cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Герасим Авшарјан
Герасим Авшарјан (ерменски Գերասիմ Ավշարյան; руски Герасим Авшарян; роден 16 ноември 1972 година) ерменски и руски писател и психолог, автор на книги и наставни методи за ментална рамнотежа, развојот на меморија, учење на јазик, и други. Пишува како вистински име и под псевдонимот Георг Енрих.
Хобија: афоризми, цртеж, графика , поезија , слика.
Пераледа дел Саусехо
Пераледа дел Сауцехо — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Снајфедлсјекидл
Снајфедлсјекидл (ˈstn̥aiːfɛlsˌjœːkʏtl̥, снежен ледник) — 700.000 години стар стратовулкан покриен од ледник којшто се наоѓа во западен Исланд. Името на планината е всушност Снајфел, но најчесто е именуван „Снајфедлсјекидл“ за да се разликува од другата планина со истото име. Се наоѓа во најзападниот дел на полуостровот Снајфелснес во Исланд. Понекогаш може да се види од главниот гра на Исланд, Рејкјавик, на далечина од 120 километри.
Планината е една од најпознатите места на островот, главно поради новелата Патување до Центарот на Земјата (1864) од Жил Верн, во која протагонистите го наоѓаат влезот на патот којшто води до центарот на земјата преку Снајфедлсјекидл.
Планината е дел од Националниот парк Снајфедлсјекидл (исландски: Þjóðgarðurinn Snæfellsjökull).
Во август 2012 година за првпат во историјата на врвот не било забележано никакво присуство на лед.
Културно наследство на Македонија во Општина Крива Паланка
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Крива Паланка според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
The hardest thing (албум)
The Hardest Thing е албум на Тоше Проески кој официјално излегол на 25 јануари 2009 година, на денот на неговиот роденден. Бил издаден во 120.000 до 150.000 примероци, и се продава на просториите на поранешна Југославија.
Сообраќаен знак
Сообраќајните знаци се знаци на патиштата. Сообраќајните знаци се поделени во три групи:
Сообраќајните знаци се исти насекаде во светот и важат за сите учесници во сообраќајот. Сообраќајните знаци забрануваат движење, објаснуваат какви опасности има на патот и известуваат за тоа што и каде се наоѓа. Триаголните сообраќајни знаци означуваат опасност, кружните означуваат забрана, а четириаголните означуваат известување Покрај овие знаци, постојат и светлосни знаци, како што се семафорите. Постојат два вида на семафори: семафор за пешаци и семафор за автомобилите. Тие се составени од три светла: црвено, жолто и зелено. Овие бои означуваат:
Циси
Циси (кинески 慈禧太后; англиски Empress Dowager Cixi, — Пекинг, ) била кинеска царица чие владеење го одбежало пропаѓањето на Кина, поради што се смета за последниот кинески монарх.
За нејзиното потекло постојат различни теории, но во 1851 година како дете на манџурискиот службеник Хуејџенг дошла во Забранетиот град и станала една од службените љубовници на царот Сјанфенг. Во 1861 година извршила дворски пуч по што станала владетелка на Кина. За време на нејзиното владеење Кина била поразена од војната со Јапонија 1894-1895 година, го изгубила номиналниот суверинитет над Корејот и била присилена на понижувачки говори. Циси била конзервативна и до последниот момент се опирала на реформаторите кои сакале Кина да ја направат способна да им се спротивстави на западните притисоци. Три години после нејзината смрт Кина станала република.
Ужичка Република (филм)
Филмот освои две награди „Златна арена“ на филмскиот фестивал во Пула во 1974 година, југословенските национални филмски награди, вклучително и најдобар филм и најдобра споредна женска улога (Ружица Сокиќ). Бил вклучен и на 9. Меѓународен филмски фестивал во Москва каде што доби диплома.
Нишвилова награда за животно дело
Нишвилова наградата за животно дело е признание кое фестивалот Нишвил секоја година го доделува на заслужни српски џез музичари. Признанието е востановено во 2006 година, а на добитникот официјално му се врачува на свеченото отворање на фестивалот.
Локе Јупанки
Локе Јупанки или Љоке Јупанки (кечуански:Lloq'e Yupanki Inka) бил третиот Сапа Инка на Кралството Куско и дел од династијата Хурин кој владеел од 1260 година. Тој бил син на претходниот Сапа Инка Синчи Рока и татко на Мајта Капак. Името на неговата жена често се наведува како Мама Кахуа.
Мате Доленц
Мате Доленц  (роден на 5 октомври 1945 година) е писател и преведувач на словенски. Пишува романи, збирки раскази, книги за деца, патописи и статии. .
Доленц е роден во Љубљана во 1945 година. Почнал да студира компаративна книжевност на Универзитетот во Љубљана, но никогаш не ги завршил студиите.
Од 1973 година работи како слободен писател.
Има напишано над триесет книги, неколку сценарија и бројни статии. Тој е познат и по неговата фантастика за деца. Неговата страст за нуркање често се рефлектира во темата што ја избира за неговото пишување. . Јадранско и неговите острови одбележаа многу од неговите книги и за возрасни и за млади читатели. Во 2008 година неговите два најуспешни романи „Вампирот Горјанци“ и „Море во времето на затемнувањето“ беа снимени во играни филмови.
Во 1986 година тој ја доби Наградата Левстик за неговиот роман за млади читатели „Дружината на морето на железничката станица“ (The Land of the Sea at the Railway Station).
Во 1995 година ја освои наградата Награда на Фондацијата Прешерен за неговиот роман „Пес од Атлантида“ (Кучето од Атлантида) и неговата збирка раскази „Рум и шах“ (Рум и шах). .
