cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Врева и бес
Основната тема на романот е падот на јужњачкото семејство Компсон гледано од повеќе агли и раскажувачи, од кои најубедлив е Бенџамин, ментално ретардиран член на семејството чиј тек на свеста е тешко да се следи, но по кого романот во голема мера станал познат. Името на романот е преземено од Шекспировиот Магбет, како метафора за животот. Објавен во 1929 година, „Врева и бес“ бил четвртиот роман на Фокнер и не бил веднаш успешен. Меѓутоа, во 1931 година, кога бил објавен шестиот роман на Фокнер, Светилиште - сензационалистичка приказна, за која Фокнер подоцна рекол дека е напишана само за пари - Врева и бес, исто така, станал комерцијално успешен, а Фокнер почнал да добива критичко внимание.
Преглед
„Врева и бес“ е сместен во Џеферсон, Мисисипи, во првата третина од 20 век. Романот се фокусира на семејството Компсон, поранешни јужњачки аристократи кои се борат да се справат со распадот на нивното семејство и неговата репутација. Во текот на 30-те години поврзани со романот, семејството финансиска пропаѓа, ја губи својата религиозна вера и почитта кон градот Џеферсон, а многу од нив трагично умираат.
Романот е поделен во четири наративи. Првиот, кој ги одразува настаните што се случиле и последователните мисли и сеќавања на 7 април 1928 година, е напишан со глас и од перспективата на Бенџамин „Бенџи“ Компсон, 33-годишен маж со интелектуална попреченост. Делот на Бенџи се одликува со неврзан наративен стил со чести хронолошки скокови.
Вториот дел, кој се одвива на 2 јуни 1910 година, се фокусира на Квентин Компсон, постариот брат на Бенџи и настаните што довеле до самоубиството на Квентин. Овој дел е напишан во стилот на тек на свеста и исто така содржи чести хронолошки скокови.
Во третиот дел, поставен еден ден пред првиот, на 6 април 1928 година, Фокнер пишува од гледна точка на Џејсон, циничниот помлад брат на Квентин.
Во четвртиот дел, поставен еден ден по првиот на 8 април 1928 година, Фокнер воведува гледна точка од трето лице. Овој последен дел првенствено се фокусира на Дилси, една од црните слугинки на Компсонови, и нејзините односи со Џејсон и „госпоѓицата“ Квентин Компсон (ќерка на сестрата на Квентин Кеди), додека Дилси размислува за мислите и делата на сите во семејството Компсон.
Во 1945 година, Фокнер напишал „Додаток на Компсон“ кој ќе биде вклучен во идните печатења на „Врева и бес“. Во него е содржана историјата на семејството Компсон од 30 страници од 1699 до 1945 година.
Стил и структура
Четирите дела од романот раскажуваат многу исти епизоди, секоја од различна гледна точка и со акцент на различни теми и настани. Оваа испреплетена и нелинеарна структура го обременува секој вистински синопсис на романот, особено затоа што сите наратори се неверодостојни на свој начин, што ги прави нивните извештаи да не мора да бидат доверливи во секое време. Исто така, во овој роман, Фокнер користи курзив за да укаже на точките во секој дел каде што наративот се движи во значаен момент во минатото. Употребата на овие курзивни букви може да биде збунувачка, сепак, бидејќи временските поместувања не се секогаш означени со употреба на закосени букви, а периодите од различно време во секој дел не мора да останат со закосени букви за времетраењето на ретроспективата. Така, овие временски поместувања честопати може да бидат збунувачки и бараат особено внимателно читање.
Прием
Книжевните критичари и научници речиси едногласно го сметаат за ремек дело, но неговиот неконвенционален наративен стил често ги отуѓува новите читатели. Иако вокабуларот е генерално основен, техниката на поток на свеста, која се обидува директно да ги транскрибира мислите на нараторите, со чести префрлувања во времето и поставувањето и со лабава структура и граматика на реченицата, го направи суштински тешко модернистичко дело.
Книжевно значење
„Врева и бес“ е широко влијателно книжевно дело. Фокнер е пофален за неговата способност да го пресоздаде мисловниот процес на човечкиот ум. Дополнително, тој се смета за суштински развој во книжевната техника тек на свеста. Во 1998 година, Модерна библиотека го рангирала „Врева и бес“ на шестото место на својот список на 100 најдобри романи на англиски јазик на 20 век.
Превод на македонски јазик
Романот е издаден на македонски јазик во 2008 година од издавачката куќа Антолог, во превод на Николче Мицкоски.
NGC 3065
NGC 3065 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3065 се споменува и како UGC 5375, MCG 12-10-14, CGCG 333-10, 7ZW 303.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 1 м 55,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 72° 10' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 21°.
Други поделби
Проучување на NGC 3065 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29046. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 23; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4386. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 685.
Гисен (округ)
Историја
Во 1821 г. војводството Хесен-Дармштат извршило преуредување на административните единици. На подрачјето на денешниот округ биле создадени окрузите Гисен и Гринберг. Во 1822 е создаден уште еден округ, Хунген. Во 1832 г. овие целини се заменети со поголеми единици, кои претставувале окрузи во денешна смисла, но сепак биле задржани двата округа (Гисен и Гринберг). Во 1837 неколку општини биле префрлени од Гринберг во Гисен, а Гинберг пак добил извесни општини од Хунген, кој повторно го добил статусот на округ во 1841.
По востанијата од 1848, окрузите се распуштени и заменети со административниот округ Гисен, но вратени по само четири години. Повојната во 1866, северозападниот дел на округот влегол во состав на Прусија. Во 1874 округот повторно се проширил.
