cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Манастирче (Тројаци)
Манастирче — археолошко наоѓалиште кај селото Тројаци, Прилепско. Претставува населба од римско време.
На околу 500 м југоисточно од селото, покрај патот за селото Царевиќ, во нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули и имбрекси.
Џулан Киндал
Џулан Киндал (12 април 1885–18 април 1979 година) била шведска глумица. Родена како Џулија Каролина Карлсон, таа работела како глумица од 1900-тите до 1960-тите. Таа се појавила во шведските театри како Хиподромен во Малме, Градскиот театар Малме во Малме и Стора Театрн во Гетеборг. Киндал, исто така, снимила 33 филмови помеѓу 1923 и 1962 година. Таа останувала можеби најпозната по нејзините домашни споредни улоги во два филма: како готвачката Беата во Насмевки во летната ноќ (1955) и како домашната помошничка на професорот Борг, Агда во Диви јагоди (1957), од кои и двата биле режирани од Ингмар Бергман. Таа била во брак со глумецот Арвид Киндал (1887-1927) од 1913 година до неговата рана смрт.
Госпоѓинце
Госпоѓинце е село во Општина Прешево во Пчињскиот округ, Република Србија. Според пописот од 2002. селото имало 41 жител (според пописот од 1991. селото имало 51 жител).
Демографија
Во селото живеат 24 полнолетни жители, а просечната старост на населението е 23,1 години (21,8 кај мажите и 24,6 кај жените). Во селото има 8 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 5,13.
Ова село е целосно населено со Албанци (според пописот од 2002 година), а во последните три пописи, е забележан пад во бројот на жители.
Ебишница (Маркова Сушица)
Ебишница — археолошко наоѓалиште во скопското село Маркова Сушица, Општина Студеничани. Претставува населба од неолитското, бронзеното и железното време.
Се наоѓа на 1 км источно од селото, на десниот брег на Умовска Река, кај нејзината утока во Маркова Река. Во нивата на Војо Арсов, на длабочина од 4 м се откриени фрагменти од керамички садови и тегови.
NGC 1955
NGC 1955 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1955 се споменува и како ESO 56-SC121, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1955 е од видот OCL+EN. Видливиот сјај со голо око изнесува 9 m. NGC 1955 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 26 м 10 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 29' 51".
Други поделби
Проучување на NGC 1955 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8891.
Гурбети
Гурбети се подгрупа на Роми кои живеат на територијата на поранешна Југославија, чии членови се претежно муслимани. На Косово, другите ромски групи биле сметани за убави и вредни.
Историја
Во српскиот речник на Вук Стефановиќ Караџиќ, зборот гурбет значи „цигански скитник“. Зборот е изведен од турскиот глагол, што значи „да се иселиш“. Првото спомнување на номадските Роми, кои биле припишувани како предци на Гурбетите, главно биле Роми кои избегале од ропството во Влашка, и потекнува од 17 век. Предците на Гурбетите ги напуштиле Влашка и Молдавија во 19 век по укинувањето на ропството. Од 1941 година повеќето југословенски Роми се населиле за постојано, освен Гурбетите во Црна Гора.
Култура
Тие споделуваат културни црти со Калдерашите, но и со други Роми, како што е Хорахан (муслиманските Роми). Гурбетите делумно се асимилирани во општеството и не го почитуваат целосно ромскиот закон. Тие зборуваат со гурбетски дијалект, кој е под-дијалект на влашкиот ромски јазик или понекогаш се сметал за посебен дијалект.
Јазик
Гурбетскиот јазик е варијација на јужно-влашките ромски јазици. На Косово, гурбетскиот говор има или доминантна српска подлога или албанска подлога. Џамбазите зборуваат гурбетски под-дијалект. Потеклото на ромските позајмици на хрватски јазик најверојатно потекнува од Гурбетите, кој емигрирале главно од Босна и Херцеговина. Раде Ухлик го превел Евангелието според Лука на босански гурбетски дијалект. Ова дело го објавило Британското и странското библиско друштво во 1938 година, а било објавено и во Белград.
Сверкер (династија)
Сверкер - шведска династија која дала кралеви на Шведска.
Како и обично во средновековните ривалства, конечниот исход е комбинација на ривалските линии, бидејќи во 1250 година на тронот се искачил Валдемар од Фолкунгите тогаш малолетник.
NGC 6377
NGC 6377 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6377 се споменува и како UGC 10855, MCG 10-25-26, CGCG 300-24, KCPG 516B, KAZ 136, 7ZW 712.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6377 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 6377 има привидни димензии од 0,7' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 25 м 23 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +58° 49' 22"". Положбениот агол на објектот е во износ од 58°.
Други поделби
Проучување на NGC 6377 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60264. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3900. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1102.
Црква „Св. Димитриј“ - Тумбишта
Историја
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1930 г. Осветена е во 1950 г. од митрополитот Константин Серско-нигритски. Градбата претставува сводеста базилика без купола со две камбанарии на запад. Внатрешноста е живописана во 1971 г. од серскиот зограф Георги Златанов (Георгиос Златанис).
Во парохијата влегуваат и храмовите „Св. Неделя“, „Св. Јован Претеча“, „Св. Илија“ и „Св. Лазар“.
Слатино (Тетовско)
Слатино — село во Општина Теарце, во околината на градот Тетово.
Историја
Според турски документи од 1628 година село Ислатине се наоѓало во вилаетот Калканделен (Тетово) и било населено од 39 семејства (ханета).