Комутација на пакети
Комутација или преклопување на пакети е метод на дигитална мрежна комуникација која ги дели податоците кои се праќаат во податочни болокови со оптимална големина, наречени податочни пакети, без разлика на нивната содржина, тип или структура. Комутацијата на пакети се одликува со променлива брзина на податочниот проток кај споделените мрежи. При поминување низ мрежните приспособувачи, преклопувачи, насочувачи и други мрежни јазли, пакетите се чуваат во мемориски региони наречени бафери, каде се подредуваат, што доведува до променливо задоцнување и пропусен опсег кои зависат од оптовареноста на мрежата.
Друга основна парадигма за мрежна комуникација, која се разликува од методот на комутирање на пакети е комутацијата на кола. Со овој метод се резервираат конечен број на посветени врски со константна податочна брзина и константно задоцнување помеѓу јазлите, за ексклузивна употреба за време на комуникациската сесија. Во случај на трошоци при користен мрежен сообраќај, на пример кај мобилната телефонија, кај комутацијата на кола трошокот се пресметува по временска единица(цена/време), дури и кога не се праќаат податоци. Додека кај комутацијата на пакети, трошокот се пресметува по информациска единица(цена/информација).
Субас Босе
Субас Чандра Босе (Кутак, Ориса, Индија - ; Тајпеј, Тајван) бил индиски револуционер.
Комутација на пакети
Се користат два главни пристапи. Првиот е со користење на датаграми, а вториот е со виртуелни кола. Кај првиот пристап секој пакет содржи информации за насочување или изворната и целната адреса. Секој од пакетите се насочува посебно, што резултира со различни патеки на пренесување и нередоследно пристигање на пакетите. Кај вториот пристап, пред да се испрати било кој пакет, се воспоставува претходно испланирана патека т.н. виртуелна патека. При ваквиот пристап, пакетите во себе вклучуваат индетификатор на виртуелната врска, наместо информации за адреси, и тие пристигаат до целта по редослед.
Субас Босе
Во Британија се подготвувал за кариера во индиската јавна служба но се откажал од кандидатурата когаслушнал дека има националистички превирања во неговата земја. Испратен од Мохандрас К. Ганди да се организира во Бенгал, неколкупати бил депортиран и затворан. Тој претпочитал индустријализација, што било во контрадикција со економската мисла на Ганди, и иако бил избран за претседател на Индискиот национален конгрес од 1938 до 1939 година, без поддршката на Ганди се чувствувал обврзан да даде оставка. Скришум избегал од Индија во 1941 година и ја пренел својата борба против Британците во нацистичка Германија и подоцна во југоисточна Азија. Во 1944 година, ја нападнал Индија од Бурма (Мјанмар) со мала армија индиски државјани и Јапонци, но неговата армија набрзо била натерана да се повлече. Избегал од југоисточна Азија по капитулацијата на Јапонија во 1945 година и починал од изгореници со кои се здобил во авионска несреќа.
Комутација на пакети
Комуникацијата со пакети може да се оствари со и без посредни јазли. Кај сите комуникации засновани на пакети, мрежните ресурси се управувани со статистичко милтиплексирање или динамичка алокација на податочната брзина, каде комуникацискиот канал е поделен на произволен број на логички канали со променлива брзина на пренос или податочни протоци. Алтернативно, пакетите може да бидат препраќани според некоја шема или распоред за рамноправност или со некои механизми на одредување на различен приоритет за различни пакети со цел поквалитетен пренос(quality of service), како што се препраќањето по групи(pipelinе forwarding) и временско доделување на приорите(time driven priority-TDP). Со секое чување на пакетите во бафери се појавува задоцнување и промена на податочна брзина при пренос. Во случај на споделен физички медиум, пакетите може да се доставуваат според некоја шема на повеќекратен пристап до медиумот(мрежата).
Историја
Концептот на комутација на мали блокови на податоци првпат бил претставен од Пол Баран во раните 1960-ти години. Истовремено, истата идеја ја развил и Доналд Дејвис од Обендинетото Кралство во Националната Лабораторија по Физика.
Лионард Клајнрок спровел истражување за теоријата на редење која ќе се покаже како многу важна за комутацијата на пакети, а во 1961 година издал книга од областа на преклопување на дигитални пораки. Подоцна имал значајна улога во градењето и водењето на првата мрежа која поддржувала комутација на пакети, АРПАНЕТ.
Баран за време на истражувањето, во РАНД корпорацијата, за преживувачки комуникациски мрежи наманети за Американската Авијација, го развил концептот на преклопување на блок пораки. Првпат го претставил на Американската Авијација, летото 1961 како брифинг Б-265, а потоа во 1962 го издал како Документ П-2626 во споственост на РАНД. Потоа ја проширува истата и додава уште 11 документи и во 1961 ги издава како "За Дистрибуираните Коминикации"(On Distributed Communications). Во П-2626 е опишана архитектура за дистрибуирана преживувачка комуникациска мрежа од голем размер. Документот се фокусира на три клучни идеи. Првата е употреба на децентрализирана мрежа со повеќе патеки помеѓу две комуникациски точки. Втората, разделување на корисничките пораки во блокови(претходници на пакетите). Третата, доставувањето/преносот на овие болокови да биде преку комутација зачувај-препрати.
Идеите и истрачувањата на Баран, стигнале до Роберт Тејлор и Џозеф Ликлидер, стручњаци за широко распространети мрежи. Овие идеи го убедиле Лоренс Робертс, кој бил поставен од Тејлор за одговорен за развој на АРПАНЕТ, да ја користи оваа технологијата на комутација на пакети.
