cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Брук Кенди
Кариера
Летото 2012 година, во еден од клубовите во Лос Анџелес, Брук се запознала со пејачката Грајмс, која ја поканила на Брук Кенди да се појави во нејзиното ново музичко видео „Genesis“. Истата година, раперката го објавила својот прв интернет хит „Das Me“, кој станал химна на ЛГБТ заедницата и феминистките на Интернет. Во текот на 2012 и 2013 година, Кенди на YouTube самостојно ги објавила своите први три музички спотови за нејзините песни; „Das Me“, „Everybody Does“ и „I Wanna Fuck Right Now“. Видеата до почетокот на 2013 година имале преку милион прегледи. Прва снимка за голема етикета на Кенди било нејзиното појавување на песната „Cloud Aura“ на деби албумот True Romance од Charli XCX.
Кон крајот на 2013 година, Кенди го привлекла вниманието на пејачката и текстописец Сиа, и таа на Инстаграм ѝ напишала дека сака да напише песна за неа. Тие се спријателиле, а Сиа на крајот била извршен продуцент на дебитантското EP на Кенди. Кенди со помош на Сиа, во февруари 2014 година потпишала договор со RCA Records. „Opulence“, песна напишана заедно со Сиа и продуцирана од Дипло, бил нејзин прв сингл со етикетата. Првата песна била изведена на 3 април 2014 година, на дебитантската ревија на Никола Формичети за Дизел во Венеција. На 22 април 2014 година, за време на премиерата на официјалното музичко видео во режија на Стивен Клајн и стилизирано од Формичети песната била ставена на интернет за дигитално преземање.
Дебитантскиот EР на Брук Кенди со наслов Opulence бил објавен на 6 мај 2014 година. Генерално добил пофалби од критичарите.
Деби-албумот на Кенди требало да се вика Daddy Issues, а извршно бил продуциран од тогашната колешка од етикетата, Сиа, која исто така била и текстописец. Сиа напишала две песни за албумот, тогашниот сингл „ Living Out Loud “ во кој се појавува и самата Сиа и друга песна инспирирана од Шер.
Во 2017 година, издавањето на Daddy Issues било откажано затоа што Кенди ја напуштила RCA. Во јануари истата година, Кенди глумела во модниот филм во режија на Грејси Ото и Томас Кер под наслов Candy Crush. Во текот на јуни 2017 година, ја поддржувала Лизо на нејзината турнеја.
На 10 јануари 2019 година, Кенди потврдила дека штотуку го завршила својот деби албум. Албумот го снимила во Лондон со англискиот продуцент, пејач и текстописец Оскар Шелер заедно со раперот Ашнико. На 28 февруари, Кенди потврдила дека албумот го носи насловот Sexorcism и дека првиот промотивен сингл се вика „Happy“, кој бил објавен на 29 март 2019 година заедно со неговото официјално музичко видео во режија на Ранкин.
1797
1797 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1797 година од новата ера, 797. од вториот милениум, 97. од XVIII век и осма од 1790-тите.
Брук Кенди
Награди и номинации
{| class=wikitable ! Year !! Awards !! Work !! Category !! Result
1797
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7305 и 7306 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6547 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5557 и 5558 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2550.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1797 година се протега во 4433 и 4434, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4493 и 4494 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2340. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1211 и 1212 исламска година.
Оскар Фреир
И покрај неговиот минијатурен раст, Фреир бил добар спринтер. Понекогаш бил критикуван поради неговиот начин на тренирање, бидејќи тренирал само половина од растојанието што другите велосипедисти го тренираат.
Виталисио Сегурос (1998–1999)
Фреир станал професионалец во 1998 со Виталисио Сегурос. Тој освоил една трка таа година, етапа на Вуелта а Кастиља и Леон. Завршил 11. на Париз-Тур. Во 1999, Фреир освоил малку до светското првенство во октомври. Заминал за Верона да се сретне со шпанската екипа. Тој ја потрошил неговата награда за лифт во станот на неговата баба.
