cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Родос
Класичен период
Во 357 п.н.е., островот бил освоен од царот Маусол од Карија, а потоа повторно паднал под Персијците во 340 п.н.е. Нивното владеење било исто така кратко.
Хеленистички период
По смртта на Александар, неговите генерали се бореле за контрола на царството. Три од нив, Птоломеј I Сотер, Селевк I Победникот и Антигон I Едноокиот успеале да го поделат царството меѓу себе. Родос формирал силни комерцијални и културни врски со Птоломејците во Александрија и заедно ја формирале родо-египетската алијанса која ја контролирала трговијата низ Егејот во 3 век п.н.е.
Градот се развил во поморски, трговски и културен центар. Неговите монети циркулирале речиси насекаде во Медитеранот. Неговите познати школи за филозофија, наука, литература и реторика ги споделувале мајсторите со Александрија: атинскиот реторичар Есхин, кој формирал училиште на Родос, Аполониј од Родос, набљудувањата и делата на астрономите Хипарх и Геминус, реторичарот Дионисиј Тракс. Неговото училиште за вајари, развило богат, драматичен стил кој може да се окарактеризира како „хеленистички барок“. Агесандер, со два други вајари, ја направиле познатата т.н. Лаоконска група, која денес се наоѓа во Ватиканските музеи.
Во 305 п.н.е., Деметриј I започнал опсада на Родос, во обид да го прекине сојузот со Египет. Тој создал огромни опсадни апарати, вклучувајќи ударен овен и опсадна кула. И покрај тоа, во 304 п.н.е., по само една година, тој попуштил и потпишал мировен договор, оставајќи го зад себе огромниот број воена опрема. Властите на Родос ја продале опремата и ги искористиле парите за да изградат статуа на нивниот бог на сонце, Хелиј, статуата што е позната како Колосот на Родос.
Во текот на 3 век п.н.е., Родос се обидел да ја обезбеди својата независност и на својата трговија, особено околу неговата виртуелна контрола врз трговијата со жито во источниот Медитеран. И двете од овие цели биле зависни од ниту една од трите големи хеленистички држави кои доминираа, па затоа Родос продолжил со политика за одржување на рамнотежа помеѓу Птоломеј I Сотер, Селевк I Победникот и Антигон I Едноокиот, дури и ако тоа значело дека ќе војува со нејзиниот традиционален сојузник Египет. За таа цел тие вработиле голем број на работници за изградба на своја морнарица. Исто така ја оформиле и својата доминација на брегот на Карија кој се наоѓа наспроти Родос.
Родос успешно ја спровел оваа политика во текот на третиот век п.н.е., импресивно достигнување за она што во суштина претставувал демократска држава. Меѓутоа, до крајот на тој период, рамнотежата на моќта започнала да се распаѓа, бидејќи намалувањето на Птоломејската моќ го направил Египет привлечна цел за амбициите на Селевкидската Империја. Во 203/2 п.н.е., младите и динамични кралеви на Антигонидите и Селевкидите, Филип V и Антиох III, се согласиле да потпишат пакт за ненапаѓање, барем привремено, поради своите воени амбиции односно кампањата на Филип во Егејското Море и западна Анадолија и конечното решение на египетското прашање од страна на Антиох. Поради овие чести закани, властите на Родос се обратиле во 201 година п.н.е. до Римската Република.
И покрај тоа што била исцрпена од титанската борба против Ханибал (218-201 п.н.е.), Римјаните се согласиле да интервенираат, откако Филип веќе бил повреден за време на војната против Картагина. Сенатот ја сметал жалбата од Родос и неговите сојузници како можност да изврши притисок врз Филип. Резултатот бил започнување на Втората македонско-римска војна (200-196 п.н.е.), која завршила со победа на Рим и независност на Родос.
Византиски период
Во 395 со поделбата на Римското Царство, започнал долгиот византиски период во управувањет на Родос. Во доцната антика, островот бил главен град на римската провинција Острови, опфаќајќи поголем дел од егејските острови, со дваесет градови. Соодветно на тоа, островот бил исто така метропола на црковната провинција Киклади, со единаесет суфрагани.
Започнувајќи од околу 600 година, неговото влијание во поморските прашања се манифестирало во собирањето на поморските закони, познати како „Закон за Родошко Море“, кои закони биле прифатени низ Средоземното Море. За време на Византиско-персиската војна, островот бил окупиран.
Родос бил окупирана и од страна на исламските сили на Омејадите на калифот Муавија I во 654 г., кои ги однеле остатоците од Колосот на Родос. Островот повторно бил окупиран од страна на Арапите во 673 година, како дел од нивниот прв напад врз Цариград. Меѓутоа, кога нивната флота била уништена од грчкиот оган пред Цариград и од невремето на враќање, островот бил евакуиран во 679/80 како дел од мировниот договор. Во 715 византиската флота испратена против Арапите започнала бунт на Родос, што довело до доаѓање на Теодосиј III на византискиот престол.
Од раниот 8 век до 12 век, Родос припаѓал на византиската тема Кибиреоти, и бил центар за бродоградба и трговија. Во 1090, островот бил окупиран од силите на Селџуците. Родос бил освоен од царот Алексиј I Комнин за време на Првата крстоносна војна.
