cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ал Пачино
1960-ти
Во 1968, Пачино настапуваше во претставата на Израел Хоровиц, „Индијанецот го сака Бронкс“, играјќи го Марф, незрел уличар. Претставата ја доживеала премиерата на 17 јануари 1968, и се прикажувала вкупно 177 пати. Играла заедно со уште една претстава од Хоровиц, „Се вика Шеќерната Слива“, со Клејбур во главната улога. Пачино доби Оби Награда за најдобар глумец за неговата улога, заедно со Џон Казале кој доби награда за Најдобра споредна улога и Хоровиц за Најдобра нова драма. Мартин Брегман ја гледал претставата и се понудил да биде менаџер на Пачино, партнерство кое ќе трае и во следните години.Пачино и оваа продукција на „Индијанецот го сака Бронкс“ патуваше во Италија за настап на еден тамошен фестивал. Тоа беше првото патување на Ал во Италија; тој подоцна ќе се присети дека настапот пред италијанска публика „бил неверојатно искуство.“
Пачино и Клејбур ќе играат и во „Смртоносниот круг на насилството“, епизода од серијата „N.Y.P.D“ на телевизијата „ABC“ со премиера на 12 ноември 1968. Клејбур во тоа време ќе настапува и во сапуницата „Потрага за утре“, во улогата на Грејс Болтон.
На 25 февруари 1969, Пачино ја има својата премиера на Бродвеј, во претставата „Дали тигарот носи ланче?“ на Дон Петерсен во театарот Беласко. Прикажувањето заврши по 39 претстави на 29 март 1969, но поради одличните критики за Пачино, тој ја доби наградата Тони за врвно достигнување во театарот, на 20 април 1969.
Истата година го има своето деби на големото платно, појавувајќи се на кратко во „Јас, Натали“ независен филм на Пети Дук, од јули 1969. Во 1970 Пачино потпиша со агенцијата за таленти, ЦМА.
1970-ти
Филмот од 1971 госина, „Паника во паркот на иглите“, во кој Пачино глуми зависник од хероин, му го привлекол вниманието на Френсис Форд Копола, кој го ангажирал за улогата на Мајкл Корлеоне во филмот од 1972, „Кум“. Иако неколку други врвни глумци, меѓу кои и Роберт Редфорд, Ворен Бити и во тоа време не толку познатиот Роберт Де Ниро, исто така, ја сакале улогата на Мајкл Корлеоне, Копола сепак се определил за анонимецот Ал Пачино, на општо изненадување на главните луѓе во студиото. Глумата на Пачино му донесла номинација за „Оскар“ за оваа улога и го карактеризирала глумечкиот стил на младиот Пачино, опишан во Филмскиот водич на Халивел како исклучително „интензивен“.
Во 1973 година, Пачино настапил во познатиот филм „Серпико“, заснован на вистинската приказна за полицаецот од Њујорк, Френк Серпико, кој работел „undercover“ за да ги разоткрие корумпираните соработници во полицијата. Истата година, тој играл во „Страшило“, заедно со Џин Хекман, улога за која освоил награда на Канскиот фестивал. Во 1974 година ја репризирал улогата на Мајкл Корлеоне во „Кум II“. Во 1975 година глумел во филмот „Кучешко попладне“, заснован на вистинската приказна за ограбувачот на банки, Џон Војтовиц. Режисер на филмот е Сидни Лумет, авторот на „Серпико“, два филма кои на Пачино му донесле номинација за најдобар глумец.
1980-ти
Кариерата на Пачино стагнираше на почетокот на 1980-те, со неговите појавувања во контроверзниот „Крстарење“ и во „Автор! Автор!“, од кои критичарите не беа посебно воодушевени. Но тоа сè ќе се смени, со неговото појавување во „Лице со лузна“ од 1983-та режиран од Брајан де Палма. Тоа е улогата која ќе му биде една од најсветлите точки во кариерата и дефинирачка улога. Непосредно по излегувањето филмот не бил многу критички пофален, но заработил добро на бокс-офисот, поточно околу 45 милиони долари само во Америка. Пачино заработил и номинација за Златен глобус за неговата интерпретација на Тони Монтана.
Во 1985 година тој работи на неговиот најличен проект, насловен „Логичка стигматика“ филм инспириран од Бродвејска претстава од 1969. Пачино ја толкува главната улога. Филмот ќе биде издаден како дел од сетот "Пачино: визијата на глумецот" во 2007 година.
Неговиот филм од 1985-та насловен „Револуција“ ќе биде голем комерцијален и критички неуспех. Тоа ќе резултира во четири годишно повлекување на Пачино од филмовите, време кое тој ќе го посвети на театарот. Се враќа на филмот во 1989-та со „Море од љубов“.
1990-ти
Во 1990-те Пачино имал повеќе успешни улоги во крими-драми, меѓу кои во „Начинот на Карлито“, „Дони Браско“ и номинираниот за Оскар „Инсајдер“. Во 1995-та, глумел во „Жештина“, заедно со Роберт де Ниро, филм во кој овие двајца глумци првпат се појавуваат заедно на екранот (иако двајцата глумеа во „Кум 2“, тие не делат ниедна сцена).Во 1997 настапува во „Адвокат на Ѓаволот“, а во 1999 во филмот на Оливер Стоун, „Било Која Дадена Недела“.
Пачино немал номинација за Оскар од „Мирисот на Жена", но освоил две награди „Златен глобус“.
Пјер Бенгтсон
Пјер Томас Робин Бенгтсон (12 април 1988) е професионален шведски фудбалер кој игра како лев бек за тимот Копенхаген и репрезентацијата на Шведска. Започнувајќи ја својата кариера во АИК во средината на 2000те години, тој го поминал поголемиот дел од својата кариера во данската Суперлига, но имал и ангажмани во Бундеслигата и Лигата 1. Како репрезентативец од 2011 година, тој одиграл повеќе од 40 натпревари за Шведска и ја претставувал својата земја на УЕФА ЕВРО 2020 година (Европско првенство во фудбал).
