cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Татјана Гогоска
Животопис
Татјана Гогоска се појавува и како уредник на Програмата за деца и млади во 2002 година, преку учеството на децата на Македонија на Детската Евровизија, каде трипати беше и шеф на делегацијата за истата манифестација. Во 2007 година, Гогоска беше шеф на делегацијата на Македонија за Евровизија за возрасни, во Хелсинки.
Награди и признанија
Татјана Гогоска е добитник на десетина домашни и меѓународни награди за телевизиска програма и драмски остварувања. Во 2016 година ја доби Државната награда за најдобар драмски текст, за драмата за деца „Најденко во магичниот круг“.
Штемен
Местоположба
Во североисточниот дел на општината се наоѓаат заштитените природни подрачја Екелмор и Шнекенштиге, помеѓу кои тече реката Виме.
Општински единици
Општината се граничи со следниве општини:
Радовиш
Радовиш — град во југоисточниот дел од Република Македонија. Градот е втор по големина во југоисточниот регион, сместен во подножјето на планината Плачковица и северниот дел на Струмичко-радовишката Котлина. Магистралниот пат М6 Штип - Радовиш - Струмица претставува главна врска на градот. Седиште е на Општина Радовиш во којашто припаѓаат уште 35 населени места. Радовиш е познат по Црквата „Св. Троица“, Крстот над Радовиш, планината Плачковица, рудникот Бучим, Електротехничкиот факултет и радовишкиот самун и татлијата.
Праисторија и антички период
На територијата на општина Радовиш уште од праисторијата се наоѓаат траги на материјалната култура. Посебно се интересни наодите од епохата на неолитот, бакарното време, халштатот и бронзата. Во времето на Филип II Македонски и Александар Македонски територијата на радовишко ја населувале Пајонците. Се смета дека тука биле населени пајонските племиња Добери и Астраи, по чии имиња настанале и центрите Добер и Астраион. Но, во науката сè уште постојат претпоставки околу вистинското лоцирање на овие центри. Бројни остатоци од вредност се од времето на предримската и римската епоха. Тоа се претежно антички населби, некрополи, каструми, терми, аквадукти, милјокази и други наоди.
Средновековен период
Градот Радовиш за првпат се споменува во 1019 г. во Грамотата на византискиот цар Василиј II, а така се викала и средновековната жупа, што покажува дека градската функција потекнува од средниот век. Во тоа време Радовиш претставувал значаен регионален трговско-занаетчиски и рударски центар. Името на градот Радовиш е поврзано со името на средновековната кнегиња од словенско потекло, Рада, која живеела во тврдината над градот, чиишто урнатини сè уште постојат.
Во периодот на 14 век бил под власт на српските владари - 1361 година во него престојувал Цар Урош.
Под османлиска власт
Под власта на Турците, Радовиш потпаднал во 1382-1383 година. Според историски податоци и извори, турската војска на пат кон Средна Европа ги запоседнала градовите кои се нашле пред неа. Во окупираните градови, турските власти поставувале само по неколку чиновници и нивни чувари, како би ја пречекувале и испраќале својата војска. Од друга страна, тие не сакале да го предизвикуваат на бунт тукашното население, за да не им прави проблеми при нивниот поход кон Европа. Под турското освојување во почетокот на 16 век во овој крај многу се населувале Јуруци - турско номадско племе, етничка група која и денес е присутна во Радовишко. Според пописот на населението од 1519 година, населбата броела 200 домаќинства, од кои 177 биле христијански, 23 муслимански. Во овој документ градот бил потпишан како Радовиште. Меѓутоа, во наредните години состојбата драстично се променила. Со колонизирање на муслиманското население од Мала Азија, се почувствувал поголем прилив на нови жители, како во Радовиш, така и во околните села. Од ваквата вештачка миграција на турското население, во 1572 година Радовиш веќе имал 365 домаќинства, од кои 303 христијански и 62 муслимански. Познатиот турски патописец Евлија Челебија го посетил Радовиш во 1662 година и во неговите белешки за градот забележал: „Касабата има: околу 400 куќи, распоредени во пет маала; има пет џамии, дервишко теќе, мектеба, медреса, амам, три ана, две крчми и мала градска чаршија со околу 150 дуќани. Населбата е опколена со бавчи и лозја“. Челебија понатаму во своите белешки објаснува дека гратчето претставувало излетничко место и ловиште на некојси крал во име Радул. Документите Ќустендилски метрополити во 17 век се викаат и радовишки. Кон крајот на 18 век Радовиш било гратче опколено од ѕид од стара тврдина чии остатоци стојат и денеска. Некогаш големиот пат од Поморавје преку Куманово и Овче поле и Радовишко поле преку Струмица водел до Солунскиот и Струмскиот Залив. Во 1820 година, во публикацијата на Г. Хасел, Радовиш е забележан со топонимот Радовиште и во гратчето имало 300 куќи. Со овој топоним, Радовиш бил зацртан и во една карта на европска Турција, објавена во Виена во 1828 година. Во 1854 година, градот го посетил францускиот патописец Ами Буе. Тој го споменува Радовиш како десетти град по важност во Скопскиот пашалак со околу 1.500 жители. Во седумдесеттите години од истиот век, Радовиш прераснал во пазарно средиште, тогаш познато по извозот на тутун и афион. Поголем пораст на населбата бил забележан кон крајот на XIX век. Во 1896 година, Радовиш броел 1.100 куќи, од кои 700 биле муслимански, а само 400 христијански. Во овој период во градот имало шест џамии, десет до петнаесет ана, еден амам, градска саат-кула и христијанска црква, изградена во 1832 година. Улиците во градот биле тесни и криви, делумно калдрмисани, додека куќите биле приземни, ретко на кат. Градот бил поделен на тринаесет маала, од кои 7 биле муслимански, а 6 христијански (македонски). Чаршијата броела 150 дуќани и била доста динамична, во која најмногу било развиено занаетчиството и трговијата. Ваквиот ориентален лик на Радовиш се задржал сѐ до Балканските војни.