Истражувањата на Барана биле слични на истражувањата кои Дејвис самостојно ги извел во Националната Лабораторија по Физика во Велика Британија. Во 1965г. Дејвис го развил концептот за комутација на пакети и дал предлог за изградба на широко распространета мрежа во Велика Британија. Во 1966 година, на говорот за неговиот предлог, човек од министерството за одбрана на САД му укажал на сличноста на неговите истражувања со оние на Баран. Па во 1967 година на симпозиумот на АЦМ за Принципите на Оперативните Системи, дошло до средба на човек од тимот на Дејвис со Лоренс Робертс, која потоа резултирала со обединување на двете групи.
Интересно е тоа што Дејвис ги одбрал истите параметри за дизајнот на мрежата исто како Баран, како на пример големината од 1024 бити на пакетите. Во 1966, Дејвис предложува да се изгради мрежа во Националната Лабораторија за да служи за потребте на истата и притоа ја докажал надежноста на методот на преклопување на пакети. Податочната комуникациска мрежа на НЛФ била во функција во 1970 година. Робертс и тимот на Арпанет го користат називот на Дејвис, за оваатехнологија, "преклопување на пакети"(packet switching).
Првата компјутерска мрежа со технологијата на комутација на пакети која се користела за размена на компјутерски ресурси била Октопус Мрежата(Octopus Network) на Националната Лабораторија Лоренс Ливрмор, која била во употреба од 1968. Поврзувала 4 компјутери од типот Control Data 6600 со неколку уреди за сладирање(вклучувајќи еден IBM 2321 Data Cell во 1968 и еден an IBM Photostore во 1970) и со неколку стотици терминали со временска поделба од типот ASR-33 Teletype.
Комутација на кола со користење на датаграми и со виртуелни кола(Со воспоставување врски и без воспоставување врски)
Сервисот кој им е овозможен на корисниците на мрежи со комутација на пакети може да биде без воспоставување на врска т.е со користење на датаграми или со воспоставување на логичка врска, познато како преклопување на виртуелни кола. Протоколи за мрежи кои не воспоставуваат врска се: Етернет, Интернет протокол и Кориснички протокол. А протоколи за мрежите кои воспоставуваат логичка врска се: X.25, Препраќање на рамки(Frame relay), Режим на асинхрон пренос(ATM), Multiprotocol Label Switching(MPLS) и Протокол за конторла на пренос(TCP).
Кај мрежите каде се воспоставува логичка врска секој пакет има индетификатор ID, а не адреса. Информации за адресата се пренесуваат до секој јазел при воспоставување на врската, кога ќе се дознае целта на патеката се внесува податок во преклопувачките табели на секој јазел. Сигнализирачките протоколи кои се користат, овозможуваат апликацијата да ги специфицира своите побарувања, а мрежата да специфицира колкав капацитет и други параметри се достапни и се договараат вредности на тие параметри на сервис. Насочување на пакет е многу едноставно, јазелот само треба да го побара индетификаторот во табелата. Заглавјето на пакетот ќе биде мало, затоа што би содржело само индетификатор и информации како должина, временски печат или секвенцен број, кои се различни за различни пакети.
Комутацијата на пакети кај мрежите
Со комутацијата на пакети се оптимизира употребата на капацитетот на каналот кој е достапен кај дигиталните комуникациски мрежи, како што се компјутерските мрежи, да го сведе до минимум доцнењето на преносот и комуникацијата да биде што е можно поотпорна на грешки т.е. да се справува со нив.
Најпознатиот пример за мрежа каде се користи комутацијата на пакети се Интернетот и локалната мрежа(LAN). Интернетот е имплементиран со TCP/IP архитектура на протоколи користејќи различни протоколи на поврзувачкото ниво. Најчесто се користат Етернет и Препраќање на рамки. Комутација на пакети се користи и кај комуникацијата со мобилен телефон.
Протоколот X.25 е еден од почесто користените кај мрежите со комутација на пакети, кој иако е заснован на комутација на пакети, овозможува виртуелни кола. Преку овие виртуелни кола се пренесуваат пакети со различна големина. Во 1978 со X.25 протоколот е остварена првата интернационална комерцијална мрежа, International Packet Switched Service(IPSS), која работи со комутација на пакети. Режимот на асинхрон пренос(ATM) е исто така протокол за виртуелни кола, која користи клетки, наместо пакети, кои се за разлика од пакетите со фиксна големина.
Кај преклопувањето на кола без воспоставување на врска т.е. со користење на датаграми, се наоѓаат протоколи како Повеќе протоколното преклопување на лабели(Multiprotocol Label Switching -MPLS) и протокол за резервирање на ресурси(resource reservation protocol- RSVP), кои создаваат виртуелни кола кај мрежи кој поддржуваат комуникација со датаграми. Виртуелните кола се особено корисни кога се градат редундантни мрежи отпорни на грешки и при алоцирање на поголем пропусен опсег за апликации чувствителни на задоцнување.
MPLS и неговите претходници, па и ATM, се наречени технологии со брзи пакети(fast packet technologies). MPLS е познат и како "ATM без ќелии". Но овие протоколи веќе не им се потребни на современите насочувачи, за да препраќаат пакети со различна големина, со гигабитни брзини.
Комптонов ефект
Комптонов ефект — појава на нееластично расејување на фотони од слободна наелектризирана честичка, обично електрон. Покрај фотоелектричниот ефект при кој гама-квантот ја предава целата своја енергија на атомот и престанува да постои, заемодејството на гама-зрачењето со средината низ којашто минува може да доведе до расејување на гама-квантовите.
