cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кружници на Аполониј
Проблемот со потера на Аполониј
Затоа, точката мора да лежи на кружница како што е дефинирана од Аполониј, со појдовните точки како фокуси.
Кружници кои имаат заедничка радикална оска
Кружниците дефинирани со Аполониевиот проблем за потера за истите две точки A и B, но со различни соодноси на двете брзини, се разделени една од друга и формираат непрекинато семејство кое ја покрива целата рамнина; ова семејство на кружници е познато како хиперболичен прамен. Другото семејство од кружници, кои минуваат низ A и B, се нарекуваат елиптичен прамен. Овие два прамена од Аполониеви кружници се сечат еден со друг под прав агол и ја формираат основата на биполарниот координатен систем. Во секој прамен, кои било две кружници имаат иста радикална оска; радикалните оски на двата прамена се заемно нормални, а центрите на кружниците од едниот прамен лежат на радикалната оска на другиот прамен.
Решенија за проблемот на Аполониј
Во Евклидската геометрија на рамнината, проблемот на Аполониј е да се конструираат кружници кои се тангентни на три дадени кружници во рамнината.
Аполониева заптивка
Со повеќекратно решавање на проблемот на Аполониј за да се најде впишаниот круг, меѓусебните тангенцијални кружници може да се пополнат произволно ситно, формирајќи Аполониева заптивка, позната и како Лајбницово пакување или Аполониево пакување. Оваа заптивка е фрактал, кој е самосличен и има димензија d која не е точно позната, но е приближно 1,3. Димензијата d е повисока од онаа на правилна (или исправлива) крива,d=1, но e помалa од онaa на рамнината (d=2). Аполониевата заптивка првпат била опишана од Готфрид Лајбниц во XVII век и е закривен претходник на триаголникот на Сиерпински од XX век. Аполониевата заптивка, исто така, има длабоки врски со други области од математиката; на пример, тоа е граничното множество на Клајнови групи; види ја исто така теоремата за пакување на кругови.
Изодинамични точки на триаголник
Сите три кружници ортогонално ја сечат опишаната кружница околу триаголникот. Сите три кружници минуваат низ две точки S и S^{\prime}, кои се познати како изодинамични точки (изодинамични центри) на триаголникот. Правата која ги поврзува овие заеднички пресечни точки е радикалната оска за сите три кружници. Двете изодинамични точки се инверзни една на друга во однос на опишаната кружница на триаголникот.
Центрите на овие три кружници лежат на една права (правата на Lemoine). Оваа права е нормална на радикалната оска - правата одредена од изодинамичните точки.
Бриџстоун
Бриџстоун — јапонски производител на мултинационални делови за автомобили и камиони, основана во 1931 година од Шоџиро Ишибаши во градот Куруме, Јапонија.
Од 2017 година, претпријатието е најголем производител на гуми во светот, а потоа следат Мишелин (Франција), Гудјеар (САД), Континентал (Германија) и Пирели (Италија). [2]
Групацијата Бриџстон има 181 производствен капацитет во 24 земји според податоци од јули 2018 година.
Шели Скарроу
Шели Скароу е канадски телевизиски продуцент и писател од Сарнија, Онтарио. Таа ја освои наградата на Здружението на писатели на Канада за нејзината работа на епизодата „Гордост“ во третата сезона на Деграси: Следната генерација (споделена со нејзиниот сопруг Џејмс Херст и Арон Мартин). Скароу е номинирана и за наградата Gemini. Таа е писателка на ТВ-шоуто Being Erica.
Права на Њутн-Гаус
Во геометријата, Њутн-Гаусовата права (или Гаус-Њутновата права) е правата која ги спојува средишните точки на трите дијагонали на комплетен четириаголник.
Средишните точки на двете дијагонали на конвексен четириаголник со најмногу две паралелни страни се различни и на тој начин одредуваат права, наречена Њутнова права. Ако страните на таков четириаголник се продолжат за да формираат комплетен четириаголник, дијагоналите на четириаголникот остануваат дијагонали на комплетниот четириаголник, а Њутновата права на четириаголникот е Њутн-Гаусовата права на комплетниот четириаголник.
Комплетни четириаголници
Секои четири прави во општа положба (меѓу кои нема две паралелни и нема три кои се сечат во иста точка) формираат комплетен четириаголник. Оваа конфигурација се состои од вкупно шест точки, пресечните точки на четирите линии, со три точки на секоја права и точно по две прави низ секоја точка. Овие шест точки може да се поделат во парови така што отсечките на правите определени со кој било пар не се сечат со ниту една од дадените четири прави освен во крајните точки. Овие три отсечки се нарекуваат дијагонали на комплетниот четириаголник.
Постоење на правата на Њутн-Гаус
Добро е позната теоремата дека трите средишни точки на дијагоналите на комплетен четириаголник се колинеарни. Постојат неколку докази за резултатот во кои се користат плоштини или надворешни производи или, како следниов доказ, на теоремата на Менелај, која се должи на Хилер и е објавена во 1920 година.
Нека целосниот четириаголник ABCA'B'C' е означен како на дијаграмот со дијагонали и нивните соодветни средишни точки. Нека средните точки на се  соодветно. Користејќи слични триаголници, се гледа дека ja сече  во,  ја сече  во  и  ја сече  во. Повторно, од слични триаголници се добиваат следниве пропорции:
Меѓутоа, правата ги сече страните на, така што според теоремата на Менелај, производот на членовите на десната страна е −1. Така, производот на членовите од левата страна е исто така −1 и повторно според теоремата на Менелај, точките се колинеарни и се на страните на триаголникот.
Примени кај тетивни четириаголници
Следниве резултати се само некои во кои се користи Њутн-Гаусовата права за комплетни четириаголници и кои се поврзани со тетивните четириаголници, врз основа на работата на Барбу и Патраску.
Еднакви агли
За даден тетивен четириаголник, нека точката е пресечната точка на двете дијагонали  и. Продолжете ги дијагоналите и  до пресечната точка. Нека средишната точка на отсечката е, а средната точка на отсечката  е  (слика 1).
