cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Матилда Малинг
Ингрид Матилда Крузе Малинг (20 јануари 1864 - 21 март 1942), позната како Матилда Молинг, а уште попозната по нејзиниот псевдоним, Стела Клив — шведски романописец родена на 20 јануари 1864 година, на фармата на нејзиното семејство, во парохијата Северен Мелби, округот Кристијанштад, Шведска и починала во Кобенхавн, Есајас, Сјеланд, Копенхаген во 1942 година. Ќерка на данскиот сопственик на недвижнини, Франс Оскар Крузе и Ана Марија Матилда Боргстром, таа дипломирала на Ликеј за девојчиња во Стокхолм, а потоа студирала на Лундскиот универзитет, Шведска, во 1884 година и во Копенхаген, 1885-1886 година. Во 1883 година и се омажила во 1890 година со трговецот Питер Молинг во Копенхаген.
NGC 2973
NGC 2973 — тројна ѕвезда во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 5 февруари 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2973 е од видот *3.
Големо Аги Јани
Големо Аги Јани — село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 2973
Други поделби
Проучување на NGC 2973 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 365; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7167. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 57.
Ѓорѓе Јовановиќ
Ѓорѓе Ѓока Јовановиќ (Нови Сад, 21 јануари 1861-Белград, 23 март 1953) бил српски вајар и академик на Српската академија на науките и уметностите. Како еден од основачите на Уметничката школа, од која подоцна произлегла Академијата за уметности, Јовановиќ бил многу посветен на педагошката работа. Најважниот дел од неговиот творечки опус се јавните споменици и портрети, меѓу кои посебно место заземаат Споменикот на косовските херои во Крушевац, Кнежа Милош во Пожаревац, Јосип Панчиќ, Коста Таусановиќ, Вук Караџиќ и Војвода Вук во Белград. како и спомениците на белградските Нови гробишта.
Биографија
Роден бил во Нови Сад како најмало седмо дете, во семејство со грчко потекло. Од татко Никола Јовановиќ кој бил учител, а мајка „убавата Гркинка“ Јоханида или Јованка (на српски). Семејството се преселило во Пожаревац поради службата на татко му, каде што тој завршил основно училиште. Наставникот Јовановиќ се дружел со својот колега Ѓура Јакшиќ, кој во расказот „Вујко Тим“ го опишал „кир“ Никола: „дебел учител, роден во Грција“. Ѓорѓи отишол во Крагуевачката гимназија, па на барање на мајка му набрзо се преврлил во Земјоделско-шумарското училиште во Пожаревац. По смртта на неговата мајка, тој го молел министерот за образование во 1879 година, да му дозволи да се запише во гимназија. По завршувањето на белградското училиште Реалци во 1882 година, се запишал на Големата школа во Белград, каде што една година студирал на Техничкото училиште, отсек архитектура. Ги прекинал студиите поради заминувањето во Виена, каде што се запишал на Академијата за ликовни уметности во 1884 година. Следната година се преселил во Минхен и ги продолжил студиите на Академијата, во класата на проф. М. Видман. За прв пат се оженил за време на студиите во Минхен со Германката Ема Викторија Шајтлер. Од тој „неконзистентен“ брак се родиле два сина, Александар и Мирко. По разводот, таткото ги префрлил двата сина во Париз, каде го продолжил образованието. Во главниот град на Франција тој ја запознал младата, 15 годишна парижанка - Маргарет, која прво му помагнала околу децата, а потоа му станала сопруга. Неговиот син Мирко загинал во Првата светска војна на реката Марна во 1915 година, борејќи се како доброволец во Француската легија на странци. Од Минхен се преселил во Париз во 1887 година, каде што дипломирал вајарство 1890 година, во класата на професорот Шапи и Енжаблер. Тој бил првиот српски академски вајар.
Се вратил во Србија и во 1891 година работел како учител по цртање во Првата белградска гимназија. Веќе во 1892 година повторно заминал во Париз, каде што останал до 1903 година. Се вратил во Белград, каде што од 1905 до 1919 година станал професор, а потоа директор на Училиштето за уметност и занаетчиство, поминувајќи ги воените години во Франција. По војната, до пензионирањето во 1926 година, работел како професор во Четвртата белградска гимназија и како инспектор во Министерството за градежништво. Член на Српската кралска академија на науките и уметностите од март 1921 година.
Ѓорѓе Јовановиќ бил со атлетски раст и авантуристички-спортски дух, а бил еден од првите и најдобрите српски велосипедисти и планинари. Направил неколку големи европски тури, возејќи велосипед (предвесник на велосипедот) илјада и повеќе километри по ред, како во 1886 година. Тој заминал од Париз во романскиот град Констанца на брегот на Црното Море. Неговата уметнички изградена и украсена вила на улицата Скерличева 6 во Белград, бил вистински уметнички дом. Во таа куќа со големо студио изведувал одлични дела и живеел мирно со својата втора сопруга, многу помладата Французинка, обожаваната убавица Марго.
Тој бил еден од основачите на сликарското друштво Лада и негов член до 1910 година. Бил и член на уметничкото друштво Медулиќ. По војната, тој повторно бил член на Лада, до 1932 година. Тој бил еден од основачите на Друштвото на ликовни уметници на Белград.
Дела
За прв пат изложувал на Парискиот салон и на Светската изложба во Париз во 1889 година, кога освоил бронзен медал. Тој освоил златен медал на Светскиот саем во Париз во 1900 година. Првпат самостојно изложувал во Нови Сад во 1905 година, а потоа често и во Белград.
Своите дела ги изложил во павилјонот на Кралството Србија на меѓународната изложба во Рим во 1911 година.
