cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6148
Други поделби
Проучување на NGC 6148 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58162. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 156; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2043. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1438.
Нирнбершки собири
Нирнбершки собири (Reichsparteitag = „државен партиски собир“) — називот за годишните собири на Националсоцијалистичката германска работничка партија (Нацистичка партија) од 1923 до 1938 година во Нирнберг, Германија. Особено по доаѓањето на власт на Хитлер во 1933 г., овие собири претставувале важни настани за државната пропаганда. Се одржувале еднаш годишно на местото за собири на Нацистичката партија во Нирнберг и затоа вообичаено се нарекуваат Нирнбершки собири.
381 п.н.е.
381 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 381. година пред новата ера, 381. од првиот милениум п.н.е., 81. од 4 век п.н.е. и втора од 380-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5127 и 5128 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4369 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3379 и 3380 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 372.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 381 година се протега во 2255 и 2256, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2315 и 2316 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 162. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1033 и 1032 исламска година пред хиџра.
Андер Ерера
Андер Ерера Агуера (роден на 14 август 1989 во Билбао) — шпански фудбалер, играч од средниот ред на.
Тој ја започнал својата кариера во Реал Сарагоса, пред да се пресели во Атлетик Билбао во 2011 година, каде што одиграл три одлични сезони, а потоа направил трансфер во премиерлигашот Манчестер Јунајтед за 36 милиони евра во 2014 година. Бил прогласен за играч на годината на клубот во сезоната 2016-2017 година.
Тој има освоено неколку трофеи со младите категории на фудбалската репрезентација на Шпанија под 20 и под 21 година, но исто така ја претставувал својата земја и на Летните олимписки игри 2012 во Лондон. Своето деби за сениорската репрезентација на Шпанија го направил во ноември 2016 година.
Муди
Муди (латински: Canis Ovilis Fenyesi) е оригинална раса унгарска овчарски кучиња.
Појава
Возрасни муди достигнуваат тежина од 8 до 13 кг. и висина од 38 до 47 см. Влакната му се средно брановидно кадрави и кратки на главата и нозете. Прифатливи бои за оваа раса на кучиња се: црна, пепелава, костенлива, бела, бледотемна. Мудите имаат релативно краток опаш. Ако кучето е родено со подолга опашка дозволено е купирање.
Гао Ји
Гао Ји (родена ) е кинеска кану-спринтерка која се натпреваруваше во средината на 2000-те. На Летните олимписки игри во 2004 во Атина, таа заврши на седмата позиција во дисциплината кајак К-4 жени.
Везилка (второ издание)
„Везилка“ — поетска збирка на Блаже Конески, објавена во 1961 година од издавачката куќа Култура. Во неа се присоединети песните од збирките „Везилка“ и „Стерна“. По повод 100-годишнината од раѓањето Конески, збирката била повторно објавена во 2021 година од издавачката куќа Арс Ламина-публикации.
Содржина
Книгата содржи вкупно 52 песни од двете збирки на Конески — „Везилка“ и „Стерна“.
Везилка
Збирката „Везилка“ опфаќа 37 песни: „Песните“, „Везилка“, „Григор Прличев“, „Снег“, „Ѕвезди“, Без наслов (Девојче пееше на клисорот...), „Ружа“, „Заспивање“, „Виј“, „Галеб“, „Нежност“, „Разделба“, „Игранка“, „Кошмар“, „Песна“, „Тишина“, „Пролет“, „Тајна“, „Врв“, „Смеа“, „Жртва“, „Кафез“, „Река“, „Здравица“, „Од возот“, „Старата“, „Починка“, „Утро“, „Даб“, „Стебло“, „Ластовици“, „Пчелар“, „Јаглен“, „Штип“, „Дете заспано крај езеро“, „Пеперуга“ и „Јоргован“.
Стерна
Во збирката „Стерна“ се содржани 15 песни: „Стерна“, „Одземање на силата“, „Болен Дојчин“, „Пепелашка“, „Љубов“, „Волк“, „Вљубени девојки“, „Реки“, „Тореадор“, „Урнатина“, „Проштавање од Париз“, „Девственици“, „Колумбо“, „Водно“ и „Беласица“.
Дискографија на Крег Дејвид
Англиски пејачот Крег Дејвид има издадено седум студиски албуми, еден најголемите хитови албум и триесет и шест синглови.
Габрска Гора (Литија)
Габрска Гора (словенечки: Gabrska Gora) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Дехидроепиандростерон
Дехидроепиандростерон (DHEA), исто така познат како андростенолон, е ендоген стероиден хормон. Тој е најзастапениот циркулирачки стероиден хормон кај луѓето, кај кои се синтетизира во адреналните жлезди, гонадите и мозокот, каде има улога како метаболитички интермедиер во биосинтезата на андрогени и естрогени полови стероиди. Егзогениот дехидроепиандростерон кој се користи како лек често се нарекува прастерон.
Биосинтеза
DHEA се синтетизира од холестеролот со помош на два цитохром P450 ензими. Холестеролот се претвора во прегненолон од страна на ензимот P450 scc; а потоа друг ензим, CYP17A1, го претвора прегненолонот во 17α-хидроксипрегненолон а потоа во DHEA.
