cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2127
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 51 м 22,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 21' 41".
Други поделби
Проучување на NGC 2127 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9163.
NGC 337
NGC 337 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 337 се споменува и како MCG -1-3-53, IRAS 00573-0750.
Откривање
Објектот е откриен на 10 септември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 337 е од видот SBcd. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 337 има привидни димензии од 3' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 59 м 49,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 34' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 141°.
Други поделби
Проучување на NGC 337 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3572. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5270. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1206.
Ќосеица (Карамани)
Ќосеица или Бари — археолошко наоѓалиште во битолското село Карамани. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на околу 1 км северно од црквата „Св. Никола“, во нива на месен жител, која зафаќа површина од 2 хектари, каде при обработувањето на земјата се откриени ѕидови - едни градени од камен и кал, а други од камен и варов малтер. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули и друг градежен материјал. Откриени се и остатоци од фурна ѕидана од камен и тули.
HD 185264
HD 185264 (BD + 49 3059, SAO 31804,HR 7465) — ѕвезда со привидна величина од 6.52, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 19:35:55,9 и деклинација +50°14′19″
Архитектура на Инките
Архитектурата на Инките е најзначајна пост-колумбиска архитектура во Јужна Америка. Инките својот архитектонски стил го започнале уште од Тиванаку кој бил основан во 2 век во Боливија. Главниот град на Империјата на Инките, Куско, сè уште содржи многу добри примери од архитектурата на Инките, иако голем број на стари ѕидови биле вклопени во новите христијански катедрали. Мачу Пикчу е исто така еден друг добар пример за архиректурата на Инките. Покрај Куско и Мачу Пикчу, значајни се и Саксајваман и Олантајтамбо.
Градови
Подолу се наведени некои од поголемите градови во Империјата на Инките.
Список на државни водачи во 1669 година
Ова е список на државни водачи во 669 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Мојсеј Мајмонид
Животопис
Мојсеј Мајмонид е роден во Кордоба во 1135 година, во периодот што некои научници го сметаат за крај на златната ера на еврејската култура во Шпанија. Уште многу млад покажал интерес за наука и филозофија. Ги читал старогрчките филозофи кои биле преведени на арапски јазик, и бил длабоко навлезен во изучувањето на исламската култура. Влијание му извршила гаонската традиција, посебно нејзината верзија од северна Африка. Мајмонид не бил познат како поддржувач на кабалата, иако во неговата филозофија постои интелектуален тип на мистицизам. Не ја одобрувал поезијата, која според него, во најголем дел била неточна.
Берберската Алмохадска династија го освоила градот Кордоба во 1148 година, ја укинала заштитата на немуслиманите од страна на државата со плаќање на посебен данок, што дотогаш го плаќале Евреите и христијаните. Со укинување на заштитата, немуслиманите морале да ја сменат верата или да се иселат.
Така, семејството на Мајмонид од родната држава Шпанија се преселиле во Египет, а потоа во Мароко поради верските прогонувања. Според некои проучувачи, Мајмонид ја сменил верата пред да се пресели. По десет години, Мајмонид се населил во Фес, Мароко.
Тој во Каиро држел предавања од физиологија, теологија и медицина, и му бил личен лекар на Саладин во египетскиот замок. По сметта на Саладин, останал да биде лекар на кралското семејство. Во своите медицински дела, Мајмонид опишал многу болести, меѓу кои астма, шеќерна болест, Хепатит и Пневмонија, и ја нагласувал потребата од умерено живеење.
Тој починал на 12 декември 1204 година. За него понекогаш се вели дека бил потомок на кралот Давид, иако самиот никогаш тоа не го изјавил.
Негови книги
Тој напишал повеќе астрономски и математички книги и 18 медицински книги со теории многу пред времето во кое живеел. Книгите ги пишувал на арапски, а од сите најважни се:
NGC 6743
NGC 6743 — астеризам во соѕвездието Лира, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 6 јули 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6743 е од видот *Grp. NGC 6743 има само една позната привидна димензија, која изнесува 8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 1 м 26,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 17' 14".
Други поделби
Проучување на NGC 6743 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 118; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2134. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 153.
IC 172
IC 172 — галаксија во соѕвездието Компас, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 172 се споменува и како ESO 433-17, MCG -5-22-8, UGCA 163, IRAS 09208-3214.
Откривање
Објектот е откриен на 28 декември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 172 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 172 има привидни димензии од 4,7' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 23 м 1,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -32° 26' 59". Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Други поделби
Проучување на IC 172 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26561.
Розово кварцово јајце (Фабержеово јајце)
Розовото кварцово јајце е велигденско јајце направено од Михаил Перхин под надзор на Карл Фаберже. Нарачката била од непознат приватен клиент во Санкт Петербург. Во моментов е во приватна збирка.
Дизајн
Розовото кварцово јајце е направен од злато, кварц и оникс и е украсено со сребро, платина, рубини, дијаманти. Во облик и стил е многу слично на јајцето Букет на лилјани, кое исто така го создал работникот мајстор Михаил Перхин во 1899 година, но за семејството на Николај Втори. Сепак, според договорот меѓу Императорот на Русија и Карл Фаберже забранувајќи копии на империјалното јајце, постојат неколку разлики. „Розовото кварцово јајце“ е направено во облик на вазна од розов кварц, во која има букет од халкидонски лилјани, стеблата и лисјата од лилјани се направени од злато, а оревите се украсени со дијаманти. Од врвот на велигденското јајце, 12 златни линии заминуваат одозгора, делејќи ја површината за 12 часа. Стрелката на часовникот е направена во облик на лак со стрела украсена со дијаманти. Јајцето се потпира на основа на црна оникс украсена со злато и дијаманти на кои е прикажана годината „1899“.