Припаѓа на првата генерација српски вајари чие творештво има пионерски карактер. Изработил голем број бисти и скулптури, но и медали и плакети. Најпознати негови дела се: Споменик на Јосип Панчиќ (1891) во Универзитетскиот парк во Белград; споменик на кнезот Милош Обреновиќ (1898) во Пожаревац; споменикот на хероите на Косово (1910) во Крушевац; Црногорец на стража (1903) во општина Париз; споменик на Бранко Радичевиќ (1899) во Сремски Карловци; споменик на војводата Мишиќ (1921); Споменик на Вук Караџиќ (1929) во Белград; споменик на војводата Степа Степановиќ (1930) итн.
За редовен член на Српската кралска академија бил избран на 16 февруари 1920 година.
Ѓорѓе Јовановиќ за уметноста и уметниците од негово време
„...Тие талкаат многу, а веќе треба да го најдат својот пат. Гледате, многумина од нив мислат дека уметноста, само најновата, е најнова мода, така што било екстремно. А во уметноста нема ново и старо; има само добро - уметност, а зло - не-уметност. Насоки, училишта и разни „...изми“ сето тоа е споредно...“Колку нашата околина поттикнува креативна работа? Јовановиќ рекол: „Се чини многу малку. Културни луѓе кои разбираат што е уметност, професори, наставници - немаат пари, а тие што имаат пари кај нас повеќе ги интересираат автомобили ''
Голем Алабор
Голем Алабор (Πρασινάδα, Прасинада; до 1953 година: Μέγα Αλάμπορο, Мега Алампоро ) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу дваесетина километри југоисточно од градот Гида, во близина на железничката пруга која од градот Солун и селото Плати, води за градовите Катерина и Атина, на надморска височина од 3 метри.
Сместено е во областа Урумлак, на левиот брег на реката Бистрица.
Историја
Во 1953 година селото било преименувано во Прасинада (Πρασινάδα).
Стопанство
Населението главно се занимава со земјоделство, обработувајќи сопствени површини, како што си останало уште од турско време. Благодарение на богатата почва, на извршените мелиорации и на изградениот наводнувачки систем од водите на реката Бистрица, земјата дава високи приноси. Главно се произведува памук, пченица, шеќерна репка и други земјоделски производи. Воедно, прилично е развиено и овоштарството, а дел од населението се занимава и со краварство.
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Голем Алабор, Берска каза, живееле 110 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Големо Алабор (Golemo-Alabor) живееле 100 Грци.
Во 1913 година, селото било попишано со 229, во 1920 година со 249, во 1928 година со 256 (од кои само двајца бегалци), во 1940 година со 339, во 1951 година со 531, во 1961 година со 395, во 1971 година со 260, во 1981 година со 359, а во 1991 година со 317 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 366 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 281 жител.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Плати со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Голем Алабор, во кој покрај Голем Алабор влегуваат и селата Мал Алабор и Мало Нишел.
Јацек Бак
Јацек Бак (Jacek Bąk; роден на 24 март 1973 во Лублин) — поранешен полски фудбалер, играч од одбраната.
Тој има 96 настапи за полската репрезентација.
Клупска кариера
Тој го направи своето фудбалско деби во екипата на Мотор Лублин на возраст од само 16 години, пред да се пресели во Лех Познањ две години подоцна.
Во првата сезона на Бак со Лех Познањ, тој го освоил полското првенство и го заработил својот прв повик во полската репрезентација, играјќи во ремито без голови (0-0) против Кипар на 1 февруари 1993, со само 19 години. По три години во Лех, во 1995 година Бак направил трансфер во Лион. Во шесте години со Лион го освоил француското првенство и Лига купот на Франција.
Тој, исто така играл во Франција и за Ланс (јануари 2002-2005), пред да се пресели на Катар во Ал-Рајан. Во 2007 година, тој се вратил во Европа и играл три сезони за Австрија Виена, каде ја завршил својата кариера во 2010 година.
Репрезентативна кариера
Бак ја претставувал полската репрезентација на Светското првенство 2002 кое се одржало во Јужна Кореја и Јапонија и Светското првенство 2006 во Германија.
Кон крајот на 2006 година, Бак изјавил дека му биле понудени пари за да влијае врз исходот на натпреварот од квалификациите за Евро 2008 меѓу Полска и Белгија, во корист на Белгија. На 14 јули 2008 година, по завршувањето на Евро 2008, тој најавил дека се повлекува од репрезентативниот фудбал.
Сеад Џигал
Сеад Џигал (албански: Sead Xhigal; Скопје, ) е познат македонски комуниколог.
Животопис
Џигал е роден 1975 година во Скопје, каде и ги поминал сите степени на образование. Завршил студии по филологија на факултетот „Блаже Конески” во Скопје на катедрата за Македонски и јужнословенски јазици со изборна доквалификација филолог по албански јазик и книжевност. Од 2003 бил на магистерски студии по комуникации при ИСППИ во Скопје. Проучувањата во комуникациската наука ги фокусира на популарната култура, новите медиуми и пропагандата. Во своите есеи, Џигал ги допира темите од сферата на културологијата, медиумите, современото живеење и социјално  еволуирање на човекот и на неговата свест. Основач е на Центарот за нови медиуми.
Библиографија
Џигал има издадено две книги збирки културолошки едеи во 2002 година и издал текстови во неколку списанија во земјата и надвор од неа (Lettre Iнternational, Наше писмо, Блесок, Културен живот, Разгледи, Balcanis…).
Олег Јекниќ
Олег Јекниќ (Сараево, 16 април 1970) е српски филмски и телевизиски режисер, професор, теоретичар на медиумите.
