cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Степски Волк
Критичка анализа
Во предговорот на изданието од 1960 година, Хесе напишал дека „Степскиот волк“ бил „сè почесто и сè повеќе погрешно разбран“ од сите негови други книги. Хесе сметал дека неговите читатели се фокусирале само на страдањето и очајот што биле прикажани во животот на Хари Халер, поради што ја пропуштале можноста за трансценденција и исцелување. Хесе е мајстор за замаглување на разликувањето на реалноста од фантазијата. Во моментот на кулминацијата, дискутабилно е дали Халер навистина ја убива Хермине или „убиството“ е само уште една халуцинација в Волшебниот театар. Се смета дека Хесе не ја дефинира реалноста врз основа на она што се случува во физичкиот простор и времето, туку дека реалноста е само функција на метафизичката причина и последица. Она што е важно е дека во тој момент намерата на Халер била да ја убие Хермине, а не тоа дали убиството навистина се случило. Во таа смисла, различните состојби на умот на Хелер се поважни од неговите акции. Исто така, може да се забележи дека самото постоење на Хермине во романот никогаш не е потврдено; ракописот кој е оставен во собата на Хари Халер е одраз на една приказна која целосно се врти околу неговите лични искуства. Всушност кога Хари ја прашува Хермине кое е нејзиното име таа го избегнва прашањето. Кога тој е предизвикан да го погоди нејзиното име, тој и кажува дека таа го потсеќа на пријател од детството по име Херман, и поради тоа тој заклучува дека нејзиното име мора да биде Хермине. Метафорично Хари ја создава Хермине како фрагмент од неговата душа која се распарчила со цел да создаде женски партнер.
Во „Степскиот волк“, главниот лик е немилосрдно раскинат меѓу две спротивности: од едната страна е конвенционалниот, мирен живот, а на другата страна се исконските нагони да се урнат вештачки создадените конформистички норми во животот. Тука станува збор за револтот против малограѓанското самозадоволство и против просечноста која нема повисоки амбиции и цели. Револтот се манифестира во Хари Халер низ неуредниот, нескротлив, осаменички живот, но свеста дека животот не може да се промени создава во него невротична напнатост. Излезот од таа сосотјба авторот ја наоѓа во сонот, мечтаењето и халуцинациите. Според Хесе, секој човек, исто како Хари Халер, носи во себе две личности: едната е способна да се радува, а другата страда. Тој расчекот меѓу она што му го дала природата на човекот и неговото секојдневие е симболизирани во степскиот волк - животно заталкано во туѓа, неприфатлива средина. Болната отуѓеност и комлексот на отфрленоста, Хари Халер го разрешува така што од себеси создава театар во кој неговата личност се трансформира во многу личности. Во имагинарниот театар, Хари Халер е активен извршител, носител на сите апсурдни нешта кои го раскинуваат во секојдневниот живот. Во секвенцата со војната, тој станува несвесен убиец и така, сфаќајќи ја апсурдноста на чинот, единката го наоѓа патот до хуманоста, а со тоа и патот до својата душевна преродба.
Од самиот почеток, приемот на романот од страна на критиката бил остар. Американскиот романописец Џек Керуак го отфрлил „Степскиот волк“ во Биг Сур (1962)/ Big Sur и тој имал долга историја на измешан критички прием и мислење во целина. Политичките активисти и патриоти кои веќе биле вознемирени од „Сидарта“ протестирале против него и против книгата, гледајќи можност да го дискредитираат Хесе.
Дури и блиските пријатели и долгогодишните читатели го критикувале романот поради неговиот восприемен недостаток на морал во неговото отворено опишување на секс и користењето на дрога, критикување кое останало примарен отпор на романот многу години. Сепак како што општеството се менувало и поранешните табу теми како секс и дрога станале подостапни за дискусија, критичарите започнале да ја напаѓаат книгата поради други причини ; воглавно поради тоа што била премногу песимистична и поради тоа што таа претставувала патување по стапките на психотик и го прикажувало човештвото низ неговата неоснована и нестабилна гледна точка , факт кој Хесе не го оспорувал , иако тој им возвратил на критичарите дека романот завршува со тема за нова надеж.
Популарниот интерес за романот бил обновен во 1960 година, примарно поради тоа што тој бил разгледуван како книга за контракултурата и поради описот на слободната љубов и експлицитната употреба на дрога. Исто така романот бил проучуван во многу факултети а во Америка интересот за книгата и за Херман Хесе се зголемил по дури една деценија.
Наводи во популарната култура
Краткиот расказ на Гете од 1928 година „Хари, степскиот волк“ претставува придружен дел на романот. Станува збор за волк, наречен Хари, кој се чува во зоолошка градина и кој го забавува народот уништувајќи слики на германски културни икони, како Гете и Моцарт. Името Степски волк стана познато во популарната култура за различни организации и институции. Во 1967 година, групата Степски волк предводена од пејачот со германско потекло Џон Хеј го зела своето име од романот. Белгиската група DAAU ( Анархистичка вечерна забава ) го добила своето име по еден од рекламните слогани на волшабниот театар во романот. Иновативната Компанија Волшебен Театар, која била основана во 1967 година во Беркли и која подоцна доби седиште во Сан Франциско го презела името од “ Волшебниот театар ” во книгата и Театарската Компанија „Степски Волк“ во Чикаго, основана во 1974 година од страна на глумците Тери Кини, Џеф Пери и Гери Сајнис, го добила името од романот. Долгата песна „Степски волк“ се појавува на албумот на англиската рок група Хауквинд, „Восхитувачки звуци“ и е директно инспирирана од романот, вклучувајќи препораки за волшебниот театар и двојната природа на волкот – човек и човекот – волк.Роберт Калверт првично го напишал и испеал текстот на “Д„лечини меѓу нас“ од Адријан Вагнер во 1974 година. Оваа песна, исто така, се појавува подоцна на ЦД – та и ДВД – та на Хауквинд во живо.
