cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Италијански приказни
Италијански бајки, обработени од Итало Калвино
Во Советскиот Сојуз и подоцна, приказните на Итало Калвино беа објавувани неколку пати, но комплетен превод на руски јазик не постои до денес; од двесте приказни, приближно три четвртини од фијабот не се преведени. Во списокот со бајките на Итало Калвино, непреведените имиња значат, соодветно, бајки кои не се преведени на руски јазик. Во исто време, има неколку бајки од колекцијата „Три портокали“ и од колекцијата на Итало Калвино „Fiabe italiane“, кои имаат различни имиња: „Човекот што бараше бесмртност“ и „Местото каде што никогаш не умираат“ ; „Храбриот Мазино и вештерката“ и „Грофовата брада“; „Подароци од самовилата на езерото Кренское“ и „Влези во торбата!“ итн. Бајките „ Волшебниот прстен “ и „ Лукавата селанка “ имаат свои колеги на руски јазик на А. Н. Афанасјева (Волшебниот прстен и Мудрата девојка) и Андреј Платонов (Волшебниот прстен и паметната внука). Овие дела, како и приказната „ Безрачните “, која иако не е во збирката на Итало Калвино, но која всушност е исто така италијанска народна приказна што се појавила во средината на 17 век и подоцна била претворена во христијанка легендата објавена на грчки јазик, можеше да заврши во рускиот фолклор преку популарна литература.
Значителен дел од приказните од збирката „Три портокали“ се навраќа на колекцијата на истиот Итало Калвино, но тие генерално претрпеа поголема литературна обработка и се разликуваат по поголема сложеност на заплетот. Истите сплетки постојат во различни, понекогаш значително различни верзии, на пример, бајката L'amore delle tre melagrane („Љубов кон трите калинки“) од Абруцо има своја сличност - Бјанка-дојди-ил-лате-роса-дојди -il -sangue ("Бела, како млеко, руменило како крв"); како додаток, има и бајка II pastore che non cresceva mai („Малиот никулец овчар“) од околината на Женова, каде што три јаболка што пеат делуваат како клучен магичен артефакта што треба да го стекне протагонистот. Бајката „Три портокали“ се чини дека доминира меѓу другите во овој заговор низ целата земја: „Низ Италија, тие раскажуваат приказна за три портокали. Но, изненадувачки, во секој локалитет се раскажува на свој начин. Женовјаните велат едно, Наполитанците нешто друго, Сицилијанците нешто друго. И ги слушавме сите овие приказни и сега знаеме како сè навистина се случи ”.
Бајката La contadina furba ("Итра селанка") исто така има неколку варијанти, на пример, "Снаодливата девојка". Од друга страна, единствена триделна композиција на „Три папагалски приказни“ може да се распадне во три хетерогени приказни, не врамени со еден наратив.
Италијанската бајка во Русија
Во Русија, интересот за италијанската бајка постоел многу пред работата на Итало Калвино. Перцепцијата на италијанската култура како целина беше во голема мера врзана за нејзината „чудесна“, магична раскош, што е особено забележливо во познатото дело на Павел Муратов „Слики од Италија“ (1912): „Мешање на различни елементи - византиски, арапски, Лонгобард и Норман - со локалната култура, ова пред сè „Италија“ и дава фантастичен, чисто чудесен карактер “. Каде и да патува патникот, чувството за чудесната привлечност на оваа земја не го остава никаде :"мини|Палацо Дукале (или Реџ деи Гонзага) во Мантова Се чини дека Мантуан Реџа е олицетворение на некаков сон за кралевите и палатите, за кои сонувавме уште во детството, читајќи бајки. Има нешто фасцинантно за нашата имагинација во секој пакет соби во палатата и сали, во секој лавиринт од пасуси и скали, што е неопходна миза ен сцена за необичности и раскош. Волшебното грне, волшебните шуми, ориенталните чаршии на Шехерезада не се повеќе блажени за нас од живеалиштата на исчезнатите кралеви и живеалиштата на војводите што умираат. Човештвото, толку е ревносно превртувајќи ги троновите, следејќи ги своите чуда за правда, дали е во состојба да се бори со сенките и духовите што ги населуваат местата на уништување, со своите повици, повикувајќи нè во земјата на чудата ..."Максим Горки, писател со сосема поинаков темперамент и политички патос од П. П. Муратов, кој е во долга италијанска емиграција во 1906-1913 година, ги нарекува своите есеи, слики од современиот живот во Италија, „ Приказни за Италија “. Коментаторите на пролетерскиот писател го објаснуваат овој парадокс од истите причини како и влијанието на Италија врз Павел Муратов : „Бајки“ од М. Горки - ова се слики од реалниот живот, како што му се чинеше во Италија; овие слики ги нарече бајки само затоа што и природата на Италија, и обичаите на нејзините луѓе, и целиот нивен живот - малку личат на рускиот живот и на рускиот обичен човек навистина можат да изгледаат како бајки.
