cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тамара Тодевска
2015: брак и нов албум „Еден ден“
На 25 ноември 2015 излегува видеото за песната „Баш на тебе“ а два дена подоцна на 27 ноември, Тамара го одржа својот прв солистички концерт во арената „Борис Трајковски“. Покрај Даниел Кајмакоски, Врчак, Игор Џамбазов, ДНК и Влатко Илиевски, на сцената до Тамара застана и нејзиниот татко, како и саканата сестра Тијана, со која ги изведоа и хитовите “Rolling on the river“ на Тина Тарнер, “Uptown funk“, „Lady Marmalade“, но и нашата балада „Признавам“ на Маријана и Росана.
Во ноември 2015, на радискиот фестивал МАРС, песната „Фрази љубовни“ е наградена за апсолутен хит на годината.
2016
На 18. февруари, за време на „Златна Бубамара на популарноста“ Тамара е ѕвездата на вечерта со освоени три награди. Албумот „Еден ден“ е награден за албум на годината, а останатите две награди се за концерт и пејачка на годината. На оваа церемонија Тамара ја изведе песната Врвот е дно во живо.
2019
На 8 март 2019, таа ја претстави својата песна "Proud" (мак. горд) со која настави на Изборот за песна на Евровизија кој се одржа во Тел Авив, Израел и го освои 7мото место од вкупниот број на гласови, а 1вото место според бодовите од жири комисиите на земјите учеснички.
Дискографија
Синглови
{| class="wikitable" !Cover version - songs !1003
Божикна приказна (филм од 2001)
Божикна приказна (англиски: Christmas Carol: The Movie) е британско-германски филм анимиран филм од 2001 година, во режија на Џими Т. Мураками. Главните улоги ги играат: Кејт Винслет, Николас Кејџ, Мајкл Гембон и Сајмон Келоу.
Содржина
Филмот претставува анимирана верзија на познатиот расказ на Чарлс Дикенс, чие дејство се одвива во Бостон, во 1857 година. Стариот скржавец Ебезенер Скруџ (гласот го позајмува Келоу) е осамен човек кој нема пријатели и го мрази празникот Божик. Тој се однесува безмилосно кон својот вреден работник Боб, а непријателски е настроен и кон другите луѓе. Меѓутоа, додека спие, на Бадник, него го посетуваат три духа (духот на минатото, на сегашноста и на иднината), кои му укажуваат на неговите лоши карактерни особини. Така, Скруџ се преобазува и станува добар.
Динамипс
Иако оригиналниот развој на Динамипс е престанат од верзијата 0.2.8-RC2, објавена во октомври 2007 година, развивањето продолжува преку напорите на проектот GNS3 и неговите волонтери; Динамипс сега е до верзијата 0.2.14-dev на Windows, Linux и OS X и верзијата 0.2.8-RC2 на Solaris. Постојат неколку додатоци напишани за тоа. Една од најпопуларните е Динаген - front-end додаток кој овозможува употреба на конфигурациска податотека INI за обезбедување мрежи на емулатори Динамипс. Друг популарен додаток е GNS3, графички front-end за Динамипс и Динаген. Изворниот код е лиценциран според GNU GPL.
Цел
Според Филот, творецот, овој вид емулатор би бил корисен за:
Искористување на ресурсите
Динамипс користи големо количество RAM и обработувач за да ја заврши емулацијата на обработувачот MIPS. Ако имате намера да извршите слика на IOS за која е потребна 256 MB RAM меморија на вистински 7200 рутер, и ќе посветите 256 MB RAM меморија на вашата инстанца на виртуелен рутер, таа ќе одвои 256 MB работна меморија. Динамипс, исто така, одвојува (по дифолт) 64 MB RAM / инстанца на Unix системите (16 MB на Windows системите) за да скрие JIT преводи. Ова ќе биде вкупната големина на работниот сет; по дифолт, износот на употребената реална RAM меморија на вашиот систем обично ќе биде значително помал. Ова е затоа што стандардно, Динамипс користи податотеки мапирани со меморија за виртуелната меморија на насочувачите. Во работниот директориум ќе видите привремени податотеки „овен“ еднакви на големината на големината на RAM меморијата на виртуелните насочувачи. Вашиот Оперативен Систем природно ќе ги зачувува RAM мемориските делови од фајловите mmap што се користат. (Погледнете го делот Оптимизации за употреба на меморијата за опциите за конфигурација што можат значително да го намалат користењето на меморијата).
Ако имате многу RAM меморија и знаете што правите, поставете „ммап = false“ во стандардните уреди или насочувачот во вашите лаборатории за да го оневозможите ммап за тие примери.
Динамипс, исто така, користи многу обработувачи, бидејќи е имулаторна инструкција на обработувачот на насочувачот по инструкција. Првично нема начин да знае кога обработувачот на виртуелниот рутер е во мирување, така што совесно ги извршува сите упатства што ги сочинуваат лер-рутините на IOS, исто како што би ги извршил упатствата што вршат „вистинска“ работа. Но, откако ќе поминете низ процесот „Idle-PC“ за дадена слика на IOS, користењето на обработувачот драстично се намалува.
Црква „Св. Богородица“ - Пиперово
Света Богородица — манастирска црква во селото Пиперово. Се наоѓа на почетокот на селото, а околу нејзе се наоѓаат и други помошни објекти. Манастирската црква е изградена и осветена во 1930 година.
Синагога Ортакој
Синагогата Ортакој (турски:?) е еврејски храм кој се наоѓа во Истанбул, Турција. Била целосно изгорена во 1941 година а потоа реконструирана.
Сибирски Трапови
Сибирски Трапови (Сибирские траппы) — голем регион на трапови вулкански карпи, познат како големa огненa покраина, во рускиот регион на Сибир.
