cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фило Фарнсворт
Ран живот
Фарнсворт се истакнувал по хемија и физика во средното училиште Ригби. Тој побарал совет од наставникот по природни науки Џастин Толман за електронскиот телевизиски систем за кој размислувал; на наставникот му дал скици и дијаграми кои покриваат неколку табли за да покаже како тоа може да се постигне по електронски пат, а Толман го охрабрил да ги развие своите идеи. Еден од цртежите што тој ги направил на табла за неговиот наставник по хемија бил отповикан и репродуциран за случајот на мешање за патент помеѓу Фарнсворт и RCA.
Во 1923 година, семејството се преселило во Прово, Јута, а Фарнсворт го посетил средното училиште Бригам Јанг истата есен. Неговиот татко починал од пневмонија во јануари 1924 година на 58-годишна возраст, а Фарнсворт ја презел одговорноста за одржување на семејството додека го завршувал средното училиште. По дипломирањето BYHS во јуни 1924 година, тој се пријавил на Поморската академија на Соединетите Држави во Анаполис, Мериленд, каде што го заработил вториот највисок резултат на нацијата на тестовите за регрутирање на академијата. Сепак, тој веќе размислувал однапред за неговите телевизиски проекти; тој дознал дека владата ќе ги поседува неговите патенти доколку остане во војска, па затоа добил почесно отпуштање во рок од неколку месеци откако се приклучил според одредбата според која најстарото дете во семејство без татко може да биде ослободено од воена служба за да ја одржува финансиски својата фамилија. Се вратил во Прово и се запишал на Универзитетот Бригам Јанг, но факултетот не му дозволил да присуствува на нивните напредни часови по наука врз основа на политички размислувања. Тој сепак присуствувал и ги искористил истражувачките лаборатории на универзитетот, и се здобил со сертификат за помлад радио-трицијан од Националниот институт за радио и целосна сертификација во 1925 година. Додека посетувал колеџ, тој ја запознал средношколката од Прово, Елма „Пем“ Гарднер (1908–2006), со која на крајот се оженил.
Фарнсворт работел додека неговата сестра Агнес ја презела одговорноста за семејниот дом и пансионот на вториот кат, со помош на братучетка која живеела со семејството. Фарнсвортс подоцна се преселиле во половина дуплекс, а семејните пријатели Гарднер се преселиле на другата страна кога тој станал празен. Тој развил блиско пријателство со братот на Пем, Клиф Гарднер, кој го споделил неговиот интерес за електрониката, и двајцата се преселиле во Солт Лејк Сити за да започнат бизнис за поправка на радија. Бизнисот пропаднал, а Гарднер се вратил во Прово.
Фарнсворт се оженил со Пем на 27 мај 1926 година, и двајцата отпатувале во Беркли, Калифорнија. Тие изнајмиле куќа на улицата Дерби 2910, од каде што аплицирал за својот прв телевизиски патент, кој бил одобрен на 26 август 1930 година Во тоа време тие се преселиле преку заливот во Сан Франциско, каде што Фарнсворт ја поставил својата нова лабораторија на улицата Грин 202.
Кариера
Неколку месеци по пристигнувањето во Калифорнија, Фарнсворт бил подготвен да ги покаже своите модели и цртежи на патентен адвокат кој бил национално признат како авторитет за електрофизика. Еверсон и Горел се согласиле дека Фарнсворт треба да аплицира за патенти за неговите дизајни, одлука што се покажала како клучна во подоцнежните спорови со RCA. Повеќето телевизиски системи што се користеле во тоа време користеле уреди за скенирање слики („ растеризери “) кои користеле ротирачки „Nipkow дискови“ кои се состоеле од диск што се врти со дупки распоредени во спирални обрасци, така што тие се провлекувале низ сликата во низа кратки лакови додека ја фокусирале светлината која ја фаќале на фотосензитивни елементи, со што се произведувал различен електричен сигнал што одговара на варијациите во интензитетот на светлината. Фарнсворт ги препознал ограничувањата на механичките системи и дека целосно електронскиот систем за скенирање може да произведе супериорна слика за пренос на уред кој прима.
На 7 септември 1927 година, цевката за фотоапарат за дисектори на слики на Фарнсворт ја пренела својата прва слика, едноставна права линија, на приемник во друга просторија од неговата лабораторија на улицата Грин 202 во Сан Франциско. Пем Фарнсворт се присетил во 1985 година дека нејзиниот сопруг ја прекршил запрепастувачката тишина на неговите лабораториски асистенти велејќи: „Еве ви – електронска телевизија!“ Изворот на сликата бил стаклен тобоган, осветлен со лачна ламба. Бил потребен екстремно светол извор поради слабата осветленост на дизајнот. До 1928 година, Фарнсворт го развил системот доволно за да одржи демонстрации за печатот. Неговите поддржувачи барале да знаат кога ќе видат долари од пронајдокот; така што првата прикажана слика била, соодветно, знак за долар. Во 1929 година, дизајнот бил дополнително подобрен со елиминацијата на мотор-генератор; така што телевизискиот систем сега немал механички делови. Таа година Фарнсворт ги пренел првите човечки слики во живо со помош на неговиот телевизиски систем, вклучувајќи слика од три и пол инчи на неговата сопруга Пем.
Многу пронаоѓачи изградиле електромеханички телевизиски системи пред семиналниот придонес на Фарнсворт, но Фарнсворт го дизајнирал и го изградил првиот работен целосно електронски телевизиски систем во светот, користејќи електронско скенирање и во уредите за пикап и за прикажување. Тој првпат го покажал својот систем пред печатот на 3 септември 1928 година, и пред јавноста во Институтот Френклин во Филаделфија на 25 август 1934 година.