Во XIX и XX век Радовиш и околината биле под влијание на историските настани поврзани со Разловечкото, Кресненското и Илинденското востание, потоа настаните од Балканските војни, Првата и Втората светска војна и периодот по завршувањето на втората светска војна придонеле за денешниот изглед на Радовиш.
Територијата на општина Радовиш е богата со истражени и голем број неистражени археолошки наоѓалишта, манастири и цркви кои се дел од богатата ризница на споменици на културата.
Втора светска војна
На 22 октомври 1944 година Германската фашистичка војска запалила поголем број на куќи во централното градско подрачје. Градот е ослободен на 6 ноември 1944 година.
Географски податоци
Градот Радовиш е сместен во Радовишката Котлина во подножијето на планината Плачковица. Низ него поминуваат две реки, Стара река и Сушица. Градот се наоѓа на 41° 38' СГШ и 22° 28' ИГД. Надморската височина во градот изнесува 380 м. Градот се простира на површина околу 4 км2, во широчина 3 км (Индустриска зона - ул. Калузлиска) и во должина 3,5 км (нас. Раклиш - Кеј 8 септември).
Географска положба и природни ресурси
Сместен во југоисточниот дел од Републиката, град Радовиш го зафаќа северозападниот дел од пространата Струмичко-радовишка Котлина, односно горното сливно подрачје на Радовишка Река. Северниот дел припаѓа на планината Плачковица, јужниот дел на планината Смрдешник, на северозапад се наоѓа ридестиот дел на областа Јуруклук или Дамјанско Поле, а на југоисток се протега алувијалната рамнина на реката Радовишка. Општината има добри функционални врски со соседните градови Штип и Струмица, од кои е оддалечен само 36 односно 29 км. Градот Радовиш е сместен во централниот дел на општината, на надморска височина од 380 метри и претставува општински административен центар со добра местоположба за развој на стопанството. Како административен центар ги опслужува и жителите на општина Конче.
Во хидрографски поглед општината е интересна, со појава на подземни води, извори и површински водотеци како и со помали вештачки акумулации. Покрај изворите за вода за пиење во општината има и минерални води, но без некоја поголема стопанска искористеност. Хидрографската мрежа на општината е поделена на два речни слива. Преку Радовишка река водите течат во сливот на Струмица, додека преку реката Крива Лакавица во сливот на Брегалница. Реки во град Радовиш се: Стара река (позната уште и како Радовишка река), како и помалите Сушица и Марлада.
Вегетација - Шумските комплекси зафаќаат околу 21 000 хектари. Поголеми шумски комплекси се наоѓаат околу Стара река и Ораовичка река, каде се застапени дабова, букова и четинарска шума. од фитоценозите во шумите најдоминантни се заедниците на Дабот Горун, цените јасенови шуми, заедницата на подгорската бука, буковата шума со учество на брезата на кисели почви и заедницата на горската бука.
Радовиш е оддалечен 121 км (2 часа) од Скопје, 220 км од Охрид, 502 км од Белград, 160 км од Солун, 620 км од Атина, 370 км од Тирана, 390 км од Драч, 260 км од Софија, 720 км од Варна, 670 км од Бургас, 840 км од Истанбул, 1030 км од Љубљана, 2330 км од Париз и 2540 км од Лондон.
Клима
Радовиш е под влијание на умерено средоземно-континентална клима. Поради изразената височинска разлика (400-707 мнв) одделни климатски елементи варираат меѓу изменета средоземна клима во полето и планинска клима по планините. Просечните годишни температури во рамничарскиот дел се движат од 12.5 до 13.0°С, а на највисоките делови од планинските масиви до 7,5°С. Најтопли месеци се јули и август, со просечна температура од 23°С, а најстуден месец е јануари со 1.2°С.
Просечните годишни врнежи изнесуваат 563 мм, со големи варирања од година во година, но постои разлика меѓу планинските и рамничарските реони. што се однесува до годишниот збир на сончеви часови, регионот има 2326 сончеви часови годишно, т.е. 6,4 часови дневно.
Радовишки населби и маала
Во Радовиш постојат неколку населби, нас. Раклиш, нас. Куклевица, нас. Бел Камен и нас. Беверли Хилс. Познати маали се: Шаин маале, Варош, Лисец маало, Шопска маала, Егејска маала.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Радовиш живееле 6.230 жители, од кои 4.000 Турци, 2.030 Македонци и 200 Роми.
Во првиот организиран попис на СФР Југославија од 1948 година, во Радовишкиот срез имало 24.249 жители, од кои 4.678 во градот Радовиш, а 19.571 во селата (Радовишко Поле, Јуруклак, Шоплук, Лакавичко). Од етнички аспект, населението го сочинувале 14.055 (57,9 %) Македонци, 9.390 (38,7 %) Турци, 525 (2,16 %) Роми, 93 Власи и 186 останати.
Според пописот на населението во 2002 година, градот Радовиш имал 16.223 жители, а Општина Радовиш 28.244, густината на населеност во општината е 46 жит./км2. Во градот главно живееле Македонци, како и турско и ромско население.