Кога започнало слабеењето на византиската централна власт во првата половина на 13 век, Родос станал центар на независниот домен Лав Габалас и неговиот брат Јован, додека не бил окупиран од Џенова во 1248-1250. Република Џенова била поразена од Никејското Царство, по што островот станал редовна провинција на никејската држава (и по 1261 година од обновената Византија). Во 1305, островот бил даден на Андреја Мориско, џеновски авантурист кој влегол во византиска служба. Но, Родос бил контролиран од Ментеше, еден од анадолските бејлици помеѓу 1300 и 1314 година.
Крстоносен и исламски период
Во 1306-1310 година, византиската ера на историјата на островот завршила кога островот бил окупиран од страна на Витезите Болничари. Според владеењето на новоименуваните витези, градот бил повторно изграден според европски средновековен стил. Во овој период биле изградени многу познати споменици на градот, вклучувајќи ја и Палатата на Големиот мајстор.
Силните ѕидини што ги граделе витезите ги одбиле нападите на египетскиот султан во 1444 година и опсадата на Османлиите на чело со Мехмед II во 1480 година. Меѓутоа, на крајот, Родос бил освоен од Османлиите во времето на султанот Сулејман во декември 1522 година. Султанот распоредил 400 бродови доставувајќи 100.000 војници на островот (200.000 според други извори). Наспроти оваа сила, Витезите имале околу 7.000 приврзаници. Опсадата траела шест месеци, на крајот на која на преживеаните поразени Болничари им било дозволено да се повлечат во Кралството Сицилија. Витезите подоцна ја пренеле својата база на Малта.
Потоа Родос во составот на Отоманското Царство бил речиси четири века.
Современ период
Островот бил населен со етнички групи од околните народи, вклучувајќи ги и Евреите. Под османлиско владеење повремено се појавувала дискриминација и нетрпеливост. Во февруари 1840 година, Евреите од Родос биле лажно обвинети за ритуално убиство на едно христијанско момче. Овој инцидент станал познат како Крвопролевање на Родос.
Во 1912 година, Италија го освоила Родос од Турците за време на Италијанско-турската војна. Населението на островот било поштедено поради договорот за размена на население меѓу Грција и Турција. Родос бил доделен на Италија. Турција официјално ги отстапила островот според Договорот од Лозана од 1923 година.
По италијанското примирје од 8 септември 1943 година, Британците се обиделе да го примат италијанскиот гарнизон на Родос за да ги сменат страните. Ова било предвидено од страна на германската армија, која успеала да го окупира островот во Битката кај Родос. Во голема мерка, германската окупација го предизвикал британскиот неуспех во последователната кампања.
Турскиот конзул Селахатин Улкумен успеал, со значителен ризик за себе и за своето семејство, да спаси 42 еврејски семејства, вкупно околу 200 лица, кои имале турско државјанство.
На 8 мај 1945 година Германците го предале Родос.
Археологија
Колосот на Родос се смета за едно од седумте чуда на античкиот свет. Оваа гигантска бронзена статуа била документирана дека некогаш стоела во пристаништето. Таа била завршена во 280 п.н.е. и уништена во земјотрес во 224 п.н.е. Нема трага од статуата денес.
Историските места на островот Родос вклучуваат акрополот во Линдос, акрополот во Родос со Храмот на Аполон и античкиот театар и стадион, античка Тријанда, антички Камирос, Палатата на гувернерот, Стариот град Родос, Палатата на големите мајстори, синагогата Кахал Шалом во Еврејскиот кварт, Археолошкиот музеј, урнатините на замокот Монолитос, замокот Критинија.
Христијанство
Доминантна религија е грчката православна. Островот е седиште на Митрополијата Родос.
Постои значително латино католичко малцинство на островот од 2.000, од ​​кои многумина се Италијанце кои останале по завршувањето на италијанската окупација, поради кое постои римокатоличка архиепископија.
Ислам
Родос има турско муслиманско малцинство, како остаток од отоманските турски времиња, кои не биле употребени во размената на населението од 1923-24 година, бидејќи Додеканезите биле под италијанска администрација. Тие се организирани преку Турската асоцијација на Родос (Rodos Türk Derneği), со бројка од 3.500 верници. Бројот на Турците во Родос би можел да биде околу 4.000.
Јудаизам
Еврејската заедница на Родос се вратила во првиот век од н.е. Синагогата на Кахал Шалом, основана во 1557 година, за време на отоманската ера, е најстарата синагога во Грција и сè уште се наоѓа во еврејската населба на стариот град Родос. На крајот од 1920-тите, еврејската заедница претставувала една третина од вкупното население во градот. Во 1940-тите имало околу 2000 Евреи од различна етничка припадност. Нацистите депортирале и убиле поголем дел од заедницата за време на Холокаустот. Кахал Шалом е реновиран со помош на странски дарители, но неколку Евреи живеат преку целата година на Родос, па така службите не се одржуваат редовно.
Еврејскиот музеј во Родос бил основан во 1997 година за да ја зачува еврејската историја и култура на Евреите од Родос. Таа е во непосредна близина на Синагогата Кахал Шалом.
Управа
Сегашната општина Родос била формирана по реформата на локалната власт за 2011 година со спојување на следните 10 поранешни општини, кои станале општински единици:
Општината има површина од 1400.681 km2. Го опфаќа островот Родос и неколку ненаселени острови. Градот одос бил главен град на поранешната префектура Додеканезе. Родос е најнаселениот остров на Јужен Егеј.
