cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Спиро (рид)
Сегашниот топоним го заменува привремениот „Судесте“ и беше одобрен од Географскиот координативен комитет на Аргентина во 1956 година.
Го споменува морнарот со грчко потекло, Спиро, кој беше во ескадрилата на Адмирал Браун и храбро умрел.
Црничани (Битолско)
Црничани — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, во околината на градот Битола.
Потекло на името
Името на селото најверојатно потекнува од црната земја што го покрива атарот на ова село.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Пелагонија, во источниот дел на Битолското Поле, во југоисточниот дел на територијата на Општина Могила. Селото е ридско, на надморска височина од 690 метри. Од градот Битола, селото е оддалечено 27 километри.
Црничани е мало македонско село, вовлечено во долината на Црничка Река. Околни села се: Путурус, Мојно и Арматуш.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Габерски Дол, Петреа Леска, Тврди Град, Грамада, Присој, Плоча, Козјак, Рупка, Црвениците, Преслоп, Душманица, Трските, Три Кладенци, Ветрушка, Коњарник, Клепач, Ресуља, Браненица и Рудник.
Селото има збиен тип и е поделено на две маала: Чивлак и Село.
Од општинското средиште Могила е оддалечено 14 километри.
Историја
Според кажување на мештаните, во месноста Тврди Град постоел град, како што им пренесувале старите. Бидејќи месноста се обработувала, биле пронаоѓани грнчарски производи. По Првата светска војна, во долниот дел на селото бил пронајден мермерен камен, кој подоцна бил пренесен во Скопје.
Се верува дека селото било основано во втората половина на век. Основач на селото бил поп Петре, најстар предок на денешниот род Поповци. Поп Петре побегнал негде од Охридско и стигнал во селото. Најпрвин со синовите го основал селото во месноста Петреа Леска, а подоцна го поместиле селото на месноста Селски Кладенец. Дури подоцна преминале на денешната местоположба. На двете месноста се сретнуваат старини.
Во век, Црничани било село во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото било двапати запалено. Најпрвин во 1906 година било запалено од грчки чети од мариовското село Маково. Второто палење се случило за време на Првата светска војна. По тоа опожарувањето, мештаните три години живееле во градот Прилеп.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 12,5 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 607 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 523 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Путурус било село со 25 домаќинства и 140 жители.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Црничани живееле 256 жители, од кои 240 Македонци и 16 Роми. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Црничани имало 144 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало, населено со македонско население. Така, тоа во 1961 година имала 295, а во 1994 година 54 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Црничани живееле 41 жител, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 9 жители, од кои 3 Македонци и 6 лица без податоци.
Родови
Родови во Црничани се: Поповци (31 к.), тие се основачи на селото, доселени се средината на ХVIII век од Охридско, го знаат следното родословие: Цветан (жив на 58 г. во 1951 година) Марко-Петко-Марко-Трпко-Поп Петре кој се доселил во селото; Димчевци (3 к.), доселени се од селото Арматуш и Цоцевци (1 к.), доселени се од Подмол, таму имаат роднини доселени од Егејска Македонија.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Добрушево.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0216 според Државната изборна комисија, сместено во продавницата.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 27 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 27 гласачи.
Иселеништво
Од селото се иселил значителен дел на населението. Се знае за следниве родови: Ѓуровци (3 к.), Зенговци (2 к.) и Црничани (1 к.), кои живеат во Ношпал; Паламидовци (4 к.) и Мајсторовски (4 к.), живеат во селото Логоварди; Млазникашовци (2 к.) и Џоџевци (4 к.), живеат во селото Новаци; Долевци (7 к.), живеат во соседното село Путурус; Ќосевци (6 к.), живеат во селото Дедебалци; Ајдеровци (2 к.), живеат во Радобор; Капларци (1 к.), живеат во Жабјани, Битолско; Кожевци (2 к.), живеат во селото Кравари; Трајанови (1 к.), живеат во Мојно; Илијевци (1 к.), живеат во Горна Чарлија и Вељановци (1 к.) живеат во Драгарино.
Од селото, исто така, има иселени во градовите Битола, Скопје и Прилеп, но и во прекуокеанските и европските земји.
Христијанска црква „Слово на надеж“
Христијанска црква „Слово на надеж“ ― евангелско-протестантска црква која е дел од Евангелско-протестантската иницијатива.
Историја
Црквата „Слово на Надеж“ (СНН), своето потекло го има во 1995 година, во домашните собирања кај мисионерите од Евангелско-конгрешанската црква, Мајк Јуркович и Енди Спредли. Големо влијание за духовниот растеж на црквата имале Филип Џексон и Мајк Јуркович. Првата богослужба во Ново Лисиче била одржана на 7 ноември 1999 година. Во периодот од 1999 до 2006 година, биле организирани семинари, кампови, менторства со цел црквата да расте и да се препознае некој македонски водач или пастор на црквата. Во 2006 година, Перо Тодороски бил ракоположен за пастор, а имало и духовен одбор, што ја водел црк­вата и ги планирал сите идни настани што ги организирала самата црква.
Активности
Црквата досега има организирано разни кампови низ Македонија, кои се состоеле од евангелизаторски кампови и кампови за зближување и запознавање на самите браќа и сестри меѓу црквите, бидејќи СНН има месна заедница во Маџари, како и домашни групи во Тафталиџе и Тетово.
СНН е позната и по спортскиот настан што се организира секоја година во април и е познат како „Трчаме кон целта“. СНН исто така зема учество на сите поголеми настани што се организирани од другите евангелски-протестантски цркви како: Визијафест, Конференција Ана, Ник Вуичиќ и други.
Кале (Челевец)
Кале — археолошко наоѓалиште во селото Челевец општина Демир Капија. Наоѓалиштето претставува опидум од доцноантичкото време. Источно од процепот на Челевечка Река и северно од Вардар има висок гребен од варовник со многу стрмни, вертикално засенчени падини, на кои се протегаат остатоци од одбранбен бедем со должина од 700 м кој затвора три целости. Во самиот акропол, на површината се забележува множество од разновиден археолошки материјал. Најдени се и бронзени монети.
