cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мит Ромни
Приватен капитал
Ромни открил неколку можости за инвестиции (и оние кои ги открил често не успеале да придонесат за заработка на фирмата). Наместо тоа, тој се насочил кон анализирање на можните зделки од други личности и вклучување на инвеститорите да учествуваат во нив по нивното одобрување. Во рамките на „Бејн Капитал“, со цел да ја одржува мотивацијата меѓу вработените, Ромни го делел профитот од зделките во фирмата, често задржувајќи за себе помалку од 10%. Често ја играл улогата на адвокат на ѓаволот за време на исцрпните анализи или при одлуката да се продолжи со зделката или не. Сакал да го намали инвестицискиот фонд на „Бејн Капитал“ поради првично изгубените пари, но другите партнери не се согласувале со него и фирмата заработила милијарди долари. Избрал да не учествува во зделката со „Артисан Ентертејнмент“ не сакајќи да профитира од студио кое произведува филмови забранети за публика под 17 години и за која е потребен надзор од родител. Ромни бил во одборот на директори на „Демон Корпорејшн“, компанија за медицинско тестирање која подоцна е прогласена за виновна да измама на владата. „Бејн Капитал“ трипати ја зголемил инвестицијата пред да се продаде компанијата, а измамата била откриена од новите сопственици. (Ромни никогаш не бил вмешан) Во некои случаи, малку бил вмешан кога се преземала компанија.
Откупувањето на компании на „Бејн Капитал“ некогаш водело до паузирање, некогаш набрзо по купувањето а некогаш по завршувањето на уделот на компанијата. Непознато е колку точно компании презеде „Бејн Капитал“ во споредба со тоа колку изгуби поради овие инвестициски откупувања, благодарение на недостигот од извештаи и наклонетоста на „Бејн Капитал“ кон приватност во името на инвеститорите и на самата себеси. Фундаменталната цел на компанијата била максимизирање на вредноста на преземените компании и придобивките на оние кои инвестирале во „Бејн Капитал“, а не создавање на работни места. Преземањето на Ампад од страна на „Бејн Капитал“ илустрирало зделка во којашто „Бејн Капитал“ убаво профитирал од рани исплати и менаџмент даноци и покрај тоа што самата преземена компанија завршила банкротирајќи. Дејд Беринг e уште еден случај во којшто „Бејн Капитал“ осумкратно ја зголеми својата добивка од инвестицијата, но компанијата била оптоварена со долг и отпуштила повеќе од илјада вработени пред излезот на „Бејн Капитал“.(компанијата дополнително банкротирала, со уште повеќе отпуштања пред процесот на заживување и просперитет). Во врска со отпуштањата, Ромни во 2007 година рекол:„некогаш лекот е малку горчлив, но потребен е за да се спаси животот на пациентот, мојата работа беше да се обидам и да го направам претпријатието успешно и според мене најдобра гаранција што едно семејство може да ја има е бизнисот за којшто работи да биде силен“.
Соочивајќи се со финансиски колапс во 1990 година „Бејн енд Компани“ го побарале Ромни да се врати. Назначен за новиот главен извршен директор во јануари 1991 година, Ромни добил симболична плата од еден долар (останувајќи истовремено генерален партнер во управувањето во „Бејн Капитал“). Тој надгледувал напор да се реуреди планот за поседување на акции од вработените и зделките со недвижнини на „Бејн енд Компани“ додека се обединуваат 1000-те вработени на компанијата, наметнувајќи нова владеачка структура која ја исклучува контролата од Бејн и други основачки партнери, и ја зголемува фискалната транспарентност. На Бејн и на други првични сопственици коишто отстраниле прекумерни парични суми од компанијата им наложил да вратат суштински суми и ги обедил кредиторите, вклучувајќи ја „Федерал Депозит Иншуранс Корпорејшн“, да прифатат помалку од целосна исплата. За време од скоро една година, ја водел „Бејн енд Компани“ низ престврт и ја вратил до профитабилност. Ја довел „Бејн енд Компани“ до ново водство и во 1992 година, во декември се вратил во „Бејн Капитал“.
Од ноември 1993 година до ноември 1994 година, Ромни отсуствува од „Бејн Капитал“ за да се кандидира за сенатор на САД. За тоа време, вработените во „Ампад“ започнале да штрајкуваат барајќи ја интервенцијата на ромни. Спритивно од советите на адвокатите на „Бејн Капитал“, Ромни се сретнал со штрајкувачите кажувајќи им дека не е активен авторитет во случајот.
Во август 2001 година, Ромни најавил дека нема да се врати во „Бејн Капитал“. Почетокот на 2002 година го означи неговото заклучно разделување од компанијата; својата сопственост ја поделил на другите партнери и посредил договор кој ќе му овозможи да прима пасивен профит како на пензиониран партнер на „Бејн Капитал“, вклучувајќи ги откупот и инвестициските средства. Приватниот капитален бизнис продолжил да напредува, овозможувајќи му заработка од милиони долари годишен приход.
Лично богатство
Како резултат на неговата бизнис кариера, Ромни и неговата сопруга имаат нето вредност помеѓу 190 и 250 милиони долари, вклучувајќи ја нивната пензионерска сметка, вредна помеѓу 20 и 100 милиони долари. Поголемиот дел од тоа богатство е здобиено по пат на слепа доверба од 2003 па натаму, дел од тоа преку копно. Дополнителна слепа доверба, проценета во изност од 100 милиони долари во 2012 година, постои под името на нивните деца. Во 2010 година, Ромни и неговата сопруга оствариле приход од 22 милиони долари од којшто поголемиот дел потекнува од инвестиции какошто се дивиденди, остварени добивки и камата од инвестиции и платиле 3 милиони долари во федералниот данок на добивка, со делотворна даночна стапка од 14 проценти. Помеѓу 1990 и 2010 година нивните ефективни федерални даночни стапки биле над 13 проценти со просечна стапка од 20 проценти.
