cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Римски календар
Републички календар
Плутарх верувал дека Нума е одговорен ѐа сместувањето на јануари и февруари на почетокот на ккалендарот, Овид пак пишува дека јануари е првиот месец, додека пак февруари е последниот, но дека го има сегашниот редослед поради декември. Вилијам Фаулер смета дека римските свештеници продолжиле да ги сметаат јануари и февруари како последни месеци на календарот за времетраењето на републиката.
Бројот на години на конзулство не биле секогаш современа календарска година, но обичните конјхзули биле избирани или назначувани секоја година. Традиционалниот список на римски конзули користен од страна на Римјаните за да ги бројат годините, започнува со употреба од 509.
Флавијанова реформа
Гнај Флавиј, секретарот на врховниот свештеник, вовел низа на реформи во 304. Нивната точна природа е непозната, но се претпоставува дека станало обичај календарот да се објавува однапред еден месец пред настапувањето на тој месец, намалувајќи ја моќта на свештениците, но овозможува попостојан календар за трговија.
Јулијанска реформа
Гај Јулиј Цезар, по неговата победа во граѓанската војна и во неговата улога како врховен свештеник, ја наредил реформата на календарот во 46. Во оваа реформа биле вклучени многу мудреци од антиката, меѓу кои бил и александриецот Сосиген и римјанинот М. Флавиј. Воглавно се задржале на додавањето на десет дополнителни денови низ календарот и воведување на еден прескочен ден на секоја четвртта година за да го подреди календарот со сончевата година. Согласно 46година е последната година од стариот систем кој имал три прескочни месеци, првиот вметнат во февруари, а останатите два—' и '—пред календите на декември.
Подоцнежни реформи
По Цезаровиот атентат, Марк Антониј во негова чест го преименувал месецот квинтилиј во јули (). По Антониевиот пораз кај Акциум, Октавијан Август јапрезел контролата над Рим ги затекнал свештениците (го задржале старото броење) како прават секоја трета година да биде престапна, наместо секоја четвртта, го оневозможил додавањето на прескочни денови на календарот за определен број на декади сè додека не се воспоставила правила расапределба на годишните времиња. Во 8 година, референдумот Lex Pacuvia de Mense Augusto придонел секстилиј во негова чест да го добие името август ().
Во поголем дел овој календар, останал неизменет за време на Римското Царство. (Египјаните го користеле коптскиот календар, кој Август го прилагопдил од нивниот стар поместлив календар за да се усогласи со Римскиот календар.) Неколку цареви ги преименувале месеците во календарот по нивните семејни имиња или пак по оидредени членови од семејствата, но ваквите промени биле отфрлани од нивните наследници. Диоклецијан започнал да користи 15-годишни индиктни циклуси започнувајќи од 297 година, по што овиое стануваат официјален облик за датирањењ за време на Јустинијан. Константин формално ја воспоставил 7-дневната недела правејќи ја неделата официјален празник во 321 година. Конзуларното сметање на времето станало застарено по напуштањето на назначувањето на неимперијални конзули во 541 година. Риомсњкиот метод на броење на деновите на месецот никогаш не се проширил во хеленизираните источни провинции и бил напуштен од страна на Византија која го користела Византискиот календар.
Денови
Римските датуми биле определувани однапред до следниотво три главни денови во секој месец:
За овие денови се смета дека се оставнина од праисторискиот месечев календар, кога календите биле определувани според забележувањето на првиот зрак од новата млада месечина ден, два по млада месечина, ноните биле определени според денот на првата четвртина, а пак идите според полната месечина. Календите од секој месец биле посветрени на Јунона, а пак идите на Јупитер. ДСеновите пред овие празнувања биле познати како предвечерие ('), а денот по нив повечерие (') ден кој се сметал за несреќен.
Деновите во месецот биле изразени на стар латински користејќи го аблативот за време, искажувајќи периоди од времето, во следниов облик „календа 6 декември “ (). На класичен латински, ова продолжило да важи за трите главни денови во месецот но останатите денови биле идиоматски изразувани во акузатив, со кој вообичаено се искажувало времетраење,и гласело „6-от ден пред декемвриската календа“ (). Оваа аномалија можно е да била поради искажувањето на деновите на старогрчки јазик, што довело до тоа зголемено да се употребуваат ваквите фрази, како апсолутни фрази во функција кои може да се користат како предмет на друг предлог, или пак по грешка потекнува од ' со предлогот ' кога се поместил на почетокот на изразот. Во доцниот латински, овој идиом бил понекогаш напуштан и повторно се користел аблативот за време.
Календиоте биле деновите кога се исплаќале долговите и се средувале сметките () за долговите и оттука потекнува зборот календар. Јавните римски календари биле наречени фасти, со кои се означуивале верскиот и правен карактер за секој ден од месецот. Римјаните во календарот ги означувале овие денови со буквите:
Секој ден исто така бил означен со буквите од A до H за да се означи местото на нундините за пазарните денови.
Недели
Нундите се пазарните денови кои на некој начин претстѕавувале викенд во Рим, Италија, и некои други делови од Римското Царство. Според римското броење, се сметале за „деветти ден“, иако всушност се случувале на секој осми ден. Бидејќи републиканските и Јулијанските години не биле подеднакво поделени во осумдневни периоди, Римските календари вклучувале колона со која секој ден од годината имал нундиска ознака од A до H со што го означувале местото во циклусот на пазарни денови. Секоја година, буквата која се користела за пазарните денови ќе се поместела за 2-5 букви во циклусот. Во деновите кога градот бил преплавен со население од селата, тие биле надгледувани од едилите и имале важна улога во римското управување, кои биле задолжени да ги најават трите нундиски недели (меѓу 17 и 24 денови) пред да се гласа. Патрициите и нивната клиентела понекогаш го искористувале овој факт како вид на филибастер, бидејќи народните трибуни било потребно да чекаат уште три недели доколку нивните предлози не добиеле гласови пред самракот на денот кога биле предложени. Постоеле суеверијата поврзани со лошата среќа нкоја следувала по нундите за време на ноните во месецот, или подоцна за време на првиот ден од јануари. Престапноста се користела за да се избегнат ваквите случајности, дури и по Јулијанската реформа на календарот.