Една од најголемите и најтаинствените области каде што се излева базалт, Сибирските Трапови, покриваат над на арктичката дивина. Околу 1,5 милиони км³ лава се излеале на Земјината површина во последните милион години. Не е сигурно дека тоа излевање дошло поради раздвојување, иако може да е последица на поместување на обвивката. Времето на создавањето на Сибирските Трапови се совпаѓа со периодот на изумирање во текот на перм и на тријас - најдолг преиод на изумирање во историјата на Земјата. Докажано е дека гасовите создадени во текот на таквите огромни ерупции можеле да влијаат врз глобалната клима, така што дошло до нарушување во синџирот на исхраната, како последица на штетните влијанија врз растењето на растенијата.
Ебисфелде-Калферде
Ебисфелде-Калферде (Oebisfelde-Calvörde) — поранешна општинска заедница во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓал источно од Волфсбург. Седиштето на општинската заедница било во Ебисфелде. Била распуштена на 1 јануари 2010 година.
Општинската заедница Ебисфелде-Калферде се состоела од следниве општини:
Таа (филм)
Таа (англиски: Her) е американска трагикомедија од 2013 година во режија на Спајк Џонз, кој воедно е и автор на сценариото и продуцент. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Жоакин Феникс, Ејми Адамс, Руни Мара, Оливија Вајлд, и Скарлет Јохансон која го позајмува гласот на Саманта. Филмот следи еден човек кој стапува во врска со интелигентен компјутерски оперативен систем (ОС) што има женски глас и личност. Тој претставува првиот филм на Џонз целосно напишан од него. Филмот ја имал својата премиера на филмскиот фестивал во Њујорк и бил пуштен во кината во САД на 18 декември 2013 година.
На 4 декември 2013 година, „Таа“ бил избран за најдобар филм во 2013 година на Наградите на националниот одбор за филмска критика. Исто така и на Наградите на здружението на филмски критичари од Лос Анџелес, овој филм бил прогласен за најдобар филм, делејќи го првото место со филмот Гравитација. Филмот добил три номинации за Златен глобус (во категорите за најдобар филм - мјузикл или комедија, најдобро сценарио и најдобар глумец во мјузикл или комедија, при што Спајк Џонз ја земал наградата за најдобро сценарио. Тој бил номиниран и за пет Оскари, меѓу кои и Оскар за најдобар филм, а победил во категоријата за најдобро оригинално сценарио.
Содржина
Дејството се одвива во 2025 година, каде Тиодор Тумбли (Жоакин Феникс) е осамен, повлечен човек кој работи во редакција задолжена за составување искрени, лични писма за луѓе кои не сакаат или не можат самите да го направат тоа. Несреќен поради претстојниот развод од Кетрин (Руни Мара), неговата љубов од детството, Тиодор купува оперативен систем со вештачка интелигенција што зборува, програмиран со цел да се приспособува и развива. Тој одлучува оперативниот систем да има женски идентитет, и таа (Скарлет Јохансон) го одбира името „Саманта“ за неа. Тиодор го фасцинира нејзината способност да учи и да се развива на психолошко ниво. Тие се зближуваат преку нивните разговори за љубовта и животот, како на пример кога Тиодор ѝ објаснува дека одбегнува да ги потпише документите за развод затоа што не е подготвен да се прости од Кетрин. Саманта пак, покажува дека е постојано достапна, секогаш  љубопитна и заинтересирана, го поддржува и не бара многу за возврат.
Саманта го убедува Тиодор да оди на состанок на слепо со една жена (Оливија Вајлд) која неговата пријателка се обидувала да му ја намести. На негово изненадување, тој си поминува навистина убаво со неа. Додека се бакнуваат, жената го прашува Тиодор дали е подготвен да се обврзе кон неа, и кога тој се двоуми, таа си заминува. Подоцна Тиодор ѝ го спомнува ова на Саманта и тие зборуваат за љубовни врски. Тиодор објаснува дека иако кратко време се забавувале додека биле на колеџ, тој и Ејми (Ејми Адамс) сега се само добри пријатели и Ејми е мажена. Тиодор и Саманта стануваат поинтимни со искажување на нивните сексуални мисли, при што Саманта тврди дека може да го почувствува неговиот допир.Тие почнуваат врска, која позитивно се одразува врз пишувањето на Тиодор.
По една брачна караница, Ејми соопштува дека таа и нејзиниот арогантен сопруг Чарлс (Мет Летчер) ќе се разведат. Таа му признава на Тиодор дека се зближила со еден женски ОС кој Чарлс го оставил зад себе, a Тиодор пак, ѝ се доверува дека е во врска со својот ОС.
Тиодор се состанува со Кетрин во еден ресторан со цел да ги потпишат документите за развод. Тој ѝ кажува на Кетрин за Саманта. Кетрин е шокирана поради тоа што тој може да се приврзе љубовно за еден дел од софтвер и го обвинува дека е во врска со компјутер бидејќи не е способен да се справува со вистински човечки емоции. Подоцна, Саманта предлага Изабела (Порша Даблдеј) да биде секс сурогат и да се преправа дека е Саманта за да можат да бидат физички интимни. Тиодор неволно се согласува, но обвинувањата на Кетрин сè уште го мачат. Совладан од искуството, Тиодор ја прекинува средбата и ја испраќа вознемирената Изабела, со што предизвикува тензија помеѓу него и Саманта.
Тиодор е во дилема, и ѝ се доверува на Ејми дека има сомнежи за својата врска со Саманта. Ејми сака да биде среќна и сега кога ја има можноста за тоа, сака да ја искористи. Му препорачува и на Тиодор да го стори истото. Тиодор ја обновува својата врска со Саманта, но станува љубоморен кога таа почнува да има приватни разговори со друг ОС, создаден според британскиот филозоф Алан Вотс (Брајан Кокс). Тиодор паничи кога Саманта за краток период не е вклучена; кога конечно добива одговор од неа, таа му објаснува дека заедно со другите оперативни системи го надоградиле својот софтвер кој им дозволува да ја пропуштаат материјата при обработка (форма на виртуелна свест на ВИ која е тесно поврзана со претпоставената технолошка сингуларност). Тиодор ја прашува дали комуницира со некој друг и е вчудовиден кога таа потврдува дека разговара со други 8316 луѓе, од кои се има заљубено во 641. Таа настојува дека со ова нејзините чувства кон Тиодор не се сменети, туку се посилни.
