cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дроплeтон
Дроплетон или квантна капка ― квазичестичка која содржи збир на електрони и дупки во полупроводник. Капките ја даваат првата позната особина на квазичестичките каде што квазичестичката се однесува како течност. Создавањето капки било објавено на 26 февруари 2014 година во написот на Nature, кој претставил докази за создавање на капки во плазма електронска дупка во квантната бунар на галиум арсенид со ултракратки ласерски импулси. Нивното постоење не било предвидено пред опитот.
И покрај релативно краткиот животен век од околу 25 пикосекунди, капките се доволно стабилни за да бидат проучувани и поседуваат поволни својства за одредени истражувања на квантната механика. Тие се широки приближно 200 нанометри, со големина на најмалите бактерии, поради што откривачите изразиле надеж дека еден ден навистина би можеле да видат квантни капки.
Дијагноза
Постапка за утврдување на дијагнозата
Во основа, постапката на утврдување на дијагнозата е аналогна на постапката на потврдување на применливоста на научната хипотеза или теорија (во природните науки) на конкретни експериментални податоци; тоа е, значи, откривање на вистината, или поточно, наоѓање на теоретски образец кој целосно ги објаснува релевантните факти.
Дијагноза и дијагностика
Дијагнозата (која во суштина е заклучок за една болест) не треба да се поистоветува со дијагностиката, што е јасно пропишана методологија за собирање податоци и од чија меѓусебна анализа и споредба треба да произлезе заклучок, односно дијагноза на болеста врз основа на нејзините битни обележја и појави.
Дијагнозата во медицинската пракса
Дијагнозата на многу медицински проблеми, како што се специфични болести или синдроми, многу се разликуваат од држава до држава. Некои разлики се реални (раса, поднебје, стандард, социјална средина итн.), додека некои се вештачки (различни нивоа на развој на медицинската пракса, можности за плаќање на пациентите итн.), додека некои тешко е да се окарактеризираат.
Постојат бројни болести кои се релативно чести во некои земји, додека во други се верува дека не постојат во патологијата на нацијата (на пример, во Германија нискиот крвен притисок се третира и означува како болест, а во други земји не се смета).
Стандардизација на дијагнозата
Дијагнозата на болеста мора, во нејзината сеопфатност на изразување, (на латински, мајчин јазик или со шифра (МКБ 10)) за една болест да искаже:
Дијагнозата не може да ги прикаже сите чинители поврзани со една болест, но мора да биде таква да содржи што е можно повеќе факти кои овозможуваат лесно препознавање и распознавање на болеста.
Во случај пациентот да има повеќе болести, прво се наведува дијагнозата на основната болест, а потоа на сите други кои се дијагностицирани.
За да се избегне погрешно толкување на поимите кои се користат во една дијагноза, одамна е општо прифатено во светот дека дијагнозата прво се изразува на латински, а потоа, доколку е потребно, на мајчиниот јазик на лекарот или пациентот, што овозможува целосно професионална комуникација помеѓу здравствените работници од целиот свет, без разлика на нивната националност и познавање на јазикот.
Со цел да се поедностави постапката за евидентирање и да се обезбеди еднообразност на дијагнозите, Светската здравствена организација вовела Меѓународна класификација на болести и сродни здравствени проблеми (МКБ 10); (ICD,International Classification of Diseases and Related Health Problems), што наиде на широка примена во светот, бидејќи уште повеќе го поедностави обележувањето на дијагнозата и ја спречи можноста за каква било нејаснотија во нејзиното прикажување. Токму употребата на четирицифрената шифра МКБ 10 се покажа како подобра и попрецизна во пракса од дијагнозата на латински или на друг јазик. Поради неговата еднообразност во разбирањето и толкувањето.
Никола Секулов
Никола Секулов (роден во, на ) – македонски и италијански фудбалер кој моментално игра за ФК Јувентус. Полукрилен играч (италијански: mezzala), Секулов е споредуван со поранешниот играч од средниот ред на Јувентус, Клаудио Маркизио, поради неговите технички квалитети, движења и висина.
Стражица
Стражица (Стражица) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Стражица во Великотрновската Област. Има население од околу 5.199 жители (2022).
Географија и местоположба
Градот се наоѓа покрај Гољама Река, на 30 километри североисточно од регионалниот центар Велико Трново. Во Стражица има железничка станица по главната железничката линија Софија - Варна и патни врски со градовите Горна Орјаховица, Велико Трново и Попово.
Историја
Повеќето средновековни населби во областа на денешниот град Стражица биле напуштени или уништени за време на османлиската инвазија од крајот на 14 век. Дел од археолошките материјали откриени случајно или при ископувања се претставени во Изложбената сала во градот. До 1883 година селото се викало Кадиќој.
Просветното дело во Стражица започналo со отворањето на првото ќелијно училиште во 1843 година, кое се наоѓало во дворот на црквата „Света Богородица“. Во 1865 година, било основано новото училиште од Сава Статев. Десет години подоцна, на местото на малата зграда била изградена нова зграда на Заедничкото училиште, во која децата се учеле до 1891 година.
Земјотресот од 1986 година
На 7 декември 1986 година Стражица беше погодена од разорен земјотрес кој ги преврте животите на жителите на градот и околните села. На подрачјето на Стражица се предизвикани големи разурнувања, а во трагедијата загинаа 2 лица. Како последица на земјотресот уништени се повеќе од 150 згради.
Бјала Черква
Географија и местоположба
Гратчето се наоѓа на средишниот дел на Дунавската Рамнина, во долината на реката Росица. Сместено е само на 5 км од општинскиот центар Павликени и на 38 километри от регионалниот центар Велико Трново.
Историја
Првата населба со името Бјала Черква настанала на повисокиот десен брег на реката Росица во времето на Првото бугарско царство, а на почетокот на 13 век се наоѓала во денешниот локалитет „Селиште“. Во 14 век, Бела Черква достигнала големина на средновековен град, кој во голема мера бил уништен за време на османлиската инвазија. Сместена на десниот брег на реката, населбата за прв пат била запишана во османлиски фискален документ во 1450 година под името „село Бела Черкова“ и во тоа време имало население од околу 60-70 луѓе.
