cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дорис Деј
Дорис Деј (родена Дорис Мери Ан Капелхов, на - ) — американска глумица и пејачка и отворен активист за правата на животните од нејзиното повлекување од шоу-бизнисот. Нејзината кариера како забавувач започна во 1940-тите како пејачка на голем бенд. Во 1945 година таа го доби својот прв хит снимајќи ја „Sentimental Journey“ („Сентиментално Патување“). Во 1948 година се појави и во својот прв филм, „Romance on the High Seas“ („Романса на Високите Мориња“). Во нејзината кариера како забавувач, таа се има појавено во повеќе од 39 филмови, има снимано повеќе од 650 песни, номинирана е за Оскар, добитник е на Златен Глобус и Греми, и во 1989 години ја добива наградата Cecil B. DeMille за животно остварување во филмската уметност.
Први почетоци
Дорис Деј е родена во Синсинати, Охајо, во соседство на Еванстон од Алма Софија Велц (домаќинка) и Вилхем (подоцна Вилијам) Капелхоф (наставник по музичко и мајстор по хор). Нејзините баба и дедо биле германски имигранти. Иако во пописот од 1930 година е попишана како на возраст 7, таа за нејзиниот биографер во „Дорис Деј: Нејзината Сопствена Приказна“ изјавува дека е родена во 1924 година. Специфично изјавува дека: „(Јас бев) именувана од мајка ми во чест на нејзината омилена глумица, Дорис Кејтон, ѕвезда во тогашната 1924.“ Најмала од три деца, таа имала два браќа: Ричард, кој починал пред таа да се роди, и Пол, неколку години постар. Бракот на нејзините родители бил неуспешен поради јавното неверство на нејзиниот татко. Иако семејството било римокатоличко, нејзините родители се развеле. По нејзиниот втор брак, самата Деј ќе стане христијански научник. Деј била мажена четири пати. Деј развила ран интерес за играње, и во средината на 1930-тите формирала танчерско дуо со Џери Доерти, настапувајќи локално во Синсинати. На 13ти октомври 1937 година, во сообраќајна несреќа таа ги повредува своите нозе и со тоа се ограничуваат нејзините проспекти како професионален танчер. Во текот на заздравувањето Деј зема часови по пеење, и на 17 годишна возраст започнува да настапува локално. Во текот на работењето со локалниот водач на бендот Барни Рап, во 1939 или 1940 година таа го прифаќа уметничкото име „Деј“ како алтернатива за „Капелхов“, на негов предлог. Рап смета дека нејзиното презиме е премногу долго. Првата песна која таа ја изведува за него е „Day After Day“ („Ден По Ден“), од каде што и потекнува нејзиното уметничко име. По работењето со Рап, Деј работи со бројни други водачи на групи, вклучувајќи ги и Џими Џејмс, Боб Кросби и Лес Браун. Токму и работејќи со Браун Деј го постигнува својот прв хит снимајќи ја „Sentimental Journey“ („Сентиментално Патување“), издаден во почетокот на 1945 година. Набргу потоа таа станува химна на желбата на демобилизирачките трупи на Втората светска војна да се вратат дома. Песната е сè уште поврзана со Деј, и е преснимувана од нејзе неколкупати за различни пригоди.
Музички успех
Последниот најголем хит сингл на Деј се појави во Велика Британија со „ Move Over, Darling“ во 1964 година, ко-напишана од нејзиниот син конкретно за неа. Песната претставува забележително заминување на Ден, со јасно современ звучен аранжман. Во 1967 година Деј го снима и својот последен албум, „The Love Album“ („Љубовниот Албум“), што во суштина претставува заклучување на нејзината кариера, иако овој албум не е објавен до 1995 година.
Банкрот и телевизиска кариера
Мелчер починал на 20 април 1968 година. Деј била шокирана од откритието дека нејзиниот маж со кој била во брак 17 години и неговиот бизнис партнер Џером Бернард Розентал ги трошеле нејзините заработки, оставајќи ја нејзе во длабоки долгови. Розентал бил нејзин адвокат од доцните 1940-ти, и тој ја претставувал на 31 мај 1949 година во нејзината постапка за неспорен развод од вториот сопруг, текстописецот Џорџ В. Видлер. Во февруари 1969 година Деј поднела тужба против Розентал и победила во дотогашното најголемо граѓанско судење (преку 20 милиони долари) во тоа време во Калифорнија.
