cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Термоелектрана
Комбинирано растение
Комбинираната постројка ги има и двете: гасни турбини што се испуштаат со природен гас, парен котел и парна турбина која го користи осиромашениот гас од гасната турбина за производство на електрична енергија, т.е. тоа е циклус кој се состои од дел од гасна турбина и парна турбина. Главните компоненти се секако гасната и парната турбина. Главната цел на ваквите постројки е да се користи топлината што се создава на излезот од гасната турбина. Бидејќи издувните гасови што излегуваат од гасната турбина имаат екстремно високи температури, околу 600 °C може да се користат како средство за загревање вода и производство на водена пареа за парната турбина. Ова ја зголемува ефикасноста на самиот процес, бидејќи топлината што инаку би се изгубила се користи за понатамошно производство на пареа. Ефикасноста на таквата постројка достигнува до 60%. Во комбинирана постројка, компресорот го компресира воздухот и го испраќа во комората за согорување каде истовремено се снабдува горивото со согорување. Гасовите со високо согорување се водат од комората за согорување до гасната турбина, каде што се шират давајќи корисна работа на вратилото поврзано со роторот на гасната турбина. Вратилото се напојува од генератор на електрична струја и произведува електрична енергија што се испраќа до мрежата. По експанзијата, издувните гасови од гасната турбина се водат до корисникот (генераторот на пареа ја троши топлината). Една од многу добрите одлики на гасната турбина е тоа што има многу висок однос воздух / гориво бидејќи се додава неколку пати повеќе воздух како резултат на ладењето на сечилата на гасната турбина. Затоа, сè уште има многу неискористен воздух на излезот од гасната турбина, а овој вишок воздух се користи за согорување на дополнително гориво во корисникот. Во корисникот, водата за напојување се загрева до испарување и се загрева до поставените параметри. Прегреаната пареа оди од генераторот на пареа до парната турбина каде што се шири и ја предава механичката работа на електричниот генератор. После тоа, пареата, сега со ниски параметри, оди до кондензаторот каде што кондензира. По кондензацијата, водата се враќа на корисникот од пумпата за напојување за повторно загревање. Веќе беше споменато дека со овој принцип ја зголемуваме употребливоста на целиот процес. Причината се наоѓа во основите на термодинамиката. Темелите може да се видат во основниот процес Карно (изоентропски-изотермален). Принципот е како што следува: ако разликите во температурата се помали, преносот на топлина е помал. Значи, за нас е исклучително важно разликата во температурата на „резервоарот“ да биде што е можно поголема. Се разбира, идеален случај би бил ако температурата на ладилното средство при снабдување со топлина е еднаква на температурата на резервоарот за греење, а температурата на ладилното средство за време на празнењето стане еднаква на температурата на резервоарот за ладење. Потоа зборуваме за идеалниот процес Карно. Знаеме дека во процесот Карно ефикасноста зависи само од температурата, односно од температурата на резервоарите за топлина, и ниту една друга променлива не може да ја промени оваа ефикасност.
Фабрика за пареа-турбини
Принцип на работа на постројка за парни турбини: пареата произведена со помош на топлина, добиена со согорување на гориво, се носи во турбината каде што се шири на различни начини, создавајќи вртежен момент кој, пак, служи за производство на електрична енергија во генераторот. Користи динамичен притисок на генераторот со трошење на водена пареа за да ги ротира сечилата на турбината. Најголем број на големи термоцентрали се напојувани со пареа, кои главно користат парни турбини (околу 80% од електричната енергија се произведува со употреба на парни турбини) директно поврзани со генератор (турбо-генератор). Во овие електрани, топлината добиена со согорување на гориво се пренесува во водена пареа, која произведува механичка енергија во парни турбини и која се претвора во електрична енергија во генераторот. Според вториот закон за термодинамика, не може целата топлинска енергија да се претвори во механичка енергија, така што топлината секогаш се губи во околината. Ако оваа загуба се примени како корисна топлина, за индустриски процеси или греење на животната средина, постројката за пареа се однесува на когенерација на постројката за пареа. Класичната постројка за парни турбини се заснова на ранкинскиот циклус познат од термодинамиката.
Песна над песните
Песната над песните (или на хебрејски, односно Shir ha-Shirim) — книга од Библијата (и Танахот) или Стариот завет, еден од петте свитоци. Позната е и под името „Песната на Соломон“ па дури и како „Црковни химни“, второво како резултат на анлискиот скратен вулгата превод Canticum Canticorum, односно „Песна над песните“ на латински. Позната е како Аисма во Септуагинтата, што е, пак, скратено од ῏Αισμα ᾀσμάτων, Aisma aismatôn или "Песна над песните" на грчки.
Песната над песните долго време се претставува како алегорична презентација на односот меѓу Бог и Израил како младоженец и невеста. Сепак, главните ликови во песната се една жена и еден маж, а самиот текст на песната алудира на една врска која започнува со додворување и завршува со консумација. Ова е една од најкратките книги во Библијата, содржејќи само 117 стихови. Според ашкенашката традиција, истата се чита на Сабатот што паѓа во меѓу-периодот на Пасхата (деновите меѓу првите и последните денови од Пасхата што, всушност, и не се целосни празници). Во заедницата на Сефардите се рецитира секој петок навечер.
Наслов
Насловот на книгата потекнува од првиот стих на песната кој во буквален превод гласи, "Песната над песните, која е Соломонова." Во македонскиот превод од 1990 година, истиот не е преведен, но во верзијата од 1999 година, тој гласи: „Соломоновата Песна над песните“.
