cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хан (народ)
Култура
Кинезите кои себеси се нарекуваат и како потомци на змејот имаат една од светски најбогато развиените култури и цивилизации воопшто. Кинеската култура многу влијаела на светот пронаоѓајќи ги хартијата, барутот, компасот, пиротехниката уште во древните времиња. Препознатливо е за Кинезите е нивното кинеско писмо кое во минатото броело до 30.000 знаци, кое денеска е поедноставено. За своја национална боја Кинезите ја сметаат црвената боја. Надалеку во светот е и богато развиената древна кинеска филозофија предводена од кинеските филозфи Конфуциј и Лао Це, а покрај неа се познати и тесно поврзаните со неа медитациско-медицински вежби, боречки вештини, начини на уредување на просторот (светски познатото Фенг Шуи) итн. Како најпознат симбол на Кина и кинеската култура се смета и големиот Кинески Ѕид. Кинезите секоја година прославуваат и своја кинеска нова година (во февруари) која е дел од автентичноста на кинескиот народ.
Такаши Хирано
(роден ) — јапонски фудбалер.
Космос-2359
Космос-2359 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 25 јуни 1998 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 303 км, а најмалото на 237.
One Direction
One Direction (се изговара Уан даjрекшн ― британско-ирска музичка група створена во Лондон, 2010 година. Во состав на групата спаѓаат: Лијам Пејн, Најл Хоран, Зејн Малик (кој поради приватни причини ја напушти групата во март 2015 година), Хари Стајлс и Луи Томлинсон. Членовите на бендот се соединиле по учество во британското талент шоу @Икс фактор#. На предлог на жирито, од петтемина создадена е група, чие натпреварување завршило со освојување на третото место. По тоа, групата потпишала договор со издавачката куќа на Сајмон Кауел. Како резултат на овој договор, издаден е првиот сингл „What Makes You Beautiful“ во септември 2011 година кој бил број еден во Обединетото Кралство и во Ирска, а во новември истата година и првиот албум под името „Up All Night“, кој се нашол на второ место на американската топ список на албуми, па така во март 2012 се нашол и на првото место на Билбордови листи 200 најдобри албуми. Дебитанскиот албум зазема прво место во петнаесет земји.
На МТВ видео музичкото натпреварување во септември 2012 година доделена им била награда за најдобро поп видео, како и награда за најдобри млади уметници. Тоа е прва англиска група која првпат се наоѓа на прво место во САД со дебитантски албум. Освојуваат БРИТ награда за најдобар сингл во 2012 година. Победници се за омилени британски бенд на Никелодион кидс чојс истата година.
Учествување на X Factor (2010-2011)
Годината 2010, Зејн Малик, Лиам Пејн, Луи Томлинсон, Најл Хоран и Хари Стајлс одлучиле да се пријават на кастинг за седмото британско издание на музичкото шоу The X Factor и барајќи од судиите да настапуваат како соло уметници во машката категорија.
2011 - 2012: Up All Night
Во септември 2011 беше објавен нивниот прв сингл, "What Makes You Beautiful". Тој за кратко време достигна прво место на UK Singles Chart. Вториот и третиот сигнл "Gotta Be You" и "One Thing" достигнаа топ 10 во UK Singles Chart. Во ноември 2011 излезе нивниот прв албум "Up All Night" кој брзо после тоа стана најбрзо продаван албум во 2011 во Велика Британија. Кон крајот на 2011 тие ja почнаа првaта турнеја на нивниот албум во Велика Британија. Во февруари 2012 тие пристигнаа во САД да ја продолжат нивната турнеја. Тие за прв пат се појавија на "The Today Show" веднаш откако беше официјално овјавен "What Makes You Beautiful" во САД. Up All Night Беше објавен интернационално во март, и One Direction постанаа прва британска група која нивниот прв албум достигна прво место во САД. Up All Night станал прв албум од машки бенд кој продал 500 000 дигитални копии, до август 2012 година биле продадени повеќе од 3 милиони копии. Во турнејата на Up All Night имаше 62 шоуа. Снимка од Up All Night: The Live Tour беше објавена во мај 2012 година. Првата книга на One Direction која била лиценцирана во САД, Dare to Dream: Life as One Direction била објавена во мај 2012. One Direction биле најголемите победници во 2012 MTV Video Music Awards со кои ги победија трите номинации на 6 септември 2012, вклучувајќи и Best New Artist.
2012 - 2013: Take Me Home
Во Септември 2012 главниот сингл од нивниот втор албум беше објавен, "Live While We're Young". Тоа беше глобален успех. За кратко време достигна топ 10 во скоро секоја држава. Вториот сингл, "Little Things" беше втор сингл од One Direction што постана број 1 во Велика Британија. Во ноември 2012, вториот албум Take Me Home беше објавен. Ова стана најпознатата музичка група на сите времиња, со огромниот број обожаватели и со надминувањето на поранешната британска група "The Beatles". Во 2014 година го издадоа нивниот четврти албум по името Four(четири). Кон крајот на 2015 година тие го издадоа првиот албум без нивниот пријател Зејн Малик кој до 25 март 2015 беше во нивната група. Албумот го носи името Made in the A.M.
Нивната кариера напредува. Досега тие имаат веќе 5 албума :Up all night-нивниот прв албум со нивната хит песна What makes you beautiful, Take me home- нивниот втор албум кој е издаден во 2012 година ,Midnight memories -Третиот албум кој е издаден во 2013 година, Four-Нивниот четврти албум издаден во 2014 година и Made in the A.M- Нивниот петти албум кој го издадоа без нивниот придружник Зејн Малик кон крајот на 2015 година и почетокот на 2016 година. Момците сега се на пауза, а нивните обожаватели очекуваат тие пак да се вратат на сцена во 2017 со нови изненадувања.
