cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4848
Други поделби
Проучување на NGC 4848 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44405. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Квантизација (обработка на сигнали)
Квантизација — во математиката и дигиталната обработка на сигнали, е процес на мапирање на влезните вредности од големо множество (често континуирано множество) до излезни вредности во (преброиво) помало множество. Заокружувањето и скратувањето се типични примери на процесите на квантизација. Квантизацијата е вклучена до одреден степен во речиси целата обработка на дигитални сигнали, бидејќи процесот на претставување сигнал во дигитален облик обично вклучува заокружување. Квантизацијата, исто така, го образува јадрото на суштински сите алгоритми за компресија со загуби.
Разликата помеѓу влезната вредност и нејзината квантизирана вредност (како што е грешката за заокружување) се нарекува грешка на квантизација. Уредот или алгоритамската функција што врши квантизација се нарекува квантизатор. Аналогно-дигитален претворач е пример за квантизатор.
Математички својства на квантизацијата
Бидејќи квантизацијата е неколку мапирања, таа е инхерентно нелинеарен и неповратен процес (т.е. бидејќи истата излезна вредност ја делат повеќе влезни вредности, обично е невозможно да се врати точната влезна вредност кога се додава само излезната вредност).
Аналогно-дигитален претворач
Аналогно-дигитален претворач (ADC) може да се моделира како два процеси: земање примероци и квантизација. Земањето примероци претвора временски променлив напонски сигнал во сигнал за дискретно време, низа од реални броеви. Квантизацијата го заменува секој стварен број со апроксимација од конечна група дискретни вредности. Овие дискретни вредности најчесто се претставени како зборови со фиксна точка. Иако е можен кој било број на нивоа на квантизација, вообичаените зборови се 8-битни (256 нивоа), 16-битни (65.536 нивоа) и 24-битни (16,8 милиони нивоа). Квантизирањето на низа од броеви создава низа од квантизациски грешки што понекогаш се моделира како дополнителен случаен сигнал наречен шум на квантизација поради неговото стохастичко однесување. Колку повеќе нивоа користи квантизаторот, толку е помала моќноста на квантниот шум.
Оптимизација на дисторзијата
Оптимизирана квантизација со изобличување се среќава во изворното кодирање за алгоритми за компресија на податоци со „загуба“, каде што целта е да се управуваат со изобличувањата во рамките на границите на брзината на податоци поддржани од комуникацискиот канал или медиумот за складирање податоци. Во ова друго опкружување, количината на воведеното изобличување може внимателно да се управува со софистицирани техники, а воведувањето на некои значителни количества на изобличување може да биде неизбежно. Квантизаторот дизајниран за оваа намена може да биде сосема различен и подетален во дизајнот од едноставна операција за заокружување. На овој домен веројатно се применува значајна анализа на теоријата на диференцијација. Сепак, истите концепти всушност се применуваат и во двата случаи на употреба. Анализата на квантизација вклучува проучување на количината на податоци (обично измерени во цифри или битови или битски брзини) што се користат за прикажување на излезот на квантизаторот и проучување на загубата на прецизност воведена во процесот на квантизација (која се споменува како дисторзија). Општото поле на таквото проучување на брзината и изобличувањето е познато како теорија на дисторзија на брзината.
Миле Кузмановски
Миле Кузмановски (р. година во ) — македонски пејач.
NGC 7163
NGC 7163 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7163 се споменува и како ESO 466-30, MCG -5-51-35, IRAS 21564-3207.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7163 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 7163 има привидни димензии од 1,9' х 1,1'.
Други поделби
Проучување на NGC 7163 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67785. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 383; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7488. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 15.
Ирена Пејовиќ
Ирена Пејовиќ е македонска сликарка.
Биографија
Ирена Пејовиќ е родена во 1981 година, Гевгелија, живее и работи во САД. Дипломира и магистрира Ликовна уметност на Државниот универзитет „Монтклер“. Во 2016 год., Пејовиќ била дел од перформансот SWIM на американскиот уметник Роберт Витман, презентиран во Галеријата „Фридман“ во Њујорк, а реализиран во соработка на „Диа“ и со Џули Мартин, директор на „Експерименти во уметноста и технологијата“. Селектирани самостојни изложби има од држаново: Галеријата „Ненси Дрифос“ на Универзитетот „Кин“ во Њу Џерси; Галеријата „Карас“, Загреб, Хрватска; Галеријата „Аферо“, Неварк, Њу Џерси; Галеријата МЦ во Њујорк. Пејовиќ има добиено неколку значајни награди за својата уметност – 2018 год.: Државната награда за индивидуални уметници од Советот за уметностина Њу Џерси; 2014 год.: Наградата од Обединетата македонска дијаспора: Џон Битов Македонско културно наследство; 2013 год.: Step Beyond Travel Grant од Европската културна фондација. Вонреден професор е на Државниот универзитет „Монтклер“ и на Универзитетот „Кин“ во Њу Џерси, САД.
Илица
Илица (10 - 11 век) — македонски благородник, архонт (управник) на Мегленската област во времето на царот Гаврил Радомир. Кога византискиот цар Василиј II го освоил градот Меглен во 1015година, Илица бил заробен заедно со голем број благородници и војници и бил испратен во заточеништво во Ерменија.
