cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пешталево
Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Пешталево е село со 53 домаќинства и 136 жители муслимани и 83 Македонци.
Според пописот од 2002 година, во селото Пешталево живеат 486 жители, од кои 280 Македонци, 144 Албанци, 44 Турци, 12 Бошњаци, 1 Србин и 5 останати. Голем дел од жителите кои се изјасниле како Турци или Албанци се всушност Македонци-муслимани, но поради политичко-религиски причини се изјасниле како такви.
Родови
Пешталево е торбешко село, а има и Македонци православни доселено во селото.
Родови во селото се: Суљовци (23 к.), Абдуловци (20 к.) и Синановци (20 к.) потекнуваат од тројца браќа Суљо, Абдула и Синан кои биле основачи на селото, доселени се од некое торбешко село во Дебарско, во Синановци се знае следното родословие: Фејзо (жив на 54 г. во 1950-тите) Осман-Фејзо-Осман-?-Синан, основачот на родот кој се доселил во XVIII век; Севовци (11 к.) и Зеновци (8 к.) доселени се од раселеното село Бурилово, кое постоело помеѓу селата Жабјани и Сарандиново, и во близина на Пешталево. Земјата од тоа раселено село ја поседуваат жителите на селата Пешталево и Жабјани. таму биле староседелци; Селимовци (2 к.) и Метковци (1 к.) доселени се од албанското село Црнилиште, таму биле доселени од северна Албанија; Абазовци (1 к.) доселени се од селото Браилово, таму биле доселени од северна Албанија. После 1954 година голем број на торбешки родови се иселиле и на нивно место дошле Македонци од областа Порече.
Општествени установи
Во селото работи подрачното основно училиште „Ѓорче Петров“, каде што се изведува настава до петто одделение. Освен тоа, во селото има и услужни објекти.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1955 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Костинци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1484 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 381 гласач.
Иселеништво
Во 1912 година, 9 торбешки семејства се иселиле во Турција, во Бурса, Енишехир и Адапазар. Сепак посилен бран на иселување на торбешкото население во Турција има после 1954 година.
Радосав Стојановиќ
Радосав Стојановиќ (српски: Радосав Стојановић) (, Крушевац ) е српски писател, поет, драматург и лексиколог.
Животопис
Тој израснал во Млачиште, Црна Трава. Образован во Црна Трава, Ниш и Приштина. Дипломирал на српско-хрватски јазик и југословенска книжевност на Универзитетот во Приштина. Работел како професор во гимназија, а потоа како новинар, уредник и главен и одговорен уредник на дневниот весник "Единство" (српски: „Јединство”) во Приштина. Беше директор на Националниот театар во Приштина и драматург. По 1999 година живее во Ниш.
Тој е бил редовен колумнист и хроничар на „Книжевни збор“ (српски: „Књижевна реч“) од Косово и Метохија (1985 - 1988), и „Книжевни весник“ (српски: „Књижевне новине“) (1989-1990) и претседател на  Литературно друштво на Косово и Метохија  (1990-1992). Тој бил уредник на весникот "Стремљења" во Приштина и главен уредник на "Српскиот југ" (2004-2006) во Ниш. Член е на Асоцијација на српски писатели од 1985 година и Српската асоцијација на новинари од 1979 година.
Неговите дела се објавени во антологии на српска поезија и раскази дома и во странство. Четири од неговите драми беа изведени во театрите. Награден е со повеќе книжевни награди за поезија и проза. Негови дела се преведени на полски, бугарски, руски, македонски, англиски, талијански, арапски и други јазици, a книга песни na англиски во Мелбурн, Австралија, 2014.
NGC 2824
NGC 2824 — леќеста галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2824 се споменува и како UGC 4933, MCG 4-22-31, MK 394, IRAS 09160+2628, CGCG 121-57, near SAO 80757.
Откривање
Објектот е откриен на 30 април 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2824 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 2824 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 19 м 2,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 26° 16' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 2824 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26330. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1955. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 237.
Аруми
Арумите (науч. Araceae) е фамилија на монокотилни цветни растенија чии цветови се поредени во еден вид на соцветие наречено спадикс. Спадиксот е составен од бројни ситни цветови поредени на една месеста оска. Тој најчесто е придружен, а понекогаш и затворен со спата, која претставува листовиден прицветен лист. Фамилијата брои 107 родови во кои се распоредени повеќе од 3700 видови. Арумовата фамилија е најраспространета во тропските региони од Новиот Свет, но помал број претставници се среќаваат и во тропските региони од Стариот Свет, како и во северните умерени региони. Според неодамнешните генетски проучувања од страна на APG се покажа дека видовите од фамилијата Водни леќи (Lemnaceae) исто така припаѓаат во арумовата фамилија. Anthurium и Zantedeschia се два добро познати видови од оваа фамилија, како што се и Colocasia esculenta и Xanthosoma roseum (слоново уво). Меѓу најголемите соцветија во светот е она на арумовото растение Amorphophallus titanum (џиновски арум). Во оваа фамилија припаѓаат голем број на украсни растенија: Dieffenbachia, Aglaonema, Caladium, Nephthys и Epipremnum, Allocasia и други. Во родот Cryptocoryne се вклучени многу познати аквариумски растенија. Плодовите на тарото и Monstera deliciosa се користат како храна. Philodendron е важно растение во екосистемите на дождовните шуми и често се користи како украсно растение. Во оваа фамилија спаѓа и најмалото цветно растение - волфијата.