Герхарт Хауптман
Герхарт Јохан Роберт Хауптман (Gerhart Johann Robert Hauptmann; во Оберзалцбрун -  во Агнетендорф) — германски романописец и драмски писател, добитник на Нобелова награда за литература во 1912 година за придонесот во развојот на германската драма и театар.
Животопис
Хауптман е роден во Шлеска, а потекнувал од семејство на хотелиери. Неговиот постар брат Карл бил филозоф и природонаучник, а се занимавал и со книжевност. Герхарт бил лош ученик и на 15-годишна возраст го напуштил училиштето, a една година подоцна работел на фармата на вујко си. Од 1880 до 1885 година учел vajarstvo во Бреслау, Рим и Берлин, како и историја и филозофија на Универзитетот во Јена. Во 1885 година се оженил и живеел во Еркнер, преградие на Берлин.
За време на Првата светска војна, Хауптман бил еден од најгласните застапници на германските воени цели, но по пропаста на царството тој јавно ја поддржал новата република. По доаѓањето на национал-социјалистите на власт, тој најпрвин се определил за нив, но подоцна се повлекол во молк и разочараност. Во 1946 година, за време на прогонувањето на Германците од Шлеска (којашто ѝ припаднала на Полска), подготвувајќи се да го напушти својот имот, Хауптман починал на возраст од 84 години.
Творештво
Хауптман е најзначајниот претставник на натурализмот во Германија. Тој започнал да пишува на дваесетгодишна возраст, а во книжевноста се појавил со своите две драми: „Пред изгрејсонце“ (1889) и „Ткајачи“ (1892) со кои предизвикал скандал во Германија при што „Ткајачи“ била предмет на судска тужба, драмите повремено му биле забранети, а царот Вилхелм II бил огорчен на Хауптман. Творештвото на Хауптман е плодно и опфаќа повеќе од 30 драмски и над 20 епски дела, неколку романи, како и раскази и новели. Веќе пред Првата светска војна, тој бил најпознатиот и најголемиот германски писател, добитник на бројни награди, меѓу кои и Нобеловата награда (1912). Сепак, тој е најпознат по своите драми: „Пред изгрејсонце“ (1889), „Ткајачи“ (1892), комедијата „Даброво крзно“ (1893), историската драма „Флоријан Гаер“, „Свеченоста на мирот“, „Колегата Крамптон“, „Ханелиното вознесување“ (1894), „Потонатата камбана“ (1897), „Кочијашот Хеншел“ итн. Неговите драми постигнале голем успех и биле играни на бројни сцени во Германија и во повеќе други земји, вршејќи големо влијание врз тогашната публика, така зголемувајќи го неговиот книжевен углед. Од неговите епови се издвојуваат „Прометидите“, „Атридите“, „Ана“, „Синиот цвет“ итн., но тие је достигнале популарноста на драмските дела. Прозното дело на Хауптман го сочинуваат романите „Глупакот Емануел Квинт“ (1910), „Островот на Gолемата мајка“ (1912), „Атлантис“, „Ванда“ и „Книга на страстите“; неколку раскази и новели („Чуварот на пругата Тил“, „Еретикот од Соана“; дневникот од патувањето низ Грција, „Грчка пролет“; како и неколку фрагменти и биографски белешки.
Почетните дела на Хауптман, особено неговите драми, го носат печатот на натурализмот, но во текот на повеќедецениското творештво тој поминал низ речиси сите стилски движења карактеристични за негвото време, иако никогаш целосно не се одвоил од натурализмот. Со текот на времето, неговата почетна социјална критичност постепено се претворила во христијанско-паганска занесеност. Во своите дела, Хауптман застапувал бројни, често противречни, филозофски гледишта: На пример, „Ткајачи“ е типична социјална драма, додека „Ханелиното вознесување“ е еден вид мистично-фантазерска игра во која како лик се појавува и Исус Христос. Во тој поглед, некои критичари сметаат дека Хауптман е „екстатичен романтичар кому единствено му недостасувала врската со духовниот свет на романтиката“, „граѓански романтичар кој самиот себеси се присилил на натурализам“ и дека „неговиот натурализам од самиот почеток го ритмизирала поезијата“. Навистина, во расказите, а особено романите, на Хауптман нема тешки натуралистички детаљи, туку во нив се застапени сосема поинакви емоции и идеи.
Близок Исток
Близок Исток — поим кој често се користи од археолозите, географите и историчарите, и поретко од новинарите и коментаторите, со цел да се посочи регионот кој ја опфаќа Анадолија (модерна Турција), Левантот (модерен Израел, Јордан, Сирија и Либан), и Месопотамија (модерен Ирак и Источна Сирија). Алтернативниот поим Среден Исток — претпочитан во некои политички и економски контексти — не се користи од блискоисточните археолози и историчари. Алтернативен не-евроцентричен поим во скорешните години е 'Југозападна Азија', иако овој поим сѐ уште нема постигнато поширока распространетост.
Египет, иако дел од Африка, често се смета за дел од регионот на Блискиот Исток. Неговото вклучување се должи на суштинските врски кои ги имал со другите блискоисточни држави низ античките, средновековните и модерните времиња.
Во Европа, „Близок Исток“ е претпочитаниот поим поради очигледната географска близина.
Манагва (езеро)
Езеро Манагва (Lago de Managua, Lago Xolotlán) — езеро кое со својата површина од 1.049 км2 претставува второто најголемо езеро во Никарагва (зад Никарагва со кое е поврзано со реката Типитапа).
Името на езерото го дале Шпанците, комбинирајќи го со името на локалното племе Манге и нивниот поим за вода agua.