"Песната над песните" е хебрејска граматичка конструкција што е показател на суперлатив; односно, насловот укажува на големината на песната, слично како што тоа го прават "господар на(д) господарите", "крал на(д) кралевите" или "свјатаја свјатих" (Светилиштето над светилиштата) (употребувано при описот на внатрешноста на ерусалимскиот храм). Рабинот Аквиба еднаш има речено "Бог да чува ако некој Израилец ја запраша светоста на „Песната над песните“. Зашто целиот свет не вреди толку колку мигот кога „Песната над песните“ му е доверена на Израилот, и ако сите записи се свети, тогаш „Песната над песните“ е „свјатаја свјатих“." (Тохорот 3:5). Мартин Лутер, пак, ја нарекува das Hohelied (Врховна песна). Ова е сѐ уште називот останат во германскиот, шведскиот и холандскиот јазик.
Авторство
За некои луѓе првиот стих од песната (Песната над песните, која е Соломонова.) значи дека автор на книгата е токму Соломон. Рабинот Хија Великиот вели дека Соломон прво ги напишал Мудри Соломонови изреки, потоа Песната над песните, па дури потоа Книга Проповедник. Рабинот Џонатан смета дека прво Соломоново дело е токму Песната над песните, а дури потоа следат Изреките и Еклизијастот. Талмудовиот каноничен распоред, сепак, прво ги поставува Изреките, потоа Книга Проповедник, а дури последна Песната над песните.
За неколку преведувачи, првиот стих треба да се преведе на друг начин: „Песната над песните, која е за Соломон“, што значи дека книгата му е само посветена на Соломон. Во антиката, не била ниту ретка пракса еден непознат писател, при обидот да се прослави, место своето име, на врвот од песната, да го постави името на некој многу попознат од него. За некои аналитичари, книгата е, всушност, приказ на благородноста на моногамната љубов, при што истата е спротивставена на декадентноста на полигамната; оттука, песната може да се чита како прикриена критика на Соломоновиот живот, кој, според Прва книга Царства 11:3, имал седумстотини жени и триста наложници.
Во согласност со алегоричните толкувања, Раши нуди еден поинаков аспект на песната, преведувајќи го називот на Возљубениот со конструкцијата "Оној кому му припаѓа мирот", т.е: Бог. Хебрејското име на Соломон - Shlomo - може да претставува и преиначена форма на шалом, мир, што, пак, деклинирано добива посесивно значење. Сѐ на сѐ, Раши заклучува дека автор на книгата е Соломон, но истата тој ја раскажува од перспектива на Бог, кој разговара со еврејскиот народ, неговата алегорична невеста.
Ликови
Песната, доколку заборавиме на алегоричните анализи, е вистинска прослава на љубовта и како таква претставува дијалог што го водат една жена и нејзиниот љубовник. Низа од антифони додавки се рецитираат од страна на хорот - "ерусалимските ќерки." Кон крајот на песната, збор добиваат и браќата на девојката, кои, во тој момент, ја преземаат улогата на хорот. За некои анализатори, дел од стиховите се гласот на раскажувачот.
Структура
Најголем дел од „Песната над песните“ е оформен во вид на дијалог меѓу Возљубениот и Возљубената или Младоженецот и Невестата (во зависност од преводот), при што хорот на ќерките ерусалимски служи како некоја соодветна литературна рамка. При тоа, песната се содржи од осум меѓусебно поврзани делови, чија правилна поделба би требало да го има следниов изглед:
Толкувања и употреба
Иако општо-прифатено е дека нејзината алегоричност го оправдува вклучувањето на Песната над песните во библискиот канон, научниците сѐ уште немаат постигнато консезус кога е во прашање инклузијата на оваа книга во рамките на Светата книга.
Еврејска традиција
Според еврејската традиција искажана во Мидрашот и Таргумот, книгата е алегорија која ја претставува љубовта на Бог кон Израиловите деца. Во согласност со ова сфаќање, песната се чита од Сефардите и Мизрахите на Сабатната вечер и на таков начи ја симболизира љубовта меѓу еврејскиот народ и Бог, чиј симбол е, исто така, и самиот Сабат. Традиционалните Евреи ја читаат песната и во периодот на Хол Ха Моед за време на Пасхата, или на седмиот ден од празникот, кога се чита и Песната на морето (Исход 2:1-18).
Христијанска традиција
Песната над песните не е спомната од ниту еден автор на Новиот завет, но возможно е на неколку места да се алудира на нејзе.
Ориген е првиот кој Песната ја гледа како алегорија на односот меѓу Христос и Црквата или меѓу Христос и верникот (погледни ги проповедите за Песната над песните напишани од Бернар од Клерво кои се некој вид на резиме на обилна патристичка и рано-средновековна егзегеза). Ваквата алегориска анализа подоцна ќе почне да се применува и за анализа на одредени делови од параболите на Исус.
Енкикликата на Папата Бенедикт XVI Deus Caritas Est (Бог е Љубов) од 2006 година, ја спомнува Песната над песните и во нејзиното буквално и во нејзиното алегорично значење, велејќи дека еротската љубов (eros) и само-откажувачката љубов (agape) е тука прикажана како две половина на една иста љубов, која истовремено дава и прима.
Месијанско толкување
Одредени анализи велат дека книгата е месијански текст, при што Возљубениот, е, всушност, Месијата. Може да се однесува на Месијата, бидејќи често зборува за Давидовиот крал, Соломон. Натановото пророштво искажано во седмата глава од Втората книга Самоилова вели дека Месијата ќе дојде од лозата на Давид. Секој Давидов крал бил гледан како потенцијален Месија, па тоа што Песната зборува за Соломон сигурно би ги пробудило кај народот месијанските надежи. Кога песната пее за “најсилните од Израил”, всушност нѐ потсетува на Давидовите луѓе (Втора книга Самоил 23 ). Опишувајќи го Возљубениот како “румен” (Песна над песните 5:10) повторно се повикува на Давид (спореди со Прва книга Самоил 16:12 ). Таргумскиот превод на арамејски, исто така, Возљубениот го гледа како Месијата што се чека да дојде. Сите наводи на кралското потекло, на пастирувањето, на Давид, на Соломон и низа други одат во прилог на оваа теза.
