cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 6761
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Теслиќ
Теслиќ — град и општина во северноцентралниот дел на Федерација Босна и Херцеговина, како дел од Република Српска. Според податоците од пописот во 2013 година, Теслиќ има 7.518 жители.
Историја
Градот бил основан во текот на 19 век со започнувањето на индустријализација на Босна и Херцеговина. Главни индустрии во градот се производи од дрво и хемиската индустрија. Долго време пред Теслиќ да започне економски да се развива, во регионот постоело село наречено Чечава и се смета дека е едно од најстарите населени места во регионот, од 10 век.
Туризам
Теслиќ е исто така познат како туристичко одредиште, главно поради Бања Вручица, лековита бања за лекување на кардио-васкуларни заболувања. Комплексот се состои од пет хотели со капацитет од над 1000 легла.
Кремен (село)
Кремен — село во Општина Банско, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во најисточните делови на планината Пирин, оддалечено 30 километри југоисточно од општинскиот центар Банско. Покрај селото тече Кременска Река.
Историја
Селото се споменува во втората половина на XV и почетокот на XVI век со регистрирани 37 семејства.
Во 1889 година Стефан Верковиќ во неговата книга „Топографско-етнографски опис, Македонија“ го споменува селото Кремен како село со 140 македонски куќи.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1.220 жители, сите Македонци. .
Револуционерна дејност
Кремен важи за едно од најреволуционерните села во Пиринско. Во 1901 година војводата на ВМОРО Иван Апостолов, основа револуционерен комитет во двете соседни пирински села Обидим и Кремен, во кои влегуваат Атанас Радонов, Георги К. Пандев, Христо (Ризо) К. Пандев, Димитар К. Пандев, Георги Т. Јусев, Георги Г. Москов, Ангел Димитров Павлов, Григор С. Карков, Костадин И. Пандев, Георги Ст. Прчков, Јануш Хиџов, Никола Караџов, Георги Даскалов, Коста Даскалов, Георги Уштавалиев, Ризо С. Радулов (Калинков), Глигор Џаров, Крсто Пакларски и Иван Даков. Двете планински села распространети на важен пат кои ја сврзуваат Разлошката област со Неврокопско, се формираат како важен центар на ВМОРО.
Во Кремен е организирано складиште за пушки, муниција и друга опрема увезена главно од Бугарија или купени од самата Отоманско Царство. Складиштето е под покровителство на локалните водачи на настаниците Благој Хр. Јуданов, Георги Москов и Иван Апостолов. Во првата половина на февруари 1903 година, Гоце Делчев дошол во Кремен со четата во којашто бил и кременецот Иван Ф. Радулов.
Пред избувнувањето на Илинденското востание во селото престојувала четата на Стојан Мулчаков. Четата била предадена и многу кременци биле уапсени и одведени во Филипово, а потоа во Неврокоп и измачување во наредните 90 дена, по што слободата им е откупена од селаните.
Два месеци пред избувнувањето на востанието, 200 лица од Кремен биле повикани на воена обука во месноста Изворето од страна на Јане Сандански. Формирани се две чети, на чело со кременците Благој Џугданов и Георги Москов, кои прогонувани од властите, биле принудени да заминат во илегала и да се приклучат во четата на Иван Апостолов.
Во периодот 1908-1909 година, селото имало 214 куќи со население од 1.091 жител.
Демографија
До средината на XX век, Кремен било голема населба, но по масовната миграција на населението, бројот на жители значително се намалил, така што според пописот од 2011 година, во Кремен живееле 205 жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во селото: На табелата е прикажан бројот на населението во Кремен за периодот 1934-2011: Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
Геденсторф
Геденсторф (Gödenstorf) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Геденсторф се наоѓа на источниот раб од Линебуршкото Поле.
Општински единици
Општината Геденсторф се состои од следниве места:
Благородник со раката на градите
Благородник со раката на градите или Витез со раката на градите — слика насликана од Ел Греко помеѓу 1578 и 1580 година. Нејзината висина е 81,8 см, а широка е 65,8 см. Дел е од збирката на музејот Прадо во Мадрид.
Идентитетот на моделот останал непознат долго време, но денес се смета дека тоа е Хуан де Силва и Рибера, III Маркиз од Монтемајор, кој бил воен началник на Алказар од Толедо. Меѓутоа, неодамна била изнесена друга хипотеза. Овој портрет би можел да го претставува Мигел де Сервантес.
Опис
Оваа слика е еден од најпознатите шпански портрети. Еден благородник, со раката на градите, го гледа гледачот како да склучува пакт со него. Се чини дека положбата на раката покажува дека мажот дава заклетва. Елегантно облечен, носи меч со златна рачка и златен медалјон и синџир. Во тоа време, ова било вообичаен приказ на благородник од шпанската златна доба.
Анализа
Една неодамнешна реставрација открила дека позадината не е црна, туку светло сива што, додадена на надворешното светло што го осветлува лицето, го прави ликот издвоен. Покрај тоа, оваа позадина ги истакнува суптилните нијанси на темната облека, што го потврдува влијанието на Венецијанската школа.
