cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Порече
Античко време
Најстари жители биле елините, од кои останале повеќе остатоци како на пример во Томино Село во месноста викана Гркови куќишта. Во Горно Крушје има остатоци на градби во месноста викана Гркоец. Кај селото Локвица има остатоци од некогашна населба, за која се смета дека била град на елините. За повеќе стари тврдини се смета дека се од римско време, како што се црквите во Модриште и Тажево, калето меѓу Бенче и Ковач.
Среден век
По доаѓањето на Словените и во средновековниот период Порече било населено од македонското словенско племе Брсјаци (Берзити), а била основана и првата македонска Склавинија. Во XI век целата област била во составот на Самуиловото Царство.
Османлиски период
Османлиската власт формира своја локална власт и извршува територијална поделба. Селата од левата страна на реката Треска биле припоени на Кичевската нахија, била формирана локална власт — мудурлук во селото Самоков. Селата од десната страна на реката Треска биле припоени кон Прилепската нахија. Селото Црешнево било припоено кон Велешката нахија, а селото Брезница кон Скопската нахија.
За обезбедување на мудурлукот ва Самоков, била донесена редовна турска војска и е направена кашла. На селаните им било дадено право да си поставуваат селски коџобашии и ази (одборници) кои имале функција кога ќе дојде некој од претставниците на власта (јазаџија, беглајлија, спаија, јумрукџија или заптија) да им ги претстави селаните. Полјакот во селото бил поставуван од страна на мудурот. За коџобашии и ази биле поставувани поимотните домаќини во селото. Коџобашиите за секоја кужа отворале рабуш, врз кој со нож ги бележеле платените пари во лири, череци, бели меџидии, грошоци, акчиња и аспри.
Во Порече немало населени бегови.
По доаѓањето на Турците на балканот, во првиот период Порече било дел од вазалното владетелство на Кралe Марко. Од овој период сведочат остатоците од тврдина во пештерата Пешна, остатоци од тврдини на повеќе други места и повеќето манастири изградени во средновековниот период. Во средината на XIX век, позната македонска револуционерна дејност во Порече создал познатиот македонски војвода Димче Латовче од селото Латово, кој се поврзал со една група на напредни револуцинери од Охрид, Крушево, Битола со кои планирале востанички акции во западниот дел на Македонија.
Македонска револуционерна организација
Во 1901 година во поречките села влегуваат неколку војводи на Македонската револуционерна организација со своите чети со цел да формираат комитети и нови чети. Прв доаѓа војводата Стојан Леринецот со седум души. Прв реонски комитет се формира на подрачјето на Рабетинска Река и тоа за селата на Горно Порече. За претседател на комитетот е поставен Милан Стреоски од с. Орланци, за благајник и дешифрант на писмата Ванѓел Тарунџиоски од с. Ижиште. Реонскиот комитет раководел со целокупната револуционерна активности и дава напатствија за натамошната работа, Членовите на комитетот по селата организирале селски револуционерни комитети. Селски комитети се формирани во селата: Ижиште, Ореовец, Латово, Козичино, Светораче, Орланци, Речани, Дворци, Доленци, Локвица и др.
Димо Грозданоски од Горно Крушје е еден од најголемите револуционери и организатори на ВМРО во Порече, соработувал со Даме Груев, одејќи по селата и организирајќи ги масите во Организацијата. За да ја прикрие својата активност Димо одел по селата на Битола, Прилеп и Велес, преоблечен во цигански алишта заедно со некоја циганка од Кичево. Димо успеал да формира нови комитети таму каде што немало а таму каде што имало формирано им давал нови задачи. 1902 година Димо бил откриен од Турците, фатен и осуден на 101 година затвор. Лежел во битолскиот затвор, од каде бил ослободен во 1903 година од страна на Комитетот, во очи на Илинденското востание. На излегување од затворот, убил еден стражар по што бил повторно фатен и осуден на 101 година затвор. Одлежал во затвор до крајот на 1904 година кога преку рускиот конзул во Битола успеал да се ослободи. После тоа ја продолжува својата револуционерна должност. Станува комита во четата на Мицко од Латово. Пролетта 1905 година е сардисан во селото Горно Крушје и по долга борба со турскиот аскер е убиен.
Со текот на времето сè повеќе се формирале селски револционерни комитети во кои покрај мажи членувале и жени. Меѓу првите жени член на селските комитети била и Божана Филипоска од Горно Куршје.
Селото Сланско било прочуено по војводата Ѓурчин, кој уживал голем авторитет меѓу населението.
Ѓорѓи Сугаре во 1902 г. формира селски револуционерни комитети во селата Грешница, Девич, Слатина, Драгов Дол, Горни и Долни Манастирец.
Подоцна комитети биле формирани во селата Здуње, Брест и Рамне во кои масовно членувале на доброволна основа и жените.
Една од главните задачи на комитетите била да го снабдува населението со оружје. Врз основа на големината на имотите на селаните бил определуван данок од кој се купувале пушки и муниција. Некои од побогатите селани сами си купувале оружје.
