Област_51
X-15 програма
Локхид YF-12A 60-6934 во воздушна одбрана команда ознаки 1963 година. Единствениот YF-12A во ADC ознаки, својот прв тест лет се случил на 7 август 1963 година на зетот Езеро, Невада. Тоа е опширно тестирани во Едвардс воздухопловната база. Овој авион беше оштетена надвор од поправка од пожарот во Едвардс за време на слетувањето несреќа на 14 Август, 1966 година, а неговата задна половина беше непоправени и во комбинација со предната половина на Локхид статички тест за воздухопловни конструкции да се создаде една и единствена SR-71C 64-17.981. Како и со претходните У-2 програма, барања за безбедност на oxcart проект потребни една мрачна, тајна локација за A-12 тестирање. И покрај успехот на У-2 лет тестови и oxcart макет радар тестови, зетот Езеро не беше првично се смета. Тоа беше "Дивиот Запад" истурена позиција, со примитивни објекти за само 150 луѓе. А-12 тест-програмата ќе бара повеќе од десет пати тој број. Пет илјади метри младоженецот Езеро асфалт пистата беше и премногу краток и не може да ја издржи тежината на oxcart. На снабдувањето со гориво, хангар простор, и продавница простор беа несоодветни. Десет воздухопловната база програмиран за затворање се смета, но сите биле одбиени. Мрежната страница мораше да биде настрана од било градови и воени или цивилни дишните патишта за да се спречи видувања. Таа, исто така мораа да имаат добри временски услови, неопходни за домување и снабдувањето со гориво, како и 85-100 метри пистата. Ниту еден од воздушните сили бази сретна со барања за безбедност, иако, за време, Едвардс воздухопловната база се смета. На крајот, зетот Езеро беше единствената можност од гледна точка на безбедноста, но неговиот краток пистата и построг објекти значеше голема надградба ќе биде потребно пред oxcart А-12 тестирање може да започне. [1] зетот Езеро, исто така, од ова време, доби нови официјално име. Невада јадрен тест мрежно место е поделено на неколку нумерирани простори. Да се вклопуваат во, зетот Езеро стана "Ареа 51". Овој авион лет одлики и барања за одржување принудени голем проширувања на објектите и пистите на зетот Езеро. На 1 октомври 1960 година, Рејнолдс електротехника и инженерска компанија (REECo) започна со работа на мрежното место, познат како "Проект 51". Работници ангажирани во двојни смени градежните планови за наредните четири години да ремонт и надградба на базата објекти, како и проширување на постоечките пистата до 8500 метри (2600 m), како и зацврстуваат постоечките пистата за поддршка на потешки А-12. Покрај тоа, новиот 10.000 метри пистата е изградена (14/32) дијагонално низ југозападниот агол на lakebed. На кривата на Архимед во околу две милји беше одбележан на сува езерото така што А-12 пилот приближува крајот на пребрзувањето може да прекине на Playa наместо слегување на авионот во Пелин. Површина 51 пилотите го нарече "јадица". За турбулентно слетувања две земјени писти (писти 9/27 и 03/21) се означени на мапата. До август 1961 година, изградбата на основните објекти беше завршена. САД морнарица обезбедени три вишок хангари кои биле изградени на северната страна на основа на. Тие беа означени како 4 Hangar, 5 и 6. Четвртиот, Hangar 7, беше нова градба. Оригиналниот У-2 хангари се претвораат во одржување и машина продавници. Објекти во главниот Cantonment област вклучени работилници и објекти за складирање и администрација, Комесар, контролна кула, противпожарна станица и домување. Морнарица исто така придонесе повеќе од 130 вишок Babbitt дуплекс станбени единици за долгорочно вработување објекти. Постари згради беа поправени и дополнителни објекти биле изградени како што е потребно. А резервоар езерцето, опкружен со дрвја, служел како рекреативната зона еден километар