Економија
Економијата е ориентирана кон туризам, а најразвиениот сектор е услугата. Туризмот го зацврстил Родос економски, во споредба со остатокот од Грција.
Мали индустриски процеси увезувале суровини за малопродажба, иако други индустрии вклучуваат и производство на земјоделски производи, сточарство, рибарство и винарија.
Воздушен сообраќај
Родос има три аеродроми, но само еден е јавен. Аеродромот „Дијагорас“, еден од најголемите во Грција, е главната влезна и излезна точка за месните жители и туристите. Островот е добро поврзан со други големи грчки градови и острови, како и со големите европски метрополи и градови преку чартер летови.
Две училишта нудат воздухопловни услуги на островот.
Морски сообраќај
Родос има пет пристаништа, од кои три се во градот Родос, еден во западниот брег кај Камирос и еден во источниот брег во близина на Лардос.
Патен сообраќај
Патната мрежа на островот е претежно асфалтирана и се состои од 3 национални патишта плус еден планиран, 40 провинциски и бројни локални патишта. Ова се четирите главни островски патишта:
Идни патишта:
Автобус
Автобуските услуги се раководат од два оператора :
Туризам
Родос е една од најатрактивните туристички одредишта во Грција. По Крит, островот е најпосетувано одредиште во Грција, постигнувајќи бројка од 1.785.305 туристи во 2013 година. Во 2014 година бројката изнесувала 1.931.005, додека во 2015 година бројот малку се намалила и изнесувала 1.901.000. Просечната должина на престој се проценува на 8 дена. Гостите претежно се од Велика Британија, Израел, Франција, Италија, Шведска и Норвешка. На Родос понудата за сместување е висока, бидејќи на островот работат повеќе од 550 хотели, од кои повеќето се со две ѕвезди. Дополнително, во поглед на конкурентноста, Светската туристичка организација ја рангира Грција на 31 место на глобално ниво.
Цинк трифлат
Цинк трифлуорометансулфонат или цинк трифлат ― цинкова сол на трифлуорометансулфонска киселина. Најчесто е користен како катализатор на Луисовата киселина, на пр. во силилации.
Белиот прав, цинк трифлат е комерцијално достапен, иако некои работници доживеале недоследни резултати со цинк трифлат од различни извори. Ако сакате, може да се подготви од реакција на трифлуорометансулфонска киселина со цинк во ацетонитрил, или со цинк карбонат во метанол:
IC 750
IC 750 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 750 се споменува и како NPM1G -05.0473.
Откривање
Објектот е откриен на 15 мај 1893 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 750 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 750 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на IC 750 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 158675.
Список на државни водачи во 706 година
Ова е список на државни водачи во 06 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Владимир Мечјар
Владимир Мечјар ( во ) — словачки политичар кој бил премиер на Словачка во три мандати (1990 – 1991, 1992 – 1994 и 1994 – 1998) и претседател на Народна партија – движење за демократска Словачка од нејзиното основање до 2014. Мечјар ја предводел Словачка за време на одвојувањето од Чехословачка во 1993, и бил кандидат на претседателските избори во 1999 и 2004. Тој бил критикуван од западните политички партии за автократскиот стил на владеење и за поврзаноста со некои криминални структури. Периодот во кој тој ја предводел земјата бил нарекуван „мечјаризам“.
Список на државни водачи во 706 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Владимир Мечјар
Животопис
Владимир Мечјар е роден на 26 јули 1942 во Зволен како најстар од четирите сина во семејството. Политичката кариера ја започнал во Комунистичката партија на Словачка, каде напредувал до претседател на градскиот комитет во градот Жјар на Хрон. Од позицијата бил разрешен во 1969, една година по инвазијата на Варшавскиот пакт врз Чехословачка, бидејќи на националниот конгрес од 1969 одржал говор во кој барал реформи во државата. Следната година бил избркан од партијата и означен како непријател на социјалистичкиот режим. Во меѓувреме студирал на универзитетот „Коменски“ во Братислава и работел во фабрика за стакло.
За време на Кадифената револуција при распадот на комунизмот во Чехословачка од 1989, Мечјар се зачленил во партијата Општество против насилство. По препорака на Александар Дубчек, Мечјар бил назначен за министер за внатрешни работи до одржување на првите повеќепартиски избори во Словачка. На парламентарните избори во 1990 партијата Општество против насилство била прва со освоени 48 пратеници од можни 150, па Мечјар бил избран за премиер во коалициска влада со Христијанско демократско движење, кое имало 31 пратеник. Во првиот мандат тој се залагал за економски реформи и продолжување на федерацијата со Чешка.
Во 1991 се случиле поделби во ОПС, па Мечјар и неговите приврзаници ја формирале Народна партија – движење за демократска Словачка. Поради губење на парламентарното мнозинство, бил назначен нов премиер до одржување на изборите во 1992. На парламентарните избори во 1992, Народната партија освоила 74 од 150 седишта во собранието и Мечјар формирал малцинска влада. Откако во март 1993 осум пратеници ја напуштиле Народната партија, Мечјар повторно бил сменет од премиерската функција, а новата привремена влада ја предводел Јозеф Моравчик. По изборите во октомври 1994 Мечјар повторно станал премиер, овој пат во коалиција со радикалната десница СНП предводена од Јан Слота и крајната левица СРП предводена од Јан Лупчак.
