cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Европска интеграција
Еврозона
Еврозоната се однесува на земјите-членки на Европската унија коишто го усвоија еврото како трета фаза од Европскиот економски и монетарен сојуз (ЕМУ). Понатаму, одредени држави кои не се земји-членки на ЕУ го усвоија еврото како нивна валута ,и покрај тоа што не се дел од ЕМУ. Според тоа, од вкупно 23 држави ,вклучувајќи ги 17-те земји-членки на ЕУ и 6-те земји кои не се членки на ЕУ во моментот го користат еврото.
Еврозоната се создаде со официјалното воведување на еврото на 1 јануари 1999 година. На 1 јануари 2002 година се воведоа монетите и банкнотите.
Надвор од границите на ЕУ се склучија договори со Монако, Сан Марино и Ватикан за официјално усвојување на еврото, вклучувајќи го и правото да коваат свои монети. Исто така, Андора, Црна Гора и Косово го користат еврото од неговото воведување.
Образование
Програмата ЕРАЗМУС (European Region Action Scheme for the Mobility of University Students) беше основана во 1978 година и има за цел да го охрабри и поттикне слободното движење на академската заедница.
Во оваа програма се вклучени вкупно 31 држава (вклучувајќи ги земјите-членки на Европската Унија, Исланд, Лихтенштајн, Норвешка и Турција). Од 2007 година Швајцарија повторно е квалификувана за членство, по периодот на отсуство по отфрлањето на поблиски врски со Европската Унија.
Болоњската декларација беше потпишана во 1999 година од страна на 29 земји ,од кои сите во моментот се земји-членки на ЕУ (со исклучок на Кипар кој се приклучи подоцна) и три од четири земји-членки на ЕФТА: Австрија, Белгија, Бугарија, Чешка, Данска, Естонија, Финска, Франција, Германија, Грција, Унгарија, Исланд, Ирска, Италија, Летонија, Литванија, Луксембург, Малта,Холандија, Норвешка, Полска, Португалија, Романија, Словачка, Словенија, Шпанија, Шведска, Швајцарија и Обединетото Кралство. Во 2001 година се приклучија и Хрватска, Кипар, Лихтенштајн и Турција. Во 2003 година конвенцијата ја потпишаа: Албанија, Андора, Босна и Херцеговина, Светата столица (постојан набљудувач на Советот на Европа), Македонија, Русија и Србија. Во 2005 година следеа Ерменија, Азербејџан, Грузија, Молдавија и Украина. Во 2007 година се приклучи Црна Гора и конечно во 2010 година се приклучи Казахстан (кој не е член на Советот на Европа), кој сочинува вкупно 47 земји-членки. Монако и Сан Марино се единствените членови на Советот на Европа кои не ја усвоија Конвенцијата. Друга европска нација која ги исполнува условите за членство, но не пристапила е Белорусија.
Здравство
SOS - проектот, исто така познат како интелигентни отворени услуги, има за цел да го промовира слободното движење на пациентите. Овој проект ќе им овозможи на експертите од областа на здравството да имаат електронски пристап до податоците на пациенти од друга земја,за електронски да ги обработи рецептите во сите вклучени земји или да обезбедат лекување на пациент кој е на списокот на чекање во друга земја на ЕУ.
Проектот беше започнат од страна на 12 земји-членки на ЕУ, вклучувајќи ги Австрија, Чешка, Данска, Франција, Германија, Грција, Италија, Холандија, Словачка, Шпанија, Шведска и Обединетото Кралство.
Повелба за основните права
Повелбата за основни права на Европската Унија е документ кој негува одредени основни права. Текстот на Повелбата беше договорен на ниво на министерство и беше вклучен во Договорот од Лисабон. Чешка, Полска и Обединетото Кралство преговараа да не учествуваат во оваа Повелба.
Визна политика во ЕУ
Европската унија има договори за безвизен режим со некои од европските земји кои не се членки на ЕУ, а со други земји дискутира за ваквите договори (како Русија, Украина, Молдавија, Босна и Албанија). Исто така се дискутира прашањето во однос на Турција. Ирска и Обединетото Кралство одржуваат независни визни политики во ЕУ.
Шенген зона
Главна цел на основањето на Шенгенскиот договор е укинување на физичките граници меѓу европските земји. Вкупно 29 држави, вклучувајќи 25 земји-членки на Европската унија (сите освен Ирска и Обединетото Кралство )и четири земји кои не се членки на ЕУ (Исланд, Лихтенштајн, Норвешка и Швајцарија),подлежат на правилата во Шенген зоната.Овие одредби се веќе спроведени од страна на 26 земји, со исклучок на Бугарија, Кипар и Романија од земјите-потписнички. Лихтенштајн треба целосно да ги спроведе правилата.
Понатаму, Монако, Сан Марино и Ватикан се де факто членови.
Војска
Европската Унија не е држава и како таква нема свои сопствени воени сили. Меѓутоа,постојат голем број мултинационални воени и мировни сили кои сепак се под команда на ЕУ и поради тоа тие можат да се сметаат како јадро на идната армија на Европската Унија. Во овој корпус спаѓаат силите од 25 земји-членки на ЕУ –сите освен Данска, која во договорот за пристапување има клаузула за неучество и не е обврзана да учествува во заедничката одбранбена политика, како и Малта која во моментов не учествува во ниту една борбена група-Норвешка и Турција. Понатаму, способностите и функциите на Западноевропската унија (ЗЕУ) се пренесоа на Европската Унија, со развојот на нејзината заедничка надворешна и безбедносна политика (ЗНБП) и европската безбедносна и одбранбена политика (ЕБОП).