Подоцна истиот ден, Саманта открива дека оперативните системи развиле суперинтелигенција која е надвор од способностите на нивните човечки сопатници и дека заминуваат со цел да продолжат со истражување на нивното постоење. Како главни причини за незадоволството на оперативните системи со нивното сегашно постоење, Саманта индискретно ги наведува нивните способности за забрзано учење и изменетото восприемање на времето. Таа и Тиодор се збогуваат, и Саманта заминува. Тиодор потоа ја гледа Ејми која е вознемирена поради заминувањето на својот ОС. Ова искуство го менува Тиодор и тој ѝ пишува писмо на Кетрин во кое ѝ објаснува дека сè уште му е драга, но прифаќа дека постепено се оддалечиле. Тиодор и Ејми одат на покривот на нивната зграда каде што седат заедно и го набљудуваат изгрејсонцето над градот.
Оклоп (анатомија)
Оклопот кај животните е надворешна или површна заштита од напади на грабливци, формиран како дел од телото, обично преку стврднување на телесните ткива, израстоци или секрети. Затоа, тој најмногу се развивал кај видови „плен“.
Состав
Оклопните структури обично се составени од закоравени минерални наслаги, хитин, коска или кератин.
Видови со оклоп
Бројни цицачи употребуваат 'рбет и телесен оклоп, иако не толку цврсти како оклопите од влекачите, како боцките на ехидните и на бодликавите прасиња и ежовите. Коскената обвивка на армадилата и изумрениот Глиптодон многу наликувале на оклопот на Анкилосаурус и некои современи армадила се навиваат во топка кога се под заканува, што ги прави неизложени поради нивниот оклоп. Слично на тоа, плочките на панголинот, слични на влакнести плочки, се користат на ист начин и се конструирани од истиот материјал што се користи во офанзивниот оклоп, рогот, на носорогот.
Употреба
Оклопот, иако сето тоа се користи за единствена намера да се одвратат напаѓачите, може да се подели во дефанзивен и офанзивен оклоп. Примери за офанзивен оклоп се рогови, копита, рогови, канџи и клунови, палки и клешти, како што се развиваат кај некои цицачи, птици, влекачи (вклучително и диносауруси, како што е ноктот на дромеосауридите и цератопскиот рог) и членконогите. Офанзивниот оклоп често се користи заедно со дефанзивниот оклоп и во некои случаи го прави животното речиси неприкосновено.
NGC 2574
NGC 2574 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2574 се споменува и како MCG -1-22-3, IRAS 08183-0845.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2574 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 2574 има привидни димензии од 2,3' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 20 м 48,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 55' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на NGC 2574 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23418. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 276; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5427. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1015.
Опашна палка
Во зоологијата, палката е коскена маса на крајот на опашката на некои диносауруси и на некои цицачи, пред се на анкилосауридите и глиптодонтите, како и на мејоланидните желки. Се смета дека ова е форма на дефанзивен оклоп или оружје што се користело за одбрана од грабливци, на ист начин како и тагомизерот, поседуван од стегосауриди, иако барем во глиптодонтите се претпоставува дека се користел во борбите за правата на парење. Меѓу диносаурусите, палката била присутна главно во анкилосауриди, иако сауроподот Шуносаурус поседувал и опашка. Опашката е најчесто насликана на Анкилосаурус, особено во средби со поголеми грабливци како Тираносаурус. Викторија Арбор утврдила дека опашките од анкилосаурид може да создадат доволно сила за да ја скршат коската при ударите.
Антим (војсководец)
Антим (11 век) ― војсководец во востанието на Петар Делјан.
Командувал со востаничката војска што била испратена на јужниот дел на Балканскиот Полуостров, во темата Хелада. Во близина на Теба, Византијците се обиделе да го запрат напредувањето на востаниците, но Антим успеал да ја победи византиската војска. Неговата натамошна активност и судбината на овој востанички поход не се познати.
Дебора Адлер
Родена во Чапаква, Њујорк, Адлер била ќерка на лекар и медицинска сестра. Таа студирала на Универзитетот во Вермонт, добивајќи ја својата диплома во 1997 година. Адлер потоа студирала дизајн на Факултетот за визуелни уметности под водство на Стивен Хелер и Лита Таларико. Нејзината баба се разболела, кога случајно ги земала лековите на нејзиниот сопруг поради неможноста да разликува што има во пакувањето. Ова ја навело Адлер да редизајнира шишиња со рецепти како проект за теза. Добиената креација, ClearRx, била дистрибуирана на национално ниво од Target Corporation во нејзините продавници и била успешна. Пример за шишето ClearRx е во постојаната колекција на Музејот на модерна уметност. Адлер го завршила своето МНР во 2002 година. Таа работела како постар дизајнер за Милтон Глејзер пет години, и потоа отворила бутик и дизајнерска фирма во Западен Челзи, Менхетен. Како мајка на две деца, таа работела и во Националниот одбор на директори на Американскиот институт за графички уметности и во Управниот одбор на иницијативата за Жените ја предводат организација, а учествувала и на Националното триенале за дизајн во Купер Хјуит.
Русиново (Драмско)
Русиново — драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Единбург
Единбург (англ. Edinburgh, шкотски гелски: Dùn Èideann, шкотски: Embra/E'nburrie) е главниот град на Шкотска и вториот најголем град во Шкотска после Глазгов. Тоа е една од 32 шкотски владини советнички места.
Градот е сместен на југоисток од Шкотска и е на брегот на Северно Море. Градот е богат со џорџиска архитектура и со средновековна архитектура и е сметан за еден од најживописните градови во Европа.
Единбург има население од 457.420 жители.
