cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Будва
Историја
Има огромен број археолошки докази за тоа дека Будва е една од најстарите урбани населби на јадранското приморје, додека бројни пишани сведоштва кажуваат дека постои од V век п.н.е. Една легенда кажува дека Будва била создадена од Феникиецот Кадм, херој протеран од Теба, кој нашол засолниште на ова место за него и неговата жена Хармонија.
И други цивилизации исто така оставиле безброј траги: Старите Грци и Римјаните. По падот на Римското Царство и нејзината поделба на источна и западна, морето било линијата што ги двоела двете сили. Тоа довело до траен удар на историјата и културата на градот. Во средниот век, Будва била владеена од низа зетски кралеви.
Венецијанците го владееле градот речиси 400 години, од 1420 до 1797 година. Будва, (тогаш наречена на италијански Budua), била дел од Венецијанска Албанија и била утврдена со силни венецијански ѕидини против османлиските освојувачи. Мнозинството од населението го зборувало венецијанскиот јазик сѐ до почетокот на XIX век.
Во наредните бурни години, Будва преживеала промена на нејзините владетели: Австрија, Франција и Русија. Се склучил краткотраен сојуз помеѓу Бока Которска (и Будва) и Црна Гора (1813 - 1814), но од 1814 до 1918 Будва останала под Австриското Царство. По Првата светска војна, во 1918 Будва станала дел од Кралството СХС (подоцна Кралство Југославија), а подоцна била припоена кон Кралството Италија во 1941 година.
Втората светска војна одзела многу животи од оваа област во борбата против фашистичките завојувачи. Будва била конечно ослободена од нацистите на 22 ноември 1944 и, по повторното враќање во Југославија, сега е дел од неодамна независната држава Црна Гора.
Катастрофален земјотрес ја потресол Будва на 15 април 1979. Многу од стариот дел на градот бил разрушен, но денес постои малку по што се познава дека таму се случил силен земјотрес; речиси сите градби се обновени со нивниот поранешен изглед.
Население
Будва е управниот центар на општината Будва, којашто ги вклучува околните гратчиња Бечиќи и Петровац и има население од 15 909 жители (од пописот во 2003). Само градот Будва има 10 918 жители. Население на Будва:
Етнички групи (од 1991):
Етнички групи (од 2003):
Стар дел
Стариод дел на Будва има многу разни приказни за неговиот настанок. Историчарите веруваат дека порано бил остров што подоцна се сврзал со копното. Се вели дека стариот дел, заедно со останатиот дел, бил откриен од еден старогрчки морнар. Подоцна Римското Царство го освоила целиот црногорски брег, со што извршила големо влијание.
Голем дел од архитектурата има венецијанско потекло. Вратите, прозорите, балконите и многу други мали, но забележливи работи, го содржат римскиот стил на Венецијанската Република. Исто така постојат и три главни цркви во стариот дел. Првата е Св. Иван, изградена во VII век, втората е Св. Марија, од 840 година, и третата е Света Троица, изградена во 1804 година. Венецијанските ѕидови во стариот дел се позната туристичка атракција.
Туризам
Будва е центарот на црногорскиот туризам. Со повеќе од 250 000 посетители во летната сезона 2005, кои направиле вкупно повеќе од 1,6 милиони ноќи престој, Будва е убедливо најпопуларното одредиште во Црна Гора. Будва е сѐ попривлечна со секоја измината година, или заради вкупната должина на песочни плажи од 11 310m или заради огромното културно наследство и прекрасната архитектура.
Најпопуларната плажа во Будва е Могрен. Се наоѓа помеѓу неколку големи карпи, а до неа се стигнува преку пат од стариот дел на Будва долг 500m. Меѓу другите плажи што се во официјалните граници на градот се Ричардова глава, Пизана, Словенска и Гуванце. Многу други плажи се наоѓаат надвор од Будва, во помали градови и села, како Бечиќи, Јаз, Трстено, Маестрал, Милочер, Свети Стефан, Пржно и Каменово.
Многумина би рекле дека Будва е разнобојна бидејќи повеќето од градбите имаат многу разни комбинации од бои. Бидејќи Будва е град што се фокусира на нов стил на архитектура, покрај стариот дел, градот нема многу историски места. Во близината на Будва има ексклузивни град-хотели како Свети Стефан и Милочер, коишто се често посетувани од разни познати личности и локални стопанственици и политичари.
Покрај сите убавини, постојат и неколку дупки во туризмот во Будва. Најголемата е несоодветната инфраструктура. Најчесто споменуваниот проблем во Будва, како и во целото црногорско крајбрежје, е недостатокот на спроведување на вода. Од неодамна, бидејќи бројот на туристи во Будва достигнува 100 000, недостатокот на струја исто така станал проблем.
Другиот значаен проблем е сообраќајот и просторот за паркинг во и околу Будва. Бидејќи повеќето плажи се наоѓаат околу Будва, кога туристите се враќаат од плажите во попладневните часови, се создаваат тешки сообраќајни метежи покрај брегот, така што патувањето од Свети Стефан до Будва, околу 10 км, одзема околу еден час.
Проблемот со паркирање е исто така огромен недостаток. Сѐ повеќе туристи доаѓаат во Будва со сопствени коли, поради што се јавува огромна потреба од простор за паркирање околу градскиот центар. Понекогаш, мора да се чека во ред за паркинг место дури и по еден час.
Сообраќај
Будва е поврзана со Црна Гора со двосмерни патишта. Постојат два начина да се стигне до Будва од Подгорица: или преку Цетиње или преку новоизградениот тунел Созина. И на двата начина, Подгорица е оддалечена околу 60 км и таа е главото вкрстување на патишта во Црна Гора.
Со останатите крајбрежни градови во Црна Гора, Будва е поврзана преку Јадранскиот автопат, којшто од југ продолжува од Улцињ до Херцег-Нови и понатаму до Хрватска.
Аеродромот Подгорица е оддалечен 65 км и има редовни летови до главните европски одредишта преку целата година.
