cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Јувентус
Основање
Прв претседател на клубот бил Еугенио Канфари (братот на Енрико). Тие двајцата заедно играле претходно и за друга екипа од Торино, Пјаца Д'Арми. Јувентус го променил своето име во 1899 година (претходно се викал Augusta Tourinorum) и првите дресови им биле во розова и црна боја, која во Италија е позната како Росанеро.
Јувентус е третиот најстар италијански фудбалски клуб, после Џенова (основан во 1893) и Удинезе (во 1896), иако во Џенова фудбалот започнал да се игра исто кога и во Торино во 1897 година.
Првото Скудето
Промената на дресовите во црно-бели им донело среќа на Јувентус веќе две години подоцна кога во 1905 година, Јуве ја освојува првата шампионска титула во домашното првенство, по финалните двобои со Џенова и Милан. Меѓутоа после оваа радост Јувентус не успеал да го повтори овој успех сè до 1926 година, а во тој период во Италија доминирале екипите на Про Верчели, Милан Интер и Казале.
Почетокот на ерата на Ањели
Од сезоната 1930-1931 па сè до 1934-1935 клубот успеал да освои рекордни 5 титули по ред, од кој четири со тренерот Карло Каркано. Во оваа трофејна екипа на Јувентус имало голем број на славни играчи како: Раимундо Орси, Лујџи Бертолини, Џовани Ферари, Луис Монти и други. Тие успеале да стигнат и до полуфиналето на Митропа купот (Во тоа време еден од главните европски турнири. Во превод овој куп го носи името Куп на Средноевропските земји и на него учествувале само клубови од тој дел на континентот) каде биле поразени од подоцнежниот првак, екипата на Славија од Прага.
Во текот на 1933 година Јувентус се преселил на нивниот прв вистински стадион - Стадион Бенито Мусолини. Овој стадион бил изграден истата година за потребите на Светското првенство 1934 година и имал капацитет од 65.000 седишта. Името го добива по Бенито Мусолини, (впрочем, како и сите други стадиони низ Италија во тоа време) тогашниот водич на фашистичка Италија. На 14 јуни 1935 починал Едоардо Ањели, што многу влијаело врз резултатите на клубот, па дури и многу играчи го напуштиле Јувентус во тој период. По смртта на Едоардо, на чело на екипата застанал Џани Ањели, а во 1953 година тој ја напуштил функцијата претседател на Јувентус па на неговото место дошол неговиот брат Умберто.
Во моментов на чело на Јувентус се наследниците на семејството Ањели (синовите од сестрите на Умберто и Џани), Андреја Ањели кој е мометален сопственик и претседател и неговиот прв братучед Џон Елкан. Така, семејството Ањели го води овој клуб до ден-денес.
Период на лигашка доминација
Јувентус никако неуспевал да го пронајде рецептот за освојување на титули во доцните 1930-ти и воените 1940-ти години (сè додека првенството не било прекинато за три години 1943-1946), па во тој период најдобар резултат им бил само едно второ место завршувајќи зад Амброзијана-Интер во 1937-1938. По завршувањето на Втората светска војна клубот го променил името на стадионот во Олимпико кога на позицијата претседател дошол Џани Ањели.
Јувентус освоил две скудета во сезоните 1949-1950 и 1951-1952 од кој првата под водство на англичанецот Џеси Карвер додека втората шампионска сезона тој ја започнал, но потоа го напуштил клубот.
Откако уследил нов период на сушни сезони, во 1957 година клубот ги довел велшанецот Џон Чарлс и италијанецот со аргентинско потекло Омар Сивори како помош за Џампјеро Бониперти кој бил тука уште од 1946 година. Овој потег на клубот се испоставил како одличен затоа што токму оваа напаѓачка тројка, позната како трио маџико, ќе стане една од најубиствените во историјата на клубот. Со нив Јувентус дошол до уште две титули во Серија А и тоа во сезоните 1957-1958 и 1959-1960. Интересно е тоа што и во двете сезони Фјорентина завршувала како втора. Во сезоната 1959-1960, Јувентус за првпат во својата историја ја освоил двојната круна после освојувањето и на италијанскиот куп. Следната титула која дошла на Олимпико во 1958 била десетта во историјата на клубот па така ‘’Старата Дама’’ станува првиот клуб во Италија со 10 титули во државното првенство. Како награда клубот добива златна ѕвезда (Stella d'Oro al Merito Sportivo) за спортски достигнувања на својот дрес. Омар Сивори истата година ја добил наградата за Европски фудбалер на годината, со што станал првиот играч на Јувентус кој ја добил оваа престижна награда.
Во текот на 70-тите години на 20 век Јувентус станал вистинска велесила во Серија А која ги меле противниците. Клубот го освоил скудетото во пет сезони во текот на оваа декада, a до првите две титули во сезоните 1971-1972, 1972-1973 ги водел чехот Честмир Вицпалек, кои и самиот играл една сезона за Јувентус на позицијата десно крило (1946-1947). Била створена силна екипа со легендарниот капитен Гаетано Ширеја, потоа Роберто Бетега, Фабио Капело и бразилецот Жозе Алфантини, кој моментално е трет стрелец во историјата на Серија А. Исто така од тоа време многу популарен играч бил и Франко Каузио, а популарноста му била толкава што клубот за првпат дозволил некој играч да настапува со долга коса. На играчите им била осигурена официјална облека (кроена кај најпознатиот кројач во државата) и биле натерани да ги завршат започнатите студии. Поголемиот дел од тие играчи останале со Јувентус до крајот на играчката кариера и по завршувањето на истата имале осигурено добро работно место во клубот или во Фиат. Со доаѓањето на Џовани Трапатони (најуспешниот тренер во историјата на клубот) на тренерската функција во 1976 година, клубот освоил две скудета кон крајот на 70-тите во сезоните 1976-1977 и 1977-1978 и уште 4 во текот на 1980-тите во сезоните 1980-1981, 1981-1982, 1983-1984 и 1985-1986.
