cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Горно Шел
Население
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 81 жител. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 43 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Негуш со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Негуш, во кој покрај градот Негуш, влегуваат и населбата Станица Негуш, селото Горно Шел, новосоздаденото село Гимново и туристичкиот центар Свети Никола.
НК Домжале
Фудбалски клуб Домжале (словенечки: Nogometni klub Domžale), вообичаено познат како НК Домжале или едноставно Домжале — словенечки фудбалски клуб кој игра во градот Домжале. Тие се еден од најуспешните словенечки клубови со две титули во словенечката Прва лига и две титули во Купот на Словенија. Клубот своите натпревари ги игра на стадионот Домжале со капацитет од 3.100 седишта.
Дузина
Дузина — алтернативен збор за бројот дванаесет (12). Зборот доаѓа од латинскиот збор duodecim. Дузината е едно од најстарите примитивни групирања, веројатно заради тоа што месечината има околу дузина фази во една фаза на сонцето. Употребата на дванаесет како основен број, т.н. дуодецимален систем, веројатно започнала во Месопотамија. Дванаесет дузини (122 = 144) се нарекуваат грос. Дванаесет гроса (123 = 1,728) се нарекуваат маса, израз во употреба при испорака или купување на големо. Голема стотка е 120 или десет дузини (дузина за секој прст на обете раце).
Дузината е згодна бидејќи нејзините множители и множеници се згодни: 12 = 3 × 2 × 2, а 360 = 30 × 12. Во англо-американскиот свет пекарската дузина (наречена и долга дузина), е еднаква на тринаесет.
Овалбумин
Структура
Овалбуминот кај кокошките е изграден од 385 аминокиселини, и неговата релативна молекулска маса изнесува 45 kDa.
Политика на Монголија
Политиките на Монголија се одвиваат во рамките на полупретседателска претставничка демократска република со повеќепартиски систем. Извршната власт е во рацете на владата на Монголија. Законодавната власт е во рацете на двете институции владата и парламентот на Монголија. Судскиот систем е независен од двете напоменати.
Монтеро
Монтеро (шпански: Montero) — град во департманот Санта Крус во Боливија. Градот се наоѓа на 50 км северно од Санта Крус де ла Сиера. Според податоците од 2006 година, Монтеро има население од 90.837 жители. Поради зголемениот развој на градот во последно време, Монтеро станува значаен центар во регионот. Монтеро се наоѓа на надморска височина од 300 метри и средна температура е 23 степени целзиусови. Во околината на градот значајна стопанска гранка е земјоделството, особено производството на соја, памук, пченка и ориз.
Дабова пеперуга
Дабовата пеперуга (Neozephyrus quercus) е пеперуга од семејството на пеперуги синци, од видот опашкари. Пеперугата ја има и во Македонија.
Распространетост
Пеперугата ја има во скоро цела Европа, Северна Африка, Мала Азија и Кавказ.
Изглед
Овие пеперуги може да се видат кога се активно околу дабовите дрва во јули и август. Мажјаците имаат сјајва виолетова боја на горниот дел. Централните делови на крилјата се со кафеава нијанса, а рабовите темни. Женките имаат обратен редослед на боите. Долните страни на крилјата се сивкасти, со црни рабови. Задниот дел има опашки а во нивна близина има портокалови дамки.
Животен циклус
Јајцата се полагаат единечно, во основата на дабовата пупка. Тие се полагаат доцна во летото, за да може да излезат следната пролет. Зиме јајцата може лесно да се најдат. Гасениците целосно се развиваат во јајцата за период од две до три седмици, но не излегуваат сè до следната пролет. На пролет тие се вгнездуваат во пупките за да се хранат и заштитат. Кога пупките ќе се отворат, тие се кријат и се хранат само ноќе. Овие пеперуги имаат една генерација годишно. Возрасните единки летаат во јули и август.
Марија Сундбом
Марија Ајрин Сундбом (родена на 19 мај 1975 година, во Упсала) е шведска глумица. Таа припаѓа на ансамблот на Градскиот театар во Упсала.
Анови (Србиново)
Анови — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Србиново. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа на околу 4 км југозападно од селото, во непосредната близина на фудбалското игралиште, на синорот со селото Падалиште, каде се гледаат темели од објект граден од кршен камен во сувоѕидица, а во непосредната близина има и големи камени плочи од гробни конструкции со насоченост исток-запад.
Марцело Брозовиќ
Марцело Брозовиќ (роден на 16 ноември 1992 година) — хрватски фудбалер, играч од средниот ред на Интер и на хрватската репрезентација.
Клупска кариера
Брозовиќ е роден во Загреб и ја започнал својата фудбалска кариера во младинската школа на Хрватски Драговољац. За време на сезоната 2010-2011, станал професионалец и одиграл 22 натпревари и постигнал еден гол во Прва ХНЛ. По завршувањето на сезоната Хрватски Драговољац испаѓа во втората лига заземајќи го последното 16. место со само 23 освоени бода, а во текот на летото Брозовиќ го напуштил клубот.
Тој и се приклучил на екипата на Локомотива за оштета од околу 300.000 €. Тој бил еден од најстандарните играчи на клубот во сезоната 2011-2012, со 27 настапи и 4 постигнати гола му помогнал на клубот да избори опстанок. Следната сезона Брозовиќ исто така ја започнал одлично во дресот на Локомотива, постигнувајќи важен гол на гостувањето против Риека (2-2). Но, по само 6 одиграни натпревари во новата сезона стигнала понуда од Динамо Загреб што Брозовиќ не можел да ја одбие.
