cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жерар Деулофеу
Меѓународна кариера
Освојувајќи ја својата втора сениорска репрезентација на Шпанија, Деулофеу го постигнал својот прв гол за Шпанија против Франција на пријателски натпревар на 28 март 2017 година, откако влегол од клупата. Сепак, голот првично бил поништен поради офсајд, но судијата се консултирал со својот видео асистент, кој по проверката одлучил дека помошникот на судијата на прво место направил погрешен избор во судењето. Деулофеу имал уште два настапи за Шпанија како замена во 2017 година, во пријателското реми 2–2 против Колумбија и победата од 8–0 над Лихтенштајн во квалификациите за Светското првенство во ФИФА 2018 година: вториот натпревар го одбележал натпреварувачкото меѓународно деби на Деулофеу, како и неговото последно за Шпанија.
Стил на игра
Брз и вешт играч, надарен со темпо, добра техника и способност за дриблинг, Деулофеу е способен да игра како крило или како напаѓач на двете страни. Тој исто така е способен да игра во централна улога, навидум да работи како осамен напаѓач, но наместо тоа да делува како лажна девтка ; тој дури понекогаш бил распореден како надворешен напаѓач, или почесто како втор напаѓач, поради неговата способност да ги победи противниците во ситуации еден на еден и да создава шанси за соиграчите, покрај тоа што самиот постигнува голови. И покрај тоа што го наведува Роналдињо како негова главна инспирација, стилот на игра на Деулофеу е споредлив со оној на Кристијано Роналдо, поради заедничкиот директен пристап. Се сметал за перспективен млад играч, во 2012 година, тој бил вклучен од Дон Балон во нивната листа на 101 највозбудливи изгледи родени по 1991 година, додека во јануари 2014 година, тој бил именуван од Обсервер како еден од десетте најперспективни млади играчи во Европа. Гледајќи наназад во 2018 година, Даниел Карел од NBC Sports за Деулофеу изјавил: „Во неговите помлади денови, сега 24-годишниот крилен напаѓач беше динамичен и молскавично брз напаѓач со техника за поместување од централен играч во средниот ред“.
Почести
Барселона Б
Севиља
Барселона
Вотфорд
Шпанија до 17 години
Шпанија до 19 години
Шпанија до 21 години
Индивидуални
Мугла (покраина)
Мугла  (турски: Muğla) — покраина во југозападна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Мугла. Покраината има 793,785 жители (2006) и површина од 13,338  км2. Разделена е на 10 окрузи.
1737 во уметноста
1737 година во уметноста содржи некои значајни настани.
NGC 1805
NGC 1805 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1805 се споменува и како ESO 85-SC32, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1805 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,6 m. NGC 1805 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 2 м 21,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 66° 6' 44".
Други поделби
Проучување на NGC 1805 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8889.
Античка круна
Античката круна, позната и како Источна круна, ― златна хералдичка круна наставана со променлив број на остри шила. Така е наречена поради нејзиното потекло од источното Средоземје. Источната круна е една од најстарите круни,.
Небесната круна е модифицирана источна круна со подолги шилци и на врвот со ѕвезди без одреден фиксен број на точки.
1738 во уметноста
1738 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Израел Гелфанд
Израел Мојсеевич Гелфанд (руски: Израиль Моисеевич Гельфанд, хебрејски: ישראל געלפֿאַנד) (роден на 2 септември 1913 - почина на 5 октомври 2009) беше руски математичар којшто има постигнато многу во различни гранки на математиката, вклучувајќи ја теоријата на групи, теорија на избор, линеарна алгебра и др. Долги години Гелфанд предавал на државниот универзитет во Москва, а моментно работи на Рутгерсовиот универзитет во САД. Тој е добитник на голем број на награди како Лениновиот орден и Волфовата награда. Израел Гелфанд е и следбеник на Кралското друштво.
NGC 6235
NGC 6235 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Змијоносец, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6235 се споменува и како GCL 48, ESO 586-SC5.
Откривање
Објектот е откриен на 26 мај 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6235 е од видот X. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,9 m. NGC 6235 има само една позната привидна димензија, која изнесува 5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 53 м 25,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -22° 10' 36"".
Други поделби
Проучување на NGC 6235 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 337; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6230. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 192.
1739 во уметноста
1739 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Шумадија и Западна Србија
Шумадија и Западна Србија е еден од петте статистички региони на Србија. Регионот беше формиран во 2010 година. Има население од 2,031,697.
Туркански јазик
Турканскиот е јазикот на турканскиот народ во Кенија што брои околу 340.000 луѓе. Тој е еден од источнонилотичките јазици и е сличен со јазикот карамојонг, јие јазикот, тесо јазикот во Уганда, топса јазикот во југоисточен Судан и со нјангатом јазикот во долината Омо во Етиопија и Судан. Овие јазици ја формираат групата тесотуркански јазици.
Rihanna: Live in Concert Tour
Rihanna: Live in Concert Tour е првата концертна турнеја од барбадоската пејачка Ријана. Турнејата е за промоција на нејзиниот втор студиски албум, A Girl Like Me.
Бојс (документарен филм)
„Бојс“ (германски: Beuys) — документарен филм на германскиот режисер Андрес Фајел (Andres Veiel) од 2017 година.