Предава историја и теорија на филмот на Академијата за уметностите во Белград. Неговата студија Теорија на интерфејсот (срп. Теорија интерфејса), со историски преглед на концептот на медиумите и интерфејсот, и предлогот на новите теории за медиуми, е објавена во 2014. године.
Во раната кариера во 1990-тите како режисер, помеѓу другото, бил и еден од втемелувачите на современите сцени на филмската фантастика во Србија, како и режисер на спотовите на групата Бјесови.
Образование
Докторската дисертација „Општа теорија на медиумите заснована врз теоријата на функција на интерфејсот во интерактивната комуникација“ ја одбранил во 2009 година на Универзитетот за уметности во Белград, во рамките на Интердисциплинарните студии на групата за теорија на уметноста и медиумите. Врз основа на овој труд настала книгата Теорија на интерфејсот, објавена во 2014 година.
Уметничка и медиумска кариера
Со филмовите на Динко Туцаковиќ и Марко Костиќ, Јекниќевите рани филмови во периодот меѓу 1993-1995 година (Игра на пионите и Кратки патеки ) се сметаат за зачетници на денешните сцени на фантастичниот филм во Србија. Освен ова, авторот во раниот дел на кариерата се занимавал и со документаристика, музички спотови и мултимедија. За белградските рекламни агенции и телевизиски продукции од 1995 до 2003 година бил режисер на реклами, сценарист и копирајтер, како и продуцент и автор на интернет сајтови и портали.
Педагошка работа
Од 2000 година Јекниќ претежно се занимава со академска работа. На Академијата за уметности Алфа универзитет во Белград бил асистент во периодот од 2003-2008, а на истиот факултет од 2010 година е доцент по предметите Историја на српската кинематографија, Историја на светската кинематографија и Теорија на филмот.
На Факултетот за медиуми и комуникации Универзитетот „Сингидунум“ во Белград предава Теорија на интерфејсот.
Оценка на научната работа
Јекниќевиот придонес за теоријата на медиумите е оценет како значаен:
„Олег Јекниќ успешно и оригинално ја поставил и разработил општата теорија на медиумите и теоријата на интерфејсот. Со своите аргументации ги назначил сериозните и темелните заклучоци за 'природата' на техничките медиуми и нивната комуникацијска улога. Неговите теориски резултати во нашата средина се сосема нови и ветувачки. Многу ретки се научните студии коишто се занимаваат со феноменалноста на новите медиуми на така широкиот и разработениот фон на соочување на филозофската и теориската епистемологијата.“ — Комисија за одбрана на докторската теза, 2009.
„Теориската иновација на ова интердисциплинарно научно дело, содржана е во тезата и аргументацијата на поимот на интерфејсот да заземе цела низа на значења и функции кои припаѓале на традиционалниот поим на медиумите. Јекниќ извел извонредно сложено истражување кое го водело кон нова и оригинална научна и поетичка теорија за техничко-филозофските и теоријско-естетичките толкувања на смислата, улогите и функциите на медиумите и интерфејсот во современата уметност и култура.“ — Миодраг Шуваковиќ, во: Јекниќ, Олег. Теорија на интерфејсот, задна корица на книгата, 2014
Греми награда за животно дело
Греми награда за животно дело ― посебна Греми награда што ја доделува Американската академија за запис на звукот на „изведувачи кои во текот на својот живот дале креативен придонес од извонредно уметничко значење во областа на музиката“.
Добитници на награда за животно дело
Следниве поединци добиле награди за животно дело, наведени по година.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Марика Стирнштет
Марија (Марика) Софија Александра Стирнштет, родена на 12 јануари 1875 година во Стокхолм, починала на 25 октомври 1954 година во Финја, била шведска авторка.
Нејзините први книги, романот „Stackars Jose“ (1892) и роман „ Свен Вингедал“, биле објавени под псевдонимот Марк Стерн. Нејзиниот татко придонел за публикување на на последниот.
Најпознатите книги на Стирнштет се романите Fröken Liwin (Мис Ливин), кој ја опишува противречности помеѓу мајката и ќерката и проблемите на стареење сам, и Spegling I en skärva (Огледало во фрагмент), избор на раскази Bland människor (За луѓе), и книгата за млади Ullabella, портрет книга Mest sanning (Повеќето вистина) и волумени мемоарите Mitt och de mina и Adjö min gröna ungdom (Збогум моја зелена младост).
Ханс Ајзенк
Ханс Ајзенк (Hans Eysenck; ( - ) — германско-англиски психолог, приврзаник на бихевиоризмот и истражувач на личноста.
Ајзенк е роден во Германија, во семејство на родители – глумци кои се развеле кога тој имал само две години. По разводот на родителите за него продолжила да се грижи неговата баба. Во Германија останал сè до неговата 18 годишна возраст кога на власт доаѓаат нацистите, па за него како активен еврејски симпатизер било опасно да остане таму. Од овие причини заминал за Англија кадешто го продолжил своето образование на универзитетот во Лондон и во 1940 година докторирал на одделот за психологија.
Во текот на Втората светска војна работел како психолог во еден болнички ургентен центар каде спровел истражување за релијабилноста на психијатриските дијагнози. Добиените резултати биле причина, до крајот на животот да остане остар противник на општоприфатените принципи во клиничката психологија.
По војната, држел предавања на универзитетот во Лондон, а бил и директор на одделот за психологија при институтот за психијатрија кој бил поврзан со витлеемската кралска болница. Има напишано 75 книги и околу 700 написи со што претставува еден од најплодните писатели од областа на психологијата. Се пензионирал во 1983 година, но продолжил да пишува сè до неговата смрт.