За време на третиот мандат Мечјар бил обвинет за автократски стил на владеење, ширење медиумска пропаганда, корупција и сомнителна приватизација на државните компании. Истовремено Мечјар бил во постојан конфликт со претседателот Михал Ковач. По истекот на претседателскиот мандат на Ковач во март 1998, Мечјар привремено ја вршел и таа функција. Иако тој формално се залагал Словачка да се зачлени во ЕУ и НАТО, неговата земја била делумно изолирана поради непочитување на демократските начела. Иако партијата на Мечјар победила на парламентарните избори во 1998, тој не успеал да формира влада бидејќи ниту една партија не сакала да влезе во коалиција со него, па така премиер станал Микулаш Ѕуринда. Мечјар се кандидирал за претседател на изборите во 1999, но загубил од Рудолф Шустер. Мечјар бил уапсен во 2000 поради сомнеж за корупција додека бил премиер.
Иако повторно победил на парламентарните избори во 2002 година, Мечјар не составил влада бидејќи немал мнозинство во Собранието. Тие избори биле значајни бидејќи ако Мечјар се врател на власт, тоа веројатно би значело крај на амбициите на Словачка за интегрирање во Европската Унија. Во 2004 се кандидирал за претседател по вторпат, но бил поразен од поранешниот сопартиец Иван Гашпарович. На парламентарните избори во 2010 Народната партија не освоила ниту еден пратеник, а во 2014 партијата згаснала.
945 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4563 и 4564 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3805 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2815 и 2816 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 192 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 945 година се протега во 1691 и 1692, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1751 и 1752 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 402 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1614 и 1613 исламска година пред хиџра.
42 Лебед
42 Лебед — ѕвезда и планетарна маглина во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 5,899.
Византиско иконоборство
Иконоборството претставува верско движење кое забранува иконите, фреските, киповите, реликвите и други визуелни претстави за светците.
Историја
После признавањето на христијанството во Римското Царство, за време на владеењето на Константин Велики, и неговото прифаќање како официјална државна религија за време на Теодосиј I, христијанската уметност почнала да се менува. Оаа промена била резултат пред сè на слободата која христијаните ја добиле во однос на изразувањето и декларирањето на нивната религија. Тогаш и за првпат се појавиле сликите на мачениците, а со нив почнала да се шири и критиката за идолопоклоничката и паганска позадина која тие (наводно) ја имале.
Тек
Во времето на византискиот цар Лав III Исавријанин (716-741), односно во 726 година бил издаден едикт според кој иконите биле забранети. Но, едиктот бил пречекан со силно противење од цариградски патријарх Герман и од страна на клирот и народот. Папа Григориј II и Јован Дамаскин, исто така, го кренале своjот глас во заштита на православието, како и повеќето теолози и монасите, поради што тој започнал гонење и страшно мачење и убивање на истите. Како незадоволство од таа одлука, во Грција се дигнала буна, која во 727 година била задушена. Патријарх Герман I не сакал да го потпише императорскиот декрет и дал оставка, а на негово место Лав III го поставил неговиот истомисленик – патријархот Анастасиј. Лав III Исавријанин го наклеветил Јован Дамаскин пред калифот при кој тој служел како министер и заповедал да биде убиен папа Григориј II со меч или со отров. Но, последното не му успеало.
Прв период (730-787)
Папата Григориј II во својата преписка со императорот му укажал на грешката, но тој не сакал да се покае, по кое западниот дел од црквата одбил повеќе да не плаќа данок на Цариград. Во времето на папа Григориј III бил свикан синод од 93 епископи на кој била донесена одлука дека секој кој ќе оди против иконите, ќе биде екскомунициран од црквата. Лав III починал во јуни 741 година, а на негово место бил избран неговиот син Константин V Копроним, кој бил уште покрволочен поборник против иконите. Артабасдус, кој бил женет со ќерката на Лав, гледајќи ја непопуларноста на иконоборството, се прогласил за заштитник на иконите и император, со помош на патријархот Анастасиј, кој прво бил иконоборец, но подоцна повторно се вратил кон почитувањето на икоите. Но, Константин V крваво му се одмаздил, а патријархот Анастасиј го принудил повторно да се врати кон иконоборството. Во 754 година Константин V свикал собор на кој 350 епископи биле принудени да присуствуваат, но Рим, Ерусалим, Антиохија и Александрија одбиле да пратат претставници. По ова била донесена одлука од страна на императорот против иконите која епискпите биле принудени да ја потпишат.
Бидејќи синот на Лав IV, Конастантин VI, бил на деветгодишна возраст, мајка му ја водела земјата. Таа го обновила почитувањето на иконите. Во 787 година во Никеја бил одржан Седмиот вселенски собор на кој присуствувале над 300 епископи. На овој собор, иконоборечките кривоверци според традицијата, јавно се покајале и повторно биле примени во црквата. Во Актите на соборот се вели:
Втор период (814-843)
Наследник на Михаил станал Теофил, кој го продолжил делото на својот татко. По неговата смрт пак, на негово место застанала неговата сопруга Теодора, бидејќи неговиот син Михаил III имал само три години. Теодора ги почитувала иконите и таа го започнала истиот процес како и царица Ирена. На Поместниот Цариградски Собор (842) ги потврдила во сета сила актите на Седмиот вселенски собор. На тогашниот патријарх иконоборец Јован VII Цариградски му бил даден избор да ги прифати иконите или да се пензионира, а на негово место бил поставен Методиј I Цариградски.
