cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Боливија
Стопанство
Геолошкиот сервис на САД проценил дека Боливија има 5,4 милиони кубни тони литиум, кои претставуваат од 50 до 70% од светските резерви. Ископувањето и производството на литиум може да ја направи државата една од најбогатите во Јужна Америка. Но, за да се ископа литиумот, треба прво да се ископаат солените рамнини наречени Салар де Ујуни, кои се важни релјефни одлики и важна туристичка атракција во земјата. Владата не сака да ја уништи оваа уникатна природна убавина за да ги задоволи светските потреби на литиум.
Земјоделството сочинува 15% од БДП на Боливија. Сојата е главна житарица која се произведува и тргува. Одгледувањето кока е од економска и политичка важност во државата. Државата и понатака е зависна од странски инвестиции за да се финансираат развојни проекти. Во 2002 година државата должела 4.5 милијарди долари на странски кредитори. Туризмот е исто така значајна стопанска гранка во државата и е во постојан развој од 1990 година. Официјална валута во Боливија е боливијано.
Сообраќај
Најдобро развиен сообраќај во државата е патниот сообраќај. Историски, железничкиот сообраќај бил важен за државата, но денес има помала значајност. Поради географската положба и релјефот на државата, воздушниот сообраќај исто така има важна улога за транспортот на земјата.
Боливија има 3.504 километри железничка линија. Западната и источната железничка мрежа се поврзани само со Аргентина. Боливија има 62.479 километри патна мрежа, од кои 3.749 километри се асфалтирани, а 58.730 километри не се асфалтирани според состојбата во 2004 година. Во државата има 1.009 аеродроми и аеродромски писти според податоците од 2008. 16 аеродроми во државата имаат асфалтирани писти, а 993 аеродроми имаат неасфалтирани писти. Боливија нема излез на море, но има склучено договори за користење пристаништа во Аргентина, Бразил, Перу и Чиле. Покрај тоа, Боливија има пристаништа на реките Амазон и Парагвај, како и на езерото Титикака.
Комуникации
Кодот за Боливија е BO, а интернет домејнот е .bo. Според податоците од 2005 година, во државата има 646.300 главни телефонски линии и 2.421 милиони мобилни телефони. Поголемиот број телефони се во Ла Пас и останатите поголеми градови, а користењето мобилни телефони се зголемува со голема брзина. Телефонскиот повикувачки број за Боливија е +591. Според податоците за 2006 година, во државата има 20.085 мрежни домејни и 480.000 корисници на интернет. Боливија има 48 телевизиски станици и 900.000 телевизиски апарати.
Култура
Боливиската култура е под силно влијание на кечуанската, ајмарската и останатите староседелски андски и јужноамерикански култури. Културниот развој на Боливија е поделен на три периоди: „пред-колумбовски“, „колонијален“ и „републикански период“. Значајни арехолошки наоѓалишта, златни и сребрени орнаменти, камени споменици, керамички и платнени артефакти од старите староседелски цивилизации го збогатуваат културното наследство на државата. Главни археолошки наоѓалишта се Тиванаку, Ел Фуерте де Самајпата, Инкалјахта и Исканаваја. Останатите археолошки наоѓалишта се тешко достапни и се во мала мера истражени.
Со шпанската колонизација на Латинска Америка, Шпанците со нив ги донеле нивните културни традиции, религиски верувања и уметност. Овие шпански вредности, заедно со староседелските културни традиции, обичаи и архитектонски стилови довеле до богата архитектура, сликарство и изработка на скулптури. За време на колонијалниот период биле создадени сликите на Перез де Олгин, Флорес, Бити и останати сликари. Покрај нив во овој период се создале голем број на скулптури, златни и сребрени изработки и дрворези за кои не се знае точни кои се авторите. Покрај овие културни сегменти, боливиската музика исто така забележала развој и оваа религиска музика се изведувала и на меѓународно ниво од 1994 година.
Познати боливиски уметници од 20 век се Гузман де Рохас, Артуро Борда, Марија Луиза Пачеко, Роберто Мамани Мамани, Алехандро Марио Илјане, Алфредо да Силва, Марина Нуњез дел Прадо и Вилијам Вега.
Боливиската народна музика е доста богата. Регионалната фолклорна музика е препознатлива и шаренолика. „Танците на ѓаволот“ за време на есенскиот карневал во Оруро се едни од најголемите фолклорни настани во Јужна Америка. Покрај нив, познат е и карневалот во Тарабуко. Државата има голем број карневали и фестивали, но најпознат е Карневалот во Оруро, кој бил меѓу првите 19 „Ремек дела на усното и недопрено наследство на човештвото“ создадени од УНЕСКО. Најпопуларен спиорт во Боливија е фудбалот.
Образование
Според стандардите на УНЕСКО од 2008, Боливија е класифицирана како држава без неписменост, што е четврта земја со таков статус во Латинска Америка.
Во државата има голем број на државни и приватни универзитети. Меѓу позначајните универзитети во државата се: Универзитет Сан Франциско Хавиер де Чукисака во Сукре од 1624, Универзитет Сан Андрес во Ла Пас од 1830, Универзитет Сан Симон во Кочабамба од 1832, Универзитет Габриел Рене Морено во Санта Крус од 1880, Технички универзитет Оруро од 1892 и други. Во државата има и три универзитети за староседелското население, и тие се: Ајмарски универзитет Тупак Катари во Ла Паз од 2009, Кечуански универзитет Касмиро Уанка во Кочабамба од 2009 и Гварански боливиски универзитет Пуеблос де Тиерас Бахас во Чукисака од 2009 година.