Амгун
Амгун (Амгу́нь) — рамничарска река која тече низ Хабаровскиот крај на Русија.
NGC 1713
Откривање
Објектот е откриен на 1 јануари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1713 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1713 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Амгун
Најважна притока на Амгун е реката Нимелен.
NGC 1713
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 58 м 54,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 29' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Амгун
Амгун е пловна на должина од 330 км од устието во Амур и се бројува меѓу внатрешните водни патишта на Русија. Реката е доста богата со риба, особено есетра и лососи како горбушата, кетата и други.
NGC 1713
Други поделби
Проучување на NGC 1713 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16471. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4737. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 969.
Борботско
Борботско (Επταχώρι, Ептахори; до 1926 г. Βουρβουτσικόν, Вурвуцикон ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Нестрам на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 295 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото е сместено на пазувите на планината Грамошта, околу 40 км југозападно од градот Костур, на надморска височина од 860 м. Крај селото минува патот кој води за Коница и Лапчишта. Во непосредна близина на селото е сместен мостот Куцумбли.
Во Отоманското Царство
Во постаро време селото претставувало чисто македонска населба, која била напуштена во воените години, а потоа била населена со Грци дојдени од Епир како сточари.
Административна поделба на Бугарија
Од 1999 г. Република Бугарија административно е поделена на 28 области, коишто се именувани на обласниот центар, како главниот град Софија има статус на посебна област.
Борботско
Во Отоманското Царство
Во XIX век Борботско било седиште на нахија која опфаќала неколку околни села.
Административна поделба на Бугарија
Преката месна самоуправа се врши во општините, коишто во Бугарија се 264.
Борботско
Во Отоманското Царство
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Борботско живееле 1.750 Грци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Борбатско (Borbatsko) има Грци и работело едно прогимназијално и едно основно грчко училиште.
Административна поделба на Бугарија
Губернии 1877-1882
Губерниите, коишто се на териториjaта на Кнежевство Бугариjа:
Губерниите, коишто се на териториjата на Источна Румелиjа:
Борботско
Во Отоманското Царство
Според грчки извори, во 1905 г. Вурвутико имало 1.400 жители Грци.
Административна поделба на Бугарија
Области 1941-1944
[[Слика:Oblasti_1941-1944.png|thumb|360px|Административна поделба на Царство Бугариjа 1941-1944:
Борботско
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 869 жители.
Административна поделба на Бугарија
Области 1941-1944
1.Битолска област, 2.Бургаска област, 3.Врачанска област, 4.Беломорска област, 5.Плевенска област, 6. Пловдивска област, 7.Скопска област, 8.Софиска област, 9.Старозагорска област, 10.Русенска област, 11.Шуменска област]]
Со Указ № 72 од 24 јули 1941 год. [''Службен весник, бр. 164, 29/07/1941''] влегуе во сила Законот за создавање на Русенска област (приет од ХХV ОНС на 16 јули 1941 год.). Со истиот околиите Поповска, Беленска, Исперихска, Кубратска, Тутраканска, Разградска, Русенска и Силистренска се одделуваат од Шуменската област и тие се трансформирани во област со центар Русе.
Борботско
Во Грција
Во 1926 година, името на селото било променето во Ептахори (Επταχώρι).
Административна поделба на Бугарија
Области 1941-1944
На 15 мај 1941 год. кон Царство Бугарија се припоени Беломорска Тракија, Вардарска Македонија, Западните Покраини и Поморавието. Во јули со Заповеди 2618, 2619, 2620 и 2621 на министарот на внатрешните работи и народното здравjе од 26 јули 1941 год. [''Службен весник, бр. 166, 31/07/1941''] тие земи се во три административни области:
Борботско
Во Грција
Во текот на Граѓанската војна, селото тешко настрадало и било напуштено од неговите жители. По војната селото било обновено.
Стопанство
Поради планинскиот карактер на селото, главно занимање на населението е шумарство. Денес, Борботско претставува стопански центар, во кој луѓе од околните села доаѓаат на пазар.
Население
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 293 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 295 жители.
Самоуправа и политика
Борботско припаѓа на општинската единица Аренес со седиште во селото, која припаѓа на поголемата општина Нестрам, во округот Костур. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Борботско, во кој е единствено село.
Личности
Родени во Борботско
Јован Тофоски
Јован Тофоски (роден на во  - починал на  во ) — македонски универзитетски професор, специјалист гинеколог-акушер, претседател на Македонското лекарско друштво, поранешен министер за здравство и светски експерт од областа на репродуктивното здравје
Животопис
Тофоски е роден на 19 мај 1940 година, во Прилеп. Основно и средно образование завршил во Скопје. Студиите на Медицинскиот факултет во Скопје ги завршил во 1965 година, како најдобар студент од основањето на Медицинскиот факултет во Скопје. По првото вработување во Институтот на медицина на трудот „Рудници и Железарница - Скопје”, од 1970 година работел во Гинеколошко-акушерската клиника при Медицинскиот факултет во Скопје, каде ја завршил и специјализацијата.
Извесен период бил и директор на Клиниката за гинекологија и акушерство, каде работел до пензионирањето во 2005 година. Докторирал во 1985 година, а во 1997 година бил избран за редовен професор на Медицинскиот факултет во Скопје.