Езерото се наоѓа во западниот дел на земјата. Има кружен облик. Над езерото се издига вулканот Момотомбо висок 1,280 метри. Главниот остров е Момотомбито.
На југозапад од езерото се наоѓа престолнината на Никарагва, Манагва. Езерото од 1950-те е доста загадено.
Христијанска баптистичка црква „Радосна вест“
Христијанска баптистичка црква „Радосна вест“ ― евангелско-протестантска црква која е дел од Евангелско-протестантската иницијатива.
Во рамките на СЦБЈ
Седумдесетмина некогашни конграционалисти од Вардарскиот дел на Македонија, во 1924 година побарале од Конференцијата на баптистичките цркви да прати некого кој би се грижел за нив. На Првата конференција на обединетите баптисти во Кралството СХС, одржана во Нови Сад (10-12 септември 1924 година), Блавкиќ известувал за расеаните верници во Вардарска Македонија и нивното барање. Конферен­цијата го овластила Винко Вацек да ги посети овие верници на територијата на денешната држава Македонија.
Вацек во текот на јуни 1928 година дошол во Скопје кај Иван Русјаков, некогашен член на методистичката црква. Во тоа потешко време заедницата не можела да се развива и умножува. Вацек на неколкумина верници им ги објаснувал баптистичките верувања, како што е крштевањето и зошто секој возрасен верник требало „повторно“ да се крсти. Вацек повторно се вратил во Скопје, и на 26 септември 1928 година го извршил крштевањето на Иван Русјаков, неговата сопруга Султана и на Атанасија Серафимова. Со ова започнува и баптизмот во Македонија. Групата се собира во домот на Русјаков, а подоцна била изнајмена просторија за таа цел. Винко Вацек редовно доаѓал во Скопје каде одржувал евангелизации и извршил крштевања. На 14 јуни 1930 година извршил крштевање на младите Стојан и Санета Наќеви од Радовиш, додека на 17 септември 1933 година, ги покрстил Русе и Мерџана Чешир и Ристо Петров. Русјаков го придружувал Вацек при посетите на црквата во Радовиш.
По согласувањето со баптистичките верувања, на 15 јуни 1930 година, Вацек во Радовиш, во големото корито на Илија Трпков, ги крстил: Коце Наланџиев, Ристо Поцков, Никола Грозданов, Спиро Пргов и Кирил Трпков со сопругите и дедо Наке. Така била создадена и баптистичката црква во Радовиш. Вацек ја пријавил црквата, со што веднаш била добиена дозвола за собирање, а за градба, три години подоцна, кога била купена стара турска куќа што била прилагодена за предвидената цел. Во меѓувреме, групата од триесетмина верници се собирале во куќата на Никола Грозданов.
По основањето, црквите во Радовиш и Скопје минале низ тежок период. Вацек заедно со Русјаков продолжиле со посетите на Скопје и Радовиш, постојано следени и заплашувани од полицијата, која во 1933 година ја прекинала богослужбата и го протерала Вацек од градот. И покрај сите закани и опасности, Вацек заедно со Алојс Ерлих, проповедникот на црквата во Белград, ги посетиле Скопје и Радовиш во јуни 1936 година кога извршиле крштевање.
Во текот на Втората светска војна, во областите припоени кон Унгарија и Германија, месните цркви биле припоени кон нивните сојузи. Поголемиот дел од Вардарска Македонија бил припоен кон Бугарија, која имала поголемо разбирање за протестантството.
По војната, црквата во Радовиш, во 1948 година броела 32 члена. Заедницата се собирала во стара дотраена црковна зграда, без проповедник. Иако Законот од 1953 година го укинувал долговостановениот концепт на регистрирани и нерегистрирани верски заедници, оваа формална уставно загарантирана слобода, не се почитувала. Во црквата во текот на 1950-тите повремено служеле жени: Хилда Лехотски и Марија Андричек од Нови Сад, како и Зора Вучкова, проповедничка од мето­дистичката црква во Раклиш. Од 1957 година црквата повторно започнала со редовна неделна поука (богослужба), и црквата барала да ја посетуваат браќа од север, кои би ги воделе богослужбите. Во црквата повремено проповедал и Страхил Грозданов, син на Никола во чија куќа се собирала групата од Радовиш. Грозданов заминува на БТШ во Дарувар и во Нови Сад 1955 - 1958 година За две години бил зголемен бројот на верници, и на 28 јуни 1959 година, Људевит Дробни, крштевал 8 луѓе.
Новата црковна градба, којшто бил на два ката, каде долниот кат бил наменет за богослужба, во којшто имало и базен-крстилница под проповедалницата, а вториот кат бил наменет за стан на проповедникот, бил свечено отворен на 22 јуни 1969 година. Црквата била без пастор, а надгледувањето го врши Страхил Грозданов од Скопје. Во септември 1970 година, Маријан Хластан од Словенија, кој по завршувањето на Баптистичката теолошка школа (БТШ) во Нови Сад, е избран за проповедник во Радовиш, и бил одговорен за цела СР Македонија. Со негово залагање бројот на верниците во 1972 година бил 40, а во 1973 година членови. И покрај позитивните моменти во службата, разликите во менталитетот имале негативно влијание. Одредени елементи на поопуштеното однесување на пасторот од Словенија, според пури­танско сфаќање на членовите на црквата било несоодветно.
Чедо Ралевиќ од Пеќ, по завршување на студиите на БТШ во 1975 година, станал проповедник во Радовиш. Тој проповедал и во околните места, каде формирал мали групи на кои се приклучиле и незадоволни членови од состојбата на методизмот во своите заедници, и кои покажувале интерес за „крштевањето верници“, што за обичниот верник, претставувала един­ствената разлика помеѓу методистичката и баптис­ти­чката теологија. Иако на богослужбите доаѓале многу луѓе, сепак, формално останувале членови на својата „стара“ црква. Иако го прифаќале новиот начин на богослужење и им се допаѓал новиот пожив начин на проповедање, не оделе до крај, до „повторно крштевање“, што по нивните сфаќања би значело дека до тој момент не биле вистински христијани.
