cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Константин XI Палеолог
Неофицијален светец
Некои источни православни цркви и гркокатолици го сметаат Константин XI за светец. Сеедно, тој не е официјално канонизиран од ниедна од црквите, делумно поради контроверзноста во врска со неговите лични религиозни гледишта и делумно поради тоа што смртта во битка вообичаено не се смета за форма на мачеништво од страна на православната црква. Православен маченик е оној кој „доброволно“ ја прифаќа смртта како негова судбина, типично во ситуација каде што тој има избор да се откаже од христијанството и да живее, но наместо тоа одбира смрт во името на Исус Христос.
Кушиново
Кушиново — пазарско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Сан Педро де ла Паз
Сан Педро де ла Паз (San Pedro de la Paz) — град во покраината Консепсион од регионот Биобио, Чиле. Има површина од 112,5 км². ВО самиот град, според проценките од 2002 година живееле 80 447 жители. Просечна густина на населението е 715,1 ж/км².
Св. Илија (Журче)
'''Св. Илија''' — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Журче. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа 500 м западно од селото, каде се гледаат остатоци од срушена црква околу која има камени плочи од гробни конструкции.
Квинстаун (Нов Зеланд)
Квинстаун (Queenstown) — одморалишно гратче во регионоѕ Отаго во југозападниот дел на Јужниот Остров на Нов Зеланд. Гратчето е живописно изградено околу протокот на езерото Вакатипу, долго езеро во облик на буквата „Ѕ“, и ужива спектакуларен поглед на околните планини.
Постојат разни образложенија за името на гратчето, од кои најпопуларно е дека некој локален трагач по злато извикал дека местото е „достојно на Кралицата Викторија“. Заради неговата популарност кај туристите поради разноликите активности, новозеланѓаните понекогаш го нарекуваат Квинстаун „Вегас крај езерото“.
Гратчето е најголемиот центар на Централно Отаго, но поради некои административни причини се смета за дел од регионот Саутленд. Според пописот од 2006 год, бројот на постојаното население на Квинстаун (вклучувајќи го Френктон и Келбин Хајтс) изнесува 10.416 жители.
Околни гратчиња и окрузи се Ероутаун, Ванака, Александра и Кромвел. Најблиските поголеми градови се Данидн и Инверкаргил.
Туризам
Како одморалишен град, Квинстаун е центарот на авантуристичкиот туризам. Скијањето, глисирањето, банџи-скокањето, планинскиот велосипедизам и планинарењето се силна страна на местото.
Друга причина зошто луѓето одат во Квинстаун е неговото реноме како центар за вино и храна. Блиското гратче Ероутаун има одлични ресторани и барови, а самиот Квинстаун се наоѓа близу до еден мал вински регион. Таму Пино ноар-от достигнува високи цени.
Сообраќај
Покрај аеродромот, до Квинстаун може да се дојде преку автопатот State Highway 6 кој го поврзува со Кромвел и Данидн на исток преку змијулестата и подложна на лизгање клисура Каварау, и на југ преку езерското крајбрежје до Ламзден и Инверкаргил. Постои и многу тежок пат преку планинскиот венец Краун Рејнџ кој води до скијачкиот терен Кардрона и до гратчето Ванака. Овој пат воедно претставува највисок јавен пат во земјата.
Клима
Квинстаун се одликува со алпска клима со зими со ведри сини неба и снежни планини. Летата се топли преку целиот ден со температури кои достигнуваат до 30 °C (2007/2008).
Надворешни врски
Distretto di Queenstown
Космос-979
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1463 км, а најмалото на 1437.
NGC 2612
NGC 2612 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2612 се споменува и како MCG -2-22-20.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2612 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2612 има привидни димензии од 2,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 33 м 50,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 13° 10' 27". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 2612 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24028. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 276; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5441. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 986.
160
160 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 160 година од новата ера, 160. од првиот милениум, 60. од II век и прва од 160-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5668 и 5669 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4910 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3920 и 3921 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 913.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 160 година се протега во 2796 и 2797, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2856 и 2857 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 703. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 476 и 475 година пред хиџра.
Надворешни врски
160er
Смрдешница (Волковија)
Смрдешница — археолошко наоѓалиште во тетовското село Волковија, т.е средновековна населба и некропола. Се наоѓа источно од селото, на падините на Сува Гора, каде се гледаат темели од градби и во нивната близина камени плочи од гробни конструкции. Има и фрагменти од керамички садови и множество градежен материјал. Според историските извори, на овој простор се наоѓало некогашното село Смрдешница.