Во 1938, округот го изгубил градот Гисен, но добил други општини.
По две мали измени во 1967 и 1971, во 1977 бил споен со окрузите Вецлар и Дил, образувајќи го Лана-Дил. Во 1979 е извршена повторна поделба, создавајќи го округот Гисен.
Географија
Главна река во округот е Лана, која минува низ него во правецот север-југ.
Монголска Народна Партија
Монголската Народна Партија (монголски: Монгол Ардын Нам), пред 2010: Монголска Народна Револуционерна Партија (Монгол Ардын Хувьсгалт Нам) е поранешна комунистичка политичка партија во Монголија. Политичката партија најчесто се пишува и со кратенката МНП или на монголски јазик МАН.
МНП била владеачка партија на Монголската Народна Република од 1921 па сè до 1996, како единствена партија сè до 1990. Со воведувањето на повеќепартискиот систем, партијата е моментално владеачка во Монголија заедно со неколку останати помали политички партии.
Моменталниот претседател на Монголија, Намбарин Енхбајар е од редовите на МНП, како и премиерот на Монголија, Санџагин Бајар.
Гарниково
Гарниково — село во Општина Кавадарци, во областа Витачево, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во средишниот дел од Општина Кавадарци, односно јужно од градот Кавадарци, недалеку од патот што води низ областа Витачево. Селото е ридско, на надморска височина од 680 метри. Од градот Кавадарци, селото е оддалечено околу 15 километри и лежи недалеку од локалниот пат којшто води кон Кавадарци од Витачево.
Атарот зафаќа простор од 16,8 км2. На него најголема површина заземаат пасиштата на 819,4 хектари, потоа следат шумите на простор од 460,8 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 389 хектари.
Селото е од збиен тип, поделено на три маала, Стредсело, Отадње и Одовадње Маало.
Историја
Селото било христијанско и не било чифлик во турско време. Селото го основале доселеници од областа Азот кон крајот на век.
Во век, Гарниково било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото во основа има мешовита земјоделска функција.
Во минатото, селаните главно се занимавале со сточарство.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Гарниково имало 460 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Гарниково имало 536 жители.
Селото е мало, доведено во фаза на наполно раселување. Во 1961 година, селото броело 234 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 12 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Гарниково имало 3 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, сите Македонци.
Родови
Како родови во Гарниково се споменуваат:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Кавадарци.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Бегниште, во која се наоѓале селата Бегниште, Гарниково, Дабниште, Драгожел, Кошани и Ресава.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Бегниште, во која покрај селото Гарниково се наоѓале селата Бегниште, Дабниште, Драгожел, Кажани, Куманичево и Ресава.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Кавадарци.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.
Избирачко место
Селото е опфатено во склоп на избирачкото место бр. 0701 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Бегниште, Драгожел, Гарниково и Кошани, кое е сместено во основното училиште во селото Бегниште.
Правокрилци
Правокрилците (научно: ред Orthoptera) се група на инсекти кои подлежат на нецелосна метаморфоза во нивниот развиток. Овој ред е поделен на два подреда, и тоа:
Многу инсекти од овој ред произведуваат звук (процес познат како ,,стридулација‘‘) со меѓусебно триење на нивните крила или нозе, при што и на двете се наоѓаат брановидни испапчувања. Тимпанумот (тапанчето) или увото се наоѓа на предната тибија кај штурците, и на првиот абдоменален сегмент кај скакулците. Овие организми користат вибрации за да ги лоцираат другите единки.
Општи одлики
Правокрилците ги поседуваат најкарактеристичните одлики на инсектите. Тие имаат кутикула изградена од хитин, поседуваат шест нозе, а телото се состои од три дела (глава, торакс и абдомен) и градбата на дигестивниот, нервниот, репродуктивниот и респираторниот систем е иста како кај другите инсекти.
Класификацијата на оваа група на инсекти како посебен ред се врши врз основа на следните одлики:
Макс Вебер
Главната интелектуална загриженост на Вебер била разбирање на процесите на рационализација, секуларизација и " разочарување " што тој ги поврзувал со порастот на капитализмот и модерноста. Тој ги видел овие како резултат на нов начин на размислување за светот. Вебер е најпознат по својата теза, комбинирајќи ја економската социологија и социологијата на религијата, објаснето во неговата книга "Протестантска етика и духот на капитализмот", во која тој предложил дека аскетскиот протестантство е една од главните "изборни афинитети" поврзани со зголемувањето на западниот свет на пазарен капитализам и рационално-правната национална држава. Тој тврдел дека во основните принципи на протестантството се зајакнува капитализмот. Така, може да се каже дека духот на капитализмот е својствен на протестантските верски вредности.
Против историскиот материјализам на Маркс, Вебер ја нагласил важноста на културните влијанија вградени во религијата како средство за разбирање на генезата на капитализмот. Протестантската етика го формирала најраниот дел во пошироките истражувања на Вебер во светската религија; тој ги истражувал религиите на Кина, религиите од Индија и древниот јудаизам, особено со оглед на нивните различни економски последици и услови на социјално раслојување. Во друга голема работа, " Политика како професија ", Вебер ја дефинирал државата како ентитет кој успешно тврди дека " монопол на легитимната употреба на физичка сила на одредена територија". Тој, исто така, бил првиот кој ја категоризирал општествената власт во различни форми, кои тој ги означил како харизматични, традиционални и рационално-правни. Неговата анализа на бирократијата нагласила дека современите државни институции сè повеќе се засноваат на рационално-законската власт.