Според пописот на населението од 2002 година, во градот имало 16.223 жители и спаѓал во групата на средни градови. Етнички гледано, населението е составено од:
Според послениот Попис на населението на Македонија од 2002 година, градот има 16.223 жители. Следува табела на националната структура на населението
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во градот Радовиш:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Локална самоуправа
Органи на локалната самоуправа се Градоначалникот на Општина Радовиш и Советот на Општина Радовиш.
Локалната администрација и секторите во истата се под надлежност на градоначалникот на општина Радовиш, чија работа е да ги претставува и застапува интересите на општината и нејзините жители, а и да го обезбеди извршувањето на работите коишто со закон и се доделени на општината.
Градоначалник на општина Радовиш од 2013 е г-дин Сашко Николов од партијата ВМРО-ДПМНЕ, којшто беше избран на локалните избори во 2013 година, а неговиот мандат трае четири години, односно од 2013 до 2017 година.
Претходни градоначалници на Општина Радовиш биле: Д-р Роберт Велков (од 2005 до 2013 г.), Д-р Ристе Кукутанов (од 2000 - 2005 г.), Кирчо Сусинов (од 1996 - 2000 г) и Д-р Љупчо Захариев (од 1990-1996 г.).
Советот на Општина Радовиш е претставничко тело на граѓаните на општината и е составен е од 19 советници избрани на локални избори. Претседател на Советот е г-дин Николчо Миовски (ВМРО-ДПМНЕ). Во состав на советот функционираат постојани комисии.
Стопанство
Економијата во градот ја сочинуваат приватен, државен сектор, како и еден дел од населението се занимава со земјоделство (тутун, градинарство и житни култури).
Од државниот сектор најголеми вработувачи се ЈП „Македонски Шуми“ - подружница „Плачковица“, ЈП „Плаваја“, Полициската станица Радовиш, ЈЗУ Здравствен дом, образовниот сектор (градинките, училиштата и факултетот), судот, општината и подрачните министерства.
Во приватниот сектор, застапени се овие гранки:
Рударството, преку „Рудникот Бучим“ - рудник за бакар, злато и сребро. Со 550 работници, рудникот е најголемиот вработувач на населението од општина Радовиш.
Во градот развиена е текстилната, односно конфекциската индустрија. Работат околу 20 конфекции, од кои најголеми се: „Марди“, „Конели“, „Супер Хит“, „Маркос“, „ФерТекс“ и др.
Голем дел од населението во градот и општината се занимава со садење и производство на тутун. „Јака табак“ (т.н. монопол) е фирма која откупува, преработува и продава тутун.
Во Радовиш постои и фирма за производство и продажба на златен накит - „Голдмак“.
Металопреработувачка индустрија, најзначајни фирми се „Метал промет“ и „Семи“.
Индустрија за конзервирање, како „Best Food TI“.
Постојат неколку млекари, а најголема е „Млекара Ѓоргиеви“ (поранешна млекара „Кооперант“).
Дрвена индустрија и производство и продажба на мебел, преку фирмите „ШИК“, „Современ дом“, „Асти 2007“, „Авто кец“ и др.
Од областа на угостителството работат хотелите „Бел Камен“, „Панорама“ и „Бахамас“; рестораните „Шампион“, „Амбасадор“, „Магмар“; пицериите „Џокер“, „Мериџејн“, „Санта Марија“, „Гетсби“, „Беверли Хилс“; ноќните клубови „Full House“ и „Diamond“; кафе баровите „Ti-amo“, „Escape“, „Target“, „Virus“ и др.
Исто така постои и месна индустрија (кланици и месарници), млечна индустрија (слаткарници), услужни дејности (козметички и фризерски салони), трговија на големо и мало, занаетчиство (поправка на моторни возила, часовници, чевли, бела техника и др.). Приватната дејност е 90 % од вкупното стопанство.
Во градот работат филијали на повеќе банки, како: Стопанска банка, Комерцијална банка, НЛБ Тутунска банка, ТТК банка и УНИ банка.
Поранешно стопанство
„Рудникот Дамјан“ бил рудник за железна руда, и бил во експлоатација од 1968 до 1992 година.
„АД Јака 80“ - фабрика за козметичка, диететска и фармацевтска индустрија. Фабриката е преместена од Радовиш во Скопје.
„АД Декортекс“ - фабрика за текстил и текстилни производи.
„ЗИК Радовишко поле“ - производство и продажба на земјоделски производи.
Здравство
Во градот постои една јавна здравствена установа „ЈЗУ Здравствен Дом - Радовиш“, и околу седум амбуланти во населените места под управа на здравствениот дом. Во склоп на ЈЗУ Здравствен Дом - Радовиш влегуваат гинеколошко-акушерско одделение, специалистички амбулантски ординации по очни болести, уво, нос и грло, интерна медицина и др.
Образование
Во областа на образованието и воспитувањето работат вкупно пет институции. Една од нив е предучилишна комбинирана установа, две основни училишта со повеќе подрачни објекти, една гимназија од областа на средното образование и еден факултет.
Културни и медиумски установи
Во Радовиш работат две институции од областа на културата: Исто така во Радовиш постои „Етнолошки музеј“ каде што се наоѓа вредна „Етнолошка збирка“ од Радовишкиот крај.
Познати се фолклорните ансамбли: Ф.А „Бучим“, Ф.А. „Ацо Караманов“, и аматерските драмски студија. Во текот на годината се одржуваат: „Радовишкото културно лето“, Детскиот фолклорен фестивал „Оро весело“, „Карамановите поетски средби“, Манифестацијата „Самун ем Татлија“ и др.