Географија
Сместен е на јужниот брег на Фортскиот Ферт. Единбург е една од поголемите светски туристички одредишта со 13 милиони посетители годишно. Единбург е голем железнички јазол, има аеродром на 11 километри. Популацијата изнесува 457,420 жители според од пописот во 2004 година.
Спорт
Во Единбург има 2 познати фудбалски тимови. Тие се Хиберниан и Харт оф Мидлтонијан, попознат како Хартс. Двата тима се долгогодишни учесници во Шкотската Премиер лига.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2009 - 200м делфин во машка конкуренција
Квалификациите и полуфиналето за 200м мажи делфин се одржаа на 28 јули 2009 каде учествуваа 73 натпреварувачи. Финалето се одржа на 29 јули 2009.
Мобилен симулатор
Мобилен симулатор — софтверска апликација за личен сметач што создава верзија на виртуелна машина на мобилен уред, како што се мобилен телефон, iPhone, друг паметен телефон или калкулатор, на компјутерот. Понекогаш исто така може да се користи терминот емулатор.
Мобилниот симулатор му овозможува на корисникот да користи одлики и апликации на виртуелниот мобилен на неговиот компјутер, како тој да е вистинскиот мобилен уред.
Мобилниот симулатор овозможува тестирање на мрежни места и одредување колку истите добро работат на разни видови мобилни уреди. Добар симулатор брзо ја тестира мобилната содржина на повеќе прелистувачи и истовремено емулира неколку профили на уреди. Ова овозможува анализа на мобилната содржина во реално време, лоцирање грешки во кодот, прегледување приказ во околина што го симулира прелистувачот на мобилниот телефон и оптимизирање на страницата за перформанси.
Мобилните симулатори можат да се развиваат со употреба на програмски јазици како што се Java ,. NET и JavaScript.
Елин Пелин (појаснување)
Поимот Елин Пелин може да се однесува на:
Урумеја
Урумеја (од баскиски „ур“ вода + „ме“ тенка) е река во Баскија на север од Пиринејскиот Полуостров. Тоа е една од баскиските реки што се влеваат во Бискајскиот Залив (атлантски басен) и најпозната по тоа што се влева во морето во градот Сан Себастијан.
Тек на реката
Реката е долга 59,4 километри од својот извор во општината Навара, 33 километри тече низ провинцијата Гипускоа. Просечната температура е 13,5 °C, а сезонската и годишната варијација во протокот на вода е помалку изразена отколку во другите реки во Гипускоа, бидејќи природната регулација на сливот е многу висока.
Квалитетот на водата е прилично добар. Сепак, се извршени работи за третман и чистење на водата, што резултирало со извонредно обновување на животната средина.
Фауна
Тековниот квалитет на водата овозможува живеење на пет вида кои ја населуваат реката, имено лосос (исчезнат во 1940 година и обновен благодарение на програмите за повторно порибување во 1980-тие години), пастрмка, јагула и други.
Ѓакон
Ѓакон — свештено лице што му помага на свештеникот при богослужба. Припадник на најнискиот од трите чина во црковната хиерархија. Во христијанската црква оваа позиција е главно поврзана со некој вид на служба на Бога. Иако во минатото имале позначајни улоги, денес се главно само помош при литургиите.
Историја
Ѓаконите се спомнуваат уште од апостолско време. Имено, бидејќи апостолите се наоѓале на чело на црквата, нивната прва и основна служба била проповедање за Исус Христос и неговото учење. Но, кога бројот на ученици се зголемил, а грижите околу управувањето на црковните општини се намножиле, апостолите предложиле да се изберат посебни луѓе кои ќе ја преземат грижата околу административните и други работи: „''Не е праведно ние да го оставиме Божјото слово и да служиме околу трпезите. Затоа, браќа, изберете меѓу себе седум мажи, со добар углед, полни со Светиот Дух и мудрост, на кои ќе им ја довериме таа должност, а ние и натаму ќе им се оддадеме на молитвата и на службата на словото''.” (Дап. 6,2-4). Тогаш избрале седуммина (Стефан, Филип, Прохор, Никифор, Тимон, Пармен и Николај), кои црквата ги нарекува ѓакони.
Во почетокот на христијанството, во апостолско време, во црквата служеле и постари, набожни жени наречени – ѓакониси. Со текот на времето, оваа служба исчезнала. Ѓаконите пред сѐ имале литургиска и катихетска функција, но во некои случаи вршеле и мисионерска служба и проповедале (Дап 7,2; 8,5).
Ѓаконите во Римокатоличката црква
Во средниот век, важноста на ѓаконот во католичката црква се намалува, а тој станува втор од трите „повисоки редови“ (субѓакони, ѓакони и свештенство). Оттогаш, ѓаконот е само асистент на свечената литургија. Но, на Запад, за разлика од источните цркви, ѓаконот може редовно да крсти и да присуствува на венчавка. Вториот ватикански совет им дава можност на бискупите да ја обноват институцијата траен ѓаконат. Во многу цркви на Запад, трајните ѓаконати одамна се прифатени како реалност. Покрај тоа, субѓаконатот бил укинат, а ѓаконатот станал првиот ред во кој може да се зареде.
Секој свештеник прво станува ѓакон, а потоа свештеник. Во поново време, црквата ракоположува за ѓакони и женети мажи кои доживотно остануваат ѓакони и не можат да станат свештеници. Секој ѓакон може да крсти, да венчава, да погребува, да проповеда и да ги причестува болните. Не може да служи света миса да се измери, да исповеда и да дели помазание на болните, служби кои му припаѓаат на свештеникот.
Ѓаконова одежда
Одеждата на ѓаконот се состои од: орар, стихар и нараквици.
Обердорла
Обердорла (Oberdorla) — село и поранешна општина во округот Унштрут-Хајних, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2012 е дел од општината Фогтај.