Ал Пачино
2000-ти
Режисерот во подем во тоа време, Кристофер Нолан, ќе работи со Пачино на „Несоница“, римејк на истоимениот норвешки филм. Филмот помина просечно кај критичарите и кај публиката. Следно од Пачино е неговата улога на адвокат во мини серијалот на ХБО насловен „Ангели во Америка“. Во ова време тој сѐ уште работи на претстави и дебитира како режисер. Исто така на листата АФИ „100 Херои & Негативци“ тој е еден од двајцата глумци што ги има на двете листи: на позитивната листа како Френк Серпико, а на негативната како Мајкл Корлеоне (другиот глумец е Арнолд Шварценегер за неговите улоги во Терминатор). Пачино исто така го глумеше Шајлок, во адаптацијата на „Венецијанскиот трговец“ од 2004.
На 20 октомври 2006,Ал Пачино ја доби престижната Награда за Животно Достигнување.
Пјер Бенгтсон
АИК
Бенгтсон ја започнал својата сениорска кариера во АИК, каде што го имал својот прв натпревар за тимот во август 2006 година, против екипата на Остерс ИФ на стадионот Ресунда во Стокхолм.
Ал Пачино
2000-ти
Настапуваше во „Тринаесетмината на Океан“, филм на Стивен Содерберг, заедно со Џорџ Клуни, Мет Дејмон, Бред Пит и Енди Гарсија, како негативецот Вили Бенк, казино тајкун. Филмот доби претежно позитивни критики.
Пјер Бенгтсон
ФК Нордсјеланд
По три и пол сезони поминати во АИК, Бенгтсон не бил задоволен од минутажата и решил да го напушти тимот и да се приклучи на 10 септември 2009 година на екипата од данската Суперлига ФК Нордсјеланд. Бенгтсон ја започнал својата одлична игра во Нордсјеланд како резервен играч и тоа на Денис Кагара.Првиот натпревар го одиграл во Купот на Данска против тимот на АБ Копенхаген на 23 септември 2009 година. Неговиот прв натпревар во Суперлигата на Данска му бил пораз од 6:3 против тимот Брондби ИФ и тоа на 4 октомври 2009 година.
Ал Пачино
2000-ти
„88 минути“ беше промовиран на 18 април 2008, и критичарите најдоа проблем во самата содржина на филмот, наместо во глумата на Пачино. Во „Праведно Убиство“ следниот филм на двоецот Пачино-Де Ниро, двајцата глумат њујоршки полицајци.
Пјер Бенгтсон
ФК Нордсјеланд
Од 1 ноември 2009 година, Бенгтсон станал редовен стартен играч за ФК Нордсјеланд и тоа на левата бековска позиција. Преку неговите настапи, летото 2010 година Бенгтсон станал интересен за конкурентот од Лигата на шампионите на УЕФА, за тимот на ФК Копенхаген. Следниот зимски преоден рок, Бенгтсон се преселил во тимот на ФК Копенхаген.
Ал Пачино
2010-ти
Ал го игра докторот Џек Кеворкиан во мини серијата на ХБО „Вие не го знаете Џек“ чија премиера беше во април 2010 година.
Пјер Бенгтсон
ФК Копенхаген
Во Копенхаген, Бенгтсон бил резервна опција за Оскар Венд и тоа во првата половина на сезоната. Сепак, Бенгтсон настапил на 8 од вкупно 16 натпревари во периодот кога Венд требало да замине во тимот Борусија Менхенгладбах. Првиот натпревар на Бенгстон бил од клупата на 22 февруари 2011 година во осминафиналето од Лигата на шампионите на УЕФА против лондонски ФК Челзи.
Ал Пачино
Приватен живот
Иако никогаш не бил оженет, Пачино има три деца: од врската со тренерката по глума Џен Тарант ја добил ќерката Џули Мари (р. 1989 година); и близнаците Антон Џејмс и Оливиа Роуз (р. 25 јануари 2001 година), родени од врската со поранешната девојка - глумицата Беверли Д'Анџело, со која бил заедно од 1996 до 2003 година. Исто така, Пачино бил во врска и со Дајан Китон, колешката од трилогијата „Кум“, како и со аргентинската глумица Лусила Сола.
Пјер Бенгтсон
ФК Копенхаген
Во сезоната 2011–12, Бенгтсон започнал како прв избор на позицијата лев бек. Во текот на есента, сепак, тој бил заменет на таа позиција од Брајан Овиедо, а од 27 октомври до 15 април Бенгтсон бил само двапати во составот на тимот. Овиедо подоцна на 31 август 2012 година заминал во Евертон ФК, а од тој момент Бенгтсон е префериран на позицијата лев бек во клубот.
Мајнц 05
На 23 ноември 2014 година, Мајнц 05 објавил дека ќе го потпише договорот со Бенгтсон на 1 јануари 2015 година. Бидејќи неговиот договор со ФК Копенхаген истекол на 31 декември 2014 година, тој бил достапен како слободен играч. Со тимот на Мајнц 05 потпишал договор на три и пол години и тоа до летото 2018 година.
Меѓународна кариера
Бенгтсон бил дел од шведските млади репрезентации и за нив имал одиграно вкупно 29 натпревари. Тој бил дел од шведскиот тим на УЕФА првенството до 21 година (европското првенство за младинци од 21 година во 2009 година.
На 19 јануари 2011 година, Бенгтсон го одиграл својот прв натпревар за сениорската репрезентација на Шведска во пријателски натпревар против тимот на Боцвана.