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Слатино живееле 345 жители, од кои 275 Албанци и 70 Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Слатино имало 48 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
На пописот од 2002 година, селото имало 4.112 жители, од кои 11 Македонци, 4.018 Албанци, 7 Роми, 1 Србин и 75 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3.198 жители, од кои 3.125 Албанци, 6 Роми, 2 останати и 65 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Слатино е македонско-албанско село.
Според истражувањата од 1947 година, родови во селото се:
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 3.961 гласач.
Иселеништво
Покрај наведените иселеници при описот на родовите, се знае и за следните иселеници од селото. Шоповци (4 к.) се иселиле во селата Лешок и Ратае. Нивното потекло било од Сириниќ во Косово. Богојевци (2 к.) се иселиле во Лешок и Теарце. Салија (1 к.) Албанец, се иселил во селото Непроштено.
Салија Чешма
Салија Чешма или Тумба Стара Река — археолошко наоѓалиште во битолското село Мусинци. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 2,5 км западно од селото, од двете страни на патот за селото Добрушево, каде по површините на нивите се среќава множество фрагменти од керамички садови, покривни ќерамиди и градежен материјал. Според кажувањето на жителите, при орањето наидувале на темели од ѕидови градени од камен и варов малтер.
Ставроникита
Манастирот Ставроникита (Μονή Σταυρονικήτα, Moní Stavronikíta) е православен манастир на Света Гора во Грција, посветен на Свети Никола. Изграден е на врвот на една карпа во близина на морето на источниот брег на Светогорскиот Полуостров, лоциран помеѓу манастирите Ивирон и Пантократор. Местото каде што манастирот бил изграден било користено од атонските монаси уште од 10ти век. Ставроникита е последниот осветен светогорски манастир во 1536 година и се наоѓа на петнаесетто место во хиерархијата на светогорските манастири. Моментално во манастирот живеат 30 до 40 монаси.
Ѓуро Блажека
Ѓуро Блажека (хрватски: Đuro Blažeka; 18 април 1968, Прелог, Хрватска) хрватски јазичар, лексичар, дијалектолог и експерт во кајкавско наречје.
Во 1992 дипломира како професор по хрватски и јужнословенски јазици во Загреб. Тој ја бранеше својата докторска теза на темата кајкавски меѓимурски говори во 2004. Од 1998 година е учител на колеџот за хрватски јазик на наставничкиот колеџ во Чаковец. Од 1 октомври 2006 година до 11 ноември 2008 година е декан на високото училиште.
Брајзах
Брајзах (порано Алтбрајзах) — град со околу 16.500 жители, распоредени по должината на Рајна, во долината на Рајна, во областа Брајсгау-Хохшварцвалд, Баден-Виртемберг, Германија, на половина пат помеѓу Фрајбург и Колмар - 20 километри оддалечен од секој - и околу 60 километри северно од Базел, во близина Кајзерштул. Мост води над Рајна до Неф-Бризах, Алзас.
Неговото име е келтско и означува насип. Коренот „брајз“ исто така може да се најде во францускиот збор брисер, што означува да се скрши. Ридот, на кој Брајзах постои - најмалку кога таму имаше поплави - е во средината на Рајна, барем додека во 19 век Рајна не беше исправена од страна на инженерот Јохан Готфрид Тула, со прекинување на нејзините изливи.
Историја
Седиштето на келтскиот принц било на ридот, на кој Брајзах лежи. Римјаните биле застапени со помошен замок Мон Брисијакус (кој дојде од келтскиот збор Брисгер што значи прекршување на водата). Хоенштауфен го основале Брајзах како град во денешна смисла на зборот. Но, таму веќе била населба со црква во тоа време. На 11 век, монетата од Брајзах била пронајдена богатството Зандр.
Во почетокот на 13 век, започнала изградбата на Свети Стефанминстер, катедралата во Брајзах. Во почетокот на 16 век, Брајзах бил значајно упориште на Светото Римско Царство. На 7 декември 1638 година, Бернхард Сакс-Вајмар, кој бил дотиран од Франција, го освоил градот, кој Фердинанд Втори и генералот Рајнах го бранеа добро и се обиде да направи центарот на новодојдената територија. По смртта на Бернхард во 1639 година, неговиот генерал ја даде територијата на Франција, која го виде тоа како свое освојување. По Вестфалскиот мир од 1648 година, Брајзах беше де јуре даден на Франција.
Од 1670 година, Брајзах бил припоен во француската држава во тек на политиката за реобединување. Во примирјето на Рузвик во 1697 година, Брајзах бил вратен во Светото Римско Царство, но потоа повторно освоен на 7 Септември 1703 година од страна на генералот Вилар на почетокот во војната за шпанското наследство. Во Договорот од Раштат на 7 март 1714 година, уште еднаш Брајзах станал дел од Царството. Во меѓувреме, Франција основала своја тврдина Неф-Бризах („Нов Брајзах“), на левиот брег на Рајна. Во 1790 година, Брајзах станал дел од Австрија. Во револуционерните војни во 1793 година, Брајзах бил видно уништен, а потоа во 1805 година припоен де факто кон повторно воспоставената држава Баден.
Во текот на Втората светска војна, 85% од Брајзах бил уништен од страна на сојузничката артилерија, кога сојузниците ја преминувале Рајна. Свети Стефанминстер исто така, беше тешко оштетена.
Во 1969 година, Брајзах бил сметан за градилиште за атомска централа, но Вил бил избран наместо него, каде што проектот за изградба подоцна беше напуштен поради силната опозиција.
Политика
По локалните избори на 7 јуни 2009, местата во градскиот совет беа поделени на следниов начин.
