cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Косевица
Избирачко место
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 182 гласачи.
Фудбалска репрезентација на Исланд
'Фудбалската репрезентација на Исланд''' е официјалниот сениорски фудбалски тим раководен од Фудбалскиот Сојуз на Исланд. Исланд досега нема забележано учество на завршница на некој голем фудбалски настан. Во квалификациите за светското првеснство во ЈАР во 2012, Исланд ги загуби шансите за второто, односно првото мести после поразот од Македонија.
Википедија на сицилијански јазик
Википедија на сицилијански јазик е издание на Википедија на сицилијански јазик.
Унгарска Советска Република
Унгарската Советска Република или Унгарска Советска Социјалистичка Република (Magyarországi Tanácsköztársaság или Magyarországi Szocialista Szövetséges Tanácsköztársaság ) била краткотрајна независна комунистичка држава создадена во Унгарија по завршувањето на Првата светска војна.
Била наследник на Унгарската Демократска Република и формално постоела од 21 март до 1 август 1919. Државата била водена од Бела Кун и не била призната од Франција, Велика Британија или САД. Била втора Комунистичка држава во светот која била формирана по октомвриската револуција во Русија кога на власт дошле Болшевиците. Советот на Унгарската Република имала револуции и интервенции (воени конфликти) (1918–1920) со Кралството Романија, Кралството СХС и Чехословачка. Се растурило кога романските сили ја окупираале Будимпешта, кога Кралството Унгарија (1920-1946) веќе било создадено.
Атанасиј I Цариградски
Атанасиј I Цариградси (1230 – ) — Вселенски патријарх во два периоди, од 1289 до 1293 и 1303 до 1309. Тој е роден во Едрене и починал во Цариград. Бил избран за патријарх од страна на царот Андроник II, се спротивставил на обединувањето на православната и католичката црква и започнал верска реформа која наишла на отпор кај свештенството. Тој се повлекол во 1293 година и повторно бил востоличен во 1303 година. Проунионистите го присилиле да се пензионира на почетоткот на 1310 година.
Тој се слави како светец во православната црква, на 28 октомври.
Список на државни водачи во 1878 година
Ова е список на државни водачи во 878 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Јеспер Карлстрем
Јеспер Кеве Карлстрем (роден на 21 јуни 1995 година) е шведски професионален фудбалер кој играл како играч од средниот ред за клубот Екстракласа Лех Познањ и за репрезентацијата на Шведска.
Рана кариера
Карлстрем ја започнла својата кариера играјќи за Хамарби ИФ на шестгодишна возраст. Кога наполнил девет години, тренерот на неговиот тим се преселил во ИФ Бромапојкарна и го донел целиот свој младински тим заедно со него во новиот клуб, вклучувајќи го и Карлстрем.
ИФ Бромапојкарна
Набргу по неговиот осумнаесетти роденден во 2013 година, Карлстрем го направил своето деби за Алсвенскан за Бромапојкарна на гости против Калмар ФФ. На почетокот на следната година тој постигнал гол за прв пат во последниот натпревар од групната фаза 2013–14 Свенска Купен го квалификувал клубот за нокаут фазата на турнирот. Неколку месеци подоцна, тој исто така го постигнал својот прв лигашки гол во победата од 3–0 на домашен терен против ИФК Норшепинг.
Ѓургарденс ИФ
Бромапојкарна испаднал на крајот од сезоната на Алсвенскан 2014, но Карлстрем се претставил доволно добро за да потпише четиригодишен договор со поголемиот стокхолмски клуб Ѓургарденс ИФ. Пред 2017 година, на Карлстрем му бил сменет бројот на дресот од 22 на 6. На 10 мај 2018 година, тој играл додека !„Јургорденс“ го победил Малме ФФ со 3–0 во финалето на Купот на Шведска.
Во 2019 година, Карлстрем се крунисал како шведски шампион како дел од тимот на Ѓургарденс ИФ кој ја освоил шведската лига по дванаесетти пат. Јеспер придонел со голот 2-1 во извонредниот камбек во второто полувреме за освојување на титулата.
Меѓународна кариера
Карлстрем ја претставувал Шведска на нивоата У17, У19 и У21. Во ноември 2014 година тој го направил своето деби за шведската фудбалска репрезентација до 21 година против Австрија.
Тој го направил своето целосно меѓународно деби за репрезентацијата на Шведска на 11 јануари 2018 година во пријателската победа со 1–0 против Данска, играјќи 66 минути пред да биде заменет од Кристофер Олсон.
Почести
Ѓургарденс ИФ
Протерување на Албанците (1877–1878)
Протерувањето на Албанците 1877–1878 година се однесува на настаните на присилна миграција на албанското население од областите кои станале инкорпорирани во Кнежевството Србија и Кнежевство Црна Гора во 1878 година. Овие војни, заедно со поголемата Руско-османлиска војна (1877–78) завршиле со пораз и значителни територијални загуби за Отоманското Царство, кои биле официјализирани на Конгресот во Берлин. Ова протерување било дел од поширокиот прогон на муслиманите на Балканот за време на геополитичкиот и територијалниот пад на Отоманското Царство.
Во предвечерието на конфликтот меѓу Црна Гора и Османлиите (1876–1878), значително албанско население живеело во Скадарскиот санџак. Во Црногорско-османлиската војна што следела, силниот отпор во градовите Подгорица и Спуж кон црногорските сили бил проследен со протерување на нивното албанско и словенско муслиманско население кое се преселило во Скадар.