Предраг и Ненад
Предраг и Ненад — српска епска (јуначка) песна. Песната прв ја запишал Вук Караџиќ, а нему му ја испратил Јован Бериќ од Будим.
Содржина
Една самохрана мајка ги одгледувала своите два сина, Предраг и Ненад. Кога пораснал, Предраг заминал во ајдуци, така што Ненад не го запознал својот брат. Подоцна, и Ненад станал ајдук каде се истакнал со својата способност и бил прогласен за ајдучки старешина. Еден ден, тој посакал да се врати кај мајка си и затоа ја распуштил својата дружина. Дома, тој ѝ се пожалил поради тоа што немал никого, а тогаш таа му кажала дека имал брат-ајдук. Така, Ненад заминал во планината за да го бара својот брат. Предраг ѝ наредил на дружината да му го доведат Ненад жив, но неговите ајдуци почнале да стрелаат во Ненад, а тој се разлутил и ги убил ајдуците. Тогаш, Предраг му поставил заседа и го погодил својот брат во срцето. Смртно ранет, Ненад го проколнал брата си, му се претставил и умрел. Откако увидел дека штотуку го убил својот брат, Предраг извршил самоубиство.
Атанас Забазноски
Атанас Прокопиев Забазноски - Руски (, -,  ) — македонски комунист, учесник во НОВ. За народен херој бил прогласен на 20 декември 1951 година. Одликуван бил со орденот „Народен херој“ и носител на признанието „Партизанска споменица 1941“.
Животопис
Забазноски е роден на 25 јануари 1925 година во Прилеп, во сиромашно семејство. Завршил четири одделенија основно училиште, а потоа работел како работник во производство на тутун. Во 1941 година станал член на СКОЈ и уште од тие денови учествувал во разни илегални акции. Собирал оружје, растурал летоци и слични задачи. Двапати бил апсен, па ослободуван. Во октомври 1943 година се приклучил на Првата македонско-косовска ударна бригада, во која станал пушкомитралезец. Прекарот „Руски“ го добил по тоа што неговиот татко имал руско потекло. Завршил курс за скоевски раководители, што го раководел Крсте Црвенковски, а потоа станал секретар на СКОЈ за 41 македонска дивизија.
Битки
Извонредна храброст покажал во битката кај Пуста Река (Крушевско), каде како дел на претходницата, биле нападнати од заседа на бугарскиот окупатор. Атанас јуришал со трчање кон непријателот, а тоа го донело успехот на акцијата. По оваа борба бил пофален за неговата храброст. Слична пожртвуваност прикажал и во битките кај Брезово, Карбуница, Бушова Чешма и други места.
Потоа станал член на Втората македонска ударна бригада, во која исто така останал запаметен по неговата храброст во битката против Германците кај селото Фуштани (Егејска Македонија). Тој бил поставен на опасна задача, во која морал да го чека непријателот од непосредна близина, при што успеал сам да ликвидира 17 германски војници, а дополнителни 30 да ги размести од строј.
Во борбата кај селото Раштина (Кавадаречко), сам со мала група на борци успеале да ги одбијат нападите на бугарските единици, додека неговата бригада ги завземала позициите кај Мрежичко, Граешница, Крњево, Клисура, Демир Капија и Дрен. Учествувал во Февруарскиот поход, како и во борбата кај село Ноти над Фуштани, кога бил и ранет во рамото. Во 1944 година станал младински раководител на 41-та дивизија, со која учествувал во борбите кај Туин, Чаф, Прилеп, Велес. Во 1945 година заминал на Сремски фронт како секретар на СКОЈ на 42 дивизија.
Активност по војната
По војната, Забазноски работел во КОС, а на Четвртиот пленум на СКЈ во 1966 година, по смената на Александар Ранковиќ, ја напуштил службата. До пензионирање работел во Државниот секретаријат на Министерството за внатрешни работи. Во 1975 година бил исклучен од Сојузот на комунистите на Македонија.
Бил близок пријател со македонскиот писател Венко Марковски. Впрочем, тој го придружувал Венко по патот за Голи Оток.
Во разговор со новинарот Виктор Цветаноски, тој проговорил за спомените од војната:
За народен херој бил прогласен на 20 декември 1951 година.
Нерав
Нерав — село во Општина Крива Паланка, во областа Славиште, во околината на градот Крива Паланка.
Географија и местоположба
Селото Нерав се наоѓа северозападно од градот Крива Паланка. Атарот на селото зафаќа површина од 23,75 квадратни километри. На север се граничи со општината Трговиште, Република Србија, на североисток со селото Огут, на исток со селото Метежево и на југозапад со Општина Ранковце.
Историја
Во XIX век селото било дел од Прешевската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Нерав живееле 390 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Нерав имало 984 Македонци, патријаршисти.
Според пописот од 2002 година, селото има вкупно население од 175 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 121 жител, од кои 117 Македонци и 4 лица без податоци.