Поседувана од универзитетот „Бригам Јанг“, Ромни редовно поседува десеттина од LDS црквата и донирал во неа. Во 2010 година на пример, заедно со неговата сопруга донирале 1.5 милиони долари за црквата. Добротворната организација на семејството Ромни истата таа година донирала 650.000 долари, од којашто сума дел биле наменети за борбата против болести. Помеѓу 1990-2010 година вкупните добротворни донации на Ромни како дел од нивниот приход биле во просечен износ од 14 проценти.
Локално водство на ЛДС црквата
За време на неговата бизнис кариера, Ромни имал неколку позиции во локалното свештенство. Во 1977 година стана советник на претседателот на црковната организација во Бостон. Служел како епископ на одделението (и црковно административен шеф на верскиот собир) во Белмонт, Масачусетс од 1981 до 1986 година. Како таков, во прилог на домашната настава, исто така овозможил неделни служби и одделенија користејќи ЛДС црковни текстови при водењето на верските собири. По уништувањето на салата за собири во Белмонт предеизвикано од пожар со сомнително потекло во 1984 година, тој создал врски со други верски институции, овозможувајќи верските собири да се одржуваат низ разни верски домови сè додека не се обнови нивната зграда.
Од 1986 до 1994 година претседавал со црковната организација во Бостон којашто вклувувала повеќе одделенија од источен Масачусетс со речиси 4.000 црковни членови. Организирал тим кој ќе ги води финансиите и управувањето, се обидел да се спротивстави на анти-Мормонските ставови и се обидел да ги реши социјалните проблеми меѓу сиромашното југоисточно азиско претопено население. Локалното црковно водство за кое не земал пари му одземало 30 часа неделно и станал познат по својата значителна енергија во својата улога. Се здобил со углед поради избегнувањето на прекуноќно патување што може да наштети на неговите црковни одговорности.
Ромни засукал ракави во важните работи, помагајќи во напорите за одржување на домаќинството, посетувајќи ги болните и советувајќи ги оптоварените црковни членови. Голем број членовите на локалната црква го фалеле дека им помагал во животот или низ тешките времиња. Други пак, измачени од неговиот начин на водство, посакувале поопшт пристап. Ромни се обидел да создаде рамнотежа меѓу црковните директиви на црковното водство во Јута со желбата на некои членови од Масачусетс да се има пофлексибилна примена на црковната доктрина. Се согласил со некои од барањата на либералната група на жените кои го објавиле Експонент II за промена на начинот на којшто црквата постапувала со жените, но се судрил со жените кои сметал дека премногу се оддалечиле од црковната доктрина. Поточно, ги советува жените да не абортираат, само во случаи кога тоа го дозволува ЛДС доктрината и ги охрабрува немажените жени коишто се соочуваат со несакана бременост да ги дадат нивните бебиња на посвојување. Ромни подоцна изјавил дека годините поминати како ЛДС министер му овозможиле директна изложеност кон луѓето во финансиска борба и соживување со оние со семејни проблеми.
Сенаторската кампања во САД – 1994 година
Во поголемиот дел од својата бизнис кариера, Ромни не заземал јавни, полотички ставови. Уште додека бил студент, се држел блиску до државната политика иако со децении се иритирал од околностите под кои неговиот татко ја изгубил битката на претседателските избори. Се регистрирал како независен и на прелиминарните партиски избори во 1992 година гласал за Пол Цогас, поранешниот демократски сенатор на Масачусетс.
Во 1993 година, поради барањето на Ен, а и поради желбата да ги следи чекорите на својот татко, започнал да размислува да навлезе во водите на политиката. Решил да го предизвика тогашниот актуелен демократски американски сенатор, Тед Кенеди, којшто се кандидирал за мандат по шести пат. Политичките експерти го оцениле Кенеди како осетлив таа година, делумно поради целосната непопуларност на демократскиот конгрес, а делумно бидејќи ова бил прв избор на Кенеди после судењето на Вилијам Кенеди Смит во Флорида, во кој сенаторот претрпел негативни јавни односи во однос на неговиот карактер. Во октомври 1993 година, Ромни станува републиканец и во февруари следната година формално ја најавува неговата кандидатура. Покрај неговото заминување од „Бејн Капитал“, се повлекол и од црковното водство во 1994 година.
Радио личноста Џенет Џегелиан започна рано низ анкети да го следи водството меѓу кандидатите републиканци за местото во Сенатот, но како најефективен собирач на средства се покажал Ромни. На конвенцијата на Републиканската партија во мај 1994 година во Масачусетс, Ромни освоил 68% од гласовите; стопанственикот Џон Лакиан завршил на далечното второ место, елиминирала Џегелиан. На основните избори во септември 1994 година, Ромни го поразил Лакиан со повеќе од 80% од гласовите.
Кампањата на Ромни била делотворна во отсликувањето на мекоста на Кенеди кон криминалот, но имала проблеми при воспоставувањето на свои конзистенти позиции. Според анкетите, до средината на септември 1994 година, трката била скоро изедначена. Кенеди одговорил со серија на реклами насочени кон наизглед променливите политички ставови на Ромни како на пример кон абортирањето; Ромни на второто ќе изјави: „Верувам дека абортирањето во оваа земја треба да биде безбедно и легално“. Во другите реклами на Кенеди било центрирано отпуштањето на работниците на фабриката „Ампад“ во сопственост на „Бејн Капитал“. Вториот се покажа како дирекен кон импулсот на Ромни. При крајот на октомври, Кенеди и Ромни одржале дебата којашто имала бројна гледаност и немала јасен победник, но од тогаш, Кенеди се извлече понапред на анкетите и потоа остана во водство. Во трката, Ромни потрошил 3 милиони долари свои пари и повеќе од 7 милиони долари во целост. На општите избори во ноември, и покрај катастрофалниот настап на Демократите на национално ниво, Кенеди го победил Ромни со 58% наспрема 41%, што претставува најмалата маржа во која било кампања на Кенеди за реизбор.