Скадарски санџак
Во предвечерието на конфликтот меѓу Црна Гора и Османлиите (1876–1878), значително албанско население живеело во санџакот на Искодра. Во Црногорско-османлиската војна, црногорската војска успеала да заземе одредени области и населби долж границата, додека наишла на силен отпор од Албанците во Улцињ и на здружени албанско-османлиски сили во Подгорица-Спуж и Гусиње - Плавско. Како такви, територијалните придобивки на Црна Гора беа многу помали. Дел од словенските муслимани и албанското население кое живеело во близина на тогашната јужна граница биле протерани од градовите Подгорица и Спуж. Помалата албанска популација формирана од богатата елита доброволно заминала и се населила во Скадар по инкорпорирањето на Улцињ во Црна Гора во 1880 година
Бројки на населението
Проценките варираат во зависност од големината на муслиманското население во овие области. Во неговите опсежни студии за движењето на отоманското население, американскиот историчар Џастин МекКарти во врска со муслиманското население на санџакот во Ниш ја дава бројката од 131.000 муслимани во 1876 година, а само 12.000 останале во 1882 година  Додека историчарот Ноел Малколм ја дава бројката за албанското население во областа која брои околу 110.000. Албанските историчари како покојниот Сабит Ука претпоставуваат дека 110.000 е конзервативна проценка заснована на австроунгарската статистика и дава повисока бројка од 200.000 за вкупното албанско население во областа. Други албански истражувачи како Емин Плана, Скендер Ризај и турскиот историчар Билал Шимшир го наведуваат бројот на албански бегалци од регионот меѓу 60 и 70.000 луѓе. Албанологот Роберт Елси проценува дека бројот на албански бегалци е околу 50.000. Јован Цвијиќ проценил дека бројот на албанските бегалци од Србија е околу 30.000 бројка што ја одржуваат и денешните српски историчари како Душан Батаковиќ. Таа бројка била прифатена од српската историографија и останала неспорна речиси цел век. Повикувајќи се на српските архивски и патнички документи, историчарот Милош Јагодиќ верува дека бројот на Албанците и муслиманите што ја напуштиле Србија бил „многу поголем“, согласувајќи се со Ѓорѓе Стефановиќ дека бројот бил 49.000 албански бегалци од најмалку 71.000 муслимани што ја напуштиле.
Прелудиум
Српската влада имала повеќе причини за протерувањето. Српските власти имале намера да го протераат муслиманското население, бидејќи тие биле оценети како неверодостојни и непожелни што требало да се заменат со други жители. Одмаздата за ставовите кон христијаните во османлиската држава исто така била искористена како мотив. Премиерот Јован Ристиќ сакал хомогена земја, без муслимани и со доверливо население во областа. Ристиќ сметал дека териториите населени со Албанци се стратешки важни и претставуваат идна база за проширување во османлиско Косово и Македонија. Генералот Коста Протиќ, кој ја предводел српската војска за време на војната, не сакал Србија да го има „својот Кавказ“, бидејќи албанското малцинство се сметало за можна безбедносна грижа. Поддршка на ставовите на Протиќ за протерување на муслиманското население, вклучително и Албанците, биле повеќето високи офицери на српската армија и принцот Милан.
Протерување
Непријателствата избувнале на 15 декември 1877 година, по руското барање Србија да влезе во конфликтот. Српската војска ја преминала границата во два правци. Првата цел била да се заземе Ниш, а втората да се скршат линиите на комуникација Ниш- Софија за османлиските сили. По опсадата на Ниш, српските сили се упатиле југозападно во долината Топлица за да спречат контранапад на османлиските сили. Прокупље бил заземен на третиот ден од војната и локалните Албанци ги напуштиле своите домови кон планинскиот венец Пасјача, оставајќи стока и друг имот зад себе. Некои Албанци се вратиле и се потчиниле на српските власти, додека други побегнале во Куршумлија. Унапредувањето на српските сили што се упатиле кон Куршумлија, исто така, наишло на отпор кон албанските бегалци распослани во околните планински масиви и кои одбиваа да се предадат. Многу лични предмети како вагони биле расфрлани и оставени во шумата. Куршумлија била преземена веднаш по Прокупље, додека албанските бегалци стигнале до јужните падини на планинскиот венец Копаоник. Османлиските сили се обиделе да извршат контранапад низ долината Топлица и да ја олеснат опсадата на Ниш, која ја претворила областа во бојно поле и ги блокирала албанските бегалци во блиските планини. Откако Ниш на крајот бил заземен, бегалците од долината Топлица не можеле да се вратат во своите села. Другите српски сили потоа се упатиле на југ во долината Морава и кон Лесковац. Мнозинството урбани муслимани побегнале, земајќи го најголемиот дел од своите работи пред да пристигне српската војска. Српската војска исто така го зазела Пирот, а Турците побегнале во Косово, Македонија, а некои тргнале кон Тракија.