Со формирање на реонските и селските револуционерни комитети се создадени можности за формирање на вооружени чети. Во почетокот се формирале четите на Ѓурчин војводата во Сланско, Арсо војводата во Локвица, Бошко војводата во Вир, Зафир војводата во Лупште и други. Во нивните чети имало преку сто постојани четници до селата
Српска окупација
Кон крајот на XIX век и во почетокот на XX век, во Порече била многу силна српската пропаганда. Српската пропаганда била толку силна што Порече било познато и како „Мала Шумадија“. Но постоеле и неколку села во кои лежиште нашла бугарската пропаганда како на пример селото Локвица (познато и како „Мала Софија“).
По укинувањето на солунскиот фронт, германската и бугарската војска отстапуваат во 1918 година. Во Порече се задржува српската војска. Формиран е Поречки Срез, за началник е поставен Боро Марковиќ. Срезот формира општини во истите места како во 1912 година. Претседателите на општините биле поставувани со декрет. Воспоставени биле: Општина Брод, Општина Дебреште и Пласничко-Рабетинска Општина. Општински избори биле спроведени на 28 август 1920 година.
На 28 ноември 1920 спроведени биле парламентарните избори. Поречкиот Срез немал свој кандидат, поради недоволен број на избирачи, затоа избираат кандидат од Тетовскиот Срез.
Втора светска војна
Во текот на Втората светска војна од Порече имало голем број на македонски партизани, а на целото подрачје дејствувала VI македонска ударна бригада.
Етнологија
Етонграфски населението на Порече спаѓа во брсјачката (берзитска) етногеографска група на Македонскиот народ. Населението бележи голема блискост и има многу сличности со населението од Охридско, а највеќе од областа Дебрца, поради што се претпоставува дека дел од населението на Порече и Дебрца е населено во Македонија од Албанија поради албанските напади. Дијалектот кој се говори во Порече е еден од народните говори кои се најблиски до македонскиот литературен јазик (не се забележуваат србизми, Турцизми и останати странски зборови). Поречкиот крај е богат и со народно творештво (легенди, преданија, песни, приказни), а дел од него е застапено и во збирката на Марко Цепенков. Како и останатите македонски области и Порече има своја специфична народна носија.
Потекло на името
Постојат неколку народни преданија за потеклото на името на областа.
Села во Поречието
Порече се дели на Горно и Долно Порече, спротивно на месноста и течението на реката Треска, во долниот дел на Треска се вика Горно Порече, а во горниот дел Долно Порече.
Во Горно Порече, од левата страна на реката Треска се селата: Самоков, Зркле, Звечан, Томино Село, Сушица, Лупште, Ковач, Бенче, Инче, Могилец, Горно Ботушје и Долно Ботушје, Битово, Заград, Растеш, Брест, Косово, Требовље, Здуње, Рамне, а од десната страна: Тажево и Пуста Брезница.
Грлава
Грлава (словенечки: Grlava) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Домањшевци
Домањшевци (словенечки: Domanjševci) — населба во Општина Шаловци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Гулинци (Кривопаланечко)
Гулинци — село во Општина Ранковце, сместено во областа Славиште, во североисточниот дел на Македонија. Селото се наоѓа на јужните падини на планината Герман.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на крајниот западен дел на територијата на Општина Ранковце, односно во Славишкото Поле и атарот на селото се граничи со соседната Општина Старо Нагоричане. Селото е од разбиен тип со раштркани маала коишто се наоѓаат на надморска височина од 700 до 1000 метри, расположени на јужната падина и подножје на планината Герман. Куќите на ова село се наоѓаат на страните на познатото возвишение Гоглин или Гуглин (1.198 м.н.в.) и во доловите. Од градот Крива Паланка селото Гулинци е оддалечено 33 километри, а општинското средиште Ранковце е оддалечено седум километри. Селото не е директно поврзано со Ранковце и другите околни места, иако во близина на селото поминува локалниот пат кој води до селото Герман. Соседни села на Гулинци се Отошница на југоисток, Дренак на југозапад и Осиче во Кумановско на запад. Поради ваквата местоположба, во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија, Ѓорче Петров го споменува Гулинци како гранично село на Кривопаланечката со Кумановската каза, и воедно го определува како еден од трите агли на малото и триаголно на вид Паланечко поле. Атарот на Гулинци зафаќа површина од 7,6 км2 и на него преовладуваат пасиштата на површина од 318,8 ха, потоа следи обработливото земјиште на површина од 125,1 ха, додека на шумите отпаѓаат 97,5 ха. Селото Гулинци лежи во појасот на мешовита листопадна и зимзелена шума од даб, бука, јасика, борови и елки.
