cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бен Свифт
Враќање во Тим Скај
Во октомври 2018 година потпишал да се врати во за сезоната 2019. Во јуни 2019 година, Свифт го освоил националното друмско првенство, победувајќи го предводникот на екипата Ијан Станард. Во септември 2019 година, Свифт потпишал нов договор за да остане со до крајот на сезоната 2021. Свифт изјавил дека нашол обновен ентузијазам и мотивација за спортот.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Битка кај Слива
Битката кај Слива е една од борбите со која илинденските востаници ја бранеле Крушевската Република. Тоа е битка со која педесетина востаници, предводени од војводите Ѓорѓи Стојанов и Диме Смугрев, на 12 август 1903 година речиси до последен човек ја извршувале наредбата што подолго да го запрат налетот на турската војска.
Најголемиот дел од нив биле речиси деца, со неполни 16-17 години, кои доброволно им се приклучиле на востаничките одреди, иако претходно никогаш не држеле пушки в раце.
Тие прво пристапиле во доброволечкиот одред со кој командувал Тодор Христов - Офицерчето, а подоцна влегле во составот на единицата на Стојанов. Благодарение на жртвата на 32 загинати востаници, од Крушево се повлекла главнината на востаничките сили и на цивилното население.
Битката
Главниот штаб на крушевските востаници решил да ја испрати оваа чета на Слива откако било проценето дека од тоа место најдобро ќе може да се запре дваесетилјадната турска војска која тргнала да го задуши Илинденското востание. Со надморска висина од 1.357 метри и тесен простор за поминување, геостратегиската позиција на местото била таква што востаниците, вкопани во ровови, можеле долго да се бранат. Од тој правец, од Кичево и селата Долно Дивјаци, Селце и Норово, кон Крушево се упатиле 3.080 добро вооружени турски војници, кои требало да бидат запрени. Востаниците цело време пукале само од пушки. Кога им снемувало куршуми, ги земале од своите загинати соборци. Турците им се доближувале и до десетина метри, гласно ги предизвикувале да дојдат да се борат на нож, гради в гради. Забележано е дека меѓу борците имало и една девојка по име Злата, која таму дошла за да не го остави сам својот свршеник. Дури откако останале со по еден куршум, решиле да се самоубијат за живи да не им паднат в раце на турските војници.
На повикот Предајте се, востаниците одговарале со оган. И кога многубројната турска војска ги обиколила последните востаници и навлегла во нивните ровови, тие не се предавале - последната нивна стрелба била управена кон сопствените глави. Турските офицери, изненадени од херојството и саможртвата на овие јунаци, наредиле војската што минала покрај нивните трупови - со истрели во воздух да им оддаде почит. Во Битката кај Слива било запленето и едно од црешовите топчиња што сега се наоѓа во Воениот музеј во Истанбул.
Неждет Мустафа
Неждет Мустафа (ромски: Neždet Mustafa; во ) — македонски политичар од ромско потекло, министер без ресор во периодот 2008–2017 и водач на Обединета партија за еманципација на Ромите (ОПЕР).
Животопис
Мустафа е роден во Скопје на 17 мај 1962. Завршил филозофија на Филозофскиот факултет во Скопје. Од 1991 до 1994 година работи како уредник во ромската редакција во Македонската радио-телевизија. Градоначалник е на општина Шуто Оризари во два мандати (1996-2000 и 2000-2002). Во Собранието на Македонија учествува во два пратенички мандати (2002-2006 и 2006-2008). Од 2008 до 2017 година Мустава е министер без ресор во Владата на Македонија. Мустафа во 1991 година е основач на првата ромска партија ПЦЕР, која подоцна се обединува со ДППР и станува Обединета партија за еманципација. Од 2004 до денес е генерален секретар на Ромскиот европски форум при советот на Европа во Стразбур. Неждет Мустафа е оженет и родител на три деца. Живее во Скопје.
1826 во книжевноста
1826 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Кучкарево
Кучкарево — село во Општина Куманово, во околината на градот Куманово.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Кучкарево живееле 84 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Кучкарево имало 120 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 105 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 80 жители, од кои 78 Македонци и 2 лица без податоци.
Родови
Кучкарево е македонско село.
Иселеништво
До 1970 година немало иселување од селото, но потоа населението почнало да се иселува по градовите.
Јосиф Даскалов
Јосиф Даскалов (, -, Подрум Кале, Турција) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Даскалов е роден во 1868 година во Кратово, тогаш во Отоманското Царство. Завршил IV класа во педагошкото училиште во Ќустендил и станал учител, како и неговиот татко учителот Димитри. Предавал во Скопје, Кратово и на други места. Во 1894 година станал член на Македонската револуционерна организација, бил заколнат од Гоце Делчев и бил главен организатор на комитетите во Кратовско.
Во 1897 година започнала т.н Виничка афера во текот на која Јосиф бил уапсен и тешко мачен, за да ги открие своите соучесници. На 26 декември, Јосиф успеал да издејствува излегување на занданата под придружба, под изговор дека ќе им ја предаде архивата на локалниот комитет, и се фрлил од Радиниот мост, но преживеал. Христо Силјанов истакнува:
Бил осуден на 6 години затвор и бил затворен на островот Родос. Во август 1902 година бил ослободен. Подоцна бил испратен во Подрум Кале, а таму во 1909 година бил отруен.
1825 во книжевноста
1825 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Бајан, Тов
Бајан (Баян) е област во Монголија во покраината Тов.
Македонско девојче 2
Македонско девојче 2 — осмиот студиски албум на македонската пејачка Каролина Гочева првпат излезен во продажба на 25 февруари 2014 година. Албумот е издаден преку дискографската куќа Авалон продукција во Македонија. Хрватската куќа Далас рекордс исто така го издала албумот низ земјите на поранешна Југославија во април 2015 година. Албумот содржи осум оригинални песни напишани од страна на Валентин Соклевски и Весна Малинова, за чиј аранжман и продукција се погрижиле Никола Мицевски и Дејан Момировски. Покрај горенаведените песни, на „Македонско девојче 2“ исто така можат да се најдат две преработки од кои една е на македонска народна песна, а другата е на песна оригинално снимена од страна на пејачот Пепи Бафтироски. Мотивацијата за снимањето на албумот Гочева ја добила од успехот на нејзиниот претходен проект инспириран од македонската народна музика, „Македонско девојче“ (2008).
