cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Општина Прилеп
Театарски фестивал „Војдан Чернодрински“
На овој реномиран фестивал се презентираат најдобрите драмски остварувања од целокупната македонска театарска продукција.
Фестивал на народни инструменти и песни “Пеце Атанасоски”
Фестивалот на народни инструменти и песни “Пеце Атанасоски” се одржува на почетокот на месец јули во Прилеп. Постои од 1974 година, а негов основач е Пеце Атанасовски, најпознатиот македонски гајдаџија и фолклорен педагог, кој, како вљубеник во народното творештво и традицијата, остави зад себе обемни опус и дело, меѓу кое и Фестивалот на гајди. Единствен е во земјава и на Балканот и главна задача му е да ги сочува од исчезнување древните и драгоцени вештини на свирачите на народни инструменти и пејачите на изворните народни песни.
Фестивалот има меѓународен каректер и на него, во изминатите 34 години учествувале околу 9000 инструменталисти и пејачи од нашавта држава и целиот свет.
Пиво фестивал
Фестивалот на пиво се одржува во средината на месец јули. Секоја година градот Прилеп е домаќин на повеќе илјади посетители за време на четирите фестивалски денови. На изложбен простор од 3000 м2, на вкупно 25 локации  во центарот на градот, земаат учество повеќе пивари и овластени дистрибутери на пиво, како и реномирани ресторани и угостители, кои ги претставуваат најпознатите пивски брендови, како: Златен даб, Туборг, Скопско пиво, Хајнекен, Амстел, Каменица, Старо Прамен, Будвајзер и др.
За четири дена се трошат повеќе стотини тони на пиво и скара. На овај фестивал голем акцент се става на културно-забавната програма, која се одвива на две сцени, со настапи на големи естрадни sвезди од секаков жанр на музика.
Мариовско-Мегленски средби
Во центарот на Витолиште повеќе од 30 години се среќаваат Македонците од Меглен и Мариово. Во организација на Локалната самоуправа на Општина Прилеп секоја година средбите се збогатуваат со културно-уметничка програма на која земаат учество повеќе фолклорни друштва, етно состави и музички училишта од сите краишта на Македонија.
Ликовна колонија
Центарот за современата ликовна уметност од Прилеп своето работење го започна во далечната 1957 година како Прилепска сликарска колонија. Творци на оваа сликарска колонија која прераснува во интернационална се д-р Бошко Бабиќ и Ристо Лозаноски.
Колонијата се одржува во летниот период во склоп на Уметничкото 54 години ЦСЛУ го посетија бројни познати имиња од земјава и од светот и на Центарот му подарија голем број на уметнички дела. Многу од овие дела го красат нашиот град и институциите како од Прилеп, така и од цела Македонија.
Фридебург (појаснување)
Фридебург може да се однесува на следниве места во Германија:
Бреденфелде
Бреденфелде (Bredenfelde) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Цетлиц
Цетлиц (Zettlitz) — општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија.
Грб на Палестина
Грбот на Палестина состои од саладиновиот орел на чии гради се наоѓа знамето на Палестина. Под орелот се наоѓа трака со натписот "السلطة الفلسطينية" (Палестинска власт).
Радишко (Кучевиште)
Радишко — некропола од римското време. На 2 километри јужно од селото Кучевиште, во нива се откриени 7 надгробни споменици со латински натписи и делови од камен саркофаг. Сопственикот на нивата ги пренел во дворот на својата полска куќичка во месноста Бреслики.
Космос-1634
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 14 март 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 810 килограми. Космос-1634 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1013 км, а најмалото на 958.
NGC 5423
NGC 5423 — елиптична галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 25 април 1883 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5423 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5423 има привидни димензии од 1,5' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 2 м 48,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 20' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
IC 1984
IC 1984 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1984 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15,4 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 29,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 4' 11".
Други поделби
Проучување на IC 1984 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Цар на Кина
Цар на Кина — титулата на владетелите на Кина од основањето на династијата Чин во 221 п.н.е., па сè до падот на династијата Ќинг во 1912 г.
Потекло на титулата
Пред династијата Ќинг, монарсите биле нарекувани Ванг (王, приближно значење: „крал“). Во 221 п.н.е., кралот на Чин ги освоил разните завојувани држави и решил да земе титула поголема од онаа на дотогашните кралеви. Затоа тој ја создал титулата Хуангди или „цар“, и се нарекол Ше Хуангди, Прв Цар. Пред тоа, зборовите Хуанг („крал-бог“) и Ди („крал-мудрец“) се користеле посебно и никогаш заедно (погл. Тројцата возвишени и петте цареви). По династијата Хан, Хуангди почнало да се крати само како Хуанг или само како Ди бидејќи зборовите го имале изгубено своето првобитно значење и сега значеле само цар.
Функција и моќ
Од Династијата Чин, киенскиот цар формално се нарекувал Небесен Син (天子), потомок на Небесата и нејзин претставник на земјата. Тој по закон имал апсолутна власт врз сè. Зборовите на царот се сметале за свети укази (聖旨). Во теорија, наредбите на царот се извршувале веднаш и без поговор. Тој бил над сите обични луѓе, благородништвото и членовите на царското семејство. Секој (па дури и членовите на неговото потесно семејство) морал да му се обраќа формално и понизно.
