cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мелник
Отоманско Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година населението на градот броело 4,330 жители, од кои 500 Македонци, 950 Турци, 2.650 Грци, 30 Власи и 200 Роми. Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 40 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, 220 македонски патријаршисти и 3.825 Грци. Во градот работело едно прогимназиско и едно основно егзархиско училиште и 2 прогимназиски и 2 основни патријаршиски училишта. Во градот функционирало и грчки машки силогос, а на 26 април 1906 година било основано женското друштво „Хармонија“ лично од митрополитот Иринеј Мелнички, кој ја истакнал потребата за интензивирање на борбата на хеленизмот со бугарските трупи. Друштвото ја поддржувало грчката пропаганда во Македонија. Во 1911 година, друштвото организирало голем протест за да ги спречи плановите на месното население да изградат црква и училиште во центарот на градот.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, шест лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети. За време на војната на 14 октомври 1912 година, 28 македонски и грчки заложници од Мелник и регионот биле убиени во областа Грозни Дол (јужно од градот) по повлекувањето на турската армија.
Бугарија
Османлиското владеење на градот завршило на 17 октомври 1912 година кога градот бил ослободен од четата на Јане Сандански. Месното население ги избрало за кмет на градот Георги Коцев, Петар Говедаров за негов заменик, Андреј Попилиев и Панде Илиев за избрани членови на општинската комисија. По потпишувањето на Букурешкиот договор, градот заедно со Пиринска Македонија бил вклучен во составот на Бугарија. Грчкото население од градот по војната ги напуштило своите домови и заминало кон Грција, во најблискиот град по границата - Валовишта (Сидирокастро). На нивно место во градот се населиле бегалци од Солун, Серско, Драма и други делови на Егејска Македонија.
Во 1916 година, за време на Првата светска војна, градот бил посетен од страна на професорот Васил Златарски, како учесник во научно-разузнавачката мисија во Македонија и Поморавија, организиран од седиштето на активната армија. Во својот извештај до началникот на Генералштабот на активната армија, тој напишал:
Во годините 1913 - 1925 година Мелник бил околински центар. Градот останал настрана од новиот пат по долината на Струма и постепено започнал економски да опаѓа. Занаетчиството и трговијата изумирале постепено, а филоксерската болест ги уништила лозјата. Земјоделството е главната окупација на населението.
Од 1968 година, Мелник е прогласен за музејски град.
Религија
Во минатото, градот бил центар на Мелничката епархија, основана во 13 век. Во 19 век, епархијата ги опфаќала Мелничката, Петричката, Долноџумајската и Демирхисарската каза, со вкупно 101 христијански села. По 1878 година, на епархијата се приклучила и Горноџумајската каза, подредена до тогаш на Самоковска епархија на Бугарската егзархија. Во 1891 - 1892 година, голем дел од христијанското население во епархијата го отфрлил авторитетот на Цариградската патријаршија. Првите 21 села од Горноџумајско поминале под Бугарската егзархија. Три четвртини од селата во Мелничко ја напуштиле патријаршијата. Со исклучок на 100 куќи, Петрич поминал под егзархиска власт. Наскоро селата го следеле и примерот на градот. Во 1894 година, Горноџумајската каза се придружила на новосоздадената егзархиска Неврокопска епархија.
Во Мелник е делумно зачуваната средновековна византиска црква „Св. Никола“, која датира од крајот на 12 век и била уништена од пожар во 1913 година. Црквата има придружна камбанарија, која е изградена одделно и се наоѓа северозападно од црквата. Двете бронзени ѕвона на црквата датираат од XIII век и се сметаат дека се едни од најстарите во Европа. Откриени се на почетокот на 21 век. Мелничката црква „Св. Петар и Павле“ е изградена во XIX век и има исклучителна уметничка вредност.
Во близина на градот Мелник е Роженскиот манастир, кој е најголемиот манастир во Пиринскиот крај и еден од неколкуте средновековни манастири, сочуван релативно недопрен до денес. Манастирот е изграден во XIII век и се наоѓа на околу 7 км од градот Мелник во долните делови на Пирин. Тој нуди спектакуларен поглед на врвовите на Пирин и Беласица, како и на популарните МЕЛНИЧКИ мелници - сместени низ градот со пирамидални ридови формирани од ерозија на глинеста почва. Сегашната манастирска зграда датира од 19 век. Манастирскиот храм е извонреден споменик на културата. Најстариот натпис е од 1597 година. Црквата има еден интересен врежан иконостас во источниот дел.
Стопанство
Денес, главната егзистенција на населението е производството на вино и туризмот. Традиционално, скоро секое семејство одгледува винова лоза и произведува вино за своја потрошувачка и малопродажба.
Денес, регионот Мелник ужива во преродбата на лозарството и винарството. Изградени се и функционираат неколку нови, модерни винарии (Вила Мелник, Синтика, Орбелус, итн.), произведувајќи висококвалитетно вино со локални и меѓународни сорти.