Можно е авторот донекаде да ги разубавил Италијанците, но - природата на нивната земја е толку добра што нејзините луѓе неволно изгледаат, можеби, подобри отколку што навистина се. Но, генерално - да се украси човек малку не е голем грев; на луѓето премногу често и упорно им се кажува дека се лоши, скоро целосно заборавајќи дека тие - ако сакаат - можат да бидат и подобри. Интересот на Максим Горки за италијанската бајка не бил ограничен на насловот на неговата книга. Во 1910-1911 г. М.Ф. Андреева, книжевен секретар и обична сопруга на писателот, предложи да се преведат неколку детски италијански бајки на руски јазик. М. Горки ја поддржал оваа идеја, тој не само што го гледал преводот на Андреева, туку и направил стилски промени во неа. Во 1912 година, биле објавени две збирки италијански бајки, во превод на М.Ф. Андреева и во уредување на М. Горки. Сите околности на преводот на овие приказни не се целосно јасни, особено авторството на италијанските приказни и издавачката куќа каде што се објавени. Во писмото до ЕИ Вашков, преведувачот споменувал една од книгите на Лујџи Капуана како извор за преводот на бајките. Таа била заинтересирана и за неаполските приказни, но нејзиното незнаење за неаполскиот дијалект ја натерало да се сврти за помош од писателот Роберто Брако. Горки му напишал на Вашков: „Марија Фјодоровна веќе преведе голем број мали, многу симпатични, според мое мислење, бајки. Погледнав низ нив, ќе разгледам низ нив и повторно “(Архива на А. М. Горки, писмо од 5 јуни 1911 година. )
Вкупно биле објавени дванаесет бајки: „Игла“, „Мачка од гипс“, „Тава“, „Милер“, „Крикет“, „Цвет од бајки“, „Приказна за златниот пердув“, „Баба Јага“, „Кралот гром“, „Господарот што ќе поправи - што ќе се расипе“, „ќерката на канибалот“, „кукла“. Сите приказни беа преведени од колекцијата на Лујџи Капуана од 1894 година „Ил Раконтафијабе“. На инсистирање на Андреева, ова биле исклучиво детски бајки, а во колекцијата на Капуана имало четиринаесет бајки. Некои од овие бајки биле објавени во 1957 година од Државниот издавачки дом за литература за деца, а во 1991 година биле преобјавени во целост во збирката италијански бајки од Н.В. Котрелев. Не е јасно до кој степен приказните на Капуана биле авторски, на пример, приказната „Игла“ го повторува заплетот на добро познатата италијанска бајка за Безручка; на еден или друг начин, овие приказни биле повторно објавени без да се наведе авторството на Капуана.
Нешвил (филм)
Нешвил (англиски: Nashville) - американски филм од 1975 година, во режија на Роберт Алтман (Robert Altman), по сценариото на Џоан Тјуксбери (Joan Tewkesbury). Главните улоги ги играат: Кит Карадин (Keith Carradine), Дејвид Аркин (David Arkin), Барбара Баксли (Barbara Baxley), Рони Блејкли (Ronee Blakley), Нед Бити (Ned Beatty), Карен Блек (Karen Black), Шели Дувал (Shelley Duvall), Џералдин Чаплин (Geraldine Chaplin), Мајкл Марфи (Michael Murphy) итн. „Нешвил“ се смета за еден од темелните американски филмови од 1970-тите и еден од најважните филмови на Алтман. Тој се одликува со повеќеслојна и сложена приказна, а снимен е во документаристички стил. Со употребата на дијалози што се преклопуваат, полуимпровизирани улоги, долги кадри и со вештата употреба на звукот, монтажата и камерата, Алтман успеал да создаде единствена слика на американското секојдневие во времето на Виетнамската војна и аферата „Вотергејт“ и да ја соопшти својата антивоена и општествена критика. Многу од глумците во филмот самите ги компонирале и ги отпеале своите песни, придонесувајќи за несекојдневниот реализам на филмот. „Нешвил“ бил номиниран за „Оскар“ во повеќе категории, но освоил само една награда (за најдобра песна).
Италијански приказни
Италијанската бајка во Русија
Епизоден интерес за заплетите на италијанскиот бајка во руската литература постоел уште пред делата на Павел Муратов и Максим Горки. Ова е приказната „Старински совет“ од Никола Рорих (1906) од колекцијата „Приказни“, расказот „Вистинската приказна за убавата Франческа од Римини и Паоло Малатеста, нивната љубов и смрт“ (1907), „Приказна за тоа како Monna pia di Tolomei, како невина, загинала од волјата на нејзиниот суров сопруг“ (1908) и други од збирката раскази на Татјана Шепкина Куперник. „Приказни за љубовта“ (1910) Циклусот раскази претставувал транспозиција на старите италијански легенди од раната ренесанса и добил почесна рецензија од нив. НО. СО. Пушкин од Академијата на науките. Во 1923-1924 г. На Алексеј Толстој најпрво му текнало да напише бајка „ Златниот клуч или авантурите на Буратино “. Животните околности не му дозволиле тогаш да го спроведе својот план, само во 1936 година писателот можел да се врати на неговиот план. Во 1924 година, Јуриј Олеша ја создал својата бајка „Тројца дебели луѓе“, која се одвивала во некоја измислена земја, но наспроти позадината на псевдо-италијанската сценографија - „италијански“ имиња на ликови, природа, архитектура, јужен вкус. Таквиот интерес за Италија сега кај советските раскажувачи е целосно оправдан, бидејќи негативците од бајките беа незамисливи во советска земја, авторите мораа да ја пренесат сцената на бајката во конвенционално егзотични земји. Како што забележуваат истражувачите, италијанскиот вкус на овие две дела во никој случај не е случаен, бидејќи феноменот на Италија во раната советска култура е исто така е и феномен на земја на „сиромашни луѓе и постојана револуционерна ситуација што не произлегува толку од сиромаштијата како од темпераментот на населението “.
Нешвил (филм)
Синопсис
Во Нешвил пристигнуваат бројни ѕвезди кои треба да учествуваат на познатиот фестивал на кантри-музика. Меѓу нив е пејачката Барбара Џин (ја игра Блејкли), која веднаш по пристигнувањето на аеродромот колабира и завршува во болница. Во меѓувреме, низ градот е во тек кампањата на еден независен претседателски кандидат со радикална програма. Истовремено, во градот се наоѓа и новинарката на Би-Би-Си, Опал (ја игра Чаплин), која прави репортажа за фестивалот, но и за целокупната состојба. Кога излегува од болницата, Барбара Џин настапува на еден концертно почнува да се губи и го прекинува настапот. На крајот, таа настапува за време на митингот на претседателскиот кандидат, но тогаш еден човек од публиката пука во неа.
