Точка_на_вриење
Точка на вриење како својство на некое чисто соеднинение
Како што може да се види од горниот нацрт на логоримот на парниот притисок наспроти температурата на било кое чисто хемиско соединение, неговата нормална точка на вриење може да послужи како показател на вкупната нестабилност на системот. Дадено чисто соединение, има само една нормална точка на вриење, доколку има, нормална температура на вриење и топење, може да послужи како карактеристично физичко својство за тоа соединение. Колку е повисока температурата на вриење на смесата, толку помалку е непроменливо соединението во целост и обратно, со помала точка на вриење на соединението, тоа е непроменливо во целост. Некои соединенија се распаѓаат на високи температури пред да ја достигнат точката на вриење или понекогаш дури и температурата на топење. За стабилно соединение, точката на вриење се движи од нејзината тројна точка до критичната точка, во зависност од надворешниот притисок. Надвор од нејзината тројна точка, соединението доколку има точка на вриење, ќе биде повисока од точката на топење. Надвор од критичката точка, течната и гасна фаза на соединението ќе се спојат во една фаза која се нарекува прегреан гас. На дадена температура, ако точката на вриење на соединението е пониска, тогаш соединението ќе постои само како гас на атмосферски притисок. Ако точката на вриење на соединението е повисока, тогаш соединението може да постои во течна или цврста состојба на таа дадена температура на атмосферски притисок и така ќе постигнат рамнотежа со пареата (ако е непроменлива) ако пареата се содржи. Ако соединението не содржи пареа, тогаш некои непроменливи соединенија може евентувално да испарат далеку и покрај нивните високи точки на вриење. Генерално, јонско поврзаните соединенија, имаат високо нормлана точка на вриење, ако не се распаднат додека стигнат до високи температури. Многу метали, имаат високи точки на вриење, но не сите. Обично со дугите фактори се еднакви во соединенија каде молекулите се врзуваат ковалентно, односно како што се зголемува големината на молекулата (молекуларната маса), се зголемува и точката на вриење. Кога молекуларна големина станува онаа на макромолекулите,полимерите или на друг начин голема,соединението често се разградува при висока температура пред да се постигне точката на вриење. Друг фактор кој влијае на нормалната точка на вриење е поларноста на молекулите. Кога поларноста на комплексот од молекули се зголемува, нормалната точка на вриење се зголемува, останатите фактори остануваат исти.Тесно поврзана е можноста на молекулата да формира водородна врска (во течна состојба), што прави молекулите потешко да ја напуштат течната состојба, а со тоа се зголемува точката на вриење на смесата. Едноставна карбооксилна киселина димерзира со формирање на водородни врски меѓу молекулите. Моларниот фактор кој ќе влијае на точките на вриење е со облик на молекула. Се прави покомпактен облик на молекулата за да се намали точката на вриење во споредба со истата молекула со поголема површина. Повеќето испарливи соединенија (било каде во близина на надворешната температура) одат преку средно течна фаза додека со загравањето од цврста форма на крајот преминуваат во гас. Во споредба со вриењето, сублимацијата е физичка трансформација во која од цврста, директно преминува во гас, ова се случува во неколку случаи, како на пример кај јагледор диоксид на атмосферски притисок. За таквите соединенија, точката на сублимација е температура на која од цврста директно преоѓаат во пареа и имаат парен притисок еднаков со надворешниот притисок.