Културни знаменитости
Градот е дел од Стотте национални туристички објекти на Бугарскиот туристички сојуз.
Лекит
Лекит е облик на старогрчка керамика чинија, која припаѓа во групата на сликарски вази на помали димензии. Лекитите служеле за чување на течни мириса и други течности, кои имале секуларна намена. Слични на лекитите се и арибали.
Лекитите со црните фигури во текот на 6. век п.н.е. немале фумерален карактр, туку служеле како посуда за чување на масла и мириси. На средината на 5. век се појавуваат бели лекити,, каде кои површината е бело обоена со украсени тенки црни или мокри линии.
Бели лекити
На лекитите од помладиот период фигурите имаат изразена емоции.
NGC 2745
NGC 2745 — леќеста галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
IC 1651
IC 1651 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
NGC 2745
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2745 се споменува и како CGCG 90-64, NPM1G +18.0219.
IC 1651
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
NGC 2745
Откривање
Објектот е откриен на 28 март 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
IC 1651
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1651 е од видот *.
NGC 2745
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2745 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 2745 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
IC 1651
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 21 м 31,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 21' 59".
NGC 2745
Други поделби
Проучување на NGC 2745 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25478. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1404. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 62.
NGC 5131
NGC 5131 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5131 се споменува и како UGC 8422, MCG 5-32-14, CGCG 161-43.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5131 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5131 има привидни димензии од 2,1' х 0,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 23 м 57 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 59' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 81°.
Други поделби
Проучување на NGC 5131 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46819. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2535. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 131.
Собата на Андрија Анѓал
„Собата на Андрија Анѓал“ (српски: Соба Андрије Анђала) — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
Содржина
Авторот раскажува за својата преписка со д-р Андрија Анѓал, унгарски историчар на книжевноста, специјалист за книжевноста од 17 и 18 век. Иако се допишуваат подолго време, тие никогаш не се сретнале, но еден ден, д-р Анѓал го посетува раскажувачот во неговиот дом во Белград. Притоа, тој не верува дека авторот е човекот со кој се допишува, сметајќи дека е премногу млад. Додека седат во собата, д-р Анѓал цело време погледнува кон една врата. Потоа, тој си оди, а двајцата се среќаваат повторно за време на еден симпозиум во Унгарија. По некое време, д-р Анѓал умира, а раскажувачот се сеќава на едно свое патување во детството, кога возот застанал на некоја мала железничка станица, а од него излегол само еден човек. Подоцна, раскажувачот добива работа во Нови Сад и често патува, а во една прилика се повторува сцената од неговото детство: тој излегува во возот на некоја мала железничка станица и забележува како го гледа едно дете. Годините минуваат, а раскажувачот запаќа во осаменост и тогаш, тој се сеќава на д-р Анѓал и понекогаш погледнува во вратата во која во минатото гледал Анѓал.
NGC 522
NGC 522 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 522 се споменува и како UGC 970, MCG 2-4-38, CGCG 436-43, FGC 163, IRAS 01221+0944.
Откривање
Објектот е откриен на 25 септември 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 522 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 522 има привидни димензии од 2,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 24 м 45,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 9° 59' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 33°.
Други поделби
Проучување на NGC 522 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5218. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 173; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 614. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 635.
1303
1303 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1303 година од новата ера, 303. од вториот милениум, 3. од XIV век и четвртта од 1300-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6811 и 6812 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6053 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5063 и 5064 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2056.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1303 година се протега во 3939 и 3940, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3999 и 4000 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1846. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 702 и 703 исламска година.
NGC 7546
NGC 7546 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7546 се споменува и како MCG -1-59-7.
Откривање
Објектот е откриен на 1 октомври 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7546 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,9 m/лм2. NGC 7546 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 15 м 5,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -2° 19' 32"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 7546 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70820. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5243. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 306.
Христијанството во Ерусалим
Во христијанството, градот Ерусалим има голема значење. Ерусалим е градот каде Исус Христос го поминал својот живот. Според евангелието на Лука, Исус проповедел и лекувал, а многупати тоа го правил и во храмот.Во Ерусалим се одржала и Тајната вечера, поточно во Сионската горница, градба на сионската планина. Недалеку од Ерусалим се наоѓа и гетсиманската градина, место каде Исус Христос ја поминал својата последна ноќ, молејќи се. Патот на солзите го обележува последниот пат на Исус Христос до брдото Голгота, каде што Исус Христос бил распнат на крст. Патот завршува со Светиот Гроб, место каде се смета дека се “наоѓал празниот гроб“ на Исус Христос. Градинарскиот гроб пак се смета за местото на погребувањето и воскреснувањето на Исус Христос.
ЖС „Строгомишта“
Железничката станица „Строгомишта“ — железничка станица во Република Македонија, со следниве географски координати: СГШ 41o 35 ' 56 , ИГД 20o 57 ' 26 .