Во Новиот завет, Исус тврди дека е Месијата и се претставува како поголем од Соломон (Евангелие по Матеј 12:42 ) бидејќи, како градител на Храмот, Соломон е “очигледен Месијански модел”.
Градината на кралот (на пример Песна над песните 5:1 ) може да се гледа како приказ и на Еденската градина (Битие 2:8-25 ), повторно потсетувајќи на Месијата кој треба да ја врати Израилевата држава во рајска состојба. Љубовниците се портретирани како да ја имаат надминато одвоеноста продуцирана со првиот пад. Состојбата на жената чиј “копнеж ќе биде кон мажот твој” (Битие 3:16) сега е во целост преиначена: „тој има желба по мене” („тој копнее по мене“) (Песна над песните 7:11 ).
Други толкувања
Основниот тон на песната е љубовен, на места со еротска конотација: во Песната се употребуваат изрази кои може да се однесуваат и на сексуалната љубов. Возљубениот и Возљубената кои искажуваат најголем дел од љубовните пораки, ја изразуваат својата заемна љубов, копнеж и восхит. Обајцата доста детално ги опишуваат своите сакани. Физичкиот опис кој наизменично ги даваат двајцата љубовници често навлегува во смели детали. Честата употреба, пак, на изразот невеста наведува на помислата дека оваа песна, или барем некои нејзини делови, би можеле да се рецитираат при текот на венчавките. Историчарите имаат забележано дека Песната над песните во одредена мера наликува на египетската љубовна поезија од 13. и 12. век пред наша ера, со песните кои ја опишуваат физичката привлечност на љубовникот, со песните кои искажуваат љубовен копнеж, восхит и пофалба. Сличноста се огледува и во сетилните слики, кои не се богати само со визуелни детали, туку и со звуци, допири и ароматични мириси. Покрај ова, во Песната се наидува и на употребата на именките сестро и брате кои неретко се користат токму од Египќаните. Отсутноста на љубениот/љубената, како и «боледувањето од љубов» се уште две нешта кои им се заеднички на Песната над песните и египестките љубовни песни.
Феминистичките теоретичари Песната над песните ја гледаат како позитивен ример за приказ на сексуалноста и егалитарните односи меѓу мажот и жената во Библијата.
Црквата на Исус Христос од светците од последните денови, најголемата група верници во рамките на Движењето на светците од последните денови, не ја признава авторитарноста на книгата, без разлика што истата се вклучува во црковниот канон и во сите копии на Библијата.
Надворешни врски
Македонски преводи:
Христијански преводи и коментари:
Селска Црква (Вепрчани)
Селска Црква — археолошко наоѓалиште во прилепското село Вепрчани. Наоѓалиштето претставува осамен наод од римското време. Во селската црква се наоѓа столб со натпис и други антички сполии кои најверојатно биле донесени од наоѓалиштата што се недалеку од селото.
Четиринаесетта македонска ударна бригада
Четиринаесеттата македонска младинска ударна бригада „Димитар Влахов“ била формирана на 17 септември 1944 во с. Митрашинци, Беровско. Била формирана од околу 700 главно младинци од Беровско, Делчевско, Кочанско, Радовишко и Штипско и влегла во составот на Педесеттата македонска дивизија на НОВЈ, која била формирана на истиот ден како и бригадата. Орган на бригадата бил весникот „Мугри“, кој излегувал во тираж од 100 примероци.
Команден состав
Командниот состав на бригадата го сочинувале:
Политички комесари биле:
Борбени дејства
При формирање, бригадата броела 634 борци и старешини, распоредени во четири баталјони, главно младинци на возраст од 16 до 25 години. Бригадата била вооружена со малку оружје, па поради тоа на 18 септември било извршено довооружување на борците од воениот склад во село Будинарци, каде се чувало оружјето одземено од бугарската војска. Заедно со останатите единици кои влегле во составот на Педесеттата македонска дивизија, бригадата дејствувала во реонот на Источна Македонија и помагала во попречување на повлекувањето на германските сили од армиската група Е, кои од Грција се повлекувале кон север. На 20 септември бригадата ја ослободи Виница, а на 21 септември учествувала во борбите кај Кочани, на 23 и 24 септември 1944 година бригадата учествувала во борбите кај Штип. Во наредниот период, следувале борбите во завршните операции за ослободување на Македонија.
Во тоа време, бригадата делува во состав на новооснованиот Брегалничко-струмички корпус, во чиј состав влегле 50 и 51 дивизија. Во периодот од крај на септември до декември 1944 година, бригадата учествувала во ослободувањето на Свети Николе, водела борби против германските сили кај Виница, Градец и Зрновци, Делчевско и Штипско, на железничката линија Штип-Велес, на комуникацијата Кочани-Штип, кај селата Горни Балван и Долно Трогирци на 12 октомври, извршила напади на Кочани на 17 октомври, кај Градец и Блаце на 20 октомври и го ослободила Кочани на 21/22 октомври, водела борби кај селата Бучишта и Трипотанец, и учествувала во ослободувањето на Скопје.
На 18 декември 1944 година, со наредба на ГШ на НОВ и ПОМ, Четиринаесеттата бригада била прогласена за Четиринаесетта младинска ударна бригада „Димитар Влахов“. Согласно наредбата, сите борци постари од 22 години биле прекомандувани во други единици, а во ссотавот на оваа бригада влегле нови младинци на возраст од 17 до 20 години. Сега бригадат влегла во составот на Четириесет и осмата македонска дивизија на НОВЈ, која пак била дел од реорганизираниот Петнаесетти корпус што се подготвувал да замине на Сремскиот фронт. Во тоа време бригадата изведувала операции на чистење на теренот кај Качаник до 4 јануари 1945 година, а потоа заминала на марш до Врање и од таму за Белград, каде бригадата е одново реорганизирана и снабдена со ново советско оружје.
