cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Земјоделство во Албанија
Земјоделството во Албанија е сè уште значаен сектор во економијата на Албанија, што опфаќа 22,5% од БДП на земјата. Земјата се протега на 28.748 км2, од кои 24% е земјоделско земјиште, 36% шумско земјиште, 15% пасишта и ливади и 25% урбани области со езера, водни патишта, неискористено карпесто и планинско земјиште. Земјата може да се оддели во три главни зони како што е низинската зона покрај крајбрежјето на земјата, ридска зона и планинска зона.
Земјата опфаќа крајбрежни рамнини на запад со албанските Алпи на северот, Шар Планина на североисток, Планините Скендербег во центарот, Кораб на исток, Пинд на југоисток и Цераунските Планини на југозапад по должината на Албанската ривиера. Средоземното Море, кое ги вклучува Јадранското и Јонското, ја сочинува целата западна граница на Албанија.
Земјата има претежно средоземна клима со континентални влијанија. Тоа значи дека климата се одликува со благи зими и топли, суви лета. Најтоплите области на земјата се долж западниот дел, каде климата е длабоко погодена од морето. Најстудените делови на земјата се на север и исток, каде преовладува снежно-пошумената клима.
Во 1990 година, домашните земјоделски производи учествувале со 63% од трошоците на домаќинствата и 25% од извозот. Како дел од претпристапниот процес на Албанија во Европската Унија, на земјоделците им се помага преку ИПА фондовите за подобрување на албанските земјоделски стандарди.
Што се однесува до Министерството за земјоделство, извозот на зеленчук и овошје е двојно зголемен во текот на првите месеци од 2017 година. Извозот на риба, морска храна и морски производи исто така е зголемен за 35 проценти.
Едно од најраните места за земјоделство во Европа е пронајдено во Југоисточна Албанија.
Аквакултура
И Јадранското и Јонското Море во внатрешноста на Средоземното Море се извор на солена вода за риболов, а свежа вода поседува езерото Бутринт, Скадарското Езеро, Охридското Езеро, Преспанското Езеро, како и во Лагуна Караваста, Лагуна Нарта и Лагуна Патос. Брегот на земјата се проценува дека е долго 381 километри. Големата достапност на вода во земјата му дава на неразвиената риболовна индустрија голем потенцијал да стане голем дел од локалната економија. , иако риболовната индустрија сè уште е во процес на транзиција и покрај значителниот развој и преработка на капацитети наследени од минатото. Огромно одгледување морска риба се практикува во земјата од 1950-тите. Морската риболовна индустрија е крајбрежна. Пастрмките се развиваат главно на југоисток, југозапад и север, додека крапот е примарно пронајден во центарот и на север. Во морската култура со риба доминираат неколку видови, вклучувајќи ги Калифорниска пастрмка, лаврак, ципура, обичен крап, сребрен крап и Охридска пастрмка.
Школките се широко распространети низ целиот југ на земјата и особено се одгледуваат во езерото Бутринт покрај близината на Јонското Море. Во 1980 година, биле изградени скоро 80 објекти за култивирање на школки со просечно производство од околу 2.000 тони годишно, додека во 1989 година се зголемил бројот на 5.000 тони годишно. Во Сентгин работи помал објект од околу 100 хектари. По падот на комунизмот и појавата на колера во 1990 година, производството нагло опаднало и повторно започнало да се зголемува во 2000 година.
Одгледувањето на ракчиња започнало околу крајот на комунизмот во Албанија. Единствениот обемен објект за култивирање на ракчиња во земјата се наоѓа во лагуната Нарта, на местото каде реката Војуша се влева во Јадранското Море. Во рамките на морскиот парк Карабурун-Сазан, евидентирани се 50 видови ракови, што укажува дека регионот претставува потенцијална местоположба за одгледување.
Лозарство
Албанија е 42-от најголем производител на вино во светот. Земјата има една од најдолгите традиции и најдолгата историја на лозарство во Европа, и хронолошки припаѓа на земјите од Стариот Свет на виното за производство. Најважните вински региони во земјата се наоѓаат во центарот на земјата, но исто така и планинските области на север, исток и југ. По крајот на комунизмот во XX век, развојот и богатството на албанската винска индустрија биле длабоко под влијание на економските влијанија на земјата.
Во 1912 година, секторот се здобил со широко распространета популарност кај месното население, но бил скоро уништен во 1933 година од филоксера. Значителен подем започнал дури по Втората светска војна, кога во овој период виното се одгледувало на само 2.737 хектари. Најизведувачки регион на вино бил округот Драч, каде се одгледувало грозје на комунистичките државни претпријатија. Во тоа време, на целата национална површина територијата одговарала приближно на онаа на тутунот, но била значително помала од онаа на маслинките и овошните дрвја. Извезеното вино се извезува пред сè во Западна Европа, како Германија.
Покрај тоа, извозот на вино се намалило постојано од 61.000 хектолитри во 1971 година на 22.000 хектолитри во 1985 година. Причините се наоѓаат главно во застарените услови на производство и недоволниот технички материјал што го отежнува транспортот а со тоа се намалил и квалитетот. Од друга страна, извозот на лесно преносливи грасини бил континуирано во пораст (до 3500 тони годишно), додека извозот на свежо грозје бил маргинален.
Производство
Главните земјоделски производи во земјата се тутун, смокви, маслинки, пченица, пченка, компири, зеленчук, овошје, шеќерна репка, грозје, месо, мед, млечни производи и традиционална медицина и ароматични растенија.
