cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бад Закса
Географија
Низ градот тече реката Уфе; во близина на градот се наоѓа и вештачкото езеро Шмелц. Највисока точка во непосредна близина на градот е Равенсберг со 659 метри надморска височина на околу 5,5 километри северозападно од центарот на градот.
Градски единици
Градот Бад Закса е составен од четири единици.
* со местото Никсај
** со местото Тетенборн-Колони
Историја
Најстариот постоечки документ во кој е спомната Сакса потекнува од 1229 година. Населбата официјално добила градски права во 1525 година. Туризмот започнал околу 1860 година. Откако градот бил признат како здравствено одморалиште од страна на покраината во 1905 година, името било променето во „Бад Сакса“, каде што „бад“ означува бања.
Бад Закса е градот каде бил испратен Бертолд Шенк Граф фон Штауфенберг, заедно со четворицата браќа и сестри, од нацистите во 1944 година, по неуспешнава Јулска завера. Нивниот татко бил погубен, а нивната бремена мајка била протерана во концентрациски логот со двете постари деца. Децата Штауфенберг живееле во Бад Закса во текот на 1944-45 година. Другите семејства на погубените офицери биле исто така затворени тука. Сите биле сместени без нивните родители и со сменети имиња.
Зимски спортови
Планината Равенсберг нуди сликовит поглед на целиот Харц и се користи за различни зимски спортови.
Ѓаволски вргањ
Ѓаволски вргањ (Rubroboletus satanas), попозната како лудара ,сатанска печурка или ѓаволски вргањ, е базидиомицетна габа од семејството вргањи (Boletaceae) и една од нејзините најславни членови. Запомнете и внимавајте тој е најопасниот вргањ. Познат бил како (Boletus satanas) пред неговото пренесување во новиот род (Rubroboletus) во 2014 година, засновано врз молекуларни филогенетски податоци. Се наоѓа во широколисна и мешана шума во потоплите региони во Европа, таа е класифицирана како отровна печурка, за која се знае дека предизвикува гастроинтестинални симптоми на дијареја и силно повраќање. Сепак, извештаите за труење се ретки, поради неговиот впечатлив изглед и на моменти миризливиот мирис, што обесхрабрува обични експерименти.
Плодните тела се светло обоени, честопати се масивни и импозантни, со бледо, досадно кадифено капаче до 30 см, вонредно 40 см, многу ретко 50 см во пречник, порите од жолто до портокало-црвена боја и лушпесто стебло со црвен-цртеж. Месото станува сино кога се сече или се појавува модринка и презреаните плодни тела често испуштаат непријатен мирис кој потсетува на мрша. Тоа е несомнено најголемиот вргањ пронајден во Европа.
Таксономија и филогенија
Првично познат како ѓаволски вргањ (Boletus satanas), сатанска печурка ја опишал германскиот миколог Харалд Отмар Ленц во 1831 година. Ленц бил известен за неколку случаи за несакани реакции од луѓе кои ја конзумирале оваа габа и очигледно дека се чувствувал лошо од неговите „особини“ додека го опишувал, давајќи му го неговиот злобен епитет. Грчкиот збор (што значи сатана), потекнува од хебрејскиот śāṭān (שטן). Американскиот миколог Хари Д. Тиерс заклучил дека материјалот од Северна Америка се совпаѓа со описот на видот, сепак, оттогаш, генетското тестирање потврдило дека западните северноамерикански колекции претставуваат Rubroboletus eastwoodiae, различен вид.
Генетската анализа објавена во 2013 година открила дека Гаволскиот вргањ и неколку други црвенопорозни печурки, се дел од „dupaini“ ножот (именуван по B. dupaini) и се далеку вгнездени од основната група на вргањ (вклучително и Летниот вргањ и неговите роднини) во рамките на вргањите. Ова укажува дека ѓаволскиот вргањ и неговите роднини припаѓаат на различен род. Видот бил оттука пренесен во новиот род (Руброболетус)во 2014 година, заедно со неколку сојузнички видови на црвени-пори, вргањи со сина боја. Генетското тестирање на неколку видови од родот открило дека гаволскиот вргањ е најтесно поврзана со (R. pulchrotinctus), морфолошки сличен, но многу поредок вид што се јавува во средоземниот регион.
Заеднички имиња
Двата ѓаволски вргањ и мрежестоногиот вргањ (Suillellus luridus) се познати како „ayimantari“ (мечкини печурки) во источна Турција.
Опис
Компактната шапка може да достигне импресивни 30 см, вонредно 40 см, многу ретко 50 см во пречник. Најпрво е хемисферична со инролирана маргина, но станува конвексна при зрелост кога телото на плодното тело се шири, додека кај постарите примероци кожичката може да биде малку повлажна. Кога е млад, пилеусот е сиво-бел до сребрено-бел или пурпурен, но постарите примероци имаат тенденција да развиваат оливијасти, окерозни или кафеави нијанси. Површината на шапката е фина, стануваат мазни во зрелоста и често е малку вискозна при влажно време. Кутикулата е цврсто прицврстена на месото и не се лупи. Слободно до малку прицврстените цевки се до 3 мм. долги, бледо жолти или зеленикаво жолти и сини кога се сече. Порите (устата на цевките) се заоблени, најпрво се жолти до портокалови, но наскоро стануваат црвени од точката на приврзаност кон стеблото кон надвор, на крајот стануваат целосно пурпурно-црвени или кармин-црвени во целосна зрелост и веднаш посинуваат кога ќе ги допрете или помодруваатат. Дршката е 5 - 15 см, вонредно 20 см, многу ретко 25 см долга, изразито луковична (4 - 12 см, вонредно 16 см, многу ретко 20 см), и често поширока од неговата должина, станувајќи повеќе коморен со проширувањето на габата, но останува луковичен на основата. Неговата боја е златно-жолта до портокалова на врвот, станува сè повеќе розово-црвена до црвеникаво-портокалова подолу е изразено кармин-црвена до виолетова-црвена кон основата. Украсен е во фина, жолтеникаво-црвеникава шестаголна мрежа, понекогаш ограничена на горната половина на јазолот. Месото е густо, сунѓересто и белузлаво, но може да биде жолто до боја на слама во незрелите примероци и понекогаш е црвеникаво на основата на стеблото. Полека се претвора во избледена сина боја кога се сече, поинтензивно се осветлува околу врвот и над цевките. Мирисот е слаб и пријатно мускусен кај младите плоднии тела, но станува сè послаб кај постарите примероци, и потсетува на мрша. Младите примероци имаат, наводно, пријатен вкус на ореви. Печатењето на спорите е олицеозно зелено.