Творештво
Од многубројните трудови кои ги напишал, како најзначајни за разбирање на неговите теориски постулати се издвојуваат:
Ветва Црква (Чајле)
Ветва Црква — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Чајле. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа на околу 2 км северозападно од селото, во подножјето на наоѓалиштето Градиште, во непосредната близина на каменоломот, каде од јужната страна се гледаат ѕидови од урната црква, а околу неа камени плочи од гробни конструкции.
Крвна заклетва (Унгарци)
Крвната заклетва (унгарски: vérszerződés, буквално "крвен договор") според традицијата бил пакт меѓу водачите на седумте унгарски племиња, и се смета за прв, непишан устав на унгарската нација. Приказната за пактот, заедно со условите договорени во него, е позната од хрониката Gesta Hungarorum напишана помеѓу 1196-1203 година, и како таква влијаела на законите и обичаите од 12 век. Заклетвата била запечатена од седумте водачи - Алмош, Елед, Онд, Кенд, Таш, Куба и Тетењ - со пресекување на рацете и пуштање на крв во пехар. Оваа практика веројатно била традиционално употребувана за да се запечатат исклучително важни договори, а веројатно постоеле и други слични заклетви, но фразата "крвна заклетва" обично се однесува на онаа меѓу седумте унгарски водачи.
Цитати од Gesta Hungarorum
Вообичаено се сметало дека крвната заклетва се случила во 9 век, во време на владеењето на високиот принц Алмош, во Etelköz, пред миграцијата на унгарските племиња во Панонската низина. Авторот на Gesta Hungarorum - познат само како "Магистер П" или како "Аноним" - ја раскажува својата приказна во книгата:
Според современите извори, слични крвни заклетви биле чести кај номадските народи слични на Унгарците. Херодот го опишал скитскиот ритуал во кој "голем заднички пехар е исполнет со вино, а учесниците во заклетвата, ранувајќи се малку со нож или шило, проливаат дел од својата крв во виното, а потоа во смесата вронуваат сабји, неколку стрели, воена секира и копје, додека сите повторуваат молитви; на крај, двете договорни страни го пијат секој својот дел од пехарот, како главните луѓе, така и нивните следбеници."
Толкување
Описот на церемонијата за прифаќање на заклетва ги отсликува политичките и општествените промени за време на животот на Аноним. Зголемената моќ на благородниците и нивната потреба за кодификација на нивните права кулминирала со издавањето на Златната була од 1222 година. Неколку историчари заклучиле дека намерата на Аноним во пишувањето на овој договор била да ги изрази општествените промени во негово време, и да ја поддржи борбата за правата на благородништвото, како еден вид на историско оправдување. Според историчарот Иштван Немешќорти "Целта на Магистер П. (Аноним) е да ги оправда правата и тврдењата на унгарското благородништво од 13 век за создавање на наследни линии за сите нивни пријатели и роднини од периодот на унгарското освојување на Панонската низина. Исто така, иако Аноним нагласува дека неговите дела се темелат на пишани извори, тој сакал да создаде книжевно дело во стилот на периодот во кој тој живеел."
Милка Зафирова
Милка Зафирова (Дебар, ) е македонски градежен инженер и професор на Градежниот факултет во Скопје.
Животопис
Зафирова е родена во Дебар на 11 ноември 1939 година. Работела на изградбата на пругата Гостивар–Кичево и на скопскиот железнички јазол, а во склоп на апликативната работа на Факултетот учествувала во реализацијата на повеќе сообраќајни и хидротехнички тунели. Таа е редовен професор на Градежниот факултет во Скопје по предметите Тунели, Долен строј на сообраќајници и железнички станици.
Матилда Роус
Ловиса Матилда Роус (2 август 1852 - 17 јули 1908) — шведска писателка.
Животопис
Романите на Роус обично се занимавале со женските проблеми и лошо однесување во општеството. Таа во тоа време не се плашела да пишува за чувствителни теми, вклучително и лезбејска љубов во „Првата љубов“ ( Den första kärleken ). Религиозна криза во 1880-тите години влијаела на нејзините подоцнежни книги. Во романот Hvit ljung (Белиот дроб), таа ги опишува нејасните услови за животот на наставникот и силувањето. Ова се смета дека придонело за одлука на владата со која значително се подобриле платите на наставниците. Во политичките памфлети за жени, таа се осврнувала на идеите на Елен Ки, „ Ett ord till fröken Ellen Key och till den svenska kvinnan (Збор до госпоѓицата Елен Ки и Швеѓанката), 1896 година. Рус починала на 17 јули 1908 година, во Дандердид.
Менхетн
Менхетн или Менхетен — се однесува на островот и на општината Менхетн, една од петте општини на Њујорк. Иако по население Менхетн е третата најголема општина од вкупно петте (по Бруклин и Квинс), таа е општината која има најмногу туристи и е најтесно поврзана со Њујорк.
Како комерцијален, финансиски и културен центар на градот, Менхетн има многу познати обележја, туристички атракции, музеи и универзитети. Тој е исто така дом на Обединетите Нации и седиште на градската влада. Историски, неговите комерцијални улици се окарактеризирани од илјадниците уникатни и најразлични продавници. Менхетн е најголемата централна бизнис област во Соединетите Држави и е местото каде се наоѓаат градските главни штабови, како и NYSE и NASDAQ.unicev
Калаја (тврдина)
Тврдината Калаја е тврдина која се наоѓа во близина на градот Призрен, Косово. Тврдината некогаш била престолнина на српската држава. Таа била изградена во времето на Византија, а Стефан Душан а подоцна и Османлиите ја прошириле. За првпат, тврдината се споменува во времето на Василиј II Македонецот. Овде, бил прогласен за цар и Константин Бодин. Во времето на Стефан Првовенчани, оваа територија била во составот на Србија. Царот Душан ја проширил тврдината и градот Призрен го прогласил за престолнина, кое во тоа време честопати го нарекувале Српски Цариград. тврдината била подоцна во владение на династија Балшичи до 1376 година, како и во составот на државата на Вук Бранковиќ. Во 1455 година ја зазеле Османлиите, во чие време тврдината била на неколкупати проширувана и реконструирана.