Симболи
Националното мото на државата е „Сојузот е сила!“ или на шпански ¡La unión es la fuerza! Иако не се официјални, ламата и кондорот се сметаат за боливиски симболи и се прикажани на боливискиот грб.
Бадемоока еребија
Бадемооката еребија (Erebia alberganus) е пеперуга од видот на шарени пеперуги.
Животна средина
Овие пеперуги живеат во Франција, Италија, Швајцарија, Австрија и одредени предели на Балканот, меѓу кои и во Македонија. Овие пеперуги сакаат цветни долини, тревни површини и предели на надморска висина од 1000 до 2200 метри.
Опис
Овој вид на пеперутка има распон на крилја од 40 мм. Овие спаѓаат во групата на мали пеперутки. Горната страна на крилјата е темнокафена со серија на портокалови дамки покрај рабовите. Во портокаловите дамки има црни окца со бела зеница. Горната и долната страна се исти. Женките најчесто се малку поголеми и малку посветли.
Биологија
Гасениците се хранат со растенијата Gramineae, Poa annua, Festuca ovina и (Anthoxanthum odoratum). Тие хибернираат кога се полу пораснати. Следната пролет стаоува фазата кукла. Возрасните единки летаат од срединатѕа на јуни до август.
Бах (Караваџо)
Бах (околу 1596 г.) — маслена слика од италијанскиот барокен мајстор Микеланџело Мериси да Караваџо (1571–1610) нарачана од кардиналот Дел Монте. Сликата го прикажува младиот Бах, во класична поза, со грозје и лисја од лозови набори во неговата коса. На камена маса пред него е сад со овошје и голем карафи со црвено вино. Тој држи плитка чаша со исто вино, поканувајќи го гледачот да му се придружи. Сликата во моментот се чува во галеријата Уфици во Фиренца.
Јуда Искариот
Јуда Искариот или Искариотски — еден од дванаесетте апостоли, најмногу познат по тоа што го предал Исус Христос.
Јуда како тема во ументоста и во популарната култура
Јуда се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура, како:
Глодачи
Глодач (лат. Rodentia) е секој цицач кој се одликува со пар на широки, остри и длетовидни заби од типот на секачи кои се цврсто всадени во двете вилици и се користат за гризење (глодање) на растителноста. Предната површина на секој секач се состои од глеѓ, а задната површина од мек дентин кој се троши за време на процесот на глодање, така што секачите константно се чуваат остри. Глодачите немаат кучешки заби (песјаци), а присутна е празнина помеѓу забите за сечење и оние за мелење, односно катниците. Повеќето глодачи се одликуваат и со добро развиени уши.
Постојат повеќе видови на глодачи од било кој друг мамалиски ред; повеќе од 400 родови и околу 2,000 видови се нашироко распространети низ светот. Најголемиот од глодачите е капибарата, а повеќето други видови се релативно мали. Глодачите живеат во најразлични живеалишта: некои видови се водни, некои се копнени, а некои живеат во дупки во почвата. Другите се арбореални и околу 35 видови се летачки верверички кои се полуаериални, рипајќи од едно на друго дрво.
Многу глодачи се економски неповолни, уништувајќи ги земјоделските култури и складираната храна. Глодачите како куќниот глушец и стаорецот понекогаш пренесуваат болести. Некои видови, како мускратот и дабарот, се ценети поради нивното крзно; браните изградени од дабарите спречуваат ерозија на почвата. Белите (албино) раси на глувци и стаорци се важни во биолошкото експериментирање. Белиот глушец, хрчакот и морското прасе се популарни домашни миленичиња.
Научниците продолжуваат да пронаоѓаат нови видови на глодачи. Необичен верверицовиден глодач наречен Лаоски карпест стаорец, откриен во Лаос во 2005, припаѓа на семејство глодачи за која се мисли дека е изумрена веќе 11 милиони години. Глодачите од претходно се познати само од фосилни форми.
Киналиада
Киналиада (Գնալը կղզի; Πρώτη, Проти „прв“) — остров во Мраморното Море; тој е најблиску од Принцевските Острови до Истанбул, Турција, кој се наоѓа на околу 12 километри на југ. Административно, тоа е маало во областа Адалар во Истанбул.
Киналиада значи „Островот на Хена “ на турски, бидејќи земјата има црвеникава боја од железото и бакарот што се ископани овде. Ова е еден од најмалку пошумените од групата на Принцевските Острови.
Проти бил островот кој најмногу се користел како место за егзил под Византија. Најзабележителен егзил имал царот Роман IV Диоген, по битката кај Манцикерт во 1071 година, кој останал во манастирот Преображение на врвот Христо на островот. Во текот на летото, приближно 90% од населението на островот биле Ерменци.
Услуги од копното
До островите се стигнува со фериботи кои тргнуваат од Кабаташ на европска страна. Патувањето трае околу 25 минути со брз ферибот и 40 минути со обичен траект.
NGC 4357
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4357 се споменува и како NGC 4381, UGC 7478, MCG 8-23-17, CGCG 244-10, KARA 528.
Откривање
Објектот е откриен на 8 март 1886 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4357 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 4357 има привидни димензии од 3,7' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 77°.
Други поделби
Проучување на NGC 4357 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40296. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 74; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3458. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1408.
Надворешни врски
NGC 4357
ПУ „Кирил и Методиј“ - Моштица
Основно училиште „Кирил и Методиј“ (официјално: Подрачно основно училиште „Кирил и Методиј“ - Моштица; скратено: ПОУ „Кирил и Методиј“) — подрачно основно училиште во селото Моштица, составен дел на истоименото училиште во Македонска Каменица.
