е благословена со уште два Патријаршиски престоли, од кои едниот во Ерусалим, а другиот - во Цариград. Ерменскиот патријарх во Ерусалим Негово Блаженство Торком Манугјан е чувар на црковните права во Светата земја, а патријархот во Цариград Негово Блаженство Месроб Мутафјан го претставува ерменскиот народ пред Владата на Турција.
La Macédoine (1927 - 1933)
La Macédoine бил политички неделник, орган на Централниот комитет и Задграничното претставнштво на Внатрешната македонска револуционерна организација. Излегувал на француски јазик секој четврток во перидот помеѓу 1927 до 1933 година во Женева, под редакцијата на Симеон Ефтимов. Весникот е под контрола на крилото на Иван Михајлов. По убиството на Евтимов во 1932 година, весникот е предводена од Димитар Цилев.
Женидбата на Груица Новаковиќ
Женидбата на Груица Новаковиќ (српски: Женидба Грујице Новаковића) - српска епска (ајдучка) песна.
Содржина
Малиот Груица му се жали на Старина Новак дека е неженет. Тој му вели дека три години попусто му бара жена, а кога најпосле пронашол добра прилика за женење, нејзината рака ја побарал Манојло Грчиќ од Софија. Поучен од татко му, Груица оди во Софија за да види какви сватови собира Манојло, а потоа се враќа на Стара Планина и му кажува на Старина Новак што видел во Софија. Тогаш, Старина Новак ги собира своите ајдуци и поставува заседа во Качаничката Клисура. Набргу, тука поминува Манојло кој пее песна, претчувствувајќи дека тука ќе се пролее нечија крв. Една недела подоцна, Манојло повторно минува низ клисурата, заедно со својата невеста, и повторно ја пее истата песна. Тогаш, ајдуците на Старина Новак ги напаѓаат Манојло и неговата дружина. Притоа, Груица се бори со Манојло, но го губи двобојот и почнува да бега во планината. Дели Татомир му приоѓа на помош на Груица, но и тој го губи двобојот со Манојло, а истата судбина ја доживува и Радивој. Најпосле, и Старина Новак почнува борба со Манојло, но и тој е победен, па срамно бега низ планината, повикувајќи ја на помош својата посестрима, самовилата. Таа се претвора во девојка и му ги заслепува очите на Манојло, а таа прилика ја користи Старина Новак кој со боздоганот го убива Манојло.
Осврт кон песната
Во песната се споменува непостоечкиот град Пладин, а се претпоставува дека во ликот на Манојло Грчиќ е насликан Манојло Кантакузен, кој ја посетувал Србија. Останатите ликови и настани опишани во песната се измислени.
Порто
Порто (Porto, Порту) — втор најголем град во Португалија по Лисабон и еден од големите урбани области на Пиринејскиот Полуостров. Урбаната област на Порто, која се претега преку административните граници на градот, има население од 1,4 милиони жители (2011) на површина од 389 км2, со што е втора најголема урбана област во Португалија. Метрополитенската област на Порто, пак, вклучува приближно 1,8 милиони жители.
Со местоположба на устието на реката Дуеро на северот на Португалија, Порто е еден од најстарите европски градови, и историскиот центар на градот е прогласен за светско наследство на УНЕСКО од 1996 година. Западниот дел од урбаната област на градот се протега до крајбрежјето на Атлантскиот Океан. Населбата датира од пред многу векови, кога била бастион на Римското Царство. Комбинираното келтско-латинско име, Портус Кале, било наведено како потекло на името „Португалија“, врз основа на транслитерација и усна еволуција од латински јазик. На португалски јазик името на градот се пишува со одрреден член („о Порто“ што означува пристаништето).
Тимфаја
Тимфаја (Tymphaia) — древна област населена со племето Тимфаи. Се наоѓала спроти северозападната граница на Епир, по десниот среден тек на реката Бистрица. Областа била припоена кон Кралството Македонија во 350 г. п.н.е. како дел од Горна Македонија. Според Страбон, Тимфаите живееле околу изворите на Пенеј, а нивен главен град бил Ајгиниј, кој се наоѓал недалеку од тесалискиот град Трика.