Мапеј-Квик Степ (2000–2002)
Фреир му се придружил на Мапеј во 2000. Тој бил најдобро рангирана екипа од 1994. Таа година освоил 11 трки, вклучувајќи две етапи на Вуелта а Еспања. Исто така бил трети на светското првенство. Во 2001 освоил две трки и го освоил бодовниот пласман на Вуелта а Бургос, пред да стане светски првак по вторпат. Во 2002 освоил етапа на Тур де Франс.
Рабобанк (2003–2011)
Во 2003, Фреир се преместил во, каде во неговата прва сезона освоил шест трки. Во 2004, ги освоил Милано-Санремо, Трофео Луис Пуиг, етапа и второ место во генералниот пласман на Тирено-Адријатико, етапа на Вуелта а Еспања и по третпат, и вторпат во Верона, светското првенство. Ја започнал 2005 освојувајќи три етапа, бодовниот пласман и жолтата маичка на Тирено-Адријатико, како и Брабант Пајл, Трофео Алкудија и Трофео Мајорка, сите пред крајот на март. Неговата сезона била скратена поради болки од седиштето.
Во 2006, Фреир повторно го освоил Брабант Пајл. Неговата победа на етапата 3 на Тирено-Адријатико му овозможила водство два дена. На Тур де Свис, тој го преживеал раното бегство со четворица возачи, со што победил сам на етапата 7. Фреир ги освоил петтата и деветтата етапа на Тур де Франс 2006 и се борел за бодовниот пласман, кога се повлекол поради болест. Во текот на етапата 12 тој бил во бегство со тројца возачи. Кариерата на Фреир била доведена во прашања со повредите и отпуштањата. Тој имал проблеми со грбот, болки од седиштето и проблеми со вратот. Кога Јарослав Попович, кој возел за Дискавери Канал, се одвезол сам за победа, се прошириле гласини дека на Фреир му било наредено од Рабобанк да не вози за победа, со цел да осигура помош од Дискавери во планината. Иако гласините биле отфрлени од обете екипи, Фреир бил вознемирен по етапата. Фреир ја продолжил неговата успешна година со освојување на Ватенфал Класик пред германскиот фаворит Ерик Забел. Фреир ги освоил половина од победите на Рабобанк во 2006. Неговата сезона била скратена поради повредите на вратот и ’рбетот, принудувајќи го да ги пропушти Вуелта а Еспања и светското првенство. Фреир повторно потпишал со Рабобанк на крајот на 2006 со крајот на 2008, одбивајќи го Соние Дувал-Продир.
На Тур де Франс 2007, не освоил ниедна етапа, делумно поради тоа што Рабобанк го бранеле водството на Михаел Расмусен голем дел од трката. Но, освоил три етапи на Вуелта а Еспања. На Тур де Франс 2008, Фреир ја носел зелената маичка од етапата 8. Ја освоил и етапата 14 и бодовниот пласман. Во 2009, тој и Џулијан Дин биле застрелани од воздушна пушка во текот на 13. етапа. Тој бил застрелан во бутот и ја завршил етапата 117. .
Во март 2010, Фреир го освоил Милано-Санремо 2010 пред Том Бонен и Алесандро Петаки. На 10 октомври 2010, Фреир станал првиот Шпанец, кој победил на Париз-Тур и со тоа станал новиот носител на Ruban Jaune во поставување најбрза просечна брзина во класична трка, поминувајќи 233 километри при просечна брзина од 47,73 километри на час.
Кратко пред Светското друмско првенство 2011 било објавено дека Оскар Фреир ќе се повлече на крајот на сезоната, доколку не победи на друмската трка на првенството. Фреир ги завршил преговорите да го продолжи неговиот договор со неговата екипа пред трката и забележал одредени здравствени проблеми, како на пример влошени респираторни проблеми со синусот и операцијата на носот во последните две години. Тој не можел да вози на Тур де Франс 2011 и бил принуден да се откаже од Вуелта а Еспања 2011.
Тим Катјуша (2012)
Првично, Фреир планирал да ја заврши неговата кариера во 2012, но на крајот на сезоната 2011, одеднаш го променил мислењето. Неговата екипа Рабобанк, збунета од ситуацијата и одлуката на Оскар, не успеала да го задржи уште една години со нив, па Фреир започнал да преговара со други екипи. Омега Фарма-Квик Степ, Лото-Белисол и Геокс-ТМЦ го изразиле нивниот интерес да го имаат во нивните состави за сезоната 2012, но Фреир го одбрал Тим Катјуша. Изјавил дека заминал во Катјуша, поради руската екипа веќе има голем број на други шпански возачи, како и добро организирана структура и гарантиран влез на трките од Светската турнеја.