На денот по изборите, Ромни се вратил во „Бејн Капитал“, но загубата предизвикала долготраен ефект кај него; тој му рекол на својот брат: „Никогаш повеќе не сакам да се кандидирам за нешто освен ако можам да победам“. По смртта на татко му во 1995 година, Мит го донирал своето наследство во институтот за јавен менаџмент на Џорџ В. Ромни при универзитетот „Бригам Јанг“. Исто така, се приклучил на одборот како заменик претседавач на „Фондацијата точки на светлина“ којашто е дел од „Националниот волонтерски центар“ на татко му. Како што одминувала деценијата, Ромни се чувствувал неспокоен; целта да се направат повеќе пари веќе станала несоодветна за него. И покрај тоа што веќе не бил во локалното водство на црквата, сè уште држел предавање во недела. За време на долгиот контроверзен процес на одобрување и изградба на Мормонски храм во Белмонт во вредност од 30 милиони долари, стравувал дека, како политичар којшто се спротивставил на Кенеди, ќе стане главна точка за спротивставување кон структурата. Така, тој игра умерена, задсценска улога со цел да го ублажи притисокот помеѓу црквата и месните жители.
Зимски олимписки игри 2002 година
Во 1998 година Ен дознала дека страда од мултиплекс склероза; Мит објаснува дека најлошиот ден во неговиот живот е гледајќи ја неуспешна на серија невролошки тестови. По двегодишни сериозни тешкотии во болеста - додека жиеват во Парк Сити во Јута, каде двојката има изградено викендичка – таа открила комбинација од редовни, алтернативни и јавачки терапии кои и овозможиле да продолжи со својот живот без речиси никакви ограничувања. Кога нејзиниот сопруг добил понуда да ја преземе проблематичната организација одговорна за Зимските олимписки и параолимписки игри во 2002 година коишто ќе се одржувале во Солт Лејк Сити во Јута, таа го поддржала да прифати; желен за уште еден нов предизвик, како и гледајќи уште една можност да се докаже во јавниот живот, тој ја прифатил понудата. На 11 февруари 1999 година, организацискиот комитет на Зимските олимписки и параолимписки игри што требало да се одржат во 2002 година, во Солт Лејк, го назначи Ромни за претседател и главен извршен директор.
Пред Ромни да го презеде раководството, на приходните цели на настанот му фалеле 379 милиони долари. Властите направиле план со цел да се намалат трошоците за игрите за да се компензира на фискалната криза, а постоел и страв дека може да дојде до дефинитивно одложување. Покрај тоа, сликата за игрите била нарушена и од наводите за подмитување на фисоки функционери вклучувајќи го и претходниот претседател и главен извршен директор на комитетот Френк Џоклик. Организацискиот комитет на Солт Лејк ги принуди Џоклик и потпретседателот Дејв Џонсон да дадат оставка. Моќните брокери на Јута, меѓу коишто е Мајк Ливајт, бил во потрага по некој со безскандален углед да ја преземе контролата врз Олимпијадата и врз основа на неговата бизнис и правна експертиза како и поради неговата поврзаност со ЛДС црквата и државата, го избрал Ромни. Назначувањето наидува на првични критики од страна на анти-Мормоните, и стравувања на Мормоните, дека тоа претставува пристрастност или ќе придонесе во игрите да доминираат Мормоните. Ромни ги донирал 1.4 милиони долари коишто ги добил за неговата тригодишна работа како претседател и главен извршен директор во добротворни цели, а исто така приложил 1 милион долари и за Олимписките игри.
Ромни го изменил водството и политиката на организацијата. Го намалил буџетот и го поттикнал собирањето на финансиски средства, намалувајќи ја загриженоста на корпоративните спонзорства додека се стекнат нови. По терористичкиот напад на 9 септември 2001 година, Ромни работел на зголемување на безбедноста за време на игрите, обезбедувајќи безбедносен буџет во вредност од 300 милиони долари. Тој го надгледувал буџетот вреден 1,2 билиони долари, 700 вработени и 26 000 волонтери. Од тој буџет, владата обезбедила меѓу 400 милиони и 600 милиони долари, повеќето од нив како резултат на агресивното лобирање на Ромни до Конгресот и федералните агенции. Тоа претставувало рекордно ниво на федерално финансирање за орджувањето на Олимписките игри во САД. Дополнителни индиректни финансиски средства од 1,1 билиони долари дошле во државата во форма на проекти за автопати и транспорт.
Ромни станал главно лице во јавноста коешто се бори за Олимпијадата, појавувајќи се во фотографии, во вести, на колекционерски опимписки значки прикажувајќи го Ромни завиткан во американското знаме и на копчиња на коишто стои фразата: „еј Мит, ние те сакаме!“. Роберт Х. Гарф, претседавач на организацискиот комитет, подоцна изјавил: „очигледно беше дека на неговата голема агенда не стојат само олимписките игри“ и дека Ромни сакал да ја искористи олимпијадата со цел да се втурне себеси во центарот на вниманието во државата и политичката кариера. Гарф верувал дека почетниот буџет на игрите не бил толку лош колку што Ромни го прикажал, со оглед на фактот дека претстоеле уште три години за реорганизација. Сенаторот од Јута, Боб Бенет изјавил дека голем дел од потребните пари биле веќе на вистинското место. Подоцнежна анализа на „Бостон Глоуб“ покажала дека во тоа време комитетот имал приходи во износ од 1 милијарда долари. Олимпискиот критичар Стив Пејс, којшто ги предводел жителите на Јута за „Одговорно јавно трошење“, милел дека Ромни претерал со првичната фискална состојба за да ја постави основата за добро рекламно спасување. Кенет Булок, уште еден член на одборот на комитетот како и шеф на „Лигата на градови“ во Јута, во тоа време често наидувал на судири со Ромни и подоцна изјавил дека Ромни заслужува признание за пресвртот но не онолку колку што тврдел. Булок рекол: „тој многу се трудеше за се наслика себеси како спасител, големата бела надеж. Тој беше многу добар во карактеризирање и казнување на луѓето и поставувајќи се себеси на пиедесталот“.
