cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Амбасада на Македонија во Киев
Амбасада на Македонија во Киев — е дипломатско претставништво на Македонија која се наоѓа во главниот град на Украина, Киев. Адресата на амбасадата е Посольство Македонії, 03150, Київ, Івана Федорова, 12.
Историја амбасада
Односите меѓу Украина и Македонија е основана 23 јули 1993, признавањето на државна независност на Украина на Република Македонија. Воспоставувањето на дипломатските односи 20 април 1995 на годината преку размена на ноти меѓу Министерство за надворешни работи на Украина и Министерството за надворешни работи на Македонија. Во декември 1997 во Киев го отвори Амбасадата на Република Македонија. Во јуни 2000 беше отворена дипломатска мисија на Украина во Република Македонија. Во ноември 2001 отворена Амбасада на Украина во Република Македонија.
Кaтeринa Стенбок
Кaтeринa Стенбок (22 јули 1535 во Торпa, Општина Транемо, Вестерјетланд-13 декември 1621 во Стромшолм, Вестманланд) била кралица на Шведска 1552-1560 како третата и последна сопруга на кралот Густав I.
Ран живот
Кaтeринa Стенбок била ќерка на Риксрод Густаф Олофсон Стенбок и Брита Ериксдотер Лејонхуфвуд, која била сестра на претходната сопруга на кралот Густав, Маргарет Лејонхуфвуд. Така, таа била внука на кралицата Маргарет по мајка и прва братучетка на кралските деца од тој брак, вклучувајќи ги и идните кралеви Јован III од Шведска и Карл IX од Шведска. Нејзините браќа и сестри биле Еба Стенбок.
Има малку информации за неа пред нејзиниот брак. Можно е да ѝ служела како слугинка на нејзината тетка, кралицата, но како и да е, таа сигурно му била лично позната на кралот: поради бракот со нејзината тетка, нејзиното семејство припаѓало на односите со кралот именувани како Kungafränderna („Односите на кралот“), која играла важна улога на дворот и учествувала во семејните настани на монархот, како и тој бил присутен на свадбите и другите настани на нејзиното семејство. Нејзините родители и двајцата биле фаворизирани од монархот. Нејзиниот татко ја основал својата кариера како риксрад врз неговата лојалност кон кралот, а нејзината мајка била во доверба на кралот: било кажано дека „Во нејзината [Кралицата Сестрата на Маргарет, Бриџит... тој секогаш имал голема доверба“. По смртта на нејзината тетка, кралицата Маргарет во 1551 година, на мајката на Кaтeринa, Брита и на тетката Марта Лејонхуфвуд, последователно на Кристина Гиленстиерна, им била доверена грижата за кралските деца додека кралот повторно не се ожени, што се очекувало да го стори.
Според традицијата, како и нејзината тетка и претходничка Катерина била свршена кога кралот решил да се ожени со неа, за благородникот Густав Јохансон Тре Росор (Неговото презиме значи три рози), а по бракот со кралот, еднаш ја слушнал како вели во нејзиниот сон: „Кралот Густав ми е многу драг, но никогаш нема да ја заборавам Розата“. Кога кралот дошол кај нејзините родители, имотот Торпа за да ја запроси лично, бидејќи законот барал да даде лична согласност, се вели дека побегнала и се сокрила зад грмушка во градината. Без разлика дали е вистина или не, кралот имал свој начин.
Меѓутоа, меѓу црквата имала противење против бракот меѓу кралот и внуката на неговата поранешна сопруга, а архиепископот протестирал цитирајќи ги Мојсеевите книги кои забранувале брак меѓу маж и вдовицата на неговиот вујко, што се толкувало како забрана за склучување брак со односите на мртов брачен другар. Кралот имал комисија на чело со Георг Норман да докаже дека Стариот завет се однесувал само на Евреите и дека, во секој случај, му дозволува на мажот да се ожени со сестрата на неговата мртва сопруга и со тоа мора да се дозволи брак со внуката на неговата сопруга. Кралот, исто така, побарал неговиот кралски совет да и потврди на црквата дека кралот се оженил на нивно барање поради потреба од кралица, а не поради занес и дека имал право да се ожени со кого ќе избере, по што црквата се согласила на бракот.
Кралица
Бракот бил спроведен во капелата на опатијата Вадстена на 22 август 1552 година, по што следело крунисувањето на Катерина за кралица следниот ден. Таа била облечена во златен фустан за време на венчавката, а сребрен за време на нејзиното крунисување, придружувана, како и кралицата Маргарет за време на официјалните церемонии, од нејзините машки роднини. Свадбата била опкружена со она што се сметало за лоши предзнаци: чумата зафатила делови од нацијата, градот Турку изгорел, а луѓето тврделе дека гледале лоши предзнаци и зли знаци на небото. Прославите траеле три дена. Кога судот си заминал, градот Вадстена изгорел во голем пожар, што се сметало за уште еден лош предзнак.