Неделата почнала да се користи во Италија во мраното царство, како што верниците и следбениците на источните вери ги донеле хеленистичката и вавилонската астрологија, еврејската сабота Шабат, и христијанскиот Божји ден. Системот првично бил користен за привотно обожување, како и во астрологијата но ја заменил нундиоската недела за време на владеењето на Константин кој ја прогласил неделата () за официјален ден за одмор во 321 година п.н.е. Неделите исто така биле броени како циклус со букви од A до G, за подоцна истите бидат прилагодени за христијанска употреба како неделни букви.
Месеци
Имињата на римските месеци првично биле придавки (пр., јануарските календи се случувале во месецот јануари) пред да бидат сметани за суштенски именки (пр.,календите на јануари се случуваат во јануари). Некои од нивните потекла се добро воспоставени: јануари и март се именувани според боговите Јанус и Марс; јули и август се именувани според римските диктатори Гај Јулиј Цезар и неговиот наследник, царот Август; а месеците квинтилиј, секстилиј, септембер, октобер, новембер, и декембер се архаични придавки создадени од редните броеви од 5 до 10, нивната местоположба вокалендарот кога започнувал за време на пролетната рамнодневница во март. За другите месеци потеклото не имињата е нејасно. Февруари можно е да потекнува од фестивалот Фебруа или од епонимот  („прочистувања,искупителни понуди“), чие име може да биде со потекло сабињанскиот јазик или зачуван архаичен збор за сулфурично. Април можно е да се однесува на етрурската божица Апру или пак од глаголот  („да отвори“). Мај и јуни можно е да се именувани според Маја и Јунона или пак потекнуваат од архаичните поими за „сениор“ и „јуниор“. Неколку од следните цареви по Август се обиделе да ги додадат своите имиња во календарот, но без успех.
На класичен латиснки, деновите од секој месец се броеле на следниов начин:
Датите по броењето на идите се бројат кон календите за следниот месец и се изразени каком такви. На пример, 19 март се изразувал како „14 ден пред априлските календи“ (), без да се спомнува март. Денот по календи, нони или иди се изразувале како „ден подоцна“ () и се сметале за особено несреќни „темни денови“.
Престапност
Републиканскиот календар има самно 355 денови, што значи дека мошне брзо би се изместил во опднос на сончевата година, предизвикувајќи, на пример, земјоделските прослави да се случуваат вон сезоната. Римското решение за овој проблем било периодично да се продолжува календарот со додавање дополнителни денови во февруари. Февруари се делел на два дела, секој со непарен број на денови. Првиот дел завршувал на 23-тиот ден Терминалија ('), со кој завршувала верската година, останатите пет денови кои започнувале на 24-тиот ден наречен Фугалија, (') го образувале вториот дел, и престапниот месец меркедониј се вметнувал меѓу нив. Во ваквите години, деновите помеѓу идите и Фугија биле броени сè до престпаните календи или до Терминалија. Престапните месеци броени до ноните и идите на 5-иот и 13-иот ден на начин сличен како за останатите куси месеци. Останатите денови од месецот се броеле кон каленсите на март, на тој начин што крајот на меркедониј и вториот дел на февруари биле потполно исти за римајаните, едниот завршувал ' а другиот почнувал на ' и започнувале сите прослави поврзани со овие дати.
Писателот од третиот век Кенсорин вели:
Писателот од петтиот век Макробиј вели дека Римјаните имале престапност на 22 и 23 денови на за време на променливите години (Saturnalia, 1.13.12); престапноста се вметнувала по 23 февруари по што следеле останатите пет денови од февруари (Saturnalia, 1.13.15). За да се избегне ноните да бидат на нунди, кога постоела потребата тие вметнувале престапен ден „насреде Терминалија, каде исто така започнувал престапниот месец“.
Ова е историски точно. Во 167 п.н.е. меркедониј започнал на ден по 23 февруари и во 170 п.н.е. започналч на вториот ден по 23 февруари. Марко Теренциј Варон, пишувајќи во првиот век пред нашата ера, вели „дванаесеттиот месец февруари, и кога започнува престапноста последните пет денови на месецот се отстрануваат.“ Бидејќи сите денови по идите на престапноста биле броени како дел од почетокот на март, престапниот месец имал или 27 денови (односно 377 во годината) или 28 (односно 378 во годината).
Постои уште една теорија која вели дека за време на престапните години февруари имале 23 или 24 денови и интеркалариј имал 27 денови. Не е понуден датум за Фугалија во 378 дневните години. Макробиј опишува и поинаков вид на подредување каде на секој осум години во период од 24 години, каде имало само три престапни години, секоја со 377 денови. Ваквото подредување го доведува календарот назад во подреденост со годишните времиња, и го сведува просечното траење на на должината на годината до 365,25 денови во текот на 24 години.