Вториот стих од песната „Звукот на тишината“ на Сајмон и Гарфанкел наликува на почетната сцена во романот, каде што главниот лик лута по улиците сам; описот во песната одекнува детали од романот, вклучувајќи го приближувањето до светлосниот знак. Во Сан Хозе, Костарика, има бар наречен „Степски волк“ (El Lobo Estepario).
Скаларен обработувач
Скаларниот обработувач е наједонставниот вид на сметачки обработувач. Ги обработува податочните елементи еден по еден (типични примери се цели типови и броеви со променливи децимали). За разлика од ова, кај векторските обработувачи, една наредба работи повеќе елементи во низа. Оваа разлика ја отсликува разликата помеѓу скаларната и векторската аритметика.
Степски Волк
Наводи во популарната култура
Романот бил адаптиран како филм со исто име во 1974 година. Во него глумеле Макс фон Сидов и Доминик Санда и бил режиран од страна на Фред Хаинес.
Изданија на макеоднски јазик
Во 1989 година, романот бил објавен од издавачката куќа „Мисла“, а преводот од германски јазик го направила Маргарита Балод-Тодоровска, која е автор и на поговорот со наслов „Кон делата на Херман Хесе“. Ликовен уредник на книгата бил Кочо Фидановски, а коректурата ја извршила Елисавета Бежановска. Романот бил испечатен во печатницата на НИПРО „Нова Македонија“. Книгата има 199 страници, со обем од 20 сантиметри, каталогизацијата е извршена во НУБ „Климент Охридски“ и ја носи меѓународната ознака ISBN 86-15-00107-3.
Каринерланд
Каринерланд (Carinerland) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Догледање деца (филм)
Догледање деца (француски: Au Revoir les Enfants) - француски филм од 1987 година, во режија на Луј Мал (Louis Malle), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Гаспар Манесе, Рафел Фејто, Франсоа Негре итн. За филмот, Мал ја освоил наградата БАФТА за најдобра режија и Европската филмска награда за најдобро сценарио. Исто така, филмот освоил седум награди „Цезар“, пет награди на Венецијанскиот филмски фестивал (вклучувајќи ја и наградата „Златен лав“), а бил номиниран и за „Оскар“ во две категории.
Синопсис
За време на Втората светска војна, во еден француски католички интернат се школуваат децата на богатите родители. Меѓутоа, меѓу нив се наоѓаат и три еврејски деца кои ги кријат свештениците. Жулијан Квентан (го игра Манесе) е дете од богати родители. Тој се спријателува со новиот ученик Жан Боне (го игра Фејто) кој се однесува необично и за кого открива дека е Евреин. Меѓутоа, еден ден, во интернатот упаѓаат нацистите, кои успеваат да ги откријат Евреите, а поради нивната заштита е уапсен и раководителот на интернатот. Жулијан е вџашен кога открива дека децата ги предал Жозеф, момчето кое е избркано поради проневерите во кујната на интернатот.
Беспокој (Мунк)
Беспокој  (Angst) е слика од норвешкиот сликар Едвард Мунк.
Сликата е масло на платно создадена во експресионистички стил во 1894 година. Сега е во Музејот Мунк во Осло, Норвешка.
Многу уметнички критичари сметаат дека Беспокој е тесно поврзана со попознатото слика на Мунк, Крик (1893).
Лицата покажуваат очај, а темните бои покажуваат депресивна состојба.
Многу критичари исто така веруваат дека ги покажува емоциите на скршено срце и тага.
Список на државни водачи во 1027 година
Ова е список на државни водачи во 027 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Австралија со Океанија
Liste der Staatsoberhäupter 1026
Црква „Света Ирина “ - Истанбул
Црквата Света Ирина (турски: Aya İrini) е поранешен христијански храм, денеска претворен во музеј, кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Денешниот музеј се наоѓа во дворот на Топкапи-сарај. Била изградена во 4 век во времето на Константин I Велики.
Се смета дека оваа црква била првата која била изградена во Византија. Во 532 година за време на нередите во Ника, таа била запалена, но многу брзо повторно била обновена од страна на Јустинијан I. По падот на Цариград, најверојатно поради блискоста си со Света Софија и Султанахмедовата џамија, таа не била претворена во џамија но била користена како магацин за оружје. Од 1846 година била претворена во музеј.
Византиски период
Во оваа црква, до изградбата на катедралниот храм Света Софија во 360 година, се наоѓало седиштето на Вселенската патријаршија. По изградбата на Света Софија или Големата црква како што ја нарекувале, Старата црква не го изгубила целосно приматот на главна црква. Напротив, двете цркви биле затворени во рамките на еден двор и биле одржувани од страна на исти свештеници. Според истражувањата, првата црква се состоела од главна купола, чиј пречник изнесувал 16,5 метри. Капелата во која се проповедало од тоа време била посветена на Света Анастасија.
Во 381 година во Света Ирина се одржал Вториот вселенски собор. Во 397 година, Нектариј Цариградски ја преместил патријаршијата во Света Ирина поради пожарот кој избил во Света Софија. Во 404 година, Света Софија изгорела целосно и седиштето на патријаршијата повторно било префрлено овде до 415 година, кога Света Софија била целосно изградена.
