cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Викиречник
Историја и развој
Повеќето од записите и голем број на дефинициите на најголемиот проект на јазични изданија биле создадени од ботови кои пронашле креативен начин да генерираат записи или (ретко) автоматски да внесуваат илјадници записи од претходно објавени речници. Седум од 18-ботови регистрирани на англискиот Викиречник создале 163.000 записи. Само 259 записи остануваат (секој содржи голем број дефиниции) на Викиречник од оригиналното вметнување на Вебстербот од областа на јавениот извор.
Поголемиот дел од вметнувањата беа рачно разделени од илјадници соодветни записи. Уште еден од овие ботови, наречен "ThirdPersBot", бил одговорен за додавање на конјугации од трето лице кои не ги примаат своите записи во стандард речници, на пример, тоа "тлее" е дефинирано како "трето лице еднина во сегашна форма на “догорува ". Со исклучок на овие 163.000 записи, англискиот Викиречник ќе содржи околу 137.000 записи, вклучувајќи ги термините уникатни за другите јазици освен англискиот, што го прави помал од повеќето еднојазични речници. Оксфордскиот англиски речник, на пример, има 615.000 главни зборови, додека пак третиот нов интернационален речник на Merriam-Webster's на англиски јазик, има непопречено 475.000 записи (со многу дополнително вградени главни записи). Сепак, треба да се забележи дека сега постојат повеќе детални статистики за да може да се направи разлика помеѓу главни и под-записи.
Англискиот Викиречник, не се потпира на ботови до тој степен до кој се потпираат новите изданија. Францускиот и виетнамски Викиречник, на пример, вметнуваат големи делови од Проектот на слободен виетнамски речник (ПСВР), кој обезбедува бесплатна содржина на двојазични речници за и од Виетнам. Овие внесени записи ги сочинуваат речиси сите записи од понудата на виетнамското издание. Како англиското издание, и францускиот Викиречник има вметнато околу 20.000 записи во базата на податоци Unihan на кинески, јапонски, корејски знаци. Францускиот Викиречник исто така брзо се проширил во 2006, во голем дел, благодарение на складирањето на ботовите на записи од старите, и слободно лиценцирани речници, како што е осмо издание на Dictionnaire de l'Académie française (1935, околу 35.000 зборови), и со користење на ботови да се додадат зборови од други изданија на Викиречник со француски превод. Руската верзија се зголемила за речиси 80.000 записи како "LXbot", откакако додала записи (со наслови, но без дефиниции) за зборови на англиски и германски јазик.
Во 2017 англискиот дел на en.wiktionary имал над 500.000 сјајни дефиниции и над 900.000 дефиниции (вклучувајќи различни форми).
Лого
Поголемиот дел од сегашниот Викиречник користи тексуално дизајнирано лого од страна на Брион Вибер, инвеститорот во МедијаВики Because a purely textual logo must vary considerably from language to language, a four-phase contest to adopt a uniform logo was held at the Wikimedia Meta-Wiki from September to October 2006.. И покрај честите дискусии за модифицирање или замена на логото, на натпреварот во четири фази одржан во Википедија Мета-Вики од септември до октомври 2006 година не се исполнил саканиот одзив од заедницата на Википедија, како што се надевале некои членови. Победничкото лого било дизајнирано од страна на "Smurrayinchester". Почнувајќи од декември 2009 година, 23 од изданијата на Викиречник, содржат околу половина од записите на Викиречник на направената промена во победничкото лого или негови варијации. Останатите изданија ја користат или својата специфична јазична верзија на текстуалното лого или, во случајот на Галицискиот Викиречник, логото кое го отсликува речникот го претставува галицискиот грб. Во април 2009 година, повторно било покренато прашањето со спроведување на анкета по што било одлучено дека треба да се спроведе проектот за ново лого.
Точност
За да се обезбеди точност, Викиречник има полиса во која се наведува дека записите треба да се тестираат и да се потврди нивната точност преку:
Критички прием
Критичкиот прием на Викиречникот е разновиден. Џил Лепоре запишал во статијата „Ноева арка“ за „Њујоркер“ (6 ноември 2006 година): „''Не постојат видливи раце на Википедија. Не постои дури ни редакција. "Бидете свој лексикограф!", може да биде мотото на Википедија. Кому му се потребни експерти? Зошто да се плаќаат многу пари за еден речник напишан од лексикографи кога можеме самостојно да создадеме еден''? „''Викиречникот не е толку републички и демократски колку што е маоистички. И е толку добар колку што се авторско изумрените книги од кои краде''“. Критичкиот осврт на Кеир Граф за Booklist бил помалку критичен: „''Има ли место за Викиречник? Несомнено. Индустријата и ентузијазмот на многу од нејзините творци се доказ дека постои пазар за него. Прекрасно е да се има уште еден силен извор кој се користи при пребарување на чудни термини кои се појавуваат со брзото менување на денешниот свет и на интернет околината. Но, како што се случува со многу веб-извори (вклучувајќи ја и оваа колумна) најдобро е да се користат софистицираните корисници во комбинација со повеќе реномирани извори''.“ Повикувањата на други изданија се минливи, а дел од поголема дискусија на Википедија, е тоа што не напредуваат подалеку од дефиницијата, иако во изјавата на Дејвид Брукс за The Nashua Telegraph ја опишал како „дива и волнена“. Една од пречките за независна покриеност на Викиречникот е продолжувањето со забуна која во најмала рака е само продолжување на Википедија. Во 2005, PC Magazine го оцени Викиречникот како еден од "Топ 101 мрежни места" иако бил даден мал број на информации во врска со страната.
