cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џорџ Веа
Англија
Веа потпишал за премиерлигашкиот клуб Челси на позајмица од Милан на 11 јануари 2000 година, во договор со кој ќе остане со клубот од Западен Лондон до крајот на англиската сезона 1999-2000 година. Иако неговиот врв од кариерата бил пстигнат во минатото, времето на Веа во Англија се сметало за успех, особено во Челси каде што веднаш им се допаднал на нивните навивачи постигнувајќи го победникот против ривалите Тотенхем Хотспур на неговото деби, и постигнал дополнителни првенствени голови против Вимблдон и Ливерпул. Тој, исто така, постигнал два гола во победничките голови на Челси во ФА Купот 1999-2000, постигнувајќи клучни голови против Лестер Сити и Гилингем. Ова довело да го започне финалето, кое Челси го добил со 1-0.
Менаџерот на Челзс, Џанлука Вијали, не го направил трансферот на Веа постојан, и на 1 август 2000 година, тој официјално го напуштил Милан и потпишал за новопромовираниот премиерлигаш Манчестер Сити со бесплатен трансфер со двегодишен договор вреден 30.000 фунти неделно и одбивање на понудата од 1 милион фунти исплата од сопственикот на Милан, Силвио Берлускони. Тој одиграл 11 натпревари во сите натпреварувања за Сити, постигнувајќи четири пати, пред да замине на 16 октомври 2000 година откако станал незадоволен од менаџерот Џо Ројл поради тоа што премногу често го избирал за замена; тој одиграл цели 90 минути во три од неговите 11 натпревари за клубот од Мејн Роуд. Во Сити, тој постигнал еднаш во лигата против Ливерпул (со Челси), и трипати против Гилингем (повторно со Челси), овој пат во Лига Купот;
Подоцнежна кариера
По неговото време во Англија, Веа се вратил во Франција и преминал во Марсеј, каде што останал до мај 2001 година. Подоцна играл во Ал-Џазира во Про-лигата на ОАЕ, каде што останал до неговото пензионирање како играч во 2003 година, на 37-годишна возраст. Тој планирал да се приклучи на Њујорк/Њу Џерси Метростарс од Мајор Лига, но избрал да се приклучи на Ал-Џазира на привремена основа.
Меѓународна кариера
Откако го имал своето деби за репрезентацијата на Либерија против Сиера Леоне во 1986 година, Веа одиграл 75 натпревари во текот на 20 години, постигнувајќи 18 гола. Претставувајќи една од помалите нации во светскиот фудбал и вечните аутсајдери, Веа направил многу за да ја поддржи државната репрезентација: освен што бил ѕвезда на тимот, тој, исто така, подоцна станал тренер на тимот, па дури и ја финансирал својата репрезентација во голема мера. И покрај неговите напори, тој бил неуспешен да и помогне на Либерија да се квалификува на едно Светско првенство на ФИФА, заостанување од само бод во квалификациите за турнирот во 2002 година. Сепак, тој и помогнал на Либерија да се квалификува за Африканскиот куп на нации во два наврати: Веа ја претставувал својата земја во изданијата на турнирот во 1996 и 2002 година, иако Либерија не успеала да излезе од својата група и двата пати, претрпувајќи елиминации во првото коло.
Веа е прогласен од неколку медиуми како еден од најдобрите играчи кои никогаш не играле на Светското првенство. Веа се вратил во државната репрезентација на специјално договорениот пријателски натпревар против Нигерија на 11 септември 2018 година, неговиот последен меѓународен настап, играјќи на 51-годишна возраст додека бил претседател на земјата. Неговиот дрес со број 14, носен во неговиот врв на кариерата, бил повлечен по пријателскиот натпревар, при што Веа добил овации кога бил заменет.
Прием
Прогласен за африкански фудбалер на годината трипати и првиот Африканец кој ја освоил Златната топка и бил прогласен за најдобар светски играч на годината од ФИФА, истакнатоста на Веа во 1990-тите го навело да го добие прекарот „Крал Џорџ“. Се смета за еден од најдобрите африкански фудбалери на сите времиња, Веа бил прогласен за африкански играч на векот во 1996 година, и обично е рангиран меѓу тројцата најдобри африкански напаѓачи на сите времиња, заедно со Дидие Дрогба и Самуел Ето. Во 2013 година, великанот на Милан Франко Барези го именувал Веа во најголемата 11-ка со која некогаш играл. Списанието FourFourTwo го прогласил Веа за еден од најдобрите играчи кои никогаш не ја освоиле Лигата на шампионите на УЕФА. Голем број публикации, вклучувајќи ги Скот Мареј од Гардијан и Кевин Бакстер од Лос Анџелес Тајмс, покрај ФИФА, го сметаат за еден од најголемите играчи кои никогаш не се појавиле на Светското првенство.
Почести
Барол
Непобедливите Единаесет
Монако
Париз Сен Жермен
Милан
Челси
Либерија
Индивидуални
Хуманитаризам
Веа е посветен хуманитарец за неговата земја разурната од војна. За време на неговата играчка кариера станал амбасадор на добра волја на ОН. На наградите ESPY во 2004 година во театарот Кодак, Лос Анџелес, Веа ја добил наградата за храброст Артур Еш за неговите напори. Тој, исто така, бил именуван за амбасадор на добра волја на УНИЦЕФ, улога што ја суспендирал по неговата политичка кариера. Надвор од фудбалските терени, тој се истакнал во текот на неговата кариера за неговите иницијативи за борба против расизмот во играта.
