cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4518A
Други поделби
Проучување на NGC 4518A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41674. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 874. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Космос-580
Космос-580 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 22 август 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-580 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 71,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 472 км, а најмалото на 268.
NGC 2293
NGC 2293 — спирална галаксија во соѕвездието Големо Куче, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2293 се споменува и како ESO 490-49, MCG -4-16-23, VV 178, AM 0645-264, CGMW 2-42.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2293 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 2293 има привидни димензии од 4' х 3,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 47 м 42,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 26° 45' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 2293 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 19619. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 318; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6529. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1335.
Пулексенија Јовановска
Пулексенија Јовановска (р. ) — македонска каратистка. Таа ја претставува Македонија на меѓународен план.
Достигнувања
Таа се натпреварувала на Светскиот олимписки квалификациски турнир што се одржал во Париз, Франција, надевајќи се дека ќе се квалификува за Летните олимписки игри 2020 година во Токио, Јапонија. Таа не се квалификувала на овој турнир, но можела да се квалификува по распределбата на местата за покана од Трипартитната комисија и прераспределбата на последните квалификациски места.
Таа ја претставувала Северна Македонија во женска кати на карате натпреварот на Летните олимписки игри 2020 година во Токио, Јапонија.
Кралство Босна
Кралство Босна (босански: Kraljevina Bosna / Краљевина Босна), или Босанско Кралство (Bosansko kraljevstvo / Босанско краљевство) — јужнословенско средновековно кралство кое се развило од Босанска Бановина (1154-1377). Земјата доживеала де факто независност во 13 и 14 век, и покрај тоа што била дел од унгарските круни. Нејзиниот тежок терен и оддалеченост овозможило на Босанците да маневрираат помеѓу нејзините два моќни соседи, Унгарија и Србија, и вообичаено кралството успевало да ја избегне потчинетоста кон нив во некои периоди. Неколку способни владетели му дозволиле на кралството кратко да ја игра улогата на регионална сила во 14 век. По 1290 година, Босна уживала виртуелна независност од Унгарија и се здобила со значајна територија во Далмација на сметка на Србија. Кралот Твртко I (1353-91) добил делови од западна Србија и поголемиот дел од јадранскиот брег, јужно од реката Неретва: за време на вториот дел од неговото владеење, Босна накратко станала најсилна држава на Балканскиот Полуостров. Сепак, феудалната фрагментација останала силна во Босна, и по неговата смрт земјата ја изгубила својата важност. Отоманското Царство припоила делови од Источна Босна во 1440-тите и 1450-тите години и продолжила да ја освојува Херцеговина, додека последната тврдина не паднала во 1481 година.
Позадина
Босанска Бановина претставувала средновековна држава што се наоѓала на најголемиот дел од денешната Босна и Херцеговина, како и делови од Далмација (во Хрватска), Србија и Црна Гора. Иако земјата имала вазален статус на Кралство Унгарија, Босна де факто била независна држава. Босанската Бановина постоела до 1377 година, кога била издигната во царство со крунисувањето на Твртко I.
Историја
Во текот на средниот век, Херцеговина се состоела од неколку помали земји: Захумље (Хум), центрирано околу градот Благај, и Травунија, во центарот на градот Требиње. Овие земји одредени периоди владееле како полунезависни земји, главно под капата на Србија. Нивните територии ги вклучувале современа Херцеговина и делови од Црна Гора и јужна Далмација. Името Херцеговина било усвоено кога Стефан Вукчиќ Косача како војвода на Свети Сава, ја потврдил својата независност во 1435-48 година. Собранието на овие благородници било наречено станак и било многу влијателно.
Владеењето на Твртко I
Босна го достигнала својот врв во времето на банот Твртко I, член на династијата Котроманиќ, кој дошол на власт во 1353 година. Во 1372 година, Твртко формирал сојуз со принцот Лазар Хребељановиќ, еден од регионалните владеттели на територијата на распарнатото Српско Царство. Следната година, Твртко и Лазар ги нападнале териториите на Никола Алтомановиќ, кој во тоа време бил најмоќниот српски благородник. По поразот на Алтомановиќ, тие ги поделиле неговите земји, освен неговите приморски области на Драчевица, Конавле и Требиње, кои ги освоил Ѓураѓ I Балшиќ, владетел на Зета. Твртко добил делови од Захумље, горните делови на реките Дрина и Лим, како и областите Никшиќ и Гацко, зедно со важниот српски православен манастир Милешева (во која се наоѓале моштите на Свети Сава, првиот српски архиепископ).
Во 1377, Твртко ги презел крајбрежните области од Балшиќ. Таа година, на 26 октомври, бил крунисан за крал на Србите, Босна, Приморје и западните земји. Стекнувањето на српската територија, вклучувајќи го и значајниот манастир Милешева, во комбинација со фактот дека бабата на Твртко бил член на династијата Немањиќ, го поттикнал Твртко, исто така, да се прогласи за крал на Србија, со што ги потврдил своите претензии на српскиот престол. Ова било овозможено од царската линија на Немањиќ која започнала со Урош во 1371 година. Круната му била испратена од унгарскиот крал Лајош I Анжујски. Самата церемонија била спроведена во Миле кај Високо во црквата која била изградена во времето на владеењето на Стефан II Котроманиќ, каде што бил погребан заедно со неговиот чичко. Спротивно на тоа, некои поранешни историографи, претежно претставени од западни научници, сметаат дека бил крунисан во Милешевскиот православен манастир од митрополитот Милешевски.