Успесите на европската сцена
Во ерата на Трапатони клубот ги достигнува најголемите успеси во 1980-тите, кога тие одлично ја започнале декадата со освојувањето на лигашката титула на трипати до 1984 година. Ова значеше дека Јувентус ја освоил својата 20-та титула во италијанската лига, и им било дозволено да додадат втора златна ѕвезда на нивните дресови, со што станаа единствениот италијански клуб со овакво достигнување. Паоло Роси бил именуван за Европски фудбалер на годината по историскиот придонес за Италија во освојувањето на титулата на Светското првенство 1982, каде што тој исто така бил именуван и за најдобар играч на турнирот.
Французинот Мишел Платини исто така бил награден со признанието за Европски фудбалер на годината, и тоа трипати по ред, во 1983, 1984 и 1985 година, што претставува рекорд. Така Јувентус е единствениот клуб кој може да се пофали со тоа што негови играчи ја освојувале наградата за најдобри во Европа во четири последователни години едноподруго. Платини го постигнал победоносниот гол во финалето на Европскиот куп 1985 против Ливерпул, но ова било нарушено со трагедијата која го променила европскиот фудбал. Таа година, Јувентус станал првиот клуб во историјата на европскиот фудбал кој успеал да ги обедини сите три главни Европски титули. По триумфот на Интерконтиненталниот куп, клубот, стана првиот во историјата, но и остана единствениот во светот во моментов, кој ги има освоено сите можни конфедерациски титули.
Со исклучок на титулата освоена во италијанското првенство во сезоната 1985-1986, остатокот од 1980-тите не биле многу успешни за клубот. Тие требало да се соочат со одличниот Наполи на Диего Марадона (кој во тоа време бил еден од најдобрите клубови во Италија) и двата милански клубови, Милан и Интер, во борбата за првенството. Во 1990 година, Јувентус се преселил во својот нов дом, Стадионот Деле Алпи, кој бил изграден за потребите на Светското првенство 1990.
Ерата на Липи и успесите во 1990-тите
Во 1994 година за нов тренер на Јувентус бил назначен Марчело Липи. Уште во неговата прва сезона со Јувентус, тој им донел голема радост на навивачите враќајќи го насловот во Серија А во Торино после 9 цели сезони. Меѓу играчите кој имале најголем придонес за освојување на трофејот биле: новото засилување од Наполи, Чиро Ферара, потоа напаѓачите Роберто Баџо и Џанлука Вијали како и младиот Алесандро Дел Пјеро, кој со игрите во оваа сезона им дал право на навивачите да веруваат дека тој ќе биде наследникот на Баџо во годините што доаѓааат.
Во следната сезона, Јувентус завршил втор во првенството, но затоа пак играл во финалето на Лигата на Шампионите (кое тогаш се одиграло во Рим), каде ја поразиле екипата на Ајакс од Холандија и ја освоил својата втора титула првак на Европа во историјата на клубот. Победникот бил решен на пенали откако по 120 минути игра резултат бил нерешен 1-1. Фабрицио Раванели го донел Јувентус во водство во 12-тата минута од натпреварот, за потоа најдобриот стрелец за таа кампања во натпреварувањето Јари Литманен да израмни на 1-1, па пеналите го одлучиле натпреварот. Во четвртата серија во рулетот Владимир Југовиќ постигнал гол и така Јувентус на крајот славел со 4-2 на пенали. Наредната сезона Јувентус како првак на Европа настапил на Интерконтиненталниот куп против аргентинската Ривер Плата. Натпреварот завршил со резултат 1-0 за Јувентус, а стрелец на единствениот гол бил Алесандро Дел Пјеро.
По освојувањето на Лигата на Шампионите и Интерконтиненталниот куп во Јувентус пристигнале нови познати и квалитетни фудбалери како: Кристијан Виери, Зинедин Зидан, Филипо Инзаги и Едгар Давидс. Јувентус и во следните две сезони стигнал до финалето во Лигата на Шампионите и бил најблиску до одбраната на титулата која никој не ја одбранил (откако натпреварувањето се вика под ова име). Во тие финалиња биле поразени од Борусија Дортмунд со 3-1, а потоа и од Реал Мадрид со 1-0.
Доцните 90-ти години ги одбележиле големите соперништва на клубот со Интер и Рома. Тогашниот тренер на Рома, Зденек Земан во јавноста изнел приказна дека докторите на Јувентус во периодот од 1993 до 1998 им давале недозволени супстанци т.н. допинг на играчите. Сепак, после големата прашина која се кренала и две судења, Јувентус испаднал невин и чист во сите парници пред Меѓународниот суд во Лозана. Ниту една илегална супстанца не била пронајдена во телото на играчите на Јувентус. На крајот испаднало дека Земан кој е познат по тоа дека е во лоши односи кон Јувентус, сам ја измислил приказната во немоќ неговата екипа да направи позначаен успех покрај Бјанконерите. Меѓу навивачите на Јувентус, Зденек Земан е еден од најомразените луѓе на светот по бројните неосновани напади и тврдења против нивниот клуб, а исто така страшно многу го навлекол нивниот гнев кога во една спортска емисија изјавил дека Јувентус според него треба да има некаде околу 20-тина наслови.
Липи го напуштил клубот во 1999 година и отишол во лутиот соперник Интер, а нов тренер на Јувентус станал Карло Анчелоти. во сезоната 1999-2000 Јувентус го загубил насловот во Серија А во последното коло од Лацио, откако биле поразени со 1-0 од Перуџа во натпревар кој бил одигран во многу тешки услови бидејќи целиот терен бил натопен со вода, но главниот судија на натпреварот Пјерлуиџи Колина сепак одлучил натпреварот да биде одигран иако неговиот почеток доцнел еден час. После две разочарувачки за Јувентус втори места во Серија А, Анчелоти го напуштил клубот и на тренерското место по една година пауза се вратил Липи. Во 2001 година од клубот си заминал еден од најдобрите фудбалери во овој период французинот Зинедин Зидан кој бил продеден на Реал Мадрид за тогаш рекордни во светскиот фудбал 73,5 милиони евра, а исто така клубот го напуштил и Филипо Инзаги. Третото големо име кое заминало од Торино бил голманот Едвин ван дер Сар, но Липи успеал да се справи со загубите и да донесе адекватни замени во играчи кој подоцна и самите ќе станат легенди на клубот. Џанлуиџи Буфон, Давид Трезеге, Павел Недвед (кој требало да биде замена за Зидан) и Лилијан Тирам биле новите играчи на кој се потпира Липи во сезоните од првата деценија на 21-иот век. Со нив Јувентус освојува две врзани скудета едноподруго во сезоните 2001-02 и 2002-03, а посебно за паметење е првата поради неверојатниот пресврт во последното коло. Исто така напаѓачот на екипата Давид Трезеге во сезоната 2001-02 бил најдобар стрелец во Серија А со постигнати 24 гола.