Османлиските сили го предале Ниш на 10 јануари 1878 година и повеќето муслимани заминале за Приштина, Призрен, Скопје и Солун. Изгорело албанското маало во Ниш. Српските сили продолжиле со напредувањето на југозапад, влегувајќи во долините на Косаница, Пуста Река и Јабланица. Српските сили во долината Морава продолжиле да се упатуваат кон Врање, со намера потоа да свртат кон запад и да влезат во Косово. Српското напредување на југозапад било бавно, поради ридскиот терен и големиот отпор на локалните Албанци кои ги бранеле своите села и исто така се засолнувале во блиските планински масиви Радан и Мајдан. Српските сили ги заземале овие села едно по едно и повеќето останале празни. Албанските бегалци продолжиле да се повлекуваат кон Косово и нивниот марш бил запрен на планините Гољак кога било прогласено примирје. Српската војска која дејствувала во долината Морава продолжила на југ кон два кањони: Грделица (меѓу Врање и Лесковац) и Ветерница (југозападно од Грделица). По заземањето на Грделица, српските сили го зазеле Врање. Локалните муслимани си заминале со своите работи пред српските сили да стигнат до градот, а другите муслимани од селата доживеале тензии со српските соседи кои се бореле против и на крајот ги истерале од областа. Албанските бегалци го бранеле кањонот Ветерница, пред да се повлечат кон планините Гољак. Албанците кои живееле во близина во регионот на Масурица не им се спротивставиле на српските сили, а генералот Јован Белимарковиќ одбил да ги изврши наредбите од Белград за депортирање на овие Албанци нудејќи му оставка. Отомански извори наведуваат дека српските сили за време на војната уништиле џамии во Врање, Лесковац и Прокупље.
Последици
Веднаш по војната, Берлинскиот конгрес ги признал тие територијални придобивки и областа стана дел од Кралството Србија, познато како Нови Краеви/Нови Области. Поради депопулација и економски причини, на некои мал број Албанци им било дозволено да останат и да се вратат, но не во нивните претходни населби, а наместо тоа биле назначени концентрирани селски групи во областите Топлица, Масурица и Јабланица. Од оние само во долината на Јабланица со центар околу градот Медвеѓа има мал број Албанци и останале нивни потомци. Ова се должи на тоа што локалниот отомански албански командант Шахид-паша од областа Јабланица преговарал во добри односи со принцот Милан и со тоа го гарантирал нивното присуство. Некои други Албанци како трговци се обиделе да останат во Ниш, но тие заминале откако се случиле убиства и нивниот имот бил продаден по ниска вредност. <ref name="Malcolm228229 /" Во 1879 година, некои албански бегалци од Лесковачкиот регион се пожалиле во петиција дека нивните имоти и муслимански згради се урнати и дека повеќе не можат да се вратат. Единственото друго муслиманско население на кое било дозволено да остане биле муслиманските Роми кои во 1910 година броеле 14.335 во цела Србија со 6.089 сместени во Врање. Повеќето преостанати Албанци биле принудени да заминат во следните години во Отоманската империја и особено во Косово. Србите од регионот на реката Лаб се преселиле во Србија за време и по војната од 1876 година, а дојдовните албански бегалци ( мухаџири) повторно ги населиле нивните села. Освен во регионот на реката Лаб, значителен број албански бегалци биле преселени во други делови на северно Косово заедно со новата отоманско-српска граница. Повеќето албански бегалци биле преселени во преку 30 големи рурални населби во централно и југоисточно Косово. Многу бегалци, исто така, биле распространети и преселени во урбаните центри кои значително го зголемиле нивното население.
Западните дипломати кои известуваат во 1878 година го наведуваат бројот на бегалски семејства на 60.000 семејства во Македонија, со 60-70.000 бегалци од Србија распространети во вилаетот на Косово. Отоманскиот гувернер на Косовскиот вилает проценил во 1881 година бројот на бегалците е околу 65.000, а некои се населиле во санџаците во Скопје и Нови Пазар. Некои од овие албански бегалци биле преселени и во други делови на Отоманското Царство како што е регионот Самсун на Црното Море. Тензиите во косовскиот вилает меѓу албанските бегалци и локалните Албанци настанале поради ресурсите, бидејќи на Отоманското Царство му било тешко да се приспособи на нивните потреби и скудните услови. Овие бегалци станале и силна опозициска група за владеење од страна на султанот.
Големи сили
Во април 1878 година, Јелинек, австро-унгарскиот конзул пријавил дека муслиманските бегалци пристигнуваат во Отоманско Косово со појава на епидемии на тифус и некои бегалци кои биле бедно преселени во областите Призрен и Ѓаковица, што генерално придонело за нивната мизерна состојба. Јелинек, исто така, го истакнал непријателството на бегалците кон косовските Срби, бидејќи тие извршиле акти на насилство врз нив.. "Раселените лица (Alb. muhaxhirë, тур. muhacir, српски. muhadžir) се засолниле претежно во источните делови на Косово. Австро-унгарскиот конзул Јелинек во април 1878 година го известил следново: Континуираното пристигнување на муслимански бегалци од српските и руските окупирани турски територии неспорно придонесе малку за општото незадоволство кај муслиманското население, а уште повеќе за бедата меѓу бегалци, отежнати од епидемијата на тифус што избувна меѓу нив на многу места. Во областа Призрен се сместени 5000 бегалци, а во Ѓакова 2000 година, се разбира на најстрашен начин. Непосредна и многу за жалење последица на сегашната несигурна политичка ситуација, особено за христијаните, е општата несигурност на животот и имотот, која веќе некое време постојано се влошува во Призрен и неговите предградија, на најалармантен начин. Најмалку осум грчко-православни Словени беа предавнички убиени на патот меѓу железничките станици во Липљан и Верешовиц, [...] вклучувајќи го и Призрен; а паниката меѓу христијаните во врска со муслиманите оди дотаму што целиот сообраќај во градот престанува веднаш штом зајде сонцето, и никој не се осмелува, дури и преку ден, да се осмели сам во соседството, дури и на неколку минути..