cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Добриништа
Добриништа (од 1966 г. офиц. Добриниште) — гратче во Општина Банско, Пиринска Македонија, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Добриништа лежи во подножјето на планината Пирин и се наоѓа на само 6 километри јужно од општинскиот центар Банско и 13 километри јужно од Разлог. Се наоѓа на надморска височина од 842 метри.
Има 17 минерални извори со температура на водата помеѓу 43 и 30 степени целзјусови. Во градот има голем број на приватни хотели. Во центарот на Добриништа се наоѓа хотелот „Добриниште“ кој е дел од ски-комплексот „Добриниште“. За туристите во Добриништа обезбеден е бесплатен превоз до скијачкото место.
Гратчето има четири маали - Белиот Рид на североисток, Вабело во центар от и северозападниот дел, Бунаре на југозапад и Шебелица на југоисток.
Историjа
Со своите минерални води и поволната географска положба, во Добриништа имало услови за живот многу време пред да се појават Тракијците на овие територии. Во селото и неговата околина е пронајдена тракиска и римска керамика. Во месноста Доматарско се пронајдени урнатини од тракиска населба, додека во месноста Гумништа (поранешно древно село) се пронајдени монети од времето на римскиот цар Нерон (I век).
Крај реката Дисилица (Добринишка Река) која, минува низ Добриништа, има минрални извори и точно таму се откриени стари базени. На два од нив, основата во изградбата е римска, а нагоре - турска.
Во текот на VII век, месното население во Добриништа постепено почнато да се меша со словенското племе Смолјани, коишто трајно се населиле по течението на реката Места и главно во Разлошко.
Во минатото во Добриништа живеело и помачко население. Во XIX век е мешано христијанско и муслиманско село во Неврокопската каза на Османлиското Царство. Во 1889 година Стефан Верковиќ во неговата книга „Топографско-етнографски опис Македонија““ го споменува Добриништа како село со 250 христијански и 12 муслимански куќи.
Во 1896 година во Добриништа се создава револуционерен комитет на ВМОРО под раководство на Гоце Делчев.
Според статистиката на Васил К’нчов кон краjот на ХІХ век, Добриништа има 1.825 жители од кои 1.540 Македонци христијани, 240 Македонци муслимани и 45 Роми.
Во 2006 година со решение на Министерскиот совер Добриништа е прогласено за град.
Демографија
На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот: На табелата е прикажан бројот на населението во Добриништа за периодот 1934-2011: Во градот и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
Според Националниот статистички институт на Бугарија, по проценките од 31 декември 2015 година, во Добриништа имало 2.661 жител.
Туризам
Во близина на Добриништа се наоѓа пливачки комплекс со голем базен со топла минерална вода и два други помали базени за деца и спортување.
Франкократија
Франкократија (грчки: Φραγκοκρατία, во превод „владеење на Франките“), исто така позната како Латинократија (грчки: Λατινοκρατία) или Венетократија (грчки: Βενετοκρατία) — периодот во грчката историја по Четвртата крстоносна војна (1204), кога на територијата на Византија била под управа на неколку западни, главно француски и италијански крстоносци, според Partitio terrarum imperii Romaniae односно „Поделба на земјите на Ромеите“.
Терминот произлегува од името што го дале православните Грци на западноевропските латински црковни католици: Латини. Повеќето Латинци имале француско, норманско или венецијанско потекло. Периодот на франкократија се разликува по регион.Самата политичката ситуација се покажала како многу нестабилна, бидејќи новоформираните земји помеѓу себе имале голем број на недоразбирања, а грчките држави-наследници повторно започнале со враќање на териториите.
Со исклучок на Јонските Острови и некои изолирани тврдини кои останале во венецијански раце до крајот на 19 век, конечниот крај на Франкократијата во грчките земји настапило со османлиското освојување, главно од 14 до 16 век.
Мој живот (новела)
„Мој живот“ (Моя жизнь) ― новела од Антон Чехов од 1896 година, сместена во провинциски јужен руски град, како родниот град на Чехов, Таганрог.
Историја на публикацијата
Новелата првпат била појавена во октомври – декември, број 10–12, 1896 година од Месечниот книжевен додаток на списанието „Нива“. Ревидирани од страна на авторот, таа била вклучена во сувориновата издадена збирка „Приказни. Мажи. Мој живот“, да биде репродуциран, непроменет, во сите свои 7 изданија (1897–1899). Со некои дополнителни измени во Чехов, вклучени во том 9 од неговите собрани дела, објавени во 1899–1901 година од Адолф Маркс.
Позадина
Чехов започнал да работи на новелата во февруари 1896 година и ја завршил кон крајот на јули истата година. Имало одредено несогласување околу насловот. Чехов го мразел „Мој живот“ (особено делот „мој“ од тоа) и предложил наместо тоа да се вика „Во деведесеттите години“ (В 90-х годах). Уредникот на „Нива“, Алексеј Тихонов-Луговој сметал дека тоа е „премногу ретро звучно, како да се работи за некакви мемоари“, па затоа авторот решил да не расправа понатаму.
NGC 2146A
NGC 2146A — спирална галаксија во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2146A се споменува и како UGC 3439, MCG 13-5-25, CGCG 348-19, IRAS 06155+7833, KUG 0615+785, KCPG 110B.