Историја
Во селото Гулинци има старини и остатоци од разни историски периоди и тоа најмногу на местата Гуглин и Манастириште. Според кажувањата на темето на врвот Гоглин (Гуглин) има ѕидини од некогашна тврдина, се познаваат остатоци од стари патеки, војнички ровови и др., а според селаните таму престојувале разни војски па дури и за време на Втората светска војна. Народното предание исто така наведува дека на месноста Манастириште која што се наоѓа во буковата шума на источната падина на Гоглин, некогаш постоел богат манастир посветен на Свети Илија, кој имал обработлива земја во Ветуница, пчеларници во Вржогрнци и сточарски трла во Осиче, а околу него било старото село Гулинци. Дека постоело старо село Гулинци во средновековниот период има пишан доказ од XVI век, во записи од неколку пописни дефтери од 1570 година се споменува селото Гулинци кое припаѓало на нахијата Славиште во Ќустендилскиот санџак и било тимар во кој живееле 16 македонски христијански семејства и 16 неженети, кои произведувале по 28 товари пченица и мешано жито, уров, леќа, граор, грозје, вино, бостан, овошје, сено, лен, чувале свињи и улишта со пчели, за што се остварувале приходи и давачки во севкупен износ од 2943 акчиња. Во овој запис е забележано и дека кон селото Гулинци било додадено ненаселеното село Петрошница на чиј заеднички синор со Круешвјани се одгледувале жита и други зрнести култури, лен, бостан и слама во вредност од 703 акчиња. Како и повеќето околни и соседни села во Кривопаланечко, и во селото Гулинци е забележано дека живеел мартолоз - по име Дабижив Данин, кој бил ослободен од плаќање на данок. Подоцна манастирот и селото биле уништени, а сета земја „обраснала и била пустина“, поради што според потеклото на сегашното население, Гулинци не е многу старо село. Него го основале доселеници на почетокот на XIX век, околу 1815 година, за кои се вели дека „тука се присобирале како бежанци од разни страни“. На потегот Манастириште, после Првата светска војна, селаните изградиле мало манастирче со соби за преноќување, крај кој двапати годишно се одржуваат собори за Илинден и Велики Петок, а манастирот редовно е посетуван и од жители на другите села, обично секој петок и недела поради лечење на болести од двата лековити извори за чии води се верува дека лечат очи и изгореници. Меѓу селаните се вели и преданието дека во некое време во селото имало голема болест - чума, заради што двајца браќа близнаци со два црни вола го заорале Гулинци, по што чумата веќе никогаш не се појавила. Во 1911 година во селото Гулинци во борба со турскиот аскер биле убиени 12 србомански четници. Од селскиот род Алексинци потекнува познатио македонски народен херој Христијан Тодоровски - Карпош, кој е роден во Куманово каде се доселил неговиот татко Анѓелко од Гулинци. Во негова чест е именувано селското училиште, денес подрачното ОУ „Христијан Тодоровски - Карпош“ - Ранковце.
Потекло и значење на името
Како што е споменато, селото Гулинци се наоѓа и е сместено на падините на возвишението Гуглин (Гоглин), поради што од мештаните се смета дека селото најпрвин го добило името Гуглинци, а подоцна го добило сегашниот облик на името - Гулинци.
Стопанство
Според составот на атарот селото Гулинци има поледелско-сточарска функција. Во селото нема никакви стопански и услужни објекти, а самото преостанато население претежно се занимава со полјоделство и сточарство од мал обем. Од поледелството, како и во целиот кривопаланечки крај, најзатапено е одгледувањето на квалитетен компир, кој се одгледува и од иселени жители кои имаат свои ниви, како и од жители на други околни места, а во многу мала и незначителна мера се одгледуваат и жита. Од сточарството најзастепно е одгледувањето на помал број на кози. Во селото има и овошни дрвја како сливи, круши, јаболка, ореви чии плодови ги собираат или преработуваат жителите и оние кои имаат потекло и свои куќи во селото.
Население
Гулинци е мала населба, од која што некои маала се сосема раселени. Во селото е силно изразено иселувањето, што може да се погледне и од податоците од самите пописи на населението. Во 1961 година, селото броело 309 жители, со големо опаѓање од 35 во 1994 и само 19 жители, сите Македонци во 2002 година.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Родови
Селото Гулинци отсекогаш па сè до денес е населено во целост и исклучиво со Македонци од православна христијанска вероисповед. Од еден ист предок потекнуваат следните селски родови: Гугинци, Стоинковци, Мутинци, Савинци и Алексинци коишто се првите доселеници и основачи на селото. Од некаде на ова место околу 1815 година, односно пред 200 години, се доселил татко со пет синови, при што секој од нив основал посебно маало, кои имаат најдобра земја. Славата им е Св. Јован зимен, а во родот Стоинковци се знае следното родословие: Јане (на 70 години во 1975)-Алеско-Спасе-Алексо чиј татко се доселил. Од споменатиот род Алексинци потекнува македонскиот народен херој Христијан Тодоровски - Карпош, кој е роден во Куманово каде се доселил неговиот татко Анѓелко од Гулинци. Останати селски родови се: Мишинци (слават Св. Архангел) кои дошле од соседната Отошница, Ристинци (слават Св. Отци) со непознато место на иселување, Младеновци и Куранци (слават Св. Никола) и Росоманци и Беговци (слават Св. Архангел) со исто така непознато потекло на доселување, Ивковци (слават Св. Архангел) доселени од соседното село Осиче во Кумановско, Гологиринци (слават Св. Спиридон) и Заинци (слават Митровден) не ја знаат својата старина, Пупунци и Шамилци (слават Св. Богородица Пречиста) се доселил нивен предок од Кратовско кој тука изградил куќа „на кривулак“. Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка, додека во периодот по војната од 1957 до 1962 година селото се наоѓало во рамките на некогашната општина Ранковце, каде што се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото исто така било дел од тогашната општина Ранковце, во која покрај Гулинци се наоѓале и селата Ветуница, Вржогрнце, Лубинци, Одрено, Опила, Отошница, Радибуш, Ранковце и Станча. Самата Општина Ранковце била дел од Кривопаланечката околија. Општината Ранковце постоела и во периодот 1950-1952 година.
