cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ФК Хелас Верона
2011-2012: Првата сезона во Серија Б по враќањето
За сезоната 2011-2012 си заминале многу познати лица: Мандорлини и речиси сите играчи во годината пред тие да бидат реизбрани. Тие им се придружиле на неколку млади играчи како гркот Тахтсидис сопственост на Џенова и аргентинецот Хуанито Гомез, кој се вратил во Верона, по една и пол година заем во редовите на Губио.
Во првиот круг, по негативниот период ​​од пет натпревари во кој тимот освоил само три бода, жолтo-сините влегле во одлична серија на резултати во која забележале 9 победи едноподруго во лигата и италијанскиот куп, што ги одвело на второто место на табелата со само бод помалку од водачот Торино. Тоа е најдолга низа на победи во целата историја на клубот, а претходниот рекорд бил осум победи, остварени во периодот кога тренер на Верона бил Прандели во 1998-99. Друг личен рекорд на победи, кој бил соборен е бројот на едноподруго победи нагости, 5: против Читадела (1-2), Бари (0-1) Емполи (1-3), Парма (0-2) и Ливорно (0-2).
Верона го завршила регуларниот дел од сезоната на четвртото место, изостанувајќи од директната промоција само 5 бода, а првата година по нивното враќање во Серија Б ќе биде обележана со настапот во баражите за влез во Серија А. Во полуфиналето Варезе, сепак бил подобар во двата натпревара, и победувајќи со 2-0 во првиот натпревар и 1-1 на Бентегоди изборил место во финалето. .
2012-2013: Враќање во Серија А
Новата сезона донела неколку нови имиња во компаниијата од Виа Торичели: Мартинели го препуштил мнозинскиот пакет акции во клубот (80%) на поранешниот потпретседател на Болоња, Маурицио Сети, кој станал новиот претседател на жолто-сините. Претседателот во заминување сочувал во прв момент мал дел од акциите на компанијата, но во текот на сезоната, тој ја завршил својата продажба на неговите акции во целост продавајќи му ги на Маурицио Сети, кој така станал единствен претседател на клубот. Претседателот го потврдил останувањето на тренерот Мандорлини, а потоа продолжил да ја револуционизира организационата шема со доаѓањето на Сољано како спортски директор и Гардини како генерален менаџер. Благодарение на напорите на новата компанија, клубот довел голем број квалитетни нови играчи како што се Качаторе, Мартињо, Ланер, Морас, Качија и Агостини.
Верона добро ја започнала сезоната, без пораз во првите 7 натпревари во кој имале 4 победи и 3 нерешени, сè до 5 октомври кога го претрпеле првиот пораз нагостувањето кај Падова со 2-1 со гол во последните секунди од натпреварот. Верона долго го држела второто место на табелата, зад водачот Сасуоло, но по поразот на гости од Читадела (2-1) паднала на третото место заменувајчи си ја позицијата со Ливорно. После победата над Гросето со 2-0 како гостин на 9 март 2013, фудбалерите на Мандорлини влегле во одлична серија во која не загубиле ниту еден единствен натпревар до крајот на сезоната; 13 натпревари, 8 победи, 5 нерешени, вкупно 29 бодови од овие натпревари. Оваа серија им помогнала да ја освојат втората позиција (82 бода) со само три бода помалку од шампионот Сасуоло (85) и да изборат директна промоција во Серија А. Најзаслужен за промоцијата на тимот бил напаѓачот Даниеле Кача, кој постигнал 24 погодоци во 39 натпревари и бил најдобар стрелец во лигата за таа сезона. Верона се вратила во Серија А по 11 години отсуство.
Тимот меѓу другото стигнал за втора година по ред во осминафиналето на италијанскиот куп, по отстранувањето на Виртус Ентела (2-3) и Џенова (2-5 на пенали) и Палермо (1-2). Во истата фаза на натпреварување како и минатата сезона тие биле елиминирани од еден прволигаш овојпат од Интер кој ги совалдал на домашен терен со 2-0. .
Титули
останати пласмани
Нојндорф кај Лобенштајн
Географија
Местото се наоѓа југозападно од градот Бад Лобенштајн.
Ристo Вукановиќ
Ристо Вукановиќ (Буговина (или Бусовина?) близина на Требиње, Херцеговина, 3 април 1873-Париз, 7 јануари 1918) бил српски импресионистички сликар.
Биографија
Се родил на 3 април 1873 година во Буговина, Херцеговина. Основно училиште учел во Турн Северин во Романија, а гимназија во Белград. 1890 година cе запишал како државен стипендист на Сликарската академија во Санкт Петербург, а по една година се преселил во Минхен, каде што ги продолжил студиите, прво кај Антон Ајбе, а потоа на локалната уметничка академија кај Вагнер. По четири годишното студирање и дружење со Ајбе, уметниците Ристо и Бабета Бахмајер, (германка позната како Бета), се венчале во 1898 година. Ристо истата 1898 година дошол со својата Бета во Белград, каде што бил назначен за учител по вештини во Првата гимназија.
По смртта на Кирил Кутлика во 1899 година, Ристо презел попис на неговото уметничко училиште, организирал часови за модерна основа и со истите субвенции која ја имала училиштето на Кутлик, ја почнал училишната работа со неговата сопруга Бета Вукановиќ (април 17, 1900 година). Во 1902 година, семејството Вукановиќ изградиле куќа со двојна намена. Тоа била нивната семејна куќа на улицата Капетан Мишина бр.13 и седиштето на сликарското училиште. Тоа била првата и единствена куќа изградена за потребите на сликарското училиште. Од тоа училиште подоцна се развила Кралската уметничка школа во Белград, а подоцна и Факултетот за применети уметности. Куќата била прекрасно украсена со слики и фрески. Бета насликани алегории, музи на уметноста: Музика, сликарство и играње.