Во наредниот период од 12 април 1945 година сè до завршувањето на војната, бригадата водела борби против германските единици на Сремскиот фронт, учествувала во ослободувањето на Винковци, Славонска Пожега и Загреб. Потоа учествувала во чистењето на теренот од заостанатите германски и квислиншки сили во бизјанското и козјанското подрачје (Словенија).
На Сремскиот фронт бригадата го издавала весникот „Нашата офанзива“, од кој излегле од печат 7 броја.
Од формирањето па до крајот на војната, од оваа бригада загинале преку 400 борци, младинци и младинки, од кои околу 379 во борбите на Сремскиот фронт. По ослободувањето, бригадата била одликувана со Орден братсво и единство, со златен венец.
Шуговица
Шуговица (унгарски: Sugovica) - мала река во јужна Унгарија, во близина на Баја. Позната е и како Камараш-Дуна. Шуговица е стара притока на Дунав.
Нејзиното име доаѓа од словенскиот збор шуга, затоа Шуговица треба да значи „шугава, валкана“, што ја одразува нејзината боја и бројни инсекти што летаат над неа.
Надворешни врски
46.15°N, 18.85°W
Емден
Градот бил основан во 800 година како фризиско трговско место и до денес се развил како важно пристаниште и индустриско место. Во век, покрај Женева и Витенберг, Емден претставува еден од најзначајните градови на Реформацијата.
Константин Бодин
Константин Бодин (XI век) ― зетски крал (1081-1101 година), син на кралот Михаило Зетски (правнук на Цар Самоил). Главен глумец во востанието на Ѓорѓи Војтех (1072-1073 година).
Емден
Местоположба
Емден се наоѓа во северозападниот дел на Германија во историската област Источна Фризија и е најзападниот пристаништен град во Германија. Се наоѓа на северниот раб од устието на Емс во Северното Море, а јужно од градот се наоѓа заливот Долар. Емденското пристаниште се наоѓа 38 километри морски милји од устието на Емс кај островот Боркум. Кај Кнок, најзападната точка на градското подрачје на Емден, се наоѓа крајната југозападна точка на Источнофризискиот Полуостров.
Константин Бодин
На молба на Ѓорѓи Војтех, зетскиот крал им го испратил на помош својот син Бодин, со 300 војници. Во Призрен востаниците го прогласиле за свој владетел, давајќи му го името Петар, во чест на Петар Делјан. Со својата војска дејствувал во околината на Ниш. По паѓањето на Скопје во византиски раце, се упатил кон југ, но на Косово Поле, кај денешното место Паун. Неговата војска била поразена од Византијците, а тој самиот паднал во византиско заробеништво и бил одведен во Цариград. Подоцна, со помош на венецијански трговци, успеал да избега од затворот и да се врати во Зета.
Емден
Местоположба
Други поголеми градови во близина се Олденбург (околу 70 километри југоисточно), Бремен (околу 110 километри источно), Гронинген (околу 50 километри западно, како и Вилхелмсхафен (околу 60 километри источно).
Клима
Климата во Емден е под директно влијание на Северното Море. Во просек, температурите во лето се посвежи, а во зима се потопли отколку подлабоко во копното.
Соседни општини
Градот се граничи со следниве општини (од северозапад кон исток): Крумхерн, Хинте, Зидброкмерланд и Илов (сите во округот Аурих), како и Мормерланд (округ Лер). На југ како и на запад се граничи со Емс и со Доларт. На спротивниот брег на Емс како и на Доларт се наоѓаат општините Јемгум и Бунде (округ Лер), како и холандскиот брег, градот Делфзејл и општината Олдамбт. Иако островот Боркум припаѓа на округот Лер, единствената копнена врска со германското копно е преку Емден.
Помеѓу Емден и Хинте постојат интензивни врски и Хинте е негово предградие. При административната реформа во 1972 година се дискутирало, дали денешната општина Хинте да биде припоена кон Емден.
Градски единици
Емден има 20 градски единици, кои во градската статистика не се водат сите поединечно. Во минатото имало трипати припојувања: 1928, 1945 и 1972.
Градското средиште е поделено на следниве четврти: Алтштат, Бехерденфиртел, Бентинксхоф, Болтентор, Грос-Фалдерн и Клајн-Фалдерн. Трите најголеми градски единици на градот Емден се градскиот центар (8.950 жители), Баренбург (7.015 жители) и Борсум/Хилмарзум (6.046 жители).
Емденското пристаниште се простира на повеќе градски единици: Порт Артур/Трансвал, Борсум, (Колони) Фризланд и Штатцентрум.
Историја
Не е познато кога настанал Емден, но се знае дека населбата постоела уште од VIII век под постарите имиња Амутон, Ембда, Емда, Ембден и Ембдерланд. Во 1495 година, светиот римски цар Максимилијан I ја прогласил населбата за град.
Во XVI век Емден за кратко станал важен центар на протестантската реформација под власта на грофицата Ана Олденбуршка која била решена да изнајде трето решение помеѓу лутеранството и католицизмот. Во 1542 година таа го поканила полскиот благородник Јан Ласки да стане свештеник на протестантската црква во Емден; и тој седум години ја ширел новата вероисповед низ Источна Прусија. Меѓутоа, во 1549 година под притисок на царот Карло V грофицата морала да го ослободи Ласки од должноста, и тој прешол во Англија, со тоа ставајќи му крај на експериментот. Сепак, неговата оставнина одиграло важна улога за реформацијата во Холандија.