Меѓутоа во пракса, моќта на царот варирала зависно од конкретниот цар и конкретната династија. Многу цареви владееле како апсолутни владетели држејќи ја државата цврсто во сопствени раце. Добар пример за ваков цар е Ќин Ше Хуанг, Првиот цар. Кај некои други цареви пак, царицата-мајка, дворските функционери, евнусите или благородништвото ја имале вистинската власт (пр. царот Ванли од династијата Минг и царот Куангсји од династијата Ќинг).
Наследување
Титулата цар се пренесувала од татко на син. Ова бил најстариот син роден од царицата (嫡長子). Во случај царицата да не може да раѓа, таа посвојувала син (сите деца на царот биле и деца на царицата, без разлика на тоа која била мајка). Кај некои династии, најстариот син на царицата бил оспоруван и бидејќи многу цареви имале голем број деца, ова често завршувало со војна за превласт помеѓу нив. За да се решат овие спорови по смртта на царот, уште од рано доба царот назначувал принц-престолонаследник (太子). Но и покрај тоа постоела завист и недоверба во облик на заговор на престолонаследникот против царот, или браќа против браќаи затоа ова воопшто не осигурало мирно наследување. Некои цареви како царот Цангџи, по отфрлање на титулата принц-престолонаследник, ги ставале документите за наследување во запечатена кутија, која се отворала само по неговата смрт.
За разлика од јапонскиот цар, кинеската политичка теорија (видете Небесен мандат) дозволувала промена на динстија, и царот можел да биде заменет со востанички водач. Важни примери се првиот Минг-цар Чу Јуанчанг (Хунгву) и Хунг Сјучиен, водач на Тајпинското востание, кој владеел со титуалта „Небесен Крал“. Бидејќи царевите имале многу синови, било практично невозможно за жена да го наследи престолот, со единствен исклучок на царицата Ву Цетиен од династијата Танг. Меѓутоа многу жени станувале де факто водачи, обично во облик на царица-мајка. Важни примери се царицата Цесји, мајка на царот Дунгчи и помајка на царот Куангји, која владеела со кина 47 години (1861-1908), како и Ли Чи од династијата Хан.
Ословување и имиња
За обраќањата во детали, видете Кинески владетел
Бидејќи царот по закон имал позиција над сите други, поданиците морале да искажуваат највисока почит кон него, било во разговор со него или во друг случај. Во разговор, се сметало за злодело човек да се споредува со царот на било кој начин. Исто така било табу да се зборува за царот по неговото родено име. Дури и сопствената мајка зборувала за него како за Хуангди, или Ар („сине“). На царот се смеело да му се обраќаат со ти. Самиот за себе, царот кажувал Џен (朕), царското „Ние“, пред неговите поданици, нешто што било дозволено само на царот. Секој требал да му се обраќа нему со Бисја (陛下) („Ваше Царско Величество“); Хуанг Шанг (皇上, Царско Величество), Ван Суј (萬歲, букв. Десет илјади години, кое му се кажувало од страна на неговите поданици на почетокот на секој ден), или Шенг Шанг (聖上, Свето Величество). Слугите му се обраѓале на царот со Ван Суј Је (萬歲爺, букв. Господаре на Десет Илјади Години).
За разлика од западниот обичај да се зборува за кралот по неговото име, за кинескиот цар се збоувало само како Хаунди Бисја (皇帝陛下, Неговото Височество, Царот) или Тангѓин Хуангшанг (當今皇上, Сегашното Царско Височество) како се зборувало за него во трето лице. Звањето му било Неговото Царско Височество, Царот на Великата Династија [X], Небесниот Син, Господарот на Десет Илјади Години. Звањата значлително варирале од династијата Јуан до династијата Ќинг.
Царот исто така имал периодно име (年號). Сè до династијата Минг, валдетелот постојано го менувал периодното име на полуредовна база. За време на династиите Минг и Ќинг, царевите едноставно избирале едно име за целиот период на владеење, и луѓето ги ословувале поранешните цареви по таквото име. Кај раните династии, царевите имале храмово име (廟號) доделено посмртно. Сите цареви имале и посмртно име (謚號), кое понекогаш се комбинирало со храмовото име (пр., Цар Шенгцурен 聖祖仁皇帝 за Кансји) или Дасјинг Хуангди (大行皇帝) за цар кој штотуку починал. Смртта на царот се нарекувала џиабенг (駕崩), буквално „колапс“.
Семејство
Царското семејство се состоело од царот, како челник и царицата (皇后) како главна придружничка и Мајка на Нацијата (國母). Покрај ова, царот имал разни придружнички и конкубини (妃嬪) поделени во ранг-систем кој го сочинувал неговиот харем, чиј водач била царицата. Иако царот имал највисок статус по закон, по обичај мајката на царот, т.е., Царицата-мајка (皇太后), уживала најголема почит во дворецот и таа ги решавала повеќето семејни прашања, и понекогаш, особено кога царот бил премлад, таа била де факто владетел. Децата на царот, принцевите (王子) и принцезите (公主), се ословувале по редот на нивното раѓање, пр., Најстар Принц, Трета Принцеза итн. По полнолетството, принцевите добивале перски (благороднички) титули. Браќата и чичковците/вујковците на царот по закон морале да служат на дворот, со статус на дворски функционери (臣子), а царот секогаш бил над нив независно од нивната хронолошка или генерациска супериорност.
879
879 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 879 година од новата ера, 879. од првиот милениум, 79. од IX век и последна од 870-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6387 и 6388 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5629 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4639 и 4640 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1632.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 879 година се протега во 3515 и 3516, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3575 и 3576 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1422. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 265 и 266 исламска година.