Вовед
Расејувањето на гама-зрачењето со големи бранови должини \lambda приближно еднаква на 0,1 нм се одвива без промена на брановата должина. Ова расејување е познато како класично или Томсоново расејување и се појавува кога енергијата на гама-зрачењето е помала од енергијата на сврзување на атомските електрони. Вториот вид расејување, со промена на брановата должина, се појавува кога енергијата на гама-зрачењето е поголема од енергијата на сврзување на атомските електрони и тоа толку поголема што електронот може да се смета за слободен.
Комптоновиот ефект прв го набљудувал Артур Комптон во 1923 г. во универзитетот Вашингтон во Сент Луис, а подоцна и потврден од страна на неговиот студент Ву Јоусјин. Во 1927 г. Комптон ја добива Нобеловата награда за ова негово откритие.
Ефектот е важен од една едноставна причина бидејќи ни укажува дека светлината не може да се објасни само како бранова појава. Томсоновото расејување, класичната теорија за електромагнетен бран расеан од наелектризирани честички, не ја објаснува слабата промена во брановата должина. Со други зборови светлината мора де се однесува како да се сосотои од честички за да се објасни слабото расејување при Комптоновиот ефект. Комптоновиот експеримент ги убеди физичарите дека светлината може да се однесува како поток од честички (квантови) чија енергија е пропорционална на честотата.
Опис на појавата
Во раните години на XX век, заемно дејството помеѓу X-зраците со материјата беше доста познато. Во набљудувањата беше забележано дека кога X-зраците со позната бранова должина заемно дејствувааат со атомите, X-зраците се расејуваат под одреден агол \theta и на спротивната страна се забележува дека излегува со поинаква бранова должина во однос на аголот \theta. Иако класичниот електромагнетизам предвиде дека брановата должина на расеаните зраци би требало да биде еднаква на почетната бранова должина, но многуте експерименти го потврдија спротивното односно брановата должина на расеаните зраци беше со поголема должина соодвествувајќи на бран со (пониска енергија) од оној почетниот.
Во 1923 г. Комптон го објави својот труд во Physical Review кој објаснуваше дека промента кај X-зраците може да се објасни со фактот дека фотонот е честичка, постулат кој Ајнштајн го предложи во неговото објаснување за фотоелектричниот ефект за кој доби и Нобелова награда. Во својот труд, Комптон изведува математичка врска помеѓу промената на брановата должина и аголот на расејување на X-зраците, под претпоставка дека секој фотон од X-зракот земно дејствувал со електрон. Во неговиот труд се заклучува дека експериментите го потврдуваат неговото математичко изведување:
Величината h⁄mec е позната како Комптонова бранова должина на електронот, и е еднаква на. Промената на брановата должина λ′ − λ е еднаква на нула (за ) и двапати поголема од Компроновата бранова должина на електронот (за ).
комптон исто така забележал дека некои X-зраци не претрпуваат промена на брановата должина, иако истите се расеани низ големи агли. Во ваквите случаи фотонот не успеал да исфрли електрон. Па така големината на промената на не поврзана со Комптоновата бранова должина на електронот, туку со Комптоновата бранова должина на целиот атом, која може да биде помала и до 10 000 пати.
Изведување на равеката за расејување
Фотон \gamma цо бранова должина \lambda се судира со електрон e во еден атом, за кого се зема дека е во мирување. Су8дирот предизвикува електронот да се помести, и нов фотон \gamma' со бранова должина {\lambda}' го напушта атомот при агол \theta во однос на влезната патека. Да го означиме со e' електронот по судирот. Комптон предвидел за постоењето на можноста дека заемно дејството во одредени случаи ќе го забрзаат електронот до брзини блиски на брзината на светлината па ќе биде потребно да се примени Ајнштајновата специјална теорија за релативноста за правилно да се опишат енергијата и импулсот.
Во трудот на Комптон од 1923 г. во заклучокот, претставени се резултатиод експерименти кој ги потврдуваат предвидувањата на равенката за расејување со што се потврдува дека фотоните имаат насочено забрзување и квантуваната енергија. На самиот почеток од изведувањето, тој запишува израз во кој импулсот на фотонот од веќе познатата равенка на Ајнштајн за масата и светлината E=mc^2 е еднаков на квантуваните енергии на фотонот h f. Ако mc^2 = hf, евивалентната маса на фотонот ќе биде hf/c^2. Импулсот на фотонот е едноставно делотворната маса на фотонот помножена со брзината на фотонот c. За еден фотон, со импулс p=hf/c,каде hf ќе се замени и се добива pc.
Зачувувањето на енергијата E ги означува збировите на енергиите пред и по судирот.
Комптон тргнал од идејата дека фотоните поседуваат импулс па така од законот за запазување на импулсот, импулсите на честичките би требало да се запише на следниов начин
Енергиите на фотонот се тесно поврзани со честотата со равенствата
Пред да настане расејувањето, се смета дека електронот практично е во мирување и неговата енергија е еднаква на масата при мирување m_e:
По расејувањето, можноста електронот да биде забрзан до значителен дел од брзината на светлината, наведува на тоа да се искористи релативистичката равенка на Ајнштајн за масата и светлината:
Со овој израз може да се определи големината на импулсот на расеаниот електрон,
Се забележува дека импулсот стекнат од електронот (претходно нула) го надминува импулсот кој го изгубил фотонот:
Равенката 1 ги поврзува различните енергии при судирот. Промената на импулсот на електронот вклучува и релативистичка промена во масата на електронот па промената не може толку едноставно да се пресмета како во класичната физика. Промената на импулсот на фотонот не е едноставно поврзана со разликата во енергиите но вклучува промена на насоката на движење.