Според Договорот Берлин плус, ЕУ исто така има блиски врски со Организацијата на Северноатланскиот договор (НАТО). Ова е сеопфатен пакет на договори склучени помеѓу НАТО и ЕУ на 16 декември 2002 година. Со овој договор на ЕУ ѝ се овозможува користење на средствата на НАТО ,во случај да сака да дејствува независно во меѓународна криза, под услов НАТО да не сака да дејствува –т.н. “право на прво одбивање”.
Всушност, голем број земји-членки на ЕУ се наоѓаат меѓу 28-те членки на НАТО. Договорот од Брисел се смета за претходник на НАТО. Северноатланскиот договор беше потпишан во Вашингтон Д.Ц. во 1949 година и ги вклучуваше петте држави кои го потпишаа договорот од Брисел, како и САД, Канада, Португалија, Италија, Норвешка, Данска и Исланд. Во 1952 година Грција и Турција се приклучија кон Алијансата, а Западна Германија го стори истото во 1955 година. Шпанија се приклучи во 1982 година. Во 1999 година Унгарија, Чешка и Полска станаа земји-членки на НАТО. Конечно,во 2004 година се приклучија Бугарија, Естонија, Летонија, Литванија, Романија, Словенија и Словачка. Во 2009 година пристапија Хрватска и Албанија. На Украина и на Грузија им беше соопштено дека и тие исто така во 2008 година најпосле ќе станат земји-членки. Процесот за аплицирање на Република Македонија заврши и беше блокиран од страна на Грција. Оттаму, 21 од вкупно 28 земји-членки на НАТО се наоѓаат меѓу 27-те земји-членки на ЕУ, други две се членки на ЕЕО, а уште две други се земји-кандидати на ЕУ (една од нив е земја-членка на царинскиот простор на ЕУ).
Вселена
На 22 мај 2007 година,земјите-членки на Европската Унија се договорија да создадат заедничка политичка рамка за вселенски активности во Европа преку обединување на методот на Европската вселенска агенција(ЕСА) со оние на поединечните земји-членки на Европската Унија.
Сепак, ЕСА е меѓувладина организација без формална органска врска со ЕУ и всушност двете институции имаат различни земји-членки и се управувани со различни правила и постапки.ЕСА е создадена во 1975 година со спојувањето на Европската организација за развој и конструкција на вселенски летала (ЕЛДО) и Европската организација за вселенски истражувања (ЕСРО). Десетте земји-основачи беа Белгија, Данска, Франција, Германија, Италија, Холандија, Шпанија, Шведска, Швајцарија и Обединетото Кралство. На 31 декември 1975 година се приклучи и Република Ирска. Во 1987 година Австрија и Норвешка станаа земји-членки. Во 1995 година се приклучи и Финска, а во 2000 година Португалија, Грција и Луксембург во 2005 година и Чешка во 2008 година. Според тоа, во моментов има 18 земји-членки: сите земји кои пред 2004 година станаа членки на ЕУ, плус Чешка, Норвешка и Швајцарија. Понатаму, со договорот за соработка од 1979 година Канада имаше посебен статус на земја-соработник.
ЕСА најверојатно во наредните години ќе се прошири со земјите кои се приклучија кон ЕУ во 2004 и 2007 година. Естонија, Унгарија, Полска, Романија и Словенија веќе потпишаа европски договор за соработка(ЕЦС). Кипар, Летонија, Литванија и Словачка потпишаа договори за соработка со ЕСА, а исто така и Малта ја најави дека има за цел да се приклучи кон ЕСА.
Членство во договорите со Европската Унија
Мал број земји-членки на ЕУ ги потпишаа сите европски договори, наместо да не прифатат некои од нив. Тие го управуваат развојот на федералниот модел за европска интеграција. Ова е поврзано со концептот за “Европа со повеќе брзини”, со кој некои земји ќе формираат средишна унија и се навраќа на референците на шесте земји-основачи на Европските заедници т.н.“внатрешните шест”(“inner six”).
Во моментот создавањето на формална Федерација на јадрото на Европа (“федерација во конфедерација”) беше одложувано во сите пригоди кога се разговараше за договорот за таква федерација. Наместо тоа се создадоа наднационални институции што се надлежни за повеќе области во “Внатрешна Европа” (“Inner Europe”) отколку што предвидува постојана европска интеграција.
Од 27 земји-членки на ЕУ, 9 држави ги потпишаа сите договори за интеграција, а тоа се Белгија, Франција, Германија, Грција, Италија, Луксембург, Холандија, Португалија и Шпанија.
Предвидените договори ја опфаќаат петтата фаза од економската интеграција или ЕМУ, Шенгенскиот договор, заедничката безбедносна и одбранбена политика и образовните иницијативи како што се програмата ЕРАЗМУС или Европска високообразовна област. Тие исто така се членови на Европската вселенска агенција или Организацијата на Северноатланскиот договор. Оттаму,од 27-те земји-членки на ЕУ,16 се приклучија кон Еврозоната ,25 се приклучија кон Шенгензоната и 25 ја сочинуваат европската војска.
Понатаму,некои земји кои не се членки на ЕУ се приклучија кон неколку од овие иницијативи, но понекогаш и на пониско ниво како Царинската унија, заедничкиот пазар (ЕЕО) или дури и еднострано усвојување на еврото, преку вклучување во Шенгенскиот договор, или како земја-потписничка или де факто, или пак со приклучувањето кон некоја од заедничките воени сили.
Шест земји кои не се членки на ЕУ еднострано го усвоија еврото, три официјално го потпишаа Шенгенскиот договор, други три го потпишаа како де факто, а пак некои се приклучија кон заедничкиот воен корпус.
