cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Славиште
Природно-географски и релјефни одлики
Котлината Славиште се наоѓа во крајниот североисточен дел на Македонија. Наоѓајќи се во изворишниот и средишниот тек од сливното подрачје на Крива Река, котлината е како вметната творба помеѓу Осоговските Планини на југ и планината Герман на север. Поточно, Славиште е котлина спуштена во старата родопска релјефна маса, издолжена во главно во правец исток-запад. Од север е оградено со планината Герман, на исток е планинскиот масив на Деве Баир, на југ е планината Осогово, со познатиот врв Калин Камен, а на запад е отворено кон долината на Пчиња во областа Средорек во Кумановско. Вкупната површина на Славиште изнесува 786 км2, а само 7000 хектари е рамничарско земјиште. Котлината е формирана по тектонски пат во текот на терциерот. Рамката на котлината е ограничена со раседи. Основна одлика на релјефот на Славишката Котлина се големите висински разлики помеѓу котлинското дно и речните долини од една страна и планинските врвови со кои е ограничена областа, од друга страна. Додека најинската точка кај селото Крилатица изнесува 415 метри, највисоките врвови на околните планини Герман, Девебаир и Осогово се издигнуваат од 1580 до 2252 метри, при што висинската разлика помеѓу најниската и највисоката точка изнесува 1837 метри. Според записите на Ѓорче Петров во книгата Материјали по изучувањето на Македонија од долината на реката Пчиња во Кумановско по ½ час движење низ една карпеста теснина се влегува во една крива и долгнавеста долина, која е всушност Паланечкото Поле. Паланечкото Поле го сочинува закосеното подножје на паланечкиот Козјак. Тоа е широко ½ - ¾ часа и долго 2 часа. Завршува на југ со зелената долина во подножјето на Лисец, низ којашто протекува Крива Река. Паланечкото Поле е мала котлина односно е многу мало и има облик на триаоглник чиишто агли се: Чифте-хани, Ветуница и Гулинци. Во горниот крај, полето преку две ќошиња се задава на југоисток во Осогово преку долот на Дурачка Река и на североисток по Крива Река во аголот меѓу Козјак и Деве Баир. Иако е со песокливо-глинеста почва, којашто е со слаб принос, ова поле е доста обработено. Славишкото Поле е исполнето со плиоценски езерски седименти. Во плиоценските седименти во атарите на селата Ранковце, Гиновци и др. се јавуваат дебели пластови на бетонитски глини.
Име
Во минатото, областа официјално била позната и нарекувана со името Славиште. Под името Славиште, кривопаланечкиот крај се споменува во повеќе пишани историски документи уште од средниот век. Најстариот запис за областа под името Славиште се среќава уште во XI век во грамота на византискиот цар Василиј II, каде се споменува τὴν Σλαβίστην. Под ова име областа се споменува и во XIV век, во грамот на кралот Милутин каде меѓу запишаното стои и по Славиштоу. Во XVI век односно 1580 година, во рамки на турските пописни дефтери со името Славиште е именувана посебна управна единица - нахија во рамки на Ќустендилскиот санџак. Еден век подоцна, на крајот на XVIII век кога оваа област била жариштето на познатото Карпошово востание, во дневиникот на Арсение Чарноевиќ од 1683 се среќава записот въ Славиштком полю. Според научните претпоставки името Славиште потекнува од личното име Слав (-мир, љуб итн.) со значење на област која припаѓа и е во владение на Слав. Во XVII век во оваа област е основан денешниот град Крива Паланка, според кој, од тогаш, и целиот крај околу неа започнал да се нарекува Паланечко или поретко Кривопаланечко. Старото име Славиште меѓу народот е во доста ретка употреба, но под влијание на неговата зголемена употреба во науката и стопанството каде тоа се користи во бројни географски, историски текстови како и за име на претпријатија и фирми, тоа повторно се враќа во сè поширока употреба.
Население
Во областа Славиште, во рамки на општините Крива Паланка и Ранковце, во пописот од 2002 година имало 24.964 жители, од кои 14.558 во градот Крива Паланка, а 10.406 во селата. Миграцијата во областа е присутна со децении наназад, така што бројот на население постојано се намалува, а во минатото овој регион се одликувал со многу големи села и исклучително висок природен прираст. Па така, според југословенскиот попис од 1931 година, во Кривопаланечкиот срез, чии граници речиси се поклопувале со денешните на двете славишки општини, живееле 40.532 жители. Потоа околу две децении подоцна, во пописот од 1953 година, бројот опаѓа на 33.844 жители, кој сè уште покажува демографска стабилност, за денес според некои статистики да изнесува нешто повеќе од 22.000 жители.
Во пописот од 1953 година, во областа Славиште имало вкупно 15 големи села (над 800 жит.) и се вбројувала како една од областите со најмногу големи населени места во Македонија. Но поради силниот миграциски бран по 1970-тите години, таа бројка постепено се намалува и во 2002 година во целата област имало само две големи села.
На табелата се прикажани демографските промени на поранешните големи села во Славиште: Населението во сите населени места на целата област Славиште, речиси во целост или исклучиво е составено од Македонци (96,36%). Населението на Славиште, претставува изразита етнографска група со свои препознатливи говор, обичаи, носии и особини. Македонското население во Славиште припаѓа на поголемата македонска етнографска група — Шопите. Со името Шопи или Шопје населението на Славиште се нарекува од жителите на соседната Кумановска област и од други западни краеви во Македонија, при што наведеното името Шопи почесто означува дека се тоа сурови или запуштени луѓе кои се заостанати во развојот, односно жители на повисоки и зафрлени ридско-планински предели. Жителите од Славиште, најмногу се познати под името Паланчани.
