cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Александар IV
Смрт
По мировниот договор, бранителите на Аргеадите почнале да изјавуваат дека Александар IV треба сега да има полна моќ и дека повеќе нема потреба од регент. Одговорот на Касандар бил дефинитивен: за да си ја обезбеди власта, во 309 п.н.е. му наредил на Главкиј да изврши таен атентат врз 13-годишниот Александар IV и неговата мајка Роксана, во затворот во Амфипол. Така и двајцата биле отруени.
Александар IV, е последниот македонски крал од династијата на Аргеадите.
Гвајакил
Гвајакил, официјално Света Јаков од Гвајакил, е најнаселен и најголемот град во Еквадор. Се вбројува меѓу најголемите градови во Латинска Америка. Исто така е важен центар на трговијата со регионално влијание во областа трговијата од финансии, култура, и забава. Градот е глава кантонските на кантон имењак и главен град на провинцијата Гвајас.
Се наоѓа на брегот на Тихиот Океан во крајбрежениот регион в Еквадор. Лежи на западните брегови на реката Гвајас, што се влева во Тихиот Океан на околу 30 километра. На западната и јужна страната се наоѓа Соленото Естуар (Estero Salado) -филијала на Тихиот Океан- и на запад-север e планинскии масивиот Чонгон-Колонче. Градот е поделен во 16 урбаните единици што се нарекуваат локално како парохији, но во рамките на новата општинска администрација, организација се состои од 74 Гвајакил Сектори. Тоа е градот со најголемата густина на население во Еквадор, со вкупно население од 2.278.691 според последните попис во 2010. Во моментов градот Гвајакил има население од 3.328.534 лебдечки жители, водејќи сметка со просечна годишна стапка на раст на населението од 2,70%. На метрополитенска област на Гвајакил е составен од 344,5 km ² површина, од кои 316,42 km ², што е еквивалентно на 91,9% од вкупниот сопственост на земјиштето (почвата), а останатите 28,08 km ², што е еквивалентно на 8,1% припаѓаат на вода што ја сочинуваат река и естуари.
Дефинитивно основана во 1547 како дворот и порта трговијата кој служи за шпански Краун, по неколку обиди за основање, кој служи како точка главницата во политички и економија на нацијата. Тоа е домаќин на голем револуции и востанија во текот на историјата, прв град во Еквадор во својата финална форма добиен од независноста на Шпанија во 1820. Тогаш тоа беше главен град на Слободна провинција Гвајакил, но подоцна беше принуден да се приклучат на Голема Колумбија. Од 1830 е дел од Република Еквадор како главна оска политички. На „Мартска револуцијата„ кои го избркале странските сили, на либерална револуција предводена од генералот Елој Алфаро, на 28.мај револуцијата промената на Владата и на уставот на време, а од неодамна и водечката улога во себе регионален се важни точки во Историја на нацијата, кои се развиени во градот.
Гвајакил се издвојува меѓу Еквадор градови за неговите високи употреба на масовниот транзит, а нејзината вкупна густина и разновидноста на нејзината население. На порта градот е еден од најважните на брегот на Тихиот Исток. 70% од извоз лишени земјата надвор од своите објекти, воведувањето на 83% од увоз. Покрај тоа, шопинг центар позиција, е наречен градот како економскиот капитал се должи на висината на компании, фабрики и трговски центри кои постојат низ целиот град. Друго многу честа прекар е "Бисер на Тихиот Океан."
Топоними
Име на град Гвајакил е предмет на различни теории кои историчарите се согласуваат дека имате претходна шпанска потекло. Од основањето започна својот процес во 1534, е поврзано со името на Сантјаго во сеќавање на нивниот светец-заштитник, Свети Јаков Зевдеев познат уште и како Стари, апостол на Исус Христос, кој воедно е и покровител на повеќе градови во Латинска Америка врз основа на колонијалниот период и пак Кралството Шпанија [1].
Една теорија е заснована на една романтична легенда, пренесена усно од генерација на генерација, која атрибути и самата етимологија на унијата на имињата на шефот повика Гвајас н својата жена Кил, симболи на отпор што домородното- Според популарната традиција, одбра да се борат до смрт (и на крај ја запали селото), отколку да ги достават до службеност наметнати од страна на шпанските освојувачи. [2]
Постоењето на слично име на градот Гвајакил се наоѓа во близина на градот Дуран (Дуран-Боличе автопат, км 23), е причината за истражување од страна на археолози и историчари, кои се согласиле дека истото кога освојување, беше прогласена од страна на поглаварот наречен "Гвајакиле" [3] го откри вистинското потекло, само прашање кој ќе истрае ако тоа беше главниот кој го измисли името на градот и на реката, или обратно. Но, истражувач Ангел Велиз Мендоза во својата книга за шефот Гвајакил вели дека постојат упатувања на местото името, најмалку седум пати по документи пред 1543. [4] Се верува дека името Гвајакил се должи на последните решавање на население, земјиштето Началникот на Гвајакил. Оваа област била окупирана од страна на нацијата chonos, човечки група од археолошка гледна точка, се нарекува како домородните матичната култура „Милагро-Кеведо.„ [3].
По неколку потези и пожари, градот беше конечно основана во 1547 година под наслов "Многу Благородна и Лојалните Град од Сантјаго де Гвајакил." По осамостојувањето на градот во 1820, поимот "многу благородна и лојални" исчезнаа поради поделбата на шпанската империја. Во моментов на работодавачот име не се користи редовно
Науката во 1888 година
1888 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Региони во Гана
Гана е поделена на 10 региони (нивните административни центри се дадени во загради):
Музеј на Олег Јакубовски (Киев)
Музејот Олег Јакубовски  (украински: Музей Якубовських) е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Музејот е приватен и содржи колекција на антиквитети, амулети и икони. Директор на музејот е и основачот на истиот, Олег Јакубовски, украински колектор, реставратор и претприемач. Денеска музејот има зачувано околу 12,000 експонати од различни епохи и култури. Од експонатите во музејот се наоѓаат антички икони, крстови, амајлии, монети, часовници и други ретки предмети.