Во текот на XVII век Емден важел за многу богат град поради големиот број на холандски и фламански доселеници како Дидрик Ј. Граф. Во тоа време градот бил центар на реформираното протестантство. Политичкиот теоретичар Јован Алтузиј служел како правен началник на Емден од 1604 до 1638 година.
Во 1744 година, Емден бил припоен кон Прусија. Во 1752 година, Фридрих Велики ја основал Емденската компанија со цел да ја развие трговијата со Кантон во Кина, но компанијата била уништена кога француската војска го зазела градот во 1757 година за време на Седумгодишната војна. Англиско-германските единици го повратиле Емден во 1758 година и остатокот од војната Британците го користеле како важна база за залихи во тековната војна во Вестфалија.
За време на Наполеон, Емден и околните краишта во Источна Фризија влегле во краткотрајното Кралство Холандија.
Индустријализацијата започнала околу 1870 година со отворањето на погон за производство на хартија и проширувањето на бродоградилиштето. Кон крајот на XIX век е изграден големиот Канал Дортмунд-Емс кој го поврзувал Емден со индустриската област Рур. Со ова градот станал „морското пристаниште на Рур“, што траело сè до 1970-тите. Тука од југ доаѓал јаглен, а увезената железна руда по каналот се превезувала до реките Рајна и Рур. Последниот рудопревозен брод престанал да работи во 1986 година.
Во 1903 година е основано бродоградилиштето „Северноморски завод“ (Nordseewerke), кое работело сè до 2010 година.
Градскиот центар бил скоро наполно срамнет со земја во сојузничкото бомбардирање за време на Втората светска војна, уништувајќи ги речиси сите историски градби. Британското воздухопловство почнало со операциите на 31 март 1940 година. Најтешкото бомбардирање е извршено на 6 септември 1944 година кога се уништени околу 80 отсто од сите куќи. Овој датум до денес останал во сеќавање на жителите. Бродоградилиштето останало практично недопрено бидејќи целта на Британците било цивилното население. Обновата на градот почнала на 6 септември 1962 г. — точно 18 години по бомбардирањето.
Градски совет
Градскиот совет на градот Емден се состои од 40 члена. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години. Градот до 2016 година бил упориште на SPD.
На последните општински избори на 12 септември 2021 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник на Емден е Тим Крујтхоф (независен).
Збратимени градови
Емден е збратимен со следниве градови:
Стопанство
Главни стопански гранки се автомобилската индустрија и бродоградбата. „Фолксваген“ има голема фабрика каде го изработува моделот Фолксваген Пасат и вработува 10.000 луѓе. Емденското пристаниште е меѓу трите најголеми пристаништа во Европа за превоз на атомобили (заедно со Зебруге во Белгија и Бремерхафен во Германија). Во 2005 г. пристаништето увозно-извозен промет на вкупно 850.000 возила. Бродоградилиштето Северноморски завод (подружница на ТисенКруп) вработувал 1.400 пристанишни работници, со посебен нагласок на подморници. Во него се произведувале разни видови товарни бродови, како и наменски пловила како мразокршачи, ископувачи и слично.
Друга важна стопанска гранка е туризмот; градот прима посетители меѓу туристите кои одмораат во околните села на северноморскиот брег.
Во 1973 година е отворена техничка академија во која учат неколку илјади студенти.
Во Емден е седиштето на регионалниот авиопревозник „ОЛТ Експрес“.
Герман (Софија)
Герман е село во централно западниот дел на Бугарија, во софиската провинција.Од пописите во 2007 во Герман има 2,197 жители.
NGC 931
NGC 931 — спирална галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 931 се споменува и како UGC 1935, MCG 5-6-49, MK 1040, IRAS 02252+3105, CGCG 504-89, KUG 0225+310.
Откривање
Објектот е откриен на 26 септември 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 28 м 14,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 31° 18' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 72°.
Други поделби
Проучување на NGC 931 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9399. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2323. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1248.
Димитар Хаџикиров
Димитар Христов Хаџикиров (Врбени, -, Бугарија,  ) — партизан од Егејска Македонија.
Животопис
Димитар Христов Хаџикиров е роден на 8 август 1912 во леринското село Врбени, во семејството на мајка Петра и татко Христо Хаџикирови и како брат на Михал Хаџикиров, брат Ташо Киров и сестра Фота Хаџикирова/Фота Трпкова. Бил учесник како партизан во сите партизанства дури и во Граѓанската војна во Грција во 1946-1949 година. Бил иселеник во Ташкент 1950-1956 каде живеел, работел и се оженил.
Подоцна во 1956 г. се преселил во Пловдив, Бугарија каде живел, работел и се пензионирал. Починал по тешко боледување на 13 декември 1993 година во истиот град.
Разме Кумбароски
Разме Кумбароски (, –, ) — македонски поет, романописец, есеист и преведувач.
Животопис
Кумбароски е роден на година во Струга. Завршил Филолошки факултет во Скопје. Во 1980 година магистрирал на Факултетот за политички науки во Загреб. Заедно со Д. Дурацовска е основач на мултимедијалното списание за литература и уметност „Форма“. Работи како секретар на меѓународната поетска манифестација „Струшки вечери на поезијата“. Член на ДПМ од 1987 година.
Книжевно творештво
Разме Кумбароски е автор на поетските книги. :
Космос-1719
Космос-1719 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 9 јануари 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1719 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 73,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1483 км, а најмалото на 1456.
Солишта (Вепрчани)
Солишта - Пазалка — археолошко наоѓалиште во прилепското село Вепрчани. Наоѓалиштето претставува некропола од римското време. Во непосредната близина на селото, од североисточната страна, на природна височинка која благо се спушта во правецот на селото, има две корита издлабени во карпа, долги 1,80 до 2 метра и широки по 0,50 метра. Веројатно се работи за гробни конструкции.