Родови
Нерав е македонско село.
Според истражувањата од 1950 година, родови во селото се:
Иселеништво
Селото Нерав највеќе имало 107 куќи, но потоа постепено се намалувало поради иселување. Постари иселеници од ова село се знаат следните родови. Селата Петровац и Горновац кај Трговиште во Србија ги основале иселеници од селото Нерав. Од тие иселеници се знаат следните родови: Стојчаци (4 к.), Илинци (4 к.) и Биволарци (7 к.) во Петровац. Потоа Дедо-Менковци (6 к.), Баба-Ружинци (2 к.), Среднортинци (4 к.), Попарејци (2 к.) и Орничани (3 к.) во Горновац. И селото Мездраја кај Трговиште го имаат основано тројца браќа кои биле од селото Нерав. Од тие тројца браќа се следните родови Гарејци (2 к.), Марковци (2 к.), Вржевци (1 к.) и Стевановци (5 к.). Потоа некој Цветко од Нерав се иселил во селото. А од ова село иселеници од постаро време има и во многу села низ јужна Србија (Врање, Трговиште, и други места). После војните од ова село се иселиле и на следните места: Тиквеш, Овче Поле и во Банат во Војводина.
HD 185268
HD 185268 (BD + 29 3670, SAO 87462,HR 7466) — ѕвезда со привидна величина од 6.43, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 19:37:9,4 и деклинација +29°20′01″
Список на државни водачи во 331 година
Ова е список на државни водачи во 31 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Мелница (Прилепско)
Мелница — поранешно село на територијата на Општина Прилеп, Македонија, денес во атарот на с. Полчиште.
Географија
Селото било сместено во областа Мариово, јужно од општинскиот центар Прилеп, на двата брега на реката Бутурица.
Стурлиен
Стурлиен, меѓу другите услуги, има хотел наречен „Планинска ложа Стурлиен“ и село за одмор, но Голем дел од имотот во селото е во сопственост на Ларс Нилсон, агент за недвижности. Хотелот порано бил најголемиот во земјата. Во 2011 година, Улрих Џон, инвеститор за недвижности во Стокхолм, ги купил, лифтовите и „неколку илјади хектари од планината“, но тој го продал хотелот во 2013 година.
Историја
До почетокот на 19 век, Стурлиен најчесто се користел од Норвежаните за лов, риболов и летно пасиште. Селото за првпат било населено во 1844 година, а кон крајот на 19 век започнало својот развој во туристички центар. Централната линија била отворена во 1882 година, а лекарот Ернст Вестерлунд отворил летна практика таму во истата година. Неколку години подоцна, се отвориле два хотела. Благодарение на лесно достапниот високопланински терен и железничката станица, Стурлиен наскоро станал центар за активностите на организацијата за активности на отворено. Во 1924 година, по иницијатива на женски инструктори, тие одржале четиридневен курс за „модерна техника на скијање“ во Стурлиен во соработка со шведската скијачка делегација и Шведската туристичка асоцијација. Инструктор бил Гунар Дихлен, кој предавал различни начини за свртување на скиите, и затоа курсот исто така се сметал за почетна точка за организирано алпско скијање во Шведска. Во 1933 година принцот Густаф Адолф и принцезата Сибила добиле апартман за одмор како подарок за венчавката од Скидфрајмандет, кој сè уште е во сопственост на кралското семејство.
Шведскиот скијачки пионер Оле Римфорс ги посетил австриските Алпи и се вратил со практични знаења за алпско скијање. Кога се вратил во 1934 година, тој ја направил првата патека за слалом во Шведска. Во 1935 година, таму се одржало првото меѓународно натпреварување во слалом во Јемтланд според правилата на Меѓународната скијачка федерација. Првиот слалдомски клуб во Шведска бил организиран во Стурлиен, со целата земја како нејзин регион.
Помеѓу 1972 и 1995 година, индустријалецот Метс Карлгрен бил мнозински акционер на хотелот, кој банкротирал во 1998 година. Следната година Ларс Нилсон го купил хотелот и околината, околу 3.000 хектари земјиште, за 37милиони круни. Во јули 2011 година, инвеститорот за недвижности во Стокхолм, Улрих Џон го купил хотелот и значителен дел од планината. Хотелот не се отворил за сезоната 2012-2013, но новиот сопственик го отворил за време на сезоната во 2013-2014.
Стурлиен е популарен меѓу посетителите од норвешката област Тренделаг, кои одат таму за пазарење на границата, планински одмор и скијање.
Беатриче Мазини
Беатриче Мазини (Beatrice Masini), – италијанска новинарка, преведувачка и писателка.
Стурлиен
Скијачка област
Скијачката област кај Стурлиен има 9 лифтови и 23 падини. Сепак, вертикалниот пад е релативно низок 191 метар, и следствено падините се прилично кратки. Постојат 3 детски области со лифтови и лесни падини, и ноќно скијање под светла секој петок во Слаломбакен.
Беатриче Мазини
Животопис
Ја освоила наградата Пипи за Дами и млади дами - грчки Хор, наградата „Елса Моранте“ Момци за меч и срце – Жените од Библијата и наградата Андерсен - свет на детството како најдобар автор. Исто така позната е по тоа што ја превела серијата книги Хари Потер од британската авторка Џ. К. Роулинг на италијански, која ја објавил издавачот Салани.
