cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Синбад Морепловецот
Носачот Синбад и морепловецот Синбад
Исто како 1001 ноќ, циклусот на приказни на Синбад има замислена приказна, која следи: во времето на Харун ал-Рашид, калиф од Багдад, сиромашен носач (кој носи роба за други во маркет и низ градот) прави пауза да се одмори на една клупа надвор од портата на куќата на богат  трговец, каде што тој му се жали на Алах за неправдата во светот која им овозможува на богатите лесно да живеат, додека тој мора да се мачи и пак да биде сиромашен. Сопственикот на куќата го слушнал тоа, се упатил кон носачот и дознава дека и двајцата се викаат Синбад. Богатиот Синбад му кажува на сиромашниот Синбад дека станал богат, „со среќа и судбина“ за време на седумте чудесни патувања, кои тој тогаш продолжува да ги раскажува.
Првото патување на морепловецот Синбад
Откако го истрошил богатството што го наследил од татко му, Синбад отишол на море за да го врати своето богатство. Застанал на брегот на нешто што наликува на остров, но всушност тоа бил огромен кит што спие. Разбуден од огновите на морепловците, китит се нурнал во длабочините, бродот заминал без Синбад, а Синбад се спасил со помош на дрво кој му го испратил Алах. Тој е фрлен на остров со многу дрва. Додека го истражувал пустинскиот остров, сретнал слуга на кралот. Кога Синбад помогнал да се спаси кобилата на кралот од давење од морски коњ (не морски коњ каков што знаеме ние, туку натприроден коњ кој живее под водата), слугата го однел Синбад кај кралот. Синбад и кралот се спријателуваат и тој станува верен дворјанин. Еден ден, бродот со кој Синбад отпловувал го укотвува на островот и ја рекламирал својата роба. Синбад му ја давал робата на кралот и за возврат добивал скапи подароци. Синбад ги продавал тие подароци за голем профит. Тој се вратил во Багдад каде што го продолжил својот живот во лесностија и задоволство. Со завршувањето на бајката, морепловецот Синбад му направил подарок на Синбад носачот од сто парчиња злато и му понудил да се врати следниот ден за да слушне повеќе за неговите авантури.
Второто патување на морепловецот Синбад
На вториот ден од раскажувањето на бајката за Синбад (549та ноќ од Шехерезада), морепловецот Синбад раскажува како тој израснал беспокојно и невработеност и повторно испловил на море, „опседнат со мислата на патување по светот на мажите и гледање на нивните градови и острови.“ Случајно напуштен од страна на неговите морнари повторно, тој се наоѓа себеси заглавен на еден остров кој содржи јајца од огромна птица. Тој самиот се фатил за птица и се транспотирал до долината на огромни змии кои можат да проголтаат и слонови, тие служеле како природен плен на птиците. Подот на долината е постелен со дијаманти, и трговците ги собирале фрлајќи огромни парчиња месо во долината; птиците го носат месото назад до нивните гнезда и мажите ги одвлекуваат птиците далеку и ги собираат дијамантите што се заглавиле во есото. Итриот Синбад нарамил едно парче месо на грбот и го вратил назад до гнездото заедно со голема вреќа полна со скапоцени камења. Спасен од гнездото од страна на трговците, тој се враќа во Багдад со богатство од дијаманти, сретнувајќи се со многу чуда по патот.
Третото патување на морепловецот Синбад
Неспокоен за патување и авантура, Синбад повторно испловува од Басра. За несреќа, тој и неговите придружници се исфрлени на еден остров каде што се заробени од страна на „огромно чудовиште што личи на човек, со црна боја... со очи како јаглен од оган и очи заби како на вепар и голем отвор како уста на бунар. И покрај тоа, тој имал долга мека уста како камила што виси надолу по градите и ушите и неговите нокти на рацете биле како канџи на лав.“ Ова чудовиште почнало да го јаде екипажот, почнувајќи од Рејс (капетанот), кој е најдебел. Синбад подготвува план за да го заслепи чудовиштето(повторно паралела со приказната за Полифемус во Одисеја на Хомер) со две црвено жешки железа го избодува и чудовиштето гори со бродската компанија. Тој и останатите мажи бегаат на сплав кој е изграден претходниот ден. Меѓутоа, повеќето од избеганите мажи се погодени од камења и се убиени. По понатамошните авантури (вклучувајќи гигантски питон од кој Синбад бега употребувајќи го својот брз памет), тој се враќа во Багдад, побогат од било кога.
