Француска_книжевност_во_XVII_век
Барокен авантуристички роман
Од 1610 г. краткиот љубовен роман во голема мера исчезна, бидејќи вкусовите се вратија на подолгите авантуристички романи (roman d'aventures) и нивните клишеа (пирати, бури, киднапирани девојки) кои биле популарни уште од дворот Валоа. [[Амадис Галски беше омилената содржина за читање на Анри IV ; кога Никола де Монтре  почина во 1608 г. Бероалд де Вервиј сè уште пишуваше. И Нервез и Ескуто во нивните подоцнежни дела се обиделе со работат на обемни авантуристички романи, и во текот на следните дваесет години свештеникот Жан-Пјер Ками ќе ја прифати формата да се раскажуваат ужасни морални приказни кои се под силно влијание на трагичните раскази. Најдобро позната од овие долги авантуристички романи можеби е Полександра (1629-1649) од  младата авторка Марин Ле Рој де Гомбервиј. Меѓутоа сите овие автори беа засенети, покрај меѓународниот успех на романот Астреа од Оноре д’Урфе (1607-1633). Оваа приказна е сконцентрирана околу овчарот Селадон и неговата љубов, Астреа, и е во комбинација со амблем од врамени приказни за состаноците на овчарите и девојките, кажувањето приказни и филозофирањето за љубовта (формата потекнува од античкиот грчки роман "Етиопика" на Гелиодор од Емеса) со пасторални поставки на благордниците (изведен од шпанската и италијанската пастирска традиција  од  писатели како што се Џакопо Саназаро, Хорхе де Монтемор, Торквато Тасо и Гварини Батиста), идеализирани овчари и девојки чувајќи ги своите стада се вљубуваат и одљубуваат. Влијанието на романот на Урфе  беше огромно, особено во неговата испрекината структура (каде што е дозволено да се воведуваат голем број на приказни и ликови и нивното решавање да биде одложено за илјадници страници). Романот на Урфе исто така го промовираше реткитот нео-платонизам, што се разликува длабоко од физичката подготвеност на витезите во романот од ренесансата (како што е Амадис Галски). Единствениот елемент од работата на Урфе кој не се имитираше беше неговиот римски пастирски амбиент. Теоретизирањето за потеклото на романот, на почетокот на 17 век зачна од формата "епика во проза", всушност, поемата на крајот на ренесансата имаше неколку тематски разлики од романот. Новелистичката љубов е истурена во епот, и авантуристичките витези станаа предмет на романите. Романите од 1640 г. до 1660 г. ќе ја завршат оваа комбинација. Овие романи содржат повеќе тома и се структурно комплицирани, ги користат истите техники на вметнати приказни и приказна во приказна дијалози како Урфе. Често се нарекуваат “romans de longue haleine” (долгорочни книги), тие обично заземаат место во антички Рим, Египет или Персија, користат историски личности (поради оваа причина тие се нарекуваат Римски херои) и им кажуваат на авантуристите за една серија на совршени љубовници испратени (случајно или несреќно) на сите четири страни на светот. За разлика од витешката романса, магичените елементи и суштества се релативно ретки. Исто така, во овие дела имаше концентрација на психолошка анализа и на моралните и сентиментални прашања коишто му недостасуваа на романот во ренесансата. Многу од овие романи, всушност биле “romans à clé”  кои ги опишувале вистинските современи односи под маскирани новелистички имиња и ликови.