cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Викиншка експанзија
Мотивација за експанзијата
Има многу дебати меѓу историчарите околу причината што довела до Викиншка експанзија. Најприфатена идеја е дека било освета против континентална Европа, за нивните претходни напади на татковината на Викинзите како што е акцијата на Карло Велики и неговото инсистирање скандинавските пагани да преминат во христијанство. Тој ги убивал сите што одбивале да бидат покрстени. Историчарот Рудолф Симек приметил "Не е чудо ако раните Викинзишки акцији почнале во времето на Карло Велики". Тие што веруваат во ова, запомнете дека христијанството во Сканданавија создало конфликт кои ја поделила Норвешка за речиси цел век. Сепак првата намета не вила Француското Кралство туку Англиските манастир, што не личи на одмазда како мотив но е со религиозен карактер.
Друга идеја е дека Викиншката популација била премногу за да се храни со само Сканданавија. Ова може да е точно со западна Норвешка, каде што имало само малце храна, но сепак неверојатно е дека останатата Скандинавија имала такви проблеми.
Во спротивност, некои сметаат дека викиншката експанзија се случило поради ефектот на младоста: бидејќи најстариот син на фамилија најчесто ја добивал целата земја на фамилијата, помлади синови требале да емигриаат или да одат да ограбуваат. Питер Савјер вели дека повеќето викинзи емигрирале не дека морале да имаат повеќе земја, туку дека сакале.
Но во ова време не било приметено зголемување на населението или опад на земјоделството. Исто не се знае зошто такви проблеми би ги натерало викизите да емигрираат преку морето а не во централната шума на Скандинавскиот полостров, но можеби е поради што ќе било полесно и попрофитабилно да се ограбува и преселува преку морето наместо да се сече шума за земјоделство и сточарство.
Исто така постои идеја што не ги има овие контрадикции и тоа е дека Скандинавците може да барале жени поради намалувањето на жените во Скандинавија, но тоа не објаснува зошто Викинзите останувале во државите коишто ги напаѓале наместо да се вратат со жените во Скандинавија.
Исто е можно дека паѓањето во профитабилноста на некои од старите трговски патишта ги натерало Викинзите да најдат нови попрофитавилни патишта. Трговија меѓу западна Евроа и Евроазија можно е да пропаднале кога Римското Царство ги изгубила своите западни провинции во V век, и подемот на исламот во VII век ги намалило трговските можности во западна Европа со пренасочување на ресорсите по патот на свилата. Трговијата во Медитеријанот било на најмало ниво во цела историја кога Викинзите ја почнале експанзијата. Викиншката експанзија отворила нови трговски патишта во Арапските и Француските земји, и земаа контрола врз трговски маркети претходно контролирано од Фризијци по уништубањето на фризискиот брод од страна на Франките.
700
700 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 700 година од новата ера, 700. од првиот милениум, последна од VII век и прва од 700-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Список на државни водачи во 1288 година
Ова е список на државни водачи во 288 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Космос-465
Космос-465 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 декември 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 680 килограми. Космос-465 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1010 км, а најмалото на 969.
Хипо и Чипо
Хипо и Чипо (カバトット) е аниме цртан филм создаден од Татсуноко Продукција. Чипо е лукава птица која е прилепена на Хипо, добродушен нилски коњ. Иако Чипо зависи од Хипо и живее во неговата голема уста, тој цело време се однесува како шеф и се обидува да го надмудри својот простодушен домаќин. Сепак, нивното пријателство и соработка опстануваат наспроти честите кавги.
Леб, љубов и...
Леб, љубов и... e италијански филм од 1955 година, во режија на Дино Рици. Главните улоги ги толкуваат: Софија Лорен и Виторио де Сика.
Содржина
Еден поранешен маршал се враќа дома и открива дека во неговиот дом се вселила една млада и убава продавачка на риби.
Михаило Марковиќ
Михаило Марковиќ (роден на во Белград — почина на  во Белград) беше југословенски и српски филозоф. Тој беше познат како член на Праксис школата во 1960-тите и 1970-тите. Кон крајот на 1980-тите и во текот на 1990-тите, тој бил поддржувач на политиката на Социјалистичката партија на Србија, а до 1995 и нејзин потпретседател.
Марковиќ бил и еден од авторите на меморандумот на САНУ.
ПМГ колектив
ПМГ колектив или „Прогресивна мултимедијална група“ е артистичка организација што постои и активно работи во рамките на македонската популарна култура од август 1995 година.
Историја
ПМГ Колектив (скратено ПМГ), кој на некои настани се најавува и како ПМГ Колектив, како протобенд започнал уште во 1997 година, преработувајќи ја песната Ајде да летаме на бендот Балкан експрес, со Каролина Гочева како вокал. Првата авторска тема била создадена по една година, песната Бернард Панасоник. Обете се снимени во домашни услови, на компјутер, а на носач на звук се појавувле по многу години, на компилациското цеде на „ПМГ Рекордингс“ по повод 20 години од формирањето на Колективот.
Како модерен диско-панк или пост-индустриал поп бенд започнал со работа во 2003 година, со промовирањето на песната Скопјанка. Видеото за неа било еден од највртените македонски спотови во тој период. Мирко Попов како вокал, Горан Атанасовски-Роботек на синтисајзери и Љупа Ангелов на гитара го афирмирале ПМГ како еден од бендовите предводници на новата македонска музичка сцена.