Синопсис
Врз основа на претходно необјавени аудио-снимки и видео-снимки, во филмот се прикажува портретот на големиот германски уметник Јозеф Бојс. Тој бил првиот германски уметник кому му била одобрена самостојна изложба во музејот „Гугенхајм“ во Њујорк, додека во исто време во Германија неговото творештво било исмејувано како „најскапиот отпад на сите времиња“. На прашањето, дали е рамнодушен кон таквите коментари, Бојс одговорил: „Да, сакам да ја проширам човековата перцепција.“ Во филмот, Бојс зборува за себе како уметник, учител и кандидат на Партијата на зелените.
Сопотско
Сопотско — село во Општина Ресен, во околината на градот Ресен.
Географија и местоположба
Сопотско — село во Преспа. Од Ресен е оддалечено 6км. Соседни села се Смилево и Златари од север, Гопеш и Ѓавато од исток, од југ со Козјак, и од запад со градот Ресен.
Историја
Пости предание дека селото во минатото на 2 пати било дислоцирано. За негови претходни локации се спомнуваат месностите Бела Нива на околу 2 км северно и Трно Нива на околу 2 км југоисточно од сегашната локација.
Во XIX век селото било дел од нахијата Горна Преспа на Битолската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Сопотско живееле 495 жители, сите Македонци, од кои 420 православни и 75 муслимани. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Сопотско имало 640 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото брои 222 жители од кои 184 Македонци, 36 Албанци и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 152 жители, од кои 111 Македонци, 31 Албанец и 10 лица без податоци.
Родови
Сопотско е македонско-албанско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Македонски
Албански
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 203 гласачи.
Муш (покраина)
Муш  (турски: Muş) — покраина во источна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Муш. Покраината има 488 997 жители (2006) и површина од 8196   км2. Разделена е на 6 окрузи.
Горачино
Горачино — село во Општина Штип. во околината на градот Штип.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западното подножје на планината Плачковица.
Население
Според пописот од 2002 година во селото живееле 16 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 8 жители, од кои 7 Македонци и 1 лице без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2310 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватен објект. Во ова избирачко место е опфатено и селото Танатарци.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 14 гласачи.
Роскилдски мировен договор
Роскилдски мировен договор — меѓународен договор склучен на 8 март 1658 г. во текот на Втората северна војна помеѓу данско-норвешкиот крал Фредерик III и шведскиот крал Карл X Густав во градот Роскилде, Данска. По катастрофалниот пораз, Данска-Норвешка била приморана да се откаже од речиси половина од своите територии. Со ова Шведска ги добила покраините Блекинге, Борнхолм, Бохуслен, Сканија и Тренделаг и Халанд.
Одредби на договорот
Во договорот се поставени следниве услови:
Последици
По склучувањето на договорот, Шведска го прекршила договорот продолжувајќи со походи во преостанатите делови на Данска-Норвешка, но морала да се повлече од данските острови и Тренделаг поради сојузот што Данско-Норвешка го слкучила со Холандија. Со Копенхашкиот мировен договор во 1660, Данска и Норвешка ги повратиле Борнхолм и Тренделаг, но останатите покраини останале во состав на Шведска.
NGC 3891
NGC 3891 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 3 февруари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3891 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3891 има привидни димензии од 2' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 3891 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36832. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2524. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1379.
„Раст“ (здружение)
Здружението има својство на правно лице. Здружението во своето работење остварува определени цели и задачи од областа на развојот на лица со проблеми од ендокринологијата и заштитата на нивните права. Здружението своите цели и задачи ги остварува врз основа на стручност, непристрасност, независност, доброволност и солидарност.
Маќаш Ракоши
Маќаш Ракоши (Mátyás Rákosi; 9 март 1892 - 5 февруари 1971) — унгарски комунист, секретар на КП на Унгарија од 1945 година до 1956 година и премиер на Народна Република Унгарија од 1952 до 1953 година.
Животопис
Маќаш е роден како Маќаш Розенфелд во градот Ада, тогашна Австроунгарија. Тој бил шестиот син на еврејски трговец. Служел во австроунгарската војска кога избила Првата светска војна, а бил заробен на Источниот фронт.
Се вратил дома во 1919 година, и учествувал во комунистичката влада на премиерот Бела Кун. По задушување на револуцијата, тој отишол во Советскиот Сојуз и се вратил во Унгарија во 1924 година, каде што тој бил затворен и вратен во СССР во 1940 година. Сè со цел да се вратат во Унгарија револуционерните знамиња што руските војници ги заробиле во Вилагош 1849 година. Во Советскиот Сојуз бил секретар на Коминтерната. Се вратил во Унгарија на 30 јануари 1945 година со помош на Црвената армија, со цел да ја организира Унгарската комунистичка партија.
Некрстени денови
Обичаи во Македонија
Како мерки на заштита во овој период не се работат некои потешки работи, не се крштеваат деца, не се оди на печалба и сл. Марко Цепенков забележал дека во овој период „навечер не бидувало да шијат терзиите, ниту жените бидувало да предат и друга работа да работат од Божик до Водици, чунки не била крстена водата и леунка била Богородица.” Но по Водици откако ќе се крстела водата можело да се оди на туѓина и секакви други работи да се работат...
Маќаш Ракоши
Животопис
По ослободувањето на Унгарија во 1945 година, тој станал генерален секретар на Унгарската комунистичка партија. Во 1948 година, тој ги натерал социјалдемократите да се приклучат кон комунистите, со цел да ја формираат Унгарската работничка народна партија. До 1949 година ја укинал опозицијата, со што Унгарија станала еднопартиска држава. Често го опишувале како најдобар унгарски ученик на Сталин. Тој развил силен култ на личноста. За време на неговото владеење, голем број вистински и потенцијални непријатели на новата влада биле уапсени и убиени.