Италијански приказни
Италијанската бајка во Русија
Меѓу руските истражувачи кои во различни периоди пишуваа за италијанската бајка, може да се именуваат А. К. Живилегов, А. Г. Габричевски, Н. Б. Томашевски, Р. Јуриј Илин, Е. Козакова, Н.В. Хесе, З.М. Задунајскаја, Н.В. Вишневскаја, З.М. Потапова, И. Скрјагина, В.П. Торпакова исто така работеле на превод и обработка на бајки за деца. Л.М. Капалет, Е.М. Солонович и други. Првите триесет- девет бајки од колекцијата на Итало Калвино биле преведени во Советскиот Сојуз веќе во 1959 година. Следната година излегла збирката италијански народни приказни „Три портокали“, која последователно била препечатена неколку пати.
По објавувањето на збирката „Три портокали“, издавачката куќа „Детска литература“ во 1972 година започнала со објавување на збирка бајки „Во мојата земја“ во обработка на Д. Питре, Д. Прованзал, Н. Томасео, Ф. Флора. Следното издание било објавено во 1981 година, приказните од оваа збирка, преведени од ЛА Вершинин, не ги повторувале претходно објавените приказни, со исклучок на приказните „Лукавиот селанец“ („Снаодливата девојка“) и „Петрушечка“ ( „Преземолина“), кои биле објавени во нов превод.
Во 2011 година, издавачката куќа „Рипол-класик“ ја повториле серијата италијански народни приказни „Во мојата земја“. Овој пат бајките ги раскажуваа Л. Л. Јахнин. В.А. Милашевски, Т. Шишмарева, Л.В. Орлова, В.В. Горин, И. Чернишова, А. Алјошин, Л. Зусман, В. Минаев, Т. Прибиловска, Н. Коваленко, Б. Калаушин, С. Силченко, Г. Ковенчук, О Клопота, Евгениј Монин.
Одлики на конструкцијата на заплетот на италијанската народна приказна
Постојат неколку вкрстени слики кои се присутни и во книжевните и во народните приказни. Ова се, на пример, приказни за вистински историски ликови, кои со текот на времето станале алегорични, генерализирани слики. Присуството на такви централни ликови било карактеристична црта на средновековните италијански романи. Приказни за папата, за Аристотел Фиораванти, за смешната и инвентивна шеговита Гонела. Во збирката италијански бајки „Три портокали“ има бајка „Како се обложил будалата Гонела“. Друга група на такви вкрстувачки слики се ликовите-кукли и ликовите на театарот „Комедија дел Арте“. Бригела, Панталоне, Арлекин - ликови од бајките на Карло Гоци, Колоди и други. Во народната приказна "Тула и восок" можете да ја најдете куклата Пулчинело. Меѓу ликовите од бајките за претставниците на животинскиот свет на таков транспарентен начин се наоѓаше Крикет, италијански лик на литературни и фолклорни приказни популарен уште од 17 век.
Некои од бајките не се ништо повеќе од италијански верзии на дела кои веќе станале класици на литературата за деца: бајки за Убавицата и Beверот (Белинда и зверот), за три прасиња, за Сината брада („Сребрен нос“), за Црвенкапа, за Пепелашка („Росина во рерна“), за Снежана („Мачиња“), за Заспаната убавица, за Момчето палец. Некои приказни се прераскажувања на митови за Данаја и Персеј, Одисеј и Полифем. Така, бајката „Кралот свиња“ го должи своето потекло на митот за Купидон и психа (Страпарола и Шарл Перо исто така го имаат овој заговор), Матео и Мариусија се враќаат на митот за Орфеј и Евридика, мистеријата на Флорио наликува на легендата за Пигмалион и Галатеја.
Сепак, некои бајки, можеби под пенкалото на раскажувачки приказни, детали за слики, описи на урбаната средина се многу блиску до модерната ера, особено херојот на бајката „Весела Монакио“ Марио Коста, градител на патишта, секое утро се качува на стар велосипед за да гради автопат и да оди на работа во планините. На крајот од приказната, Марио станува горд сопственик на нов велосипед. Врз основа на слична заговор, приказната за „Веселиот Монакикио“ може да биде авторско дело на почетокот на XX век, а не дело на фолклорот со условно безвременска нарација, условно историски ликови како шеговит Гонела, папата, кралеви, војводи и други претставници на историските имоти на распарчена Италија што постоеле пред ерата на Обединувањето на Италија.
Можеби целата поента е во подоцнежното потекло на бајките од колекцијата „Во мојата земја“, од каде е земена фијабата „Весели монакикио“. Но, еве еден фрагмент од приказната „Една ноќ во рајот“ од колекцијата на Итало Калвино: „Живиот излезе од гробот и не ги препозна гробиштата: насекаде имаше споменици, статуи, високи дрвја. Тој ги напушти гробиштата и наместо старите куќи направени од груб камен, виде огромни згради, трамваи, автомобили, авиони ... “Во една друга епизода од приказната, Свети Петар свири на контрабас. Во бајката од колекцијата „Три портокали“ „Кола-риба“ раскажува за славниот земјотрес во Месина, кој однел околу 100.000 животи. Најсилниот земјотрес во историјата на Европа се случил во пресрет на 1909 година. Така, времето на создавање на приказната може да се одреди со скоро документарна точност, освен ако споменувањето на земјотресот не било додадено од составувачите на колекцијата на постариот дел од приказната. Сè укажува на тоа дека времето на потеклото на бајките од овие збирки не е исто, некои од нив го должат својот изглед на урбаниот фолклор на Италија во 20 век, што пак укажува на стабилноста на традицијата на создавање бајки низ целата историја на Италија.
Фридрих Ниче
Фридрих Вилхелм Ниче (германски: Friedrich Wilhelm Nietzsche; 15 октомври 1844 - 25 август 1900) — германски филозоф од XIX век и класичен филолог. Автор на низа текстови од областа на религијата, моралот, современата култура, филозофијата и науката, користејќи еден засебен стил и наклонетост кон метафора, иронија и афоризам. Влијанието на Ниче останува значително во и надвор од филозофијата, особено во егзистенцијализмот и постмодернизмот. Неговиот стил и радикалното преиспитување на вредноста и објективноста на вистината резултираа во голем број на коментари и толкувања, главно во континенталната филозофска традиција. Меѓу неговите најпознати идеи се: смртта на Бог, перспективизмот, вечното враќање, аполониско-дијонизиската поделба итн.