Проф. д-р Тофоски е автор или соавтор на над 130 стручно - научни трудови. Во својата научна кариера, тој прв во Македонија се занимавал и докторирал на темата поврзана со имунолошките аспекти на односот меѓу фетусот и мајката. Понатаму, тој прв ја вовел методата за медицински потпомогнато оплодување и под негово водство, во 2001 година, е родено првото „бебе од епрувета“ во Македонија.
Од 1992 до 1994 година, во втората влада по осамостојувањето на Македонија, Тофоски бил министер за здравство. Исто така, тој бил претседател на Здружението на гинеколози и опстетричари на Македонија, а во последните десет години од животот бил претседател на Македонското лекарско друштво. Професорот Тофоски бил носител на повеќе признанија, како и на највисокото, на Македонско лекарско друштво - повелбата „Трифун Пановски”.
Професорот Тофоски починал на 20 јануари 2015 година, во Скопје.
Јудита го обезглавува Холоферн (Караваџо)
Јудита го обезглавува Холоферн — слика од библиската епизода на Караваџо, насликана во периодот 1598-1599 или 1602 година. Вдовицата Јудита најпрво го шармира асирскиот генерал Холоферн, а потоа го обезглавува во неговиот шатор. Сликата е повторно откриена во 1950 година и е дел од колекцијата на Национална галерија за античка уметност во Палацо Барберини во Рим. Неодамнешната изложба „Дентро Караваџо“ во Палацо Реале, Милано (септември 2017 година-јануари 2018 година), сугерира дека сликата била изработена во 1602 година заради употреба на светлосни скици што не се видени во раните дела на Караваџо, но карактеристични за неговите подоцнежни дела. Каталогот на изложбата (Скира, 2018, стр. 88) исто така го цитира биографот Џовани Баглионе дека делото било нарачано од банкарот на Џенова, Отавио Коста.
Втората слика на истата иста тема (видете подолу) и датирана во 1607 година, припишана од неколку експерти на Караваџо, но сепак спорна од други, била откриена случајно во 2014 година и била пуштена во продажба во јуни 2019 година како „Јудита и Холоферн“.
Предмет
Второканоничката книга на Јудита раскажува како таа им служела на своите луѓе заведувајќи го Холоферн, сириски генерал. Таа го опила на Холоферне, а потоа го зграпчила неговиот меч и го убила: „Па со сета сила го удри двапати Холоферн по вратот и му ја отсече главата“ (Јудита 13:7–8).
Моделот за Јудита е веројатно римската проститутка Филиде Меландрони, која позирала за уште неколку дела на Караваџо околу оваа година; Самата сцена, особено деталите за крвта и обезглавувањето, се претпоставува дека биле извлечени од неговите набудувања при јавното погубување на Беатриче Ченчи во 1599 година.
Можна втора верзија
Кога Караваџо го напуштил Неапол на 14 јуни 1607 година, тој оставил две слики - Мадона на Бројаницата и Јудита го обезглавува Холоферн - во студиото во Неапол што го споделувале двајцата фламански сликари Луис Финсон и Абрахам Винк. Винк, најверојатно, ги зел двете слики со себе кога го напуштил Неапол и се населил во Амстердам околу 1609 година. Подоцна, Финсон исто така се преселил во Амстердам. Двете слики се споменуваат повторно, овој пат во тестаментот од 19 септември 1617 година, подготвен од Финсон во Амстердам. Во својата волја, Финсон му го оставил на Винк својот удел во двете слики во Караваџо што тие ги поседувале од Неапол. Финсон починал кратко време откако го направил својот тестамент, а неговиот наследник Винк починал две години подоцна. Откако Винк починал, неговите наследници ја продале Мадона на Бројаницата по 1619 година за 1800 флорини на комитет на фламански сликари и „аматери“ предводени од Петер Паул Рубенс за црквата Свети Павле во Антверпен. Во 1786 година, царот Јосиф II од Австрија ја побарал другата слика на Караваџо за неговата уметничка колекција, која денес се наоѓа во Уметничкоисторискиот музеј во Виена. Делото на Караваџо, кое било подарок на водечките уметници на Антверпен и израз на нивната длабока религиозна посветеност, станало предмет на грабеж од страна на австриските владетели на Фландрија.
Во 2014 година, кога настојувајќи да открие од каде тече вода во една куќа во гратче близу Тулуз во Франција, сопственикот случајно ја открил оваа верзија. Семејството што ја пронашло сликата, расчистувајќи го таванот, за откритието го известило локалниот колекционер Марк Лабарбе, кој потоа се консултирал со стручњак за делата на Караваџо. Делото многу потсетува на сликата со ист мотив што се наоѓа во Италија, а позната е како копија на изгубеното караваџово дело Јудита го обезглавува Холоферн. По чистењето е установено дека станува збор за дело од 17 век што ѝ припаѓа на школата на Караваџо. Подеталната истрага покажала дека светлото и енергијата се типични за големиот барокен сликар.
Сепак, некои експерти не се согласуваат за тоа дали станува збор за автентично дело на Караваџо. Двајца експерти делото му го припишале на Луис Финсон, фламански сликар и трговец со уметнички дека, кој бил запознаен со стилот на Караваџо. Тие тврдат дека Финсон поседувал низа дела на Караваџо и дека ги копирал. Друг стручњак, пак, тврдел дека не само што станува збор за оригинален Караваџо, туку дека ова е негово ремек-дело.