Училиштето е именувано по сесловенските просветители Свети Кирил и Методиј.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во источниот дел од селото.
Марикостиново
Географија и местоположба
Селото Марикостиново се наоѓа во Светиврачко-петричката Котлина, на левиот брег на реката Струма. Оддалечено е 11 километри источно од општинскиот центат и најблизок град Петрич.
Потекло на поимот
Според една легенда, девојка по име Марија од тој крај била прогонувана од Турците. Таа била заробена од разбојници во близина на денешното село Марино Поле и била убиена. Дивите животни ѝ го разнесле телото и на местото каде што нејзините роднини и ги откриле коските, настанало селото Маринокостиново.
Историја
Маринокостиново е село со богато историско минато. Пронајдени се бројни археолошки остатоци од античкиот и средновековниот период. Во месноста Марена (околу три километри северозападно од селото) се пронајдени остатоци од античка тврдина.
Селото се споменува во османлиските даночни регистри од 1616-1617 и 1625 година.
Во XIX век Маринокостиново е село во рамките на Демирхисарската каза.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Марикостиново живееле 500 жители, сите Македонци.
Според секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) од 1905 година, Маринокостиново е дел од Мелничката каза. Христијанското население се состои 560 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
По Балканските војни во селото се населуваат Македонци од Валовишко (Демирхисарско) и Серско, претежно од селата Спатово, Кумлија и Рупел.
Демографија
Според пописот од 2011 година, во селото живееле 1.283 жители, од кои 1.231 се запишани како Бугари, 4 Роми и 3 останати.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот: На табелата е прикажан бројот на населението во Марикостиново за периодот 1934-2011:
Лот (река)
Лот (Lot), изворно: Олт (Òlt; Oltis) — река во Франција, десна притока на Гарона. Извира во Севените, а завршува во Гарона кај Егијон, со вкупно течение од 481 км. По неа се наречени департманите Лот and Лот и Гарона.
Реката е подложна на поплавување зиме и напролет, и има поголем број брани во горниот слив, претежно на Тријер, кои даваат енергија од стратешко значење за електростопанството на земјата и туризмот во регионот. Во 1970-тите во Деказвил и Каор започнале иницијативи за обнова на преводниците со цел да се овозможи повторна пловидба по реката.
Департмани и градови
Лот тече низ следниве департмани и населени места: Лозер (Манд), Кантал, Аверон (Антрег на Тријер, Флањак, Капденак-Гар), Лот (Каор) и Лот и Гарона (Вилнев на Лот, Егијон).
Пловидба
Почнувајќи од средниот век, по реката се одвивала трговска пловидба меѓу Антрег and Гарона на растојание од 297 км, користејќи пловила со рамно дно наречени „габари“. Кон крајот на XVII век Жан Батист Колбер спровел мерки за подобрување на пловидбата, а од 1840 г. се јавила потреба за понатамошна канализација, бидејќи јагленокопите кај Деказвил станале значаен добавувач на гориво за погоните во Индустриската револуција. По должина од 270 км се изградени над 75 јазови и преводници, кои воделе до Букес кај Деказвил. Изградбата на железницата од Монтобан до Капденак во 1858 г. извесно време немала значајни последици по стопанската пловидба по реката, туку истата е проширена со нови канали за да се заобиколат речните свиоци кај Лизеш, Кажарк, Монбрен и Капденак. Во 1869 г. ова се променило, со отворање на железнички правци крај поречието, и пловидбата целосно е напуштена до 1926 г. Во 1971 г. е основано здружение за обнова на пловноста за туристички цели. Првиот потег од 64 км е обновен во 1990 г, а до денес се отворени три потега. Долгорочниот план за нивно поврзување е откажан поради недоволна политичка волја и средства.
Хенри Кевендиш
Хенри Кевендиш (Henry Cavendish, – ) — англиски природен филозоф, научник, и  значаен опитен и теориски хемичар и физичар. Кевендиш е значаен поради неговото откритија на водородот или како што тој го нарекувал "заппалив воздух". Тој ја опишал густината на заппаливиот воздух, кој формирал вода при горење.
Кевендиш се одликува за неговата голема прецизност во своите пребарувања во композицијата на атмосферскиот воздух, составот на различните the properties of different гасови, синтеза на водата, закон за електрична привлечност и одбивање, механичката теорија на топлината, и пресметките на густината (истовремено и масата) на Земјата. Неговиот опит за мерка на густината на земјата е познат како Кевендишов опит.
Раниот живот и образование
Хенри Кевендиш е роден на 10 октомври 1731 во Ница, каде живеело неговото семејство во тој период. Неговата мајка Лејди Ана Греј, четврта ќерка на Хенри Греј, Прв војвода на Кент, а неговиот татко бил Лорд Чарлс Кевендиш, трет син на Вилијам Кевендиш, втор војвода на Девоншир. Неговата мајка починала во 1733 година, три месеци по раѓањето на вториот син, Фредрик а малку пред роденденот на Хенри, оставајќи го Чарлс Кевендиш да ги чува двата синови. На 18 годишна возраст Хенри влегол во Кембричкиот универзитет но го напуштил 3 години 23 февруари 1751 без да земе диплома. Тој подоцна живеел со неговиот татко во Лондон каде и подоцна се наоѓала неговата лабораторија.