Теорема
Ако средишната точка на отсечката е, Њутн-Гасовата права на комплетниот четириаголник  и правата  одредуваат агол  еднаков на.
Доказ
Прво покажете дека и  се слични.
Бидејќи и, знаеме. Исто така,
Во тетивниот четириаголник, важат овие еднаквости:
Затоа,.
Нека се радиусите на опишаните кружници околу  соодветно. Со примена на синусната теорема на триаголниците, се добива:
Бидејќи и, добиваме дека   Следува сличноста на триаголниците  од каде.
Забелешка
Ако е средишна точка на отсечката, со истото резонирање следи дека.
Теорема
Правата низ паралелна со Њутн-Гаусовата права на комплетниот четириаголник  и правата  се изогонални линии на, т.е. секоја права е слика на другата во однос на симетралата на аголот. (Слика 2)
Доказ
Триаголниците се слични според горенаведениот аргумент, па затоа. Нека е пресечната точка на  и правата паралелна на Њутн-Гасовата права  кој минува низ.
Бидејќи и  имаме дека  и.
Затоа,
Лема
Нека и  се ортогоналните проекции на точката  врз правите  и  соодветно.
Четиристраниците и  се тетивни четириаголници.
Доказ
, како што претходно беше покажано. Tочките и  сe соодветните центри на опишаните кружници на правоаголните триаголници. Затоа, и.
Според тоа, е тетивен четириаголник, и според истото резонирање,  исто така лежи на кружница.
Теорема
Продолжете ги правите до нивните пресеци со   - во точките  соодветно (слика 4).
Комплетните четириаголници и  имаат иста Њутн-Гаусова права.
Доказ
Двата комплетни четириаголници имаат заедничка дијагонала,. лежи на Њутн-Гаусовата права на двата четириаголника. е подеднакво оддалечена од и, бидејќи е центарот на опишаната кружница околу тетивниот четириаголник.
Ако триаголниците се складни, па ќе следи дека  лежи на симетралата на правата. Според тоа, правата ја содржи средишната точка на  и е Њутн-Гаусова права на.
За да покажете дека триаголниците се конгруентни, прво забележете дека  е паралелограм, бидејќи точките  се средни точки на  соодветно.
Забележете и дека
Оттука,
Забелешка
Поради тоа што се складни триаголници, нивните опишани кружници  се исто така складни.
Историја
Доказот за Њутн-Гаусовата права бил развиен од двајцата математичари по кои е именуван: сер Исак Њутн и Карл Фридрих Гаус. Почетната рамка за оваа теорема е од работата на Њутн, во неговата претходна теорема за Њутновата права, во која Њутн покажал дека центарот на кониката впишана во четириаголник лежи на Њутн-Гаусовата права.
Теоремата на Гаус и Боденмилер вели дека трите кружници чии дијагонали се дијагонали на комплетен четириаголник се коаксални.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Нивици
Црквата е изградена во 1893 година. и се наоѓа источно над селото. Претставува типичен пример на црковната архитектура од своето време. Во поново време е обновена и во 1987 година е заштитена од државата како културно наследство.
Шели Скароу
Шели Скароу е канадски телевизиски продуцент и писател од Сарнија, Онтарио. Таа ја освои наградата на Здружението на писатели на Канада за нејзината работа на епизодата „Гордост“ во третата сезона на Деграси: Следната генерација (споделена со нејзиниот сопруг Џејмс Херст и Арон Мартин). Скароу е номинирана и за наградата Gemini. Таа е писателка на ТВ-шоуто Being Erica.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Диверзанти (филм)
Синопсис
Партизаните успешно чуваат една клисура, но германските авиони им претставуваат голема закана. Затоа, комунистите испраќаат осуммина во тешка мисија — да направат диверзија врз германскиот аеродром, но првичните планови драстично се менуваат...
BMC Switzerland
BMC Switzerland AG (кратенка на „компанија за производство на велосипеди“) е производител на производи за велосипеди и велосипедизам со седиште во Гренчен, Швајцарија. BMC дизајнира, гради и дистрибуира патни велосипеди, планински велосипеди и патнички велосипеди пред сè за продажба на дилери во Северна Америка, Европа, Јужна Африка, Австралија, Источна Азија и Обединетите Арапски Емирати.
Историја
Во 1986 година, Американецот Боб Бигелоу го основал BMC како асемблер и дистрибутер на големо на велосипедите Рали. Откако ја изгубил лиценцата за дистрибутер, Бигелоу започнал со производство на велосипеди под новата етикета на BMC, но и понатаму останал како пробна марка. Во 2001 година, компанијата ја сменила својата стратегија, свртувајќи се кон поголеми инвестиции во областа на инженерството и дизајнот.
Последната лудост на Клер Дарлинг
„Последната лудост на Клер Дарлинг“ (француски: La Dernière Folie de Claire Darling) – филм на режисерката Жили Бертучели (Julie Bertuccelli) од 2018 година. Режисерката е авторка и на сценариото, заедно со Марион Дусо (Marion Doussot) и со Мариет Десер (Mariette Désert). Филмот е снимен според романот „Последната гаражна распродажба на Фејт Бејс Дарлинг“. Главните улоги ги играат: Катрин Денев (Catherine Deneuve), Алис Таљони (Alice Taglioni) и Кјара Мастројани (Chiara Mastroianni).
Синопсис
Едно утро, Клер (ја игра Денев) се буди со чувството дека тоа е нејзиниот последен ден во животот, па решава да го продаде целиот вреден имот. Кога толпата љубопитни соседи ќе започне да се бори за нејзините антиквитети, Клер наеднаш се присетува на својот трагичен и несреден живот. Во меѓувреме, една стара пријателка на Клер ја предупредува нејзината ќерка Мари дека мајка ѝ ги распродава своите работи. Иако веќе долго време не одржува контакти со мајка си, Мари се враќа за да ја запре распродажбата и да ја открие причината за мајчината одлука...
Спарта Б.В.