Стурлиен
Клима
Климата на Стурлиен е субарктичка клима под влијание на морето. Сметајќи дека е скијачки центар, Стурлиен има релативно блага зимска клима, под влијание на ОАтлантскиот кеан и неговото затоплување. Ова значи дека и покрај релативно високата надморска височина, Стурлиен во просек има поблаги зими од крајбрежјето на Ботниски Залив на источниот брег. Тоа е, исто така, шведска метеоролошка станица најблиску до главниот Атлантик, доколку се исклучат временските станици сместени крај брегот на Категат и Скагерак. Летата се исто така под влијание на височината и Атлантскиот Океан со студени дневни температури и многу ладни, а понекогаш и студени ноќи. Стурлиен има многу врнежи според шведските стандарди, достигнувајќи врв во јули, август и септември. Сепак, зимските врнежи сè уште се доволно значајни за речиси да ги гарантираат условите за скијање. Особено за време на поблагите зими кои доминираат во северноатлантските делови со низок притисок, акумулацијата на снег може да биде многу висока. Во мај 2020 година, 148 самнтиметри снег останувал на земјата, и покрај тоа што било доцна пролет.
Беатриче Мазини
Животопис
По оставката на Елизабета Скварби, есента 2015 година, станала директор на издавачката куќа Рузо.
Стурлиен
Сообраќај
Железничката станица „Стурлиен“, во центарот на селото, на речиси 600 метри надморска височина е на централната линија која се протега од Трондхејм во Норвешка до Сундсвал во Шведска. Нортег управува со возови помеѓу Сундсвал и Стурлиен. Тука веќе нема ноќни возови, тие сега завршуваат во Дувед, но порано имало ноќни возови што се движеле цела година во двата правци помеѓу Стурлиен и Гетеборг, Стокхолм и Малме.
Најблиските аеродроми се аеродромот Трондхејм, Вернес, приближно 70 километри на запад во Норвешка и аеродромот Ерестерсунд, околу 150 километри на исток. Автопатот Е14 минува низ Стурлиен.
Во популарната култура Стурлиен се споменува во Момчињата од Бразил.
Елванген
Елванген на Јагст, официјално Елванген (Јагст), или само Елванген – град во округот Источен Алб во источниот дел на сојузната покраина Баден-Виртемберг во Германија. Се наоѓа на околу 17 км северно од Ален.
Елванген има 25 000 жители.
Географија
Елванген е сместен во долината на реката Јагст која тече од југ кон север.
Историја
Градот се развива во 7 вик како алеманска населба на франко-швапската граница. Во 764 годин, франкскиот благородник Хариолф, бискупот на Лангр, го основал бенедиктанскиот манастир на ридот до населбата. Манастирот е спомнат во документ на Лудвиг Побожниот во 814 година.
Од 870 до 873 година, „апостолот на Словените“, Свети Методиј, бил затворен во Елванген откога бил уапсен од Ерманрич, бискупот на Пасау. Бил ослободен во 873 година благодарение на интервенцијата на папата Јован VIII
Манастирот бил „ослободен“ од 1124 година (можеби и порано), што значи дека директно му одговарал на папата. На опатите им била гарантирана царска непосредност во 1215 година. Службата фогт најпрво ја држеле грофовите од Етинген, а од 1370 година грофовите на Виртемберг. Од 1460 година опатијата била променета во ослободена куќа на каноници, водена од прошт и колегиум од 12 благородни каноници и 10 викари. Првично нејзината територија ги опфаќала окрузите на Елванген, Таненберг и Кохенбург. Округот Ретлен бил придодаден во 1471 Васералфинген во 1545 и Хојхлинген во 1609 година.
Во 1588 година и од 1611 до 1618 година околу 450 жители на Елванген биле убиени во лов на вештерки.
После германската медијатизација во 1802 година, Елванген станал дел од Војводството Виртемберг. Прво бил седиште на владата на Нојвиртемберг, териториите што Виртемберг ги добил со медијатизацијата. Во 1803 година, градот станал центар на округ, кој во 1806 година бил вклучен во новото Кралство Виртемберг. Во 1807 година Елванген станал седиште на округот Јагст, сè до 1924 година кога како резултат на спојување станал поголем. Кралот на Виртемберг кој присоединил големи подрачја со доминантно католичко население, сакал Елванген да стане седиште на римокатоличка диецеза. За таа цел, во 1812 година тој основал во Елванген ординарија и богословија, како и теолошки факултет. За брзо време факултетот бил преселен во Тибинген, каде станал дел од универзитетот Еберхард Карлс. Богословијата и ординаријата, во 1817 година отишле во Ротенбург на Некар, кој во 1821 година станал седиште на новоформираната диецеза за Виртемберг.
XX век
После Втората светска војна, членовите на 17. Панциргренадирска дивизија биле осудени за бројни воени злосторства, вклучувајќи и стрелање на странски логорски заробеници во Елванген.
Во април 1945 година, трупите на армијата на Соединетите Држави го окупирале Елванген и сè до 1946 година разни армиски единици биле стационирани во касарната. Од 1946 до 1951 година, касарната ја користела Меѓународната организација за бегалци како камп за раселени лица за 3 000 Украинци. Во 1951 година американската војска повторно ја зела касарната за свои потреби. Во септември 1955 година, Американците ѝ ја вратила касарната на германската влада.
