cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Оризари (Кочанско)
Историја
Училиштето, во тоа време четиригодишно, било заедничко за сите три села, а објектот се наоѓал во Оризари, јужно од црквата, на местото на постојниот ваковски дом (куќа). Бидејќи тоа не ги задоволувало нараснатите потреби од зголемениот број ученици, во учебната 1939/40 во употреба било предадена нова училишна зграда.
Легенда за името
Многу одамна, високо над селото, во реонот на Добра вода, во месностите Бела и Црна Црква, постоело населено место. Од него, во тогашното село се доселила една жена по име Јордана со своите два сина Вито и Тошо, според чиј акроним (Вито+Тошо=Витошо, Витоша) се смета дека селото подоцна и го добило името.
Легенда за Оризари (2)
Оваа легенда се прераскажува низ генерациите овде. Имено некогаш во Оризари владеала “голема чума“ која го “косела“ населението. За да се спасат од чумата двајца браќа- близнаци од Оризари со помош на два вола, исто така близнаци, и со рало „самотворка“ го заорале Оризари. При орање велеле: „ори-заори“, и сè така во една насока и во повторна насока. Според преданието така „болеста не можела да работи и да го уништува населението“. Па според ова предание преку овие два збора „ори-заори“ Оризари го добило и своето име.
Легенда за Оризари (3)
Според некои кажувања легендата за името на Оризари датира од втората половина на 9 век во времето на Константин Брегалнички, кој како епископ владеал по течението на реката Брегалница во овие краеви. Овој епископ илам голем број на помошници-свештени лица а најпознат меѓу нив бил отец Арсо (Арсениј). За својата преданост кон епископот,црквата и народот како заслужен свештеник Константин како награда на поп Арсо му одобрил средства да го посети гробот на Исус Христос во Ерусалим. Поп Арсо (отец Арсениј) со радост ја прифатил довербата и отпатувал за Ерусалим. По посетата на гробот на Исус Христос, имал време и услови да го разгледа и градот. На пазарот немало што нема.Во една вреќа видел семе-оризова арпа.Од продавачот побарал објаснување за тоа како се одгледува оваа култура,на каква почва расте и купил еден килограм од оризовата арпа. Но семиња преку граница тешко се пренесувале. Според едни кажувања поп Арсо купил бастун со внатрешна празнина и ја наполнил празнината со арпа, а според  други пак купил гуска. Ја огладнел многу и на гуската и го дал семето да го исколва.Пред да дојде на граничната контрола ја заклал гуската и така ја пренел со оризовата арпа. На безбедно место од гушата го извадил семето, а гуската ја дал на анџијата, да му ја подготви за вечера. Когха го донел семето,уште истата пролет на подготвена почва го посеал на нива во близина на сегашно Оризари. Во октомври го собрал целото семе.Идната година од семето дал и на други и така секоја година по година семето успевало и се проширувале површините. Оризопроизводителството се стабилизирало и станало доходовна гранка во земјоделството во овој крај и меѓу жителите на оризари. Од тука семето се проширило и во другите населени места во Брегалничката Котлина, а поради оваа култура Оризари го добило и своето име.
Население
Селото броело 2.154 жители во 1961 година, додека во 1994 година живеат 3.795 жители.
Според пописот на населението од 2002 година, во селото Оризари, денес приградска населба на Кочани, живеат 3.776 жители, од кои 3.768 Македонци, 2 Срби, 1 Влав и 4 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2.737 жители, од кои 2.564 Македонци, 1 Влав, 8 останати и 164 лица без податоци.
Родови
Оризари е македонско православно село, денес приградска населба на Кочани.
Според истражувањата од 1959 година, родови во селото се.
Маалото Горно Оризари
Маало Витоша
Самоуправа и политика
Од 2004 година до денес, селото Оризари е дел од големата општина Кочани.
Во периодот 1996-2004, населбата била седиште на некогашната рурална општина Оризари.
Во периодот 1955-1996, селото било сместено во рамките на големата општина Кочани.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната општина Оризари, во која покрај селото Оризари се наоѓале селата Безиково, Грдовци, Пресека, Прибачево и Цера.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 898, 899, 890 и 891 според Државната изборна комисија, сместени во основното училиште, Амбуланта и сала на дом на културата -оризари.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 3.120 гласачи.
Култура и спорт
Во селото постои Фолклорниот ансамбл „Љупчо Сантов“.
Активен е и фудбалскиот клуб Младост кој една сезона има играно во 2 МФЛ (Втора македонска фудбалска лига).
Имитатор на гласови
„Имитатор на гласови“ (германски: Der Stimmenimitator) — збирка раскази на австрискиот писател Томас Бернхард, првобитно објавена во 1978 година од издавачката куќа Зуркамп (Suhrkamp) од Франкфурт (ISBN 978-3-518-37973-8).