2020: Настан на 10-годишнина
На 22 јули 2020 година, One Direction на нивните сметки на Twitter, Instagram и YouTube објавиле слика со зборовите „10 Years of One Direction“ и натпис „Утре! Ти и јас добивме многу историја #10YearsOf1D“ во исчекување на нивната десетгодишнина следниот ден. Твитот добил 1,8 милиони лајкови, а објавата на Инстаграм добила 7,5 милиони допаѓања. Хаштагот „10YearsofOneDirection“ станала прв тренд на Твитер.
На 23 јули, One Direction објавиле ново мрежно место (10yearsof1d.com) за обожавателите повторно да ги оживеат своите омилени спомени на One Direction, но таа паднала веднаш по нејзиното објавување поради големиот обем на фанови кои влегувале одеднаш.
Членовите Пејн, Хоран, Томлинсон и Стајлс исто така објавиле на нивните поединечни страници на друштвените мрежи, заблагодарувајќи им се на своите фанови и на сите пет почетни членови за поддршката дадена во текот на изминатите 10 години. Твитот на Стајлс станал најбрзиот твит кој достигнал еден милион лајкови, што го направил за нешто повеќе од еден час. Во 16:00 часот (GMT+1) на 23 јули, One Direction премиерно прикажле видео од 4 минути и 57 секунди во знак на прослава на нивната годишнина. Избрани ремастерирани 4K верзии на нивните минати музички спотови и концертни снимки биле објавени помеѓу 23 и 28 јули.
Бел канто
Бел канто (италијански за „убаво пеење“ или „убава песна“ [ˌBɛl ˈkanto]) - со неколку слични конструкции (bellezze del canto, bell'arte del canto) - е израз со неколку значења кои се однесуваат на италијанското пеење.
Фразата не била поврзана со „школа“ за пеење сè до средината на XIX век, кога писателите во раните 1860-ти ја користеле носталгично за да опишат начин на пеење што започнал да опаѓа околу 1830 година. И покрај тоа, „ниту музички ниту општи речници сметаа дека се несоодветни да се обидат да дадат дефиниција [за бел канто] до после 1900 година“. Терминот останува нејасен и двосмислен во 21-от век и често се користи за евоцирање на изгубената пејачка традиција.
Историја на поимот и неговите различни дефиниции
Харвардскиот речник за музика, од Вили Апел, вели дека бел-канто ја означува „италијанската вокална техника од XVIII век, со акцент на убавината на звукот и брилијантноста на изведбата отколку на драмското изразување или романтичната емоција. И покрај повторените реакции против бел канто (или неговите злоупотреби, како што е прикажување заради себе; Глук, Вагнер) и честото претерување на неговиот виртуозен елемент (колоратура), тој мора да се смета како високо уметничка техника и единствено соодветна за италијанската опера и за Моцарт. Неговиот ран развој е тесно поврзан со оној на италијанската опера серија (А. Скарлати, Н. Порпора, Ј.А. Хасе, Н. Jомели, Н. Пикини)."
Бел канто во XVIII и почетокот на XIX век
Бидејќи стилот на бел-канто процветал во XVIII-ти и ран XIX век, музиката на Хендел и неговите современици, како и музиката на Моцарт и Росини, имала корист од примената на принципите на бел-канто. Оперите добиле најдраматична употреба на техниките, но стилот на бел-канто се однесува подеднакво и на ораториумот, иако на нешто помалку блескав начин. Да капо ариите што ги содржеле овие дела, биле предизвик за пејачите, бидејќи повторувањето на почетниот дел го спречувало напредокот на приказната. Како и да е, пејачите требало да ја водат емоционалната драма напред, и затоа ги искористиле принципите на бел-канто, за да им помогнат да го направат повторениот материјал во ново емоционално руво. Тие исто така вклучиле украси од сите видови (Доменико Кори рекол дека „да капо ариите се измислени за таа цел“ [Менторот на пејачот, вол. 1, стр. 3]), но не секој пејач бил подготвен да го стори тоа, некои писатели, особено самиот Доменико Кори, сугерирал дека пеењето без украси е прифатлива практика. Пејачите редовно ги разубавувале ариите и рецитативите, но тоа го сториле прилагодувајќи ги своите украси на преовладувачките чувства на делото.
Двајца познати учители во стилот од XVIII век биле Антонио Бернаки (1685–1756) и Никола Порпора (1686–1768), но многу други постоеле. Голем број од овие наставници биле кастрати. Пејачот/автор Џон Потер во својата книга Тенор: Историја на глас изјавува дека:
Бел канто во Италија и Франција од XIX век
Друга апликација, на терминот бел канто, е тоа што е понекогаш прикачен на италијанските опери напишани од Винченцо Белини (1801–1835) и Гаетано Доницети (1797–1848). Овие композитори напишале бравурозни дела за сцената која музиколозите понекогаш ја нарекуваат „ера на бел канто“. Но, стилот на пеење започнал да се менува околу 1830 година, Мајкл Балфе го напишал новиот метод за настава што бил потребен за музиката на Белини и Доницети (Нов универзален метод на пеење, 1857, стр. 3), и така, оперите на Белини и Доницети всушност биле возила за нова ера на пеење. Последната важна оперска улога за кастрат била напишана во 1824 година од Џакомо Мејербир (1791–1864).
Фразата „бел канто“ не се употребувала во последниот дел на XIX век, кога била поставена во спротивност со развојот на потежок, помоќен стил на пеење со говор, поврзан со германската опера и, пред сè, Вагнеровите револуционерни музички драми. Вагнер (1813–1883) го пресудил италијанскиот модел на пеење, тврдејќи дека тој се занимавал само со „дали Ге или A ќе излезат кружно“. Тој се залагал за нова, германска школа на пеење, што ќе го вовлечела „духовно енергичниот и длабоко страствениот, во орбитата на неговото неспоредливо изразување“.