Опис
Видовите од арумовата фамилија најчесто се ризоматични или грутчести и често содржат кристали од калциум оксалат или рафиди. Листовите можат да варираат од вид до вид. Соцветието се состои од спадикс, кој речиси секогаш е опколен со изменет лист наречен спата. Кај еднодомните аруми (кои имаат одделни машки и женски цветови, но тие се наоѓаат на едно растение или единка) спадиксот обично е граден така што женските цветови се наоѓаат во долниот дел од растението, додека машките кон врвот. Кај хермафродитните цветови, устенцето (стигмата) овенува кога ќе созрее поленот, спречувајќи притоа самооплодуавње. Постојат и некои дводомни видови.
Многу растенија во оваа фамилија се термогени (произведуваат топлина). Нивните цветови достигнуваат и до 45 степени Целзиусови дури и кога температурата на околната средина е многу пониска. Една од можните причини за оваа појава е привлекување на инсекти за опрашување. Друга причина е спречување на ткивно уништување во ладните региони. Некои примери на термогени аруми се:  Symplocarpus foetidus, Amorphophallus titanum (џиновски арум), Amorphophallus paeoniifolius (слонова нога), Helicodiceros muscivorus и Sauromatum venosum (вуду лилјан). Цветовите од видовите како џиновски арум и Helicodiceros muscivorus даваат многу непријатен мирис кој потсетува на пцовисано животно. Ова е важно, бидејќи на овој начин се привлекуваат мувите за да го опрашат растението. Топлината која ја произведува растението помага за интензивирање на овој мирис.
Систематика и филогенија
Фамилијата се дели на седум потсемејства, од кои најбогато со родови и видови е Aroideae. Најпримитивни потсемејства се Gymnostachydoideae и Orontioideae. Морфолошки најоддалечено семејство е Lemnoideae.
NGC 945
NGC 945 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 945 се споменува и како MCG -2-7-13, IRAS 02261-1045.
Откривање
Телото е откриено на 28 ноември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 945 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 945 има привидни димензии од 2,3' х 2,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 945 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9426. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 886.
Кандакија
Кандакија или Кантакија, исто така, Кендис, беше титулата на кралиците на древното африканско кралство Куш, исто така познато како Нубија и Етиопија.
Сигнализам
Сигнализам претставува меѓународно неоавангардно буквално и уметничко движење. Собрало поширока база на поддршка и во поранешна Југославија и во светот кон крајот на 1960-тите и почетокот на 1970-тите.
Кандакија
Според една легенда во Александриската романса Кендис од Моро го порази Александар Велики кога тој се обидел да ги освои териториите јужно од Египет. Се обидел да ја освои нејзината земја во 332 година п.н.е., таа ги аранжирала своите војски стратешки и била присутна на воен слон, кога тој се приближуваше. По оценувањето на силата на нејзините војски, Александар решил да се повлече од Нубија, и се упатил кон Египет.
Сигнализам
Потеклото и методите на сигнализмот
Почетокот на Сигнализмот датирал од 1959 година кога неговиот основач и главен теоретичар Мирољуб Тодоровиќ започнал со своите лингвистички експерименти. Неговото главно верување било дека не може да има значителен скок напред во поезијата без револуција на нејзиниот главен медиум - јазикот.
Раѓањето на сигнализмот во српската литература и култура, со неговата тенденција да ги револуционизира и другите уметности (визуелни, театарски, стрипови, музика и филмови), дошло од потребата да се елиминираат потрошените модели што ги носи поетскиот и културните традиции, како и од неопходноста да се преземат предизвиците и духот на модерната технолошка и електронска цивилизација. Во својата програма („Манифест“ и други водечки текстови) како и во своите уметнички дела, Сигнализмот направи чиста пауза од принципите на неоромантизмот и доцната симболика кои сè уште владеат со српската литература. Нејзината цел беше радикално да ја промени поезијата и преку содржината и преку формата и да ја направи компатибилна со современото време.
Кандакија
Барелефи од околу 170 г. п.н.е. ја покажуваат кандакијата Шанакдакта, облечена во оклоп и со копје во битка. Таа не владеела како кралица или кралица мајка, туку како целосно независен владетел. Нејзиниот сопруг беше нејзиниот консорт. Во барелефите пронајдени во урнатините на зградите кои таа ги изгради, Шанакдакта е портретирана како и сама, така и со нејзиниот сопруг и син.
Сигнализам
Потеклото и методите на сигнализмот
Револуционизирањето на поетскиот јазик започна со воведувањето на симболите, формулите и лингвистичките форми на „тврдите“ науки (физика, биологија, хемија, математика, биохемија и астрономија). Понатаму, јазикот беше визуелен со дисперзија на зборови и реченици во слогови и букви формирајќи визуелно препознатливи обрасци, како и со воведување невербални симболи во текстот (цртежи, фотографии, графикони) со цел да се создаде колаж од вербални и визуелни елементи. Оваа прва фаза на сигнализмот често се нарекува научност, со најистакнатите примери вклучувајќи ги книгите „Планета“ (Планета, 1965) и „Путовање во Звездалију“ (Патување во Ѕвездената земја, 1971), како и поетските циклуси „Беланчевина“ (Белковина), „Кисеоник“ (Кислород), „Ожилиште“ (Расадник) и други во кои темите се Простор, Време и Материја.
Таму, децениското истражување и креативно стремеж што следело, сигналистите значително ги прошириле когнитивните граници и жанровскиот профил на модерната српска поезија. Сигналистичката поезија може да се подели на две главни форми: вербална и невербална. Вербалната поезија се состоела од научна, алеаторска (случајна), стохастичка, технолошка, феноменолошка, сленг и апеиронистичка поезија. Поттиповите на невербална поезија вклучувале визуелна, објектна, звучна и гестуална поезија.
