cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Александар Василевич Александров
Историја
Александров е роден на 13 април во с. Плахино, југоисточно од Москва. Како дете пеел толку добро што отишол во Санкт Петербург и станал хорист во Казањската катедрала. Учел компонирање кај Николај Метнер во Санкт Петербург и во Москва, каде во 1918 станал професор по музика.
Александров го основал ансамблот „Александров“ и долги години бил негов раководител, и во тоа својство на Јосиф Сталин. Хорот доживеал успех на Светскиот саем во 1937 во Париз, а во 1942 Сталин побарал од Александров и текстописецот Сергеј Михалков да создадат нова химна на СССР, која потоа била официјално усвоена на 1 јануари 1944 г. Оваа химна била во употреба сè до распадот на СССР во 1991 г. Во декември 2000 г. било одлучено истата да стане и химна на Русија, но со поинаков текст.
Александров ја искомпонирал музиката за славниот марш „Света војна“.
Починал на 8 јули 1946 на турнеја во Берлин, или (според други извори) на враќање кон Русија.
Тработивиште
Тработивиште — село во Општина Делчево, во областа Пијанец, во околината на градот Делчево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Пијанец, во јужниот дел на територијата на Општина Делчево, на патот помеѓу Делчево и Пехчево, сместено непосредно од десната страна на реката Брегалница. Селото е рамничарско, на надморска височина од 650 метри.
Атарот зафаќа простор од 22,5 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.144 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 634 хектари, а на пасиштата 291 хектар.
Селото се наоѓа во јужниот дел на областа Пијанец, во подножјето на планината Влаина, во близина на македонско-бугарската граница. Оддалечено е 11 километри јужно од градот Делчево и 17 километри севеерно од Пехчево.
Историја
Селото првпат се споменува под името Трботишско во 1347 - 1350 година во грамота на српскиот цар Стефан Душан (дв нив оть Трботишскаго мста).
Во век, Тработивиште било село во рамките на Малешевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според последниот попис од 2002 година, во селото Тработивиште живееле 533 жители, од кои 446 Македонци, 79 Роми, 5 Турци, 1 Србин и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 415 жители, од кои 303 Македонци, 4 Турци, 86 Роми, 2 останати и 20 лица без податоци.
Во табелата во продолжение е прикажано вкупното население и етничка припадност во Тработивиште:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2002), според податоци од официјалните пописи во соодветните години.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Делчево, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Делчево.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната општина Тработивиште, во која покрај селото Тработивиште се наоѓале селата Вирче, Нов Истевник, Панчарево, Разловци и Стар Истевник.
Во периодот 1955-1996 година, селото се наоѓало во рамките на општината Делчево.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0591 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 426 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 409 гласачи.
Виктор Донт
Д'Онтовиот метод се користи на парламентарните избори во земјите како што се: Аргентина, Австрија, Белгија, Бугарија, Велс, Еквадор, Израел, Исланд, Јапонија, Колумбија, Унгарија, Македонија, Парагвај, Полска, Португалија, Романија, Словенија, Србија, Турција, Финска, Холандија, Хрватска, Чешка, Чиле, Шкотска и Шпанија.
Чанакја
Чанакја (IAST: Cāṇakya; околу IV век п.н.е ) - индиски државник и филозоф, главен советник и прв министер на индискиот цар Чандрагупта, прв владетел на царството Маурја. Тој традиционално се идентификува како Каутилија или Вишнугупта, авторот на староиндиската политичка расправа, Артхашастра. Како таков, тој се смета за пионер на полето на политичките науки и економијата во Индија, и неговото дело се смета за значаен предвесник на класичната економија. Каутилија припаѓал на браманската каста (свештеничка класа), со потекло од Северна Индија и професор по политички науки и економија на Универзитетот Таксила. Тој ги познавал Ведите и се верува дека имал познавања од зороастризмот.
Чанакја му помогнал на првиот маурјански цар Чандрагупта при неговиот подем на власт. Тој изиграл важна улога во основањето на царството Маурја. Чанакја бил главен советник и гуру на царот, но и на син му Биндусара.
Падот на Магада и подемот на Маурјанската династијата
Во времето на Чанакја, Индија во најголем дел била составена од неколку мали независни држави, со исклучок на кралството Магада, во кое доминирала династијата Нанда. Славата на Чанакја е во падот на царството Магада и подемот на Маурјанската династија. Бил сојузник и верен поданик на Чандрагупта, благородник од кастата кшатрија (каста на воинствени кнезови), која била поврзана со семејството Нанда. Пред да стане содружник на Чандрагупта, Чанакја се запознал со царот Нанда, кој го навредил. Каутилија ја одврзал својата сикха (врзување на косата кај машките Хиндуси) и се заколнал ќе ја врзе косата назад само кога династијата Нанда ќе биде уништена.
Чанакја и Чандрагупта имале мала војска која немала доволна воена сила за директно да ја преземе Магада. Затоа, лукавите стратегии на Чанакја биле од корист: Чандрагупта влегол во главниот град на кралството Магада, Паталипутра, каде што предизвикал граѓанска војна со разузнавачката мрежа на Чанакја. Во 322 г. п.н.е., Чандрагупта конечно го зазедол престолот, ставајќи крај на династијата Нанда и ја основајќи ја Маурјанската династија, која владеела со Индија до 185 година п.н.е. По оваа победа, Чандрагупта се борел и ги поразил војсководците на Александар Македонски кои се наоѓале во Гандара, денешен Авганистан. По овие успешни походи, Чандрагупта бил сметан за храбар водач кој ги победил дел од странските напаѓачи и го прекинал корумпираното владеење на Нанда и на тој начин добил широка јавна поддршка.
Идентификација со Каутилија или Вишнугупта
Голем број научници делото Артхашастра традиционално му го припишуваат на Чанакја. Артхашастра го идентификува авторот со името Каутилија, освен во еден стих кој го назначува со името Вишнугупта. Каутилија веројатно било името на кланот (готра) на авторот.
