cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Протокол за директно поврзување на два мрежни јазла
Формат на РРР рамка
Протоколот РРР користи рамковен формат сличен на HDLC за вметнување датаграми во мрежи со директна врска меѓу два јазли. Рамката РРР секогаш почнува и завршува со стандардо знаме HDLC. За разлика од HDLC, рамката РРР е составена од бајти изразени со цел број. Од овие причини за вметнување на битови не се користи техниката на HDLC. Наместо тоа, се користи методата на внесување. Второто поле во рамката РРР нормално е составено од адресно поле на „сите единици" (0хFF), кое укажува дека сите станици треба да ја прифатат рамката. Контролното поле, обично, е подесено на 00000011 (0x03), затоа што РРР нормално работи во неконекциски режим на работа. 00000011 укажува на ненумерирана рамка HDLC, па така броевите на секвенците не се користат. Прикажан е пример на рамката РРР. Средниот прозорец ги покажува адресата и контролното поле на пакетот 4, од кое се гледа дека претходната дискусија се потврдува. Полето на протоколот укажува дека дадената рамка во својата корисничка информација PDU на РРР носи протокол од повеќе врски, кој на крај носи порака НТТР. РРР беше дизајниран за симултано да поддржува повеќе мрежни протоколи односно, РРР може да пренесува пакети што се произведени од страна на разни протоколи на мрежниот слој. Оваа ситуација се појавува во мултипротоколни-те насочувачи, кои можат симултано да поддржуваат неколку протоколи на мрежни слоеви. Полето на протоколот е долго 1 или 2 бајта и се користи за идентификација на протоколот на мрежниот слој на пакетот што е содржан во информациското поле. Забележувате дека протоколот и информациското поле РРР заедно одговараат на информациското поле во нормалната рамка HDLC. На крај, полето CRC може да користи ССIТТ 16 или ССIТТ 32 полиномни генератори.
РРР и Протоколот за контрола на врска
Протоколот РРР обезбедува многу корисни можности преку протоколот за контрола на врска и преку фамилијата на протоколи за контрола на мрежа. Протоколот за контрола на врска (Link Control Protocol/LCP) се користи за воспоставување, конфигурација, тестирање, одржување и завршување на линковската врска. LСР почнува со воспоставување физичка врска. LСР вклучува размена на пораки меѓу рамноправните процеси за да ја договори конфигурацијата на врската. За време на договарањето, крајната точка на РРР, исто така, може да му покаже на својот рамноправен процес дека сака да се поврзе со повеќе врски (односно, да комбинира повеќе физички врски во една логична врска). РРР поврзано со повеќе врски овозможува од повеќе бавни физички врски да се изгради една брза податочна врска. Кога рамноправните процеси ќе се договорат за конфигурацијата почнува процесот на докажување на автентичноста, ако така е избрано со конфигурацијата.
РРР и Протоколот за контрола на мрежата
Откако докажувањето на автентичноста ќе заврши, во употреба влегува протоколот за контрола на мрежата (Network Control Protocol/NCP) за конфигурацијата на секој протокол на мрежен слој, кој треба да работи во врската. По ова РРР може да трансферира пакети од различни протоколи на мрежниот слој (како што се IР, IРХ, Decent, AppleTalk) преку иста податочна врска. Потоа дестинацискиот рамноправен процес може да насочува вметнати пакети до соодветниот протокол на мрежен слој преку читање на протоколното поле во рамката. Причината поради која оваа способност е важна e во тоа што насочувачите толку напреднале што може симултано да поддржуваат пакети од разни мрежнн протоколи. Кога личен сметач се поврзува во мрежа IР, NСР за IР договара динамички доделена адреса IР за личниот сметач. Кај бавните линии може, исто така, да се договараат и шеми за компримирање на заглавијата ТСР и IР, кои го намалуваат бројот на битовите што треба да се пренесат преку мрежата.
РРР и Протоколот за докажување на автентичноста на лозинката
Особената моќ на РРР е во тоа што тој вклучува и протокол за докажување на автентичноста, што е главно прашање кога еден компјутер се поврзува со далечинска мрежа. Откако LСР ја воспоставило врската, овие протоколи може да се користат за докажување на автентичноста на корисникот. Протоколот за докажување на автентичноста иа лозинката (Password Authentication Protocol/РАР) бара иницијаторот да испрати идентификациони податоци и лозинка. Потоа рамноправниот процес одговара со порака со која кажува дека докажувањето на автентичноста е успешно или неуспешно. Во зависност од видот на ситуацијата, системот може да дозволи неколку повторни обиди. Кога РАР ќе реши дека барањето е неуспешно, тој му дава инструкции на LСР да ја прекине врската. РАР е чувствителен на прислушкувања и затоа идентификационите податоци и лозинката се испраќаат како нешифриран облик на шифрирана порака поради тоа РАР е чувствителен на многу различни видови безбедносни напади. Протоколот за докажување на автентичноста на лозинката за синхронизација (Challenge-Handshake Authentication protocol/СНАР) обезбедува поголема сигурност со тоа што процесот што ја иницира врската и процесот што одговара поминуваат низ секвенца на барање лозинка и одговор. СНАР претпоставува дека рамноправните процеси, на некој начин, имаат воспоставено таен клуч. Откако LСР ќе ја воспостави врската, уредот кој бара докажување на автентичноста испраќа барање за лозинка до својот рамноправен процес. Барањето e составено од произволен број и од информација за идентификација. Рамноправниот процес одговара со криптографски број за проверка на барањето за прашаната вредност и при тоа ја користи заедничката тајна. Уредот кој бара докажување на автентичноста ја верифицира вредноста на контролниот збир, исто така, користејќи го тајниот клуч. Доколку двата контролни збира се совпаѓаат, тогаш уредот што бара докажување на автентичноста испраќа порака за автентикација. Протоколот СНАР овозможува уредот кој бара докажување на автентичноста периодично да го обновува барањето за лозинка за да го повтори процесот на докажување на автентичноста.