Некрстени денови
Обичаи во Македонија
Верувајќи во моќта на овие демони и живеејќи во религиозен страв човекот прибегнувал кон разни магиски заштити. Со разни гозби настојувал да ги смилостиви, но и со некои обичаи да ги избрка од својата средина. Такви се василичарските обичаи познати и како бабарски, џамаларски и сл. но и русалиските обичаи и ора. Василичарите познати уште и под името бабари, џамалари, ешкари и сл. со маскирање, но и со правење врева со ѕвонци, клопотарци, со свирки на гајди, со тапани, со песни и ора, со тропање на тенеќиња и сл. ги бркале лошите духови, но и болестите, за кои всушност се верува дека се демони во телото на болниот. На сличен начин и русалиите најпрвин со строго придржување кон одредени правила, а потоа и со свирки и најмногу со замавнување со сабјите ги бркаат негативните демони и болестите. Затоа русалиите играјќи ги русалиските ора замавнуваат со сабјите низ воздухот, се затрчуват кон некој болен и замавнуваат со сабјите кон него, затоа болно дете држат во рацете додека играат и сл. Припадниците на овие русалиски дружини со задоволство биле примани во секој дом и биле дарувани со разни подароци: грав, месо, вино, волна и др. А подароците никогаш не ги земале за себе туку со јавно наддавање ги претворале во пари и ги дарувале за изградба на црква, училиште, пат и сл. Затоа кога по дванаесетте дена изморени се враќале дома биле среќни што учествувале во хумана мисија. За нив останувале само личната среќа и задоволство и добриот глас кај пошироката околина.
Како што пишуваат истражувачите на овие обичаи русалиската дружина најпрвин одела во црквата каде што земала причесна и благослов од свештеникот, а потоа тој ги прскал со светена вода, и дури потоа излегувале пред црквата каде што заигрувале три ора, пред да тргнат на дванаесетдневно патување и изведување на овие обичаи.
По пристигнувањето во некое село русалиите најпрвин го посетувале попот или кметот каде што барале одобрение да играат соопштувајќи ги своите цели. Откако ќе добиеле одобрение тргнувале по ред по куќите. Се верувало дека секоја куќа во која што ќе играат русалиите ќе биде заштитена од болест, ќе има среќна година и богат бериќет. Затоа во селото во кое ќе дојделе русалии никој не работел туку сите се труделе да им угодат на играчите. Ако некои играчи биле заморени од повеќедневното континуирано играње се јавувале некои лица од селото кои ги заменувале без надомест. Над секоја врата зарежувале крст, а ако во куќата имало болен тројца играчи се затрчувале кон неговата постела замавнувале со сабјите вкрстувајќи ги и верувале дека со тоа ја плашат и ја бркаат болеста. Ако пак имало болно дете го земале во рацете и играле со него, исто така верувајќи дека од тоа болеста ќе го напушти. За тоа биле богато дарувани. Ако русалиската дружина подолго време се задржела во селото тука останувала и на спиење, а за секоја куќа се сметало за голема чест да прими на конак еден или двајца русалии.
Се внимавало да не се сретнат две русалиски дружини. Во такви случаи требало едната дружина да ѝ признае надмоќ на другата и да помине под сабјите на играчите од посилната дружина. Бидејќи никој не сакал да покаже слабост доаѓало до тепачки со смртни последици, а загинатите ги погребувале на самото место на настаните поради што многу топоними се познати како русалиски гробишта. Стефан Верковиќ запишувајќи дека: „Да се сретнат една чета сус друга, са истепуват. Оште суштествуваат ду денеска гробишта по п'тишта и друмове, што са велат Русалијцки”, во забелешка додал дека „На едно село Оризарци, Воденцка епархија, б’а са убиле четворица пред 4 години.“ Од овие причини како што запишал Шапкарев секој учесник во овие обичаи пред да тргне се простувал со домашните и со сите роднини со прегрнување и бакнежи како да оди на војна зашто не се знаело дали назад ќе се врати здрав и жив. Во поново време ваквите средби се решавале со договор. Помалубројната чета минувала под сабјите на помногубројната и на тој начин не се сметала за навредена, а и инцидентите се избегнувале.
Членовите на една русалиска дружина се придржувале кон повеќе строги правила. Така на пр. во текот на сите 12 дена молчеле, не смееле да се поздравуваат ниту да се крстат, ниту да благословуваат, не смееле да се вртат назад, не смееле да газат вода, не смееле да спијат со жените, ниту да пијат вино итн. Русалиите не влегувале во куќа во која знаеле дека има леунка, а и самата леунка кога ќе ги видела бегала и се криела сметајќи се уште за нечиста.
Русалиите ги завршувале своите игри еден ден пред Водици, на Нејатка или Водокрст во очи на Богојавление. Враќајќи се во селото прво оделе во црквата каде што свештеникот пеел молитва. Се верувало дека оној русалија кој по дванаесет дена играње нема ваква молитва ќе полуди. Оваа молитва се изведувала по строги правила и над секој играч посебно. Во црквата влегувале со сабјите нагоре, а излегувале по молитвата откако ќе бакнеле икона и ќе биле попрскани со светена вода и со сабјите свртени со врвот надолу како поклон и прифаќање на новата вера. По овој чин како вистински христијани се крстат, држат свеќи во рацете и бакнуваат икони.