Христос се збогува од мајка си (Ел Греко)
Христос се збогува од мајка си — слика, масло на платно, од 1595 година на грчкиот уметник Теотокопулос Доменикос, попознат како Ел Греко. Сликата претставува прв приказ на оваа тема од уметникот.
Христос се збогува од мајка си била тема што почесто се среќавала во уметноста на северната ренесанса, но порано во тоа столетие.
Опис
Христос се збогува од својата мајка Марија, честопати благословувајќи ја, пред да замине на своето последно патување во Ерусалим, за кое знае дека ќе доведе до неговите страдања и смрт; навистина оваа сцена го означува почетокот на неговот страдање. На Христовото збогување од својата мајка, левата и десната рака на синот и мајката се испреплетени, а прстите од другите раце се насочени во различни насоки. Лицата на Исус и Марија изразуваат чиста љубов и прифаќање меѓу двајца луѓе. Бројките покажуваат одредена зависност од Микеланџело, особено издолжувањето на рацете. Сликата го прикажува образовното влијание на времето на Ел Греко во Венеција.
Христос се збогува од мајка си понекогаш се смета за прилично нецелосно во споредба со посупериорните дела на Ел Греко, како што се Свети Франциск и Брат Лео во медитација.
2050
2050 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2050 година од новата ера, 50. од третиот милениум, 50. од XXI век и прва од 2050-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7558 и 7559 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6800 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5810 и 5811 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2803.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2050 година се протега во 4686 и 4687, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4746 и 4747 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2593. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1472 и 1473 исламска година.
Шакенслебен
Шакенслебен (Schackensleben) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од општината Хое Берде.
NGC 5004A
NGC 5004A — леќеста галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5004A се споменува и како UGC 8260, MCG 5-31-149, CGCG 160-157.
Откривање
Објектот е откриен на 13 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5004A е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5004A има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 11 м 1,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 38' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 5004A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45756. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1996. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Крушари (Грција)
Крушари или Крушаре (Αμπελειές, Абелиес; до 1926 г. Κρουσάρι, Крусари ), на турски: Армутчи — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.388 жители (2011), сочинето исклучиво од Македонци.
Географија
Селото е сместено во Солунското Поле, 5 км северно од градот Пазар (Ениџе Вардар).
Во Отоманското Царство
На крајот на XIX век Крушари е забележано како чисто македонско село во Ениџевардарската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Крушари (Армутчи) броело 320 жители, сите Македонци.
Во септември 1910 г. селото настрадало во разоружувачката акција на младотурците. Уапсени и претепани се 7 селани и учителот Атанас Попчев бидејќи биле поранешни членови на ВМРО. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во овој период селото се состоело од 45 македонски куќи.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 430 жители, кои во 1920 г. биле 422. Властите ги затвориле бугарската црква и училиште. Во селото немало грчки дојденци, но властите во 1924 г. принудно иселиле 29 жители во Бугарија. Во 1926 г. е преименувано во Амбелие. И покрај иселувањата, на пописот од 1928 г. селото се зголемило на 469 жители, а потоа доживеало огромен раст, така што во 1940 г. Крушари имало 701 жител.
Населението на Крушари било предмет на жестоко прогондство од монархистичката власт за време на Граѓанската војна поради истакнатата национална свест и народноослободителната дејност. Селото дало повеќе жртви, а некои семејства и поединци морале да пребегаат во Р. Македонија.
И покрај сите непогоди, во 1951 г. селото имало 758 жители и продолжило да расте. Во 1991 г. броело 1.162 жители, а по две десетлетија, на пописот од 2011 г. во него живееле 1.159 лица.
Стопанство
Иако е полупланинско, селото напредува поради трудољубивоста на жителите. Главни производи се житото, грозјето, памукот и др. Делумно е застапено и сточарството.
Димитрије Атанацковиќ
Димитрије Атанацковиќ (5 октомври 1914, Цазин - 27 јули 2004, Риека) — фармаколог, редовен професор, основоположник и прв директор на Институтот за фармакологија во Скопје.
NGC 7471
NGC 7471 — засега неутврден објект во соѕвездието Водолија, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Димитрије Атанацковиќ
Животопис
Во 1957-1958 година, на покана на Фармацевтскиот факултет во Белград, Атанацковиќ преминал како професор на тој факултет, а во 1959 година, на покана на Медицинскиот факултет во Риека, бил избран за редовен професор по предметите „Фармакологија„ и „Патолошка физиологија“, каде останал до своето пензионирање. Меѓу другото, Димитрије Атанацковиќ ја обавувал должноста декан на Медицинскиот факултет во Риека.