Содржина
Збирката содржи вкупно 104 куси раскази: „Хамсун“, „Имитатор на гласови“, „Лична навреда“, „Фурати“, „Проспект“, „Пиза и Венеција“, „Страв“, „Патување во еден правец“, „Внатрешна принуда“, „Спелеолози“, „Во Лима“, „За малку“, „Пример“, „Милосрдие“, „Добар совет“, „Предрасуда“, „Сомнеж“, „Замена“, „Утрински воз“, „Убава глетка“, „Обратно“, „Хотел Валдхаус“, „Шумарот Хаумер“, „Сериозност“, „Премногу“, „Рецепт“, „Разочарани Англичани“, „Најуспешен концерт“, „Научни цели“, „Остроумни или малоумни“, „Карактер“, „Заблудата на Мошпругер“, „Пошта“, „Тврдење“, „Комедија“, „Предупредување“, „Иселеник“, „Отуѓен од светот“, „Се предала“, „Де Орио“, „Фотограф“, „Шлуембергер“, „Откритие“, „Мимози“, „Славен танчер“, „Гризење на совеста“, „Заборав“, „Пикадили циркус“, „Продолжување“, „Во женскиот ендек“, „Пантери“, „Фалш“, „Иселеник“, „Краварка“, „Шивачка“, „Мантил од лоден“, „Работници во фабриката за хартија“, „Граничен камен“, „Двајца браќа“, „Природно“, „Џин“, „Историја на природата“, „Прашање во покраинскиот парламент“, „Две ливчиња“, „Несреќан љубов“, „Патувачко друштво“, „Вистинска љубов“, „Невозможно“, „Чувство“, „Своеглав автор“, „Неисполнета желба“, „Присебност“, „Дополнителна заработувачка“, „Силос“, „Познат“, „Без душа“, „Принц“, „Кнез“, „Лех“, „Кралска гробница“, „Противречност“, „Плодност“, „Помиреност“, „Одлука“, „Државна служба“, „Повлечени“, „Замислување“, „Експедиција“, „Наследник“, „Двојник“, „Среќа“, „Државна историја“, „Последица“, „Близу Зулден“, „Пераст“, „Лудило“, „Внимателност“, „Во Рим“, „Напуштање“, „Како Роберт Шуман“, „Почит“, „Гениј“, „Деветстотини деведесет и осум пати“ и „Враќање“.
Изданија на македонски јазик
Збирката „Имитатор на гласоци“ е објавена на македонски јазик во 2008 година од издавачката куќа Темплум, како 63 книга во библиотеката „Магма“. Преводот од германски јазик го извршила Марија Костоска. Книгата е отпечатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 168 страници. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи ознаката ISBN 978-99989-189-19-7. Графичкото уредување и дизајнот е дело на фирмата „Точка“. На предната корица е ставена слика на Дон Коли (Don Colley). Издавањето на книгата било финансиски помогнато од Министерството за култура.
Покраини во Индонезија
Покраините (provinsi или ) се највисоката локална административна поделба на Индонезија. Секоја покраина има своја локална влада, водена од гувернер и има сопствено правно тело. Гувернерот и членовите на локалните управи се избираат на секои четири години. Индонезија е составена од 33 покраини, од кои дури седум се создададени во 2000 година и 5 покраини кои добиле специјален статус.
Покраини официјално се групирани во 7 географски единици.
Продавници со боја на цимет
Продавници со боја на цимет (полски: Sklepy cynamonowe) збирка раскази на полскиот писател Бруно Шулц, првобитно објавена во 1934 година.
Содржина
Збирката се состои од следниве раскази:
Осврт кон делото
Во збирката се опишува животот на едно Еврејско семејство во мал провинциски град. Делото има автобиографски карактер, зашто еден од главните ликови е таткото на авторот, Јаков, сопственик на продавница за текстилни материјали, но и ексцентричен експериментатор со натприродни способности, кој живее на границата меѓу животот и смртта. Во едно писмо до Стањислав Виткјевич, Бруно Шулц вели дека се оградува од обидот за филозофска интерпретација на „Продавниците со боја на цимет“, сметајќи дека рационализацијата на уметничкото дело е еднаква на демаскирање на глумците, дека тоа е крај на забавата, осиромашување на проблематиката на делото. Според него, обидот за филозофско толкување на делото повеќе би претставувал опис на стварноста што е дадена таму, отколку нејзино образложение. Сепак, тој објаснува дека збирката „Продавници со боја на цимет“ дава рецепт на стварноста и воспоставуваат специјален вид супстанција во состојба на непрекината ферментација, која постои само еден миг во определена форма. Во однос на класификацијата, авторот вели дека се работи за автобиографско дело, не само затоа што е напишано во прво лице еднина и што содржи некои настани од неговото детство, туку затоа што ја покажува неговата духовна генеалогија. Според него, во романот тој се обидел да ја пронајде сопствената, приватна „митологија“, сопствените „приказни“, својата митска генеза.
Изданија на македонски јазик
Делото „Продавници со боја на цимет“ е преведено на македонски јазик. Во 2005 година, тоа е објавено од издавачката куќа „Темплум“ како 22. кига во библиотеката „Магма“, а подоцна и од „Бегемот“.
Дрансфелд (општинска заедница)
Дрансфелд (Dransfeld) — општинска заедница во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во градот Дрансфелд. Општинската заедница Дрансфелд се состои од следниве општини:
NGC 68
NGC 68 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 11 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 68 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 68 има привидни димензии од 1,2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 18 м 18,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 30° 4' 21". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 68 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1187. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 89; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2261. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1257.
Стрејт Еџ
Стрејт Еџ (на Straight Edge, скратено sXe, некогаш се користи и XXX и X) — поткултура на хардкор панкот чии приврзаници се воздржуваат од употреба на алкохол, цигари и дрога. За некои, културата може да се прошири и кон воздржување од промискуитет, следење на веганска или вегетеријанска диета или избегнување на кофеин. Самиот термин за првпат е употребен во 1981 година од американскиот хардкор панк бенд Мајнор Трет во истоимената песна Стрејт Еџ.
Јужен Суригао
Јужен Суригао е покраина на Филипините која е сместена во Карага Регионот во Минданао. Главен град е Тандаг. покраината се граничи со Северен Суригао на север, Северен и Јужен Агусан на запад, и Источен Давао на југ. Излегува на Филипинското Море.
Народ и култура
Јужен Суригао е дом на Маманва и Манумбо племињата кои се познати по својот уникатен фестивал Бонок-Бонок. Скоро сите племиња и другите народи во покраината се христијани.
Демографија
Според пописот во 2015 во Султан Кударат живееле точно 592.250 жители.
Административна поделба
Јужен Суригао е поделен на 17 општини и 2 града.
Регионален пат 1210
Патот е прекинат помеѓу Тораница и Саса.
