cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тупак Шакур
Истрага за убиството на Шакур
На 23 октомври 2007 година DVD насловено Тупак : Assassination  (Атентат) беше издадено повеќе од 11 години по убиството на Шакур. Истото ги проучува аспектите околлу околностите на настанот и обезбедува свежи проникнувања за студениот случај со нови детали.
Влијанија
Музиката и психологијата на Шакур е вкоренета во многу американски, африканско-американски и светски ентитети, вклучувајќи ја и партијата Црниот Пантер, црнечкиот национализам, рамноправност и слобода. Неговиот деби албум 2Pacalypse Now, ја откри страната на општествена свест на Шакур. На овој албум Шакур ја напаѓа оптшествената неправда, сиромаштијата и бруталноста на полицијата во песните "Brenda's Got a Baby", "Trapped" и"Part Time Mutha". Неговиот стил во албумот имаше високо влијание врз опшествената свест и афроцентризмот провлекувајќи се низ хип-хопот од крајот на 80-тите и почетокот на 90-тите години. Со ова почетно издание, Шакур помогна во проширувањето и успехот на групи како Boogie Down Productions, Public Enemy, X-Clan  и Grandmaster Flash, така што тој стана еден од првите социјално свесни рапери од Западниот брег.
На неговиот втор албум, Шакур продолжува да рапува за тоа како социјалистите се соочуваат со африканските американци со песни како "The Streetz R Deathrow" and "Last Wordz". Исто така, тој ја покажа својата сочувствителна страна со химната "Keep Ya Head Up", додека истовремено ја ставаше својата легендарна агресивност на екранот со насловната трака од албумот  4Strictly 4 My N.I.G.G.A.Z .Тој  додаде и поздрав до поранешната група  Digital Underground вклучувајќи ги во веселата трака "I Get Around". Понатаму во неговата кариера може да се забележи еден исклучително агресивен став кој се провлекува низ албумите што следат.
Контрадикторните теми на социјална нееднаквост и неправда, нескротлива агресивност,сочувство, шеговитост и надеж продолжија да се обликуваат во работата на Шакур, што се докажа со издавањето на неговиот бунтовнички албум од 1995 година Me Against the World. Во 1996 година, Шакур го издаде All Eyez on Me. Според критичарите, многу од овие траки се сметаат за класични, вклучувајќи ги "Ambitionz Az a Ridah", "I Ain't Mad at Cha", "California Love", "Life Goes On" и "Picture Me Rollin'". All Eyez on Me беше промена на стилот за разлика од она што претходно го работеше. Додека сè уште продолжија песните на тема социјална свест, албумот на Шакур имаше големо влијание од забавните траки и се стремеше да има повеќе " чувствувај се добро " вибрации од првиот албум. Шакур го опиша како славење на животот, а албумот беше и критички и деловно успешен.
Приватен живот
Шакур беше страстен читач беше инспириран од широк спектар на писатели, вклучувајќи ги и В.Шекспир, Н.Макијавели, Доналд Џоинс, Сун Цу, Курт Фонегуд, Михаил Бакунин, Маја Ангелоу, Алис Вокер и Калил Џибран. Во неговата книга Дајсон го опишува искуството од посетата на домот на пријателот на Шакур и промотер, Лејла Стеинберг, за да го пронајде " морето од книги" кое некогаш го поседувал Шакур.[77] Шакур никогаш не призна дека следи некоја религија, но неговите зборови во синглови како 'Only God Can Judge Me' и поеми како The Rose That Grew from Concrete, (Розата што расте од цемент) сугерираат на тоа дека верувал во Бога. Денес многу аналитичари го опишуваат како деист.
Статуа на Тупак Шакур во Херворд Германија
На концертот на Моби Дип по кој следеше смртта на иконата и издавањето 7The Don Killuminati: The 7 Day Theory, Cormega сеќававајќи се на едно интервју дека сите обожаватели врескаа „Mакавели“, и истакнувајки го влијанието The Don Killuminati: The 7 Day Theory самиот дури и во Њујорк на висина со таканареченото од медиумите „меѓубреговско соперништво“.
Шакур важи за многу почитуван од други MCs – во книгата   How to Rap (Како да рапуваш) забелешките за бископот Ла Монд дека Шакур“ го контролира секој аспект и елемент ” на рапувањето  и Фредо Стар од Оникс вели за Шакур дека  "беше господар на струјата."[85] "Секој рапер што пораснал во 90-тите му должи нешто на Тупак",  напиша 50 цент. "Тој не звучеше како ниеден од оние што се појавија пред 90-тите." About.com го прогласи Шакур за највлијателниот рапер на сите времиња.
За да го зачува споменот на Шакур,неговата мајка ја основа фондацијата Фамилија Шакур (подоцна преименувана во фондација Тупак Амару Шакур-ТАШФ). Во 1997 година. Оваа фондација има одредена мисија " да обезбади обука и поддршка за студентите кои се стремат да ги подобрат своите таленти". ТАСФ спонзорира конкурси за есеи, доброволни настани, кампувачи денови за изведба на тинејџери и преддипломски  степендии. На 11 јуни 2005 година фондацијата официјално го отвори центарот за уметнсти Тупак Амару Шакур (ТАСКА) на планината Стоун, Џорџија .На 14 ноември 2003 година под надзор на неговата мајка беше издаден документарец целиот раскажан со неговиот глас, наречен  Tupac: Resurrection (воскресение). Истиот беше номиниран за најдобар документарец на академските награди во 2005година.Приходите одат во добротворна организација основана од мајката на Шакур-Афени. На 17 април 2003 година Универзитетот Хардвард спонзорираше научен симпозиум насловен "All Eyez on Me: Тупак Шакур и потрагата по модерен народен херој." Говорителите дискутираа на широк спектар на наслови поврзани со влијанието на Шакур во сите области, почнувајќи од забавата па со до социологијата.