Во 1930 година, RCA го регрутирала Владимир Зворикин - кој се обидел, неуспешно, да развие свој целосно електронски телевизиски систем во Вестингхаус во Питсбург од 1923 година - да го води одделот за развој на телевизија. Пред да го напушти својот стар работодавец, Зворикин ја посетил лабораторијата на Фарнсворт и бил доволно импресиониран од изведбата на Дисекторот на слики што наводно го натерал неговиот тим во Вестингхаус да направи неколку копии од уредот за експериментирање. Зворикин подоцна го напуштил истражувањето на Дисекторот на слики, кој во тоа време барал екстремно силно осветлување на неговите субјекти и го свртел своето внимание кон она што станало Иконоскоп. Во серијата снимени интервјуа од 1970-тите, Зворикин потсетил дека „Фарнсворт беше поблиску до ова нешто што го користите сега [т.е. видео камера] од кој било, бидејќи ја користел катодната цевка за пренос. Но, Фарнсворт немаше мозаик [од дискретни светлосни елементи], тој немаше складиште. Затоа, дефиницијата на [слика] беше многу ниска. . . . Но, тој беше многу горд и се држеше до својот метод.“ Спротивно на изјавата на Зворикин, патентот на Фарнсворт број 2.087.683 за Дисекторот на слики (поднесен на 26 април 1933 година) ја содржел „плочата за складирање полнење“ измислена од Тихањи во 1928 година и методот на „ниска брзина“ на електронско скенирање, чии честички исто така опишуваат „дискретни“ „Потенцијалот“ е манипулиран и „заситен“ до различен степен во зависност од нивната брзина. Патентите на Фарнсворт 2.140.695 и 2.233.888 се за „дисектор за складирање на полнење“ и „засилувач за складирање на полнење“, соодветно.
Во 1931 година, Дејвид Сарноф од RCA понудил да ги купи патентите на Фарнсворт за 100.000 УСД, со услов тој да стане вработен во RCA, но Фарнсворт одбил. Во јуни истата година, Фарнсворт се придружил на компанијата Филко и се преселил во Филаделфија заедно со неговата сопруга и двете деца. RCA подоцна поднела тужба за мешање против Фарнсворт, тврдејќи дека патентот на Цворикин од 1923 година имал приоритет над дизајнот на Фарнсворт, и покрај фактот што не можел да прикаже докази дека Зворикин всушност произвел функционална цевка за предавател пред 1931 година. Фарнсворт изгубил две барања за мешање на Зворикин во 1928 година, но овој пат тој победил и Канцеларијата за патенти на САД донела одлука во 1934 година да му додели приоритет на пронајдокот на дисекторот на слики на Фарнсворт. RCA изгубила последователна жалба, но судските спорови за различни прашања продолжиле неколку години со тоа што Сарноф конечно се согласил да плати авторски права на Фарнсворт. Зворикин добил патент во 1928 година за верзија за пренос во боја на неговата патентна пријава од 1923 година; тој, исто така, ја поделил својата оригинална апликација во 1931 година, добивајќи патент во 1935 година, додека вториот на крајот бил издаден во 1938 година од Апелациониот суд за случај за мешање што не бил поврзан со Фарнсворт, и над приговорот на Заводот за патенти.
Во 1932 година, додека бил во Англија за да собере пари за неговите правни битки со RCA, Фарнсворт се сретнал со Џон Логи Берд, шкотски пронаоѓач кој ја одржал првата јавна демонстрација во светот на работен телевизиски систем во Лондон во 1926 година, користејќи систем на електро-механичка слика, и кој се обидувал да развие електронски телевизиски приемници. Берд го демонстрирал својот механички систем за Фарнсворт.
Во мај 1933 година, Филко ја прекинал својата врска со Фарнсворт затоа што, Еверсон рекол, „[станало] очигледно дека целта на Фило да воспостави широка патентна структура преку истражување [не била] идентична со продукциската програма на Филко“. Според мислењето на Еверсон, одлуката била взаемна и пријателска. Фарнсворт отворил продавница на 127 East Mermaid Lane во Филаделфија и во 1934 година ја одржал првата јавна изложба на својот уред во Институтот Френклин во тој град.
Откако отпловил во Европа во 1934 година, Фарнсворт обезбедил договор со Герц-Бош-Фернсех во Германија. Некои камери за дисектори на слики биле користени за пренос на Олимписките игри во Берлин во 1936 година.
Фарнсворт се вратил во својата лабораторија и до 1936 година неговата компанија редовно пренесувала забавни програми на експериментална основа. Истата година, додека работел со биолозите од Универзитетот во Пенсилванија, Фарнсворт развил процес за стерилизирање на млекото користејќи радио бранови. Тој исто така измислил зрак што продира во магла за бродови и авиони.
Во 1936 година, тој го привлекол вниманието на Collier's Weekly, кои ја опишале неговата работа со блескави зборови. „Еден од оние неверојатни факти од модерниот живот кои едноставно не изгледаат возможни - имено, електрично скенираната телевизија која изгледа предодредена да стигне до вашиот дом следната година, во голема мера му беше дадена на светот од деветнаесетгодишно момче од Јута. . . . Денес, на едвај триесет години, тој го поставува специјализираниот свет на науката на своите уши“.
Во 1938 година, Фарнсворт ја основал телевизиската и радио корпорација Фарнсворт во Форт Вејн, Индијана, со Е.А. Николас како претседател, а тој самиот како директор за истражување. Во септември 1939 година, по повеќе од децениска правна битка, RCA конечно го прифатила повеќегодишниот договор за лиценцирање во врска со патентот на Фарнсворт за телевизија од 1927 година во вкупна вредност од 1 милион долари. RCA тогаш била бесплатна, откако ја покажала електронската телевизија на Светскиот саем во Њујорк на 20 април 1939 година, да продава електронски телевизиски камери на јавноста.