Клима
Будва има типична средоземна клима, со топли лета и студени зими, и 97 сончеви денови во годината. Будва спаѓа во најтоплите средоземни градови со просечна температура од 8 °C во јануари и 23,9 °C во јули. Просечната летна температура е 23,1 °C, а зимската 9,3 °C. Температурата на морето достигнува 24,7 °C во летните месеци, додека во есен е околу 18 °C и 19 °C.
Вангел Николоски
Вангел Велјанов Николоски (6 ноември 1927 во Сирула, Охридско — 1945 во Скопје) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Вангел Велјанов Николоски е роден во охридското село Сирула. По занимање бил земјоделец. Во НОБ стапил доброволно во 1944 година. Како борец на Првата македонска ударна бригада учествува на Сремскиот фронт, таму се разболува, и умира на 11 јули 1945 година, во воената болница во Скопје.
Тетуан
Тетуан (на арапски: تطوان, со значење "очи" на берберски) е главен град и културен центар на регионот Тангер-Тетуан во северниот дел на Мароко. Тој е единственото отворено мароканско пристаниште на Средоземното Море, неколку милји јужно од Гибралтарскиот Проток. Во 2014, градот имал 463,968 жители.
Норетистерон
Норетистерон е лек кој се користи во третманот на дисфункционални крварења, примарна и секундарна аменореа, предменструален синдром, циклична мастопатија, планирање на менструација, ендометриоза. Претставува синтетски прогестоген (или прогестин) и има слични ефекти како и природниот прогестерон, како супресија на гонадотропините, инхибиција на овулацијата.
Денес се користат и голем број на пролекови на норетистеронот, како што се норетистерон ацетат, норетистерон енантат, етинодиол диацетат, линестренол.
Тон (боја)
Тон — едно од главните својства на бојата, што технички се дефинира како „степенот во кој еден стимул може да се опише како сличен на или различен од стимулите што се опишуваат како црвено, зелено, сино и жолто“, (т.н. самобитни тонови). Други параметри на боите се бојноста, обоеноста, заситеноста, светлоста и амбиенталната светлост.
Боите со ист тон се разликуваат по својства како нивната светлост и/или обоеност (хрома). Така, имаме „светлосина“, „пастелна сина“, „силна сина“. Исклучоци се кафеавата, која е всушност темна портокалова, и розовата, која е светлоцрвена со намалена обоеност.
Во сликарството и изучувањето на боите, тонот се однесува на „чиста“ боја без нијанси (без додаден бел или црн пигмент). Во мозокот, први што го восприемаат и толкуваат тонот се подрачјата наречени „глобови“.
Момчето молња
Момчето молња — роман за деца и возрасни од Јагода Михајловска-Георгиева. Главна улога во романот е момче со одвај десет години, духовит е, шармантен, чувствителен, прониклив, љубопитен, со бујна фантазија и со авантуристички дух. Таков е и неговиот роман – засмева, растажува, замислува. Забавна и возбудлива е дружбата со него. Јунаците, местата и настаните се автентични, нема случајни сличности. Раскажувајќи ја својата вистинска приказна, момчето Молња извикува:
– Еј, мајки и татковци, баби и дедовци, внимание ,молам! И ние вас ве растеме додека пораснуваме. Сте забележале? Да? Не? Можеби? Проверете. Ако внимателно нè погледнете, и себе појасно ќе се видите. Така полесно ќе се разбираме.
Мешестотрепчести црви
Мешестотрепчестите црви или гастротрихи (Gastrotricha) се микроскопски без‘рбетници (најчесто 0,5 до 4 mm во должина) и се обично безбојни. Тие се слободни форми кои живеат во водна средина (морска или слатководна) и се хранат со најразлична жива или мртва органска материја, односно со честички кои можат да се протнат во нивните усти со помош на четирите прамени од пулсирачки цилии на главата. Овие животни живеат многу кратко, од 3 до 21 ден, и не се многу економски важни, иако се дел од синџирите на исхрана на водните организми. Поседуваат од 2 до 250 адхезивни цевки на постериорниот дел од телата кои им помагаат при прикачувањето за растителността или нешто друго. Постојат околу 400 видови познати на науката, што укажува на тоа дека ова е мал тип. До неодамна, мешестотрепчестите црви  се  сметаа  за  класа во веќе непостоечкиот и неприроден тип Nemathelminthes. Денес тие се посебен тип во наттипот Platyzoa.
Елингсхаузен
Елингсхаузен (Ellingshausen) — општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Елингхаузен се наоѓа во долниот тек на Хазел, десна притока на Вера, околу пет километри источно од окружниот град Мајнинген.
Џорџ Ромни
Џорџ Ромни (George Romney; – ) — истакнат англиски портретист.
Младост и образование
Ромни е роден во Бексајд, во Далтон во Фернес, Ланкашир (денес во Камбрија) и кога завршил училиште во Дендрон на 11 годишна возраст отишол да чиракува кај татко му како столар. Во 1755 заминал за Кендал сликање од камберлендскиот уметник по име Кристофер Стили.
Дела
Веќе во 1757 Ромни наголемо станувал прочуен портретист. Додека чиракувал Ромни се разболел, па оздравел под нега на Мери Абот, ќерка на неговата стопанка.
Во 1773 отпатувал во Италија со неговиот колега Озајас Хемфри, со цел да изучуваат сликарство во Рим и Парма. Во 1775 Ромни се вратил во Лондон и продолжил да го работи своето ателје, но сега на нова локација. Во 1782 се запознал со Ема Хамилтон (тогаш Ема Харт) и таа станала негова муза. Ромни ја насликал на повеќе од 60 портрети во разни пози, понекогаш во улога на некоја историска или митолошка личност. Ромни сликал и многумина свои современици, меѓу кои и неговата колешка Мери Мозер. По 40-годишно отсуство, во летото 1799 Ромни му се вратил на неговото семејство во Кендал. Таму го пречекала неговатабезусловно верна и оддадена сопруга.