Критични одговори на Вебер
Објаснувањата на Вебер се многу специфични за историските периоди што тој ги анализирал. Некои академици не се согласуваат, посочувајќи дека и покрај фактот што Вебер пишувал во почетокот на дваесеттиот век, неговите идеи остануваат живи и релевантни за разбирање на прашања како политиката, бирократијата и општествената стратификација денес.
Меѓутоа, многу научници не се согласуваат со конкретните тврдења во историската анализа на Вебер. На пример, економистот Џозеф Шумпетер тврди дека капитализмот не започнал со Индустриската револуција, но во 14 век во Италија. Во Милано, Венеција и Фиренца, владите на малите градски држави доведоа до развој на најраните форми на капитализам. Во 16 век Антверпен бил трговски центар на Европа. Исто така, претежно калвинистичката држава на Шкотска не уживал во истиот економски раст како Холандија, Англија и Нова Англија. Беше истакнато дека Холандија, која има калвинистичко мнозинство, индустријализира многу подоцна во 19 век од претежно католичка Белгија, која беше еден од центрите на Индустриската револуција на европското копно. Емил Каудер го проширил аргументите на Шумпетер, тврдејќи ја хипотезата дека калвинизмот го повредува развојот на капитализмот, водејќи кон развој на трудовата теорија на вредност.
Работи
За широка список на делата на Макс Вебер, видете ја библиографијата на Макс Вебер.
Вебер напишал на германски јазик. Оригиналните наслови отпечатени по неговата смрт (1920) се најверојатно компилации на неговите незавршени дела (форма на Собирани есеи ... ). Многу преводи се направени од делови или делови од различни германски оригинали, а имињата на преводите често не откриваат кој дел од германската работа го содржат. Работата на Вебер е генерално цитирана според критичкиот Макс Вебер-Гесаматусгабе   (издание на собрани дела), кое го објавува Мохр Сибек во Тибинген.
Миле Илиќ (кошаркар)
Миле Илиќ (Тузла, 02 јуни.1984) е пензиониран српски кошаркар. Играл на централната позиција.
Кариера
Во помладите категории Илиќ играл за Рудар од Угљевиќ и Хемофарм, од каде во 2002 година преминал во ФМП. Во сезоната 2002/03 го освоил Купот на Србија и Црна Гора. Во првата сезона во првенството на Србија и Црна Гора имал просек од 1,3 поени и 1 скок.
Во сезоната 2004/05 тој имал просек од 7,3 поени и 3,4 скока по натпревар. На драфтот во НБА во 2005 година, тој бил избран од Њу Џерси Нетс како 43-ти пик во втората рунда на драфтот. Нетси го победиле Илиќ на 26 февруари 2007 година испратени до Колорадо Фортинерс, нивниот тим кој се натпреварувал во НБА Лигата за развој.
Пред почетокот на сезоната 2007/08 Илиќ, заедно со Бернард Робинсон и одредена сума пари, бил префрлен во Њу Орлеанс Хорнетс во замена за Дејвид Весли, кој се вратил во Њу Џерси. Сепак, Илиќ истиот ден добил отказ од Хорнетс.
Рускиот клуб Локомотива од Ростов му понудил на Илиќ договор, но тој сè уште не бил потпишан, бидејќи тој не ги поминал лекарските прегледи поради незалечена повреда. На 24 февруари 2008 година, Илиќ потпишал договор со шпанскиот прволигаш Билбао. Тој одиграл само 10 натпревари за нив, со просек од 5,6 поени и 4,1 скока.
За сезоната 2008/09, тој потпишал договор со Кахасол од Севиља. Во март 2010 година потпишал договор со Металац од Ваљево за српската Суперлига.
За сезоната 2010/11 се вратил во ФМП Железник, и со нив го освоил првото место во Српската кошаркарска лига и постигнал пласман во Јадранската лига. По интеграцијата на ФМП и Црвена ѕвезда, тој станал член на белградските црвено-бели, за кои настапувал во сезоната 2011/12.
Во октомври 2015 година, тој станал член на литванскиот Лиеткабелис, со кој потпишал договор за сезоната 2015/16. Илиќ имал просек од 9,1 поен, 4 скока и 1,2 асистенции во 33 лигашки натпревари. Бил поуспешен во Балтичката лига - 11 поени, 5,2 скока и 1,1 блокада по натпревар. На крајот на септември 2016 година потпишал во Бахреин за тимот на Нуваидрата.
Вилхелм Фридеман Бах
Вилхелм Фридман Бах (германски: Wilhelm Friedemann Bach; Вајмар, 22 ноември 1710 - Берлин, 1 јули 1784 ) бил германски композитор од познатата музичка фамилија Бах. Тој бил најстариот син на Јохан Себастијан и Марија Барбара Бах. Од 1746 до 1762 работел како органист на црквата на Богородица во Хејл, а тој исто така бил наречен Бах од Хејл. Иако бил познат како импровизатор и композитор, својот животот го завршил во сиромаштија.
Пишувал црковни кантати и инструментални дела ( фуги, полони и фантазии за пијано, дуети за флејти). Во своите дела, тој воведел елементи на контрапункт што го научил од неговиот татко.
Џедид
Џедид — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Долно Родиво
Долно Родиво (Κάτω Κορυφή, Като Корифи: до 1925 г.  Κάτω Ράδοβος, Като Радовос ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 62 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.