Сливница
Сливница (познато и како Слимница) — село во Општина Ресен, во областа Долна Преспа, во околината на градот Ресен, сместено во близина на источниот брег на Големото Преспанско Езеро.
Потекло на името
Името на ова село во минатото и денес се јавува во два облика (Сливница и Слимница). Влоѓимјеж Пјанка пишува дека е топографско, изведено со помош на наставката „-ница“ од апелативот „слива“ што се совпаѓа со преданијата на сливничани. Меѓутоа, можно е името Сливница да потекнува и од одликите на теренот, на пример сливно (ерозивно) подрачје, како што е сливничкото.
Географија и местоположба
Селото е сместено на источната страна од Големото Преспанско Езеро, во една од западните пазуви на планината Баба, јужно од нејзиниот разгранок Вево и од левата страна на патот Макази-Маркова Нога. Сместено е на надморска височина од околу 900 метри. Од општинското средиште, градот Ресен, е оддалечено 16 километри. Се наоѓа недалеку од патот Битола - Ресен - Охрид.
Сливница било преместувано. За негова претходна положба се спомнува месноста Шуица на 1,5 километри јужно од денешната, на која сè уште постојат видливи остатоци (црква, гробишта, д-р). Се пренесува сеќавање дека претходната положба била напуштена негде во текот на век по еден напад на селото од некоја поголема разбојничка група, кога биле убиени повеќе луѓе, а селото било целосно ограбено и запалено. Еден дел од преживеаните жители се населиле во соседното село Арвати, а другиот дел свои огништа подигнал на местото на кое денес се наоѓа селото.
Сливница се граничи со следниве села: со селата Претор и Курбиново на север, со подрачјето на Општина Битола (во тој склоп со атарот на селото Маловиште) на исток, со Арвати и Крани на југ и со водите на езерото на запад.
Атарот на Сливница се простира на површина од 1037 хектари (околу 10,37 км2) и зафаќа ридско-планинско земјиште, обраснато со даб, бука и смрека, а на повисоките места постојат помали тревнати површини (планински пасишта). Од вкупната површина на атарот: 218,8 хектари се обработливо земјиште, 283,4 хектари пасишта и 489 хектари шума.
Низ атарот на селото и во неговата непосредна близина (северно од него) тече поток Сливничка Река, а на околу 0,5 километри јужно од селото друг поток, Шуичка Река. Во летниот период двата потока целосно пресушуваат. Веднаш под селото се простираат цветни ливади, убаво обработени лозја, а во тесниот крајбрежен појас овошни насади и песочни плажи кои се надалеку познати и многу посетувани од капачи и туристи во летниот период. На 3 километри над селото во густ шумски предел се наоѓа познатиот Сливнички манастир.
Сливница е село од собран тип со околу 50 куќи, старите целосно обновени, а има и новоизградени, безмалку сите наредени од двете страни на една иста асфалтирана улица. Преовладуваат белите фасади. Влезно-излезниот пат на селото е од западната страна, на која претежно и се развива.
Историја
Сливница е старо христијанско село во кое отсекогаш живееле православни Македонци.
Во доцниот среден век на крајот на XVI и почетокот на XVII век, во 1607 година над селото бил изграден познатиот Сливнички манастир посветен на Пресвета Богородица.
Во XIX век, Сливница се наоѓало во Битолската каза, нахија Долна Преспа, во Отоманското Царство.
Доста занимлив историски податок поврзан со селото е дека печалбарот Кузман Попов од Сливница во 1907 година, прв ја донел својата сопруга во Америка да готви храна за печалбарите од Преспа, кои таму работеле на изградба на железничка пруга, на тој начин прекршувајќи го дотогашниот обичај на печалба да заминуваат само мажите.
До 1912 година, Сливница било под турска власт, а во тој склоп и беговски чифлик. Селото активно учествувало во подготовките и текот на Илинденското востание. За селски војводи се спомнуваат мештанинот Ставре Поповски и Јонче Стасовски (од Љубојно). Во потерите на Турците по востаниците две куќие биле запалени. Во текот на турскиот период селото било често ограбувано и тероризирано од арнаутските разбојници.
Во Првата балканска војна (ноември 1912), селото се нашло под српска власт, а во текот на Првата светска војна под бугарска окупација, со што се најде и во зафатот на Македонскиот фронт. Во ова време, сè до пробивањето на фронтот, Сливница со својата поширока околина било фортификациски значително утврдена од страна на Централните сили во Преспа. Фронтовската линија се наоѓала помеѓу селата Сливница и Претор при што во селата јужно од линијата се наоѓала француската војска (со војници од Алжир, Мароко), а на север германската и бугарската војска.
Во 1916 година, низ селото поминале и војските на Антантата. Во текот на војната, сливничани биле мобилизирани во војските на спротивставените страни. Во еден период на војната, кога селото се нашло во одбранбените позиции на бугарската војска, сливничани биле евакуирани во селата Рајца, Грнчари и Подмочани.
За време на Првата светска војна градот Ресен во неколку наврати бил бомбардиран од француски авиони, при што во 1917 година над Преспанското Езеро во близина на Сливница и Претор се судриле германски и француски авион при што француското летало паднало во водите на езерото. Во 1917 година до самата линија во Претор и Сливничкиот манастир во посета на своите војници дошле бугарскиот цар Борис и неговиот брат кнезот Кирил.