Европски суд на правдата
Европскиот Суд на Правдата е составен од 27 судии, на кои им помагаат девет општи застапници (general advocates). Судот од прва инстанца е формиран во 1989 година и, исто така, е составен од петнаесет судии. Со договор на владите на земјите-членки, членовите на овие судови, кои заседаваат во Луксембург, се именуваат на шест години. Нивната професионална независност е загарантирана.
Улогата на судот е, во согласност со законот, да обезбеди толкување и примена на европските договори.
Во пресудата, судот може да утврди дека земјата-членка не успеала да ја исполни обврската што ја презела според договорите. Доколку земјата-членка не постапува во согласност со пресудата, судот може да утврди плаќање на одреден износ или казна. Судот разгледува дали мерките за укинување на иницираните дејства, преземени од страна на институциите се легални и има моќ да пресуди прекршување на договорите поради недејствување.
Судот, исто така, донесува прелиминарни одлуки за толкувањето или за валидноста на правото на Заедницата применето од националните судови. Доколку правното дејство предизвика спорен момент од ваков вид, националниот суд може да побара судска одлука од Европскиот Суд. Ако во односната земја-членка не постои повисок суд за поднесување жалба, тогаш мора да се постапи на овој начин, а во тој случај пресудата на судот е обврзувачка.
Европски парламент
Европскиот парламент (Europarl или ЕП) е парламентарно тело на Европската Унија. Заедно со Совет на Европската Унија, го формира дводомната законодавна власт на ЕУ. Оваа институција се смета за една од најмоќните законодавни тела во светот. Парламентот и Советот на ЕУ го формираат највисокиот законодавен дом во рамките на ЕУ. Парламентот е составен од 736 пратеници, кои се избираат од страна на најголемиот транснационален демократски електорат во светот (375,000,000 гласачи во 2009) и втор по големина електорат во светот, веднаш по Индија. Парламентот се избира на непосредни избори на секои пет години од 1979 година. Изборите се одржуваат во секоја земја членка на ЕУ посебно, независно односно одделно од локалните или парламентарните избори во матичната земја.
За разлика од поголемиот број на националните парламенти, Европскиот парламент нема право на законодавна иницијатива, и иако е тој сметан како прва институција на Европската унија, Советот на Европската Унија поседува поголема моќ во областа на законодателството во која не се применува процедурата на коодлучување. Од 1970 година, Европскиот парламент заедно со Советот, имаат полна контрола врз буџетот на ЕУ. Парламентот има задача да го усвои буџетот на унијата во целина. Парламентот исто така врши демократски надзор врз Европската комисија, вклучувајќи го и правото на вето над поставениот Претседател и целокупниот состав на Комисијата, како и право да изгласи недоверба на Комисијата. Европскиот парламент исто така практикува и политички надзор врз сите останати институции на унијата. Парламентарците се претставници на најголемите европски политички партии, како и најважните политички партии во земјата членка.
Седиштето на Европскиот парламент се наоѓа во Стразбур, каде се одржуваат редовни месечни седници, четридневни седници, според протоколот потпишан во Амстердам. Секретаријатот на Европскиот парламент се наоѓа во Луксембург. Оваа поделеност на институциите била дебата на голем број иследувачи, кои сметаат дека ЕП треба да го елиминира системот на две седишта на владата.
Моментален претседател на европскиот парламент е Јержи Бузек, избран во јули 2009 година.
Надлежност
Главната улога на Парламентот е создавањето различни иницијативи за развој на политиките на заедницата. Парламентот е, исто така, надзорен орган, бидејќи тој е овластен да го одобри именувањето на Европската Комисија и да ја распушти по предлог поддржан со двотретинско мнозинство. Парламентот гласа за програмата на Комисијата и го следи секојдневното управување со европските политики, особено преку поставување усни и писмени прашања до Комисијата и до Советот.
Парламентот може да формира анкетни комисии, кои ги разгледуваат жалбите на граѓаните на унијата упатени на адреса на парламентот. Договорот за Унијата го овластува Парламентот да именува Европски Омбудсман, кој постапува по жалбите во случаи на лоша администрација на активностите на институциите на Унијата.
Процесот на формулирање на законодавството на Унијата се одвива на три нивоа: Комисијата ги предлага законодавните инструменти, а Парламентот и Советот го делат правото за нивното донесување.
Единствениот европски акт од 1986 година ја зголеми моќта на Парламентот во однос на законодавството, воведувајќи ја постапката на соработка. Оваа постапка предвидува две читања на законодавните предлози - од страна на Парламентот и од страна на Советот, но со активно учество на Комисијата. Договорот за Унијата отиде чекор натаму при доделувањето поголема законодавна моќ на Парламентот. Договорот ја воведува новата постапка на соодлучување во голем број важни области, со која се овластува Парламентот да донесува прописи и директиви на иста основа со Советот.
Оваа постапка се применува во областа на единствениот пазар, социјалната политика, економската и социјална кохезија, истражувањето и во новите области опфатени со Договорот за унијата - трансевропските мрежи, заштитата на човековата средина, образованието, културата и здравството. Парламентот би сакал постапката на соодлучување да биде проширена и да ги опфаќа пред сè земјоделските цени, како и дефиницијата на сопствените буџетски ресурси на Унијата.
Конечно, за одредени одлуки што се од најголема важност (меѓународните спогодби, пристапувањето на нови членови, униформната постапка за избори во Парламентот, правото на жителство за граѓаните на унијата итн.), Советот мора да добие согласност од Парламентот.