Фудбал и деца
Веа се обидел да го искористи фудбалот како начин да донесе среќа и да го промовира образованието за децата во Либерија. Во 1998 година, Веа лансирал ЦД наречено Lively Up Africa во кое се појавува пејачот Фрисби Омо Исибор и уште осум африкански фудбалски ѕвезди. Приходите од ова ЦД биле наменети за детски програми во земјите на потекло на вклучените спортисти.
Веа бил претседател на Помлади Професионалци, поранешен фудбалски тим што го основал во Монровија во 1994 година. Како начин да се поттикнат младите да останат на училиште, единствениот услов на клубот за членство било присуството на училиште. Многу од младите, регрутирани од цела Либерија, продолжиле да играат за либериската репрезентација. Веа, исто така, бил активно вклучен во младинските програми во либериската енклава на Стејтен Ајленд, Њујорк, кога престојувал таму некое време.
Фудбалски академии
Претседателот на Дија Груп и индиски претприемач Нирав Трипати објавил мултимилионско партнерство со Џорџ Веа во 2016 година, при што ќе се основаат глобални фудбалски академии за да им помогнат на младите и во сиромашните и во земјите во развој.
Мотивацијата за академиите се наведува како заедничко искуство меѓу Трипати и Веа за тоа како спортот може да ги промени животите во нивните нации Индија и Либерија, кои и двете сè уште страдаат од тешка сиромаштија.
Претседателска кандидатура од 2005
По завршувањето на Втората либериска граѓанска војна, Веа ја објавил својата намера да се кандидира за претседател на Либерија на изборите во 2005 година, формирајќи го Конгресот за демократски промени за да ја поддржи неговата кандидатура. Додека Веа бил популарна личност во Либерија, противниците го навеле неговиот недостаток на формално образование како хендикеп за неговата способност да ја води земјата, за разлика од неговата противничка, образована на Харвард, Елен Џонсон Серлиф. Аналитичарите, исто така, забележале недостаток на искуство на Веа, нарекувајќи го „младенец во шумата“, додека Сирлиф служела како министер за финансии во администрацијата на Толберт во 1970-тите и имала позиции во Ситибанк, Светската банка и Обединетите нации. Подобноста на Веа да се кандидира за претседателила е доведена во прашање, бидејќиилоше објавено дека тој станал француски државјанин во неговата фудбалска кариера во Пазри Сент Жермен, но овие жалбиилееа одбиени од изборната комисија на суд и на Веа муилоше дозволено да продолжи.
Веа добил мноштво гласови во првиот круг на гласање на 11 октомври, собирајќи 28,3 отсто од гласовите. Ова го квалификувало да се натпреварува во вториот круг од изборите против Сирлиф, второ пласираниот кандидат. Сепак, тој го загубил вториот круг од Сирлиф на 8 ноември, собирајќи само 40,6% наспроти 59,4% за Сирлиф. Веа тврдел дека изборите биле наместени преку заплашување на гласачите и манипулирање на гласачките ливчиња, а многу од неговите поддржувачи протестирале против резултатите на улиците на Монровија. Сепак, по уверувањето дека гласањето е фер, неколку истакнати африкански лидери ги повикале поддржувачите на Веа да го прифатат резултатот со благодат и достоинство, а Сирлиф станала претседател. Африканската унија ги окарактеризирала изборите како „мирни, транспарентни и фер“.
Недостигот на образование на Веа станало проблем во кампањата. Тој бил многу критичен кон оние кои велат дека не е способен да владее: „Со целото свое образование и искуство, тие управуваа со оваа нација стотици години. Тие никогаш не направиле ништо за нацијата“. Тој првично тврдел дека има диплома по спортски менаџмент на Универзитетот Парквуд во Лондон; сепак, ова е неакредитирана фабрика за дипломи, која доделува сертификати без да бара студирање. Веа потоа дипломирал бизнис администрација на Универзитетот ДеВри во Мајами.
2009–2016
Веа, исто така, останал активен во либериската политика, враќајќи се од Соединетите Американски Држави во 2009 година за успешна кампања за кандидатот за Конгресот за демократски промени на дополнителните сенаторски избори во округот Монсерадо. Некои аналитичари ги гледале овие потези како подготовка за повторна трка за Претседателството во 2011 година, и Веа навистина подоцна ја објавил својата намера да ја предизвика Сирлиф на изборите во 2011 година. По серијата неуспешни сојузи со другите опозициски партии, Конгресот за демократски промени го избрал Веа за потпретседателски кандидат во 2011 година, во трка со претседателскиот кандидат Винстон Табман. Сепак, Сирлиф била реизбрана, при што Тубман / Веа добил само 9,3% од гласовите.
Во 2014 година, тој се кандидирал за избори во Сенатот како кандидат за Конгресот за демократски промени во округот Монсерадо. Тој бил избран со големо мнозинство во Либерискиот Сенат на 20 декември 2014 година. Веа го победил Роберт Сирлиф, синот на Сирлиф, станувајќи првиот меѓународен спортист од Либерија избран да претставува округ во законодавниот дом. Тој извојувал убедлива победа, добивајќи 99.226 гласови, што претставува 78,0% од вкупните гласови од 141 избирачки центри, додека Сирлиф, неговиот најблизок ривал добил 13.692 гласа, што е скоро 11% на изборите нарушени само со слаба излезност. По неговиот избор, Веа само повремено присуствувал на седниците на Сенатот и не вовел или спонзорирал никакво законодавство.
Претседателска кандидатура за 2016
Во април 2016 година, Веа ја објавил својата намера да се кандидира за претседател на Либерија на изборите во 2017 година, застапувајќи се за Коалицијата за демократски промени. По победата во првиот круг од изборите во 2017 година со 38,4% од гласовите, тој и Џозеф Боакаи од Партијата за единство отишле во вториот круг од изборите. Во вториот круг, Веа бил избран за претседател на Либерија, победувајќи во вториот круг против потпретседателот Џозеф Боакаи со повеќе од 60% од гласовите.