NGC 4849
NGC 4849 — леќеста галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4849 се споменува и како IC 3935, UGC 8086, MCG 5-31-44, CGCG 160-56.
Откривање
Објектот е откриен на 4 март 1867 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4849 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4849 има привидни димензии од 1,9' х 1,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 4849 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44424. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
IC 1194
IC 1194 — галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1194 се споменува и како CGCG 178-24.
Откривање
Објектот е откриен на 10 февруари 1896 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1194 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. IC 1194 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 5 м 14,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 28' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на IC 1194 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22700.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Самка Ибраимовски
Ибраимовски како млад бил тапанар во музичката група „Инекси“ од Тетово, а негов брат е пејачот Ибуш Ибраимовски. Пред да влезе во политиката Ибраимовски бил директор на тетовската фабрика за производство на мебел и садови „Униус промет“. Во периодот 2004–2006 тој бил заменик на министерот за труд и социјална политика.
Студиоло на Франческо I
Студиоло е една мала соба обложена со слики во Палазо Векио, Фиренца, Италија. Нарачана од Франческо I де Медичи, големиот војвода од Тоскана. Била правена од 1570 до 1572 година, од тимови уметници под надзор на Џорџо Вазари и научниците Џовани Батиста Адриани и Винченцо Боргини.
Иловица (брана)
Иловица е камено-земјена брана, изградена во 1999 година. Сместена е североисточно од Струмица во близина на истоименото село. Висока е 27,8 m, долга 274 m, и има вкупен волумен на телото од 131.000 м3 (камен и земја). Браната формира акумулација од 0,5 милиони м3. Наменета е за водоснабдување и наводнување. Придружни објекти ан браната се еден бочен преливник со површински одвод и еден темелен испуст.
Марјан Коцев
'Марјан Коцев (р. во ) — македонски пејач.
Животопис
Има настапувано на речиси сите фестивали во Македонија, а има направено концерти низ целиот свет. Тој е познат по безвременскит хит Ти само ти. Има многум песни меѓу кои Бекрија љубовџија, Љубовен танец, Крал на жените, Земја ветена, Место не ме држи брате, Запејте браќа и многу други. Во 2014 година направи јунилеен концерт по повод 20 години јубилеј, во придружба на групата Група Дрим Тим, на концертот му беше специјален гостин Ефто Пупиновски, покрај него му беа и Миле Кузмановски и Новица Василевски. Повторно соличтички концерт имаше во 2018 година во придружба на Група Дрим Тим, и специјална гостинка му беше Анета Мицевска. Тој во неговата кариера има направено многу албуми и песни.
Радован Павловски
Радован Павловски (Ниш, 23 ноември 1937 — Скопје, 22 февруари 2022) — македонски поет, есеист, патописец и публицист.
Творештво
Исто така, тој е автор на манифестите: Епското на гласање (соавтор, 1960) и Манифест на Поетска Република Железна Река (1990).
За своето творештво, Павловски е добитник на наградите: „Браќа Миладиновци“, „11 Октомври“, „Кочо Рацин“, „Повелба на печалбарите“, „Гоцева повелба“, „Ацо Шопов“, на странските награди: „Младост“, „Златна струна“, „24 Дисова пролет“, „Ристо Ратковиќ“, стихозбирката „Зрна“ е прогласена за најдобра книга од Југословенската радио телевизија (ЈРТ, 1975), ракописот „Пир“ е награден за неговите високи уметнички вредности (Хрватска, 1972). Добитник е на светското признание за животно дело АБН-САД (1998), во Тринаесеттата едиција на меѓународното издание „Кој е кој меѓу интелектуалците“ (1999) на Меѓународниот биографски центар (Кембриџ, Англија) се објавени неговата биографија и библиографија.
Посебни поетски книги му се објавени на повеќе јазици: англиски (две), француски, шведски, руски, чешки, романски, турски (три), српски (десет), словенечки и албански јазик. Неговата поезија е застапена во голем број антологии на македонската поезија.
NGC 7164/1
NGC 7164/1 — леќеста галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7164/1 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7164/1 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 56 м 23,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 21' 52"". Положбениот агол на објектот е во износ од 118°.
Други поделби
Проучување на NGC 7164/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67673. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 256; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 545. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1146.
Софтбол
Софтбол (од англ. softball soft - меко и ball - топка) е екипен спорт во кој топката се удира со палка. Основната цел на играта е, таа екипа која напаѓа да ја удри фрлената топка, и еден од играчите да истрча до една од четирите означени бази пред играч од противничката екипа да ја фати топката. Софтболот е подваријанта на безболот, кој се игра на помал терен и со нешто поголема и помека топка за разлика од безболот.
Првиот одигран натпревар во софтбол се одиграл во Чикаго, Илиноис, САД во 1887 година на Денот на благодарноста.
Софтболот се состои од 9 играчи на теренот:фрлач, фаќач, тројца аутфидлери, и играч на првата база, играч на втората база и играч на третата база. Иако топката највеќе е во посед на фрлачот и фаќачот, сите играчи имаат посебна задача во играта.
Женскиот софтбол е стандарден спорт на Олимписките игри од Летните олимписки игри во Атланта во 1996 година. Меѓународниот олимписки комитет одлучил да се отстрани софтболот од програмата на Летните олимписки игри во 2012 година, поради големата доминација на американските тимови, во однос на другите држави.
