cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Идовачко Езеро
Идовачкото Езеро се наоѓа во Босна и Херцеговина и е сместено во подножјето на Идовица, најголемиот врв на планината Радуша. Надморската височина на езерото изнесува 1,830 метри, должината на езерото е околу 80 метри, ширината околу 70 метри, а длабочината околу 1,5 метри.
Бифора
Бифора (bifora) — вид на прозорско окно вертикално поделено на два еднакви дела. Секој дел е натсводен со лак, а понекогаш и целата бифора со еден дополнителен лак, при што во просторот меѓу двата помали лакови и големиот лак често се наоѓаат декоративни елементи.
Нивната помасовна употреба во градителството почнува во времето на романиката, а во времето на готиката омилени биле тесни елегантни бифори, главно на црковните камбанарии. Во XII век бифорите се јавуваат во ерменската, а потоа и во исламската архитектура.
Бифорите се задржале и во ренесансата, а потоа излегуваат од мода. Се враќаат во XIX век, во времето на историзмот и возобновата на готиката и романиката.
Крумендик
Крумендик (Krummendiek) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Драгану
Драгану (Drăganu) — општина во округот Арџеш во јужна Романија.
Скриени страсти
Скриени страсти (Pasión de Gavilanes) — светска популарна теленовела од престижната американска продукција Телемундо со соработка со колумбијската тв куќа РТИ Колумбија. Серијата го освои целиот свет со едночасовни 188 епизоди. На меѓународниот пазар исто така излезе и ЦД со музика од серијата, како и ДВД Издание со сите епизоди. Кај нас оваа теленовела имаше огромен успех, и се емитуваше на А1 телевизија.
Синопсис
Приказната се врти околу браќата Рејес, и сестрите Елизондо. Браќата Хуан, Франко и Оскар Рејес, се тројца браќа кои живеат во мал град, и заработуваат од пекарницата што ја имаат. Со нив исто така живее и нивната сестра Либија Рејес. Таа имала љубовна врска со Бернардо Елизондо, богат ранчер, и останува трудна од него, но еден кобен ден, таа извршува самоубиство. Браќата Рејес потиштени од смртта на нивната сестра, заминуваат во потрага по виновникот за смртта на нивната сестра. Тие одат на ранчот на фамилијата Елизондо, и се заљубуваат во трите ќерки на виновникот за смртта на нејзината сестра, кој неодамна умрел. Норма, Химена и Сарита се трите ќерки и на злобната Габриела Елизондо, која после смртта на нејзиниот маж ужива во наследството. Браќата барајќи одмазда, се заљубуваат во трите сестри.
Рожден
Рожден — село во Општина Кавадарци, во областа Мариово, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот југозападен дел од Општина Кавадарци, под источната падина на планината Козјак, а чиј атар се издига високо и се допира со државната гранична линија со Грција. Селото е планинско, на надморска височина од 920 метри.
Има мошне голем атар, што зафаќа простор од 81,9 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 6.939 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 436 хектари, а на пасиштата 270 хектари.
Историја
Во век, Рожден било седиште на село истоимената нахија во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Рожден имало 984 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Рожден имало 640 жители.
Од селото се иселил поголем број од населението и тоа преминало од средно во мало село, населено со македонско население, но денес доведена во фаза на раселување. Така, во 1961 година селото броело 681 жител, додека во 1994 година бројот се намалил на само 27 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Рожден имало 21 жител, од кои 19 Македонци и 2 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 5 жители, од кои 2 Македонци и 3 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Конопиште.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Рожден, во која влегувале селата Клиново и Рожден.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Мрежичко, во која покрај селото Рожден се наоѓале селата Бојанчиште, Клиново и Мрежичко.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Конопиште.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0712 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Мајден, Р’жаново и Рожден, кое е сместено во зграда на општината, поранешни простории на месната заедница.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 45 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 43 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Рожден има голем број на археолошки наоѓалишта, од кои највеќето се од доцната антика, и многу од нив се потесно поврзани со металообработката како главна стопанска гранка во тоа време.
Редовни настани
Во Рожден од 1980 година редовно на Ѓурѓовден се одржуваат „Рожденски средби“ на кои доаѓаат сите иселеници од местото. Во присуство на две до три илјади луѓе се спроведуваат црковни обреди со јавни наддавања за донирање на разна стока од чија продажба се собираат средства за црквата. На овие средби учество земаат и естрадни уметници, а се држи и говор за загинатите од НОБ, по што следи полагање венец крај споменикот на 11. жртви од НОБ со кои Рожден е второто село од Општина Кавадарци по бројот на загинати војници по Ваташа. Средбите се со долга традиција и тоа е прилика во која се среќаваат роднините и пријателите по потекло од ова село, кои живеат во странство и специјално доаѓаат за средбата.
Култура и спорт
Од 2016 година, низ селото поминува патеката за долгиот маратон во планински велосипедизам на дводневниот фестивал на отворено Алшар - допри го сонцето, кој се одржува во текот на јуни.
NGC 3106
NGC 3106 — леќеста галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3106 се споменува и како UGC 5419, MCG 5-24-9, CGCG 153-13, NPM1G +31.0177.
Откривање
Објектот е откриен на 13 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3106 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 3106 има привидни димензии од 1,8' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 4 м 5,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 31° 11' 9".
Други поделби
Проучување на NGC 3106 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29196. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 104; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2503. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1396.
Глазов
Глазов (Glasow) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Десетти декември (книга)
Десетти декември (англиски: Tenth of December) - збирка раскази на американскиот писател Џорџ Сондерс. Расказите се напишани во периодот од 1995 до 2009 година, a книгата е објавена во 2013 година.