Најпознат припадник на племето Тимфаи бил Полиперхон — регент на Македонската империја, после смртта на Антипатар.
Потисен автомат
Потисниот автомат е конечен автомат кој употребува склад за чување на податоците.
Операции
Потисниот автомат се разликува од конечниот автомат на два начина:
Потисниот автомат одбира преминувачка функција со обележување табела со влезни сигнали, моментална состојба, и врвот на магацинот. Нормалните конечни автомати бараат само влезен сигнал и моментална состојба: тие немаат магацин за да го искористат. Потисните автомати го додаваат магацинот како параметар по избор. Со давање влезен сигнал, моменталната состојба, и дадениот симбол на врвот на магацинот, патеката за преминувачка функција е избрана.
Потисните автомати исто така го користат магацинот, како дел за извршување на преминувачката функција. Нормалните конечни автомати одбираат нова состојба, а како резултат се појавува преминувачката функција. Користењето на магацинот се наоѓа за поставување на одреден симбол на врвот на магацинот, или за да се види што има на врвот на магацинот. Автоматот може и да не го користи магацинот, и да го остави таков каков што е. Изборот за управување (или не управување) зависи од табелата на премини.
Составување: Со даден влезен сигнал, моментална состојба, симбол на магацинот, автоматот ќе премине во друга состојба и евентуално ќе раководи (потисне или истакне) со магацинот.
Горнонаведениот конечен автомат е исклучиво недетерминистички конечен автомат, или во техниката познато како „недетерминистички потисен автомат“ (NPDA). Ако детерминистички конечен автомат, е користен, тогаш резултатот е детерминистички конечен автомат, (DPDA), кој е многу послаба направа. Недетерминизмот означува дека во еден автомат може да има повеќе од еден премин кој води до финална состојба, со даден влезен сигнал, состојба, и симбол на магацинот. Ако на еден конечен автомат му дадеме два магацина на располагање, ќе добиеме многу помоќна направа, по моќ еднаква со моќта на Тјуринговата машина.
За секоја контексно-слободна граматика постои потисен автомат таков што јазикот изведен од граматиката е идентичен со јазикот изведен од автоматот. Од друга страна пак, за секој потисен автомат постои контексно-слободна граматика така што јазикот изведен од автоматот е идентичен со јазикот изведен од граматиката.
Дефиниција
NPDA W може да биде дефиниран како 7-торка: W = (Q,Σ,Φ,σ,s,Ω,F) каде Q е конечно множество од состојби Σ е конечно множество од влезна азбука Φ е конечно множество од азбука на магацинот σ (понекогаш δ) е конечна преминувачка функција s е елемент од Q почетната состојба Ω е почетниот симбол на магацинот F е подмножество од Q, што содржи конечни состојби.
Постојат два вида на критериуми за прифатлива состојба: прифаќање кога магацинот е празен и прифаќање според конечната состојба. И ќе се покаже дека тие се еквивалентни меѓусебно: финална состојба може да овозможи кружно празнење на магацинот, а мачината може да детектира празен магацин и да внесе финална состојба при наоѓање на единствен симбол кој е внесен при почетна состојба. Некои користат 6- торки, исклуќувајќи ја Ω конечно множество од азбука на магацинот, наместо да го додадат првиот премин кој го запишува почетниот симбол на магацинот.
Пример
Контексно слободната граматика {ak bkI k ≥0} може да биде препознаена од следниов потисен автомат: Каде преминувачки функции се
δ(q0 ,a, ε) = {( q1, A )}
δ(q1,a,ε) = {(q1,A)}
δ(q2,b,A) = {(q2,ε)}
δ (q2 ,b, A ) = {( q3, ε )}
δ (q, θ ,ρ)= ø за секое друго (q, θ ,ρ)
Гледајќи во во првиот премин се добива идејта за преминувачките функции δ(q0 ,a, ε) = {( q1, A )}
Кога q0 е моменталната состојба, a е влезот, ε е земено од врвот на магацинот тогаш состојбата се менува во q1 и A го пишуваме на врв на магацин.