Бернардино Луино (сликар)
Бернардино Луино (Латина, 27 март 1951 година) е италијански сликар и гравир. Тој е еден од основачите на групата Метатинг и моментално предава во Академијата за ликовни уметности Брераво Милано.
Кралство Босна
Владеењето на Твртко I
Сепак, по поразот на Никола Алтомановиќ, принцот Лазар се појавил како најмоќен господар на територијата на поранешното Српско Царство, кој сакал да ја обедини српската држава, а Српската православна црква го сметал за најспособен за да ја наследи династијата Немањиќ. Црквата, која била најсилна сила меѓу Србите во тоа време, не ги поддржувала аспирациите на Твртко во овој поглед.
До 1390 година, Твртко го прошири своето царство за да го вклучи дел од Хрватска и Далмација, и ја проширил својата титула како Крал на Србите, Босна, Далмација, Хрватска и Приморје. Целокупната титула ги наведува субјектите народи и географските зависности, следејќи ја византиската традиција. На врвот на својата моќ, тој бил „Крал на Босна, Србија, Хрватска, Хум, Усора, Соли, Далмација, Доњи Краји“.
Бернардино Луино (сликар)
Биографија
Во 1976 година, Бернардино Луино се преселил во Милано, каде што го запознал Џанфранко Ферони. Во 1979 година, Бернардино Луино, заедно со Џузепе Бартолини, Џанфранко Ферони, Сандро Лупорини, Лино Маночи и Џорџо Тонели ја основаа групата Ла Метакоза. Групата заедно изложувала од 1979 до 1983 година.
Кралство Босна
Пад
По смртта на Твртко I, моќта на босанската држава полека започнала да се намалува. Отоманското Царство веќе ја започнало својата инвазија врз Европа и претставувала голема закана за Балканот во текот на првата половина на 15 век. Конечно, под кралот Стефан Томашевиќ, предаден и оставен да се грижи сам за себе од другите европски сили, Босна официјално паднала во 1463 година и станала најзападна провинција на Отоманското Царство. Провинцијата Херцеговина паднала во 1482 година. По падот на кралството, Катарина Косача Котроманиќ побегнала во Рим. Таа изјавила дека ја напушта земјата за да ги види нејзините синови или да ја посети Светата столица.
Култура
Религијата на првобитната популација на Босна и Херцеговина била мешана: имало католички и православни христијани, но повеќето од домородното население едноставно се нарекувале Бошњаци кои припаѓаат на таканаречената Босанска Црква. Поголемиот дел од знаењето за оваа црква доаѓа од надворешни извори и нејзината точна природа е предмет на многу научни дебати, особено околу нејзините можни дуалистички учења. Црквата била обвинета од католичките и православните власти за ерес и била поврзана со богомилите.
Бернардино Луино (сликар)
Биографија
Помеѓу 1990 и 2000 година, три важни самостојни изложби биле посветени на уметникот во Милано. Во 1992 година, Галеријата Аппиани Арте Трентадуе ја курирала изложбата Дипинти неодамна, претставена од Маурицио Фагиоло дел Арко. По тој повод за прв пат биле изложени актови на Бернадино Луино. Во 1998 година, во истата галерија ја следеле и ретроспективата Бернардино Луино: слики и мешани техники, 1987-1998, со каталог објавен од Скира. Во 2003 година, во Галерија Мериески, Виторио Сгарби ја претставил Светлината на Луино.
Неговите дела се претставени на некои од најважните колективни изложби што биле курирани на тема италијанско современо сликарство. Во 1999 година, сликите на Луино биле изложени како дел од изложбата 2000 Пофалба на убавината/Де метафизика, курирана од Маурицио Фагиоло дел Арко. Во 2000 година, Филип Даверио повторно ги обединил уметниците на Метатинг во значајната изложба Феноменологија на метатинг: 7 уметници во 1979 година во Милано и дваесет и пет години подоцна. Во 2007 година, Виторио Сгарби го покани Луино да учествува на изложбата ''Италијанска уметност. 1986-2007 Питура и, истата година, неговите дела биле вклучени во изложбата Моранди и мртва природа денес во Италија'', куратор од Марилена Пасквали.
Во 2011 година, Бернардино Луино е повикан да изложи на 54-то Венециско биенале, италијански павилон, со презентација на Квирино Принципе.
Петар II Караѓорѓевиќ
Петар II Караѓорѓевиќ (6 септември 1923- 3 ноември 1970) бил последниот крал на Југославија. Петар е син на крал Александар I Караѓорѓевиќ и кралицата Марија Караѓорѓевиќ. По атентатот на неговиот татко Александар I Караѓорѓевиќ во Марсеј, Петар беше малолетен па наместо него власта ја презеде намесништво на чело со неговиот стрико Павле Караѓорѓевиќ. После државниот удар врз Павле Караѓорѓевиќ, Петар е прогласен за полнолетен и тој станува крал на Југославија. Петар беше крал на Југославија само 19 дена односно до 9 ноември. После укинувањето на монархијата Петар заминува во егзил. Петар бил во егзил во Грција, Ерусалим, Египет, Лондон а последните години ги поминува во Соединетите Американски Држави каде и умира одвоен од семејството.