Лорд Чарлс Кевендиш служел на политиката политика а потоа сè повеќе во науката, посебно во Кралско општество на Лондон. Во 1758 го носел со себе Хенри на состаноците не Кралското Општество и на вечери на Кралскиот Клуб. Во 1760 Хенри Кевендиш бил избран за двете од овие друштва, и бил постојано присутен. Бил активен член во комисијата на Кралското општество во лондон. Неговиот интерес во употребата на научни инструменти го довеле до позиција да води комисија за преглед на метеоролошки инструменти и да помогне во испитување на инструментите во Гриничката опсерваторија. Други комитети во кој тој учествувал биле комитетот за преминот на Венера (1769), за гравитационата привлечност на планините (1774), и за научните инструкции за Константиновата експедиција (1773) во потрага Северен Пол. Во 1773 Хенри му се придружил на неговиот татко како избран полномошник за Британски музеј во кој вложил голем труд. Подоцна станал менаџер (1800) со што презема активен интерес, особено во лабораторијата, каде ги набљудувал и помогнал во Хамфри Дејвиовите хемиски екпсерименти.
Хемиско испитување
Во периодот на смртта на неговиот татко, Кевендиш започнал да работи со Чарлс Благден, со што му помогнал на Благден да целосно да се вклучи во Лондонското научно друштво. Кевендиш не објавил ниедна книга, но постигнал многу. Повеќе области на проучување, вклучувајќи механика, оптика, и магнетизам, се наоѓаат често во неговите ракописи, но тие едвај се прикажани во неговите објавени дела. Кевендиш се смета за еден од таканаречените пневматични хемичари на 18 век, заедно со, Џозеф Пристли и Џозеф Блек. Со комбинирање на метали и киселини, Кевендиш направил водород – што подоцна го нарекол „заппалив воздух“. Иако другите какоРоберт Бојл, претходно добиле водороден гас, Кевендиш ја добива заслугата за откривањето на неговата елементарна природа. Исто така со растворањето на алкали во киселини, Кевендиш создал (јаглерод диоксид) што подоцна го складирал заедно со други гасови во шишиња со вода или жива. Потоа ја измерил нивната растворливост во вода, нивната специфична гравитација и запаливоста. Кевендиш бил награден со Куплејов Медал за ова дело.
Во 1783 Кевендиш објавил дело за еудиометрија (мерење на дишливост на гасовите). Опишал нов еудиометар со којшто ги постигнал најдобрите резултати, со користење на методо на мерење на гасовите. Подоцна објавил дело за создавање вода преку горење на водород со кислород), неодмна познат како составен дел на атмосферскиот воздух. (флогистонова теорија).
Во 1785 Кевендиш започнал истрага за дознавање на составот на атмосферскиот воздух, при што добил импресивно прецизни резултати. Извршил опити во кои водородот и обичниот воздух биле комбинирани во познати соодноси, а потоа експодирале со искра од електрицитет. Воедно извел и опит во кој ги одвоил азотот и кислородот од атмосферски воздух сè додека мал меур на гас кој не реагирал останал во својата оригинална состојба. Користејќи ги неговите обзервации, Кевендиш ги утврдел количините на флогистициран воздух азот и дефлогистициран воздух азот, и останал волумен од гас со вредност од 1/120 од првобитниот болумен на азотот.
Во 1890, двајца британски физичари, откриле дека новооткриените благороден гас,аргон, биле причината за проблематичното Кевендишово наследство, тој не направил никаква грешка. Но извршувал ригорозни квантитативни опити, користејќи стандардизирани инструменти и методи, насочени кон репродуктивни резултати.Вагата која ја користелм направена од мајстор познат како Харисон, била првата од вагите за прецизност во 18 век, и прецизна како оние на Лавоазје (која што се претпоставува дека може да пресмета еден дел во 400 000). Кевендиш работел со своите мајстори, генерално подобрувајќи ги постоечките инструменти.
Кевендиш го користел јазикот на старата флогисон теорија во хемијата. Во 1787 тој станал еден од првите луѓе надвор од Франција што се приклучил на антифлогисоновата теорија на Лавоазје и покрај тоа што останал скептичен за новата номенклатураза новата теорија. Исто така ја одбил и идентификацијата на Лавоазје за топлината. Користејќи го Њутновиот механизам, Кевендиш го соборил проблемот за природата на топлината во 1760, при што докажал дека извор на топлината е движењето на материјата. Во 1783 објавил дело за температурата на која што меркурот замрзнува и во тоа дело ја искористил идејата за латентна топлина, но не го употребил овој поим бидејќи бил убеден дека со тоа ја признава материјалната теорија за топлината. Неговата теорија била математичка и механичка; го содржела принципот на конзервација на топлината (подоцна објаснето како дел од конзервација на енергија).
Густина на земјата
Следејќи ги чекорите на неговиот татко, Хенри купил уште една куќа јужно од Лондон. Во оваа куќа се наоѓал големиот дел од неговата библиотека каде ги чувал голем дел од неговите инструменти и просторот го користел за вршење на опити. Најпознат опит објавен во 1798, бил откривањето на густината на земјата подоцна познат како Кевендишов опит. . Ја користел опитната апаратура на Џон Мичел. Апаратурата се состоела од вртежна вага со пар оловни топки (5 см, 730 грама) обесени од краците на вртежната вага и две многу поголеми неподвижни топки (по 159 кг). Со ова Кевендиш сакал да ја измери влечата на гравитациско привлекување помеѓу двете нив. Забележал дека Мичеловата апаратура е чувствителна на температурните разлики и создавала воздушни струења, па затоа ја приспособил, ставајќи ја во посебна просторија со надворешни рачки и телескопи за набљудување.