Едно од најстарите книжевни дела на санскрит кое го идентификува Чанакја со Вишнугупта било Панчататра во III век п.н.е. на Вишну Шарма
Живот и дело
Чанакја му бил учител на царот Чандрагупта од Маурјанската династија. Тој бил во служба и на Чандрагупта и на син му Биндусара. Според Џорџ Моделски, Чанакја бил впрочем Каутилија, Браманот кој служел како Главен министер на Чандрагупта, основоположникот на Маурја. Тој му помогнал на Чандрагупта да ја претвори Маурја во една од најмоќните царства во тоа време. Паталипутра останал царски град, а почетната територија контролирана од Чандрагупта се проширила низ цела Северна Индија од реката Инд на запад до Бенгалскиот Залив на исток. Подоцна во 305 г. п.н.е., Маурја се стекнала со власт над Пенџаб, што денес е дел од северна Индија и источен Пакистан, област која била под контрола на Македонците. Политичките мисли на Чанакја (Каутилија) се сумирани во книгата што ја напишал, на санскрит позната како Артхашастра, која е преведена како "Наука за материјалната добивка". Книгата била изгубена со векови и копија од неа била повторно откриена во Индија во 1904 година. Артхашастра е прирачник за ефикасно водење на царството и содржи детални информации за специфични теми. Дипломатијата и војната се две теми што се третираат подетално од било кои други, а исто така вклучува и препораки за правото, затворите, оданочувањето, утврдувањата, монетите, производството, трговијата, администрациите и шпионите.
Идеите изразени во Артхашастра се прагматични и бесчувствителни. Каутлија отворено пишувал за контроверзни теми како што се атентати, кога да убијат членови на семејството, како да управуваат со тајните агенти, кога е корисно да се прекршат договорите и кога да се шпионираат министрите. Поради ова, тој често се споредува со Макијавели. Тој исто така пишувал и за моралната должност на кралот која ја резимирал со зборовите: "Радоста на поданиците е среќа за кралот; нивната благосостојба е негова. Неговото задоволство не е негово богатство, туку задоволството на неговите поданици е неговото богатство". Некои научници во идеите на Каутилија виделе комбинација на кинескиот конфуцијанство и легализам.
Смрт
Не е сосема јасно како умрел Чанакја. Некои извештаи велат дека се изгладнувал себеси до смрт, вообичаена практика во џаинизмот. Други верзии велат дека тој починал како резултат на дворски заговор. Она што сигурно го знаеме е дека неговата смрт се случила кога Биндусара, вториот владетел на Маурја, бил на власт.
Чанакја (Каутилија) бил пионер во дипломатијата и владината администрација. Неговата заслуга не беше само да излезе со многу важни практични совети за владеењето, туку и да ги организира на систематски и логичен начин. Дури и денес, Артхашастра е класично дело број еден во дипломатијата на Индија. Неговата визија за обединета Индија ќе стане реалност за време на Ашока, третиот владетел на Маурјанската династија.
Извори на информации
Постојат малку вистински историски информации за Чанакја. Повеќето од нив се легенди. Томас Траутман идентификувал четири различни легенди (катха) поврзани со Чанакја и Чандрагупта: Во сите четири верзии, Чанакја се чувствува навреден од страна на царот Нанда и дава ветување дека ќе го уништи.
Будистичка верзија
Легендата за Чанакја и Чандрагупта е детално објаснета на пали јазик во Будистичките хроники на Шри Ланка. Таа не се споменува во Дипавамса, најстарата од овие хроники. Најстар будистички извор каде се споменува легендата е Махавамса, која генерално е датирана помеѓу V и VI век. Вамсатхапакасини (познат и како Махвамса Тика), коментарот на Махавамса, дава повеќе детали за легендата. Авторот е непознат, и се датира различно од VI до XIII век. Некои други текстови обезбедуваат дополнителни детали за легендата. На пример, Махабодхивамса и Атаката даваат имиња на 9 нандански цареви, кои наводно му претходеле на Чандрагупта.
Според будистичката легенда, кралевите Нанда "кои му претходеле на Чандрагупта биле разбојници претворени во владетели. Чанакја бил браман од Такасила. Тој знаел три Веди и политика. Имал кучешки заби, за кои се верувало дека се знак на припадност на кралско семејство. Неговата мајка се плашела дека тој ќе ја заборави откако ќе стане крал. За да ја утеши, Чанакја си ги скршил заби. Чанакја бил грд, имал скршени заби и искривени нозе. Еден ден, кралот Дана Нанда организирал церемонија за давање милостина на браманите. Чанакја отишол во Пупапура (Пушпапура) да присуствува на оваа церемонија. Згрозен од неговиот грд изглед, царот наредил да го исфрлат надвор. Чанакја тогаш фрлил проклетството на кралот кој наредил неговото апсење, но Чанакја побегнал. Се здружил со Пабата, синот на Дананада кого го поттикнал да го освои престолот. Со помош на еден прстен што му го дал принцот, Чанакја побегнал од палатата преку некаква тајна врата. Во шумата тој направил 800 милиони златници (кахапанас) користејќи тајна техника кој му овозможувала 1 монета да ја претвора во 8 монети. Откако ги сокрил парите, тој почнал да бара човек достоен да го замени Дана Нанда. Еден ден, видел група на деца како си играат: младиот Чандрагупта ја играл улогата на кралот, додека другите момчиња глумеле вазали, министри или разбојници. "Разбојниците" биле изведени пред Чандрагупта, кој наредил да им бидат отсечени екстремитетите, но потоа чудесно повторно им ги прикачил. Чандрагупта е роден во кралско семејство, но бил одгледан од некој ловец откако неговиот татко бил убиен од страна на узурпатор, а деватите ја натерале неговата мајка да се откаже од него. Зачуден од неговата чудотворна моќ, Чанакја му платил 1000 златници на неговиот старател и го зел момчето со себе ветувајќи му дека ќе го научи на трговија.