Географија
Селото е сместено во западниот дел на областа Меглен, 16 км југозападно од С’ботско, во источното подножје на планината Мала Ниџе (Кајмакчалан). Горното маало, наречено Горно Родиво (Ано Корифи, Άνω Κορυφή) денес е напуштено.
Во Отоманското Царство
Во османлиските дефтери на Воденскиот вилает за 1619-20 г. селото се води како Родилова-и зир со 37 даночни домаќинства.
Во 1885 г. во Долно Родиво проработела бугарската пропаганда со отворањето на бугарско училиште.
Меѓу 1896 и 1900 г. селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Долно Родиво живееле 250 Македонци христијани.
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Долно Радово (Dolno Radovo) имало 504 Македонци под егзархијата и работело бугарско училиште. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 45 македонски куќи.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 491 жител, кои во 1920 г. биле на 435. Во 1922 г. селото е преименуваново Като Корифи, што значи „горен врв“.
Во 1940 г. селото пораснало на 599 жители. Меѓутоа, тоа многу настрадало во Граѓанската војна кога поголем дел од жителите морале да се иселат во Р. Македонија, а останатите биле преселени од власта во Бизово. По војната, овие малобројни жители се вратиле во селото, па во 1951 г. Долно Родиво е попишано со само 65 лица. Во текот на 1950-тите населението се удвоило, броејќи 121 жител во 1961 г. Оваа бројност се одржала устојчиво сè до почетокот на XXI век, кога почнало да опаѓа, за да се сведе на 62 лица во 2011 г.
Според истражување од 1993 г. селото е чисто „словенојазично“ (т.е македонско) и во него македонският јазик е зачуван на високо ниво.
Дардско Крајречје
Дардско Крајречје или Зали-Дарда — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, округот Пешкопеја и општина Зал Дарде.
Погледите на Крсте Петков Мисирков за македонскиот литературен јазик
Настан од историско значење за остварување на идејата за посебен македонски литературен јазик е објавувањето на книгата За македонцките работи (Софија, 1903) од Крсте Петков Мисирков (1874 - 1926).
Во оваа книга тој ја определува својата национална програма и го разгледува прашањето за македонскиот литературен јазик.
Последната статија од оваа книга носи наслов Неколу збора за македонцкиот литературен јазик и претставува прв научно аргументиран и солидно поставен и разработен проект за кодификација на македонскиот јазик.
NGC 1149
NGC 1149 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1149 се споменува и како MCG 0-8-58, CGCG 389-54, NPM1G -00.0116.
Откривање
Објектот е откриен на 2 декември 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Погледите на Крсте Петков Мисирков за македонскиот литературен јазик
Мисирков се определува за еден брз, антитрадиционален модел за решавање на македонското јазично прашање и ги оформува своите ставови за македонскиот литературен јазик, главно, во три точки:
NGC 1149
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1149 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1149 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Погледите на Крсте Петков Мисирков за македонскиот литературен јазик
1. за основа на литературниот јазик ги зема централните говори (на линијата Велес - Прилеп - Битола - Охрид); 2. го поставува правописот врз фонетска основа, со мали отстапки пред етимологијата; 3. во лексиката вклучува елементи од сите македонски говори.
NGC 1149
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 57 м 23,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 18' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 1149 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11170. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 221; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4700. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1453.
Погледите на Крсте Петков Мисирков за македонскиот литературен јазик
Така во изговорот настојува на:
испуштање на интервокалните в и х (чоек, жиот, дуот); антиципација на мекоста (ќ и њ :брајика, стаине, којн); групата шч (шчо, опшч); групите стр, здр (во сите случаи: стред, здрел); наставката -цки наместо -ски (македонцки).
Во македонската кирилица Мисирков воведува неколку нови графеми: и, к’, г’, н’, л’, со кои таа се разликува од другите кирилски писма.
Во лексиката и во зборообразувањето настојува на народна лексика, и на живи зборообразувачки модели (благодреине).
Мисирков јасно ја определи дијалектната основа на македонскиот литературен јазик и теоретски ги изложи ставовите за неговото оформување.
Свети Мартин (Холандија)
Свети Мартин (холандски: Sint Maarten) е една од четирите уставни држави на Кралството Холандија. Свети Мартин го зазема јужниот дел од островот Свети Мартин, додека северниот дел од островот е француската територија Свети Мартин. Островот Свети Мартин се наоѓа во Карипското Море.
Пред 10 октомври 2010 година, Свети Мартин бил дел од Холандските Антили, но по распадот на истите Свети Мартин станал посебна уставна држава во рамките на Кралството, заедно со Холандија, Аруба и Курасао.
Руапеху
Руапеху (Mount Ruapehu, од Ruapehu - „бучна јама“ ) — активен стратовулкан во Националниот парк Тонгариро, Нов Зеланд. 23 км на североисток од гратчето Охакуне и исто толку југозападно од брегот на езерото Таупо. Геолошки му припаѓа на вулканското подрачје на Таупо. На падините се сместени најзначајните скијалишта на Северниот Остров на земјата и неговите единствени ледници.
Ова е најголемиот активен вулкан во земјата и највисока планина на Северниот Остров со неговите три врва, Тахуранги (2.797 м), Те Хеухеу (2.755 м) и Парететаитонга (2.751 м). Помеѓу нив е вгезден длабокиот и активен кратер кој се полни со вода во периодите помеѓу поголемите избуви.