NGC 7471
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Димитрије Атанацковиќ
Животопис
Автор е на повеќе научни трудови и учебници, а бил уредник на „Котмаеровиот прирачник за практични лекари“. Бил член на бројни интернационални друштва за физиологија, фармакологија и токсикологија, управител на Заводот за фармакологија и патолошка физиологија во Риека, ја организирал постдипломската настава во Риека и Белград, како и на медицинските факултети во Загреб и Љубљана. Димитрије Атанацковиќ исто така го организирал одделот за фармакологија на фабриката Галеника во Земун.
Добитник е на бројни признанија и награди, меѓу кои: Орден на заслуги за народот со златен венец и Орден на трудот со златен венец.
NGC 7471
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 3 м 53 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -22° 54' 24"".
Други поделби
Проучување на NGC 7471 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 348; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6971. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1167.
Абебе Бикила
Абебе Бикила (амхарски:: አበበ ቢቂላ; Јато, 7 август 1932 — Адис Абеба, 25 октомври 1973) бил етиопски атлетичар, двапати олимписки победник во маратон.
Олимписки победи и настапи
Абебе Бикила станал национален херој по победата на Олимписките игри во Рим во 1960 година, постигнувајќи најдобро време во светот на маратоните со време од 2 часа, 15 минути и 16.2 секунди.
Бикила настапувал и третпат последователно  на Олимписките игри во Мексико Сити 1968 година, но повеќе не бил во победничка форма т.с. застанал по претрчани 17 километри.
Со секој свој настап Бикила го задивил светот:
По кариерата
За жал, Бикила не уживал долго време во добро заслужениот статус на спортски легенди и национален херој во Етиопија. Тој доживеал сообраќајна несреќа во 1969 година, а потоа останал парализиран од половината надолу. Неколку години подоцна од компликациите на оваа повреда  починал.
Во негова чест, стадионот во главниот град на Етиопија, Адис Абеби бил именуван по него. Улицата во Белград во областа на Алтина исто така го носи неговото име.
Мартинец (Журче)
Мартинец — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Журче. Претставува населба од средниот век. Се наоѓа на 2 км во правецот на селото Острилци, каде при обработувањето на нивите мештаните наидувале на ѕидови градени од камен и кал, питоси и др. Во еден питос биле најдени стари пари. Постои предание дека на ова место се наоѓало некогашното село Журче. Монетите не се зачувани.
Загоричански манастир
Основан е во 1967 г. од архимандритот Севастијан Стефанопулос во месноста Котори, меѓу селата Загоричани и Куманичево. Овде порано имало мала црква посветена на Света Петка. Црквата е урната во 1969 г. и во 1970 г. се изградени нова трикорабна базилика и манастирски конаци. Сè до 1991 г. манастирот бил метох на соседниот Олишки манастир. Во 1991 г. е изградена нова трикорабна црква со куполи, која денес е главен храм на манастирот. Во 2001 г. манастирот имал 34 жители.
Крај манастирот во 1980-тите се појавило селото Света Петка наречено по него.
1498
1498 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1498 година од новата ера, 498. од вториот милениум, 98. од XV век и деветта од 1490-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7006 и 7007 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6248 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5258 и 5259 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2251.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1498 година се протега во 4134 и 4135, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4194 и 4195 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2041. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 903 и 904 исламска година.
Космос-980
Космос-980 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 10 јануари 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-980 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1475 км, а најмалото на 1463.
Бутурица
Бутурица — река во Македонија која тече во областа Мариово, десна притока на Црна Река. Долга е 20 километри со опфатено сливно подрачје од 102 км2. Извира на планината Козјак во месноста Влашки Колиби на надморска височина од 1600 метри во непосредна близина на извориштето на реката Блашница и во својот горен тек го носи името Витолишка Река. Во Црна се влева кај местото Градок на кота од 344 метри. Протекува низ неколку тесници како во Лозаница под селото Витолиште и низводно од селото Мелница. Просечниот пад во надложниот профил изнесува 62,8 ‰ (промили). По селото Мелница навлегува во клисурест предел каде што на многу места по течението се создаваат вирови со длабочина и до 2 метри. Долното течение на Бутурица особено на потегот од етно-ресторанот „Мариово“ па сѐ до нејзиниот влив во Црна Река е доста богат со риба, при што тука може да се најдат и поголеми парчиња на пастрмка. Водостопанскиот потенцијал и можности на реката воопшто не се искористуваат, со оглед на фактот што по нејзиното течение не постои развиено земјоделско производство поради слабата населеност.
