cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Милет (Отоманско Царство)
Благодарение на воспоставениот милетски систем, животот на секоја заедница во Османлиското Царство повеќе бил организиран според нејзините наследени традиции и обичаи отколку според државните закони. Сепак, под османлиска власт етнонимите никогаш не биле исчезнати, што укажува дека некоја форма на етничка идентификација била зачувана. Тоа се гледа од султански ферман од 1680 година, во којшто се наведени народностите во Балканските земји на империјата и тоа се: Грците (Рум), Албанците (Арнаут), Србите (Срф), Власите (Ефлјак) и не на последно место Бугарите (Булгар). Истовремено во некои записи од разни картографи и патописци се споменуваат и Македонците. Некои домашни и странски историчари се на мнение дека името Македонци се спомнува во овој период во контекст на влијанието на европското просветителство и усвоениот од него култ кон Античката култура, како што истакнува Блаже Ристовски, идеите за македонски идентитет се јавуваат во тоа време надвор од Македонија и без учество на Македонските Словени дури до втората половина на 19 век. Во однос на ова, да го споменеме и Прогласот на Австpoyнгарскиот император Леополд I од 1691 г, објавен по посетата од македонски пратеници, во којшто се вели:
Иван Мелников
Иван Александрович Мелников (Иван Александрович Мельников) (4 март 1832 – 8 јули 1906) бил руски баритонски оперски пејач.
Рани години и обука
Мелников бил обучуван како хор во младоста. Во 1861 година, тој започнал да учи со Гаврил Ломакин и учествувал од 1862 до 1866 година на концертите на Слободното музичко училиште, диригирани од Ломакин. Мелников ги продолжил студиите во Милано кај мајсторот за бел-канто, Е.Репето.
Кариера
Во 1867 година, Мелников направил триумфално деби во Санкт Петербург на театарот „Мариински“, играјќи ја улогата на Рикардо во   Јас путирани" на Белини. Мелников редовно се појавувал во Мариински, и во странска и во руска улога, и бил првиот толкувач на повеќе од десетина улоги во руската опера. Мелников пееl во секоја опера од Петар Илич Чајковски, освен во Јоланта, создавајќи улоги во четири опери на Чајковски: принцот Вјазмински во „Опричник“ (1874), ѓавол во Черевички (1886), принц Курљатев во „Волшебникот“ (1887) и Томски во „Волшебникот“ (1887) Кралицата на лопати'' (1890).
Благоја Дрнков
Благоја Дрнков (, -, ) бил доајен на македонската документаристика и неприкосновен уметник во фотографското мајсторство. За својата работа, одликуван е со бројни награди и признанија, меѓу кои најзначајно е Медалот за заслуги за Македонија во 2008.
Како што се наведува во образложението за наградата Медал за заслуги за Македонија: „Во историјата на македонската култура на 20. век, Благоја Дрнков создаде неизмерен опус од повеќе од 40.000 фотографии со кои тој стана личност која е истовремено и институција. Неговата естетика зрачи со духот од моментите и ситуациите. Неговите фотографии се преполни со детална и возвишена живост, а тоа е априори заради неговата високо естетска мотивација.“ Починал на 98 годишна возраст на 31 јануари 2012 во Скопје.
Хронологија на творештвото
Во 1935 г. го прави својот прв филм „Католичка процесија“, со својата 9,5 мм камера, во кој, покрај процесијата, се снимени и позначајните зданија на главната скопска улица.
Во 1939 направил два значајни филмски записа, снимени на 9,5 мм лента: „Едриличарски митинг“, еден од централните настани во тоа време, одржан на Зајчев Рид, во околината на Скопје и „Бомбардирана Битола“.
Во 1942 Благоја Дрнков снимил два филма: „Фудбалски натпревар меѓу Левски и Македонија“, што се одиграл во Скопје, на теренот на игралиштето на фудбалскиот клуб „Граѓански“ и „Воен коњички натпревар“.
На 3 јуни 1945 година е именуван за прв директор на Филмската дирекција на Македонија ФИДИМА и прв дописник на Филмски новости од Македонија. Во овој период има снимено голем број филмски записи за животот на неговото семејство како и филмски записи значајни по својата општествено-историска вредност. Седум месеци во текот на 1947/48 година, Дрнков престојува во Чехословачка, каде што специјализира во студијата „Барандов“.
Во 1946 година, Комитетот за кинематографија при Владата на ФНРЈ го формира Централното претпријатие за производство на филмски журнали „Звезда филм“ во Белград. За дописници и филмски сниматели од Македонија се ангажирани најнапред Благоја Дрнков, а потоа и Трајче Попов. Тие, во текот на оваа година, реализирале 19 прилози за „Звезда филм“.
Во 1947 се снимени првите македонски документарни филмови во производство на „Филмско Скопје“: „Жито за народот“ (сценарио Јован Бошковски, режија Трајче Попов) и „Во избори за нови победи“ (сценарио Коле Чашуле, режија Благоја Дрнков). И двата филма претставуваат своевидни визуелни „агитки“ вообичаени за времето исполнето со динамична општествена и стопанска преобразба. Во нив, сепак, со еден респективен документаристички пристап е предаден карактеристичен пресек на животот на луѓето и на нивните активности во првите повоени години.
Во 1948 во производство на „Вардар филм“ ги снимил документарните филмови: „Идните чувари на народното здравје“ и „Пред октомвриските фестивали“ (Благоја Дрнков).
Во 1950 година го снимил документарниот филм „Радосно детство“.
Во 1951 го снимил документарниот филм: „Маврово се гради“.
Во 1952 го снимил документарниот филм „Со бродот „Македонија“ од Риека до Њујорк“.
Во 1953 го снимил документарниот филм „Нашински разговори“.
