cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Киријакос Мицотакис
Киријакос Мицотакис (грчки: Κυριάκος Μητσοτάκης) (роден на година во ) е грчки политичар од партијата на Нова Демократија и актуелен Премиер на Грција.
Тој е син на поранешниот премиер на Грција, Константин Мицотакис и брат на поранешната Министерка за надворешни работи на Република Грција, Дора Бакојани. Од 2004 година е пратеник во Грчкото собрание.
Павле Караѓорѓевиќ
Павле Караѓорѓевиќ ( - во ) е син на кнезот Арсен Караѓорѓевиќ и Аурора Павловна Демидов ди Сан Донато. По разделувањето на своите родители, тој заминал да живее во Женева, кај својот чичко Петар I Караѓорѓевиќ. Во 1903 година, Петар бил прогласен за крал на Србија.
Боро Андов
Боро Андов — македонски поет за деца.
Роден е во Велес на година. Починал во Скопје на 30 јуни 1983 година. Завршил Правен факултет во Софија. Работел како адвокат. Член на ДПМ од 1977 година.
Заборје (река)
Заборје — река на планината Мариовски Козјак, југоисточно од селото Полчиште. .
NGC 5147
NGC 5147 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5147 се споменува и како UGC 8443, MCG 0-34-33, CGCG 16-69, IRAS 13237+0221.
Откривање
Телото е откриено на 24 јануари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5147 е од видот SBd. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5147 има привидни димензии од 1,9' х 1,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 26 м 19,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 6' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Кахон
Кахон, што на шпански значи „сандак“, „фиока“ или „кутија со дупка“ е шестстран дрвен ударен инструмент кој наликува на кутија. Се верува дека потекнува од робовите кои биле музичари во јужноамериканската шпанска колонија, во она што сега е Перу во раните 1800-ти. Се свири со удирање со раце или додатоци (пластични и метални четки, метли, штракаат, педали итн.) на предната плоча, која е малку потенка од останатиот дел од инструментот. Обично има два звука, бас и снер. Материјалот од кој се прави кахон е претежно Шпер плоча со дебелина од 1,3 до 1,9 см.
Појава
Постојат две теории за тоа како навистина настанал кахон. Првата е дека кахон е директен потомок на тапаните од Ангола. Бидејќи робовите од Африка немале свои инструменти, тие ги користеле бродските гајби што ги имале на располагање, како тапани и удирале по нив. Друга теорија е дека шпанските колонијалисти ја забраниле музиката за африканските робови. Робовите развиле инструмент налик на кутија бидејќи лесно можеле да го маскираат како стол, со што ја негувале својата традиција, а сепак останувале незабележани.
Исто така, во Куба, кахонот е направен од стари фиоки и друг кариран мебел за домаќинството и се користел главно за латино музика. Кахон првично бил инструмент за поддршка на африканските танци Тондеро и Замакуека сè додека перкусионистот Рубем Дантас, кој свирел заедно со шпанскиот гитарист Пако де Лусија, го открил во Перу за време на нивната турнеја низ Јужна Америка. По претставувањето на инструментот пред бендот, Дантас го започнал трендот на користење кахон во повеќето фламенко бендови. Денес, кахонот е широко користен во афро-перуанските, афро-кубанските и фламенко стиловите на музика.
Кахон бил прогласен за национален инструмент на Перу во 2001 година и се смета за главен дел од нивното богато културно наследство. Модерниот кахон често се користи како придружба на акустична гитара. Овој инструмент многу брзо станал популарен во блуз, поп, рок, фанк, џез, фјужн, но станува многу популарен и во сите други стилови и жанрови низ светот. Вообичаено модерно име за кахон е „Тапани во кутија“ или „Кахонска кутија“.
Изглед и конструкција на инструментот
Кахон се прави во различни видови облици и големини, а изборот на материјал може да варира, што влијае на конечниот звук на инструментот. Страните се претежно од иверица со дебелина од 1,3 - 1,9 см. Предниот дел е потенок и најчесто е закован и има улога на ударник. Отворот се наоѓа на задниот дел спроти страната на ударот. Врвовите главно се оставени недопрени и можат да се удрат на кутијата која е претежно квадратна, но повремено се забележуваат и некои асиметрични форми. Изведувачот седи на кутијата и може да се заниша назад додека удира во предниот дел што го држи меѓу колената. Модерните кахони обично имаат гумени стапала и неколку завртки на долната страна кои можат да ја променат бојата на звукот. Во првобитната верзија, кахонот бил само шуплива дрвена кутија, но поновите верзии имаат и неколку испружени јажиња или жици како шмек за да добијат ефект на зуење како добош. Некои перкусионисти поставуваат и ѕвона на внатрешната страна на таблата за удари во близина на јажето или снер. Дополнителни звуци може да се добијат со удирање на конусот од страна со врвовите на прстите или со допирање на него.
Кахон типови и стилови на свирење
На почетокот, кахонот бил само дрвена кутија направена главно од стар мебел како фиоки и кутии, но како што растела неговата популарност, така се развил од обична дрвена кутија до врвен ударен музички инструмент. Модерните кахони имаат прилагодливи стапици (т.н. фламенко кахон ), така што изведувачот може да го избере звукот на стапицата што му одговара. Некои имаат и прилагодливо слабеење на басот што музичарот го избира по сопствена дискреција или според условите и видот на музиката што ја изведува. Поновите модели имаат дури и вграден систем за подигање за лесен звук.