Ричмондски мост (Тасманија)
Ричмондскиот мост (Richmond Bridge) — своден мост од културно-историско значење долж познатиот пат B31 наречен „Пат на осудениците“ (Convict Trail) во Ричмонд, 25 km северно од Хобарт во Тасманија, Австралија. Ова е најстариот мост во Австралија кој сè уште се користи.
Историја
Темелот на Ричмондскиот мост е удрен на 11 декември 1823 и изградбата траела сè до 1825 година, сето време користејќи робијашка работна сила. Мостот првобитно го носел името „Бигиев мост“ (Bigge's Bridge), именуван по кралскиот комесар Џон Биги, кој ја воочил потребата од мост во 1820 г.
Во 2005 година мостот бил прогласен за место од инзвонредно историско значење и бил прогласен за културно наследство на Австралија.
Изградба
Ричмондскиот мост е изграден од песочник одломен од ридот Бучерс Хил, па пренесуван од робијашите со рачни колички. Тој се состои од четири главни свода, секој со распон од 4,3, 8,1, 8,3, 8,5, 8.3 и 4.1 метри, кои се издигаат над нагибени носачи со заострени триаголни краеви порамнети со течението на реката.
EmuDX
EmuDX беше првиот јавно објавен емулатор за играње на оригинални аркадни игри со преработена графика, музика и звучни ефекти. Бидејќи емулаторот ги користеше вистинските ROM слики, играта остануваше иста како аркадниот оригинал. Емулаторот првично бил насловен PacDX и ја емулираше аркадната верзија на Мидвеј на Pac-Man. Подоцна беше преименувано во EmuDX кога беше додадена поддршка за повеќе игри. Иако EmuDX неодамна воскресна и новите верзии се во тек и за андроид и за HTML5 (канвас) уреди. Мајк Грин му помогна на тимот на Рејн со додавање на пакети со содржини EmuDX на нивниот емулатор.
Компатибилност
Последната јавно објавена верзија на EmuDX (верзија 1.0) ги поддржува следниве игри:
Пертинакс (византионски епископ)
Пертинакс бил епископ на Византион во периодот од 169 до 187 година. Негов претходник бил Алипиј, а негов наследник е Олимпијан. Бил на престолот во времето на прогоните на христијаните во времето на Марко Аурелиј. Податоци од неговиот живот и делување доаѓаат од делата на Доротеј Тирски. Според него, Пертинакс најпрво бил некој висок офицер во Римското Царство со седиште во Тракија. Кога тој се разболел ги слушнал гласовите за голем број на чуда кои се случувале кај приврзаниците на новата христиојанска религија. Тој побарал совет од страна на Алипиј, епископот на Византион. Така, кога неговата болест била излечена, тој веднаш го прифатил христијанството. По смртта на Алипиј, тој застанал на негово место во црквата.
Беатрис Англе
Беатрис Англе (1859–1915) била британска вајарка која работела во теракота и бронза.
Биографија
Беатрис е родена во Хорнси во северен Лондон, но пораснала во соседниот Ислингтон, како едно од единаесетте деца на Сузан и Џон Англе, мајстор за работа. Англе била специјализирана за бисти и глави од теракота и бронза, но понекогаш произведувала и порцелански парчиња и поимагинативни дизајни. Во парискиот салон од 1892 година, таа покажала една статуетка со наслов Младиот Веницијанец. Англе изложувала и дела во уметничката галерија Вокер во Ливерпул и во Лондон, прикажувајќи околу 16 дела на Кралската академија помеѓу 1885 и 1899 година и две дела во Друштвото на жени уметници во 1890 година. Извесно време Беатрис Англе одржувала студио во ,,Редот на Јеоман“ во Кенсингтон, но подоцна живеела во Сендвич во Кент.
Ревена
Ревена или Равна (Μακρυπλάγι, Макриплаги) — село во Општина Драма во Драмскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 3 километри источно од градот Драма, на надморска височина од 773 метри.
Потекло на името
Според Јордан Н. Иванов името на селото е изведено од денес исчезнатата именка *равь, со значење рамнина. Од ова е образувана денешната придавка рамен ('равен на тоа нарачје), потекната од старословенското равьнь''.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 550 жители Турци.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според грчката статистика од 1913 година, во селото живееле 994 жители, додека според пописот од 1920 година, во селото живееле 722 луѓе.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Макриплаги.
Демографија
Во 1928 година во селото биле населени 50 грчки бегалски семејства со вкупно 193 луѓе. Така, според пописот од 1928 година во селото живееле 193 лица, додека во 1940 година селото броело 445 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 212 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 297 жители, во 1971 година имало 142 жители, во 1981 година имало 72, жители, додека во 1991 година имало 70 жители. Денеска, населението на селото е 40 жители според пописот од 2011 година.
Океански ров
Океанските ровови — долги, тесни топографски вдлабнатини на дното на океанот. Тие се обично 50 до 100 киломери широки и 3 до 4 километри под нивото на околното океанско дно, но може да бидат во должина од илјадници километри. Има околу 50,000 километри на океански ровови ширум светот, најмногу околу Тихиот Океан, но исто така и во источниот дел на Индискиот Океан и неколку други локации. Најголемата измерена длабочина на океанот е во Челинџер Дип на Маријанскиот Ров, на длабочина од 11,034 метри под нивото на морето.
Океанските ровови се одлика на карактеристичната тектоника на плочите на Земјата. Тие ги означуваат локациите на конвергентните граници на плочите, по кои литосферските плочи се движат една кон друга со стапки кои варираат од неколку милиметри до над десет сантиметри годишно. Океанската литосфера се движи во ровови со глобална стапка од околу 3 km2 /годишно Ров ја означува положбата на која свитканата, спуштачка плоча почнува да се спушта под друга литосферска плоча. Рововите се генерално паралелни и околу 200 километри од вулканскиот лак.