Финализацијата на проектот траела две години поради желбата на тимот кој работел зад него да го усоврши колку што може повеќе. Според Гочева и продуцентот Мицевски, доброто познавање на тимот од претходно помогнало во процесот на снимање и одредување точна насока и цел со снимањето на „Македонско девојче 2“. Музички, албумот е сличен на неговиот претходник. Песните се одликуваат со елементи од македонскиот народен фолклор, но се адаптирани во посовремен стил кој е актуелен во времето на издавањето на албумот, односно содржат елементи и од поп и џез музика. Во текстовите, се опеани чувства на тага, среќа, љубов и копнеж на зрела жена. Сите песни биле компонирани специјално за Гочева притоа земајќи ги предвид нејзините широки вокални способности; карактеристично е отсуството на придружни вокали.
Албумот бил голем критички и комерцијален успех. Во 2014 година бил прогласен за најпродаваниот албум во Македонија за таа година. Три сингла биле издадени од албумот; песната „Чалгиска“ е објавена на 6 декември 2013 година пред албумот да биде издаден во продажба, „Две лири (не ни било пишано)“ била претставена во јануари 2014 и „Кој да ми запее“ била издадена во април 2015 година и почнала да кружи низ радио станиците во Македонија и државите од бивша Југославија. Со цел дополнително да го промовира „Македонско девојче 2“, Гочева одржала голем број на концерти во разни градови низ Македонија пред и по издавањето на албумот. Голем дел од нив биле документирани и прикажувани на различни ТВ емисии, како и на официјалните профили на пејачката на друштвените мрежи и на видео платформата YouTube. Од 2015 година, турнејата за промоција на албумот се одвивала и во Србија.
Позадина
Во 2008 година, Гочева го издава албумот „Македонско девојче“ за кој соработува со композиторот Златко Ориѓански. Албумот се одликува со елементи од народната македонска музика што претставува промена во стилот на песни кои пејачката дотогаш ги снимала. Според Гочева, албумот служел како експеримент за неа со цел да види дали може да се снајде со снимање таков тип на музика. Албумот бил голем комерцијален и критички успех, станувајќи најпродаваниот албум за таа година во Македонија и добивајќи ја наградата за најдобар етно албум на фестивалот Сунчане скале. Покрај тоа, влијанието на албумот врз публиката продолжило да трае неколку години по издавањето.
За инструментацијата и аранжманот на песните на албумот се погрижил тим од повеќе личности од кои како најистакнати се појавуваат Оливер Јосифоски од музичката група Љубојна, Зоран Костадиновски од Кабадајас, Бошко Мангаровски од Чалгија Саунд Систем и Гоце Узунски од Синтезис. Албумот содржи осум оригинални композиции за чие пишување и компонирање придонес имале Никола Мицевски, Валентин Соклевски и Весна Малинова имајќи предвид дека нивните песни ќе бидат испеани од Гочева и притоа усогласувајќи ги со нејзините вокални способности и музички стил на изведба. Две преработки исто така се вклучени на албумот; „Те видов и се заљубив“ која е народна македонска песна и „Ако згрешам нека изгорам“ испеана од страна на Пепи Бафтировски и напишана од Миле и Ѓорѓи Барбаровски.
Снимање и развиток
Финализирањето на целиот албум траело две години, поради тоа што тимот кој работел зад него сакал да посвети внимание на деталите и да ја сними најдобрата можна верзија на материјалот и притоа сè да се одвива постепено. Процесот започнал во 2012 година со тоа што откако песните биле напишани, Мицевски снимил демо верзии и ѝ ги испратил на Гочева. Откако биле преслушани, сите десет песни биле прифатени за да се вклучат во новиот албум. „Македонско девојче 2“ бил снимен во студиото „XL“ на Дејан Момировски во Скопје. Во интервју со порталот ИдиВиди, Гочева изјавила дека групата која работела на албумот се состоела од нејзини долгогодишни познаници и поради тоа ѝ било „лесно и мило да работам со неа, бидејќи имаше одлична атмосфера“. Покрај тоа, долгогодишната соработка и претходните искуства им служеле како лекција за усовршување, при што Гочева стекнала поголема самодоверба и била посигурна во насоката која сакала да ја заземе со албумот. За време на интервју на емисијата Carpe diem на Алсат М во февруари 2014, Гочева изјавила дека албумот е нејзиниот најдобар музички производ издаден дотогаш. Созревањето на пејачката во нејзината кариера служело како инспирација за „модернизирање на традиционално[то]“; Гочева изјавила дека македонскиот фолклор е нешто коешто македонскиот народ го има во крвта и дека албумот не се одликува со типични народни песни туку со песни инспирирани од македонскиот етнос. Притоа, таа преку песните дозволила со нејзината музичка изведба да даде свој личен печат во интерпретацијата на македонската етно музика. Исто така, пејачката кажала дека покрај тоа што музиката која што ја снимила со албумот не е светски модерна и популарна, звукот бил поавтентичен за македонското поднебје од другите светски популарни жанрови како што се хип-хоп, поп и Р&Б.