Состав
Од 1979 година Европскиот Парламент се избира на непосредни избори. Во моментот е составен од 751 член:
Политички групи и партии
Европскиот Парламент го сочинуваат политички групи организирани на ниво на Унијата. Тоа се:
Беровски машки манастир
Беровскиот машки манастир — манастир кој се наоѓа во Берово. Главната манастирска црква е посветена на Успението на Пресвета Богородица (Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Берово).
Хлодион
Хлодион (околу 392/395–445/448) - наречен Долгокосиот бил крал на Салиските Франки од династијата Меровинзи. Тој живеел на територијата на Тирингија, во тврдината Диспаргум. Тој ja нападнал Римското Царство во 428 поразувајќи ги римските сили во Камбре, и се утврдил во Северна Галија, каде веќе живееле и други групи Салиски Франки. Иако бил напаѓан од страна на Римјаните, успеал да ја задржи својата положба и 3 години подоцна, во 431, го проширил своето кралство јужно од реката Сома во идната Франкија. Во 448, 20 години по започнувањето на неговото владеење, Хлодион бил поразен во неидентификувано место во Галија кое Флавиј Ециј, командант на римската војска, го нарекува Викус Хелена (латински: Vicus Helena).
Како и сите меровиншки кралеви, Хлодион носел долга коса како ритуален обичај. Негов наследник веројатно бил Меровех, според кој династијата го добила името 'Меровинзи'. Книгата за историјата на Франките (латински: Liber Historiae Francorum) вели дека негов татко бил Фарамонд, за кој многумина веруваат дека бил легендарна личност поврзана со оваа лоза. Денешните историски истражувања сугерираат дека Фарамонд впрочем бил Вараздат соборен регент и принц на протераната Сиуниска династија сепак, семејната поврзаност не може да се потврди со апсолутна сигурност. Фредегеровата хроника го прикажува Хлодион како син на Теодемер, еден од водачите на Салиските Франки и крал на Теруана (409-414). Теодемер наводно бил франкиски крал за кој Григориј Турски вели дека бил погубен од страна на Римјаните. Во двата случаи, потеклото е несигурно и оспорено.
Салиските Франки и Римското Царство на почетокот на 5 век
Пред доаѓањето на Хлодион, од 342 година Салиските Франки биле инсталирани како федерации во Римското Царство, на север од Галија, во Токсандрија, помеѓу мезанските мочуришта, северно од денешниот Мастрихт и шумата Шарбоњер. Од 17 јануари 395, Римското Царство било поделено на два дела: Источна империја и Западна империја. Од 407, повеќе германски народи навлегле во Галија и се населиле. Визиготите создале кралство во Аквитанија, Аланите (негерманско население) зазеле области во близина на Орлеан, Бургундите и Алеманите се населиле долж Рајна. За време на владеењето на Хлодион, Валентинијан III бил цар во западниот дел на Римското Царство.
Животопис
Хлодион почнал да владее околу 428 .Тој можеби го наследил кралот на Франките, Теодомер, без да се знае дали имало години на интерегнум помеѓу двата кралеви. Тој ги водел Салиските Франци од тврдината Диспаргум, сместена источно од Рајна.
Околу 432-435, Хлодион дознал дека градовите во римската провинција Белгиска Галија биле без одбрана. Впрочем, многу од војниците на римскиот генерал Флавиј Ециј задолжен за одбрана на Галија биле прераспоредени од овие територии за да се борат против Бургундите, Аланите и Визиготите. Хлодион одлучил да тргне во воен поход и собрал војска. Франките ја преминале шумата Шарбоњер, го зазеле градот Турне, потоа и Камбре и Арас уште при првиот напад и ја зазеле целата територија до реката Сома. Освен лесните грабежи, Хлодион се обидел да ја наметне неговата власт како воин и крал на територијата која сакал да се протега околу Рајна, Сома, Меза и Северното Море .Окупацијата траела неколку години без Аециј да се обиде да го запре зафатен со битките на друго место. Во 448, Хлодион конечно бил нападнат од страна на Аециј и неговиот полковник Мајоријан. Генералот имал намера да ги сопре Салиските Франки кои присвојувале територии без негова дозвола. Хлодион,кој не бил подготвен за воено соочување со Римјаните, принуден бил да побегне. Меѓутоа Аециј бил свесен дека нема воени средства одново да ја освојува територијата па затоа претпочитал да преговара со федусот Хлодион околу сојузничкиот договор од 342 година со кој Салиските Франки станале федерација која се борела на страната на Рим. Тој им дозволил да се населат во Империјата, на териториите коишто тие веќе ги освоиле во Арас, Камбре и Турне. Последниот град станал престолнина на Хлодион. Ова биле корените на идното франкиско кралство на Хлодовик I. По 20 години владеење Хлодион умрел во 451 година. Според франкискиот обичај, неговото кралство било поделено помеѓу синовите. Постариот, веројатно Меровех, го добил градот Турне и околијата. Другите двајца наследници ги добиле Кабре и Тонгр.
Историографски дебати
Повеќе елементи од биографијата на Хлодион остануваат нејасни. Некои сѐ уште се дискутираат од страна на историчарите. Местото од каде што потекнува, генеалогијата, историските извори и прекарот се предмет на контроверзност.
Диспаргум
Во 1893 година, историчарот Годфроа Курт не сакал да ја бара локацијата на Диспаргум. Тој воедно потсетува дека ова место можеби е само легендарно. Во 1979, историчарката Емилијан Демужо го сместува на границата помеѓу Белгија и Холандија а во 1988, писателот Жорж Бордонов наведува дека градот уште не е идентификуван.
Хипотези за потеклото и поколението
Теодомер, Меровех и Клодовалд се историските личности кои честопати се поврзувани со Хлодион. Во 660, Хрониката на Фредегер кажува дека кралот Теодомер за наследник го имал неговиот син Хлодион. Историчарите наведуваат дека ваквата поврзаност меѓу Теодомер и Хлодион се темели на текстот на Григориј Турски.