По завршувањето на Првата светска војна, Сливница повторно се нашло под српска власт. Во ова време, Сливница било дел од новосоздадената општина.
Стопанство
Најголем дел од населението кое живее во Сливница се занимава со земјоделство и сточарство. Од полјоделството најзастапено е одгледувањето на жита како пченица и пченка, додека во помали размери е застапено и градинарството пред сѐ одгледување на домат, пиперки, кромид, грашок, спанаќ на отворено за сопствени потреби, а делумно и за пласирање на пазарот во Ресен. Од сточарството најзастапени се одгледувањето на кози и крупен добиток како крави и волови во помал број.
Најзначајна стопанска гранка како и во поширокиот преспански регион е овоштарството, односно одгледувањето на јаболка (најмногу од сортите ајдаред, златен делишес и грени смит) на бројните јаболкови насади, а во помали размери и огледувањето на цреши, сливи, вишни и круши.
Сливница е познато печалбарско село со голема традиција, па така дел од населението работи на печалба во странство во индустријата, градежништвото, автопревозот во САД, Канада, Шведска, а помал дел жители работат и други дејности во градот Ресен или се занимаваат со пчеларство и шумарство. Во селото постојат две продавници на стока за широка потрошувачка.
Туризам
Во периодот по 1970 година, северозападно од селото, покрај брегот на езерото, била подигната викенд-населба со околу стотина убаво изградени викенд-куќи.
Население
Во текот на своето постоење, Сливница го бележело следниот демографски развој: во 1568/69 година селото имало 28 семејства (опширен пописен дефтер за казите Горица, Биглишта и Хрупишта); во 1865 година 10 христијански куќи (Ј. Хан); во 1889 година, 20 куќи и 158 жители (С. Верковиќ).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Сливница имало 126 жители, од кои 120 Македонци христијани и Македонци муслимани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Сливница имало 190 жители.
Сливница е едно од четирите села во Општина Ресен и воопшто во поширокиот регион, кое е населено исклучиво со православни Македонци, кое забележало значаен пораст на бројот на жителите во однос на пописот од 1994 кога во селото живееле 166 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Сливница имало 188 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 170 жители, од кои 167 Македонци, 1 Србин и 2 лица без податоци.
Родови
Селото Сливница е целосно населено со Македонци од православна христијанска вероисповед. Старински родови или родови за кои не се знае дали се доселени од некаде се: Босилковци, Диневци, Костовци, Калевци или Бибевци, Коруновци, Мишевци, Најдовци, Нечовци или Палашовци, Перовци, Секуловци или Поповци, Стојановци или Митревци и Чешковци.
Доселени родови чие место на доселување е познато се: Младеновци кои се доселиле од Наколец и Наумовци кои се доселиле од Царев Двор. Семејни односно куќни слави се: Свети Никола - зимен, Митровден, Света Петка и Свети Јован.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1949 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Ресен, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Ресен.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Ресен. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Ресен.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Љубојно, во која покрај селото Сливница, се наоѓале и селата Арвати, Брајчино, Долно Дупени, Крани, Љубојно, Наколец, Сливница и Штрбово. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Крани, во која влегувале селата Арвати, Крани, Сливница и Штрбово.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1655 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 152 гласачи.
Иселеништво
Селото Сливница има голема традиција на печалбарство и иселеништво во прекуокеанските земји, долга повеќе од век и половина. Иселеници од Сливница живеат во САД (до 1949 таму се иселиле 6 семејства), Канада, Австралија, Шведска, Бугарија (2 семејства до 1949 година) и други земји.
Данило I Петровиќ Његош
Данило I Петровиќ Његош (1670, Црна Гора, Османска империја — 1735, Манастир Подмаин, Венецијанска република) бил цетински и црногорски владика, зачетник на борбата за ослободување на Црна Гора од османлиската власт, основач на црногорската династија Петровиќ-Његош и човекот кој поставил темелот на рускиот култ во Црна Гора. Тој е првиот Црногорец кој воспоставил политички врски со Руското царство, а воспоставувањето на врските со рускиот двор биле најважното надворешнополитичко случување за Црна Гора во овој период, случување кое имало одучувачка улога за понатамошниот политички и општествен живот на Црногорците.
Владиката Данило се појавил на црногорската историска сцена во еден особено значаен момент. Период во кој биле удрени основите за развој на политичкиот и друштвениот живот на Црна Гора во текот на целиот XVIII век. Данило бил инспиратор и организатор на т.н Истрага против потурчените (исламизирани Црногорци). Владиката Данило користејќи се со неограничената власт во Црна Гора, успеал да ги смири меѓуплеменските судири и да го одржи мирот со Османлиското Царство по склучувањето на Пожаревачкиот мир од 1718 година.
За време на владеењето на владиката Данило, борбата на Црногорците против Османлиското Царство, започната уште во 17 век, влегла во одлучувачка фаза за еманципација од османлиската власт.
Потекло
Во периодот, помеѓу пропаѓањето на старите средновековни држави и воспоставувањето на Османлиското Царство, во Црна Гора и Балканскиот Полуостров се појавил вакуум кој создал услови за развој на сточарството од номадски и полуномадски тип. Сточарите со своите стада почнале да се населуваат од еден крај во друг.