Детерминистички потисни автомати
Во теорија на автомати, детерминистички потисен автомат e детерминистички конечен автомат што користи магацин кој содржи податоци. Поимот „потисен“ се однесува на притискање „надолу“,така што прототипот на овој автомат ќе содржи и бушена картичка за да ја прочита информацијата. ПОимот „детерминистички потисен автомат“ моментално се однесува на апстрактен автомат кој препознава детерминистички контексно-слободна граматика. Детерминистичкото потискање е послаба верзија на потсниот автоматот.
Дефиниција PDA M е дефиниран како 7-орка: M = (Q,Σ,Γ,q0,Z0,A,δ) кадешто Q е конечно множество од состојби Σ е конечно множество од влезна азбука Γ е конечно множество од азбука на магацинот q0 е почетна состојба, елемент од Q  	Z0 е почетниот симбол на магацинот, елемент од  Γ A е множество од конечни состојби, подмножество од Q  	δ е конечна преминувачка функција   множество од конечни подмножества на
За секое q ∈ Q,a ∈ Σ ∪ {Λ}, множеството δ(q,a,X) има највеќе еден елемент. За секое q ∈ Q,X ∈ Γ, ако Ø , тогаш δ(q,a,X) = Ø за секое a ∈ Σ Постојат два вида на критериуми за прифатлива состојба: прифаќање кога магацинот е празен и прифаќање според конечната состојба. Овие два не се еквивалентни за детерминистички потисен автомат (иако тие се за недетерминистичкиот потисен автомат). Јазиците прифатени од испразнениот магацин се јазици прифатени од конечната состојба, исто така не постојат зборови во јазикот што е претставка на некој друг збор од јазикот.
Претворање на контексно-слободни граматики во потисни автомати
Пример за претворање од долу нагоре
Ајлук
Ајлук (маршалски: Aelok ) е корален атол во Маршалските Острови. Атолот е дел од Ратачките Острови и е составен од 57 мали островчиња. Атолот се наоѓа околу 72 км северно од Вотје и има вкупна површина од 5.4 км2. Атолот има лагуна која има вкупна површина од 177.45 км2. Главните островчиња се: Аџелеп, Алиеџ, Ајлук, Алкилве, Бароркан, Бикен, Енеџаброк, Енеџелар, Капен и Мариб. Поголем број од островите се на источниот дел од атолот. Западниот дел е воглавно составен од корален гребен. Лагуната има три главни влеза: Ерапу, Марок и Ененеман. Според податоците од 1999 година, на атолот живееле 513 жители.
Историја
Германија во 1884 година тврдела дека атолот е под нивна контрола. По Првата светска војна атолот бил под јапонска контрола, а по Втората светска војна по американска контрола. По независноста на Маршалските Острови, атолот станал дел од новата држава.
Сурово железо
Сурово железо ― сите легури на железо и јаглерод кои содржат повеќе од 2,14% јаглерод. Тоа е полупроизвод при производството на челик кој се добива со топење на железна руда во висока печка. Затоа што се добива директно со редукција на рудата, суровото железо е примарна легура. Во својот состав суровото железо содржи висока количина на јаглерод, обично од 3,8% до 4,7%, кој заедно со силициум диоксидот и другите нечистотии го прави многу кршливо и освен во одредени случаи не може да се употребува директно како материјал.
Калапите кои се користат за инготи од сурово железо имаат облик на разгранета структура формирана во песок, а одделни инготи се под прав агол од централниот канал, што личи на група прасиња кои ги дои свиња. Бидејќи суровото железо треба повторно да се топи, несразмерната големина на инготите и малата количина песок во нив предизвикуваат незначителни проблеми со оглед на леснотијата на леење и ракување со нив.
Историја
Топењето и производството на ковано железо се практикувало во Древна Европа и на Блискиот Исток, но се произведувало во грно со директна редукција. Грното е јама обложена со глина и поставена на места каде има природно струење на воздухот.
Видови сурови железо
Традиционално, од суровото железо се правело ковано железо во грно, подоцна во пудлинг печки, а од неодамна се прави и челик.