Правилата во софтболот се многу слични со оние од безболот. Клучни разлики постојат во траењето на натпреварот (наместо 9 ининзи како во безболот, овде се играат 7), помалиот терен, нешто поголемата и помека топка, пократките палки и сл. Брзината која ја постигнува топката при удирањето и фрлањето е помала, па затоа овој спорт често е подготовка за помладите категории за вистинскиот безбол. Исто така софтболот е рекреативен спорт за постарите катеогории бидејќи е поспор и помалце опасен од безболот.
Свештеникот (филм од 1923)
Свештеникот (англиски: The Pilgrim) - американски филм од 1923 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Една Пурвианс, Хенри Бергман, Сид Чаплин, Меј Велс, Том Мареј, Мек Свејн, Лојал Андервуд и Чарлс Рејснер.
Содржина
Еден затвореник (го игра Чаплин) успева да побегне од затворот и се преоблекува во свештеник. Тој оди во едно мало место во Тексас, каде очекуваат да пристигне новиот свештеник. Таму, верниците мислат дека затвореникот е свештеникот и љубезно го дочекуваат, а него го сместуваат во домот на една убава девојка (ја игра Пурвианс). Меѓутоа, „свештеникот“ го препознава еден крадец (го игра Рејснер), кој заедно со него ја делел затворската ќелија. Девојката го кани во куќата, а тој ги краде парите наменети за отплата на хипотеката за куќата. Потоа, крадецот оди во казиното, но „свештеникот“ успева да му ги земе парите и да ѝ ги врати на девојката. Сепак, шерифот (го игра Мареј) го открива вистинскиот идентитет на „свештеникот“ и мора да го уапси. Меѓутоа, бидејќи тој ги вратил парите, шерифот го носи до границата со Мексико и го пушта да побегне.
Битуша
Битуша или Битуше (Παρόρειο, Парорио; до 1926 г. Μπίτουσα или Μπιτούσα, Битуса ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 23 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото се наоѓа 10 км севрозападно од Лерин и 2 км северозападно. Лежи на подножјето на планината Пелистер, во близина на границата со Р. Македонија, на надморска височина од 670 м. Атарот зафаќа површина од
Историја
Стефан Верковиќ во втората половина на XIX век завел 80 македонски семејства. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Битоше било село во Битолската каза со 580 жители Македонци. Сите жители на Битуша биле под црховенството на Цариградската патријаршија. Според податоци на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото има 320 Македонци.
Населението активно учествувало во борбата на ВМОРО против османлиската власт. Во Илинденското востание селото е ограбено и запалено од османлиската војска, а убиени се 25 жени и деца. Во октомври 1905 г. Битуша нападната од андартската чета на Николаос Цолакис, при што се убиени 15 Македонци, а други 5 се претепани.
Со Букурешкиот договор в 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 482 жители. Во неговиот патописен попис од 1917-18 г. Боривое Милоевиќ забележал дека селото имало 100 македонски куќи. Во 1926 г. селото е преименувано во Парорион. Во селото постоела традиција на иселување уште пред Втората светска војна, кога се иселиле 40 жители. Во 1928 г. се зведени 490 жители, а истата бројка е забележана и во 1940 г. Битуша не настрадала значајно во Граѓанската војна, и само мал број луѓе пребегнале во Р. Македонија и источноевропските земји. Во 1950-тите години иселувањето се засилило, па така бројот на населението опаднал на 318 жители во 1961 и само 92 жители во 1971 г. Бројот продолжил да се намалува во следните децении.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Долно Клештино со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Лерин, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Битуша, каде тоа е единствено населено место.
Стопанство
Жителите претежно се занимаваат со земјоделство, а делумно и со сточарство.
Прирачник за Анти Антиалкохоличари
Прирачник за Анти Антиалкохоличари е втората книга напишана од македонскиот глумец, музичар и писател, Игор Џамбазов. Во книгата е прикажана автобиографијата на Џамбазов и неговите проблеми со алкохолот. Првиот човек кој ја прочитал книгата е македонската пејачка, Калиопи.
Пишување, издавање и промоција
Прирачник за Анти Антиалкохоличари е втората книга напишана на македонски јазик од Игор Џамбазов, по неговата прва книга Гол Човек. Периодот на пишувањето започнал во 2009, а завршил во 2011. Промоцијата и издавањето на книгата траеле кон крајот на април, за време на саемот на книгата во Скопје. Испечатена е од Печатницата Мисирков, а издадена е преку првиот приватен универзитет во Македонија - ФОН.
Содржина
Книгата ја прикажува автобиографијата на Игор Џамбазов и неговата зависност од алкохолот. Прирачник за Анти Антиалкохоличари започнува со реченицата: „Сè што сте сакале да знаете за алкохолот, ама не сте имале време од пиење“. Содржината во книгата е прикажана на нецензуиран начин, со вулгарни зборови. На крајот на книгата се наоѓа „азбука на алкохолот“.
Во интервју за А1 телевизија, Игор Џамбазов за книгата изјавил: „Сите пијаници не се боеми и сите боеми не се пијаници“. Содржината на книгата е „сурова, потресна, поучна, со искуства од најпознатите македонски боеми“. Џамбазов изјавил дека „алкохолот дава само две шанси“.