Земјоделството учествува со 18,9% од БДП и голем дел е наменет за извоз. Сепак, земјоделството е првенствено ограничено на малите семејни ниви и зглавно поради недостаток на модерна опрема, нејасни права на сопственост и распространетоста на мали, неефикасни парцели на обтаботлива површина. Фрагментацијата на земјиштето по 1990 година, неизвесната сопственост на земјиштето, недостатокот на државни регистри и кредитирање на банките и високиот ДДВ, се сите пречки за модерната земјоделска индустрија. Исто така, постои загриженост дека земјоделските производи со потекло од Албанија се обележани како „Производ од Турција“ за меѓународниот пазар.
Земјоделската сцена постепено се менува со воведување на задруги, странски инвестиции, формализирање на земјоделците и изградба на центри за собирање и дистрибуција.
Албанија има почви и клима поволна за обемна индустрија. Голем дел од историските шуми на Албанија биле уништени преку неефикасната дрвна индустрија и проширување на земјоделско земјиште во 1990-тите. Денес шумите покриваат околу една третина од земјиштето на Албанија и, како резултат на договорот со Италија и Светската банка, во тек е голема количина на пошумување.
Меѓународен ранг
! style="width:65%;"|Вкупно производство) ! style="width:15%;"|Место ! style="width:20%;"|Countries reviewed
Перец Маркиш
Перец Маркиш (еврејски: פּרץ מאַרקיש; Перец Давидович Маркиш; ( - ) — советски писател со еврејско потекло кој пишувал на еврејски. Неговите далечни предци водат потекло од Шпанија. Како дете посетувал хедер и пеел во хорот на локалната синагога. Служи како војник во армијата на Царска Русија во текот на Прва светска војна. Во неговите рани дваесетти, заедно со Лајб Квитко и други, станува член на Киевската група на еврејски поети. Автор е на многу песни, драми и неколку романи. Неговата поезија на руски ја препева Ана Ахматова, како и низа други видни поети. Живее во Берлин, Париз, Лондон, Варшава и Рим пред да се врати во Русија. Во 1946 година ја добива Сталиновата награда. Иронично, токму по наредба на Сталин, Маркиш, заедно со уште дванаесет други еврејски поети е погубен на Ноќта на убиените поети.
Кики Когелник
Кики Когелник  (1935–1997) австриска сликарка, вајарка и графичарка.
Родена во јужна Австрија, студирала на Виенската академија за ликовни уметности и се преселила во Њујорк во 1961 година. Когелник се смета за австриски најважниот уметник поврзан поп-арт.
Животопис и творештво 1960-ти
Когелник ја започнала својата кариера во Galerie Nächst St. Stephan во Виена во 1961 година, прикажувајќи апстрактни дела. Во тоа време, таа била под влијание на Серж Полиакоф од Екол де Париз, но подоцна најде свој уникатен жанр додека беше опкружена со движењето поп-арт во Њујорк. Одредено време била во брак со апстрактен експресионист уметник Арнулф Рајнер.
Когелник била близка со апстрактен експресионист, американскиот уметник Сем Френсис, и поминала со него во 1961 година во Њујорк и Санта Моника, Калифорнија. Когелник потоа се преселила во Њујорк во 1962 година, каде што се придружила на тесно поврзана група уметници во која биле Рој Лихтенштајн, Клес Олденбург, Енди Ворхол, Лери Риверс, Том Веселман, Џоан Мичел, Роберт Раушенберг и Јаспер Џонс.
Нејзиното творештво во тоа време било под силно влијание на поп-арт, создавајќи бројни еуфорични слики со светли бои вселенска тема. За разлика од поп-уметниците, таа избегнувала величење на потрошувачката или вообичаени предмети, иако беше позната по тоа што ги предводи пластичните и вештачкото над природните.
Во текот на раните 1960-ти, Когелник почна да користи матрици со исечени хартиени шаблони во природна големина на нејзините пријатели за да ги изработи нејзините слики. Во 1965 година, овие прототипски исечоци станаа винилни „закачалки“, претставени на истите држачи за облека што таа ги претставува по улиците во близина на нејзиното студио во Област за облека во Њујорк.
Додека Когелник била во Лондон во 1966 година, нејзино ателје во Њујорк било зафатено во огромен пожар. Истата година, Когелник се омажила со д-р Џорџ Шварц во Лондон, раѓајќи го нејзиниот син Моно во 1967 година, а набргу потоа се вратила во Њујорк. Во 1969 година, Когелник го создала делото „Месечина“ за време на Слетување на Месечината на Аполо 11 во Galerie Nächst St. печатење|свилени екрани]] за време на преносот во живо.
1970-тите и подоцна
Во 1970-тите, фокусот на Когелник се префрлил на она што подоцна станало познато како нејзин циклус „Жени“, конкретно осврнувајќи се на женската улога прикажана во комерцијалните реклами. Третирајќи феминистички индиректно со иронија, хумор и кул поп естетика. Во 1974 година, таа, исто така, почнла да работи повремено во керамика, користејќи вајарски форми како продолжение на сликарството.
Во 1980-тите, фрагментирани фигури, знаци и симболи во нејзината серија „Проширувања“ со користење на керамички модули прикажани заедно со нејзините слики. Таа, исто така, продуцираше и режираше краток 16-милиметарски филм „CBGB“ во 1978 година, со Џим Керол и други.
Смрт и оставнина
Кики Когелник починала од рак на 1 февруари 1997 година во Виена. Таа е погребана во Блајбург, Австрија.
Музејот Белведере во Виена одржал голема ретроспектива на нејзиниот опус истата година. Во 1998 година, Когелник постхумно била награден со највисокиот австриски медал во уметноста, Австриски крст на честа за науката и уметноста. Таа претходно била наградена, во 1995 година, наградата за визуелни уметности на Град Виена.