Во „Вардар филм“ работи до 1953 година, а потоа преминува во Етнолошкиот музеј како фотограф, снимател и режисер на етнолошки филмови. Од 1957 до 1960 година повторно работи во „Вардар филм“.
Во 1959 снимил два документарни филмови: „Препородени полиња“ и „Бели штркови“.
Во 1961 снимил два документарни филмови: „Изморениот патник“ и „Последни патувања“.
Од 1960 до 1964 година е фотограф и снимател во Извршниот совет, а од 1964 до пензионирањето во 1969 г. е режисер во Телевизија Скопје на документарни филмови и телевизиски серии.
Награди и признанија
На 30 септември 2008 година, Благоја Дрнков бил одликуван со „Медал за заслуги за Македонија“, за врвните резултати во неговата долгогодишна професионална дејност во областа на уметничката и применета фотографија.
Во 1973, со указ на Претседателот на СФРЈ, за особени заслуги во кинематографијата, е одликуван со Орден на трудот со златен венец.
Во 1950 година Благоја Дрнков добил награда од Владата на НРМ за достигнувања во областа на културата и уметноста, како и Медал на трудот од Президиумот на Народното собрание на ФНРЈ. Добитник е и на републичката награда „11 Октомври“ за животно дело (1994)
Добитник е на повеќе други награди и признанија, меѓу кои: Специјално признание по повод 20-годишнината на „Филмски новости“ од Белград (1965); на Телевизискиот фестивал во Блед за телевизиските серии ПРСТИ /посветена на старите занаети/ и СВИЛЕНА БУБА.
Изложби
Во 1997 година во Културно -информативниот центар на Република Македонија во Софија отворена е изложба „Поглед на Македонија 1935 - 1992“ на фотографии на доајенот на македонската фотографија Благоја Дрнков (избор од колекцијата - донација на авторот на Музејот на Град Скопје).
Презентирани се триесетина фотографии, главно црно-бели, со различни димензии, настанати во периодот од 1935 до 1992 меѓу кои се и антологиските „Бишка“, „Македонец“, „Долап“, „По таткови траги“, „Деца со обрач“ итн.
Колекцијата која ја сочинуваат 182 фотографии, авторот му ја подарил на Музејот во 1994 година, при одбележувањето на осумдесет годинишнината од неговиот живот и шеесет години од обемното и вредно творештво. Понудениот избор од богатото творештво на Благоја Дрнков, тамошната публика ќе може да го погледне до 28 септември.
Космос-1687
Космос-1687 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9712 км, а најмалото на 640.
Гаспачо
Гаспачо е ладна супа со состојки како маслиново масло, леб, оцет, вода и други адитиви како бадеми или суров зеленчук : обично домати, краставици, пиперки, кромид и лук. Постојат стари верзии кои ги додаваат четирите главни состојки од брашно, горчливи портокали, итн.
Светско првенство во фудбал 2010 - група Ц
На последната Ранг список на ФИФА, Англија се наоѓа на 8 место, САД на 18 место, Алжир на 32 место и Словенија на 27 место.
Хорово око
Хоровото око (Ведјат) (претходно Вадјет и Окото на Месечината; а потоа како Окото на Ра) или ("Удјат") е египетски симбол на заштита и кралска моќ дадена од божествата, во овој случај од Хор или Ра. Симболот го има на слики поврзани со мајката на Хор, Изида, и со други божества кои се поврзани со неа.
Сјудад дел Есте
Сјудад дел Есте (шпански: Ciudad del Este, „источен град“, „град од истокот“) — вториот најголем град во Парагвај. Градот се наоѓа во департманот Алто Парана, на реката Рио Парана. Според податоците од 2008 година, градот имал население од 320.872 жители.
Историја
Градот бил основан во 1957 година. Првичното име на градот било Пуерто Флор де Ли, а до 1989 година бил познат како Пуерто Пресиденте Стреснер, по Алфредо Стреснер.
Географија
Градот и истоимениот округ се наоѓаат во југоисточен Парагвај. Сјудад дел Есте се наоѓа спроти бразилскиот град Фоз до Игвасу. Овие два града ги дели реката Парана и поврзани се со Мостот на пријателството. Во влизина е и аргентинската граница. Сидуад дел Есте и околните окрузи Ернандаријас и Пресиденте Франко ја формираат метрополитенската област Гран Сјудад дел Есте.
Јордан Добревски
Јордан Добрески — македонски писател за деца и драмски автор.
Животопис
Јордан Добрески е роден во с. Модрич, Струшко на 6 ноември 1939 година. Починал во Скопје на 9 февруари 1980 година. Завршил средно образование. Работел во РТВ Скопје. Член на ДПМ од 1972 година. Добитник е награда на Фестивалот на југословенското радио во Охрид.
Космос-1688
Космос-1688 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Капустин Јар, СССР на 2 октомври 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 50,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 542 км, а најмалото на 346.
Федерико Андахази
Живот и творештво
федерико Андахази е роден во 1963 година во Буенос Аирес. На книжевната сцена се појавил во 1995 година, кога неговите раскази „Побожните“ и „По нарачка“ добиле високо признание на Националниот натпревар за кратки раскази. Најпознато неговот дело е романот „Анатом (El Anatomista)“ со кој во 1996 година ја освоил првата награда на Фондацијата „Лакроз“. Потоа, романот доживеал огромен успех и станал една од најчитаните и најпродаваните книги во историјата на латино-американската литература. Исто така, романот „Анатом“ е преведен на повеќе јазици. Македонското издание на овој роман е објавено во 2004 година, во превод на Ташко Ширилов, а во издание на издавачката куќа ТРИ.
Црква „Св. Димитриј“ - Броштица
Свети Димитриј — главна селска црква во дебарското село Броштица, Македонија.