Глигор Ташковиќ
Глигор Ташковиќ — министер без ресор задолжен за привлекување странски инвестиции во периодот 2006–2008. Тој има повеќе од петнаесет години меѓународно деловно искуство во повеќе од десет индустриски гранки во дваесет земји. Ташковиќ е Американец со македонско потекло кој подолго време живее во Њујорк. Од странските јазици говори англиски, француски, а има познавања и од латински, јапонски, шпански и бугарски јазик.
Крис Хјутон
Кристофер Вилијам Жерар "Крис" Хјутон (роден на 11 декември, 1958) — професионален фудбалски менаџер и поранешен играч кој моментално го води тимот на Норич Сити.
Глигор Ташковиќ
Дипломирал право, општество и информатика на Универзитетот Корнел, САД, во 1987 година, каде во 1991 година и магистрира менаџмент на Факултетот за менаџмент. Од 1994 година до 2006 е директор и извршен потпретседател за односи со влади, финансиери, нафтени компании и со медиумите на меѓународната корпорација АМБО за подрачјето во Вашингтон, Брисел, Скопје, Тирана и Софија во врска со развојот и финансирањето на трансбалканскиот нафтовод, вреден од 1,5 милијарди американски долари. Бил консултант на проекти и на раководни функции за корпоративна стратегија и развој како и за медиумска покриеност во секторот на финансиските услуги, телекомуникации, воздухопловство, осигурување, шпедиција, недвижнини, нафтената индустрија и медицинска опрема.
Крис Хјутон
Од 1993 до 2007 година, Хјутон работел како тренер на млади возрасти, а потоа бил асистент менаџер на Тотенхем. За тој долг период тој работел со 10 различни менаџери, а краток период бил и менаџер на првиот тим во 1997 година, но како вршител на должноста. Тој му се приклучува на Њукасл како помошник тренер во 2008 година, а по нивното испаѓање, тој стана новиот менаџер на тимот. Тој го водеше Њукасл кон враќање во англиската Премиер лига во својата прва сезона на чело на тимот, а на патот кршејќи голем бројот на рекорди си ја обезбедува менаџерската позиција за постојано време. Тој беше отпуштен од Њукасл кко резултат на несогласувањата со сопственикот на клубот Мајк Ешли во декември 2010, иако неговиот тим беше на сигурното 12. место на табелата. Хјутон потоа ги водеше Бирмингем Сити една сезона, стигнувајќи до 4-то место во лигата но не успева да обезбеди промоција и да го врати тимот во Премиер лигата како што тоа му појде од рака со Њукасл. Пред почетокот на сезоната 2012-2013 тој е назначен за менаџер на Норич во јуни 2012 година, каде го зазема местото на неодамна заминатиот Пол Ламберт (кој ја презема Астон Вила) кој го водеше тимот до голем број успеси сезони предтоа.
Список на државни водачи во 86 година
Ова е список на државни водачи во 6 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Малаја Вишера
Малаја Вишера (на руски: Ма́лая Ви́шера) — град во северозападниот дел на Русија. Се наоѓа во Новгородската област. Градот е административен центар на истоимениор реон и градска општина, има 13 345 жители (2006). Градот е сместен на брегoт на реката Малаја Вишерка, на 88 км североисточно од Велики Новгород, низ него поминува железничка линија Санкт Петербург - Москва.
Градот Малаја Вишера, го добил името по истоимената железничка станица, кој е изградена 1843 г. Статут на гадот од 1921 година.
Тони (награда)
Награда Антоанета Пери за извонредност во Бродвејскиот театар, позната како Тони награда ― награди кои ги доделува Американското театарско крило и Бродвејската лига  на годишна церемонија во Мидтаун Менхетен за исклучителна глума во живо во Бродвејскиот театар.
Наградите се доделуваат за Бродвејски продукции и претстави. Една награда се доделува и за регионалниот театар во САД. Се доделуваат и неколку награди вон официјална конкуренција, како Специјална награда Тони, Тони почести за извонредност во театарот и Наградата Изабел Стивенсон.
Наградите ги основал театарскиот продуцент и режисер Брок Пембертон, а именувани се по Антоанета „Тони“ Пери, глумица, продуцент и театарски режисер која била ко-основач и секретар на Американското театарско крило. Трофејот е медалјон кој може да се врти на кој се прикажани маските на комедијата и трагедијата, поставен на црна основа.
Правилата за наградите Тони се наведени во официјалниот документ „Правила и регулативи за Тони наградите од Американското театарско крило“, кој важи само за таа сезона. Наградите Тони во њујоршката театарска индустрија се на исто рамниште на Еми наградите за телевизија, Греми наградите за музика и наградите Оскар за филм. Личноста која ги освоила сите четири награди се вели дека ја добила наградата EGOT. Наградите Тони се американски еквивалент на наградите Лоренс Оливие од Обединетото Кралство и наградите Молиер во Франција.
Историја
Првата церемонија на Тони наградите се одржала на 6 април 1947 година, една година по смртта на американската глумица Антоанета Пери, по која и била наречена наградата. Во првите години од доделувањето се нарекувале „Пери награди“.
Од 1967 година, церемонијата на доделување на наградите се емитува на американската национална телевизија.
Бад Мускау
Бад Мускау (Bad Muskau; порано Muskau, Mužakow, Mużaków) — бањски град во историската област Горна Лужица во Германија на граница со Полска. Припаѓа на округот Герлиц, во сојузната покраината Саксонија.
Се наоѓа на Лужичка Ниса, која од 1945 ја формира германско-полската граница, веднаш спроти градот Ленкњица (порано Лугкниц). Во градот се наоѓа западната половина од познатиот Парк Мускау, дел од светското културно наследство на УНЕСКО.
