cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Иван Гарванов
Бугарско тајно револуционерно братство
Во конституирање на Братството учествувале 14 души и меѓу нив биле: Иван Гарванов, Христо Тенчев, Јосиф Кондов, Димитар Мирчев, Атанас Наумов, Делчо Колушев, Христо Ганов и други, а за претседател бил избран Иван Гарванов. Според Ѓорче Петров, Братсвото било воспоставено под божем револуционерна основа за да може полесно да ги зазеде позициите на ЦК. Братсвото немало друга идеја.
Набргу по основањето, членовите на Братството дошле во судир со српските пропагандисти, имено српската пропаганда во Солунско тогаш била предводена од Пејчиноски кои бил родум од Ресенското село, Царев Двор, тој бил поранешен учител во Солунската егазархиска гимназија и бил во лоши односи со бугарските учители. На 3 јуни 1897 година во Солун, Пејчиноски ќе го организира нападот против членовите на Бугарското тајно револуционерно братство. Во нападот ќе учествуваат србинот Александар, црногорeцот Никола Бабаковиќ и Ташко кој бил родум од селото Магарево. Во нападот бил убиен Христо Ганов додека пак Иван Гарванов бил ранет по што бил пренесен во италјанската болница. Бугарскиот трговкси агент Атанас Шопов истакнал:
Учесниците во нападот подоцна биле уапсени, а Централниот комитет по нападот им помогнал на членовите на Братството и покрај тензијата која постоела меѓу нив, Иван Хаџи Николов го придружувал Гарванов до болницата, Христо Татарчев му понудил бесплатно лекување, а Христо Матов му пишал на Гарванов од Скопје. Меѓу другото Даме Груев ја организирал ликвидацијата на Пејчиноски со терористи на Македонската револуционерна организација. Меѓутоа Гарванов и Братството многу бргу ги заборавиле овие услуги.
Набргу Братството поради својата дејност дошло во судир со Организацијата, имено:
Судирот бил неизбежен и се дошло до вооружени престрелки. Најпрво Организацијата направила неколку ободи за ликвидација на идеолозите на Братството по што Централен управен совет на чело со Гарванов донел одлука за ликвидација на Даме Груев, Иван Хаџи Николов, Пере Тошев и Христо Матов.
Меѓутоа овие ликвидации не се оствариле и Иван Гарванов увидел дека Братството нема доволно сили само да се пресмета со Организацијата и затоа решил да побара помо. Тој заминал за Софија, а таму имал средби со Рачо Петров, Константин Стоилов и Радославов. Меѓутоа нивниот пречек бил ладен, го советувале да дојде до помирување и без ветување за каква било помош. Меѓутоа Борис Сарафов кој тогаш бил претседател на Врховниот комитет при средбата со Гарванов истакнал дека Комитетот ќе ги преземе сите средстав за да дојде со помирување, дури и ако треба и со сила.
Борис Сарафов се обидел да орагнизира средба помеѓу Гарванов и Ѓорче Петров, меѓутоа Гарванов не сакал да се сретне, Ѓорче Петров планирал ликвидација на Граванов во Софија со терористи. Односите биле до толку изострени што Сарафов истакнува дека
Под притисок на Организацијата и со посреднишво на Македонскиот комитет и Борис Сарафов во првата декада на септември 1899 година дошло до помирување меѓу Братството и Македонската револуционерна организација, односно членовите на Револуционерното братството се слеалее во ТМОРО. Неколку дена подоцна Пере Тошев во организацијата ги заколнал: Гарванов, Колушев, Коне Самарџиев, Мирчев и др. Заклетва не дале Чакаров и Кочо Аврамов. По две недели во Централниот комитет како претставник на поранешното Братство влегол Јосиф Кондов, а Иван Гарванов влегол во Солунскиот окружен комитет. Според некој:
Македонска револуционерна организација
По само распуштањето на Револуционерното братство Гарванов влегол во Солунскиот окружен комитет, меѓутоа на Гарванов единствената задача која му била доверена е да собира финансиски средства од симпатизерите на поранешното на Братство, други задачи и не му давале.
Во јануари 1901 година се разврзала Солунската афера, а во бранот на апсења последен на слобода од Централниот комитет останал Иван Хаџи Николов. Тој очекувајќи го своето апсење и опседнат со мислата дека се пропаѓа ги повикал Иван Гарванов и Спас Мартин и им го соопштил начинот на комуникација со внатрешноста и Врховниот комитет. На втората средба тие решиле да издадаат 5 бланко потврди за офицерите во случај на евентуално кревање на востание, а овие потврди во Софија ги однел Софрониј Стојанов. Во овој момент на очај, Иван Х. Николов Централниот комитет го предала на идејните противници на Организацијата, односно на членовите на поранешното Револуционерно братство. Подоцна Хаџи Николов пред Татарчев се правдал дека на Иван Гарванов, Спас Мартин и Димитар Мирчев им ги предал само печатот на ЦК, шифрите и списоците и дека Спас Мартин го задолжил да им пише на задграничните претставници во смисла:
Во однос на избивањето на аферата се доведува во прашање и улогата на членовите на поранешното Бугарско тајно револуционерно братство кои тогаш веќе биле дел од Организацијата, имено Јосиф Кондов бил член на Централниот комитет, а Иван Гарванов бил член на Солунскиот окружен комитет. Треба да се истакне дека ни еден челен на поранешното Братство не бил уапсен иако биле на раководни и важни места во Организацијата.
Цончев и Гарванов
По Солунската афера во јули 1901 година во Солун, полтронот на Цончев, полковникот Стефан Николов имал контакти со ТМОРО и со бугрскиот трговски агент Атанас Шопов. Според Шопов, полковникот Николов дошол за да може лично да се запозане со револуционерните комитети и состојбата во Македонија. На средбата со Шопов, полковникот Николов истакнал:
Море на љубовта (филм од 1989)
Море на љубовта (англиски: Sea of Love) - американски филм од 1989 година, во режија на Харолд Бекер, според сценариото на Ричард Прајс. Главните улоги ги играат: Ал Пачино, Елен Баркин, Џон Гудмен, Мајкл Рукер, Ричард Џенкинс, Пол Калдерон, Барбара Баксли и Патриша Бери. Филмот е исполнет со еротика и со полициска акција, а во него доминираат уверливите еротски сцени на Пачино и Баркин. Исто така, и Гудмен одлично ја игра својата улога, а критичарите особено го фалат сценариото на Прајс.