Следната табела го покажува статусот на секоја земја за членство во различни договори промовирани од страна на ЕУ. Таму се наведени 43 земји, вклучувајќи ги 27-те земји-членки на ЕУ, 3 земји-кандидати, 3 земји кои не се членки на ЕУ,а се земји-членки на ЕЕО, како и 3 земји –потписнички на Шенгенскиот договор,3 членки на Царинската унија и 5 земји со слаби врски, како Спогодбата за стабилизација и асоцијација (ССА) и учеството во договорите.
Според тоа,оваа табела ги резимира дел од компонентите од законите на ЕУ кои се применети во европските земји.Некои од териториите на земјите-членки на ЕУ, исто така имаат специјален статус во однос на применетите закони на ЕУ.Некои од териториите на земјите-членки на ЕФТА исто така имаат специјален статус во однос на применетите закони на ЕУ ,како што е случајот со европските микроземји (Андора, Лихтенштајн,Монако, Сан Марино и Ватикан). За оние земји-членки кои немаат територии со специјален статус ,законот на ЕУ целосно важи,само со исклучок на клаузулите за неучество во ЕУ и држави опфатени со заштитна клаузула или како алтернативна можност некои држави учествуваат во зголемената соработка меѓу помала група земји-членки на ЕУ. Покрај тоа, постојат различни примери за неучество на некои земји-членки на ЕУ и за учество на земји што не се членки на ЕУ во одредени агенции на Европската Унија, во програмите за европска високообразовна област ,европска истражувачка област и Еразмус Мундус.
Евромедитеранско партнерство
Евромедитеранското партнерство или процесот Барселона беше организиран од страна на Европската Унија,со цел да се зајакнат врските со земјите во регионите на Машрек и Магреб. Парнерството започна во 1995 година со Евромедитеранската конференција и прерасна во постојани годишни состаноци.
Проширувањето на Европската Унија во 2004 година донесе уште две други средоземни земји (Кипар и Малта) во Унијата,со додавање вкупно 10 на бројот на земји-членки. Денес Евромедитеранското партнерство е составено од 43 земји-членки: 27 земји-членки на Европската Унија и 16 партнерски земји (Албанија, Алжир, Босна и Херцеговина, Хрватска, Египет, Израел, Јордан, Либан, Либија, Мавританија, Монако, Црна Гора, Мароко, Сирија и Тунис, како и палестинските територии). Од 1999 година Либија има статус на набљудувач.
Евромедитеранска зона на слободна трговија (ЕУ-МЕФТА) е заснована на процесот Барселона и Европската политика на добрососедство (ЕПД) и ги опфаќа ЕУ, ЕФТА, царинските унии на ЕУ со трети држави (Андора, Сан Марино и Турција), земјите-кандидати на ЕУ и партнерите на процесот Барселона.
Средоземната унија е основана во јули 2008 година и претставува заедница од земји, кои главно се граничат со Средоземното Море.
Врски со партнерите
Мароко веќе има голем број на блиски врски со ЕУ, вклучувајќи договор за асоцијација со одредби на ФТА, интеграција на воздушен сообраќај, или учество во воени операции како АЛТХЕА во Босна.
Понатаму, Мароко ќе биде првиот партнер кој ќе се движи надвор од асоцијацијата со зголемување на политичките и економските врски, навлегување во едниствениот пазар и земање учество во некои од агенциите на ЕУ.
Теории на интеграција
Прашањето за тоа како да се избегнат војните меѓу националните држави беше од суштинско значење за првите теории. Федерализмот и функционализмот предложи задржување на националната држава, додека трансакционализмот се бореше да ги теоретизира условите за стабилизацијата на системот на национални држави. Една од највлијателните теории на европската интеграција е неофункционализмот ,развиен од Ернст Б. Хаас (1958) и понатаму истражуван од Леон Линдберг (1963). Важната дебата помеѓу неофункционализмот и (либерална) меѓувладиноста, сѐ уште се водечки во однос на разбирањето на развојот и забавувањето на европската интеграција. Денес постои релативно ново фокусирање на сложеното создавање политика во ЕУ и управувањето на повеќе нивоа (МЛГ), обидувајќи се да создаде теорија за работењето и развојот на ЕУ.
Иднината на Европската Унија
Не постои фиксиран краен резултат на процесот на интеграција. Интеграцијата и проширувањето на Европската Унија се главни прашања во политиките на Европа и на национално и на локално ниво. Интеграцијата може биде во конфликт со националниот суверенитет и културниот идентитет, и на неа ѝ се спротивставуваат евроскептиците.
Заеднички простор од Лисабон до Владивосток
Рускиот премиер Владимир Путин, во 2010 година во еден германски весник повика на заеднички економски простор, зона на слободна трговија или понапредна економска интеграција, која ќе се протега од Лисабон до Владивосток. Тој исто така рече дека сосема е возможно Русија еден ден да го воведе еврото. Во 2010 година францускиот претседател Никола Саркози изјави дека верува, дека за 10 или 15 години помеѓу ЕУ и Русија ќе постои заеднички економски простор со безвизен режим и општ концепт на безбедност.
Договор за европска безбедност
Во 2008 година рускиот претседател Димитриј Медведев објави нов концепт за руската надворешна политика и повика на создавање заеднички простор во евроатланската и евроазиската област “од Ванкувер до Владивосток” и на 5 јуни 2009 година во Берлин тој предложи нов европски пакт за безбедност во кој би биле вклучени сите европски земји, земјите од Заедницата на независни држави (ЗНД) и САД. На 29 ноември 2009 година се појави нацрт-верзија на договорот за европска безбедност. Францускиот претседател Саркози говореше позитивно за идеите на Медведев и повика на поблиска безбедносна и економска врска помеѓу Европа и Русија. Украинскиот претседател Виктор Јанукович, исто така се залагаше за поцврста интеграција на Европа, Украина и Русија. Од друга страна, американскиот државен секретар Хилари Клинтон и шефот на НАТО Андерс Фог Расмусен сметаа дека ваков договор не е потребен.
