cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Географија на Македонија
Градски населби
Територијалната, односно просторната разместеност на градовите во Република Македонија, е: 9 градови се наоѓаат во Повардарието, односно непосредно во близина на реката Вардар, 12 градови се наоѓаат во западниот дел на Македонија, а 13 градови во источниот дел на Република Македонија. Во котлините се сместени 23 градски населби, на ридско-долинскиот релјеф се сместени 8 градски населби (Штип, Велес, Кратово, Пробиштип, Крива Паланка, Македонски Брод, Македонска Каменица и Демир Капија), има една планинско-градска населба - Крушево(1,250м. надморска височина), додека Охрид и Струга се крај-езерски градови. Во некои од котлините има и по 2 градски населби, односно во 7 котлини се сместени вкупно 14 градски населби, и тоа: Битола и Прилеп во Пелагонија, Тетово и Гостивар во Полог, Неготино и Кавадарци во Тиквешка Котлина, Струмица и Радовиш во Струмичкорадовишка Котлина, Гевгелија и Валандово во Гевгелиско-валандовска Котлина, Кочани и Виница во Кочанска Котлина и Берово и Пехчево во Малешевска Котлина.
Во однос на површината на Република Македонија, на 756 км2 се наоѓа по една градска населба. Во Западниот дел на Македонија се наоѓаат 12 градови, каде просечно на 918 км2 има по една ваква населба, во источниот дел на Македонија има 13 градови и тука просечно на 545 км2 има по една градска населба, а во Повардарието има 9 градски населби, каде просечно н 845 км2 има по еден град.
Како резултат на историско-културните и општествено-економските настани и промени, градовите во Република Македонија физиономски и функционално биле подложени на големи промени. Познато е дека уште во античко време. во неделива етничка Македонија постоеле околу 70 помали и поголеми градови, од кои најпознати биле Стоби, Хераклеја, Скупи, Стибера, Лихнид, Пела, Филипи и други, чии археолошки остатоци и денес добро се зачувани.
Од предсловенскиот период, особено во времето на Римјаните, датираат пет градови, и тоа: Скопје, Охрид, Велес, Штип и Кратово. Од средниот век во Македонија датираат 10 градови: Битола, Прилеп, Струмица, Дебар, Радовиш, Кичево, Струга, Тетово, Гостивар и Кочани. Во повеќето од овие градови нивни главни составни делови од градот биле: ѕидот, вратата, храмот, плоштадот и улиците.
Во турскиот период градските населби прераснале или како такви се формирале 12 градови: Куманово, Крива Паланка, Делчево, Пехчево, Берово, Свети Николе, Кавадарци, Неготино, Гевгелија, Валандово, Крушево и Ресен. На градовите од тоа време основните обележја им ги давале исламската религија и воените власти. Посебна карактеристична физиономија на тогашните градови им давала чаршијата, маалските станбени комплекси, а особено покриените делови или безистените. Вакви безистени имало во Скопје, Штип, Битола и во други градови. Според својата физиономија градовите во Република Македонија спаѓаат во групата ориентално-византиски тип. Од втората, светска војна наваму, во сите наши градови се извршени големи физиономски промени. Во сите градски населби се изградени современи станбени комплекси, со повеќекатни згради и со целата неопходна инфраструктура, додека, пак старите делови на градовите исчезнуваат со тоа што се ревитализираат со нови современи содржини.
Паралелно со значителните физиономски промени градовите биле подложени и на функционален развтиок. Познато е дека до Втората светска војна во повеќе наши градови нема ниту едно индустриско претпријатие. Во градовите се вршеле само дејностите: занаетчиство и трговија. Денес индустријата повеќе или помалку е присутна во сите градови низ државата. Денес, во градовите се концентрирани повеќе разновидни функции и тоа: административна, индустриска, сообраќајна, трговска, здравствена, кутлурнна, просветна и слично.
По обемот и разновидноста на функциите Скопје ги надминува сите градови во државата. Тој е главен град на државата и како таков е со најразвиена полифункционалност. Така на пример, од 108.738 претпријатија, колку што имамло во 1998 година во Република Македонија, околу 45.000 претпријатија или 41% биле во Скопје. Втор центар со значајна концентрација на функциите е Битола со 6.890 претпријатија или 6,3% од нивниот вкупен број, а потоа следуваат Куманово, Охрид, Прилеп, Тетово, Штип, Струмица итн.
Селски населби
Во Република Македонија има вкупно 1,621 селски населби, во кои најголем дел од населението се занимава со земјоделство.
Според настанувањето и развојот селата се формирани пред градовите. Во еволуцијата на македонските села, главно, се одделуваат 4 фази, предцрковна, црковна, феудална и катастарска фаза. Во предцрковната фаза не постоеле села, односно тоа биле одделни куќи или мали селишта расфрлани по имотите. Во црковната фаза започнало групирањето на куќите во една целина - село. Црквите, главно биле седишта околу кои се групирале селските куќи. Во феудалната фаза селата се граделе на крупни поседи на феудалците. Специфичен облик на ваквите села биле чифлигарските села, чија организација на живеење била поврзана со земјоделскиот имот на феудалецот - чифликсајбија. Во катастарската фаза селата ја добиле својата денешна физиономија, со свое име, атар или територија на протегање, односно катастар со кој одреден атарот на селото, бројот на куќите и населението, категоријата и големината на обработливото земјиште, видот полјоделски култури и друго.
Селата во Република Македонија меѓусебно се разликуваат според бројот на населението, микроположбата која ја заземаат, меѓусебната оддалеченост на куќите, односно според типот и функцијата.