Грб на Демократска Република Конго
Стариот грб кој е усвоен во 2003 година и претстаува три вкрстени раци и опкружни со венец и жита и гала на врвот а подолу се наоѓа мотото Democratie, Justice, Unite што во превод значи демократија, правда и единство.
Грбот на Демократската Република Конго од 1999 се состоел од светло на син штит со светло од жолта ѕвезда во средината и шест помали ѕвезди на врвот. Грбот се наоѓал во должината на знамето. Најстар грб бил оној од 1971 до 1997 прикажувајќи глава на леопард. Под главата се наоѓал пар вкрстени копја а околу главата од лева страна се наоѓале гранчиња и слонски рог од десната страна. Под се наоѓал натпис на бела основа со црни зборови Paix, Justice и Travail што во превед на француски значи мир, правда и работа. Овој грб службено се употребувал од 1 август 1964.
Панкер
Панкер (Panker) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Источнофиџиски јазици
Источнофиџиски јазици — подгрупа на централнотихоокеанските јазици. Овие јазици се слично и сродни со ротумскиот јазик и полинезиските јазици. Сите јазици се зборуваат на Фиџи.
Јазици
Оваа група е составена од пет јазика:
Митрој Крсти
Географија и местоположба
Селото е Митрој Крсти, се наоѓа расположено на надморска височина од 840 метри. Во околината на селото има многу месности кои се нарекуваат Крстови, а селото е на оддалеченост од 7 километри јужно од градот Гостивар и се наоѓа на стариот пат таканаречен Виа Игнатиа, за Кичево. Тргнувајќи од Гостивар следи Митрој Крсти, селата Долна и Горна Ѓоновица, па патот води кон планината Буковиќ и така за Кичево. Веднаш над селото се наоѓа врвот Краста, висок околу 990 метри од кој се гледа Тетово и целата околина, а одма под него е селото Лакавица. Во 1924 година е изграден и донесен до селото водовод со една чешма на сретселото и тоа од далечниот извор викан Бела Вода. Атарот на селото Митрој Крсти зафаќа површина од 4 км2.
Историја
Прв досега познат податок запишан за селото е дека селото е запишано како Димитри Крст во Кичевска нахија во пописот од 1453 година и тогаш броело околу десет куќи. Со текот на времето во македонскиот говор од овој крај името Димитрија постепено преоѓа во Митре и така селото сега го има името Митрови Крсти.
Во историјата нема многу податоци за селото, но за време на Карпошовото востание, кога војската на австрискиот генерал Пиколомини дошла до непосредна близина на селото додека Турците биле протерани до месноста Бунец, по поразот што го претрпеле дел од војниците на Пиколомини некаде кај Призрен и по настаните во и околу Скопје, со повлекувањето на војската на ген. Пиколомини се отселиле и сите селани плашејќи се од одмазда на Турците и околу 1710/20 година турскиот султан со посебен ферман дозволил да се вратат сите лица во своите места и тогаш од тогашна Австроунгарија, денес од Војводина се вратиле во селото двајца браќа кои го продолжиле својот живот на меѓите на своите предци.
Население
Селото Митрој Крсти отсекогаш било населено во целост со Македонци од православна христијанска вероисповед, за што потврдуваат и статистичките записи низ историјата, во кои тие се и различно заведувани во зависност од припадноста на запишувачите-статистичари или моменталните власти (бугарски, српски итн.)
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Митрој Крсти живееле 90 жители, сите Македонци, од него запишани како Бугари.
Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Митрој Крсти имало 200 патријаршисти.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година, селото имало 19 куќи и 118 жители, Бугари.
Селото е наполно раселено по 1991 година, кога бил запишан само 1 жител, Македонец.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 9 жители, од кои 8 Македонци и 1 Србин.
Родови
Митрој Крсти е македонско село.
Според истражувањата од 1947 година, староседелски родови во селото се: Ќибревци го знаат следното родословие: Филип (жив на 30 г. во 1947 година) Блаже-Ќибре-Исаил-Косте-Крсте-Ќибре; Сибиновци; Билбиловци; Лековци; Ѓоргијовци; Јаќимовци. Доселенички родови во Митрој Крсти се: Шукеровци доселени се однекаде. Некои за нив велат дека потекнуваат од предок Ром. Порано во овој род имало луѓе со темна боја на кожата.; Пеповци доселени се од некое село во областа Порече. Го знаат следното родословие: Лазар (жив на 38 г. во 1947 година) Симјан-Даил-Пепо, основачот на родот кој се доселил.; Сенковци доселени се од селото Тајмиште, Кичевско. Го знаат следното родословие: Темелко (жив на 60 г. во 1947 година) Ристе-Спире-Сенко, кој се доселил во селото.
Во селото живеело и семејството Луковац кои потекнувале од предок кој се населил во селото како домазет од Колашин, Црна Гора. Овде бил џандар.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 512 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 503 гласачи.
