cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ка' Рецонико
Градежништво (17-18 век)
Ка' Рецонико стои на десниот брег на Големиот канал на Венеција, на местото каде што му се придружува Рио ди Сан Барнаба. Локалитетот претходно бил окупиран од две куќи, видливи во раните слики на Венеција во 1500 година, кои век и половина подоцна биле во тажна состојба на распаѓање. Тие припаѓале на семејството Бон, еден од патрициските кланови во Венеција. Во 1649 година, главата на семејството, Филипо Бон, обвинител на градот и покровител на уметноста, одлучил да ги трансформира двете куќи во една голема палата на локацијата. За таа цел го вработил Балдасар Лонгена (1597-1682), најголемиот поборник на венецијанскиот барок, стил кој полека го заменувал ренесансниот и паладискиот архитектонски стил. Лонгена бил дизајнер на познатата купола на црквата Санта Марија дела Салуте, барокна знаменитост во Венеција. До 1661 година Лонгена ги споил двете претходни структури и започнала работата на фасадата свртена кон каналот и достигна високо ниво како првиот, или Нобл, кат. Сепак, ниту архитект, ниту клиент не требал да го видат завршувањето на Палацо Бон: Лонгена умрел во 1682 година, а Филипо Бон ги видел неговите финансии уништени поради трошоците за палатата. Тој бил принуден да ја прекине работата.Филипо Бон починал во 1712 година, а недовршената палата, која веќе се распаѓала, ја наследиле неговите синови, а потоа и внуците, но никој немал средства да ја заврши изградбата. Во 1750 година, Боните му ја понудиле незавршената палата на Џамбатиста Рецонико, банкар и трговец со ткаенини од Ломбардија, чие семејство купило титула на венецијанско благородништво во 1648 година, за време на војната за Кандиа со Отоманската империја, кога венецијанската државна каса била исцрпена. Рецонико платил 60.000 златни дукати за недовршената зграда. Општинските инспектори ја прегледале зградата и констатирале дека поголемиот дел од објектот е руина, во опасност од уривање. Само задниот дел од зградата, завршен до вториот кат, имал покрив и можел да се спаси. Рецонико го ангажирал најпрестижниот архитект на своето време, Џорџо Масари (1687-1766), кој ги изградил црквите на Језуитите и црквата Пиета во Венеција, како и палатата на семејството Граси, која била свртена кон палатата Рецонико од другата страна на Големиот канал.
Фасадата била завршена помеѓу 1750 и 1752 година. Обрнувајќи го своето внимание кон внатрешноста, Масари ги прекршил венецијанските обичаи и ја поставил главната свечена просторија на задниот дел од зградата, без поглед на каналот. Тој ја удвоил висината на таванот во оваа соба и ги елиминирал ѕидовите за да создаде подраматичен простор. Тој поставил церемонијална рута што ќе ги однесе посетителите од пристаништето и портата на Големиот канал до фонтаната во внатрешниот двор, надградена со грбот на Рецонико во мермер; потоа со триумфален ходник до монументалното скалило кое ги однесе до големиот салон или сала за бал. Штом салоните биле завршени, нивните тавани биле насликани со фрески од Џовани Батиста Кросато и во trompe-l'œil од Џироламо Менгоци Колона.
Внатрешната работа била речиси завршена во 1756 година. Врвот на моќта на Рецонико и величественоста на Палацо дошле во 1758 година, кога Карло, помладиот брат на Џамбатиста Рецонико, бил избран за папа како Климент XIII, истата година Лудовико Рецонико се оженил со Фаустина Саворњан, обединувајќи ги двете најбогати семејства во Венеција. За да ја одбележи таа прилика, Рецонико го нарачал најпрославениот сликар на Венеција, остарениот Џовани Батиста Тјеполо, да ги наслика таваните на два салони, заедно со сликарите со Гаспаре Дизиани и Јакопо Гуарана.
Началник на генералштабот (Обединето Кралство)
Началник на генералштабот (анг. Chief of the General Staff или CGS) е звање на офицерскиот (професионален) преводник на Британската армија почнувајќи од 1964 г. Началникот е член на Комитетот на началници на генералштабовите како и на Армискиот одбор. Пред 1964 г. неговaтa титукла била Началник на империјалниот генералштаб (Chief of the Imperial General Staff).
Ка' Рецонико
19-20 век - пад и преродба
Педесет години по завршувањето на палатата, во 1810 година, почина последниот член на венецијанскиот огранок на Рецоникос, кардиналот Абондио од Пиза, со што се стави локрај на семејната линија. Палатата речиси станала језуитски колеџ, но наместо тоа поминала низ неколку семејства, а во 1832 година кај Карло Пиндемонте, внук на пиедомонтескиот поет и политичка фигура, Иполито Пиндемонте. Пиндемонте го продал целиот мебел и уметнички колекции на палатата. Само фреските останале на самото место. Во 1837 година, Пиндемонте ја продал празната зграда на грофот Ладислао Зелински, кој пак ја изнајмил палатата на баронот фон Булов, а потоа и на броењето на Зич Цернер. Од 1840 до 1857 година, бил изнајмен на војводата од Модена и неговото семејство, во кое бил и Дон Карло, војводата од Мадрид, претендент за шпанскиот престол.
Началник на генералштабот (Обединето Кралство)
Оваа титула се користела и во текот на четиригодишниот период за време на преодот на звањето од Врховен командант на силите во 1904 г. во Началник на империјалниот генералштаб во 1908 г. Во тоа време ова звање го носел генералот сер Невил Лителтон.
