cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Глаголи во старословенскиот јазик
Минато определено несвршено време (имперфект)
Формите на минатото определено несвршено време се градат од инфинитивната основа со помош на вметоците -- или -ıа- (=ја!) и наставките:
Парадигмите на глаголите пл'ти (=плива, I к.), мин'ти (=мина, II к.), глаголати (=зборува, говори, III к.), просити (=бара, IV к.) и бъıти (=сум, V к.) е следнава:
Минато определено свршено време (аорист)
Во старословенскиот јазик се разликуваат три типа на аорист:
Аористот, општо, означува минато, завршено дејствие чие траење во минатото не е прецизирано: најбитната информација на ова време е дека дејствието завршило во некој минат момент. Го градат и свршени и несвршени глаголи, што не е случај со македонскиот; ова е затоа што историски аористот е пред сѐ глаголски начин, а не глаголско време.
Асигматски аорист
Асигматскиот аорист бил во фаза на напуштање во времето на св. Кирил, па затоа се среќава кај мал број глаголи; тоа се глаголите од првата и втората конјугација чија инфинитивна основа завршува на согласка (ити, решти, мошти, пасти, плести; двигн'ти, мин'ти, исъхн'ти, тон'ти и сл.).
Напомена: во втората конјугација како за основа се зема делот од инфинитивот без карактеристичниот вметок -н-. На добиената основа се додаваат следниве наставки:
Напомена: доколку основата завршува на к, г или х, редовно се врши палатализација!
Парадигмата на глаголите решти (<*rek-ti) и двигнти е следнава:
Сигматски аорист прв
Сигматскиот аорист прв се гради, како што посочува и самото име, со помош на формансот * -s- и личните наставки. Наставките се:
Но, само ограничен број на глаголи градат аорист со помош на овие наставки. Тоа е поради една фонетска промена карактеристична за старословенскиот, неформално наречена ruki - закон; имено според овој закон ако пред -*s- стои некоја од слогласките: *r, *u, *k или *i, тогаш има премин *s > *x (т.е. с > х), па така се јавуваат форми: молихъ, ч'хъ, бъıхъ (< *bū-s-), р'хъ (< *rek-s-) итн. Подоцна, сите глаголи развиле вакви форми по аналогија, па повеќето глаголи градат сигматски аорист прв со следниве наставки:
При формирањето на аористот кај едносложните глаголи се јавува превој на кореновата самогласка (превој), во случајов негово вдолжување, и тоа: о > а, е > , ь > и и ъ > ъı. Глаголите кои имаат ваков превој, ја испуштаат последната согласка од основата пред да ги добијат личните наставки.
Сигматски аорист прв со форми на -с- имаат следниве глаголи: ти - съ (зема, фаќа), нач'ти - нач'съ (почне), нести - н'съ (донесе), вести - в'съ (доведе), чисти - чисъ (прочита), бости - басъ (избоде), ıасти - ıасъ (изеде) итн.
Парадигмите на: бости (=боде, < *bod-ti), решти (=рече, < *rek-ti), родити (=роди), знати (=знае) и дати (=даде) се следниве:
Напомена: некои глаголи, особено едносложните со инфинитивна основа која завршува на самогласка, може во 2. и 3. лице еднина да добијат наставка -(с)тъ, која е пренесена од сегашното време; такви се глаголите: дати, бъıти, пити, начти и др.
Сигматски аорист втор
Сигматскиот аорист втор се појавува во доцните старословенски книжевни наоди, па затоа се нарекува и сигматски аорист понов. Современиот македонски аорист води потекло токму од тука. Се образувал со наставките на првиот сигматски аорист на -х- кои директно ѝ се додавале на основата ако таа завршувала на самогласка, или пак, се вметнувало едно -о- меѓу основата и наставките ако таа завршувала на согласка, а формите за 2. и 3. лице еднина по правило биле асигматски. Најчесто го имале глаголите од првата и втората конјугација. Парадигмата на глаголот решти е следнава:
Напомена: некои глаголи може имаат форми во повеќе од еден вид на аорист! Глаголот решти, речеши има форми од сите три вида!!!
Заповеден начин (Императив)
Заповедниот начин има една, општа, форма за 2. и 3. лице еднина и посебни форми за 1. и 2. лице двоина и множина. Се гради од презентската основа на следниов начин:
При додавање на наставките, редовно се врши втората палатализација. Особено карактеристичен е случајот во еднина кога основата завршува на -д, каде палатализацијата дава -ждь (дати - даждь <* dad-i).
Парадигмата на решти, знати, просити и ıасти е следнава:
Партиципи
Партиципите се именски форми на глаголите кои ги спојуваат глаголското, од една страна со именското, придавното или прилошкото од друга страна. Од глаголски аспект може да биде прилог, од именски пак подмет, предмет, атрибут итн. Партиципите ги имаат следниве категории: време (глаголска), падежна промена по род и број (именски). Старословенскиот јазик ги има пет на број, и тоа:
Партицип на презентот активен
Се гради од презентската основа на следниов начин:
Парадигмата на ити, идеши (=иде, доаѓа), видти, видиши (=гледа) и бъıти, си (=сум) е следнава:
Оваа промена на партиципот се нарекува именска или проста. Ако на формата на партиципот ѝ се додаде соодветната форма на заменката *и, ıа,, тоагш се добива заменската или сложена промена на партиципот. Така за глаголот ити имаме: идъıи, ид'штиıа, ид'ште (N.ед., м.р., ж.р. и с.р. соодветно), ид'шта'го, ид'шт, ид'штаго (G. ед.) итн.
Кога има именска форма, партиципот означува дејствие едновремено со главниот глагол, односно игра улога на глаголски прилог, па затоа оваа форма ретко се среќава во другите падежи, освен во номинатив: идъı, идшти = идејќи, доаѓајќи.