1970-ти
На 18 септември 1974 година Деј била наградена 22 835 646 долари за измама и злоупотреба во едночасовна усна одлука на Врховниот судија Лестер Е. Олсон, завршувајќи го 99-дневното судење кое вклучувало 18 консолидирани тужби и против-тужби поднесени од Деј и Розентал кои се однесуваат на раководењето на Розентал со нејзините финансии по нејзиното завршување со него во јули 1968 година. Граѓанското судење вклучувало 14 451 страница препис од 67 сведоци. Застапувана од адвокатот Роберт Винслоу и адвокатската фирма Mitchell, Silberberg & Knupp LLP, Деј била наградена 1 милион долари казнени штети, 5.6 милиони плус 2 милиони долари камата за загуби во лажен нафтен потфат, 3.4 милиони плус 1.2 милиони камата за хотелски потфат, 2.2 милиони плус 793 800 долари камата за двојни или непотребни плаќања на надоместоци на Розентал, повеќе од 2 милиони долари за надоместок на кретити на Розентал, 2.9 милиони плус 1 милион долари камата за измама и 850 000 долари за адвокатски такси за Деј. Олсон исто така забранил на Розентал понатамошно кривично гонење на Деј или нејзините бизнис дејства. (Розентал поднел повеќе од 20 тужби од 1969 до 1974 година). Олсон, експерт во сложени финансиски брачни пресметки, ја прочитал секоја страна од 3275 поединечни изложби и 68 кутии од различни финансиски записи. Во октомври 1979 година одговорносниот осигурител на Розентал измирил со Деј околу 6 милиони долари платени во 23 годишни рати. Розентал продолжил со случајот и поднел жалба во Окружниот Суд 2 за Жалби, и исто така поденел уште половина дузина тужби поврзани со случајот. Две биле парници за клевета, од кои една против Деј и нејзините издавачи за коментарите дадени од нејзе за Розентал во нејзинта книга за што барал оштета. Со другата парница барал судски решенија дека осигурителните компании и поединечните адвокати не успеале да го одбранат Розентал правилно пред Олсон и во фазите на жалби. Во април 1979 година тој поднел тужба да се издвојат 6те милиони долари од спогодбата со Деј и да се надоместат штетите од секого вклучен во согласноста за исплатата наводно без негова дозвола.
Дорис Деј Шоу
По смртта на нејзиниот сопруг на 20 април 1968 година, Деј дознала дека тој ја обврзал нејзе на телевизиска серија, што станало Дорис Деј Шоу. За ОК! Магазинот во 1996 година Деј изјавила: „Ужасно беше. Јас навистина, навистина не бев добро кога Марти (Мелчер) почина и помислата да одам на ТВ беше надмоќна. Но, тој ме регистрирал за серија. Тогаш мојот син Тери (Мелчер) ме одведе во Беверли Хилс и ми рече дека тоа не е ниту приближно крајот. Исто така сум била регистрирана и за неколку ТВ специјали, сите без некој воопшто нешто и да ме праша.“ Деј ја мразела идејата да работи на телевизија, но се чувствувала обврзано. „Постоел договор. Јас не знаев за него. Никогаш не сакав да работам на ТВ, но сепак целосно се посветив. Тоа е единствениот начин на кој знам да го работам тоа“. Првата епизода од Дорис Деј Шоу се емитувала на 24 септември 1968 година, и од 1968 до 1973 година, вклучувајќи ја „Que Sera, Sera“ („Што Ќе Биде, Ќе Биде“) како тематска песна. Деј безволно опстанала (работата и била потребна за да ги исплати долговите), но само откако CBS отстапиле од креативна контрола на нејзе и нејзиниот син. Шоуто било успешно, се прикажувало пет години, и имало улога на предвесник на Керол Бурнет Шоу. Денес шоуто се памети по своите ненадејни сезонски промени во кастингот и просторијата. Не било толку широко организирано како многу од неговите современици што биле, и било малку гледано надвор од САД и Велика Британија. При крајот од емитувањето во 1973 година, вкусовите на јавноста се смениле и нејзината цврсто утврдена личност била гледана како старомодност. Таа се повлекла од снимање по Дорис Деј Шоу, но завршила два телевизиски специјала, „The Doris Mary Anne Kappelhoff Special“ („Дорис Мери Ана Капелхоф Специјалот“, 1971 година) and „Doris Day to Day“ („Дорис Деј На Ден“, 1975 година). Се појавила и во Џон Денвер ТВ специјалот во 1974 година.
1990-ти и обновување на интересот
Издавањето на ЦД со најголемите хитови во 1992 година и овозможиле уште еден влез во Британските листи, додека пак песната „Perhaps, Perhaps, Perhaps“ („Можеби, Можеби, Можеби“) била вклучена во музичкиот запис на австралискиот филм „Strictly Ballroom“ („Строго Соба За Балови“).
Активизам за благосостојбата на животните
Интересот на Деј за благосостојбата на животните и теми поврзани со оваа најверојатно потекнува уште од нејзините тинајџерски години, кога таа заздравувала од сообраќајна несреќа и го извела своето куче Тајни на прошетка без јаже. Тајни истрчал на улицата и бил убиен од кола. Деј подоцна напишала дека била опфатена со вина и осаменост. Во 1971 година таа станала соосновач на Глумци и Други за Животните и се појавила во неколку реклами во весник осудувајќи го носењето на крзно, заедно со Мери Тајлер Мур, Енџи Дикинсон и Џејн Мидоус. Пријателот на Деј, Кливленд Амори, пишувал за овие настани во „Man Kind? Our Incredible War on Wildlife“ („Човештво? Нашата Неверојатна Војна На Флората и Фауната“, 1974година). Во текот на 1980-тите и 1990-тите, Деј го промовирала годишниот Ден на женките-животни на Америка (Spay Day USA) и во неколку пригоди активно лобирала на Конгресот на САД за поддршка на легислативата со цел да се заштитат правата на животните. Таа исто така ја формирала и Doris Day Animal League (Сојуз на Дорис Деј за животните, www.ddal.org), што подоцна се спојува со Хуманото Општество на САД во 2006 година. Членови на персоналот на Doris Day Animal League зазеле позиции во The HSUS, којшто сега го управува Spay Day USA, еднодневен настан започнат од Деј.