Откривање
Објектот е откриен во 1876 година од страна на Фридрих Аугусст Теодор Винеке, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 6,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2146A е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 2146A има привидни димензии од 3' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 23 м 54,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 78° 31' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 2146A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18960. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 6; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4529. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1256.
Антиох I (Комагена)
Антиох I Тео Дикај Епифан Филороман Филхелен ( Ἀντίοχος ὁ Θεὸς Δίκαιος Ἐπιφανὴς Φιλορωμαῖος Φιλέλλην , што значи „Антиох, праведниот, истакнат бог, пријател на Римјаните и пријател на Грците“, в. 86 п.н.е. – 31 п.н.е., владеел 70 п.н.е. – 31 п.н.е.) бил крал на македонско-иранското кралство Комаген и најпознат крал на тоа кралство.
Остатоците од гробот-храм на Антиох на врвот на планината Немрут во Турција се додадени на списокот на светско наследство на УНЕСКО во 1987 година. Неколку барелјефи во камен откриени на локалитетот содржат некои од најстарите познати слики на две фигури кои се ракуваат. Релјефите прикажуваат македонско-ирански божества, заедно со божицата Комагена, па и самиот Антиох претставен во обожен статус. Антиох бил еден од последните владетели на персиско- македонскиот двор пред Римјаните  да го освојат регионот.
Семејство, потекло и ран живот
Антиох I бил син на кралот Митридат I Калиник и на кралицата Лаодика VII Теа од Комаген. Антиох бил половина Иранец, далечен член на династијата Оронтиди и половина Македонец. Тезите за неговото наводно грчко потекло паѓаат во вода со самиот грчки прекар-филхелен. Таткото на Антиох, Митридат, (што исто укажува на словенски корен на името, првиот дел доаѓа од Митра, а другиот - дат, во смисла даден, од Митра даден, бил син на кралот Сам II Теосеб Дикај од Комаген и неидентификувана жена. Митридат веројатно бил поврзан со кралевите на Партија и, во според археолошките откритија на планината Немрут,потекнува од Оронт, а исто така се повикувал и на Дариј I од Персија како предок, благодарение на бракот на Оронт со Родогуна, ќерката на Артаксеркс II . бил потомок на кралот Дариј I.
Поизвесни се неговите династички врски со Дијадосите. Мајката на Антиох, Лаодика VII Теа, била македонска принцеза од Селевкидската империја. Таткото на Лаодика бил селевкидскиот крал Антиох VIII Грип, додека нејзината мајка била птоломејска принцеза и подоцна селевкидска кралица Трифена (види Клеопатра VI од Египет ). Така, Антиох бил директен потомок на Селевк I Никатор од Селевкидската империја, Птоломеј I Сотер од Египет, Антигон I Монофталм од Македонија и Азија, Лизимах од Тракија и македонскиот регент Антипатар. Овие пет луѓе, „наследниците“ на Дијадосите, служеле како генерали под Александар Велики Македонски. Родителите на Антиох се венчале како дел од мировниот сојуз меѓу нивните кралства. Малку е познато за неговиот ран живот и образование, настрана од неговиот филхеленски аспект; сепак, се чини дека кога неговиот татко починал во 70 г п.н.е., Антиох го наследил својот татко како крал.
Антиох се оженил со принцезата Исија Филосторг од Кападокија, ќерка на кралот Ариобарзан I од Кападокија и неговата сопруга Атинаи Филосторг I. Имале пет деца:
Владеење
Комагена било мало кралство сместено во висорамнините на северна Сирија ; на север, се граничи со Кападокија, додека на југ се граничи со Осроен. Првично била вазална држава на Селевкидите, каде што била значително хеленизирана. Меѓутоа, во 1 век п.н.е., иранската култура доживеала оживување, намерно поддржана од Комаген со цел да се истакне своето античко потекло и да се побијат селевкидските, партиските и римските претензии за областа. Под Антиох, неговото кралство доживеало премрежја за време на римската војна со Понт и Ерменија. Ерменија на почетокот успеала да го прошири своето влијание врз Комагена, но Антиох на крајот бил принуден да застане на страната на Римјаните кога командантот Помпеј објавува војна против него.
Римскиот војсководец Публиј Вентидиус Басус тргнал кон Комагена за да го казни Антиох за неговото дезертирање. Тој ја опсадил престолнината Самосата, каде што живеел Антиох. Антиох се обидел да постигне компромис нудејќи 1.000 таланти како надомест и обновен сојуз со Римјаните. Римскиот врховен командант Марк Антониј ја одбил понудата и го разрешил Вентидиј, при што тој ја преземал опсадата. Меѓутоа, тој не можел да го освои главниот град и наместо тоа прибегнал да ја прифати новата понуда на Антиох од 300 таланти. По ова, животот на Антиох станува нејасен; според Касиј Дион, тој бил убиен од партскиот крал Фраат IV, во
Планината Немрут
Антиох практикувал астрологија од многу езотеричен вид и ја поставил основата за календарска реформа, поврзувајќи ја Комагенската година, која дотогаш се засновала на движењата на Месечината, со циклусот Сотски (Ѕвездата на Сириус ) што го користеле Египќаните. како основа на нивниот календар. Ова би сугерирало дека Антиох бил запознаен, ако не и целосно инициран во херметизмот.
