cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Во потрага по изгубеното време
Настанување на циклусот
Истовремено, Пруст се обратил и до издавачката куќа Nouvelle Revue Française. Во ноември 1912 година, Пруст му напишал писмо на директорот Гастон Галимар во кое се распрашал за техничките прашања, нудејќи самиот да ги плати трошоците за печатењето. Во својот одговор, Галимар, исто така, зборувал за техничките работи, соопштувајќи му на Пруст дека во еден том може да се испечати книга со обем до 550 страници, дека првата книга би била пуштена во продажба во февруари или март, а втората во мај, итн. На крајот од писмото, Галимар ветил дека лично ќе дојде да го земе ракописот и, врз основа на тоа, Пруст заклучил дека книгата му е прифатена. Меѓутоа, кон крајот на декември, уредувачкиот одбор, без никакво образложение, му го вратил ракописот, а подоцна, Галимар го убедувал Пруст дека не знаел за таквата одлука, а до ден-денес не е познато ниту дали членовите на уредувачкиот одбор воопшто ја прочитале книгата. Како главен виновник за одбивањето на ракописот најчесто се споменува Андре Жид, но подоцна, Жан Шлумбергер тврдел дека одлуката била заедничка, т.е. дека на сите членови на уредувачкиот одбор не им се допаднал заплетканиот стил на Пруст. Неколку дена по одбивањето, Пруст се обратил до парискиот издавач Олендорф, повторно нудејќи самиот да ги плати трошоците на печатењето, но и овојпат бил одбиен.
Најпосле, кога Пруст ја загубил надежта дека ќе најде издавач за својата книга, младиот париски издавач Бернар Грасе (Bernard Grasset) прифатил да го испечати романот под услов Пруст да ги плати трошоците на печатењето. Притоа, Грасе предложил маркетиншка кампања која опфаќала објавување на делови од романот во разни списанија и порачки на прикази за книгата, а Пруст со воодушевување ги прифатил сите предлози на Грасе. Во мај 1913 година, Пруст повторно ги променил како општиот наслов на романот така и насловите на деловите. Така, тој го известил Бернар Грасе дека „општиот наслов“ на својот циклус треба да биде „Во потрага по изгубеното време“, наместо претходно замислениот наслов „Повремениот молк на срцето“. Таа промена била предизвикана оттаму што Пруст во меѓувреме ја видел најавата за книгата на Бине Валмер (Binet Valmer) со наслов „Срце во распаѓање“ (Le Coeur en désordre), што според него било алузија на истата состојба. Сепак, Пруст одлучил насловот „Повремениот молк на срцето“ да го сочува за една епизода од втората книга на „Содома и Гомора“. Инаку, ниту во писмото до Грасе, ни подоцна, Пруст не кажал зошто го избрал конечниот наслов „Во потрага по изгубеното време“, но некои проучувачи на неговото творештво сметаат дека овој наслов е синтеза на насловите на двата романи на Балзак, „Изгубени илузии“ и „Во потрага по апсолутното“. Исто така, во тоа време, првата книга од романот го добила насловот „Свановата страна“, втората книга била наречена „Страната на Германтови“, а за третата книга бил предвиден насловот „Повторно најденото време“. Првата книга од монументалното дело „Во потрага по изгубеното време“, „Во Свановиот крај“, била објавена на 14 ноември 1913 година и оваа дата се смета за пресвртна точка во развојот на романот, кој со ова дело навлегол во епохата на модернизмот. Оваа книга, Грасе најпрвин ја отпечатил во 1.750 примероци, потоа испечатил уште двапати по 500 примероци, а следната година испечатил уште две изданија со вкупно 1.300 примероци. До 28 јули 1914 година, книгата била продадена во 2.800 примероци, за време на војната продажбата била послаба, но познато е дека во 2017 година, во книжарниците останале само 200 примероци од вкупниот тираж на четирите изданија на „Во Свановиот крај“. Овие примероци ги откупил Гастон Галимар, кој повторно ги укоричил и ги продал во своето издание на „Во потрага по изгубеното време“ од 1919 година. Овие податоци покажуваат дека приемот на романот кај читателите бил многу добар.
Во мај 1919 година, Пруст му напишал на Галимар: „Ќе биде добро ако сè биде објавено за време на мојот живот, но ако се случи поинаку, јас ги оставив сите мои нумерирани папки кои ќе ги земете вие и во тој случај сметам на вас да ги објавите во целост.“ Пруст не доживеал да го види целосното објавување на својот циклус. Во писмото до Гастон Галимар од јули 1922 година, Пруст напишал дека се откажува од насловот „Затвореничка“, но во подоцнежната преписка со Галимар и со Жак Ривјер, тој продолжил да го користи тој наслов, додавајќи дека се работи за прв дел на „Содома и Гомора III“. Подоцна, на почетокот од ноември 1922 година, кога заболел од воспаление на белите дробови, Пруст му го предал недовршениот роман „Затвореничка“ на издавачот Гастон Галимар.