За време на Првата светска војна, кога се случил распадот на државата Србија, брачната двојка Вукановиќ отишла со народот на „засолниште“. По некое време поминато во Солун, Атина и Марсеј пристигнале во Париз. За време на војната, Ристо вршел должност на српските училишта во Франција. Сликарот Вукановиќ починал во санаториум во 1918 година и бил погребан на воените гробишта во Тиеу во Париз, каде што биле погребани речиси 750 српски војници, ранети на различни боишта во Првата светска војна, а потоа префрлени на лекување во Франција, каде што починале.
Кошарка на Летните олимписки игри 1936 (мажи)
Кошарката на Летните олимписки игри 1936 — првиот официјален кошаркарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Берлин, Германија во периодот од 7 август до 14 август. На турнирот учествувале вкупно 23 репрезентации.
Првото место го освоил САД, второто Канада и третото Мексико.
4Q106
4Q106 (или 4QCanta) е една долга и три помали фрагменти од три колони на свиток што содржи делови од Песна над песните на хебрејски јазик. Ова е една од трите свитоци најдени во пештерата 4 кај Кумран што е реконструирана како копија на „Песна над песните“. Овој свиток и свитокот 6Q6 од пештерата 6, се единствените засега познати свитоци со содржина од „Песна над песните“.
Опис
Пергаментот на 4Q106 е потемен. Текстот е со маргини, горе со ширина од 1,3 cm, долната маргина е 1,5 cm, а маргината меѓу колоните изнесува 1,1 cm. Ада Јардени во приватна комуникација со Емануел Тов, текстот го датира од времето на Иродската династија.
Соджина
Долгиот дел и еден од помалите фрагменти имаат во најголем дел зачуван текст — од колона II. Другите два фрагменти се од колона I и III. Од колона I може да се прочита:
Алтајски Крај
Алтајски Крај (руски:Алта́йский край) е федерален субјект во Русија. Административен центар е Барнаул.
1574 во книжевноста
1574 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Невен Суботиќ
Невен Суботиќ (српски:Heвeн Cубoтић; роден на 10 декември 1988 година) — српски фудбалер, играч од одбрната на Унион Берлин.
Најголемито дел од својата кариера ја поминал во Бундеслигата, а своето деби го имал во сезоната 2006–07 за тимот на Мајнц. Во 2008 година, тој потпишал за Борусија Дортмунд, сè до јануари 2018 година, кога потпишал за Сент Етијен.
1573 во книжевноста
1573 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Арапски Гробишта (Подмочани)
Арапски Гробишта — археолошко наоѓалиште во преспанското село Подмочани. Претставува населба и топилница од доцноантичко време. Се наоѓа во подножјето на Баба Планина, на 2 км североисточно од селото, каде на простор од неколку декари се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, градежен материјал и згура од топена железна руда.
Ен-Софи Јохансон
Ен-Софи Јохансон е шведска модна дизајнерка, позната по тоа што е креативна советничка и поранешна шефица за дизајн на трговците на мало H&M.
Ран живот и образование
Јохансон пораснала во Ронеби, еден час подалеку од Стокхолм, Шведска. Како млада, таа често пазарела во H&M, нарекувајќи го „рај на модата“.
Откако прво размислувала да стане ветеринар, Јохансон продолжила да студира уметност и археологија на универзитетите во Гетеборг и Лунд - тогаш сфатила дека сака кариера што вклучува уметничка креативност. Поминала неколку курсеви за дизајн во училиштето Андерс Бекман во Стокхолм.
Кариера во H&M
Во 1987 година, откако одлучила дека сака да стане моден дизајнер, Јохансон се вработила како асистент за продажба во H&M. Три години подоцна, таа го покажала своето портфолио на шефот на компанијата за дизајн Маргарета ван ден Бош и добила нова позиција на дизајнер асистент на H&M. Од 1994 до 2005 година, Јохансон работела како дизајнер за одделот за млади во H&M, пред да се пресели во одделот за дами. Во 2008 година, Јохансон била унапредена во Шеф за дизајн, работејќи со 140 дизајнери, а во 2013 година станала менаџер за специјалните колекции на H&M прикажани во Париз.
Јохансон станала креативен советник во 2015 година, а потоа работела како портпарол и претставник на H&M. Нејзината работа вклучува патувања, модни истражувања, дизајнерски соработки и надзор на колекциите на H&M "brand building".
Ново Село (Битолско)
Ново Село — село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото е сместено во источниот дел на Пелагонија, источно од Битола помеѓу селата Рибарци и Гнеотино.
Историја
Селото било оформено 1948 г. од македонските бегалци од Егејска Македонија. Не опстојало долго поради тешките услови за живеење. Селото се споменува во документи во време на Османлиското Царство: „Kаранфил Мавро од Тепавци. Војвода на селска чета за време на Илинденското востание.“ Го нападнале черкеското село Ново Село (помеѓу селата Рибарци и Гнеотино)
Население
Селото е целосно раселено по 1961 година, кога броело 12 жители, сите Македонци.
Според пописот од 2002 година во селото не се забележани жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Потига
Географија
Местото Потига се наоѓа на реката Зале.
Соседни места
Соседни места се Биркенхигел, Бланкенберг, Хара и градот Хиршберг во округот Зале-Орла, како и Берг и Исигау во баварскиот округ Хоф.
Теодор Павловиќ
Теодор Павловиќ (24 февруари 1804 во Драгутиново, сега Ново Милошево – 12 август 1854 година, во Сремски Карловци) бил српски писател, публицист, преведувач и основач на Галеријата на Матица Српска и уредник на најстариот литературен месечен весник во Европа Матица српска.