Првото претставување на ПМГ пред публика било на 14 декември 2005 година, во рамките на фестивалот „Таксират“.
Во февруари 2008 година ПМГ го објавил цеде-то Ние сме од Скопје, кое содржи три нови композиции и дури шест ремикси на насловната тема изработени од колеги од сцената. Веднаш по официјалната објава, во периодот од 14 февруари до 1 март, групата заминала на својата прва балканска турнеја „U2R“ и одржала 12 концерти во 4 држави: Србија, Словенија, Босна и Хрватска.
Албумот Да 4 во музичките продавници се појавил на 2 април 2010 година, а во септември 2010 година, членовите на ПМГ го објавиле новиот сингл (со спот), нивно видување на Луѓе од градови од „ЕКВ“. По некој месец, во февруари 2011 година бил снимен новиот, четврти студиски албум, А векот така добро започна. Единаесетте песни што се дел од него, биле снимени во живо, за првпат во кариерата на бендот, во студиото „Chicken Madness“ на Гоце Стевковски. За дизајнот на албумот се погрижила актерката Николина Кујача. Комплетен автор на текстовите бил Мирко Попов, и за првпат еден албум на ПМГ во целост бил отпеан на македонски јазик. И овој материјал бил пост-панк.
Самостоен концерт и комплетна промоцијата на албумот А векот така добро започна, ПМГ одржал на 24 декември 2011 година во МКЦ, во склоп на неколкумесечната прославата на 20-годишнината од постоењето на музичкото радио „Канал 103“. На концертот ја промовирале и својата нова песна, македонскиот евергрин на Александар Џамбазов Штом те видам, направена во соработка со Дарко Јорданов.
Во ноември 2012 година го објавиле албумот Klan Secular.
Во 2015 година следувале два сингла: преработката на Ретко те гледам со девојки од „Идоли“ и Ти си мојот свет.
На 4 декември 2015 година, во рамките на оф-програмата од седумнаесеттото издание на фестивалот „Таксират“ во МКЦ во Скопје, организирана била голема музичка прослава под наслов „20 години те сакам“, со која се одбележале 20 години од постоењето на ПМГ колектив и 10 години од првиот концерт на бендот ПМГ.
Во мај 2017 година, „ПМГ рекордингс“ објавил целосен албум на ПМГ, издание со само 7 песни, а една од нив, Sex Rap!, Мирко Попов ја напишал и отпеал во дует со Кристина Горовска од Бернајс пропаганда.
IC 761
IC 761 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 761 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 761 има привидни димензии од 0,9' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 28 м 25,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -16° 5' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на IC 761 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 170253.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Цвета Апостолска
Животопис
Апостолска е родена како Панчева во 1913 година во Штип. Таа е сестра на поранешниот македонски претседател Киро Глигоров. Во почетокот работела како заднински работник, а подоцна и како директен учесник во НОВ. Таа е сопруга на Генералот Михајло Апостолски. По војната се вклучила активно во општествено-политичкиот живот на Македонија и Југославија. Одреден период работела и како службеник во УДБ. Била член на КПЈ од 1948 година.
Биоакумулација
Биоакумулација – постепено натрупување на материи, како што се пестицидите или други хемикалии, во организмот. До биоакумулација доаѓа кога организмот ја апсорбира супстанцата побрзо отколку што таа се губи со катаболизмот и системот за излачување. Значи, колку што биолошкото полувреме на елиминација на токсичната материја е подолго, толку е поголем ризикот од хронично труење, дури и ако количините на токсин во опкружувањето не се многу високи. Биоакумулацијата, на пример кај рибите, може да се предвиди со модели. Податоците не ја поддржуваат хипотезата за критериумите за одредување на големината на молекулите за употреба како потенцијален показател на биоакумулацијата. Биотрансформацијата може снажно да ја модифицира биоакумулацијата на хемикалии во организмот. Биоакумулацијата се однесува на внесување на сите извори заедно (на пр. вода, храна, воздух, итн.), додека биоконцентрацијата се однесува на внесување и акумулација на некоја супстанца само од водата.
Земја
Пример на труење на работното место може да се види од изразот „луд како шеширџија“ (Англија од 18 и 19 век). Процесот на зацврстување на филцот користен за изработка на шешири пред повеќе од сто години вклучувал жива, која формира органски јони како метил на ([CH3Hg]+), кој е растворлив во липидите и има тенденција на натрупување во мозокот, што резултира со труење со жива. Останати отрови растворливи во липидите ги вклучуваат тетраетиленски соединенија (олово во оловен бензин) и ДДТ. Овие соединенија се складираат во масните ткива, а кога масните ткива се трошат за енергија, соединенијата се ослободуваат и предизвикуваат акутно труење.
Стронциум-90, дел од врнежите од атомски бомби, хемиски е доволно сличен на калциумот па се користи во остеогенеза, каде неговото зрачење може да нанесе долготрајна штета.