Ивет (Мопасан)
Постанокот на новелата
Новелата „Ивет“ најпрвин била објавена во весникот „Фигаро“ кон крајот на летото 1884 година, а потоа, идната година била објавена како дел од истоимената збирка раскази, во издание на Havard, главниот издавач на делата на Мопасан. Од писмата што Мопасан му ги испратил на својот издавач се знае дека авторот започнал да ја пишува новелата на почетокот на годината и дека на почетокот бил многу задоволен од неа и планирал да ја издаде како посебна книга. Сепак, се откажал од намерата за да не ѝ даде преголемо значење, сметајќи ја само за духовита искра и анегдота, а не студија. всушност, самиот ја оценил новелата со следниве зборови: „Тоа е вешто, но не е силно...“ (C'est adroit, mais ce n'est pas fort...). Со ова дело, Мопасан сакал да докаже дека може да се натпреварува со Feuillet и со другите салонски писатели од тоа време и затоа свесно го имитирал нивниот елегантен стил. Новелата настанала како одраз на влегувањето на Мопасан во високите кругови на општеството во кои тешко се снаоѓал. Мопасан, кој бил суетен и многу чувствителен, сакал да се афирмира во монденските кругови и да ги восхити, но се чувствувал несигурен.
Содржина
Жан де Сервињи (Jean de Servigny) е богат човек од Париз, кој времето го троши на забава. Една ноќ, тој го води својот пријател Леон Савал (Leon Saval) во домот на маркизата Обарди, која во својата куќа организира масовни забави на кои се танцува, се игра комар и се флертува. Всушност, маркизата е богата куртизана која често ги менува љубовниците. Маркизата Обарди веднаш се вљубува во високиот и убав Леон, додека Жан е еден од бројните додворувачи на убавата Ивет, ќерката на маркизата. За време на забавата, маркизата ги кани двајцата пријатели да ја посетат на нејзиниот имот во близината на Париз. За време на посетата, маркизата ужива во друштвото на Леон, а Жан отворено ѝ ја изјавува својата љубов на Ивет. Кога Ивет ѝ го соопштува тоа на мајка си, таа станува загрижена за иднината на својата ќерка, знаејќи дека Жан нема намера да се ожени со неа, туку само сака да се забавува. Збунета и разочарана од разговорите со Жан и со мајка си, Ивет се повлекува во себе, а потоа влегува во кавга со мајка си, наговарајќи ја да го напушти животот на куртизана и да се повлечат во некое далечно место. Бидејќи мајка ѝ нема слух за таквите планови, таа одлучува да умре и за таа цел набавува хлороформ. Кога следниот пат доаѓаат познаниците на нејзината мајка, Ивет ги води своите додворувачи на локалниот панаѓур, терајќи ги да изведуваат разни глупости, а потоа се повлекува во својата соба и го вдишува хлороформот. Сепак, таа не умира, туку само паѓа во длабок сон, по што Жан ја спасува. Кога се освестува, Ивет паѓа во прегратката на Жан, кој ѝ ветува дека вечно ќе ја сака.
Осврт кон делото
Во „Ивет“ Мопасан дал објективна општествена критика, но делото содржи и субјективна чувствителност; новелата е сатирична, но и сентиментална. Сепак, не може да се каже дека авторот ја идеализирал главната личност, девојката Ивет, а сликањето на амбиентот во кој таа се наоѓа го покажува реализмот на Мопасан. Сепак, општествената критика не е директна, зашто Мопасан речиси никогаш не оптужува, туку само изнесува факти кои оптужуваат. Душевните конфликти на ликовите во новелата се опишани прилично опширно, што претставува новина во творештвото на Мопасан, но тој не се губи во тие суптилности, туку надворешниот свет го набљудува со отворени очи, сликајќи и сцени кои воопшто не се суптилни, со што потсетува на неговиот натурализам. Всушност, љубовната тематика во делото не е суптилна, туку се одликува со натуралистичко сликање на жената и љубовта, како една од главните својства на неговите дела. Мопасан не измислува, тој само го опишува она што го видел и што го доживеал.
Падарница (Делогожди)
Падарница — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Делогожди. Претставува населба од хеленистичко и римско време. Се наѓа во нивите кои се во непосредна близина на наоѓалиштето Св. Илија. Од неговата северозападна страна, се среќаваат фрагменти од керамички садови, а според наводите на В. Лахтов од рекогносцирањата извршени во 1956 година, биле видливи темели од објекти.
Космос-623
Космос-623 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 декември 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-623 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1485 км, а најмалото на 1388.
RETScreen
RETScreen софтверот за управување со чиста енергија (обично во скратена верзија RETScreen) е софтверски пакет развиен од страна на Владата на Канада. RETScreen Expert беше истакнат на Министерскиот состанок за чиста енергија во 2016 г. што се одржа во Сан Франциско. Софтверот е достапен на 36 јазици, вклучувајќи и македонски.
Знаме на Латвија
Националното знаме на Латвија било за првпат користено во 1918 година и повторно вратено во употреба во 1990 година. Црвената боја на знамето симболизира спремност на летонците да дадат крв за слобода на својата татковина. Знамето е поделено на три дела од кои горниот и долниот дел се темноцрвени а додека средниот е бел.
RETScreen
RETScreen Suite, што се состои од RETScreen 4 и RETScreen Plus, е претходната верзија на софтверот RETScreen. RETScreen Suite опфаќа можности за когенерирање и анализа на воненергетската мрежа.
За разлика од RETScreen Suite, RETScreen Expert е една интегрирана софтверска платформа; користи детални и сеопфатни архетипови за оценување проекти; и опфаќа можност за анализа на портфолио. RETScreen Expert содржи голем број бази на податоци за да му помогне на корисникот, вклучувајќи глобална база на податоци за климатските услови добиена од 6.700 станици што се наоѓаат на земјата и сателитски податоци од НАСА; база на референтни податоци; база на податоци во врска со трошоците; база на податоци од проекти; хидролошка база на податоци и база на податоци од производи. Софтверот содржи обемен материјал за обука, вклучувајќи и електронски учебник.