Како културно-историски вредности коишто ги поседува Радовиш се Црквата „Св. Троица“, Параклисот Св. Спасо Радовишки, „Црква Св. Илија“, „Туљбето“ и „Крстот над Радовиш“.
Медиуми
Во медиумскиот простор присутни се една локална телевизија „ТВ Еми“, една регионална телевизија „ТВ Кобра“ и два кабелски оператори „АндесНет“ и “Телекабел“. Печатени локални медиуми се појавуваат периодично, a и еден локален-регионален портал RadovisNews.
Телекомуникации
Во градот постои развиена фиксна и мобилна телефонија. Постојат неколку локални интернет доставувачи со безжично покривање на целиот град, и WiFi точки.
Туризам
Богатството на шумскиот фонд, разновидноста на флората и фауната, чистата и здрава околина, конфигурацијата на теренот, реките и вештачките акумулации го прават регионот привлечен за рекреативно-спортскиот, ловниот, риболовниот и селскиот туризам.
Во тој поглед, развојните можнсоти на регионот се согледуваат, пред се, во комерцијализацијата на атрактивните природни ресурси. Економското ефектуирање на природните ресурси претпоставува постоење на соодветна инфраструктура, на организација и на соодветна туристичка пропаганда. Во таа насока, значајни развојни поттици може да произлезат од нови и од квалитетни сместувачки капацитети, од капацитетите за исхрана, од различните занаетчиски и услужни објект и дуќани, од спортски терени, од туристички водачи кај селскиот туризам што влегува во рамките на збогатување на туристичката понуда. Развојот на овие специфични видови туризам ќе овозможи поширок фронт за делување и за пазарно ефектуирање на произво¬дството на храна (млеко, месо, зеленчук, овошје, вино и слично) во атрактивните ловно-риболовни и рекреативни рурални подрачја. Најсоодветен начин за стопанисување со оваа дејност и со нејзините придружни дејности се малите семејни бизниси, стручно водени и осмислени од квалификувани менаџери.
Исто така постои одлична можност за развој на алтернативните форми на туризам (планински, бањски, рурален, археолошки др.)
Спорт
Во Радовиш дејствуваат спортските клубови: ФК Плачковица (формиран 1942 година), КК Радовиш, пинг понг клубот „Еми Петрол-Радовиш“ (формиран во 1993 година, а денес се натпреварува во Националните Пинг-Понгарски лиги), РК „Радовиш“ (игра во Супер Лигата на Македонија), борачкиот клуб „Бучим-Радовиш“ (освојувач на титулата Државен шампион на Македонија за 2013 година, Европски и Светски клупски шампион), стрелачкиот клуб „Бучим“, велосипедскиот клуб „Свиок“, триатлон клубот „Ана-да“, риболовниот клуб „Крап-Радовиш“ (се натпреварува во Првата македонска риболовна лига), мото клубот „Џинка“, планинарското друштво „Бел Камен“, алпинистичкиот клуб „Плоча“, џудо-клубот “Сенсеи“, карате клубот “Феникс“, спортски навивачи „Лебари“ и други.
Исто така во Општина Радовиш од 2013 година е возобновена и „Општинска фудбалска лига - Радовиш“, а постои и „Општинска училишна лига во футсал“ за Основните училишта од Општина Радовиш.
Радовиш поседува капитални спортски објекти како: Спортско-рекреативниот комплекс „Шампион“ (со олимписки базен, повеќе игралишта за мал фудбал и кошарка, ракомет, одбојка и тениски терени), Спортската сала „25 мај“ со капацитет од 1500 седишта, Градскиот стадионот за фудбал во Радовиш, тениски терени, повеќенаменски спортски терени и други.
Тал (вулкан)
Тал (Bulkang Taal) — сложен вулкан кој се наоѓа на островот Лузон на Филипините. Тој е втор најактивен вулкан на Филипините со 33 историски ерупции. Сите овие ерупции се концентрирани на самиот остров, познат како Вулкански Остров, во близина на истоименото езеро. Езерото делумно ја исполнува купата на вулканот, која била формирана од праисториски ерупции помеѓу 140.000 и 5.380 пред сегашноста. Гледано од Тагајтај, вулканот и езерото претставуваат еден од најживописните и привлечни погледи на Филипините. Се наоѓа на околу 50 километри јужно од главниот град на земјата, градот Манила.
Вулканот имал неколку насилни ерупции во минатото, предизвикувајќи губење на животот на островот и населените области околу езерото, при што бројката на загинати се проценува на околу 5.000 до 6.000. Поради близината кон населените области и нејзината еруптивна историја, вулканот е прогласен за Декаден вулкан, идентификувајќи се како достоен за одредена студија како дел од програмата на ООН за намалување на природните катастрофи. Сите вулкани на Филипините се дел од Тихоокеанскиот Огнен Прстен.
Етимологија
До 1821 година, вулканот Тал бил исто така познат и како Бомбоу.
Географија
Вулканот и езерото се целосно сместени во провинцијата Батангас. Северната половина од Вулкански Остров спаѓа под јурисдикција на градот Талисај на брегот на езерото, а јужната половина на Сан Николас. Другите заедници кои го опкружуваат ги вклучуваат градовите Танауан и Липа и општините Талисај, Лорел, Агончило, Санта Терезита, Алитагтаг, Куенка, Балете и Матас на Кахој.