До 2012, Фреир потполно се опоравил од неговите претходни здравствени проблеми и успеал да прикажи многу добри резултати на првите воведни трки. Во јануари ја освоил етапата 3 на австралиската трка Тур Даун Андер, а потоа го повторил успехот и на етапата 3 на Вуелта а Андалусија. На пролетните класици, Оскар Фреир завршил четврти на Амстел Голд Рејс и седми на Милано-Санремо, додека освои две втори места: едно на Е3 Харелбеке каде бил изедначен на целта со Том Бонен и другото на Брабант Пејл, каде доминирал во групата, која била зад самиот бегалец Тома Веклер од. Потоа завршил на 4. на Амстел Голд Рејс. Избегал од водечката група на 5 километри пред крајот и одржувал предност од 18 секунди на дното на последното искачување. Бил поминат во последните метри, но успеал да се одржи како четврти.
Во интервју на француското списание Velochrono, Фреир тврдел дека сака да учествува на Олимпијадата во Лондон, заедно со Тур де Франс и светските првенства. Подоцна, Фреир признал дека размислува за пензионирање, доколку не ја освои виножито маичката и дека ќе продолжи да вози уште некоја година или две на Светското првенство UCI 2012. Се повлекол од професионалниот велосипедизам на крајот на 2012, постојано одбивајќи договор со, кои сакале да возат за нив за сезоната 2013 и потоа да зема улога во менаџментот. Баскиската екипа била обвинета дека се обидува да дојде до важните бодови во Светската турнеја, што би им помогнало да дојдат до лиценца за Светската турнеја 2013, но раководството на екипата тоа го отфрлило.
Резултати на класиците
СО = се откажал
Пригниц
Географија
Реката Елба ја создава југозападната граница на округот.
Историја
Историската област Пригниц се состоела од следниве единаесет окрузи основани во 13 век: Витенберге, Ленцен, Перлеберг, Путлиц, Кириц, Ницов, Витшток, Прицвалк, Хафелберг, Вустерхаузен и Грабов.
Денешниот округ Пригниц бил создаден во 1993 со спојување на претходните окрузи Прицвалк и Перлеберг и неколку општини од округот Кириц. Најзападниот дел од округот бил претходно дел од Мекленбург-Западна Померанија, но станал дел од Бранденбург на 1 август 1992.
Претходниот округ Пригниц бил меѓузона помеѓу Бранденбург и Мекленбург. Била повторно населена од Германци, особено од областа на Бремен, по Првата крстоносна војна против Словените во 1147. Бројот на германски населби се зголемил со текот на годините. Источната половина била доминирана од прогерманскиот гроф Фон Плото, кој донел свои вазали како Фон Блументал и Фон Грабов. Западната половина била доминирана од разбојници, особено од семејството Ганс зу Путлиц и нивните вазали, Фон Квицов. Кога Фридрих, гроф на Цолерн, бил назначен за маркгроф во 1411, се соочил со побуна на вендското благородништво, поддржани од вендскиот војвода на Мекленбург. Меѓутоа, успеал да воспостави контрола на побуната со Битката кај Кремер Дам, со поддршка на германското благородништво. Семејствата кои останале лојални биле наградени. На пример, Ото фон Блументал станал капетал на Пригниц 1415–1422 и на Ленцен од 1420.
NGC 7239
NGC 7239 — елиптична галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1 октомври 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7239 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7239 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 15 м 1,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -5° 3' 10"". Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 7239 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68388. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 257; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5231. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 312.
1286 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4222 и 4223 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3464 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2474 и 2475 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 533 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1286 година се протега во 1350 и 1351, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1410 и 1411 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 743 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1966 и 1965 исламска година пред хиџра.
Откритија
1286 av. J.-C.