Хумидор
Хумидор (од humidor = „навлажнувач“) може да биде било кој вид на кутија или соба со постојана влажност (и често, температура), која се употребува за складирање на пури. За приватна употреба се употребуваат мали кутии од дрво или акрилно стакло за неколку дузини пури, додека продавниците за пури имаат соби-хумидори кои понекогаш ја сочинуваат целата продавница. Хумидорите од сите големини користат влагомери за запазување на нивото на влажност.
Одржување
Идеалната влажност во хумидорот е 65-70%, при полна кутија. Што помалку пури има во кутијата, тоа повеќе влажноста опаѓа.
Хумидорот мора да се навлажни пред да се користи кога е нов или кога бил вон употреба подолго време. Затоа, земете влажно крпче и навлажнете ја внатрешноста. Потоа ставете чашка за ракија во хумидорот и наполнете ја со дестилирана вода. Чувајте го хумидорот затворен преку ноќ. Ако водата е исчезната или речиси изчезнала, тогаш повторете го ова во рамките на следните 24 часа. Кога хумидорот ќе престане да впива влага, можете да ги ставите пурите. Навлажнувачкиот елемент или „сунѓерот“ ја чува влажноста на дрвото, кое пак ја држи влажноста на пурите.
Владимир Сергеевич Антошин
Владимир Сергеевич Антошин (14 мај 1929 година, Москва - мај 1994 година) - советски шахист, велемајстор (1963). Сениорски тренер на машката национална шаховска репрезентација на СССР (1971 - 1981). Градежен техничар по образование.
Член на голем број првенства во Москва, најдобри резултати - 2-ри 4-ти (1952), 3-ти (1956), РСФСР - 2-6-ти места (1961). Член на 5 првенства на СССР, најдобар резултат - 7-то место (декември 1967 година). Учествувал во Спартакијада на народите на СССР (како дел од репрезентацијата на РСФСР): 1959 година - 4-та, 1963 -та - 1-ви, 1967 година - 2-ри места. Како дел од репрезентацијата на СССР, победник на студентскиото екипно светско првенство (1955).
Најдобри резултати на меѓународни турнири: Улан Батор (1956) - 3-ти, Кинбаум (1958) - 2-4, Москва (1960, турнир ЦСХК) - 5-ти, Сочи (1963 година, турнир во спомен на М.Чигорин) - 3-4, Москва (1963, турнир ЦСХК) - 4-ти, Баку (1964) - 1-ви 2-ри, Улан Батор (1965) - 1-ви, Венеција (1966) - 2-ри, Циновиц (1966) - 1-ви, Хавана (1968 година, спомен на Х.Р. Капабланка) - 4-6-ти, Сараево (1970) - 3-4-ти, Рејкјавик (1976) и Сочи (1979, турнир во спомен на М.Чигорин) - 5-6-ти, Бишкек (1979) - 2-то место.
Церово (Демирхисарско)
Церово — село во Општина Демир Хисар.
Географија и местоположба
Околни села се Вирово, Лесково и Боиште.
Стопанство
Населбата се наоѓа на јужниот дел на општина Демир Хисар, на границата со општина Ресен, издигнувајќи се на срт на Плакенска Планина. Се работи за планинско село, чиј атар зафаќа 7,7 км2, од кои шумите зафаќаат 364 хектари, пасиштата 213 хектари, а обработливото земјиште 175 хектари. Селото е планинско, изградено на 970 метри надморска височина.
Население
Во 2002 година во селото имало 2 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Церово е македонско село.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 657 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватен објект куќа на владо митревски.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 9 гласачи.
Иселеништво
До 1952 година од селото имало иселеници во Романија (3 семејства) и во Русија (1 семејство).
Иселеништвото било посилно после 1960 година, денес селото е целосно иселено.
Бленда Љунгберг
Бленда Марија Љунгберг (7 декември 1907, Еншепинг - 27 ноември 1994 година, Упсала ), била шведска политичарка од Умерената партија.
Љунгберг била учителка. Таа била член на Градскиот совет на Упсала во 1943 година, а исто така и првата жена претседателка на шведскиот градски совет во 1959-63 година. Таа станала пратеник во Горниот дом во 1962-64 година, во Долниот дом во 1965-70 година и новиот еднодомен Риксдаг за Упсала во 1971 година.
Коритос
Коритос или Коритон (латински: Qorytos/Qoryton) бил средновековен град-тврдина на патот Скопје – Струмица, оддалечен на еден ден одење од Скопје. Забележан е кај географот Идризи како Курта. За градот има само уште две изворни вести од XII и XIII век. Коритос се идентификува со овчеполско Ѓуриште. Некои историчари сметаат дека овој град всушност бил Кратово, и дека впрочем ова е средновековното име на градот.
Јапонски крап
Варијантите на јапонскиот крап се распознаваат по обоеноста, шарите и крлушките. Како главни бои може да се појават бела, црна, црвена, жолта, сина и кремаста. Најпознатата категорија на јапонски крап е госанке, која е создадена од варијантите кохаку, тајшо саншоку и шова саншоку.
