cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кил
Современи времиња
Од 1773 до 1864 година, градот припаѓал на кралот на Данска. Меѓутоа, бидејќи кралот владеел со Холштајн како феуд на Светото Римско Царство само преку личен сојуз, градот не бил припоен како дел од Данска соодветно. Така, Кил припаѓал на Германија, но бил управуван од данскиот крал. Дури и кога Царството бил распуштено во 1806 година, данскиот крал продолжил да владее со Кил, само преку неговата позиција како Војвода од Холштајн. Кога Шлезвиг и Холштајн се спротивставиле против Данска во 1848 година (Прва шлезвишка војна), Кил станал главен град на Шлезвиг-Холштајн до данската победа во 1852 година.
Во текот на Втората шлезвишка војна во 1864 година, Кил и остатокот од Шлезвиг и Холштајн бил освоен од Германскиот Сојуз, сојузник на Австриското Царство и Кралството Прусија. По војната, Кил бил кратко администриран од Австријците и Прусите, но Австриско-пруската војна во 1866 година довела до припојување на Кил кон Прусија во 1867 година. На 24 март 1865 година, кралот Вилхелм I Германски ја основал пруската флота на Балтичкото Море во Кил, наместо во Данциг (денешен Гдањск).
Кога Вилхелм I Пруски станал цар Вилхелм I на Германското Царство во 1871 година, ги одредил Кил и Вилхелмсхафен како „царски воени пристаништа“ (Reichskrieghäfen). Престижниот Килски јахт-клуб бил основан во 1887 година со принцот Хајнрих Пруски како негов патрон. Царот Вилхелм II станал негов комодор во 1891 година.
Порати неговата нова улога како главна германска поморска база, Кил брзо се зголемил по површина во следниве години, од 18.770 во 1864 година на околу 200.000 во 1910 година. Многу од стариот градски центар и другата околина биле изедначени и повторно развиени за да обезбедат место за поголем град.
Кил бил местото на бунтот на морнарите, што бил предизвикан од Германската револуција на крајот на 1918 година. Непосредно пред крајот на Првата светска војна, на германската флота стационирана во Кил ѝ било наредено да се испрати во последната голема битка со британската кралска морнарица. Морнарите, кои го сметале тоа како самоубиствена мисија и која нема да има влијание врз исходот од војната, одлучиле дека нема што да загубат и одбиле да го напуштат пристаништето. Дејствијата на морнарите и недостигот на одговор од владата за нив, поткрепени со зголемените критички ставови за царот, предизвикале револуција, која, пак, довела со напуштање на монархијата и основање на Вајмарската Република.
Во текот на Втората светска војна, Кил останал една од најголемите поморски бази и бродоградбени центри на Германскиот Рајх. Исто така, постоеле и кампови за принудна работна сила за локалната индустрија. Поради неговиот статус како морско пристаниште и производството на подморница, Кил бил тешко бомбардиран од сојузниците во текот на Втората светска војна. Бомбардирањето уништило 80% од преостанатиот стар град, 72% од централните станбени области и 83% од индустриската област. Во текот на РАФ-бомбардирањето на 23/24 јули 1944 година, бомбардерите на Луфтвафе се обиделе да интервенираат со измислена (т.н. патка) сила, наместо главните сили да го напаѓаат Кил, и така немало вода три дена, возовите и автобусите не возеле осум дена и немало достапно гас за готвење три недели. Градот, неговото пристаниште, Каналот и неговите научници, биле запленети од британските Т-сили под водство на Тони Хиберт непосредно по германското предавање на западните Сојузници; ги запреле и пристапиле до Данска не паѓајќи под советска власт, и покрај тоа што биле надвор од стоп-линијата, која била договорена.
Кил е повторно важен поморски центар на Германија, со бродоградбата, изградбата на подморници и дом на една од трите водечки институции на полето на морски науки во Европа ИФМ-Геомар. Редовните траекти до Скандинавија и Русија, како и најголемиот настан за едрење во светот познат како Килска недела (Kieler Woche) и Килска Регата. Kieler Umschlag е друг фестивал, кој се одвива од 1975 година. Кил, исто така, е дом на големиот услужен сектор и голем број на истражувачки институции, меѓу нив и Килскиот универзитет, кој е најстариот, најголемиот и најпрестижниот универзитет во покраината.
Христијанство
Денес, населението на Кил 48% се изјаснува за евангелисти и 7% католици. Вкупно постојат 23 евангелистички општини и 3 католички парохии.
Населението на градот Кил на почетокот припаѓало на Архиепископијата Бремен, а оттаму на Епископијата Шлезвиг. Од 1526 година се вовела реформацијата. Во 1534 година католиците морале да се откажат од единствената парохиска црква во градот (постои уште една црква). Четири години претходно бил затворен францисканскиот манастир во Кил. Потоа, Кил долго време бил преовладувачки протестантски град, кој припаѓал на Евангелистичко-лутеранската црква на Шлезвиг-Холштајн. Денес, лутеранските црковни општини на градот припаѓаат на — доколку не се членови на Самостојната евангелистичко-лутеранската црква или на Данската црква во Јужен Шлезвиг (во Кил-Холтенау) — црковниот округ Алтхолштајн во рамките на Евангелистичко-лутеранската црква на Северна Германија.
Во 1891 година била изградена првата католичка парохиска црква по реформацијата. Црковните општини на Кил припаѓаат на некогаш постојниот Апостолски викаријат на Северна Германија. Католичките општини во Кил и околината припаѓаат на Хамбуршката архиепископија.
Од евангелистичките слободни цркви во Кил постојат баптистите (од 1872 г.), Евангелистичко-методистичката црква, Слободната евангелистичка општина, адвентистите и други општини.
Други христијански општини и црковни заедници во Кил се Апостолската заедница, Јеховини сведоци, Новаапостолска црква, Црквата на Исус Христос Светиот (мормони) и оние поттикнати од антропозофија.
Јудаизам
Постоењето на еврејски општини во средниот век и раното ново време не е потврдено. Оттаму, историјата на Евреите во Кил се претпоставува дека започнува релативно доцна, кон крајот на век. Благодарение на политиката на кралот Кристијан VII, Килскиот совет донесува одлука дека Евреите можат да се населуваат во Кил. Во 1782 година поранешното кафуле на Универзитетот станала првата еврејска градба во градот (денес градбата не постои), а до 1869 година се преселиле во во поголема трикатна синагога (еден дел од приземјето е останат денес како руина). Оваа синагога набрзо станала премала, па така општината во 1910 година се преселила во поголема новоградба близу паркот Шрефен.