Во времето на бунтот Ника во 532 година, Света Ирина била опожарена, но императорот Јустинијан I ја реновирал веднаш по ова. Прокопиј Кесариски запишал дека величењето на новата црква ги засенувале сите останати во градот. Во неа се служеле литургии од патријархот и затоа црквата често се нарекувала патријаршиска. Црквата била повторно опожарена во 564 година.
Во текот на следните 176 година црквата не се споменува за некој значаен настан. Но, во 740 година во градот и околината имало силен земјотрес, а во тоа време владеел императорот Лав III Исавријанин. Земјотресот бил толку силен што оштетил објекти во Никеја и Тракија. Лав III починал по шест месеци од земјотресот и не е познато дали црквата започнала да се реновира во негово време, бидејќи неговото внимание пред да почине било свртено кон повторна обнова на разрушените ѕидини од земјотресот, која завршила во времето на неговиот син Константин V Копроним. И покрај тоа што не постои дата за тоа кога започнала реконструкцијата на црквата Света Ирина, се смета дека била започнала или во времето на Лав III или во времето на неговиот син. Црквата била премногу важна за православната религија за да биде запоставена подолг период.
Податоци за црквата се појавуваат во 857 година, односно во времето кога имало спор меѓу Игнатиј I Цариградски и Фотиј I Цариградски (двајцата цариградски патријарси) околу тоа кој е законски патријарх. Додека Фотиј и неговите приврзаници биле во црквата Свети Апостоли, Игнатиј бил во Света Ирина. Црквата исто така се споменува во времето на императорот Роман I, кој свикал собор во црквата и го осудил Лав VI, кој поради признавањето на неговиот трет брак, бил принуден да промени неколку патријарси.
Османлиски период
По зазимањето на градот од страна на Османлиите во 1453 година, црквата никогаш не била претворена во џамија можеби поради блискоста со Света Софија, а подоцна и Сината џамија. Во првите години од османлиското владеење, султанот Мехмед II наредил изградба на нова резиденција, позната како Топкапи-сарај. По изградбата, веќе напуштениот храм Света Ирина се нашла во Првиот двор во палатата, од нејзината лева страна.
Така, објектот бил претворен во магазин за оружје, а служела и како касарна од јаничарскиот корпус до XVIII век. Во 1846 година била претворена во Археолошки музеј, а во периодот од 1869 до 1875 била султански музеј, а од 1908 Воен музеј.
Објектот денес
Денеска, музејот служи главно како концертна сала за класична музика. Од 1980 година, секое лето се проведуваат поголемиот дел од концертите на Истанбулскиот меѓународен музички фестивал.
Остерфелд
Остерфелд (Osterfeld) — град во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа југоисточно од Наумбург. Исто така, седиште е и на општинската заедница Ветаутал.
Песјак (планина)
Песјак — средновисока планина во Западна Македонија којашто претставува јужна огранка на масивот Добра Вода. Планината има меридијански правец на протегање и се наоѓа меѓу Кичевската Котлина на запад, областа Порече на исток, течението на реката Треска на југ, додека на север постепено преминува во повисоката планина Челоица. Највисок врв е Јошков Камен со височина од 1.917 м, а меѓу другите врвови се издвојуваат Старци (1.897 м), Коњарник (1.876 м) и Седлар (1.772 м). Од геоморфолошкиот состав, најизразен е карстниот релјеф.
Марли ле Роа
Марли ле Роа (Marly-le-Roi) — општина во западните предградија на Париз, Франција. Оддалечена е 18.4 km од центарот на Париз.
Мештаните се нарекуваат „Марлишоа“ (Marlychois) или поретко „Марлезијан“ (Marlésiens).
Лондонски договор (1840)
Лондонски договор од 1840 година — договор со насловот Конвенција за смирување на Левантот, потпишан на 15 јули 1840 година помеѓу големите сили на Обединетото Кралство, Австрија, Прусија, Русија од една и Отоманската Империја од друга страна. Конвенцијата дала одредена поддршка на Отоманската Империја, која имала потешкотии со своите египетски поседи.
Бидејќи Мухамед Али Паша не ги прифатил условите на договорот, произлегла ориенталната криза од 1840 година. Така, Мухамед Али конечно морал да го прифати договорот на 27 ноември 1840 година.
Преговори
Договорот ги сумирал неодамнешните договори во врска со Османлиското Царство под Абдул Меџид I и неговата втора војна со Египет на Мухамед Али. Таа била предизвикана од стравот на Големите сили од дестабилизирачкиот ефект што отоманскиот колапс би го имал врз Европа.
Османлиите се согласиле да ги прогласат Дарданелите за затворени за сите не-отомански воени бродови во мирно време. За возврат, потписниците му понудиле на Мухамед Али и на неговите наследници трајна контрола над Египет и Акоскиот пашалак, ако териториите останат дел од Отоманската Империја. Ако не прифати повлекување на своите сили во рок од десет дена, требал да ја изгуби понудата во Јужна Сирија; ако го одложи прифаќањето повеќе од 20 дена, требал да изгуби сè што му е понудено. Тој исто така морал да му ја врати на султанот Абдул Меџид I, османлиската флота што пребегнала во Александрија. Мухамед Али требал веднаш да ги повлече своите сили од Арабија, Светите градови, Крит, областа Адана, сите во рамките на Отоманската Империја.