По смртта на Пруст, на 19 декември 1922 година, во една статија објавена во списанието „Време“ (Temps) било најавено објавувањето на деловите од циклусот „Во потрага по изгубеното време“ и тоа: „Затвореничка“, „Исчезнатата Албертина“ и „Пронајденото време“. Во статијата се споменува дека се работи за материјал од околу 900 страници отчукани на машина за пишување, како и пет школски папки во ракопис со првите концепти на овие романи. Подоцна, на 1 јануари 1923 година, во специјалниот број посветен на Пруст, во списанието „Нова француска ревија“ била објавена непотпишана забелешка со нови информации во врска со циклусот „Во потрага по изгубеното време“. Во неа, се укажува дека циклусот содржи два дела: првиот ги опфаќа романите за Сван, „Девојките во цветот“ и за Германтови, додека ракописот до вториот дел се однесува на „Содома и Гомора“ и на „Пронајденото време“. Притоа, во статијата се наведува дека вториот дел опфаќа ракопис во обем од 20 школски папки на чии страници често се ставани огромни додатоци при што првите осум папки одговараат на објавените романи од „Содома и Гомора“, а папките од бројот осум до бројот 15 одговараат на следните романи, планирани за објавување по смртта на Пруст: „Затвореничка“ и „Исчезнатата Албертина“. Исто така, во оваа статија се наведува дека границата што ги дели „Затвореничка“ и „Исчезнатата Албертина“, напишана од самиот Пруст, се наоѓа на почетокот на 13. папка од пронајдените ракописи. Најпосле, во папките од бројот 15 до бројот 20 се наоѓа останатиот материјал од циклусот „Во потрага по изгубеното време“ кој самиот Пруст го сметал за завршен, зашто на последната страница од 20. папка своерачно напишал: „Крај“. Најпосле, во 1927 година бил објавен романот „Пронајденото време“.
Кус
Кус (Kuhs) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Шереметица
Шереметица е планинскиот врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Република Македонија. Тој е составен дел на Шар Планина и неговата височина е 2.342 метри.
IC 785/1
IC 785/1 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 785/1 се споменува и како MCG 0-36-7, CGCG 18-19, NPM1G -02.0382.
Откривање
Објектот е откриен на 6 мај 1888 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 785/1 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 785/1 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 0 м 36,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -2° 54' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 57°.
Други поделби
Проучување на IC 785/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49866.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Апоп
Апеп (или Апофис) е голема кобра, змија од египетската митологија. Апеп секоја ноќ се обидува да го изеде Ра додека плови низ подземјето. Сет, кој е член на екипажот на бродот, ја напаѓа и ја убива, но Апеп секојпат повторно оживува. Апеп е дете на божицата Неит, „Мајката на боговите“. Апеп ја претставува силата на хаосот.
Градови во Литванија
Во Литванија официјално има 103 градови (литв.: еднина miestas, множина miestai). Според државниот закон статус на град може да добие секоја населба од збиен тип со повеќе од 3.000 жители, во која барем 2/3 од вработените не работат во примарниот сектор за производство (земјоделство, шумарство, лов и риболов). Во посебни случаи и помалите населби со историски наследен статус на град можат да добијат статус на град. Првите градови во Литванија се појавиле XIII и XIV век. Најстар град во државата е Клајпеда. Повеќето градови во Литванија се стари, настанале пред XVII век, но има и нови, кои настанале како последица на брзата индустријализација на земјата во XX век. Некои настанале од познатите излетнички места и одморалишта.
Повеќето од 103 градови во Литванија се мали и само 19 градови имаат повеќе од 20.000 жители. Среќна околност е нивната рамномерна разместеност по целата територија на државата. Според последниот попис од 2001 г., 66,7% од жителите на Литванија живееле во градовите и овој процент и понатаму расте.
Список на градовите според големината
Останати градови со помалку од 20.000 жители:
Расенгул (планински врв)
Расенгул — планинскиот врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Република Македонија. Тој е составен дел на Шар Планина и неговата височина е 2.383 метри.
Местоположба и одлики
Расенгул е висок планински врв во јужниот дел на главното планинско било и срт на Шар Планина, кој ја претставува и најјужната точка на планинскиот гребен на огранката Враца, во непосредна близина на двата величествени шарпланински врвови Мала и Голема Враца на север. Со својата височина од 2.382 метри и карпестиот гребен по сртот, Расенгул го претставува последниот јасно истакнат стрмен и висок врв на Шар Планина, после кој на југ следат последните поблаги и целосно тревнати врвови Фудан, Лера и Морава со кој завршува шарската планинска верига на југ. Непосредно на север по сртот од Расенгул се издигнува врвот Мала Враца, на југ е пространата и широка долина Идризова Дупка која продолжува во Аџина Река, кон запад се отвораат високите Горно и Долно Луково Поле со изворишното подрачје на Радика, додека веднаш непосредно на исток е изворот на реката Маздрача. Веднаш на југ под самиот врв Расенгул помеѓу малиот гребен Венец се наоѓа и постојано ледничко езеро, а пак веднаш на север на подножјето се двете Дефски езера. Непосредно веднаш под самиот врв Расенгул на југ поминува и планинарската патека на првата Западна македонска трансверзала (ЗМТ) водејќи од Шутман и продолжувајќи кон Лера и Маврово. Оддалеченоста на врвот Расенгул од попристапните патишта и населени места е многу голема, па најдобра можност за пристап е преку земјените патишта од Стрезимир во долината на Штировица и преку Торбешки Мост и Аџина Река на југозапад или од селото Горно Јеловце на југоисток. Глетката од врвот Расенгул ја опфаќа цела Шар Планина, Кораб, Дешат со Крчин, Бистра, Стогово, Сува Гора, и зад неа планинскиот масив на Мокра со Солунска Глава додека на другата страна погледот досегнува и до Проклетие.
Искачување
Tрансверзална тура: Торбешки Мост - Божино - Радика Планина - врв РАСЕНГУЛ - Венец - Будимов Гроб - Менгова Кула - Рамен Камен - с.Д.Јеловце
Микрометар
Микрометар (симб.μм, μm, неофиц. микрон) — мерна единица за должина која изнесува милионити дел од метарот, илјадитина милиметар или илјада нанометри. Користејќи научна нотација микрометарот може да се претстави како 1×10−6 m, што значи 1⁄undefined m.