Некои животински видови покажуваат биоакумулација како начин на одбрана. Со консумирање токсични билки или животински плен, видот може да акумулира токсин кој на тој начин го одбива потенцијалниот грабливец. Еден таков пример е тутунскиот молец, кој го концентрира никотинот до токсично ниво во своето тело додека консумира тутунски билки. Труењето на малите потрошувачи може да се пренесе долж ланецот на исхрана така што има влијание на подоцнежните потрошувачи. Останатите соединенија кои обично не се сметаат за токсични може да се насобере до ниво на токсичност во организмите. Класичен пример е витаминот А кој се концентрира во црниот дроб на месојадите, на пр. поларните мечки: како чист месојад кој се храни со други месојади (фоки), во своите црни дробови насобираат исклучително големи количини на витамина А. Староседелците на Арктикот знаеле дека црниот дроб на месојадите не треба да се јаде, но арктичките истражувачи претрпеле хипервитаминоза А, бидејќи ги јаделе џигерите на мечките (а постои барем еден пример на слично труење на антарктичките истражувачи кои јаделе џигери од кучињата хаски). Еден пример за тоа е експедицијата на сер Даглас Мосон, кога член на неговата експедиција и истражувач умрел заради јадење на црн дроб на едно од неговите кучиња.
Вода
Крајбрежните риби (како Tetractenos glaber) и морските птици (како тупикот) често се посматраат заради биоакумулацијата на тешки метали. Метил живата влегува во слатководните системи преку индустриските емисии и дождови. Како што нејзината концентрација се зголемува во ланецот на исхрана, таа може да достигне опасни нивоа и за рибите и за луѓето кои својата исхрана ја засноваат на рибите.
Природно произведените токсини исто така може да се биоакумулираат. Цутењето на морските алги, познато како „црвена плима“ може да доведе локалните организми кои се хранат со организми како мушули и остриги да станат токсични. Рибите од коралните гребени може да бидат одговорни за труењето познато како цигуатера кога го акумулираат токсин наречен цигуатоксин од гребенските алги.
Во некои еутрофични водени системи може да дојде до биоразблажување. Овој тренд е смалување на контаминатите со порастот на трофичкото ниво и настанува заради поголемите концентрации на алги и бактерии кои ја „разблажуваат“ концентрацијата на загадувачот.
Куќа на Ѓинековци
Историја
Куќата е сместена на чаршиската улица „Свети Климент Охридски“ бр. 112. Изградена е во 1932 година од истакнатиот архитект Димитар Симонче за семејството Ѓинековци.
Архитектура
Градбата е изведена во неокласичен стил и има сутерен, приземје, кат и мансарда. Изградена е масивн со носечки ѕидови — во сутеренот од камен, а на приземјето, катот и мансардата од полна тула. Меѓукатната и покривната конструкција се дрвени. Првично на приземјето имало кафеана, хотел на катот и домување на мансардата.
Куќата е дел од низа згради и целото внимание ѝ е посветено на уличната фасада, која се одликува со изразена симетрија. По средината на градбата на првиот етаж и мансардата има карактеристични балкони со огради од ковано железо, потпрени со конструктивни и украсни вути, поизразени на мансардниот балкон. До прозорските отвори на катот има пиластри, а над нив тимпанони сп цветни и украсни елементи. Балконската врата на катот исто така е нагласена со пиластри кои завршуваат со вутите на мансардниот балкон. Катот завршува со профилиран венец, на манасардата има барокни керамички балустради, а над мансардниот балкон е направен полукружен тимпанон со богата пластика, потпрен на на полукружни столбови со богато обработени капители.
Сен Тропе
Сен Тропе (Saint-Tropez; Sant Tropetz, „Сант Трупец“) — град кој е 104 км источно оддалечен од Марсеј, во одделот Вар во регионот на Азурнот Брег во југоисточна Франција. Главен град е на кантонот Сен Тропе. Се наоѓа на француската ривиера, и денеска е познат по мошне богатите гости за време на летниот период. Уште е познат како „собиралиште на џетсетери, модели и милионери“ и како место каде што беше откриена улогата на ироничната Брижит Бардо во нејзината улога за ослободување на северна Франција за време на Втората светска војна.
Историја на градот
Името на градот потекнува од стариот, полулегендарен маченик по име Сен Тропе. Легендата вели дека тој бил обезглавен во Пиза за време на владеењето на Неро и дека неговото тело било ставено во стар гнил брод заедно со еден петел и куче. Телото допатувало во сегашната локација на градот. Во 559г. п.н.е., Фокејците го опколиле Марсеј и деловите на брегот за прикотвување. Во 31г. п.н.е. Римјаните го нападнаа и во битката кај Актум победија. Нивните граѓани во областа изградија многу богати вили, познати како “Plane Trees”. Првото име на селото беше Хераклеја-Какалиера, а притоката на заливот “The Issambres”. Кон крајот на деветтиот век со распаѓањето на Римското Царство, местото го нападнаа пирати и гусари и ја опустошија областа за следните 100 години. Во 15 век беше пронајдено селото La Garde-Freinet, 15 километри северно од Сен Тропе. Од 890-972, Сен Тропе и околината стана арапско-муслиманска колонија, во која доминираа сараценски населувања од Фраксинет. Во 940, Наср ибн Ахмад, бил да го контролира Сен Тропе. Во 961-963, Аудиберг, синот на Беренгер, припадник на престолот на Ломбардија, кој бил гонет од Ото Први, се криел во Сен Тропе. Во 972, Муслиманите од Сен Тропе го задржаа игуменот Клуни Маиеул сè додека не го ослободија од заложништво. Во 976, Вилијам Први, грофот на Прованса, седржец на Гримод, почна да ги напаѓа муслиманите и во 980 изгради кула во моменталната локација на кулата Суфрен. Во 1079 и 1218, Папата Булс го спомна постоењето на реонот во Сен Тропе. Во 1436, грофот Рене Први (добриот крал Рене) се обиде повторно да ја насели Прованса. Тој го создаде баронството на Гримуд и апелираше до Џеноа Рафаел Гарецио, богат џентлмен кој испратил флота од каравели со 60 семејства во областа. За возврат, грофот Рене (познат како „добриот крал Рене“) ветил ослободување на граѓаните од оданочување. На 14 февруари 1470 година, Жан де Коза, баронот на Гримуд и Гранд Сенешал на Прованса, направи договор со Рафаел Гарецио со кој му дозволи на Гарецио да изгради Градски ѕидови и две големи кули кои сè уште постојат. Едната кула се наоѓа на крајот на големото пристаниште, а другата е на влезот на „Понче“.