До 1750 година Бјала Черква на десниот брег била целосно иселена, бидејќи последните 4 бугарски семејства се преселиле во турската населба Мурад беј ќој, лоцирана спроти, на левиот брег на реката Росица. Ова село настанало кон крајот на 14 век како населба на турски колонисти кои биле привлечени од исклучително плодната алувијална почва и близината на реката.
Кон средината на 17 век растело турското село Мурад беј ќој и неговите жители биле принудени да ангажираат сезонски работници - Бугари од околните села - за жетва. Бугарите за подобро да се ориентираат меѓу себе селото Мурад беј ќој почнале да го нарекуваат „Горни Турчета“, за разлика од турското село Омур беј ќој кое се наоѓало подолу по реката, кое го нарекувале „Долни Турчета“ (денес село Стамболово).
Во 18 век, Бугарите католици од соседното село Павликени емигрирале, а таму се преселил голем дел од турското население на Мурад беј ќој. Така, на почетокот на 19 век, Павликени станало чисто турско село, додека во Мурад беј ќој Бугарите имале сериозна бројна предност. Во тоа време Бугарите од Горни Турчета ја изградиле првата црква во областа во 1832 година и првото ќелијно училиште во 1835 година.
Белочерковци биле активно вклучени во народноослободителните борби. Во 1872 година овде бил основан револуционерен комитет со претседател Бачо Киро и започнале интензивните подготовки за востание. За време на Априлското востание во1876 година, 103 востаници на чело со Бачо Киро отишле на собирното место во селото Мусина, каде што бил формиран одред под водство на поп Харитон и Бачо Киро. Одредот (192 души) водел десетдневни херојски борби со Турците во Дрјановскиот манастир. Одредот ги нападнал турските позиции, но атаката завршила неуспешно и четниците се расфрлани. Турците го зазеле манастирот и ги убиле сите 75 заробени востаници.
По ослободувањето во 1879 година, селото Горни Турчета било преименувано во Бјала Черква. Во чест на 100-годишнината од Априлското востание во 1976 година, Бјала Черква добила статус на град.
Павликени
Павликени (Павликени) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Павликени во Великотрновската Област. Има население од околу 9.986 жители (2022).
Географија и местоположба
Павликени се наоѓа на средишниот дел на Дунавската Рамнина. Градот се наоѓа на 38 километри от регионалниот центар Велико Трново и на 41 км от Горна Орјаховица.
Историја
Павликени бил центар на керамика и грнчарството во антиката за што сведочат остатоците од римско и тракиско време. Неговото име потекнува од Павлиќаните, христијанска секта населена во Тракија од Лав Исавријанецот. Денешната населба се појавила во 13-14 век како село првично наречено Маринополци.
За време на османлиското владеење на Бугарија, демографијата на селото значително се променила, бидејќи многу Турци се населиле, а Бугарите католици се иселиле во Хабсбуршката Монархија во 18 век. По ослободувањето на Бугарија од османлиската власт во 1877–1878 година, Турците заминале во Анадолија, за да бидат заменети со Бугари Балканџии и од близките села во рамнините. По ослободувањето Павликени се развил како центар на занаетчиството и трговијата, при што биле изградени многу нови згради. Павликени го добил статусот на град во 1943 година благодарение на неговата значајна позиција на железничката линија Софија - Варна.
Чешма на Слављан
Чешма на Слављан е изградена во 1891 година, како потреба да се регулира безимениот поток кој минувал низ центарот на Гацко. Потокот поради дожд во крашкото подрачје бил чест извор на зарази и поплави, па поради тоа чешмата, како и неговото корито честопати се менувале и надоградувале. Денес поголемиот дел од коритото е покриено и претворено во канал, освен само мал дел на излезот од Гацк кон Фазлагиќ Кулата.Чешмата била во употреба во педесеттите години од минатиот век.На влезот во овоштарник од јужната страна (еден од влезовите бил и на крајната северна страна на овоштарникот, каде била и летната кујна на Тановиќи) се наоѓале две камени градби.
Извори
,,Zaboravljeno Gacko", autor Muamer Tanasković
Трион (физика)
Трион ― месно возбудување кое се состои од три наелектризирани честички. Негативниот трион се состои од два електрони и една дупка, а позитивниот трион се состои од две дупки и еден електрон. Самиот трион е квазичестичка и е нешто сличен на ексцитон, кој е комплекс од еден електрон и една дупка. Трионот има заземјена единечна состојба (спин S = 1/2) и возбудена тројна состојба ( S = 3/2). Овде единечните и тројните дегенерации не потекнуваат од целиот систем туку од двете идентични честички во него. Вредноста на спинот со половина цел број ги разликува трионите од ексцитоните во многу феномени; на пример, енергетските состојби на триони, но не и ексцитони, се поделени во применето магнетно поле. Состојбите на трионот биле теоретски предвидени во 1958 година; тие биле набљудувани опитно во 1993 година во квантните бунари CdTe/Cd1xZnxTe, и подоцна во разни други оптички возбудени полупроводнички структури. Постојат опитни докази за нивното постоење во наноцевки поддржани од теоретски студии. И покрај бројните извештаи за опитни триони набљудувања во различни полупроводнички хетероструктури, постои сериозна загриженост за точната физичка природа на откриените комплекси. Првично предвидената „вистинска“ трион честичка има отмесна бранова функција (барем во размери на неколку Борови радиуси), додека неодамнешните студии откриваат значително врзување од наелектризираните нечистотии во стварните полупроводнички квантни бунари.
Триони се забележани во атомски тенки дводимензионални полупроводници од преоден метал дихалкогенид. Во дводимензионалните материјалите, обликот на заемнодејството помеѓу носителите на полнеж е изменета со немесниот скрининг обезбеден од атомите во слојот. Заемнодејството е приближно логаритамско на краток опсег и од кулом 1 r облик на долг дострел. Монтекарлоскиот дифузиски метод е искористен за да бидат добиени нумерички точни резултати за врзувачките енергии на триони во дводимензионални полупроводници во рамките на ефективното приближување на масата.