Иван Гарванов
Цончев и Гарванов
Меѓутоа треба да се истакне дека постојат неколку верзии за тоа што точно Гарванов му рекол на Цончев. Според Владов, Гарванов изјавил дека во Македонија не треба да има ништо, бидејќи таму луѓето биле уапсени и се било растурено, и затоа треба да постои само ВМОК, кој би требало да раководи со револуционерното делото во Македонија и Бугарија. По неколку дена Граванов се откажал од овој став и почнал да ја истакнува поребата од ЦК на ТМОРО. Според касиерот на ВМОК Георги Белев, Гарванов истакнал:
Море на љубовта (филм од 1989)
Содржина
Френк Келер (го игра Пачино), детектив во одделот за убиства, е човек кој поминува низ кризата на средните години: чувствува дека старее, жената го напуштила, осамен е и се прашува дали добро го искористил својот живот. Нему му доделуваат еден замрсен случај на убиство. Жртвата е маж кој е убиен в кревет, а убиецот најверојатно е жена. Истражувајќи го убиството, Френк се поврзува со детективот Шерман Тауи (го игра Гудмен) кој работел на сличен случај и тие го истражуваат случајот. Тие откриваат дека двете жртви ги поврзува тоа што дале оглас во списание за самци. Оттука, одлучуваат и тие да дадат оглас во списанието и да се сретнат со сите жени кои ќе се јават на огласот со цел да го пронајдат убиецот. Врз основа на отисоците од прстите на една чаша, тие го откриваат можниот убиец. Можниот убиец е една жена, Хелен Кругер (ја игра Баркин), но Френк кон неа чувствува силна привлечност. Занемарувајќи ги полициските правила, тој се впушта во неа во емотивно-еротична врска. Во една прилика, Френк се преплашува кога наоѓа пиштол во нејзината чанта, но дознава дека не е вистински, а потоа тие водат љубов. Потоа, Френк наоѓа докази кои можат да ја осомничат Хелен за убиствата и ја испрашува. Хелен не признава дека е убиецот, ама Френк е сигурен во тоа и ја брка од дома. Потоа, во станот на Френк влегува насилен човек кој се вика Тери (всушност, тој е вистинскиот убиец), поранешниот маж на Хелен кој ги убивал мажите со кои Хелен имала сексуални односи. Тој му се заканува на Френк со пиштол и го принудува да легне на креветот и да му покаже како водел љубов со Хелен. Френк го искористува ова како можност да го разоружи Тери и да се бори со него при што е принуден да го фрли низ прозорецот и Тери умира. На крајот од филмот, Френк ѝ се извинува на Хелен и тие повторно се заедно.
Иван Гарванов
Цончев и Гарванов
Најверојатно Гарванов на оваа средба на Цончев му ветил дека ќе му ја предаде ТМОРО во случај на едно евентуално востание во Македонија.
Солунски конгрес
Централниот комитет на Иван Гарванов и Задграничното претставништво - Христо Татарчев и Христо Матов кон крајот на ноември 1902 година биле решени за кревање на востание. Затоа Гарванов на 6 јануари 1903 годинастар стил испратил окружно до ЗП, окружните и околиските комитети со кое свикал Конгрес и ги поканил делегатите. На третото заседание, на 16 јануари, кое траело само час и половина се прифатил и потпишал Протоколот за извршената работа и преземените решенија. Решително против востанието се изјаснил само серскиот делегат Димитров, но на крајот и тој се присоедини кон заедничкото мнение. Скопскиот делегат Димитар Ганчев, испратен со директива да дејствува за одлагање на востанието бар на една година, исто го потпиша затоа што и другите потпишале. Нај важниот аргумент против востанието – недостигот на доволно оружје во повеќето реони – било до извесен степен демантирано од уверувањата на Иван Гарванов, дека за скоро време ќе се случат крупни доставувања, како и од надежта, дека при општо востание, четите од Бугарија ќе префрлат значително количество пушки и други материјали. По донесување на решението за востание од страна на Солунскиот конгрес, окружните комитети биле задолжени да ги преземат потребните мерки за забрзување на подготовките за кревање на востанието.
Солунски атентати
Како резултат на Солунските атентати, извршени од 28 април до 1 мај 1903 година во Солун од страна на Гемиџиите, дошло до општата рација на османлиските власти при што биле затворени околу 2.000 лица и некои членови на ЦК на чело со неговиот претседател Иван Гарванов.
При тоа, Гарванов е осуден на вечен затвор, а потоа заточен во Мала Азија. Поради затворот, тој не бил учесник во Илинденското востание. Ослободен во април следната година, по давањето амнестија од страна на султанот.
Во Софија
По општата амнестија Гарванов се нашол во Бугарија и во Софија работел како учител во ІІ машка гиманзија. Таму ја продолжил својата дејност во Организацијата но по неуспешното востание тој го изгубил својот кредибилитет. По Илинденското востание во самата Организацијата дошло до струења, а Гарванов станал близок со Христо Матов.
На 23 декември 1906 година во Софија 23 делегати на конзеравтивното крило ги избрале Борис Сарафов, Иван Гарванов и Христо Матов за членови на Задграничното претставништво, иако веќе не постоело единство во Организацијата и нивниот избор не бил прифатен од страна на реформската струја.
Временото задгранично крило во 1907 година почнало да испраќа чети во Македонија со поткерпа на бугарскиот двор. Поради тоа Серчани на чело со Јане Сандански издале наредба за ликвидација на Борис Сарафов, Иван Гарванов и Христо Матов. Тодор Паница по наредба на Сандански на 28 ноември 1907 ги убил Гарванов и Сарафов, а Христо Матов се спасил затоа што задоцнил.