Сообраќај
Брајзах бил до 1945 година, гранична станица на меѓународната железничка линија Фрајбург - Колмар. Откако железничкиот мост преку Рајна бил уништен за време на Втората светска војна, железничките услуги биле ограничени само на германската страна на реката. Брајзах С-Бан го поврзува Брајзах до Фрајбург преку Готенхајм над преостанатиот дел од линијата Фрајбург - Колмар, додека Кајзерштулбан го поврзува Брајзах до Ридел преку Фогтсбург и Ендинген.
Локални бизниси
Една од најголемите винарски визби во Европа наречена Бадише Винцеркелер АГ се наоѓа во Брајзах. Лозарството е многу важно за економијата и во Брајзах и во Кајзерштул.
Главни знаменитости
Музејот на општинската историја има импресивна колекција, кои датираат од камено доба до денес. На романескната Свети Стефанминстер, катедралата во Брајзах, има доцен готски олтар од непознат сликар (со иницијали Х.Л.) и слики од Мартин Шонгауер, кој исто така е епоним за гимназијата во градот.
Јустин I
Јустин I (Flavius Iustinus Augustus, Ἰουστίνος; 2 февруари 450 – 1 август 527) бил византиски владетел од 518 до 527. Тој се издигнал преку воените редови и последователно станал владетел и покрај фактот дека тој бил неписмен и речиси 70 години стар во времето на наспедувањето на престолот. Неговото владеење било од големо значење за основањето на Јустинијановата династија од која бил дел неговиот познат внук Јустинијан I и за воспоставувањето на законите кои го онеспособиле влијанието на старото римско благородништво. Неговата сопруга била царицата Ефимија.
Рана кариера
Јустин бил селанец и овчар по професија од областа Дарданија, која е дел од Префектурата Илирик. Тој е роден во Бедеријана близу Скупи (денешно Скопје, Македонија). Тој бил од дако-римско или илиро-римско потекло,       и никогаш не научил да зборува повеќе од обичниот грчки јаик, како неговите придружници и роднини (Цимарх, Дитивист, Борајд, Бигленица, Сабациј и др.). Неговата сестра Вигиланција (родена окулу 455) се омажила со Сабациј и имале две деца: Јустинијан I (роден 483) и Вигиланција (родена окулу 490), којашто се омажила со Дулкизим и им се родила Прајекта (родена окулу 520), којашто се омажила со сенаторот Ареобинд и Јустин II (роден окулу 520).
Како тинејџер, тој и двајца придружници избегале од барбарска инвазија, земајќи засолниште во Цариград без да поседуваат ништо повеќе од искинатите алишта на нивните грбови и торба леб. Јустин набргу се придружил на војската и поради неговата способност се издигнал до генерал под раководство на владетелот Анастасиј I. До моментот на смртта на Анастасиј I во 518, тој бил на влијателната позиција „комес ексубиторум“, командант на кралската гарда..
Владетел
Благодарение на неговата позиција раководејќи со единствените војници во градот и од тоа правејќи многу парични подароци, Јустин успеал да обезбеди избор за владетел во 518.
Јустиновото владеење е важно за решавањето на Акакиевата шизма помеѓу источните и западните гранки на христијанската црква. Како одан католик, Јустин го изнел римското гледиште на прашањето за двојната природа на Исус и поопштиот принцип на римската надмоќ. Ова привремено источно одложување на западната црква не се случило.
Потпирајќи се на сметките на историчарот Прокопиј, многу често се зборува дека Јустинијан управувал со империјата во името на неговиот чичко за време на владеењето на Јустин. Сеедно, има многу докази кои го покажуваат спротивното. Информациите од „Тајната историја“ на Прокопиј биле објавени посмртно. Критичари на Прокопиј (чија работа открива човек сериозно разочаран со неговите владетели) ја отфрлиле неговата работа како сериозно пристрасен извор, исполнета со горчина и порнографија, но без други извори, критичарите не се во можност да појаснат некои од наводите во публикацијата. Сеедно, спротивно од „Тајната историја“, Јустинијан не бил назначен за наследник сè до една година пред Јустиновата смрт и тој потрошил 3,700 фунти злато за време на прославата во 520.
Во 525, Јустин укинал зкон кој забранувал член од сенаторска класа да се жени со жена од пониска класа во општеството, вклучувајќи го и театарот, кој се сметал за скандалозен во тоа време. Тој потег го отворил патот на Јустинијан за да се ожени со Теодора, поранешна „нема глумица“ и резултирало со големи промени во старите класни разлики во царскиот дворец. Таа станала еднаква со Јустинијан, земајќи учество во владеењето со огромно влијание.
Доцни години
Подоцнежните години од владеењето на Јустин биле обележани со судири помеѓу империјата, Остроготите и Персијците. Во 536, Јустиновото здравје почнало да се влошува и формално го прогласил Јустинијан за ковладетел и на 1 април 527 како негов наследник. На 1 август истата година, Јустин умрел и бил наследен од Јустинијан.
Наследство
Градот Анзарба бил преименуван Јустинопол во 525, во чест на Јустин I.
Осдорф (појаснување)
Осдорф може да се однесува на следниве места во Германија:
Ракида (Тројаци)
Ракида — археолошко наоѓалиште кај селото Тројаци, Прилепско. Претставува некропола од железното време.
На околу 500 м југоисточно од селото, покрај патот за селото Царевиќ, во нивата на Ј. Милан е откриен гроб од камени плочи во кој била најдена голема лачна фибула со две петличести задебелувања, без игла.
Тулум
Тулум (мајански:Tulu'um, шпански:Tulum) — археолошко наоѓалиште и град на мајанската цивилизација. Градот бил главно пристаниште за Коба. Рушевините се наоѓаат на ’рт висок 12 метри покрај брегот на полусотровот Јукатан во Мексико. Како еден од најзачуваните крајбрежни мајански градови, Тулум е голема туристичка атракција.