Список на државни водачи во 1644 година
Ова е список на државни водачи во 644 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Артем Ѕјуба
Артем Сергеевич Ѕјуба (роден на 22 август 1988 година, Москва, СССР ) - руски фудбалер, напаѓач на Зенит Санкт Петербург и капитен на руската репрезентација. Почесен спортски работник на Русија.
Двократен победник на Купот на Русија (2014, 2016), двократен освојувач на Супер Купот на Русија (2015, 2016), шампион на Русија (2018/2019 ). Учесник на Европското првенство 2016 и Светското првенство 2018 година.
Доленци (Шаловци)
Доленци (словенечки: Dolenci) — населба во Општина Шаловци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Ландулф Милански
Ландулф Милански (Landolfo di Milano, Landulfus Mediolanensis) бил историчар од Милано во доцниот XI век. Неговиот труд „Historiae Mediolanensis“ содржи дел од чиста измислица, како и големи неточности. Тој е наречен Ландулф Постариот за да се разликува од не-роднината хроничар од Милан, Ландулф Помладиот.
Тој бил оженет свештеник и противник на Грегоријанската реформа и мештанските патарени. Тој отпатувал за Франција да студира: во Орлеан во 1103 година, во Париз да студира со Вилијам од Шампо во 1107-7 и во Лаон.
Неговата хроника започнува во 374 година и завршува во 1083 година. Постои целосен италијански превод на Алесандро Висконти.
NGC 2152
NGC 2152 — спирална галаксија во соѕвездието Сликар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2152 се споменува и како ESO 205-15.
Откривање
Објектот е откриен на 28 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Герго Иванчик
Герго Иванчик (роден на 30 ноември 1981 година) бил поранешен ракометар на Унгарија, кој играл за Телеком Веспрем и за унгарската репрезентација. Тој се повлекол од ракометот во 2017 година.
NGC 2152
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2152 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2152 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 0 м 55 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 50° 44' 27". Положбениот агол на објектот е во износ од 69°.
Герго Иванчик
Клуб
Талентираниот лев бек брзо ги фатил очите на унгарскиот врвен клуб МКБ Веспрем КЦ, а тој бил потпишан за еден од шампионите во 2000 година. Оттогаш, Иванчик освоил бројни разни медали и трофеи на домашно и континентално ниво, вклучувајќи ја и титулата на Купот на победниците во 2008 година.
NGC 2152
Други поделби
Проучување на NGC 2152 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18249. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 422; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8113.
Герго Иванчик
Меѓународно
Тој освоил златен медал на Европското младинско првенство во 1999 година и го предводел унгарската репрезентација на четвртото место на Светско првенство во 2001 година. Тој го направил своето целосно меѓународно деби против Австрија на 26 октомври 2000 година. Неговиот прв голем турнир бил Светското првенство во 2003 година. Учествувал на уште три Светски првенства (2007, 2009, 2011) и бил присутен на пет Европски првенства (2004, 2006, 2008, 2010, 2012). Тој исто така бил член на унгарскиот тим кој завршил на четвртото место на Олимписките игри 2004 и на Олимписките игри во 2012 година.
Лично
Неговиот татко, Михали Иванчиќ, бил поранешен ракометар, кој го освоил ИФФ Купот во 1986 година и добил сребрен медал на Светското првенство во истата година.
Има двајца помлади браќа, Тамаш Иванчик и Адам Иванчик. И двајцата се професионални ракометари и унгарски интернационалци.
Тој е оженет. Неговата жена, Вера, на 3 февруари 2009 година, родила момче, веднаш по враќањето на Иванчик од Светското првенство.
Наводи
<references group="" responsive="">
Соѕвездие (Фабержеово јајце)
Јајцето „Соѕвездие“ е едно од двете велигденски јајца дизајнирани под надзор на Петер Карл Фаберже во 1917 година, за последниот император на Русија, Николај Втори како велигденски подарок на неговата сопруга императорка Александра Фјодоровна. Тоа било последното дизајнирано императорско фабержеово јајце. Јајцето останало недовршено.
Опис
Поради руската револуција од 1917 година, јајцето никогаш не било готово или подарено на сопругата на императорот Николај, императорката Александра Фјодоровна.
Јужен Тренделаг
Укинат е на 1 јануари 2018 г. кога е споен со Северен Тренделаг според изгласаното во 2016 г., образувајќи го округот Тренделаг.
Соѕвездие (Фабержеово јајце)
Опис
Јајцето, како што е познато од документот од 1917 година, било направено од сино стакло со кристална основа, а на стаклото бил врежан знакот Лав од хороскопот. (Наследникот на рускиот престол, Алексеј Николаевич, Царевич на Русија, бил Лав.) Постојат ѕвезди кои се обележани со дијаманти, а во јајцето има механизам за часовник.
Прво јајце
Во 2001 година, слична ставка била откриена во Минералошкиот музеј Ферсман во Москва, а експертите веруваат дека станува збор за недовршено јајце направено од Фаберже. Тоа било недовршен предмет без дијаманти. Во последниве години има неколку предложени извори на вдаховение за делото.
Второ јајце
Рускиот милионер Александар Иванов тврди дека го поседува изворното (и завршено) јајце. Во 2003-2004 тој рекол дека ова јајце го стекнал кон крајот на 90-тите години и потврдува дека „музејот Ферсман погрешно продолжува да тврди дека го има изворното јајце“. Западните власти не се согласуваат. Како и да е, јајцето на господин Иванов е во Музејот Фаберже во Баден-Баден, во кое има дел од неговата фабержеова збирка.