Поетско продолжување
Мануел Мачадо ѝ посветил песна на оваа слика користејќи го истиот наслов :
„Este desconocido es un cristiano
de serio porte y negra vestidura,
donde brilla no más la empuñadura,
de su admirable estoque toledano.“
Превод:
Овој незнајник е христијанин со строг изглед и црн капут, на кој сјае рачката, на неговиот восхитувачки меч од Толедо.
Библиографија
Yves Harté, La main sur le cœur, Le Cherche Midi, 2022
Емилио Палма
Емилио Маркос Палма Морела (шпански: Emilio Marcos Palma; роден на 7 јануари 1978 година) е аргентински државјанин, првиот човек кој се родил на Антарктикот.
Биографија
Палма е роден во Фортин Сарџенто Кабрал во базата Есперанца, во близина на врвот од Антарктичкиот Полуостров, и при раѓањето тежел 3,4 кг. Неговиот татко, капетанот Хорхе Емилио Палма, бил шеф на аргентинската армија во базата. Иако оттогаш на Антарктикот се родени десет луѓе, местото на кое се родил Палма и натаму е најјужното место.
Кон крајот на 1977 година, во седмиот месец од бременоста, Марија Силвија де Палма, мајката на Емилио, била однесена во станицата Есперанца за да се породи. Со неговото раѓање Аргентина сметала дека ќе стекне предност во спорот за суверенитет над територијата на Антарктикот. Емилио автоматски добил аргентинско државјанство од владата бидејќи неговите родители биле аргентински државјани, а тој е роден во Аргентинскиот Антарктик. За овој дел од Антарктикот Аргентина тврди дека е дел од нејзината територија, иако суверенитетот не е меѓународно признат и се поклопува со британските и чилеанските претензии.
Тој влегол во Гинисовата книга на рекорди како првиот човек во историјата за кој се знае дека е роден на Антарктикот.
Црква Света Анастасија
Црквата Света Анастасија (италијански : Basilica di Sant'Anastasia al Palatino) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во 3 век. Црквата била реновирана неколкупати: во времето на Папа Дамас I, Папа Хилариј, Папа Јован VII, Папа Лав III, Папа Григориј IV и во времето на Папа Урбан VII.
Битолска битка (1917)
Битолска битка (1917) – неуспешен француски напад на германско-бугарските фортификации северно и западно од Битола, меѓу 12 март и 26 мај 1917 година на Македонскиот фронт во Првата светска војна.
Битката, или подобро речено, серијата операции, е позната под неколку имиња. На француски е позната како Bataille de la cote 1248 (Битка за кота 1248) и Bataille de Pelister (Пелистерска битка) според врвот Пелистер на планината Баба. На бугарски е позната како Битка за Црвени Стени според месноста Црвени Стени во под Пелистер.
Заднина
Во ноември 1916 година Антантата се обидела да ја освои Битола, но им било невозможно да го користат градот заради што истиот бил во дострел на бугарската артилерија на Баба Планина на запад и котата 1248 на север од градот. Главниот командант на Сојузниците, Морис Сарај, подготвил план за голема пролетна офанзива во 1917 година, покрај Битката на свиокот на Црна и Дојранската битка, тој исто така планирал да нападне на север и запад од Битола, кој постојано бил под непријателски оган, за да му обезбеди на градот полесно да дише.
За овој напад, Сарај располагал со 57. Француска пешадиска дивизија, 11. Француска колонијална пешадиска дивизија, 16. Француска колонијална пешадиска дивизија, 76. Француска пешадиска дивизија и 156. Француска пешадиска дивизија.
Битката
Планот на Сарај бил да ја нападне непријателската линија меѓу Охридското Езеро и Преспанското Езеро и исто така на започне фронтален напад северно од Битола на котата 1248. На 11 март, операциите меѓу двете езера започнале со интензивно бомбардирање и напад на 76. Француска дивизија на Црвени Стени западно од Битола, каде освоиле ровови околу селата Дихово, Трново и Магарево. Меѓутоа непријателскиот отпор се покажал појак од очекуваниот, и заедно со крајно лошите временски услови, ова довело до тоа нападот да биде неуспешен.
Францускиот напад на котата 1248, кој требало да биде истовремено, започнал дури на 14. На 18, по 4 дена активни дејствија, Французите ја освоиле котата 1248 како и утврденото село Крклино, при што заробиле 1.200 непријателски војници. Но, непријателот успеал, со противнапад, да ја поврати котата 1248, додека врвот бил напуштен од двете страни. Битола била на некој начин заземена, но градот продолжил да биде под оган сè до воспоставување прекин на огнот, кога повеќе од половина град бил уништен со 20.700 гранати кои паднале во самиот град. Околу 500 жители на градот загинале, а 650 биле ранети.
Бугарите повторно ги зазеле Црвени Стени на 18 мај.
Последици
За Бугарите оваа победа била голем морален поттик и дури се споредувала со историската победа во Битката кај Шипка против Турците во 1877 година.
Само 15 месеци подоцна Сојузниците успеале да ја пробијат бугарско-германската одбрана во Битката кај Добро Поле (септември 1918). Истото ја присилило Бугарија на капитулација, со што дефинитивно се променил стратешкиот и оперативниот баланс на војната против Централните сили.