Сигнализмот направил значителен напредок во прозата (експериментален роман и расказ). Има и голем број значајни достигнувања од литературата за деца на Сигналистот. Во визуелната уметност се прават чекори во уметноста на телото, поштата, перформансите и концептуалната уметност.
Движењето било значително поттикнато од меѓународното списание „Сигнал“, инаугурирано во 1970 година. Во периодот од 1970 до 1973 година се појавиле девет изданија на „Сигнал“, во кои биле претставени голем број домашни и меѓународни уметници, како и печатени библиографски податоци за авангардните изданија ширум светот. Од 1973 до 1995 година списанието не можело да се издава, главно од финансиски причини. Од 1995 до 2004 година се појавија уште 21 издание на „Сигнал“. Новото издание на „Сигнал“ го ревитализираше движењето Сигналист и внесе армија млади уметници во движењето во 21 век.
За работата на Мирољуб Тодоровиќ и движењето Сигнализам што тој го основал, одбранети се три докторски дисертации: д-р Јулијан Корнхаузер, Јагелонски универзитет во Краков, Полска, 1980 година; д-р Живан Живковиќ, Филолошки факултет во Белград, 1991 година и д-р Миливое Павловиќ, Универзитет во Косовска Митровица, 2002 година. На истата тема биле објавени и 20 монографии.
Меѓународни антологии кои содржат дела на сигналисти
Во Србија беа објавени и три антологии: „Сигналистичка поезија“ (1971), „Конкретна, визуелна и сигналистичка поезија“ (1975), „Мил-арт пошта-поезија“ (1980), како и неколку збирки и алманаси.
Најзначајните автори и дела на Сигнализмот
Многу поети, писатели и сликари ги прифатиле основните концепти на сигнализмот, дополнително развивајќи ги и ширејќи ги идеите на ова српско (југословенско) неоавангардно движење.
Покрај основачот на сигнализмот Мирољуб Тодоровиќ ( Киберно, 1970; Свињата е одличен пливач, 1971 година; Бампкин се покажува, сленг поезија, 1974 година; Инсект во храмот, 1978; Алгол, 1980, 19, 1980, 1980, 1980, 1989, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, 1989, 1980, 1980, 1980, 1980, 1980, Textum, Нок-аут, 1984 година; Повторно го монтирам Росинанте, 1987 година; Водената змија пие вода, 1988 година; Дневникот на авангардата, 1990 година; Електричен стол, сленг поезија, 1998 година; Штотуку ја отворив мојата пошта, 2000 ; Into my Ear, сленг приказни, 2005; Blue Wind, 2006; Slang Stories, 2007;) значајни придонесувачи за теоријата и практиката на сигнализмот ги вклучуваат Марина Абрамовиќ, Влада Стојиљковиќ, Звонимир Костиќ Палански ( Флоратсвищић19, Св ., 1984), Миливое Павловиќ ( Бела книга, 1974; Светот во сигнали, 1996), Зоран Поповиќ, Љубиша Јоциќ (Месечева светлина во Тетрапак, 1975; Што е времето, 1976: Есеи за сигнализмот Јалаворосупско , 1976 година), ( Шинел до зори, 2001; Soul Catcher, 2003 ), Богислав Марковиќ ( Алтај Даст, 2006), Илија Бакиќ ( Пренатален живот, 1997); Нов Вавилон, 1998 година; Протоплазма, 2003 година; Есента на собирачите, 2007 година; Да се продолжи, 2009 година), Слободан Шкеровиќ ( Индиго, 2005; Сите бои на Арктурус, 2006; Химера или Борг, 2008), Жарко Ѓуровиќ ( Светот на сигнализмот, 2002 година), Душавиќ, Душавиќ ,, Добрица Камперелиќ, Миливој Анѓелковиќ, Зоран Стефановиќ и др.
Критички прием
Многубројни домашни и меѓународни критичари и теоретичари високо го почитуваат Сигнализмот:
Проф. Милош Бандиќ : „Сигнализмот е – по зенитизмот, надреализмот и движењето на социјалната литература – следното и автохтоно книжевно и уметничко движење во српската литература на 20 век. Во исто време, во современата југословенска литература и култура, сигнализмот се потврдува како ексклузивна модерна димензија и посебна уметничка форма и продукција. Без сето тоа веројатно би било посиромашно и којзнае колку лишено“.
Оскар Давичо, познат писател: „За прв пат од појавата на надреализмот во дваесеттите години, радосно можеме да потврдиме дека со истражувањето на Мирољуб Тодоровиќ, српската поезија повторно може да ги достигне вистинските светски авангардни истражувања.
Зоран Маркуш, визуелен критичар: „Сигнализмот е наш паралелен феномен во заградата на најекстремната авангарда и тоа ја објаснува неговата меѓународна експанзија, одобрување и важност во одредени уметнички и интелектуални кругови“.
Дејв Оз, канадски мултимедијален уметник: „Вистинската суштина на сигнализмот е тоа што очекува појава на планетарна свест“.