Евровизија 2006
Евровизија 2006 бил 51-во издание на Евровизија, одржано во Атина, Грција, на 18 мај (полуфиналето) и на 20 мај (финалето). Домаќинот на шоуто беше Грчката Национална телевизија ЕРТ. Финскиот бенд „Лорди“ победи на коцертот со песната „Hard Rock Hallelujah“ и беше првата песна што победи од овој тип. Оваа година, Финска победува за првпат на Евровизија после 45 години од нејзиното учество. Водители на Евровизија во Атина беа популарниот грчки пејач Сакис Рувас (кој учествуваше на Евровизија 2004) и грчко-американската телевизиска звезда Марија Меноунос.
Рождество (Ел Греко)
Рождество — слика на Рождеството Христово од Ел Греко насликата во периодот 1603-1605. Таа била една од петте слики насликани за олтарниот дел на Сантуарио де Нуестра Сењора де ла Каридад во Иљескас, Толедо. Таа и уште три други сè уште висат таму (Милосрдие, Крунисување на Богородица и Благовештение), додека петтиот е во Националниот музеј на уметноста на Романија (Венчавка на Богородица).
Тоа е поедноставување на неговото Поклонение на овчарите од олтарниот дел на Дона Марија де Арагон, испуштајќи ги овчарите и претворајќи ја сцената во кружен облик.
Бад Тенштет
Бад Тенштет (Bad Tennstedt) — мал град во округот Унштрут-Хајних, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа 27 километри источно од Милхаузен и 24 километри северозападно од Ерфурт.
Градот претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Местоположба
Бад Тенштет се наоѓа во западниот дел на Тириншката Котлина, околу 20 километри северозападно од покраинскиот главен град Ерфурт.
Градски совет
Градскиот совет на Бад Тенштет се состои од 14 членови, како и избран градоначалник. На изборите одржани на 26 мај 2019 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник на градот е Јенс Вајман (CDU), кој бил избран со 50,7% од важечките гласови.
Збратимени градови
Градот Бад Тенштет е збратимен со следниве градови:
Има пријателски односи со Штромберг, Бернкастел-Кус и Козмин Вјелкополски.
Триаголен бран
Триаголен бран — несинусоиден бранов облик со облик на триаголник. Тој претставува периодична, делумно линеарна, непрекината реална функција. Како и квадратниот бран, триаголниот бран содржи само хармоничност заради неговата непарна симетричност. Сепак, поголемата хармоничност опаѓа многу побрзо отколку кај квадратниот бран.
Хармоничност
Оваа бесконечна Фуриеова низа конвергира кон триаголен бран со циклична честота
f
за период
t
Љубов Камен (Журче)
Љубов Камен — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Журче. Претставува населба од неолитот.
Триаголен бран
Дефиниции
Друга дефиниција за триаголен бран со множество на вредности од -1 до 1 и период 2a гласи:
каде што симболот означува цел дел од n.
Триаголниот бран исто така може да биде апсолутна вредност од забестиот бран:
или за мнжество на вредности од -1 до +1:
Понатаму, триаголниот бран може да се прикаже и како интеграл од квадратниит бран:
Билокација
Билокација е можност еден човек да биде на две различни места во исто време. Во римокатоличка цркви постои феномен билокација. Разни светци како Свети Антун Падовански, Свети Јосиф Купертински и Свети Падре Пио можеле да биднат на две места во исто време. Се вели, дека нивната желба за добри дела била толку голема, дека можеле да биднат во исто време на две места. Исто така е пример и доминиканацот, Мартин де Порес кој ги вршел своите должности, додека во исто време бил загрижен за болните во болницата.
Карен Дехо
Карен Дехо (Karen Dejo), родена во 1980 година е перуанска глумица. Нејзиното целосно име е Карен Ивон Дехо Иглесиас (Karen Ivonne Dejo Yglesias). Таа е висока 164 сантиметри или 5.38 стапки.
Карен Дехо ја има започнато својата кариера како модел, а подоцна и како балерина во телевизиското шоу Sabado.
После ова, таа се придружува на бендот Alma Bella , после што следува нејзиното учество во контроверзниот спот Jugo de Tamarindo со Хулио Андраде (Julio Andrade). Нејзиниот привлечен изглед и донесе улога во серијата Besos Robados во 2004 година.