Селата се различни и според бројот на жителите. Во Република Македонија селата можат да се поделат на мали, средни и големи села. Во групата мали села спаѓаат оние каде што живеат од 1 жител до 300 жители. Во Македонија тие се најбројни, односно има вкупно 960 вакви села, односно 59,2% од сите села. Во групата средни села спаѓаат села каде што живеат од 301 до 800 жители. Во Македонија вакви села има 316, односно 19,5% од сите села. Во групата големи села спаѓаат сите оние кои имаат повеќе од 801 жител. Во Република Македонија има 345 такви села или 21,3% од сите села. Според пописот од 2002 година, во државата има 248 селски населби, каде има повеќе од 1.000 жители.
Во Македонија има и села со повеќе од 5.000 жители, односно тие се поголеми од некои градови во државата. Такви села се: Мала Речица со 8.353 жители, Чегране со 6.743 жители, Арачиново со 7.315 жители, Лабуништа со 5.936 жители, Боговиње со 6.328 жители, Сопиште со 5.325 жители, Велешта со 5.834 жители, Челопек со 5.287 жители, Добри Дол со 5.223 жители, Студеничани со 5.786 жители и Батинци со 5.364 жители.
Според микроположбата, односно релјефната структура која ја заземаат, селата во Република Македонија се: рамничарски, ридски и планински села.
Најбројни се рамничарските села и има 823 такви, односно 50,8% од сите селски населби се рамничарски. Концентрацијата на рамничарските села е најголема во котлините: Пелагонија, Скопска Котлина, Полог, Струмичкорадовишка Котлина, Преспа и Повардарието.
Во Македонија има 540 ридски села или такви села се 33,3% од сите села. најголем дел од нив се наоѓаат во Западна Македонија, Повардарието, а најмалку ги има во Источна Македонија. Најмалубројни се планинските села - 258 или 15,97% од сите села во државата. Овие села најмногу ги има во Западна Македонија, потоа во Источна Македонија, а најмалку во Повардарието.
Најголем број од селата претставуваат класични села со земјоделска, односно со полјоделска функција и тие учествуваат со 46% во вкупниот број села. Значително помалубројни од нив се селата со полјоделско-сточарска функција, и тие учествуваат со околу 20% од вкупниот број села. Во овааг рупа спаѓаат и значително помалите групи села со полјоделско-сточарско-шумарска функција, како и селата со сточарско-шумарска функција.
Во третата група се селата со таканаречена мешовите функција, со учествои од 34% во вкупниот број на села во Република Македонија. Покрај наведените 3 групи функции има и села со риболовна и туристична функција (Пештани, Трпејца, Радожда, Калишта и др.), исто така и рударска функција (Злетово, Добрево, Саса, Македонска Каменица и др.). Исто така, карактеристична група се и приградските села, кои имаат специфично земјоделско производство, наменето за пазарите со што се обезбедува градското население со зеленчук, свежо овошје, млеко и месо.
Според типот, односно според оддалеченоста на куќите во селските населби, во Република Македонија, главно, се разликуваат два типа на села: села од збиен тип и села од разбиен тип. Во селата од збиен тип, куќите се доближени една до друга и овие села зафаќаат мала површина. Селата од разбиен тип, познати и како раштракани села, се составени од голем број маала, и тие зафаќаат значително поголема површина, поради што многу е отежнато нивното урбанистичко и инфраструктурно уредување.
Македонските села се разликуваат и според типот на куќи. Во минатото голем број од куќите биле приземени и имале само едно одделение и во еден дел од него, во пондилото, се чувал добитокот, а во другиот дел живееле луѓето. Друг тип на куќа била т.н. чардаклија, позната и како вардарска куќа. Таа била составена од приземје, каде што се чувал добитокот, а на горниот дел се наоѓал чардакот со собите за живеење и други простории. Освен куќата имало и голем број помошни згради како: плевна, амбар, трло, говедарник, свињарник (кочина), кокошарник, фурна итн.
Во последните триесетина години значително е променета физиономијата на македонските села. Повеќето од нив се развиваат врз урбанистички планови, куќите се опремени со современи уреди за домаќинство, се градат образовни објекти, ПТТ станици, водоводни и канализациони мрежи, амбуланти, асфалтирани патишта итн. Меѓутоа, од друга страна, во Македонија сè уште има и заостанати и запустени села, без основни услови за живот, електрично осветлување, вода, пат и слично.
Административно-територијална поделба
Според територијалната поделба од 2004 година, Република Македонија е поделена на 84 општини и Град Скопје како посебна единица на локална самоуправа, со вкупно 1,795 населби. Наспроти претходните 123 општини 1996-2004 и 34 општини пред 1996 година, денес се создадени 84 нови општини.
Наспроти поранешната поделба, во градот Скопје, сега има 17 општини, од кои 10 општини му припаѓаат на градот Скопје, како посебна единица на локална самоуправа, и тоа: Аеродром, Бутел, Гази Баба, Ѓорче Петров, Карпош, Кисела Вода, Сарај, Центар, Чаир и Шуто Оризари, со вкупно 506.926 жители или 25,1% од вкупниот број жители во Република Македонија. Другите општини се без статус на градски општини, односно се рурални општини, и тоа: Арачиново, Студеничани, Зелениково, Петровец, Илинден, Сопиште и Чучер-Сандево.
Општините во Република Македонија се разликуваат според површината, бројот на населените места, бројот на населението, полот, возраста, густина на населеност, изјаснувањето за национална припадност, потоа според бројот на домаќинствата, образовната структура, активноста и сл.