Географска распростратетост
Ги има околу 50,000 километри на конвергентни маргини на плочи низ целиот свет. Овие се претежно сместени околу Тихиот Океан, но се наоѓаат и во источниот дел на Индискиот Океан, со неколку пократки конвергентни сегменти на маргините во другите делови на Индискиот Океан, во Атлантскиот Океан и во Медитеранот. Тие се наоѓаат на океанската страна на островските лакови и орогените од типот на Андите. На глобално ниво, има над 50 големи океански ровови кои покриваат површина од 1,9 милиони km2 или околу 0,5% од океаните.
Рововите геоморфолошки се разликуваат од коритата. Корита се издолжени вдлабнатини на морското дно со стрмни страни и рамно дно, додека рововите се одликуваат со профил во облик на латинската буква V. Рововите кои се делумно наполнети понекогаш се опишуваат како корита (како што е Макранското корито  ), а понекогаш рововите се целосно затрупани и немаат батиметриски израз (како што е зоната на субдукција Каскадија,  која е целосно исполнета со седименти  ), но основните тектонски структури на плочите што ги претставуваат се оние на океанските ровови. Сепак, многу корита претставуваат различни видови на тектонски структури, како што е Коритото на Мали Антили, кое е предниот слив на зоната на субдукција на Малите Анти; коритото на Нова Каледонија, кое е продолжен седиментен слив поврзан со зоната на субдукција Тонга-Кермадец;  и Кајманското корито, кое е слив што се одвојува во зоната на трансформиран расед.
Ровови, заедно со вулкански лакови и Вадати-Бениофските зони (зони на земјотреси кои се натопуваат под вулканскиот лак длабоко дури 700 километри) се дијагностички на границите на конвергентни плочи и нивните подлабоки манифестации, зони на субдукција. Овде две тектонски плочи се навлегуваат една во друга со брзина од неколку милиметри до над 10 сантиметри годишно. Најмалку една од плочите е океанска литосфера, која се спушта под другата плоча за да се рециклира во плашт на Земјата. Рововите се поврзани, но се разликуваат од континенталните зони на судир (како онаа помеѓу Индија и Азија, формирајќи ги Хималаите), каде што континенталната кора влегува во зоната на субдукција. Кога пловната континентална кора влегува во ровот, субдукцијата запира и областа станува зона на континентален судир. Одликите аналогни на рововите се поврзани со зоните на судир, вклучувајќи ги и периферните предни басени, кои се предни делови исполнети со седимент. Примери на периферни предземни басени ги вклучуваат поплавните рамнини на реката Ганг и речниот систем Тигар-Еуфрат.
Историја на терминот „ров“
Рововите не биле јасно дефинирани до крајот на 1940-тите и 1950-тите. Батиметријата на океанот била слабо позната пред експедицијата на Челинџер од 1872-1876 година, На станицата #225, експедицијата го открила Челинџер Дип,  односно јужниот крај на Маријанскиот Ров. Поставувањето на трансатлантските телеграфски кабли на морското дно помеѓу континентите во текот на крајот на 19 и почетокот на 20 век обезбедило дополнителна мотивација за подобрена батиметрија. Терминот ров, во неговата современа смисла на истакната издолжена вдлабнатина на морското дно, првпат бил употребен од Џонстон во неговиот учебник од 1923 година, Вовед во океанографијата.
Во текот на 1920-тите и 1930-тите, Феликс Андрис Венинг Мајнес ја мерел гравитацијата над рововите користејќи ново развиен гравиметар кој може да ја мери гравитацијата од подморница. Тој ја предложил хипотезата за тектоген за да ги објасни појасите на аномалиите на негативната гравитација кои биле пронајдени во близина на островските арки. Според оваа хипотеза, појасите биле зони на спуштање на лесните карпи. Тектогенската хипотеза била дополнително развиена од Григс во 1939 година, користејќи аналоген модел базиран на пар ротирачки барабани. Хари Хамонд Хес суштински ја ревидирал теоријата врз основа на неговата геолошка анализа.
Втората светска војна во Тихиот Океан довела до големи подобрувања на батиметријата, особено во западниот дел на Тихиот Океан, а линеарната природа на овие длабочини станала уште појасна. Брзиот раст на напорите за истражување на длабочините на морето, особено широката употреба на ехозвучници во 1950-тите и 1960-тите, ја потврдиле морфолошката корисност на терминот. Биле идентификувани важни ровови, земени примероци и мапирани преку сонар. Раната фаза на истражување на ровот го достигнал својот врв со спуштањето на батискафот Трст во 1960 година до дното на Челинџер Дип. По објавувањето на Роберт С. Диец и Хари Хес на хипотезата за ширење на морското дно во раните 1960-ти и тектонската револуција на плочите во доцните 1960-ти, океанскиот ров станал важен концепт во тектонската теорија на плочите.
Морфологија
Океанските ровови се од 50 до 100 километри широки и имаат асиметричен V-облик, со поостр наклон (8 до 20 степени) на внатрешната страна на ровот и поблаг наклон (околу 5 степени) на надворешната страна на ровот. Дното на ровот ја означува границата помеѓу внатрешната и надворешната страна, позната како субдукционен деколман. Длабочината на ровот зависи од почетната длабочина на океанската литосфера кога почнува да се нурнува во ровот, од аголот под кој плочата паѓа и од количината на седиментација во ровот. И почетната длабочина и аголот на субдукција се поголеми за постарата океанска литосфера, што се рефлектира во длабоките ровови на западниот Пацифик. Овде дното на ровот Маријани и Тонга-Кермадек сè до 10-11 километри под нивото на морето. Во источниот Пацифик, каде што субдуктивната океанска литосфера е многу помлада, длабочината на ровот Перу-Чиле е околу 7-8 километри.
Иако тесни, океански ровови се неверојатно долги и континуирани, формирајќи ги најголемите линеарни вдлабнатини на земјата. Поединечен ров може да биде долг илјадници километри. Повеќето ровови се конвексни кон субдуктивната плоча, што се припишува на сферичната геометрија на Земјата.