Многу од говорниците дискутираа за статусот на Шакур како јавна личност, вклучувајќи го и англискиот професор на Државниот Универзитет во Њујорк, Марк Ентони Нил, кој даде говор наречен "Thug Nigga Intellectual: Tupac as Celebrity Gramscian" во кои се согласува дека Шеќур беше пример за "природен инелектуалец" изразувајќи ги мислењата на поголема група.[88] Професор Нил во своите дела навестува дека смртта на Шеќур остави "празнина за водство помеѓу хип-хоп артистите". Понатаму Нел го објаснува како "жива противречност", статус кој му дозволува да биде „интелектуално достапен до обичните луѓе“.
Професорот по комуникација Мури Форман од Northeastern University, зборуваше за митскиот статус околу животот и смртта на Шакур. Тој упати на симболизмот и митолоѓијата кои ја опкружуваат смртта на Шакур во неговиот говор насловен "Tupac Shakur: O.G. (Ostensibly Gone)". Помеѓу неговите пронаоѓања стоеше дека обожавателите на Шакур "успеале во воскреснувањето на Шакур во една духовна, животна сила ".[91] Во "From Thug Life to Legend: Realization of a Black Folk Hero", Професорот по Музичко на Northeastern University, Еммет Присе го спореди јавниот имиџ на Шакур со оној на магионичарските фигури од африканско -американскиот Фолклур. На крајот го опиша Шакур како "продуктивен артист" кој беше "носен од ужасната потреба за итност " во потрага по "соединување на духот телото и умот". Мајкал Ерик Дејсон, професор по Хуманитарни науки и Африканско- Американски студии на акултетот Аволон во Пенсилванија и автор на книгата  Holler If You Hear Me: Searching for Tupac Shakur[77]  упатва на тоа дека "Шакур зборува со брилијантност и проникливост како некој кој сведочи за болката на оние кои никогаш го немале неговиот подиум. Тој ја кажува вистината, дури и покрај тоа што се бори со делови од својот идентитет ". На една конференција на Хардвард, темата беше влијанието на Шакур забавата, верската поврзаност, политиката и " херојот маченик". Кон крајот на 1997 година, универзитетот Беркли од Калифорнија овозможи курс воден од студентите наречен "History 98: Poetry and History of Tupac Shakur."
Кон крајот на 2003 година, Афени лансираше марка облека Макавели. Во 2005 година, Death Row го издадоа  Tupac: Live at the House of Blues. На ова DVD беше последната изведба на Тупак која се случи  на 4 јуни ,1996 година, придружена од еден куп артисти на Death Row. Во август 2006 година беше издаден Tupac Shakur Legacy. Проследен е со невидени фотографии од семејството, лични приказни и над 20 пресликувања на неговите рачно напишани песни, договори, скрипти, поезија и други лични документи. Џемал Џозеф напиша и лична биографија на Шакур. Шестиот постхумано издаден студиски албум на Шакур, Pac's Lifе, се издаде на 21 ноември 2006 година.Тој комеморира со десетгодишнината од смртта на Шакур. Тој сè уште се смета за еден од најпопуларните артисти во музичката индустраја од 2006 година.[96] Според Forbes, во 2008 година Шакур направи приближно 15 милиони долари. Во 2002 година тие го признаа како Најславена почината јавна личност наоѓајќи се на списокот на десетто место.
Конгресна библиотека
Хитот на Шакур "Dear Mama" е една од 25те песни што ќе бидат додадени на Нациаоналниот снимачки регистер во 2010 година. Конгресната библиотека ја нарече "Dear Mama" "трогателен и елоквентен почит до сите мајки на убиените рапери и сите мајки кои се борат да сочуваат фамилија, се борат со зависноста, сиромаштијата и социјалната нееднаквост". Ова признание се случи 7 дена по неговиот роденден, кога раперот ќе имаше 39 години. Шакур е третиот рапер кој влезе в библиотеката, по Франдмастер Флеш и Паблик Енеми.
Глумечка кариера
Покрај рапувањето и хип-хоп музиката, Шакур има глумено и во филмови. Првиот филмски настап што тој го доживува е во долгометражниот филм Nothing But Trouble(Ништо освен неволји),како дел кратко појавување со Digital Underground(Дигитално Подземје). Првата главна улога ја има играно во филмот Juice(Кредибилитет).Во приказната тој игра улога на Бишоп,тинејџер којшто станува жеден за почит и кредибилитет,и прави малоумни работи за да стигне до посакуваното.За улогата во филмот Juice(Кредибилитет),тој беше прогласен за "најпривлечен лик во филмот" од Петар Тревис од магазинот Ролинг Стоун. Тој продолжил и глумел со Џенет Џексон во филмот Poetic Justice(Поетска правда),за кој бил номиниран за извонреден глумец во 1994 година, но не победил.По неговата смрт постхумано биле издадени 3 од завршените филмови на Шакур:-Bullet(Куршум), Gridlock'd(Издрогиран xD) и Gang Related(Бандитска врска-Поврзано со банда).
