cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Марко ван Гинкел
Позајмица во ПСВ
По одлуката на Стоук да ја откаже позајмицата на Ван Гинкел, тој се приклучил на ПСВ на позајмица до крајот на сезоната и повторно се обединил со поранешниот соиграч од Витесе, Дејви Пропер. Ван Гинкел по пристигнувањето го добил дресот со број 28. Тој го направил своето деби за ПСВ против Утрехт во четврт-финалето на Купот на КНВБ, кое завршило со пораз од 3–1 за ПСВ. Тој го направил своето деби во лигата на 7 февруари против Утрехт, три дена по поразот на ПСВ во Купот на КНВБ. Во своето деби во лигата, Ван Гинкел го постигнал својот прв гол за ПСВ со 2-0. Во следниот натпревар, Ван Гинкел го постигнал третиот гол во победата од 3–0 над НЕЦ. На 2 април, Ван Гинкел постигнал гол против АЗ кој завршил со победа од 4–2. На 1 мај, тој постигнал уште еден гол во победата со 6–2 над Камбур. Тој ја освоил титулата во Ередивизија со ПСВ, играјќи клучна улога за тимот постигнувајќи осум гола.
Иако летото се зборувало за враќање во ПСВ на уште една позајмица, Ван Гинкел потврдил дека нема да го напушти лондонскиот тим поради повреда на коленото. По неговото закрепнување во Челси, сепак, Ван Гинкел потпишал нов тригодишен договор на 31 декември 2016 година и повторно се приклучил на ПСВ за втора позајмица.
На 16 јули 2017 година, позајмицата на Ван Гинкел во ПСВ била продолжена за кампањата 2017-18. И покрај неговата возраст и како позајмен, Ван Гинкел го заменил Лук де Јонг како капитен.
На 15 април 2018 година, тој одиграл цели 90 минути додека ПСВ го победил ривалот Ајакс со 3–0 и ја освоил титулата во Ередивизија 2017–18. Три месеци подоцна, Ван Гинкел бил опериран за реконструкција на предните вкрстени лигаменти и лекување на оштетувањето на коленото, а се очекувало да биде надвор од теренот околу осум месеци.
Враќање во Челзи
Откако му завршила позајмицата во ПСВ и се вратил во Челси, Ван Гинкел останал надвор од терените следните две сезони. На 26 јуни 2020 година, Ван Гинкел потпишал нов едногодишен договор со Челси и покрај само четири настапи за првиот тим во седум години.
Враќање во ПСВ
На 6 октомври 2020 година, Ван Гинкел се вратил во Холандија со ПСВ до крајот на сезоната 2020-2021. Ова му било својот трет период во клубот, откако претходно освоил две титули во Ередивизија во 2016 и 2018 година, втората од оние како капитен. Тој го преселил во ПСВ трајно на 18 јуни 2021 година.
Меѓународна кариера
Ван Гинкел го направил своето деби за сениорската репрезентација на Холандија против Германија на 14 ноември 2012 година, влегувајќи како доцна замена во нивниот пријателски натпревар 0–0 на Амстердам Арената. Во мај 2013 година, Ван Гинкел бил вклучен во тимот на Холандија за У21 шампионатот на УЕФА во Израел. Откако бил отсутен од сениорскиот тим четири години, Ван Гинкел бил повикан во тимот за пријателскиот натпревар против Англија на 29 март 2016 година, победа на Холандија со 2-1.
Стил на игра
Поранешниот менаџер на Челзи, Жозе Мурињо зборувал за младиот играч, споредувајќи го со англиските великани Френк Лампард и Стивен Џерард. Тој го опишал Ван Гинкел како мотор со огромна физичка моќ. Како и со неколку други, Мурињо побрзал да ја истакне неговата севкупна игра: „Тој покрива фантастична област на теренот дефанзивно и после тоа го има овој инстинкт каде сака да оди во завршните области, сака да постигнува голови. Тој е многу добар во воздухот“.
Почести
ПСВ
Индивидуални
Олигопол
Олигопол e пазарна структура во која мал број на произведувачи меѓусебно си конкурираат произведувајќи исти или слични производи. Тој е најчеста форма на несовршена конкуренција. Произведувачите може да произведуваат исти производи или слични - диференцирани производи. Еден вид олигол претставува дуополот - пазарна структура во која постојат два продавачи.
Теорија на олигополот
Покрај Курно, и други економисти понудиле свои решенија на проблемот на олигополот. Така, работејќи на примерот што го посочил Курно, Бертран тргнал од претпоставката дека рамнотежната до цена ќе се дојде така што втората фирма ја одредува својата цена под претпоставката дека првата фирма нема да ја промени неговата цена, а потоа првата фирма ја зема цената на другата фирма како дадена и ја формира својата цена итн. Еџворт, пак, претпоставува дека секоја поединечна фирма се соочува со некој максимален обем на производството и во тој случај, ако едната фирма го достигнала максималното производство, другата фирма ја го зголеми профитот, ако ја зголеми својата цена.
Причини за постоење на олигопол
Кога се анализира проблемот на олигополот, основното прашање е: Зошто фирмите едноставно не постигнат меѓусебен договор за формирање монопол? Договорањето меѓу фирмите се соочува со два проблема: прво, ако одделните фирми се ангажираат во хетерогени трансакции, тогаш е тешко да се воспостави договор меѓу нив, зашто во тој случај тешко може да се определи монополската цена; второ, дури ако фирмите се договорат меѓу себем тешко е да се следи спроведувањето на договорот, т.е. секоај фирма има различни (неценовни) можности за лажење. Оттука, трошоците за склучување и надгледување на договорот се основната причина која го спречува монополското решение, а овие трошоци се поголеми ако: на пазарот дејствуваат повеќе фирми, ако е посложена производната структура (видот и количствата на производите, еластичноста на побарувачката на купувачите, итн.) и ако се почести промените на страната на понудата и побарувачката.