Има малку информации за Катерина Стенбок како кралица. Како таква, таа била, со помош на нејзината главна госпоѓа во чекање, Ана Хогенскилд, одговорна да ги надгледува женските дворјани и нејзините братучетки, кралските деца; во случајот со принцезите, додека не се омажат, а во случајот со принцовите, додека не станат полнолетни. Се чинело дека нејзиниот однос со нејзините кралски посиноци бил добар, со исклучок на војводата Карл. Нејзиниот приватен однос со кралот не се споменувало многу, а се зборува дека таа: „Со тивко достоинство го прифатила својот дел како кралица на Шведска“ и без да привлекува премногу лично внимание. Сепак, се велело дека кралот навистина ја сметал нивната разлика во возраста преголема и размислувал да напише закон што ќе спречи каков било иден брак помеѓу: „Двајца луѓе, од кои еден бил млад, а еден стар“. Како кралица, нејзиното семејство очекувало да ја замени нејзината тетка Кралицата Маргарет во улогата на лојална како канал помеѓу нејзиното семејство и кралот, зачувувајќи го влијанието на нејзиното семејство, задача што таа послушно ја исполнила: во 1556 година, на пример, нејзината тетка Марта Лејонхуфвуд ѝ побарала документ од кралот во врска со правата на феудот Локо, задача што таа успешно ја извршила. Немало информации дека таа некогаш се вклучила во некаква лична политичка агенда од каков било вид. Еден од ретките инциденти споменати за неа за време на нејзиниот мандат како кралица било за време на конфликтот помеѓу младиот дворјанин Хогенскилд Биелке и нејзините браќа Ерик и Олоф, во кој Биелке ги обвини Олоф и Ерик дека ги користеле нивните позиции како браќа на кралицата за да ја тероризираат другата. млади машки дворјани додека биле заштитени од Катерина. Љубовницата на нејзиниот посинок Јован, Карин Хансдотер, првично припаѓала на нејзиниот двор.
Во 1554 година и во 1556 година, имало знаци дека таа била бремена, но никогаш официјално не била објавена бременост и не била потврдена. Во 1555 година, таа и кралските деца го придружувале кралот во провинцијата Финска, каде што останале до 1556 година. За време на нивниот престој на Аланд, каде што ја поминувале зимата по враќањето по посетата на Финска, Катерина била погодена од „Ненадејни мајчински проблеми“, што се толкувало како спонтан абортус, што била најблиската достапна информација за бременоста на Катерина Стенбок.
Во Стокхолм на 1 октомври 1559 година, таа била присутна на венчавката помеѓу нејзината поќерка, принцезата Катерина и Едзард II, гроф од Источна Фризија. При нивното заминување од Шведска, нововенчаните биле придружувани од сестрата на невестата и братот на младоженецот, принцезата Сесилија од Шведска и Јохан II од Источна Фризија. На нивниот престој во Вадстена, Сесилија и Јохан биле откриени од страна на престолонаследникот Ерик дека имале сексуална афера. Големиот скандал требало да биде познат како Vadstenabullret (Громот на Вадстена). Катерина и Едзард биле ставени во домашен притвор, Јохан бил затворени, додека Ерик и Сесилија биле повикани назад во Стокхолм. Се велело дека кралот плачел кога и ја раскажал приказната на кралицата Катерина. Во текот на целата афера, Катерина Стенбок во многу прилики била замолена да дејствува како посредник меѓу кралот и неговите деца. Таа ја придружувала Сесилија на конфронтацијата со нејзиниот татко по нејзиното враќање во главниот град и дејствувала како канал преку кралот за принцезата Катерина, која се обидела да преговара за ослободување на Јохан и дозвола за таа и нејзиниот сопруг да заминат за Источна Фризија. Во мај 1560 година, принцот Ерик ја замолил за дозвола од неговиот татко да отпатува во Англија за да ја запросел Елизабета I од Англија.
Владеење на Ерик XIV
Кралот Густав починал на 29 септември 1560 година и бил наследен од неговиот син во првиот брак, Ерик XIV. Во тестаментот, на Катерина и било ветено старателство над принцезите, кои требало да живеат во дворот на Ерик или неа додека не се венчаат, додаток кој одговарал на нејзината позиција и дека неговите синови секогаш требале да внимаваат таа да се грижи за нејзините потреби. Тој не прецизирал кои имоти требало да ѝ бидат дадени во тестаментот, но пред неговата смрт, тој побарал од неговите два најстари синови Ерик и Јован да ѝ ветат дека ќе ѝ го дадат посакуваниот избор, Стромшолм. Во март, Катерина го замолила Ерик XIV да издаде писмена изјава за нејзиното право на Стромхолм, кој останал нејзино седиште до крајот на нејзиниот живот, како и на неколку други земји и парохии во Судерманија, како и нејзината сопствена резиденција во главниот град. Мајката на озлогласениот советник на новиот крал, Јоран Персон, Ана, била куќен чувар на дворот на кралицата Давагер во Стромшолм.
Се чинело дека кралицата Катерина има добри односи со Ерик XIV, кој вообичаено ја третирал со почит, ја нарекувал „Мојата драга маќеа“ и ѝ верувал во одредени критични прилики. За време на конфликтот меѓу кралот и неговиот брат принцот Јован, кога кралот го затворил Јован со неговата сопруга, Катерина му понудила помош како посредник, но била одбиена од Ерик кој ја обвинил дека застанала на страната на Јован и ја потсетил дека кралот Густав ги замолил сите да покажат лојалност кон својот наследник.
Каетрина добила важна улога во врска со злогласните убиства на Стур. Во пролетта 1567 година, кралот имал неколку благородници затворени и одведени во Упсала, обвинети за велепредавство. Меѓу нив биле братот на Катерина, Абрахам Густафсон Стенбок; брачниот другар на нејзината тетка Марта Лејонхуфвуд, Сванте Стур; и нејзините двајца братучеди, Нилс Свантесон Стур и Ерик Свантесон Стур, и нејзиниот вујко Стен Ериксон Лејонхуфвуд. На 24 мај, кралот доживеал напад на лудило и го убил Нилс Свантесон Стур, по што ги убил нејзините други роднини, со исклучок на Стен Ериксон Лејонхуфвуд, како и друг благородник. По ова, кралот ја напуштил Упсала. Тој бил пронајден неколку дена подоцна надвор од градот во тешка состојба и одведен во главниот град, каде што бил оставен на грижа на Карин Монсдотер. Катерина пристигнала во Упсала на денот на убиствата. Таа била контактирана од делегација на кралот предводена од нејзиниот вујко Стен Лејонхуфвуд и Хогенскилд Биелке, кои неодамна исто така биле затворени од кралот, и побарала да дејствува како посредник меѓу кралот и роднините на жртвите на убиството. Тие ја придружувале до главниот град, каде што била дадена аудиенција кај кралот. Ова требало да биде првата аудиенција кај кралот по убиствата, а кралскиот двор го чекало нејзиното пристигнување, бидејќи никој не се осмели да дојде во присуство на кралевите по убиствата на Стур. Кога таа влегла во просторијата, кралот наводно паднал на колена пред неа и побарал прошка за убиствата. Тој ѝ дал писмен документ со кој ѝ се давало овластување да преговара за спогодбата со роднините на жртвите на убиството, меѓу кои и нејзината тетка Марта Лејонхуфвуд. Преку Катерина, Марта Лејонхуфвуд ги изнесла своите барања со писмо за заштита од понатамошно прогонство на кралот; официјалната изјава за невиноста на жртвите на убиството; економска компензација и апсење на луѓето вистински одговорни за однесувањето на монархот, кој се сметал за негов советник Јоран Персон. Кралот ги прифатил сите услови на спогодбата, иако наскоро го вратил Персон.