Покрај неговото истражување за електроника, раководството на ИТТ се согласило номинално да го финансира истражувањето за јадрено соединување на Фарнсворт. Тој и членовите на персоналот измислиле и рафинирале серија цевки за реакција на соединување наречени „ фузори “. Од научни причини непознати за Фарнсворт и неговиот персонал, потребните реакции не траеле подолго од триесет секунди. Во декември 1965 година, ИТТ бил под притисок од својот одбор на директори да го прекине скапиот проект и да ја продаде подружницата Фарнсворт. Само поради повикот на претседателот Харолд Геин бил прифатен буџетот од 1966 година, продолжувајќи го истражувањето за соединување на ИТТ за дополнителна година. Стресот поврзан со овој менаџерски ултиматум, сепак, предизвикал Фарнсворт да доживее релапс. Една година подоцна тој бил раскинат и на крајот му било дозволено лекарско пензионирање.
Во пролетта 1967 година, Фарнсворт и неговото семејство се преселиле во Јута за да го продолжат своето истражување за соединување на Универзитетот Бригам Јанг, кој му доделил почесен докторат. Универзитетот му понудил и деловен простор и подземен бетонски бункер за проектот. Сфаќајќи дека ITT ќе ја расклопи својата лабораторија за соединување, Фарнсворт ги поканил членовите на персоналот да го придружуваат во Солт Лејк Сити, како членови на тимот во Фило Т. Фарнсворт соработници (PTFA). До крајот на 1968 година, соработниците почнаале да одржуваат редовни деловни состаноци и PTFA била во тек. Тие веднаш обезбедиле договор со Националната аеронаутичка и вселенска администрација (НАСА) и повеќе можности биле на дофат - но финансирањето било закочено за 24.000 долари месечно потребни за плати и изнајмување опрема.
До Божиќ 1970 година, PTFA не успеала да го обезбеди потребното финансирање, а Фарнсвортс ги продале сите свои акции на ИТТ и ја реализирале полисата за животно осигурување на Фило за да ја одржат организациската стабилност. Преземачот не успеал да обезбеди финансиска поддршка што требало да ја одржи организацијата во текот на нејзината критична прва година. Банките ги побарале сите неподмирени заеми, биле ставени известувања за повторно поседување на сè што претходно не било продадено, а Службата за внатрешни приходи ставила клуч на вратата од лабораторијата додека не се платат заостанатите даноци. Во јануари 1971 година, PTFA се распаднала. Фарнсворт почнал да употребува алкохол во неговите подоцнежни години, и како резултат на тоа сериозно се разболел од пневмонија и починал на 11 март 1971 година, во својот дом во Холадеј, Јута.
Сопругата на Фарнсворт, Елма Гарднер „Пем“ Фарнсворт се борела со децении по неговата смрт за да го обезбеди своето место во историјата. Фарнсворт секогаш ѝ давал еднакви заслуги за создавање телевизија, велејќи: „Јас и жена ми ја започнавме оваа телевизија“. Таа починала на 27 април 2006 година, на 98-годишна возраст. Пронаоѓачот и сопругата ги надживеале два сина, Расел (кој тогаш живеел во Њујорк Сити) и Кент (кој тогаш живеел во Форт Вејн, Индијана).
Во 1999 година, списанието Тајм го вклучило Фарнсворт во „Тајм 100: Најважните луѓе на векот“.
Електронска телевизија
Фарнсворт го разработи принципот на дисекторот на слики во летото 1921 година, не многу пред неговиот 15-ти роденден, и ја покажал првата работна верзија на 7 септември 1927 година, откако наполнил 21 година претходниот август. Момче од фарма, неговата инспирација за скенирање слика како серија линии дошла од движењето напред-назад што се користи за орање на полето. Во текот на тужбата за патент за пречки, донесена од Радио корпорацијата на Америка во 1934 година и донесената одлука во февруари 1935 година, неговиот учител по хемија во средното училиште, Џастин Толман, направил скица што ја направил од цртежот на табла што му го покажал Фарнсворт во пролетта 1922 година. Фарнсворт победил во тужбата; RCA ја обжалила одлуката во 1936 година и загубила. Фарнсворт добивал хонорари од RCA, но никогаш не станал богат. Цевката за видео камера која еволуирала од комбинираната работа на Фарнсворт, Зворикин и многу други се користела во сите телевизиски камери до крајот на 20 век, кога почнале да се појавуваат алтернативни технологии како што се уредите поврзани со полнење.
Фарнсворт, исто така, го развил „осцилитот на сликата“, катодна цевка која ги прикажувала сликите снимени со дисекторот на сликата.
Фарнсворт својот уред го нарекол дисектор на слики бидејќи ги претвора поединечните елементи на сликата во електрична енергија еден по еден. Тој ги заменил вртечките дискови со цезиум, елемент кој испушта електрони кога е изложен на светлина.
Во 1984 година, Фарнсворт бил примен во Куќата на славните на националните пронаоѓачи.
Фузор
Фузорот Фарнсворт-Хирш е апарат дизајниран од Фарнсворт за да создаде јадрено соединување. За разлика од повеќето контролирани системи за соединување, кои полека загреваат магнетно ограничена плазма, фузорот инјектира високотемпературни јони директно во комората за реакција, со што се избегнува значителна количина на сложеност.
Кога фузорот Фарнсворт-Хирш првпат бил претставен во светот на истражувањето на соединување кон крајот на 1960-тите, фузорот бил првиот уред што јасно можел да покаже дека воопшто произведува реакции на соединување. Надежите во тоа време биле големи дека може брзо да се развие во практичен извор на енергија. Сепак, како и со другите експерименти за соединување, развојот во извор на енергија се покажале како тежок. Сепак, фузорот оттогаш станал практичен извор на неутрони и се произведувал комерцијално за оваа улога.