Гробниот комплекс на Антиоха бил конструиран на таков начин, да можат таму да се одржуваат верски свечености. Секој месец имало два празници за Антиох: неговиот роденден, кој се празнувал на 16-ти секој месец и неговото крунисување, кое се празнувало на 10-ти секој месец. Тој одвоил средства за овие настани од имотите кои се законски врзани за локацијата. Тој, исто така, назначил семејства на свештеници и јеродули да ги спроведуваат ритуалите, а нивните потомци требало да ја продолжат ритуалната служба за навек. Свештениците биле облечени во традиционални персиски облеки и ги украсувале ликовите на боговите и на предците на Антиох со златни круни. Свештениците принесувале темјан, билки и други неодредени „прекрасни жртви“ на жртвениците поставени пред секоја слика. Сите граѓани и војската биле поканети на банкетите во чест на славниот мртовец. За време на празниците, незадоволството било строго забрането и Антиох наредил луѓето да уживаат, да јадат и пијат вино и да ја слушаат светата музика што ја изведуваат храмските музичари.
Гробот на Антиох бил заборавен со векови, од доцната антика сè до 1883 година кога археолозите од Германија го ископале. Според пронајдените натписи, се чини дека Антиох бил побожен човек и имал дарежливо срце. Урнатините на кралската палата се пронајдени во друг град на кралството, Арсамеја. Оваа палата е позната како Ески Кале или „Стар замок/тврдина“. Во Арсамеја, Антиох оставил многу натписи на коине (старомакедонски) јазик за неговите заслуги во јавните работи и за тоа како го прославил градот.
Биргит Акесон
Биргит Акесон (Anna Ida Birgit Åkesson;24 март 1908 година - 24 март 2001 година) - шведска танчерка и кореограф.
Биографија
Биргит Акесон е родена во Малме во 1908 година. Нејзините родители биле градежници Нилс Окесон и Ида Окесон.
Биргит студирала танц во 1929-1931 година во Дрезден, во училиштето на Мери Вигман. Ја импресионирала наставничката со нејзиниот танц, а потоа настапувала неколку години со неа. По Германија, Биргит отишла да студира во Париз. Според неа, таа сакала нешто различно во уметноста, сакала да ги разбере и почувствува можностите на нејзиното тело. Во 1934 година, таа создала своја кореографија и настапила со неа во париската Комедија Франсеза. Сепак, вистинското признание и дошло само во 1951 година, кога настапила со соло танци, а еден танц се одржал во целосна тишина без музика. Овој настап предизвикал задоволство во печатот, и Биргит станала една од најсветлите фигури во европскиот танц.
Во 1950 -тите години. Биргит работела со и Карл Блумдал за да создадат претстави во Кралската опера во Стокхолм. Таа главно создадавала балети, вклучувајќи ги и брилијантните танцови сцени во Анијара Блумдал, по мотиви на Хари Мартинсон „Анијара“ станала авангарда во експресионистичкиот танц. Во 1967 г. Биргит ја напуштила Кралската опера и патувала многу во потрага по себе и по нови идеи. Потрагата на Биргит за длабоката суштина на танцот во Европа не донело ништо и ја довело во Африка. Тука таа собрала колекција на танци и маски од различни африкански земји.
Биргит работела како кореограф многу години и била еден од најдобрите кореографи во Шведска. Во 1996 г. ја добила наградата „Stora priset“ на Шведската академија. Во 1999 г. ја добила титулата почесен доктор по филозофија од Универзитетот во Стокхолм.
Покрај танцот, Биргит била љубител на копаничарството и учествувала на голем број изложби. Некои од нејзините дела се чуваат во Гетебуршкиот музеј.
Биргит Окесон починала во 2001 година во Стокхолм. Во 2008 година, нејзината колекција на танцови маски била донирана и претставена на изложба во 2008 година.
Неделица
Неделица (словенечки: Nedelica) — населба во Општина Турнишче во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
IC 199
Откривање
Објектот е откриен на 1 мај 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 23 м 30,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -35° 27' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 2°.
Други поделби
Проучување на IC 199 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30442.
Залцхаузен (општинска заедница)
Залцхаузен (Salzhausen) — општинска заедница во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Залцхаузен.
Дејвид Селар
Дејвид Селар (David Sellar, - ) — шкотски адвокат и грбовен службеник. Дипломирал историја на Оксфордскиот универзитет и право на Единбуршкиот универзитет. Правник од 1966 г. Во 1968 се вработил во Правниот факултет на Единбуршкиот универзитет каде е почесен член. Има издавано литература на тема владетелството на островите и за потеклото на многубројни семејства од Шкотските Гори (т.н. „Хајлендери“), меѓу кои и клановите Кемпбел, Мекдоналд, Мекдугал, Меклауд, Ламонт, Меклахлан, Мекнил и Мекникол. Членувал во Одборот за древни знаменитости на Шкотска и бил потпретседател на Друштвото на старинарите на Шкотска. Служел и во Советот на Шкотското генеалошко друштво и Хералдичко друштво на Шкотска. Ја вршел хералдичката функција Персевант Бјут од 2001 г. Во 2008 г. бил назначен за грбовен крал Лорд Лајон, што е врховниот хералдичка функција во Шкотска, и на неа се задржал до 2013 г. Со завршувањето на службата, во 2014 г. бил награден со Кралскиот викторијански орден  По пензионирањето, му била доделена титулата Вонреден хералд Ајла.