Ориенталната криза од 1840 година
Европските сили се согласиле да ги користат сите можни средства за убедување за да го постигнат овој договор, но Мухамед Али, поддржан од Франција, одбил да ги прифати нејзините услови во даденото време. Тоа довело до ориенталната криза од 1840 година, а британските и австриските сили го нападнале градот Ако, поразувајќи ги неговите трупи кон крајот на 1840 година. Силите на Мухамед Али се соочиле со зголемен воен притисок од Европа и Отоманската Империја, водејќи загубена битка против бунтовниците на нејзините заземени територии и виделе општо влошување на нејзината војска од оптоварувањето на последните војни.
Мухамед Али конечно ги прифатил условите на Договорот и ферманите, издадени од султанот, потврдувајќи го неговото владеење со Египет и Судан. Тој се повлекол од Сирија и Крит и ја врати назад османлиската флота. Лондонскиот договор и ферманите биле правна основа за статусот на Египет како привилегирана османлиска покраина. Подоцна египетските националисти ги цитирале да ги дискредитираат тврдењата за британското заземање.
Буратино
Буратино (Буратино) — главниот лик на книгата Златниот клуч, или Авантурите на Буратино (1936) од Алексеј Николаевич Толстој, кој се заснова на италијанскиот роман "Авантурите на Пинокио" од Карло Колоди од 1883 година. Буратино потекнува како лик во Комедија дел арте. Името Буратино е изведено од италијанскиот буратино, што значи дрвена кукла или кукла. Книгата била објавена во 1936 година, а Буратино брзо станал многу популарен меѓу децата во Советскиот Сојуз и останува така до ден-денес (Со други зборови, Буратино е еден од најпопуларните ликови на руската детска литература). Приказната е направена во неколку филмови, меѓу кои и анимираниот филм од 1959 година и филмот од 1975 година
Марија Магдалена (Хебел)
Марија Магдалена е граѓанска трагедија во три чина од Фридрих Хебел. Напишана била во 1843 година и се смета за последната германска граѓанска трагедија. Жанрот потоа бил заменет со социјална драма.
Насловот, кој се однесува на библискиот лик Марија Магдалена, бил резултат на барање на издавачот, со цел да предизвика поголем интерес кај читателите. Хебел првично сакал да го нарече делото „Клара“ според еден од главните ликови. Поради печатарска грешка, насловот на корицата на оригиналното издание бил „Марија Магдаленa“. Дури и денес делото повремено се цитира под ова име, а дури и самиот автор понекогаш го користел насловот во оваа форма.
Прв чин
Клара е ќерка на столарот мајстор Антон и е верена со благајникот Леонард, но не го сака. Ниту Леонард не ја сака неа, туку го сака миразот на мајстор Антон. Клара случајно повторно ја среќава љубовта од својата рана младост, секретарот Фридрих. Старата љубов повторно се разгорува и кога Леонард го забележува ова, ја притиска Клара да спие со него. Иако помеѓу нив нема страст, Клара очекува дете и мора да се омажи за него за да ја спаси својата и честа на семејството.
На крајот на првиот чин доаѓаат двајца извршители да ја претресат куќата на столарот, бидејќи братот на Клара, Карл, е осомничен за кражба на скапоцени камења. Мајката на Клара, која само што закрепнала од тешка болест, умира од тага кога дознава за обвиненијата. Таткото на Клара е убеден во вината на својот син и изјавува дека отсега Клара е сета негова надеж и дека ќе се самоубие ако Клара му донесе срам на семејството. Клара мора да се заколне пред телото на мајка си дека нема да го разочара, што ја влошува нејзината и онака тешка положба. Знаејќи дека носи дете, Клара решава дека мора да се омажи за Леонард за да го спаси таткото.
Во оваа ситуација пристигнува писмо од Леонард, во кое тој се откажува од Клара. Како изговор тој го наведува апсењето на Карл поради кое семејството на Клара ја изгубило честа. Вистинската причина е тоа што таткото на Клара миразот од 1000 талири му го подарил на својот стар мајстор. Без мираз Леонард не сака да се ожени со Клара и ја користи ситуацијата со Карл за да се извлече од веридбата.
Втор чин
Иако украдените скапоцени камења набрзо се појавуваат и се покажува дека Карл е невин, неговиот татко е загрижен бидејќи семејството ја изгубило граѓанската чест. Клара се среќава со секретарот и му ја признава својата љубов, која тој ја возвраќа. Кога ја бара за жена, таа смета дека е нејзина должност „на колена“ да го моли таткото на нејзиното дете да ѝ се врати, за да не го срами мајсторот Антон. Секретарот тешко ја поднесува оваа состојба бидејќи знае дека Леонард е бесчувствителен и решава даа го предизвика Леонард на двобој.
Трет чин
Клара оди кај Леонард и во долгиот разговор со него на читателот му се открива неговиот пресметлив лик. Тој ѝ открива дека во меѓувреме договорил венчавка со ќерката на градоначалникот, иако и самиот вели дека воопшто не била привлечна. По разговорот со Леонард, Клара гледа само две можности: или посрамена да се врати кај таткото или да се самоубие. Таа одлучува да изврши самоубиство и му го објавува тоа на Леонард, кој не ѝ верува.
Во моментот кога Леонард се сепнува и трча по Клара, влегува секретарот Фридрих и го предизвикува Леонард на двобој. Леонхард прво се противи, но не може да одбие и на крајот оди со секретарот во шумата.