По нејзината смрт, основана е Фондацијата Кики Когелник, американска непрофитна организација, со канцеларии во Виена и Њујорк. Мисијата на фондацијата е да го заштити, документира, истражува и овековечи креативното наследство на Кики Когелник. Почнувајќи од 2009 година, фондацијата продолжува да одржува и зголемува сеопфатна база на податоци што беше основана во Њујорк за делата на Когелник за уметничко-историско истражување, и на крајот ќе создаде Catalogue Raisonné.
Во 2003 година, Австриска пошта издаде поштенска марка од 55 евроценти со сликата на Когелник од 1973 година, „Prenez Le Temps d’Aimer“. Когелник дизајнирал и две фонтана, една во Блајбург, Австрија и друга во Клагенфурт, Австрија, каде што улица е именувана по нејзиното име.
Во 2015 година, Когелник била вклучен во The World Goes Pop, изложба одржана во Тејт Модерн. Изложбата откри алтернативен поглед на поп-арт, покажувајќи дека тоа не е само американско движење, туку е меѓународен по обем. На меѓународно ниво, поп-артот, исто така, често се користеше како субверзивен јазик на протести, наместо едноставно како славење на западното потрошуваштво. изложбата била од 17 септември 2015 до 24 јануари 2016 година.
Ефе Амброуз
Ефетоборе "Ефе" Амброуз Емуобо (роден на 18 октомври 1988 година) — нигериски фудбалер, играч од одбраната на Ливингстон и нигериската репрезентација.
Вардун
Вардун е село во околината на градот Трговиште (Бугарија).
Историја
До кон 70-тите години на минатиот век во Вардун има над 300 Бугарски куќи и само неколку цигански, одделени од селото во насока селото Черковна. Нема ниту една турска куќа, како што е и до сега. Потоа постепено, поради миграцијата на Бугарите во градовите, циганите почнуваат трајно да се населуваат во селото и во овој момент сочинуваат мнозинството од жителите.
Вардун преживува како чисто Бугарско село за време на неколкуте бранови на гонења и преминување во ислам во Герлово и е единственото Бугарско село во овој регион во поголем дел од турското ропство. По жалните Трновски востанија кога многу Вардунци се убиени, раселени во западните Бугарски земји и денешна Македонија, или преку Дунав, Вардун сепак преживува благодарение на својот статус на војничко село. Во овој период турската империја изложува Бугарите на големи прогони, го менуваат етничкиот изглед на целиот регион: се убивани, преобратени во ислам и иселени Бугарите и истовремено со тоа се сместуваат муслимански номадски племиња. Со војнички статус, населението на Вардун се уживаат посебни привилегии - можело е да поседува земја и користело некои даночни олеснувања. За време на ропството земјиштето на селото е поголемо од земјиштата на соседните турски села заедно, а Турците од овие соседни села, немале земја, работеле како работници.
Во некои извори има загатване за аристократско потекло на Вардунското население: во турски регистар на војниците од 1548 година, војник од Вардун е снимен со титула: "лугатур Бело, син на Железо од Вардун". Во таа врска, и толкувањето на Стефан Чурешки во публикацијата му "Именикот на Бугарските кнезови", каде што се зборува за Вардун и за царски натпис од 1281 година пронајден во земјата на Вардун во месноста Мехтеренде. Во него се споменуваат болjарите Паган и Хинат за власта им над "планината" (се претпоставува дека се има предвид Преславската планина). Карактеристичен за Вардун обичај е едно специфично бричење на главата. Се состои во следново (според описот на Љубомир Милетич ): Мажите бричели главите, како во средината оставале плетенка (во понатамошниот "перчам"). За таков обичај има спомени и во некои изолирани Хрцойски (стари) Бугарски села во Силистренско и областа Срта (Каспичанско). Во Вардун овој обичај се задржал најдолго (до почетокот на 20 век). Корените на оваа традиција се многу древни – според Г. Атанасов бричењето на главата е карактеристична црта на Бугарската аристократија во раниот среден век. Стефан Чурешки прави анализа на различни средновековни извори, во кои се зборува за овој обичај, во кои се наведува меѓу другото и дека бричењето кај него не е целосно, а со оставање на плитка. Врз основа на анализата, тој доаѓа до заклучок дека традицијата е белег, доказ за континуитет во власта, односно знак за аристократија.
Првото пронајдено споменување на Вардун (со истото име) е во тимарски регистар на Никополския санџак од 1480 година Во него се опишуваат: Вардун, спаѓа во Герилава, со 63 домаќинства, 41 невенчани и 11 вдовици, Герилава (веројатно современото село Пролаз) со 29 домаќинства, Чирковине (вер. совр. Черковна) со 24 домаќинства, Трнофче (вер. совр. Трновца) со 9 домаќинства, Ямна (вер. совр. Преселец) со 15 домаќинства и уште 2 неустановени - Чатрофче со 36 домаќинства и Гиран со 9 домаќинства. Вкупниот број на опишаните домаќинства во Герилава (современата област Герлово) е 185, како во Вардун, со оглед неженетите и вдовиците, живее повеќе од 35% од населението.