Жанр
Карактеристично е што за време на интервју за A1 Ексклузив, Игор Џамбазов изјавил дека неговото дело тешко се определувало за одреден жанр и покрај тоа што во него е прикажана неговата автобиографија. Во поговорот на книгата, Венко Андоновски напишал дека книгата не е „ни романтизам, ни модернизам, ни постмодернизам, не е дури ни реализам, иаку е најблиску до него. [Велам] не е ни реализам затоа што оваа книга е чист живот, а животот не е реализам, затоа што никој досега не докажал дека животот не е сон.“ Тој подоцна додал дека некои од сцените се толку сомнабулни што личат на хипер-реализам.
Критички прием
Венко Андоновски, македонски писател, поет и критичар во поговорот на книгата напишал дека кога човек ќе се прошета низ страниците на потресната книга ќе чувствува дека сонува туѓ сон со познати елементи. Пејачката, Калиопи изјавила дека книгата „осцилира со чувства и емоции.“
Дива гуска
Обичната гуска или дива гуска (Anser anser) ― птица која е нашироко распространета во Стариот Свет. Таа е типски вид на родот гуска.
Овој вид е предок на припитомената домашна гуска во Европа и Северна Америка. Многу се чести и јатата од гуски кои од припитомени повторно преминале на живот во дивината.
Дивата гуска е еден од видовите на кои се однесува Спогодбата за зачувување на африканско-евроазиските преселнички водни птици (AEWA).
Во самата наука, дивата гуска е најпозната како птицата со која етологот Конрад Лоренц првично го проучувал феномнеот во поведението попознат како отпечатување.
Таксономија
Anser anser, дивата гуска, е член на семејството водни птици патки. За прв пат била опишан од шведскиот натуралист Карл Линеј во 1758 година како Anas anser, но била префрлена две години подоцна во новиот род Anser, воздигната од францускиот зоолог Матирен Жак Брисон, каде што е типски вид. Два подвида се признаени; A. anser, западна дива гуска, која се размножува во Исланд и северна и средна Европа; A. a. rubrirostris, источна дива гуска, која се размножува во Романија, Турција и Русија кон исток до североисточна Кина. Двата подвида се мешаат таму каде што се среќаваат нивните опсези. Дивата гуска понекогаш се хибридизира со други видови гуски, вклучувајќи ги и граорестата гуска (Branta leucopsis) и канадската гуска (Branta canadensis), а повремено и со црвеноклуниот лебед (Cygnus olor). Дивата гуска била едно од првите животни што биле припитомени; ова се случило пред најмалку 3.000 години во Стар Египет, домашниот подвид е познат како A. a. domesticus. Бидејќи домашната гуска е подвид на дивата гуска тие можат да се спаруваат, а потомството ги дели одликите на дивите и домашните птици.
Физички опис
Дивата гуска е најголема и најгломазна од сивите Anser гуски. Поседува заоблено, гломазно тело, дебел и долг врат, како и голема глава и клун. Има розови нозе и стапала и портокалов или розов клун. Долга е 74 до 91 cm, со должина на крилјата од 41,2 до 48 cm. Опашката е долга 6,2 до 6,9 cm, а клунот 6,4 до 6,9 cm. Тежи 2,16 до 4,56 кг, со просечна тежина од околу 3,3 кг. Распонот на крилјата е 147 до 180 cm. Мажјаците се обично поголеми од женките, при што половиот диморфизам е поизразен кај источниот подвид rubirostris, кој во просек е поголем од сите останати подвидови.
Пердувите на дивата гуска се сивкасто-кафеави, со потемна глава и поблед стомак со различни црни точки. Шарите на нејзините пердуви се резултат од бледите рабови на перјата. Има бела линија која граничи со горните слабини. Нејзините покривни пердуви се посветло обоени за разлика од потемните летачки пердуви. Младите гуски се разликуваат главно по отсуството на стомак исшаран со црни точки.
.se
.se — највисок државен домен за Шведска. Највисокиот домен е управуван од .SE, но домените мора да се регистрираат преку еден од одобрените регистратори. .SE е фондација и е управувана како фондација. Фондацијата е раководена од одбор на директори, чии одлуки ги извршува, извршната управа.
Системот пред 2003 година
Поранишни второстепени домени се:
Сите овие второстепени домени се во употреба исффрлен е само (parti.se).
Бидејќи å,ä,ö не биле достапни поради технички причини, организациите можеле да го запишат името со a и o ако истото е достапни, што понекогаш предизвикувало проблеми. Општината Habo и Håboимале спор за името habo.se спор кој го добила Håbo бидејќи го запишала прв. По многу години, во 2011 година, се договориле http://www.habo.se/ да биде врска и за двете општини. Од 2003 година Шведска дозволила запишување на å,ä,ö во мрежните адреси.
По системот од 2003
Оф октомври 2003 година, .SE почнала да прифаќа записи IDN со буквите å, ä, ö, ü и é. На 6 септември 2007 година, вкупно биле достапни 250 знаци, поддржувајќи имиња во сите легално признати малцински јазици: фински, мејанкиели, сами, ромски и јидиш.