Генерален индијански суд (Мексико)
Генерален индијански суд (шпански: Juzgado General de Indios) ― поранешен суд кој постоел од 1585-1607 година под јурисдикција на Шпанската круна на Нова Шпанија, за да решава спорови меѓу домородните заедници и поединци. Создавањето суд кој им овозможувал на домородците брза, евтина и делотворна правда дојде по неуспехот на напорите на круната да обезбеди правна штета преку шпанските судови и правни процедури. Монографијата на историчарот Вудроу Бора ги испитува преседаните за основање на судот, постапките што ги усвојувала и финансирањето на правната помош за домородците преку данок од половина реал. Пред формалното основање на судот, вицекралевите постапувале со голем број жалби од домородци, практика започната од првиот вицекрал на Нова Шпанија, дон Антонио де Мендоза.
Позадина
Судот бил основан по речиси целосното уништување на домородното население на Карибите и наглото паѓање на тие населенија во Средишно Мексико во текот на шеснаесеттиот век. Слични дејствија се случувале во Перу и вицекралот Франциско де Толедо го основал Juzgado General de Indios del Peru, што бил преседан за индијанскиот домороден двор во Мексико. Шпанските власти сфатиле дека пристапот на домородните поединци и заедници до судовите за скратени пресуди по ниска цена и без можност за продолжени судски спорови ќе им користи. Правната теорија на основањето на судот била дека круната имала должност да ги штити клетниците, како што се вдовиците и сираците, а класификацијата била проширена и на домородните народи. Круната веќе воспоставила правна поделба помеѓу домородните и доселените населенија (Шпанци, Африканци и каста од мешани раси) со República de Indios и República de Españoles. Иако со создавањето на Светата канцеларија на инквизицијата во 1571 година, домородците биле сметани за вечни неофити и биле исклучени од нејзината јурисдикција, но основањето на Општиот индијански суд под вицекралот Луис Веласко II, домородните, особено во средишно Мексико, имале место во правниот систем. Со помош на правни соработници финансирани со полу-реален данок, домородците би можеле да бараат правна заштита преку судовите. Шпанските интереси се спротивставиле на создавањето на судот, бидејќи нивните практики може да бидат блокирани со жалби од домородните луѓе за експлоатација.
Базел
Базел (на германски: Basel) — град во Швајцарија кој според бројот на населението од 166.000 жители е рангиран на третото место во земјата. Сместен е на точката каде швајцарската, француската и германската граница се среќаваат, па како резултат на тоа Базел има и населби во Франција и Германија. Со 830, 000 население во три држави урбана област, од 2004 година, Базел е втората по големина урбана област во Швајцарија.
Градот е сместен во северозападна Швајцарија на реката Рајна и функционира како развиен индустриски центар за хемиска и фармацевтска индустрија. Градот го има најстариот универзитет на швајцарската конфедерација кој датира од 1460 година. Во градот главно населението зборува на германски јазик. Локалната варијанта на швајцарскиот германски се вика базелско-германски дијалект.
Базел е еден од најзначајните културни центри на Швајцарија. Градот располага со голем број на театри, музеи, вклучувајќи го Музејот на фините уметности каде што ја има најстарата уметничка колекција достапна за народот. Исто така театарот во Базел, во 1999 година бил избран за најдобар театар по претставите изведувани на германски јазик, а во 2009 и 2010 година за „Опера на годината“ од страна на германскиот оперски магазин „Опернвелт“.
Биргел
Географија
Соседни општини се градот Шкелен на запад, Мертендорф, Раушвиц и Хајншпиц на североисток, Зерба на исток, Валдек на југоисток, Алберсдорф, Шајдиц и Шенглајна на југ, Грослебихау и Јеналебниц на запад, како и Грајчен, Наусниц и Поксдорф на северозапад.
Градски единици
Биргел се состои од следниве градски единици:
Збратимени градови
Биргел е збратимен со следниве градови:
Осдорф (Хамбург)
Осдорфо (Osdorf) е кварт во градот Хамбург, Германија. Припаѓа на округот Алтона.
Историја
Во 1927 поранешната независна населба Осдорф станала дел од градот Алтона; во 1938 била припоена кон Ханзеатскиот град Хамбург преку законот за голем Хамбург.
Географија
Во 2006 според статистичкото биро на Хамбург и Шлезвиг-Холштајн, Осдорф имал вкупна површина од 7,3 км2. Јужната граница на Осдорф е со квартот Нинштетен долж железничката линија на градските возови. На запад е градот Шенефелд во Шлезвиг-Холштајн и квартот Изерброк. На исток се квартовите Луруп, Баренфелд и Грос Флотбек.
Демографија
Во 2006, во Осдорф живееле 25.206 жители. Густината на населеност била 3.459 жители на км2. 18% биле деца под 18 години, а 23,7% имале 65 или повеќе години. 13,4% биле странци. 1.408 лица биле регистрирани како невработени.
Во 1999 постоеле 12.148 домаќинства од кои 23,3% имале деца под 18 години, кои живееле со нив, а 39,2% од сите домаќинства биле составени од поединци. Просечната големина на домаќинството била 2,12.
Население по години
Население е избројувана од страна на Бирото за пријавување граѓани секој 31 декември секоја година.
Образование
Постојат 4 основни и 4 средни училиште во квартот Осдорф.
Дел од Führungsakademie der Bundeswehr се наоѓа во бараките на Generalleutnant–Граф-фон-Баудисин–Kaserne. Академија на Бундесверот ги обучува офицерите за водечките позиции.