Животопис
Фридрих Ниче е роден во градот Рекен (Лицен), во протестантско семејство со потекло од Полска (грофови Нички). Мајка му се викала Франциска Елер, а баба му од страната на татко му, Ердмута Краузе. За време на младоста, таа живеела во Вајмар, за што Ниче вели дека е возможно нејзината мајка (прабабата на Ниче) е запишана во дневникот на младиот Гете, под името „Мутген“. Ердмута Краузе се омажила по вторпат за надзорникот Ниче во Ајленбург, а на 10 октомври 1813 година, на денот кога војската на Наполеон влегла во Ајленбург, таа го родила татко му на Фридрих Ниче. Тој живеел неколку години во дворецот во Ајленбург, каде бил учител на четири принцези, меѓу кои: кралицата на Хановер, големата војвоткина од Олденбург и принцезата Тереза од Саксен-Алтенбург. Поцоцна, ја презел парохијата на општината Рекен, во близината на Лицен. Според сеќавањето на Фридрих Ниче, татко му имал голема почит кон прускиот крал Фридрих Вилхелм IV од кого ја добил својата парохија и на својот син му ги дал имињата Фридрих Вилхелм, зашто се родил на роденденот на кралот. Татко му на Фридрих Ниче умрел во 1849 година, на возраст од 36 години, а самиот Ниче го опишал како „нежен и мирен, како суштество одредено само за минливост - повеќе потсетување на животот, отколку самиот живот“, изјавувајќи: „Го сметам за голема предност тоа што имав таков татко“. исто така, при крајот на животот, Фридрих Ниче изјавил дека е ист како татко му и дека е само продолжение на неговиот живот. Инаку, според признанието на самиот Фридрих Ниче, од целокупното детство и од младоста, тој немал никакви пријатни спомени.
Професор на Базел (1869-1879)
По завршувањето на студиите, Ниче добил понуда да стане професор по класична филологија на Универзитетот во Базел, каде предавал седум години во највисокото одделение при што никогаш не казнил некој од учениците, а дури и најмрзеливите ученици кај него биле биле вредни. Кога се вработил во Базел, Ниче имал само 24 години и сѐ уште го немал завршено својот докторат, ниту пак добил наставен сертификат. Пред да се пресели во Базел, Ниче се откажал од своето пруско државјанство и остатокот од неговиот живот го поминал без официјално државјанство. Сепак, Ниче служел во Пруската армија за време на Француско-пруската војна од 1870-1871 како санитер. Во тоа време доживува многу трауматски стресови од битките кои се воделе, дополнително се разболел од дифтерија и дизентерија. Валтер Кауфман шпекулира дека Ниче можеби имал и сифилис, а некои биографи шпекулираат дека сифилисот го предизвикува неговата евентуално лудило, иако има несогласувања по ова прашање.
По враќањето во Базел во 1870 година, Ниче бил сведок на основањето на Германското Царство и ерата на Ото фон Бизмарк, меѓутоа тој се однесувал со одреден степен на скептицизам во однос на Бизмарковата искреност. Пристапниот говор на Ниче на Универзитетот во Базел бил Хомер и класичната филологија. Ниче, исто така, се сретнал и со Франц Овербехт, професор по теологија, кој станал негов пријател до крајот на животот. Меѓу другото, Ниче се запознал и со неговиот колега, историчарот Јакоб Буркхарт, чии предавања често ги посетувал, а кои имале силно влијание врз него во текот на овој период. Ниче во тоа време ја посетувал и куќата на Вагнер во кантонот Луцерн, по што тие двајца го зацврстиле своето пријателство. Во 1870 година, својот ракопис Создавањето на трагичната идеја Ниче ѝ го подарил на жената на Вагнер. Во 1872 година, Ниче ја објавил својата прва книга, Раѓањето на трагедијата. Меѓутоа, неговите колеги од областа на класичната филологија изразиле негативна критика во однос на ова дело и Ниче се нашол изолиран од страна на филолошката заедница при што неуспешно се обидувал да ја добие нивната наклонетост. Самиот Ниче дава осврт врз ова дело во книгата „Ecce Homo“, објаснувајќи дека првите идеи ги добил за време на неговото учество во Пруско-француската војна, под ѕидините на Мец, додека ги лекувал болните.
Помеѓу 1873 и 1876 година, Ниче објавил четири долги есеи: Давид Штраус: Исповедник и писател, за употреба и злоупотреба на Историја за животот, Шопенхауер како просветител и Рихард Вагнер во Бајројт (Подоцна, овие четири есеи се појавиле под насловот Ненавремени медитации). Есеите се состоеле од критика на културата и развојот на германската култура при што Ниче се движел на линијата на Шопенхауер и Вагнер. Според тврдењето на самиот Ниче, есејот за Вагнер претставува визија за сопствената идина, при што во секој важен дел од есејот, тој, всушност, зборува за себе, т.е. секаде името на Вагнер би можело да се замени со Ниче или со Заратустра. Исто така, Ниче тврди дека во есејот за Шопенхауер, воопшто не станува збор за Шопенхауер како воспитувач, туку спротивно на тоа, за Ниче како воспитувач, зашто во есејот ја запишал својата најдлабока историја, својот постанок, но и го дал својот завет за иднината.
Подоцна, Ниче се оддалечил од Вагнер поради различните мислења околу германската култура и објавил дело кое било критички настроено кон песимистичката филозофија на Вагнер и Шопенхауер. Во тој период, Ниче отпатувал ненадејно во Клингенбрун, во Чешките шуми, каде се задржал неколку недели, извинувајќи му се на Вагнер само со една „фаталистичка телеграма“. За време на своето отсуство, тој западнал во меланхолија и ги презирал Германците „како некаква болест“. Тогаш, Ниче се освестил и го зафатило нетрпение во однос на себе, сфаќајќи дека залудно изгубил десетина години во животот во неплодна научна кариера во која не научил „ништо корисно“. Поради тоа, Ниче одлучил да престане да се занимава со наука и решил дека секој друг живот, дури и поминат во болест или сиромаштија, би бил подобар отколку состојбата во која се нашол „од незнаење, од младост“, а во која подоцна останал да виси од мрзеливост и од таканареченото чувство на должност“.