Во 2003 Јувентус ја одбранил титулата во првенството на Италија и бил во ново финале на Лигата на шампионите каде овојпат бил поразен од Милан во се итлијанското финале, прво такво во историјата. Финалето се одиграло на Олд Трафорд и решено на пенали откако натпреварот завршил без голови 0-0. Најдобрата шанса за Јувентус ја имал сегашниот тренер на екипата Антонио Конте кога во второто продолжение ја погодил пречката од голот. Во пенал рулетот дури тројца играчи на Јувентус промашиле: Трезеге, Паоло Монтеро и Марсело Залајета (додека Алесандро Бириндели и Алесандро Дел Пјеро реализирале) и Милан победил со 3-2. Сепак, таа 2003 година за Јувентус завршила позитивно, откако нивното лево крило Павел Недвед бил избран за најдобар фудбалер на годината и станал добитник на легендарната Балон д'Ор награда. Претходно пак, во летото Липи го напуштил Јувентус и го презел кормилото на италијанската репрезентација.
Скандалот Калчополи
Во 2004 година на тренерската функција во клубот доаѓа Фабио Капело, некогашниот фудбалер на Јувентус и поранешен тренер на Реал Мадрид, Милан и Рома. Капело го предводи Јувентус до уште две скудета во сезоните 2004-05 и 2005-06. Во пролетта 2006 година започнат е процес за истражување на наместени натпревари во Италија-т.н. калчополи, во кој за главен виновник бил прогласен дотогашниот директор на Јувентус Лучано Моџи (на кој му била дадена доживотна забрана за каква било работа во фудбалот), поради што Јувентус бил исфрлен во понизок ранг на натпреварување, втората италијанска лига Серија Б. Интересно е тоа што покрај Јувентус, пронајдена е вклученост за наместени натпревари уште кај неколку клубови, но тие за разлика од Старата Дама добиле многу поблага казна во вид на минус бодови пред почетокот на сезоната. Други екипи кои бил вклучени во овој скандал биле Милан (-8 бодови во сезоната 2007-08), Фјорентина (-15), Лацио (-3) и Реџина (-11). Така титулата за сезоната 2005-06 ја добил Интер кој завршил дури како трет зад Јувентус и Милан. Скудетото од сезоната 2004-05 било поништено.
Откако Јувентус беше исфрлен во Серија Б, за нов директор на клубот бил избран Џовани Коболи Џили, а тренерската функција за привремен период ја презел Дидје Дешан. Овој период бил многу тежок за клубот, бидејќи го напуштиле најголемиот број на ѕвезди, играчи како: Златан Ибрахимовиќ, Лилијан Тирам, Фабио Канаваро, Емерсон Фереира, Патрик Виера и др. Но сепак, од друга страна имало и такви кој решиле да останат верни и лојални на клубот и воедно тие биле клучните играчи кој го понеле товарот во оваа сезона. Капитенот Алесандро Дел Пјеро, Павел Недвед, Мауро Каморанези, Давид Трезеге, Џанлуиџи Буфон и Џорџо Кјелини како и младите таленти од Примавера, Себастијан Џовинко и Клаудио Маркизио придонесоа во сезоната 2006-07, очекувано, Јувентус да заврши на првото место во втората италијанска лига (и покрај тоа што започнале со минус 9 бодови), и веднаш да се врати во Серија А по само една сезона изостанување.
Враќање во Серија А (2007-2011)
На 3 јули 2007 Јувентус за свој нов тренер го назначил Клаудио Раниери, кој имал добра претходна сезона со Парма во Серија А. Тој дошол на чело на Парма во февруари и во 16 натпревари имал 7 победи 6 нерешени и 3 порази за да од екипа која се борела за опстанок да го одведе на високото 12. место. Во текот на летото тој во Јувентус довел неколку засилувања меѓу кој биле Винченцо Јаквинта, Тиаго Мендес и Хасан Салихамиџиќ, а во зимскиот преоден рок во клубот дошол и малиецот, Мохамед Сисоко од Ливерпул.
Изненавувачки клубот стартувал многу добро во својата повратничка сезона во елитата и во натпреварот од првото коло го прегазиле Ливорно со високи 5-1 во Торино. По завршувањето на сезоната Јувентус успеал да се пласира во Лигата на шампионите со освоеното трето место во првенството зад Интер и Рома. Оваа сезона Алесандро Дел Пјеро станал најдобар стрелец на лигата за првпат во неговата кариера. Дел Пјеро постигнал 21 гол, додека неговиот партнер од нападот Давид Трезеге имал само еден помалку.
Следната сезона по две години пауза Јувентус повторно настапува во Лигата на шампионите и во групната фаза на натпреварувањето завршува како прв испред Реал Мадрид, Зенит и Бате Борисов. Посебно за паметење се двете победи над Реал Мадрид, со 2-1 во Торино и 2-0 во Мадрид, каде Алесандро Дел Пјеро постигнал два фантастични гола. Во осмина финалето клубот бил поразен со вкупен резултат 3-2 од Челзи. Во домашното првенство Јуве игра многу добро и завршува на второто место, но и покрај тоа Клаудио Раниери добил отказ по неколку нерешени резултати кон крајот на сезоната. Раниери бил заменет со Чиро Ферара, но Ферара не оставил добар впечаток во клубот во кој бил играчка легенда.