Залцхаузен (општинска заедница)
Општинската заедница Залцхаузен се состои од следниве општини:
Дејвид Селар
Починал на 26 јануари 2019 г. Погребан е во крематориумот „Вористон“ во Единбург, по што следел прием во библиотеката „Плејфер“ Единбуршкиот универзитет.
Велика Кладуша
Велика Кладуша — град и општина во северозападниот дел на Босна и Херцеговина, како дел од Унско-санскиот кантон, во близина на границата со Хрватска. Најблискиот град од Велика Кладуша е градот Цазин, како и градовите Бихаќ и Босански Нови. Според податоците од пописот во 2013 година, Велика Кладуша има 5.009 жители.
Историја
Велика Кладуша за првпат се споменува на 30 октомври 1280 со името Кладоса. За време на Византија се претпоставува дека населението на градот започнало полека да расте. Кон крајот на 13 век до 1464 година, Велика Кладуша била контролирана од страна на двете различни унгарски кралеви.
Околу 1464 Отоманското Царство го освоил овој регион. Во 1558 година градот бил ограбен. Во 1633 година бил вклучен конечно во територијата на Отоманското Царство. Градот станал место за понатамошните напади на Османлиите кон Хрватска, како и кон остатокот од Европа. На почетокот на окупацијата на Босна и Херцеговина од страна на Австроунгарија во 1878 година, Велика Кладуша дала најголем отпор во регионот. Сепак, во текот на овој период градот се развил преку отворање на училишта, изградба на џамија и католичка црква.
Втора светска војна
Во текот на Втората светска војна во регионот на Велика Кладуша делувале југословенските партизани. Кон крајот на јуни 1941 година усташите заробиле и уапсиле голем број на Срби во регионот и ги довеле во православната црква каде ги погубиле. Од селото Малевца биле убиени со чекан по глава околу 400 жени и деца.
СФРЈ
Во мај 1950 година во Велика Кладуша се случило селанско востание заедно со сочетокот на Цазинското востние. Селаните се побуниле против присилната колективизација на земјата од страна на југословенската влада. По сушата во 1949 година, селаните од Југославија не биле во можност да ги исполнат зададените квоти утврдени од владата и истите биле казнети. Револтот што следувал резултирал со убиства и прогонување организаторите на бунтот, но биле погодени и многу невини цивили. Цазинското востние е единствената селска буна во историјата на Студената војна во Европа. .
Босанска војна
Во Велика Кладуша на 16 септември 1990 година се одржал најголемиот собир на босанските муслимани со околу 300.000 посетители. На присутните им се обратил Фикрет Абдиќ, успешен стопанственик од социјалистичката ера, директор на Агрокомерц.
За време на војната во Босна (1992-1995), Велика Кладуша бил главен град на самопрогласената Автономна провинција на Западна Босна. Седиштето на владата се наоѓале во Стариот замок. Самиот град не настрадал многу во војната. По крајот на војната во Босна, во градот се наоѓало седиштето на канадските сили на НАТО.
Стопанство
Во ерата на југословенскиот социјализам градот станал седиште на Агрокомерц, една од најголемите компании за храна во Социјалистичка Федеративна Република Југославија. Компанијата започнала како една мала фарма за производство на храна и се зголемила на околу 13.000 вработени во својот врв на производство. Агрокомерц ја претворил Велика Кладуша и околните региони од еден од најсиромашните во Југославија во еден од најбогатите региони во земјата.
Велика Кладуша често се нарекувала „Швајцарија на Југославија“ поради своите мали димензии, но со големо богатство.
Образование
Во градот постојат 10 централни основни училишта и 21 основни учлишта до четврто одделение со вкупно 5.578 ученици, една гимназија и две средни училишта со 2.224 ученици.
Култура
Јавната установа Центар за култура и образование „Зухдија Жалиќ“ се состои од кино-сала со 250 седишта, библиотека, изложбен простор за постојана колекција на слики и повремени изложби. Во центарот работи КУД „Тоно Хроват“ со 150 членови во женскиот градски хор, драмскиот театар и танцовата група.
Магаре
Младото на магарето се нарекува прле.
Сегашен статус
Во светот биле пријавени околу 41 милиони магариња во 2006 година. Кина имала најмногу со 11 милиони, проследена од Пакистан, Етиопија и Мексико. Меѓутоа, заклучно со 2017 година, кинеското население се намалило на 3 милиони, а под притисок биле и африканските населенија, како резултат на зголемената трговија и побарувачката за производи од магаре во Кина. Некои истражувачи веруваат дека вистинскиот број може да биде нешто поголем бидејќи многу магариња не се броени. Бројот на раси и процент на светското население за секој од светските региони според ОХЗ во 2006 година бил:
Во 1997 година, бројот на магариња во светот бил објавен дека продолжува да расте, како што тоа го правеле стабилно низ поголемиот дел од историјата; фактори наведени како придонесувачи за ова се зголемувањето на човечкото население, напредокот во економскиот развој и социјалната стабилност кај некои посиромашни држави, претворањето на шумите во земјоделско земјиште и опсегот на земјиштето, зголемувањето на цените на моторните возила и горивата и популарноста на магарињата како домашни миленици. Оттогаш, според извештајот, светското население на магариња брзо се намалува, паѓајќи од 43,7 милиони на 43,5 милиони во периодот од 1995 до 2000 година, и на само 41 милион во 2006 година. Падот на населението бил изразен во развиените земји; во Европа, вкупниот број на магариња паднал од 3 милиони во 1944 година на нешто повеќе од 1 милион во 1994 година.