NGC 4570
NGC 4570 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4570 се споменува и како UGC 7785, MCG 1-32-114, CGCG 42-178, VCC 1692.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4570 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 4570 има привидни димензии од 3,7' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 36 м 53,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 14' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 159°.
Други поделби
Проучување на NGC 4570 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42096. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 295. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Хокеј на трева на Летните олимписки игри 2008
Хокеј на трева на Летните олимписки игри 2008 — официјален хокејарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Пекинг, Кина и тоа во машка и во женска конкуренција.
Џон Даглас (епископ од Солсбери)
Џон Даглас (14 јули 1721 - 18 мај 1807) бил шкотски научник и англикански бискуп.
Даглас е роден во Питенвим, Фајф, син на дуќанџија, и се школувал во Данбар, Источен Лотиан и на колеџот Балиол, Оксфорд, каде што магистрирал во 1743 година.
Како капелан на третиот полк на гардистите, тој бил во битката кај Фонтеној, 1745 година. Потоа се вратил во Балиол како изложувач на Снел. Станал викар на Високиот Еркал, Шропшир во 1750 година. Канон на Виндзор, имено Канон на единаесеттиот штанд во капелата Свети Џорџ, Виндзор (1762–1776); член на поглавјето на катедралата Свети Павле во 1777 година; Епископ од Карлајл во 1787 година; Дин од Виндзор во 1788 година; и бискуп од Солсбери во 1791 г. Како бискуп од Солсбери, тој по службена должност бил и канцелар на Редот на жартиерата. Други негови почести биле степенот на ДД (1758) и оние како на член на Кралското друштво и член на Друштвото за антиквари.
Даглас не бил извонреден црковник. Тој претпочитал да престојува во Лондон во зима и на модерни места за бањање во лето. Под покровителство на Ерл од Бат навлегол во неколку книжевни контроверзии. Тој го бранел Џон Милтон против обвинението за плагијат на Вилијам Лаудер (1750), и го нападнал рационализмот на Дејвид Хјум во неговото Писмо за критериумот на чудата (1754). Тој продолжил да ги критикува следбениците на Џон Хачинсон во неговото Апологија за свештенството (1755)..Даглас исто така, ги уредувал списанијата на Капетан Кук и Дневникот и писмата на Кларендон (1763). Том на Разни дела, предговор со кратка биографија била објавена постхумно во 1820 година.
Една од неговите сестри ја одржвала Британската кафеана, едно од значајните места за состаноци во Лондон, особено за Шкотланѓаните.
Тестенини од банана
Тестенините од банана се вид тестенини приготвени со користење банана како примарна состојка. Производот обично се прави со незрели, зелени банани кои се сушат и потоа се мелат во брашно од банана. Тестенините од банана се храна без глутен. Производот може да се исуши за подоцнежно готвење или може да се готви веднаш по подготовката. Тестенините од банана се готват како стандардните тестенини, обично со варење. Една студија покажала дека тестенините од банана имаат повисока стапка на апсорпција на вода во споредба со стандардните тестенини, кои генерираат повисоки приноси по готвењето.
Во 2012 година, истражувачите од Универзитетот во Бразилија откриле дека тестенините од банана можат да бидат корисен производ за оние кои боледуваат од целијакија и дека во споредба со интегралните тестенини, тестенините од банана имаат пониско ниво на калории и масти, повисоко ниво на протеини и се поевтини за производство. Производот, исто така, се покажал како добро средство за искористување на зелените банани, кои имаат мала индустриска употреба и ниска комерцијална вредност.
Студија на Универзитетот во Бразилија
Во 2012 година, научниците за храна од Универзитетот во Бразилија спровеле студија која вклучувала правење тестенини од банана со користење зелени банани, кои биле мелени во брашно. Своите резултати ги објавиле во списанието на Академијата за исхрана и диететика. Во тестот во кој биле вклучени 25 учесници болни од целијакија, болест предизвикана од несакана реакција на глутен и 50 учесници без болеста, двете групи повеќе го сакале вкусот на тестенините од банана во споредба со другите тестенини без глутен, како на пример оние подготвени од кафеав ориз, соја, киноа и компири. На здравата група како споредба им биле дадени и тестенини подготвени од пченично брашно. Поволните одговори биле повисоки кај болните од целијакија и пониски кај здравите.
Во споредба со интегралните тестенини, истражувачите откриле дека тестенините од банана имаат повисоко ниво на протеини, пониско ниво на масти и калории и билепоевтини за производство од тестенините од цело пченично зрно. Исто така, се предложило дека тестенините од банана можат да придонесат за контролирање на цревната регуларност и гликемиските индекси поради високото нивоа на отпорен скроб во тестенините од банана.
Комерцијално производство
Во 2017 година, Тоња Ифил, претприемач од Барбадос, направила тестенини од банана направени со зелени банани. Ифил изјавила дека значаен аспект на развојот на производот било одредување на соодветна количина вода што треба да се додаде во брашното од банана и дека температурата на водата е исто така важен фактор. На пример, ако водата била премногу топла, тестенините се распаѓале.
Валденбург (Саксонија)
Валденбург (Waldenburg) — град во округот Цвикау, во сојузната покраина Саксонија, Германија.
Градски единици
Градот Валденбург се состои од следниве единици:
Знаменитости
Градот е познат по неговата керамика и по „Grünfelder Park“, парк во англиски стил.