Бел канто и неговите омаловажувачи
Една од причините за затемнувањето на стариот италијански модел на пеење било растечкото влијание во музичкиот свет на омаловажувачите на бел-канто, кои сметале дека е застарено и го осудиле како вокализација без содржина. Меѓутоа, за другите, бел-канто станала исчезната уметност на елегантен, рафиниран, сладок тон музички исказ. Росини се жалел во разговорот што се одржал во Париз во 1858 година дека: „За жал за нас, го изгубивме своето канто“. Слично на тоа, таканаречениот германски стил бил омаловажуван колку што бил најавуван. Во воведот на збирката песни на италијански мајстори, објавена во 1887 година во Берлин, под наслов „Ил бел канто“, Франц Зибер напишал: „Во ова време, кога најнавредливиото, „крекање“, смее да се нарекува „драматично пеење“ и се шири насекаде, кога неуките маси се многу позаинтересирани за тоа колку е гласно, а не колку е убаво пеењето, можеби ќе биде добредојдена колекција песни што - како што тврди насловот - може да помогне во враќањето на бел-канто на заслуженото место“.
1889 во книжевноста
1889 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Бел канто
Бел канто и неговите омаловажувачи
На крајот на XIX век и почетокот на XX век, терминот „бел канто“ воскреснал од наставниците по пеење во Италија, меѓу кои пензионираниот баритон на Верди, Антонио Котоњи (1831–1918) кој бил една од преостанатите почитувани личности. Котоњи и неговите следбеници се повикале против невидениот и жестокиот вибрато-натрупан стил на пеење, што пејачите сè повеќе го користеле по околу 1890 година, за да ги исполнат нестрасвените барања на веризмот, од композитори како Џакомо Пучини (1858–1924), Ругеро Леонкавало (1857–1919), Пјетро Маскањи (1863–1945), Франческо Цилеа (1866-1950) и Умберто Џордано (1867–1948), како и аудитивните предизвици поставени од неиталијанските сценски дела на Ричард Штраус (1864–1949) и други композитори од доцноромантична/ранонововековна ера, со нивните напорни и аголни вокални линии и често густи оркестарски текстури.
Во текот на 1890-тите години, директорите на фестивалот „Бајројт“ иницирале особено силен стил на вагнерско пеење, што било во целосна спротивност со италијанските идеали на бел-канто. Неговите поборници го нарекле „Sprechgesang“ (а некои противници го нарекле „кора од Бајројт“), новиот вагнеровски стил ја приоретизирал артикулацијата на одделните зборови од либретата на композиторот, отколку на испораката на легато. Овој пристап кон вокализмот заснован на текст, анти-легато, се проширил низ германските јазични делови на Европа пред Првата светска војна.
Како резултат на овие многу фактори, концептот на бел-канто станал обвиткан во мистика и збунет од мноштво поединечни поими и толкувања. За дополнително да ги комплицира работите, германската музикологија во почетокот на XX век измислила своја историска примена за „бел канто“, користејќи го изразот за означување на едноставната лирика што се појавила во центарот на вниманието во венецијанската опера и римската кантата во текот на 1630-тите и 40-тите (ерата на композиторите Антонио Цести, Џакомо Карисими и Лујџи Роси) како реакција против претходниот, доминантно текстуално ориентиран стил. За жал, оваа анахрона употреба на терминот бел канто беше широко распространета во Роберт Хас во Музиката на баровите и подоцна, во Музиката на Манфред Букофцер во барокна ера. Бидејќи стилот на пеење на Италија од подоцнежниот XVII век, не се разликувал на кој било изразен начин од оној на XVIII век и почетокот на XIX век, може да се извлече врска но, според Јандер, повеќето музиколози се согласуваат дека овој термин е најдобро ограничен на неговата употреба во средината на XIX-от век, назначувајќи стил на пеење што ја нагласувал убавината на тонот и техничката експертиза во испораката на музика, која била многу расцветана или се одликувала со долги, течни и тешко одржливи пасажи на.
Оживување на бел канто
Во педесеттите години од минатиот век, изразот „бел канто заживување“ бил користел како израз кој се однесувал на обновување на интересот за оперите Доницети, Росини и Белини. Овие композитори започнале да излегуваат од мода во последните години на XIX век и нивните дела, иако никогаш не исчезнале целосно од репертоарите, ретко биле изведувани во текот на првата половина на XX век, кога оперите Вагнер, Верди и Пучини имале силно влијание. Таа состојба значително се сменила по Втората светска војна со појавата на група претприемнички оркестарски диригенти и појавата на свежа генерација пејачи како Монтсерат Кабале, Марија Калас, Лејла Генсер, Џоан Сатерленд, Беверли Силс и Мерилин Хорн, кои ги стекнале бел канто техниките. Овие уметници вдахнале нов живот во сценските композиции на Доницети, Росини и Белини, третирајќи ги сериозно како музика и повторно ре-популаризирајќи ги низ цела Европа и Америка. Денес, некои од најчесто изведуваните опери во светот, како што е Росини „Севилскиот бербер“ и „Лучија ди Ламермур“ од Доницети, се од ерата на бел канто.
Многу опери од XVIII век, за кои се потребни бел-канто вештини, доживеале и повоени преродби, почнувајќи од помалку познатите Моцарт и Хајдн до обемните барокни дела од Хендел, Вивалди и други.
Наследството од бел канто учењето
Музиколозите повремено ја применуваат етикетата „техника на бел канто“ кон арсеналот на виртуозни вокални достигнувања и концепти што им ги давале наставниците за пеење на своите ученици во текот на крајот на XVIII век и почетокот на XIX век. Многу од овие наставници биле кастрати.
„Сите [нивни] педагошки дела ја следат истата структура, започнувајќи со вежби на единечни белешки и на крајот напредувајќи до скали и импровизирани украси“, пишувал Потер кој продолжува: „Навистина креативната орнаментика потребна за каденците, вклучувајќи ги и модели и формулите што би можеле да генерираат ново импровизиран материјал, дојде до крајот на процесот.“
Денешната сеопфатна идеја, дека пејачите треба да се воздржат од импровизација и секогаш строго да се придржуваат до буква на објавената партитура на композиторот, е релативно неодамнешна појава, објавена во текот на првите децении на XX век од диктаторски диригенти како Артуро Тосканини (1867–1957), кој се залагал за драматичните опери на Верди и Вагнер и верувал во одржување на изведувачите на теснен интерпретативен поводник. Ова го забележале и Потер (стр. 77) и Мајкл Скот.