Историја
Крапот е голема група на риби со потекло од Средна Европа и Азија. Поединечни видови на крап се припитомени во Источна Азија, каде биле користени како риба за исхрана. Крапот е риба која живее во ладна вода и нивната способност да преживеат и да се прилагодат на многу различни климатски услови и услови во водата овозможила припитомените видови да бидат проширени до многу нови места, вклучувајќи ја и Јапонија. Природните мутации во бојата на овој крап може да се случи кај сите популации. Крапот е риба која се одгледувала поради мутациите на боите во Кина пред повеќе од илјада години, каде вештачката селекција на прускиот крап (Carassius gibelio) довело до појавата на златната рипка.
Обичниот крап бил одгледуван како риба за исхрана уште од V век п.н.е во Кина, а во Римското Царство се одгледувал за време на проширувањето на христијанството во Европа. Обичниот крап се одгледувал поради бојата во Јапонија во 1820-тите, првично во градот Оџија во Ниигата на североисточниот брег на островот Хоншу. До XX век, се развиле голем број на комбинации на боја, најзабележително црвено-белиот Кохаку. Светот надвор од Јапонија не бил запознаен со развивањето на варијантите на бои сѐ до 1914, кога јапонскиот крап од Ниигата бил изложен на годишна изложба во Токио. Од тогаш, се проширил интересот за јапонскиот крап низ Јапонија. Од неколкуте примероци изложени во Токио се развиле сите варијанти на Нишикоги, со исклучок на Огон (еднобоен јапонски крап со метален сјај) кој е развиен во поново време.
Хобито да се одгледува јапонски крап со текот на времето се распространило низ светот. Јапонскиот крап сега се продава во многу продавници за миленичиња, а единките со повисок квалитет се достапни кај специјализираните продавачи.
Проширувањето на вкрстувањето помеѓу повеќе популации ја заплеткала историската зоогеографија на обичниот крап. Како и да е, општото мислење во научниот свет е дека има барем два подвида на обичниот крап, еден од Западна Евроазија (Cyprinus carpio carpio) и уште еден од Источна Азија (Cyprinus carpio haematopterus). Едно неодамнешно истражување спроведено врз митохондриската ДНК на различни единки на обичниот крап укажуваат дека јапонскиот крап припаѓа на подвидот од Источна Азија. Како и да е, друго неодамнешно истражување врз митохондриската ДНК на јапонскиот крап докажало дека јапонскиот крап е потомок на различни линии на обичниот крап од Западна Евроазија и Источна Азија. Ова може да е резултат на тоа што јапонскиот крап започнал да се одгледува од мешавина од крап од Источна Азија и западна Евроазија, или само од крап од Источна Азија кои биле подоцна вкрстувани со крап од западна Евроазија (крапот пеперутка е познат по тоа што е добиен на тој начин). Сè уште не е решено која теорија за потеклото е поточна.
Потекло на поимот
Популарниот назив за јапонскиот крап, „кои“, доаѓа од јапонскиот јазик и во превод значи „крап“. Зборот во јапонскиот јазик ги опфаќа и обичниот крап и обоените варијанти на рибата. Но, јапонскиот крап има конкретен назив на јапонски. За него се користи називот нишикикои што буквално значи „срмен крап“. На јапонски јазик, „кои“ е омофон за друг збор кој значи „наклоност“ или „љубов“. Поради тоа, јапонскиот крап е симбол на љубов и пријателство во Јапонија.
Варијанти
Варијантите на кои се разликуваат по обојување, шарите и крлушките. Некои од главните бои се бела, црна, црвена, жолта, сина и кремаста. Додека можните комбинации на бои се бесконечни, одгледувачите препознале и именувале конкретни категории. Најпознатата категорија е госанке, која е створена од кохаку, тајшо саншоку и шова саншоку.
Нови варијанти на јапонски крап сè уште се развиваат. Јапонскиот крап „дух“ кој е развиен во 1980-тите станал омилен во Обединетото Кралство. Тој е добиен со вкрстување на див крап и крапот огон, а се препознава по металниот сјај на крлушките. Крапот „пеперутка“ (познат и како крап со долги перки, или крап „змеј“), исто така развиен во 1980-тите е познат по долгите перки кои се лелеат. Тие се добиени со вкрстување на јапонскиот крап со азискиот крап. Според дел од јавноста, крапот „пеперутка“ и крапот „дух“ не треба да се сметаат за вистински јапонски крап.
Разлики од златна рипка
Златната рипка е развиена во Кина пред повеќе од илјада години со селективно размножување на пруски крап заради мутациите на бојата на рибите. До времето на династијата Сонг (960-1279), се развиле жолта, портокалова, бела и црвено-бела варијанта. Златната рипка (науч. Carassius auratus) и прускиот крап (науч. Carassius gibelio) сега се сметаат за различни видови. Златните рипки биле донесени во Јапонија во XVI век, а во Евтопа во XVII век. Од друга страна, јапонскиот крап е развиен од обичниот крап во Јапонија во 1820-тите. Јапонскиот крап е припитомен обичен крап (науч. Cyprinus carpio) кој е одбиран заради бојата. Тој не е генетски различен од обичниот крап, но ниеден подвид не може да ја врати оригиналната боја на крап во времетраење од неколку генерации, доколку е пуштен да се размножува слободно.
Здравје, одгледување и должина на животен век
Обичниот крап е издржлива риба и јапонскиот крап ја задржал таа одлика. Јапонскиот крап е риба која живее во ладни води, но сепак пожелно е да се чуваат на 15-25 С и не реагираат добро на ладни, зимски температури во долг период. Нивните имуни системи се многу слаби под 10 С. Рибниците со јапонски крап обично имаат длабочина од 1 метар во деловите на светот во кои летата се топли, додека во деловите на светот каде зимите се остри, рибниците имаат минимум 1,5 метри длабочина. За да се задржи квалитетот на јапонски крап, развиени се специјални рибници од страна на одгледувачите на јапонски крап.