За време на болеста и закрепнувањето на кралот, со Кралството управувал регентски совет, вклучувајќи ги чичковците на Катерина, Пер Брахе Постариот и Стен Лејонхуфвуд. Во овој период, Катерина направила неколку посети на затворениот брат на кралот, принцот Јован во Упсала. Таа била присутна и кога Ерик XIV го посетил неговиот брат во октомври и во неговата збунетост го прашал дали е крал или не. Таа успеала да организира форма на помирување меѓу браќата и го натерала принцот Јован да се пресели во Арбога, каде што бил помалку строго чуван. На Катерина и се давало признание за придонесот за обновување на разумот на кралот подоцна во таа година.
На 9 јуни 1568 година, Карин Мансдотер ја направила Катерина како бог-мајка на синот на кралот и го однела на неговото крштевање. На 4 јули 1568 година, таа учествувала во двојната венчавка помеѓу кралот и Карин Мансдотер и принцезата Софија и Магнус II од Саксо-Лауенбург. Во поворката до црквата, кралицата вдовица ја придружувала невестата на кралот, додека втората невеста, сестрата на кралот, принцезата Софија, следела второ со принцезата Елизабета, што се сметало за навреда во однос на чинот, како брак помеѓу кралот и обичниот бил сметан за скандал кој бил бојкотиран од војводите, браќата на кралот. Имало извештаи дека кралот планирал неговите браќа, како и други непријатели да бидат поканети на свадбата, да бидат убиени за време на прославите, но дека плановите пропаднале затоа што Мансдотер ги предупредил наменетите жртви преку кралицата вдовицата Катерина. Според друга верзија, Катерина тоа го направила самоиницијативно.
За време на бунтот на војводите, браќата на кралот, кои избувнале по контроверзниот брак на кралот и завршиле со детронизацијата на кралот Ерик XIV истата година, Катерина и нејзините поќерки, принцезите Софија и Елизабета, биле со кралот. Според официјалната изјава дадена од принцот Јован по затворањето во 1569 година, тие биле ставени под стража, спречени да заминат и ставени под закана да бидат претставени на рускиот цар Иван Грозни како заложници. Ерик XIV склучил сојуз со Русија против Полска, а царот побарал да му ја дале својата полска снаа, сопругата на принцот Јован, принцезата Катерина Јагелон, како заложник за борбата против Полска, и Руската амбасада во тоа време чекала во Стокхолм да ја донесат Катерина Јагелон во Русија. Ерик XIV се чувствувал принуден да го одбие ова барање поради меѓународниот притисок, но понудил да ја замени својата полска снаа со неговата маќеа и неговите две сестри. Според Јован, односот меѓу кралот и кралицата вдовица бил лош во овој момент, бидејќи тој ја обвинил дека ги финансирала Данците за време на тековната Северна седумгодишна војна и се заканувал дека не само што ќе ја даде неа, неговите сестри и нивните дами на Русите, но и дека ќе ги запали живи. Не било јасно колку од ова е вистина и која е пропагандата од подоцнежниот Јован III за да го оправда затворањето на неговиот брат, но како и да е, кралицата вдовица Катерина и принцезите Софија и Елизабета го напуштиле дворот и избегале за да им се придружат на бунтовните војводи, откако им била упатена закана од кралот, веројатно кога им било кажано за планираното руско заробеништво. Едната верзија рекла дека им било дозволено да одат со брод и продолжиле до другиот брег, а другата дека прошетале низ градот и продолжиле до градската порта: во секој случај, кога го напуштиле градот, им се придружиле од страна на сопругата на принцезата Софија, Магнус II од Саксо-Лауенбург, кој бил испратен од кралот да ги гони своите браќа, но кој наместо тоа ги зел кралицата вдовица и принцезите за да им се придружат на бунтовниците. Кога Ерик XIV бил принуден да го екстрадира својот советник Јоран Персон, можно било Катерина да имала збор за неговата судбина: многу децении подоцна, ѝ се заканувал синот на Персон, кој ја обвинил за смртта на неговиот татко.