Мицевски исто така е една од личностите кои имале долгогодишна професионална врска со пејачката и кои придонеле за снимањето и аранжманот на „Македонско девојче“ (2008); почетокот на таа врска започнал кога тој се придружил на бендот кој настапувал заедно со Гочева за време на нејзините концерти. Тој додал дека поради меѓусебното разбирање со пејачката, процесот на одредување на насока за тоа како треба да звучи албумот се одвивал без тешкотии, но исто така бавно поради нивната главна цел да создадат квалитетен материјал. За време на интервју со неделниот весник „Република“, Мицевски изјавил дека работата на „Македонско девојче 2“ како следбеник на првиот албум кој веќе достигнал успешност и пофалби за својата уметничка вредност претставувала одговорност и притисок во одредена мерка. Тој додал, „Зна­чи се ба­ра­ше да се на­пра­ви не­што што ќе ли­чи на тоа пр­во­то, но не­ма да би­де исто, и, се раз­би­ра, да го за­др­жи ква­ли­те­тот, па и да го над­ми­не. Ме­ѓу­тоа, тоа за ме­не прет­ста­ву­ва­ше еден го­лем пре­диз­вик и, мо­же­би, жи­вот­на шан­са да се изра­зам по­и­на­ку, уни­кат­но, со еден по­и­на­ков бе­лег, со це­ло­то свое зна­е­ње и ду­ша. До­пол­ни­тел­но за­до­волс­тво бе­ше и тоа што ра­бо­тев со мој бли­зок при­ја­тел и со­ра­бот­ник Де­јан Мо­ми­ров­ски... На крај, си­те за­ед­нич­ки мис­лам де­ка ус­пе­ав­ме во тоа што го на­у­мив­ме.“ Мицевски исто така открил дека сите песни на албумот биле оригинално напишани за Гочева, приспособени на нејзините вокални способности и музичка зрелост, додавајќи: „Ка­ро­ли­на е из­ве­ду­вач од свет­ски рам­ки, глас што рас­по­ла­га со мно­гу тех­нич­ки спо­соб­но­сти, пе­јач што мо­же да пее мно­гу раз­лич­ни сти­ло­ви. Таа, ед­но­став­но, се сна­о­ѓа се­ка­де и го пра­ви тоа на мно­гу ви­со­ко ни­во. Бе­ле­гот што го да­де на ма­те­ри­ја­лот од „Ма­ке­дон­ско де­вој­че 1 и 2“ е, на­ви­сти­на, уни­ка­тен, ори­ги­на­лен на­чин на из­вед­ба, кој оста­ва дла­бо­ки тра­ги во исто­ри­ја­та на ма­ке­дон­ска­та во­кал­но-ин­стру­мен­тал­на му­зи­ка.“
Композиција и текст
Според Гочева, албумот покрај народен фолклор исто така се одликува со елементи од етно-џез музика. Критичарите исто така забележале дека елементи од поп и џез музиката се застапени во песните и дека се врши интернационализација на традиционалниот македонски канон. Текстовите во песните опеваат чувства на радост, тага, љубов и копнеж. Инструментално, во песните се претежно застапени кларинети, бас гитари, труби, гитари, виолини, канони, саксофони и удиралки.
Албумот започнува со седумминутната љубовна песна „Кој да ми запее“ која ја опева тагата и тешката емотивна состојба на зрела жена која го загубила својот љубеник кој претходно постојано ѝ пеел песни додека биле заедно. Насловот на песната и стиховите „жедна сум, жедна за пој“ и „[e]х што ми беше срцето живо, ех што си имав со него живот“ ги доловуваат нејзините чувства на недостасување, потреба од љубов и жал за изгубената младост. Новинарот Бечковиќ ја опишал како „класика во новата македонска чалгија“. Втората песна која се надоврзува на неа е „Чалгија“ која е карактеристична со своите стихови во кои е застапена римата. „Сакам да не те сакам“ тематски зборува за неверен љубовен партнер и ја прикажува положбата на изневерениот женски протагонист. Таа му ја посветува песната за тој да дознае „кој го сакал искрено“. „Смеј ми се, смеј“ се одликува со елементи од џез музиката и класични чалгиски елементи.
„Две лири (не ни било пишано)“ опева стара љубов и претставува песна оставена во аманет од некоја баба која не дочекала да ја види свадбата на својата внука. Девојката сепак ѝ ја исполнува желбата на својата баба и со две лири нарачува песна на свадбата на нејзиниот поранешен љубеник на која таа учествува како гостинка. „Ќе пијам љубов до крај“ се одликува со весел текст, и според Бечковиќ музички е слична на игривиот ритам на жанрот босанова поради тоа што Гочева е придружена од брза труба и контрабас. Во текстот на песната, Гочева пее за „врел бакнеж што жежи“. Песната „Сон“ се одликува со бајковита атмосфера и опишува како „убавината завршува кога ќе ги отвориме очите“ и како животот е поразличен од сонот преку стиховите „Пуста остана желба невина, сон си мина и ти си замина... Не знам кој е крив, Боже дај ми здив...“. Преработките „Те видов и се заљубив“ и „Ако згрешам нека изгорам“ се одликуваат со аранжмани поразлични од оригиналните верзии поради што ритамски се вклопуваат со целосната музичката атмосфера присутна на албумот.
Издавање во продажба
На 24 февруари 2014, шестминутен преглед на албумот, со кратки извадоци од сите негови песни бил објавен на официјалната страница на YouTube на Гочева. Наредниот ден, албумот бил издаден низ сите поголеми продажни места во Македонија. Покрај тоа, сите песни од „Македонско девојче 2“ исто така биле овозможени на страницата за преслушување музика на интернет Spotify, а секоја песна засебно била објавена заедно со нејзиниот текст на официјалната страница на YouTube на Гочева кон крајот на февруари и почетокот на март. На 16 април 2014 година, албумот можел да се набави дигитално низ целиот свет преку музичката платформа iTunes Store. На 26 април 2015 година, албумот бил издаден во продажба низ сите земји на поранешна Југославија (Србија, Хрватска, Црна Гора, Босна и Херцеговина и Словенија) преку хрватската издавачка куќа Далас рекордс. Албумот претставувал првиот проект издаден на македонски јазик низ земјите на бивша Југославија после долг временски период.
Промоција во Македонија
На 17 февруари 2014 година, Гочева исто така се појавила на проектот „МРТ за Најдобрите“, кој претставувал прославување на долгогодишното постоење на македонските радио и телевизија. На настанот таа настапувала со песната „Две лири (не ни било пишано)“ и била облечена во согласност со стилот застапен на албумот според мрежното место Fashionel. На 21 март 2014 година, Македонска радио-телевизија (МРТ) емитувала во целост еден од концертите на Гочева на кои биле испеани голем број од песните од албумот заедно со нејзините постари песни. На 12 ноември, истата година, Гочева ја испеала „Кој да ми запее“ на Скопје Фест во Метрополис арената и официјална снимка од настапот била објавена на нејзината страница на YouTube два дена подоцна. На 13 декември 2014 година, во салата „Борис Трајковски“, Гочева одржала концерт во рамките на проектот „Македонско девојче 2“, организиран од Авалон продукција. На овој концерт, заедно со влезниците посетителите добивале и ДВД кое содржи снимки од настапите за време на концертите одржани во МОБ.