Пиета
Пиета (итал. Pietà) (1499.) од Микеланџело е мермерна скулптура во Базиликата Свети Петар во Ватикан, и таа е прва и најпозната од неколку скулптури од Микеланџело на истата тема. Скулптурата била нарачана од францускиот кардинал Жан де Бијер, кој бил претставник во Рим на 26.август 1498. Статуата требало да претставува надгробен споменик за кардиналот, но била преселена на денешната локација, во првата капела десно од влезот на базиликата, во 18. век.
Стил
Оваа позната статуа го претставува мртвото тело на Исус како лежи во скутот на мајка си Марија, по симнувањето од крстот. Статуата се одликува со баланс на ренесансата и натурализмот. Таа е еднo од најдобро обработените дела на Микеланџело.
Структурата е пирамидална, со главата на Марија на врвот. Таа се шири надолу со фустанот на Марија, па сѐ до основата, која е каменот од Голгота.
Марија е претставена како многу млада, иако во времето на распнувањето би требало да имала околу 50 години. Објаснението на Микеланџело било дека таа поради својата невиност останала млада и свежа.
Името на статуата Пиета значи долг или должност. Овде е измешана традиционалната должност која децата ја имале кон родителите, затоа што Марија е мајка на Исус но и негова ќерка бидејќи тој е Бог. Според други извори, името Пиета доаѓа од италијанскиот збор за жалост, жалење или сочувство.
Според некои наводи, брзо по завршувањето на Пиета, Микеланџело начул како некои луѓе меѓу себе зборуваат дека Пиета била од друг вајар. Разлутен и во напад на суета, тој на марамата преку градите на Марија ја врежал следнава инскрипција: MICHAELA[N]GELUS BONAROTUS FLORENTIN[US] FACIEBA[T] (Микеланџело Буонароти Фирентинецот ја направи). Подоцна се покајал поради својот изблик на гордост и се зарекол никогаш повеќе да не ги потпишува делата.
Историја по завршувањето
При една преселба на статуата, ѝ биле скршени прстите од левата рака, а ги реставрирал Џузепе Лириони во 1736. година. Во 1972. година извесен ментално пореметен геолог Ласло Тот влегол во капелата и ја нападнал статуата со геолошки чекан извикувајќи „јас сум Исус Христос!“. По овој напад, статуата била макотрпно реставрирана, и денес е заштитена со непробоен акрилен ѕид.
Список на државни водачи во 1209 година
Ова е список на државни водачи во 209 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кепри
Кепри (Кепер, Кепер, Кепра) во египетската митологија е бог - скарабеј (лепешкар). Тоа е свет инсект кој го турка Сонцето низ небесниот свод. Тој е една форма на богот Ра, и го претставува Сонцето наутро. Напладне Сонцето е Ра, а навечер Атум.
Биномна номенклатура
Суштината на овој систем на именување е следнава: називите на видовите се образуваат од научни латински поими (т.е. новолатински поими или латинизции), и се состојат од два дела - род и вид, како на пр. Homo sapiens - името на човечкиот вод. Дводелното име на видот се нарекува латински назив. Меѓутоа биолозите и филолозите го претпочитаат поимот научен назив бидејќи зборовите што се користат не секогаш се латински, и покрај тоа што се латинизирани за да се ускладат. Имињата напати се изведуваат од старогрчки корени или од разни други јазици. Доста видови се наречени по по презимето на некој истакнат научник, или пак латинизирана варијанта на некој локален топоним.
Карл фон Лине (познат и како „Линеј“ или Linnaeus) одбрал именувањето да се врши со два збора, но притоа не го користел подоцнежниот целосен систем од седум категории (царство-колено-класа-ред-фамилија-род-вид.) Линеј се решил за биномна номенклатура, користејќи ги само родовото и видовото име или епитет, кои заедно образуваат целосното име на видот. На пример, човекот припаѓа на родот Homo, а видовото име му е sapiens. Така, луѓето се класификуваат како Homo sapiens. Првата буква од првиот збор секогаш е голема, додека онаа на вториот е мала, дури и ако е изведена од лична именка (име на лице или место). Родовите и пониските таксони секогаш се претставуваат со закосени букви, додека фамилиите и погорните таксони се оставаат напишани обично. Видовите можат да се поделат и на пониски рангови, така образувајќи „триномен назив“ за подвидови и други пониски рангови („триномен“ за животни, а „тринарен назив“ за растенија).
Во биолошката литература, името на видот е проследено со името на одговорното лице и годината на опис. Така, во зоологијата го имаме видот: Patella vulgata Linnaeus, 1758. Името „Linnaeus“ укажува на научникот што го опишал видот; 1758 е годината на издавање на тој опис – во овој случај, делото „Систем на природата“ (Systema Naturae).