Четвртото патување на патување на морепловецот Синбад
Присилен од неспокојството, Синбад отпловува повторно по морињата и како и обично доживува бродолом. Голите дивјаци меѓу кои се наоѓа и тој самиот се хранат со билка која има чудно дејство. Синбад согледува што се случува и одбива да јаде од растението што поттикнува лудило. Кога човекојадците го изгубиле интересот за него, тој бега. Група на собирачи на бибер го пренесуваат на нивниот остров, каде што нивниот крал се спријателува со него и му подарува прекрасна и богата сопруга. Предоцна, Синбад дознава за необичниот обичај на островот: со смртта на еден од брачните партнери, другиот се закопува жив заедно со својот партнер, и двајцата во нивната најубава облека и најскапите скапоцени камења. Сопругата на Синбад се разболува и наскоро умира, оставајќи го Синбад заробен во подземна пештера, општински гроб со бокал вода и седум парчиња леб. Како што овие оскудни резерви се речиси исцрпени, уште неколку брачни парови со мртов маж и жива жена паднале во пештерата. Синбад ја претепува жената и ги зема нејзините оброци. Ваквите епизоди продолжуваат; наскоро тој има значително голема продавница со леб и вода, како и злато и скапоцени камења од труповите, но сè уште не може да избега, сè додека едно диво животно го преминува преминот кон надвор, високо над морето. Од тука го спасува еден брод што поминува и го носи во Багдад, каде што тој им дава милостина на сиромашните и го продолжува својот живот во задоволство (коментари во фуснота од Бартон: Оваа бајка е очигледно земена од бегството на Аристомен од јамата во која тој бил фрлен, лисица како негов водич. Арапите во раните денови биле желни студенти за грчка литература.“) Слично на тоа, првата половина од патувањето наликува на епизодата Лошата вештерка од Одисеја, со одредени разлики: во арапските бајки мажите се фаќале на стапица со растението, а во Одисеја било само магија од лошата вештерка која ги „здебелувала“ мажите. Во претходна епизода со особини на „Лотус јадачите“, со што мажите во Одисеја се прехранувале,се фаќале во стапица со слично магично овошје.
Петтото патување на морепловецот Синбад
„ Кога бев некое време на брегот по моето четврто патување; и кога, за моја утеха и задоволство, забава и радост над моите големи добивки и профит, ги заборавив сите страдања и опасности што ги издржав, телесниот човек повторно беше запленет со копнеж да патува и види странски земји и острово.“ Наскоро во морето уште еднаш, додека поминуваше пуст остров, екипажот на Синбад наидува на огромно јајце кое Синбад го препознава дека припаѓа на огромната птица. Од љубопитност патниците се истоваруваат од бродот за да го видат јајцето, при кајот на неговото кршење и излегување на пиле. Синбад веднаш ја согледува глупоста на нивното однесување и наредува сите да се вратат назад на бродот. Меѓутоа, разбеснетиот родител на птицата го стигнува бродот и го уништува со фрлање на огромни камења од своите канџи. Доживувајќи уште еден бродолом, Синбад е заробен од Старецот на морето, кој го носи Синбад на рамињата притиснат со неговите нозе околу вратот дење и ноќе додека не го усмрти. (Коментар во фуснота на Бартон го објаснува потеклото на старецот – орангутан, грчки тритон со африкански обичај кој ги јава робовите на овој начин. Конечно Синбад прави трик со вино кој старецот го испива. Откако паѓа,Синбад го убива и потоа бега. Еден брод го носи во градот на мајмуните, место чиишто жители ја поминуваат секоја ноќ во бродови вон брегот, додека нивниот град е отстапен на мајмуни човекојадци. Сепак, преку мајмуните Синбад го обесштетува своето богатство, и така на крајот наоѓа брод кој го носи дома уште еднаш во Багдад.
Шестото патување на морепловецот Синбад
„Мојата душа копнееше за патување и сообраќај“. Синбад доживува повторно бродолом, овој пат доста насилно што и неговиот брод е распарчен од парчиња карпи. Нема храна насекаде и екипажот на Синбад умира од глад, само тој преживува. Тој изградува сплав и открива река што се влева надвор од пештерата под карпи. Реката е исполнета со скапоцени камења и станува јасно дека островот е полн со амбра. Како што патува низ мракот тој заспива и се буди во градот на кралот Серендиб (Сејлон, Шри Ланка), „дијамантите се во неговата река, а бисерите се во неговата долина“. Кралот се зачудува од тоа што Синбад му го кажува за големиот Харун ал-Рашид, и прашува тој да земе подарок назад во Багдад во негово име, шолја изрезбана со рубин, со други подароци вкчлучувајќи и кревет направен од кожата на змијата која проголтала слон и „сто илјади мискали од Синд“ и робинка „како сјајна месечина“. И така Синбад се враќа во Багдад, каде што калифот се прашува за извештаите кои Синбад му ги дава за земјата Сејлон.
Филмови за Синбад
Приказната за мореполовецот Синбад е екранизирана во повеќе наврати. Во 2003 година бил снимен анимираниот филм „Синбад: Легендата за седумте мориња“ (Sinbad: Legend of the Seven Seas), во режија на Патрик Гилмор и Тим Џонсон, во кој гласовите ги позајмуваат славните глумци: Бред Пит, Кетрин Зета-Џонс и Мишел Фајфер.