Врховниот свештеник одредувал кога ќе се воведе престапниот месец. Воп просек, ова се случувал во променливи години. Системнот на подредување нба годината преку престапните месеци престанала да функционира најмалку двапати: првиот пат било за време на и по Втората пунска војна. Ова довело до реформата од 191 година п.н.е. со т.н. Акилиев закон за престапност, но деталите од истиот не се познати, но по се изгледа дека успешно го решил проблемот со престапноста во текот на еден век. Вториот распад на системот се случил во текот на срединта на првиот век п.н.е. и се верува дека постои поврзаност со зголемената хаотичност и соперништвото меѓу политичката елита од тој период. Да се биде врховен свештеник не била постојана работна задача, и му била доделувана на член од римската елита, што со себе повлекувало и вмешување во римската политика. Бидејќи времетраењето на избраниот Римски магистрат бил дефиниран според календарската година, врховниот свештеник би имал причина да ја продолжи годината во која на власт биле неговите сојузници или пак д ја скуси годината на владеење на неговите политички противници.
Години
Како што се спомна погоре римскиот стар десетто месечен календар траел 304 денови, но се мислело дека остатокот оид сончевата година се одвивал за време на неорганизираниот зимски период. Непотврдената но со сигурност утврдена месечева година и поредјулијанската граѓанска година биле со должина од 354 или 355 денови, со тоа што разликата од сончевата година се исправала помалку или повеќе со нередовен престапен месец. јулијанскиот календар бил со должина од 365 денови, со престапен ден на секоја четвртта година, што е еднакво на денешниот грегоријански систем.
Календарската доба пред и за време на римнските кралеви не е сигурно утврдена но постои веројатност да се сметала според годините на владеење. За време на Римската Република, од 509 година п.н.е., годините се броеле по должината на владеењето на конзулите. (Понекогаш биле избрани привремени и почесни конзули, но годините на нивното владеење не биле броени.) Списоците на римските конзули биле објавени на јавните календари. По воспоставувањето на Римското Царство, броењето на годините според владеењето на царот станувало се повообичаено. Некои од историчарите од подоцнежната република или раното царство ги броеле годините според годината од основањето на градот Рим (. Според Марко Теренциј Варон ова било во 753 година п.н.е., но други автори користеле други дати, кои се разликували и по неколку декади. Но ваквиот вид на датирање немал широка употреба. Како што се намалувала важноста на конзулите, датирањето се спроведувало според владеењето или пак според Диоклецијановиот 15 годишен даночен циклус наречен индикт. Овие циклуси не се разликувале, сепак, „вторта година од индиктот“ може да се однесува на 298, 313, 328 година. Православните поданици на Византија кортистеле различни христијански ери, вклучувајќи ги пред Диоклецијаноците прогони, Христово отелотворение, и почетокот на светот.
Римјаните немале податоци за нивните првични календари но, како и современите историчари, претпоставиле дека годината првично започнувала со месецот март врз основа на имињата на месеците кои следеле по месецот јуни. Конзулот Нобилиор (влад.189) напишал коментар на календарот во храмот на Херкул кај музите според кој месецот јануари бил именуван според богот Јанус, бидејќи богот поседувал две лица,, што наведувало да се верува дека станува збор за првиот месец. Но сепак, вообичаено се славел со Февруари, кој според прославите се сметал за последниот месец од годината. Траењето на владеењето на конзулите, а со тоа и траењето на годините се менувало неколкупати. На крај нивните назначувања биле поместени на 1јануари (') во 153 за да му се овозможи на Нобилиор да ја нападне Сегеда во Шпанија за време на Келтиберските војни, кои се случувале во текот на 15март ('). Постои причина да се верува дека назначувањето се случило на 1мај во текот на 3-от век па сè до 222 и самиот Тит Ливиј спомнува претходни назначувања кои се случиле на 15мај ('), 1јули ('), 1август ('), 1октомври ('), и 15декември(). Според јулијанскиот календар, годината започнувала на 1јануари, но годините на индиктот започнале на 1септември.
Во продолжение според египетскиот издвоен календар, некои од покраините своите документи ги воделе според месната ера. Африка ги водела своите документи подредено од 39 година; Хиспанија од 38 година. Овој систем на датирање продолжил како шпанска ера во средновековна Шпанија.
Претворање на јулијанските во грегоријански дати
Продолжената употреба на имињата од римскиот во грегоријанскиот календар може да доведе до погрешното верување дека римските датуми соодвествуваат на Јулијанските или пак на Грегоријанските датуми. Како факт, целосниот список на римски конзули овозможува општа сигурност за броењето на годините назад сè до воспоставувањето на републиката но несигурноста во крајот на месечевото датирање и неправилноста во употребата на престапноста од страна на Римјаните, кои може независно да се потврдат се всушност недели или пак месеци поместени од нивното соодветно броење. Два астрономски настани кои се датирани од страна на Тит Ливиј покажува неусогласеност од 4 месеци со јулијанскиот датум од 190 и 2 месеци од 168. Следствено, „годините на конзулство на Скипион Африканецот и Ликиниј Крас Див“ (се запишани како „205“) всушност конзулството траело од 15март 205 до 14март 204 според римскиот календар, но можно е да започнало од ноември или декември 206 што се должело на лоша пресметка. Дури и по воспоставувањето на јулијанскиот календар, не се додавале правилно престапните години од римските свештеници, што значело дека датите се неколку денови изместени од нивните „соодветни“ датуми кога на власт веќе неколку декади бил Октавијан Август.
Поради оскудноста на податоци за состојбата на календарот и неговата престапност, историчарите ја возобновиле употребата на римските датуми споредбено со јулијанскиот и грегоријанскиот календар од различни извори. Постојат детални извори за настаните декади пред да се изведе Јулијанската реформа, особено писмата и говорите на Кикерон, што овозможила постојана хронологија наназад сè до 58. Според нундите и неколку познати синхронизми како на пример, римски датум изразен преку Атичкиот календар и Олимпијадата се користат за да се добие сигурен временски тек наназад сè до Првата пунска војна од 264. Наназад, датите грубо се определени според датумите на жетвите и сезонските римски празници.