Подоцнежниот живот
По наследувањето на Јован III на престолот, нејзините земји биле конфискувани од нејзиниот најмлад посинок војводата Карл, бидејќи тие биле сместени во неговото Војводство. Сите нејзини феуди во Седерманланд биле разменети за Оланд, што била многу поволна размена, бидејќи Оланд давал многу поголем приход од нејзините претходни земји. Таа имала добри односи со кралот и често му позајмувала пари. Нејзините имоти ѝ овозможиле да дејствува како еден од најистакнатите финансиери на Јован III, особено во неговата војна со Русија, заеми кои не можел да и ги врати. Нејзиниот единствен преостанат имот во Седерманланд бил нејзината главна резиденција Стремсхолмскиот дворец, што предизвикало конфликт со војводата Карл. Војводата инсистирал дека Стромсхолмс му припаѓал нему бидејќи се наоѓал во неговото Војводство. Тој барал таа да го евакуира феудот кај него, испратил вооружени војници во областа за да ја спречат да собира даноци од земјоделците од областа и се заканил дека ќе го нападне имотот за да ја отстрани физички. Конфликтот ескалирал до времето пред неговиот брак во 1579 година, бидејќи тој сакал да го претстави Стромсхолмс како резиденција на неговата невеста. Правата на Катерина биле заштитени од Јован III, кој го потсетил Карл дека иако кралот не го спомнал имотот во тестаментот, тој побарал од принцовите вербално да го обезбедат правото на неговата вдовица на тоа. Конфликтот, сепак, продолжил до 1582 година, кога Јован III официјално побарал од кралскиот совет да прогласи пресуда во корист на Катерина во врска со ова прашање и да му се закани на Карл со губење на правата за наследување на тронот, освен ако не ја почитува одлуката.
Во 1570 година, Катерина имала желба да се омажи за војводата Франциско Втори од Саксо-Лауенбург, зет на нејзината поќерка, принцезата Софија. Овие планови сепак биле спречени од страна на сопругот на Софија, Магнус II од Саксо-Лауенбург. За време на конфликтот меѓу неа и војводата Карл за правата на Стромсхолмс, таа добила предлог од германскиот гроф Палатин, но ја одбила понудата.
За време на владеењето на Јован III, таа повеќе немала толку истакнато место на дворот, бидејќи кралот бил оженет. Поради нејзиниот кралски чин, таа заземала сè подоминантна улога во сопственото родно семејство и често била домаќин на семејни состаноци и организирала семејни прилики како што биле свадби и погреби, и продолжила да дејствува како канал помеѓу нејзините роднини и кралската куќа. Во 1574 година, се случил скандал кога нејзиниот брат Ерик Стенбок го направил своето легендарно бегство со нивната роднина, Малин Стур, ќерка на нејзината позната тетка Марта Лејонхуфвуд. Двојката била вљубена, но Марта им забранила да се венчаат бидејќи биле братучеди. Марта го навела кралот да го затвори Ерик, но Катерина и војводата Карл и двајцата дејствувале како посредници и успеале да го ослободат Ерик и да го признаат нивниот љубовен брак во рок од една година. Во 1582 година, таа учествувала на состанокот помеѓу Карин Мансдотер и кралицата Катерина Јагелон во замокот Свартсјо.
Кралицата Катерина Стенбок, како и кралицата Гунила Биелке, и двете дејствувале како посредници за време на конфликтот помеѓу кралот и Кралскиот совет во 1589-1590 година. За време на конфликтот, Јован III се посомневал дека советниците заговарале да го соборат во корист на синот на Ерик XIV. Катерина била информирана дека се ширеле гласини на кои таа требало да биде домаќин на состанок на советниците во Стромсхолмс каде што тие се заговарале да го соборат кралот. Таа стапила во контакт со кралот и се бранела од обвинувањата, и никогаш не била отворено обвинета.
Во 1592 година, Јован III умрел и бил наследен од неговиот син Сигизмунд III Васа, избраниот крал на Полска, на што се спротивставил војводата Карл. Катерина учествувала во погребот на Јован III во 1594 година, а нејзините феуди ги потврдил Сигизмунд, со право да ги назначи службениците во Оланд. Во 1595 година избувнала граѓанска војна помеѓу Сигизмунд и војводата Карл. Нејзините браќа одбиле да му се придружат на војводата Карл, кој ги прогласил за негови непријатели, нејзиниот зет Клаус Флеминг, гувернер на Финска и нејзиниот внук. Клаус Флеминг назначил нов службеник во нејзиниот феуд Оланд и ги искористил неговите резерви за Сигизмунд против Карл. Ова најверојатно било направено со одобрение на Катерина, која испратила предупредувања за Карл до Флеминг, но тоа не можело да се докаже, иако Карл навел еден од луѓето на Флеминг бил уапсен и испрашуван. Во ноември 1597 година, феудот на Катерина, Оланд, бил конфискуван од Карл поради тоа што го користеле против него. Истата година, по војната на војводата Карл кон лојалистите на Сигизмунд во Финска, Флеминг бил убиен, а сестрата на Катерина, Еба Стенбок и нејзините ќерки биле заробени од војводата и затворени во Стокхолм: синот на Еба бил убиен за време на Крвавата бања во 1599 година. Неколку од роднините на кралицата вдовицата Катерина му останале лојални на Сигизмунд и побегнале во Полска. Таа ја посетила кралицата Кристина за да му се моли на кралот преку неа во 1599 година. Војводата Карл не можел да докаже ништо против самата Катерина, а нејзиниот феуд Оланд на крајот бил заменет со Дротнингхолм. Нејзината резиденција во Стромхолмс станала засолниште за напуштените сопруги и ќерки на нејзините машки роднини, кои побегнале во Сигизмунд во Полска и им биле конфискувани имотите во Шведска, а таа побарала конфискуваниот имот да и се врати на нејзините женски односи, понекогаш на крајот резултирало со успех. Нејзината сестра Еба и нејзините ќерки живееле со неа откако биле ослободени од затворот во 1600 година. Меѓу женските врски што ги добила како слугинки биле Еба Брахе во 1614 година, која била протерана од мајката на Густав II Адолф од Шведска за да спречела љубовен натпревар со кралот, и чија свадба ја организирала во 1618 година.
Кралицата вдовица Катерина Стенбок ги поминала последните години чувајќи ги своите имоти, ангажирајќи се во железнички работи и други претпријатија и поминувајќи време со своите роднини, особено со нејзините сестри. Во текот на нејзините последни години, таа периодично не можела да се движи и поради оваа причина не била во можност да присуствува на свадбата на Густавус Адолф од Шведска во 1620 година.