Решавајќи го законот за зачувувањена импулсот за расеаниот импулс на електронот ни дава изараз,
Со употреба на скаларен производ,
Знаејќи дека p_{\gamma}c iсе заменува со h f, и множејќи од двете страни со c^2 се добива:
По замената на импулсот на фотонот со изразот h f/c, се добива втор израз за големината на импулсот на расеаниот електрон:
по средувањето на изразот се добива,
делејќи од двете страни со следи
И на крајот, бидејќи
Комптоново расејување
Комптоновот расејување има важна улога во радиобиологијата, на тој начин што зеамно дејството на гама-зраците и X-зраците со атомите во живите суштества наоѓа примена во радијационата терапија.
Комптоновото Расејување е важен метод во гама-спектроскопијата кои се забележани на т.н. Комптонов раб, бидејќи некои од гама-зраците можат да минат незабележани од постоечките детектори. Комптонова супресија се користи за забележување на заскитаните гама-зраци со што се избегнува загадување на податоците од несаканите Комптонови расејувања.
Градешка Река
Градешка Река (понекогаш Градешничка Река ), позната и како Ковачица, Карлабашка Река, Старавинска Река, Урупска Река и Камена Река ​— река во јужниот дел на Македонија, во областа Мариово, и десна притока на Црна Река. Во минатото на оваа река работеле голем број воденици. На реката е изграден познатиот Зовички мост.
Течение
Реката извира на планината Козјак на надморска височина од 1.600 м, а во Црна Река се влева под селото Чебрен на надморска височина од 410 м. Од Старавина до вливот во Црна Река долината на реката е кањонска. Нејзина главна десна притока е реката Сатока која ја прима во месноста Еленик.
NGC 5977
NGC 5977 — спирална галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5977 се споменува и како UGC 9967, MCG 3-40-23, CGCG 107-23, NPM1G +17.0561.
Откривање
Објектот е откриен на 29 јуни 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5977 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 5977 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Други поделби
Проучување на NGC 5977 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55769. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 154; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1495. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 82.
NGC 3531
NGC 3531 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3531 се споменува и како NGC 3526, UGC 6167, MCG 1-28-39, IRAS 11043+0726, KARA 464, CGCG 38-129.
Откривање
Објектот е откриен на 1881 година од страна на Едвард Синглтон Холден, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3531 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3531 има привидни димензии од 1,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 3531 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33635. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 191; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 268. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 722.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Надворешни врски
NGC 3531
Лач
Лач (албански: Laç) — град во Албанија. Насечението на градот изнесува 23.196. Се наоѓа во северозападниот дел на државата и е админисатративен центар на округот Курбин.
Манами Оку
Манами Оку (родена на 22 Ноември 1995 во Токио) е јапонска пејачка. Таа била претходен член на јапонскиот женски бенд АКБ48. Таа го направила своето деби во Февруари 2006 како член на "Тим К". Мајката на Оку е јапонка, а нејзиниот татко е италијанец.
Подоцна била префрлена во тимот Б.
Оку дипломирала на АКБ48 во април 2011 година, кога имала само 15 години и ја напуштила музичката индустријата за да се фокусира на студиите. На 5 март 2018 година, било објавено дека Оку припаѓа на компанијата за таленти Флејв Ентертејнмент.
Од 31 јануари 2020 година, таа повеќе не е дел од Флејв Ентертејнмент по официјална објава на друштвените мрежи.
Кариера
Оку е родена на 22 ноември 1995 година во Токио, Јапонија. Во 2006 година, таа била на аудиција за АКБ48 и била дадена на тимот К. Таа исто така била член на подгрупата АКБ48 Хонегуми (групата била формирана за детско телевизиско шоу во 2007 година). Таа била префрлена во тимот Б на 23 август 2009 година. Оку објавила соло сингл наречен „Катацумури“ во 2011 година. Песната била искористена како тематска песна за аниме на Образовната телевизија  НХК, наречено Ојарумару.
Таа одиграла помали улоги во драмите на АКБ48 Маџисука Гакуен (2010) и Сакура Кара но Тегами (2011). Оку дипломирала на АКБ48 во април 2011 година.
Агри (покраина)
Агри (турски: Ağrı) — покраина во источна Турција, недалеку од границата со Иран. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Агри. Покраината има 571 243 жители (2006) и површина од 11 376 км2. Разделена е на 8 окрузи.
Хачимаки
(букв., „шлем-шамија“) е јапонски шамија за на глава, најчесто направени од црвено или бело платно, обично на кој има дизајн со писмото канџи на предниот дел. Тие се носат како симбол на напор или храброст од страна на носителот, особено од оние во војската, или едноставно да ја држи потта од лицето.
Историја
Потеклото на е неодредено. Најчестата теорија наведува дека тие потекнувале како шамии за на глава што ги носеле самураите, носени под оклопите за да ги запрат исечениците од нивните шлемови и да им биде поудобно носењето на нивните шлемови.
Камиказе-пилотите носеле летајќи до нивната смрт.
Стилови
те се типично украсени со вдаховувачки слогани, како. Тие се исто така типично украсени со мотивот на изгрејсонцето, обично во средината на шамијата.
Пуебла де Алкосер
Пуебла де Алкосер — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура, Шпанија.
Грб на Монголија
Грбот на Монголија (монголски Монгол улсын төрийн сүлд, Mongol ulsyn töriin süld) бил усвоен во 1992 година со распаѓањето на комунистичкиот систем во државата. Околу грбот има прстен што ја симболизира вечноста а внатрешноста е сина и го симболизира небото. Во ценмтарот има симбол изработен од комбинација на сојомбо знакот и јавач и ја симболизира монголската нзависност и дух. Над симболот има три камења, што во монголската традиција овозможува остварување на желби и ги симболизира минатото, сегашноста и иднината. Под симолот има планински венец со колце на судбината. На дното се наоѓа церемонијална марама.