Делници
Регионалниот пат 1210 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 2 различни делници.
Список на државни водачи во 10 година
Ова е список на државни водачи во 10 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кинеско вино
Кинеското вино има долга историја во Кина. Иако долго време се засенуваше со (huangjiu) (понекогаш преведен како "жолто вино") и многу посилниот дестилиран дух (baijiu), потрошувачката на вино драстично пораснала од економските реформи во 1980-тите. Кина сега се брои меѓу првите десет глобални пазари за вино. Врските со француските производители се особено силни, а вината за (Ningxia) добија меѓународно признание.
Историја
Употребата на диво грозје во производството на алкохолни пијалаци е потврдена на археолошката локација Џиху (околу 7000 година п.н.е.).
Во 1995 година, заедничкиот археолошки тим од Сино-САД, вклучувајќи ги археолозите од Институтот за истражување на археологија на Универзитетот Шандонг и американските археолози под водство на професорот Фанг Хуи, ги истражуваа двата археолошки наоѓалишта на 20 километри североисточно од Риџао и ги открија остатоците од различни од алкохолни пијалаци, вклучувајќи грозје вино, оризово вино, медовина и неколку мешани напивки од овие вина. Од повеќе од двесте керамички садови откриени на наоѓалиштата, седум беа специјално користени за вино од грозје. Исто така беа откриени остатоци од семе од грозје. Меѓутоа, ако потрошувачката на вино некогаш била присутна во бронзеното време во Кина, сепак, таа била заменета со консумирање на голем број алкохолни пијалаци направени од сорго, просо, ориз и овошје, како што се личи или азиски слива. Во 130-тите и 120-тите години п.н.е., кинескиот императорски пратеник на династијата Хан (206 п.н.е. - 220 н.е.) по име Џанг Киан отворил дипломатски односи со неколку централно-азиски кралства, од кои некои произведувале грозје вино. До крајот на вториот век п.н.е., пратениците на Хан донесоа семе од грозје од виното-љубов царството на Dayuan (Фергана во модерниот Узбекистан) назад во Кина и ги засадија на царските земји во близина на главниот град Chang'an (во близина на денешна Сјен во провинцијата Шанкси). На (Shennong Bencao Jing), работа на материја Медика составена во починатиот Хан, се наведува дека грозјето може да се користи за производство на вино. Во времето на Три кралства (220-280 н.е.), царот Веи Као Пи забележал дека виното од грозје "е послатко од виното направено [од житни култури] користејќи ферменти и никнувајќи жито. Еден од нив се олеснува кога се зема премногу. "Грозјето продолжило да се одгледува во следните векови, особено во северозападниот регион на Гансу, но не се користеле за производство на вино во голем обем. Оттука, виното останало како егзотичен производ познат од неколку луѓе.
Не додека династијата Танг (618-907) не ја зголеми потрошувачката на вино од грозје. По освојувањето на Танг на (Gaochang) - држава на оаза на Патот на свилата која се наоѓала во близина на Турфан во современиот Ксинџијанг - во 641 година, кинезите ги добиле семето на издолженото грозје наречено "mare teat" (maru 馬 乳) и го научиле од методот (Gaochang) за производство на вино "(jiu fa 酒 法). [9] Неколку Танг поети се увериле на вино од грозје, славејќи го виното од "западните региони" - од (Liangzhou) особено е забележано - или од Taiyuan во Шанкси, од кои втората произведувала вино направено од "грозјето" од грозје.孟 詵 (Materia Dietetica) (Shiliao Bencao 食療 本草) и владата спонзорирана од Нова компилирана Материја Медика (Xinxiu bencao 新 修 本草; 652) рекоа дека луѓето Танг произведуваат природно ферментирано вино.
Кинеската "прва модерна винарија" е основана во 1892 година во провинцијата Шандонг, во близина на пристаништето Чефуо (сега наречено Јантаи) од страна на кинескиот претприемач Џанг Биши во странство.
Национални трендови
Француското вино беше првото странско вино увезено во Кина. Во 1980 година, на почетокот на кинеската економска реформа, Реми Мартин се впушти во Кина да го основа првото претпријатие за заедничко вложување во Тијанџин: Династијата (Ванг Чао, 王朝) Вино Рибар, која исто така беше втора заедничка компанија Кина. Со текот на годините, компанијата разви повеќе од 90 брендови на алкохолни пијалаци, а нејзините производи освоија бројни награди во земјата и во странство.
Сепак, најголем дел од своите производи беа извезени во странство во првите две децении, поради нискиот приход на месното население, а не по 2000 година, кога економскиот бум конечно му обезбеди на домашната популација доволен расположлив доход за поддршка на домашните пазар; овој релативно неодамнешен настан се совпадна со зголемената популарност на француското вино во Кина. Другите компании, како што се Кина Велики ѕид вино Co, (Ltd), (Suntime) и (Changyu), исто така, се зголемија во истакната положба, а до 2005 година 90% од произведеното вино од вино се консумира на локално ниво.
Исто така, со оглед на тоа што глобализацијата ја донесе Кина на меѓународна економска сцена, така и нејзината индустрија за вино доаѓа на меѓународната винска сцена. Кина има долга традиција на ферментација и дестилација на кинеското вино, вклучувајќи ги и сите алкохолни пијалаци, а не неопходно вино од грозје, но е еден од најновите учесници во глобализацијата на виното што започна пред неколку години во Париз, кога неколку земји, како што се Канада сфатија дека можеби ќе можат да произведуваат вина исто како и повеќето француски вина.
До неодамна, кинеското вино од вино почна да се појавува на полиците во Калифорнија и во западна Канада. Додека некои критичари ги третираат овие вина со ист вид на непочитување со кои чилеанските и австралиските вина некогаш биле третирани, други ја препознале новата граница со потенцијал да дадат некои интересни наоди. Други едноставно забележаа дека Кина произведува вино за пиење за пиење што може да се спореди со вина од други земји. Меѓу најновите случувања е и производството на органско вино во Внатрешна Монголија.