Историјат
Во оваа форма, единките коишто формираат слабо поврзана група може да комуницираат со другите во групата.Секој може, во принцип, да комуницира со еден или со повеќe луѓе; не постои фиксна поделба на клиенти и опслужувачи. Партнерската комуникација (рееr-tо-рееr) се прошири најмногу во 2000 година. Со сервисот наречен Napster, кој во својот врв имаше над 50 милиони музички обожаватели кои разменуваа музика, иако истовремено беше најголемиот престап на авторски права во цела историја на снимен материјал, како што пишува во (Lam and Tan, 2001); и во (Македонија, 2000). Идејата беше прилично едноставна. Членовите ја регнстрираа музиката која ја имаа на нивните дискови во централната база на податоци, која се одржуваше на Напстер (Napster) опслужувач. Ако некој член бараше песна, ја проверуваше базата на податоци за да види кој ја има песната и одеше директно таму за да ја симне. Со тоа што не чуваше никаква музика на неговите машини, Напстер се бранеше дека не нарушува никакви авторски права. Судот не се согласи со тоа и го затвори. Но, следната генерација на партнерски системи (рееr-to-рееr) ја елиминира централната база на податоци со тоа што секој корисник одржува база на податоци ло-кално, како и овозможува список на другите корисници кои се членови на системот. Потоа нов корисник може да оди до кој било постоечки член за да види што тој има и да добие листа од другите членови за да пребара повеќе музика и повеќе имиња. Овој процес на пребарување може да се повторува до неодредено време за на крајот да се изгради голема локална база на податоци од тоа што постои. Ова е активност која може да стане досадна за корисниците, но е активност во која се истакнува моќноста на компјутерите. Постојат легални апликации за партнерска (рееr-to-рееr) комуникација. На пример, обожавателите кои делат музика во јавна сопственост или примероци од песни кои ги издале нови групи за јавни цели, фамилии кои делат фотографии, филмови и генеалошки информации и тинејџерите кои играат игри преку мрежа. Всушност, една од најпопуларните апликации за Интернет од сите, електронската пошта, е партнерска (рееr-to-рееr). Овој тип на комуникација се очекува да порасне значително со текот на времето.
Пример
Рамките разменети за време на воспоставувањето на врската PPP преку модем со повикување на телефонскиот број (dial-up) на семрежниот услужник. Првите девет рамки се поврзани со протоколот за контрола на врска. Секој крај на врската испраќа рамки LCР со барање за конфигурација, со кои предлага множество на конфигурациски опции. Другиот крај одговара со потврда за конфигурацијата LСР (LCP Configuration-ACK) доколку опциите се прифатливи, со негативна потврда (Configuration-NAK) а сите опции се препознаваат, но не се прифатливи, како и со одбивање на LCP конфигурацијата (Configuration-Reject) ако некои опции не се препознатливи или не се прифатливи за договарање. Може да се забележи дека договарањето за опциите може да бара одреден број размени на рамки. Содржината на последната рамка LСР за договарање на опции е прикажана во средниот прозорец на сликата, која потврдува дека треба да се употреби протокол за докажување на автентичноста на лозинката (РАР) за да се утврди автентичноста. Рамките 10 и 11 ја вршат размената РАР. Потсетете се дека РАР испраќа лозинка како нешифриран облик на шифрирана порака, и ако ја погледнеме содржината на рамката 10 ќе можеме да ја видиме лозинката. Крајната фаза на воспоставувањето на врската го вклучува протоколот за контрола на мрежата. Тука се покажува употребата за контрола на Интернет-протоколот (Internet Protocol Control Protocol/IPCP), кој ги договара адресата IP и употребата на компресија на датаграмите IP. Рамкита 21 е конечна потврда за конфигурацијата IPCP. Врската PPP дека е подготвена за трансфер на податоци. Ослободувањето на врската PPP вклучува размена на рамка за барањето за прекинување LCP и на рамки за потврда на прекинувањето LCP.
NGC 1427A
NGC 1427A — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1427A се споменува и како ESO 358-49, MCG -6-9-16, AM 0338-354, FCC 235.
Откривање
Објектот е откриен на 28 ноември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1427A е од видот IBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 1427A има привидни димензии од 2,3' х 1,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 1427A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13500. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 356; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7034.
Ариел (Бура)
Ариел е дух кој се појавува во драмата на Вилијам Шекспир Бура.
Ариел значи „Божји лав“ на хебрејски јазик. Ариел може да биде и едноставна игра со зборови „воздушна“. Научниците го споредија Ариел со духови прикажани во други елизабетански драми и успеаја да најдат неколку сличности меѓу нив, но една работа што ја прави Ариел уникатна е човечката предност и личност дадена на Ариел од Шекспир. Името е исто така фонетски слично на зборот „ареал“, што значи „се однесува на област“.
Бидејќи сценските насоки во „Бура“ се толку прецизни, критичарите и историчарите се во можност подобро отколку со другите драми на Шекспир да видат како оваа претстава можеби првично била изведена. Неколку од сцените кои вклучуваат магија имаат јасни инструкции за тоа како да се создаде потребната илузија, што ги натера критичарите да воспостават врски и да нагаѓаат за тоа каков вид на технологија би се користела во трупата на Шекспир за да се постави претставата на Ариел. улога во претставата. Исто така, една реплика од Ариел во чинот IV им дозволува на научниците да се запрашаат дали, поради недостиг од момчиња глумци, оригиналниот глумец што ја игра Ариел ја играл и улогата на Церес.
Ариел, „воздушниот дух“ во Бура (напишана околу 1611 г.) од Вилијам Шекспир. Вештерката Сикоракс, која порано владеела со островот на кој се одвива претставата, ја затворила непослушната Ариел во бор. Протераниот војвода Просперо, кој сега е на чело, го ослободува магично и ги ангажира неговите услуги во спречување на непријателите на Просперо, негување романса со неговата ќерка Миранда и враќање на неговото војводство. По завршувањето на овие задачи, Ариел е пуштена на слобода. Името Ариел, што ја означува креативната имагинација, се појавува во насловите на делата на голем број последователни поети, меѓу кои и Т.С. Елиот и Силвија Плат.