Токму во овој период на миграција, според едно предание, Петровиќите се населиле во Црна Гора од местото Зеница, Босна. Има претпоставки дека тие се населиле за време на владеењето на Иван Црнојевиќ (1471-1490). По пристигнувањето во Црна Гора, Петровиќите за постојано се населиле во Катунската нахија, каде подоцна се создало племето Његоши.
За потеклото и животот на Петровиќите пред нивното доселување во Црна Гора, има многу малку оскудни информации. Освен преданието кое пренесува дека тие кратко време претојувале во Требиње, а потоа на планина Његош, кај местото Мужевиц.
Кое било нивното име пред населувањето во Црна Гора не е позната и најверојатно поминале три или четири генерации, сè додека не се родил Радул (кој кога станал калуѓер и го зел името Петар) по кое семејната куќа или братството го добило своето име Петровиќи. Во XVIII век, започнале да се формираат црногорските племиња. Внукот на овој Петар, Шќепан Калуѓеровиќ - татко на владиката Данило бил кнез на Његошите. Шќепан Калуѓеровиќ често заминувал во странство кај патријархот во Пеќ и поради својата правичност стекнал големо почитување меѓу народот.
Рани години
Еден од најважните настани на кој петнаесетгодишниот Данило бил сведок, била Битката кај Вртијељци од 1685 година. Дваесет и две години подоцна, Данило во едно писмо, до црногорските кнезови и старешини, потсетил на овој настан:
Данило Шќепчевиќ во 1689 година за првпат во Цетиње го запознал пеќскиот патријарх Арсеније III Црнојевиќ, кога патријарх држел жестоки говори и го подигал моралот на црногорскиот народ, потикнувајќи ги самите Црногорци, во името на Христос да го прифатат оружјето, сите обединиети и со негов благослов да тргнат во војната против Османлиите, заканувајќи се со строга казна на екскомуникација, ако не го послушаат.
Данило бил сведок на уште еден политички настан, измамата на Венецијанците од 1692 година. Црногорците ја прифатиле власта на Венецијанската Република во име на заедничката борба против Османлиското Царство. Меѓутоа, Црногорците биле поразнеи од османлиските сили, а Венецијанците и нивниот водач Џовани Антониј Болица се повлекле, пртеходно тие тајно го минирале и срамниле со земја најголемото црногорско светилиште - Цетинскиот манастир. Манстирот бил најстариот објект во Цетиње, кој бил изграден од страна на Иван Црнојевиќ во 1484 година. Манстирот бил свето место за Црногорците и брдските племиња. Оваа политика на Венецијанската Република, придонела кај идниот владика Данило да се создаде една недоверба кон Венецијанците.
Владика
Данило многу млад ја напуштил својата куќа и се замонашил. Во 1692 година, пред протерувањето на гувернадурот Болиц и неговата војска, починал владиката Висарион Бориловиќ Бајица, сојузник на Венецијанците. По неговата смрт се поставило прашањето за пополнување на владичкото место.
Венецијанската Република имала повеќе кандидати, сите од нејзината територија, од Бока Которска т.н Венецијанска Албанија. Меѓутоа никој од венецијанските кандидадти немал голем углед и влијание меѓу Црногорците. Во еден момент била разгледувана опцијата за не пополнување на влаадичката функција, за да можат Венецијанците послесно да ја контролираат Црна Гора, а во игра била и можноста владичкото место да му биде доделено на некој од приврзаниците на Ватикан, но тоа било тешко прифатливо за патријахалните Црногорци. Последен и најсериозен венецијански кандидат бил поранешниот белградски митрополит Хаџи-Симеон, но и тој не поминал.
Од османлиска страна, преку пеќскиот патријарх Калиник, фанариот, бил предложен кандидат кој не бил прифатен. Во 1694 година, црногорското општо собрание за црногорски владика го избрало Саватије-Сава Калуѓеровиќ, кандидат на протераниот патријарх Арсениј III Црнојевиќ. Меѓутоа, Саватије-Сава Калуѓеровиќ владикувал само три години и со неговата смрт повторно се отворило прашањето за цетинскиот владика.
Данило Шчепчевиќ на свој двесетиседум години, бил новиот кандидат на Арсениј III. Во 1697 година, црногорското општо собрание го избрал Данило за нов верски поглавар на Цетинската митрополија. Данило бил првиот владика од куќата Петровиќ Његош кој бил избран од црногорското собрание, а воедно и последен владика кој бил избран од претставниците на Црногорците. По неговата смрт, станало традиција цетинските владици да бидат поставувани од куќата Петровиќ Његош. Во 1700 година, Данило заминал за Унгарија, каде бил хиротонисан од страна на Арсениј III Црнојевиќ. Данило со протераниот патријарх имал пријателски односи.
Бадникарска ноќ
Данило бил организатор и инспиратор на борбата против потурчените и исламизирани Црногорци, кој претставувале реална закана за самостојноста на Црна Гора. Според традицијата, истрагата се именува како Бадникарска ноќ (Бадњим вечером) и била спроведена меѓу цетињаните и чеклиќите, а во неа учествувале осум лица. Самата истрага е спорна и не може точно да се датира. Борбата против исламизираното население во Црна Гора, била долготраен и контитнуиран процес во текот на XVIII век.