Биографија
Теодор Павловиќ, син на Пол Павловиќ и Јелисавета Матиќ, е роден на 14 февруари 1804 година во малото село Драгутиново, сега познато како Карлово, во денешната општина Ново Милошево во Банат, Војводина. По завршувањето на гимназијата, татко му го испратил во најдобрите средни училишта во регионот, прво во Хацфелд во поранешната област Торонтал, потоа Темишвар, Кикинда, Сремски Карловци и на крајот во Сегед. Кога дипломирал во Сегедин, течно зборувал латински, црковнословенски, германски, унгарски и романски. На предлог на неговиот пријател, Константин Пеичиќ, тој потоа заминал во Позун (Братислава), каде студирал право и либерални уметности, дипломирајќи во 1827 година со диплома по право. Павловиќ беше повеќе посветен на каузата на српскиот културен развој отколку на сопствената адвокатска практика. Тој беше именуван за главен уредник на Летопис (официјален орган на Матица српска) во 1832 година, функција што ја држеше до 1841 година. Како средство за заштита на човековите права, тој го основал Српски народни лист, српски политички весник, отворен на 1 јуни 1835 година во Буда (сега Будимпешта). Подоцна, името на весникот било променето во Serbske Narodne Novine, кое продолжило да излегува со мали прекини до 1849 година. Павловиќ станал прв секретар на Матица Српска во 1837 година. Благодарение на напорите на Павловиќ и неговите пријатели, Сава Текелија, Јован Нако, баронот Федор Николиќ од Рудна, Петар Јорнојевиќ, Владика Платон Атанацковиќ, кнезот Михаило Обреновиќ, митрополитот Стефан Станковиќ, епископот Евгеније Александ, Св. Јованови, и други, преподобната институција и ја направи она што е денес.
Работи
Тој ги превел од германскиот јазик на Адолф Фрајхер Книге „Uber den Umgang mit Menschen“ (За човечките односи) на српски (Буда, 1831) и две дела на Кристоф Мартин Виланд (1733-1813) со наслов „Симпатии“ (Симпатии) и „Dialogen des Diogenes von Sinope“ и на српски, објавена во Буда, 1829 година).
Во своите оригинални списи дава готови портрети на неговите современици; и тој во своите написи ги бележи многуте политички скандали чии центри беа Виена и Будимпешта. Тие се непроценливи за нивната социјална, политичка и книжевна историја од тоа време.
Книжевниот критичар Јован Скерлиќ напишал: „Тој беше во 1840-тите како што беше Светозар Милетиќ во 1860-тите и 1870-тите.
Сенида
Сенида Хајдарпашиќ, позната е по нејзиното сценско име '''Сенида. Сенида''' (Љубљана, 9 април 1985) — словенечка пејачка, раперка и текстописец. Таа првично станала славна како членка на Muff. Во март 2018 година, таа го издала нејзиниот хит соло сингл Слаѓана, добивајќи популарност и признание во Србија. Истата година таа била потпишана во хип-хоп етикетата Bassivity Digital од Белград, а исто така беше прикажана и на 4 страни на светот од страна на Коби, саундтракот на популарниот филм " Јужен ветар". Сенида е позната по нејзиниот длабок глас и уникатен изглед.
Маат
Ма’ат или Мает, се претпоставува дека се изговарало Мух-ахт, претставувал древен египетски концепт за вистината, поредокот - закон, моралност и правда - што бил обоготворен како божица. При создавањето откако Маат воспоставила ред во универзумот од хаосот, таа била задолжена за регулирање на ѕвездите, годишните времиња и дејствата на смртниците и боговите. Нејзин машки пандан бил богот Тот и нивните атрибути се исти. Така Маат, како и Тот, го претставувала Логосот на Платон. По издигнувањето на Ра, двете божества се насликани како го водат заедно неговиот брод, секој на посебна страна.
Покрај нејзината улога во создавањето и постојаното спречување на универзумот да не се врати во хаос, нејзина примарна улога во египетската митологија е поврзана со мерењето на душите кое се случувало во подземниот свет Дуат. Нејзиниот пердув бил средство со кое се проценувало дали во задгробниот живот душите на покојните (кои се смета дека се наоѓале во срцето) ќе стигнат успешно во рајот.
Маат како божица
Божицата Маат е персонификација на физичкиот и моралниот закон, поредок, ред и вистина; претставена е како жена кој седи или стои, држи скептар во едната рака и анк во другата. Понекогаш е насликана со крилја на двете раце или како жена со перо од ној на нејзината глава. Бидејќи фараонот имал должност да го осигура мирот и правдата, тој честопати бил нарекуван Мери-Маат (возљубениот на Маат). Со појавата на верувањата за Тот во Египетскиот пантеон и нивната замена на постарите верувања од Хермополис за Огдоадата, почнува да се тврди дека Маат е мајка на Огдоадата, а дека таткото е Тот.
Во Дуат (Дуант) египетскиот подземен свет, срцето на умрените било мерено со нејзиниот единствен пердув од богот Шу и на тој начин симболично се претставувал концептот за Маат во Халата на Двете Вистини. Срцето кое не било достојно било проголтувано од божицата Амит, а неговиот сопственик бил осуден да остане во Дуат. Оние луѓе кои имале добри и чисти срца биле испраќани во Аару. Озирис се јавува како чувар на вратите од Аару, откако станал дел од Египетскиот пантеон и го заменил Анубис од традицијата на Огдоадата.