Војската на Чандрагупта и Чанакја го нападнала царството на Дана Нанда, но се соочила со тешки порази. Додека талкале преправени, двајцата го слушнале разговорот помеѓу некоја жена и нејзиниот син. Детето јадело од средината на тортата и ги фрлало крајчињата. Жената го искарала, велејќи му дека ја јаде храната како Чандрагупта, кој наместо прво да ги освои граничните села, го нападнал царството од средината. Чанакја и Чандрагупта ја сфатиле нивната грешка. Тие составиле нова војска и започнале со освојување на граничните села. Постепено, напреднале кон престолнината Паталипутра каде што го убиле кралот Дана Нанда. Чанакја му наредил на рибарот да го најде местото каде што Дана Нанда го имал скриено неговото богатство. Кога рибарот му ја кажал информацијата Чанакја веднаш го убил. Чанакја потоа го назначил Чандрагупта за нов цар и го задолжил еден човек по име Панјатапа да ги отстрани бунтовниците и разбојниците од кралството.
Чанакја почнал да става мали дози на отров во јадењето на новиот крал за да го направи имун на обидите на труење од страна на непријателите. Чандрагупта, кој не бил свесен за тоа, еднаш ја поделил храната со неговата бремена кралицата, која за седум дена требала да се породи. Чанакја пристигнал дури откако кралицата го изела отровниот залак. Сфаќајќи дека таа ќе умре, Чанакја одлучил да го спаси нероденото дете. Тој ја отсекол главата на кралицата и ѝ го отворил стомакот со меч да го земе фетусот. Во текот на следните седум дена, тој го ставал фетусот секој ден во стомакот на свежо убиена коза. По седум дена, синот на Чандрагупта бил "роден". Тој беше именуван Биндусара, затоа што на телото имал капки ("бинду") на козја крв.
Најстарите будистички легенди не го споменуваат Чанакја во нивниот опис на Маурјанската династија после ова. Коментарот на Дхамапала за Терагата, сепак, ја споменува легендата за Чанакја и браманот по име Субанду. Според овој запис, Чанакја се плашел дека мудриот Субанду ќе го надмине на дворот на Чандрагупта. Така, тој влијаел Чандрагупта да го затвори Субанду, чиј син Текичакани избегал и станал будистички монах. Тибетскиот будистички автор од XVI век, Тараната го споменува Чанакја како еден од "големите господари" на Биндусара. Според него, Чанакја уништил благородници и кралевите на 16 градови и го направил Биндусара господар на цела територијата меѓу источните и западните морињата (Арапското Море и Бенгалскиот Залив).
Џаинска верзија
Легендата за Чандрагупта и Чанакја е спомната во неколку коментари на канонот Шветамбара. Повеќето познати верзија на џаинската легенда се содржани во Стхавиравали-Чарита или Паришишта-Парван, напишано од Хемачандра во XII век. Записите нна Хемачандра се засноваат на Пракрит катханака книжевноста (легенди и анегдоти) помеѓу крајот на I век и во средината на VIII век. Овие легенди се содржани во коментарите (чурнис и тикас) на канонските текстови како што се Утарадхијана и Авашјака Нирјукти. Томас Траутман верува дека џаинската верзија е постара и поконзистентна од будистичката верзија на легендата.
Според џаинската верзија, Чанакја е роден од двајца џаини (шравака) по име Чанин и Чанешвари. Неговото родно место било селото Чанака во Гола вишаја (регион). Идентитетот на "Гола" не е одреден, но Хемачандра наведува дека Чанакја бил Драмила, што укажува дека тој е роден во Јужна Индија.
Чанакја е роден со сите заби. Според монасите, ова било знак дека во иднина ќе стане цар. Чанин не сакал неговиот син да стане горделив, па му ги скршил забите на Чанакја. Монасите, тогаш прорекнале дека бебето ќе биде силата зад престолот. Чанакја пораснал во учен шравака, и се оженил со браманска жена. Нејзините роднини ѝ се смееле дека се омажила за сиромав човек. Ова го натерало Чанакја да отиде во Паталипутра и да бара донација од кралот Нанда, кој бил познат по неговата великодушност кон браманите. Додека го чекал кралот во кралскиот двор, Чанакја седнал на кралскиот престол. Слугата учтиво го замолил Чанакја да седне на друго место, но Чанакја таму го ставил својот камандал и останал да седи на престолот. Слугата, тогаш понудил четири други места, но секој пат, тој на истите ставал различни предмети, одбивајќи да се мрдне од престолот. Најпосле, слугата на сила го избркал од престолот. Налутениот Чанакја тогаш дал ветување дека ќе го уништи Нанда и целото негово царство, како "голем што ветер откорнува дрво". Чанакја знаел ѕа пророштвото дека ќе биде силата зад престолот. Тој ја започнал својата потрага по човек достоен да биде крал. Додека скитал ѝ направил услуга на бремената ќерка на селскиот кмет, под услов нејзиното дете да би му припаѓа на него. Чандрагупта е роден од оваа жена. Кога Чандрагупта пораснал, Чанакја дошол до неговото село и го видел како си игра "крал" со група на момчиња. За да го тестира, Чанакја го замолил нешто да му даде. Момчето му кажало на Чанакја да ги земе кравите во близина, велејќи му дека никој не би се осудил да не ја почитува неговата наредба. Овој приказ на моќ го убедил Чанакја дека Чандрагупта е достоен да биде крал.
Еден ден, Чанкја и Чандрагупта слушнале жена како му зборува на синот. На детето прстот му бил изгорен бидејќи се обидел да јаде од средината на жешкиот сад. Жената му рекла на синот дека не почнувајќи од краевите, постапил глупаво како Чанакја, кој го нападнал главниот пред освојување на граничните региони. Чанакја ја сфатил грешката и направил нов план за да го порази нанда. Тој формирал сојуз со Парватака, кралот на едно планинско царство кое се нарекува Химаваткута, нудејќи му половина од царството на Нанда. Со помошта на парватака, Чанакја и Чандрагупта започнале да заземаат градови освен Паталипутра. Еден град пружил силен отпор. Чанакја влегол во овој град се маскирани како шиваистички просјак и изјавил дека опсадата би завршила ако идолите на седумте мајки бидат отстранети од градскиот храм. Кога суеверните бранители ги отстраниле идолите од храмот, Чанакја наредил војската да стави крај на опсадата. Кога бранителите почнале да ја слават нивната победа, војската на Чанакја ги изненадила со напад и го освоиле градот.