Проф. Миливое Павловиќ: „Благодарение на Мирољуб Тодоровиќ и групата што го следи, Сигнализмот со својот мејнстрим го претставува лакот кој на креативен начин ги поврзува авангардните цели од периодот меѓу војните со современата епоха, внесувајќи вредни иновации и поврзувајќи ја српската уметност со процесите на современиот свет“. (Од книгата Клучевите на сигналистичката поетика)
Гоцева мисла
Гоцева мисла претставува меѓународна награда за културен натпревар меѓу народите, инспирирана од мислата „Јас го разбирам светот како поле за културен натпревар меѓу народите“ од револуционерот Гоце Делчев. Наградата се доделува во пресрет на неговиот роденден на 4 февруари секоја година на лица кои дале особен придонес во културна афирмација на македонскиот народ и некоја друга нација. Прв историски добитник бил хрватскиот амбасадор во Македонија, Златко Крамариќ во 2013 година. Наградата ја доделува Фондацијата за културна и научна афирмација и презентација „Македонија Презент“ од Скопје.
Виа Динарика
Виа Динарика е мрежа на пешачки патеки на долги растојанија во Динарските Алпи и се состои од Белата патека, Сината патека и Зелената патека. Преку Динарица ги поврзува земјите Словенија, Хрватска, Босна и Херцеговина, Црна Гора, Србија, Косово и Албанија.
Проектот Виа Динарица бил започнат во 2010 година со цел да се промовира и развива туризмот во Западен Балкан. Зелените и сините патеки сè уште се во развој (2020 година).
Белата патека
Белата патека (1.260,8 км) е главната рута во Виа Динарика и го следи главниот гребен на Динарските Алпи. По оваа рута се највисоките планински врвови во секоја од земјите (освен Словенија). Маршрутата започнува во Раздрто во подножјето на висорамнината Нанос во Словенија и приближно ги следи хрватските планини Велика Капела, Велебит и Динара. Во Босна и Херцеговина патеката минува низ регионот на Херцеговина, а потоа и низ планините на Централна Црна Гора. Трасата завршува во долината Валбона во албанските Алпи во Северна Албанија.
Сина патека
Сината патека се фокусира на брегот на Јадранското Море, островите, полуостровите и малку пониските планини овде.
Зелена патека
Зелената патека минува низ зелената и бујна внатрешност (на пример, регионот Лика во Хрватска и централните босански региони) на источните падини на Динарските Алпи. Последниот дел од рутата оди и до западните делови на Србија и Косово.
Секретаријат за спроведување на Охридскиот рамковен договор
Секретаријатот за спроведување на Охридскиот рамковен договор - СИОФА (алб. -Sekretariati për zbatimin e Marrëveshjes Kornizë të Ohrit) е дел од Владата на Република Македонија, кој е формиран за успешно спроведување на Охридскиот рамковен договор, кој беше потпишан за да се прекинат воените дејства во Македонија во 2001. Секретаријатот е формиран со одлука на Владата на Република Македонија, на 5 април 2004, но под името Сектор за Спроведување на Охридскиот Рамковен Договор, кој во меѓувреме со измените и дополнувањата на Законот за Влада се трансформирал во Секретаријат за спроведување на рамковниот договор кој започнал да функционира од јануари 2008 година. Името СИОФА доаѓа од самиот англиски назив Secretariat for the implementation of the Ohrid Framework Agreement (SIOFA).
Мисија, цели и задачи
Секретаријатот за спроведување на рамковниот договор на Владата на Република Македонија има задача да го спроведе целосно Охридскиот рамковен договор и да обезбеди административна и стручна поддршка на заменик претседателот на Владата на Република македонија задолжен за спроведување на рамковниот договор.
Највисоки и  долгорочни  приоритети на Секретаријатот се:
Организација на секретаријатот
Како посебни одделенија во Секретаријатот за спроведување на рамковниот договор функционираат:
Носторф
Носторф (Nostorf) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Невозможна мисија (филмски серијал)
Невозможна мисија е филмски серијал на акционо-шпионски трилер филмови засновани на истоимената телевизиската серија. Главна улога во серијалот игра Том Круз како ИМФ агент Итан Хант.
Невозможна мисија (1996)
Итан Хант е наместен за убиството на неговите колеги агенти за време на мисија во амбасадата во Прага и погрешно обвинет за продавање на владини тајни на мистериозен меѓународен криминалец познат само како „Макс“.
Невозможна мисија 2 (2000)
Итан Хант ја праќа Наја Нордоф-Хол на тајна мисија да го запре лудиот план на поранешен ИМФ агент кој планира да украде смртоносен вирус и да го продаде на купувач кој најмногу ќе понуди. Филмот бил режиран од Џон Ву а во главна улога играл Том Круз, кој исто така бил и продуцент. Филмот има силни тематски сличности со шпионскиот трилер филм Озогласена од 1946 година режиран од Алфред Хичкок.
Невозможна мисија 3 (2006)
Итан Хант се повлекува од ИМФ и започнува да тренира нови регрути. Итан е пратен повторно во акција да пронајде недопирлив дилер на оружје.
Невозможна мисија: Протокол дух (2011)
Итан Хант и тимот се обвинети за бомбардирање на Московскиот кремљ. Тој и тројца други мораат да запрат маж кој сака да започне светска јадрена војна.
Невозможна мисија 6 (2018)
На 24 јули 2015 година, бил објавен извештај во кој се велело дека Paramount Pictures е во подготовки за шести филм во серијалот. Во ова време, сè уште не се знаело кои глумци ќе глумат во филмот, но Том Круз повторно ќе биде продуцент заедно со Дејвид Елисон и Дана Голдберг во Skydance Productions и Џ. Џ. Абрамс во Bad Robot. На 28 јули, Том Круз потврдил шести филм во серијалот бил развиен и најверојатно ќе започне да се снима во 2016 година. На 19 ноември, Макуори бил потврден за режисер, додека пак Ребека Фергусон започнала преговори за повторно да ја игра Илза Фауст. Во декември 2015 година, Макуори соопштил дека тој ќе го режира следниот филм и дека Фергусон исто така ќе биде дел од глумечката екипа.