Во 1879 година дошло до влошување Ничевото здравје и тој бил принуден да поднесе оставка на неговата позиција во Базел, а според неговото признание, „преку летото живеев како некоја сенка во Сент Мориц, а следната зима, најсиромашната со сонце во мојот живот, како сенка во Наумбург.“ Според самиот Ниче, болеста му дошла како порачана, зашто го ослободила и му овозможила полесно да ги раскине односите со Вагнер. истовремено, болеста му ги променила сите навики и го натерала да мирува и да мисли при што по цели години не читал книги. Токму во тој период почнало да се раѓа неговото вистинско „јас“ кое претходно било замолчено. Во однос на своите психички проблеми, Ниче вели дека и за време на најголемите маки, кога имал непрекинати, тридневни болки на мозокот, тој секогаш размислувал јасно и студено за нештата и дека никогаш немал нарушување на интелектот. Така, во една прилика, лекарот кој го лечел како нервен пациент му рекол: „Не, вашите нерви не се виновни, само јас сум малку нервозен.“ Во делото „Ecce Homo“, Ниче се жали дека неговите здравствени проблеми во текот на целиот живот произлегувале од лошата клима (влажноста на воздухот) во местата во кои живеел, како: Наумбург, Базел, Млетке и Тирингија, воопшто.
Филозофијата на Ниче
Филозофијата на Ниче и понатаму останува контроверзна, а постои и големо несогласување околу неговите дела, и нивното толкување и значење. Дел од тешкотиите во толкувањето на Ниче произлегуваат од неговиот особено впечатлив филозофски стил на пишување. Ниче е критички настроен кон христијанството, а според некои толкувачи и воопшто кон религијата. Стилот на Ниче е во спротивност со традиционалните вредности во филозофското пишување, што го отуѓува од интелектуалниот академизам, како во неговото време така и денес. Во својата филозофија Ниче ги поврзува волунтаризмот и дарвинизмот, од друга страна неговото учење е нихилизам, релативизам и аристократски индивидуализам. Ничевата филозофија е несистематска и афорична, а во себе содржи и противречности. Она што го истакнува како врвен филозоф, е неверојатно поетскиот и длабок стил на филозофирање. Сепак, според Владимир Ќоровиќ, она што го сакаме кај Ниче, не е неговото учење, туку неговото дело. Самиот Ниче се изразува многу горделиво за своето творештво, тврдејќи дека едно од најголемите одликувања што еден човек може да си ги укаже на себе е да земе в раце некоја книга на Ниче при што тогаш дури треба да ги соблече и чевлите.
Криза на европската култура
Ниче истакнува дека модерната европска култура е во криза. Таа криза се согледува помеѓу стварните животни потреби и претставата за самата состојба. Таа криза означува недостаток на единство помеѓу животот и културата. Ако нема единство тогаш вредностите немаат никаква смисла и стануваат бесмислени за конкретниот живот. Таа состојба во самата култура и општество значат нихилизам (лат. nihil - ништо). Затоа Ниче истакнува дека модерната европска култура е нихилистичка, бидејќи вредностите се во спротивност со реалниот живот. Според Ниче причините за нихилизмот во европската култура лежат во јазот помеѓу претставата што за себе ја има европската култура и вистинските животни потреби. Европската култура за себеси има претстава дека е метафизичка и христијанска, од што произлегуваат науката и политиката, првата со рационалното објаснување на светото, а втората со претставата за еднаквост. Спојот на метафизичкиот и христијанскиот дух довел до претстава дека сите луѓе се едакви, и вера за постоење на вистински вредности иако тие се надвор од конкретниот живот. Ниче истакнува дека филозофијата придонела да дојде до подвојување на два света: натсетилниот кои се смета за вистински и појавниот, односно конкретниот живот кои се определува како привиден. Оваа состоја настанала со Сократ кога дошло до раздвојување на единството меѓу дионизискиот принцип (опијанетост, занес, возвишеност, оргијастичност) и аполонскиот принцип (хармонија, пропорција, ред). Со Сократ започнува да преовладува аполонскиот принцип, а тој уште повеќе се засилил со Платон и Христијанството. Ниче истакнува дека:
кога постоело единство помеѓу животот и културата. Од друга страна пак, Ниче истакнува дека модерната европска куклтура придонела за одвојување на реалните животни потреби од инстиктите, а тоа значи дека дошло до:
a тоа придонело да дојде до парадокси:
и овој пресврт ја претставува декаденцијата на европската култура и е причина за нејзината криза, кога конкретниот живот се смета за привид, а метафизичкото објаснување за животот за вистинска реалност.
Превреднување на сите вредности
Нихилизмот на Ниче се состои во барањето за превреднување на сите вредности, односно отфрлање на сите постојни вредности за да се создадат услови за воспоставување на единство помеѓу животот и културата, а тоа значи создавање на Нов Свет, во кој ќе дојде до постојните сфаќања. Тоа е можно само ако се разурнат сите досегашни вредности, кои пред сѐ се отелотворени во поимот Бог. Затоа Ниче говори за смрта на Бог и ќе каже:
а тоа значи дека Бог треба да стане мртов за модерната европска култура, затоа што сите христијански вредности се бесмислени бидејќи се во спротивност со реалниот, конкретен живот. Бог е мртов затоа што вредностите што тој ги олицетворува не се реалност во живеењето, и Ниче открива нешто спротивно од таквите вредности и истакнува:
Затоа треба да се инсистира на волјата за моќ (Wille zur macht). Ниче истакнува дека таа е вистината и вистинската реалност. Волјата за живот е самиот живот, кој се докажува со постојаниот стремеж да се потврдува. Целта на животот е да се одржува и сѐ што го одржува е вредност, а сѐ што не го одржува не е вредност. Животот како волја за моќ е постојано себепотврдување на животот. Животот нема никаква друга цел надвор од себе, како што и светот нема никаква цел надвор од себе што треба да ја достигне. Суштината на волјата за моќ е нејзиното постојано потврдување, а тоа значи:
и на тој начин се возобновува волјата за моќ, а тоа возобновување се случува во разни форми кои се најсоодветни за потврдување на нејзината суштина. Ниче истакнува дека таква е уметноста, уметноста е вистинската задача на животот. Волјата за моќ е слободна игра на вечното враќање, небаре ја игра уметнички гениј.