Иселеништво
Од селото Митрој Крсти има бројно иселеништво. Иселеници се забележани во Скопје од родовите: Јаќимовци, потоа во Србија од родовите: Сибиновци (едно семејство), Ќибревци (едно семејство во Ваљево), Ѓорѓијовци (две семејства во Белград), Јаќимовци (едно семејство во Ваљево), Пеповци (три семејства во Алексинац и едно семејство во Лесковац), Сенковци (две семејства во Белград) и во Бугарија од родовите: Шукеровци (шест семејства во Видин). Бројни иселеници живеат и во Гостивар.
Жилиет Адам
Жилиет Адам (моминско презиме Ламберт; 4 октомври 1836 – 23 август 1936) била француска авторка и феминистка.
Живот и кариера
Жилиет Адам е родена во Вербери (Оис). Таа дала извештај за своето детство, несреќно поради несогласувањата на нејзините родители, во Le roman de mon enfance et de ma jeunesse (Романот на моето детство и мојата младост). Нејзиниот татко е опишан во Paradoxes d'un docteur allemand (Парадокси на германски лекар, објавен во 1860 година), што покажува дека тој бил симпатичен кон феминизмот.
Во 1852 година, таа се омажила за лекар по име Ла Месин, и во 1858 година ги објавила нејзините Idées antiproudhoniennes sur l'amour, la femme et le mariage (Антипрудонски идеи за љубовта, жените и бракот), во одбрана на Даниел Стерн (презимето на Мари д'Агол) и Џорџ Санд.
По смртта на нејзиниот прв сопруг во 1867 година, Жлиет се омажила за Антоан Едмонд Адам (1816–1877), префект на полицијата во 1870 година, кој подоцна станал доживотен сенатор. Таа основала салон кој го посетувале Гамбета и други републикански лидери против конзервативната реакција од 1870-тите. Во истиот интерес, таа го основала Nouvelle Revue (Нова ревија) во 1879 година, кој го уредувала осум години, и задржала влијанието врз неговата администрација до 1899. Таа издала списи на Пол Бурже, Пјер Лоти и Ги де Мопасан, како и романот Ле Калвер на Октав Мирбо. Таа се вклучи во здружението Avant-Courrière (претходник) основано во 1893 година од Жана Шмал, кое повикувало на правото на жените да бидат сведоци во јавните и приватните дела и за правото на мажените жени да го земаат производот од нивниот труд и слободно да располагаат со него.
Адам станала блиска пријателка на Јулијана Глинка, која била посветена на теозофијата и окултизмот.
Адам напишала белешки за надворешната политика и била непопустлива во нејзините напади врз Бизмарк и во нејзиното застапување на политиката реваншизам. Таа е генерално заслужна за авторството на трудови за различни европски метрополи со потпис „Пол Васили“, кои, всушност, биле дела напишани од различни писатели. Најпознат од нејзините бројни романи е Païenne (1883). Нејзините реминисценции, Mes premières armes littéraires et politiques (Моето прво литературно и политичко оружје, 1904) и Mes sentiments et nos idées avant 1870 (Моите чувства и нашите идеи пред 1870 година, 1905), содржат многу интересни озборувања за нејзините истакнати современици.
Во 1882 година, таа го купила имотот на опатијата во Гиф-сур-Ивет (Есон), каде што живеела од 1904 година до нејзината смрт во Калиан (Вар) во 1936 година.
ЖС „Зајас“
Железничката станица „Зајас“ — железничка станица во Република Македонија, со следниве географски координати: СГШ 41o 36 ' 59 , ИГД 20o 56 ' 26 .
Залаегерсег
Залаегерсег (унгарски: Zalaegerszeg) е главниот административен центар на округот Зала во Унгарија. Сместен е во западна Унгарија, во западниот прекудунавски регион.
Според податоците од пописот од 2008 година, градот има население од 61.717 жители.
Географија
Градот Залаегерсег се наоѓа во западниот дел на Унгарија. Од престолнината на државата — Будимпешта градот е оддалечен околу 220 километри западно. Словенија и Австрија се наоѓаат многу блиску до градот.
Градот е сместен во западниот дел на Унгарија, на местото каде Панонската низина преоѓа во рид на Алпите, кои се наоѓаат во блиската соседна Австрија. Градот се наоѓа на реката Зала, по која и го добил името.
Историја
Со преземањето на власта од страна на Хабсбурговците во XVIII век Залаегерсег повторно почнал да се развива и станала културно и управно средиште во оваа област.
За време на Унгарската револуција 1848/1849, како град кој бил блиску до австрискиот дел на Австроунгарија, немал голема улога во револуцијата, па поради тоа и воопшто не настрадал. После револуцијата градот брзо се подигнал и набргу после тоа добил и железничка врска со Будимпешта. Исто така во овој период се подигнати и многу нови градби, а во градот се зголемил и бројот на населението.
После Првата светска војна, градот се нашол во рамките на новооснованата унгарска држава. За време на другата половина на 20 век, градот уште повеќе се развил и се зголемил бројот на населението. За време на изминативе години на унгарската транзиција, поради поволната положба помеѓу престолнината и европскиот запад, градот полесно поминал низ транзиционата криза отколку некои други градови во државата.