[47]; стр. 467. [47] Јелинек до Андраси, Призрен, 30 април 1878 година. Печатено во: Actenstücke aus den Correspondenzen des kais. und kön. gemeinsamen Ministryiums des Äussern über orientalische Angelegenheiten. (Vom 7. April 1877 bis 3. November 1878.) (Досие од кореспонденцијата на царското и кралското Министерство за надворешни работи за ориентални прашања), Виена: К.К. Hof- und Staatsdruckerei, 1878, бр. 148, стр. 95 – 96, 96. Делови од цитатот првпат цитиран од K. Clewing, „Religion und Nation bei den Albanern“, op. cit., стр. 162. Друг извештај кој се однесува на околу 40.000 бегалци во Косово е Јелинек до Андраси, Призрен, 6 август 1878 година, бр. 16. HHStA PA XXXVIII / 225." Во вториот дел од 1878 година и жалејќи му се на лордот Солсбери во врска со протерувањата, британскиот жител во Белград Џералд Френсис Гулд известил дека „мирните и трудољубиви жители“ на „Долината Топлица и Врања биле безмилосно протерани од нивните домови од страна на Србите“. Гулд, исто така, истакнал дека бегалците „талкаат во состојба на гладување“ и дека извесно време бил клучен во примената на британскиот дипломатски притисок врз Србија да им дозволи на бегалците да се вратат дома. Од друга страна, рускиот вицеконзул во косовскиот вилает Иван Јастребов го советувал локалниот отомански гувернер Назиф-паша да го спречи враќањето на бегалците во Србија бидејќи нивното присуство во косовската област ќе го зајакне локалниот муслимански елемент.
Српски реакции
Јосиф Х. Костиќ, директор на локалното училиште од Лесковац, кој бил сведок на бегството на бегалците во текот на зимата 1877 година, забележал дека многумина од нив ги напуштиле своите домови со скудна облека и дека од „клисурата Гуделица и до Врање и Куманово, може да се видат напуштените трупови на деца, и старци замрзнати до смрт“. Новинарот Манојло Ѓорѓевиќ се залагал за мирно помирување со Албанците и ги осудил политиките што ги презема српската држава. Во подоцнежните години имало ретроспективни погледи во врска со овие настани. Пред балканските војни, водачот на заедницата на косовските Срби, Јаниќије Поповиќ, изјавил дека војните од 1876–1878 година „тројно“ ја зголемиле омразата на Турците и Албанците, особено омразата на бегалското население кон Србите со извршување акти на насилство врз нив. Белградскиот професор по право Живојин Периќ во 1900 година изјавил дека помирливиот однос кон Албанците од страна на Србија, дозволувајќи им да останат, можел да го спречи таквото непријателство и веројатно да ги придобие албанските симпатии. Научникот Јован Хаџи-Васиљевиќ во 1909 година забележал дека севкупната мотивација за протерувањето била „да се создаде чиста српска нација“ преку „чистење“ на областа од нехристијани.
Наследство
Овие настани во подоцнежните години ќе послужат и како можно српско решение за албанското прашање во Косово и Македонија за поединци како Васа Чубриловиќ, кои се залагале за слични мерки поради нивниот успех. Регионите испразнети од Албанците набрзо биле повторно населени со Срби од централна и источна Србија и некои Црногорци кои се населиле долж границата со Косово. Денес, потомците на овие албански бегалци сочинуваат дел од албанското население на Косово и тие се активна и моќна подгрупа во политичката и економската сфера на Косово. Тие исто така формирале локални здруженија кои документираат и имаат за цел да ја зачуваат нивната регионална албанска култура на потекло. Многумина може да се идентификуваат и по нивното презиме кое според албанските обичаи често е местото на потекло. Во Србија денес, иако српско-османлиските војни од 1876–1878 година се спомнати во училишните книги, протерувањето на албанското население од страна на српската војска е испуштено. Ова го ограничило знаењето на српските студенти за настаните што довеле до лоши односи меѓу двата народи.
Савињано Ирпино
Савињано Ирпино — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија.
NGC 157
NGC 157 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 157 се споменува и како MCG -2-2-56.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 157 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 157 има привидни димензии од 3,5' х 2,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 34 м 46,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 8° 23' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Други поделби
Проучување на NGC 157 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2081. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 261; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5269. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1203.
Станислав Черчесов
Станислав Черчесов (Станислав Саламович Черчесов, Черчесты Саламы фырт Станислав; роден на година во ) — руски фудбалски тренер и поранешен играч на позиција голман. Во моментот е селектор на Руската репрезентација.
Википедија на српскохрватски јазик
Википедија на српскохрватски јазик е издание на Википедија на српскохрватски јазик.
Хернхут
Хернхут (Herrnhut, Ochranow; Ochranov) — град во округот Герлиц, во сојузната покраина Саксонија, Германија.
Има пристап на сојузниот автопат 178 и на железничката линија помеѓу Лебау и Цитау. Хернхут се наоѓа 10 километри југоисточно од Лебау, 15 километри северозападно од Цитау и 25 километри југозападно од Герлиц.
Грб
Неговите бои се сина и бела, покажувајќи ја кулата „Altan“ (стражарска кула) на ридот Хутберг над градот. Името на ридот (Стражарски рид) посочува на моравската населба основана од бегалците на имот на Цинцендорф во 1722. Herrn Hut означувало Будна грижа на грофот; жителите биле на стража за грофот, како и дека биле под негова заштита.