Содржина
Збирката се состои од 10 раскази:
Осврт кон делото
Расказите во збирката „Десетти декември“ почнуваат како експерименти, навидум како сложени игри со јазикот и со формата, но се секој натамошен ред му се откриваат на читателот и се поедноставуваат до границата на параболата. Оваа книга е една од најзначајните збирки раскази објавени во 2010-тите. Главните ликови во расказите најчесто се наоѓаат на чекор од пропаста и од смртта. Меѓутоа, клучната поента во нив е - да се прават добри работи при што семејството и општеството ја претставуваат потпората. Тој применува раскажувачка постапка во која возбудливата јазична игра постепено стивнува, а низата од сложени слики се раствора за читателот да остане сам со јунаците и со нивниот конечен избор. Притоа, текот на свеста е главната наративна техника во расказите на Сондерс при што дијалогот редовно преминува во монолог. Истовремено, постои јасна разлика меѓу она што го преокупира авторот и набројувањето на предметите кои тој ги гледа. Во лавината од зборови, во испреплетеноста на внатрешните и надворешните гласови, дејството го придвижуваат прашањата поставени на самиот себе. Многубројните прашања во расказите упатуваат на бројни преиспитувања.
Миодраг Друговац
Миодраг (Милошевиќ) Друговац (1928 - 1995) - поет, есеист, критичар, книжевен историчар, антологичар и преведувач, роден е во с. Друговац, Пожаревац, Србија на 12 октомври 1928 година, починал во Скопје на 9 октомври 1995 година.
Животопис
Доктор по филолошки науки. Работел како уредник на списанијата „Современост“ и „Литературен збор“, апотоа како редовен професор на Универзитетот Св. Кирил и Методиј на Филолошкиот факултет Блаже Конески во Скопје.
Пишувал на српски и на македонски јазик, автор е на капитално дело „Историја на македонската книжевност во XX век“.
Харбарнзен
Харбарнзен (Harbarnsen) — село и поранешна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 ноември 2016 година е дел од општината Ламшпринге.
Географија
Харбарнзен е сместен во земјоделската областа помеѓу Природниот парк Висорамнини Везер Шаумбург-Хамелн и Харц, околу 9 километри југозападно од Бад Залцдетфурт. Околни ридски масиви се Заквалд, Харплаге и Хебер, кои се дел од Долносаксонските ридови.
Општински единици
Општината Харбарнзен била поделена на две места, Харбарнзен и Ирмензојл.
Ератостен
Ератостен од Кирена — старогрчки математичар, поет, атлетичар, географ и астроном. На него се препишуваа системот на Земјиниот географски координатен систем, а претставува и првиот научник кој го пресметал обемот на Земјата.
Мерење на обемот на Земјата
Смислил очигледен и едноставен начин да го измери обемот на Земјата. Ератостен знаел за денот кога сонцето бил највисоко над Сиена. Одредил дека истиот ден во Александрија, Сонцето во својата највисока точка се наоѓа под агол 1\50 од кругот јужно од неговиот зенит. Ератостен смета дека Александрија и Сиена, кои ги зел како појдовни точки во своите мерења, лежат на ист меридијан. Освен тоа, нему му било познато дека во Сиена, напладне на 22 јуни, сончевите зраци го осветлуваат дното на еден бунар, односно паѓаат под прав агол, односно Сонцето е во зенитот на тој бунар. Во истиот ден и час, Ератостен во Александрија забележал дека сончевите зраци не паѓаат под прав агол туку со вертикалата заклопуваат агол, кој тој го измерил со помош на скафион и утврдил дека изнесува 1\50 дел од кругот или 360/50=7,20. Тоа значело дека сончевите зраци паѓаат под агол кој е за 7,20 или 70 12' помал од првиот.
Откако го завршил астрономскиот дел од својата работа, требало да ја заврши и геодетската работа, која се состоела од мерење на растојанието- лакот помеѓу Александрија и Сиена. Оваа геодетска работа, Ератостен не ја извршил, односно не извршил мерење на односното растојание, туку, како директор на Александриската библиотека, тој податок го зел од добро водените катастарски книги во кои утврдил дека изнесува 5000 александриски стадии.
Значење и влијание
Еден краток расказ на македонскиот писател Живко Гроздановски носи наслов „Ератостен“.
Тенка детелина
Тенка детелина (латински;Trifolium micranthum),  е растителен вид од родот Детелина во „фамилијата на Бобови или Papillionaceae.
Распространета е во Централна и Западна Европа на речните дини. Таа е едногодишен вид со листови во форма на јајце или копје, а средните листови се со пократки ливчиња.
Стеблата на цветната глава малку висат. Главите имаат 5-7 светло жолтеникаво портокалови цветови кои се појавуваат од мај до јули.
Мешунките се свртени во една насока.
Лобарбек
Лобарбек (Lohbarbek) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Сив жерав
Сивиот жерав (Balearica regulorum), исто така познат како сив крунисан жерав, африкански крунисан жерав, златногрбен жерав, златно-крунисан жерав, источноафрикански жерав, источноафрикански крунисан жерав, источен крунисан жерав, јужноафрикански жерав, ― птица во семејството жерави. Се наоѓа во источна и јужна Африка и е национална птица на Уганда.
Таксономија
Сивиот жерав е тесно поврзан со црниот жерав, а двата вида понекогаш биле третирани како ист вид. Двајцата биле одделени врз основа на генетски докази, повици, пердуви и голи делови, и сите власти ги третираат како различни видови денес.