Григориј Турски во неговата Историја на Франките напишал дека „некои тврдат дека неговата лоза (онаа на Хлодион) произлегува од кралот Меровех“. Оттука,историчарот Годфроа Курт тврди дека Меровех е син на Хлодион. Тоа тврдење го следеле и многу други историчари иако некои како Пјер Рише и Патрик Перен биле резервирани во поглед на таквото тврдење.
Извори
Писателот Сидониј Аполинариј (430-486) бил современик на Хлодион, што не било случај со Григориј Турски (539-594). Според белгискиот историчар Годфроа Курт, во неговото дело Поетска историја за Меровинзите, изворот на архиепископот од Тур најверојатно била народна песна на Салиските Франки. Историчарот истакнува дека „во времето на Григориј Турски, […] имало некоја народна песна за освојувањето на Белгиска Галија од страна на Франките. Раскажувачот (Григориј), од неа го извлекот тоа што самиот го сметал за историски настан.
Прекар
Прекарот „Долгокосиот крал“ потекнува од Григориј Турски а се користи за именување на Хлодион од околу 1616. Овој обичај да се разликуваат луѓето според косата е доста раширен кај Германите. Кај Визиготите долгата коса било симбол на слободен човек, а кај Вандалите, исто и кај Меровинзите, долгата коса била симбол на кралското семејство.
Лазо Гачов
Лазо Ристов Гачов ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Израснат е во сиромашно семејство. По завршувањето на основното училиште работел како општ работник. Во септември 1944 година стапил во Третата македонска ударна бригада. Учествувал во сите натамошни борби на Бригадата. Во октомври 1944 година со својата единица се префрлил на скопските терени, помагајќи и на Дванаесеттата македонска ударна бригада во разбивањето на силните балистички сили. На 20 октомври учествувал во тешката борба на својата Бригада, против силна групација на балистички сили. Во оваа борба кај Треска, каде балистичките банди биле потпомогнати од Германците со тешко оружје, при повлекувањето на Бригадата, тој го изгубил својот живот.
NGC 3286
NGC 3286 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3286 се споменува и како NGC 3284, MCG 10-15-112, CGCG 290-56, KCPG 239A.
Откривање
Објектот е откриен на 9 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3286 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3286 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 36 м 21,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 58° 37' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 88°.
Fakulteti.mk
Според нив, целта им е да им помогнат на идните студенти во нивниот избор на студии, и да ги насочат сегашните студенти кон нови знаења, стипендии и работни места.
Тосонценгел, Завхан
Тосонценгел (Тосонцэнгэл) е област во Монголија во покраината Завхан.
Петар Муличковски
Петар Муличковски (, -, ) — македонски архитект и проектант, најпознат е како архитектот што го проектирал комплексот во којшто се наоѓа сега владата на Македонија и зградата на Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ во Скопје. Творештвото на архитектот Петар Муличкоски е мошне разновидно и опфаќа од урбанистичко и архитектонско проектирање и ентериери до меморијална и пејсажна архитектура, а може да се истакне и неговиот специфичен израз во негувањето на цртежот што е една од спецификите на неговото воспитание како архитект од класата на проф. Едо Равникар на Љубљанскиот универзитет. Се занимава и со научноистражувачка работа и со публицистика, долгогодишен професор во областа на урбанизмот на факултетот во Скопје, каде ги пренесува искуствата од своите професионални посети на архитектонските бироа на светски познатите архитекти од САД. Повеќето од неговите творби се со антологиска вредност.
Животопис
Муличковски е роден на 2 март 1929 година во Прилеп, каде што завршил основно и средно образование во 1948 година. Студирал архитектура на Техничкиот факултет во Љубљана во периодот од 1949 до 1957 година, во класата на професор Едо Равникар. Во 1959 година бил избран за редовен асистент на Техничкиот факултет во Скопје. Во 1967 година со хабилитација бил избран за доцент, а во 1978, за редовен професор на иотиот факултет. Како професор, држел настава во сите области на научниот урбанизам, по дисциплини: Урбани елементи и техника на урбанизам, Уредување и обликување на градовите и населените места, Урбана реконструкција и обнова на градовите и другите населени места. Неговата теоретска подлога е поврзана со континуирано усовршување, прво во семинарската работа во класата на проф. Едо Равникар, потоа специјализацијата за Регионално просторно планирање на Калифорнискиот универзитет во Беркли во 1964 година и универзитетот Харвард во Масачусетс во 1965, во студиото на Френк Лојд Рајт во Талиесин Вест - Аризона, а таа година и во школата на Мис Ван дер Рое во Чикаго - Институтот за Технологија во Илиноис, потоа студиото на Чарлс Имс во Чикаго. Своето усовршување го надополнил со стручни престои во Шведска, Данска, Швајцарија, Италија и Грција, проучувајќи актуелни проблеми поврзани со неговиот професионален интерес. На тој начин неговата натамошна професионална практика е ретко збогатена, а за своето дејствување е добитник на јавни, општествени и професионални признанија, меѓу кои и „Повелба за животно дело со името на Андреја Дамјанов - 1995 г. (за заслуги во градењето на редот и за извонредност во македонската архитектура). За широката публика во светот тој е репрезент на нашата архитектура во многу списанија и енциклопедии. Добитник е на десетици награди за своите проекти. Во 2000 ја издал книгата "Духот на Македонската куќа".
Ставре Јада
Ставре Јада (р. во ) — македонски крос-кантри скијач, кој бил знаменосец на Македонија на Зимските олимписки игри 2018.