Видови кахони
Снерот е фиксиран и претходно поставен во барабанот во близина на горниот десен агол што дава остар и јасен снер звук. Различни варијации во бојата на звукот се можни со едноставно удирање во различни делови од барабанот. За да се добие ефектот на добош, се удира горниот лев агол, а постепено движејќи се кон центарот, сè повеќе се слуша звукот на снер.
Со овој модел, снерот е целосно прилагодлив со механизам за брзо ослободување за промена на својата позиција. Целосно затегнатиот снер има остар и тесен звук, додека со целосно опуштен снерот повеќе наликува на традиционален кахон без снер. Исто така, снерот може прецизно да се прилагоди каде било помеѓу овие две позиции за фино да ја прилагоди бојата на инструментот и потоа да се закочи за да не се движи за време на свирењето.
Овој тип на кахон има две површини за свирење и секоја од нив дава сосема различен звук што го прави овој инструмент многу разновиден. Едната страна има многу тенка површина за свирење што и дава длабок и многу „органски“ звук. Од другата страна има снер што е фиксиран во горниот десен агол и дава танок снер звук со длабоки бас ноти. Овој тип на тапан се претпочита за акустична музика. Повеќето кахони имаат гумени ногарки на кои стои и по избор може да имаат меко седиште за изведувачот. Кахон може да има различни типови на дупки, иако кругот е најстандарден.
Стилови на свирење
Покрај стандардниот начин на свирење, постојат и различни варијации кои настанале поради различни влијанија со текот на времето. Со оглед на тоа што е широко распространет низ целиот свет, го свиреле не само професионални перкусионисти туку и други музичари, што довело до голема разновидност во стиловите на свирење.
Може да се свири само со раце, но и со пластични или метални метли кои вообичаено се користат за свирење на тапани и даваат сосема поинаков звук од оној што го добивате со прстите. Има и тврди дрвени стапчиња со меки врвови во форма на топка. Развиени се и различни прстени кои музичарите ги ставале на раце за да добијат поинаков звук. Прстените можат да бидат пластични и можат да бидат метални кои штракаат или ѕвона што се тресат додека свирачот ги движи рацете.Друг популарен начин за свирење на кахон е со едноставна педала за бас-тапан што го претвора овој инструмент во индиректен ударен инструмент. Ова им дава можност на свирачите да свират исто како бас-тапан, ви овозможува да свирите уште малку перкусии со рацете, но исто така ја ограничува позицијата на свирење.
Друг многу популарен начин за користење на кахонската нога е придушување на центарот на кахонот со петицата и во зависност од положбата се добива различен звук. Со оваа позиција, изведувачот може да ги исклучи длабоките тонови за да останат само високите, што дава интересен ефект.
Озвучување на Кахон
Како и за секој акустичен инструмент, постојат различни техники на звучење, но овде ќе ги објаснам техниките користејќи еден, два или три микрофони. Покрај нив, може да се користи и опрема за стерео звук, но бидејќи кахонот е ударен инструмент, стерео звучниот систем првенствено се користи за околината во која се снима.
Кахонот е најдобро поставен до ѕид за да им даде полнота на бас честотите. Исто така, пожелно е кахонот да се стави на под без теписи (да речеме некој паркет или слично) за да се направи карактерот на звукот поживописен поради рефлексии.
Ова е многу подобар начин за звучење бидејќи првиот микрофон, како и во првиот пример, го собира звукот од задниот дел кој има многу бас, но исто така се става и микрофон напред кој гледа директно во прстите на изведувачот и ги фаќа крцкавите остри тонови од високи честоти и исто така собира звуци.што ги прават прстите при тапкање на предната страна на инструментот. Задниот микрофон (често динамичен како бас-тапанот) е поставен не директно на дупката, туку 45 ° до центарот на дупката, така што звукот не брмчи премногу на растојание од 20 см. Предниот микрофон ( кондензатор ) е поставен на 30-40 см од предната плоча на висина на горниот раб на кахонот така што тој е свртен кон центарот на кахонот кој е помеѓу нозете на свирачот.
Оваа поставка би била логично продолжение на претходната за случајот со студиско снимање кога сакаме да ја слушнеме просторијата во која се наоѓа музичарот со инструментот. Слично на тапаните за снимање, ќе поставиме микрофон во самата просторија за да го слушнеме одекот на таа просторија. Стерео пар може да се користи и за озвучување на просторијата, а звукот на самиот кахон е ист како и во другиот случај со два микрофони.
NGC 7561
NGC 7561 — ѕвезда во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 5 октомври 1864 година од страна на Пер Магнус Херман Шулц, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 9,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7561 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 13,9 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 15 м 57,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 31' 21".
Други поделби
Проучување на NGC 7561 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 580. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Славка Арсова
Славка Арсова — македонски поет, писател за деца. Родена е во на  година. Завршила Филозофски факултет во Скопје. Работела како гимназиски професор. Член на ДПМ од 1993 година.
Синагога Менахем
Синагогата Менахем (хебрејски :?) е еврејски храм кој се наоѓа во еврејската населба во Ерусалим, Израел. Овој објект бил изграден околу 1837 година.
NGC 2759
NGC 2759 — елиптична галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2759 се споменува и како UGC 4795, MCG 6-20-33, CGCG 180-42.
Откривање
Објектот е откриен на 20 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2759 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 2759 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 8 м 37,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 37° 37' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 2759 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25718. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 103; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2984. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1342.