NGC 2811
NGC 2811 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2811 се споменува и како MCG -3-24-3, UGCA 155, IRAS 09138-1606.
Откривање
Објектот е откриен на 31 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2811 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 2811 има привидни димензии од 2,5' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 16 м 11,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 18' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 22°.
Други поделби
Проучување на NGC 2811 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26151. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6028. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1535.
Течна хроматографија со високи перформанси
Течна хроматографија со високи перформанси или високо делотворна течна хроматографија (скратено HPLC, од high-performance liquid chromatography) е сепарациона техника во која мобилната фаза е течност, а стационарната фаза е фино иситнета цврста супстанца (на пр. силика) сместена во колона. HPLC се користи за раздвојување на слабо испарливи супстанци, јони, соединенија кои имаат големи молекули. Како детектор на раздвоените супстанци најчесто се користи UV-Vis детектор, иако можат да се користат и други детектори.
Песница (река)
Песница (Pößnitz/Песниц) ― река во австриската Штаерска, југоисточна Австрија и во словенечката Штаерска, североисточна Словенија.
Таа е 69 км долга, од кои 65 км е во Словенија. Нејзината сливна површина е околу 550 км2, од кои 539 км2 е во Словенија. Нејзиниот извор е во близина на Гланц на Винскиот Пат, во близина на австриско-словенечката граница. Таа поминува во Згорња Кунгота, Песница, Перница, замокот кај Храстовец во Словенечките Гори, Ленарт во Словенечките Гори, манастирот „Света Троица“ во Словенечките Гори, Дорнава и Велика Недеља, а потоа се спојува со Драва во близина Ормож, на границата со Хрватска.
Бофортово Море
Бофортово Море — рабно море кое што се наоѓа во Северноледениот Океан.
Има плитка крајбрежна област и длабока област, наречена Бофортова Длабочина. Морето е под лед во најголемиот дел од годината, но е пловно во близина на брегот меѓу август и октомври. Реката Мекензи во морето носи милијарди тони слатка вода и 15 милиони тони нанос секоја година.
Бранислав Саркањац
Бранислав Саркањац (р. Скопје, 14 април 1958) — македонски филозоф, професор, социополитички аналитичар и колумнист од конзервативно убедување.
Животопис
Саркањац е роден во Скопје во 1958 година каде што ги завршил сите степени на своето образование. По татко има српско и шокачко потекло од Барања, Хрватска, додека по мајка води потекло од Миравци, Гевгелиско и од Кукуш. Во 1987 година истражува во Лондон, во Британската библиотека. Во 1989 година е во Лајпциг каде што најмногу работи во Германската национална библиотека. Интересно е неговото сведоштво од Источна Германија во таа историска година. Како што вели самиот: „Целата 1989 година, во Лајпциг, Берлин и Дрезден го гледав подготвувањето на рушењето на Берлинскиот ѕид“, Ги издвојува Серен Кјеркегор и Лудвиг Витгенштајн како мислители кои најмногу го одредиле неговиот начин на аргументација. Самиот укажува дека студијата на Даниел Канеман и Амос Тверски, од 1974 година, за тоа како луѓето донесуваат судови во услови на неодреденост, ја нашол најголемата поддршка во истражувањето на односот на поединецот спрема идеологијата. Бранислав Саркањац, заедно со Небојша Вилиќ и Бојан Иванов, се јавува како еден од иницијаторите и основачите на интелектуалната групација 359 степени – Мрежа за локални и субалтерни херменевтики чија основна цел е „пренасочување на императивните дискурси на Исток-Запад кон локалната сцена и нејзината локална прагматика“, како и „промоција на локалните и сопствените ресурси и нивно поставување“,кои не се во функција на западните интерпретативни методологии“. Денес Саркањац е редовен професор на Филозофскиот факултет во Скопје каде ги предава предметите „Филозофија на политиката“, „Социологија на медицина“, „Социологија на здравјето и болеста“ и „Современи теории на управување“. Работел и како советник во македонската влада. Активен е во локалната власт како советник и претседател на комисијата за образование во Општина Центар. Неделниот весник Глобус го вбројува меѓу стоте највлијателни луѓе во Македонија.
Св. Димитрија (Вепрчани)
'''Св. Димитрија''' — археолошко наоѓалиште во прилепското село Вепрчани. Наоѓалиштето претставува црква од средниот век. На 100 метра источно од селото има неправилна вештачка височинка која, според жителите, настанала од урнатините на постара црква. На површината се гледаат грамади од градежен материја (кршен камен и покривни ќерамиди).
Црква „Св. Никола“ - Опеница
Свети Никола — главна селска црква во охридското село Опеница.
Историја
Црквата била изградена во 1924 година.
Сепак, постои легенда дека црквата била најпрвин изградена кон крајот на век, од страна на татко, чие дете било спасено од давење во селската река.
Надворешноста на црквата, како и покривот, биле целосно обновени во 2000 година.
Во јуни 2008 година црквата е осветена.
Архитектура
Црквата поседувала стар фрескоживопис, кој исчезнал низ времето. Во 2005 година бил изработен нов фрескоживопис од страна на уметникот Драган Ристески од градот Охрид.