Партицип на презентот пасивен
Се гради од презентската основа со додавање на наставката: -мъ, -ма, -мо (соодветно за родот!). Пред оваа наставка се јавува тематска самогласка, и тоа: -о- за глаголите од првата и втората, -е- за третата и -и- за четвртата конјугација. Се менува како придавка од О- или А-промената, зависно од родот. Може, како и активниот партицип на презентот, да има и сложена, заменска, промена со формите на заменката *и, ıа,.
Номинативните форми за партиципот за глаголите вести (=доведе), двигти, знати, хвалити (=фали, воспева) и ıасти се следниве:
Форми на овој партицип, како и на останатите пасивни партиципи, имаат само преодните (транзитивни) глаголи! Овој партицип е слаб по однос на глаголската „сила“, затоа најчесто се јавува во атрибутивна конотација.
Македонскиот јазик нема нему соодветна јазична форма, па затоа се преведува со, помалку смешни и неприродни, аналитички конструкции. Така на пример изразот: носимъ смь би се превел како: бивам носен (носити е несвршен!), додека несомъ смь како: биднав донесен (нести е свршен!)
Партицип на претеритот активен прв
Првобитно овие наставки содржеле финално *-s, т.е. имале облик: *-ŭs односно *-ṷŭs:
N. ед.:
Но G. ед.:
И при градењето на формите на овој партицип треба да се напоменат неколку специфични случаи:
(спореди македонски: доаѓа-дошол, поаѓа-пошол, дијал.: иде-ишол)
Партиципот има форми за сите три рода, сите седум падежи во сите три броја. Парадигмата на нести, знати и молити е следнава:
Овој партицип има и определена промена:
Се јавува доста често во јазикот, и има улога речиси идентична на партиципот на презент активен, со таа разлика што дејствието коешто го означува овој партицип се случило, се случувало или започнало да се случува пред дејствието на главниот глагол во реченицата.
Партицип на претеритот активен втор
Овој партицип се нарекува уште и л-партицип зашто се гради од инфинитивната основа со додавање на наставките -лъ, -ла и -ло за машки, женски и среден род соодветно. Има форми само за номинатив во сите три броја кои имаат завршетоци според О/А-промената. Се среќава исклучиво при градењето на сложените глаголски времиња. Еве неколку примери (вести, двигнти, знати, хвалити, ıасти):
Напомена: токму при градењето на овој партицип се отцртуваат некои од основните особини на јазикот. Особено воочливи се две работи:
Така на пример имаме велъ, вела, вело (< *vedlŭ, *vedla, *vedlo) како форма од глаголот вести (=доведува); ıaлъ, ıaла, ıaло (< *jadlŭ, *jadla, *jadlo) како форма од ıaсти (=јаде); чьлъ, чьла, чьло (< *čĭtlū, *čĭtla, *čĭtlo) како форма од чисти (=чита); шьлъ, шьла, шьло (< *šĭdlŭ, *šĭdla, *šĭdlo) како форма од ходити, т.е. ити (=оди, доаѓа).
На овој партицицип во македонскиот јазик му одговара глаголската л-форма, која е негов континуант во нашиот современ јазик и ја има истата функција и начин на градење. Така, глаголските конструкции што го содржат овој партицип може да се преведат со соодветните македонски глаголски форми (кои и не мора да содржат глаголска л-форма!)
Партицип на претеритот пасивен
Се гради од инфинитивната основа со додавање на наставките: -енъ, -ена, -ено; -нъ, -на, -но или -тъ, -та, -то. Се менува според О/А-промена и има форми за сите три рода и броја.
При градењето на овие форми кај некои глаголи се јавува превој на кореновата самогласка: съкръıти - съкръвенъ, трти - тьртъ и сл.
Се користи како атрибут и при градењето на пасивните конструкции во јазикот. Во современиот македонски му одговара пасивната глаголска придавка.
Глаголска именка
Глаголската именка во старословенскиот јазик ја има истата синтаксичка и семантичка функција како и глаголската именка во македонскиот современ јазик. Се гради од формата на партиципот на претеритот пасивен со додавање на наставката -и. Така имаме форми: знани (=знаење), бити (битие), разъпти (распетие).
Се менува како именка од среден род од ЈО-промената. Во подоцнежните фази на јазикот, наставката -и се редуцирала во -ь, од каде и всушност потекнува наставката -ње во современиот македонски јазик.
= Сложени глаголски форми =
Минато неопределено несвршено и свршено време (перфект)
Напомена: наведените форми се за машки род. Значењето (во случајов) е исто како во македонскиот јазик: неслъ смь = сум донел; носилъ смь = сум носел итн.
Предминато време (плусквамперфект)
Плусквамперфектот се гради од формите на полошниот глагол сум за минато време (било кое минато, освен самиот плусквамперфект) и партиципот на претерит активен втор од соодветниот глагол. Општо, означува дејствија кои се случиле (започнале да се случуваат или пак завршиле),а му претходат на некое друго дејствие во минатото. Формите на помошниот глагол при градбата на плусквамперфектот најчесто се од имперфектот (бахъ, баше, баше итн.) или аористот (бъıхъ, бъı, бъı итн.). Од друга страна често се среќаваат и форми од имперфективниот аорист (бхъ, б, б итн.), па дури и од перфектот (бъıлъ смь, бъıлъ си итн.), особено во доцните фази на постоење на јазикот. Парадигмата на молити е следнава:
Одговара на мекедонскиот плусквамперфект, со кој најчесто и може да се преведе. Различната конструкција на старословенскиот, повлекува различно преведување на македонскиот плусквамперфект.
Така:
1718 во музиката
1718 година во музиката содржи некои значајни настани.