Црква „Св. Никола“ - Чекоштина
Свети Никола — македонски православен храм во градот Охрид. Црквата се наоѓа во населбата Чекоштина, на самиот влез во Охрид, на местото викано Карпа, каде во минатото имало црква. Камен-темелникот на црквата бил удрен на 20 декември 2015 година. Црквата сѐ уште е во изградба (сос. 2017). Камбанаријата треба да биде висока 17 метри.
Прва Француска Република
Прва Република (француски: Première République ), или официјално Француска Република (République française) — периодот од француската историја од 1792 до 1804 година. Републиката била прогласена на 21 септември 1792 година за време на Француската револуција, на денот кога формално бил соборен Луј XVI. Првата Француска Република траела до прогласувањето на Првото Царство на 18 мај 1804 година од страна на тогашниот прв конзул Наполеон Бонапарт кој се прогласил за цар.
Овој период се одликува со пад на монархијата, создавањето на Националниот конвент и Владеењето на теророт, Термидорската реакција и основањето на Директоратот и, конечно, создавањето на Конзулатот и доаѓањето на Наполеон на власт.
Крај на монархијата во Франција
Француската револуцијата од 1789 година ги погодила државите кои се граничат со неа и ги поттикнала нивните влади да преземат решителни мерки против новата опасност. Царот Леополд II и прускиот крал Фридрих Вилхелм II, летото 1791 година одржале состанок во Пилниц, во близина на Дрезден, и се согласиле да го запрат ширењето на револуционерните чувства. Затоа тие ја издале познатата Пилинцка декларација со која го повикуваат францускиот народ да го врати поранешниот општествен поредок и да ја врати власта на кралот, а на 7 февруари 1792 година го склучиле австро-прускиот сојузен договор.
Во јули 1792 година, војводата од Бранзвик, команден генерал во австро-пруската армија, го издал својот Бранзвишки манифест, во кој на Французите им се заканил дека ќе го уништи Париз ако на некој начин му наштетат на кралот Луј XVI од Франција.
Ваквите закани уште повеќе ги подгреале политичките превирања во Франција, која веќе била во ек на Француската револуција. Во востанието од 10 август 1792 година, граѓаните го нападнале кралскиот дворец Тилери, убивајќи шестотини швајцарски кралски гардисти и барале смена на кралот.
Исплашени од антиреволуционерна акција во првата недела од септември 1792 година, толпи парижани упаднале во затворите во градот. Тие го убиле мнозинството од затворениците, меѓу кои и благородници, свештеници и политички затвореници, но и обични криминалци, како проститутки и ситни крадци. Многу жртви биле убиени во нивните ќелии: силувани, избодени и/или искасапени до смрт. Овој настан станал познат како Септемвриски масакр.
Национална конвенција
По порастот на јавното насилство и политичката нестабилност на уставната монархија, на шестчлена група од Законодавното собрание на Франција ѝ била доделена задача да ги надгледува изборите. Конвенцијата била основана со двојна цел: да се укине монархијата и да се подготви нов устав.
Конвенцијата прво што направила било основањето на Првата Француска Република и на кралот официјално му ја одзеле сета политичка моќ. Луј XVI, оттогаш станал обичен граѓанин, а потоа бил изведен пред суд за злосторства за велепредавство. На 16 јануари 1793 година бил осуден, а на 21 јануари бил погубен.
Во текот на пролетта 1793 година, во Париз завладеал масовен глад и започнале немири за храна. Затоа, на 6 април 1793 година, Конвенцијата го создала Комитетот за јавна безбедност кој добил задача: „Да се справи со радикалните движења на Бесните, недостигот на храна и немирите, бунтот во Вандеја и Бретања, неодамнешните порази на француските војски и распуштање на командниот генерал“.
Она што е најзначајно е дека Комитетот за јавна безбедност вовел политика на терор, а стапката на погубување со гилотина на претпоставените непријатели на републиката постојано се зголемувала, по што започнал периодот денес познат како Владеење на теророт.
Уставот на републиката не предвидувал формално назначување шеф на држава или шеф на влада.
Директорат
По апсењето и погубувањето на Робеспјер на 28 јули 1794 година, бил затворен јакобинскиот клуб, а преживеаните Жирондинци биле заменети. Една година подоцна, Националната конвенција го усвоила Уставот на годината III. Повторно биле воспоставени религиозните слободи, почнале да ослободуваат многу затвореници и што е најважно, иницирале избори за ново законодавно тело.