Своето деби за модрите го направил во натпреварот на домашен терен против Осиек (0-0), влегувајќи на местото на Мехмед Алиспахиќ на полувремето. Својот прв гол за Динамо го постигнал на 14 април 2013, во победата над Интер Запрешиќ со 2-0. Во својата прва сезона одиграл 23 првенствени натпревари и постигнал 2 гола, а исто така имал и 6 настапи во Лигата на шампионите и еден во купот. Следната сезона за Брозвиќ била уште поуспешна и тој станал еден од клучните играчи на клубот. Својот прв погодок во европските натпреварувања го постигнал на 27 август 2013, во победата со 3-2 над Австрија Виена во квалификациите за Лигата на шампионите. Со 6 постигнати гола бил четврт стрелец на Динамо во првенствените натпревари за триото напаѓачи: Судани-Чоп-Фернандес.
Во летото 2014, после одличните настапи на Светското првенство 2014 се појавиле неколку заинтересирани клубови за Брозовиќ од кој најсериозни кандидати биле Севиља и Тотенхем. Сепак, ниту еден од тие трансфери не се остварил и Брозовиќ останал во Динамо.
Репрезентација
Брозовиќ ја претставувал Хрватска во селекциите под-18, под 19, под 20 и под 21 година. За последната селекција во текот на 2013 година, тој постигнал седум гола во исто толку настапи.
На 31 мај 2014 година, Брозовиќ бил вклучен во конечниот список на селекторот Нико Ковач за Светското првенство 2014 и го направил своето деби за сениорскиот тим на 7 јуни, откако започнал во победата со 1-0 против Австралија.
Брозовиќ го направил своето деби на Светското првенство пет дена подоцна, играјќи во последните 26 минути во поразот со 1-3 од домаќинот.
Димитрија Аврамовиќ
Димитрија Мита Аврамовиќ (Св. Иван Шајкашки, 15 март 1815-Нови Сад, 1 март 1855) бил сликар и писател, еден од основоположниците на романтизмот во српското сликарство.
Биографија
Роден бил во воена Бачка, во Шајкашки Св. Иван (денес Шајкаш), март 1815 година, од таткото Михаило и мајката Сара. Српско основно училиште и гимназија завршил во Нови Сад. За време на школувањето во Нови Сад го покажал својот талент за цртање, а на тој пат се издржувал помагајќи им на сликарите од Нови Сад. Од 1836 до 1840 година студирал сликарство на Виенската академија. Во Виена бил во кругот на Вук Караџиќ, кој му го препорачал како сликар на принцот Михаило. Од 1841 до 1852 година живеел во Белград, а од 1852 година во Нови Сад. Тој првенствено се занимавал со ликовната уметност. Истовремено, за потребите на историското сликарство го истражувал уметничкото минато, за теренска работа добил поддршка од властите, Друштвото за српска литература и Јован Стерија Поповиќ, а совети од Јоаким Вујиќ. Ги посетил спомениците во Србија (Раваница, Манасија), а во 1846 година отпатувал на Света Гора.
Враќајќи се во Белград, Аврамовиќ напишал и на државен трошок отпечатил: Описи на српските антиквитети во Света (Атос) планина, со XIII литографирани табели; Света Гора на страната на верата, уметноста и историјата. И двете дела се многу интересни за географите, историчарите и уметниците. Покрај литературните и преведувачките дела, оставил текстови од областа на естетиката, ликовната критика, теоријата и историјата на уметноста. Придонесот на Аврамовиќ во овие области е во мал број на придонеси кои се нееднакви по квалитет, но пионерски.
Со десет написи за проблемите на уметноста (Српски народни список, 1843-1845), кои се со малку изменети преводи во деловите од првото поглавје на Винкелмановата Историја на уметноста од стариот век, тој дал поттик за развојот на српската уметност, теорија и скромна поддршка за историјата на уметноста. Тој бил автор (1845) и првиот познат предлог за формирање сликарска школа во Србија, кој во тоа време не бил реализиран. Во две книги Описи на српската антика во Светата (Атос) планина од XIII литографски табели (Белград, 1847/1849) и Света Гора од страната на верата, уметноста и историјата опишани од Димитрије Аврамовиќ, сликар (Белград, 1848), тој го дал првиот целосен и исцрпен преглед на историјата на Атон и неговите манастири со опис на целата област, и објавил материјали релевантни за српската историја, описи и цртежи на носии, предмети од применета уметност, некои фрески и преписи од повелби (особено вреден препис на Хиландарската повелба на Немања). Со ова, тој влијаел на културната клима на своето време и иницирал подоцнежни истражувања за Хиландар. Поканата (во Српски дневник, 1852) да му се испратат податоци за биографиите на познатите српски сликари бил почеток на првата српска уметничка лексика, но и покрај големата работа, таа останала недовршена во ракописот со наслов Живописанјеславних живописци србски. Неговата дискусија со Живко Петровиќ (во Седмица, 1854 година) била првата позната полемика во српската ликовна критика.
Со појавувањето на Димитриј Аврамовиќ, набљудувањето на уметноста почнала да се префрла од филолози и историчари кон луѓе од ликовната уметност, а покрај историската се открива и уметничката вредност на уметничките дела.
Ги сликал иконостасот и ѕидовите на Соборниот храм во Белград во периодот 1841-1845 година. Освен тоа, ги насликал иконостасот и ѕидовите на црквата Караѓорѓе во Топола, иконостасот на манастирот Врдник (Раваница), православната црква во Футог итн. Поради прераната смрт не успеал да го доврши зографирањето на црквата во родниот Шајкаш. Насликал портрети на голем број значајни личности од своето време, меѓу најпознатите се портретите на Симо Милутиновиќ Сарајлија и Вук Караџиќ. Неговата најзначајна композиција била Апотеозата на Лукијан Мушицки.
Во Хиландар препишувал стари ракописи и фрески важни за српската историја. Објавил и книги за Света Гора и Хиландар.
Тој се смета за основоположник на карикатурата кај Србите. Објавил во 1846 година, книгата „Златни зрна“, наменета за млади и стари читатели. Освен во црквите и манастирите, неговите дела се чуваат во Народниот музеј во Белград и во галеријата Матица Српска во Нови Сад.