Со систематската работа и ентузијазмот, црквата повторно почнала да расте. Работата се проширила и во селата Муртино и Колешино, а во село Банско се преобратиле неколку семејства, и таму започнала црква, од каде Санде Котев се запишал на БТШ во 1976 година. Во меѓувреме, здравјето на Чедо Ралевиќ се влошило и поради тоа црквата стагнирала. Во октомври 1980 година, тој заминал за Ниш каде што бил поставен за проповедник.
Властите во 1955 година го забраниле верското собирање по домови, и бидејќи црквата немала свој објект, по тридецениското постоење, престанала да постои, а скопскиот проповедник Иван Русјаков добил затворска казна. Страхил Грозданов, по враќањето од БТШ како проповедник поддржуван од Домашната мисија на СБЦЈ се преселил во Скопје во 1960 година. На 30 март 1961 година, била отворена првата црковна градба. Во 1962 година, во НР Македонија имало 37 баптисти, со еден активен проповедник и еден на школување.
Поради недостиг на финансии, и покрај новата градба, црквата не секогаш имала редовни богослужби. Во 1965 година, Страхил Грозданов и скопската црква биле тргнати од списокот на СБЦЈ.
Црквата повторно добила дозвола за собирање во домот на Страхил Грозданов во 1969 година, за што е приспособена и целосно посветена една соба, а тој повторно е поставен за легитимен проповедник кој работи доброволно без плата. Црквата оживува и преку работата на синовите на Страхил, Иван и Самоил, се преобраќаат и првите студенти: Симе Николоски, Ристо Макриевски, Јане Јаневски, Борче и Снежана Митевски. Во Скопје, доаѓаале и студенти од црквата во Радовиш. Во доцните седумдесетти доаѓаат и луѓе кои се преобратиле во странство, како Љупчо Николоски, кој се преобратил додека работел на магис­тратура во СР Германија, и Боре Блажевски, кој се преобратил во Амстердам во 1980 година, каде бил пронајден на улица во состојба на предозираност од наркотици, од христијани кои го прибрале.
Покрај врските со црквата Радовиш има блиски врски и со Симо Ралевиќ од Пеќ, кој уживал голем авторитет и влијание во црквата, најмногу поради книжевноста која ја пишувал, издавал и пласирал и која значајно влијаела врз формирањето на свеста на баптистите на југот и пошироко. Скопската црква активно учествува во издавачката мисија на Симо Ралевиќ, како и на разни конференции меѓу коишто и христијанскиот камп Чинта на островот Угљан на Јадранското Море, крај Задар, каде во летото 1980 година бил крштевани Боре Блажевски, Захарула Чипова - Руле, Гордана Ушкова и Васка Зафирова.
Црквата ја водел Страхил Грозданов и имала две служби, во недела и среда. Петокот бил одреден за предавања за современи и секојдневни теми што ги водел Иван Грозданов. Проповедал и Самоил Грозданов, како и честите гости проповедници, Симо и Чедо Ралевиќ, како и Драгиша Армуш, подоцна проповед­ник во Врњачка Бања, кој бил студент во Скопје. Боре и Руле Блажевски биле испратени на двогодишни студии на БТШ во Нови Сад во 1983 година, кога црквата имала 20 членови.
Во 1985 година, Иван Грозданов и Панче Панов од Муртино биле ракоположени за ѓакони. Боре и Руле Блажевски започнале полновремена проповедничко-мисиска служба. Со нови сили, следната 1986 година, црквата продол­жила да расте и доаѓа до организирање тим за служење. Самоил Грозданов бил поставен за в.д пастор–проповедник кој по теолошките студии во САД ќе стане полновремен пастор. И другите од тимот за служење добиваат добивале конкретни улоги. Иван Грозданов бил помошник проповедник и задолжен за издавачката дејност. Боре Блажевски бил задолжен за мисионерство и посета на заедниците во Муртино и во Радовиш, како и верните фамилии баптисти во Битола и Охрид. Руле Блажевска, како медицинска сестра е одговорна за неделното училиште и работата со децата. Ивановата сопруга Славица е задолжена за сестринските состаноци. Снежана, Самоиловата сопруга е задолжена за превод на верска книжевност.
Издаваштвото ги дало и првите плодови. Покрај мноштвото трактати и памфлети се објавени и книги, првата духовна песнарка со ноти на македонски јазик „Христијански песни“ и збирката од 365 четива за секојдневна побожност „Утринска Роса“, и збирката на духовни поуки и мудрости „Духовни Бисери“. Почнува и издавањето на „Божилак“, периодичен магазин кој излегувал три-четирипати годишно. Првиот број излегол 1986 година, а последниот, број 11, во 1990 година, кога биле објавени и брошурите: „Сакам да прашам за Бог“ и „Застани, размисли, спаси се“. Издаваштвото било остварено во најголем дел во соработка со издавачката дејност на БТШ „Добра Вест“, од Нови Сад.
Црквата во Радовиш во 1983 година броела 24 членови (од кои по 4 од заедниците во Банско и Муртино) и влегувала во Југоисточното окружје, разрешувајќи го проповедникот Санде Котев, кој бил верен на СБЦЈ, и тој останал проповедник во Банско и на мисионерски­те станици во Муртино и Колешино. Во 1984 година заедницата во Банско броела 7, Муртино 6 и Колешино 4 членови. Во Радовиш, за одговорен бил поставен Коста Грозданов, а во јануари 1985 година, во Радовиш од страна на Југоисточното окружје бил пос­тавен за проповедник Бранко Трајковски, повратник од Австралија, кој завршил теологија на Лондонскиот теолошки семинар. За време на служењето на Бранко Трајковски, од една и пол година, извршено било крштевање на три члена од Симо Ралевиќ. Бранко Трајковски понекогаш проповедал и во скопската црква.