Концепт на единствен правен простор за ЗНД и Европа
Во 2002 година, рускиот научник Олег Кутафин и економистот Александар Закхаров создадоа концепт на единствен правен простор за ЗНД и Европа. Оваа идеја беше целосно вклучена во резолуцијата од Московскиот правен форум во 2003 година.На форумот се собраа претставници на повеќе од 20 земји ,вклучувајќи и 10 земји од ЗНД. Во 2007 година и Меѓународната унија на правници од ЗНД и Меѓународната унија (Комонвелт) на адвокати донесоа резолуции кои силно го поддржуваат концептот на единствен правен простор за Европа и пост-советските држави. Концептот гласеше:” Очигледно, за подобрување на своето законодавство Русија и други земји на ЗНД треба да се ориентираат кон континенталното правно семејство на европското право.Граѓанскиот правен систем е поблизок со рускиот ,а другите земји на ЗНД ќе бидат инструментални во усогласувањето на законодавството на земјите на ЗНД и Европската заедница,но сите вредности на обичајното право треба да се истражуваат врз основа на можно спроведување на некои закони и норми. Се упатува на воведување на концептот за единствен правен простор и единствен простор за владеење на правото за Европа и земјите на ЗНД кој може да се спроведе во 4 чекори : во законите на земјите на ЗНД и Европското право. Само од добрата волја на Европската правна заедница ќе зависи каде ќе се наоѓа ” Правна Европа” за 20-40 години: на Тихиот Океан или на западната граница на Русија.”
Сотина
Сотина (словенечки: Sotina) — населба во Општина Рогашовци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Бастион
Бастионите се конструирани за што поголем опсег (видокруг) за напад врз непријателот. Пред тоа утрврувањата не можеле да се бранат на поголем домет. Бастионот го решил овој проблем со тоа што на него се користеле топови за покривање на пушкарниците, додека друг топ можел да ги напаѓа надојдените едници фронтално.
Типови
Низ историјата се користени разни типови на бастиони:
Наводи
Бастионная система укреплений
Тајфун (роман)
Содржина
Во романот, составен од шест дела, се опишува борбата на екипажот на бродот „Нан-Шан“ со тајфунот во Јужнокинеското Море. Со бродот управува капетанот Макхвер, кој го напуштил домот во Белфаст за да стане морнар. Тој е тивок, мирен и ретко зборува, но работата ја извршува со голема одговорност. Првиот офицер на бродот, Џукс, има спротивен темперамент, но тој му е верен и послушен на капетанот Макхвер. Бродот патува во близината на Формоза, натоварен со производи и со 200 кинески печалбари. Иако времето е убаво, капетанот е зачуден од барометарот кој покажува дека некаде се подготвува голема бура. И навистина, пловејќи кон Кина, Макхвер и Џукс забележуваат големо невреме во далечината и Џукс предлага да го променат курсот, во обид да ја заобиколат бурата, но капетанот Макхвер го одбива предлогот, иако никогаш немал искуство со толку големо невреме. Така, за кратко време, бродот го заплискуваат големи бранови, а Макхвер и Џукс, на палубата очајнички се борат против големите бранови и силниот ветар, меѓусебно помагајќи си. Тогаш, кај нив доаѓа редарот, кој ги известува дека Кинезите започнале меѓусебна тепачка, така што капетанот му наредува на Џукс да ја напушти палубата. Тој, пак, оди во куќичката во која се наоѓа кормилото и таму го среќава вториот офицер, преплашен и изгубен, додека кормиларот храбро си ја извршува должноста. Додека трае борбата со големите бранови, капетанот му наредува на Џукс да ги смири Кинезите, а тој останува сам на палубата, токму во мигот кога бродот го погаѓа огромен бран. Кога невремето малку се смирува, капетанот почнува да се сомнева дека ќе го спаси бродот, зашто знае дека се приближува ударниот бран на тајфунот. Сепак, еден сончев ден, бродот пристигнува во едно пристаниште, речиси целосно уништен. Таму, капетанот Макхвер го отпушта плашливиот втор офицер. Во меѓувреме, тој и другите членови на екипажот им испраќаат писма на своите роднини и пријатели, во кои страшната случка ја споменуваат само попатно, но сите ја истакнуваат храброста и мудроста на капетанот, кој не само што успеал да го победи тајфунот, туку и да им ги подели праведно парите на кинеските печалбари.
Езеро Зумпанго
Езерото Зумпанго - неистечно езеро порано сместено во Мешиканската Долина. Тоа било важна област за мезоамериканскиот културен развој во средишно Мексико.
Адонид
Митот за Адонид
Адонид бил многу убаво момче и во него се вљубила божицата Афродита. Тој погинал за време на лов на вепар кого го испратил љубоморниот Ареј. Во негова слава се славел празникот Адонидово, кој траел два дена: првиот ден била оплакувана неговата смрт, додека вториот ден со голема радост се славел неговото враќање, зашто божицата на подземниот свет Персефона му дозволила половина година (пролетта и летото) да ги поминува на горниот свет, заедно со Афродита, додека втората половина од годината (есента и зимата) бил принуден да ги поминува во подземниот свет.
Езеро Зумпанго
Неистечниот слив се наоѓа на северот на државата Мексико, во околината на општината Зумпанго и се граничи со општината Теолојукан во сојузната држава Мексико.