Во леторо 2010 дошло до поголем број на промени во Јувентус меѓу кој и на тренерската позиција каде функцијата ја презел Лујџи Дел Нери. До поволвина на сезоната Јувентус го држел доброто 2. место во Серија А, но потоа во првиот натпревар по паузата во првенството заради божиќните празници, екипата загубила од Парма со високи 4-1 на свој терен. Фелипе Мело заработил црвен картон на самиот почеток од натпреварот, а најдобриот клупски стрелец до тој момент Фабио Кваљарела сериозно се повредил поради што морал да отсуствува до крајот на сезоната и во тој момент све за клубот се тргнало во надолна линија. На крајот Јувентус доживува втора разочарувачка сезона едно-подруго, откако повторно завршиле на седмото место и со 15 порази во сезоната го собориле неславниот рекорд стар преку 50 години.
Рекордните девет скудета по ред (2011-денес)
Како дел од постепената промена на курсот на корпоративниот план, во 2010 година претседателството на Јувентус од Блан го презема Андреја Ањели, четвртиот член на познатото торинско семејство сопственици на клубот. Ањели морал да се сноси со повеќе проблеми бидејќи го дочекала екипа која веќе неколку години била во дефицит и во спортот и во финансискиот буџет, а меѓу првите чекори на новата управа, од една страна, била консолидацијата на клупската каса и постепеното отворање на нови можности за приходи а од друга страна обновувањето на играчкиот кадар со назначувањето на Џузепе Марота и Фабио Паратичи, соодветно, како генерален директор и спортски директор на клубот заедно со враќањето во клубот, на поранешните играчки легенди на бјанконерите Павел Недвед и Давид Трезеге меѓутоа овој пат како извршни директори.
Ерата на Конте (2011-2014); три последователни скудета
Сезоната 2011-2012 во Јувентус ја одбележува доаѓањето на клупата на Антонио Конте, поранешниот капитен на клубот од 1990-тите години, сега станува тренер, со што се отворил патот за враќање на екипата во врвот. Покрај новиот тренер во летниот трансферен прозорец клубот го засилиле и неколку искусни и квалитетни играчи како Андреја Пирло, Артуро Видал, Стефан Лихтштајнер и Мирко Вучиниќ. Во лигата Јувентус се наоѓал на врвот на табелата од првите кола, позиција која ќе ја загубат на неколкупати во текот на турнирот: меѓутоа по одличната серија на резултати во завршницата од сезоната успеваат да завршат пред единствениот конкурент Милан, за да на 6 мај 2012 Јувентус биде крунисан за шампион на Италија - нешто што се не беше случило уште од сезоната 2002-2003, несметајќи ги одземените титули поради калчополи - нивно дваесет и осмо скудето; успехот дошол на едно коло пред крајот на првенството, и бил остварен без ниту еден пораз во 38-те кола, изедначувајќи го рекордот претходно во историјата поставен само од страна на Перуџа во сезоната 1978-1979 и Милан во 1991-1992; меѓутоа бјанконерите се првиот клуб кои одиграле сезона без пораз откако лигата брои 20 екипи, со што поставиле нов рекорд за сезона без пораз во лигата.
Сезоната 2012-2013 Јувентус ја започнал со освојување на Суперкупот на Италија на 11 август против Наполи, во натпревар одигран на Националниот стадион во Пекинг, со победа од 4-2 по продолженија. Трофејот бил петти Суперкуп за Јувентус во нивната историја и прв по 2003 година.
Во лигата, Јувентус го зазел првото место уште од самиот старт на првенството и го доживеал првиот пораз дури на 3 ноември, во Торино кога загубиле со 1-3 од Интер, ставајќи крај на низата од 49 натпревари без пораз општо и 25 натпревари на домашен терен (што е рекорд откако во првенството се натпреваруваат 20 екипи); на 25-ти истиот месец клубот, исто така, го доживеал својот прв пораз на гостувањата (по 25 натпревари, уште еден рекорд), откако со 0-1 загубиле на во Сан Сиро од Милан. На крајот од јануари, клубот бил елиминиран во полуфиналето на Купот на Италија, од Лацио. Во Лигата на шампионите, конкуренцијата во која што Јувентус се вратил по две години отсуство, успеале да стигнат до четврт-финалето, пред да бидат елиминирани од подоцнежниот шампион Бајерн Минхен. На 5 мај 2013 клубот го освојува своето дваесет и деветто скудето, второ едноподруго, на три кола пред крајот.
Во летото 2013 во Јувентус пристигнува аргентинската ѕвезда Карлос Тевес од Манчестер Сити и веќе во својата прва сезона бил најдобар клупски стрелец со вкупно 21 гол во сите натпреварувања. Новата сезона клубот ја отворил на 18 август 2013 со втората последователна титула во Суперкупот на Италија: овој пат, за разлика од она што се случи пред дванаесет месеци, освојувањето на трофејот било далеку полесно за Јувентус, откако со убедливи 4-0 го совладале Лацио на Олимпико во Рим. Помалку среќно искуство имале во Лигата на шампионите каде Јувентус бил елиминиран уште во фазата по групи, но изборувајќи учество во Лига Европа во исто време. Во второто по квалитет континентално натпреварување торинскиот куб покажал подобра игра, но сепак, застанале на последниот чекор пред финалето, каде биле елиминирани од страна на Бенфика. Тоа било прво полуфинале во европските натпреварувања за Јувентус по пауза од единаесет години.
Во Серија А Јуве го повторил успехот од претходните сезони. Иако во првите десеттина кола од сезоната ја бркале екипата на Рома, Јувентус го презеле водството на табелата кон крајот на ноември и го одржиле до крајот: кога на 4 мај 2014 биле крунисани како шампиони на Италија за сезоната 2013-2014 на два круга до крајот на првенството. Со трета титула во низа во ерата на Конте, клубот ја преминува линијата на триесеттата официјална титула во својата историја како првиот италијанскиот тим кој успеал да го стори тоа. Екипата на Конте поставила неколку нови рекорди во оваа сезона како остварување на 12 победи во низа со што го надминале нивниот претходен рекорд, победиле во сите 19 натпревари на домашен терен и го надминале рекордот за најмногу освоени бодови: затворајќи ја сезоната со 102 бода, што е нов рекорд на Италија и за пет бода повеќе од претходниот рекорд кој го поставил Интер - четврти на европско ниво - за време на една фудбалска сезона.