Информативниот систем за домашна животинска разновидност (ИС-ДЖР) на ОХЗ навел 189 магарешки раси во јуни 2011 година. Во 2000 година, бројот на магарешки раси евидентирани ширум светот бил 97, а во 1995 година бил 77. Брзото зголемување се должи на вниманието посветено на идентификацијата и препознавањето на расите на магариња од страна на проектот на животински генетски ресурси на ОХЗ. [37] Стапката на препознавање на нови раси е особено висока во некои развиени земји. На пример, во Франција, само една раса, Баудет де Поату, била призната пред раните 90-ти; до 2005 година, уште шест раси на магариња имаа службено признавање.
Сент Јакоб Парк
Сент Јакоб Парк е фудбалски стадион во Базел, Швајцарија. Тој е најголемиот фудбалски стадион во Швајцарија и е дом на фудбалскиот клуб ФК Базел. Стадионот познат и под името "Јогели", како што е наречен од страна на месните жители, за првпат бил изграден со сместивост од 33.433 седишта. Сместивоста била зголемена на 42.500 за потребите на Европското првенство во фудбал во 2008 година, кое се одржа во Швајцарија и Австрија. По завршувањето на Евро 2008 година, бројот на седишта била намалена, со што бил создаден поголем простор меѓу нив. Од таа причина сместивоста бил намален на 38.512 за натпреварите од Швајцарската Супер лига или 37.500 седечки места за меѓународните натпревари. Максималната сместивост за концерти е до 60.000.
Преглед
Стадионот е разделен на 4 главни сектора — A, B, C, D, како и блок G, која се состои од горниот дел од балконот додаден подоцна. Сент Јакоб Парк е прилично модерен стадион; изградбата започна на 13 декември 1998 година, на местото на поранешниот Сент Јакоб стадион. Повторното отворање се одржало на 15 март 2001 година. Архитекти биле Швајцарците Herzog & de Meuron.
Евро 2008
УЕФА го оценила стадионот со 4 ѕвезди, што е највисоката категорија, имајќи ја предвид сместивоста на стадионот.
За Евро 2008 „Сент Јакоб Парк“ бил домаќин на вкупно 6 натпревари — 3 групни натпревари (вклучувајќи го и отворачкиот натпревар), 2 четвртфиналиња и едно полуфинале.
HD 189377
HD 189377 (BD + 41 3549, SAO 49031,HR 7638) — ѕвезда со привидна величина од 6.43, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 19:57:56,3 и деклинација +42°15′39″
Гомилица
Гомилица (словенечки: Gomilica) — населба во Општина Турнишче во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Отошница
Отошница — село во Општина Ранковце, североисточна Македонија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во долината на Отошничка Река, која е десна притока на Крива Река. Двете долински страни — Осојна и Присојна кои се делумно обработени од населението се спуштаат благо кон реката.
Отошница се наоѓа во крајниот западен дел на Општина Ранковце, чиј атар допира до соседната Општина Старо Нагоричане. Населбата се протега до подножјето на планината Герман и има ридско-планински карактер. Селото е од разбиен маалски тип. Атарот на селото зафаќа простор од.
Од општинското средиште Ранковце е оддалечено 5 километри. До селото има асфалтен пат, кој е во добра состојба. Селото не е поврзано со директен автобуски превоз.
Историја
Селото потекнува од доцното античко време на што укажуваат пронајдените Археолошки наоѓалишта. Пишан доказ за Отошница има од средниот век, кога извесен Властелин Влатко го приложил селото, а на 25 март 1355 година тоа го потврдил и цар Душан на Хиландар.
На крајот на XIX век Отошница спаѓало во Кривопаланечката каза на Османлиското Царство.
Стопанство
Главно населението се занимава со сточарство и полјоделство. Сточарството е насочено кон одгледување на говеда и овци. Во селото нема никакви стопански објекти.
Население
Бројот на семејства во Отошница се движел во 1921. г. — 84, 1948. г. — 113, 1961. г. — 128 и 1971. г. — 118 семејства.
Во селото според податоците од пописот во 2002 година живеат 105 жители, сите Македонци. Сите жители припаѓаат на православната религија.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 61 жител, од кои 60 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка, додека во периодот по војната од 1957 до 1962 година се наоѓала во некогашната општина Ранковце, каде што се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото исто така се наоѓало во тогашната општина Ранковце, во која покрај Отошница се наоѓале и селата Ветуница, Вржогрнце, Гулинци, Љубинци, Одрено, Опила, Радибуш, Ранковце и Станча. Самата Општина Ранковце била дел од Кривопаланечката околија. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓа во рамките на истоимената општина.
NGC 353
NGC 353 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 353 се споменува и како UGC 641, MCG 0-3-58, CGCG 384-58, IRAS 00598-0213.