Тенка вербена
Тенка вербена (попозната како Texas vervain, Texas verbena) е цветно растение од семејството на vervain, Verbenaceae. Потекнува од поголемиот дел од јужниот дел на Соединетите Американски Држави и Мексико. Расфрлани популации се пронајдени долж источниот брег (Северна Каролина), а неговиот опсег се протега на југ до Флорида, на запад до Аризона и низ поголемиот дел од Мексико. Воведен е во Австралија, во Квинсленд, Нов Јужен Велс, Викторија и Јужна Австралија.
За прв пат бил формално именуван од американскиот ботаничар Џон Кункел Смол во 1898 година. Понекогаш се смета за подвид или сорта на Verbena officinalis.
Игришка Река
Игришка Река, река која извира на Скопска Црна Гора, северозападно од Куманово. .
Вирунга
Вирунга (или Муфумбиро ) — венец вулкански планини во Источна Африка долж северната граница на Руанда, ДР Конго и Уганда. Венецот е огранок на планините на Албертскиот Срт, кои се граничат со западниот ракав на Источноафриканскиот Расед. Сместени се меѓу езерата Едвардово и Киву. Името е видоизменета англизирана верзија на руандскиот збор ibirunga, што значи „вулкани“.
Белиот слон (филмска награда, Русија)
Белиот слон — руска филмска награда што ја доделува еснафот на историчарите на киното и филмските критичари на Русија. Основана во 1998 година од претседателот на еснафот, Мирон Черненко. Од 1998 до 2005 година се доделувала под името „Златен овен“.
На 25 февруари 2021 година, Наградата се стекна со независност од еснафот на филмски експерти и филмски критичари на Сојузот на кинематографери на Русија.
Изборот се прави во два круга. Врз основа на резултатите, составен е краток список на номинирани, во вториот круг стручниот совет ги избира лауреатите со тајно гласање. Експертскиот совет, особено ги вклучува Валери Кичин, Виктор Матизен, Андреј Плахов, Кирил Разлогов.
Посебни записи
Од 2019 г.
Црква „Св. Димитриј“ - Горно Дивјаци
Свети Димитриј — главна селска црква во крушевското село Горно Дивјаци, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село Горно Дивјаци. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата е сместена во самото село Горно Дивјаци, на околу 9 километри северозападно од Крушево.
Историја
Според натписот испишан на говорен народен јазик на западната страна, од внатрешната страна, може да се претпостави дека црквата е подигната во 1884 година или порано. Според пишаните извори кои ги даваат документите од возобнувањето на охридската Архиепископија, црквата е градена во период од 1869 до 1875 година.
Архитектура
Црквата е еднокорабна градба, со полукружна апсида однадвор, засведена, со влез од западната страна. Ѕидана е од кршен камен и малтер. Каменот, главно е употребен необработен, вкопан во малтер и без определен опус на ѕидање. Аглите на црквата се изведени од фино делкани камени квадари со минимални спојници. Освен аглите на црквата, од обработен камен се изведен влезот, прозорците и апсидата.
Фрескоживопис
Црквата најверојатно е живописана во 1884 година. Истиот е во релативно добра состојба и е целосно сочуван во четири зони.
Во апсидата се насликани сцени од Службата на архијереите со Св. Гергориј Богослов, Св. Василиј Велики, Св. Јован Златоуст и Св. Атанасиј Александриски, Причестувањето на Апосолите, Богородица Ширшаја, која е поставена во конхата на апсидата. Во првата зона на исликување на фрескоживописот се насликани светци и светители во надолжните страни во цел раст, каде помеѓу нив се поставени односно насликани Деисизот, Св. Ѓорѓија на коњ кој ја убива ламјата и Св. Димитрија на коњ кој го убива калојан. Во втората зона на јужниот и северниот ѕид се насликани сцени од циклусот на Христовите страдања. Во третата зона се насликани сцени од циклусот на Големите празници. Четвртата зона, која е поставена највисоко во црквата иконописецот во јужната и северната сводна полуоблина е насликан фриз од 18 допојасни ликови на пророци во медалјон по 9 од секоја страна.
Иконостас
Црквата поседува висок иконостас, на кој се поставени шеснаесет икони, кои се прогласени за споменици на културата. Сите икони се од век.
Црква „Св. Троица“ - Белица
Света Троица — православна селска црква во поречкото село Белица. Таа спаѓа под управа на Манастиречката парохија при Бродското архијерејско намесништво на Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА.
Don't Stop the Music
„Don't Stop the Music“ е песна на популарната музичка ѕвезда Ријана од нејзиниот трет студиски албум „Good Girl Gone Bad“. Тоа е трет сингл од албумот во поголемиот дел од Европа, втор сингл во Германија и Шпанија и четврти сингл во останатиот дел од светот. на 6 Декември 2007 „Don't Stop the Music“ доби Греми номинација во категоријата „Најдобра денс песна“ на педесеттите Греми награди. Ријана заедно со „Umbrella“ ја изведе песната на педесеттите музички Греми награди. На првото место синглот стигна и на Австралиската табела со што блезе во историјата на најспуштан сингл.
Синглот „Hate That I Love You“ беше третиот сингл во Европа и Австралија. „Don't Stop the Music“ беше реализиран како четврти што е спротивно на Велика Британија и Ирска.
Песната го содржи примерокот на хоровите Mama-se, Mama-sa, Mama-koosa, од песната „Wanna Be Startin' Somethin'“ од 1983 година на Мајкл Џексон, присутна во албумот Thriller.
