cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Список на етимолошки толкувања на државите во светот
Ова е список на етмимолошки толкувања на имињата на државите во светот. Списокот вклучува независни држави, како и зависни територии и непризнати држави.
Б
Британија:
З
'''
О
Обединето Кралство на Велика Британија и Северна Ирска
Авантурист (филм од 1917)
„Авантурист“ (англиски: The Adventurer) — американски филм од 1917 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Една Пурвианс (Edna Purviance), Ерик Кембел (Eric Cambell), Алберт Остин (Albert Austin) и Хенри Бергман (Henry Bergman).
Содржина
Во филмот Чаплин глуми затвореник кој успешно ѝ бега на полицијата. Притоа, тој успева да спаси една девојка (ја игра Пурвианс) и нејзината мајка, кои се дават во морето и тие го канат во нивната куќа, каде приредуваат забава во негова чест. Таму, тој се запознава со таткото на девојката (го глуми Бергман), кој работи како судија и кому затвореникот му делува познато. Меѓутоа, човекот кој е вљубен во девојката (го игра Кембел) ја здогледува фотографијата на затвореникот во весникот и ги повикува полицајците. По урнебесна брканица низ куќата, затвореникот успева да избега.
Надворешни врски
Charlie Chaplin The Adventurer 1917 - YouTube
Петар Чихачов
Петар Александрович Чихачов (Пётр Алекса́ндрович Чихачёв; Гатчина, 16 август 1808 — Фиренца, 13 октомври 1890) бил истакнат руски географ, геолог, природонаучник и патописец, од 1876 година, почесен член на Руската академија на науките и полноправен член на Француската академија на науките.
Автор е на бројни географски и геолошки студии поврзани со Алтај, Синкјанг (1845) и Мала Азија, а во негова чест, една од Алтајските Планини го носи неговото име.
Неговиот помал брат е патописец и географ, Платон Чихачов (1812–1892).
Биографија
Чихачов е роден во Гатчина, во летната резиденција на царицата-мајка Марија Фјодоровна, сопруга на царот Павле I, каде што неговиот таткото Александар работел како управител. Откако неговиот татко се пензионирл во 1820 година, семејството се преселило во градот Пушкин каде стекнал основно образование. Потоа се запишал на Санктпетербуршкиот државен универзитет, а исто така присуствувал и на некои предавања поврзани со минералогија и геологија на универзитетот во Париз. По дипломирањето, тој извесно време работел како преведувач во Министерството за надворешни работи, а потоа и во руската амбасада во Истанбул.
Во 1842 година тој учествувал во голема експедиција на Планините Алтај, чија цел било детално и опширно да ги проучува физичко-географските и геолошките одлики на областа. Експедицијата ги открила изворите на реките Абакан, Чу и Чулишман, а исто така биле спроведени истражувања и во областа на Сајанските Планини. Во северниот дел на планините Алтај, експедицијата ја пронашла и детално ја мапирала една од најголемите области со јаглен во светот – Кузњетски јагленосен басен.
Во своите студии, Чихачов ги проучувал, меѓу другите, и социјалните активности на месното население (култура, живот, обичаи). Тој ги објавил резултатите од „Алтајската експедиција“ 1845 година во Париз, во студијата „Патување на источниот Алтај и пограничните области со Кина“. Потоа служел како аташе во руската амбасада во Цариград две години, за кое време учел турски јазик. Во 1847 година тој ја напуштил дипломатската служба и се посветил на обемно истражување на Мала Азија, а резултатите од ова истражување ги објавил во обемна студија „Физички, статистички и археолошки одлики на Мала Азија“ (француски: Asie Mineure: Description physique, statistique et archéologique de cette contrée). Во периодот од 1863 - 1864 година, тој предводел осум истражувачки експедиции во Ерменија, Курдистан, Источна Тракија и Мала Азија. Како резултат на неговото истражување, составени се сеопфатни мапи за тие области, тој посветил околу стотина студиски трудови на регионот на Мала Азија.
Годината 1880 година го објавил патописот Шпанија, Алжир и Тунис, во кој ги опишал своите забелешки од патувањата по Андалузија, Алжир и Тунис од 1878 година. Во своите трудови тој се занимавал не само со физичко-географски, туку и со политички анализи поврзани со таканареченото „источно прашање”.
Во текот на 1890 година објавил неколку научни студии под наслов „Физичко-географски студии“ кои се занимавале со опсежни истражувања на пустинските области на Земјата, а кои не успеал да ги заврши. Тој почина на 13 август 1890 година во Фиренца од последиците предизвикани од пневмонија.
Библиографија
Сите дела на Чихачов ги објавил на француски јазик, а најважните научни трудови се:
Литература
Родионова Т. Ф. Знаменитые географы и путешественники братья Чихачёвы — уроженцы Гатчины // Гатчина: Страницы истории. — С. 69-70.}-
Глигор Паковски
Глигор Паковски (роден на година во  - починал на  година во ) — македонски тон-снимател и тонски монтажер.
Животопис
Паковски е роден во Галичник во 1932 година. По завршување на Вишата сојузна електростопанска школа во Скопје во 1953 година се вработил во продуцентската куќа „Вардар филм“ каде го поминал својот работен век како тонски снимател, односно монтажер на звук. Играниот филм „Волчја ноќ“ и документарниот „Ритам и звук“ биле првите задачи на Пакоски. Филмографијата на Глигор Пакоски е обемна, својот авторски придонес го дал во 24 играни и во повеќе од 150 документарни филмови.
Награди
Паковски е добитник и на наградата „Златен објектив“ за 2014 година, која Кинотеката на Македонија ја доделува за исклучителен придонес во македонската кинематографија.
Починал на година во.
Филмографија
Грачаница (манастир)
Грачаница — манастир во Косово, изграден на левиот брег на реката Грачанка, десна притока на реката Ситница. Манастирот е оддалечен околу 10 километри од Приштина.