Спорите се фузиформни (во форма на вретено) кога се гледаат под микроскоп имаат димензии од 10–16 × 4,5–7,5 мм. Кутикулата на капачето е составена од испреплетени септати хифи, кои честопати се фино инструирани.
Слични видови
Ѓаволскиот вргањ може да се меша со голем број други видови:
Распространетост и живеалиште
Ѓаволскиот вргањ е широко распространет низ умерената зона, но е редок во повеќето од нејзините пријавени локалитети. Во Европа, тој најмногу се јавува во јужните региони и е ретко или отсуствува во северните земји. Плодните тела се во лето и во рана есен во топли, широколисни и мешани шуми, формирајќи ектомикоризални асоцијации со даб от (Quercus) и сладок костен (Castanea), со претпочитање на варовнички (кредасти) почви. Други често забележани домаќини се габер (Карпинус), бука (Фагус) и дрвото (Липа).
Во Обединетото Кралство, овој впечатлив вргањ се наоѓа само на југот на Англија. Ретко се појавува во Скандинавија, се јавува првенствено на неколку острови во Балтичко Море каде што се поволни условите, со многу варовничка почва. Во регионот на источниот дел на Средоземјето, забележан е во Бармамската шума во регионот Горна Галилеја во северен Израел, како и на островот Кипар, каде што се наоѓа во врска со тесно-ендемскиот златен даб (Quercus alnifolia). Понатаму е документиран во регионите на Црното Море и источна Анадолија во Турција, со неговото пренесување можно е да се протега на југ до Иран.
Во минатото, ѓаволскиот вргањ бил забележан и на крајбрежните области на Калифорнија и југоистокот на САД, сепак, овие глетки се тесно поврзаните видови (Rubroboletus eastwoodiae).
Токсичност
Ѓаволскиот вргањ е отровен, особено ако се јаде суров. Симптомите, претежно имаат гастроинтестинален карактер, вклучуваат гадење, болки во стомакот, силно повраќање и крвава дијареја што може да трае до шест часа. Една студија од 2012 година за труење со печурки во Швајцарија, спроведена од Катарина М. Шенк-Јагер и неговите колеги, открила дека ѓаволскиот вргањ предизвикува сериозни гастроинтестинални симптоми, вклучително и повторливи повраќања и крвава дијареја.
Контроверзно, англискиот миколог Џон Рамсботом во 1953 година објавил дека Ѓаволскиот вргањ се консумира во одредени делови на Италија и поранешна Чехословачка. Во тие региони, печурката се јадела после подолго вриење што можело да ги неутрализира токсините, иако тоа никогаш не е научно докажано. Слични извештаи постојат од областа на заливот Сан Франциско во САД но веројатно вклучуваат различна габа погрешно идентификувана како ѓаволски вргањ. Рамсботом претпоставил дека може да има регионална варијација во нејзината токсичност и рекол дека габата не може да биде отровна како што е нашироко пријавена. Како и да е, од ѓаволскиот вргањ ретко се зема примерок од случаен избор, особено поради гнилестиот мирис на неговите зрели плодни тела, кои покрај светлите бои и синото боење, ја прават габата непривлечна за човечка исхрана.
Докази
Доказите во својата најширока смисла вклучуваат се што се користи за да се утврди или демонстрира вистинитоста на некое тврдење. Давање или прибавување докази е процесот на користење на оние работи што се или а) под претпоставка точни, или б) такви што и самите се докажуваат преку докази, за да се демонстрира вистинитоста на некои тврдење. Доказите се средството со кое се исполнува товарот на докажување.
Има многу прашања што ги опкружуваат доказите, што ги прават подложни на многу дискусии и несогласување. Покрај нивната деликатна природа, доказите имаат важна улога во многу академски дисциплини, вклучувајќи наука и право, што ја дополнуваат дискусијата што ги опкружува.
Важна разлика на полето на доказите е онаа помеѓу изведени/непотврдени докази и директни докази, или докази што ја предложуваат вистината спротивно на докази што директно ја докажуваат вистината. Многумина ја сметаат оваа граница за не-многу-јасна и за разликата се јавуваат значителни аргументи.
Товар на докажување
Товарот на докажување е товарот на прибавување доволно докази за да се смени заклучокот од спротивното мислење. Оној кој не го носи товарот на докажување ја носи користа од претпоставување. Оној кој го носи товарот на докажување мора да презентира доволно докази за да го смени заклучокот во своја полза. Товарот на докажување мора да се исполни со утврдување на позитивни докази како и со негирање на доказите од спротивната страна.