Битка кај Поатје
Битката кај Поатје или Битката кај Тур се одвила на 10 октомври 732 година. Во оваа битка Карл Мартел и неговата војска и нанеле тежок пораз на муслиманските Умајади кој биле предводени од Абдул Рахман. Во битката Абдул Рахман бил убиен. Муслиманската војска претходно ги имала заземено Бордо и Бургундија. Со овој пораз, муслиманите ја завршиле својата инвазија во Западна Европа и се повлекле кон јужниот дел на Пиринејскиот Полуостров. Постојат различни проценки за бројот на армијата на Франките. Се смета дека била од 20.000 до 30.000. Таа војска била единствената во Западна Европа која сè уште се држела по пропаѓањето на Западното Римско Царство.
Муслиманска инвазија
Битката кај Поатје се случила по дваесетгодишната инвазија на муслиманските сили во Западна Европа. Муслиманското владеење започнало во 711 година на чело со Тарик ибн Зијад и неговото преземање на Визиготското кралство. Умајадите биле едни од најсилните војници во тогашно време. На исток, тие го зазеле и денешниот град Синд кој се наоѓа во Пакистан. Нивната империја се простирала започнувајќи од териториите на поранешното Сасанидско Царство, голем дел од Византија до Цариград. Во 720 година ја окупирале Сицилија, во наредните години и Сардинија, Корзика и Балеарските острви. Каролинската империја на чело со Карло Мартел владеела со поголемиот дел од современа Франција, Западна Германија, Белгија и Холандија. Тој се обидувал да создаде силна држава на тој регион по падот на Западната Римска имеприја.
Маврите на чело со Ал Сам ибн Малик во 719 година успеале да го заземат градот Септимија, а својата престолнина ја преместил во Нарбона веќе следната година. Но, во 721 година тој бил изненаден по неговата Опсадата на Тулуза и нападот на Одо Аквитански, каде му нанел голем пораз а и самиот валија бил смртно ранет, но сепак успеал да побегне. По тој пораз муслиманите продолжиле кон Галија. Во 730 година, Одо Аквитански создал сојуз со берберскиот калиф Утман ибн, владетел на Каталонија притоа давајќи му ја неговата ќерка за негова сопруга. По ова, арапската инвазија во неговата земја престанале. Но по само една година, Абд Ал Рахман застанал на чело на валијата по кое Утман морал да се самоубие а неговата сопруга била испратена во Дамаск. Абд Ал рахман своето внимание го насочил кон Одо Аквитански. Тој од најразлични делови на својот калифат донел огромна војска. Во Битката за Бордо, Одо Аквитански бил поразен, градот опљачкан.
Подготовка
Арапско-маварската војска била исклучиво изненадена бидејќи во близина на Тур наишла на голема војска која веќе била подготвена за походот. Во продолжение на седум денови двете армии само се посматрале еден на друг. Абд ал рахман чекал да се собере целата му војска, кое се одлагало на повеќепати. Тоа му дава на Карло Мартел да ги собере најсилните војници и великани во неговата империја, знаејќи дека освен тој не постоел друг војсководец кој ќе го спречи напредувањето на муслиманите. Карло Мартел одлучил својата битка да ја започне во формација на фаланга, кое му помогнало да го спречи нападот на арапската коњаница. Никој од двата војсководци не сакал прв да нападне, но сепак тоа прв го сторил Абдул Ал Рахман.
Текот на битката
Абдул Ал Рахман верувал во својата тактика односно со напад на пешадиската војска вооружени со копје и коњаницата си. Но набргу првиот напад бил одбиен од страна на Франките и неговата армија била разбиена во внатрешноста на бојното поле. Франките формирале квадратна формација и на тој начин сакале да го оневозможат почетниот удар на Арапите.
Арапите кои успеале да се пробијат низ квадратот на Франките се обиделе да го убијат кралот, но неговите најблиски гардисти го заобиколиле и го оневозможиле тоа. Мартел испратил армија во позадината на арапските позиции. Тие ги нападнале арапските лагери во кои се наоѓале арапските робови и опљачканите работи. Кога Арапите разбрале дека било земено сè она кое тие го опљачкале во Бордо, тие се повлекле кон своите лагери за да го штитат својот имот. По тоа повлекување, првата линија на муслиманите била разбиена. Франките веднаш повторно се поставиле во формација фаланга, верувајќи дека битката ќе продолжи следниот ден.
Следниот ден
На следниот ден Муслиманите не продолжиле со битката туку се повлекле. Карло Мартел не верувал во нивното повлекување, туку сметал дека муслиманите сакаат да го турнат во заседа или да ја напушти добрата позиција која ја поседувал во текот на битката. Претходната вечер околу во таборот на противникот се одржувал состанок околу наследникот на Абдул Рахман. Во неговата армија имало најразлични нации како Арапи, Маври, Персијци можеби и Евреи. И бидејќи не успеале да се сложат кој да биде водичот кој ќе ги покрене во повторен напад врз позициите на Франките, тие се согласиле да се повлечат.
Карло Мартел му успеало она невозможното, да со пешадијата и без стрела да издвојува победа над коњаница. Во историјата е познат како легендарен генерал.
Последици
Арапите се повлекле преку Пиринеите, а Карло Мартел продолжил со протерувањето на муслиманските војски од Франција. Синот на Одо Аквитански, Хунолд барал независност на Аквитанија. Иако Карло Мартел ја сакал под своја управа, сепак ја признал независноста на Аквитанија.
Арапите продолжиле со поморската инвазија, на чело со Абдул Рахман. Карло Мартел успеал да го врати Авињон и Арл со помош на кралот на Ломбардија. Победата кај Поатје дала можност за елиминирање на Меровинзите и создавање на нова династија, династијата на Каролинзите.