Рекреација
Рекреативната област Bornpark се наоѓа на границата со Шлезвиг-Холштајн. Neuer Botanischer Garten се наоѓа во областа на поранешната независна општина Клајн Флотбек.
Сообраќај
Осдорф е опслужуван од железничкиот систем преку линиите С1 и С11 на градските возови преку станиците Хохкамп и Клајн Флотбек.
Според секторот на моторни возила (Kraftfahrt-Bundesamt), во квартот Осдорф биле регистрирани 9.445 приватни возила (474 возила/1000 луѓе). Вкупно се случиле 123 сообраќајни несреќи, вклучувајќи 106 со жртви.
Пресликување
Пресликувањето е еден од најосновните поими во математиката. Не постои дел од математиката во кој не се вклучени пресликувањата, не постои математичка теорија која на овој или оној начин не ги вклучува пресликувањата. За да го дефинираме поимот пресликување ќе појдеме од други, поелементарни поими. Нека се дадени две непразни множества: \ A и \ B. Ако постои барем еден елемент a \in A на кој според некое правило му е придружен елемент b \in B, тогаш велиме дека постои придружување (кореспонденција) од множеството \ A во \ B. Ако на елементот \ a \in A му е придружен елементот \ b \in B бележиме:
при што \ a се нарекува оригинал или аргумент, а \ b слика; множеството \ A се нарекува домен или дефиниционо множество на придружувањето, а множеството \ B - кодомен или множество слики.
Ако придружувањето го обележиме со \ f, а придружените елементи како подреден пар од видот:, тогаш за придружувањето може да се запише:
Меѓутоа при придружувањето на елементи од посочените множества не се наведени никакви услови кои придружувањето мора да ги задоволи; едноставно се формираат парови од елементи при кои едниот елемент му е придружен на другиот.
За едно придружување од множество \ A во множество \ B биде пресликување мора да го задоволува следново својство:
т.е. за секој \ x \in A, постои единствен (еднозначно определен) \ y \in B така што важи, т.е. \ f(x) = y. Ова значи дека едно придружување е пресликување ако и само ако секој елемент од доменот има единствена слика во кодоменот.
Ако аргументите на пресликувањето се броеви, него го нарекуваме бројно пресликување или функција.
Линеарни пресликувања
Нека е произволно поле и нека над него е формиран векторски простор. Пресликувањата за кои е исполнето:
или
за секои вектори и секои скалари  се нарекуваат линеарни пресликувања (првото својство се нарекува хомогеност, додека второто адитивност). Овие пресликувања се специфични во многу погледи, па затоа со нивните својства се занимава една цела математичка дисциплина наречена линеарна алгебра.
Волтер Липман
Волтер Липман ( - ), е американски новинар и писател, со голем авторитет за надворешно-политички прашања. До 1966 година бил уредник и воведничар на весникот „Њујорк хералд трибјун“. Двапати бил добитник на Пулицеровата награда.
Оставил длабоки траги во модерната политичка историја на САД. Липман не ја создаваше политиката на САД, ниту беше одговорен за неа, но со своите толкувања, поддршки и негирања, значително влијаеше врз насоката во која одеше Америка.
Дмитриј Менделеев
Димитриј Иванович Менделеев (Тобољск, - Петроград, ) — руски хемичар, еден од најпознатите научници од оваа област. Тој е создавач на Периодниот систем на хемиските елементи. Покрај со хемијата, тој се занимавал и со истражувања од областа на економијата.
Живот
Менделеев е роден на 8 февруари 1834 година во едно село кај Тобољск, на крајниот исток на Сибир, како четиринаесетто дете на Иван и Марија Менделееви. Таткото, директор на локално училиште, ослепел и набргу умрел, а фабриката каде што работела мајка му изгорела, така што семејството во 1849 година се преселило во Санкт Петербург, со цел талентираниот Димитриј да се запише на универзитет. По долготрајните напори, тој се запишал на педагошкиот институт во Санкт Петербург. Студиите ги завршил со златен медал, а потоа продолжил со студии по хемија во Одеса. Во Санкт Петербург, Менделеев станал професор по хемија на тамошниот Технички институт.
Подоцна, одредено време, Менделеев престојувал во Германија и Франција, каде што работел со познати научници како Бунзен, Кирхоф и Каницаро. Покрај тоа што ја составил првата табела на периодниот систем на елементите, тој работел и на решавање на различни технички проблеми во индустријата. Особено е значајна неговата работа врз развојот на методите за изучување на хемијата.
Промискуитет
Практикувањето на повеќе различни избори без многу размислување се означува како промискуитетност. Најчестата употреба на терминот е поврзана со сексуалносто однесување, каде што се однесува на личност која не го ограничува својот сексуален живот според општествените норми - само еден партнер, или во рамките на долготрајна моногамна сексуална врска. Значи, личноста која е склона кон често менување на сексуалните партнери може да се означи како промискуитетна. Поради ваквата популарност на терминот, овој прилог се однесува на сексуалниот промискуитет. Многу често не се обрнува внимание на фактот дека ваквите луѓе обично се многу пребирливи во изборот на своите сексуални партнери, иако се склони кон промискуитетно однесување.
Дмитриј Менделеев
Живот
Тој станал познат по низа откритија како професор на Универзитетот, за што добил признанија од Кралскиот универзитет во Лондон, а пред крајот на животот станал член на шведската Кралска академија на науките. Во 1906 година бил номиниран за Нобеловата награда, која никогаш не му била доделена.