Мерењето на срцето, насликано на папирус (во Книгата на Мртвите што е типична за сцените од гробовите) го прикажува Анубис како го надгледува мерењето, а пак божицата Амит, претставена како лавица, седи и го чека резултатот за да ги проголта оние кои имале неправедни срца. На сликите е прикажано срцето на едниот тас, а пердувот од Шу на другиот тас од вагата. Други традиции, пак, сметаат дека Анубис ја носел душата пред посмртниот Озирис, кој го изведувал мерењето.
Во египетската уметност, обично Маат била насликана како жена со раширени крилја и закривено перо од ној на нејзината глава. Овие слики се појавуваат на некои саркофази како симбол за заштита на душите од умрените. Египќаните верувале дека без Маат ќе имало само почетен хаос и крај на светот. Секој фараон морал да примени праведен закон, следејќи ги принципите на Маат.
Нејзиното име значи: „праведност“, „верност“, „вистина“, „правично“, „постојано“, „непроменливо“ и слично. Таа била претставена како жена на која на рацете и' е нанижена низа од големи пердуви, кои формираат големи крилја.
Григорије Ташковиќ
Григорије Ташковиќ или Глигорие Ташковиќ (, –, ) – битолски архитект.
Животопис
Ташковиќ е роден во 1901 година во Битола. Иако во редовното школување не бил најдобар ученик (полагал математика и историја во еден од класовите), матурирал во 1919 година со многу добар успех. Дипломирал на Техничкиот отсек на Великата школа во Белград во 1925 година по што се вратил во Битола и веднаш се вработил. На 18 октомври 1928 година склучил тригодишен договор како градски архитект во Битолската општина со плата од 30.000 денари годишно и по неговото истекување, во 1931 година побарал и добил раскинување на работниот однос. Во општинското Техничко одделение извесно време вршел и функција на негов шеф. Како прво негово дело се смета Земјоделското училиште во Битола изградено во 1927 година. Следната година заминал на усовршување за изградба на автопати и високоградба во САД.
Имал бурен личен живот, се женел и разведувал неколку пати и имал повеќе деца. Се занимавал и со политика, станал сенатор во периодот 1938-1941 година, како и регионален претседател на Земјоделската партија. По ослободувањето бил затворен, успеал да побегне и животот и работата ги продолжил во Њујорк, САД.
Од 1935 до 1946 година бил сопственик на градежна фирма со седиште во Скопје. Во тој период изградил многу објекти, како што се патишта, мостови, аеродроми, стоковни куќи и фабрики. Фирмата работела за Југославија, Бугарија, Турција во која биле вработени 3000-5000 работници за различни проекти. Тој го извршил сушењето на Пелагониското Блато околу Црна Река на површина од 30000 ха.
Авторски проекти
Негови авторски проекти се:
Нормализирано (стандардизирано) отстапување
Нормализирано (стандардизирано) отстапување
Нормализирано (стандардизирано) отстапување
Средна вредност на белегот ја изразува законитата тенденција на групирањето на вредностите на белегот околу една(типична) вредност на белегот. Меѓутоа, помеѓу единиците на некоја маса постојат разлики и во нивото на белегот. Тие разлики претставуваат варијабилитет. Варијабилитетот може да се измери на различни начини, а сите мерки на варијација се делат на апсолутни и релативни. Апсолутни мерки на дисперзија го изразуваат варијабилитетот во апсолутни износи во оние единици мерки, во кои се дадени модалитетите на белегот: во илјади денари, килограми, тони , литри, парчиња итн. Во оваа група се следните мерки на апсолутно варирање: интервал на варијација, интеркварталната разлика, средното апсолутно отстапување, варијансата и стандардното отстапување.Споредувањето на варабилијатетот на различни серии врз основа на апсолутни мерки на варијација не е можно,освен ако не се во прашање белези со исти единични мерки и и исти просечни нивоа.Меѓутоа такви случаи се сретнуваат ретко ,па оттука се наложува потребата апсолутното варирање да се сведе на некоја друга мерка.Таквата мерка е добиена од односот на мерката на апсолутното варирање и некоја мерка на централната тенденција. Во релативни мерки на дисперзија се вбројуваат:коефициентот на варијација,коефициентот на интерквартална варијација и нормализираното (стандардизираното) отстапување. Еден од облиците на релативна мерка на дисперзијата претставува нормализираното или стандардизираното отстапување.Тоа претставува мерка на оддалеченост на пооделните вредности на белегот од аритметичката средина на серијата искажана преку бројот на стандарните девијации,т.е.: Нормализирано (стандардизирано) отстапување
Од пресметаните вредности на Z се гледа отстапувањето на определени вредности на белегот од аритметичката средина на серијата, но во релативен износ. Со други зборови, таа разлика е стандардизирана (бидејќи е поделена со σ). Врз основа на предзнакот на стандардизираното отстапување се гледа дали варијантата (модалитетот) на xi е помала или поголема од аритметичката средина. Сите вредности на белегот помали од средната вредност имаат негативен предзнак на своето нормализирано отстапување. За модалитетите поголеми од аритметичката средина стандардизираните отстапувања се позитивни. Според тоа стандардизираното отстапување претставува трансформирана вредност на набљудуваниот белег односно на неговите пооделни вредности.
Грбови на холандските покраини
Ова е галерија на грбови на 12-те покраини во Холандија.
1571 во книжевноста
1571 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Окрузи во Брунеј
Брунеј е поделен на 4 окрузи („даера“). Тие понатаму се делат на вкупно 38 покраини („муким“).