Историја
Мускау бил основан во век, а првпат бил споменат во 1249. Државното грофовија (Standesherrschaft) Мускау било најголемо во Светото Римско Царство. Припаѓало на грофовијата на Горна Лужица, земја на чешката круна, која од 1635 со Прашкиот мир преминала на изборното кнежевство Саксонија, а потоа на Кралството Саксонија во 1806. Поголемиот дел од Горна Лужица бил припоен од Прусија според Виенскиот конгрес во 1815 и бил администриран во рамките на покраината Шлеска.
Во 1962, Мускау бил преименуван во „Бад Мускау“ откако била изградена неговата терапевтска бања.
Дисен-Штризов
Дисен-Штризов или на долнолужички Дешно-Стрјажов (Dissen-Striesow) — општина во округот Шпре-Ниса, во Бранденбург, Германија. Општината се состои од двете села Дешно и Стрјажов. Дешно-Стрјажов припаѓа во групата општини во која сè до денеска се зборува долнолужичкосрпскиот (долнолужичкиот) јазик.
Ограничено гласање
Ограниченото гласање (познат и како метод со ограничен глас) е систем на гласање во кој избирачите имаат помалку гласови отколку што се достапни позициите. Местата им се доделуваат на кандидатите кои добиваат најмногу гласови апсолутно. Во специјалниот случај во кој избирачот може да гласа за само еден кандидат и има две или повеќе места, овој систем се нарекува систем на единствен непренослив глас или понекогаш строго ограничено гласање.
Пример
Градот „Гласово“ избира тројца претставници на локалното законодавство. На изборите, гласачкото ливче се појавува на тој начин: Избирачот има само два гласови, кои тие ги дал за Брајан и Берил Син. Тие не можат да освојат трето место иако за три мести се натпреварува. Секој глас се брои како еден кон вкупниот број за кој гласал кандидатот.
Карлинг
Карлинг е спорт во кој играчите со помош на четка лизгаат осум камени кугли (изворно: stones) на лист мраз кон целната област која е сегментирана во четири концентрични кругови, што поблиску до средината на куќата, означени како кругови на површина од мраз. Водачот на екипата (lead) прв ги фрла своите две камени кугли спрема средината на куќата, додека вториот и третиот, едноставно се нарекуваат (second и third), a последниот фрла скипер кој воедно е и капитен на екипата. Керлингот е шкотски национален спорт кој се проширил во Канада, САД, Шведска, Швајцарија, Норвешка, Данска, Германија и Франција, стои во натписот на лизгачкиот камен, кој седум децении чекал на олимписко признање. Карлингот е официјално зимски олиписки спорт дури од Зимските олимписки игри од 1998 година.
Називот на играта настанал спрема звукот на фрлениот камен – -{the roaring game}-. Автор на првите пишани траги за карлингот е шкотот Џон Макуксин кој во февруари 1540 година, забележал еден тогашен двобој на мраз. Првите правила на карлингот ги објавил клубот Дудингсон во 1813 година. Светските првенства во машка конкуренција се играт од 1959 година, а во женска од 1979 година.
»Каменот« со кој се игра карлингот е направен од гранит и тежи околу 20 килограми.
Туризам во Словениjа
Словенија на туристите нуди широк спектар на пејзажи: алпски на северозапад, средоземни на југозапад, панонски на североисток и динарски на југоисток. Тие отприлика одговараат на традиционалните региони на Словенија, засновани на поранешните четири хабсбуршки крунски земји (Крањска, Корушка, Штаерска и Приморска). Секoe поединечно нуди свои природни, географски, архитектонски и културни особености. Словенија има планини, ливади, езера, пештери и море, што ја прави привлечно одредиште во Европа.
Главниот град на државата, Љубљана, има многу важни барокни и југендстилски градби, со неколку важни дела на родниот архитект Јоже Плечник. Други знаменитости се Јулиските Алпи со живописното Бледско Езеро и долината Соча, како и највисокиот врв во државата, Триглав. Можеби уште попозната е Карстната Висорамнина во Приморска. Повеќе од 28 милиони туристи ја посетиле Постојнската Јама, додека на 15 минути возење од неа се Шкочјанските Јами, светско наследство на УНЕСКО. Неколку други пештери се отворени за јавноста, вклучувајќи ја и пештерата Виленица.
Понатаму во истиот правец е и брегот на Јадранот, каде најважен историски споменик е венецијанскиот готски средоземен град Пиран. Соседниот град Порторож е познато современо туристичко одморалиште, кое нуди забава во туризмот со коцкање. Поранешниот рибарски град Изола исто така бил претворен во познато туристичко одредиште; многу туристи го ценат и старото средновековно средиште на пристаништето на Копер, кој сепак е помалку познати меѓу туристите од другите два словенечки крајбрежни градови.
Штаерска е познат по своето бело вино, особено Љутомер Ризлинг, по ски-центарот Похорје, по летните културни фестивали во Марибор и по маслото од семки од тиква. Познато е и како област за одгледување каде се произведува штаерски голдингс, разновидност на англискиот арома фуглс.
Североисточниот регион Прекмурје е познат по својата препознатлива кујна. Меѓу традиционалните јадења, најпознати се тепсија од свинско, репка и прасечко наречена бујта репа и слоевито печиво прекмурска гибаница. Важен бањски град во регионот е Моравске Топлице, кој привлекува многу германски, австриски, италијански и руски посетители.
Руралниот туризам е важен низ целата земја, а особено е развиен во регионот на Карстната Висорамнина, делови од Нотрањска, Долењска и северна Истра, како и во областа околу Подчетртек и Козје во источна Штаерска. Јавањето коњи, велосипедизмот и планинарењето се меѓу најважните туристички активности во овие области.