Јоаникиев мост
Во 1991 г. е прогласен за споменик на културата.
Космос-1741
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 18 април 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 700 килограми. Космос-1741 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 811 км, а најмалото на 781.
Надин Киршон
Надин Медлин Мартина Киршон (родена на 19 март 1984 година во Стокхолм) е шведска глумица. Киршон ја освои нааградата за најдобра глумица 2005 година на ГАФФА - Меѓународен филмски фестивал за млади во Австрија во за нејзината улога во „Бомбајските соништа“. Победник е и на Гулдкапан во 2003 година за улогата Хана во филмот „Љубовно буги“.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Бороец
Успение на Пресвета Богородица — главна селска црква во дримколското село Бороец.
Црквата се наоѓа во самото село на ридот Бигор кој преовладува над селото, а околу нејзе се наоѓаат и селските гробишта. Во непосредна близина на црквата се наоѓа и главната селска џамија.
По традиција, селаните во оваа црква се собираат за погреби и крштевки.
Местоположба
Црквата е изградена во Горно Маало и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Во црковниот двор во 1966 година била изградена камбанаријата на црквата. Ѕидари на камбанаријата биле селските муслимани.
Икони
Во 1867 година, Дичо Зограф изработил икони за селската црква.
Семково
Семково е широка денудациска рамнина - ливади со борови и смрека наоколу. Низ областа тече реката Станкова, десна притока на Вотручка Река. Почвите се кафеава шума, а геолошката основа е гранитот.
Над одморалиштето, на надморска височина од 1750 метри се наоѓа туристичката колиба Семково. Од ливадите во близина на колибата има живописна панорама на југ до планината Пирин.
Во 1934 година во Семково бил убиен Симеон Кавракиров.
Шванхајде
Шванхајде (Schwanheide) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Авионот Диск Клипер
Со авионот „Диск Клипер“ во 1939 на 29 јуни е извршен првиот комерцијален лет преку Атлантскиот Океан. На тој датум, авионот „Диск Клипер“ долета од САД на аеродромот во Лисабон, Португалија.
Елин Клинга
Елин Карин Клинга (родена на 13 август 1969 година) е шведска глумица која учествувала во неколку од доцните сценски продукции на Ингмар Бергман. Како студент, Клинга одела во Музичкото училиште на Адолф Фредрик во Стокхолм. Е една од омилените глумици на Бергман, таа глумела во продукции, вклучувајќи ги „творците на слики“ (1998), Соната на духовите (2000) и „Духови“ (2003).
Долна Горица (Дебар)
Горна Горица (Gjoricë e Poshtëme) — село во општината Булчица на Дебарската област, источна Албанија.
Географија
Селото е сместено во историско-географската област Долни Дебар, на левиот брег на Црн Дрим. Понекогаш селото се вбројува во областа Голо Брдо. На неколку стотини метри источно е државната граница со Македонија, каде од другата страна е селото Спас.
Историја
Албанизацијата на Горица (Долна и Горна) почнала порано отколку во другите места и со време македонското население било истиснато и/или асимилирано од албански доселеници од други места.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) Горица било дел од областа Мала Река (Грика Вогел) и во неа живееле 90 лица Арнаути муслимани.
Во 1940 г. Миленко Филиповиќ напишал дека Горица е големо албанско село од околу 130 куќи и го врбојува во областа Голо Брдо. Околу 50 куќи образуваат голема населба, а останатите се поставени наоколу во групи насобрани околу поединечни одбранбени кули. Според него, сите жители на селото тогаш биле преселници од Зоѓај, Хомеш и Зрчани.
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Горица.
Свети Лаврентиј (залив)
Свети Лаврентиј (Gulf of Saint Lawrence, Golfe du Saint-Laurent) — студенa водна површина и излез на континентална Северна Америка во Атлантскиот Океан преку Големите Езера. Околу 14 милиони литри слатка вода секоја секунда се влева во заливот од реката Свети Лаврентиј (Сент Лоренс). Главниот прилив на вода во заливот и од него, како и најголем дел од поморскиот сообраќај, минува низ Каботовиот Проток, кој го раздвојува Њуфаундленд од Нова Шкотска на југ. Ледени сандти има од февруари до април и тие претставуваат опасност за бродовите. Длабоките води на овој залив се одлично место за риболов.
Космос-1742
Космос-1742 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 14 мај 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-1742 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 417 км, а најмалото на 353.
Струшко изгрејсонце
Струшко изгрејсонце претставува награда за најдобра книга за деца и млади од македонски автор, што ја доделуваат издавачката куќа „Феникс“ и Фондацијата „Македонија презент“ од Скопје;. Прв историски добитник бил писателот Киро Донев.
Бончеица (Прилеп)
Бончеица  — археолошко наоѓалиште во градот Прилеп. Претставува населба, некропола  од доцноантичко време. Неколку стотици метри јужно од булеварот „Маршал Тито “, со копањето на темели за станбена зграда се откриени доцноантички објект, неколку питоси и многубројни фрагменти од керамички садови. Во непосредната близина се откриени гробови со конструкција од тегули „на две води“. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп..
