cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грузиски национализам
Појава
Идејата за кавкаска федерација во рамките на реформираната руска држава била изразена и од идеолозите на грузиската социјалдемократија, кои доминирале во грузискиот политички пејсаж до крајот на 19 век. Првично, грузиските социјалдемократи биле против национализмот и го гледале како ривалска идеологија, но тие останале приврзаници на самоопределувањето. Според зборовите на историчарот Стивен Ф. Џонс, „тоа беше социјализам во грузиски бои со приоритет даден на одбраната на националната култура“. Грузиските социјалдемократи биле многу активни во серуското социјалистичко движење и по неговото расцепување во 1905 година застанале на страната на меншевичката фракција придржувајќи се до релативно либералните идеи на нивните западноевропски колеги.
Прва Грузиска Република
Болшевичката револуција од 1917 година била сфатена од грузиските меншевици, предводени од Ное Жорданија, како кршење на врските меѓу Русија и Европа. Кога тие ја прогласиле Грузија за независна демократска република на 26 мај 1918 година, тие го сметале овој потег како трагична неизбежност наспроти позадината на разоткриената геополитичка реалност.
Како што новата држава се соочила со низа домашни и меѓународни предизвици, интернационалистичкото социјалдемократско раководство стана повеќе фокусирано на потесни национални проблеми. Со оваа преориентација кон форма на национализам, грузиската република станала „националистички/социјалистички хибрид“. Напорите на владата да ги направи образованието и администрацијата погрузиски предизвикало протести од етничките малцинства, дополнително влошени од економските тешкотии и искористени за нивните политички цели од болшевиците кои го промовирале извозот на револуцијата. Одговорот на владата на несогласувањето, вклучително и меѓу етничките малцинства, како што се Абхазите и Осетијците, често бил насилен и прекумерен. Одлуката да се прибегне кон воени решенија била поттикната од безбедносните грижи, а не од подготвеноста за расчистување на етничките пресметки. Генерално, грузиските меншевици не се свртеле кон авторитаризам и терор. Сепак, настаните од тоа време одиграле важна улога во зајакнувањето на стереотипите на сите инволвирани страни во подоцнежните етнички конфликти во Грузија.
Советска Грузија
По советизацијата на Грузија во 1921 година, проследено со задушување на вооружениот бунт против новиот режим во 1924 година, многу водечки националистички интелектуалци заминале во егзил во Европа. Во Советскиот Сојуз, грузискиот национализам заминал во илегала или повторно бил пренасочен во културни определби, станувајќи фокусиран на прашањата за јазикот, промоцијата на образованието, заштитата на старите споменици, литературата, филмот и спортот. Секоја отворена манифестација на локалниот национализам била потисната од советската држава, но таа обезбедила културни рамки и, како дел од нејзината политика на коренизација, помогнала да се институционализираат Грузијците како „ титуларна националност “ во Грузиската Советска Социјалистичка Република. Така, одржувајќи го фокусот на грузискиот национализам на културните прашања, советскиот режим можел да го спречи тој да стане политичко движење до периодот на Перестројката во 1980-тите.
Кон крајот на 1970-тите, повторно се појавил грузискиот национализам кој се судрил со советската моќ. Плановите за ревидирање на статусот на грузискиот како официјален јазик на Советска Грузија биле изготвени во Кремљ на почетокот на 1978 година, но по силен и невиден јавен отпор, советската централна влада се откажала од плановите. Во исто време, исто така, се откажала од слични планови за ревизија на официјалните јазици во Ерменската и Азербејџанската ССР.
Грузискиот национализам на крајот бил повеќе толериран во текот на годините на СССР кои опаѓаат поради политиката на Гласност на Михаил Горбачов. Советската влада се обидела да се спротивстави на движењето за независност на Грузија со ветувања за поголема децентрализација од Москва.
Во 1980-тите, грузискиот национализам станал масовно движење фокусирано на независноста. Во тоа време, грузискиот национализам бил првенствено загрижен за демографскиот пад на етничките Грузијци, заканите за територијалното единство на Грузија и советските афирмативни политики за акција, за кои се веруваше дека се дискриминаторски кон Грузијците и неправедно корисни за етничките малцинства. Според советскиот попис од 1979 година, етничките Грузијци сочинувале 68,8% од населението во Советска Грузија. Етничките Грузијци биле побројни и слабо застапени во периферните области: Квемо Картли и Самцхе-Џавахетија на југ, во Јужна Осетија автономна област и во Абхазија АССР, што било причина за загриженост. Антигрузиските немири во Абхазија и Јужна Осетија ги засилиле стравувањата дека со одвојувањето од Советскиот Сојуз, етничките малцинства во Грузија ќе се обидат да ја распарчат грузиската територија. Таканареченото Собрание на Лихни било одржано на 18 март 1989 година, кога неколку илјади Абхазијци побарале отцепување од Грузија. Како одговор, антисоветските националистички групи организирале серија неодобрени состаноци низ Грузија, тврдејќи дека советската влада го користи сепаратизмот на Абхазија за да се спротивстави на движењето за независност на Грузија. Демонстрациите во Тбилиси биле задушени од советската армија, што конечно ја намалило довербата на Грузијците кон советскиот систем и го отворил патот кон независноста.
Повторното појавување на грузискиот национализам се совпаднало со заживувањето на Грузиската православна црква, која се вратила на своите конзервативни корени, прозелитизирајќи го грузиското православие како национално кредо. Црквата ја покажала својата солидарност со националното движење, а повеќето партии од националното движење на црквата и припишувале посебна национална улога.