Арктички (бел) волк
Арктичкиот волк ( Canis lupus arctos ), познат исто како бел волк или поларен волк, е подвид на сив волк карактеристичен за високата арктичка тундра на канадските острови Кралица Елизабета. За разлика од некои популации кои се движат помеѓу тундра и шумски региони, Арктичките волци го поминуваат целиот свој живот во повисоки предели. Нивната дистрибуција на југ е ограничена на северните рабови на средноарктичката тундра на јужната половина од островите Принц на Велс и Сомерсет. Белиот волк е подвид со средна големина, кој се разликува од северозападниот волк по неговата величина, побелата боја, потесниот мозок и поголемите заби во задниот дел од устата. Од 1930 година, има прогресивно намалување на големината на черепите на арктичките волци, што веројатно е резултат на хибридизација на волк-куче.
Таксономијата
Во 1935 година, британскиот зоолог Реџиналд Покок го доделил името на подвидот Canis lupus arctos (арктички волк) на примерок од островот Мелвил на островите Кралица Елизабета во Канада. Тој потоа напишал дека слични волци се наоѓаат на островот Елесмер. Тој, исто така, го доделил името Canis lupus orion на примерок од гренландски волк од Кејп Јорк во северозападен Гренланд. И двата волци се препознаваат како посебни подвидови на Canis lupus (волк) во таксономскиот орган Видови на цицачи на светот (2005).
Студија на Chambers et al. (2012) користејќи автосомна микросателитска ДНК и митохондријална ДНК податоци покажуваат дека арктичкиот волк нема уникатни хаплотипови што сугерира дека неговата колонизација на Арктичкиот архипелаг од северноамериканското копно се десила во скорото минато, а со тоа била и недоволна за да се гарантира статусот на подвидот. За време на состанокот одржан во 2014 година од Националниот центар за еколошка анализа и синтеза на Службата за риби и диви животни на САД, еден говорник, Роберт К. Вејн, спомна дека не се согласува со заклучокот дека подвидот мора да биде генетски различен, верувајќи дека различни подвидовите може полека да се вградуваат еден во друг - што сугерира дека иако е невозможно да се одреди дали поединечниот волк е еден или друг подвид со помош на ДНК, популацијата на арктичките волци како вид може да се разликува со гледање на пропорциите на еден нуклеотид полиморфизми (SNP): т.е Вејн понатаму изјавил дека верува дека живеалиштето во кое што се наогја волкот е доволно добра одлика за да се разликува подвидот.
Арктичкиот волк обично не се плаши од луѓе и може дури и да биде убеден да им пријде на луѓето во некои области. Волците на островот Елесмер не се плашат од луѓе и се верува дека е поради тоа што толку ретко гледаат луѓе, затоа тие им пристапуваат на луѓе претпазливо и љубопитно. Ото Свердруп напишал дека за време на експедицијата Фрам, два волци следеле еден од експедиционерите во тимот, кој ги држел волците на растојание мавтајќи со неговиот скијачки стап. Во 1977 година, шест волци на островот Елесмер им пришле на пар научници, при што еден од волците скокнал кон еден од научниците и му го допрел образот. Голем број инциденти со агресивни волци се случија во Алерт, Нунавут, каде што волците со децении живееле во непосредна близина на локалната метеоролошка станица и станале навикнати на луѓето. Еден од овие волци нападнал 3 лица, бил застрелан и бил позитивен на беснило. Не се знае многу за движењето на арктичките волци во главно поради климата. Единственото време во кое волците мигрираат е во текот на зимата кога ноќта трае со месеци и има целосен мрак 24 часа. Ова го отежнува истражувањето на движењето на арктичките волци. Околѕ 2,250 километри јужно од Високиот Арктик се одржа студија за движење на волците во зима во целосна темница, кога температурата беше ниска до -53 C. Истражувачите откриле дека волците највеќе ловат мускокси. Нема достапни информации за движењето на волците во пределите каде што се наоѓале мускоксените.
Исхрана
Во дивината, арктичките волци во главно ловат мускокси и арктички зајаци. Утврдено е дека тие исто така понекогаш ловат леминзи, карибу, арктички лисици, птици и дури и некои бубачки. Откриено е и дека арктичките волци понекогаш роварат низ ѓубре за да најдат храна, но вој вид на обезбедување на храна е прилично редок во исхраната на арктичкиот волк поради регионалната и сезонската достапност. Понекогаш има дебата дали мускоксот или арктичкиот зајак е примарен плен за предатор-плен системот на овие три животни. Студии обезбедуваат докази дека мускоксите се навистина нивниот примарен плен бидејќи се чини дека присуството и размножувањето на волкот е поголемо кога мускоксот е подостапен отколку при поголема достапност на зајаците. Повеќе придружни докази сугерираат дека мускоксот обезбедува долгорочна одржливост за разлика од зајакот, додека пак другите копитари воопшто не се појавуваат во исхраната на волкот. Доказите кои покажуваат дека арктичките волци зависат повеќе од зајаците тврдат дека зрелата популација на волци била паралелна со зголемувањето на популацијата на зајаците. Студијата понатаму вели дека степенот на зависност помеѓу двата извори на исхрана е неизвесен и дека количината на потрошувачка помеѓу двата вида зависи од сезоната и годината. Дебатата продолжува кога се работи за сезоната и исхраната на младите волци. Според една студија, телињата мускокс служат како примарен извор на храна бидејќи потребите на младенчињата се поголеми, но друга студија сугерира дека кога зајаците биле многу пообилни (Mech, 2000), волците најчесто ги хранеле нивните младенчиња со зајаците во текот на летото. Овие разлики може да се припишат и на локацијата. Поларните мечки ретко се среќаваат со волци, иако постојат два записи од ситуации кајшто глутница волци убиваат младенчиња на поларни мечки.