Со паѓањето на Источниот блок и подоцнежното доселување на источноевропските Евреи во Германија, состојбата на еврејските општини се променила. Во 1995 година, во Кил била основана еврејска општина, а во 1997 година била одржана првата богослужба по уништувањето на еврејската општина.
Денес во градот живеат околу 550 Евреи и се одржуваат постојани богослужби од почетокот на 2004 година во новата еврејска општина.
Ислам
Бројот на муслимански општини од првата основана општина во 1978 година е во постојат пораст и сега изнесува десет. Во летото 2004 година била изградена првата џамија како верски објект — џамијата Хабиб ((„Џамија на пријателите“). Најголем дел од џамиите се наоѓаат во Гарден, каде бројот на жители со доселеничко потекло изнесува 43,6% (особено од Турција и арапските земји), што е натпросечно високо.
Збратимени градови
Кил е збратимен со следниве градови:
Податоци
Стапката на невработеност во градот Кил во март 2013 година изнесувала 10,1%. Во 2006 година, БДП по глава на жители изнесувал 36.500 евра, што е над просекот во Германија. Во поново време економската состојба во градот се подобрува, истовреме проследено со раст на населението.
Медиуми
Во Кил се наоѓа подружницата на NDR за Шлезвиг-Холштајн, каде се емитува емисијата Schleswig-Holstein Magazin и радио-програмите NDR 1 Welle Nord и покраинското студио и странското студио за Северна Европа на ZDF. Постојат три приватни радио-станици во Кил. RTL и Sat.1 имаат свои студија во Кил.
Дневен весник во Кил е Kieler Nachrichten, кој го издава Kieler Zeitung Verlags- und Druckerei KG GmbH & Co, тесно поврзан со СПД. Во Кил постојат и бројни месечни списанија кои се обработуваат разни теми.
Образование и истражување
Во 1665 година бил основан Килскиот универзитет од страна на војводата Кристијан Албрехт, кој денес со скоро 25.000 студенти е единствениот целосен универзитет во покраината Шлезвиг-Холштајн. Независни, иако делумно поврзани со Килскиот универзитет, се следниве истражувачки институции, како Централната германска библиотека за економски науки, Килскиот институт за светска економија (IfW), Центарот Хелмхолц за океанско истражување (GEOMAR) и Научна станица на сојузната војска за вода и геофизика. Други високообразовани институции во градот се Високата школа Кил (основана 1969 година) и Уметничката висока школа Мутезиј Кил (основана 1907 година). Економската академија Шлезвиг-Холштајн нуди насоки за двојни студии во областите на економијата и инженерството, економијата и информатија и слично.
Покраинскиот главен град Кил е „корпоративен член“ на здружението „Макс Планк“.
Бродски
Обртот на добра во однос на другиот дел на Германија има подредена улога, но во последните години бележи зголемување: во 2010 година низ Килското пристаниште поминале 5,8 милиони тони добра, во 2011 година се забележало зголемување од 8,5% и вкупно 6,29 милиони тони добра, во 2012 година имало 6,3 милиони тони добра. Исто така во 2013 година се остварил пораст и имало вкупно 6,32 милиони тони, од кои 5,1 милион тон дошле од фериботскиот сообраќај.
Комбинирани патничко-товарни фериботи сообраќаат кон:
Товарни фериботи сообраќаат кон:
Контејнерски бродови сообраќаат кон:
Во Кил-Холтенау се наоѓа источниот крај на Килскиот Канал. Со Килскиот Фјорд во најголем дел источниот и западниот дел на градот се поделени, па поради тоа постојат бродови низ Фјордот кои функционираат како јавен превоз.
Патен
Од Кил започнуваат обата сојузни автопати Б210 и Б215, кои се приклучуваат на А7 Хамбург–Фленсбург. Како градски автопат служат сојузните автопатски делници Б76 и Б202.
Кил е почетна и крајна станица на новата туристичка фериботска улица, отворена во мај 2004 година: Германската фериботска улица води од Кил до Бремерферде и поврзува околу 50 различни фериботи, мостови, брани и поморски музеи; знаменитости се фериботските мостови во Рендсбург и на Осте.
Јавен превоз
Градскиот јавен превоз ги вклучува градските автобуси на Килското сообраќајно претпријатие и фериботите на Фериботското претпријатие во Кил, кои пловат низ Килскиот Фјорд од западниот брег (Штранде) преку центарот до Лабо. Регионалниот автобуски сообраќај го водат Аутокрафт и сообраќајното претпријатие на округот Плен.
Градска регионална железница Кил
Од одамна постои проект за изградба на Градската железница Кил. Иако студијата покажала и ја поддржала изградбата на ваква железница, проектот поради нејасното финансирање досега не бил отпочнат. Црно-зелената коалиција во Кил при донесувањето на буџетот во спротивност на дотогашниот опозициски СПД се изјасниле за проектот и го прогласиле вреден за изградба: во јануари 2008 година проектот бил предвиден во сообраќајните развојни планови на градот Кил.
Во јануари 2013 година преку порталот nahverkehrhamburg.de се објавило дека покраинското претпријатие LVS сега треба да го подготви само проектот. Ова ги соединило градовите Кил и Нојминстер, околните окрузи и покраината во заедничка изградба на Градската регионална железница во Кил. Подготовките за проектот требало да завршат до јуни 2013 година.
Организацијата на железницата, која можела Кил и околните окрузи да го поврзе со мрежата на Хамбуршката С-Железница, би требало да чини околу 380 милиони евра, од кои најмалку 60% би требало да бидат платени од страна на државата. Годишно се проценува дека проектот ќе чини 14,6 милиони евра. Покраината ќе преземе 6,1 милион евро, 40% од вкупните трошоци. По пишувања на Kieler Nachrichten градот морал на себе да преземе околу 4,7% милиони евра, Нојминстер 300.000 евра, округот Плен 1,2 милиони евра и округот Рендсбург-Екернферде 1,6 милиони евра.