Петар Муличковски
Животопис
Неговите урбанистички проекти, се вреднувани и наградувани на јавни конкурси, се однесуваат на значајни и разновидни градски содржини во различни географски, историски и урбани средини, ја потврдуваат умешноста на авторот во надоврзување на постојните градски матрици и структури како континуитет во поврзувањето на старото и новото, почитувајќи ја постоечката состојба и духот на средината надополнета со нови просторни содржини и амбиенти.
Ставре Јада
Јада ја обезбедил А-форма за Зимските олимписки игри 2018 на трка од 10 километри во нордиско скијање во Штрбске Плесо, Словачка.
Петар Муличковски
Животопис
Посебна преокупација на архитектот Муличкоски претставува архитектонското проектирање во кое внесува нови сознанија како резултат на сестрани истражувања: историски,психолошки,ликовни… Така во делата на Муличкоски покрај сеопфатната градежно-техничка дисциплина, надоградена е уште една креативна снага – уметничката компонента. Оваа особеност е карактеристична за неговите реализирани објекти, користејќи го природниот карактер на градежните материјали: бетон, стакло, метал, дрво и тула, видливи со својата природна структура, текстура и боја.
Одлика во делата на Муличкоски е и забележителната интелектуална поврзаност со традицијата и градитеското културно наследство, со очигледен истражувачки напор на авторот како предизвик во барањето оригинални решенија со трајни вредности.
Нема сомнение дека современите светски тенденции во архитектурата извршиле влијание врз творештвото на Петар Муличкоски. Во неговите дела посебно е забележителна функционалноста и специфичноста на конструкциите, и објектите поседуваат чист и јасен архитектонски израз на конструктивизмот и новиот брутализам, едниот направен од метал,бетон и стакло со “ѕидна завеса” ( Палата на управата) и другиот во натур-бетон, оригинален претставник на новиот брутализам (Спомен-костурница во Кавадарци).
Тој исто така на интегрален начин ги трансформира традиционалните архитектонски решенија во белези и значки и истите се аплицирани во вид на : семантички знак – симбол или орнамент вграден со цел да се почувствува конинуитетот на градителската традиција. Нивната примена има со цел да се создаде – обележи регионалниот карактер на средината, етничкиот идентитет, историјата..
Внесувањето на синболизмот и орнаментот во делата на Муличкоски е повеќе од значајно, бидејќи тој е еден од ретките современи македонски автори, кој умешно и доследно го спроведува. Овие особености ја надоградуваат композицијата, сликовитоста на формите и површините, асоцирајќи на минатото кое ќе комуницира континуирано со сегашноста, со јасни пораки во меморијата кои остануваат како забележителни трајни вредности.
Петро Ливада (Дупјачани)
Петро Ливада — археолошко наоѓалиште во прилепското село Дупјачани. Претставува населба и некропола од римско време. Се наоѓа на 1 км северозападно од селото и јужно од патот за селото Десово, каде има поголем простор на кој се наоѓаат темели од ѕидови градени од кршен камен и варов малтер, фрагменти од керамички садови, пирамидални тегови од земја и многу градежен материјал. Откриени се и гробови со конструкции од камени плочи.
Екстранет
Екстранет
Екстранет е компјутерска мрежа која овозможува контролиран влез однадвор, за конкретни деловни или образовни цели. Екстранет може да се гледа како продолжување на интранет на компанијата која е проширена за корисниците надвор од компанијата, обично партнери, продавачи и добавувачи. Тоа исто така е опишана како "состојба на умот", во која се перцепира Интернетот како начин да се направи бизнис со избраниот сет на други компании, во изолација од сите други корисници на интернет. Спротивно на тоа, бизнис-потрошувач [B2C] моделите вклучуваат познати опслужувачи на едно или повеќе претпријатија, во комуникацијата со потрошувачите претходно непознати корисници. Екстранет е како DMZ во тоа што нуди пристап до потребните за канал партнери, без одобрување на пристап до целата мрежа на организацијата.
Однос на интранет
Екстранет може да се сфати како интранет мапиран на јавниot интернет или некои други системи за пренос не е достапни за широката јавност,  надгледувани од повеќе администратори  од една фирма. На пример, комуникационите мрежи на воените сили од различни безбедносни причини се мапира на еден заеднички систем за пренос што не е поврзан со други глобални мрежи. Секоја приватна мрежа мапирана во јавноста е виртуелна приватна мрежа Virtual private network(VPN), често користејќи специјални безбедносни протоколи.Со децении, институциите се поврзувале еден со друг создавајки приватна мрежа за разменување на информации. Една од разликите што ја карактеризира екстранет, сепак, е дека нејзиното интерконекции се над една заедничка мрежа наместо преку посветен физички линии. Во однос на Интернет Протоколот на мрежи, RFC 4364 се вели: "Ако сите сајтови, во VPN се во сопственост на истата компанија, на VPN е корпоративниот Интранет. Ако разни сајтови, во VPN се во сопственост на различни претпријатија, VPN е екстранет. За помали, географски обединети организации ", екстранет" е соодветниот термин да се опише селективен пристап до интранет систем доделен на добавувачите, клиентите, или други компании. Таквиот пристап не подразбира тунелирање, туку едноставно механизам за проверка со web опслужувачот. Во оваа смисла, "екстранет" означува "приватни дел" на мрежно место, каде што "регистрираните корисници" се движат, овозможена од механизми на "страната за логирање"login page".
Еналаприл
Еналаприлот е инхибитор на ангиотензиниот претворачки ензим (АКЕ) кој се користи во третман на хипертензија. АКЕ го претвори пептидниот хормон ангиотензин I во ангиотензин II. Еден од ефектите на ангиотензин II е вазоконстрикција на крвните садови, што резултира со зголемување на крвниот притисок. АКЕ инхибиторите, како еналаприлот, ја спречуваат тоа претворање а со тоа и ефектите на ангиотензинот II.
