cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Неце (река)
Тек
Неце тече во насока северозапад и се влева во Фаренхолц, источно од Винзен (Луе), во Илменау, каде е изграден Каналот Илменау.
Иван Тишов
Иван Тишов (8 февруари 1870 – 20 септември 1928) бил хрватски сликар. Студирал уметност на Академијата за ликовни уметности во Минхен, враќајќи ги идеите од минхенскиот сецесионизам во Загреб. Тој е најпознат по неговата работа во јавните згради во Загреб, и сликите во црквите во неговата родна Славонија во североисточна Хрватска.
IC 237
IC 237 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Месје 98
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4192 се споменува и како M 98, UGC 7231, MCG 3-31-79, IRAS 12112+1510, CGCG 98-108, VCC 92.
Откривање
Телото е откриено на 15 март 1781 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3 см.
IC 237
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 237 се споменува и како ESO 508-61, MCG -4-32-10, IRAS 13206-2550.
Месје 98
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4192 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4192 има привидни димензии од 9,8' х 2,8'.
IC 237
Откривање
Објектот е откриен на 4 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Месје 98
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 4192 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39028. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
IC 237
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 23 м 22,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -26° 6' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 2°.
Други поделби
Проучување на IC 237 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46779.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
П’клиште
П’клиште — село во Општина Ранковце.
Географија и местоположба
Селото е сместено во крајниот северозападен дел на Општина Ранковце. Селото е високопланинско со куќи од раштркан тип, сместено на надморска височина од 1150 до 1250 метри.
Од општинското средиште Ранковце е оддалечено 20 километри, од кое води асфалтен пат.
Историја
Селото во последниот период се преобразува во туристичка населба, при што од страна на општината бил донесен урбанистички план и се отпочнала постапката за продавање на плацеви за изградба на викендички. Планот опфаќа површина од осум хектари.
Стопанство
Селото има претежно шумарско-поледелска дејност и најмногу се одгледува компир и житарици, додека од добиток, претежно говеда и овци.
Население
Бројот на населението во селото отсекогаш бил мал, но денес селото е на прагот на целосно раселување, при што со пописот од 2002 година се запишани само 30 жители. Сите се Македонци, а по вероисповед православни христијани.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 16 жители, сите Македонци.
Ѕвоно
Ѕвона се најчесто метални предмети со различна големина, кои при уда во нив произведуваат звук. Се употребуваат со различна намена: како музички инструменти, како средство за известување, за верски цели итн.
П’клиште
Родови
Родови во П’клиште се: Петровци (7 к.), Падинци (14 к.) и Чурчици (2 к.), сите овие родови се доселенички со непозната старина. Родот Петровци е најстар во селото и го знаат следното родословие: Ќиро (жив на 60 г. во 1973 година) Кузман-Карафил-Спасо-Величко-Иван, основачот на родот кој се доселил.
Ѕвоно
Музички инструмент
Ѕвона како музички инструмент по боја на тонот потсетуваат на црковните ѕвона, а во симфонискиот оркестар најчесто се користат за специјални ефекти, а поретко како самостоен инструмент. Го сочинуваат низа од метални цевки со различни должини кои се закачени за специјална рамка. Висината на тонот зависи од должината на цевките: колку е цевката пократка тонот е повисок и обратно. Тонот се добива со удар со дрвен чекан кој е со филцна глава за цевката.
П’клиште
Родови
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Ранковце, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1962 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка, додека во периодот по војната од 1957 до 1962 година се наоѓала во некогашната општина Ранковце. Во рамките на општина Крива Паланка се наоѓало во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото припаѓало на Општина Герман, во која покрај Радибуш се наоѓало и селото Герман. Самата Општина Герман била дел од Кривопаланечката околија. Општината Герман постоела и во периодот 1950-1952 година.
Музеј на современа уметност (Белград)
Основана е во 1958 година како Модерна галерија, што го прави еден од првите музеи од овој тип во светот.
Преместен е во сегашната зграда во населбата Ушќе. од Нов Белград во 1965 година.
Зградата е ремек-дело на архитектите Иван Антиќ и Иванка Распоповиќ, краткотрајно, но многу успешно партнерство, од кое исто така го произлезе и проектот на музејот „21 Октомври“ во Меморијален парк Шумарице во Крагуевац.
Колекцијата содржи повеќе од 35.000 уметнички дела.
Музејот чува и изложува уметнички дела создадени од 1900 година падо денес во Србија и Југославија.
Организира и меѓународни изложби на модерна и современа уметност.
Музејот беше затворен поради реновирање помеѓу 2007 и 2017 година. По одложувањето на неколку рокови, музејот конечно беше повторно отворен за посетители на 20 октомври 2017 година.
Историја
Во 1965 година, Советот на модерната галерија усвоило ново име - Музеј на современа уметност, кој беше отворен на 20 октомври истата година. За управител беше назначен нејзиниот иницијатор и основач Миодраг Б. Протик.
Основниот концепт и физиономијата на Музејот на современа уметност во Белград е направен од Миодраг Б. Протик.