Врз основа на хемискиот состав и начинот на подготовка суровото железо може да се подели на:
HD 194152
HD 194152 (BD + 45 3152, SAO 49531, HR 7798) — ѕвезда со привидна величина од 5.58, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 20:22:5,4 и деклинација +45°47′42″
Турија (појаснување)
Турија може да се однесува на:
Лауенбург (појаснување)
Лауенбург може да се однесува на следниве места:
Лештен
Лештен — село во Грменско, Пиринска Македонија, денес во општината Грмен на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Лештен се наоѓа на 14 километри североисточно од Неврокоп и на 7 километри североисточно од општинскиот центар Грмен. Селото е планинско кое се наоѓа на надморска висина од 1093 метри на екстремните јужни падини на Западни Родопи. Атарот на селото зафаќа површина од 16.569 км2. Поради својата местоположба, селото има возбудлив поглед кон Неврокопската долина и Пирин, прекрасна архитектура чии куќи се типични за регионот.
Османлиско Царство
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 480 жители, сите Македонци.
Димеркапрол
Димеркапрол е соединение кое било создадено од страна на британски биохемичари од Универзитетот Оксфорд за време на Втората светска војна. Бил развиен тајно, како противотров за луизитот, боен отров кој содржи арсен. Денес, се користи во медицината за третман на труења со арсен, жива, злато, олово, антимон и други токсични метали.
Лештен
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Во тоа време селото било општински центар со развиена трговија. Општината постоела до 1934 година, по што нејзините архиви биле преместени во општината во селото Ковачевица. Регистрите за граѓански статус се наоѓаат во општинскиот центар на селото Грмен, а ЕСГРАОН се наоѓа во селото Горно Драаново заедно со стар регистар за месното население.
Обновени се многу од старите куќи во селото, додека нивниот автентичен архитектонски стил е зачуван и куќите се претворени во вили за одмор за туристите. Поради автентичниот изглед на селото, таму честопати се правени играни филмови и музички видеа.
==Население ==
Црква „Св. Никола“ - Покрвеник
Свети Никола — главна селска црква во селото Покрвеник, Општина Ресен, Македонија. Се наоѓа во северозападниот дел на селото Старо Покрвеник, подигната на височинка кон крајот на век. Во склоп на црквата се наоѓаат старите селски гробишта.
Црквата делува запуштено, како и целосната нејзина околина.
Ќоселерски манастир
'''Ќоселерски манастир „Св. Григориј Палама“''' (Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά) — манастир кај селото Ќоселер, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Манастирот е сместен на 725 м.н.в. во подножјето на планината Каракамен, меѓу селата Ќоселер и Коларица, Општина Суровичево. Основан е во 2004 г. од митрополитот Теоклит Лерински.
Марчево
Марчево — село во Општина Грмен.
Куќа на Рилковци
Куќа на Рилковци — стара куќа во градот Охрид прогласена за значајно културно наследство на Македонија како претставник на македонската староградска архитектура.
Историја
Куќата е сместена во стариот дел на градот, на улица „Цар Самоил“ бр. 33. Му припаѓала на семејството Рилковци и е дел е од комплексот на т.н. Болнички куќи спроти „Св. Богородица Болничка“, кон која гледа главната источна фасада на куќата. На север, преку улицата „Цар Самоил“ граничи со Куќата на Ламбески. Денес му припаѓа на семејството Маринови.
Архитектура
Градбата има голем број добро зачувани елементи. Се состои од приземје и два ката. Конструкцијата е традиционална, карактеристичка својот период — камено приземје и катови од дрвена бондручна конструкција и благи еркерни испусти на катовите. Фасадата е бојадисана со розово има дрвени опшивки околу прозорците и карактеристични истакнати дрвени стреи.
Список на државни водачи во 1587 година
Ова е список на државни водачи во 587 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Вардар (1929 - 1930)
'''Вардар. Независен македонски неделник''' бил весник на македонската емиграција во Бугарија. Негов уредник бил Васил Пундев и излегувал во перодот помеѓу 1929 до 1930 година во Софија како легален орган на протогеровисткото крило на Внатрешната македонска револуционерна организација. Вардар е создаден од Пундев откако тој, Георги Кулишев и Никола Ѓеров ја напуштиле редакцијата на весникот Македонија Весникот излегува во неделата. Бил укинат од владата на Андреј Љапчев по убиството на Пундев.