Ка' Рецонико
19-20 век - пад и преродба
Почнувајќи од околу 1850 година, вториот кат од палатата бил изнајмен од антикварецот и трговец со уметнички дела Јакобо Кверси дела Ровере, кој го користел како галерија за да продава слики од Рубенс, Рембрант, Караваџо, Каналето и други стари мајстори. Во 1880-тите, стана дом на сликарот Роберт Барет Браунинг, чиј татко Роберт Браунинг, поетот, починал во неговиот стан на мезанин во 1889 година. Во тоа време, американскиот сликар на портрети Џон Сингер Сарџент исто така имал ателје во палатата.
Началник на генералштабот (Обединето Кралство)
Моменталниот началник на генералштабот е генералот Сер Питер Вол. Во 2009 г. на оваа функција ќе го наследи генералот Сер Дејвид Ричардс.
Ка' Рецонико
19-20 век - пад и преродба
Во 1906 година Браунинг добил понуда од германскиот император Вилхелм II да ја купи зградата, но наместо тоа ја продал на грофот Лионело фон Хиршел де Минерби, пратеник во италијанскиот парламент и колекционер на модерна уметност. Палацо станал амбиент за спектакуларни костими, прослави со факел и свеќи и концерти.
Американскиот текстописец и композитор Кол Портер го изнајмил Ка' Рецонико за 4.000 долари месечно во 1920-тите. Портер ангажирал 50 гондолиери и вработил група пешаци со јаже за да „настапат во пламен од обоени светла“.
Глобалната депресија од 1930-тите им ставил крај на средствата и екстравагантноста на Минерби и тој барал купувач за Палатата. По четири години преговори, во јуни 1935 година, градот Венеција ја купила палатата и почнале да ја трансформираат во музеј на венецијанската уметност од 18 век. Уметничките дела од 18 век, вклучително и фрески на таванот, од други куќи и збирки во сопственост на општината биле собрани во Ка' Рецонико, за да ги придружуваат оригиналните фрески на таваните. Градот купил и дополнителни дела од Тјеполо, Гварди, Канова и други уметници за да ја зголемат колекцијата. Зградата претрпела голема реставрација кон крајот на 1970-тите и била завршена во 2001 година.
Приземје и двор
Посетителите обично пристигнуваат со гондола на главниот влез, отворајќи се кон Големиот канал. Објектот е тесен и длабок, а фасадата на каналот е широка само три соби. Посетителите поминуваат низ влезот, а низ долгиот коридор до дворот, каде што е поставена фонтана, со грбот на семејството Рецонико. Влезот на улиците на Венеција е зад фонтаната. Од приземјето, посетителите се качуваат до пијано Нобиле по почесните скалила, кои имаат мермерни балустради украсени со статует од Џусто Ле Корт. Ле Корт бил водечки скулптор во Венеција кон крајот на 17 век и тесно работел на многу проекти со првиот архитект на зградата, Лонгена.
Салонот на пастели
првично била просторија за одржување на публиката; во таа просторија папскиот легат го известил кардиналот Рецонико дека е избран за папа еден ден претходно. Таванот е украсен со фрески што го прикажуваат триумфот на уметностите над незнаењето, претставени во сликана рамка од trompe-l'œil, со алегориски сцени насликани во аглите. Сликите, особено Триумфот на поезијата, датираат од времето кога Тјеполо работел во главниот салон и обично се припишуваат или на Џамбатиста Кросато или на Гаспаре Дизиани од Белуно. Собата го добила своето име според бројот на пастелни портрети на Росалба Кариера и други значајни венецијански уметници. Тие вклучуваат фин пастелен портрет на оперската пејачка Фаустина Бордони од Кариера. Друг значаен пастелен портрет е оној на Сесилија Гварди Тјеполо, сопруга на сликарот Тјеполо, насликан од нејзиниот син Лоренцо. Насликана била во 1757 година.
Сала Тјеполо
Го има третиот од четирите тавани на Тјеполо во зградата, наречени Благородност и доблест што го победи незнаењето. За разлика од другите тавани на Тјеполо, овој таван, насликан во 1744–1745 година, не е направен за Ка' Рецонико, туку за семејството на Пјетро Барбариго за неговата сопствена куќа во Санта Марија дел Џиљо. Го купил градот Венеција во 1934 година и го поставил во музејот. Собата, исто така, прикажува слики од венецијански уметници, вклучувајќи ги Пјетро Лонги, Франческо Гварди и две рани дела во овални рамки од Џовани Батиста Тјеполо од 1715 до 1716 година. Мебелот, исто така, делови од венецијански барокен мебел, вклучително и маса за игри и украсена насликана секретарка, или кабинет, користени за чување на претходни предмети, направени во Германија во 18 век.
Библиотека
(или сала Морлајтер) со четири големи полици за книги исполнети со мали скулптури од теракота или печена земја од венецијанскиот скулптор Џовани Марија Морлајтер (1699-1781), кои биле купени за музејот од Градот Венеција во 1935 година. На таванот има фреска на иста тема како фреската Тјеполо во собата на тронот, Алегорија на заслугите, од Матија Бортолони.
Сала Лазарини
Салата Лазарини го добила името по венецијанскиот сликар Грегорио Лазарини, од крајот на 17 век. Трите големи митолошки слики во собата му се припишуваат во 19 век. Поновата стипендија му припишува на Лазари една слика во собата, Орфеј масакриран од Баканантите. Останатите сега им се припишуваат на Антонио Белучи и Антонио Молинари. Петте овални слики на таванот, исто така на митолошки теми, се од Франческо Мафеи, од крајот на 17 век. Собата, исто така, располага со многу фино маркетиско биро, инкрустирана со слонова коска и украсена со позлатена бронза, од ебенистот Пјетро Пифети, потпишан и датиран во 1741 година.
Сала Брустолон
Салата Брустолон е посветена на извајаниот мебел и врежаните фигури на Андреа Брустолон, најпознатиот венецијански барокен скулптор на дрво. Изложените дела се датирани од 1706 година и користат дрва со различна боја, вклучувајќи абонос и екстремно украсени барокни облини и пресврти за да се прикажат акција и емоции. Во собата има и значаен лустер со повеќебојно стакло во цветни форми од работилницата за стакло Мурано на Џузепе Бриани, направена во средината на 18 век.