Западноевропско време
Западноевропското време (крат. WET од Western European Time; UTC±00:00) — часовен појас што опфаќа делови од западна и северозападна Европа. Појасот го користат следниве земји и региони:
Сите горенаведени земји освен Исланд применуваат летно сметање на времето, што значи дека се префрлаат на западноевропско летно време (WEST, UTC+1), кое е еден час понапред. Во Британија ова се нарекува „британско летно време“.
Појасот во теорија се протега од 7,5° ИГД до 7,5° ЗГД (0° ± 7,5°), но WET не се применува во Холандија, Белгија, Луксембург, Франција, Гибралтар и Шпанија, кои користат средноевропско време (CET), иако сите тие се целосно (освен дел од Франција) западно 7,5° ИГД. Обратен случај се Исланд и Источен Гренланд, кои се вклучени во WET иако обете се западно од 7,5° ЗГД.
Во минатото
Западноевропското време во минатото се користело и во други европски земји, земајќи го тогашниот Париски меридијан како појдовна линија:
Вид (биологија)
Биолошкиот вид (лат. species) е систематска единица, група од единки со заеднички морфофизиолошки, биохемиски и одлики во однесувањето, кои се способни за заемно вкрстување, со што даваат плодно потомство, закономерно распространето во пределите на еден определен ареал и подложно на влијанието од факторите на животната средина. Видот е реално постоечка генетички неделива единица на живиот свет, основна структурна единица во системите од организми и квалитативна етапа во еволуцијата на животот.
Својства
Еден вид може да се оддели од друг по низа својства:
Секој вид претставува посебен генетички систем, репродуктивно изолиран од другите видови.
Како резултат на нееднаквите услови на животната средина, секоја единка од еден вид во пределите на ареалот се распоредува на помали единици - популации. Реално видот постои како популација.
Видовите можат да бидат монотипни - со слабо диференцирана внатрешна структура, карактеристични се за ендемитите. Политипните видови се одликуваат со сложена внатревидова структура.
Внатрешно видовите можат да бидат поделени на подвидови - географски или еколошки одликувани делови на видот чии единки под влијание на факторите на средината во процесот на еволуција се здобиле со забележителни морфофизиолошки особености кои ги разликуваат од другите делови на истиот вид. Во природата, единките од разните подвидови на еден вид можат слободно да се вкрстуваат и да даваат плодно потомство.
Ерменска Советска Социјалистичка Република
Ермeнската Советска Социјалистичка Република била една од републиките на Советскиот Сојуз. Постои од 30 декември 1922 година до 30 август 1991.
Ерменската ССР е образувана во 1920 година. Од 12 март 1922 до 5 декември 1936 таа беше дел од Закавкаската Советска Федеративна Социјалистичка Република.
На 23 август 1990 година е преименувана во „Република Ерменија“, која што беше во составот на СССР уште една година, а потоа добива суверенитет во 1991 година.
Ангеле Гашов
Ангеле Гашов ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште. Се вработил како општ работник. Есента 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, која била формирана во селото Кучевиште. Учествувал во сите битки на Бригадата што ги водел против балистичките банди на терените на Скопска Црна Гора и против моторизираните германски единици во Качаничката Клисура. Во октомври 1944 година, во една битка против балистите и Германците, храбро загинал на Скопска Црна Гора.
Адам од Македонија
Адам од Македонија или Адам од Говрлево — назив на мала керамичка фигура на машко торзо во седечка положба, откриена во 2000 г. на археолошкото ископување на неолитското наоѓалиште Церје кај скопското село Говрлево. Со истражувањата раководел археологот Милош Билбија од Музејот на Град Скопје, кој го пронашол овој артефакт на последниот ден од октомвриските теренски истражувања, на границата помеѓу културните слоеви кои припаѓаат на неолитот и бакарното време.
Фигурината која датира од средината на VI милениум п.н.е. претставува еден од десетте уникатни археолошки наоди во светот. Веднаш по самото пронаоѓање го доби епитетот „милениумско откритие“. На почетокот од страна на М. Билбија беше именуван како „Адам од Говрлево“, но за потребите на правење бренд, беше преименуван во „Адам од Македонија“.
Адам има необична уметничка обработка. Тоа е еден нецелосно сочуван обид за претстава на маж фатен во момент на физичка или духовна активност. Ова машко тело поставено во седната позиција има нагласена анатомија, длабоко вовлечен стомак, истакнат папок, добро дефинирани мускули, видлив ‘рбет, па дури и скршен фалус.
Ова ремек-дело е со експилицитно реалистична уметничка форма, на пошироката публика за првпат и било претставено на 30 септември 2006 г., во рамките на манифестацијата „Бела ноќ“.
Во моментот наодот може да се погледне во поставката на Музеј на Град Скопје.
Густав Лудвиг Херц
Густав Лудвиг Херц (Gustav Ludwig Hertz, -) — германски експерименален физичар и добитник на Нобеловата награда. Тој бил внук на Хајнрих Рудолф Херц.
Животопис
Херц е роден во Хамбург, син на Аугусте и адвокатот Густав Теодор Херц, брат на Хајнрих Рудолф Херц. Тој студирал во Универзитетот Георг–Август во Готиген, во универзитетот Лудвиг Максимилиан од Mинхен и во универзитетот Хумболдт од Берлин. Тој го добил својот докторат во 1911 од Хајнрих Леополд Рубенс.
Од 1911-1914 тој бил асистент на Рубенс во универзитетот во Берлин. Во ова време тој заедно со Џемс Франк вршеле експерименти за нееластични електронски судири во гасови познати како Франк-Херцови експерименти за што добиле Нобелова награда за Физика во 1925.
За време на Првата светска војна, Херц служел од 1914 до 1915 кога бил течко повреден. Во 1917, тој се вратил во универзитетот во Берлин како предавач. Во 1920 тој добил работа како истражувач во Фабрика за ламби во Ајндховен, која ја работел до 1925.