Летото во 2015 година, Гочева одржала мини турнеја во која ги промовирала двата албуми од проектот „Македонско девојче“. Концертите се одвивале во Хераклеја во Битола на 23 јули, Античкиот амфитеатар во Охрид на 24 јули и градскиот парк во Дојран на 2 август. Пејачката исто така настапувала и на фестивалот Пиво фест на 15 јули 2016 година во Прилеп каде пеела песни од албумот. Гочева изјавила дека концертите на кои ги пеела песните од „Македонско девојче 2“ претставувале предизвик за неа и барале голем вокален напор поради тоа што за време на настапите во живо немало придружни вокали во позадина. Гочева исто така открила дека бенд од десет луѓе бил посебно составен за изведување на музиката од албумот во живо; се состоел од академски музичари кои ја придружуваат на сцена.
Промоција во Србија
Во 2015 година, Гочева започнала да го промовира албумот и во Србија. На 29 мај се појавила во шестата сезона на емисијата Вечер со Иван Ивановиќ (српски: Вече са Иваном Ивановићем) каде што била почесен гостин. На емисијата настапила со песните „Кој да ми запее“ и „Смеј ми се смеј“ од албумот како и „Бегај, бегај“ која била издадена после албумот. Според рејтинг мерењата на компанијата Nielsen, епизодата на која гостувала Гочева била гледана од околу милион луѓе во Србија. На 8 јуни, Гочева се појавила на четвртата недела од втората сезона на балканското талент шоу Икс Фактор Адрија настапувајќи со „Кој да ми запее“. На 11 јули настапувала на Егзит фестивалот во Нови Сад со песни од „Македонско девојче 1“ и „Македонско девојче 2“.
На почетокот на ноември, Гочева се појавила на вестите на N1 и на емисијата Добро утро - Јована и Срѓан (српски: Dobro Jutro - Jovana & Srdjan) на Радио Телевизија Пинк каде што зборувала за албумот и за претстојниот концерт во Белград. На 7 ноември одржала концерт во салата „Коларац“ во Белград каде што преку концерт за првпат ѝ ги претставила песните од двата албуми во живо на српската публика. Гочева била придружена од Николче Мицевски на клавијатури и хармоника, Благојче Трајковски на кларинет, Благоја Антовски на тапани, Зоран Костадиновски и Владимир Чадиковски на гитара, Владимир Крстев на виолина, Мартин Јосифовски на бас гитара и Џамбо Агушев како специјален гостин настапувал на труба. На 14 февруари 2017 година, настапот на Гочева на српската емисија Три бои на звукот (српски: Три боје звука) бил емитуван на Радиотелевизија Србија; Гочева настапувала со три песни од албумот, имено „Кој да ми запее“, „Смеј ми се смеј“ и „Ќе пијам љубов до крај“. На 26 јуни 2015 година пејачката исто така го промовирала албумот во Бугарија, настапувајќи на првата вечер на „Балкан боеми фестивал“ во Банско.
Синглови
Песната „Чалгиска“ била издадена како првиот сингл од албумот. За првпат била објавена на 6 декември 2013 на официјалната Facebook страница на пејачката како и на таа на нејзината издавачка куќа Авалон продукција. „Две лири (не ни било пишано)“ исто така била издадена како сингл во Македонија, а била за првпат претставена на 13 јануари 2014 година. Видеото со текстот на песната важи за најгледаното од албумот, а воедно и каналот на Гочева на YouTube со преку 4 милиони прегледи во 2017 година. Песната „Кој да ми запее“ исто така била издадена како сингл во април 2015 година кога била доставена низ различни радио станици во Македонија и земјите низ бивша Југославија. Во октомври 2016 година, англиската пејачка Џос Стоун го контактирала персоналот на Авалон продукција, барајќи од нив да ја отпее „Кој да ми запее“ заедно со Гочева во парк во Скопје. Настапот произлегол од серија видеа кои Стоун ги снимала во тој период во земји во кои имала концерт како дел од нејзината турнеја насловена Total World Tour. Пред посетувањето на државите, на YouTube, пејачката барала која музика е карактеристична и актуелна во земјата во која оди да настапува и ги контактирала артистите кои ја изведуваат, избирајќи ја притоа песната која нејзе најмногу ѝ се допаѓа. Во Скопје, Стоун пристигнала подготвена, со научен текст и мелодија од „Кој да ми запее“ и при настапот импровизирала со цел да придонесе со свој специфичен звук. Професионална видео снимка од настапот била објавена на официјалните профили на YouTube на Стоун и Каролина на 18 октомври 2016 година. На почетокот на видеото, Гочева ѝ објаснува на Стоун за што се зборува во песната, а потоа двете заедно ја пеат придружени од музичари кои ја свират во живо.
Прием
Пред издавањето, албумот бил доставен до музичкиот критичар Иван Бечковиќ кој имал можност да го ислуша во целост и да напише официјална рецензија за мрежното место Македонска Музичка Мрежа. Според него, албумот претставувал логичен чекор по успехот на „Македонско девојче 1“ и додал дека „повторно ја имаме совршената комбинација - градска музика отпеана на волшебен начин од една градска девојка“. Тој забележал дека текстовите на песните се толку реални што оставаат впечаток како да се нечии вистински искуства во минатото, притоа забележувајќи ја желбата на Гочева со албумот да остави нешто што ќе остане подолго да трае и „ослонувајќи се на своите внатрешни инстинкти и потреби, својата сила и духовност ги крева на едно повисоко ниво“. Бечковиќ исто така смета дека уникатноста на албумот е во различните музички елементи коишто го карактеризираат притоа издвојувајќи го од класичната македонска чалгија. Тој ја завршил својата рецензија заклучувајќи дека на самиот почеток на 2014, македонската музика го добила албумот на годината.