Историја
Првата верзија на RETScreen беше објавена на 30 април 1998 година. RETScreen Version 4 беше објавена на 11 декември 2007 г. во Бали, Индонезија од страна на Министерот за животна средина на Канада. RETScreen Plus беше објавена во 2011 г. RETScreen Suite (интегрирајќи ги RETScreen 4 и RETScreen Plus со бројни дополнителни надградби), беше објавена во 2012 г. RETScreen Expert беше претставена пред јавноста на 19 септември 2016 г.
Програмски барања
Услови што треба да бидат исполнети за функционирање на програмата се Microsoft® Windows 7 SP1, Windows 8.1 или Windows 10; и Microsoft .NET Framework 4.7 или понова верзија. Програмата може да работи на Apple Macintosh компјутери со употреба на Parallels или VirtualBox за Mac.
Партнери
RETScreen работи под раководство и постојана финансиска поддршка на Истражувачкиот центар за природни извори на Канада, CanmetENERGY во Варенес, оддел на Владата на Канада. Главниот тим ја користи максимално соработката со голем број владини и мултилатерални организации, со техничка поддршка од голема мрежа на експерти од индустрискиот, владиниот и академскиот сектор. Најважни партнери се Истражувачкиот центар на НАСА во Ленгли, Партнерството за обновлива енергија и енергетска ефикасност (REEEP), Независниот оператор за системи за електрична енергија (IESO) на Онтарио, УНЕП-овиот сектор за енергетика при Одделот за технологија, индустрија и економија, Глобалната служба за животна средина (GEF), Фондот за јаглероден прототип на Светската банка и Иницијативата за одржлива енергија на Јоршкиот универзитет.
Примери за употреба
Од февруари 2018 г., софтверот RETScreen имаше повеќе од 575.000 корисници во секоја земја и територија.
Со независно истражување за влијанието проценето е дека до 2013 година, употребата на софтверот RETScreen резултирала, на светско ниво, со заштеда поголема од 8 милијарди долари од трошоците за трансакции меѓу корисниците, намалување на емисијата на стакленички гасови за 20 MT годишно и имала придонес за најмалку 24 GW во вид на инсталирани капацитети за чиста енергија.
RETScreen се користи во целиот свет за олеснување и спроведување на проектите за чиста енергија. На пример, RETScreen се користел:
Обемна колекција на статии со детали за тоа како се користи RETScreen во различни контексти е достапна на LinkedIn страницата на RETScreen.
RETScreen исто така се користи како наставна и истражувачка алатка од страна на повеќе од 1.100 универзитети и колеџи низ целиот свет и често се цитира во академската литература. Примери за употребата на RETScreen во академскиот свет може да се најдат во деловите „Публикации и извештаи“ и „Курсеви на универзитети и колеџи“ од билтенот на RETScreen, достапен преку Прирачникот за корисникот во преземениот софтвер.
Употребата на RETScreen е задолжителна или препорачана во рамките на стимулирачките програми за чиста енергија на сите владини нивоа во целиот свет, вклучувајќи ги UNFCCC и ЕУ; Канада, Нов Зеланд и Обединетото Кралство; бројни држави во САД и канадски провинции; градови и општини; и комунални претпријатија. Националните и регионалните работилници за обука на RETScreen се спроведуваат со официјално барање на Владите на Чиле, Саудиска Арабија и 15 земји во Западна и Централна Африка, како и Организацијата за енергетика на Јужна Америка (OLADE).
Награди и признанија
Во 2010 г., RETScreen International ја доби Наградата за извонредност во доменот на јавните услуги, највисоката награда што ја доделува владата на Канада на јавните службеници. Тимовите на RETScreen и RETScreen се номинирани за и добиваат бројни други престижни награди вклучувајќи ги Глобалната награда за обновлива енергија на Еrnst & Young/Euromoney, Енергетски свет (национална награда за Канада) и Медалот за одликувањето на GTEC.
Амерон
Амерон е река во Јомтланд, Шведска. Таа е притока на Индалселвен. Двете изворски реки Сторон и Ојон се вливаат во езерото Хамердалшон. Амерон го напушта езерото кај Хамердалшон на надморска височина од 302 метри на неговиот јужен крај. Делот од реката што започнува во Солбергсватнет веднаш под Едефорсен и продолжува 60 километри низводно е заштитен како природен резерват од 2003 година.
Виолета Сабо
Виолета Сабо (фр. Violette Szabo; Париз, — Концентрационен логор Равензбрик кај Фирстенберг, ) — француско-британски агент на Управата за специјални операции (SOE) во текот на Втората светска војна. Пред крајот на војната Гермаците ја заробиле, испрашувале и на крајот ја депортирале во Концентрациониот логор Равензбрик, каде е убиена. Посмртно е одликувана со британскиот орден Џорџов крст, францускиот ордено Воен крст 1939–1945 и Медалот на Движењето на отпорот.
Животопис
Виолета Сабо е родена како Виолета Рен Елизабет Бушел на 26 јуни 1921 година во Париз. Татко и бил Британец, возач во британската војска, а мајка и Францзинка, шивачка. Раното детство го поминала во патувања помеѓу Париз и Лондон, но, кога имала единаесет години, нејзиното семејство се населило во лондонскиот дистрикт Стоквел. И покрај тоа што била доста ситна (според нејзината документација во СОЕ, околу 165 см) и многу привлечна, нејениот нарав бил далеку поробусен отколку што би можело да се каже врз основа на изгледот. Духовита и со силна волја, ја презирала рачната работа и домашните обврски, но можела да ги надмине своите браќа во сите атлетски дисциплини. Кога имала четиринаесет години го напуштила училиштето и се вработила како продавачка.