Националниот парк Триглав (словенечки: Triglavski narodni park) е национален парк кој се наоѓа во Словенија. Името го добила по планината Триглав, национален симбол на Словенија. Триглав се наоѓа речиси во средината на националниот парк. Од него долините странично се шират, снабдувајќи со вода два големи речни системи кои имаат свои извори во Јулиските Алпи: Соча и Сава, кои течат кон Јадранското и Црното Море, редоследно.
Предлогот за зачувување датира од 1908 година, а бил реализиран во 1924 година. Потоа, на иницијатива на Одделението за заштита на природата на Словенечкото музејско друштво, заедно со Словенечкото планинарско друштво, беил подигнат дваесетгодишен закуп на подрачјето на долината на Триглавските Езера, околу 14 км2. Тој бил предодреден да стане алпски заштитен парк, но трајно зачувување во тоа време не бил можно. Во 1961 година, по долги години напор, заштитата била обновена (овој пат на трајна основа) и донекаде зголемена, опфаќајќи околу 20 км2. Заштитеното подрачје било службено означено како Национален парк Триглав. Со овој акт, сепак, не биле постигнати сите цели на вистински национален парк и поради оваа причина во следните две децении биле изнесени нови предлози за проширување и преуредување на заштитата. Конечно, во 1981 година било постигнато преуредување и паркот добил нов концепт и бил зголемен на км2 - површината што продолжува да ја покрива до денес.
Словенија има голем број помали средновековни градови, кои служат како важни туристички знаменитости. Меѓу нив најпознати се Птуј, Шкофја Лока и Пиран. Укрепените села, претежно сместени во западна Словенија (Штањел, Випавски Криж, Шмартно), станале и важна туристички одредишта, особено поради културните настани организирани во нивните живописни средини.
Пристигнувања
Најмногу странски пристигнувања во Словенија по држава:
Преноќувања
Најмногу странски преноќувања во Словенија по држава:
Пристигнувања
Вкупно пристигнувања во словенечките општини.
Преноќувања
Вкупно преноќувања по словенечките општини.
Законодавни окрузи на Филипините
Законодавните окрузи во Филипините се едно ниво на поделба на Филипините. Таа е направена за да се одреди како покраините ќе бидат застапени во Конгресот.
Постојат 12 легислативни дистрикти.
Китан Петров
Китан Петров Ангелков (1829 - 1914) — македонски градител и копаничар, претставник на Дебарската школа.
Живот и дела
Роден е во 1793 г. во мијачкото велешко село Папрадиште, во големиот градителско-зографски род Ангелковци. Татко му Петар и дедо му Ангелко исто така биле градители и копаниачри. Китан предводел своја тајфа од 50-60 лица и градел цркви, манастирски конаци и други градби. Се занимавал со копаничарство, а потоа станал и иконописец. Негово дело се разни цркви во Бер и Воден и една од црквите во Сер. Црквите „Св. Ѓорѓи“ во Шемолтос, „Св. Троица“ во Муклен и „Сретение Господово“ во Јениџе исто така се негови дела. Автор е на црквата „Св. Димитриј“ во Крива Паланка. Подпомага Дамјан Јанкулов Рензовски при строежа на църквата „Св. Благовештение“ во Прилеп, завршена во 1838 г. Китан Петров е автор на градбата, иконостасните резби и иконите во Слепченскиот манастир.
Починал во 1866 г. во родното село.
Dynamic Host Configuration Protocol
DHCP (Dynamic Host Configuration Protocol) е збир на правила кои овозможуваат барање и добивање на IP-адреса на компјутерскатa мрежа од DHCP опслужувачот.
Како работи DHCP
DHCP серверерот е инсталиран на опслужувач во компјутерската мрежа, може да биде покренат и на насочувачот. Тој на клиентите му доделува адреси за однапред одреден збир на IP-адреси. Тие клиентски уреди можат да бидат компјутери, мрежни печатачи или мрежни адаптери. Со IP-адресата клиентите можат да добијат и други мрежни поставки како што се подразбира излез од мрежата (default gateway), мрежна маска, адреса DNS опслужувач и други. Во спротивно, да нема DHCP опслужувач на мрежата, сите овие вредности би се внесувале рачно. DHCP се стара да сите IP-адреси бидат единствени, те. да нема две исти IP-адреси во мрежата.
NGC 6521
NGC 6521 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6521 се споменува и како UGC 11061, MCG 10-25-119, CGCG 301-2, CGCG 300-95.
Откривање
Објектот е откриен на 27 октомври 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6521 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 6521 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 55 м 48,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +62° 36' 42"". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 6521 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61121. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4204. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 512.
The-Dream
Териус Јангдел Неш, (анг. Terius Youngdell Nash) подобро познат по неговото сценско име The-Dream, е американски Р&Б пејач, текстописец и снимачки продуцент. Роден е во Рокингам, Северна Каролина и е пораснат од неговата мајка Рева Неш сè до нејзината смрт на 35 години. The-Dream се преселил во Атланта, Џорџија, каде бил пораснат од неговиот дедо.
The-Dream се сретнал со R&B продуцентот Лани Стјуарт во 2001, кој му помогнал да потпише договор. Тој поминал две години на вториот албум од Нивеа Complicated и продолжил да пишува и продуцира со Кристофер „Трики“ Стјуарт, пратот на Лани. Заедно, The-Dream и Трики ги продуцирале „Umbrella“ од Ријанаод 2007 и „Single Ladies (Put a Ring on It)“ од Бијонсе, што ја открило кариерата на The-Dream. Тој потпишал договор со Def Jam Records во 2007 и го издал неговиот прв студиски албум Love Hate подоцна истата година. Во март 2009, The-Dream го издал неговиот втор студиски албум Love vs. Money. Во јуни 2010, The-Dream го издал третиот албум, Love King.
Ран живот
Териус Неш е роден во Рокингам, Северна Каролина и се преселил со неговата мајка во Атланта на 3 години. Свирел на труба, тапани и гитара како дете.