Таа добила добротворна репутација затоа што им дала безбедно засолниште на многу женски врски на прогонетите лојалисти на Сигизмунд и затоа што често дејствувала како канал на локалното селанство и на кралската куќа. По нејзината смрт во 1621 година на 86-годишна возраст, било кажано дека: „Сиромашните изгубиле пријател, сираците својата мајка“. Таа била погребана во катедралата во Упсала, но без свој споменик.
Малас Гропе
Малас Гропе — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Пошње.
Понг-На-Ке-Банг
Пхонг-Нха-Ке-Банг (виетнамски : Vườn quốc gia Phong Nha-Kẻ Bàng) се наоѓа на околу 450 километри југозападно од Ханој во Виетнам. Се наоѓа на 50 km северно од Донгхоja, 44 километри северно од Аеродром Донгхоја. Објектот официјално од 2003 година била вклучена во списокот на УНЕСКО.
Првична структура на белковините
Првичната (примарна) структура на белковините  е линеарна низа на аминокиселините во составот на таа белковина. По договор, првичната структура на белковината се чита започнувајќи од амино-терминалот (N-крај) кон карбоксилниот-терминал (C-крај). Биосинтезата на белковините најчесто се врши од страна на рибозомите во клетките. Пептидите, исто така, може да се синтетизираат во лабораторија. Првичната структура на белковините може да биде директно секвенционирана, или да биде изведена од ДНК-низата.
Биолошко
Аминокиселините се полимеризираат со формирање на пептидни врски за да создадат долга нишка, која поседува `рбет изграден од пептидни групи и странични ланци (групи) кои се нарекуваат аминокиселински остатоци. Во биолошките системи, белковините се создаваат за време на процесот на транслација, кој се одвива во рибозомите на клетката. Некои организми се способни да синтетизираат кратки пептиди со помош на процесот на не-рибозомна синтеза на пептиди, кои често, освен стандардните 20, содржат и други аминокиселини, вклучувајќи и D-аминокиселини.
Хемиско
Пептидите можат да бидат синтетизирани и хемиски со помош на многу лабораториски методи. Со хемиските методи синтезата на пептидите обично тече во спротивна насока од биолошката синтеза на белковините (почнувајќи од C-крајот).
Систем на одбележување (нотација)
Пептидите можат да бидат директно секвенционирани, или, пак, низата да им биде заклучена од ДНК-низата. Постојат големи бази на податоци за белковински низи кои ги складираат и систематизираат досега познатите белковински низи.
Модификација
Општо гледано, полипептидите се неразгранети полимери, па нивната првична структура често може да се определи со низа од аминокиселини долж ’рбетот на полимерот. Сепак, белковините може да станат вкрстено поврзани, најчесто преку дисулфидни врски, а првичната структура, исто така, мора да ги специфицира атомите кои учествуваат во вкрстеното поврзување, на пример, специфицирање на цистеините вклучени во дисулфидните врски на белковината. Друг вид на вкрстена врска е дезмозинот.
Изомеризација
Хиралните центри на еден полипептиден синџир можат да бидат подложени на рацемизација. Иако ова не ја менува низата, може да влијае на хемиските својства на низата. Конкретно, L -аминокиселините кои се среќаваат во белковините може спонтано да изомеризираат на атомот за да формираат D-аминокиселини, кои повеќето протеази не можат да ги раскинат. Дополнително, пролинот може да формира стабилни транс-изомери на пептидната врска.
Пост-транслациона модификација
Белковината може да подлежи на голем број на посттранслациони модификации, кои накратко се објаснети овде.
N-терминалната аминогрупа на еден полипептид може ковалентно да биде променета, на пример,
C-терминалната карбоксилна група на еден полипептид, исто така може да биде променета, на пример,
На крај, и страничните ланци на пептидите може да бидат ковалентно променети, на пример,
Повеќето од полипептидните модификации наведени погоре се случуваат пост-транслационо, односно по синтезата на белковината во рибозомот, а најчесто во ендоплазматичниот ретикулум.
Раскинување и сврзување
Во прилог на горенаведените модификации, најважната модификација на првичната структура е пептидното раскинување (со хемиска хидролиза или со протеази). Белковините често се синтетизираат во неактивна форма на претходници; типично, N-терминалниот или C-терминалниот сегмент го блокира активното место на белковината, со што ја инхибира својата функција. Белковината се активира со раскинување на инхибиторниот пептид.
Некои белковини ја имаат моќта да се раскинуваат самите себе. Вообичаено, хидроксилната група на серинскиот (поретко на треонинскиот) или тиолната група на цистеинскиот остаток го напаѓа карбонилниот јаглерод на претходната пептидна врска, формирајќи тетраедално поврзан интермедиер [класифициран како хидроксиоксазолидински (Ser/Thr) или хидрокситиазолидински (Cys) интермедиер]. Овој интермедиер има тенденција да се врати во амидна форма и ја отфрла напаѓачката група, бидејќи слободната енергија ја фаворизира амидната форма (веројатно поради силната резонантна стабилизација на пептидната група). Сепак, дополнителни молекуларни интеракции може да ја направат амидната форма помалку стабилна; во тој случај се отфрла аминогрупата, што резултира со создавање на естерска (Ser/Thr) или тиоестерска (Cys) врска на местото на пептидната врска. Оваа хемиска реакција се нарекува N-O ацилно преместување.