Список на песни
Side A Side B Side C Side D
Офсет печатење
Офсет печатењето (од offset) е широко употребувана техника на печатење, каде што печатењето на материјалот (слики, текст, вектор и сл.) индиректно се пренесува од офсетна плоча на гумен цилиндар, и конечно од гумениот цилиндар на површината за печатење.
Целокупниот процес отприлика би изгледал вака, најпрво писателите и дизајнерите партиципираат во креативниот процес па потоа офсeтното печатење се одвива во три фази: подготовката за печатење (фотолити и печатарски плочи), самото печатење кое се одвива со огромна брзина и на крајот доработката на идните публикации (свиткување, сечење, лепење, хефтање, пакување и слично.) Кога се користи во комбинација со литографски процес, кој работи на основа на одбивноста помеѓу водата и мастилото, офсет техниката се изведува со рамен носач на слики, каде што сликата што треба да се печати добива масло од ролните, додека непечатената површина привлекува лента со вода, со што непечатената површина останува без мастило.
Хартијата поминува помеѓу цилиндрите и на неа под притисок од цилиндарот со печатарска плоча се отпечатува дизајнот. Ова се повторува најкмалку четири пати, односно хартијата поминува низ четири печатарски плочи во офсетната машина, а на нив се нанесени четирите основни бои (цијан, магента, жолта и црна), за на крајот со мешање на истите да добиеме целосен колор отпечаток. Освен основните бои, во офсет печатењето може да се користат и каталошки специјални бои (златна, сребрена, металик бои и др). Плочите денес најчесто се прават дирекно од комјутерот, наспроти начинот на правење плочи со фотографски филм кој исто така сѐ уште се користи.
Офсет литографското печатење обично го печати дизајнот со 3000 dpi (точки по инч) и се користи за печатење на висококвалитетни публикации, како списанија, брошури, летоци, колор книги и многу други печатени материјали.
Динамика на растителноста
Динамика на растителноста (или синдинамика) — процес на постепена претворба на растителните заедници под дејство на надворешни и внатрешни фактори. Динамиката на растителноста е резултат од сезонските промени на структурата и составот на фитоценозите и нивните флуктуациски колебања во текот на годината.
Видови на синдинамика
Се разликуваат три основни видови на динамика на фитоценозите — нарушувања, сукцесии и еволуција.
Нарушувања на фитоценозите
Нарушувања на фитоценозите настануваат при дејството на екстремните фактори (пожари, преселби, излевање на нафта, сеча), кои за кратко време делумно или целосно ги уништуваат фитоценозите. На местото на нарушената фитоценоза потоа се развива (вторична) сукцесија.
Сукцесија на фитоценозите
Сукцесијата е еднонасочна промена на растителната заедница која настанува од внатрешни или надворешни причини и завршува со климакс на фитоценозата. Сукцесијата не доведува до образување на нова фитоценоза, а се јавува со повторувања уште во најрано постоечките фитоценози.
Постојат неколку типови на сукцесија на растителноста:
Сукцесиите се разликуваат по:
Еволуција на фитоценозите
Поддржувачите на дискретниот карактер на природата на фитоценозите сметаат дека заедниците еволуираат како целина, при што доаѓа до коадаптација на растенијата и зголемување на стабилноста на заедницата, односно доаѓа до "природна селекција на заедницата", аналогно на природната селекција кај организмите. Поддржувачите на растителниот континуум ја одрекуваат сличноста на природната селекција кај заедниците со онаа кај организмите. Тие сметаат дека видовите во заедницата еволуираат независно еден од друг.
NGC 536
NGC 536 — спирална галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 536 се споменува и како UGC 1013, MCG 6-4-21, CGCG 521-25, HCG 10A.
Откривање
Телото е откриено на 13 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 536 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 536 има привидни димензии од 3,3' х 1,2'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 26 м 21,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 34° 42' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 68°.
Други поделби
Проучување на NGC 536 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5344. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2300. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1189.
Здравко Цветковски
Здравко Цветковски ( во —  во ) — архитектонски техничар, македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од печалбарско семејство. Основно училиште и мала матура завршил во родниот град. Потоа заминал во Белград, каде се запишал во Средното техничко училиште. Во Скопје учествувал во сите демонстрации против експлоататорскиот режим во бивша Југославија. По окупацијата на Македонија учествувал во организираниот отпор против бугарскиот фашистички окупатор. Поради тоа бил затворен. Иако го мачеле во затворот, полицијата не успеала да извлече никакво признание од него. Поради немање на докази, бил пуштен на слобода.
Продолжил со револуционерна дејност и во следниот период. Во 1941 година станал член на МК на СКОЈ за Скопје и како таков сесрдно се залагал за работата на организација и за нејзината активност. При крајот на 1941 година, снабдувањето на скопското население со прехранбени и други производи било отежнато. Окупаторите вовеле посебен режим за рационално снабдување. За да се избегнат неповолните последици, со група другари припремил фалсификувани требовања со кои добиле од Комесарството 200 ТФР купони. Акцијата била изведена според планот, а купоните им биле дадени на оние кои имале најголема потреба од нив. При крајот на 1941 година во Скопје била откриена партиската техника. Поради тоа, условите за работа станале посебно тешки. Бројните провали, тешкотиите околу снабдувањето со хартија и друго, мошне негативно се одразиле во нивната работата. Во тие услови настојувал да го одржи работниот елан на работната група, да обезбедува што порационално користење на печатарскиот материјал и др. За да не падне сета техника во рацете на полицијата во случај на провала, еден дел од средствата биле префрлени кај него дома. Во 1944 година стапил во НОВ и ПОЈ. Се борел во редовите на Треттата македонска ударна бригада. Бил учесник во големите борби во текот на мајската офанзива. Храбро загинал во борбите против непријателските сили, во месноста Три Води, кај селото Костурино, Струмичко.