Црквата е руинирана, при што е целосно срушена припратата, додека самата црква е зачувана откако биле поставени столбови во 2007 година.
Местоположба
Црквата се наоѓа сосема надвор од селото Броштица, сместена во длабока шума. До црквата може да се стигне единствено пеш следејќи козји патеки во времетраење околу половина час одење од последните куќи на селото Броштица.
Историја
Таа е единствената преостаната црква од трите во селото, кои се срушиле поради ерозија на земјиштето. Поради фактот дека православното население од Броштица е иселено, за црквата се грижи локалното муслиманско население.
Црквата е изградена во 1868 година, како што е испишано и на самата црква при нејзиниот влез. Била реновирана во 2007 година.
Бањска Река
Бањска Река — река во Србија, десна притока на реката Топлица, во која се влева во близина на Куршумлија. Извира под крајните југоисточни гранки на Копаоник. Долга е 22 км, со сливно подрачје од 155 км². Просечниот проток на устието е 0,7 m³/s.
Долината на Бањска Река е претежно клисуреста, а сливот е добро пошумен. Низ таа котлина води патот Куршумлија - Куршумлиска Бања - превој Преполац - Подуево - Приштина.
Јавните градини Индро Монтанели
Јавните градини Индро Монтанели (именувани по новинарот и писател Индро Монтанели во 2002 година) - главен и историски градски парк во Милано, Италија, лоцирани во Областа Порта Венеција, североисточно од центарот на градот. Основани во 1784 година, тие биле најстариот градски парк во Милано. По нивното основање, градините постојано се зголемувале (до сегашната вкупна површина од 172.000 m2) и збогатени со значајни градби, особено Природонаучниот музеј (1888–1893) и Планетариумот (1930).
Историја
Во 1856-1862 година, пејзажниот архитект Џузепе Балзарето го дизајнирал проширувањето на западната страна на Градините врз основа на моделот на англиска градина со вештачки ридови, карпи и езера. Во 19 век бил основан Природонаучниот музеј, заедно со други „животински атракции“ како што биле птичарите и експонати со елени, мајмуни и жирафа; ова подоцна се развило во зоолошка градина во Милано (која била демонтирана во 1992 година). Некои од најпопуларните животни во зоолошката градина биле препарирани и биле изложени во Природонаучниот музеј.
Споменици
Во паркот биле затворени неколку споменици и туристички атракции. Значајни градби го вклучувале планетариумот Улрико Хоепли (дизајниран од архитектот Пјетро Порталупи во 1929 година), Природонаучниот музеј (1892, Џовани Черути), Палацо Дуњани од 17 век и еклектичниот Падиљоне дел Кафе од архитектот Џинетиуз.
Статуата на Индро Монтанели била поставена во 2002 година, кога паркот бил преименуван по популарниот новинар и писател, за кој се знаело дека се релаксирал во паркот секое утро пред да појде на работа. Монтанели бил застрелан во нозете од терористичката група Црвени бригади на 2 јуни 1977 година. неговата статуа била поставена блиску до местото каде што се случило тоа.
Антонина Нежданова
Антонина Василиевна Нежданова (Антони́на Васи́льевна Нежда́нова, 16 јуни 1873 – 26 јуни 1950), била руска лирска колоратура сопран. Извонредна оперска пејачка, таа го претставувала руското вокално училиште во своите најдобри.
Биографија
Нежданова е родена во, во близина на Одеса, Украина, а потоа во Руската Империја. Во 1899 година, таа влезе во Московскиот конзерваториум. По дипломирањето три години подоцна се приклучи на Болшој театарот, забрзано да стане негов водечки сопран. Таа честопати пееше и во театарот Мариински во Санкт Петербург и во Киев и Одеса. Париз ја слушна во 1912 година, кога се појави наспроти големиот тенор Енрико Карузо и баритонскиот еквивалент на Карузо, Тита Руфо.
Нежданова беше посветена на Вокалисот на Сергеј Рахмањинов, и таа беше првиот изведувач на аранжманот за сопран и оркестар, со диригентството на Серж Кусевицки. Таа создаде голем број на оперски улоги. По Руската револуција во 1917 година, таа остана на Болшој, за разлика од некои нејзини колеги оперски пејачи, кои ја напуштија својата родна земја за Запад. Во 1936 година, таа започна да предава пеење во Москва и беше назначена за професор на градскиот конзерваториум во 1943 година.
Таа била омажена за диригентот Николај Голованов и починала во Москва во 1950 година.
Нежданова направила голем број на снимки кои ја прикажуваат убавината и флексибилноста на нејзиниот глас и одличноста на нејзината техника. За оперските историчари и критичари се смета дека е една од најдобрите сопрани во 20 век.
Улрика Тофт Хансен
Улрика Марија Тофт Хансен, родена Агрен, (родена на 13 јули 1987) - шведска ракометарка за Париз 92 и претходно за репрезентацијата на Шведска.
Учествувала на Светското првенство во ракомет за жени 2011 во Бразил и на Летните олимписки игри 2012, а беше репрезентативец помеѓу 2011 и 2017.
Личен живот
Улрика Тофт Хансен е мажена за данскиот ракометар Хенрик Тофт Хансен. Тие станале родители на момче, Оливер во ноември 2015 и на девојче, Ида во јули 2018.
Штрковидни
Традиционално, во редот на штрковидните беа вклучени големите, долгоноги птици со големи клунови: штрковите, чапјите, ибисите и лажичарките и сличните на нив. Познати се од доцниот еоцен. Сега, само штрковите спаѓаат во овој ред на штрковидните.