И покрај тоа што редовно играл како лев бек за Шведска, за време на квалификациите за УЕФА ЕВРО 2020, тој на стартот од подготовките изненадувачки не бил поканет во репрезентацијата. Сепак, тој на крајот бил повикан за да го замени повредениот Мартин Олсон.
NGC 6338
NGC 6338 — леќеста галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6338 се споменува и како UGC 10784, MCG 10-24-116, CGCG 299-66.
Откривање
Објектот е откриен на 24 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6338 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 6338 има привидни димензии од 1,5' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 15 м 22,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +57° 24' 41"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
NGC 3988
NGC 3988 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3988 се споменува и како MCG 5-28-57, CGCG 157-61, NPM1G +28.0211.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на NGC 3988 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37609. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1987. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1398.
1555 во архитектурата
1555 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Гајза
Гајза (Geisa) — град во округот Вартбург, во Тирингија, Германија. Се наоѓа на подрачјето на планините Рен, 26 километри североисточно од Фулда. Границата со Хесен е многу близу и таа била граница помеѓу Западна и Источна Германија во текот на Студената војна. Така, Гајза била во пограничната областа на Источна Германија на поранешната внатрегерманска граница.
Географија
Гајза е град на север од планините Рен. Сместен е на реката Улстер.
Историја
Гајза се наоѓа во областа Бухонија, близу Фулда.
Најстарите докази за населба во Гајза се пронајдени на ридот Ганголфиберг (Gangolfiberg), кој е исто така и највисока точка во градот и единствено преостанато средновековно место во Тирингија и се претпоставува дека потекнува од 11 век. Декретот за доделување на градските права бил изгубен, но првото споменување како град е од 1302. Како административен центар на опатијата Фулда, во Гајза преовладувало католичкото население. Атаназиус Кирхер е роден на 2 мај во 1601/1602 во Гајза.
Поради војните и пожарите во минатото, само неколку од историските градби се зачувани. Во срцето на градот е католичката парохиска црква (Stadtpfarrkirche) посветена на св. Филип и Јован, која била изградена помеѓу 1489 и 1504. Таа е единствената зачувана готска црква во областа на Гајза.
Реткост е кариљонот, специјален вид на 49 бронзени ѕвона на црковната кула. Над плоштадот се наоѓа замокот. Околу замокот се наоѓа мал плоштад (Schlossplatz), на кој се наоѓаат и локалниот суд, поранешен затвор, градскиот замок, голем број трговски градби и протестантска црква.
Во близина на градот се наоѓа поранешниот објект за набљудување на американската војска, наречен Поинт Алфа, кој бил едно од најжешките места за време на Студената војна. Од 2008 г., седиштето на здружението Поинт Алфа се наоѓа во замокот во Гајза, каде е сместен и градскиот музеј.
Во негова близина се наоѓаат одлично зачувани и уредени еврејски гробишта.
Музеи
„Поинт Алфа“ е името на меморијалното место за поранешната внатрегерманска граница, која ги раздвојувала Источна и Западна Германија.
Убиство на Борис Сарафов и Иван Гарванов
Уште во текот на самиот Рилски конгрес, српскиот дипломатски застапник од Софија, меѓу другото, известувал: ''Изгледа дека Гарванов и другите угледни Македонци не се задоволни со работата на овој конгрес. Сандански им ги расипал сметките со острите критики на досегашната работа и на идните намери. Одлучно е против, за каква да било врска со владата и официјална Бугарија... Сандански особено се нафрлил на Сарафов, кому му префрлал дека од народот на Битолскиот вилает дигал пари за оружје, а му давал пушки, кои ги добивал од бугарската влада, од бугарските магацини. Парите ги задржувал за себе и за своите приврзаници''.
По несупешните обиди на бугарските власти за помирување меѓу двете групи, Борис Сарафов и Иван Гарванов, преку Михаил Даев, направиле обид за ликвидација на Јане Сандански. Според српските дипломатски извори, Сарафов во уште во половината на 1907 година презел чекори за ликвидација на Сандански, во еден српски извештај се истакнува: ''Самиот факт што Б. Сарафов му беше подготвил чета на Тодор Паница и го имаше упатено во серскиот крај каде што оперира Сандански, тоа јасно го потврдува. Беше познато urbi et orbi дека Сарафов е владин човек. Утврдено е дека... Т. Паница, требаше да ја мине границата со 30 четници што му ги регрутирал и вооружал Сарафов и му дал на Паница 6.000 лева''.