Во својата статија објавена во Радио Слободна Европа, новинарот Љупчо Јолевски го нарекол албумот „магичен и повеќеслоен... [о]стварување кое ја има инстантната допадливост, но кое го откривате со секое идно преслушување“. Јолевски исто така го пофалил тимот кој стои зад аранжманот и инструментацијата за своите напори да го дадат најдоброто од себе во песните кои ги изведуваат. Го опишал звукот на албумот како составен од мешавина на македонскиот фолклор со „океанот на звуци во глобални рамки“. Според Јолевски, „,Македонско девојче 2' се воздига до прекрасна колекција од песни која и се противи на сета грдотија од ритми и припрости стихови која катадневно не заплиснува.“ На крајот од неговата статија, Јолевски заклучува дека Гочева го достигнала својот музички зенит и најсветлата точка во својата кариера преку албумот кој го опишува како „битолски албум“ кој „ги донесува звуците и обичаите на битолската чаршија, на градот кој некако и во ововремиево им одолева на турбо-атаците од сите страни“.
Според Авалон продукција, „Македонско девојче 2“ бил најпродаваниот албум во 2014 година во Македонија. Песните од албумот исто така биле добро прифатени од страна на посетителите на концертите на пејачката во Македонија и Србија и претставувале едни од омилените на публиката. За време на интервју со српскиот медиум N1, Гочева изјавила дека сите песни станале евергрини во Македонија. Кога ја прашале дали за идните проекти ќе продолжи да снима поп-музика како претходно или изворна македонска музика како таа со проектот „Македонско девојче“, Гочева изјавила дека „не постои причина поради која не би направила уште еден ваков проект“.
Кредити
Извори: Радио Слободна Европа и самиот албум.
1824 во книжевноста
1824 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Нихат Ергун
Реџеп Акдаг (роден на во Измит, Турција) — турски политичар и актуелен министер за индустрија и трговија на земјата.
Окситоцин
Окситоцинот е хормон кој се лачи од неврохипофизата. Тој учествува при породувањето и доењето на новороденчето. При породувањето, окситоцинот предизвикува контракција на мазната мускулатура на матката, со што го потпомага породувањето, додека во периодот на лактација предизвикува контракција на каналите од млечните жлезди, со што се овозможува лесна секреција на млекото.
Окситоцинот претставува прв пептиден хормон кој бил секвенциониран и синтетизиран во лабораторија.
Херман Мелвил
Херман Мелвил (1 август 1819 – 28 септември 1891) бил американски писател, есеист и поет. Тој е најпознат по романите „Моби Дик“ и „Били Бад“ (објавен посмртно). Неговите први три книги постигнале голем успех при што првата книга, „Тајпи“, станала бестселер, но неговата популарност драстично опаднала во средината на 1850-тите години. Оттука, кога починал во 1891 година, тој бил речиси целосно заборавен. На почетокот од 20 век, неговото творештво повторно стекнало признание, особено романот „Моби Дик“ кој се смета за ремек-дело на американската и на светската литература. Тој е првиот писател чиишто дела се собрани и објавени од Библиотеката на САД.
Раните години од животот, образование и семејство
Херман Мелвил е роден во Њујорк на 1 август 1819 година, трето од осумте деца на Алан и Марија Гансеворт Мелвил. Откако нејзиниот сопруг Алан починал, Марија додала едно „е“ на семејното презиме. Како дел од добро ситуирано и колоритно семејство од Бостон, таткото на Мелвил поминувал голем дел од времето во странство, како трговец и увозник на француски производи. Дедото од татковата страна на авторот, мајорот Томас Мелвил, почесен учесник на бостонската чајанка кој одбил да го промени својот стил на облекување или манири за да одговара на времето, опишан е во поемата „Последниот лист“ на Оливер Вендел Холмс. Херман Мелвил го посетил во Бостон и го поддржувал неговиот татко во честите периоди на финансиски потреби. Мајчината страна на Мелвил е од холандската долина Хадсон. Неговиот дедо од мајка бил генералот Петер Гансевурт, херој од Битката од Сарагота; во својата позлатена униформа, генералот позирал за портрет насликан од Гилберт Стјуарт, кој е опишан во романот на Мелвил од 1852 година, „Пјер“, во којшто авторот пишува за своето семејно и поморско потекло. Како водечкиот карактер во Пјер, и Мелвил пронашол задоволство во неговото „двојно револуционерно потекло“.
Алан Мелвил ги пратил своите синови во њујоршката машка школа. Прекумерно финански и емоционално нестабилниот Алан се обидел да се опорави од неговите проблеми со тоа што се преселил со своето семејство во Албани во 1830 година и започнал да работи во бизнисот за крзно. Новата инвестиција, сепак, била неуспешна; војната во 1812 година уништилa многу прекуморски бизниси и тој бил присилен да прогласи банкрот. Набргу, тој починал, оставајќи го своето семејство многу сиромашно, кога Херман имал 12 години. Иако Марија имала добро ситуирани роднини, тие биле загрижени во заштитување на своите наследства и искористување на можностите за инвестирање, наместо на решавање на имотот на мајка им, така што семејството на Марија ќе биде посигурно со помладиот брат на Херман, Томас Мелвил, кој на крајот станал гувернер на морнарското пристаниште Снаг. Мелвил ја посетувал академијата во Албани од октомври 1830 година до октомври 1831 година, и повторно, од октомври 1836 година до март 1837 година, каде што ги студирал класиците.
Почетокот на работниот живот
Скитничкото однесување на Мелвил и желбата да се издржува себеси независно од помошта на семејството го одвеле до тоа да работи како инспектор на Ери каналот. Во оваа работa тој не успеал и неговиот брат му помогнал да најде другa работа, како бродски слуга на еден њујоршки брод укотвен во Ливерпул. Така, Мелвил отпатувал и се вратил на истиот брод. Неговото дело „Редбурн: Неговото прво патување“ (1849 година) е делумно засновано на искуствата од ова патување.