Таксономија
Следејќи го развојот на истражувањата во молекуларната биологија при крајот на 20 век, особено методите со ДНК хибридизацијата, се појавија многу нови информации кои сугерираа дека многу птици, иако изгледаат различно, всушност се прилично сродни. Така, радикалната и влијателна Сибли-Алквистова таксономија го зголеми редот на штрковидните додавајќи многу фамилии како: пингвините, морските нуркачи, нуркачите, цевконосните, бекасовите, галебите, пеликановидните, кормораните и соколовидните. Семејството на фламингото е поврзано, а понекогаш е класифицирано како дел од штрковидните.
Сепак, морфолошките докази укажуваат дека традиционалните штрковидни треба да се поделат на две лози, наместо да се прошират, иако некои од нетрадиционалните штрковидни може да се вклучат во тие две лози.
Точното таксономско поставување на северноамериканските мршојадци останува нејасно. Иако двете семејства мршојадци - на Новиот и Стариот Свет, се слични по изглед и имаат слични особини, тие еволуирале од различни предци во различни делови на светот и не се тесно поврзани. По многу дебати, излегува дека американските мршојадци припаѓаат на штрковидните заедно со мршојадците од Стариот Свет или се сместени во посебен, свој ред - на американските мршојадци (Cathartiformes). Северноамериканскиот комитет за класификација ги тргна американските мршојадци од фамилијата на штрковидните и ги смести во „несигурна категорија“ со назнака дека е можно нивно класифицирање во соколовидните.
Некои официјални тела ја усвоија предложената Сибли-Алквистова таксономија речиси целосно, но сепак почест е пристапот на задржување на традиционалната класификација со модифицирање кога ќе има нови докази за тоа. Листата со семејства ја следи поконзервативната практика. Таксономијата на птици последниве години е во постојано менување поради новите откритија и веројатно ќе продолжи да се менува и во иднина.
Надворешни врски
Guc zc (разговор) 23:34, 2 април 2013 (CEST)
Ќулахли (Кукушко)
Ќулахли (Πυργωτό, Пиргото, до 1927 Κιουλελή, Ќулахли) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа јужно од градот Кукуш и на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 27 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 242 метри.
Историја
Во текот на XIX век селото било населено со турско муслиманско население. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 293 жители муслимани
Демографија
Според Милоевиќ, во селото имало 25 турски семејства пред 1913 година, додека во 1913 година 185 жители. Селото пострадало во текот на Првата светска војна и бројот на жители изнесувал 103 жители.
Селото во пописот од 1940 година броело 251 жител, 1951 година броело 256 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 328жители, во 1971 живееле 280 жители, во 1981 живееле 266 жител и во 1991 238 жители. Денеска, населението на селото е 248 жители.
Стопанство
Бидејќи самото село се наоѓа на поле, селото е богато со пченица и тутун. Населението се занимава и со сточарство.
Средна аномалија
Дефинирање
Ако T е времето потребно телото да направи едно завртување. Со текот на времето T, радиусвекторот изминува 2 радијани или 360°. Просечната брзина на изминување, n тогаш е: кое е наречено средно аголно движење на телото, со димензии радијани во единица време или степени во единица време.
Ако  е времето за кое телото е во перицентарот. Од погорните дефиниции, може да се дефинира нова величина средна аномалија, M:
Средната аномалија не определува агол меѓу кои било физички тела. Станува збор за погодна еднообразна мерка за тоа колку се придвижило телото од моментот кога го поминало перицентарот. Средната аномалија е еден од трите аголни параметри ( историски познати како „аномалии“) кои ја определуваат местоположбата по должина на орбитата, другите две аномалии се занесна аномалија и права аномалија.
Равенки
Средната аномалија M може да се пресмета од занесната аномалија E и занесувањето e со Кеплеровата равенка:
На средната аномалија честопати се гледа како на:
каде M0 е средната аномоалија во епохата и t0 е епоха, појдовно време на кое се заснновани орбиталните елементи, кои можеби или не мора да се во согласност со , времето на преминот низ перицентарот. Класчниот метод за изнаоѓање на местоположбата на телото во елиптичната орбита од збир на орбиталните елементи е да се пресмета средната аномалија за оваа равенка, и подоцна да се реши Кеплеровата равенка за занесната аномалија.
Ако ϖ е должината на перицентарот, аголното растојание на перицентарот од појдовната насока. Ако l е средна должина, аголното растојание на телото од истата појдовна насока, претпоставувајќи дека се движи со непроменливо аголно движење како кај средната аномалија. Па така средната аномалија е:
Средното аголно движење може исто така да се изрази,
каде μ е гравитациониот параметар које зависи променливо од масите на телата, и a е големата полуоска на орбитата. Средната аномалија може подоцна да се прошири,
и тука средната аномалија претставува непроменливо аголно движење по круг со полупречник a.
Средната аномалија може да се изрази преку преку серискиот метод за занесување e и правата аномалија ν,
Сандра Хардинг
Таа има развиено истражувачки стандард за „ силна објективизација “ и придонело за артикулација на методологијата на гледната точка. Овој вид на истражувачки процес започнува од прашањата што се јавуваат во секојдневниот живот на луѓето во угнетените групи. За да одговори на ваквите прашања, „проучува“, испитувајќи ги принципите, практиките и културите на доминантните институции, од чие дизајнирање и управување се исклучени угнетените групи. Таа исто така придонела за развој на феминистички, антирасистички, мултикултурни и постколонијални студии за природните и општествените науки, прашувајќи до степен кога парадигмите, како феминистичкиот емпиризам, се корисни за промовирање на целите на феминистичкото истражување. Таа е автор или уредник на многу книги и есеи на овие теми и била еден од основачите на полето на феминистичката епистемологија. Оваа работа е влијателна во општествените науки и во студиите за жени / род низ дисциплините. Помогна да се создадат нови видови дискусии за тоа како најдобро да се поврзе научното истражување со про-демократските цели.