северно од базата. Други рекреативни објекти се вклучени гимназија, кино, и безбол дијамант. [1] [37] Постојаната авиони резервоарот за гориво фарма е изградена на почетокот од 1962 за специјални ЈП-7 гориво бара од страна на А-12. Седум тенкови биле изградени, со вкупен капацитет од 1.320.000-литри. [1] Подготовките започнаа за доаѓањето на oxcart; безбедност е значително подобрена, и мали цивилни рудникот во басенот зетот беше затворена. Во јануари 1962 година, Федералната администрација за авијација (Faa) прошири ограничен воздушен простор во близина на зетот Езеро. На lakebed стана центар на 600 квадратни километри прилог на забранета зона Р-4808N. Ограничено континуирано на сите височини, воздушниот простор зафаќа центарот на Nellis воздухопловната опсег. [1] [37] Иако останува под надлежност на ЦИА, што доби осум USAF F-101 Voodoos за обука, две Т-33 метеор обучувачи за владеење летање, C-130 Херкулес за карго транспорт, У-3A за административни цели, хеликоптер за потрага и спасување, како и Cessna 180 за врска користење и Локхид предвидени F-104 Starfighter за употреба како авион потера [37]. Првиот oxcart беше тајно пренесен на основа во февруари 1962 година, и го направи својот прв лет 26 април 1962. Во тоа време, на основа пофали дополнување на повеќе од 1.000 лица. Тоа беше разгорувајќи резервоарот, контролна кула, и безбол дијамант. А-12 беше голем, силен и карактеристичен изглед авиони. Во текот на првиот тест летови, ЦИА се обиде да го ограничи бројот на луѓе кои го виделе авиони. Сите оние на зетот Езеро не се поврзани со oxcart програмата беа одведени во менза пред секое полетување. Ова беше наскоро падна како што нарушена активности и беше непрактично со голем број на летови. [34] Иако воздушниот простор над зетот Езеро е затворен, тоа беше во близина на зафатен Nellis воздухопловната база. Неизбежно, имаше видувања. Некои Nellis пилоти видов А-12 неколкупати. Најмалку еден НАСА тест пилот од Едвардс AFB видов А-12. Тој radioed на Едвардс кула и праша што е тоа. Тој беше лаконски изјави за да се запре преноси. По слетувањето, тој беше кажано она што тој го гледа е од витално значење за американската безбедност. Тој, исто така, потпишаа тајност договор. Главен извор на А-12 видувања беше авиокомпанија пилоти. Се верува дека дваесет до триесет авиокомпанија видувања беа направени. Еден Американ ерлајнс пилот видел А-12 двапати. Во текот на една видување, пилот видел А-12 и два потера авиони, тој radioed "Гледам гуска и две goslings". [34] Зетот го виде првиот лет на повеќето големи Blackbird варијанти: А-12, неуспешниот YF-12A пресретнувачи варијанта со цел да се пресретнат Советскиот екипаж самоубијци, и Д-21 Blackbird-засновани зујат проект. До крајот на 1963 година, девет А-12s беа Површина 51, доделен на ЦИА работат "1129. посебни активности ескадрила". [38] А макет на "извиднички Штрајк-71" (РС-71) е прегледано од страна на на воздухопловните сили на 4 јуни 1962 година. Концептот на штрајк А-12 со стратешки бомбардирањето способности налетав политички проблеми од двете воздухопловни сили, кој бил вмешан со XB-70 Valkyrie програмата на време и недостаток на ентузијазам од секретарот за одбрана Роберт С Мекнамара. Мекнамара и неговиот "факир деца" не гледа потреба за дополнителни екипаж самоубијци во ерата на ICBMs. Во прилог Мекнамара беше постепено надолу воздушна одбрана команда и видов не се користи за YF-12A пресретнувачи. Соодветно на тоа, само на извидничката верзија на РС-71 останаа (тоа се чува на "штрајк" дел од името, сепак). Додека А-12 беше наменета за тајни прелети на советска територија, РС-71 носи дополнителни странични камери камери и други сензори кои му даваат многу поголема способност. На 27-28 декември 1962 година, договорот