Има две примарни размислувања за товарот на докажување:
1)Прашањето за тоа кај кој се наоѓа товарот.
2)Прашањето за степенот на сигурност до кој доказите мора да се придржуваат. Ова зависи и од квантитетот и од квалитетот на доказите и природата на прашањето за кое се расправа. Некои општи степени на сигурност вклучуваат најверојатен настан, основано сомнение и без никакво сомнение.
Заклучоците (од доказите) може да подлежат на критикување заради согледаниот неуспех да се исполни товарот на докажување.
Проблеми со доказите
Теоријата за доказите е област окована со конфликт. Многу од овие конфликти имаат потекло од границите на човечкото познавање, област позната како епистемологија. Најверојатно, најглавното прашање за доказите е како, дали и што може поединецот да знае. (Или, со други зборови, прашањето е до кој степен дури е можно да се исполни товарот на докажување.) Ова е прашањето за границите на доказите. Некои сметаат дека сите докази се изведени/непотврдени, одбивајќи ја можноста за директни докази.
За да помогнат во справувањето со овој проблем, многу области откриле дека е корисно да се зборува за степени на докази и сигурност, особено во областа на правото.
Доказите во науката
Во научните истражувања доказите се собираат преку набљудувања на феномените што се случуваат во природниот свет, или они што се создадени како експерименти во лабораторија. Научните докази обично се движат во насока на поддржување или отфрлање хипотезa.
Мора да се запамети дека товарот на докажување е кај она лице што тврди нешто. Во рамките на науката, ова се пренесува на товарот што се наоѓа кај лица што презентираат на хартија, на која тие тврдат нешто за нивните специфични сознанија. Оваа хартија се става пред комисија од судии при што презентерот мора да ги одбрани тезите наспроти сите оспорувања.
Ако доказите се спротивни на предвидени очекувања, доказите и начините на кои се прават тие често се одблизу проучувани (види враќање на експериментатор) и дури на крајот на овој процес хипотезата се одбива: Ова може да се нарече 'побивање на хипотези'. Правилата за докази што се користат во науката се собираат систематично во обид да се избегнe предрасудa својствени за анегдотични докази: Сепак, дури и анегдотичните докази се доволни за да се отфрли теорија неспоива со тој доказ, доколку има доволно повторени примери.
Докази во право
Многумина може да речат дека доказите ја прават основата на секој правен систем, без кои правото би било подлежно на каприците на оние со моќ.
Во правото, произведувањето и презентирањето на докази прво зависи од тоа кај кој се наоѓа товарот на докажување. Во правото има две примарни размислувања за товарот на докажување: Првото е кај кој се наоѓа товарот на докажување. Во многу судови, особено Западните, товарот на докажување се наоѓа кај обвинителството. Второто размислување е за степенот на сигурност што доказите мора да го достигнуваат, зависно од квантитетот и квалитетот на доказите. Овие степени се различни за кривични и граѓански случаи, со тоа што првите бараат докази без основано сомнение, а вторите земаат предвид само што е тоа што најверојатно се случило. Доносителот на одлуката, често поротата, а понекогаш судија, одлучува дали товарот на докажување бил исполнет.
По одлучувањето за тоа кој ќе го носи товарот на докажување, прво се собираат доказите а потоа се презентираат пред судот:
Собирање докази
Во кривична истрага, собирачите на докази се обидуваат да утврдат кој е одговорен за кривичниот акт, а не се обидуваат да докажат апстрактно или хипотетичко прашање. Фокусот на кривичните докази е да се поврзат физичките докази и исказите на сведоците со одредена личност. Додека ова е наводно не-пристрасен акт, детективите понекогаш имаат свои планови.
Докази пред суд
Презентирањето докази пред суд се разликува од собирањето докази на важни начини. Собирањето докази може да се одвива во повеќе форми; презентирањето докази што имаат за цел да докажат или да побијат одредено прашање се строго раководени од правила. Неуспехот да се следат овие правила води до различен број на последици. Во правото, одредени политики дозволуваат (или бараат) одредени докази да бидат исклучени од разгледување врз основа на дистинктивни белези што се однесуваат на веродостојност, или пошироки социјални интереси. Сведочења (што кажуваат) и докази (што покажуваат) се двете најважни категории на докази што се презентираат на судење или сослушување. Во федерален суд, доказите се прифаќаат или одбиваат според Федералните правила за докази.
Мишел Обама
Мишел Лаван Робинсон Обама (родена на година) е сопругата на 44-тиот и актуелен претседател на САД, Барак Обама, и е првата афроамериканска прва дама на САД. Израсната е на јужната страна на Чикаго, Обама посетувала предавања на универзитетот Принстон и право на Харвард пред да се врати во Чикаго и да работи во адвокатската фирма Сидли Остин, каде што се сретнала со нејзиниот иден сопруг. Потоа, таа работела како дел од персоналот на градската управа на Чикаго како помошничка на градоначалникот Ричард Дејли М, и за Медицинскиот центар на Универзитетот во Чикаго. Во текот на 2007 и 2008 година таа помогна во кампањата за претседателската кандидатура на нејзиниот сопруг и одржува воведен говор на Националната демократска конвенција во 2008 година. Таа е мајка на две ќерки, Малија и Саша, а е сестра на Крег Робинсон, тренер на кошаркаркарска репрезентација за мажи на Државниот универзитет во Орегон. Како сопруга на сенаторот, а подоцна и првата дама, таа стана модна икона и пример за жена, и забележлив поборник за сознанието на сиромаштијата и здравата исхрана.