Масакијо Маезоно
(роден ) — јапонски фудбалер.
1870 во музиката
1870 година во музиката содржи некои значајни настани.
Грб на Зрењанин
Грбот на градот Зрењанин во сегашен облик е усвоен на 8 јули 2008, а го претставува грбот кој бил во употреба од 1769, гога градот Велики Бекчерек добил статус на трговски град, па сè до 1944 година. Во периодот кога градот го носел името Велики Бекчерек (до 1935.) во употреба бил грбот на кој била претставено успението на Девица Марија. Овој грб го добил градот во 1769 година кога со указ на Марија Терезија е прогласен за трговски град, и со тој статус градот можел да добие свој грб и печат. Грбот бил присутен и на бројни мапи и градски карти, а се поставувал и на публикации. Званично можел да се користи до 1919 година, ама се користел до крајот на Втората светска војна, односно до тогаш кога градот се нарекувал Петровград (1935-1946).
Грбот е во облика на овален или кружен штит со сребрен раб, кој од двете страни е опкружен со злата боја, чијшто завршеток е во горниот дел. Над него зрачи небесна светлина. Блажена Девица Марија е во исправена положба опкружена е со херувими, и е поставена на облаци кои се распоредени во полукруг и го делат штитот на два дела. Грвата на Девица Марија е со ореол, пуштена коса која и паѓа на левото рамо, рацете поставени на градите за молитва, облечена во бело. Долниот дел од штитот како основа има под од црвена боја нареден со плочи. на средината на подот почива Девица Марија на отворено место, одарот е отворен а отстрана златни свеќници со свечи кои горат. Апостолите, кои од едната страна ги има три а од другата четири. Главите имсе со ореол, сите се со тажни лица, гестови кои изразуваат бол, и ја чуваат мајката на својот учител. Над грбот се гледа ѕидина на градот со пет кули во облик на круна, подлогата на грбот е сина, а ликовите на апостолите и Девицата се со сребренаста боја.
Од 1968 до 2008 градот Зрењанин имал амблем кој не ги исполнувал хералдичките стандарди и бил дело на вајаорт Стеван Дукиќ.
Грифон
Грифон или грифин — митско суштество со тело од лав и глава и крилја од орел. Лавот како крал на животните и орелот како крал на птиците ја симболизираат моќта и величественоста на грифинот.
Бановци
Бановци е село во источниот дел на Хрватска, близу до границата со Србија. Може да се стигне до него преку автопатот Д46. Селото е 115 километри оддалечено од Белград (Србија), 157 километри од Сараево (Босна и Херцеговина), 249 километри од Загреб (Хрватска) и 257 километрти од Будимпешта (Унгарија). Административно е дел од општината Нијемци. Населението брои 479 жители (2001).
Селото Бановци порано се викало Нови Бановци (од 1900-тата), и Шидски Бановци од 1910 до 1991. Локалната популација сѐ уште го нарекува селото Шидски Бановци. Првиот збор е посесивна придавка изведена од најблискиот град Шид, сместен 12 километри од Бановци во соседна Србија.
1869 во музиката
1869 година во музиката содржи некои значајни настани.
Минхнер фрајхајт
Минхнер фрајхајт, понекогаш се среќава и само како Фрајхајт — германска музичка група која до 2007 година има издадено седумнаесет албуми, од кои шест златни, со повеќе од пет милиони продадени примероци во Европа. Тие името го добиле по плоштад во Минхен и истото во превод значи „минхенска слобода“. Групата припаѓа на музичкото движење Нов германски бран.
Групата е позната по нивната песна на англиски јазик „Keeping the Dream Alive“, која се искачила на 14. место на Британската табела на музички песни по нејзиното објавување во декември 1988 година. Поради нејзиното објавување во декември и богатиот оркестарски звук, „Keeping the Dream Alive“ и натаму е слушана за време на Божиќ, а песната може да се најде и во многу божиќни албумски збирки.
Минхнер фрајхајт со песната „Viel zu weit“ имаат настапено за Германија на Евровизија 1993 во Милстрит, каде со освоени 18 бодови имаат завршено на 18. место.
Грб на Општина Другово
Грбот на Општина Другово бил официјалниот грб на оваа македонска општина. Грбот бил усвоен во 1997 година и бил изработен врз основа на симбол кој се наоѓа во манастирот „Света Богородица Пречиста“. Грбот бил во употреба до 2013.
Опис
Грбот на Општина Другово ја претставува Општината Другово и го симболизира шеснаесеткракото сонце, Ѕвездата од Кутлеш која се наоѓа на влезот на манастирот Св. Пречиста – Богородица на гробот на игумен Доситеј кој е упокоен во 1875 година. Симболот на сонцето е поставен на штит, којшто е поделен на два дела каде што сината боја го симболизира небото, а црната основа ја симболизира македонската земја. Штитот е обложен со жолта златна лента што означува вечност. Грбот го означува изгревот на сонцето којшто означува нов ден и нова иднина за нашата општина. Под штитот стои на златно жолта основа името на Општина Другово напишано со црвени букви. Идејното решение на оваа верзија на грбот на Општина Другово е изработено во 1997 година кога е формирана за првпат Општина Другово.
Бајерово означување
Германскиот астроном Јохан Бајер во 1603 им го дал првото научно име на највеќето посјајни ѕвезди во неговиот ѕвезден атлас „Уранометрија“ (во чест на Уранија, музата на астрономијата и Уран, богот на небото). Бајер на ѕвездите им доделил мали грчки букви како алфа (α), бета (β), гама (γ) итн. заедно со латинскиот назив на нивните матички соѕвездија во генитивен (посвоен) облик. На пример, Алдебаран е означен како α Tauri, што значи „Алфа од Бик“.
Дали алфа е секогаш најсјајната ѕвезда?