Промискуитет
Промискуитетноста е строго осудена од конзервативните религии на денешницата. Ама затоа пак одредени секти, култови и религиозни редови создаваат простор за промискутитетно однесување. Постојат историски докази за постоењето на античка проституција во стара Месопотамија, Грција и Рим.
Дмитриј Менделеев
Живот
Во 1890 година, тој ги поддржал своите студенти во барањето на подобри студентски услови, при што влегол во отворен конфликт со власта. Затоа бил предвреме пензиониран.
Менделеев умрел од грип во 1907 година, во Санкт Петербург, неколку дена пред својот 73. роденден.
Во чест на неговите заслуги, на Месечината има кратер што го носи неговото име, а 101. елемент во Периодичниот систем,откриен во 1955 година, го носи неговото име - "менделевиум".
Менделеев се родил на 8 февруари 1834 година во едно село во близина на градот Тобољск, на крајниот исток на Сибир, како четиринаесетто дете на Иван и Марија Менделееви. Таткото, директор на локално училиште, ослепел и набргу умрел, а фабриката каде што работела мајка му изгорела, така што семејството во 1849 година се преселило во Санкт Петербург, со цел талентираниот Димитриј да се запише на универзитет. По долготрајните напори, тој се запишал на педагошкиот институт во Санкт Петербург. Студиите ги завршил со златен медал, а потоа продолжил со студии по хемија во Одеса. Во Санкт Петербург, Менделеев станал професор по хемија на тамошниот Технички институт.
Менделеев како економист
Иако Менделеев е најпознат по природниот систем на елементите, тој работел и во областа на економијата. Тој бил прогресивен економист, приврзаник на физичката економија, кој го поттикнувал рускиот индустриски развој, ги поставил основите на рускиот царински систем, ја предложил идејата за изградба на нафтоводи и се залагал за странски инвестиции како двигатели на економскиот развој на Русија. Притоа, тој напишал стотици дела од областа на економијата, често изјавувајќи дека тој првенствено е политички економист. Според зборовите на Михаил Антонов, економист во московскиот Институт на руската цивилизација, "од трите најголеми научни школи во руската економија, најзначајната е заснована на неговите идеи".
Менделеев започнал да се интересира за економските прашања прилично доцна, во петтата деценија од животот, кога почнал да ги истражува темите поврзани со руските региони. Тој бил член на Слободното економско општество и често патувал низ Русија, САД и Западна Европа, посетувајќи фабрики и индустриски саеми. Собирајќи податоци, тој создал програма за развој на Русија, заснована на индустријата наместо земјоделството, поради што трпел остри критики, т.е. неговите противници го обвинувале за нарушување на руската традиција. Сепак, до крајот на 1890 година, тој успеал да се наметне како еден од водечките економски авторитети во Русија.
Менделеев и вотката
Како дел од своите хемиски истражувања, Менделеев е заслужен и за развојот на формулата за изработка на популарниот руски алкохолен пијалак - вотката. Така, тој ги надгледувал стандардите за производство на вотката "емпаер" и своите истражувања во оваа област подоцна ги употребил како дел до докторската дисертација, под наслов "Комбинирајќи ги алкохолите со вода".
Регионален пат 1109
Регионален пат 1109 (ознака: Р1109) — регионален пат во Македонија, со насока на движење запад-исток. Има вкупна должина од 18,5 километри и 2 делници. Патот започнува во Гевгелија и се движи на исток кон Фурка.
Делници
Регионалниот пат 1109 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 2 различни делници.
Чурилово (Костурско)
Чурилово  (Άγιος Νικόλαος, Агиос Николаос, до 1955 Τσιρίλοβο, Цирилово) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри од градот Костур и Костурското Езеро во историско-географската област Пополе. До селото се наоѓа Чуриловскиот манастир. Селото се наоѓа на надморска височина од 930 метри.
Историја
Во XV век во Кономлади биле евидентирани 25 глави на домаќинства. .
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Чурилово се состоело од 100 семејства со 320 жители муслимани и 400 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Чурилово имало 390 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 560 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Според грчката статистика од 1905 година селото било мешано со 350 Грци. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 70 македонски семејства.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 262 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 151 жител. Во 1955 година, селото било преименувано во Агиос Николаос или Свети Никола.
Во текот на Првата светска војна, според официјалните бугарски документи, 4 жители се засолниле во Бугарија, додека 12 заминале во Бугарија по 1919 година. Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа.
Демографија
Во 1928 година селото броело 140 жители. , додека во 1940 година селото броело 154 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 75 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 66 жители, во 1971 година имало 59 жители, во 1981 година имало 42 жители, додека во 1991 година имало 47 жители. Денеска, населението на селото е 61 жител според пописот од 2001 година.
ЖС „Лисиче“
Железничката станица „Лисиче“ — железничка станица на железничкиот коридор 10 во населбата Горно Лисиче, во источниот дел на градот Скопје, во Македонија.
Таа е втора по ред железничка станица на пругата Скопје - Велес и меѓународниот железнички коридор 10 Скопје - Гевгелија - Солун. Нејзината оддалеченост од главната станица во Скопје изнесува 4,5 километри. На железничката станица Лисиче, сообраќаат и застануваат патничките возови кои одат за Велес, Гевгелија, Битола и Кочани.