Филмографија
Година	Наслов	Улога	Забелешки 1991	Nothing But Trouble Самиот себе	(Кратка појава) 1992	Juice Бисхоп	Прва главна улога 1992	Drexell's Class Самиот себе	 1ва сезона: "Cruisin'" 1993	A Different World Пиколо	6та сезона: "Homie, Don't You Know Me?" 1993	Poetic Justice Лаки	Заедно со Janet Jackson
1993	In Living Color Самиот себе	5та сезона: "Ike Turner and Hooch" 1994	Above the Rim Бриди	Заедно со Duane Martin
1995	Murder Was the Case: The Movie	Самоит себе	(Неверодостоен) 1996	Bullet Тенк	Издаден еден месец по неговата смрт 1997	Gridlock'd Екзекелl 'Спун' Вилтмор	Издаден неколку месеци по неговата смрт 1997	Gang Related Детектив Родригес	Поселеден настап на Шакур во филм 2003	Tupac: Resurrection Самиот себе	Официјален документарен филм 2009	Notorious Самиот себе	Портретиран од Антони Маки 20??	Live 2 Tell	Сценарист	(Напишан во1995 год)[126]
Документарни филмови за ликот и делото на Тупак Шакур,а.к.а Макавели
Животот на Шакур е опишан во многу големи и мали документарци, секој од нив обидувајќи се да прикаже различни настани за време на неговиот краток животен век. Најзбележлив од нив е номинираниот за академските награди во 2003 година Tupac: Resurrection. •	1997: Tupac Shakur: Thug Immortal •	1997: Tupac Shakur: Words Never Die (TV) •	2001: Tupac Shakur: Before I Wake... •	2001: Welcome to Deathrow •	2002: 1Tupac Shakur: Thug Angel: The Life of an Outlaw •	2002: Biggie & Tupac •	2002: Tha Westside •	2003: 2Pac 4 Ever •	2003: Tupac: Resurrection •	2004: Tupac vs. •	2004: Tupac: The Hip Hop Genius (TV) •	2006: So Many Years, So Many Tears •	2007: Tupac: Assassination •	2009: Tupac: Assassination II: Reckoning
Science Citation Index
Science Citation Index (SCI) претставува реферативно спиание кое е основано од страна на Institute for Scientific Information (ISI) во 1960. Денес ова реферативно списание е во сопственост на Thomson Reuters. Во оnline верзијата на ова реферативно списание се пренесуваат податоци од околу 6400 водечки светски научни списанија од областа на науката и технологијата. Online верзијата на ова реферативно списание достапна е преку Web of Science базата на податоци, која пак, претставува дел од Web of Knowledge (збир од повеќе бази на податоци).
Со пребарување низ оваа база на податоци може да се дојде до информации за тоа кои се референците кои се пренесени во рамките на еден научен труд (или научна статија), а со тоа може да се определи кои научните и кои статии на дадени научници колку се значајни (односно колкаво влијание имаат) за светската научна јавност. Пристапот до оваа многу популарно реферативно списание (односно до неговата online верзија) не е бесплатен.
Денес ова реферативно списание претставува неофицијален стандард за реномето на секој истражувач. При изборот на соработници во рамките на научните институции, при вработувања, за да се биде поканет како предавач на конференција или конгрес многу е битно колку статии на некоj научник се реферирани во списанија кои се опфатени со SCI и колку пати тие статии се цитирани од други научници во рамките на SCI.
Космос-1512
Космос-1512 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 декември 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1512 бил воен сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 416 км, а најмалото на 354.
Северен Остров
Северен Остров (North Island, Te Ika-a-Māui) — еден од двата главни острова на Нов Зеланд, од кои другиот е Јужниот Остров. Островот зафаќа површина од 113.729 км2, и како таков е 14-тиот остров по големина во светот.
На Северниот Остров се наоѓаат неколку важни градови како најголемиот во државата, Окленд, и главниот град Велингтон кој се наоѓа на јужниот крај од островот. Околу 76% од населението на Нов Зеланд живее на Северниот Остров.
Според преданијата на маорската митологија, Северниот и Јужниот Остров потекнуваат од времето на Мауи, кој бил полубог. Тој рибарел заедно со браќата од нивниот чун (Јужниот Остров) и фатил голема риба која ја извлекол од морето. Додека вниманието му било свртено на нешто друго, браќата на Мауи се истепале за рибата и така ја распарчиле. Оваа голема риба станала Северниот Остров и затоа на маорски тој е наречен Te Ika-a-Māui („Рибата на Мауи“). Се сметало дека планините и долините се резултат на парчосувањето на рибата при борбата помеѓу браќата.
Градови на Северниот Остров
(помали населени места може да се најдат на Список на градови во Нов Зеланд.)
Кочана
Кочана (Περαία, Переја, до 1927 г. Κότσανα, Коцана ) — село во Кајларско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 381 жител (2011).
Географија и местоположба
Селото се наоѓа јужно од гратчето Острово, крај југоисточниот брег на Островското Езеро, на надморска височина од 640 м. Атарот зафаќа површина од, од кој поголемиот дел се простира на северозападниот дел од планината Каракамен.
Османлиско време
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Кочено како македонско село.
На почетокот на XX век Кочана било се ло во Кајларската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. в Кочане (Коченъ) живееле 1.500 Турци.
Припојување кон Грција
Со Букурешкиот договор во 1913 г. Кочана е припоено кон грчката држава, кога имало 1.409 жители. Во неговиот патописен попис од 1917-18 г. Боривое Милоевиќ го води селото со 350 турски куќи. Во 1924 г. населението, како турско, е иселено во Турција, а на негово место се доведени Грци од Мала Азија. Во 1927 г. селото е преименувано во Переја. Според Симовски, во 1928 г. селото имало 986 жители, но официјалната грчка статистика за таа година дава 588 жители (136 семејства).
Во селото има етнографски музеј.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Островско Езеро со седиште во Острово, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Кочана, во кое е единственото населено место.
Стопанство
Главно занимање на населението е производството на жито, тутун и леќа, а делумно се развиени лозарството и сточарството.
Црква „Св. Никола“ - Белче
'''Св. Никола''' - црква во демирхисарското село Белче, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Храмот е еднокорабна градба, покриена со низок дрвен свод. Венецот, отворите, апсидата и аглите се ѕидани од делкан камен. Покривот е на две води. со ќерамиди. Апсидата на исток е полукружна, со самостоен покрив и однадвор има четири пиластри, поврзани со аркади и тулно украсување. Фасадите се фугирани. На запад има трем.
Прдавец
Прдавец или крекс — птица од семејството блатните кокошки. Преку лето, за време на размножувањето е распространета во Европа и Азија, на исток сè до западна Кина, а зимно време се сели во северна Африка. Оваа птица ја има и во Македонија.