Куќа на Ајри Доко
Куќа на Ајри Доко — стара куќа во Охрид, претставник на староградската архитектура, прогласена за значајно културно наследство на Македонија заведена под називот '''Куќа на ул. „Цар Самоил“ бр. 50'''.
Историја
Куќата е сместена во стариот дел на градот, на улицата „Цар Самоил“ бр. 32. Претставуава дел од комплексот на т.н. „болнички куќи“ сместени спроти цеквата „Св. Богородица Болничка“. На исток се граничи со Куќата на Стружанови, а на запад е Куќата на Скопаковци. Изградена е од непознати мајстори во XIX век и му припаѓала на Ајри Доко. Поради проблеми со темелите, во првата половина на 2010-тите била сосема урната, но во 2016 г. е факсимилно обновена со современи материјали.
Стадион „Сантјаго Бернабеу“
Сантјаго Бернабеу (Estadio Santiago Bernabéu) — фудбалски стадион во Мадрид, Шпанија и е домашен терен на ФК Реал Мадрид. Изградбата на овој стадион започна на 27 октомври 1944. Првион стадионот се викаше Чамартин, а изградбата заврши во декември 1947 година. Реал Мадрид официјано го призна сегашното име Сантјаго Бернабеу на 4 јануари 1955, во чест на претседателот на Реал Мадрид Сантјаго Бернабеу Јесте. Овој стадион беше официјано награден од УЕФА за стадион со 5 ѕвезди уште во 60-тите години на минатиот век. Со тековna сместивост на седење од 81.044 места, тоа е домашен стадион на Реал Мадрид од неговото завршување во 1947 година.
Со проширувањето во 1953 година сместивоста на стадионот се зголеми на 120.000. Во 1998 година УЕФА донесе одлука да се модернизираат стадионите, а во тоа спаѓаше и ставање на столчиња на трибините ( Реал Мадрид ја заврши оваа работа во сезоната 1998/99). Сантјаго Бернабеу се прошири уште со неколку проширувања, а последното се случи во 2003 година кога стадионот се прошири за 5.000 места и ja доби денешната сместивост од 80.400 гледачи.
Сантјаго Бернабеу е еден од најпознатите светски фудбалски стадиони. Тој бил домаќин на 4 финалиња од Купот на шампиони(1957,1969 и 1980), и на финалето во Лига на Шампиони 2010 Финалињата на ЕУРО 1964 и Светско првенство 1982 Шпанија исто така се одиграа на Сантјаго Бернабеу.
Стадионот има свое метро кое се движи низ Улицата “10 линија“ и е наречено Сантјаго Бернабеу. Тоа е сместено во срцето на Мадридската бизниска локација.
После основањето на клубот во 1902 година клубот игра на повеќе стадиони, пред да се смести во стадионот “Кампо де Одонел“ во 1912 година.
Клубот на овој стадион се задржува девет години и потоа се сели во “Кампо де Суидад Линеал“, мал стадион со сместивост од 8.000 гледачи. Реал Мадрид овде играл само дванаесет месеци. Потоа Реал Мадрид се пресели на “Чамартин “ и на 17 мај1923 Реал Мадрид го изигра првиот натпревар на овој стадион против Њукасл. На овој стадион, со сместивост од 22.500 гледачи Реал Мадрид ја освои првата титула во Шпанската Премиера
После овие успеси тогашниот претседател на Реал Мадрид г-дин Сантјаго Бернабеу реши да изгради нов стадион бидејќи стадионот Чемертин не ги задоволувал потребите на Реал Мадрид. Стадионот беше завршен на 14 декември 1947. Тоа беше стадионот „Сантјаго Бернабеу“, како што го знаеме денес, но овој стадион не го доби денешното име сè до 1955. Првиот меч кој се одиграа на овој стадион беше натпреварот помеѓу Реал Мадрид и Белененсес(3-1). Сабино Баринага беше првиот фудбалер кој дал гол на овој стадион. Тогашната сместивост изнесуваше 75.000.
Во 1953 година, беше извршено првото проширување, кое се реализира со додавањето на третата “тераса“ на стадионот. Ова ja зголеми сместивоста на стадионот, кој после проширувањето изнесување 120.000 гледачи.
Мечевите од Групата Б помеѓу Шпанија, Германија и Англија, како и финалето беа натпреварите кои се одиграа на Сантјаго Бернабеу на Светското првенство 1982
Во 1992 година стадионот беше реновиран и неговата сместивост изнесуваше преку 100.000, односно 106.500 гледачи. Во исто време стадионот беше реновиран и беше направен како што го знаеме денес, вклучувајќи го и преправањето на надворешните кули во аглите
Ова ново проширување значеше започнување битка со најголемиот соперник на Реал Мадрид, Барселона за кој има поголем стадион. Во оваа битка победи Барселона кога УЕФА реши да ги модернизира стадионите, односно стоечките места да ги претвори во седечки. Тогаш сместивоста се намали на 74.500
Новата реконструкција заврши. Оваа реконструкцијата на источната трибина ja зголеми сместивоста на 80.000 гледачи.