Користејќи ја опремата на научникот Џон Мичел, Кевендиш ја пресметал привлечноста помеѓу топките во периодот на осцилација, а потоа ја искористил оваа вредност за да ја пресмета Земјината густина. Кевендиш открил дека Земјината густина е 5.48 пати поголема од онаа на водата. Џон Хенри подоцна докажал дека пресметките водат до добивање на вредност од 5.448 една од дваесет и деветте одлуки кои кевендиш ги донел во своите дела. Она што било фасцинантно кај опитот на Кевендиш била елиминацијата на секој извор на грешка и секој фактор кој можел да му пречи на опитот и неговата прецизност во мерењето на ситната привлечност, со вредност од 1/50 000 000 од целата тежина на топките. Резултато кој кевендиш го добил се разликувал од густината на земјата за 1 процент.
Кевендишовата работа ги довела другите до прецизни вредности за гравитациска константа (G) и Земјината маса. Врз основа на неговите резултати може да се пресмета вредноста на G од 6.754 x 10−11N-m2/kg2, which compares favourably with the modern value of 6.67428 × 10−11N-m2/kg2. Според книгите Кевендишовата работа се заснова врз мерење на гравитациската константа или Земјината маса. Бидејќи се насочени кон Земјината густина преку тривијална мрежа од алгебарски релации, ниеден од овие извори не е погрешен, но не се совпаѓаат со изборот на зборови на Кевендиш and this mistake has been pointed out by several authors. Кевендиш изјавил дека целта му била да ја пресмета густината на земјата но за да тоа му била потребна вредноста на G.
Првиот пат кога константата го добила ова име бил во 1873, 100 години по Кевендишовиот опит, но константата се применувала од времето на Њутн. Кевендишовите резултати ја даваат и Земјината маса.
Електрика
Кевендишовите електрични и хемиски опити како тие со топлината, ги започнал додека живеел со неговиот татко во Лондон. Лордот Чарлс Кевендиш умрел во 1783 година, оставајќи голем дел од имотот на Хенри. Како неговата теорија за топлината, разбирливата теорија на Кевендиш за електрицитетот била математичка по форма и заснована врз прецизни квантитативни опити. Во 1771 тој објавил неразвиена верзија на неговата теорија заснована врз електричен ликвид кој вршел притисок. Демонстрирал дека ако интензитетот на електричната сила бил обратно пропорционален на растојанието, тогаш остатокот од електричниот ликвид од оној искористен за електрична неутралност ќе се наоѓа на надворешната поврчина на електрична сфера, а потоа ова го докажал и опитално. Кевендиш продолжил да работи на електрицитетот по неговото прво дело, но не објавил други дела на оваа тема.
Смрт
Кевендиш починал во 1810 година (како еден од најбогатите жители на Англија)Cavendish died in 1810 (as one of the wealthiest men in Britain) и бил закопан заедно со неговите предци во црква денес позната како Катедрала на дерби.Кевендишовата лабораторија во Кембричкиот универзитет вила подарена од еден од Кевендишовите Роднини
Карактер и наследство
Кевендиш бил срамежлив човек кој се чувствувал непријатно во општеството и го одбегнувал кога можел. Немал никаква поврзаност со личности надвор од неговото семејство.Специфично за него било старомодниот костим. Кевендиш бил повлечен и често проценет како необичен од другите.Со неговите слуги тој комнуницирал само преку писма. Кевендиш во својата куќа имал и задни скали за да избегне средба со неговата слугинка, главно поради неговата срамежливост од жените.Поради овој начин на однесување дошло до шпекулации дека тој боледувал од [[Аспергеров Синдром " Кевендишовите религиозни погледи биле сметани необични за неговото време.Бил именуван како агностичен за неговото време. Како негов биограф, Џорџ Вилсон коментира, „За Кевендиш, религијата не претставувала ништо“".
Поради неговата асоцијалност и повлеченост, Кевендиш често избегнувал објавување на неговата работа, и многу од неговите пронајдоци често не биле пренесени ни на неговите колеги. Во доцниот 19 век, по неговата смрт, Џејмс Клерк Максвел ги прегледувал пронајдоците на Кевендиш и пронашол нешта за кои други добиле заслуга. Примери за Кевендишови пронајдоци за кои не добил заслуга се Рихтеров закон за реципрочни пропорции., Омов закон, Далтонов закон за парцијални притисоци., принципот на електрична спроводливост. Ракопис позант како „Топлина“, приближно во периодод од 1783 и 1790, ја опишува „механичката теорија за топлината“.
Како што Кевендиш го изведувал својот познат опит за густината на земјата, соседите честопати би посолувале кон зградата и им кажувале на своите деца дека таму се мери светот. Во чест на успесите на Хенри КевендишIn физичката лабораторија во Кембричкиот Универзитет била наречена Кевендишова лабораторија од страна на Џејмс Максвел
NGC 4358
NGC 4358 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4358 се споменува и како NGC 4362, UGC 7479, MCG 10-18-38, CGCG 293-17.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4358 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4358 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 4358 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40309. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3840. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.
Висина на триаголник
Висина на триаголник – должина повлечена од едно теме на триаголникот спрема спротивната страна така што со таа страна зафаќа прав агол. Тоа е најкраткото растојание од темето до спротивната страна. Висината обично се обележува со латиничната буква h. Се вели дека висината е нормална на таа страна и истата се нарекува основа. Пресекот на висината и основата се нарекува подножје на висината. Должината на висината е растојанието меѓу темето на триаголникот и подножјето на висината.
Во секој триаголник може да се конструираат три висини. Пресекот на сите висини во триаголникот се нарекува ортоцентар.