Планот за ливидација на Сандански од страна на Даев бил опишан во едно писмо до самопрогласените задгранични претставници. Писмото требало да биде пренесено од страна на Тодор Паница, кој бил негов најблизок пријател, поранешен соученик и подвојвода во неговата чета. Меѓутоа тоа се покажало како фатална грешка. Паница не го предал писмото на посочените лица, туку му го предал на Сандански, со што заговорот бил откриен. Даев бил осуден на смрт, а пресудата била извршена на 30 октомври 1907 година. Според Христо Силјанов, Даев бил мачен и убиен, а според Марша Макдермот, на Даев му било дозволено да се самоубие откако се покајал и писмено ја признал вината. Ликвидацијата на Даев останала во тајност повеќе од еден месец. Меѓутоа Серчани не застанел тука. Сандански и неговите приврзаници започнале офанзива во Софија која била насочена кон дирекните поттикнувачи на заговорот. Во почетокот на ноември 1907 година, Сандански пристигнал во Софија каде што одржал неколку советувања со своите сомисленици. Едно од главните прашања на овие собири, бил односот кон Сарафов и неговите приврзаници. На советувањата учествувале: Петар Поп Арсов, Ѓорче Петров и Димитар Стефанов (тројцата легитимни претставници), Пере Тошев (член на ЦК на ВМОРО), Христо Чернопеев, Димо Хаџи Димов, Иван Харизанов и други. Јане Сандански доминирал на овие советувања. Според Ќамилов, Старикот истакнал:
Тргнувајќи од тоа гледиште, Сандански укажал дека: сите што агитираат било во Македонија, било надвор од неа на база: ослободување и обединување на Бугарите, од ВМОРО треба да бидат дочекани непријателски, така како што се дочекуваат од Организацијата српските и грчките агитации и чети. Оваа алузија се однесувала на Сарафов и Гарванов. На советувањата имало одделни предлози за помирување, меѓутоа Сандански не се откажал од своите намери. Вечерта на 28 ноември 1907 година, самопрогласените задгранични претставници во домот на Принцот, на улица Осогово, 36, договориле  средба со Тодор Паница, нивниот нов приврзаник. Кога Сарафов ја привршувал својата вечера, пристигнал Иван Гарванов. Малку подоцна пристигнал Тодор Паница, вооружен со два наганта. На гостинот му биле понудени мезе и чаша вино, но Паница одбил. Во разговорот со Сарафов и Гарванов, дознал дека Христо Матов нема да присуствува на средбата. Матов ги известил дека поради неодложна работа нема да дојде на средбата. Сарафов и неговите двајца гости се повлекле во друга соба, каде што разговорот меѓу нив течел спокојно. Околу 11 часот, Паница станал да си оди, а Сарафов и Гарванов станале да го испратат.
Кога пристигнале до влезната врата, се слушнале зборовите: Уште едно прашање? а во истиот момент се слушнале два истрела. Веднаш дотрчале домашните кои се стаписале од ужасот: ''Сарафов и Гарванов, облеани во крв, умираа. И двајцата беа погодени со по еден смртоносен удар. Сарафов беше застрелан во левото слепо око, а Гарванов во левото уво''. Тодор Паница веднаш го напуштил местото, а набргу во домот на Сарафов пристигнале еден полициски инспектор и судски истражувач, во придружба на еден софиски репортер, кој вака ја опишал глетката која ја затегнал:
1554 во архитектурата
1554 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
511 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4997 и 4998 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4239 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3249 и 3250 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 242.
511 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 511. година пред новата ера, 511. од првиот милениум п.н.е., 11. од 6 век п.н.е. и втора од 510-тите п.н.е.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 511 година се протега во 2125 и 2126, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2185 и 2186 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 32. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1167 и 1166 исламска година пред хиџра.
Васка Дуганова
Васка Дуганова ( во —  во ) — македонски комунистички деец, првоборец, правник и политичар.
Животопис
Како приправник на комунистичкото движење во 1938 година и член на КПЈ (од март 1942 година), во НОАВМ била борец од април 1943 година, политички комесар на баталјон и член на ПК на СКОЈ за Македонија (од август 1944 година). По ослободувањето била член на АСНОМ (од април 1945 година), завршила правен факултет и извршувала разни политички функции: организационен секретар на ПК на СКОЈ за Македонија, член на Претседателството на Централниот совет на ССМ (1958-1967 година), претседател на Социјално-здравствениот совет на СРМ, претседател на Конференцијата за општествена активност за жените на Македонија и на Југославија. Член на ЦК на СКМ и ЦК на СКЈ, пратеник во Републичкото и Сојузното собрание, претседател на Претседателството на РК на ССРМ и друго. Носител е на Партизанска споменица (1941 година).
Вешала
Име
Вешала на албански јазик е познато како Veshallë (нечленувано) или Veshalla (членувано).
Географија и местоположба
Вешала се наоѓа на надморска височина од 1.200 метри. Вешала лежи на Шар Планина, на околу 20 км северозападно од градот Тетово. Селото е оддалечено од македонско-косовската граница само 4 км. Атарот на селото Вешала граничи со атарот на Бозовце (на запад), со атарите на селата Лисец, Шипковица и Бродец (на исток), на југ граничи со Општина Боговиње, а на север со Косово.
Селото се наоѓа на горниот тек на реката Пена. Непосредно над селото се наоѓаат планински превои, од кои едниот е североисточно од Кобилица на 2.175 метри, а другиот е источно од Караниколица висок 2.060 метри. Селтото е од збиен тип.
Историја
Селото Вешала е постаро село од поглед на муслиманските доселувања. Предците на денешните албански муслимани, кои се населиле во селото пред околу 200 години, затекле староседелско македонско христијанско население. По почетокот на доселувањата на Албанците, Македонците почнале да се иселуваат. Словенските топоними во селото се задржале. Денес не е познато кои биле македонските семејства во селото, ниту каде се иселиле, бидејќи нема записи ниту во Вешала ниту во околните села кои би засведочиле. Не постојат остатоци од периодот од предалбанските доселувања.
Според локалните верувања, селото првично се наоѓало на месноста Селиште, во близина на денешното село. Првата џамија во селото била изградена кон крајот на XIX век. Во 1930 година, старата џамија била срушена и на нејзино место била изградена нова.
За време на Отоманското Царство, Вешала било дел од Тетовската каза. Од 1996 до 2004 година, селото било дел од Општина Шипковица.
Стопанство
Месното население воглавно се занимава во сточарство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Вешала живееле 440 жители, сите Албанци.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година, Вешала — село во Селечка општина и има 132 куќи со 690 жители Албанци.
На пописот од 2002 година, селото имало 1.222 жители, од кои 1.207 Албанци, 1 Влав, 1 Србин и 13 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 291 жител, од кои 241 Албанец и 50 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2086 и 2087 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.183 гласачи.
Иселеништво
Забележан е трендот на иселување на месното население, воглавно во странство.