Градот стана мала република со свои сопствени флоти и армија и беше предводена од два конзула и 12 избрани одборници. Во 1558, капетанот на градот (Хонорат Кост) беше овластен да го штити градот. Капетанот предводеше војска која им се спротивстави на Турците, Шпанците, им помогна на Фрежис и Антибес, а му помогна и на архиепископот да го врати Леринските острови. Во 1577, ќерката на Маркиз, господар на Кастелан, се омажи со Жан Батист де Суфрен, маркиз на Сен Канет, барон на Le Mole, и советник во Парламентот во Прованса. Власта на Сен Тропе стана привилегија на семејството де Суфрен. Во Септември 1615 година, Сен Тропе го посети експедиција предводена од Јапонскиот самурај Хасекура Цуненага, кои биле на пат кон Рим, но приморани од временските услови, морале да застанат во Сен Тропе. Се верува дека ова е првиот случај на контакт помеѓу Франција и Јапонија. Локалните аристократи беа одговорни за подигнување на армија која одвезе флота со шпанска галија во 1637. Les Bravades des Espagnols е локална религиска и воена свеченост, која ја комеморира победата на војската на Сен Тропе против Шпанија. Ветувањето на грофот Рене Први да не ги оданочува граѓаните на Сен Тропе, продолжи до 1672 и беше укинато од страна на Луј 16, кој нагласи француска контрола низ градот.
Познатиот адмирал на Сен Тропе, Пјер Андре се Суфрен (1729-1788), бил третиот син на маркизот на Сен Тропе. Во 1920-тите, во Сен Тропе беа привлечени познати личности од светот на модата, како што се Коко Шанел и Елса Шиапарели. За време на Втората светска војка, на 15 август 1944, беше местоположба за воено пристигнување на инвазија од јужна Франција, наречена Операција драгун. Во 1950-тите, Сен Тропе стана интернационално прочуено место. Тука се снимаа филмови, вклучувајќи го и „Господ ја создаде жената“ во кој глуми француската глумица Брижит Бардо.
Мото
Ad usque fidelis, на латински јазик значи „Верен до крај“. По „темни години на ограбување“ во француската ривиера на 14 февруари 1470, Рафаел де Гаресио пристигна во Сен Тропе со 22 мажи (обични селани и морепловци, кои ја напуштиле преполнетата италијанска ривиера). Тие мораше да ја обноват и повторно да ја населат оваа област, за возврат на оваа услуга, беа дарувани со неколку привилегии, вклучувајќи некои кои претходно биле резервирани исклучително за господари, како ослободување од плаќање на данок и право за служење војска, доделени од претставник на „добриот крал“, Жан де Коза, барон на Гримуд и Сенешал во Провaнс. Нивното мото беше „верни до крај“ и навистина го одржаа нивното ветување. Десет години подоцна, беше направен голем ѕид со кули за да ги штити новите куќи и внатрешен напад на градот. Шеесет семејства формираа заедница и на 19 јули 1479 е потпишан договорот наречен: „Возобновување на Сен Тропе“.
Пристаниште
Пристаништето беше често употребувано во 18 век; во 1789, го посетиле 80 бродови. Бродоградилиштата во Сен Тропе правеле тартани и едрилици со три јарболи што носеле од 1000 до 12200 буриња. Сен Тропе е место со разновидна трговија, вклучувајќи риболов, вино, дрво. Градот имал училиште за хидрографија. Во 1860, трговска морнарица, наречена „Кралицата на Ангените“ (едрилица со три јарбола со 740 буриња) го посетила пристаништето. Неговата улога како комерцијално пристаниште веќе не постои, сега е туристичко место и основа за многу регати (натпревар со гондоли). Овде можат да се сретнат брзи бродови за транспорт до другата страна на заливот, како Les Bateaux, Port, Grimaud, Marines de Cogolin, Les Issambres и St-Aygulf.
Уметноста во Сен Тропе
Во историјата на модерната уметност, Сен Тропе игра многу важна улога. Пол Сињак го открил ова место исполнето со светлина и ги инспирирал сликарите како Матис, Пјер Бонард и Алберт Маркет да дојдат во Сен Тропе. Ова место претставувало атракција и за следните генераци на сликари. Бернард Буфе, Дејвид Хокни, Масимо Капмили, Доналд Султан и други исто така живееле и работеле во Сен Тропе. Денеска Стефан Шчесне ја продолжуваа оваа традиција.