Постепено, Чанакја и Чандрагупта ги покориле сите региони надвор од главниот град. Конечно, тие го освоиле и Паталипутра и Чандрагупта станал цар. Тие му дозволиле на кралот Нанда да оди во егзил, со сето богатство кое можел да го натовари на количка. Кога Нанда и неговото семејство го напуштале градот со количката, неговата ќерка го видела Чандрагупта и се вљубила во новиот цар. По свајамвара традицијата, таа го одбрала за сопруг. Кога рипнала од количката, 9 жици на тркалото на количката се скршиле. Толкувајќи го ова како предзнак, Чанакја изјавил дека династија на Чандрагупта ќе трае 9 генерации.
Во меѓувреме, Парватака се вљубил во некоја виша канја (санскрит: विष कन्या; отровна девојка) на Нанда. Чанакја го одобрил бракот а Парватака паднал кога ја допрел девојка за време на свадбата. Чанакја му рекол на Чандрагупта да не вика помош. Откако Парватака умрел Чандрагупта станал единствен владетел на териториите на Нанда.
Откако Чандрагупта се откажал од престолот да стане џаински монах, Чанакјаго назначил Биндусара за нов цар. Чанакја му рекол Биндусара да назначи еден човек по име Субанду како еден од неговите министри. Сепак, Субанду сакал да стане поголем министер и имал љубомора кон Чанакја. Затоа му кажал на Биндусара дека Чанакја бил виновен за смртта на мајка му. На Биндусара ова му го потврдиле и бабиците, кои му кажале дека Чанакја го отворил стомакот на неговата мајка. Налутен Биндусара почнал да го мрази Чанакја. Поради тоа, Чанакја, кој веќе бил многу стар на тоа време, се повлекол и одлучил да се изгладне до смрт. Во меѓувреме, Биндусара ги дознал детални околностите на неговото раѓање, и го замолил Чанакја да се врати на министерската должност. Откако не успеал да го смири Чанакја, царот му наредил на Субанду да го убеди Чанакја да се откаже од неговиот самоубиствен план. Субанду, наместо да го смири, го изгорел до смрт. Субанду потоа му го присвоил домот на Чанакја. Чанакја го очекувал ова, и пред да се повлече, поставил клетва за Субанду. Зад себе оставил ковчег со сто клуча. Субанду ги скршил катанците, надевајќи се да најде скапоцени камења. Нашол сладок мирис и веднаш го вдишал. Но, тогаш ѕдогледал белешка со напишаната клетва. Белешката кажувала дека секој кој ќе го помириса овој мирис мора или да стане монах или да се соочи со смртта. Субанду одбрал да стане монах за да ја избегне смртта.
Според еден друг џаински текст – Раџавали-Катха – Чанакја го придружувал Чандрагупта кој се повлекол во шумата, откако Биндусара станал цар.
Кашмирска верзија
Брихаткатха-Манџари од Кшемендра и Катхасаритсагара од Сомадева се две збирки на легенди од XI век напишани на кашмирски санскрит. И двете се засноваат на сегаизгубениот јазик Пракрит Брихаткатха-Сарит-Сагара, кој пак самиот се заснова на сега веќе изгубениот јазик пајшачи Брихаткатха од Гунадија. Легендата за Чанакја и Чандрагупта во овие збирки всушност се фокусира на друг лик име Шакатала (IAST: Śakaṭāla).
Кашмирската верзија на легендата е следнава: Вараручи (идентификуван со Катјајана), Индрадата и Вјади биле тројца ученици на мудрецот Варша. Еднаш, во име на нивниот гуру Варша, тие отпатувале за Ајодија да бараат гурудакшина (надомест за гуру) од кралот Нанда. Како пристигнале да се сретнат со Нанда, кралот умрел. Користејќи ги својата јогистички моќи, Индрадата влегол во телото на Нанда, и го одобрил готово барањето на Вараручи во износ од 10 милиони динари (златници). Кралскиот министерот Шакатала сфатил што се случува, и му го изгорел телото на Индрадата. Но, пред тој да може да преземе каква било акција против лажниот цар (Инградата бил во телото на Нанда), царот го уапсил. Шакатала и неговите 100 синови биле заробени со храна доволна само за еден. Стоте сина на Шакатала гладувале до смрт а нивниот татко потоа живеел само за да се одмазди.
Во меѓувреме, лажниот цар го назначил Вараручи како неговиот министер. Но карактерот на царот станувал се полош па Вераручи се повлекол во шумата да живее аскетски. Шакатала тогаш бил вратен како министер, и тој продолжил да ја планира неговата одмазда. Еден ден, Шакатала наишол на Чанакја, Браман кој ја откорнал целата трева на некоја патека бидејќи една тревка го исекла по ногата. Шакатала сфатил дека ваквиот одмазднички човек може да го искористи за да го уништи лажниот цар. Тој го поканил Чанакја на кралското собрание, ветувајќи му 100,000 златници доколку изведе една ритуална церемонија.
Шакатала го примил Чанакја во својот дом, со голема почит. Но, дента кога Чанакја стигнал во царскиот двор, Шакатала добил уште еден Браман по име Субанду за да претседава во тек на церемонијата. Чанакја се навредил, но Шакатала го обвинил кралот за ова посрамотување. Чанакја потоа ја одврзал косата (сикха), и ветил дека нема да ја врзе додека кралот не биде уништен. Царот наредил да се уапси, но тој побегнал во куќата на Шакатала. Таму, користел средства кои му ги дал Шакатала, за да изврши магиски ритуал кој го разболел кралот. Кралот починал од треска по 7 дена. Шакатала потоа го погубил Хиранјагупта, синот на лажниот крал. Го назначил Чандрагупта, синот на вистинскиот крал нанда, како нов крал (во верзијата на Кшемендра, Чанакја го поставил Чандрагупта за нов крал). Шакатала го назначил Чанакја за кралски свештеник (пурохита) Откако ја успеал одмаздата, се повлекол во шумата за да живее аскетски живот.