Таксономија
Семејството на на блатните кокошки се состои од речиси 150 видови. Иако потеклото на групата се изгубило во античко време, најголем број видови и најпримитивни форми се среќаваат во Стариот Свет, што укажува дека ова семејство потекнува таму. Прдавецот за првпат е опишан од Карл Лине во неговата Systema Naturae во 1758 како Rallus crex, но во 1803 година бил префрлен во родот Crex од страна на германскиот биолог и орнитолог Јохан Матеус Бехштајн и преименуван во Crex pratensis. Но, името crex кое претходно се употребувало имало предност, па на крај птицата го добила сегашното име Crex crex. Името е всушност ономатопејска форма на звукот што го испушта оваа птица.
Опис
Прдавецот е средно голема блатна кокошка, со должина од 27 до 30 см и распон на крилјата од 42 до 53 см. Во просек, мажјаците тежат 165 грама, а женките се малку помали и тежат околу 145 грама. Возрасниот мажјак има круна на главата, а сите негови горни делови се кафеавоцрни, прошарани со кремави или сиви линии. Пердувите на крилјата одозгора се со впечатлива костенлива боја, обрабени со бело. Лицето, вратот и градите се синосиви, освен светлокафеавата линија која оди од основата на клунот до зад очите. Стомакот им е бел, а слабините и под опашката е прошарано со костенливи линии. Силниот клун е месо боја, очите светлокафеави, а нозете и стапалата светлосиви. Во споредба со мажјакот, женката има малку потопли бои на горните делови и потенка линија кај окото. Во сезоната на парење, боите на двата пола стануваат потемни, а долните делови помалку сиви. Младенчињата се како возрасните, но боите им се малку пожолтеникави, а одоздола се кремави. Пилињата се црни.
Африкански слон
Африканските слонови се слонови од генот Локсодонта (од грчките зборовилоксо (дијагонално еднострана) и донта (заб)). Генот се состои од два прживеани видови: Африканскиот грмушка слон и помалиот Африкански шума слон. Локсодонта е еден од двете постоечки родови. Фосилите остануваат дека Локсодонта е најдена само во Африка,во слоевите стара како среднината на плиоцен.
Прдавец
Опис
Бидејќи овој вид нема подвидови, покажуваат голема поединечна обоеност и различност. Птиците од поисточните краишта се посветли и посивкави. По сезоната на парење, возрасните целосно се митарат до август, односно септември, пред почетокот на преселбата на југ. Имаат и едно полумитарење пред сезоната на размножување, што ги опфаќа главата, телото и опашката.
На местото за размножување, мажјакот се огласува гласно, повторливо, гракајќи крек крек од ниска позиција, со истегнати нагоре врат и глава, речиси вертикално и со широко отворен клун. Овој повик може да се слушне на оддалеченост и од 1.5 км и служи за означување на територијата, привлекување на женките и предизвикување на натрапничките мажјаци. Рано, на почетокот од сезоната за парење, овој повик трае континуирано преку цела ноќ, а често и преку цел ден. Може да се повторува над 20.000 пати ноќе, а врв достигнува меѓу полноќ и 3 часот наутро. Звукот точно ја определува територијата на мажјакот, зашто овој вид е скриен во растителноста. Интензитетот на повикот се намалува по неколку недели, но може поворно да се засили на крајот од лежењето на јајцата, односно на крајот од сезоната на парење.
Женките имаат сличен повик, но имаат карактеристичен звук на лаење и помалку иритирачка нота. Тие имаат и писклив повик, како и oo-oo-oo звук за повикување на пилињата. Пилињата, пак, имаат тивок пик-пик повик и нежен цвркот кога бараат храна.
Живеалиште
Прдавецот е главно низински вид, но живее до 1.400 метри надморска височина во Алпите, до 2700 метри во Кина и 3.000 метри во Русија. Во Евроазија, оригиналното живеалиште на прдавецот биле ливадите крај реките со висока растителност, и другите ливади со трски и ириси. Сега главно се наоѓаат во влажни тревни површини кои се користат за производство на сено, обезлистени пасишта во планините, на бреговите, или оние создадени по оган. Влажни области како рабовите на мочуриштата може да ги користи, но избегнуваат премногу влажни живеалишта и оние со растителност висока повеќе од 50 см или премногу густа. Тревните површини кои не се косени или премногу густи низ кои не може да се пробива, не се користат, но може да бидат употребени ниви со засадени житарки, грав, репка, компир, детелина и сл. По размножувањето, возрасните се преселуваат во повисоката растителност каде се митарат, па повторно се враќаат во пониската за второто легло.
При зимувањето во Африка, прдавецот живее во суви пасишта и савани, каде растителноста е 30-200 см висока, вклучувајќи ги и сезонски изгорените ниви.
Поведение
Оваа птица е поактивна рано наутро и приквечер, по обилни врнежи или на слаб дожд. Нејзиниот типичен лет е слаб и со чести замавнувања на крилјата. При миграции има постабилен лет, со посилна акција и нозе извлечени нанапред. Кога оди, чекори со повисоко кревање на нозете, а може да трча низ тревата со хоризантално ниско поставено тело. Може да плива, ако е неопходно потребно. Ако ја збрка куче, ќе лета помалку од 50 метри, често слетувајќи зад грмушки, а потоа ползејќи ќе се оддалечи. Ако се вознемири на отворено, ќе трча со често подзапирање и клекнување, со испружен врат и ќе застане да провери каде е натрапникот. Ако ја фатат, може да се преправа дека е умрена и ако види дека може да побегне веднаш се опоравува.
Прдавецот е осамен при презимувањето, каде секоја птица зафаќа 4,2-4,9 хектари, иако вкупната површина која ја користи може да биде двојно поголема зашто на локално ниво може да се движи заради поплави, раст на растенијата или косење. Јата до 40 птици се формираат за преселба, која се одвива во текот на ноќта, а во текот на денот може да се видат стотици птици во омилените места за одмор. Способноста да се селат е вродена, не ја научиле од возрасните. Пилињата што се чуваат во заробеништво и по 10 генерации се во состојба да се селат во Африка и да се вратат со ист успех како оние што израснале во дивина.