Историја
Спарта е основана во 1917 година и оттогаш произведува велосипеди. Определување на историјата на компанијата била да стане најголемиот холандски производител на мотоцикли по Втората светска војна и да стане најголемиот холандски производител на мопеди во 1970-тите. Во сегашното време, Спарта е позната по производство на Е-велосипеди.
Мерал Мендерес
Мерал Мендерес (1933 – 27 декември 2011) била турска оперска пејачка како сопран.
Раниот живот
Мерал Мендерес е родена во Кушадаси во провинцијата Ајдин, западна Турција во 1933 година. Своите први часови по пеење ги земала од Мунир Џејхан на Општинскиот конзерваториум во Истанбул. Понатаму се школувала во новоформираното оперско студио. Таа била менторирана од странски и турски тренери за гласови.
Кариера
Мендерес дебитирала на сцената на 19 март 1960 година настапувајќи во операта Тоска од Џакомо Пучини поставена во градската опера на Истанбул основана во 1959 година. Нејзината следна изведба била во операта Мадам Батерфлај од Пучини. Нејзините понатамошни улоги биле како Сантуца во Cavalleria rusticana од Пјетро Маскањи и во La bohème од Пучини. Во „ Турандот“ на Пучини, поставена во Анкара, таа ги играла и принцезата Турандот и робинката Лиу. Таа настапувала во опери како Магбет од Џузепе Верди, улогата на Антонија во Приказните за Хофман од Жак Офенбах, Un ballo in maschera од Верди, Разменетата невеста од Бедрих Сметана и Ил троваторе од Верди.
Таа била позната како сопран со природен и звучен глас во највисокиот вокален опсег. Таа била една од првите оперски пејачки во републиканската ера. На сцената настапувала речиси триесет години.
Во 2010 година, Мендерес била почестена за 50-годишнината од основањето на Истанбулската опера со „Наградата за уметност“ доделена од Ренгим Ѓокмен, генералниот директор на Турската државна опера и балет.
Смртта
Мерал Мендерес починала на 78-годишна возраст во нејзиниот дом во Малтепе, Истанбул на 27 декември 2011 година. Таа била погребана на гробиштата Кучукјали по комеморативната церемонија одржана во операта Сурејја и верската погребна служба во џамијата Малтепе Меркез.
Лагот
<mapframe latitude="40.796885" longitude="22.055783" zoom="13" width="270" height="270" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 22.05739259719849,         40.79682004529303        ]      }    }  ] } Лагот, поретко нечленувано Лаг (Λόγγος, Лонгос) — поранешно село во Воденско, Егејска Македонија, во југоисточно предградие на градот Воден.
На ова место се остатоците од древниот град Едеса. Подоцна тука се наоѓал средновековниот Долен Град, а во османлиско време, кога градот се развил на висорамнината на местото на Горниот Град, станало село. Името доаѓа од поимот „лаг“, што значи мала шумичка или рамнина покрај река, во случајов реката Вода.
Иако селото веќе не постои, месноста и понатаму го носи името Лагот, забележителна по својата бујната растителност. Овде е сместена и црквата „Св. Троица“ со истоимениот манастир.
Во 1966 и 1973 година месноста Лагот (Лонгос) е прогласена за споменик на културата од историско и природно значење.
Седум Циклуси
Седум Циклуси е американски дизајнер и производител на велосипеди со седиште во Вотертаун, Масачусетс. Седум, како што е нарачен и брендот на велосипедите, е основан од страна на Роберт Вандермарк во почетокот на 1997 година. Вандермарк бил поранешен шеф кој го водел истражувањето и развојот во компанијата. Иако Седум Циклуси биле основани за градење на висококрајни титански и челични рамки, во 1998 година Седум започнаа и со градење на титан-карбонски рамки и во 2002 година започнаа и со градење на целосни карбонски рамки. Сите велосипеди на брендот Седум се рачно изработени во фабриката во Вотертаун. Седум, исто така, произведува сопствени титан стебла и држачи за планински велосипеди, виљушки на патот со јаглеродни влакна, алуминиумски држачи, стебла и седишта.
Прво послание на апостол Петар
Прво послание на апостол Петар — книга од Новиот завет. Авторот се претставува себеси како Апостол Петар. Завршниот дел од посланието вели дека тоа е напишано од „Вавилон“, што можеби се однесува на Рим. Упатено е кон „избраните придојдени“ во Мала Азија кои страдаат од верски прогонства.
Авторство
Авторството на 1 Петар традиционално му се припишува на Апостол Петар бидејќи така е претставен во текстот (1,1). Сепак, највеќето стручњаци сметаат дека е дело на некое друго лице, судејќи по јазикот, датирањето, стилот и структурата на посланието. Многумина забележуваат дека авторот на делото е формално образован во реторика и филозофија, и напредно го владее грчкиот, што е малку веројатно за еден галилејски рибар.
Новозаветниот библист Грејам Стентон го отфрла Петар како автор бидејќи ова послание најверојатно е напишано во времето на Домицијан (81), кога прогонот на христијаните зел голем замав, долго по смртта на Петар. Поскорешни библиски како Травил Вилијамс велат дека посланието не зборува за официјални прогони од римската држава, па така не мора да значи дека тоа не е напишано порано.
Друг проблем со датирањето е чинот што текстот вели дека е напишан од „Вавилон“ (5,13), што во ранохристијанско време значело Рим. Меѓутоа, поистоветување се појавило дури по римската опсада на Ерусалим и уништувањето на храмот во 70 г. Некои стручњаци се убедени дека 1 Петар е неврзан со Павловите посланија, што значи дека е напишан дури по службата на Апостол Павле бидејќи дели многу теми со оние изложени во Ефесјаните, Колосјаните и Пастирските посланија.