Борик
Борик (Borik) — урбан дел на градот Бања Лука, главниот град на ентитетот Република Српска, Босна и Херцеговина. Се наоѓа на левиот брег на реката Врбас, источно од центарот на градот. Борик во 1991 година имал 11.854 жители. Името го добил по боровите кои биле засадени за време на австроунгарската анексија на Босна и Херцеговина. Борик е поделен на: Борик I и Борик II.
Даниела Иваноска
Даниела Иваноска — македонска театарска глумица која работи во Народниот театар „Војдан Чернодрински“ од Прилеп.
Животопис
Даниела Ивановска (родена како Стојковска) е родена во Скопје. Таа е омажена за глумецот Зоран Иваноски со кого го имаат синот Лука.
Кариера
Професионалната кариера на Иваноска (тогаш, со презимето Стојковска) ги направила во Скопје, играјќи во неколку претстави на Македонскито народен театар, како: „Соларис“, „Големите очекувања“, „Делириум за двајца“, „Слепци“, „Црнила 005“. Подоцна, таа се вработила во театарот „Војдан Чернодрински“ во Прилеп, каде од 2008 наваму имала улоги во речиси сите претстави.
Во ноември 2014 година, на Меѓународниот фестивал на глумците во Никшиќ, Црна Гора, Иваноска ја освоила наградата за најдобра споредна женска улога, играјќи го ликот на Алтана во претставата „Буре барут (драма)“, во режија на Наташа Поплавска.
Количество
Количество — поим што се користи во однос на мерката (број, сума) на еден скалар, вектор, број на предмети или на некој друг начин за обележување на вредност на збир или група на предмети.
Поимот некогаш се користи како спротивен на замислата за качество.
Потекло на поимот
Потеклото на поимот во македонскиот јазик соодветствува на она во латинскиот јазик. Поимот „количество“ (quantitas) претставува одговор на прашањето „колкав“ (латински: quantis).
Телдау
Телдау (Teldau) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Српски дрвени цркви
Српските дрвени цркви се вкупно околу 80 дрвени верски објекти изградени од крајот на 17-ти до средината на 19-тиот век за време на отоманското време, сместени во денешна Србија и Босна.
Овие цркви најчесто се наоѓале во шумите далеку од главните патишта. За да си го зачуваат идентитетот и религијата од Отоманската империја, православните жители ги граделе црквите од дрво, за да можат лесно преку ноќ да ги префрлат на други локации. Дрвените цркви се мали градби од едноставна градба со автентичен покрив, без украс и апсиди. Повеќето од нив се од костурен тип, со ѕидови од жлебови штици, а некои од трупци со правоаголен пресек. На аголот, трупците се поврзани со срамнети со земја размавта. Ѕидовите варирале и ретко достигнувале висина на маж. Исто така, црквите не достигнале висина на дрво. Покривите се многу стрмни за побрзо одводнување на дождовницата. На аголот, лицата на покривот се редовно заоблени. На овој начин се избегнува агол на покривот кој е несоодветен за покривот, а притоа се добива полуелипсовиден покрив на фронталните ѕидови кој обезбедува подобра заштита од атмосферски влијанија. Ова дополнително дава специфична естетска визија за структурата. Овие згради немаат таван, така што покривната конструкција во внатрешноста е целосно видлива. Отворите се многу мали, така што внатрешноста на црквата е прилично темна.
Босна и Херцеговина и Србија се специфични по бројот на џамии со дрвени минариња останати од Отоманската империја.
Ден на победата (9 мај)
Денот на победата е празник кој го одбележува предавањето на Германија во 1945 година. Првпат беше инаугуриран во 15 републики на Советскиот Сојуз, по потпишувањето на капитулацијата на Германија доцна во вечерните часови на 8 мај 1945 година (по полноќ, според тоа, на 9 мај во Москва). Советската влада ја објави победата рано на 9 мај по церемонијата на потпишување во Берлин. Иако официјалната инаугурација се случи во 1945 година, празникот стана неработен ден дури во 1965 година и само во одредени советски републики.
Во Источна Германија, 8 мај бил одбележан како Ден на ослободување од 1950 до 1966 година, а повторно беше прославен на 40-годишнината во 1985 година. Во 1975 година, „Денот на победата“ во советски стил се славеше на 9 мај. Од 2002 г., германската држава Мекленбург-Западна Померанија го одбележа денот на комеморацијата познат како Ден на ослободување од националнсоцијализмот и крај на Втората светска војна.
Руската Федерација официјално го призна 9 мај од формирањето во 1991 година и го смета за неработен ден, дури и ако падне за викенд (во тој случај секој нареден понеделник ќе биде неработен). Празникот се славеше и таму, додека земјата беше дел од Советскиот Сојуз.
Историја
Капитулацијата на Германија била потпишана двапати. Првичен документ бил потпишан во Ремс на 7 мај 1945 година од Алфред Јодл (началник на канцеларијата на германскиот ОКВ) за Германија, Волтер Бедел Смит, во име на Врховниот командант на сојузничките експедитивни сили и Иван Суслопаров, во име на Советската висока команда, во присуство на францускиот генерал мајор Франсоа Севез како официјален сведок. Бидејќи Советската висока команда не се согласила со текстот на предавање, и затоа што Суслопаров, релативно низок офицер, не бил овластен да го потпише овој документ, СССР побара во Берлин да биде потпишан втор, ревидиран документ за капитулација. Јосиф Сталин изјавил дека Советскиот Сојуз сметал дека предавањето во Ремс е прелиминарен документ, а Ајзенхауер веднаш се согласил со тоа. Друг аргумент бил дека некои германски трупи го сметале документот од Ремс само за предавање на западните сојузници, а борбите продолжиле на Исток, особено во Прага.