Култура
Хернхут има црква и два музеи, вклучувајќи го музејот за локална историја. Градот е центар на познатата Моравска црква и Unitas Fratrum, на германски Brüder-Unität или Brüdergemeine. Поранешната железничка станица во Хернхут на укинатата железничка линија Цитау-Лебау била претворена во уметничка галерија.
Стопанство
Економијата е заснована на црковната администрација, образованието, туризмот и производството, вклучувајќи го и производството на 26-краката ѕвезда, која често виси на прозорците и тремовите пред и по Божиќ, која се произведува повеќе од 150 години.
Скампитела
Скампитела — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 јануари 2021 година било 1,100 жители.
Ирански ријал
Ирански ријал (ISO 4217 code IRR) — официјална валута на Иран. '''
Бељина
Бељина — една од приградските населби на Белград, Србија. Се наоѓа во општина Бараево. Бељина е мала селска населба со 775 жители, сместена на североисточниот врв на планината Космај, 12 километри јужно од општинското седиште Бараево. Во 1956 година била создадена општина Бељина, која ги сочинувала селата Бељина, Арнаево, Маниќ и Рожанци, но веќе во 1957 година општината била распуштена и припоена кон општината Бараево.
Стариот дел од селото, познат како „Чаршија во Бељина“, е ставен под заштита на државата како просторна културно-историска целина.
Демографски податоци
Во 2011 година населбата имала 270 домаќинства со просечни 2,87 членови. Имало 228 семејства, при што 87% од населението се возрасни и просечна возраст од 46,2 години.
Дивиот свет
До 21 век, бројот на миграциски европски ролки во Србија е намален на околу 20 парови за гнездење, каде што само неколку биле забележани во Централна Србија и ниту еден во централниот регион Шумадија. Видот бил доста широко распространет до средината на 20 век, но тогаш бил заштитен од државата во 1993 година. Со цел да се обидат повторно да го населат видот, орнитолозите поставија куќички за птици на врвот на дрвјата во Белина во 2015 година, но обидот бил неуспешен. Во 2017 година, куќичките за птици биле преместени на столбовите за комунални услуги во селото, а ролерите повторно почнаа да се гнездат, почнувајќи од 2018 година, полека бројот растел секоја година.
ФA Шјауљај
ФA Шјауљај (Futbolo akademija "Šiauliai") — литвански фудбалски клуб од Шјауљај. Моментално настапува во А лига на Литванија.
Историја
Фудбалскиот клуб бил формално формиран во 2007 година. 2021 година стана шампион на Прва лига.
Википедија на судански јазик
Википедија на судански јазик е издание на Википедија на судански јазик.
Мементо (филм од 1967 година)
Мементо e македонски игран филм од 1967 година, режија на Димитрие Османли, кој е и еден од авторите на сценариото, заедно со Јован Бошковски и Ташко Георгиевски. Главните улоги ги играат: Драги Костовски, Нада Гешоска, Петре Прличко, Предраг Ќерамилац, Рената Фреинскорн, Стево Жигон и Тодор Николовски. Монтажер е Маја Лазаров, а музиката ја компонирал Бојан Адамич. Фимот трае 97 минути, а снимен е во црно-бела техника, со 35 милиметарска камера.
Кратка содржина
Еден ден спроти земјотресот во Скопје, се запознаваат Вили Милер (Стево Жигон), германски диригент на пропатување низ Македонија, и Јана (Рената Фреискорн), млада девојка, студентка. Нивната повторна средба е после неколку години кога Вили Милер диригира концерт на Средбата на солидарноста во Скопје. Тие неколку дена минати заедно се исполнети со своевидна реминисценција на Јана за доживеаната семејна трагедија, за нејзините лутања и барање начин повторно да се започне животот, запрен во денот на земјотресот. Можноста да замине со Милер е привлечна, но Јана останува во Скопје. Нејзиното место е покрај момчето Гого (Предраг Ќерамилац) за кое ја врзува вистинска љубов.
Сенеркија
Сенеркија (Senerchia) е општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 30 април 2018 година било 772 жители.
Список на државни водачи во 122 година
Ова е список на државни водачи во 22 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 6552
NGC 6552 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6552 се споменува и како UGC 11096, MCG 11-22-18, CGCG 322-26, KUG 1800+666, IRAS 18001+6638.
Откривање
Објектот е откриен на 6 октомври 1866 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6552 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6552 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 0 м 7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +66° 36' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 6552 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61252. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4213. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 550.
Награда Празник на липите
Наградата „Празник на липите“ е традиционална награда што ја доделува Друштвото на писателите на Македонија за најдобра напишана песна или есеј по повод истоимената манифестација во организација на Друштвото, кога се доделува и наградата за творечки опус „Книжевен жезол“.
Наградата се доделува на членови на Друштвото, по правило, по претходно распишан тематски конкурс. За доделувањето на наградата одлучува селектор или жири-комисија.
Победничките дела се објавуваат во првиот претстоен број на ревијата „Стожер“.
Меѓу добитниците на оваа награда се вбројуваат македонските писатели и поети: Стефан Марковски, Зоран Пејковски, Весна Мундишевска-Велјановска, Сузана В. Спасовска, Игор Крајчев, Евгенија Шуплинова, Вања Изова Велева, Ана Стојаноска, Даниела Андоновска-Трајковска итн.