Росвајн
Росвајн (Roßwein) — град во округот Средна Саксонија, во сојузната покраина Саксонија, Германија.
Корболе (Долно Ѓуѓанци)
Корболе — тумули од железното време кај селото Долно Ѓуѓанци, Светиниколско. На околу 600 м северно од местото каде што патот за селото се одвојува од патот Св. Николе-Куманово, на еден гребен се наоѓаат два тумула. Тумулот 1, кај мештаните познат уште под името Вршник, има неправилна кружна основа со димензии од 17 × 14 м и височина од 2,5 м. Тумулот 2 лежи 100 м североисточно од првиот и е со издолжена основа од 7 × 5 м и височина од 0,60 м. Северната половина му е оштетена од површински копања, така што во центарот се гледаат неправилно нафрлени камења.
Бригов
Бригов (Briggow) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Грб на Макао
Грбот на Макао е во употреба од 20 декември 1999 година по предавањето на власт на Кина од Португалија. Се состои од лотосов цвет во средината под којшто се наоѓа стилизиран мост и река со бела вода. Над лотосовиот цвет се наоѓаат пет жолти ѕвезди. Околу грбот е испишан називот Macau на португалски и на кинески јазик.
Дубје (Ростуше)
Дубје — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Ростуше. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа во близината на црквата во горниот дел на селото, каде во 1966 година, при изградбата на водоводот, на длабочина од околу 1,40 м е откриен детски гроб граден од камени плочи. Притоа се уништени повеќе гробови од помала некропола.
NGC 829
NGC 829 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 829 се споменува и како MCG -1-6-49, KUG 0206-080A, IRAS 02062-0801.
Откривање
Телото е откриено на 23 септември 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 829 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 829 има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 8 м 42,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 47' 25". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 829 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8182. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5281. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1281.
Земфира
Земфира, родена Земфира Талгатовна Рамазанова (Земфира Талгатовна Рамазанова, Земфира Тәлгать кызы Рамазанова, Zemfira Tälğät qızı Ramazanova; на 26 август 1976 година во Уфа, Башкортостан) — руски рок пејач, композитор, продуцент и текстописец. Во 1998 година таа се пресели од Уфа во Москва кадешто со својот бенд "Земфира", започна со снимањето на првиот албум кој беше објавен една година подоцна. Од 1999 година, Земфира има објавено шест студиски албуми и има добиено големо внимание од медиумите и од јавноста. Таа е популарна во Русија и другите поранешни советски републики. Земфира влупно има продадено над 3 милиони албуми.
Во 2004 година, рускиот учебник по историја за 9-то одделение во делот "Духовен живот" ја спомена Земфира како основач на "сосема поинаква" музичка младинска култура (автор на прирачникот е професорот на Московскиот државен педагошки универзитет, Александар Данилов). Влијанието на Земфира врз музиката на младите бендови од 2000-тите години и врз помладата генерација воопшто беше големо. Во ноември 2010 година нејзиниот деби албум беше вклучен во списанието "Афиша" на листата "50 најдобри руски албуми на сите времиња според младите музичари" на петто место. На листата исто така беше и албумот "Прости ми моја љубов" на 43-то место.
Животопис
Земфира е Волшка Татарка родена во типично семејство од средната класа, нејзината мајка била доктор, а нејзиниот татко наставник по историја. Земфира станала заинтересирана за музиката на возраст од 4 и се запишала на музичко училиште следната година (каде што студирала пијано и пеење), пишувајќи ја нејзината прва песна на седумгодишна возраст. Нејзиниот постар брат Рамил ја запозна со рок-музиката, која стана нејзината вистинска страст – таа ги обожаваше Black Sabbath, Nazareth и Queen, добивајќи инспирација да научи да игра и на гитара. Во 7-мо одделение, Земфира го делеше своето слободно време меѓу музиката и кошарката. Таа почна да губи интерес за класичната музика, претпочитајќи да се дружи со нејзините пријатели на улиците на Уфа пеејќи песни на руски рок групи како Кино, Наутилус Помпилиус и Аквариум (кои го достигнале врвот на нивната популарност во раните 1990-ти).
На барање на нејзината мајка, Земфира продолжи со нејзините студии по пијано и дипломирала од музичкото училиште со почести. За време на нејзината последна година во средно училиште, таа се откажала од кошарката, одбирајќи ја музиката. Таа студирала на Универзитетот на Уфа за ликовни уметности, истоивремено пеејќи џез и рокенрол класици во разни локални барови и ресторани придружена од нејзиниот пријател, играчот на саксофон, Влад Колчин. Таа дипломирала со почести и во 1996 година почнала да работи како инженер на звук за радио станицата "Европа Плус".
Наредните неколку години, Земфира ги помина деновите работејќи за радио станицата и ноќите на нејзиниот компјутер, снимајќи песни што подоцна се претвориле во сингловите "Зошто" (Почему), "Снег" и "Метеоролог" (Синоптик). На почетокот од 1998 година, таа ги покани Ринат Ахмадиев, Сергеј Созинов, Сергеј Мирољубов и Вадим Соловјов да се приклучат на бендот Земфира. Нивниот прв професионален настап беше одржан на 19 јуни 1999 година, како дел од фестивалот за прослава на годишнината на локалната радио станица Сребрен дожд. Кратко време по овој настап, Земфира испрати промо снимки до повеќе продуценти во Москва, од кои еден (Иљја Лагутенко од Мумиј трол) беше воодушевен од материјалот и го покани бендот во Москва за неколку сесии.