Основните причини за постоењето на олигопол се сосотјат во пречките за влез на други фирми во индустријата. Притоа, пречките за влез произлегуваат од различни извори, како:
В’лково
В’лково — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото В’лково се наоѓа на 8 километри ZAPADNO од Свети Врач, во подножјето на Малешевска планина. Селото се наоѓа на надморска висина од 85 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 3.844 км2.
Османлиско Царство
Во текот на 19 век, селото било село населено со турско население. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Вексeн (Vëksen) е село со 16 семејства и 39 Турци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 190 Турци 40 Македонци.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија, а муслиманското население ги напуштило своите домови. Селото било населено во 1921 година од страна на бегалци и раселени лица од Егејска Македонија и од другите делови на земјата.
Шафхаузен (кантон)
Кантонот Шафхаузен, исто така кантон на Шафхаус е најсеверниот кантон на Швајцарија. Главниот град на кантонот е Шафхаузен. Територијата на кантонот е поделена на три не-соседни сегменти, каде германската територија ја достигнува реката Рајна. Големиот централен дел, кој го вклучува и главниот град, од своја страна ја одвојува германската енклава на Бизинген на Горна Рајна од остатокот на Германија.
Регионален пат 2346
Регионален пат 2346 (ознака: Р2346) — регионален пат во Македонија, со насока на движење север-југ. Има вкупна должина од 18,5 километри и 2 делници. Патот започнува во селото Тработивиште и се движи низ селото Разловци, а завршува кај селото Митрашинци.
Кралство Црна Гора
Кралство Црна Гора (српски: Краљевина Црнa Горa) — кралство во Југозападна Европа. Престолнината на кралството била во Цетиње.
Историја
Принцот Никола Петровиќ ја прогласисл Црна Гора за кралство на 28 август (15 август по стариот календар) 1910 година, со што ја подигнал земјата од тогашниот ранг на кнежевство. Тој се прогласил за крал Никола I, а со земјата владеел од 1861 година како принц. Во текот на своето владеење, посебно на почетокот на XX век, тој иницирал неколку реформи за модернизација на земјата, вовел устав и нова валута наречена црногорски перпер.
Балкански војни
На почетокот на 20 век, помеѓу балканските држави бил склопен воено-политички сојуз за војна против Османлиите. Првичниот договор бил меѓу Грција и Бугарија, ни им се приклучила Србија, а по потпишувањето на спогодбата со Србија, во септември 1912 година, на овој сојуз се приклучила и Црна Гора. Според спогодбата, црногорската војска требала со главниот дел од својата војска да дејствува кон Скадар, северна Албанија и Македонија, а со помалиот дел од војската да се насочи кон Нови Пазар и Санџак. Според направената спогодба меѓу членките на сојузот, до 15 октомври 1912 година, требало да се објави војна на Османлиското Царство. Затоа Црна Гора, според таа спогодба, на 26 септември 1912 година им објавила војна на Османлиите. Во времето на објавување на војната, црногорската војска броела нешто повеќе од 35.000 војници. Таа била поделена во три оперативни групи: Приморска, Зетска и Источна. Приморската група броела 8.000 војници, Зетската имала околу 15.000 војници, а Источната околу 13.000 војници. Командант на Приморскиот одред бил бригардирот Митар Мартиновиќ, командант на Зетскиот одред бил престолонаследникот Данило, а командант на Источниот одред бил сердарот Јанко Вукотиќ. Задача на Приморскиот и Зетскиот одред била да го заземат Скадар, кој бил најважната воена цел на Црна Гора, додека Источниот одред имал за задача да го спречи продорот на османлиските сили преку Тара и да го спречи заземањето на Полиње и Метохија.
Воените дејствија започнале истиот ден кога била објавена прокламацијата за објава на војна. Утрото на 26 септември 1912 година, кралскиот син Петар од брдото Горица ги истрелал првите топовски гранати кон турските тврдини. На овој чин бил присутен и кралот Никола. Следел нападот на турските утврдувања во градот Тузи од страна на Зетскиот одред, и тој бил брзо освоен, со што патот кон Скадар бил отворен. Кон крајот на октомври 1912 година, започнала опсадата на Скадар. Скоро истовремено, Приморскиот одред од Бар тргнал кон Бојана и Тарабош и по заземањето на турските утврдувања и овој одред тргнал да го опседнува Скадар и го освоил градот Леска и Свети Јован (Албанија). Додека траеле воените операции на Приморскиот и Зетскиот одред на Скадарскиот фронт, Источниот одред тргнал кон Полимље и Метохија. За помалку од 30 дена (од 26 септември до 22 октомври) биле заземени: Мојковац, Беране, Бијело Поље, Рожае, Плевља, Плав, Гусиње, Пеќ и Ѓаковица. До крај на октомври (по новиот календар ноември) во сите освоени територии била воспоставена црногорска власт. По завршените воени дејствија, поголем дел од Источниот одред бил префрлен кај Скадар.
Опсадата на Скадар
Во втората половина на ноември 1912 година, било склучено примирје кое траело до февруари следната година, но опсадата на Скадар не била повлечена. Освојувањето на Скадар било од суштествено значење за Црна Гора. Власта на Црна Гора сметала дека со освојувањето на Скадар, Црна Гора ќе ја има потполната контрола над областа на Скадарското езеро и ќе ја има можноста да пристапи кон регулација на водите на таа област. Со продлабочување на изворот на реката Бојана, кое било во турски раце, би се намалило нивото на езерските води, со што Црна Гора би добила околу милион рала обработлива земја. На тој начин, со еден потег би биле решени неколку големи суштински проблеми на црногорската држава: недостиг на обработлива плодна земја, намалување на иселувањето на црногорското население и зголемување на државниот буџет за околу 20% од собирање на данок на земја. Токму затоа освојувањето на Скадар се сметало за спасоносно решение.