Историја
Манастирот е изграден во 1321 година, а ктитор бил српскиот крал Милутин. Манастирот е посветен на Успението на Пресвета Богородица.
Грачаница како тема во уметноста и во популарната култура
Манастирот Грачаница се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура, како:
Милутин Гарашанин
Милутин Гарашанин (, -, )  –  академик, професор по археологија, член на МАНУ надвор од работниот состав (мај 2000)
Јоасаф I Московски (патријарх)
Животопис
Јоасаф зел монашки завети во манастирот Соловецки. Во 1621 година, тој станал игумен во манастирот Псково-Печорски. Во јануари 1627 година, Јоасаф бил назначен за архиепископ на Псков и Великије Луки. Тој е познат по неговата заштита на трговските привилегии на Псков и отпорот кон претензиите на германските трговци, за што би бил казнет од патријархот.
Патријарх московски
По смртта на Филарет во 1634 година, Јоасаф бил назначен за негов наследник, по негова препорака. Неговиот избор за улога на патријарх се одржал на традиционален начин: Бискупскиот собор на Руската православна црква (однапред знаејќи ја волјата на Михаил Романов ) посочил на тројца кандидати, од кои Царот може да избере. Устоличувањето на новиот примат на Руската православна црква се одржало, исто така во согласност со традицијата, соборот на Успението на Богородица во Кремљ во Москва на 6 февруари 1634 година.
Едно од првите дела на Јоасаф била строга казна за Јозеф Курцевич, надбискуп во Суздаљ, за неговото непристојно однесување. Учествувал во оживување на печатарските активности во Москва. Тие под негов надзор објавиле 23 црковни книги. Во 1636 година, Јоасаф напишал Память (Памјат или меморандум), во кој тој ги повикал руските свештеници да ги надминат сите несогласувања меѓу себе. Тој исто така објавил парче наречено Лестница властям (Хиерархија на моќта), во кое ја објаснил хиерархијата на духовниците за време на божествените служби и отрезнувања. Исто така, Јоасаф го објавил т.н. Требник (требник или книга со молитви) со додаток на резолуциите и декретите на Филарет.
Како патријарх, тој не се мешал во работите на државната политика и одбил да му даде дури и совет на царот во врска со ова, со што процесот на зајакнување се намалила позицијата на Патријаршијата во земјата. Тој наместо тоа се фокусирал на напорите за морално обновување на општеството. Тој имал за цел ефикасно спроведување на одредбите на Советот на сто поглавја во однос на уредувањето на богослужбите, се спротивставил на обичајот за истовремено извршување на неколку патеки за богослужба истовремено и лажниот јуродвивич. Јоасаф I е погребан во Успенската катедрала во московскиот Кремљ.
Наследство
Повеќето историчари го оценуваат Јосаф како безбојна фигура. Според историчарот Магдонос ваквите активности на определување на патријархот се неправедни, затоа што незаинтересираноста на Јосаф за државните работи не значело и недоволна вмешаност во проблемите на Православната црква, каде таа покажала енергија и одлучност. Магдоносот, исто така, посочува дека релативно краткиот период на функција на патријархот од Јоазаф резултира со замаглување на неговите достигнувања и на личностите на двајцата други претпоставени на Руската православна црква од седумнаесеттиот век: Филарет и Никон. Во исто време, авторите на дела посветени на Јосаф му даваат суров подвижник, побожен и скромен човек.
Константин Ушински
Константин Димитријевич Ушински (Ушинский Константин Дмитриевич; Тула, 2 март 1824 — Одеса, 3 јануари 1871) бил руски педагог, основач на педагошката наука во Русија.
Живот и работа
Константин Димитријевич Усински е роден во Тула во семејство од средна класа. Завршил средно училиште во Новгород, а студии по право во Москва. По дипломирањето, тој работел како професор по право. Тој бил отпуштен поради политички причини. По некое време, тој станал професор по руски јазик, а наскоро и директор на образовната институција во Гачина. Едно време работел во Институтот за девојчиња на благородни семејства во Смољни близу Ленинград. Тоа било сталешко-аристократско школо за девојки од затворен тип. Поради недоразбирањата на кои наишол меѓу поединците во институтот, тој морал да го напушти Институтот Смолни во 1862 година. Владата го пратила да студира образование за жени. Најдолго поминал во Швајцарија, каде започнал да го пишува своето главно педагошко дело „Човекот како предмет на образование“. Покрај тоа, тој составил учебник „Мајчин јазик“ и методички упатства за него. Тој детално се запознал со европското образование, а пред сè со германското. По враќањето во Русија, сериозно болен од запаление на белите дробови, починал во Одеса, Крим. Тој објавил неколку дискусии за педагошките проблеми: „За придобивките од педагошката литература“, „За напредокот во јавното образование“, „Три елементи на училиштето“. Некое време, тој бил главен и одговорен уредник на „Весник на Министерството за јавно образование“. Тој е првиот педагог во Русија кој укажал на потребата од знаење за развојна психологија за воспитување на деца.
Филозофски и психолошки основи
Како и сите вистински и големи педагози, Ушински ја изградил својата педагошка идеја врз осмислени филозофски и педагошки основи. Како европски образован човек, тој ги знаел сите тековни главни достигнувања на филозофската и психолошката мисла од тоа време, кои не ги преземал слепо, туку ги користел критички.
Самиот сметал дека една од главните појави кај детето е неговата склоност да биде активно. Затоа тој многу ги ценел волјата и чувствата. Разбирливо е и тоа што тој многу размислувал за работа, за слободна работа, што единствени може да го направи човекот среќен. Ушински ја посочил образовната и дидактичката вредност на работата. Тој многу ја ценел религијата (Православието), која, според него, требало да се зачува и да се постави како основа на патријархалниот морал и моралното воспитание.