Независна Грузија
Грузискиот национализам се појавил како моќна сила во независна Грузија. Звиад Гамсахурдија, националистички дисидент, станал првиот демократски избран претседател на Грузија во постсоветската ера. Истражувачот Стивен Ф. Џонс го опишува погледот на Гамсахурдија за нацијата како „романтичен, предмодерн и трансцендентен“. Гамсахурдија е цитиран како вели „„Национализмот“ е претворен во глас од социјалистите, комунистите, космополитите, дегенерираните национални нихилисти. Национализмот е осуден во светот од оние аморфни, нетрадиционални, денационализирани конгломерати кои немаат историја, немаат самостојна култура; кои сакаат да го претворат човештвото во хомогена маса, водена само од ѕверски инстинкти и интерес за материјалните вредности“. Националистичките партии биле присутни и во опозицијата, имено Националната демократска партија и Националната партија за независност. Гија Чантурија го вклучил слоганот „Грузија за Грузијците“ во политичката програма на НДП, слоган кој често се појавувал на националистичките демонстрации заедно со други слогани како „Советскиот Сојуз е затвор на народите“ и „Да живее слободна, демократска Грузија “.
За време на претседателствувањето на Едуард Шеварнадзе, постсоветскиот грузиски национализам преминал во либерален национализам. Претседателот Михаил Саакашвили често апелирал на граѓанскиот национализам. Етничкиот национализам опаднал како политичка сила, и покрај фактот што етно-националистичките чувства се силни кај многу етнички Грузијци. Во 2017 година, околу 2000 луѓе одржале „Грузиски марш“ на авенијата Дејвид Агмашенебели во Тбилиси, повикувајќи ги властите да ја ограничат имиграцијата од Блискиот Исток. Грузискиот марш подоцна бил трансформиран во социјално движење и политичка партија.
Цинг Ма (мост)
Цинг Ма (кинески -青馬大橋 / Tsing Ma Bridge) е мост во Хонгконг, Кина. Тое е на седмото место во списокот на највисоки висечки мостови во светот. Името го добил по двата острови кои ги поврзува (Цинг Ји и Ma Ван). Мостот е долг 1.377 m и висок е 206 m. Има две нивоа.
Мостот го граделе корпорациите Costain / Mitsui / Trafalgar House. . Изградбата започнала во Мај 1992 и завршила исто така во мај 1997. Инвестицијата вредела HK$7.2 милијарди. Мостот е одворен со свечена церемонија на 27 април, 1997 во присуство на поранешната британска премиерка Маргарет Тачер.
Мостот го дизајнирал Мот Мекдоналд.
Надворешни врски
22.35139°N, 114.07417°W
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Јабланица
Воведение на Пресвета Богородица — гробјанска црква и стара манастирска црква на Топлечкиот манастир во селото Јабланица.
Црквата се посетува и во неа се изведува богослужба за време на поголемите празници.
Во кругот на црковниот двор се наоѓаат гробиштата на поголемиот број на семејства од селото.
Местоположба
По својата местоположба се наоѓа во маалото Топлец. Некогаш на овој простор постоеле три цркви во склоп на Топлечкиот манастир.
Историја
Оваа црква се смета за најстаро светилиште во селото Јабланица. За ова во еден документ стои забележано дека камен-темелникот бил положен во летото 1445 година. Црквата е обновена во 1962 година на темелите на постара градба. Завршена е во 1976 година, а осветена во 1978 година од страна на тогашниот Митрополит Дебарско-кичевски г. Ангелариј.
Сер
Сер (грч. Σέρρες, Серес; Serez, Серез) — град во Егејска Македонија. Тој е главен град на периферија во Централна Македонија, денешна Грција. Претставува и административен центар на Серскиот округ и истоимената Општина Сер.
Географија
Градот се наоѓа во Серското Поле, на 24 км источно од реката Струма во падините на планината Шарлија ( Βρόντος) и 69 км североисточно од Солун.
Историја
Градот е основан од пајонското племе Сиропајони. Римјаните го спомнуваат како Serrae или Serrhae. Подоцна се истакнал како поважен град на Византија, штитејќи ја северната граница и патот низ Рупелската клисура кон Бугарија. За кратко време бил освоен од Бугарите во X век. Во XIV век го освоиле Србите и се спомнува како главен град на царот Стефан Душан. Во 1383 година е заземен од Турците и во нивни раце останува сè до 1912 година. Тогаш по Првата балканска војна и припаѓа на Бугарија, но на следната 1913 година влегува во границите на Грција. За време на Првата и Втората светска војна повторно е окупиран од Бугарија.
Рамниште (Пухче)
Рамниште  — археолошко наоѓалиште во местото Пухче општина Штип.
Наоѓалиштето претставува некропола од доцната антика.
На 1 км источно од селото, на блага падина под гребенот на Серта, со површина од околу 2 хектара, се забележува големо количество градежни тули, тегули, имбрекси и фрагменти од керамички садови работени на колце. Малку поголема концентрација на градежниот материјал има во нивата на Нестор Антов, во која сопственикот вадел камења од стари темели.
Лавина
Лавина — снежна маса што се лизга од високите планини. Лавина се движи брзо и со голема сила зголемувајќи сè до огромни размери и рушејќи и уништувајќи се пред себе. Лавина се случува кога дел од снегот ќе го надмине својот критичен праг на триење при што ќе се лизне подолу каде што влијае врз понатамошен снежен талог што придонесува кон продолжувањето на овој процес. Лавина може да стигни брзина од 100 км/ч и често предизвикува смрт кај оние личности во нејзиниот пат.