Постојат два подвида. Источноафриканскиот B. r. gibbericeps (грбен жерав) кој се појавува на исток од Демократска Република Конго и во Уганда, од која е национална птица претставена со нејзиното национално знаме, и Кенија до источна Јужна Африка. Има поголема површина на гола црвена кожа на лицето над белата дамка од помалите номинирани видови, B. r. regulorum (јужноафрикански жерав), кој се размножува од Ангола кон југ до Јужна Африка.
Опис
Овој вид и црниот жерав се единствените жерави што можат да талкаат по дрвјата, поради долгиот заден прст што може да фати гранки. За оваа одлика се претпоставува дека е трага на предците меѓу жеравите, која е изгубена во другото потсемејство. На жеравите им недостасува и намотан дишник и имаат лабав пердув во споредба со другите жерави.
Распространетост и живеалиште
Се појавува во сува савана во потсахарска Африка, иако се гнезди во нешто повеќе влажни живеалишта. Тие исто така можат да се најдат во мочуришта, обработливи земјишта и тревни рамнини во близина на реки и езера во Уганда и Кенија и на југ до Јужна Африка. Ова животно нема поставени шеми на преселба, а птиците поблиску до тропските предели се обично трајни. Птиците во повеќе суви области, особено во Намибија, прават месни сезонски движења за време на посуви периоди.
Поведение
Сивиот жерав има приказ за размножување што вклучува танцување, поклонување и скокање. Има брз повик што вклучува ширење на црвената гуларна кеса. Исто така, се прави звук на чукање сосема поразличен од трубањето на другите видови жерави. Двата пола танцуваат, а незрелите птици им се придружуваат на возрасните. Танцувањето е составен дел од додворувањето, но исто така може да се игра во кое било време од годината.
Јата од 30-150 птици не се невообичаени.
Исхрана
Овие жерави се сештојади, јадат растенија, семиња, жито, инсекти, жаби, црви, змии, мали риби и јајца на водни животни. Удирајќи ги нозете додека одат, тие исфрлаат инсекти кои брзо се фатени и јадени. Птиците исто така се дружат со пасечки тревојади, имаат корист од можноста да грабнат плен на вознемирените антилопи и газели. Тие го поминуваат целиот свој ден во потрага по храна. Ноќе, сивиот жерав го поминува своето време во дрвјата спиејќи и одмарајќи.
Алтаншире
Алтаншире (Алтанширээ) е област во Монголија во покраината Дорногови.
Сив жерав
Статус и зачувување
Иако сивиот жерав останува вообичаен за одреден дел од својот опсег, тој се соочува со закани за неговото живеалиште како резултат на дренажа, претерана пасење и загадување на пестициди. Нивното светско население се проценува дека е помеѓу 58,000 и 77,000 поединци. Во 2012 година бил ставен на списокот од ранлив во загрозен од страна на МСЗП.
Симболика
Сивиот жерав е национална птица на Уганда и се одликува со знамето и грбот на земјата.
Завхан (покраина)
Завхан е една од 21 покраини во Монголија. Покраината е сместена на запад од државата. Главен град на покраината е Улијастај и името на покраината доаѓа од името на реката Завхај
Борислав Пекиќ
'''Борислав В. Пекиќ''' (Подгорица, 4 февруари 1930 — Лондон, 2 јули 1992) бил еден од најзначајните српски книжевници на XX век, романсиер, драмски писател, филмски сценарист, академик и еден од тринаесет интелектуалци кои ја обновиле работата на Демократска партија.
Животопис
Борислав Пекиќ е роден на 4 февруари 1930 година, во Подгорица. Неговиот татко, Војислав Д. Пекиќ, во Кралството Југославија бил висок државен чиновник, така што од раѓањето на Борислав до 1941. година, семејството живеело во неколку места: Подгорица, Стар и Нов Бечеј, Мркоњиќ Град, Книн и Цетиње. На почетокот на Втора светска војна, италијанската окупаторска власт го протерала семејството од Цетиње во Србија. Тогаш, семејството Пекиќ се населило во Баваниште (јужен Банат), а во 1945. година се преселило во Белград. Таму, Борислав го продолжил образованието во Третата машка гимназија, каде матурирал во 1948. година.
Набргу по матурирањето, во 1948 година, Борислав Пекиќ бил уапсен и, како припадник на илегалната организација СДОЈ (Савез демократске омладине Југославије), бил осуден на петнаесетгодишна робија со принудна работа и со губење на сите граѓански права за период од 10 години. Казната ја издржувал во затворите во Сремска Митровица и во Ниш, а по пет години, во 1953. година, бил помилуван. Потоа, во периодот 1954-1958 година, студирал експериментална психологија на Филозофскиот факултет во Белград. Во 1958. година се оженил со инж. архитект Љиљана Глишиќ, внука на д-р Милан Стојадиновиќ, кој бил претседател на владата на Југославија (1935—1939) и министер за финансии. Една година подоцна им се родила ќерка Александра. Во 1959 година почнал да работи како драматург и сценарист за филмската куќа „Ловќен филм“. Во период помеѓу 1968. и 1969. година, Пекиќ бил еден од уредниците на „Книжевни новини“. Во 1970 година, заедно со семесјтвото, Пекиќ привремено се преселил во Лондон, по што југословенската власт му го одзела пасошот. Следната година, тој му се прудружил на семејството во Лондон, но останал persona non grata во СФРЈ.