Педагошки погледи
Неговиот воспитен идеал е широко образован човек, морално изграден, кој ги поврзува своите интереси со интересите на својот народ и целото човештво. Ова не беше можно без работа. Затоа е неопходно да се развие љубов кон работата што само може да го направи човекот среќен. Во мноштвото педагошки идеи за кои тој се залагал, централното место го зазема идејата за националност, потоа идејата за единство и заемно условување на теоријата и практиката во воспитание, како и идеи во врска со организација и функција на наставата.
Идеја за националност
Тоа е основа на образовниот систем на Ушински, што значи дека вредност само образованието што ги зема предвид одликите на луѓето, нивните креативни способности и нивната култура. Затоа, невозможно е еден образовен систем да се пренесе од една на друга нација. Образованието треба да развие патриотски чувства кај една личност, и тоа е најважното чувство од сите.
Тој напишал прекрасни мисли за својот мајчин јазик, што е првенствен израз на народната уметност. Меѓу другото, тој напишал: „Кога детето го учи својот мајчин јазик, тој не само што учи одредени гласови, туку пие и духовен живот и сила од родниот извор на мајчиниот збор“.
Погледи на Ушински на дидактика и учење
За него, процесот на сознавање (учење) е исклучително сложена и сериозна работа, која вклучува не само стекнување знаење, туку и формирање навики, не само прашања за мотив и стимулации за учење, туку неговото внимание е насочено кон проблемите на методологијата за настава на мајчин јазик, развојот на способностите на децата и улогата на вежбање и повторување. Ова се довољлни причини кои го квалифицираат Ушински како најголем дидактичар во историјата на педагогија, заедно со Јан Амос Коменски, Јохан Хајнрих Песталоци и Адолф Дистервег.
Во процесот на стекнување на знаење, потребно е да се има предвид она што детето веќе го знае, а потоа треба да му се помогне да го организира и систематизира своето знаење и правилно да го искаже. Конкретизирање на знаењето може да се изврши само ако се применат важните правила за изведување вежби и повторувања. Тој препорачува на учениците да им се даваат градива кои се малку изменети, и не сосема баш како што го учеле. Ушински разликувал два вида повторувања: „пасивно“, што се состои во тоа ученикот повторно да го прима она што претходно го примил и „активното“, што се состои во тоа што учениците самостојно, без впечатоци од надворешниот свет, во себе ги обновуваат трагите на претходно примените предавања. За стекнатите содржини да бидат трајни, обработените теми треба почесто да се повторуваат, со додавање на нови содржини при секое повторување, така што стекнатото знаење ќе биде потемелно.
Проблеми на учење
Ушински разликувал два вида на учење: „активно“ (засновано на сопственото искуство) и „пасивно“ (дадено од училиштето) и исто така правилно го решил нивниот меѓусебен однос. Тој предаваше дека двата начина мора да се надополнуваат, тој ја комбинираше активноста на децата со водечката улога на наставниците во училницата.
Учењето е сериозна работа за Ушински и затоа тој побарал учениците да го чувствуваат како таков од самиот почеток на школувањето. Тој со посебно внимание го разглесувал прашањето за мотивите или стимулациите за учење. За него е карактеристично тоа што одбивал да научи само она што детето го интересира, избегнувајќи го на тој начин психологизмот. Тој вели дека „... учењето што се заснова само на интерес не дава можности за зајакнување на волјата и совладување на самиот себе, бидејќи не е сè што треба да научиме исто така интересно, и затоа треба да усвоиме многу работи со силата на волјата " Така тој постави чувство на должност како важен мотив за учење.
Ушински многу ја ценел љубовта кон наставникот како мотив за учење, но тој мотив сепак не го стави на вистинското место. Најдобар мотив за учење е љубовта кон работата. И, тоа треба да расте од самиот процес на настава, што треба да биде во согласност со способностите на детето.
Методика на мајчиниот јазик
Бидејќи Ушински сметал дека наставата на мајчин јазик е централен предмет во основното училиште, тој се занимавал со прашањата од оваа настава. Иако силно ја потенцирал важноста на мајчиниот јазик, тој сепак бил многу далеку од традиционалните схоластички процедури во учењето на јазик. Јазикот на учениците треба да се развива не според традиционалниот схоластички образец, туку во органска врска со развојот на нивното размислување. Основната идеја при изучувањето на мајчиниот јазик е дека детето може да ја изрази јасно и независно само мислата што ја има и јасно и независно усвоена. Овие мисли сè уште се исклучително важни за наставата на мајчиниот јазик.
Дидактички принципи
Како човек со наставна пракса, Ушински многу размислувал за подобрување на наставата, за дидактички и методолошки проблеми, а особено за дидактички принципи. Тој обработил голем број дидактички принципи, вклучувајќи го и принципот на очигледност на нов начин. Пред сè, тој ја истакнал потребата за акустична очигленост, што е разбирливо поради неговата голема загриженост учениците добро да го совладаат својот мајчин јазик. Затоа сметал дека уметничкото читање и раскажувањето се основните средства за очигледност. Во исто време, тој не го заборавил фактот, кој Коменско веќе го посочи, дека е потребно да се перципира предметот со што повеќе сетила.
Бидејќи во неговата психолошка концепција тој високо го ценел стремежот за активност, логично било неизбежно тој да ја бара оваа активност во наставата и на тој начин да го формулира принципот на активност. Тој учел дека свеста кај децата се развива преку работа, дека детето најдобро се развива ментално преку организирана работа. Во исто време, тој не паднал во едностраност, но бил сосема правилно свесен дека детето се развива ментално само со работа на одредена содржина, со што ја осудувал теоријата за формално образование. Ученикот стекнува знаење во наставата, а истовремено развива способност за набудување, запомнување, размислување, зборување. Но, наставата не се однесува само на знаење и ментален развој, туку наставата треба да му всади на детето чувство на должност и жед за сериозна работа, што е единственото нешто што го прави човекот среќен.