И покрај првичниот фискален дефицит, Олимписките игри завршиле со суфицит од 100 милиони долари. Претседателот Џорџ В. Буш ги пофалил напорите на Ромни а 87% од жителите на Јута ја признале неговата успешна изведба како шеф на Олимписките игри. Ја зацврстил неговата репутација како „уметник на пресвртот“, а бизнис факултетот на Харвард изучувал студија врз основа на неговите постапки. Шефот на американскиот олимписки комитет Вилијам Хибл му ја припишал на Ромни заслугата за исклучителниот напор со цел да се надмине тежок период на Олимписките игри, коишто кулуминирале во „најголемите олимписки игри коишто некогаш сум ги видел“. Ромни напиша книга за неговото искуство со наслов „Пресврт: Криза, Водство и Олимписки игри“ објавена во 2004 година. Со улогата, Ромни стекнал искуство во справувањето со федералните, државните и локалните лица, јавни личности од коишто претходно имаше недостиг, како и шанса за повторно отпочување на неговите политички аспирации.
Гувернерска кампања 2002 година
Загрозена од погрешните политички чекори и лични скандали, во 2002 година, администрацијата на тогашната републиканска гувернерка на Масачусетс, Џејн Свифт станала ранлива и повеќе републиканци сметале дека нема да може да победи на општите избори. Истакнатите партиски личности – како и белата куќа – ја сакале кандидатурата на Ромни за гувернер и укажаната можност му се допаднала вклучувајќи ја државната прегледност. Една анкета на Бостон Хералд покажала како републиканците го фаворизираат Ромни наспрема Свифт со повеќе од 50 процентни бодови. На 19 март 2002 година, Свифт изјавила дека нема да бара од партијата да ја номинира, а по неколку часа Ромни ја објавил неговата кандидатура, во којашто нема да се соочи со противник во примарните избори. Во јуни 2002 година, Демократската партија од Масачусетс ја предизвикала подобноста на Ромни да се кандидира за гувернер, истакнувајќи дека државниот закон бара седумгодишен последователен престој и дека Ромни ги има исполнето формуларите за данок на државата како жител на Јута во 1999 и 2000 година. Како одговор на тоа, бипартиската државна комисија на законот за гласање во Масачусетс едногласно пресудила дека тој одржувал задоволителни финансиски и лични врски со Масачусетс, и според тоа, има право да се кандидира.
Во обид да се избрише сликата која му наштети во трката за во Сенатот во 1994 година – онаа која го карактеризирала како богат специјалист за откуп на компании којшто нема допирна точка со потребите на обичните луѓе – кампањата одржала серија од „работни денови“ во коишто Ромни помагал во работи какошто се пасење крави, балирање сено, растовар на брод со риби и молкнење ѓубре.
Мандат 2003-2007 година
Ромни го поддржал и покачувањето на други видови даноци, вклучувајќи ги и оние за возачки дозволи и дозволи за поседување на оружје, со цел да оствари повеќе од 300 милиони долари. Го покачил данокот за снабдувачите на бензин за 2 центи по галон, на тој начин генерирајќи дополнителен приход од 60 милиони долари годишно. Противниците рекле дека потпирањето врз даноци некогаш наметнува мака на оние коишто најмалку можат тоа да си го дозволат. Ромни исто така ги затворил даночните дупки со што обезбедил нови 181 милиони долари од бизнисите за тие две години и над 300 милиони долари за време на неговиот мандат. Тоа им го сторил во четири очи на конзервативните и корпоративните критичари коишто во ваквите акции гледале покачување на даноците.
Со владина поддршка, државното законодавство ги намалило трошоците за 1,6 милијарди долари, вклучувајќи намалување на државната помош за градови во износ од 700 милиони долари. Кратењето го вклучувало и државното финансирање на високото образование, коешто се намалило за 140 милиони долари, што довело до покачување на даноците во државните колеџи и универзитети за 63% во период од четири години. Ставајќи вето на повеќе од 250 предмети на државниот буџет, во неговата последна година како гувернер, Ромни побарал дополнителни скратувања на трошоците; жестокото Демократско законодавство го надминало секое вето.
Намалувањето на државните трошоци предизвикало дополнителен притисок врз околните реони да ги намалат услугите или да ги зголемат даноците за имот, а придонесот стекнат од даноците на имот во градовите пораснал од 49% на 53%. Државниот и локален даночен товар во Масачусетс бил во пораст за време на гувернерскиот мандат на Ромни. Тој предложил и намалување на државната даночна стапка на доход коешто било одбиено од страна на законодавството.
Одлучен дека нова здравствена осигурителна мерка во Масачусетс не покачува даноци или потсетува на претходниот неуспешен предлог на ниво на државата наречен „Hillarycare“, Ромни формирал тим од советници со различна политилчка позадина со цел да се применат тие принципи. Почнувајќи кон крајот на 2004 година, тие измислиле сет од предлози коишто биле поамбициозни од поединечен предлог на Сенатот од Масачусетс и биле поприфатливи за него отколку еден од Домот на претставници од Масачусетс, којшто вовел нов данок за платен список. Особено, Ромни се залагал за воведување на поединечен мандат на државно ниво. Претходниот соперник Тед Кенеди, чиешто животно дело било универзалниот здравствен систем и којшто со тек на време развил топли односи со Ромни, позитивно го оценил планот со што се охрабрила соработката на Демократското законодавство. Неговиот напор наишол на поддршка од сите главни чинители во земјата, а Ромни помогнал да се избегне ќор-сокак којшто постоел меѓу соперниците меѓу демократските водачи во законодавниот дом.