Големите сили, првенствено Австроунгарија, барале од Црна Гора да прекине со опсадата на Скадар, меѓутоа владата на Црна Гора не сакала да се повлече, дури ни кога Австроунгарија и се заканила. Кон крајот на 1912 година, кралот Никола запишал: ''„Ние сме решение се да испревртиме, ако Скадар ни се оспори. Ние не блефираме, туку сме решиме да за него, ако треба и изгинеме“''. Тој сметал дека ако ја изгубат Битката за Скадар, ќе добијат во соседство нова држава Албанија – австроунгарска творба, со што неговата полувековна борба за ослободување од османлискиот обрач ќе заврши со добивање на уште поопасен и посмртоносен сосед. Токму затоа враќањето на Скадар кралот Никола го доживувал не само како личен животен пораз, туку како и пораз на политичката идеја стара два века, позади која стоела династијата Петровиќи, чиј потомок бил и самиот тој. Во февруари 1913 година, на црногорската војска во опсадата на Скадар им се придружиле и српските воени единици. Соработката на двете восјки траела сѐ до април, кога големите сили решиле Скадар да и припадне на Албанија, по што српските трупи ја напуштиле опсадата. Но, црногорската војска и покрај предупредувањата на Австроунгарија и Русија жестоко го нападнала Скадар и во април 1913 година го освоила. Нападот на добро утврдениот Скадар ги чинело Црногорците 2000 загинати војници. Притисокот, посебно на Австроунгарија, по заземањето на градот, бил уште поголем. Таа барајќи повлекување на Црна Гора ја затворила границата со неа и се заканувала дека ќе го нападне и заземе градот Бар. Во ваква тешка ситуација, Црна Гора на крај на април морала да донесе одлука за напуштање на Скадар. На 30 мај 1913 година, во Лондон бил потпишан мировен договор, со кој завршила војната на балканските сојузници против Османлиското Царство. Со одлуките на овој мировен договор, Османлиското Царство, после пет века владеење, се повлекла од Балканот.
Нова Црна Гора
По завршувањето на војните, на Меѓународната конференција биле исцртани новите граници на Балканот. Црна Гора, иако не го добила Скадар, добила проширување од околу 5000 км2. Во нејзиниот состав влегле: Малесија, дел од Новопазарскиот Санџак, дел од Метохија сè до Бел Дрим и градовите: Мојковац, Бијело Поље, Беране, Рожае, Гусиње, Плав, Пеќ и Ѓаковица.
Со новите граници за првапт во новиот век била направена територијална врска меѓу Црна Гора и Србија. Цената за ова била голема – загинале околу 3.100 војници, а околу 6.500 биле ранети.
Со територијалното проширување Кралството Црна Гора добило околу 240.000 нови поданици. Од тој број 180.000 биле неправославни и тоа 160.000 муслимани и 20.000 католици, со што значително била сменета конфесионалната структура во земјата.
„Новата“ Црна Гора по Балканските војни била потполно и културолошки и општествено и политички различна од традиционалната нахијска, стара Црна Гора, која се протегала меѓу Скадар, Ловќен, Морача и Паштровачка Гора и која била јадрото на независната држава создадена во XVIII век. Гледајќи во целина, воените територијални придобивки во Балканските војни не биле за преголемо радување за Црна Гора. Сиромашната и исцрпена држава добила голем територијален простор, со бројно население, кое, ако сакала да ѝ биде од корист, морала прво административно да го уреди, комуникациски да го поврзе со државното средиште и секако социјално да го култивира. Ниту за еден од овие потфати Црна Гора немала сили. Уште поголем проблем било интегрирањето на новото население кое го сметало Османлиското Царство за своја држава и кај кое големото воено насилство дополнително создало поголем отпор кон интеграцијата. Покрај овие сопствени проблеми, Црна Гора се соочила со друг, можеби и поголем, проблем по Балканските војни. Протерувањето на Османлиското Царство од балканските земји значело губење на важноста и поддршката за Црна Гора од страните земји, првенствено од Русија. Руската политика по 1913 година, јавно и отворено го протежирала својот нов став дека не е потребна заштита на Црна Гора и дека со отстранувањето на Османлиското Царство таа треба да се спои со Србија.
Прва светска војна
Првата светска војна започнала 1914 година, а завршила во 1918 година и била првиот воен судир од глобални размери во историјата на човештвото. Во војната учествувале повеќе од 70 милиони војници, а таа се водела помеѓу двата блока: блокот на Централните сили и блокот на Антантата, на која и припаѓала и Црна Гора.
Повод за војната бил атентатот врз австроунгарскиот престолонаследник, надвојводата Франц Фердинанд, во Сараево, на 15/28 јуни 1914 година.
Веста за атентатот стигнала до Цетиње истиот ден некаде околу 17 часот. Во тоа време кралот Никола бил во воз на пат меѓу Салцбург и Трст. Тој се вратил во Црна Гора два дена по атентатот и веднаш испратил телеграма со сочувство до австроунгарскиот цар Франц Јосиф. Истовремено во Црна Гора била прогласена 15-дневна дворска жалост. Бидејќи Австроунгарија за одговорна за атентатот ја сметала владата на Кралството Србија, таа испратила владина нота со барање до српската влада и таа да учествува во истрагата околу атентатот. Бидејќи српската влада тоа го одбила, истото послужило како повод за објавување на војна на 28 јули 1914 година. Истиот ден кога била објавена војната, кралот Никола спровел мобилизација на војската на Црна Гора. После тоа следеле низа на формални потези: црногорското народно собрание побарало од владата да објави војна на Австроунгарија, а кралот и владата на 6 август, согласно со барањето на собранието, донело одлука за објавување на војна. На почетокот од големиот воен судир, во 1914 година, Црна Гора била една од осумте завојувани земји. На една страна биле: Русија, Франција, Велика Британија, Србија, Белгија и Црна Гора; а на другата страна Австроунгарија и Германија. Така судирот помеѓу Србија и Австроунгарија прераснал во светска војна.