Била како гостинка професорка на Универзитетот во Амстердам, Универзитетот во Костарика, Швајцарскиот федерален институт за технологија и Азискиот технолошки институт. Била консултант со повеќе организации на Обединетите нации, вклучувајќи ја Панамериканската здравствена организација, УНЕСКО, Комисијата на ООН за наука и технологија за развој и Фондот за развој на ООН за жени. Фи Бета Капа ја избрала за национален предавач во 2007 година. Предавала на над 300 колеџи, универзитети и конференции на пет континенти.
За време на сега познато како „ Војна на науките “, таа била дел од дебатата во врска со неутралната вредност на науките. Овој аспект на нејзината работа бил критикуван од математичарите Мајкл Саливан, Мери Греј, и Ленор Блум, и од историчарот на науката Ен Хибнер Коблиц.
Образование и кариера
Сандра Хардинг дипломирала на колеџот Даглас на Универзитетот Рутгерс во 1956 година. По 12 години работа како правен истражувач, уредник и наставник по математика во петто одделение во Њујорк и Погкипси, Њујорк, таа се вратила на постдипломски студии и докторирала на Филозофскиот оддел на Универзитетот во Њујорк во 1973 година.
Нејзината прва универзитетска професорска работа била во Центарот Ален на Државниот универзитет во Њујорк во Олбани, експериментален колеџ за критички општествени науки, кој бил „вратен“ од државичката Њујорк во 1976 година. Потоа се приклучила на Одделот за филозофија на Универзитетот во Делавер, со заедничко назначување во Програмата за студии на жени. Таа била промовирана во вонреден професор во 1979 година, и во редовен професор во 1986 година. Од 1981 година, додека не го напуштила Делавер во 1996 година, таа одржала заеднички состанок на Одделот за социологија. Била директорка на Програмата за студии на жени во Делавер 1985-91 и 1992-93 година.
Одржала состаноци за гостински професор на Универзитетот во Амстердам (1987), Универзитет во Костарика (1990), Швајцарскиот федерален институт за технологија Цирих (ЕТХ) (1987) и Азискиот технолошки институт, Бангкок (1994). Во 2011 година била назначена за истакнат вонреден професор на Одделот за филозофија на Државниот универзитет во Мичиген, Источен Лансинг.
Била консултант на повеќе организации на Обединетите нации, вклучувајќи ја Комисијата за наука и технологија на ООН за развој, Панамериканската здравствена организација, УНЕСКО и Фондот за развој на ООН за жени. Таа била поканета да ко-уреди глава на Светскиот извештај за наука на УНЕСКО 1996 година за "Родовата димензија на наука и технологија:" Оваа страница 56 е прв ваков обид да се донесат родовите прашања во науката и технологијата во таква глобална -скала и престижен контекст. Таа била поканета да придонесе во поглавјето на Светскиот извештај за социјални науки на УНЕСКО 2010 на „Методологии и епистемологии на ставови: логика на научно истражување за луѓето“.
Служела во уредничките одбори на бројни списанија од областа на филозофијата, женски студии, научни студии, методологија за социјално истражување и африканска филозофија. Предавала на повеќе од 300 колеџи, универзитети и конференции во Северна Америка, како и во Средна Америка, Европа, Африка и Азија. Нејзините книги, есеи и поглавја од книги се преведени на десетици јазици и препечатени во стотици антологии.
NGC 5490C
NGC 5490C — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Сандра Хардинг
Образование и кариера
Во нејзината книга „Научно прашање во феминизмот“ од 1986 година, Хардинг се запрашува зошто - засновано врз сеопфатноста на силувањето и тортурата на метафорите за научниот метод во пишувањата на Френсис Бејкон и другите - законите на Њутн не може да се нарекуваат „прирачник за силување на Њутн“, а не отколку „Њутоновата механика“. Хардинг подоцна рече дека жали за изјавата. Оваа изјава, меѓу другите, предизвикала работата на Хардинг да биде контроверзна во научните кругови. За време на „Научните војни“ од 90-тите години, нејзината работа постанува главна цел на критики кон феминистичките и социолошките пристапи кон разбирање како природните науки и нивните посебни историски околни општествени поредоци (про- и антидемократски) обезбедувајќи интелектуални и политички ресурси едни за други. Нејзиниот есеј на тема „Науката е„ добро да се размислува ““ бил главниот напис во изданието на списанието „ Социјален текст“, кој исто така вклучувал „ Сокална измама“, која се фокусираше на нејзината работа меѓу другите. Нејзиното дело било исто така главна цел на Пол Грос и Високото суеверие на Норман Левит.
NGC 5490C
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5490C се споменува и како MCG 3-36-69, CGCG 103-100, Arp 79, KUG 1407+178.
Откривање
Објектот е откриен на 14 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5490C е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 5490C има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 10 м 6,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 36' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Вецко Домазетовски
Вецко Домазетовски бил македонски есеист, критичар и книжевен теоретичар.
Животопис
Вецко Домазетовски е роден во Белград на година. Починал на година. Основно и средно образование завршил во Битола. Магистер по филолошки науки. Работел во Институтот за македонска книжевност при Филолошкиот факултет во Скопје. Член на ДПМ од 1982 година. Автор е на книгите: Структурата на македонскиот роман 1952-1962 (студија, 1980), Студии и согледби (студии, 1984),.
Филипо Јувара
Филипо Јувара (7 март 1678 – 31 јануари 1736) бил италијански архитект, сценограф, гравер и златар. Тој бил активен во доцнобарокниот стил на архитектура, работејќи првенствено во Италија, Шпанија и Португалија.