979
979 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 979 година од новата ера, 979. од првиот милениум, 79. од X век и последна од 970-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6487 и 6488 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5729 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4739 и 4740 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1732.
Холтгаст
Холтгаст (Holtgast) — општина во округот Витмунд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа на крајбрежјето на источнофризискиот брег на Северното Море. Холтгаст се наоѓа помеѓу Езенс и Дорнум. Во близина на Холтгаст се наоѓа шумата Шафхаузер и градот Езенс. Холтгаст поседува станица на железничката линија Источна Фризија.
Општински единици
Кон општината Холтгаст покрај главното место Холтгаст припаѓаат и местата Дамзум, Фулкум и Утгаст.
Георг Вилхелм Фридрих Хегел
Георг Вилхелм Фридрих Хегел (Georg Wilhelm Friedrich Hegel; 27 август 1770 – 14 ноември 1831) — германски филозоф роден во Штутгарт, во војводството Виртемберг, денешна југозападна Германија. Неговото влијание е широко распространето врз најразлични писатели, вклучувајќи ги неговите следбеници (Ф. Х. Бредли) и неговите противници (Кјеркегор, Шопенхауер, Хајдегер. Хегел е познат по својот подвиг да елаборира опсежна и систематска онтологија тргнувајќи од логички почеток. Неговото најзначајно и најпознато дело е „Феноменологија на духот“ (1807).
Живот и дело
Хегел е роден во Штутгарт на 27 август 1770. Како дете бил ненаситен читател на литература, весници, филозофски есеи и публикации за други различни теми. Делумно, Хегеловото литературно детство било поттикнато од неговата мајка која активно го поттикнувала интелектуалниот развој на своето дете. Хегелови, биле добро ситуирано семејство од средна класа во Штутгарт. Неговиот татко бил граѓанско лице во служба на административната управа на Виртемберг. Георг бил болникаво дете и за малку ќе умрел од некоја болест уште пред да наполни шест години.
Се здобил со образование во Тибингер Штифт (семинар на Протестантската црква во Виртемберг), каде бил пријател со идниот филозоф Фридрих Шелинг и поетот Фридрих Хелдерлин. Со нивниото несогласување за тоа што било наградувано и ценето во една таква ограничена средина во Тибинген, тројцата станале блиски пријатели и меѓусебно разменувале идеи. Тројцата го следеле развојот на Француската револуција и се вклучувале во критиката на идеалистичката филозофија на Имануел Кант којшто станувал се погласен. Да биде појасно, Хелдерлин и Шелинг се вклучиле во дебатите за филозофијата на Кант; Хегеловиот интерес се појавил подоцна, по неговиот неуспешен обид да работи на полето на популарната филозофија - што било негова прва амбиција.
Филозофско учење
Хегел бил фасциниран од делата на Спиноза, Кант, Русо и Гете, како и од Француската револуција. Современата филозофија, култура и општество му изгледале на Хегел полни со противречности тензии, како оние помеѓу предметот и целта на знаењето, умот и природата, сепството и другите, слобода и авторитет, знаење и вера, Просветителството и Романтизмот. Хегеловиот главен филозофски проект бил да ги протолкува овие противречност и тензии како дел од поопсежна, развојна, мисловна целина која, во различни контексти, тој ја има наречено „апсолутна идеја“ или „апсолутно знаење“.
Според Хегел, главните одлики на ова единство биле дека тоа се развива и се манифестира преку противречност и негација. Противречноста и негацијата имаат динамичка особина да секоја точка во секој домен на стварноста — свеста, историјата, филозофијата, уметноста, природата, општеството — води до понатамошен развој сè додека не се достигне умно единство кое ги зачувува противречностите како фази и составни делови на поголема, развојна целина. Ваквиот логички систем е наречен систем на тријадите и се состои од три дијалектички стадиуми на развој: теза-антитеза-синтеза. Хегел почесто ги користи термините: апстрактен-негативен-конкретен или пак моменталност-конечност. Тоа се всушност стадиумите на развој, каде што синтезата е апсолутот, кој мора да помине низ антитезата, низ негативноста и неа да ја надмине. Оваа целина е духовна бидејќи умот е тој што може да ги разбере сите овие фази и составни делови како чекори во сопствен процес на разбирање.
Многумина сметаат дека размислувањата на Хегел го претставуваат јадрото на германското филозофско движење идеализмот од почетокот на XIX век. Несомнено неговото учење има огромно значење на многу идни филозофски школи, вклучувајќи ги и учениците кои му се спротивставуваат на Хегеловиот специфичен дијалектички идеализам, како егзистенцијализмот, историскиот материјализам на Карл Маркс, историзмот и англискиот идеализам. Хегел бил свесен за својата 'неразбирливост' и го гледал тоа како дел од филозофското размислување што се доближува до границите на секојдневното размислување и се обидува да го надмине. Хегел во неговиот есеј „Кој мисли апстрактно?“ напишал дека тој не е филозоф кој размислува апстрактно, како човек од улица кој користи фиксни идеи, непроменливи идеи без идеја. Тој е филозоф кој размислува конкретно и оди преку границите на секојдневните идеи и ја разбира нивната суштина во поширока смисла. Ова ги прави неговите филозофски размислувања и јазик таинствени и нејасни за луѓето од улица.
Значење и влијание
Хегел влијаел на Кјеркегор, Фојербах, Маркс и Енгелс, иако сите тие ѝ се спротивставувале на неговоата филозофија. Хегел немал никакво влијание на националистичкото движење во Германија. За помалку од една генерација, Хегеловата филозофија беше потисната и дури забранета во Прусија десните сили, а беше отфрлена и од левите сили преку повеќе официјални написи. После периодот на Бруно Бауер, Хегеловото влијание не се почувствувало сѐ до филозофијата на Англискиот идеализам и XX век со појавата на хегелијанците нео-марксисти што започнало со Ѓерѓ Лукач.