Со создавањето на поголем број општини создадени се и значителни разлики во однос на нивната големина, односно површина. Општини со повеќе од 500 км2 има 14 (Гостивар, Берово, Штип, Ресен, Прилеп, Кавадарци, Куманово, Маврово и Ростуште, Македонски Брод, Новаци, Охрид, Струга, Чашка и Битола), со вкупна површина од 9,853 км2, што претставува 38,3% од територијата на Македонија. 12 општини со површина од 401 км2 до 500 км2 - со вкупна површина од 5,275 км2 или 20,5%, потоа 7 општини со од 301 км2 до 400 км2, со вкупна површина од 2,468 км2 или 9,6%; со површина од 201 км2 до 300 км2 има 16 општини со вкупна површина од 3,838 км2 или 14,9% од целата територија на државата; со површина од 101 км2 до 200 км2 има 19 општини, кои зафаќаат заедно површина од 2,926 км2 или 11,4%; и 16 општини се со површина од 1 км2 до 100 км2, со површина од 773 км2 или 3% од територијата на Република Македонија. Најголема општина е Општина Прилеп со 1,194 км2, а најмала е Општина Чаир со 3,5 км2 површина.
Населените места се различно разместени по општини и нивниот број не е секаде еднакво застапен. Според бројот на населени места, 4 општини (Битола, Прилеп, Струга и Македонски Брод) се со најголем број на населени места, со над 44, а со најмалкуи населени места е општина Вевчани со едно населено место. 19 општини имаат од 31 до 50 населени места, потоа од 21 до 30 населени места имаат 10 општини, 32 општини имаат од 11 до 20 населени места и од едно до 10 населени места имаат 18 општини.
Во март 2013 кон Кичево се припоиле следниве општини (горните податоци за Кичево се со вкупните податоци за сите пет поранешни општини):
Поделба на општини по број на жители
Општина со повеќе од 100.000 жители е Општина Куманово (со 118.079 жители), во која живеат 5,2% од вкупното население во Македонија. 13 општини имаат од 50.001 до 100.000 жители со вкупно население од 894.985 жители или 44,3% од вкупното население на државата. Општини кои имаат од 30.001 до 50.000 жители се 8 на број со вкупно 373,375 жители или 15,5% од вкупното население. Општини со население од 20.001 до 30.000 жители се 9 на број и таму живеат вкупно 222.567 жители или 11% од населението во државата. 21 општина имаат население од 10.001 до 20.000 жители со вкупно 308.908 жители или 15,3% од вкупното население. Општини со население од 5.001 до 10.000 жители има 16, со вкупно 119.727 жители или 5,9% од населението. Општини со население од 3.001 до 5.000 жители се 13, со вкупно 51.080 жители или 2,5% од вкупното население на Република Македонија. И, 3 општини се со население од 1.001 до 3.000 жители со вкупно 5.613 жители или 0,3% од целокупното население на државата (Вевчани - 2,433 жители, Вранештица - 1.322 жители и Лозово со 2.858 жители).
Поделба на општини според густина на населеност
Просечната густина на населеност во Република Македонија е 79 жит/км2 (пресметано според 2.022.547 жители). Во 34 општини или 40,5% од општините во државата, густината на населеност е поголема од републичкиот просек. Има 6 општини со повеќе од 1.000 жит/км2 (Аеродром, Центар, Карпош, Кисела Вода, Шуто Оризари и Чаир). 4 општини (Бутел, Гази Баба, Ѓорче Петров и Кичево) имаат густина на населеност од 501 до 1.000 жит/км2. Четири општини имаат густина на населеност од 201 до 500 жители на 1 км2. Дваесет општини имаат густина на населеност од 51 до 100 жит/км2. Најголем број општини или 31 општина имаат густина на населеност од 11 до 50 жит/км2. Пет општини имаат најмала густина на населеност во Република Македонија, односно помалку од 10 жит/км2 н(Новаци, Другово, Чешка, Вранештица и Македонски Брод).
Поделба на општини според возраст на население
Во првата возрасна група од 0 до 19 години населението учествува со 29,2%, во втората од 20 до 64 години учествува со 60% и во третата група со население од 65 години нагоре со 10,7%. Од податоците може да се согледа дека населението во Македонија е зафатено со процес на демографско стареење. Во Македонија има 16 општини во кои старото население учествува со повеќе од 20% во вкупното население, а со ист процент и малдото население. Вакви одлики имаат општините: Новаци 29,3%, Дебрца со 27,9%, Старо Нагоричане со 27,6%, Вранештица со 27% итн. Во 32 општини големо е учеството на младото население од 0 до 19 години, со повеќе од 38%. Карактеристичен пример за тоа се општините: Шуто Оризари - 39,8% младо население, Арачиново 42,8%, Студеничани - 40,8%, Сарај - 38,9%, Желино - 40,9%, Центар Жупа - 41,7%, Липково - 41,7%, Пласница - 40,3% итн.
Поделба на општини според национална припадност
Во Република Македонија има општини кои претежно се со еднонационална и општини кои се со повеќенационална структура на населението. Во 46 општини или во 64,8% од општините во државата, Македонци учествуваат со повеќе од 80%. Во 10 општини жиеват претежно Албанци, кои во вкупното население на општините учествуваат со повеќе од 80%. Во 2 општини, Турците учествуваат со повеќе од 80%, односно 97% (Центар Жупа и Пласница). Ромите доминираат во Општина Шуто Оризари со повеќе од 66%. Во другите 25 општини се застапени повеќе националности, со различно процентуално учество во вкупното население на општината.