Список на државни водачи во 1587 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
HD 194193
HD 194193 (BD + 40 4141, SAO 49546, HR 7800) — ѕвезда со привидна величина од 5.93, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 20:22:45,3 и деклинација +41°01′34″
Акварел
Хартијата која се користи за сликање со акварел треба да биде со висока грамажа и убаво да се затегне на рамна површина за да не доаѓа до нејзина деформација.
Во техниката акварел не се користи белата боја, бидејќи светлите и темните тонови се добиваат со додавање на повеќе или помалку вода. Деловите кои треба да останат бели не се сликаат.
Акварелните бои се одликуваат со проѕирност и прозрачност, па со сликање боја на боја може да се добија извонредни тоналитети со поетичен карактер.
Потекло на поимот
Коренот на зборот доаѓа од латинскиот збор „аква“ што значи вода, а самиот збор акварел е преземен од  италијанскиот збор.
Начини на работа со акварел
Двата основни начини на работа со акварелни бои се:
Работа на сува подлога
При овој начин на работа бојата секој пат се нанесува на сува подлога, т.е. се чека првиот слој боја која е нанесена да се осуши, па потоа се нанесува вториот, итн. Заради проѕирноста на акварелот можно е да се видат претходните слоеви боја, што нуди можност за карактеристичен тонски и колоритен израз.
Работа на мокра подлога
Најпрво хартијата се навлажува со чиста вода со помош на четкичка, сунѓер или памучно крпче преку целата површина, а можно е да се навлажат само делови од хартијата на кои се сака да се постигнат ефекти на преливање и спонтано мешање на боите. Нови можности на ликовен израз се добиваат така што сликата се остава да се осуши, па пото се продолжува со сликање.
Историски развој на акварелот
Акварелот бил познат уште во Стар Египет, каде бил изработуван на папирус, во Кина на хартија и свила. Познат бил и во стара Јапонија, Индија и Персија. Акварелот го негувале и Старите Грци и Римјани, а се јавува и во старохристијанската уметност. Преку византиските сликари бил пренесен во манастирите во цела Европа. Бројни мисали, псалтири, бревијари и хроники од тоа време се илустрирани со минијатури, иницијали и [[орнаменти, изработени со водени бои.
Настанувањето на акварелот се поврзува со Албрехт Дирер. Тој се смета за зачетник на оваа техника во сликарството, како и уметник кој ја усовршил и популаризирал. Ја користел белината на хартијата за да го нагласи светлото и воздушесто изведување на делото. Интересот за природата кој го покажал во оваа техника дал нови мотиви за новите генерации уметници. Диреровите акварели не биле претстудии за други остварувања. Работел со голема вештина и северничка прецизност. Сликајќи акварели Дирер ја развил леснотијата на движењата на раката за сликање на големи олтари.
Меѓу првите акварелисти на новиот век се истакнуваат Албрехт Дирер и Ханс Холбајн Помладиот. Во периодот на барокот акварелот служи за скици и нацрти по кои се изработувале слики во други техники. Во XVIII и XIX век во Англија се развило акварелно сликарство на пејзажи (Вилијам Тарнер, Г. Робертсон, Томас Сендбај, Вилијам Блејк и др). Англискиот пример го следат сликари и од други земји.
Во XIX век во акварелната техника води Франција:Теодор Жерико, Ежен Делакроа, Оноре Домје, Едуар Мане, Пјер Огист Реноар, Пол Сезан.
Акварелот во Македонија
Најпознат македонски акварелист е еден од основоположниците на македонското сликарство, Љубомир Белогаски. Покрај него во оваа техника свои дела оставиле: Васко Ташковски, Сократ Лафазановски, Јанко Константинов и др.
Прва кривогаштанска парохија
Прва кривогаштанска парохија — македонска православна парохија, дел од Прилепското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата е една од двете парохии со седиште во црквата „Св. Никола“ во Кривогаштани и ги опфаќа и селата Кривогаштани, Свето Митрани, Врбоец, Подвис и Локвени.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Астероид од типот A
Астероиди од типот A — релативно редок тип на астероиди од внатрешниот појас кој има изразен и широк едномикронска оливинска особина и мошне црвеникав спектар нешто покус од 0,7 μм. Се смета дека доаѓаат од целосно издиференциран плашт на астероид.