На почетокот на 1940 година Виолета се приклучила на жените доброволци но набргу ја променила одлуката и се вработила во фабрика за оружје. Во јули истата година го запознала Етиен Сабо (фр. Etienne Szabo), офицер во  Легијата на странците од Марсеј, кој служел во силите на Слободна Франција на Шарл де Гол. Се венчале на 21 август, а неколку дена по венчавката Етјен заминува на задача. Веќе следната година Виолета се пријавила во Женски помошен територијален корпус (Auxiliary Territorial Service), кој дејствувал со противавионска батерија. Во почетокот само собирала јаготки за една противвоздушна единица. Во јуни 1942 година ја родила ќерката Тања (фр. Tania Szabo). Четири месеци подоцна Етјен загинал во акција, во текот на службата во Северна Африка, во Втората битка кај Ел Аламејн. Етјен никогаш не ја видел својата ќерка.
По загинувањето на мажот Виолета се заветила дека ќе го освети, па одлучила да конкурира во единицата за специјални операции. Нејзиниот течен француски ја направил идеален кандидат за тајна служба. Била британска разузнавачка офицерка, а нејзините мисии во окупираната Франција вклучувале диверзии и собирање на информации за нацистите од окупираните подрачја на Европа. Во текот на една акција фатена е и по испрашувањата одведена е во германски концентрационен логор за жени Равензбрик, каде е и погубена.
Воени активности
Во јуни 1943 година на Виолета и се пружила прилика да се приклучи на СОЕ. Го запознала агентот Хари Пулуве (фр. Harry Peulevé), кој веќе ја препоручил како можен регрут во Француската секција. Во текот на интервјто не и е прецизно објаснето шта би била нејзина работа, но јасно и биле претставени потенцијалните ризици. Ја прифатила понудата без двоумење и следниот месец е испратена во одборот на СОЕ за оценување на студентите.
По четири дена интензивни физички и психолошки тестови, одборот бил импресиониран од нејзината упорност и истрајност, но не и наизглед просечна интелигенција и недостаток на иницијатива. Вкупната оценка била прилично ниска, но доволна да ја помине групата за понатамошна обука, каде го започнала паравојната и командоска работа. Се испоставило дека е извонредно добар стрелец, дури меѓу најдобрите во групата, но инструкторите сметале дека со својот изглед  делува премногу фаталистички. Го довеле во прашање и нејзиниот мотив за борба. Желбата за освета по загубата на саканата личност била разбирлива, но нестабилните постапки на еден агент можеле да ги загрозат животите на сите агенти во мрежата. Исто така ја оцениле како премногу темпераментна. Сметале дека и недостасува итрина, стабилност и финост, неопходни за живот во илегалство.
Со приближување на Денот Д (6 јуни 1944) се јавила итна потреба за повеќе женски курири. Виолета е префрлена на завршна обука за илегално делување на тајни агенти. На почетокот на годината добила повреда на глуждот при тренинзите за искакања со падобран, но сепак, по закрепнувањето и завршетокот на обуката, понуденa и е првата мисија. Требало да биде курир на агентот Филип Ливер (фр. Philippe Liewer) во Нормандија.
Прва мисија
Ова било посебно опасна задача. Хари Пулуве всушност из Франција испратил порака за апсењето на еден агент во Руан. Ливер не смеел да ризикува и лично да отиде во Руан, па одлучил да отиде со Виолета во Париз и од таму неа да ја испрати да ја поправи штетата. Тоа било многу озбилна задача од улога на курир	. После безбедното пристигнување во Франција на 6 април, Виолета заминала сама во Руан како било и планирано, патувајќи под лажен идентитет на секретарка под име „Корин Лирој” (анг. Corinne Leroy). Во текот на три недели внимателна истрага успеала да ги открие деталите за апсењето на СОЕ агентот и дознала од неколкумината преживеани што всушност се случило во Руан. Се испоставило дека пулувеовата порака не била претерана. Градот бил излепен со потерници со ликот на Ливер, а речиси стотина членови од Движење на отпорот паднало во рацете на Гестапо. Се вратила во Париз и му рапортирала на Ливер дека неговата мрежа на агенти и соработници потполно била разбиена. Двајцата на 30 април се вратиле со авион во Англија.
Во оваа мисија Виолета се покажала како способен и снаодлив агент и унапредена е во чин на заставник. По тоа доброволно се пријавила за втора мисија со Ливер.
Втора мисија
Ноќта помеѓу 7 и 8 јуни со падобрани се спуштиле во Франција. Нивна цил била да изградат нова мрежа во Лимож. Виолета Сабо и член на локалното движење на отпорот Жак Дифур имале задача да ги саботираат нацистичките комуникациски канали, во текот на акцијата истовар на сојузниците во Нормандија. Не знаеле дека во нивниот правец се движела 2 СС оклопна дивизија на Рајхот, на патот за Нормандија. Запрени се на германски контролен пункт кај градот Лимож. Кога им бил откриен идентитетот, потрчале кон блиското поле пуцајќи во германските војници. Некое време лазеле по полето, сè додека Виолета не можела понатаму поради умор и повредениот глужд. Иако Дифур сакал да и помогне таа не допуштала. Инсистирала на тоа да тој се обиде да побегне, бидејќи немало смисла двајцата да настрадаат. Дифур успеал да се спаси и подоцна сведочел за овој настан. Виолета продолжила да пуца сè додека, по половина час борба, не останала без муниција.Ја фатиле припадниците на СС дивизијата. Еден сведок подоцна раскажал дека тогаш на СС официрот му плукнала во лице.