На 3 ноември 1795 година, бил основан Директоратот. Според овој систем, Франција е предводена од дводомен парламент, составен од горен дом наречен Совет на старешини (со 250 члена) и долен дом наречен Совет на петстотини (со 500 члена) и Извршна власт составена од пет члена наречена Директорат (од каде што историскиот период го добил името). Поради внатрешната нестабилност, предизвикана од хиперинфлација на хартиените пари наречени асигнати, и француските воени порази во 1798 и 1799 година, Директоратот опстојал само четири години, до неговото соборување во 1799 година.
Конзулат
Ерата на францускиот конзулат започнала со пучот на 18 Бример на 9 ноември 1799 година. Самите членови на Директоратот го испланирале државниот удар, што јасно укажува на слабеењето на моќта на Директоратот. Наполеон Бонапарт бил ко-заговорник во пучот и застанал на чело на владата како прв конзул.
На 18 мај 1804 година, Конзервативниот сенат го прогласил Наполеон за Цар на Французите. Подоцна тој ќе се самопрогласи за Цар на Французите, со што ставил крај на Првата Француска Република и започнала ерата на Првото Француско Царство.
Сао Томе
Сао Томе (португалски: São Tomé) е главниот град на западноафриканската островска држава Сао Томе и Принсипе. Сао Томе е најголем град во државата со население од околу 56.166 жители. Името на градот е со португалско потекло и значи Свети Тома.
Црква „Св. Атанасиј“ - Лавци
'''Црква „Св. Атанасиј“''' - црква во селото Лавци, Општина Ресен. Црквата се наоѓа околу 25 метри растојание од Старата џамија. Во нејзин склоп се наоѓаат селските гробишта.
Луизијана
''Оваа статија е за сојузната држава на САД Луизијана. За територијата Луизијана наречена во чест на Луј XIV кликнете тука''.
Луизијана (англиски: Louisiana) е сојузна држава од САД која се наоѓа во јужниот дел од земјата. Има излез на Мексиканскиот Залив. Главен град е Батон Руж, а најголем е Њу Орлеанс.
Луизијана е држава која се наоѓа во јужниот дел на Соединетите Американски Држави. Таа е триесет и прва по големина и дваесет и петта по население од педесетте Соединети Држави. Главен град е Батон Руж, а најголем Њу Орлеанс. Луизијана е единствената држава во САД со политички единици наречени парохии, кои претставуваат локални управи што се поистоветуваат со окрузите. Најголема парохија по население е Парохијата Источен Батон Руж, а најголема по територија Парохијата Камерон.
Поголемиот дел од земјата се создал од талог измиен со течението на реката Мисисипи, оставајќи огромни делти и големи површини крајбрежни бари и мочуришта коишто содржат богата јужна флора и фауна. Типичен пример на птици се ибисот и белата чапја. Исто така, постојат многу видови жаби кои го поминуваат поголемиот дел од нивниот живот во дрва и риби како есетрата. Во повисоките предели има честа појава на оган во природата којашто создава пространи предели со високо стеблеста борова шума и влажни савани. Во нив опстојуваат исклучително голем број видови растенија, вклучувајќи многу видови орхидеи и месојадни растенија.
Некои урбани средини во Луизијана, коишто се сметаат за исклучителни во Соединетите држави, поседуваат мултикултурно и повеќејазично наследство, коешто било под силно влијание на примес од француска, шпанска, индијанска и африканска култура од 18-иот век. Пред американскиот прилив и државност во почетокот на 19-тиот век,  територијата на денешна Луизијана била шпанска и француска колонија. Покрај тоа, моделот на развој вклучувал увоз на голем број африкански робови во 18 век, многу од нив од истиот предел на Западна Африка.
Топоними
Луизијана е именувана по Луј 14-ти, крал на Франција од 1643 до 1715 година. Кога Рене-Роберт Кавалиер ја освоил територијата крај реката Мисисипи во полза на Франција, ја нарекол Ла Луизијана, што значи  “Земјата на Луj”. Како дел од Француската колонијална империја, територијата  Луизијана се протегала од  денешниот  Мобил Беј сè до север до денешната граница со Канада  вклучувала и  мал дел од денешна југозападна Канада.