NGC 1692
NGC 1692 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1692 се споменува и како ESO 552-21, MCG -3-13-29, NPM1G -20.0184, A 0453-20.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1692 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1692 има привидни димензии од 1,3' х 1,2'.
Нојкирх (Кенигсбрик)
Нојкирх (Neukirch (Königsbrück)) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија.
NGC 1692
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 55 м 23,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 20° 34' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 1692 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16336. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 314; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5907. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1323.
Каденција (хералдика)
Каденција — диференцирање на грбовите за помладите наследници на грбоносецот. Во хералдичките традиции каде грбовите се исклучиво лични, (на пр. во англиската и шкотската хералдика), каде еден грб може да биде истовремено грб само на еден човек, тогаш неговите синови користат диференцирани грбови. Диференцијацијата може да се извши на неколку начини:
Брдце (Храстник)
Брдце (словенечки: Brdce) — населба во Општина Храстник во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Лесковица (превој)
Лесковица  — планински превој на надморска височина од 751 метар. Ги раздвојува Лакавичка област и Тиквешка Котлина. . Во влизина на превојот се наоѓа истоименото село, преку кое се поврзуваат градовите Штип и Неготино.
Кула (Сливница)
Кула — археолошко наоѓалиште во преспанското село Сливница. Претставува утврдена населба од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 500 м северно од селото на висок рид со доминантна положба, на чие зарамнето плато се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен материјал.
Ристо Николов
Ристо Николов (роден на во ) — македонски одбојкар, кој настапува за екипата на ОК Струмица и Македонија. За најдобар спортист на Струмица бил избран во 2019 година.
Милан Дозет
Милан Дозет (Госпиќ, 12 мај 1979) е поранешен српски кошаркар. Играл на крилна позиција.
Клупска кариера
Ги минал сите помлади селекции на Партизан, а за првиот тим дебитирал како 17-годишник на мечот против Црвена Ѕвезда што се играла на тогашниот „Трофеј Белград“. Како млад играч не добивал многу шанси во првиот тим на Партизан, па играл со двојна лиценца за Раднички од Крагуевац и Земун. Сепак, тој бил дел од Партизан во сезоната 1997/98. кога бил освоен пласманот на фајналфорот на Евролигата во Барселона. Дозет играл двапати таа сезона во Евролигата, прво на 12 ноември 1997 година против Барселона, а потоа на 11 декември 1997 година. против Виртус. Бил дел од Партизан на фајналфорот во Барселона, но не влегол во игра. Нешто подоцна заработил тешка повреда на вкрстените лигаменти поради што морал да паузира долго. По опоравувањето заминал на позајмица во Слога од Краљево, а набрзо го напуштил договорот со Партизан и станал слободен играч.
Во текот на летото 2001 година се преселил во Црвена Ѕвезда, каде ги поминал следните три сезони. Тој го освоил Купот Радивоје Корач со Црвена Звезда во декември 2003 година, и исто така играл на фајнл-фор на Јадранската лига во сезоните 2002/03. и 2003/04. Во јули 2004 година се преселил во НИС Војводина. Тој поминал две сезони во клубот од Нови Сад, пред да замине во странство за прв пат во 2006 година, и потпишал за украински Киев. Со тимот на Киев го освоил Купот на Украина и го освоил второто место во украинското првенство. Во сезоната 2007/08. играл за грчки Панелиниос, а потоа отишол на Кипар, каде во сезоната 2008/09. со АЕЛ од Лимасол го освоиле Купот на Кипар. Тој ја поминал и сезоната 2009/10. на Кипар, само за да игра за АПОЕЛ со кој го освоиле првенството на Кипар.
Во август 2010 година, тој потпишал за Игокеа, која е во сезоната 2010/11. за прв пат играл во Јадранската лига. Сезоната Игокеа загубиле во финалето на првенството на БиХ од Широки Бријег и со тоа не добиле право на настап во регионалното натпреварување следната сезона. Сепак, Дозет останал во Игокеа, во сезоната 2011/12. одиграл само првенството на БиХ, во кое клубот од Лакташи стигнале до финалето во кое како и претходните сезони биле поразени од Широки Бријег.
Во текот на летото 2012 година, Дозет го продолжил договорот со Игокеа, и како капитен го водел својот клуб до освојувањето на првото место на крајот од регуларниот дел од сезоната 2012/13. во Јадранската лига. На фајналфорот, кој се играл во салата во Лакташи, Игокеа била поразена во полуфиналето од Партизан. Сепак, таа сезона Дозет како капитен го подигнал пехарот од Купот, а потоа и трофејот на шампионот на Босна и Херцеговина. Играше и во сезоната 2013/14. во Игокеа освои уште една титула на БиХ, по што реши да стави крај на играчката кариера. Во февруари 2016 година, Игокеа го повлекол од употреба дресот со број шест на Дозет и го подигнал под сводовите на салата Лакташи.
Репрезентација
Со репрезентацијата на СР Југославија до 22 години освоил златен медал на Европското првенство во Италија 1998 година. Репрезентативниот дрес го носел и во 2005 година кога тимот на НИС Војводина го претставувал државниот сојуз на Србија и Црна Гора на Универзијадата во Измир. На ова натпреварување освоиле бронзен медал.
Паранормално
Паранормално генерално е термин кој опишува необичена појава или искуство за кое нема научно објаснување. Во парапсихологијата, се користи за да се опишат појавите како: телепатија, вонсетилно восприемање, психокинеза и духови. Исто така се користи кога се зборува за НЛО, за криптозоологија, недокажаната појавава околу Бермудскиот Триаголник, и некои други нефизички теми.
Vogue
Вог (Vogue) — списание за мода и стил на живеење објавен во 18 земји од страна на Condé Nast Publications (Конд наст публикејшн). Секој месец, Вог објавува списание пишувајќи на теми за модата, животот и дизајнот.