Конзервација (зачувување на видот)
Арктичкиот волк не е особено загрозен вид, но сепак се соочува со некои опасности. Во 1997 година, имаше пад на популацијата на арктичките волци и нивниот плен, мускоксен ( Ovibos moschatus ) и арктичките зајаци ( Lepus arcticus ). Ова се верува дека е поради неповолните временски услови во текот на летата претходните четири години. Популацијата на арктичките волци се накачи следното лето кога временските услови се вратија во нормала.
Кирејца (Подмочани)
Кирејца — археолошко наоѓалиште во преспанското село Подмочани. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа во подножјето на 1 км од селото, во правецот на селото Рајца, каде по површината на нивите се забележуваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен материјал.
1570 во книжевноста
1570 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Огледало
Огледало ― површина која правилно ја одбива светлината.
Шлегел (Тирингија)
Шлегел (Schlegel) — село и поранешна општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од општината Розентал на Ренштајг.
Географија
Местото се наоѓа непосредно на Ренштајг, околу осум километри јужно од градот Бад Лобенштајн. Јужната општинска граница претставува покраинска граница помеѓу Тирингија и Баварија.
1568 во книжевноста
1568 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Норвешки јазик
Норвешки јазик — германски јазик зборуван во Норвешка. Заедно со данскиот, шведскиот, фарскиот и исландскиот јазик, норвешкиот спаѓа во групата на северногермански јазици (исто така нарекувани и скандинавски јазици). Од 16 до XIX век, данскиот беше литературен пишан јазик на Норвешка. Како резултат на ова, развитокот на модерниот пишан норвешки јазик беше предмет на силна контроверзија поврзана со национализам, руралното против дискурсот и норвешката литературна историја (Види: Норвешка литература).
Правопис
Норвешката азбука има 29 букви.
Буквите c, q, w, x и z се користат само за позајмени зборови. Некои букви може да имаат надредни знаци: é, è, ê, ó, ò, и ô. Во нинорск, ì и ù и ỳ почесто се гледаат. Надредните знаци не се задолжителни, но во одредени случаи се користат за да се разликуваат зборови кои имаат различно значење а исто се пишуваат, како на пример: for (за), fór (сака), fòr (бразда) и fôr (сточна храна).
Примери
Во прилог следуваат примери за споредба на некои германски јазици:
Забајкалски крај
Забајкласки крај (руски:Забайка́льский край) е федерален субјект во Русија. Административен центар е Чита.
Приказни од животот
Приказни од животот ― македонска телевизиска серија од 2014 година во режија на Никола Клинчаров. Во продукција на Телевизија Алфа.
Горно Дрмче (Подмочани)
Горно Дрмче — археолошко наоѓалиште во преспанското село Подмочани. Претставува осамен наод од доцноантичко време. Во нива на местен селанец биле откриени повеќе питоси.
Радовишки Шоплук
Радовишки Шоплук претставува регион што ги опфаќа селата на југозападниот дел на планината Плачковица. Тука спаѓаат селата: Козбунар, Ново Село, Шипковица, Шаинташ, Штурово и Вртешка. Според пописот од 2002 година, населението во Радовишки Шоплук го сочинуваат 34 жители, Македонци - Шопи, а во минатото живееле повеќе жители.
Чинар (Кавалско)
Чинар (Λεύκη, Левки ) — село во Општина Кавала во Кавалскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 14 километри североисточно од градот Кавала на надморска височина од 121 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Кавалската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 80 Турци.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Левки.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 40 грчки семејства со 156 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 156 лица, додека во 1940 година селото броело 234 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 278 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 128 жители, во 1971 година имало 90 жители, во 1981 година имало 64 жители, додека во 1991 година имало 48 жители. Денеска, населението на селото е 194 жители според пописот од 2011 година.
NGC 1660
NGC 1660 — спирална галаксија во соѕвездието Длето, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1 декември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1660 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1660 има привидни димензии од 1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 44 м 11,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 41° 29' 52". Положбениот агол на објектот е во износ од 32°.
Други поделби
Проучување на NGC 1660 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15908. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 392; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7589.
Лици
Лици (27 октомври 1982) е мексиканска глумица и пејачка.
Марија Жежељ
Марија Жежељ (Нови Сад, 20 ноември 1999) е српска пејачка, писателка, манекенка која на пошироката јавност и станала позната снимајќи видео-клипови за популарното мрежно место Јутјуб.
Животопис
Марија Жежељ е родена на 20 ноември 1999 година во Нови Сад во тогашна Сојузна Република Југославија. Во својот роден град учи во Гимназијата Јован Јовановиќ Змај. Тренира одбојка долго време, а пред тоа се занимавал со џез балет.
Првпат во јавност се појавила на крајот на 2014 године, кога направила свој Јутјуб канал. По само неколку месеци, Марија станала многу популарна меѓу својте врсници. Нејзиниот Јутјуб канал од отворањето до денес стекнал повеќе од 365 илјади следачи.
Галина Уланова
Галина Сергеевна Уланова (, -, ) беше руска балерина. Најчесто ја наведуваат како една од најголемите балерина на 20 век.
Животопис
Галина Уланова била ќерка на балетант од Театарот Мариински.
Своето образование како балерина го започнала на 9-годишна возраст во затвореното балетско театарско училиште. Во 1928 таа се запишала на Државната академија за  опера и балет, која подоцна ќе стане Киров балет. Многу брзо таа станала првиот солист. Ученичка била на Агрипина Ваганова. Прво танцувала в Ленинград, а по-късно се премества в Болшой театър в Москва. Најпрво танцуваше во Ленинград, а подоцна се пресели во театарот Болшој во Москва.