Најпрво е одведена во затворот во Лимож. Дознавајќи од Дифур што се случило, нејзините соборци веднаш почнале да прават планови за нејзино ослободување, но Виолета била префрлена во Париз. Во затворот се претставувала како „Вики Теилор” (анг. Vicky Tailor), кој бил уште еден од нејзините лажни идентитети припремени во Лондон (унг. szab = кројач; анг. tailor = кројач). Била испрашувана во злогласното седиште на Зихерхајтсдинст на Авенијата Фош. Нема сигурни докази дека некого предала или дека била мачена.
Во август, заедно со уште агентки Дениз Блох и Лилијан Ролф и 32 машки затвореници, префрлена е во транзитниот логор Сарбрикен во Германија, кој се наоѓал непосредно до Француската граница. Кога нивниот воз го нападнале сојузничкитеавиони, три жени успеле да го напуштат својот одел и да им однесат вода на заробените мажи, што оставило длабок впечаток на преживените. По десет дена жените се префрлени во Концентрационен логор Равензбрик во северна Германија, а потоа во помал логор во Торгау. Тука Виолета за малку не успеала да побегне, но еден доушник во последен момент го спречил овој нејзин обид. Во октомври повторно ја преселиле, овој пат во напуштениот логор јужно од Кенигсберг (герм. Königsberg , денешен Калињинград). Тука логорашите биле ангажирани на изградба на авионска писта. Условите били брутални, а поради оштрата зима сите биле во лоша физичка состојба. Во јануари 1945 година Виолета и останатите агентки вратени се во Равензбрик, несвесни дека нивните судбини веќе се одлучени. Поразот на Германија се очекувал за само неколку недели и припадниците на СС дивизијата систематски ги елиминирале агентите на СОЕ, пред него што можеле да бидат ослободени. Погубена е на 5 февруари, 1945 година со пукање во тил. Истовремено со неа погубени се уште три агентки: Дениз Блох, Лилијан Ролф и Чесили Лефорт. Телата потоа им се кремирани.
Крајот на војната донел хаос низ Европа. Стотина логори се ослободени, а судбината на повеќе илјади заробеници била сè уште непозната. Поради тоа не било познато ни што се случило со Виолета и СОЕ вложил голем напор обидувајќи се да и влезе во траг. Званично прогласување на виолетината смрт дошло по неколку недели, кога добиле сведочење на СС надзорникот во Равензбрик.
Признанија и почести
За херојство во високоризична мисија во окупираната Франција во текот на Втората светска војна посмртно е одликувана со францускиот орден Воен крст 1939–1945, Медал на Движењето на отпорот и со престижниот британски орден Џорџов крст. Една е од само три жени, припаднички на СОЕ на која и е доделен Џорџовиот крст. Останатите две се Нур Инајат Кан и Одет Халоус. Виолетината ќерка Тања Сабо, која нема наследници, одлучила мајкините ордени да ги понуди на аукција, за да се решело прашањето на наследниците. Колекцијата на ордените на Виолета Сабо, заедно со придружната документација, оценета е како најважна колекција од Втората светска војна која се продава во Велика Британија. Понудена е по почетна цена од 300.000 фунти.
На нејзината семејна куќа, во лондонскиот дистрикт Стоквел, 1981 година поставена е спомен-плоча. Нејзиното име се наоѓа на спомен-плочата на СОЕ во Равензбрик, во Бруквуд Меморијалниот центар во грофовијата Сари и на споменикот во црквата Св. Павле во Лондон. Во 2009 година избрана е и за симбол на споменикот на погинати агенти на СОЕ во Лондон. Во селото Вормелоу (анг. Wormelow), во грофовијата Херефордшир, постои Музеј на Виолета Сабо. Во знак на сеќавање на Виолета Сабо и жителите на Стоквел кои ги дале своите животи во Втората светска војна, на 26 јуна 2001 година, на ден на нејзиниот 80 роденден открен е мурал. Муралот го осмислиле и насликале уметниците Брајан Барнс и Марија Харја Херис, врз основа на дизајнот на учениците на стоквелското училиште. На пригодна свеченост, организирана по повод на овој настан, муралот го отворила глумицата Вирџинија Мекена, воу присуство на виолетината ќерка Тања Сабо.
За нејзината неверојатна храброст напишани се три биографски книги, а во 1958 година снимен е филмот Нејзиното име исклесајте го со гордост (Carve Her Name With Pride), во кој насловната улога ја играла Вирџинија Мекена.
Ложице
Ложице (словенечки: Ložice) — населба во Општина Канал на Соча во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Фарадеева константа
Фарадеева константа, симбол
F
– константа во физиката и хемијата која ја претставува величината на електричен полнеж на мол електрони. Името го добила по Мајкл Фарадеј, а нејзината прифатена вредност е:
F = 96 485,3383(83) C mol−1
Фарадеевата константа има прост однос со две други физички константи: каде
e ≈ 1,60217662 кулони
NA ≈ 6,02214086 mol−1
Фарадеевата константа често се користи во електролизата. Количината полнеж во кулони може да се подели со Фарадеевата константа за да се најде количината (во молови) на елементот кој бил оксидиран.
Скудринка
Скудринка е машко македонско оро, кое кореографски потекнува од Долна Река.
Фарадеева константа
Вредноста на F прво биле одредена со мерење на тежината на количината сребро наталожено при електрохемиска реакција при која биле мерени електричната струја која поминува, времето во кое поминува и користејќи ги Фарадеевите закон за електролиза. Истражувањата продолжуваат за изнаоѓање на посигурни начини за определување на поврзаните константи F, NA и e.
Скудринка
Ова е умерено оро кое се игра со рамномерни движења на нозете. Покрај потскоци и доскоци има и вртење на телото околу својата оска. Постојат две варијанти на играње на ова оро. Ритамот е двочетвртински.