Историја
По Втората светска војна, бил зголемен железничкиот сообраќај во насоките Скопје-Битола и обратно, и поради тоа биле отворени неколку станици за индустриски и патнички сообраќај. Меѓу нив била и станицата Лисиче. Оваа станица била отворена во 1963 година, веднаш по Скопскиот земјотрес, највеќе заради индустриски превоз. Таа неслучајно била изградена на таа местоположба бидејќи во непосредна близина биле фабриките „Усје“, скопската стакларница, млинот „Шар“, фабриката „ОХИС“. Поради големата индустриска побарувачка во следните години, преку станицата минувале четири до пет чифта возови дневно. Тогаш биле поставени шест колосеци (при првата етапа), додека во втората етапа биле ставени уште четири коловози. Останати стопански друштва што ги користеле пругите кај лисичката станица биле Југопетрол, Градинар-Лоза, Југоелектро, Сеча, Ацелитенка. Со распадот на овие стопански друштва и намалувањето на товарните потреби, денес железничката главно се користи за патнички сообраќај.
Битка кај Хотин (1621)
Битката кај Хотин или Хотинската војна (турски: Hotin Muharebesi) — комбинирана опсада и серија битки што се одржале помеѓу 2 септември и 9 октомври 1621 година помеѓу полско-литванската војска со козачките сојузници, командувани од страна на Големиот Хетман на Литванија Јан Карол Чодкевич и инвазивната отоманска војска, предводена од султанот Осман II, која била запрена до првите есенски снегови. На 9 октомври, поради доцнењето на сезоната и големите загуби - поради неуспешните напади врз утврдувањата на Заедницата - Османлиите ја напуштиле опсадата и битката завршила во ќор-сокак, што се рефлектирала во договорот каде што некои делови ги фаворизираат Османлиите, додека други го фаворизираат Заедницата. Чодкевич починал на 24 септември 1621 година кратко време по склучувањето договор со Османлиите.
Тензии
На крајот на 16 век и почетокот на 17 век, магнатите на Полско-литванската Заедница интервенирале во работите на Молдавија, вазална држава на Отоманското Царство од нејзиното освојување од Мехмед II во 15 век. Дополнително, Османлиите биле отежнати со постојаните напади на нивните територии од страна на украинските Козаци, тогаш номинални поданици на Полско-литванската Заедница.
Во меѓувреме, Триесетгодишната војна беснеела низ Европа. Полско-литванската Заедница била релативно неинволвирана во оваа војна, но полскиот крал Сигизмунд III Васа испратил елитна и безмилосна платеничка единица, Лисовцики, за да им помогне на своите хабсбуршки сојузници во Виена, бидејќи неговиот зет бил самиот цар. Тие го поразиле Ѓорѓи Ракоци од Трансилванија во битката кај Хумене во 1619 година. Габриел Бетлен, владејачкиот принц од Трансилванија, побарал помош од султанот Осман II. Султанот се согласил и била собрана голема отоманска војска за казнена инвазија на Заедницата.
Поход од 1620 година
На 20 септември 1620 година, османлиската војска под команда на гувернерот на Оџаков (Ози) Искендер-паша ја поразил војската на Заедницата во битката кај Цецора, го заробил Станислав Коњецполски и му ја отсекол главата на Станислав Жолкевски, испраќајќи татарски напаѓачи да ја опустошат јужна Полска. Кампањата била прекината поради зимата. Двете страни ги продолжиле непријателствата во 1621 година.
Османлиски сили
Во април 1621 година војска од 120.000–160.000 војници (изворите варираат), предводена од Осман II, напредувала од Цариград и Едрене кон полската граница. Кан Темир од Буџачката орда и ханот на Крим, Џанибек Гирај се приклучиле на битката на османлиската страна. Приближно 25% од османлиските сили биле составени од контингенти од нивните вазални држави: Татари, Молдавци и Влашки, вкупно околу 13.000 војници. Османлиската војска имала околу 66 тешки топови. Кога Османлиите стигнале до областа во близина на Јаш, на 26/27 јули се случила дистрибуција на бахшиш. Имало 34.825 платени војници капикулу, кои биле редовни војници. На секој му биле дадени по 1.000 акчиња, и вкупно биле потрошени 34.825.000 акчиња.
Силите на Полска-Литванија
Во меѓувреме, Сејмот на Заедницата, потресен од минатогодишниот пораз, се согласил да ги зголеми даноците и да финансира поголема армија, како и да регрутира голем број Козаци. Командантот на полско-литванските сили, големиот литвански хетман Јан Карол Чодкевич ја преминал реката Днестар во септември 1621 година со приближно 20.000 до 35.000 војници, на кои им се придружиле уште 10.000 предводени од идниот крал на Полска, принцот Владислав Васа Оваа војска броела 30.000 (18.000 коњаници, 12.000 пешадија), а нивната сојузничка козачка војска предводена од атаманот Петро Конашевич-Сахаидачни била составена од 25.000–40.000 војници, главно пешадија, и околу 22 топови.
Борбен план на Заедницата
Полско-литванската армија пристигнала во близина на Хотин околу 24 август и почнала да се зацврстува во близина на тврдината Хотин, блокирајќи го патот на отоманскиот марш. Армијата следела заедничка стратегија на Комонвелтот кога се соочувал со големи османлиски сили. Користела длабока одбрана со изградба на посебни теренски работи пред логорот. Овие теренски работи биле дизајнирани да овозможат употреба на коњанички контранапади. Контранападите на коњаницата биле особено клучни бидејќи во голема мера се потпирале на своите елитни хусари и козаци. Создаден бил полукруг на теренските утврдувања. Тврдината била зад утврдувањата, а реката Днестар се граничила со утврдувањата. Кругот бил поделен на три дела: десно, командуван од Хетман Чодкевич; централен, командуван од принцот Владислав; и заден, под Лубомирски. Дополнително, пред главната одбранбена линија биле поставени два утврдени логори: Козаците и платениците (познатата единица Лисовчици).