Карен Дехо е повеќестрана уметничка која што се има појавено во теленовелите Chica tu Madre и Talk Show. Исто така има глумено и во театар, а има работено и во циркус. Нејзината улога како Паола во еротичката теленовела Убави и амбициозни (Bellas y Ambiciosas) во 2006 година ја прослави во светски рамки. Црнокосата и црноока Карен сака танцување, купување на облека и дружење со пријателите.
Знаме на Општина Чегране
Знаме на Општина Чегране — знаме на поранешната Општина Чегране, кое имало правоаголен облик со црвена и црна боја, а во левиот агол се наоѓал круг.
Опис
Знамето на општината имало правоаголен облик со црвена и црнa боја, а во левиот агол се наоѓал круг. Кругот бил поделен на два дела и содржел бела и зелена боја.
Самарас
Самарас може да се однесува на:
Јеле Валајс
Јеле Валајс (Jelle Wallays; р. ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Јеле Валајс е брат и внук на велосипедистите Јенс Валајс и Лук Валајс. Бил трениран од неговиот вујко на почетокот од неговата кариера и настапил на неговата прва трка на 14 години. Почетокот на неговата прва година како професионалец во 2011 година била одбележана со повреда на коленото, меѓутоа неколку недели потоа се вратил на трките и го имал својот најдобар резултат, завршувајќи трет на националното друмско првенство, зад Филип Жилбер и Џани Мерсман.
Како победник на Париз-Тур под 23 години во 2010 година, Валајс го освоил Париз-Тур 2014 откако заминал во бегство во воведните километри на трката долга 237,5 километри, со што бил единствен возач кој ги освоил двете изданија на трката. Повторно ја освоил трката во 2019 година.
Во 2015 година победил на Дварс дор Вландерен откако нападнал во група од тројца возачи на еден километар од целта.
Валајс се приклучил на за сезоната 2016 со цел да биде дел од спринтерскиот воз на екипата. Бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016.
Во октомври 2020 година, Валајс потпишал за екипата за сезоната 2021.
Лагуна Брава
Лагуна Брава (шпански: Laguna Brava или Yolnabaj) е карстно езеро во Гватемала. Се наоѓа во општината Нентон, во близина на границата со Мексико. Езерото се напојаву со неколки потоци кои се влеваат исклучиво преку пад, односно како водопади.
Околината околу езерото во почетокот на 19 век била населена со мајански заедници од народот Чух. Во 2000 имало конфликт за сопственот на езерото помеѓу домородното население и американските сопственици кои сакале езерото да го направат природен резерват.
161
161 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 161 година од новата ера, 161. од првиот милениум, 61. од II век и втора од 160-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5669 и 5670 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4911 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3921 и 3922 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 914.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 161 година се протега во 2797 и 2798, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2857 и 2858 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 704. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 475 и 474 година пред хиџра.
Надворешни врски
160er
Дороти Ен Екелс Бејли
Дороти Ен Екелс Бејли (родена 1935 година) е американска математичарка која работела во Центарот за вселенски летови Годард во 1950-тите и 1960-тите. Таа била една од тројцата автори на извештајот од 1959 година кој ја утврди формата на Земјата како асиметрична и „во облик на круша“, врз основа на податоците од Вангард 1.
Раниот живот
Дороти Ен Екелс е родена во Литлтон, Њу Хемпшир и израсната во Лаконија, Њу Хемпшир, ќерка на Џон К. Екелс и Дороти Р. Екелс. Нејзиниот татко бил хирург. Нејзиниот дедо по мајка, Адолф Фредерик Ердман, бил пионер во областа на анестезиологијата. Таа се стекнала со диплома по математика на колеџот Мидлбери во 1957 година. Додека била во Мидлбери, таа била избрана за кралица на училишниот зимски карневал, настан со кој копретседаваше.
Кариера
Џејмс Е. Веб ги спомнал Бејли, Ненси Роман и Елеонор К. Пресли во неговиот почетен говор во 1961 година на Универзитетот Џорџ Вашингтон, како примери на жени во вселенската програма. Во 1963 година, таа беше прогласена за една од десетте млади жени на годината од страна на списанието Mademoiselle. Подоцна во нејзината кариера, таа работела во Друштвото на аналитичка механика во Мериленд.