Вулканска активност
Руапеху е претежно составен од андезит и почнал со својата активност пред барем 250.000 години. Во поново време откога постојат записи за него, вулканот прави поголеми избуви на секои 50 години, и тоа во 1895, 1945 и 1995–1996 г. Помалите изливи се почести — барем 60 пати од 1945 г. наваму. Некои помали избуви во 1970-тите произвеле скромно количество на пепел и лахари (калотеци) кои ги оштетиле скијалиштата. Последното забележително избувнување се случило на 25 септември 2007 г.
Во периодите меѓу поголемите избуви, истопениот снег се слева во кратерот и создава топло кисело езеро. При поголеми избуви, оваа вода целосно се исфрла. Позначајните извбиви таложат наноси од тефра и образуваат брана, која потоа прска при преполнување на езерото и истекува како голем лахар. Во 2000 г. е поставен систем за навремено предупредување на надлежните органи за ваквите изливи.
Скијалишта
Руапеху има две јавни (наплатни) скијалишта: „Факапапа“ на северната и „Туроа“ на јужната падина — обете најголеми во земјата. Клупското скијалиште „Тукино“ се наоѓа на источната страна на планината и исто така е отворено за јавноста. Скијачката сезона почнува во јуни и трае до октомври, иако ова може да зависи од количеството на снег и временските прилики.
До двете скијалишта се стасува со автомобил и седечки жичници. Имаат патеки со разна тежина, од почетнички до напредни. Факапапа има пет седечки жичници, со ограничени сместувачки капацитети и гостилница во пристапниот влез и освежување на други места по планината. Искачувачите можат да се послужат со планинарски колиби, претежно во сопственост на приватни клубови.
Ледници
На Руапеху се сместени единствените ледници на Северниот Остров. Сите се мали, со должина не повеќе од 1,6 м. На број се осумнаесет, вклучувајќи ги оној со кратерот; најголеми од нив се Мангатоетоенуи, Самит Плато и Фангаеху.
Во популарната култура
На падините на Руапеху се снимени некои сцени од областа Мордор и планината Ородруин (Кобната Планина) во филмската трилогија Господарот на прстените на Питер Џексон.
Општина Изола
Општина Изола (Občina Izola, Comune di Isola) — општина во областа Приморска, југозападна Словенија. Седиште е крајбрежниот град Изола.
Општината е двојазична, во која словенечкиот и италијанскиот се службени, иако словенечкиот во практика преовладува во сите сфери од живеењето, вклучувајќи ги управата и деловното работење.
Населени места
Покрај општинското седиште Изола, општината ги опфаќа и следните населени места (наведени се и италијанските имиња, онаму кајшто се разликуваат: ):
Население
Населението на општината брои 16.486 жители (2020). Во јазичен поглед, мајчин јазик на огромен дел од населението е словенечкиот, потоа доаѓа хрватскиот, па италијанскиот. Во општината живеат и Македонци.
Оскар Местер
Животопис
Местер е роден како син на оптичарот Едуард Местер и неговата сопруга Марија Вилхелмин. По завршувањето на школувањето, тој бил обучен да може да работи како оптичар во компанијата на татко му, која била специјализирана за производство на прецисна оптичка инженерска опрема. Покрај тоа, тој завршил со школување и во оптичката работилница Пол Вахтер. На 28-годишна возраст, тој го презел бизнисот на неговиот татко.
Во 1887 година се оженил со Маргарет Витман. Заедно го добиле нивниот син Едуард Оскар. До 1888 година Оскар Местер ја завршил едногодишната воена служба.
Западна Фризија
Западна Фризија (West-Friesland; ) е современ регион во северозападниот дел на Холандија, во состав на покраината Северна Холандија.
Општина
Регионот зафаќа површина од околу 800 км² и е окружен со Западнофризискиот кружен трап (Westfriese Omringdijk). Поделен е на следниве општини:
Поголеми градови се Хорн и Алкмар.
Наречје
Традиционалниот говор на регионот e западнофризиското наречје (Westfriesk) на холандскиот јазик, кој сосем различен од западнофризискиот јазик (Frysk, офиц. хол. Westerlauwers Fries) Денешниот регион има слична големина и местоположба на некогашниот округ („гау“) Вестфлинге, самиот дел од многу поголемата историска област Западна Фризија.
Космос-2064
Космос-2064 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Џенифер Анистон
Џенифер Џоана Анистон (родена на 11 февруари 1969 г.) е американска глумица, режисер и продуцент. Таа е ќерка на глумецот Џон Анистон и глумицата Ненси Дау. Анистон станала светски позната по улогата на Рејчел Грин во популарната тв серија Пријатели (1994–2004), улога која и донела Еми награда, Златен глобус, и награда од страна на здружението на филмски работници. Нејзиниот лик станал широко познат за време на емитувањето на серијата и бил вброен во стоте најдобри филмски ликови во телевизискиот етер во САД.
Космос-2064
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 6 април 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 45 килограми. Космос-2064 бил комуникациски сателит.
Џенифер Анистон
Анистон играла главна улога во голем број на комедии и романтични комедии. Таа играла во филмовите Семоќниот Брус (2003), Разделба (2006), Марли и јас (2008), Само продолжи со тоа (2011), Како да се ослободиш од шефот (2011) и Ние сме Милерови (2013); кои заработиле преку 200 милиони долари ширум светот. Таа добила позитивни критики за улогата во филмовите Добрата девојка (2002) за која добила номинација за награда Спирит за најдобра женска главна улога, и Торта (2014), за која добила номинација за Златен глобус за најдобра глумица во драма. Таа исто така ја имала главната улога во филмовите И тогаш дојде Поли (2004) и Тој едноставно не е заинтересиран за тебе (2009). Во февруари 2012, таа ја добила својата ѕвезда на холивудската патека на славните.