Стил и Влијание
Вог беше опишан од критичарот за книги Каролин Вебер во Њујорк Тајмс во декември 2006 како Светско највлијателно модно списание.
Вог за нашата ера е истото што беше и идејата за Господ, познатиот говор на Волтер, за него: да не постоеше, ќе мораше да го создадеме. Почитуван за неговата издавачка изврсност и неговата видна леснотија, списанието долго време функционираше како библија за секој молејќи се на олтарот на луксузот, познатите личности и стилот. И додека можеби земавме го здраво за готово пространството во кое доминира ова тројство на потрошувачката култура денес, улогата на Вог не може да биде потценета во катализирање на неговото кревање во доминација.
Вог е најпознат како презентер на слики на висока мода и високото општество но исто така објавува и дела во врска со уметноста, културата, политиката и идеите. Вог се објавува на широко; денес се објавува во 20 земји : Австралија, Бразил, Канада, Кина, Франција, Германија, Грција, Индија, Италија, Јапонија, Кореjа, Мексико, Португалија, Русија, Шпанија, Швајцарија, Тајван, Турција, Велика Британија и САД.
Историја
Вог беше создаден како двомесечно издание од Артур Болдвин во 1892. Кога тој почина во 1990 год Конд Наст го избра и полека почна да го расте изданието, Бројот на списанието на претплата се разбрани за време на Застојот и пак за време на Втората светска војна.
Во 60-тите години, со Дијана Вриланд како уредник и личност, списанието почна да се обраќа кон младите на сексуалната револуција фокусирајќи се повеќе на современата мода и уреднички статии отворено дискутирајќи за сексуалноста. Вог исто така продолжи да истакнува домашни имиња без манекенките, пракса која продолжи со Сузи Паркер, Твиги, Пенелоп Три и други.
Во 1973, Вог стана месечно издание. Под главниот уредник Грејс Мирабела, Вог претрпе екстензивни уреднички и стилски промени како одговор на промените на животниот стил на нивната публика. Сегашниот главен уредник на Американскиот Вог е Ана Винтор, позната по нејзината заштитна марка Боб и незјината навика да носи очила во затворени простории. По преземањето во 1988, Винтор работеше да го заштити високиот статус на списанието и репутацијата помеѓу модните изданија. За да го направи тоа, таа го фокусираше списанието на нови и достапни идеи за модата за пошироката публика. Ова и дозволи на Винтор да ја задржи високата циркулација додека откриваше нови трендови кои широката публика убедливо можеше да ја дозволи. На пример, воведната насловна на списанието под едиторство на Винтор, три-четврт долгата фотографија на манекенка која носи јакна и фармерки од Кристијан Лакроа префрлајќи се од нејзината претходна склоност да го слика само лицето на жената, што према Тајмс ја дава поголемата важност и за нејзиното облекување и нејзиното тело. Оваа слика исто така промовира нова форма на шик со комбинирање на фармерки во високата мода. Дебитираната насловна на Винтор го скрши зближувањето на класа-маса која информира ммодата до денешениот ден. Списанието исто така ги поздравува новите и младите таленти.
Присуството на Винтор на модните случувања секогаш е земено како индикатор на профилот на дизајнерот со индустријата. Во 2003, таа се придружи на Советот на Модните Дизајнери во Америка во создавањето на фондација која обезбедува пари и создавање на најмалку два дизајнера секоја година. Тоа изгради лојалност помеѓу појавување на новите звезди дизајнерии помогна во зачувување на доминантната позиција на влијанието на списанието преку кое Тајм го нарекува значајно влијание преку Американската мода. модните ревии не започнуваат додека таа не дојде. Дизајнерите успеваат затоа што таа го помазува. Трендовите се создаваат или онеспособуваат по нејзина наредба.
Контрастот на визијата на Винтор со тоа што нејзиниот претходник беше приметен како нападен од надгледувачите, и критичарите и бранителите. Аманда Фортини, учесникот за модата и стилот за Слејт, тврди дека нејзината политика беше корисна за Вог.
“Кога Винтор беше именувана како шефот на Вог, Грејс Мирабел 17 год беше главен уредник, и списанието задоволително растеше цело време тркалајќи се во “неговите беж години” што би рекол еден новинар. Беж беше бојата со која Мирабела ја употреби за да ги префарба црвените ѕидови на канцеларијата на Дијана Вриленд, и метафората беше: Списанието стана досадно. Меѓу раководството на Конде Наст, постоеше грижа дека големата господарка на изданијата за мода го губеше тлото на скорешниот Ел кој само за три години достигна тираж од 851,000 до стоечкиот тираж на Вог од 1.2 милиона. Така издавачот на Конд Наст С.И Њухaус ја донесе 38 годишната Винтор која преку позициите на главен уредник на Британскиот Вог и Хаус енд Гарден, стана позната не само по нејзиното видливо иновативно чувство но исто така и по нејзината способност за поправка на списанието за ги размрда работите. “
Критика
Како што дојде Винтор да ја олицетвори сликата на Вог, таа и Вог составија критики. Лорен Вајсбергер, која некое време беше асистентка на Винтор, создаде клучен роман со наслов Ѓаволот носи Прада, најдобро продаваниот роман објавен во 2003 кој беше претворен во успешен филм награден од Академијата во 2006. главниот лик наликува на Вајсбергер, и нејзиниот шеф беше моќен главен уредник на измислената верзија на Вог. Романот опишува списание управувано од Антихрист и нејзината котерија на верувањето во моќта на модата, која живее на цигари, диеталниот пијалак Д-р Пепер и мешани зелени салати според испитувањата на Њујорк Тајмс.