Железнички
Кил е поврзан на железничката мрежа од 1844 година. Главната железничка станица Кил е втора по големина во Шлезвиг-Холштајн и една од најголемите главни железнички станици во Германија. Четирите помали железнички станици или стојалиште во Кил-Шилен, Кил-Зуксдорф, Кил-Хасзе и Кил-Емшенхаген служат само во регионалниот сообраќај. Железничката линија Нојминстер-Хамбург е електрифицирана од 1995 година. Оттогаш, Кил е крајна станица на мрежата на ИЦЕ на Германските железници. Дневно постојат шест линии во насока на Келн, Франкфурт и Берлин, од каде може да се продолжи кон Минхен или кон Швајцарија.
Воздушен
Северно од Килскиот Канал се наоѓа Килскиот аеродром, чие проширување долго се дискутира. Од ноември 2006 година повторно не постојат летови од и до Кил. Други аеродроми, до кои може да се стигне за еден час, се меѓународниот Аеродром Хамбург и Аеродромот Либек, кој главно е користен од страна на нискобуџетните авиопревозници.
Градски пејзаж
Кил е изграден во близина на морето и има на располагање неколку плажи (Фалкенштајн, Фридрихсорт, Шилкзе). Првата градска населба се наоѓала на полуостровот помеѓу Фјордот и Малиот Кил. Северниот влез на градот бил обезбеден со тврдина. Градот постојано се ширел, од главниот плоштад во центарот, од чии агли тргнуваат осум улици. Главната улица во градот била дијаголна улица која водела преку главниот плоштад.
Со векови Кил, еден од најголемите градови во Холштајн, останал во сенка на другите градови на Балтичкото Море (пред сè Фленсбург и Либек). Градот долго време бил член (безначаен) член на Ханзата. Дури кон крајот на век започнал градот да се шири преку полуостровот на кој се наоѓал кон југ. Холстенштрасе била продолжена кон Форштат, а оттаму сè до капелата Св. Јирген (во близина на денешната главна железничка станица), чии гробишта претставувале главни градски гробишта во текот на век. Исто така, во Форштат настанале некои од најзабележителните станбени градби, најголемиот дел биле занаетчиски и трговски четврти. Така, малиот универзитетски град прераснувал во убаво место и бил опишуван по неговата убавина од писателот Теодор Шторм, кој студирал во Кил.
Откако Кил бил одвоен од данската држава во 1864 година и станал пруско воено пристаниште, сликата на градот потполно се сменила. Само неколку градови во Германското Царство пораснале толку нагло како Кил. Градот го променил својот карактер и се ширел во сите насоки. Многу станбени четврти биле изградени главно на север и делумно на запад, додека во близина на центарот биле изградени главно објекти за сместување на војската. На источниот брег на Фјордот во Гарден, Елербек и Велингдорф се изградиле работнички четврти. Исто така, Алтштат и Форштат биле изменети со бројни преголеми градби, меѓу кои новите универзитетски градби во близина на замоците на брегот на Фјордот. Исто така, врската помеѓу Малиот Кил и Фјордот била исполнета со градби. Западно од Форштат, во близина на Малиот Кил се изградил нов плоштад со Градско собрание и Градскиот театар.
Во текот на 1920-тите години се појавиле одредени планови за центарот. Во текот на Третиот Рајх се допрецизирале плановите за големи промени во центарот. Исто така, во 1940 година, градскиот градежен совет на Херберт Јенсен се зафатил со изградба, така што центарот на Стариот град да го направат „германски град“.
По тешкото бомбардирање во Втората светска војна источните градски окрузи и новите предградија биле тешко оштетени, додека Алтштат и Форштат скоро целосно уништени. При обновата која повторно ја водел Јенсен, требало градот да го направи во современ стил, отворен и широк.
Театар, музика и филм
Килскиот театар со театарот, операта и театрот на отворено е најголемата културна институција во градот. Покрај него постојат бројни други иницијативи, како Северногерманската бина Кина, полскиот театар и студентскиот театар. Класични концерти на Филхармонискиот оркестар Кил, бројни концерти на целогодишниот музички фестивал Шлезвиг-Холштајн и концерти на познати ѕвезди, особено во текот на Килската недела, се изведуваат во Арената Шпаркасен (порано: Сала Балтичко Море), во халата 400 или во Килскиот замок. Постои и Килски машки хор.
Ракомет
Кил е важно средиште за професионалниот ракомет. Позната спортска одредница на градот е германскиот рекорден првак РК Кил, кој поседува низа национални и меѓународни титули: до 2014 година имал освоено 19 германски првенства, девет победи во германскиот куп и три победи во Лигата на шампиони.
Како домашен терен на РК Кил веќе со години е Арената Шпаркасе (порано сала „Балтичко Море“, една од најголемите сали во Германија.
Фудбал
Најпознат и најуспешен фудбалски клуб во Кил е Холштајн Кил. Клубот, кој го освоил германското првенство во 1912 година како прв северногермански клуб, своите домашни натпревари ги одигрува на стадионот Холштајн. Игралиштето претставува едно од најстарите игралишта во Германија. Клубот играл вкупно 60 години во првата лига, 14 години во втората лига, 28 години во третата лига и осум години во четвртата лига. Моментално настапува во третата лига. Најголем успех во поновата историја на клубот бил влезот во четврт-финалето на германскиот куп во 2011/12 година, на кој пред домашна публика бил поразен од подоцнежниот победник на купот Борусија Дортмунд. Други фудбалски клубови во Кил, кои во минатото имале успеси, се ФК Комет Кил, ФК Килија Кил, ФК Кил, како и ФК Фридрихсорт.
Водени спортови
Кил е важно место за едриличарството. Во Кил се одржале едриличарските натпревари во 1936 и 1972 година за време на Летните олимписки игри во Берлин и Минхен, соодветно. Олимпискиот центар Шилкзе од 1972 година во Кил-Шилкзе претставува важно пристаниште за едриличарски натпревари. Старото олимписко пристаниште од 1936 година се наоѓа на брегот Хинденбург. Килската недела е најголемиот едриличарски настан во светот, пред Травеминдската недела, Регатата Ханза и едриличарските натпревари на Олимписките игри. На неа годишно учествуваат многу едриличари со илјадници бродови од сите класи од сите континенти. Во текот на годината се одржуваат и голем број на други регати. Носители на овие активности пред сè се повеќето едриличарски клубови, кои се сместени околу Килскиот Фјорд, од кои како најголем може да се издвои Килскиот јахт-клуб. Во 2002 година, Кил претставувал цел на Океанската трка Волво.