Трети велат дека има повеќе смисла посланието да му се припише на Павле. Една теорија во прилог на Петар е т.н. „секретарска хипотеза“, според која посланието е диктирано од Петар, но напишано на добар грчки од неговиот секретар Силван (5,12). Џон Елиот смета дека 5,12 укажува на тоа дека Силван бил писмоносец, а не секретар во овој случај. Сепак, Силвановата улога на секретар не е исклучена; Синодалниот православен македонски превод од 2006 г. вели: „По Силван, нашиот верен брат, како што мислам, ви го напишав ова кратко послание, за да ве утешам и уверам дека ова е вистинската Божја благодат. Останете цврсто во неа!“, но динамичната верзија на Баптистичката црква на Македонија од 1999 г. вели „Ова кратко писмо ви го пишувам со помош на Силван...“ Некои сметаат дека Марко бил секретар кој учествувал во срочувањето и пишувањето на делото.
Од друга страна, некои библисти изложуваат аргументи дека постојат доволно докази за Петровото авторство на посланието. На пример, постојат сличности меѓу 1 Петар и Петровите говори во библиската книга „Дела на светите апостоли“, алузии на неколку кажувања на Исус што подразбираат лично сведоштво (на пр. споредувајќи ги Лука 12,35 со 1 Петар 1,13, Матеј 5,16 со 1 Петар 2,12 и Матеј 5,10 со 1 Петар 3,14), и раното сведоштво за Петар како автор кое може да се најде во 2 Петар (60–160 г.) and Посланијата на Климент (70–140 г.). Како и да е, Петровото авторство на посланието и понатаму е спорна тема.
Примачи на посланието
Посланието е упатено кон „избраните придојденици“ распрснати по Понт, Галатија, Кападокија, Азија и Витинија. Петте области наведени во 1,1 се римските провинции во Мала Азија каде живееле верниците на кои им се обраќа авторот. Редоследот по кој се дадени можеби одговара на патот по кој одел писмоносецот. Примачите на писмото во 1,1 се нарекуваат „расеани придојденици“. Во 1,17, тие се поттикнувааат да го поминуваат времето на својот живот во страхопочит. Општествениот состав на читателите на 1 Петар е спорен бидејќи некои стручњаци го толкуваат зборот „придојденци“ (1,1) како христијани кои копнеат за нивниот дом во рајот, а други го толкуваат како буквални туѓинци, или како старозаветна заемка применета врз христијаните.
Иако новите христијани се соочуваат со прогон и непријателство од мештаните, Петар ги советува да бидат верни како на нивната вера, така и на римската држава (1 Петар 2,17).
Авторот советува (1) непоклоебливост и истрајност и покрај прогоните (1–2,10); (2) за практичните должности на праведниот живот (2,11–3,13); (3) го приложува како пример Христос и другите причини за трпеливост и благочестивост (3,14–4,19); и (4) завршува со совети за пастирите и народот (гл. 5).
Контекст
Неколку стихови ја наговестуваат причината за прогонот на христијаните. Поттикот на беспрекорен и беспорочен живот (2,15; 3,9, 13, 16) можеби се однесува на тоа што христијаните биле обвинувани за неморално поведение, а поттикот на послушност кон власта (2,13–17) можеби значи дека биле обвинувани за нелојалност кон владеачката структура.
Различни стручњаци имаат свои толкувања на прогоните опишани во 1 Петар. Некои во нив гледаат друштвена дискриминација, а некои ги сфаќаат како државна политика.
Слегување во адот
Авторот на посланието го споменува Христос кој им проповедал на душите во затвор (3,18–20). Овие стихови, како и некои други (како Матеј 27,52 и Лука 23,43) се основа за традиционалното верување за Христовото слегување во адот. Иако има различни толкувања, некои теолози сметаат дека се говори за Исус кој, по телесната смрт, се упатил во место (ниту рај ниту пекол во вистинска смисла) каде душите на претхристијаните чекале да го чујат евангелието. Ова збиднување за првпат воведено во верата на помесни собори во IV век. Потоа верувањето се проширило на Западот и воведено во Апостолскиот симбол на верата.
Архијереј
Архијереј (ό άρχιερεύς) — највисокото ерархиско ниво во Православната црква.
Тој носи една од следните титули: епископ, митрополит, архиепископ или патријарх.
Епархиски архијереј
Епархискиот архијереј во Македонската православна црква е непосреден поглавар на епархијата. Тој е главен претставник и управител на сиот црковно-духовен живот и црковен ред во епархијата. Својата црковно-архијерејска власт ја врши самостојно, а црковните самоуправни задачи во заедница со свештенството и народот.
Избор
Епархиските и викарните архијереји ги избира Светиот архијерејски синод под претседателство на архиепископот. Изборот на архиепископ го врши Светиот архијерејски синод кога се присутни две третини од сите епархиски архијереи.
Викарен архијереј
Покрај епархиските архијереи, има и викарни архијереи (викари). Тие се помошни архијереи кои му помагаат на епископот, митрополитот, архиепископот или патријархот во управувањето со епархијата. Тие добиваат почесна титула, обично по историска епископија. Викарните архијереи учествуваат во работата на архијерејскиот собор, обично без право на одлучување.
Бахрије Учок
Бахрије Учок (1919 – 6 октомври 1990) била турски академик по теологија, левичарски политичар, писателка, колумнистка и активистка за правата на жените чиј атентат во 1990 година останал нерешен.
Ран живот и образование
Родена во Трабзон, Бахрије Учок го завршила своето основно образование во Орду, а потоа дипломирала во Гимназијата за девојки Кандили во Истанбул Се школувала по средновековна исламска и турска историја на Филолошкиот, Историскиот и Географскиот факултет на Универзитетот во Анкара. Паралелно го посетувала Државниот конзерваториум и ја завршила секцијата во категорија опера.
Професионална кариера
По единаесет години работа како професорка во гимназија во Самсун и Анкара, таа влегла во 1953 година на Универзитетот во Анкара како асистент на Богословскиот факултет. Докторирала во 1957 година, а во 1965 година станала вонреден професор со нејзината теза на тема „Жените владетели во исламските земји“. Подоцна таа станала професорка, и беше првата жена наставник на овој факултет. Таа течно зборувала арапски и персиски, и го толкувала исламот на модерен и толерантен начин фокусирајќи се на улогата на жената во исламот.