Ксенија Илијевиќ
Легат на Ксенија Илијевиќ
Сликарката Ксенија Илијевиќ остави аманет во своето родно место со надеж дека дел од нејзината плодна работа ќе влијае на идните студенти и ќе им обезбеди основни познавања од сликарството. Имено, нејзината работа е пред се од педагошки карактер и претставува илустративни примери на сликарски техники кои треба да ги совлада секој што сака да се занимава со сликање. Нејзините поранешни студенти и оние кои се заинтересирани за нејзиниот имиџ и работа сè уште ја посетуваат библиотеката за да ги разгледаат сликите. За нејзиното наследство и причините за тоа, сликарката рече:
Приемот на Ксенија Илијевиќ по нејзината смрт
Иако не се знае многу за сликарката Ксенија Илијевиќ, иако таа некако падна во заборав, сепак има културни работници кои денес го чуваат споменот на ликот и делото на оваа српска сликарка. Така е во 2009 година, поетесата од Панчево, Љиљана Стојадиновиќ, Србинка, објави книга со наслов „Непозната Ксенија“. Покрај нејзините песни, авторката приложи и делови од интервјуа и изјави на сликарката од различни периоди на нејзиното творештво.
Харалд V
Харалд V (норвешки: Harald V; роден на 21 февруари 1937 година) е крал на Норвешка. Тронот го наследил на 17 јануари 1991 година.
Тој е правнук на кралот Едвард VII од Обединетото Кралство и втор братучед на Елизабета Втора.
Биографија
Харалд е роден на 21 февруари 1937 година Харалд е роден во кралската резиденција Скаугум во Аскер како син на престолонаследникот Улав (подоцна крал Улав V) и Марта од Шведска, и станал прв принц роден во Норвешка по 1370 година. Тој е трето дете во семејството (има две постари сестри, принцезите Рагнхилд и Астрид). Тој е втор братучед на Елизабета Втора, кралицата на Велика Британија. Во 1940 година, по германската инвазија кралското семејство ја напуштило Норвешка и живеело во Вашингтон (дедото на Харалд, Хокон VII и неговиот татко, престолонаследникот Олав, ја поминале војната во Лондон на чело на влада во егзил). Во 1945 година, принцот се вратил во Норвешка и почнал да студира на Универзитетот во Осло (од 1955 година ) и на воената академија. Во 1960 година се запишал на студии во Оксфорд.
Во 1968 година, се оженил со неблагородничка Соња Харалдсен, и заедно имаат две деца: принцезата Марта Луиз и престолонаследникот Хокон.
Како спортист, ја претставувал Норвешка во едрење на Олимписките игри во 1964, 1968 и 1972 година, а подоцна станал покровител на Светското едриличарство. Освоил злато на Светските првенства како дел од тимот во 1987 година. Во 1964 година го носел норвешкото знаме на Олимписките игри во Токио. За разлика од неговиот татко Олав V, кој стана олимписки шампион во 1928 година во Амстердам, најдобар пласман на Харалд на Олимписките игри бил осмото место. Во 2005 година, како крал (два месеци по операцијата на срцето), заедно со тимот победил на европските натпревари во Шведска на 68-годишна возраст.
Владеење
Владеењето на кралот Харалд е одбележано со модернизацијата и реформите на норвешкото кралско семејство. Кралот тесно соработувал со кралицата Соња и престолонаследникот за да се погрижи кралското семејство да биде поотворено за норвешката јавност и норвешките медиуми. Под водство на кралот Харалд и кралицата Соња, биле реновирани Кралската палата и Оскаршал, кои биле отворени за јавноста и туристите. Харалд V го предводи Државниот совет во Кралската палата, кој се состанува секој петок. Тој, исто така, одржува неделни состаноци со премиерот и министерот за надворешни работи, прима странски претставници и го отвора парламентот секој октомври. Според норвешкиот устав, кралот ја назначува владата. Норвешка има парламент од 1884 година, што значи дека владата мора да има поддршка од Парламентот. Кралот го назначува лидерот на победничкиот парламентарен блок на функцијата премиер. Кога ситуацијата во Парламентот е нејасна, кралот се потпира на советите на претседателот на Парламентот и актуелниот премиер. Како шеф на норвешката држава, кралот формално ја отвора парламентарната седница секоја есен, одржувајќи говор од тронот за време на секое отворање. Тој често патува низ Норвешка и прави официјални државни посети на други земји, а и прима гости.
Во 1994 година, кралот Харалд и престолонаследникот Хокон учествувале во церемонијата на отворање на Олимписките игри во Лилехамер. Кралот ги отвори игрите, а престолонаследникот го запали огнот, оддавајќи им почит и на неговиот татко и на неговиот дедо како олимпијци. Кралот ја претставуваше Норвешка на свеченото отворање на Олимписките игри во Торино и Пекинг. Сепак, тој не бил присутен во Ванкувер, каде наместо него присуствувал престолонаследникот. Во 2003-2004 и 2005 година, кралот бил сериозно болен и бил подложен на операција за лекување од рак и од кардиоваскуларни заболувања (му била извршена бајпас операција), на 9 јануари 2020 година бил хоспитализиран и извесно време ослободен од кралските должности поради здравствени причини; во сите овие случаи престолонаследникот Хокон дејствувал како регент.