Размножување
До 1995, се сметаше дека овие птици се моногамни, но се покажа дека мажјакот може да има легло со две или повеќе женки, заминувајќи кога лежењето е речиси завршено. Територијата на мажјакот варира од 3 до 51 хектар, но во просек е околу 15.7. Територијата на женката е многу помала, во просек околу 5.5 хектари. Мажјакот ќе го изгони секој натрапник со силни повици, спуштени крилја и главата насочена нанапред. За време на додворувањето, мажјакот може да ѝ носи храна на женката. Тој изведува кратко додворување кога вратот му е издолжен, а главата наведната надолу, со раширени крилја со кои ја допира земјата. Набрзо ќе се обиде да ѝ пријде на женката од позади, а потоа ѝ скока на грбот за копулација. Гнездото е вообичано во пасишта, понекогаш побезбедно засолнато зад жива ограда, во близина на изолирано дрво или грмушка, или во побујна растителност. Гнездото, добро скриено во растителноста е изградено во плитка дупка на земјата, исплетено од суви гранки и трева и послано со помека тревичка. Во пречник е 12–15 см, а длабоко околу 3–4 см. Леглото обично е од 6 до 14 јајца. Квачењето е задача само на женката, а нејзината тенденција да биде исклучително тивка и мирна врз гнездото доведува до чести несреќи и смрт при косењето на високите треви. Пилињата се изведуваат по 19-20 дена сите наеднаш и по ден-два можат да го напуштат гнездото и сами да почнат да си бараат храна веќе по 3-4 дена. Младенчињата се здобиваат со перје по 34-38 дена. Второто легло се започнува 42 дена по првото, и периодот на инкубација е малку помал и трае 16-18 дена. Младенчињата остануваат со женката до преселбата за Африка.
Исхрана
Прдавецот е сештојад, но главно се храни со безрбетници, вклучувајќи ги дождовните црви, полжави, пајаци, бубачки, скакулци и други инсекти. Исто така, се храни со мали жаби и цицачи, а од растенијата со семиња од трева и житарки. За време на зимувањето исхраната е слична, со вклучени локални инсекти. Храната ја зема од земја.
Статус
До 2010 година размножувачката територија на прдавецот опфаќаше 12.400.000 км2 и беше класифициран во категоријата на речиси загрозен вид поради сериозниот пад на популацијата во Европа. Но, зголеменото внимание во Русија покажа дека бројката не се намалува, па дури и се зголемува, заради што сега е во категоријата на најмала загриженост. Популацијата се движи од 1.3 до 2.0 милиона возрасни парови во Европа, од кои три четвртини се во Русија; а вкупната евроазиска популација е околу 5.45 до 9.72 милиони поединци.
Во културата
Блатните кокошки вообичаено се многу таинствени и скриени птици и не оставиле некој особен впечаток во културата на луѓето. Но, прдавецот со својот ноќен повик знаел да го нарушува сонот во руралните средини, па се здобил со разни народни имиња и понекогаш е спомнуван во литературата.
Работен камп
Работен камп е меѓународно волонтирање, каде групи од доброволци од различни земји работат и живеат заедно како тим на краткорочна основа и за непрофитна цел, обично за една до три недели. Работните кампови се сметаат за еден од најважните видови на меѓународни програми за волонтирање. Тие за првпат биле воведени во 1920 година како начин на зближување на луѓето за зголемено меѓународно разбирање и напорите за помирување.
Концепт
Меѓународните доброволци треба да ги поддржуваат локалните заедници со својата работа. Постојат различни видови на работа во зависност од задачата што треба да ја извршите, на пр. Археологија, реставрација на споменици, заштита на животната средина, работа во заедницата. Додека самата работа е важен дел од концептот, тие, исто така, обично работат за зајакнување на меѓукултурното разбирање, демократската свест, за зголемување на независноста и самостојноста на учесниците и за зголемување на нивното разбирање за историјата и политиката, при што повеќето организации нудат работни кампови фокусирани на аспект на меѓукултурното разбирање. Работните кампови имаат за цел да ги намалат конфликтите и предрасудите меѓу луѓето од различно национално и социјално потекло.
Цените осцилираат во зависност од организацијата што ја испраќа, земјата домаќин, модалитетот и должината на престојот. Учесниците обично мора да плаќаат за нивните билети за патувања, додека организацијата домаќин би платила за сместување и оброци.
Историја
Од 20 ноември 1920 до 21 април 1921 година, се одржал првиот работен камп на Сервис Цивил Интернешнл во северна Франција со цел да се реконструира селото Еснес-ан-Аргон, оштетено во Битката кај Верден во Првата светска војна. Зад оваа иницијатива стоел швајцарскиот пацифист Пјер Сересоле, кој излегол со идејата на меѓународната мировна конференција на Меѓународното друштво за помирување во Билтховен во 1920 година. Тој овој облик на волонтирање ја гледал како начин да се надминат национализмот и милитаризмот. Англискиот квакер Хуберт Парис, кој имал искуство во организирање помош, го поддржал Церезоле во подготовката на проектот. Во средината на ноември 1920 година, Цересоле и Парис започнале да градат засолниште за доброволците кои требало да пристигнат во декември, меѓу нив и неколку германски доброволци кои биле војници за време на Првата светска војна. Во текот на зимските месеци, доброволците изградиле неколку колиби за селото. Веќе во јануари условите за работа се влошиле, а работата на доброволците станала попребарлива. Француската влада ги намалила средствата за градежни материјали и во март на префектот на Меза градоначалникот на Есне забранил да се распределува работата на доброволците. Зад одлуката стоеле тешките политички околности од тоа време кога преговорите за германската воена репарација биле неуспешни. По ова, доброволците продолжиле да им помагаат на земјоделците во селото и соседното село да изнесат нов проект за реконструкција на земјоделството. На крајот, локалните власти побарале германските доброволци да мора да ја напуштат областа. Тимот ја заврши својата работа во април 1921 година и го напушти Еснес-ан-Аргон.