Германскиот филозоф Фридрих Ниче има критички однос кон творештвото на Хегел кого го нарекува „несвесен фалсификатор на пари“ и „махер“.
Космос-1545
Космос-1545 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 март 1984 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1545 бил воен сателит.
ОУ „Страшо Пинџур“ - Кавадарци
Страшо Пинџур — основно училиште во Кавадарци, Општина Кавадарци.
Историја
Зградата на училиштето започнала да се гради 1939-1940 година како Нижа гимназија (позната како Старата гимназија), а изградбата била завршена во 1941 година, но не работела бидејќи во неа биле сместени војници на Кралството Југославија.
Зградата имала 10 училници, две канцеларии, два кабинета и неколку помошни простории. За време на бугарската окупација имало два класа со вкупно 67 ученика, а наставата се одвивала на бугарски јазик. Во 1945 година била преобразувана во Народна гимназија и како таква работела сè до 1956 година кога била преобразувана во основно училиште „Страшо Пинџур“.
Во состав на училиштето работат: од 1975 година посебни паралелки, од 1992 година полни подрачни училишта во Дреново и Возарци од I до IX одделение и ученички дом-интернат во Дреново,а во Марена од I до V одделение. Во училиштето од 2001/02 година работи дневен престој за сите ученици од општината.
Тапендорф
Тапендорф (Tappendorf) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
NGC 5360
NGC 5360 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5360 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5360 има привидни димензии од 1,6' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 55 м 38,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 59' 0"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 5360 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49513. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 241; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 312. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
Кејсар Кашиева
Кејсар Сејфула кизи Кашиева (азербејџански: Qeysər Seyfulla qızı Kaşıyeva; 7 јуни 1893 година, Тбилиси – 17 април 1972 година, Баку) — азербејџански сликар. Се смета дека таа била првиот професионален женски сликар во азербејџанската историја.
Живот и придонеси
Кашиева е родена во Тифлис (денес Тбилиси, главниот град на Грузија) во семејство на етнички азербејџански офицер на руската царска војска. Во периодот од 1907-1908 таа студирала професионално сликарство во рамки на Кавказкото уметничко општество, под менторство на Оскар Шмерлинг (кој подоцна работел како карикатурист за списанието издавано на азербејџански јазик, Molla Nasraddin). Нејзините први дела биле насликани со акварел, молив, мастило или јаглен. Тие биле Портретот на Гончаров (1909), Муслимански интелектуалец (1912 Година), Езерски брег (1914), Баба Јага (1915) и други. Таа исто така дезајнирала огласи и постери додека работела во Кавказкото добротворно општество за муслимански жени. Во 1916 година таа се омажила за полковникот Ширин бег Касамански, кој во тоа време добиваше медицински третман во Тбилиси откако бил ранет во една од борбите за време на Втората светска војна. Тој умре непосредно по војната, во 1919 година. Нивната единствена ќерка Лаја подоцна била хемичар; таа почина во 1994 година.
По основањето на Азербејџанската Демократска Република во 1918 година, Кашиева се пресели во Баку. По советизацијата, таа даде уметност лекции и работеше како илустратор за списанието Шарг Гадини. Во 1930-тите години, таа стапи во брак со Зулфугар Сеидбејли, активен член на Комунистичката партија на Азербејџан. Во 1938 година Сегидбегли беше уапсен поради политички причини и депортиран заедно со Кашиева од Европска Русија. Таа се врати во Азербејџан во 1950-тите години и повторно се ангажирала со уметничка работа. Таа починала во 1972 година, на возраст од 78. Нејзините дела се чуваат во Музејот на ликовни уметности во Баку.
Морвег
Морвег (Moorweg) — општина во округот Витмунд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општинското подрачје е во голем пошумено. Во слабо населената област се наоѓаат повеќе заштитени подрачја.
Општински единици
Општината настанала во 1972 година, кога денешниве места Алтгауде, Клостер Шо, Нојгауде, Вагнерсфен и Вестершо се споиле..
Зинфандел
Зинфандел е сорта на винско грозје со црна лушпа. Сортата се одгледува во над 10 проценти од лозјата во Калифорнија. ДНК анализата откри дека е генетски еквивалентно на хрватското грозје Црљенак Каштелански и Трибидраг, како и на сортата Примитиво традиционално одгледувана во Апулија, каде што е воведена во 18 век и Кратошија во Црна Гора. Грозјето го најде својот пат до Соединетите Држави во средината на 19 век, каде што стана познато по варијации на името што се применува на различно грозје, најверојатно „Zierfandler“ од Австрија.
Грозјето обично произведува стабилно црвено вино, иако, во Соединетите Држави, полуслаткото вино наречено Бел Зинфандел има шест пати поголема продажба од црвеното вино. Високата содржина на шеќер во грозјето може да се ферментира во нивоа на алкохол кои надминуваат 15 проценти.
Вкусот на црвеното вино зависи од тоа колку е зрело грозјето со кое се прави виното. Вкусовите на црвените бобинки како малина преовладуваат во вината од постудените области, додека нотите на капината, анасонот и пиперката се почести кај вината направени во потоплите области и во вината направени од порано созреваниот клон Примитиво.