Стопанство
Во стопанството на Република Македонија се разликуваат производствени и непроизводствени гранки, групирани во три групи дејности: примарни(земјоделство со полјоделство, сточарство, шумарство, лов и риболов), секундарни (рударство, индустрија, производствено занаетчиство и градежништво) и терцијални(сообраќај, трговија, угостителство, туризам, образование, здравство, наука, култура и други непроизводствени занимања.)
Историски развиток на стопанството
Во текот на целиот прв период земјоделството било главна стопанска гранка. Со него се занимавало голем дел од населението. Тоа било примитивно, екстензивно земјоделство и се остварувале мали приходи. Земјата се обработува со дрвени рала, кои ги влечеле волови или коњи, а се употребувале и срп, коса и мотика. Земјоделското производство било мало и недоволно, со натурален карактер, за задоволување на личните потреби, а помалку за пазарот.
Во Република Македонија индустријата се појавила кон крајот на XIX век и почетокот на XX век. Таа била неразвиена, со натурален карактер и ситносопственичка структура. Индустриските претпријатија биле мали, со мал број на вработени, мало производство, главно, наменето за локални потреби, односно индустријата претежно се наоќала на занаетчиско ниво. Најголем дел од индустриските претпријатија биле сконцентрирани во Скопје и Битола, а нешто помалку и во: Велес, Куманово, Прилеп, Штип, Тетово, Охрид, Кочани, Гевгелија итн.
Со воените дејства во Втората светска војна, речиси целосно било опустошено и уназадено целото стопанство на Македонија. Обработливите површини биле запустени, добиточниот фонд бил намален, а најголем дел од индустриските претпријатија, железничките пруги, патиштата и мостовите биле разурнати.
Во вториот период, односно по завршувањето на Втората светска војна, Македонија започнала постепено стопански да се развива. Првите години по завршувањето на војната и биле посветени за обновување на земјата. Потоа се пристапило кон електрификација и индустријализација на земјата. Биле воводени низа од стопански реформи, со кои во период од 40 години се постигнал брз стопански напредок на земјата, со просечна годишна стапка на производство од 6%. Стопанскиот развој искажан преку остварениот општественн производ покажува дека во 1990 година, тој бил поголем за 8 пати во однос на 1950 година.
Ваквиот, релативно висок развој на стопанството, пред се, е резултат на големите инвестициски вложувања и изградба на голем број стопански објекти, претпријатија, особено од областа на индустријата, потоа од областа на сообраќајот, градежништвото, туризмот, трговијата, а забрзано се развиваат и нестопанските дејности: образованието, здравството, науката, културата итн.
Една од основните одлики на стопанството во Република Македонија од 1991 година е воведување на пазарно стопанство и сите облици на сопственост.
Земјиштен фонд во Македонија
Од вкупната територија на Република Македонија, земјоделските површини во 2004 година зафаќаат 1,265.000 хектари или 4,9%. Обработливите површини зафаќаат 560.000 хектари или само 2,2% од вкупната територија на Македонија. Ваквата ограниченост на земјоделските површини е во директна зависност од релјефната ридско-планинска структура (78,8%) на Република Македонија.
Од аспект на организацијата на земјоделското производство, во Македонија традиционално се користат ораниците, бавчите, овоштарниците, ливадите, пасиштата, рибниците и трскарниците. Кај полјоделството првин се јавува екстензивниот систем за користење, односно пасишниот и прелог-системот. Кај градинарството се јавува систем на покриено оранжерство и пластично градинарство за раноградинарското производство и систем на отворено поле за доцноградинарско производство. Во лозарството се јавува систем на колци, низок и висок шпалир и систем на одрина. Кај овоштарстовото се јавува систем на високостеблесто, средностеблесто и нискостеблесто овоштарство.
Во 2004 година, во македонското земјоделско производство се располагало со 65.000 трактори, повеќе од 1.000 комбајни, повеќе од 600 сеалки итн. на обработливите површини се потрошени околу 10.000 тони разни видови вештачки ѓубрива.
Во однос на реонизацијата, во Република Македонија се издвоени шест земјоделски реони:
1. средоземен реон (Гевгелија, Валандово, Струмица, Радовиш, Неготино, Кавадарци, Штип, Кочани, Виница, Свети Николе и Велес);
2. Пелагониски реон (Битола, Прилеп, Демир Хисар и Крушево);
3. Скопско-кумановски реон (Скопје и Куманово)
4. Западен реон (Тетово, Гостивар, Дебар, Кичево и Македонски Брод);
5. Источен реон (Берово, Делчево, Крива Паланка, Кратово и Пробиштип)
6. Големоезерски реон (Струга, Охрид и Ресен)
Во средоземниот реон земјоделството е насочено кон лозарството, градинарството (особено раноградинарството), индустриските култури и жита (тука е сместено речиси целото производство на ориз). Во пелагонискиот реон доминира одгледување на житни растенија(главно пченица), индустриски култури(сончоглед, шеќерна репа, тутун итн.), градинарски култури, фуражни култури, лозарство, овоштарсто и сл. Во скопско-кумановскиот реон доминира произвоството на пченица, тутун, грозје, овошје итн. Во западниот реон доминираат пасишното сточарство, потоа следуваат овоштарство, градинарство и сл. Во источниот реон земјоделското производство е насочено кон сточарството, овоштарството и градинарството. Во големоезерскиот реон, исто така, примарно место во земјоделското производство имаат овоштарството и градинарството, додека останатите гранки се помалку застапени.
Полјоделство
Полјоделството е важна земјоделска гранка, која опфаќа производство на житни култури, градинарски култури и фуражни култури. Pолјоделството зафаќа површина од 461.000 хектари или 82,3% од вкупните обработливи површини, а 36,4% од вкупните земјоделски површини во Република Македонија.