Борби помеѓу христијанското и муслиманското население во Црна Гора се воделе уште во времето пред владиката Данило, најчесто врз племенска основа, меѓутоа, Данило успеал на борбата да ѝ даде општцрногорски карактер. Петар Петровиќ - Његош во својот Горски венец пишува:
"Види ѓаол со седум биниши, со два меча а со двене круни, Турковиот премнук со коранот! а по него тиќе неброено, да заоусти земја до краина, како поле скакулци што пустат... Малу му е Азија, кај кукна, да закопа и Грци и Срби... На престол седиш со кривина земен, се гордееш со скиптер скрвавен, улиш Бога од светиот олтар, над крстот здробен минаре се виши!... Црна Гора не се покорува, баш никако, да е сосем моја: со нив вака треба да се чини, та зафати врашкиот месија слач на лажна вера да им дава. Бог ве убил, погани изроди, турска вера муѓу нас зошто е?... Штом го смислив денешниот зговор, ме згоруваат од ужас пламења: брат со брат ќе се исколиме, а крвникот силен и песосан ќе ни сотре семе од порода..."
- Владика Данило
Надворешна политика
Во 1707 година, Данило имал средба со венецијанскиот провидер за Далмација и Венецијанска Албанија - Густав де Рив. Тој имал намера во Бока да ги собере Грбљаните, Мајините, Поборите, Белопавлиќите, Никшиќите, Кучите, Озриниќите, Цетињаните и сите преостанати народи (племиња) од Горните Брда, со цел да го зацврсти своето влијание. Меѓутоа, Данило имал недоверба кон Венецијанската Република. Венецијанците се стремел да го зацврстат своето влијание во Црна Гора на сметка на Османлиското Царство, отпутајќи плати и пензии за црногорските старешини, меѓутоа Венецијанците не се грижеле за интересите на Црногорците и нивната борба за самостојност.
Данило се стремел, и успеал, да воспостави контакти и добри односи со Руската Империја, единствената слободна православна држава и со нејзина помош да го намали влијаниети на Венецијанците и Османлиите во Црна Гора. Владиката Данило е првиот Црногорец кој воспоставил политички врски со Русија, а воспоставувањето на врските со рускиот двор бил еден од најважните надворешни случувања, кој влијаел врз развојот на целокупниот општествен и политички живот на црногорскиот народ сè до првите децении на XX век.
Борби со Османлиите
Борбата против Османлиите била сведена на непалаќање на харачот, што значело негирање на османлиската власт. Османлиското Царство ја третирала Црна Гора за своја провинција. Општата борба на црногорските, брдските и херцеговските племиња ја разнишале османлиската власт на една поголема територија. Османлиите презеле разни мерки за смирување на бунтовничките племиња. Била утврдена линијата Скадар-Гацко. Тогаш биле подигнати три дврдини од каде Османлиите можеле од три прваци да навлезат во Црна Гора. Меѓутоа, Османлиите неуспешно се обидувале да го наплатат харачот, а ајдучките напади на Црногорците достигнале големи размери што османските власти морале да преземат воени акции и посебни мерки.
Кај Високата порта, под притисок на постојаните обвиненија од сите страни, созреала идејата за раселување на Црногорците. Оваа задача му била доверена на скадарскиот паша. Во 1706 година, Османлиите со значајни сили уапднале во Црна Гора, меѓутоа благодарени на посреднишвото на некои од албанските првенци, Црногорците биле поштедени од раселувањето. Но, Црногорците биле прунудени да прифатат плаќање на харачот и давање на заложници, како и ветување дека нема да ги напаѓаат османлиските поданици. Меѓутоа, црногорските племиња не ги исполниле своите обврски, а нивните ајдучки напади продолжиле.
Во 1710 година, Руската Империја влегла во војна со Османлиите, а Петар Велики ги повикал балканските христијани да се кренат против османлиската власт. Во 1711 година, во црна Гора пристигнале двајца руски емисари полковникот Михајло Милорадовиќ и капетанот Иван Лукачевиќ. Тие донеле царска грамота, малку пари и ветување за руска помош. Владиката Данило, заедно со Милорадовиќ бргу ја организирале борбата против Османлиите. Борбата на црногорските, бртските и херцеговските племиња достигнеле невидени размери. Востаниците ги нападнале Никшиќ, Гацко и Спуж, меѓутоа не успале да ги освојат. Венецијанската и Дубровничката Република плашеќи се за своите интереси ги блокирале Црна Гора и Херцеговина. Османлиите со ангажирање на поголеми сили, успеале да се одржат во Херцеговина, но Црна Гора останала слободна.
Султанот издал ферман за казнување на црногорските и бртските племиња, како и фаќање на организаторите на отпорот - владиката Данило и Милорадовиќ. Во 1712 година, 20 000 османлиски војници под команда на Ахмед Паша навлегле во Црна Гора. Владиката Данило и Милорадовиќ со 500 души, преку венецијанската територија се префрлиле во Херцеговина. Ахмед Паша успеал да се пробие до Цетиње, каде што го разрушил манастирот, а некој од околните племиња ја признале неговата власт. Меѓутоа, Ахмед Паша не можел долго да се задржи и се повлекол. Походот бил неуспешен, а следната година Црногорците ја возобновиле својата ајдучка дејност.