Човечко влакно е дебело 100 μm. Црвените крвни зрнца имаат пречник од околу 8 μm.
Микрометарот се употребува за изразување на бранова должина на инфрацрвено зрачење. Називот „микрон“ со симболот μ се застарени (официјални од 1879 до 1967 г. ) сè уште се употребува во астрономијата и изработката на полупроводници.
Наводи
תחיליות במערכת היחידות הבינלאומית
Немањички манастир
Немањички манастир — манастир во средишна Македонија, во областа Овче Поле, во близина на селото Немањици.
Црква „Св. Илија“
Црква била срушена за време на отоманскиот период. Била главна селска црква на Немањици, на местото каде некогаш и се наоѓало селото. Подоцна, селото се преместило целосно на денешната местоположба, а од црквата останале само руини. Во 2014 година започнала изградба на нов храм на истото место.
Список на државни водачи во 1271 година
Ова е список на државни водачи во 271 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Знаме на Хрватска
Знамето на Хрватска е едно од државните симболи на Република Хрватска. Се состои од три хоризонтални ленти, еднакви по димензија, во црвена, бела и сина боја, а во средината стои државниот грб на Хрватска. Знамето е познато и како Тробојница (на Trobojnica).
Ерг
Ерг (симб. erg, ерг) е единица за енергија и механичка работа во системот СГС. Името потекнува од грчкиот збор εργον (ергон) = „работа“.
Еден ерг ја претставува работата што ќе ја изврши сила од еден дин на растојание од еден сантиметар. Во основните единици на СГС, ергот е еднаков на еден грам сантиметар на квадрат во секунда на квадрат (g·cm2/s2). Во SI системот, тој е еднаков и на 10−7 џули или 100 наноџули (nJ).
1 erg = 10−7 J = 100 nJ
1 erg = 624,15 GeV = 6,2415 eV
1 erg = 1 дин cm = 1 g·cm2/s2
Вилхелм Вин
Вилхелм Карл Вернер Ото Фриц Франц Вин (Wilhelm Carl Werner Otto Fritz Franz Wien  – ) — германски физичар кој во 1893, користел теории за топлина и електромагнетизам за да го изведе виновиот закон за поместување, кој го пресметува електромагнетното зрачење на црно-тело на било која температура од емисијата на било која референтна температура.
Тој исто така формулирал израз за црно-телното зрачење кое е точно во фотон-гасната граница. Неговите аргументи се засновале на поимот за адијабатската непроменливост, и биле инструментални за формулирањето на квантната механика. Во 1911 ја добил Нобеловата награда за физика за неговата работа окулу топлотното зрачење.
Рани години
Вин се родил во Гафкен близу Фишкаусен, Прусија, како син на земјопоседникот Карл Вин. Во 1866, неговото семејство се преселило во селото Смоково, Полска.
Bo 1879, Вин се школувал во Растенбург и од 1880-1882 го посетувал градското училичте во Хајделберг. Во 1882 се образувал во Гетингенскиот универзитет и во Берлинскиот универзитет. Од 1883-85, работел во лабораторијата на Херман фон Хелмолц и во 1886 се здобил со признанието Доктор по филозофија со тезата за дифракција на светлината на метал и за влијанието на бројни материјали на бојата од одбиена светлина. Од 1896 до 1899, Вин предавал на Акенскиот универзитет. Во 1900 отишол во Вирцбуршкиот универзитет и станал наследник на Вилхелм Конрад Рентген.
Кариера
Во 1896, Вин, емпириски утврдил дистрибутивен закон за црно-телното зрачење, подоцна именуван по негово име: Винов закон. Макс Планк, кој бил колега на Вин, не верувал во емпириски закони, така што користејќи го електромагнетизмот и термодинамиката, предложил теоретска основа за Виновиот закон, кој станал Вин-планков закон. Сеедно, Виновиот закон важел само при висока честота. Планк ја исправил теоријата и предложил, сега познат, Планков закон, кој довел до развивање на квантната теорија. Сеедно, другата емпириска формулација на Вин, наречена Винов закон за поместување е сѐ уште многу корисна, се однесува на најголемата бранова должина емитувана од телото (λmax), до температурата на телото (T). Во 1900 (продолжувајќи ја работата на Џорџ Фридрих Карл Сеарле) претпоставил дека суштината се крие во електромагнетната природа и ја предложил формулата за релацијата помеѓу електромагнетната маса и електромагнетната енергија.
Додека го испитувал струењето на јонизиран гас, Вин, во 1898, идентификувал позитивна честичка еднаква по маса со масата на водородниот атом. Вин, со оваа работа, ги поставил темелите на масената спектрометрија. Џозеф Џон Томсон го рафинирал виновиот апарат и извел понатамошни експерименти во 1913, по работата на Ернест Радерфорд во 1919, виновата честица била прифатена и именувана „Протон“. За време на месец април 1913, Вин бил предавач во Колумбискиот универзитет.
Во 1911, Вин бил награден со Нобелова награда за физика „за неговите откритија во врска со законите кои управуваат со зрачењето на топлина“.
Полидевк (месечина)
Полидевк, или Сатурн XXXIV, е мал природен сателит на Сатурн кој е коорбитален со месечината Диона и се наоѓа околу нејзината задна Лагранжова точка. Нејзиниот пречник се проценува дека изнесува 2 до 3 км. Другата коорбитална месечина на Диона е Елена, која е поголема и се наоѓа на предната точка L4.
Полидевк била откриена од страна на Касини тимот задолжен за сликање на 24 октомври 2004 годин, на сликите направени на 21 октомври 2004 година,  и ѝ дале привремена ознака S/2004 С 5. По прегледувањето на сликите од Касини ја забележале месечината Полидевк на сликите направени уште на 9 април 2004 година.