Јохан Готлиб Фихте
Потекло
Фихте е роден во Раменау (Рамнов), Горна Лужица. Син на ткајач, со селско потекло, чие семејство живеело во овој регион со генерации. Семејството било забележано во соседството по својата чесност и побожност. Кристијан Фихте, таткото на Јохан Готлиб, се оженил со девојка која била од повисоките кругови. Се смета дека одредена нетрпеливост која Фихте самиот ја прикажал во текот на неговиот живот ја наследил од неговата мајка.
Младиот Фихте ја добил основата на образованието од својот татко. Тој рано покажал извонредно знаење, и со тоа се здобил со  сопствен углед меѓу селаните со што ја добил  можност за подобро образование,  отколку што инаку би добил. Според приказната, земјопоседникот Фрајхер од Милитц ,задоцнил  за да ја слушне проповеда на локалниот пастор. Сепак, тој бил информиран дека момчето од соседството ќе  може да ја  повтори проповедта речиси од збор до збор. Како резултат на тоа баронот го зел детето во сопствена заштита.
Рано школување
Фихте бил сместен во семејството на свештеникот Кребел  во Нидеррау во близина на Мајзен и оттаму добил темелна основа во класиката. Оттогаш Фихте многу малку ги гледал своите родители .Во октомври 1774 тој присуствувал на прославата при отворањето на училиштето во близина на Форта Намбург. Ова училиштето е поврзано со имињата на Новалис, Август Вилхелм Шлегел и Фридрих Шлегел, Фихте и Ниче. Оваа институција била полу монашка, додека пак образованието во таа насока било одлично, по се судејќи, Фихте немал нормален социјален живот и контакти со ученици, со темперамент како неговиот. Веројатно неговото образование ја зајакнала тенденцијата кон самоанализа и независност, одлики кои силно доаѓаат до израз во неговите  доктрини и пишувања.
Теолошки студии
Во 1780 тој започнал да студира на теолошкиот факултет во Јена. Се чини дека Фихте го издржал периодот на тешка сиромаштија и сурова борба. Во 1784 без да го заврши своето образование,тој го напушта  студирањето. Во текот на годините 1784-1788, тој се издржувал на несигурен начин како учител во различни саксонски семејства. Потоа Фихте работел две години  како приватен тутор во Цирих, и тоа е период на големо задоволство. Тука Фихте се сретнал со Јохана Ран, и се запознал со Песталоци. Во 1790 Фихте се свршил со Јохана Ран, која била внуката на познатиот поет Ф.Г. Клопшток. Во 1790 Фихте почнал да го проучува делото на Кант, што требаше да има долготраен ефект врз траекторијата на неговиот живот и мисла. Додека тој ја прифаќаше Кантовска филозофија и се подготвуваше да ја развие, судбина му зададе удар, семејството Ран  доживеал финансиски неуспех, и поради тоа, склучувањето на бракот морало да биде одложено.
Кант
Од Цирих Фихте се вратил во Лајпциг, а во 1791 година се стекнал со туторство во Варшава, во куќата на еден полски благородник. Меѓутоа ситуацијата се покажала непријатна. За кратко време тој бил отпуштен. Потоа добил шанса да се види со Кант во Кенигсберг. По разочарувачкото интервју, тој самиот се затворил во изнајмената соба и ја фрлил сета своја енергија во составувањето на есејот, за да го сврти  вниманието и интересот на Кант. Есеј беше завршен за пет недели, беше Versuch einer Kritik Aller Offenbarung (“Обид за критика на сите откритија1792”).
Оваа книга ги истражува врските меѓу божественото откровение и критичката филозофија на Кант. Првото издание на книгата било објавено без знаење на Кант или Фихте, без името на Фихте и потпишан вовед; тоа е  погрешно, се мислеше дека е тоа некое ново дело од самиот  Кант. Сите вклучувајќи ги и првите критичари на книгата го сметаа  Кант за авторот на книгата, но тој го расчисти недоразбирањето и јавно му оддаде признание на работата и авторот; се зголемува угледот Фихте, како и многу интелектуалци кои мислеа  дека тоа беше "... најшокантна и неверојатна вест... [додека ], но никој освен Кант не  би можел да  ја  напише оваа книга.
Јена
Во октомври 1793, тој бил женет во Цирих, каде што останал до крајот на оваа година. Поттикнат од настаните и принципите на Француската револуција, тој напишал и објавил анонимно две брошури  кои го одбележале како бранител посветен на слобода на мислата и акцијата и како застапник на политичките промени. Во декември истата година, тој добил покана да ја пополни позицијата на вонреден професор по филозофија на Универзитетот во Јена. Фихте прифатил и го започна своето предавање во мај следната година. Со извонредна ревност, тој го објаснил неговиот систем за "трансценденталниот идеализам." Неговиот успех бил ненадеен. Се чини дека тој се истакнал како предавач, поради сериозноста и силата на неговата личност. Овие предавања подоцна биле објавени под наслов “Професија на интелектуалецот”. Тој се оддаде на интензивна работа, и наскоро се појавија серија од  дела.
Спор за атеизмот
Откако преживеал неколку академски расправии, конечно бил отпуштен од Јена во 1799 година како резултат на расправата околу атеизмот. Тој бил обвинет за атеизам во 1798 година, по објавувањето на неговиот есеј "Ueber den Grund unsers Glaubens an eine göttliche Weltregierung" (“Врз основа на нашето верување во владеењето на божествениот свет”), кој  го  напишал како  одговор на есејот на Фридрих Карл Форберг "Развој на на концептот за верата ", во неговиот филозофски весник. Според Фихте, Бог треба да биде сфатен првенствено во морална смисла. За многумина, ваквиот концепт би му го одземал нему карактерот, и залудно Фихте ја негира атеистичката природа на неговата доктрина.