Мит Ромни
Вилард Мит Ромни (анг. Willard Mitt Romney; роден на 12 март 1947 година) - американски стопанственик и поранешен гувернер на Масачусетс (мандат-2003-2007 година). Тој беше избран кандидат на Републиканската партија на претседателските избори на Соединетите Американски Држави во 2012 година.
Животопис
Мит Ромни бил израснат во Блумфилд Хилс, Мичиген. Почнувајќи од 1966 година, поминал две и пол години во Франција како Мормонски мисионер. Во 1969 година, се омажил за Ен Дејвис со којашто има пет деца. Во 1971 година, Ромни учествувал во политичките кампањи на двајцата родители. Истата таа година, дипломирал на Универзитетот „Бригам Јанг”, а во 1975 година се здобил со диплома за Мастер по бизнис и администрација и доктор по правни науки на Харвард. Тогаш Ромни влегол во индустријата на менаџмент консалтинг и во 1977 година си обезбедил место во „Бејн енд Компани”. Подоцна, работејќи како извршен директор, помогнал да се изведе компанијата надвор од финансиска криза. Во 1984 година, ја соосновал и водич е на компанијата со неочекуван профит „Бејн Капитал”, високо профитабилна фирма за инвестиции со приватни капитални акции којашто стана една од најголемите по својот вид во земјата. Неговиот значителен нето капитал, којшто во 2012 година е проценет во износ од 190-250 милиони американски долари, му помогнал при финансирањето на неговите претходни политички кампањи.
Активен во Црквата на Исус Христос на светиите од подоцнежните дни, за време на неговата бизнис кариера, Ромни служел како епископ на неговиот оддел (раководител на неговото локално собрание), а потоа претседател на епархијата од неговата област во близина на Бостон. По неговото повлекување од „Бејн Капитал” и неговото локално раководство во црквата, станал кандидат на Републиканската партија за Сенат на [[Соединетите Американски Држави|Сенатот на САД]] на изборите во Масачусетс, 1994 година. По поразот од Тед Кенеди, се вратил на својата позиција во „Бејн Капитал”. Години подоцна, успешен ангажман како претседател и извршен директор во организацискиот комитет на Солт Лејк за Зимските олимписки игри во 2002 година, резултирал со негово повторно враќање кон политичката кариера. Избран за Гувернер на Масачусетс во 2002 година, Ромни помогнал да се развијат реформите за здравствена нега во Масачусетс, коишто се први од својот вид во државата и да се донесе закон за истите, со што се обезбедил речиси универзален пристап до здравствено осигурување преку субвенции на државно ниво и поединечни овластувања за купување на осигурување. Исто така, претседавал за елиминирање на предвидениот дефицит од 1,2-1,5 билиони долари преку комбинација од скратување на трошоците, зголемување на давачките и затворање на даночните дупки во компаниите. Ромни не побарал реизбор во 2006 година, наместо тоа, се фокусирал на неговата кампања за Републиканска кандидатура за Американските претседателски избори во 2008 година. Победил на неколку прелиминарни и внатрепартиски избори, но по кандидатурата на Џон МекКејн, се повлекол од трката и на крајот го поддржал МекКејн. Во 2011 година, ги започнал кампањите за кандидат за претседател на Републиканската партија во 2012, притоа освојувајќи доволно внатрепартиски гласови за да биде номиниран за кандидат заедно со својот избран потпретседател, претставникот Пол Рајан. Ромни беше поразен од страна на актуелниот претседател на САД, Барак Обама, на генералните избори во ноември 2012 година.
Наследство и младост
Роден на 12 март 1947 година во болницата во Харпер во Детроит, Мичиген, Вилард Мит Ромни е најмалото дете на Џорџ. В. Ромни – извршен директор во автомобилската индустрија и Ленор Ромни – домаќинка. Неговата мајка потекнува од Логан, Јута, а неговиот татко е син на американско семејство, роден во Мормонската колонија во Чихуахуа, Мексико. Покрај неговото англиско потекло, тој исто така има и шкотско и германско потекло. Како член на петтата генерација на Црквата на Исус Христос на светиите од подоцнежните дни (LDS црква), тој е пра-правнук на Мајлс Ромни, којшто и се обратил на верата уште во првата нејзина декада; друг пра-прадедо, Парли П. Прет, помогнал при водењето на раната црква.
Шест години по раѓањето на неговите браќа и сестри Марго Лин, Џејн ЛеФонт, и Џ. Скот – се родил Мит. Неговите родители го крстиле по името на нивен семеен пријател, стопанственикот Џ. Вилард Мариот и по братучедот на неговиот татко, Милтон Мит Ромни – поранешен одбранбен играч за Чикаго Беарс. Во градинка го нарекувале Били, но подоцна го посочил името Мит како име кое го претпочита. Во 1953 година, семејството се преселило во Детроит, во богатото предградие Блумфилд Хилс. Следната година неговиот татко станал претседател и извршен директор на Американ Моторс, кадешто наскоро и помогнал на компанијата да избегне банкрот и да ја врати во профитабилност. До 1959 година, неговиот татко веќе станал национално позната личност во печатот и телевизијата, а на најмладиот му бил идол.
Ромни учел во јавни основни училишта сè до седмо одделение, по што како еден од неколкуте мормонски ученици се запишува во традиционалното приватно подготвително училиште за момчиња во Кренбрук во Блумфилд Хилс. Многу од учениците таму доаѓаат и од слоеви попривилегирани од неговиот. Не само атлетски, тој не е нешто поразличен ниту академски. Учествувал во успешната гувернаторска кампања на татко му во 1962 година, а подоцна работел како стажант за него во канцеларијата на гувернерот. По изборот на неговиот татко којшто започнал да поминува поголем дел од времето во државниот главен град, тој се преселил во Кренбрук.