Европа (6000 п.н.е.–1870)
Археолошките докази покажуваат дека припитомувањето на Витис Винифера се случило во регионот на Кавказ околу 6000 година п.н.е. Одгледувањето на винова лоза се проширило во Медитеранот и околните региони. Хрватска некогаш имала неколку автохтони сорти поврзани со зинфандел, кои ја формирале основата на нејзината винска индустрија во 19 век. Оваа разновидност сугерирала дека грозјето се одгледувало во Хрватска подолго од кое било друго место. Овие сорти биле речиси целосно избришани, сепак, со епидемијата на филоксера од крајот на 19 век, со што на крајот Зинфандел се намалила на само девет винови лози на локално познатиот „Црљенак Каштелански“ кој бил откриен во 2001 година на далматинскиот брег на Хрватска.
Сега се смета дека Примитиво бил воведен како посебен клон во италијанскиот регион Апулија во 18 век. Дон Франческо Филипо Инделикати, свештеникот на црквата во Џоја дел Коле во близина на Бари, избрал рано растение од сортата Загарезе и го засадил во Липонти. Овој клон созреал на крајот на август и станал широко распространет низ северна Апулија. Сечињата дојдоа до другиот голем Примитиво ДОК како дел од миразот на грофицата Сабини од Алтамура кога се омажи за Дон Томасо Скиавони-Тафури од Мандурија кон крајот на 19 век.
Источниот брег на САД (1829-1850)
Пристигнувањето на Зинфандел во Соединетите Држави можеби било преку Царскиот расадник во Виена, Австрија, кој веројатно ги добил лозите за време на контролата на Хабсбуршката монархија над далматинските територии на поранешната Република Венеција. Џорџ Гибс, хортикултурист на Лонг Ајленд, примил пратки со грозје од Шенбрун и од други места во Европа помеѓу 1820 и 1829 година. Саливан сугерира дека „Црниот Зинфардел од Унгарија“ спомнат од Вилијам Роберт Принс во Трактат за лозата (1830) можеби и се однесува на една од аквизициите на Гибс од 1829 година. Вебстер сугерирал дека името е модификација на унгарското tzinifándli, кое потекнува од германскиот Zierfandler, бело грозје од австрискиот Терменрегион.
Гибс го посетил Бостон во 1830 година, а набргу потоа Самуел Перкинс почнал да продава „Зенфедал“. Во 1830 година, Гибс, исто така, го снабдил Принцот со „Црн Сент Питерс“, слична сорта која можеби потекнувала од Англија, каде што многу лози имаат „Сент Питерс“ во нивните имиња. Малку се знае за оваа лоза, освен дека Црниот Сент Питерс кој пристигнал во Калифорнија во 1850-тите бил ист како оној што станал познат како Зинфандел во 1870-тите.
До 1835 година Чарлс М. Хови, водечкиот бостонски расадник, го препорачувал „Зенфендал“ како трпезно грозје. Наскоро било широко одгледуван во загреани оранжерии за да се произведе трпезно грозје уште во јуни. Првата референца за правење вино од „Зенфендал“ се појавила во Практичниот трактат на Џон Фиск Ален во културата и третманот на виновата лоза. Во меѓувреме, модата на одгледување во оранжерии избледела во 1850-тите кога вниманието се сврте кон Конкорд и другите сорти на грозје што може да се одгледуваат на отворено во Бостон.
Калифорнија (1850–1933)
Принс и други расадници, како што е Фредерик В. Во тетратката на Принс пишува дека грозјето се исушило „совршено до суво грозје“ и дека тој верувал дека неговиот Зинфандел е ист како „црната сонора“ што ја нашол во Калифорнија. Кога лозата позната како „Црниот Сент Петерс“ пристигнала во Калифорнија, првично се сметала за посебна сорта, но до 1870-тите, била препознаена како истото грозје како Зинфандел.
Овие стари лози на Зинфандел сега се вредни за производство на врвно црвено вино, но многу од нив беа искинати во 1920-тите, за време на прохибициските години, но не од очигледна причина. Дури и за време на Прохибицијата, домашното производство на вино остана ефективно легално, а некои лозја ја прифатија продажбата на грозје за правење вино дома. Додека грозјето Зинфандел се покажа популарно меѓу домашните винари кои живеат во близина на лозјата, беше ранливо да гние на долгото патување до пазарите на источниот брег. Аликанте Буше со дебела лушпа беше помалку подложно на гниење, па оваа и слични сорти беа широко засадени за домашниот пазар за производство на вино. Во 1931 година, беа испорачани 3000 автомобили - околу 38.000 кратки тони - грозје Зинфандел, во споредба со 6.000 автомобили на Аликанте Буше.
Повторно откривање по забраната (1933-денес)
Во 1972 година, Боб Тринчеро од винарската визба Шатер Хоум одлучи да се обиде да исцеди малку сок од тенџерињата за да му даде повеќе танини и боја на неговото лозје Дивер Зинфандел. Тој го винифицирал овој сок како суво вино и се обидел да го продаде под името Oeil de Perdrix, швајцарско вино направено по овој метод на Saignée. Бирото за алкохол, тутун и огнено оружје инсистирало на англиски превод, па на името додал „Бела зинфандел“ и продал 220 кутии. Во тоа време, побарувачката за бело вино ја надмина достапноста на бело винско грозје, охрабрувајќи ги другите калифорниски производители да направат „бело“ вино од црвено грозје, со минимален контакт со кожата. Меѓутоа, во 1975 година, виното на Тринчеро доживеало заглавена ферментација, проблем во кој квасецот изумира пред целиот шеќер да се претвори во алкохол. Тој го оставил виното настрана две недели, го пробал и решил да го продаде ова порозово, зашеќерено вино. Исто како што Матеус Розе стана огромен успех во Европа по Втората светска војна, овој средно сладок бел зинфандел стана неизмерно популарен. Белата зинфандел сè уште има 9,9% од продажбата на вино во САД по волумен, шест пати повеќе од продажбата на црвениот Зинфандел. Повеќето бели Zinfandel се направени од грозје одгледувано за таа цел во Централната долина во Калифорнија.