Предраг Мијатовиќ
Предраг „Пеџа“ Мијатовиќ (роден на во Титоград -денешна, СР Црна Гора, Југославија) — поранешен црногорски фудбалер и поранешен спортски директор на Реал Мадрид. Во текот на неговата кариера неговата позиција на игралиштето била напаѓач, но тој честопати бил разместуван на други позиции, особено на крајот на неговата кариера, како играч за врска.
На клупско ниво, Мијатовиќ играл за шест различни клубови: Будуќност Подгорица, ФК Партизан, Валенсија, Реал Мадрид, Фјорентина и Леванте. Меѓународно, Мијатовиќ има настапено 73 пати, постигнато 28 гола (настапите се поделени помеѓу СФР Југославија и државните репрезентации на СР Југославија). Во 1998 година, играше за светско првенство во фудбал 1998 и во 2000-тата година за европско првенство.
Многу талентиран техничар, познат по своите извонредни вештини и видик како и неговата способност за постигнување на многу голови, Мијатовиќ е добро запомнат по постигнувањето гол за Реал Мадрид во 1998 година во финалето на лигата на шампиони за враќање на европската титулата во Мадрид по 32 години. Исто така тој имал многу незаборавни моменти на големите натпреварувања, во двата клуба и на меѓународните нивоа. Во сезоната 1995/1996 година во шпанското фудбалско првенство (Примера) тој постигнал 28 гола за Валенсија што доведе до контроверзен трансфер во Реал Мадрид.
Будучност
Откако поминал неколку години во младинскиот тим, 18 годишниот Мијатовиќ дебитирал во првиот состав во 1987 година во завршетокот на сезоната 1986/87 година во југословенската лига, а негов тренер бил Милан Живадиновиќ.
Во наредната сезона 1987/88 година тој станал стандарден играч во тимот кој бил под закрила на новопристигнатиот тренер Шапцо Поклеповиќ. Во октомври 1987 година како дел од југословенската младинска репрезентација кој се натпреварувала на светското првенство за младински репрезентации во Чиле, го социел златниот медал, а Мијатовиќ блескал на тоа првенство. Играњето во Чиле значело дека тој бил надвор од клубот цел октомври. Враќајќи се во клубот како херој, местото на младиот Мијатовиќ било сигурно заедно со Дејан Савичевиќ, Драгољуб Брновиќ и Бранко Брновиќ. Младото момче настапило на 31 лигашки натпревари и придонел со 4 гола со тоа што Будуќност ја завршила сезоната на 9-тото место.
За време на зимскиот преоден рок 1989/90 година, талентираниот 20- годишник бил блиску до потпишување договор со Хајдук Сплит по преговарањето со спортскиот директор Јурица Јарковиќ во вредност од 50 илјади гермаски марки дадени на играчот, но пред тој да се оствари претседателот на Партизан Мирко Марјановиќ настапи на сцена и го убедил да премине во Белград. Партизан му исплатил еден милион германски марки на Будуќност за купувањето на Мијатовиќ во декември 1989 година. Во подоцнешните интервјуа Мијатовиќ изјавил дека застрашувачката политичка и безбедносна ситуација во Југославија била клучен фактор во неговата одлука, да не премине во хрватски клуб.
ФК Партизан
Иако тој постигнал гол на неговото деби во Партизан против неговиот поранешен клуб Будуќност, дебитанската полусезона на Мијатовиќ во новиот клуб кој го предводел Иван Голац била најмногу насочена на проба на нови позиции што придонело за тоа тој да не постигне гол наредните 14 натпревари до крајот на лигашката сезона 1989/90 година. Партизан бил исклучен од трката за лигашката титула, и ја завршил сезоната на 4-тото место што дошло до замена на Голац со поранешниот тренер Ненад Бејковиќ.
Наредната лигашка сезона (прва за Мијатовиќ како првотимец во Партизан) му обезбедила мал пробив и тој станал значаен играч во тимот со постигнати 14 голови на 33 лигашки натпревари под водство на новиот тренер Милош Милутиновиќ. Сепак, неуспехот да освојат каква било шампионска титула покрај јуришот на Црвана ѕвезда во југословенската лига и во Европа значело дека целиот тим на Партизан бил постојано во сенка од нивниот градски соперник. На негова сметка, Мијатовиќ продолжил да напредува, и станал непобедлив водач на тимот во сезоната 1991/92 година под водство на тренерот Ивица Осим, и го предводел Партизан до победа на југославенскиот куп во 1992-рата година со победа на тогашните европски шампиони Црвена ѕвезда. Тој исто така и ја понел титулата за фудбалер на годината во Југославија.
Пред почетокот на сезоната СФРЈ се подели што значело дека новата југословенска лига ќе се состои само од тимови од Србија и Црна Гора. Мијатовиќ имал уште една импресивна сезона, и му помогнал на Партизан да го надмине нивниот баксуз, Црвена ѕвезада и да ја освои титулата на југословенската лига.
Откако тој си обезбедил место во Партизан, Мијатовиќ бил поврзуван со разни европски клубови – Реал Мадрид, Атлетико Мадрид и Јувентус и други. Сепак, никој од нив не покажа доволен интерес и тој на крајот заврши во Валенсија во летото 1993 година. Тогаш претседателот на Реал Мадрид, Рамон Мендоза призна дека неуспехот на трансферот на Роберт Просинечки го направија клубот да има потреба од задоволителни млади југословени.
Валенсија
Мијатовиќ го имал неговото деби во Ла Лига на 5 септември 1993 година против Реал Овиедо и веднаш стана важен дел од тимот на тренерот Гус Хидинг. Тој во дебитанската сезона одиграл 35 лигачки натпревари и постигнал 16 голови.