Работните кампови од дваесеттите години па наваму станале начин на одговор на глобалните и локалните хуманитарни и кризни ситуации. Најголемиот проект повторно се случил, организиран од Cérésole и Service Civil International, во 1928 година во Лихтенштајн, каде 720 доброволци од над 20 земји помогнале во реконструкцијата на земјата по поплавата. Искуството во Лихтенштајн и ентузијазмот на доброволците станал модел за идните работни кампови, кои од 1930 година наваму се вршеле во Франција, Велика Британија и други земји.
Во 1948 година, организациите од Западна и Источна Европа, како и САД го започнаа Координативниот комитет за меѓународни работни кампови (КоКо), од 1965 година, Координативниот комитет за меѓународна доброволна служба (ЦЦИВС), на конференцијата за работниот камп организирана во седиштето на УНЕСКО во Париз. Организацијата оттогаш се фокусира на создавање на посилна мрежа помеѓу нејзините организации-членки и да има посилна застапеност во меѓународните институции.
1011
1011 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1011 година од новата ера, 11. од вториот милениум, 11. од XI век и втора од 1010-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6519 и 6520 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5761 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4771 и 4772 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1764.
Амидеја (Ваташа)
Амидеја — населба од железното време во атарот на селото Ваташа, Македонија. На источниот раб на селото, на десниот брег на реката Луда Мара се среќаваат фрагменти од керамички садови со груба фактура, рачно изработени.
Тоде Николетиќ
Тоде Николетиќ ( Убовиќа Брдо, 6 април 1959 ) е српски писател и популарен творец за најмладите. Живее во Црвенка и има објавено дваесетина книги за деца ( поезија и драми).
Неговите смешни песни се особено популарни кај децата, па тие со задоволство ги изведуваат на смотри на рецитатори. Тој инспирирал и многу композитори за најмладите, така што стиховите на Николетиќ се пеат на музички фестивали. Подеднакво е успешен и во пишувањето драми. Речиси и да нема театар за деца во земјава што нема изведено дело од неговиот творечки опус. Покрај песните и претставите, тој е препознатлив по сценскиот настап. Ги воодушевува најмладите во средбата со нив. Организатор е на литературни фестивали и поетски конкурси за млади, каде се труди да ги афирмира талентираните деца. Освен што создава за деца, се занимава и со хуманитарна работа.
Неговите песни се преведени на повеќе јазици. Неговите претстави се играни на професионални сцени: Младински театар - Нови Сад, Детски театар - Бања Лука, Куклен театар - Ниш, Народен театар - Крушевац, Детски театар - Крагуевац, „Јазавац“ - Бања Лука, „Театар Пулс“ - Лазаревац, „Театар Пан“ - Белград“, Театар 13 „- Белград, Театар“ Талија „- Белград, Босански културен центар - Тузла, Добрица Милутиновиќ - Сремска Митровица, Народен театар - Зеница, Театар Дис - Бања Лука, Народен театар Пирот, Лејн - Кикинда, Форум театар - Источно Сараево, Градски театар - Бели Манастир, Градски театар „Милован Глишиќ“ - Ваљево, Градски театар Јагодина, Детски театар Чаковец, театар Бјеловар.
Неговото творештво и на следниве значајните аматерски театри,: Дом на култура „Пиво Караматијевиќ“ од Прибој, Театар Бијепоље - Бијело Поље, „Крикет“ - Бач, Градски театар Витез, Градски театар Бели Манастир, ДЕС - Пљевља, Детски Театар Чаковец, Градски театар „ Гак „Жупања, театар Бјеловар, Културен центар Плав, Културно-спортски центар Пале, Детски театар“ Бамбино „Сараево“, Феникс „Радичевиќ“, Театар 91 „Алексинац“, Претстава на сенки „Суботица ...
Член е на Друштвото на писателите на Војводина. Друштво на писатели на Република Српска. Застапен е во енциклопедии, учебници, лектири, антологии, монографии, учебници и антологии.
Пишувал песни за познатите мјузикли „Јуниор“ и „Петар Пан“, кои биле изведени во СНП во Нови Сад и Мадленианум во Земун.
Напишал 70 химни за разни фестивали, настани и училишта. Неговите песни ги компонирале: Радослав Граиќ, Јован Адамов, Немања Михајловиќ, Ладо Леш, Ивана Негатив, Габор Ленѓел, Ференц Ковач, Драгана Михајловиќ Бокан, Миша Близанац, Бранко Субашиќ, Ратко Божиќ, М. Марковиќ, Маринко Павиќевиќ, Теодора Бојовиќ, Тамара Пајкановиќ, Љубица Илиќ, Дијана Богиќевиќ Рогановиќ, Рифат Рамовиќ, групата „Апсолутно романтични“ и други ...
Речиси и да нема фестивали и училишни театри, каде дел од неговите претстави не се одиграни.
Дела
ГИ ОБЈАВИЛ СЛЕДНИТЕ КНИГИ ЗА ДЕЦА:
НЕМА ДА ПОРАСНАМ, Народна библиотека Кула (2 изданија, поезија 1989)
ГОЛЕМО СЕМЕЈСТВО, Прометеј, Нови Сад (3 изданија, поезија)
КРАЛСКИ ФЕСТИВАЛ, Прометеј, Нови Сад, Креативен центар, Културно-просветно друштво на Нови Сад, (6 изданија, драми)
ОДЕ НИКОЛЕТИЌ ТОДЕ, Слово, Врбас Поезија
СЛАДОК НЕМИР, Гинко, Белград (поезија)
СКОКОТКАЊЕ-ТРУН, Таковске новине, Горњи Милановац (поезија)
УЛИЦА НА ЗАНЕСЕНКОВЦИ, Слово, Врбас (поезија)
Над Црквата (Ново Село)
Над Црквата — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Ново Село. Претставува црква од средниот век. Се наоѓа на 100 м над црквата „Св. Архангел Михаил“, каде се откриени темели од постара црква, ѕидана со камен и варов малтер.