Политичка кариера
Во 1971 година, таа била избрана за сенатор за вонредни ситуации од претседателот Џевдет Сунај, и на тој начин таа влегла во активен политички живот и пет години служела како член на Сенатот на Републиката. Во 1977 година Учок се приклучи на левичарската Републиканска народна партија (турски: Cumhuriyet Halk Partisi, CHP). По воениот удар во 1980 година, таа ја основала Народната партија (турски: Halkçı Parti) и била избрана за пратеник на Орду во Големото национално собрание на Турција во 1984 година Во 1985 година, по спојувањето (со СОДЕП ), нејзината партија беше преименувана во Социјалдемократска народна партија (SHP). Член на Социјалдемократската популистичка партија била од 1986 година, а за член на партискиот совет на оваа партија е избрана во септември 1990 година.
Смртта
Таа напишала и колумна за мислење во весникот Џумхуриет. По ТВ форумот, на кој таа изјавила дека покриеното облекување во ислам ( хиџаб ) не е задолжително, Бахрије Учок добивала сè поголеми закани од милитантната организација „Исламско движење“ ( İslami Hareket  ). Не долго потоа, на 6 октомври 1990 година, била убиена од бомба по пошта додека се обидувала да отвори пакет со книги пред нејзината куќа. Атентатот останал нерешен. Таа била погребана на гробиштата Каршијака во Анкара.
Последици
Ѓулај Калап, позната како „девојката-пратка“ која го прифатила пакетот за испорака, исчезнала подолг период по атентатот. На 16 јануари 1994 година, таа била уапсена во Измир како одговорна во Измир на Револуционерната народна партија, организација која е поврзана со ПКК. Судот ја осудил на затворска казна во траење од 22 години и 6 месеци, од кои одлежала 12 години. Калап се приклучила на Партијата за демократско општество (ДТП) во 2007 година, а станала нејзин потпретседател во ноември истата година.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Али Исмаил Коркмаз
Али Исмаил Коркмаз (18 март 1994 – 10 јули 2013 година) бил турски студент на универзитет кој бил убиен на 19-годишна возраст откако бил претепан од полицијата и спротивставените групи кои интервенирале на маршот во кој тој учествувал во поддршка на протестите во паркот Гези.
Реакции
По смртта на Али Исмаил Коркмаз, започнале протести во различни провинции на Турција и 40 дена подоцна демонстрантите излегоа на улиците во Хатај. Членовите на тимот за марширање „Јустиција“ започнаа марш од Анталија во спомен на загинатите за време на протестите во паркот Гези и стигнаа до Ескишехир. Тие заедно со народот тргнаа кон улицата каде што бил нападнат Али Исмаил Коркмаз. По овој протест, тимот марширал до Анкара, каде што бил убиен Етем Сарисулук, кој исто така го загубил животот во протестите во паркот Гези.
Судски процес
На 2 јуни 2013 година на судско рочиште во Ескишехир за смртта на 19-годишниот Коркмаз, кој го загубил животот по 38-дневна кома како резултат на напад што го претрпе за време на протестите во паркот Гези, За осуммината обвинети е побарана доживотна затворска казна.
На 21 јануари 2015 година, Мевлут Салдоган беше осуден на 13 години затвор за „намерно предизвикување смрт“. Казната му беше намалена на 10 години и 10 месеци со оглед на ефектот врз неговата иднина и беше одлучено да продолжи притворот. Полицаецот Јалчин Акбулут е осуден на 12 години затвор, но поради истите причини е осуден на 10 години затвор по притворот. Фиринџилар Исмаил, Рамазан Којунџу и Мухамет Патансвер беа осудени на 8 години затвор за ранување на жртвата. Казните им се намалени на 3 години и 4 месеци бидејќи само помогнале во извршувањето на делото. Другите полицајци, Шабан Ѓокпинар и Хусеин Енгин, беа ослободени поради недостиг на докази.
Наследство
Стариот паркинг простор лоциран во улицата Искеле во населбата Расимпаша, општината Кадикој го претвори во парк и го доби името по Али Исмаил Коркмаз.
Организацијата на Универзитетот ÜNİFEB Чукурова во 1907 година ја создаде меморијалната шума Али Исмаил Коркмаз во Кемерхисар.
Општина Хатај Самандаг именуваше мост во влезот на областа по Али Исмаил Коркмаз.
Фондацијата Али Исмаил Коркмаз, основана од семејството Коркмаз, има различни активности кои им помагаат на студентите, постарите лица, природата, животните, уметниците, занаетчиите и обезбедува стипендии за студентите.
Судски статус
Вториот Управен суд во Ескишехир подоцна ја објави својата одлука за протестите во паркот Гези во Ескишехир на 2 јуни 2013 година, при што Али Исмаил Коркмаз беше нападнат од полицијата и група цивили и го загуби животот по 38-дневна кома. Судот го осуди МВР на неговото семејство да му плати 57.180 ₺ за материјална штета и 650.000 ₺ за морална штета за вкупно 707.180 ₺.
Трета книга Царства
„Трета книга Царства“ — книга од Стариот завет.
Содржина
Царот Давид е многу стар и затоа му носат девојка за да го топли во постелата. Тогаш, неговиот син Адонија се прогласува за иден цар и ги собира најблиските соработници за да прослават. Веста за тоа допира до Давид и тој им заповеда на пророкот Натан и на свештеникот Садок да го прогласат Соломон за цар. Набргу, Давид умира и Соломон седнува на престолот. Тој ги убива Адонија и главниот воен старешина Јоав (кој застанал на страната на Адонија), а врховниот свештеник го прогонува и на неговото место го поставува Садок. Господ му се јавува на сон на царот Соломон и му подарува голема мудрост, која тој ја потврдува наскоро: две жени се караат околу мајчинството на едно дете; тогаш, Соломон наредува детето да се преполови и така да им се подели на двете жени; едната жена го прифаќа предлогот, но другата го моли царот да го остави детето живо; така, тој открива која е вистинската мајка. Во текот на својот живот, царот Солмон се прославува со мудроста, како автор на три илјади мудри изреки и 1 005 песни. Во четвртата година од своето владеење, тој ја започнува градбата на божјиот храм чија градба трае седум години, а во следните 13 години ја гради царската палата. По изградбата на храмот, царот ги преместува ковчегот на заветот и другите свети предмети од скинијата од Сион во Ерусалим, а тоа е проследено со голем народен собир. Во таа прилика, царот Соломон го моли Бога вечно да се грижи за Израилевиот народ, но и да му суди за гревовите. Тогаш, Господ повторно му се јавува на сон на царот Соломон и му го повторува заветот даден на татко му Давид.