По големиот напредок тој ја добил титулата за најдобар фудбалер во Шпанија за сезоната 1995/96 година и тој ја предводел Валенсија до второт место во Ла Лига со 28 погодоци на 40 лигашки натпревари, навистина импресивен резултат, ако се земе предвид дека најчесто му било дадно обврска да игра како среден играч за врска.
Брилијантните успеси не останале незабележани од шпанскиот гигант Реал Мадрид кој тогаш под раководство на новиот претседател на клубот, Лоренцо Санс, побуди предрасуди за Мијатовиќ по неуспешниот трансфер пред три години.
Реал Мадрид
Конечно Мијатовиќ пристигна во главниот град на Шпанија со големи реклами како 27-годишник во летниот преоден рок во 1996 година. Во Реал, играјќи како повлечен напаѓач/творец на играта, Мијатовиќ бил поврзан со Давор Шукер (исто така нов играч купен од Севиља) и Раул Гонзалез и така тие создадоа напаѓачко трио. И покрај тоа што бил познат по неговите екстремно одбранбени тактитки во Милан, менаџерот Фабио Капело играл со три напаѓачи, Шукер и Мијатовиќ заедно учествувале во постигнување на 38 лигашки натпревари во сезоната 1996/97 година каде ја освоиле титулата, со 24 голови на Шуќер и 14 голови на Мијатовиќ исто така учествувајќи во многу од другите погодоци. Раул кој имаше 19 години ги изигра сите 42 лигашки натпревари и постигна 21 гол.
За време на наредната 1997/98 сезона лично за Мијатовиќ присуството во Реал не била многу успешна, но сепак имаше многу моменти за памтење. Покрај повредите и неконстантната форма, тој сепак успеа да постигне 10 погодоци на 24 лигашки натпревари, добро поврзувајќи се со надежниот 21-годишен напаѓач Фернандо Мориентес кој пристигна од Реал Сарагоса на почетокот на сезоната и успеа да го надмине Шукер и да придонесе за негова продажба на крајот на сезоната. Иако ФК Барселона предводена од Сони Андерсон, Луис Фиго и Луис Енрике помеѓу другите ги победи во трката за шпанската титула, сезоната сè уште беше сметана за успешна бидејќи недофатливиот европски трофеј беше повторно вратен на Бернабе по 32 години. Реал го победи Јувентус во мај 1998 година на Амстердам арената каде Мијатовиќ го постигна единствениот гол, кој исто така беше прв гол во таа сезона во лигата на шампионите. Откако, беше на врвот на светот во мај, Мијатовиќ се врати во Реал Мадрид во август со рамнодушни чувства по неговите лоши настапи на светското првенство во 1998 година. Наредната сезона 1998/99 беше последна за него во кралскиот клуб. И покрај победата во лигата на шампионите договорот на менаџерот Јуп Хенкес не беше продолжен. Како нов менаџерски тим беа вработени на прво место Хозе Антонио Камачо, а на второ Гус Хидинк кој често го користеа Мијатовиќ на крилната позиција, додека Раул и Мориентез најчесто беа на напаѓачките позиции. И покрај тоа што тој на моменти покажуваше брилијантност, настапите на Мијатовиќ во најголем дел беа незадоволувачки за тим од браншата на Реал. Кога Хидинк доби отказ на полусезоната, сепак не беа на повидок подобри денови на Мијатовиќ, и тој јавно кажуваше за недоразбирањата со новиот тренер Џон Тошак. Откако испаднаа во четврт финалето на лигата на шампионите од Динамо Киев предводен од Шевченко (за жал два натпревари каде Мијатовиќ одигра одличен фудбал) и неуспехот да ја освојат титулата во лигата двапати по ред, јасно беа видливи промените особено занејќи ја дрскоста на Реал често да менува играчи. Тие се подготвуваа да направат место за младежниот 20-годишен играч Николас Анелка од Арсенал. Управниците одлучија дека најдобрите денови на 30-годишниот Мијатовиќ поминаа и го продадоа на Фјорентина на крајот на сезоната.
Фјорентина
Во летото 1999-тата година, тој пристигна во клубот кој претходната сезона од серија А ја заврши на третото место (тоа придонесе за квалификување во Лигата на шампионите) што беше голем предизвик за титулата по подолго време, очекувањата беа од големо значење. Во исто време кога Мијатовиќ беше донесен, друг напаѓач, 20-годишниот Енрико Кјеза пристигна во клубот од ФК Парма. Нивното доаѓање беше дел од напорите на претседателот на клубот Виторио Кечи Гори да ја направи екипата покомпетентна за освојување на титулата, исто така да го направи среќен легендата на клубот Габриел Батистута, бидејќи светски познатиот напаѓач кој неодамна имаше наполнето 30 години почна да ја зема предвид опцијата за напуштање на клубот со цел да го освои Скудетото што го одбегнуваше него со години.
Во Фиренца, Мијатовиќ на почетокот играше под палка на искусниот главен тренер Џовани Трапатони, со Батистута и Киеза и доведе до борба за предните позиции. За среќа на сите тројца Џовани Трапатони таа сезона претпочиташе напаѓачка формација, дозвојувајќи му на секој напаѓач да сподели од времето на теренот. Тоа исто така значеше дека Мијатовиќ беше малку повлечен кон средината што претставуваше улога на која тој многу брзо се навикна. Вкупно, тој настапи на 16 натпревари таа сезона, постигнувајќи два погодоци, но исто така тој се бореше со повредите што придонесе тој да пропушти голем број на натпревари. Од гледна точка на екипата, сезоната беше сметана за разочарувачка бидејќи Фјорентина не беше во мешаницата за титула во лигата и покрај добрите резултати на почетокот на Лигата на шампионите, тие стигнаа до втората групна стаза.