Неореализам (филм)
Неореализмот било културно движење, појавено и развиено во Италија за време на Втората светска војна и во непосредниот повоен период, кое имало многу важни влијанија врз современата кинематографија (особено во годините помеѓу околу 1943 и 1955 година). Во кинематографската област, главните претставници на движењето, кое настана спонтано и некодифицирано, биле, во четириесеттите, режисерите Роберто Роселини, Лукино Висконти, Виторио Де Сика, Алдо Вергано, Џузепе Де Сантис, Пјетро Џерми, Алберто Латуада, Ренато Кастелани, Лујџи Зампа, Алесандро Блазети и сценаристите Чезаре Sаватини и Серџо Амидеи, на кои во следната деценија им се придружуваат и Лучано Емер, Лујџи Коменчини, Џани Пучини, Антонио Пјетранџели, Франческо Мазели, Карло Лицани, Пјер Паоло Пазолини и Франческо Рози. Независно се поставуваат и Федерико Фелини (чија што кинематографија ќе биде поврзана со терминот магичен реализам и, последователно, фантареализам) и Микеланџело Антониони, кој првично се придржува до неореализмот со некои познати документарни филмови (меѓу кои Gente del Po од 1943 / 1947 година и NU - Nettezza Urbana 1948) и, до одреден степен, со филмот Cronaca di un amore (1950), за потоа да се дистанцира од него во текот на 1950-тите (неговиот неореализам првично бил дефиниран како егзистенцијализам на душата или дури и внатрешен егзистенцијализам ).
Неореалистичките филмови се одликуваат со заплети сместени претежно меѓу сиромашни и работничките класи, со опширно снимање на отворено, и често се земаат непрофесионални актери за секундарни, а понекогаш и за примарни улоги. Филмовите главно ја претставуваат економската и моралната ситуација на поствоена Италија и ги изразуваат промените во чувствата и условите за живеење: надеж, откуп, желба да се остави минатото зад себе и да се започне нов живот, фрустрација, сиромаштија, очај. За подобро да се претстави секојдневната реалност, во раните години на развојот и ширењето на неореализмот, филмовите често се снимаат на отворено, со воените пустошења во позадината; од друга страна, комплексот на филмските студија, кој бил центар на италијанската филмска продукција од април 1937 година, т.е. Чинечита, бил окупиран во непосредниот повоен период од раселени лица, со што бил привремено недостапен за режисерите.
Потекло и развој
Движењето се разви во кругот на филмски критичари кои се занимаваа со списанието Чинема, вклучувајќи ги Микеланџело Антониони, Лукино Висконти, Џани Пучини, Џузепе Де Сантис и Пјетро Инграо. Се одалечуваат од политички прашања (уредник на списанието бил Виторио Мусолини, син на Бенито Мусолини), и ги напаѓаат филмовите што му се припишуваат на жанрот на белите телефони, кој доминира во италијанската филмска индустрија во тоа време. За разлика од лошиот квалитет на комерцијалните филмови, некои критичари сметаа дека филмот треба да се сврти кон веристичките писатели од почетокот на тој  век.
Неореалистите биле под големо влијание на францускиот поетски реализам, иако дефиницијата за „нео“-реализам во кинематографската област се појави во врска со реализмот на одредени неми филмови од 1920-тите. Всушност, и Лукино Висконти и Микеланџело Антониони работеле како помошни режисери во Франција, првиот во 1939 година со Жан Реноар, а вториот во 1942 година со Марсел Карне. Покрај тоа, многу неореалистички режисери израснаа работејќи на калиграфистички филмови, иако ова кратко движење било значително различно од неореализмот. Елементи на неореализам може да се најдат и во некои дела на Алесандро Бласети и во документарците на Франческо Де Робертис. Според некои критичари, двата најзначајни играни филма кои во 1930-тите предвидуваа одредени аспекти на неореализмот се Тони (Реноар, 1935) и 1860 (Blasetti, 1934 година), по кои следеа, на почетокот на следната деценија, и Uomini sul fondo (Франческо Де Робертис, 1941), 4 passi fra le folle (Blasetti, 1942), I bambini ci guardano (Виторио Де Сика, 1943 година, првиот од серијата филмови направени во соработка со сценаристот Чезаре Заватини).
Сепак, првиот филм што според повеќето критичари е целосно припишан на овој жанр е Ossessione (1943), од Лучино Висконти. За неореализмот, сепак, светот дозна во 1945 година, со Рим, отворен град, првиот голем филм објавен во Италија веднаш по војната. Играниот филм со високо драматични акценти го раскажува отпорот на населението против германската окупација на Рим (дури и децата во филмот учествуваат во оваа борба со вандализам)
Друг важен филм од тоа време е Sciuscià (1946) на Виторио Де Сика, првиот од серијата неореалистички филмови направени од режисерот, при што следат подоцна и „Крадци на велосипеди “ (1948), „Чудо во Милано “ (1951) и Umberto D. (1952).
На врвот на неореализмот, во 1948 година, Лучино Висконти го адаптираше I Malavoglia, прославениот роман на Џовани Верга напишан во екот на Веризмот, движењето од 19 век кое во многу аспекти беше основата на неореализмот. Тој ја модернизираше неговата тема, правејќи извонредно мали промени во оригиналната содржина или стил. Во добиениот филм, La terra trema, играа само непрофесионални актери и еснимен во истиот град, Ачи Треца, село Ачи Кастело (Катанија), каде што е сместно дејството на романот. Бидејќи филмот е снимен на сицилијански јазик, тој исто така е со превод во оригиналната италијанска верзија.
Неореализмот заврши околу средината на педесеттите, влијаејќи на некои последователни режисери, вклучувајќи го и Пјер Паоло Пазолини, кој во раните шеесетти режирал некои филмови кои очигледно му се припишуваат на жанрот, дури и ако вниманието на пикаресктното во тоа време било очигледно и отворено нагласено.