Откривање
Објектот е откриен на 10 ноември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 353 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 353 има привидни димензии од 1,3' х 0,4'.
Список на државни водачи во 1648 година
Ова е список на државни водачи во 648 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црква „Св. Димитриј“ - Битуша
Свети Димитриј (Ιερός Ναός Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Битуша, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм, сместен во југозападниот дел на селото. Претставува трикорабна базилика со дрвен покрив, трем на север и камбанарија. Според зачуваниот ктиторски натпис, изградена е во 1837, а живописана во 1844 г. од Јован Михаил и Михаил од епирското село Кионат со средства на Аврам и Божин.
Карадски Пештери
Карадските Пештер ― група од 66 будистички пештери сместени на околу 5 километри југозападно од Карад, во близина на селото Џакинвади со поглед на реката Којна. Тие се составени од:
Пештерите се наоѓаат на ридот Агашив, а некои пештери се расфрлани околу Џакинвади. Пештерите свртени кон југ се важни пештери. И во долината има пештери. Една од пештерите го носи името на Чокамела кој живеел таму околу 8 години.
Овие пештери се врежани во првиот век пред нашата ера и се многу едноставни.
Натписот го опишува подарокот од Сангмитра, Синот на Гопала.
Каљаја
Каљаја — возвишение и планински врв на планината Караџица на масивот Мокра. Се наоѓа веднаш источната и југоисточната страна над селото Црн Врв, а неговата северна и западна падина до самиот врв се целосно обраснати со густа зимзелена и во помала мера листопадна букова шума, поради што од далеку има темна-црна боја, заради што најверојатно селото во неговото подножје го добило името Црн Врв. Претставува, возвишение на вододелницата помеѓу долините на Маркова и Кадина Река кое е продолжение на огранката кој од главното било на Караџица се испушта кон североисток почнувајќи со врвовите и месностите Пепелјак и Драчевски Рид. Има правец на протегање од југозапад кон североисток, при што на неговото југозападно подножје е преслапот и месноста Бразда (Салаково) каде во минатото Крали Марко ја прокопал браздата (јазот) со кој пуштил вода од Кадина во Маркова Река за својот манастир и каде се наоѓал збегот во кој живееле семејствата од Драчево, а од североисточната страна е преслапот и месноста Празни Торба. Највисоката надморска височина му изнесува 1710 метри, а по зарамнетиот врв кој има издадена стратешка поставеност се наоѓаат и котите 1704, 1711, 1694, 1712, 1668 и 1675 метри. Поради својата стратешка поставеност на него во минатото постоело утврдување тврдина, за што сведочи и неговото име Каљаја. На самото место Каља има остатоци од ѕидови, а месното население верува дека тука имало „старовремски град“, за кој се претпоставува дека е од римско време.
NGC 6759
NGC 6759 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 16 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6759 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 6759 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 6 м 57 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +50° 20' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 6759 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62779. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 54; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3549. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 814.
Пролетни цветови (Фабержеово јајце)
Јајцето „Пролетни цвеќиња“, понекогаш нарекувано Императорското јајце „Пролетни цвеќиња“, се смета за едно од императорските велигденски јајца, што му се припишува на Петер Карл Фаберже (и затоа едно од јајцата Фаберже). Ако е автентично императорско јајце, тогаш јајцето „Пролетни цвеќиња“ ќе било првото во серијата „цветни јајца“ и ќе било создадено помеѓу 1885 и 1890 година. Се состои од футрола изработена од бел јавор покриена во кожа со челични шарки и спојки што содржат помало јајце (официјалното јајце „Фаберже“) украсено со црвен емајл и златен свиток поставен исправено на мало подножје на врежан бавенит, кое потоа се отвора вертикално за да се покаже целосно отстранлив цветник од цвеќиња направен од гранат и бел халкедон во корпа од платина. Црвеното јајце е 8,3 cm високo, а внатрешноста во него 3,8 cm. Јајцето го купил рускиот стопанственик Виктор Векселберг во 2004 година, како дел од збирката на вакви јајца и разни други предмети на Фаберже.
Автентичноста на ова јајце е ставена во сомнеж од експерти на Фаберже. Тоа дури станало идентификувано како фабержеово јајце кога истражувач го забележал на фотографија од предреволуционерна Русија. Неговиот метод на градба е забележително под-пар, има дијаманти со неусогласена големина и прилози со инфериорни квалитети и две половини кои се асиметрични, што не се карактеристични за работилницата на Фаберже. Исто така, не ги носи ознаките на очекуваниот производител и има други одлики за дизајн што можат да го сигнализираат неговиот статус како фалсификувана парче. Иако многупати е испитуван од експерти, кои честопати се согласувале со неговата оригинална припишување, нема записи кој би можел наводно да им го дал на Романови и нема преписка меѓу Фаберже и ниту еден од последните двајца руски императори за да го потврди неговото пуштање во употреба или нејзината испорака. Ниту, пак, тоа има јасно документирана докажаност или евиденција за сопственост. Иако неговите материјали (злато, дијаманти, емајл, итн.) се типични за работилницата на Фаберже, методот на градба и несоодветната/нецелосна историја дава значителен сомнеж во неговата автентичност.