Доменските имиња со å,ä,ö не се користат неколку години, бидејќи корисничките пребарувачи мораат да имаат соодветна поддршка. И сѐ уште, организациите кои имаат å,ä,ö во нивните имиња (како Skåne) ги користат доменските имиња без овие букви (пример http://www.skane.se), и користат пренасочување до нивното соодветно име (пример http://www.skåne.se). Многу организации не гоо поддржуваат соодветното име со å,ä or ö (пример http://www.västerbotten.se не постои од 2013 година).
.se е првиот TLD кој нуди DNSSEC услуги. Ова го прави користејќи OpenDNSSEC.
Целиот домен .se беше недостапен 58 минути на12 октомври 2009 година, кога грешка при вообичаената контрола од .SE ги корумпирала сите доменски имиња во регистарот.
Познати хакови
Многу од шведските доменски имиња биле резервирани за англиските зборови кои завршуваат на „se“. Денес не постојат овие доменски имиња на првичниот домеснки пазар како резултата на шпекулациите со доменските имиња. Повеќето од нив можат да се купат на второстепениот доменски пазар за имиња. Се развиле само неколку домени.
NGC 4849A
NGC 4849A — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4849A се споменува и како IC 838, MCG 5-31-43, DFOT 198.
Откривање
Објектот е откриен на 4 март 1867 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4849A е од видот SB. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4849A има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 58 м 13,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 25' 34".
Други поделби
Проучување на NGC 4849A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44444. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Бел Камен (Леринско)
Бел Камен Δροσοπηγή, Дросопиги; до 1928 г. Μπελκαμένη, Белкамени ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на истоимениот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 239 жители (2011).
Географија
Селото е сместено 13 км јужно од Лерин, на Нередска Планина. Лежи на левиот брег на Белкаменска Река, во подножјето на врвот Вич над селата Долно и Горно Котори.
Во Отоманското Царство
Бел Камен првично било чисто македонско село, напуштено кон крајот на XVIII век поради поради зулумите на разбојничките банди. Селото е обновено во 1844 г. од Албанци христијани (Тоски), преселници од селото Пеликат во Коничко, Епир, како и малобројни влашки семејства, исто така од Епир. Во октомври 1842 г. браќата Георгиу и мајката на синовете на Стерљос од Пеликат добиле тапија за набавка на половината од земјиштето наречено Бел Камен, од неговиот сопственик Осман Исмаил-паша од Лерин за 5.000 гроша. Купувачите му платиле и уште 150 гроша на леринскиот управител Елма-бег и се задолжиле да плаќаат десеток на „законитите господари на земјата“. Другата половина од земјиштето на Бел Камен е купена од Костас Комацулис и Михаил Коте, но документот не е зачуван и цената е непозната. Четворицата купувачи делувале во името на многу семејства од Пеликат и од други села во Колоња (денес во Албанија), кои решиле да се иселат поради зулумите и тиранијата на месните муслимани.
Селото е изградено со правилен план, па дури и со канализација, која е зачувана и денес. Куќите биле големи и направени од камен, и имале два или три ката, камени покривни плочи и внатрешни дворови, а улиците биле широки и поплочени. Во 1853 г. на големиот централен плоштад е изградена црквата „Св. Троица“. Грчката пропаганда почнала да работи рано, бидејќи училиштето е изградено уште во 1864-1868 г. , иако грчките чувства на населението веројатно се развиле уште додека биле под пропаганда во Епир. Жителите ги долене своите традиционални занаети од Епир и претежно се занимавале со градителство, каменоделство и копаничарство. Работеле обично на печалба, онаму кајшто се барале нивните услуги — во Негуш, Бер, Кожани, Серфиџе, но работеле и во Романија, а некои дури и во Русија. Тајфата на Јоанис Стилијанидис (Стилијанос, Стилос) го изградила манастирот „Симонопетра“ на Света Гора. Истата тајфа од 1881 до 1900 г. ја изградила големата главна црква на рускиот светогорски скит „Св. Андреја“. Мајсторите од Бел Камен се одговорни за изградбата на бројни училишта, банки, цркви, мостови и куќи во Леринско. На пример, убавите камени зданија во Невеска се нивно дело. Селото дало многу зографи — Стерјос и Томас Зографос, Атанасиос и Харисиос Харисис, Константинос Ѕјаѕиос, Анастасиос Стилијадис и Стилијанос Стилијадис (1850 – 1910), познат како Силјианос Зограф.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ за 1873 г. Бел Камен (Bel kamen) е наведен двапати — еднаш како село во Леринската каза со 80 домаќинства и 260 жители Македонци и вторпат како село во Костурската каза со 100 домаќинства и 310 жители Албанци, што веројатно е точниот податок.
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ (Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи) напишал опис Бел Камен, но испуштајќи го албанското население:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Бел Камен имал 560 жители Арнаути и 100 жители Власи. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото живееле 100 Власи и 560 Албанци и работело влашко училиште со двајца учители и 26 ученици.
Според грчки податоци во Бел Камен имало 150 „албанојазични“ и 55 „влахојазични“ семејства со грчка национална свест. Сите жители биле приврзаници на Цариградската патријаршија и селото било упориште на гркоманските андарти кои војувале против македонските чети на МРО.