Тврдина Козал
Тврдината Козал е тврдина која се наоѓа во близина на градот Кнежевац, Србија. Во 1187 година, тврдината се наоѓала во рацете на Византија, по кое била освоена од страна на Стефан Немања. Денеска, од неа има останато само рушевини.
Градиште (Чајле)
Градиште — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Чајле. Претставува населба од железно и доцноантичко време. Се наоѓа на околу 2,5 км југоисточно од селото, на доминантен рид од падините на Сува Гора, каде на издолжено плато што зафаќа површина од 120 × 70 м се гледа приближно елипсовидната форма на трасата на бедемот. По површината на градиштето се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и многу градежен материјал. Се наѕираат и остатоци од цистерна на североисточниoт дел од наоѓалиштето. Фортификацијата има особено значење за заштитата на комуникацијата Гостивар-Кичево.
Мраморно Море
Мраморно Море(тур. Marmara Denizi) е море кое е дел од Средоземното Море. Се наоѓа помеѓу Балканскиот Полуостров и Мала Азија; преку Босфор се поврзува со Црно Море, а преку Дарданелите со Егејското Море. Мраморното Море има површина од 11 472 км2, а најголемата длабочина достигнува 1355 м. Температурта на површината на водата изнесува од 8-9 °C на зима, до 23-24 °C па дури и до 29 °C во лето. Соленоста на морето изнесува од 20% до 26‰. Во југозападниот дел на морето се наоѓа островот Мармара, познат по своите резерви на мермер, од чие име потекнува името на морето.
Сали Салминен
Сали Алина Ингеборг Салминен (25 април 1906 - 18 јули 1976) — меѓународно реномиран автор од Симскала, Оландските Острови, Финска. Таа била номинирана за Нобелова награда за литература трипати.
Во 1930 година, Сали и нејзината сестра Аили се преселиле во Њујорк, САД. Додека била во Њујорк, таа пишувала во слободното време, и тука започнала да го пишува ракописот за нејзиниот прв (и најпознат) роман Катрина. Финскиот-шведски издавач Холгер Шилдс Ферлаг во 1936 година објавил конкурс за пишување, за кој Салминен го доставила својот ракопис. Таа победила на конкурсот, а Катрина бил објавен истата година. Романот го прикажува животот на една жена од Остроботнија, Катрина, која по нејзиниот брак се сели во Оланд. Катрина станал меѓународен успех, на крајот бил преведен на повеќе од дваесет јазици.
Сам (филм)
„Сам“ — филм на режисерот Владимир Погачиќ од 1959 година. ПОгачиќ е автор и на сценариото, а музиката е дело на Бојан Адамич. лавните улоги ги играат: Никола Симиќ, Милан Пузиќ, Павле Вуисиќ и Северин Бијелиќ. Филмската критика го истакнува овој филм како пример во еволуцијата на жанрот кој е познат како партизански филм. Притоа, критиката го истакнува сценариото во кое нагласокот е ставен врз психолошкото профилириање на ликовите, наместо дотогашната сурова идеолошка пропаганда.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива за време на Битката на Сутјеска и прикажува еден партизански одред кој е отсечен од главниот дел од партизанската војска. Гонет од бројниот непријател, одредот се обидува да го пробие германскиот обрач.
Ангус Јанг
Ангус МакКинон Јанг (Angus McKinnon Young; р. 31 март 1955) — главен гитарист, песнописец и еден од основачите на австралиската хард рок група AC/DC. Тој е познат по своите диви, енергични настапи на сецената и својата школска униформа со која настапува. Тој е рангиран на 96-то место на Роулинг Стоуновата список на „100 Најдобри Гитаристи на Сите Времиња“.
Животопис
Јанг е роден во Шкотска, како едно од седумте деца на Вилијам и Маргарет Јанг. Во 1963 година заедно со фамилијата се преселуваат во Австралија каде на 15 годишна возраст завршува со школување. Под влијание на неговиот брат се развива во него желбата за музика. Сѐ започна кога неговата мајка за Божиќ им купи акустични гитари нему и на неговиот постар брат Малколм. Јанг се посветил на гитарата и напорно вежбал
, свирејќи познати хитови на легендите како Чак Бери, Елвис Присли и Роберт Џонсон. Поканет од неговиот брат Малколм да му се придружи на новоформираната група, тој се согласува.
Хоби на Ангус му е цртање на пејзажи. Тој е голем противник на спортот и дрогата, единствено е пушач на цигари. За време на концерти тој го презентира својот „пајкин ôд“(„duck-walk“), преземен од Чак Бери. Огромно влијание врз неговиот начин на свирење имаа гитаристи како Чак Бери и Мади Вотерс. Тој е еден од пониските гитаристи, висок е само 157 сантиметри.
Иако е сметан за еден од најдобрите гитаристи во светот, тој признава дека неговиот брат Малколм е подобар. Во еден од разговорите со него тој вели дека не видел посилна десна рака од Малколмовата.
Опрема
Јанг користи две „Гибсон СГ Стандард“(Gibson SG) гитари, едната е од 1964, а другата од 1968 година. Марката на жиците кои ги користи се „Ерни“(Ernie Ball RPS Power Slinky 9 - 42 ). Појачалото му е марка „Маршал“(Marshall JMP 100Watt Master Volume Head) и звучниците „Marshall 1960A Slant Cabinet / 4x12, Marshall 1960B Straight Cabinet / 4x12“.