Османлиски и козачки пресметки
На 27 август, козачкиот коњанички одред извршил самоубиствен напад, одложувајќи ги османлиските сили што се приближувале. Тој, исто така, нанел жртви во износ од неколку пати повеќе од бројот на напаѓачите Козаци, но напаѓачите биле речиси уништени. На 31 август, османлиската коњаница, пак, нападнала врз козачките сили надвор од кампот. Османлиите се обиделе да ги растераат Козаците и да ги отсечат од главните полско-литвански сили, но не успеале. До 2 септември, главната отоманска војска пристигнала, а опсадата започнала еден ден откако Козаците се приклучиле на полскиот логор.
Отомански напади
На 2 септември, Османлиите се обиделе да го пробијат недовршениот козачки логор. Козаците добиле засилување од полско-литванската армија и ги задржале своите позиции. На 3 септември, уште еден отомански напад бил насочен кон крилото на Лубомирски на главните утврдувања. Овој напад бил запрен. Во попладневните часови големите османлиски сили го нападнале козачкиот логор. Со овој напад започнал многу жестока борба. Османлиите биле одбиени. Козаците побрзале зад Османлиите во османлискиот логор и се вратиле во самракот со богат плен. Следниот ден, 4 септември, Османлиите повторно се обиделе да го прегазат логорот на Козаците, но повторно не успеале. Контранападот на Заедницата успеал да уништи неколку отомански пушки во нивните позиции. Искусните сили на Заедницата можеле да ги издржат отоманските напади бидејќи османлиските сили содржеле премногу коњаници и премногу неискусни артилерици за да бидат ефикасни.
На 7 септември, османлиските трупи го нападнале козачкиот логор четири пати, но биле одбиени. Напладне, османлиските војници упаднале во кампот на Заедницата, кој дотогаш не бил нападнат. Јаничарите ја искористиле недоволната будност на Полјаците, додека тие спиеле, нападнале на десното крило на Армијата на Заедницата и упаднале во полските огради, убивајќи околу стотина пешадија. Јаничарите биле одбиени, но се очекувал нов напад.
Контранапад на Заедницата
Околу 10.000 Османлии тргнале да нападнат, но тогаш Чодкевич лично водел контранапад со три хусарски ескадрили, вкупно меѓу 600 и 650 луѓе. Сипахиите не можеле да го издржат нападот и хаотично се повлекле. Чодкевич со својата коњаница ги гонел до логорот. Загубите на Османлиите изнесувале повеќе од 500 убиени, а загубите на Заедницата изнесувале 30 убиени. Нападот нанел големи загуби и имало огромно влијание врз моралот на османлиската војска.
На 10 септември, Чодкевич предложил ноќен напад. Бил подготвен напад за ноќта меѓу 12 и 13 септември, но непосредно пред нападот имало обилни врнежи од дожд и акцијата морала да се откаже. Козаците потоа го обезглавиле Бородавка како одмазда.
Продолжени османлиски напади
По неколку скапи и неуспешни напади во првата недела од опсадата, Османлиите се обиделе да ја заземат тврдината со тоа што им го прекинале снабдувањето и засилувањето и чекале да подлегнат на гладот и болеста. До 14 септември бил подигнат привремен мост над реката Днестар кој им овозможил на Османлиите да ја спречат тврдината да ја користи реката за да комуницира со друга тврдина во блискиот Камијанец-Подилски. Исто така, им дозволило на Османлиите да префрлат дел од нивните топови на другиот брег на реката и да ги гранатираат силите на Заедницата од задниот дел. Друг отомански напад на 15 септември повторно бил одбиен.
Козачки напад
На 18 септември, ноќе, Козаците упаднале во османлискиот логор на Днестар. Нападот бил успешен и Османлиите претрпеле големи загуби. Сличен напад се случил ноќта меѓу 21 и 22 септември. Овој пат целта била сместувањето на Хусеин-паша Охридски, кој за малку ќе бил заробен. Ваквите акции го подигнале моралот на силите на Полска-Литванија.
Завршување на залихите
Иако бранителите биле ослабени, Османлиите не успеале да го скршат нивниот морал. Исто така, додека на бранителите им снемувало храна и залихи, Османлиите имале слични проблеми. На 24 септември, неколку дена пред да се укине опсадата, остарениот Хетман починал од исцрпеност и болест во логорот. Вториот човек, полковникот Станислав Лубомирски, ја презел командата на полските сили на 23 септември, кога болниот хетман му ја пренел командата. На 25 септември Лубомирски им наредил на своите ослабени сили да се повлечат и да формираат помала, пократка одбранбена линија; Османлиите се обиделе во уште еден напад, надевајќи се дека бранителите ќе бидат неорганизирани, но повторно, нападот не успеал. Последниот напад бил запрен на 28 септември.
Доцнењето на сезоната, загубата на приближно 40.000 негови луѓе во битка, општата исцрпеност на османлиската војска и фактот дека неговата голема сила исто така била без залихи го принудило Осман II да го прифати барањето на бранителите да започне преговори, иако полско-литванските сили биле речиси без залихи (легендата вели дека до крајот на опсадата, војската на Заедницата била спуштена до последното буре барут).
Последици
Мировниот договор, Договорот од Хотин, бил потпишан на 9 октомври, што ја одразува неодлучната природа на битката. Во некои клаузули ја фаворизира Полско-литванската Заедница, но и Отоманското Царство го добил она што го сакал. Немало територијални промени; Границата била потврдена дека е реката Днестар и Полска-Литванија ја признала отоманската контрола над Молдавија. Во Комонвелтот и кај Козаците, запирањето на огромната османлиска војска се сметало за голема победа.