Во времето на објавувањето на војната, црногорската војска била поделена во 6 дивизии, со вкупно 35.000 мобилизирани војници. Подоцна, мобилизацијата била проширена и бројот на војниците пораснал прво на 45.000, па на 48.000. Наспроти нив, австроунгарската војска броела 72.000 војници. Имало три главни оперативни региони: околу Плевља, околу Грахово и на планинскиот масив Ловќен, или т.н. Плеваљски, Херцеговски и Ловќенски фронт.
На фронтот кај Плевља, првите воени судири се случиле во втората половина од август, кога по нападот Австроунгарија успеала да го заземе градот. На крајот од август имало заедничка акција со српската војска кон југоисточна Босна, при која Црна Гора успеала да го поврати градот. Борбите продолжиле, па во септември биле заземени Горажде и Фоча, а кон крајот на месецот, по заземањето на планината Романија, тие дошле до Сараево. По противнападот на Австроунгарија, црногорската војска се повлекла.
Најмалку борби се воделе на Ловќенскиот фронт. До крајот на декември 1914 година, скоро и да немало воени судири. Во текот на ова затишје црногорската војска успеала во јуни 1915 година да го заземе Скадар.
Кога во октомври 1915 година, почнала австроунгарската-германска офанзива на Србија, почнале и судирите на Санџачкиот фронт и до декември со постојаните напади на Австроунгарија бил заземен градот Плевља. Целта била да Австроунгарија го заземе правецот Плевља-Мојковац-Матешево за да го спречи повлекувањето на српската војска преку територијата на Црна Гора кон Скадар. По Плевља, тие продолжиле по долината на реката Тара и кон Мојковац. Наредбата на врховната команда на црногорската војска била дека непријателот мора да се запре на Тара, дури и по цена на загинување на последниот војник.
Со одбраната на воените положби од Тара до Мојковац, српската војска се повлекувала низ Црна Гора по патот за Подгорица, кон Скадар и Драч. Во почетокот на декември 1915 година, тука се нашла српската влада и врховната воена команда. Операцијата на повлекување и на последните српски сили преку територијата на Црна Гора, завршиле на 5 јануари 1916 година, кога околу 90.000 српски војници се нашле на просторот меѓу Скадар, Драч и Тирана.
Австроунгарската офанзива на Црна Гора го достигнала врвот во јануари 1916 година. Целта била потполно да се уништи црногорската војска. Австроунгарија имала околу 150.000 војници наспроти 38.000 црногорски војници. Судирот бил на секторот Мојковац-Левер Тара и историски е познат како Мојковачка битка. Оваа позната и најтешка црногорска битка во Првата светска војна била и нејзина најголема победа, кога малата војска на Црна Гора успешно се спротивставила и успеала да го спречи продирањето на Австроунгарија во средиштето на Црна Гора.
Окупација и ослободување
Црна Гора била под окупација на Австроунгарија во текот на следните две години, а кога во 1917 година била потпишана Крфската декларација, немало црногорски потписник. По пробивањето на Солунскиот фронт, сојузничките трупи ја окупирале Црна Гора, а откако српската војска влегла во Подгорица, Караѓорѓевиќи ја искористиле систуацијата и во собранието во Подгорица прогласиле обединување на Црна Гора и Србија.
Обединување со Србија
Кон крајот од 1918 година, во договор со Црногорскиот одбор за народно обединување, а без претходен договор со црногорскиот крал Никола Петровиќ, биле обединети Србија и Црна Гора.
По овој чин избила т.н. Божиќна побуна на т.н. Зеленаши, кои биле против безусловното обединување со Србија. Таканаречените Бјелаши, кои биле приврзаници на обединувањето со помош на сојузниците ја загушиле побуната. Сепак, воените борби на црногорските комити, кои биле против, продолжиле сѐ до 1924 година, кога тие ја прифатиле амнестијата на кралот Александар I Караѓорѓевиќ.
Кралот Никола испратил барање до Париска мировна конференција да се врати независноста на Црна Гора, но неговата молба била одбиена. Тој починал 1921 година, во Антиб во егзил. Некои од комитите, Зеленашите и бившите војници на војската на Кралството Црна Гора, по окупацијата на Кралството Југославија во 1941 година, и по формирањето на проокупаторската власт, влегле во состав на антикомунистичката милиција и на вооружените сили (Ловќенска бригада) на новата држава и биле познати под името Крилаши. Овие единици биле расформирани во 1944 година, кога влегле партизаните и ЈНА.
Административна поделба
Во 1910 година, бил донесен Новиот закон за административна поделба на земјата, според кој Црна Гора била поделена во десет области и 56 капетании. Со законот, бројот на областите бил двојно зголемен, а бројот на капетаниите останал ист.
Новите области добиени по Балканските војни, биле поделени на четири административни области: Пеќска, Беранска, Бјелопољска и Пљеваљска.
Државно уредување
Кралството Црна Гора официјално било уставна и парламентарна монархија, но во суштина било апсолутистичка монархија. Првиот црногорски устав бил донесен на 19 декември 1905 година, но целата власт била во рацете на монархот.
Дипломатски односи
Надворешната политика била во потполност во рацете на кралот. Во главниот град Цетиње, од 1879 година до 1916 година, постоеле амбасади на: Австроунгарија, Кралството Бугарија, Обединетото Кралство, Франција, САД, Кралството Грција, Кралството Италија, Германското Царство, Кралството Србија, Османлиското Царство и Руското Царство.
Црна Гора по признавањето во 1878 година, па сѐ до 1921 година, ги имала следните амбасади: во Белград, Истанбул, Париз и Вашингтон. Освен амбасади, Кралството Црна Гора имало и мрежа на конзуларни претставништва.
Мала драма
Мала драма (1884) (Un Petit Drame) – кратка драма од Џорџ Бернард Шо. Ова е негово прво завршено драмско дело и единствено напишано на француски јазик.