Историја
Системот на биномна номенклатура го вовел шведскиот ботаничар и физичар Карл фон Лине, познат и под латинизираното име Carolus Linnaeus (1707–1778) или „Линеј“. Линеј се обидел да ја опише сета природа, давајќи им дводелни називи на сите видови (минерални, растнителни и животински. Ова претставувало значајно подобрување на дотогашната практика видовите да се опишуваат со цели реченици. Биномната номенклатура во разни облици постоела и пред Линеј. Нејзе ја користеле Баухиновците, кои живееле речиси два века пред него.
Полезност
Полезноста на биномниот систем се состои главно во штедливоста и прегледноста, широката распространетост, како и стабилноста на имињата:
И покрај оваа стабилна практика, некои видови користат повеќе научни називи, зависно од таксономското становиште. Оваа појава се нарекува „синонимија“.
Изведување на имињата
Родовите и видовите имиња може да се изведат од каков било извор. Честопати тие се обични новолатински зборови, но може да се преземени од старогрчкиот, од топоним, име на лице, име од локалниот јазик итн. Таксономите понекогаш создаваат имиња употребувајќи дури и внатрешни шеги и игри на зборови.
Но имињата секогаш мора да се граматички исправни, како да се латински изрази.
Називите на фамилиите честопати се изведуваат од некој распространет род во рамките на таа фамилија.
Родовото име мора да биде единствено во рамките на секое царство. Најчесто ова е именка во латинска деклинација.
Описникот за вид е исто така латински збор, но граматички може да има разни облици како следниве:
Неретко едно исто видово име се користи кај два или повеќе различни рода (како во горенаведениот пример со hodgsonii).
Правилници за номенклатура
Кон средината на XIX век се почувствувало потреба од ускладени правила за научните називи. Со време се појавиле номенклатурни правилници за животни („Меѓународен правилник за зоолошка номенклатура“, ICZN), растенија (вклучувајќи габи, цијанобактерии) (ICBN), и бактерии (вклучувајќи ги археите) (ICNB). Вирусите се именуваат според таксономски правилник, кој ги одредува и имињата и таксоните („Меѓународен комитет за таксономија на вирусите“, ICTV). Овие правилници се разликуваат во извесни нешта, како на пример:
Предложено е овие правилници да се заменат со еден т.н. БиоКод (BioCode) иако примената на овој правилник не е на повидок. Постои и друг правилник во развој наменет за именување на клади наречен PhyloCode.
Мирча Дридеја
Мирча Дридеја (Mircea Dridea, р. ) — поранешен романски фудбалер и менаџер.
Интернационална кариера
Мирча Дридеја одиграл 15 натпревари на кои постигнал 8 гола на меѓународно ниво за Романија, а дебитирал под водство на тренерот Аугустин Ботеску на 30 август 1959 година во пријателски натпревар кој завршил со победа од 3-2 на гости против Полска во која постигнал хет-трик. . Тој играл во победата од 2-0 на домашен терен против Португалија на квалификациите за Светското првенство 1966 година, по што противникот Еузебио рече дека го смета Дридеја за играч на натпреварот. Тој, исто така, одиграл четири натпревари во квалификациите за Евро 1968 со еден постигнат гол во победата на домашен терен против Швајцарија со 4-2 и двоен постигнат во победата од 5-1 против Кипар.
Менаџерска кариера
Мирча Дридеја ја започнал својата кариера како тренер во јуниорскиот тим на Петролул Плоешт, освојувајќи ја националната јуниорска титула. Тој ја започна сезоната 1973–74 Дивизија А како помошник на Георге Думитреску во Петролул, но откако ја завршил првата половина од сезоната на 16-та позиција, Думитреску го напушти клубот и Дридеја станал главен тренер на тимот во вториот дел сепак тој не можел да го спаси тимот од испаѓање во Дивизија Б. Тој бил тренер на Петролул Телеајен во Дивизија Ц скоро две години, што бил блиску да го промовира во Дивизија Б. Тој се вратил во Петролул за да ги води во сезоната 1981-82 Дивизија Б помагање на клубот да се промовирал во Дивиција А. Во зимата 1983 година, Мароканската фудбалска федерација побарал од Романската фудбалска федерација да им испрати четворица тренери, еден од нив бил Дридеја кој отишол да го тренира ФАР Рабат, одземајќи го тимот од скромно место во лигата и го однел на првото место, напуштајќи го клубот на почетокот на 1984 година. Тој се вратил во Романија, работејќи во клубот Дивиција Б, Прахова Плоешт, во кој помогнал да се избегне испаѓање. Тој се вратил за трет период како тренер во Петролул откако Петре Драгомир го напуштил тимот по првите шест натпревари од Дивизија А 1985–86, водејќи го тимот две сезони. Дридеја отишол како тренер за втор период во Мароко во Кенитра, а потоа се вратил во Романија во Прогресул Браила. Тој бил тренер во првата половина од сезоната 1988-1989 Дивиција А во Спортул Студентсеск Букурешт, тренер во втората половина во Оцелул Галаци. Во следните години тој бил тренер во романските пониски лиги во Флакара Морени, Металул Плопени кои помогнаа да се промовираат во Дивизија Б и Металул Филипешт де Падуре со кои заработил промоција во Дивизија Ц по победата во плеј-офот против Фореста Нехоу, исто така, магија во Египет на Олимпик Александрија и ја завршил својата тренерска кариера во Тунис на Олимпик де Меденин во 1997 година. Тој исто така работел како претседател на Петролул во три наврати.