Демографија
Во 2001 Залаегерсег имал население од 61.654 луѓе и тоа: 95.5% Унгарци, 1% Роми, 0.4% Германци и други. Од религиите најзастапени се: 71,1% римокатолицизам, 3,8% калвинизам, 1,6% лутеранство, 11,6% атеизам.
Емилија Кларк
Емилија Кларк (родена на ) — англиска глумица. Таа е најпозната по улогата како Денерис Таргариен во серијата Игра на тронови, за која добила две номинации за Еми награда за најдобра глумица во споредна улога во драмска серија во 2013 и 2015 година. Кларк своето деби на Бродвеј го остварила во март 2013, толкувајќи ја главната улога Холи Голајтли во претставата Појадок кај Тифани. Во 2015 година, таа играла во филмот Терминатор: Генесис.
Ран живот
Емилија Кларк е родена во Лондон, а израснала во Беркшир. Неговиот татко работи во театар како инженер за звук. Таа има постар брат. Кларк се заинтересирала за глумата на 3-годишна возраст откако го видела мјузиклот Show Boat, на кој работел нејзиниот татко во тоа време. Таа дипломирала глума во Лондонскиот драмски центар во 2009 година.
Кариера
Својата прва телевизиска улога, Кларк ја добила во британската телевизиска серија Доктори. Списанието Screen International ја именувало неа како една од „Британските ѕвезди на утрешнината“.
Во 2010 година на Кларк и била доделена улогата Денерис Таргариен во телевизиската средновековна серија на HBO, Игра на тронови, заснована на серијалот книги Песна за мраз и оган од Џорџ Р. Р. Мартин. Таа ја добила улогата откако нејзината британска колешка Тамзин Мерчант била заменета поради неоткриени причини. Серијата започнала да се прикажува во април 2011 година, добивајќи позитивни критики и набргу била продолжена за втора сезона. Таа глумела во сите пет сезони, и ќе глуми во престојната шеста сезона. Во 2011 година, таа ја добила EWwy наградата за најдобра глумица во споредна улога во драмска серија за улогата на Денерис. Во 2013 и 2015 година, Кларк била номинирана за Еми награда во истата категорија. Таа била изгласана за најпосакувана жена во светот од читателите на Askmen во 2014 година.
Од март до април 2013 година, Кларк ја играла Холи Голајтли во Бродвејската продукција на романот Појадок кај Тифани. Истата година таа глумела во криминалната драма Дом Хемингвеј заедно со Џад Ло. Во мај 2014 година, било објавено дека таа ќе биде дел од глумечката екипа на филмот Градина на последни денови заедно со Џејмс Франко, но филмот бил откажан две недели пред да започне неговата продукција. На Кларк и била понудена улогата Анастасија Стил во филмот Педесет нијанси сиво, но таа ја одбила поради бараната голотија. Во 2015 година, таа ја играла Сара Конор во филмот Терминатор: Генесис, покрај Арнолд Шварценегер, Џаи Кортни, и Џејсон Кларк.
Јудаизам во Ерусалим
Во јудаизмот, градот Ерусалим има најголемо значење. Околу 10 век п.н.е., градот бил главен центар на евреите, место кое било седиште на Јудејското царство, царството на Саул, Давид и Соломон. Храмот на Соломон е првиот евреиски храм кој бил изграден во Ерусалим. Денеска, Ѕидот на плачот е најсветото место во јудаизмот. Според евреите, ова е еден единствен храм кој постои, бидејќи самата синагога тие не ја признаваат како како храм. Исто така, според нив овде е точното место каде Бог директно ги прима нивните аманети. Се смета дека овој ѕид е единствениот остаток од некогашниот Втор храм.
Празната куќа
Сиже
Наспроти станот на Шерлок Холмс на Бејкер Стрит има празна куќа која гледа во станот на детективот и негова поставена восочна фигура. Фигурата била поставена како мамка за Себастијан Моран, преживеан соработник на професорот Моријарти. Во април 1894 година, Вотсон (сега веќе вдовец) оди во Парк Лејн 427 каде бил убиен младиот коцкар Роналд Адер. Вотсон налетал и се судрил со еден стар колекционер на книги, кој патем го следи до неговите простории и на крај открива дека всушност колекционерот е Шерлок Холмс. Во продолжетокот, Шерлок Холмс му објаснил на Вотсон како ја преживеал битката со професорот Моријарти, што работел до тој момент и како се снаоѓал. Понатака, двајцата продолжуваат со нивните детективски авантури.
Космос-1143
Космос-1143 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 640 км, а најмалото на 623.
Швартбук
Швартбук (Schwartbuck) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
ЖС „Тајмиште“
Железничката станица „Тајмиште“ — железничка станица во Република Македонија, со следниве географски координати: СГШ 41o 39 ' 05 , ИГД 20o 52 ' 34 .
