Карло_IV_(Свето_Римско_Царство)
Состојбата на селското стопанство и положбата на селаните
Успесите на занаетчиството и трговијата, изобилство на странски стоки во земјата и порастот на богатствата на градовите го засилуваат стремежот на германското дворјанство кон раскош, а, се разбира, и кон зголемување на приходите, што предизвикува нов бран на феудално угнетување на селаните. По извесното олеснување на положбата на селанството во XII – XIII век од втората половина на XIV век во Германија се забележува стремеж на феудалците за зацврстување и раширување на закрепостувањето на сите селани и зголемување на сите разновидни обврски што ги имаат. Во врска со започнатиот извос на жито од некои земји на Североисточна Европа надвор од границите, главно во Фландрија и Северна Нидерландија, во источните земји во Германија, веќе во XV век се забележува мегу дворјанството покренување на стопанска активност. Во реоните на Северозападна Германија првостепено значење за селското стопанство има развитокот на месниот пазар т.е поголемото растење на побарувањето на производите од земјоделството од страна на блиските и во брз развој градови. Стремежот на феудалците за проширување стопанствата за сметка на селските парцели се покажува и во овој дел од земјата. Мнозинството од населението на Германија се наоѓа во јужните и југозападните нејзини делови, во кои не настануваат услови за развој на крупното господарско селско стопанство, кое произведува жито за извоз.Зајакнувањето на феудалната експлоатација се врши главно со зголемување на кулукот, при обработка на ленот и другите индустриски култури, со проширување на господарското овчарство за сметка на заграбувањето на општинските парцели, со зголемување на секаков вид давачки, засилување на личната зависност на селаните, претворање на наследните поседи во времена и краткорочна аренда. Спротивставувањето на селаните се јавува како основна пречка за неограничено самоволие на господарите. Борбата на селаните расте со сè поголемо засилување на феудалното угнетување, и во XV век таа почнува да добива карактер на отворени немири и дури големи востанија. ==Цареви и територијални кнезови== Германски кнезови кои се вистински господари на своите територии, ја признаваат неопходноста од царската власт само онолку, колку што може таа да се исползува за проширување на поседите за сметка на градовите и витезите и за остварување на агресивните планови против соседните народи. На таа цел треба да и служат и свикуваните одвреме навреме царските рајхстази – општоцарствени собранија, на претставници од сите земји и територии што владеат во царството, на кои напоредно со кнезовите истапуваат во редица случаи и претставници на царските градови. Во земјата нема ниту општо законодавство, ниту општ суд, ниту општоцарските финансии. Царскиот престол во извесна мера станува средство за зачувување на влијанието на оној книжевски дом, на кој тие му припаѓаат, и оние кои го поткрепуваат. Најсилните кнезови, кои имаат право да избираат цареви, почнуваат да ги наречуваат курфирсти, т.е кнезови – бирачи. Кога царот Хенрих VII Луксенбуршки(1308 – 1313) како резултат на династичкиот брак кон своите владеења ја присоединува и Чешка и станува чешки кнез, по неговата смрт курфирстите избираат цар од домот на баварските херцози Вителсбасите – Лудвиг Баварски (1314-1347). Грижејки се за зголемување на наследните поседи на својот дом,Лудевит Баварски се обидува истовремено во интерес на сите други кнезови да ги обнови походите во Италија. Со таа цел Лудвиг во 1328 година се замешува во борбата на партиите Италија и застанува на страната на римската градска аристократија против папата Јоан XXII. Авантуристичкиот карактер на италијанскиот поход на Лудвиг Баварски ги разочарува неговите римски приврзаници како и оние што се во опозиција на папството, биргерски кругови на германските рајнски градови, кои му сочувствуваа и го поткрепија во неговата борба со штитениците на папството во Германија. Походот на Лудвиг Баварски во Италија завршува со срамно прапагање, а германските кнезови, кои не сакаат натаму да се зајакнува баварскиот кнежевски род на Вителсбасите, избираат уште за време на неговиот живот нов цар од родот на Луксенбурзите – Карл IV, кој уште во тоа време е веќе чешки крал, под името Карл I.																							==„Златна була“на Карл IV и зацврстување на разединетоста на Германија==