Берлин
Откако сите германски држави освен Прусија, гласно се побунија  против него, тој бил принуден да оди во Берлин. Тука се поврзувал со Шлегел, Шлајермахер, Шелинг и Тик. Во април 1800, унгарскиот писател Игнац Аврелиј Феслер го претставил Фихте на слободноѕидарската ложа на  Питагора на Blazing Star на која што и се прилкучил и подоцна бил избран за заменик. Најпрво Фихте бил верен обожавател на Феслер, и бил подготвен да му помогне во  неговиот предлог за реформа на слободните ѕидари. Но, подоцна тој станал лут противник на Феслер. Нивната расправија привлекла многу внимание меѓу слободните ѕидари. Во 1805 Фихте бил назначен за професор во Ерланген. Катастрофата во Јена во 1806 година, во која Наполеон потполно ја уништил пруската армија, го принудила Фихте  извесно време да престојува  во  Конингсберг, но тој повторно во 1807 година се вратил во Берлин за да ја продолжи својата книжевна дејност.
Во прилог следи говорот на Фихте по повод пристапувањето на слободноѕидарска ложа во Рудолштат, 1794 година:
Оваа шокантна ситуација на Германија длабоко го вознемирила  и  го предизвикала за изнесување  на познатите „Обраќања кон германската нација “(1808) која  кренала востание против Наполеон. Тој станал професор на новиот универзитет во Берлин, основан во 1809 година. Со гласовите од неговите колеги Фихте бил едногласно избран за ректор во 1810 година. Но, неговата непромисленост и посветеноста при реформирањето  довела до недоразбирање, а тој поднесол оставка во 1812 година. Започнал походот против Наполеон и болниците во Берлин биле наскоро полни со пациенти. Жената на Фихте се посветила на негување на болните и се разболела од опасната треска. Откако таа се опоравила и самиот тој бил погоден од болеста. Тој починал од тифус на 52 години. Исто така за филозофија придоне неговиот син Имануел Херман Фихте.
Филозофијата на Фихте
Фихте не го одобрил аргументот на Кант за постоењето на noumena, на "нештата  сами по себе", над-разумната реалност надвор од категориите на човековиот разум. Фихте видел ригорозна и систематска поделба на "нештата сами  по себе" noumena и работи ", онакви какви што нас ни се претставуваат" (феномени) што создава основа за скептицизам. Наместо да потикне ваков скептицизам, Фихте радикално сугерирал дека треба да ја исфрлиме идејата за noumenal светот, и наместо  тоа да го прифатиме фактот дека свеста нема основа во т.н. "реалниот свет". Всушност Фихте се прославил со аргументот за потекло на свеста, дека таа не е заснована во нешто надвор од самата себе. Феноменалниот свет како таков, произлегува од самосвеста; од активноста на егото, и од моралната свест. Неговиот ученик (и критичар), Шопенхауер, пишува:
”…Фихте, кој, поради нештото само по себе само што беше дискредитиран, одеднаш подготви систем без нештото само по себе. Како последица на тоа тој ја отфрли претпоставката за нешто што не е целосно ништо друго освен нашата претстава, а со тоа дозволи да биде предмет општо земено или во секој случај создадено од сопствени вештини. За таа цел, тој не е далеку од основната и најважнио дел на Кантовата доктрина, за разликата меѓу a priori и а posteriori и на тој начин што меѓу феномен и нешто-во-себе. Бидејќи тој тврдеше дека се е априори, се разбира без доказ за ова оценка, наместо ова тој понуди софизми  и дури луди измислени  демонстарции чија апсурдност беше скриена под маската  на темелноста  на incom интелектуална инспирација-Шопенхауер, Парерга и Паралипомена.
Главна теорија
Во своето дело „Основи на природното право” (1796) Фихте тврди дека само -свеста е социјален феномен- важен чекор и можеби и првиот јасен чекор преземен во оваа насока во модерната филозофија. Неопходниот услов на само -осознавањето на секој субјект, за Фихте е постоењето на  другите рационални субјекти. Тие викаат или го повикуваат субјектот или пак себеси да излезат надвор од оваа несвесна состојба на самосвесност како слободни поединци.
Објаснувањето на Фихте произлегува од генералните принципи дека личноста мора да се постави како поединец за да се позиционира над сите други и за да го направи тоа треба да биде свесна  за повикот на другите слободни поединци – повикани  да ги лимитираат своите слободи  без да ги почитуваат слободите на другиот. Истите услови важат и се применуваат и за другите во нивниот развој. Оттаму, меѓусебното признавање на рационални поединци произлезе како услов потребен на секој човек "јас" во целина. Овој аргумент за интерсубјективноста е централна тема во концепцијата на поединечноста формиран во доктрината на наука ('Wissenschaftslehre').
Според погледите на Фихте свесноста за себеси зависи од отпорот или од проверката со нешто што не се подразбира за дел од себе,  уште не се припишува  веднаш на одредено сетилно восприемање. Во подоцнежните лекции (неговиот Nova Methodo), Фихте го вклучува во во ревидираната  презентација  на самите темели на неговиот систем, каде  повик го зазема своето место заедно со оригиналните  чувства, што го зазема местото на претходното Anstoss (види подолу) и како граница на апсолутната слобода на Јас и  како услов за поставување на истите.
Јас ("Das Ich") се поставува во оваа ситуација за себе (тоа се претпоставува). Да се "постави " (setzen), не значи да се "создадат" објекти на свеста. Принципот на прашање едноставно не наведува дека суштината на Јас лежи во застапувањето на сопствениот идентитет, односно дека свеста претпоставува самосвест. Таквиот сопствен идентитет, не може да се сфати како психички факт, ниту пак како чин или несреќен случај на некоја претходно постоечка супстанца или битие. Тоа е делување на Јас, но на она кое е идентично со самото постоење на ова Јас. Во техничките терминологија на Фихте, оригиналното единство на самосвеста треба да се сфати  како акција и како производ на истото Јас, како факт или чин (Tathandlung), единство што е претпоставено и се содржи во секој факт и секој чин на емпириската свесност, иако таа никогаш не се појавува како таква во неа.