Други знаменитости се:
Список на државни водачи во 844 година
Ова е список на државни водачи во 44 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ева Жетелска Фелешко
Ева Жетелска Фелешко (полски: Ewa Rzetelska-Feleszko, 1932 - 2009) била полски лингвист, македонист и славист. Таа е автор на 11 монографии и на повеќе од 340 научни трудови од областа на дијалектологијата, ономастиката и на историјата на словенските јазици.
Творештво
Од 1972 година, па сè до 2004 година, Ева била раководител на Одделението за ономастика при Полската академија на науките, а од 1990 до 1996 била директор на Славистичкиот институт, исто така при Полската академија на науките. Ева Фелешко била активен член на повеќе меѓународни истакнати организации, како што се Меѓународниот комитет за ономастика (ИЦОС), Интернационалното друштво за дијалектологија и геолингвистика, Меѓународниот славистички комитет итн. Со свои значајни трудови има учествувано на повеќе од 30 меѓународни научни конгреси и конференции. Нејзиното учество беше забележително и на југословенските ономастички конференции што се одржуваа од седумдесеттите до деведесеттите години во тогашна Југославија. Повеќепати прусуствувала со реферати на Научната конференција на Меѓународниот семинар за македонски јазик,литература и култура, а нејзините прилози во списанијата Славистички студии (при Катедрата за славистика на Универзитетот во Скопје) и особено во научното списание „Македонски јазик“ се од големо значење. Нејзини најзначајни дела се: ''Polskie nazwy własne. Encyklopedija (Енциклопедија на полските сопствени имиња) и Słowiańska onomastyka. Encyklopedija (Словенска ономастика. Енциклопедија'').
Стамен Григоров
Стамен Гигов Григоров (Стамен Гигов Григоров; 27 октомври 1878 - 27 октомври 1945) — истакнат бугарски лекар и микробиолог. Тој го открил бакцилот Lactobacillus bulgaricus, користен при правењето јогурт.
Живот
Стамен Григоров е роден во селото Студен Извор во провинција Перник, Бугарија. Средното образование по природни науки го заврши во Монпелје, Франција и медицинската наука во Geneенева, Швајцарија. Во 1905 година, на 27-годишна возраст, Григоров го направил откритието по кое е најпознат. Во микробиолошката лабораторија на професорот Леон Масол во Женева открил дека одреден вид на бацил е основа на јогуртот. Како признание, видот бил повикан од научната заедница Lactobacillus bulgaricus.
Во 1950те државната компанија за јогурт патентирала и промовирала специфична мешавина на соеви на бактерии за да се создаде „официјален бугарски јогурт“. Оваа мешавина продолжува да се извезува кај производителите на јогурт во многу земји.
Освен откривањето на Lactobacillus bulgaricus, Григоров придонесол за создавање на третман за туберкулоза во 1906 година, заедно со Алберт Калмет. Овој третман користел пеницилински габи. Преку неговите научни експерименти инвитро и инвиво на лабораториски животни, а подоцна и на човечки пациенти, Григоров го покажал лекувањето на пеницилинските габи во третманот на туберкулоза.
Григоров починал на 27 октомври 1945 година, на 67от роденден.
Наследство
Ледник Григоров на островот Брабант во Палмеровиот Архипелаг наАнтарктикот го носи името на Стамен Григоров.
На 27 октомври 2020 година, Стамен бил почестен од Google како Google Doodle на денот.
Анатолиј Ефрос
Анатолиј Ефрос (Анато́лий Васи́льевич Э́фрос, 1925 - Москва, ), познат советски режисер. Неговите режии повеќе од три децении го свртуваа вниманието на публиката како во Советскиот Сојуз, така и во земјите во кои гостуваа претставите од БИТЕФ. Во 1985 година во Скопје настапи и ансамблот на театарот „Таганка“ од Москва со три претстави во режија на Ефрос: „На дното“ од Горки, „Вишновата градина“ од Чехов и „Војната нема женско лице“,.
Битка кај Хидасп
Битката кај реката Хидасп се водела во 326 п.н.е. помеѓу војската на Александар Македонски и војската на индискиот крал Пор (санскрит: Пурурава) крај реката Хидасп (денешна река Џелам) во регионот Пенџаб. Кралството на Пор се протегало во делот од стара Индија кој денес припаѓа на Пакистан. Оваа битка бил последниот покрупен судир на Александар Македонски. Иако во битката македонската војска победила, поради истоштеност одбила да оди подлабоко во Индија и покрај желбата на нивниот војсководец, Александар Македонски.
Локација
Битката се одвивала на источниот брег на реката Хидасп, (денешен Џелам која е притока на реката Инд) близу денешните места Лила и Бора во Пакистан.
Увертира
По конечниот пораз на Персија под водство на Бес и Спитамен во 328 п.н.е., Александар почнал со походи на разните индиски кралеви во 327 п.н.е. Според некои извори Александар имал 120,000 војска, додека според други војската не броела повеќе од 35,000 војници, од кои коњаницата била една третина.
Главниот багажен караван поминал преку Киберскиот премин, но помала група војници под команда на Александар преминале преку север, освојувајќи ја тврдината кај Орно (денешен Пир-Сар, Пакистан) по пат. Во раната пролет следната година, ги соединил своите сили и се сојузил со Таксил (познат и као Амби), кој бил крал на Таксила, против неговиот сосед, кралот на Хидасп.