Тјудорска роза
Кога Хенри Тјудор ја презел круната на Англија од Ричард III во битка, тој со тоа ставил крај на Војната на розите помеѓу Ланкастерската (Црвена роза) и Јоршката династија (Бела роза). Мајка му била Маргарет Бофор од Ланкастерската, додека татко му бил Едмунд Тјудор from the Ричмондската династија; тој се оженил со Елизабета Јоршка за да ги обедини сите династии.
Така, тој ја создал Тјудорската роза, обединувајќи ги Белата јоршка роза со Црвената ланкастерска роза. Во хералдиката, розата се прикажува како бело на црвено ако стои на „хералдичко злато или сребро“, или црвено на бело ако стои на „хералдичка боја“, заради хералдичките правила за боите.
Употребата на розите еволуирала од грчки мит: Афродита му подарила роза на својот син Ерос, богот на љубовта. Розата станала симбол на љубовта и страста. Ерос му ја дал розата на Харпократ, богот на тишината, за да го поттикне да не раскажува за индискрециите на мајка му. Така розата станала амблем на молчеливоста и тајноста. Во средниот век на таванот на собите на советите се обесувала роза, заветувајќи ги присутните на тајност, или суб Роса, „под розата“. Хенри Тјудор и Елизабета имале многу деца, од кои најславен бил Хенри VIII.
Тјудорската роза е националниот цвет на Англија.
Ташко Гулев
Ташко Питу Гулев или Шула Гули — македонски револуционер и доброволец во Македонско-одринско ополченство.
Животопис
Ташко Гулев е роден во градот Крушево, тогаш во Отоманското Царство, во семејството на познатиот војвода Питу Гули - Влав по потекло, војвода на ВМОРО и херој од Крушевската Република за време на Илинденското востание. Негови браќа се Стерјо Гулев и Никола Гулев.
Во периодот на Балканските војни (1912-1913) станува добровелец во Македонско-одринско ополченство. Загинува како доброволец од Втората чета на Шестата охридска дружина во Втората балканска војна во Битката кај Брегалница крај Царев врв (Султан Тепе), денес во Македонија.
Агенс (граматика)
Граматичкиот агенс, или познат како причинител или агент, е поим во семантиката со кој се опфаќа причината или причинителот на дејството. Агенс може да е и поим со кој се опфаќа тематската улога (или позната како тематски однос).
Теорија
Типично, ситуацијата е означена со реченица, дејството со глаголот во реченицата, а агенсот со именска фраза. Така на пример, во реченицата „Томе ја шутна топката“, 'Томе' е агенсот, а „топката“ е пациенс. Кај некои јазици, агенсот е деклиниран или означен за да ја искаже својата граматичка функција. Во јапонскиот јазик, агенсот типично има наставка ga или wa (на хирагана が, は). Формално македонскиот и англискиот немаат специјални наставки за агенсот.
Агенсот е често помешан со подметот во реченицата, но овие две категории се различни. Првото се заснова на односот неговиот однос со дејството кое се искажува преку глаголот, додека второто се заснова на протекот на информациите, зборовниот редослед и неговата важност во реченицата. Така на пример, може да се земе реченицата „Томе ја шутира топката“ и нејзината пасивна форма „Топката е шутирана од Томе“. Кај активната реченица, „Томе“ е подмет и агенс во реченицата, но кај пасивната „топката“ е посмет, а „Томе“ сè уште е агенс без разлика на положбата во реченицата.
Радиоаматерски сојуз на Македонија
Радиоаматерски сојуз на Македонија (РСМ) — непрофитно здружение на граѓани основанo во 1946 год. кое во континиутет е активно до денешен ден. Во него членуваат радиоаматерски клубови и поединечни членови. РСМ е член на Народна техника на Македонија, како и на Меѓународниот радиоаматерски сојуз (IARU).
Делокруг на активности на РСМ: популаризација на техничката култура од областа на радиоаматерството, поттикнување, развој и зацврстување на интересот кај децата и возрасните за занимавање со електроника, радиокомуникации, техничко образување и оспособување на членовите за практична примена на електрониката во радиокомуникациите, поттикнување, развој и примена на иновации во областа на електрониката, радиотехниката и телекомуникациите, организирање, координирање и реализација на активности од интерес на радиоаматерите во Република Македонија, организирање и спроведување стручна обука за радиоаматерските специјалности, остварување соработка со домашни државни органи како и со невладиниот сектор, застапување во ИАРУ – Интернационалната радиоаматерска унија, соработка со странски организации на радиоаматери, и други надлежности согласно Статутот.
Седиштето на РСМ се наоѓа во Скопје.
Пред 1946
Времето во кое е создадена независна и слободна Република Македонија е време и за согледување на кадровската состојба во Радиоаматерскиот Сојуз на Македонија.
Истакнатите македонски кадри, веднаш по распаѓањето на Кралството Југославија, се вклучуваат во НОВ. Оние што веќе беа оспособени за ракување со радио-станици, беа вклучени во борбените дејства на НОВ и ПОМ.
Долгогодишниот член на радиоаматерската организација Васко Петковски член на Комунистичката партија, добива борбена задача од Месниот Комитет од Битола, од подоцна херојски загинатиот Стив Наумов, да се уфрли во окупаторската бугарска полиција. Задачата требало да биде: како радио-телеграфист во полицијата да воспостави радио-врска со сојузничките сили,меѓу кои и со Москва. Оваа основна задача на Васко Петковски не успева да ја реализира поради искажаната недоверба од високото полициско раководство во Софија.