Санде Котев проповедал во Муртино сè до ракополагањето на Панче Панов за ѓакон на заедницата во Муртино, во чијашто куќа од 3 септември 1986 година започнале редовни служби. На богослужбите проповедал и Бранко Трајковски. Панче Панов бил осуден на 30 дневна затворска казна бидејќи, спротивно на законот одржувал верски обред во својата куќа. Заедницата продолжила да се собира и на 29 март 1987 година полиција упаднала и затекнала 17 лица и четири деца. Санде Котев служел полновремено во Банско до 1989 година, кога целосно се посветил на земјоделството.
Во текот на декември 1986 год дошло до недоразбирање меѓу Југоисточното окружје и скоп­ската и радовишката црква и тие следната година излегле од окружјето. Заедницата во Муртино останала во состав на Југоисточното окружје заедно со проповедникот Бранко Трајковски, кој останал во полновремена служба на Југоисточното окружје сè до крајот на 1991 година. Трајковски подоцна се преселил во Битола и таму соработувал со методистичката црква и нејзиниот проповедник Аце Митев, кој е од баптистичка провиниенција.
Во текот на 1987 година, баптистичкaтa црквa во Македонија има четири цркви и тоа во: Скопје, Радовиш, Муртино и во Банско. За скопската црква, истата година е купена куќа во центарот на градот, којашто во следните две години интензивно била прилагодена. Свечената богослужба во новата црковна градба, на улица Благоја Давков бр. 10, била одржана на 21 мај 1989 година. Првото крштевање го извршил Самоил Грозданов во базенот‒крстилница, во дворот на новата црковна зграда, во јуни 1991 година, кога биле покрстени петмина.
Основање
Кога втората генерација стигнала до тинејџерски години, во 1992 година започнала и служба во сабота, со име Интро клуб, за тинејџери и млади. Во работата учествувале Иван Грозданов, а подоцна и Горан и Ленче Стојанови, како и редица други членови од црквата. Овој Интро клуб ги собирал и младите од другите цркви, што полека се создавале, бидејќи сè уште немале служба за тинејџери и млади. Оваа група привлекувала и други млади кои за првпат се запознавале со Евангелието.
Во 1993 година, Иван Грозданов заминал во Соединетите Држави, и на почетокот проповедале млади, а потоа веќе возрасниот Страхил Грозданов, па пензионираниот проповедник од САД, Џорџ Мек Кол, и на крај, од август 1994, редовно проповедал Боре Блажевски. Во 1995 година биле покрстени 9 луѓе. По враќањето на Иван Грозданов, му помагал на Боре, и проповедале наиз­менично. Следната година биле покрстени четворица. Започнале и првите скромни обиди во хуманитарна помош на бегалците од просторите на бивша Југославија.
Во баптистичката црква, во 1993 година биле покрстени 11 луѓе. На почетокот на 1997 година, дошол мисионерот од Меѓународниот мисиски одбор, Кајл Кирк Патрик. Следната 1998 година, по низа несогласувања, со одлука на Сојузот на баптистите на Македонија, било одлучено да се создаде нова заедница во скопската населба Кисела Вода. Црквата во Радовиш, од 1992 година ја водел Драги Георгиев, од Муртино, кој ја обновил и заедницата во Муртино, но во 1999 година заминал од Радовиш, а црквата ја водел Илија Баков.
Првата баптистичка црква ја водел Марко Грозданов од 2006 година, додека Иван Грозданов бил посветен на книжевност, со што се занимавал од почетокот на 1990тите и под негово раководство во 1999 година бил издаден „Динамичкиот превод на Новиот завет“. Издавала наслови преку издавачката куќа Откровение, и држела часови за проучување на Библијата и други теми во населба Аеродром.
УНДП
Со седиште во Њујорк, УНДП е целосно финансирана од страна на земјите-членки кои даваат донации. Организацијата има отворено свои канцеларии во 166 земји, каде што работи со локалните влади за изнаоѓање на решенија за глобалните и локалните развојни предизвици. Во прилог на ова, на меѓународно ниво, УНДП им помага на земјите во остварување на Милениумските развојни цели. УНДП им пружа стручни консултации, обука и ограничена помош на земјите во развој, а особено на најнеразвиените земји. Со цел остварување на Милениумските развојни цели и поттикнување на глобалниор развој, УНДП се залага за намалување на сиромаштијата, ХИВ/СИДА, исто така за демократско управување, енергетика и животна средина како и за превенција од криза и нејзино надминување. УНДП како организација се залага и за заштита на човековите права и еманципацијата на жените е застапена во сите нејзини програми.
Освен тоа, УНДП објавува годишен Извештај за човеков развој. Како дополнение на глобалниот Извештај, УНДП издава и регионални, национални и локални Извештаи за човеков развој.
Историја
УНДП е основана во 1965 година со здружување на Проширената програма за техничка поддршка и Специјалниот фонд на Обединетите нации. Во 1971 г. и двете организации беа преименувани во УНДП.
Буџет
Во 2005г. вкупниот буџет на УНДП изнесуваше околу 4 милијарда долари. Од таа целосна сума, неограниченото финансирање достигна околу 921 милион долари. Забележителните донации достигнуваа висина дури до 2 милијарди долари, а ресурсите за поддршка на земјите и нивните сопствени програми за развој изнесуваа 1 милијарда долари.
Надлежности
УНДП има свои канцеларии и персонал во 166 земји, каде што работи со владите и локалните општини на изнаоѓање решенија за глобални и национални развојни предизвици. УНДП ги поврзува и координира глобалните и национални напори за постигнување на целите и националните развојни приоритети на одделните земји. УНДП главно се залага за решавање на пет развојни предизвици: Демократско управување- УНДП ги поддржува националните демократски транзиции преку пружање на стратегиски консултации и техничка поддршка, подобрување на институцискиот и поединечен капацитет кај земјите, пружање на соодветно образование на населението и воведување на демократски реформи, промовирање на преговори и дијалог, и размена на успешни искуства меѓу земјите. УНДП исто така ги поттикнува постоечките демократски институции на дијалог, национални дебати и изнаоѓање на консензус за националните управни програми.