Името Полидевк било одобрено на 21 јануари 2005 година од Работната група на МАС задолжена за именување на планетарни системи. Во грчката митологија, Полидевк е друго име за Полукс, брат близнак на Кастор, син на Зевс и Леда.
Поради гравитациското дејство со Диона, нејзината површина може да биде во хидростатска рамнотежа. но не и нејзината внатрешност, слично како што Метона е во хидростатска рамнотежа поради интеракциите со Мимант. [[Податотека:Animation_of_Polydeuces's_orbit_relative_to_Saturn_and_Dione.gif|лево|мини| Анимација на орбитата на Полидевк во однос на Сатурн и Диона
···]]
725
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6233 и 6234 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5475 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4485 и 4486 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1478.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 725 година се протега во 3361 и 3362, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3421 и 3422 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1268. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 106 и 107 исламска година.
Ҙ
Ҙ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи башкирски јазик. Буквата потекнува од кириличната буква З со одредени модификации. Буквата има звучна вредност /ð/.
Жо-Вилфрид Цонга
Жо-Вилфрид Цонга (роден на April 17, 1985 во Ле Ман) е француски професионален тенисер. Негово највисоко место на АТП листата е петтото место, којшто го достигнал на 27 февруари 2012 година.
Цонга стана познат на јавноста по извонредниот настап на Отвореното првенство на Австалија во 2008 година, кога, како неносител, стигна до финалето, претходно победувајќи четири носители на турнирот, вклучувајќи ја и победата во три сета над Светскиот Бр. 2 Рафаел Надал во полуфиналето. Во финалето, Цонга не успеа да стигне до Гренд слем титулата, и беше поразен од Светскиот Бр. 3 Новак Ѓоковиќ во четири сета.
По финалето во Мелбурн, Цонга успеал да стигне и до својата прва АТП Мастерс 1000 титула, освојувајќи го Мастерсот во Париз во 2008, и со тоа го заверил пласманот на АТП завршниот Мастерс во годината во Шангај, Кина. Три години подоцна, Цонга успеал да стигне до финалето на АТП завршниот Мастерс во годината, каде бил поразен од петкратниот освојувач и бранител на титулата, Роџер Федерер.
Тој е еден од малкуте активни играчи кој успеал да стигне до четвртфиналата рунда на сите четири гренд слем турнири. Тој исто така е единствениот тенисер кој има остварено гренд слем победи над сите од големата четворка (Рожер Федерер, Рафаел Надал, Новак Ѓоковиќ и Енди Мареј).
Јуниор
Како јуниор, Цонга остварил вкупен резултат од 90 победи и 28 порази во поединечна конкуренција, и се искачил на 2-то место на јуниорската ИТФ список на 13 октомври 2003 година.
Јуниорски Гренд Слем резултати:
Отворено првенство на Австралија: Полуфинале (2002, 2003)
Отворено првенство на Франција: Полуфинале (2003)
Вимблдон: Полуфинале (2003)
Отворено првенство на САД: Победник (2003)
Рана кариера
Цонга имаше успешна кариера како јуниор, освојувајќи ја јуниорската титула на Отвореното првенство на САД во 2003 победувајќи го Маркос Багдатис во финалето. Тој исто така успеа да стигне до полуфиналето на останатите три Гренд слем турнири.
Откако станал професионалец во 2004, за Цонга следел незгоден период во кој забележал низа на повреди. Најпрво кон крајот на годината, тој боледувал од дискус хернија, а потоа во 2005 се здобил со две повреди на десното рамо. Од октомври 2005 па сè до февруари 2006, Цонга имал проблеми со грбот и стомачните мускули и кон крајот на 2006 тој повторно се здобил со повреда на стомачните мускули. Вкупно, за тоа време тој одиграл само осум турнири.
Цонга - Ѓоковиќ
Нивната следна средба на гренд слем турнир била повторно на Отвореното првенство на Австралија, во четвртфиналето од 2010 година, точно две години откако Ѓоковиќ бил подобар од Цонга и успеал да ја освои својата прва титула на гренд слем турнирите. Овојпат Цонга бил подобар и успеал да забележи победа во пет сета. По година и пол, двајцата тенисери го одиграле својот прв меѓусебен двобој на трева, во полуфиналето на Вимблдон 2011 – и тука влогот бил многу поголем, бидејќи победникот на натпреварот ќе стигнел до своето прво финале на терените на Ол Ингланд клубот. Ѓоковиќ успеал да забележи победа во четири сета и да се пласира во финалето на гренд слемот, а со тоа и успеал да ја прекине доминацијата од седум и пол години на Роџер Федерер и на Рафаел Надал на врвот на АТП листата, искачувајќи се на првото место. Во 2012, на Отвореното првенство на Франција, Цонга и Ѓоковиќ повторно се сретнале во важен натпревар, во четвртфиналето на турнирот. Откако го изгубил првиот сет, Цонга се вратил во натпреварот и ги освоил следните два сета, а потоа во четвртиот сет имал две меч топки на сервис на Ѓоковиќ, кои не успеал да ги искористи, при што србинот го однел четвртиот сет во тај-брејк. Во тај-брејкот, Цонга успеал да ги спаси првите две сет топки, но во третиот обид, Ѓоковиќ успеал да го освои сетот и да го однесе натпреварот во петти одлучувачки сет. Цонга не успеал да се пласира во полуфиналето, и петтиот сет го загубил со убедливи 6–1.