Веќе во втората половина на 1942 година Васко Петковски добива задача сам да изгради радио-станица, врз основа на положениот радиоаматерски конструкторски курс во Земун 1937 година. Во текот на 1942-1943 година, станицата е изградена и префрлена на слободна територија. Главниот штаб на НОВ на Македонија воспоставува врски со Врховниот штаб на НОВ и ПОЈ, Главниот штаб на НОВ на Црна Гора, Главниот штаб на грчките партизани, Штабот на бугарското партизанско движење, како и со Главниот штаб на албанското партизанско движење. Треба да се одбележи огромното значење на работата на овие радио-станици, особено ако се знае дека преку нив се слушна гласот на македонската борба во рамките на сојузничките сили.
Во село Горно Врановци, временото седиште на повеќе македонски раководни структури, Васко Петковски организира центар за врски и работилница за одржување на опремата за радио-врски. За одбележување е помошта што ја даваа радио-операторите на странските воени мисии при Главниот штаб на НОВ на Македонија.
Повеќето радиоаматери, помеѓу кои и Васко Петковски, Перо Ристовски, Тодор Џартов, Ефтим Митевски по одлука на АСНОМ се ангажирани во градба на првата дифузна радио-станица - Радио Скопје
1946 - 1993
Веднаш после првичното консолидирање на земјата, доаѓа до најавување на повеќе иницијативи и идеи за отпочнување со создавање на кадри што ќе се оспособуваат за задоволување на потребите во областа на електрониката и телекомуникациите во рамките на една стручна општествена организација.
Во 1946 година е формирана Народна техника на Македонија како асоцијација на повеќе организации за ширење на техничката култура, меѓу кои се наоѓа и Земскиот одбор на радиоаматерите на Народна Република Македонија.
За прв претседател во 1946 е избран Тодор Џартов.
Земскиот одбор отпочнува со организирање за формирање на основни организации - радиоаматерски друштва. Првото радиоаматерски друштво е формирано во Скопје, под името Радиоаматерско друштво Скопје кое ги користи просториите на претпријатието „Голгота“ во центарот на Скопје.
Паралелно со формирањето на друштво се формираат и други радио-аматерски друштва во градовите на НР Македонија. Во периодот до 1950 формирани се радиоаматерски друштва во: Битола - „Стево Патакот“, Штип - „Никола Тесла“, Струмица - „Струмица“, Охрид - „Југ“, Куманово - „Никола Тесла“, Титов Велес - „Никола Тесла“ (потоа „Кочо Рацин“), Кичево - „Никола Тесла“ (потоа „Чеде Филиповски - Даме“), Кочани - „Никола Тесла“, Гевгелија - „Никола Тесла“, Берово - „Бреза“ (потоа „Дивна“), Тетово - „Иљо Антевски - Смок“, Прилеп - „Никола Тесла“.
Овој период се одликува со појава на раздвиженост за формирање на повеќе радиоаматерски друштва. Ваквата појава дала силен импулс за понатамошниот развој на Радиоаматерскиот Сојуз на Македонија.
Хан (династија)
Династијата Хан (206 п.н.е. — 220 н.е.) се појавила по династијата Цин, а пред трите кралства  во  Кина. Династијата Хан  е предводена  од истакната  фамилија  позната како клан Лиу. Династијата Хан владеела 400 години, што се смета за еден од најдолгите периоди во историјата на Кина. До ден денес, најголем дел од  жителите на  Кина се определуваат  како  „Хански народ“.
За време на владеењето на династијата Хан, Кина официјално станала  конфуцијанска држава  и напредувала во  земјоделството, занаетчиството  и трговијата, а населението  достигнало преку  55 милиони  луѓе. Во меѓувреме, царството ја проширило својата  политичка  и кинеска култура и територија  до Кореја, Монголија, Виетнам , и средна Азија пред  конечно  да се распадне со  комбинација на  домашен  и надворешен  притисок. Исто така, имале воена предстража во некои од тие подрачја, вклучувајќи ги и централна  Азија, Монголија, и Персија.
Вовед
Династијата Хан владеела во  Кина од 206 година п.н.е. до 220 година. Тоа била царска династија што ја обединила Кина. Една одлика на династијата Хан е нејзината долговечност. Меѓу најдолгите кинески големи династии, со кратки прекини, преживеала повеќе од четири века. Од своето основање, 206 година п.н.е. состојбата на династијата Хан била моќна и влијателна во Источна Азија, до степен до кој тоа беше на западот Римското Царство, нејзиниот приближен современик. Хан династијата е позната како „Златно доба“ на кинеската филозофија.
За време на своето 426 -годишно владеење, династијата Хан создала многу институции кои ја подигнале Кина. Тие ги проширија границите на државата на т.н. варварските територии, како што е Римското Царство, особено на северозапад, каде што нејзината армија го уништила патот кон трговијата на Свила, што ги прави слични со оние на денешницата. Династијата Хан беше создадена од страна на некои импотентни владетели.
Конфуционизмот бил официјална државна филозофија и истовремено религија. Будизмот кој потекнува од Индија, станал важна религија. Литературата и уметноста цветале. Земјоделството се проширило и со тоа го зголеми бројот на жители. Систем на силна централна влада, која исто така била комплексна бирократија, која продолжи до 20 век, има свое потекло во династијата Хан. Многу драконски закони од династијата Хин беа укинати, даноците се намалија, а целата област на територијата на Хан била директно под царската администрација. Името Хан го смени првиот автомобил до името на реката. До ден-денес, поимот Хан се користи во Кина за да се разликува автохмни кинези од разни расни и културни групи во Кина. Така, "Хан Рен" значи име за кинескиот народ. Според моделот кој го користи династијата Хан - обединета Кина и континуирано владеење - таа стана цел на сите идни династии, вклучувајќи ја и онаа на комунизмот во денешно време.