Други пронајдоци
Во времето кога починал, Фарнсворт поседувал 300 американски и странски патенти. Неговите пронајдоци придонеле за развој на радар, инфрацрвени уреди за ноќно гледање, електронски микроскоп, инкубатор за бебиња, гастроскоп и астрономски телескоп.
ТВ изглед
Иако тој бил човекот одговорен за нејзината технологија, Фарнсворт се појавил само еднаш на телевизиска програма. На 3 јули 1957 година, тој бил мистериозен гостин („Доктор Икс“) во квиз-шоуто на CBS „ Имам тајна“. Тој поставувал прашања од панелот додека тие неуспешно се обидувале да ја погодат неговата тајна („Јас ја измислив електронската телевизија“. ). За својата победа тој добил 80 долари и една кутија цигари Винстон. Водителот Гери Мур потоа поминал неколку минути разговарајќи со Фарнсворт за неговото истражување за такви проекти како што се ран аналоген телевизиски систем со висока дефиниција, приемници со рамен екран и моќ на соединување. Фарнсворт рекол: „Имаше обиди да се осмисли телевизиски систем користејќи механички дискови и ротирачки огледала и вибрирачки огледала - сите механички. Мојот придонес беше да ги извадам подвижните делови и да го направам предметот целосно електронски, а тоа беше концептот што го имав кога бев само бруцош во средно училиште во пролетта 1921 година на 14 години.“ Кога Мур прашал за придонесите на другите, Фарнсворт се согласил: „Постојат буквално илјадници пронајдоци важни за телевизијата. Имам нешто повеќе од 165 американски патенти“. Потоа водителот прашал за неговото тековно истражување, а пронаоѓачот одговорил: „На телевизија, прво се обидуваме подобро да го искористиме пропусниот опсег, бидејќи мислиме дека на крајот можеме да добиеме повеќе од 2.000 линии наместо 525 ... и направете го тоа на уште потесен канал ... што ќе направи многу поостра слика. Ние веруваме во типот на рамка за слика на слика, каде што визуелниот приказ ќе биде само екран. И се надеваме на спомен, така што сликата ќе биде исто како да е залепена таму“.
Во писмото до уредникот на Ајдахо Фолс Пост Регистер се оспорува дека Фарнсворт имал само едно појавување на телевизија. Рој Саутвик тврди “. . . Го интервјуирав г-дин [Фило] Фарнсворт уште во 1953 година - првиот ден кога се емитуваше KID-TV .“ КИД-ТВ, кој подоцна стана КИДК-ТВ, тогаш се наоѓаше во близина на областа Ригби каде порасна Фарнсворт.
Наследство
Во видео снимено интервју од Академијата за телевизиски уметности и науки од 1996 година, Елма Фарнсворт раскажувала за промената на мислењето на Фило за вредноста на телевизијата, откако видела како таа на милиони гледачи во реално време покажува човек како оди на Месечината:
Сајтови на Форт Вејн
Во 2010 година, поранешната фабрика Фарнсворт во Форт Вејн, Индијана, била срамнета со земја, елиминирајќи ја „пештерата“, каде што првпат биле создадени многу од пронајдоците на Фарнсворт, и каде што нејзините радио и телевизиски приемници и предаватели, телевизиски цевки и радио фонографите биле масовно произведени под трговските имиња Фарнсворт, Кејпехарт и Панамус. Објектот се наоѓал на 3702 E. Pontiac St.
Исто така таа година, дополнителни фабрички артефакти Фарнсворт биле додадени во колекцијата на Историскиот центар Форт Вејн, вклучително и радио-фонограф и три радија на маса од 1940-тите, како и рекламирање и материјали за производи од 1930-тите до 1950-тите.
Резиденцијата на Форт Вејн на Фарнсворт од 1948 до 1967 година, потоа поранешен телевизиски музеј Фило Т. Фарнсворт, се наоѓала на бул. Резиденцијата е препознаена од историскиот маркер на државата Индијана и била наведена во Националниот регистар на историски места во 2013 година.
Марион, фабрика во Индијана
Покрај Форт Вејн, Фарнсворт управувал со фабрика во Мерион, Индијана, која произведувала радија со кратки бранови што ги користеле американските борбени војници во Втората светска војна. Стекнат од RCA по војната, објектот се наоѓал на 3301 S. Adams St.
Зелен гуштер
Зелениот гуштер ( Lacerta viridis ) е голем гуштер распространет низ европските средни ширини од Словенија и источна Австрија до исток до бреговите на Црното Море на Украина и Турција. Често се гледа како се сонча на карпи или тревници или се засолнува меѓу грмушки.
Таксономија
Во тек е дискусија за тоа дали Lacerta viridis и Lacerta bilineata се посебни видови. Генетските податоци слабо го поддржуваат нивното одвојување на два вида, но треба да се направат повеќе истраги.
Опис
Мажјакот има поголема глава и униформа зелена боја испрекината со мали дамки кои се поизразени на грбот. Грлото е синкаво кај возрасен маж, а во помала мера кај женката. Женката е потенка од мажјакот и има порамномерна боја, често прикажувајќи помеѓу две и четири светли ленти ограничени со црни дамки.
Дистрибуција и живеалиште
Зелениот гуштер е роден во југоисточна Европа. Нејзиниот опсег се протега од јужна Германија, Австрија, Унгарија, Чешка, Словачка, источна Италија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Србија, Црна Гора, Албанија и Грција до јужна Украина, Романија, Бугарија и западна Турција. Воведен е во државата Канзас во САД. Беа направени различни обиди да се воведат зелени гуштери во Британија од крајот на 19 век, а колонијата идентификувана како L. bilineata преживеала во Бурнемут од доцните 1990-ти. Тие исто така се видени и фотографирани во Џерси, Каналските Острови во последните 20 години. Познато е од надморска височина до 2200 m надморска височина и типично живеалиште е густа грмушка вегетација во отворени шуми, жива ограда, рабови на полиња, насипи и грмушки. Во северниот дел од својот опсег може да се сретне на грмушести тревници, а во јужниот дел претпочита влажни локации.