Трапатони замина во клубот на крајот на сезоната 1999/2000 и беше заменет од Фатих Терим кој пристигна како победник на УЕФА купот со Галатасарај. Исто така среќната амајлија напаѓачот Батистута беше продаден во Рома, што даваше знаци на крај на една ера на клубот по многу години. Користејќи некои од огромните добиени средства што Рома ги плати за Батистута, Чечи Гори го купи младиот напаѓач Нуњо Гомеш од Бенфика за 17 милиони евра. Сезоната започна одлично со победи против Јувентус, и нерешено со Милан, но формата не траеше долго. Се вратија проблемите со повреди на Мијатовиќ што тоа го стави на страна. Терим си замина на средината од сезоната по несогласувањата со претседателот во врска со купувањето на играчи во иднина, при што за негова замена беше донесен Роберто Манчини. Клубот сезоната ја заврши на 9-тото место додека неверојатно го освои трофејот во Купот на Италија. Мијатовиќ настапи само 13 пати во лигата ( некои од нив како резерва), постигнувајќи само еден гол.
Летото во 2001 година, откако заврши сезоната следеше продажба на други големи имиња бидејќи Фјорентина западна во тешка финансиска криза, голманот Франческо Толдо и средишниот напаѓач Мануел Руи Коста беа продадени во Интер и Милан, со големи почести. Мијатовиќ, кој имаше 32 години остана, но беше јасно дека неговата форма и физичка способност брзо опаѓаа. Клубот имаше катастрофална сезона, отпадна од лигата и влезе во административен банкрот.
Настапи за репрезентација
Мијатовиќ ја започна неговата кариера во младинската репрезентација на Југославија. Тој беше во составот што настапуваше на светското младинско првенство на ФИФА во 1987 година заедно со соиграчот од Хрватска, Давор Шукер и соиграчот од Црна Гора, Бранко Брновиќ. „Еџа“ постигна два погодоци, а Југославија го освои првото место.
Во исто време кога беше направен трансферот на Мијатовиќ од Валенсија во Реал Мадрид, Југославија се врати во официјалните натпревари по 4-годишната казна што се должеше на ембаргото на ОН. Секако, Мијатовиќ во тоа време беше вистинска ѕвезда во европскиот фудбал, исто така играше клучна улога за Југославија. Играјќи на истурената напаѓачка позиција за неговата земја изгледаше како да постигнува погодоци кога ќе посака. На крајот од 1997 година, за време на квалификациите за светското првенство на двата натпревари против Унгарија, тој  постигна 7 голови ( хед-трик во првиот натпревар во Будимпешта и 4 голови на домашен терен на Маракана). Југославија го растргна противникот и со вкупен резултат 12-1 се квалификува за светското првенство во Франција во 1998 година.
Светско првенство 1998 година
Очекувањата на светското првенство во Франција беа несомнено значителни. Во многу кругови Југославија се сметаше за репрезентација од сенка со полн состав играчи со сериозни улоги во врвните европски клубови. Тогаш на 29-годишна возраст, Мијатовиќ беше на врвот од неговата кариера и исто така на првенството доаѓаше со висока форма од успехот во финалето на Лигата на шампионите. Натаму, со 14 погодоци од квалификацискиот поход на негово име, од него се очекуваше да обезбеди најголем дел од погодоците. Тој покажа самодоверба, дури предвидуваше дека репрезентацијата на Југославија ќе оди далеку на првенството.
Сепак неговите настапи беа под очекувањата, тој успеа да погоди само еднаш во 4 натпревари, погодокот беше постигнат во групната фаза против Германија и му беше доделен нему по видео истрагата, бидејќи на прв поглед изгледаше дека последен контакт со топката пред да влезе во мрежата имаше Дејан Станковиќ. Да се прости од неговата одлична форма, Мијатовиќ на клучниот пенал ја погоди пречката на елиминацискиот натпреварот во осмина финалето против Холандија, со што Југославија подоцна загуби во продолжението со гол што го постигна Едгар Давидс.
Патот до Европското првенство во 2000 година
Натпреварот што зависеше беше во октомври 1998 година, против Хрватска и во целосно изменета атмосфера, Мијатовиќ настапи со блескав момент, постигнувајќи акробатски гол со глава во првото полувреме за да го израмни резултатот на 1-1. Крајниот резултат 2-2 значеше дека Југославија директно се квалификува на европското првенство во Белгија и Холандија.
Европско првенство 2003 година
Влегувајќи во првенството, Мијатовиќ, со 31 година и со солидна форма од клубот Фјорентина, беше ослободен од притисокот и неговите лични очекувања што го следеа за време на светското првенство од пред две години. Сепак тој ги изигра сите 4 натпревари за Југославија, но со не толку сигурна позиција откако одненадеж новопокажаниот Саво Милошевиќ се покажа како главен човек во нападот. Мијатовиќ не успеа да покаже ниту еден гол во сите 4 натпревари и целокупно имаше слаба изведба на првенството.
По играчката кариера
Откако се пензионира во 2004 година, Мијатовиќ продолжи да живее во Валенсија и кратко после тоа стана агент за играчи.
Фудбалски директор во Реал Мадрид
Во јуни 2006 година, Мијатовиќ се поврза со Рамон Калдерон како дел од конкурирањето како адвокатски кандидат за позицијата претседател на Реал Мадрид. Кога Калдерон победи на озборуваните избори на 2 јуни 2006-тата година, Мијатовиќ беше назначен за нов фудбалски директор на Реал.
На 16 јануари 2009-тата година, Калдерон си даде оставка и до средината на февруари излезе дека Мијатовиќ исто така го напушта клубот. Сепак тој ја продолжи неговата улога под новиот претседател Висенте Болуда, кратко после тоа беше јасно дека е само прашање на време за заминувањето на Мијатовиќ. На 20 мај 2009-тата година, Реал Мадрид го објави заминувањето на Мијатовиќ.
На крајот Калдерон и Мијатовиќ оставија измешано наследство од нивното време на раководење во седиштето на Реал. Од една страна тие беа на чело и освоија две титули во Ла Лига со дополнение на купувањето на веќе докажаниот крилен напаѓач од светска класа Арјен Робен, но повеќе ќе бидат запомнати по неуспехот да ги донесат супер ѕвездите од највисок ред коишто ги ветија како што се Цеск Фабрегас, Кака и Кристијано Роналдо.