СУ „Јосип Броз Тито“ - Скопје
на Град Скопје Гимназија „Јосип Броз – Тито“ — средно училиште во Скопје, Општина Центар.
Основање и развој
Основањето на гимназијата започнало со решение на Президиумот на АСНОМ и назначувањето на писателот и академик Васил Иљоски за прв директор (1.XII.1944). Наскоро биле назначени и првите 29 наставници (јануари 1945), а на 1 февруари 1945 г. започнала и работата на Првата скопска гимназија со вкупно 790 ученици во 23 одделенски паралелки. Непосредно по нејзиното основање, пак, на Третата седница на Наставничкиот совет на Првата скопска гимназија било решено таа да се именува со името на претседателот на ФНРЈ „Јосип Броз – Тито“. Оттогаш до денес таа и го задржа името на Јосип Броз – Тито како свој патрон.
Во првите три децении од основањето, гимназијата неколкупати го менувала објектот за сместување и локацијата, а на денешната локација, со своја училишна зграда, се наоѓа од 13 ноември 1972 г. до денес.
Во текот на своето постоење, гимназијата успева да ја докаже својата вредност како прва гимназиска образовна институција. Доказ за тоа се и бројните признанија и награди кои ги има добиено како колектив, признанијата за истакнати членови на професорскиот состав и бројни награди што учениците ги имаат освојувано на разните натпревари. Во прилог на ова може да се наведат неколку награди и признанија.
Во 1964 година, Гимназијата добива Спомен-плакета на Град Скопје, 1969 година, Ноемвриска награда, на крајот од учебната 1971/1972 година е на прво место на ранг-листата за средни училишта, а во 1975 година, претседателот на тогашната држава, Јосип Броз Тито, ја одликува Гимназијата со Орден на трудот со златна ѕвезда.
Директори
Васил Иљоски (1944/45)
Нада Ачковска (1945/46)
Павле Даскалов (1946/47-1947/48)
Злата Ангелова (1948/49)
Вера Нацева Коробар (1949/50-1952/53)
Олга Мишиќ Соколова (1953/54-1954/55)
Јордан Димевски (1955/56-1964/65)
Васил Чипов (1965/66-1981/82)
Благоја Петровски вд. (1984/85-1986/87)
Славка Арсова вд. (1986/87)
Петар Илиевски прив.упр. (1986/87)
Јован Созовски (1987/88-1998/99)
Славица Сековска (1999/2000-2002/03)
Драган Данев (2012/13-2013/14)
Татијана Стојанова-Дуева (2013/14-2018/19)
Тековни професори кои предаваат во ова училиште
Македонски јазик и литература, Говорење и пишување, Компаративна книжевност, Драмска уметност:
Ана Младеновска,
Вера Бојкикева,
Дијана Дерменџиева,
Душанка Ристова,
Елизабета Наумоска,
Емилија Величкова,
Каролина Јанчева,
Светлана Гачевиќ,
Слободанка Тодоровска
Турски јазик и литература:
Ајлин Карахасан,
Сејхан Зекир,
Сељда Идрис
Математика, Алгебра, Линеарна алгебра и геометрија, Математичка анализа:
Билјана Николовска,
Весна Ивановска,
Зоран Георгиев,
Ирена Танеска,
Катерина Божиновска,
Лидија Филиповска,
Славчо Ласковски-Забазновски,
Филиз Спахи
Англиски јазик:
Александра Ѓурчиновска,
Бојана Јанчевска,
Васка Ангелковска-Савеска,
Гордијана Ѓоргова,
Маргарета Кушевска,
Марија Јаневска,
Маја Серафимовска Борозан,
Снежана Станковиќ,
Софија Костовска,
Ширин Шабан
Германски јазик:
Ана Дамеска,
Жозефина Томашевска,
Загорка Хаџи-Арсова,
Кристина Клиафа-Трпеска,
Лилјана Костовска,
Славица Несторовска
Француски јазик:
Мелек Имер,
Никола Терзитанов,
Павлина Качујаноска
Историја:
Даниела Арсова,
Драган Додевски,
Ирена Трајковска,
Исамедин Зејадин,
Тамара Петреска
Географија:
Емилија Трајковска,
Салим Асани,
Силвана Кржовска
Виолета Василевска,
Наташа Максимова,
Олга Сејменов,
Цветко Неделковски
Хемија:
Јанко Јанковски,
Александра Коруноска,
Ајџа Селман,
Ксенија Хаџи-Тосева Аврамчева,
Олгица Гавриловска,
Семиха Љама
Биологија:
Ивона Младенова,
Лидија Котеска,
Мирјана Богданоска,
Радмила Строиманова,
Славица Сековска
Информатика, Информатичка технологија, Програмски јазици:
Анкица Наумовска,
Оливер Николајевиќ,
Семра Шерифовска
Социологија:
Јане Бончаноски,
Сузана Тахир,
Цеца Ѓорѓиева
Владимир Бишкоски,
Владимир Поповски,
Гоце Ѓорѓиоски,
Маја Малцева,
Орхан Абди,
Слободан Јосифовски
Латински јазик:
Ема Андоновска
Италијански јазик:
Марта Горовска
Бизнис и претприемништво, Економија, Менаџмент:
Весна Црнеска Симовска,
Кристина Матеска,
Саит Алеиви
Филозофија:
Весна Талеска Узунова,
Слободанка Галеска,
Тања Стојковска
Вовед во правото:
Сузана Андреска
Етика:
Логика:
Делфина Серафимова
Психологија:
Кристина Атанасова
Споменик „Сила, Слава и Победа“ - Скопје
Сила, Слава и Победа, некаде познат и како Споменик на Слободата — склуптура посветена на победата над фашизмот. Се наоѓа над бездната на тврдината Кале во Скопје, на местото на влезот од Музејот кој се урнал од земјотресот во 1963 година. Скулптурата е висока 4 метри е дело на познатиот македонски вајар, Јордан Грабулоски - Грабул. Била поставена во 1954 година.