Во 1940 година настапувала во насловната улога Јулија за премиерата на Балетот од  Сергеј Прокофиев Ромео и Јулија. Постоијат информации дека била инспирација за оваа музика. Стекнала светска слава во 1940-тите. Таа ја носи титулата Народен уметник на СССР, двапати херој на социјалистичкиот труд, и била лауреат на 4 награди Сталин и на Лениновата награда.
После повеќе гостувања, 1944 станала член на Болшој театар во Москва. Следната година таа ја имала насловната улога во праизведбата на „Пепелашка“ (исто така од Прокофиев). Во Балшој  стеатарот останала до пензионирањето 1963.
После тоа работела како наставничка по балет.
Таа е единствената балерина на која и бил подигнат споменик за време на нејзиниот живот. Во Холандија, видови на лалиња се именувани по неа.
По повод 100-годишнината од нејзиното раѓање, пуштена била во промет сребрена паричка со нејзината слика во вредност од 2 рубли. Има и поштенски марки со нејзиниот портрет.
NGC 3593
NGC 3593 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3593 се споменува и како UGC 6272, MCG 2-29-14, CGCG 67-40, IRAS 11119+1305.
Откривање
Објектот е откриен на 12 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3593 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3593 има привидни димензии од 5,2' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 92°.
Други поделби
Проучување на NGC 3593 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34257. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 191; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 861. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 66.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Ана Мутесиус
Ана Мутесиус, родена Ана Трипенбах (8 декември 1870 - 30 март 1961) била германска модна дизајнерка, концертна пејачка и авторка од Ашерслебен.
Живот
Родена е како Ана Трипенбах во 1870 година.
На концерт со Пол Шулце-Наумбург и Хенри ван де Велде, Ана Мутесиус имала клучна улога во создавањето на модели на модернизирана женска облека.
Таа починала на 30 март 1961 година во Берлин. Преживеал нејзиниот син Екарт Мутесиус, кој станал познат архитект.
Мало белогушесто грмушарче
Малото белогушесто грмушарче е вообичаена и широко распространета мала врапчевидна птица, која се размножува низ умерена Европа, освен на југозапад, и во јужна и централна Азија. Ја има и во Македонија. Таа е птица преселница која зимува во Африка јужно од Сахара, во Арабија и Индија.
Таксономија и систематизација
Видот за првпат е опишан од Карл Лине, 1758 во неговата Systema Naturae. Само два подвида се издвојуваат од оваа птица и тие се мешаат и интегрираат во Средна Европа:
Уште два таксона има во зоната на интеграција, распространети од северниот дел на Касписко Море до Монголија. Филогенијата на овие два таксона не е доволно проучена и тие можеби ќе се префрлат во некој друг вид или ќе се сметаат само за хибриди:
Поведение
Живеалиштето на малото белогушесто грмушарче се отворените предели со грмушки, рабовите од шумите или ретките шуми со густи грмушки.
Се храни со инсекти, но и со бобинки и меко овошје.
Првите денови по пристигнувањето од преселбата, мажјаците почнуваат да пеат и градат неколку недовршени гнезда. Кога ќе се формира парот, едно од гнездата го завршуваат заедно. Тоа се наоѓа ниско во грмушките на 0.2-1.5 метри, а понекогаш, но поретко, и на висина 6-8 метри. Несат 3-7, најчесто 5 јајца, белкави со сивокафеави дамки. Пилињата го напуштаат гнездото на возраст од 11 до 13 дена, но уште не можат да летаат. Возрасните ги хранат до возраст од 3-4 недели.
1566 во книжевноста
1566 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Ајшевица
Ајшевица (словенечки: Ajševica) — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Појадок на трева (Мане)
Појадок на трева  (Le Déjeuner sur l'herbe) исто така позната и како (The Luncheon on the Grass) ' или Le Bain, (The Bath), е слика масло на платно од Францускиот сликар Едуар Мане создадена помеѓу 1862 и 1863 година. Таа денес е изложена во Музеј Орсе во Париз.
Денес ова дело се вбројува меѓу најпознатите на Мане. Воедно според композицијата и севкупната ликовна атмосфера, оваа слика е една од најснажните негови творби.
Опис
Мане, најчесто, најзначајните свои дела ги реализирал на отворено - во природа. Неговата приврзаност кон природата, му овозможувала, студиозно, сконцентрирано, во сликарската тишина, да ги опфати севкупните негови ликовни размислувања и постапки. На сликата е претставена потполно гола жена - женски акт и двајца мажи, облечени според тогашната париска мода. Пред нив е корпа со јадење, чаршафи и други елементи кои ја пополнуваат утринската закуска на групата што седи на трева а во позадина е насликана капачка која влегува во водите на реката, најверојатно Сена. Од лево и оддесно е насликана шума со дрвја богато разлистани. С претпоставува дека мотивот е од имотот на Мане.
Стил
Сликата ги содржи основните стилски одлики на овој голем импресионистички автор. Чувство за атмосфера. Еден вид дводимензионалност и намерно избегнување на студен реализам. Инсистирање на доминантно и транспарентно присуство на светлината која ја обликува композицијата и мотивите. Поетско чувство за севкупниот амбиент - кој е иако реализиран во природа, на некој начин е негова авторска синтеза помеѓу студии на фигури реализирани во сликарското ателје и еден вид брзи и скоро намерни скицирања на импресиите од утринскиот пејзаж. .