Личен живот
Mircea Dridea's brother, Virgil was also a footballer and a manager, they played together at Petrolul Ploiești, winning two Divizia A titles together and were opponents as managers in the 1981–82 Divizia B season when Mircea coached Petrolul and Virgil coached Metalul Plopeni.
Играч
Петролул Плоешт
Менаџер
Металул Плопени
Хестија
Хестија (старогрчки: Ἑστία) била божица на срцето во старогрчката митологија. Имала браќа и сестри по име - Деметра, Хера, Хад и Посејдон. Штом таа се родила татко и Хрон ја проголтал нејзе и нејзините браќа и сестри, со страв дека кога ќе пораснат ќе се побунат и ќе го симнат од власт.
Особености
Славата и големината на Хастија се во тоа што таа е единствена меѓу боговите на Олимпшто не учествувала во војните, кавгите и заговори. Дури и кон љубовните понуди се однесувала претпазливо. По свргнување на Хрон, таа се заколнала во главата на брата си, Зевс, дека ќе остане девица. Хестија е важно божество иако митовите за неа се скудни, таа ги одбила предностите на Посејдон и Аполон заѓто се заветала да остане девица, како Атена, Артемида таа е божица на девственоста, невиноста, но покрај тоа таа е и божица на огништето и неговиот свет оган самото нејзино име ја објаснува нејзината улога, ЕСТИА- на старогрчки јаз значи  огниште, меѓу примитивните народи оганот бил одржуван со тешкотии,и доколку немало оган не можеле да ги извршуват секојдневните обврски  и поради тоа биле приморани да го чуваат и почитуваат, огништето на почетокот било центар на семејството околу што се собирале и опкружувале, пренесувањето на светиот оган од една во друга населба територија, претставувало врска на чувства и наследство што продолжува, па така и домашното и општественото огниште биле сметани за свети за кои се верувало дека секогаш биле надгледувани од божицата Хестија, а честопати имала и првенство при гозбите и обредот на жртвување, а особено била почитувана како првородено чедо на Хронос и Реја, и припаѓала на постарата генерација на богови.
Список на холандски монарси
Поврзано
Famille royale néerlandaise
Јунона
Јунона (лат. Iuno) — римска божица на небото и заштитничка на жените, најценета божица во римскиот пантеон, поистоветена со грчката божица Хера. Подоцна, Римјаните и картагинската божица Танит ја поистоветувале со Јунона. Ја сметаат за ќерка на Сатурн и жена на врховниот римски бог Јупитер. Владеела покрај него како Regina („кралица“) и била ценета како покровителка и заштитничка на Рим. Во тоа својство, заедно со Минерва, таа била дел од т.н. капитолски тријади, и затоа имале посебна соба во Јупитеровиот храм. Претставувана е со дијадема на главата, со скиптар и гром во рацете.
Митологија
Месецот јуни по неа го добил името (Iunius), Римјани нејзе ѝ го посветиле првиот ден во месецот, наречен „календи“ (Kalendae), со што е доведена во врска со Јанус (Ianus), богот на сите почетоци. Се претпоставува дека овие две божества првобитно биле поцврсто поврзани, на шта укажуваат и заедничките ритуални постапки: Јунона на почетокот на секој месец (regina sacrorum) жртвувала јагне во „кралската куќа“ на Форумот (Regia), додека нејзиниот маж (rex sacrorum) на првиот ден од годината принесувал жртва на Јанус и го објавувал денот на кој се паѓаат „Ноните“ (Nonae). Дури со подигање на Капитолскиот храм, Јунона се доведува во културна врска со Јупитер, стануваќи дел од „капитолските тријади“, заедно со Минерва.
Почитувана е како заштитничка на жените, божица на бракот и породувањето. Во Стариот Рим го славеле празникот Matronalia (1 март), кога добивале поклони од своите мажи, домашни и роднини. Се сметало дека на тој ден е роден синот на Јунона, богот Марс, по кој овој месец и го добил името, а исто така се сметало и дека бил склучен мирот меѓу Латините и Сабињаните, со кој е овозможено соединување на населба на околните брегови и создавање на првобитни римски држави. Според преданието, спогодбата на форумот (в. Vulcanal) склучиле Ромул и Тит Тациј, легендарен основач на сабијското племе Тити.[2]
Според древните верувања на Римјаните, како што секој маж има свој „гениј“ (genius), чувар на личниот дух, така и секоја жена имала своја „јунона“. Од таму се смета дека ликот на Јунона настал со постепено дивинизирање на бројните гении на жени (јунони), односно со нивното соединување во една божествена личност. Така таа постепено од заштитничка на жените и божица на бракот и породувањето, станала божица на семејството, покровителка на Рим и заштитничка на целите римски држави, а со тоа и пандан на „генијот на римскиот народ“ (genius populi Romani).