Однесување
Зелениот гуштер живее на земја и во ниска, густа вегетација и сака да се сонча, рано и доцна во денот. Се храни главно со инсекти и други мали безрбетници, но понекогаш зема и овошје, јајца од птици, младенчиња, мали гуштери, па дури и глувци. Во пролет, женката снесува шест до дваесет јајца кои се изведуваат за два до четири месеци. Ново излезените младенчиња се бледо кафеави со должина од муцката до отворот од 3 to 4 cm. Тие стануваат зрели следната година до кога ќе се удвојат во големина.
Вик (Риген)
Вик (Wiek) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Георгиј II Цариградски
Георгиј II Цариградски — Вселенски патријарх од 1191 до 1198 година. Според Балсамон, Георгиј, за време на владеењето на царот Алексиј I, додал еден член на егзокатакели, па вкупниот број бил шест.
Ижаковци
Ижаковци (словенечки: Ižakovci) — населба во Општина Белтинци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Википедија на ладино јазик
Википедија на ладино јазик е издание на Википедија на ладино јазик.
Заемно прости броеви
Заемно прости броеви – броеви кои немаат заеднички делител поголем од 1. Два природни броја не мора да бидат прости за да бидат заемно прости, битно е само ниеден делител на едниот не биде меѓу делителите на другиот.
Еквивалентно на претходното тврдење, најголем заеднички делител на два заемно прости броја е 1.
тогаш ниеден p_k \, не смее да биде еднаков на ниеден q_l \,.
Понекогаш заемно простите броеви се нарекуваат релативно прости броеви.
Список на државни водачи во 18 година
Ова е список на државни водачи во 8 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Електролитна ќелија
Електролитна ќелија е електрохемиска ќелија која предизвикува неспонтана-редокс реакција преку примена на електрична енергија. Тие често се користат при распаѓањето на хемиските соединенија, во процес наречен електролиза - грчкиот збор лиза значи да се растури. Важни примери за електролиза се: разградувањето на водата во водород и кислород, боксит во алуминиум и други хемикалии. Галванизацијата (на пример од бакар, сребро, никел или хром) се изведува со помош на електролитските ќелии.
Електролитната ќелија има три компоненти: електролит и две електроди (катодна и анодна). Електролитот обично е раствор на вода или други растворувачи во кои се раствораат јони. Стопените соли, како што е натриум хлоридот, исто така се електролити. Кога се управувани од надворешен напон кој се применува на електродите јоните во електролитот се привлекуваат кон електрода со спротивен полнеж, каде што може да се случат реакциите кои се пренесуваат со полнење (кои исто така се наречени фарадаични или редоксни реакции). Само со надворешен електричен потенцијал (т.е. напон) со точен поларитет и доволна големина електролитната ќелија може да распадне нормално,стабилно или инертно како хемиско соединение во раствор. Обезбедена електрична енергија може да предизвика хемиска реакција која не би се случила спонтано на друг начин.
Слободно паѓање
Во Њутновата физика слободниот пад е секое движење на телото каде гравитацијата е единствената сила што дејствува врз него.Разгледувано преку општата релативност, каде гравитацијата е намалена поради закривеноста на време-просторот, кога телото е во слободен пад на него не дејствува сила и тоа се движи по должина на геодезиска линија. Во оваа статија се однесува на слободниот пад како дел од Њутновата механика.
Електролитна ќелија
Споредба помеѓу Галванските ќелии и електролитните
Галванската ќелија може да се смета за електролитна ќелија која делува обратно. Додека електролитните ќелии ја претвораат електричната енергија во хемиска енергија, галванските ќелии ја претвораат хемиската енергија во електрична енергија. Галванските ќелии често се користат во батерии.
Слободно паѓање
Тело немора задолжително да биде со пад во насока надолу туку може да се разгледува и поинаку.Тело движејќи се нагоре не би се сметало за слободно паѓање, но ако тоа зависи само од силата на гравитацијата може да се каже дека станува збор за слобооден пад.Па така Месечината е во слободен пад во однос на Земјата.
Електролитна ќелија
Аноди и катоди
Мајк Фарадеј ја дефинира катодата од ќелијата како електрода чии катјони(позитиво наелектризирани јони,како сребрениот јон Ag+) вршат проток во рамките на клетката за да се намалат електроните(негативно наелектризирани јони) од таа електрода.
Слободно паѓање
Во непроменливо гравитационо поле и во отсуство на било кои други сили, гравитацијата влијае на сите делови од телото подеднакво што би претставувало бестежинска состојба, односно сила која постои и кога гравитационото поле е еднакво на нула (на начин сличен, како тело кое е под влијание на гравитацијата). Тело во слободен пад чувствува сила од „0 g“.
Поимот „слободно паѓање“ почесто се употребува во поопшта смисла, отколку во буквална смисла на зборот како што е објаснето погоре. Како резултат на ова, паѓањето низ атмосферата без отворен падобран, или лифт, би претставувало слободен пад. Отпорот на воздухот во овие случаи предизвикува новозможност за постигнување на целосна безтежинска состојба, и од оваа причина,падобранците при слободен пад по постигнувањето на конечната брзина имаат чувство чувство како нивното тело да е поддржано од возддухот како перница.
Електролитна ќелија
Аноди и катоди
Тој исто така ја дефинира анодата како електрода на која анјоните(негативно наелектризирани јони, како што се хлоридните јони Cl-) вршат проток во рамките на клетката за таа да се оксидира со депонирање на електроните од електродата.
Слободно паѓање
Историја
Во западниот свет пред век, се претпоставувало дека брзината на телото кое слободно паѓа ќе биде пропорционално на неговата тежина, се очекувало дека тело од 10 кг ќе падне десет пати побрзо од идентично тело од 1 кг во истите услови. Стариот грчки филозоф Аристотел (384-322 п.н.е) го  опишувал паѓањето на телата во својата прва книга за механиката.