Потер забележал дека, како што се развивал XIX век:
Учителите на почетокот на XIX век го опишале гласот како составен од три регистри. Регистарот на гради како најнизок од трите, а регистарот на глави највисок, со пасаж помеѓу. Овие регистри требало непречено да се мешаат и целосно да се изедначат, пред ученикот-пејач да добие целосна власт со неговиот природен инструмент, а најсигурен начин да се постигне овој исход бил приправникот грижливо да вежба гласовни вежби. Наставниците од бел канто ерата, биле големи верници во придобивките на вокализирање и солфеж. Тие се труделе да ги зајакнат респираторните мускули на нивните ученици и да ги опремат со вокални атрибути кои се почитувале во тоа време, како „чистота на тонот, совршено легато, фрази формирани од елоквентен портамент и одлична орнаментика“, како што е наведено во воведот на том 2 на „Снимката за пеење“ на Скот.
Големите рафинирања се случиле на постојниот систем на класификација на гласот во текот на XIX век, бидејќи меѓународниот оперски репертоар се диверзифицирал, се поделил на карактеристични националистички школи и се проширил по големина. Целосно нови категории пејачи како мецосопранот и вагнеровиот бас-баритон се појавиле кон крајот на XIX век, како и таквите нови под-категории, како што е лирскиот колоратурен сопран, драматичниот сопран и спинто сопранот, и различните нивоа на тенорот, кои се протегале од лириски преку спинто до херојски. Овие класификациони промени имале траен ефект на тоа како наставниците за пеење назначуваат гласови и раководство на оперските театарски претстави.
Меѓутоа, немало никаква униформност на универзалноста меѓу приврзаниците на бел-канто од XIX век во пренесувањето на своето знаење и упатствотото за учениците. Секој имал свои режими и додадени поими за обука. Во основа, сепак, сите тие ги прифатиле истите почетнички прописи за бел-канто, а вежбите што ги смислиле за да ја зголемат поддршката на дијафрагмата, умешноста, опсегот и техничката контрола остануваат вредни и, навистина, некои наставници сè уште ги користат.
Мануел Гарсија (1805–1906), автор на влијателниот трактат L'Art du Chant (Уметноста на пеењето), бил најистакнат од групата педагози што ги одржувале принципите на бел-канто во учењата и пишувањата во текот на втората половина на XIX век. Неговата помала сестра, Паулин Виардо (1821–1910), исто така била важен вокален учител, како и современиците на Виардо, Матилде Марчеси, Камил Еверарди, Џулиус Стокхаузен, Карло Педроти, Венслао Персичини, Џовани Сбриглија, Мелчиор Видал и Франческо Ламперти (заедно со синот на Франческо - Џовани Батиста Ламперти). Гласовите на голем број нивни поранешни студенти можат да се слушнат на акустичните записи направени во првите две децении на XX век и повторно издадени на LP и CD. Некои примери на дискови на историски и уметнички значајни пејачи од XIX век, чии вокални стилови и техники ги истакнуваат идеалите на бел канто, го вклучуваат следново:
Сер Чарлс Сантли (роден 1834), Густав Валтер (роден 1834), Аделина Пати (роден 1843), Маријана Брант (родена 1842), Лили Леман (родена 1848), Жан Ласал (родена 1847), Виктор Маурел (родена 1848), Марсела Сембрих (родена 1858 година), Лилијан Нордика (родена 1857 година), Ема Калве (родена 1858 година), Нели Мелба (родена 1861 година), Франческо Тамањо (родена 1850 година), Франческо Маркони (родена 1853 година), Леон Ескалаис (родена 1859 година), Матија Батистини (роден 1856 година), Марио Анкона (роден 1860 година), Пол Планчон (роден 1851 година) и Антонио Магини-Колети и Франческо Наварини (двајцата родени 1855 година).
Користена литература
БелешкиИзвори
Надворешни врски
Написи
Дигитализиран материјал
Видео
Културна револуција
Големата пролетерска културна револуција (кинески: 无产阶级文化大革命; традиционален кинески: 無產階級文化大革命; пинјин: wúchǎn jiējí wénhuà dà gémìng) — термин со кој се означува масовна кампања во Народна Република Кина, организирана од комунистичкиот партиски водач Мао Це Тунг од 1966 до октомври 1976 година, насочена против партиски функционери и интелектуалци кои Мао и неговите следбеници го обвиниле за предавство на револуционерните идеи и според неговите зборови станале поддржувачи и проводници на капитализмот. Овој период се одликува со крајна политизација во сите области на животот во градовите, проследена со безредие во активностите на студентите и работниците од пониските слоеви на општеството, хаос во партиското раководство, засилен терор на сите нивоа во земјата и политичка катаклизма, придружена со насилство. Во овој период култот кон личноста на Мао достигнал огромни размери.
Главните цели на Културната револуција се афирмација на ставовите на Мао во раководството на Кинеската комунистичка партија, во својство на државна идеологија и во рамките на борбата против ставовите на политичката опозиција, како и чистење на државата од т.н. Стари елементи - либералисти кои според Мао се загрозени да се претворат во нова буржоазија и да го обноват капиталистичкиот поредок.
Овој процес ја зафатил целата земјата, влијаела и врз рураленните региони, се распространил врз работничката класа и конечно меѓу војниците од армијата кое довело до создавање на народни комитети на работниците, војници и партиски кадри, кои функционирале како органи со двојна власт во различните задачи на администрацијата и владата. Мао истите ги ставил под раководство на партијата. Оваа состојба траела до 1976 година, кога со помош на воен удар на чело со Денг Сјаопинг, и со тешки репресии, се опоравила власта на фракцијата предводена од него, по кое следело пристапување кон апсењето на Бандата на четворицата и враќање на статус кво, преземање на промени во економијата, во форма на социјализам со пазарни одлики на капиталистичка пазарна економија.