Ранковце
Географија и местоположба
Ранковце се наоѓа во средишниот дел на Славишко Поле, од десната страна на Крива Река. Селото е сместено на самиот коридор 8, по кој поминува магистралниот пат од Скопје и Куманово кон Крива Паланка до граничниот премин Деве Баир на македонско-бугарската граница.
Самото село се состои од урбанизиран дел во кој се наоѓаат општинските установи, како и училиштето, сконцентрирани во близина на двете страни на магистралниот пат и маала од разбиен тип кои се наоѓаат на поголема далечина од самото средиште на селото. Крај самиот пат се наоѓаат повеќето општестевни установи како општинската зграда, поштата, автобуска станица, дуќани, во поголемиот дел од селото кој се наоѓа лево од патот се пазарот, полициската и противпожарната станица, додека десно од патот каде се градниката, амбулантата и спортската сала има повеќе нови куќи.
Ранковце е село од разбиен тип со раштркани маала коишто се издигнуваат на надморска височина од 490 до 570 метри. Во самото село се наоѓа и устието на Ранковачка Река во Крива Река, како нејзина десна притока. Поголемиот дел од куќите се сместени на левиот брег на Ранковечката Река, но во поново време амбулантата, фабрички погон и повеќе нови куќи се изградени и на другиот десен брег на реката. Од градот Крива Паланка населбата е оддалечена 25 километри. Воедно, селото претставува и општински административен центар на истоимената општина, во која покрај Ранковце, влегуваат уште 17 други села. Атарот на селото Ранковце зафаќа простор од 12,3 км2 на кој преовладува обработливото земјиште на површина од 959 ха, а на пасиштата отпаѓаат 124 ха.
Потекло и значење на името
Името на селото Ранковце e од македонско потекло. Најстариот пишан запис потекнува од XVI век каде во турските дефтери од 1570 година е запишано како Хранковци. Потеклото на името доаѓа од личното име Ранко односно Хранко кое е скратена или нагалена форма - хипокористица од името Храни- мир, -слав, а обликот Ранковце има значење на постаро семејно име Хранковци настанато од атрибутската синтагма (Х)Ранкови деца, синови од личното име (Х)Ранко. За настанокот на името меѓу населението постојат и 2 преданија. Според едното предание кое постои како легенда во Ранковце, се вели дека во овој најплоден дел на кривопаланечко Славиште, во средниот век живеел некој кнез или господар по име Милутин кој живеел во сегашното село Милутинце и кој имал три ќерки: Ранка по која е наречено Ранковце, Рада по која е наречено Радибуш и Љуба по која е наречено Љубинци. Другата легенда за настанокот на името на селото вели дека во селото живеел некој ковач кој секое утро многу рано започнувал со работа во ковачницата - „ран ковач“.
Стопанство
На основа на составот на атарот, селото во основа има поледелска функција, меѓутоа поради значајната местоположба и општествено-управното значење на Ранковце значаен дел од жителите се занимаваат и со други стопански дејности од второ и третостепен вид. Селаните главно се занимаваат со полјоделство и тоа со одгледување на житни и градинарски култури и тоа најмногу пченица (најголемо производство во цело Славиште) и пченка како и пипер, домат, компир, грав и тиква, додека од стока најмногу се одгледуваат свињи и живина, а во многу помала мера и кози и крави главно за лични потреби, при што дел од свињите се продаваат и на сточните пазари, меснарници во Куманово, Крива Паланка, скопско Трубарево и кочанско Облешево, а од 1954 година во селото Ранковце постои мал сточен пазар за околните села кој се одржува во вторник. Во пазарните денови (сабота) жителите на Ранковце ја посетуваат не само Крива Паланка, туку и Кратово, иако во помала мера. Од стопански објекти, во селото се наоѓаат објектите на млинот „Славишка мелница“, конфекцијата „Карпош“ и ТП „Славишко Поле“. Исто така, во селото постојат повеќе угостителски објекти. Во непосредна близина на Ранковце постои богато наоѓалиште на полиминералот составен од зеолит, бентонит и биатомит кое е дел од неколкуте блиски и богати наоѓалишта на бетонитски глини кои ги исцрпува рудникот Бентомак, во која голем дел од вработените се жители на селото. Значаен дел од жителите на Ранковце се занимаваат и со градежништво односно ѕидарство, изработка на фасади, плочки, столарство и изработка на мебел за покуќнина и други занаетски доработки, авто-превоз на стоки со камиони во државата и странство. Во селото има пазар, а работат и неколку продавници, ресторани и угостителски објекти, сендвичарница, берберница и други трговски дуќани. Во втората половина на XX век во Ранковце имало земјоделска задруга која била припоена на работната организација „Малина“ со седиште во Крива Паланка.
Население
Според пописот од 2002 година, во Ранковце живееле 1.192 жители. Најголем дел од жителите или 1.133 жители се изјасниле како Македонци. Во поглед на верската припадност, најголемиот дел се изјасниле како православни христијани. Поради поволната местоположба и одличната и значајна сообраќајна поврзаност, во селото Ранковце има добри услови за живеење, поради што тоа бележи стабилност на бројката на своите жители. Така, во 1961 година селото броело 1.441 жител, во 1994 година бројот се намалил на 1.007 жители од кои 936 Македонци, 36 Роми и 4 Срби, а на последниот попис во 2002 година забележало зголемување за 185 лица или 18,73%, што се должи на природниот прираст од раѓањето и доселувањето на жители од околните повисоки планински места.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.337 жители, од кои 1.113 Македонци, 1 Турчин, 137 Роми, 4 Срби, 4 останати и 78 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Ранковце.