Список на државни водачи во 241 година
Ова е список на државни водачи во 41 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Дравска бановина
Дравската бановина беше покраина во склоп на Кралството Југославија во периодот 1929-1941. Оваа бановина се состоеше скоро целосно од територијата на денешна Словенија. Името го добива по реката Драва.
Бродско архијерејско намесништво
Бродско архијерејско намесништво — архијерејско намесништво во Македонската православна црква - Охридска архиепископија едно од петте намесништва во Дебарско-кичевската епархија.
Ова архијерејско намесништво го опфаќа градот Македонски Брод, заедно со селата во Порече.
Парохии
Намесништвото е поделено на три парохии:
Систем за вселенско лансирање
Системот за вселенско лансирање (Space Launch System (SLS)) е ракета развиена од НАСА. Заклучно со 2022, SLS има најголем капацитет на носивост и најголем потисок од било која ракета. Како примарен носач на програмата за слетување на Месечината, Артемис, SLS е дизајниран да го лансира вселенското летало Орион на транслунарна траекторија. Првото лансирање на SLS без екипаж, Артемис 1, се случи на 16 ноември 2022.
Термера
Термера (Τέρμερα), познатa и како Термерум или Термерон (Τερμερον), ― поранешен поморски град на античка Карија на јужниот брег на полуостровот Халикарнас, во близина на 'ртот Термериум. Стефан Византионски погрешно го ставил градот во Ликија. Таа бил полис (град-држава) и член на Делискиот Сојуз. За време на римското владеење, овој дорски град бил слободен град. Според делото Суда, местото го создало пословичниот израз Τερμέρια κακά (Термерија кака), кој бил користен како затвор од страна на владетелите на Карија. Во грчката митологија, бил основан од Термер, по кого го добила името.
Нејзината местоположба се наоѓа во близина на Асарлик, азиска Турција.
Наводи
36.99587°N, 27.29836°W
NGC 2039
NGC 2039 — астеризам во соѕвездието Орион, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 19 јануари 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2039 е од видот *Grp. NGC 2039 има само една позната привидна димензија, која изнесува 55'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 44 м 1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 8° 41' 30".
Други поделби
Проучување на NGC 2039 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 181; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 714. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1493.
Архијерејско намесништво
Архијерејско намесништво — означува збир на одреден број црковни општини и парохии, на чие чело се наоѓа архијерејски намесник.
Тврдина Гребен
Тврдината Гребен прв пат се споменува во изворите од 1192 година, а потоа 1322 година  и 1346 година, кога со градот владеел  извесен Никола. Во 14 век, Тврдината Гребен припаѓала на парохијата (област) Земљаник, а била во сопственост на феудалниот  господар Хрватиниќ, господар на Доњи Краји, за што сведочат повелбите потпишани во овој град во 1374 година  и 1375 година. Заедно со него како имот му припаднале и некои села. Градот бил уништен за време на падот на бановината Јајце под Турците во 1527-1528 година, кога босанскиот санџак-бег Гази Хусрев ја освоил бановината Јајце, а со неа и градот Гребен. Во турските пописи на нахија Змијање од 1541 година, градот на тврдината Крупа, наречен Врх-Крупа, имала 14 куќи. Така, набргу по доаѓањето на Турците (1527-1528), градот Гребен го променил своето име во Крупа. Во турските извори се споменува 1562 година, во областа на нахија Јајце под имињата Гребен и Врх-Крупа. Се чини дека градот бил напуштен за време на турското владеење. Денес е во трошна состојба. Само кулата над Врбас и дел од бедемите кои се спуштаат кон коритото на реката Врбас се нешто подобро зачувани.
NGC 4068
NGC 4068 — галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4068 се споменува и како IC 757, UGC 7047, MCG 9-20-79, CGCG 269-31.
Откривање
Објектот е откриен на 12 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 4068 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38148. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3833. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.
Тирено-Адријатико
Тирено-Адријатико (неофицијално наречена и Трка на две мориња) — елитна велосипедска етапна трка помеѓу бреговите на Тиренско и Јадранско Море во Италија. Традиционално се одржува во почетокот на сезоната и се смета за важна подготовка за класичната трка Милано-Санремо. Од 2005 до 2007, била дел од календарот на UCI ProTour, и иако била класификувана во 2008 како настан од европската турнеја, кога организаторот RCS ги повлекол сите негови настани од примарниот календар на UCI, трката станала дел од календарот на Светски ранкинг на UCI следната година.
Првпат била одржана во 1966 и тоа издание се состоело од 3 етапи, кои веќе од наредното издание на трката станале 5 до 1984. Од 1984 трката се состоела од 6, 7 или 8 етапи; меѓутоа, од 2002 станала седумдневна трка. Од второто издание на трката секогаш завршува во Сан Бенедето дел Тронто.
Со освојување на шест последователни изданија (1972–77), Роже де Влеминк го држи рекордот по број на освоени победи.
Таа е една од неколкуте велосипедски трки, на која Еди Меркс нема остварено победа.
IC 71
IC 71 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 71 се споменува и како ESO 246-18, MCG -7-6-9.
Откривање
Објектот е откриен во 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 71 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 71 има привидни димензии од 1,3' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 29 м 26,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -43° 4' 36". Положбениот агол на објектот е во износ од 122°.
Други поделби
Проучување на IC 71 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9477.
Стопански Штали (Долни Балван)
Стопански Штали — археолошко наоѓалиште во штипското село Долни Балван, Општина Карбинци. Претставува населба од доцноантичко време.