Гаоз
Како династијата Цин колабирака под притисок на војската, бунтовите и востанијата на селаните, човек од скромно потекло, Лиу Банг, станал водач на една мала група војници и постепено освојувал области. Со текот на времето, неговите сили прераснале во армија и следеле нови победи. Интересно, Лиу ги презира научините, кои носеа карактеристични истакнати капи. Така, во една пригода, кога се сретнал со еден од овие господа, веднаш ја фати шапката од главата на посетителот и му се намурте.
206 година п.н.е Лиу  е прогласен за крал на Хан, една од државите во империјата. Од 202 година п.н.е. ги отстранил сите соперници и сите членови на династијата биле мртви. Неговата изјава е позната „Целиот свет е мој!", иако империјата од тоа време имала само половина од територијата на денешна Кина. Потоа тој ја присвоил кариерата на царската титула Гаоз. Лиу беше совладан од високо централизирана империја, малку лабав  систем, и ја поделил империјата на кнежевство, управувана  од страна на членовите на неговото семејство и воени водачи кои се многу посветени на тоа. Па тие ќе создадат услови за враќање на феудализмот, но Лиу и владетели кои го следеа, со користење на советници кои беа целосно подредени на царот, ја проверува секоја провинција и  секој  менаџер. Така, централната влада била зачувана за време на династијата. Главниот град бил на реката Веи, Ханган, што значи "вечен мир" во преводот. Гаоз  ги прифатил принципите  на конфуцијанството, односно дека целта на владата е да им служи на оние со кои се владее.
Ванг Манг
Сè повеќе ја зголемувал моќта, така што, на крајот се прогласил за император на династијата Сјин, која била со кус век. Иако Манг добил власт, тој бил реформатор кој сакал подобра и помалку корумпирана влада. Земјата, која во голема мера била во сопственост на феудалците, и која по астрономски цени ја изнајмувале на земјоделците, Манг ја ставил под своја управа.
Книжевност
Ние знаеме дека пишувал поезија, математички задачи, историја, големиот  речник, извештаи за владата, како и најраниот попис  во светот, од 2 година н. e. има (57.671.400 луѓе). Ова било последица на создавањето на хартијата, околу 100 година од нашата ера. Хартијата била направена од кора од црна дудинка и коноп. Според приказната, еден евнух, Цај Лун, му кажал на царот Хеу како да направи хартија. Пишувале со четки и туш со црн пигмент на дрвени плочи, парчиња од бамбус или свила, а кинески знаци се измениле и станале слични  со денешните.
Уметност и живот
Има само неколку преостанати зачувани графики од ерата на династијата Хан, а многу повеќе знаеме за сликарството од тоа време. Од овие извори, се чини дека сликата е како магија. Проклетството и болест ите можеле да се прекинат со ставање на вистинскиот тип на слика над креветот на пациентот.
Класична структура
Иако за време на владеење на династијата Хан се одело кон централизација, повеќето од најмоќните семејства биле земјопоседници. Ова станало уште поизразено кога се развивала трговијата на Кина со другите земји. Заедно со земјата, таквите семејства исто така поседувале фабрики или производствени капацитети, што го зголемило нивното влијание, како и богатството. Трговската класа била под влијание на зголемувањето на трговијата, добила повеќе општествени можности, а со векови претходно била најниска класа во кинескиот општествен поредок. Исто така, влијанието на конфуцијанската бирократија, во која се влегувало според талент и способности, а не според потекло, овозможило голем пораст на социјалниот статус, за секој кој имал време да ги научи испитите. Всушност, многу малку селани и земјоделци имале време да учат, но таква можност никогаш не постоела претходно за некој кој не бил член на високообразованата класа.
Ерик Декер
Хендрик „Ерик“ Декер (Hendrik "Erik" Dekker; р. ) — поранешен холандски професионален друмски велосипедист, кој настапувал од 1992 до 2006 година. Бил член на екипата од 1996 до 2006 година. Во 2007 година станал спортски директор во екипата. Во 2015 година ја прекинал соработката со екипата.
Аматерска кариера
Декер ја возел својата трка на осум години и наскоро станал успешен. Во 1985 година бил поканет да се приклучи на националната јуниорска репрезентација. Како аматер, негови најважни резултати биле вторите места на Светското јуниорско друмско првенство во Бергамо во 1987 година и на друмската трка во Барселона на Летните олимписки игри. На олимписката друмска трка, Декер се одвоил на 30 километри пред целта, заедно со Фабио Казартели и Даинис Озолс. Декер бил претекнат од Казартели, но бил пресреќен што освоил медал што и тој завршил со рацете во воздух.
Директно по Олимписките игри, станал професионалец и ја возел својата прва трка неколку недели подоцна на Тур де л’Авенир.
Професионална кариера
Негова прва победа како професионалец била етапата на Трката околу Баскија 1994, истата година кога го имал и својот прв настап на Тур де Франс. Во 1997 година, Декер ја освоил Трката околу Холандија, додека во 1998 година поголем дел од годината го пропуштил поради повреди.
Во 1999 година, Декер бил казнет неколку недели поради превисоките нивоа на хемотакрит. Ова значело дека нема да може да настапи на Светското друмско првенство.
Во 2001 година, Декер ја освоил Амстел Голд Рејс и Светскиот друмски куп. На Тур де Франс освоил етапа откако му помогнал на колегата Марк Ваутерс за етапна победа. На крајот на годината бил прогласен за холандски спортист на годината.
Годините 2002 и 2003 биле помалку успешни поради повреди. Се вратил во 2004 година на пролетните класици со победа на Париз-Тур. Го објавил своето повлекување за есента 2006 година, но по големиот пад на Тур де Франс 2006 одлучил уште тогаш да се повлече.
Спортски директор
Во 2007 година, Декер започнал да работи како спортски директор во екипата Рабобанк. Во 2015 година ја прекинал соработката со екипата.