Во 1989 година, заедно со уште дванаесет интелектуалци, Пекиќ ја обновил работата на Демократска странка, а следната, 1990 година, станал потпретседател и член на Главниот одбор на оваа партија, како и еден од уредниците на обновениот опозициски весник „Демократија“. Во 1991 година бил кандидат од редовите на Демократска странка за народен пратеник во Собрание на Република Србија, во белградска општина Раковица, каде победил неговиот противкандидат Воислав Шешељ.
Пекиќ бил потпретседател на Српскиот ПЕН-центар од 1990 до 1992 година и член на англискиот ПЕН центар, како и член на англискиот ПЕН-центар, хонорарен соработник на српскохрватската секција на ББЦ, член на Здружението на писателите на Србија, член на Здружението на филмските уметници на Србија и член на Здружението на драмските уметници на Србија. Исто така, од 1985 година бил дописен член на Српска академија на науките и уметностите, а од 1992 година и член на Крунски совет на принцот Александар Караѓорѓевиќ.
Творештво
Во 1965 година се појавил првиот роман на Пекиќ, „Време на чудата“ (Време чуда) којшто привлекол големо внимание кај читателите и кај книжевните критичари. Овој роман во 1976. година бил издаден на англиски јазик од страна на „Harcourt Brace Jovanovic“ во Њујорк, со наслов „Time of Miracles“. Исто така, романот бил преведен на француски (1986), на полски (1986), на романски (1987), на италијански (2004) и грчки јазик (2007). Првиот роман на Пекиќ јасно укажал на две важни одлики на неговата работа: остар антидогматизам и константен скептицизам во поглед на можниот „прогрес“ на човештвото. Неговиот втор роман е „Поклонението на Арсение Негован“ (Hodočašće Arsenija Njegovana) од 1970 година, во кој, помеѓу останатото, дал слика на студентскиот протест од 1968. година. Во 1971 година, романот ја добил „Ниновата награда“, како најдобар југословенски роман. По емигрирањето во Лондон, во 1971 година, делата на Пекиќ не биле објавувани, но конечно, во 1975. година се појавила новелата „Успението и падот на Икар Губелкијан“ (Uspenje i sunovrat Ikara Gubelkijana), која била напишана неколку години порано. Подоцна, и таа била преведен на неколку јазици: полски (1980), унгарски (1982), чешки (1985) и француски (1992). Во 1977 година, Пекиќ го испратил ракописот „Како да се упокои вампир“ (Kako upokojiti vampira) кој ја добил првата награда на конкурсот објавен од страна на Здружението на издавачи на Југославија. Подоцна, книгата била преведена на чешки (1980), полски (1985), италијански (1992) и англискиот јазик (2005). Заснован делумно на неговото сопствено искуство во затворот и истрагата, романот ги покажува методите, логиката и психологијата на модерниот тоталитарен режим. Во 1977 година излегол и краткиот роман „Одбраната и последните денови“ (Odbrana i poslednji dani) којшто бил преведен на полски и унгарски (1982), на чешки (1983), француски (1989) и шведски јазик (2003).
По повеќе од две децении подготовка и проучување, во 1978 година се појавил првиот том на седумтомната фантасмагорија „Златното руно“ (Златно руно), а останатите шест тома биле објавени во периодот 1978—1986. година. Со ова дело, Пекиќ се вброил во најзначајните српски и југословенски писатели, а во 1987. година ја добил Његошевата награда. Според мислењето на жирито на „Телевизија Србија“, овој роман влегол во изборот на десет најдобри романи напишани на српски јазик во периодот 1982-1992 година. „Златното руно“ е споредувано од страна на странските критичари со „Улис“ на Џејмс Џојс, со „Буденброкови“ на Томас Ман, како и со „Контрапункт на животот“ на Олдос Хаксли. Првиот, вториот и третиот том на романот биле издадени на француски јазик во 2002, 2003, и 2004 година.
Во 1980-тите, Пекиќ собирал материјал за пишување книга за изгубениот остров „Атлантида“, со намера да даде едно ново објаснување за корените, развојот и пропаста на нашата цивилизација. Од тој интерес произлегле три книги: романот „Беснило“ (1983), романот „1999“ (1984) и „Атлантида“ (1988). Овие книги доживеале голем број изданија во Србија, а „Беснило“ бил продаден во голем тираж. Притоа, „Беснило“ бил преведен на шпански (1988) и унгарски (1994), а „Атлантида“ на чешки јазик (1989). Според гласот на читателите, „Беснило“ влегол влегол во изборот на десет најдобри романи во српската книжевност во периодот 1982-1992. Во 1985 година, романот „1999“ ја добил наградата за научна фантастика, а за „Атлантида“, Пекиќ ја добил „Горановата награда“ во 1988 година. Исто така, овој роман бил избран за најчитана книга на годината од домашен автор и за него Пекиќ ја добил наградата „Белградски победници“. Кон крајот на 1984. година, во издание на „Партизанска книга“ се појавиле одбраните дела на Пекиќ во 12 тома, а за нив тој ја добил Наградата на Здружението на книжевниците на Србија. Кон крајот на 1984 година, во издание на „Партизанска книга“ (Партизанска књига) биле објавени неговите „Избрани дела“ во 12 книги, за кои ја добила наградата на Здружението на книжевниците на Србија. Во 1986 година, списанието „Книжевност“ му доделило специјална плакета на Пекиќ.