Електролитна ќелија
Аноди и катоди
На надворешна жица која е поврзана со електродите на галванската ќелија (или батерија) се формираат електрично коло, катода(позитивна) и анода(негативна). Така, позитивна електрична струја тече од катодата до анодата преку надворешното коло во случај на галванска ќелија.
Слободно паѓање
Историја
Италијанскиот научник Галилео Галилеј (1564-1642) ги подложил теориите на Аристотел на експерименти и внимателно набљудување. Подоцна тој ги комбинирал резултатите од овие експерименти со математичка анализа на неочекуван начин.
Електролитна ќелија
Аноди и катоди
Замислете две галвански ќелии со нееднаков напон. Означете ги позитивните и негативните електроди како P и N, соодветно. Ставете ги во коло, P во близина на P и N во близина на N, така што ќелиите ќе имаат тенденција да ја водат струјата во спротивни насоки.Ќелијата со поголем напон се испразнила, што ја прави галвинска ќелија, па P е катода,а N е анода како што е опишано погоре. Но, клетката со помал напон ја прави електролитната ќелија. Во електролитната ќелија негативните јони се движат кон P,а позитивните јони кон N.Така, Р електродата на електролитната ќелија ја исполнува дефиницијата за анодата, додека електролитната ќелија се наполни. Слично на тоа, N електродата на електролитната ќелија е катодата, додека електролитичката ќелија се наполни.
Слободно паѓање
Историја
Се претпоставува дека Галилео (или поверојатно неговиот помошник) фрлил две тела со различна маса од кривата кула во Пиза. Овој експеримент несомнено му дал повеќе информации на Галилео за  големината  на брзината со која што паѓаат телата. Поголемиот број од неговите набљудувања всушност биле набљудувања на тела кои се тркалале на надолж рамнина. Ова доволно ги успорило движењата до тој степен што бил во можност да ги измери временските интервали со „воден часовник“ и својот пулс (стоперките сè уште не биле измислени). Тој овој експеримент го повторил преку стотина пати сè додека не постигнал точност со отстапување меѓу две набљудувања од една десетина од едно отчукување на пулсот.
Примери
Примери на тела во слободен пад вклучуваат: Технички, тело слободно паѓа дури и кога се движи нагоре или „одмара“ за момент на врвот од своето движење. Ако гравитацијата е единствената сила што влијае, тогаш забрзувањето секогаш се случува кога телото паѓа и има иста големина (големина) за сите тела, најчесто позната како g.
Бидејќи сите тела паѓаат со иста брзина во отсуство на другите сили, телата и луѓето ќе бидат во безтежинска состојба.
Електролитна ќелија
Употреби
Во стопен натриум хлорид, кога струјата се пренесува преку сол, анодата оксидира хлоридните јони (Cl-) до гасовит хлор, ослободувајќи ги електроните кон анодата. Исто така, катодата ги намалува натриумовите јони (Na +) кои прифаќаат електрони од катодата и депозити на катодата како метал на натриум.
Слободно паѓање
Примери
Примери за тела што не се во слободен пад:
Електролитна ќелија
Употреби
NaCl растворен во вода, исто така, може да се електролизира. Анодата оксидира хлоридните јони (Cl-), и се произведува Cl2. Сепак, на катодата наместо натриумови јони се сведени на метал на натриум, молекулите на водата се редуцираат на хидроксидните јони (OH-) и водороден гас (H2). Вкупниот резултат на електролиза е производство на гас за хлор и воден раствор на натриум хидроксид (NaOH).
Слободно паѓање
Примери
Примерот со падот на падобранецот кој сè уште не го отворил својот падобран, од физичка гледна точка не се смета за слободно паѓање, бидејќи тој е под влијание на влечната сила што се совпаѓа со неговата тежина кога ќе постигне конечна брзина (погледајте подолу). Како и да е, „слободниот пад на скокачите со падобранци“ најчесто се употребува за да се опише овој случај во секојдневниот говор, и во говорот на луѓето кои се занимаваат со падобранство. Сè уште не е сигурно, дали неодамна измислениот спорт т.н летачки костими, спаѓа под поимот за слободно паѓање со падобран.
Електролитна ќелија
Употреби
Комерцијално, електролитските ќелии се користат во електро-алализирање и електроснабдување на неколку обоени метали. Речиси сите алуминиум, бакар, цинк и олово со висока чистина се произведуваат индустриски во електролитски ќелии.
Слободно паѓање
Примери
Во близина на површината на Земјата, тело кое слободно паѓа во вакуум ќе се забрза за отприлика 9,8 m/s2, независно од неговата маса. Со отпорот на воздухот што влијае врз телото кое слободно паѓа, по одредено време ова тело ќе ја постигне конечна брзина, која е околу 53 m/s (195 км/ч ) за човек кој се спушта со падобранец. Конечната брзина зависи од многу фактори, вклучувајќи ја и масата, влечниот коефициент на отпорот и површината, ќе биде постигната само ако падот е од доволно голема височина. Типичен падобранец во позиција на орел со раширени крилја ќе постигне конечна брзина за отприлика 12 секунди, и за тој временски период да измине 450 m.
Слободниот пад бил изведен на Месечината од страна на астонаутот Дејвид Скот на 2 август 1971 година. Тој од иста висина, истовремено пуштил чекан и пердув на површината на Месечината. Чеканот и пердувот паднале истовремено на површината. Целта на овој негов експеримент е да се потврди откритието на Галилео Галилеј, односно дека во отсуство на отпорот на возухот сите тела имаат исто забрзување под дејство на гравитацијата. (На Месечината гравитацијата е многу помала од таа на Земјата, околу 1,6 m/s2).