Битка кај Маргара
Битка кај Маргара e борба водена помеѓу здружените чети на Македонската револуционерна организација против османликата војска кај село Чаниште, Мариовско во екот на Илинденското востание.
Битката
Битката започнала утрото на 2 октомври 1903 година. Здружените чети (околу 140 души) на чело со Ѓорче Петров, Лазар Поп Трајков, Иван Попов, Лука Иванов и Јован Иванов (Црногорец) го зазеле врвот Марагара и започнале борба со една пешадиска бригада која се состоела од 5 500 турски војници. Четите успешно ги одбивале нападите по што се повлекле преку Црна Река. Востаниците имале 4 загинати и 8 ранети додоека пак Турците имале загуби од околу 200 - 400 души. Оваа битка била една од најголемите битки водени во Прилепско во текот на Илинденското востание.
Грбашел
Грбашел или Грбасел (Καστανιές, Кастаниес, до 1927 Γκερμπασέλ, Гербасел) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 9 километри северозападно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 80 метри.
Грбашел опфаќа површина од 34 квадратни километри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Грбашел се состоело од 50 семејства и 230 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Грбашел имало 150 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 224 Македонци и работело егзархиско училиште.
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година било евидентирано како напуштена населба, додека на пописот од 1920 година во селото биле евидентирани 20 жители.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 572 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 779 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 760 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 705 жители, во 1971 година имало 617 жители, во 1981 година имало 599 жители, додека во 1991 година имало 617 жители. Денеска, населението на селото е 595 жители според пописот од 2001 година.
Безгачева Река
Безгачева река — река која се наоѓа помеѓу планините Огражден и Малешевските Планини, кај Суви Лаки. Покрај неа поминува патот Струмица-Берово.
IC 1671
IC 1671 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1671 се споменува и како KUG 1220+280, * or very compact galaxy.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1671 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1671 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на IC 1671 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40113.
Надворешни врски
IC 1671
Пунски јазик
Пунски јазик — јазик кој спаѓа во групата на семитски јазици. Овој јазик бил зборуван во Картагина во Северна Африка од страна на Пуните како и покрај земјите во Средоземно Море. Се претпоставува дека пунскиот јазик бил биолошка и културна смеса од говорите на Берберите и Феникијците, како и кипарските колонисти.
Сисела Бок
Сисела Бок (моминско Мирдал ; 2 декември 1934 година) е американски филозоф и етичар роден во Шведска, ќерка на двајца добитници на Нобеловата награда : Гунар Мирдал кој ја добил наградата за економија со Фридрих Хајек во 1974 година и Алва Мирдал која ја добила Нобеловата награда за мир. во 1982 година.
Биографија
Бок дипломирала и магистрирала по психологија на Универзитетот Џорџ Вашингтон во 1957 и 1958 година, а докторирала по филозофија на Универзитетот Харвард во 1970 година. Порано била професор по филозофија на Универзитетот Брандеис, таа е моментално  Виш визитинг соработник во Центарот за популација и развојни студии на Харвард, Школата за јавно здравје Харвард.
Бок е омажена со Дерек Бок, поранешен претседател (1971 – 1991, привремен 2006 – 2007) на Харвард. Нејзината ќерка Хилари Бок е исто така филозоф. Нејзиниот брат, Јан Мирдал, бил политички писател и новинар.
На Бок и била доделена наградата Храброст на совеста на 24 април 1991 година „за нејзиниот придонес во стратегиите за создавање мир во традицијата на нејзината мајка“.
Јоргос Папуљас
Јоргос Папуљас (грчки: Γεώργιος Παπούλιας, 1927 - ) бил грчки политичар и дипломат. Во текот на 1989 и 1990 година бил Министер за надворешни работи на Република Грција.
Папуљас дипломирал на Правниот факултет во Атина. Во политичкиот живот во Грција влегол во 1955 година. Во 1971 година тој станал амбасадор во Франција. По падот на грчката воена хунта во 1974 година, тој станал постојанен претставник на Грција во ООН, и на таа функција се задржал до 1979 година. По ова, тој бил амбасадор на Грција во Анкара, Турција, а по 1983 година, во Вашингтон.
Синагога Охр ха-Чаим
Синагогата Охр ха-Чаим (хебрејски :בית הכנסת אור החיים) е еврејски храм кој се наоѓа во еврејската населба во стариот дел во Ерусалим, Израел. За време на арапско-израелскиот конфликт била затворена, но од 1967 година повторно е отворена за верниците.
Прованса
Прованса (Provence; провансалски: Provença) е регион во југоисточна Франција на Медитеранот, кој се граничи со Италија. На регионот Прованса се простираат департаментите Вар, Воклиз, Устие на Рона, Горнопровансалски Алпи, Приморски Алпи и Горни Алпи. Римјаните овој регион го нарекле Нарбонска Галија или Галија Трансалпина, прва римска провинција која не се простирала на Алпите. Оттука го добила и името.