Она што останало од неореализмот исто така било претставено во текот на осумдесеттите од режисерите Клаудио Калигари во Amore tossico од 1983 година и Нико Д'Алесандрија во L'imperatore di Roma од 1987 година. Двајцата режисери ги снимија филмовите за зависноста од дрога во римски квартови користејќи непрофесионални актери, луѓе кои биле зависници од дрога за време или некогаш пред снимањето на филмовите.
Одлики на неореализмот
Постојат различни аспекти кои го карактеризираат неореализмот: неореалистичките филмови генерално се снимаат со непрофесионални актери; сцените се снимаат речиси исклучиво на отворено, претежно во предградијата и на селата; темата го претставува животот на работниците и сиромашните, осиромашени од војната. Приказните се однесуваат претежно на обични луѓе ангажирани во нормални секојдневни активности, целосно лишени од свесноста како што обично се случува со актери аматери. Децата заземаат улоги од големо значење, бидејќи тие го одразуваат она што „возрасните треба да го прават“.
Неореалистичките филмови се знаимаваат со современи приказни инспирирани од вистински настани и честопати раскажуваа блиска историја како Рим, отворен град на Роберто Роселини. Овој филм е епопеја на Отпорот, спроведена благодарение на сојузот меѓу комунистите и некои католици заедно со населението. Многу брзо, сепак, вниманието се пренасочило кон современите општествени проблеми: меѓу филмовите вклучени во овој тип се издвојуваат „Крадци на велосипеди“ на Виторио Де Сика - филмот ја раскажува драмата на еден работник и во чија нарација е претставена суровоста на повоениот живот. Осудувањето на социјалната нелагодност е уште посилно во филмовите Riso amaro на Џузепе Де Сантис и La terra trema на Висконти.
Меѓутоа, сликата за Италија, сиромашна и пуста земја, која произлезе од овие филмови, ѝ пречеше на одредена политичка класа. Во овој поглед, симболична е епизодата на Виторио Мусолини, кој откако го проследи Ossessione на Висконти, ја напушти салата извикувајќи Ова не е Италија!. Дури и Католичката црква осуди многу филмови за антиклерикализам и за тоа како се претставуваат теми како сексот, додека левицата не го прифати песимистичкиот став и недостатокот на експлицитна декларација за политичка вера.
Во 1949 година, бил донесен закон, претставен од тогашниот потсекретар за култура Џулио Андреоти, кој требало да го поддржи и промовира растот на италијанската кинематографија и во исто време да го спречи напредокот на американските филмови, но и срамните ексцеси на неореализмот. Како резултат на ова правило, пред да може да добие јавни финансии, сценариото морало да биде прво одобрено од државна комисија. Понатаму, се појавила некаква превентивна цензура.
Џузепе де Сантис
Алдо Вергано
Адам Фењвеши
Адам Фењвеши (1 јануари 1996 година во Егер ) — аматерски средношколски унгарски фудбалер кој во моментов игра за Егри.
Клупска статистика
Ажурирани за игри што се играат од 2 јуни 2013 година.
Дамаст
Дамаст или дамаск е шарена ткаенина направена од свила, волна, лен, памук или синтетика каде шарата се прави со ткаење. Се прави со едно искривување и еден јаток наизменично. Понекогаш се користат дијагонални и други врзивни нишки. Поимот првобитно се однесувал на орнаментални свилени штофови, кои биле преплетени во сложени шари на кои понекогаш им се придодавале златни и други метални конци. Денес дамастот се прави од свила, лен или штофови од типот на лен, ткаени со цветни, овошни, животински или други орнаментални дезени.
Дамастот за првпат почнал да се изработува во Кина, Индија, Персија и Сирија, а потоа и во Византија. Денешното име оваа ткаенина го добила во XII век по градот Дамаск кој произведувал најдобри ткаенини.
Денес дамаст направен од лен, памук или синтетика се користи за чаршафи за маса или постелнини. Најквалитетниот дамаст се прави од фино ленено предиво кои иако е кафено за време на изработката, на крајот станува сосема бело. Шарите се добиваат со нормално поставување на долги конци, кои ја одбиваат светлината различно, зависно од аголот на сонцето; ефектот исто така се менува со менување на положбата на посматрачот. Потиснати ефекти се добиваат со пократко предиво или со специјално ткаење. Овие методи се способни да илустрираат која било тематика доколку цената на чинење не е проблем. Најфини резултати се добиваат со користење на т.н. предиво „двоен дамаст“.
Гуров
Гуров (Guhrow) — општина во округот Шпре-Ниса, во Бранденбург, Германија.
Воислав Вујовиќ
Воислав Вујовиќ (1897 – 1936) — југословенски комунист, член на најтесното раководство на Комунистичката интернационала и секретар на Комунистичката младинска интернационала (КМИ) во периодот 1924-1926 година. Близок до Григориј Зиновјев, Вујовиќ од доцните 1920-ти паѓа во немилост кај советското раководство и во 1936 година е погубен како прв југословенски комунистички функционер-жртва на Сталиновите чистки.
Рани години
Воислав Вујовиќ е роден во јануари 1897 година во Пожаревац. Со социјалистичките идеи се запознава уште во средното училиште, зачленувајќи се во Српската социјалдемократска партија веќе во 1912 година. Кога во 1914 година Австроунгарија ја напаѓа Србија, Вујовиќ преку Албанија, пребегнува во Франција. Во Франција водачот на српските социјалисти Душан Поповиќ го препорачува на водечките француски социјалисти, по што Вујовиќ, иако доста млад, почнува да гради успешна партиска кариера на левото крило од работничкото движење, кое станува сè покритичко кон политиката на десните социјалдемократи во однос на Првата светска војна, а потоа и кон Октомвриската револуција.