Економија на Бахреин
Економијата на Бахреин е во голема мера зависна од нафта и гас. Бахреинската валута е втора највисоко ценета валутна единица во светот. Од крајот на 20 век, Бахреин инвестирал многу во банкарскиот и туристичкиот сектор. Главниот град на земјата, Манама е дом на многу големи финансиски структури. Финансиската индустрија во Бахреин е многу успешна. Во 2008 година, Бахреин бил прогласен за најбрзо растечки финансиски центар на светот според индексот на глобалните финансиски центри на градот Лондон. Секторот за банкарство и финансиски услуги во Бахреин, особено исламското банкарство, имаат корист од регионалниот бум поттикнат од побарувачката за нафта. Производството на нафта е најизвезуваниот производ во Бахреин, сочинувајќи 60% од приходите за извоз, 70% од државните приходи и 11% од БДП. Алуминиумот е втор најизвозен производ, проследен со финансии и градежни материјали.
Според индексот на економска слобода во 2020 година, Бахреин има четврта слободна економија во регионот на Блискиот Исток и Северна Африка и е 63-та слободна економија во светот. Алтернативен индекс, објавен од Институтот Фрејзер, го става Бахреин на 70-то место. Бахреин е признат од Светска банка како економија со високи приходи.
Преглед на економијата
Нафтата и природниот гас играат доминантна улога во економијата на Бахреин. И покрај напорите за диверзификација на економијата, според Светската книга на факти на ЦИА: нафтата сè уште опфаќа 85% од приходите на буџетот во Бахреин, што значи дека во текот на последните неколку години пониските светски цени на енергијата создале значителен буџетски дефицит - околу 10% од БДП само во 2017 година. Бахреин е исто така релативно сиромашен кога ќе се спореди со соседите, богати со нафта во Персискиот Залив ; неговото масло „практично пресуши“  и земјата зависи од меѓународното банкарство и туризмот. Стапката на невработеност во Бахреин е меѓу највисоките во регионот. Екстремна сиромаштија не постои во Бахреин каде просечниот дневен приход е US$12.8, сепак 11 проценти од граѓаните страдале од релативна сиромаштија.
Бахреин има многу големи финансиски институции и е познат како деловен главен град на Заливот. Со своите високо развиени комуникациски и транспортни капацитети, Бахреин е дом на бројни мултинационални фирми со деловна активност во Персискиот Залив. Голем дел од извозот се состои од нафтени производи направени од увезена сурова нафта. Бахреин исто така има значително производство на алуминиум. Изградбата продолжува на неколку големи индустриски проекти. Невработеноста, особено кај младите, и исцрпувањето на нафтата и на подземните водни ресурси се големи долгорочни економски проблеми.
Биланс на плаќање
Бахреин има биланс на тековна сметка, карактеризиран со вишоци во трговијата со стоки и меѓународни услуги и голем дефицит во еднострани трансфери од страна на големата работна сила во иселениците на земјата, испраќајќи дома дел од својата заработка.
Диверзификација
Во 2005 година, Бахреин го потпишал Договорот за слободна трговија САД - Бахреин, со што станала првата држава во Персискиот Залив што потпишала ваков билатерален договор за трговија со Соединетите Американски Држави. Во тек е масивна програма за приватизација за продажба на клучните државни средства: комуналните услуги, банките, финансиските услуги и телекомуникациите започнале да стануваат под контрола на приватниот сектор.
Како резултат на тоа, економијата е добро позиционирана да ги искористи дополнителните приходи остварени во регионот благодарение на одржливите високи цени на нафтата од 2002 година. Во јануари 2006 година, Економската и социјална комисија на Обединетите нации за Западна Азија го навела Бахреин како најбрзо растечка економија  во арапскиот свет.
Помеѓу 1981 и 1993 година, трошоците на Владата на Бахреин се зголемиле за 64%. Во исто време, приходите на владата продолжиле да бидат во голема мера зависни од нафтената индустрија и се зголемиле за само 4%. Бахреин на моменти доби значителна буџетска поддршка и грантови за проекти од Саудиска Арабија, Кувајт и Обединетите Арапски Емирати.
Владата ги искористила своите скромни приходи од нафта за да изгради напредна инфраструктура во сообраќајот и телекомуникациите. Бахреин е регионален финансиски и деловен центар. Туризмот, особено од регионот, е уште еден значаен извор на приход.
Бахреин има корист од нафтениот бум од 2001 година, со економски раст од 5,5%. Успеала да привлече инвестиции од другите држави во Персискиот Залив делумно затоа што ги искористил приходите од 1970-тите и раните 80-ти за да инвестира во развој на инфраструктурата и други проекти за подобрување на животниот стандард; здравството, образованието, домувањето, струјата, водата и патиштата добија внимание.
Успехот на вложувањата како Гран При на Бахреин го кренал меѓународниот профил на Кралството и во комбинација со бумот во исламското банкарство ги охрабрило големите авиокомпании да ги обноват услугите кон земјата, при што Луфтханза на 14 март 2006 година објавил дека ќе закаже три лета една недела до Мухарак од Франкфурт.