Појтингерова табла
Појтингерова табла или Појнтигерова карта (Tabula Peutingeriana) — карта со вцртани римски патишта, именувана според Конрад Појтингер, германски хуманист и старинар кој живеел меѓу XV и XVI век. Картата е насликана во IV век, а прецртана во XIII век. Откриена е во градот Вормс, Германија од страна на Конрад Келтес, кој не бил во можност да ја објави во јавноста сè до неговата смрт, поради што му ја оставил во наследство на Појтингер. Денес се наоѓа конзервирана во Австриската национална библиотека во хабсбуршката царска палата во Виена, Австрија.
Опис на картата
Картата се состои од 11 парчиња пергамент, со вкупна широчина од 0,33 м и должина од 6,75 м. Исцртана е во шест бои - црна, црвена, зелена, жолта, сина и розова и го опфаќа целиот антички свет (од Британија до Индија) познат во тоа време. Постоел уште еден, дванаесетти дел, кој се однесува на крајниот запад (Пиринејскиот Полуостров), но тој дел е изгубен. Оваа карта претставува попис на сите попатни станици и нивните растојанија, според службените прописи од IV век.
Притоа поголемите градови се означени со посебни знаци, при што посебно внимание е дадено на местата каде што има термални бањи. Помалите градови се означени само со нивните имиња, а сите населби се поврзани со патишта на кои е испишано растојанието во римски милји (1 римска милја = 1.480 м).
Иако првобитно се мислело дека Појтингеровата табла е воена карта, податоците што се вцртани на неа и нејзиниот специфичен облик (во вид на свиток со должина од 6,83 метри и широчина од 34 сантиметри), јасно укажуваат дека таа всушност е „итинерариум пиктум“ (itinerarium pictum), или „туристичка карта-водич“, наменета за куририте, трговците и другите патници-намерници, кои повеќе ги интересирале станиците за одмор, отколку географските обележја, главните градови или населбите.
Амбае
Амбае или Аоба (бислама: Ambae, Aoba) — остров во покраината Пенама во Вануату. Островот се наоѓа на околу 165 километри северозападно од Порт Вила, главниот град на државата.
Географија
Островот е со вулканско потекло, округлест е и доста планински. Островот е покриен со вегетација, населените места се опколени и со мали шуми. На островот има плантажи. Нема постојан извор на питка вода, освен езерата на врвот на кратерот во средишниот дел на островот. Сепак, езерата не се достапни. Луѓето имаат канали и резервоари за собирање питка дождовна вода. На островот нема реки, но сето ова не влијае врз потребите за вода на луѓето Климата е тропска со просечни годишни температури од 30 степени.
Амбае е всушност врвот на вулканот Манаро Вуи, кој се издига 1,496 метри над нивото на морето, или околу 3,900 метри мерејќи од морското дно.
Население
Островот има население од околу 11,000 жители, поделени во 3 или 4 јазични групи (источноамбаески јазик, западноамбаески јазик и јужноамбаески јазик.
Сообраќај
На Амбае има три писти кои ги користи Air Vanuatu: Аеродром Валаха на југозапад, Аеродром Редклиф на југг и Аеродром Лонгана во североисток.
Литау (амт)
Литау (Lütau) — општинска заедница во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Нејзиното седиште е во градот Лауенбург (Елба), иако самиот град не е дел од заедница. Општинската заедница Литау се состои од следниве општини:
Салахудин Ајуби џамија (Лабуништа)
Местоположба
Џамијата се наоѓа во маалото Краста.
Историја
Била подигната во 2009 година.
Куцуфљани
Куцуфљани (Άγιος Παύλος, Агиос Павлос; до 1928 година: Κουτσούφλιανη, Куцуфљани ) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 15 километри северозападно од градот Негуш, на надморска височина од 1.250 метри.
Сместено е високо на североисточните падини на планината Каракамен (Негуш Планина или Дурла).
Историја
И ова село до 1822 година, кога се распаднало поради неговото учество во Негушкото востание, било населено исклучително со македонско население. Долго време не било обновено, но повремено се користело од влашките сточарски семејства, кои летно време ги паселе своите стада во ова подрачје.