Постојаното населување на островот е забрането од Филипинскиот институт за вулканологија и сеизмологија или PHIVOLCS, прогласувајќи го целиот вулкански остров како област со висок ризик и постојана опасната зона (PDZ). И покрај предупредувањата, сиромашните семејства се населиле на островот, ризикувајќи ги своите животи, заработувајќи за живот од риболов и земјоделски култури од богатите вулкански почви.
Вулканска Точка
Кратерското езеро на Вулкански Остров е најголемото езеро во светот кое се наоѓа во езеро на самиот остров. Освен тоа, ова езеро ја содржи т.н. Вулканска Точка, мал карпест остров што е остаток од стариот кратер, кој сега е опкружен со широкото езеро од 2 километри и кое сега се нарекува како главно кратерско езеро. Вулканска Точка често се наведува како најголем остров од трет ред (остров во едно езеро на островот во езеро на островот), иако исто така се тврди дека исто е именуван и едејн канадски остров кој се наоѓа на островот Викторија.
Скорешна активност
Иако вулканот е заспан од 1977 година, тој покажал знак на активирање од 1991 година, со силна сеизмичка активност. Филипинскиот институт за вулканологија и сеизмологија (PHIVOLCS) редовно издава известувања и предупредувања за актуелната активност во вулканот, вклучувајќи ги и сеизмичките немири кои се во тек.
2011
Од 9 април до 5 јули, нивото на предупредување за вулканот било зголемено од 1 на 2 за единаесет недели поради зголемената сеизмичност на вулканот. Честотата достигнала околу 115 тремори на 30 мај со максимален интензитет на IV, придружени со звуци на татнеж. Магмата навлегувала кон површината, како што укажува и континуираната висока стапка на емисии на CO2 во главното кратерско езеро и одржлива сеизмичка активност. Теренските мерења на 24 мај 2011 година покажале дека температурата на езерото е малку зголемена, pH вредностите се малку повеќе кисели и нивото на водата е 4 сантиметри повисоко. Истражувањето за деформација на земјата, направено околу Вулканскиот Остров, од 26 април до 3 мај 2011 година, покажало дека вулканското здание е надуено помалку во однос на истражувањето од 5 до 11 април 2011 година.
2010
На 8 јуни, PHIVOLCS го подигнал статусот на вулканот на ниво 2, што укажува дека вулканот се соочува со магматски интрузија, што на крајот може да доведе до ерупција. PHIVOLCS ја потсетил јавноста дека главниот кратер останува надвор од границите, бидејќи може да се појават опасни експлозии на пареа, заедно со можното зголемување на отровните гасови. Областите со топла земја и емисија на пареа, како што се делови од патеката Daang Kastila, се сметале за опасни. Во периодот од 11-24 мај, температурата на кратерското езеро се зголемила за 2-3 °C. Составот на водата на главното кратерско езеро покажало над нормални вредности на Mg/Cl, SO4/Cl. На 26 април, вулканската сеизмичност се зголемила.
Историја на избуви
Во Тал се регистрирани 33 ерупции од 1572 година. Првата ерупција на која има каков било запис се случила во 1572 година, кога августинските монаси го основале градот Тал на бреговите на езерото (денеска Сан Николас, Батангас). Во 1591 година, се случила друга блага ерупција на која биле прикажани огромни маси на чад што излегле од кратерот. Од 1605 до 1611 година, вулканот имал многу голема активност.
Помеѓу 1707 и 1731, центарот на активност се префрлила од главниот кратер на други делови на вулканскиот остров. Ерупциите од 1707 и 1715 година се случиле во кратерот Бининтјанг Малаки. Мали ерупции исто така произлегле од кратерот Бининтанг Мунти на најзападниот врв на островот во 1709 и 1729 година. Насилствен настан се случил на 24 септември 1716 година, кога целиот југоисточен дел на кратерот (Калаит), спроти планината Маколод, бил разнесен. Ерупцијата од 1731 година од Пира-Пирасо или источниот врв на островот создал нов остров. Не се направени студии за да се утврди дали Напајон или Бубуин бил формиран во ерупција.
Активноста се вратила во Главен кратер во 1749 година, и била запаметена поради тоа што била особено насилна (VEI = 4). Потоа дошла големата ерупција од 200 дена во 1754 година, најголема ерупција на вулканот. .
Потоа вулканот останал тивок 54 години, освен помали ерупции во 1790 година. Но до март 1808 се случила уште една голема ерупција. Додека оваа појава не била толку насилна како онаа во 1754 година, непосредната околина била прекриена со пепел на длабочина од 84 сантиметри. Оваа ерупција придонела за промени во внатрешноста на кратерот, според хроничарите од тоа време.
На 19 јули 1874 година, ерупцијата на гасови и пепел го уништила целиот добиток на островот. Од 12-15 ноември 1878 година, пепелот исфрлен од вулканот го опфатил целиот остров. Друга ерупција се случила во 1904 година, поради што бил формиран нов излез во југоисточниот ѕид на главниот кратер. Последната ерупција од главниот кратер била во 1911 година, која го создала сегашното езеро. Во 1965 година, огромна експлозија отсечила огромен дел од островот, преместувајќи ја активноста во нов центар за ерупции, Монт Табаро.
Вулканот избувнал на 12 јануари 2020 г. од главниот кратер, покачувајќи го степенот на тревога на 4. Исфрлено е големо количество пепел врз подрачјето на Калабарзон, Метро Манила и некои делови од Централен Лузон, поради што е прогласена вонредна состојба — откажана е наставата во образованието, работните времиња на граѓаните и летовите.