Кариера
По завршувањето на студиите по право, беше партнер во канцеларијата во Чикаго на адвокатска фирма Сидли Остин, каде што првпат се сретна со својот иден сопруг. Во компанијата била задолжена за маркетинг и интелектуалната сопственост. Таа ја задржала правната лиценца но бидејќи повеќе не и требала за нејзината работа таа била доброволец за неактивен статус од 1993. Во 1991 година, таа во Чикаго заземала позиции од јавен сектор како советник на градоначалникот, и како асистент комесар за планирање и развој. Во 1993 таа станала извршен директор на канцеларијата на Чикаго на вработените во јавниот сектор, непрофитна организација во која се охрабруваат младите луѓе да се вклучат во решавање на социјалните проблеми со кои работат во непрофитни групи и владини агенции. Таму таа работела речиси четири години и со тоа поставила рекорден прилив на донации во организацијата која продолжува да работи долго време по нејзиното заминување. Во 1996 година, таа служи како продекан на студентски Услуги на Универзитетот во Чикаго, каде што го разви Универзитетскиот центар за помош на заедницата. Во 2002, таа почна да работи за Универзитетската болница во Чикаго, прво како извршен директор за социјални прашања, и во почетокот на мај 2005 година. како потпретседател за општествени и надворешни прашања., Таа ја задржа позицијата во Универзитетската болница во Чикаго во текот на кампањата на прелиминарните партиски избори но мораше да се скрати работното време со цел да посвети повеќе време на своите ќерки и за да може да работи за изборот на мажот и; подоцна потполно го замрзнала одењето на работа. Според повратокот на данок на двојката во 2006 година, платата на Мишел била 273.618 $ од Универзитетската болница во Чикаго, а Барак имал сенаторска плата во износ од 157.082 $. Вкупниот приход на Обама, сепак, изнесуваше 991.296 $, вклучувајќи го и 51.200 $ што тој ги заработил како член на Управниот одбор на TreeHouse Foods и инвестиции и приходи од авторски права од неговите книги. Таа служеше како платен член на Управниот одбор TreeHouse Foods, Inc. (NYSE: THS), Wal-Mart " главен снабдувач со кого таа ги намали врските веднаш откако нејзиниот сопруг направи критички коментари на Вол-Март" во форумот на АФЛ-ЦИО во Трентон, Њу Џерси, на 14 мај 2007 година. Таа служи на одборот на директори на Чикаго Советот за глобални прашања.
Јавниот имиџ и стил
Со доаѓањето на нејзиниот сопруг, како истакнат националeн политичар, Мишел Обама стана дел од популарната култура. Во мај 2006 година, нејзините квалитети се најде на листата на '25 најинспиративните жени во светот. " Во јули 2007 година" Vanity Fair ја стави на списокот на '10 те најдобри светски облечени луѓе. " Таа беше почесен гостин на Oprah Winfrey's Legends Ball како"young'un"оддаваше почит на "Легенди", кои помогнаа да го отвори патот за афроамериканските жени. Во септември 2007 година, магазинот 02.138 ја рангира како  58ма од "Харвард" 100 "; списокот на највлијателните на Харвард алумни од претходната година. Нејзиниот сопруг беше рангиран на четвртото место. Во јули 2008 година, таа направи повторно настапи на "Венити фер меѓународниот список на најдобро облечени. Таа, исто така, се појави на Народната листата од 2008 година за најдобро облечени жени и беше пофалена од страна на на списанието за нејзиниот 'класичен и уверен' изглед. Многу извори шпекулирале дека, како висок профил афроамериканска жена во стабилен брак, таа ќе биде позитивен модел кој ќе влијае на погледот на светот на Афроамериканците. Нејзините модни избори беа дел од Fashion week, но влијанието на Обама во ова поле не влијание на малиот број афроамерикански модели кои учествуваат, како што некои мислат тоа би можело. Таа е споредувана со Жаклин Кенеди, поради нејзината смисла за стил, а исто така и со Барбара Буш за нејзината дисциплина и пристојност. Нејзиниот бел свечен фустан, на едно рамо на Jason Wu 2009 бил " неверојатна комбинација од Ненси Реган и Џеки Кенеди ". Стилот на Обама е опишан како популистички. Таа често носи облека од дизајнери како Calvin Klein, Oscar de la Renta, Isabel Toledo,Narciso Rodriguez, Donna Ricco и Maria Pinto, и стана моден трендсетер, особено фаворизирала фустани без ракави, кои ги покажувале нејзините рамења. Таа се појави на насловната и на голема слика во изданието на " Vogue" во март 2009. Секоја прва дама почнувајќи од Лу Хувер (освен Бес Труман) е во "Вог", но само Хилари Клинтон претходно се појави на насловната страница. Медиумите беа критикувани затоа што се фокусираа повеќе на модна смисла на првата дама отколку на нејзините сериозни придонеси. Таа изјави дека како прва дама би сакала да го фокусира вниманието на прашањата од интерес за војската и работниците. U.S.News & World Report blogger, PBS домаќинстовто и Scripps Howard  колумнистот Bonnie Erbe  тврди дека публицистите на Обама го хранат нагласокот на стилот над  супстанција. Erbe во повеќе наврати има изјавено дека таа си дава несоодветна улога поради пренагласениот стил.