Ротон
Во теоретската физика, ротонот е елементарно возбудување, или квазичестичка, забележано во супертечниот хелиум-4 и Бозе-Ајнштајновите кондензати со двополарни заемнодејствија на долг дострел или вртежно-орбитално спојување. Дисперзионата врска на елементарните возбудувања во овој супертечност покажува линиско зголемување од почетокот, но покажува прво максимум, а потоа минимум во енергија како што се зголемува импулсот. Побудувањата со моменти во линискиот регион се наречени фонони; оние со моменти блиску до минимумот се нарекувани ротони. Побудувањата со моменти блиску до максимумот се нарекувани максони.
Поимот „како ротон“ е користен и за предвидените сопствени режими во 3Д метаматеријали со користење на спојување надвор од најблискиот сосед. Набљудувањето на таков „како ротон“ дисперзивен однос бил демонстриран во амбиентални услови и за брановите на акустичен притисок во метаматеријал заснован на канал на звучни фреквенции и за попречни еластични бранови во метаматеријал во микроразмер на ултразвучни фреквенции.
Модели
Првично, спектарот на ротонот бил феноменолошки воведен од Лав Ландау. Во моментов постојат различни модели кои се обидуваат да го објаснат ротонскиот спектар со различни степени на успех и фундаменталност. Условот за кој било модел од овој вид е тој да мора да го објасни не само обликот на самиот спектар, туку и другите поврзани набљудувачи, како што е брзината на звукот и факторот на структурата на супертечниот хелиум-4. Mикробрановата и Бреговата спектроскопија биле спроведени на хелиум за да се проучи спектарот на ротонот.
Бозе-Ајнштајнова кондензација
Бозе-Ајнштајновата кондензација на ротоните е исто така предложена и проучена. Нејзиното прво откривање е пријавено во 2018 година. Под посебни услови, ротонскиот минимум создава кристална цврста структура наречена суперцврста, како што е прикажано во опитите од 2019 година.
Царска куќа
Царска куќа е прв масивен објект изграден во Бања Лука по австроунгарската окупација. Служел за сместување на воената команда и управата на градот. Точниот датум на изградба не е прецизно утврден. Во геодетските карти направени во период од 1880 до 1884 година, нацртана е Царска куќа па се претпоставува дека градењето е направено помеѓу 1879 и 1883 година.
Објектот има приземје и прв спрат готово со идентични одлики. За разлика од повеќето австроунгарски згради, Царска куќа нема подрум. Централно оријентираниот влез се наоѓа од јужната страна.
Царска куќа е заштитено недвижно културно наследство во Република Српска. Во оваа зграда е седиштето на Архивот на Република Српска.
Езерце (Пехчево)
Езерце ― бара и парк односно место за разонода во Пехчево.
Географија и местоположба
Барскиот екосистем Езерце, заедно со паркот, се наоѓа на југоисточната страна на гратчето Пехчево, во долината на Пехчевска Река. Барскиот екосистем Езерце се наоѓа на надморска височина од 1.023 до 1.029 м.
Особини на барата
Во ова природно создадено езерце/бара, има посебен жив свет (водни растенија и животни) кои се важен ресурс за биолошката разновидност. Просторот околу езерото е исполнет со природа, разни автохтони видови на растенија, вклучувајќи и дрвја.
Како место за разонода
Во февруари 2014 година, започнале градежните активности на паркот. Заедно, тогашниот градоначалник на Општина Пехчево, Игор Поповски и тогашниот министер за земјоделие, шумарство и водостопанство, Љупчо Димовски, присуствувале на службеното почнување на изградба. Активностите биле вложување од 3.423.905 денари обезбедени од Агенцијата за финансиска подршка за земјоделието и руралниот развој (АФПРЗ) и Општина Пехчево.
Малин Ауне
Малин Ауне (родена на 4 март 1995 г., во Селбу) е норвешка ракометарка која игра на позицијата десно крило за Вајперс Кристиансанд и за норвешката репрезентација.
Кандани
Раниот живот
Аша Раџкоемар е родена во областа Суринам, која се наоѓа во земјата Суринам, на 8 март 1965 година. Во 1982 година, таа го добила името „Cándani“, што означувало „Месечева светлина“ на јазикот сарнами.
Книжевна кариера
Првата книга на Кандани била објавена во 1990 година. Тоа било збирка поезија во Сарнами со холандски преводи со наслов Ghunghru tut gail/De rinkelband is gebroken [ Англот е скршен].
Таа исто така напишала два романи, Oude onbekenden (2001) и Huis van as (2002), во кои потрагата по индо-суринамскиот идентитет е ставена во историскиот контекст на миграцијата на Хиндусите во Суринам и ремиграцијата во Холандија.
Geef mij het land dat in jou woont (2004) е збирка песни за историјата на Суринам.
„Време за заминување“ беа зборовите што Саја Јасмин Аморес (1965-2021) ги избра за процесот на разделба со животот.Ги спакувала куферите, како што правела често, во живот кој секогаш се вртеше околу нејзината потрага по потекло, идентитет и вистината на приказната.
Личен живот и смрт
Кандани се оженила со Денис ван ден Бош во 1999 година, објавувајќи комеморативна збирка Zal ik terugkeren als je bruid [Ќе дојдам како твоја невеста]. Таа имала една ќерка од претходната врска во Суринам.
Таа била хоспитализирана во 2020 година во Antoni van Leeuwenhoekziekenhuis. Таа починала од рак на 4 август 2021 година во Амстердам.
Пештера Ѓатло
Пештера Ѓатло е пештера која се наоѓа на Коритска висорамнина, под врвот Кобиља глава, Општина Гацко, Република Српска, БиХ. Пештерата Ѓатло претставува подземен објект со најразгранети канали во Република Српска кои се развиени во три нивоа. Каналите се фосилни остатоци од некогашен воден тек. Должината на пештерата е 1.970 метри. Пештерата Ѓатло е под заштита на Републичкиот завод за заштита на културно историското и природното наследство на Република Српска од 2013 година како споменик на природата.