Ерата на Алегри (2014-); четири последователни двојни круни Сезоната 2014-2015 за навивачите на Јувентус започнала неочекувано откако во средината на јули на тренерската клупа дошол Масимилијано Алегри за да го замени Конте, кој поднел оставка и набргу потоа ја презел селекторската функција во италијанската репрезентација. На 22 декември во Доха, Катар, тимот го загубил Суперкупот на Италија од Наполи по изведување на пенали, иако поразот не влијаел многу на начинот на кој бјанконерите се претставиле во другите натпреварувања, завршувајќи ја сезоната, со третата национална двојна круна во историјата на клубот, по 1960 и 1995. На 2 мај 2015 година, со победата со 1-0 над Сампдорија, клубот од Торино ја освоил својата триесет и прва титула во лигата и четврта во низа, нагласувајќи ја понатму својата хегемонија на италијанскиот фудбал во првата половина на 2010-тите.
На 20-ти истиот месец дошол десеттиот наслов во италијанскиот куп, со победата со 2-1 по продолженијата против Лацио во финалето играно на Олимпико во Рим, уште еднаш, пиемонтезите се првиот клуб во Италија кој успеал да ја постигне оваа симболична бројка. Во последниот натпревар од сезоната не успеале да го освојот Европскиот трофеј во Лигата на шампионите каде што Јувентус сепак изодел долг пат од аутсајдер до повратник во финалето во елитната конкуренција на европски клубови, на "Олимпија стадионот" во Берлин биле поразени со 1-3 од Барселона.
Сезоната 2015-2016 Јувентус ја започнал со големи промени во составот, без некои од протагонистите за успесите од претходните четири години (пред сите Пирло, Видал и Тевес). Дебито за сезоната било успешно, откако на Стадионот Шангај го победиле со Лацио со 2-0 во Суперкупот на Италија. Сепак, почетокот на сезоната бил тежок за Јувентус, кој во првите неколку месеци од сезоната заостанал многу далеку од првите позиции (нула бодови на табелата по првите две кола, никогаш претходно не се случило некој да ја освои титулата откако се игра во една група/лига), плаќајќи висока цена во потрагата за најдобриот баланс во новата група играчи од кој посебно се истакнал младиот аргентинец Пауло Дибала кој наскоро почнал со својте голови да му носи на клубот важни победи. И покрај предвидувањата и негативните статистики, Јувентус сепак бил творец на неочекувано враќање, почнувајќи од 11-тото коло забележале 25 победи во следните 26 натпревари, клубот стигнал до својата петта титула "Шампион на Италија" по ред. Исто така Јувентус го освоил и Купот на Италија со победата над Милан во финалето во Рим, освојувајќи ја својата прва домашна тројна круна во историјата на клубот.
Бои и Дресови
Во првите години од формирањето на клубот, фудбалерите носеле дресови со бела боја и црни шорцеви, а во 1900 година белиот дрес бил заменет со розов.
Дресовите од тоа време не биле квалитетни, па во 1903 година, еден трговец со текстил од Торино се решил на клубот да му подари нови дресови. Тој дизајнирал дресови со розова основа и црни линии и го испратил дизајнот во Англија во фабриката за текстил каде по грешка им биле направени бело-црни дресови. Сите навивачи и членови од Јувентус биле разочарани кога дресовите пристигнале но со текот на времето таа комбинација станала општоприфатена во клубот и од страна на навивачите. Црно-белиот дрес е и денес фундаментална комбинација на клубот.
Стадиони
Во првите две години од постоењето, Јувентус настапувал на Парко дел Валентини и Парко Цитадела стадионите. Потоа сè до 1908 година натпреварите ги играле на Пјаца Д'Арми Стадионот освен во 1905 (годината на освојување на првото Скудето) и 1906 година кога екипата играла на Корсо ре Умберто.
Тука сите домашни натпревари Јувентус ги играл од сезоната 1990-91 па сè до сезоната 2005-06. Во август 2006 Јувентус се враќа на Олимпико кој половина година порано бил реновиран за отворањето на Зимските олимписки игри кој 2006 година се одржале во Торино.
На 11 септември 2011 бил одигран првиот официјален натпревар на новоизградениот Јувентус Стадион, кој бил изграден во летото 2011 година наместото на дотогашниот стадион Деле Алпи. Јувентус така станал првиот клуб во Италија кој игра на стадион кој е во потполна сопственост на клубот.
Навивачи
Јувентус е убедливо најпопуларниот италијански клуб барем кога се во прашање навивачите, со преку 12 милиони навивачи само во Италија и скоро 200 милиони во светот.
Првите вистински навивачки групи на навивачите на Јувентус почнале да се организираат во средината на 1970-тите, а првите две такви ги носеле имињата Venceremos' и Autonomia Bianconera и двете биле лево политички настроени. Како минуваат годините сè повеќе групи се формираат па така во 1976-тата настануваат Fossa dei Campioni и Panthersi.
Само една година подоцна се основани таканаречените Fightersi од страна на Бепе Роси кој по својата смрт станува симбол на навивачите на Јувентус. Две екстремни навивачки групи кој и денес постојат, Nucleo Armato Bianconero' и Viking се основани во 1985-та, и 1986 година. Многу навивачи на другите клубови во Италија и во Европа имаат голема почит према овие две навивачки групи..
Во периодот додека Јувентус настапува на Деле Алпи, клубот има многу ниска посетеност на домашните, а и во европските натпревари, па така стадионот со капацитет од скоро 70,000 места во повеќето натпревари бил полупразен. На тоа не влијаела само лошата видливост на стадионот, туку и тоа што голем број на навивачи доаѓаат од југот на Италија, од островите Сицилија, Сардинија како и од градови како што се Неапол, Бари, Лече, Палермо, а и од оние кој се по насевер како Рим и Болоња. Во Италија се многу познати и придружниците на навивачката група Drughi, а некој од нив се Drughi Roma (Рим), Drughi Sicilia итн. Во самиот град Торино Јувентус нема мнозински број на навивачи во однос на градскиот соперник ФК Торино, и поради тоа Јувентус на гостинските натпревари секогаш бил повеќе пратен, а во многу случаи имал и повеќе навивачи отколку домаќинот против кого тогаш играл.