Бајер им доделувал грчки и латински букви на ѕвездите во рамките на едно соѕвездие претежно по редослед на сјајност (од најсјајна до најслаба). Бидејќи во мнозинството соѕвездија најсјајната ѕвезда ја носи ознаката Алфа (α), многумина погрешно претпоставуваат дека Бајер доделувал букви само по сјајност, но се знае дека во неговото време немало начин за точно мерење на сјајноста. Во тоа време било вообичаено ѕвездите да се ставаат во една од шест величински класи. Класификувајќи ги, Бајер не се обидел да ги подреди ѕвездите од секоја класа по релативна сјајност. .
Но Бајер не се држел слепо до ова правило, туку напати буквите им ги доделувал според нивната местоположба во матичното соѕвездие (на пр. северен, јужен, источен и западен дел на соѕвездието), според редоследот по кој изгреваат на исток, според историските или митолошките информации за ѕвездите, или пак по сопствен произволен избор. Честопати именувањето оди од главата кон стапалата (или опашката) на ликот на соѕвездието (како кај Голема Кола).
Од 88-те современи соѕвездија, барем 30 имаат ѕвезда „Алфа“ што не е најсјајна, а четири од нив сосем немаат „Алфа“. Вакви се Едро и Крма (што порано го сочинувале соѕвездието Брод Арго чијашто „Алфа“ е ѕвездата Канопус која се наоѓа во соѕвездието Кобилица.)
Бајерови ознаки во Орион
Соѕвездието Орион е добар пример за Бајеровиот метод. (Посјајните ѕвезди добиваат помала бројка од послабите, и тоа според точната дефиниција: ѕвезда од „второстепена величина“ е онаа со вредност од 1,51 до 2,50). Бајер прво ги означил двете првостепени ѕвезди, Бетелгез и Ригел како „Алфа“ и „Бета“, каде Бетелгез (рамото) е пред Ригел (стапалото), иако Ригел е обично посјаен. (Бетелгез е променлива ѕвезда, и може во прилично ретки случаи да биде посјајна од Ригел. ) Истата постапка ја повторил и со ѕвездите од второстепена величина. Како што може да се види во картата, и тука Бајер го следел редоследот „од горе надолу“ (север-југ).
Распореди на означување
Бајер им давал предност на оние што први ќе изгреат на исток и во ред други случаи, дури и кај Кастор и Полукс од соѕвездието Близнаци. Иако Полукс е посјајна од Кастор, Кастор добил „Алфа“ бидејќи прва изгрева на исток. Овој редослед може да се должи и на историско-митолошките сознанија. Кога се споменуваат овие двајца близнаци, Кастор секогаш се кажува прв, што е веројатно причината што Кастор добил „Алфа“ (α), а Полукс добил „Бета“ (β).
Иако најсјајната ѕвезда во соѕвездието Змеј е Елтанин (Гама Драконис), ознаката „Алфа“ (α) ја добил Тубан бидејќи некогаш во минатото бил поларна ѕвезда (пред 4.000 години). Така, речиси сите ѕвезди што некогаш биле северници ја добиле ознаката „Алфа“ (α) во рамките на нивните соѕвездија. Вакви примери се Вега, Алдерамин и Северницата (Поларис).
Понекогаш не можеме да најдеме редослед во означувањето. Вакви примери се соѕвездијата Вага и Стрелец, кајшто Бајер ѕвездите ги означил по произволен редослед.
Преработени Бајерови ознаки
Некои ѕвезди биле на границата помеѓу две соѕвездија, и затоа Бајер им доделил по една грчка буква од секое соѕвездие. Најзначајни примери за вакви ѕвезди се β Tau/γ Aur и α And/δ Peg. Кога во 1930 г. Меѓународниот астрономски сојуз (IAU) ги исцртала границите на соѕвездијата, било решено дека секоја ѕвезда или друго астрономско тело може да припаѓа само на едно соѕвездие. Затоа биле отфрлени сите двојни ознаки, па така денес се користат само Бета Таури и Алфа Андромедае. Ѕвездата σ Lib пак, порано се нарекувала γ Sco, иако била во соѕвездието Вага. Денес сепак има неколку ѕвезди што не се сместени во рамките на соѕвездието по кое се наречени (според современите граници), но сепак продолжуваат добро да им служат на астрономите.
Стилови на ознаките
Постојат два начина на пишување на Бајеровите ознаки. Ознаката може да се наведе во целост (како Алфа Канис Мајорис или Бета Персеи) или со мала грчка буква заедно со стандардната кратенка од 3 букви, како α CMa или β Per. Постои и комбиниран начин (α Canis Majoris). Денес ретко се користат постарите кратенки со четири букви (како α CMaj).
Други Бајерови ознаки
Латиничните ознаки ретко се користат, но има исклучоци како h Persei (што е впрочем ѕвездено јато) и P Cygni. Големите латинични ознаки не одат понатаму од буквата Q. Имињата како R Leporis и W Ursae Majoris се ознаки за променливи ѕвезди, а не Бајерови ознаки.
Во некои случаи се користи бројчен горен индекс за разликување на ѕвезди со иста Бајерова буква. Ова обично се двојни ѕвезди (претежно оптички двојници наместо вистински двојни ѕвезди), но има извесни исклучоци како веригата од ѕвезди π1, π2, π3, π4, π5 и π6 Orionis.
Мустафа III
Владеење
Енергичниот Мустафа III се обидел да ја модернизира армијата и внатрешната државна администрација според европската. Сепак овие реформи не биле прифатени од јаничарите. Голем дел од своето владеење го поминал размислувајќи како да ја наполни испразнетата каса, бидејќи знаел дека Руската Империја се подготвува за поредната војна. Мустафа III планирал да го отвори Суецкиот Канал, но не бил успешен во тоа поради недостиг на талентирани државници. Во негово време биле основани академии за математика, навигација и науки. Овој султан водил неуспешни војни со Русија, при што засекогаш ги загубил Молдавија, Влашка и Крим. Во Македонија е познат по тоа што во 1767 подлегнал на барањата на Цариградската патријаршија и незаконски ја укинал Охридската архиепископија.
Се оженил со Михришах султан која го родила идниот Селим III. Починал во Топкапи-сарај.