Поради тоа во Париз престојувал од 1953 до 1954 година. и 1957 година, а особено значаен е неговиот студиски престој во Њујорк во 1963 година, каде што детално ја проучувал организацијата, структурата и поставеноста на Музејот на модерна уметност, чиј директор бил Алфред Хамилтон Бар, писател и професор, основач на модерната музеологија.
Врз основа на овие знаења и искуства, Протиќ го замислил белградскиот Музеј на современа уметност, формирајќи збирки за сликарство, скулптура, графика и цртежи и оддел за уметничка документација. Формиран е и студио за конзервација и реставрација.
Од 1974 година Музејот има Центар за визуелна култура и информирање (како дел од едукативната програма), а по 2001 година се формирани Одделот за дизајн и мултимедија и Детскиот клуб.
Изградба
Зградата на музејот се наоѓа во близина на сливот на реките Сава и Дунав, во паркот Ушќе во општината Нови Белград.
Проектиран бил од Иван Антиќ и Иванка Распоповиќ во 1960 година, а изградбата започнала истата година и продолжила до 1965 година. Архитектите ја добиле Октомвриската награда од градот Белград на 20 октомври 1965 година, истиот ден кога музејот бил отворен за јавноста.
Поради својата форма, архитектура и местоположба, тој е опишан како „кристал на сливот“ или „(архитектонски) скапоцен камен“.
Новата зграда на Музејот на современа уметност е едно од најзначајните достигнувања на повоената југословенска архитектура и најзначајниот пример на музејски објекти во поранешна Југославија. Замислен е како објект на оригинална просторна композиција, кој формира единствен изложбен простор без внатрешни прегради, поделен на неколку нивоа.
Во внатрешноста, оригиналниот придонес е каскадно решение на полуподови и средни нивоа. На овој начин на посетителите им се овозможува лесно движење, се создаваат простори со различна висина на подот, а внатрешниот простор дополнително се збогатува со последователни панорамски погледи на околината.
Во надворешноста на зградата доминира обликот на шест засечени двокатни коцки со рамен покрив на горниот дел.
Коцките ротираат во однос на правоаголното приземје под агол од 45 степени. Оваа ротација, како и дијагоналното сечење на врвовите на коцките, создава специфичен кристаломорфен впечаток.
Соодветното дневно осветлување на изложбениот простор се обезбедува со застаклување на исечените покривни површини. Фасадата на долниот паралелепипед е претежно проѕирна, додека ѕидовите на коцката се претежно цврсти, со фасада покриена со бел свадбен мермер, со што во голема мера е постигната дематеријализација на долниот кат и општиот впечаток на леснотија на објектот. Зградата на Музејот на современа уметност, со своите исклучителни дизајнерски квалитети, единствена форма, задоволувачки функционални барања и квалитетно вклопување во непосредната природна средина, е едно од антологиските достигнувања на домашната архитектура во целина.
Исто така, важен елемент за разбирање на неговите архитектонски вредности е фактот што е првата наменска зграда за музејски цели во Белград.
За музејскиот проект на авторите им беше доделена Октомвриската награда за архитектура на Град Белград во 1965 година.
Исто така, Иван Антиќ е добитник на Седмојулската награда за животно дело во 1969 година и на Големата награда за архитектура САС за 1984 година, во чиишто објаснувања особено се истакнува вредноста на авторското решение на Музејот на современа уметност.
Ова дело на авторот му донесе и членство во САНУ во 1976 година.
2007–17 реновирање
Кога првпат започнаа разговорите за реновирање во раните 2000-ти, и двајцата архитекти сè уште биле живи. Сепак, Антиќ почина во 2005 година, а Распоповиќ во 2015 година.
Реконструкцијата започнала во 2007 година, но се одолговлекла цела деценија.
По 10 години реновирање, музејот конечно бил повторно отворен за јавноста на 20 октомври 2017 година, на годишнината од првото отворање на музејот 52 години порано.
Целата зграда била реновирана и надградена да ги исполни актуелните музејски стандарди. Реконструиран е и паркот околу музејската зграда. Првата изложба што се одржа во новореновираниот музеј била „Секвенци“ на Дејан Сретеновиќ.
Распоповиќ придонесел за проектот за реконструкција, со тоа што предложил стаклото, кое припаѓа на куполите на зградата, да се замени со потемна сенка.
Новододадените сини панели го менуваат својот тон, во зависност од времето и времето од денот. Затоа, куполите станаа интерактивни и динамични, дополнувајќи го околниот парк и блиското модернистичко стакло и челик Кулата Ушќе. Главната критика, во однос на реновирањето, се врти околу употребата на премногу бетон на пристапните патеки кои водат до музејот. И покрај новото осветлување, како и додавањето тартан, критичарите веруваат дека бетонот прави областа да изгледа помалку „хумана“ и може да го попречи идниот раст на авенијата од  дрвја покрај патеките.