Селото се наоѓа во северниот дел на Герлово, што претставува котлина оградена јужно од Стара планина, а од север и од исток од Преславската планина. На запад се наоѓа планинската област Тузлук и Лиса планина. Герлово е една од заштитените области во средновековна Бугарија: само во Преславската планина (околу 20 км должина) се откриваат остатоци од најмалку десет тврдини и утврдувања. Во непосредна близина на Вардун се наоѓаат две тврдини: "Калето" (околу 10 декари) на околу километар јужно од селото и тврдината "Јорпека" на околу 2,5 километри југозападно. Последната се издигнува на природно возвишение и се состои од најмалку две заштитни обрачи како централниот е со површина од околу 10 декари. Меѓу двете тврдини, во месноста "Холума", се протегал стариот Вардун, кој очигледно значително е намалил површината по турското освојувањето. Во близина на Вардун се исто така: големата тврдината "Градиште" на околу 4 км од Вардун пред селото Пролаз, тврдината "Хисарлакот" до селото Пайдушко (5,5 километри од Вардун), тврдината "Крумово кале" (или "Мисионис", како што се тврди според последните истражувања) - единствената преиспита и делумно обновена поради близината со градот Трговиште (околу 8 километри од таму, од Вардун е на 6,5 километри). Наведените три тврдини се чуваат преминот "Боаза". По на исток се: големата тврдина "Тепето" (околу 15 декари) во близина на селото Черковна на околу 2,5 километри од Вардун, тврдината "Чанаккале" над селото Трновца на околу 7 км од Вардун, тврдината "Кале" над с Копрец на околу 4 километри од Вардун, како тврдината кај Кралево на околу 12 километри од Вардун. Други исто така слабо истражени тврдини во Преславската планина има во близина на селата Овчарово, Долна Кабда "Бело градище" при Дервишкия премин во насока Преслав, како и уште неколку во внатрешноста на планината. Уште подобро е заштитена котлината од север и запад (понискиот дел): овде има остатоци од тврдини во близина на селата Стеврек, Врање коњ, Сланчевец, Пиринец, Коноп, Капинец, Љубичево, Малоградец, Омуртаг и Беломорци. Во внатрешноста на Герлово може да се споменат тврдините во селата Драгановец (тврдината "Марната") и "Герилград" во близина на градот Варбица. Многу голем е бројот и на тврдините и укрепленията на југ на Стара Планина во близина на Герловската котлина: Кипиловско кале "Римско кале", "Вида" и "Козяк" во Котленския премин, како и "Урвизион", "Варбишко градище" и "Белград" во Варбишкия премин. На 18 километри. североисточно од Вардун во права линија се наоѓа старата Бугарска престолнина Преслав.
Во Герлово се претпоставува дека се наоѓал Цика (Чика) (Τζίκας) - опожарен од императорот Константин V Копроним во 764 година по привиденија мировен договор потпишан меѓу него и владетелот на Бугарија канас (кнез) Паган. Според современа интерпретација (со нејасна аргументација) се тврди дека Цика била главниот град на северите. Преглед на Теофан Исповедник покажува дека Цика е главен град (ако се зборува за град) или внатрешната област (престолна) на Бугарите, каде што се наоѓале дворците (αυλὴν).
Откритија
Во Вардун е пронајдена уникатна стеатитна икона на св Артемио датира од XI - XII век. Пронајдено е и богатство од 2020 бакарни монети од XII - XIII век. Монетите се мали, со јадра со неправилна форма. Повеќето се монети на Мануел I Комнина и на Алекс III Комнина. Помал дел се монетите на Мануел I се со Богородица, Теодор I Ласкарис (Никеја, Солунското деспотство), Михаил VIII Палеолог, Јован Ангел Дукати, анонимни: со Архангел Михаил, Богородица Оранта, Ана и Марија прегрнати. Од тоа богатство само 14 монети се поднесени во Археолошкиот музеј во Софија, остатокот е исчезнат.
Географија и местоположба
Од земјата на Вардун извираат три реки.
Едната е Вардунска река (во понатамошниот уште Вардунско дере, Балтова или Балтовлова река). Нејзините начела се во месноста Хулума и во подножјето на Јорпека. Во почетокот се движи по стрмни терен и обликува мали водопади и вирове, тука се наоѓа и месноста Царско-Падало. На околу 25 километри. источно реката се влева во яз. Тича.
Другата река е Врана (или Варна), која извира од ридовите над Горните Чаири, работи во насока село Пролаз, по што минува Преславската планина, чешлање живописно дефиле - преминот "Боаза". Должината на реката е околу 60 км. до спојување и со реката Тича на селото Цар Крум, а оттаму натаму се нарекува Камчия. Според старите карти, во минатото сегашната реката Камчия се викала Врана (или Варна) по целиот текот - од изворите во Герлово до инфузија во Црното Море.
Третата река е Палиска (или Паниска), која извира јужно од месноста Холума и Куза и се влева во прилив на яз. Тича. За името и има спор дали е Палиска или Паниска. Според Васил Маринов реката се нарекува Палиска, туку како имаме предвид локалното му потекло, а и информациите од други Вардунци, тоа е добро тоа да се прифати за вистинското име на реката. Според другото мислење, името е Паниска и тоа пази најстарото вклучена име на реката Камчия - Панисис (Panysis).
Културни знаменитости
Во Вардун отвора врати едно од првите Бугарски училишта во североисточна Бугарија уште во далечната 1831 година. Во 1864 година е завршен градежа на многу голема за тоа време училишна зграда. Потфат е исклучително храбро, имајќи предвид отпорот на компактното турско население во Герлово во тоа време. Оваа зграда собира ученици дури до 1930 година, кога е завршено новото Вардунско училиште. За жал сега состојбата на зградата е унило, покривот е пропаднаа, и е прашање на не многу време да биде изгубена неповратно.
Љубопитен факт
Љубопитен факт е дека името на Вавилон според еден од читање на клинестото писмо е "Вардун". Голем дел од владетелите на Вавилонската империја се именувани "цар на Кардун" (или "цар на Вардун" како што тврдат некои). Официјалната верзија е дека клинестото писмо се изговара како "Кардун-яш" или "Карду-няш" Во книгата "Срби - народ и раса" на Јован Деретич се тврди дека има грешка при читање на изговорот на клинестото писмо и името треба да се чита како "Вардун"
1868 во архитектурата
1868 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Франц Јозеф Ауман
Франц Јозеф Ауман  (исто така Ауман, Аумон; 24 февруари 1728, Траизмауер – 30 март 1797, Санкт Флоријан), бил австриски композитор.