Знаменитости
Најголема знаменитост на Елванген е неговиот средновековен центар со црквите, особено базиликата.
Добро позната е барокната црква Шененберг како и замокот кои се наоѓаат на блиските ридови.
Во непосредна близина на центарот се наоѓа плоштадот „Св. Методиј“ на кој се наоѓаат спомен-плочи на св. Методиј на македонски и на бугарски јазик.
Париз-Ница 2016
Париз-Ница 2016 — 74. издание на велосипедската етапна трка Париз-Ница. Започнала на 6 март, а завршила на 13 март како втора трка во сезоната на Светската турнеја.
Британецот Герајнт Томас го освоил генералниот пласман. Алберто Контадор бил втор зад него со четири секунди, а бранителот на титулата Ричи Порт завршил трет со 12 секунди.
Рута
Трката започнала со пролог (поединечен хронометар) во предградието Конфлан Сент Онорин, 24,2 километри од центарот на Париз, на 6 март 2016. Првата етапа до Вандом, вклучувајќи две земјени патеки во последниот круг близу градот. Од втората до четвртата етапа се возеле во и низ Средишниот Масив од рамен до ридест терен. Петтата етапа ја однела трката во Прованса и завршила во Салон де Прованс, близу брегот на Средоземното Море. Шале Рејнар, со 1.440 метри надморска височина, била највисоката точка на трката и може да биде под снег во почетокот на март.
Потоа, трката се префрлила во Ница за последните две одлучувачки етапи. Шестата етапа започнала во Ница и завршила на искачувањето Ител, со просечен наклон од 5,7% на 15 километри. Седмата и последна етапа била на 13 март, на ридест терен околу Ница, со Кол д’Ез како завршно искачување на трката. Трката завршила на познатото Англиско шеталиште, на крајбрежјето на Азурниот Брег.
Екипи
Бидејќи Париз-Ница е настан од Светската турнеја на UCI, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа на трката. На четири професионални континентални екипи им биле доделени специјални покани.
Сите екипи, освен Лото-Судал (кој настапил со седум возачи), започнале со максималните осум дозволени возачи, со што главната група била сочинета од 167 возачи. Тим Лото-Судал ја започнале трката со нов дрес со името Lotto Fix All, производ на нивниот спонзор Судал.
Етапа 3
Третата етапа била откажана поради снег. Организаторите ја неутрализирале трката на 70 километри пред крајот и на крајот ја откажале целосно. Не биле земени предвид времињата, ниту бодовите освоени на првиот среден спринт и на искачувањата во ниеден од пласманите на трката.
Тони Адамс
Тони Александар Адамс, MBE (роден на 10 октомври 1966 година) — англиски фудбалски менаџер. Како играч Адамс играл за Арсенал и Англија каде што бил капитен на двата тима.
Целата играчка кариера на Адамс, во период од 22 години ја поминал на позицијата централен одбранбен играч во Арсенал. Тој се сметал за еден од најголемите играчи на Арсенал на сите времиња од страна на самите навивачи клубот  и бил вклучен на списокот на Фудбалската Лига 100 Легенди. Со Арсенал, тој освоил четири четири врвни титули, уникатно предводејќи ги како капитен победничките екипи на Арсенал во три различни децении, три ФА Купови, два Фудбалски Лига Куп, УЕФА Куп и два ФА Комјунити шилд. Статуа во чест на Адамс била откриена на стадионот Емирати на 9 декември 2011 година, заедно со статуи на Тиери Анри и Херберт Чепмен. Тој одиграл и 66 натпревари за репрезентацијата на Англија помеѓу 1987 и 2000 година и играл на четири големи турнири.
Клупска кариера
Адамс потпишал за Арсенал уште како ученик во 1980 година. Дебитирал во првиот тим на 5 ноември 1983 година против Сандерленд во Првата дивизија, четири недели по неговиот 17-ти роденден. Адамс станал редовен играч во сезоната 1986-87, освојувајќи го својот прв голем трофеј кој го играл во финалето на Лигата на шампионите на Вембли.
Заедно со Ли Диксон, Најџел Винтербурн и Стив Болд, Адамс бил дел од "познатата четворка" која се борела во одбраната на Арсенал, која под Џорџ Греам била позната по својата добро дисциплинирана употреба на офсајд стапицата. На 1 јануари 1988 година, тој станал капетан на Арсенал на 21-годишна возраст, и останал капитен на клубот следните 14 години до неговото пензионирање.
Силната дисциплина на Адамс во одбраната се сметала за фактор во победата на Арсенал во Лига Купот во 1986-87 година, а потоа и на Првата дивизија двапати; прв во 1988-89 по победата над Ливерпул во финалниот натпревар од сезоната; вториот во 1990-91, губејќи еднаш цела сезона.
Во 1992-93 Адамс го добил признанието да биде капитен во првата англиска страна за освојување на Лига Купот и ФА Купот двојно, подигнувајќи го Купот на Победниците на Куповите следната година.