По завршетокот на Првата светска војна Вујовиќ се обидува да се врати во Југославија, но поради опасноста со која се соочуваат сите комунисти во тоа време, имено, да биде затворен поради својата комунистичка определба, тој не го продолжува својот пат од Виена за Југославија.
Во раководството на комунистичкото движење
Кариерата на Вујовиќ во комунистичкото движење во следните години бележи постојана нагорна линија. Тој игра забележителна улога во младинското комунистичко движење и во самата Коминтерна. Голем придонес за тоа има неговото делување за време на француската окупација на Рурската област во октомври 1923 година, каде е испратен за да агитира помеѓу француските војници и да им предочува дека окупацијата не е во согласност со интернационалистичката ориентација.
Учествува на основачкиот конгрес на КМИ што се одржува во Берлин во ноември 1919 година. На Вториот конгрес од 1921 година и на Третиот конгрес од 1922 година е биран во нејзиниот Извршен комитет, за на Четвртиот конгрес одржан во јули 1924 година да биде избран и за секретар на КМИ.
Истовремено, активен е и во работата на Коминтерната. Учествува на Вториот конгрес во јули-август 1920 година, како гостин и како дел од советска делегација, бидејќи од 1918 година тој е член на Руската комунистичка партија. Како гостин ќе присуствува и на Третиот конгрес на Коминтерната, одржан следната година, а првпат како официјален делегат ќе учествува на Четвртиот конгрес, во својство на претставник на Комунистичката младинска интернационала. Учествува и на Петтиот конгрес во 1924 година, повторно како дел од советската делегација. На овој конгрес, Вујовиќ, како претставник на ИК КМИ, е избран во Извршен комитет на Коминтерната.
Во опозиција
При судирот на Лав Троцки со останатиот дел од советското раководство Вујовиќ истапува против Троцки, но кога Јосиф Сталин го принудува и Зиновјев да премине во опозиција, Вујовиќ, кој со Зиновјев се знае уште од времето на Првата светска војна во Париз, застанува на негова страна. Непосредно по 14-от конгрес на СКП(б) од декември 1925 година, на кој е осудена новата опозиција на чело со Зиновјев, Вујовиќ се приближува до оваа опозиција и зазема истакнато место во неа.
Поради приклонувањето кон опозицијата, Вујовиќ доаѓа на удар од страна на Сталин-Бухариновата владејачка група во СКП(б). Првиот удар се случува на состанокот на Извршниот комитет на КМИ од 16 октомври 1926 година, кога е донесена одлука Вујовиќ да се ослободи од функцијата секретар на КМИ. При тоа, против него ќе истапи и претставникот на СКОЈ, неговиот роден брат Гргур Вујовиќ.
Клучна улога во падот на Вујовиќ ќе одигра неговото истапување против политиката на Сталин и Бухарин кон Кинеската револуција на седницата на Извршниот комитет на Коминтерната од мај 1927 година. Очекувано, имајќи го предвид односот на силите, тој нема да успее да ги убеди останатите членови на ова тело во правилноста на својата позиција, при што е донесена „Резолуција за истапувањето на Троцки и Вујовиќ“ со кои тие се осудуваат поради искажаните ставови. Притисокот врз Вујовиќ постојано расте. На 27 септември истата година, заедно со Троцки, е исклучен од Извршниот комитет на Коминтерната, а веќе следниот ден Вујовиќ е исклучен и од СКП(б). Во декември е донесена одлука за негово прогонство, најпрво во Архангелск, а потоа во Саратов.
По двегодишно прогонство, Вујовиќ на 7 септември 1929 година, меѓу последните зиновјевисти, капитулира пред Сталин и на 4 април 1930 година повторно е примен за член на СКП(б). Но, прогонувањето на зиновјевистите од страна на Сталин не завршува и во 1933 година Вујовиќ по вторпат е испратен во прогонство, сега во Алма Ата. Таму останува до јануари 1935 година, кога е уапсен и изведен пред суд. Осуден е на 5 години робија и е упатен на издржување на казната во Сибир, во Суздал. Во август 1936 година, на самиот почеток од Сталиновите чистки, на таен процес е осуден на смрт и погубен.
Вујовиќ двапати се женел и негов син од вториот брак е францускиот глумец Мишел Оклер.
Софија Налковска
Софија Налковска (полски: Zofia Nałkowska), Варшава –, Варшава) била полска писателка, драматург и есеист. Била член на извршниот одбор на Полската академија на книжевноста (1933–1939).
Животопис
Софија Налковска е родена во семејство на интелектуалци, кои биле псоветени на социјалната правда. Студирала на тајниот Летечки Универзитет. По независноста на Полска, таа станала една од најистакнатите писателки феминисти. Пишувала романи, новели и драми со психолошка содржина.
Првиот книжевен успех на Налковска била книгата со наслов „Романсата на Тереза Хенерт“, издадена во 1923 година. Најпозната е по книгите „Граница“ (1935), „Врските на животот“ (1948) и „Медалјони“ (1947).
Налковска често пишувала за тешки и контроверзни теми.
Починала во Варшава, на 17 декември 1954 година.
Старошпански јазик
Старошпански — ран облик на шпанскиот којшто е образуван за време на алфонсијанската ера преку развој на првобитните облици на јазикот. Оваа јазична епоха се протега во периодот од околу 1200 до 1450 година. Како центри за развој на јазикот се сметаат Бургос (Фердинанд III Кастиљски) и подоцна Толедо (Алфонсо X Кастиљски).