Во Кренбрук, Ромни помогнал при управувањето со тимот за хокеј на мраз и станал член на навивачкиот тим. Кога бил четврта година, се приклучил на крос-кантри тимот за трчање. Тој бил дел од единаесет школски организации и клубови, вклучувајќи го „Blue Key Club”, спонзорска група која ја основал. За време на неговата последна година таму, се подобрил академски, но не стигнал до совршенството. Додека учел во Кренбрук, бил вклучен во неколку шеги. Оттогаш се извинил, изјавувајќи дека некои од шегите се претерани. Истата таа година, во март, започнал да се состанува со Ен Дејвис, којашто учела во приватното училиште во Кингсвуд, коешто пак е училиште сестра на Кренбрук. Двајцата станале неформално верени во периодот на неговото дипломирање во јуни 1965 година.
Универзитет, француска мисија, брак и деца 1965-1975 година
Во 1965-66 Ромни студирал на универзитетот во Стенфорд. Не бил дел од контракултурата која започнала во 1960-тите во околината на заливот на Сан Франциско. Како што се зголемила споротивноста против вклученоста на Америка во Винетнамската војна, во мај 1966 година се организирал протест со седиште во зградата на универзитетската администрација во којшто се протестирало против моменталната состојба. Ромни се приклучил во контра-протест против таа група. Продолжил да биде дел од повремени шеги.
Во јули 1966 година ја напуштил Америка за триесет месечен престој во Франција како Мормонски мисионер, традиционален значаен настан во неговото семејство. Пристигнал во Ле Авр кадешто се соочува со оскудни услови. Биле строго воведени правила против пиење, пушење и состанување. Повеќето поединечни Мормонски мисионери не стекнуваат многу нововерци, па исклучок не бил ни Ромни, тој подоцна вреднува десет до дваесет за неговата целокупна мисија. Првично бил деморализиран, а подоцна потсетувал на единствено време во коешто „повеќето од она што сакав да го направам беше одбиено”. Подоцна се стекнал со признание во рамките на мисијата за многуте домови коишто ги посетил и повторните посети коишто му биле доделени. Во раната 1968 година, бил унапреден во водич Бордо, а наскоро потоа станал помошник на претседателот на мисијата во Париз. Живеејќи неколку месеци во Домот на Мисијата, уживал во далеку поудобен замок во споредба со конаците во кои живеел во другите места во земјата. Кога французите изразиле противење на улогата на Америка во Виетнамската војна, Ромни им возвратил дебатирајќи, со што неговите ставови биле зајакнати од страна на оние коишто претходно биле против. Во јуни 1968 година, во судар со автомобил којшто го возел низ јужна Франција, се здобил со сериозни повреди, а настрадала сопругата на претседателот на мисијата. Ромни не бил виновен за несреќата. Тој станал ко-претседател на мисијата којашто подоцна станува деморализирана и дезорганизирана по генералниот штрајк, студентските немири во мај 1968 година и автомобилската несреќа. Ромни собирајќи ги другите, постигнал гол во мисијата од 200 покрстувања, најголемо постигнување за него во декадата. До крајот на неговиот мандат во декември 1968 година, ја надгледувал работата на 175 други. Како резултат на неговиот престој, кај Ромни се развила доживотна наклонетост кон Франција и нејзиниот народ и останал флуентен во францускиот јазик.
На нивната прва средба по неговото враќање, Ромни решил да се ожени со Ен Дејвис. Ромни започнал да студира на универзитетот „Бригам Јанг” кадешто Ен студирала. Двојката стапила во брак на 21 март 1969 година остварувајќи ја граѓанската церемонија во Блумфилд Хилс. Следниот ден, тие полетале за Јута за Мормонска свадбена церемонија во храмот во Солт Лејк (Ен станала нововерка за време на неговото отсуство).
Додека престојувал во Франција, Мит го пропуштил поголемиот дел од бурното движење на американците против војната во Виетнам. Откако се вратил, се изненадил на тоа што неговиот татко по неуспешната претседателска кампања во 1968, се приклучил на движењето. Тогаш, Џорџ служел како секретар за домување и урбан развој во САД во кабинетот на претседателот Ричард Никсон. Во весник од јуни 1970 година, во делот за деца на членовите на кабинетот, Мит изјавил дека вклученоста на на САД во војната е во погрешна насока. – „ ако не беше полотичка грешка да се вклучиме во Виетнам, јас не знам што е “ – но го поддржувал тогашниот упад во Камбоџа од страна на Никсон како искрен обид да се дојде до решение за војната. Во текот на американскиот воен план за војната во Виетнам, додека живеел во Франција како мормонски мисионер, Ромни побарал и добил 2 – С студентски одложувања, па потоа 4 – Д министерски одложувања. По нивното истекување, планот од декемвриската лотарија за мобилизација во 1969 значела дека тој нема да биде меѓу избраниците.
Во културно конзервативниот универзитет „Бригам Јанг“, Ромни останал изолиран од повеќето пресврти на таа ера. Станал претседател на организацијата „Cougar Club“ и во своите студии покажал новооткриена дисциплина. За време на неговата апсолвентска година, зел одмор за да работи како возач и да и помага на неговата мајка Ленор Ромни при аранжирањето на митинзи и подготовка на говори во кампањата за американски сенатор на Мичиген во 1970 година, којашто резултира со неуспешност; заедно, тие ги посетиле сите 83 окрузи во Мичиген. Во 1971 година, се стекнал со диплома по Англиски јазик со највисоки почести заблагорадувајќи се на Колеџот за хуманистички науки како и на цел „Бригам Јанг“.