Во 1766 година се случил голем земјотрес во престолнината Истанбул во кој починале повеќе од 4.000 луѓе. Голем дел од џамиите заедно со Топкапи-сарај биле оштетени. По земјотресот следувало и цунами.
Херметизам
Херметизам — религија на доцната антика, и е основа на подоцнежниот западен езотеризам. Херметизмот се објаснува и како дел од „третиот столб“ на западната култура, односно баланс меѓу грчката рационалност и библиската верба.
Херметизмот било движење на раниот западен езотерицизам, заедно со гностицизмот. Во својот систем на верувања содржи пантеизам и хенотеизам, односно учењето дека целиот универзум е дел од „Едното“. Исто така го поддржува мислењето дека останатите ентитети како Господ, ангелите и духовните водачи, се елементарни и постојат во универзумот.
Реинкарнација
Во херметизмот се споменува реинкарнацијата. Како што изјавил Хермес Тримегист:
Некои сметаат дека ова не се однесува на реинкарнација на телото, туку на прераѓања во духовниот свет. Може да се однесува на бројните суптилни тела, како и на внатрешните и надворешните демони со кои треба да се соочиме за да достигнеме хеносис.
Морал, добро и зло
Хермес Тримегист објаснува во книгата 9 од Корупс херметикум дека Ноус, ги носи и доброто и злото, во зависност од тоа дали ги прима од Бога или од демоните. Господ носи добро, а демоните зло. Меѓу другото, демоните носат:
Ова очигледно покажува дека херметизмот вклучува чувство за моралност. Зборот „добро“ се користи многу конкретно, и е ограничен на употреба само во врска со „Врховниот Бог“. Само Господ (овде не се мисли на „Сè или Едното“) е потполно ослободен од злото.
Понатаму се вели дека мачно е за некого да нема свои „деца“ (не се мисли на биолошки деца, туку на свои творби). А Господ е „Татко“, затоа што сите нешта се негова творба. Затоа, без разлика дали е мајка или татко, секој треба да направи (да создаде) нешто позитивно во својот живот.
NGC 5766
NGC 5766 — спирална галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5766 се споменува и како ESO 580-50, MCG -3-38-24, IRAS 14503-2111.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5766 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 5766 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 53 м 9,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -21° 23' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 149°.
Други поделби
Проучување на NGC 5766 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53186. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 333; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6167. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1009.
Полв
Полв (науч. Glis glis) — животно од родот на глодачите, слично на верверица. Живее и во Македонија.
1868 во музиката
1868 година во музиката содржи некои значајни настани.
Лојтерсдорф (Тирингија)
Лојтерсдорф (Leutersdorf) — општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
NGC 1380B
NGC 1380B — елиптична галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1380B се споменува и како NGC 1382, ESO 358-37, MCG -6-9-9, FCC 190.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1380B е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1380B има привидни димензии од 2,4' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 37 м 9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 35° 11' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 26°.
Други поделби
Проучување на NGC 1380B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13354. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 355; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7031.
Ахмед III
Првите денови од владеењето на Ахмед III поминале со напори да се смират јаничарите. Тој не бил ефикасен против јаничарите кои го направиле султан. Чорлулу Али-паша, кого Ахмед го поставил на функцијата Големи везир, се обидел да му помогне во административните работи, направил нови аранжмани за ризницата и султанот. Тој го поддржал Ахмед во борбата со неговите соперници.
Рани години
Султанот Ахмед е роден на 30 декември 1673 година. Негов татко бил султанот Мехмед IV, а мајка му била Ѓулнуш султан, првично наречена Евменија. Ахмед е роден во Хаџиоглупазари, каде Мехмед останал да лови на враќање од Полска во 1673 година, додека во тоа време Ѓулнуш султан била бремена. Во 1675 година, тој и неговиот брат, принцот Мустафа (идниот Мустафа II) биле обрежани. За време на истата церемонија, нивните сестри Хатиџе Султан и Фатма Султан биле во брак со Мусахип Мустафа-паша и Кара Мустафа-паша. Прославата траела 20 дена.
Тој пораснал во Одринската палата. Неговото школување започнало за време на една од спорадичните посети на дворот на Истанбул, по судската церемонија наречена „бад-и басмала“, што се одржало на 9 август 1679 година во палатата Иставроз. Воспитан бил во царскиот харем во Одрин со традиционално кнежевско образование, проучувајќи го Куранот, хадисите (традициите на пророкот Мухамед) и основите на исламските науки, историјата, поезијата и музиката под надзор на приватни воспитувачи. Еден од неговите тутори бил главниот муфтија Фејзулах Ефенди.
Ахмед очигледно бил љубопитен и интелектуален по природа, поголемиот дел од времето го поминувал читајќи и вежбајќи калиграфија. Песните што ги напишал ги манифестираат неговото длабоко знаење за поезијата, историјата, исламската теологија и филозофија. Тој исто така бил заинтересиран за калиграфијата, која ја учел кај водечките дворски калиграфи, пред сè кај Хафиз Осман Ефенди (починал во 1698 година), кој имал огромно влијание врз неговата уметност и, според тоа, ја практикувал заради влијанието на неговиот постар брат, идниот султан Мустафа II, кој исто така станал забележителен калиграф.
За време на неговото управување во Одрин, Ахмед се спријателил со светлиот писар, Ибрахим, од градот Невшехир, кој требало да стане еден од извонредните везири на неговото идно владеење. Од 1687 година, по детонирањето на неговиот татко, тој живеел во изолација шеснаесет години во палатите во Одрин и Истанбул. Во овој период тој се посветил на калиграфија и интелектуални активности.
Качување на престолот
Во настаните од Одрин кои се случиле од 19 август до 23 август, Мустафа бил сменет и неговиот брат Ахмед го наследил престолот на 22 август 1703 година. Првиот петочен поздрав бил одржан во џамијата Бајазид. Цариград, кој веќе подолго време бил надвор од контрола, не претставувал безбедна зона дури и за самиот султан. Апсењата, погубувањата, кражбите биле вообичаени за тој период во главната престолнина.