Пред проблемите со гласот, тој пеел во истиот виенски хор како Михаел Хајдн и Јохан Георг Албрехтсбергер. Со оглед на ова дел од неговата музика погрешно му се припишува на Хајдн. а неговата „Миса Профана“,  му се припишува на Волфганг Амадеус Моцарт.
Ауман бил ракоположен за свештеник во Августинскиот ред во Св. Флоријан во 1757 година, во суштина останал таму до крајот на својот живот. Тој напиша многу хорски дела.
Музиката на Ауман била значаен дел од репертоарот во Сент Флоријан во 19 век, а Антон Брукнер го искористил овој ресурс за неговите студии за контрапункт.
Опусот на Ауман вклучува и инструментална музика, како што се некои од најраните гудачки квинтет.
Дивиот, дивиот запад
Дивиот, дивиот запад (англиски: Wild Wild West) е американски филм од 1999 година, во режија на Бери Зоненфелд. Главните улоги ги толкуваат: Вил Смит, Кевин Клајн и Селма Хаек.
Есил (округ во Акмола)
Есил е округ во Казахстан во покраината Акмоле во северен Казахстан.
Голестан
Голестан (, Ostān-e Golestān) е  е покраина во Иранм сместена во североисточниот дел на земјата, јужно од Каспиското Море. Главен град е Горган. Има население од 1,6 милиони жители (2005) и површина од 20.380 км2.
По покраината е именуван и кралскиот Голестански дворец во Техеран.
1869 во архитектурата
1869 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
А.Б. Доброволски (поларна станица)
Се наоѓа на работ на Езерото на алги, Бунгер Хилс во Земјата Вилкс и првично беше изграден од Советскиот Сојуз. Таа е една од двете полски станици на Антарктикот, а другата е Полската антарктичка станица Хенрик Арктовски.
Станицата е именувана по полскиот геофизичар, метеоролог и истражувач Антони Болеслав Доброволски.
Во јануари 2022 година, беше објавено дека полските научници пристигнале на станицата за прв пат по 43 години.
Оаза станица
Истражувачката станица беше изградена од Советската антарктичка експедиција во 1956 година и беше именувана „Оазис“ (Оазис, Оаза).
Станицата беше предадена од Советската академија на науките на Полската академија на науките во јануари 1959 година.
Во неа беа направени голем број на студии, првенствено во областите на гравиметрија и геоморфологија за воздушен транспорт, но. нема планови за повторно отворање на станицата како постојана институција.
Полски статистички годишник од 1998 година ја опиша базата како „периодично активна“. Потоа, станицата беше официјално опишана како „неактивна и зачувана, но, напуштен“, и беше само повремено посетувана од туристи, како оние кои ја документираа својата посета во 2010 година, до нивното официјално реактивирање во 2022 година. Експедицијата 2022 има задача да подготви детален попис на станицата и инсталирање на нова истражувачка опрема, и двете неопходни за враќање на станицата во редовна сезонска активност.
Историски споменици
Земјиното магнетно поле|магнетно зградата на опсерваторијата, заедно со плоча во знак на сеќавање на основањето на станицата Оаза во 1956 година, е означена како Историски локалитет или споменик (HSM 10) по предлогот на Русија до Консултативен состанок на Антарктичкиот договор (ATCM). Бетонскиот столб подигнат од полската експедиција за мерење забрзување поради гравитацијата на сличен начин е означен како Историска локација или споменик (HSM 49) по предлогот на Полска до ATCM.
Полската академија на науките и Институтот за геофизика ПАС склучија договор со Geoscience Australia за заедничко истражување на Антарктикот. Дел од оваа соработка ќе биде и ревитализацијата на полскиот А.Б. Поларната станица Доброволски, која е деактивирана околу 40 години.
Ова е прв документ за научна соработка во областа на науките за Земјата склучен на ова ниво меѓу Полска и Австралија. Соработката ќе опфати размена на научни и технички идеи, како и научни информации и податоци за развој на истражување на морето и континентот на Антарктикот.
Полска има две поларни станици на Антарктикот: полската антарктичка станица Хенрик Арктовски која работи непрекинато од 1977 година, сместена на островот Кинг Џорџ во јужниот шетландски архипелаг, и станицата што не се користела околу 40 години: А.Б. Поларната станица Доброволски во Бунгер оазата (Источен Антарктик).
Првата фаза од соработката со Австралија ќе биде ревитализација на напуштената станица Доброволски. Објектот ќе стане база за подигање на автономни геофизички станици на откриените карпи на антарктичкиот континент.
Првата експедиција на полски геофизичари во оазата Бунгер по 40 години е планирана за три до четири години, на австралискиот мразокршач Нујин.
Иницијаторот и водач на проектот за ревитализација на станицата проф. Марек Левандовски од Институтот за геофизика ПАС е убеден дека Bunger Oasis, кој е копнеен аналог на површината на Марс, може да биде полигон за автоматска мерна опрема и други уреди наменети за вселенски мисии.
„Постои област за соработка со полската вселенска индустрија и индустриските партнери во врска со дизајнот, производството и користењето на високоефикасни извори на енергија, како и сателитски пренос на податоци“, вели проф. Левандовски. „Во иднина, можно е да се планира модерна капсула за преживување, во која неколку луѓе би можеле да поминат неколку месеци спроведувајќи научни истражувања во оазата.
Bunger Oasis е континентален архипелаг без мраз меѓу слатководните и солените езера. Првиот историски снимен човечки контакт со оазата се случил во 1947 година. Авионот со кој командувал полковникот Дејвид Бунгер слетал на едно од езерата на архипелагот, подоцна наречено Бангер Хилс.