Различните јазици на северот на Шпанија, кои се развиле од народниот латински, јасно се разликувале еден од друг уште во текстовите на глосите запишани во 10. односно 11. век во манастирите Санто Доминго де Силос и Сан Миљан де ла Когоља. Еден монах од манастирот Сан Миљан де ла Когоља го напишал текстот „Емилијански глоси“, во којшто се зборува за западноарагонскиот (или наварско-арагонски), јазик којшто се има развиено од народниот латински. Западноарагонскиот и астуриско-леонскиот јазик подоцна биле „кастиљанизирани“ и со тоа за време на владеењето на кралот Алфонсо X се развиле во старошпански. Во манастирот Сан Миљан де ла Когоља меѓу другото во 12. и 13. век живеел и работел монахот Гонзало де Берсео (околу 1198-1264), кој важи за првиот познат поет на новиот народен шпански јазик.
Еден од најважните текстови на старошпански е „Песна за Сид“, еп од непознат автор, инспириран од животот на шпанскиот благородник Родриго Дијаз де Вивар, попознат како „Ел Сид“. Епот е еден од најраните дела на шпанската литература.
Историја на постанокот на јазикот
Географскиот регион којшто се смета за точка на настанување на кастиљскиот јазик (шпанскиот јазик) е сместен јужно од Кантабриските Планини (Cordillera Cantábrica или Sistema Cantábrico), планински венец во Северна Шпанија, којшто се протега западно од Пиринеите. Името на регионот Кастиља за првпат се споменува во латински документ од 800 година, каде што се зборува за една црква „во подрачјето на Кастиља“ (шпански: in territorio Castelle) или поточно: Имаме црква во чест на Св. Мартин, во областите Патринијано во подрачјето на Кастиља.
Во својата хроника, Алфонсо III Леонски, крал на Астурија од 9. век, го запишал следното: „Вардулија“ сега се нарекува „Кастиља“.
Всушност, името на регионот потекнѕва од многуте кастели (castella, шпански: castillos), коишто биле изградени за одбранбени цели против нападите на Берберите и Арабјаните.
Фонологија
Некои фонолошки особености на согласките се следните:
Старошпанскиот систем на самогласки е прикажан во табелата во продолжение:
! !! Предна самогласка !! Самогласка од среден ред !! Задна самогласка ! Затворена самогласка ! Полузатворена задна заоблена самогласка ! Полуотворена предна незаоблена самогласка ! Отворена предна незаоблена самогласка
Пример на текст на старошпански
Во продолжение е претставен извадок на текст (стихови: 330–365) од делото „Песна за Сид“ ([//upload.wikimedia.org/wikipedia/hu/1/14/Oración-Cid.ogg слушнете го текстот со старошпански изговор]):
Имер Алиу
Имер Алиу, министер за животна средина и просторно планирање, е роден 26 март 1977 во село Слатина. Дипломирал на Правниот факултет при Универзитет на Југоисточна Европа во Тетово. Во 2004 и 2005 година бил коориднатор на Информативен центар на општина Теарце. Од 2005 година е портпарол на ДПА и член на Централното претседателство на партијата. Алиу говори англиски јазик.
NGC 121
NGC 121 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Тукан, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 121 се споменува и како ESO 50-SC12, in SMC.
Откривање
Објектот е откриен на 20 септември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 121 е од видот GCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,2 m, додека површинскиот сјај изнесува m/лм2. NGC 121 има привидни димензии од 1,5' х '.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 26 м 47,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 71° 32' 12".
Други поделби
Проучување на NGC 121 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 440; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9137.
Бојан Шоптрајанов
Бојан Шоптрајанов, академик и доктор на науки, (роден на 26 јануари 1937) е македонски хемичар, одговорен за многу резултати на планот на развојот и афирмацијата на хемиската наука во Македонија и во светот, како и на унапредувањето и на осовременувањето на образованието од областа на хемијата во Македонија. Тој е автор на околу 202 научни трудови кои се печатени главно во меѓународни списанија и на 15 учебници и учебни помагала (вкупно 43 библиографски учебникарски единици) за средно образование, а има 40-годишно искуство на континуирано образовање на високообразовни кадри.
Шоптрајанов од 1996 е редовен член на Македонската академија на науките и уметностите, а во 2007 стана еден од нејзините потпретседатели откако беше меѓу најсериозните кандидати за нејзин претседател.
Добитник е на голем број на награди и признанија, меѓу кои се вклучуваат Златна плакета и признание (1986) од движењето „Наука на младите“ на Југославија; „Томазиусов медал“ (1987) од Универзитетот во Хале (Германија), ''Повелба на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ (2003), награда „11 октомври''“ (2005) и многу други.
Акање
Акање е фонолошки феномен кај словенските јазици каде луѓето наместо буквата „о“ ја изговараат буката „а“. Типичен пример за акањето се рускиот и белорускиот јазик. Кај рускиот јазик акањето е присутно во фонолошка форма, но не и во правописна. Како резултат на тоа, на пример, главниот град на Русија се пишува „Москва“ а сеизговара како [масква]. Од другата страна пак, во белорускиот акањето е присутно и фонолошки и правописно, па така имаме име „Янка“ (Јанка), не „Янко“ (Јанко).
Покрај овие јазици, акањето се сретнува и кај некои украински дијалекти, во некои словенечки дијалекти и кај некои родопски дијалекти во Бугарија.
Поврзано
Apophonie accentuelle en russe 俄语的元音弱化
Средноевропско летно време
Средноевропско летно време (Central European Summer Time, CEST) — назив на временско отстапување при сметање на времето во лето кое ја користи часовниот појас UTC+1, 2 понапред од координираното универзално време. Се користи при летно сметање на времето во највеќето европски земји. Во текот на зимата се користи средноевропското време (UTC+1).
Сè до 1996 г. се сметало т.н. „европско летно време“ од последниот ден недела во март до последниот ден недела во октомври. Дотогаш правилата за сметање на ова време не биле исти во сите земји.