Космос-2064
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 73,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1489 км, а најмалото на 1463.
Џенифер Анистон
Животопис
Џенифер Анистон е родена како Џенифер Џоан Лин Анастасакис, ќерка на познатиот американски глумец Џон Анистон и на Ненси Доу. Нејзината мајка е од италијанско - шкотско потекло, а таткото од грчко потекло. Краток дел од своето детство го поминала во Грција. Нејзините родители се развеле кога Џенифер имала девет години. Таа останала да живее со мајка си, а постариот брат Џон се преселил во Лос Анџелес. Подоцна, според нејзиното признание, неколку години не разговарала со мајка си, поради нејзиниот незгоден карактер.
Глумечка кариера
Анистон се појавила како „Nutri System“ девојка во радиското шоу на Хауард Стерн во доцните 1980-ти и раните 1990-ти. Таа се преселила во Холивуд и ја добила првата телевизиска улога во серијата "Molloy", а потоа во филмот „Camp Cucamonga“. Исто така, таа играла лик на сестри во ТВ серијата „Ferris Bueller“. Серијата набргу била откажана. По двата неуспеха, Анистон полека почнала да се одрекува од глумата.
Но, плановите ѝ се промениле кога се пријавила на аудицијата за хумористичната серија „Пријатели“, која започнала со емитување во сезоната 1994/1995. Продуцентите на серијата сепак сакале да ја видат Џенифер во улогата на Моника Гелер, но Џенифер била упорна и ги уверила дека ликот на Рејчел Грин како да бил напишан за неа. Така, таа ја добила улогата на Рејчел, и ја играла цели 10 години, од 1994 - 2004година. Серијата била позната по целиот свет, дури и фризурата како „Рејчел“ била барана по фризерските салони. Џенифер добивала милионска плата по епизода за последните две сезони на „Пријатели“. Освен тоа, таа добила и пет номинации за престижната телевизиска награда „Еми“, а добила една награда за „Најдобра главна глумица во хумористична серија“.
Во тоа време, Џенифер снимала и филмови, како на пр. култниот филм „Office Space“. Најголема поддршка од критичарите добила за улогата во филмот „Добрата девојка“ во кој глумела лик на слабо платена благајничка во мал град. Најголемиот нејзин филмски успех бил оној со филмот „Семоќниот Брус“, во кој му била девојка на Брус (го игра Џим Кери).
Во 2014 година, Анистон направила пресврт во филмската кариера, со улогата во филмот „Торта“, во кој игра жена која страда од хронична болка како последица на сообраќајна несреќа. Таа добила одлични критики и, иако била споменувана како една од најсериозните кандидатки за наградата „Оскар“, таа не била ниту номинирана за оваа награда.
Приватен живот
Џенифер била во љубовна врска со музичарот Адам Дуртиза, а била свршена за глумецот Тате Донован. Сепак, нејзината најпозната љубовна врска е онаа со глумецот Бред Пит. Со него се венчала на 29 јули 2000 година, на еден имот во Малибу. Парот се разделил на 7 јануари 2005 година, разводот станал официјален на 25 март истата година, а бил финализиран на 2 октомври 2005 година. Подоцна, таа се свршила со глумецот Џастин Теру со кого се запознала на еден одмор на Хаваи. Анистон е голем љубител на уметноста и поседува дела на Марк Шагал, Роберт Мадрвел и Глен Лигон, а во минатото поседувала уметничко во кое самата сликала и работела со глина.
Тур де Романди 2022
Тур де Романди 2022 (именувана и како Трка околу Романди) — 75. издание на велосипедската етапна Тур де Романди, која се одржала помеѓу 26 април и 1 мај како осумнаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Екипи
Бидејќи Тур де Романди е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Воедно, една професионална континентална екипа и националната екипа на Швајцарија биле дополнително поканети, со што на трката имало 20 екипи.
Рута
На трката имало еден пролог и пет етапи.
Миклош Радноти
Миклош Радноти, роден како Миклош Глатер (унг. Radnóti Miklós, - ) — унгарски поет и жртва на холокаустот.
Ран живот
Радноти е роден во градско еврејско семејство. Врз неговиот живот големо влијание ќе има фактот дека и мајка му, и неговиот брат близнак ќе умрат при неговото раѓање.
Иако во текот на неговите последни години ќе биде често прогонуван поради своето еврејско потекло, многу јасно го пројавува своето национално унгарско чувство во текот на своето творештво. Во неговата поезија, авангардата и експресионистичките импресија се мешаат со новиот класичен стил, особено во неговите еклоги проникнати со голема инспирација и со треперлива лирска исповед кон саканата жена. Во 1935 година се венча со Фани Ѓармати (родена 1912 година). Нивниот брак е особено среќен.
За време на холокаустот
Во текот на раните четириесетти, мобилизиран е од унгарската армија, но бидејќи е Евреин, префрлен е на украинскиот фронт, во баталјон кој служи само како поддршка на воените дејствија. Во мај 1944, поразените унгарци се повлекуваа, а баталјонот на Радноти е прекомандуван во Бор, Србија да ги чува рудниците за бакар. Во август истата година, како разултат на налетот на Тито и партизаните, групата на Радноти, составена од 3200 унгарски Евреи е приморана да се повлече во Централна Унгарија. Многу малку остануваат жив. Радноти ќе ја има судбината да не биде меѓу нив. Во текот на овие неколку месеци, Радноти продолжува да пишува песни во мала тетратка која постојано ја носи со себе. Според сведоци, во раниот период на ноември 1944, Радноти е брутално претепан од еден пијан полицаец, кој го измачувал поради тоа што Радноти „чкртал нешто“. Преслаб за да продолжи, несреќно завршува во логор, каде по нови измачувања, стрелан е од фашистите во Абда, северозападна Унгарија, каде неговото тело е фрлено во масовна гробница.