Се наоѓа близу до селото, од десната страна на реката Брегалница. На површината се среќаваат остатоци од темели на ѕидови, градежен материјал, како и фрагменти од керамички садови и питоси. Најдени се и неколку римски бронзени монети.
Тур де Франс 2018
Тур де Франс 2018 (познато и како: Трка околу Франција 2018) — 105. издание на велосипедската голема трка Тур де Франс, која се одржала помеѓу 7 и 29 јули како дваесет и петти настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката ја имала најкусата должина од почетокот на милениумот и по петти пати ќе започнела од департманот Ванде. Вкупно 176 возачи од 22 различни екипи започнале на трката. За првпат била освоена од Герајнт Томас од. Том Димулен завршил втор, додека колегата на Томас и четирикратниот првак на Тур, Крис Фрум, завршил трет.
Воведната етапа била освоена од Фернандо Гавирија од, кој станал прв возач на Тур кој ја облекол водечката жолта маичка. Петер Саган потоа го презел водството на трката на следната етапа. го освоил екипниот хронометар на третата етапа, со што нивниот возач Грег ван Авермат ја облекол жолтата маичка. Ја носел маичката следните осум дена, до втората планинска етапа, кога етапниот победник Томас го презел водството. До крајот на трката ја носел маичката, станувајќи првиот Велшанец кој ја освоил трката. Со тоа, Тим Скај, како и британските возачи, ги освоиле претходните шест изданија.
Саган го освоил бодовниот пласман по шести пат, Жилијан Алафилип го освоил планинскиот пласман, додека Пјер Латур од  го освоил пласманот за млад возач. го освоиле екипниот пласман, додека возачот на Даниел Мартин бил именуван за најборбен на целата трка.
Екипи
Бидејќи Тур де Франс е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. На 6 јануари 2018 година, организаторот на трката ги објавил четирите континентални професионални екипи, кои добиле специјална покана за да учествуваат на трката. Четирите екипи биле, , и , сите претходно настапиле на трката претходно. Ова значело дека новата француска екипа, со нивниот предводник на екипата, спринтерот Бријан Кокар, ќе ја пропуштат трката. Кристијан Придом ѝ посакал на екипата успех во нивната воведна сезона. Претставувањето на екипите било одржано во градот Ла Рош сир Јон на 5 јули, два дена пред воведната етапа.
Новите правила од UCI го намалиле бројот на возачи по екипа од 9 на 8, па така вкупно 176 возачи ја започнале трката, наместо дотогашните 198 возачи. Од нив, 35 го имале својот прв настап на Тур де Франс. Вкупниот број на возачи кои ја завршиле трката бил 145. Возачите доаѓале од 30 држави. Седум држави имале повеќе од 10 возачи на трката: Франција (35), Белгија (19), Холандија (13), Италија (13), Австралија (11), Германија (11) и Шпанија (11). Просечната возраст на возачите на трката била 29,37 години, движејќи се од 21-годишниот Еган Бернал до 40-годишниот Франко Пелицоти. го имала најмладиот состав, додека го имала најстариот состав.
Фаворити пред трката
Бранителот на титулата Крис Фрум бил сметан за главен фаворит за победа. Ги освоил четирите од петте последни изданија и е бранител на титулите на обете други големи трки, Вуелта а Еспања и Џиро д’Италија. Меѓутоа, учеството на Фрум било доведено во прашање, бидејќи во неговиот примерок од урина на Вуелта а Еспања 2017 било пронајдено двојно повеќе количество на лекот за астма салбутамол. Ова не било сметано за позитивен допинг-тест, поради што продолжил да вози додека неговиот случај не бил разрешен. Сепак се соочил со можноста да ја изгуби титулата на Вуелта и сите подоцнежни резултати. Организаторите на Тур не биле среќни со ситуацијата, која била многу слична со таа на Алберто Контадор, кој започнал на Тур де Франс 2011 додека неговиот случај со позитивниот тест за кленбутерол уште не бил решен. Управувачкото тело започнало истрага во врска со примерокот, но уште не била завршена кога Фрум победил на Џиро д’Италија 2018. Со исход истрагата да не заврши до почетокот на Тур, организаторите се обиделе да го спречат Фрум да започне на трката, наведувајќи го членот 28 од правилата на трката, велејќи дека организаторите „недвосмислено ги задржуваат правата да одбијат учество на - или да исклучат од - настанот, екипа или кој било од членовите чие присуство ќе нанесе штета на угледот на АСО или на настанот“. Фрум бил прогласен за невин од UCI на 2 јули 2018 година, со изјава за печатот наведувајќи дека властите нашле доволно докази „дека резултатите од примерокот на г-дин Фрум не прават ААФ“. Подоцна му било дозволено да настапи на Тур исто така.
Најблиски соперници на Фрум се верувало дека ќе бидат Ричи Порт, Наиро Кинтана, Микел Ланда (обајцата од ), Том Димулен и Винченцо Нибали. Други возачи сметани за фаворити за генералниот пласман биле Герајнт Томас, Ромен Барде, Примож Роглич, Адам Јејтс, Јакоб Фуглсанг, Алехандро Валверде, Ригоберто Уран, Еган Бернал, Даниел Мартин, Боб Јунгелс и Илнур Закарин.
Спринтери сметани за фаворити за бодовниот пласман и победи на рамните или ридестите масовни спринтерски завршници биле Петер Саган, Фернандо Гавирија, Дилан Груневеген, Арно Демар, Марсел Кител, Мајкл Метјус, Марк Кевендиш, Андре Грајпел, Александер Кристоф, Сони Колбрели, Насер Бухани и Џон Дегенколб.