Од 2012 година, мал број на големи компании, како што се (Changyu Pioneer Wine), China Great Wall Wine Co., Ltd. и Династија Вино ООД, доминираат домашно производство. Вкупното производство на вино во 2004 година изнесуваше 370 илјади тони, што претставува зголемување од 15% во однос на претходната година. Вкупниот пазар порасна за 58% помеѓу 1996 и 2001 година, а 68% помеѓу 2001 и 2006 година. Во 2008 година, трговецот на вино (Berry Brothers) и (Rudd) предвидуваат дека во рок од 50 години квалитетот на кинеското вино ќе биде конкурент на оној на Бордо.
Регионите за производство на вино
Значајни региони за производство на вино вклучуваат Пекинг, Јантаи, Џангџиакоу во Хебеј, Ибин во Сечуан, Тонгхуа во Џилин, Таијан во Шанкси и Нинџија. Најголемиот регион за производство е Јантаи-Пенглаи; со повеќе од 140 винарски визби, произведува 40% од кинеското вино.
Ningxia
Во септември 2011 година, винарската визба (Ningxia) (Helan) (Qingxue) ја освои наградата за црвено вино на Decanter World Wine Award за повеќе од £ 10 Меѓународен трофеј за својот 2009 (Jiabeilan), мешавина од каберне совињон. Оваа победа беше широко сметана како вознемирена, а некои експерти за вино дури и се сомневаа во веродостојноста на потеклото на виното. На 14 декември 2011 година во Пекинг, на натпреварот означен со "Бордо против Ningxia", експертите од Кина и Франција слепаа - вкусија пет вина од секој регион. Четири од пет од најдобрите вина беа од Ningxia
Шанкси
Во виното предизвик "Бордо против (Ningxia) што се одржа во Пекинг во октомври 2011 година, најдобриот претседател на Грејс Винеард од 2009 година, 100% каберне совињон, беше најдобро изгласан.
Трендови на пазарот
Кина е меѓу првите десет вински пазари во светот. Според една студија на Винекспо и Меѓународно истражување за вино и алкохол (IWSR), Кина е петто по големина потрошувач на вино во светот (и домашно и увезено) во 2011 година. Една студија на истите организации во 2014 година проценува дека 2,17 милијарди шишиња виното се консумира во Кина во 2013 година, оставајќи ја Кина на петтото место. Бидејќи Кинезите претежно пијат црвено вино, Кина сега е најголемиот светски пазар за црвено вино. Потрошувачката на црвено вино во Кина се зголеми за 136% од 2008 година, додека во Франција е намалена за 18%, втор по големина потрошувач. САД остануваат најголем пазар за сите вина (црвено, бело, розе и пенливи), со вкупна продажба од околу 4 милијарди шишиња, малку понапред од Франција, по што следат Италија и Обединетото Кралство.
Производи и достапност
Повеќето средни до големи ресторани, без оглед на цената, продаваат вино со шише, обично само црвено. Општо земено, само рестораните со висок квалитет служат вино со чашата. Виното продадено од шишето е исто така достапно во големи КТВ претпријатија и големи хотели.
Од околу 2008 година, многу мали погодности продавници почнаа да носат мал избор на вина, со специјални продавници за вино кои се појавуваат во градовите низ целата земја. Тие се специјализирани и за странски и за домашни брендови. Во меѓувреме, големите супермаркети постојано го зголемуваат својот избор, од неколку домашни брендови, до широк спектар на вина од целиот свет. Покрај тоа, многу варијанти на вина се исто така достапни преку онлајн продавници и платформи. Меѓу нив се засладени, ароматични вина. Овие се изработени од мешавина на вино од грозје и засладен, вкусен пијалак сличен на (Kool)-помош. Овие вина имаат слични етикети за вистински вина, имаат содржина на алкохол од околу 6% и се многу пониски во цената.
Демографија и преференции
Статистичките податоци покажуваат дека главниот пазар за бело вино е меѓу жените, кои повеќе го претпочитаат пивото, а сепак главниот алкохолен пијалак за повеќето мажи; црвено вино стана симбол на елитата и богат и обично се користи како столошно вино. Во 2005 година, 80% од лозјата произведуваат црвено вино, а 20% од лозјата произведуваат бело вино, додека 90% од виното кое се консумира од 2007 година е црвено вино.
Начин на потрошувачка
И црвените и белите вина најчесто се разладени. Виното може да се истури во обични чаши за вино во мали количини, или многу мали чаши од стакло (baijiu). Кога служи на маса со повеќе од две лица, слично на стилот на пиење (baijiu), обично се консумира за време на група тост, и често со целото стакло се завршува одеднаш. Ова е особено точно кога се служи за време на рестораните оброци.
Велшкоромски јазик
Велшкоромскиот е ромски дијалект кој се зборува во Велс, Обединетото Кралство уште од 1950 година. Јазикот се зборувал од ромската група Кале, кои пак пристигнале во Британија за време на 15 век. Првите документирани пристигнувања на Роми во Велс се од 16 век. Велшкоромскиот е еден од многуте северноромски дијалекти.
Поголемиот број зборови во јазикот се од индоариско потекло, има голем број странски зборови во јазикот. Покрај велшки зборови, во јазикот има зборови и од англиско потекло. Историски гледано, велшкоромскиот и англоромскиот биле еден ист дијалект, кои се поделиле подоцна
Третиот човек (филм од 1949)
„Третиот човек“ (англиски: The Third Man) — британски филм од 1949 година, во режија на Керол Рид (Carol Reed), а според сценариото на Греам Грин (Graham Green). Главните улоги ги играат: Џозеф Котен, Орсон Велс, Алида Вали, Тревор Хауард, Бернард Ли, Зигфрид Броер итн. Во 1951 година, филмот добил една награда „Оскар“ (за најдобра кинематографија), а покрај тоа бил добитник и на наградата на БАФТА за најдобар британски филм (во 1950 година), како и на главната награда на Канскиот филмски фестивал (во 1949 година).