Денес, статуа до патот, во близина на ова место, го чествува Раднотиевиот живот и несреќна смрт.
Ред на Британската Империја
Најпревосходен ред на Британската Империја (Most Excellent Order of the British Empire) — витешки ред основан на 4 јуни 1917 г. од кралот Џорџ V. Редот вклучува пет вида на цивилни и воени одликувања.
Денешни одликувања
Постојат пет класи на одликувања, подредени по старешинство:
или Дама на Големиот Крст (GBE) () или Дама-заповедник (DBE) ()
Само двата највисоки чина сами по себе го прават човекот витез или дама (со титулите „сер“ или „леди“), и им овозможува на добитникот на чинот да ја користат пред своето име титулата „Сир“ (за мажи) или „Дама“ (за жени). Кога се доделува почесно витештво на некој што не е по националност дел од кралството на на кралицата Елизабета II, титулата не треба да ја користи пред името.
Критики
Редот е критикуван од одредени лица поради неговата поврзаност со идејата за Британска Империја. Членовите на Битлси се прогласени за членови на Редот во 1965 година. Џон Ленон по тој повод изјавил: „Многумина кои се противат на нашето влегување во Редот, станале членови на Редот поради своето херојство во војна - убивале луѓе... Ние го добивме нашето членство поради забавување на луѓето.“ На 25 ноември 1969 година, Џон Ленон го вратил членството во Редот, како дел од неговите мировни протсети.
Меѓу останатите познати личности кои го одбиле или се откажале од членство во Редот се: Винстон Черчил, Вилијам Батлер Јејтс, Дејвид Боуви, Стивен Хокинг, и други.
Нулотитан
Нулотитан (кое значи „џинот на Нуло, во чест на палеонтологот Франциско Нуло) — род на литостротски титаносауруски сауроподски диносаурус, од формацијата Хорило од провинцијата Санта Круз во Аргентина. Типскиот вид и единствениот вид на родот е родот е Nullotitan glaciaris.
Откривање и именување
Во 2019 година, типскиот вид Nullotitan glaciaris бил именуван и опишан од Фернандо Емилио Новас, Федерико Лисандро Агнолин, Себастијан Розадила, Алексис Мауро Арансиага-Роландо, Федерико Брисон-Егли, Матијас Хавиер Мота, Маурисио Церони, Мартин Дарио Ескурила, Агилон, Агулиња, Маурицио Церони, Мартин Дарио Ескулила итн. Големиот број автори е последица на фактот што написот ја опишал целата фауна во која секој експерт придонел за својот дел. Името на родот го одликува Нуло и го поврзува неговото име со грчкото „ титан “, осврнувајќи се на големата раса на моќни гиганти, Титаните во старогрчката митологија. Ознаката на видот се однесува на ледникот Перито Морено што е видлив од локацијата.
Холотипот, MACN-PV 18644; MPM 21542, се наоѓа во слојот на долната формација Хорило, која потекнува од периодот кампан - мстрихт. Се состои од делумен скелет без череп. Зачувано е следново: трет цервикален пршлен (примерокот MACN-PV 18644 пронајден од Бонапарта во 1981 година), пршлени на опашката, ребро на вратот, ребра, лево рамо сечиво, краеви на десна бутна коска, десен колк, и десната коска на глуждот. Овие коски биле пронајдени расфрлани, но се верува дека претставуваат една единка.
Покрај тоа, биле распределени разни примероци. MPM 21545 е лепен скелет од кој се наоѓаат само рамена коска, ребро и пршлен. Се наоѓал на стотина метри од холотипот и бил повисоко на падината, така што веројатно станува збор за друга единка која е исто така јасно помала од примерокот од типот. MPM 21546 се состои од засебни пршлени на задната опашка. MPM 21547 се состои од серија од пет пршлени на средната опашка пронајдени во различна позиција. Овие сè уште не се ископани. MPM 21548 е пронајден во различна положба и се состои од лева коска. На неколку метри бил поставен примерокот MPM 21549, преден централен пршлен. Во оваа позиција се чуваат и лушпите од јајца и забите на сауроподите. Никаде не се пронајдени остеодерми. Фосилите се дел од колекцијата Музео Регионал провинцијал „Падре Молина“, со исклучок на оригиналниот цервикален пршлен што се чува во музејот Аргентино де Циенцијас Натуралес „Бернардино Ривадавија“.
Големина и карактеристични одлики
Нулотитан е огромен сауропод. Пронајдените остатоци од холотипот упатуваат на животно долго повеќе од 20 местри.
Опишувачите биле во можност да идентификуваат некои одлики. Две од нив се автопоморфии, единствени изведени својства. Предните и средните пршлени на опашката имаат страни и долни страни кои се еродирани од бројни големи вдлабнатини кои не го пробиваат коскениот ѕид. Од предната или задната страна, фибулата има впечатлива, брановидна кривина.
Покрај тоа, постои единствена комбинација на одлики кои не се единствени само по себе. На средните пршлени на опашката има големо корито од страната што е покриено од горе со страничното испакнување. Пршлените на опашката не се пневматизирани. Пршлените на средната опашка имаат длабоко надолжно корито на долната страна ограничена со два дебели гребени. Долниот крај на големата писка е срамнет од напред кон задниот дел и се шири повеќе отколку кај другите титаносаури.