Финдиклили Мехмед го дочекал новиот султан на Харемската порта од страната на Хасода, поставувајќи го на престолот.
Како дел од спроведената програма за обнова на системот на фондации, тој го реорганизирал законот за земјиште во 1705 година. Поради неговата поддршка на овие нови закони, на Ахмед му била дадена титула „давател на закон“, титула дадена на тројца поранешни султани, Бајазид II (1481-1512), Селим I (1512-1520) и Сулејман Величествениот (1520-1566). Во првите три години од своето владеење, Ахмед назначил четири големи везири, еден по друг. Сепак, владата добила стабилност само по назначувањето на Чорлулу Али-паша во мај 1706.
Руско-турска војна (1710–1711)
Ахмед III негувал добри односи со Франција, несомнено во поглед на заканувачкиот став на Русија. Тој му дал засолниште на османлиската територија на шведскиот крал Карл XII (1682–1718) по шведскиот пораз од Петар I (1672–1725) во Битката кај Полтава од 1709 година. Во 1710 година, Карл XII го убедил султанот Ахмед III да и објави војна на Русија, а османлиските сили под водство на Балтаџи Мехмет-паша извојувале голема победа во Битката кај Прут. После тоа, Русија според договорот го вратила Азов назад кон Османлиите, се согласила да ја сруши тврдината Таганрог и другите во областа и да престане да се меша во работите на Полско-литванската Државна Заедница.
Принуден против својата волја во војна со Русија, Ахмед се приближил од било кој друг османлиски султан до разбивање на моќта на неговиот северен соперник, чии војски неговиот голем везир Невшехирли Дамат Ибрахим-паша успеале целосно да доминираат во Битката кај реката Прут во 1711 година. Последователните османлиски победи против Русија овозможиле османлиските сили да напредуваат кон Москва, доколку султанот тоа го посакал. Сепак, ова било стопирано кога извештајот стигнал во Истанбул според кој Сефевидското Царство го нападнала Отоманското Царство, предизвикувајќи период на паника, свртувајќи го вниманието на султанот од Русија.
Војни со Венеција и Австрија
На 9 декември 1714 година била објавена војна на Венеција и османлиската војска под команда на Силахдар Дамат Али-паша успеала да нанесе пораз на Венеција и да го освојат повторно Пелопонез.
Овој успех ја вознемирил Австрија и во април 1716 година, царот Карло VI објавил војна на Отоманското царство. Битката кај Петроварадин и Опсадата на Белград довеле до голем притисок врз Османлиите и тие морале да започнат преговори. Така бил потпишан договорот од Пожаревац во 1718 година. Според договорот Османлиите изгубиле дел од Банат, Смедеревскиот санџак заедно со Белград и Северна Босна. Австрија со Белград управувала во следните 20 години. Од друга страна пак Османлиите го добиле Пелопонез и Крит. Овој неуспех бил вистинско разочарување за Ахмед и по лошите услови наметнати со овој договор, економијата во Истанбул претрпела зголемена инфлација.
Ибрахим-паша бил втора водечка фигура во царството, откако Ахмед се приклучил на кампањата во Мореја во 1715 година, и бил назначен за министер за финансии следната година. Оваа функција му дозволила да има голем увид во финансиската состојба на државата, поради кое постојано бил на ставот дела е потребно да се избегнува евентуален нов можен судир, главно поради празната ризницза. Политиката на мир на Ибрахим му одговарало и на Ахмед, бидејќи тој не сакал да води никакви воени походи, покрај фактот што неговиот интерес за уметност и култура го натерало да не сака да го напушти својот Истанбул.
Карактер на владеењето на Ахмед
Додека се одржувале натпревари за стрелање во Окмејдани со идеја за зголемување на моралот на војниците и луѓето, започнал да се гради нов воен брод во Терсане-и Амир. Тој поставил три големи везири во кратки интервали. Наместо Хасан паша, тој ги назначил Калајликоз Ахмед-паша на 24 септември 1704 година и Балтачи Мехмед-паша на 25 декември 1704 година. Во 1707 година, заговорот што го водел Ејпли Али-паша бил откриен за да го собори султанот од престолот. Тој бил погубен пред влезот од палатата. Ахмед III ги оставил финансиските средства во процветана состојба, кои неверојатно биле добиени без прекумерни процедури за оданочување или изнуда. Тој бил култивиран покровител на литературата и уметноста и во тоа време, во Истанбул била основана првата печатарска куќа овластена за употреба на арапски или турски јазици, управувана од Ибрахим Мутеферика (додека печатницата била воведена на Цариград во 1480 година, сите дела објавени пред 1729 година биле на грчки, ерменски или хебрејски).
Евтим Апочев
'''Евтим К. Апочев''' е македонски револуционер, деец на ВМОРО.
Ахмед III
Карактер на владеењето на Ахмед
Исто така во текот на неговото владеење се појавиле и Фанариотите, грчка елита која зазела голема улога во управувањето на царството. Во периодот по 1711 година, добар дел од Фанариотите станале Господари, војводи или кнезови во дунавските кнежевства Молдавија и Влашка.
Односи со Мугалското Царство
Во 1712 година царот Џахандар Шах, внук на Аурангзеб, му испратил подароци на османлискиот султан Ахмед и се нарекувал себеси како посветен обожавател на османлискиот султан.
Царот Фарухсијар, внук на Аурангзеб, исто така е познат дека испратил писмо до Османлиите, но овој пат го примил големиот везир Невшехирли Дамад Ибрахим-паша, давајќи графички опис на напорите на командантот на Мугалското Царство, Сејед Хасан Али Кан Барха против бунтот Раџпут и Марата.
Евтим Апочев
Животопис
По задушувањето на востанието, на 14 октомври 1903 година Апочев тргнува од Вирово кон Софија, каде пристигнува во декември. Потоа станува дел од четата на Дончо Златков во Малешевијата.