Во меѓувреме, Карл, братот на Клара, го ослободуваат од затвор и се враќа во куќата на својот татко. Во монолог пред публиката тој ја објавува својата одлука да се вработи како морнар и да замине од дома за да ги избегне срамот и тагата. Иако до одреден степен го вратил угледот кај татко си, тој сѐ уште има тешки долгови кај пријатели од крчмата што не може да ги врати. Тој не ја слуша или не ја разбира намерата на Клара да се самоубие и ја моли да му донесе свежа вода. Клара оди до бунарот цврсто решена да се фрли во него.
За тоа време, секретарот Фридрих го победил Леонард во двобојот и ја одмаздил Клара, но е тешко повреден. Карл одеднаш се сеќава да провери дали нешто ѝ се случило на сестра му и се враќа со вест дека некој паднал во бунарот и го изгубил животот.
Збунет и скршен, таткото останува сам. Драмата завршува со неговата изјава дека веќе не го разбира светот.
Макфарланова мечка
Ursus inopinatus позната и како Макфарланова мечка е предложен изумрен вид на мечка кој бил најден во канадските Северни територии. Во 1894 природонаучникот Роберт МакФарлан од Инуит добил „огромна“ кожа од мечка со жолтеникаво крзно, како и нејзиниот череп. Макфарлан ги оставил овие останки во институтот Смитсониан каде биле складирани и набрзо заборавени. Подоцна, доктор Клинтон Харт Мериам проучувајќи ги овие останки именувал нов вид на мечка Ursus inopinatus. Во 1918 тој ја опишал единката како дел од нов вид, нарекувајќи ја „патријархална мечка“. Овој вид на мечка не бил забележан откако Макфарлан ги добил останките во 1864 година. ПОстојат многу теории за потеклото на оваа мечка, како на тоа дека всушност е хибрид помеѓу гризли и бела мечка, или преживеан претставник на вид од плеистоценот. Денес е познато дека хибридите гризли-бела мечка можат да се сретнат во природата, и доста се слични со описот на макфарлановата мечка. Имаат слична боја на крзното и чудно обликуван череп (кој му служел на Мериам како доказ за идентификување нов вид). Долго време ова е само теорија. Сепак со денешните ДНК анализи и морфолошки анализи, можно е во брзо време да се реши случајот со оваа мечка. Доколу се докаже дека се работи за хибрид, тогаш имeто Ursus inopinatus ќе стане невалидно. За потребите на епизода од „Monster Quest“, на палеонтологот доктор Блејн Шуберт му било дозволено да ги проучи останките. Шуберт изјавил дека е „100% сигурен“ дека черепот е од млада женка на кафеава мечка која „всушност не била ни толку голема“. Во 1984, Е. Рејмонд Хал, дал мислење дека U. inopinatus и U. arctos horribilis (Гризлито) се всушност еден ист вид.
Зана
Зана — српска поп-рок и њу вејв група од Белград, успешна во 1980-тите во поранешна Југославија. Денес, групата ја сочинуваат пејачката Јелена Живановиќ и клавијатуристот Зоран Живановиќ.
Почетоци
Клавијатуристот Зоран Живановиќ и гитаристот Радован Јовиќевиќ ја започнале својата заедничка работа во 1976 година. година како дел од средношколските групи, кога свиреле под името „Султан“ на игранки во основното училиште Свети Сава. Радован ја довел својата девојка Зана Нимани и таа за прв пат настапила со нив. Набрзо закажале термин за снимање во студиото VI Радио Белград и таму ја запознале Марина Туцаковиќ. Марина се заинтересирала за групата и набрзо станала не само нивен текстописец, туку и постојан член.
Под името Зана работат од 1979 година. Покрај горенаведените, групата ја сочинуваат гитаристот Игор Јовановиќ, басистот Богдан Драговиќ и тапанарот Александар Иванов. Откако биле одбиени од ПГП РТБ, на почетокот на есента 1980 година, го издале својот прв сингл за Југотон со песната „Наставнице“, која брзо станала хит. На плочата гостува детскиот хор, а со нив повремено работи и саксофонистот и алтернативен музичар Пол Пињон. Тие за првпат биле претставени пред белградската публика во ноември 1980 година во салата „Пионир“, каде што настапиле како воведен чин на Генерација 5. На следниот сингл се појавуваат песните „Мој деда“ и „Пепито панталоне“.
Од Југотон Зана бара неограничено студиско време за снимање на албумот Деби. Откако ги одбиле, преминале во ПГП РТБ за што во мај 1981 г. објавиле сингл со темата „Лето“. Бидејќи и тој сингл добро поминал на пазарот, Југотон се согласува со нивните услови и тие работат на албумот „Лоше вести уз реге за пивску флашу“ во студио VI. Снимател е Раде Ерцеговац, а автори и продуценти се Радован, Зоран и Марина. Инаку, од тој период Зоран Живановиќ се потпишува само како Кикамац. Дебитантското ЛП е добро прифатено и ги вклучува песните „Јутро ме потсећа на то“, „Он“, „Мишеви бели целу ноћ“ и „Лоше вести“ (со изменет текст затоа што го забраниле оригиналот во Југотон). Го промовираат албумот со солистички концерт во Дадово, настапуваат на хуманитарен концерт во Сараево, како предгрупа на Бијело дугме, декемвриската турнеја низ Србија е прекината со заминувањето на Александар Иванов во војска, го заменил Павле Николиќ.
Популарност
Групата постигнала популарност низ цела поранешна Југославија со вториот албум „Додирни ми колена“ кој го објавиле за Југотон во 1982 г. Со овој албум групата се префрлила на поп звук. Сепак, одредени траги од нивната претходна фаза биле видливи и на оваа плоча. Албумот е снимен во Торсби, Шведска, помеѓу 20 мај и 25 јуни 1982 година, а поставата ја сочинувале: пејачката Зана Нимани, клавијатуристот Зоран Живановиќ, гитаристите Радован Јовиќевиќ и Игор Јовановиќ, басистот и придружен вокал, Богдан Драмров.