Претседателство
Веа положил заклетва како претседател на 22 јануари 2018 година, со што станал четвртиот најмлад претседател во Африка, што ја означило првата демократска транзиција во Либерија по 74 години. Тој ги навел борбата против корупцијата, реформите во економијата, борбата против неписменоста и подобрувањето на животните услови како главни цели на неговото претседателствување. Двајца други африкански великани од светска класа, Дидие Дрогба и Самуел Ето, присуствувале на инаугурацијата.
Внатрешна политика
На 29 јануари 2018 година, Веа објавил дека ќе бара уставни промени за да им се дозволи на луѓето од „нецрно“ потекло да бидат граѓани и да им се дозволи на странците да поседуваат земја. Тој ја нарекол сегашната ситуација „расистичка и несоодветна“.
На 12 септември 2020 година, тој прогласил национална вонредна состојба поради сексуалното насилство во земјата, ветувајќи дека ќе создаде специјален обвинител за силување, национален регистар на сексуални престапници и национална работна група за справување со проблемот. Понатаму најавил итен фонд од 2 милиони долари, од кој дел се набавило опрема за ДНК-тестирање за форензичка идентификација на сторителите. Сепак, од март 2022 година, опремата за ДНК-тестирање допрва требало да биде функционална. Исто така, специјалниот обвинител допрва треба да биде назначен, регистарот на сексуални престапници допрва треба да се спроведе, а специјализираните судови за родово насилство биле спроведени само во три од шеснаесетте либериски окрузи.
Критика
Како претседател, Веа бил под критики за поттикнување насилство врз опозициските кандидати, вклучително и Телија Уреј во 2019 година На 15 август 2022 година, тројца високи членови на кабинетот на Веа биле санкционирани од Соединетите Држави за наводна корупција.
Песна
На 25 март 2020 година, либерискиот претседател ја снимил својата песна со локалната група Раби, чиј текст го напишал самиот тој. Во оваа песна „Тој ги повикува либериското и африканското население да застанат со сите средства против овој вирус [ САРС-КоВ-2 ] кој предизвикува штета низ целиот свет“. ''Може да биде мајка ти, може да биде татко ти, твоите браќа или сестри. Ајде сите заедно да се бориме со овој валкан вирус.''
извадок од песната на претседателот Веа во реге ритам. Мнозинството луѓе во Либерија немаат пристап до интернет или Фејсбук, но сите слушаат радио. Според портпаролот на претседателот, песната ќе се пушта на различни станици низ земјата за правилно да се емитува пораката. Џорџ Веа веќе снимил песна против ебола.
Личен живот
Веа има четири деца; три деца со неговата сопруга родена во Јамајка Клар Веа: Џорџ, Тита и Тимоти и дете од друга врска. Во 2016 година тој бил тужен од мајката на неговата ќерка за трошоци за издршка на детето. И двајцата негови синови станале фудбалери и потпишале за Париз Сен Жермен, иако само Тимоти играл за првиот тим. Двајцата биле младински интернационалци за Соединетите Американски Држави, и Тимоти имал натпревар за сениорскиот тим.
Веа практикувал ислам десет години пред да се врати во христијанството. Во моментов, Веа повторно практикува протестантизам. Во октомври 2017 година, тој бил забележан во истакнатата нигериска црква Пастор ТБ Џошуа заедно со либерискиот сенатор Јорми Џонсон. Џошуа, наводно, имал клучно влијание во одлуката на Џонсон да ја поддржи кандидатурата на Веа на изборите во Либерија во 2017 година.
Има француско државјанство и течно го зборува францускиот јазик.
Преконошка Пештера
Преконошка Пештера е пештера во источна Србија. Пештерата е оддалечена околу 5 километри од Сврљиг, во близина на селото Преконога. Пештерата се наоѓа на околу 700 метри надморска височина. Над влезот се наоѓа вертикален варовнички отсек, кој е висок околу 20 метри, а под него голем сипар кој се спушта сè до дното. Накитот во оваа пештера е многу разновиден и богат. Во Преконошката Пештера е откриено праисториско орудие, врз основа на што се заклучува дека во неа живееле пештерски луѓе.
Форталеза
Форталеза (на португалски Fortaleza; со значење: тврдина) — главен град на државата Сеара, кој се наоѓа во североисточниот дел на Бразил. Припаѓа на метрополитанскиот мезорегион на Форталеза и микрорегионот на Форталеза. Се наоѓа на 2285 км оддалеченост од федералниот главен град, Бразилија. Градот се развил на бреговите на потокот Пеџу, а неговата топонимија е алузија на Форт Шоенборг, кој го основал градот, изграден од страна на Холанѓаните за време на нивниот втор престој во областа помеѓу 1649 и 1654 година. Мотото на Форталеза, присутно во грбот, е латинскиот збор Fortitudine, кој на португалски значи "сила, вредност, храброст".
Форталеза во 2013 година беше дванаесеттиот најбогат град во земјата според БДП, а втор во Североисточниот Регион, со 49 милијарди реали (21 милијарда долари). Исто така, ја има трета најбогат метрополитенска област во северниот и североисточниот регион. Ова е важен индустриски и трговски центар на Бразил, со осма најголема општинска куповна моќ во нацијата. Според Министерството за туризам, градот достигнал знаци на второ посакувано одредиште во Бразил и четврти бразилски град кој прима највеќе туристи. Најважниот автопат во земјата, БР-116, започнува во Форталеза. Општината е дел од градовите на Заедничкиот пазар на Меркосур, а исто така и сојузен главен град на Бразил кој е најблиску до Европа, оддалечен 5608 км од Лисабон, Португалија.