Биографија
Јувара бил родена во Месина, Сицилија, во семејство на златари и гравери. Откако ги поминал годините на формирање со своето семејство на Сицилија, каде што ги дизајнирал празничните поставки на Месина за крунисувањето на Филип V од Шпанија и Сицилија (1705), Јувара се преселил во Рим во 1704 година. Таму студирал архитектура кај Карло и Франческо Фонтана.
Првата фаза од неговата самостојна кариера билс окупирана со дизајни за церемонии и прослави, а особено со сценографија за театри. Сценографијата на Јувара ја вклучувала сцената по анголо, буквално „сцени под агол“. Точното потекло на овој стил било нејасно. Фердинандо Гали Бибиена тврдел дека го измислил во неговиот трактат Architettura Civile (1711). Сепак, стилот бил јасно во употреба пред тогаш, вклучително и во делата на Јувара. Овој стил се разликувал од множествата на перспектива во една точка кои биле развиени во шеснаесеттиот век и го достигнале својот апогеј во седумнаесеттиот век; види, на пример, делото на Џакомо Торели. Неколку рани цртежи на Јувара, датирани од 1706 година, биле поврзани со театарот Сан Бартоломео во Неапол, иако не било познато дали тој навистина ги завршил сценографијата за театарот. Поголемиот дел од неговата работа во театарот и сценографијата била во Рим под покровителство на кардиналот Отобони. Тој помогнал во обновата на приватниот театар на Кардиналот во Палацо дела Канчелерија и исто така дизајнирал сцени за опери изведени во театарот. Првата опера за која Јувара ги дизајнирал сите сцени бил Костантино Пио, со либрето на кардиналот Отобони и музика на ЦФ Полароли. Операта била премиерно изведена во 1709 година, го отворила ново реновираниот приватен театар на Отобони и била една од првите опери што се појавила по укинувањето на папските забрани за секуларниот театар. Работел и на сценографии за претставил спонзорирани од Отобони во Театро Капраница. Неговиот друг главен покровител во Рим бил Мари Казимир д'Аркиен, вдовицата поранешна кралица на Полска, за која Јувара правела сценографии за оперите изведени во нејзиниот мал домашен театар во Палацо Зукари. Во 1713 година, еден театарски проект го однел во Џенова.
Во 1706 година, Јувара победил на натпреварот за нова сакристија на Свети Петар, организиран од папата Климент XI, и станал член на престижната Академија ди Сан Лука. Во 1708 година го создал своето прво важно нетеатарско архитектонско дело, а единственото реализирано во Рим: малата, но извонредно изведена капела Антаморо во црквата Сан Џироламо дела Карита, која ја замислил во интимна соработка со неговиот близок пријател, францускиот скулптор Пјер Ле Грос, кој ги создал скулптурите на капелата.
Јувара бил и гравер: неговата книга со гравури со извајани грбови се појавила во 1711 година, Колекција на различни чинии направени од основните професори од Рим.
По некое време во Рим, Јувара поминал извесно време во својата родна Месина каде развил амбициозни планови (никогаш не завршени) за градење покрај пристаништето со масивна закривена фасада на палата за резиденции и бизниси. Бил ангажиран во некои проекти во Ломбардија, вклучително и монументален олтар за Светилиштето во Караваџо (никогаш изградена, а заменета со помало дело на архитектот Карло Џузепе Мерло) и олтарот за катедралата во Бергамо. Тој, исто така, ја дизајнирал декоративната камбанарија (сега навалена) за катедралата во Белуно.
Цркви во Торино
Во 1714 година, Јувара започнал да ги дизајнирал архитектонските дела по кои бил најпознат, кога бил регрутиран во Пиемонт каде Виктор Амадеус II Савојски најпрво го вработил во сценографски проект, а потоа го издигнал Јувара на позицијата главен дворски архитект.
Во Торино, Јувара ја дизајнирал фасадата на црквата Санта Кристина (1715–1718), црквата Сан Филипо, црквата Санта Кроче, Базиликата дела Нативита и капелата Сан Џузепе (1725 г. ) во црквата Санта Тереза. Тој ја проектирал и изградил и црквата Пресвета Богородица Кармин (1732-1736), каде што просторот бил концентриран околу централната сала со сценографски ефект на светлина што паѓала одозгора. Тој исто така помогнал во украсувањето на внатрешноста на многу цркви во Торино.
Едно од ремек-делата на Јувара, базиличната црква Суперга, била изградена во 1731 година и се издигала на врвот на планината со поглед на градот Торино. Тоа било делумно живописен споменик и делумно кралски мавзолеј за семејството на Савој. Наводно, местото било избрано поради заветот што го дал овде тогашниот војвода и иден крал, Виктор Амадеус II од Савој, додека го истражувал полето на операции додека го бранел градот од опсадните француски војски за време на битката кај Торино. Изградбата била напорна и траела четиринаесет години, вклучително и две години за да се израмнил врвот на планината; и со неверојатни трошоци и напор да се довеле камењата и залихите до врвот. Зад црквата бил подигнат манастир. Класичниот трем бил прикачен на централизирана црква со високо вертикална, седумдесет и пет метри, барокна купола; вториот создавал планина на врвот планински ефект.
Тој изградил и други цркви, вклучително и бизарната, Бороминеска црква Сан Грегорио во Месина, Сицилија. Во Мантуа, тој додал висока потпорна купола на црквата Алберти во Сант'Андреа.
Палати во Португалија
Славата стекната во Пиемонт довела до барање за неговиот талент и капацитети на некои од најбогатите благородни и кралски дворови во Европа: во 1719 година тој бил во Португалија, планирајќи ја палатата во Мафра за кралот Јован V ( – ), по што тој патувал во Лондон и Париз.