И покрај овој успех, битката со алкохолизмот, која започнала во средината на осумдесеттите години, сè повеќе го уништувал својот живот, бидејќи тој, наводно, честопати бил вклучен во тепачки по ноќните клубови. На 6 мај 1990 година, Адамс го удрил возилото Форд Сиера во ѕид во Рејли и кога се зголемил нивото на алкохол во крвта, се покажа дека е повеќе од четири пати поголема од дозволената граница за пиење. На 19 декември таа година, во Саутенд Краун Судот, бил затворен четири месеци (ослободен по половина од казната на 15 февруари 1991). Тој станал еден од највисоките - профили на закрепнување на алкохоличари во Велика Британија; неговата битка со алкохолот е детализирана во неговата автобиографија, Addicted, која бил објавен во мај 1998 година за огромни критички признанија.
Во август 2002 година, непосредно пред почетокот на сезоната 2002-03, Адамс се повлекол од професионалниот фудбал по кариера која траеле речиси 20 години, неговиот последен натпревар бил последен натпревар бил на домашен терен против Евертон (финалето на ФА Купот 2002 боло невообичаено играно пред последните натпревари во лигата). Тој одиграл 674 натпревари за Арсенал (само Дејвид О'Лири играл повеќе) и бил најуспешниот капитен во историјата на клубот. Дресот со број 6, кој Адамс го носел, не бил користен сè до сезоната 2006-07, кога му бил доделен на Филип Сендерос, сега во моментов е бројот на францускиот дефанзивец Лорен Косцлини.
NGC 4145
NGC 4145 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4145 се споменува и како MCG 7-25-46, CGCG 215-48, KUG 1208+400, A 1208+40, VV 814.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4145 е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 4145 има привидни димензии од 1,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 4145 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38778. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 74; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3017. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1367.
Непостоечкиот витез
Непостоечкиот витез (италијански: Il cavaliere inesistente) е роман од италијанскиот писател Итало Калвино од 1959 година. Романот е дел од трилогијата „Нашите предци“.
Содржина
Витезот Аѓилулфо е единствениот во војската на Карло Велики, кој е смирен и дисциплиниран пред борбата против Арапите. Тогаш, во логорот пристигнува кандидатот за витез Рамбалдо, кој сака да ја одмазди смртта на татко му. Рамбалдо е изненаден од безредието што владее во војската и се воодушевува од белиот витез Аѓилулфо, молејќи го да му биде ученик, но витезот се однесува воздржано кон него, впрочем, како и кон останатите. Утредента, пред борбата, војската здогледува еден идиот кого го нарекуваат со различни имиња (меѓу кои и Гурдулу) и, за да го понижи белиот витез, царот го назначува идиотот за коњушар на Аѓилулфо. Во текот на борбата против Сарацените, Рамбалдо е спасен од еден мошне вешт витез, за кого подоцна дознава дека, всушност, е жена - преубавата Брадаманте, во која веднаш се вљубува. Меѓутоа, таа не покажува никаков интерес за него, туку е вљубена во витезот Аѓилулфо.
На еден заеднички ручек, витезот Торисмондо ја оспорува витешката титула на Аѓилулфо, соопштувајќи дека ќерката на шкотскиот крал, Софронија, која пред 15 години ја спасил Аѓилулфо од рацете на двајца разбојници, воопшто не била девојка, туку таа е неговата мајка. Потоа, тој раскажува дека Софронија на тринаесетгодишна возраст останала бремена, поради што била избркана во шумата, каде го родила него. На тој начин, јунаштвото на Аѓилулфо повеќе не се важи (бидејќи спасената не била девојка) и, за да ја задржи витешката титула, тој мора да ја напушти војската и да ја докаже вистината. Така, Аѓилулфо и Гурдулу заминуваат во потрага по Софронија, а Торисмондо заминува да ги најде витезите на Светиот Грал, за кои тврди дека се неговите татковци. Дознавајќи за заминувањето на Аѓилулфо, Брадаманте набрзина тргнува во потрага по него, а Рамбалдо, исто така, ја напушта војската, одејќи по неа.
Патувајќи, непостоечкиот витез пристига до еден замок, каде една девојка му соопштува дека замокот е опколен со крволочни мечки. Аѓилулфо лесно ги победува мечките, а потоа го канат во замокот, каде господарката Пришила по секоја цена сака да води љубов со неа. Сепак, Аѓилулфо упорно го одложува љубовниот чин и утредента го напушта замокот, оставајќи ја да страда восхитената Пришила.
Конечно, непостоечкиот витез стигнува во манастирот каде се наоѓала Софронија (сестра Пармила), но во меѓувреме, манастирот бил разурнат, а Софронија била заробена и однесена како робинка во Мароко. Аѓилулфо не се откажува и тргнува да ја бара, но еден кит го преполовува бродот и Аѓилулфо потонува на морското дно. Сепак, тој пешки продолжува до Мароко, каде се заплеткува во мрежата на рибарите. Таму, тој дознава дека Софронија се наоѓа во харемот на султанот, кој еднаш годишно ги посетува своите жени, а вечерта треба да ја посети Софронија. Аѓилулфо им го соопштува својот план на рибарите, убедувајќи ги да го однесат кај султанот, кој оклопот ќе ѝ го поклони на Софронија. Така, тој доаѓа во нејзината соба и ја спасува, бегајќи со неа со брод, кој претрпува бродолом, па Аѓилулфо, Гурдуло и Софронија се засолнуваат во една пештера во Баскискиот Залив.