Покрај едриличарството во Кил преовладува и веслањето. Првиот килски веслачки клуб од 1862 година претставува најстар веслачки клуб во Кил и трет најстар веслачки клуб во Германија. Брои околу 280 членови, кои освоиле многу светски и германски првенства, над 2000 победи на регати во 150-годишнината на клубот. Покрај Првиот килски веслачки клуб, во Кил постојат и Веслачкото здружение Германија Кил, АТВ Дитмарсија, Академското веслачко здружение, веслачката екипа на Килскиот универзитет, како и многу школски екипи.
Американски фудбал
Кил Балтик Хариканс се најуспешната екипа во американски фудбал и настапуваат во германската лига. Во 2010 година станале германски прваци, откако во 2008 и 2009 година биле второпласирани.
Одбојка
Машки одбојкарски клуб во Кил е ОК Иглс, кои настапуваат во втората германска лига, како и женскиот одбојкарски клуб. Покрај тоа, Кил е важна сојузна точка за одбојката на песок.
Политика на Канада
Политичката организација во Канада функционира во рамките на парламентарна демократија и федерален систем од парламентарна влада со цврста демократска традиција. Канада е уставна монархија во којашто Монарх стои на чело на државата. Земјата има повеќе-партиски систем во кој голем дел од работата на законодавството произлегува од непишани конвенции и преседани поставени од Парламентот на Велика Британија во Вестминстер. Сепак, Канада има развиено некои свои варијанти: партиската дисциплина во Канада е посилна од онаа во Обединетото Кралство и многу од парламентарните гласови се сметаат за гласови за не-доверба чија тенденција е да се намали улогата на гласовите на не-членовите на Кабинетот на Парламентот (пратеници). Таквите членови во владината групација и помладите или членовите на опозициската групација со помал профил се познати како бекбенчери (членови кои немаат официјално место во владата). Сепак бекбенчерите можат да влијаат седејќи во парламентарните комисии како и во Комисијата за јавни сметки или во Националната комисија за одбрана. Историски двете доминантни партии во Канада се Либералната партија на Канада и Конзервативната партија на Канада (или нејзините претходници), а по изборите во 2011 година социјал-демократската партија Нова Демократија (НДП) се истакна на највисоко. Помалите партии како Националистичкиот Блок на квебекчани и Партијата на зелените на Канада можат да влијаат врз политичкиот процес. Содржина
1 Содржина
2 Резиме на владината организација
2.1 Монархија
2.2 Извршна власт
2.3 Законодавна власт
2.4 Мнозински и малцински власти
3 Федерално – провинциски однос
3.1 Политика на Квебек и Канада
4 Национално единство
5 Политички услови
5.1 Реорганизација: Конзервативците на власт
5.2 Партиски финансиски реформи
6 Избори
6.1 Политички партии, водачи и статус
7 Судство
8 Владини институции и структура
8.1 Крунска корпорација и други владини агенции
9 Поврзано и
10 Наводи
11 Понатамошно читање
12 Надворешни врски
Содржина Владината структура на Канада е основана од Британскиот Парламент преку Британскиот Северно Американски Акт (познат како Уставен Акт од 1867 година), но федералниот модел и поделбата на власта е измислена од Канадските политичари. Особено по Првата светска војна граѓаните на самоуправувачките господства, како што е Канада, почнале да развиваат чувство на идентитет и во Декларацијата Балфур од 1926 година Британската влада ја изразила својата намера на овие региони да им даде целосна автономија. Така во 1931 година, Британскиот Парламент го донесе Статутот на Вестминстер законски признавајќи ја автономијата на Канада и на другите територии. По ова канадските политичари не биле во можност да добијат консензус за процесот за измена на Уставот до 1982 година, што значи дека до тој датум Канада продолжила да бара одобрување од страна на британскиот парламент за измените во Уставот. Слично на тоа, Судскиот Комитет на Кралскиот Совет во Британија до 1933 година продолжува да донесува конечни одлуки за кривичните жалби, а до 1949 година за граѓанските жалби.
Резиме на владината организација Име Канада (за конвенцијална и законска употреба името ,, Доминион на Канада“ останува законско, но ретко се користи).
Тип на влада Вестминстерски стил на федерална парламентарна демократија во рамките на уставна монархија.
Главен град Отава, Онтарио. Административни поделби Десет провинции и три територии: Алберта, Британска Колумбија, Манитоба, Њу Брунсвик, Њуфаундленд и Лабрадор, Северозападни Територии, Нова Шкотска, Нунавут, Онтарио, Островот на Принц Едвард, Квебек, Саскачеван, Јукон.
Државен празник Денот на Канада, 1 јули (до 1982 година познат како Доминион Ден).
Устав Вестминстерски систем, кој се заснова на непишани конвенции и пишано законодавство.
Право на глас Граѓани на возраст од 18 години или постари. Само двајца возрасни граѓани во Канада не можат да гласаат: Главниот изборен директор и заменик шефот на изборниот директор. Генералниот гувернер има право да гласа, но не го прави тоа како резултат на уставната конвенција.