На 12 април 2006 година, гувернерот го потпишал добиениот закон за реформи во здравството во Масачусетс, вообичаено познат како „Romneycare“, според кој сите жители на Масачусетс се обврзани да купат здравствено осигурување или во спротивно да се соочат со растечки даночни казни, како што е можноста од губење на нивното лично даночно ослободување. Преку претходна проверка на материјалната состојба, според новововедениот закон, луѓето добиле субвенции од државата поради недостиг од соодветно работно осигурување и минимални приходи, користејќи средства коишто ги покривале здравствените трошоци на неосигураните. Ставил вето на осум секции од легислативата на здравствената нега, вклучувајќи контраверзно оданочување во вредност од 295 долари по вработен, на бизниси коишто не гарантираат дентална нега на примачите на „Medicaid“. Легислативата го надмина секое вето, но канцеларијата на гувернерот истакнала дека промените не се неопходни. Законот бил прв по својот вид во државата и станал обележје на успехот за време на мандатот на Ромни.
На почетокот од гувернерството, Ромни бил противник на хомосексуалните бракови и заедници, но се залагал за толеранција и ги поддржал предностите од некои домашни партнерства. Во одлука донесена во ноемрви, 2003 година од страна на Врховниот суд на Масачусетс се барало реорганизација на хомосексуалните бракови од страна да државата. Ромни неволно поддржал државен уставен амандман во февруари 2004 година според кој таквите бракови би се казнувале, но сепак би се дозволила граѓанска заедница како единствен остварлив начин да се исполне претходното. Во согласност со судската одлука, во мај 2004 година, гувернерот им наложил на градските службеници да започнат со издавањето на брачни дозволи на истополовите двојки. Сепак, рекол дека такви дозволи нема да се издадат на оние коишто не планираат да се преселат во Масачусетс, цитирајќи закон од 1913 година според кој на жителите надвор од државата им е забрането да се венчаат во Масачусетс доколку нивната заедница е нелегална во нивната матична држава. Во јуни 2005 година, Ромни престанал да го поддржува компромисниот амандман, изјавувајќи дека претставува забуна за гласачите коишто се и против хомосексуалните бракови и против граѓанските заедници. Наместо тоа, одобрил гласачка иницијатива под водство на „Коалицијата за брак и семејство“(алијанса од општествено конзервативни организации) според којашто би се казнувале истополовите бракови и не би постоеле никакви одредни за граѓанските заедници. Во 2004 и 2006 година, го повикал Сенатот на САД да гласа во полза на сојузниот амандман за брак.
Во 2005 година, Ромни го открил своето променето мислење во врска со абортирањето, негирајќи ги неговите ставови за законски пристап кон абортус во капмањите во 1994 и 2002 година, а истакнувајќи ги оние за забрана на абортусот спротивно на историската одлука на Врховниот суд на САД во врска со абортусот наречена „Roe v. Wade“. Оваа негова промена е резултат на разговор којшто го имал со биолог од Универзитетот Харвард, Даглас Мелтон, експерт во биологијата на ембрионски матични клетки, којшто го оспорувал сеќавањето на Ромни за нивниот разговор. Ромни дополнително ставил вето на законот за забрана на абортус со што се проширил пристапот до итна контрацепција во болниците и аптеките (законодавството го надминало ветото). Тој исто така самостојно го променил својот став во врска со истражувањето за ембрионските матични клетки.
После двегодишни преговори во врска со државното учество во регионалната иницијатива за емисија на гасови како последица од стаклената градина, којашто воспостави процедура за трговија со емисии од електрична централа во Североистокот, Ромни го повлече Масачусетс накратко од иницијативата пред таа да биде потпишана во декември 2005 година, наведувајќи ги како недостиг ограничените трошоци за индутрија.
Во 2004 година, Ромни значително се трудел да ја зајакне Републиканската партија во државата, но таа година не успеал да обезбеди ниедно место на државните парламентарни избори. Оценет како топ-лик на Републиканската нацилана конвенција во 2004 година, политичарите почнале да го гледаат како потенцијален кандидат за претседателските избори во 2008 година. Кон средината на неговиот мандат, Ромни се одлучил за потполна кандидатура за претседател и на 14 декември 2005 година, изјавил дека нема да бара реизбор за втор мандат како гувернер. Како претседател на Асоцијацијата на Републиканските гувернери, патувајќи низ државата, ромни се среќавал со истакнати Републиканци изградувајќи национална политичка мрежа; во подготовките на својата кандидатура, во 2006 година, поминал повеќе од 200 денови надвор од државата.
По неговите првични фискални акции спроведени во 2003 година, 61% од населението во јавните анкети го поддржувале гувернерот во својата работа, иако неговиот рејтинг подоцна опаднал, поради честото отсуство од државата. Во ноември 2006 година, поддршката изнесувала 34%, пласирајќи го на 48 место од 50 американски гувернери. Меѓу неколкуте фактори коишто биле причина Демократот Дивал Патрик со 20 бода да издвои победа над заменик-гувернерот на Ромни, Републиканецот Кери Хили, на гувернерските избори во 2006 година, биле незадоволството од администрацијата на Ромни и слабоста на Републиканската партија во државата.
На претпоследниот ден од неговиот мандат, Ромни побарал од Државната изборна комисија да се регистрира одбор за претседателската кампања. Неговиот мандат завршил на 4 јануари 2007 година.
Претседателска кампања – 2008 година
На 13 февруари 2007 година во Мичиген, Ромни формално се претставил како кандидат на Републиканската партија за претседателските избори во САД во 2008 година. Како политички аутсајдер, во говорите често се повикувал на неговиот татко и семејството и го нагласува неговото искуство во приватниот, јавниот и волонтерскиот сектор коишто придонеле за неговиот досегашен успех.
Во кампањата била изразена високата профитабилност на Ромни во светот на бизнисот и управувањето на Олимписките игри. Исто така имал и политичко искуство како гувернер благодарение на она што го наследил од неговиот татко (како и поради многу други биографски паралели со него).