Димитрана Иванова
Димитрана Иванова, родена Петрова (бугарски: Димитрана Иванова; 1881 — 1960) — бугарски образовен реформатор, правосуден и активист за правата на жените. Таа претседавала со Бугарскиот сојуз на жени од 1926 до 1944 година.
Животопис
Иванова родена Петрова е родена на 1 февруари 1881 година во Русе, Бугарија. Ќерка на трговец, се школувала во локалното женско училиште и женска гимназијата. Во Бугарија, на жените им било дозволено да слушаат предавања на Универзитетот во Софија од 1896 година, но таму не можеле да бидат редовни студенти до 1901 година, бидејќи средните училишта за девојчиња нуделе само шест од седумте средни оценки потребни за прием на универзитетот. На Димитрана Иванова ѝ било одбиено право за студирање во Софија поради овие основи, но таа станала првата жена која студирала образование и филозофија на Универзитетот во Цирих. Кога се вратила во Бугарија во 1900 година, била вработена како учителка, што во тоа време била практично единствената професија отворена за жените (иако до 1904 година, забранета за мажените жени). Во 1914 година се омажила за учителот Дончо Иванов, но го продолжила својот професионален живот (забраната за мажените учителки била укината во 1904 година). Во 1921 година се пријавила да студира на Правниот факултет на Универзитетот во Софија, и на крајот и било дозволено да го стори тоа, а дипломирала во 1927 година.
Права на жените
Во 1926 година, таа ја наследила Јулија Малинова како претседател на водечката организација за правата на жените во нејзината земја, Бугарската женска унија, која била основана во 1901 година. Во 1935–40 година, таа била член на одборот на Меѓународната алијанса на жените. Таа станала позната контроверзна личност во јавните дебати и често била карикатурирана во печатот. За време на нејзиниот мандат како претседавач, на две прашања им посветила големо внимание: дозволата за жените да практикуваат право, што се сметало за важно симболично прашање, што го симболизира правото на жените да влегуваат во други професии од ист вид; и правото на глас. Бугарките добиле условно право на глас во 1937 година, но самите не можеле да се кандидираат на избори ако се вдовици, мажени или разведени.
Иванова била уапсена по комунистичкото преземање на Бугарија во 1944 година, кога биле укинати сите граѓански „буржоаски“ организации. Ослободена е со интервенција на еден од нејзините контакти во комунистичкото движење во 1945 година.
Димитар Ќорнаков
Проф. д-р. Димитар Ќорнаков (, Стојаково, Гевгелиско -, Скопје) — македонски историчар на уметноста и публицист, припадник на првата генерација македонски истражувачи на средновековната уметност. На уметноста на копаничарството и посветил најголем дел од својата истражувачка и научна работа.
Животопис
Ќорнаков е роден 1927 година во гевгелиското село Стојаково кај Богданци. Основно образование завршил во родното место. Учел богословија во Битола и во Софија, а гимназија во Струмица. Дипломирал на Филозофскиот факултет при Скопскиот унвиерзитет, на групата историја на уметностите. Докторирал на Универзитетот во Белград на тема „Творештвото на мијачките резбари на Балканот од крајот на XVIII и XIX век“. Учесник бил и во НОБ – во IХ Тиквешка бригада, а потоа бил назначен за прв македонски учител во Валандово во 1944 година. Повеќе од 35 години работел во Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата како историчар на уметноста, додека последните години од работниот стаж работел во Институтот за старословенска култура во Прилеп. Бил повеќегодишен директор на Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата, а како стипендист на италијанската влада бил на специјализација во Рим, во Централниот институт за реставрација, во 1962 и 1963 година. Темелно го проучувал творештвото на мијачките резбари (копаничари) во црквите и манастирите на Балканскиот Полуостров: Македонија, Бугарија, Егејска Македонија, Албанија и Косово, како и творештвото на епирските резбари во Епир, Тесалија и полуостровот Пилио кај Волос и Метеора. Двапати престојувал на Света Гора (Атос), во 1984 и 1987 година, каде што ги проучувал резбаните иконостаси во повеќето светогорски манастири. Раководел и реализирал три научни проекти: „Полошки манастир Св. Ѓорѓи – Тиквешко, Манастир Св. Никола – Слепче, Прилепско, и сакрални објекти – цркви и манастири во Македонија.