Два месеци подоцна, Цонга бил поразен од Ѓоковиќ во четвртфиналето на турнирот на Летните олимписки игри 2012 со 6–1, 7–5. Во првата недела од октомври, српскиот тенисер повторно бил поуспешен и успеал да слави над Цонга во финалето на Отвореното првенство на Кина во два сета. Последниот натпревар во 2012 година, Ѓоковиќ и Цонга го одиграле во ракмите на групната фаза од АТП завршниот Mастерс, каде Ѓоковиќ бил поуспешен и победил во два сета. Тоа било за Цонга петти пораз од Ѓоковиќ во 2012.
Двајцата тенисери последен пат се сретнале во полуфиналето на Мастерсот во Шангај во 2013 година, и Ѓоковиќ успеал да оствари победа во два сета.
Стил на игра
Цонга е познат по своите силни сервис удари, како и по моќниот форхенд удар и одличното чувство на игра на мрежа. Тој игра напаѓачки стил на игра од основната линија, но често знае да ги комбинира своите удари и да истрчува на мрежа. Тој моментално е еден од малкуте активни играчи кој често практикува сервис-волеј игра. И покрај висината, неговото движење на теренот се смета за многу добро.
Сервис
Сервисот на Цонга е еден од неговите најбрзи, најсилни и најдоминантни удари. Брзите сервиси проследени со ротација често му овозможуваат на Цонга да создава и освојува лесни сервис бодови. Неговите силни сервиси често достигнуваат брзина и до 225 км/ч.
Подлоги
До денес, Цонга најдобрите резултати ги има постигнато на тврда подлога, посебно на Отвореното првенство на Австралија, каде играше во финалето во 2008, во четвртфиналната фаза во 2009 и во полуфиналето во 2010. Во својата АТП кариера, поголемиот дел од финалињата Цонга ги одигра на тврда подлога. На трева, тој беше полуфиналист на Вимблдон во 2011 и 2012, и финалист на првенството на клубот Квинс во 2011. По правило, Цонга не бележи добри резултати на Земјина подлога, иако неговите способности на оваа подлога напредуваат, а резултат на тоа се четвртфиналињата на Отвореното првенство на Франција, Мастерсот во Монте Карло и Мастерсот во Рим во 2012 година. Во 2013, тој заигра уште подобро на оваа подлога. Впрочем, Цонга стигна до своите први две полуфиналиња на земја, најпрво на Мастерсот во Монте Карло, каде беше поразен од Рафаел Надал и на Отвореното првенство на Франција, каде беше поразен од Давид Ферер, откако претходно забележа победа над Рожер Федерер.
Удари и игра на мрежа
Цонга е познат по своите агресивни удари. Неговиот форхенд и бекхенд се доста ефективни при одигрувањато на бодовите. Неговиот силен, остар и прецизен форхенд е негов најпостојан удар, посебно кога е испратен право на страната на противникот. Иако неговиот бекхенд не е главно толку силен како неговиот форхенд за време на бодовите, сепак тој е способен да нападне преку својот бекхенд удар. Неговата игра на мрежа е паметна, посебно кога напаѓа во бодовите. Тој знае да игра и еднорачен и дворачен бекхенд. Тој го додаде еднорачниот бекхенд во својот репертоар на удари во средината на 2011, видлив во финалето против Мареј на Квинс Клуб Првенството и против Федерер во четвртфиналето на Вимблдон.
Ӟ
Ӟ — дел од кириличната несловенска азбука. Буквата ја користи удмуртски јазик. Буквата потекнува од кириличната буква З со одредени модификации. Буквата има звучна вредност /dʑ/.
Сангсарски јазик
Сангсарскиот јазик, или познат како сангсариски или сангисариски, е ирански јазик од подгрупата на индоирански јазици од семејството на индоевропски јазици. Јазикот се зборува во покраината Семнан во Иран. Најсродни јазици со сангсарскиот се ласгердскиот, семнанскиот и сорхејскиот јазик. Јазикот го зборуваат околу 36.000 Сангсари.
Фонологија
Самогласките ви сангсарскиот се: /a, a:, e, e:, i, o, ö, u, u:/. Согласките се истите како и кај персискиот јазик.
Заменки
Во сансарскиот јазик има заменки од еднина и множина и бележи два падежа во еднина: директен (номинатив) и објектив (останати падежи). Машки и женски форми се разликуваат во трето лице еднина.
Користена литература
Pierre Lecoq. 1989. "Les dialectes caspiens et les dialectes du nord-ouest de l'Iran," Compendium Linguarum Iranicarum. Ed. Rüdiger Schmitt. Wiesbaden: Dr. Ludwig Reichert Verlag. Pages 296-314.
Црн Камен (планински врв)
Црн Камен е име кое го носат неколку планински врвови во Македонија. Името Црн Камен го носат врвови на: Шар Планина со надморска височина од 2.320 метри, највисокиот врв на планината Јабланица висок 2.258 метри и врв на средишното било на Скопска Црна Гора висок 1.585 метри надморска височина. Заедничка одлика на планинските врвови кои го носат името Црн Камен се карпести гребени со многу стрмна и изразита издаденост, каменест состав со црна или темна сива боја која во однос со тревнатата околина има изразита црна боја. Дополнителна заедничка одлика е и меридијански правец на протегање на сртот од север кон југ што во однос на долините и населените места во нив им дава напоредничка поставеност исток - запад. Токму заради ваквата поставеност поради која зад овие врвови заоѓа сонцето тие за време на зајдисонце набљудувани од далеку или од населените места од исток во долините кои ги заградуваат на запад изгледаат црно и затемнето што веројатно е и причината за ваквото нивно именување од населението. Дополнителна причина за ваквото именување веројатно се и водотеците кои се слеваат по карпите и на камењата им даваат црна боја, каков што е случајот со месноста Црн Камен кај Велес.