Бил голем уметник и голем патриот.
Починал во Нови Сад во 1855 година. Една улица во Белград и Нови Сад е именувана по него.
Едно од неговите дела е иконата Света Петка, која благодарение на Никола Кусовац од 2015 година се наоѓа во Белград.
The Teddy Bears
The Teddy Bears ― американска поп-музичка група. Тие биле прва вокална група на музичкиот продуцент Фил Спектор.
Историја
По завршувањето на средното училиште Ферфакс во Лос Анџелес, Калифорнија, Спектор станал опседнат со неговата песна „To Know Him Is to Love Him“, која ја компонирал додека сѐ уште бил на училиште. Затоа со своите школски другари го основал бендот The Teddy Bears. Членови на The Teddy Bears биле: Фил Спектор, Маршал Леиб, пејачката Анет Клајнбард (подоцна го променила своето име во Керол Конорс) и тапанарот Сенди Нелсон. По една аудиција Спектор успеал да ги убеди луѓето од ЕРА рекордс да го финансираат снимањето на албумот. Песната била снимена во студиото Gold Star по цена од 75 долари.и објавена во август 1958 година; биле потребни два месеци за „To Know Him Is to Love Him“ да почне да се емитува.
Песната станала глобален хит. Била на Billboard Hot 100 23 недели, во Топ десет 11 и на прво место на листата три недели. Исто така, се искачила на второ место на UK Singles Chart. Се продала во преку два и пол милиони примероци и добила златен диск од RIAA. На 19 години, Спектор ја напишал, аранжирал, свирел, пеел и ја продуцирал најпродаваната плоча во САД.
По овој успех, Teddy Bears не успеале да издадат ниеден хит за цела една година, па Спектор го распуштил бендот. Распадот бил забрзан со тоа што Клајнбард бил тешко повреден во 1960 година во сообраќајна несреќа.
Хипарх
Роден во Турција), а најверојатно умрел на островот Родос. Познато е дека работел како астроном меѓу 162 и 127 п.н.е. Хипарх се смета за најголем антички астроном и набљудувач. Ја развил тригонометријата, создал тригонометриски таблици, и решил неколку проблеми од областа на сферичната тригонометрија. Со неговите теории за Сонцето и Месечината, можеби е и првиот кој создал сигурен метод за предвидување на сончевите затемнувања. Меѓу останатите негови откритија се откривањето на Земјината прецесија, создавањето на првиот разбирлив ѕвезден каталог во западниот свет, и најверојатно смислувањето на првиот астролаб.
Петар Стојанов
Петар Стојанов (Петър Стоянов) бил претседател на Република Бугарија од 1997 до 2002 година. Роден е на во Пловдив, Бугарија. Дипломирал право во Софија во 1976 година. Во октомври 2005 г. Стојанов е избран за претседател на Сојузот на демократските сили.
Јани Урдинов
Јани Урдинов — македонско-белгиски професионален фудбалер. Роден е на 28 март 1991 година во Мехелен, Белгија. Настапува за Македонската фудбалска репрезентација.
Кариера
Роден во Мехелен, Урдинов започна да игра во младинскиот состав на ФК Мехелен, ФК Ајндховен и ФК Рода. Во летото 2011 се пресели во ФК Работнички и со тој клуб настапуваше во Првата македонска фудбалска лига во сезоната 2011/12. Во зимата тој замина за Литванија, каде заигра за ФК Екранас. Moментално настапува во ФК Шкендија.
Урдинов игра за Фудбалска репрезентација на Македонија до 21 година од 2009. На 26 мај 2012 првпат настапи за Македонската репрезентација во пријателски натпревар против Португалија во Леирија.
Надворешни врски
Profile at MacedonianFootball
Марко Цепенков
Марко Костов Цепенков (, —, ) — истакнат македонски собирач на македонски народни умотворби, кои имаат непроценливо значење за македонската фолклористика, за етнографијата, за лингвистиката, за националната историја и за правото и за моралот на Македонците. Тој е автор на неколку публикации напишани на македонски јазик. Македонскиот институт за фолклор го носи неговото име.
Животопис
Роден е во Прилеп во сиромашно семејство, кое води потекло од прилепското село Ореовец. Заради тешката материјална состојба, основно
образование учел само една година, а потоа продолжил да го учи терзискиот занает. Во периодот 1856-1857 почнал да собира народни умотворби, поттикнат од, како што самиот вели, Димитар Миладинов.
Работел седум месеци во Народното собрание на Бугарија по статистиката на народното население, подоцна работи и во финансискиот оддел, по што е администартор во печатницата на браќата поп Спиркови. Тој дал голем придонес на македонскиот народ. . Покрај тоа, придонесот на Цепенков во македонската книжевност е голема важност, како и за развојот на македонската фолклористика, етнографија и култура.
Изнемоштен, напуштен, заборавен, во крајна беда, Марко Цепенков умрел на 29 декември 1920 година во Софија, кадешто е и погребан.
Целокупната оставина на Марко Цепенков се чува во Архивскиот институт на Бугарската академија на науките во Софија. Во современа Македонија, делата на Марко Цепенков за првпат биле реиздадени во 1954 година од Блаже Конески во „Сказни и сторенија“. Во 1957 творештвото на Цепенков биле прекажано во вид на филм од Кирил Пенушлиски, кој една година подоцна започнало со неговото издавање. Во 1972 година било објавено целокупното дело на Цепенков на македонски јазик.
Собирачката дејност
Од сите собирачи на македонското народно творештво, Марко Цепенков има временски најдолга запишувачка практика - повеќе од 40 години собирал народни умотворби. Освен тоа, за разлика од другите најистакнати собирачи на македонските народни умотворби - браќата Миладиновци, Кузман Шапкарев, Стефан Верковиќ, кои во својот фонд собрани фолклорни материјали имаат и такви што ги добиле од други запишувачи, Марко Цепенков лично самиот ги запишал своите фолклорни и етнолошки материјали. И по вкупниот фонд на собраните народни умотворби, како и по жанровската разновидност на собраните фолклорни материјали, Марко Цепенков е најзначајниот собирач на македонските народни умотворби.