Естерската/тиоестерската врска може да реагира на следните начини:
Историја
Предлогот дека белковините се линеарни синџири од α-аминокиселини го дале, речиси истовремено, двајца научници на истата конференција во 1902 година, односно 74-тата средба на Здружението на германски научници и лекари, која се одржала во Карлсбад. Франц Хофмајстер го дал предлогот утрото, врз основа на неговите набљудувања на биуретовата реакција кај белковините. Неколку часа подоцна, Емил Фишер, претставил голем број на податоци кои го поддржувале моделот на пептидни врски. Меѓутоа, уште во 1882 година, францускиот хемичар Едуард Гримо предложил дека белковините содржат амидни врски.
Однос кон вторичната и третичната структура
Првичната структура на еден биолошки полимер во голема мера ја одредува неговата тридимензионална форма (третична структура). Белковинската низа може да се користи за да се предвидат некои локални одлики, како што се сегменти на вторичната структура, или трансмембрански региони. Сепак, комплексноста на склопувањето на белковинските молекули забранува предвидување на третичната структура на белковината само од нејзината низа. Познавањето на структурата на слична хомологна низа (на пример низа на молекула припадник на истото белковинско семејство) овозможува многу точно предвидување на третичната структура со хомологно моделирање. Доколку е достапна целосната белковинска низа, можно е да се проценат некои основни биофизички својства на таа супстанца, како што е нејзината изоелектрична точка.
Запарска Река
Запарска Река — река во Северна Македонија чиј извор е на Мокра Планина.
Течение
Реката извира на Мокра Планина и се влева во Бабуна.
Улица Полк (Сан Франциско)
Улицата Полк (Polk Street, позната и како Polkstrasse ) е улица во Сан Франциско, Калифорнија, САД. Таа се протега северно од улицата Маркет до улицата Бич и е една од главните сообраќајници низ населбата Полк Галч. Улицата Полк поминува и низ Тендерлоин, Ноб Хил и Рашан Хил. Именувана е по американскиот претседател Џејмс К. Полк.
Од 2002 година, улицата Полк има и велосипедски ленти, како дел од санфранциската велосипедска рута 25.
Метона (месечина)
Метона /m ɛ θ oʊ n i / е многу мала месечина на Сатурн кој кружи помеѓу орбитите на Мимас и Енцелад. Откриен е во 2004 година, а во 2012 година бил поблиску сликан од сондата на орбитерот Касини.
Џардино Армонико
Џардино Армонико е италијански камерен оркестар специјализиран за изведба на рана музика, особено барокна музика.
Историја
Џардино Армонико, формиран во Милано во 1985 година и под диригентство на Џовани Антонини, денес е еден од најценетите и најбараните оркестри специјализирани за изведување на оригинални инструменти. Репертоарот на ансамблот, чиј број на членови варира од три до триесет музичари, во зависност од потребите на програмата, се фокусира пред сè на инструментална и вокална музика од седумнаесеттиот и осумнаесеттиот век.
Џардино Армонико е редовен гостин на големите меѓународни фестивали и има многу интензивна концертна активност во најважните театри и концертни сали ширум светот: Концертгебоу во Амстердам, Wigmore Hall и Barbican Center во Лондон, Musikverein во Виена, Théâtre des Champs-Élysées во Париз, Alte Oper во Франкфурт, Staatsoper Unter den Linden во Берлин, Филхармонијата во Санкт Петербург, театарот Бољшој во Москва, Palais des Beaux-Arts во Брисел, Oji Hall во Токио, Карнеги Хол во Њујорк, операта во Сиднеј и Театро Колон во Буенос Аирес, соработувајќи со меѓународно познати солисти како Чечилија Бартоли, Изабел Фауст, Катја и Мариел Лабек, Бернарда Финк, Магдалена Кожена, Викторија Мулова, Кристоф Коин, Џулијано Кармињола и многу други.
Колинда Грабар-Китаровиќ
Колинда Грабар-Китаровиќ (Kolinda Grabar-Kitarović; р. 29 април 1968) е хрватски дипломат и политичар. По победата во вториот круг на 11 јануари 2015 година на хрватските претседателски избори во 2014-2015, против претседателот социјалист Иво Јосиповиќ таа ќе стане 4-тиот претседател на Хрватска на 19 февруари 2015 година Таа е првата жена претседател на Хрватска.
Џардино Армонико
Историја
Џардино Армонико учествувал во бројни оперски продукции, вклучувајќи ги „Орфеј“ од К. Монтеверди, „Слугинка Господарка“ од Џ.Б. Перголези, „Отоне во вила“ од А. Вивалди и ГФ Хендел: „Агрипина“, „Воскресението“. „Триумфот на времето и разочарувањето“ и конечно „Јулиј Цезар во Египет“ со Чечилија Бартоли, кој постигна голем успех на фестивалот во Салцбург во 2012 година.
Колинда Грабар-Китаровиќ
Од 2011 до 2014 година Грабар-Китаровиќ работи како помошник генерален секретар за јавна дипломатија на НАТО. Таа е првата жена помошник генерален секретар на НАТО. Пред тоа е министер за европски работи (2003-2005) и министер за надворешни и европски работи (2005-2008) во Владата на Иво Санадер и хрватски амбасадор во САД (2008-2011). Таа е член на конзервативната партија Хрватска демократска заедница од 1993 година и е еден од тројцата хрватски членови на Трилатералната комисија.
Џардино Армонико
Историја
Долги години Џардино Армонико снимале исклучиво за Телдек Класикс, уживајќи голем успех кај јавноста и критиката и добивајќи бројни меѓународни награди за плочите со дела од Вивалди, Бах и други композитори од 18 век. Француската издавачка куќа Naïve ги објави „Куќата на ѓаволот“ (“La Casa del Diavolo”), концертите за виолончело од Вивалди, со Кристоф Коин како солист, а потоа и операта на Вивалди „Отон во вилата“, албум награден со Златен дијапазон (награда што ја доделува списанието Дијапазон) во 2011 година. Исто така и за англиската издавачка куќа Оникс ги снимиле Концертите за виолина од Вивалди со Викторија Мулова.