Учество во меѓународни организации ABEDA (Арапска банка за економски развој во Африка), ACCT (Канадска академија за кино и телевизија), ACS набљудувачи (здружение на карибските држави), AfDB (Африканска банка за развој), APEC (Африканско-Тихоокеанска економска соработка), AsDB, Австралиска групација, BIS, C, CCC, CDB не регионална (Карибиска банка за развој),Совет на Европа (набљудувач), Заедница на нациите, EAPC, EBRD, ECE, ECLAC, ESA држава соработник (Европска вселенска агенција), FAO (Организација за храна и земјоделство), Франкофонија, G8 (Група на 8 држави), G10 (Група од 10 држави), IADB, IAEA, IBRD, ICAO, ICC (меѓународна комора за трговија), ICCt(меѓународен криминален суд), ICJ (меѓународен суд за правда), ICFTU, ICRM, IDA (меѓународно здружение за развој), IEA, IFAD, IFC, IFRCS, IHO, ILO (меѓународна организација за труд), IMF (меѓународен монетарен фонд), IMO, Inmarsat (британска компанија за сателитски телекомуникации), Intelsat (меѓународна телекомуникациска сателитска организација), Интерпол, IOC (меѓународен олимписки комитет), IOM, ISO, ITU, Кјото протокол, LRTAP (Конвенција за долгорочно прекугранично загадување на воздухот), MINURCA, MINURSO, MIPONUH, MONUC, NAM (гости), NAFTA (Североамерикански договор за слободна трговија), НАТО, NEA, NORAD Североамериканска команда за воздушна одбрана, NORTHCOM, NSG, OAS (Организација на Американските држави), OECD (Организација за економска соработка и развој), OPCW, OSCE (Организација за безбедност и соработка во Европа), PCA, UN, Безбедносен совет на Обединетите Нации, UNCTAD, UNDOF, UNECE, Унеско, UNFICYP, UNHCR, UNIDO, UNIKOM, UNMIBH, UNMIK, UNMOP, UNTAET, UNTSO, UNU, UPU, WCL, WFTU, WHO (Светска здравствена организација), WIPO, WMO, WTO (Светска трговска организација), Комитетот Зангер.
Опис на националното знаме Црвен јаворов лист центриран на Канадското бело: три вертикални црвени ленти (странично издигнати), бела (дупло поширок квадрат) и црвена со должина двапати поголема од нејзината ширина.
Монархија Шеф на државата Елизабета II, кралица на Канада (од 6 февруари 1952 година) Поткрал Дејвид Лојд Џонсон, генерален гувернер на Канада (од 1 октомври 2010 година)
Извршна власт Шеф на владата Премиерот Стефан Харпер (од 6 февруари 2006 година)
Политички услови Многу извори ја сметаат Канада како многу стабилна демократија. Во 2006 година, Економист ја рангирал Канада како трета најдемократска нација во неговиот Демократски индекс, пред сите други нации во Америка и пред секоја нација која е многу попопуларна од неа. Во 2008 година Канада беше рангирана како светски број 11 и повторно пред сите други земји кои во Америка се на прво место по популарност. Либералната партија на Канада, под раководство на Пол Мартин, на генералните избори во јуни 2004 година добила минимална победа. Во декември 2003 година, Мартин имал успешен пријател, Либералот Жон Шретиен кој во 2000 година стана првиот премиер кој има предводено три последователни влади уште од 1945 година. Сепак, во 2004 година, либералците ги изгубиле нивните места во парламентот, од 172 од вкупни 301 место, паднале на 135 од вкупни 308 места, или од 40.9% на 36.7%. Канадската алијанска која на изборите во западна Канада во 2000 година помина многу добро, но не беше способна да оствари значаен прилив на Исток, се спои со Прогресивно-Конзервативната партија за подозна во 2003 година да ја формира Конзервативната партија на Канада. Тие докажале дека во кампањата од 2004 година умерено станале поуспешни, добивајќи места од комбинираните пратеници на Алијанската, во 2000 година вкупно 78 до 99 во 2004 година. Сепак, новите конзервативци загубиле на народното гласање, од 37.7% во 2000 година на 29.6%. Во 2006 година конзервативците, раководени од Стефан Харпер го добиле малцинството од владата т.е 124 седишта. Тие го подобриле нивниот процент од 2004 година, добивајќи 36.3% од гласовите. За време на изборите, конзервативците исто така направиле пробив во Квебек. Тие добиле 10 седишта таму каде што во 2004 година немале ниту едно седиште. Во изборите од 2011 година, конзервативците го добиле мнозинството од владата со 176 седишта. За првпат партијата Нова Демократија стана официјална опозиција со 102 седишта, а либералите станале трети со 34 седишта. Ова се првите избори на кои Зелената партија доби едно седиште, она на водачот Елизабет Меј, Блокот доби 4 седишта со тоа што го загуби статусот на официјална партија.
Избори •	Избори •	Долниот Дом – директна мнозинска застапеност (последните избори одржани на 2 мај 2011 година) •	Сенатот – назначени од страна на Генералниот гувернер по совет на премиерот •	Резултати од изборите
Резиме на Долниот Дом на изборните резултати од 2 мај 2011 година Партија
Водач на партијата	Кандидати	Број на седишта
2008	40	2011	% промена	% седишта Гласови од народот
≠	% промена	%	%
Конзервативна	Стефан Харпер 307	143	143	166	+16.08%	53.90%	5.832.401	+623	39.62 %	+1.97 Нова Демократија	Џек Лејтон 308	37	36	103	+178.38%	33.44%	4.508.474	+1.993.186	30.63%	+12.45 Либерална	Мајкал Игнатиев	308	77	77	34	-42.86%	11.04%	2.783.175	-850.010	18.91%	-7.36 Блок Квебекчани	Жил Дукепе 75	49	47	4	-91.84%	1.30%	889.788	-490.203	6.04%	-3.93 Зелена	Елизабет Меј 304	/	/	1	н/а	0.32%	576.221	-361.392	3.91%	-2.86 Независна 61	2	2	/	-100%	/	72.731	-22.113	0.49%	-0.19 Христијанско наследство Џејмс Хатиук	46	/	/	/	/	/	19.218	-7.257	0.13%	-0.06 Марксисти-Ленсисти Ана Ди Карло	70	/	/	/	/	/	10.160	+1,595	0.07%	+0.01 Либертаријанска	Денис Јанг 23	/	/	/	/	/	6.017	-1.283	0.04%	-0.01 Прогресивна канадска Синклер Стивенс	9	/	/	/	/	/	5.838	-22	0.04%	-0.00 Риноцерос	Франсоа Горд 14	/	/	/	/	/	3.819	+1.697	0.03%	+0.01 Пиратска	Микел Полсон 10	*	/	/	*	/	3.198	*	0.02%	* Комунистичка	Мигел Фигуеро 20	/	/	/	/	/	2.925	-647	0.02%	-0.01 Канадска акција	Кристофер Портер 12	/	/	/	/	/	2.030	-1.425	0.01%	-0.01 Маријуана	Блер Лонгли 5	/	/	/	/	/	1.864	-434	0.01%	-0.00 Животинска Алијанска и гласачи на животната средина	Лиз Вајт	7	/	/	/	/	/	1.451	-924	0.01%	+0.00 Западен блок	Док Кристин 4	/	/	/	/	/	748	+553	0.01%	+0.00 Обединети	Брајан Џедан 3	*	/	/	*	/	294	*	0.00%	* Прво национално население	Вил Морин	1	/	/	/	/	/	228	-1.383	0.00%	-0.01 Слободни 3	Вкупно	1.587	308	308	308	±0.0%	100.0%	14.720.580	+886. 286	100%
Политички партии, водачи и статус •	Конзервативна партија на Канада – Стефан Харпер (мнозинска влада) •	Партија Нова Демократија – Томас Мулкаир (опозиција) •	Блок Квебекчани – Даниел Паиле •	Зелена партија – Елизабет Меј
Судство Највисок суд во Канада е Врховниот Суд на Канада и е краен жалбен суд во канадскиот правен систем. Судот е составен од девет судии: осум помлади (регуларни) судии и еден шеф на судот во Канада. Судиите во Врховниот суд на Канада се назачени од гувернерот во советот. Законот на Врховниот суд ги огранучува квалификациите за луѓето кои биле судии во повисок суд, или членови на бар за десет или повеќе години. Членовите на бар, или супериорен судија во Квебек, според законот мора да имаат три од деветте места во Врховниот суд на Канада.