Пченица
Во Македонија, пченицата е најважно лебно жито, а тоа го покажува неговагта застапеност. Според големината на засеаните површини, пченицата е на прво место меѓу житните култури. Така, во 2004 година, со пченица биле засеани вкупно 101,607 хектари, што претставува 53% од застапеноста на сите житни култури. Пченицата се одгледува поради зрното и сламата. Пченичното зрно претставува важна суровина во исхраната на човекот, особено во индсутријата за тестенини: фиде, макарони, шпагети, бисквити, грисини, гриз и др. Сламата се употребува во сточарството, за добивање на шталско ѓубриво и во индустријата за хартија и целулоза. Најдобри почвени услови за одгледување на пченица имаат почвите богати со хранливи материи, какви што се: црнозем, алувијални почви, смолници и делувијални почви. Пченицата се одгледува речиси во сите котлини во Македонија, меѓутоа најраспространета е во Пелагонија (на повеќе од 30% од површините), Овче Поле, Тиквеш, Кумановска Котлина, Скопска Котлина, Полог итн. Во 2000 година се произведени речиси 356,825 тони, со просечни приноси од 3,5 тони по хектар. Вегетацискиот преиод е многу долг и трае околу 270 дена, се сее во периодот октомври-ноември, а се жнее во јули-август. Денес, во светот постојат повеќе од 20 видови пченица со повеќе сорти. Според времето на сеење пченицата се дели на есенска и пролетна, според зрното на мека и тврда, потоа на дива, култивирана и сл.
Пченка
Според значењето, пченката е втора житна култура по значење која се одгледува на територијата на Република Македонија. Пред се, се одгледува за исхрана на добитокот, како добиточна храна и за исхрана на населението. Пченката е првокласна индустриска суровина, а во комбинација со други производи, од неа се добиваат повеќе од 800 индустриски производи во прехранбената, фармцевстската, козметичката, хемиската и другите индустриски гранки. Така, од зрното на ппченката може да се добијат скроб, масло, шеќер, алкохол, оцетна киселина, цитронска киселина и други производи. Вегетацискиот период трае околу пет месеци.
Во светот постои само еден вид пченка со повеќе подвидови. Најпознати подвидови пченка се: забовидна, тврда, мека, пуклива, шеќерна и шеќерно скробна.
Во 2004 година во Република Македонија биле засеани околу 33.000 хектари површини со пченка, а се произвеле 143.000 тони со просечни приноси по околу 4,3 тони по хектар. Пченката најмногу се одгледува во котлините: Полог, Струмичка Котлина, Кумановска Котлина, Кочанска Котлина, Пелагонија и др.
Јачмен
Јачменот, исто така, претставува значајна житна култура во државата. Се одгледува заради зрното и сламата. Тој се користи за исхрана на човекот и на добитокот, но и за индустриски цели (за добивање гриз, шпиритус, пиво и др.). Во 2004 година биле засеани приближно 45.000 хектари и се произвеле повеќе од 149.000 тони јачмен, со просечни приноси по 3,3 тони по хектар. Најголеми реони на одгледување се: Пелагонија, Кумановска Котлина, Овче Поле, но го има и во некои други котлини.
’Рж
Во Македонија, застапеноста на ’ржта е многу мала и е во постојано опаѓање. Така, на пример, во 1960 година, со ’рж биле посеани 71.000 хектари, а во 2004 година само 4.500 хектари. Зрното на ’ржта се користи во прехранбената индустрија за производство на леб, за исхрана на дијабетичарите, потоа за добивање шпиритус и др. Исто така, во ридско-планинските предели населението ја користи сламата од ’ржта за изработка на рогозини, јажиња, за огрев и сл. Во 2004 година биле добиени 10.000 тони ’рж, со просечни приноси од 2,2 тони по хектар. ’Рж може да се одгледува и на надморска височина од над 2000 метри, односно поднесува многу ниски температури и мразеви, а може да се одгледува на песокливи и суви почви. ’Ржта е најраспространета во Малешевијата и Славиште, а го има и во другите котлини.
Ориз
Поради специфичните услови кои се потребни за негово одгледување, производството на ориз има многу сложена технологија. Така, во споредба со другите жита оризот има специфични барања, особено во однос на обработката на земјата, за потреба од големо количество вода и топлина во текот на вегетацискиот период кој трае од 4 до 5 месеци, приспособувањето на оризовите парцели за да се исполнат со вода во височина од 10 до 15 сантиметри, изградба на мрежа за наводнување и слично. Зрното на оризот е богато со хранливи материи поради што е погодно за исхрана на луѓето. Сламата се употребува во сточарството, за исхрана и за простирка, а во ундустријата од неа се произведува хартија.
Има повеќе видови ориз, од кои само еден е култивиран. Тој се дели на две групи: индиска и кинеско-јапонска, со повеќе сорти, како што се: маратели, монтичели, сандоменико итн. Во Република Македонија производството на ориз е концентрирано во четири подрачја: Кочанска Котлина, Струмичко-радовишка Котлина, Велешка Котлина и Неготино. Во 2004 година биле засеани вкупно 2,900 хектари, од кои се добиле 14,700 тони ориз или 5,2 тони по хектар.