Винските критичари сметаа дека белиот зинфандел е беспрекорен и неинтересен во 1970-тите и 1980-тите, иако модерниот Бел Зинфандел има повеќе овошје и помалку сладост. Сепак, успехот на ова вино за руменило спаси многу стари лози во премиум области, кои станаа свои на крајот на 20 век кога црвените вина Зинфандел се вратија во мода. Иако двете вина имаат драматично различен вкус, и двете се направени од исто грозје и различно се обработуваат.
Врска со Примитиво, Црљенак Каштелански и Трибидраг
Зинфандел долго време се сметаше за „лозата и виното на Америка“, но кога професорот од Универзитетот во Калифорнија, Дејвис Остин Гохин ја посети Италија во 1967 година, забележа како виното направено од Примитиво го потсетува на Зинфандел. Други, исто така, ја направија врската за тоа време. Примитиво беше донесен во Калифорнија во 1968 година, а ампелографите го прогласија за идентично со Зинфандел во 1972 година. Првото вино направено од овие калифорниски лози во 1975 година исто така изгледаше идентично со Зинфандел. Во 1975 година, д-р. студентот Вејд Волф покажал дека двете сорти имаат идентични изозимски отпечатоци.
Доктор Ламберти од Бари му предложил на Гохеен во 1976 година дека Примитиво може да биде хрватската сорта Плавац Мали. До 1982 година, Гохен потврдил дека тие се слични, но не и идентични, веројатно со изозимска анализа. Некои Хрвати, сепак, се уверија дека Плавац Мали е исто што и Зинфандел, меѓу нив и винарот Мајк Гргич со хрватско потекло. Во 1991 година Гргич и други производители се здружија како Застапници и производители на Зинфандел со цел да ја промовираат сортата и виното и да ги поддржат научните истражувања за Зинфандел. Со оваа поддршка, професорката на UCD, Керол Мередит, отиде во Хрватска и собра над 150 примероци од Плавац Мали низ Далмација, во соработка со Универзитетот во Загреб.
Во 1993 година, Мередит користела техника на отпечатоци од ДНК за да потврди дека Примитиво и Зинфандел биле клонови од иста сорта. Компаративните теренски испитувања открија дека „изборите на Primitivo беа генерално супериорни во однос на оние на Zinfandel, со порана зрелост на плодовите, сличен или поголем принос и слична или помала подложност на гниење на гроздовите“. Ова е во согласност со теоријата дека Примитиво е избран како рано зреен клон на хрватско грозје.
До 1998 година, тимот на Мередит сфати дека Плавац Мали не е Зинфандел, туку дека едниот е предок на другиот. Во 2000 година откриле дека Примитиво/Зинфандел бил еден од предците на Плавац Мали. Другиот предок на Плавац Мали бил одреден од Иван Пејиќ и Еди Малетиќ дека е Добричиќ, древна сорта од јадранскиот остров Шолта.
Ова откритие ја намали потрагата до централниот далматински крајбрежен појас и неговите крајбрежни острови. На крајот, меѓу примероците беше пронајден соодветен отпечаток од ДНК. Натпреварот дојде од лоза земена во 2001 година во лозјето на Ивица Радуниќ во Каштел Нови. Овој Црљенак Каштелански се чини дека го претставува Примитиво/Зинфандел во неговиот оригинален дом, иако можеби се случила одредена генетска дивергенција од нивното раздвојување. Мередит сега се однесува на сортата како „ЗПЦ“ – Зинфандел.
Ова хрватско лозје содржело девет винова лоза Црљенак Каштелански измешани со илјадници други лози. Во 2002 година, во далматинскиот крајбрежен град Омиш беа пронајдени дополнителни лози, локално познати како Прибидраг. И двата клона се шират во Калифорнија под покровителство на Риџ Винејардс, иако вирусните инфекции го одложија нивното ослободување. Првото хрватско ЗПЦ вино го направи Еди Малетиќ во 2005 година. Во меѓувреме, насадите на Примитиво се зголемија во Калифорнија, каде што се чини дека расте нешто помалку енергично од неговата сродна врста. Неговите вина се познати дека имаат повеќе вкус на капини и зачини.
Книгата од 2012 година, Wine Grapes Masters of wine, Јансис Робинсон и Јулија Хардинг и швајцарскиот генетичар за грозје, доктор Хозе Вуиламоз, детално ја опишуваат потрагата по потеклото на Зинфандел. По долгогодишно истражување и ДНК тестирање на винова лоза од лозови насади ширум светот, една 90-годишна винова лоза од градината на една постара госпоѓа во Сплит, Хрватска обезбеди докази кои покажуваат дека Зинфандел е хрватско грозје кое било познато како Трибидраг од најмалку 15 век.
Правни прашања
Локалните регулативи за етикетирање на виното полека ги достигнуваат доказите за ДНК, процес што трговските спорови го забавија. Европската унија го призна Зинфандел како синоним за Примитиво во јануари 1999 година, што значи дека италијанскиот Примитиво може да биде означен како Зинфандел во Соединетите Држави и која било друга земја што ги признава законите за етикетирање на ЕУ. Италијанските винари ги искористија овие правила и ги испорачаа вината Примитиво во САД означени како Зинфандели, со одобрение на Бирото за даноци и трговија за алкохол и тутун.
Соединети Држави
Зинфандел се одгледува низ континенталниот дел на САД, иако Калифорнија расте најголем дел. Американските производители прават вино во стилови кои варираат од десертни вина од доцна жетва, розе и светло-црвени во стилот на Божоле до големо обилно црвено и збогатено вино во стилот на пристаништето. Квалитетот и карактерот на американските вина Зинфандел во голема мера зависат од климата, локацијата и староста на лозјето во кое се одгледуваат, како и од технологијата што ја користи винарот.