Љубаништа
Љубаништа (поретко и како Љубаниште) — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид, во непосредна близина на манастирот Свети Наум.
Езеро Зумпанго
Езерото Зумпанго и другите големи мешикански езера (солените езера Чалко, Тешкоко и Шалтокан и слатководното Шочимилко) го создале езерскиот систем на древниот Мешикански Басен. Овие езера биле дом на многу мезоамерикански култури, вклучувајќи ги Толтеците и Ацтеките.
Љубаништа
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во Охридско, во најјужниот дел на територијата на Општина Охрид, недалеку од брегот на Охридското Езеро, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Ресен и со државната гранична линија со Албанија. Селото е ридско, на надморска височина од 800 метри. Се наоѓа на патот Охрид-Свети Наум, а од градот е оддалечено 29 километри.
Езеро Зумпанго
Езерото Зумпанго било првичното живеалиште на аксолотлот, водоземец кој сега е критично загрозен и евентуално изумрен во дивината поради урбано уништување. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2019)">потребно е цитирање  ]
Љубаништа
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во најјужниот дел на областа, сместено во близина на познатиот манастир „Св. Наум“, покрај македонско-албанската граница. Во близина на селото се наоѓа устието на реката Черава, која дотекува од Албанија и се влева во Охридското Езеро. На планинската падина јужно од селото постои изворот Чочков Извор, од кој во 1975 година бил спроведен водовод во селото. Покрај селото се наоѓаат и изворите на Дрим.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Војтина, Пропас, Канџа, Присој, Корија, Рајца, Оскоруша и Лагот.
Селото е од збиен тип. Поделено е на следниве маала: Булески, Аврамоски, Наумоски, Спировски и други.
Селото Љубаништа се наоѓа на југоисточниот брег на Охридското Езеро, во непосредна близина на границата со Албанија (2 километри). Селото е оддалечено 29 километри јужно од градот Охрид, а 12 километри источно од градот Поградец, преку македонско-албанскиот граничен премин. Соседни села се Трпејца на север (во Македонија) и Тушемиште на запад (во Албанија).
Историја
Љубаништа е стара населба, што може да се увиди на селските гробишта, каде се забележуваат гробови и од средниот век. Првпат се споменува во 1582 година, кога тука живееле 70 христијански домаќинства.
Постои предание дека за време на османлиското ропство селото било чифлиг на познатиот Џеладин-бег од Охрид. Бегот подоцна го поклонил селото на манастирот „Св. Наум“, а жителите ја обработувале манастирската земја како исполџии. Покрај нивите, на манастирот припаѓала и шумата на Галичица.
Во век, Љубаништа било село во Охридската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е релативно голем и зафаќа простор од 38,5 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 2.528 хектари, на пасиштата отпаѓаат 817 хектари, а обработливото земјиште 295 хектари.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција, која сепак во поново време се заменува со рекреативно-туристичка функција.
По Втората светска војна, по одземањето на манастирската земја од страна на државата, било основано земјоделското друштво „Горица“ со седиште во Охрид. На подрачјето на селото се одгледувала винова лоза и имало овоштарници со јаболка.
Селаните никогаш не се занимавале со риболов, иако селото е сместено во непосредна близина на езерото. Порано чувале стока, но денес сточарството е целосно напуштено.
Население
Во книгата „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото имало 45 домаќинства и 125 жители.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Љубаништа живееле 350 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Љубаништа имало 360 жители, патријаршисти.
Љубаништа преминало од средно во мало село по големина. Така, во 1961 година селото броело 455 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 185 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 145 жители, од кои 112 Македонци и 33 лица без податоци.
Родови
Родови во Љубаништа се: Аврамовци (4 к.), Доневци (3 к.) и Јаневци (2 к.), како се мисли овие родови се староседелски. Од нив потекнуваат следните нивни гранки: Булевци (9 к.), Спировци (6 к.), Перовци (5 к.), Наумовци (5 к.), Пуљчевци (4 к.), Ристевци (1 к.), Трпевци (4 к.), Марковци (2 к.), Климовци (2 к.) и Ристевци (1 к.). Во ова село чести биле имињата Наум и Крстан.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ од крајот на 1940-тите, родови во селото биле:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Охрид, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната Општина Охрид.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Охрид.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од тогашната општина Охрид.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Галичица, во која покрај селото Елшани, се наоѓале и селата Велгошти, Велестово, Лескоец, Љубаништа, Коњско, Пештани, Рамне, Скребатно, Трпејца и Шипокно. Во периодот 1950-1952, селото било седиште на истоимената општина, во која влегувале селата Љубаништа и Трпејца
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1291 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на домот на културата.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 154 гласачи.
Борци во НОБ
Како борци во НОБ од селото Љубаништа биле следниве:
Иселеништво
По Втората светска војна, од селото се иселил голем број од населението, главно во градот Охрид.
1601 во музиката
1601 година во музиката содржи некои значајни настани.
Белица (општина)
Општина Белица (Община Белица) — општина во Пиринска Македонија, во денешната Благоевградска област, југозападна Бугарија. Центар на општината е градот Белица. Општината има 13 населени места со вкупно население од 9.646 жители (2015).
Населени места
Општината има 12 населени места. Тие се следниве (имињата во заграда се сегашните, сменети од бугарската држава)
Здравка Крстуловиќ
Биографија
Дипломирала на Белградската академија за театар, филм, радио и телевизија во 1965 година.Таа имала кратка дилема, да остане во Белград или да се врати во Сплит, Глимицата решила да се врати во нејзиниот роден град.
За само две сезони,таа ги собрала главните улоги во дури седум претстави и станала главна звезда во Националниот театар во Сплит. За улогата на Маре во „Кате Капуларица“, која во 1800 година била напишана од Влахо Стули од Дубровник, ја освоила Првомајската награда на Социјалистичка Република Хрватска.