Екс-претседателот на Реал Мадрид, Флорентино Перез во 2005 година, пред да го напушти ова место, даде наредба да се реконструира покривот на стадионот. Но, оваа работа сè уште не е започната
Надворешни врски
{| class="toccolours collapsible collapsed" width=75% align="center" ! style="background:#ccccff"| Navigation Boxes
Северен Агусан
Северен Агусан е една од Филипинските покраини. Сместена е во Карага Регионот на островот Минданао. Главен град е Кабадбаран и се граничи со Северен Суригао на север, Јужен Суригао на исток, Јужен Агусан на југ и Источен Мисамис на запад. Излегува на Бутуански Залив, дел од Бохолско Море, на северозапад.
Демографија
Населението во Северен Агусан брое 552.849 и според пописот во 2000 таа беше 47-ма по население. Густината изнесува 213 жители на км2.
Стопанство
Економијата во покраината претежни е земјоделска и таа е државен водач во производство на ориз.
Административна поделба
Северен Агусан е поделен на 1 град и 10 општини.
Пуебла де Обандо
Пуебла де Обандо — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Знаме на Флорида
Знаме на Флoрида – службено знаме на американската сојузна држава Флорида. Станува збор за еднобојка во која се наоѓа црвен крст во облик на буквата Х додека во самата средина доминира државниот грб. Денешниот изглед на знамето е во употреба од 21 мај 1985 година откога се направиле графички подобрувања на грбот на Флорида.
Историја
После седум години војување, Шпанците биле присилени во 1763 година Флорида да ѝ ја препуштат на Велика Британија по Париската спогодба. Тогаш во употреба било старото британско знаме Јунион Џек. За време на Американска војна за независностАмериканската војна за независнот, Шпанците војувале заедно со Фрацузите против Англичаните и во 1781 година повторно ја презеле контролата на западните делови на Флорида, а со Париски мировен договор од 1783 година, им била вратена цела Флорида. После две години шпанскиот крал Карло III одбира ново шпанско морнаричко и воено знаме. Во тоа раздобје Шпанија станала централизирана држава како и нејзините територии. Се користела црвено-златно-црвена тробојка со националниот грб на левата страна сè до 1821 година.
На крајот на 1890-тите, гувернерот на Флордина Франсис П. Флеминг се залагал во новото знаме да се користи крстот на Св. Андрија. Тоа знаме било во служба од 1900 до 1985 година кога биле направени мали промени на државниот грб.
Истражување за дизајн на знамињата
Северноамериканското вексилолошко друштво во 2001 година спровело истражување за најдобро дизајнирано знаме во конкуренција на сите знамиња на американските сојузни држави и територии како и канадските провинции. Меѓу вкупно 72 знамиња, знамето на Флорида било рангирано на 34. место со оцена 5,17 (од максимални 10).
Џиро д’Италија 2012 - етапа 12 до етапа 21
Етапата 12 на Џиро д’Италија 2012 се случила на 17 мај, а трката завршила на 27 мај. Втората половина на трката целосно се наоѓа во рамките на Италија; започнувајќи со умерено планинска етапа од Серавеца до Сестри Леванте, пред да се случи вообичаениот завршен хронометар во Милано.
Етапа 12
Етапа требала да се одржи на растојание од 157 километри, но во април 2012, пред почетокот на Џиро, маршрутата била малку изменета на 155 км. Поради поројните дождови, кои предизвикале поплави и лизгања на земјиштата во октомври 2011, патиштата низ Синке Тере биле сметани за неупотреблици за трката. Како таква, втората половина на трката започнала со влажна етапа долж лигурскиот брег, со четири категоризирани врвови на патеката, последниот од нив на само 11 километри пред целта во Сестри Леванте. Мали напади се случувале на патеката во првиот час од етапата; додека не се создало првичното бегство по околу 40 километри. Првичниот потег од седум возачи, сите од различни екипи, се одвоил од групата, додека подоцна им се приклучиле уште двајца возачи, Џексон Родригес и возачот на  Мартајн Кајзер, кој повторно влегол во бегство.
Возачот на Санди Казар бил најдобро пласиран од деветте возачи во групата, заостанувајќи зад водачот во генералниот пласман Хоаким Родригес  четири минути и како се задржувал што подолго во бегството, станувал сè поголема закана за водството на Родригес. Предноста на бегството ја надминала таа разлика, достигнувајќи високи седум минути, со уште 40 километри до целта. Кога излегле на чело на групата, воспоставиле темпо, возачот на  Михал Голаш нападнал сам во водечката група, но тој бил достигнат пред врвот на последното искачување на етапата, Вила Тасани. Повеќе напади се случиле помеѓу водачите пред крајот, но Ларс Бак го презел одлучувачкиот напад на 2 километри пред крајот, и на крајот победил со 11 секунди предност пред другите на целта, освојувајќи ја првата поединечна етапна победа на Џиро. Касар ја предводел групата од шест возачи позади, но неговата разлика со групата била само 3' 23". И покрај добиените 12 секунди бонус на целта како втор возач, Касар сè уште доцнел 26 секунди зад водачот на трката, но се сместил на третата позиција во генералниот пласман, зад Родригес и возачот на Рајдер Хесједал.
Етапа 13
Со 121 километар, етапата 13 била најкратка етапа, без хронометрите на целиот Џиро; повторно, етапата била влажна, со само едно категоризирано искачување кај Монтеѕемоло, 31,7 километри пред крајот. Етапата била идеална за спринтерите, можен нивен последен обид за победа на некоја етапа, бидејќи последната на Џиро ќе биде посветена за специјалистите по искачување и кандидатите во генерален пласман. Првичното бегство на етапата била создадено рано на етапата, кога возачот на Мартајн Кајзер и возачот на  Франческо Фаили се одвоиле во првите километри од етапата. До 30. километар од етапата, водството на двајцата бегалци напред го постигнало својот максимум, кога ти биле пет и пол минути, додека потоа групата - предводена од и  – го забрзала своето темпо.