е издаден на Локхид да се изградат шест тест RS-71-ци. Според легендата, претседателот Линдон Б Џонсон побара помошник наскоро по преземањето на функцијата по атентатот на Кенеди што РС-71 е за. На помошник одговори: "стратешки извидување". Така, кога Џонсон го објави постоење на нова извидувачки авиони, на 24 јули 1964 година, претседателот Џонсон го нарече на "СР-71". Најави претседателот Џонсон создаде необични безбедносната ситуација. Додека USAF SR-71 проект беше "Бели" или отворен проект, ЦИА е-12 не беше. Своето постоење ќе остане тајна до 1981 година. За одржување на тајна, сите оние кои се вклучени беше кажано на претстојниот SR-71 објава и предупреди да се задржи на А-12 одвоени. [34] На SR-71 првпат полета од Локхилд објект во Палмдејл, Калифорнија во декември 1964 година, а Палмдејл и Едвардс авиобазата служеше како примарна работа површина за тој модел. 4200-то Стратешко извидничко крило е активирно во Бејл воздушната база на 1 јануари 1965 година, но првиот SR-71 не пристигна до 7 Јануари 1966 година. Почнувајќи од ноември 1965 година, па дури и како A-12 беа прогласени за оперативни за употреба од страна на ЦИА и планирање беше направен за неговата употреба, сомнежи беа изразени за трошоците на работење на две одделни групи на А-12s и СР-71s. По една година или повеќе од дебата, беше одлучено на 10 јануари 1967 година, да се прекине програмата А-12 на ЦИА. Иако oxcart ја нема, нејзината USAF потомок, СР-71, ќе продолжи да лета разузнавачки мисии во следните 22 години. Конечно, во 1990 година, SR-71 е во пензија. А-12s ќе остане на зетот Езеро до 1968 година и повремено беа распоредени во Kadena AB, Окинава. [5] [38] на ЦИА девет останатите А-12s биле сместени во чување на Palmdale во јуни 1968 година и на 1129. САС беше неактивна. [38] Сите преживеаните авиони остана таму за речиси 20 години пред да биде испратена до музеи низ САД. Д-21 монтирани на задниот дел на М-21. Обрнете внимание на внесот на капакот на беспилотното летало, кој беше користен на почетокот на летови. По загубата на Гери Пауерс и У-2 авионот над воздушниот простор на Советскиот Сојуз, имаше неколку дискусии за користење на А-12 oxcart како беспилотно летало. Иако Кели Џонсон се дојдени да ја поддржуваат идејата за беспилотно летало разузнавање, тој се спротивстави на развој на А-12 летало, тврдејќи дека авионот е премногу голем и комплексен за такво реализација. Сепак, на воздухопловните сили согласи да го финансира изучувањето на големобрзински големовисински беспилотни летала во октомври 1962 година. Воздушните сили интерес се чини дека се преселија на ЦИА да преземат акција, проектот го означи како "П-12". До октомври 1963 година, дизајн на беспилотно летало на беше финализиран. Во исто време, Q-12 подложен на промена на името. Да го одвои од другите A-12-засновани проекти, тоа беше преименувана во "Д-21." (Прозорецот "12" беше обратна до "21"). "Tagboard" е кодот името на проектот. Првиот D-21 заврши во пролетта на 1964 година од страна Локхид. По четири месеци од checkouts и статички тестови, авионот беше транспортирана на зетот Езеро и reassembled. Тоа требаше да биде извршена од страна на две места дериват на А-12, назначен на "М-21". Кога D-21/M-21 достигна лансирање точка, првиот чекор ќе биде да експлодирам влезот на Г-21 и издувните покрива. Со D-21/M-21 во правилна брзина и висина, од подрачните одделенија ќе започне ramjet и други системи на D-21. Соактивирање на Д-21 системот и негова оперативност, и лансирање на авиони во правилен момент, М-21 ќе започне мала лесна работа, од подрачните одделенија ќе им дадат зелено светло, и Г-21 ќе падне од престолот ". Тешкотии се однесува на целата 1964 и 1965 година на Езерото Грум со различни технички