Исто така, беше критикувана парцелирањето и бетонската работа во околниот парк, како што беше очигледното избрзаното решение во последните фази за брзо завршување на реконструкцијата. Првата компанија избрана да ги извршува градежните работи била „Монтера“. Целосно била исплатена за работата, но банкротирала оставајќи го реновирањето недовршено со години.
Одделенија
Колекцијата почнала да се формира во 1958 година. Од 2018 година се изложени 8.000 слики и скулптури.
Музејот има неколку одделенија и збирки: Одделенија:
Музејот работи и со Салонот на МОЦА (отворен во 1961 година), кој се наоѓа во стариот дел на градот Белград.
Според кураторите, најпопуларните експонати по повторното отворање во 2017 година вклучуваат слика „На црно поле“ од Бора Иљовски, скулптура со големи топки „Л-50“ од Иван Кожариќ, скулптура „Светлини форми“ од Војин Бакиќ и инсталација „Другар Тито, (нашата) бела виолетова“ од Душан Оташевиќ.
Изложби
Музејот на современа уметност има организирано бројни студиски и ретроспективни изложби на српски и југословенски уметници.
Неговите најзначајни проекти биле во едицијата „Југословенска уметност на 20 век“:
Музејот организирал голем број ретроспективни изложби на српски и југословенски уметници, меѓу кои: Сава Шумановиќ, Иван Табаковиќ, Петар Лубарда, Надежда Петровиќ, Марко Челебоновиќ, Крсто Хегедушиќ, Љубо Иванчиќ, Габријел Ступица, Маријо Прегељ, Јован Бијелиќ, Коста Хакман, Недељко Гвозденовиќ , Петар Добровиќ, Наталија Цветковиќ, Пеѓа Милосављевиќ, Милена Павловиќ-Барили, Зора Петровиќ, Милан Коњовиќ, Милан Коњовиќ Лазар Возаревиќ, Леонид Шејка, Стојан Челиќ, Олга Јанчиќ, Петар Омцикус, Фило Филиповиќ, Младен Србиновиќ, Олга Јевриќ , Ксенија Дивјак, Миодраг Б. Протиќ, Ване Живадиновиќ Бор, Предраг Пеѓа Нешковиќ, Радомир Дамњановиќ Дамњан, Косара Бокшан, Бора Иљовски, Неша Пар , Раша Тодосијевиќ, Душан Оташевиќ и други.
Организирал и бројни изложби на европски и светски уметници и уметнички групи во рамките на меѓународната соработка, како што се: Пабло Пикасо, Хуан Миро, Марсел Дишан, Раул Дифи, Франтишек Купка, Пол Кле, Тапиес, Ханс Хартунг, Роберт Смитсон, Јан Дибец, Бери Фланаган, Роберт Мејплеторп, Ив Клајн, Емил Нолде, Атерсе, Дада] ”, чешки Кубизам, белгиски надреализам, германски експресионизам, „Мост“, „Синиот јавач“, „Баухаус“, „Флуксус“, „КОБРА“, „Гутаи “, англиски поп-арт, нова американска уметност, млади британски уметници итн.
Издаваштво
Првите прилози на Музејот во однос на издавачката документација се следат од 1961 година, кога во Салонот е објавен првиот каталог на изложбата Недељко Гвозденовиќ.
Има и основни податоци за едукативната и изложбената дејност на уметниците, како и библиографија.
Овие каталози беа замислени како мали монографии од уметници, истовремено влијаејќи врз другите галерии да постигнат еден професионален стандард на каталози.
Иако може да се тврди дека каталозите на Салонот биле весници на помодерно и попрофесионално дело, факт е дека со преселбата во новата зграда на Музејот настана пресврт во работата на документацијата. Со просториите за библиотеката, документацијата, архивата и фото сервисот, документацијата добила нови, посложени и значајни задачи и програми за работа.
Музејот датира од [1965]. до [2014]. Одржани се 1150 изложби. Од нив, 562 изложби се одржани во Салонот на Музејот. Други изложби беа одржани во зградата на Музејот 316, Галеријата Петра Добровиќа 10, Галеријата-наслед Милица Зориќ и Родољуб Чолаковиќ 67, а останатите во други простори во земјата и странство. А Музејот е издавач на вкупно 782 публикации. А остатокот од публикациите најчесто се преземаат.
Во издаваштвото, покрај студиските каталози објавени по повод големите изложби, значајна е и тритомната публикација „Идеи на српската уметничка критика и теорија 1900-1950“, од 1980 - 1981 година.
Едицијата „Српска критика“ објави книги:
Во 1965 година е објавена монографијата „Музеј на современа уметност“, а потоа 1983. и 2005. водичи низ Музејот.
Опсада на Солун (1422–1430)
Опсадата на Солун од страна на Османлите се одвила од 1422 година до 1430 година. Опсадата била успешна за Османлиите, кои биле раководени од страна на Мурат II. По Битката кај Анкара, Османлискиот султанат влегол во криза. Синовите на Бајазит I започнале војна за престолот. Византија од друга страна го искористила ова, успевајќи да го врати Солун под своја надлежност. Градот Солун бил голем центар во Византија, и втор по големина по Цариград.