Галилееви месечини
Галилееви сателити се четирите најголемиот месечини на Јупитер - Ија, Европа, Ганимед и Калиста. Тие првпат биле видени од Галилео Галилеј во декември 1609 или јануари 1610 година, а тие биле препознаени како сателити на Јупитер во март 1610 година. Тие биле првите пронајдени објекти кои орбитирале околу планета различна од Земјата.
Тие се меѓу најголемите објекти во Сончевиот Систем со исклучок на Сонцето и осумте планети, со полупречник поголем од која било од џуџестите планети. Ганимед е најголемата месечина во Сончевиот Систем и е уште поголема од планетата Меркур, иако е само околу половина помасивна. Трите внатрешни месечини - Ија, Европа и Ганимед - се во орбитална резонанца 4:2:1 една со друга. Додека Галилеевите месечини се сферични, сите многу помали преостанати месечини на Јупитер имаат неправилни форми поради нивната послаба самогравитација.
Галилеевите месечини биле забележани или во 1609 или 1610 година, кога Галилео направил подобрувања на својот телескоп, што му овозможило да ги набљудува небесните тела појасно од кога било. Набљудувањата на Галилео ја покажале важноста на телескопот како алатка за астрономите со тоа што докажувал дека во вселената има објекти кои не се гледаат со голо око. Откривањето на небесните тела кои кружат околу нешто друго освен Земјата му нанело сериозен удар на тогаш прифатениот Геоцентричен модел, геоцентрична теорија во која сè кружи околу Земјата.
Галилео првично го именувал своето откритие Cosmica Sidera („Ѕвездите на Козимо“), но имињата што на крајот преовладувале биле избрани од Симон Мариј, кој ги открил месечините независно речиси во исто време со Галилео, 8 јануари 1610 година, и им ги дал нивните сегашни имиња, изведени од љубовниците на Зевс, кои биле предложени од Јоханес Кеплер, во неговиот Mundus Jovialis, објавен во 1614 година.
Четирите галилееви месечини биле единствените познати месечини на Јупитер до откривањето на Амалтеја, „петтата месечина на Јупитер“, во 1892 година.
Откритие
Како резултат на подобрувањата што Галилео Галилеј ги направил на телескопот, со способност за зголемување од 20×, тој можел да ги види небесните тела појасно отколку што било претходно можно. Ова му овозможило на Галилеј или во декември 1609 или во јануари 1610 година да го набљудува она што станало познато како Галилееви месечини.
Откритието на Галилео ја докажало важноста на телескопот како алатка за астрономите со тоа што покажал дека во вселената има предмети што треба да се откријат, а кои дотогаш биле невидливи со голо око. Уште поважно, откривањето на небесните тела кои кружат околу нешто друго освен Земјата му нанело удар на тогаш прифатениот Геоцентричен модел, кој сметал дека Земјата е во центарот на универзумот и сите други небесни тела се вртат околу неа. Галилеевиот Sidereus Nuncius (Ѕвездениот гласник), каде објавил небесни набљудувања преку неговиот телескоп, не бил споменат експлицитно коперниковиот хелиоцентризам, теорија која го поставило Сонцето во центарот на универзумот. Сепак, Галилео ја прифатил теоријата на Коперник.
Кинескиот историчар по астрономијата, Кси Зезонг, тврди дека „мала црвеникава ѕвезда“ забележана во близина на Јупитер во 362 п.н.е. од кинескиот астроном Ган Де можеби е Ганимед. Ако е ова вистина, ова би можело да претходи на откривањето на Галилео пред околу два милениуми.
Набљудувањата на Симон Мариј се уште еден забележан пример за набљудување, а тој подоцна пријавил набљудување на месечините во 1609 година Меѓутоа, бидејќи тој ги објавил овие наоди дури по Галилео, постои одреден степен на несигурност околу неговите записи.
Посвета на Медичи
Во 1605 година, Галилео бил вработен како учител по математика за Козимо де Медичи. Во 1609 година, Козимо станал Голем војвода од Тоскана. Галилео, барајќи покровителство од неговиот сега веќе богат поранешен студент и неговото моќно семејство, го искористил откривањето на месечините на Јупитер. На 13 февруари 1610 година, Галилео му напишал на секретарот на големиот војвода:"„Бог ме удостои со тоа што можам, преку таков единствен знак, да му ја откријам на мојот Господар мојата посветеност и желбата што ја имам неговото славно име да живее еднакво меѓу ѕвездите, и бидејќи зависи од мене, првиот откривач, да ги именувам овие нови планети, би сакал, имитирајќи ги големите мудреци кои ги сместиле најодличните херои од таа доба меѓу ѕвездите, да го впишат името на најспокојниот велики војвода“."Галилео прашал дали треба да ги именува месечините „ѕвездите на Козимо“, само по него, или „Ѕвезди на Медичите“, со што ќе им оддаде почит на сите четворица браќа од кланот Медичи. Секретарот одговорил дека последното име би било најдобро.
На 12 март 1610 година, Галилео го напишал своето посвето писмо до војводата од Тоскана, а следниот ден испратил копија до големиот војвода, надевајќи се дека ќе ја добие поддршката од големиот војвода што е можно побрзо. На 19 март, тој го испратил телескопот што го користел за прво гледање на месечините на Јупитер до Големиот војвода, заедно со официјална копија на Сидереј Нунциус (Ѕвездениот гласник), кој, следејќи го советот на секретарот, ги нарекол четирите месечини на Медичи. Во својот посветен вовед, Галилео напишал:"Едвај бесмртните благодати на твојата душа почнаа да светат на земјата отколку што светлите ѕвезди се нудат на небесата кои, како јазици, ќе зборуваат и ќе ги слават твоите најубави доблести за сите времиња. Еве, затоа, четири ѕвезди резервирани за твоето славно име ... кои ... ги прават своите патувања и орбитираат со прекрасна брзина околу ѕвездата на Јупитер ... како деца од исто семејство. . . Навистина, се чини дека самиот Творец на ѕвездите, со јасни аргументи, ме опомена да ги наречам овие нови планети со славното име на Вашето Височество пред сите други."