NGC 3795
NGC 3795 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3795 се споменува и како UGC 6629, MCG 10-17-38, CGCG 292-17, IRAS 11373+5853.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3795 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3795 има привидни димензии од 2,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 53°.
Други поделби
Проучување на NGC 3795 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36192. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3838. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
Александар Головин (фудбалер)
Александар Сергејевич Головин (роден на 30 мај 1996 во Калтан) е руски фудбалер, играч од средниот ред на Монако и на руската репрезентација.
Животопис
Александар Головин е син на рударот Сергеј Владимирович. Сергеј уште од детството бил пријател со Александар Пљасунов, кој работел како тренер во локалната фудбалска екипа ДЈуСш. Кога Александар имал 6 години, татко му го одвел кај Пљасунов, кој го приклучил во ова спортско училиште за да тренира фудбал. Од таму, во 2009 година се преселил во фудбалското училиште на клубот Металург Новокузнецк. Кога Головин играл во Металург, тој бил поканет да игра за екипата на Сибир, која била домаќин на турнирот во Кримск. Таму играчот од средниот ред го привлекол вниманието на скаутите на московска ЦСКА, кој го поканиле во клубот.
ЦСКА Москва
Во октомври 2012 година, Головин се преселил во ЦСКА Москва. Дебитирал за првиот тим на 24 септември 2014 година во 1/16 финалето на Купот на Русија против Химик Ѕержинск во победата со 2-1, започнуајќи како стартер и играл сè до 88-мата минута кога бил заменет. На 14 март 2015 година го одигра својот прв натпревар во руското првенство, влегувајќи како замена во 72-рата минута од натпреварот против Мордовија.
Во сезоната 2015-2016 за првпат се појавил на теренот во третото коло од руското првенство играно на 1 август во натпреварот против Анжи (1- 0) заменувајќи го Зоран Тошиќ во 87-мата минута. На 5 август 2015 година, тој го имал своето деби во Лигата на шампионите во натпреварот против Спарта Прага (3-2), влегувајќи на местото на Алан Ѕагоев. Во пролетниот дел од првенството станал еден од основните играчи на армејците, победувајќи ја конкуренцијата во лицето на Роман Широков. На 9 април 2016, Головин го постигнал својот прв гол за ЦСКА, во победата на домашен терен над Мордовија со 7-1. На 20 април 2016, за првпат во кариерата Головин постигнакл два гола на еден натпревар во победата со 3-1 над Краснодар во рамките на полуфиналето од Купот на Русија, помагајќи и на ЦСКА да стигне до финалето на турнирот, каде ЦСКА загубиле со 1-4 од Зенит. Во истата сезона со ЦСКА станал шампион на Русија, што бил неговиот прв трофеј со клубот.
Во сезоната 2016-2017 станал еден од водачите на ЦСКА. Во руското првенство ги одиграл сите 30 натпревари, постигнувајќи три гола во нив. Во летото 2017 година, англискиот Арсенал и понудил на ЦСКА 8 милиони фунти за Головин, но бил одбиен.
Во вториот круг од првенството 2017-2018 во тежок судир со Головин, напаѓачот на Локомотив Москва Ари бил сериозно повреден и ова предизвикало негативна реакција од претставниците на засегнатиот клуб. Тренерот Јуриј Семин изјавил за Головин: "не можеш така да му скокнеш на нозе. Ари добро ја затвори топката и беше невозможно да се стигне до неа".
И покрај овој непријатен инцидент, Александар импресивно ја започнал новата сезона, постигнувајќи го првиот свој погодок за сезоната во третото коло на руското првенство на гостувањето кај Анжи (3-1), а две недели подоцна го отворил резултатот во победата над СКА-Хабаровск (2-0). На 1 декември 2017, учествувал во високата победа на ЦСКА на домашен терен над Тосно (6:0), постигнувајќи притоа и погодок во 58-мата минута, но исто така промашил и пенал во 78-мата минута. На 15 март 2018 година, го постигнал својот деби погодок во европските натпреварувања на гостувањето кај францускиот Лион (3-2), во 1/8 финалето од Лигата на Европа. На 5 април во натпреварот против Арсенал (1-4) во 1/4 финалето од Лигата на Европа Головин постигнал прекрасен погодок од слободен удар, но тоа не и помогнало на ЦСКА да се пласира во полуфиналето (загубиле со вкупен резултат 6-3 по двата натпревари).
Монако
На 27 јули 2018, Головин потпишал петгодишен договор со Монако.
Репрезентативна кариера
Во мај 2016, бил повикан да учествува на Европското првенство 2016, каде ги одиграл сите три натпревари во групната фаза по која "Зборнаја" била елиминирана. Следната година учествувал и на Купот на конфедерации 2017.
На 3 јуни 2018, Головин се нашол на списокот на селекторот Станислав Черчесов за Светското првенство 2018 чиј домаќин била токму Русија. Во натпреварот со кој било отворено првенството, Головин одиграл клучна улога во победата со 5-0 над Саудиска Арабија, со две асистенции и прекрасен гол од слободен удар во последните секунди од натпреварот.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 14 јуни 2018.