Настани
Секоја година, на крајот на септември, се одржува регата (натпревар со гондоли) на заливот во Сен Тропе. Ова привлекува многу јахти, долги дури и до 50 метри. Многу туристи доаѓаат на местото на овој настан, или застануваат по пат одејќи кон Кан, Марсеј и Ница.
Плажи
Плажите во Сен Тропе се наоѓаат на брегот на заливот Пампелон, кој се наоѓа јужно од Сен Тропе и источно од Раматуел. Пампелон со својата должина од пет километри нуди колекција на плажи. Секоја плажа е околу три метри широка со своја сопствена колиба, и приватнен или јавен простор за сончање. Многу од овие плажи нудат сурфање, едрење, опрема за кајакарење, додека други пак нудат спорт на вода со моторни возила, како моторни бродови, скутери, скијање на вода.
Топлес
Во јуни 1962 година, австро-американскиот моден дијазнер Руди Гернрајх, претстави топлес костим за капење наречен монокини, кој предизвика голема контроверзност во САД и на меѓународно ниво. За време на младоста на Гернрајх, жителите на Австрија се заштитувале од голотија, одбивање на над-цивилизираниот свет. Ватикан не го призна костимот за капење, а списанието „L’Osservatore Romano“ изјави дека „индустриската еротска авантура на топлес костимот за капење“ негира морална смисла. Црквата во Италија и Шпанија предупреди против топлес модата. Во Сен Тропе, градоначалникот и нареди на полицијата да го забрани топлесот и плажата да ја надгледуваат со хелихоптер.
Воден пат
Најпознатиот, а најверојатно и најлуксузниот пат да се стигне до Сен Тропе е да се изнајми приватна јахта. Пристаништето со 800 бродски кабини и две морнарици, исто така може да биде основа за други бродови, вклучувајќи траекти. Во летната сезона има траект служба помеѓу Сен Тропе и Ница, Сен Максим, Кан, Сен Рафаел.
Воздушен пат
Во Сен Тропе нема аеродром. Но, има служба за изнајмување хелихоптер. Најблискиот аеродром е La Môle – Saint-Tropez Airport кој се наоѓа во La Môle, 15 километри југозападно од Сен Тропе. Други главни аеродроми се:
Железница
Во Сен Тропе нема железничка станица. Најблиската станица е Сен Рафаел (приближно 39 км од Сен Тропе) која нуди услуги со брод до Сен Тропе. Има директна автобуска услуга до Сен Тропе, и железничката станица е поврзана со автобуската станица.
Автобус
Во Сен Тропе има автобуска станица, наречена Gare routière de Saint-Tropez и се наоѓа во Place Blanqui.
Такси
Постојат такси услуги – дури и од аеродромот во Ница до Сен Тропе. Се разбира, доколку станува збор за далечни одредишта, оваа опција воопшто не е евтина.
Сопствено возило
За време на сезоната, во Сен Тропе има многу проблеми во сообраќајот, така што најбрзиот начин е да патуваш со скутер или велосипед. Нема директен автопат до селото. Има три главни улици до Сен Тропе.
Сообраќај
Јавниот сообраќај во Сен Тропе вклучува мини автобуси, кои се превозна служба помеѓу градот и плажите Пампелон. Други начини на транспорт се: скутери, автомобили, велосипеди и такси. Се разбира, има и услуги со хелихоптер, патување со брод. Бидејќи местото е мало, пешачењето е најчест избор за прошетка околу градот и плажите.
Сен Тропе во популарната култура
Една песна на британската рок-група „Пинк флојд“ од 1971 година се вика „Сен Тропе“. Исто така, Сен Тропе е опеан во хитот на Дејвид Гатес во 1978 година „Фати го последниот воз“ и во песната на Аеросмит „Постојан одмор“. Раперите, како Диди, Џеј Зи и Фифти Сент во некои од своите песни го истакнуваат Сен Тропе како омилено одредиште за летување, особено на јахта. Една песна на Ди џеј Антоан се вика „Добредојдовте во Сен Тропе“ и опишува дека таму ги трошите сите пари што ги имате.
Димо Тодоровски
Димо Тодоровски (Солун, – Скопје, ) — истакнат македонски вајар и академик од првата генерација вајари кои го втемелиле современиот облик на оваа ликовна уметност во Македонија. Претставува единствениот вајар што се појавил во земјата меѓу двете светски војни.
Живот
Димо Тодоровски роден е на 12 ноември 1910 година во Солун, од мајка Ленка Перева и татко Ристо Тодоровски. Две години по неговото раѓање, неговото семејство се вратило во родниот град Прилеп. Во 1917 година, татко му починал, а Димо од 1920 до 1929 година престојувал во Домот за воени сирачиња во Битола. Без доволно финансиски средства, од 1929 до 1935 година студирал во Белград, каде ја завршил Уметничката школа со академски курс, на вајарскиот отсек во класата на П. Палавичини. По враќањето во Македонија, учествувал во формирањето на Уметничката школа во Скопје (каде бил и професор до пензионирањето), но и во формирањето на Уметничката галерија во 1949 година. Тодоровски вил и дописен член на МАНУ, а починал во Скопје, во 1983 година. И денес, во населбата Трнодол каде живеел, стои неговата празна куќа со ателјето, за која тој оставил аманет да биде претворена во спомен дом.