Слушајќи за големата мудрост на царот Соломон, него го посетува савската царица и му поставува гатанка која тој лесно ја решава, а таа богато го наградува за покажаната мудрост. Во текот на своето владеење, царот Соломон натрупува големо богатство, гради неколку градови и ја развива трговијата со околните земји. Славата за неговата мудрост се раширува насекаде ширум светот и него често го посетуваат цареви. Истовремено, тој се истакнува со своите 700 жени и 300 љубовници. Меѓутоа, под нивно влијание, стариот Соломон се приклонува кон другите божества и поради тоа Господ станува гневен и решава да го казни, но не него лично, туку неговите потомци. Така, уште додека е жив царот Соломон, неговото царство постојано го напаѓаат двајца непријатели. По 40 години поминати на престолот, царот Соломон умира и него го наследува син му Ровоам. Тогаш, Јеровоам и претставниците на народот бараат од новиот цар да им го олесни товарот наметнат од царот Соломон, а откако Ровоам грубо ги одбива, десет Израилеви племиња го прогласуваат Јеровоам за свој цар, а само Јудиното и Венијаминовото племе му остануваат верни на Ровоам. Јеровоам, исто така, се приклонува кон туѓите божества, прави две златни телиња, гради нови светилишта, поставува други свештеници и прогласува други празници. На тој начин, Израилевиот народ се одвраќа од божјиот храм.
Додека царот Јеровоам им принесува жртва на туѓите божества, доаѓа еден божји човек и жртвеникот се урива. Кога божјиот човек си заминува, еден старец-пророк го враќа назад и го угостува, а кога божјиот човек повторно го продолжува патот, него го јаде лав, а старецот-пророк го погребува во својата гробница, токму онака како што своевремено му кажал Господ на божјиот човек. Бидејќи Јеровоам продолжува со гревовите, Господ го казнува така што умира царевиот син. По 22-годишно владеење, Јеровоам умира, додека Ровоам владее во Ерусалим во текот на 17 години при што за тоа време двајцата цара постојано војуваат меѓу себе. Во петтата година од владеењето на Ровоам, египетскиот цар го напаѓа Ерусалим и го ограбува златото што се наоѓа во божјиот храм и во царската палата. Наследниците на Јеровоам и на Ровоам, исто така, војуваат меѓу себе и така Господ ги истребува сите грешни цареви.
Пророкот Илија му најавува на израилскиот цар Ахав повеќегодишна суша, како божја казна поради неговите гревови. Според божјиот налог, некое време, пророкот Илија живее надвор од населените места, а потоа него го прима една вдовица. Иако таа има малку храна, со помош на божјото чудо, храната се умножува. Исто така, кога умира нејзиниот болен син, пророкот Илија му се моли на Бога и умрениот воскреснува. Три години подоцна, пророкот Илија оди кај царот Ахав, а потоа ги собира сите пророци на богот Ваал и пред насобраниот народ, тие принесуваат жртва. Иако пророците постојано го повикуваат Ваал, на нивниот жртвеник не се појавува оган, а кога пророкот Илија го повокува Бога, неговиот жртвеник се запалува сам од себе. Така, народот познава кој е вистинскиот бог, а Илија ги собира туѓите пророци и ги убива. Бидејќи паѓа во немилост на царот Ахав, Илија мора да бега за да го спаси животот и некое време се крие во пустината и во гората. Тогаш, нему му се јавува Бог и му кажува да го повика Јелисеј, кој ќе биде следниот пророк. Во тоа време, сопругата на царот Ахав неправедно обвинува еден човек, кого народот го убива, и така царот го присвојува неговото лозје. Затоа, пророкот Илија оди кај царот и му ја пренесува божјата закана, а исплашениот цар малку се смирува. Три години подоцна, царот Ахав и јудејскиот цар имаат намера да започнат воен поход против царот на Сирија. За таа цел, тие ги повикуваат пророците, кои на двата цара им претскажуваат победа, а само пророкот Михеј го претскажува нивниот пораз. И навистина, сириската војска победува, а во борбата е ранет царот Ахав, кој набргу умира. И неговите потомци продолжуваат со гревовите.
Лина Брокдорф
Лина Брокдорф (родена 1930 година) е малтешка авторка, драматург и радио водител.
Раниот живот
Брокдорф е родена во Сенглеа во семејството на Патрик и Мери Махони во 1930 година Нејзиниот ран живот бил обележан со избувнувањето на Втората светска војна кога Брокдорф имал девет години. Нејзиното семејство кое се селело повеќе пати во текот на војната, живеејќи во различни локалитети како што се Виториоза, Слиема, Дингли и Рабат.
Образование
Раното образование на Брокдорф било прекинато со избувнувањето на војната, но кога војната завршила таа се вратила на училиште на инсистирање на нејзиниот татко. Таа сакаше да продолжи со медицинска кариера, но нејзиното семејство не можеше да си дозволи да ја испрати на Универзитетот и ја запишале на курс за обука за наставници без да ја информираат. Образованието го продолжила подоцна во животот, кога во 1991 година се запишала на едногодишен воведен курс по теологија, по што следела петгодишна диплома. Таа на крајот магистрирала по теологија и хуманистички науки во 2002 година на 72-годишна возраст
Списи
Брокдорф почнала да пишува на 17-годишна возраст додека присуствувал на колеџот за обука на наставници, каде што научникот Ġużè Aquilina ги поттикнувал своите ученици да пишуваат раскази или есеи за емитување на радио. Таа била многу плодна во текот на следните децении, пишувајќи и продуцирајќи неколку програми што биле емитувани на Редифузија во текот на 1950-тите и 1960-тите, вклучувајќи ги и Ħlieqa Bejnietna, Quddiem il-Mera, Nofs Siegħa Flimkien и Magic in the Kitchen.