Рута и етапи
Завршната рута за трката била објавена на 17 октомври 2017 година. Тур ќе започне една недела подоцна од вообичаено и првично планираното поради преклопот со Светското првенство во фудбал. Почетокот на Тур 2018 ќе биде во департманот Ванде, во регионот Лоарски Крај. Департманите во Лоарскиот Крај биле домаќини на првото издание на Тур де Франс во 1903 година. Оттогаш, градовите на регионот биле домаќини девет пати на „големиот почеток“, пет од нив во департманот Ванде.
Тур ќе ги вклучи историски најважните искачувања на Алп д’Иез и на Кол де Турмале, последен пат вклучени во 2015 и во 2016 година, соодветно. Првпат во 60 до 70 години, ќе вклучи делови од неасфалтирани патишта на Плато де Глиер. Трката ќе вклучи и калдрма во должина од 21,7 километри (на деветтата етапа, последно вклучени во 2015 година). Во првата недела од трката биле вклучени и два круга на краткото, но стрмно брдо Мур де Бретањ.
Рутата е скоро целосно во Франција и единствено кратко навлегува во Шпанија во Пиринеите.
Преглед на трката
Масовниот спринт на првата етапа бил освоен од дебитантот на Тур, Фернандо Гавирија, додека Петер Саган завршил втор, а Марсел Кител трет. Гавирија ги освоил жолтата и зелената маичка како предводник на генералниот и бодовниот пласман, соодветно. Кевин Леданоа ја освоил првата точкаста маичка како предводник на планинскиот пласман. Саган ја освоил втората етапа од спринт и ги презел жолтата и зелената маичка, додека Дион Смит од ја освоил точкастата. Екипниот хронометар на третата етапа бил освоен од, чии возачи Тиџеј ван Гардерен и Грег ван Авермат се израмниле за водство, но Ван Авермат ја носел жолтата маичка вторпат во неговата кариера поради тоа ја преминал целта прв. Четвртата етапа била освоена од Гавирија во масовен спринт. Саган го зголемил водството во бодовниот пласман со победата на петтата етапа. Исто така, на петтата етапа, Томс Скујињш од освоил планински бодови и ја презел точкастата маичка. Скујињш станал прв возач од Латвија, кој некогаш водел во бодовниот пласман.
Шестата етапа била спринт на која Саган и Џон Дегенколб се тркала, на која сите од главните спринтери завршиле близу петнаесет минути зад кандидатите за генерален пласман. , и  ја контролирале главната група, каде Герајнт Томас  од завршното бегство го освоил бонусот од три секунди во спринтот и се доближил на само три секунди зад Ван Авермат во генералниот пласман. На околу еден километар, Даниел Мартин нападнал и успеал да се одвои и ја освоил етапата со една секунда пред главната група. Ромен Барде и Том Димулен имале механички проблеми на крајот на етапата и изгубиле време. Седмата етапа била најдолга. На почетокот на етапата, Ван Авермат останал во жолтата маичка додека Томас бил втор со три секунди доцнење. Етапата ја освоил Дилан Груневеген. Имало повеќе падови во првата седмица и по седмата етапа, шест возачи ја напуштиле трката од различни причини, вклучувајќи го ветувачкиот млад Белгиец Тиш Бенот, Луис Леон Санчес и освојувачот на зелената маичка во 2017 година, Мајкл Метјус.
Груневеген потоа ја освоил втората спринтерска етапа по ред. Воедно, Грајпел и Гавирија биле казнети поради буткање со глава еден меѓу друг и ги изгубиле своите пласмани и бодови за зелената маичка. Мартин изгубил повеќе од една минута откако бил вклучен во пад на етапата. Ван Авермат го зголемил своето водство во генералниот пласман откако освоил една секунда како бонус на спринтот. Деветтата етапа содржела делови со калдрма и била лош ден за бројни спринтери и возачи за генералниот пласмна. Ричи Порт ја напуштил трката по пад втора година по ред. Еган Бернал, Јакоб Фуглсанг, Крис Фрум и Микел Ланда паднале како и многу други возачи; многу возачи имале и дупнати гуми, меѓу кои и Барде кој трипати застанал за нова гума. Во меѓувреме, Ив Ламперт, Дегенколб и Ван Авермат ја преживеале етапата и завршиле заедно, а Дегенколб ја освоил првата етапа на Тур, додека Ван Авермат добил време како и уште еден временски бонус со што го зголемил своето водство. Следниот ден бил првиот ден за одмор на Тур.
Првата етапа на високо и прва на Алпите, десеттата, била освоена од возачот на, Жилијан Алафилип, од големо бегство кое го вклучувало и предводникот на трката, Ван Авермат. На крајот, Алафилип нападнал и ја освоил својата прва етапа на Тур, додека Ван Авермат ја задржал жолтата маичка и го зголемил своето водство до две и пол минути, кога многумина мислеле дека ќе изгуби. Алафилип исто така го презел водството во планинскиот пласман. Томас ги освоил единаесеттата и дванаесеттата етапа, едната од групата на фаворити, а другата од бегство на крајот на етапата. Во стрмната завршница на единаесеттата етапа, Томас нападнал во последниот километар и го поминал последниот возач од бегството Микел Ниеве за победа. Дванаесеттата етапа ја освоил од спринт на рамна завршница пред искачувањето Алп д’Иез. Димулен и Фрум биле главни фаворити за Париз. Саган ја освоил тринаесеттата етапа откако дошол од „никаде“ додека Кристоф и Арно Демар имале двобој. На четиринаесеттата етапа, Омар Фраиле од  избегал од бегството и остварил дваесет минути пред главната група. По Алпите, борбата за титулата била меѓу тројца возачи, Томас, Фрум и Димулен. Имало многу повлекувања по Алпите, меѓу кои Кител, Кевендиш, Уран, Гавирија, Груневеген и Грајпел од различни причини. Винченцо Нибали бил принуден да се повлече по скршен пршлен на грбот при пад со гледач. Чад и омразата кон Фрум биле причина за поголемо обезбедување во последната недела.