NGC 2232
NGC 2232 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Еднорог, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2232 се споменува и како OCL 545.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2232 е од видот IV3p. Видливиот сјај со голо око изнесува 4,2 m. NGC 2232 има само една позната привидна димензија, која изнесува 45'.
Други поделби
Проучување на NGC 2232 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 227; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4793. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 943.
Дин
Дин (симб. dyn, дин; од грч. δύναμις [динамис] = моќ, сила) е единица за сила од системо СГС, кој е претходник на современиот систем SI. Еден дин е еднаков на точно 10 µN (микроњутни), или, по дефиниција: силата што ѝ дава на маса од 1 грам забрзување од 1 сантиметар за 1 секунда:
Драгиша Димитриевски
Драгиша Димитриевски — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Минхаузен (книга од 1964)
Минхаузен (германски: Münchhausen) е книга од писателот А. Д. Мунд. Книгата е објавена на македонски јазик од страна на издавачкото претпријатие „Култура“ од Скопје во 1964 година, во превод на Зара Билјановска.
Технички податоци
Книгата е објавена во рамките на библиотеката „Бамби“. Таа има 144 страници и испечатена е во Графичкиот завод „Гоце Делчев“ од Скопје. Книгата не е каталогизирана и не го поседува меѓународниот број ISBN. Ликовното уредување на книгата е дело на Василие Поповиќ - Цицо, а техничкото уредување го извршил Христо Христовски. Јазичната редакција е дело на Евтим Манев, а коректурата ја направиле Љубинка Денкова, Елена Павлова, Душанка Јанева и Ружица Димишковска.
Содржина
Во делото „Минхаузен“ се опишуваат неверојатните доживувања на баронот Минхаузен. Книгата се состои од 25 поглавја, и тоа:
IC 786
IC 786 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 786 се споменува и како NPM1G -03.0488.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 786 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. IC 786 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 1 м 46,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -4° 10' 47"". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на IC 786 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1061769.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Викиншка жена-воин Бирка
Викиншката жена-воин Бирка била жена закопана со опрема на елитен професионален викиншки воин во камерен гроб од 10 век во Бирка, Шведска. Се сметало дека е машки воин од ископувањето на гробот во 1889 година, се докажало дека останките се женски и со остеолошка анализа и со ДНК студија во 2017 година. Студијата заклучила дека артефактите закопани со жената се доказ дека таа била професионален воин од висок ранг. Тој заклучок бил оспорен како предвремен од некои археолози и историчари кои велат дека коските и артефактите не се доказ дека жените биле воини во патријархалната викиншка култура. Оваа контроверза придонела за дебатата за улогата на жената во викиншкото општество.
Толкувања
Научниците не се согласиле околу толкувањето на сложените наоди од погребот на Викинзите. Професорот по викиншки студии Џудит Џеш, го отфрлила заклучокот на студијата дека скелетот првично бил закопан во Б. 581 бил на жена воин, тврдејќи дека откако гробот бил ископан во 1889 година, коските од други гробови можеби биле измешани заедно; дека заклучокот дека таа била воин поради парчиња дивеч закопани во гробот е прерана шпекулација; и дека истражувачите не разгледале други причини за женско тело во гробница на воин. Некои други археолози биле скептични, наведувајќи ја можноста дека коските биле погрешно означени во минатиот век, или можеби измешани со коски од други блиски гробови. Археологот Шарлот Хеденстестиерна-Џонсон изјави дека Јалмар Столпе бил познат по неговото прецизно земање белешки и внимателна документација. Секоја коска пронајдена во гробот била означена со Bj581 со индиско мастило за време на ископувањето.
Авторите на трудот Хеденстиерна-Јонсон изјавиле дека „викиншките научници не сакале да ја признаат способноста на жените со оружје“ и дека „кај Бирка, гробот Б. 581 беше изнесен како пример за елаборирана гробница на машки воин со висок статус“. Дополнително, тие ја навеле студијата на Маријана Моен од 2011 година, која заклучила дека „имиџот на машкиот воин во патријархалното општество е зајакнат со истражувачки традиции и современи предрасуди“. Други научници забележале дека културната пристрасност може да резултира со неточни толкувања на местата за погребување.
Тимот Хеденстиерна-Јонсон ги разгледа прашањата за половата идентификација на останките во контекст на боречките предмети закопани со коските, тврдејќи дека „распределбата на гробните предмети во гробот, нивната просторна врска со женската индивидуа и целосниот недостаток на кој било типично женски гробен артефакти“ ги оспорува можностите дека другите артефакти му припаѓале на семејството на починатиот или на маж „сега исчезнат“ од гробот. Како одговор на прашањето „Дали оружјето нужно одредува воин?“, авторите нагласиле дека толкувањето на релевантноста на артефактите закопани со телото „... треба да се направи на сличен начин без оглед на биолошкиот пол на погребаниот поединец.“
Жените воини во други извори од доба на Викинзите
Сликата на жени воини не била непозната за Викинзите. Постојат неколку примери на женски прикази каде се гледаат како ракуваат со оружје.
Литература
Постојат неколку историски докази дека жените од Викиншката ера учествувале во војување:
Сагата литература има и многу примери за ова:
Атум
Атум (неговите алтернативни имиња се Тем, Тему, Тум, Атем) е древно египетско божество поврзано со Сонцето, како и Ра. Атум е бог на сонцето што заоѓа. Тој е хермафродитски пра-бог од кого е создаден светот. Атум понекогаш е претставен со глава на овен, и како гуштер, змија, лав или бик. Самото име потекнува од зборот „тем“ што значи „завршен“, „готов“.