Во вкупниот број на публикувани и непубликувани негови дела можат да се набројат повеќе од 5500 пословици и поговорки, 800 приказни, 150 песни, 100 гатанки, 400 верувања и клетви, 300 благослови, 350 баења, 2900 соништа и нивни толкувања, 70 детски игри, јазичен и етнолошки материјал (речник, тајни јазици, описи на занаети, обичаи, обреди, реквизити од домашниот материјален живот и народната аргономија и сл.). Во финалната песна од својата автобиографија, Цепенков вели дека ги напишал, за да остави вечен спомен на својот мил „бугарски“ народ.
Своите запишани фолклорни и етнолошки материјали Марко Цепенков ги собрал претежно од Прилеп и неговата околина, но и од Битолско, Скопско, Штипско, Велешко и Дебарско. Соодветно на обемниот фонд собрани народни умотворби, голем е и бројот на интерпретаторите од кои Цепенков ги слушал и запишувал своите фолклорни материјали.
Автор е на драмското дело „Црне Војвода“, а неговата автобиографија претставува богат извор за проучување на целокупниот живот во Прилеп.
ФК Копер
Фудбалски клуб Копер (словенечки: Nogometni klub Koper), вообичаено познат како ФК Копер или едноставно Копер — словенечки фудбалски клуб кој игра во градот Копер и се натпреварува во словенечката Прва лига. Копер е еден од петте фудбалски клубови во земјата кои успеале да ги освојат сите три домашни трофеи (лига, куп и суперкуп). Клубот своите натпревари ги игра на стадионот Бонифика со капацитет од 4.047 седишта. Клубот е основан во 1920 година.
Крсте Петков Мисирков
Крсте Петков Мисирков (, —, ) — македонски филолог, кодификатор на македонскиот литературен јазик и правопис, славист, историчар, етнограф, аналитичар на национално-политичките проблеми, публицист, собирач и проучувач на македонското народно творештво. Тој е и автор на првата книга и првото списание на современ македонски јазик, основоположник и активен учесник во македонските научно-литературни и национално-политички друштва во Белград, Санкт Петербург, Одеса и Софија, раководител на ТМОК и личност на македонскиот XX век.
Мисирков е автор на книгата „За македонцките работи“, списанието „Вардар“ и голем број на научни статии објавени во различни весници. Покрај авторската дејност тој се занимавал и со превод на книжевни дела и собирање на народни творби.
Живот и дејност
Крсте Петков Мисирков е роден во ноември 1874 година во селото Постол, Ениџевардарско во Егејска Македонија. Селото се наоѓа недалеку од античката македонска престолнина Пела. Шест одделенија основно училиште завршил во родното место, слушајќи настава на грчки јазик. Лошата материјална сoстојба на неговото семејство не му дозволила да го продолжи веднаш неговото образование. По неколкугодишна пауза, Мисирков се здобил со стипендија од српското друштво „Свети Сава“. Тоа биле првите закани за навлегување и на српската пропаганда во Македонија, преку инсталирање на разни стипендии за образовање на т.н. свој кадар како што веќе правеле грчката и бугарската пропаганда во Македонија
Користејќи ја извесно време оваа стипендија, Мисирков сфатил дека српската буржоазија ја започнала својата грда игра. Чувствувајќи ја денационализаторската политика, изразена преку дејноста на друштвото „Свети Сава“, тој учествувал во немирите што ги пројавиле македонските стипендисти. Потоа со неколкумина свои едномисленици избегал од Белград во Софија. Тоа што го дочекало во Бугарија речиси по ништо не се разликувало од Србија. За да го продолжат понормално своето образование во Софија, македонските студенти морале да се пишат како Бугари. Мисирков не го прифатил тоа. Тој повторно пребегнал во Србија, за да запише трет клас, но сепак тоа не му успеало. Во Белград, сакал или не сакал, се запишал во прва година како семинарист на богословско-учителската школа, која имала своја посебна цел и тоа: македонските ученици да ги подготвува за српски свештеници и учители кои подоцна би се вклучиле на македонски терен за да го пропагираат српското име. Овој пат македонските ученици го искажале своето незадоволство: тие кренале бунт, по кој училиштето било затворено, а македонските ученици биле испратени во внатрешноста на Србија. Така Мисирков се нашол во Шабац, каде завршил четврти клас гимназија. Крсте Петков Мисирков, иако ја завршил гимназијата, сепак се решил повторно да се запише во друго средно училиште: белградската учителска школа, која целосно ја завршил во 1895 година. Во ова училиште Мисирков основал ученичка дружина и ја нарекол „Вардар“, со своја програма која членовите на дружината Негоіите членоіи да се запознаіат и да си изработат іедна програма, коіа ќе iа осашчествуваат во Македониіа таіно од србцката пропаганда. Членовите на дружината во извесна смисла ја продолжиле идејата на т.н. „Лозари“. Тоа за Мисирков претставувало почеток на организирана национално-политичка активност која ќе продолжи околу 30 години.
Деновите во Русија
По завршувањето на учителската школа Мисирков се здобил со служба во Приштина. Но, наместо да се појави на своето работно место, Мисирков тајно се префрлил во Одеса. Таму не му го признале образованието. Така, Мисирков бил принуден да се запише во духовна богословија во Полтава и дури по две години да започне со студирањето: отпрвин на Медицинскиот факултет во Петродонски Словен. Вклучувајќи се во петроградската студентска средина, Мисирков станал многу активен. Меѓу другото, напишал и еден блескав реферат под наслов За значењето на моравското или ресавското наречје за современата и историската етнографија на Балканскиот Полуостров, што го прочитал пред членовите на Императорското руско географско друштво, а го објавил и во списанието „Живија старина“.