Творештво
Димо Тодоровски, освен дела со теми од НОБ и социјални теми, изработувал и портрети, меѓу другите и на неговите пријатели Никола Мартиноски, Лазар Личеноски, на Ана Липша Тофовиќ. Познат е како автор, кој бил целосно предаден на скулптурата, на вајарството, иако во текот на животот се соочувал со многу финансиски проблеми. Неговиот постар брат Панче Тодоровски го охрабрувал да студира, а поради немање пари, за време на студирањето работел и како фирмописец, во Нишкиот театар и како сценограф. Како студент учествувал и на конкурси и добивал и откупни награди, но за жал, многу од скулптурите од пред Втората светска војна му биле уништени. „Во принцип тој бил човек со големо срце, не бил материјалист, не знаел да даде цена за своите дела. Му било важно делото да му биде убаво, да ги исполни неговите критериуми“
Во Националната збирка на музејот на современата уметност се наоѓаат повеќе дела на Димо Тодоровски, а некои негови дела се дел од приватни збирки. Притоа, дури 90% од неговите дела се изработени во гипс, само 10% се излеани во бронза. Во Националната галерија се чуваат 23 дела на Тодоровски, од кои 17 се излеани во бронза, четири се во гипс, а две се направени од теракота. Во Музејот на современата уметност се чуваат 25 негови скулптури, од кои, 22 се во гипс, а три во бронза. Споменикот на Мечкин Камен е авторско дело на Димо Тодоровски, изработено во 1983 година. Исто така, едно од неговите најзначајни дела е скулптурата „Јама“ што се чува во Даут-пашиниот амам. Најпосле, тој е автор на споменикот на НОВ во Трница.
Даниел Мартинес
Даниел Фелипе Мартинес (Daniel Felipe Martinez; р. ) — колумбиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
За сезоната 2021, Мартинес ќе се приклучи на екипата.
2015
Мартинес ја напуштил Волта а Каталуња, негова прва трка во Светската турнеја. Завршил на 84. место на Трката околу Турција.
2016
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016, со што возел на својата прва голема трка. Завршил на 57. место на Џиро ди Ломбардија.
2017
Учествувал повторно на Џиро д’Италија, но ја напуштил трката. На крајот на сезоната, завршил четврти на Трката околу Турција.
ЕФ Едукејшн Фирст-Драпак (2018-2020)
Ја започнал сезоната на националното друмско првенство, каде завршил втор на хронометарот, зад Еган Бернал. Завршил петти на новата колумбиска трка, Колумбија Оро и Пас. Негов прв пласман меѓу првите десет во Европа бил на Волта а Каталуња, каде завршил на седмото место. Возел на белгиските класици по првпат во својата кариера, завршувајќи на 44. место на Флеш Валон и на 61. место на Лиеж-Бастоњ-Лиеж. Потоа возел на Тур де Романди и завршил на 12. место. Во јули 2018 година бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2018. Во август 2019 година бил вклучен во почетниот состав на Вуелта а Еспања 2019.
Распоред на резултати
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
NGC 2214
NGC 2214 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2214 се споменува и како ESO 57-SC74, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2214 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m. NGC 2214 има само една позната привидна димензија, која изнесува 3,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 12 м 57,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 15' 33".
Други поделби
Проучување на NGC 2214 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9164.
934 п.н.е.
934 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 934. година пред новата ера, 934. од првиот милениум п.н.е., 34. од 10 век п.н.е. и петта од 930-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4574 и 4575 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3816 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2826 и 2827 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 181 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 934 година се протега во 1702 и 1703, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1762 и 1763 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 391 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1603 и 1602 исламска година пред хиџра.
Чука (Гребенско)
Чука (Γήλοφος, Гилофос; до 1927 г.: Τσούκα, Цука) — село на крајниот југ на Егејска Македонија, кај границата со Тесалија. Се наоѓа во општината Дескати, во областа Западна Македонија и се наоѓа мошне близу до самата граница со Тесалија. Според пописот од 2001 г., Чука има 141 жител.
Географија
Селото се наоѓа на самата географска граница помеѓу Егејска Македонија и Тесалија. Атарот се протега на вододелницата помеѓу македонската река Бистрица и тесалиската река Пенеј. Самото село се наоѓа на македонската страна на вододелницата, на околу 13 км јужно от гратчето Дескати и околу 75 км југоисточно градот Гребен.
Во Османлиското Царство
Во османлиските записи од 1454-55 г. „Арнаут Чука“ е заведено како село со 47 семејства. Според документите на манстирот „Варлаам“ во Метеора од 1765 г., селото има 42 семејства. Извесно време било чифличко село на Вели-паша, син на Али-паша Јанински.
Со припојувањето Тесалија кон Кралството Грција во 1881 г., новата граница минувала неколку стотини метри јужно од селото, по возвишението Свети Илија. Подоцна, во јужниот дел од атарот е основано селото Нова Чука (во 1963 г. преименувано во Фотино). За неговата погранична положба сведочат и неколку преостанати турски караули од тоа време.