По доаѓањето на власт на Мурат II, тој сакал да се одмазди на Византија главно поради тоа што таа била еден од потикнувачите на граѓанската војна која се создала во султанатот. Така, на пристаништето на Солун, Мурат се нашол во 1422 година. За да се заштити подобро, Византија и го дала градот на Венецијанската република. Турците својата опсада ја одржиле до 1430 година кога го нападнале градот а потоа и го зазеле.
Акорд
Акорд е група од три или повеќе тонови отсвирени во исто време. Иако било кој број од било кои тонови е, технички, акорд, во праксата е откриено дека само некои акорди хармонски се употребливи.
Постојат повеќе видови на акорди и нивна инверзија, во зависност од тоа колку тонови се отсвирени и како се интервалски формирани. Алтериран акорд е акорд кој во себе го има тонот којшто претрпел хроматска промена. Намален акорд е акорд чии тонови, еден или повеќе, се снижени; Повишен акорд е акорд чии тонови, еден или повеќе, се повишени.
Квинтакорд и инверзии
Квинтакордот и неговите инверзии имаат по три тона.
Квинтакорд
Како првиот и вториот, тако и вториот и третиот тон на квинтакордот се во терца. Целиот акорд е во квинта, се обележува со 5/3.
Секстакорд
Секстакордот се добива со инверзија на квинтакордот. Неговиот прв и втор тон се во терца, додека вториот и третиот се во кварта. Целиот акорд е во секста - се обележува 6/3 и само 6.
Квартсекстакорд
Квартсекстакордот е втората инверзија на квинтакордот. Првиот и вториот тон се во кварта, вториот и третиот се во терца а целиот акорд е во секста. Се обележува со 6/4.
Септакорд и инверзии
Септакорд и неговите инверзии имаат по четири тона. Септакордот се гради само на вториот, петтиот или седмиот степен. Доминантен септакорд е оној кој е изграден на петтиот степен, субдоминантен на вториот или четвртиот, а водечкиот на седмиот.
Септакорд
Септакордот е акорд кој е граден од четири последователни терци. Доколку е потполн се обележува со 7/5/3, а непотполн се обележува со 7/3, а најчеста ознака е само 7. Разликуваме седум видови на четворозвук.
Голем дурски септакорд, кој е граден од дурски квинтакорд и голема септима. Мал дурски септакорд, кој е граден од дурски квинтакорд и мала септима. Голем молски септакорд, кој е граден од молски квинтакорд и голема септима. Мал молски септакорд, кој е граден од молски квинтакорд и мала септима. Полуумањени септакорд, кој е граден од умањеног квинтакорд и мала септима. Намален септакорд, кој е граден од од намален квинтакорд и намалена септима. Прекумерен септакорд кој е граден од прекомумерен квинтакорд и голема септима. Секој Септакорд има три инверзии:
Квинтсекстакорд
Квинтсекстакорд се добива со инверзија на септакорд. Неговиот прв и втор, како и втор и трет тон се во терца, третиот и четвртиот се во секунда а цел акорд е во секста. Се обележува со 6/5.
Терцквартакорд
Терцквартакорд е втора инверзија на септакорд. Првиот и вториот тон се во терца, вториот и третиот се во секунда, а третиот и четвртиот повторно се во терца. Целиот акорд е у секста. Се обележува со 6/4/3.
Секундакорд
Секундакордот е трета инверзија на септакорд. Првиот и вториот тон се во секунда, додека вториот и третиот, како и третиот и четвртиот, се во терца. Целиот акорд е во секста, а се обележува со 6/4/2.
Доминантен нонакорд
Доминантен нонакорд е петозвук кој се добива кога ќе се додаде на доминантниот септакорд уште една терца.
Покровник (Горноџумајско)
Покровник — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја на Благоевградската област, Бугарија.
Самовили (сказна)
Самовили — француска бајка на Шарл Перо (оригинален наслов: "Les Fées") објавена во збирката Приказни или сказни од минатото (1697).
Според Арн-Томсон класификацијата, оваа приказна е 480, добрата девојка и оние лошите. Други приказни од овој тип се Шита-Кири Сузуме, Мразулко, Три човечиња во шумата, Старата вештерка, и Два ковчега. Книжевните варијанти ги вклучуваат Трите самовили и Зорица и Љубица.
Приказната
Злобната стара вдовица имала две ќерки; нејзината постара ќерка, Фани била тврдоглава и суетна, но личела и се однесувал како мајка ѝ, затоа ѝ била миленичка. Помладата ќерка, Розе била слатка, нежна и убава, но личела на нејзиниот починат татко. Љубоморна и зајадлива, вдовицата и нејзиниот омилена ќерка ја злоупотребувале и малтретирале младата девојка.
Еден ден, додека црпела вода од бунарот, една стара жена ѝ побарала на помладата девојка да се напие. Девојката учтиво се согласила и откако ѝ дала вода, видела дека жената е самовила, која била преправена за да го испитува карактерот на смртниците. Бидејќи девојка била толку љубезна и сочувствителна кон неа, самовилата нејзе ја благословила со тоа кога ќе зборува од устата да ѝ паѓа накит, злато или цвет.