Битката
Кралот на Хидасп се сместил на левата страна од реката за да ги спречи преминувањата на истата. Реката Хидасп е доволно длабока и брза за да го однесе секој што сака да ја премине. Затоа Александар почекал неколку дена, со многу маршеви и контрамаршеви како и информациска војна (со тоа што им „дал на знаење“ на мештаните дека смета дека реката е премногу длабока за преминување, факт кој го дознал од Пор). Една ноќ, кога почувствувал благосостојба во кампот на Пор, Александар собрал мала војска и ја преминал реката 17 км низводно. Бидејќи ја гледал главната војска со Кратер сѐ уште пред него, Пор пратил само малку војска да се соочи со нападот. Меѓутоа тој погрешно проценил и војската била убиена заедно со неговиот син.
Кога битката подоцна почнала, александровата коњица била сместено на десното крило, но Александар пратил група коњаници да ги заобиколи Индијците и да ги нападне одзади. Индијците имале коњица на двете крила, бојни слонови напред и пешадија позади слоновите.
Овие бојни слонови ја правеле ситуацијата многу тешка за Александар. Речиси сите негови победи се должеле на неговата способност да го раздвои непријателот и да јуриша со неговите коњички придружници низ отворот. Меѓутоа, слоновите ги плашеле македонските коњи. Поради тоа, Александар морал да ја промени неговата стратегија.
Кралот Пор бил еден од многуте Индијци кои го импресионирале Александар. Погоден од најмалку шест стрели во битката, но сѐ уште на нозе, тој бил запрашан од Александар како би сакал да биде третиран. Одговорот бил: „како крал“. Пор исто така бил висок речиси 210 см во споредба со Александар кој бил од низок раст.
Тешко е да се измерат жртвите, но се знае дека Индијците ја изгубиле целата своја коњаница, голем дел од пешадијата и преку 100 бојни слонови. Македонците фатиле 80 слона, но изгубиле многу пешадија во битката. Коњаницата имала многу помалку жртви. Историчарот Питер Грин вели дека Александар изгубил дури 4,000 војници, главно фаланга. Тие биле оние кои морале да се соочат со слоновите бидејќи коњите не сакале ни да се доближат.
Последици
Храброста и воените вештини на Пор го импресионирале Александар. Иако Пор бил поразен, Александар му го поштедил животот и го поставил повторно за владетел на Хидасп во негово име. Ова била најдалечната точка до која што стигнал Александар, бидејќи неговата војска одбила да оди напред не само заради тоа што била истоштена, туку и поради тоа што за првпат го увидела вистинскиот начин на употреба на слонови во битка. Дариј пред тоа употребувал слонови во битка, но тие не играле значајна улога. Тука Македонците за првпат се соочиле со јуриш на слонови и, дознавајќи дека останатите индиски кралеви ги чекаат со уште побројни единици со слонови, насилно му се спротивставиле на Александар кога тој инсистирал да ја преминат реката Ганг.
Иако Александар успеал да ја освои само северозападна Индија, неговиот поход извршил големо влијание. Со тоа што ги победил опасните локални владетели во Хиндукуш и соседните региони, тој го подготвил теренот за идната Маурска империја, втората империја која успеала да ја освои цела Индија.
По смртта на Александар во 323 п.н.е., неколку години подоцна, неговата империја се распаднала, а Хидасп повторно станал независен.
Како резултат на оваа битка Александар основал два града, Никеја (Победа) на местото на денешен Џалапур и Букефалија (веројатно) на местото на денешна Бера, Пакистан. Букефал бил коњот на Александар, кој загинал или во битката, или подоцна од старост и истоштеност.
Климе Савин
Климе Савин ( - Скопје, ), македонски пливачки маратонец и спортски работник.
Рејчел Ара
Рејчел Ара (родена 1965 година во Џерси) е современа британска концептуална и дата уметничка со седиште во Лондон.
Преглед
Ара првично била компјутерски програмер. Потоа стекнала диплома за ликовни уметности на Голдсмитс, Универзитетот во Лондон.
Ара е избрана за академик на Кралската академија на Западна Англија. Таа е исто така член на Кралското друштво на вајари.
Рејчел Ара има изложено во Центарот Барбикан, Галеријата Вајтчепел, Галериите во трговскиот центар, Фондацијата за уметност на фабриката за бомби и музејот Викторија и Алберт во Лондон,УК. На меѓународно ниво, нејзините дела се изложени во Националниот музеј за модерна и современа уметност во Сеул, Јужна Кореја и Музејот за применета уметност во Виена, Австрија. Таа има заштита на податоците во однос на нејзините дела. Одржува говори за нејзината работа, активно учесвува на фестивалот за дизајн во Лондон.
Образование
Ара студирала ликовни уметности во Голдсмит каде ја освоила наградата Невил Бурстон за најистакнат студент.
Работи во збирки
Делото на Ара е прикажано во музејот Викторија и Алберт, Лондон, вклучувајќи калуѓерки од мешана реалност како V&A VARI Artist in Residence.
Казапула
Казапула — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Историја на Хрватска
Рана историја
Први познати племиња на територијата на денешна Хрватска биле Илирите и Келтите во внатрешноста, како и Хистрите, Либурните, Јаподите и Далматите на јадранскиот брег. Во 4 век п.н.е. на јужен и среден Јадран се создале грчки колонии, а во 1 век п.н.е. територијата постепено станала дел од Римското Царство. Најроманизирани биле Истра и провинцијата Далмација.