Праисторија
Најраните живеалишта во Европа се наоѓаат на брегот на Прованса. Примитивните камени алатки пронајдени во Грот ду Валоне, во близина на Рокебрун-Кап-Мартин помеѓу Монако и Ментон, датираат од 1-1,5 милион години п.н.е. Пософистицирани камени алатки обработени од двете страни се пронајдени во пештерата Ескале на Св. Естев-Џансон, а датираат од 600.000 години п.н.е. Првите огништа пронајдени на Тера Амата во Ница датираат од 400.000 години п.н.е. Во пештера во Жарден Егзотик во Монако се пронајдени алатки од средниот палеолит ( 300.000 години п.н.е.) и од горниот палеолит ( 30.000 – 10.000 години п.н.е.).
Во Прованса, за време на палеолитскиот период се забележува климатска промена, со доаѓањето и заминувањето на две ледени доби и драматични промени на морското ниво. Во почетокот на палеолитскиот период, во западен Прованса, морското ниво било 150 метри повисоко од денешното. Кон крајот на палеолитот тоа опаднало 100 до 150 метри во споредба со ова денес. Пештерните живеалишта на првите жители на Прованса ги преплавило зголемувањето на морското ниво или ерозијата ги уништила. Со промените на морското ниво се забележале најзначајните откритија за постоење на луѓе во Прованса. Во 1985 година, нуркачот Хенри Коскер ја пронашол подморската пештера која се наоѓала 37 метри под површината на Каланк де Моржиу во близина на Марсеј. Влезот водел до пештерата над морското ниво. Внатре на ѕидовите на пештерата има цртежи од бизони, фоки, пингвини, коњи и отпечатоци од човечка рака кои датираат од 27.000-19.000 години п.н.е.
Кон крајот на палеолитот и почетокот на неолитот, морското ниво изнесувало како ова денес, а се забележало и затоплување на климата, но и исчезнување на шумите. Со исчезнувањето на шумите и елените, жителите на Прованса морале да преживуваат хранејќи се со зајци, полжави и диви овци. Во околу 6000 година п.н.е. Кастелновијанците биле првите луѓе кои ги припитомиле дивите овци и ги спречиле постојаните преселби. Оттогаш тие се населите на едно место. Тие биле во можност да развиваат нови индустрии. Во околу 6000 година п.н.е инспирирани од увозната грнчарија од источниот Медитеран, тие ги создале првите глинени садови во Франција.
Околу 6000 година п.н.е., бран на нови доселеници од истокот, Часејците, пристигнале во Прованса. Тие биле фармери и воини кои постепено ги исселиле првите луѓе од нивните живеалишта. Друг бран на луѓе се заблежал во 2500 година п.н.е. исто така фармери, познати како Куронејци, кои дошле преку море и се населиле на островот, кој денес е познат департамент Устието на Рона. Траги од оваа рана цивилизација може да се забележат во многу делови на Прованса. Во 6000 година п.н.е во Марсеј, близу железничката станица Св. Чарлс е пронајдено неолитско место.
Лигурци и Келти
Во периодот од 10 до 4 век п.н.е. Лигурците живееле во Прованса, од Марсеј па сè до денешна Лигурија. За нивното потекло нема конкретни податоци. Тие можеби се потомци на домородните неолитски луѓе. Страбон изјавил дека тие немале келтско потекло, но не биле различна раса од Галите. Тие немале своја азбука. Местата во Прованса именувани на нивниот јазик завршуваат на наставките аск, оск, инк, атес и ауни. Географот Посидониос напиша за нив: „ Нивната земја е варварска и дива. Земјата не е ровка, затоа и не можеш да засадуваш ништо. Човекот недостатокот на жито го надокнадува со ловот... Тие се искачуваат на планините како кози. Тие биле воинствени. Тие во 4 век п.н.е. ја освоиле Италија сè до Рим. Денес, траги од Лигурците има во источен Прованса во долмените и праисториските камен споменици, во примитивните камени засолништа наречени „борис“ кои се наоѓаат во Луберон и Комтат и на камените резби во долината на чудата, која се наоѓа во близина на Мон Бего во Приморските Алпи на надморска височина од 2000 метри. Од 8 до 5 век п.н.е. келтски племиња од Средна Европа започнале да се доселуваат во Прованса. Тие имале жележни оружја со кои многу лесно се бранеле од локалните племиња, кои пак користеле бронзени оружја. Племето наречено Сегобрига биле населени близу денешен Марсеј. Племињата Катуриже, Трикастин, Каваре се населиле западно од реката Дуранс.
Келтите и Лигурците најверојатно ја делеле територијата на Прованса. Секое племе имало своја долина долж реката, свој крал и династија. Тие изградиле тврдини и населби, а подоцна им го дале латинското име опида. Денес во Вар има околу 165 вакви населби и тврдини, а 285 во Приморските Алпи. Во 5 и 4 век п.н.е. , некои племиња формирале конфедерации. Воконците формирале конфедерации од Изер до Воклиз, Каварите во Комтат и Салвен, од реката Рона сè до Вар. Племињата започнале трговија долж Рона со железо, сребро, алабастер, мермер, злато, смола, восок, мед и сирење. Подоцна Етрурците започнале со трговија на островот. Етрурски амфори од 7 и 6 век п.н.е. се пронајдени во Марсеј, Касис и тврдината во регионот.