Уредникот кој го персонифицира списанието кое го води таа е опишан од Вајсбергер како празна, површна жена која има тони и тони прекрасна гардероба и ништо друго. Меѓутоа, на романот и филмот доведе до ново внимание од страна на широката глобална публика за моќта и гламурот на списанието, и индустријата која продолжува да ја води списанието.
Во 2007, Вог доби критика од групата на анти-пушачите, кампања за деца без тутун, за ставање на реклами за цигари во списанието. Групата твреше дека волонтерите испратиле повеќе од 8000 протестни е-пошти или факсови коишто се однесуваат на рекламите. Исто така групата тврдеше како одговор назад тие добиле прешкртани белешки на писмата кои биле адресирани до уредникот Ана Винтор изјавувајќи, “ќе запрете ли? Ги убивате дрвјата!”
Потпаролот на Конде Наст издаде официјална изјава велејќи дека “Вог изнесува реклами за тутун. За понатаму немаме други коментари.”
Во април 2008, Американскиот Вог имаше сники за насловната од прочуениот фотограф Ени Лејбовиц, истакнувајќи го супермоделот Жизел Бундхен и кошаркарската ѕвезда ЛеБрон Џејмс. Тоа беше третпат како Вог истакнува маж на насловната на Американскиот Вог и тоа првпат со црнец. Критиките настанаа веднаш од многу коментатори бидејќи тоа беше сфатено како потсетување на Кинг Конг носејќи ја Феј Вреј. Се кренаа дополнителни критики кога мрежното место “Гледајќи ги Гледачите”со регрутираниот постер во Првата светска војна насловен “Уништи го овој луд ѕвер.”
Други изданија
Конд Наст Публикејшн исто така издава и Teen Vogue (Вог за Тинејџери-Тин Вог), верзија на списанието за тинејџерки во Америка, Седумнаесеттата Демографија. Јужна Кореја и Австралија има списание Vogue Girl ( за девојки-Вог Грл) (моментално суспендиран од понатамошните објавувања) во дополнение на Vogue Living и Vogue Entertaining + Travel ( Вог забава+патувања).
Вог Хомес Интернешнл е меѓународно списание за машка мода основан во Париз, Франција, а L'uomo Vogue ( Луомо Вог) е италијанската машка верзија. Друга Италијанска верзија на Вог вклучува Vogue Casa-за домот (Вог Каза) и Bambini Vogue-за децата (бамбини Вог).
До 1961 год, Вог исто така беше и издавачот на Vogue Patterns претпријатие за примероци за домашното шиење. Беше продадено на Butterick Publishing ( Батеринг Паблишинг) којшто исто така го лиценцира името Вог.
Октомври 2007-та се здоби со издавање на Индискиот Вог со Гема Вард, Бипаша Басу и Пријанка Чопра на насловната страница.
Главни уредници
Следните личности служеа како уредници на Американската верзија на Вог:
• Џозефин Рединг ( 1892-1901)
•	Мари Херисон ( 1901-1914)
•	Една Вулман Чејс ( 1914-1951)
•	Дајана Вриленд ( 1963-1971)
•	Грејс Мирабела (1971-1988)
Димона
Етимологија
Името на градот како такво било избрано во чест на библискиот истоимен град.
Демографија
Димона многумина ја опишуваат како „мини-Индија“ за нејзината индиска еврејска заедница од 7.500 жители. Исто така, тој е дом на израелската црно-хебрејска заедница, порано управувана од нејзиниот основач и духовен водач, Бен Ами Бен-Израел, сега починат. Црните Евреи бројат околу 3.000 во Димона, со дополнителни семејства во Арад, Мицпе Рамон и областа Тиверија. Нивниот официјален статус во Израел бил постојан проблем многу години, но во мај 1990 година, ова прашање било решено со издавање на првите В/ 1 визи, а една година подоцна, со издавање на привремен престој. Статусот бил продолжен до август 2003 година, кога израелското Министерство за внатрешни работи дал постојан престој.
Економија
Во раните 1980-ти, текстилните погони, како што е „Димона Текстилс“, доминирале во индустрискиот сектор. Многу погони оттогаш се затворени. Dimona Silica Industries Ltd. произведува таложени полнила за силика и калциум карбонат. Околу една третина од населението на градот работи на индустриски работни места (хемиски постројки во близина на Мртвото Море) и друга третина во областа на услугите. Како резултат на воведувањето на нови технологии, многу работници станале технолошки вишок во последните години, создавајќи вкупна стапка на невработеност од околу 10%. Димона презел дел од соларната трансформација на Израел. Индустрискиот комплекс Ротем надвор од градот има десетици соларни огледала кои ги насочуваат сончевите зраци врз кула која пак го загрева котелот со вода за да создаде пареа, активирајќи турбина за создавање електрична енергија.
Географија
Димона е локиран во пустината Негев. Градот е на надморска висина од 550 - 600 m.
Димона има полупустинска клима. Просечната температура е 18.5 °C.
Збратимени градови
Димона е збратимен со:
1717 во музиката
1717 година во музиката содржи некои значајни настани.
Вујадин Бошков
Вујадин Бошков (е роден на 16 мај 1931 година, а починал на 27 април 2014 година) бил српски фудбалер и тренер.