Во 2000 година, Џардино Армонико започна соработка со мецосопранот Чечилија Бартоли со снимање на албумот „Vivaldi“ за Дека Мјузик (Decca Music): успехот на овој албум беше признат и од престижните награди Греми.
Последователно, групата имаше ексклузивна соработка со Decca/L'Oiseau-Lyre, објавувајќи го со текот на годините целосниот Concerti Grossi op. VI од Хендл, „Il Pianto di Maria“ со мецосопранот Бернарда Финк, албумот „Sacrificium“ за нова соработка со Сесилија Бартоли, добивајќи платинест диск во Франција и Белгија. Исто така за Decca, неодамна беа објавени два албума со младата руска сопранистка Јулија Леженева: „Alleluia“ и „Händel in Italy“.
Фондацијата Јозеф Хајдн во Базел е создадена во корист на дваесетгодишниот проект „Хајдн2032“, за да го поддржи снимањето на плочи и концерти во различни европски метрополи со тематски програми фокусирани на воодушевувачкиот опус на композиторот. Во ноември 2014 година беше објавено првото ЦД со наслов „Страст“, а во мај 2015 година второто со наслов „Филозоф“ (издавачка куќа Alpha-Outhere (Алфа-Утре)). Во октомври 2015 година „Страст“ ја освои Echo Klassik, а „Филозоф“ беше „Шок на годината“ (награда што дискографската куќа Класика ја доделува секоја година).
Дискографија
Збирки и антологии:
Видео
Список на видео ДВД-а направени од групата.
Список на езера во Нов Зеланд
Ова е нецелосен список на езера, резервоари  и лагуни во Нов Зеланд.
Валверде де Бургиљос
Валверде де Бургиљос — општина сместена во покраината Бадахос, Екстремадура, Шпанија. Според пописот од 2005 година (Национален статистички институт (INE)), општината има население од 326 жители.
Александар Грим
Александар Грим (роден во Аугсбург, Германија) — германски слалом-кајакар кој се натпреваруваше на Летните олимписки игри 2008 во дисциплината К-1 слалом и го освои првото место.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Стопански Двор
Рождество на Пресвета Богородица (позната и како Мала Богородица) — македонска православна христијанска манастирска црква во скопската населба Стопански Двор во Општина Ѓорче Петров. Таа е единствена црква во манастиркиот комплекс, каде се наоѓа и извор на Света Вода.
Во дворот на манастирот има изградено конаци на два ката, како и помошни простории, а самиот манастирски двор е целосно уреден.
Гранична полиција на Македонија
Граничната полиција на Македонија, официјално Оддел за гранични работи и миграции, е посебен организационен облик во Бирото за јавна безбедност при Министерството за внатрешни работи на Република Македонија, кој е распореден и работи во сите четири Регионални центри за гранични работи во државата.
Пред формирањето на одделот за гранични работи и миграции, сите државни граници на Република Македонија биле обезбедувани од посебна гранична единица на Армијата на Република Македонија.
Секторот за гранични работи и миграции е формиран на 7 мај 2004 година како резултат на Националната стратегија на Владата на Република Македонија усвоена во месец октомври 2003 година, а според стандардите на европскиот систем на Интегрирано гранично управување.
Со установувањето на Граничната полиција на стратешко, оперативно и локално ниво, Република Македонија добива современ национален безбедносен сегмент способен да одговори на сите предизвици од граничната безбедност на Република Македонија, но и безбедноста и борбата со прекуграничниот криминал со земјите во регионот и во Европската Унија.
Историјат
Обезбедувањето на државната граница по осамостојувањето на Република Македонија во 1991 година било вршено од посебна гранична единица на Армијата на Република Македонија. Тој систем на обезбедување на државната граница бил напуштен за да се примени европскиот систем на интегрирано гранично управување. За таа цел, Владата на Република Македонија во 2003 година усвоила Национална стратегија за интегрирано гранично управување.
Имплементацијата на Националната стратегија за интегрирано гранично управување започнала на 7 мај 2004 година, кога Министерството за внатрешни работи го презело надзорот на границите меѓу граничните премини, како и надлежностите за контрола на преминувањето на државната граница кон Република Грција. Потоа следело преземањето на надлежностите и за државната граница со Република Бугарија на 1 септември, со тогашната Државна заедница Србија и Црна Гора на 20 декември, а процесот завршил со преземањето на надлежностите за државната граница со Република Албанија на 29 август 2005 година.
Граничната полиција при Министерството за внатрешни работи официјално започнала со работа со отпочнувањето на имплементацијата на националната стратегија на 7 мај 2004 година.
Структура
Според органограмот на Министерството за внатрешни работи, Одделот за гранични работи и миграции е поделена на два сектори и две единици (од кои едната е мобилна единица).
Како надлежна за сината линија, т.е. местата каде граничната линија минува низ Охридското, Преспанското и Дојранското Езеро, Езерската полиција е дел од Граничната полиција.
Надлежност
Секторот за гранични работи како посебен организационен облик во составот на Бирото за јавна безбедност при Министерството за внатрешни работи ги има следните должности:
На стратешко ниво функционира и Мобилна единица за сузбивање на прекуграничен криминал и компензаторни мерки, со задачи:
Регионалните центри за гранични работи се посебен организационен облик во составот на Бирото за јавна безбедност. Надлежноста е поделна географски на границите кон соседните држави:
198 п.н.е.
198 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 198. година пред новата ера, 198. од првиот милениум п.н.е., 98. од 2 век п.н.е. и деветта од 190-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5310 и 5311 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4552 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3562 и 3563 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 555.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 198 година се протега во 2438 и 2439, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2498 и 2499 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 345. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 844 и 843 исламска година пред хиџра.