Селото било обновено по Првата светска војна, во 1924 година, кога тука биле сместени неколку бегалски семејства од Понд. Во 1928 година, Куцуфљани претставувало мешана населба со 14 бегалски семејства со вкупно 76 жители. .
Во 1928 година, името на селото било променето во Агиос Павлос (Άγιος Παύλος; во буквален превод „Свети Павле“).
Повторно се распаднало за време на Втората светска војна бидејќи било жариште на борби и воени операции. По завршувањето на војната не било обновено. Неговите малобројни жители се преселиле во градот Негуш, но повремено ги користат своите имоти, поради што во поновите пописи е регистрирано без жители. Сепак, во последните години е обновено.
Стопанство
Селаните, како и иселениците кои повремено го посетуваат, главно ги користат своите имоти за ситно земјоделство.
Население
Обновеното село, првпат се појавува во пописот од 1928 година, како чиста бегалска населба, кога бројот на жители изнесувал 44, а во 1940 година 67 жители. По Втората светска војна, селото повторно се распаднало и само повремено е посетувано од страна на некогашните жители, кои се преселиле во градот Негуш. Бидејќи селото не било обновено, во подоцнежните пописи било забележано како населба без жители, но во последните години некои од нив започнале да се враќаат и да го обновуваат. Во пописот од 1991 година биле забележани 78 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 8 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 4 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Негуш со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Голема Река, во кој покрај селото Куцуфљани влегуваат и селата Голема Река и Држилово.
Српски железници
Српски железници е акционерско друштво чија основна дејност е транспорт на стоки и патници по железници, влечење возови и одржување на влечни единици, одржување на железницата и технички надзор во Србија.
Врз основа на условите на ММФ и Светската банка од 10 август 2015 година. Во 2006 година биле регистрирани три компании: Српската железничка инфраструктура, Србија карго и Србија воз. Последниот генерален директор на Српските железници, кој ја поделил пругата на три дела, е Мирослав Стојчиќ, дипломиран сообраќаен инженер.
СДЖ 1889 - 1918 година
Никој во Србија не се радувал затоа што експлоатацијата на железницата била во рацете на странците, затоа што се однесувале арогантно и колонистички, а имало општо мислење дека странската компанија ја експлоатира Србија. А кралот Милан постојано размислувал да ги врати во српски раце. Сепак, тоа не било до 1889 година, радикалната влада го искористила банкротот на Контоар и некои недоследности на Француското друштво и ја национализирале железницата, со компензација. Со формирањето на Управата на српските железници започнала експлоатацијата на железницата во Србија под државна управа, кога на 3 јуни 1889 година ги преземала една француска компанија. Во времето на преземањето, Српската железница имала 532 километри железница, 27 локомотиви, 127 патнички вагони, 293 затворени вагони, 88 вагони за добиток и 321 вагон за различни намени. За прв директор на државните железници на Србија е именуван инженерот Димитрија Стојановиќ. Во 1890 година, кога државната железница имала 532 километри железница, превезувала 339.000 патници (930 дневно) и 279.000 тони стока. Изградбата на пругата од Белград до Ниш и понатаму до Ристовац, како и од Ниш до бугарската граница, било еден од најголемите чекори во развојот на цела Србија, особено за Ниш. Ниш станал најважната железничка раскрсница на Балканот, а градот во исто време добил железничка работилница, голема печка, а подоцна во 1913 г. година и работилница за одржување и поправка на мостови.
Првата светска војна
За време на војните од 1912 година до 1915 година во воено-железничката служба биле вклучени и Српските државни железници, така што со пругата Белград - Ниш управувало сообраќајното одделение на Врховната команда. По Тројната инвазија и окупација на крајот на 1915 година, станиците и железничките пруги биле ставени под германска воена управа.За време на окупацијата на Србија во Првата светска војна на линијата Белград - Ниш од 1916 година до 1918 година се користел како замена за возот Ориент експрес Балкан Експрес од Берлин до Константинопол. Освен тоа, окупаторот ја користел железницата за транспорт на своите војници и воен материјал до Солунскиот фронт.