Мерцедес-Бенц С-класа
Мерцедес-Бенц С-Класа (германски: Mercedes-Benz S-Klasse), порано позната како Специјална класа или С-класа (Sonderklasse, S-Klasse) е серија на луксузни возила со луксузна големина произведени од германскиот автомобилски производител Мерцедес-Бенц. Ознаката „С-класа“ за најмоќните модели на Мерцедес-Бенц била официјално воведена во 1972 година со В116, и оттогаш останала во употреба.
NGC 1055
NGC 1055 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Мерцедес-Бенц С-класа
С-класата вовела многу од најновите иновации на компанијата, вклучувајќи технологии за возење, внатрешни одлики и системи за безбедност (како што се првите затегнувачи на ремените ). С-класа е рангиран како најпродаван луксузен седан во светот. . Како и во претходните повторувања, В222 С-класа се продава во стандардни и дополнителни верзии; I4, V6, V8, V12, дизел и хибридни погони се нудат исто така.
Во автомобилската смисла, С-класата однесува на "специјално опремен автомобил". Иако се користи колоквијално со децении,    по својата официјална апликација во 1972 година, шест генерации на официјално именуван S-Klasse до сега се произведени. Претходни две купе модели на с-класа биле познати како ДИК и подоцна С-купе.
NGC 1055
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1055 се споменува и како UGC 2173, MCG 0-7-81, CGCG 388-95, IRAS 02391+0013.
Откривање
Објектот е откриен на 18 декември 1783 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Мерцедес-Бенц С-класа
Понтон (1954)
Линијата W180 се појавила во 1954 година, и е првата постава на моделите „Понтон“, ретроактивно поврзани со Мерцедес-Бенц С-класа. W180 имало шестцилиндарски седан, купе и кабриолет модели, а биле произведувани до 1957 година. Подоцнежната линија на W128, воведена во средината до крајот на 1950-тите години, бил последниот модел поврзан со Понтон. Во неа се вклучени моделите 220a, 219 (W105), 220S и 220SE (седан, купе и кабриолет).
NGC 1055
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1055 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 1055 има привидни димензии од 7,6' х 2,7'.
Мерцедес-Бенц С-класа
Мотори
Со моделите W116, V8 моторите на 350/450 SE / SEL моделите сега биле редовна опција. Поради нафтената криза, ефикасноста на горивото била главна загриженост за инженерите, но тие сепак додале со високи перформанси, со ограничена продукција 450 SEL 6.9
Моќните постројки на W126 S-Class содржале мотори од 6 и V8. Повеќето продажби доаѓаат од дизел модел во Европа и шест модели во САД, иако моделите V8 биле пофалени од современите новинари.
NGC 1055
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 41 м 45,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 0° 26' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 1055 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10208. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 220; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 47. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1283.
Мерцедес-Бенц С-класа
Петтата генерација W221 (2006-2013)
Модели продавани во Северна Америка се S450 (2008-, SWB и Канада само), S400 Hybrid (2010-), S350 Bluetec 4MATIC (2012-), S550, S600, S63 AMG и S65 AMG; други модели што треба да се продадат надвор од Северна Америка се S280, S350, S300, S420 CDI и S320 CDI. Првиот W221 модел објавен во Северна Америка и Јапонија бил S550 (наречен S500 надвор од Северна Америка и Јапонија), при што S600 пристигнал следната пролет.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Куново
Свети Ѓорѓи — главна селска црква во гостиварското село Куново, Македонија.
Местоположба
Црквата е сместена на крајниот јужен дел на селото Куново, изградена на една мала височина. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Храмот е завршен во 1877 година или во 1880 година на темели на многу постара црква.
Храмот бил осветен на 8 октомври 1924 година.
Архитектура
Фасадата и кровната конструкција се целосно обновени во 1994 со средства на црковниот одбор, а после неколку години е обновена и дрвената камбанарија и оградниот ѕид кој е покриен и е спасен од забот на времето.
Фрескоживопис
Познатиот зограф Аврам Дичов ги насликал фреските во црквата, кои и денес се во одлична состојба. Забележително е тоа што, наместо вообичаената претстава на Витлеемската ѕвезда, во композицијата „Рождество Христово“ зографот ја насликал шеснаесеткраката македонска Ѕвезда од Кутлеш.
Иконостас
На иконостасот се поставени 34 икони, изработени од познатиот зограф Аврам Дичов од Тресонче.
Тврдина Козјак
Тврдината Козјак е тврдина која се наоѓа во близина на градот Рогачица, Србија. Денеска, од неа има останато само рушевини.
Петер Адолф Карстен
Петер Адолф Карстен (16 февруари 1834 - 22 март 1917) бил фински миколог, најистакнат експерт за габите во Финска во негово време, и познат како „татко на финската микологија“.
Карстен е роден во Меримаску во близина на Турку, студирал на Универзитетот во Хелсинки, а потоа се преселил во внатрешноста на Тамела, каде што го поминал најголемиот дел од својот живот предавајќи ботаника и истражувајќи во Земјоделскиот институт Мустиала (сега Земјоделски факултет на Универзитет за применети науки ХАМК ).
Собрал огромна колекција, и со свои напори и со напори на неговите дописници, и именувал околу 200 нови родови и 2.000 нови видови. Во неговите миколошки студии тој интензивно го користел микроскопот и може да се смета за пионер на габичната микроскопија. Карстенија, меѓународното списание за микологија објавено од Финското миколошко друштво, е посветено на Карстен.
Почести
Во 1889 година го објавил Onnia, кој е род на габи од фамилијата Hymenochaetaceae. Името на родот Онија било во чест на Они Александар Карстен (1868-1958), кој бил финец во градината и син на Петер Адолф Карстен.