Среден век
Во 9 век Далмација, меѓу Цетина и Велебит, се создало јадрото на хрватската држава, од каде за време на владеењето на домашните кнезови од семејството наследници на кнезот Трпимир (845-864 г.) постепено се проширила на далматските градови (околу 1018-1107 под власта на Венецијанците). Најмоќен меѓу нив бил кнезот Томислав (910-928 год.), кој на Драва го запрел навлегувањето на Унгарците, кој, како византиски сојузник, успешно војувал со Бугарите и во 925 год. се крунисал за крал. По смртта на Звонимир (1075-89 г.) дошло до остри внатрешни судири, што ги искористил унгарскиот крал Коломан со семејството Арпадовиќ и ја освоил цела Хрватска. Во 1102 год. во Биоград се крунисал за хрватски крал, а 1107 год. ги добил и далматинските градови. Оттогаш сè до 1918 г. Хрватска се развила како повеќе или помалку автономна државна творба во составот на унгарската држава, а разликите меѓу Славонија и Хрватска и областа на јужно од Гвозд (Велика Капела) постојано се зголемувале.
Јохан Николаус Гец
Јохан Николаус Гец (9 јули 1721 – 4 ноември 1781) бил германски поет од Вормс.
Историја на Хрватска
Отоманска Хрватска
Во 1433 година кралот Сигмунд конечно ја разбрал опасноста од муслиманите. Поради тоа кралот Луксембуршки основал три одбранбени линии и тоа во Хрватска, Славонија и Босна. Во периодот од 1458 до 1490 година со Хрватска и Унгарија владеел кралот Матијаш Корвин кој склучил со босанскиот крал сојуз против Османлиите. Но во летото 1463 година Мехмед II навлегол во Босна и ја зазел. Во есента 1463 година Матијаш направил поход кон Јајце и ослободил неколку градови. По зазимањето на Босна, во втората поливина на 15 век започнале нападите кон Хрватска. Овие напади биле водени од страна на домашни исламизирани бегови. Биле заземени повеќе градови како Почител на Неретва, а во 1482 година паднал Херцег Нови. Никола Илочки бил именуван за крал на Босна, но Матијаш Корвин во 1480 стигнал дури до Сараево.
Јохан Николаус Гец
Биографија
Гец е роден во Вормс. Студирал теологија во Хале (1739–1742), каде што станал интимен со поетите Јохан В.Л. Глејм и Јохан Питер Уз. Неколку години делувал како воен капелан, а потоа извршувал разни други црковни функции. Починал во Винтербург, во близина на Бад Кројзнах
Историја на Хрватска
Отоманска Хрватска
Периодот од 1493 до 1593 година во историјата е познат како Стогодишна османлиско-хрватска војна. Во 1493 година се одвила Битката на Крбавско поле каде Османлиите издвојувале победа. На хрватскиот собор од 1494 година била побарана помош од германскиот цар Максимилијан I и папа Александар VI. Помошта која стигнала била недоволна, но војната продолжила посебно кога за хрватски бан бил ставен Петар Бериславиќ. Тој во 1513 година со помош на папата издвоил победа кај Дубица, Јајце а во 1519 година папа Лав X му ја дал титулата спасител на христијанството. Банот загинал во 1520 година.
Јохан Николаус Гец
Работи
Записите на Гец се состоеле од голем број кратки стихови и неколку преводи, од кои забележлива била преведувањето на Анакреон. Неговите оригинални композиции биле лесни, живи и блескави и биле анимирани повеќе од француската духовитост отколку од германската длабочина на чувствата. Најпозната од неговите песни била Die Mädcheninsel, елегија која наишла на топло одобрување на Фридрих Велики. Други дела биле Thamire an die Rosen и An eine Romansleserin.
Историја на Хрватска
Отоманска Хрватска
Во периодот од 1522 до 1566 година владеел Сулејман I, време кога Хрватска и Унгарија доживеале најголеми порази. Претходно во 1521 година паднал Белград, кој бил нарекуван златен клуч на Унгарија. Во 1522 година кнезот Бернадрин Франкопан Озалски во Нирнберг побарал германска помош, а неговиот син во 1525 година за последен пат успеал да го спаси Јајце. По ова следувало навлегување на османлиските војски во Босна преку Вуковар и Осиек. По ова дошла Мохачката битка каде Унгарија била катастрофално поразена. Во Мохачката битка починал последниот унгарски крал, а на Хабсбуршката династија претходно и била ветувана оваа круна. Хабсбуршката династија била единствената која можела да создаде одбранбена линија против Османлиите. Во 1527 година на Цетинскиот собор Хрватите за свој крал го избрале Фердинанд I од Австрија. За возврат Австрија требала да помогне околу одбраната на Хрватска од муслиманскиот напад. Но дел од славонските семејства и унгарските семејства за крал го признавале само Иван Заполја. Поради ова во земјата избила граѓанска војна која траела до 1540 година кога починал унгарскиот крал. Во текот на овој конфликт, Османлиите го зазеле градот Јајце во 1528 година, а во 1532 година главната армија заминала кон Виена. По ова во 1536 година паднал градот Пожега во Славонија, во 1537 Клис во Далмација.
Јохан Николаус Гец
Работи
Vermischte Gedichte на Гец биле објавени со биографија од KW Ramler (Mannheim, 1785; ново издание, 1807), а збирката од неговите песни, која датирала од годините 1745–1765, била уредена од C. Schüddekopf во ''Deutsche Literaturdenk18. и 19. Jahrhunderts'' (1893). Поврзано Briefe von und an JN Götz, уредено од C. Schüddekopf (1893).