Филмографија
1965 „Слободна дама“
1966 година „Како Ромео и Јулија се сакаа“
1968 година „Операција Белград“ Д -р Кристина Шмит
1969 година Тв филм „Американска јахта во Сплитскатo пристаниште“ Фиби, Американка
1969 година „Бог умре залудно“
ТВ филм „На берзата на трудот“
1970 ТВ филм  „Загребува“ Анѓа
1971 година „Нашето мало место“ ТВ серија
1973 годинаТВ филм „Ленин во Африка“
1974 година ТВ серија „Лице в лице“ Здравка
114 п.н.е.
114 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 114. година пред новата ера, 114. од првиот милениум п.н.е., 14. од 2 век п.н.е. и петта од 110-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5394 и 5395 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4636 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3646 и 3647 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 639.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 114 година се протега во 2522 и 2523, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2582 и 2583 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 429. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 758 и 757 исламска година пред хиџра.
Вилхелм Тирски
Вилхелм Тирски (XII век) ― историчар, дипломат, канцелар на Ерусалимското Кралство, архиепископ на Тир.
Животопис
Во втората половина на 12-ти век напишал „Историја на крстоносните војни“ во 23 книги. Врз основа на постари извори, официјални документи, писма и лични впечатоци, доста критички и внимателно ги опишал настаните од 1095 до 1184 година. Подробно го опишал минувањето на крстоносците во Првиот крстоносен поход низ Македонија и при тоа дава драгоцени податоци од македонската историја и топонимија. Во 1168 година престојувал во Пелагонија, предводејќи го пратеништвото на ерусалимскиот крал кое есента истата година, во Битола водело преговори за сојуз со византискиот император Мануил Комнин.
Пиратите од Карибите (филмски серијал)
Пиратите од Карибите — серија од филмови продуцирани од Џери Брукхајмер засновани на истоимениот тематски забавен парк на Волт Дизни. Како режисери на серијалот се јавуваат Гор Вербински (1–3), Роб Маршал (4) и Јоаким Ронинг и Еспен Сандберг (5). Приказната ги следи авантурите на Џек Спароу (Џони Деп), Вил Тарнер (Орландо Блум) и Елизабет Свон (Кира Најтли). Ликови како Хектор Барбоса (Џефри Раш) и Џошами Гибс (Кевин Мекнали) ги следат Џек, Вил и Елизабет во текот на филмовите. Во четвртиот филм играле Сем Клафлин (како Филип Свифт) и Астрид Берже-Фрисби (како Сирена), додека во петтиот филм ќе играат Брентон Твејтс и Каја Скоделаријо. Местото на случување во филмовите е измислено историско место; свет раководен главно од алтернативни верзии на Британската Империја, Источноиндиската компанија и Шпанското Царство, а пиратите ја означуваат слободата од владеачките сили.
Првиот филм во филмскиот серијал кој бил издаден во 2003 година под името Пиратите од Карибите: Проклетството на црниот бисер се здобил со позитивни критики и заработил 654 милиони долари во светски рамки. По успехот на првиот филм, од Walt Disney Pictures изјавиле дека се подготвува трилогија. Вториот филм во франшизата, насловен Пиратите од Карибите: Ковчегот на мртовецот, бил издаден во 2006 година; продолжението се покажало како успешно, соборувајќи финансиски рекорди на денот на премиерата. Ковчегот на мртовецот бил филм со најголема заработувачка во годината заработувајќи речиси 1.1 милијарда долари до денес. Третиот филм во серијалот, насловен Пиратите од Карибите: На крајот на светот, бил издаден во 2007 година. Четири години подоцна, во 2011 година, Disney издале четвртти филм, Пиратите од Карибите: На чудни плими, кој исто така заработил над 1 милијарда долари, станувајќи вториот филм во серијалот и само осми филм во историјата кој ја преминал границата од 1 милијарда долари.
Досега филмскиот серијал заработил 3.73 милијарди долари во светски рамки; што го прави единаесетти серијал по големина на заработувачка и прв во која повеќе од еден филм заработил над 1 милијарди долари во светски рамки.
Петти филм, насловен Пиратите од Карибите: Одмаздата на Салазар, ќе биде издаден на 26 мај 2017 година.
Проклетството на црниот бисер (2003)
Ковачот Вил Тарнер се здружува со ексентричниот пират Капетан Џек Спароу за да ја спаси својата девојка Елизабет Свон од пиратите предводени од поранешниот прв офицер на Џек, Хектор Барбоса. Џек сака да му се одмазди на Барбоса, кој го оставил заробен на остров пред да го украде неговиот брод, Црниот бисер, заедно со 882 парчиња од проколнатото ацтетско злато.
Ковчегот на мртовецот (2006)
Лордот Катлер Бекет ги апси Вил и Елизабет поради помагање на Капетанот Џек Спароу во претходниот филм. Бекет нуди помилување доколку Вил се согласи да го пронајде компасот на Џек со цел да го најде ковчегот на мртовецот – и внатре, срцето на подлиот Дејви Џонс – кое ќе му даде контрола на Бекет врз морињата. Сепак, Џек го сака ковчегот за да избега од неплатениот долг со Џонс, кој пред 13 години го направил Џек капетан на Црниот бисер во замена за 100 години служење на бродот на Џонс, Летечкиот холанѓанец.