Високата порта подготвила нов поход. Во 1714 година, босанскиот везир Нуман Паша Ќуприли со 30 000 луѓе ја нападнал Црна Гора. Во текот на походот на Нуман Паша, Венецијанците повторно ја блокирале Црна Гора. Црногорците се обиделе да дадат отпор, но поради бројноста на османлиските сили биле потиснати кон венецијанската граница. Походот на Нуман Паша се одликувал со жестокост. Црна Гора била опустошена и ограбена, а најмногу Катунска нахија. Меѓутоа, Османлиите повторно не успеале да го заробат владиката Данило и војводата Вукот Вукашиновиќ кој со своите приврзаници сè уште се борел. Владиката Данило на време успеал да се засолни и заминал за Русија за да побара помош. На венецијанска територија се засолниле 2 300 души, Османлиите побарале тие да им бидат предадени од страна на венецијанската власт, но барањето не било исполнето. Венецијснкото одбивање и псолужило како повод на Османлиското Царство да им објави војна на Венецијанците на 10 декември 1714 година.
Во 1717 година во Венеција пристигнале црногорски претставници кој започнале преговори со Венецијанците. Бил постигнат договор според кој Црна Гора требало да биде протекторат на Венецијанската Република во замена за самоуправа и црковна самостојност. По постигнувањето на договорот, владиката Данило се обидел да го попречи неговото спроведување, но неуспеал во тоа и им се придружил на Венецијанците. Во септември 1717 година бил утврден воениот план за заедничо дејствување. Во октомври 1 200 Црногорци во соработка со Венецијанците го нападнале Бар, но не го освоиле. Во летото 1718 година, Црногорците го нападнале Улцин, меѓутоа повторно не постигнале успех.
Пожаревачки мир
На 21 јули 1718 година бил потпишан Пожаревачкиот мир. Со овој договор Црна Гора повеќе не бил протекторат на Венецијанската Република. Владиката Данило неуспешно се обидел да ги придобие Венецијанците да застанат зад интересите на Црна Гора.
Со овој мир, четири црногорски општини: Грбаљ, Маини, Побор и Браиќ им припаднале на Венецијанците. Владиката Данило и понатаму, сепак со одредени ограничувања, бил третиран како црковен поглавар на овие општини, како и на неколку населби во Бока Которска. Со Пожаревачкиот мир, меѓународната положба на Црна Гора не се изменила. Османлиите и понатаму ја третирале за своја провинција, но харачот не можеле да го наплатат.
Наследство
Владиката Данило бил основач на династија Петровиќ-Његош, која со Црна Гора управувала повеќе од два века. Неговиот подоцнежен неследник, Петар II Петровиќ - Његош го опеал во своето дело Горски венец.
Јусра Мардини
Јусра Мардини ОЛИ (родена на 5 март 1998 година) е сириска пливачка која моментално живее во Хамбург, Германија. Таа била членка на Бегалските олимписки спортисти (ROT), кои се натпреварувале под олимпиското знаме на Летните олимписки игри 2016 година во Рио де Жанеиро. На 27 април 2017 година, Мардини била назначена за амбасадор на добра волја на УНХЦР. Таа, исто така, се натпреварувала на Летните олимписки игри 2020 година во Токио со Олимпискиот тим за бегалци (ЕОР).
Ран живот
Куќата на Мардини била уништена во Сириската граѓанска војна. Мардини и нејзината сестра Сара решиле да побегнат од Сирија во август 2015 година. Тие стигнале до Либан, а потоа и во Турција, каде што договориле да бидат прошверцувани во Грција со брод со уште 18 мигранти, иако бродот требало да го користат не повеќе од 6 или 7 луѓе. Откако моторот престанал да работи и гуменот почнал да навлегува во вода во Егејското Море, Јусра, нејзината сестра Сара и уште две лица кои знаеле да пливаат влегле во водата, го туркале и го влечеле чамецот низ водата повеќе од 3 часа додека групата не стигнала до Лезбос. Тие потоа отпатувале пеш низ Европа до Германија, каде што се населиле во Берлин во септември 2015 година. Нејзините родители и помладата сестра Шаед исто така побегнале од Сирија и живеат во Германија.
Кариера во пливање
По пристигнувањето во Германија, Мардини продолжила со тренинзите со својот тренер Свен Шпаненкребс од Васерфроунде Спандау 04 во Берлин, со надеж дека ќе се квалификува за Олимпијадата. Таа се обидела да се квалификува во дисциплината 200 метри слободно пливање. Во јуни 2016 година, Мардини била еден од десетте спортисти избрани за EOR. Мардини се натпреварувала на 100 метри слободно и на 100 метри пеперутка на Летните олимписки игри 2016 во Рио. На Олимписките игри во Рио, Мардини победила на трката на 100 метри пеперутка против четворица други пливачи, со време од 1:09.21 час и рангирање на 41 место меѓу 45 учесници.
Претседателот на МОК Томас Бах рекол за спортистите бегалци: „Ние им помагаме да го остварат својот сон за спортска извонредност, дури и кога треба да избегаат од војна и насилство“.
Почнувајќи од октомври 2017 година, Мардини е најновото дополнување на тимот од меѓународни спортисти кои го претставуваат спортскиот бренд Under Armour. Крис Бејт, извршен директор на Under Armour во Европа, рекол: „Ние сме инспирирани од нејзиниот нагон и достигнувања, и како личност и како спортист“.
Мардини се натпреварувала на Летните олимписки игри 2020 година во Токио. Таа го носела знамето на Олимпискиот тим за бегалци на МОК на парадата на спортистите на свеченото отворање. Во дисциплината 100 метри пеперутка, таа испливала со време од 1:06.78 на жештините и била елиминирана од следните рунди за кои се квалификувале само најдобрите 16 жени.