1999-2005
Снимањето и продукцијата на деби албумот траеше до 10 мај 1999 година, кога тој конечно беше објавен. Промоцијата на Земфира пред објавувањето вклучуваше значителна ротација на сингловите "СИДА" (СПИД), "Ариведерчи" и "Ракети" (Ракеты), како и нивните видео клипови. Бендот веднаш отиде на турнеја, започнувајќи ја традицијата на прославување на нивните почетоци со летен концерт во Уфа. Истовремено, тие го снимале нивниот втор албум Прости ми моја љубов (Прости Меня Моя Любовь). Групата уживала популарност од самиот почеток, делумно поради значителната ротација на радио и телевизија и делумно бидејќи женскиот рокер претставувал прилично редок и необичен концепт за руската музичка сцена.
По објавувањето на ПММЛ (руска кратенка за Прости ми моја љубов) во март 2000 година, појава што може само да се опише како "Земфироманија" ја зафати земјата. "Барање" (Искала) и "Зрела" (Созрела) станале инстант хитови и групата беше поканета да го отвори фестивалот Maxidrom. Постојаните турнеи го изнемоштиле бендот и по објавувањето на 14 недели тишина бендот зеде пауза.
Во септември 2004 година, Земфира ги започна нејзините студии по филозофија на Московскиот државен универзитет, но ги прекина по првиот семестар. На 16 октомври таа настапила со "We Are the Champions" со рок групата Queen на MTV Russia Awards.
Четвртиот студиски албум,Vendetta, кој се состои од 15 песни, беше објавен на 1 март 2005 година. При снимањето Земфира соработувала со повеќе музичари: Игор Вдовин, Корнеј, Влад Крејмер, Јуриј Цалер и Олег Пунгин. Првенствено албумот требаше да се вика "Масло", но насловот беше променет неколку дена пред официјалната верзија. "Vendetta" доби многу позитивни критики.
2007–тековно
На 14 февруари, колекција на музички видеа Zemfira.DVD беше објавена. Таа ги содржи сите нејзини клипови, освен СИДА и ''Сообраќај. ''
Грб на Хонгконг
Грбот на Хонгконг е во употреба од 1 јули 1997 година по предавањето на властите на Кина од Обединетото Кралство. Се состои од стилизиран бел петокрак цвет на хонгконшкото орхидејно дрво (Bauhinia blakeana) на црвена позадина. Околу грбот е испишан називот Хонгконг на англиски и на кинески јазик.
Земфира
2007–тековно
Во мај и јуни 2007 година, Земфира одржа кратка концертна турнеја насловена 'Déjà Vu", со настапи одржани во помали места (клубови и мали театри). Турнејата кулминираше со настапот во Москва во Зелениот театар, кој беше снимен од страна на Рената Litvinova. Турнејската програма била фокусирана на нови стилски аранжмани на најголемите хитови на пејачката, преработени во стиловите како што се џез, ска, босанова и блуз. Новиот албум, Благодарам (Спасибо), беше објавен на почетокот од октомври. Тој бил опишан од страна на Земфира како "многу позитивен" и спротивен од "бунтовноста" на Vendetta.
На 21 март 2009 година, албумот Z-Sides беше објавен на интернет.
Во јуни 2010 година, Земфира напиша на нејзиното официјално мрежно место: "одморот заврши" и најави мини-турнеја во поддршка на делукс-изданието на нејзините први три албуми (Земфира, ПММЛ и 14 недели тишина). На 1 август таа настапи со сет од 4 песни на поп-музичкиот натпревар Нов бран. Тоа беше нејзиниот прв настап од јануари 2009 година. Аранжманите од овој сет беа користени за мини-турнејата во септември одржана во 5 градови: Санкт Петербург, Екатеринбург, Минск, Киев и Москва. Според критичарите нејзините стари песни биле поритмички и звучеле како демо-верзии поради новиот минималистички стил на аранжман. Во октомври Земфира учествуваше во две трибутни концерти "20 години без КИНО" во Москва и Санкт Петербург, кои беа посветени на меморијата на Виктор Цој. За време на нејзиниот настап таа испеала четири песни на Цој и според повеќе новинари нејзиниот настап беше најзабележителниот во програмата.
На 1 јануари 2011 година, била емитувана видео верзијата на концертите одржани во Москва во Crocus City Hall и Стрелка институтот во септември 2010 година на ТВ кананот Дожд, во режија на Рената Litvinova. Пејачката потоа објави информации дека шестиот албум ќе биде објавен во есента 2011 година. Првиот сингл Нема шанса (Без шансов) беше претставен на Наше радио на 15 април. Во текот на следните три месеци, таа настапи трипати: на 28 мај Земфира учествувала на меѓународниот рок фестивал Maxidrom заедно со The Prodigy, Адам Ламберт, Korn, Brainstorm и други уметници; потоа таа настапи при отворањето на Muz-TV Awards во Олимпискиот стадион на 3 јуни; на 23 јули Земфира го отвори фестивалот Afisha Picnic во Москва на главната сцена. За време на овој настап таа презентирала нова песна наречена "Пари". За време на нејзиниот концерт во април 2013 во Киев, на сцената таа беше придружувана од неколку водечки личности од украинскиот шоубизнис, вклучувајќи го и Свјатослав Вакарчук.