Храм на пријателството (Павловск)
Храм на пријателството (Храм Дружбы) — павилјон во облик на класичен храм во Павловскиот парк во Павловск кај Санкт Петербург, Русија. Изграден е на свиок на реката Славјанка во 1781-84 г. по проект на познатиот архитект Чарлс Камерон и е посветен на пријателството.
Зданието веројатно најпрви служело како место за одржување на камерни концерти за избраното дворско друштво. При изградабата на павилјонот, Камерон во близината поставил и кујна во облик на колиба од необработени трупци.
Павилјонот е окружен со шенаесет бели зажлебени дорски столбови, во кои стои ротонда во окер боја, со бел покрив. Во горниот дел од ѕидот се ставени скулптурни медалјони. Вратата е од даб и бронза, и обично е отворена за туристи. Во летниот период во храмот се изложуваат скулптури од фондот на Павловскиот музејски парк.
Порано, во една од нишите на градбата стоела статуа на Катерина Велика како Церера. Оваа статуа е гипсена копија на бронзен оригинал на Јаков И. Рашет од 1789 г., која стоела на царскоселското „Грото“. Над нишата, ѕидот е украсен со лесени украси во штукатура.
Над вратата стои натписот „Љубовта, почитта и преданоста на првите сопственици го посветија овој храм, подарувајќи им го ова парче земја“. Павилјонот изгледа особено привлечно поради отсјајот во реката Славјанка и густото зеленило во заднината.
Спастична квадриплегија
Во споредба со квадриплегија, спастичната тетраплегија е дефинирана од страна на спазмите на екстремитетите, за разлика од парализа. Се разликува од другите форми на церебрална парализа со презентација на вкочанетост, отсечни движења кои произлегуваат од хипертонија на мускулите.
Симптоми
Спастична квадриплегија може да се открие од страна на абнормален развој на моторните вештини кај децата. Симптомите можат да се претстават уште во првите три месеци, но генерално се забележуваат кај детето пред да достигне две години. Некои предупредувачки знаци вклучуваат: дете на повеќе од два месеци кои вкочанети нозе и не е во состојба да ја контролира глава и дете на повеќе од дванаесет месеци што не ја развило способноста да лази или стои.
Спастична квадриплегија, исто така презнтира низа на симптоми кои влијаат на мускулатурата. Кај многу се јавуват контрактури, кои се дефинирани како зглобовите кои не можат да се поместуваат. Клонус е уште еден симптом кој се одликува со наизменични, брзи мускулни контракции и релаксации. Тој се презентира со тремор и екстремитети како ножици. Дистонија,или трајни мускулни контракции и стегање често се доживува од страна на оние кои се погодени од спастична квадриплегија. Овие присилни мускулни контракции може да влијаат на развојот на структурните мускулите околу колковите и да доведат до дисплазија и дислокација на колкот, што ги прави тешко да седат. Комбинацијата на овие симптоми често го прави одењето тешко за пациентите. Иако рацете и нозете на пациентите се често вкочанети, вратот обично е опуштен поради непостоење на доброволни мускулна контрола. Некои возрасни имаат проблеми со сексуалните органи, како што се оние кои го контролираат сфинктерот (анусот), како и контрола на бешиката. Овие понекогаш може да бидат третирани со обука и стимулација дури и ако проблеми се претставени со години.
Причинители
Спастична квадриплегија е генерално предизвикана од оштетување на мозокот или нарушувања во нормален развој на мозокот пред раѓање. Според Националниот Институт за Здравје, постојат четири видови на оштетување на мозокот, што може да предизвика спастична квадриплегија. Овие вклучуваат оштетување на белата материја (перивентрикуларна леукомалација), абнормален развој на мозокот (церебрална дисгенезија), крварење во мозокот (интракранијално крвавење), и оштетување на мозокот поради недостаток на кислород (хипоксично-исхемична енцефалопатија или интрапартална асфиксија).
Белата материја на мозокот е особено ранливи помеѓу 26 и 34 недели на созревање, и да оштетување на бела материја може да се меша во способноста на мозокот да пренесува сигнали на остатокот на телото.
Пред 26 недела на созревање, феталниот мозок е особено подложни на разни отрови чии ефекти може на крајот да го попречат нормалниот развој. Изложеност на мозокот на инфективни агенси е особено опасна, бидејќи тие може да предизвикаат имунолошки одговор преку активирање на цитокините и да доведат до воспаление на мозокот. Некои инфекции кои биле поврзани со развојот на спастична квадриплегија вклучуваат менингитис, херпес, рубеола и енцефалитис. Тешка жолтица, исто така, може да доведе до оштетување на мозокот и спастична quadriplegia поради израстоци на билирубин во крвта.
Крварење во мозокот предизвикани од фетална мозочни удари, згрутчување на крвта, слаби и малформирани крвните садови или висока крвен притисок кај мајката исто така може да доведе до оштетување на мозокот и предизвикува спастична квадриплегија. Инфекции кај мајката, најчесто карлична инфламаторна болест, се покажа во зголемување на ризикот на фетусен мозочен удар.
Хипоксија, односно недостаток на кислород во мозокот, исто така, може да предизвика штета во церебралниот моторен кортекс и други мозочни региони. Овој недостаток на кислород може да биде резултат на дефект поврзан со плацентата, руптура на матката, штета на папочната врвца, низок крвен притисок кај мајката или асфиксија за време на породувањето.
Децата кои доживеале многу компликации во текот на раѓањето, како што се прематурност, недоволно количество накислород, со ниска тежина при раѓање, аспирација, повреди на главата или крварење во мозокот имаат поголем ризик од развој на спастична квадриплегија. Децата чии мајки биле болни за време на бременоста или не добиваат соодветна исхрана се исто така со поголем ризик да ја развијат болеста.