Аѓилулфо оди кај царот Карло Велики за да му соопшти дека неговата витешка титула е заслужена, бидејќи ја пронашол Софронија, која сè уште е невина. Но, во меѓувреме, во пештерата пристига Торисмондо, кој претходно успева да ги најде витезите на Светиот Грал, кои целосно го разочаруваат, така што тој ги напушта. Здогледувајќи ја Софронија, Торисмондо (кој не ја препознава) се вљубува во неа и тие имаат сексуален однос. Кога Аѓилулфо и царот пристигаат во пештерата, тие ги наоѓаат Софронија и Торисмондо во љубовниот чин. Засрамен од љубовниот чин со мајка му, Торисмондо бега од пештерата, а истото го прави и Аѓилулфо.
По некое време, во пештерата се враќа Торисмондо, кој раскажува дека Софронија била невина, па според тоа, таа не може да биде неговата мајка. Тогаш, Софронија ја кажува вистината: Торисмондо не е нејзин син, туку полубрат. Него го родила нејзината мајка, шкотската кралица, како вонбрачно дете и ја измислила приказната дека Софронија е мајката, па нив ја избркале во шумата. На тоа, Торисмондо соопштува дека Софронија е вонбрачно дете на шкотскиот крал, па според тоа, тие не се во никакво сродство.
Рамбалдо заминува да го побара витезот Аѓилулфо за да му соопшти дека не треба да се срами и дека може да ја задржи витешката титула. Во шумата, тој го наоѓа околопот, со порака дека Аѓилулфо му го поклонува нему. Рамбалдо го става оклопот на себе и оди кај царот, а утредента, тој се бори јуначки против Сарацените. По борбата, до него доаѓа Брадаманте, која, мислејќи дека се работи за Аѓилулфо, води љубов со него, но потоа ја открива измамата и ја напуштила војската.
Во меѓувреме, Гурдулу налетал на Торисмондо, кој го зел како свој коњушар. Торисмондо се оженил за Софронија и заминал во една земја, каде Карло Велики го назначил за гроф. Меѓутоа, кога пристигнал таму, жителите му кажале дека не го прифаќаат како гроф, туку му понудиле да остане како рамноправен граѓанин како нив.
Книгата завршува така што Рамбалдо пристигнува до еден манастир, барајќи ја Брадаманте. Таму му кажуваат дека тука живеат само калуѓерки, но една од нив, сестра Теодора (која цело време ја пишува книгата за случувањата на непостоечкиот витез), ја отфрла калуѓерската облека и му се придружува, кажувајќи му дека таа е Брадаманте и дека го сака.
Осврт кон делото
Во едно интервју, Калвино истакнува дека најмногу му лежи да пишува за спротивностите меѓу постоечкото и непостоечкото, меѓу празнината и исполнетоста, како и дека неговото искуство со фантастиката достигнало врв во делото „Непостоечкиот витез“ која ја опишува како една од неговите најомилени книги.
Воислав Кушевски
Воислав Кушевски (с. Тработивиште,, – , ) — македонски историчар и редовен професор на Филозофскиот факултет во Скопје.
Животопис
Кушевски е роден во делчевското село Тработивиште на 28 јули 1921 година. Завршил учителска школа во Скопје во 1941 и едногодишен курс за предавачи по историја и по географија во 1946 година. Бил инспектор по историја за средните училишта од 1949 до 1959 и директор во средни училишта и предавач на ВПШ „Климент Охридски“. Од 1959 година бил асистент на Филозофскиот факултет и предавач по предметот Методика на наставата по историја. Во 1965 докторирал на тема „Македонија пред Друштвото на народите“. Во 1967 година бил избран за доцент, во 1972 за вонреден и во 1977 година за редовен професор. Бил продекан на Филозофскиот факултет. Истражувал во повеќе архивски центри во земјава и во странство.
Рига
Рига (летонски: Rīga) — главен и најголем град на Латвија. Се наоѓа на вливот на реката Даугава во Балтичкото Море. Населението на градот е околу 693.064 (2014).
Градот е основан во 1201 година. Поделен е на шест административни единици: Центар, Курземе, Зиемели, Латгала, Видзема и Земгала.
Настанување на името Рига
Рига се наоѓа на местото на античката населба Лива, во времето на старите фински племиња, на почетокот на реката Даугава и Ридзена. Реката Ригзена исто така била позната и како Рига и во некое време го формирало езерото Рига но во денешни времиња не постојат ниту реката ниту езерото. Најверојатно, Рига своето име го добила по оваа река.
Рана историја
Темелите на модерна Рига биле поставени во времето на германските трговци како и крстоносните војни кои доаѓале во Латвија на крајот од 12 век најверојатно за насилно примање на христијанството.
Бискупот Алберт дошол во Рига во 1201 година со 23 бродови и повеќе од 1500 крстоносци. По ова, Рига се преврнала во бискупија. Овде било основано друштвото Ливонските браќа по мечот. Истата година, 1201, Рига била официализирана како град. Заедно со Прусија паднала под власта на Римското Царство.
Модерна историја
Германија во текот на првата светска војна влегла во Рига во 1917 година и следната 1918 година било договорено Балтичките земји да влезат во составот на Германија. Така на 18 ноември 1918 година по 700 години Латвија ја објавила својата независност а Рига била прогласена за главен град на државата и во идните години таа била примена во Друштвото на народите поддржувана од Велика Британија.