Намалување на сиромаштијата- УНДП им помага на земјите за развивање на стратегии за борба против сиромаштијата преку добивање на поголем пристап до економските можности и ресурси, поврзување на програмите за сиромаштијата со посериозните цели и политики на земјите, како и обезбедување на право на глас за сиромашните. УНДП се залага и за воведување на реформи во трговијата, во склоп на тоа и за даночни олеснувања и странски инвестиции. На национално ниво, ги спонзорира пилот-проектите за развој, ја промовира улогата на жените во развојот, и ги координира напорите меѓу владите, невладините организации и странските спонзори. На овој начин, УНДП работи со локалните власти и владите за да им овозможи на осиромашените луѓе да започнат свои бизниси и да ја подобрат нивната економска состојба.
Превенција на криза и нејзино надминување -УНДП работи на намалување на ризикот од вооружени конфликти и катастрофи, и го промовира предвременото надминување на настанатата криза. УНДП во склоп на своите програми за намалување на ризикот ги вклучува и напорите за спречување на пролиферацијата на мало и лесно оружје, изнаоѓање на стратегии за намалување на штетите настанати при природни катастрофи, и програми кои ја поттикнуваат примената на дипломатијата и го спречуваат насилството. Програмите за надминување на кризата вклучуваат: разоружување, демобилизација, реинтеграција на поранешните борци, програми за реинтеграција на раселени лица, повторно воведување на основните служби, како и преодни правни системи за земјите што закрепнуваат од војната.
Животна средина и енергетика- УНДП се залага да ги покрене и прашањата поврзани со животната средина, со цел да им помогне на земјите во развој постепено да се развиваат и во тој поглед. УНДП работи со земјите на зајакнување на нивниот капацитет за да ги покренат глобалните прашања поврзани со животната средина, преку обезбедување на иновативни политички консултации и поврзувајќи се со партнери вклучени во проектите кои се однесуваат на развојот на животната средина со што им се овозможува на сиромашните одржлива егзистенција.
ХИВ / СИДА- ХИВ / Сидата е голем проблем во денешното општество и УНДП се залага да им помогне на земјите да го спречат понатамошното ширење и да го намалат нејзиното влијание. Стратегијата на УНДП во поглед на животната средина е насочена кон делотворна употреба на водата, пристап до служби за енергетика, правилно управување со имот (борба против опустинувањето и деградација на имотот) зачувување и одржлива употреба на биоразновидноста како и политика којашто ќе го регулира ширењето на штетни загадувачи и супстанции кои ја уништуваат озонската обвивка. Извештај за човеков развој Од 1990г. УНДП го издава Извештајот за човеков развој, врз основа на Индексот на човековиот развој ( ИЧР ).
Координативна улога на Обединети нации
УНДП игра важна координативна улога во активностите на ООН на полето на развојот. Тоа всушност го спроведува преку своето раководство со Групата за развој на ООН и преку Трајниот координативен систем.
Разоружување и контроверзија
Во средината на 2006г. според Inner City Press, а подоцна и според The New Vision, УНДП ги прекина своите програми за разуружување во Карамоџа, во регионот на Уганда, како одговор на кршење на човековите права во паралелните присилни програми за разоружување спроведени од страна на Народните одбранбени сили на Уганда.
Група за развој на Обединети нации
Групата за развој на Обединетите нации ( УНДГ ) е основана од страна на Генералниот секретар во 1997г. со цел подобрување на ефикасноста програмите за развој на ООН на национално ниво. УНДГ ги поврзува сите оние агенции кои се занимаваат со проучување на економскиот развој. Со Групата претседава администраторот на УНДП. УНДП исто така го сочинува и Секретаријатот на Групата. УНДГ развива политики и процедури со што им се овозможува на членките на агенциите да работат заедно и да ги анализираат проблемите на државата, да планираат стратегии за поддршка, да имплементираат програми за поддршка, да ги следат резултатите и да се борат за промени. Со овие иницијативи се зголемува влијанието на ООН, помагајќи им на земјите во процесот на достигнување на Милениумските развојни цели, вклучуваајќи го тука и намалувањето на сиромаштијата. Повеќе од 25 агенции на ООН се членки на УНДГ. Извршниот одбор го сочинуваа четирите „ земји- основачи ”: УНИЦЕФ, УНФПА, ВФП ( WFP ) и УНДП.
Постојан координативен систем
Постојаниот координативен систем ги координира активностите на сите оние организации на Обединетите нации коишто се занимаваат со проучување на економскиот развој. Постојаниот координативен систем има за цел да ги поврзе различните агенции на ОН со што би се подобрила ефикасноста и делотворноста на оперативните активности на национално ниво. Постојаните координатори, коишто ги финансира, именува и управува УНДП, ги координираат тимовите на Он во повеќе од 130 земји и се назначени претставници на Генералниот секретар за развојни операции.
Зидхајде (општина)
Зидхајде (Südheide) — општина во округот Целе, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Била именувана по блискиот истоимен ридски масив. Била создадена на 1 јануари 2015 година со спојување на поранешните општини Хермансбург и Унтерлис.
Местоположба
Зидхајде се наоѓа во северниот дел на округот Целе, на север од Природниот парк Зидхајде. Обете главни места, Хермансбург на запад, и Унтерлис на исток, се оддалечени 16,5 километри. Хермансбург се наоѓа околу 29 километри северно од окружниот град Целе, додека Унтерлис се наоѓа околу 29 километри југозападно од Илцен.