Во 1983 година, го издале нивниот трет албум „Натраг на воз“, кој ги вклучувал песните „Младићу мој“ и баладата „Јабуке и вино“, дует помеѓу Зана Нимани и тогашниот член на Бијело дугме Жељко Бебек.
Соло кариера на Зана Нимани
Зана Нимани во 1985 година ја напуштила групата и започнала успешна соло кариера. Во 1986 година го издала соло албумот „Ноћас певам само теби““.
Во 1984 г. Зана Нимани се приклучила на групата Wild Angels. Резултатот од таа соработка е макси-сингл наречен „Тотални контакт“, објавен од ПГП РТБ.
Зана без Зана
И покрај заминувањето на Зана, групата продолжила да работи под истото име со новата пејачка, Наташа Гајовиќ (1985—1988), која пеела на албумите „Црвене лале“ (ПГП РТБ 1985), „Откинимо ноћас заједно“ (ПГП РТБ 1987 г. ) и „Влак“ (Дискотон 1987) со гости како Младен Војичиќ Тифа и Лаза Ристовски од Бијело дугме. Со доаѓањето на новиот пејач, групата го променила својот стил кон покомерцијална поп музика. Од овој период се издвојуваат песните „Вејте нови“ и „Оженићес се ти“. Наташа Живковиќ (1989-1990) ја заменила Гајовиќ и пеела на албумот „Миш“ (Дискотон, 1989). Покрај Живковиќ, на групата ѝ се приклучиле и Саша Ал Хамед (тапанар екс Дивљи Анѓели) и Зоран Јакшиќ (басист). Албумот го вклучувал хитот „Рукују се, рукују“. Гостин на овој албум била српската поп-фолк, а подоцна и турбо фолк ѕвезда Драгана Мирковиќ.
Сегашната пејачка Јелена Галониќ ѝ се приклучила на групата во 1990 година. Со неа групата ги објавила следните албуми: „Нисам, нисам“ (1991), „Тражим“ ( ПГП РТС 1993), „Заноманија“ (ПГП РТС 1997), „Пријатели " (ПГП РТС 1999), "21" (City Records 2001).
Основачот на групата, Радован Јовиќевиќ, ја напуштил групата во 1999 година и се преселил во САД. Групата во 2006 година го издала албумот „Као некад“ кој вклучувал ремикси на постарите хитови „Додирни ми колена“ и „Вејте снегови“.
IC 1018
IC 1018 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1018 се споменува и како CGCG 460-22, CGCG 482-9.
NGC 4688
NGC 4688 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
IC 1018
Откривање
Објектот е откриен на 17 јануари 1896 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1018 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. IC 1018 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
NGC 4688
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
IC 1018
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 45 м 11,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +21° 46' 36"".
NGC 4688
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4688 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 4688 има привидни димензии од 3,2' х 2,8'.
IC 1018
Други поделби
Проучување на IC 1018 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6432.
NGC 4688
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 47 м 46,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 20' 9"". Положбениот агол на објектот е во износ од 123°.
Други поделби
Проучување на NGC 4688 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43189. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 293. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 104.
NGC 2473
NGC 2473 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 февруари 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 55 м 35 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 56° 44' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 2473 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22191. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 43; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3791. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 985.
Инаморати
Инаморати (ʎ innamoraːti, во превод „љубовниците“) биле глумци во театарски стил познат како Комедија дел арте, кој се појавил во 16-от век во Италија. Во претставите сè се вртело околу љубовниците во некој поглед. Овие ликови биле присутни во рамките на комедиските драми, со единствена цел да бидат вљубени еден во друг, а згора на тоа со себе. И покрај тоа што се соочуваат со многу пречки, љубовниците секогаш се обединети до крај.
Кирх Мулзов
Кирх Мулзов (Kirch Mulsow) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Замок Бран
Замокот Бран (романски:Castelul Bran, германски: Törzburg, унгарски: Törcsvár), кој се наоѓа близу Бран и во близина на Брансов, е национален споменик и симбол во Романија. Тврдинта се наоѓа на границата помеѓу Трансилванија и Валачја на DN73. Општо познат како „Замокот на Дракула“ (иако е една од неколкуте локации поврзани со легендата за Дракула, вклучувајќи го замокот Поенари и замокот Хунјад), се продава како дом на номиналниот лик Дракула од Брам Строкер. Сепак, нема докази дека Строкер знаел нешто за овој замок, којшто е поврзан само со ликот на Влад III, војводата од Валачја, наводната инспирација за Дракула. Според германскиот автор Ханс Корнел де Рос, локацијата којашто Брам Строкер ја имал предвид за замокот на Дракула за време на пишувањето на овој роман бил празен планински врв, врвот Изворул Калиманулуј, кој е висок 2,033 метри сместен во трансилванските Келемен Алпи близу поранешната граница со Молдавија.
Денес замокот е музеј отворен за туристи со изложени уметнички дела и мебел собрани од кралицата Марија. Туристите можат да ја видат внатрешноста поединечно или со водич. На подножјето на ридот има музеј на отворено каде што се изложени традиционални романски примитивни градби од цела земја (колиби, штали итн.).