Само ветерот
Само ветерот ( Csak a szél ) е унгарска филм драма во режија на Бенедек Флиегуф од 2012 година. Филмот се натпреваруваше на 62-от Меѓународен филмски фестивал во Берлин, каде што ја освои наградата на жирито и беше избран како претставник на Унгарија за Оскар за најдобар странски јазик на 85-тото доделување на Оскарите, но не се најде во последната потесна листа.
Филмот е заснован од вистински убиства во Унгарија, но сепак заплетот е целосно фиктивен и се фокусира на едно ромско семејство, кое живее во непосредна близина на убиствата.
Костин Дол (Кочанско)
Костин Дол — село во Општина Кочани, во областа Осоговија, во околината на градот Кочани.
Географија и местоположба
Костин Дол се наоѓа на падините на Осоговските Планини, меѓу теченијата на Бела и Црна Река. Селото е планинско и од разбиен тип, а маалата се издигаат на надморска височина од 840-1.100 м. Селскиот атар зафаќа површина од 5,9 км2. Од Кочани е оддалечено 18 км.
Стопанство
Во рамките на селскиот атар, шумите зафаќаат површина од 191 а, потоа следуваат пасиштата со 150 ха и обработливото земјиште со 124 ха.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Костин Дол живеат 20 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кочани од 2004 година.
Во периодот 1996-2004, селото било дел од Општина Оризари.
Во периодот 1955-1996, селото било дел од Општина Кочани.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Полаки.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на истоимената општина.
Во XIX век, Костин Дол било дел од Кочанската каза на Отоманското Царство.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 895 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната заедница. Со ова избирачко место е опфатено и селото Ново Село.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 6 гласачи.
Култура и традиција
Во минатото, селото било познато по тоа што во него имало валавници, а и околната месност била наречена по нив.
Петко К’нев
Петко К’нев — македонски револуционер, војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Петко е роден во Колибито. Завршува основно образование и по задушувањето на Илинденското востание се приклучува на ВМОРО и влегува како четник во внатрешноста на Македонија. Од пролетта 1904 година е четник во кратовскиот војвода Јордан Спасов. Во 1905 година е четник при Иван Наумов Алабакот и учествува во борбата кај Павлешенци.
Во 1906 година е во четата на Георги Сугарев и е еден од преживеаните во масакрот на четата крај Паралово во март 1906 година. Во Велес по наредба на Алабакот го убива шпионот доктор Александар, по успешниот терористички акт е избран да го убие Хилми паша во Скопје, но тоа не се остварува.
На крајот на 1906 година останува во скопскиот војвода Васил Аџаларски со кој во 1907 година се повлекува во Бугарија. Во април во заминување Македонија чета на Тане Николов, и учествува во борбата на Ножот. По Ножот останува во четата на Иван Наумов Алабакот. Се прибирал во регионот, по Конгресот на Битолскиот револуционерен округ на ВМОРО, во Пространската планина е убиен заедно со Алабакот, при предавство во Белица на 11 август 1907 година.
Алтенкирхен (Риген)
Алтенкирхен (Altenkirchen) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Општината се наоѓа во северниот дел на островот Риген во Балтичкото Море.
Во општината влегуваат и следниве места: Древолдке, Гудериц, Ланкенсбург, Матхов, Шварбе, Презенске, Волин и Цилиц.
Неговото потекнува од неговата позната парохиска црква, чија изградба се верува дека започнала околу 1185.
Фантастични раскази (книга на Е. Т. А. Хофман)
Фантастични раскази - збирка раскази на германскиот писател Е. Т. А. Хофман, објавена од издавачката куќа „Македонска книга 2002“ во 2002 година.
Содржина
Книгата се состои од раскази: На крајот од збирката се наоѓа поговорот напишан од Влада Урошевиќ, со наслов „Хофман - писателот што го открил клучот на фантастиката“.
Технички податоци
Преводот од германски јазик го направила Зорица Симовска, јазичната редакција ја извршила Јадранка Владова, ликовно-графичкото уредување било дело на Илија Богоевски, а компјутерската обработка на текстот ја направил Љупчо Димитриевиќ. Книгата е со димензии од 21 сантиметар и има 189 страници, а била испечатена во печатницата „Гоце Делчев“ во Скопје. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-46-032-9.
Википедија на летонски јазик
Википедија на летонски јазик е издание на Википедија на летонски јазик.
Хантингтонова болест
Хантингтонова болест (ХБ), хореја или нарушување е прогресивна невродегенертивна генетска болест која влијае врз мускулната контракција и некои когнитивни функции, типично станувајќи препознатлива во средното доба од животот. Таа е најчестата генетска причина за ненормални неволеви грчеви наречени хореја и е многу почеста кај луѓе од западноевропско потекло во споредба со оние од Азија или Африка. Болеста е предизвикана од автосомна доминантна мутација на било која од двете копии на генот наречен хантингтин, што значи дека дете на болен родител има 50% шанси за наследување на болеста. Во ретки ситуации каде и двајцата родители го имаат мутираниот ген, или еден родител ги има и двете мутирани копии, овој ризик е значително зголемен. Физичките симптоми на Хантингтоновата болест можат да почнат на било која возраст од детството до староста, но обично почнуваат меѓу 35 и 44 години. Ако симптомите започнат пред околу 20 години возраст, тие напредуваат побрузо и малку варираат и тогаш болеста се класифицира како јувенилна, акинетично-ригидна или Вестфал варијанта на Хантингтонова болест.
Хантингтин генот нормално овозможува генетска информација за белковина која исто така е наречена „хантингтин“. Мутацијата на хантингтин генот кодира различна форма на белковината, чие присуство резултира со постепена штета во одредени области на мозокот. Точниот начин на кој ова се случува не е целосно разјаснет. Генетско тестирање може да биде направено во било кој период од животот, дури и пред појавата на симптоми. Ова подигнува неколку етички дебати во врска со возраста на која поединецот се смета за доволно зрел да избере тестирање, правото на родителите да ги тестираат своите деца и доверливоста и откривањето на резултатите од тестот. Генетско советување е развиено за информирање и помош на поединци кои размислуваат за генетско тестирање и стана модел за други генетски доминантни болести.