Кариера
Во 1925, Херц станал директор во институтот за Физика во универзитетот на Мартин Лутер во Хале-Витенберг. Во 1928 тој станал професор по експериментална физика и директор во институтот за Физика во Берлинскиот технолошки универзитет во Берлин. Додека бил таму тој развил техника за изотопска сепарација со гасна дифузија. Бидејќи бил офицер во првата светска војна тој бил привремено заштитен од националните социјалистички полиси и Законот за реставрација на професионалната државна служба, но евентуално полисите и законите станале построги и во 1934 тој бил приморан да ја поднесе својата оставка БТУ бидејќи бил прогласен како евреин. Тогаш тој заземал позиција во Сименс како директор на лабораторијата за истражување. Тој таму го продолжил своето истражување на атомската физика и ултразвуците, но евентуално ја пркинал својата работа за изотопска сепарација.тој ја имал оваа позиција додека не заминал за советскиот сојуз во 1945.
Пакт за напуштање
Херц бил загрижен за својата безбедност и како својот нобеловес Франк, тој сакал да се пресели во САД или било која друга држава освен Германија. Затоа тој направил пакт со тројца колеги: Манфред вон Ардене, директор на своја лабораторија, Петер Адолф Тиесен, професор во универзитетот во Хумболд во Берлин и Макс Волмер професор и директор на физичко Хемискиот институт во БТУ. Пактот бил ветување за тоа кој прв би зборувал со Русите тој би зборувал за сите.
Партиципација во Советскиот јадрен проект
На 27.04.1945, Тиесен пристигнал во институтот на Ардене во блиндирано возило со Мајор од Советската Армија кој исто така бил Хемичар. Херц бил ставен како директор на институтот Г во Агудсери. Темите за истражување на Херц во институтот Г биле: (1) сепарација на изотопи со дифузија во проток на инертни гасови; (2) Развој на кондензациска пумпа; (3) дизајнирање и изградба на масен спектрометар за детерминирање на изотопската композиција на ураниум; (4)Развој на frameless дифузиски партиции за филтри; (5) Развој за теорија на стабилност и контрола на дифузиска каскада.
Истражување во Сукуми
При крајот на 1940те скоро 300 Германци работеле во институтот и тие не биле целосната работна сила во институтот. Инстоитутот А бил користен како основен за Физички-Техничкиот институт Сукуми во Синоп.Волмер отишол во Научниот истражувачки институт бр. 9 во Москва; Нему му било доделено биро за да работи на продукцијата за “тешка вода“. Во институтот А тиесен станал водач за развојните техники за мануфактирање на порозни бариери за изотопска сепарација. Во 1949, 6 германски научници вклучувајќи ги Херц, Тиесен и Барвич биле повикани за консултација во Свердловск-44, што било одговорно за збогатување на ураниу. Фабриката, помала од Американскиот Оук Ридџ гасовита дифузна фабрика постигнувала само половина од посаканите 90% или повеќе збогатување. По 1950, Херц се пресели во Москва, во 1951 ја добил наградата Сталин заедно Барвич. Во таа година Џемс Франк и Херц заедно биле наградени со Макс Планк Медаља од германското просто општество. Херц останал во Советскиот Сојуз до 1955.
Враќањето во ГДР
Кога се вратил од советскиот сојуз, Херц станал професор на универзитет во Лајпциг. Од 1955 до 1967 тој исто така бил и претседател на Физичкото Општество на ГДР ( Deutsche Demokratische Republik (GDR) ). Тој бил Претседател од 1967 до 1975.
Приватен Живот
Во 1919 Херц се оженил за Елен ни Дилман која починала во 1941. Тие имале 2 сина Карл Хелмут Херц и Јоханес Херниџ Херц; Двајцата станале физичари.
Медицинска информатика
Медицинска информатика (исто така наречена и информатика за здравствена заштита, здравствена информатика, информатика за нега,клиничка информатика или биомедицинска информатика) е дисциплина во пресекот на информатика, компјутерски науки и здравствена заштита. Таа се занимава со ресурси, уреди и методи потребни за да се оптимизира стекнување, чување, пребарување и употреба на информации во здравството и биомедицина. Алатки за здравствена информатика ги вклучуваат не само компјутери, но исто така клинички упатства, формални медицински терминологии и информатички и комуникациски системи. Се однесува на областите како нега, клиничката нега, стоматологија, фармација, јавно здравство, работна терапија, и (био) медицинските истражувања.
Историја
Светски распространетата употреба на технологија во медицината почнала во почетокот на 1950 година со појавата на компјутерите. Во 1949 година, Gustav Wager ја основал првата професионална организација за информатика во Германија. Предисторијата, историјата и иднината на медицински информации и здравје и информатичката технологија се дискутирани во наводот. Специјализирани катедри и информатички програми за обука започнале во 1960-тите во Франција, Германија, Белгија и Холандија. Медицински информатички истражувачки единици почнаа да се појавуваат во текот на 1970-тите во Полска и во САД. Од тогаш развојот на висококвалитетно здравствено информатичко истражување, образование и инфраструктура е цел на САД и на Европската унија.
Од 1970-тите години најпознато меѓународно координативно тело е Здружението на меѓународна медицинска информатика (IMIA).
Медицинскa информатика во САД
Иако идејата за користење на компјутери во медицината никнува како технологијата напреднува во почетокот на дваесеттиот век, дури во 1950-тите информатиката направи реално влијание во САД.
Најраното користење на пресметки за медицина е за стоматолошки проекти во 1950-тите во САД Национално биро за стандарди од Роберт Лидлеј.
Во 1970-тите години сè поголем број на комерцијални продавачите почнале да стекнуваат пазарска пракса за управување на системи на електронските медицински досиеја. Иако постојат многу производи, само мал број на здравства користат целосно опремена електронска здравствена евиденција на системи.