Групата постојано ја намалувала предноста на двоецот напред по искачувањето и на околу 20 километри пред крајот на етапата, Кајзер и Фаили биле достигнати од главната група. Кога биле сите во една група, темпото повторно се намалило, а многу екипи се обиделе да ги донесат нивните добри возачи во доволно добра позиција за завршницата во Червере. Пред да се намали темпото, биле повторно на чело, надевајќи се да го постават добро нивниот спринтер, Арно Демар; подоцна тие биле придружени на врвот од екипите  и, обете екипи да ги донесат нивните соодветни австралиски спринтер Марк Реншо и Метју Гос. Во рамките на последните 10 километри, три возачи – Жилиен Берар од, возачот на Жилиен Вермот и возачот на  Фабио Фелине се обиделе да се одвојат од групата пред очекуваниот масовен спринт, но спринтерските возови на  и  успеале да ги соберат нив. Брет Ланкастер го довел Гос до неговиот спринт, со Марк Кевендиш на неговото тркало. Кевендиш се обидел да дојде од левата страна на Гос во последните метри, но Гос ја затворил таа страна и Кевендиш попушил на неговото темпо, но се вратил успешно и го поминал Гос, освојувајќи ја третата негова етапа на Џиро. Со неговата 33. етапна победа на Гранд Тур, Кевендиш исто така го зголемил неговото водство во бодовниот пласман, бидејќи Гос завршил само шести зад возачот на Александер Кристоф, Реншо, возачот на  Сака Модоло и Елија Фавили од. Гос ја напуштил трката по етапата, со што Кевендиш, дополнително го зголемил водството.
Етапа 14
Првата категоризирана планинска етапа на трката вклучувала рамни делници во воведните 137 километри од етапата, пред да дојдат 50 километри искачувања на остатокот од етапата, со две искачувања од прва категорија, Кол де Жу – искачување на височина од 1.640 метри – и последното искачување во Червинија, достигнувајќи висина од 2.001 метар со просечен наклон од 5,5% на 27 километри. Искачувањето Червинија било користено на трката по првпат од 1997, кога победникот на трката Иван Готи го презел водството во трката од Павел Тонков, и не го повратил водството до крајот. Пред етапата била одржана една минута молк како знак на почит кон жртвите во бомбашкиот напад пред училиште во Бриндизи, кој се случил претходно во текот на денот.
Поради теренот на етапата во првиот дел немало никакви движење од групата во првиот час тркање, пред да се променат временските услови; дождот одиграл голема улога во остатокот од денот. Осум возачи се одвоиле на околу 60 километри од етапата, успевајќи да направат разлика од над 13 минути пред главната група. Тројца од осумте возачи отпаднале во пониските делови на Кол де Жу, додека поставиле темпо на чело на групата, намалувајќи ја нивната предност на околу 10 и пол минути. Возачот на Јан Барта се одвоил од другите членови на бегството, додека Хосе Рухано  се поврзал со возачот на  Дамијано Кунего да се обидат да го ловат. Тие не успеале во тоа и наместо тоа било оставено Андреј Амадор од да продолжи да го достигне Барта. Тој го достигнат и на крајот и го поминал, одржувајќи предност од половина минута до последното искачување кај Червинија. Тој го зголемил водството до пониските делови на искачувањето и набрзо имал предност од над една минута пред колегата на Рухано Алесандро Де Марки, возачот на Матео Монтагути, Барта и возачот на  Пјер Пабло де Негри.
Подоцна, Де Марки и Барта со посебни напади се издвоиле од групата и на крајот стигнале до Амадор, како што групата сè повеќе се доближувала. Групата била околу пет минути позади на 10 километри пред крајот, но разликата била преполовена на околу 5 минути до крајот. Де Марки се обидел да се ослободи од другите возачи, но не успеал во тоа; додека во групата имало неколку неуспешни движење, но Рајдер Хесједал од успеал да се одвои од групата, со што внел голема напнатост во самата група. Хоаким Родригес се обидел да го следи неговиот соперник, но не бил успешен во тоа. Меѓутоа, напред во бегството, членовите се спремале за спринт; најпрвин Барта се обидел со неговиот спринт, но бил краток на линијата на целта пред Амадор, кој ја постигнал првата етапна победа за Костарика на некоја голема трка. Де Марки завршил неколку секунди зад нив како трет, додека Хесједал успеал да дојде пред групата на Родригес за 26 секунди, со што ја презел maglia rosa. Подоцна, Хесједал изјавил дека неговиот напад на планината бил „непланиран“ и дека е убеден за добивање на трката во Милано.
Етапа 15
Како и на претходната етапа, првиот дел од етапата бил главно рамен, пред да настапи првото од четирите категоризирани искачувања, Валико ди Валкава. По спустот на искачувањето и другото некатеризирано искачување веднаш потоа, возачите се упатиле кон врвот од трета категорија Форчела ди Бура пред двете искачувања од втора категорија; Кулмине ди Сан Пјетро со неговиот врв на 25 километри пред крајот, како и последното искачување на Пјан деи Резинели. Обилните врнежи повторно биле присутни на трката, со магла на одредени места, правејќи ги условите опасни за некои поголеми напади. Бегството било поттикнато од неколку возачи на ознаката за 18 километри, кога возачот на Гијом Бонафон и возачот на  Матео Работини се одвоиле од групата. Бонафон и Работини набрзо направиле разлика од околу девет минути по некои 30 километри подоцна, но двоецот го достигнал подножјето на Валико ди Валкава со осумминутно водство.