Приклучување на Македонија кон ЕУ
Приклучувањето на Македонија кон ЕУ е на агендата за идното проширување на европската унија уште од 22 март, 2004 година, кога е поднесена апликацијата за прием во унијата. На 9 ноември, 2005 година, Европската комисија на Македонија решила да ѝ додели статус на кандидат. Така, на 17 декември, 2005 Претседателството на Европскиот совет во Брисел на Македонија ѝ доделило статус на кандидат за членство во Европската Унија. Следејќи го примерот на сите земји членки кои го поминале процесот на приклучување, бргу по доделувањето на кандидатскиот статус, државите ги започнале преговорите за приклучување. Сепак, поради низа проблеми во надворешната политика, пред сè спорот со името со соседна Грција, Почетокот на преговорите беше официјално започнат на 19 јули 2022 година.
Процес за визна либерализација
На 1 јануари, 2008 договорот за визна либерализација помеѓу Македонија и ЕУ стапува на сила. Македонија ги започнува преговорите за визна либерализација со ЕУ во февруари, 2008 и е додадена на листата на безвизни државајни на 19 декември, 2009, дозволувајќи на своите граѓани да влезат во шенген-зоната, како и во Бугарија, Кипар и Романија без виза и само со биометриски пасоши.
Напредок на преговорите
Во тек е скрининг процесот и не се отворени поглавјата за преговарање.
Али Коч
Али Коч (поретко: Аликоч) — село во Општина Радовиш, во околината на градот Радовиш.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 328 жители, со што селото се вбројува во средни села во областа на Конче и Радовиш.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западниот дел на територијата на Општина Радовиш, сместено во областа Јуруклак. Со оглед на тоа што селото е сместено на југозападната падина на Плачковица, селото е планинско, сместено на надморска височина од 780 метри. Од градот Радовиш е оддалечено 6,5 километри.
До селото води асфалтен пат.
Историја
Според бројните археолошки наоѓалишта во близина на селото, може да се потврди дека во атарот на селото постоел живот уште во дамнина.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 7,3 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 409 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 211,8 хектари, а на пасиштата 110 хектари.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Али Коч Махала живееле 330 жители, сите Турци.
Според Димитар Гаџанов, во 1916 година во Али Коч имало 166 жители, сите Турци.
Според пописот од 2002 година, во селото Али Коч живееле 328 жители, сите Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 393 жители, од кои 387 Турци и 6 лица без податоци.
Родови
Али-Коч е турско (јуручко) село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1928 година родови во селото:
Иселеништво
Дел од жителите на селото се имаат иселувано во Турција.
Самоуправа и политика
Во век, Али Коч било село во Радовишката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Радовиш, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година со Општина Подареш. Во периодот од 1996-2004 година, селото било исто така во рамките на Општина Радовиш.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Радовиш.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1603 според Државната изборна комисија, сместено во простории на приватен објект.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 296 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 312 гласачи.
Арвати
Арвати — село во Општина Ресен, во областа Долна Преспа, во околината на градот Ресен, сместено во близина на брегот на Големото Преспанско Езеро.
Потекло на името
Во врска со името на селото, Влоѓимјеж Пјанка пишува дека е примарно, етничко (се мисли на Хрвати како нација) што во потполност се совпаѓа и со преданијата на арваштани. Тие пренесуваат сеќавање дека, некаде кон крајот на век и во почетокот на  век, кога во Хрватска и во Словенија се случувале селски буни, предците на денешното семејство Лозановци, со целокупниот свој ситен и крупен добиток дошле на македонска земја и стигнале во селото Шара, кое имало два бега (на долниот и горниот крај на селото). Бегалците ги прибрал горниот бег при што им ја присвоил стоката, а тие станале раја како и другите христијани. Се смета дека по овие луѓе Харвати (Хрвати) подоцна селото го добило името Арвати.
Географија и местоположба
Селото е сместено на околу 3 километри источно од Големото Преспанско Езеро, во длабока живописна пазува на планината Баба, во средишниот дел и од двете страни на реката Шара (позната и како Арватска или Кранска Река). Сместено е на надморска височина од околу 900 метри. Од патот Ресен-Љубојно, селото е оддалечено три километри, а од општинското средиште, градот Ресен, е оддалечено 24,5 километри.
Арвати се граничи со следниве села: со селото Сливница и подрачјето на Општина Битола (во тој склоп со селата Маловиште, Нижеполе и Злокуќани) на север, со селото Брајчино и со Штрбово на југ и со селото Крани на запад.
Атарот на Арвати се простира на површина од 2907 хектари (околу 29,07 км2) и зафаќа исклучително ридско-планинско земјиште, обраснато со листопадна и иглолисна шума и тревнати планински пасишта. Од вкупната површина на атарот: 215,2 хектари се обработливо земјиште, 1.098 хектари пасишта и 1.562,9 хектари шума.
Атарот на селото изобилува со извори и бистри водотеци, кои се леви и десни притоки на Шара.