Тој исто така детално го разработил принципот на воспитно-образовна настава. Постојат напори и за настава по јазик, кои тој ги збогатил со печатење на два учебника: „Детски свет“ и „Мајчин јазик“.
Образование на учител
Ушински му доделил на учителот водечка улога во наставата, и затоа тој исто така очекувал многу од него. Бидејќи во тоа време професорите од средните училишта во Русија беа само стручно обучени, и воопшто не беа педагошки, тој предложил да се формираат педагошки факултети. Посебно внимание посветил на наставниците во основните училишта чие образование беше многу оскудно. Тој ги изготви „Нацрти за учителски школи“.
Училиштата за наставници треба да бидат интернатски организирани, бидејќи на тој начин е полесно да се образуваат идните наставници. Во училиштата за наставници, покрај руската граматика и руската литература, треба да се изучуваат и математиката, географијата, историјата, природната историја и основите на медицината и земјоделството, психологијата, педагогијата и методологијата. На наставникот дефинитивно му треба цртање и пеење.
Ушински особено ја истакнал потребата од практична обука на наставниците. Училиштата за наставници треба да одржуваат контакт со учениците по завршувањето на училиштето за наставници и да им помагаат материјално и педагошки. Училиштето за наставници треба да стане педагошки центар на областа.
Значај
Ушински ја основал руската педагошка наука бидејќи теоретски се занимавал со основни педагошки прашања и истовремено користел особено позитивни елементи на филозофијата и психологијата. Со широк креативен замав и темелна европска критичка ориентација во областа на педагогијата, Ушински ги поставил темелите на руското училиште, кое треба да расте од народот и кое не смее да биде строго бирократски. За оваа цел, покрај неговата практична работа, тој многу размислувал и пишувал за основните прашања на дидактиката и методологијата, особено за методологијата на основното учење. Неговите размислувања за дидактиката ја соочуваат, со малку исклучоци, нивната вредност дури и денес, додека неговите психолошки сфаќања се главно застарени. На неговите непобитни заслуги им се придружува и борбата за подобрување на образованието на наставниците. Затоа тој со право се смета за основач на руското педагошко образование. Идејата за национално образование предизвика интерес и волја за националното училиште и националната педагогија и кај останатите народи.
<references group="Васпитање кроз историјске епохе, Стојан Ценић Јелена Петровић, Униберзитет у Нишу, Учитељски факултет у Врању" />
Ново кино Парадизо (филм)
Ново кино Парадизо (италијански: Nuovo Cinema Paradiso) - италијански филм од 1988 година, во режија на Џузепе Торнаторе, кој е и автор на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Филип Ноаре, Жак Перен, Антоанела Атили, Марко Леонарди, Пупела Маџо, Агнезе Нано, Бриџит Фоси, Леополдо Триесте и Салваторе Кашо. Филмот е снимен во Багерија, родното место на режисерот Торнаторе. Во 1989 година, филмот ја освоил големата награда на жирито на Канскиот фестивал и две Европски филмски награди, во 1990 година освоил „Оскар“ и „Златен глобус“ за најдобар странски филм, а следната година освоил пет награди БАФТА.
Содржина
Во 1988 година, една старица (ја игра Маџо) му телефонира на својот син во Рим, прославениот режисер Салваторе Ди Вита (го игра Перен) за да го извести за смртта на неговиот пријател Алфредо (го игра Ноаре). Тажната вест го поттикнува Салваторе да се присети на своето детство и на младоста: Непосредно по Втората светска војна, малиот Салваторе, наречен Тото (го игра Кашо) живее во мало место на Сицилија, заедно со мајка му (ја игра Атили), а татко му се води како исчезнат на фронтот во Русија. Тото е голем љубител на филмот и често ги следи претставите во локалното кино „Парадизо“, а истовремено му помага на свештеникот (го игра Триесте). Еден ден, кога кино-операторот Алфредо (го игра Ноаре) треба да полага испит, Тото му помага да препише, а за возврат, Алфредо му дозволува да влезе во собата каде се наоѓа апаратот за проекција. Така, Тото одблизу се запознава со кино-техниката и му станува еден вид помошник на Алфредо. За време на една проекција, во киното се случува пожар при што огнот го зафаќа Алфредо, но Тото успева да го спаси во последен миг. Сепак, како последица на изгорениците, Алфредо останува слеп, а неговата работа ја презема Тото. По {[пожар]]от, киното е обновено, а Тото, кој е веќе адолесцент (го игра Леонарди) ја извршува работата со голем жар. Во тоа време, во местото доаѓа девојката Елена (ја игра Нано) и Тото веднаш се вљубува во неа, но таа му кажува дека не го сака. Поттикнат од една приказна на Алфредо, секоја вечер Тото чека пред нејзиниот прозорец, но Елена никогаш не се појавува. Тото ја чека и за време на новогодишната ноќ, но Елена не излегува на прозорецот. Разочаран, тој оди во киното, а таа доаѓа таму и тогаш започнува нивната љубовна врска. Меѓутоа, родителите на Елена се спротивставуваат на врската, бидејќи Тото е сиромашен. По завршувањето на учебната година, Елена се отселува, а Тото заминува во армијата. Тој постојано ѝ пишува писма, но не добива никаков одговор и не знае каде се наоѓа таа. Тогаш, Алфредо го советува да се пресели во Рим, предвидувајќи му успешна кариера. Возрасниот Салваторе присуствува на погребот на Алфредо, кој му остава една ролна со филмски сцени на кои се прикажани бакнежи. За време на престојот во родното место, тој го посетува и киното и се присетува на детството при што повторно ги гледа снимките на Елена што ги направил во младоста. Случајно, тој здогледува една девојка која многу личи на Елена, ја следи и открива дека таа е нејзината ќерка. Тогаш, Салваторе се среќава со Елена (ја игра Фоси) и таа му кажува дека во младоста, во судбоносниот ден, таа дошла во киното и на Алфредо му ја кажала својата адреса, а на Тото му оставила порака, но Алфредо го премолчал сето тоа. Така, Салваторе дознава дека Алфредо е виновникот за неговата пропадната врска со Елена, а потоа тој и Елена водат љубов. Утредента, Салваторе оди во киното и ја наоѓа пораката од Елена, потоа присуствува на уривањето на киното и се враќа во Рим, каде ги гледа сцените од филмовите.