Следното големо дело на Пекиќ, „Годините што ги изедоа скакулците“ (Године које су појели скакавци), во три тома, било издадено помеѓу 1987. и 1990 година. Два дела од првата книга биле преведени на англиски и објавени во книжевните списанија на Велика Британија. Оваа книга е негова автобиографско-мемоарска проза, со оцена и објаснување на повоените денови, животот и прогонувањето на буржоазијата под комунистичкиот режим. Првата книга од оваа трилогија, според анкетата на два белградски весника, била избрана за најдобра книга во 1987 година, а подоцна влегла и во изборот на десет најдобри книги во српската книжевност за периодот 1982-1992. Исто така, за вториот том од оваа трилогија Пекиќ ја добил Наградата „Милош Црњански“ во 1989 година. Истата година се појавила новата книга на Пекиќ, „Аргонаутика“. За готските приказни со наслов „Нов Ерусалим“ (1989) Пекиќ ја добил Наградaта „Мајски ракувања“ во Црна Гора, во 1990 година. Две приказни од оваа збирка биле објавени на француски, англиски и украински јазик, додека расказот „Човекот што ја јадеше смртта“ (Човек који је јео смрт) бил преведен во Франција, како одделно издание (2005). На брановите на радио-станицата на Француската култура, на 21 септември 2005 година, ова дело било претставено како книга на денот, односно како најдобра книга на странски писател во таа година.
Како хонорарен коментатор на Југословенското одделение на Светската секција на „Би-Би-Си“ во Лондон (1986—1991) Пекиќ ги читал своите „Писма од Лондон“ секоја недела; подоцна, тие биле отпечатени во Југославији како: „Писма од туѓина“ (1987), „Нови писма од туѓина“ (1989) и „Последни писма од туѓина“ (1991). Секоја книга содржи педесет писма со духовити и иновативни досетки за Англија и за англискиот народ. За втората од овие книги, во 1990 година, Пекиќ ја добил Награда „Јаков Игњатовиќ“ во Будимпешта, а за третата книга ја добил наградата на графичкото ателје „Дерета“. На истата програма на „Би-Би-Си“ имал и серија за историјата на Велика Британија, која во 1992 година била издадена посмртно под наслов „Сентиментална историја на Британското царство“ (Sentimentalna povest Britanskog carstva). За ова дело, во 1993 година, Пекиќ ја добил Почесната награда на „БИГЗ“, кој бил издавач на книгата. Во 2014 година, издавачката куќа „Лагуна“ од Белград за првпат ги објавила севкупните дела на Пекиќ, во 13 книги (22 тома).
По смртта на Пекиќ, во Белград бил формиран фондот „Борислав Пекиќ“ чии основачи се Српскиот ПЕН-центар, САНУ, министерството за култура, Бранко Драгаш, Здружението на писателите на Србија и Лилјана Пекиќ, која е директор на фондот. Основната цел на фондот е промоција и објавување на делата на Пекиќ, грижа за неговото книжевно наследство, како и проектите „Борислав Пекиќ за нашите деца“ и доделување на годишната награда „Борислав Пекиќ“ за нови дела. Исто така, фондот редовно го објавува и списанието „Анали на Борислав Пекиќ“ во кое се објавуваат есеи и критики на делата на Пекиќ, неговата биографија и делови од книгите кои ја добиле наградата „Борислав Пекиќ“.
Филм, театар и радио
Уште во 1959. година Пекиќ го напишал своето прво филмско сценарио за кое ја добил првата награда на анонимниот конкурс на „Ловќен филм“, а вкупно ги напишал над дваесет, меѓу кои и „Ден четиринаести“ (Dan četrnaesti), кој ја претставувал Југославија на Канскиот филмски фестивал во 1961. година. Во 1970-тите години Пекиќ се издвоил како еден од најдобрите современи драмски писатели на Србија. Редовно пишувал радио-драми за „Westdeutscher Rundfunk“ во Келн, како и за „Süddeutscher Rundfunk“ во Штутгарт. Од 27 драми кои се изведени и/или печатени во Србија, 17 имале своја премиера во Германија. Повеќето биле трансформирани во театарски и/или ТВ-драми и добивале бројни награди. Неговата драма Генерали или Сродство по оружје (1969) може да се најде во секоја антологија на српската современа драма, а за неа ја добил Награда Стеријино позорје за комедија на годината (1972), како и Наградата Кнегиња Милица (1991) и плакетата „Печат“ за специјални заслуги (1991) на Народниот театар од Белград. Неговите театарски дела биле многу популарни, а најпознати се Цинцари или Корешподенција (1979), заснована на четвртиот том од „Златно руно“, играна е 300 пати во театарот Атеље 212 во Белград, во период од 24 години. Исто така, Пекиќ ја добил првата награда на Радио Загреб за драмата ''189. Степеник (1982), првата награда на конкурсот на РТВ Белград во категоријата за радиодрамски емисии (1987), како и првата награда на фестивалите во Охрид и во Варна за Како да го забавуваш господин Мартин'' (1990).
Пекиќ работел на многу филмови, напишал повеќе од дваесет оригинални сценарија и адаптирал некои од своите романи за филм. Филмот Време на чудата бил избран да ја претставува Југославија на Канскиот фестивал во 1991 година, каде Горан Паскаљевиќ ја добил наградата за режија, а подоцна филмот учествувал и на фестивалите во Глазгов, Москва, Монтреал и Врњачка Бања. Филмот „Ѓаволски рај“ (1989), работен по книгата „Одбраната и последните денови“, ја добил наградата на филмскиот фестивал во Токио во 1989 година, а истата година учествувал на фестивалите во Монпелје (Франција), Пула (Хрватска), Сан Себастијан (Шпанија), Лос Анџелес и Сан Франциско. Во септември 1997 година, по повод педесетгодишнината на југословенскиот игран филм, Пекиќ ја добил почесната плакета на фестивалот „Мојковачка филмска есен“.