Историски гледано, виновата лоза од Калифорнија зинфандел била засадена како теренска мешавина прошарани со Дуриф, Карињан, Гренаш, Мурведре, Мисија и Мускат. Додека повеќето лозја сега се целосно сегрегирани, винарите од Калифорнија продолжуваат да користат друго грозје во нивните вина Зинфандел. Зинфандел се одгледува на приближно 11% од површината на лозјата во Калифорнија. Околу 400.000 кратки тони се дробат секоја година, во зависност од жетвата, ставајќи го Зинфандел на третото место зад Шардоне и Каберне Совињон и веднаш пред Мерло.
Калифорниски региони
Од 2019 година, во Зинфандел во Калифорнија беа засадени 39.500 хектари. Од 44-те окрузи во државата во кои расте Зинфандел, првите 10 држат околу 85% од растечката површина на Зинфандел. Сепак, големите производствени области како што се округот Сан Хоакин, округот Станислав и округот Мадера произведуваат Зинфандел првенствено за мешавини или вино од бокал.
Одредени региони во Калифорнија се сметаат за „исклучителни“ за Зинфандел, секој со препознатливи одлики на вкус:
Италија
Повеќето Примитиво се одгледува во Апулија, крајбрежен регион познат како „пета“ на Италија, и се проценува дека е 12-та најраспространета сорта на грозје во земјата. Главните три области на ДОК се Примитиво ди Мандурија, Џоја дел Коле Примитиво и Фалерно дел Масико Примитиво. Manduria DOC опфаќа мирно црвено вино, како и слатко и збогатено вино. Фалерно бара минимум 85% Примитиво. Другите се 100% Примитиво. Gioia del Colle Rosso и Rosato содржат 50-60% Primitivo, а Cilento Rosso/Rosato содржи околу 15%.
Историски гледано, грозјето било ферментирано и испорачано на север во Тоскана и Пиемонт, каде што се користело како мешање на грозје за подобрување на телото на тенки црвени вина произведени во тие области. Кога почна да се појавува врската помеѓу Примитиво и Зинфандел, се зголемија насадите во регионот и производството на немешани сорти. Денес, повеќето италијански Примитиво се прават како рустикално, високо алкохолно црвено вино со до 16% алкохол по волумен. Некои италијански винари ги стареат вината во нов американски даб за да го имитираат Зинфандел во американски стил.
Други локации
Хрватската форма Црљенак Каштелански не беше флаширана во Хрватска како сорта сама по себе пред да се открие врската со Зинфандел. Оттогаш, UCD испрати клонови и на Зинфандел и на Примитиво на професорот Малетиќ во Хрватска, кои тој ги засади на островот Хвар. Тој ги направи своите први ЗПЦ вина во Хрватска во 2005 година. Има голема побарувачка за црвено грозје во земјата, а владата ги поддржа тековните истражувања. Бројките од катедрата за лозарство и винарство на Универзитетот во Загреб тврдат дека од само 22 лози на Црљенак Каштелански во Хрватска во 2001 година, имало околу 2.000 лози во 2008 година.
Во Долна Калифорнија, Мексико, пронајдени се стари насади од лоза Зинфандел кои датираат од 1930-тите. Исто така, има мали насади на Зинфандел во Западна Австралија, Mudgee во Нов Јужен Велс и областа Мекларен Вале во Јужна Австралија. Јужна Африка има мало производство на Зинфандел, вклучувајќи и еден имот оценет меѓу производителите на Зинфандел во земјата и добитник на меѓународна награда.
Лозарство и винарство
Виновите лози Зинфандел се доста енергични и најдобро расте во топла, но не премногу топла клима, бидејќи грозјето може да се збрчка во топло време. Грозјето со тенка кора на Зинфандел расте во големи, тесни гроздови кои понекогаш се склони кон гниење на гроздовите. Овошјето зрее разумно рано и произведува сок со висока содржина на шеќер. Ако временските услови дозволуваат, грозјето може да биде доцна собрано за да се направи десертно вино. Зинфандел често е пофален за неговата способност да го рефлектира и неговиот тероар ​​и стилот и вештината на винарот.
Грозјето покажува нерамномерна шема на зреење: еден грозд може да содржи и грозје како суво грозје, презрело и зелено, незрело грозје. Некои винари избираат да ги винифицираат гроздовите со овие различни нивоа на зрелост, додека други ги берат гроздовите рачно, дури и со поединечни бобинки, на повеќекратни премини низ лозјата во текот на неколку недели.
Црвените вина Зинфандел се критикувани дека се премногу „скапи“, иако современите техники на производство на вино помогнаа да бидат попристапни. Од друга страна, производителите на Зинфандел, како што е Џоел Петерсон од Равенсвуд, веруваат дека технологиите за отстранување на алкохол, како што се обратна осмоза и конуси за предење, го отстрануваат чувството на тероар ​​од виното. Ако виното има танини и други компоненти за балансирање на 15% алкохол, тврди Петерсон, тоа треба да се прифати според неговите услови.
Фактори кои влијаат на вкусовите на виното се должината на ферментацијата, должината на периодот на мацерација со контакт со кожата, нивото на стареење на дабот и степените Brix на собраното грозје. Белиот зинфандел обично се бере рано на 20°Bx кога грозјето допрва треба да развие многу сортен карактер, иако некои примери може да развијат навестувања на тутун и кора од јаболко. На 23°Bx, се развиваат вкусови на јагоди. Вкусовите на цреша се појавуваат на 24°Bx проследено со ноти на капини на 25°Bx.