Особености
Пештерата се состои од повеќе канали развиени во различни нивоа кои се меѓусебно споени со вертикални канали. Се издвојуваат: Главен канал или Канал на Антонијо Лазиќ, Скриен канал, I канал со исушени бигрени кади, II канал со бигрени кади, Канал на исушена подземна риека, III канал со бигрени кади, Австриски канал, Централна вертикала и Вертикала на перспектива. Вкупна должина на пештерските канали изнесува 1 970 метриа а вертикалната разлика помеѓу влезот и најниската точка изнесува 111 метри.
Ѓатло е карактеристичен по голем број на бигрени кади, како и акумулативни форми во Каналот на исушената подземна река кој е најдолг канал во целиот систем.
Долна Орjaховица
Долна Орјаховица (Долна Оряховица) е град во Северна Бугарија. Се наоѓа во општината Горна Орјаховица, во Великотрновската Област. Има население од околу 2.696 жители (2022).
Географија
Долна Орјаховица се наоѓа на левиот брег на реката Јантра во непосредна близина на градовите Горна Орјаховица, Љасковец и Велико Трново.
Историја
Долна Орјаховица е наследник на стара населба, која е позната по плодното земјиште и зеленчуковите градини. За прв пат се споменува во османлиски ферман од 1538 година. При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, двајца од Долна Орјаховица доброволно се пријавиле во Македонско-одринското ополчение. Во поново време, многу жители на Долна Орјаховица почнале да се иселуваат во Горна Орјаховица и Велико Трново.
Суџоу
Суџоу (кинески:苏州; пинјин : Sūzhōu) — град кој се наоѓа во југоисточниот дел на покраината Ѓангсу во источна Кина. Градот се наоѓа во долниот тек на реката Јангце, на брегот на езерото Тајху и дел од делтата на реката, околу 100 км северозападно од Шангај. Суџоу е главно стопанско средиште и средиште на трговијата, втор по големина град во покраината, по главниот град Нанѓинг.
Во 2014 година, градот Суџоу ја добил наградата Светски град Ли Куан Ју во 2014 година, која се смета за Нобелова награда за урбанистичко планирање.
Историја
Суџоу, колепката на културата Ву, е еден од најстарите градови во сливот на реката Јангце. Основан е во 514 г.пр.н.е. како Гусу или Ву (престолнина на државата Ву) и неговата 2500-годишна историја е богата со настани. За време на раздобјето на завојуваните држави, тој бил познат како престолнина на Ву, а за време на династијата Ќин бил главен град на покраината Ву Сиан, под името Куаиџи. Времето на династијата Хан е време на неговиот прв процут. Околу 100-тата година бил меѓу десетте најголеми градови во светот.
Во февруари 1130 година, војниците од династијата Ѓин го ограбиле градот, по што следела инвазијата на Монголите (1275 г. ). Во 1367 година, Џу Јуанџанг, основачот на династијата Минг, го освоил градот по десетмесечна опсада и ја уништил кралската палата и наметнал страшни давачки врз отпадничкиот град и истакнатите семејства. И покрај тоа, за време на династиите Минг и Ќинг, Суџоу останал културно средиште со голема економска моќ, а воедно бил и најголемиот град во светот без статус на главен град. Повеќето од приватните градини во градот биле изградени во тоа време.
Во средината на 19 век, Тајпиншкото востание довело до губење на регионалното стопанско водство во корист на новосоздаденото пристаниште Шангај. Исто така, каналскиот сообраќај бил маргинализиран поради развојот на железницата. Сепак, забавувањето на стопанскиот развој на градот имало благотворно влијание наспроти индустрискиот бум во 20 век и немал големи оштетувања на спомениците; особено се зачувани класичните градини во Суџоу, познати низ целиот свет. За жал, многу од нив биле уништени за време на јапонската инвазија во 1938 година, но во раните 1950-ти години тие беа главно обновени.
На крајот на илјадалетието, поради брзиот стопански развој ширум Кина, имало многу прашања за заштитата на спомениците и природната средина, но туристичките атракции на градот останале недопрени.
Знаменитости
Градот е познат по своите камени мостови, пагоди и внимателно направени градини од времето на династијата Сунг (960 - 1279), благодарение на што станал главна туристичка атракција. Класичните градини во Сужоу се група од девет градини во градот кои се запишани на списокот на светско наследство на УНЕСКО во Азија, бидејќи ги вклучуваат „главните одлики на класичните кинески градини со изграден крајолик кој подражава природна сценографија на камења, ридови и реки со стратешки поставени павилјони и пагоди, а со тоа и „со својот беспрекорен дизајн, тие ја одразуваат длабоката метафизичка важност на природната убавина во кинеската култура“. Затоа Суџоу често се нарекува „Венеција на Истокот“ или „Венеција на Кина“. Во Суџоу исто така се наоѓа и светското наследство Големиот Канал, односно две заштитени места: патот Пингџијанг и улицата Шантанг, во кои има десет стари камени градски порти и над 20 камени мостови преку 24 канали.
Од храмовите зачувани се:
„Капијата на Истокот“ (东方之门 Dōng fāng zhī mén ) е облакодер висок 301,8 m на западниот брег на езерото Ѓинѓи од 2016 година.
Управа
Средиштетот на градот Суџоу, т.н. „Стар град“ одговара на округот Гусу, додека индустрискиот парк Суџоу (SIP) е на исток и зоната за развој на новата технологија Суџоу (Нов Округ Суџоу, SND) е западно од центарот. Суџоу е еден од најуспешните градови во Кина благодарение на растот на нејзините сателитски градови како што се: Куншан, Тајканг, Чангшу и Џанѓаганг, кои ѝ припаѓаат на префектурата Суџоу.
Население
Според пописот од 2010 година, Суџоу имал 4.074.000 жители, со население од претежно Кинези Хан и странски доселеници, главно Корејци (0,44%). Службен јазик е стандардниот мандарински кинески, иако многумина зборуваат и локален дијалект познат како суџоунески, член на јазичното семејството ву. Населението на градот пораснало со невидена стапка од 6,5% помеѓу 2000 и 2014 година, што е највисока меѓу градовите со повеќе од 5 милиони луѓе.