Јувентус во периодот од 2006-та до 2011 година играше на Олимпискиот стадион во Торино, но во септември 2011-та е отворен Јувентус стадион, новоизграден стадион кој има помал капацитет од Деле Алпи, но за разлика од него просечната гледаност на новиот стадион е скоро максимална, а се случувало во текот на сезоната и да бидат распродадени сите карти за само неколку часа и тоа за многу понеатрактивен противник од дното на табелата.
Најважно за сите обични навивачи и оние навивачи на Ултрас групите е тоа што освен високата посетеност, е тоа што сите навивачки групи на новиот стадион одлучиле да бидат на иста трибина (Curva Sud-во превод. јужна трибина) и заедно да навиваат што претходно не беше случај на стадионот Олимпико. Тогаш помалите групи беа на Север, а поголемиот број на Ултрас групи на Југ и често доаѓаше до несогласувања што се однесува до навивањето.
Рекордери
Статистиката е ажурирана на 21 јули 2018
Капитени
Улогата на капитен во италијанскиот фудбал се појавила во почетокот на 1920-тите години.
Најдобри стрелци во Серија А
До јули 2018, постојат десет играчи кои носејќи го дресот на Јувентус станале најдобри стрелци во лигата (таканаречени во Италија како Капоканониери). Покрај тоа, Јувентус имал најдобар стрелец во италијанската лига во вкупно 13 сезони, со што е втор клуб по успешност (зад Милан, кој има 8 најдобри стрелци во италијанската лига, но во вкупно 17 сезони нивен играч бил најдобар стрелец).
Освојувачи на титули
Светски шампиони
Европски шампиони
Победници на Копа Америка
Победници на Купот на конфедерации
Моментален тренерски штаб
Тренерски штаб за сезоната 2021-2022:
Тренерска историја
До втората деценија на XX век имало детален систем на тренинг за натпреварите во лигата. Во пракса, играчите - студенти и работници - се наоѓале неколкупати неделно на Стадионот Велодром Умберто I за да тренираат, а тренингот се состоел од меѓусебен тренинг-натпревар, одмерување на брзина со тркање и отпор, секогаш под координација на капитенот на екипата.
Првиот тренер на Јувентус во историјата е унгарецот Јено Кароли, избран од страна на претседателот Едоардо Ањели во 1923 со цел да се воведе иновации во смисла на тактика и стратегија во екипната игра. Кароли ја водел екипата на 70 натпревари сè до неговата смрт во 1926.
Во неговиот подолг тренерски мандат Џовани Трапатони, наречен Трап (превод на мак. Стапица), останал на чело на клубот за тринаесет сезони, вклучувајќи и десет по ред, во периодот од 1976-1977 до 1985-1986 и 1991-1992 до 1993-1994. Бројот на последователни сезони во кој Трапатони го водел Јувентус е рекорд меѓу тренерите во италијанскте клубови, ниту еден друг тренер не останал подолго на оваа функција во некој италијански клуб. Трап, исто така, може да се пофали со најмногу натпревари севкупно во кој го водел Јувентус (596) и со бројот на трофеи кој ги освоил со клубот (14, рекорд кај италијанскиот тренери).
Исто така, треба да се спомене и Карло Каркано, тренер на клубот во триесеттите години кој успеал да освои четири последователни првенства, во периодот од 1931 до 1934. Неговиот рекорд подоцна бил надминат од Масимилијано Алегри, кој освоил 5 последователни првенствени титули со Јувентус во периодот 2014-2019.
Моментален тренер на првиот тим е Маурицио Сари, кој дошол на функцијата во летото 2019.
Подолу е список на тренери на Јувентус од 1923 година, кога семејството Ањели ја презеле власта на клубот до денес.
Легенда:
(при.) Тренери на привремена должност.
Погледнете исто така : Список на претседатели на ФК Јувентус
Спонзори на клубот
Заради својата успешност, клубот секогаш привлекувал моќни спонзори. Последен од нив е американскиот производител на џипови Jeep, кој склопил договор со клубот во 2012 испишувајќи го името на компанијата на предната страна на дресовите на Јувентус. Вредноста на договорот изнесува 35 милиони евра.
1546 во книжевноста
1546 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
NGC 3597
NGC 3597 — леќеста галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3597 се споменува и како ESO 503-3, MCG -4-27-5, AM 1112-232, IRAS 11122-2327.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3597 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3597 има привидни димензии од 1,8' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 64°.
Други поделби
Проучување на NGC 3597 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34266. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 326; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6649. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1388.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Мауро Тасоти
Мауро Тасоти (роден во, година) — италијански менаџер и поранешен фудбалер кој играл претежно како десен бек. Во моментов работи како помошен тренер во Џенова. Откако го направил своето деби во Серија А со Лацио, тој продолжил да игра во Милан 17 години. Тој освоил 17 големи титули со Милан, вклучувајќи пет шампионски титули во Серија А и три турнири во Лигата на шампионите на УЕФА, стигнувајќи вкупно пет финалиња. Тој најмногу е запаметен по неговата улога покрај Паоло Малдини, Франко Барези, Алесандро Костакурта, Филипо Гали и Кристијан Панучи во резервната линија на Милан под водство на менаџерите Ариго Саки и Фабио Капело, формирајќи го она што според многумина во спортот е една од најголемите дефанзивни состави на сите времиња.
Како италијански репрезентативец во раните 1990-ти, Тасоти дошол во репрезентацијата под водство на Саки, кога веќе имал 30-ти години, помагајќи ѝ на Италија да се квалификува за Светското првенство во ФИФА 1994 година. Тасоти продолжил да ја претставува својата нација на завршниот турнир, освојувајќи второпласиран медал, иако бил казнет за втората половина од турнирот. Пред неговата сениорска кариера во Италија, тој претходно исто така ја претставувал Италија на ниво до 21 години и учествувал на Олимпијадата во 1988 година со тимот до 23 години, завршувајќи на четвртото место.