Арвати е село од собран тип. Сите куќи се обновени или новоизградени и подигнати на кат, преовладуваат белите фасади. Околу куќите постојат различно оградени дворни места во кои се наоѓаат потребните стопански и други објекти (плевни, зимници, штали, тремови, фурни, гаражи и сл.), а во некои од нив се засадени и овошни градини. Селото го вкрстува една асфалтирана и повеќе други неасфалтирани улици од кои некои минуваат преку шесте бетонски моста на Шара. Според поставеноста на куќите и групираноста на семејствата, селото се дели на Горно Маало (од левата), Чифлик Маало (од десната) и Решетовско Маало (од десната страна на реката кон месноста Присој). Денес, селото се развива на северната страна.
Историја
Во XIX век, Арвати се наоѓало во Битолската каза, нахија Долна Преспа, во Отоманското Царство.
До 1912 година, Арвати било под турска власт, а во тој склоп и беговски чифлик. Во тоа време, арваштани земале поединечно учество во борбата на македонскиот народ за негово национално обединување.
По завршувањето на Првата светска војна, Арвати повторно се нашло под српска власт. Во ова време, селото било во состав на општината Љубојно.
Во Втората светска војна селото паднало под окупација на фашистичка Италија (мај 1941 година), со што се нашло во составот на т.н. Голема Албанија. Во тоа време контролата над селото ја држеле балистите на Муса Крања. По капитулацијата на Италија (8 септември 1943 година) било слободна територија на НОАВМ. На 8 ноември 1943 година паднало под окупација на фашистичка Бугарија, под која останало до ослободувањето на 5 септември 1944 година.
До шеесеттите години од век на Шара работеле 9 воденици, 1 валалница и неколку казани за печење ракија. Со електрична енергија, селото се здобило во 1950 година, кога на Шара била изградена мала хидроцентрала, со телевизиски прием во 1965 година, со водовод во 1974 година, со асфалтен пат во 1977 година и со телефонски приклучоци во 1988 година.
Жителите од Арвати пренесуваат сеќавање дека во јуни 1956 година во планината фатило големо невреме проследено со студен ветар и изобилен крупен град и во таа прилика настрадал голем број ситен и крупен добиток.
Стопанство
Својата издршка арваштани ја обезбедувале преку поледелството, сточарството и печалбарството. Во рамките на поледелството некогаш преовладувале житариците (’рж, пченица, јачмен, пченка) и градинарските производи (пиперки, домати, лук, кромид, грав, тикви, краставици и др.), а денес преовладуваат јаболковото овоштарство. Во рамките на сточарството најмногу се одгледувале говеда, коњи, овци и кози. Арваштани повремено се занимавале со дрводелство и пчеларство. Се одело и на печалба.
Население
Во текот на своето постоење, Арвати го бележело следниот демографски развој: во 1568/69 година селото имало 25 семејства (опширен пописен дефтер за казите Горица, Биглишта и Хрупишта); во 1889 година имало 45 куќи, од кои 18 македонски и 27 муслимански и 151 Македонец и 116 муслимани од машки род (С. Верковиќ).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Арвати имало 160 Македонци христијани, 100 Албанци муслимани и 65 Роми. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Арвати имало 386 жители.
Селото Арвати во 1961 година броело 490 жители, од кои 310 биле Албанци, а 179 жители Македонци, додека во 1994 година бројот се намалил на 183 жители, од кои 129 биле Албанци, а 54 Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Арвати имало 137 жители, од кои 51 Македонец, 85 Албанци и 1 Бошњак.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 119 жители, од кои 37 Македонци и 82 Албанци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Арвати:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1953-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Денешниве арваштани се потомци на следниве постари арватски семејства:
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Албански
Македонски
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ресен, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Ресен.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Ресен. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Ресен.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Љубојно, во која покрај селото Арвати, се наоѓале и селата Брајчино, Долно Дупени, Крани, Љубојно, Наколец, Сливница и Штрбово. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Крани, во која влегувале селата Арвати, Крани, Сливница и Штрбово.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1652 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште на селото Крани.
Иселеништво
До 1949 година од селото имало иселеници во САД (две семејства).
Бесна гулапка
Вообичаените имиња на печурката се однесуваат на гастроинтестинални тегоби што ги предизвикува кога се консумира сурова. Месото е исклучително луто, но овој вкус, заедно со неговата токсичност, може да се отстрани со вриење или маринирање. Иако порано се јадела во Русија и земјите од источна Европа, генерално не се препорачува за консумирање. Постојат многу слични видови Русула кои имаат црвена капа со бело стебло и жабри, од кои некои може со сигурност да се разликуваат од Бесната гулапка само со микроскопски одлики.
Таксономија
Бесната гулапка за првпат официјално била опишана како (Agaricus emeticus) од страна на Јакоб Кристијан Шефер во 1774 година, во својата серија за габите во Баварија и Пфалц, „Печурките се“ (Fungorum qui) во Баварија и Пфалц околу Регенсбург произведени примероци. Кристијан Хендрик Персон го сместил во сегашниот род Русула во 1796 година, каде што и останал. Според номенклатуларната база на податоци MycoBank, (Agaricus russula) е синоним на Бесната гулапка што ја објавил Џовани Антонио Скополи во 1772 година, две години порано од описот на Шефер. Сепак, ова име е недостапно бидејќи името на Персон е санкционирано. Дополнителни синоними вклучуваат Amanita rubra на Џан -Батист Ламарк (1783) и последователната нова комбинација на Аугустин Пирамус де Кандол Agaricus ruber (1805). Специфичниот епитет потекнува од старогрчкиот emetikos / εμετικος 'еметик' или 'повраќање-поттикнување'. Слично на тоа, неговите вообичаени имиња на болен, повраќање русула, исто така, се однесуваат на оваа особина.