Петнаесеттата етапа, почетокот на последната недела, била обележана со победа од бегство. Магнус Корт ја освоил втората победа за во два дена, но немало поголеми промени во генералниот пласман. Следниот ден бил вториот ден за одмор на трката. Шеснаесеттата етапа имало инцидент кога полицијата користела солзавец против протест на локалните земјоделци кои поставиле сено на патот. Кога возачите минувале низ патот, во воздухот имало уште солзавец. Трката била неутрализирана околу 15 минути бидејќи неколку возачи имале проблеми со очите. Потоа се создало големо бегство и Филип Жилбер, додека бил во водство на спустот, изгубил контрола на неговиот велосипед и се удрил во ѕид. Подоцна, Адам Јејтс кој го презел водството паднал на последниот спуст и ја предал победата на Алафилип, со што ја остварил втората победа на трката.
На првата од трите етапи на Пиринеите, седумнаесеттата, Фрум бил слаб при врвот на Кол де Порте и паднал на третото место во генералниот пласман, 2 минути и 31 секунда зад Томас. Димулен се поместил на второто место, 1 минута и 59 секунди зад Томас. Наиро Кинтана ја освоил етапата откако нападнал на подножјето на завршното искачување, со што се придвижил на петтото место во генералниот пласман, зад Примож Роглич. Рамната осумнаесетта етапа ја освоил Демар во спринтерска завршница; повеќето од спринтерите ја напуштиле трката дотогаш, а Саган имал повреда. На планинската деветнаесетта етапа, Роглич нападнал на завршното искачување и победил сам, деветнаесет секунди пред другите фаворити. Томас успеал да ја зацврсти позицијата во жолтата маичка со новите шест секунди бонус во спринтот со што го зголемил водството пред Димулен. Претпоследната етапа била хронометар во должина од 31 километар, кој го освоил Димулен, една секунда пред Друм. Томас завршил четиринаесет секунди зад Димулен. Последната етапа била освоена од Кристоф во масовен спринт на Шанзелизе во Париз.
Пласмани
Постоеле четири главни поединечни пласмани на Тур де Франс 2018, како и екипниот пласман. Најважен бил генералниот пласман, кој бил пресметуван со додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа. На сите етапни завршници, исклучувајќи ги двете хронометарски етапи, првите тројца возачи добивале бонуси од 10, 6 и 4 секунди, соодветно. Временски бонуси од три, две и една секунда, ќе биле доделувани на „бонус точката“ на секоја од првите девет етапи на трката. Ова ќе имало влијание на генералниот пласман, но не и на бодовниот. Ако се случи пад во последните три километри од етапа; ова не ги вклучувало хронометрите и завршниците на нагорнина, вклучените возачи добивале исто време како групата со која биле кога се случил падот. Велосипедистот со најмало вкупно време е предводник на трката, на кој му се доделува жолтата маичка; победникот на овој пласман се смета за победник на Тур.
Втор пласман бил бодовниот пласман. Возачите добивале бодови за завршување помеѓу најдобрите на етапите или на средните спринтови во текот на етапите. Бодовите достапни на секоја етапна завршница биле одредувани од видот на етапата. Предводникот на бодовниот пласман ја добивал зелената маичка.
Трет пласман бил планинскиот пласман. Бодовите биле доделувани на возачите кои први се искачиле на врвот на најтешките искачувања. Искачувањата биле категоризирани како екстра категорија (hors catégorie - вон категорија), прва, втора, трета или четврта категорија, со повеќе бодови достапни на повисоко категоризираните искачувања. Удвоени бодови биле доделувани на завршниците на последните искачувања на трите планински етапи во Пиринеите (16, 17 и 19). Предводникот на пласманот ја носел точкестата маичка.
Последен поединечен пласман бил пласманот за млад возач, кој се пресметувал на истиот начин како генералниот пласман, но ограничен само на возачи кои биле родени на или по 1 јануари 1993 година. Предводникот на пласманот ја носел белата маичка.
Завршен пласман е екипниот пласман. Пласманот се пресметувал користејќи ги завршните времиња на најдобрите тројца возачи од екипа по секоја етапа; водечката екипа била екипата со најмало вкупно време. Бројот на етапни победи и пласманите по екипа го одредувале исходот во случај на изедначување. Возачите во екипата која водела во овој пласман биле означувани со жолти броеви на грбот на нивните дресови и жолти кациги.
Дополнително, постоела награда за борбеност, доделувана по секоја етапа, сметано од страна на жири, дека направил „најголем напор и покажал најдобри квалитети за спортски дух“. Немало награди за борбеност на хронометрите и на завршната етапа. Победникот носел црвен број на следната етапа. На крајот на Тур, еден возач ја добивал сеопфатната награда за борбеност, повторно одредувана од жири.
Ивање
Ивање — планински и топографски предел во Македонија, во кањонот Матка на реката Треска, недалеку од Скопје. Името потекнува од некогашното истоимено село, кое се сретнува во средновековните извори како село во посед на манастирот Свети Андреја.