Други угледни играчи кои Мијатовиќ ги купи беа Руд Ван Нистелрој од Манчестер Јунајтед, дефанзивниот среден играч Махмаду Дијара од Лион, 19-годишниот напаѓач Гонзало Игуаин од Ривер Плата, 18 годишниот лев бек Марсело Виеира од Фулминенсе, покажаниот 23-годишен творец на играта од средниот ред, Весли Снајдер од Ајакс и напаѓачкиот среден играч, Рафаел Ван Дер Вард од ФК Хамбургер.
Во мај 2011 година Мијатовиќ беше поврзан со позицијата спортски директор во Челзи што следеше по заминувањето на Френк Арнсен.
Приватен живот
Тој потекнува од кланот Цуце. Приватниот живот на Мијатовиќ беше добро следен од медиумите поради бурната врска со џет-сет трката од Белград Елена Кариќ. Тие биле во брак една и пол година на почетокот од 90-тите години, и имале два сина пред да се разведат. За време на процедурата на разводот, тој често носел капа од бејзбол тимот Лос Анџелес Доџерс со иницијали „ЛА“ посветувајќи ги на неговите синови Лука и Андреја. На 3 јуни 2009-тата година официјалното мрежно место на Реал Мадрид објави дека Андреја, на 15-годишна возраст, почина по долго боледување, и искажа „длабоко сочувство од страна на целиот клуб и неговите членови“.
Наредните години по неговиот развод, Мијатовиќ повторно стапи во брак со српскиот топ модел Анета Миличевиќ. Парот има три ќерќи Наѓа (родена во 1999 година), Нина и Лола.
NGC 5694
NGC 5694 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Водна Змија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5694 се споменува и како GCL 29, ESO 512-SC10.
Откривање
Објектот е откриен на 22 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5694 е од видот VII. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,2 m. NGC 5694 има само една позната привидна димензија, која изнесува 4,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 39 м 36,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -26° 32' 16"".
Други поделби
Проучување на NGC 5694 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 332; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6754. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1362.
Науката во 1861 година
1861 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Хенрик Шенкевич
Хенрик Адам Александар Пиус Шенкевич (Henryk Adam Aleksander Pius Sienkiewicz, – ) — полски новинар и романописец, добитник на Нобеловата награда за литература во 1905 година. Бил еден од најпопуларните полски писатели на преминот од XIX кон XX век. Негово најпознато дело е романот „Кво вадис“ (Quo Vadis) од 1895 година, во кој се опишува ширењето на христијанството во Рим, како и палењето на Рим од страна на Нерон, за што ги обвинил христијаните.
Творештво
Првите повести и раскази на Шенкевич ги одразувале идеите на позитивизмот опишуваат со песимизам горчина на неправедноста на светот и бедата, и тоа најмногу во „Хуморески“ (1872), „Скици со јаглен“ (1880), „Јанко музичарот“ (1880), „За леб“ (1880). Големиот белетристички талент Шенкевич го покажал во неговите историски романи. Во трилогијата „Со оган и меч“ (1884) - „Потоп“ (1886) - „Пан Володјовски“ (1887-88) ја воскреснал историјата на Полска од XVII век и победоносните битки против Козаците, Швеѓаните и Турците. Романот „Крстоносци“ (1900) ја третира борбата на полскиот народ против германските завојуваачи и победата на Словените над Тевтонскиот ред кај Кринвалд и Таненберг (1410). Исполнети со патриот, историските романи му се најдобро постигнување во полската книжевност. Вештината на раскажувач, што создава драматчни дејства, блескави сцени, богато опишување на ликовите и совршенството на јазикот и стилот, му донеле светска популарност.
Црква „Св. Петар и Павле“ - Ѓорче Петров
Свети Апостоли Петар и Павле — црква во населбата Ѓорче Петров во Скопје. Храмот е посветен на апостолите Петар и Павле и се наоѓа на крајот на самиот парк, веднаш до амбулантата, противпожарната служба и крстосницата која води кон населбата Даме Груев (Геге) и Волково. Црквата доминира со својата импозантна големина. Фасадата обложена со кршен камен е направена во поново време (2002 година) од мајстори Македонци од Пустец во Мала Преспа. Над влезната врата стои македонското 16-зрачно сонце од Кутлеш. Храмот „Св. Апостоли Петар и Павле“, што се наоѓа во населбата Ѓорче Петров, како соборен храм на верници од Општина Ѓорче Петров и на дел од Општина Карпош (Влае). Овој храм е првично изграден и осветен летото 1974 година на храмовиот празник - Петровден. Но заради лошата изведба и несоодветниот изглед, се јави потреба за негово реконструирање. Конечно во летото 2002 година Храмот беше реконструиран. Новиот изглед на грамот е со византиско-старомакедонски стил, со фасада изработена од камен и со нови 4 куполи. Сегашниот изглед на храмот “Св.Апостоли Петар и Павле” - Ѓорче Петров е уште еден бисер во македонската духовна архитектура.
Ебро
Ебро (Ebro, Ebre, Hiberus, Έβρος) — една од најважните реки на Пиринејскиот Полуостров и најполноводната река во Шпанија.
Реката тече низ следниве градови: Реиноса во Кантабрија; Фријас и Миранда де Ебро во Кастиља и Леон; Аро, Логроњо, Калаора и Алфаро во Риоха; Тудела во Навара; Алагон, Утебо, Сарагоса и Каспе во Арагон; како и Флиш, Мора де Ебро, Бинифалет, Тивењс, Черта, Алдовер, Тортоза и Ампоста во Каталонија.
Географија
Реката извира во Фонтибре (Кантабрија), место чиј назив доаѓа од латинскиот поим  („Извор на Ебро“). Во горниот дел од течението, реката оди во брзаци по карпестите клисури во покраината Бургос. Одејќи на исток, почнува да образува поширока речна долина од варовнички карпи штом ќе стаса во Навара и Риоха, што се должи на притоките што ѝ се придружуваат од Ибериските Планини од една страна и Наварските Планини и западните Пиринеи од друга. Тука климата постепено станува сè повеќе континентална, со крајности во температурите како во пределите со пустинска и полупустинска клима.