Трите години по академијата во Албани (1837 година до 1840 година), Мелвил најмногу се занимавал со настава во училиште, освен патувањето во Ливерпул во 1839 година. Од 1838 година до 1847 година, тој престојувал во тоа што сега е познато како куќата на Херман Мелвил во Лансинбург, Њујорк. На 3 јануари 1841 години, тој испловил од Њу Бедфорд, Масачусетс на китоловниот брод „Акушнет“, кој бил укотвен на Тихиот Океан. Тој подоцна коментирал дека од тој ден му почнал животот. Бродот, на кој служеле пропаднати земјоделци, злосторници и разни несреќници, пловел околу Кејп Хорн и понатаму до јужниот Пацифик, а морнарите биле принудени да ги поднесуваат нечовечките постапки на претпоставените. Мелвил оставил малку директни информации во врска со настаните на ова 18 месечно крстарење, иако неговата китоловна романса, „Моби Дик“, најверојатно дава многу слики од животот на палубата на Акушнет. Мелвил издржал на бродот повеќе од 18 месеци, но поради лошите услови, побегнал од „Акушнет“ на островите Маркесас во јули 1842 година. Три недели живеел помеѓу домородците Тајпи, кои биле нарекувани човекојадци од другите две племенски групи на островот – иако кон Мелвил се однесувале многу добро. „Тајпи“, првиот роман на Мелвил опишува кратка љубовна афера со домородна девојка, Фајавеј, која обично била облечена во „облеката на рајот“ и претставувала невин, благороден дивјак во популарната имагинација.
Мелвил се чини дека не бил загрижен за последиците од неговото напуштање на „Акушнет“. Тој се качил на уште еден китоловен брод укотвен во Хаваите и го напуштил тој брод во Хонолулу. Додека бил во Хонолулу, тој станал контраверзна фигура за својата жестока опозиција на активностите на христијанските мисионери кои сакале да го преобратат домородното население. Откако работел четири месеци како службеник, во 1843 година се придружил на екипажот на воениот брод УСС Обединети Држави со кој ги посетил Мексико и Перу, но не можејќи да ја поднесе воената дисциплина, тој бил отпуштен кога пристигнал во Бостон, во октомври 1844 година. Овие искуства се опишани во романите „Тајпи“, „Ому“ и „Бела-Јакна“.
Мелвил го завршил романот „Тајпи“ летото 1845 година, иако имал тешкотии да го објави. Подоцна, неговиот постар брат ја зел книгата и ја објавил во 1846 година во Лондон, каде станала бестселер преку ноќ, а дури потоа таа била објавена во Њујорк. Успехот на ова дело го охрабрило Мелвил да го опише својот престој на Тахити, а тоа го направил во книгата „Ому“ која не е само егзотична повест за дивјаците, туку во неа се опишани и бруталното постапување на бродовите и мисионерската работа со примитивните племиња. „Тајпи“ и „Ому“ преку ноќ го прославија Мелвил како писател и авантурист и тој често ги забавувал неговите обожаватели раскажувајќи им приказни. Како писател и издавач Натаниел Паркер Вилис напишал, „Со неговата цигара и шпански очи, тој збори Тајпи и Ому исто како што ќе го најдете текот на неговиот прекрасен ум на хартија“. Романите, пак, не му овозможиле доволно приходи од авторските права за тој да живее од тоа. „Ому“ не бил колоритен како „Тајпи“ и читателите почнале да сфаќаат дека Мелвил не креаира само авантуристички приказни. Следното дело, „Марди“ (1849), сатира насочена кон современата политика и кон религијата, било разочарување за читателите кои сакале уште едно безгрижно и егзотично морско „клопче“. За да го издржува своето семејство, Мелвил напишал две книги по вкусот на тогашната публика: „Редбурн“ (Redburn, 1849), во која ги опишува своето прво патување во Ливерпул, мрачната личност на морнарот Џексон и работничката сиромаштија во Англија, и „Бела-Јакна“ (White-Jacket) во кој го опишува животот на еден воен брод. Во 1850 година, Мелвил започнал да го пишува расказот за американскиот морнар Израел Потер кој го пбјавил дури пет години подоцна, зашто во меѓувреме работел на романот „Моби Дик“.
Подоцнежните години
Мелвил потрошил неколку години во пишување на епопејата од 18.000 стихови, „Кларел“ (во два тома), инспирирана од патување во Светата земја. Неговиот чичко, Петер Гансевурт, платил за издавањето на обемниот еп во 1876 година. Но, неговото издавање било огромен неуспех и непродадените копии биле изгорени, бидејќи Мелвил не можел да си дозволи да ги откупи по набавна цена. Како што неговата професионална среќа слабеела, и бракот на Мелвил бил несреќен. Роднините на Елизабет постојано ја наведувале да го остави и да издејствува да го прогласат за луд, но таа одбивала. Во 1867 година, неговиот најстар син, Малколм, се самоубил, најверојатно случајно. Додека Мелвил работел, неговата жена успеала да го одвикне од алкохолизмот и тој повеќе не покажувал знаци на вознемиреност и лудило. Но, неговата депресија се вратила по смртта на неговиот втор син, Станвикс, во Сан Франциско, во почетокот на 1886 година. Мелвил се пензионирал во 1886 година по смртта на неколку роднини на неговата жена кои оставиле неколку наследства со кои управувала г-ѓа Мелвил. Откако англиските читатели, спроведувајќи го трендот за морски приказни претставени од писатели како Г. А. Хенри, повторно ги откриле романите на Мелвил, тој доживеал скромно оживување на неговата популарност во Англија, меѓутоа не и во САД. За последен пат, тој повторно се навратил на пишувањето, создавајќи низа песни со прозни белешки инспирирани од неговите претходи искуства на море. Тој ги објавил песните во две збирки, „Џон Мар“ (1888) и „Тимолеон“ (1891), секоја издадена во мал тираѓ од 15 копии за неговите роднини и пријатели. Една од овие поеми го заинтригирала и тој почнал да ја преработува за да ја претвори најпрвин во расказ, а потоа во новела. Мелвил работел повремено на неа во период од неколку години, но кога починал во 1891 година, го оставил ова дело незавршено, сè додека книжевниот научник Рејмонд Вивер не го објавил во 1924 година – станува збор за книгата позната како„ Били Бад“. Подоцна, романот бил претворен во опера од Бенџамин Бритен, во драма и во филм режиран од Питер Јустинов.