Како дел од своите напори за изградба на модерна економија, Бахреин иницирал серија реформи во трудот под раководство на министерот за труд Маџид Ал Алави со цел да го усогласи пазарот на трудот со меѓународните стандарди. Бахреин има намера да ги прошири своите високотехнолошки индустрии, да инвестира во истражување и развој и да ја зајакне својата конкурентска моќ во рамките на глобалната економија. Во 2006 година било објавено дека Бахреинскиот научен и технолошки парк, иницијатива на Кувајт за финансии во Бахреин, ќе биде одраз на овој напор за создавање разновидна економија, обезбедување висококвалитетни работни места за месното население и меѓународната работна сила, обезбедувајќи место за иновативно размислување што ќе има директни придобивки за островската нација.
Во 2009 година било објавено дека Владата на Бахреин ќе развива земјиште во соседството на меѓународната патека во Бахреин. Проектот со кој управува @ Bahrain е мешавина од објекти, вклучувајќи изложбен и конгресен објект, избор на хотелски сместувања кои се движат од среден пазар до луксуз, повеќенаменска затворена арена, автомобилски клуб и инженерски објект, малопродажни објекти и установи за одмор, центар за технолошки техники (технологија во интеракција со забава), истражувачки институт, технолошки парк и фокус на образование и обука. @Bahrain е дел од групацијата на компании Мумталакат и ќе посвети повеќе од 1 милион квадратни метри деловен, забавен и образовен простор со вредност поголема од 2 милијарди американски долари (850 милиони лева), што го прави еден од најголемите инвестициски проекти што треба да се преземат место во Бахреин во изминатите пет години.
Макро-економски тренд
Следува графикон на трендот на бруто домашниот производ на Бахреин по пазарни цени во проценет од Меѓународниот монетарен фонд со бројки во милиони динари на Бахреин. За споредби на паритетот на куповната моќ, американскиот долар се разменува само со 0,30 бахреински динари. Средните плати биле 19,81 американски долари на час во 2009 година.
Следната табела ги прикажува главните економски индикатори во периодот 1980–2017 година.
Инвестиции
Берзанската капитализација на котираните компании во Бахреин била проценета на 21 176 милиони американски долари во 2008 година од Светска банка. Бахреин е генерално земја која е отворена за создавање на единствена економија која рапидно расте и е отворена за сите да создадат деловни можности.
Индустрија на јаглеводороди
Нафтата и природниот гас се единствените значајни природни ресурси во Бахреин. Поради ограничените резерви, Бахреин работел на диверзификација на својата економија во текот на изминатата деценија. Бахреин го стабилизирал производството на нафта на околу 40.000 барели (6.400 м2) на ден, а резервите се очекува да траат од 10 до 15 години. Рафинеријата на компанијата „ Бахреин Петролеум “ е изградена во 1935 година, има капацитет од околу 250.000 барели (40.000 м2) на ден и била прва во Персискиот Залив. Откако во 1980 година продала 60% од рафинеријата на државната национална компанија за нафта во Бахреин, американската компанија „ Калтекс“ сега поседува 40%. Саудиска Арабија обезбедува најголем дел од суровата нафта за рафинерија преку гасовод. Бахреин, исто така, добива голем дел од нето-производството и приходите од морското поле на Саудиска Арабија, Абу Саафа.
Националната компанија за гас во Бахреин работи со постројка за втечнување на гас што користи гасоводни цевки директно од нафтените полиња во Бахреин. Резервите на гас треба да траат околу 50 години со сегашните стапки на потрошувачка. Компанијата за петрохемиски индустрии Галф (ГПИЦ) е заедничко вложување на петрохемиските индустрии на Кувајт, корпорацијата за основна индустрија и Владата на Бахреин. Фабриката, завршена во 1985 година, произведува амонијак, метанол и уреа за извоз.
Другите индустрии во Бахреин го вклучуваат Алуминиум Бахреин, кој работи со топилница за алуминиум - најголемата во светот со годишно производство од околу 1.500.000 метрички тони - и сродни фабрики, како што се компанијата за алуминиумско истиснување и компанијата за производство на алуминиум на заливот (ГАРМКО) Другите погони вклучуваат фабрика за пелетизација на железна руда на Арапската компанија за железо и челик (4 милиони тони годишно) и место за изградба и бродоградба.
Развојот на Бахреин како голем финансиски центар е најнапред најавуваниот аспект на неговите напори за диверзификација. Меѓународните финансиски институции работат во Бахреин, и во странство и на копно, без пречки. Во 2001 година, Централната банка на Бахреин издала 15 нови лиценци. Повеќе од 100 офшор банкарски единици и претставништва се наоѓаат во Бахреин, како и 65 американски фирми. Меѓународниот аеродром во Бахреин е еден од најфреквентните во Персискиот Залив, опслужува 22 превозници. Современо, зафатено пристаниште нуди директни и чести товарни врски со САД, Европа и Далечниот Исток. Меѓународно признаени компании во Бахреин се„ Инвесткорп“, фирма за ризичен капитал, заслужна за вртење на богатството на „ Гучи“.
Оданочување
Законите за оданочување и увоз важат подеднакво за бахреинските и странските компании, а странските инвеститори мора да ги почитуваат истите барања и законодавство како и локалните фирми.
Нема личен данок на доход во Бахреин.