Личен живот
Ен Екелс се омажи за сметководителот Вилијам Џеј Бејли во 1959 година. Имаа три деца. Нејзиниот сопруг починал во 2009 година.
Втора египетска династија
Втората династија на древниот Египет (или Династија II, околу 2890 – околу 2686 ) е последната од двете династии на египетскиот архаичен период, кога седиштето на владата било центрирано во Тинис. Оваа династија е позната по својот последен владетел, Касехемуи, и е една од најнејасните периоди во египетската историја.
Иако археолошките наоди за тој период се многу оскудни, контрастните податоци од Првата и Третата династија укажуваат на важни институционални и економски случувања за време на Втората династија.
Владетели
За првите пет фараони, изворите се прилично слични: Идентитетот на следните два или три владетели е нејасен. Пронајдените извори го содржат името Хор или името Небти и родените имиња на овие владетели. Тие исто така може да бидат сосема различни поединци, или би можеле да бидат легендарни имиња. Ова можеби никогаш нема да се реши.
Списокот на владетели на Манетон е во судир со оние што обично ги даваат египтолозите: За последниот владетел, изворите се согласуваат: Манетон вели дека Тинис бил главен град, како и во Првата династија. Но, првите три кралеви биле погребани во Сакара, сугерирајќи дека центарот на моќта се преселил во Мемфис. Покрај ова, малку може да се каже за настаните од овој период, бидејќи годишната евиденција на Каменот од Палермо постои само до крајот на владеењето на Небра и за делови од владеењето на Нинечер. Многумина египтолози го прочитале името на последниот фараон како Хасехемви, „Две сили се јавуваат“, со што можеби се одбележува сојузот на Горниот и Долниот Египет.
Урлебен
Општински единици
Општината Урлебен е составена од следниве единици:
Увеа (Нова Каледонија)
Островот Увеа ― еден од Лојалтските Острови, во архипелагот Нова Каледонија, кој што е прекуморска територија на Франција во Тихиот Океан. Островот е дел од комуната (општина) Увеа, во покраината Лојалтски Острови, Нова Каледонија.
Географија
Островот во облик на полумесечина, кој припаѓа на поголем атол, кој е 50км долг и 7км широк. Лежи североисточно од островот Гранд Тер, кое што е од големото копно на Нова Каледонија.
Историја
Увеа е полинезиска ексклава првично населена од полинезиски морепловци кои го именувале по нивниот домашен остров Увеа. Некои од нивните потомци сè уште зборуваат на западно-увејански јазик.
Демографија
Во Увеа живеат околу 3.000 луѓе кои се организирани во племиња поделени на полинезијци и меланезијци по етничко потекло. На островот се зборува јазикот Јааи.
Флора и фауна
Увеа има богати морски ресурси и е дом на многу морски желки, видови риби, корали, како и домашни папагали. Увеанскиот папагал може да се најде само на островот Увеа.
Голем рак наречен кокосов рак или  може да се најде на островот. Големите сини ракови живеат во насади со палми и можат да пораснат до неколку килограми во големина. Тие се копнени видови и не се впуштаат во океанот.
Во Увеа се наоѓа и трофејната коскеста риба која се населува во плитките води богати со хранливи материи на атолот.
Тодор Тапшанов
Тодор Перов Тапшанов ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно селско семејство. Основно училиште завршил во селото, а потоа се занимавал со земјоделство. Во септември 1944 година заминал во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во сите борби на подрачјето околу Чучер, Бањане и Горњане, како и во борбите против балистите и Германците во Качаничката Клисура. По пробивот на Сремскиот фронт неговата Бригада продолжила да ги гони Германците и усташите. Но, веднаш по свршувањето на борбите тешко се разболел. Починал во почетокот на 1946 година, бил закопан на селските гробишта во Љубанци.
Клоцов зборник
Клоцов зборник — средновековен македонски книжевен споменик кое потекнува од X или почетокот на XI век напишано на глаголица.
Ракопис
Ракописот потекнува од крајот на Х или почетокот на XI век и е напишан на 14 листа од пергамент со димензии 270х205 мм. Првобитниот кодекс имал над 500 листови, од кои зачуван е 62-от кватернион, што значи дека пред него имало 61 кватерниони. Листовите 1, 4 и 7 се оштетени и тешко читливи.