До 2012 година, кралот на Норвешка бил, според уставот, формален поглавар на Норвешката црква. Со уставниот амандман од 21 мај 2012 година, кралот повеќе не е формален поглавар, но сепак се бара да биде припадник на евангелско-лутеранската религија.
На 8 мај 2018 година, уставниот статус на кралот како свет бил укинат, но го задржал својот суверен имунитет.
Во 2015 година, тој стана првиот монарх кој го посетил Антарктикот, поточно норвешката зависна територија Земјата на кралицата Мод. Во 2016 година, кралот Харалд V се натпреварувал со тим на Светското првенство во едрење на езерото Онтарио крај Торонто каде завршил на второ место во категоријата класична флота. Тој од канадската национална пошта бил наречен „Кралот морнар“ затоа што спиел на неговата јахта „Сира“.
Кога кралот и кралицата наполнија 80 години во 2017 година, кралот одлучи да ги отвори за јавноста поранешните кралски штали како подарок за неговата сопруга. Тоа е првата институција во сопственост на кралското семејство која е постојано отворена за јавноста. Кралот Харалд бил прогласен за личност на годината од норвешкиот весник Верденс Ганг во 2017 година.
На 17 јануари 2021 година, кралот Харалд прослави 30 години на тронот на Норвешка.
Филип V (Шпанија)
{| align=right
Филип V од Шпанија бил француски и крал на Шпанија, прв претставник од Бурбонската династија во Шпанија кој се качил на престолот. Филип е роден во градот Версај на 19 декември 1683 година. тој е вториот син на францускиот дофен Луј Бурбонски и Марија Ана Баварска. По таткова линија, тој е внук на Луј XIV и Марија Тереза. Европските држави жестоко се спротивставиле на објавувањето на Филип за крал на Шпанија по смртта на Карлос II од Шпанија по што започнала т.н. Војна за шпанското наследство која траела тринаесет години и завршила со договорот од Утрехт во 1713 и Раштат во 1714 година. Со војната, Филип бил признат за крал на Шпанија од другите европски држави но Шпанија ги загубила Менорка, Гибралтар, Шпанските Ниски Земји, Неапол, Милано, Сардинија и Сицилија.
HD 189942
HD 189942 (BD + 36 3820, SAO 69267, HR 7655) — ѕвезда со привидна величина од 6.2, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 20:01:15,3 и деклинација +37°05′56″
Стреховци
Стреховци (словенечки: Strehovci) — населба во Општина Добровник во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Авдија Пепиќ
Авдија Пепиќ (босански: Avdija Pepić,, ) — македонски економист и политичар. Од 1991 до 1994 година бил генерален секретар на бошњачката Странка на демократската акција на Македонија, а од 1994 до 1996 година и нејзин претседател. Од 2006 до 2008 година бил директор на Агенцијата за поддршка на претприемништвото, а од 2008 и пратеник во Собранието на Македонија.
Обидим
Обидим — село во Општина Банско.
NGC 2150
NGC 2150 — спирална галаксија во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2150 се споменува и како ESO 57-55, IRAS 05562-6933.
Откривање
Објектот е откриен на 9 февруари 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2150 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 2150 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 55 м 46,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 33' 39". Положбениот агол на објектот е во износ од 143°.
Други поделби
Проучување на NGC 2150 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18097. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Список на државни водачи во 354 година
Ова е список на државни водачи во 54 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Драга (Чехов)
„Драга“ (Душечка) — расказ на рускиот автор Антон Чехов, првпат објавен во 1899 година, во издание на магазинот Семја (Семејство), на 3 јануари, во Москва. Приказната го следи животот на една жена, која другите ја нарекуваат „драга“ за својата дарежливост и покорната природа.
Заднина
Антон Чехов започнал да пишува кратки стрип-приказни додека одел на медицинско училиште за да помогне во плаќањето на училиштето и неговото семејство. Конечно станал редовен писател во 1892 година и ги напишал своите познати приказни како „Соседите“, „Вард број шест“, „Црниот монах“ и „Убиството“. Чехов станал познат низ цела Русија, но останал меѓународен непознат сè до Првата светска војна, кога поголемиот дел од неговите дела биле преведени на англиски јазик.
Главниот лик на Оленка може да се базира делумно на мајката на Чехов, која длабоко го сакала сопствениот татко, патувајќи низ цела Русија со него како трговец со ткаенини и која му останала верна на нејзиниот сопруг и покрај неговата злоупотреба, алкохолизам и банкрот.
Заплет
Оленка Племјаникова, се вљубува во сопственикот на театарот Кукин. Таткото на Оленка умира и таа се омажува за Кукин, и двајцата живеат среќен брачен живот. Наскоро таа презема некои од неговите улоги во офисот водејќи ги плаќањата; за тоа време таа станува сè повеќе вклучена во бизнисот и се однесува како Кукин. Кукин патува за Москва и умира; На Оленка ѝ се соопштува за неговата смртта и таа жали три месеци. Оленка наскоро наоѓа друг маж за кој се приврзува, Василиј Пустовалов, трговец на дрва; по неколку дена таа станува занесена од него и тие се венчаат.