Еднодневки
Еднодневките (Ephemeroptera, од грчки ephemeros - краткотрајно, pteron - крило) се ред на надворешнокрилни инсекти чија ларва многу наликува на имагото. Тие поминуваат низ три животни етапи: јајце, ларва и возрасна единка. Еднодневките се единствени меѓу крилатите инсекти по тоа што имаат два возрасни стадиуми. Првиот е наречен субимаго и се создава од последната ларвена генерација, кој најчесто по 24 часа се преслекува во имагото.
Животен циклус и начин на живот
Еднодневките се водни инсекти кои живеат во чисти слатки води за време на ларвалниот стадиум. Ларвите се адаптирале за водни средини, од бари па до планински потоци. Повеќето ефемероптерни ларви се хербивори и повеќето видови се присутни во текот на годината токму како ларви. Како незрели инсекти, тие се главна храна за месојадите од нивните заедници, во прв ред рибата пастрмка. Ларвите и возрасните единки се модели за бројни мимикрии. Ларвите на еднодневките се разликуваат од сите останати инсекти по парните трахеални жабри на грбот на секој од првите седум абдоменални сегменти. Телото завршува со две или три фино сегментирани опашни делови. Усните делови, пак, се многу интересен пример за адаптација за гребење, сечење и раздробување на различните растителни клетки, кои се главната храна за овие инсекти.
Како подадулти, еднодневките ја имаат општата адултна (возрасна) форма, како и бескорисни усни делови (што значи дека како возрасни тие не се хранат). Телото е препокриено со тенок, крзнен и сивкав интегумент. Адултот има видливи крила, светкаво тело и неупотребливи усни делови; машките единки обично имаат екстремно големи очи кои може да се поделени, како и долги предни нозе. Имаго-стадиумот е краток и трае од неколку часа до неколку дена. Кај некои еднодневки, екстремитетите на женката, како и оние на мажјакот (освен предните нозе), се нефункционални, така што целиот свој живот имагото го поминува во лет. Се парат во лет, при што се забележува треперење на опашните делови (церци). Обично се забележуваат во големи роеви.
Tiszavirág
Лора Припон
Лора Хелен Припон (родена на 7 март 1980 г.) — американска глумица, продуцентка и авторка.
Џамија Хафиз Салих
Џамија Хафиз Салих — џамија во селото Коџалија.
Местополоба
Џамијата се наоѓа во западниот дел на селото.
Архитектура
Градбата на џамијата има четириаголна основа. Влезот се наоѓа на северозпадната страна кон којашто е дограден трем и до којшто се стигнува преку краток мост. Објектот е обоен во бела боја, додека тремот и северозападната страна околу влезот е во зелена боја. Покриен е со лимен кров на којшто има една голема купола и три помали шилески куполи поставени над тремот. Џамијата има две минариња, од коишто едното е повисоко. Повисокото минаре се издига веднаш до северниот агол на џамијата. Тоа е со многуаголна основа и има две шерефиња. Во целост е обоено во бела боја. Пониското минаре се издига до јужниот агол на храмот. Тоа е со кружна основа и има едно шерефе. Обоено е во бела боја и е покриено со сив лимен кров.
Омотски јазици
Омотските јазици сочинуваат подгрупа на јазичното семејство на афроазиски јазици. Јазиците се зборуваат во Етиопија, поточно во југозападните предели. Дел од јазиците се пишуваат на етиопско писмо (геез), а дел на латиница. Јазиците се делумно аглутинативни, и имаат сложен тонски систем.
Јазици
Точно одредени се две подгрупи на омотските јазици: јужните и северните. Дебати постојат за класифицирање на маоанските јазици. Според Бендер (2000) класификацијата е следна:
Хајвард (2003) ја дава следната класификација:
Според Бленч (2006) групата е составена од:
Бошанскиот† не е класифициран. Ethnologue го дава како дијалект на кефанскиот, но забележува дека може е посебен јазик.
Хроматска фантазија
Хроматска фантазија — посебен вид на музичка фантазија (мечта, вообразба) со потекло од Европа во XVI век. Во нејзиниот најран облик, таа се заснова на хроматски опаѓачки тетракорд кој природно се јавува од дорската скала. Затоа хроматската фантазија секогаш е во д-мол, дури и во времето на Јохан Себастијан Бах.
Некои рани примери
Меѓу најраните примери за ваквата фантазија се врбојуваат прочуените композиции за лејта од англискиот ренесансен композитор Џон Доуленд со наслов „Збогум“ (Farewell) и „Напуста надеж и мечта“ (Forlorn Hope Fancy). Овие очигледно биле многу влијателни кај Јан Питерсзон Свелинк чија сопствена хроматска фантазија претставува врска помеѓу ренесансата и барокот.
Баховата хроматска фантазија
Хроматската фантазија како музичка форма била запоставена во подоцнежниот дел на XVII век. Околу сто години подоцна, Свелинк и Јохан Себастијан Бах ја оживуваат во своите познати дела од овој тип.
Космос-2129
Космос-2129 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 февруари 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-2129 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1468 км, а најмалото на 1430.