Техника на сликање
Мане бил еден од пионерите на импресионизмот. Неговата слика била одбиена од жирито за изложбата во Париз во 1863 година, поради што тој ја изложил во легендарниот салон на одбиените, каде што всушност започнуваат и современите, вистински сликарски движења, не само во Париз туку воопшто во развојот на современата светска ликовна уметност. Сликата тогаш од официјалната јавност била нај негативно оценета. Мане употребувал широки, брзи потези на места намерно оставајќи структура и видливост на линиите од самите четки. На прв поглед тоа изгледало како недовршено дело - скица, немарно и непедантно насликана. Всушност во тоа била и севкупната ликовна и естетска поента на авторот. Избегнувајќи го тривијалното, лажно реалистичко и академско сликарство, тој ги надминува стереотипите и тргнува по патот на директното, на снажното и искреното ликовно изразување, подалеку од малограѓанското и декоративно, патетично прифаќање на сликарството. Мане инсистира на специфична употреба на светло темното, односно посебната претстава на светлината, што зборува дека користел директно поставување на бојата без рационално инсистирање да ја дофати реалистичката состојба на виденото и доживеаното. Тој е директен и скоро натуралистички прецизен во импресијата на неговата ликовна постапка. .
Влијание
Како и повеќето дела на овој мајстор, сликата била инспирација, патоказ и размисла на низа ликовни творци како и во развојот на самата ликовна уметност. Иако неговата слава и признание дошле подоцна, неговата ликовна заслуга е откриена малку подоцна, сепак, денес во многу сегменти, неговата ликовна постапка и порака е интензивно присутна. Поетиката, мислата, постапката, третманот на светлината, се во принцип, сликарско револуционерни и доста храбри. Тој ја најавува епохата или состојбата на вистинското сликарство од кое понатаму немало враќање, тоа е импресионизмот кои дефинитивно ќе расчисти со сите лажни, допадливи и често извештачени реалистички претстави кои биле плитки, декоративни и кои во суштина безидејни во својот маниризам. Сликата и сликарството на Мане ќе биде пресвртницата и патоказот по кој подоцна тргнале инспирирани и поучени од целата негова провокативна шокантност: Клод Моне, Пол Сезан, Пол Гоген, Макс Ернст, Пабло Пикасо. Емил Зола прв ја забележал импресионистичката генијалност на Мане, отвoрајќи широки теми, за новото сликарство, пишувајќи најафирмативни анализи, критики и есеистички анализи со кои и теоретски ќе го поттикне создавањето на новото сликарство кое суштински ќе ја промени севкупната ликовна уметност.
Киргиска Советска Социјалистичка Република
Киргискатa Советска Социјалистичка Република била „социјалистичкa држава на работници и селани“, сојузна советска република, во составот на СССР.
Историја
По национално-државното обособување на советските републики во Средна Азија на 14 октомври 1924 е образувана Кара-Киргиската автономна област (од 25 мај 1925 само Киргиска) во составот на РСФСР. На 1 февруари 1926 е преобразувана во Киргиска АССР, а на 5 декември 1936 - во Киргиска ССР.
Кенигсбрик
Кенигсбрик (Königsbrück, Kinspork) — град во округот Бауцен, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа 14 километри западно од Каменц и 27 километри североисточно од Дрезден. Кенигсбрик е познат по западната порта на историскиот регион Горна Лужица.
Историја
Првпат споменат во 1248 како населба околу тврдина на Горна Лужица, каде трговскиот пат Виа Регија ја поминувал границата со грофовијата Мајсен. Првпат споменат како град во 1331, Кенигсбрик од 1562 бил административен центар на чешката управа, кој премина по покровителство на изборното кнежевство Саксонија според Прашкиот мир од 1635. Во 1906, Кралството Саксонија имало големи тренинг-области покрај Дрезден, кои по Втората светска војна биле користени од Советската армија и конечно затворени во 1992 г.
Габон на Олимписките игри
Спортистите на Габон девет пати досега се натпреварувале на Летните олимписки игри. Тие никогаш не учествувале на Зимски олимписки игри.
Првиот и единствен медал до денес за Габон го освоил Антони Обам на Летните олимписки игри 2012, каде во дисциплината теквондо за мажи преку 80 килограми го освоил сребрениот медал.
Националниот олимписки комитет на Габон е основан во 1965 година, а во Меѓународниот олимписки комитет бил примен во 1968 година.
Бел терор (Македонија)
Бел терор — државен терор после поделбата на Македонија во 1913 година, кога балканските монархии спроведувале политика на жесток терор против македонското население. Македонското име и македонскиот јазик биле забранети и прогонувани, како и секакво јавно изразување на македонската етничка свест (јазикот, традициите и народните обичаи). Разни терористички организации („Грчко-македонска тупаница“, „Здружение против бугарските бандити“) го тероризирале македонското население да ја прифати денационализацијата и асимилацијата или да емигрира. Во Вардарскиот дел на Македонија српските власти исто така спроведувале државен терор против македонскиот народ со изговор дека водат борба против ВМРО.
Во Егејскиот дел на Македонија грчките власти спроведувале политика на етнички геноцид над македонското население. Врз основа на Конвенцијата за „доброволно иселување“, 86.000 Македонци биле принудно протерани во Бугарија. Се вршел силен притисок за иселување и на останатото македонско население (трагедијата во с. Tрлис, 1924). Грчката политика на теророт кулминирала во периодот на Метаксасовата диктатура (1936–1940), кога 5.000 Македонци, поради употребата на македонскиот јазик, биле пратени по грчките затвори и логори. Во Пиринскиот дел на Македонија ВМРО со ликвидации се пресметувало со своите политички противници.
Во периодот на Втората светска војна продолжила политиката на терор против македонското население. Во Егејскиот и во Вардарскиот дел на Македонија биле прогонувани приврзаниците на македонското национално и антифашистичко движење.
Во Пиринскиот дел на Македонија, по укинувањето на Културната автономија (1948), продолжила политиката на прогон. И во НРМ властите вршеле одредени видови репресија врз политичките неистомисленици и противници („автономисти“, „националисти“ или „информбировци“).