Во 842 година иконите биле обновени, односно потврдени уште еднаш одлуките донесени на Седмиот вселенски собор.
Гран при Квебек 2012
Гран при Квебек 2012 било третото издание на Гран при Квебек, еднодневна професионална велосипедска друмска трка. Била одржана на 7 септември 2012, на растојание од 201,6 километри, започнувајќи и завршувајќи во Квебек Сити, Квебек, Канада. Била 25. трка во сезоната на Светската турнеја. Трката е една од двете трки кои се дел од календарот на Светската турнеја во Северна Америка, другата е Гран при Монтреал, која се одржала по два дена.
Во спринтерската завршница, австралискиот национален првак Сајмон Геранс од екипата ја освоил трката, откако го следел нападот на возачот на  Грег ван Авермат во последните метри на трката, додека обајцата работеле заедно за да се одвојат од групата и Геранс да победи на завршницата на нагорнина на Grande-Allée. Ван Авермат бил втор, додека групата била предводена од победникот на Гран при Монтреал 2011 Руј Кошта, задоцнувајќи четири секунди.
Тек
Трката се состои од 16 кругови на патека во должина од 12,6 километри, потполно иста патека како на изданието во 2011. Патеката била добро поставена за специјалисти за искачување, бидејќи самата завршница била поставена на нагорнина, сместена на улицата Grande-Allée, во срцето на стариот Квебек и патеката вклучувала неколку стрмни искачувања. Последното било на широка и права линија со постојан наклон од 4%. Вкупната должина на искачувањата била 2.976 метри. Поголеми потешкотии биле:
Екипи
Бидејќи Гран при Квебек бил настан од Светска турнеја, сите 18 UCI ProTeam екипи биле поканети автоматски и се обврзани да испратат свој состав. Исто така биле доделени три специјални покани на професионалните континентални екипи: две француски екипи ( и ) и една канадска. Канадската национална екипа исто така ќе настапи на трката и со тоа се создала главната група од 22 екипи.
Екипите кои настапиле на трката биле:
Космос-456
Космос-456 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 ноември 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-456 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 302 км, а најмалото на 175.
Марија Медичи
Марија Медичи (француски: Marie de Médicis, – ) била кралица на Франција како втора жена на кралот Анри IV кој потекнувал од династијата Бурбони. Таа била член на богатата и моќна династија Медичи. По убиството на нејзиниот сопруг во 1610 година, коешто се случило веднаш по нејзинито крунисување, таа ја презела улогата на владетел на местото на нејзиниот малолетен син, кралот Луј XIII. Била позната по нејзините постојани политички интриги во судот на Франција и по нејзиното обемно уметничко покровителство.
Ран живот
Родена во во палатата Пити на 26 април, Марија била шеста ќерка на големиот војвода од Тоскана, Франческо I и Јоана, надвојвотката од Австрија, ќерка на Фердинанд I, царот на Светото Римско Царство и Ана од Боемија и Унгарија. Само Марија и нејзината сестра Елеанора Медичи преживеале до полнолетство.
Кралица на Франција
Во октомври 1600 година, Марија се омажила за Анри IV, веднаш по поништувањето на неговиот брак со Маргарита Валоа. Нивната свадбена церемонија се одржала во Лион, Франција на која присуствувале 4.000 гости проследена со раскошна забава и нови оперски жанрови, како на пример операта Евридика од Џакопо Пери.
Таа понела со себе 600.000 круни како дел од нејзниот мираз. Следната година во Фонтенбло се родил Луј XIII, нејзиниот најстар син и иден крал. Бракот се покажал како неуспешен. Кралицата постојано се расправала со една од омилените љубовници на нејзиниот сопруг, Катерина Анриет де Балзак, на која тој ѝ ветил дека ќе се ожени со неа веднаш по смртта на поранешната „официјална љубовница“ Габриел де Естре. Кога Анри IX не го исполнил своето ветување и наместо со неа се оженил со Марија, сето тоа резултирало со постојани расправии и политички интриги зад грб. Иако кралот можел да ги протера љубовниците и да ја поддржи својата кралица, тој никогаш не го сторил тоа.
Марија, пак, се сожалила и ја поддржала неговата поранешна жена Маргарита Валоа, убедувајќи го Анри да ја врати во царството. На 13 мај 1610 година Марија била крунисана за кралица на Франција, ден пред смртта на нејзиниот маж. Неколку часови по смртта на Анри, парламентот во Париз ја потврдил нејзината титула. Таа веднаш ја протерала љубовницата Катерина Анриет де Балзак од дворецот.
Уметничко покровителство
Изградбата и опремувањето на дворецот во Луксембург, кој таа го нарекувала „Палата Медичи“, претставувал нејзин најголем уметнички проект за време на нејзиното владеење. Го купила плацот во 1916 година, а изградбата почнала во 1615 година, од страна на архитектот Саломон де Брос. Нејзиниот дворски сликар бил Петар Пол Рубенс. Илија Монталто бил нејзиниот лекар во Италија.