Барање на натчовекот
Волјата за моќ е пројава на исклучителните луѓе, а таквите луѓе имаат животна енергија, духовна сила да творат и да создаваат. Наспроти нив се луѓето со слаба волја за моќ, кои проповедаат морал на еднаквост, демократија и социјализам. Меѓудругото Ниче истакнува дека за иднината треба да се одржуваат само луѓе кои се способни да се соочат со иднината, кои ќе ги отфрлаат сите вредности и ќе си поставаат правилата што мнозинството ќе ги следи, а со тоа се појавува идејата за натчовекот (Übermensch). За Ниче натчовек е слободна личност која себеси се потврдува преку борбата, тој е воин и гениј, смел и храбар, творец и возвишен, создава и урива, не подлегнува на никакви правила, освен на тие што сам си ги поставил. Од аспект на денешниот постојан морал натчовекот прави зло, но тој ги отфрла наметнатите вредности, тоа е аморализмот на Ниче. Натчовекот на Ниче е од онаа страна на доброто и злото во вообичаената смисла на зборот. Ниче истакнува:
Осамен, длабоко повлечен во себе и зафатен само со своите слики на светот, земајќи се единствено себе како почетоки и како последна точка на сè, без никакви релации кон другите, Ниче го создал својот идеализиран тип на натчовек, кој по своите важни особини не е само асоцијален, туку и антисоцијален, а според својата апсолутна волја не само невозможен, туку и опасен.
Творештво
Во творештвото на Ниче се разликуваат три периоди. Во првиот период тој бил под влијание на Шопенхауер, ја истражувал Антиката и бил посветен на уметноста. Во вториот период се занимавал со науката и со сознанието на вистината. Во третиот период, Ниче е насочен антихристијански и се навратил кон големите извори на светската мисла. Ниче е критичар на модерната западноевропска цивилизација, на малограѓанството, на догматизмот и робувањето кон авторитетите. Тој се залага за слобода на личноста и бил противник на класичниот интелектуализам. Негови позначајни дела се:
Влијание и значење
Еден краток расказ на рускиот писател Јуриј Мамлеев, со наслов „Едниот (Расказ за комсичкиот ничеанец)“, содржи повеќе елементи од учењето на Ниче.
Пожега
Пожега може да се однесува на:
Долен Михољац
Долен Михољац (хрватски: Donji Miholjac) — град во Хрватска. Градот се наоѓа во историско-географската област Славонија, а административно е дел од Осиечко-барањската жупанија. Градот се наоѓа на реката Драва во близина на границата со Унгарија.
Население
Градот, според пописот од 2011 година, имал население од 9.491 жител, од кои 95% биле Хрвати.
Населени места
Во Општина Долен Михољац се наоѓаат следниве населени места:
Фета Ефенди џамија (Црн Врв)
Црниврвската џамија — единствената џамија во селото Црн Врв, во Општина Студеничани, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во северното маало на Црн Врв, на источниот раб на селото.
Љубомир Далчев
Љубомир Христо Далчев (, -, , САД) —  бугарски уметник и вајар од македонско потекло.
Животопис
Далчев е роден на 27 декември 1902 година во Солун во семејството на кукушкиот правник Христо Атанасов Далчев и прилепчанката Викторија Матеева Димшова. Брат е на поетот Атанас Далчев и на архитектот Борис Далчев.
Во 1926 година завршил живопис во Сликарската академија во Софија во класата на проф. Никола Маринов. Две години подоцна завршил скулптура во Римската академија на уметности кај проф. Лупи, во иатиот клас со Алберто Џакомети и Сретен Стојановиќ. Продолжил и завршил специјализација по пластична анатомија кај проф. Анри Мез во Екол де Боз` Арт в Париз во 1929 година. Во 1979 година со сопругата Ана Далчева емигрира во САД.
Добитник е на ордените „Народна Република Бугарија“, II степен (1959), „Кирил и Методиј“, I степен (1963), Димитровска награда (1971) и орден „Стара Планина“, I степен – во 1989 г. Дадено му е почетното звање „Народен уметник“ (1971).
Најпознатото дело на Далчев за Македонија е е познатиот споменик во чест на Гоце Делчев кој се наоѓа во градскиот парк во Скопје.
Починал на 11 јули 2002 во Санивејл, САД.
Ќустек
Ќустек – плетен украс од монистра. Машкото население го носело вденат на појасот.
Анимација (филм)
Анимација е техника во која секоја слика од еден филм се произведува поединечно, дали преку генерација како сметач|компјутерска графика, или преку фотографирање на цртани слики, или преку континуирано нанесување мали измени на еден модел и фотографирање на резултатот. Кога сликите се поврзани и резултантниот филм се гледа на брзина од 16 или повеќе слики на секунда, се создава илузија на континуирано движење. Создавање на еден таков филм претставува напорен процес, иако развивањето на компјутерска анимација прилично го забрзува процесот.
Графички формати како GIF, MNG и Flash овозможуваат анимации на компјутер или на интернет.
Надворешни врски (на англиски)
Animovaný film Cine de animación אנימציה Animáció Cartone animato Film animowany
Опсада на Дапур
Опсадата на Дапур се случила како дел од походот на фараонот Рамзес II за сузбивање на Галилеја и освојување на Сирија во 1269 година п.н.е. Тој ја опишал својата кампања на ѕидот од неговиот мртовечки храм, Рамезеумот во Теба. На натписите се вели дека Дапур бил „во земјата на Хатите“. Иако Дапур честопати бил идентификуван со Табор во Канан, египетологот Кенет Кичен тврди дека оваа идентификација не е точна и дека посочениот Дапур бил во Сирија, северно од Кадеш.