Кога стигнала дома и објаснила зошто толку се задржала, вдовицата била восхитена кога видела како скапоцени метали, накит and цвеќе паѓа од устата на девојката и посакала нејзината омилена ќерка Фани да има исто таков дар. Фани не бунела но вдовицата на сила ја натерала да оди на бунарот со укажување да се однесува пристојно и пријатно кон некоја стара питачка. Фани се согласила но самовилата се појавила како принцеза и побарала девојката да ѝ извади вода од бунарот. Постарата ќерка грубо ѝ одговорила и ја навредила. Самовилата рекла дека како казна за нејзиното ужасно однесување од устата кога ќе прозбори да ѝ излезе или крастава жаба или змија.
Кога Фани стигнала дома, таа ѝ ја раскажала на мајка си приказната а крастави жаби и отровници излегувале од нејзината уста на секој збор. Вдовицата, во бес, ја избркала помладата ќерка од дома. Во шумата таа го сретнала синот на кралот кој се заљубил во неа и ја земал за жена. Со време, дури и на вдовицата ѝ дошло преку глава од постарата ќерка, па ја избркала, а таа умрела сама и очајна во шумата.
Коментар
Мотивот скапоцености да паѓаат од устата на доблесната личност се наоѓа во разни други приказни како и во италијанската Бјанкабела и змијата.
Влијанија
Во детската книга Сказни од улицата Брока, Пјер Грипари, ја презема приказната и малку ја изменува: самовилата кај ќешмата на лошата девојка ѝ дала дар да плука бисери а на добрата змии. Но овие подароци различно биле ценети: таа што плукала змии ја сретнала својата љубов во Институтот Пастер кој ги истражувал отровите, а онаа што плукала бисери била заведена од некој крадец кој потоа ја напуштил.
Комплетните текстови и илустрирани
Шарл Перо на француски јазик Commonscat-inline  Category name <span data-key="1" title="The name of the Commons category this template will link to. If no value is provided the Wikidata property P373 or page name is used by default." class="cx-template-editor-param-desc"> Diamonds and toads    Displayed text <span data-key="2" title="The text that the link will display to the user. If no value is provided it will default to category name or page name, in that order." class="cx-template-editor-param-desc"> Diamonds and Toad Commonscat-inline  Category name <span data-key="1" title="The name of the Commons category this template will link to. If no value is provided the Wikidata property P373 or page name is used by default." class="cx-template-editor-param-desc"> Diamonds and toads    Displayed text <span data-key="2" title="The text that the link will display to the user. If no value is provided it will default to category name or page name, in that order." class="cx-template-editor-param-desc"> Diamonds and Toads
Вампирските дневници: Будењето
Вампирските дневници: Будењето (англиски оригинал: The Vampire Diaries: The Awakening) е првиот дел од серијалот Вампирските дневници од американската авторка Л. Џ. Смит, за првпат објавен во 1991 година.
Приказната
Елена Гилберт ја започнува својата последна година во училиштето во Фелс Черч заедно со нејзините пријатели, Мередит Сулез, Бони Мекалоу, Керолајн Форбс и Мет Ханикат. Керолајн бргу станува конкуренција на Елена за позицијата Најпопуларна девојка. Привлечно, ново момче, Стефан Салваторе, исто така стапува на сцената. Сите девојки го сакаат неговото внимание, но тој ги одбива сите. Ова ја шокира Елена, која никогаш не била одбиена од момче претходно. Стефан му се придружува на средношколскиот рагби тим со Мет.
Во меѓувреме, голем број мистериозни и застрашувачи настани се случуваат во Фелс Череч. Голем гавран покажува необично однесување за птица. Елена и нејзините пријатели чувствуваат заканувачка сила што ги тера да бегаат од старите гробишта на градот, а Елена си ја губи траката за коса во бегството. Бездомен маж е нападнат и речиси исцеден од крв. Стефан искусува состојби на бесознание и се плаши дека тој ги напаѓал луѓето додека запаѓал во тие состојби, иако не се сеќава на ништо такво кога се буди.
Елена осмислува различни шеми да го придобие Стефан, но Стефан ја избегнува. Таа го потсетува него на Кетрин и тој е во искушение да и ја испие крвта. Елена најпосле го фаќа Стефан на тесно за време на прославата за Домашниот танц. Таа верува дека тој нема да може да ја обдие нејзината покана да танцува со неа, Домашната кралица. Меѓутоа, придружничка за таа вечер на Стефан му е Керолајн, која го уништува планот на Елена. За да покаже дека не е повредена, Елена го напушта танцот со Тајлер Смалвуд и Дик Картер, две момчиња кои се во рагби тимот и кои се покажале како непријателски расположени кон Стефан во минатото. Друга девојка, Вики Бенет, заминува со нив.