УНДП
Критика
УНДП е критикуван од страна на својот персонал и владата на САД поради финансиски нерегуларности во Северна Кореја. Артјон Шкуртај ( Artjon Shkurtaj ) тврди дека тој самиот пронашол фалсификувани американски долари во сефот на УНДП, додека пак вработените биле исплаќани со евра. УНДП негираше постоење на какво било незаконско дело или нечисти сметки.
Зидхајде (општина)
Општински единици
Општината Зидхајде е составена од следниве места: Бафен, Бекедорф, Боншторф, Хермансбург, Лутерло, Олдендорф, Унтерлис и Везен.
УНДП
Администратор
Администраторот на УНДП поседува дипломатски статус на Генерален потсекретар на ОН. И покрај тоа што Администраторот често се смета како трет по ред највисок службеник во ОН ( веднаш по Генералниот секретар на ООН и заменик Генералниот секретар на ООН ) сепак ова никогаш официјално не е прифатено. Покрај неговите надлежности како шеф на УНДП, Администраторот исто така претседава и со Групата за развој на ООН.
Иден Администратор
Администраторот е именуван од страна на Генералниот секретар на ООН. По завршувањето на мандатот на Кемал Дервиш ( Kemal Dervish ), на 15 август 2009, како следен кандидат за функцијата Администратор се појавува името на Хелен Кларк(Helen Clark ), поранешен премиер на Нов Зеланд. Нејзината кандидатура е силно поддржана од страна на владата на Нов Зеланд, Австралија, народите на Тихиот Океан и премиерот на Велика Британија,Гордон Браун. Претседателот на САД, Обама и државниот секретар Хилари Клинтон, кандидираа неколку Американци за оваа функција, меѓутоа никој од нив нема толку голем рејтинг како Хелен Кларк. Петте земји кои ќе се најдат на УНДП масата ќе имаат тешка одлука при нивниот избор. Тие се  Иран ( претседавач ), Хаити, Србија, Холандија и Танзанија.
Сегашен Администратор
На 5 мај 2005 г. Генералното Собрание на Обединетите нации, коешто го сочинуваат 191 земја, едногласно за Администратор на УНДП го избра Кемал Дервиш, поранешниот турски министер за финансии и висок претставник на Светската банка. Дервиш официјално го почна својот четиригодишен мандат на 15 август 2005г.
Помошник Администратор
Сегашен помошник Администратор на УНДП е Ад Мелкерт( Ad Melkert ), Холанѓанец, именуван на 1 март 2006г. За време на состаноците на Групата за развој на ООН, со кои заседава Администраторот, во улога на претставник на УНДП се јавува помошникот Администратор.
Претходни Администратори
Првиот администратор на УНДП бил Пол Хофман( Paul G. Hoffman ), попознат како поранешен спроведувач на Маршаловиот план. Еден од неговите следбеници е Бредфорд Морс ( Bradford  Morse ), поранешен републикански конгресмен од Масачусетс. Неговиот следбеник е Вилијам Дрејпер ( William Draper ), успешен финансиски шпекулатор и пријател на Џорџ Буш, за време на чиј мандат системот на ОН доживеа огромни резултати меѓу кои беше и објавувањето на Извештајот за човеков развој. Следниот УНДП Администратор, Марк Малок Браун ( Mark Maloch Brown ), поранешен потпретседател на Светската банка, бил шеф на персоналот на Генералниот секретар на ООН, Кофи Анан. Подоцна, тој беше именуван за заменик на Генералниот секретар на ООН. До доаѓањето на новиот Генерален секретар Бан Ки Мун, Малок Браун беше именуван за директор на хеџ фондот ( приватен фонд со ризичен капитал ), сопственост на Џорџ Сорош ( George Sorosh ), успешен и снаодлив унгарски капиталист.
Амбасадори на добра волја
УНДП, заедно со останатите агенции на ОН, има долга список на волонтери и ја има поддршката на многутте значајни личности како што се Амбасадорите на добрата волја или младите мисионери коишто ги промовираат клучните политики и цели на УНДП. Според мрежното место на УНДП: „Нивната слава помага да се зајакне итната и универзална порака за побрз човеков развој и меѓународна соработка, а со тоа и да се забрза процесот на исполнување на Милениумските развојни цели ”. Глобалната амбасада поседува целосна список на Амбасадори на добра волја на УНДП како и на Амбасадори на добра волја на други организации на ОН.
Јереславец
Јереславец (словенечки: Jereslavec) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Зидхајде (појаснување)
Зидхајде може да се однесува на следниве места во Германија:
681 Горго
681 Горго — астероид кој кружи околу Сонцето.
СУ „Панче Арсовски“ - Скопје
„Панче Арсовски“ — средно училиште во Скопје, Општина Гази Баба.
Гаврил III Цариградски
Гаврил III Цариградски — Вселенски патријарх во периодот од 1702 до 1707 година.
Живот
Гаврил е роден во градот Смирна (денес Измир) од родители кој потекнувале од островот Андрос и во 1688 година тој бил избран за митрополит во Халкедон. Тој бил избран за патријарх на 29 август 1702 година и владеел сè до неговата смрт. Неговото владеење вило мирно и минало без проблеми.
Во 1704 година Гаврил го осудил изданието на Новиот завет на современ грчки превод на Серафим од Митилена и издадено во Лондон во 1703 година од страна на англиското Здружение за проповедање на заветот во странство. На 5 март 1705 година тој издал наредба со која се забранува на ученицита да заминат да учат во Лондон поради несоодветното однесување. Во 1706 година издал писмо во кое ја осудува католичката догма.
Тој исто така зема учество во работите на автономната Кипарската православна црква, заменувајќи го Герман II Кипарски по поплаките од месното население. Мелкитскиот митрополит во Алеп Атанасиј III бил назначен од Цариград за регент (проедрос) архиепископ на Кипарпри крајот на 1705 година. Во февруари 1707 година, откако Атанасиј се вратил во Цариград, Гаврил го прогласил за неканонско назначувањето на новиот архиепископ Јаков II, кој и покрај тоа бил архиепископ сè до 1718 година.