Тему или Атму или Атум, т.е. „оној кој го довршува“ денот, исто како што Птах бил оној кој го „започнува“ денот. Бил претставен како човек. Во приказната за создавањето тој објавува дека се развил во облик на богот Хепер и во химните се кажува дека тој е „творец на боговите“, „создавач на луѓето“ итн.
Сафир
Сафир — син благороден камен, една од варијантите на минералот корунд (Алуминиум оксид). Името доаѓа од латинскиот збор „sapphiru“, што значи „син“. Редок вид на сафирот е „Сафирот ѕвезда“ на којшто кристалната структура е таква што при фокусирана светлина од која и да било насокац се покажува ѕвезда. Постои уште еден вид скапоцен камен- рубин кој е, исто така, варијанта на минералот корунд. Сафирот се смета за еден од четирите највредни благородни камења, заедно со рубинот, смарагдот и дијамантот.
Историјата на сафирот датира уште од пред 7 век п.н.е., кога го користеле Етрурците, а после нив Грците и Римјаните, кои го носеле од Индија.
Петар Убавкиќ
Животопис
Во Рим останал сè до септември 1889 година кога се вратил во Белград каде станал учител на II класа за калап во Реалката, а потоа и учител по цртање и убаво пишување во Вишата женска школа, а на крајот и учител по вештини во Третата белградска гимназија. За член на Српското учено здружение бил избран на 30 јануари 1883 година, а се неговото соединување со САНУ станал нејзин почесен член во 1892 година. Излагал на големата меѓународна изложба во Париз (1889 и 1900) заедно со Ѓорѓе Јовановиќ и Урош Предиќ.
Се смета за зачетник на академската вајарска уметност во поновата српска историја. Изработил голем број јавни споменици – фигури, бисти и релјефи. Меѓу неговите дела најпознати се бистите на Вук Караџиќ (1890), на кнезот Милош Обреновиќ и Ѓуро Даничиќ.
Бил еден од основачите на Здружени на српски уметници „Лада“. Здружението било основано на 4 септември 1904 година пред Првата југословенска уметничка изложба во Белград и тоа е најстарото здружение на уметници во Србија. Основачи на здружението, кое биле наречено по словенската божица на пролетта биле Петар Убавкиќ, Урош Предиќ, Ѓорѓе Јовановиќ, Марко Мурат, Бета Вукановиќ, Риста Вукановиќ, Симеон Роксандиќ, а како основач се споменува и Надежда Петровиќ која две години по основањето го напуштила здружението. Петар учествувал на Првата југословенска уметничка изложба одржана во 1904 година во Белград со 10 вајарски дела.
Во мај 1910 година, Убавкиќ бил унапреден во „виш учител прва класа“. Тогаш бил „учител по вештини“ во Третата белградска гимназија. Петар Убавкиќ починал на 28 јуни 1910 година во Белград, а бил погребан на Новите гробишта
Тарантула
Тарантули или птицојади — семејство влакнести и многу големи пајаковидни животни со досега утврдени околу 900 видови. Некои членови од истиот подред исто така може да се нарекуваат „тарантули“ со заеднички идиом. Оваа статија се ограничува за да ги опиша членовите на Theraphosidae групата. Некои родови на тарантулите-tarantulas го ловат пленот пред сè на дрвјата, а други пак ловат во или близу до земјата. Сите тарантули-tarantulas може да произведуваат свила, додека арбореалните видови обично престојуваат во кадифен "цевковиден шатор", копнените видови редат нивните јами со свила за стабилизирање за да се олесни качувањето нагоре и надолу по ѕидот. Тарантулите-Tarantulas главно јадат инсекти и други членконоги, со користење на заседа како нивен првенствен начин на фаќање плен. Најголемите тарантули-tarantulas може да убиваат животни големи колку гуштери, глувци и птици. Тарантулите-Tarantulas се наоѓаат во тропските и пустински региони во светот. Повеќето тарантули-tarantulas се безопасни за луѓето, а некои видови се популарни за егзотична трговија на миленичиња (тарантули). Сите тарантули-tarantulas се отровни, но само некои видови имаат отров кој, предизвикува непријатност во период од неколку денови но не е познато дека имало човечки жртви како резултат на тоа. Тарантула "Tarantula 'името доаѓа од градот Таранто во јужна Италија и бил користен во прво време за некој неповрзан видов на Европскиот волчешки пајак. Името е позајмено да се применува на theraphosids (вид на пајаци) кои се честа појава во Европските истражени области. Во Африка, theraphosids (вид на пајаци) често се нарекуват "мајмунски пајаци". Азиските облици се познати како "земјените тигри" или "птиците кои јадат пајаците". Австралијците пак ги викаат нивните видови "лаечки пајаци", " пајаци кои свиркаат" или "птици кои јадат пајаци". Луѓето кои зборуваат француски ги викаат со општо име "mygales" theraphosid-те пајаци. Како и сите членконоги, тарантулата-tarantula спаѓа во без'рбетниците, кој се потпира на егзоскелет за мускулна поддршка. А телото на тарантулата-tarantula се состои од два дела, од prosoma (цефалоторакс) и opisthosoma (стомак). Цефалотораксот и стомакот се поврзани со pedicle (појас), или она што често се нарекува pregenital somite. Овој појас-како поврзување е всушност дел од цефалотораксот му овозможува на стомакот да се движи во широк опсег на движење во однос на цефалотораксот.