Прашањето за тоа како борбата за власт достигнала такви високи нивоа на насилство и социјално безредие ги заинтригирало историчари и специјалисти во областа на масовната психологија, биле спроведени бројни академски истражувања, објавени во Кина и во странство во периодот на поновата историја на Кина, кои се обидуваат да ги објаснат причините за настаните од тие години. Во 1981 година, партијата објавила дека Културната револуција е „одговорна за најголемите загуби на партијата, земјата и народот од основањето на народната република„.
Позадина
Културната револуција претставува радикализација на Кинеската револуција, предводена од Бандата на четворицата. Таа користела масовна мобилизација на студенти за да го победи десното про-капиталистичко крило предводено од Лиу Шаоки, Денг Сјаопинг и Пенг Џен. Студентите биле групи од млади луѓе, во многу случаи едвај тинејџери, кои во организирани револуционерни комитети, ги напаѓале сите оние кои се обвинети за предавство кон режимот и политичката фигура на Мао Це Тунг. Културната револуција овозможила на последниот да ја поврати политичката власт, од која бил отстранет по неуспехот во т.н. Голем скок напред.
Мао ги поттикнал таканаречените револуционерни комисии составени од Црвената гарда за да ја преземат власта од државата и партиската администрација. Многу обични граѓани биле нападнати како контрареволуционери. Научниците исто така биле подложени на вознемирување од страна на оваа група и често испраќани на преквалификација преку земјоделска работа. Образованието и јавниот сообраќај во овој период речиси исчезнал. Многу културни артефакти, историски места и антиквитети биле уништени. Во натамошниот национален хаос, многумина биле убиени, а милиони биле раселени или испратени во затвор.
И покрај катастрофалните резултати од Културната револуција во економски, културен и хуман план, како и општото критично мислење кон кампањата во Кина и во светот, некои критичари и поддржувачи на управувањето на Мао го анализираат периодот како суштински чекор кон прочистување на кинеската култура и формирање на комунистичко општество.
Големиот скок напред
Големиот скок напред е економски и социјален план, целосна општо-народна кампања во Кина во периодот 1958-1961 година, чија цел била забрзување на економскиот развој, брз развој на индустријата и земјоделството и претворање на Народна Република Кина од аграрна во развиена индустриска земја. Растот на производството бил предвиден со помош на идеолошката пропаганда.
Во овој дух, Мао го започнал т.н. Голем скок напред, создал општини на луѓе во покраината и ја започнал својата масовна мобилизација во колективите. На многу заедници им било наредено производство на иста стока - челик. Мао ветувал двапати да го зголеми земјоделското производство. За ова, милиони селани биле претворени во работници со многу ниска плата. Тие биле обединети во комуни од илјадници луѓе, кои работат во строј и јадат во една заедничка кујна.
Неуспехот на Големиот скок го намалил престижот на Мао во партијата и тој бил принуден да преземе голема одговорност, за да во 1959 година поднесе оставка како шеф на државата по кое бил наследен од Лиу Шаоки. Со почетокот на 1960-тите години, многу од економските политики на Големиот скок биле ревидирани со помош на иницијативи предводени од Лиу, Денг и Џоу Енлај. Оваа умерена група прагматичари воопшто не била воодушевена од идеите на Мао. Поради загубата на почит кон партијата, Мао се предал на декадентен и ексцентричен начин на живот. Тој се повлекол од донесувањето економски одлуки и концентрирал голем дел од своето време за дополнително планирање и придонеси кон марксистичко-ленинистичка социјална теорија, вклучувајќи ја и идејата за непрекината револуција. Крајната цел на оваа теорија била да се врати неговото разбирање за комунизмот и неговиот личен престиж во рамките на партијата.
Советско-кинеска дезинтеграција
Мао Це Тунг си поставил пред себе две главни задачи, кои се сведувале на зајакнување на неговата улога на водач на политичката арена во НР Кина: да ја уништи опозицијата, кај која започнале да се појавуваат мисли за реформа на економијата со делумно воведување на пазарни механизми, и во исто време да пронајде занимање за проблематичните маси за да го пренасочи нивното внимание. Фрлајќи ја целата вина за провалот на Големиот скок на внатрешната опозиција и на надворешните непријатели, во најголем дел во ревизионистите на СССР на чело со Хрушчов, Мао „убил“ две птици со еден куршум: ја отстранил конкуренцијата и дал насока на народното незадоволство.
Борба за водство
До средината на 1960-тите, во партијата се појавило незадоволство од политиката на Мао. Ова незадоволство било засновано на општо разочарување со неуспехот на неговиот план. Разбирајќи дека тој не може да ја задржи власта, Мао започнал масовен терор. По подигнување на слоганот на Мао „Оган во штабот“, во земјата започнала безмилосна критика против Лиу Шаоки, Пенг Џен (секретар на градскиот комитет на партијата во Пекинг), Лу Дингжи (министер на пропагандата ), Јан Шанкун, Ло Жујцин и Денг Сјаопинг. Обвинувањата поднесени против нив главно се состоиле во десничарски погледи, ревизионисти и агенти на капитализмот.
Во почетокот на културната револуција започнalo кампања на самокритичност: сите се должни во писмена форма да се покајат за своите грешки и гревови пред партијата. Опозицијата била изложена на многубројни понижувања, во кои влегуваle не само демагошките испрашувања, туку и демонстрации пред нивните домови. Децата на некои владетели кои паѓале во срам биле исмејувани и тепани на училиште. Некои биле затворени, како што е Лиу Шаоки, кој починал во затвор во почетокот на 1969 година.