Портего
Во традиционалната структура на венецијанската палата, портегото, или дневната соба за поминување, била најголемата просторија на зградата, наменета да игра улога на просторија за изведба. Овој простор денес претставува мермерни бисти од XVIII век кои претставуваат алегориски портрети и фигури, додека ѕидовите се покриени со мермер од Црвена Верона.
Салон соба
Салата на салонот го има земено своето име од сликата на Франческо Гварди: Салонот на калуѓерките во Сан Закарија (1740-1745) изложена во салата со | Фоајето на палатата на Дандоло во Сан Мојзе. Фреската на таванот со наслов: Брачен Конкорд крунисан со доблест во присуство на правда, претпазливост, умереност, слава, изобилство е дело на Костантино Цедини (Падова, 1741 - Венеција, 1811), член на еснафот на сликарите на Венеција и професор на Академијата за ликовни уметности во Венеција. Фреската првично била во палатата Нани во Канареџо. Префрлен е во 1930-тите на сегашната локација. Рамката што ја опкружува фреската е постара од пред еден век и се должи на квадратуристот Антонио Феличе Ферари (1667 - 1720).Други венецијански уметници чии дела можат да се видат на овој кат се Цима да Конељано, Aлвисе Виварини, Бонифацио де Питати; Тинторето, Скијавоне, семејството Басано, Паоло Фиаминго, Ламберт Сустрис; Падованино и Карпинони, Пјетро Векија, Џовани Сегала, Палма и Џоване, Бернардо Строци, Франческо Мафеи, Џован Батиста Лангети, Пјетро Либери; Балестра, Николо Бамбини, Пјацета, Никола Граси, Пјетро Лонги, Росалба Кариера, Себастиано и Марко Ричи, Пелегрини, Амигони, Антонио Марини, Зукарели, Заис, Џузепе Бернардино Бисон, Натале Скиавони, Иполито Кафи, Манчини и Ема Сиарди.
Фрески од Вила Зианиго
Еден дел на вториот кат содржи соби со фрески од Џандоменико Тјеполо, син на Џамбатиста Тјеполо, кои првично биле во вилата Зианиго, во близина на Мурано.
Во ходникот што води до салата, на левиот ѕид, сцена од ослободениот Ерусалим од Купот: „Рено кој ја напушта градината на Армида“ од Џандоменико Тјеполо, кој се наоѓаше на приземјето на вилата од Зианиго. На десниот ѕид на предворјето две платна на Николо Бамбини : Ахил и девојките од Ликомед и киднапирањето на Сабините; надминување на овие две платна Апотеозата на Венеција од Франческо Фонтебасо; од десната страна, „Алегорија на летото“; на задниот ѕид: Сокол брка јато врапчиња во бегство од Џандоменико Тјеполо.
Соба на Антонио Гарди
Нарачана од Марија Барбариго Саворњан од сликарот Антонио Гварди, фреските од оваа соба биле покриени со гипс во текот на деветнаесеттиот век и пронајдени за време на реставрацијата на палатата Барбариго Дабала во 1936 година. Откачени и монтирани биле префрлени во Ка' Рецонико. Тие се три на број: Минерва; Венера и љубов пред вулкановото ковалиште; и Аполон. Фреските биле врамени со гипс. Овие обновени фрески се единствените примери за ваков вид на дела на Гварди. Завесата дама, ја претставува алегоријата на чистотата, е дело на венецијанскиот скулптор Антонио Корадини, кој бил познат по прикажувањето на фигури под превез.
Сала Лонги
Сликите во оваа просторија нудат можност да се споредат два различни тренда во венецијанската сликарска школа од XVIII век: живописно, сензуално, рококо, видливо во алегориските и митолошките дела на Џамбатиста Тјеполо, со таван, иронично „зефир и Флоре“ и критичкиот дух на венецијанските светла, видливи во сликите на Пјетро Лонги кои висат на ѕидовите. Платното на Тјеполо, насликано во 1730-тите за Ка' Пезаро, е дел од почетоците на неговата работа. Заедничкото присуство на Зефир, еден од четирите ветрови, и Флоре е упатување на пролетта, така и на плодноста. Боите се светли и транспарентни. Уметникот практично нацртал сензуални тонови на месо и нагласени контрасти на бои. Серијата слики на Пјетро Лонги на ѕидовите прикажува сцени од секојдневниот живот; посета на сликарско студио, фризер на работа, сцени од семејниот и семејниот живот, концерти, настани и забава. Лонги во нив се појавува како остроумен набљудувач на формите и начините на живеење, поднесувајќи ги детално празните навики и помпезните слабости на неговите херои и нивниот свет. Тој се одликува со претставување на ентериерите на куќите како, до одреден степен, на Каналето со неговиот ведут.
Зелена лак соба
Декорацијата на ова парче (Сала на зелени лакови) е збир на мебел обоен зелено и златно, наречен Salotto Calbo-Crotta со мотиви од шиносери, многу популарен во венецијанскиот XVIII век. Сетот доаѓа од Палацо Калбо Крота во Канареџо. На таванот на салата е фреската на триумфот на Дијана на Џовани Антонио Гварди, од палатата Барбариго-Дабала до Анџело Рафаеле. Алегорико-митолошката работа, создадена во 1850-тите, е совршен пример за талентот на уметникот во стилот на рок, светла и полна со фантазија. Ѕидовите на собата се украсени со ведути и пејзажи.