Проектот на Филипо Јувара за Кралската палата во Лисабон бил планиран почнувајќи од 1719 година, како амбициозен дворец комплекс покрај реката Тагус во Лисабон. Проектот вклучувал не само монументална кралска палата за кралот Јован V и португалскиот кралски двор, но и нова катедрала за патријархот од Лисабон.
За време на неговиот престој во Португалија направил и шеми за создавање на монументален светилник во Лисабон на устието на реката Тагус со Атлантскиот Океан.
Палати во Северна Италија
Палатата Ступиниги (1729 – 1731) била изградена за да била кралска ловечка куќа на околу 6 милји надвор од Торино, огромниот распоред и високо уредените ентериери ја направиле оваа палата грандиозна средина за летни одмори. Масивниот овален централен павилјон, на врвот со бронзен елен, преден со големи заоблени прозорци и кој се протегал во аголни крилја, била мешавина од класицизам и каприци што ги опишувале украсените задоволства на италијанскиот рококо. Јувара ги исполнил потребите на својот патрон за класична величественост, но со барокниот порив да украсувал, да конструирал згради како да биле направени со виткани ленти. Внатрешноста на павилјонот, високо украсена со штуко и позлатени детали, дополнително ги исполнувал очекувањата. Јувара, исто така, добил налог да го обновил огромниот комплекс на палата на Савојската монархија во Венарија Реале, наречен Реџиа ди Венарија Реале, и неговата црква Сант'Уберто. Вториот, во својата недовршена состојба, имал спортски еклектични влијанија, со октагонална купола и прегрнати крила кои биле заоблени нанадвор. Едно од неговите ремек-дела во изградбата на палатата била фасадата (1718–21) на Палацо Мадама во центарот на Торино. Се потсетувал на формалноста на Палацо Киерикати на Паладио, но со подобрување на деталите и прозорците. Иако на фасадата изгледало како да бил сместен воздушен пијано-благородник, таа всушност била само сценски, речиси театарски гест, кој засолнувал грандиозно влезно скалило, влез во средновековен замок. Но, ова дело исто така било дел од амбициозната програма за преобликување на преполниот, средновековен распоред на централно Торино во поотворен и планиран сет на поврзани плоштади. Тој ја дизајнирал и Кралската порта на светилиштето Оропа, во близина на Биела.
Јувара, исто така, го изградил третото проширување на Торино на запад според ортогоналниот систем воведен од Асканио Витоци и Карло ди Кастеламонте: проектот вклучувал изградба на Палацо Мартини ди Цигала (1716) и на Квартиери Милитари (1716-1728). Тој помогнал во дизајнирањето на „Апелациониот суд“ во Торино, дело завршено од неговиот наследник со Домот на Савој, Бенедето Алфиери. Тој исто така помогнал во дизајнирањето на палатата во Милано. Тој создал дизајни (никогаш завршени) за ажурирање на замокот Риволи. Наполитанецот Корадо Џакинто бил меѓу уметниците кои Јувара ги поканил да помогнеле во украсувањето на палатите, како што била Вилата дела Реџина во Торино.
Палати во Мадрид
На Бадник во 1734 година, древната кралска резиденција на Алказар во Мадрид била уништена од пожар. Ова го поттикнало бурбонскиот крал на Шпанија, Филип V да побарал од Јувара да ја надгледувал изградбата на нова палата. До април 1735 година архитектот се преселил во Мадрид и почнал да планирал изградба. Плановите што ги имале би создале уште поголема структура од сегашната со изобилство градини. Линеарната фасада имала формална ригидност што недостасувала во некои негови други дела. Тој дополнително извел дизајни за фасадата на летната палата Грања де Сан Илдефонсо и за некои делови од Паласио Реал де Аранхуез. Сепак, Јувара ненадејно починал до јануари 1736 година, помалку од девет месеци по пристигнувањето во Шпанија. Додека бил изграден дрвен макет од неговите планови за Кралската палата, сите негови дизајни таму биле извршени по неговата смрт од неговите ученици, вклучувајќи го и Џовани Батиста Сакети.
Влијание
Некои писатели забележувале дека почетокот на обуката на Јувара тој бил во Рим, го припишувале неговиот стил на инструкциите на Карло Фонтана, но Јувара бил еклектичен во неговата работа и се чинело дека внел многу други влијанија, вклучително и поавантуристичката архитектура на Пјетро да Кортона и Франческо Боромини. Тој, исто така, веројатно бил под влијание на делата на Гуарино Гуарини. Барокните архитекти под силно влијание на Јувара биле Бернардо Витоне и Бенедето Алфиери. Јувара и Јохан Фишер фон Ерлах влијаеле еден на друг преку медиумот на гравурите. Работата на Јувара, заедно со голем дел од барокната уметност и архитектура, паднал во немилост со подемот на неокласицизмот. Во 1994 година, голема изложба на неговите дизајни се одржала во Џенова и Мадрид.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Космос-1689
Космос-1689 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 3 октомври 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Карл Шварцшилд
Карл Шварцшилд (Karl Schwarzschild; во  —  во ) — германски физичар и астроном. Тој, исто така, е татко на астрофизичарот Мартин Шварцшилд.
Живот
Шварцшилд е роден во Франкфурт на Мајна во еврејско семејство. Неговиот татко бил активен член на деловната заедница на градот и во неговото семејство имало предци кои живееле во градот уште од шеснаесеттиот век. Карл посетувал еврејско основно училиште до 11 годишна возраст. Тој бил чудо од дете, изработувајќи два труда за бинарни орбити (небесна механика) кои биле објавени пред неговата шеснаесетта година. Студирал во Штрасбург и Минхен, стекнувајќи се со докторско звање во 1896 година за работа на теориите на Анри Поенкаре.
Од 1897 година, работел како асистент во опсерваторијата Куфнер во Виена.