Пределите низ кои тече реката се закарстена имаатслоеви од растворлива карбонатна карпа на пространото воровничко карпесто тло создадено како остаток од некогашното морско дно. Тука се наоѓалиштата на арагонит — минерал наречен по Арагон. Подолу по течението во Арагон, долината се проширува и реката станува поширока и пополноводна. Ова се должи на присуството на поголеми притоки од средишниот дел на Пиринеите и Ибериските Планини. Веќе во Сарагоса, Ебро е прилично широка река кога минува крај базиликата „Богородица“.
Кога ќе влезе во Каталонија, долината на Ебро коритото на реката се стеснува во планинските предели и добива широки кривини. Во ова подрачје се изградени големи брани како оние кај Мекиненза, Рибарожа и Флиш. Последниот потег од течението свртува на југ и минува низ мошне впечатливи клисури. Големите и стрмни карпести падини на венецот Кардо ја стеснуваат реката во последниот дел и ја двојат долината на Ебро од средоземното крајбрежје. Откако ќе ги мине клисурите, реката врти на исток кај Тортоза и конечно истекува во Средоземното Море недалеку од Ампоста, во покраината Тарагона.
Делта
Делтата на Ебро во покраината Тарагона, Каталонија, е едно од најголемите мочуришни подрачја (340 км²) во западното Средоземје. Низ вековите таа се има доста проширено по земјата што реката ја носела низводно, за што сведочи фактот што градот Ампоста бил пристанишно место во IV век, а денес се наоѓа многу подалеку во внатрешноста.
Денешната делта има големо земјоделско значење, каде се одлегува ориз, овошје (особено агруми) и зеленчук. На неа има и поголем број на плажи, мочуришта и солени рамнини кои се живеалиште на преку 300 вида птици. Во 1983 г. голем дел од делтата е прогласен за Природен парк „Делта на Ебро“ () со цел да се заштитат нејзините природни особености. Стопанското и еколошкото значење е задржано со изградбата на повеќе канали низ делтата.
Име
Грчките доселеници нја нарекувале реката (') („Ибер“), а Римјаните „Хибер“ или „Ибер“ (', ', '), од каде потекнува денешното име. Поимот „Пиринејски Полуостров“ (другиот назив на Пиринејскиот Полуостров), земјата Иберија и древниот народ Ибери се наречени по реката.
Историја
Во антиката, Ебро служел како граница помеѓу владенијата на Рим (север) и Картагина (југ) по Првата пунска војна (264-241 г. п.н.е). Кога на Римјаните почнало да им пречи зголеменото Ханибалово влијание на полуостровот, градот Сатунт (доста појужно од Ебро) го прогласиле за римски протекторат. Ханибал го доживеал ова осојузување како насилен упад на Рим, што послужило како повод за Втората пунска војна.
На брегот на Ебро е изграден еден од најстарите цистерцитски манастири во Шпанија — манстирот „Богородица Воденичка“ () во Арагон, изграден во 1202 г. и е познат по тоа што бил првото место во Шпанија што користело големо воденичко тркало како производствен погон. Монасите насочиле дел од коритото во кружен водотек, што служел за централно загревање на конаците.
На реката во 1938 г. се случила познатата офанзива на републиканските сили во Шпанската граѓанска војна, наречена Битка на Ебро. Тука се истакнале повеќе македонски борци и дејци како генералот Боро Поцков, иако републиканската војска на крајот била поразена и покрај првичните успеси во борбите.
Космос-2388
Космос-2388 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 1 април 2002 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 715,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9727 км, а најмалото на 518.
Стура Карлсе
Стура Карлсе е остров во близина на западниот брег на Готланд, Шведска; дел од Парохијата Екста. Претежно е познат по својот богат птичји свет со големи колонии од птичји свет и флора. Стура Карлсе е природен резерват, втор најстар во светот по националниот парк Јелоустоун.
Птици и растенија
Островот е претежно познат по својот богат птичји свет и флора. Има големи колонии на птичји свет (околу 7500 парови за размножување) и пингвини (4500 парови). Во пролет има извонреден број орхидеи, главно орхидеи со постари цветови и орхидеи со рана виолетова боја. Исто така, постојат неколку многу ретки растенија за Шведска како пролетен гороцвет, Lactuca quercina, Asplenium scolopendrium и Corydalis gotlandica (единственото ендемично растение на Готланд).
Историја
Постојат докази дека Стура Карлсе била населена уште од камено време. За време на средниот век постоел каменолом за мермер, кој го дал материјалот за многу цркви на Готланд. Островот е природен резерват, а по Националниот парк Јелоустоун е најстарата воспоставена заштитена природна област во светот. Од мај до август има туристички бродови од селото Клинтехамн.
Светилникот Стура Карлсе е изграден во 1887 година. Во 1930-ти бил додадена куќа за чуварот на светилници, што резултирало со тоа што островот ги добил своите први постојани жители во модерното време. Од 1974 година, светилникот е автоматизиран и нема постојани жители на островот. Светилникот и опкружените згради сега се наведени.
Науката во 1860 година
1860 година во науката опфаќа некои значајни настани.
NGC 1309
NGC 1309 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1309 се споменува и како MCG -3-9-28, IRAS 03197-1534.
Откривање
Објектот е откриен на 3 октомври 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 22 м 6,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 24' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 1309 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12626. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 947.
Валерија Месалина
Валерија Месалина, понекогаш наречена само Месалина, (околу 17/20–48) била трета сопруга на царот Клавдиј. Таа била роднина по таткова страна со царот Нерон, втора братучетка на царот Калигула, и пра-правнука на царот Август. Била моќна и влијателна жена, јавно промискуитетна, наводно во завера против својот сопруг, заради што била погубена. Нејзиниот озлогласена репутација може да е резултат на политиката, но уметничките дела и литературата ја овековечиле до денес.