Египетските релјефи го прикажуваат Дапур како силно утврдена населба со внатрешни и надворешни ѕидови и сместена на карпест рид, што било вообичаено за населбите во бронзеното време во Сирија и во странство.
Современите илустрации за опсадата покажуваат употреба на скали и кочии со војници кои се искачуваат по скали на скали поддржани од стрелци. На тие прикази на опсадата се појавуваат и шест од синовите на Рамзес, кои сè уште носат свои странични фризури. Тие се:
"Кралскиот син, од неговото тело, неговиот сакан, Хаемвесет.
Кралскиот син, од неговото тело, неговиот сакан, Монту.
Кралскиот син, од неговото тело, неговиот сакан, Меријамон.
Кралскиот син, од неговото тело, неговиот сакан, Анемемуја.
Кралскиот син, од неговото тело, неговиот сакан, Сети.
Кралскиот син, од неговото тело, неговиот сакан, Сетепенре."
Податотека:Ramesseum siege of Dapur.jpg|Релјеф од Рамесеумот што ја прикажува опсадата на Дапур
Неарх
Неарх (Nearhos) (Лато на Крит, околу 360 пр.н.е. – 312 пр.н.е.) – адмирал на флотата на Александар III Македонски и патописец, по потекло од Крит, но населен во Амфипол.
Животопис
Неарх му бил пријател на Александар III уште од младоста. Го придружувал на походот на Исток и бил назначен за сатрап на Ликија и Памфилија (334/3 пр.н.е.). Ја предводел македонската флота составена од околу сто брода и пет илјади војници при нејзиното враќање од Индија (325/24 пр.н.е.). Притоа водел дневник со секојдневни белешки за напорната пловидба од утоката на реката Инд до Персискиот Залив, опишувајќи ги луѓето, обичаите, населбите, флората, фауната итн., кој подоцна му послужил на Аријан како главен извор за неговата книга за Индија (Индике), а исто така го користел и Страбон. За успешното враќање на флотата бил награден со златен венец. По смртта на Александар Ⅲ (323 пр.н.е.) бил во служба на Антигон I Едноокиот и неговиот син Деметриј I Полиоркет. Загинал во битка кај Газа помеѓу Деметриј I Полиоркет и другите дијадоси (312 пр.н.е.).
ПОУ „Алија Авдовиќ“ - Црн Врв
Подрачното основно училипте „Алија Авдовиќ“ — основно училиште во Црн Врв, Општина Студеничани. Училиштето е подрачна образовна установа на главното истоимено училиште во Батинци.
Белово (Пиринско)
Белово — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Белово се наоѓа на 40 километри југоисточно од градот Свети Врач. Сместено е на западните падини на Јужен Пирин на надморска височина од околу 700 метри. Селото е едно од најсеверните села во историско-географскиот регион Мрвачко. Климата е променливо средоземна со одредено планинско влијание. Просечните годишни врнежи од дожд се околу 700 милиметри на м². Јужно, во близина на селото тече реката Белово. Атарот на селото зафаќа површина од 41.228 км2.
Легенда за името
Постојат различни народни преданија за потеклото на селото. Според една легенда, Бело се смета за првиот доселеник на сегашното село. Тој, облечен како невеста, го убил бегот на Мелник и ја спасува својата вереничка од него. Потоа тој побегнал на планината и го основал селото кое било крстено според неговото име. Друга легенда го споменува името на селото со присуството на варовник во околината. Така, овој бел градежен материјал го дал името на селото - Белово.
Антички период
Територијата каде денес се наоѓа Белово била населена уште од античко време. Остатоци од античка населба има во месноста Двориште кое се наоѓа западно од селото. На подрачјето на Беловско Поле има и траги од доцната антика и средниот век на западниот дел од селото. Остатоци од населби што постоеле за време на антиката, средниот век и османлискиот период биле откриени западно од селото во областите Рамниште и Стражица, а источно, во пределот на Свети Илија. Во областа биле пронајдени надгробни споменици од 2 - 3 век од н.е. и плоча посветена на тракиски коњаник од 221 година.
Османлиско Царство
Во 1872 или 1873 година во селото била изградена црквата „Свети Атанасиј“, насликана од Милош Јаковлев.
Во текот на 19 век, селото било чисто македонско. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Белово (Biélovo) е село со 160 семејства и 550 Македонци.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото 820 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1280 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, работело едно егзархиско училиште со 1 учител и 37 ученици.
Пред Балканските војни, селото било посетено од страна на Пејо Јаворов, кој учествувал во четата на ВМОРО. По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, девет лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Населението во периодот од 1912 - 1918 г година главно се занимавало со земјоделство и сточарство. Во 1936 година била изградена црквата „Успение на Пресвета Богородица“ во центарот на селото.
Културни знаменитости
Во Белово има две цркви - централната - Успение на Пресвета Богородица и постарата „Свети Атанасиј“, за кои мештаните сметаат дека е манастир. Успение на Пресвета Богородица била изградена во 1936 година на местото на еден постар храм и е една од најголемите во југозападна Бугарија. На територијата на селото има и неколку параклиси - Свети Димитар, Света Петка, Свети Костадин и Свети Илија.
Селото има многу примери на ренесансна архитектура, но во моментов голем дел од нив се веќе изгубени заради пустошењето на селото. Повеќето од зградите се типолошки под влијание Родопските куќи. Исто така, има неколку обновени кои се во приватна сопственост.
Во осумдесеттите години од минатиот век, делови од филмот „Мерка по мерка“ се снимале во селото Белово.
Црква „Св. Атанасиј“
Храмот Свети Атанасиј се наоѓа југозападно од селото во живописната област на остар рид опкружен со дол. Тоа е еднокорабна со камена конструкција. Храмот е прогласен за споменик на културата. Архитектонските одлики даваат причина да веруваме дека првично храмот бил користен како капела. Подоцна, на запад бил направен нартекс, а над него била подигната училишна зграда, која сега е уништена.