Јумруташ (Голем Габер)
Јумруташ — утврдување од доцноантичко време. Претставува висок рид што се издига над местото Крст во селото Голем Габер. На врвот има висорамнинка со површина од околу 30 декара. Според кажувањето на Таир Демир и Анифи Бекиров, пред повеќе децении постоеле остатоци од ѕидови, кои го опкружувале целото плато, а во 1912/13 година бил откопан голем питос. Денес на површината се забележуваат само помали грамади од камења и друг градежен материјал.
ОУ „Сандо Масев“ - Добрејци
„Сандо Масев“  — основно училиште во Добрејци, Општина Струмица.
Евангелско-методистичка црква (Муртино)
Евангелско-методистичка црква е христијански храм кој се наоѓа во Муртино, Општина Струмица.
Крст (Голем Габер)
Крст — некропола од доцноантичко време. На 800 метри западно од селото Голем Габер, помеѓу ридовите Крсбаир и Батаклак, во нивите на Исмаил Ибраимов, пред околу 60 години со орањето биле откриени гробови ѕидани од тули, покриени со монолитни камени плочи, во кои скелетите биле добро зачувани, а имало и разни сатчиња. Денес на површината се забележуваат поголеми парчиња од плочи, тегули и тули.
Богослов Камен (Горни Балван)
Градиште или Богослов Камен — археолошко наоѓалиште во штипското село Горни Балван. На оддалеченост од околу 1 километар источно од селото, на висорамнинката на Богослов Камен се забележуваат дислоцирани камења и голем број ситни парчиња од тули и тегули од мало утврдување, особено видливи околу подигнатата противградобијна станица.
Мицубиши Модел А
Мицубиши Модел А (латиница: Mitsubishi Model A) - единствениот автомобил изграден од „Mitsubishi Shipbuilding Company“, член на корпоративната група „Mitsubishi“, кој на крајот прераснала во „Mitsubishi Motors“, и автомобилски производ од прва низа произведен во Јапонија. Тоа била идеја на Којата Ивасаки, четвртиот претседател на Мицубиши и внук на основачот Јатаро Ивасаки, кој го предвидел огромниот потенцијал на моторните возила и улогата што тие би ја имале во економскиот развој на Јапонија. Замислен како луксузно возило за високи владини претставници и високи функционери, Моделот А морал да биде сигурен, удобен и изложба на јапонската изработка. По војната, во 1964 година Митсубиши повторно го искористил овој пристап за да изгради ексклузивен седан за владини службеници и врвни раководители со Мицубиши Дебонер.
Врз основа на Фиат Типо 3, тој бил седан со четири врати со седум седишта, користејќи стил на каросерија на градски автомобил, напојуван од 26 киловати (35 кс) 2.8-литарски прав-4 мотор кој ги движи задните тркала и бил способен за брзина до 97 км/ч. 22 биле изградени во бродоградилиштето Кобе на компанијата, вклучително и прототипови, помеѓу 1917 и 1921 година.
Бидејќи бил скап за производство - тој бил изграден целосно рачно, со внатрешен заден дел опремен со лакиран бел чемпрес - не можел да се натпреварува со поевтината конкуренција од САД и Европа, а Мицубиши го запрело производството по четири години. Концентрирајќи се наместо на своите успешни комерцијални возила Фузо, Моделот А би бил последниот патнички автомобил на компанијата до Мицубиши 500 од 1960 година.
Во авто галеријата на Мицубиши (музеј на најисториски најзначајните возила на компанијата, основан во нивниот центар за истражување и развој во Оказаки во 1989 година), изложена е реплика, склопена во 1972 година со користење на тогашни материјали. Има малку пократко меѓуоскино растојание и користи 977 ладен во вода cc четирицилиндричен OHV мотор наместо поголемиот 2,8-литарски оригинал.
ОУ „Маршал Тито“ - Сачево
„Маршал Тито“ — основно училиште во Сачево, Општина Струмица.
Манастир Витовница
Манастирот Витовница е српски православен манастир, кој и припаѓа на Браничевската Епархија. Црквата е посветена на Успение Богородично. Се наоѓа на десетина километри источно од Петровца на реката Млава.
Основање
Манастирот бил изграден од српскиот крал Стефан Милутин Немањиќ по победата над разбојниците Дрман и Куделин, помеѓу 1289 и 1291 година, кои се утврдиле во своето седиште во Горњачко Ждрело.
Дрман и Куделин го претвориле Браничевскиот регион во своевидно разбојничко дувло, од кое ги вознемирувале околните области, со коишто владееле кралот Драгутин и унгарскиот крал Владислав.
Унгарците се обиделе да ги победат во 1285-тата година, но претрпеле пораз во Горњачката клисура, во обид да се пробијат до Ждрело (13 км југоисточно од Петровац), каде што двајцата разбојници биле утврдени.
По нив и Драгутин се обидел да ги победи, но и тој бил тешко поразен.
Нивниот пробив го натерал Драгутина да го повика на помош својот брат и тие се сретнале во Мачковци на реката Морава, договарајќи се за заедничката акција. Нивните здружени сили го скршиле отпорот на Дрман и Куделин, го зазеле Ждрело, а потоа и целиот Браничевски регион, кој влегол во состав на државата на Драгутин.