Стопанство
Суџоу бил важно средиште на кинеската индустрија за свила и го задржал тој статус до ден-денес. Градот е дел од економската област на делтата Јангце. Новата област Суџоу (SND) била основана во ноември 1992 година, а до 2007 година веќе имала над 13 милијарди американски долари ($) странски инвестиции. БДП по глава на жител на градот во 2006 година изнесувал 79.406 元 (околу 10.087 американски долари), со што Суџоу бил петти од 669 кинески градови. Денес, над 40 големи компании (од групацијата Fortune 500) работат во Суџоу НД.
Дрјаново
Дрјаново (Дряново) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Дрјаново во Габровската Област. Има население од околу 7.069 жители (2022).
Географија и местоположба
Се наоѓа меѓу прекрасните и заоблени ридови на Централниот Предбалкан на 21 км од регионалниот центар Габрово и на 24 км од Велико Трново.
Историја
Во областа се откриени најстарите траги на живот на Балканскиот Полуостров, докази за човечко присуство од палеолитот се откриени во пештерата „Бачо Киро“ кај Дрјановскиот манастир, сместена во долината на реката Андака. Таму се откриени бројни реликвии од антички села, тврдини, столбови со натписи и орнаменти од тракиско и римско време (тврдини Боруна и Дискодуратера).
Како и сите балканџиски планински населби, Дрјаново го достигна својот врв во времето на бугарската национална преродба. Ѕидарите и копаничарите ја рашириле славата на градот низ цела Бугарија и далеку во Отоманската Империја. Во 1883 година бил прогласен за град.
Дрјаново понекогаш се нарекува „град на стогодишници“ поради здравите климатски услови кои го продолжуваат животот на луѓето. Градот е познат и како родно место на познатиот бугарски архитект Кољу Фичето.
Хорологија
Хорологија (од грчкиот збор, khōros, „место, простор“; и  , -logia) може да значи
Во географијата, поимот првпат бил употребен од Страбон. Во дваесеттиот век, Ричард Хартшорн повторно работел на тој поим. Поимот бил популаризиран од Фердинанд фон Рихтофен.
Предбалкан
Предбалканот (Предбалкан) го претставува северниот ридски и нископланински појас на Старопланинската (балканска) зона и е средна врска помеѓу Дунавската Рамнина на север и вистинскиот планински дел од Старопланинската (балканска) зона на југ. Зафаќа површина од 14.389,8 km², просечната надморска височина е 364 m, а максималната височина во Васиљовската Планина и Васиљов врв (1490 m).
Географска местоположба
Предбалканот се наоѓа помеѓу Дунавската Рамнина на север и Стара Планина на југ, на запад се протега до реката Бели Тимок (десна притока на Тимок) во Србија, а на исток допира до сливот од двете составни реки на Камчија - Гољама Камчија и Луда Камчија. Површината на предбалканот е 14.389,8 km², а должината е околу 460 km. Неговата ширина варира од 20–30 km во западниот и источниот дел до 50–60 km во средниот дел.
Се протега на територијата на делови од 11 бугарски области - Видинска, Монтанска, Врачанска, Софиска, Ловешка, Габровска, Великотрновска, Сливенска, Трговишка, Шуменска и Варненска.
Сухиндол
Сухиндол (Сухиндол) — гратче во Северна Бугарија, административен центар на општината Сухиндол во Великотрновската Област. Има население од околу 1.835 жители (2022).
Географија и местоположба
Сухиндол се наоѓа на 14 километри источно од Павликени, 50 километри југоисточно од регионалниот центар Велико Трново и 35 километри југозападно од Севлиево. Гратчето се наоѓа во источното подножје на висорамнината Деветашко плато.
Историја
Според археолозите од Регионалниот музеј во Велико Трново, знаците на човечко населување во областа на денешното гратче датираат од неолитот (нов камен) - околу. 6000 години п.н.е. Тие имаат датирани остатоци од живеалишта, заробени извори, керамички фрагменти, накит, предмети за домаќинството (чекани, инструменти за обработка на дрво и чинии) и има докази за населување и активност низ вековите. Според археологот Полихрони Сирку кој го посетил градот во 1878 година, во близина постоело богато римско село. Народните приказни кажуваат дека градот е антички, но неговата старост не е со сигурност утврдена. Во месноста „Селце“ има остатоци од населба која датира од 2 век. Античкото име на Сухиндол било „Сеундал“. Во месноста „Драчево“ постоела средновековна тврдина позната како „Дирица“. Сухиндол постои како град повеќе од еден век.
Добрата позиција на Сухиндол во средината на Дунавската Рамнина создава одлични услови за одгледување винско грозје. Локалната задруга „Г’мза“ е позната по производство на вина од локалната лоза со истото име. Покрај тоа, винарите од Сухиндол изработуваат Мерло и Каберне Совињон, како и локална сорта „Димјат“. Во гратчето има Лозарска задруга основана во 1901 година.
Трjaвна
Трjaвна (Трявна) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Трjaвна во Габровската Област. Има население од околу 8.462 жители (2022).
Географија и местоположба
Градот се наоѓа во долината на Тревненска Река, во северното подножје на Тревненска Планина дел од Стара Планина, на 20 километри источно од регионалниот центар Габрово, 226 километри од главниот град Софија.
Историја
Првите веродостојни податоци за постоењето на Трјавна се пронајдени во османлиските даночни регистри, каде што името на Трјавна првпат се споменува во 1565 година. Во годините на османлиската власт, жителите имале должност да го чуваат патот низ Балканот до Одрин и Цариград. За возврат, тие ја уживаа привилегијата да не плаќаат одредени даноци и да не дозволуваат Турците да се населат во населбата. Духовната слобода освоена на овој начин придонесува за понатамошен развој на градот.
Во текот на 18-19 век, Трјавна станала економски и културен центар на регионот. Тревненските мајстори главно биле активни во областа на градежништвото, резбарството и сликарството. Така се родила, развила и процветала најстарата преродбеничка уметничка школа во бугарските земји — Тревненската школа. Се градиле куќи, училишта и цркви, мајстори и копаничари создавале свои еснафски здруженија и го потврдувале влијанието на уметничката Тревненска школа.
Во 19 век тука се родени револуционерот Ангел К’нчев и поетот Пенчо Славејков.