Тоде Николетиќ
Дела
СОНЦЕ НА ДЛАНКА, Слово, Врбас (2 изданија, поезија)
ПРВА ЉУБОВ, агенција Витез, Белград (поезија)
ПЕСНИ ОД ПРАГ, српска книга, Рума (поезија)
ТЕ САКАМ КОЗО ЕДНА, Јабучка Гора, Врбас (7 изданија)
ПЕСНИ ЗА ИМАГИНАЦИЈА И РАСТЕЊЕ, Институт за учебници и наставни средства, Источно Сараево
РАСТАМ ЗА ДА САКАМ, Форум театар, Источно Сараево (поезија)
ОД БЕБЕ ДО СЕБЕ, Слово, Врбас (поезија)
НЕ ОВА, НЕ ТОА, Културен центар, Бар (поезија)
НИЕ СМЕ СРЕЌНО СЕМЕЈСТВО, агенција Витез, Белград (поезија)
АЛФАБЕТСКИ ДОБРЕДОЈДЕ, Прометеј, Нови Сад (поезија)
ЉУБОВЕН БУКВАР, Панонски нишки, Крушчиќ (поезија)
НЕКОЈ КАКО МЕНЕ, панонски нишки, Крушчиќ (поезија)
НИКОГАШ НЕ СЕ СМЕЕВМЕ ДА СЕ СРЕТНЕМЕ, панонски нишки, Крушчиќ (поезија)
ЈАС И ТАТО КАКО ДВАЈЦА БРАЌА, панонски нишки, Крушчиќ (поезија)
ИМАМ САМО НЕМАМ, панонски нишки, Крушчиќ (поезија)
А СЕГА ПАЗИ ИГРОКАЗИ, Панонски нити, Крушчиќ (драма за деца)
ПОЛИГЛОТА ОД СОПОТ, Панонски нишки, Крушчиќ (поезија)
ДРАМОЛЕТЕ ЗА СЕКОЕ ДЕТЕ, Панонски конци, Крушчиќ (игра)
„ИЗБРАНИ“ „Панонски нишки“ Крушчиќ (роман)
НЕ ЈА ДОПИРАЈ МОЈАТА БУМБА, Национална библиотека „Жарко Зрењанин“ Зрењанин (поезија)
ТРОШКА ВО ОКОТО НА ТАЊА, Панонски нишки, Крушчиќ, (поезија)
ТЕ САКАМ ЗА ДОМАШНОТО, Свети Спас, Белград (поезија)
СВЕТУЛКА ОД ШКОЛСКА КЛУПЕ, Асоглас, Зворник
СЕДУМ СНЕЖАНИ И ЏУЏЕ, Босанска ријеч, Тузла
ТАЈНАТА НА СВЕТОТО КОПЈЕ, УМЕТНИЧКА СЦЕНА, Бања Лука
ВОСПИТУВАЊЕ ПРЕД СПИЕЊЕ, Креативен центар - Белград
ЛЕТ ДО ДРАМСКИ ЛЕТ, Центар за култура „Пиво Караматијевиќ“ Прибој
БУКВАРКА ШКОЛАРКА, Grafoofset Čelarevo (10.000 примероци)
БАБА ВО ПУБЕТЕТ „Панонски нишки“
НЕКА КАЖЕ ПЕСНАТА „Графуфсет“ Челарево
ДОДЕКА СРЦЕТО чука, „Слово“ Врбас
ШЕПНИ МИ НА ВЕТЕР „Панонски нишки“
Автор е на сценариото за играниот филм „Волк од бобинки“
Епистемологија
Епистемологијата (грч. ἐπιστήμη (epistēmē), што значи „знаење, наука“, и λόγος (logos), што значи „знаење“) е гранка на филозофијата која се занимава со природата и опсегот (ограничувањата) на знаењето. Ги опфаќа прашањата:
Голем дел од дебатата за ова поле се фокусира на анализирањето на природата на знаењето и како тоа е поврзано со сродните замисли како вистина, верба и оправдување. Исто така се однесува и на начините за добивање на знаење, како и на скептицизам за различни тврдења за знаење.
Терминот бил воведен од шкотскиот филозоф Џејмс Фредерик Фериер (1808–1864). Голем број од дефинициите во речниците може да дадат впечаток дека епистемологијата е тесно поврзана со критичкото размислување: „истражување или теорија за природата и основите на знаењето, особено со упатување на нејзините граници и валидност“ (Merriam-Webster's Online Dictionary, 11th Edition). Но, делумно затоа што епистемологијата го дефинира познавањето како вистина, за разлика од критичкото размислување, епистемологијата речиси ги игнорира механизмите, темите и методите нагласени во критичкото размислување, како што се тестирањето за специфични пропозиции, логични недоследности, нејаснотии и измама кои се среќаваат во секојдневни услови и решавање проблеми.
Во физиката, концептот на епистемологија е битен во модерната интерпретација на квантната механика и се употребува од многу автори за анализирање на делата на доминантните физичари како што се Вернер Хајзенберг, Макс Борн и Волфганг Паули.
Знаење дека, знаење како и знаење преку дознавање
Во овој дел, и во епистемологијата општо, знаењето кое обично се дискутира е пропозициското знаење, исто познато и како „знаење дека“. Ова е различно од „знаење како“ и „знаење преку дознавање“. На пример: во математика, познато е дека 2 + 2 = 4, но постои и знаење како да се соберат два броја и знаење на лице (на пример, еден човек), знаење на место (пр., родниот град на еден човек), на предмет (пр., колите) или на активност (пр., собирање). Некои (иако не сите) филозофи сметаат дека има битна разлика меѓу „знаење дека“, „знаење како“ и „знаење преку дознавање“, при што епистемологијата примарно се интересира за првото.