Верзијата на Вишакхадата
Мудраракшаса ("печат-прстенот на Ракшаса") е санскритска пиеса на Вишакхадата. Датумот не се знае, но се споменуваат Хуни, кои го нападнале северниот дел на Индија за време на Гупта период. Затоа, тоа не можело да биде пред Гупта ера. Се датира различно од крајот на IV до VIII век. Легендата во Мидраракшаса содржи раскази кои не се најдени во други верзии на легендата за Чанакја-Чандрагупта. Затоа, поголемиот дел од неа е чиста фикција, без никаква историска основа.
Според оваа верзија, кралот Нанда еднаш го избркал Чанакја од "првото седиштето на кралството" (ова најверојатно се однесува на протерувањето на Чанакја од кралското собрание). Заради тоа, Чанакја ветил дека нема да ја врзува косата (сикха) до целосното уништување на Нанда. Чанакја направил план да го тргне Нанда од престолот, и да го замени со Чандрагупта, негов син со помалку важната кралица. Чанакја смислил Чандрагупта да влезе во сојуз со уште еден моќен крал Парватешвара (или Парвата) кои се согласиле да си го поделат кралството на Нанда. Војската го нападнала паталипутра (Кусумапура) и ја поразила Нанданската династија. Некои историчари Парвата го идентификуваат со кралот Пор.
Ракшаса продолжил да ја планира смртта на Чандрагупта, но сите негови планови биле откриени од страна на Чанакја. Тој пресретнал атентат врз чандрагупта благодарение на мравките за што атентаторите биле потоа изгорени до смрт.
Во меѓувреме, братот на парвата Ваиродхака станал владетел на неговото царство. Чанакја го убедил дека Ракшаса бил одговорен за убиството на неговиот брат, и се согласил да споделат половина на царството Нанда. Тајно, сепак, Чанакја работел на тоа Ваиродхака да биде убиен а потоа и за ова убиство да го обвини Ракшаса.
Малајакету и Ракшаса потоа формирале сојуз со пет кралеви: Чираварман на Каулута (Кулу), Мегхакша на Парасика, Нарасимха на Малаја, Пушкаракша на Кашмир, и Синдхусена на Саиндхава.
Подоцна, Ракшаса го испрати својот шпион преправен како музичар во дворот на Чандрагупта. Но Чанакја знаел за сите планови на Ракшаса благодарение на своите шпиони. Пред шпионите на Ракшаса, Чанакја и Чандрагупта глумеле лажна расправија. Чандрагупта наводно сакал да го разреши Чанакја, велејќи дека Ракшаса би бил подобар министер. Во меѓувреме Бхагурајана кој бил шпион на Чанакја му кажал на Малајакету дека Ракхсака го мразел само Чанакја и дека тој не би имал ништо против да му служи на синот на Нанда Чандрагупта. По кратко време, гласник дошол во куќата на Ракшаса да го информира дека Чандрагупта го отпуштил Чанакја и дека искажал пофалби за него. Ова го убедило Малајакету дека не треба да има доверба во Ракшаса.
Малајету потоа одлучил да го нападне Паталипутра без Ракшаса на негова страна. Тој го консултирал џаинскиот монах Џивасидхи да одлучи кога е среќно време за почетокот на походот. Џивасидхи, шпион на Чанакја, му кажал дека да започне веднаш. По серија сплетки Малајакету се убедил во предавничкиот план против него. Тој ги убил петте сојузници на брутален начин. Другите сојузници од страв го напуштиле а Ракшаса успеал да побегне но бил пронајден од шпионите на Чанакја. На крајот Ракшаса се предал и ветил верност кон Чандрагупта.
Дела
Две книги му се припишуваат на Чанакја: Артхашастра и Чанакја Нити, исто така позната како Чанакја Нитишастра.
Наследство
Дипломатската енклава во Њу Делхи е именуван Чанакјапури во чест на Чанакја.
Театар
Неколку современи адаптации на легендата на Чанакја ја раскажуваат својата приказна во полуфиктивна форма. Во Чандрагупта (1911), пиеса на Двиџендралал Реј, кралот Нанда го прогонил својот полубрат Чандрагупта, кој се приклучил на војската на Александар Велики. Подоцна, со помош од Чанакја и Катјајан (поранешен прв министер на Магадха), Чандрагупта го поразил Нанда, кој бил осуден на смрт од страна на Чанакја.
Награда „Мигел де Сервантес“
Историја
Наградата била воспоставена во 1975 година од Министерството за култура на Шпанија и првпат била доделена следната година.
Авторите на наградите се од оние држави кои се со со шпански говорен јазик. Од четириесет и седумте награди доделени во историјата на наградата Сервантес, само шест биле доделени на жени.
Наградата е именувана по Мигел де Сервантес, авторот на Дон Кихот. Кандидатите се предложуваат од Асоцијација на академии за шпански јазик (т.е., Кралската шпанска академија).
Почнувајќи од врачувањето на наградата за 2019 година на Џон Маргарет, добитниците добиваат признание за нивното пишување романи, поезија, раскази, есеи, преводи, филозофија или драми –  или за нивни комбинации. Со двајца победници во 1979 година, имало 45 добитници на наградата Мигел де Сервантес.
Наградата Сервантес и Нобеловата награда за литература
Тројца од 45-те добитници на наградата Мигел де Сервантес ја добија и Нобеловата награда за литература. Октавио Паз (Сервантес 1981, Нобел 1990) и Марио Варгас Љоса (Сервантес 1994, Нобел 2010), беа наградени со Нобеловата награда во следните години, додека Камило Хозе Села ја доби Нобеловата награда] во 1989 година и ја доби наградата Сервантес во 1995 година.