Во екот на најголемата борба за превласт на пропагандите во Македонија, Мисирков се вратил во Македонија, во родното село Постол. Тогаш и се запознал потемелно со македонското револуционерно движење. Во исто време собрал богат фолклорен и етнографско-топографски материјал што подоцна го објавил во своето списание „Вардар“.
При следното доаѓање во Петроград Мисирков станал член на Бугарското студентско друштво и со неколкумина истомисленици го основал Тајниот македонско-одрински комитет. Меѓутоа, Русија се наоѓала во предреволуционерен период и руската влада го затворила Петроградскиот универзитет. Поради тоа на Мисирков не му останало ништо друго, а и здравствено се почувствувал лошо, па заминал во Одеса. Од тоа време датира студијата Кон прашањето за народноста и причината за популарноста на македонскиот крал Марко, што била неговата дипломска работа. Во 1902 година, Мисирков блескаво го завршил факултетот во Петроград.
Истата година било основано и Македонското студентско другарство во руската престолнина. Во организирањето на ова друштво значаен придонес дал и самиот Мисирков. Само една година подоцна ова научно-литературно другарство било преименувано и оттогаш дејствувало како Македонско научно-литературно друштво „Свети Климент“. Членовите на ова другарство испраќале од своите редовни седници барања пред сè до руската влада, па и до владите на другите европски држави, да се признае правото на македонскиот народ на самостојност, да му се признае правото на литературен јазик, правото за обновување на Охридската архиепископија.
Соработка со Војдан Чернодрински, За македонцките работи и реакции во Србија
Крсте Мисирков во Битола работел врз планот за отворање на македонски училишта. Токму во тоа време избувнува и Илинденското востание, во кое Мисирков не учествувал лично. Подоцна во Русија тој го образложил своето отсуство од Илинденското востание со откривање на причините за неуспех на востанието. Во Русија развил широка активност, пред сè публицистичка, работејќи над текстовите од својата книга на која и дал наслов За македонцките работи, како и над некои ракописи за учебници. Со цел да ја публикува својата книга, Мисирков заминал во Софија. Во тоа време доаѓа периодот кога Бугарија и Србија се договараат за поделба на сферите за дејство на своите пропаганди во Македонија. Мисирков и се придружил на театарската група на Војдан Чернодрински, која имала намера да даде неколку претстави на пиесата „Македонска крвава свадба“ во неколку градови во Србија. Во Белград Мисирков одржал предавање за македонското прашање во светлината на српско-бугарското зближување. Дел од белградскиот печат жестоко го нападнал Мисирков за тоа предавање што го одржал во салата на Велика Школа. Меѓутоа, забележана е реакција на Андра Гавриловиќ, кој во списанието Бранково коло, а под наслов Пред четвртата јужнословенска литература, пишува дека претставите на Војдан Чернодрински не се изведени во никаков јазичен жаргон, туку тоа е проба на една нова култура, почетоци на една нова јужнословенска литература. Во таа смисла тој, го имал и предавањето на Мисирков.
Понатамошни активности и смртта
Мисирков се вратил во Софија со надеж да ја подигне од печатницата својата нова книга, но сепак не одело сѐ така лесно. Имено, книгата му била откупена од тамошните власти и изгорена. Од изданието се зачувале само мал број на примероци. По таквиот настан организиран од бугарската пропагандистичка машинерија, следел организиран напад врз Мисирков. Тој бил присилен да ја напушти Бугарија. Мисирков повторно се нашол во Русија, активирајќи се повторно во друштвото „Свети Климент“ и набргу го прифатил професорското место во Берѓанската гимназија, каде започнал со размислување за издавање на една македонска публикација именувана како „Вардар“. Така, Мисирков го напуштил Берѓанск и обезбедил престој во Одеса. Тој го подготвил првиот број на своето списание за печат и предал во печатница. Меѓутоа, нема доволно финансиски средства за да го подигне отпечатениот материјал. Со тоа завршило неговото одушевување. Но првиот а воедно и единствен број на списанието содржи драгоцени материјали напишани на македонски јазик. Тие, речиси, во сè го потврдуваат Мисирков околу книгата „За македонцките работи“ и за погледите кон македонскиот јазик и македонската нација.
Неговиот престој во Одеса бил исполнет со нови активности. Покрај подготовката на списанието „Вардар“ што се отпечатило во септември 1905 година (но не и во продажба), Мисирков бил вклучен во работата на Историско-филолошкото друштво.
Во текот на Првата балканска војна тој бил воен дописник од фронтот во јужна Македонија. за време на Втората балканска војна веќе бил назад, во Кишињев на професорска должност. Во 1913 година Македонската колонија од Петроград започнала да го издава списанието „Македонский голос“. Мисирков веднаш воспоставил контакти со Колонијата, соработувајќи со останатите луѓе што го издавале списанието. Мисирков објавувал под свое име но и под псевдонимот К.Пелски.
Понатака, Мисирков ги дочекал револуционерните настани од 1917 година. Во ноември 1917 година бил избран за пратеник во Земскиот собор на Бесарабија. На 9 април 1918 година, при гласањето за воспоставување на унија на Бесарабија и Романија, Мисирков гласал воздржано. Како противник на присоединувањето на Бесарабија кон кралството Романија, па поради тоа и го протерале од Кишињев во Одеса. Но повеќе не можел да остане во таа средина. Бидејќи имал и семејство, тој заминал од Одеса во Софија, каде го пречекале со недоверба. Сепак добил служба во Етнографскиот музеј, потоа бил испратен во Карлово, но и понатака му се заканувале поради неговите отворени ставови во однос на македонското прашање. Побарал да добие служба во Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. Неговата молба останала без одговор. Оневозможен да се врати во Русија, фрлен на служба во провинциско место Копривштица, Мисирков западнал во криза. ВМРО го сметала за штетен за делото, но по средбата на Мисирков со претставник на Организацијата, таа решила да не презеде конкретни чекори против него. Мисирков се разболел тешко, претходно преплашен со закана дека ќе биде ликвидиран, па така се нашол во „Александровската болница“ во Софија, каде умрел на 26 јули 1926 година. Неговото семејство (сопруга и син) ги оставил без основни средства за живеење.