Дијагностика
Спастичната квадриплегија може да биде дијагностицирана уште во првата година, при забележително доцнење во развојот, особено задоцнување во тркалање, лазење, седење или одење. Сепак, во зависност од сериозноста, знаците некогаш не се појавуваат дури до три години. Мускулниот тонус понекогаш се користи за да се направи дијагноза на спастична квадриплегија, со тоа што децата често се премногу здрвени или премногу опуштени.
Друг важен дијагностички фактор е постојаните примитивни рефлекси после возраста на која тие треба да се исчезнат (6-12 месеци). Овие рефлекси меѓу другите ги вклучуваат рефлексот на цицање и Mоро рефлексот.
Магнетна резонанца (МРИ) или компјутерската томографија (КТ) може да се користи за да се лоцира причината за симптомите. Ултразвук може да се користи за истата функција во предвремено родени бебиња.
Заради тоа што церебралната парализа се однесува на група на нарушувања, важно е да се има јасен систем на именување. Овие растројства мора да бидат непрогресивни, неминливи и да не се должат на повреди на ’рбетниот мозок. Нарушувањата во рамките на групацијата се класифицирани врз основа на две одлики - главни физиолошки симптом и екстремитетите кои се погодени. За нарушувањето да биде дијагностицирано како спастична квадриплегија, поединецот мора да покаже спастични симптоми (не атетотични, хипертонични, атаксични или атонични симптоми) и тоа мора да биде присутно на сите четири екстремитети.
Додека дијагноза може да се направи за кратко време по раѓањето врз основа на семејната историја и набљудување на детето, често е одложена до кога детето е меѓу 18-24 месеци, со цел да се следи можна регресија или прогресија на симптомите.
Научна класификација
Научни класификации за овие видови ги вклучуваат:
Исламот во Италија
Исламот во Италија е втората најголема религија по христијанството. Бројот на муслиманите во Италија речиси сите сунитски е независна, но е околу 1.200.000 единици, приближно одговара на 1,9% на италијанската популација, во споредба со 91,6% на христијаните. Бројот често варира според дефиницијата на „муслимани“ односно дали да се вклучат и оние од земјите од муслиманската култура но не се опишуваат себеси како верници или неверници.
Историјата на исламот во Италија
Историјата на исламот во Италија започнал во IX век. Сицилија останала под муслиманска власт во периодот помеѓу 827 и 1091 п.н.е., копното Италија претрпело бројни рации во истите тие години во споредба со Пиринејскиот Полуостров била привремено и контролата врз Сицилија е стабилно само од 965 год. до 1061 год. Сепак дури по Норманското освојување остана во Сицилија мал број на муслимани до 1239 год, кога како резултат на некои од невните бунтови биле депортирани од страна на Фредерик II во Апулија, каде што останал до 1300 год, годината во која тие биле истребени од Карло II од Анјоу. Во модерните времиња, исламската присустност во Италија е скоро непостоечки до 60-тите години, кога ќе почнат да пристигнуваат во Италија од првите студенти од Сирија. Во деведесеттите години доаѓаале Албанци имиграти и се зголемувала бројката на Мароканците. Почнувајќи од 2000-тите, со растот на емиграција од Источна Европа и Латинска Америка, процентот на муслиманските имигранти паднал додека преостанатите останаа.
Несогласувања
Во јавниот живот, Исламот има значајно влијание во популарната имагинација, предизвикувајќи дискусија на теми како што се:
Автомобилски регистарски таблички во Албанија
Нов формат
Новиот формат е сличен со италијанските и француските таблички. Дизајнот беше претставен на 16 февруари 2011. Табличките се состојат од сина лента со ознака 'AL' и редизајниран двоглав орел во бела боја, две сериски букви, заштитен холограм, 3 броеви и други две сериски букви, на крајот десно е напишан код на регионот и година на регистрација. Потоа истите се изземени.
Стар формат
Табличките со стар формат ќе станат дефункционални до февруари 2012 година. На новиот формат од 1995 г. Беше додадено црвено поле на левиот крај на табличката на кој имаше црн двоглав орел. На празниот простор помеѓу карактерите беше додаден заштитен холограм. Тој формат на таблички се состои од код од две букви за секој регион во Албанија, потоа четирицифрен број (0001-9999) и сериска буква одвоена со црта. Овие таблички сѐ уште се важечки. Како сериска буква на албанските таблички не се користат  ‘O’, ‘Q’, ‘V’, ‘X’ и ‘Y’. Додека ‘Z’ се користи за владин автомобил.
Серино
Серино — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 30 септември 2018 година било 6,943 жители.
Михајло Ломоносов (сателит)
Михајло Ломоносов (Михайло Ломоносов, озн. МВЛ-300) — астрономски сателит Московскиот државен универзитет, наречен по научникот Михаил Ломоносов (1711 - 1765).
Задача
Сателитот има за задача да набљудува гама-распрснувања, високоенергетски космички зраци и минливи појави во горната атмосфера на Земјата.
Пуштање
Мисијата била првично предвидена за 2011 г. по повод тристагодишнината од раѓањето на Ломоносов. По неколкукратно одложување, леталото е конечно пуштено на 28 април 2016 г. од космодромот „Восточни“ со ракетата Сојуз 2.1а.
Научни инструменти
Леталото е опремено со седум научни инструменти:
Убиство на Јане Сандански
Убиството на Јане Сандански било извршено на 22 април 1915 година кај месноста Блатата на патот од Рилскиот манастир за Неврокоп. Бил нападнат од 7-8 души кои биле вооружени со пушки и најверојатно биле од неврокопската чета на ВМРО, еден од нив го заобиколил и го застрелал во грб. Се претпоставува дека нападот бил организиран од Стојан Филипов, а како физички убиец бил посочен Андон Качарков. Судот сепак ги оправдал поради недостиг на докази. Трупот на Јане бил пронајден од карванџии.