Починал на 18 јуни 2020 г. во Скопје, на возраст од 92 години.
Творештво
Објавил повеќе стручно-научни трудови во списанијата: „Културно наследство“, „Балканославика“, Зборник на Музејот на Македонија, „Пелагонитиса“ и други. Раководел и реализирал проекти за конзервација и реставрација на: Полошкиот манастир Св. Ѓорѓи, Манастирот Св. Преображение – Зрзе, Прилепско, Манастирот Св. Архангел во село Варош, Прилепско, Црквата Св. Богородица Перивлепта во Охрид, Црквата Св. Богородица Каменско во Охрид и др.
Учествувал на повеќе конгреси и симпозиуми во земјата и странство.
Монографии
Автор е на монографските трудови:
Соавтор е на монографиите:
Награди
Ќорнаков е добитник на национални и меѓународни награди, меѓу кои и на наградите:
Прстен „Георг Браухле“
Прстен „Георг Браухле“ (Georg-Brauchle-Ring) — станица на линијата U1 во метрото на градот Минхен, Германија. Сместено е помеѓу истоимениот Прстен „Георг Браухле“ (дел од обиколницата „Среден Прстен“. Отворена е на 18 октомври 2003 г. Двата ѕида се украсени со 400 плочи, дело на уметникот Франц Акерман насловено како Големото патување. Секој ѕид тежи по 30 тона.
Ланглинген
Ланглинген (Langlingen) — општина во округот Целе, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Ланглинген се наоѓа југоисточно од Целе на Алер.
Општински единици
Кон општината припаѓаат следниве места:
Православието во Австрија
Православието во Австрија — тоталитет на сите православни цркви во Австрија. Повеќето цркви припаѓаат на Вселенскиот собор на цркви во Австрија.
Во 2011 година, бројот на православните христијани во Австрија беше околу 352 илјади луѓе и тие претставувале околу 4.2 % од населението.
Во 1967 година, австрискиот парламент го усвои "Федералниот закон за православните" за утврдување на официјалниот статус на православните парохии на сите јурисдикции.
Руска православна црква
Руската православна црква во Австрија е претставена од Виенската и Австриската епархија. Во 19 век во Виена била изградена величествената Катедрала на Св. Никола, која денес е позната по архитектурата.
Цариградска патријаршија
Грчките трговци за првпат се појавиле во Австрија во 17 век. Првите богослужби беа спроведени со посети на свештеници.
Во 1776  година со посебен декрет на императорот на Грците им било дозволено слободно да ги извршуваат богослужбите според православните канони, иако оваа одредба не ги изедначила со римокатолиците.
Од 1991 година, епархијата е раководена од страна на митрополитот Михаил (Стајкос).
Во 1994 година Австриската архиепископија под јурисдикција на Цариградската патријаршија добила официјална државно признание.
Во однос на грчкото православие, од значење е и Катедралата на Светото Тројство во Виена како и Катедралата Св. Ѓорѓи. Исто така, во Австрија постојат пет грчки парохии.
Српска православна црква
Српската православна црква во Австрија има голем број на српски парохии. Во Виена се наоѓа Катедралата на Свети Сава (1893 година), првата српска црква во Австрија како и Црквата на Успението на Пресвета Богородица, Успенската црква (1974) и Црквата на Воскресението (2002).
Плавица
Плавица (месно име: Златица) — планина со средна височина којашто се наоѓа во североисточниот дел на Македонија. Највисокиот врв има надморска височина од 1.297 метри.
Местоположба
Планината Плавица се наоѓа во североисточниот дел на Македонија во непосредната близина на Кратово. Се протега во напореднички правец исток-запад и претставува крајна западна огранка на големиот планински масив Осогово. По нејзините срт и било е границата помеѓу Кратовско и Пробиштипско и воедно оди и вододелницата на речните сливови на Крива Река (Пчиња) и Брегалница. Планината Плавица има доста добра сообраќајна поврзаност. Во подножјето на нејзината северна падина минува регионалниот пат Кратово - Пробиштип кој е во многу добра асфалтирана состојба, а од западната страна на преслапот со Лисец и Осогово оди асфалтниот локален пат од Кратово кон селото Близанци и врвот Лисец.