Мисирков е закопан во софиските гробишта парцела 89, ред 17, гроб 4 каде се наоѓаат и посмртните останки на Екатерина Михајловна-Мисиркова, Сергеј Мисирков и Борис Мисирков.
Мисиркови
Борис Мисирков e познатиот уметник, фотограф и снимател од Бугарија, правнук на Крсте Мисирков.
„За македонцките работи“
Најзначајно дело напишано од раката на Крсте Петков Мисирков е книгата „За македонцките работи“ објавена во Софија во 1903 година. Во таа книга Мисирков ја обработува положбата на македонскиот народ, актуелната тогашна политичка и етнографска состојба на Македонија и пошироко. Најзначаен дел е последната глава од книгата наречена „Неколку зборои за македонцкиіот литературен іазик“ во кој јасно Мисирков дава предлог за оформување на литературен стандарден македонски јазик заснован врз централните говори. Од поголемо значење е и тоа што Мисирков користи азбука што е база за денешната македонска кирилична азбука.
Книгата „За македонцките работи“ била испечатена во 1903 година во Софија, тогашно Кнежевство Бугарија, и била печатена во т.н. „Либерален клуб“. Самата книга има над 120 страници и поделена на пет дела и предговор. Четири од петте поглавја се всушност и говори кои Мисирков ги читал на состаноците на македонскиот литературен кружок во Русија. Поглавјата на книгата се:
Сите делови, со исклучок на предговорот и последните две глави, биле прочитани пред македонското друштво „Свети Климент“ во Русија. Така, втората глава од книгата била прочитана на 21 септември на 1-та седница на петроградското Македонско научно-литературно другарство „Св. Климент“, третата глава била прочитана на втората седница и четвртата глава била прочитана на третата седница на друштвото.
Значењето на книгата „За македонцките работи“
Остварување на идејата за одделен македонски јазик е објавувањето на книгата „За македонцките работи“ (во Софија, 1903) од Крсте Петков Мисирков. Книгата на Мисирков е политичка анализа на положбата на македонскиот народ и предлог-програма за македонското народноослободително движење. Истовремено, таа ја разоткрива асимилаторската политика на соседните земји насочена против македонскиот народ и против македонскиот јазичен, културен и етнички идентитет.
Списание „Вардар“
Започнува со уводник на македонски „Од наредилницана“, пренесен и на руски јазик. Веднаш по рускиот превод на уводникот објавена е песната „Патник“ од Петар Прерадовиќ, што претставува прв превод од хрватска поезија на македонски јазик. Носечки текст во првиот број е „Извикнуваiн`ето и разбор на бугарцката и србцка теориiи за народноста на мак`едонците“. За жал, Мисирков во првиот број ја обработува само бугарската теорија, додека српската ја планира за вториот број, па ова негово видување никогаш не е објавено. Потоа, во првиот број на списанието „Вардар“ следел етнографско-демографско-статистичкиот труд „Список села од iужна Мак`едониiа (Пазарцко, Гевг`елиiцко и Кукушко)“ што го составил Мисирков како студент во 1900 година. За жал, направената „Обiаснителна забелешка за тоi список и за Солунцкото равнишче, со планиiн`ето“ авторот најавува дека „к`е бидит дадена во друг`от броi на Вардар“, кој никогаш не е составен и испечатен. Потоа следи рубриката „Народни песни“ со единствениот запис на народна песна од Мисирков, како и два записа на безнасловни песни од Ф. Николов. На крајот е рубриката „Современ живот“ во која Мисирков објавува два кратки, непотпишани хроничарски записи за Македонија и Русија.
Статии
Други позначајни пишани творби на Мисирков се неколку статии меѓу кои:
Исто така ги напишал и пробугарски дела:
Според статијата „Белешки за јужнословенската филологија и историја“, Мисирков се откажал од книгата „За македонцките работи“ велејќи дека нејзината содржина стои далеку од беспристрасната наука и дека со тоа што во неа истапил како импровизиран политичар по македонското прашање си задал удар на својата научна дејност и интереси.
Дневникот
Во книгата „Писма“, во која е поместен Дневникот на Крсте Петков Мисирков, македонската историја добива нови сознанија различни од сите досегашни интерпретации на делото на македонскиот преродбеник. Неговиот дневник беше запишано кога тој беше во Русија, во неговиот Дневник го вика народот во источна Македонија како "Македонски-Бугари" и во едно писмо кон Бугарски министер за надворешни работи тој сам се декларира како "Македонски-Бугарин" но после во неговиот Дневник тој нагласува дека неговата причина за вакви декларици е заради страв од Бугарската влада. Во еден случај кога поминувал границата кон Егејска Македонија кога беше прашан за идентификација тој кажал "Бугарин" но во неговиот дневик запишал дека човекот што го праша беше Македонец што знаел дека Крсте Петков се изказува како Бугарин за да не биде фатен. Иако во својот Дневник содржил Про-Бугарски мисли уште се декларирал како Македонец. тој ѝ дава предност на Бугарија, сметајќи дека е природно да се приклучи кон Бугарија, а не кон Србија и Грција.
Сепак оваа ситуација со новопронајдениот „Дневник“ во македонската научна јавност и воопшто кај македонскиот народ нема дилеми околу идентитетот на Мисирков. Имено, потписот со кој Мисирков се потпишал („македонски Бугарин“) означувал Македонец со бугарско државјанство, бидејќи Мисирков до смртта живеел во Бугарија и со тоа тој докажувал дека е државјанин на некоја држава, но Македонец во етничка смисла.