Во зависност од видот, должината на телото на тарантулата се движи од 2,5-10 сантиметри, со 8-30 сантиметри со спојување на нозете. Ножното мерење се утврдува со мерење од врвот на задната нога на врвот на предната нога на спротивната страна. Најголемите видови на тарантули-tarantula може да тежат повеќе од 85 грама (3 унци). Најголемиот од сите, Голијат птицо-јадец (Theraphosa blondi) од Венецуела и Бразил, се пријавени дека имаат тежина од 150 грама (5,3 унци) и распонот на една нога достигнува до 30 сантиметри, машките се подолги а женките по дебели. Т. apophysis (на Pinkfoot Голијат) беше опишан 187 години после Голијат птицо-јадачот, па затоа неговите одлики не се толку добро проверени. T. blondi генерално се смета за најтешка тарантула-tarantula, а Т. apophysis има најголем распон на ногата. Два други вида, Lasiodora parahybana (бразилскиот Салмон Birdeater) и Л. klugi, се соперници во одност на големината на Голијат пајаците. Поголемиот дел од Северно Американските тарантули-tarantulas се кафени. На други места се пронајдени обоени видови т.е кобалт сина боја (Haplopelma lividum), црни со бели риги (Aphonopelma seemanni), жолти ознаки по нозете (Eupalaestrus campestratus), металик сини нозе со живописна портокалова боја на стомакот и зелено сини (Chromatopelma cyaneopubescens). Нивните природни живеалишта ја вклучуваат саваната, тревни површини, како што се пампите, дождовните шуми, пустини, планини, шуми. Тие генерално се поделени во земни типови кои често прават дупки и арбореални типови кои градат затворени засолништа надвор од земјата. Тарантулите стануваат се повеќе популарни како миленичиња и се лесно достапни за фаќање.
Потекло на поимот
Зборот "tarantula" се применува на неколку многу различни видови пајаци. Пајакот кој јпрвично го користи тоа име е еден од волкчешките пајаци, Lycosa tarantula, пронајдени во околината на јужниот италијански град Таранто. Во споредба со тарантулите-tarantulas од Новиот Свет, волчешките пајаци не се особено големи или влакнести.
Tarantism
Каснувањето од Л. Tarantula, некогаш се верувало дека предизвикува фатална состојба наречена tarantism, за чиј лек се сметал дивиот танц кој се идентификува со тарантела-tarantella. Сепак, модерните истражувања покажаа дека каснувањето на Л. tarantula генерално не е опасно врз човекот. Се чини дека постоеле различни видови на пајаци во областа околу Таранто кои биле одговорни за прилично тешки касања. Веројатниот кандидат (и веројатно единствениот пајак кој се наоѓа во областа која е опасна за човекот) е пајакот-malmignatte или средоземјето црна вдовица. Овој пајак, кој му припаѓа на родот Latrodectus, е близок роднина на црната вдовица и redback (црвениот) пајак, и има убод кој е значаен за медицината. Сепак, Lycosa tarantula, се поголеми и страшни на изглед, со тенденција да бидат неправедно кредитирани за какво било тешко касање.
Нов Свет и други различни примени
Кога theraphosids се појавиле во Америка, тие се прогласени за тарантули"tarantulas", предизвикувајќи користење на терминот да се префрлат на тропските пајаци. Сепак, овие пајаци припаѓаат на подвидот Mygalomorphae, и не се тесно поврзани со волчешките пајаци. Името тарантула"tarantula" е исто така погрешно применето при други големи работноспособни пајаци, вклучувајќи ги и purseweb (џебовидните) пајаци или атипичните тарантули-tarantulas, инка-мрежестите (Dipluridae и Hexathelidae), и на "џуџести тарантули-tarantulas". Овие пајаци се поврзани со тарантулите-tarantulas (сите се mygalomorphs), но се класифицираат во различни семејства. Huntsman пајаците од семејството Sparassidae, исто така, се нарекуват тарантули-"tarantulas", поради нивните големи димензии. Всушност, тие не се поврзани, и припаѓаат на подредот Araneomorphae.
Дигестивен систем
Устата на тарантулата-tarantula се наоѓа под вилиците на долниот преден дел од prosoma-та. Устата е куса како сламка кој при отворањето може само да цица, што значи дека се што ќе се внесе внатре мора да биде во течна форма. Пленот со многу цврсти делови, како на пример глушецот, мораат да бидат здробени на земјата или пак соџвакани, што се постигнува со премачкување на пленот со дигестивни сокови кои се лачат од отворите на вилиците. Дигестивниот систем на тарантулата-tarantula (стомакот) е цевка која се протега водолжина на нејзиното тело. Во prosoma-та, оваа цевка е поширока и го формира стомакот за цицање. Кога мускулите на стомакот за цицање се собираат, тие создаваат силина во цицањето која дозволува да тарантулата-tarantula го вовлече својот течен плен преку устата и во цревата. Откако течната храна ќе влезе во цревата, се разделува на честички толку мали за да пројдат преку цревните ѕидови во hemolymph (крвта) каде што е дистрибуиран низ целото тело. После јадење, остатоците се формираат во мала топка и се исфрлаат од тарантулата-tarantula надвор. Во терариум, тие честопати ги ставаат во ист агол. Овие топки се совршени домаќини за калапи и паразити, тие мора да бидат отстранувани редовно.
Нервен систем
А централните нервниот систем (мозокот) на тарантулата се наоѓа во долниот дел од внатрешноста на prosoma-та. Тарантулата-tarantula ја гледа нејзината околина првенствено преку сетилните органи наречени setae (влакна или игли). Иако тарантулата-tarantula има очи, допирот е нејзиниот најистакнат осет, и во лов првенствено зависи од вибрациите испуштени од движењата на својот плен. Сетилните органи на тарантулата, setae се многу чувствителни органи и се користат при осеќање на хемиски потписи, вибрации, правец на ветерот, а можеби дури и звук. Тарантулите-Tarantulas, исто така многу реагираат на присуството на одредени хемикалии како што се феромоните.