Мелвил починал во својот дом во Њујорк, рано наутро, на 28 септември 1891 година, на 72-годишна возраст. Докторот го навел „срцевото проширување“ како причина за смртта. Тој бил погребан на гробиштата „Вудлоун“ во Бронкс, Њујорк. Според една приказна, на неговата посмртница во „Њујорк тајмс“ пишувало Хенри Мелвил, што наведува на тоа дека тој бил непознат во времето на својата смрт, но оваа приказна не е точна.
Изданија и современи реакции
Повеќето на романите на Мелвил биле прво издадени во Велика Британија и потоа во САД. „Моби Дик или Китот“ станала една од најпознатите дела на Мелвил и често е сметана за едно од од најдобрите книжевни дела на сите времиња. Посветена е на пријателот на Мелвил, Натаниел Хоторн. Сепак, таа не го направилa Мелвил богат, зашто првите 3000 копии никогаш не биле продадени за време на неговиот живот и целосната заработка од американската верзија изнесувала само 556,37 долари. Мелвил, исто така, ги напишал и романите: „Били Бад“, „Бела–Јакна“, „Израел Потер“, „Редбурн“, „Тајпи“, „Ому“, „Пјер“, „Човекот од доверба“ и многу раскази, вклучувајќи ги „Бартелби, писарот: приказна од Вол Стрит“ и „Бенито Серено“, како и дела од различни жанрови.
Мелвил е помалку познат како поет. По граѓанската војна, тој ја објавил „Делови од битките и аспекти од војната“, која што не се продала добро: од 1 200 копии, издавачката куќа Харпер и Брос успеала да продаде само 525 во рок од десет години. Повторно со желба да ги задоволи вкусот на читателите, епот на Мелвил „Кларел“, во кој се работи за поклонение на еден студент во Светата земја, исто така бил нејасен, дури и во негово време. Една од најдолгите поеми во американската литература, „Кларел“, објавена во 1876 година, имала почетен тираж од само 350 копии. Критичарот Левис Мумфорд нашол копија од поемата во Њујоршката јавна библиотека во 1925 години „со неисечени страници“, како доказ дека седела таму непрочитана 50 години. Неговата поезија не е толку почитувана колку неговата проза, иако некои критичари го сметаат за прв модернистички поет во САД; други тврдат дека неговите дела силно сугерираат на она што денес е познато како постмодернизам. Водечка личност во тврдењето дека Мелвил е голем американски поет бил поетот и романописецот Роберт Пен Варен, кој објавил избор од поезијата на Мелвил на кој ѝ претходел еден критички есеј.
Современа критика
Мелвил не бил финансиски успешен како писател, заработувајќи нешто повеќе од 10 000 долари за време на неговиот живот. По успехот од патописите засновани на патувањата на Јужните мориња и приказните засновани на несреќни авантури во поморската трговија и морнарица, популарноста на Мелвил драстично се намалила. Во подоцнежните години од неговиот живот и за време на годините по неговата смрт, тој бил сметан само за мала личност во американската литература.
Во 1920-те години дошло до преоценување на творештвото на Мелвил, кое сега најчесто се нарекува „Преродбата на Мелвил“. Две книги кои се сметаат за најважни во преродбата се биографијата на Рејмонд Вивер од 1921 година, „Херман Мелвил: човек, морнар и мистик“ и неговото издание од 1924 година на последниот, но недовршен, ракопис на Мелвил, „Били Бад“, којшто праправнуката на Мелвил му го дала на Вивер, кога тој ја посетил во текот на истражувањето за биографијата. Други дела што помогнале во преродбата на Мелвил се „Американскиот роман“ на Карл Ван Дорен (1921), „Студии во класичната американска литература“ на Д. Х. Лоренс (1923) и биографијата на Луис Мумфорд, „Херман Мелвил: Студија за неговиот живот и визија“ (1929). Во 1945 година било формирано Здружението Мелвил, како непрофитна организација посветена на славењето на неговото литературно наследство. Џеј Лејда, потрошил повеќе од една деценија собирајќи документи и записи за „Мелвиловиот трупец“ (1951). Во истата година, Њутон Арвин ја објавил критичката биографија „Херман Мелвил“, која ја добила наградата „Национална книга“.
Autodesk 3ds Max
Освен алатките за анимирање и моделирање, последната верзија содржи и Shader-и, глобално осветлување , кориснички интерфејс кој може да се прилагодува и свој скриптен јазик.
Херман Мелвил
Современа критика
Во 1960-тите години, Северозападниот универзитетски прес во соработка со библиотеката Њубери и здружението за модерен јазик овозможило објавување на различни наслови од Мелвил. Ова здружение требало да создаде „дефинитивно“ издание на делата на Мелвил, вклучувајќи ги делата „Тајпи“, „Приказни од Пјаца“, „Ому“, „Израел Потер“, „Пјер“, „Човек од доверба“, „Бела јакна или Светот во човек на војна“, „Моби Дик“, „Марди и патување Титер“, „Редбурн“, „Кларел“, а исто така и неколку тома на поеми, дневници и преписки.
Autodesk 3ds Max
Почетокот на 3D Studio Max
историјата на 3D Studio Max нема наводи
Херман Мелвил
Теми за полот и сексуалноста
Иако не како примарен фокус на Мелвиловата стипендија, постои интерес за улогата на полот и сексуалноста во некои од делата на Мелвил. Некои критичари, особено оние заинтересирани за родовите студии, ја имаат истражувано појавата на машко-доминантните социјални структури во прозата на Мелвил. На пример, Алвин Сандберг тврдел дека расказот „Рајот на ергените и тартар од слугинки“ нуди „истражување на импотенција, приказ на еден човек што од целосно се повлекува од машкото детство за да избегне соочување со сексуална машкост“ во којашто раскажувачот се ангажира што се вклучува во „соодветна“ дигресија на хетерогеност. Во согласност со овој став Варен Розенберг тврди дека „Рајот на ергените“ е покажана како „површна и стерилна“. Дејвид Харли Серлин забележува во втората половина на диптихот на Мелвил „Тартарот од слугинки“ раскажувачот дава глас на обесправени жени што тој ги забележува: „Како што и друго начници забележале, сликата на „роб“ овде има две очигледни значења. Еднота ја опишува експлоатацијата на физичкиот труд на жените,а другото ја опишува експлоатацијата на репродуктивните органи кај жените. Секако, како примери за репресија на жените, двете се јасно испреплетени.“ На крајот, раскажувачот не е целосно способен да излезе на крај со женските и машките модалитети. Проблемите со сексуалноста се забележани исто така и во други дела. Розенберг забележува дека Таџи во „Марди“ и протагонистот во „Пјер“ „мислат дека тие ги спасуваат младите „слугинки во неволја“ (Јила и Изабел) од најчисти причини, но двајцата се исто така свесни за скриениот сексуален мотив“. Кога Таџи ќе го убие стариот свештеник држејќи ја Јила во заробеништво, тој вели: „каењето тешко ме порази, и како молња се прашував дали смртното дело што го сторив беше со доблесни мотиви, спасувањето на заробеник од роб или дали под преправањето јас сум се вмешал во оваа фатална кавга за некои други себични цели, дружењето со прекрасна слугинка“. Во „Пјер“ мотивот за неговото жртвување за Изабел е признаено: „убавината на жената, а не грдотијата го поканила да го води правото“. Розенберг тврди дека „оваа свесност за двојниот мотив ги прогонува двете книги и на крајот ги уништува нивните протагонисти кои целосно не ја признаваат темната страна на нивниот идеализам. Епистемолошката потрага по трансценденталната потрага по љубов и верба се извалкани од еротиката“.