Бесната гулапка е вид вид од родот Русула. Според инфрагенеричката класификација на Русула од Ролф Сингер, таа е исто така тип на дел Русула. Во алтернативна класификација предложена од Анри Ромагнези, тоа е тип на вид на потсекција Emeticinae. Молекуларната анализа на европските видови Русула утврдиле дека Бесната гулапка е во групата во клада со ( R.raoultii, R.betularum и R.nana); подоцнежната анализа ја потврдила тесната филогенетска врска помеѓу бесната гулапка и последните две Русули.
Опис
Лепливата шапка на бесната гулапка е 2.5 - 8.5 см широка, со форма што се движи од конвексна (кај младите примероци) до сплескана, понекогаш со централна вдлабнатост, а понекогаш и со плитка форма. Таа е светлоцрвена или цреша црвена, а во зрелоста, маргините имаат фини радијални жлебови што се протегаат 2-7 мм кон центарот на шапката. Кутикулата може лесно да се излупи од шапката скоро до центарот. Кршливото месо е бело (или затемнето црвено директно под кутикулата на шапката), има 4-9 мм густина, и има многу остар и лут вкус. Жабрите се тесно распоредени, бели до кремасто-бели и имаат прицврстување на дршката, почнувајќи од надуено до припоено или целосно слободно.Тие создаваат (содржат вкрстени вени во просториите помеѓу жабрите) и повремено се спојуваат во близина на маргините на шапката. Плодните тела имаат малку овошен или зачинет мирис.
Црвените пигменти на оваа и на другите русули се растворливи во вода до одреден степен, а овошните тела честопати ќе се обелат или избледуваат на дожд или сончева светлина; бојата на капачето кај постарите примероци може да избледи во розова или портокалова боја или да развие бели дамки. Главниот пигмент одговорен за црвената боја на овошните тела се нарекува русулародин, но малку е познато за неговиот хемиски состав.
Токсичност
Како што имплицира и нејзиното име, печурката не може да се јаде, иако не е толку опасна како што понекогаш е опишана во постарите водичи за печурки. Симптомите се главно од гастроинтестинална природа: гадење, дијареја, повраќање и колични грчеви во стомакот. Овие симптоми обично започнуваат половина час до три часа по консумацијата на печурката, и обично доаѓаат спонтано, или по кратко време откако проголтаниот материјал е протеран во цревниот тракт. Активните агенси не се идентификувани, но се смета дека се сесвитерпени, изолирани од сродниот род Lactarius и од R.sardonia. Сесквитерпеноиди кои се идентификувани од бесната гулапка ги вклучува претходно познатите соединенија лактароруфин А, фурандиол, метоксифураналхохол и неименувано соединение, единствено за овој вид.
Горчливиот вкус исчезнува при готвењето и се вели дека тогаш може да се јаде, иако не се препорачува консумација. Печурката порано се јадела во источноевропските земји и Русија по провривање (што ги отстранува токсините), а потоа солење или маринирање. Во некои региони на Унгарија и Словачка, кутикулата на шапката се отстранува и се користи како зачин за гулаш. И црвената верверица ( Sciurus vulgaris ) и американската црвена верверица (Tamiasciurus hudsonicus ) се познати по тоа што се хранат, и ја јадат бесната гулапка. Други суштества што се документирани како ја конзумираат печурката ги вклучуваат полжавот (Mesodon thyroidus), неколку видови на полжави (вклучувајќи Arion ater, A.)subfuscus, А.intermedius, Limax maximus, L.cinereoniger и Deroceras reticulatum ), мувите Drosophila falleni и D. quinaria, и печурката Allodia bipexa.
Слични видови
Бесната гулапка е еден од над 100 црвенокапи видови русула познати ширум светот. Поврзаност болен од буково дрво (R.nobilis) се наоѓа под бука во Европа. Многумина, како што е крвавата кршлива гулапка (R.sanguinaria), која се јаде; овој вид може да се разликува од бесната гулапка со црвеникавото ниво на неговото стебло. Меѓу убавите за јадење, постои R.padulosa, најчесто се наоѓа во Европа и Северна Америка.
Дистрибуција и живеалиште
Како и сите видови на Русула, бесната гулапка е микоризална и формира заемно корисно партнерство со корените на дрвјата и одредени тревни растенија. Претпочитани растенија домаќини се четинарите, особено боровите. Плодните тела растат поединечно, расфрлани или во групи во мов во близина на мочуришта и во четинарски и мешани шуми. Печурката повремено се наоѓа на хумус од овошје или на многу распаднато дрво. Печурката е позната од Северна Африка, Азија и Европа и може да биде локално многу честа. Постои извесно сомневање за обемот на нејзиниот опсег во Северна Америка, бидејќи некои видувања се однесуваат на поврзаната (R.sivicola); првично името „Бесна гулапка“ (Russula emetica) честопати се применувала на која било црвено-шапкаста Русула. Печурките во Австралија сега се повикуваат на слично обоената (R. persanguinea).