1612
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7120 и 7121 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6362 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5372 и 5373 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2365.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1612 година се протега во 4248 и 4249, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4308 и 4309 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2155. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1020 и 1021 исламска година.
Плоштад Патријарх Евтимиј (Софија)
Плоштадот Патријарх Евтимиј или познат само како Попа е плоштад кој се наоѓа во Софија, Бугарија. Името на плоштадот доаѓа од статуата на Патријарх Евтимиј која се наоѓа во негивиот центар и која била поставена во 1939 година.
Во близина на плоштадот се наоѓа плоштадот Славејков, Националниот дворец на културата и Националниот стадиот Васил Левски.
Улавун
Улавун — базалтски и андезитски стратовулкан кој се наоѓа на островот Нова Британија, во Западна Нова Британија, Папуа Нова Гвинеја.
Во последните неколку години вулканот е речиси постојано активен, со чести мали експлозии.
Вулканите во Папуа Нова Гвинеја се едни од најплодните извори на сулфур диоксид во светот. Неодамнешните студии покажале дека вулканот ослободува околу 7кг/SO2, што е околу 2% од глобалната вкупна емисија на SO2 во атмосферата.
Вулканот е прогласен за Декаден вулкан, идентификувајќи се како достоен за одредена студија како дел од програмата на ООН за намалување на природните катастрофи, земајќи ја предвид неговата историја на експлозивни ерупции и близината до населените места.
Петар Челик
Петар Челик (Белград, 25 декември 1949) е српски телоградител, трикратен европски првак, како и трикратен светски првак и професор на Универзитетот во Белград. Семејството Челик се преселило во Бачка Паланка каде Петар отворил вежбална, што е неофицијално првиот објект од ваков вид во Југославија.
По повреда на ногата на мраз, тој започнал потајно да вежба со тегови и со тек на време станал познат телоградител на поранешна Југославија. Како и забележан учесник на натпревари ширум светот. Неговата сопруга Ирена Челик исто така вежбала телоградба. Промовирајќи здрав дух во здраво тело, Петар Челик се појавил во видеа и телевизиски настапи на „Лабораторија за звук“. Откако престанал со телоградбата, тој започнал да произведува и продава високопротеински производи.
Приватен живот
Тој има пет деца. Тој израснал во Бачка Паланка каде и денес живее. Во 2009 работел како тренер во Институтот за виткост на тело во Нови Сад, наречен „Петар Челик“ и предавал од 1998 година како професор на универзитетот во Белград. Тој се подготвувал за Светскиот куп на IBFF, што се одржал на 13.11.2010 година. , на кој тој отишол како фаворит со намера да ја освои таа вредна титула по четврти пат.
Двогрба камила
Двогрба камила (латински: Camelus bactrianus) — типична камила од средноазиските степи и пустини. Од едногрбите камили се разликуваат во тоа што имаат две грпки. Научното име го добила по Бактрија, античка држава, која постоела на тлото на Средна Азија. Првпат биле претставени на запад за време на тргување на „Патот на свилата“. , кога арапските трговски каравани стигнувале до Римската Империја.
На светот живеат околу 1,5 милиони бактриски камили. Во дива состојба ги има помалку од илјада, во Монголија и северозападна Кина.
Издржливост и исхрана
Бактриската камила може да издржи без вода 4 до 5 дена, а може да испие околу 60 литри вода во рок од 10 минути. Може да трча со брзина до 40 км/ч. Заради втирата грпка поиздржливи се и поудобни од едногрбата камила, а поднесуваат и пониски температури, па се од големо значење за горските ланци на Памир и Хиндукуш, и затоа биле најважното превозно средство на „Патот на свилата“.
Живеат од 40 до 50 години.
Исхрана
Двогрбите камили припаѓаат на прилично мала група животни кои редовно јадат снег за да ги обезбедат своите потреби за вода. Животните кои живеат над снежна покривка можеби имаат врска со ова, бидејќи снегот и мразот можат да бидат единствените облици на вода во текот на зимата, и со тоа, нивниот опсег е значително зголемен. Латентната топлина на снегот и мразот е голема во споредба со топлинскиот капацитет на вода, принудувајќи ги животните да јадат само мали количини истовремено.
Црква „Св. Димитриј“ - Тумчевиште
Свети Димитриј — главна селска црква во гостиварското село Тумчевиште, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа на самото сретсело, а околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Црквата била подигната во 1878 година на претходно срушената црква од отоманската војска. Подоцна, црквата била повторно срушена од страна на муслиманските Албанци од соседното село Чегране за време на Втората светска војна во 1943 година, кога селаните го напуштиле селото.
Била обновена во периодот 1965-1967 години, а на 20 септември 1970 година ја осветил г.г. Доситеј, првиот поглавар на Македонската православна црква.
2051
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7559 и 7560 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6801 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5811 и 5812 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2804.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2051 година се протега во 4687 и 4688, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4747 и 4748 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2594. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1473 и 1474 исламска година.
IC 1473
IC 1473 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1473 е од видот *.
Други поделби
Проучување на IC 1473 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Бајрамбос
Бајрамбос — село во Општина Валандово, југоисточна Македонија. Денес нема жители.
Географија и местоположба
Селото е сместено во областа Бојмија, во источниот дел на општината, во изворишното подрачје на Анска Река. Атарот на исток ја образува државната граница со Грција (дојранскиот дел на Општина Кукуш, Егејска Македонија), а на југ се граничи со Општина Дојран Теренот е ридест, а атарот му е мошне голем.