Писмо и записи
Писмото на ракописот е обла висечка глаголица со аглести форми во палеографските нацрти на некои од буквените знаци. . Според начинот на пишување на писмото се забележува дека тоа најверојатно потекнува од Македонија
Правопис
Правописните и јазичните особености на зборникот упатуваат на поврзаност со македонското јазично подрачје. Притоа имајќи го предвид присуството на фонетски и лексички моравизми, може да се заклучи дека ракописот е пишуван во Охридската книжевна школа врз основа на предлошка, чијшто архетип настанал во Велика Моравија во времето на мисијата на Свети Кирил и Методиј.
Пронаоѓање
Поголемиот дел од ракописот (12 л.) бил во сопственост на австрискиот грод Парис Клоц, поради што во науката е познат под името Клоцов зборник. Другите два листа биле во сопственост на баронот А. ди Паули. Сега делот на Парис Клоц се чува во музејот на италијанскиот град Тридент под сигнатура N°2476, додека двата список на Ди Паули се наоѓаат во музејот „Фердинандеум“ во градот Инсбрук во Австрија под сигнатура Dip.973.
Карло Велики
Карло Велики (лат. Carolus Magnus, герм. Karl der Große, фр. Charlemagne; 2 април 742 - 28 јануари 814) — франкиски крал и цар на Светото Римско Царство. Мајка му била Бертрада а татко Пипин. Владеел со Кралството на Франките (подоцна царство) од 768 па сè до 814 година. Војувал против германски и словенски племиња.
Денес тој се смета не само како основач на двете монархии, француската и германската, туку и како татко на Европа: неговата империја ги обединила поголемиот дел од Западна Европа за првпат по пропаста на Западното Римско Царство.
Крал на Франките
Карло своето детство го поминал во дворецот на својот татко во Алхен, град кој подоцна ќе стане негова престолнина. Во овој дворец, Карло научил да мечува, да лови и да плива (бил одличен пливач). Она што е интересно е што Пипин Малиот не ги школувал неговите синови, иако имал можност тоа да го стори во некој од многубројните манастирски училишта. Така Карло Велики до крајот на својот живот останал неписмен (еден од ретките европски владетели кои не биле образувани), но многу напори вложувал целиот свој живот да научи да пишува. Посебно го ценел образованието и културата, затоа во неговиот дворец ги повикал да работат најучените луѓе од цела Европа и така создадал еден богат културен центар – Дворска академија, од која ќе започне да се развива Каролиншката ренесанса( повторен процветот на образованието во Европа). По смртта на Пипин Малиот, Карло Велики ја наследил територијата на Австразија, северните делови на Неустрија и поголемиот дел од Аквитанија. Карломан пак ги добил териториите на јужна Неустрија, Бургундија, Прованса, Алзас и Алеманија. Меѓу Карло Велики и Карломан честопати доаѓало до бројни недоразбирања и расправии кои не прераснале во поголем конфликт, благодарение на нивната мајка, кралицата Бертрада фон Лун. Карло Велики ја поддржувал папската политика, додека брат му Карломан го поддржувал движењето на Лонгобардите.
По смртта на Карломан, неговите територии не преминуваат во власт на неговиот син, туку со поддршка од племствата ги добива Карло Велики. За да ги смири односите со Лангобардите, се оженил со Дезидерија - ќерката на Лангобардскиот крал Дезидерат. Трпеливиот однос на Карло Велики кон Лангобардите не траел многу долго. По скратеното право на децата на Карломан да бидат наследници на неговиот имот, нивната мајка (сопругата на Карломан) ја помолила жената на Карло Велики да им ја врати власта, но во исто време и римскиот Папа Адријан I побарал помош од Карло за борба против Лангобардите. Карло Велики го искористил ова барање на папата со цел да ја зајакне и докаже власта пред племството, но и за да го сврти вниманието на јавноста од наследниците на Карломан. Франкиската војска со месеци стоела пред ѕидините на Лангобардиската престолнина – Павија (недалеку од денешниот град Милано) но без успех. Кралот Дезидериј ја затворил тврдината и пружал силен отпор. Карло Велики со своето доаѓање во Италија, ја искористил и приликата да се сретне со римскиот папа Адријан I, којшто му ја врачил титулата ,,Римски патрициј “ , со што папата станал зависен од положбата на франкискиот крал.
Карло Велики повторно се вратил во Лангобардија со цел да ја заврши војната. Тој дури побарал од својата жена Дрезеида, да го замоли својот роден брат да се предаде на неговата власт. Во почетокот на јули 774 година паднала Лангобардиската престолнина. Дрезидериј бил симнат од престолот и бил протеран во манастир, Карло Велики ја добил титулата – крал на Франките и Лангобардите.