Зачувана е целата ренесансна декорација на црковниот ентериер - претежно фрескописи, како и обоен таван со ликот на Христос во централнниот дел. Фреските го покриваат целиот внатрешен простор на храмот. Над страничниот влез на храмот има комеморативен натпис, што означува дека сликата е дело на сликарот Милош Јаковлев.
Горан Славковски
Рана кариера
Горан Славковски имал 33 настапи и 24 гола за младинските селекции на Шведска од каде што перманентно одлучил да се префрли за да ја репрезентира селекцијата на Македонија.
Уште како мал Славковски покажувал наклонетост за фудбал, па заминал да тренира во тимот на Балкан, во населбата Росенгард, во градот Малме. Талентот на Славковски го забележале од тимот на Малме, каде што Славковски играл во сезоната 2004/05.
По само една година во Малме, во 2005, Славковски потпишал договор со италијанскиот гигант Интер Милан. Во јануари 2007 за Славковски заинтересираност покажал и славниот Манчестер Јунајтед, па „нераѕурите“ веднаш му ја продолжиле обврската кон нив. Според актуелната спогодба, Горан ќе му остане верен на тимот од „Џузепе Меаца“ до јуни 2010 година.
Алберт Март
Алберт Март (Albert Marth; 5 мај 1828 – 6 август 1897) — германски астроном кој работел во Англија и Ирска.
Горан Славковски
Дебитирање
Иако имал само 17 години, Славковски веќе дебитирал за тимот на Интер. Во првенство, на 7 мај 2006, на мечот против Сиена, тренерот на Интер, Роберто Манчини, во 83. минута во игра го внесел Славковски. Тоа било првиот настап на Горан во Серија А лигата. Иако одиграл само 10-тина минути, со тој настап Славковски влегол во историјата на италијанскиот гигант како најмлад фудбалер што настапил за првиот тим на „нераѕурите“ во калчото. Горан тогаш имал само 17 години и еден месец. Претходниот рекорд бил во сопственост на Интеровата легенда Џузепе Бергоми.
Малиот Златан Ибрахимовиќ
Според конституцијата на телото и потеклото, Славковски го споредуваат со Златан Ибрахимовиќ и неговиот прекар е „Малиот Златан“. Двајцата се високи по 191 cm, а потекнуваат од Балканот (Ибрахимовиќ е од БиХ). И Славковски и Ибрахимовиќ имаат иста кариера. Почнале во Балкан, па во Малме, од каде преминале во Интер. Единствена разлика е тоа што Златан прифатил да игра за Шведска, а Славковски се решил да настапува за Македонија.
Алберт Март
Во Англија пристигнува во 1853 година за да работи со Џорџ Бишоп, богат трговец на вино и влубеник во астрономијата. Во тоја период, палтените работни места во астрономијата биле доста ретки.
Горан Славковски
Цитат
„''Моето име не е ниту Свенсон, ниту Ларсон и не сум сино-жолт. Моето име е Горан и моите родители се од Македонија. Моето срце е црвено-жолто и затоа ќе играм за Македонија''“ - неодамна изјавил Славковски, откако во Милано го посетил претседателот на Агенцијата за млади и спорт, Ивица Георгиевски.
Алберт Март
Работел и како помошник на Вилијам Ласел во Малта, каде открил над маглини. Исто така го открил 29 Амфитрита еден од првите забележани астероиди.
Горан Славковски
Извор
Дневник весник, СПОРТ - ЕКСТРА-ТАЛЕНТОТ СО МАКЕДОНСКА „ДЕВЕТКА“ Славковски ќе го прослави црвениот дрес, вторник, 13 март 2007, Скопје, РМ.
Алберт Март
Од 1883 до 1897 тој работи во Маркриската опсерваторија во Ирска каде бил назначен за втор директор во вториод период од неговото работење.
Извршил темелни мерења на ефимеридите на телата во Сончевиот Систем. Познат е и по извршените пресметки на премините на разните планети пред други планети и го предвидел преминот на Земјата гледана од Марс.
Во негова чест именувани се и неколку кратери на Месечината и Марс.
Бождово
Бождово — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Бождово се наоѓа на 4 километри источно од Свети Врач. Селото се наоѓа на надморска висина од 1020 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 16,046 км2.
Антички и средновековен период
Траги од човечка активност од доцното железо доба и антиката се пронајдени во јужниот крај на селото во месноста Гарван и месноста Оградата.
Селото (Буздово) се споменува во 1365 година во опис на манастирот Света Богородица во Мелник, издаден од деспотот Јован Углеша, во врска со постоењето на манастирски имот овде.
Османлиско Царство
Селото за време на османлиското владеење било чифлик на турските бегови. Под името Божедово се наоѓа во турските даночни документи од 1659 и 1660 година. Во минатото, Бождово била мешана влашко-македонска населба.
Во текот на 19 век, селото било чисто македонско и било во составот на Мелничката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Бождово (Bojdovo) е село со 42 семејства со 140 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 710 жители, од кои 250 Македонци и 460 Власи. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 240 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и 570 Власи.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, 11 лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Долни Балван
Свети Ѓорѓи — главна селска црква во штипското село Долни Балван, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село, а околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта.
Местоположба
Црквата е сместена помеѓу регионалниот пат и железничката линија Штип-Кочани.
Фрескоживопис
Има сознанија дека во нејзе работеле претставниците на Дебарската школа, Исаија и Кузман Фрчковски.
Иконостас
Црквата поседува иконостас, а иконите во него се од век. Нема податоци чие дело се насликаните икони.
Химната на Мадридската заедница
Текстот на химната на Мадридската заедница е песна напишана од Агустин Гарсија Калво. Музиката е дело на композиторот Пабло Сорозабал Серано. Тоа е официјална химна на Заедницата на Мадрид од 24 декември 1983 година, кога била објавена во официјалниот регионален весник.