Драмата е создадена затоа што Шо вежбал француски јазик со неговата пријателка Ајда Бити. Мајкл Холројд вели дека „Un Petit Drame“ е сатира на домаќинството на неговиот чичко Валтер Гурли, содржи голем број шеги за неговото семејство и пријателите и ја покажува неговата дарба за преуредување на автобиографските одломки, така што нему самиот тие му стануваат апсурдно туѓи“. Walter Gurly was a ship's surgeon who was a colourful drunkard and, according to Shaw, "always in high spirits and full of humour that was barbarous in its blasphemous indecency".
Делото не било објавено за време на животот на Шо. Првпат било објавено во 1959 година во магазинот Есквајер (Esquire), продавано како „Првата и досега необјавена драма на Бернард Шо“. Францускиот текст бил придружен со англиски превод на Норман Дени и вовед од Стенли Вајнтрауб.
Тијаго Илори
Тијаго Абиола Делфим Алмеида Илори (роден на 26 февруари 1993 во Хампстед) — португалски фудбалер, играч од одбраната на Спортинг Лисабон.
Кралство Црна Гора
Дипломатски односи
Црна Гора била прва православна држава во историјата, која со конкордатот меѓу неа и Светата столица, во Рим, во 1886 година го дефинирала статусот на своите граѓани од католичка вероисповед.
Тијаго Илори
Клупска кариера
Својата фудбалска кариера ја започнал во екипата на Спортинг Лисабон на која и се приклучил во младинските категории во 2006 година. Своето деби за првиот тим на Спортинг го направил на 6 ноември 2011, играјќи ги комплетните 90 минути во победата со 3-1 на домашен терен над Леирија во Примеира лига. На 14 декември, го одиграл својот прв натпревар во Лигата на Европа, во поразот со 2-0 од на Олимпико. Во својот четврти настап за Спортинг, Илори го постигнал првиот погодок за клубот во победата со 3-2 над Жил Висенте.
На 2 септември 2013, Илори потпишал за Ливерпул во трансфер вреден 7 милиони фунти.
Кралство Црна Гора
Образование
Бројот на училиштата од независноста до Балканските војни бил двојно зголемен. Првата црногорска гимназија била Цетинско-кнежевска-реална гиманзија и била формирана 1880 година.
Во 1907 година била отворена гимназијата во Подгорица, а во 1913 година, во Никшиќ, Пљевље и Беране.
Тијаго Илори
Клупска кариера
Откако не одиграл ниту еден натпревар за Ливерпул во првиот дел од сезоната, тој бил позајмен на Гранада до крајот на сезоната 2013-2014. Своето деби за андалузијците го направил во поразот со 1-0 на гостувањето кај Еспањол на 7 февруари 2014. Во следниот натпревар тој му асистирал на Пити за единствениот гол во победата над Реал Бетис.
Кралство Црна Гора
Образование
Специјализирано училиште за Црногорки, т.н. Девојачки институт на Цетиње, работело од 1869 до 1913 година.
Стопанство и финансии
Стопанството во Кралството Црна Гора било во самите зачетоци. По уставот во 1905 година, биле верификувани законите за концесии, за истражување и експлоатација на руда, изградба на две хидроелектрани на реката Морача, исушување на улцињското поле, но ништо од ова не било реализирано поради претстоечките војни.
Во 1906 година, била отворена прва црногорска пивара во Никшиќ. Најголема поддршка за влез на италијански капитал и формирање на претпријатија со нивно вложување дала италијанската кралица Јелена Савојска, која била ќерка на кралот Никола.
Првата банка, Заложница црногорска, била формирана во 1864 година, а во 1901 година била основана Никшичката штедилница. Потоа следело отворање на повеќе банки, за да во 1909 година биде основана Народна банка на Кнежевството Црна Гора.
Сѐ до 1906 година, платниот промет на државата се одвивал преку валути од странските држави со кои се одвивале трансакциите. На 11.04.1906 година, со указ на кнез Никола било решено да се исковаат бронзени и никлени кованици, а на 2. март 1910 година, исто така со указ, биле пуштени првите златни перпери - црногорски монети.
Тијаго Илори
Клупска кариера
За сезоната 2015-2016, бил позајмен во Астон Вила до крајот на сезоната, но откако не одиграл ниту еден натпревар за клубот заемот бил прекинат во јануари 2016 и тој се вратил во Ливерпул. Следниот ден по враќањето во Ливерпул, тој го одиграл својот единствен натпрвар за "црвените" од Енфилд против Ексетер Сити во ФА Купот.
На 18 јануари 2017, Илори потпишал за клубот од Чемпионшип лигата,, за сума од без малку 4 милиони фунти. Своето деби за кралските поданици го направил три дена подоцна, во поразот со 3-2 на гостувањето кај. Тој одиграл вкупно 8 натпревари за клубот во сезоната 2017-2018, и бил во тимот на Рединг кој го играл финалето на плејофот за промоција во Премиер лигата на 29 мај, во кое загубиле од по изведување на пенали. Својот прв погодок за Рединг го постигнал на 15 септември 2018, во гостинската победа со 3-2 над Престон Норт Енд. Вкупно за Рединг во две и пол сезони одиграл 64 натпревари и постигнал 1 гол.
Репрезентативна кариера
Илори играл за португалската репрезентација на четири различни нивоа, претставувајќи ја својата земја на Европско првенство за играчи под 19 години 2012, Светското првенство за играчи под 20 години 2013, Турнирот во Тулон во 2013 и Европско првенство за играчи под 21 година 2015. Тој сè уште има право да игра за Португалија, Англија или Нигерија на сениорско ниво.
Клупска статистика
Статистката е ажурирана на 20 мај 2018.
Една дилема
„Една дилема“ (француски: Un dilemme) — расказ од францускиот писател Жорис-Карл Уисманс од 1887 година.