На север од градот лежи Атлантскиот Океан; на југ се општините Пакатуба, Евсебио, Мараканау и Итатинга; на исток е општината Аккираз и Атлантскиот Океан; а на запад е општината Кауаиа. Жителите на градот се познати како Fortalezenses. Форталеза е еден од трите водечки градови во Североисточниот Регион заедно со Ресифе и Салвадор.
Градот беше еден од градовите домаќини на Светското првенство во ФИФА 2014 година. Покрај тоа, Форталеза беше еден од градовите домаќини на ФИФА Купот на Конфедерации.
Список на години
На оваа страница се наведени страници за поединечни години.
Црква „Св. Богородица“ - Осломеј
Света Богородица — главна селска црква во кичевското село Осломеј, Македонија.
Црквата се наоѓа на раскрсницата, каде што се двои патот за самото село и за влезот во РЕК „Осломеј“. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата е сместена надвор од селото во јужна насока.
Историја
Црквата била изградена во 1921 година, како што стои и на самиот натпис на црквата. Во 1986 година била обновена и преосветена во 1987 година од страна на митрополитот Дебарско-кичевски г. Тимотеј.
Според други извори таа започнала да се гради во 1924 година на местото на некое старо црквиште.
Црквата не била осветена до 1997 година, кога бил организиран голем црковно-народен собор.
Архитектура
Во изминатиот период, црквата била обновена и добила нов покрив, а во црковниот двор била подигната трпезарија и камбанарија.
Иконостас
Црквата поседува иконостас, кој бил подарок од Цветан Лазарески и потекнува од 1923 година.
Список на државни водачи во 32 година
Ова е список на државни водачи во 2 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 81
NGC 81 — спирална галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 81 се споменува и како NPM1G +22.0016.
Откривање
Телото е откриено на 15 ноември 1873 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 81 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,3 m/лм2. NGC 81 има привидни димензии од 0,2' х 0,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 21 м 13,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 22° 23' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 84°.
Кадис
Кадис или Кадиз (Cádiz, ) — град и пристаниште во југозападна Шпанија. Кадис е главен град на истоимената покраина, една од осмуте што ја сочинуваат автономната заедница Андалузија.
Каламбур
Каламбур или парономазија — фонолошка фигура во која се повторуваат гласови во зборови со различно значење. Тие зборови може да имаат ист корен, но сепак значењето им е различно.
не сум превардарен, ни подвардарен,
може сум варден, та недоварден,
јас тек без ширина и должина! “
(Гане Тодоровски)
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Велес
'''Св. Ѓорѓи''' — православна црква (или параклис) во градот Велес. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА. Прогласена е за културно наследство на Македонија поради нејзиното значење за народната просвета во Македонија.
Црквата се наоѓа на ул. „Богдан Каракостев“ бр. 17 во населбата Прцорек, на северноисточната страна на Велес. По надворешниот изглед не се разликува од куќите околу неа, но внатре е нормална црква со олтар, иконостас и повеќе икони. Нема точни податоци за времето на нејзината изградба. Според едни извори таа е изградена во 1740 г. а според други во 1766 г. Вториот податок е земен од годината на една икона во црквата „Св. Богородица“ за која се смета дека е најстара икона во Велес.
Историско значење за македонската просвета
Во месноста Прцорек образованието се одвивало уште од XVIII век, водено од калуѓер и калуѓерка.
Во 1857 г. во оваа црква станала првото училиште во земјата во кое учело на македонскиот јазик и писмо според тврдењето на градските историчари. Тука предавал преродбеникот Јордан Хаџи Константинов-Џинот, и оваа скромна установа се смета за негов напор. Наставата се одвивала на два ката — на приземјето биле машките, а на горниот дел биле женските ученици. Тука се одржувале претставите на неговите драмски дела. Тогашните македонски просветари се соочувале со значителни потешкотии бидејќи наставата на македонски, како и поддршката за македонска национална свест биле забранувани и напаѓани од грчката, турската, бугарската интелегенција која имала цел да го претопи македонското население.
До 1905 г. црквата била имот на Рилскиот манастир, по што била запоставена.
Храмот се отвора за јавноста двапати во годината: за Ѓурѓовден на пролет и Свети Ѓорѓија на есен.
Гликозид
Гликозидите се ацетали во кои водородот од полуацеталната група е заменет со алкилен остаток. Гликозидите настануваат при реакција на полуацеталната група од моносахаридите со различни алкохоли, феноли и карбоксилни киселини.
Видови гликозиди
Соединението кое стапува во реакција со моносахаридот се вика агликон, а настанатата врска се нарекува гликозидна врска. Таа може да настане и помеѓу две молекули на моносахариди, кога полуацеталната група од еден јаглехидрат реагира со хидроксилната група од друг. Во ваков случај и агликонот е шеќер (јаглехидрат) и ваквите гликозиди се нарекуваат холозиди, за разлика од хетерозидите кај кои агликонот не е шеќер.
Според гликонот/присуството на шеќер
Ако гликонот на гликозидот е глукоза, тогаш молекулата е глукозид; ако е фруктоза, тогаш молекулата е фруктозид; ако е глукуронска киселина, тогаш молекулата е глукуронид; итн. Во организмот, токсичните супстанци често се врзуваат за глукуронската киселина со цел да се зголеми нивната растворливост во вода; добиените глукурониди потоа се излачуваат.