Мао, чувствувајќи ја опасноста, не можел да се ограничи на прочистување само во највисоките ешалони на моќта. Заживувањето на Партијата носел масовен карактер. Овие чистки започнале во 40-тите години.
Прва фаза
Примената на класната теорија на пракса довело до „војна на сите против сите“. Со помош на демаггошки по природа, нејасни дефиниции на класните непријатели на пролетаријатот дадени од Мао, секој можел да потпадне под ударите - од обичен селанец, работник, до највисоките кругови. Но најзагрозени од сите биле поранешните феудалци, свештенството, интелектуалците итн. Власта била единствено и само во рацете на посилните, т.н. млади бунтовници (ученици и студенти), кои во крајна линија дејствале без да бидат казнети.
На 1 јуни 1966 година, по радиото бил прочитан слоганот, составен од Не Јуанѕ, професор по филозофија на Универзитетот Пекинг: „''Апсолутно, радикално, целосно елиминирање на доминацијата и злонамерниот заговор на ревизионистите! Отстранување на чудовиштата - ревизионисти од крилото на Хрушчов''!“. Милиони ученици и студенти, организирани во тимови започнале да бараат чудовишта и демони меѓу наставниот кадар, универзитетското раководство, а потоа и во локалните и општинските власти, кои се обидувале да ги заштитат професорите. Истите биле прогласени за непријатели и биле понижувани. Распуштањето на 26 јули 1966 година на ученици од сите училишта и универзитети за шест месеци го олеснил овој процес и привлекол дополнително 50 милиони ученици во Црвената гарда на учениците.
Во август 1967 година весниците во Пекинг пишувале: „Антимаоистите, тоа се пуштени на слобода по улиците стаорци ... убивајте ги, убивајте ги!“ Изјавата на објавено во весникот на хунвејбините во 1967 година практично ги оправдило овие убијства. Министерството за транспорт во есента 1966 година им дало на Црвените водичи бесплатни екскурзиски патувања низ целата земја за да разменат искуства. Културните и научните активности биле скоро целосно парализирани и запрени. Сите книжарници имале забрана за продажба на книги освен една: „Цитатите на Мао“. Тие биле издавани во многу варијанти: една од нив била книга со корица направена од цврста пластика која не остава траги од крв. Со нив, многумина истакнати водачи на партијата биле тепани до смрт кога „нивниот аристократски отров“ излегувал од нивните усти.
Хунвејбините ги изгориле декорите и костимите на оперските изведби во Пекинг, бидејќи требало да бидат претставени само напишаните од сопругата на Мао револуционерни опери од современиот начин на живот. Десет години, тие биле единствениот жанр на изведувачки уметности овластени со официјална цензура. Хунвејбините ги рушеле или опожарувале црквите и манастирите и уништиле делови од Кинескиот ѕид, а од разрушениот материјал биле градени свињарници.
Единиците на Црвената гарда ги сечеле косите на жените, ги кинеле премногу тесните панталони, високите потпетици на женските чевли и слично. Хунвејбините ги сопрале минувачите и им читале цитати на Мао, ги претресувале куќите во потрага по докази, притоа правиле реквизиција на парите и вредностите на домаќините.
За време на кампањата од 10 до 20 милиони млади луѓе со високо образование биле насилно одвлечени од своите домови и депортирани да работат во оддалечените села и планински подрачја. Законот и судскиот систем бил неактивен, па Хунвејбините добиле целосна слобода на дејствување, што довело до хаос. Првично, Црвената гарда работела под контрола на Мао и неговите колеги. Меѓу нив имало многу кариеристи, а многумина можеле да направат брза кариера со помош на револуционерна демагогија и терор.
Во есента 1967 година, Мао ја искористил Армијата против Црвената гарда, која била отфрлена како некомпетентна и политички незрела. Хунвејбините понекогаш се спротивставувале на армијата. Во септември 1967 година, организацијата на Црвената гарда била распуштена. Пет црвени водачи биле испратени да работат на свињарска фарма во длабоката провинција. На 27 април 1968 година неколку водачи во Шангај биле осудени на смрт и јавно убиени. Во есента 1967 година, еден милион млади луѓе биле раселени во оддалечени области, од кои многумина останале таму повеќе од десет години.
Втора фаза
Втората фаза на Културната револуција започнала во мај 1969 година и завршила во септември 1971 година. Деветтиот конгрес на партијата се одржил во април 1969 година и послужил како средство да заживее земјата со свежи идеи и нови кадри, откако голем дел од старата гарда била уништена во борбите од претходните години. Институционалната рамка на земјата утврдена две децении порано била укинета речиси целосно: делегатите за конгресот биле избрани од револуционерни комитети, а не преку избори од партиски членови. Воената застапеност се зголемила од претходниот конгрес. Многу офицери поставени на водачки позиции биле лојални на Лин Бјао, нова фракциска поделба помеѓу военото и цивилното раководство.
Конгресот ја зацврстила улогата на маоизмот во рамките на партијата, повторно го прогласил Мао Це Тунг како официјален водач на идеологијата на партијата во партискиот статут и официјално го одредил Лин Бјао како наследник на Мао. Вториот ја обновил функцијата на некои официјални институции и лица кои биле суспендирани помеѓу 1966-1968 година.
Овој период е познат како „Кадровски училишта од 7 мај“. Првите такви училишта се појавуваат кон крајот на 1968 година. Името го добиле од Директивата на Мао од 7 мај 1966 година, во која понудил создавање на училишта во кои бирократските кадри и интелектуалци ќе извршуваат корисен физички труд по кое ќе се спроведи идеолошкото преобраќање. За високите функционери, 106 училишта биле изградени во 18 провинции, каде што биле испратени речиси 100.000 службеници, меѓу кои и Денг Сјаопинг и 30.000 членови на нивните семејства. За службеници од понизок ранг имало илјадници штабни училишта каде што биле обучувани голем број службеници. На пример, на 10 јануари 1969 година, во провинцијата Гуангдунг биле изградени речиси 300 училишта, каде што биле испратени повеќе од 100.000 луѓе.