Точниот начин на кој ХБ влијае врз поединецот варира и може да се разликува дури и меѓу членови на истото семејство, но симптомите напредуваат предвидливо за најголемиот број поединци. Најраните симптоми се општ недостиг на координација и несигурен од. Како што болеста се развива, некоординирани, грчливи движења на телото стануваат поочигледни заедно со пад во менталните способности и бихејвиорални и психијатриски проблеми. Физичките способности постепено се нарушуваат додека координираното движење станува многу тешко и менталните способности општо опаѓаат во деменција. Иако нарушувањето само од себе не е фатално, компликации од типот на пневмонија, срцево заболување и физички повреди од паѓања го намалуваат очекуваниот животен век на околу дваесет години откако ќе започнат симптомите. Не постои лек за ХБ и е потребна целодневна грижа во доцните фази на болеста, но постојат нови третмани за олеснување на некои од нејзините симптоми.
Организации за самоподдршка, најпрво формирани во 1960-те и со бројка постојано во пораст, работат на зголемување на јавната свест, на овозможување поддршка за поединци и нивните семејства и на промовирање на поврзани истражувања. Фондацијата за наследни болести (Hereditary Disease Foundation), истражувачка група родена од првите групи за поддршка, беше неопходна за пронаоѓањето на генот во 1993. Од тогаш има значајни откритија секои неколку години и разбирањето за болеста се подобрува. Моменталното истажување е насочено кон откривање на точниот механизам на болеста, подобрување на животински модели за забрзано истражување, клинички проби на лекови кои ги третираат симптомите или го забавуваат напредокот на болеста и проучување на процедури како терапија со матични клетки со цел за поправка на штетата предизвикана од болеста.
Знаци и симптоми
Симптомите на Хантингтоновата болест обично стануваат забележливи на возраст од 35 до 44 години, но тие можат да започнат на било која возраст уште од почетокот на животот. Во раните стадиуми, постојат субтилни промени во карактерот, когницијата или физичките вештини. Физичките симптоми обично први се забележуваат, бидејќи когнитивните и психијатриските симптоми обично не се доволно сериозни за сами од себе да бидат препознаени во раните стадиуми. Скоро секој со Хантингтонова болест со текот на времето покажува слични физички симптоми, но појавувањето, напредокот и сериозноста на когнитивните и психијатриските симптоми варира значително меѓу поединци.
Најкарактеристичните први физички симптоми се случајни, грчливи и неконтолирани движења наречени хореја. Хорејата може првично да се прикаже како општа несмиреност, мали ненамерни започнати или недовршени движења, недостиг од координација или забавени движења на очите. Овие мали моторни абнормалности обично се појавуваат пред поочигледни знаци на моторна дисфункција за најмалку три години. Јасното присуство на симптоми како што се ригидност, грчевити движења и ненормално држење на телото се појавуваат како што болеста напредува. Ова се знаци дека системот во мозокот одговорен за движење е зафатен. Психомоторните функции стануваат сè понарушени, толку што дејствата кои бараат мускулна контрола се зафатени. Чести последици се физичка нестабилност, ненормали движења на лицето и тешкотии со џвакањето, голтањето и зборувањето. Тешкотиите во јадењето обично предизвикуваат губење на телесната тежина и лоша исхрана. Нарушувања во сонот се исто така поврзани симптоми. Јувенилната ХБ се разликува во овие симптоми но општо напредува побрзо и хорејата кратко се покажува, дури и не мора да се покаже, со ригидност како доминантен симптом. Нападите се чест општ симптом на оваа форма на ХБ.
Когнитивните способности се нарушуваат прогресивно. Особено се нарушени извршните функции кои вклучуваат планирање, когнитивна флексибилност, апстрактно мислење, следење на правила, започнување соодветни дејства и инхибирање на несоодветни дејства. Како што болеста напредува, почнуваат да се јавува губење на меморијата. Пријавените нарушувања на меморијата имаат опсег од губење на краткотрајна меморија до потешкотии со долготрајна меморија, вклучувајќи дефицит во епизодна меморија (меморијата за сопствениот живот), процедурална меморија (меморија на телото за тоа како да изврши некое дејство) и работна меморија. Когнитивните проблеми имаат склоност да стануваат полоши со текот на времето, водејќи до деменција. Овој шаблон на недостатоци е наречен субкортикален дементивен синдром за да се разликува од типичните ефекти на кортикалните деменции, на пр. на Алцхајмеровата болест.
Пријавени невропсихијатриски манифестации се анксиозност, депресија, намален приказ на емоции, егоцентризам, агресија и компулсивно однесување; последното може да предизвика или да влоши зависности како алкохолизам, коцкање и хиперсексуалност. Тешкотии во препознавањето на негативните изрази на другите луѓе исто така се забележани. Преваленцијата на овие симптоми е исто така многу различна меѓу различните студии со проценети стапки за преваленција на психијариски нарушувања во текот на животот меѓу 33% и 76%. За многу болни и нивните семејства овие симптоми се најтешките аспекти од болеста, често со влијание врз дневното функционирање и основа за институционализација. Самоубиствени мисли и обиди за самоубиства се почести во споредба со општата популација.
Мутантната белковина хантингтин се изразува низ целото тело и е асоциран со абнормалности во периферните ткива кои се директно предизвикани од такво изразување надвор од мозокот. Таквите абнормалности вклучуваат мускулна атрофија, срцево заболување, остеопороза, нарушена глукозна толеранција, губиток на тежина и тестикуларна атрофија.