Опис на протегање и природни одлики
Плавица започнува како втора планинска верига од врвот Уво, која што се спушта по западно-југозападна насока. Од почетокот таа верига со еден мал исклучок, ја има речиси истата височина со претходната. Малку подолу од Уво и право над Кратово на неа се издигнува високиот врв Буковиќ, којшто ја има речиси истата височина и карактер со Уво. Од Уво нешто на 2 часа на запад се издигнува како неособено висока стена – Плавица. Буковик се смета за почеток, а Плавица за среден и главен дел на таа верига, поради што се нарекува со заедничкото име Плавица. Меѓу Буковиќ и Плавица, веригата е снижена во вид на клисура широка до ¼ час, низ која што минувал патот Кочани-Злетово-Кратово. Таа низина се нарекува Печеници. Во својот западен крај, Плавица исто така се снижува надолжно, некаде околу 1 ½ час. Над западниот крај на сниженоста се издигнува врвот Црн Врв. Така што од Буковиќ до Црн Врв на таа верига има 2 „уши“ (со името уши ги нарекуваат снижените места меѓу 2 височини). Западниот крај на Плавица накај Кумановско до Пчиња и во Овче Поле до Пчиња и Вардар е целосно протегната верига од ридови со различна височина, коишто се покриени со грмуши, со густи кории или само прошарани со дрвја, давајќи и на месноста пустиновиден изглед. Повеќето села се расположени како во дупки по доловите, во чиишто дна често шумат водите на некој поток, скриен под дрвјата. Од Црн Врв веригата се разгранува на неколку огранки. Плавица е планинска верига долга 9 – 10 часа, која што во продолжението наместа се снижува, а наместа се возвишува. Колку за разновидност, нејзиниот состав се состои од 3 места снижени како уши, меѓу нив три гребени како стена и еден широк врв. Плавица е тесна планина со остар гребен и стрмни падини, која што се прострира на границата меѓу Овчеполско и планинскиот дел на Кратовско. Од јужната страна се претставува како повисока, затоа што стрмно се спушта над полето, а од север се покажува за не така висока затоа што полите и се налегнати и повисоки од јужните. И по двете свои падини таа во погорниот дел е покриена со највеќе со грмушки и ретки дрвја, а во подножјето е соголена. Според составот таа е карпесто скалеста планина со силно изветреани карпи.
Рударство и именување
Сите планински вериги во источната страна на Кратовската казза се гледа дека се многу богати со руда кон крајот на XIX век во нив биле откриени 32 руди, а Плавица го зазема првото место меѓу нив. Од неа се ископувала познатата кратовска руда со галенит, од која што долго време време се вадело и   плавело   сребро, од кое што и планината се нарекла Плавица. Името Златица со кое некои ја именуваат, а најмногу мештаните од Шлегово, укажува дека од неа се вадело и злато. Од нив сега има само белези. На самата северна падина на Плавица на потегот од селата Приковци и Шлегово има остатоци од бројни стари рударски јами и окна, а во една од нив, според кажувањето на мештаните, имало фреска на која се нацртани царевите Свети Константин и Елена. Покрај јамите има остатоци и од згури од топена руда, кои се познаваат сѐ до денес, при што и самите месности се нарекуваат и именуваат згури или џгури. Во моментов се извршуваат големи. Според записите на Ѓорче Петров од 1896 на почетокот на Плавица, по јужната падина има еден рид наречен Ѓупка на којшто во последно време била откриена бакарна руда која што сѐ уште не се обработувала. Малку подолу од Ѓупка, по истата падина на Плавица е местото од каде што се вадел галенитот. Недалеку од Ѓупка на еден рид по полите на Плавица се ваделе воденичарски камења, коишто им конкурирале според квалитетот на злетовските. Од 2012 и 2013 па сѐ до денес на планината Плавица, од британски, австралиски и македонски компании се вршат испитувања на наоѓалишта на бакар, злато, олово и цинк.
Антим IV Цариградски
Тој бил избран за патријарх во 1840 година, но бил разрешен од страна на отоманскиот султан Абдул Меџит I во 1842 година по што се повлекол на Принцевските Острови. Повторно бил избран за патријарх во 1848 година. За време на второто начелствување бил в тајни преговори со грчката црква која самостојно прогласила автокефалност во 1833 година. Во 1850 година издал Патријахален и синодски указ прогласувајќи ја автокефалноста на грчката црква во согласност со каноните.
Во 1852 година повторно бил разрешен и се повлекол на Принцевските острови каде останал сè до својата смрт во 1878 година.
Црква „Свети Димитриј“ - Здравик
Свети Димитриј (Αγίου Δημητρίου Οχυρού) — црква во селото Здравик, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Цркват се наоѓа во западниот дел на селото, во месноста Папазге. Изградена е од грчките доселеници од Тракија, населени во Здравик во 1922 г. Претставува трикорабна базилика без купола. Во неа има чудотворна икона од македонски зограф.