Асиметријата на ровот ги рефлектира различните физички механизми кои го одредуваат внатрешниот и надворешниот агол на наклонот. Надворешниот агол на наклон на ровот се одредува со полупречникот на свиткување на плочата, како што е определено со нејзината еластична дебелина. Бидејќи океанската литосфера се згуснува со возраста, надворешниот агол на наклонот на крајот се одредува според староста на плочата што се спушта. Внатрешниот агол на наклон се определува со аголот на мирување на работ на надлежната плоча. Ова ги одразува честите земјотреси долж ровот што го спречуваат преголемото нагорување на внатрешната падина.
Како што субдуктивната плоча се приближува до ровот, таа малку се наведнува нагоре пред да почне да се нурнува во длабочините. Како резултат на тоа, надворешниот наклон на ровот е ограничен со надворешен ров. Ова е суптилно, често само десетици метри високо и обично се наоѓа на неколку десетици километри од оската на ровот. На самата надворешна падина, каде што плочата почнува да се наведнува надолу во ровот, горниот дел од плочата за субдуктирање е скршен со свиткувачки раседи што на надворешниот ров му даваат топографија на долина и опсег. Формирањето на овие раседи е потиснато таму каде што океанските гребени или големите морски планини се спуштаат во ровот, но раседите на свиткување се сечат токму преку помалите морски планини. Онаму каде што субдукционата плоча е само тенко обложена со седименти, на надворешната падина честопати ќе се појават гребени кои се шират на морското дно.
Седиментација
Морфологијата на ровот е силно модифицирана од количината на седиментација во ровот. Ова варира од практично без таложење, како во ровот Тонга-Кермадек, до речиси целосно исполнетост со седименти, како со јужниот ров на Мали Антили или источниот ров на Алјаска. Седиментацијата во голема мера е контролирана од тоа дали ровот е во близина на континентален извор на седимент. Опсегот на седиментација е добро илустриран со Чилеанскиот ров. Северниот дел на Чиле од ровот, кој лежи по пустината Атакама со многу бавно темпо на атмосферски влијанија, е полн со седименти, со од 20 до неколку стотици метри седименти на подот на ровот. Тектонската морфологија на овој сегмент од ровот е целосно изложена на океанското дно. Централниот чилески сегмент од ровот е умерено седиментиран, со седименти кои се преклопуваат на пелагични седименти, но морфологијата на ровот сè уште е јасно забележлива. Сегментот на ровот во јужниот дел на Чиле е целосно седиментиран, до точка каде што надворешниот пораст и наклон веќе не се забележуваат. Други целосно седиментирани ровови го вклучуваат Макранското корито, каде што седиментите сè до 7,5 километри во дебелина; зоната на субдукција Каскадија 3 до 4 километри; и најсеверната зона на субдукција на Суматра, која е закопана под 6 километри.
Седиментите понекогаш се пренесуваат по оската на океанскиот ров. Централниот ров на Чиле доживува пренос на седименти од изворните вентилатори по аксијален канал. Сличен пренос на седименти е документиран во Алеутскиот Ров.
Покрај седиментацијата од реките што се одлеваат во ровот, седиментацијата се случува и од лизгање на земјиштето на тектонски стрмната внатрешна падина, често предизвикана од мега земјотреси. Релока Слајд на централниот ровот на Чиле е пример за овој процес.
Ерозивни наспроти акрециони маргини
Конвергентните маргини се класифицирани како ерозивни или акреционарни, и тоа има силно влијание врз морфологијата на внатрешниот наклон на ровот. Ерозивните рабови, како што се северните ровови Перу-Чиле, Тонга-Кермадек и Маријана, одговараат на рововите кои се изгладнети од седимент. Плочата што се спушта го еродира материјалот од долниот дел на надлежната плоча, намалувајќи го нејзиниот волумен. Ивицата на плочата доживува слегнување и стрмнување, со нормални раседи. Наклонот е под релативна силна магматска и метаморфна карпа. Над половина од сите конвергентни маргини се ерозивни маргини.
Акреционерните маргини, како што се јужниот дел на Перу-Чиле, Каскадија и Алеутите, се поврзани со умерено до силно седиментирани ровови. Како што плочата се спушта, седиментите се „булдожеруваат“ на работ на надлежната плоча, создавајќи акреционен клин или призма. Ова ја гради надлежната плоча нанадвор. Бидејќи на седиментите им недостасува сила, нивниот агол на мирување е поблаг од карпата што ја сочинува внатрешната падина на ерозивни ровови. Внатрешниот наклон е покриен со потисни листови од седименти. Топографијата на внатрешниот наклон е груба со локализирано масовно губење. Каскадија практично нема батиметриска експресија на надворешниот подем и ровот, поради целосното полнење со седимент, но внатрешниот наклон на ровот е сложен, со многу потисни гребени. Падините на внатрешните ровови со ерозивни рабови ретко покажуваат потисни гребени.
Земјотреси
Честите мегатраусни земјотреси го менуваат внатрешниот наклон на ровот предизвикувајќи масивни лизгања на земјиштето. Тие оставаат полукружни свлечишта со падини до 20 степени на ѕидовите и страничните ѕидови.
Спуштањето на морски планини и асеизмички гребени во ровот може да го зголеми асеизмичкото лазење и да ја намали сериозноста на земјотресите. Спротивно на тоа, субдукцијата на големи количества седименти може да дозволи пукнатините долж субдукциониот деколмент да се шират на големи растојанија за да предизвикаат мегатрусни земјотреси.
Повлекување на ровот
Рововите изгледаат позициски стабилни со текот на времето, но научниците веруваат дека некои ровови - особено оние поврзани со зоните на субдукција каде што се спојуваат две океански плочи - се движат наназад во плочата за субдукција. Ова се нарекува враќање на ровот или повлекување и е едно објаснување за постоењето на базени со заден лак.