Лангобардската железна круна
По враќањето на Карло Велики во Франкија, избил повторно бунт од страна на Лангобардите предводени од синот на Дезидериј– Алдафиз. Карло Велики повторно се вратил во Италија и успеал да ги победи сите побуненици, но во меѓувреме и баварскиот војвода Тасило го искористил војувањето на Карло Велики во Италија, па дигнал бунт против него. Тасило набрзо бил фатен и затворен, а Карло ја укинал титулата баварски војвода. Наскоро Лангобардското Кралство, Карло Велики ќе му го отстапи на неговиот син Пипин кој ќе владее под раководството на својот татко.
По покорувањето на Лангобардија, Карло Велики се здобил со нови искушенија. Слично на Баварците и Саксонците кренале побуна против Карло Велики. Ајнхард пишува дека војната против Саксонците била една од најдолгите, најжестоките и најкрвавите војни на Карло Велики воопшто. Првите Карлови битки започнале во 722 година. франскиската војска најпрво ја зазела територијата на племето Ангаријци, односно местото Ересбург. Но веднаш потоа Саксите влегле во Хесен во 774 година и го опљачкале манастирот во Девентереск. Жестокоста на Карловите војници била прекумерна, дотогаш невидена воена агресија на тлото на Европа, така што Саксите започнале да молат за примирје. Карло се согласил на примирје под услов Саксите да го прифатат христијанството како нивна религија. До нови непријателства дошло во 778 година кога Саксите го избрале Видукинд човек од аристократијата) за нов водач на воената побуна. Видукинд започнал да ги прекршува мировните договори и започнал сам да објавува нови закони спротивни на мировните договори. Карло Велики повторно воено интервенирал и Видукинд доживеал катастрофален пораз во 785 година. Видукинд се предал и преминал на Карловата страна, се покрстил во исто време, а Карло Велики му станал кум и го обдарил со скапи дарови.
Големи проблеми на Карло Велики му создавале и словенските племиња Бодриџи и западните Авари. Карло најпрво ги покорил Бодриџите, ја опустошил нивната земја и ги натерал да ја признаат неговата власт. Војната со Аварите не била така едноставна. Аварите дури успеале да го заземат франскиот град Фрујадул. Воените операции започнале во 795 година кога Карло Велики успеал да ја искористи неслогата меѓу аварските племства и лесно успеал да ги порази. Со потчинувањето на Баварија, Франките дошле до границите на Аварскиот каганат, формиран кон средината на 6 век во Панонската Низина. за време на војната на Карло Велики против Лангобардското кралство во Италија, Аварите застанале на страната на Лангобардите, а во 782 година заедно со Баварците, навлегле на териториите на франкиската држава во северните делови на Италија.
Нова офанзива презел во бретонската провинција, каде што неговиот војсководач Роланд успеал да ја порази војската на Арапите, но и самиот загинал во таа битка. Паралелно со овие воени походи, Карло Велики ја освоил и Истра во 788 година. Последната етапа во борбата против муслиманите во Шпанија била во 796 година, кога Карло Велики повел голема офанзива и ја презел власта на целиот Пиринејски Полуостров до реката Ебро, ширејќи ги повторно границите на своето кралство и создавајќи уште една нова провинција-Шпанија.
Цар на Светото Римско Царство
На врвот од својата моќ, Карло Велики сакал да ја приграби царската круна. Воздигнувањето на франкиското кралство во царство не била лесна задача. Тоа било посакувана желба од многу други претходни франски кралеви, но никогаш успешно не била резлизирана. Карло Велики речиси половина Европа ја организирал во една единствена и стабилна држава, што дирекно одело во полза на римската црква.
По смртта на римскиот папа Адријан I во 795 година, на чело со Римокатоличката црква дошол папа Лав III. За него се зборувало дека водел несвештенски живот, полн со проневери во службата и честопати придружуван од жени, што било сосема спротивно на католичките догми. Карло Велики за првпат стапил во контакт со римскиот папа Лав III во 796 година, преку едно писмо коешто лично му било испратено на папата од страна на Карло Велики, со коешто се повикувал римскиот папа да започне да води христијанско-морален живот и да не ги прекршува барањата на црковниот живот. Со тоа писмо, Карло Велики си дал за право не само да изврши влијание, туку и дирекно да докаже дека може да се вмеша во црковната политика на Рим. На тој начин Карло Велики создал добри односи со новиот римски папа, само со една цел, тој да му помогне да ја приграби царската круна.