Клупска кариера
Бошков е роден во село Бегеч, 10 километри (6 милји) од градот Нови Сад, Војводина, Србија. Потекнувал од српско семејство кое живеело во Нови Сад (официјално е роден во Петроварадин) пред да се пресели во село Бегеч за време на Втората светска војна. Таму живеел со неговиот дедо. Неговиот постар брат исто така бил фудбалер, но рано починал. Вујадин имал две сестри со име Вера и Даница (Дада). Даница е жива, а Вера е почината. Долго време останал верен на својот локален тим ФК Војводина, каде во поголемиот дел од својата кариера (1946–1960) играл за тој клуб. И кога не бил во тимот тој континуирано го поддржувал. Во знак најголема благодарност по него е именуван тренинг кампот на ФК Војводина во месноста Ветерник. Вујадин Бошков во 1952 година на Олимпијадата во Хелсинки настапил за југословенскиот тим кој извојувал победа против репрезентацијта на тогашниот Советски Сојуз. Запаметен е по фотографија со тимот на Динамо Загреб во кафулето „Чарли“ во Загреб, како голем југословенски фудбалер. Во 1961 година се преселил во Италија за да игра за клубот Серија А, Сампдорија од Џенова. По една година, во сезоната (1961–62), прифатил функција како играч, но и како тренер во швајцарскиот Јанг Фелоус Цирих. Таму останал во периодот од 1962–1964 година. Подоцна, Бошков се вратил во клубот во кој започнал да игра фудбал, екипата на ФК Војводина, и таму поминал седум сезони (1964–1971) како технички директор. На оваа позиција остварил успех и стигнал до освојување на едно првенство во тогашната југословенска лига во сезоната 1965–66. Вујадин Бошков целиот свој живот бил познат во Италија како голем господин и космополит. Весникот Куриере дело спорт ги објавил неговите најпознати цитати поврзани со фудбалската игра. Постои и цела книга со неговите цитати објавена во Италија. Зборувал неколку јазици, а живеел на многу места низ цела Европа.
Репрезентација
Бошков станал играч на Фудбалската репрезентацијата на Југославија и бил дел од тимот што го освоил сребрениот медал на Олимпискиот фудбалски турнир во 1952 година во Хелсинки. За репрезентацијата на Југославија тој настапувал и на Светските првенства на ФИФА во 1954 во Швајцарија и 1958 година во Шведска.
Тренерска кариера
Вујадин Бошков по фудбалската кариера развил успешна меѓународна тренерска кариера со престој во холандската Ередивизија (АДО Ден Хаг (1974–1976) и Феjенорд (1976–1978)), потоа во шпанската Ла Лига ( Реал Сарагоса (1978–79), Реал Мадрид (1979–1982). ), и Спортинг од Хихон (1983–84), па италијанска Серија А (Асколи Калчо 1898 (1984–1986), УК Сампдорија (1986–1992, 1997–98), АС Рома (1992–93), Наполи (1994). –1996) и клубот на АЦ Перуџа (1999) и швајцарската лига (клубот на Сервет ФК (1996–97)).
Веројатно неговото најголемо достигнување како тренер било во 1991 година, кога ја предводел екипата на Сампдорија до скудетото во Серија А. Следната сезона, тој го однел клубот до финалето на Европскиот куп, на стадионот Вембли во Англија каде што загубиле со 1:0 од гигантот Барселона. Сампдорија како клуб,на чие чело бил, често користела тактички одбранбен систем за маркација на секој противнички играч.
Тренерски
АДО Ден Хаг
Реал Мадрид
Асколи
Сампдорија
Крај на животот
Вујадин Бошков починал по долго боледување во Нови Сад, на 27 април 2014 година, на 82-годишна возраст.
Каахуману
Каахуману (родена 17 март 1768 – 5 јуни 1832 година) ("пердувеста мантија") била главна сопруга и дејствуваше како регент на Кралството на Хаваи како Кухина Нуи. Таа била омилена сопруга на Кралот Камехамеха први и исто така на повеќето политички моќни, и продолжи да наметнува значителна моќ како ко-владетел во британија за време на владеењето на неговите први два наследника.
Животопис
Каахуману е родена во пештера наречена Пуу Кауики во Хана на Хавајскиот Остров на Мауи. Таа е родена на 17 март 1768. Ова Каахуману Општество го одбележува роденденот на својот имењак на 17 март. Нејзиниот татко бил Кееаумоку Папаиахиахи, бегалецот али (нобл) од островот Хаваи, и нејзината мајка бил Намаханаикалелеокалани, сопруга на нејзиниот полубрат на покојниот крал на Мауи, Камехамеха Нуи. Од нејзината мајка, таа беше поврзана со многу кралеви на Мауи. Од нејзиниот татко, таа била трет братучед на Камехамеха рви, сите имајќи заеднички предок, Принцезата Каланикаеулелеиави на островот Хаваи. Таа го добила името по соперникот на татко и, Кахекилинуиахуману поради тоа што негонејзиниот татко бегал во тоа време.
Меѓу нејзините браќа и сестри се Гувернерот Џон Адамс Куакини на островот Хаваи, Кралицата Калакуа Кахеихеималие, и Гувернерот Џорџ Кееаумоку втори на Мауи. Нејзиниот татко станал советник и пријател наа Камехамеха први, за на крајот да стане кралски гувернер на Мауи. Тој ја организирал венчавката на Каахуману да се омажи за него кога таа имала 13 години. Камехамеха имал голем број жени, но Каахуману ќе му стане омилена и ќе го охрабри во неговата војна да ги обедини островите.
Кралица владетел
Каахуману била најомилена на Камехамеха и негова најмоќна жена. За време на нејзината смрт на 5 мај 1819 година, Каахуману најавила дека кралот посакал таа да владее над царството на Хаваи со неговиот 22-годишен син Лихолихо, кој го зеде името на Камехамеха втори. Збирот на советници се согласил и го создал група на Кухина Нуи во нејзина чест, сличен на ко-владетел или денешен премиерот. Нејзината база на моќ се зголемила и таа владеела како Кралицата владетел за време на владеењето на Камехамеха втори и Кауикеаоули, кој го презел престолот како Камехамеха трети.