Фенолни гликозиди
Кај овие соединенија агликонот има фенолна структура. Пример за фенолен гликозид е арбутинот присутен во мечкиното грозје (Arctostaphylos uva-ursi). Има уроантисептично дејство.
Западен тунелски ѕид (Ерусалим)
Западниот тунелски ѕид (хеб.) е подземен тунел кој се простира на Западниот Ѕид по неговата целла должина. Тунелот се наоѓа во Стариот Град на Ерусалим во Израел.
Историја
По завршувањето на Шестдневната војна, Министерството за религиозни работи на Израел започнало со испитување на Ѕидот на плачот и околината околу неа. Раскопувањата траеле околу дваесет години и откриле многу нови факти за историјата и географијата на Стариот Град во Ерусалим. Било утврдено дека тунелот има должина од 500 метри. Според ископувањата, во тунелот биле пронајдени археолошки предмети уште од времето на Ирод I Велики, дел од реконструкцијата на Западниот ѕид од времето на династијата Емевија.
Кафеав штркел
Кафеав штркел — вид инсект од семејството на штрклите (Tabanidae). Претставува најтешкиот претставник на от муви (или „двокрилци“, Diptera) во Европа.
Се среќава во Германија, јужна Скандинавија, Велика Британија и Ирска, како и на мали подрачја во западна Франција и северна Шпанија.
Административна поделба на Индонезија
Покраини
Покраините (provinsi или propinsi) се највисоката локална административна поделба на Индонезија. Секока покраина има своја локална управа, предводена од управник и има сопствено правно тело. Управникот и членовите на локалните управи се избираат на секои четири години.
Индонезија е составена од 33 покраини, од кои дури седум се создададени во 2000 година и 5 покраини кои добиле специјален статус.
Покраините официјално се групирани во 7 географски единици.
Подреони
Подреоните (kecamatan) се единици на намесништвата (kabupaten) или градовите (kota). Подреоните се поделени на административни села (kelurahan).
Орев
Орев —  на дрва од то ореви (Juglandaceae) чиј плод се користи во секојдневната исхрана. Ова се листопадни дрва со висина од 10 до 40 м и листови долги по 2–9 см, со по 5–25 ливчиња на секоја дршка. Плодот има јатка која ја дели внатрешноста на два дела.
Во Македонија оревот традиционално се употребува во копаничарството, за покуќнина и иконстаси и за изработката на народни инструменти како шупелка, зурла итн. Содржината на оревот наоѓа најразлична примена во народната кујна. Јатката се става да одлежи во ракија, со која таа добива боја и вкус. Од неа се добива и материјал за боење.
На празникот Духовден, гробовите се прекривале со оревови листови
Таксономија
Родот се дели на четири оддели:
Одгледување и употреба
Двата вида од најголемо стопанско значење се обичниот орев (J. regia) за дрвен материјал и плодовите, и црниот орев J. nigra за дрвена граѓа. Обата вида се нашироко застапени и имаат разни сорти.
Дрвото е светлољубиво и треба да се штити од ветер, но затоа се мошне отпорни на суша.
Меѓу оревовите насади се садат растенија што го врзуваат азотот како дафината (Elaeagnus × ebbingei или Elaeagnus umbellata) и разни видови евла, со што се добива до 30% повисоко и подебело стебло.
Цветање
Цветовите излегуваат на пролет. Машките се валчести реси што настануваат од лански безлисни изданоци. Долги се околу 10 см и имаат голе број цветчиња. Женнските се јавуваат во снопови, во екот на разлистувањето.
Производство
Во 2014 година, глобалното производство на ореви (во тони) изнесувало 3,5 милиони тони, предводени од Кина со 46% од вкупниот број на светот (табела). Други главни производители биле САД и Иран (табела).
Дрво
Оревовото дрво е темно, густо и многу мазно со обработка. Бојата се движи од драп во понадворешните до темнокафеава во внатрешните делови. Кога се суши во печка, дрвото добива матна кафеава, а на воздух богата виолетово-кафеава боја. Ужива голема популарност во резбарството поради бојата и цврстиот состав. Особена примена наоѓа во изработката на мебел, украсни предмети, кундаци за пушки и музички инструменти.
Хранллива вредност
Во 100 гр ореви има:
Корисни својства
Уште од минатото, оревот се смета за идеална храна за мозокот. Оревите се богат извор на омега-3 масни киселини, кои се одговорни за правилно функционирање на мозочните клетки и невротрансмитерите одговорни за промена на расположението, поради што тие се корисни при лекувањето на депресијата.
NGC 6489
NGC 6489 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6489 се споменува и како MCG 10-25-99, CGCG 300-79, KAZ 166.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6489 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 6489 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 50 м 1,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +60° 5' 33"". Положбениот агол на објектот е во износ од 24°.
Други поделби
Проучување на NGC 6489 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60928. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 53; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4200. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1102.
Користена литература
Catalogue of Nonstellar Astronomical Objects (RNGC)"", Tucson, Arizona: University of Arizona Press, 1973. (4016,0).
Инверзија
Инверзија е преметнување на редот на зборовите - обратен ред од оној што граматички е најисправен.
Телото твое црна маслина...
(Во сонот на црната жена - А. Шопов)
Ветрен (Ќустендилско)
Ветрен (Ветрен, до 1945 г. Вѣтренъ) — село во Ќустендилско, во општината Невестино, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Ветрен се наоѓа во географската област Пијанец, јужно од градот Ќустендил, во подножјето на планината Осогово и е единственото село поделено со границата меѓу Бугарија и Северна Македонија - јужните маала го формираат селото Ветрен во општина Делчево.