Римјаните верувале дека Јунона, како божица на породувањето (Iuno Lucina), донесува деца на светлината на денот (ad lucem), па во атриумот на римските куќи овој среќен настан се прославувал со поставување на свечена трпеза во нијзина чест. Во подножјето на Целија, еден од врвовите на Есквинила, подигнат ѝ е храм (375 п.н.е) во кој родителите на новородените деца биле обврзани да приложат соодветен паричен износ, бидејќи на тоа ги обврзала наредбата на Сервиј Тулиј. Ова плаќање, заедно со паричниот прилог за божицата Јувенти (Iuventas) со стекнување полнолетство, и на божицата Либитини (Libitina) после погребот, овозможуавало увид во бројната состојба на римските жители.
Јунона добила и други бројни атрибути:
Јунона е славена и како божица на плодноста во широка смисла, и тогаш е наречена Caprotina, бидејќи јарец (caper) бил нејзино свето животно и честопати ѝ била принесувана жртва. Во тоа својство ѝ бил посветен празник, кој секоја година се празнувал на јулските Нони (7 јули), не само во градот Рим, туку и во цел Лацијум.
Деметра
Деметра (гр. Δημήτηρ) е грчка божица на земјоделството и на новиот живот, чувар на бракот и на свештениот сојуз. Таа била многу почитувана уште пред Олимписките богови. Таа е една од дванаесетте богови кои живееле на планината Олимп. Таа е ќерка на Хрон и Реја, а мајка на Персефона, која подоцна пак станала жена на Ад.
Култот на Деметра
Според митот, кога Персефона си играла на ливадата со нимфите земјата одеднаш се отворила и се појавил богот Ад, кој ја присвоил за себе. Ад бил многу вљубен во неа, и не сакал да ја пушти од подземниот свет. За тоа време Демитра го слушнала плачот на својата ќерка и побрзала да ја извлече од оваа ситуација, но во тоа не успеала. Деметра лутала низ светот девет дена без храна и вода, сè додека Хелиј не ѝ открил што се случило со нејзината ќерка. Несреќната мајка отишла на планината Олимп и побарала помош од Зевс. За ова време, Ад се оженил со Персефона. Деметра за тоа време се вратила во својот храм во Елевзина, и на светот настапила голема неплодност на плодовите кое довело и до голема катастрофа како за луѓето така и за боговите. Тогаш Зевс одлучил дека е потребно да се вмеша во проблемот па одлучил третина години да живее во подземниот свет со Ад, а остатокот на земјата. Кога Персефона била во подземниот свет, настапувала неплодноста, а кога била на земјата природата разезленувала со прекрасни цвеќиња. Така настанале и годишните времиња.
Триптолем, син на кралот Келеј, Деметра го научила како да ги разработува билките, како знак на благодарност за тоа што неговите родители во времето додека таа тагувала за нејзината ќерка ја прибрале во својот дом, не знаејќи дека е всушност божица. Таа му поклонила зрно жито и го научила како да ја обработува својата земја.
Наводи
डीमिटर
Строшки манастир
Строшки манастир (се среќава и како Стровјански манастир) — манастир во средишниот дел на Македонија, на јужните падини на планината Даутица, во близина на селото Стровија.
Историја
Манастирот започнал да се гради со осветувањето на темелите за изградба на манастирската црква од страна на протереј-ставрофор Борис Талесеки со благослов на Митрополит Преспанско-пелагониски г. Климент на 28 април 1968 година (Томина недела). Се претпоставува дека на местото на манастирот во минатото имало црква посветена на Света Недела за која нема податоци кога била урната, но веројатно во периодот непосредно по потпаѓањето под отоманска власт.
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, параклис, конак и неколку помошни објекти.
Црква „Света Недела“
Црквата била осветена на 2 мај 1976 година од страна на пелагонискиот епископ Ангелариј. Се верува дека е изградена врз остатоци од стара манастирска црква која се наоѓала покрај брегот на Строшка Река, но од неа денес е изгубена секаква трага и единствено нешто коешто укажува на таквото верување е мала чешма со чудотворно дејство која е постветена на истата светица.
Космос-581
Космос-581 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 24 август 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-581 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 284 км, а најмалото на 172.
Црква „Св. Фотиј“ - Солун
Свети Фотиј (Αγίου Φωτίου) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Храмот се наоѓа на улиците „Ласкаратос“ и „Марија Калас“, во јужниот дел на населбата Пирги. Камен-темелникот е поставен на 27 септември 1997 г. од патријархот Вартоломеј и митрополитот Пантелејмон Солунски. Отворен е на 10 јуни 2007 г. и осветен на 17 мај 2009 г. од митрополитот Антим Солунски. Во храмот се чуваат мошти на Апостол Лука Евангелист и дел од Чесниот Крст.