Грци
Во 7 век п.н.е. на брегот во Прованса дошле трговци од Родос. Грнчаријата донесена од Родос може да се најде во Марсеј, во близина на Мартиг и Истре, но и на планините Гару и Евено во близината на Тулон. Трговците на градот му го дале античкото име Роданузија, а пак на денешна Рона античкото име Роданос.
Во 600 година п.н.е, грчки колонисти од Фокеја го освоиле Марсеј. Вториот бран на освојување бил во 540 година п.н.е. кога Персијците ја уништиле Фокеја.
Тогаш Марсеј бил еден од најголемите трговски пристаништа. Во 4 век п.н.е. имал популација од 6000 жители, кои живееле на површина од 50 хектари опколена со ѕид. Со Марсеј, како аристократска република, управувало собрание од 600 најбогати граѓани. На едниот крај од градот имало изградено храм во чест на Аполо од Делфи, а на другиот крај во чест на Артемис од Ефесус. Галите ги користеле монетите драчма, ковани во Марсеј. Трговците од Марсеј тргувале во Галија, Швајцарија, Бургунди па сè до север на Балтичкото Море. Тие извезувале сопствено производство: вино, свинско месо и риба, ароматични и лековити растенија, корали и корк.
Марсејците на брегот основале мали колонии и трговски места кои подоцна станале градови. Тие ги основале градовите: Цитариста, Торис, Олбиа, Пергантион, Какабариа, Атенополис, Антиполис, Никаја, Монокос, Гланом и Мастрабаија.
Најпознатиот граѓанин на Марсеј бил математичарот, астрономот и навигаторот Питеј. Тој ја воспоставил речиси точната географска ширина на Марсеј и прв го објаснил потеклото на плимата и осеката. Во периодот од 330 до 320 година п.н.е. организирал експедиција со брод во Атлантикот сè до северна Англија каде ги посетил Исланд, Шетланд и Норвешка. Иако се надевал дека ќе започне трговија со калај од Корнвол, не успеал. Марсејците повеќе заработувале од трговијата со Севверна Европа.
Римски период
Во 2 век п.н.е. Марсејците побарале помош од Рим против Лигурците. Римските легии трипати го нападнале Прованса. Во 181 година п.н.е. , Римјанити ги задушиле лигурските востанија во близина на Џенова. Во 154 година п.н.е. , Римскиот конзул Оптимус ги поразил Оксибил и Децијат, кои го напаѓале Антиб. Во 125 година п.н.е. , го задушиле востанието на здружените келтски племиња. По оваа битка Римјаните одлучиле трајно да се населат во Прованса. Во 122 година п.н.е. до градот Ентремонт, Римјаните изградиле нов град Aquae Sextiae, подоцна наречен Екс-ан-Прованса. Во 118 година п.н.е. ја основале Нарбона.
Во 8 век п.н.е. цар Август изградил триумфален споменик во Ла Турбиу со цел да оддаде почит за мирот во регионот. Тогаш започнало и покатоличувањето на Прованса на политички и културен план. Римски инженери и архитекти изградиле споменици, театри, бањи, вили, арени, аквадукти, некои од овие сè уште постојат. Римските градови биле изградени на Кавајон, Оранж, Арл, Фрежус, Гланум, Карпентра, Везо ла Романи, Нимес, Вернегу, Сен Шама и Симиеажз.. Римската провинција Нарбонезис, со главен град Нарбо ( денешна Нарбона ) се простирала од Италија сè до Шпанија од Алпите до Пиринеите.
Мирот во Прованса траел сè до средината на 3 век. Во 257 и 275 година, германските племиња го нападнале Прованса. На почетокот на 4 век, римскиот цар Константин бил присилен да ја премести својата престолнина и да се засолни во Арл. Кон крајот на 5 век, римските сили во Прованса ослабнале, а започнале инвазиите, војните и хаосот.
Навлегувањето на христијанството во Прованса (3-6 век)
Постојат повеќе легенди за раното христијанство во Прованса кои сè уште не може да се потврдат. Се смета дека во 3 и 4 век во Прованса имало добро организирани цркви и бискупи. И тоа во римските градови Арл ( 254 година ), Марсеј, Оранж, Везон и Апт ( 314 година ), Кавејон, Дињ, Ембрун, Гап и Фрежус ( крај на 4 век ), Екс-ан-Прованса ( 408 година ), Карпентра, Авињон, Риез, Симиез и Венс ( 439 година ), Антиб ( 442 година ), Тулон ( 451 година ), Сенез ( 406 година ), Сент Пол- Троа-Шато ( 517 година ) и Гландеве ( 541 година ). Најстарата христијанска градба во Прованса, која датира уште од 5 век и која сè уште постои, е крстилницата на катедралата во Фрежус. Во 5 век биле изградени и првите два манастири, Леринс на остров близу Кан и Сент Виктор во Марсеј.
Германски инвазии, Меровинзи и Каролинзи (5 – 9 век)
На почетокот од втората половина на 5 век, со самото ослабување на римските сили, германските племиња навлегле во Прованса и тоа Визиготите во 480 година, потоа Остроготите и Бургундите, а во 6 век Франките. На почетокот на 7 век, од Северна Африка на брегот на Прованса се населиле арапски освојувачи и берберски пирати.
За време на овој хаотичен период, со Прованса управувале наследниците на Чарлс Мартел, кралеви од Меровиншката династија, потоа кралеви од Каролиншката династија, кои потоа станале дел од империјата на Шарлемањ ( 742-814 година ). Во 879 година, по смртта на владетелот на каролинзите Чарлс Келавиот, Босо се одделил од кралството на Каролинзите и станал првиот владетел на независен Прованса.