Припојување во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 г. селото го окупираат грчки единици, а веќе по Втора балканска војна во 1913 г. станува дел од Грција.
Во 1927 г. името на селото е сменето во „Гилофос“.
Селото денес
Главна црква во селото е „Св. Димитрија“, изградена во VIII век, која има интересни живописи од првата половина на XIX век, зографисана од Василиос Цурхлис. Селска слава е Илинден (20 јули по унијатскиот календар), која се одржува во месноста Свети Илија јужно од селото.
Бертелсдорф
Бертелсдорф (Berthelsdorf, Batromjecy) — село и поранешна општина во округот Герлиц, во југоисточниот дел на Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2013 е дел од градот Хернхут.
Нискоземјина орбита
Поимот НЗО-појас (НЗО-подрачје) се користи за просторот под висина од 2.000 км (околу една третина од Земјиниот полупречник). Телата во орбити кои минуваат низ ова подрачје, дури и ако имаат подалечен апогеј или се подорбитални, внимателно се следат поради ризикот од судирање со многу НЗО-сателити.
Навајжни одлики
НЗО се дефинира според висината. Висината на едно тело во елиптична орбита може значително да се менува долж орбитата. Дури и кај кружните орбити, висината над тлото може да се разликува за цели 30 км (особено кај поларните орбити) поради сплеснатоста на Земјата како сфероид и месната топографија. Иако дефиницијата според висина сама по себе не е неприкосновена, највеќето висини се движат во еден временски опсег од 128 минути бидејќи, според Третиот Кеплеров закон, ова одговара на голема полуоска од 8.413 км. Кај кружните орбити ова одговара на висина од 2.042 км над средниот Земјин полупречник, што е во склад со горната висинска граница на некои дефиниции за НЗО.
НЗО-појасот во некои извори се дефинира како просторното подрачје кое го зазема НЗО. Некои високоелиптични орбити може да минуваат низ НЗО-појасот близу нивната најмала висина (или перигеј) но не се во НЗО бидејќи нивната најголемата висина (или апогеј) надминува 2.000 км. Подорбиталните тела исто така да навлезат во НЗО-појасот, но не се во таа орбита бидејќи влегуваат во атмосферата. Разликата помеѓу НЗО и НЗО-појас е од особена важност за анализирање на можните судири помеѓу тела кои самите не се во НЗО, но може да се судрат со сателити или отпад во НЗО.
Орбитални особености
Средната орбитална брзина потребна за одржување на стабилна нискоземска орбита изнесува или. Меѓутоа, ова зависи од точната висина на орбитата. Сметајќи за кружна орбита од, орбиталната брзина е 7,79 км/с, но над 1.500 км таа се намалува на 7,12 км/с. Брзинската промена (делта-v) на една носечка ракета потребна за навлегување во нискоземска орбита почнува околу 9,4 км/с.
Влечата на гравитацијата во НЗО е само малку помала отколку онаа на Земјината површина. Ова се должи на тоа што растојанието на НЗО од Земјината површина е многу помало од Земјиниот полупречник. Сепак, телото во орбита е во постојан слободен пад околу Земјата бидејќи таму Земјината тежа и центрифугалната сила се меѓусебно врамнотежени. Поради тоа, кружечките вселенските летала во орбита, а луѓето во нив постојано се во бестежинска состојба.
Телата во НЗО се соочуваат со атмосферски отпор од гасови во термосферата (околу 80–600 км над површината) или егзосферата (околу 600 км и повисоко), зависно од орбиталната висина. Поради овој атмосферски отпор, орбитите на сателити со висина под 300 км брзо се рапаѓаат. Телата во НЗО кружат околу Земјата помеѓу погустиот дел на атмосферата и некаде под внатрешниот Ван Аленов појас.
Екваторските нискоземски орбити (ЕНЗО) се вид на НЗО со мал наклон кон екваторот, кој овозможува повеќекратни посети на места на мала географска ширина на Земјата; потребно им е најмалку гориво под услов се насочат долж Земјиното вртење. Орбитите со многу голем наклон кон екваторот се нарекуваат поларни орбити или сончевосинхрони орбити.
Над НЗО е средноземската орбита (СЗО), наречена и преодна кружна орбита (ПКО), а уште повисоко е геостационарната орбита (ГЕО). Орбитите повисоко од ниската може да доведат до брзо расипување на електронските делови поради силното зрачење и набојување.
Во 2017 г. почнала да се среќава и т.н. „многунискоземска орбита“ (МНЗО). Овие орбити на висина под 450 км се условени од примената на нови технологии за повишување на орбитата бидејќи се распаѓаат пребрзо за да бидат стопански корисни.
Употреба
Нискоземската орбита бара најмалку енергија за поставување на сателит. Овозможува голема проточност на информациите и мало задоцнување. Сателитите и вселенските станици во НЗО се попристапни за екипаж, опслужување и поправка.
НЗО се користи за комуникации бидејќи ставањето на сателит во неа бара помалку енергија, а на сателитот не му требаат толку моќни засилувачи за успешен пренос. Таков пример е телефонскиот систем „Иридиум“. Некои комуникациски сателити се сметени во многу повисоки геостационарни орбити и се движат со иста аголна брзина како Земјата, па делуваат како да се неподвижни над едно место на планетата.