Политика
Сè додека нејзиниот сопруг бил жив, Марија не покажала некоја значителна политичка умешност, но и по преземањето на власта нејзините способности едвај се подобриле. Крајно тврдоглава и со ограничена интелигенција, за краток период целосно потпаднала под влијание на нејзината слугинка Леонора „Галигаи“ Дори која ковала завера со нејзиниот бескрупулозен сопруг, Кончино Кончини, кој инаку имал италијанско потекло и бил назначен за маршал на Франција иако никогаш не учествувал во некоја битка. Кончини го отпуштил војводата од Сили, талентиран министер на Анри IV и италијанските претставници од Римокатоличката црква се надевале, преку нивнотото влијание да го забрзат задушувањето на протестантството во Франција. Марија, која имала потекло од Хабсбург, ја напуштила традиционалната анти-хабсбуршка надворешна политика во Франција. Планирајќи го бракот на нејзината ќерка Елизабета со идниот Филип IV од Шпанија, ја изразила својата поддршка кон Хабсбург.
Како резултат на на пропустливите и каприциозни наредби на кралицата, принцовите со „сина“ крв и големите аристократи во кралството покажале револт. Кралицата, премногу слаба да го наметне нејзиното влијание, се согласила да ги поткупи на 15 мај 1614 година. Опозицијата била предводена од Анри де Бурбон, ја принудил Марија во 1614 и 1615 година да го свика Генералниот Штаб (англиски: Estates Generals) кој за последен пат ќе се состане во Франција сè до почетните настани на Француската револуција.
Во 1616 година владеењето на Марија било зајакнато благодарение на советите од Арман Жан ди Плеси ( подоцна кардинал Ришелје) кој доста се истакнал за време на состаноците на Генерланиот Штаб. Сепак, синот на кралицата, веќе неколку години во полнолетство, ја презел власта наредната година. Тој ја поништил хабсбуршката и шпанската странска полиса кои ги спровела неговата мајка, наредил Кончини да биде убиен, ја протерал кралицата во замокот во Блоа и го назначил Ришелје за негов бискуп.
После две години поминати во виртуелен притвор, „во дивината“ како што таа го нарекувала, во 1619 година, ноќта помеѓу 21 и 22 февруари побегнала од Блоа. Тоа нејзино бегство предизвикало нов аристократски револт предводен од братот на Луј, Гастон де Орлеан, чија моќ Луј лесно ја уништил.
Во овој период бил нацртан портретот од Рубенс (горе десно). Марија го обновила Луксембуршкиот дворец во Париз, со екстравангантни слики од Рубенс, како дел од луксузното уредување, наречено галерија Марија де Медичи (детали за една слика на лево).
По смртта на војсководецот од Линес, омилениот придружник на кралот, Луј се подготвил за потрага на Ришелје. 13 ноември 1630 година, е познат како „Денот на измамените“, кога Марија се надевала дека го поразила Ришелје, но тој го покажал спротивното протерувајќи ја најпрво во Компјењ во 1630 година од каде во 1631 година избегала во Брисел, а во 1638 во Амстердам.
Нејзината посета претставувала официјално признавање на новосоздадената холандската Република па затоа истата Холанѓаните ја сметале за дипломатски триумф. Како резулатат на тоа бил приреден свечен кралски прием каков што Републиката избегнувала за нејзините владетели. Во нејзината чест на градското пристаниште се одржала церемонијална парада на вода надополнета со спектакуларни изложби од Мојаерт. Имало колона предводена од трубачи на коњи и на реката Амстел, на вештачки остров била издигната голема привремена грабда специјално за фестивалот. Градбата била со намера да прикаже драматични „живи слики“ во чест на Марија штом стапнала на вештачкиот остров и влегла во павилјонот. Потоа градоначалникот Алберт Бургх ѝ понудил ријстафел („маса со ориз“- детален појадок) и ѝ продал позната бројаница запленета од Бразил.
Посетата го инспирирала Каспар Балеус да ја напише „Гостинот Медичи“ (1638 година). Ја посетила Англија во 1638 година, на пат од Лондон престојувала во Гидеа Хол. Починала во Келн во 1642 година, каде доста престојувала, осмислувајќи нови интриги против Ришелје до самиот крај. Била закопана во базиликата Св. Денис во северен Париз. Оноре де Балзак го концизирал негативното гледиште на генерацијата на идеалистите: „ Марија де Медичи чии дела беа штетни за Франција, го избегна срамот кој можеше да го зацрни нејзиното име. Неразумно го потроши богатството стекнато од Анри IV, никогаш не се заинтересира да го разоткрие случајот за убиството на кралот, нејзин интимен пријател беше војсководецот Жан Луј де Ногарет де ла Валет, кој не успеа да се одбрани од ударот на Равалјак и за кого се докажа дека долго време знаел кој е убиецот. Однесувањето на Марија предизвика да биде протерана од Франција од страна на нејзиниот син Луј XIII со што го охрабри другиот син Гастон да возврати, за на крај Ришелје да ја порази (на „Денот на поразените“), благодарение на истражувањето кое го направи и му принесе на Луј XIII тајни документи поврзани со смртта на Анри IV.“ – Есеј Катерина де Медичи.