Во 1970 година, додека тие биле студенти живеејќи во стан во подрум, се родил првиот син на семејството Ромни - Тагарт. Потоа, во 1971 година Ен го родила Метју, а во 1975 година - Џошуа. Бенџамин (1979 година) и Крег (1981 година) се родиле подоцна, откако Ромни ја започнал својата кариера.
Мит Ромни бил во потрага по бизнис кариера, но неговиот татко го советувал дека степен по право би било повредно за неговата кариера дури и да не работи како адвокат. Така, се запишал на четиригодишната постдипломска програма координирана помеѓу правниот и бизнис факултетот на Харвард. Се прилагодил на прагматиката на факултетот по бизнис и методот на настава. Со оглед на тоа што живеел во куќа во Белмонт, Масачусетс заедно со Ен и нивните две деца, неговото општествено искуство се разликувало од она на неговите соученици. Не бил идеолог и не се вмешувал во политичките прашања на денот. Дипломирал во 1975 година cum laude на Правниот факултет меѓу првите тројца од таа група и бил именуван за стипендист на Бејкер за завршување во првите 5% од студентите дипломирани на бизнис групата.
Менаџмент консалтинг
Регрутиран од неколку фирми, Ромни се приклучил на Бостон консалтинг груп, со размислување дека работа како менаџмент консалтинг за различни фирми би била совршена основа за негова идна ангажираност како главен извршен директор. Како дел од бранот на највисоко рангираните студенти во 1970 година коишто избрале да одат во консалтинг наместо директно да се вклучат во голема компанија, за Ромни неговото правно и бизнис образование било корисно во работата. Применил корисни принципи на БКГ по што директорите во него започнуваат да гледаат светла иднина.
Во 1977 година, се вработил во Бејн енд Компани фирма за менаџмент консалтинг во Бостон формирана пред 5 години од страна на Бил Бејн и други поранешни БКГ вработени. Подоцна, Бејн ќе му каже на триесет годишниот Ромни „тој го имал изгледот на личност од доверба којашто е можеби 10 години постара“. За разлика од други консалтинг фирми коишто издавале препораки, а подоцна се разделиле, „Бејн енд Компани“ самата се ангажирала во бизнисите на клиентите и работела со нив сè додека не се спроведат промените. Во 1978 година Ромни станал потпретседател на фирмата и работел со клиенти какошто се Monsanto Company, Outboard Marine Corporation, Burlington Industries and Corning Incorporated. Во рок од неколку години, фирмата го сметала за еден од нејзините најдобри консултанти и клиентите понекогаш се обидувале да го користат низ повеќе високи партнери.
Политички проблеми
Два семејни инциденти од ова време излегле на виделина за време на политичката кариера на Ромни. Соочувањето во парк со ренџер во 1981 година станало јавно во 1994 година и од 2007 година па натаму, постои постојан интерес за семејното патување со куче на покривот од автомобилот во 1983 година.
Приватен капитал
Во 1984 година, Ромни ја напуштил Бејн енд Компани за да ја формира фирмата за приватни капитални инвестиции Бејн Капитал. Првично се воздржал од понудата на Бил Бејн да го предводи новиот потфат сè додека Бејн ги среди условите во комплицирана структура за партнерство во која не би постоел финансиски или професионален ризик за Ромни. Бејн и Ромни подигнале 37 милиони долари во средства потребни да се започне новата работа којашто имала 7 вработени. Ромни бил именуван како претседател и генерален партнер за управување. Како единствен акционер на фирмата, во публикациите тој важел и за управен директор или главен извршен директор.
Првично, „Бејн Капитал“ се насочува кон потфати за капитални инвестиции. Ромни воспоставил систем во којшто секој партнер може да стави вето на една од овие потенцијални можности и лично забележал толку многу слабости што неколку капитално инвестициски потфати биле одобрени во првите две години. Првиот најзначаен успех на фирмата била инвестиција во 1986 година Staples Inc да започне со работа откако основачот Томас Г. Стемберг го убедил Ромни за големината на пазарот за канцелариски материјали, и потоа Ромни ги убедил другите; на Bain Capital речиси седумкратно им се вратила инвестицијата, а Ромни повеќе од една декада бил во одборот на директори на Стејплс.
Наскоро, Ромни ја смени насоченоста на „Бејн Капитал“ кон нов вид на бизнис: купување на постоечки компании со пари позајмени од банките користејќи ги средствата на новокупените компании како гаранција, потоа преземање на чекори за подобрување на вредноста на компаниите, и конечно продажба на компаниите откако ќе го достигнат врвот на нивната вредност што обично се случува за неколку години. „Бејн Капитал“ при купувањето на компании неколкупати изгубил пари но потоа склучувајќи нови договори успеал да врати големи суми од изгубените пари. Фирмата инвестирала или ги освоила Акјурајд, Брукстоун, Доминос Пица, Сили Корпорејшн, Спортс Ауторити и Артисан Ентертејнмент како и некои помалку познати компании во секторот на индустријата или медицината. Поголемиот дел од профитот на фирмата бил заработен од релативно мал број на зделки; генерално односот успех-неуспех останал речиси ист.