Оленка не ги почитува сите одговорности на театарот и се концентрира на мислењата и мислите на нејзиниот нов сопруг. Двајцата живеат удобен живот на секојдневен разговор и верски активности сè додека Василиј не се разболува и не умира. Набргу по смртта на Василиј, во животот на Оленка влегува друг човек, Смирнин, ветеринарен хирург. Смирнин се жали дека ги оставил сопругата и синот поради неа. Оленка и Смирнин сакаат нивната врска да ја чуваат во тајност, но тоа не им успева. Смирнин заминува на пат во Москва и ја нема веќе со месеци, за тоа време Оленка не може да смисли ништо независно од нејзиниот сопруг или преовладувачката машка фигура и не е во состојба да создаде мислење. Смирнин конечно се враќа и изјавува дека повторно започнал да работи како ветеринар затоа што неговиот син сега е на возраст да оди на училиште и дека се смирил со сопругата; Семејството на Смирнин се сели во ложата што им ја нуди Оленка. Оленка наскоро станува опседната со синот, Саша; го следи на училиште и признава дека го сака, „никогаш нејзината душа не се предаде на какво било чувство толку спонтано“.
Житковци
Житковци (словенечки: Žitkovci) — населба во Општина Добровник во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Топенштет
Топенштет (Toppenstedt) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Местото Топенштет се наоѓа околу 40 километри јужно од Хамбург на автопатот А7 во северниот дел на Линебуршкото Поле.
Соседни општини
Општината се граничи со Вулфзен, Гарштет и Гарлсторф.
Општински единици
Општината Топенштет се состои од следниве места:
Мајкл Џордан
Мајкл Џефри Џордан (Michael Jeffrey Jordan; роден ) — поранешен американски НБА-кошаркар, активен стопанственик, и моментален сопственик на НБА-клубот Шарлот Хорнетс. Сметан е за еден од најдобрите кошаркари на сите времиња.
Мајкл Џордан поминал 15 сезони во НБА лигата со 30,12 бода по натпревар во регуларниот дел од сезоната (најмногу во НБА). Освоил шест НБА првенства со Чикаго Булс, бил 10 пати најдобар стрелец и пет пати избран за најкорисен играч во лигата. Девет пати бил избран во првата одбранбена петорка, а трипати бил најдобар по бројот на украдените топки. Од 1983 рекордни 49 пати се појавил на насловнота страница на списаниет Спортс илустрејтед, а во 1991 бил прогласен за спортист на годината во изборот на ова списание. Во 1999 година е прогласен за „најдобар северноамерикански спортист во XX век“ по изборот на спортскиот канал ЕСПН. Неговиот силен одраз и забивањата од линијата за слободни фрлања му ги донеле прекарите „Воздушниот Џордан“ и „Воздушното височество“.
Професионална кариера
Иако најавил повлекување од кошарката по вторпат во 1998 година, во септември 2001 се вратил на паркетот повторно на возраст од 38 години овојпат во дресот на Вашингтон Визардс, во кој година претходно бил приклучен како претседател на кошаркарските операции во клубот. Сепак, годините и многуте повреди со кој се соочувал не му дозволиле да остави силен печат и во овој клуб како што го сторил претходно тоа во Чикаго. Во двете сезони поминати во Визардс имал просек од 22,9 и 20 бода по натпревар. Својот последен натпревар во НБА го одиграл на 16 април 2003 против Филаделфија Севентисиксерс, по што се пензионирал.
Според многумина, Мајкл Џордан е најдобриот НБА играч на сите времиња, за што говорат шесте шампионски прстени, неговите пет награди за најкорисен играч на сезоната (MVP), шест награди за најкорисен играч во финалето на НБА, 10 шампионски титули за најдобар стрелец во сезоната, како и 14 настапи во НБА Ол-стар натпреварот. Во текот на својата професионална кариера, Џордан остварил просек од 30,12 бода по натпревар. Од 2009 година, тој е член на Куќата на славните во Спрингфилд.
Опсада на Бурса
Опсадата на Бурса се случила во 1326 година помеѓу силите на Османлиите и Византија. Османлиите го презеле градот.
Виличен синус
Виличен синус е парна шупљина сместена е во горната вилица. Тоа е најголем параназален синус, а неговата морфологија е во голема мера условен од развојот на горниот заб така што конечниот облик го прима после излегување на третиот горен умник (на околу 20 години од животот). Има облик на тространа пирамида и десен и лев синус најчесто се асиметрични, односно се разликуваат по обликот и димензијата.