Во јули 2015 година за време на концертот во грузискиот главен град Тбилиси Земфира го вееше украинското национално знаме, провоцирајќи критики од руските медиуми и неколку промотори во Русија дури ги откажаа своите планови да ја вклучат во нивните програми. Сепак, во 2016 година, за време на концерт во Литванија, Земфира побара публиката да отстрани големо украинско знаме кое го вееле одредени обожаватели. Таа рече, "јас сум русинка, ние сме во Литванија. Побарувам од вас да го отстранете знамето. Додека вие ја сакате вашата земја, јас ја сакам својата."
Во февруари 2016 година за време на нејзината турнеја "Мал човек" (Маленький человек) Земфира најави дека планира да престане да одржува турнеи, што беше погрешно протолкувано во медиумите како нејзиното целосно откажување од музичките настапи. Музичкиот критичар Троицки коментираше дека иако тој не се сомнева дека најавата беше сериозна, тој верува дека Земфира е емотивна личност и е можно таа подоцна да се предомисли. Во ноември 2016 година, турнејата "Малиот човек" продолжи во Северна Америка.
Космос-1635
Космос-1635 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 март 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1635 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1513 км, а најмалото на 1473.
Огистен Луј Коши
Огистен-Луј Коши (Augustin Louis Cauchy; – ) — француски математичар кој е познат како основоположник на анализата. Започнал проект за формулирање и докажување теории од калкулус отфрлајќи го евристичкиот принцип на генерализмот на алгебрата користен од претходни автори. Речиси без туѓа помош ја основал комплексната анализа и започнал истражување на пермутациски групи во апстрактната алгебра. Многу познат математичар, Коши имал големо влијание врз своите современици и наследници. Неговите дела го покриваат целото поле на математиката и математичката физика.
"Повеќе концепти и теории биле именувани според Коши отколку според било кој друг математичар. (само во еластичност има шестнаесет теории именувани според него.)" Коши е автор на многу дела вклучувајќи околу 800 научни статии и 5 комплетни книги. Бил посветен католик, строг ројалист на Бурбонците и близок соработник на Исусовците.
Младост и образование
Коши бил син на Луј Франсоа Коши (1760–1848) и Мари-Маделеин Десестре. Коши имал двајца браќа, Александар Лорен Коши (1792–1857), и Ежен Франсоа Коши (1802–1877), публицист кој напишал неколку математички дела.
Коши се оженил со Алоис де Бур во 1818, која била роднина на издавачот кој ги објавил повеќето од делата на Коши. Со неа имал две ќерќи, Мари Франсоаз Алисија (1819) и Мари Матилда (1823).
Таткото на Коши имал висока позиција во париската политика на новиот режим. Ја изгубил таа позиција поради Француската револуција (Јули 14, 1789), еден месец пред да биде роден Огистен-Луј. Семејството Коши ја преживеало револуцијата и Јакобинската диктатура која следела (1794), така што избегале во Аркеј, каде Коши го добил првото образование од својот татко. По погубувањето на Робеспјер (1794), повторно било безбедно фамилијата да се врати во Париз. Таму Луј-Франсоа Коши нашол работа како бирократ, и бргу напредувал. Кога Наполеон Бонапарт дошол на власт (1799), Луј-Франсоа Коши бил унапреден и станал Секретар-Генерал на Сенатот, работејќи директно под Лаплас (кој е познат по неговата работа во математичка физика). Познатиот математичар Лагранж бил познаник на фамилијата Коши.
Следејќи го Лагранжовиот совет, Коши се запишал на École Centrale du Panthéon, најдоброто средно училиште во Париз во времето. Повеќето од неговите часови се состоеле од класични јазици, и Коши, бидејќи бил одличен ученик, освоил многу награди за латински јазик и хуманизам. Но и покрај овие успеси, тој избрал кариера во инженерство, и се подготвил за приемниот испит на École polytechnique.
Во 1805 бил втор од 293 апликанти на испитот и бил примен. Главната цел на ова училиште била да им даде на идните цивилни и воени инженери високо научно и математичко образование. Училиштето функционирало под воена дисциплина, што предизвикало потешкотии за Коши да се прилагоди. Без разлика на тоа го завршил École Polytechnique во 1807, кога имал 18 години, и продолжил со образованието на École nationale des ponts et chaussées (Училиште за мостови и патишта). Дипломирал во цивилно инженерство со високи почести.
Инженерски денови
По завршување на училиштето во 1810, Коши прифатил работа како млад инженер во Шербург, каде Наполеон планирал да изгради морска база. Тука Огистен-Луј останал три години, и иако бил многу зафатен со работата, подготвил три математички текстови кои ги предал на “првата класа” на Institut de France. Првите два текста на Коши (за полиедар биле прифатени; но третиот (за Конусен пресек) не бил.