'Јас' мора да се постави (setzen) само по себе со цел да биде "јас " во целост, но тоа може да постави само доколку тоа се поставуви како ограничено. Покрај тоа, таа не може ни да ги утврди за себе своите ограничувања, во смисла на производство или создавање на овие лимити. Конечноста јас не може да биде основ на сопствената пасивност. Наместо тоа, на Фихте, доколку "јас" се тргна селосно, тоа едноставно мора да се открие за да се ограничи, а откритието кое Фихте го карактеризира какоотфрлување или отпор (Anstoss) на слободна практична активност на јас. Таквото изворно ограничување на Јас е како граница за Јас само доколку се поставува како граница. Јас прави, според анализата на Фихте со поставување свој лимит, прво, само како чувство, а потоа како сензација, а потоа како интуиција на нешто, и на крај како повик од друго лице.
Поттикот (Anstoss) со тоа го обезбедува основниот поттик дека прв го придвижува целиот комплексен тек од активности, кои конечно резултираат во нашата свест и искуство за самите себе и другите, како емпириски поединци и на светот околу нас. Иако Поттикот (Anstoss) игра слична улога како „нешто само по себе“ во Кантовска филозофија,  Поттикот (Anstoss) на Фихте  не е нешто туѓо на Јас. Наместо тоа, тој го означува јас како оригинална борба со со своите конечности. Наместо да се тврди дека не -Јас е причината или земјата на Anstoss, Фихте тврди дека не ми е поставување од страна на јас токму со цел да го објасни поттикот (anstoss), што е, со цел да станат свесни за поттикот (anstoss).
Други дела
Фихте исто така ја развил теоријата за состојбата заснована на идејата за самостојност. Според него државата треба да ги контролира меѓународните односи, вредноста на парите, и да остане автаркија. Поради ова потребно е да се има односи со други рационални суштества, со цел да се постигне свесност, Фихте пишува дека мора да постои "поврзаност на правото", во која постои заемно признавање  на рационалноста од двете страни.
Национализам
Фихте направил важен придонес за политичкиот национализам во Германија. Во неговите „Обраќања на германската нација “ (1808), серија на говори пренесени во Берлин под француска окупација, тој го повикал германскиот народ да "има карактер и да биде Германец" – антисемитизмот беше содржан во неговата идеја за Германите(Germanness ), тој тврдеше дека "правејќи ги Евреите слободни германски државјани ќе и наштети на германската нација." Фихте одговорил на повикот на Фрајхер вом Штајн, кој се обиде да го развие патриотизмот за неопходно  да се спротивстави на Французите посебно меѓу "образованите и културните елити на кралството". Фихте смета дека германите требаат да го одржат континуитет на германски јазик, а го базира тоа на Такит.
Финалниот период во Берлин
Гробниците на Јохан Готлиб Фихте и неговата сопруга Јохана Мари, Dorotheenstaedtischer Friedhof (гробишта Дортхенштетишер), во Берлин. Некои од најпознатите дела на Фихте се од последната деценија на неговиот живот, каде што тој предавал на курсевите во Берлин, слободно на различни теми.
Тие вклучуваат два дела од 1806: “Одликите на тековната доба”, каде што Фихте ја истакнува својата теорија за различни историски и културните епохи, и полумистичното дело: “Патот кон благословен живот” или “доктрината за религијата”, која ги содржи неговите најобемни мисли во врска со религијата. Во 1808 година тој одржа низа говори на француски јазик - окупираниот Берлин, „Обраќања кон германската нација“.
Во 1810, делумно поради образовни теми во Обраќања ..., иако Универзитет беше дизајниран .по основните линии зацртани од Вилхелм фон Хумболт и делумно поради своето поранешно дело на универзитетот во Јена, Фихте ја формираше првата катедра за филозофија на новиот универзитет во Берлин, каде што исто така стана ректор.
Фихте, исто така, продолжил приватно и на универзитет да држи предавања за натамошните верзии на неговото “Учење за науката” (Wissenschaftslehre). Освен кусата работа на едвај 15 страници од 1810: “Науката на знаење во општ преглед”, Фихте не објавил ниту едно од овие предавања. Една мала селекција била објавена триесет години по смртта на Фихте, од страна на неговиот син. Поголемиот дел дури од неодамна во последните децении е ставен на располагање, во Комплетно дела (Gesamtausgabe). Овие дела се значително преработени верзии на “Учење за науката” (Wissenschaftslehre) од 1810, 1811 и 1813 година, како и доктрината на Право (1812), една доктрина на етика (1812).
Критики
Германскиот филозоф Фридрих Ниче има критички однос кон творештвото на Фихте кого го нарекува „несвесен фалсификатор на пари“ и „махер“. Фридрих фон Хајек го наведува Фихте како еден од интелектуалните претходници на националсоцијализмот, особено на нацистичкиот концепт на Herrenvolk.
Новото стандардно издание на делата на Фихте на германски јазик, кое ги заменува сите претходни изданија е изданието „Комплетни дела“(Gesamtausgabe), подготвено од страна на Баварската академија на науките: Комплетни дела на академијата за науки во Баварија (Gesamtausgabe der Bayerischen Akademie der Wissenschaften) во приближно 40 тома. Изданието е поделено во четири дела, и тоа: Прв дел - Објавени дела, Втор дел - Необјавени дела, Трет дел - Усогласување и Четврти дел - Предавање на записите.
Долно Дупени (археолошко наоѓалиште)
Долно Дупени — археолошко наоѓалиште во преспанското село Долно Дупени. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на повеќе локации низ самото село, каде по дворовите на селаните, на поголема површина при копањето на темели за нови куќи биле откривани фрагменти од керамички садови и друг археолошки материјал кој не е зачуван.