Лауреати
Списокот на победници е достапен на официјалната веб-страница на „Премио „Мигел Сервантес“.
Лауреати по земја
Следната табела го прикажува бројот на лауреати по земја:
Список на државни водачи во 116 година
Ова е список на државни водачи во 16 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Крс (Кутлешево)
Крс — археолошко наоѓалиште во прилепското село Кутлешево. Наоѓалиштето поради неистраженоста не е датирано и е од непознат тип. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека северно од селото биле забележливи ископини во камената подлога. Селаните сметале дека таму се правел барут.
Список на државни водачи во 116 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црква „Вознесение Господово“ (Ростов на Дон)
Црква „Вознесение Господово“ (Храм Вознесения Господня) ― православна црква, изградена во 1910-1913 година на територијата на Ростов-на-Дон во Ростов-на-Дон, Русија.
Изградбата на храмот била извршена на сметка на трговците Герасимов, Мјасников и Сафонов.
Проектот бил изработен од архитектот Григориј Васиљев.
Главниот олтар бил осветен во чест на Вознесението Господово.
Странични параклиси ― во чест на светите Адријан и Наталија, и во чест на Св. Јован Евангелист.
Историја
Во 1892 година, по избувнувањето на епидемија на колера надвор од градот, биле формирани гробишта, кои биле наречени Гробишта на браќата („Братское“). Тогаш тоа беа најголемите гробишта во Ростов на Дон, но извесно време немало ни капела.
Од 1891 до 1908 година на плоштадот Нов пазар се градела катедралата Александар Невски. Во овој период, била изградена времено црква од камен, врз основа на проектот на Сергеј Загоскин.
Транспортот се спроведувал на сметка на трговците Герасимов, Мјасников и Сафонов.
Градежните работи биле изведувани под раководство на градскиот архитект Г.Н. Васиљев.
Архитектура има одлики на неовизантиски стил и Руска преродба.
Првично, храмот имал голема купола и четири мали куполи.
Дакадите се украсени со фурнир од тули. Над западниот влез се издигна камбанарија.
Во 1929 година црквата била затворена. .
Во 1942 година, за време на германската окупација, црквата била повторно отворена. Официјалното отворање на црквата се случило во 1946 година и оттогаш богослужбите не престанале.
Кон крајот на 1990-тите биле извршени реставраторски работи, при што биле обновени камбанаријата и куполата. Во втората половина на 2000-тите била извршена реконструкција на внатрешноста на црквата.
Рафаел Попов
Рафаел Попов бил преродбеник од Бугарија, учесник во борбата за независна бугарска црква. Во 1860 година како епископ на Бугарската егзархија тој станал унијат, а подоцна (1864 година) и апостолски администратор на бугарските унијати во Отоманското Царство.
Животопис
Тој е роден во 1830 година во Стрелча. Во периодот 1849 - 1851 година бил учител во селото Попинци, од 1851 година учителствувал во Пловдив, а од следната година - во селото Поибрене. На 24 август 1854 година го прифатил духовен чин во Карлуковскиот манастир „Света Богородица“, Плевенско и бил назначен за монах. Три години учителствувал во Берковица. Во почетокот на јануари 1859 година отишол во Рилскиот манастир и го прифатил предлогот на Авксенти Велешки да биде ракоположен за ѓакон. Во декември истата година двајцата пристигнале во Цариград. На 3 април 1860 година служел заедно со Иларион Макариополски за време на Велигденската акција кога бил одбиен грчкиот патријарх и била прогласена еднострано независна Бугарска егзархија. На 18 декември 1860 година учествувал во свеченото доделување на актот за присоединување во Цариград и се вклучил во бугарската унија. Учествувал во делегацијата на католиците од источен обред кај папата Пиј IX во пролетта 1861 година. По киднапирањето на првиот бугарски унитјаски епископ Јосиф Соколски во 1861 година во Русија, преземал неговите функциите. Во 1862 година станал унијатски бугарски архимандрит. На 10 февруари 1864 години со берат на Високата порта отец Рафаел Попов бил назначен за „народен старешина (милет-баши) на Бугарите, соединети со Римокатоличката црква“. На 14 март 1864 година папата го назначил Рафаел Попов за апостолски администратор на Соединетите Бугари. На 19 ноември 1865 година бил ракоположен за епископ во соборниот храм „Свети Јован Златоуст“ во Цариград.
Марина Вјазовска
Марина Вјазовска (украински: Марина В'язовська); родена во година) е украинска математичарка, позната по тоа што во 2016 година го решила проблемот на сферно пакување во димензијата 8   а во соработка со други научници, во димензијата 24.  Претходно овој проблем бил решен само за три или помалку димензии, а доказот за тридимензионалната верзија (Кеплерова претпоставка) барал исцрпни компјутерски пресметки. Наспроти ова, доказот на Вјазовска за димензиите 8 и 24 е „неверојатно едноставен”.
Како студент на киевскиот национален универзитет „Тарас Григорович Шевченко“, Вјазовска се натпреварувала на меѓународниот математички натпревар за универзитетски студенти во 2002, 2003, 2004 и 2005 година и била меѓу првите во 2002 и 2005 година. Дипломирала во 2010 година на Институтот за математика при Националната академија на науките на Украина, а во 2013 година докторирала на Универзитетот во Бон. Нејзината докторска дисертација, Модуларни функции и специјални циклуси, се занимава со аналитичка теорија на броевите, а ментор ѝ бил Дон Цагир.
Во јули 2022 г. Вјазовска била наградена со престижниот Филдсов медал.
Декупаж
Декупаж е уметност на украсување на објект со лепење на обоена хартија на подлогата во комбинација со специјални ефекти на бои, златни ливчиња и други декоративни елементи. Вообичаено,објектот е кутија или делови од мебел кои се украсуваат со исечоци од списанија или салфети или наменски произведени слики на специјална декупаж хартија или печатени слики на оризова или обична обработена хартија. Секој слој е запечатен со лакови и резултатот изгледа како сликарство или специјална техника на работа. Традиционалната техника користи дури 30 до 40 слоја на лак кои потоа се обработуваат.