Хосе Калдерон
Хосе Мануел Калдерон (шпански: José Manuel Calderón) е шпански кошаркар, кој настапува за тимот на Њуjорк Никс во американската НБА лига. Како член на младинската репрезентација на Шпанија, тој го освои златниот медал во 1998, а контибуираше кон сребрените медали на европските првенства во 2003 и 2007. Во 2006, на Светското првенство во кошарка во Јапонија, Хосе беше првиот бек на шпанската репрезентација, кои го освоија првото место на турнирот. Како член на Рапторсите, во 2007/2008 сезона, има неверојатен просек од 5,5 асистенции за секоја изгубена топка, и заедно со Крис Бош ги водат Рапторси кон уште една успешна сезона. Во 2010-2011 сезона Калдерон има просек од неверојатни 8,9 асистенции по натпревар. 2012-2013 ја започнува во Детроит Пистонс. Во 28 натпревари Хосе бележи по 11,3 бода по натпревар и 7,1 асистенција. На 11 јули 2013 година потпишува 4 годишен, 28 милионски договор со Далас Маверикс. Ја завршува сезоната со просеци од 11.4 бода по натпревар и 4.7 асистенции. На 25 јуни 2014 е испратен во Њујорк Никс. Надвор од теренот, тој е амбасадор за разни хуманитарни организации, како „Right to Play“ (Право да се игра).
Силвија од Шведска
Силвија (родена Силвија Рената Сомерлат на ) - сопруга на кралот на Шведска, Карл XVI Густаф; оваа титула ја стекнала со бракот со кралот во 1976 година. Таа е мајка на наследникот на престолот, принцезата Викторија. Во 2011 година, таа стана најдолговечна кралица на Шведска, рекорд што претходно го држеше Софија од Насау.
Детство и родителство
Силвија Рената Сомерлат е родена во Хајделберг, Јужна Германија, на 23 декември 1943, единствената ќерка на Алис (родена Соарес де Толедо) и Валтер Сомерлат. Нејзиниот татко бил Германец, а нејзината мајка Бразилка.
Таа има два постари браќа: Ралф (роден 1929) и Волтер (роден 1934) Сомерлат. Нејзиниот трет брат Јорг Сомерлат починал во 2006. Куќата Мајка-Дете Јорг Сомерлат во Берлин, управувана од Светската фондација за детство на кралицата Силвија, е именувана по неговото име.
Посетувала средно училиште во Диселдорф, дипломирајќи во 1963 година; и ја посетувала Школата за толкување во Минхен од 1965 до 1969, насока шпански јазик.
Брак и семејство
За време на Летните олимписки игри во 1972, каде била вработена како водителка, Силвија Сомерлат се сретнала со принцот престолонаследник Карл Густаф. Во подоцнежно интервју, кралот објаснил како само „кликнало“ кога се сретнале. По смртта на кралот Густаф Шести Адолф на 15 септември 1973, Карл XVI Густаф го наследи престолот.
Тој и Силвија ја објавиле свршувачката на 12 март 1976 и се венчале три месеци подоцна, на 19 јуни во катедралата во Стокхолм („Катедралата Сторкиркан“) во Стокхолм. Тоа бил првиот брак на владејачки шведски монарх од 1797 година. Пред венчавката, претходната вечер, претходел Кралски естраден перформанс, каде што шведската музичка група АББА за прв пат ја изведе „Dancing Queen“, како почит кон идната кралица на Шведска.
Кралот и кралицата на Шведска имаат три деца и седум внуци:
Добротворна вклученост
Кралицата Силвија ја основала Ментор Интернешнл во 1994 година во соработка со Светската здравствена организација. Нејзината визија била да понуди менторство како инспирација, зајакнување и мотивација за млади луѓе да прават здрав избор на живот и да гледаат на нивната иднина попозитивно. Работата на фондацијата е призната од Канцеларијата на Обединетите нации за дрога и криминал, Организацијата на американски држави и Советот на Европа. Таа сега е почесен член на одборот на Фондацијата Ментор.
Таа исто така била ко-основач на Светската фондација за детство во 1999 година, инспирирана од нејзината работа како покровител на првиот Светски конгрес против комерцијална сексуална експлоатација на деца што се одржал во Стокхолм. Таа исто така била вклучена во Глобалниот форум за деца, за кој помогнала да се иницира, како главен говорник во неколку форуми.
Нејзината посветеност кон работа со деменција и грижа за старите лица на крајот на животот е исто така добро позната и почитувана. На нејзина иницијатива, Силвијахемет е основана во Стокхолм. Работи на едукација на болнички персонал за тоа како да работат со луѓе кои страдаат од деменција, а исто така иницира истражување во областа.
Таа е претседател на Кралскиот фонд за венчавки, кој поддржува истражување во спортот и атлетиката за млади со попреченост и јубилејниот фонд на кралицата Силвија за истражување на деца и попреченост.
Кралицата Силвија има почесни позиции во Шведската атлетска атлетска асоцијација, Фондацијата за карцином на деца од Шведска и "Save the children" (Спасете ги децата) Шведска.
Пехчевски Водопади
Пехчевски Водопади — водопади сместени на Малешевските Планини, кај изворите на реката Брегалница, во близина на градот Пехчево. Во пределот има девет водопади, од кои всушност само два се на Брегалница, додека останатите се на Црн Дол, Љутачка Река (Ж’тачка Река) и Спиковски Андак. Највисокиот водопад е со висина од 14 м.
Спиковски Водопади
Спиковските се наоѓаат по течението на Равна Река, поточно нејзината мала притока позната како Спиковски Андак, на околу 6 км од Пехчево во правец кон границата со Бугарија. Во оваа месност се сместени два водопади. Првиот се наоѓа на околу 200 м од патот и е висок околу 2 м, додека вториот се наоѓа на околу 300 м по првиот и неговата висина е околу 7 м. Патот до водопадите започнува со дрвена врата, а потоа е обележан и содржи неколку дрвени мовчиња. Во близина на водопадите, покрај почетокот од патот, е сместена ќумурџилница. Над водопадите е сместен археолошкото наоѓалиште Градиште. Според една легенда, Пехчево долги години бил под опсада на Османлиите кои не можеле да го освојат. На местото каде што се наоѓаат водопадите порано имало успусни канали, преку кои Османлиите влегле во тврдината и со тоа успеале да го освојат градот.