Игор Акинфеев
Игор Акинфеев (руски: Игорь Владимирович Акинфеев, роден на во ) — руски фудбалски голман кој во моментот настапува за екипата на ФК ЦСКА Москва. Акинфеев својата професионална кариера ја започнал во 2003 година како играч на ФК ЦСКА Москва.
За Руската фудбалска репрезентација дебитирал во 2004 година и досега има одиграно 49 натпревари.
Мадагаскар (филм од 2005)
Мадагаскар (Madagascar) е компјутерски анимиран филм продуциран од страна на ДримВоркс, и прикажан во кино салите на 27 мај 2005. Филмот ги следи животите на четири животни во зоолошката градина на Централниот Парк во Њујорк, кои неочекувано се пренесенени со брод во дивината на Африка. Но по патот, контролата на бродот е преземена од четири пингвини кои лошо управувајќи го бродот ги испуштаат животните на островот Мадагаскар. ДВД сетовите за Мадагаскар, заедно со едно кратко видео наречено "Пингвините од Мадагаскар во божиќната лудорија" беа реализирани на 15 ноември 2005. Реализирањето на Блу реј изданијата е најавено за на 16 септември 2008, а продолжението наречено "Мадагаскар: Бегство во Африка" е закажано да се појави во кино салите на 7 ноември 2008.
Математички дијаграми
Математичките дијаграми, како што се графиците, главно се предвидени да пренесат математички односи - на пример, споредби со текот на времето.
Дијаграм Арганд
Комплексениот број може визуелно да се претстави како пар броеви кои образуваат вектор на дијаграмот наречен арганов дијаграм. Сложената рамнина понекогаш се нарекува Арганова рамнина бидејќи се користи во аргановите дијаграми. Овие се именувани по Жан-Робер Арган (1768–1822), иако за прв пат биле опишани од норвешко-данскиот геодет и математичар Каспар Весел (1745–1818). Аргановите дијаграми често се користат за цртање на положбите на половите и нулите на функцијата во сложената рамнина.
Концептот на комплексна рамнина овозможува геометриско толкување на сложените броеви. Како додаток, тие додаваат како вектори. Множењето на два сложени броја може најлесно да се изрази во поларни координати - големината или модулот на производот е производ на двете апсолутни вредности, или модули, а аголот или аргументот на производот е збир на двата агли, или аргументи. Особено, множењето со комплексен број на модул 1 делува како ротација.
Дијаграм на пеперутка
Во контекст на алгоритмите за брза трансформација на Фурие, пеперутка е дел од пресметката што ги комбинира резултатите од помалите дискретни Фуриеви трансформации (DFT) во поголем DFT, или обратно (разделување на поголем DFT во подтрансформации). Името „пеперутка“ доаѓа од формата на дијаграмот за проток на податоци во случајот радикс-2, како што е опишано подолу. Истата структура може да се најде и во алгоритмот Витерби, кој се користи за наоѓање на најверојатната низа скриени состојби.
Комутативен дијаграм
Во математиката, а особено во теоријата на категории, комутативен дијаграм е дијаграм на предмети, исто така познат како темиња, и морфизми, исто така познат како стрели или рабови, така што при избор на два предмети, секоја насочена патека низ дијаграмот води до истиот резултат по состав.
Комутативните дијаграми играат улога во теоријата на категории што равенките играат улога во алгебрата.
Хасеви дијаграми
Хасевиот дијаграм е едноставна слика на конечно делумно подредено множество, формирајќи цртеж на транзитивното намалување на делумниот редослед. Конкретно, секој го претставува секој елемент од множеството како теме на страницата и црта отсечка или крива што оди нагоре од x до y точно кога x < y и нема z така што x < z < y. Во овој случај, ние велиме y го опфаќа x, или y е непосреден наследник на x. На дијаграмот Хасе, се бара кривините да бидат нацртани така што секое да исполнува точно две темиња: неговите две крајни точки. Секој таков дијаграм (со оглед дека темињата се обележани) уникатно одредува делумен редослед и секој делумен редослед има единствено преодно намалување, но има многу можни поставувања на елементи во рамнината, што резултира со различни Хасе дијаграми за даден редослед што може да имаат многу различен изглед.
Јазолни дијаграми
Во теоријата на јазли, корисен начин да се визуелизираат и манипулираат јазлите е да се проектира јазолот во рамнина - помислете на јазолот да фрли сенка на ѕидот. Мала вознемиреност при изборот на проекција ќе осигура дека таа е еден на еден, освен во двојните точки, наречени премини, каде што „сенката“ на јазолот се преминува еднаш попречно
На секој премин мора да наведеме кој дел е „над“ и кој е „под“, за да можеме да го пресоздадеме оригиналниот јазол. Ова често се прави со создавање на прекин во праменот што оди под него. Ако со следење на дијаграмот, јазолот наизменично се прекрстува "над" и "под", тогаш дијаграмот претставува особено добро проучена класа на јазли, наизменични јазли.
Венов дијаграм
Веновиот дијаграм е претстава на математички множества: математички дијаграм што ги претставува множествата како кругови, со нивните меѓусебни односи изразени преку нивните преклопувачки позиции, така што ќе бидат прикажани сите можни врски помеѓу множествата.
Веновиот дијаграм е конструиран со збирка едноставни затворени кривини нацртани во рамнината. Принципот на овие дијаграми е класите да бидат претставени со региони во однос на едни со други со што сите можни логички релации на овие класи можат да бидат означени на истиот дијаграм. Дијаграмот првично остава простор за каква било можна врска на класите, а вистинската или дадената релација може да се специфицира со укажување дека одреден регион е ништовен или не е ништовен.
Хромтау (округ)
Хромтау е округ во Казахстан во покраината Актобе во Казахстан.
Аголна честота
Аголна честота или аголна фреквенција (симб. ω; познат и како  аголна брзина, радијална честота, кружна честота, орбитална честота, честота на радијани) — скаларна мерка на степенот на вртење. Таа се однесува на аголното поместување по единица време (на пример, во вртење) или степенот на промена на фазата на синусоидната бранова форма (на пример, во осцилации и бранови), или како што е степенот на промена на аргументот на синусна функција.