Историја
За прв пат селото се споменува во отомански регистар од 1576 година како Ветрене. Во 1866 година селото имало 64 домаќинства и 451 жители. Од 1878 година северните маала на селото се во границите на Кнежевство Бугарија. Во 1900 година во селото било отворено училиште, а во 1913 година била изградена училишната зграда. Црквата „Свети Петар и Павле“ била изградена во 1899 година. Во 1920 година била отворена поштенска станица, а во 1926 година било формирано читалиште „Просвета“. Во 1945 година била основана кредитната задруга „Пештера“. Во 1948 година започнало интензивно пошумување на околината на селото со борови шуми. Селото било електрифицирано во 1967 година, а било водоснабдено во 1968 година.
На почетокот на XXI век, како резултат на промените во земјата по 1989 година и зголемената миграција, населението се намалува. Од 11 маало, најоддалеченото е на околу 10 километри од центарот на селото. Повеќето од нив се веќе депопулирани.
Будинарци
Будинарци — село во Општина Берово, во областа Малешевија, во околината на градот Берово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Источна Македонија, во северозападниот дел на територијата на Општина Берово, до самиот десен брег на реката Брегалница и тоа на местото каде реката ја напушта котлината и навлегува во клисурниот дел кон селото Митрашинци. Атарот на селото е мошне голем и се протега до југоисточната падина на планината Плачковица, зафаќајки простор од 46,4 км2. Селото е рамничарско, на надморска височина од 780 метри и се наоѓа на самиот регионален пат Берово-Виница, а од градот Берово е оддалечено 12 километри. На него преовладуваат шумите на површина од 2.703,8 хектари, на пасиштата отпаѓаат 927,9 хектари, а на обработливото земјиште 771,9 хектари.
Историја
За настанокот на селото има легенди со мала веројатност. Пишуваните податоци датираат од турскиот период, а такви се пописните тефтери од 1579 и 1570 година со име „Будинашци“. Во тефтерот од 1519 година, Будинарци има 45 домаќинства, а 1570 година има 52 семејства. Според статистиките на Косовскиот вилает од 1894, Будинарци имало 90 македонски куќи, а во 1900 г. има 800 жители христијани.
Во XIX век, Будинарци било христијанско село во рамките на Малешевската каза на Отоманското Царство.
Во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија од 1896 година, македонскиот револуционер Ѓорче Петров за селото Будинарци запишал дека е село со 80 македонски куќи е расположено на десниот брег на Брегалница ½ час на југоисток од Митрашинци. Жителите се издржувале најмногу од земјоделство и сточарство, а некои оделе и во туѓина како столари. Во Будинарци, Митрашинци и Мачево се зачувало предание дека нивните прадедовци живееле во куќички направени над реката за да се чуваат од дивите ѕверови со кои изобилува околината. Куќичките биле градени на колци во водата и од нив до сувото на брегот имало подвижни мовчиња кои ноќно време ги дигале, а преку денот ги поставувале. Се хранеле повеќе со риба која ја ловеле со „саци“.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Будинарци имало 800 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Будинарци имало 640 жители.
Во 1961 година селото броело 881 жител, а во 1994 година бројот се намалил на 714 жители, од кои 711 Македонци и 2 Срби. Според пописот од 2002 година, во селото живееле 682 жители, од кои 627 Македонци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 469 жители, од кои 462 Македонци, 1 останат и 6 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Берово, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Берово.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната Општина Будинарци, каде Будинарци било единствено село во општината.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Пехчевска градска општина, во која покрај селото Будинарци се наоѓале градот Пехчево и селата Митрашинци, Негрево, Робово, Умлени, Црник и Чифлик.
Во периодот 1955-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Берово.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0008 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на домот на културата.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 465 гласачи.
Клод Жозеф Верне
Клод Жозеф Верне (Claude Joseph Vernet; - ) — француски сликар, познат по неговите предели и поморски теми.
Живот и дело
Роден е во Авињон, Прованса, во семејството на успешниот украсен сликар Антоан Верне (1689–1753). Веќе на четиринаесетгодишна возраст зема учество во изведувањето на најважните нарачки во татковото студио. По извесно време го губи интересот за украсување на дамски носилки, па трга за Рим во потрага по поголемо мајсторство. Пловидбата од Марсеј за Читавекја му остава силен впечаток и му поттикнува интерес за китовите. По самото пристигање, веднаш станува ученик на поморскиот сликар Бернардино Ферџони.
Пробив и работа во Рим
Во 1734 г. Верне преоѓа во Рим за да ги изучува пределните и поморските сликари како Клод Желе, каде го стекнува својот стил и тематика на работа.
Во Рим, Манглард студирал кај Бернардино Фергиони и Адриен Манглард.
Постепено Верне се истакнува во уметничките кругови на Рим и стекнува углед. Неговиот стил се одликува со верно предавање на природните услови, но со своја необична сликовита вештина. Особено забележително е неговото претставување на човекот како суштински дел од глетката, и сосема вплотен во неа. Во овој поглед, Верне извршил силно влијание врз Џовани Паоло Панини, со кој веројатно соработувал. Неговите дела редовно прикажуваат тематика од природата, но без изразена сентименталност, туку наполно украсно. Во таа насока, самиот Верне забележал: „Можеби други знаат подобро да го насликаат небото, земјата и морето; но никој не знае да изработи слика подобро од мене“. Стилот му останал прилично непроменет во текот на целиот работен век. Посветеноста на доловување на атмосферските услови и чувството за складност потсетуваат на Клод Лорен.
Верне проведува дваесет години во Рим, каде слика пристаништа, бури, спокојни глетки, месечева светлина и големи китови. Станува особено популарен меѓу англиските аристократи дојдени на Големата обиколка. Во 1745 г. се оженил за Англичанка, која ја запознал во градот.