Потомци
Денес, втор во редот за владетел на Обединетото Кралство, принцот Вилијам од Велс, води потекло од Марија де Медичи, преку неговата мајка Дијана (принцеза од Велс), која пак води потекло од четири вонбрачни деца на кралот Чарлс II од Англија и вонбрачна ќерка на кралот Џејмс II од Англија. И Чарлс II и Џејмс II биле внуци на Марија де Медичи од нејзината ќерка Хенриета Марија. Од бракот на нејзината внука, принцезата Хенриета Ана од Англија со нејзиниот внук Филип од Орлеан, Марија де Медичи е прабаба на многу денешни кралеви во Европа. Принцезата Мајкл од Кент, родена како бароница Марија Кристина е исто така потомок на Кристина, ќерка на Марија де Медичи.
Фриц Шумахер (архитект)
Фриц Шумахер (4 ноември 1869 - 5 ноември 1947) бил германски архитект и урбан дизајнер.
Тој го поминал неговото детство во Богота, Колумбија (1872–74) и во Њујорк (1875–83). По студирањето во Минхен и Берлин, во 1901 Шумахер станал професор за внатрешен дизајн на Техничкиот универзитет во Дрезден. Таму проектирал многу општински згради, шесто со поранешниот студент и архитектонски вајар Рихард Куел.
Во 1908, на возраст од 39, ја прифатил понудата како градежен директор на градот Хамбург. Неговите достигнувања за градежниот развој во Хамбург од тоа време до неговото повлекување во 1933, го промениле лицето на градот кон уметничкото и архитектонското движење Neue Sachlichkeit и ставил акцент на локалниот градежен материјал „циглата“. Наследството на неговите достигнувања се сè уште видливи во многу окрузи на Хамбург и денес, а многу често и основа за сегашните урбанистички проблеми на градот. Шумахер умрел во 1947, во болница во Хамбург.
Хидеки Јукава
Хидеки Јукава (湯川秀樹 – ), бил јапонски теориски физичар, воедно и првиот јапонски нобелист. Во 1932 претскажал дека во јадрото дејствуваат силни заемодејства кои се одвиваат преку размена на мезони(во превод: среден).
Животопис
Во 1935 ја објавил својата теорија за мезонот, каде е објаснето заемодејството помеѓу протоните и неутроните, која извршила големо влијание врз истражувањето на елементарните честички. Во 1940 станал професор во Кјотскиот универзитет. Во 1940 ја добил Царската награда на јапонската академија. Во 1949 станал професор во Колумбискиот универзитет, истата таа година ја добил и Нобеловата награда за физика, по откритието на пионот од страна на Сесил Франк Пауел, Џузепе Окиалини и Цезар Латес, откритие кое било предвидено од Јукава во 1947. Јукава исто така работел и на теоријата за К-зафатот, каде што електрон со ниско енергетско ниво е апсорбиран од јадрото.
Јукава станал првиот претседател на Јукава институтот за теориска физика. Парискиот универзитет му доделил докторат и почесно учество во Кралското друштво.
Во 1955, се придружил на други десет водечки научници и интелектуалци во склучување на Расел-Ајнштајновиот манифест, кој повикува на јадрено разоружување.
Јукава се пензионирал од Кјотскиот универзитет во 1970 како „Професор Емеритус“. Како резултат на неговата физичка слабост, тој во неговите последни години од животот се појавил пред јавноста во инвалидска количка. Умрел во својот дом во „Sakyo-ku“, Кјото, на 8 септември 1981 од пневмонија и срцева слабост, на 74 годишна возраст. Неговиот гроб е во „Higashiyama-ku“, Кјото.
Соло виолинистот Дијана Јукава (ダイアナ湯川) — роднина на Хидеки Јукава.
IC 751
IC 751 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 751 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,7 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 17 м 29,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +20° 41' 4"".
Други поделби
Проучување на IC 751 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
NGC 2207
NGC 2207 — спирална галаксија во соѕвездието Големо Куче, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2207 се споменува и како ESO 556-8, MCG -4-15-20, UGCA 124, IRAS 06142-2121.
Откривање
Објектот е откриен на 24 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2207 е од видот SBbc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 2207 има привидни димензии од 3,9' х 2,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 16 м 21,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 21° 22' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 141°.
Други поделби
Проучување на NGC 2207 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18749. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 317; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5946. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 655.
Јигит-пашина џамија
Јигит-пашината џамија, позната и како Меддахова џамија, е историска џамија во Скопје, којашто се наоѓала на просторот на Старата скопска чаршија и во времето на нејзината изградба била најстарата џамија во Скопје и воопшто на Балканот.
Историја
Се споменува дека џамијата била изградена во 1445 година од страна на отоманскиот освојувач на Скопје, Паша Јигит-бег, на местото на коешто се наоѓала црквата „Св. Врачи“. Џамијата била разрушена во 1943 г., за време на бомбардирањето на Скопје, при што останало само нејзиното минаре, коешто било срушено во земјотресот од 1963 година.
Турбе
Во дворот на џамијата се наоѓало турбе, во коешто бил погребан Паша Јигит-бег. Турбето било изградено во 1426 година и претставува претставник на раноцариградскиот стил на османлиската архитектура. По својот вид спаѓало во групата на отворени турбиња. Неговата основа била шестаголна, а секоја од страните завршувала со прекршен лак. Од горната страна било покриено со купола, којашто била поставена над тамбур. Познато е дека било градено од малтер и тули, а секој од ѕидовите завршувал со запчест венец. Турбето било срушено и денес не постои, но остатоци од гроб сè уште се забележливи. Во непосредна близина на гробот се наоѓал кладенец, од којшто, според верувањата, течела лековита вода. Во чест на Паша Јигит-бег, кој бил познат и како Меддах-баба, водата е позната како „Меддах-бабина вода“ и се смета дека станала лековита откако била посветена од негова страна. Покрај тоа, освен како „Јигит-пашина“, џамијата се споменува и како „Меддахова џамија“.