Содржина
Американскиот писател Холи Мартинс (го игра Котен) само што пристигнува во Виена, по покана на својот стар другар Хари Лајм (го игра Велс), но дознава дека тој умрел во сообраќајна несреќа. Холи разговара со најблиските пријатели на Хари, но нивната верзија за случката му делува сомнително и тој решава самиот да го истражи случајот. Истовремено, тој се запознава со девојката на Хари, Ана Шмит (ја игра Вали) и се заљубува во неа, но таа сè уште тагува по Хари. Додека Холи се обидуав да ја дознае вистината се случуваат необични настани: убиен е домарот во зградата, кој му ветува дека ќе му раскаже за несреќниот настан, а за убиството е обвинет Холи; двајца непознати мажи, испратени од пријателот на Хари, Романецот Попеску (го игра Броер), сакаат да го убијат Холи, но тој успева да побегне; најпосле, една ноќ, Холи го здогледува Хари на улица, итн. Подоцна, Холи и Хари имаат кратка средба во која Холи се уверува дека Хари е жив и се крие во руската зона на окупираната Виена. Холи го пријавува случајот во полицијата, а по извршената ексхумација се дознава дека во гробот на Хари всушност лежи друг криминалец. Исто така, во полицијата, Холи дознава дека Хари е организаторот на шверц на пеницилин и дека тој е виновен за смртта и за болеста на многу луѓе, вклучувајќи и деца. Тогаш, Холи се согласува да ѝ помогне на полицијата да го уапси Хари. За таа цел, тој му закажува средба, но тогаш се појавува Ана, која го предупредува Хари, а тој се крие во подземниот систем на отпадни води. По големата полициска потера, Хари е тешко ранет, а кога доаѓа од излезот, него го убива Холи. Во последната сцена, на закопот на Хари присуствуваат полицискиот мајор Каловеј (го игра Хауард), Ана и Холи.
.io
Надворешни врски
Toppdomän
Соленица
Соленица (или Солена Вода) — извор на солена вода кој се наоѓа веднаш до течението на Сланска Река, во самото нејзино течение од десната страна, непосредно близу од селото Сланско недалеку од Македонски Брод. Изворот е соѕидан во бетонска каптажа која е отворена од горната страна, со можност за црпење и полнење на вода и мала истека во самата река. Водата од изворот е многу солена и се одликува со голема проѕирност. Според мерења извршени по Првата балканска војна од Хемиската лабораторија од Белград, водата од овој извор содржела 36 грама чиста готварска сол во 1 литар вода. Се смета дека според овој извор селото Сланско го добило своето име, а од неговата вода се меси и добар леб. Во текот на светските војни многу селани од околината и од Прилепско доаѓале на изворот Соленица да полнат вода за месење на леб.
Галерија на матица српска
Галеријата на Матица Српска  ( Галерија Матице Српске) е една од најголемите и најстарите галерии во Србија. Сместено е во централната зона на Нови Сад, веднаш до Меморијалната колекција на Павле Беjански.
Џанибеков ефект
Откривање на ефектот
Џанибековиот ефект е откриен на 25 јуни 1985 година од рускиот космонаут Владимир Александрович Џанибеков (рус. Владимир Александрович Джанибеков), при еден од своите пет летови во вселената, одвртувајќи завртка со крилца од навртна шипка со удар. Поради бестежинската состојба, завртката продолжила да ротира во права линија, но наизменично и спирално менувајќи ја оската на вртење за 180о во точно определни интервали.
Научно објаснување
Во бестежинска состојба (нула гравитација), оската ротира слободно, но телото одеднаш се превртува во спротивна насока, додека ротацијата продолжува. Појавата се повторува и телото се враќа во првобитната положба. Според достапните научни објаснувања, ефектот настанува како резултат на нестабилноста на средниот момент на инерција на тело кое ротира во оска блиска до главната оска.
И покрај интересниот феномен, резултатите од истражувањата вршени во бестежински кабини на Земјата достапни за јавноста, се минимални.
Виктор Скрипник
Виктор Анатолијович Скрипник (Віктор Анатолійович Скрипник; роден на 19 ноември 1969) — украински фудбалски тренер и поранешен играч од одбраната.
Клупска кариера
Како играч, во својата кариера Скрипник играл за три клубови и тоа Днипро (во два наврати 1986-1989 и 1994-1996), Металург Запорожје во својата родна Украина и германскиот Вердер Бремен. Својте најголеми успеси во кариерата ги доживеал во дресот на Вердер Бремен со кој ги освоил Бундеслигата во сезоната 2003-2004 и Купот на Германија во сезоните 1998-1999 и 2003-2004. Веднаш по завршувањето на сезоната 2003-2004 во која со Вердер ја освоил двојната круна, Скрипник објавил крај на својата кариера.
Репрезентативна кариера
Скрипник дебитирал за украинската репрезентација во 1994 година во натпревар против Литванија. Тој одиграл 24 натпревари за својата репрезентација во периодот 1994–2003 и постигнал два гола.
Тренерска кариера
Во јуни 2013, Скрипник бил назначен за тренер на Вердер Бремен II. По успешната работа во вториот тим, во октомври 2014 бил назаначен за тренер на првиот тим на Вердер, откако тренерот Робин Дут добил отказ неколку дена порано. На 18 септември 2016, Скрипник добил отказ на функцијата главен тренер на Вердер Бремен, заедно со својот помошник Торстен Фрингс.