Геологија
Дури и Мексиканскиот Залив не постоел пред 250 милиони години, кога постоел само еден суперконтинент наречен Пангеа. Како што Пангеа се поделил, се појавиле Атлантскиот Океан и Мексиканскиот Залив. Луизијана тогаш полека се создавала, со милиони години, од вода во копно и од север кон југ. Најстарите карпи се наоѓаат на север, во области како Националната шума Кисачи. Најстарите карпи датираат од раниот Терцијарен период, пред околу 60 милиони години. Најдобрата историја за формирањето на овие карпи може да се најде во Сперинговата ,,Геолошка историја на Луизијана”
Најмладите делови на државата биле формирани во последните 7500 години, како делти на реката Мисисипи: Мирингуин, Теш, Св. Бернард, Лафурш, денешна Мисисипи, а сега Аткафалаја. Седименти ги носела реката Мисисипи од север кон југ.
Помеѓу Терцијарните карпи од север, и релативно новите седименти покрај брегот, се простира огромен појас наречен Тераси Плистосен. Нивната старост и распределба може да се поврзе со зголемувањето и намалувањето на морското ниво за време на леденото доба. Главно, северните тераси имале доволно време да направат длабоки канали за реките, додека пак поновите тераси се стремат да бидат порамни.
Куполи од сол се исто така пронајдени во Луизијана. Тие водат потекло од раниот Мексикански Залив, кога нивото на испарување на површинскиот слој од  океанот било високо. Постојат неколку стотици куполи од сол во државата, една од најпознатите е Островот Авери. Куполите од сол се важни не само како извор на сол, туку служат и како подземни јамки за нафта и гас.
Топографија
Луизјана се граничи на запад со Тексас, на север со Арканзас, на исток со државата Мисисипи и на југ со Мексиканскиот Залив.
Површината на државата може соодветно да се подели на два дела, висорамнините на север и алувијалното земјиште по должината на брегот. Алувијалниот предел вклучува мочуришно ниско земјиште, крајбрежни мочуришта и плажи, и корални острови кои покриваат територија од околу 20 000 квадратни милји (52000 км2). Оваа област се протега главно долж Мексиканскиот Залив и реката Мисисипи, која минува низ државата од север кон југ со должина од 600 милји (1000 км) и се влева во Мексиканскиот Залив, Црвената Река, Реката Ошита и нејзините притоки и во други помали потоци (некои од нив се речни мочуришта). Ширината на алувијалниот предел долж Мисисипи е од 10 до 60 милји (15 до 100км), а долж другите реки алувијалниот предел е просечно околу 10 милји (15км) широк. Реката Мисисипи тече низ делта која се формирала од своите талози (позната како заштитен бедем на река), од која земјиштето се спушта кон реката со просечен пад од 3м/км. Алувијалното земјиште долж други текови има слични одлики.
Повисоките и гранични ридски земјишта од северниот и североисточниот дел на државата опфаќаат област од повеќе од 25 000 квадратни милји (65000 км2). Тие се состојат од прерии и шуми. Надморската височина варира од 10 стапки (3 м) над морското ниво кај плажите и мочуриштата, до 50 и 60 стапки (15-18 м) над морското ниво кај прериите и алувијалното земјиште. Кај висорамнините и ридовите, издигнувањата се искачуваат до планината Дрискил, највисоката точка во државата, на само 535 стапки (163 м) над нивото на морето.
Државата исто така има државно-судска надлежност над околу 3 милји (4.8 км)-широкиот дел од подморското земјиште од внатрешниот континентален гребен во Мексиканскиот Залив. Заради карактеристичната политичка географија на Соединетите Држави, ова е значително помалку од судската надлежност од 9 милји (14км) на соседните држави Тексас и Флорида, кои, како Луизијана, поседуваат пространи брегови од Заливот.