Преднот ѕид е поткожен и има клиничко значење бидејќи преку него пристапува синусот во случа на разна хируршка интервенција. На него се наоѓа подорбитален отвор низ кој излегуваат истоимените инфраорбиталниот нерв и подорбиталната артерија. Последниот ѕид стапува во однос со подслепоочна јама и криластонепчена јама. Горниот ѕид поставен е под очната празнина и на него се сместени подорбиталниот жлеб и канал. Внатрешноста на ѕидот ја сочинува преградата измеѓу синусот и носната празнина. Горниот дел на овој ѕид припаѓа на средниот носен ходник, а долниот дел припѓа на долниот носен ходник. Во изградбата на внатрешниот ѕид учествуваат: горна вилица, солзна коска, лавиринт ситеста коска, долна носна школка и исправен лист непчена коска. Сите овие коски се групирани околу голем отвор.
Најниискиот дел на синусот го претставува неговиот долен ивичњак или под, преку кој синусот стапува во однос со друг горен преткатник и сите три горни катници. Заради тоа секоја поединечна болест може да се пренесе со нивните корени на синуот или може да се јави компликација па дури и да треба да се вадат забите.
NGC 4167
NGC 4167 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4167 се споменува и како NGC 4163, UGC 7199, MCG 6-27-26, CGCG 187-20, KUG 1209+364.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4167 е од видот Im. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 15,1 m/лм2. NGC 4167 има привидни димензии од 1,9' х 1,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 4167 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38881. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 107; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2529. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1559.
Надворешни врски
NGC 4167
IC 202
IC 202 — галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 202 се споменува и како ESO 436-28, MCG -5-25-6, IRAS 10268-3005.
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 202 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 202 има привидни димензии од 1,4' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 29 м 11,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -30° 20' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 19°.
Други поделби
Проучување на IC 202 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30880.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ – Ињево
Рождество на Пресвета Богородица — црква во селото Ињево.
Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставел во 1991 година, а храмот бил завршен и осветен во 1992 година од страна на Митрополитот Струмички г. Горазд.
Архитектура
Црквата има правоаголна основа со осумаголна купола и полукружна апсида на источната страна. На секоја страна од куполата има по една монофора. Главниот влез се наоѓа на западната страна кон којашто е доградена отворена припрата, а црквата има и спореден влез на северната страна.
Во дворот на црквата се сместени камбанаријата, конак, помошен објект и уште еден објект. Камбанаријата е прилепена до еден од помошните објекти. Таа е со квадратна основа и се состои од бетонска конструкција над којашто има дрвена конструкција којашто е покриена со пирамидален кров од ќерамиди.
Александар Синве
Александар Синве (Alexandre Synvet или Sinvet; ? - 1886) — француски  географ и картограф. Историографијата го памети по неговата етнографска карта Балканот, насловена како „Les Grecs de l’Empire Ottoman. Etude Statistique et Ethnographique“ (Грците во Османлиското Царство. Статистичко и етнографско проучување), издадена во 1878 г. во Цариград, кога учителствувал во Галатасарајскиот лицеј. Неговите трудови се познати по изразено гркомански ставови, застапувајќи ја тезата за грчкиот или „грко-бугарски“ идентитет на голем дел од населението на Егејска Македонија.
Животопис
За неговиот живот се знае малку. Во литературата најчесто се среќава како A. Synvet и поретко како Al. Synvet. Роден е на подрачјето на Финистер во Бретања и студирал физика на Ренскиот универзитет, која ја завршил на 10 октомври 1866 г. Потоа учел во Високата посебна школа во Клини, Бургундија и е назначен за стажант на 4 јули 1868 г. Во следниот период се вработил како наставник во отоманскиот Галатасарајски лицеј во Цариград, каде предавал географија. За време на престојот во Цариград Синве издал разни трудови и пишувал за градскиот печат. Посетувал разни делови на Османлиското Царство, особено Македонија и Тракија и изразувал силен интерес за опишување на демографските групи во царството. Во 1872 г. го издал трудот „Traité de géographie générale de l`Empire Ottoman“ (Општа географија на Османлиското Царство), а во 1874 г. и неговото дополнение, „Description succincte de l'Arabie: Pour servir d'appendice à la géographie générale de l'Empire ottoman“ (Краток опис на Арабија како прилог кон општата географија на Османлиското Царство).
Во 1874 и 1875 г. го основал францускиот весник „Иниверс“, кое според извадаштвото, е „ориенталистички, политички и книжевен преглед“, a статиите му излегувале во турската верзија на списанието „Џихан“. Во 1877 г. го завршил проучувањето и ја издал книгата „Carte ethnographique de la Turquie d'Europe et dénombrement de la population grecque de l'Empire ottoman“ (Етнографска карта на европска Турција и набројување на грчкото население на Османлиското Царство), а во следната 1878 г. го издал второто издание на „Les Grecs de l’Empire Ottoman. Etude Statistique et Ethnographique“, повикувајќи се на неточни и тенденциозни грчки податоци. Книгата претставува обид за попишување на Грците во Османлиското Царство според населените места. Според авторот, податоците му се „доставени од мухтарите по барање на Цариградската патријаршија, која сакала да наложи еден лесен данок на грчките семејства“.