Историја на Хрватска
Хабсбуршка Хрватска
Хрватска во составот на Хабсбуршката монархија ја сочувала својата автономија но во меѓусебните војни со Османлиите Хрватска изгубила голем дел од своите територии како јужна Далмација. Од друга страна Венецијанската Република ги зазела Сплит, Задар а како слободен бил градот Дубровник и тоа до 1526 година кога морал да ја признае османлиската власт и да плаќа данок. Во составот на австриските сили, на територијата на Хрватска била формирена одбранбена линија према Босна која се викала Воена краина. Во поробените хрватски земји, голем дел од населението било продавано како робови на исток, а голем дел од Хрватите побегнале кон Австрија, Унгарија, Италија и Чешка, па и денеска во овие земји живеат потомци на овие бегалци. Во тој период Хрватска изгубила половина од своето населени.
По поразот на Турците крај Сисак започнала долгогодишната војна меѓу Хабсбурговците и Отоманското Царство. Таа завршила во 1606 година и на Хрватите биле вратени дел од загубените територии. Во 1618 година започнала нова 30-годишна војна. Во неа учествувале браќата Зрински, тогаш највлијателните хрватски аристократи. Во 1664 војската на Хабсбурговците издвојувала победа во Битката кај Сентготард, но царот на Светото Римско Царство Леополд I (1657-1705) не ја искористил победата и склучил неповолен мировен договор според кој на Османлиите припаднале дел од хрватските и унгарските територии. Хрватите и Унгарците не се согласиле со условите на овој договор по кое организирале востание на чело со Никола Зрински. Бунтовниците преговарале со францускиот крал Луј XIV кој бил во конфликт со виенскиот двор, поради европската политика. Преговорите немале резултат, а на 18 ноември 1664 година Никола Зрински починал. Неговото место го зазел помладиот брат Петар Зрински кој продолжил со борбата за правата на Хрватите заедно со Фран Крсто Франкопан и унгарските благородници. Меѓутоа Унијата со Унгарците се распаднала во 1667 година по смртта на нивниот водач. Набргу потоа преку измама биле заробени Петар Зрински и Фран Крсто Франкопан, како и унгарските водачи на бунтот. На 30 април 1671 година Зрински и Франкопан биле погубени и закопани тајно. По ова следувало разграбување на нивниот имот. Гробовите на Зрински и Франкопан биле пронајдени дури во 1907 година, а во 1919 година посмртните останки биле пренесени во Загреб.
Во 1683 година Османлиите за последен пат ја ставиле под опсада Виена, но претрпиле пораз. Охрабрени од тоа, Хрватите започнале војна за ослободување. Во текот на следните 15 години биле ослободени цела Славонија, Бановина, Лика и др. Во 1699 година Османлиите биле принудени да потпишат мировен договор со Хабсбуршката монархија и да се повлечат целосно од Унгарија и голем дел од хрватските територии.
Независна Хрватска
Во втората половина на XX век претставува Република во рамките на СФР Југославија, но прогласува независност во 1991. Хрватска е кандидат за членство во Европската Унија и е член на НАТО.
Црната стрела (книга)
Црната стрела (англиски: The Black Arrow) е роман од писателот Роберт Луис Стивенсон.
Издание на „Кочо Рацин“ од 1965
Книгата е објавена на македонски јазик од страна на издавачкото претпријатие „Кочо Рацин“ од Скопје во 1965 година, во превод на Свето Серафимов, а во рамките на библиотеката „Галеб“. Таа има 139 страници и испечатена е во Графичкиот завод „Гоце Делчев“ од Скопје во тираж од 5.000 примероци. Книгата не е каталогизирана и не го поседува меѓународниот број ISBN. Нацртот на корицата и илустрациите во книгата се дело на Димитар Кондев, а техничкото уредување го извршил Коста Бојаџиевски. Јазичната редакција е дело на Евтим Манев, а коректурата ја направила Вера Грличкова.
Содржина
Романот „Црната стрела“ се состои од 32 поглавја, и тоа:
Жерар Дебре
Жерар Дебре (Gérard Debreu; во  —  во ) — француски економист и математичар, кој исто така имал американско државјанство. Најпознат е како професор по економија на Беркли, каде започнал во 1962 година. Во 1983 година ја добил Нобеловата награда за економија.
Животопис
Дебре се оженил со Франсоа Блед во 1946 година и имале две ќерки, Шантал и Флоренс, родени во 1946 и 1950 година, соодветно.
Дебре умрел во Париз на возраст од 83 години од природни причини на Нова година во 2004 година.
Академска кариера
Дебре започнал да работи како истражувачки член и се приклучил на Каулс комисијата на Чикашкиот универзитет во летото 1950 година. Таму останал пет години, враќајќи се повремено во Париз.
Во 1954 година издал значаен труд, насловен „Постоење на рамнотежа за конкурентна економија“, заедно со Кенет Ароу, во кој обезбедиле точен математички доказ за постоењето на општата рамнотежа, користејќи тополошки методи наместо методи засновани на калкулус.
Во 1955 година се преселил на Универзитетот Јејл.