Индустриски култури
Од големиот број индустриски растенија во Република Македонија се одгледуваат околу 15. Тоа се: тутун, сончоглед, шеќерна репка, индустриска пиперка, афион, памук, соја, сусам, кикиритки, маслодајна репка, коноп, рицинус, анасон, хмељ и индустриски домат. Меѓу нив, позастапени и со поголемо стопанско значење се: тутун, сончоглед и шеќерна репка. Според намената и застапеноста на индустриските растенија тие се делат на: Маслодајни (сончоглед, афион, тутун, сусам, соја, маслодајна репка, кикиритки, рицинус и анасон), текстилни(памук и коноп), и други растенија(тутун, шеќерна репка, индустриска пиперка, индустриски домат и хмељ). Во 2004 година биле засеани вкупно 27.000 хектари со индустриски растенија или нивното учеството во полјоделството било само 5,8%.
Тутун
Тутунот е една од најважните и економски најжаните култури во Република Македонија, која е главен носител на извозот на земјата. За Република Македонија, тутунот има национално обележје, а се смета и како национална култура. Во 2004 година со тутун биле посеани 17,717 хектари или 65,6% од површините засеани со индустриски површини.
Во светот постојат повеќе од 70 видови тутун. Во Македонија се одгледуваат следните типови тутун, со нивните сорти: ориенталски тутун(со сортите: прилепски тутун, јака и џебел), полуориенталски тутун(со сортите отља и маја) и вирџиниски тутун(со сортите: вирџинија бројт и вирџинија клејтон). Ориенталските и полуориенталските се ситнолисни, додека сортите вирџинија се широколисни и високи сорти на тутун, со височина на стракот од 2 метра со големи листови.
Најголем дел од производството на тутун се остварува во Пелагонија (со речиси 50% од производството), во Срумичко-радовишка Котлина (близу 25% од производството), а потоа следуваат Дебарска Котлина, Кратово, Куманово, Полог, Охрид и други котлини. Во 2000 година биле добиени 21,630 теони тутун, со просечни приноси од 1,221 килограми по хектар.
Сончоглед
Сончогледот е најраширено и најважно маслодајно растение во Македонија. Од зрното на сончогледот се добиваат масло за јадење, потоа т.н. ќуспе кое се користи како храна за добиток, стеблото кое се користи за ѓубрење, цветовите се богати со нектар и претставуваат одлична паша за пчелите итн. Има три сорти сончоглед: јадросемена, ситносемена и преодна група. Во 2004 година во Република Македонија со сончоглед биле посеани 5,180 хектари, и се добиле 7,764 тони сончоглед или по 1,5 тон по хектар. Производтството на сончоглед, главно, е концентрирано во четири производни подрачја: Пелагонија, Куманово, Скопје и Овче Поле.
Шеќерна репка
Во Република Македонија шеќерната репка се појавила во 1950 година. Речиси целото производство се одвива во Пелагонија (околу 90%). Во 2004 година со шеќерна репка биле засадани само 1,540 хектари, а се произвеле 47,223 тони или по 3 тони на хектар. Освен шеќерот, од шеќерната репка се добиваат и други важни производи, а тоа се : лисја, масла и резанки.
Маслодајна репка
Маслодајанта репкка се користи за исхраната на луѓето и добитокот, а и за технички цели. Површините засадени со ова растение многу варираат од 3.000 до 10.000 хектари, а според тоа и производството од 6.000 до 20.000 тони. Варирањето е последица од чувствителноста на маслодајната репка на мраз и од тоа што страда од голем број штетници. Таа е распространето во Пелагонија.
Индустриска пиперка
Најголеми површини засадени со индустриска пиперка се јавуваат во Струмичко-радовишка Котлина, Демиркаписка Котлина, Теквешка Котлина, Пелагонија. Во 2004 година биле засадени 900 хектари од кои се добиени 4.000 тони или 4,4 тони по хектар.
Кикиритки
Најмногу кикиритки ги има во Гевгелиско-валандовска Котлина и Стурмичко-радовишка Котлина. Последните години се зголемуваат површините засадени со кикиритки и нивното производство е во пораст. Така, просечно годишно се засадуваат на површина од 500 до 800 хектари, со приноси до 1,5 тони по хектар.
Градинарски култури
Република Македонија има речиси идеални природни услови за одгледување на голем број градинарски култури. Во 2004 година градинарските култури се одгледувале на 52.000 хектари или тие учествувале со 11,3% во вкупното полјоделство. Во светот се познати околу 140 градинарски култури од кои во македонија се одгледуваат околу 50 видови. Според тоа, Македонија спаѓа во групата на т.н. градинарски земји, кои не произведуваат храна само за себе туку и за извоз во другите земји. Така, Република Македонија го гледа својот економски просперитет и преку производство на градинарска храна за европскиот пазар и пошироко за светскиот пазар. Според тоа, нескромно е ако се каже дека, доколку Македонија го насочи целиот свој простор кон производство на храна и тоа само за хуманитарни цели, за потребите на ООН, односно за потребите на ФАО, тогаш економскиот просперитет на земјата ќе биде значително поголем отколку што е денес.
Во зависност од тоа кој дел од градинарската култура се користи, тие се делат на: плодови зеленчукови култури(домати, пиперки, краставици, лубеници, дињи, тикви, грав, боранија, грашок, бамја, леќа, црн патлиџан, тиквици...); лукови зеленчукови култури (кромид, праз, лук); репкасти зеленчукови култури (компир, морков, алабаш, пашханат, рен, роквици, крушка или земјено јаболко); коренови зелечукови култури (зелка, кељ, карфиол, спанаќ, нане, салата, цвекло, кервис, магдонос, марулка...) и печурки (шампињони, лисичарки, вргањ, смрчак...).