Недостатоци
За разлика од геосинхроните сателити, оние во НЗО имаат мало видно поле и затоа можат да набљудуваат и општат со само со мал дел од Земјата во дадено време. Поради ова, потребна е мрежа (сплет или „соѕвездие“) на сателити за да се овозможи голема покриеност. Сателитите во подолните слоеви на НЗО исто така страдаат од брз орбитален распад и имаат потреба од повремено поместување за да одржуваат стабилна орбита или од замена со нови сателити.
Вселенски отпад
Во НЗО почнува да се натрупува од вселенски отпад поради честите пуштања на тела во неа. Ова загрижува, бидејќи сударот при орбитална брзина може да биде опасен, па дури и смртоносен. Сударите би довеле до уште повеќе отпад, создавајќи домино-ефект наречен Кеслеров синдром. НАСА има Програма за орбитален отпад која следи преку 25.000 тела во НЗО поголеми од 10 см. Се проценува дека во орбитата има има 500.000 тела со пречник помеѓу 1 и 10 см, и 100 милиони парченца поголеми од 1 мм. Овие парченца се движат со брзина до 7,8 км/с (28.000 км/ч) и при удар можат да предизвикаат тешки оштетувања на леталото.
Знаме на Чувашија
Знаме на Чувашија — официјално знаме на оваа руска република.
Опис
Знамето на Чувашија е составено од златна (жолта) позадина. На долниот дел има широка црвена лента, а над неа една потенка црвена лента. Од потенката лента се формира дрвото на животот, а над него има три сонциња. Дрвото е симбол на преродбата, а синцињата традиционални амблеми во чувашката уметност. Црвената боја е симбол на земјата, а златната на просперитетот.
Список на државни водачи во 712 година
Ова е список на државни водачи во 12 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Гордан Гиричек
Гордан Гиричек ( во ) — поранешен хрватски професионален кошаркар со долгогодишна НБА кариера. Поради висината од 2.01 метри играл на позициите бек шутер и ниско крило. Во својата 18-годишна кариера настапувал за НБА екипите на Мемфис Гризлис, Орландо Меџик, Јута Џез, Филаделфија Севентисиксерс, и Феникс Санс, како и за неколку европски кошаркарски екипи како Цибона, ЦСКА Москва, и Фенербахче. Гиричек настапувал и за кошаркарската репрезентација на Хрватска, со која играл на пет последователни европски првенства во 1997, 1999, 2001, 2003, и 2005.
Катарина Ивановска
Катарина Ивановска (родена на во ) — македонска манекенка и глумица.
Животопис
Својата кариера како манекенка ја започнала во 2004 година на Миланската модна недела по освојувањето на Look Models International кастингот за модели во Македонија. Во декември 2004 се појавила во едиторијал за магазинот Elle, а исто така се има појавено и во Citizen K, Stiletto и италијанското и руското издание на Vogue. Се има појавено на насловните страни на магазините Diva и Máxima, и во реклами за D&G во 2006. Во 2010, Ивановска се појавила во српскиот магазин Elle. Во 2011 потпишала договор за рекламирање на производите на Викторија Сикрет.
Соработувала со агенции како International Scouting Office Belgrade, Women Mgmt Paris, Women Mgmt New York City, Women Mgmt Milan и Select Model Mgmt London. Во Македонија се смета како еден од најуспешните модели.
Во 2012 година дебитирала како глумица во филмот Трето полувреме.
Со партнерот Слободан (Цобе) ги има синот Вања и ќерката Кира.
Киклоп
Киклоп (старогрчки јазик: Κύκλωψ, Kuklōps; во множина: Κύκλωπες, Kuklōpes) бил дел од расата на џинови во грчката и подоцна и во римската митологија. Карактеристично за киклопот е дека има око на челото. Зборот киклоп во превод значи „тркалезно-око“.
Хесиод опишал три киклопи со едно око, Бронтс, Стеропс и Арг, синовите на Уран и Геја, браќа на Титаните, градежници и занаетчии, додека поетот Хомер опишува друга група на смртни киклопи како синови на Посејдон. Други сметки беа напишани од страна на драматургот Еврипид, поетот Теокрит и римскиот поет Вергилиј. Во Теогонија на Хесиод, Зевс ослобудува три киклопи од темната јама на Тартар. Тие ги произведуваат молњите на Зевс. Исто така ги имаат произведено и шлемот на невидливоста на Хад, и тризабецот на Посејдон.
Драгица Ѓуриќ
Драгица Ѓуриќ е поранешена српска ракометарка. Таа била југословенски репрезентативен голман.
Животопис
Родена е на 26 март 1963 година во Шабац. Двапати учествувала на Олимписките игри: 1984 во Лос Анџеле с и 1988 во Сеул.
На Олимписките игри во Лос Анџелес во 1984 година освоила златен медал како член на југословенската ракометна репрезентација. На овие Олимписки игри, како репрезентативен голман, играше една игра. Четири години подоцна, на Олимписките игри во Сеул (1988), Југославија била четврта. Потоа, голманот Драгица Ѓуриќ ги одиграла сите пет натпревари.
IC 762
IC 762 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1888 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 762 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 32 м 17 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 39' 30"".
Други поделби
Проучување на IC 762 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
701
701 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 701 година од новата ера, 701. од првиот милениум, 1. од VIII век и втора од 700-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.