Станицата во Бунгер оазата е основана во 1956 година од страна на советската експедиција на Антарктикот, а потоа ѝ е предадена на Полска. Во 1959 година, објектот бил преименуван во А.Б. Поларната станица Доброволски. Антони Болеслав Доброволски (1872-1954) бил геофизичар, поларен истражувач и педагог.
Станицата се состои од две дрвени згради. Од 1979 година, станицата не ја користат поларните истражувачи. Научниците нагласуваат дека до него не е лесно, бидејќи лежи длабоко во внатрешноста. Во 2001 година, Полската академија на науките му даде управување на станицата на Институтот за геофизика ПАС.
Станицата се наоѓа на брегот на езерото Алги. Географски, Бунгер оазата се наоѓа во земјата Вилкс (Источен Антарктик), приближно 130 километри јужно од работ на ледникот Шеклтон што се влева во Јужниот Океан, кој го дели Антарктикот од Австралија.
До станицата Доброволски, на оддалеченост од околу 200 m, се наоѓа летната база Оазис 2 (со која раководи Институтот за истражување на Арктикот и Антарктикот во Санкт Петербург). На оддалеченост од 7 км источно од станицата Доброволски се наоѓа летниот камп Еџворт Дејвид, управуван од Австралиската антарктичка дивизија (ААД).
Единствената еколошка ситуација на ова место овозможува да се спроведе цел спектар на комплементарни еколошки и технички студии. Некои од овие студии (сеизмологија, геомагнетизам, метеорологија, атмосферска физика) ќе се спроведуваат на континуирана основа, користејќи автономни мерни станици, додека истражувањата за животната средина ќе се вршат во летните сезони (сезонски истражувања), како дел од експедициите во оазата Бунгер. .
Сеизмолошките истражувања ќе овозможат подобро да се разбере структурата на внатрешноста на Земјата, особено нејзиното јадро. За возврат, геомагнетниот надзор спроведен во близина на јужниот магнетен пол на Земјата ќе овозможи подобро разбирање на динамиката на процесите што се случуваат во јадрото.
Ивер
Делови
На иверот се разликуваат:
Мускули
Мускулите во овој дел го поврзуваат горниот крај од иверот со коските од карличниот појас и го поврзуваат иверот со горните краеви од коските на потколеницата:
Зглобови
Зглобовите го поврзуваат скелетот на карлицата со бутот и меѓу себе коските од скелетот на слободниот дел од ногата:
1870 во архитектурата
1870 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Хисато Сато
(роден ) — јапонски фудбалер.
Алтенау-Шуленберг во Горен Харц
Алтенау-Шуленберг во Горен Харц (Altenau-Schulenberg im Oberharz) — место на градот Клаустал-Целерфелд, округот Гослар, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Настанало со спојување на градот Алтенау и општината Шуленберг во Горен Харц, кои од 1 јануари 2015 година припаѓаат на новосоздадениот град Клаустал-Целерфелд.
Местото Алтенау-Шуленберг во Горен Харц се состоело од Алтенау (со Дамхаус, Гемкентал, Полстерталер Цехенхаус и Торфхаус) и Шуленберг во Горенц Харц (со Фестенбург, Мителшуленберг и Обершуленберг).
1871 во архитектурата
1871 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Ема (филм)
Ема — филм, во режија на Даглас Макграт. Главните улоги ги толкуваат: Гвинет Палтроу, Џејмс Козмо, Софи Томсон, Џереми Нортам, Тони Колет и Грета Скаки. Филмот е снимен според книгата на Џејн Остин.
Руско-грчки односи
Руско-грчките односи (руски: Российско-греческие отношения) се надворешни односи меѓу Грција и Руската Федерација.
Поради големото историско пријателство и длабоките културни и религиозни врски меѓу двете земји, (поголем дел од Грците и Русите се православни христијани), Грција и Русија имаат одлични дипломатски односи. Двете земји исто така делат заеднички политички ставови за Балканот и во светот, односно Грција да биде силен поддржувач на ставот на Русија за Косово и нејзиното прогласување на независност. Дипломатските односи биле воспоставени во 1828 година. Грција и Русија се полноправни членки на многу организации, вклучувајќи го и Советот на Европа, Организацијата за безбедност и соработка во Европа и Организацијата за црноморска економска соработка.
Грција има амбасада во Москва и два конзулати во Санкт Петербург и Новоросијск. Русија има амбасада во Атина, конзулат во Солун и почесен конзулат во Александрополис. Грција исто така најавила дека ќе отвори конзулат во Екатеринбург.
Историја
Поради културните, верските и историските врски меѓу двете земји, од средновековните до модерните времиња (Византиско Царство и Киевска Русија), Грција и Русија денес имаат силни дипломатски односи и се сметаат како братски нации. Русија и помогнала на Грција во Грчката војна за независност од Отоманското Царство. Денес, многу Грци живеат во Руската Федерација и голем број Руси живеат во Грција соодветно. Повеќето Грци живеат во рускиот регион на Црно Море (100.000) и во главниот град Москва (80.000) и Санкт Петербург (3.000), додека голем број Руси живеат претежно во регионот Халкидик и грчкиот остров Крит.
Нафтоводот Бургас-Александрополис бил предложен во 1993 година од страна на неколку руски и грчки компании. Во 1994 година бил потпишан билатерален договор меѓу Грција и Бугарија за изградба на нафтоводот.
Андреј Казепов
Андреј Казепов (, Јанковец, -, Сенокос, Пиринска Македонија) — македонски револуционер, кресненски војвода и учесник во македонското револуционерно движење и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Казепов е роден 1878 година во горнопреспанското село Јанковец, тогаш во Отоманското Царство. Учел во Цариград и во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ (1896 - 1899). Завршил во Битолската егзархиска гимназија, каде што учител му бил Дамјан Груев. Во Битола, заедно со Георги Баждаров, Трпен Марков, Георги Христов и Георги Тодоров формирал ученички револуционерен кружок, на чело со Марков.