Трет кат и мезанин: колекција Мартини и колекција Местрович
Третиот и последниот кат (вториот кат во употреба во САД) има рекреација на венецијанска аптека од 18 век, која била реконструирана во 1936 година со оригинални материјали од аптека од тој период. Вклучува и уметничка галерија посветена на колекцијата од 264 слики на колекционерот Егидио Мартини, вклучувајќи дела од 15-ти до крајот на 19-тиот век од големите венецијански мајстори. Го зафаќа речиси целиот трет кат. Вклучува важни дела на Бернардо Строци, Франческо Мафеи, Пјетро Векија, таткото и синот Тјеполос, Џамбатиста Пјацета, Гаспаре Дизиани и други големи венецијански мајстори.
Мезанинот, до кој се стигнува преку скалите до приземјето, содржи друга галерија во која е прикажана колекцијата Местрович, од Ферусио Местрович, чие семејство живеело во Далмација, и кој емигрирал во Венеција во 1945 година. Тој ја донираше својата колекција на музејот во декември 2001 и октомври 2009 година. Се состои од триесетина слики од 15 до 20 век. Вклучува главните дела на Јакопо Тинторето и Бонифацио Веронезе, меѓу другите.
Други главни дела што може да се видат на последниот кат ја вклучуваат историската Смртта на Дариј од Џовани Батиста Пјацета; и збирка од три портрети од Пјетро Белоти. Исто така во музејската колекција, со пастел, е претставена и венецијанската уметница Марија Молин.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Струен извор
Електричен извор — генерално се смета секој уред или систем кој создава т.н. електромоторна сила на неговите излезни приклучници. Во електротехниката, електрониката и на други места, вистинските електрични извори ги претставуваме со алтернативни поедноставени напонски или струјни извори.
Идеален електричен извор
Идеален струен извор (во натамошниот текст: струен извор, струја, напон, отпор) е таков електричен извор каде струјата што тече низ изворот не зависи од падот на напонот на него, односно не зависи од оптоварувањето. Идеалниот струен извор секогаш ќе ја дава истата номинална струја I, без оглед на вредноста на отпорот на оптоварување R и падот на напонот на него V (слика лево). Идеалниот струен извор има бесконечно голем внатрешен отпор, каде што напонот на излезот од идеален струен извор со дадена струја на изворот зависи исклучиво од приклучениот отпор. Идеалните струјни извори често се нарекуваат извори на константна струја. Идеалниот струен извор може кратко да се спои без никакви последици, а доколку не се приклучи оптоварување, напонот на приклучниците на идеалниот струен извор би бил бесконечно голем.
Реален струен извор
Во реални случаи, струјниот извор може да се претстави како идеален струен извор со бесконечно голем внатрешен отпор и номинална струја I и паралелно поврзан внатрешен отпор R_I. На излезните краеви на таков неоптоварен струен извор се јавува излезен напон U еднаков на U= IR_I. Со намалување на внатрешниот отпор на струјниот извор, струјниот извор сè повеќе ги губи своите обележја и неговата излезна струја станува се повеќе зависна од приклученото оптоварување.
По правило, струјните извори никогаш не се користат во електроенергетската индустрија. Поради високиот внатрешен отпор, практично целата моќност се губи во самиот извор, што е неприфатливо од енергетска гледна точка. Меѓутоа, во електрониката, сразмерно често се јавува потребата од струен извор како дел од покомплексно електронско коло (генератор на пилест напон, поедини делови на засилувач и сл.). Ваквите струјни извори се изведени од активни електронски компоненти и склопови и како такви може да се сметаат за струјни активни електрични извори.
Струен извор со отпорник
Иако во секојдневниот живот се присутни исклучиво напонски извори (електрични генератори, батерии или на пример акумулатори,) едноставен пример за струен извор може да биде изведен со напонски извор каде што во серија со оптоварувањето е ставен отпор со значително поголема отпорност (десет пати или повеќе) од отпорноста на оптоварување. Електричниот извор во таков случај ги има основните одлики на струен извор.
Струјни и напонски електрични извори
При решавање на различни електрични мрежи и електронски кола, често е практично дадените струјни извори да се претворат во напонски електрични извори.
Ако реалниот извор на струја е опишан, на пример, со номинална константна еднонасочна струја I = 10 A и внатрешен отпор Ri = 1 Ohm поврзан паралелно, тогаш заменскиот напонски извор ќе има номинален напон на електромоторна сила еднаков на падот на напонот на внатрешниот отпор на струјниот извор во случај на празен òд, односно случај кога нема оптоварување, значи EMS = 10 V. Во заменскиот извор на напон внатрешниот отпор ќе има непроменета вредност од Ri и ќе биде поставен во серија со напонскиот извор.
Претворањето на струјните извори во напонски може да се врши на ист начин и за наизменичен и за секој друг облик на напон и струја, но со предуслов дека кај електричните мрежи и изворите со сложени оптоварувања, т.е. комплексен внатрешен отпор претворањето се врши според правилата на комплексна пресметка.
Битка кај Хатин
Битката кај Хатин (битка, позната и како „роговите на Хатин“ по вулкан кој надигнал во исто време) — битка која се одвивала за време на Крстоносните војни. Битката започнала на 4 јули 1187 година помеѓу крстоносците, предводени од Ерусалимското Кралство и Ајубидската династија.
Муслиманската армија, која била на чело со Саладин, постигнала голем успех убивајќи ги скоро сите крстоносци. Во негови раце останале и многу крстоносци кој тој ги заробил. По оваа битка, муслиманската војска повторно станала највлијателната во Светата Земја, со центар Ерусалим, односно Кудс.
Локација
Битката се одржала кај градот Тиберијада, во денешен Израел. Бојното поле, како своја географска одлика, се одликувал со двојно брдо наречено “рогот на Хатин“. Западно од местото се наоѓа градот Арка. Патот Дарб ал-Хаварнах, изграден од Римјаните, служел како главен пат од истокот кон западот од Јордан кон Галилејското Море и средоземниот брег.