Дипломатија
Зборот "дипломатија" потекнува од грчкиот збор диплома. Во Стара Грција дипломата била државен документ кој се давал на определено лице како препорака или уверение за неговите официјални овластувања да ја претставува државата во други земји. Носителот на диплома започнал да се нарекува дипломат, а од таму и дејноста сврзана со тие лица го добила името дипломатија.
Во меѓународната доктрина постојат различни определби за поимот дипломатија. Така некои автори сметаат дека дипломатијата е уметност - дипломатија е уметност и пракса на водење на преговори меѓу овластени личности, кои претставуваат групи или нации. Најчесто се однесува на меѓународна дипломатија, водење на меѓународни односи преку посредувањето на професионални дипломати во врска со прашања поврзани со постигнувањето на мир, култура, економија, трговија и војна. Додека други автори сметаат дека дипломатијата е наука со определени задачи, методи, правила и норми. Се среќава и разгледување на дипломатијата во тесен и широк смисол. Во првиот случај дипломатијата е уметност за претставување и водење на преговори со официјални лица од туѓи држави, додека во широк смисол дипломатијата е официјалната дејност на органите за надворешни/меѓународни односи, севкупност од разнообразни средства, методи и форми со коишто се користи државата во водењето на надворешните функции. Со анализа, се откриваат неколку општи црти за поимот дипломатија:
Дипломатската дејност се регулира од општо прифанатите принципи на современото меѓународно право, коешто ја создава основата на дипломатското право. Основниот универзален документ којшто ги содржи принципите на дипломатската дејност е Уставот на ООН. За реализација на својата надворешна политика секоја држава има специјализиран апарат со систем од органи за надворешни односи. Тие можат да бидат внатрешно-државни и задгранични органи за надворешни односи. Внатрешно-државни се: Парламентот, Претседателот, Министерството за надворешни работи и специјализирани внатрешно-државни органи. Додека задграничните органи се делат на постојани и времени, постојани се: дипломатските, трговските и претставништва во меѓународните организации.
Се смета дека најстарите споменици на дипломатијата потекнуваат од Египет- ЕлАмаранската преписка од 15 и 14 век п.н.е (360 глинени плочки кои содржеле дипломатски писма помеѓу египетски фараон и туѓи владетели).
Во неформална или општествена смисла, дипломатијата е употребување на такт да се добие стратешка предност, збир на алатки за формирање на изјавите на неконфронтирачки начин.
Стара Грција
Грчките градови-држави понекогаш испраќаат пратеници едни до други за да преговараат за специфични проблеми, како што се војна и мир или трговски врски, но немаа дипломатски претставници кои редовно се поставени на територијата на другиот. Сепак, некои од функциите придодадени на модерните дипломатски претсавници во Стара Грција се пополнети со застаници, кои се граѓани од градот-домаќин кои имаат посебни пријателски врски со друг град- врска која е често наследна во фамилиите.
Антички почетоци
Способноста да се практикува дипломатијата е еден од дефинирачките елементи за држава. Како што е напишано погоре, дипломатијата се практикувала уште од создавањето на првите градови-држави пред еден милениум во Стара Грција. Поголемиот дел од човековата историја, дипломатите биле испраќани само за посебни преговарања и веднаш се враќале откако ќе ја завршеле мисијата. Вообичаено, дипломатите биле роднини на владејачката фамилија или биле со висок ранг со цел да имаат легитимитет кога ќе сакаат да преговараат со други држави.
Еден значаен исклучок е врската помеѓу Папата и Византискиот цар. Агентите на папата, наречени апокрисиари (дипломатски претставници за време на Антиката и раниот Среден век), и биле со постојано место на живеење во Цариград. Сепак, по 8 век конфликти меѓу Папата и царот (како што е контраверзијата иконоборство- намерно уништување на икони и црковни споменици) доведоа до кршење на екстремно блиските врски.
Потеклото на дипломатијата се наоѓа во стратешката и конкурентната размена на впечатливи подароци, коишто можат да се забележат уште во Бронзената ера и да се признаат како хомеров став за пријателски однос на гостинот. Според тоа, дипломатијата и трговијата биле уште од почеток постојано поврзувани. Дејвид Џакоби забележува дека,, во рамката на дипломатски односи вообичаено е да визанитиските цареви и муслиманските владетели, особено Абсиди и Фатмиди, како и муслимански владетели меѓу себе да разменуваат вредни подароци, со кои ќе се обидат да ги импресионираат или надминат колегите,``  во контекст на економијата на свилата во културната размена меѓу Византија, Исламот и Латинскиот запад: трговци придружувани од емисари кои често патувале со комерцијални бродови. Подоцна, ќе се прибележи дека англискиот авантурист и трговец Ентони Шерли го убедил персискиот владетел да ја направи првата персиска амбасада во Европа (1599-1602).
Извори на модерната дипломатија
Практиката се прошири од Италија во другите европски региони. Милано е првиот град којшто испратил претставници во францускиот двор во 1455 година. Меѓутоа, Милано одбил да биде домаќин на француските претставници поради страв од шпионажа и дека француските претставници ќе интервенираат во неговите внатрешни работи. Бидејќи надворешната моќ на Франција и Шпанија станала се повклучена во италијанската политика се прифати потреба за прифаќање на емисари. Набрзо потоа, големите европски сили разменуваа претставници. Назначија амбасадор во англискиот двор во 1487 година. До доцниот 16 век, постојаните мисии станаа вообичаени. Сепак, Царевите на светото Римско Царство редовно не испраќаа постојани пратеници, бидејќи тие не можат да ги ”ретставуваат интересите на сите германски принцови (кој во теорија биле поданици на царот, но во пракса секој од нив бил независни).