Во ”Старинарот на српското археолошко друштво” издадено во 1888 година, Михаило Ризиќ запишал: ”Кралот Милутин можел да го соѕида овој манастир после битката со Татарите во 1291 година. Тогаш, против северниот српски крал Драгутин, братот на Милутин, се беа побуниле двајца разбојници Дрман и Куделин. Милутин собра силна војска и толку тешко ги порази Татарите, што реката Млава стана црвена од крв”.
Манастирот во ХVI век
Во 16 век Манастирот Витовница се спомнува доста често, и во српските и во турските записи. Според турскиот попис од 1527 година, во манастирот живееле двајца монаси, а по оној во 1537, тројца, а манастирот плаќа висок данок што значи дека веројатно и понатаму бил во доста добра состојба. Според турскиот попис во 1578 година во манастирот опстојувале шест монаси. Од XVI век е сочувано прочуеното Витовничко евангелие.
Евангелието од Витовница
Витовничкото Евангелие е ракописно Евангелие напишано во истоимениот манастир во првата половина од XVI век. Од доверливи извори се знае дека било оковано со позлатено сребро во 1557 година. Дело на прочуениот златар од тоа време, Вук Кондо, кој се потпишал на горниот дел од оковот. Евангелието е испишано со црно мастило, а поважните пасуси со растопено злато. Украсите и иницијалите се испишани со златна, сина, црвена и зелена боја, додека речениците се одвоени со златна точка.
Во 1690-тата година, бегајќи од Турците, монасите од Витовница нашле ново прибежиште во манастирот Бешеново каде го донеле и своето Евангелие, поради што ова е познато и како Бешеновско.
Витовничкото Евангелие денеска се чува во Музејот на Српската православна црква во Белград под реден број 355.
Манастирот во XVII век
За манастирот во 17 век можеме да дознаеме од записите на витовничките манастирски книги. Некои од нив изгореле во Народната библиотека за време на Втората светска војна. Една книга, напишана пред 1620 година, се наоѓа во библиотеката во Киев. Во неа пишува: „Оваа книга е дар за манастирот Витовница од јеромонахот Никифор”.
По Австриско-турската војна Витовница најверојатно останала напуштена. Во 1690 г. Монасите заминале преку Дунавна различни страни. Повеќето од нив преминале во манастирот Бешеново на Фрушка Гора. Објектите од Витовничката ризница биле евидентирани одделно од имотот на манастирот Бешеново. Од овој период е сочувана таканаречената Витовничка чаша.
Чашата од Витовница
Оваа чаша е всушност анафорник, сад за делење анафора. Бил скован во 1652 година од Лука Кујунџијата од Ќипровица до Ќустендил.
Сите ликови и ореоли на анафорникот се позлатени.
Денес се чува во Музејот на Српската православна црква во Белград.
Манастирот во XVIII век
Во 1753 година кога бил направен попис на објектите од манастирот Бешеново, имотот на Витовница сè уште се водел одделно, но братството не се вратило во манастирот. Ризницата на Витовница останала во Бешеново сè до Втората светска војна кога била запалена и ограбена од страна на хрватските Усташите.
Манастирот во XIX век – време на обнова и процвет
Јоаким Вујиќ ги спомнува страданијата на манастирот од страна на Турците во Првото српско востание. Манастирот бил целосно разрушен и запален. Тоа била одмаздата на турската војска за учеството на Србите од овој крај во востаничките борби. Обновата на манастирот Витовница започнува по Второто српско востание.
Во втората половина на XIX век, по заслуга на витовничките монаси Стефан Михајловиќ, Симеон Николиќ и посебно Стефан Бојовиќ се случува голем подем на светилиштето. Во 1851 година, Црквата е одново фрескописана, биле подигнати три конаци и камбанарија. Игуменот Стефан Бојовиќ е запаметен до денешен ден како симбол на обновата на Витовница во XIX век.
Манастирот толку напредна, да во 1861, на свој трошок подигна основно училиште во селото Витовница.
Игуменот Методиј
Како игумен на манастирот Витовница, тој бил основач на Српското пчеларско друштво (1897) и основач на списанието Пчелар коешто и денеска се печати. Во списанието Пчелар бил извонреден теоретичар и полемичар. Бил и член на Српското земјоделско друштво. Заслужен за развојот на пчеларството во хомољскиот и млавскиот регион, коешто го популаризирал меѓу жителите и од него потекнува прочуениот хомољски мед.
Првата половина на XX век – катастрофа за Витовница
Од 1915 до 1918 година Петровац и регионот на реката Млава потпаднале под бугарската окупација. Во 1915 година Бугарите го одвеле во логор игуменот на Витовница Исаија и таму го убиле. По тоа бугарските војници ја ограбиле Витовница, однесувајќи скапоцена архива, богослужбени објекти и стока. Покрај северниот ѕид од средниот дел на храмот во Витовница биле сместени моштите на непознат синајски монах, коишто биле ограбени од страна на бугарските војници.
Манастирот не ни успеал да се соземе од страдањата за време на бугарската окупација, а веќе пристигнале нови предизвикани од страна на германските и комунистичките окупатори.
Поради напад врз една германска патрола недалеку од манастирот Витовница, германските окупациони власти одлучиле да го запалат манастирот. Биле запалени сите згради, освен црковната камбанарија која изгорела само делумно. Сите конаци, сите економски згради и се она што со голема мака било обновено во текот на XIX век било запалено од страна на германските војници во 1943 година. Монашкото братство се спасило, криејќи се во околните шуми. Германците сепак го фатиле витовничкиот јероѓакон, Авакум Момчиловиќ и го однеле во логорот од Бањица, каде што го убиле.