Во текот на нејзината кариера напишала дури шест антологии, дванаесет романи и над 340 новели. Таа, исто така, напишала автобиографија за нејзиното искуство од Втората светска војна наречена Sireni u Serenati (Серенади среде сирените), која била наградена како најдобар роман - Non-fiction од Националниот совет за книги на Малта во 2004 година. Исто така, подоцна бил серијализиран и емитуван на различни радио станици. Таа била наградена со златен медал на Ġieħ l-Akkademja tal-Malti.
Ана Сен
Ана Сеергеевна Сен (родена на 3 декември 1990) — руска ракометарка која игра на позицијата лев бек за Ростов-Дон и за руската репрезентација.
Келбет Нургазина
Келбет Нургазина (родена на 8 јули 1986 година) е џудист од Казахстан.
Таа освоила бронзен медал во екстра-лесна категорија (48 кг) категорија на Азиските игри 2006 година, откако го победила Герелтуја Ерднечимег од Монголија во мечот за бронзениот медал.
Таа моментално живее во Караганда.
Мојот XX век
Мојот XX век (унгарски: Az én XX. Századom) - унгарски филм од 1989 година во режија на Илдико Ењеди (Ildyko Enyedi), која е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Дорота Сегда (Dorota Segda), Олег Јанковски (Oleg Yankovskiy) и Паулус Манкер (Paulus Manker). Филмот бил добитник на „Златна камера“ на Канскиот филмски фестивал.
Аурора (филм од 2010)
Аурора - романски филм од 2010 година, во режија на Кристи Пују (Cristi Puiu), кој е автор и на сценариото и ја игра главната улоги. Покрај него, во филмот настапуваат: Клара Вода (Clara Voda), Валерија Сечу (Valeria Seciu), Луминица Георгиу (Luminita Gheorghiu), Катринел Думитреску (Catrinel Dumitrescu), Џелу Колчеаг (Gelu Colceag), Валентин Попеску (Valentin Popescu), Георге Ифрим (Gheorghe Ifrim), Алина Григоре (Alina Grigore) и Летиција Роскулет (Letitia Rosculet). „Аурора“ претставува втор филм од планираниот серијал со наслов „Шест приказни од предградијата на Букурешт“.
Синопсис
Осамениот Виорел (го игра Пују) е металски работник од едно предградие на Букурешт, на возраст од 42 години. Тој е разведен при што има две ќерки, а само што добива отказ од работата. Виорел не сфаќа зошто го напуштила сопругата и зошто животот му оди во лоша насока. Инаку, тој е асоцијална и кататонична личност која во текот на ден и половина посетува неколку различни локации: најпрвин оди во својата фабрика и му го враќа долгот на еден свој колега, а од друг ги зема документите за отказот; потоа оди во продавницата за оружје и купува пушка; и најпосле, оди да им се одмазди на сите кои ги смета за виновни за својата животна несреќа...
Тераса (филм од 1980)
Тераса (италијански: La terrazza) - италијански филм од 1980 година во режија на Еторе Скола (Ettore Scola), по сценариото на Аџеноре Инкрочи, Фурио Скарпели и Еторе Скола. Главните улоги ги играат: Виторио Гасман, Уго Тоњаци, Жан-Луј Трентињан, Марчело Мастројани, Стефанија Сандрели и Карла Гравина. Критичарите го оцениле филмот како симпатичен, интелигентен и политички ангажиран филм. Еден од најдобрите италијански режисери на сите времиња ангажирал одлични глумци – и на публиката ѝ го прикажува патувањето на страсните, но огорчени пријатели кои се осмелиле да се борат за своите верувања. Филмот изобилува со неверојатни реплики за правото на секое човечко суштество на среќа и љубов. Филмот освоил две „Златни палми“ на Канскиот филмски фестивал во 1980 година – за сценарио и за споредна женска улога (Карла Гравина). Поради неговото значење, филмот бил реставриран во 2015 година.
Синопсис
Филмот е болна а сепак смешна приказна за човековиот развој: скапи вина, трпеза преполна со храна, но луѓето празни – одвнатре. Сите престанале да се развиваат и се држат до своите замислени и закоравено зацртани улоги во животот.
Дениз Кандијоти
Дениз Кандијоти (родена на 15 март 1944 година) е авторка и академик на истражување во областа на родовите односи и развојната политика на Блискиот Исток, особено Турција. Докторирала на Лондонската школа за економија.
Нејзината работа за родот и исламот, особено во постколонијалните области и областите за рурален развој, била влијателна на целото поле. Таа била пионер во новите истражувања за разбирање на импликациите на исламот и државната политика врз жените, и како резултат на тоа привлекла поголемо внимание на оваа област.
Од 2010 година, Кандијоти станала почесен професор по развојни студии на Факултетот за ориентални и африкански студии, дел од Универзитетот во Лондон, каде што почнала да работи во 1992 година. Таа има работено консултантска работа за Програмата за развој на Обединетите нации (УНДП), Меѓународната организација на трудот (МОТ), Организацијата за образование, наука и култура на Обединетите нации (УНЕСКО) Организацијата за безбедност и соработка во Европа (ОБСЕ), Одделот за меѓународна на ОК на ОК Развој (ДФИД) и Фондот за развој на Обединетите нации за жени (УНИФЕМ).
Ран живот и образование
Роден во Истанбул, Турција, Кандијоти има двојно британско и турско државјанство. Таа добила диплома за уметности на Универзитетот во Париз во 1966 година и магистер на науки по социјална психологија од Лондонската школа за економија, пред и таму да докторира.
Кариера и истражување
Раната работа на Кандијоти се фокусирала на политичката економија и руралната трансформација, но потоа се придвижи кон родот, национализмот и исламот. Неодамна, нејзиното истражување „се врати на истражување на родовата политика во општествата со мнозинско муслиманско население, но од уште поширока компаративна перспектива“, која ги вклучува Авганистан и Узбекистан, како и Турција.