Дрјановски манастир
Дрјановскиот манастир „Свети Архангел Михаил“ (Дряновски манастир „Свети Архангел Михаил“) — функционален машки православен манастир во Великотрновската епархија, сместен во близината на градот Дрјаново во Северна Бугарија.
Се наоѓа на 5 километри југозападно од градот Дрјаново и на 15 километри од регионалниот центар Габрово. До него води асфалтиран пат. Го опслужува железничката станица „Бачо Киро“ на главната железничка линија Русе - Момчилград. Околината на манастирот е прогласена за природно заштитено подрачје.
Манастирот бил подигнат во 12 век, за време на Второто бугарско царство и бил посветен на Архангел Михаил. Двапати бил изгорен и ограбен за време на османлиското владеење. Манастирот бил обновен на сегашното место во 1845 година. Тоа било место на неколку тешки битки за време на Априлското востание во 1876 година.
Стари град Добор (Модрича)
Добор е средновековен град во Република Српска бил кренат покрај левиот брег на реката Босна на околу 4 km од Модрича. Бил сограден во 14 век. Тој е национален споменик на Босна и Херцеговина.
Историја
По крунисување на Зигмунд Луксембуршки во 1387 година на унгарскиотм двор доаѓа до пресметка со политичките противници, меѓу који биле и браќата Хорват, кои ги помагал Стефан Твртко. Поради тоа во периодот меѓу 1387 и 1394 година браќа Хорват се засолниле во Добор, откаде му давале отпор на Зигмунд. Во 1394 година Зигмунд провалува во Босну ги фаќа браќата и ги спалува во градот Добор. Се смета дека градот го соградил Иваниш Хорват меѓу 1387 и 1388 година.
Незадоволство со владеење на кралевите, благородниците за кеал на Босна го избрале Стефан Твртко Втори, што предизвикало бес кај Зигмунда. Во војна кај Добор на есен 1408 година босанската војска била поразена, а по наредба на унгарскиот крал биле убиени 179 босански благородници.
Следен важен настан е во ноември 1449 година, кога во Добор Стефан Томаш склучува договор со с мачвански бан Иваном од Короѓа против Турци. По паѓање на Босна 1463 година, па до 1536 година Добор бил под власта на благородничката луча Бериславиќ, потоа бил освоен од страна на Турците.
Архитектура
Градот е примје за добро сочувана архитектура на доцниот среден век. Јадрото на градот го сочинуваат двете кули, кои затвораат помал простор со димензии16х8 m. Поголемиот дел од сочуваните делови потекнува од 15 век. Едната кула била соградена во време кога се користеле топовите и има форма на неправилен ваљак со висина од 20 m, а втората кула има карактеристична форма на свртена латинична буква „Д”, со височина 19,5 m.
Даница Ѓуровиќ
Даница Ѓуровиќ (1925 - 2001), понекогаш нарекувана Дања, била црногорска сликарка.
Родена во Цетиње, Ѓуровиќ најпрво се школувала на Академијата за применети уметности на Универзитетот во Загреб, на уметничкото училиште во Херцег Нови и на Педагошката академија во Никшиќ ; нејзината прва кариера била учителка. Посетувала часови по сликарство во ателјето на Министерството за култура во Цетиње, а подоцна работела со Мило Милуновиќ во неговото ателје. Милуновиќ влијаел на нејзиниот ран избор на теми, како што се мртвите природи, но набрзо таа се преселила во стилски поекспресионистички правец. Оваа фаза завршила со натамошен пресврт кон апстракција, во која препознатливите форми се поедноставуваат и преуредуваат. Таа се вратила на раните теми во нејзиното подоцнежно сликарство. Ѓуровиќ е застапена во колекцијата на Музејот на уметност на Црна Гора. Починала во Подгорица во 2001 година
Анастас Јовановиќ
Анастас Јовановиќ (Анастас Јовановић, Анастас Йованович 1817 – 1 ноември 1899) бил српски уметник, прв српски литограф и еден од првите српски и светски фотографи.
Биографија
Анастас Јовановиќ е роден во 1817 година во Враца, тогаш сè уште во Османлиската империја, а денешна Бугарија. Неговиот татко Јован се занимавал со трговија. Откако стекнал основно училиште се преселил во Србија. Во 1832 година започнала со работа во Белград, Државната штампарија. Анастас од самиот почеток се интересирал и го привлекувало се што се случувало таму. Прво започанл да го учи терзискиот занает, а потоа бил примен во Кнежевско-српската типографија, каде работел како словолиец.
Аленка Герловиќ
Аленка Герлович (17 септември 1919 – 9 декември 2010 година) била словенечка сликарка.
Герловиќ е родена во Љубљана во 1919 година. Студирала уметност на Академијата за ликовни уметности во Загреб. За време на Втората светска војна се приклучила на партизаните. Починала во Љубљана во декември 2010 година
Таа ја добила наградата Левстик во 1968 година за нејзината книга Likovni pouk otrok (Уметнички часови за деца).
Герловиќ го посетува Охрид, Струга и Скопје во периодот 1953-1957 година. Во  нејзините рани македонски цртежи најчесто е избран мотивот на лица и фигури на жени и деца. Често се посветувала на македонската носија. Академско зацртаниот ликовен принцип на цртежот подоцна го заменила со јасен, конструктивен линиски цртеж и преминала на урбана стилизација и апстракција.
Таа ја добила наградата на Фондацијата Прешерен во 1981 година за нејзините уметнички достигнувања.
Наводи
https://www.artlexicon.mk/foreign-painters-in-macedonia-mk/gerlovic-alenka/?lang=mk
Бјорг Ламбрехт
Бјорг Ламбрехт (Bjorg Lambrecht; — ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој возел за UCI World Tour екипата.
Во август 2018 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2018. Починал на 5 август 2019 година при пад во бетонски канал при третата етапа на Трката околу Полска 2019.
Ран живот и семејство
Ламбрехт живеел во белгискиот град Кнеселаре, сместен помеѓу Брухе и Гент. Се родил во семејството на Курт и Анје Ламбрехт и имал сестра, Брит.
Кариера
Во 2015 година, Ламбрехт станал национален јуниорски првак, претекнувајќи ги Глен ван Нуфелен и Стејн Голертс, кои завршиле втор и трет, соодветно.