Четворицата одат на гробиштата си поиграат со надгробните статуи на Хонорија Фел и Томас Фел. Елена перципира како една од статуите се движи и открива празен простор под неа, но никој друг не ја дели нејзината визија. Пијаниот Тајлер сексуално навалува на Елена. Стефан се појавува и ја спасува Елена со тоа што го претепува Тајлер. Стефан ја носи Елена во неговиот пансион за да може да се исчисти пред да ја однесе дома. Елена се соочува со Стефан и го прашува зошто ја избегнувал. Неговиоте одговори се двосмислени, но тие се фаќаат за раце и се бакнуваат, момент во кој Елена е сигурна дека ја нашла нејзината романтична судбина. Кога Стефан ја вози Елена дома, таа дознава дека Вики била најдена како лута на патот, изгребена и врескајќи дека била нападнета од некоја натприродна сила. На збунетост од страна на Елена, Стефан изгледа како да е оддалечен од неа емоционално.
Следниот ден Стефан се обидува да раскине со Елена, но таа не му дозволува да го стори тоа. Без тој да знае, таа отвора мало ковчеже во гардероберот на Стефан и ја наоѓа траката за коса што ја изгубила кога бегала од гробиштата првата недела од училиште. Ова ја убедува дека тој бил заљубен во неа уште од тоа време. Таа пишува за траката за коса и за романсата во нејзиниот дневник, исто така забележувајќи дека Стефан сè уште изгледа како да крие нешто од неа.
Елена, Бони и Мередит ја планираат Опседната куќа за прославата на Ноќта на вештерките. Светилките се гасат и заводливо момче со факултетска возраст влегува. Тој речиси ја убедува Елена да го бакне покрај нејзината љубов кон Стефан. Кога таа обива, тој вели дека можеби конечно ја нашол девојката која ја барал. Тогаш исчезнува.
За време на Опседнатата куќа, на господин Танер му е доделена улогата на крвав труп. Оваа бара од него да биде покриен со лажна крв и со нож кој лежи недалеку; тој треба да се исправи неочекувано и да ги исплаши посетителите. Кога Бони ги води посетителите да го видат крвавиот труп, меѓутоа, таа открива дека господин Танер всушност е мртов и навистина прекриен во крв. Паничен резултат. Тајлер им кажува на сите дека убиецот веројатно е Стефан Салваторе бидејќи чудното насилство започнало во Фелс Черч во времето кога Стефан пристигнал во градот. Логичниот сомнеж се шири многу бргу низ толпата. Елена праќа предупредување до Стефан преку Мет, и Стефан бега во пансионот за да се подготви за напуштање на Фелс Черч. Елена го следи и го наоѓа Стефан на покривот од пансионот со крв размачкана на неговие усни, неговите песјаци продолжени и мртви птици покрај неговите нозе. Во шок, таа паѓа од покривот, но Стефан скокнува по неа и ја фаќа на полпат. Елена е неповредена.
Елена го разубедува Стефан кој чувствува голема вина, дека тој не е одговорен за смртта на Кетрин ниту на Дејмон. Таа исто така го убедува Стефан дека тој не е одговорен за насилството во Фелс Черч како што тој се плашел. Таа сега може да го индетифицира Дејмон како заводливото момче со факултетска возраст кој речиси ја убеди да го бакне. Штом Дејмон е во Фелс Черч и е злобен, Елена смета дека Дејмон мора да е одговорен за насилството. Тој не се покажал себеси затоа што се обидувал да го натера Стефан тој да се обвинува. Стефан го сфаќа аргументот на Елена како убедилв. Преку протестите на Стефан, Елена тогаш го убедува Стефан да се напие од нејзинатакрв со цел да ја избришат и последната граница меѓу нив.
Откако ја враќа Елена во нејзиниот дом, Стефан оди во шумата и ја користи својата Моќ да го повика Дејмон кој се појавува. Дејмон признава дека го убил господин Танер и му кажува на Стефан дека тој мора да ја напушти Елена и да му ја препушти нему затоа што тој ја сака за себе. Стефан одбива. Кога Дејмон го пушта Стефан, Стефан се обидува да се врати до својата кола, но е нападна од позади, по што тој паѓа во бесознание.
The Vampire Diaries (novel series)
Список на државни водачи во 1618 година
Ова е список на државни водачи во 618 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Св. Спас (Трооло)
'''Св. Спас''' — некропола од доцноантичко време кај пробиштипското село Трооло. Околу 500 м источно од селото е откриена некропола со гробови од камени плочи, со насоченост исток-запад. На површината се среќаваат фрагменти од керамички садови и питоси.
NGC 2182
NGC 2182 — отсјајна маглина во соѕвездието Еднорог, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2182 се споменува и како LBN 998.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2182 е од видот RN. NGC 2182 има привидни димензии од 2' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 9 м 30,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 19' 35".
IC 238
IC 238 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 238 се споменува и како ESO 576-48, MCG -3-34-68, IRAS 13218-2052.
Откривање
Објектот е откриен на 9 мај 1896 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 238 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. IC 238 има привидни димензии од 2,5' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 24 м 32,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -21° 8' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на IC 238 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46878.