Потекло
Малку се знае за животот на Месалина пред бракот со Клавдиј, во 38 година, кој тогаш бил на околу 48 годишна возраст. Во тој брак се родени две деца: ќерка Клавдија Октавија (роден во 39 или 40 година), идна царица, полусестра и прва сопруга на царот Нерон; и синот Британик. Кога во 41 година е убиен царот калигула, преторијанците го прогласиле Клавдиј за нов император. Така Месалина станала царица.
Угледот на Месалина
Како се здобила со моќ, Месалина влегла во историјата како немилосрдна, граблива и сексуално ненаситна. Нејзиниот сопруг е претставен како таа лесно го води, и е несвесен на нејзините прељуби. Во 48 година од нашата ера, тој заминал на пат, и бил известен кога се вратил дека Месалина отишла дотаму, што се венчала со својот љубовник, сенаторот Гај Силиј. Царот ѝ дал уште една шанса. Сметајќи го ова за слабост, главниот на неговите офицери наредил Месалина да биде убиена. Откако царот чул за ова, не рекол ништо, туку едноставно побарал уште еден пехар вино. Сенатот наредил името на Месалина да се отстрани од сите јавни и приватни места, како и сите нејзини статуи.
Историчарите кои ги пренесле приказните за Месалина, посебно Такит и Светониј, ги пишувале 70 години после настаните. Такит тврдел дека го пренесува она што го чуле и напишале постарите, без да именува извор, освен сеќавањата на Агрипина Помладата. Сè уште е тема за дебатирање дали она што се пренесува како историја е всушност резултат на политичките казни по нејзината смрт.
Обвинувања за сексуално претерување биле испробан политички рецепт. Две приказни се посебно злобни. Едната приказна зборува за дено-ноќен натпревар меѓу Месалина и една проститутка, кој траел 24 часа, и во кој Месалина победила со резултат од „секс со 25 партнери“. Поетот Јувенал запишал уште една популарна приказна за Месалина во неговите Сатири, во која се вели дека царицата ноќе работела во бордел под името Волчица. Тој исто така кажува дека таа го прислувала Гај Силиј да се разведе од својата сопруга и да се ожени со неа.
Цетинградска тврдина
Цетинградската тврдина  се наоѓа во близина на градот Цетинград, во Хрватска. За изградбата на тврдината, за нејзиното стратегиско место при одбирањеето на локацијата сè уште денеска не е познато. Римските натписи на камените плочи, кои најверојатно се наоѓаат во Виена, се доказ дека со овие простори некогаш владееле римјаните, односно дека градот во тоа време постоел. Освен тврдината, во нејзина непосредна близина се наоѓа пат, кој ги поврзувал северните делови на Хрватска со Јадранот.
Во текот на средновековието, градот бил еден од најразвиените на овие простори. Градот бил под владеење на Франкопаните, а по смртта на Иван Франкопан Цетински, градот паднал под владеење на Франкопан Слунџски. По Мохачкаа битка, дошло до ладење на односите помеѓу тогашната унија со Унгарија. Подоцна, тврдината паднала во рацете на Османлиите, и таа била разрушена при преземањето. Во XVIII век, тврдината била обновена. Во следните години, тврдината заедно со градот биле под управа на Австрија, па повторно под Османлиското Царство. Денеска, од тврдината има остатоци.
Тајната книга
Тајната книга — македонски филм во холандско-француска копродукција во режија на Владо Цветановски, а по сценарио на Јордан Плевнеш и Љубе Цветановски. Тјери Фремон, Жан-Клод Кариер, Владо Јовановски, Мето Јовановски, Ѓорѓи Јолевски и Лабина Митевска се јавуваат во главните улоги. Снимањето на филмот започнува во 2002 година, а претпремиерата ја има четири години подоцна.
Содржина
Приказната за филмот е заснована врз потрагата по „Тајната книга“, книга напишана на глаголско писмо. „Тајната книга“ се претпоставува дека ги содржи основите на богомилското верување, познато исто така и како катарство. Богомилите, прогонувани од страна на црквата, ја напуштаат нивната татковина и почнуваат да се селат кон северозапад, ширејќи го нивниот начин на живот и размислување секаде каде што оделе и преку Босна, Далмација, северна Италија, стигнуваат до југот на Франција, каде што тие (познати како катари) ја оформуваат својата нова татковина.
La Fête sauvage
Овој албум претставува втора соработка со францускиот режисер по L'Apocalypse des animaux. Самиот документарен филм содржи многу повеќе музика отколку што е на располагање на албумот.
Тајната книга
Локации на снимањето
Снимањето на филмот минува низ три етапи, на различни локации, во согласност со барањата на приказната:
Улоги
Исклучителните глумци дадоа нивен особен печат на овој филм кој беше подготвен и снимен од страна на широка меѓународна екипа.
Јабланица
Јабланица — висока планина во југозападниот дел на Македонија, помеѓу Охридско-струшката и Дебарската Котлина, западно од реката Црн Дрим и брегот на Охридското Езеро.
Местоположба и правец на протегање
Јабланица е втора по големина планина во западната Шарска област. По сртот на планината се протега македонско-албанската граница, при што источната падина е во Македонија, а западната падина од планината лежи во Албанија. Планинскиот гребен е повисок од 2.000 м за приближно 50 км, а највисокиот дел, сместен во самото средиште на планината, е висок 2.257 м.Највисок врв е Црн Камен, со 2.258 м. Врвови повисоки од 2.000 м се: Стрижак (2.233 м), Крстец (2.186 м) и Чумин Врв (2.125 м).
До планината може да се стигне преку Вевчани што се наоѓа на подножјето на планината. Оддалечена е 14 км од Охридското Езеро и градот Струга. На Македонија ѝ припаѓаат источните планински страни, а западните на Албанија. Се протега во меридијански правец од север кон југ со должина на планинското било од околу 35 км, а најголемата широчина во Македонија изнесува 7,5 км. На македонска страна зафаќа површина од 255 км2.