Во 2016 година предизвикал изненадување кога ја освоил воведната етапа на Ронд де л’Изар. На завршната етапа бил испратен во погрешна насока од страна на организаторите на трката. Жирито ја признало грешката и така Ламбрехт станал трет Белгиец, кој ја освоил трката по Јаник Ејсен (2010) и Луј Вервеке (2014). Две недели подоцна, Ламбрехт учествувал на Гран при Присниц Спа со белгискиот состав. Тука успеал да го освои последниот круг, со завршница на калдрмата во Јесеник, со водство од неколку секунди.
На почетокот на 2017 година, ја освоил трката Лиеж-Бастоњ-Лиеж под 23 години поразувајќи ги другите тројца членови на бегството во спринт. Подоцна, истата година завршил петти на трката Флеш Арденес, втор во завршниот пласман на Ронд де л’Изар, осми на Трката Јура, освоил етапа и завршниот пласман на Гран при Присниц Спа и завршил втор во генералните пласмани на Тур де Савоја Мон-Блан, Џиро дела Вале д’Аоста и Тур де л’Авенир.
Смрт
Ламбрехт паднал во бетонски канал при третата етапа на Трката околу Полска 2019. Причината за падот е непозната и немало вклученост на други возачи. Бил однесен во болница во Рибник со амбулантно возило, но починал при операцијата. Од почит кон Ламбрехт, четвртата етапа на трката била неутрализирана, дозволувајќи им на возачите да му оддадат чест. Останатите членови на екипата ја предводеле главната група во првиот дел на трката до 48. километар, каде Ламбрехт паднал претходниот ден, каде групата застанала и бил одржан молк. На 7 август 2019 година, докторот на екипата, Мартен Мејрхеге, изјавил во изјава за печатот дека смртта на Ламбрехт била предизвика од „големо кинење на неговиот црн дроб што предизвикало внатрешно крвавење и срцев удар“.
Ламбрехт бил погребан на 13 август 2019 година во црквата во неговиот роден град Кнеселаре. Стотици присуствувале на погрегот, вклучувајќи многумина поранешни колеги од, а некои од нив го носеле ковчегот до црквата. На 11 август била одржана една минута молк пред Европското друмско првенство 2019 во чест на Ламбрехт. На 25 август била одржана уште една минута молк пред втората етапа на Вуелта а Еспања, прва голема трка на која Ламбрехт требало да настапи.
B-појас (НАТО)
НАТО B-појас — застарена предназнака доделена на радиочестотите од 250 до 500 MHz (пандан на бранови должини помеѓу 1,20 и 0,60 метри) за време на периодот на студента војна. Од 1992 година, честотите и нивната намена е во линија на Договорот за заеднички военоцивилни честоти на НАТО. Сепак, овој систем сè уште се користи со цел распознавање на воениот радиоспектар, пр. планирање на управување со кризи, вежби, обука, електроничко војување или воени зафати.
C-појас (НАТО)
НАТО C-појас — застарена предназнака доделена на радиочестотите од 500 до 1.000 MHz (пандан на бранови должини помеѓу 0,60 и 0,30 метри) за време на периодот на студента војна. Од 1992 година, честотите и нивната намена е во линија на Договорот за заеднички военоцивилни честоти на НАТО. Сепак, овој систем сè уште се користи со цел распознавање на воениот радиоспектар, пр. планирање на управување со кризи, вежби, обука, електроничко војување или воени зафати.
Африканско првенство во ракомет за мажи 2016
Африканско првенство во ракомет за мажи 2014 — 22-то Африканско првенство во ракомет за мажи кое се одржало во градот Каиро во Египет, во периодот од 21 јануари до 30 јануари. Вкупно учествувале 12 репрезентации. Египет победил на турнирот.
Првенството од страна на Меѓународната ракометна федерација било прифатено како квалификациски турнир за Светско првенство кое се одржало во Франција, во 2017 година и Летните олимписки игри во Рио во 2016 година.
Судии
На турнирот настапиле седум судиски двојки.
Прва фаза
Ждрепката се одвила на 23 октомври 2015 година.
Сите натпревари се одиграни по Средноевропско време UTC+2.
A-појас (НАТО)
НАТО А-појас — застарена предназнака доделена на радиочестотите од 0 до 250 MHz (пандан на бранови должини над 1,2 метри) за време на периодот на студента војна. Од 1992 година, честотите и нивната намена е во линија на Договорот за заеднички военоцивилни честоти на НАТО. Сепак, овој систем сè уште се користи со цел распознавање на воениот радиоспектар, пр. планирање на управување со кризи, вежби, обука, електроничко војување или воени зафати.
Наталија Гипиус
Биографија
Наталија Александровна Гипиус е родена во 1905 година во Санкт Петербург во семејство со долги традиции во уметноста. Нејзината тетка била познатата поетеса Зинаида Гипиус, а нејзината друга тетка исто така била сликарка и студирала кај Илја Репин.
Во 1937 година станала член на Сојузот на уметници во Москва.
Почнувајќи од 1950-тите и преку 1970-тите, таа се фокусирала на нејзината сакана Москва и ја прикажа старата Москва, Московјаните и зградата на Нова Москва. Таа потоа станува членка на групата урбани уметници „Москва низ прозорците на автобусот“, активна во Москва од 1965 до 1985 година. Нејзините живи темпери со нивната речиси празнична перцепција на животот делуваат како огледало на времето. Московските сцени се снимки направени во обид да се долови моментот на убавината на градскиот живот. Нејзината спонтана уметност го открива сето она што на еден случаен минувач би можело да му недостига, сето она што обичните граѓани често се премногу зафатени за да го забележат. Делата на Гипиус се навистина оригинални меѓу нејзините современици, што ја прави нејзината уметност уште поизолирана и поскапоцена за светот.
Даина Дагнија
Даина Дагнија ( Daina Dagnija  ) (15 март 1937 – 4 декември 2019 година) бил латвиски сликар, текстилен уметник и учител. Таа била значајна личност во контекст и на летонската и на светската визуелна уметност, бидејќи уметникот помина дел од својот креативен живот во САД.