Монашки нож
„Монашки нож“ — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
Содржина
Во расказот е опишан животот на Степанида Ѓурашевиќ, родум од Бела Црква. На својот прв училиштен ден, таа здогледала една куќа која претходно ја видела на сон, а подоцна, минувајќи крај куќата, таа здогледала едно момче. Кога започнала војната, Степанида ги убедила мајка си и баба си да избегаат од родното место при што упорно го барала момчето во колоната бегалци, но не го видела. Подоцна, додека учела во гимназијата, таа дознала дека момчето се вика Никола и дека студира во Белград, па ја убедила мајка си да се преселат таму. Во Белград, таа се запишала на факултет, се омажила, се развела и се вработила, но никогаш не го завршила факултетот за да може да го гледа Никола, кој во меѓувреме станал асистент, а потоа и професор, на нејзиниот факултет. Многу години подоцна, Степанида живеела сама во белградската населба Вождовац и веќе била стара, голема и необична, а често посетувала еден гроб без никакви ознаки. Од своите роднини, раскажувачот дознал дека Степанида во својот стан имала монашки нож со повеќе сечива кои се вовлекувале едно во друго. Кога умрела, додека ја соблекувале, сосетките утврдиле дека целиот живот носела разна облека во повеќе слоја, облечена една на друга, почнувајќи од сегашната до нејзината детска облека, односно дека и нејзиниот живот наликувал на монашки нож.
Тручки јазици
Јазици
За најистакнат и најразличен од сите трукиски јазици се смета сонсоролскиот јазик. Тој традиционално се смета за дел од трукиските јазици, а како негов дијалект често се смета тобијанскиот јазик.
Покрај тобијанскиот и сонсоролскиот, во групата се сместени и:
Келце
Келце (Kielce) — град во Полска во Светокришкото Војводство. Претставува важен економски и културен центар на Полска. Во 2014 година во градот живееле 199.475 жители.
Местоположба
Градот се наоѓа на југ на Полска, во Светокришките Планини. Низ градот минува рекичка, Силница. Порано Келце бил важен центар за експлоатација на камен, а во денешни дни тој е трговски и културен центар.
Региони во Унгарија
Покрај на окрузи, Унгарија официјално е поделена и на региони. Унгарија е поделена на 7 региони, и тоа на географска основа. Секој од овие региони, се различни еден од друг по нивната културна и демографска историја.
Овие седум региони биле формирани во 1999 година, по законскиот акт 1999/XCII, кој ги заменил претходните од 1996 година 1996/XXI. Во секој од регионите се сместени одредени окрузи, кои се 19 на број како и главниот град Будимпешта, како посебна административна единица во склоп на округот Пешта.
Список на регионите:
Сандрин Бони
Сандрин Бони-Лена - климатолог родена во Франција, која моментално е директор на Францускиот национален центар за научни истражувања на Универзитетот Сорбона, Париз.
NGC 2746
NGC 2746 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2746 се споменува и како UGC 4770, MCG 6-20-23, CGCG 180-32, KARA 298, IRAS 09028+3535.
Откривање
Објектот е откриен на 10 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2746 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 2746 има привидни димензии од 1,6' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 5 м 59,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 35° 22' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 123°.
Други поделби
Проучување на NGC 2746 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25533. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 103; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2498. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1342.
Макс Планк
Марк Карл Ернест Лудвиг Планк (Max Karl Ernst Ludwig Planck; 23 април 1858 – 4 октомври 1947) — виден германски теоретски физичар кој ја основал квантната теорија, за која добил Нобелова награда за физика во 1918.
Планковата квантна теорија ги револуционира човековите разбирања за атомските и субатомските процеси, исто како што Алберт Ајнштајновата теорија за релативноста го револуционира разбирањето за просторот и времето. Заедно тие ги сочинуваат основните теории на физиката од 20-от век.
Детство и кариера
Планк потекнува од традиционално, интелектуално семејство. Неговите татковски прадедо и дедо биле исто професори по теологија во Гетинген; неговиот татко бил професор по право во Кил и Минхен.
Планк е роден во Кил, Холштајн, како син на Јулиј Јохан Вилхелм Планк и неговата втора жена, Ема Патзиг. Тој бил крстен со името Карл Ернест Лудвиг Маркс Планк; од дадените имиња, Маркс (сега веќе застарена варијанта Маркус или можеби едноставно грешка за Маркс, што е всушност скратеница за Максимилијан) беше посочено како основно име. Меѓутоа, на десет годишна возраст тој се потпишал како Макс и го користел ова име до крајот на неговиот живот.
Тој беше 6-ото дете во семејството, но двајца од неговите браќа и сестри беа од првиот брак на татко му. Меѓу неговите најрани мемории беше маршот на прусиските и австриските војници во Кил за време на Втората шлезвишка војна во 1864. Во 1867 семејството се преселило во Минхен, и Планк бил запишан во Максимилијанското гимназиско училиште, каде што бил под раководство на Херман Милер, математичар кој бил заинтересиран за младите, и го научил астрономија и механика како и математика. Планк за првпат ги научил принципите за конзервација на енергијата од Милер. Планк дипломирал порано, на 17 годишна возраст. Вака Планк за првпат дошол до контакт со областа од физиката.