Единици
Во SI единици, аголоната честота е нормално презентиран во радијани во секунда, дури и кога не изразува вртежна вредност. Од гледна точка на димензионална анализа, единицата херци (Hz), исто така, е точно, но во пракса таа се користи само за обичнаta честота f, и речиси никогаш за ω. Оваа конвенција помага да се избегне забуна.
Во дигиталната обработка на сигналот, аголната честота може да се нормализира по стапката на земање примероци, постигнувajќи нормализирана честота.
Кружни движења
Во вртечкиот или орбиталниот објект, постои врска помеѓу растојанието од оската, површната брзина, и аголната честота на вртење
Осцилации на пружина
Објект прикачен на пружина ќе осцилира. Претпоставувајќи дека пружината е идеална и полесна без придушување, движењето ќе биде едноставно и хармонично со аголната честота дадено со: кадешто:
ω е наведен како природна честота (која понекогаш може да се означи како ω0).
Како што предметот осцилира, неговото забрзување може да се пресмета по:
кадешто х е поместувањето од рамнотежна позиција.
Користејќи ги „обичните“ честотни вртежи во секунда, оваа равенка би била:
LC-вртежи
Резонантниот агол на честота во LC движењата е еднаква на квадратниот корен од инверзноста на капацитивноста (С мерено во Фаради), пати повеќе од индуктивностa на колото (L во Хенри)
Лион
Лион е главен град на департманот Рона и регионот Оверњ-Рона-Алпи. Познат е и по историските и архитектонски знаменитости и е дел од светското наследство на УНЕСКО.
Историски Лион е познат и како светски главен град на свилата. Седиште е и на меѓународната полициска организација Интерпол и медиунската мрежа Еуроњуз (Euronews).
Историја
Лион бил основан на ридот Фурвие, како римска колонија во 43 г. п.н.е. од Мунаци Планк, поручникот на императорот Цезар. Првичното име на Лион било Лугдунум (Lugdunum) што значело „рид на светлината“.
Агрипа спознава дека местоположбата на Лион е исклучително поволна како комуникациска врска помеѓу северниот и јужниот дел и ја определил како почетна точка на римските патишта низ Галија. Тој тогаш станал главен град на Галија, пред сè благодарејќи на својата поволна положба, сместен на две пловни реки, и со тоа го добива епитетот најзначаен град во тогашната римска провинција.
Двајца императори се родени во овој град, Клавдиј и Каракала. Денес лионската епископија сè уште се повикува на „приматот на Галија“ како „престолнина на Галија“.
Христијанството во Лион било прогонувано од страна на римските императори, најмногу од Марко Аурелиј и Септимиј Север.
Големиот христијански епископ Иринеј Лионски умрел маченички, бранејќи ги тезите на Христијанството.
Кон крајот на век Лион станал банкарски центар во Франција, каде што подоцна се отворила и првата берза во 1749. Дури во ренесансата во Лион започнува да се развива и индустријата за свила, пред сè поради влијанието од Италија. Благодарение на индустријата со свила, во век Лион станува важен индустриски центар во Франција.
За време на Француската револуција Лион е против националниот конвент и ги поддржува Жирондинците. Во 1793 градот бил под опсада два месеци, од страна на Револуционерната армија.
Повеќе од 2000 луѓе биле погубени и повеќе згради биле уништени. Деценија подоцна Наполеон Бонапарт се обврзал да ги реконструира сите згради уништени во тој период.
Лион бил центар на Германците во текот на Втората светска војна, а исто така и центар на францускиот отпор против окупацијата.
Географија
Лион лежи на реките Сона и Рона и со нивното спојување го формираат полуостровот Пресквил (Presquîle), над градот има два големи рида, еден на запад, а другиот на север од историскиот градски центар.
Плоштадот Белекур е сместен на полуостровот Пресквил, помеѓу реките Рона и Сона и тој е трет по големина плоштад во Франција и еден од најголемите во Европа. Тој воедно е и еден од најотворените плоштади (без поголеми зеленила, дрвја, или какви било препреки) во Европа.
Источно од полуостровот Пресквил се простира голема површина, каде се сместени многу модерни објекти во Лион и таму населеноста е најголема. Во урбаниот центар се наоѓа и деветтата највисока зграда во Франција, сопственост на банката Кредит Лион.
Северно од градот се наоѓа и еден од најголемите урбани градски паркови во Европа, „Паркот на Златната Глава“. Во паркот се наоѓа и зоолошка градина.
Култура
Во средниот век, Арпитанците — жителите на областа — зборувале арпитански јазик. Лионскиот дијалект бил заменет постепено со францускиот јазик. Како и да е, дијалектот сѐ уште е жив и може да се чуе во Лион. Во Лион уште во век е започнато со печатење на книги и дела од многу поети и научници.
Браќата Лимиер го промовирале киното во 1895 година. Музејот Лимиер денес содржи многу од нивните изуми и пронајдоци од светот на филмската индустрија.
Во Лион секоја година на 8 декември се одржува фестивал на светлината (La Fête des lumières), во чест на Богородица Марија. За време на фестивалот градот блеснува во светлина и сите значајни историски објекти добиваат илуминација во многу бои и форми.
Африканскиот музеј во Лион е еден од најстарите музеи.
Гастрономија
Векови наназад Лион е познат како Француски центар на гастрономијата, а фактот што некои од најдобрите готвачи потекнуваат од Лион го потврдуваат тоа. Исто така и некои од најпрочуените Француски винови насади се наоѓаат во близина на Лион, како Божоле (северно) и Брегот Рона (јужно). Виното Божоле е многу популарно во градот.
Во градот се наоѓаат и типични ресторани кои се нарекуваат „бушон“ (Bouchon), каде што се служат традиционални јадења и вина.