Скелет
Цервикалниот пршлен на холотипот е издолжен со должина од 45 сантиметри и прилично низок со висина од 22 сантиметри, освен скршениот вертебрален лак. Дното е рамно. Коската има многу мали воздушни комори внатрешно, познати како camellae.
Предните пршлени на опашката имаат овална предна страна. Страните стрмно се спуштаат надолу. Страничните проекции се високи и срамнети со земја од напред до назад. Првиот пршлен на опашката е долг приближно дваесет и пет сантиметри и широк четириесет. Вдлабнатините на страните се распределуваат по случаен избор, одделени со гребени. Тие се издолжени и трчаат по должина. Можеби имало зацврстено епаксијални тетиви, држејќи ја опашката нагоре. Средните опашки на вртежите се со квадратни страничен поглед, имаат конвексна карлична чаша од задната страна, длабоко надолжно корито од долната страна, бројни, но плитки вдлабнатини и кратки конусни странични испакнувања поставени на средната висина. Musculus caudofemoralis, големиот мускул што ја повлекува бедрената коска наназад, продолжува до шеснаесеттиот пршлен. Прокалните задни пршлени на опашката се издолжени, зарамнети и со конусна карлична чаша.
Сечилото на рамото покажува неколку детали. Однатре има нерамнина, над нивото на акромиалниот процес, близу до предните и горните рабови. Внатре има и издаденост на долниот раб.
Рамената коска на MPM 21545 е 114 сантиметри долга. Таа е релативно тенка, со индекс на цврстина (RI) [nb 1] од 2,8.
Иверот има пониски заеднички нодули кои имаат приближно иста големина. Долното вратило е силно срамнето од напред до назад, до 10 сантиметри. Големата писка на холотипот има должина од 105 сантиметри. Тој е робустен и е исклучително широк на дното. Големата писка е 109 сантиметри.
Филогенија
Нулотитан бил сместен во рамките на Титаносаурија во Колососаурија во 2019 година, иако нејзините прецизни односи остануваат нејасни.
Главје (Водоврати)
Главје  — археолошко наоѓалиште во велешкото село Водоврати, Општина Градско. Претставува населба од неолитско време.
Населба од неолитското време. На 500 м североисточно од селото, на десниот брег на Водовратска Река, на блага падина од околу 0,4 хектара,што се спушта кон реката, се среќаваат фрагменти од керамички садови со груба и фина фактура, како и сликани.
Младен Јеремиќ
Младен Јеремиќ (Лозница, 9 јануари 1988) е српски кошаркар. Игра на бековската и крилната позиција.
Биографија
Започнал да тренира кошарка во родната Лозница, а на 14 години се преселил во помладите категории на ФМП. Ја поминал својата прва сениорска сезона на позајмица во Борац од Чачак. Од 2007 до 2010 година настапувал за првиот тим на ФМП. На крајот на 2010 година, тој се преселил во Хемофарм во Вршац, каде што останал следната година и половина. За сезоната 2012/13 тој потпишал договор со италијанскиот Реџо. Во јануари 2014 година, тој потпишал за Буканерос де Ла Гуајра од Венецуела. Тој потпишал за Игокеа во јули 2014 година, но ја прекинал соработката со нив во декември истата година. Во март 2015 година, тој потпишал за Металац од Ваљево до крајот на сезоната. Во септември 2015 година, тој повторно станал член на Вршац, но ги напуштил во јануари 2016 година кога се преселил во Темишвар. Во сезоната 2018/19 бил играч на Питешти, потоа една година настапувал за Динамо од Букурешт, по што се вратил во Питешти.
Љупчо Бреслиски
Љупчо Бреслиски (, -, ) —  познат македонски театарски, телевизиски и филмски глумец.
Биографија и кариера
Бреслиски е роден во 1962 година во Штип. Почнал како глумец во драмското студио во штип, а се усовршил на ФДУ во Скопје во групата на Владимир Милчин. Работел во тетатарот во Суботица, своевремено еден од најдобрите во Југославија. Играл во бројни театарски претстави, но и во телевизиски серии, особено во култната Трст виа Скопје. Ја играл и една од носечките улоги во единствениот македонски филм номиниран за Оскар од неанглиско јазично подрачје, Пред дождот, на Милчо Манчевски. Починал во Штип на 15 мај 2016 година.
Шејн Малард
Максвел Шејн Малард (роден на 4 септември 1964 година) е австралиски политичар. Тој бил член на Либералната партија на Законодавниот совет на Нов Јужен Велс од 2015 година Тој бил и поранешен советник на градот Јужен Сиднеј од 2000 до 2004 година и на градот Сиднеј од 2004 до 2012 година.
Политичка позадина и советничка кариера
Малард бил претседател на огранокот на Младите либерали во Нов Јужен Велс од 1993 до 1994 година, Тој го наследил Џон Брогден, кој подоцна станал и лидер на Либералната партија на Нов Јужен Велс и лидер на опозицијата во Нов Јужен Велс.
Пред изборот во Советот на Град Сиднеј во март 2004 година, Малард служел како советник во Градскиот совет на Јужен Сиднеј, од јули 2000 година. Во 2004 година, двата Совета биле споени. Малард бил првиот кандидат поддржан од либералите избран во градот Сиднеј. Во 2008 година, Малард се кандитирал против актуелниот кандидат Кловер Мур за популарно избраната позиција на лорд градоначалник, добивајќи 14% од гласовите. Мур бил реизбран.