Во 1969 година, Хари Хармаја ја објави Карстенела која е род на габи од редот Pezizales (од фамилијата Karstenellaceae).
На крајот, Karsteniomyces, кој е род на лихениколозни габи со непозната фамилијарна, редовна и класна поставеност во Ascomycota.[4] Родот бил ограничен од Дејвид Лесли Хоксворт во 1980 година.
Стандардна авторска кратенка P. Karst. се користи за означување на ова лице како автор кога се наведува ботаничко име.
Технички универзитет на Молдавија
Технички универзитет на Молдавија (Universitatea Tehnică a Moldovei) - високотехничка образовна установа сместена во Кишинев, Молдавија и е единствениот ваков институт во земјата кој е акредитиран од државата.
Историја
Техничкиот универзитет во Молдавија е основан во 1964 година, под името Политехнички институт Кишинев, како образовен центар со инженерски и економски струки пренесен од Државниот универзитет на Молдавија.
Универзитетот започнал со 5.140 студенти и 278 наставници во рамките на 5 факултети: Електротехника, механика, технологија, градежништво и економија. Од 1964 година, универзитетот значително се развил, произведувајќи 66 000 специјалисти и станува важно образовно, научно и културно средиште.
Факултети
Универзитетот нуди курсеви во околу 80 струки и специјализации, во рамките на следните 10 факултети:
NGC 2974
NGC 2974 — елиптична галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2974 се споменува и како NGC 2652, MCG 0-25-8, CGCG 7-22, IRAS 09400-0328, UGCA 172.
Откривање
Објектот е откриен на 6 јануари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 42 м 33,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 41' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 2974 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27762. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 233; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4898. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 649.
Скок во далечина
Најславни скокачи во далечина се Џеси Овенс (8,13 м. во 1936.), Боб Бимон (8,90 м. во 1968.), Карл Луис (8,87 м. во 1991.) и Мајк Пауел (8,95 м. во 1991.). Карл Луис скокнал преку 9 метра од престапот, и 8,91 појак од ветерот, па тие резултати не се признаени. Светски рекорди За мажите:
За жени:
7,52 m. - Галина Чистјакова,(Ленинград 11. јуни 1988.)
Скокови во далечина обично се изведуваат на стадиони во склоп на атлетските такмичења (гран при),каде што типични (фудбалски) стадиони околу тревникот имаат атлетски стази од 400 м, терен за куглање и скокалиште за скок во далечина и троскок.Скокалиштето за скок во далечина се состои со залет од ~ 50 м и дупка со песок долга ~ 10 м.
Филип Вишњиќ
Филип Вишњиќ (1767 - 1834) бил еден од најпознатите српски гуслари и творци на српски народни песни.
Филип Вишњиќ е роден во Мајевица, во селото Горно Трново, кај Угљевиќ, каде што се планирало да се изгради реплика на неговата родна куќа. Заслепен од големите сипаници како дете, Вишњиќ станал професионален пејач. Со гуслата во рацете, тој патувал низ босанскиот пашалук, и пошироко, сè до Скадар. По селата и на манастирските собори им пеел на Србите, а минувајќи низ градовите пеел по дворовите на турските прваци. Публика баралА различни песни, па Вишњиќ имал два различни репертоари, едниот за неговите христијани, а другиот за муслиманските слушатели. Неговите песни за Свети Сава се карактеристични за монашкиот, хагиографски репертоар на слепите пејачи.
Живот
Тој бил од богато семејство Вилиќ. Неговиот татко рано починал. Откако мајка му се премажила во селото Меѓаше, со себе го зела и четиригодишниот син. Според нејзиниот прекар - Вишња - Филип го добил и презимето.
Во осмата година Филип Вишњиќ заболел од сипаници, кои оставиле лузни на лицето и му го одземале видот. Во 1787 г. Вилиќи ги снашла несреќа. Застанувајќи кај нивната куќа, турски насилници ја нападнале честа на една од жените, убавата Ѓурѓија. За да се одмаздат за штетата, Вилиќи пресекле еден Турчин, а друг го закачиле пред куќата на слива со јажето од неговиот коњ. Казната наскоро пристигнала. Сите полнолетни мажи, тројца чичковци и еден вујко, биле одведени во Зворник и убиени. На семејствата им било одземено кралското право, а името на Вилиќ било речиси избришано.
За Филип немало веќе леб на старото огниште, ниту на новото, оти и мајка му умрела во тие години. Учејќи да свири на виолина, младичот го напуштил Меѓаше, борејќи се по патиштата и со песна молел за леб. Со години патувал, го посетувал босанскиот пашалук, Херцеговина и дошол во Скадар. По селата и околу манастирот пеел во христијанскиот рај, а ги посетувал и дворовите на муслиманските поглавари кои го примиле со почит.
Творештво
Покрај тоа што бил уредник на стари песни, Филип Вишњиќ бил и творец на нови песни. Меѓу другите негови песни се издвојуваат:
Тринаесет песни „од времето на Караѓорѓе“, заедно со неколку други понезначајни песни од другите пејачи, го сочинуваат последниот, востанички циклус на српската народна епопеја. Нови песни за нови настани создале други пејачи во тоа време, меѓу нив и еден од најголемите, Старац Рашко, но сите заостануваат зад песните што ги пееле за старите времиња. Филип Вишњиќ, пак, се искачил меѓу првите со нови песни.