Тенкоклунест трскар
Тенкоклунестиот трскар е мала врапчевидна птица од семејството на трскарите (Acrocephalidae). Се размножува низ јужна Европа и јужна умерена Азија со неколку популации во северозападна Африка. Ја има и во Македонија. Таа е делумно птица преселница. Југозападните европски популации се постојани жители, источноевропските зимуваат во средоземниот опсег, а Азиските се селат на Арабискиот Полуостров и во Пакистан. Ретко се појавува северно од својот опсег, но како многу редок скитник е забележана во Полска и Данска.
Опис
Тенкоклунестиот трскар е со средна големина од неговото семејство, долг 12-13.5 см. Нема изразен полов диморфизам, мажјаците и женките се исти. Од горната страна се црвеникавокафеави прошарани со црно, а одоздола се бели. Главата им е црна прошарана, и имаат силна бела линија над окото. Тилот и кај опашката не се прошарани, еднобојни им се. Опашката им е кафеава, обрабена со црвеникави краеви на пердувите. Клунот им е долг, тенок, остар и силен.
Поведение
Живеалиштето на оваа птица се влажните места крај реките, речните канали, езера, бари со трски и другите водни растенија. Рамнините се најсоодветни за овој вид, иако се среќава и во планините, до 1900 метри надморска височина. Се храни исклучуво со инсекти, а многу ретко со пајаци и мали мекотели.
Песната на тенкоклунестиот трскар е брзо чрчорење со некои додатоци од свиркање и имитации на други птици. Неговата песна е помека и помелодична отколку на неговите роднини и заличува на песната на славејчето. Не пее во лет.
Гнездото го прави во грмушки, но почесто меѓу трските над вода. Вообичаено се моногамни и имаат едно легло годишно со 3-6 јајца кои ги несат во средината на април. Ги инкубираат 14-15 дена.
Разгор на народноослободителната борба на Македонија
Разгорот на народноослободителната борба на Македонија се одвивал во текот на 1943 година. По формирањето на КПМ и неговиот централен комитет било решено Главниот штаб на НОПОМ и другите воени штабови да излезат на терен за непосредно раководење на оружената борба. Беа формирани и пет обласни комитети на КПМ и пет оперативни зони на НОВ и ПОМ, со задача да се поврзат со воено-политичките раководства на отпорот во Албанија, Бугарија и Грција.
Во Пиринскиот дел на Македонија беше формиран НОПО Јане Сандански, а потоа и НОПО ''Никола Калапчиев во Горноџумајско, НОПО Антон Попов'' во Петричко и партизанските чети во Светиврачко и во Мелничко. Беа создадени силни жаришта на оружената борба во Дебрца, Преспа, Тиквешко, Гевгелиско и Кумановско.
На Преспанското советување било решено да почнат подготовките за свикување на Првото заседание на АСНОМ како највисок орган на власта во македонската држава, да се формираат баталјони и бригади, команди на местата и на подрачјата, обласнии околиски НОО. Наскоро потоа бил формиран Народноослободителниот баталјон Мирче Ацев како прва регуларна воена единица на НОВ и ПОМ.
По капитулацијата на Италија единиците на НОВ и ПОМ запленија големо количество оружје и муниција. На слободните територии се создавале и легални НОО, бил формиран и првиот легален Околиски НОО во слободното Кичево, биле организирани санитетска и амбулантна служба, беа отворени првите училишта на македонски наставен јазик и се одржа првиот свештенички народен собор како зачеток на автокефалноста на македонската црква. Издавачката дејност на македонски јазик добиваше уште поголеми размери.
Беше објавен Манифестот на ГШ на НОВ и ПОМ како програмски документ за целите на НОАВМ. При ГШ пристигна и првата англиска сојузничка мисија како значаен акт на меѓународно признание на НОАВМ.
Воените сили на НОВ и ПОМ нараснаа на 6 баталјони, една чета со тешко оружје и една батерија топови, а беше формирана и Првата македонско-косовска НОУ бригада. ЦК на КПМ и ГШ на НОВ и ПОМ го формираа Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ и беа избрани 42 делегата за Второто заседание на АВНОЈ, кои поради воените услови не успеаја да учествуваат во неговата работа.
Во Костурско и Леринско, во Егејскиот дел на Македонија, беа формирани Славјаномакедонскиот народноослободителен фронт (СНОФ) и Славјаномакедонската ослободителна војска (СОВ) како вооружен дел на СНОФ, во чии рамки дејствуваа НОПО „Лазо Трповски“ и НОПО „Вичо“. ГШ на НОВ и ПОМ почна да води покрупни воени операции. Беше формирана Втората МНОУ бригада Мегленско и по два дена таму се одржа и Првиот конгрес на Народноослободителниот младински сојуз на Македонија, со учество на 288 делегати од младинските организации.
Воено-политички мерки за разгор на востанието во Вардарска Македонија
Раководителите на ослободителното движење во Вардарска Македонија во почетокот на 1943 година презеле конкретни мерки за посилен развој на вооружената борба. ЦК на КПЈ во ноември 1942 година донел одлука да го испрати како свој делегат Светозар Вукмановиќ – Темпо за подрачјето на Вардарска Македонија, јужна Србија и Косово. Во постарата историска литература неговото испраќање во Македонија се толкува како мерка на КПЈ за засилување на вооружената борба во овој дел од Македонија, меѓутоа во поновата литература таквото толкување се доведува под знак прашалник. На 16 јануари 1943 година, врховниот командант и секретар на ЦК на КПЈ, Тито, испратил писмо до Покраинскиот комитет за Вардарска Македонија, во кое изнел оценка за работата на партијата во овој дел на Македонија, истакнувајќи ги слабостите во движењето, согласно неговите погледи, истовремено објаснувајќи повеќе прашања од развитокот на ослободителната борба.