Бертранд Расел е познат по тоа што правел разлика на „знаење преку опис“ (форма на знаење дека) и „знаење преку дознавање“ во Проблемите на филозофијата. На Гилберт Рајл честопати му се припишува нагласувањето на разликата меѓу знаење како и знаење дека во Концептот на умот. Во Лично знаењ, Михаел Поланји дискутира за епистемолошката релевантност на знаење како и знаење дека; употребува пример со актот на баланс при возењето велосипед, сугерира дека теоретското знаење на физиката кое вклучува одржување на состојба на баланс не може да го замени практичното знаење на тоа како да се вози, и дека е важно да се разбере како обете се утврдени. Оваа позиција во суштина е на Рајл, кој спори дека неуспевањето да се признае разликата меѓу знаењето дека и знаењето како води до суров регрес. Во поново, некои епистемолози (Соса, Греко, Кванвиг, Загзебски) спорат дека епситемиологијата треба да ги издигнува одликите на луѓето (имено, интелектуалните доблести), а не само одликите на пропозициите или пропозиционалните ментални ставови. Една причина тоа што се вели дека повисоките форми на когнитивен успех (имено, разбирањето) вклучува одлики кои не може да бидат проценети од оправдано поглед на знаење на оправдано вистинско верување.
Верување
Тврдењата за „верување“ понекогаш значат дека зборувачот предвидува нешто кое би се покажало како корисно или успешно во некоја смисла – можеби зборувачот може да „верува во“ неговиот или нејзиниот омилен фудбалски тим. Ова не е оној вид верување на кое обично се однесува во епистемологијата. Она кое се однесува е кога „се верува во нешто“ значи кога каква било когнитивна содржина се смета за вистинита. На пример, да се верува дека небото е сино е да се мисли дека пропозицијата „Небото е сино“ е вистинита.
Вистина
Дали нечие верување е вистинито не е предуслов за верувањето. Од една страна, ако нешто е познато, тогаш категорички не може да биде лажно. На пример, едно лице верува дека некој мост е доволно безбеден да го премине, и се обидува да го премине; за жал, мостот паѓа од тежината, Може да се каже дека верувал дека мостот бил безбеден, но дека неговото верување било погрешно. Не би било прецизно ако се каже дека знаел дека тој мост е безбеден, бидејќи очигледно не бил. За споредба, ако мостот е ја издржал неговата тежина, тогаш можело да биде оправдано ако се вели дека знаел дека мостот е доволно безбеден за да премине, барем во тој даден момент.
Оправдување
Во дијалогот на Платон, Театетус, Сократ зема предвид голем број теории за тоа што е знаењето, од кои последната е дека знаењето е вистинско верување на кое „е раскажано“ – што значи е објаснето или дефинирано на некој начин. Според теоријата, тоа знаење е оправдано вистинско верување, за да се знае дека одреден пропозиција е вистинита, не само што човек мора да верува во релевантната вистинита пропозиција, туку мора да има и добра причина за тоа. Една импликација за ова би било тоа дека никој не би имал знаење само преку верување дека нешто што се случило е вистинито. На пример, болен човек без медицинска обука, но со генерално оптимистички став, може да верува дека брзо ќе се опорави од болеста. И покрај тоа, дури и ако ова верување произлезе како вистинито, пациентот не би знаел дека ќе му оди добро бидејќи неговото знаење нема оправдување. Дефиницијата за знаење како оправдано вистинско била широко прифатена сè до 1960-тите. Во тоа време, труд напишан од американскиот филозоф Едмунд Гетиер испровоцирал големо ширење на дискусијата.
Проблемот Гетиер
Едмунд Гетиер е познат по неговиот аргумент од 1963 кој во прашање ја ставил теоријата за знаењето која била доминантна меѓу филозофите илјадници години. На неколку страници, Гетиер спорел дека постојат ситуации во кои верувањето може да биде оправдано и вистинито, а сепак да не биде знаење. Гетиер спорел дека иако оправданото верување во вистинска пропозиција е потребно за таа пропозиција да биде знаена, тоа не е доволно. Човек може да верува во вистинска пропозиција, но пак да потпаѓа во категоријата „знаење“. Според Гетиер, постојат одредени околности во кои човек не треба да има знаење, дури и кога сите услови погоре се постигнати. Гетиер предложил два мислени експерименти, кои се познати како „Случаите Гетиер“, како контра-примери за класичната слика на знаењето. Еден од случаите вклучува двајца, Смит и Џоунс, кои чекаат резултати аплицирањето за исто работно место. Секој има десет парички во џебот. Смит има одлични причини да верува дека Џоунс ќе ја добие работата, а покрај тоа, знае дека Џоунс има десет парички во џебот (претходно ги изброил). Од ова Смит заклучува, „човекот што ќе ја добие работата има десет парички во џебот“. Сепак, Смит не е свесен дека и тој има десет парички во џебот. Смит, а не Џоунс, ќе ја добие работата. Иако Смит има цврст доказ да верува дека Џоунс ќе ја добие работата, тој е во грешка. Смит има оправдано вистинско верување дека човек со десет парички во џебот ќе ја добие работата; сепак, според Гетиер, Смит не знае дека човек се десет парички во џебот ќе ја добие работата, бидејќи верувањето на СМит е“... вистинско според бројот на паричките во џебот на Џоунс, додека Смит не знае колку парички има во својот џеб, и го базира своето верување... на бројот на паричките во џебот на Џоунс за кого погрешно верува дека човекот кој ќе ја добие работата“. Овие случаи не се знаење бидејќи е оправдано верувањето на субјектот, но се вистинити по шанса на среќа. Со други зборови, го направил вистинскиот избор (во овој случај го предвидел исходот) од погрешни причини.
Реакции кон Гетиер
Реакциите кон Гетиер се различни. Обично вклучуваат значителни обиди за нудење на дефиниција на знаење различна од класичната, било преку именување на знаењето како оправдано вистинито верување со одреден дополнителен четврти услов, или како нешто друго заедно.