Име
Галилео првично го нарекол своето откритие Cosmica Sidera („Ѕвездите на Козимо“), во чест на Козимо II Медичи (1590–1621). На предлог на Козимо, Галилео го сменил името во Ѕвездите на Медичи“ во чест на сите четворица браќа Медичи (Козимо, Франческо, Карло и Лоренцо). Откритието било објавено во Sidereus Nuncius („Ѕвездениот гласник“), во Венеција во март 1610 година, помалку од два месеци по првите набљудувања.
Други имиња кои се предложени вклучуваат:
Имињата кои на крајот преовладувале ги избрал Симон Мариј, кој ги открил месечините независно во исто време со Галилео: тој ги именувал на предлог на Јоханес Кеплер по љубителите на богот Зевс (грчкиот еквивалент на Јупитер): Ија, Европа, Ганимед и Калиста, во неговиот Mundus Jovialis, објавен во 1614 година.
Галилео упорно одбивал да ги користи имињата на Мариј и како резултат ја измислил шемата за нумерирање што сè уште се користи во денешно време, паралелно со соодветните имиња на месечините. Броевите се движат од Јупитер нанадвор, така што I, II, III и IV за Ија, Европа, Ганимед и Калиста соодветно. Галилео го користел овој систем во своите тетратки, но всушност никогаш не го објавил. Нумерираните имиња (Јупитер x ) се користеле до средината на 20 век кога биле откриени други внатрешни месечини, а имињата на Мариј станале широко користени.
Одредување на географска должина
Галилео можел да развие метод за одредување на должината врз основа на времето на орбитите на галилеевите месечини. Времето на затемнувањето на месечините можело прецизно да се пресмета однапред и да се спореди со локалните набљудувања на копно или на брод за да се одреди месното време, а со тоа и географската должина. Главниот проблем со техниката било тешко да се набљудуваат галилеевите месечини преку телескоп на брод во движење, проблем што Галилео се обидел да го реши со пронајдокот на целатон. Методот го користеле Џовани Доменико Касини и Жан Пикард за повторно да ја мапираат Франција.
Членови
Некои модели предвидуваат дека можеби имало неколку генерации галилееви месечини во раната историја на Јупитер. Секоја генерација на месечини што се формирала би се спирала во Јупитер и би била уништена, поради плимните интеракции со Јупитеровиот прото-сателитски диск, при што нови месечини се формирале од преостанатиот отпад. До моментот кога се формирала сегашната генерација, гасот во прото-сателитскиот диск се разредил до тој степен што повеќе не се мешал многу со орбитите на месечините.
Со преку 400 активни вулкани, Ија е геолошки најактивниот објект во Сончевиот Систем. Неговата површина е испреплетена со повеќе од 100 планини, од кои некои се повисоки од Земјиниот Монт Еверест. За разлика од повеќето сателити во надворешниот Сончев Систем (кои имаат дебела обвивка од мраз), Ија е првенствено составена од силикатни карпи кои опкружуваат стопено железо или железно сулфидско јадро.
Иако не е докажано, неодамнешните податоци од орбитерот Галилео покажуваат дека Ија можеби има свое магнетно поле. Ија има исклучително тенка атмосфера составена главно од сулфур диоксид (SO2). Доколку некое влеленско летало или сонда би требало да слета на површината на Ија, тоа би било исклучително тешко (слично на телата слични на тенкови на советските летачи Венера) да го преживее зрачењето и магнетните полиња што потекнуваат од Јупитер.
Европа
Европа (Јупитер II), втората од четирите галилеви месечини, е втора најблиску до Јупитер и најмала со пречник од 3121,6 километри, што е малку помало од Месечината на Земјата. Името доаѓа од митската феникиска благородничка, Европа, на која се додворувала Зевс и станала кралица на Крит, иако името не станало широко употребувано до средината на 20 век.
Има мазна и светла површина, со слој од вода што ја опкружува обвивката на планетата, за која се смета дека е дебела 100 километри. Мазната површина вклучува слој мраз, додека дното на мразот се смета дека е течна вода. Очигледната младост и мазноста на површината довеле до хипотезата дека под неа постои воден океан, кој може да послужи како живеалиште за вонземски живот. Топлинската енергија од плимното свиткување осигурува дека океанот останува течен и ја поттикнува геолошката активност. Можеби постои живот во океанот под мразот на Европа. Засега нема докази дека постои живот на Европа, но веројатното присуство на течна вода поттикнало повици да се испрати сонда таму. Изгледа дека истакнатите ознаки што ја прекрстуваат Месечината се главно албедо одлики, кои ја нагласуваат ниската топографија. На Европа има малку кратери бидејќи нејзината површина е тектонски активна и млада. Некои теории сугерираат дека гравитацијата на Јупитер ги предизвикува овие ознаки, бидејќи едната страна на Европа постојано е свртена кон Јупитер. Ерупциите на вулканска вода што ја расцепуваат површината на Европа, па дури и гејзерите исто така се сметаат за причина. Се претпоставува дека бојата на ознаките, црвено-кафеава, е предизвикана од сулфур, но научниците не можат да го потврдат тоа, бидејќи во Европа не се испратени уреди за собирање податоци. Европа е првенствено направена од силикатни карпи и најверојатно има железно јадро. Има слаба атмосфера составена првенствено од кислород.