2009/10 БИБЛ сезона
Чевртфинале
Победниците од групите играле против чевртопласираните од групите додека второпласираните играле против третопласираните од групите.
Завршен турнир
Победниците од четвртфиналето играле полуфинален натпревар и победниците напредувале во финалето.
Чевртфинале
Првите натпревари се одиграле на 18 март додека вторите се одиграле на 24 и 25 март.
Сузафон
Сузафон е лимен дувачки инструмент од басовен регистар кој го измислил американскиот музичар од чешко  потекло Џон Филип Суза во 1898 година. Се носи преку рамењта, а корпусот му е подигнат високо. Произведува длабоки тонови. Освен од лим, овој инструмент може да се направи и од фиберглас и тогаш е полесен за носење.
Латина (Брњарци)
Латина — археолошко наоѓалиште кај скопското село Брњарци, Општина Гази Баба. Претставува некропола од римско време.
На 2 км јужно од селото, на десната страна од патот што води за селото, на простор од 50 × 50 м се гледаат остатоци од римски надгробни стели. Од ова наоѓалиште потекнуваат и повеќе монети што се чуваат кај мештаните.
Влада на Јоргос Папандреу
Владата на Република Грција се состои од раководителите на главните министерства на земјата, формирајќи го Министерскиот совет. Владата е носител на извршната власт и е носител за раководењето на државата.
NGC 6784A
NGC 6784A — елиптична галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6784A се споменува и како ESO 104-55A.
Откривање
Објектот е откриен на 23 јуни 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6784A е од видот E-S0 B. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 6784A има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 26 м 35,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -65° 37' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 6784A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63210. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 456; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9096. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Црква „Св. Петка“ - Мечкуевци
Света Петка (позната како Света Петка Римска) — манастирска црква во светиниколското село Мечкуевци, Македонија.
Црквата се наоѓа на работ од селото во насока кон соседното село Буриловци.
Местоположба
Црквата е сместена на рамнина под возвишението Градиште. Од 1912 година во близина на црквата се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Изградена е во 1925 година, на оддалеченост од 10 метри на темелите на стара црква изградена во 1570 година, која била срушена за време на отоманскиот период. Не е познато кога и од кој архијереј е осветена.
Овој манастир по Втората светска војна започнал да пропаѓа. Според натписната плоча на самата црква, манастирската црква била обновена и осветена на 12 мај 2019 година од страна на митрополитот Брегалнички г. Иларион.
Мојот најдобар непријател (филм 2006 година)
Содржина
Ахил Де Белис е богат менаџер на голем ланец на хотели, со генерации кои припаѓаат на семејството на неговата сопруга Џиљола. Тој има убава куќа и има сè што човек може да посака. Додека Џиљола се занимава со подготовките за забавата за нивната дваесет и петта годишнина од брак, Ахил, еден ден, ја отпушта Анарита, хронично депресивна хотелска келнерка, поради кражба на скап лаптоп. Синот на жената, Орфео, дваесет и четиригодишен келнер постојано притискан од депресивните кризи на мајка му и од економската ситуација која не е баш најсреќна, се обидува, целосно убеден во својата невиност, да го убеди Ахил повторно да ја вработи.
Огорчен и лут поради целосната рамнодушност што му ја покажува Ахил, младиот келнер решава да му го уништи животот. Така, еден ден го чека Ахил надвор од хотелот и тајно го следи на својот мопед, гледајќи на тој начин како Ахил товари жена во автомобил на паркинг. Станува збор за Рамона, младата и убава снаа на Ахил, поточно сопругата на братот на Џиљола. Орфео ги следи и ги гледа како се засолнуваат во борова шума, каде што почнуваат да водат љубов во автомобилот. Откако ја овековечи сцената во серија на фотографии, младиот човек почнува да ги прогонува двајцата неверници преку застрашувачки пораки и мали вандалски чинови, сè до тој степен што отворено му се заканува на Ахил дека на семејството ќе му открие сè за неговата афера. Во меѓувреме, по сообраќајна несреќа, Орфео ја запознава Чечилија, девојка која неодамна се вратила од Лондон, каде што студира, со која со текот на времето воспоставува длабока љубовна приказна. На забавата на дваесет и петтата годишнина од бракот на Ахил со неговата сопруга Џиљола, Орфео, несвесен сепак дека таткото на Чечилија е Ахил, влетува на сцената на оркестарот и им ги покажува на гостите компромитирачките фотографии од неверството на Ахил. Со еден удар, Ахил на тој начин ги губи семејството, работата и љубовта на неговата ќерка.