На околу 200 м источно од Роженскиот манастир е црквата Св Свети Кирил и Методиј, изградена во 1914 година од страна на Јане Сандански. Таму се наоѓа и неговиот гроб. По известувањето за заговорот против него, Фердинанд најверојатно ја поддржувал идејата за ликвидација на Јане, но на неговиот погреб испратил венец, кој е поставен од Јонко Вапцаров. На надгробната мермерна плоча се читаат неговите зборови: ''„Да живееш, значи да се бориш. робот - за слобода, а слободниот - за совршенство"''.
Причини
По почетокот на Првата светска војна и Валандовската афера од 1915 година која имала за цел да ја внесе Бугарија во оваа војна. Сандански и неговите приврзаници се спротивставиле на таквата политика, правејќи обид да ја спречат акцијата и војната. Во есента 1914 година кога Пиринска Македонија била во рамките на Бугарија, повеќето од македонските револуционери, а меѓу нив и Сандански, биле во своите родни краеви во Македонија под Бугарија, или во Софија. Во тоа време Сандански живеел во Мелник, како легален бугарски граѓанин.
Во периодот помеѓу есента 1914 и зимата и пролетта 1914/1915 година имало повеќе средби помеѓу Сандански и македонските револуционери. Тие дискутирале по повеќе прашања: политиката на Фердинанд, положбата на Македонците под српската и грчката власт, нивното масовно мигрирање во Бугарија, за очајната положба на македонските емигранти во Бугарија.
Сандански и неговите соистомисленици решиле да се организираат преку собирање на свои приврзаници и евентуални сојузници, а како противници на политиката на војна се изјасниле: Крсто Станчев Раковски, познат активист на Балканската Социалдемократска Федерација и анархистот Михаил Герџиков. Нивната цел била борба против политиката на Фердинанд и владата на Радославов, барајќи патишта и начини:
Сметајќи го Фердинанад за носител на политиката на погроми и катастрофи, одлучиле тој да биде ликвидиран и новиот режим во Бугарија да биде прокламиран во името на народновластието и против империјалистичката војна и реваншот. Атентатот врз Фердинанд требало да го извршат македонските и тракиските револуционери, а воведувањето на народовластието требало да го спроведат политичките партии на Бугарија, кои зад себе имале поголема маса приврзаници. Заради преговори со водачите на политичките партии во Бугарија била избрана тричлена делегација во состав: Јане Сандански - претставник на македонските револуционери, Михаил Герџиков - претставник на одринските и Крсто Станчев - претставник на бугарските новинари и општественици. Меѓутоа не бил постигнат договор со политичките партии. Дел од нив биле вчудовидени, дел уплашени, дел малодушни и не го одобрувале тој, според нив, анархистички чин. Меѓутоа најголемо изненадување им приредил бугарскиот егзарх Јосип I кој пред делегацијата ги заредил лошотиите кои Фердинанд и ги нанел на Бугарија... и дека додека тој е жив нема да дозволи на бугарските воени и граѓански водачи да се еманципираат од неговото (Фердинандовото б.н.) туторство, од неговото влијание, од моралниот гнет во кој ги држел. Затоа, на крајот, Егзархот истакнал:
И покрај поддршката на Егзархот целата акцијата на Сандански останала тесен заговор без поширока политичка поддршка. Меѓутоа владејачките кругови разбрале за заговорничката иницијатива и власта започнала со прогон и апсење на лицата за кои сметала дека го планирале убиството на Фердинанд. Биле обвинети и затворени Александар Стамболиски, водачот на Бугарскиот земјоделски национален сојуз и други видни бугарски општественици.
Паралелно започнала и Валандовската афера, на кои настани Сандански бил огорчен противник. Случајно или не, неколку дена по Валандовската акција, по наредба на Фердинанд и неговите помагачи околу Тодор Александров, на 21 април 1915 година, во шумите на Пирин, Јане бил убиен.
Историски погледи
"Најистакнат заштитник на внатрешноста на Македонија. Тој е што ги разбиваше четите на Фердинанда и на бугарската буржоазија и ги гонеше дури до Софија. Овој борец за слободата на Македонија и за демократија и мир од заседа го убија... Фердинандовите агенти"
"Некаква историја пишуваат оние револуционери (врховистите од Софија) и не се срамат да прескокнат цели настани само поради тоа што треба да го спомнат омразеното име на палачот Јане Сандански. Тој не постои за нивната историја. Епохата и борбите, кои ги создаде тој заедно со своите приврзеници, исто така не постојат. Населението кое како бог го сакаше својот старик и трчаше по него и неговите другари со занес и во голем број како што ретко голем општествен деец можел да собере околу себе и да го приврзе за себе, за револуционерните историчари исто така не постои. Неговиот надгробен крст го гледаме исправен и во самата историја"
- Димо Хаџи Димов
" (Сандански б.н) челник во борбата за самостојна и независна македонска држава, противник на туѓите посегања врз Македонија и особено против државниот врв на Бугарија на чело со Фердинанд, претставува кулминација на драмата што ја доживувало македонското национално и ослободително движење по Илинденското востание. Истовремено тоа е почетокот на личната и колективна трагедија на ветераните на Делчевата ТМОРО.."
- Иван Катарџиев
- Елефтериос Ставридис
"...Тој имал исти погледи и ставови како и другите македонски дејци од левицата и десницата, и тој се сметал за Бугарин. За него има малку документација, има повеќе другите што пишуват за него. И она малку што го напишал, кога кажува за населението во Македонија, никаде не спомнува македонски народ како посебен етнос, туку дека: „Во Македонија живеат Бугари, Турци, Албанци..."
- Зоран Тодоровски
Википедија на тагалошки јазик
Википедија на тагалошки јазик е издание на Википедија на тагалошки јазик.
Ајде да одиме во Битола
„Ајде да одиме во Битола“ — македонска староградска песна, напишана од непознат автор најверојатно во преродбениот период.
Одлики
Песната е во изворен 7/8 такт.
NGC 158
NGC 158 — двојна ѕвезда во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.