Работодавачите и работниците мора да плаќаат придонеси за социјално осигурување како што следува:  (1) за старост, инвалидност и заштита на преживеани: за вработените во Бахреин, работодавците плаќаат 10% од платата плус постојани надоместоци, работниците плаќаат 5% плус постојани надоместоци; за вработените кои не се во Бахреин, работодавците плаќаат 3% од платата плус постојани надоместоци (тогаш имаат право само на надоместоци за повреда при вработување). (2) за осигурување од невработеност: од 1 јуни 2007 година, сите плати подлежат на данок од 2%, платен подеднакво од страна на работодавачот и работникот, што се применува и на државјани и на недржавјани и се дополнува со придонес на владата од 1%.
Осеново
Осеново — село во Општина Банско, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.
Географија и местоположба
Кон крајот на XIX век, жителите на старо Осеново се доселуваат на местото каде што се наоѓа денешното село, на околу 6 километри југоисточно од старото село.
Историја
Црквата „Успение на Пресвета Богородица“ е изградена во 1830 година.
Во книгата „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Осеново е село со 75 домаќинства и 250 жители, Македонци.
Во 1889 година Стефан Верковиќ во својата книга „Топографско-етнографски опис - Македонија“ го споменува Осенову како село во 75 македонски куќи.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.864 жители, од кои 1.550 Македонци муслимани, 300Македонци и 14 Роми.
Во 1905 година врз темелите на постар храм е изградена црквата „Свети Архангел Михаил“
Демографија
Осеново е мало село. Според пописот од 2011 година во селото живееле 78 жители, сите запишани како Бугари.
Културни и природни знаменитости
Потомци на селото, кои во моментов живеат раселени низ цела Бугарија, имаат изградено црква посветена на „Успение на Пресвета Богородица“ во 2005 година, на местото на црквата во старото село Осеново.
Легенди
Над денешното село се издигаат варовнички карпи, кои мештаните ги нарекле Свети Илија. Легендата вели, дека секоја година на ден пред Илинден од шумата слегувал елен на тоа место, кои луѓето го уловувале и го принесувале како жртва на светецот. Меѓу населението се зборува, дека селото Осеново коешто се наоѓа во источниот дел на Бугарија, во близина на Варна, исто така е основано од жители на истоименото пиринско село Осеново.
Шпанско освојување на царството на Инките
Шпанското освојување на царството на Инките едно од серијата кампањи организирани од Кралство Шпанија за освојување на територии во Америка. Пред да ја нападнат Шпанците, царството веќе до некој степен било ослабено поради тоа што претходно избила граѓанска војна.
Кратка хронологија на последните години на Инките:
Список на државни водачи во 356 година
Ова е список на државни водачи во 56 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Прва македонска артилериска бригада
Прва македонска артилериска бригада — бригада на НОБ во Македонија. Таа е една од неколкуте артилериски бригади кои оперирале на територијата на Македонија за време на НОВ.
Историјат
Бригадата бил формирана на 16 декември 1944 година во артилериската база бр. 8 во касарната на Скопското кале. Таа била составена од битолската, скопската, струмичката и кумановската артилериска бригада. Бригадата била стационирана во касарната на Скопското кале, во Артилериската база бр. 8. Првиот артилериски дивизион на бригадата учествувал на божиќните демонстрации и поради тоа тој бил разоружан со наредба на ГШ и неговите борци биле распоредени во други бригади. Вториот дивизион бил обучен од македонски и руски стручни лица, имало прилив на нови борци и биле создадени две артилериски бригади: прва и втора. Со наредба на Тито на 20 февруари, тие биле испратени на Сремскиот фронт, каде пристигнале на 2 март 1945.
Команда
Команданти на бригадата биле :
Политички комесари на бригадата биле Борис Петковски Симеонов и Петар Лаковиќ, а нивни заменици биле Боро Арсовски и Бранко Кузмановски - Гуцман, а како политички комесар на Базата бр. 8 бил Владо Стругар.
Бригадата била составена од Прв артилериски дивизион, Втор артилериски дивизион и еден противавионски дивизион.
Командниот состав на првиот дивизион бил:
Командниот состав на вториот дивизион бил:
Подвозник
Подвозник — подземен премин за возила или луѓе под јавна сообраќајница (важен пат за сообраќајот). Подвозникот е всушност дел од главниот пат што поминува под: сообраќајни патишта, пруги (железници), пешачки патеки, велосипедски патеки или надвозници (премини). Патеката што поминува над подвозникот се нарекува надвозник. Во случај на подвозници, важни особености се ширините и висините што треба да бидат запишани на сообраќајниот знак пред преминот низ подвозникот. Ова е важно така што возилото со својата ширина или висина може да помине низ подвозникот.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Будинци
Будинци (словенечки: Budinci) — населба во Општина Шаловци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Вера Крус (филм од 1954)
„Вера Крус“ (англиски: Vera Cruz) — филм на режисерот Роберт Олдрич од 1954 година. Главните улоги ги играат: Гари Купер, Берт Ланкастер, Денис Дарсел, Чарлс Бронсон и Сара Монтиел.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 1866 година во Мексико. По Американската граѓанска војна, многу револвераши заминуваат во Мексико за да се борат за пари. Владетелот на Мексико, царот Максимилијан, изнајмува двајца ревовераши да ја придружуваат грофицата Мари Дувар во текот на нејзиното патување низ Веракрус. Патем, платениците откриваат дека во кочијата е скриен сандак со златници, наменет за борците против бунтовниците. Тогаш, нивниот план неочекувано се менува и тие добиваат необична идеја, исто како и грофицата...