Академскиот живот на Кандијоти се засновала на теоретски, како и на теренски студии. Нејзиниот првичен интерес за родот произлегол додека работела на терен за нејзиниот докторат во Централна Анадолија.
Од 1969 до 1980 година, Кандијоти работел на Техничкиот универзитет во Истанбул и Универзитетот Богазичи во Турција, но потоа се преселил во Англија за да предава на колеџот Ричмонд во Сари, Англија. Кандијоти беше соработник на Универзитетот во Манчестер и Универзитетот во Сасекс од 1987 до 1988 година. Во 1988 година, таа го измислила терминот патријархална зделка, опишувајќи тактика во која жената избира да ги прифати родовите улоги кои ги обесправуваат жените во целина, но ја максимизираат нејзината индивидуална моќ и можности.
Од 2000 до 2005 година, Кандијоти била дел од истражувачките напори спонзорирани од Истражувачкиот институт за социјален развој на Обединетите нации (UNRISD). Главните области на истражување во тоа време за UNRISD беа искоренување на сиромаштијата, промоција на демократијата и човековите права, родовата еднаквост, одржливоста на животната средина и ефектите од глобализацијата. Таа, исто така, е уредник на списанието Central Asian Survey, „единственото етаблирано, мултидисциплинарно списание во светот кое се занимава со историјата, политиката, културите, религиите и економиите на централноазиските и кавкаските региони“. Тековниот проект на Кандијоти е насловен „Исламот и родовата политика“.
Спасе Куновски
Животопис
Спасе Куновски е роден на 24 септември 1929 година во Дебар. Неговото семејство преку Охрид се преселило во Скопје, каде што завршил средно училиште како ученик на познатите сликари Никола Мартиноски и Лазар Личеноски. Студиите ги продолжил на Академијата за ликовна уметност во Загреб, каде што дипломирал во 1953 година во класата на Жељко Хегедушиќ. Остварил бројни студиски престои во Франција, Италија, Велика Британија, Шведска и Грција, а бил еден од тогашните југословенски сликари кој ја претставувал Југославија на престижни ликовни настани во Сао Паоло, Брисел, Романија и Леверкузен. Куновски бил член на групата „Мугри“. Починал на 1 август 1978 година во Скопје.
Стил
Куновски е познат по обликувањето на загадочни урбани пејзажи со фантастични фигури во сиво-сина гама. Неговото творештво било под влијание на делата на белгискиот сликар Рене Магрит.
Сликарството на Куновски се смета дека спаѓа во распространетата школа на „метафизичко сликарство“, што се огледа преку одликите карактеристични за останатите претставници на оваа школа. Неразделни елементи на неговото сликарство се иронијата и црниот хумор. Според Влада Урошевиќ, Куновски е „сликар на осаменоста, на стравот: фигурите од неговите платна стојат во еден миг на исчекување кој како да претходи на некоја катаклизма“. Урошевиќ додава дека сликите на Куновски „се слики од тешки соништа; нивната логика е логика на соништата“. Зоран Милиќ во делата на Куновски препознава „нестварни луѓе, луѓе од метал, луѓе маски во некој апокалиптичен свет, лишен од убавина, лишен од причина и смисла на постоењето, во светот на чудните нешта, рамнодушноста, трагичниот, изневерувачки свет, каков што е понекогаш овој нашиот, светот кој лебди и е на работ на катаклизма, кој секојдневно опасно еквилибрира помеѓу светлоста и мракот“.
Развојот на изразот на Куновски во неговите дела е опишан во правец на поетскиот магичен реализам. Неочекуваноста на неговата визија и смелоста во неговата метафора придонесуваат неговото творештво да се движи во просторот помеѓу надреализмот и магичниот реализам. Според Ксенија Гавриш, со неговиот лирски, симболичен и филозофски изразен надреализам, тој „никогаш не ја губи врската со едно поединечно користено фигуративно сликарство“. Таа додава дека „по својот сликарски став, по својата филозофија и сфаќањето на нејзините основни вредности, а особено по својот стоички однос кон нетрајноста на животот, кон неговата релативност, изгубеност, судбинска неминовност и произволност и една горчлива поетичност со која го проникнува и загрнува своето дело“ во извесна смисла го прави македонскиот Габриел Ступица.
Меѓутоа, за разлика од надреалистичните уметници кои своето творештво го насочиле кон „параноидните процеси“, егзибиционизмот и автоматизмот, како на пример Жан Арп и Салвадор Дали, Куновски се смета дека останал доследен и свесно несвесен следбеник на надреализмот. Викторија Васева во неговото творештво препознава „траги од осмислен остаток на намерното“ и наведува дека „тој не го изнасилува несвесното, не го пренагласува, туку му служи да прекине со приказот на нештата онакви какви што се, како и со грубата, брутална реалност“.
Творештвото на Куновски се смета дека е по малку херметично, но истото несомнено припаѓа на врвните ликовни остварувања на современата македонска уметност. Во врска со неговото творештво, Зрнка Новак истакнува дека тоа е „сликарство во кое има елементи на традиционалната надреалистичка содржина - и како и секое сликарство што нè воведува во слоевитите лавиринти на човековата потсвест - тоа е фигуративно“, додека Славко Јаневски запишал: „Зарем не сме обземени од поетското сочувство, за сè што насетуваме во овој табор на дрвени кловнови, жени или кукли - кои изртеле од штаките на инвалидите, започнатите актови или сомнабули на столб, меч или распетие“.
Дела
Куновски е автор на повеќе од седумдесет и пет слики, како и на зграфитото „Братство и единство“ во Дебар. Негови познати дела се:
Џејда Сунгур
Џејда Сунгур, позната и како Kırmızılı Kadın ( англиски : Woman in Red ), таа е турски академик и активист.
Животот
Таа е родена во 1986 година. По завршувањето на нејзиното дипломирање за урбанистичко планирање, таа започнала да работи како истражувачки асистент на Техничкиот универзитет во Истанбул.