Љубица Богеска
Љубица Стефова Богеска ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По завршувањето на основното училиште, завршила и три класа женска занаетчиска школа. По занимање била шивачка. За време на окупацијата, од членовите на своето потесно семејство имала можност да се запознае со народноослободителното движење. Во текот на 1942 година станала член на СКОЈ, а во пролетта 1943 година активно се вклучила во групата која ги вршела подготовките за испраќање партизани, собирала храна и била една од работничките кои го извезале знамето за Кичевско - мавровскиот партизански одред. Како напредна младинка, стапила во НОВ на Македонија во септември 1943 година во Групата баталјони, а потоа станала борец во Првата македонско - косовска бригада. Со Бригадата заминала во Егејска Македонија, но по борбата кај Богомила се нашла во групата што останала отцепена од Бригадата и била убиена од бугарските фашисти кај селото Ракле (Прилепско) во февруари 1944 година.
Меѓународна скала на јадрени настани
Меѓународна скала на јадрени настани (INES, МСЈН) — мерна скала во 1990 г. од Меѓународната агенција за атомска енергија.
Скала
Има 7 нивоа на INES скалата; 3 инциденти-нивоа и 4 несреќи-нивоа.
7 – Голема несреќа 6 – Сериозна несреќа 5 – Несреќа со пошироки последици 4 – Несреќа со месни последици 3 – Сериозен инцидент 2 – Инцидент 1 – Аномалија 0 – Неутрално - Без безбедносни значења
Географија на Антарктикот
Околу 98 % од Антарктикот се прекриени со најголемата ледена покривка на планетата, која воедно е најголемиот резервоар на слатка вода. Со просечна дебелина од 1,6 км, мразот има толкава маса што ја има натиснато континенталната матична карпа, на места дури 2,5 км под морското ниво. Се среќаваат и подледнички езера од течна вода, како што е Восток. По краевите на прекривката има ледени гребени и возвшенија.
Области
Антарктикот физички е поделен со Трансантарктичките Планини близу грлото помеѓу Росовото и Ведловото Море. Областите Западен и Источен Антарктик приближно соодветствуваат на источната и западната полутопка сметајќи од гриничкиот меридијан. Некои претпочиваат да го делат континентот на Мал и Голем Антарктик.
Вулкани
На самиот континент има четири вулкани кои се сметаат за активни судејќи според фумаролите и понови наноси од тефра: Мелбурн (2.730 м), Берлин (3.500 м), Кауфман (2.365 м) и калдерата Хемптон (3.325 м). Некои од планините на околните острови биле вулкански активни во подалечното минато: Еребус (3.795 м) и Росов Остров со 10 познати избуви и 1 претпоставен избув.
Од спротивната страна на континентот е островот Дисепшен, со калдера со 10 познати и 4 претпоставени избуви. За активни се сметаат Бакл од групата Балени, Пингвинскиот, Полетовиот и Линденберговиот Остров. Во 2017 г. истражувачите од Единбуршкиот универзитет откриле 91 подводен вулкан под Западниот Антарктик.
Западен Антарктик
Западниот Антарктик е помалиот дел од континентот. Ги опфаќа следниве географски подрачја и земјишни облици:
Источен Антарктик
Источниот Антарктик е поголемиот дел од континентот. Тука се наоѓаат јужниот магнетен пол и географскиот Јужен Пол. Ги опфаќа следниве географски подрачја и земјишни облици:
Марти Мистерија
Марти Мистерија (оригинален назив: Martin Mystère) е име на стрип јунак создаден од страна на писателот Алгредо Кастели, а графички дизајниран од Џанкарло Алесандрини. Стрипот со ист назив за првпат е објавен во Италија во 1982 година од страна на издавачот Sergio Bonelli Editore. Во поранешна Југославија првпат е објавен во 1982 година, а на македонски јазик за првпат е објавен во 1996 година.
Животопис
Марти Жак Мистерија (оригнално име: Martin Jacques Mystère) е стрип јунак. Роден на 26 јуни 1942 година. Живее во Њујорк во стан полна со книги и интересни предмети на адреса: Вашингтон Мјуз, број 3 (оригинално: Washington Mews, 3). По мистериозната смрт на неговите родители во авионска несреќа во 1965 година почнал да се интересира за археолошки, историски, научни или псевдонаучни енигми, и на научна основа се интересира за неидентификувани летечки објекти, за екстрасензорна перцепција и за многу други загатки кои науката не може да ги објасни. Поради ова тој го има прекарот Детектив на невозможното. Иако тој не детектив, кај него доаѓаат голем број клиенти кои му предлагаат интересни проблеми за решавање или бараат помош од него. Покрај ова, кај него често гостин е и полицискиот инспектор Тревис, како и командантот на тајната владина агенција Крис Тауерс кои редовно го вклучуваат во решавањето на мистериозни проблеми.
Има дипломирано антропологија од Универзитетот Харвард. Има специјализирано археологија на Сорбона, историја на уметност во Фиренца и кибернетика на јазикот на Massachusetts Institute of Technology. Некое време живеел во тибетски манастир каде што се здобил со мистичното трето око. Од својот духовен учител го добива древното оружје кое се нарекува мурчанда, кое потекнува од мистериозниот континент Му. Моментов тој поминува повеќе време пред неговиот Макинтош компјутер и ја подготвува следната книга чие завршување постојано го одложува. Покрај тоа има снимено голем број на еизоди својата телевизиска програма: „Мистериите на Мистерија". Успехот на оваа документарна серија му овозможува да ги финансира патувањата и купувањето на книги за преполната библиотека.