Втората церемонија за предавање била организирана во предградието на Берлин доцна на 8 мај, кога веќе било 9 мај во Москва заради разликата во часовните појаси. Маршалот Вилхелм Кајтел, началник на ОКВ, го потпишал последниот германски документ за предавање, кој исто така го потпишал маршал Георгиј Жуков, во име на Врховната висока команда на Црвената армија, и воздухопловниот началник, маршал Артур Тедер, во име на сојузничките експедитивни сили, во присуство на генералот Карл Спац и генералот Жан де Латре де Тасињи, како сведоци. Предавањето било потпишано во седиштето на Советската армија во Берлин-Карлшорст. И англиската и руската верзија на документот за предавање потпишани во Берлин се сметаат за автентични текстови.
Ревидираниот берлински текст од документот за предавање се разликува од прелиминарниот текст потпишан во Ремс во експлицитното барање за целосното разоружување на сите германски воени сили, и предавање на оружјето на локалните воени команданти на сојузничките сили.
За да ја одбележат победата во војната, церемонијалната Московска парада на победата се одржала во главниот град на Советскиот Сојуз на 24 јуни 1945 година.
Фарау
Фарау (Fărău, Brenndorf, Magyarforró) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 1.909 жители (податок од 2009).
Гибралтар
Гибралтар (Gibraltar) — британска прекуморска територија сместена на најјужната точка од Пиринејскиот Полуостров, на Гибралтарскиот Проток. Територијата се граничи на север со Шпанија, а останатите делови се опколени со Средоземното Море и Атлантикот. Гибралтар историски бил многу важна стратешка точка поради што бил предмет на напади и освојувања, а од 1713 со Договорот од Утрехт е под контрола на Велика Британија.
Името на Гибралтар потекнува од Арапското име Гиб ел Тарик што значи „Карпата од Тарик“, и се однесува на берберскиот војсководец Тарик Ибн-Зијад, кој го предводел нападот на Умајадскиот калифат на Иберија во 711 година.
Статусот на Гибралтар е предмет на спор помеѓу Велика Британија и Шпанија. Шпанија бара враќање на суверенитетот или поделен суверенитет со Британија, но повеќето Гибралтарци се противат на ова.
Историја
Гибралтар бил населен уште од Неандерталскиот човек. Првиот историски народ за кој се знае дека таму се населил биле Феникијците околу 950 п.н.е., а подоцна Картагинците и Римјаните. Во античко време, карпите на двете страни од Гибралтарскиот проток се нарекувале Столбови на Херкул, бидејќи, според легендата, Херкул го создал теснецот пресекувајќи ја планината Атлас со еден удар со својот топуз, и така ги споил Средоземјето и Атлантикот. После падот на Римското Царство, Гибралтар за кратко бил под контрола на Вандалите, а потоа на Визиготите до 30 април 711 г., кога потпаднал под власт на Умајадскиот калифат. Генералот Тарик Ибн-Зијад, предводел војска претежно составена од Бербери со која го преминал протокот од африканската кон европската страна и го освоил Гибралтар.
Првите тврдини и трајна населба била изградена од султанот Абд ал-Мумин. Остатоците од тие тврдини се видливи и денес. Гибралтар подоцна станал дел од Кралството Гранада до 1309 година, кога кратко бил окупиран од кастиљските војски. Во 1333, бил освоен од од Маринидите (една берберска династија) кои ја окупирале муслиманска Шпанија. Маринидите го препуштиле Гибралтар на Кралството Гранада во 1374. Конечно, во 1462 година Гибралтар бил освоен од Војводата од Медина Сидонија, со што завршиле 750-те години на Арапско-Берберска доминација.
Во почетокот на владеењето на Медина Сидонија, Гибралтар добил суверенитет како живеалиште на популација на протераните Сефардички Евреи. Евреите се населиле таму од Кордоба и Севиља и формирале населба и гарнизон за да го бранат полуостровот. Но, ова траело само 3 години, до 1476, кога војводата од Медина Сидонија се приклонил кон политиката на шпанската круна и ги протерал Евреите назад во Кордоба. Во 1501 Гибралтар преминал во рацете на шпанската круна и го добил својот грб.
На 25 април 1607 се случила поморската битка кај Гибралтар во рамки на Осумдесетгодишната војна, кога холандската флота ја изненадила и нападнала шпанската флота која била усидрена во заливот Гибралтар. За време на четиричасовниот напад, целата шпанска флота била уништена.
За време на Војната за наследството на Шпанија, британските и холандските трупи, кои го поддржувале австрискиот претендент за престолонаследник Архи-војводата Карл, формирале здружена флота и напаѓале разни точки од јужното шпанско крајбрежје. На 4 август 1704, по 6 часа бомбардирање кое започнало утрината во 5 часот, здружената флота предводена од адмирал Сер Џорџ Рук го освоила Гибралтар, по што поголемиот дел од населението мирно го напуштило градот. Француско-шпанските трупи не успеале да го повратат градот, и британскиот суверенитет врз Гибралтар дополнително бил потврден со мировниот Договор од Утрехт во 1713.
Гибралтар станал важна база на Британската кралска морнарица, а неговата важност дополнително пораснала со затворањето на Суецкиот Канал, кога поморските трговски патишта од западна Европа кон Азија и Австралија се пренасочиле низ Средоземјето и преку Гибралтарскиот Проток.
Во текот на Втората светска војна населението на Гибралтар било целосно евакуирано и полуостровот бил претворен во тврдина. Бил изграден и воен аеродром. Артилеријата од Гибралтар го контролирала влезот во Средоземјето, и Германците не успеале да го освојат во текот на целата војна.