Позадина
Ги де Лузињан станал крал на Ерусалим во 1186 година, по женидбата со Сибиља и смртта на синот на Сибиа, Балдуин V. Ерусалимското Кралство во тоа време било поделено помеѓу фракцијата на Ги де Лузињан и Сибила од една страна, со Режинал де Шатијон и Жерар де Ридфор заедно со своите темплари и Рајмон III, кој за време на Балдуин V му бил советник од друга страна. Тој уште од тогаш имал мошне други ставови во однос на Ги де Лузињан. По прогласувањето на крал на Ги де Лузињан, ситуацијата толку била напрегнета што скоро довела и до отворена војна помеѓу нив двајцата. Самата војна била избегнета со посредство на Балиан I Ибелин.
Кога Ги де Лузињан станал крал, Рајмон III склучил посебно примирје со Саладин, дозволувајќи му на султанот да испрати армија во северниот дел на кралството. Во исто време, една група медијатори биле испратени да преговараат за примирје меѓу Рајмон III и Ги де Лузињан. Во Битката кај Кресон на 1 мај, крстоносците биле ненадејно поразени. Самиот Рејмонд III за ова го обвинил Ги де Лузињан, кој ја собрал целата војска на кралството и тргнал кон северот сè со цел да одговори на Саладин.
Опсада на Тиберијада
Двете фракции се состаниле во Акра, каде била собрана војска од 1,200 рицари, околу 10,000 пешадијци, дојдени од Италија и платени пред сè од англискиот крал Хенри II. Исто така, со војската бил доведен и еден од релибите на Вистинскиот Крст, од страна на патријархот Ираклиј Ерусалимски.
На 2 јули, тактиката на Саладин успеала, доведувајќи го Ги де Лузињан да се движи далеку од изворот во Сафурија, додека опсадата на Тиберијада била лично водена од страна на Режинал де Шатијон, а војската на Саладин останала во Кафр Сабт. Овде имало обиди да Саладин биде поткупен, но тој ова го одбил. Тврдината паднала истиот ден, проследена со убиство на сите крстоносци и земање на голем број заложници.
Текот на битката
Пред почетокот на битката војската на Саладин броела 12.000 борци. Од друга страна, крстоносците на располагање имале 63.000 војници. Но тоа не го поколебало да се повлече пред конечната битка. Борбата започнала веднаш во долината пред ридот на Тиберија, во непосредна близина на Хатин.
На 4 јули 1187 година се судриле двете војски. Битката започнала рано наутро тој ден, а веќе навечер ниту една од двете завојувани страни не можела да се пофали дека победува. Но, христијанската војска претходно исцрпена од преголемата жед и неповолната позиција на ридот, била принудена да се повлече во долината на Хатин. Истата ноќ, Саладин напредувал со војската војската и потполно ги опколил силите на крстоносците без да имаат можност да го пробијат обрачот. Утредента битката продолжила со сета своја жестокост. Христијаните се обидувале да го пробијат обрачот за да дојдат до толку потребната вода.
Тогаш управникот на Трабулс, Режинал де Шатијон, собрал неколкумина најдобри борци-коњаници за да го пробие обрачот. Саладин наредил да му отворат пат. Кога овој „се пробил“ ја разбрал опасноста на својата постапка. Муслиманската војска повторно го стегнала обрачот, а Рајмон III остнал далеку од христијанската војска, оставен на милост и немилост на муслиманските борци. Сиот преплашен избегал кон Трабулс. Не застанал додека не ги здогледал градските ѕидини на градот. Одненадеж почнал да дува силен ветер во правец на крстоносната војска. Саладин тоа го искористил и наредил да се запали исушената трева. Огнот пламнал, а чад и искри од расгорената трева се нафрлале по лицата на христијанската војска. Жедта и чадот станале неподносливи. Крстоносците биле принудени да се повлечат и одлучиле да направат шатори на ридот за да се одморат. Но, војската на Саладин тоа не го дозволувала. Единствено што им успеало, било поставањето на шаторот на нивниот крал.
Крстоносците во оваа битка го понеле крстот Салабот. Верувале дека Исус бил распнат токму на него. Ова била нивната најголема светост. Но, под големиот притисок на муслиманската војска тие го оставиле крстот и се упатиле кон ридот Таркин. Муслиманите го заплениле големиот крст Салабот. За христијаните тоа било голема загуба. Нивниот верски занес во битката почнал да стивнува, а моралот забрзано да им опаѓа.
Пораз на крстоносците
Битката кај Хатин сè повеќе се ближела кон крајот. Се претпоставува дека биле убиени околу 30.000 крстоносни војници, а исто толку биле заробени. Од крстоносната војска останале само 150 коњаници кои го штителе шаторот на кралот. Овде, Саладин ја изјавил својата позната порака:„Се колнам во Алах! Овие нема да се предадат додека не падне шаторот на нивниот крал!“. По подолги борби, паднал во заложништво и самиот Ги де Лузињан.
По оваа величествена победа, Саладин и неговата војска застанале во шаторите кај Хатин. Следниот ден, тој наредил пред него да се донесат христијанските кралеви. До себе го поставил кралот Гвидо, а во негова близина бил и кнезот Арнат, управникот на крепоста Керак. Тоа бил истиот Арнат што многупати ја измамил муслиманската војска и не го одржал ветениот збор, и сакал да ги нападне Мека и Медина. Саладин се заколнал дека лично со своја рака ќе го убие. Кнезот Арнат седел со заробените благородници во друштво на Саладин. Било наредено пред кралот Гвидо да се постави вода. Овој ја зел, се напил и му подал на Арнат да се напие. Саладин се разлутил и викнал: „Не побара дозвола од мене да му дадеш да пие, садот ти го дадов само на тебе!“ Се свртел кон кнезот Арнат и му рекол: „Колку пати се заколна за да ја прекршиш заклетвата, колку пати потпиша договор за да не го почитуваш неговиот збор?“ Арнат преку преведувачот сиот дрзок и надмен одговорил: „''Сите кралеви секогаш постапувале така. Мамењето и кршењето на заклетвата е политика со која кралевите владеат со нивните народи!“'' Саладин по ова му понудил на Арнат да го прими исламот. Арнат одбил, по што веднаш го убил, заедно со неговите темплари и болничари.