Гремерсдорф
Гремерсдорф (Gremersdorf) — општина во округот Источен Холштајн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Список на државни водачи во 791 година
Ова е список на државни водачи во 91 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Зимски спортови
Зимскиот спорт или зимската активност е рекреативна активност или спорт кој е игран на снег или мраз. Повеќето вакви спортови се варијанти на скијање, уметничко лизгање и санкање. Традиционално ваквите спортови, биле играни само во студени места во текот на зимата, но вештачкиот снег и вештачкиот мраз овозможуваат повеќе флексибилност. Вештачки мраз може да се користи за да се обезбедат мразни милји за лизгање на мраз, хокеј на мраз и во поблага клима, се игра бенди.
Чести спортови вклучуваат крос-кантри скијање, Алпско скијање, ски скокање, брзо лизгање, уметничко лизгање, лужица, скелет, боб и сноумобилирање. Чести тимски спортови вклучуваат хокеј на мраз, карлинг и банди. Врз основа на бројот на учесници, хокеј на мраз е најпопуларниот зимски спорт во светот, по што следи банди. Зимските спортови често имаат свои мулти-спортски турнири, како што се Зимските олимписки игри.
Центар за култура „Браќа Миладиновци“ - Струга
Центар за култура „Браќа Миладиновци“ ― културна установа во Струга. Центарот за култура е главен носител на културни, уметнички и просветни активности во Струга. Установата е наречена по македонските преродбеници Браќа Миладиновци. Во рамките на Центарот работи Матичната библиотека.
Историја
Матичната библиотека во Струга била создадена во 1944 година, веднаш по ослободувањето на градот. Подоцна во 1959 година, била донесена одлука сите културно образовни установи да бидат обединети во единствен Дом на култура „Браќа Миладиновци“ – Струга. Во октомври 2021 година, во рамки на проектот „Градиме култура, сликаме култура - мурали за 30 години независност“, уметникот Горан Ристовски насликал на јужната страна на зградата на Центарот за култура, мурал со ликот на Владо Малески, струшкиот вез и дел од текстот на химната „Денес над Македонија“ односно делото на Малески.
792
792 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 792 година од новата ера, 792. од првиот милениум, 92. од VIII век и трета од 790-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6300 и 6301 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5542 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4552 и 4553 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1545.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 792 година се протега во 3428 и 3429, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3488 и 3489 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1335. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 175 и 176 исламска година.
Орохидрографија на Македонија
„Орохидрографиja на Македонија“ е книга на познатиот бугарски географ и политичар Васил К’нчов. Отпечатана е и издадена на бугарски јазик во пловдивската печатница „Христо Г. Данов“ во 1911 година. Издадена е посмртно од Бугарската академија на науките во Софија, под редакција на професор Анастас Иширков.
Основна тема на книгата е орохидрографијата на Македонија, која според авторот тешко се одредува географски или административно, и се дефинира преку етнографската самоидентификација на населението. Според К’нчов, месните Бугари и Куцовласи се нарекуваат самите Македонци и околните народи ги нарекуваат така, а пак Турците, Арнаутите и Грците од Македонија - не се нарекуваат Македонци, но го користат името „Македонија“ за означување на родната земја.
Поликарп Куш
Поликарп Куш (Polykarp Kusch - ) —  германско-американски физичар. Во 1955 бил награден со Нобелова награда за физика заедно со Вилис Јуџин Лем за нивната прецизна определба дека магнетниот момент на електронот е поголем од неговата теоретска вредност, ова довело до повторно разгледување и иновирање на квантната електродинамика.
Тој во 1931 ја добил својата диплома по физика од Западниот резервен универзитет Кејс. На Илинојскиот универзитет магистрирал во 1933 и станал доктор на филозофија во 1936. Поголемиот дел од својата кариера го поминал како професор во Колумбискиот универзитет во Њујорк и работел како академски администратор неколку години пред да замине во новоизградениот Тексашки универзитет во Далас. Работел на резонанцијата на молекукларните зраци под раководство на Исидор Ајзек Раби, тогаш го открил електронскиот аномален магнетен момент. Следеле многу мерења на магнетните моменти и хиперфината структура. Тој се заинтересирал и за хемиската физика и продолжил да објавува истражувања за молекуларните зраци. За време на неговиот мандат во Колумбија, тој му бил докторски надзорник, ментор, на Гордон Гулд, пронаоѓачот на ласерот.
Станбен дом за студенти на дипломски студии во Западниот резервен универзитет Кејс во Кливленд, Охајо на јужниот кампус е именуван по Д-рКуш. Градбата е именувана „Кушова куќа“. Се наоѓа на карлтоновиот пат на кливлендската висорамнина.
IC 868
IC 868 — галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 868 се споменува и како MCG 10-25-40, CGCG 300-32, NPM1G +58.0200, Arp 311, VV 101.
Откривање
Објектот е откриен на 15 мај 1890 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 868 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. IC 868 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 27 м 31,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +58° 28' 35"".
Други поделби
Проучување на IC 868 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60324.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Историја на Србија
Србија во Османлиското Царство
Територијата на денешна Србија во составот на Османлиското Царство била во периодот од 15 век до XX век. Во составот на империјата најпрвин биле вклучени југоисточните делови на Србија, околу градот Ниш. Веќе во 1459 година целото српско деспотство, а во периодот од 1526 до 1552 година и цела Војводина.