Висината на триаголникот може да се користи за пресметување на плоштината на триаголникот која е еднаква на половина од производот на основата и висината:
Висина кај правоаголен триаголник
Кај правоаголен триаголник две висини се поклопуваат со катетите, а третата висина ја дели хипотенузата на отсечки p и q. Формулата која ги поврзува со висната која ги дели е:
Висина кај рамнокрак триаголник
Кај рамнокрак триаголник подножјето на висината се поклопува со средината на страната. Во овој случај висината се поклопува со симетралата на аголот и симетралата на страната.
Ортоцентар
Ортоцентар на триаголник е точка во која се сечат трите висини на триаголникот. Ортоцентарот е внатре во триаголникот ако и само ако триаголникот е остроаголен. Кај правоаголен триаголник, ортоцентарот се наоѓа во темето кај правиот агол, додека кај тапоаголен триаголниктапоаголниот триаголник ортоцентарот се наоѓа надвор од триаголникот.
Ортоцентричен систем
Ортоцентричниот систем је систем од четири точки во рамнина - ортоцентарот на триаголникот (H) заедно со трите негови темиња (A, B и C).
За четирите точки во ортоцентричниот систем карактеристично е дека во исто време секоја од нив е ортоцентар за триаголникот кој го образуваат преостанатите три точки како негови темиња. Вака дефинирани четири триаголници: ABC, АBH, ACH и BCH имаат заедничка Ојлерова кружница.
Херонова формула
Хероновата формула го дава образецот за пресметка на должината на висината во триаголник кога се познати должините на сите три страни.
Во триаголникот ABC во кој должините на страните се a, b и c, а со s е означен полуобемот s = (a+b+c) / 2, висината нормална на страната a се пресметува по формулата :
Медуза (Караваџо)
Микеланџело Мериси да Караваџо создал две верзии на Медуза - едната во 1596 година, а другата во 1597 година, прикажувајќи го точниот момент кога таа била убиена од Персеј. Тој си поигрувал со концептот заменувајќи го лицето на Медуза со своето, како индикација за неговиот имунитет кон нејзиниот застрашувачки поглед. Поради бизарниот и сложен дизајн, за сликата се вели дека ја надополнуваат уникатната фасцинација на Караваџо со насилство и реализам. Таа била нарачана од италијанскиот дипломат Франческо Марија дел Монте како средство за надавање на Големиот војвода од Тоскана, и сега се наоѓа во музејот Уфици во Фиренца без потпис.
Историја
Во 1590-тите, Караваџо започнал да станува успешен и богат уметник во Рим. Сепак, времето во кое тој ги насликал двете верзии на Медуза се одликувало со неколку неуспеси со законот. Во јули 1597 година, Караваџо и неговиот партнер Просперо Орси се вклучиле како сведоци во злосторството што се случило во близина на Сан Лујџи де Франсиси. Во еден случај, еден бербер по име Лука дал сведоштво за Караваџо каде дал опис во врска со неговата мистериозна облека: "„Овој сликар е жив млад човек… со тенка црна брада, дебели веѓи и црни очи, кој оди облечен во црно, на прилично неуреден начин, носи црно црево што е малку навој, и кој има густа глава од коса, долго над челото.”" Сликите на Караваџо никогаш не биле во склад со идеализираните теми што биле распространети во временскиот период. Наместо тоа, тој се заинтригирал со идејата за реализам и ја вметнал во неговите слики како Момче со корпа овошје, Претскажувачот, Бах, па дури и Музичарите, кои сите биле изработени во истиот временски период. Кога ја насликал Медуза, Караваџо добил голема пресвртница во животот - му била дадена можност да ја украси капелата Контарели, во која создал реални слики во врска со животот на самиот Свети Матеј. Оваа можност да се наслика капелата му дала голема предност и чувство за мотивација да вметне поголем реализам во неговите уметнички дела.
УЕФА Лига на шампиони 2014/15
УЕФА Лига на шампиони 2014/1 — 60-та сезона на најдоброто европско натпреварување во фудбал организиран од УЕФА, и 23-ра сезона откако е преименувана од Куп на Европските шампиони во УЕФА Лига на шампиони.
Натпреварувањето започнало со одржувањето на првото квалификациско коло на 1 јули 2014 година, а финалето ќе се одигра на 6 јуни 2015 година на Олимпискиот стадион во Берлин, Германија. Титулата ја брани Реал Мадрид, кој во финалето во 2014 година ја победил екипата на Атлетико Мадрид со резултат 4:1 по продолжетоци.
Број на екипи
На ова натпреварување учествувале 77 клубови од 53 сојузи со исклучок на Лихтенштајн, којшто нема државно првенство. Бројот на екипите од секој сојуз на се одредува според коефициентот на УЕФА Лигата.
Рангирање на сојузи
За УЕФА Лигата на шампионите 2014/15 националните сојузи биле распоредени според нивниот УЕФА коефициент од 2013 година, кој ги зема предвид нивните резултати во европските натпреварувања во периодот од сезоната 2008/09 до 2012/13.
Екипи
Позициите заземени на крајот на натпреварувачката 2014/15 сезона се прикажани во загради (БТ: Бранител на титула).
Прво квалификациско коло
Ждрепката за првото квалификациско коло била одржана на 23 јуни 2014 година во Нион, Швајцарсија. Првите натпревари биле одиграни на 1 и 2 јули, а реванш натпреварите на 8 и 9 јули 2014 година.
Второ квалификациско коло
Ждрепката за првото квалификациско коло била одржана на 23 јуни 2014 година во Нион, Швајцарсија. Првите натпревари биле одиграни на 15 и 16 јули, а реванш натпреварите на 22 и 23 јули 2014 година.