Ајхштет
Ајхштет (Eichstedt) — општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Халил Рифат-паша
Халил Рифат-паша (современ турски: Halil Rıfat Paşa; 1820 година 9 ноември 1901 година) — отомански државник и Голем везир шест години помеѓу 1895 година до неговата смрт во 1901 година, за време на владеењето на Абдул Хамид II.
Образование
Роден е во Сер и се школувал во една медреса во Солун, а потоа продолжил на Факултетот за политички науки во Цариград (денес установата се наоѓа во Анкара).
Живот и кариера
После неколку години на образование, тој започнал да работи како поштенски службеник во Видин, а потоа работел како секретар во канцеларијата на гувернерот на Солун. Тој напредувал чекор по чекор и бил назначен на повисоки официјални позиции со изминувањето на времето, вклучително и во Русе. Во 1882 година бил назначен за мутасариф на Видин, а потоа во 1886 година бил назначен за гувернер на Сивас, каде започнал програма за градење на патишта. Потоа бил назначен за гувернер на Ајдин (1889), а подоцна и во Битола, каде се борел против комитски единици, кои растеле во покраината. Тој бил назначен за министер за внатрешни работи во 1893 година. Потоа бил назначен за голем везир во ноември 1895 година. Најважните настани во неговата ера како голем везир биле немирите на Сасон (во 1895 година) и на Крит (во 1897 година), како и грчко-турската војна од 1897 година, која завршила со османлиска победа.
Тривија
Неговото мото во кампањата за градење на патиштата било „Секое место каде што не можете да одите не е ваше“ (Gidemediğin yer senin değildir.)
Еузебио
Еузебио да Силва Фереира (Eusébio da Silva Ferreira; Лоренцо Маркеш, 25 јануари 1942 - 5 јануари 2014 ) — португалски фудбалер од африканско потекло. Бил член на репрезентацијата на Португалија која го освоила третото место на Светското првенство во 1966 година. На тоа првенство бил прогласен за најдобар стрелец со 9 постигнати голови. Освојувач е на Златната тока во 1965 година. Четири пати бил најдобар стрелец во португалската лига.
Најголемиот дел од својата кариера го поминал во Бенфика (од 1960 до 1975 година) и за тоа време постигнал 315 голово на 301 натпревар што претставува клупски рекод. На 727 настапи во кариерата постигнал 715 погодоци. ИФФХС го прогласил за 9-ти најдобар играч на сите времиња, додека Фудбалската федерација на Португалија во 2003 година го пограсила за најдобар фудбалер на таа земја во последните 50 години. Познат е уште и по прекарот Црн пантер.
Сојуз на бугарски уставни клубови
Соjузот на бугарските уставни клубови (бугарски Съюз на българските конституционни клубове) е политичка партија создадена во Отоманското Царство после Младотурската револуција од членови на Внатрешната македоно-одринска револуционерна организација кои преминале во легалност. Постои малку повеќе од една година, од септември 1908 до ноември 1909 година. Основен политички противник им е Народната федеративна партија (Бугарска секција).
Создавање, цели и идеи
Од 7 до 13 септември во Солун се спроведува основачкиот конгрес на Соjузот на бугарските конституциони (уставни) клубови. На него присуствуваат 72 претставника на македонската бугарска буржоазија и само двајца земjоделци, еден занаетчија и еден работник. Се прифаќаат програмата и уставот на организацијата во коишто јасно се изнесени неjзините цели: Бугарскиот конституционен клуб има за цел: а) да спроведува граѓанско и политичко воспитување на бугарскиот народ во духот на конституционите (уставните) слободи – локално самоуправување во Македонија и Одринско; б) да ја чува и развива бугарската народна култура. За членови на Централното биро се избрани Тома Карајовов, Владимир Руменов, Тодор Лазаров, а основачи се уште и Георги Кулишев, Георги Баждаров, Кирил Прличев, Андон Димитров, Христо Батанџиев, Симеон Радев и др. Христо Татарчев отворено го поддржува СБКК иако не учествува во неговата работа. После изборите на 25 октомври, СБКК внесува во парламентот два пратеника – Тодор Павлов од Скопjе и Панчо Дорев од Битола. Весникот „Отечество“ (Татковина) служи за разјаснување на идеите на политичката организација. Во број 43 од 18 јули 1909 година во статијата посветена на Илинденското востание се вели: Десетти јули [„huruet“], тоа е епилог на Илинден; Илинден, тоа е наj-торжествениот акт на величествената македонска револуционерна драма. Без Илинден не би имало 10 јули. Последната дата е општоосманска. Илинден е наш, на Бугарите.“ СБКК во своите програмски документи главно се залага за колективните права на одделните не-турски народности во империјата, аграрни и социјални реформи со цел за подобрување на положбата на христијанското население. Силно се акцентира автономијата на Македонија и Одринско, како и важната обединувачка улога на Бугарската егзархија како православна црква на сите тамошни Бугари. Организацијата се спротивставува на масовното колонизирање на македонските земjи со муслимански населеници.