Потекло
Зборот декупаж потекнува од францускиот "децоупер", што значи да исече или намали од нешто. Како потекло на декупаж се смета исток на Сибир каде со оваа техника биле украсувани гробниците. Номадските племиња користеле насечкан филц за украсување на гробовите на своите починати. Од Сибир, практиката дошла до Кина, а од 12 век, исечена хартија се користела за украсување на лампиони, прозорци, кутии и други предмети. Во 17 век, Италија, особено Венеција, била на чело на трговијата со Далечниот Исток и општо мислење е дека по пат на овие трговски врски, украси сечени од хартија преминалевоЕвропа.
Познати приврзаници на декупаж
Овој вид на декорација на мебел имала свои приврзаници помеѓу познати луѓе од различни епохи меѓу кои се Мадам де Помпадур, Марија Антоанета, дури и сликарите Матис и Пикасо.
Материјал за декупаж
Материјалот за декупаж мож еда биде многу евтин, импровизиран, од обично лепило за дрвено, гипсани подлоги кои лесно се прават и обични акрилни бои кои можатда се купат во секоја продавница за фарби, до специјални подлоги за работа, специјални бои иефекти. Списокот станува сè поголем и техниките стануваат сè понапредни и поразвиени како што поминува времето и оваа техника се развива.
Предмет на кои се изработува декупаж
Примери вклучуваат: мебел, албуми за слики, плочи од дрво, керамика, стакло и различни материјали, дрвени кутии, послужавници, полици, рамки, огледала, итн.
Слики за декупаж
Тие можат да дојдат од многу извори: весници, списанија, каталози, книги, печатена хартија, декоративна хартија, честитки, ткаенини, пелир и оризова хартија, чипка, хартиени салфетки итн.
Алати за сечење
Ножици, а може да се користи и занаетчиски нож, жилет, скалпел, или едноставно мотивот може да се кине.
Лепило
Постојат специјални лепила за декупаж, кои можат да се најдат во многубројни хоби продавници, а исто така можат да се користат и сите видови на различни лепила, честопати разредени со вода.
Бои
Вообичаено се користаат акрилни бои, подлогата најчесто се изработуваат во светла боја, а можат да се користат и други видови на бои.
Четкички
Потребни се повеќе видови на четкички: четкичка за лепило (најдобро да биде широка и тенка), четкичка за лак (ако сакате вашиот предмет да го прелакирате на крај), четкичка за боја (ако се одлучите на вашиот предмет да му дадете основна боја пред нанесувањена салфетката)
Лак
За да го заштитите вашиот труд и да му дадете финален сјај, неопходно е сè да се прелакира со соодветен лак. Лакот може да биде акрилен-декупаж лак, кој е најчест, но исто така и нитро лак, лак за чамци итн.
Модна недела во Србија
Модната недела во Србија е модна ревија која се одржува двапати годишно во Нови Сад, Србија. Се случува во април и ноември, настанот привлекува локални и меѓународни модни дизајнери, како што се Тиери Муглер и Ана Фенди. Покрај ревиите, семинарите и изложбите, „Конкурсот за дизајн на модни таленти“ помага да се промовираат младите српски дизајнери со прикажување на нивните колекции. Седумдневниот фестивал ги истакнува и делата на применети уметници, музичари, декоратори на ентериер, мултимедијални експерти и архитекти.
Ревијалниот дел често се одржува во Галерија на Матица Српска, но делумно и на Новосадскиот саем, мултифункционално место сместено во близина на центарот на градот. Се користат и други локации, за отворање изложби, концерти и уметнички изложби. Секоја година присуствуваат околу 30.000 посетители со приближно 60 модни дизајнери, од 20 различни земји, кои ги презентираат своите колекции.
За модната недела
Делумно спонзорирана од општинската влада, Модната недела во Србија била основана во 2013 година од сегашната шефица Светлана Хорват. Работејќи како дизајнерка на женска облека, таа е и актуелен претседател на Националната Српска модна комора, од 24 до 29 април на пет локации во Нови Сад. На 31 октомври 2013 година, Хорват ја официјализирала модната недела потпишувајќи го „Протоколот за соработка“ со националните модни совети на уште осум европски земји.
Модна недела 2013 година
Првата модна недела во Србија се одржала од 31 октомври до 2 ноември 2013 година. На него учествувале дизајнери од Србија, Холандија, Унгарија, Бугарија, меѓу другите. Францускиот дизајнер Ејмерик Франсоа ја отворил манифестацијата, а Марселоус Л. Џонс, сопственичка на „Фешн инсајдер ТВ“, бил советник за организација на настанот. Две главни теми го дефинирале фестивалот, високата мода и урбаната мода, со ревии на модните писти што се одржуваат на локации како што е Собранието на Војводина. Во собраниската зграда се одржа и конференција за модно брендирање. Околу 2.500 посетители присуствувале на првиот фестивал во 2013 година Како дел од програмата „Дизајнерска размена“, локалниот талент Билјана Типсаревиќ подоцна можела да ја претставува Србија на Модната недела на Малта.
Модна недела 2014 година
Специјален почесен гостин, на изданието во октомври 2014 година, бил градоначалникот на Мастрихт, Оно Хоес, кој учествувал во серијата Модни едукативни конференции. Тој зборувал за улогата на градските власти во помагањето на модните настани да се развиваат. Свеченото отворање се одржало во замокот Еѓшег. Локалните дизајнери кои ги претставиле своите колекции биле Верица Ракочевиќ, Марија Шабиќ, Звонко Марковиќ, Бата Спасојевиќ и Милена Радовиќ. Истата година, холандските дизајнери почнале редовно да ги прикажуваат своите линии на облека, по договорот за соработка помеѓу Модната недела на Србија и фестивалот Модерен Судир. Уметничките поставки ги опфаќале делата на францускиот фотограф Томас Дево и српскиот вајар Владимир Лабат Ровњев. Фестивалот забележал 14.000 посетители во 2014 година.