Јужниот брег на Луизијана во Соединетите Држави се наоѓа меѓу областите во светот кои најбрзо исчезнуваат. Ова е главно како последица на лошото управување од страна на човекот. Некогаш, земјиштето всушност се зголемувало кога поплавите од реката Мисисипи на пролет придодавале талог и го поттикнувале растот на мочуриштата. Сега, земјата тоне. Постојат голем број причини. Вештачките заштитни бедеми на реката сега ја попречуваат водата од пролетните поплави која ќе донесе свежа вода и талог во мочуриштата. Мочуриштата се значително поврзани и оставаат канали и ровови кои овозможуваат солена вода да навлезе во внатрешноста на земјата. Каналите ископани за потребите на нафтената индустрија и индустријата за гас исто така им овозможуваат на бурите да ја придвижат морската вода да навлезе во внатрешноста на земјата уништувајќи ги мочуриштата и мочурливото земјиште. Порастот на нивото на морето ја влошува состојбата. Според некои проценки државата дневно губи земјена маса еднаква на 30 фудбалски игралишта. Се даваат многу предлози за заштита на крајбрежните области преку намалување на штета направена од страна на човекот, вклучувајќи го обновувањето на природните поплави од Мисисипи. Без обнова од ваков вид, крајбрежните општини ќе продолжат да исчезнуваат, а како што тие исчезнуваат сè повеќе и повеќе луѓе го напуштаат регионот. Бидејќи крајбрежното мочурливо земјиште исто така го поткрепува крајбрежниот риболов кој е од економска важност, загубата на мочурливо земјиште негативно ќе се одрази врз оваа индустрија.
Клима
Луизијана има влажна суптропска клима, можеби најкласичен пример на влажна суптропска клима од сите јужноцентрални држави, со долги, жешки, влажни лета и кратки, умерени зими. Суптропските одлики на државата во голема мера се должат на влијанието од Мексиканскиот Залив, којшто дури и со неговата најдалечна точка не е подалеку од 200 милји (320км). Атмосферските врнежи се чести во текот на годината, иако летото е незначително повлажно отколку остатокот од годината. Во октомври бројот на врнежи се намалува. Во Јужна Луизијана паѓаат пообилни дождови, особено во текот на зимските месеци. Летата во Луизијана се жешки и влажни, со високи просечни температури од 90 °F (32 °C) или повеќе и ниски просечни ноќни температури под 70 °F (22 °C), почнувајќи од средината на јуни до средината на сепрември. Во текот на летото ектремната максимална температура е поголема на север отколку на југ, со температури во близина на Мексиканскиот Залив кои повремено достигнуваат до 100 °F (38 °C), иако вообичаени се температурите под 95 °F (35 °C).
Температурите во јужниот дел од земјата се главно умерено топли во текот на зимата, со највисоки температури околу Њу Орлеанс, Батон Руж, остатокот од јужна Лиизијана и Мексиканскиот Залив со просечна температура од 66 °F (19 °C), додека северниот дел од земјата е умерено студен во текот на зимските денови со највисоки просечни температури до 59 °F (15 °C). Најниски ноќни температури во текот на зимата низ земјата се над нулата со просечна температура од 46 °F (8 °C) во близина на Заливот и ниска просечна температура од 37 °F (3 °C) во текот на зимата во северниот дел од земјата. И во Луизијана, во северниот дел од земјата, се забележува чест пад на температурите под 20 °F (−8 °C), но речиси некогаш тоа не е случај во јужниот дел од земјата. Врнежите од снег не се честа појава во близина на Мексиканскиот Залив, иако во областите во северните делови од земјата може да се очекуваат врнежи од снег од еднаш до трипати годишно. Во правец кон север, бројот на врнежите се зголемува. Највисоката забележана температура во Луизијана е 114 °F (46 °C) во рамнината Дилинг, на 10 август 1936 година, додека најниската забележана температура е 16 °F (−27 °C) во Минден на 13 февруари 1899 година.
Луизијана е често погодена од тропски циклони и е многу чувствителна на ударите на поголемите урагани, особено низините околу и во областа на Њу Орлеанс. Неспоредливата географија на регионот со многуте речни заливи, мочуришта, протоци можат да ги направат поголемите урагани особено разурнувачки. Областа е исто така склона кон често невреме проследено со грмотевици, особено на лето. Во текот на годината, во земјата просечно 60 денови се проследени со невреме со грмотевици, повеќе од било која друга земја, со исклучок на Флорида. Во Лиузијана се појавуваат во просек 27 торнада годишно, некои делумно во 2010 година. Целата земја е осетлива на удар од торнадо, со тоа што само најјужниот дел од неа е помалку изложен отколку остатокот од земјата. Торнадата се многу почести од јануари до март во јужниот дел од земјата, а од февруари до март во северниот дел од земјата.