Весникот „Работническа искра“, чиј уредник е Васил Главинов во бр.4 (Битола, 5.11.1909), во уводната статија „Партиите и работниците“ дава своја одлика на Сојузот на бугарските конституционии клубови: ... Бугарската македоно-одринска конституциона партија ги претставува интересите на трговците и индустријалците, на фабрикантите и заможните еснафи, кои утре ќе се преобразат во индустријалци и големи трговци, на предприемачите, селските заможни стопани и лихвари - со еден збор, на класата која се нарекува граѓанска или буржоаска класа. Како партија на таа класа, која е националистичка, која сака да се соедини со своите браќа во Бугарија, Бугарската македоно-одринска конституциона партија е исто така националистичка и со сите свои стремежи и идеали на бугарската буржоазија во Македонија и Одринско"...
Григориј VI Цариградски
Григориј VI Цариградски — вселенски патријарх во два наврати во периодот од 1835 до 1840 година и од 1867 до 1871 година.
Крамонсхаген
Крамонсхаген (Cramonshagen) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
111 (број)
111 (сто и единаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 110 а претходник на бројот 112.
Квадратна милја
Оретворање
1 квадратна милја е еднаква на:
Јуриспруденција
Развојот на правната наука во Рим започнува со Тибериј Корунканиј. По него дејствуваат многу учени правници кои се занимавале со практична работа или со практична работа и со наука.
Римските правници - јуриспруденти пишувале дела во кои биле содржани правни максими, правни поими кои биле прецизно изложени (regulea, definitiones), како и подробно обработени практични или апстрактни правни случаи (responsa, epistolae). Правниците пишувале и монографии во кои ги обработувале правните прописи содржани во одделни извори на правото, како и коментари на правните правила во состав на jus honorarium, коментари на преторовиот указ (libri ad edictum), како и книги од енциклопедиски карактер (digesta или pandektae). Правниците пишувале и учебници кои имале педагошки цели, да ги образоваат младите студенти по право (institutiones или enshiridia).
Римските правници го избегнувале дефинирањето на правните поими и правните институти. Тие сметале дека „секое дефинирање во граѓанското право е опасно, бидејќи е ретка дефиницијата што не може да се собори.“ Делата на римските правници се вистинска ризница од анализираните случаи (casus – и). Правниците ги создале своите дела преку суптилна анализа на воочените проблеми, преку утврдувањето на терминологијата и давање образложени заклучоци. Не е спорно дека делата на римските правници се најскапоцената правна оставина на Рим.
NGC 5914B/2
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5914B/2 се споменува и како MCG 7-31-56.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5914B/2 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 16 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5914B/2 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 18 м 45,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +41° 53' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 5914B/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54653. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 78; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3048. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1371.
NGC 1534
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1534 се споменува и како ESO 84-6, AM 0408-625, DRCG 46-23, IRAS 04081-6255.
Откривање
Објектот е откриен на 26 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1534 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1534 има привидни димензии од 1,7' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 8 м 46,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 62° 47' 50". Положбениот агол на објектот е во износ од 76°.
Други поделби
Проучување на NGC 1534 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14547. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 443; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8871.
112 (број)
112 (сто и дванаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 111 а претходник на бројот 113.
Општина Радовиш
Општина Радовиш — општина во Југоисточен Регион на Република Македонија, со површина од 608 км2 и 28 244 жители. Центар на општината е градот Радовиш.
Рона-
Рона- (симбол: Р, меѓун. R) — претставка во метричкиот систем кој означува множење со 1027 или (еден октилион). Била одобрена на 27-от состанок на Генералната конференција за тежини и мерки во 2022 година.
Општина Радовиш
Географија
Сместена во југоисточниот дел од Републиката, општина Радовиш го зафака северозападниот дел од пространата Струмичко-радовишка Котлина, односно горното сливно подрачје на Радовишка Река. Северниот дел припаѓа на Родопска зона планините Плачковица и Готен, јужниот дел на планината Смрдеш (планина), на северозапад се наоѓа ридестиот дел на областа (Јуруклук) Јуруклак или Дамјанско поле, а на југоисток се протега алувијалната рамнина на Радовишка Река.
Рона-
Рона е изведен од грчкиот број ἐννέα (ennéa, „девет“) и претставува 10009. Буквата „R“ била избрана произволно бидејќи не се користела за други претставки на мерни единици, а не била и широко користена за други единици.
Далберг-Венделсторф
Далберг-Венделсторф (Dalberg-Wendelstorf) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Рона-
Воведување
ГКТМ ја усвоил претставката рона- покрај квета-, квекто- и ронто- на нивниот 27-ми состанок.