Историја
Во 1212 година, Тевтонските витези го изградиле дрвениот замок Диетриштајн како затврдено место во Бурценланд, на влезот на планинската долина преку која трговците патувале повеќе од еден милениум, но во 1242 година била уништена од Монголците. Првото документирано спомнување на замокот Бран е во одредбата на Луј I од Унгарија на 19 ноември 1377 година, каде што на Саксонците од Кронстад (Брасов) им било дозволено да изградат камена тврдина на нивен трошок и работна рака; нселбата Бран започнала да се развива набргу. Во 1438-1442 година, замокот бил користен како одбрана против Отоманското Царство а подоцна станало место за данок на планинскиот премин помеѓу Трансилванија и Валачја. Се смета дека кратко време замокот бил воден од старешината Милчеа од Валачја и во овој период царинското место било воведено. Водачот на Валачја Влад Тепеш 1448-1476 година немал значајна улога во историјата на тврдината, иако тој поминал неколкупати низ Бран Џорџ. Замокот Бран припаѓал на кралевите Магјар но заради неуспехот кралот Владислас II да ги исплати даноците, градот Брасов ја добил тврдината во 1533 година. Бран играл воена стратешка улога во средината на 18 век.
Во 2005 година, романската влада донесе значаен закон со кој се дозволуваат барања за обновување на имоти кои се илегално одземени, каков што е Бран. Со тоа, година подоцна замкот бил доделен на Доминик вон Хабсбург, синот и наследникот на принцезата Илеана. Во септември 2007 година, истражниот комитет на Романскиот парламент изјави дека доделувањето на замокот на надвојводата Доминик било илегално, со тоа што го прекршило романскиот закон за имот и наследување. Сепак во октомври 2007 година, Уставниот суд на Романија ја одби петицијата на парламентот за овој случај. Освен тоа, истражниот комитет на Романската влада издаде одлука во декември 2007 година што се однесува на валидноста и законитоста на процедурите за обновување кои беа користени, потврдувајќи дека обновувањето било извршено во согласност со законот. На 18 мај 2009 година, управата на замокот Бран била префрлена од владата на управата на надвојводата Доминик и нејзините сестри Марија-Магдалена Холсхаусен и Елизабета Сандхофер. На 1 јуни, Хабсбурзите го отворија обновениот замок за јавноста како првиот приватен музеј во земјата и обелоденија концепт за здружена стратегија со селото Бран со цел да се задржи нивната доминација во романските туристички кругови и да ја заштитат економската подлога во регионот.
Список на државни водачи во 973 година
Ова е список на државни водачи во 73 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ана Хеденмо
Ана Биргита Хеденмо, моминско Олсон (родена на 21 март 1961 година) е шведска новинарка и телевизиска водителка која работи за СВТ од 1993 година. Најпозната е како водител на Агенда и на интервју шоуто Мин Санинг. Таа исто така била читател на вести за Rapport и Aktuellt. За време на општите избори во Шведска во 2010 и 2014 година, таа и Матс Кнутсон ги презентирале традиционалните испрашувања на партиските лидери, како и последната дебата со сите партиски лидери. Други емисии што Хеденмо ги презентирала вклучуваат Vi i femman (како судија во делот за знаење), покривање на СВТ во 2003 година за евро-гласањето, Бумеранг, Дебат, Милениет јорден рунт (програма што го опфатила новиот Милениум и како секоја земја го прославила на Новогодишна ноќ) и Gomorron Sverige.
Биндорф (Мекленбург)
Биндорф (Biendorf) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Познати личности
Во Биндорф се родени следниве познати личности:
Трка околу Фландрија 2018
Трка околу Фландрија 2018 — 102. издание на велосипедската еднодневна трка Трка околу Фландрија, која се одржала на 1 април како тринаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Возачот на, Ники Терпстра, станал првиот холандски возач по Адри ван дер Пул во 1986 година, кој победил на Трката околу Фландрија, одвојувајќи се од групата на Крејсберг. Терпстра останал сам во последните 25 километри, завршувајќи 12 секунди пред возачот на, Мадс Педерсен, додека подиумот го заокружил бранителот на титулата Филип Жилбер, исто така возач на.
Екипи
Бидејќи Трката околу Фландрија е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
Лифт до губилиштето (филм)
Лифт до губилиштето (француски: Ascenseur pour l'échafaud ) - француски филм од 1958 година, во режија на Луј Мал (Louis Malle). Главните улоги ги играат: Жана Моро, Морис Роне, Жорж Пужили, Јори Бертан, Ибер Дешан итн.
Синопсис
Таверние (го игра Роне) работи во фирмата „Карала“. Во договор со сопругата (ја игра Моро) на господинот Карала, тој го убива него, но прави како тој да извршил самоубиство. По убиството, тој излегува надвор, додека госпоѓата Карала го чека на договореното место. Со намера да ги отстрани доказите за убиството, тој се враќа во зградата, но тогаш чуварот ја исклучува струјата и Таверние останува заглавен во лифтот. За тоа време, мангупот Луј го краде автомобилот на Таверние, со намера да ја повози својата девојка Вероника. Тие преноќуваат во еден мотел, каде се запознаваат со германски брачен пар. Во обид да го украде нивниот автомобил, Луј го убива брачниот пар. Луј и Вероника одат во нејзиниот стан и испиваат апчиња за спиење, со намера да извршат самоубиство. Утредента, полицијата ги пронаоѓа автомобилот, револверот и мантилот на Таверние и него го прогласува за убиецот на германскиот брачен пар. Ноќта, госпоѓата Карала насекаде го бара Таверние, а утрото е приведена во полициската станица, но веднаш е ослободена. Кога полицијата оди во зградата на фирмата „Карала“, таа го наоѓа мртвото тело на господинот Карала, а Таверние излегува од лифтот. Тој е уапсен, но госпоѓата Карала е решена да му помогне. Таа оди во станот на Вероника, а потоа го следи Луј до мотелот. Таму веќе се наоѓа полицијата, која ги апси Луј и госпоѓата Карала.