Ганимед
Ганимед (Јупитер III), третата галилеева месечина, е именувана по митолошкиот Ганимед, пехарник на грчките богови и саканата на Зевс. Ганимед е најголемиот природен сателит во Сончевиот Систем со пречник од 5262,4 километри, што го прави поголем од планетата Меркур – иако само со околу половина од неговата маса бидејќи Ганимед е леден. Тој е единствениот сателит во Сончевиот Систем за кој е познато дека поседува магнетосфера, најверојатно создадена преку насобирање во јадрото на течното железо.
Ганимед е составен првенствено од силикатни карпи и воден мраз, а океанот со солена вода се верува дека постои речиси 200 км под површината на Ганимед, сместена меѓу слоевите мраз. Металното јадро на Ганимед сугерира поголема топлина во одредено време во неговото минато отколку што било предложено претходно. Површината е мешавина од два вида терени - темни области со многу кратери и помлади, но сепак антички, региони со голема низа жлебови и гребени. Ганимед има голем број кратери, но многу од нив се исчезнати или едвај видливи поради неговата ледена кора што се формира над нив. Сателитот има тенка кислородна атмосфера која вклучува O, O2, а можеби и O3 (озон) и малку атомски водород.
Калиста
Калиста (Јупитер IV) е четвртата и последна галилеева месечина, и е втора по големина од четирите, и со пречник од 4820,6 километри, таа е трета по големина месечина во Сончевиот Систем и едвај помала од Меркур, иако само третина од масата на вториот. Името го добила по грчката митолошка нимфа Калиста, љубовница на Зевс која била ќерка на аркадскиот крал Ликаон и придружник во лов на божицата Артемида. Месечината не е дел од орбиталната резонанца што влијае на трите внатрешни галилееви сателити и на тој начин не доживува значително плимско загревање. Калиста се состои од приближно еднакви количества карпи и мраз, што ја прави најмалку густа од галилеевите месечини. Калиста е еден од најтешките кратериски сателити во Сончевиот Систем, а една главна одлика е сливот околу 3000 км широк наречен Валхала.
Калиста е опкружен со исклучително тенка атмосфера составена од јаглерод диоксид и веројатно молекуларен кислород. Истрагатата открила дека Калиста можеби има подземен океан со течна вода на длабочини помали од 300 километри. Веројатното присуство на океан во Калиста покажува дека тој може да има живот. Сепак, ова е помалку веројатно отколку во блиската Европа. Калиста долго време се сметала за најпогодно место за човечка база за идно истражување на системот на Јупитер бидејќи е најдалеку од интензивното зрачење на Јупитер.
Компаративна структура
Флуктуациите во орбитите на месечините покажуваат дека нивната средна густина се намалува со оддалеченоста од Јупитер. Калиста, најоддалечената и најмалку густата од четирите, има густина што е средна помеѓу мразот и карпата, додека Ија, највнатрешната и најгустата месечина, има густина средна помеѓу карпата и железото. Калиста има древна, силно кратерирана и непроменета ледена површина и начинот на кој се ротира укажува на тоа дека неговата густина е подеднакво распоредена, што сугерира дека нема камено или метално јадро, туку се состои од хомогена мешавина на карпи и мраз. Можеби ова била првобитната структура на сите месечини. Спротивно на тоа, ротацијата на трите внатрешни месечини укажува на диференцијација на нивната внатрешност со погуста материја во јадрото и полесна материја горе. Тие исто така откриваат значителна промена на површината. Ганимед открива минато тектонско движење на површината на мразот што бара делумно топење на подземните слоеви. Европа открива подинамично и неодамнешно движење од оваа природа, што укажува на потенка ледена кора. Ија, највнатрешната месечина, има сулфурна површина, активен вулканизам и нема знаци на мраз. Сите овие докази сугерираат дека колку е поблиску месечината до Јупитер, толку е потопла нејзината внатрешност. Сегашниот модел е дека месечините доживуваат плимно загревање како резултат на гравитационото поле на Јупитер во обратна пропорција на квадратот на нивното растојание од џиновската планета. Во сите, освен Калиста, ова ќе го стопи внатрешниот мраз, дозволувајќи им на карпите и железото да потонат во внатрешноста, а водата да ја покрие површината. Во Ганимед потоа се формирала густа и цврста ледена кора. Во потоплата Европа се формирала потенка полесно скршена кора. Во Ија, загревањето е толку екстремно што сите карпи се стопиле и водата одамна испарила во вселената.
Потекло и еволуција
Се верува дека редовните сателити на Јупитер се формирале од циркупланетарен диск, прстен од насобирачки гас и цврст отпад аналоген на протопланетарен диск. Тие можеби се остатоци од голем број сателити со галилеева маса кои се формирале на почетокот на историјата на Јупитер.
Симулациите сугерираат дека, додека дискот имал релативно висока маса во секој даден момент, со текот на времето значителен дел (неколку десетини од проценти) од масата на Јупитер заробен од сончевата маглина била обработена преку него. Сепак, масата на дискот од само 2% од онаа на Јупитер е потребна за да се објаснат постоечките сателити. Така, можеби имало неколку генерации сателити со галилеева маса во раната историја на Јупитер. Секоја генерација на месечини би се спиралила во Јупитер, поради влечење од дискот, а потоа се формирале нови месечини од новиот отпад заробен од Сончевата маглина. До моментот кога се формирала сегашната (најверојатно петта) генерација, дискот се разредил до тој степен што повеќе не се мешал многу со орбитите на месечините. Сегашните галилееви месечини сè уште биле погодени, паѓајќи и делумно заштитени со орбитална резонанца која сè уште постои за Ија, Европа и Ганимед. Поголемата маса на Ганимед значи дека тој би мигрирал навнатре со побрзо темпо од Европа или Ија.