Бугарски погледи
Во Бугарија Мисирков го сметаат за бугарски филолог, покрај фактот што тој бил македонист и јавно се залагал за македонската нација и култура. Според одредени извори, Мисирков се изјавувал и како македонски Бугарин. Од 1913 до 1918 година живеел во Кишињев, Бесарабија и таму бил бугарски претставник во локалното собрание. Во својот „Дневник“ од 1913 година по распарчувањето на Македонија Мисирков изнел ставови со кои ги оправдува бугарските интереси во Македонија, Македонците ги именува како македонски Бугари, културата и традициите, исто така, како бугарски. Во овој период од животот јавно се залагал за националните права на бугарското население во Македонија, кои според него биле „погазени од Србите и од Грците“ и „крвта пролеана од Бугарите за Македонија ги чинела неоспорливи правата на бугарскиот народ на Македонија“. Тој самиот се нарекувал македонски Бугарин. Сепак според Владо Поповски ваквите негови ставови се последица на Балканските војни и Букурешкиот договор, тој смета дека кога веќе не и дозволено да биде посебна држава подобро е Македонија да остане цела и да биде дадена на една држава отколку да биде поделена. Во таа смисла тој и дава предност на Бугарија поради историската и културна блискост.
Хуан Дијаз де Солис
Хуан Дијаз де Солис ( - ) бил морепловец и истражувач од 16 век. Се смета за првиот Европеец кој пристигнал во земјата која денес се вика Уругвај.
Животопис
Постојат несогласувања околу неговото потекло. Еден документ покажува дека бил Португалец во служба на Шпанија. Други документи тврдат дека е роден во Лебриха, провинција на Севиља во Шпанија, а поморската кариера ја започнал во Португалија како пилот во португалско-индиска армада. Откако си заминал од дома и од бродот на кој требало да биде пилот, заминал на кратко да служи како корсар во Француските флоти, а подоцна ѝ служел на Шпанската монархија.
Бил навигатор на експедициите во Јукатан, во 1506—1507 година и во Бразил 1508 година со Висенте Јањез Пинзон. Станал пилот-мајор на Шпанија во 1512 година по смртта на Америго Веспучи, и потоа бил одреден да работи со Хуан Веспучи на Падрон Реал.
Две години откако бил назначен на оваа должност, Дијаз де Солис подготвил експедиција која имала за цел да ги истражува јужните делови на американскиот континент. Неговите три брода и екипажот од 70 луѓе ја започнале пловидбата од Санлукар де Барамеда на 8 октомври 1515 година. Пловеле крај источниот брег на јужна Америка кон југ до естуарот Рио де ла Плата. Дијаз де Солис го именувал естуарот Рио де ла Плата во 1516 година, пловејќи до утоката на Уругвај и Парана со двајца официри и седум членови на екипажот. Биле нападнати од локалните Чаруа Индијанци, кои биле канибали. Членовите на екипажот кои преживеале кажале дека Дијаз де Солис и останатите биле изедени од Чаруа. Неговиот зет, Франциско де Торес, ја презел командата со бродовите и наредил да се вратат во Шпанија.
Белештевица
Белештевица — мало село во западниот дел на Општина Велес, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Селото Белештевица се наоѓа во западниот дел на територијата на Општина Велес, односно, сместена е на севрозападната падина на ридот Гроот, чиј атар се допира до десниот брег на реката Вардар. Белештевица е рамничарско село, расположено на надморска височина од 260 метри. Сместено е десно од потокот Голем Вир на страната или пределот наречен Прпелиште под ридот Голем Гроот. Од градот Велес населбата е оддалечена 10 километри. Нивите се наоѓаат во пределите и месностите Прпелиште, Почивало, Гноиште, Горни Ниви, Уровиште и Брефче. Околу селото се ридовите Голем Гроот, Голо Брдо, Ветрило, Скопски Камен и Голем Рид. Едно долче каде што избива силен извор од каде е доведена водата за пиење се нарекува Ораси. Под селото, крај потокот е кладенец од кој се црпи и носи вода. Од 1975 година на сретселото е изградена голема селска чешма која потоа е обновена во 2000, а посадено било и големо јаворово дрво донесено од Велес. Трлата се наоѓаат на месностите Уровиште и Прпелиште. Атарот зафаќа простор од 7,7 км2. На него шумите заземаат површина од 421,8 ха, на пасиштата отпаѓаат 255,8 ха, а на обработливо земјиште 93,8 ха. Селото Белештевица е од збиен тип.
Историја
Во Белештевица се кажува предание според кое некогаш на ридот Гроот имало црква. До почетокот на XX век, старците во селото знаеле точно каде се наоѓаат трагите од нејзините ѕидини. Тоа место се нарекува Црквиште. Се вели и дека во самото село имало некоја стара црква на чии темели во 1927 година е подигната сегашната црква, која што е во полуразрушена состојба. Околу старата црква имало и гробишта на кои порано се погребувале чифчиите од ова село кое за време на отоманското владеење било чифлик на бег од Велес. Тоа место се нарекува Митровденка, а сегашниот храм е посветен на Воскресението Христово односно „Велигден“. Белештевица отсекогаш било мало село кое не надминувало бројка од повеќе од стотина жители.
Потеко и значење на името
Во науката се смета дека името на селото е метонимиско, а е преземено од името на реката Белештевица, десна притока на Вардар. Името *Белештевица е создадено од некогашната атрибутска синтагма *Белештевска (Река), чијашто придавна компонента е образувана од исчезнатиот топоним *Белештево со формата за ж.р. -ска која по елизијата на именката река, арибутот се супстантивизирал со суф. -ица. Друга толкување на истата претпоставка е дека името на реката кое дошло од партицип во сегашно време на глаголот белее и додавката -евица при што од првичното Белеѐштевица дошло сегашното име. Имајќи предвид дека низ селото постојано тече поток кој при надоаѓање од блиските ридови со бела, белузлава почва може да носи наноси од земја и камења со бела боја, се потврдува веројатноста за значењето на името на селото поврзано со белеење и белата боја.