Чечилија, потресена и згрозена од лицемерието на татко ѝ и од непромисленоста и бесчувствителноста што го покажа гестот на Орфео, решава да побегне. Откако мајката на Орфео му признава дека таа е вистинскиот виновник за кражбата, посветувајќи се да му помогне на својот љубовник во работата (оженет човек, кој не сака да го остави семејството за неа), таа е дефинитивно напуштена од нејзиниот син и така Орфео и Ахил, додека не чувствуваат меѓусебно сочувство, решаваат да ги здружат силите тргнувајќи во потрага по девојката. По многу подеми и падови, по огромната кавга меѓу двајцата, Ахил решава да го продолжи своето истражување во Истанбул, во минатото дестинација на семеен одмор на кој самата Чечилија, во една од нејзините песни, се присетува како на редок момент на вистинска среќа, додека Орфео, следејќи една од неговите наводи, свесен за тоа кога девојката ја споменува Швајцарија како татковина на правилата, точноста и прецизноста - сето она што таа го посакуваше - оди во Женева. Всушност, тој има предност, ја наоѓа девојката која работи како келнерка во бар во швајцарскиот град, Grand Cafè Istanbul. Двајцата млади момчиња, за да му угодат на Ахил, одат во Турција, правејќи го Ахил да поверува дека тој ја нашол својата ќерка и сето тоа завршува со слатка фотографија помеѓу татко и ќерка направена од Орфео и со тоа што тој го гледа, во триото формирано од сите нив заедно, неговото ново и вистинско семејство.
Продукција
Филмот на Вердоне е снимен во сцени помеѓу Рим, Фраскати, Сабаудија, езерото Комо, Женева и Истанбул, каде што завршува приказната. Филмот доби 12 номинации нанаградите Дејвид ди Донатело во 2006 година, но не освои ниту една.
Индиректно рекламирање
Во филмот има примери на индиректно рекламирање:
Дистрибуција
Филмот беше објавен во италијанските кина на 10 март 2006 година.
Парични средства
Филмот имаше најголема заработка во Италија. Во својот деби викенд собра добри 5.000.000 евра. Севкупно, постигна благајна од приближно 18.598.000 евра, што го прави најголемиот комерцијален успех на Вердоне во Италија.
Домашно видео
Филмот имаше ДВД издание, со додавање на 20 минути од претходно невидени сцени, водич за зад сцената и оригиналниот трејлер за филмот.
Хенк Вилијамс
Хенк Вилијамс (/ hæŋk wɪljəmz /; септември 17, 1923 - 1 јануари 1953 година), роден како Хирам Кинг Вилијамс, бил американски пејач-текстописец и музичар и се смета за еден од најважните кантри(country) музичари на сите времиња. Вилијамс има снимено 35 синглови (пет објавен посмртно), кои се пласираа во Топ 10 Билбордот на најдобри кантри и вестерн (western) песни, вклучувајќи и 11 кои беа рангирани како број еден. Роден во планината Маунт Олив, Батлер Каунти, Алабама, Вилијамс се пресели во Џорџијана, каде што се состана Руф Пејн, изведувач од црната улица кој му давал гитарски лекции во замена за оброци или пари. Пејн има големо влијание врз подоцнежниот музички стил на Вилијамс. Во ова време, Вилијамс неформално го промени своето име во Хенк, верувајќи дека тоа ќе биде подобро име за кантри музика. Откако се пресели во Монтгомери, Вилијамс ја започна својата кариера во 1937 година, кога производителите на WSFA радио станицата го ангажираа него да настапи и да биде водител на 15-минутна програма. Тој се оформи како резерва на Дрифтинг  Каубојс бенд, кој бил раководен од страна на неговата мајка, и го напушти  училиштето за да го посвети целото свое време на неговата кариера. Кога неколку од неговите членови на бендот биле регрутирани во воена служба за време на Втората светска војна, Вилијамс имаше проблеми со нивните замени и почна да пие, предизвикувајќи ги WSFA да го избркаат. Вилијамс на крајот се оженил со Одри Шепард, и таа речиси една деценија бил негов менаџер. По снимањето на "Никогаш повеќе" и "Хонкин Тонкин" со Стерлинг рекордс, тој потпишал договор со МГМ рекордс. Во 1948 година тој ја објави песната "Продолжи понатаму", која стана хит, а исто така се приклучи на Луизијана Хејрајд радио програмата. Во 1949 година, тој го објави омотот на "љубовно болен блуз", која го спроведе во мејнстримот на музиката. По првичното отфрлање, Вилијамс се приклучи на Гранд Ол опрај. Тој имаше 11 број еден песни помеѓу 1948 и 1953 година, иако тој не бил во можност да ја прочита или со ноти да ја прикажи музиката на било кој значаен степен. Меѓу хитовите кои тој напишал беа "Твоето лажливо срце "," Еј,згодна '", и" Јас сум толку Осамен така што ми доаѓа да плачам. " Злоупотребата на алкохол, морфиум, и пеинкилери сериозно му го влоши неговото здравје. Тој се развел од сопругата и бил избркан од страна на Гранд Ол опрај поради честите пијанства. Вилијамс починал ненадејно во раните утрински часови на денот на нова година во 1953 година на возраст од 29 од срцева слабост предизвикана од таблети и алкохол. И покрај својот краток живот, Вилијамс има големо влијание врз кантри музиката. Песните кои тој ги напишал и сними беа отсвирени од бројни уметници, од кои многумина исто така имаа хитови со песни, во голем број на поп, евангелиски и блуз  музички стилови.