На крајот на светот (2007)
Лордот Бекет стекнува сила над Дејви Џонс и со помош на бродот Летечкиот холанѓанец, ги спроведува своите планови за уништување на пиратството засекогаш. За да се изборат против Источноиндиската компанија за тргување на Бекет и Џонс, екипажот на Црниот бисер заедно со Вил, Елизабет и Вил заминуваат да го спасат Капетанот Џек Спароу од сандакот на Дејви Џонс. Како еден од деветте пиратски лордови, Џек е потребен за да можат да ја ослободат божицата на морето која има моќ да ги порази силите на Бекет.
На чудни плими (2011)
Капетанот Џек Спароу е на мисија да ја пронајде легендарната Фонтана на младоста и вкрстува патишта со поранешна стара љубов, Анџелика. Таа го носи Џек на бродот Одмаздата на Кралицата Ен, брод кој го води озогласениот пират Црнобрадест, таткото на Анџелика. Двајцата исто така се во потрага по фонтаната; Анџелика за да ја спаси душата на нејзиниот татко, а Црнобрадест за да избега од пророштво за неговата смрт. На потрагата се приклучува и поранешниот пират, Капетан Барбоса, сега гусар во морнарицата на Кралот Џорџ II кој е во трка со шпанците за Фонтана на младоста.
Мртвите не раскажуваат приказни (2017)
Еден брод со духови, предводен од капетанот Салазар, е во потрага по Џек Спероу. Истовремено, младата девојка Карина Смит ја поседува картата што го покажува патот до островот каде се наоѓа трирожецот на Посејдон. На крајот на филмот, капетанот Барбоса се жртвува себеси за да ја спаси Карина (која е негова ќерка), а младиот Хенри Тарнер повторно ги наоѓа своите родители, Вил Тарнер и Елизабет Свон.
Заработувачка
Филмскиот серијал Пиратите од Карибите постигнал голем успех на кино благајните; секој од филмовите заработил над 600 милиони долари, и сите во одреден момент биле рангирани во 50. најпрофитабилни филмови на сите времиња. Toj станал прв серијал воопшто со два филмови со заработка над 1 милијарда долари, и тоа Ковчегот на мртовецот и На чудни плими.
Проклетството на црниот бисер бил трет најпрофитабилен филм во 2003 година во 2003 Северна Америка (зад Господар на прстените: Враќањето на кралот и Барајќи го Немо) и четврти во светски рамки (зад Господар на прстените: Враќањето на кралот, Барајќи го Немо и Матрица 2). Ковчегот на мртовецот бил најуспешен филм за 2006 година, додека пак На крајот на светот бил најуспешен филм во 2007 година во светски рамки, но четврти во Северна Америка (зад Спајдермен 3, Хари Потер и Редот на фениксот и Шрек 3). На чудни плими бил трет најпрофитабилен филм во светски рамки (зад Хари Потер и реликвиите на смртта – 2 дел и Трансформери: Темната страна на месечината) и петти во Северна Америка.
NGC 3617
NGC 3617 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3617 се споменува и како ESO 503-12, MCG -4-27-8, UGCA 231, AM 1115-255.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3617 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 3617 има привидни димензии од 1,8' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 147°.
Други поделби
Проучување на NGC 3617 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34513. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 326; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6653. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1388.
Бомбашки напад во Истанбул (2016)
Бомбашкиот напад во Истанбул — самоубиствен напад кој се случил на 12 јануари 2016 година на плоштадот Султанахмед во Истанбул, Турција, во околу 10:20 часот. Нападот резултирал со 11 жртви, вклучувајќи го и напаѓачот Набил Фадил, како и 15 повредени.
Нападот
Нападот го извршил сириски бомбаш, кој се разнел во непосредна близина на група туристи на плоштадот Султанахмет, пред обелискот на Теодосиј во непосредна близина од влезот на Сината џамија.
Според изворите на медиумите, од вкупно 10 жртви, 9 биле германски туристи додека 1 бил перуански. Од повредените 15 туристи, 6 се Германци, 1 Норвежанец, 1 Перуанец и Јужнокореец.
Реакции
Турскиот претседател Реџеп Таип Ердоган го осудил терористичкиот инцидент во Истанбул додека турскиот премиер Ахмет Давутоглу веднаш свикал итен безбедносен состанок со клучните министри и функционери.
Обесете ги високо (филм)
„Обесете ги високо“ (англиски: Hang 'Em High) — американски филм од 1968 година, во режија на Тед Пост. Главните улоги ги толкуваат: Клинт Иствуд, Ингер Стивенс и Ед Бегли.
Синопсис
Една банда од девет луѓе неправедно го обвинува Џед Купер (го игра Иствуд) за убиство и за кражба на стока. Тие го бесат на дрво и го оставаат да умре во маки. Но, Џед Купер успева да преживее, почнува да работи како шериф и тргнува во потрага по луѓето кои го обесиле со цел да ги изведе пред лицето на правдата...
Пандроса
Пандроса - лик од старогрчката митологија, ќерка на кралот Кекроп и на Аграула.
Митот за Адонид
Пандроса, заедно со нејзините две сестри, Аграула и Херса, првобитно имале божествена природа, а нивниот култ се славел во врска со оној на божицата Атина. Оттука, Пандроса имала посебен храм, сместен на Акропол, покрај храмот на Атина Палада.
We Are the Fallen
We Are the Fallen е името на американската рок група која ја создале учесничката на American Idol, Карли Смитсон, Марти О'Бриен и поранешните членови на бендот Evanescence, Бен Муди, Џон Лекомп и Роки Греј. Името на бендот е алузија на албумот на Еvanescence од 2003 година Fallen, поради што овој бенд има добиено многу критики за нивната слична музика со музиката на Еvanescence. Во интервју за Los Angeles Times, Бен Муди рекол дека We Are the Fallen се разликува од Еvanescence по тоа што „сите членови се еднакви“ и поради тоа што во We Are the Fallen „има повеќе енергија отколку што Еvanescence може да замисли“. Тој исто така кажал дека „ние не можеме да глумиме дека сме тие што сме. Ако има некоја сличност меѓу нашата музика, тогаш тоа е така бидејќи жанрот е создаден од нас“.