прашања. Заробените летови покажа непредвидени аеродинамичен тешкотии. До крајот на јануари 1966 година, повеќе од една година по првиот заробеник лет, се чинеше подготвен. Првиот D-21 лансирањето беше направен на 5 Март, 1966 со успешна лет, со Д-21 летаа 120 милји со ограничен гориво. А втората D-12 лет беше успешен во април 1966 година со беспилотно летало летање 1.200 милји, достигнувајќи Мах 3.3 и 90.000 метри. Сообраќајна несреќа на 30 јули 1966 со целосно подгреан Д-21, на планираната исходот лет страдал од не-почетокот на беспилотно летало по нејзиното одвојување, предизвикува таа да се судираат со М-21 лансирањето авиони. Двете crewmen извади и слета во океанот 150 милји од брегот. Еден член на екипажот беше собрал од страна на хеликоптер, но од друга страна, ја преживеа авиони распадот и ѓубришта, се удавиле кога морска вода влезе во неговиот притисок костум. Кели Џонсон лично ја откажа целата програма, имале сериозни сомневања од почетокот на физибилити. Голем број на D-21s веќе се произведени, и наместо укинувањето на целиот напор, Џонсон повторно предложи да воздухопловните сили дека тие се лансиран од Б-52H-самоубиец. До крајот на летото на 1967 година, модификација работа на двете Д-21 (сега назначен Д-21б) и Б-52Hs се заврши. На тест-програмата сега може да продолжи. Тестот мисии беа пренесени од зетот Езеро, со реалните започна над Тихиот Океан. Првиот Д-21б да биде пренесен беше член 501, прототип. Првиот обид беше направен на 28 септември 1967 година, а заврши во целосен неуспех. Како Б-52 летал кон лансирање точка, D-21б паднал од кула. B-52H даде остар цедило како беспилотно летало падна слободно. Засилувач отпуштен и е "прилично глетка од земјата". Неуспехот е проследи до одземени орев на напред десно приврзаност точка на кула. Уште неколку тестови биле направени, од кои ниту се сретна со успех. Сепак, факт е дека resumptions на D-21 тестирањето се одржаа против промена на извидничката позадина. А-12 конечно беше дозволено да се распореди, и СР-71 беше наскоро да го замени. Во исто време, нови случувања во извидување сателитска технологија беа речиси операција. До овој момент, ограничен број на сателити на располагање ограничена покриеност на Советскиот Сојуз. Нова генерација на извидничката сателити наскоро би можеле да покријат цели насекаде во светот. На сателитите "резолуција ќе биде слична на онаа на авиони, но без и најмал политички ризик. Времето истекувашњ за Tagboard. Уште неколку тест летови, направени од Си AFB, Калифорнија, вклучувајќи и две над комунистичка Кина беа направени во 1969 и 1970 година на различни степени на успех. На 15 јули 1971 година, Кели Џонсон доби жица поништување на Д-21б програма. Останатите беспилотни летала биле пренесени од страна на Ц-5A и се става во мртов простор. Инструментално користи за изградба на Д-21Bs беше наредено уништени. Како А-12 oxcart, D-21б Tagboard беспилотни летала остана црна авион, дури и во пензија. Нивното постоење не бил осомничен до 1976 година август, кога првата група беше ставен во багаж на Дејвис-Monthan AFB Воената чување и распоредување центар. А втората група пристигна во 1977 година. Тие беа етикетирани како "ГДД-21Bs" (GT означува: копнена обука). Дејвис-Monthan е отворена база, со јавни тури на површина во тоа време, па чудни летала беа веднаш забележани и фотографии почнаа да се појавуваат во списанијата. Шпекулациите за D-21Bs циркулираше во рамките авијација кругови со години, и тоа не беше до 1982 дека деталите на Tagboard програмата беа ослободени. Сепак, тоа не беше до 1993 дека програмата B-52/D-21B беше објавен. Истата година, на преживеаните Д-21Bs беа ослободени во музеите. Странски технологијата за оценување Главна статија: Tonopah Тест Опсег на аеродром