NGC 6472
NGC 6472 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6472 се споменува и како NPM1G +67.0154.
Откривање
Објектот е откриен на 25 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6472 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 6472 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 44 м 3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +67° 37' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 6472 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2703230. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4428. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 550.
Целталски јазик
Целталскиот е мајански јазик кој се зборува во Чијапас во Мексико. Јазикот е сличен со цоцилски јазик и го зборуваат околу 280.000 луѓе во Мексико и во мал дел од Гватемала. Целталскиот има шест дијалекти.
Караџичка каменоломка
Караџичка каменоломка (науч. Saxifraga karadzicensis) — ендемит во флората на Македонија од семејството Каменоломки. Се развива во пукнатини на карпи (хазмофит). Караџичката каменоломка ја има само за планините Јакупица (Салаковски Езера) и Караџица.
Херерски јазик
Херерскиот  (Otjiherero), или познат и како хереро, е банту-јазик, дел од семејството на нигер-конгоански јазици. Јазикот е мајчин јазик на Херерите и Мбандерците во Намибија и Боцвана, како и мал дел во Ангола. Според податоците од 2014 година имало околу 211.700 говорници на херерскиот.
Согласки
Гласовите /f s l/ не е херерски, и се наоѓаат само во позајмени зборови.
Писмо
Пред доаѓањето на христијанските мисионери, особено Готлиб Вихе, јазикот не бил пишан. Мисионерите создале писмо за пишување на херерскиот базирајќи се на латиницата. Првично голем број христијански дела бил преведени на херерски.
Образование
Јазикот се изучува во намибиските училишта, како мајчин јазик или како втор јазик. Вклучен е како главен материјал при Универзитетот на Намибија. Јазикот се користи на Намибиското Национално Радио.
Ренде
Ренде (rende) – готварска направа за стружење продукти. Со рендето храната се ситни, но не се меле и не се цеди како што е случајот кај блендерот или мултипрактикот. Рендето го измислил Франсоа Булје во шеснаесеттиот век. Освен обичното кујнско ренде постојат и подвидови како што се коралка (зестер) и јапонско орошигане.
Северноромски дијалекти
Северноромските дијалекти сочинуваат голема група ромски дијалекти кои се зборуваат во Себерна, Средна и Источна Европа.
Ренде
Општи одлики
Рендето е проста справа и нема механизам. Се состои од два дела – дршка и страна за рендање. Дршката може да биде од не’рѓосувачки челик или пластика, со разни облици и бои. Страните за рендање исклучиво се изработуваат од не’рѓосувачки челик или други легуралегури и се главен дел на рендето. Во прашање се метални плочи со сечила обликувани во зависност од намената.
Северноромски дијалекти
Дијалекти
Северноромските дијалекти се поделени на три главни групи: северни, централни и источни.
Ренде
Општи одлики
Процесот на рендање се врши така што саканите намирници се притискаат на соодветната страна за рендање и се тријат од неа. Иситнетите парчиња од намирницата поминуваат низ сечилата и излегуваат на другата страна, обично на претходно подготвена чинија или даска за сечење. Страната со најмали дупчиња служи за рендање на тврдо сирење, кашкавал и кора од лимон или портокал. Така се добиваат најфини и најситни резултати. Колку дупчињата и квадратчињата се поголеми, толку парчињата добиени со рендање се поголеми. Најголеми парчиња се добиваат со рендање на страната со големи прорези, која служи за рендање зеленчук.
Во кујните на словенските народи, со рендиња се ситни компир за добивање смеса за подготовка јадења како што се белоруските (драники) и чешките (брамборак) палачинки или српската пита од компири. Тропските кујни, оваа алатка ја користа при рендање кокос, чиј производ заедно со материјата во прав која се добива со мелење на истиот, се нарекува кокосово брашно.
Производите од рендањето се потенки на краевите отколку во средината. Тоа овозможува ренданиот материјал да се топи или готви на поинаков начин од оној кој се применува при употреба на парчиња со главно еднаква дебелина кои се добиваат со блендер или мултипрактик. Од рачно ренданиот компир, на пример, полесно се прават палачинка отколку од оној од блендер. Постојат разни видови рендиња, па така освен основната и варијантите за сирење постоја и оние за путер, кора од агруми (коралка), мускатно оревче, ѓумбир, па и верзија со сечила од кожа од ајкула, што е еден вид јапонско ренде орошигане.
Историја
Првото ренде му се припишува на Французинот Франсоа Булје (François Boullier), кој оваа направа на измислил во четириесеттите години на шеснаесеттиот век (меѓу 1541 и 1550 година). Имено, откога сирењето ќе отстоело, тоа би се стврднало и иако и понатаму можело да се јаде, станувало неупотребливо заради тврдоста. За да ја преброди оваа препрека и за да спречи фрлање на големи количини вишок сирење, Булје направил посебно сечило од легура од калај, прво ренде за сирење.
Иако употребата на оваа направа на почетокот била ограничена, нејзината репопуларизација била предизвикана од недостатокот на храна во периодот меѓу Првата и Втората светска војна, во дваесеттите години на дваесеттиот век. Еден од начините за правење рендиња било со острење на дупките на металните одливници. Оттогаш, многу пронаоѓачи, дизајнери и претпријатија произведувачи на куќни алати смислуваат и продаваат подобрени и на друг начин иновативни рендиња на принцип на сечила, како во современите примероци.
Албуфеира
'''Албуфеира— град, седиште на истоимената општина во областа Фаро, во најјужниот Португалски регион Алгарве. Населението во општината во 2011 година изнесувало 40.828, на површина од 140,66 км2. Самиот град имал население од 13.646 во 2001 година. Тој се наоѓа 250 километри (160 милји) од Лисабон, и е во непосредна близина на замокот Падарне. Лагос се наоѓа 30 километри (19 милји) на запад, и Фаро 45 километри (28 милји) на југоисток. Како туристичко одредиште (поради крајбрежните услови), Албуфеира се проширува на околу 300.000 жители во текот на летото и за време на новогодишните прослави, што се должи на бројот на хотели и сместување во областа, која вклучува пристаниши објекти, терени за голф, ресторани и барови за годишниот бран на посетители.