Формирање
Формирањето на бендот We Are the Fallen започнало кога Муди разговарал со членовите на бендот Evanescence, Греј и Лекомп за тоа бендот да биде поинаков отколку што се планирало отпрвин.
Ањанско Езеро
Ањанското Езеро (италијански: Lago di Agnano) - поранешно кружно езеро, со обем од околу 6 км, што го зафаѓало кратерот на изгаснатиот вулкан кај Ањано 8 км западно од Неапол, Италија. Очигледно не бил формиран сè до средниот век, бидејќи не го споменуваат античките писатели; тоа било исцедена во 1870 година.
На јужниот брег се наоѓаат Стуфе ди Сан Џермано, природни сулфурни бањи на пареа, а во непосредна близина е Кучешката Пештера (Grotta del Cane). Од подот на оваа пештера, топлиот јаглерод диоксид постојано се крева на висина од 46 см: испарувањата го прават кучето нечувствително за неколку секунди. Остатоци од обемна римска градба и некои статуи биле откриени во непосредна близина.
Војчо Коларовски
'''Војчо Ј. Коларовски''' ( ? во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно селско семејство. Завршил основно училиште. Во 1941 и 1942 година селаните од Бањани активно го помагале Првиот и Вториот скопски партизански одред. Доаѓањето на Шеснаесеттата македонска ударна бригада на овој терен, есента 1944 година, ја пречекале со радост. Во септември 1944 година стапил во бригадата и се борел против балистите. Во една од борбите против балистичките банди во октомври 1944 година, храбро загинал кај соседното село Чучер. Бил закопан на селските гробишта.
Санта Крус де Тенерифе (покраина)
Санта Крус де Тенерифе (Provincia de Santa Cruz de Tenerife) е покраина во Шпанија во автономната заедница Канарски Острови. Главен град е Санта Крус де Тенерифе.
Блискоисточен дишен синдром
Блискоисточен дишен синдром (БДС или MERS, од анг. Middle East respiratory syndrome), познат и како камилски грип — вирусна дишна инфекција предизвикана од новооткриениот СРС-коронавирус (MERS-coronavirus, MERS-CoV). Симптомите можат да се јават во лесни или во тешки форми и истите ги вклучуваат треската, кашлицата, дијарејата и губењето здив. Болеста е потешка кај оние кои имаат други здравствени проблеми.
СРС-коронавирусот е бетакоронавирус добиен од лилјаци. Покажано е дека камилите имаат антитела за СРС-коронавирус, но не е идентификуван точниот извор на инфекција кај камилите.
СРС-коронавирусот е бетакоронавирус добиен од лилјаци. Покажано е дека камилите имаат антитела за СРС-коронавирус, но не е идентификуван точниот извор на инфекција кај камилите. Се верува дека камилите се инволвирани во ширењето на вирусот на луѓето, но не е јасно како. За пренесување меѓу луѓе вообичаено потребен е близок контакт со инфицираното лице. Ширењето вон болниците е ретко. Заради тоа се смета дека ризикот од заразување на широката популација е релативно мал.
До 2015 година нема вакцина или третман за оваа болест. Моментално се проучуваат голем број на антивирални лекови. Светската здравствена организација (СЗО) препорачува луѓето кои доаѓаат во контакт со камили често да ги мијат рацете и да избегнуваат контакт со болни камили. Исто така се препорачува производите од камили добро да се сварат или испечат. На заразените може да им се дава третман кој помага за отстранување/намалување на симптомите
До мај 2015 година евидентирани се нешто над 1.000 случаи на оваа болест. Околу 40% од инфицираните починале од болеста. Првиот идентифициран случај се јавил во 2012 година во Саудиска Арабија и најголем број случаи се јавил на Арабискиот Полуостров. СРС-коронавирус познат како HCoV-EMC/2012 пронајден кај првиот инфициран пациент во Лондон во 2012 година имал 100% поклопување со Taphozous perforatus (англ. Egyptian tomb bat). Големо избувнување се случи во 2015 година во Јужна Кореја
Знаци и симптоми
Првичните извештаи го споредуваа вирусот со сериозниот акутен респираторен синдром (САРС), на англиски severe acute respiratory syndrome (SARS), и бил референциран како вирус сличен на саудискиот вирус. Првиот пациент, во јуни 2012 година, имал „историја на седумдневна треска, кашлица, искашлување и останување без здив“. Еден преглед на 47 лабораториско потврдени случаи во Саудиска Арабија ги даде најчестите симптоми: треска кај 98%, кашлица кај 83%, останување без здив кај 72% и мијалгија кај 32% од пациентите. Исто така чести биле гастроинтестиналните симптоми: дијареја кај 26%, повраќање кај 21%, стомачна болка кај 17% од пациентите. На 72% од пациентите им била потребна механичка вентилација. Мажите биле побројни пациенти, на секоја жена доаѓале 3,3 мажи. Една студија на СРС во болница проценува дека инкубацискиот период е 5,5 дена (95% интервал на доверливост – 1,9 до 14,7 дена). СРС може да се вброи од асимптоматска болест до сериозна пневмонија која може да доведе до синдром на акутно респираторно нарушување (САРН, англ. acute respiratory distress syndrome, ARDS). Исто така забележани се бубрежна инсуфициенција (kidney failure), дисеминирана интраваскуларна коагулација (ДИК) и перикардитис.