Катрин Денев
Катрин Денев (Catherine Deneuve; Париз, 22 октомври 1943) е францускa глумица. Се смета за еден од најголемите француски глумици на сите времиња.
Добитничка е на бројни награди, меѓу кои и две Награди Цезар за најдобра женска улога, Куп Волпи Првенство во Венеција филмски фестивал и Сребрена мечка за најдобра глумица во филмот на фестивалот во Берлин. За нејзината улога во филмот Убавицата на денот била номинирана за наградата БАФТА за најдобра глумица во водечка улога, за нејзината улога во филмот Индокина за наградата Оскар за најдобра глумица во водечка улога.
Животопис
Денев е родена 22 октомври 1943 во Париз како Катрин Фабјен Дорлеак. Нејзинте родители, татко Морис Дорлеак и мајка Рене Симоно, исто така  биле глумци. Денев има две сестри, Франсоаз (1942−1967), со која играла во филмот Госпоѓицата од Рошфора, и Силви, као и полусестра Даниел, чиј татко е глумецот Еме Кларион. Денев посетувала католички училишта.
Личен живот
По мајчиниот француски, Денев течно говори италијански и англиски, а се служи и со германски јазик.
Денев од 1965 до 1972 година била во брак со фотографот Дејвид Бејли, ама немале деца. Потоa  била во долгогодишна врска со режисерот Роже Вадим, со кој добила син Кристијан, и глумецот Марчело Мастројани, со кој добила ќерка Кјара.
Црква „Св. Јован Претеча“ - Џами Маала (Серско)
Свети Јован Претеча (Τιμίου Προδρόμου) — црква во селото Џами Маала, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во 1978 г. врз темелите на постар храм срушен во земјотресот од истата година. Градбата претставува крстокуполен храм. Осветена е на 6 октомври 2001 г. од митрополитот Максим Серско-нигритски.
Елизабета Унгарска
Света Елизабета од Унгарија (7 јули 1207 - 17 ноември 1231), исто така познат како Света Елизабета од Тирингија, била принцеза на Кралството Унгарија, војвотка од Тирингија, Германија, и многу почитуван католички светец од Третиот ред на Свети Францис, со кој таа е почестена како нејзина заштитничка.
Елизабета се омажила на возраст од 14 години, а станала вдовица на 20 години. По смртта на нејзиниот сопруг, таа ги испратила своите деца и го вратила миразот, користејќи ги парите за изградба на болница, каде што самата им служела на болните. Таа станала симбол на христијанската добротворна организација по нејзината смрт на 24-годишна возраст и била канонизирана во 25 мај 1235 година.
Животопис
Елизабета била ќерка на кралот Андреј II од Унгарија и Гертруда од Меранија. Сестра на нејзината мајка била Јадвига од Шлеска, сопруга на војводата Хенрих I од Шлеска. Нејзиното потекло вклучувало многу значајни фигури на европски кралски семејства. Според традицијата, таа е родена во Кралство Унгарија, најверојатно во замокот во Шарошпатак на 7 јули 1207.
Проповед печатена во 1497 година од францисканскиот монарх Освалдус де Ласко, претставник на црквата во Унгарија, е прв извор што го наведува Шарошпатак како родно место на светицата, можеби повикувајќи се на локалната традиција.
Според друга традиција, таа е родена во Пожоњ, Унгарија (денешна Братислава, Словачка), каде што живеела во замокот во Пожоњ до четиригодишна возраст. Елизабета била доведена на дворот на владетелите на Тирингија во централна Германија, за да биде свршена со Лудвиг IV, војвода од Тирингија, идна заедница која ќе ги засили политичките сојузи меѓу семејствата. Таа била одгледана на дворот во Тирингија, и била запознаена со локалниот јазик и култура. Во 1221 година, на возраст од четиринаесет години, Елизабетаа се омажила со Луј; истата година била устоличена како војвотка.
Верски наклони, влијанија
Во 1223 година пристигнале францискански монаси, а тинејџерката Елизабета не само што дознала за идеалите на свети Фрањо Асишки, туку и почнала да ги живее. Луј не бил вознемирен од добротворните напори на неговата сопруга, верувајќи дека распределбата на неговото богатство на сиромашните ќе донесе вечна награда; тој е почитуван во Тирингија како светец, иако тој никогаш не бил канонизиран од Црквата. Исто така, овој пат, свештеникот, а подоцна и инквизиторот Конрад фон Марбург, се здобил со значително влијание врз Елизабета кога бил назначен за нејзин исповедник. Во пролетта 1226 година, кога поплавите, гладот и чумата предизвикаа хаос во Тирингија, Луј, верен поддржувач на Хенштафтефен Фридрих II, светиот римски цар, го претставуваше Фридрих Втори во Империјалната диета што се одржа во Кремона.
Елизабетаа ја презеде контролата врз домашните работи и дистрибуираше миленичиња во сите делови на нивната територија, дури и да ги подарува државните облеки и орнаменти на сиромашните. Под замокот Вартбург, таа изградила болница со дваесет и осум кревети и секојдневно ги посетувала затворениците за да присуствува на нив.
Вдовица
Животот на Елизабета неповратно се смени на 11 септември 1227 кога Луис, на пат да се приклучи на Шестата крстоносна војна, почина од треска во Отранто , Италија , само неколку недели пред раѓањето на нејзината ќерка Гертруда. По сослушувањето на веста за смртта на нејзиниот сопруг, Елизабета, наводно, рече: "Тој е мртов. Тој е мртов.  Тоа е за мене како да целиот свет умрел денес ". Неговите останки биле вратени кај Елизабета во 1228 година и биле погребани во Опатија на Рајнхардсбраун.