Домати
Во Република Македонија доматите се користат од XIX век. Во државата тие се познати и под други имиња, и како патлиџани и како френки („френки“ - бидејќи во текот на првата светска војна француските војници го научиле населението во Гевгелиско-валандовската Котлина и во Струмичко-радовишката Котлина, да ги користат зрелите домати во исхраната. Претходно домашните жители, долго време ги користеле само зелените плодови, а зрелите домати ги сметале за отровни и ги фрлале). Во светот има повеќе од 700 сорти, а тие се поделени во две групи: високи и ниски сорти. Кај нас од високите сорти познати се јуџере и јаболчар, а од ниските сорти камбел.
Во 2004 година со домати биле засеани 6,267 хектари површина, при што се добиле 114,490 тони домати или по околу 18,3 тони по хектар. Најголемо производство се остварува во Струмичката Котлина, потоа во Гевгелиско-валандовската, Скопската, Пелагониската итн.
Пиперка
Во Република Македонија пиперките се одгледуваат од XVI век. Тие се особено богати со витамин Ц и можат да се консумираат свежи, подготвени, конзервирани или преработени. Исто така, пиперките во вид мелен пипер како зачин се користат во многу јадења и во кулинарската индустрија. Во Македонија има идеални услови за одгледување на оваа градинарска култура. Сортите на пиперки во Македонија се поделени на две групи: јадроплодни долги, јадроплодни широки и ситноплодни пиперки. Карактеристично е тоа што во Република Македонија се одгледуваат и повеќе локални сорти на пиперки: стајковска, романка, тетовска, струмичка, гамби, феферонки и слично.
Во 2004 година со пиперки биле засеани 8,135 хектари, ан кои се произведени 127,852 тони или по 15,7 тони по хектар. Најголемо производство на пиперки има во Сттрумичко-радовишката Котлина, потоа следат Гевгелиската Котлина, Пелагонија, Скопска Котлина итн.
Бостан
Поимот бостан го опфаќа одгледувањето на лубеници и дињи, а во некои краеви од Република Македонија тука спаѓаат и тиквите. Лубениците и дињите се одгледуваат од најстари времиња, а тиквите од 19 век. Тие се одгледуваат поради сочните и крупните плодови. Лубениците и дињите се конзумираат само во свежа состојба. од нивниот сок се прават сирупи, а од кората, слатко, џем и друго. Во исхраната на луѓето, тиквата се консумира варена или печена, а пред сè се користи како храна за добиток. Во Македонија бостанот се одгледува на површина од 6.000 до 15.000 хектари (во 2004 година на 6.669 хектари), со производство кое се движи од 100.000 до 150.000 тони годишно или околу од 8 до 25 тони по хектар. Во 2004 година се произведени 125.381 тон или по 18,8 тони по хектар. Најголемо производство на бостан се остварува во Струмичката Котлина, потоа во Тиквеш, Гевгелиската, Скопската, Кумановската Котлина итн.
Грав
Во Република Македонија гравот се одгледува повеќе од 3 века, односно од крајот на XVIII век. Во светот има околу 300 различни сорти грав, кои врз основа на обликот на стеблото се поделени во две групи: висок и низок грав. Во Македонија се застапени и високите и ниските сорти грав. Од локалните сорти најпознати се: тетовски, жвански-демирхисарски, долгач, кумановски, цапарски итн. Во 2004 година, гравот како чиста култура се одгледувал на 8,135 хектари, а како меѓупосев на 9.047 хектари. Вкупното производство изнесувало 14,189 тони со приноси од 0,6 до 1 тон на хектар. Поглавни региони за производство на грав како чиста култура се: Кумановско, Скопско, Струмичко, Кочанско, Овчеполско и Прилепско, а како меѓукултура се: Полог, Охридско, Струмичко, Кичевско, Демирхисарско, Битолско и други реони. Освен грав во Македонија се одгледуваат и: леќа, грашок, боранија, бамја, баклата и др.
Кромид, лук и праз
Кромидот, лукот и празот се двегодишни растенија и во Република Македонија се присутни од најстарите времиња. Се консумираат во пресна, приготвена,, сушена, конзервирана и преработена состојба. Има две големи групи кромид, и тоа се лут и сладок кромид. Во Република Македонија се одгледуваат двата вида кромид, и тоа во сите нејзини делови. Во 2004 година, со кромид биле засеани 3230 хектари, од кои се добиле 34,334 тони или по 10 тони по хектар. Лукот се користи и во фармацевската индустрија за лекови, а и во народната медицина за лекување на крвен притисок, стомачни, срцеви и други видови заболувања. Годишно лукот се засадува на површина од 1.100 хектари и околу 300 хектари под праз, со вкупно производство од околу 5.000 тони. Најголеми производни подрачја на кромид, лук и праз се Скопското, Кумановското, полошкото, Струмичкото, Битолско-демирхисарското (познато е селото Бучин и „бучински кромид“) и Охридско-стручкото поле.
Зелка
Исто така, и зелката е двегодишно градинарско растение и во Република Македонија се користи од најстарите времиња. Во исхраната народот ја употребува зелката преку целата година и тоа како свежа, приготвена, конзервирана, кисела, преработена и сушена. Зелката се одгледува во сите реони во Република Македонија. Има многу сорти, но кај нас, главно се одлгедуваат домашни сорти зелка, кои спаѓаат во групата ориенталски со јадри бели и црвеникави главици. Во 2004 година како рана зелка заедно со кељ биле засадени 3,298 хектари површина од која се добиле 38,318 тони, или по 20,4 тони зелкја на хектар. Се добиле уште 24,101 тони од доцната зелка, односно во 2004 година вкупно се произвеле 101,370 тони зелка, со што се задоволиле домашните потреби, а одредени количества рана зелка се извезле. Главни производствени подрачја на рана зелка во Македонија се: Гевгелиско-валандовската и Струмичко-радовишката Котлина, а на доцна зелка се полог, Скопската и пелагониската Котлина.