Содржина
Расказот се состои од шест дела. Во домот на господинот Ламбоа, во малото место Бошан, домаќинот има состанок со нотарот Ле Понсар, со цел да направат план како да го присвојат наследството на покојниот син на господинот Ламбоа, Жил кој умрел од тифус во Париз. Проблемот се состои во тоа што Жил живеел со една жена која останала бремена и која, по смртта на Жил, му пратила писмо на господинот Ламбоа барајќи му пари. Ламбоа и Ле Понсар се единствените наследници на покојниот Жил и сакаат да го поделат неговото наследство. Поради тоа, нотарот Ле Понсар треба да замине во Париз за да ја убеди жената на Жил да не бара дел од наследството. Инаку, нотарот Ле Понсар е најпочитуваниот жител на Бошан, кој по завршувањето на студиите во Париз се повлекол во родното место, каде се оженил со богата и грда жена, а ќерката ја омажил за господинот Ламбоа. Ле Понсар е познат како голем скржавец, кој не штеди пари само за две нешта: добрата храна и жените. Од друга страна, Ламбоа ковал големи планови за својот син, а по неговата смрт, самиот тој има амбиции да стане окружен пратеник. Во Париз, Ле Понсар ја посетува жената на Жил, Софија Муво и таму дознава дека Жил не оставил никаков тестамент, со што на Софија не ѝ оставил правна основа да добие дел од неговото наследство. Потоа, во груб разговор со неа, Ле Понсар ѝ поставува на Софија услов да се изјасни длаи ја прифаќа улогата на поранешна слугинка на Жил или улогата на љубовница. Притоа, во првиот случај, таа би добила мал износ пари, додека во вториот случај би останала со празни раце. Очајната Софија бара помош од нејзината познаничка, продавачката на хартија г-ѓа Шампањ, која утредента ја придружува во настојувањето да го одоброволат нотарот Ле Понсар. Меѓутоа, тој се однесува сосема студено кон молбите на двете жени, ососбено поради тоа што претходната вечер потрошил многу пари на една жена. Така, Ле Понсар ја зема целата покуќнина од станот на покојниот Жил и безмислосно ја исфрла Софија од станот, давајќи ѝ само мал износ пари, а потоа, тој се враќа во Бошан. По една недела, господинот Ламбоа му покажува писмо од г-ѓа Шампањ во кое таа го известува дека Софија имала спонтан абортус при што таа умрела. Ле Понсар студено го фрла писмото во огнот.
Муџахит Асимов
Муџахит Асимов (р., ) –— македонски ориенталист, литературен историчар,  универзитетски професор.
Животопис
Универзитетски професор од турската националност во Македонија. Завршил Филозофски факултет во Сараево. Докторирал на Филолошкиот факултет во Приштина. Од 1998 година се вработува на Филолошкиот факултет „Блаже Конески” во Скопје.
Творештво
Има објавено повеќе стручни и научни трудови од областа на дијалектологијата, историјата на турскиот јазик и турската литература. Учесник е на меѓународни конгреси и симпозиуми.
986
986 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 986 година од новата ера, 986. од првиот милениум, 86. од X век и седма од 980-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6494 и 6495 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5736 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4746 и 4747 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1739.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 986 година се протега во 3622 и 3623, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3682 и 3683 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1529. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 375 и 376 исламска година.
Алберт Ајнштајн
Алберт Ајнштајн (Albert Einstein; 14 март 1879 — 18 април 1955) — германски теоретски физичар, најпознат по неговата Теорија на релативноста и Теоријата за еднаквост на масата и енергијата, E = m c^2. Ајнштајн ја добил Нобеловата награда за физика во 1921 година за „неговата работа во полето на теориската физика, а особено за неговото откритие на фотоелектричниот ефект“.
Во огромниот број на придонеси на Ајнштајн кон физиката се вбројува неговата Специјална теорија за релативноста, која ги споила механиката и електромагнетизмот, и неговата Општа теорија за релативноста, која ја проширила Теоријата на релативноста за нерамномерното движење, создавајќи нова теорија на гравитација. Има бројни придонеси во полињата на релативистичка космологија, капиларна акција, критична опалесценција, класични проблеми на статистичката механика и нивната примена во квантната теорија, објаснување на брауновото движење на молекулите, веројатности на атомската транзиција, Квантната теорија на едноатомски гасови, термодинамичките својства на светлината со ниско ниво на зрачење (со што ги дава темелите на Теоријата на фотони), Теорија за зрачење вклучувајќи стимулирана емисија, концептот на Теоријата на унифицирани полиња и придонеси кон физичката геометризација.
Ајнштајн објавил преку 300 научни и над 150 ненаучни дела. Има статус на слава во заедницата на физиката, а магазинот Тајм во 1999 го именува како „Личност на векот“. Во пошироката култура, името „Ајнштајн“ стана синоним на генијалност.
Младост и образование
Алберт Ајнштајн е роден во еврејско семејство во Улм, Виртемберг, Германија на 14 март 1879. Неговиот татко бил Херман Ајнштајн, продавач и инженер. Неговата мајка била Полин Ајнштајн (моминско презиме Кох). Во 1880, семејството се преселило во Минхен, каде неговиот татко и вујко формирале компанија, „Elektrotechnische Fabrik J. Einstein & Cie“, која произведувала електрична опрема.
Ајнштајнови не биле посериозни еврејски религозни верници, па затоа Алберт посетувал католичко основно училиште. Иако Ајнштајн имал рани говорни маани, тој сепак бил меѓу врвните ученици во училиштето.
Кога Ајнштајн имал пет години, неговиот татко му покажал џебен компас. Ајнштајн сфатил дека има нешто во празниот простор што ја движи иглата и подоцна изјавил дека ова искуство му направило „длабока и долготрајна импресија“. На инсистирање на неговата мајка, тој земал часови по виолина на шестгодишна возраст, и иако не ги сакал и евентуално се откажал, подоцна многу уживал во моцартовите виолински сонати. Како што растел, Ајнштајн градел модели и механички направи од чиста забава, а почнал да покажува и талент за математика.