Трето квалификациско коло
Третото квалификациско коло било поделено на два одвоени делови: еден за националните прваци и еден за останатите. Поразените екипи во двата дела го продолжиле своето учество во плеј оф колото од УЕФА Лига Европа 2014/15.
Ждрепката за третото квалификациско коло била одржана на 18 јули 2014 година во Нион, Швајцарија. Првите натпревари се одиграле на 29 и 30 јули, а реванш натпреварите на 5 и 6 август 2014 година.
!colspan=6|Остали
Плеј оф коло
Плеј оф колото било поделено на два одвоени делови: еден за националните прваци и еден за останатите. Поразените екипи во двата дела го продолжиле своето учество во групната фаза од УЕФА Лига Европа 2014/15.
Ждрепката за третото квалификациско коло била одржана на 8 август 2014 година во Нион, Швајцарија. Првите натпревари се одиграле на 19 и 20 август, а реванш натпреварите на 26 и 27 август 2014 година.
!colspan=6|Прваци
!colspan=6|Остали
Натпреварување по групи
Ждрепката за натпреварувањето по групи била одржана на 28 август 2014 година во Монако. 32 тима биле поделени во четири шешири врз основа на нивниот УЕФА клупски коефициент од 2014 година, со тоа што бранителот на титулата Реал Мадрид автоматски бил распореден во првиот шешир. Екипите биле поделени во осум групи. Екипите од иста држава не можеле да бидат во иста група.
Осминафинале
Ждрепката за осминафиналето била одржана на 15 декември 2014 година. Првите натпревари се одиграле на 17 и 18 односно 24 и 25 февруари, а реванш натпреварите на 10 и 11 односно 17 и 18 март 2015 година.
Четвртфинале
Ждрепката за четвртфиналето била одржана на 20 март 2015 година. Првите натпревари се одиграле на 14 и 15 април, а реванш натпреварите на 21 и 22 април 2015 година.
Финале
Финалето се одржало на Олимпискиот стадион во Берлин, Германија на 6 јуни 2015 година кој завршил со победа на Барселона од Шпанија над Јувентус од Италија со 3–1.
ПУ „Кирил и Методиј“ - Саса
Основно училиште „Кирил и Методиј“ (официјално: Подрачно основно училиште „Кирил и Методиј“ - Саса; скратено: ПОУ „Кирил и Методиј“) — подрачно основно училиште во селото Саса, составен дел на истоименото училиште во Македонска Каменица.
Училиштето е именувано по сесловенските просветители Свети Кирил и Методиј.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во непосредна близина на сретселото.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува на македонски наставен јазик.
Бујукада
Бујукада (Πρίγκηπος or Πρίγκιπος, преведено како Принкипос или Принкипо) — најголемиот од Принцевските Острови во Мраморното Море, во близина на Истанбул, со површина од околу 5 км2. Официјално е кварт во областа Адалар во провинцијата Истанбул, Турција.
Име
Името на островот на турски значи „Голем остров“. Алтернативните грчки имиња се Πρίγκηπος или Πρίγκιπος, што значи „Принц“.
Географија
Бујукада се состои од два врва. Најблиску до слетувањето на траектот, Иса Тепеси (што значи Исусов рид на турски), порано Христос (Χριστός, грчкото име за Исус Христос), е на врвот од поранешно грчко сиропиталиште, огромна дрвена зграда која сега е во распаѓање. Во долината помеѓу двата рида се наоѓаат црквата и манастирот Агиос Николаос и некогашниот Луна Парк.
Историја
Византискиот цар Јустин II изградил палата и манастир на Бујукада во 569 н.е. Еден манастир на Бујукада бил место на прогонство на византиските царици Ирина, Ефросина, Теофано, Зоја и Ана Даласена.
Постојат неколку историски градби на Бујукада, како што се Грчката православна црква и манастирот Аја Јорги кои датираат од 6 век, црквата Агиос Димитриос и џамијата Хамидије изградена од Абдул Хамид II. Пристаништето е изградено и дизајнирано од ерменскиот архитект Михран Азарјан.
По неговото депортирање од Советскиот Сојуз во февруари 1929 година, Леон Троцки бил преместен во Бујукада во април 1929 година, каде што живеел до јули 1933 година. Додека бил на Принкипо, Троцки престојувал во куќата наречена Јанарос.
Во првата половина на 20 век, островот бил популарен меѓу просперитетните Турци, Грци, Евреи и Ерменци.
Сообраќај
Како и на другите осум острови, моторизираните возила - освен сервисните возила - се забранети, така што жителите и посетителите возат велосипеди или почесто земаат коњ и кочија за да патуваат низ островот. Посетителите можат да направат „мала обиколка“ на островот со пајтон, што води до точката од каде што е напорно искачувањето до Агија Јорги (Свети Ѓорѓи, на грчки Άγιος Γεώργιος), мала црква на врвот на ридот со прекрасен панорамски поглед, и кафуле во својата градина што служи вино, чипс и сендвичи со колбаси, што е дел од „класичното“ искуство на Агија Јорги.
Фериботи и бродови поаѓаат од Бостанџи, Картал и Малтепе на азиската страна и од Кабаташ на европска страна до Бујукада.
Условите во кои живеат коњите на островот и немањето центар за третман на коњите на островот биле критикувани од групите за заштита на животните. Според официјалните податоци, годишно умираат 400 коњи, иако активистите сметаат дека тоа е потценето и тврдат дека животниот век на коњите на островите е значително намален.