Каменица (Сливје)
Каменица — археолошко наоѓалиште во прилепското село Сливје. Наоѓалиштето најверојатно претставува некропола, која поради неистраженоста не е датирана. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека северно од селото има стари гробови и еден бунар.
Александар Богомолов (дипломат)
Александар Ефремович Богомолов (1900 - 1969, Москва ) бил советски дипломат и амбасадор во неколку земји, вклучувајќи ги Франција и Италија.
Живот
Во 1930-тите, Богомолов бил вонреден професор, раководител на катедрата за дијалектички и историски материјализам на Московскиот државен универзитет.
Од септември 1941 до 30 ноември 1943 година бил амбасадор во сојузничките влади во егзил. Од 1944 до 1950 година бил амбасадор во Франција. Од 1952 до 1954 година, тој бил амбасадор на СССР во Чехословачка, а во 1957 година бил поставен за амбасадор во Италија.
Богомолов бил член на делегациите на меѓународните конференции во Техеран, Јалта, и Потсдам. Тој исто така бил член на комитетот за подготвка на нацрт Универзална декларација за човековите права.
Вакаф (Шар Планина)
Вакаф — предел со помала долина и висорамнина на Шар Планина недалеку од Попова Шапка, во северозападниот дел на Република Македонија. Се наоѓа во средишниот дел на Шар Планина веднаш под огранката која што се протегнува од Титов Врв до над самиот скијачки-центар Попова Шапка, односно во пределот помеѓу гребенот на врвовите Бакардан на југозапад и Орлова Стена и Син Врв на североисток, при што кон запад е затворена со гребенот на оваа огранка, а кон исток е отворена кон Полог. Надморската височина се движи од 2361 метар надморска височина на запад со постепено снижување до зарамнетитот висорамнински предел кој завршува со котата со височина 1892 метри. Во самата долина има повеќе силни извори на вода, помеѓу кои и познатиот Вакафски извор, а се наоѓаат и Вакафските Бачила крај колскиот пат кој води од Попова Шапка. Низ долината Вакаф минува и познатата планинарска „Вакафска патека“ која се користи за искачување на Титов Врв во летни услови. Во овој предел минуваат и планинарските патеки за Боговињското Езеро и врвовите Трпезница и Џинибег, а минува и патеката за планинскиот велосипедски маратон „Шарски води“. Името потекнува од зборот вакаф што значи задужбина основана во побожни, просветни или добротворни цели.
Список на државни водачи во 1179 година
Ова е список на државни водачи во 179 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Црква „Вознесение Христово“ - Дупјак
Вознесение Христово (Αναλήψεως του Κυρίου) — преродбеничка црква северно од селото Дупјак, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е изградена во XIX век. Претставува трикорабна базилика со петкатна камбанарија западната фасада, трем на јужната и југозападната страна и една полукужна апсида на југ. Покривот е на две води, но со косини по ширината.
Список на државни водачи во 1179 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Црква „Вознесение Христово“ - Дупјак
Според легендата, црквата ја изградил некој Турчин. За него работел еден овчар кој пошол да му ги пасе овците во месноста Ниси. Тука на овчарот му се поајвил Свети Спас и му кажал да му пренесе на газдата дека тука треба да се изгради цркви посветена на Вознесението Христово. Кога овчарот му ог раскажал ова на Турчинот, овој се налутил и го натепал, па отишол сам да си ги пасе овците. Нему исто така му се јавил Свети Спас и го го казнил за неговото неверство, така што Турчинот останал три дена во бессознание. Кога се свестил, станал христијанин и ја изградил црквата.
Северно од црквата, меѓу неа и Костурското Езеро, во 1932 г. е откриена Дупјачката неолитна населба.
Знаме на Ирска
Знамето на Република Ирска е националното знаме на Република Ирска. Тоа е тробојно знаме со три вертиканлни полиња во зелена, бела и портокалова боја. Зелената боја ја претставува келтската традиција, портокаловата боја ја претставува поддршката на Вилем Орански. Знамето е слично со знамето на Брегот на Слоновата Коска.
Свети Никола
Свети Никола (грчки: Άγιος Νικόλαος) или Свети Николај Чудотворец, архиепископ Мирликиски — се смета за заштитник на морињата. На христијанските бродови обично се наоѓа иконата на светителот, а спроти денот на славењето бродовите застануваат каде и да се наоѓаат, се фрла сидрото во морето, морнарите ќе се помолат и ќе прославуваат цел ден, а утредента ќе го продолжат пловењето. На иконите Свети Никола се претставува со својата архијерејска одежда.
Живот
Свети Никола е роден е во Патара, Ликија, Мала Азија околу 270 година, како единствено дете на неговите родители Теофан и Нина. При неговото крстење го добил името Никола кое во превод значи народен победник. Како дете, со голем восхит пристапувал кон проучувањето на Светото писмо.
Неговиот духовен живот го стекнал преку неговиот чичко кој исто така бил црковно лице, замонашувајќи се во манастирот Нов Сион. По смртта на своите родители, Никола го продал целиот свој наследен имот и парите од продажбата ги поделил помеѓу сиромасите. Додека бил свештеник во својот роден крај, се прочул со делата на својата милостиња. Христијаните веруваат дека му се јавил гласот на Господ кој му рекол: „Да не знае твојата лева рака што прави твојата десна рака“ (Матеј 6, 3). Набргу потоа бил избран за архиепископ на градот Мира, денешна Турција.