Модна недела 2015 година
Инспирирана од Дејвид Боуви, една ревија на писта во април 2015 година била наречена „Хероси“ и во центарот на вниманието биле околу 20 српски дизајнери. Италијански Вог го покривал пролетното издание на настанот, спомнувајќи ги локалните таленти Зорана Миличиќ и Марија Станковиќ. Учествувал и францускиот дизајнер Ејмерик Франсоа, кој на вториот ден ја претставил својата колекција. Се одржал и семинар на тема „Дигитален маркетинг во модната индустрија“. На ревијата во ноември, церемонијата на доделување на наградите се одржала во Петроварадинската тврдина, со презентации на модниот критичар Марселус Л. Џонс и Доналд Потард, поранешен извршен директор на модната куќа Жан Пол Готје.
Модна недела 2016 година
Во 2016 година, сестрите Поповиќ од Нови Сад, Мила и Тијана, се фокусирале на еко-дизајнот, презентирајќи облека направена од рециклирани материјали. Меѓународните дизајнери на ревијата ги вклучиле Германката Изабел Де Хелерин и Словенката Ника Равник, како и Лесија Семи од Украина. Наградите биле доделени во француската амбасада во Белград, со членови на жирито составено од модниот експерт Доналд Потард и дизајнерката Ана Фенди. Фенди го посетил и Нови Сад за да го промовира својот нов избор на вина од нејзината етикета АФВ. Дополнително, настанот во Нови Сад бил прикажан на модната недела во Њујорк, во кој биле претставени колекциите на локалните дизајнери Бата Спасојевиќ и Марина Илиќ. Размена на дизајнери имало и помеѓу модната недела на ДЦ и Модната недела во Србија.
SFW 2017 година
Во 2017 година, дизајнерката Сузана Периќ имала ревија на модната писта забележана по својот бохо стил, а локалната поп пејачка Ана Станиќ настапила на фестивалот. Било истакната италијанската мода, а биле претставени и дизајнери од Хрватска, Шпанија, Романија и Белорусија. Бил инаугуриран нов сегмент на настанот, со филмови за модата, при што биле прикажани филмски дела од различни филмски фестивали. Дополнително, присуствувале голем број странски модни печати, вклучувајќи ги Светот на модата (Италија), Писта Менхетен (САД), Fashion Insider (САД) и Списанието Ел Шаркиах(Саудиска Арабија). Извршниот директор на Модната недела на Малта, Адријан Мици, доделил награди на церемонијата на затворање, што се одржала во италијанската амбасада во Белград. Тој бил придружуван од наследничката на модната куќа Гучи, Патриша Гучи, која исто така потпишала копии од нејзината нова книга, која била објавена на српски јазик и ја испитува империјата за облека на нејзиното семејство. До 2017 година, бројот на посетители на Модната недела во Србија се искачил на 30.000.
Модна недела 2018 година
Во април 2018 година, истакнат модниот дизајнер Тиери Муглер, бил специјален гостин, прославувајќи го 10-тото јубилејно издание на фестивалот. Свеченото отворање се одржало на огромната писта во паркот Дунав, а церемонијата на доделување на наградите се одржала во Српскиот народен театар. Дизајнерот Звонко Марковиќ прославил 20 години во модната индустрија презентирајќи специјална колекција. Локалната поп-пејачка Тијана Богиќевиќ го извела своето евровизиско „In Too Deep“ облечена во фустан долг 60 метри. Продажниот советник Барбара Локатели и модната уредничка Мајра Постолаче воделе некои од едукативните семинари за бизнис и односи со јавноста. Присуствувале и претставници од модната недела во Ванкувер и ревијата на Холандскиот моден судир.
Плахино
Плахино е село во Захаровскиот реон во Рјазањската област, Русија. Ова е родно место на истакнатиот композитор Александар Василевич Александров, автор на музиката на химната на СССР (а со тоа и химната на Русија) и торжествениот марш „Света војна“.
Црногорски Санџак
Поголемиот дел од денешна Црна Гора под османлиска власт бил во периодот од 1498 до 1699 додека крајбрежјето било под венецијанска контрола. Денешна Црна Гора била вклучена во Скадарскиот санџак и Босанскиот санџак додека Горна Зета останала независна. Во 1514 година Османлиите зазеле поголем дел од земјата и бил прогласен посебен црногорски санџак а за прв санџакбег бил избран по наредба на Бајазид II, Скендербег Црнојевиќ кој го прифатили исламот. По неговата смрт црногорскиот санџак бил вклучен во составот на Скадарскиот санџак. И покрај тоа што паднала под османлиска власт, Црна Гора главно поради својата географска положба, задржила одреден степен на самостојност. И покрај специјалната автономија, во текот на 17 век во земјата имало поголем број на бунтови. Во овој период Црна Гора станала теократска држава на чие чело се наоѓале владиките на Црногорската митрополија од династијата Петровиќ-Његош.
Антонин Паненка
Клупска кариера
Офанзивниот играч за врска познат по квалитетот на додавањето и неговите слободни удари, Паненка играл за Бохеминс Праха во поголемиот дел од својата кариера, приклучувајќи се на клубот во 1967 година. Во 1981 година, Паненка го напуштил Бохеминс во австрискиот клуб Рапид Виена, каде што освоил две титули во Бундеслигата и еден Куп на Австрија. Во 1985 година Рапид стигнал до финалето на Купот на победниците на Куповите на УЕФА ; Паненка играл како замена, но неговиот тим загубил со 3–1 од Евертон. Подоцна истата година, Паненка се преселил во ВСЕ Сент Полтен и играл уште две сезони пред да се пресели во пониските лиги во Австрија, играјќи од 1987 до 1989 година за Слован Виена, од 1989 до 1991 година за АСВ Хохенау и од 1991 до 1993 година за Клајнвизендорф.