Во 1889, семејниот пријател Макс Талмуд, медицински студент, го запознал десетгодишниот Ајнштајн со клучни научни, математички и филозофски текстови, вклучувајќи го делото на Кант Критика на чистата причина и евклидовите Елементи (Ајнштајн ја нарекол „малата света геометриска книга“) Од Евклид, Ајнштајн почнал да разбира дедуктивно резонирање, и до дванаесетгодишна возраст, тој ја научил евклидовата геометрија. Веднаш потоа почнал да го истражува калкулусот.
Во 1894, кога Ајнштајн имал петнаесет години, бизнисот на неговиот татко пропаднал и семејството се преселило во Италија, најпрвин во Милано, а по неколку месеци во Павија. За ова време, Ајнштајн го напишал својот прв научен труд, „Истражувањето на состојбата на етер во магнетни полиња“ Ајнштајн подоцна го напуштил Минхен за да го заврши средното училиште, но во пролетта 1895 година се повлекол за да се придружи на семејството во Павија, убедувајќи го училиштето да го ослободи користејќи медицинска белешка.
Наместо да го заврши средното образование, Ајнштајн одлучил да се пријави директно на ЕТХ Цирих, Швајцарскиот Федерален Институт за технологија во Цирих, Швајцарија. Без школско свидетелство, тој морал да положи приемен испит, во што не успеал, иако имал исклучително добри оценки во математика и физика. Ајнштајн напишал дека во таа иста година, на 16 години, за првпат го извршил неговиот експеримент на визуелизација на патување паралелно со светлосен бран.
Ајнштајнови го испратиле Алберт во Арау, Швајцарија, да го заврши средното образование. Додека престојувал со фамилијата на проф. Јост Винтелер, тој се заљубил во нивната ќерка, Мари (сестрата на Алберт, Маја, подоцна се омажила со Пол Винтелер). Во Арау, Ајнштајн ја проучувал Максвеловата Електромагнетна теорија. Во 1896, тој матурирал на 17 годишна возраст, се откажал од своето германско државјанство за да ја избегне воената служба (со одобрение на татка си) и конечно се пријавил на математичката програма во ЕТХ. Мари се преселила во Олсберг, Швајцарија каде зела наставничко место.
Во 1896, идната жена на Ајнштајн, Милева Мариќ, исто така се пријавила на ЕТХ како единствената жена која студирала математика. За време на следните неколку години, Ајнштајн и Мариќ го развиле своето пријателство во романса. Ајнштајн завршил со студиите во 1900 од ЕТХ со диплома по физика. Истата година, пријателката на Ајнштајн, Мишел Бесо, го запознала со работата на Ернст Мах. Следната година, Ајнштајн објавил статија во престижниот весник Annalen der Physik за капиларните сили на една сламка. На 21 февруари 1901, тој добил швајцарско државјанство, од кое никогаш не се откажал.
Научна кариера
Ајнштајн студирал во Цирих на Eidgenössische Technische Hochschule од 1896 до 1900 година каде му е доделена учителска диплома. Во 1901 година станал државјанин на Швајцарија. По завршени студии Ајнштајн се вработува во Патентниот завод на Швајцарија. Ајнштајн докторирал во 1905 година со теза "Нов вид на воспоставување на молекуларни димензии" ("Eine neue Bestimmung der Moleküldimensionen"). Истата година напишал неколку студии кои ги имаат воспоставено темелите на современата физика. Неговите истражувања се дотолку импресивни оти немале обимни наводи во поранешната научна литература и претставувале битен исчекор кон нови разбирања на физичките појави. Три од нив, на темите на брауновото движење, фотоелектричен ефект и специјална релативност се од посебна важност бидејќи разјасниле набљудувања за коишто до тогаш не постоеле научни објасненија.
Ајнштајн станал светска позната личност по неговата формулација на теоријата на релативитетот во 1915 година. Неговата популарност има достигнато такво ниво што во секојдневниот говор зборот Ајнштајн претставува синоним за интелигентен или генијален. Последните години од својот живот ги посветил на изучување на обединувањето на теориите на гравитација и електромагнетизам.
Политички погледи
Ајнштајн себеси се сметал за пацифист и хуманист, а кон крајот на животот и за демократски социјалист. Особено изразен бил неговиот пацифизам, при што Ајнштајн посебно ги почитувал погледите на Махатма Ганди.
Ајнштајн бил и приврзаник на ционизмот. Во 1952 годинна, новосоздадената Држава Израел му понудила да стане втор претседател на земјата, но Ајнштајн ја одбил понудата, тврдејќи дека не поседува доволно способности за справување со луѓе.
Занимливости
По смртта на Ајнштајн, за време на аутопсијата му биле извадени мозокот и очите, при што во 1955 година очите му биле предадени на неговиот личен офталмолог Хенри Абрамс, кој ги чувал до 2009 година. Потоа, тие се чувале во сеф во Њујорк.
Раец (река)
Раец — река меѓу планините Бабуна и Дрен во средно-јужниот дел на Македонија. Реката е лева притока на Црна Река. По оваа река наречена историско-географскаста област Раец.
Течение
Реката извира на североисточните падини на планината Дрен, на надморска височина од 1.550 м. Настанува од две реки: Свињарница (под ова име е позната во горниот тек) и Церешевик. Нејзиното течение е во североисточен правец до Фаришката Клисура, а потоа свртува кон југоисток и во Црна Река се влева од нејзината лева страна кај селото Шивец на надморска височина од 154 м. Реката тече источно од превојот Плетвар, покрај патот Плетвар-Градско, во пределот на областа Раец.