Стопанство
Според составот на атарот селото Белештевица има мешовито сточарско-шумарска функција и иако има многу мал број на жители сепак во него се одвива активен живот. Еден стар постојан жител на селото одгледува стадо кози и неколку овци за кое има и трло во селото во кое работи со негови синови и роднини иселени во Велес. На нивите во долот на влезот на селото, иселеничка со своите стари родители има посадено и одгледува повеќе видови на растенија за чај (мајчина душица, невен, жалфија и хибискус) коишто ги продава на Зелениот Пазар во Скопје. На нивите во овој предел се одгледува и тутун, пченица и сосема малку пченка од житата, како и патлиџани, пиперки и спанаќ на отворено во сосема мали размери за сосптвени потреби. На тревнатите ридови со доста грмушки веднаш над селото крупен добиток како крави и телиња напасуваат сточари од соседните села Бузалково, Раштани. На шумите на атарот на селото се сече огревно дрво.
Население
Според пописот од 2002 година во селото Белештевица живееле 15 жители, сите Македонци. Белештевица е мала населба, во фаза на целосно раселување, а во неа повремено доаѓаат иселени жители кои имаат свои куќи и имоти коишто ги обработуваат во селото. Белештевица моментално има 15 постојани жители, сите Македонци и е во фаза на целосно раселување.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 4 жители, од кои 2 Македонци и 2 Албанци.
Родови
Селото Белештевица отсекогаш било населено исклучиво со Македонци од православна христијанска вероисповед. Според податоци од 1935 година во селото живееле следните македонски христијански родови: Челбо или Челбовци (слават Свети Атанасиј во зима) кои биле со постаро потекло од С’лп од каде што дошол Алексо кој бил прадедо на тогаш живиот шеесетгодишен Никола Трајков. Пред да се досели Алексо во селото живееле „само Турци“. Во тоа време тие повеќе не се сметале за роднини со огранката од родот која останала во С’лп. Лачиовци (слават Свети Никола) дошле после Челбовци од раселеното село Лафчани или Влахчани кое се наоѓало во долот помеѓу Белештевица и С’лп. Тие веќе се сметале за „темеќулии“ односно староседелци и имале свои деленици во Раштани и ’Рлевци. Трајкови (слават Свети Никола) дошле од Карабуниште во С’лп, па потоа од С’лп дошле во Белештевица околу 1870 година. Оцевци (слават Свети Никола) се доселиле на купена земја во 1906 година од Карабуниште каде што во тоа време сѐ уште имале роднини. Ќушќеревски (слават Свети Никола) од Азот во 1922 дошол некојси Јован Ѓурчинов Ќушќеревски на земја која ја купил, имал мијачко потекло но го знаел точното место од каде потекнува.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 2202 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница на селото С'лп.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 19 гласачи.
Иселеништво
Од Белештевица во Велес и селото Бањица се иселил родот Ванчевци кој броел три куќи. После шеесеттите години на XX век речиси целото население на селото се иселило во Велес, а помал број и во Скопје.
Симонида
Симонида Немањиќ (Симонида Немањић; ок. 1294 – после 1336), родена Симонида Палеологина (Σιμωνίς Παλαιολογίνα) била византиска принцеза, а подоцна и четврта жена на српскиот крал Стефан Милутин. Таа била ќерка на византискиот цар Андроник II Палеолог и Ирина Монфератска.
Оставина
Во српската култура кралицата Симонида е позната по нејзината убавина.
Астероидот 1675 Симонида, кој бил откриен од страна на српскиот астроном Милорад Б. Протиќ бил наречен според кралицата Симонида.
Атлетика на Летните олимписки игри 2016
Натпреварите во атлетика на Летните олимписки игри 2016 ќе се одржат во последните 10 дена од игрите, односно од 12-21 август, на Стадионот „Жоао Авеланж“. Атлетиката на Летните олимписки игри 2016 е поделена на: тркачки натпревари, технички натпревари, маратон и натпревари во брзо одење.
Учесници
На 17 јуни 2016, натпреварувачите од Русија добиле забрана за учество на игрите, кога одлуката била едногласно изгласана од страна на ИААФ. Оваа казна е изречена заради скандалот со допинг во Русија.
Освојувачи на медали
(СР = светски рекорд, ОР = Олимписки рекорд)
Распоред
Тркачките и техничките натпревари ќе се одржат на Стадионот „Жоао Авеланж“, додека натпреварите во брзо одење на полуостровот Понтал и маратонот на Самбодром. Освен натпреварите во брзо одење и маратонот, десет финални тркачки и технички натпревари ќе се одржат во утринските часови, што ќе биде за првпат по 1988. Ваквата одлука била донесена по барање на организацискиот одбор и Олимписката предавателска служба поддржани од Меѓународниот олимписки комитет, што би требало да доведе до најголема гледаност во сите часовни појаси.
Во табелите во продолжение, У се однесува на утринскиот дел и В на вечерниот дел од натпреварите.
NGC 2968
NGC 2968 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2968 се споменува и како UGC 5190, MCG 5-23-29, CGCG 152-58, KCPG 210B.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2968 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 2968 има привидни димензии од 2,1' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 43 м 11,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 31° 55' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 2968 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27800. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 104; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2501. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 466.
Музеј на културното наследство (Киев)
Музеј на културното наследство  (Музей культурної спадщини) — Киев, Украина.
Музејот бил отворен на 29 мај 1999 година. Се наоѓа во стар дворец изградена во 1785 година во класичен стил. Кон крајот на XX век, зградата била темелно реконструиеана. Музејот денеска претстставува дел од историскиот музеј на градот.