Ахмед III
Детонирање
Султанот Ахмед III станал непопуларен поради преголемиот и скап луксуз во кој тој и неговите главни офицери се препуштиле. Бунтот започнал на 20 септември 1730 година пред Бајазидовата џамија. Султанот за да ги задоволи нивните барања наредил погубување на Ибрахим-паша. По крајот на бунтот царството било во рацете на бунтовниците. Патрона Халил го однесел новиот султан Махмуд I во Ејуп џамијата каде официјално пред мечот на Осман бил прогласен и поставен на функцијата. По детонирањето, Ахмед се повлекол во Кафез, каде претходно бил чуван Махмуд, и таму ги поминал останатите шест години од својот живот во Топкапи-сарај.
Евтим Апочев
Животопис
По војните продолжува да живее со сопругата во Охрид.
Хирошиге Јанагимото
(роден ) — јапонски фудбалер.
Ахмед III
Архитектура
Во времето на Ахмед III биле изградени неколку фонтани, чешми и паркови. По негова наредба биле изградени три библиотеки, од кои една во Топкапи-сарај која е една од најпознатите градби за неговиот период. Ахмед бил мајстор во изработка на списите на чинии. Палатата Топкапи и нејзините згради биле предмет на многу истражувања и публикации. Меѓу овие истражувања, многу различни студии на опсег се забележуваат заедно со постдипломски тези. Како резултат на тоа, тие обезбедуваат богати информации за палатата, што обезбедува долг список на високо квалификувани научни статии и книги, упатства и брошури за промовирање на палатата и музејот во негово време. Сепак, палатата и нејзините единици сè уште имаат аспекти што треба да се истражат и деталите да се дискутираат. Меѓу нив може да се вброи и библиотеката на Ахмед III.
Неокласичната библиотека се наоѓа зад Приемната соба во центарот на Третиот двор. Таа била изградена на темелите на претходен павилјон од страна на султанскиот архитект Мимар Бешир-ага во 1719 година. Објектот претставува пример за османлиската архитектура од 18 век. Надворешната фасада е обложена со мермер. Формата на објектот е во вид на грчки крст со купола над централната сала и три правоаголни дорати (единица која се употребува за отворање и нејзиното врамување во рамките на една фасада). Внатрешниот дизајн е типичен за т.н. Ера на лалињата, кој траел од 1703 до 1730 година.
Катастрофи
Во 1714 година, еден египетски галеон кој стоел во близина на пристаништето Ѓумрук се запалил и изгорел, а двесте лица загинале.
Додека Невшехирли Дамат Ибрахим-паша ги продолжил подготовките за враќање во Истанбул, во Истанбул избувнал пожар, и голем дел од градот бил опожарен.
На 14 мај 1719 година се случил земјотрес во престолнината. Градските ѕидини биле уништени од земјотресот, а 4.000 луѓе загинаале во Измит и Јалова. По земјотресот започнале работите за реконструкција во Истанбул. Најзначајниот елемент што го рефлектира културниот аспект или тежината на овие дела до денес е библиотеката Ендерун во палатата Топкапи, изградена таа година.
Придружнички
Ахмед имал дванаесет придружнички:
Потомство
Ахмед имал четириесет и пет деца, од кои шест синови и девет ќерки преживеале до зрелоста:
Надворешни врски
[62 години]
Лопиталово правило
Лопиталовото правило е метод што се користи во математичката анализа за пронаоѓање гранични вредности од неопределени изрази со помош на изводи. Правилото е наречено според францускиот математичар од XVII век, Гијом де Лопитал, кој првпат го објавил во неговата книга Analyse des Infiniment Petits pour l'Intelligence des Lignes Courbes во 1696 година.
каде што прим (') означува извод.
Вангел Мечески
Вангел Ламбев Мечески (1921 во Скребатно, охридско — Товарник, Хрватска во 1944 година) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Вангел Ламбев Мечески е роден во охридското село Скребатно. Бил земјоделец. Во НОБ стапува на 12 декември 1944 година. Како член на Првата македонска ударна бригада, учествува на Сремскиот фронт. Загинува во борбите кај Товарник на 12 април 1945 година.
Семјон Алапин
Семјон Зивјевич Алапин (Семён Зиновьевич Алапин; 7 ноември 1856, Санкт Петербург - 15 јули 1923, Хајделберг) бил руски шаховски мајстор, шаховски композитор и теоретичар, како и јазичар, инженер и трговец со зрнеста храна.
Својата шаховска кариера ја започнал кон крајот на 1870-тите години, како член на Берлинскиот шаховски клуб. Првиот позначаен успех го постигнал на турнирот во Санкт Петербург во 1878/79 година, на којшто завршил на делба на првото место (заедно со Чигорин), но го загубил решавачкиот меч во разигрувањето за титулата. Меѓу неговите позначајни успеси се вбројуваат победите на турнирите во Санкт Петербург во 1906 и во Минхен во 1911 година. Во 1899 година одиграл меч против Карл Шлехтер, којшто завршил со нерешен резултат 3-3.
Алапин бил и познат шаховски теоретичар, кој дал огромен придонес во теоријата на шаховските отворања и во чија чест се именувани многу варијанти во отворањата. Работел и како шаховски новинар и издавал сопствено списание, а напишал и две книги посветени на шахот.
Животопис
Алапин се школувал во Хајделберг и потоа работел како трговец и застапник на шпедитерска куќа во Берлин и Париз. Во тој период, тој успеал да се збогати и бил финансиски независен. Се вселил во Берлин и таму станал член на Берлинскиот шаховски клуб.
На шахот исклучително му се посветил од крајот на 1870-тите години. Тој завршил на делба на првото место (заедно со Михаил Чигорин) на силниот национален турнир во Санкт Петербург во 1878/79 година, но подоцна загубил во мечот против Чигорин за првото место на турнирот со 3-7 (+3, -7, =0). Во тоа време, Алапин, заедно со Чигорин и Шиферс, важел за најсилниот шахист на Русија.