Авантурите на Марти Мистерија се современи и поставени се во ригорозно реалистичен амбиент благодарение на документарното истражување на авторите. Без разлика дали авантурите на овој лик сведочат за заборавени цивилизации, дали откриваат зошто античкото село во Франција е населено со натприродни суштества, дали се бори против безмилосните 'Луѓе во црно', кои ги уништуваат сите траги што водат до далечното минато на кои се темелат легендите за изгубените цивилизации, Марти Мистерија го води читателот во постојано откривање на уметнички убавини, непознати култури, мистериозни места и интересни археолошки куриозитети, како што се потеклото на статуите на Велигденскиот Остров или потеклото на фантастични ликови како чудовиштето Лох Нес, Јети, вонземјани или Дедо Мраз, или пак, ликови од литературата како Шерлок Холмс и Петар Пан, како и малку познати историски аспекти, легенди, куриозитети како што е експлозијата Тунгуска, мистериозното потекло на Етрурската цивилизација или легендарните континенти на Атлантида и Му. Потоа, тој во своите авантури открива за необјавените детали за животот на историските личности како Вилијам Шекспир, Мојсеј, Кристофер Колумбо, Леонардо да Винчи и др.
На крајот од секоја истрага, Марти Мистерија има навика да го запише извештајот на личен сметач, со цел потоа да пишува книги и да прави телевизиски емисии.
Тој има соработник кој живее со него и се вика Јава. Јава е вистински неандерталец кој заедно со другите од неговиот вид го преживеал исчезнувањето на неговиот вид со тоа што живееше целосно изолирано село во Монголија. Јава се изразува со гатурални звуци, но Мартин успева да разбере и заедно се сведоци на сите авантури. По повеѓе од четиринаесет години од веридбата тој тајно се омажил со Дијана Ломбард на 16 декември 1995 година.
Ново Село (Сланица)
Ново Село (Πλεύρωμα, Плеврома; до 1927 година:  Γενή Κιόι, Ени Ќој ) — село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото сред самото пространо поле, во непосредна близина на селото Каменик, на надморска височина од 70 метри.
Сместено е во областа Сланица, на околу 5 километри јужно од општинското средиште Вртикоп и на околу 18 километри од градот Воден, во североисточното подножје на планината Каракамен.
Историја
Во 1924 година, грчките власти започнале да населуваат грчки бегалци од областите Понд и Источна Тракија, со што селото станало мешана населба. Во 1928 година, селото претставувало мешана населба со 27 бегалски семејства со вкупно 114 жители.
Стопанство
Бидејќи лежи во поле, а земјиштето речиси целосно се наводнува, Ново Село е доста богато. Главно занимање на населението е овоштарството (праски и јаболка), а се произведува и пченица, свилена буба и кокар.
Население
Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 1880-тите години во Ново Село (Νοβοσέλο) имало 15 семејства христијани.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 75 жители Македонци.
Во пописот од 1913 година било попишано со 36 (од кои 20 мажи и 16 жени ), а во 1920 година со 26 жители. Во 1924 година, грчките власти тука населиле бегалски семејства од Понд и Источна Тракија, така што Ново Село станало мешана населба, која во 1928 година била забележана со 156, а во 1940 година со 208 жители, од кои бројот на Македонците е нешто поголем од оној на бегалците. Во 1951 година селото имало 188 жители, во 1961 година 262, во 1971 година 273, во 1981 година 280, а во 1991 година 276 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 294 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 261 жител.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Вртикоп со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Липоор, во кој е единствено село.
NGC 5514
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5514 се споменува и како UGC 9102, MCG 1-36-23, CGCG 46-66, IRAS 14111+0753, VV 70, KCPG 420A.
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5514 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5514 има привидни димензии од 1,4' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 13 м 38,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 39' 36". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 5514 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50809. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 902. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
Оберхаузен
Оберхаузен (гер. Oberhausen) — град во сојузната германска држава Северна Рајна-Вестфалија. Има регионална шифра (AGS) 5119000, NUTS (DEA17) и LOCODE (DE OBE) код. Има 214,024 жители (според пописот од 2010 година). Низ градот тече реката Емшер.
Оберхаузен настанал во средината на 19 век како град на рудници и челичани. Последна челичана е затворена во 1997 година. Од тогаш, градот се обидува да се наметне како трговски и туристички центар.
Географски и демографски податоци
Градот се наоѓа на надморска височина од 42 метри. Површината на општината изнесува 77,1км2. Во самиот град според проценките од пописот од 2010 година, живееле 214,024 жители. Просечната густина на населеност изнесува 2,776 жители на км2.
Блаже Ристовски
Блаже Ристовски (Гарниково, Кавадаречко, - Скопје, ) — македонски книжевен историчар, филолог, фолклорист и историчар. Во првата Влада на Република Македонија од 1991 Ристовски е избран за потпретседател. Тој е уредник на првата „Македонска енциклопедија“ во издание на МАНУ.
Потекло
Ристовски потекнува од македонско патриотско семејство кое директно било вклучено во македонското национално ослободително движење. Неговиот дедо Ристо бил деец на Македонската револуционерна организација, кој поради својата дејност бил на трипати осудуван на по стоиедна година затвор како селски началник на Организацијата.
Дејност во НОБ
Уште како дете, во летото 1943 година, се вклучил во Народноослободителната борба, носел писма до Јованче Балавура. Во 1944 година, кога сè уште не бил доволно свесен и информиран, учествувал на собирите во Кавадарци каде се зборувало за слободата. На 13 години бил поставен за помошник-учител, на назначениот учител во Гарниково, а во Кавадарци на одреден начин ги одржувал конференциите во IV реон.