Книгата е полна со запрепастувачки неточности и тенденциозно третирање на податоците со цел во голема мера да се преувеличи бројот на Грци во царството. Во првото издание, Синве вели дека во царството живеат 3.750.000 Грци, а во второто бројката пораснува на 4.324.369. Синве влегол во полемика со бугарофилскиот францускиот цариградски весник „Курје д'Орјан“, кој како одговор на делото на Синве во истата 1878 г. ја издал книгата „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“.
Во првата година од Руско-турската војна Синве бил обвинет во заговор со драгоманот на руската амбасада и оптуштен од наставничката работа од новиот директор Али Суави. Кога османлиските власти разбрале за ова, се обиделе да го вратат во лицејот, за што се заложил и самиот министер за образование Мехмед Тахир Муниф-паша, кој бил пријател на Синве и се обидувал да го убеди директорот да го прими назад на работа.
Синве бил претставник за Османлиското Царство на многу географски конференции во Европа барем до 1880 г. Ја претставувал Високата порта на Светскиот конгрес за географски науки во Париз, како и претставник во Цариград на Институот за етнографија на Франција. Бил редовен член на Научниот комитет на грчкто Национално филолошко здружение во Цариград, и одговорен за рецензија на научната литература која се вршела на редовните средби на колегиумот и негов член почнувајќи од 1875 г. Во 1878 г. го објавил истражувањето „Carte ethnographique de la Turquie d'Europe et dénombrement de la population grecque de l'Empire ottoman“ (Етнографска карта на европска Турција и набројување на грчкото население на Османлиското Царство), направено со помош од членовите на научниот комитет на Вселенската патријаршија и Образовното здружение на грчката дијаспора во царството. На 21 октомври 1881 г. го напуштил Цариград и станал професор на лицејот во Ница, каде се задржал до 1884 г. како наставник-стручњак по предметите историја, книжевност и граматика. Потоа бил назначен во лицејот во Сент Етјен, каде станал учител-стручњак по историја и географија, книжевност и граматика. Кон крајот на 1884 г. соопштил дека зема одмор до крајот на учебната 1884-85 година и побарал долг одмор и во текот на следната учебна година.
Трудови
Ова е список на некои од трудовите на Синве кои се наведуваат во други текстови.
Меѓупланетарен облак од прашина
Меѓупланетарниот облак од прашина (или зодијачки облак) е составен од космичка прашина (честички што лебдат во вселената) која преовладува во просторот помеѓу планетите во рамките на планетарните системи, каков што е и Сончевиот Систем. Овие честички биле проучувани долги години со цел да се сфати нивната природа, потекло и поврзаност со поголемите тела.
Во Сончевиот Систем, меѓупланетарната прашина ја расејува сончевата светлина и емитира топлинско зрачење - напознато зрачење на ноќното небо, со бранови должини од 5 до 50 μm. Големината на зрнцата кои се одликуваат со инфрацрвено зрачење во близина на Земјината орбита најчесто е од 10 до 100 μм.
Вкупната маса на меѓупланетарниот облак од прашина е приближно еднаква со масата на астероид со полупречник од 15 км (со густина од околу 2,5 г/см3). Го опкружува зодијакот долж еклиптиката, и овој облак од прашина може да се види како зодијачка светлина во темни ноќи без месечина и најдобро се гледа во насока на сонцето за време на астрономски самрак.
Со набљудувањата на вселенското летало Пионир 10 во 1970-тите појавата на зодијачка светлина се поврзала со меѓупланетарен облак од прашина во Сончевиот Систем. Исто така, ВБСДЦ инструментот на сондата Нови Хоризонти бил дизајниран да ги открива ударите на прашината од зодијачкиот облак во Сончевиот Систем.
Потекло
Меѓупланетарните честички од прашина потекнуваат од: судири меѓу астероиди, активноста на кометите и нивни судари во внатрешниот Сончев Систем, судари во Кајперовиот Појас, а може да се и зрнца од меѓуѕвездени средни (Бекмен Д, 1997). Една од најдолготрајните и најконтроверзни расправи меѓу научниците кои се занимаваат со меѓупланетарната прашина била околу тоа во која мера судирите на астероидите и активноста на кометите придонесуваат во создавањето на меѓупланетарниот облак од прашина.
Животниот циклус на една честичка
Физички процеси кои воглавно „влијаат“ (ги уништуваат или ги исфрлаат од системот) врз меѓупланетарните честички од прашина се: исфрлање со помош на зрачен притисок, зрачно привлекување според Појнтинг-Робертсоновиот ефект, притисокот на сончевиот ветар (со значителни електромагнетни ефекти), сублимација, меѓусебни судири и динамичките ефекти на планетите (Бекмен Д., 1997).
Животниот век на овие честички е многу краток во споредба со животниот век на Сончевиот Систем. Затоа, зрнцата би биле прашина од „подоцнежна генерација“. Зодијакалната прашина во Сончевиот Систем е 99,9% прашина од подоцнежната генерација и 0,1% натрапничка меѓуѕвездена прашина. Зрнцата кои постоеле за време на создавањето на Сончевиот Систем одамна биле уништени.