Во 1959 година ја објавил неговата класична монографија, „Теорија на вредност: Аксиоматична анализа на економската рамнотежа“, која е една од најважните трудови во математичката економија. Исто така, изучил неколку проблеми во теоријата на кардиналната корисност, особено додатната декомпозиција на функцијата за корисност одредена на декартовиот производ.
Во оваа монографија, Дебре поставил аксиоматична основа за конкурентните пазари. Исто така го засновал постоењето на рамнотежа користејќи пристап на роман. Главната идеја на неговиот аргумент е да покаже дека тука постои ценовен систем за кој вкупната побарувачка за вишокот соодветствува со недостатоците. Тоа го направил преку докажување на вид од теоремата за фиксна точка. Во седмиот дел, Дебре го вовел концептот на нејасно и покажал како може да биде вклучен во детерминистичкиот модел. Тука, го вовел поимот на контигентно добро, што е ветувањето за испорака на добро. Овој концепт е често користен во финансиската економија.
Мирислива цедрела
Мирисливата цедрела е истополово полулистопадно дрво со височина од 10 до 30 м. Стеблото има дебела сивкасто-кафена кора, со надолжна неправилна гранулација. Има перјесто распоредени сложени листови, групирани кон крајот на гранките, и се со должина од 15 до 50 см, со парови ливчиња од срповиден, ланцеолатен до долгнавест облик, 7-15 x 3-5 см по должина, а основата е косо засечена и несиметрична.
Жерар Дебре
Академска кариера
Во 1960-61 година, работел во Центарот за напредно учење во бихевиористичките науки на Стендорф и најголем дел од времето го посветил на комплексно докажување, кое во 1962 година го изнел како генерална теорема за постоење на економската рамнотежа.
Мирислива цедрела
Растението се нарекува и наречена и „шпански кедар“ или „мексикански кедар“, иако не е сродно со кедарот (Cedrus).
Растението се користи за добивање мед во пчеларството, а во дрвната индустрија се користи за изработка на хумидори или фурнир за обвиткување на поединечни пури.
Жерар Дебре
Академска кариера
Во јануари 1962 година започнал да работи на Беркли, каде бил професор по математика и економија.
Неговите подоцнежни студии главно биле насочени кон теоријата на различни економии, каде покажал дека, всушсност, вкупните функции на побарувачка на вишокот исчезнуваат одреден број на бодови — всушност покажал дека економиите имаат одреден број на ценовни рамнотежи.
Во 1976 годија го добил францускиот медал Легија на честа. Ја добил Нобеловата награда за економија во 1983 година „за применетите нови аналитички методи во економската теорија и за неговата ригорозна преформулација на теоријата за општа рамнотежа“. Бил член на Меѓународната академија на науките.
Во 1990 година бил претседател на Американската економска асоцијација.
Џејмс Мекдонаф
Џејмс Мекдонаф (James MacDonough) е некогашен басист на треш метал групата Мегадет. Во бендот членувал нецели три години (2004-2006), но не се појавува на ниеден студиски албум. Преку порака на еден од обожавателските мрежни места објавил дека го напушта бендот, а нешто подоцна ќе им се приклучи на хеви метал составот Nevermore.
Космос-667
Космос-667 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 25 јули 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-667 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 317 км, а најмалото на 175.
Гамарели
Гамарели (полно име Дита Анибале Гамарели) е официјалниот кројач на папата. Продавницата била отворена во 1798 година и се наоѓа во Рим.
Историја
Гамарели бил создаден во 1798 година и оттогаш е скроен за папите. Го води истото семејство веќе 6 генерации.
Продавницата била направена од Џовани Антонио Гамарели. Неговиот син Филипо ја презел продавницата, а потоа синот на Филипо, Анибале, го наследил својот татко. Анибале Гамарели ја преселил продавницата во зградата на Папската црковна академија. Во 1874 година, Анибале ја префрлил продавницата од нејзината оригинална локација на нејзиното сегашно место. Се наоѓа во внатрешноста на зградата на Папската црковна академија. Синовите на Анибале, Бонавентура и Џузепе ја преименувале продавницата во „Дита Анибале Гамарели“. Синот на Бонавентура, Анибале го презел својот татко, по што следела шестата генерација од семејството: Максимилијан, Лоренцо и Стефано Паоло. Папата Пиј XII (1939-1958) е единствениот папа кој избрал различен кројач за време на своето папство.
Во 2000 година, продавницата била вклучена во списокот на историски продавници на Рим.
Во 2016 година, шестата генерација на Гамарели го презела раководството на продавницата.
Наводи
<references group="" responsive="1">
659
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6167 и 6168 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5409 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4419 и 4420 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1412.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 659 година се протега во 3295 и 3296, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3355 и 3356 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1202. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 38 и 39 исламска година.
Список на државни водачи во 1155 година
Ова е список на државни водачи во 155 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 2349
NGC 2349 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Еднорог, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1783 година од страна на Каролина Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 4,2 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2349 е од видот OCL.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 10 м 48,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 35' 34".
Други поделби
Проучување на NGC 2349 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 273; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5394. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1488.
Знак
Знак е претставување на нешто со нешто друго. Разликуваме два вида на знаци и тоа:
Sein
NGC 4571
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4571 се споменува и како IC 3588, UGC 7788, MCG 2-32-156, IRAS 12344+1429, CGCG 70-194, VCC 1696.
Откривање
Објектот е откриен на 14 јануари 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4571 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 4571 има привидни димензии од 3,6' х 3,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 36 м 56,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 13' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.