Период во Париз
Во 1757 г. слика збир од четири дела насловени како Четирите времиња во денот на кои се претставени разните делови од едно деноноќие. Во целиот творечки живот, Верне постојано се навраќа на Италија како тема, што е видливо во подоцнежните дела како Насукан кит. По враќањето од Рим, станува член на Кралската академија на сликарството и вајарството, иако во неа почнува да излага уште од 1746 и во наредните години, па сè до крајот на животот.
Смрт и оставнина
Умира во својот стан во Лувр на 3 декември 1789 г. По неговите стапки поаѓаат синот Карл и внукот Орас Верне.
Вернеовите дела се пренесувале на бакропис и во печат од низа истакнати гравери, меѓу кои се издвојуваат Жак Филип Лебас, Шарл Никола Кошен, Пјер Франсоа Басан, Пјер Дире, Шарл Жозеф Флипар и Жан Жак Лево во Франција, како и Франсоа Вивар во Англија.
Теодор II Цариградски
Теодор II Цариградски — високопозициониран византиски функционер и главен министер за време на владеењето на царот Алексиј III (1195–1203). По падот на Цариград за време на Четвртата крстоносна војна, пребегнал во Никејското Царство, каде станал монах и подоцна Вселенски патријарх во прогон од 1214–1216 година.
Политичка кариера
Интелегенен, оратори образован човек, се стекнал со моќ по срамот и прогонот на Алексиевиот омилен државник, Константин Месопотамиски, во есента 1197 година. Тој го заменил Месопотамиски на неговото доверливо влијателно место во палатата епи тоу каниклеиоу (секретар на царската мастилница), и главен министер. Тој исто така ја имал и дворската титула пансебастос себастос. Според записите од современикот историчар Никита Хонијат, Теодор се плашел дека ќе ја сподели судбината на Месопотамиски, апа така својата моќ ја употребувал со воздршка. Тој бил нервозен бидејќи не сакал да ја вознемири наследната аристократија која доминирала на царскиот двор која му ја поткопала позицијата на Месопотамиски. Ова било до тој степен што не се ни обидел да ги спроведе реформите кои му биле мошне потребни на царството.
Проста реченица
Проста реченица е реченица или дел-реченица кој има само една независна реченица и не содржи зависни реченици. Простата реченица може да стои самостојно во еден текст.
Теодор II Цариградски
Прогон и цркован кариера
Во април во 1204 година, Цариград паднал под нападот на крстоносците од Четвртата крстоносна војан, и како многу други челници, Теодор побегнал од градот и се засолнил во Мала Азија. Таму Теодор се замонашил. Во 1209 година, новопрогласениот Никејски цар, Теодор I, го поставил на местото хартофилакс на Цариградскиот патријархат, воспоставен во прогон во Никеја. Ласкарис исто така му ја додели титулата хипатос тон филозофон, престижна титула која му се доделувала на деканот на  факултетот за филозофија во Цариград.
На 28 септември 1214 година, Теодор II бил избран за Вселенски патријарх од страна на патријахалниот синод. Неговото начелстување било означено со неговото спротивставување на католичката црква, особено околу леагалноста на Латинскиот патријарх и католичката контрола врз византиското населени кое било владеено од страна на латински принццови.
Теодор II Цариградски починал на 31 јануари 1216 година.
Касторф
Касторф (Kastorf) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Меѓународна вселенска станица
Меѓународна вселенска станица или ММС (International Space Station, ISS; Международная космическая станция, МКС ) — прва вселенска станица изградена од страна на повеќе држави преку нивна меѓународна соработка. Моментално ја сочинуваат 6 главни модули (по завршувањето на изградбата треба да ги има 16) и овозможува престој на 3 членови на постојаниот екипаж (од 2008 година постојаниот екипаж на станицата треба да го сочинуваат 6 членови). Првите модули на станицата беа лансирани на орбитата и меѓусебно повразни во 1998 година. Првиот постојан екипаж во станицата пристигна во 2000 година. Извор на енергија за МВС се сончевите колектори, а за транспорт на луѓе и материјали до станицата се користат американските вселенски летала Спејс Шатли(Space Shuttle) преку проектот СТС (Space Transportation System - Вселенски Транспортен Систем) како и руските вселенски летала Сојуз и Прогрес.
Мохамед Кудус
Мохамед Кудус (роден на 2 август 2000 година, во Акра) — гански фудбалер, играч од средниот ред на Ајакс и на репрезентацијата на Гана.
Биографија
Кудус е етнички Хауса и е муслиман по религија.
Технички одлики
Тој е централен играч за врска многу брз, агилен и физички силен. Како флексибилен играч, тој може да се прилагоди за да покрива различни улоги. Има моќно лево стапало што му овозможува да биде опасен дури и од далечина. Дриблингот е еден од неговите најголеми квалитети.
Норшелан
Кудус ја започнал својата кариера во Рајт ту Дрим академијата од Гана, на која и се приклучил уште на 10-годишна возраст. Во јануари 2018 година, заедно со двајца соиграчи од академијата, Ибрахим Садик и Гидеон Менса, Кудус пристигнал во данскиот клуб Норшелан.
Своето деби Норшелан го направил само три дена по неговиот 18-ти роденден, во поразот со 2-0 од Брондби. Тој го започнал натпреварот од првата минута играјќи како напаѓач, но на полувремето бил заменет. Со своето деби, тој станал деветтиот најмлад играч кој дебитирал во историјата на клубот. Својот прв гол за клубот го постигнал на 4 март 2019, во ремито 3-3 на гостувањето кај Мидтјиланд.