Хекатонхири
Во старогрчката митологија, Хекантохирите (на старогрчки Ἑκατόνχειρες), "сто раце", од ἑκατόν, "сто" и  χείρ, " рака ", првенствено се тројцата синови на У ран (Небото) и Геја (Земјата). Зевс ги назначил за чувари на Тартар, затвор кој се наоѓа во подземјето, на местото на Кампос.
Грчкиот мит
Во старогрчката митологија, Хекатонхирите се викаат Бријареј, Кот и Гиг. Секој од нив има сто раце и педесет глави кои плукаат оган. Тие, исто така, се браќа на Титаните и на Киклопите.
Нивниот татко, Уран, се плашел од нив и ги мразел, иако му биле деца. Тој ги фрлил во Тартар, Крон, синот на Уран ги ослободил неговите браќа Хекатонхири како и к иклопите од Тартар за да му помогнат да го порази нивниот татко и да го симнат Уран од престолот. Но и Крон почнал да се плаши и ги затворил во Тартар. Тие повторно биле оттаму ослободени од еден од синовите на Крон, Зевс, идниот владетел на Олимп за да му помогнат во Т итаномахијата. Титаните, поразени, биле фрлени во Тартар, чии чувари станале Хекатонхирите. Тие воедно му ја изградиле палатата на Зевс.
Потоа, се среќаваат во неколку легенди, каде  интервенираат за да се врати редот на Олимп. Всушност, Хекатонхирите му помогнале на Зевс да обезбеди контрола на Олимп, давајќи му го громот и молњата.
Една друга легендата се однесува само на Бријареј. Таа раскажува за заговорот на Хера, Атена и Посејдон кои се обиделе да го врзат во синџири Зевс. Нереидата Тетија, го предупредила господарот на Олимп за опасноста и за да го одбрани, ги повикала Хекатонхирите. Бријареј, најпознат од трите чудовишта, ги исплашил тројцата конспиратори и го спречил, заговорот. За да му се заблагодари, Тетија како награда му ја понудила Кимополеја, божицата на морските бури и природните катастрофи, ќерка на Посејдон.
Римскиот мит
Во римската митологија, која се заснова на старогрчката митологија, Хекатонхирите се Сентимани (латински ', "сто раце", ', "сто" и , "рака"). Тие носат доста слични имиња: Егејон (Бријареј), Кот и Гиг.
Една дополнителна легенда, која потекнува од грчко-римскиот свет, напишана од грчкиот географ Павзаниј, кој починал во Рим околу 180 година ни кажува дека Нептун и Сонцето биле скарани околу сопственоста на Коринтскиот провлак. Бријареј, земен за судијата, провлакот му го дал на богот на морето а Акрокоринт на Сонцето ,
Божествената Комедија
Бријареј е еден од петте џинови споменати во "Пеколот" на Божествена Комедија  . Окован во Пеколот, тој е прикажан како зло, комбинација на итрина, ум и на сила.
Хондурас
Хондурас (шпански: Honduras) или официјално Република Хондурас (República de Honduras) — држава во копнена Северна Америка. На север излегува на Карипското Море, додека на југ излегува на Тихиот Океан. На запад, Хондурас се граничи со Гватемала, на југозапад со Ел Салвадор и на југоисток со Никарагва.
Поранешното име на државата било Шпански Хондурас, за да се разликува од поранешниот Британски Хондурас, денес Белиз. Вкупната површина на Хондурас изнесува 112.492 со вкупно население од 7.810.848 жители. Главен град на државата е Тегусигалпа, додека службен јазик е шпанскиот јазик.
Потекло на поимот
Шпанците имале различни термини со кои ја означувале територијата која денес е позната како Хондурас.
Географија и клима
Хондурас е држава во Северна Америка која на север излегува на Карипското Море, додека на југ излегува на Тихиот Океан. На запад, Хондурас се граничи со Гватемала, на југозапад со Ел Салвадор и на југоисток со Никарагва. Климата во државата е тропска, каде јужниот и централниот дел од земјата се релативно топли.
Територијата на Хондурас е воглавно составена од планини, но има и тесни долини покрај бреговите. Вкупната површина на Хондурас изнесува 112.492 км2 каде живеат околу 7.810.848 жители. Главен град на Хондурас е Тегусигалпа.
Политички систем
Хондурас е претседателска република, каде претседателот е шеф на државата и на владата. Извршната власт во државата е во рацете на владата, додека законодавната власт е во рацете на Националниот конгрес на Хондурас. Политичкиот живот е под доминација на конзервативната Национална партија на Хондурас и на Либералната партија на Хондурас. Уставно, судската власт е независна.
Административна поделба
Хондурас е поделен на 18 департмани, и тие се:
Стопанство
Економијата на Хондурас е во поспор развој. Во последните години просечниот економски развој на земјата се проценил на 7% што ја направило земјата една од најбрзо растечките економии во Северна Америка, но сепак и денес околу 50% од населението живее во сиромаштија. Според Светската банка, Хондурас е една од трите најсиромашни држави во западната полутопка, по Хаити и Никарагва. Се проценува дека има околу 27.9% невработеност.
Население, јазик и религија
Според ЦИА, Хондурас има население од 7.48 милиони жители. Етнички гледано, населението на Хондурас е составено од околу 90% мешано население, 7% староседелско население, 2% црно население и 1% бело население.
Седумте признати староседелски етнички групи во Хондурас се:
Хондурас е христијанска земја, каде 97% се Католици и 3% се Протестанти. Службен јазик во државата е шпанскиот, но се зборуваат и локални јазици.
Култура
Хондурас има богата култура. Денес најпознат хондурски сликар е Хозе Антонио Велсакез, но и Карлос Гарај и Роке Зелаја. Двата најпознати хондурски писатели се Фројлан Туркиос и Рамон Амаја Амадор. Меѓу музичарите познати се Рафаел Коело Рамос, Лидија Хандал и други. Меѓу шпанско говорното население околу Хондурас, населението е познато како Катрачо или Катрача (женски), што се смета за комплимент.