Видливост
Сите четири галилееви месечини се доволно светли за да се гледаат од Земјата без телескоп, само кога би можеле да изгледаат подалеку од Јупитер. (Меѓутоа, тие лесно се разликуваат дури и со двогледи со мала моќност.) Имаат привидни величини меѓу 4,6 и 5,6 кога Јупитер е во опозиција со Сонцето, и се за една единица по светлински послаби кога Јупитер е во поврзување. Главната тешкотија во набљудувањето на месечините од Земјата е нивната близина до Јупитер, бидејќи тие се заматени од неговата светлина. Максималните аголни одвојувања на месечините се помеѓу 2 и 10 лачни минути од Јупитер, што е блиску до границата на човековата визуелна острина. Ганимед и Калиста, во нивната максимална одвоеност, се најверојатните цели за потенцијално набљудување со голо око.
Анимации на орбитата
GIF анимации кои ги прикажуваат орбитите на галилеевите месечини и резонанцијата на Ија, Европа и Ганимед
Чу Зенгјонг
Чу Зенгојнг (роден ) е кинески кану-спринтер кој се натпреваруваше во средината на 1980-те. На Летните олимписките игри во 1984, Лос Анџелес, тој беше елиминиран во дисциплината Кајак К-2 1000 метри.
Рунолистови
Рунолистовите (науч. Leontopodium) се род на растенија од фамилијата Штитоцветни, во кој спаѓа рунолистот (Leontopodium alpinum, наречен и „еделвајс“), кој е познат и редок планински цвет во Европа. Поретко под рунолист се подразбираат и други видови од овој род. Родот се состои од 30 видови по потекло од Европа и Азија (а можеби и Америка).
Видови
Во родот Рунолистови спаѓаат следниве видови
Алдан (река)
Алдан е втора по големина река, која се влева во реката Лена во источен Сибир. Алдан е долга 2.273 км, а од тие, 1.600 км е пловна. Површината на сливот изнесува 729.000 км2 Извира на северните падини на Становојските Планини, а во Лена се влева како нејзина десна притока 160 км низводно од градот Јакутск. Заледена е од крајот на октомври до мај. Пловна е од устието до пристаништето Томот.
Главни реки кои се влеваат во Алдан се Амга и Маја. Во подрачјето на горниот тек на Алдан, има богати наогалишта на магнетит и злато.
Ферна
Ферна (Ferna) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
NGC 1712
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1712 се споменува и како ESO 56-SC11, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1712 е од видот OCL. NGC 1712 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 50 м 58,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 24' 27".
NGC 3794
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3794 се споменува и како NGC 3804, UGC 6640, MCG 9-19-153, IRAS 11381+5628, CGCG 268-70, CGCG 292-19.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3794 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 3794 има привидни димензии од 2,2' х 1,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 3794 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36238. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3835. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
Аеродром Виена
Меѓународен аеродром Виена (IATA: VIE, ICAO: LOWW) — аеродром 18 километри југоисточно од Виена е најголемиот и најпрометен аеродром во Австрија. Аеродромот е база на Austrian Airlines.
Историја
Оригинално изграден како воен аеродром во 1938 година, беше преземен од Британците во 1945 година. Постоеше само една писта долга 3000 метри, додека во 1972 година беше изградена и втора писта. На аеродромот имаат пристигано и олимписки тимови бидејќи Австрија двапати има бидено домаќин на едни Олимписки игри.
Терминали
Моментално, аеродромот во Виена има три терминали. Два главни терминали 1 и 2, и еден провизорен 1А терминал, кој се користи повеќе од нискобуџетните авиокомпании. Во 2006, започна изградбата на нов терминал наречен SkyLink, со кој ќе се овозможи поголем проток на патници. Преку овој терминал ќе биде возможно и услуги за Ербас А380. На терминал 1 се наоѓа Austrian Airlines, тука вклучувајќи ги и партнерите од Star Alliance. Tерминалот 1А е користен од flyNiki, Air Berlin, GermanWings, SkyEurope. Сите терминали се контролирани од FraPоrt, Vienna Airport Handling, Swissport и Austrian Airlines.
План 2015
Поради постојаното зголемување на сообраќај на аеродромот, одлучено е зголемување на бројот на згради на аеродромот:
NGC 6147
NGC 6147 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6147 се споменува и како MCG 7-34-23.
Откривање
Објектот е откриен на 26 мај 1849 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6147 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 6147 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 25 м 5,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 55' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 6147 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58077. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 80; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3065. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 743.
379 п.н.е.
379 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 379. година пред новата ера, 379. од првиот милениум п.н.е., 79. од 4 век п.н.е. и последна од 370-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5129 и 5130 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4371 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3381 и 3382 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 374.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 379 година се протега во 2257 и 2258, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2317 и 2318 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 164. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1031 и 1030 исламска година пред хиџра.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Горна Нушка
Успение на Пресвета Богородица (Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Горна Нушка, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Историја
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1953 г. со трудот на сите жители. Осветена е од митрополитот Константин Серско-нигритски на 12 мај 1971 г. Престставува еднокорабна базилика.