Биографија
Дајна Дагнија била родена во семејство на латвиски воен офицер, во 1944 година побегнала прво во Германија, а подоцна се преселила во САД. Даина Дагнија ги научила основите на визуелната уметност во Уметничката студентска лига на Њујорк (Њу Јорк, САД, 1954–1956). Студирала на Факултетот за уметности и занаети (сега Колеџ за креативни студии, Детроит, САД, 1956–1959), Институтот Шаунар (сега Калифорниски институт за уметности, Лос Анџелес, САД, 1960 година). Уметникот предавал ликовна педагогија на Уметничкото училиште (Демарест, САД, 1995–2001). Член на Сојузот на уметници на Латвија од 1996 година.
H-појас (НАТО)
НАТО H-појас — застарена предназнака доделена на радиочестотите од 6.000 до 8.000 MHz (пандан на бранови должини помеѓу 5 до 3,75 центиметри) за време на периодот на студента војна. Од 1992 година, честотите и нивната намена е во линија на Договорот за заеднички военоцивилни честоти на НАТО. Сепак, овој систем сè уште се користи со цел распознавање на воениот радиоспектар, пр. планирање на управување со кризи, вежби, обука, електроничко војување или воени зафати.
Даина Дагнија
Биографија
Од 1968 година, Даина Дагнија учествувала на изложби со свои креативни дела: во САД, Латвија, Литванија, Мароко, Канада. Во Латвија, најважните изложби на уметникот се одржаа во Латвискиот национален музеј на уметноста (2004 година, каталог), музејот на градот Јурмала (2012) и уметничкиот центар Даугавпилс Марк Ротко (2015 година, каталог). Во 2001 година се вратила да живее во Латвија. Таа починала на 4 декември 2019 година на 82-годишна возраст.
Уметничка кариера
И во сликите и во цртежите на Дагнија центарот е личност во различни животни настани и врски. Во монохроматските цртежи пораката е директна и блиска до реализмот. Сликите се карактеризираат со моделирање на рамни форми, интензивни обоени предмети, остри контури, кои го одгласуваат правецот на поп-артот во нивните надворешни одлики. Сликите на Дагнија директно или индиректно ги изразуваат искуствата на уметникот, истовремено стремејќи се кон универзалното. Таа посветила многу работа на темата Летонија и летонскиот народ. Таа создала обемни сликарски циклуси („Жена и крава“, „Критушаис“). Изработила сликарски текстилни колажи со оригинален лик на позадината на нереално опкружување. Таа, исто така, се свртела кон монументалната уметност (фреско сликарство во болницата Берген Пајнс во Парамус, Њу Џерси).
Во 1974 година, Дагнија ја добила наградата на фондот Генерал Карлис Гоперс за серијата слики во голем формат „Латвиски живот“. Таа повеќепати ја добивала државната стипендија на Њу Џерси за сликарство: во 1980 година за серијата од три слики во голем формат „Враќање во детството“, во 1985 година за завршување на серијата слики „Жена и крава“. Живеејќи во Соединетите Американски Држави, Дагнија сликаше претежно социјални коментари и политички дела. Подоцна, и во Латвија,нејзините теми вкоренети во митот и колективната свест-тие се однесуваат на концептите за космологија, духовност
и моќта на природата.
Даина Дагнија целиот свој живот ѝ го посветила на уметноста. Во 2018 година, кога „MuseumLV“ ја отворила својата лична изложба „Живот за уметност. Уметност за живот“, уметницата рече дека и на 81-годишна возраст сè уште сликала речиси секој ден.
Избрани дела
Фигуративни слики:
Слики:
D-појас (НАТО)
НАТО D-појас — застарена предназнака доделена на радиочестотите од 1.000 до 2.000 MHz (пандан на бранови должини помеѓу 30 до 15 центиметри) за време на периодот на студента војна. Од 1992 година, честотите и нивната намена е во линија на Договорот за заеднички военоцивилни честоти на НАТО. Сепак, овој систем сè уште се користи со цел распознавање на воениот радиоспектар, пр. планирање на управување со кризи, вежби, обука, електроничко војување или воени зафати.
J-појас (НАТО)
НАТО J-појас — застарена предназнака доделена на радиочестотите од 10 до 20 GHz (пандан на бранови должини помеѓу 3 до 1,5 центиметри) за време на периодот на студента војна. Од 1992 година, честотите и нивната намена е во линија на Договорот за заеднички военоцивилни честоти на НАТО. Сепак, овој систем сè уште се користи со цел распознавање на воениот радиоспектар, пр. планирање на управување со кризи, вежби, обука, електроничко војување или воени зафати.
G-појас (НАТО)
НАТО G-појас — застарена предназнака доделена на радиочестотите од 4.000 до 6.000 MHz (пандан на бранови должини помеѓу 7,5 до 5 центиметри) за време на периодот на студента војна. Од 1992 година, честотите и нивната намена е во линија на Договорот за заеднички военоцивилни честоти на НАТО. Сепак, овој систем сè уште се користи со цел распознавање на воениот радиоспектар, пр. планирање на управување со кризи, вежби, обука, електроничко војување или воени зафати.
L-појас (НАТО)
НАТО L-појас — застарена предназнака доделена на радиочестотите од 40 до 60 GHz (пандан на бранови должини помеѓу 7,5 до 5 милиметри) за време на периодот на студента војна. Од 1992 година, честотите и нивната намена е во линија на Договорот за заеднички военоцивилни честоти на НАТО. Сепак, овој систем сè уште се користи со цел распознавање на воениот радиоспектар, пр. планирање на управување со кризи, вежби, обука, електроничко војување или воени зафати.
I-појас (НАТО)
НАТО I-појас — застарена предназнака доделена на радиочестотите од 8.000 до 10.000 MHz (пандан на бранови должини помеѓу 3,75 до 3 центиметри) за време на периодот на студента војна. Од 1992 година, честотите и нивната намена е во линија на Договорот за заеднички военоцивилни честоти на НАТО. Сепак, овој систем сè уште се користи со цел распознавање на воениот радиоспектар, пр. планирање на управување со кризи, вежби, обука, електроничко војување или воени зафати.