Печурки
Печурките се богати со хранливи материи, особено со белковини и според хранливата вредност се споредуваат со месото. Во исхраната можат да се консумираат во разни форми: печени, приготвени, маринитани, сушени и конзервирани. Во Република Македонија се широко распространети во рамничарските и во планинските предели. Денес печурките, особено шампињоните, се одгледуваат во специјални темни простории наречени габарници, во кои температурата и влажноста на воздухот се стабилни. Производството на печурки е наменето за домашниот и странскиот пазар.
Фуражни култури
Одгледувањето фуражни култури има големо значење за земјоделството и сточарството. Во 2004 година површините под фуражни култури биле застапени на 34.000 хектари или тие учествувале со вкупно 7,4% од целокупното полјоделство. Во Република Македонија се одгледуваат следниве фуражни култури: луцерка, граор, добиточен грашок, крмна пченка, добиточна репка, детелина и уров.
Луцерка
Кај нас луцерката е една од најважните и најраширените фуражни култури. Се одликува со висока хранлива вредност и се користи за исхрана на добитокот како во зелена состојба, така и како сено, луцерно брашно, брикети и пилети. Во Република Македонија во 2004 година, луцерката била застапена на површина од повеќе од 18,315 хектари, при што се искосени 113.012 тони или просечен принос од 6,31 тон на хектар. Најголеми површини под луцерка има во Полог, Струмичко-радовишка Котлина, Пелагонија и Охридско-струшката Котлина.
Граор
Според застапеноста, граорот е втора фуражна култура во Република Македонија. Тој е одличен фураж за сите видови добиток. Во 2004 година се одгледуваат на 2.851 хектар, при што се произвеле 9.300 тони. Главно производствено подрачје е Куманово, а исто така и Овче Поле и околината на Скопје.
Фуражна пченка
Од зрното на фуражната пченка се добива квалитетна добиточна храна, а воедно се користат и нејзиниот лист, стебло и кочан. Со фуражна пченка биле засеани 2,425 хектари, при што се произведени 55,694 тони. Главното производство на оваа култура е во Пелагонија, а потоа во Овче Поле и околината на Скопје.
Ливади и пасишта
Од ливадите пред сè се добива сено и свежа трева. Во 2000 година ливадите зафаќале површина од 58.003 хектари или 10,3% од вкупните обработливи површини и 4,6% од вкупните земјоделски површини. Според географската разместеност ливадите се делат на низински и планински. Низинските ливади се најраспространети во Пелагонија и во Полог. Планинските ливади се широко распространети во планинските предели, покрај коритата на реките и во влажните падини свртени кон север.
Според застапеноста на тревната растителност, Пасиштата се делат на обични, степски-полустепски и мочурливи. Според времето на користење на зимски и летни пасишта, а според местото каде што се наоѓаат се делат на: високопланински, планински, припланински, ридски и низински пасишта. Низинските пасишта се сместени на најниските делови на котлините и ридестите предели во Средно Повардарие. Шумските пасишта се застапени на стрмните падини на планинските и ридските терени, а особено многу се раширени во појасот на дабовата шума. Високопланинските пасишта се разместени во подрачјата кои се наоѓаат над горната граница на шумите. Тие заземаат површина од околу 150.000 хектари, а најголем дел од нив се наоѓаат на планинските масиви на Шар Планина, Бистра, Стогово, Караорман, Кораб, Галичица, Пелистер, Јакупица, Осогово и др. Во 2000 година во Република Македонија под пасишта биле вкупно 704.000 хектари или 55,6% од вкупната земјоделска површина и 99,8% од вкупното необработливо земјиште (останатите 1.000 хектари или 0,2% им припаѓаат на трскарниците и мочуриштата).
Географски одлики
Клима:
Топли, суви лета и ладни зими со обилни снегови.
Терен: Планинска територија со долини и речни сливови; три големи езера, секое се граничи со друга земја; реката Вардар ја преполовува земјата на два дела.
најниска точка: река Вардар 50 м
Природни богатства: хром, олово, цинк, манган, волфрам, никел, железна руда, азбест, сулфур, дрво, обработлива земја
Искористеност на земјиштето:
обработлива земја: 24%
повеќесезонски насади: 2%
постојани пасишта: 25%
other: 10% (1993)
Наводнувана почва: 830 км2 (1993)
Природни опасности: високи сеизмички ризици
Животна средина - тековни проблеми: загадување на воздухот од металургијата
Животна средина - меѓународни спогодби:
учество во: Загадување на воздухот, Биоразновидност, Промена на климата, Опасни отпадоци, Закон на морето, Заштита на озонската обвивка, Мочуришта
потпишани, но нератификувани: ниедна од горенаведените спогодби
1134 п.н.е.
1134 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1134. година пред новата ера, 134. од вториот милениум п.н.е., 34. од 12 век п.н.е. и петта од 1130-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4374 и 4375 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3616 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2626 и 2627 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 381 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1134 година се протега во 1502 и 1503, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1562 и 1563 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 591 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1809 и 1808 исламска година пред хиџра.
Удмурти
Удмурти се угрофински народ, кој претежно живее во Русија, односно во автономнната република Удмуртија, во која сочинуваат 32% од населението, и во која претставува втор народ по бројност, после Русите (59%). Удмуртите претежно се од православната вероисповед, а зборуваат Удмуртски јазик, кој спаѓа во угрофинската група на уралската фамилија на јазици.
Удмурти вкупно има околу 793.000.
NGC 7245
NGC 7245 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Гуштер, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.