Хомер Р. Ворнер, еден од татковците на медицинската информатика, го основал Одделот за медицинска информатика при Универзитетот на Јута во 1968 година. На Американската медицинска асоцијација за информатика (AMIA) има награда која го носи неговото име за примена на информатиката во медицината.
Медицинска информатика во Велика Британија
Широката историја на компјутери и информатика е објаснета во книгата UK Health Computing : Recollections and reflections, Hayes G, Barnett D (Eds.), BCS (May 2008) од оние кои се активни во оваа област, претежно членови на BCS здравство и нејзините составни групи. Книгата го опишува патот земен како "раниот развој на здравствената информатика" е неорганизиран и карактеристичен. Во почетокот на 1950-тоа бил поттикнат од оние кои се вклучени во NHS финансии и само во почетокот на 1960-тите години со решенија, вклучувајќи ги оние во патологија (1960), радиотерапија (1962), имунизација (1963), а примарната здравствена заштита (1968) се појавуваат. Многу од овие решенија, дури и во почетокот на 1970-тите години беа развиени во куќата од пионерите во областа да ги задоволат нивните барања. Во дел ова се должи на некои области на здравствени услуги (на пример за имунизација и вакцинација на деца), сепак, се обезбедени од страна на локалните власти. Интересно, ова е ситуација за која коалициската влада предложи широко да се врати во 2010 година со инвестициски фондови за стратегија и извонредност: ослободување на NHS (јули 2010); гласи:
"Ние ќе ги ставиме пациентите во срцето на NHS, преку информатичката револуција и поголем избор и контрола" со заеднички одлуки да стане норма: "Не е одлука за мене без мене и пациентите кои имаат пристап до информациите што ги сакаат, да прават избор за нивната заштита. Тие ќе ја зголемат контролата над својата евиденција. "
Овие типови на извештаи ја прикажуваат значајната можност за здравствените информатичари да излезат од позадината и да ја зазема предната линија и улога за поддршка на клиничката пракса и бизнисот на грижа за испорака.
Во Велика Британија компјутерска и информатичка заедница долго одигра клучна улога во меѓународната активност, приклучувајќи ги TC4 на Меѓународната федерација на обработка на информации (1969), кој стана IMIA (1979). Под покровителство на BCS Health, Кембриџ е домаќин на првата EFMI Европска Медицинска Информатика (1974) конференција и Лондон бил локација за десеттиот глобален IMIA конгрес (MEDINFO2001).
Жеглигово
Жеглигово — област во Кумановската Котлина, северниот дел на Македонија, денес поделена меѓу Општина Куманово и Општина Липково. Нејзино средиште е градот Куманово.
Медицинска информатика
Аргентина
Аргентинскиот здравствениот систем е многу хетероген, што го покажуваат и информатичките случувања со хетерогена сцена. Многу приватни здравствени центри имаат развиени системи, како на пример во германската болница во Буенос Аирес, која била една од првите во развојот на електронска здравствена евиденција на системи.
Бразил
Првата примена на компјутери за медицината и здравството во Бразил започна околу 1968 година, со инсталација на првите главни во јавните универзитети болници, како и користењето на програмабилни калкулатори во научните истражувачки апликации. Миникомпјутери, како на IBM, 1130 беа инсталирани во неколку универзитети и првите апликации беа развиени за нив, како на пример за попис на болница во Факултетот за медицина на Ribeirao Preto и додадени се фајлови за пациенти, во болница DAS Clínicas da Universidade де Сао Паоло, односно во градовите на Ribeirao Preto и Сао Паоло campi на Универзитетот во Сао Паоло. Во 1970-тите, неколку дигитални корпорации и Хјулит Пакард миникомпјутери биле стекнати за јавни и вооружени сили на болници, а поинтензивно се користи за интензивна нега, кардиологија дијагностика, мониторинг на пациентот и други апликации. Во почетокот на 1980, со доаѓањето на поевтини микрообработувачи, следел голем пораст на компјутерски апликации во здравството и во 1986 година на бразилското општество за медицинска информатика е основана, првиот бразилскиот конгрес за медицинска информатика се одржа и првиот бразилски весник за медицинска информатика бил објавен.
Жеглигово
Историја
Областа за првпат по име се споменува во 1354 г. како жупа во владение на севастократорот Дејан, со средиште во тогашниот град Нагоричане. Жупата останала под власта на династијата Дејановци, и со неа потоа управувале Теодора, Јован Драгаш и Константин Драгаш, наречен и Константин Жеглиговец. За последен пат крајот се споменува во 1512 г. пред Жеглигово да биде опустошено од Османлиите. По ова, жителите ја напуштиле областа и разрушениот град Нагоричане, па се населиле во Куманово. Со оваа преселба во Куманово е преместено и управното седиште на областа, по што тоа прераснало во град. Во XX век името Жеглигово повторно влегло во употреба како друго име на Кумановската Котлина, иако истото сочинува само еден дел од неа.
Географија и геологија
Жеглигово се наоѓа во сливот на реката Пчиња, помеѓу планините Козјак на исток и Скопска Црна Гора на запад. Областа е отворена на југоисток кон Овче Поле и на југозапад кон Скопската Котлина, а таков е случајот и кон север. Зафаќа површина од.
Медицинска информатика
Канада
Провинциски и територијални програми го вклучуваат следново:
Жеглигово
Географија и геологија
Котлината е настаната е по тектонски пат, со спуштање по должината на раседи со меридијански правец. Релјефот е брановиден и во него се издвојуваат висорамнините на Романовце и Нагоричане. Источните падини на Скопска Црна Гора се познати како Карадак, ридскиот терен помеѓу Пчиња и Крива Река се нарекува Средорек, а планинскиот крај помеѓу Козјачка Река и Пчиња — Козјачија.