Во 1950-тите, Шпанија под водство на Франциско Франко ги обновила барањата за суверенитет над Гибралтар, и цели триесет години потоа го ограничувала движењето помеѓу Гибралтар и Шпанија. На 10 септември 1967 бил распишан референдум во Гибралтар за преминување под власт на Шпанија или за останување под власт на Британија со одредени институции на самоуправа. Само 44 од 12.182 гласачи се изјасниле за приклучување кон Шпанија. Како мерка на притисок, Шпанија повеќепати ја затворала границата кон Гибралтар.
Границата со Шпанија била повторно делумно отворена во 1982, и целосно отворена во 1985, пред пристапувањето на Шпанија кон Европската Заедница. Иако уште од 1980-тите се воделе многу разговори за преземање на суверенитетот од Шпанија, во 2002 се одржал уште еден референдум на кој 98,97% од населението се изјасниле против.
Во 2006-та претставници на Велика Британија, Гибралтар и Шпанија воделе преговори во Кордоба - Шпанија, на кои договориле укинување на низа ограничувања кон Гибралтар претходно воспоставени од страна на Шпанија. Со овој договор се уредил протокот на сообраќај, користењето на аеродромот, употребата на меѓународен повикувачки телефонски код, пензиите на шпански работници во Гибралтар, и др.
Географија и клима
Територијата на Гибралтар зафаќа 6,8км². Поради недостигот на простор, околу една десеттина од територијата е добиена со насипување во морето. Граничната линија со Шпанија е долга 1,2км. Бреговата линија е долга 12км, од кои на западната страна (кон Атлантикот) живеее поголемиот дел од населението. Гибралтар нема природни ресурси. Водата за пиење порано се обезбедувала од длабоки подземни бунари и камени цистерни, а денес со преработка на морската вода.
Составот на карпите е варовник, со најголема висина од 426м. Повисоките делови се прогласени за природен резерват на кој живеат макаки мајмуни - единствената дива популација на мајмуни во Европа.
Климата е средоземна, со благи зими и жешки лета. Главно дуваат два ветри: источен („Леванте“) кој доаѓа од Сахара и носи топол и влажен воздух, и западен („Пониенте“) кој носи свеж воздух и постудено море.
Население и јазик
Бројот на жители на Гибралтар бил 27.967 во јули 2007. Гибралтар е една од најгусто населените територии - 4.303 жители на км².
Гибралтарците се расна и културна мешавина од многу европски имигранти кои тука се населиле во текот на 300 години. Тие се потомци на економските доселеници кои се населиле на местото на шпанците, кои пак го напуштиле по освојувањето од Британија во 1704. Веќе во 1753, мнозинството од населението го сочинувале Џеновези, Малтези, Португалци, Каталонци, а подоцна и Сардинијци, Сицилијанци, Италијанци, Французи, Германци и Британци.
Главна религија е римокатоличкото христијанство, а помалку застапени се и англиканците и методистите.
Службен јазик е англискиот, но се говори и шпански, варијанта на андалузиски дијалект во комбинација со многу примеси, кој го нарекуваат „Љанито“. Гибралтарците и себеси се нарекуваат „Љанитоси“.
Образовниот систем е преземен од англискиот.
Политичко уредување
Како прекуморска територија на Велика Британија, Гибралтар е управуван од Кралот Елизабета II, која е претставена од Гувернер. Велика Британија ја задржува обврската за одбраната, меѓународните односи, внатрешната безбедност и финансиската стабилност. Гувернерот официјално го назначува Главниот министер и владините министри по општи избори. Еднодомниот парламент се состои од 17 избрани пратеници. Гибралтар е дел од Европската Унија, со исклучок на царинската унија и заедничката политика во земјоделството.
Сите политички партии се против обединувањето со Шпанија. Некои од нив го поддржуваат самоопределувањето на Гибралтар.
Стопанство
Британската војска порано доминирала како економски фактор во Гибралтар, со големи воени пристаништа кои ја претставувале главната економска активност. Денес, само 7% од економската активност отпаѓаат на воената економија, а главни дејности се финансиските услуги и туризмот. Голем број Британски и меѓународни банки имаат отворено операции во Гибралтар. Голем број на кладилници и играчници на среќа се исто така сместени тука поради поволниот даночен режим. Но, овој поволен даночен режим за нерезидентите би требало да се укине до 2010.
Туризомот е исто така значајна индустрија. Гибралтар е популарна станица на крстосувањата низ Средоземјето и Шпанија. Популарноста се должи и на бесцаринските и безданочните цени на сите производи и услуги што може да се купат на Гибралтар.
Главни извозни пазари се Велика Британија 30,8%, Шпанија 22,7%, Германија 13,7% итн.
Паричната единица е Гибралтарската фунта (ИСО код: GIP). Покрај тоа, рамноправно може да се користи и Британската фунта.
Според растот на економијата и БДП Гибралтар е една од најнапредните земји во светот.
Бајрам џамија (Бороец)
Бајрам џамија — главна и единствена џамија во селото Бороец, во Општина Струга, Македонија.
Местоположба
Џамија се наоѓа во самото село на ридот Бигор во Горното Маало кој преовладува над селото. Во непосредна близина на џамија се наоѓа и главната селска црква.
NGC 2825
NGC 2825 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2825 се споменува и како MCG 6-21-10, CGCG 181-17.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2825 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 2825 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 19 м 22,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 44' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 88°.