Владини институции и структура Канадската влада работи со јавниот сервис користејќи оддели, помали агенции ( на пример, комисии, судови и одбори) и корпорации на круната. Постојат два вида на одделенија: централни агенции како што се финансии, Канцеларијата на Кралскиот Совет, а Секретаријатот на Министерството за финансии има организирачка и надзорна улога за целиот јавен сервис, линиските сектори се оддели кои ги вршат задачите од одредена област или поле, како што се одделот за земјоделство, животна средина или одбрана. •	Значајните оддели ги вклучуваат и: финансии, приход, човечки ресурси и развој на вештини, државна одбрана, јавна безбедност и подготвеност за итни случаи и надворешни работи/надворешна трговија.
Крунска корпорација и други владини агенции Значајни крунски корпорации и агенции на федералната влада се: •	Канадската радиодифузна корпорација •	Преку железница •	Избори во Канада •	Совет на Канада •	Канадски пост •	Развој на извозот во Канада
Поврзано •	Односи Австралија-Канада •	Политичка култура на Канада •	Список на политички партии во Канада •	Список на федерални генерални избори во Канада •	Список на канадски политички скандали •	Федерално политичко финансирање во Канада •	Либерализмот во Канада •	Конзервативизмот во Канада •	Социјализмот и социјалата демократија во Канада •	Канадска националност •	Совет на федерацијата •	Прогресивизам •	Десет проценти
Наводи 1.	Уставен акт, 1867 година 2.	Создавањето и почетоците на Врховниот суд на Канада 3.	Канадски хипотеки и вдомување. 2044 година 15104 во став 25 4.	Јуџин Ланг, ,,Каде либерали? Тековна состојба и перспективите на Либералната партија на Канада,” весникот за меѓународни односи и глобални трендови (2010 година) стр 195 на интернет. 5.	Том Фланаган, тимот Харпер: Зад сцената во конзервативното издигање до моќ (2 дел Мекгил-Квинс 2009 година), Шантал Хепберт, Француски бакнеж: состанокот на слепо на Стефан Харпер со Квебек ( Канада 2007 годинс), Вилијам Џосон, Стефан Харпер и Иднината на Канада (2 дел Меклеланд и Стјуард, 2006 година), Лојд Мекеј, Стивен Харпер: Случај за колаборативно управување (прес 2006 година), Боб Пламондон, Полн круг: Смртта и Воскресението во канадската Конзервативна политика (клучните книги на Портер, 2006 година), Пол Велс, Издигнување: Падот на Пол Мартин и растот на новиот конзервативизам на Стефан Харпер (книги на Даглас Гибсон, 2007 година). 6.	Мајкал Д. Бејлс, ,,Подемот на Стефан Харпер до власта: Дали неговата нова Конзервативна партија ќе стане владејачка партија во Канада во дваесет и првиот век?” Американски преглед на канадските студии, март 2010 година, стр 118-145. 7.	Алан Блумфилд и Ким Ричард Носал, ,,Кон експлицитното разбирање на стратегиската култура: Случаи во Австралија и Канада”, Современа безбедносна политика (2007 година). 8.	Г. Брус Доерн и Кристофер Стони, Како троши Отава, 2010-2011 година: Рецесија, прегрупирање и ерата на новиот дефицит (2011 година) стр. 5-7 9.	Економист, 3 мај 2011 година 10.	Лоренс Мартин, триумфот на Харпер: прегрупирањето од историска гледна точка, Глоуб и Меил, 4 мај 2011 година. 11.	Ендрју Којн, ,, Западот е во и Онтарио се приклучи: Како изборите доведоа до невидено прегрупирање на канадската политика,” Маклеан, 6 мај 2011 година. 12.	Зелените добија место во телевизиската изборна дебата, Ројтерс Канада, 10 септември 2008 година (пристапија на 10 септември 2008 година). 13.	Конагер, Даф (13 август 2007 година). ,, Нашата демократија е сè уште за продажба.” Тује. Преземено 16 август 2007 година. 14.	Лебланк, Даниел, Џејн Табер (2 август 2007 година). ,,Отава одбива да ги затвори донациските дупки.” Свет и пошта. Архивирано од оригиналот на 2 август 2007 година. преземено 16 август 2007 година. 15.	Лебланк, Даниел (1 август 2007 година). ,, Солзи врз политичките донации”. Свет и пошта. Преземено 16 август 2007 година. 16.	,, Почетниот либерален кандидат сè уште е во трката”. 11 април 2011 година. преземено 13 април 2011 година. 17.	,, Контраверзниот квебекски либералец останува во трката”. ПС вести. 11 април 2011 година. преземено 12 април 2011 година. 18.	Дерегистрација на народната политичка сила на партијата во Канада. Избори во Канада. 13 април 2011 година. преземено 13 април 2011 година. 19.	Законот на Врховниот суд.