Во 1893 година, Алапин одиграл и добил меч против Курт фон Барделебен со 3,5-1,5 (+3, -1, =1), а во 1899 година одиграл нерешен меч против Карл Шлехтер со резултат 3-3 (+1, -1, =4). Периодот на преминот од 19. кон 20. и првата декада од новиот век бил најуспешен во неговата кариера. Тогаш, тој постигнал забележителни резултати на бројни силни меѓународни турнири, меѓу кои: четвртото место во Виена во 1899 и второто во истиот град во 1901 година, петтото место во Монте Карло во 1901, првото место во Санкт Петербург во 1906, второто место во Лоѓ во 1908 и во Минхен во 1909 година и победата на турнирот во Минхен во 1911 година. Во меѓувреме, одиграл и меч против Степан Левицки во 1907 година, којшто го добил со 5-0; а во 1911 година и против Рудолф Шпилман, којшто го загубил со 3,5-6,5 (+3, -6, =1).
Алапин се иселил од Русија во 1913 година и остатокот од животот го поминал во Германија. Починал во Хајдерберг на 15 јули 1923 година.
Шаховско творештво
Највисокиот историски рехтинг од 2688 бода, Алапин го достигнал во февруари 1898 година, со што би се нашил на 10. место на светската ранг=листа во тој момент. Во јули 1902, тој припаѓал во групата на осум најдобри шахисти во светот.
Алапин бил познат шаховски теоретичар и дал голем придонес во развојот на теоријата на шаховските отворања. Познато е дека смислил варијанти во речиси сите популарни отворања, кои во негова чест го носат неговото име. Најпозната од нив е Алапиновата варијанта во Сицилијанска одбрана, којашто настанува по потезите: 1. e4 c5 2. c3; а денес има примена и во партиите на врвните велемајстори. Исто така, отворањето коешто се јаввува по потезите 1. e4 e5 2. Se2 е наречено Алапиново отворање. Алапинови варијанти постојат и во неколку други отворања: во Каро-Кан, по 1. e4 c6 2. c3; понатаму во Холандска одбрна, по 1. d4 f5 2. Dd3; и во Дамин гамбит, по 1. d4 d5 2. c4 e6 3. Sc3 b6. Во Француска одбрана се среќава и Алапинов гамбит, којшто настанува по: 1. е4 е6 2. d4 d5 3. Le3; а постои и Алапинова одбрана во Шпанска партија, чијашто позиција се јавува по потезите: 1. е4 е5 2. Sf3 Sc6 3. Lb5 Lb4.
Освен како шахист и шаховски теоретичар, Алапин работел и како шаховски новинар и автор. Така, во 1896 година издал студија под наслов „Кон теоријата на Шпанската партија. Шаховско-аналитичка студија“. Во периодот од 1898 до 1901 година, во Берлин излегувало од печат неговото списание „Der Schachfreund“; а напишал и книга со истиот наслов, којашто била неменета за почетниците и била издадена во Хајделберг во 1913 година.
Барем наутро
„Барем наутро“ — збирка раскази од македонската писателка Виолета Бојковска, објавена во 2019 година од издавачката куќа Бегемот во рамките на библиотеката „Наше маало“.
За делото
Во својот осврт кон делото, Александар Прокопиев напишал дека имагинарното, структурирано во конкретни простори и ситуации ја обвива оваа збирка со атмосфера слична како кај современите јапонски раскажувачи. Неочекуваното и очекуваното, надворешното и внатрешното се преплетуваат во „доживувањата“ на ликовите кои говорат во некоја определена животна рамка, но со различен јазик. Писмото на Виолета Бојковска има авторска препознатливост и засебен свет. Оваа куса, но впечатлива збирка раскази со чудна топографија (како во некои книги на Калвино) нуди читателско уживање во пишувачката умешност на авторката Бојковска, во нејзината потрага по затскриените чинови на денешното човеково однесување, кон светот, но и кон себе.
Технички одлики
Книгата, со обем од 75 страници и со димензии од 19 сантиметри, е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4869-12-2. Таа е испечатена во печатницата Графоден во тираж од 500 примероци, а издавањето на книгата било финансиски помогнато од министерството за култура. Графичкото уредување го направила Наталија Луковска.
1866 во музиката
1866 година во музиката содржи некои значајни настани.
Тангер
Тангер (طنچة — Танџа на берберски и арапски, Tánger на шпански и Tanger на француски) — град во северен Мароко со население од 669,685 жители во 2004, a во 2014 имаше 974,000. Тој се наоѓа на северноафриканскиот брег, на западниот влез на Гибралтарскиот Проток каде Средоземното Море се среќава со Атлантскиот Океан, кај ’ртот Спартел. Тангер е седиште на регионот Тангер-Тетуан.
Тингис, сега Тангер е антички феникиски град. Античките монети го нарекуваат градот Тенга или Тинга и Титга, а грчките и латинските автори давале најразлични варијации на името.
Римски сенат
Римскиот сенат (Senātus Rōmānus) бил главното управувачко тело на Римската република (која настанала во 509 г. п.н.е.), како и на Римското Царство. Иако Западното Римско Царство престанало да постои во V век (476 г.), Римскиот сенат продолжил да заседава сè до крајот на VI век. Зборот senatus потекнува од латинскиот збор senex што значи “старец“ или “постар“. Според тоа, Сенатот, од етимолошка гледна точка, значел “собрание на старци“. Сенатот бил една од трите гранки на власта според уставот на Римската република.
Историјат
Според традицијата Сенатот прв го основал Ромул, митскиот основач на Рим, како советодавно тело, составено од 100 глави на фамилиите наречени patres (“татковци“). Подоцна, на почетокот на Републиката, Луциј Јуниј Брут го зголемил бројот на сенаторите на 300 (според легендата). Тие се нарекувале conscripti ("регрутирани, врбувани"), бидејќи Брут ги врбувал. Оттогаш членовите на Сенатот се нарекуваат patres et conscripti, што постепено се претворило patres conscripti ("регрутирани татковци").