Како благодарност до родниот град Смирна, во 1706 година тој го основал училиштето каде се образовал Адамантиј Рисиј. Гаврил починал во Цариград на 25 октомври 1707 година и бил закопан во манастирот Камариотиса на островот Халки.
„Малиот грбав коњ“(цртан филм)
„Малиот грбав коњ“ е советски цртан филм, создаден во студиото „Сојузмултфилм“ од режисерот Иван Иванов-Вано во две верзии - 1947 (втор цртан филм на студиото) и 1975. Врз основа на истоимената приказна (1834) на Питер Ершов.
Филмот бил високо ценет од Волт Дизни прикажувајќи го на неговите аниматори.
Верзија од 1947 година
Еден стар селанец имал три сина: двајцата најстари, Данило и Гаврило, се сметаат за паметни, а најмалиот, Иван, за будала. Еден ден таткото ги испратил своите синови да дознаат кој ја гази пченицата ноќе. Постарите браќа решаваат да се сокријат во сеното, каде брзо заспиваат. Во меѓувреме, Иван, играјќи со кавалот, оди до брезата и седнува под неа. Одеднаш тој видел бела кобила со долга златна грива како се спушта од небото. Иван успеал да скокне на грбот на кобилата, и таа почнала да галопира. Конечно, уморна, кобилата го прашала Иван да ја пушти и за возврат му дала два прекрасни златни коњи и грбавото коњче, кој ќе му биде најдобриот пријател на Иван.
Иван ги носи коњите во овчарската штала и, оди да им донесе вода, заминува со грбавото коњче. Кога се вратил, открил дека неговите браќа ги однеле коњите. Грбавото коњче му рекло дека ќе ги стигнат до главниот град. Потоа Иван седнал на коњчето и тие летнале низ облаците. На патот, Иван го нашол пердувот на Жар птицата, кој сјаел без да емитува топлина и го земал, и покрај предупредувањето на коњчето дека тоа ќе му донесе многу проблеми.
Стигнале до престолнината, а Иван, откако се видел со браќата, му ги продал своите коњи на кралот за „две или пет капи сребро“. Кога се покажало дека никој друг освен Иван не може да се справи со коњите, тој станал главен на кралските штали. Кралскиот бојар, кој го мразел Иван поради тоа, ја шпионирал неговата работа. Видел дека Иван го користи пердувот на Жар птицата за осветлување, тој го украл пердувот и му го покажал на кралот.
Царот му наредил на Иван да ја фати и да му ја донесе Жар птицата. Во спротивно, ќе биде затворен. Со помош на Малиот грбав коњ, Иван ја фаќа Жар птицата и му ја носи на кралот, кој од радост го назначил за помошник. Но, злобниот бојар, кој решил да го уништи Иван по секоја цена, го убедил Царот да му даде на Иван нова задача - да ја пронајде и донесе прекрасната Принцеза Девица. Царот му дал на Иван три недели да ја заврши оваа задача, а во определеното време Иван се вратил со прекрасната Принцеза Девица.
Царот бил пресреќен и ја прашал Прекрасната Принцеза Девица да се омажи за него, но таа го одбила, велејќи дека тој е премногу стар за неа и му понудила напиток со кое може да се подмлади - требало да стави три големи котли, едниот со ладна вода, другиот - со врела вода, а третиот - со врело млеко и да се искапе во сите три котли. Бојарот го советувал царот да го испита влијанието на овој лек врз Иван, надевајќи се дека на крајот ќе се ослободи од заколнатиот непријател.
Кралот среќно се согласил. Кога Иван се спротивставил, слушајќи го тоа, царот наредил да го фрлат во затвор и да ги подготват казаните за следното утро. Малиот грбав коњ дошол кај Иван и низ затворските решетки му кажал дека следниот ден треба само да му свирне и тој ќе му помогне да ја маѓепса водата, што ќе му овозможи на Иван да остане неповреден. Откако го слушнал ова, бојарот го киднапирал коњот, откако тој го напуштил Иван.
Разлики од оригиналот
Заплетот на цртаниот филм е многу поедноставен:
Видео изданија
Две изданија на цртаниот филм биле издадени на VHS во 80-тите години на минатиот век од страна на „Видео програмата на Државниот комитет за кинематографија на СССР“ во системот СЕКАМ и во 90-тите години на минатиот век во системот ПАЛ. Во раните 90-ти, верзијата на филмот од 1975 година била објавена на VHS од Здружението за филмови одблизу. Во средината на 90-тите години, двата филма биле објавени во колекцијата VHS од најдобрите советски цртани филмови „Студио ПРО Видео“, како и од студиото „Сојуз Видео“, двата цртани филмови на две видеоснимки.
Од 2000-тите до денес, двете верзии на филмот се објавени на ДВД, а изданието од 1947 година е обновено и издадено од филмското здружение „Крупен план“. Изданието од 1975 година било издадено на ДВД во 2003 година во 5-то издание на Златната колекција на омилени цртани филмови, како и на други ДВД-а од Видео студиото Сојуз во Бајката по колекцијата цртани филмови „Приказна за приказните“.
Награди
Верзијата од 1947 година
Верзијата од 1975 година
Тенкоклун галеб
Тенкоклуниот галеб (Chroicocephalus genei) е средна по големина птица од семејството галеби, редот на бекасовите. Го има во Македонија.
Распространетост
Тенкоклуниот галеб е најмногу распространет и се пари околу Средоземјето, северниот дел на западниот Индиски Океан (на пр. Пакистан) на островите и крајбрежните лагуни. Поголем дел од населението се миграторни и се преселуваат на југ да презимат во Африка и Индија, а некои птици зимауваат на запад, во Европа. А заскитан поединец бил видени на 24 април 1976 година во Антигва, (AOU, 2000).