Османлиското Царство издвојувала големи победи во Маричката битка во 1371 година и Косовската битка во 1389 година.
Маричка битка
Маричката битка се одиграла на реката Марица близу до селото Черномен (денес Орменио во Грција) на 26 септември 1371 година помеѓу Отоманската војска предводена од Лала Шахин Паша и српските и бугарските сојузници предводени од српскиот крал Волкашин Мрњавчевиќ и неговиот брат, деспотот Јован Углеша. Деспотот Углеша сакал да ги нападнат Турците ненадејно во нивното упориште Едрене, додека султанот Мурат I бил во Мала Азија. Отоманската војска била многу помала од српската и бугарската која броела околу 70.000, но благодарение на тактиката со ноќен напад врз кампот на противниците, успеале да ја поразат христијанската војска и да ги убијат кралот Волкашин и брат му Углеша.
Косовска битка
Косовска битка е назив за најголемиот директен судир меѓу војските на српското благородништво и Турците-Османлии. Bитката се одиграла на Видовден - 15 јуни според јулијанскиот, односно на 28 јуни 1389 година според грегоријанскиот календар во месноста Газиместан на Косово Поле, северно од Приштина. Битката завршува со катастрофален пораз на српската војска. Последиците, како за Србија, така и за непосредното соседство биле лоши: самата косовска област била ставена под непосредна војничка управа на Османлиите и заедно со скопската околина станале база за понатамошни нивни воени дејствија против Босна, Зета и непокорениот дел од Србија. Српското благородништво кое ја преживеало битката било принудено своите територии да ги стави во вазален однос кон Османлиите и да им плаќа данок. По оваа битка Османлиите го зацврстиле своето господство над централниот Балкан кое ќе го имаат сѐ до Балканските војни т.е. до 1912.
Србија под Австриска власт
Кон крајот на 17 век, силите на Австриското Царство ги поразиле Османлиите. Во времето кога српската територија станала повторно упориште на австриската власт, српските војници активно се вклучиле во австриската армија. Тогаш, Османслиското Царство ги изгубило сите територии во подунавско, Северна Србија и Северна Босна, делови од Далмација, Мала Влашка и Пелопонез. Од 1718 година, Хабсбуршката династија го добила и Белград во својот состав.
Кралство Србија
Кралството Србија била држава која егзистирала на Балканот од 1882 од 1918 година. Била признаена како Принципал Србија според Берлинскиот конгрес од 1878 година.
Кралство Југославија
Кралството Југославија било кралство на Балканот коешто постоело од почетокот на Првата светска војна до почетокот на Втората светска војна. Се простирало на териториите на денешните држави: Македонија, Босна и Херцеговина, Србија, Црна Гора и најголемиот дел од денешна Словенија и Хрватска. Во текот на своите почетни единаесет години било познато како Кралство на Србите, Хрватите и Словенците.
Во оваа држава биле признати само трите народи додека останатите биле национално обесправени поради што ќе се појави незадоволство.Државата била претежно аграрна земја и ви такви нестабилни политички проблеми а под влијание на октомвриската револуција ќе се појави револуционерно комунистичко движење на чело со КПЈ-комунстичка пајтија на југославија. На првите парламентарни избори за уставотворно собрание најмногу гласови добиле југословенската демократска партија,народната радикална партија и комунистичката партија.Поради огромниот успех на комунистите во 1920 година во државата бил донесен реакционерниот акт - обзнана со кој се забранилча работата на КПЈ.
НАТО бомбардирање и падот на Милошевиќ
При бомбардирањето НАТО вршешел напади врз воени цели, но и врз стопански и цивилни објекти. Во нападите што траеле 78 дена без прекин тешко биле оштетени бројни инфраструктурни објекти, стопански објекти, училишта, здравствени установи, медиумски куќи, споменици на културата, цркви и манастири. Цивилните жртви изнесувале околу 500-1200 загинати. Економската штета се проценува на 30 милијарди долари. На 9 јуни СРЈ и НАТО во Куманово потпишуваат договор за примирје со кој се стави крај на бомбардирањата. Според договорот на територијата на Косово треба да се разместат 45.000 војници предводени од НАТО и со мандат од Обединетите Нации. Во врска со тоа се постигнува согласност Советот за Безбедност на ОН да донесе соодветна резолуција. Врз основа на тоа, на 10 јуни е усвоена Резолуцијата 1244.
Србија и Црна Гора
Србија и Црна Гора (или скратено СЦГ) е поранешна федерална држава составена од Србија и Црна Гора настаната во 2003 со преминот на Југославија (остатокот од неа во текот на ’90-те) во лабава конфедерација. Србија и Црна Гора била сместена во западно-централниот дел на Балканскиот Полуостров, северно од Република Македонија. Државата се распаѓа на 3 јуни 2006 година како резултат на исходот од референдумот за независност на Црна Гора (објавен на 21 мај 2006).
Космос-582
Космос-582 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 август 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 750 килограми. Космос-582 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 541 км, а најмалото на 517.
NGC 2294
NGC 2294 — елиптична галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2294 се споменува и како MCG 6-15-14, CGCG 175-21, IRAS 06478+3335.