Родови
Во Ранковце отсекогаш, па сè до денес живее доминантно мнозинство на Македонци од православна вероисповед, и сосема мал број на Роми. Сите родови во селото потекнуваат од предци коишто се доселени. Македонски православни родови кои живеат во Ќурчинското Маало се: Ќурчинци (слават Свети Никола) доселени пред околу 210 години од Кратовско со родослов Тримче (на 52 години во 1975)-Тодос-Јован-Трајан-Иван чиј татко се доселил, Козарци (слават Петковден), Миташкови (славаат Св. Никола) и Пачугови (слават Св. Архангел). Во Зердинското маало живеат следните македонски родови: Зердини (слават Св. Никола), Ќосеви (слават Воведение на Пресвета Богородица Пречиста), Неделкови (слават Свети Јован) и Пузини (слават Св. Јован). Во Кокинското Маало живеат следните македонски родови: Кокинци (слават Св. Архангел) се доселиле од селото Кокино во Кумановско во исто време кога и родот Ќурчинци, Узунци (слават Воведение на Пресвета Богородица Пречиста) и Димишковци (слават Св. Архангел). Во Крајчиновото Маало живеет македонскиот род Крајчини со повеќе огранки од кои едни се викаат Црвенци, а жителите слават различни слави како Св. Архангел, Св. Никола и Св. Јован. Ромските родови во турско време сите биле муслимани и имале посебни гробишта во правец на Радибуш, но од втората половина на ХХ поединци почнале да добиваат христијански имиња, па во седумдестите години на XX век се забележани следните имиња: Драган, Стојанче, Раде, Јусуф, Алида, Шабан, Ќуле, сите дома говореле ромски јазик и се занимавале со коваштво.
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Општествени установи
Како општинско седиште и административен центар на Општина Ранковце, во селото се наоѓаат бројни општински и општествени установи:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот 1952-1955, селото исто така било седиште на тогашната општина Ранковце, во која покрај Ранковце се наоѓале и селата Ветуница, Вржогрнци, Гулинци, Љубинци, Одрено, Опила, Отошница, Радибуш и Станча. Самата Општина Ранковце била дел од Кривопаланечката околија. Општината Ранковце постоела и во периодот 1950-1952 година.
Редовни настани
Во Ранковце се одржуваат два годишни собори: еден на денот на празникот на Рождеството на Пресвета Богородица попозната како Мала Богородица кога е црковната слава и друг на еден ден после Ѓурѓовден кога има селска прослава. Поради поволната положба и добрата сообраќајна поврзаност крај главниот пат, собирите во Ранковце се доста посетени. Во периодот по завршувањето на Втората светска војна па сè до седумдесеттите години, секој петок во Ранковце се одржувале приредби за младината од околните села. По престанокот, иако повеќе не се одржувале приредбите, сепак на тој ден младите луѓе се собирале кај автобуската станица.
Туризам во Косово
Туризмот во Косово се одликува со косовската кујна, архитектура, религијата, традицијата и природните богатства. Без разлика што туризмот беше флен во сенка поради воениот конфликт на Косово и прогласување на независноста во 2008 година, престижниот американски весник New York Times неодамна го вклучи Косово на списокот на 41 место што треба да се посети во 2011. Истата година, Косово скокна за 40 места на Skyscanner, истражување кое го прикажува туристичкиот раст. Спротивно на генералната ситуација, безбедноста и криминалот се подобрени од 2000 година па навака благодарение на учеството на силите за безбедност на Европската Унија - ЕУЛЕКС, силите на НАТО - КФОР, а подоцна и новоформираната полиција на Косово.
Туризмот е безбеден и согледувајќи го фактот дека Косово има прекрасни планини, насекаде низ земјата, може да се одвиваат различни активности како планинарење, пешачење, искачување, логорување итн. Има многу езера и реки каде постојат голем број на фарми. Интересни се и старите камени тврдини каде луѓето живееле во минатото, а кои денес се одлични туристички локации.
Статистика
Бирото за статистика на Република Косово објави квартални податоци почнувајќи од 2008 година.
Следнава табела го покажува бројот на странски посетители според државата од која доаѓаат за 2011 година.
Параклис „Св. Ѓорѓи“ - Беловодица
Историја
Параклисот бил изграден по иницијатива на семејството Гулески од Прилеп, што е наведено во посветата насликана на еден од внатрешните ѕидови. Тој бил осветен на 9 декември 1999 година од страна на протереј-ставрофорот Петре Ристески со благослов на Митрополитот Преспанско-пелагониски г. Петар.
Архитектура
Параклисот има правоаголна основа, изграден е од камени тули и е покриен со кров од ќерамиди. Внатрешноста е живописана, а меѓу фреските се издвојуваат оние на Исус, Свети Ѓорѓи, Богородица со Исус и Света Петка.
Список на државни водачи во 352 година
Ова е список на државни водачи во 52 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 2147
NGC 2147 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2147 се споменува и како ESO 57-SC54, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.