По битката
По оваа битка, муслиманската војска повторно станала највлијателната во Светата Земја. Во октомври истата година паднал и Ерусалим по неговата опсада. Така, по крстоносната војна од 1099 година, градот повторно го зазеле муслиманите.
Џамија (Алданци)
Џамија (Алданци) — главна и единствена џамија во селото Алданци, во Општина Крушево, Македонија.
Лечва
Мочурушна антилопа или лечва („Kobus leche“) е антилопа пронајдена во мочуриштата во јужна централна Африка. Мочурушната антилопа, јаде треви и водни растенија што се наѕираат од водата, а ја следи површината на водата на поплавените низини и во мочурштата. Вешто плива и се собира во големи стада. Мажјаците се борат, а победникот се пари со многу женки. Влакното од горната страна на телото е од костенливо до црно, а од долната страна бело.
Список на претпоставени тела во Сончевиот Систем
Претпоставено тело во Сончевиот Систем е планета, природен сателит, подмесечина или друго тело во Сончевиот Систем чие што постоење е непознато, но преку научни докази прибавени преку набљудување се претпоставува дека постои. Во минатото се тврдело дека постојат голем број претпоставени планети, но многу од нив биле отфрлени. И денес постојат научни шпекулации за постоење на планети во Сончевиот Систем кои се сè уште непознати.
IC 1009
IC 1009 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1009 се споменува и како = IC 1698?.
Откривање
Објектот е откриен на 26 декември 1897 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1009 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 25 м 5,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 54' 40"".
Други поделби
Проучување на IC 1009 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Список на државни водачи во 962 година
Ова е список на државни водачи во 62 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Грипа
Грипа — ред што се состои од два вида на цветни растенија од семејството на маслинките (Oleaceae) автохтони на Средоземјето, Канарските Острови и Мадеира.
Овие растенија се зимземени грмушки или мали дрва високи 3-9 м и сродни на прасиката (Ligustrum), маслинката (Olea) и османтусот (Osmanthus). Листовите се мали и кожести, распоредени во спротивни парови и јајцевидни до зашилени по облик. Долиги се 2-6 см, а широки 0,5-2 см. Цветовите се мали и зеленикаво бели, мали китки. Плодот е јаткаст со една семка.
Во Република Македонија се среќаваат како примеса на термофилните заедници во Повардарието, Струмичко, Дојранско и Охридско.
УЕФА Лига на шампиони 1999/2000
— 8. сезона на најсилното натпреварување на европските фудбалски клубови под името УЕФА Лига на шампиони и 45. сезона од основањето на натпреварувањето.
Финалето било одиграно на 24 мај 2000 година на стадионот Стад де Франс во Сен Дени, каде што Реал Мадрид со резултат 3:0 издвоил победа над Валенсија со тоа освојувајќи го својот 8. трофеј во најсилното европско натпреварување. Бранителот на титулата од претходната година, Манчестер Јунајтед, испаднал во четвртфиналето, каде што бил поразен во двомеч од страна на Реал Мадрид.
Промени во форматот на натпреварувањето
Од почетокот на сезоната 1999/2000, Лигата на шампиони добила потполно нов формат на натпреварување. Било воведено додатно коло на квалификации со цел да се создадат два круга на натпреварување по групи. Првиот круг се состоел од 32 екипи поделени во осум групи, а во следниот круг проаѓале првиот и вториот клуб во групата, додека осумте третопласирани клубови го продолжувале својот настап во УЕФА Купот. Вториот круг на натпреварувањето по групи го сочинувале 16 екипи кои биле поделени во 4 групи, а двете првопласирани екипи од секоја група продолжиле со настап во четвртфиналето.
Прво квалификациско коло
Првите натпревари биле одиграни на 13 и 14 јули, а реванш натпреварите на 21 јули 1999 година.
Второ квалификациско коло
Првите натпревари биле одиграни на 28 јули, а реванш натпреварите на 4 август 1999 година.
Прв круг на натпреварување по групи
Првиот круг на натпреварувањето по групи се играл од 14 септември до 3 ноември 1999 година.
Втор круг на натпреварување по групи
Вториот круг на натпреварувањето по групи се играл од 23 ноември до 22 март 1999 година.
Четвртфинале
Првите натпревари биле одиграни на 4 и 5 април, а реванш натпреварите на 18 и 19 април 2000 година.
Полуфинале
Првите натпревари биле одиграни на 2 и 3 мај, а реванш натпреварите на 9 и 10 мај 2000 година.
Црвен шумски дукер
Црвен дукер („Cephalophus natalensis“) е мала антилопа која се наоѓа во централниот дел на јужна Африка. Црвената шумска дујкер - антилопа претставува еден од 18. видови на дукер - антилопа. Таа е мала антилопа со свиткан грб во облик на лак, чиишто задни нозе се подолги од предните. Овој вид од црвенопортокалова до темнокафеава боја и долги груби влакна на вратот, а опашката и е црвена при коренот, а при врвот црна и бела
Помошна писта Пониква
Помошна писта Пониква ― спортско леталиште во непосредна близина на туистичкиот центар Пониква на планината Осогово.
Историја
Леталиштето било изградено од страна на ЈНА и во минатото служело за воени цели.