Во текот на втората светска војна, комунистичка Русија ја окупирала во 1940 година, потоа Германија во 1941 и повторно СССР. Така по војната градот заедно со државата станува дел од СССР. Во времето на Михаил Горбачов и неговите реформи за можност за отцепување на некоја од државите во веќе пропаднатиот комунизам како во Русија така и низ цел свет, Рига на 21 август 1991 година ја објавила својата независност.
Рига во 2004 година пристапила кон НАТО пактот, а во Европската Унија на 1 мај истата година.
Население
Рига со своите 739 232 илјади население е најголемиот град на Балтикот. Според пописот, 58,5% од населението се изјасниле како Летонци,, 29% Руси, 3,9% Белоруси, 2,6% Украинци, 2,5% Пољаци, 1,4% Литванци а останатите 2,1% се наведени како останати.
Мајкл Чимино
Мајкл Чимино (англиски: Michael Cimino) (1939, Њујорк – 2 јули 2016) – американски филмски режисер.
Рига
Религија
Во Латвија како и во Рига поголемиот дел од населението се протестанти, но значителен дел припаѓа и на православните христијани бидејќи во градот живеат и многу руси.
Мајкл Чимино
Животопис
Мајкл Чимино е роден во Њујорк, во добро ситуирано уметничко семејство. Студирал уметност, дизајн и архитектура. Во 1996 година се повлекол од очите на јавноста и го продолжил животот пишувајќи романи.
Творештво
Чимино започнал како режисер на скапи и раскошни [Телевизија[|телевизиски]] реклами. На почетокот на 1970-тите, заедно со Џон Милиус, го напишал сценариото за „Magnum Force“, вториот дел од серијалот за Валканиот Хари. Во 1974 година со режирал својот прв филм „Thunderbolt and Lightfoot“, акциона комедија со Клинт Иствуд и Џеф Бриџис во главните улоги. Сепак, славата ја стекнал со филмот „Ловец на елени“, кој се смета за еден од најзначајните американски филмови од 1970-тите. Филмот добил пет награди „Оскар“, а Чимино се здобил со можноста да снима високобуџетски филмови. Како резултат на тоа, во 1980 година го режирал филмот „Порта на рајот“, епски вестерн којшто се смета за едно од најголемите комерцијални фијаска во историјата на филмот, со што го турнал студиото „Јунајтед артистс“ (United Artists) во стечај. Потоа, Чимино снимил уште четири филма, а напишал и околу 20 сценарија кои останале нереализирани, а во 1996 година се повлекол од филмот.
Рига
Географија
Климата е под големо дејство од морето. Според тоа таа е обично блага и влажна. Летата се влажни а зимите топли со просечна температура од -4 С. Во просек, околу 40 % од вкупниот број на денови во годината се облачни.
Површината на Рига изнесува 307,17 км2
Стара Рига
Стара Рига е историјски и географски центар како на самиот град така на целата држава. Градот се наоѓа на десната страна од реката Даугава. Опфаќа прилично мал дел од целосната површина на градот која била градена, рушена и повторно рестарвирана од 13 до 18 век.
Образование
Во Рига се наоѓаат многу институции како од више така и од високо образование вклучувајќи ги универзитетите:
Стопанство
Градот од времето на комунизмот започнал да се доизградува во економски план од 1998 година бидејќи претходно властите биле насочени повторно под влијание на Русија. Но по 1998 година со смена на раководството на владата и приорентирање кон земјите од Европската унија започнала приватизација на големи банки, претпријатија. Веќе кога Латвија се вклучила кон Светската трговска организација во 1999 година налетал и многу поголем странски капитал најмногу стациониран во Рига.
Знаменитости
Најголемиот број знаменитости во градот се наоѓаат во стариот град во Рига кој е под меѓународна заштита. Стариот град се нарекува Вецрига.
Знаменитости на стариот град:
Предание
За тоа како била создадена и како се појавила првата елка постојат многу различни истории. Една од нив е дека тоа се случило токму во Рига. Така, првата украсена елка се сврзува со Мартин Лутер. Тој отсекол едно од дрвата, си го зел за во својата куќа и го украсил со свеќи. Но, историјата е многу повеќе мит, отколку историски факт. Сепак во Рига сбиле откриени документи од средновековието, во които се опишувало како еден занаетчија поставил украсена елка за Божик на градскиот плоштад и оттогаш започнала традицијата која денеска е распространета скоро низ целиот свет.
HD 185351
HD 185531 (BD + 44 3185, SAO 48649, HR 7468) — ѕвезда со привидна величина од 6.26, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 19:36:37,9 и деклинација +44°41′42″
Список на државни водачи во 1668 година
Ова е список на државни водачи во 668 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Плутино
Плутино — динамичка група на заднептунски тела кои кружат во резонанција 2:3 со планетата Нептун. Ова значи дека плутиното кружи двапати на секои три кружења на Нептун. Најголемо плутино е џуџестата планета Плутон, по која е наречена самата група. Го носат името на митолошки суштества од подземниот свет.
Список на државни водачи во 1668 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Плутино
Овие тела го сочинуваат внатрешниот дел на Кајперовиот Појас и претставуваат една четвртина од телата во него. Ја сочинуваат најбројната класа на резонантни заднетунци. Освен самиот Плутон, првото откриено плутино е (385185) 1993 RO, забележано на 16 септември 1993 г.