Втората половина од XX век – макотрпна обнова
Во пустиот и запален манастир, по одлука на надлежните црковни власти, во 1946-тата година бил испратен јеромонахот Хризостом Пајиќ и бил поставен за игумен. Во мошне тешки услови, без покрив над главата, јеромонахот Хризостом почнал повторно да го обновува манастирот и нему му припаѓа заслугата што во тоа најтешко време монаштвото воопшто и се одржало.
По заслуга на повоените игумени на Витовница: Хризостом Пајиќ, Теодор Арсиќ, Тадеј Штрбуловиќ и Лазар Ранковиќ, манастирот бил подобрен и делумно обновен и покрај големите страданија коишто ги претрпел во првата половина од XX век.
Светиот Тадеј Витовнички
Светиот Тадеј Витовнички е роден на Томинден, 6 октомври 1914 година во селото Витовница, близу до истоимениот манастир. Во 1932 година заминал во манастирот Миљково каде станал искушеник. Прочуениот игумен на манастирот Миљково, Амвросиј (Курганов) оставил силен впечаток врз Светиот Тадеј, тогашниот искушеник Томислав.
По една година, во 1933-та, игуменот Амвросиј се упокоил мошне млад, во својата 39 година, а монашкото братство се разотишло. Еден дел заминал во манастирот Горњак каде бил игумен исто така руски монах. На оваа група и се придружил и искушеникот Томислав, идниот светител Тадеј Витовнички. Во Горњак бил замонашен во 1935 година, а ракоположен за јеромонах во 1937 година.
Во 1939 година манастирот Пеќка патријаршија на Косово побарал од Патријархот Димитриј да им испрати еден јеромонах на помош. Патријархот одлучил да го испрати јеромонахот Тадеј како најмлад ученик на монашката школа во манастирот Раковица. Од 1939-та до 1955 година престојувал на Косово со прекини за време на Втората светска војна, која ја поминал во Витовница. Од 1947 година јеромонахот Тадеј станал игумен на манастирот Пеќка Патријаршија. Тогашната власт му го отежнувала престојот на Косово, поради што во 1955 година се вратил во својата родна Браничевска епархија и му се ставил на располагање на епископот Хризостом кој го поставил за игумен на манастирот Горњак. Од тогаш во духовна грижа го преземал и манастирот Витовница.
Поради недостаток на монаштво и свештенство, повремено и во кратки периоди ги опслужувал и другите манастири и парохии во во Браничевската Епархија.
Се упокои во 2003 година.
Македонските и српските верници го сметаат како современ светител, а неговиот гроб во Витовница е собирно место на голем број на луѓе.
Лоза (Горни Балван)
Градиште или Лоза — археолошко наоѓалиште во штипското село Горни Балван. На оддалеченост од околу 1,5 километри јужно од селото, од левата страна на патот Штип-Кочани се издига висок рид што преовладува со теренот и над коритото на реката Брегалница. На највисокиот дел има расфрлени камења, парчиња од тегули и друг градежен материјал, кои претставуваат остатоци од помало утврдување. На падината на западната страна, во лозјето на ЗИК „Црвена Ѕвезда“ биле вадени камења и тули. Овде, пред Втората светска војна, Ладе Ефремов откопал питос, кој и денес го чува во својот двор.
Архимед
Архимед (287 - 212 год. п.н.е) — старогрчки математичар,физичар и инженер. Иако малку се знае за неговиот живот, тој е еден од најпочитуваните водечки научници во класичната антика.Покрај откритијата од областа на математиката и геометријата, тој е познат и по дизајнирањето на иновативни машини.Ги поставил и темелите на хидростатиката и го поставил принципот на лост, средство на кое се заснова механиката. Негов ран напредок е методот на пресметување на збир од неограничен ред кој и денеска се користи.
Историчарите од Стариот Рим покажале голем интерес за Архимед и пишувале сметки од неговиот живот и делата, додека пак неколку копии од неговите расправии кои биле зачувани претставувале влијателен извор на идеи за научниците од ренесансниот период.Архимед починал за време на опсадата на Сиракуза, бил убиен од страна на римски војник. По негово барање на надгробниоит споменик била направена резба со неговиот омилен математички доказ. Современите експерименти укажуваат дека тој изградил “смртоносен зрак“ кој од поголема далечина можел да потпали брод и дека конструирал направа која можела да потопи брод подигајќи го над вода. Откритијата од првично непознатите дела на Архимед во “Archimedes Palimpsest” тој покажува како ги добивал математичките резултати.Според Карл Фридрих Гаус Архимед бил еден од трите епохални математичари покрај Исак Њутн и Алберт Ајнштајн.
Живот
Архимед починал во 212 п.н.е. за врене на Втората пунска војна, кога романските сили предводени од генералот Marcus Claudius Marcellus го освоиле градот Сиракуза кој беше држен под двегодишна опсада.Според Плутарх, Архимед решавал математички проблем кога градот бил покорен. Римски војник му заповедал да се сретне со генералот Маркус но тој одбил велејќи дека претходно мора да го реши проблемот. Војникот се налутил и го убил Архимед со својот меч. Плутарх исто така дава и помалку позната варијанта за смртта на Архимед според која тој бил убиен во обид да се предаде на римски војник.Според оваа приказна, Архимед носел математички инструменти, и бил убиен поради тоа што војникот сметал дека се вредни предмети. Генералот Маркус бил налутен од веста за смртта на Архимед бидејќи тој претходно дал наредба според која тој не смеел да биде повреден.
Последните зборови на Архимед биле"Не ги растурајте моите кругови " кои се однесувале на математичките нацрти кои ги проучвал кога бил вознемирен од војникот. Овој цитат често се дава на латински како "Noli turbare circulos meos", но нема сигуран доказ дека тој навистина ги изговорил овие зборови бидејќи не се среќаваат кај Плутарх.