Локов
Локов — село во областа Малесија, во Општина Струга, сместено високо на падините на планината Караорман.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Малесија, во северниот дел на територијата на Општина Струга, на западните падини на планината Караорман, а чиј атар се допира со вештачкото езеро Глобочица. Селото е планинско, на надморска височина од 1.325 метри.
Селото Локов се наоѓа на патот Вија Егнација, наjстарата и наjзначаjната римска сообраќаjница на Балканот. Сместен е во центарот на областа Малесија помеѓу градовите Струга и Дебар и се простира на висорамнина од 1.360 метри надморска висина.
Историја
Во текот на Втората светска војна, на 26 јули 1943 година, бил создаден малесискиот партизански одред. На 8 јуни 1944 година, по извршената реорганизација на Првата македонско-косовска народноослободителна ударна бригада се создала првата Македонска народноослободителна ударна бригада.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 25 домаќинства и 75 жители мажи.
Селото е целосно раселено по 1961 година, кога што броело 61 жител, македонско население.
Процесот на миграцијата бил најголем во периодот помеѓу 1945 и 1946 година, кога голем број семејства се иселиле во Војводина, во околината на Прилеп (во Ново Лагово) и во градот Струга. Селото целосно опустело во 1965 година, кога со полнењето на вештачкото езеро Глобочица бил потопен единствениот пат кој го поврзувал селото Локов со градовите Струга и Дебар.
Според пописот од 2002 година, во селото Локов немало жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Родови
Локов во минатото било чисто македонско православно село, додека денес е целосно раселено. Сите родови во селото биле доселени.
Стари родови на кои не им се знае местото на старина се: Шукревци (4 к.); Петковци со Неделковци и Ристовци (5 к.) се еден род; Митревци (1 к.), некој нивен предок бил „војвода“ и побратим со Турците во Коџаџик, па им ја предал тамошната тврдина, поради што народот ги проколнувал да немаат повеќе од 3 куќи; Блажевци со Ѓоргијовци, Танчевци, Близнаковци или Петревци, Глигуровци и иселените Милевци (13 к.) се еден род; Беќаровци со Димовци (4 к.) и Јовчевци со Србиновци и Блажевци (1 к.).
Родови доселени со позната старина: Стојковци (11 к.), доселени се од селото Шипиница во Долен Дебар (денес во Албанија) и Казимоски Љушо (1 к.), Ром, ковач доселен во 1948 година од селото Мислодежда.
Иселеништво
Населението на Локов многу се иселувало. Со што денес селото е целосно раселено.
Самоуправа и политика
Во век, Локов било село во рамките на Охридската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Струга, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Луково.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Струга. Селото припаѓало на некогашната општина Струга во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 селото припаѓало на тогашната општина Луково.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Караорман, во која покрај селото Локов, се наоѓале и селата Богојца, Брчево, Глобочица, Збажди, Мислодежда, Поум, Присовјани и ’Ржаново. Во периодот 1950-1952 година, селото Локов било седиште на некогашната општина Локов, во која влегувале селата Буринец, Локов, ’Ржаново и Селци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1892 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште во селото Присовјани, а во кое влегуваат населените места Буринец, Локов, Присовјани, ’Ржаново, Селци и Збажди.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 22 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 19 гласачи.
Култура и спорт
Во селото постои спомен-дом на првата Македонска народноослободителна ударна бригада. Спомен-домот е поставен на местото на некогашното основно училиште „Наце Николоски“, кое функционирало од 1945 до 1962 година.
Обични луѓе
Обични Луѓе е третата хрватска теленовела или драмска серија, која со прикажување во Хрватска како и кај нас почна кон крајот на 2006 година. Оваа серија имаше огормен успех во Балканот. Серијата е сместена во Загреб во сегашно време, приказна за три сестри чија мајка ги оставила кога тие биле мали. Обични Луѓе е серија на хрватската продуцентска куќа, Ава Продукција. Серијата кај нас се емитуваше на Канал 5 Телевизија.
Синопсис
Драмската серија Обилни Луѓе е урбана приказна која го следи животот на трите сестри и нивните родители, глумци, од кои секој има различен животен пат. На различен начин, во нивните животи и луѓето кои ги опкружуваат, се појавуваат и нивните фрустрации од детството: заминувањето на нивната мајка Каролина Кинцл кога Вања (најстарата) имала 11 год, Матија (средната) 7год, а Саша (најмладата) била 3 г. Приказната го следи животот во моменто која секоја од нив има свој живот. После заминувањето на Каролина, Вања ја преземала улогата на мајка во фамилијата, која сега живее среќно со нејзиното момче и има отворено сопствен ресторан заедно со својата најдобра пријателка. Најемотивната сестра Матија, е во брак со Лука Драган, синот на Анте Драган, еден од најуспешните стопанственици во Хрватска. Лука, како и неговиот брат Павле работат во фирмата на нивниот татко во Авто салонот Драган. Паралено го следиме животот и на таа херцеговска фамилија. Најмладата сестра Саша, дипломирала на Медицинскиот факлутет каде и почнала да работи во загребска болница. Во моментот на почетокот на приказната, Каролина, добива голема глумска шанса: улога на жена на својот бивш сопруг и таткото на трите сестри, Ивица во обновената серија која него му донела слава...
Обични Луѓе на Балканот
Македонија: Канал 5 Телевизија Србија: Пинк Телевизија Босна и Херцеговина: Пинк БХ Хрватска: ХРТ Црна Гора: Пинк М
Викентиј Хвојка
Викентиј Виачеславович Хвојка (Вікентій В'ячеславович Хвойка; Викентий Вячеславович Хвойка; Vincenc Častoslav Chvojka; роден Ченек Чвојка; 1850–1914) — украинско-руски археолог роден во Чешка, кој ја открил неолитската Трипилиска култура во Украина. Тој исто така ги истражувал Скитите, Зарубинтски, Черњаков и раноссловенските археолошки култури.