Островот Кауаи и негоивот предметен остров Нихау никогаш не биле присилно освоени од Камехамеха. По неколку години отпор, се договориле да се предадат без крвопролевање во лицето на армада на Камехамеха. Во 1810 година кралот на островот, Каумуали, станал кнез на Камехамеха. Кога Камехамеха први умрел Камехамеха втори и Кахуману стравуваа дека Кауаи ќе се отцепи од царството. За да се зачува унија ги киднапираа Каумуали на 9 октомври 1821 година и Кахуману се венчала со него со сила. По смртта на Каумуали во 1824 година, и бунтот од страна на синот на Каумуали (Хумехуме) кој бил убиен, се омажила за другиот син Кеалиахонуи.
Прифаќање на христијанството
Во април 1824 година, Кахуману јавно го призна нејзиното рифаќање на протестантското христијанство и ги охрабри нејзините поддржувачи да се крстат во верата. Истата година, таа го претстави Хаваи со својот прв кодифициран корпус закони, по моделот на христијанската етика и вредности, Десетте заповеди. Кахуману била крстена 5 декември, 1825 година на местото каде што стои црквата на Каваиахао до денес. Таа го добила името "Елизабет".
Мисионери ја убедиле Кахуману дека Римокатоличката црква, која била основана на катедралата на Пресвета Богородица на мирот во Хонолулу, треба да се отстрани од нацијата на островот. На 7 јули, 1827 година, таа им нареди на првите католички мисионери да ја напуштат. Во 1830 година, Кахуману го потпиша законот со кој ги забранува католичките учења и се заканиува дека ќе го депортираат тој што ќе го прекрши законот.
Во 1832 година, Кахуману го посети островот Мауи, и дојде до местото каде што е сега црквата на Кахуману. Кога го виде ова, кралицата Кахуману побара од Конгрегационалисти мисија за името на постојана црковна структура по неа. Меѓутоа, ова барање не беше извршено до 1876 кога Едвард Бејли ја изградил четвртата и сегашната структура на местото, именувано по кралицата.
Папа Јован XIV
Јован XIV (лат. Ioannes PP. XIV; ? - 20 август 984) — римски папа од декември 983 до 20 август 984. До изборот за папа, бил епископ на Павија и канцелар на императорот Отон II. Откако станал папа, паднал во рацете на својот противник, кардиналот Франко и бил затворен, каде што и умрел од глад.
Лихтенштајн (Саксонија)
Лихтенштајн (Lichtenstein) — град во округот Цвикау, во сојузнагта покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа 11 километри североисточно од Цвикау и 22 километри југозападно од Кемниц.
Групама-ФДЖ
Групама-ФДЖ (кратенка на екипата според UCI: FDJ) — француска професионална велосипедска друмска екипа, именувана по нејзиниот спонзор, француската национална лотарија. Екипата е предводена од Марк Мадио, поранешен друмски велосипедист и поранешен победник на класикот Париз-Рубе. Екипата главно е составена од француски велосипедисти.
1716 во музиката
1716 година во музиката содржи некои значајни настани.
Американска антарктичка програма
Американска антарктичка програма (или ААП; порано позната како Американска програма за истражување на Антарктикот или АПИА и Антарктичката служба на САД или ААС) — организација на владата на Соединетите Американски Држави која има присуство на Антарктикот. Основана во 1959 година, ААП управува со сите американски научни истражувања и е поврзана логистика на Антарктикот, како и на бродови во Јужниот Океан.
Американска антарктичка програма
САД ја основале Американската Програма за Истражување на Антарктикот (АПИА) во 1959 година - името подоцна било променето во Американска антарктичка програма - веднаш по успехот на Меѓународната геофизичка година (МГГ). Денес, Националната Научна Фондација (ННФ) има претседателски мандат да управува со Американската антарктичка програма, преку која работи тригодишни истражувачки станици и два истражувачки брода, ја координира целата американска наука на најјужниот континент и работи со други федерални агенции, американската војска и цивилните изведувачи, да ја обезбедат потребната логистичка поддршка за науката.
САД се потписнички на Договорот за Антарктикот и науката е главниот израз на интересот на САД за Антарктикот.
Во февруари 1982 година, претседателот Роналд Реган во Меморандумот 6646 на Белата куќа ја потврдил претходната политика и забележал дека присуството на Антарктикот ќе вклучува „водење на научни активности во големи дисциплини“ и „окупација на Јужниот Пол и две крајбрежни станици преку целата година“.
На 9 јуни 1994 година, Директивата на претседателска одлука NSC 26 („Политика на Соединетите Американски Држави за арктичките и антарктичките региони“) навела дека американската политика кон Антарктикот има четири основни цели:
Извештајот од април 1996 година, Американска антарктичка програма, од страна на Националниот совет за наука и технологија на претседателот, го насочува формирањето на овој панел и потврдува дека суштинските елементи на националните и научните интереси на САД се добро опслужени со континуираното вклучување во научната активност на Антарктикот како што се спроведува надвор од американската програма за Антарктик. Во извештајот се наведува дека политиките во меморандумот од 1982 година продолжуваат да бидат соодветни на сегашното ниво на финансирање и дека сегашната политика и практика на САД во однос на Американската антарктичка програма се добро оправдани.
Рани американски експедиции на Антарктикот
Првите Американци кои работеле на Антарктикот биле китоловци кои откриле многу подантарктички острови. Тие први истражиле делови од големиот полуостров што излегуваат од копното на Антарктикот кон Јужна Америка. Меѓу нив бил и Натаниел Палмер, кој бил меѓу првите што го видел Антарктикот, додека бил на „Херој“ во 1820 година, иако историчарите не го решиле прашањето кој го открил Антарктикот. Џејмс Итс, геолог од Олбани, Њујорк, станал првиот американски научник кој работел на Антарктикот. Во 1830 година, на бродот Анаван, тој и неговата група направиле истраги на Јужните Шетландски Острови и на запад по Антарктичкиот Полуостров.