Учителствувал во Банско (1900 - 1901) и Струмица (1901 - 1902). Поради револуционерната дејност бил забележан од страна на властите и бил принуден да емигрира во Бугарија. Во април 1902 година се вратил во Македонија и влегол во четата на Јане Сандански. За време на Илинденското востание дејствувал во IV востанички округ - Пирин. По поразот на востанието од пролетта 1904 година бил кресненски војвода на Организацијата и загинал во борба со османлискиот аскер во близина на пиринското село Сенокос.
Во чест на покојниот Андреј Казепов, името Казепов е прифатено од Георги Стојанов, кој станал познат како Георги Казепов.
NGC 3316/1
NGC 3316/1 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3316/1 се споменува и како ESO 501-54, MCG -4-25-46, AM 1035-271.
Откривање
Објектот е откриен на 26 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Фудбалски куп на Македонија 1993-1994
Во ова издание првак бил Силекс.
NGC 3316/1
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3316/1 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3316/1 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Фудбалски куп на Македонија 1993-1994
Четвртфинале
Извори:
NGC 3316/1
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Фудбалски куп на Македонија 1993-1994
Полуфинале
Извори:
NGC 3316/1
Други поделби
Проучување на NGC 3316/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31571. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6641. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1017.
1872 во архитектурата
1872 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Молсдорф-Тајхволфрамсдорф
Молсдорф-Тајхволфрамсдорф (Mohlsdorf-Teichwolframsdorf) — општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија. Била создадена на 1 јануари 2012 со спојување на поранешните општини Молсдорф и Тајхволфрамсдорф.
Штендал (округ)
Штендал (Stendal) — округ во североисточниот дел на Саксонија-Анхалт, Германија. Соседни окрузи се (од југ надесно) Јерихов, Берде, Алтмарк Залцведел, округот Лихов-Даненберг во Долна Саксонија и окрузите Пригниц, Источен Пригниц-Рупин и Хафеланд во Бранденбург.
Историја
Во административната реформа од 1994, претходниот округ Штендал бил споен со окрузите Остербург и Хафелберг.
Географија
Округот се наоѓа во регионот Алтмарк. Највисоката точка е на 132,8 метри Landsberg. Главни реки во округот се Елба и Хафел.
Партнерства
Во 1990 било започнато пријателство со рускиот округ Јарцево, кое прераснало во пријателство во 1996. Во 1994, била започнато партнерство со литванскиот округ Мажејкјај. Други партнерства има со округот Липе во Северна Рајна-Вестфалија и шведската општина Воргорда и со градовите Плоцк (Полска), Хавиржов (Чешка), Салдус (Летонија), Паида (Естонија) и Карлсхамн (Шведска).
Грб
Црвениот орел во левата половина на грбот е симболот на Бранденбург, претставувајќи ја историската врска на Алтмарк како дел од Бранденбург. Исто така и за округот Хафеланд. Златниот трефол со три дабови листови го симболизира стариот округ Штендал и бил земен од грбот на семејството Бизмарк. Трите златни дијаманти на црна позадина доаѓаат од грбот на војводите од Остербург, претставувајќи го поранешниот округ Остербург.
Градови и општини
Округот Штендал се состоел од следниве административни единици:
Денис Никифоров
Негова најпозната улога е во филмовите Бокс со сенка, благодарение на кој филм станал популарен.
Окупација на Македонија во Втората светска војна
[[Податотека:Responsability_zones_Mac_WW_II.jpg‎|мини|десно|350п|Окупирана Македонија:
]] Окупацијата на Македонија во Втората светска војна била спроведена по капитулацијата на Кралството Југославија и Кралството Грција. Притоа, освен порано вклучениот Пирински дел на Македонија, Бугарија го анектира и најголемиот дел од Вардарскиот дел и дел од Егејскиот дел на Македонија (до реката Струма и островите Тасос и Самотракија), со вкупно 21.460 км2 и околу 876.000 жители.
Италија го доби најголемиот дел од Западна Македонија со градовите Тетово, Гостивар, Кичево, Дебар и Струга, најголемиот дел од преспанските села и Костурско, Леринско и Кожанско во Егејскиот дел на Македонија, со вкупно 4.314 км2 и со околу 232 илјади жители. Во јули тоа окупационо подрачје било препуштено на анектирање од квислиншка Албанија. Така, Егејскиот дел на Македонија, кој дотогаш се наоѓаше под грчка власт, бил поделен под бугарска, италијанска и германска окупација (Солунско, Воденско и Гуменџиско).
Во бугарското окупациско подрачје имало околу 45 000 војници и чиновници, а на територијата под албанска окупација бил воведе данокот десеток од времето на османлиското владеење. Во Вардарскиот дел на Македонија, само во првата година од фашистичката окупација биле уапсени 1 937 лица, со 38 смртни пресуди. На бугарското окупационо подрачје, од 3.422 учители и наставници во училиштата со наметнатиот бугарски наставен јазик, имаше само 306 учители и наставници Македонци. Во италијанско-албанското окупационо подрачје бил воведен албанскиот јазик во администрацијата и во училиштата и за македонските деца.
Поделбата на Македонија во 1941 година
Во деновите помеѓу 20 и 29 април 1941 година во Виена се воделе преговори меѓу грофот Ќано, министер за надворешни работи на Кралството Италија, и Фон Рибентроп, министар за надворешни работи на Нацистичка Германија, за поделба на Кралството Југославија. На овие средби била договорена и демаркационата линија помеѓу Кралството Италија и Царството Бугарија во Македонија.