Во Грција
Во Првата балканска војна во 1912 г. селото е окупирано од грчка војска. Во Втората балканска војна на почетокот на јули 1913 г. грчката војска ја поразила Зборната партизанска дружина на Македонско-одринските доброволни чети, во што загинал и нејзиниот командант Васил Чакаларов. По војната, истата 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога населението броело 1.364 жители. Во 1920 г. бројот опаднал на 770 лица поради иселување во странство.
Во 1926 г. со средства на Шумската управа е изградена нова двокатна училишна зграда со четири училници. Во 1928 г. во селото живееле 752 лица. Истата година Бел Камен е преименуван во Дросопиги, што значи „студен извор“. Изграден е и голем камен мост, широк 4 м. и покриен со калдрма.
Селаните потоа се повратиле во селото и почнале да го обновуваат, но во април 1947 г. за време на Граѓанската војна биле одново принудени да го напуштат, префрлајќи се во Горно Неволјани, во 1950 г. преместувајќи се во Долно Котори. По војната, на пописот од 1951 г. Бел Камен е заведен како напуштен. Следната 1952 г. грчките власти изградиле 125 куќи малку подалеку од старото место на селото, и во нив ги населиле повратените жители на Бел Камен.
Во следните десетлетија населението опаднало, должејќи се на понатамошни иселувања.
Според истражување од 1993 г. селото е арванитско и во него „арванитскиот јазик“ (тоскиско наречје) е зачуван на средно ниво, а влашкиот на ниско.
Знаменитости
Околу Бел Камен има зачувани два убави камени моста на Белкаменска Река, од кои едниот е од 1883 г. Зачувана е и камена воденица од 1852 г.
Стопанство
Главно занимање на селаните е ѕидарството, како и во другите албански села во Леринско. Делумно се застапени сточарството и земјоделството.
Ровена Микс Абди
Ровена Фишер Кротки Абди (24 април 1887 - 18 август 1945) била американска модернистичка сликарка. Таа првенствено сликала пејзажи и работела во Северна Калифорнија.
Ран живот и образование
Таа е родена во Виена, Австрија, во 1878 година од американски родители, Џон и Ана Микс, кои ја надоместиле деформираната нога на Ровена со поттикнување на нејзиниот природен талент во уметноста. По подолг престој во Виена, Дрезден, Париз и Лондон, семејството се преселило во Сан Франциско, Калифорнија, во 1890-тите.
Средниот живот и кариера
Абди верувал дека апстрактната уметност треба да се користи надвор од сликите и во домот преку декоративната уметност. Таа го наслика „она што го чувствува за она што го гледа“.
1910-тите
Таа се омажи за писателот Хари Бенет Абди. Тој ќе ја промовира работата на Абди користејќи ги неговите вештини за пишување. Во 1915 година, парот патувал со пароброд од Сент Луис, Мисури до Питсбург, Пенсилванија. Тие се сретнаа со уметникот Армин Хансен, кој ќе направи цртежи кои на крајот ќе ги искористи за да ги создаде Абди. Семејството Абди го заврши своето патување во Њујорк, каде што Абди изложи дела создадени за време на патувањето. Хари напиша книга на патувањето, На Охајо, во која имаше илустрации од Абди. Кога се вратиле во Калифорнија, Абди изградил дом на полуостровот Монтереј. Таа го нарече своето студио и дом, Форест Хевен. Таму таа ќе води многу шпански мисии и крајбрежни пејзажи. Таа потоа се преселила, во 1917 година, во Сан Диего, Калифорнија. Во Сан Диего, таа сликаше пејзажи на Стариот град. Во 1919 година, таа беше претставена од галериите Хелгесен во Сан Франциско. Галеријата ги покажа нејзините акварели, цртежи на јаглен и пејзажи на Мисијата Сан Хуан Баутиста.
1920-тите
Во овој период таа тргнуваше по пат, со својот седан. Нејзиниот седан бил опремен со специјални простори за складирање на нејзините уметнички материјали. Делото од овој период на патување ќе биде објавено во книга за масичка за кафе наречена Стара Калифорнија. Книгата се состоеше првенствено од акварели. Испечатен од Џон Хенри Неш и посветен на Хенри Е. Хантингтон. Готардо Пјацони го напиша предговорот. Книгата беше ограничено издание, изработени се само 400 примероци, а примероците денес се колекционерски предмети. Некои таблички од книгата беа користени од магазинот за алумни на Универзитетот во Калифорнија и Месечниот Месечник Стандард Оил.
Живеела и работела кратко на улицата Монтгомери, пред да се пресели во нејзиниот дом на улицата Ломбард во 1921 година. Во средината на 1920-тите почнала да слика мртви природи и цвеќиња. Во 1926 година, таа ја изложи својата слика, Старата шпанска улица, Монтереј, во Калифорниската палата на Легијата на честа. Тоа беше првпат американски уметници да изложуваат во музејот. Истата година, Абди стана основачки член на кооперативниот уметнички простор, Club Beaux Arts, во Сан Франциско. Таа имаше самостојно шоу таму тој ноември, проследено со повеќе самостојни и групни изложби во просторот во остатокот од деценијата. Во текот на деценијата, Абди и Хари се разведоа.