Тематика
Не е познато какви песни и пеел на турската публика, но сигурно биле муслимански песни, за подвизи на познати босански херои. Одредени детали во песните со христијанска тема индиректно укажуваат на неговото познавање на муслиманските епови како и на животот и разбирањето на исламскиот свет. На пример, во песната Смртта на Марко Краљевиќ постои посебен однос помеѓу јунакот и неговиот коњ. Шарац плаче, очекувајќи дека господарот ќе му умре, а Марко, пред смртта, го убива и го закопува („подобро Шарац отколку брат Андрија“). Двата детали, како што покажува Владан Недиќ (1981, 27), потекнуваат од Турците, бидејќи само во муслиманските песни на Балканот коњите плачат поради разделбата со господарите и само исламските воини го негувале обичајот „за среќа да ги закопуваат коњите“. Многу други детали во песните на Вишњиќ можат да се разберат само ако се има предвид неговото блиско познавање на муслиманскиот свет, знаење кое во одредени моменти се претворило во своевидно поетско поистоветување со тој свет. Вишњиќ не само што ги дал ликовите на турските тирани, Фочиќ Мехмед-ага, капетанот Кулин и други, туку ги насликал и ликовите на добри Турци, како што се императорот Мурат или старецот Фоцо кој татковски се грижи за рајот („но гледајте го рајот како синови“ - тој необичен политички совет цар Мурат им го дава на своите везири, во Косово, на смртната постела).
Некои моменти велат дека пејачот имал слух за духовната култура на исламскиот свет. Во песните на старецот Рашка од „книгите на антиквитетите“ се читаат тајните на минатите и идните времиња. Со Филип Вишњиќ, муслиманските свети книги ја имаат истата улога, „книгите на ангелот“, како што ги нарекува поетот. Понекогаш оваа наклонетост кон туѓиот свет добива елегичен призвук, како на пр во стихот „Патишта ќе сакаат Турци, а Турци никаде ќе нема“, во кој носталгичната перспектива на поразениот непријател е внесена во визијата за идното ослободување.
Време на креативност
Најважниот момент во животот на Филип Вишњиќ е неговото префрлање во Србија во 1809 година. До тој момент немал компонирано ниту една нова песна. Директниот контакт со настаните од востанието бил моментот на неговото раѓање како поет. Некогаш талкал по земјата, пеејќи песни од антиката, а сега е на местото каде што се пишувала историјата. Се дружел со востанички војводи, добивал награди и признанија.
Живеел најмногу во близина на бојното поле Дрина. Понекогаш тој бил во самиот оган на судирите. Така се нашол и во опколената Лозница, меѓу нејзините бранители, за која пее Сима Милутиновиќ Сарајлија во својата „Србинките“ (песна „Дика слеп“).
Првото српско востание
Првото српско востание го дочекал во својата татковина. Слушал како турските војски се собираат на Дрина и одат да го задушат бунтот, како и нивното бегство по големосрпската победа на Мисара. Со српската војска која во 1809 г. тој се повлекол од Шемберија и побегнал во Србија. Оттогаш, слепиот гуслар ќе живее на бојното поле Дрина, кај Бојник. Тој некогаш се наоѓал и  среде престрелка, како 1810 година. кога со својата песна ги поттикнал востаниците да ја бранат Лозница. По битката, Вишњиќ му запеал и на Караѓорѓе, тивкиот водач, кој проговорил неколку зборови со него. Бил омилен гостин во куќите на востаничките војводи Лука Лазаревиќ и Стојан Чупиќ. Стојан Чупиќ му подарил на Вишњиќ белец за песната Битка кај Салаш, па тој извесно време патувал низ Србија со кола.
Периодот по Првото српско востание
По распадот на Првото српско востание, Филип Вишњиќ се преселил во Срем и се населил во селото Грку, денешен Вишњиќ. Во ова село живеел на сличен начин како и пред востанието, но во сосема други прилики; одел по селата и градовите низ Срем, Славонија, Бачка, Банат, пеејќи песни. Но, сега неговиот репертоар бил сосема поинаков. Во него главно место заземале песните за српскиот бунт, кои самиот ги пеел.
Во манастирот Шишатовац, 1815 г. година се сретнал со Вук Караџиќ, кој ги напишал неговите седумнаесет песни, четири стари и тринаесет нови, востанички. Во Шишатовац, Филип Вишњиќ често му гостувал на тогаш водечкиот српски поет Лукијан Мушицки. На овие средби меѓу „Српскиот Хомер“ и „Српскиот Хорас“ ви должиме и неколку информации за животот и начинот на работа на Вишњиќ. Тој му раскажал на Мушицки како создава песни: ги прашувал воините кога се враќаат од бојното поле, кој води, каде се бореле, кој бил убиен, кога одат против итн. (види Недиќ, стр.29).
Класификација
Во првата група, меѓу другите, припаѓаат следните песни:
Од втората група песни се издвојуваат следниве:
Уметнички се понадградени песните од првата група, пред се „Почетокот на бунтот против Дахија“ и првиот дел од песната „Битката кај Мисара“, додека во втората група песната од посебна вредност и значење и се издвојува за принцот Иво Кнежевиќ.
Применета математика
За ефикасно решение за проблемот на движење на автомобил по одредена рута, потребна е алатка од комбинаторна оптимизација и целобројно програмирање. Применетата математика е гранка од математиката која се занимава со математички методи кои наоѓаат примена во науката, инженерството, бизнисот, информатиката и индустријата. Така применетата математика е комбинација од математичка наука и знаења од специфични области. Терминот ,,применета математика,, исто така опишува професионална специјалност во која математичари работат практични проблеми преку формулирање и проучување со помош на математички модели. Во минатото, практичната примена го мотивирала развојот на математичката теорија, која тогаш станала предмет на проучување на чистата математика, каде се изучуваат апстрактни поими. Активностите во применетата математика се тесно поврзани со истражувањата во чистата математика.