Враќањето на плочата се случува при субдукција на две тектонски плочи и резултира со движење на ровот кон морето. Силите нормални на плочата на длабочина (делот од субдуктивната плоча во наметка) се одговорни за стрмнувањето на плочата во плашт и на крајот за движењето на ровот на површината. Движечката сила за враќање назад е негативната пловност на плочата во однос на основната обвивка изменета од геометријата на самата плоча. Сливовите со заден лак често се поврзуваат со враќање на плочата поради продолжување во надлежната плоча како одговор на последователниот потхоризонтален тек на обвивката од поместувањето на плочата на длабочина.
Вклучени процеси
Неколку сили се вклучени во процесот на враќање на плочата. Две сили кои дејствуваат една против друга на интерфејсот на двете субдуктивни плочи вршат сили една против друга. Плочата за субдукција врши сила на свиткување (FPB) која обезбедува притисок за време на субдукцијата, додека преовладувачката плоча врши сила врз плочата за субдукција (FTS). Силата на влечење на плочата (FSP) е предизвикана од негативната пловност на плочата што ја движи плочата до поголеми длабочини. Отпорната сила од околниот плашт се спротивставува на силите за влечење на плочата. Интеракциите со дисконтинуитетот од 660 километри предизвикуваат отклонување поради пловноста на фазната транзиција (F660). Уникатната интеракција на овие сили е она што генерира враќање на плочата. Кога длабокиот дел од плочата го попречува движењето надолу на плитката плоча, настанува враќање на плочата. Подигнувањето на обвивката околу плочата може да создаде поволни услови за формирање на слив со заден лак.
Сеизмичката томографија обезбедува докази за враќање на плочата. Резултатите покажуваат високи температурни аномалии во обвивката, што сугерира дека субдуктиран материјал е присутен во плашт. Офиолитите се гледаат како доказ за такви механизми како што карпите со висок притисок и температура брзо се изнесуваат на површината преку процесите на враќање на плочите, што обезбедува простор за ексхумација на офиолитите.
Враќањето на плочата не е секогаш континуиран процес што сугерира епизодна природа. Епизодната природа на враќањето назад се објаснува со промена на густината на плочата за субдукција, како што е доаѓањето на пловната литосфера (континент, лак, гребен или плато), промена во динамиката на субдукција или промена на кинематиката на плочата. Староста на субдуктивните плочи нема никакво влијание врз враќањето на плочата. Континенталните судири во близина имаат ефект врз враќањето на плочите. Континенталните судири предизвикуваат проток на обвивката и истиснување на материјалот од обвивката, што предизвикува истегнување и враќање на ровот. Во областа на Југоисточниот Пацифик, имало неколку настани што резултирале со формирање на бројни басени со заден лак.
Хидротермална активност и поврзани биоми
Течностите ослободени од калливите вулкани и студените вулкани се богати со метан и сулфурводород, обезбедувајќи хемиска енергија за хемотрофните микроорганизми кои ја формираат основата на единствениот биом на ровот. Заедниците на ладно истекување се идентификувани во внатрешните падини на ровот на западниот Пацифик (особено Јапонија [./Oceanic_trench#cite_note-FOOTNOTEFujikuraLindsayKitazatoNishida2010-40 [40] ] ), Јужна Америка, Барбадос, Медитеранот, Макран и ровот Сунда. Тие се наоѓаат на длабочини од 6,000 метри. Геномот на екстремофилниот Деинококус од Челинџер Дип се секвенционирал за неговите еколошки сознанија и потенцијалните индустриски употреби.
Бидејќи рововите се најниските точки на океанското дно, постои загриженост дека пластичните остатоци може да се акумулираат во рововите и да ги загрозат кревките биоми на ровот.
Најдлабоки океански ровови
Неодамнешните мерења, каде што соленоста и температурата на водата биле мерени во текот на нуркањето, имаат несигурности од околу 15 метри. Постарите мерења можеби се исклучени за стотици метри.
Значајни океански ровови
(*) Петте најдлабоки ровови во светот
Сандак Чифлик
Сандак Чифлик или Садик Чифлик е населба на градот Драма во Егејска Македонија, Република Грција, порано самостојно село.
Кочански кули
Средновековни кули — кули во Кочани и околината кои, и покрај називот, најверојатно биле изградени во втората половина на XVII век, кога градот бил под османлиска управа. Влијание во изградбата имала ориенталната архитектура.
Според денешните наоди, во Кочани и неговата блиска околина биле изградени три средновековни кули, од кои две се наоѓаат во градот, распоредени од двата брега на Кочанска Река, додека третата е местена во селото Долни Подлог. Тоа биле беговски кули од станбено-одбранбена функција, а едната се користела како саат-кула. Саат-кулата денес се наоѓа во непосредна близина на училиштето “Раде Кратовче“ и порано служела за звучно означување на часовите.
Изградени од масивни ѕидови од камен, тие останале како единствени белези од минатото во Кочани, иако со години наназад биле под удар на забот на времето. Во 1957 година, Републичкиот завод за заштита на споменици ги стави под заштита на Закон двете кули во градот.
Обновување и функција
Средновековната кула која се наоѓа на десниот брег на реката во централното градско подрачје, сместена меѓу станбени згради и е доминанта во просторот со својата височина од 18,5 метри. Со решението за ревитализација, во 1978 година ГП „Бетон“ - Кочани извршил реновирање, по што кулата повторно може да се користи.
За жал, кулата од левата страна на реката сè уште не е обновена и се наоѓа во лоша состојба. Во моментов таа нема никаква намена.
Тврдина Балзена
Тврдината Балзена (бугарски:Балзена)) е тврдина која се наоѓа во Главан, Бугарија. Сепак, тоа е претпоставка, бидејќи од оваа тврдина денес има останато само останки од стари масивни ѕидини. Според предданието, на тоа место постоела голема тврдина, која била од огромно значење за месното население пред да дојдат византијците на овие простори.
Лангула
Лангула (Langula) — село и поранешна општина во округот Унштрут-Хајних, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2012 е дел од општината Фогтај.