Историја
Подрачјето на Бајрамбос е населено барем од средниот век, за што сведочат остатоците од населба на наоѓалиштето Кале на 1 км источно од селото.
На крајот на на XIX век Бајрамбос било претежно турско село во Дојранската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека Бајрам обаси (Bayram-obassi) има 110 домаќинства, кои се состојат од 230 муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Бајрам Оваси имало 426 жители, од кои 420 Турци и 6 Роми.
Стопанство
Селото е со мешовита земјоделска функција, со двојно повеќе пасишта отколку обработливо земјиште и многукратно поголеми шумски пространства.
Население
Населението на Бајрамбос почнало нагло да опаѓа во 1950-тите, веројатно заради преселбата на Турците. На крајот од таа деценија тоа веќе било располовено (од 420 на 202 жители), а во текот на следните десет години се свело на 32 лица, па продолжило да опаѓа. Според пописот од 2002 година, Бајрамбос немал ниеден жител.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 1 жител, Турчин.
Максвел Џенкинс
Максвел Џенкинс (роден на 3 мај 2005 година) — американски глумец кој е познат по своите улоги во „Предавство“ и „Смислата“. Во 2016 година, тој ја имаше улогата на Рајан Јенсен во „ Еден човек“. Од 2018 година, тој се појави како Вил Робинсон во серијата Изгубени во Вселената, преработка на Нетфликс од ТВ сериите од 1965 година.
Џенкинс е син на Џеф Џенкинс, поранешен кловн на Ринлинг и Џули Гринберг. Тие се соосновачи и директори на Чикаго со седиште во полноќниот циркус, чии приходи помагаат за финансирање на општите подобрувања за парковите во Чикаго. Џенкинс започнал да настапува со циркусот на тригодишна возраст, вршејќи дела како прошетка во затворач, жонглирање и играње мандолин.
Максвел ја започна својата глумечка кариера во предавството на АБЦ на 8-годишна возраст во 2013 година.
Китенска
Се наоѓа во југоисточна Бугарија. Тече јужно од градот Китен, тече кон исток. Таа се влева во Црното Море кај Кејп Караагач. Должината на реката е околу 3 км.
Се формира од сливот на реките Узунчаирска и Орјашка.
Коз (река)
Име
На картата од 1817 година од генерал-мајор Мухин, реката е потпишана како Капкали, на картата на јужен Крим од колекцијата на Питер Кепен во 1836 година - Елтиген-су , на картата од 1842 година е по име Безли-Даври. Во „Списокот на населени места на провинцијата Тауриде според податоците од 1864 година“, селото Коз е запишано дека се наоѓа на потокот Касан. Николај Рухлов, во своето дело „Преглед на речните долини на планинскиот дел на Крим“ од 1915 година, заедно со Коз, почесто го користи името Бијук-Узен. Во делото на Август Олиферов и Зинаида Тимченко „Реки и езера на Крим“, се користат варијантите Безли-Давра и Кози и, конечно, во референтната книга „Површински водни тела се појавуваат на Крим“, Коз, Кози и Безли- Давра.
Географија
Реката започнува на западната падина на масивот Ечки-Даг на греди на надморска височина од 300 м. грешка - изворот е на друго место ). Реката (заедно со зракот Менерли-Узен ) ја формира долината Козскаја, покриена со мали изолирани ридови високи 20–30м, разделени со греди и клисури, окупирани со лозја уште од античко време . Во Коз, според референтната книга „Површински водни тела на Крим“, има 4 неименувани притоки, Николај Рухлов наведува некои од нив, сите вистински клисури се Караул-Каши, Аџи-су-Ечи и Куенташ-Узен. (со притока на Кајан-Арда).
Коз се влева во Црното Море во подножјето на гребенот Караул-Карш во селото Солнечна Долина, зоната за заштита на водата на реката е поставена на 50м.
Исак Комнин (син на Јован II Комнин)
Исак Комнин (грчки: Ισαάκιος Κομνηνός) — син на византискиот цар Јован II Комнин и поголем брат на цар Мануил I Комнин.
Исак Комнин е роден во околу 1113 година во Цариград. Тој бил трет син на царот Јован II Комнин и царицата Ирина Унгарска, ќерка на унгарскиот крал Ласло I.
Плашејќи се од реакцијата на неговиот брат, Мануил I Комнин решил да воспостави целосна контрола над Цариград пред да му соопшти на Исак за смртта на нивниот татко. Исак бил принуден да се одрече официјално од престолот, иако поголемиот дел од свештенството, народот и армијата сметале дека токму тој ја заслужува повеќе круната. Односите меѓу двајцата браќа по овој пресврт не биле најдобри, но двајцата никогаш не влегле во отворен конфликт еден против друг. Мануил I Комнин дури му ја подарил на својот брат титулата севастократор и во текот на 1145—1146 го ставил на чело на армијата во походот против Селџуците Турци. Освен тоа Мануил вешто ги искористил ќерките на својот брат, за да ги регулира надворешните односи на земјата, мажени многу од нив за странски владетели.
Исак Комнин имал два брака. Првиот од нив бил со Теодора, која му родила на Исак пет деца:
Втората сопруга на Исак Комнин била Ирина Синадина, од која тој имал две ќерки:
Анри ван де Велде
Анри Клеменс ван де Велде (фламански: Henry Clemens Van de Velde, 3 април 1863, Антверпен - 25 октомври 1957 ) — белгиски фламански сликар, архитект, дизајнер на ентериер и професор. Заедно со Виктор Орта и Паул Ханкар може да се смета за еден од главните основачи и претставници на стилот ар нуво (правец познат и по името сецесија) во Белгија. Ван де Велде најважниот дел од својата кариера го поминал во Германија и се смета дека имал одлучно влијание на германската архитектура и дизајн на почетокот на 20 век. Одиграл важна улога во германскиот Веркбунд (Deutscher Werkbund) и во Баухаус (во Вајмар). Од 1926 до 1936 бил професор на универзитетот во Гент.