Autodesk 3ds Max
Почетокот на 3D Studio Max
Оригионалниот 3D Studio беше создаден за DOS платформата од Yost Group и објавен од Autodesk. По четвртата верзија на 3D Studio DOS, производот беше развиен за Windows NT платформата со ново име „3D Studio MAX“. Оваа верзија беше создадена од истите развивачи, Yost Group но беше објавена од Kinetix - што во тоа време беше дел од Autodesk кој се занимава со мултимедија и забава. Autodesk го купува производот и интерно работи на следните две верзии. Потоа името се менува во „3ds max“ (сите мали букви). По осмата верзија, производот добива големо „М“ т.е. „3ds Max“ (големи и мали букви). Во 2009, производот го добива логото на Autodesk , a името е „Autodesk 3ds Max“.
Користење во индустријата
Многу филмови се направени со овој софтвер, како Аватар и 2012 (филм) , што користат реална монтажа , но и анимација и модели од овој софтверски пакет. 3D моделите можат да се користат и во компјутерската графика за многу видео игри. Фирмите за инженерство и архитектура го користат 3ds Max за концепти како и визуелизација.
Граѓанска војна
Граѓанска војна е војна помеѓу организираните групи во една иста национална држава, или поретко помеѓу две земји создадени од претходно обединети национални држави. Целта на едната страна може да е да преземе контрола на земјата или регионот, некој регион да стане независен, или да се смени владината политика. Тоа е пожесток конфликт ,во кој често се вклучени и редовните воени сили, и е постојан, организиран и со широки размери. Граѓанските војни може да резултираат со голем број на ранети луѓе и потрошувачка на значајните ресурси.
Херман Мелвил
Теми за полот и сексуалноста
Мелвил целосно ја истражува темата на сексуалноста во неговото големо поетско дело „Кларел“. Кога раскажувачот е разделен од Рут, во која што тој е заљубен, тој слободно истражува други сексулани (и религиозни) можности пред да одлучи на крајот на поемата да учестувува во ритуалистички ред на претставници на бракот. Во текот на поемата „тој го смета секој облик на сексуална ориентација - целибатот, хомосексуалноста, хедонизамот и хетеросексуалноста – подигајќи го истиот вид на прашања кога се работи за исламот или демократијата“.
Граѓанска војна
По завршувањето на Втората светска војна, Граѓанските војни во просек траеле малку повеќе од четири години, драматичен пораст за разлика од периодот од 1900 до 1944 кога во просек траеле по година и пол. Додека стапката на опасност од новите граѓански војни уште од средината на 19 век била стабилна, зголеменото траење на ваквите војни резултира со пораст на бројот на војни што се случувале во кое било време. На пример, во првата половина од 20 век немало повеќе од пет граѓански војни кои истовремено биле во тек, додека пак кон крајот на Студената војна преку 20 граѓански војни се случувале истовремено, пред да дојде крајот на значајниот пад на конфликтите силно поврзани со супермоќта на соперништвото. Уште од 1945 година, граѓанските војни резултираа со смрт на повеќе од 25 милиони луѓе, како и присилно раселување на милиони други. Граѓанските војни понатаму резултирале со економски пад: Бурма (Мјанмар), Уганда и Ангола се примери за народи за кои се сметало дека имаат ветувачка иднина пред да бидат проголтани од граѓанските војни.
Херман Мелвил
Теми за полот и сексуалноста
Некои пасуси и делови од делата на Мелвил ја покажуваат неговата подготвеност да ги опфати сите форми на сексуалноста, вклучувајќи ја и хомоеротиката, во неговите дела. Најчесто дадени примери од „Моби Дик“ е интерпретацијата на машкото поврзување или како што е наречена „брачна постела“ — епизодата која ги вклучува Ишмаел и Кјукег и „Стисокот на раката“ поглавјето што го опишува другарството на морнарите при вадењето спермацети од мртов кит. Физичката привлечност на „Били Бад“ е опишана во квазиженски услови: „Како убавиот морнар, позицијата на Били Бад е нешто аналогно на онаа на селски убавина пресадена од провинцијата и донесе во конкуренција со благородните дами од судот“. Некои критичари тврдат дека „потрагата на Ахав на китот, која што може да се поврзе со женственоста на неговата форма, мистерија и неговата природност, претставува крајна спојување на епистемолошката и сексуалната потрага”.
Граѓанска војна
Вниманието на стручњаците кои ја истражуваа причината за граѓанска војна им е привлечено од две спротивни теории, алчност наспроти поплаки. Грубо кажано: Дали конфликтите се предизвикани од луѓе коишто се во етничко, религиско или општествено здружување, или дали конфликтите започнуваат како резултат на тоа што нивниот почеток им е од економски интерес на поединци или одредени групи луѓе? Анализите на стручњаците го поддржуваат заклучокот дека економските и структурните причини се поважни отколку оние за идентитет како предскажувачи за појава на граѓанска војна