Планк бил надарен кога станува збор за музика. Тој одел на часови по пеење и свирел на пијано, оргули и виолончело, и композирал песни и опери. Меѓутоа, наместо музика тој одлучил да студира физика.
Минхенскиот професор по физика Филип фон Џоли го советувал Планк да не се занимава со физика, велејќи, "Во оваа област, речиси сè е веќе откриено, и сè што останува е да се пополнат неколку дупки." Планк му одговорил дека тој не посакува да открива нови нешта, само сака да ги разбере познатите основи од оваа област, и започнал со своите студии во 1874 на минхенскиот универзитет. Под надзор на Џоли, Планк само ги извршил експериментите од својата научна кариера, проучувајќки ја дифузијата на водород преку загреана платина, но се префрлил на теориска физика.
Во октомври 1878, Планк ги положил своите квалификациски испити и во февруари 1879 ја бранел својата дисертација, Über den zweiten Hauptsatz der mechanischen Wärmetheorie (Вториот закон за термодинамика). Тој кратко предавал математика и физика во неговото поранешно училиште во Минхен.
Во јуни 1880, тој ја презентирал својата хабилитациска теза, Gleichgewichtszustände isotroper Körper in verschiedenen Temperaturen (Рамнотежни положби на изотропни тела на различни температури).
Академска кариера
Со завршување на неговата хабилитациска теза, Планк станал неплатен приватен предавач во Минхен, чекајќи додека не добил понуда за академска позиција. Иако првично бил игнориран од страна на академската заедница, тој продолжил да работи на полето за топлинска теорија и го открил едно после друго истиот термодинамички формализам како Гибс без да го примети тоа. Клаусиусовите идеи за ентропија окупирале централна улога во неговта работа.
Во април 1885 Килскиот универзитет го назначил Планк како вондреден професор по теориска физика. Понатамошната работа за ентропија и нејзиниот третман, особено како што е применета во физичка хемија, следела. Тој ја објавил неговата Расправа за термодинамика во 1897 г. Тој предложил термодинамичка основа за Сванте Арениусовата теорија за електролитна дисоцијација.
Во рок од четири години тој беше именуван како наследник на Кирховата позиција во берлинскиот универзитет — со претпоставка дека било благодарение на Хелмхолцовото посредништво — и од 1892 станал редовен професор. Во 1907 на Планк беше понудена Болцмановата позиција во Виена, но ја одбил за да остане во Берлин. Во текот на 1909, како берлински универзитетски професор, тој бил поканет да стане предавач на Ернест Кемптон Адамс по теориска физика на колумбискиот универзитет во Њујорк. Серија од неговите предавања биле преведени и ко-објавени од страна на колумбискиот универзитетски професор Алберт Потер Вилс. Тој се пензионирал во Берлин на 10 јануари 1926, и бил наследен од Ервин Шредингер.
Семејство
Во март 1887 Планк се оженил со Мери Мерк (1861–1909), сестра на училиштен колега, и се преселил со неа во изнајмен апартман во Кил. Тие имале четири деца: Карл (1888–1916), близнаците Ема (1889–1919) и Грете (1889–1917), и Ервин (1893–1945).
После апартманот во Берлин, семејството Планк живеело во вила во Берлин-Груневалд. Неколку други професори од берлинскиот универзитет живееле во близина, меѓу нив теологот Адолф фон Харнак, кој станал близок пријател на Планк. Наскоро домот на Планк станал општествен и културен центар. Голем број познати научници, како Алберт Ајнштајн, Ото Хан и Лиза Мајтнер беа чести посетители. Традицијата на заедничко свирење на музика веќе беше воспоставена во домот на Хелмхолц.
По неколку среќни години, во јули 1909 Мери Планк починала, можно од туберкулоза. Во март 1911 Планк се оженил со неговата втора жена, Марга фон Хослин (1882–1948); во декември неговото петто дете Херман беше родено.
Во текот на првата светска војна, вториот син на Планк, Ервин беше заробен од страна на французите во 1914, додека неговиот најстар син Карл беше убиен во Битката кај Верден. Грете умре во 1917 при раѓање на нејзиното прво дете. Нејзината сестра умре на ист начин две години подоцна, откако се омажила за вдовецот на Грете. Двете правнуки преживеале и биле именувани по нивните мајки. Планк ги претрпел овие загуби стоички.
Во јануари 1945, Ервин, со кого бил особено близок, беше осуден на смрт од страна на нацистичкиот народен суд (Volksgerichtsho) поради неговото учество во неуспешниот обид за атентат врз Хитлер во јули 1944. Ервин беше погубен на 23 јануари 1945.