Во оваа фаза популарност добила кампањата „Нагоре кон планините, надолу кон селата“, за развој на руралните области на Кина. Оваа програма за преместување и воспоставување на голем број ученици од повисоките класи, студентите работници и војници од градовите во руралните и прекуграничните области, за првпат била применета во ограничен обем пред „Големиот скок“, обновена во почетокот на 1960-тите години и забрзана кон крајот на деценијата. За разлика сепак од периодот 1956-1966 година, кога кампањата испратила во провинцијата близу 1,2 милиони млади луѓе од градовите, во периодот 1968-1975 година во неа биле вклучени не помалку од 12 милиони луѓе, што одговарало на приближно 10% од урбаното население во Кина од 1970-тите години.
Трета фаза
Третата фаза од Културната револуција продолжила од септември 1971 до октомври 1976 година, до смртта на Мао Це Тунг. Таа се одликува со доминација на Џоу Енлај итн. Банда на четворицата во економијата и политиката.
Антагонизам
Со смртта на Лин Бјао и влошување здравјето на Мао, станало јасно дека треба да се бара нов водач. Позицијата на Џијанг Кинг била во пораст, и имала огромно влијание во радикалниот камп. Таа направила сојуз со Ван Хунвен и пропагандистките специјалисти Чан Чунцао и Јао Венуан и формирала политичко крило, подоцна наречено Бандата на четворицата.
До 1973 година, фракционалните борби продолжиле во фабриките, железниците и локалната власт. Економијата на земјата била во хаос. Покрај тоа, јадрото на партијата станало доминирано од приврзаници на Културната револуција и левичарски радикали, чиј фокус останал во одржувањето на идеолошката чистота. Економијата била предадена на Џоу Енлај, еден од ретките преживеани. Групата од четирите била незадоволна од влијанието на Џоу.
Со кревката економија и болеста од рак на Џоу, Денг Сјаопинг ја продолжил својата политичка кариера како заменик-премиер во април 1973 година, во првата од серијата промоции, одобрени од Мао. Тој започнал да претседава со партиските состаноци додека Џоу Енлај бил во болница за лекување. Во меѓувреме, Мао издал серија прекори против Четирите банди, критикувајќи ја нивната неспособност да управува со економијата.
На крајот на 1973 година за да ја ослабне политичка позиција на Џоу и да се дистанцира од очигледното предавство на Лин, Џијанг Кинг започнала кампања „Критикувај го Лин, Критикувај го Конфуциј“. Политичката битка била направена преку историски алегории, и иако името на Џоу Енлај никогаш не се споменало во текот на оваа кампања, другите паднале под нејзината цел. Јавноста била уморна од долгогодишните политички кампањи кои немаат практична вредност и не се ентузијасти. Кампањата не успеала да ги постигне своите цели.
Во тоа време, Џијанг Кинг и нејзините следбеници имале контрола над средствата за јавно информирање и пропаганда, додека Џоу и Денг имале контрола над повеќето државни органи. Денг остро се противил на споровите, а неговите политики биле насочени кон промовирање на единството како прв чекор кон враќање на економските перформанси. Мао, сепак, не бил задоволен со оваа политика, и го навел Дан да пишува самокритика во ноември 1975 година.
Инцидентот на плоштадот Тјенанмен
Џоу Енлај починал на 8 јануари 1976 година. Сите истакнати водачи на партијата присуствувале на погребот освен Мао. Причините биле две - растечкото неодобрување на неговите идеи и лошото здравје. Но, за многу граѓани на НР Кина Џоу станал херој и по најавата на радио и телевизија, жителите на Пекинг започнале да носат венци и цвеќиња на Споменикот на народните херои на плоштад Тјенанмен.
Мао Це Тунг никогаш не поседувал посебна наклонетост или благодарност, а смртта на неговиот стар другар не го допрел. Тој не наредил да се одржат митинзи и церемонии. Ова ги навредило Кинезите, а во пролетта 1976 година се зголемила огорченоста и неодобрувањето. На крајот на март, во пресрет на празнувањето на Цинмин, во неговото сеќавање започнало силно движење. Властите наредиле гробиштата да бидат затворени со неговите останки, а партиските активисти се обидувале да го растерат населението. Но, незадоволството прераснало во демонстрации во голем број градови. Тие биле особено големи во Нанкин. И покрај информациите за замолчување, веста за настаните во Нанкин стигнале до Пекинг на 31 март, каде што митинзите се одржувале неколку дена. Јавната реакција на настаните била прогласена за контрареволуционерна и за една ноќ плоштадот бил исчистен од сите венци и цвеќиња, а потоа бил поставен кордон кој да го забранил пристапот.
Смртта на Мао и крајот на Културната револуција
На 9 септември 1976 година, починал Мао. За неговите следбеници, неговата смрт ја симболизирала загубата на револуционерните темели на комунистичка Кина. Кога неговата смрт била прогласена во попладнето на 9 септември, во соопштението насловено како „Известување на Централниот комитет на КПК и Државниот совет на целата партија, целата армија и на луѓето од сите националности во целата земја“, нацијата паднала во тага и жалост, со луѓе кои плачеле на улиците а јавните институции биле затворени една недела.
Пред да почине, Мао го поставил Хуа Гофан како заменик. Тој чувствувал дека му недостига политички вештини и амбиции и на прв поглед не претставувал сериозна закана за Бандата во борбата за власт. Сепак, радикалните идеи на бандата се соочиле со влијателни водачи и голем број партиски реформатори. Со поддршка на армијата на 10 октомври, сите членови на Четвртата банда биле уапсени по државен удар.
Грб на Србија и Црна Гора
Грбот на Србија и Црна Гора настанал по распадот на СФР Југославија како грб на СР Југославија во 1993 година, а владата го усвоила во 1994. По преименувањето во "државна заедница Србија и Црна Гора" грбот останува ист.