Матијас Хименес (фудбалер 1999)
Матијас Даниел Хименес Рохас (роден на 6 март 1999 година во Сан Хуан) — аргентински фудбалер, напаѓач на.
Прованса
Грофовите на Прованса (9-13 век)
Наследници на кралот на Прованса биле Босонидите. Синот на Босон, Луис Слепиот, го изгубил видот во обидот да го освои престолот на Италија. Потоа, неговиот братучед, Хју од Италија станал војводата на Прованса и грофот на Виена. Тој престолнината ја преместил во Арл, а Прованса станала феод на Рудолф II од Бургунди.
Во 9 век, арапските пирати го окупирале Прованса. Норманите го ограбиле регионот и заминале, а Сарацените изградиле замоци и започнале да извршуваат напади и да ги држат месните жители како заложници. Во 973 година, Сарацените го заробиле Меул, авата на манастирот во Клини и го држеле како заложник. Луѓето од Прованса платиле за слободата на авата. Тие биле предводени од грофот Вилијам I кој ги поразил Сарацените во битката во Туртур, во близина на нивната тврдина Фраксинет. Сарацените кои ја преживеале битката биле крстени, а потоа станале робови. Други пак избегале од регионот на Прованса. Во меѓувреме, расправиите продолжиле. Во 1032 година, со војната која што се водела помеѓу Рудолф III од Бургунди и германскиот цар Конрад, Прованса станал феудален имот на светата Римското Царство и тоа сè до 1246 година.
Висока ренесанса
Високата ренесанса, во рамиките на историјата на уметноста, ја означува кулминацијата во уметноста на италијанската ренесанса помеѓу 1450 и 1527. Бидејќи папата Јулиј II бил покровител на многу уметници во тоа време, центарот на ова движење бил Рим; претходно центарот бил Фиренца.
Прованса
Грофовите на Прованса (9-13 век)
Во 1112 година, последниот наследник на Босон, грофицата од Прованса Дус I се омажила за грофот од Барселона, Рамон Беренгер III кој потоа станал Рејмонд Беренгер I, гроф од Прованса. Тој владеел со Прованса од 1112 година до 1131 година. Неговите наследници пак, владееле со Прованса до 1246 година. Во 1125 година Прованса бил поделен. Грофот од Тулуза го добил северниот и западниот дел од реката Дуранс, а грофот од Прованса го добил земјата меѓу реката Дуранс и Медитеранот и од реката Рона до Алпите. Главниот град на Прованса бил преместен од Арл во Екс-ан-Прованса, а подоцна во Брињол.
Во 12-от век биле изградени три цистерцитски манастири во предградија на Прованса, далеку од политичките интриги на градовите. Манастирот Сенанк бил првиот манастир изграден во Луберон во 1148 година и 1178 година. Во 1160 година, бил изграден манасирот Торонет во една долина близу Драгињан. Во 1175 година, по долината на реката Дуранс бил изграден манастирот Силвакан.
Во 13-от век, француските кралеви од династијата Валоа започнале да склопуваат бракови со цел да го зајакнат своето влијание во Јужна Франција. Алфонс, гроф од Поату, се оженил со наследничката на Жоан кој бил гроф од Тулуза. Луис IV се оженил со Маргарит од Прованса. Во 1246 година, Чарлс грофот од Анжу и најмалдиот син на Луис VIII, се оженил со Беатрис, наследничката од Прованса. Прованса се сродил со династијата Анжевин и кралството од Неапол.
Висока ренесанса
Високата ренесанса нашироко се смета за најголемата експлозија на креативниот гениј во историјата. Дури и релативно второстепените сликари од овој период како Фра Бартоломео и Мариото Албертинели изведувале дела со инзвонредна хармонија и целосно владеење со сликарскиот медиум. Издолжените пропорции и пренагласените пози на доцните дела на Микеланџело, Андреа дел Сарто и Антонио да Кореџо го навестуваат новиот стил во зародиш - Маниризмот, како што историчарите на уметноста ја нарекуваат доцната ренесанса. Рафаеловата смрт во 1520 и грабежот на Рим во 1527 значеле крај на високата ренесанса,.
Високоренесансните скулптури обично се нарачувале од јавноста или државата. Во ова време вајарството се стекнало со широка популарност, бидејќи пред тоа се сметало за скап медиум. Скулптурите често се користеле за украсување и облагородување на архитектурата, обично во рамките на внатрешните дворови каде другите можеле да се восхитуваат на делото и да го проучуваат. Богатите поединци и семејства како благородниците, банкарите, владетелите и слични, биле најверојатните покровители; папата Јулиј II исто така спонзорирал многу уметници. Високата ренесанса бележи и развој на малите статуетки за приватни лица, бистите и гробниците. Овој период е познат како времето на три великани во историјата на уметноста: Микеланџело Буонароти, Рафаел Санти и Леонардо да Винчи.
Прованса
Папите во Авињон (14 век)
14-от век бил тежок период за Прованса. Во Прованса живееле околу 400.000 жители. Црната Смрт ( 1348-1350 ) убила половина од населението во Арл, а со тоа се намалила и популацијата во целиот регион. Поразот на француската армија, за време на Стогодишната војна, довел до изградба на тврдини и кули во градовите во Прованса и тоа со цел да се заштитат од армиите на поранешните војници кои ги опустошиле селата.