1930-тите и 1940-тите
Во раните 1930-ти, Абди престана да користи бела боја во нејзините акварели, кои ги изложи во март 1931 година во Сан Франциско. Кога нејзините цртежи и слики од Калифорнија и Италија беа изложени на самостојна изложба во Палатата на Легијата на честа во март 1932, мислењата на критичарите беа поделени помеѓу Х.Л. и Јуниус Крејвенс, кои ги сметале нејзините композиции „слаби по тоа што немаат единство и логика“. Абди се придружил и изложувал во Уметничката асоцијација Кармел помеѓу 1934 и 1942 година. Таа придонесе за уметничкото прикажување на меѓународната изложба Голден Гејт на островот богатство во 1936 година. Поради нарушено здравје, таа претпочитала да ги поминува зимите во пустина. Нејзината изложба на сцени од Долината на смртта во Легијата на честа во 1942 година беше пофалена за нејзиниот едноставен и целосно несензационален начин.
Подоц живот и наследство
Живеела во Сан Франциско до нејзината смрт во август 1945 година. Ефемерите поврзани со нејзиниот живот и дело се чуваат во колекцијата на американскиот уметнички музеј Смитсонијан.
Макарони и кашкавал
Макарони и кашкавал (исто така наречени мек и чииз) е јадење во Канада и САД од кашкавал макарони во Обединетото Кралство. Тие се еден вид јадење од варени тестенини и сос од сирење, најчесто од чедар.
.sg
.sg — највисок државен домен за Сингапур. Го раководи SSGNIC. Записите се водат преку акредитирани регистрирачи.
Во 2011 година, регистрирани се два нови највисоки дмени за Сингапур на месните јазици. Овие домени ги добија доменските имиња и први страници во 2011 година. Овие домени се <tt>.新加坡</tt> и <tt>.சிங்கப்பூர்</tt>. Планот бил да се прифатат барањата за постојаните корисниви од јули 2011 година и истите да се активираат во септември 2011 година.
Свети Емилијан
Свети Емилијан е хрисатијански светец од 4 век. Според христијанското верување, направил мнoгу пoтeшки грeвови во својата младoст. Роден е во. Православната црква неговиот ден го чествува на 7 март.
Во времето на Јулијан Отстапник во тракискиот град Доростол живееше момчето Емилијан, слуга на градоначалникот. Кога царот Отстапник почна со меч и со оган да го сотира христијанството ширум Римското Царство, во Доростол дојде царски пратеник да ги убива христијаните. Но не најде ни еден единствен. Израдуван од тоа, тој им приреди голема гозба на доростолските граѓани и заповеда големо жртвопринесување на идолите и деноноќна веселба по целиот град. Таа ноќ тргна Свети Емилијан по идолските храмови, по плоштадите и градските улици и со копач ги испокрши сите идоли. Утредента во градот настана ужас. Сите го бараа разурнувачот на нивните богови. Беше фатен еден селанец когошто го видоа тоа утро како минува крај храмот. Кога виде дека ќе пострада невин човек, Емилијан си рече: „Ако го сокријам своето дело, што корист од тоа што го сторив? Зар да се најдам пред Бога како убиец на невин човек?“ Му се пријави, значи, на царскиот намесник и призна сѐ. Овој разјарен го запраша Емилијан кој го наговори на она дело. Христовиот маченик одговори: „Бог и мојата душа ми заповедаа да ги урнам мртвите столбови што ги нарекувате богови.“ Тогаш судијата нареди да го бијат, а после да го изгорат во оган. Така го заврши својот земен живот Свети Емилијан и се пресели во небесниот на 18 јули 362 година.
Славица Јанешлиева
Славица Јанешлиева (1973) е редовен професор на Катедра по графика и трансмедиумски практики, на Факултетот за ликовни уметности, Универзитет „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје.
Нејзините дела се изложувани на жирирани и курирани национални и меѓународни изложби низ целиот свет (28 самостојни изложби и над 270 групни изложби). Добитник е на повеќе меѓународни и национални награди и признанија, а дел од нејзиното творештво збогатува 17 значајни колекции во земјата и странство.
Живее во Скопје.
1996 – Дипломирала на Факултетот за ликовни уметности во Скопје, отсек графика, во класата на проф. м-р Зоран Јакимовски.
1998 –  Магистрирала на истиот факултет, под менторство на проф. м-р Димитар Малиданов, на област графика.
2018 – Докторирала на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“, под менторство на проф. д-р Владимир Мартиновски, на Катедра за компаративни студии, на тема „Интермедијалните транспозиции на книжевните дела во женското ликовно писмо кон крајот на 20-от и во 21-от век“.
2008-2010 - Продекан на Факултет за ликовни уметности, УКИМ во Скопје.
2020-2023 - Раководител на Катедра по графика, ФЛУ, УКИМ
2023-2026 - Декан на Факултет за ликовни уметности, УКИМ во Скопје.
Салата од макарони
Салатите од макарони есалата од паста, која се служи ладна со варени макарони и се подготвува со мајонез. Слично како салата од компирво неговата употреба, често се служи како гарнир за скара, пржено пилешко месо или други јадења.
IC 1195
IC 1195 — галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 февруари 1896 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1195 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 5 м 46 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 27' 45"".