Грбот има модерен дизајн, направен е како комбинација од историски грбови на Србија и Црна Гора на штит на прсма на кој има двоглав бел орел кој се наоѓа на историските грбови на двете држави.
Хистологија
Хистологија (грчки: histos- ткиво) е наука која ги изучува морфолошките, функционалните и еволутивните закономерности на ткивата.
1888 во книжевноста
1888 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Скрунда (општина)
Скрунда (Skrundas novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2009 година.
Јесонзуил, Оворхангај
Јесонзуил (Есөнзүйл) е област во Монголија во покраината Оворхангај.
Цигелхајм
Цигелхајм (Ziegelheim) — општина во округот Алтенбург, во Тирингија, Германија.
Соната за кларинет и пијано ин Ес
Сонатата за кларинет и пијано ин Ес е дело на еден од најпознатите реномирани македонски композитори - Благој Цанев. За ова дело тој бил добитник на наградата „11 Октомври“.
Работена во три става со класична формална шема. Основниот музички колорит во сонатата е постигнат со употреба на зголемениот тризвук. Сите три става на делото се тематски поврзани. Првиот став почнува со вовед по кој следува експонирањето на главните мисли - првата и втората, кои меѓусебно се контрастни. Вториот став е триделна песна во која еден фрагмент е изработен канонски, врз основа на втората тема од воведниот став. Третиот, финален став - рондото, започнува со вовед, како и првиот став, а неговата главна тема произлегува од првата музичка мисла на почетниот став, донекаде изменета и презентирана со помали нотни вредности.
Голам Хосеин Мојсени-Еџехеи
Голам Хосеин Мојсени-Еџехеи е роден на во покраината Исфахан, Иран. Тој е сегашен шеф на министерството за разузнавање на Иран, познато и како САВАМА или ВЕВАК. На таа должност е по назначувањето од страна на претседателот Махмуд Ахмадинежад на 24 август 2005.
Лудвигсхафен
Лудвигсхафен на Рајна (Ludwigshafen am Rhein; познат и само како Лудвигсхафен) — град во сојузната покраина Рајнска област-Пфалц, Германија, сместен на реката Рајна, веднаш спроти Манхајм. Со Манхајм, Хајделберг и околината, ја создаваат метрополитенската област Рајна-Некар.
Главно е познат како индустриски град, Лудвигсхафен е седиште на хемискиот гигант БАСФ, како и на други претпријатија. Помеѓу своите културни објекти се вбројува Државната филхармонија. Градот е родното место на поранешниот канцелар Хелмут Кол и филозофот Ернст Блох.
S/2004 S 36
С/2004 С 36 е природен сателит на Сатурн. Неговото откритие беше објавено од Скот С. Шепард, Дејвид К. Џевит и Јан Клејнана 8 октомври 2019 година од набљудувања направени помеѓу 12 декември 2004 и 1 февруари 2006 година.
С/2004 С 36 има пречник од околу 3 километри и кружи околу Сатурн на просечно растојание од 23,192 Gm за 1319,07 дена, со наклон од 155° кон еклиптиката, во ретроградна насока и со ексцентричност од 0,748, највисока од која било од месечините на Сатурн.
Хироши Нанами
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 1998.
Урбана антропологија
Краток преглед
Но, со зголемувањето на интересот за урбаните општества, методологиите и предметите на проучување на овие две дисциплини се измешаа, што доведоа до прашањето дали пости разлика меѓу урбаната социологија и урбаната антропологија. Границата помеѓу дисциплините стана нејасна поради размената на идеи и методологии со цел што повеќе да се развијат овие дисциплини. Но клучната разлика е во тоа што урбаната социологија проучува помали општества, а урбаната антропологија се фокусира на поголеми и посложени општества.
Иако антропологијата е ново прифатена дисциплина, антрополозите долго време ја проучувале оваа област. На пример, голем број научници уште пред да се создаде урбаната антропологија се обидувале да дефинираат што точно претставува поимот град и да ги посочат начините на кои урбанизмот го изделува начинот на живеење во модерниот град од она што нарекува примитивно општество. Во урбаната антропологија се поприфатено е дека, иако постојат значајни разлики во одликите и формите на организација на урбаните и не урбаните заедници, исто така има и важни сличности, дотолку што во урбаните истражувања поимот град може да се сфати како форма на заедница. Урбаната антропологија е област на истражување која постојано се шири и се развива. Со различни полиња на истражување, антрополозите мораа да ги модифицираат своите методи и да се навратат на традиционалните етики за да се прилагодат на различните пречки и очекувања.
Неколку владини и невладини организации работат на полето на урбаната антропологија. Веројатно најпознатата од овие е невладината организација наречена Урбана Антропологија. Голем број на универзитети предаваат урбана антропологија.
Историја на дисциплината
Во периодот на развој во 19 век, антропологијата се занимаваше со споредбено проучување на странски (т.е. не западни) култури, кои често се нарекуваа егзотични и примитивни. Ставот на етнографите кон преметот на проучување беше едно недокажано научно издвојување, бидејќи преземаа една егоистичка и евроцентрична мисија на идентификување, класифицирање и уредување на културните групи низ целиот свет во јасно дефинирани социо-културни еволутивни фази на човековиот развој.
Во текот на 20 век, повеќе фактори ги одвлекоа антрополозите од двополарната концепција на странско дивјаштво наспроти западната цивилизација и повеќе кон изучување на урбаната култура во целина. Силно влијание во оваа насока имаше откривањето на огромни региони на светот благодарение на значителното зголемување на човечката подвижност, која беше овозможена, меѓу другите фактори, од брзото проширување на железничката мрежа и популаризацијата на патувањето кон крајот на Викторијанскиот период. Ова значеше дека, до средината на 20 век, главно се сметаше дека има релативно мал број на неоткриени „егзотични” култури кои би се истражувале за првпат.