Професор на Берлинскиот универзитет
Во Берлин, Планк се придружил на локалното Физичко друштво. Тој подоцна напишал за ова време: "Во тие денови јас бев во суштина единствениот теоретски физичар таму, каде работите не беа толку лесни за мене, бидејќи јас почнав да спомнувам за ентропија, што всушност не беше многу модерно, бидејќи беше сметано за математичко плашило. Благодарение на неговата иницијатива, разновидните локални Физички друштва на Германија се споија во 1898 да го формираат Германското физичко здружение (Deutsche Physikalische Gesellschaft, DPG); од 1905 до 1909 Планк беше претседател.
Црнотелесно зрачење
Првиот предлог на Планк за решение на проблемот во 1899 следело она што Планк го нарекол "Принцип на основно растројство", што му дозволило да го изведе Виновиот закон од голем број на претпоставки за ентропијата за идеален осцилатор, правејќи го она познато како Виен-Планков закон. Наскоро беше откриено дека експерименталните докази не го потврдуваа новиот закон воопшто. Планк го ревидира својот пристап, кој произлегуваше од првата верзија на познатиот Планков закон за црнотелесно зрачење, кој добро го опишува експерименталното набљудување на црниот-телесен спектрум. Ова за првпат беше предложено на состанокот на DPG на 19 октомври 1900 и публицирано во 1901. Оваа прва деривација не содржеше енергетско количество, и не користеше статистичка механика, спрема која тој имаше аверзија. Во ноември 1900, Планк го ревидира овој прв пристап, потпирајќи се на Болцмановата статистичка интерпретација од вториот термодинамички закон како начин за стекнување повеќе основни разбирања од принципите зад неговиот закон за зрачење. Како што Планк беше длабоко сомничав за филозофските и физичките импликации од таквата интерпретација на Болцмановиот пристап, неговото пребегнување кон нив беше, како што подоцна го опишал, "акт на очај ... Јас бев подготвен да жртвувам било кој од моите претходни убедувања за физика."
Централната претпоставка зад неговата нова деривација, презентирана пред DPG на 14 декември 1900, беше претпоставката, сега позната како планков постулат, дека електромагнетната енергија може да биде емитувана само во квантизирана форма, во други зборови, енергијата може само да ја сочинуваат повеќе елементарни единици од E = h \nu, каде h е планкова константа, исто така позната како Планково квантно дејство (претставено веќе во 1899 г.) и \nu (грчката буква nu, не римската буква v) — честотата на зрачење. Имајте на ум дека елементарните единици на енергијата што се дискутирани тука се претставени како h \nu и а не како h. Физичарите сега ги викаат овие квантни фотони, и фотонот со честота \nu има своја специфична и уникатна енергија. Вкупната енергија со таа честота тогаш е еднаква на h \nu помножена со бројот на фотони во таа честота.
Отпрво Планк сметал дека квантизацијата била само "чиста формална претпоставка ... всушност јас не мислев многу околу тоа..."; денеска со оваа претпоставка, некомпатибилна со класичната физика, се смета за раѓањето на квантната физика и најголемото интелектуално достигнување во кариерата на Планк (Лудвиг Болцман дискутирал на теориски труд во 1877 за можноста дека енергетската состојба на физички систем може да биде дискретна). Откривањето на Планковата константа му овозможило да дефинира сет од нови универзални физички единици (како што е Планковата должина и Планковата маса), сите засновани на основната физичка константа, која е претежно заснована врз квантната теорија. Како признание за Планковиот фундаментален придонес во новата физичка гранка, тој бил награден со Нобелова награда за физика во 1918.
Последователно, Планк порбал да го сфати значењето на квантната енергија, но без успех. "Моите неефикасни обиди за некако да ја реинтегрираат квантната акција во класична теорија продолжиле во текот на неколку години и ми предизвикале многу проблеми." Дури неколку години подоцна, други физичари како Страт, Џинс, и Лоренц ја довеле планковата константа до нула со цел да можат да ја усогласат со класичната физика, но Планк знаел добро дека оваа константа имала прецизна безнулна вредност. „Јас не можам да ја разберам Џинсовата тврдоглавост — тој е пример за теоретичар кој никогаш не треба да постои, исто како Хегел поради неговата филозофија. Уште полошо за фактите ако не се совклопат.“
Макс Борн напишал за Планк: "Тој по природа бил конзервативен; тој немал ништо револуционерно и бил темелито скептичен за шпекулации. Сепак неговите верувања за огромната сила во логичното размислување од фактите беа толку силни што тој не се плашел да ја објави најреволуционерната идеја која некогаш ја потресла физиката."
Ајнштајн и теоријата за релативност
Во 1905, трите епохални трудови на дотогаш непознатиот Алберт Ајнштајн биле објавени во списанието Annalen der Physik. Планк беше еден меѓу ретките кој веднаш ја препозна специјалната теорија за релативноста. Благодарение на неговото влијание, оваа теорија набргу била широко прифатена во Германија. Планк, исто така, придонесе значително да се прошири специјалната теорија за релативноста. На пример, тој ја преработи теоријата во однос на класична акција.