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Мафалдин
Мафалдин е вид тестенини во форма на лента. Тестенината е рамна и широка, обично околу 1 цм во ширина, со брановидни рабови од двете страни. Се подготвува слично како и другите тестенини на база на ленти, како што се лингвин и фетуцин. Обично се служи со понежните сосови.
Кирил Псалтиров
Кирил Псалтиров (роден на во  - починал на  во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец, како и поранешен советник во Општина Гази Баба од ВМРО-ДПМНЕ. Кирил Псалтиров во 1974 година се вработува во Македонски народен театар во Скопје и останува сè до неговото пензионирање.
Завршил Академија за драмски уметности во Скопје во 1973 година, во првата генерација дипломирани актери заедно со Ѓорѓи Колозов, Снежана Киселичка, Гоце Влахов, Петре Арсовски, Мајда Тушар и Соња Каранџуловска. Од 1974 година до неговото пензионирање работел како глумец при Драмата на Македонскиот народен театар и глумел во повеќе филмови.
Во 2012 година, Комисијата за лустрација на Република Македонија го објавил Псалтиров дека бил соработник на тајните служби во времето на СФРЈ, на кое тој изјавил дека не бил кодош туку жртва на комунистичкиот режим.
Никола Маџиров
Никола Маџиров (роден на 27 мај 1973 год. во Струмица) — македонски поет, есеист и преведувач.
Книжевно творештво
Маџиров ги објавил следниве збирки поезија:
Стиховите на Маџиров „Кога некој заминува, сè што е создадено се враќа“ биле дел од германската поставка на операта „Орфеј и Евридика“, чија премиера се одржала на 2 септември 2014 година, во Минхен, во режија на Андреас Видерман, а во изведба на ансамблот „Опера инкогнита“.
Маџиров е добитник е наградите „Студентски збор“, „Ацо Караманов“, „Браќа Миладиновци“ и европската награда за млад поет „Хуберт Бурда“, која се доделува на автори родени во Централна и Источна Европа. Неговата поезија е преведена на повеќе јазици и објавувана е во неколку избори и антологии на македонската поезија.
Маџиров е координатор на меѓународната поетска мрежа „Lyrikline“ за Македонија. Бил учесник на повеќе меѓународни поетски фестивали и е добитник на неколку меѓународни признанија и стипендии, како: International Writing Program at University of Iowa; KulturKontakt in Vienna; Internationales Haus der Autoren Graz; LiteraturHause NÖ. Неговата поезија е објавена во над педесетина земји во светот, во Европа, Сад, Азија, Африка, Латинска Америка и во Австралија и преведена е на 41 светски јазик, меѓу кои и на: персиски, јапонски, хебрејски, шпански, галициски, каталонски, келтски, хрватски, германски, бурмански, бугарски, хинди, малајалски, тамилски, украински јазик
Награди
На 26 септември 2016 година, претседателот Ѓорге Иванов го прогласил Маџиров за национален уметник на Република Македонија. Претходно, на 1 јули, комисијата во состав од Митко Маџунков, Вера Битракова-Грозданова, Тања Вуисиќ-Тодоровска, Петар Темелковски и Беди Ибраими го избрала Маџиров за национален уметник.
Џастин Тимберлејк
Џастин Рандал Тимберлејк (англиски: Justin Randall Timberlake, година) — американски поп-музичар и глумец. Тој има освоено шест Греми награди, како и две Еми награди. Стекна слава на почетокот кога се јавуваше како натпреварувач на “Потрага по ѕвезда”, и продолжи како ѕвезда на Disney Channel за телевизиската серија “The New Mickey Mouse Club “ каде што ја запозна идната бенд група JC Chasez.Тимберлејк стана познат во доцните 1990-ти како водечки вокал на ‘N Sync машкиот бенд, чиј почеток беше финансиран од страна на Лу Перлмен.
Во 2002 година го издава неговиот деби соло албум, Justified, од каде се продадоа повеќе од 7 милиони примероци во светот. Албумот беше комерцијален успех, стартувајќи со хитовите "Cry Me а river" и "Rock your body”.Тимберлејк го продолжи својот успех со својот втор соло албум FutureSex / LoveSounds (2006), дебитирајќи како број еден на Билборд 200 листата, а во продукција за број еден хит сингловите во САД се песните "SexyBack", "My Love" и "What Goes Around ... / ...Comes Around ".
Првите два албуми на Тимберлејк го направија еден од најрекламираните и најпознато успешни пејачи во светот, каде секоја продажба на албумите беше во износ поголем од 7 милиони копии.И покрај музиката, тој, исто така, започна глумечка кариера, додека другите негови потфати ја вклучуваат и издавачката куќа Tennman Records, модниот тренд на Вилијам Раст, и рестораните Destino и Southern Hospitality.
Животопис
Тимберлејк е роден во Мемфис, Тенеси, син на Лин Харлес (родена во Бомар) и Рандал Тимберлејк. Тимберлејк е од англиски потекло, а исто така има и непотврдени американско- индијански предци. Неговиот дедо од татковска страна, Чарлс Л. Тимберлејк, бил министер за Крстителство, па Џастин бил познат по прекарот "Тимберлејк Крстител", иако сега се смета себеси повеќе за "духовен отколку верски"