Географски одлики на планината Ивање
Ивање е планински предел кој се издигнува веднаш над левиот брег на реката Треска во кањонот Матка. Всушност, Ивање е назив за југоисточната падина на планината Осој, која се надоврзува на венецот на планината Сува Гора кон североисток. Правецот на протегање на падината Ивање е како и на планината Осој, полунапореднички односно во правец југозапад - североисток, со наклонетост кон запад и северозапад. Составот на почвата е најчесто каменест и карпест, односно карст со изразена планинска кафеава и глинеста почва. Непосредно до реката Треска, релјефот е изразиот клисурест со стрмни карпи и долови, обраснати со разновидни растенија и камењар. Од растенијата во најголем дел се застапени листопадните и нискостеблестите грмушки како што се: даб, јасика, дива лоза, зеленика, а во помал дел и зимзелените дрвја како елка, смрека и бор. На повеќе места избиваат бројни слаби извори на вода, која е со добар квалитет и повремено предизвикува одрони на карпи и помали лизгања на земјиштето. Во североисточниот дел пред почетокот на клисурата застапени се повеќе зарамнети тераси и врвови, со бујна вегетација, поволни за сточарство. На самата падина постојат неколку планинарски и алпинистички патеки, како и четири средновековни црковни храмови и останати старини кои привлекуваат голем број на туристи.
Средновековното раселено село Ивање
Познатиот Манастир „Св. Андреја“ - Матка изграден во 1389 година, во средниот век имал повеќе приложени села, меѓу кои биле и сега непостоечките Ивање, Лозно, Длбочица, Уздол, Крушица и други. Остатоци од селиштето на селото Ивање биле забележани на падината на планината Осој, свртена кон реката Треска, на местото на сточарските станови и ниви на селаните од селата Мерово, Раовиќ, Чајлане и Семениште. Земјиштето на кое се наоѓало селото е присојно, обраснато со бујна вегетација и неколку извори од кои се добивала вода за пиење. Според поставеноста на земјиштето и остатоците од ѕидини и градби, за местоположбата на некогашното село Ивање може да се претпостави дека се наоѓала на зарамнетите тераси под сртот на планината Осој, јужно и југоисточно од селото Матка во правец на природниот резерват „Јасен“.
Историја
Ивање било старо село, кое прво припаѓало на црквата во Сушица (веројатно на познатиот Марков Манастир), а во 1389 година било приложено на тогаш што туку изградениот Манастир „Св. Андреја“ - Матка, од страна на Андреаш, син на кралот Волкашин и брат на легендарниот Крале Марко. Втор пишан спомен за селото Ивање, се сретнува во поменикот на манастирот Матка од втората половина на XVI век, кога се забележани 42 лица како приложници од ова село, а дел од нив се викале: Петар, Стојан, Иван и др. . Пишани документи за селото Ивање се наоѓаат и во турските пописни дефтери од XV век, односно од опширниот пописен дефтер бр. 12 за Скопскиот вилает од 1452/53 година, каде за селото Ивање е запишано дека во него живееле со 11 христијански македонски семејства. Подоцна во XIV век во пописните дефтери од 1544 година Ивање имало 31 македонско христијанско семејство, а во 1568 година биле регистрирани 17 христијански семејства Во околните македонски села, Матка и Луковица постои предание и историско сеќавање во кое се наведува дека Ивање била доста голема населба со православно македонско население. Селаните од Ивање највеќе се занимавале со одгледување на кози, од планинско земјоделство, од шумарство и од пчеларство. Во турско време, населението од Ивање, плаќало „спајилук“ (данок) со по „триста ока бел мед“ и со по „триста нешкопени јарци“. Од овие податоци може да се заклучи дека селото имало доста развиен и богат економско-стопански живот и дека било слободно село со своја земја, а не било чифлик, бидејќи морало да плаќа данок. Селото Ивање сосем се раселило околу средината на XIX век, поради сè поголемата несигурност и небезбедност („тогај се осетил јак зулум“) од доселеното албанско муслиманско население во соседните дервенски села. Населението од овие села, било привлечено да доаѓа во Ивање поради одличните летни и зимски пасишта, а освен тоа синорот бил богат и со шуми.
Список на државни водачи во 1758 година
Ова е список на државни водачи во 758 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Ивање
Население
Во селото Ивање, живееле исклучиво Македонци од православна христијанска вероисповед. Од истражувањата се забележани само 2 иселени македонски христијански родови кои водат потекло од некогашното село Ивање, како и за една жена во градот Лерин:
Список на државни водачи во 1758 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ивање
Цркви
Додека во Ивање имало население, во селото постоела и црква, која се наоѓала во месноста сега наречена Киша (збор на на албански јазик за црква), околу 300 метри североисточно од населбата во „една рупа“. На црквиштето се познаваат остатоци од ѕидови. Според народната традиција ивањската црква била посветена на Света Недела и за време на селската слава се приредувал голем собор на кој „по седумдесет“ ивањски девојки пееле и играле оро. Врз основа на местоположбата, можеме слободно да се заклучи дека остатоците и рушевините од средновековната Света Недела, сместна високо на падините на Ивање (Осој) во кањонот Матка, всушност се на некогашната селска црква на селото Ивање.
Вук Бојовиќ
Вукосав Вук Бојовиќ (Пљевља, 18 декември 1940 — Белград, 17 септември 2014 година) — бил српски вајар и директор на белградската зоолошка градина „Врт добре наде“.