Понатамошно читање •	Бриктон, Џејмс (2009година), Политиката на Канада, Торонто универзитет. •	Кортни, Џон Ц. Дејвид Е. Смит (2010 година), Книгата на Оксфорд за канадската политика, прес на универзитетот Оксфорд. •	Клемент, Доменик (2009 година), Канадското право на револуција: социјално движење и социјални промени. •	Дик, Ренд (2011 година), Канадска политика, концизионо петто издание. •	Хејл, Џефри (2002 година), Канадска политика на оданочување. •	Хил, Тони (2002 година), Канадската политика, област по област. •	Лајтбој, Џејмс (2006 година), Градската политика на Канада. •	Мекдоналд, Даглас (2007 година), Политиката на бизнис и животна средина во Канада. •	Мортон, Фредрих Ли (2002 година), Право, политика и судските процеси во Канада. •	Њуман, Стефан (2004 година), Уставната политика во Канада и САД, државен универзитет од Њујорк. •	Патен, Стив (2006 година), Правото на шретиен: политика и јавна полиса во Канада. •	Тримбл, Линда; Џејн Арскот (2008 година), Сè уште ги броиме: Жените во политиката во Канада. •	Висман, Нелсон (2007 година), Во потрага по Канадската политичка култура. •	Кетрин Фирлбек, Политиката низ Канада: Интелектуална историја. Прес 2006 година. •	Ијан Меккеј, Бунтовници, црвени, радикалисти: Преглед на историјата на Канада.
Надворешни врски •	Канадска политика, преглед на политиката во Канада •	ЦБЦ Дигитална архива – скандали и бели слонови •	ЦБЦ Дигитална архива – кампањи за Канада •	Споредба на канадската влада •	Дигитален речник за политиката на Канада
1531 во книжевноста
1531 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Веј (река)
Веј (渭河, ) — река во северниот дел на централна Кина.
Извира од планините на југоисточната провинција Гансу и тече на исток низ покраината Шенси и се спојува со Хоангхо (Жолтата река). Долга е 818 километри. Нејзината долина била најстариот центар на кинеската цивилизација и сè до X век било место каде што се ределе главни градови. Во III век п.н.е. областа околу раскрсницата на реките Ѓинг и Веј била првото место каде што се зафатени првите сериозни потфати за изградба на наводнувачки систем во Кина.
Поважни притоки на Веј се Луо, Ѓинг и Чишуеј.
Многубоштво
Многубоштво или политеизам — верување во повеќе божества, обично се собрани во пантеон на богови и божици, заедно со своите митологии и ритуали.
Многубоштвото било типичен облик на религија за време на бронзеното доба и железното доба, па сè до осното доба и постепениот развој на еднобоштвото (монотеизам) или пантеизмот, и атеизмот. Тоа е добро документирано во историските религии на антиката, а особено во грчкиот и римското многубоштво и по падот на класичното многубоштво во племенските религии како што се германското или словенското многубоштво. Тој продолжува во модерниот период во преданија како хиндуизмот, шинтото, кинеската народната религија итн., а е оживеан во струи на неопаганство во пост-христијанскиот запад.
УТВА 75
УТВА 75 е компактен, нискокрилен моноплан, клипен мотор произведен од УТВА. Главно се користел како воен основен тренер и спортски авион.
Многубоштво
Терминологија
Терминот потекнува од грчкото πολύ поли („многу“) и θεός теос („бог“) и најпрво е измислен од еврејскиот писател Филон Александриски за да се расправа со Грците. Кога христијанството се проширило низ цела Европа и Средоземното море, нехристијаните биле само нарекувани незнабошци (термин што првично го користеле Евреите за да се однесуваат на не-Евреи) или пагани (мештани) или со видно пејоративниот израз идолопоклоници (обожавачи на „лажните“ богови). Современата употреба на терминот прво е обновена на француски јазик преку Bан Бодин во 1580 година, проследена со употребата на Самуел Пурчас на англиски јазик во 1614 година.
Богови и божественост
Божествата во многубошките религии се причинители во митологијата, каде што се портретирани како комплексни личности со поголем или помал статус, со поединечни вештини, потреби, желби и истории. Овие богови често се гледаат како слични со луѓето (антропоморфни) во нивните лични особини, но со дополнителни поединечни моќи, способности, знаење или перцепции.
Видови божества
Видови на божества што често се наоѓаат во многубоштвото:
Митологија и религија
Во класичната ера, Салустиј (4 век н.е.) ја категоризирал митологијата на пет видови:
Многубоштвото низ историјата
Некои добро познати историски многубожечки пантеони ги вклучуваат сумерските и египетските богови и класичниот пантеон кој ја вклучува старогрчката религија и римската религија. Посткласичните многубожечки религии ги вклучуваат нордиските Аесир и Ванир, ориша на Јоруба, ацтечките богови и многу други.
Денес, повеќето историски многубожечки религии погрдно се нарекуваат „митологија“, иако приказните што културите ги раскажуваат за нивните богови треба да се разликуваат од нивното обожување или верска пракса. На пример, божествата портретирани во судир со митологијата сè уште би биле обожувани понекогаш во истиот храм рамо до рамо, илустрирајќи ја разликата меѓу митот и реалноста во умот на приврзаникот. Се шпекулира дека некогаш постоела една праиндоевропска религија, од која потекнуваат религиите на разни индоевропски народи и дека оваа религија во суштина била натуралистички нуменистичка. Еден пример за верски поим од ова заедничко минато е концептот на деус (*dyēus), кој е потврден во неколку различни религиски системи.
Во многу цивилизации, пантеоните имале тенденција да растат со текот на времето. Божествата најпрво обожувани како заштитници на градови или места се собирале заедно како што царствата се протегале на поголеми територии. Освојувањата можеле да доведат до потчинување на пантеонот од постарата култура на еден понов, како грчкиот Титаномахија, и најверојатно во случајот на Аесир и Ванир во нордиската митологија. Културната размена можела да доведе до тоа „истиот“ бог да се прочуе на две места под различни имиња, како што е со Грците, Етрурците, и Римјаните, а исто така и со воведување на елементи на „туѓата“ религијата во локалниот култ, како што е обожувањето на египетскиот Озирис донесен во Стара Грција.
Најстарите верски системи се држеле до тоа дека боговите влијаат на човечките животи. Сепак, грчкиот филозоф Епикур тврдел дека боговите се живи, неподмитливи, блажени суштества кои не се грижат за работите на смртниците, но кои би можеле да бидат умствено согледани, особено за време на спиење. Епикур верувал дека овие богови се материјални, човеколики и дека ги населуваат празните простори меѓу световите.