Повеќегодишна теренска студија за растот на бесната гулапка и распространетост на бесната гулапка на плантажи со борови во Шкотска открило дека вкупната продуктивност е 0,24-0,49 милиони печурки на хектар годишно (приближно 0,1-0,2 милиони печурки / хектар / година), што одговара на свежа тежина од 265–460 кг на хектар годишно (49–85 кг / хектар / година). Продуктивноста била најголема од август до октомври. Долговечноста на печурките се проценува на 4-7 дена. Во студија за разновидноста на габите кај ектомикоризалните видови во смрекова шума Ситка, бесната гулапка била една од првите пет доминантни габи. Споредувајќи ја честотата на производство на плодно тело помеѓу шумски дрва стари 10, 20-, 30- или 40 години, бесната гулапка била најплодна кај последните.
Лушње
Лушње или Лушња (албански: Lushnja) — град во централна Албанија во истоимениот округ. Според пописот извршен во 2001 година во градот живееле 37.872 жители. Сегашното население се проценува на 54.813 жители.
Чествување на ликот на Гоце Делчев
Чествувањето на ликот на Гоце Делчев е тесно поврзано со неговата револуционерно национално-ослободителна борба. Едно од најголемите чествувања е пренесувањето на Гоцевите останки од Софија во црквата „Св. Спас“ во Скопје, ова чествување било една од најголемите манифестации во историјат на современата македонска држава со највисоки државни и воени почести.
По Гоцевата смрт, во 1904 година во Бугарија бил изработен комеморативен медал од страна на Димитар Ѓолев, во име на Внатрешната македонска револуционерна организација. Денес во Македонија и Бугарија, Гоце е национален херој и отука се подигнати голем број на споменици каде што се чествува неговиот лик и дело. Во Македонија тој се слави како еден големите чинители во создавањето на македонската национална држава.
Придонес кон македонското ослободително дело
"... овој народ секогаш ќе знае дека Гоце Делчев го направил за него она што никој дотогаш не беше го направил... му ги посочи патиштата за постигнување на високата цел, му ги откри можностите на народот, му вдахна вера во неговите сопствени сили... И народот му остана секогаш благодарен..."
- Крум Христов
Гоце со својот придонес во македонското револуционерно ослободително движење влегол во традициите на македонските генерации. Апостолот придонел маногу за натамошниот развиток на македонското национално-ослободително движење, отука неговото големо значење било оценето во печатот уште во 1903 година. Особено во тоа се истакнале весниците: Изгрев, Право, Македоно-одрински курир, Автономна Македонија, Македонски преглед и итн.
Делчев со своето дело го расчистил патот за дооформување на идеите за македонската национална особеност и самостојност, идеии кој нашле силен израз во делото на Крсте Петков Мисирков, За македонцките работи. Значењето на Гоце било оценето и од Димитрија Чуповски кој презел активности за реафирмирање на македонската самостојност во меѓународни рамки. Слична дејност презеле Ѓорче Петров и Димо Хаџи Димов во 1918 и 1919 година, кога се поставувало на решавање македонското прашање на Париската мирофна конференција. Овие двајца дејци одново ја активирале Внатрешната организација (Привремено претставништво на „поранешната Внатрешна организација“), како верни толкувачи на Гоцевите идеии. Тоа нашло израз и во акциите на ВМРО (Автономистичка) и ВМРО (Обединета).
Оделни македонски дејци и здруженија настојувале преку агитација и друга дејност да се шираат Гоцевите идеии и да ја шират револуционерната традиција. Особено биле активни дејците од Кукуш, емигранти во Бугарија. Во 1920 година било формирано читалиштето Гоце Делчев, во кое членувале: Христо Смирненски, Никола Трајков, Симеон Кавракиров и други. Од 1921 година започнал со излегување весникот Гоцев лист, уредуван од Тома Бучков. Слични листови излегувале и подоцна и одиграле значајна улога во запознавањето со живото и делото на Гоце. Во 1923 година во Софија било основано Кукушкото братство, слични друштва имало и низ другите градови низ Бугарија, преку нив се ширела Гоцевата традиција. Весникот Советска Македонија од март 1923 година му одал почит на Гоце и го вброил меѓу чесните, смелите и незасенчени идеалисти.
За ширење на Гоцевата традиција има многу сторено неговиот соборец Димо Хаџи Димов со својата статија Гоце-македонски Левски, а особено со есејот Тој плаче..., напишан во 1924 година по повод 21-годишнината од Гоцевата смрт. Во есејот Хаџи Димов го одредил местото и значењето на Гоце во македонската револуционерна традиција, повикувајќи на обединување на силите. Гоцевата традиција послужила како патоказ во борбата на македонските генерации против обидите да се сврти македонското дело кон релации туѓи за неговата ослободителна епопеја. Имало обиди за мистифицирање на Гоце, но тој останал симбол на слободата. Во еден Гоцев листо од 1938 година бил истакнат Гоцевиот идеи, кои натаму не воодушевуваат и служат како стожер околу кој младината допрва треба да се сплоти.