Дукат (планина)
Дукат — средновисока планина во југоисточна Србија и крајниот североисточен дел на Македонија. Планината има голо и заоблено било со просечна надморска височина од 1.400 м. Највисок врв е Црноок со надморска височина од 1.881 м, додека во Македонија највисок е врвот Аниште (1.786 м). Според геоморфолошкиот состав, планината се состои од кристални шисти и гранит. Во бугарската географија се среќава како дел од Краиштидите, додека во српската географија се сврстува во Родопската Зона.
Карин Нилсдотер
Карин Нилсдотер (околу 1551-1613), била кралска љубовница на Чарлс IX од Шведска, помеѓу 1568 и 1578 година. Таа била мајка на Карл Карлсон Гиленхилм.
Карин Нилсдотер била ќерка на Николаус Андрае (Нилс Андерсон), викар од Остра Хусби во Естерјетланд, и неговата сопруга Карин. Се верува дека таа станала љубовница на Чарлс во 1568 година. Во 1573 година, таа е потврдена како таква, и дотогаш официјално била дама на одаја на благородничката Сигрид Кајл, сопруга на Јохан Олофсон до Сјоса, гувернер на замокот Никопинг, во Манор Сјоса. По раѓањето на нивниот син во 1574 година, таа живеела со својот син во Јулита Манор. Врската била прекината пред бракот на Чарлс во 1578 година, кога ѝ била доделена Манор во Сандби и се омажила за дворјанинот на Чарлс, Густав Андерсон (г. 1584), со кој имала две ќерки. Таа повторно се омажила за личниот лекар на кралицата Катерина Стенбок, а во 1594 година по трет пат се омажила за благородникот Педер Кристенсон Сиоблад од Флетна, гувернер на замокот Никопинг, со кого имала ќерка.
Тиотропиум бромид
Тиотропиум бромид е бронходилататор со долго дејство кој се користи во менаџирање на хронична опструктивна белодробна болест (ХОББ) и астма. Се користи во облик на инхалација. Дејството започнува најмногу до половина час од земањето на лекот и трае 24 часа.
Чести несакани ефекти се сува уста, течење на носот, горнореспираторна инфекција, отежнато дишење и главоболка. Тешките несакани ефекти може да вклучуваат ангиоедем, влошувачки бронхоспазам, и пролонгација на QT интервалот. Тој е антихолинергичен лек кој делува преку блокирање на дејството на ацетилхолинот врз мазната мускулатура.
Тиотропиумот бил патентиран во 1989 година, а бил одобрен за медицинска употреба во 2002 година.
Бумтаншки јазик
Бумташкиот (ѕонгка: བུམ་ཐང་ཁ་; Вајли: Bum-thang-kha), познат како бумтамски или бумтанпски, е источнободски јазик, дел од поголемото јазично семејство на синотибетски јазици. Јазикот се зборува од околу 36.500 луѓе во округот Бумтанг во централен Бутан. Според Ван Дрим (1993) пишува дека јазикот е доминантен во централен Бутан.
Сродни јазици
Историски, бумтаншкиот имал блиски контакти со куртопскиот, нупбиканскиот и кенгканскиот јазик. Овие јазици се толку блиски што понекогаш може да се класифицираат во една група наречени бумтаншки јазици. Бумтаншкиот јазик лингвистички сличен со кеншкиот јазик (92%), њенканскиот јазик (75%–77%) и со куртопскиот јазик (70%–73%). Помалку сличен е со ѕонгка (47%–52%) и цангалскиот јазик (40%–50%).
Биндорф
Биндорф може да се однесува на следниве места:
Список на државни водачи во 974 година
Ова е список на државни водачи во 74 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Свети Николе
Свети Николе — град, поточно паланка, во источниот дел на Република Македонија, во котлината Овче Поле и аднинистративно средиште на Општина Свети Николе.
Географија
Свети Николе се наоѓа во средишниот дел на областа Овче Поле и лежи на 305 метри надморска височина. Градот е оддалечен 28 километри северозападно од Штип, 34 километри североисточно од Велес и 40 километри јужно од Куманово. Низ Свети Николе поминува новоизградениот автопат Штип—Скопје пуштен во употреба во 2019 година.
Легенда за потеклото на името Свети Николе
Според некои, постои една легенда поврзана за ова место: во Свети Николе постоеле околу 40 цркви. За време на османлиското владеење, сите цркви биле уништени само единствената која останала била црквата „Св. Никола“ затоа и името на овој град е Свети Николе. Според објавената книга „Свети Николе — главната населба во Овчеполската Котлина“, името на населбата е поврзано не само со животот и делото на Чудотворецот Свети Никола, туку и пренесувањето на неговите мошти.
Праисторија и антика
Свети Николе, како средишно место на поголемиот дел од Овче Поле, како населба датира уште од античкиот период. Првобитно населбата била сместена североисточно од денешната црква „Св. Стефан“. Поради мочурливото земјиште и нездравите услови за живот во крајот на 3 век п.н.е. населбата била посместена на десната страна на Светиниколска Река, во месностите: Рудина, Свети Спас и денешното Рецко Маало во градот. Најверојатно античкото име на населбата било Пробатон.