Биографија
Хвојка е родена на 21 февруари 1850 година во селото Семин во Кралството Бохемија (тогаш дел од Австриската империја). По дипломирањето на Академијата за трговија во Хрудим, тој живеел во Прага некое време пред да емигрира во Руската империја. Од 1876 година живеел во Киев и работел како учител. Тој се заинтересирал во археологијата во 1890те и истражувал околу Киев и регионот Днепар. Тој бил еден од основачите на музејот за антиквитети и уметност во Киев, сега Национален историски музеј и прв кустос за неговата археолошка колекција.
Хвојка ја откри културата Трипилија во Украина. Точната година на неговото откритие е неизвесна: пријавени се 1983 1896 и 1887 Тој ги презентирал своите откритија на 11. Конгрес на археолозите во 1897 година. Истата култура била откриена во Романија некаде во исто време, каде што беше наречена Кукутенска култура.
Хвојка починал во Киев на 20 октомври 1914 година. Погребан е на Бајковските гробишта.
Наследство
Во 2000 година, Народната банка на Украина издала комеморативна монета од 2 гривн во чест на 150-годишнината од раѓањето на Хвојка.
Руска народна приказна
Руска народна приказна (до 17 век, басна, приказна) е епско уметничко дело на рускиот народ, главно од прозаичен, магичен и авантуристички или секојдневен карактер со фокус на фикцијата (дефиниција од Е.ИН. Померанцева); еден од главните жанрови на фолклорната проза. Сите руски бајки носат печат на стариот начин на живот, обичаи, поредок.
Историја
На старорускиот јазик, за означување на жанрот на бајка, се користел зборот - „басна“, „бајка“, од глаголот „бајат“ - „да се раскажува, да се зборува“, а раскажувачите се викале „бахари“. Во споменикот на античкото руско пишување „Зборот на богатите и бедните“ во описот на еден богат човек кој спие, слугите околу него се споменуваат како оние кои „бајат“ и „хулат“, односно кажуваат самовилски приказни. Најраните информации за руските бајки датираат од XII век.
Учењето
Во согласност со аналитичката психологија создадена од Карл Густав Јунг, бајките, како митовите, нивните заплети и ликови, се генерираат од архетипови, длабоки структури на колективното несвесно. Во бајките, рускиот народ се обидел да ја изрази својата национална перцепција за светот, да ги поучи своите деца во примитивната, но длабока животна мудрост, - решавање на виталните, моралните, семејните, домашни и државни проблеми што лежат во нивните срца
Истражувачот на руската бајка Владимир Проп верувал дека руската „бајка содржи некакви вечни, неизбледливи вредности“. Во руските бајки секогаш нешто се раскажува за нешто невозможно во реалниот живот, но фантастиката содржи идеја, односно во фантастиката постои и животна вистина, која се изразува посилно отколку ако приказната се води без фикција.
Длабокото библиско, евангелско, православно и морално и психолошко значење на руските бајки го открива Александар Николаевич Ужанков врз основа на пристапот што тој го развил за симболично толкување на нивниот текст.
Класификација на бајките
Видовите народни приказни се многу разновидни и носат различни имиња како во народната средина, така и во научната циркулација.
ПУ „Никола Карев“ - Алданци
Основно училиште „Никола Карев“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Никола Карев“ - Алданци; скратено: ПООУ „Никола Карев“) — подрачно основно училиште во селото Алданци, составен дел на основното училиште „Никола Карев“ од градот Крушево.
Училиштето е именувано по револуционерот Никола Карев.
Настава
Наставата во училиштето се изведува на албански наставен јазик.
Руска народна приказна
Класификација на бајките
Е. ИН. Померанцева идентификувала четири главни групи бајки:
Владимир Проп ги дели бајките на :
Луиз Боије аф Генес
Луиз Гунвор Катарина Лагеркранц Боије аф Генес (р. ) — шведска писателка, феминистка и соавтор на Редериет, најдолготрајната шведска сапуница во историјата.
Најпродаваниот роман на Боије аф Генес, полуавтобиографскиот Stjärnor utan svindel („Ѕвезди без вртоглавица“) од 1996 година, е заснован на односот на авторката со истакнатата феминистка Миан Лодален. Приказната зборува за 32-годишната Софи, која ужива во брачното задоволство со стопанственик додека гради кариера како романописец и новинарка. Буржоаскиот живот на двојката среде џет-сетот на Стокхолм се спушта кон дивината, меѓутоа, кога на сцената стапува лезбејската радикална феминистка Каја, пријателството меѓу двете жени избива во страсна љубовна врска.
Калелја
Калелја (Calella) — приморски град на Коста дел Маресме, 58 км североисточно од Барселона, во Каталонија, Шпанија. Се наоѓа на брегот помеѓу Сант Пол де Мар и Пинеда де Мар. Пред развојот на туризмот во 1960-тите, економската активност на градот главно била насочена на текстилот и рибарството.
Градот е препознатлив од југозапад со светилникот, кој бил изграден во 1859, и двете кули познати како „Лес Торетес“ (Les Torretes), кои се остатоци на оптички телеграф изградени во средината на век.
Список на државни водачи во 1037 година
Ова е список на државни водачи во 037 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Будење на пролетта
Будење на пролетта (Frühlings Erwachen) — драма од Франк Ведекинд напишана во 1891 година и првпат изведена во 1906 година во Берлин. Поднасловот гласи „детска трагедија“ (Eine Kindertragödie). Дејството се одвива на крајот на век и главните ликови се гимназијалците Мелхиор Габор и Мориц Штифел, како и четиринаесетгодишната Вендла Бергман. Главната тема е потрагата на главните ликови по решенија на проблемите што со себе ги носи пубертетот.