Историја
Името потекнува од арапскиот збор Ал Бухера, што значи замокот на морето, што се должи на нејзината локација по должината на брегот, или наизменично Ал Бухера, во однос на лагуната со која беше формирана во низините. Арапите изградиле силни одбранбени структури, со што копното  речиси  било непробојно, дозволувајќи им на оваа област  да остане во рацете на нивните сили подолго од другите градови во Португалија. Развојот на земјоделството во овој период е забележителен, со воведувањето на нови техники и растителни видови. Маврите користеле рало и вештачки ѓубрива, како и макари за укинување на вода од бунари, воведување систем за  наводнување на полињата, изградба на брани и трансформирање на необработени површини во градини и овоштарници.
Среден век
Христијанското освојувањето на регионот почнало на крајот на 12 век, кога Алфонсо III кралот на Португалија седел на престолот, но поголемиот дел од Алгарве веќе паднал во рацете на христијаните. Витезите Темплари, со воени и религиозни напади  го поддржале Реконквиста, и  нападнале голем број на територии окупирани од страна на Арапите, но никогаш не биле успешни во преземањето Албуфеира. Опкружена со непријателските сили од сите страни, градот паднал во 1249 година од страна на силите на Алфонсо III, кој донирал земјиште на редовите на Авиз во 1250 година. Маврите биле прогонувани ужасно од победничката војска, која ги бркала останатите сили во една пештера, денес познати како Cова, која се наоѓа во близина на јужните граници на стариот град. Градот станал дел од Кралството на Португалија и на Алгарве. Кралот Д. Мануел I му доделил повелба (форал) на градот Албуфеира на 20 август 1504 и од тој ден, градот бил управуван согласно законската регулатива, како и остатокот од земјата.
Албуфеира била еден од градовите на Алгарве најмногу погодени од природни катастрофи, но тоа било во 1755 од страна на Лисабонскиот земјотрес што предизвика голема штета. Морето го окупираше градот со 10 метри (32.808.398.950.131 ft) бранови, уништувајќи ги речиси сите објекти по должината на брегот. Во градот, само 27 станбени згради ја преживеале природната катастрофа, но во состојба на пропаст. На парохиската црква, старата џамија адаптирана од страна на христијаните, каде што голем број од жителите побарале засолниште во текот на катаклизмата,при што се распаднала и  предизвикала 227 смртни случаи. И по овие настани, Алгарве продолжил да доживува потреси, до 20 август следната година, што не можело  да се реконструира ни  под владиката Д. Франциско Гомез де Алевар.
Во 1833 година, за време на Либералната војни помеѓу апсолутистички и либералните сили, Албуфеира била опкружена и нападната од војници на Ремексидо. популарен апсолутистички водач, кој длабоко го оштетил селото и извршил многу погубувања на тамошните жители. По 19 век, заедницата се зголемила преку експанзија на рибарството.
20 век
Во првите децении на 20 век, извозот на риба и ореви претставувал најголем придонес за локалната економија на општината. Самиот град имал пет фабрики кои вработувале 700-800 луѓе, претежно жени на рибарите кои работат во локалното производство. Сепак, помеѓу 1930 и 1960 година, имало значителен пад на производството, што резултирало со затворање на многу од овие фабрики,и намалување на рибарските  бродови по должината на брегот, како  и напуштање на голем број на домови. Населението е намалено за половина и рибарската индустрија стана егзистенцијална активност, поддршка само за локална потрошувачка.
Градот започнал да биде центар за развој на туризмот во 1960 -тите години,со зголемување и приспособување на околните ридови во туристички капацитети за прием на милиони туристи кои го посетуваат регионот Алгарве секоја година.
Збратимени градови
Алнуфеира е збратимен со градот:
Данфермаин, Шкотска.
Стопанство
Туризмот и трговијата се главните активности во Албуфеира. Повеќето туристи пристигнуваат преку Фаро аеродромот. По зајдисонце, во центарот на градот Албуфеира оживува со барови, ресторани и продавници за да одговараат на повеќето вкусови, од автентични Португалски на ирски, англиски и холандски ресторани и пабови.
Туризам
Туристичките области се поделени во две главни области, Ареас де Сао Жоао, колоквијално познат како "Газа", и Старата Чаршија. главната улица во Газа е Авенида Франциско Са Карнеиро кој е полн со барови, ресторани и отворени дискотеки. Тука е многу развиен ноќениот  живот  и  многу популарен кај младите луѓе. Албуфеира Бул Ринг е во близина, познат како бакнеж во ноќен клуб.
Стариот град се наоѓа точно на кејот и е претежно пешачка зона. Улични уметници ја забавува публиката и има голем избор на ресторани, барови и продавници. Постојат отворени дискотеки и многу барови,со бенд во живо секоја вечер (најпознат се Вертиго на централниот плоштад). Број на барови и ресторани во Стариот град е околу четири пати поголема од големината на појасот.
Култура
Еден локален кулинарски специјалитет е богатата пареа чорба во сад на локалните школки, традиционално се нарекува Катаплана (именувана за садови кои се користат во неговата подготовка), кој е добро познат сад од Алгарве. Слично на тоа, Калдераида (или рибина чорба) е едноставен специјалитет на скара со  сардини, но исто така тие претставуваат популарни примери на традиционални јадења, карактеристични за Португалија и крајбрежните области.