На гробот на Архимед бил изгравиран неговиот омилен математички дијаграм, којшто бил сфера во која имало цилиндар со иста висина и дијаmетар. Архимед имал докажано дека волуменот и површината на сферата се две третини од цилиндарот. Во 75 п.н.е. , 137 години после неговата смрт, римскиот оратор Цицерон бил на служба во Сицилија. Тој имал слушано приказни за гробот на Архимед, но мештаните не можеле да му ја дадат точната локација.По извесно време тој нашол запуштен гроб обраснат со грмушки во близина на Агригентинската порта. Тој го исчистил гробот и успеал да го види дијаграмот како и да прочита некои стихиви кои биле додадени како посвета.
Стандардните верзии за животот на Архимед биле напишани долго после неговата смрт од историчарите во Стариот Рим. Описот на опсадата на Сиракуза од страна на Полибиус во неговата "Универзална историја" беше напишан околу 70 години по смртта на Архимед а потоа беше користен како извор од Плутарх и Ливи. Во него се обрнува малку внимание на животот на Архимед, а фокусот е на воените машини за кои се смета дека Архимед ги направил за да го одбрани градот.
Откритија и пронајдоци
Најпознатата анегдота за Архимед е за тоа како тој измислил метод за мерење на зафатнина на објект со неправилна форма. Според Витривуј нова круна во форма на ловоров венец била направена за кралот Хиерон II и од Архимед се барало да открие дали е од чисто злато или во круната имало додадено сребро. Тој морал да го реши проблемот без да ја оштети круната, па според тоа не смеел да ја истопи и да ја измери густината што било и наједноставното решение. Додека се бањал, тој забележал дека нивото на водата се зголемило кога влегол во неа. Тој сфатил дека може да го искористи овој ефект во одредувањето на зафатнината на круната, а според тоа и нејзината густина откако ќе ја измери. Густината на круната би била помала доколку поевтини и помалку густи метали биле додадени во неа. Тој заборавајќи да се облече истрчал надвор извикувајќи: "Еурека, најдов решение!"
Приказната за златната круна не се појавува во познатите дела на Архимед но во неговата студија За лебдечки тела тој го дава принципот познат во хидростатиката како Архимедов закон .Според него тело потопено во течност има толкава способност за лебдење колку што е тежината на поместената течност.
Иако Архимед не го откри лостот, тој ги има напишано најраните објаснувања во врска со него. Според Папус од Александрија, неговата работа на лостовите го натерала да забележи:"Дајте ми место на кое можам да застанам и јас ќе ја поместам Земјата". Плутарх опишува како Архимед конструирал системи од трупци и јажиња, овозможувајќи им на морнарите да го искористат принципот со лостот за кревање на објекти кои поинаку не би можеле да се померат.
Канџата на Архимед е уште едно оружје кое тој го дизајнирал за да го одбрани градот Сиракуза. Исто така позната како "тресач на бродови", канџата се состои од рака во форма на кран на која е продолжено метално сидро. Кога канџата ќе се фрли на нападнатиот брод, раката ќе се придвижи напред подигајќи го бродот од водата и потонувајќи го. Биле правени модерни експерименти за да се тестира канџата и во 2005 телевизискиот документарец Супероружја на античкиот свет изработи верзија на канџата и дојде до заклучок дека е употреблива.
Архимед исто така ја подобрил моќта и прецизноста на катапултот, а исто така го измислил мерачот на милји за време на Втората Пунска војна.Мерачот на милји беше опишан како механизам со брзини којшто испуштал топче во сад по секоја пропатувана милја.
Цицерон (106п.н.е.-43 н.е.) го споменува накратко Архимед во неговиот дијалог De la Republica којшто одсликува фиктивен разговор кој се одвива во 129 п.н.е. По падот на Сиракуза во 212п.н.е. војсководецот Марко се вратил во Рим со два механизма кои се гористеле во астрологијата и го покажувале движењето на Сонцето, Месечината и пет планети. Цицерон споменува слични механизми дизајнирани од Талес од Милет и Едокс од Книд.Според дијалогот Марко зачувал една од направите како свој сопствен плен а другите ги донирал во Храмот на доблеста во Рим. Направата на војсководецот Марко, според Цицерон, била демонстрирана од Гај Сулпикиј Гал на Лициј Фириј Фил кој ја опишал на следниов начин:"Кога Гал ја придвижи Земјината топка Месечината го следеше Сонцето со толку вртења на бронзената направа како и на самото небо, од кое на небото сончевата топка започна да го има истото затемнување, а Месечината дојде на положба во која беше во сенка од Земјата кога Сонцето беше во иста линија ".
Ова беше опис на планетариум. Папус од Александрија истакна дека Архимед напишал ракопис(сега изгубен) за конструкцијата на овие механизми наречен За правењето на сферата. Модерната истрага во оваа област беше насочена на Антикитера механизмот, друга направа од античко време која најверојатно била дизјнирана за истата цел. Конструирањето на механизми од овој вид бара софистицирано познавање на различни направи. Во минатото се сметало дека ова е надвор од технологијата достапна во античко време, но откритието на Антикитера механизмот во 1902 потврдило дека направи од овој вид биле познати на Старите Грци.
"Смртоносен зрак"
Лукраин напиша дека за време на опсадата на Сиракуза ( 214-212 п.н.е) Архимед го одбил нападот од страна на Римските сили со стакло кое гори. Направата била употребена да ја насочи светлината кон брододвите кои се приближувале, запалувајќи ги. Кредибилитетот на ова тврдење, наречено “ смртоносниот зрак на Архимед“ е предмет на дебата сè до ренесансата. Рене Декарт го одбил ова тврдење, додека современите истражувачи се обидуваат да го рекреираат овој ефект со средствата кои му биле достапни на Архимед. Се смета дека големата површина на штитови од бронза или бакар во функција на огледала, може да се употребат за да ја насочат светлината на брод. Ова би го користело принципот на параболичниот рефлектор на сличен начин со сончевата фурна.