Хеленистичката религија сè уште може да се смета за многубожечка, но со силни монистички компоненти, а еднобоштвото конечно излегува надвор од хеленските преданија во доцната антика во форма на неоплатонизам и христијанска теологија.
Древна Грција
Класичната шема во Стара Грција од дванаесеттемина Олимпијци (канонските Дванаесет востановени низ уметноста и поезијата) е следнава: Зевс, Хера, Посејдон, Атина, Арес, Деметра, Аполон, Артемида, Хефест, Афродита, Хермес и Дионис ; Хестија се повлекла кога на Дионис му било понудено место на планината Олимп, а Ад бил често исклучуван затоа што живеел во подземниот свет. Има, сепак, голема флуидност по однос на бројот на Избраните во Антиката. Различни градови често се поклонуваат на исти божества, понекогаш со епитети што ги разликувале и ја определувале нивната локална природа.
Хеленското многубоштво се раширил надвор од копното на Грција до островите и крајбрежјата на Јонија во Мала Азија, до „Голема Грција“ (Сицилија и Јужна Италија), и до растурените грчки колонии во регионот на Западниот Медитеран, како што е Масалија (Марсеј). Грчката религија го искалила етрурскиот култ и верувања за да се формира голем дел од подоцнежната римска религија.
Народна религија
Анимистичката природа на народните верувања е антрополошки културен универзал. Верувањето во духови и привиденија што го анимирало природниот свет и практиката на обожување на предците е универзално присутна во културите во светот и повторно се јавува во еднобожечките или материјалистички општества како „суеверие“, верување во демони, заштитнички светци, самовили или вонземјани.
Присуството на целосна многубожечка религија комплетирана со ритуален култ, спроведен од страна на свештеничка каста, бара повисоко ниво на организација и не е присутна во секоја култура. Изречното многубоштво во современата народна религија се наоѓа во африканската традиционална религија, како и во африканските дијаспорни религии.
Хиндуизам
Религискиот хиндуизам е поширока категорија која опфаќа и еднобожечки и многубожечки тенденции и варијации на или мешавина од двете структури. Општото обожување во голема мера е многубожечко, додека хинду филозофите и теолозите расправале за трансцендентна метафизичка структура со единствена божествена суштина ("Sarva Dharma Samaan hai"/"Сите религии се исти"). Оваа божествена суштина обично е позната како Брама или Атман, но разбирањето на природата на оваа апсолутна божествена суштина е линијата која ги дефинира многу хинду филозофски преданија како Веданта.
Многу Хиндуси веруваат во различни божества кои потекнуваат од Брама и мнозинството продолжува да се поклонува на божеството како прашање од лично убедување или предание како претстава на ова врховно битие.
Во хиндуистичкиот назив Смарта, филозофијата на Адваита изложена од Шанкара дозволува почитување на бројни божества со сфаќање дека сите од нив се само манифестации на една безлична божествена моќ, Брама. Затоа, според различни учења на Веданта вклучувајќи го и она на Шанкара, кое е едно од највлијателните и најважните хинду теолошки преданија, постојат голем број божества во хиндуизмот, како што се Вишну, Шива, Ганеша, Хануман, Лакшми и Кали, но тие се суштински различни облици на истото „Битие“. Сепак, многу Веданта филозофи исто така тврдат дека сите лица биле обединети од страна на истата безлична, божествена моќ во форма на Атман. Во Веданта, Врховната апсолутна вистина е Багаван, познат под многу имиња: Харе, Вишну, Нарајана, Кришна, Говинда, Рама. Сите тие зборови се однесуваат на Врховната божја личност. Постојат 8 400 000 материјални тела кои душата може да ги добие на која било од 14-те материјални планети во материјалниот свет, а некои од тие планети се материјални небесни планети каде што живеат полубогови. Меѓу нив Индра е главен полубог. Но, сите тие полубогови самите се приврзаници на оваа „Супер-душа“ што е во нивните срца - приврзаници на Апсолутната личност позната како Брама, Параматма и Багаван. Ведите јасно наведуваат дека оној кој мисли дека Вишну е на исто ниво како полубоговите како што се Брама и/или Шива и/или други - тој се смета за прекршител. Така, кој било концепт дека хиндуизмот или ведската религија, санатана (варнасрама-, багавата-) дарма - е многубоштво е неточен. Ведите укажуваат на посветено служење на апсолутната Вистина лично - Багаван, иако прифаќа многу негови претставници, духовни господари на пет ваишнава сампрадаи - Чаитанја, Лакшми, Четирите Кумараси, Брама и Шива. Таа што сега е позната како хиндуизам треба да се однесува на обожување на Врховната божја личност, но не на поклонување на полубогови одделно од нивната „Супер-душа“, Вишну. Тоа е правилно разбирање на положбата на полубоговите (devatas) во Ведите - како подредени на Багаван, Врховната божја личност.
Будизам и Шинто
Во будизмот постојат виши суштества обично именувани (или назначени) за богови, деви; меѓутоа, будизмот, во основа, не учи на поимот за молитва, ниту на обожување на Девите или кој/и било бог(ови).
Девите, воопшто, се суштества кои имале повеќе позитивна карма во нивните минати животи отколку луѓето. Нивниот животен век на крајот завршува. Кога нивните животи ќе завршат, тие ќе се преродат како деви или како други суштества. Кога тие акумулираат негативна карма, тие се преродуваат или како човек или како било кое од останатите пониски суштества. Луѓето и другите битија, исто така, може да се преродат како деви во нивната следна преродба, ако тие акумулираат многу позитивна карма.
Будизмот процветал во различни земји (види. Будизмот во Русија, Бутан, Сингапур, Индија...), а некои од тие земји имаат многубожечки народни религии. Будизмот лесно се синкретизирал со другите религии. Така, будизмот се измешал со народните религии и изникнал во многубожечки како и во нетеистички варијанти. На пример, во Јапонија, будизмот измешан со Шинто, кај што се обожуваат божества наречени „ками“ или „камигами“ (множинската форма на ками), создал предание која се моли на божествата на Шинтоизмот во форма на Буда. Така, може да има елементи на обожување на богови во некои облици на подоцнежниот будизам.