Експедициите спонзорирани од неколку нации пристапиле кон континентот на Антарктикот на почетокот на 19 век. Меѓу водачите бил Чарлс Вилкс, поручник на американската морнарица кој командувал со експедиција во 1839-1840 година која била прва што го докажала постоењето на континентот. Неговата експедиција мапирала околу 2.400 км (1.500 милји) од брегот на Антарктикот во индискиот и австралискиот квадрант.
Во 1928-1930 и 1933-1935 година, адмиралот Ричард Е. Берд водел две приватно спонзорирани експедиции, едната што го вклучила првиот лет над Јужниот Пол во 1929 година, предизвикувајќи американски интерес за Антарктикот. Службената експедиција на Антарктикот на САД (1939–1940), под водство на американската морнарица, одржувала бази во Маргеретовиот Залив и Заливот на Китовите.
Операцијата „Скок во височина“ во 1946-1947 година била најголемата поединечна експедиција што некогаш го истражувала Антарктикот, во која учествувале 13 поморски бродови, бројни авиони и повеќе од 4.700 мажи. Следната година, операцијата „Ветерница“ на морнарицата користела хеликоптери за да заврши дел од работата започната за време на „Скок во височина“.
Меѓународната геофизичка година и Антарктичкиот договор
Во 1956–57, американската морнарица, за време на операцијата „Длабоко замрзнување“ I, и во соработка со истражувачките тимови финансирани од Националната Научна Фондација, основале седум истражувачки станици на Антарктикот за да се подготват за Меѓународната геофизичка година (МГГ, 1957–58). ММГ претставувала интензивен, мултинационален, мултидисциплинарен, глобален истражувачки напор дизајниран да проучува широк опсег на геофизички процеси. Голем дел од тие напори се случиле на Антарктикот и биле клучни за воспоставување на Антарктикот како континент за мир и наука.
Меѓународната координација што произлегла од МГГ на крајот довела до Антарктичкиот договор, кој бил потпишан во 1959 година. Оттогаш, државите од Договорот се согласиле на неколку додатоци, вклучувајќи го и Еколошкиот протокол од 1991 година на Договорот за Антарктикот кој воспоставува правила и процедури специјално дизајнирани за заштита на околината на Антарктикот. Протоколот бил ратификуван и стапил на сила во 1998 година.
ААП денес
Антарктичката програма оперира со три истражувачки станици во текот на целата година и два истражувачки брода. Дополнителни привремени теренски кампови се градат и работат во текот на австралското лето.
Станица Мекмердо
Станицата Мекмердо (77°51' S, 166°40' E), најголемата американска станица на Антарктикот, се наоѓа на пусти вулкански ридови на јужниот врв на Росовиот Остров, околу 3.827 километри јужно од Крајстчерч, Нов Зеланд и 1.350 километри северно од Јужниот Пол. Станицата се наоѓа на источниот брег на Мекмердовиот Залив, најјужната површина на сезонски отворени води во светот. Планината Еребус, висок активен вулкан, се наоѓа над Росовиот Остров. На западната страна на Мекмердовиот Залив, Опсегот на Кралското друштво и планината Дискавери, изгаснат вулкан, обезбедуваат спектакуларни глетки. Просечната годишна температура е -18 C. Температурите може да достигнат и до 8 C во лето и -50 C во зима. Просечната брзина на ветерот е 22 километри на час, но ветровите често надминуваат 190 километри на час
Мекмердо е историска област. Во 1841 година, Џејмс Кларк Рос ги донел своите бродови ХМС Еребус и ХМС Терор на ова место, подалеку на југ од кој било некогаш, пред да плови кон исток по големиот ѕид од мраз. Тој и неговиот екипаж биле првите луѓе кои ги виделе островот и ледениот гребен што сега го носат неговото име. Во 1902 година, Роберт Ф. Скот го презимил HMS Дискавери во Заливот „Зимски Населби“, во непосредна близина на станицата. И експедициите на Скот (1901–1904 и 1910–1913) и на Ернест Шеклтон (1907–1909 и 1914–1916) ја користеле областа како база за распоредување групи со санки и за научни истражувања и за обиди да стигнат до Јужниот Пол. Колибите што ги изградиле овие експедиции и денес стојат во Хат Поинт, Евансов и Ројдсов ’Рт.
Оригиналната станица била изградена во 1955-1956 година. Со многу дополнувања и модернизации во текот на годините, денешната станица е примарна логистичка постројка за воздушно и копнено снабдување со станици во внатрешноста и теренски научни проекти. Станицата е исто така центар за управување со отпад за поголемиот дел од ААП.
Станицата Мекмердо има два аеродроми. Аеродромот Феникс, кој се наоѓа околу 18 километри од Мекмердо. Тој сместува авиони на тркала. Вилијамс Филд Скивеј, сместен околу 15 километри од Мекмердо е само за авиони опремени за скијање. Мекмердо има и хелиодром за поддршка на операциите со хеликоптери.
Приближно 90% од учесниците во ААП живеат или минуваат низ станицата Мекмердо. Австралското зимско население се движи од 150 до 200, а летната популација варира помеѓу 800 и 1.000. Станицата има рутински неделни летови до и од Нов Зеланд за време на австралното лето (октомври - февруари), период наречен „Главно тело“, со помалку летови во текот на зимските месеци (март - септември).
Станица Амундсен-Скот
Станицата на Јужниот Пол се наоѓа на географскиот Јужен Пол. Станицата се наоѓа на Антарктичката Висорамнина на 2,835 метри надморска височина. Станицата се наоѓа на ледена покривка од 2.700 метри (8.858 ft).