Клупска кариера
Тасоти станал централна фигура во тимот на Милан од доцните 1980-ти и раните 1990-ти под водство на Ариго Саки, а потоа и Фабио Капело, обично носејќи го дресот со број 2. Тасоти бил клучна компонента на силната одбрана заедно со Паоло Малдини, Франко Барези и Алесандро Костакурта, играјќи претежно како десен бек, а понекогаш и како среден бек, пред голманите Џовани Гали, а потоа и Себастиано Роси. Оваа четворка на Милан во овој период се смета за една од најдобрите на сите времиња. Под водство на Саки, Тасоти бил именуван за заменик капитен по Барези, и ја освоил титулата во Серија А во сезоната 1987-88, проследена со Суперкупот на Италија и последователни титули во Европскиот куп, во 1989 и 1990 година. Покрај тоа, Тасоти освоил два Интерконтинентални купови (1989, 1990 ) и два Суперкупа на УЕФА (1989, 1990), исто така, стигнувајќи до финалето на Купот на Италија во 1989-1990 година. Во текот на сезоната 1987-1988, Тасоти му помогнал на Милан да прими само 14 гола во Серија А, завршувајќи ја годината со најдобра одбрана.
Под водство на Капело, Тасоти стигнал до три последователни финалиња во Лигата на шампионите со Милан, освојувајќи ја Лигата на шампионите во 1994 година како капитен, поради отсуството на Франко Барези, и исто така стигнал до финалето во 1993 и 1995 година. Тој, исто така, освоил три последователни титули во Серија А со клубот во сезоните 1991–92, 1992–93 и 1993–94, додавајќи уште една во текот на сезоната 1995–96, покрај Суперкупот на УЕФА 1994 и три последователни титули во Суперкупот на Италија. помеѓу 1992 и 1994 година. Во сезоната 1991-92, Милан ја освоил титулата без пораз, постигнувајќи рекордни 74 гола и останал непоразен рекордни 58 натпревари во Серија А. Во 1993-94, Тасоти уште еднаш му помогнал на Милан да ја заврши лигата со најдобра одбрана, со 15 примени гола. Во неговите последни неколку сезони во Милан под водство на Капело, тој почнал да се користи поретко, поради неговата напредна возраст и појавата на Кристијан Панучи на неговата позиција. Заедно со неговиот соиграч Барези, Тасоти се повлекол од клубот на крајот на сезоната 1996-97. Вкупно, тој одиграл 429 настапи во Серија А со Милан, постигнувајќи 8 гола и 583 вкупно клупски настапи, постигнувајќи 10 гола.
Меѓународна кариера
Тасоти не го остварил својот прв натпревар за Италија до 32-годишна возраст, под водство на Ариго Саки, во ремито 2-2 на домашен терен против Швајцарија во квалификациите за Светското првенство во ФИФА 1994 година на 14 октомври 1992 година. Ова било делумно поради изобилството на други италијански дефанзивци од светска класа, бидејќи тој постојано бил занемарен од претходникот на Саки, Азељо Вичини, кој претпочитал да распореди бекови со кои работел за време на неговиот мандат како селектор на Италија до 21 година, и покрај одличните клупски изведби. Тасоти претходно играл за Италија на ниво до 21 години и ја претставуваше нацијата на Летните олимписки игри 1988 година, заедно со Паоло Малдини, каде Италија стигнала до полуфиналето, завршувајќи на четвртото место. По учеството во квалификациите за Светското првенство во Италија во 1994 година и меѓународните пријателски натпревари под водство на Саки, Тасоти играл во изданието во 1994 година во САД, каде Италија стигнала до финалето, губејќи од Бразил на пенали. Ова бил единствениот турнир на кој учествувал со Италија. Во групната фаза, Тасоти започнал со поразот со 1–0 од Република Ирска и неговиот следен настап бил четвртфиналниот натпревар против Шпанија. Сепак, во четвртфиналниот натпревар, Тасоти со лакт го удрил во лице шпанскиот играч од средниот ред Луис Енрике за време на судиското надополнување во вториот дел, скршејќи му го носот на Шпанецот. Гестот не го видел судијата, а Тасоти во тој момент не бил повикан за фаул или предупредуван. Италија го добила натпреварот со 2-1. По прегледот на играта, официјалните лица на ФИФА го казниле Тасоти на осум натпревари, што е најдолгата таква забрана во историјата на Светските првенства до суспензијата на Луис Суарез во 2014 година. Тасоти никогаш повеќе не заиграл на меѓународно ниво. Тасоти подоцна изјавил дека длабоко зажалил за своите постапки, опишувајќи ги како „глупави“, иако тој исто така би рекол дека гестот не бил однапред смислен, туку чисто инстинктивен, бидејќи Луис Енрике го влечел неговиот дрес. Тој подоцна лично му се извинил на Луис Енрике. Вкупно, Тасоти одиграл 7 настапи за Италија помеѓу 1992 и 1994 година.
Милан
По неговото пензионирање во 1997 година, Тасоти зазел тренерска позиција во младинскиот систем на Милан, освојувајќи го Торнео ди Вијареџо со екипата на Милан Примавера во 1999 и 2001 година Во 2001 година, по отпуштањето на менаџерот Алберто Закерони, тој служел како привремен менаџер и тренер на Милан до крајот на сезоната 2000-01 во Серија А, заедно со Чезаре Малдини, помагајќи му на клубот да се квалификува за Купот на УЕФА. пред да биде заменет со Фатих Терим на крајот од сезоната. Во сезоната 2001–02, Тасоти му се приклучил на тренерскиот штаб на Милан под водство на поранешниот соиграч Карло Анчелоти како помошник менаџер, и ја задржал својата функција по заминувањето на вториот, под водство на Леонардо, Масимилијано Алегри, Кларенс Сидорф и Филипо Инзаги. Во јануари 2014 година, тој делувал како привремен менаџер за еден натпревар, во победата на домашен терен над Специја со 3–1 за Купот на Италија во кампањата по отпуштањето на Масимилијано Алегри и пред назначувањето на Кларенс Сидорф. Во јули 2015 година, тој започнал да работи како извидник на таленти за Милан.