Места од интерес
Бујукада има многу историски цркви, манастири и дворци кои туристите можат да ги посетат. Главните цркви во Бујукада се Грчките православни цркви Панагија и Свети Димитриос, Францисканската црква Сан Пацифико и Ерменската црква Surp Astvadzadzin Verapolium. Грчкиот православен Агиос Георгиос Кудонас и Сотирос Христоу се двата манастири што постојат на островот.
Островот има голем број на историски куќи. Најпознати се: Џон Паса, Јелкенџизаде, Фабијато и Мици Мансионс.
Покрај тоа, на островот се наоѓа Грчкото православно сиропиталиште Принкипо, кој е најголемата дрвена градба во Европа и втора по големина во светот.
Димче Николов
Димче Николов — еден од позначајните македонски графичари и ликовни уметници.
Животопис
Завршил училиште за применета уметност во Скопје каде што под сугестија и настојување на професорот и истакнат уметник од постарата генерација Ристо Калчевски во 1974 година се запишува на Академијата за ликовни уметности во Љубљана., Словенија. На академијата, се запишал на сликарскиот оддел во класата на професорот Штефан Планинц.
По дипломирањето се запишал и завршил во 1978 година, постдипломски студии по графика во истата академија во класата на еден од поистакнатите словенечки и југословенски графичари - Богдан Борчич.
Во 1979 година станува член на Друштвото на ликовни уметници во Словенија.
Во 1986 година по 12 годишен престој во Словенија се вратил во Македонија и станува професор на графичкиот отсек на факултетот за ликовни уметности во Скопје.. Станал член на Друштвото на ликовните уметници на Македонија.
Во 1995 година станал декан на Факултетот за ликовни уметности во Скопје.
Во 1998 година на 30 април ненадејно починал во Скопје.
Творештво
Создавал апстрактни, лирскo третирани знаковни композиции со употреба на црно-бели ефекти: (Предел 14, 1979; Предел 22, 1980). Тој ја поставил графичката уметност на исто рамниште со сликарството и со вајарството. Претставувајќи ја својата ликовна преокупација преку класичните графички техники (линорез, литографија, сува игла, бакропис, акватинта), Николов постигна висок квалитет, со што оставил важна трага во развојот на графичката уметност во Македонија. Во својот ликовен опус, тој стигнал до естетско, композициско совршенство кое е паралелно со истакнатите дела и творци особено од полскиот и јапонскиот графички универзум.
Неговите дела и по симболиката и по структурата која навидум е со минималистичи мотивски елементи, всушност е своевидна рефлексивна монументалност чие значење и загледаност во иднината на човечкото опстојување, допрва треба да се протолкуваат и да се одгонетнат.
Неговото дело е поблску до своевидна филозовска интровертност и длабочина која за жал не е протолкувана адекватно и константно, бидејќи изискуваат и одрден филозофко - есеистички критички контекст кој е во рамките на светското ликовно толкување и дешифрирање.
Неговото творечко присуство денес е поинтензивно и вистински валоризирано во Словенија и други графички центри во светот, наспроти анемичното, скоро таксативно бележење на неговиот удел во развојот на македонската уметност.
Изложби - избор
• Белград, Галерија на графичкиот колектив, 1984
• Париз, Центар за за современа уметност, 1984
• Брисел - галерија Лувиер & Лиеж, заедно со Богдан Борчич, 1987
• Фрехен - МГТ, 1983
• Краков - МГТ, 1984
• Гренобл - Европска графика, 1984
• Канагава (префектура) - МГТ, 1989
• Чиле - МГТ, 1990
• Кјото - МУФ, 1980
• Сеул - МГТ, 1980
• Барселона - МИ на цртеж, 1981
• Виена - Графиката на Источна Европа, 1995
• Даблин - МГТ,  1997
• Напа, Калифорнија  - МГТ, 1991
• Фредикстад - МГТ, 1991
• Њујорк (град) - МГТ, 1994
• Лондон - Студио Риверсид,  1998
• Шамолиер - Галерија на современата уметност, 2000
• Битола - МГТ, 2002
• Скопје - МСУ, 2008
Награди - избор
Димче Николов бил  еден од најнаградуваните македонски графичари и воопшто уметници.
• Љубљана - награда за млад автор, 1983
• Фрехен - МГТ, 1983,
• Битола - ЈГТ, 1984
• Лублин - МГТ, 1985
• Краков - МГТ, 1986
• Сеул - Награда за плакат,, 1987
• Ферол - МИТ, 1990
• Љубљана - МГТ, 1991
• Сапоро - МГБ, 1991
• Гиор - Награда на Академијата за наука и уметност, 1995
• Оренсе - МГТ, 1996
• Шамолиер - Големата Награда, 1997
• Скопје - Награда 11 - ти октомври 1997
• Намур - Големата Награда, 1998
Библиографија - избор
• Ричард Иванишевиќ - Сликарски Рефлексии, „Млад борец “, 4 февруари 1981
• Паскал Гилевски - Симболички предели, „Вечер “, 14  05 1985
• Величковски Владимир - Триенале на современата југословенска графика, „Политика “, 03 12 1981
• Лилјана Чукул - „Димче Николов“, Графички колектив, Белград, 1984
• Финохеиро Ѓузепе - Светската уметност, Италија, 1987
• Борис Петковски - Графички истражувања, Разгледи, 1989
• Борис Петковски - Графичките сонувања на Димче Николов, МГТ - Љубљана, 1993
NGC 4359
NGC 4359 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4359 се споменува и како UGC 7483, MCG 5-29-79, CGCG 158-99, KUG 1221+317, IRAS 12216+3147.
Откривање
Објектот е откриен на 20 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4359 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 4359 има привидни димензии од 3,5' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 108°.