Спорт
Повеќе редовни фудбалски турнири се играат во Алгарве, особено Купот Алгарве. Исто така, голем број на британски екипи го поминуваат летото во Албуфеира за пред-сезонски подготовски, кои учествуваат во пријателски натпревари, вклучувајќи ги и Сандерленд, Ипсвич Таун, Астон Вила ,Фулам, Шефилд Венсдеј и Брентфорд (кои играле натпревари во различни места во оваа област. Ова значи дека афинитетот помеѓу градот Албуфеира и Ипсвич Таун е создаден, што резултира со годишни патувања на Ипсвич да игра секоја сезона за жителите на градот Албуфеира.
Градот е домаќин на натпреварот бадеми цвет крос-кантри на годишно ниво. Организирана во 1977 година, настанот привлекува тркачи од меѓународен калибар како и зголемување на овој спорт и туризам во таа област.
Општина Вержеј
Општина Вержеј (словенечки: Občina Veržej) — општина во источна Словенија. Седиште на општината е селото Вержеј. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Денес е дел од Помурскиот статистички регион.
Рики Нелсон
Ерик Хилард Нелсон (англиски: Eric Hilliard Nelson; 8 мај 1940 – 31 декември 1985) естрадно познат како Рики Нелсон (анг: Ricky Nelson) ― американски музичар и глумец. На осумгодишна возраст, заедно со своето семејство глумел во радио и телевизиската серија Авантурите на Ози и Хариет. Во 1957 година, ја започнал својата успешна пејачка кариера. За да го опишат Нелсон бил за првпат употребен изразот „тинејџерски идол“, а поради неговата музичка и телевизиска популарност добил улога во филм во кој глумел заедно со Џон Вејн, Дин Мартин, Волтер Бренан и Енџи Дикинсон, вестерн филмот од Хауард Хокс, Рио Браво (1959). 54 негови песни се нашле на Billboard Hot 100. Песната „Poor Little Fool“ од 1958 година била прва песна на врвот на тогаш новокреираната топ листа Hot 100 од списанието Билборд. Бил примен во Куќата на славните од рокенролот на 21 јануари 1987 година.
W Лебед
W Лебед — полуправилна променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед, на растојание од 570 светлосни години од Земјата. Се наоѓа на помалку од половина степен југоисточно од ρ Лебед.
Откритие
W Лебед е, повремено, ѕвезда видлива од човековото око, но не и е доделена Бајерова или Фламстидова ознака. Забележано е дека е променлива ѕвезда од страна на Џон Елард Гор, откритие првично објавено во 1885 година.
Рики Нелсон
Погинал во авионска несреќа на новогодишната ноќ во 1985 година.
Ран живот
Рики Нелсон е роден на 8 мај 1940 година во Тинек, Њу Џерси. Тој бил втор син на професионалните музичари Ози и Хариет Нелсон.
Хорхе Иљуека
Хорхе Енрике Иљуека Сибаусте (17 септември 1918 - 3 мај 2012 година) - панамски политичар и дипломат, кој бил претседател на Панама во 1984 година.
W Лебед
Променливост
W Лебед има максимална величина од 5,10 и минимална величина од 6,83. Во каталозите е заведена како ѕвезда со примарен период од 131,7 денови, но се забележани и промени во сјаноста со периоди од 131 и 234 денови. Се верува дека пулсира во првиот обертон.
Својства
W Лебед е црвен џин на асимптотската гранака на џинови (АГЏ). Спектралниот тип на ѕвездата се движи од M4e до M6e, и се забележани можни повишени нивоа на технециум. Масите на AGB ѕвездите се слабо познати, но користејќи ги пулсираќките својства на W Лебед, се добива дека масата му е малку помала од онаа на Сонцето.
Придружник
W Лебед е предложена како двојна ѕвезда со врел придружник од главната низа, но ова сè уште не е потврдено.
Хорхе Иљуека
Тој бил познат по тоа што бил отворен противник на „Школа на Америка“ на војската на Соединетите Држави, која ја нарекол „најголемата база за дестабилизација во Латинска Америка“.
За време на забележливиот живот на д-р Иљуека, било направено време за неговото семејство; семејство кое сигурно пораснало во многу големо. Неговата прва ќерка, Ајрин, преку првиот брак добила еден син (Даниел Кинг). Таа се омажила и подоцна посвоила две нејзини внуци (Кристијан и Скајла). Неговиот најстар син Хорхе Помладиот имал 3 деца од првиот брак (Давид, Хорхе Помладиот Помладиот и Анхелика) И подоцна, се појавиле уште пет други од неговиот втор брак (Елена, Емилија, Сесилија, Криста и Елиза)
Рики Нелсон
Ран живот
Рики бил ситно и несигурно дете кое страдало од тешка астма. Продуцентот од Ред Скелтон, Џон Гедел, го опишал како „чудно мало дете“, допадливо, срамежливо, интроспективен, мистериозен и неразбирлив Гедел ја напишал радио комедијата Авантурите на Ози и Хариет за родителите на Рики. Шоуто за прв пат се емитувало на 8 октомври 1944 година, и добило позитивни критики. Татко му подоцна сам го пишувал сценариото за серијата и епизодите ги засновал на братските подвизи и непријателство на неговите синови. Браќата Нелсон за првпат учествувале во шоуто на 20 февруари 1949 година, во епизодата „Покана за вечера“. Во 1952 година, Нелсонови го објавиле филмот „Еве ги Нелсонови“. Филмот станал хит, а Ози бил убеден дека семејството од радио може да направи телевизиска серија. На 3 октомври 1952 година, за прв пат била емитувана тв серијата „Авантурите на Ози и Хариет“ и непрекинато се прикажувала до 3 септември 1966, со што станала еден од најдолготрајните ситкоми во историјата на телевизијата.
Образование
Нелсон учел во државното училиште Гарднер Стрит,  а од 1954 до 1958 година во гимназијата Холивуд.