Следната сезона станувајќи редовен стартер, Кудус постигнал 11 голови на 25 натпревари во данското првенство. Во текот на сезоната, тој бил користен на многу различни позиции, како играч од средниот ред, офазнивен играч за врска, крило и како напаѓач и речиси на секоја се снашол одлично, со што го привлекол вниманието на неколку позвучни европски клубови.
Ајакс
На 16 јули 2020 година, Кудус потпишал петгодишен договор со Ајакс за 9 милиони евра. Своето официјално деби за клубот го направил на 20 септември во натпревар против РКЦ Валвајк во Ередивиси. Бргу по доаѓањето, тренерот Ерик тен Хег го нарекол Кудус играч со „неверојатен потенцијал“. Шест дена подоцна, во својот втор настап за Ајакс, Кудус му асистирал на Антони за победничкиот гол во успехот со 2-1 над Витесе. На 18 октомври 2020, Кудус го постигнал својот прв гол за Ајакс и асистирал за уште други два во победата со 5-1 над Херенвен. Три дена подоцна, го направил своето деби во Лигата на шампионите во домашниот натпревар против Ливерпул, но сепак, тоа за него завршило несреќно: тој бил заменет по само шест минути, бидејќи се здобил со повреда во менискусот на коленото која го извадила од терените за неколку месеци. На 18 април 2021, иако го поминал целиот натпревар на клупата на крајот можел да се радува со својте соиграчи на освојувањето на првиот свој трофеј во кариерата, откако Ајакс го победил Витесе со 2-1 во финалето на Купот на Холандија. На 9 мај 2021, влегувајќи од клупатан за резерви Кудус го постигнал третиот гол за Ајакс во победата со 3-0 во дербито со Фејенорд. Сезоната ја завршил со 17 настапи и 4 гола во првенството, придонесувајќи за 35-тата освоена титула на Ајакс.
Репрезентативна кариера
Дебитирал за сениорската репрезентација на Гана на 14 ноември 2019, постигнувајќи го притоа својот прв гол за црните ѕвезди во победата со 2-0 во Кејп Коуст над Јужна Африка во квалификациите за Африканскиот куп на нации 2021. Во ноември 2022, Кудус бил повикан во составот на Гана од страна на селекторот Ото Адо за Светското првенство 2022. Во вториот натпревар од групната фаза, Кудус постигнал два гола во победата на Гана со 3-2 над Јужна Кореја.
Замбалес
Замбалес е покраина на Филипините која е сместена во Централен Лузон Регионот. Главен град е Иба. Замбалес се граничи со Пангасинан на север, Тарлак и Пампанга на исток, и Батаан на југ. Покраината лежи помеѓу Јужнокинеското Море и Замбалеските Планини.
Клима
Замбалес има две карактеристични сесони и тоа:
Стопанство
Замбалес има големи ресурси на никел и хром.
Туризам
Замбалес има 173 км брег кој е преполн со прекрасни песечни плажи, корални гребени, нуркачки и сурф клубови, хотели и велнес центри. Плажите се приближно на 3-4 часа возење од Мамила.
Административна поделба
Замбалес е поделен на 13 општини и 1 град.
Врастенска кула
Врастенска кула (Πύργος Βρασνών) — средновековна одбренбена кула во селото Враста, Лагадинско, Егејска Македонија.
Историја
Кулата се наоѓа во источниот дел на селото, во дворот на црквата „Св. Ѓорѓи“. Изградена е во XV век. Селото Враста се споменува во светогорски документи. Во 1300 г. принадлежи към катепанатот Стибан (Стефанина), а подоцна од катепанатот Рендина. Кулата веројатно го штитела патот од Халкидик кон долината на Струма.
Архитектура
Градбатае трикатна кула со покрив, од кои денес опстанале првиот и делумно третиот. Зачувани се остатоци од дрвениот под на вториот кат и од оџак. Зафаќа околу 50 м2 (7 × 7,30 м). Дебелината на ѕидовите постепено се намалува нагоре до 2,4 м. Кулата е изградена од недялани камења од околината и зајакната со потпори (0,80 × 1,20 м), и со тоа е случна на други палеолшки кули на ова подрачје — Галачишката, Светивасилска, Мариината, Кучоската и светогорските кули.
Во 1980-тите години и во 1997 г. се извршени конзервациски работи.
Француски конзулат во Битола
Почесен конзулат на Француската Република во Битола — дипломатско претставништво на Франција во Битола.
Историја
Конзулатот бил отворен во 1854 година. Првиот претставник со чин вицеконзул бил Белан, од 1856 година вицеконзул бил Белег де Бугас. На крајот на деценијата, конзулатот бил затворен од финансиски причини.
Во 1895 година, конзулатот бил повторно отворен за да ја поддржи католичката пропаганда во Македонија и активностите на Лазаристичкиот ред. Во периодот пред Илинденското востание, француски вицеконзул во Битола бил Макс Шублие. Тој со своите детални извештаи ја запознал француската јавност со состојбите во Битолскиот Вилает, поради што многу угледни личности од Франција организирале митинзи и протестни собири за да влијаат француската влада да реагира. Различни организации и здруженија испраќаат помош до настраданото население. Непосредно пред востанието, Ежен Готје станал вицеконзул, кој на оваа функција останал до средината на 1907 година, а во меѓувреме бил унапреден во конзул. Тој бил заменет со Ален Алфонс Гијоа, кој бил на функцијата до Балканските војни.
Конзулатот бил сместен во една од најубавите неокласични згради во градот, на улица „Св. Кирил и Методиј“ бр. 6, прогласена за споменик на културата.