Меѓутоа конечната демаркациона линија помеѓу овие две држави била решена од бугарско-германска гранична комисија. Според оваа спогодба, поголемиот дел од Вардарска Македонија се нашла под окупација на Бугарија, таа добила дел и од Србија, односно Поморавјето и областите по текот на реките Нишава и Тимок, како и еден дел од Косово. Во Грција, Царството Бугарија добила територии од Егејска Македонија и дел од Тракија.
Бугарски централен акционен комитет
Заедно со германската војска што навлегувала во Македонија, во Скопје пристигнала од Бугарија една група на македонски политички емигранти, кои заедно со месни Македонци, под заштита на германската воена власт, на 13 април 1941 година го формирале Бугарскиот централен акционен комитет. Под негово раководтсво набргу потоа биле формирани слични комитети во внатрешноста на Македонија. Нивната активност била помагана од Гестапо и германската воена команда.
Во периодот од доаѓањето на германската војска па сè до бугарската окупација, Бугарскиот централен акционен комитет упатувал прогласи до македонскиот народ настојувајќи да му даде нему бугарски национален белег и бугарската окупација да се прикаже како спонтано барање на македонскиот народ за присоединување кон Бугарија. Пред германската воена команда требало да се остави впечаток дека Бугарија има историско право над Македонија. Сета активност на Акциониот комитет требало да послужи како основа за што побрзо преземање на административната власт во Македонија од страна на Бугарија и аргумент за нејзино анектирање. Акциониот комитет преку печатот, јавните собири и на други начини изразиле благодарност кон Германија за неговата ослободителна мисија.
Бугарската влада на Богдан Филов во спроведувањето на окупацијата на Македонија пред јавноста не се потпирала врз Акциониот комитет, неговата дејност требало да остави впечаток дека тоа спонтана реакција на Македонците, ниту на сличните комитети создадени во внатрешност на Македонија. По воспоставувањето на бугарската административно-полициска власт во Македонија, во мај 1941 година, обласниот директор на Скпската област ја прекратил работата и самото постоење на Акциониот комитет. Акциониот комитет презел дејност сред македонскиот народ во Егејска Македонија и во делот под италијанска окупација за да се анкетира во барањата за присоединување и на овие области кон Царството Бугарија.
Група Чкатров - Ѓузелов
Покрај бугарските акциони комитети, по навлегувањето на бугарската окупаторска војска во Македонија, приврзаниците на Иван Михајлов ја продолжиле соработката со Бугарската влада, а некои од нив соработувале и со германските окупаторски команди, но и со Иван Михајлов, кој во тоа време порестојувал во Загреб. На тој начин кај соработниците на окупаторските сили дошло до раслојување во две групи.
Во првата, меѓу поистакнатите личности биле: Димитар Чкатров, Спиро Китанчев, Димитар Ѓузелов и други. Втората група ја сочинувале приврзаниците на Иван Михајлов, меѓу кои особено се истакнувале: Васил Хаџикимов, Стефан Стефанов, Кирил Дрангов, Борис Огненов и други.
И двете групи имале бугарска национална определба и врз таа основа ја остварувале соработката со Бугарската влада. И едните и другите го прифаќале бугарскиот карактер на македонскиот народ, но се разликувале во однос на припадноста на идната држава. Првите иднината на Македонија ја гледале во прогласувањето на автономна или независна македонска држава под протекторат на Третиот Рајх, таа требало да има бугарски карактер, а нејзиниот службен јазик да биде бугарскиот литературен јазик. Вторите се залагале за обединувањето на Македонија во рамките на бугарската држава.
Групата околу Димитар Чкатров и Димитар Ѓузелов била составена главно од месната интелигенција. По навлегувањето на германската окупаторска војска, во оваа група дошло до раслојување во две помали групи. Првата се залагала Македонија да се присоедини кон Бугарија, а втората група, во која биле Д. Чкатров, Д. Ѓузелов, С. Китинчев и други, барала да се прогласи автономна или независна македонска држава под протекторат на Третиот Рајх.
Окупаторот пречекан како непријател
Се покажало дека Бугарските соработници, нити имаат контрола над населението, нити дека населението има симпатии кон Бугарската војска.
Во некои градови влезот на Бугарските окупаторски сили бил пречекани со револт, акции па и протести од страна на Македонското население.Таков е случајот во Струмица, Куманово, Скопје, Тетово и неколку други градови.
Слично било и во Струмица. Каде настанот го опишува Мира Минанева. Иако во градот имало постари генерации кои му верувале на врховистот Ванчо Михајлов, а ги предводел Димитар Ѓузелов сепак свечен пречек немало. Туку со состанок на Градското Партиско Довереништво одржан на 8 април, преземени биле активности да се разобличат Бугарските тврдења дека ќе навлезе ослободителна војска. Тоа и им успеало, па така на 16 април штом се чула веста за пристигнување на Бугарската војска, масовно се собрале граѓани, младинци и работници кој носејќи мапа на етничка Македонија и пароли „Македонија на Македонците“, „Смрт на шпекулантите“, „Долу шпекулацијата“ пеејќи револуционерни песни дошло до судир меѓу граѓаните на Струмица со профашистичките / пробугарските групи кои го организирале пречекот. Истите биле истерани од градот и "свечениот пречек" морале да го направат надвор од градот. Со тоа јасно се ставило до знаење дека се пречекува непријател, а не ослободител.
За лошото расположение на населението во Кумановскиот регион пак, сведочат и архивските материјали на штотуку конституираната бугарска окупаторска власт: ''До Г. Околискиот Управител - Куманово (доверливо)'' Населението ја пречека власта речиси рамнодушно, без да пројави некое посебно задоволство... 10 јули 1941 - Симеон Агов, Кмет на Клечевското селско општинско Управление ''До Г. Околискиот Управител - Куманово (доверливо)''