Љутачки Водопади
Љутачките Водопади се сместени на истоимената река, позната и како Ж’тачка Река, во месноста позната како Валевичка Река, на неколку километри од Спиковските Водопади кон границата со Бугарија. Во овој предел има два водопади коишто се наоѓаат на надморска височина од 1.400 м. Едниот водопад е со висина од околу 10 м и до него може да стигне само со теренско возило.
Скокото
Скокото се наоѓа во истоимениот шумски парк, непосредно по вливот на Љутачка Река во Брегалница. Тој е висок околу 7 м и до него води пешачка патека во должина од околу 1.500 м којашто започнува од местото наречено Дебел Рид.
Црнодолски Водопад
Црнодолскиот Водопад се наоѓа на истоимената река. До него води пешачка патека долга околу 400 м. Водопадот е висок 5 м.
Сузан Делфино
Сузан Делфино (Susan Delfino) е измислен лик и еден главните ликови од телевизиската серија на ABC, Очајни Домаќинки. Ликот е толкуван од глумицата Тери Хачер, а создаден е од Марк Чери. Сузан по професија е писателка на детски книги.
Прва сезона
Во Вистерија Лејн доаѓа нов жител - Мајк Делфино. Сузан и Иди истовремено паѓаат во љубов за него и почнува војната. Каква што е по природа, Сузан - несмасна, таа секогаш влегува во смешни ситуации. На пример, кога била потполно гола на улица и не можела да влезе во куќата. Се криела позади растенијата, таа се обидувала да ја скрши задната врата од својата куќа, но се завршило така што таа паднала во грмушката, каде што Мајк ја наоѓа и ја извлекува. Сепак, таа случајно ја запалила куќата на Иди Брит, мислејќи дека Мајк е внатре со неа на состанок, и тајно отишла внатре, но Мајк не бил таму, туки новиот додворувач на Иди. Сузан - како и другите домаќинки, вечната сплеткарка и таа не ја пропушта приликата да разговараат за таинствената смрт на Мери Елис. Таа сомнева дека нејзиниот маж, Пол Јанг, не се однесува добро со неговиот син Зак. Сузан се обидува да им одолее на соседските односи на синот и својата ќерка.
Втора сезона
Сузан и понатаму продолжува да се кара со Иди. Но сега таа не е во добри односи со Мајк Делфино поради неговиот биолошки син Зак Јанг бидејќи таа го замолила него да се префрли во друг град. Потоа таа открива дека е ќерка на еден газда на ресторан и оди да го бара, но го наоѓа со друга жена т.е маќеа на Сузан. Нејзиниот бивш маж, Карл Мајер почнува да се забавува со Иди Брит, нејзината најголема непријателка, но таа исто сака да ја саботира и таа врска, па продолжува да се интересира за Карл. Но откако Иди ќе види дека Сузан ја спречува да биде и со него, и ја пали куќата. Но во знак на помош, Карл и купува нова. На крајот од сезоната поради нерасчистени сметки, Орсон Хоџ, доаѓа во Вистерија Лејн и на денот кога Мајк треба да ја запроси Сузан го прегазува и Мајк останува во кома.
Трета сезона
Во третата сезона, дејството е сместено 6 месеци по несреќата т.е кога Мајк сè уште е во кома. Еден ден тој се буди но скоро не се сеќава на ништо. Сузан го посетувала скоро секој ден, но баш во моментите кога тој се буди покрај него се наоѓа Иди и Мајк мисли дека Сузан го заборавила. Иди го потсетува на сите моменти да му се прочисти сеќавањето, додека пак Сузан го запознава Ијан Хаинсворт кој исто така доаѓал често во болница поради неговата жена која исто така е во кома. Тие двајца се заљубуваат и спијат заедно. Еден ден додека Сузан доаѓа во болницата, ги затекнува како Мајк и Иди имаат секс. Еден од најголемите проблеми во оваа сезона за Сузан беше и врската помеѓу нејзината ќерка Џули со внукот на Иди, Остин, кој истовремено излегува и со Даниел Ван де Камп, на која и прави дете. Откако неговата жена ќе почине, Ијан, ја поканува Сузан да дојде со него во Англија во неговата палата, но таа не може да се одлучи дали да остане со Мајк или со Ијан. На крајот се решава да остане со Мајк, и тие двајца се венчаваат.
Алексис Санчес
Алексис Алехандро Санчес Санчес (роден на 19 декември 1988), исто така познат едноставно како Алексис, е чилеански фудбалер, напаѓач на Интер и на чилеанската репрезентација.
Санчес ја започнал својата кариера како младински играч за Кобрелоа на возраст од 17 години, а по завршувањето на сезоната со клубот, се преселил во Италија во тимот на Удинезе во 2006 година. Тој го освоил својот прв трофеи во наредните сезони, како позејмен играч на Коло Коло и Ривер Плејт. Во 2008 година, се вратил во Удинезе, каде што станал составен дел од тимот во неговата прва целосна сезона во клубот. По три плодни сезони во Италија, Санчес се преселил во Барселона во трансфер вреден 30 милиони евра (£25 милиони евра), со што станал најскапиот чилеански играч на сите времиња.
Во неговата прва сезона во Барселона, Санчес играл во напаѓачката тројка со Лионел Меси и Давид Вилја, помагајќи му на клубот да победи во Копа дел Реј, Суперкупот на Шпанија, Суперкупот на УЕФА, и Светското клупско првенство. Триото постигнало вкупно 82 гола во наредната сезона, со што многу придонеле за освојувањето на шпанското првенство во сезоната 2012-2013, како и одбраната на шпанскиот куп. Санчес го забележал својот најдобар учинок со 21 постигнат гол во сезоната и 14 асистенции. Со доаѓањето на Нејмар во 2013 година, Санчес бил продаден на Арсенал во трансфер вреден £31,7 милиони фунти (€35,8 милиони) една година подоцна.