Подмет-предмет-прирок
Подмет-предмет-прирок (меѓ. крат. SOV, од анг. subject-object-verb) — еден од најчесто застапените зборореди меѓу јазиците. Пример од македонскиот јазик за овој редослед е реченицата „Томе јаболка јаде“, каде на прво место се наоѓа вршителот на дејството, проследено од предметот и глаголот.
Деми Мур
Деми Мур (англиски: Demi Moore) ― американска глумица. Својата популарност ја стекнала со учество во филмовите: Дух, Непристојна понуда и Стриптиз. Таа била омажена за глумецот Брус Вилис, со кој имаат три ќерки. Во 2005 година, по разводот со Вилис, се омажила со шеснаесет години помладиот глумец Ештон Качер.
Список на планини во Албанија
Земјата може да се подели на четири физиографски области: планинските системи Северен, Централен и Јужен, како и Западната (Приморска) Низина. Најзабележителни масиви се Канали (Кераунски Пл.), Динарските Планини, Кораб, Пинд и Скендербеговите Планини. Највисок врв е Голем Кораб (2.764 м) на самата граница со Македонија — еден од само два врва во Европа кој важи за највисок во повеќе од една земја. Воедно, го зазема 18. место на континентот по топографска истакнатост.
Лауенбрик
Лауенбрик (Lauenbrück) — општина во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Финтел.
Местоположба
Општината се наоѓа во источниот дел на округот Ротенбург. Кај Лауенбрик се влева Финтау во реката Виме.
Општински единици
Низ средишниот дел на општината поминува железничката линија Хамбург-Бремен. Помеѓу нејзе и реката Виме се наоѓа главното место Лауенбрик. Една нова населба се наоѓа јужно од железничката линија. Местото Штел се наоѓа во североисточниот дел на општината, близу границата со округот Харбург.
Соседни општини
Лауенбрик се граничи со следниве општини:
Камчија
Камчија е река во Бугарија. Се наоѓа на истокот на земјата. Настанува од сливот на две реки што течат од источниот дел на балканските планини, Гољама-Камчија и Луда-Камчија, тече кон исток. Се влева во Црното Море 25 километри јужно од Варна. Во античко време, реката се нарекувала Панисос (Панисос), подоцна Словените и го дале името Тича.
Должина 244 км. Областа на сливот е 5358 км².
Меланом
Меланом, исто така познат како злоќуден меланом, е канцер кој се развива од клетките кои содржат пигмент познати како меланоцити. Меланомите обично се појавуваат на кожата, но ретко може да се појават и на устата, цревата или окото. Кај жените најчесто се појавуваат на нозете, додека кај мажите на грбот. Некогаш се развива од бемка кај која настануваат промени како зголемување, гранична неправилност, промена во бојата, чешање или појава на чири.
Скокови во вода на Летните олимписки игри 2020
Натпреварите во скокови во вода на Летните олимписки игри 2020 во Токио предвидено е да се одржат од 25 јули до 7 август 2021 година. Скоковите во вода се дел од 4-те водени дисциплини на Олимписките игри, заедно со пливањето, ватерполото и синхронизираното пливање.
Олимписките игри првично биле планирани да се одржат во 2020 година, но биле преместени за 2021 година како резултат на пандемијата од КОВИД-19. На овие Олимписки игри се натпреваруваат натпреварувачи во осум дисциплини (по четири во машка и женска конкуренција): скокови од 3 метри, скокови од 10 метри, синхронизирани скокови од 3 метри и синхронизирани скокови од 10 метри.
Учествуват вкупно 136 натпреварувачи од 30 земји. Сите натпреварувачи морале да имаат најмалку 14 години до 31 декември 2020 година.
Квалификации
Една земја може да квалификува до 16 натпреварувачи (по 8 во машка и женска конкуренција) од кои по два во поединечните дисциплини и еден пар во синхронизираните дисциплини.
За поединечните дисциплини, квалификувани натпреварувачи се:
Лисицата и ловечкиот пес
Лисицата и ловечкиот пес (The Fox and the Hound) е американски цртан филм од 1981 година, произведен од продуцентската компанија Волт Дизни, а се заснова на истоименото дело на авторот Даниел П. Маникс. Премиерно е прикажан во САД на 10 јули 1981 година. Ова е дваесет и четвртиот долгометражен цртан филм изработен во продукција на компанијата Волт Дизни. Филмот ја раскажува приказната за два нетипични пријатели, црвената лисица по име Тод и ловечкото куче Копер, кои се борат да го задржат пријателството и покрај нивните инстинкти и притисокот на средината која бара од нив да се непријатели. На кино благајните, филмот остварил финансиски успех. Кога се појавил, тоа бил најскапиот анимиран филм продуциран дотогаш, чинел 12 милиони американски долари. Во 2006 година е објавено директно DVD продолжение, Лисицата и ловечкиот пес 2.
Скокови во вода на Летните олимписки игри 2020
Квалификации
За синхронизираните дисциплини, квалификувани парови се:
243
243 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 243 година од новата ера, 243. од првиот милениум, 43. од III век и четвртта од 240-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5751 и 5752 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4993 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4003 и 4004 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 996.