Во септември 1812, на 23 годишна возраст, откако се разболел од премногу работа, Коши се вратил во Париз. Тој губел интерес во инженерството и сè повеќе го привлекувала математиката. Во Париз имал многу поголема шанса да најде работа во тоа подрачје. Иако формално ја зачувал позицијата како инженер, бил плаќан од Министерството за внатрешни работи, наместо Министерството за море. Следните три години, Коши бил на неплатено отсуство поради болеста, и поминал голем дел од своето време работејќи на симетриски функции, група на симетрија  и теоријата за алгебарски равенки од повисок степен. Се пријавил за "првата класа" на Институтот на Франција, но трипати бил одбиен помеѓу 1813 и 1815. Во 1815, Наполеон бил победен кај Ватерло, и новиот Бурбонски крал Луј XVIII ја преземал реставрацијата. Академијата за науки биле реставрирана во март 1816, Лазар Карно и Гаспар Монж биле отстранети од Академијата од политички причини, и кралот го назначил Коши за позицијата на едниот од нив. Реакцијата на неговите современици била строга и Коши имал многу непријатели во научничките кругови.
Професор на École Polytechnique
Конзервативната политичка состојба траела до 1830 година и тоа му одговарало на Коши. Во 1824, Луј XVIII починал и бил наследен од неговиот, уште пореакционерски, брат Шарл X. Овие години, Коши бил многу продуктивен и напишал повеќе математички теории.
Во прогонство
Во Јули 1830 во Франција имало уште една револуција. Шарл X избегал од земјата и него го наследил не-бурбонскиот крал Луј-Филип (Од Куќата Орлеан). Имало бунтови во кои учествувале неинформираните студенти на École Polytechnique, блиску до куќата на Коши во Париз.
Овие настани означиле пресврт во животот на Коши, и прекин во неговата математичка продуктивност. Коши ги замразил либералистите кои ја земале моќта, и заминал од Париз, оставајќи го семејството. Останал кратко време во Фрибург во Швајцарија, каде одлучил да не се приклучи кон новиот режим, и затоа ги изгубил своите позиции во Париз, освен членството на Академијата. Во 1831 Коши отишол во италијанскиот град Торино, каде Кралот на Сардинија (кој владеел со Торино и соседната територија) му понудил работно место во теоретска физика, направено специјално за него. Тој предавал во Торино од 1832 до 1833 година. Во 1832 бил избран за странски член на Кралската Шведска Академија на Науката.
Во август 1833, Коши заминал од Торино и стигнал во Прага, каде станал учител на младиот војвода Анри д’Артоа (1820–1883), прогонетиот принц и внук на Шарл X. На École Polytechnique, Коши бил познат како лош професор, бидејќи нивото на кое предавал било многу високо за најголем дел од неговите студенти. Младиот војвода немал талент за математика и наука и затоа тој и Коши не се согласувале. Коши му бил учител на војводата пет години, сè додека војводата не наполнил 18 години, во септември 1838. За ова време Коши немал никакви напредоци во математиката, но бил унапреден во Барон. Во 1834, неговата жена и деца се преселиле во Прага, и Коши повторно бил здружен со своето семејство.
Последните години
Коши се вратил во Париз и добил позиција на Академијата за науки при крајот на 1838. Не успеал да си ја врати работата како професор, бидејќи сè уште не се заколнал на верност на новиот режим, иако очајнички сакал да добие формална позиција во Париската наука. Во август 1839 се појавило работно место на Бирото за должините. Ова биро било слично на Академијата, и неговите членови можеле да ја “заборават” заклетвата на верност, иако формално, биле приморани да ја поднесат. Бирото за должини било организација основана во 1795 за да го реши проблемот на определувањето на географската положба на море. Особено, координатата за географска должина, бидејќи широчината лесно се откривала со позицијата на сонцето. Бидејќи се сметало дека најдобар начин да се одреди географската положба на море било со набљудување на ѕвездите, Бирото се развило во организација за астрономските науки.
Во ноември 1839 Коши бил избран за позицијата на Бирото, и веднаш разбрал дека работата со заклетвата не била лесно заборавена. Без заклетва, кралот не дозволувал тој да ја добие позицијата. Четири години, Коши бил избран, но не одобрен. Затоа не бил формален член на Бирото, не добивал плата, не можел да присуствува на состаноци, и не можел да издава теории. Но и покрај тоа, Коши не ја поднел заклетвата. Почнал да работи на небесната механика. Во 1840, презентирал повеќе текстови на оваа тема на Академијата. Ваквата позиција на Бирото ја имал сè до крајот на 1843, кога бил заменет од Поансо. Низ деветнаесеттиот век, францускиот образовен систем имал проблеми со поделбата меѓу црквата и државата. Католичката црква се залагала за слобода на образованието и била сојузник на Коши. Тој го дал своето знаење и престиж на École Normale Écclésiastique, училиште во Париз, предводено од Исусовците за обучување на професори за нивните факултети. Коши исто така имал улога во основањето на Католичкиот Институт, чија цел била да се противи на ефектите кои ги имало отсуството на образованието во Франција. Овие активности го намалиле угледот на Коши во очите на неговите колеги, бидејќи тие го поддржувале Просветлувањето, идеалите на Француската револуција. Кога се појавило место на Колеџот на Франција во 1843, Коши аплицирал, но добил само три од 45 гласа.
Во 1848 година имало револуции низ Европа, почнувајќи во Франција. Кралот Луј-Филип, плашејќи се од истата судбина на Луј XVI избегал во Англија. Заклетвата на верност веќе не била потребна, и патот на Коши за академска позиција бил отворен. На 1 март 1849, бил вратен на Факултетот за науки како професор по математичка астрономија. По 1848, Франција избрала да биде Република под претседателство на Луј Наполеон Бонапарт, внукот на Наполеон Бонапарт и син на братот на Наполеон. Наскоро (рана 1852), претседателот станал Император на Франција и го земал името Наполеон III.