Структура на облакот
Меѓупланетарниот облак од прашина има сложена структура. Освен неговата густина, тој има:
Собирање прашина од Земјата
Во 1951 година, Фред Випл предвидел дека микрометеоритите со пречник помал од 100 микрометри може да бидат успорени откако ќе се судрат со горната атмосфера на Земјата без притоа да се стопат. Лабораториските испитувања на овие честички започнала со летовите за стратосферско собирање на ДЕ Браунли и неговите соработници во 1970-тите, при што се користеле балони, а потоа и авиони од типот У-2.
Иако некои од најдените честички биле слични со материјалот во денешните колекции од метеорити, другите честички кои имале нанопорозна природа и неврамнотежен просек од вселенски состав посочил дека тие првично биле ситнозрнест збир од неиспарливи блокови и мраз од комети. Тоа дека овие честички се меѓупланетарна прашина подоцна било потврдено со испитување на благородниот гас и трагите од сончеви блесоци во нивниот состав.
Затоа, во Вселенскиот Центар Џонсон во Тексас била развиена програма за атмосферско собирање и чување на ваквите честички. Оваа колекција на стратосферски микрометеорити, заедно со претсоларните зрна од метеоритите, се единствен извори на вонземски материјал достапни за проучување во денешните лаборатории денес.
Експерименти
Вселенските летала кои имаале детектори за прашина се: Пионер 10, Пионер 11, Улизис (хелиоцентрична орбита до растојанието од Јупитер), Галилео (орбитер на Јупитер), Касини (орбитер на Сатурн) и Нови хоризонти (види Студентскиот Бројач за Прашина - Венеција Берни).
Список на државни водачи во 1645 година
Ова е список на државни водачи во 645 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ротшилдско јајце (Фабержеово јајце)
Ротшилдското јајцето е накитено, емајлирано, украсено јајце кое е направено под надзор на рускиот накит Петер Карл Фаберже во работилницата на Михаил Перхин во 1902 година. Беатрис Ефруси де Ротшилд и го претставила ова јајце на Жермен Халфе по свршувачката со помладиот брат на Беатрис, Едуар Алфон Џејмс де Ротшилд.
Изненадување
По изминат час, дијамантско направен петел се појавува од врвот на јајцето, павта со своите крила четири пати, а потоа кимнува со главата трипати, кукурикајќи сето време. Ова трае петнаесет секунди, пред часовникот да го удри ѕвончето за да го каже часот.
Историја
Тоа е едно од ретките значајни фабержеови јајца кои не биле направени за руското императорско семејство, и тоа било семејството Ротшилд уште од моментот кога било купено. Тоа било едно од најскапите јајца што Фаберже некогаш ги имал направено и продадено.
Продажба во 2007 година
Јајцето го купил Александар Иванов, директорот на Рускиот национален музеј. „Тоа е едно од најубавите, највредните и најсложените фебержеови јајца досега“, рекол Иванов, како и додал дека „Немавме инвеститори, а ова јајце ќе влезе во приватниот музеј што го градиме во центарот на Москва. Ние нема да го препродаваме. ”Ротшилдското јајце на крајот било изложено во ивановиот Музеј Фаберже во Баден-Баден, Германија.
Непосредна историја
На 8 декември 2014 година, Ротшилдското јајце било дадено во Музејот Ермитаж во Санкт Петербург, Русија. Ова се случило за време на приемот за одбележување на 250-годишнината од музејот. Подарувањето на јајцето го направил Владимир Путин, Претседателот на Русија, кој исто така му подарил уште една ставка од Фаберже во музејот. Во говорот за време на приемот, Путин ги дал следниве забелешки: „Јас би сакал да му врачам подарок на Ермитаж: часовник создаден од Карл Фаберже, и часовник-јајце, друго од делата на Карл Фаберже. Првиот е часовник создаден за 25-годишнината од бракот помеѓу императорот Александар III и императорката Марија Феодоровна. Второто било наречено Ротшилдско-фабержеово-часовник-јајце. Се надевам дека ќе најдат место во приказите на Ермитаж.“ Од јануари 2019 година, Ротшилдското јајце е изложено во просторијата 302 од зградата на Генералштабот на Ермитаж.
Шаловци
Шаловци (словенечки: Šalovci) — населба во Општина Шаловци во источна Словенија. Населбата е центар на општината Шаловци. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Фирхефен
Фирхефен (Vierhöfen) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Фирхефен се наоѓа на источниот раб од Линебуршкото Поле.
NGC 2151
NGC 2151 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2151 се споменува и како ESO 57-SC57, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2151 е од видот OCL. NGC 2151 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 56 м 20,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 1' 3".
Други поделби
Проучување на NGC 2151 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9163.
NGC 6762
NGC 6762 — леќеста галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6762 се споменува и како NGC 6763, UGC 11405, CGCG 323-9.
Откривање
Објектот е откриен на 30 април 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6762 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 6762 има привидни димензии од 1,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 5 м 37 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +63° 56' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 119°.
Други поделби
Проучување на NGC 6762 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62757. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 31; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4224. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1090.
Надворешни врски
NGC 6762
Куп на Македонија во кошарка 2002
Победнички состав
Главен тренер
NGC 356
NGC 356 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 356 се споменува и како MCG -1-3-78, VV 486, IRAS 01005-0715.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.