Репрезентација на Украина
Тасоти го раскинал договорот со Милан на 12 јули 2016 година, завршувајќи ја својата 36-годишна кариера во клубот. неговиот договор требало да истече во јуни 2017 година. Подоцна било објавено дека Тасоти станал асистент тренер во репрезентацијата на Украина, заедно со тренерот на младинскиот систем на Милан, Андреја Малдера, под водство на поранешниот помошник менаџер на репрезентацијата, Андриј Шевченко, кој порано исто така играл за Милан како напаѓач и кој бил именуван за нов селектор на тимот.
Стил на игра
Тасоти најчесто се користел како десен бек, но можел да игра и како централен дефанзивец кога било потребно, и често ја играл оваа улога порано во кариерата. Повремено играл дури и како централен или дефанзивен играч за врска. Се смета за еден од најголемите дефанзивци во Италија и како еден од најдобрите бекови во неговата генерација,   тој најмногу е запаметен по неговата улога покрај Малдини, Барези, Гали и Костакурта во легендарната задна линија на Милан од доцните 1980-ти и раните 1990-ти, под водство на Саки и Капело, која се смета за една од најголемите одбрани на сите времиња. Тасоти бил цврст бек со дефанзивен карактер, кој бил познат по својата сила, исчекување и дефанзивна свесност, како и по неговата маркерска способност, позиционирање и тактичка интелигенција. Овие атрибути го направиле исклучително вешт во читањето на играта и во одбранбеното покривање на своите соиграчи, и му овозможиле да биде одличен во зоналниот систем за обележување на Милан, кој користел висока одбранбена линија и замка за офсајд. Додека бил во Лацио, тој заработил репутација дека е агресивен и тежок дефанзивец како млад, со силен карактер. Во Милан, тој се развил во повнимателен, сталожен и константен играч, што довело до тоа да го добие прекарот „Професорот“.
Иако Тасоти првенствено се истакнувал во одбраната, тој бил модерен и разноврсен бек, кој исто така бил еден од првите играчи на својата позиција што можел да биде офанзивна закана, поради неговото темпо, атлетизам, издржливост, техника и дистрибуција, како и како и неговата способност да прави напади, да дрибла и да дава прецизни нафрлувања и асистенции од десното крило. Иако првично не бил познат по тоа што е особено вешт, Тасоти подоцна бил високо ценет поради неговата елеганција на топката и техничките способности, кои можел да ги подобри многу под менторство на менаџерот Нилс Лидхолм додека бил во Милан. Ова подоцна ги натерало неговите соиграчи да му го дадат прекарот „ Џалма Сантос“, покрај неговиот друг прекар, „ Ил Тасо “ („Јазовецот“ на италијански).
Меѓународна
.
Играчки
Италија
Индивидуални
Папуа (регион)
Папуа (Papua Region) — еден од четирите региони во Папуа Нова Гвинеја. Во него се наоѓа и главниот град на земјата, Порт Морсби.
Административна поделба
Регионот се дели на шест покраини:
Лука Антонели
Лука Антонели (роден на во, Италија) — италијански професионален фудбалер кој настапува за Мајами. Лука Антонели игра на позиција одбрана, најчесто на левата страна.
Антонели има натапувано за Фудбалската репрезентација на Италија до 19 години и до 20 години, а има одиграно и 13 натпревари за Италија.
Својата фудбалска кариера ја започнал во младинската школа на ФК Монца и ФК Милан, за да во 2008 година потпише за ФК Парма, но најголемиот дел од својата кариера го поминал во ФК Џенова, за која екипа има 104 настапи и има постигнато 8 голови. Антонели во 2015 година се вратил во ФК Милан за сума од 4,5 милиони, потпишувајќи 3,5 годишен договор , каде по три поминати години потпишал за ФК Емполи.
Хабаровски крај
Хабаровски крај (руски:Ставропо́льский край) е федерален субјект во Русија. Административен центар е Хабаровск.
1545 во книжевноста
1545 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Св. Архангел Михаил (Берово)
'''Св. Архангел Михаил''' — пронајдени се средновековни јами. Во дворот на манастирот, во 1974 год., при нивелирањето на теренот се откриени четири јами од кои три се истражени од Заводот и музеј во Штип. Јамите имале стопански карактер, односно служеле за складирање на жито (амбари).
1544 во книжевноста
1544 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Градишче над Првачина
Градишче над Првачина (словенечки: Gradišče nad Prvačino) — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Римски триумф
Римски триумф — јавна церемонија и верски обред во Стариот Рим, во чест на војсководец (дукс) за неговите забележителни успеси во војна или поход вон Рим како и за приказ на сите благодети на победата. Само луѓе од сенаторски ранг можеле да изведуваат триумф и да бидат триумфатори.
За добивање на триумф, војсководецот дуксот морал:
Церемонијата се состоела од спектакуларна парада, која се отворала со поглаварите на покорените народи (подоцна погубувани во Тулијанумот), по што доаѓале каравани со злато и други скапоцености запленети во војната (вклучувајќи и робови), потем музичарите, танцувачите, плакати со сцени од битките, па победничкиот војсководец на чело на неговите единици (кои во доцната република и царството биле симболичен број на војската, а не сета војска). Ова била конкретна изложба на воениот плен доведен во прилог на богатството на татковината - Senatus Populusque Romanus (S.P.Q.R.).
Триумфаторот се возел во веќе древна четириколка влечена од два бели коња, а лицето и телото му било обоено црвено. Роб стоел позади триумфаторот и држел ловорова круна над неговата глава (без да ја допира). Овој роб имал за задача постојано да му ги повторува на војсководецот зборовите „мементо мори“ („Запомни дека си смртник“). Некои извори велат дека робот викал „Respica te, hominem te memento“ („Осврни се, ти си само човек“). Церемонијата води потекло од далеката антика, можеби од претходни етрурски ритуали.