Во времето на царот Диоклецијан и Максимијан, кога христијанското население било прогонувано, мачено и затворано, истото му се случило и нему. Со доаѓањето на власт на Константин I Велики, престанало и прогонувањето на христијаните кои во исто време добиле и рамноправно место во Римското Царство. Присуствувал на Првиот вселенски собор во Никеја, каде се залагал за воведувањето на светото тројство. Поради голема ревност го удрил александрискиот свештеник Ариј. По ова, тој бил оптужен за ерес, бил прогонет од самиот собор и му било забрането понатамошно присуство на собирите. Според христијанската традиција на Свети Никола му било одобрено повторно присуство на црковните собири, поради јавувањето на Бог на избраните архиери велејќи им дека сториле голема неправда.
Уште додека бил жив, луѓето го сметале за светител и го повикувале на помош од страна на болните, несреќните и немоќните. Христијаните веруваат дека тој помагал на сите повици и дека од неговото лице сјаело светлост. Во својата старост се разболел и починал на 6 декември 343 година.
Пренос на моштите
На 26 август 1071 година Византија на чело со Роман IV (владеел во периодот од 1068 - 1071 година) била поразена во Битката кај Манцикерт во Мала Азија, со Селџуците предводени од султанот Алп Арслан. Битката завршила со пораз на Византијците, а Роман IV бил заробен. После оваа битка Византија привремено ја губи контролата врз поголемиот дел од Мала Азија. Византијците ја повратиле на кратко контролата врз Мала Азија за време на Алексеј I Комнин.
Во тоа конфузно време некои морнари од Бари ги зеле моштите на светецот од неговиот гроб во дворот на црквата во Мира и покрај негодувањата на тамошните православни монаси. Моштите биле пренесени во Бари на 9 мај 1087 година, каде се наоѓаат и ден денес. Постојат повеќе верзии за овој настан. Според некои кажувања одземањето на моштите било сметано како грабеж, според некои кажувања моштите биле земени откако Свети Никола се јавил на сон на некој свештеник од Бари и му наредил неговите мошти да бидат пренесени во Бари, Италија, кој во тоа време бил православен град под православен патријарх. Со текот на времето, делови од моштите биле разнесувани низ целиот свет. Денес во Бари постојат две цркви во негова чест, една католичка една православна.
Заштитник и светец
Во христијанскиот календар, Свети Никола се слави на 6 декември според новиот Грегоријански календар т.е. на 19 декември, според стариот Јулијански календар.
Свети Никола во Македонија
Во Република Македонија, празникот Свети Никола се слави на 19 декември и на 22 мај како Свети Никола Летни.
Народни обичаи
Култот на Св. Никола е познат од VI век, а најстарото житие за него потекнува од IX век. Важел за заштитник на целото население и од целиот свет, поради што високо го ценат сите христијани. Од истите причини на овие простори во минатото го почитувале и Турците, коишто како што стои во некои записи го викале “Ад’рбаба”, што значи јадар татко или голем татко.
Се верува дека луѓето ги штител од секакви неприлики, но сепак во народното предание најповеќе е запаметен како господар на водите, на морињата, а со тоа и заштитник на корабите и на патниците што патувале со нив. Затоа, пред него се молат особено оние што тргнуваат на пат по вода. Во македонските народни преданија се раскажува дека еднаш кога патувал по вода бродот потонал, а тој шест недели поминал на една штица. За цело време се молел на Бога да го спаси, а Господ не само што го спасил, туку затоа што бил исполнет со верба кон Бога и што го молел го назначил за заштитник на морепловците. Во таа смисла Марко Цепенков запишал дека “Свети Никола је на морињата – да варди луѓето од талазите на морето да не се удаат”. Стефан Тановиќ, пак во записите на обичаи и верувања од Гевгелиско на едно место забележал дека овој ден се празнувал “поради дождови и поплави”, а на друго место дека го празнувале рибарите и морепловците, дека секогаш бил на вода и ги држел клучевите од седум извори за да не се удават луѓето, зашто кога би ја пуштил водата сите би се удавиле. На Дојранското Езеро, на овој ден рибарите не влегувале во чуновите, а и во Солунскиот Залив престанувал сообраќајот. И Е. Спространов во обичаите од Охрид забележал дека Свети Никола бил тој “''шо и поиљвит морињата. Тога, каде да се најт гемија или пампур останвит таму макар, стрет море да је, ќе се заприт и ќе го држит (ќе го празнуват). Свети Никола е фенерлија, праит чудесиј”''.
Во македонските народни песни Св. Никола е опејан како “Стар Свети Никола” кој може да го одмрзне и замрзнатото море, но и кој гради цркви и манастири: “Цркви гради Стар Свети Никола, /градил ги е од злато и сребро”. Стиховите, пак, од оваа песна во кои Св. Никола и се обраќа на златната рипка од дното на морето: “сребро, злато, цркви ќе дограда,/бесцен камен у олтар ќе става,/тебе рипке, курбан ќе те колам”, се во врска со обичајот да се јаде риба на празникот (особено на зимскиот прзник кој спаѓа во Божиковите пости) како и со обичајот во некои места за курбан да се готви риба-крап.
И во песната од зборникот на браќата Миладиновци се пее за делбата меѓу четирите светци: Св. Илија, Св. Никола, Св. Јован и Св. Петар: “На свети Никола што му паднало?/ Паднало му води и бродови, / му паднаа гемии по море, / он да имат, он да и повељат”.
Санта Агата де Готи
Санта Агата де Готи — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
IC 913
IC 913 — галаксија во соѕвездието Јарец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 913 се споменува и како ESO 599-18, MCG -3-55-1.
Откривање
Објектот е откриен на 25 август 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 913 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 913 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 32 м 8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -18° 1' 9"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на IC 913 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66916.
Памуккале
Памуккале „памучно кале“, е природно место што го создала природата во покраината Денизли во југозападниот дел на Турција. Местото содржи топли извори и травертини-тераси од карбонатни минерали направени од проточната вода. Се наоѓа во внатрешниот дел на Турција на Егејско Море, покрај долината на реката Мендерес, која има умерена клима во поголемиот дел од годината.