Фотографски филм
Фотографски филм е лента или лист од транспарентна пластична база на филм обложена од едната страна со желатинска емулзија која содржи микроскопски мали осетливи кристали од сребро халид. Големините и другите одлики на кристалите ја одредуваат чувствителноста, контрастот и резолуцијата на филмот.
Емулзијата постепено ќе се затемнува ако се остави изложена на светлина, но процесот е премногу бавен и нецелосен за да биде од практична употреба. Наместо тоа, многу кратко изложување на сликата формирана од леќата на камерата се користи за да се произведе само многу мала хемиска промена, пропорционална на количеството на светлина апсорбирана од секој кристал. Ова создава невидлива латентна слика во емулзијата, која може хемиски да се развие во видлива фотографија. Во прилог на видливата светлина, сите филмови се осетливи на ултравиолетови, рентгенски зраци и високоенергетски честички. Немодифицираните кристали на сребро-халид се чувствителни само на синиот дел од видливиот спектар, создавајќи неприродни изгледи на некои обоени предмети. Овој проблем беше решен со откритието дека одредени бои, наречени чувствителни бои, кога се адсорбираат врз кристалите со сребрен халид, ги натерале да одговорат и на други бои. Први ортохроматични (чувствителни на сина и зелена) и конечно панхроматски (чувствителни на сите видливи бои) беа развиени филмови. Панхроматскиот филм ги прави сите бои во нијанси на сива приближно според нивната субјективна осветленост. Со слични техники, филмовите за специјални намени можат да бидат чувствителни на инфрацрвениот (IR) регион на спектарот.
Во црно-белиот фотографски филм, обично постои еден слој на кристали од сребро-халид. Кога изложените зраци од сребро-халид се развиваат, кристалите со сребрен халид се претвораат во метално сребро, кое ја блокира светлината и се појавува како црн дел од филмот негативен. Бојата филм има најмалку три чувствителни слоеви, кои инкорпорираат различни комбинации на сензибилизирачки бои. Обично сино-чувствителниот слој е на врвот, проследен со жолт филтер слој за да се спречи каква било преостаната сина светлина да влијае на слоевите подолу. Потоа следува зелено-сино чувствително слој и црвено-сини чувствителни слоеви, кои ги снимаат зелените и црвените слики, соодветно. За време на развојот, изложените кристали на сребро-халид се претвораат во метално сребро, исто како и кај црно-белиот филм. Но, во филмот во боја, нус-производите на развојната реакција истовремено се комбинираат со хемикалии познати како боја спојки кои се вклучени или во самиот филм или во раствор за производство за да се формираат обоени бои. Бидејќи нус-производите се создадени во директна пропорција на износот на изложеност и развој, формираните облаци од боја се исто така пропорционални на изложеноста и развојот. По развојот, среброто се враќа назад во сребрени халид кристали во чекор на белилото. Се отстранува од филмот за време на процесот на фиксирање на сликата на филмот со раствор на амониум тиосулфат или натриум тиосулфат (хипо или фиксатор). Поправање остава зад себе само формираните бои, кои се комбинираат за да ја сочинуваат обоената видлива слика. Подоцнежните бои, како Kodacolor II, имаат дури 12 слоеви на емулзија, со повеќе од 20 различни хемикалии во секој слој.
Гресовшчак
Гресовшчак (словенечки: Gresovščak) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Куп на Македонија во кошарка 2001
Купот на Македонија 2001 - 9. издание на Купот на Македонија во кошарка. Завршниот турнир бил одигран во Спортската сала Билјанини Извори во Охрид. Турнирот бил во организација на „Тронс“ ДОО. Победничкиот пехар, кој бил преоден, бил доделен од страна на дневниот весник „Вечер“ како покровител на турнирот. Во ова издание првак бил Никол Ферт.
Победнички состав
Главен тренер
Филипово
Филипово — село во Општина Банско.
NGC 4169
NGC 4169 — леќеста галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4169 се споменува и како UGC 7202, MCG 5-29-32, CGCG 158-41, HCG 61A, The Box.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4169 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4169 има привидни димензии од 1,8' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на NGC 4169 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38892. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1988. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1398.
Опсада на Никеја (1331)
Опсадата на Никеја се одвила во периодот од 1328 до 1331 година од страна на силите на Османлиите предводени од Осман I и Византија предводена од Андроник III од друга страна. Опсадата довела до заземање на еден од најважните византиски градови од страна на Османлиите.
Претходно, од 1326 година од страна на Османлиите бил заземен денешниот град Бурса. Градот станал нова престолнина на новта империја. Тој се наоѓал во непосредна близина на Цариград. Во 1328 година Орхан I ја започнал опсадата на Никеја. Опсадата на градот траела до 1331 година. Претходно, градот на неколкупати бил опседнуван, но безуспешно. Во 1329 година од страна на византискиот цар бил направен обид да се поништи опсадата. Сепак, во тоа не успеал и на неколкупати бил поразен. Кога станало јасно дека императорот нема повеќе сили да се справи со градот односно да пушти војска на помош, градот паднал во 1331 година. По ова, во 1337 година паднала и Никомедија.