Список на државни водачи во 1293 година
Ова е список на државни водачи во 293 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Кримски федерален округ
Кримски федерален округ (Кры́мский федера́льный о́круг) — поранешен федерални окрузи во Русија. Основан бил со претседателски указ на 21 март 2014 г. по враќањето во состав на Русија. . Како свои единици, округот ги опфаќал Република Крим и федералниот град Севастопол. За претседателски претставник бил назначен Олег Белавенцев. . Административен центар на федералниот округ бил градот Симферопол — главниот град на Република Крим.
На 28 јули 2016 година, Кримскиот федерален округ, кој бил далеку најмалиот федерален округ во Русија, бил укинат и припоен кон Јужниот федерален округ, со цел „да се зголеми ефикасноста на работењето на органите на федералната држава“.
Невина (ТВ серија)
Синопсис
Од градот Закатекас, младата Флоресита патува со својата баба Клеотилда и со својата сестра Исела, кај својот татко Рубен и двајцата браќа Родриго и Виктор, кои живеаат во Мајами. На пола пат нивната баба умира, и сестрите патуваат по пустината. Сестрите го продолжуваат патувањето каде ќе дојдат до својот татко и браќата. Кога доаѓаат во Мајами, дознаваат дека Рубен станал алкохоличар. Во Мајами живее и Габриела, нивната мајка, за која децата мислат дека е мртва. Габриела повторно се венчала и станала телевизиска ѕвезда. Не знаејќи дека се роднини, Габриела и Флоресита ќе се запознаат. Флоресита започнува да работи како продаваќка на цвеќиња, каде го запознава Хулио Алберто и неговата свршеничка Глорија. На денот на венчавката, Глорија умира, а срцето на Хулио Алберто е обвиено во темнина. Еден ден налетува на Флоресита и нејзината насмевка го разбудува. Ребека, мајката на Хулио живее со своите три деца, на сметка на нејзината сестра близначка Ракел. Сестрите се мразат и Ребека едвај чека таа да умре еден ден кога би ги наследила нејзините пари. Откако Ракел дознава дека боледува од тумор, го променува тестаментот и сето свое богатство и го остава на Флоресита. Откако Ракел умира, на читањето на тестаментот Ребека побеснува и дознава на кој му припаднале парите. На наговор од својата мајка, Хулио Алберто ја запросува младата Флоресита и таа прифаќа. Но, Ревека веднаш после тоа ја исфрла на улица. Флоресита најмногу ќе ја заболи тоа што ја искористил Хулио Алберто отколку што го изгубила наследството. Одлучна, Флоресита наоѓа работа во фам. Далмаци, каде што патријархот на фам, Хорхе, се заљубува во неа. Љубовниот живот на Флорисита се наоѓа на скала бидејќи Хорхе сака да се ожени со неа, а Хулио Алберто сфаќа дека погрешил и на колена ја моли да му се врати. Кој маж ќе го одбере Флоресита?
Невина на Балканот
Македонија: Сител Телевизија Србија: Пинк Телевизија Босна и Херцеговина: Пинк БХ Словенија: ПОП Тв Бугарија: Диема Фемили Црна Гора: Пинк БХ
Свини Тод (филм)
Свини Тод: Демонскиот бербер од улицата Флит (англиски: Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street) е хорор-мјузикл филм од 2007 година, во режија на Тим Бартон. Филмот е реазилиран според бродвејскиот мјузиклот Свини Тод. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Џони Деп, Хелена Бонам Картер, Саша Барон Коен, Тимоти Спал, Џејни Вајснер и Ален Рикмен. Својата премиера во САД, филмот ја имал на 21 декември 2007 година. Филмот е добитник на наградата „Златен глобус“, во категориите „најдобра комедија или музички филм“ и „најдобар глумец во комедија или музички филм“. Исто така, филмот имал и три номинации за наградата „Оскар“, а освоил само „Оскар“ за најдобра уметничка декорација.
Приказна
Бенџамин Баркер (го игра Деп) е неправедно осуден од еден расипан судија. Тој штотуку се оженил со убавата Луси (ја Лаура Мишел Кели), со која имаат ќеркичка, но моќниот судија Турпин (го игра Рикмен), привлечен од убавината на Луси, лажно го обвинил и го испратил на прогонство. Затоа, берберот Баркер се заколнува дека ќе се одмазди за претрпената несреќа. Тој се враќа во Лондон по 15 г. од неправедното заробништво во Австралија и ја бара смртта на судијата, кој го одвоил од неговото семејство и му ги грабнал неговата жена и новородената ќерка, Џоана. Во градот, тој пристигнува во друштво со младото момче Антони (го игра Кембел Боуер), кое случајно ја забележува Џоана и веднаш се вљубува неа, не знаејќи која е всушност таа. Инаку, судијата Турпин ја држи Џоана (ја игра Вајснер) заклучена во неговата куќа и сака да се ожени со неа. Кога го забележува Антони во близина на куќата, судијата му се заканува дека ќе го убие. Меѓутоа, Антони крои планови како да ја грабне Џоана и да избега некаде далеку со неа.