Античкиот грчко-римски и византиски град Јерапол бил изграден на врвот на белиот „замок“ ,кој е долг вкупно околу 2.700 метри, 600 метри широк и 160 метри висок. Може да се види од ридовите на спротивната страна во долината на градот Денизли, кој е оддалечен 20 километри.
Туризмот бил и сè уште е главна индустрија. Луѓето се капеле во базените илјадници години. До средината на XX век, се граделе хотели врз урнатините на Јерапол кои предизвикале значителна штета. Приклучниот пат се градел од долината кон терасите и на моторните велосипеди им било дозволено да се движат нагоре и надолу по падините. Кога областа ја прогласиле за Светско наследство на УНЕСКО, хотелите ги уништиле и патот го отстраниле и замениле со вештачки базени. Забрането е носење на чевли во водата за да се заштитат минералните наслаги.
Геологија
Терасите на Памуккале се направени од травертина, седиментни карпи кои се наталожуваат од водата од топлите извори.
Во оваа област, постојат 17 топли извори на вода, кај кои температурата се движи од 35 °C до 100 °C. Водата што излегува од изворот се пренесува 320 метри до врвот на терасите и се наталожува калциум карбонат на дел од 60 до 70 метри (200 до 300 стапки) долг, којшто покрива површина од 240 метри (700 стапки) до 300 метри (980 стапки). Кога водата презаситена со калциум карбонат ја допира површината, јаглерод диоксидот се ослободува и калциум карбонатот се таложи. Таложењето продолжува сè додека јаглерод диоксидот во водата се изедначи со јаглерод диоксидот во воздухот. Водата го таложи калциум карбонатот како меко желе, но тоа на крајот се стврднува како травертина.
Временските услови, околната температура и текот на протокот, влијаат на оваа реакција. Врнежите продолжуваат сè додека јаглерод диоксидот во термалните води достигне рамнотежа со јаглерод диоксидот во атмосферата. Мерењата, кои се извршуваат на изворот, наоѓаат атмосферското ниво на 725мг/л јаглерод диоксид, додека оваа вода тече низ травертините оваа бројка се намалува до 145 мл/л. Исто така калциум карбонатот се намалува од 1200мл/л до 400 мл/л и калциум 576,8 мг/л до 376,6 мг/л. Од овие резултати, се пресметува дека 499,9 мг на CaCO3 (калциум карбонат) се таложи на травертината на секој литар вода. Ова значи дека за проток од 1 l/s (1л/сек) вода, се таложи 43.191 гр. дневно. Просечната густина на травертинот е 1,48 гр/цм3 којшто претставува таложење на 29,2 дм3. Со оглед на тоа што просечниот проток на водата е 465,2л/сек, ова значи дека може да побели 13.584 квадратни метри (146.220 квадратни стапки) дневно, но во практиката ова покривање на областа е тешко да се постигне. Овие теоретски пресметки покажуваат дека на 4,9 квадратни километри (1,9 квадратни милји) може да се покријат со бело таложење од 1 милиметар (0,039 инчи) дебелина.
Музеј
Поранешната римска бања на античкиот град Јерапол се користела како седиште на Археошкиот mузеј во него од 1984 година.
Во овој музеј, покрај историските ракотворби, исто така постојат ракотворби од Лаодисеја, Колос, Триполи, Атида и други градови во долината на Лисос. Покрај овие, музејот има голем дел кој е посветен на ракотворбите кои се пронајдени во местото „Beycesultan Hüyük“, кои вклучуваат некои од најубавите примери во уметноста во bронзеното vреме.
Ракотворбите од регионите на Карија, Писидија и Лидија се исто така изложени во овој музеј. Изложбениот простор на музејот се состои од три затворени простории од бањата во Јерапол и отворени простории на источната страна за кои се знае дека се користеле како библиотека и гимнастичка сала. Ракотворбите во отворената изложба се претежно од мермер и камен.
Средно Коњари (археолошко наоѓалиште)
Средно Коњари — археолошко наоѓалиште во скопското село Средно Коњари. Наоѓалиштето претставува осамени наоди од римското време. Во атарот на селото биле откриени четири надгробни споменици од кои со латински и еден со грчки натпис. Три од спомениците се чувани во Музејот на Македонија во Скопје.
Памуккале
Туристичка атракција
Памуккале е туристичка атракција. Признато е како Светско наследство на УНЕСКО заедно со Јерапол. Јерапол-Памуккале беше прогласен за Светско наследство на УНЕСКО во 1988 година.
Во базените може да се најдат полноглавци.
Космос-624
Космос-624 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 декември 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-624 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1484 км, а најмалото на 1352.
Герден (Саксонија-Анхалт)
Герден (Gehrden) — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 година е дел од градот Цербст.
Црква „Пресвета Богородица Пројавена“ - Солун
Пресвета Богородица Пројавена (Παναγία Φανερωμένη) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа на улица „Аркадиуполи“ бр. 20, во центарот на истоимената населба. Изградбата започнала во 1955 г. од самите мештани, од кои највеќето биле грчки дојденци Мала Азија и Источна Тракија. Во 1961 г. изградбата завршиле и храмот е отворен на 14 мај од митрополитот Пантелејмон Солунски. Името го носи по иконата Богородица Пројавена (Фанеромени) донесена од црквата во долното маало на источнотракиското село Авдими (Учмакдере) од каде дошле Грците. Во 1889 г. црквата била запалена заедно со неколку куќи во подрачјето, но иконата останала и била спасена. Во 1914 г. бегалци од селото се населиле во Солун, понесувајќи ја со себе чудотворната икона. Иконата е поставена во црквата „Св. Агапија, Ирина и Хионија“ подигната во 1920 г., а во 1961 г. е префрлена во истоимената црква.