Животопис
Бојовиќ води потекло од селото Зминица на Дурмитор каде и го поминал најраното детство. На 3 години, останал без татко му Лука, предвоен учител, кој загинал како припадник на четничките единици. Дипломирал и магистрирал вајарство на Факултетот на ликовни уметности во Белград. Направил триесет бисти, меѓу кои и бисти на Вељко Влаховиќ, Драган Ковачевиќ, Стојан Церовиќ, Сава Ковачевиќ.
По дипломирањто бил прв слободен уметник, потпа професор во основно и средно училиште. Предавал во вишото трговачко училиште во Белград, каде од 1982 до 1986 година бил директор.
Зоолошката градина Добра Нада
На функција директор на Белградската зоо - градина бил од 1. мај 1986. године до својата смрт. На широката јавност станал познат кога кон крајот на осамдесетите години, два пати од зоо-градината бегал шимпанзото Сами. Во потрагата за животното најглоема улога ја имал токму Бојовиќ. Тој случај подоцна го искористил да привлече внимание за состојбата во зоо-градината и да се унапреди нејзината состојба.
На 12 -ти јули 2017 година во у Бео-зоо му бил откривен споменик.
Ветрен (Старозагорско)
Ветрен (Ветрен, до 1945 г. Вѣтренъ) — село во Старозагорско, во општината М’глиж, јужна Бугарија.
Македонија на Детска Евровизија 2010
Македонија го одбра својот претставник за Детски избор за песна на Евровизија 2010 преку Детска песна за Евровизија, национална селекција од 5 песни. Победникот беше Ања Ветерова со песната "Еооо, Еооо". Ања настапуваше за Македонија на Детска Евровизија 2010 на 20 ноември 2010 во Минск, Русија.
Ветрен (Старозагорско)
Географија и местоположба
Селото Ветрен се наоѓа во источниот дел на Розовата Долина, на 25 километри источно од Казанлак на главниот пат Софија - Бургас. Просечната надморска височина не надминува 300 метри. Почвите се главно кафеаво-црвени, има и чернозем, како и обемни општински мери. На околу 3 километри јужно од селото, тече реката Тунџа, формирајќи големи преливници и езера погодни за риболов. Исто така, на 1 км источно од селото, e зачуван мал дел од вековна дабова шума.
Македонија на Детска Евровизија 2010
Детска песна за Евровизија
Финалето се одржа на 25 септември 2010, а домаќини беа Моника Тодоровска и Тони Дренковски. Пет песни се натпреваруваа и победникот беше одбран со комбинација од гласови од жири (50%) и телефонско гласање (50%).
Ветрен (Старозагорско)
Историја
Старото село се наоѓало во самото подножје на Стара Планина, под локалитетот „Припеците“, додека сегашната населба се протега јужно од потбалканската железничка линија. Во 1850 година во селото била изградена православната црква „Свето Благовештение“.
На 4 јули (стар стил) 1877 година, извиднички одред на руската армија марширал од превојот Хаинбоаз во правец на селото Шипка. Веднаш во близина на селото Лаханлии (Ветрен), во подножјето на Балканот во местото Кујлуша, одредот налетал на турската воена патрола. Во престрелката што следела Турците биле разбиени и нивното борбено знаме паднало во рацете на Русите. Во битката загинале и 8 руски војници, заедно со нивниот знаменосец, војникот Никифор Лукојанцев, за што сведочи оригиналниот натпис на масовната гробница.
По одлуките на Берлинскиот конгрес, селото било вклучено во границите на Источна Румелија, а по обединувањето во 1886 година се наоѓа во границите на Бугарија. Со државен указ № 462 от 21 декември 1906 година селото Лаханлии било преименувано во село Ветрен.
Најуспешната градоначалничка управа на селото била извршена за време на мандатот на Стањо Михалев во 80-тите години на 20 век. Тогаш биле асфалтирани поголем дел од улиците и биле поставени телефонските линии. Во овој период биле изградени и зградата на селската управа, зградата на читалиштето, младинскиот дом, детските јасли и селскиот здравствен дом.
Вија Гемина
Вија Гемина (латински: Via Gemina; букв.: Близначки пат) ― римскиот пат што ги поврзувал Аквилеја и Емона (денешна Љубљана). Изграден била во 14 година од нашата ера од XIII близначна легија. И покрај името дадено од неговите конструктори, се вели дека го добило своето име, „патот близнак“, поради околноста што тргнал од Аквилеја заедно со Вија Постумија.
Патот одел од Аквилеја и ја следел долината Випава помеѓу устието на реката Випава во Соча кај Сонтиев мост (Градиска д'Исонцо) и подоцнежниот град Випава, преку карстната област до Наупортус и Емона (Љубљана), правејќи ја првата маршрута на Килибарниот пат, кој ја напуштал римската територија во Карнунтум.
Наупортус бил ограбен од градителите на патишта во 14 н.е., според Такит.
Религија во Унгарија
Религиите во Унгарија се претставена од неколку верски народи.
Историја
Мнозинството од населението на Унгарија биле христијанизирани во текот на 10 век. Првиот унгарски крал, Свети Иштван I го прифатил западното христијанство, иако неговата мајка, Саролт, била крстена по источниот обред. Унгарија останала претежно католичка земја до 16 век, односно до појавата на реформацијата и Лутеранството, каде калвинизмот бил прифатен од скоро цела популација. Во втората половина на 16 век, сепак, Езуитите предводени преку својата кампања на Контрареформација меѓу Унгарците, успеале ниовниот процент да го намалат. До 17 век, Унгарија веќе била католичка земја. Во некои од источните делови на земјата околу Дебрецен, сѐ уште постојат протестантски заедници. православието во Унгарија е на религијата главно на некои национални малцинства во земјата, особено, Романци, Руси, Украинци и Срби.