Географски и статистички области
Луизијана е поделена на 64 парохии ( кои се еквивалент на окрузите во повеќето земји).
Предисторија
Луизијана била населена од Индијанци многу милениуми пред доаѓањето на Европејците во 16 век. Во текот на Средниот древен период, во Луизијана се наоѓал најстариот могила- комплекс  во Северна Америка и  еден од најстарите комплексни конструкции во Америка, местото Ватсон Брајк во близина на денешен Монро. Комплексот од 11 ритчиња бил изграден околу 3500 п.н.е. Местата Кани и Фрешман од Средниот дневен период исто така со сигурност датираат од 5600-5000 п.н.е, покажувајќи дека сезонските ловци и собирачи на плодови се организирале за да градат комплексни конструкции во денешна северна Луизијана. Местото Хедгепт во Парохијата Линколн е поново, датира од 5200-4500 п.н.е.
Околу 2000 години потоа, бил изграден Поверти Поинт, најголемото и најпознатото место од доцнежниот архаичен период во државата. Сегашното село Епс се развило во негова близина. Културата на Поверти Поинт можеби го достигнала врвот околу 1 500 година п.н.е, со тоа што станала првата комплексна култура, а можно е и да била првата племенска култура во Северна Америка. Траела приближно до 700 година п.н.е.
Поверти Поинт културата била пропратена од културите Тефункт и Езерото Корморан, култури од периодот Тула, кои претставувале локални манифестации од Раниот шумски период. Луѓето кои и припаѓале на Тефункт културата биле првите во Луизијана кои произведувале големи количини на грнчарски производи. Овие култури опстојувале до 200-тата година од нашата ера. Средниот шумски период започнал во Луизијана со Марксвил културата во јужниот и источниот дел од земјата, а со Форш Малин културата во северозападниот дел од земјата. Марксвил културата го зема името од предисториското индијанско место Марксвил. Овие култури датираат од истиот период како и Хоупвел културите од Охајо и Илиноис и учествувале во Хоупвел мрежата на размена. Трговијата со луѓе на југозапад ги донела лакот и стрелата. Првите могили биле изградени во овој период. Политичката моќ започнала да се зацврснува со изградбата на првите могили со подиум во центрите  за изведување ритуали за да се  развие  наследно, политичко и религиозно водство. Доцниот шумски период започна во 400 година од нашата ера во јужниот дел на земјата со Бејтаун културата без големи промени во културната историја на областа. Бројот на населението драматично се зголемил, а постојат и силни докази за пораст на културната и политичката комплексност. Многу Колс Крек места биле подигнати над мртовечничките могили од пораниот шумски период, наведувајќи ги истражувачите да размислуваат дека елитите кои се појавувале биле симболички и физички соодветни на мртвите предци за да се нагласи и предвиди нивното влијание. Плекмин и Кадон културите се појавиле за време на Мисисипскиот период.
Истражување и колонизација од страна на Европејците
Првите европски истражувачи кои ја посетиле Луизијана пристигнале во 1528 година кога шпанска експедиција, водена од Панфило де Нарваез, го открила устието на Реката Мисисипи. Во 1542 година, експедицијата на Хернандо де Сото го заобиколила северниот и западниот дел од земјата (наидувајќи на Кадо и Туника групите луѓе), а потоа, во 1543 година, го следеле течението на Реката Мисисипи до Мексиканскиот Залив. Потоа, шпанскиот интерес за Луизијана привремено запрел. Во доцниот 17 век, француски и француско-канатски експедиции, кои имале суверени, религиски и трговски цели, поставиле свои темели на Реката Мисисипи и на Мексиканскиот Залив. Со своите први населби, Франција имала право на простран предел од Северна Америка и започнала да основа трговска империја, а францускиот народ се населувал од Мексиканскиот Залив до Канада.
Во 1682 година, Роберт Кавалиер да ла Сал и го дал името Луизијана на областа во чест на франсуцкиот крал Луј 14-ти. Првата постојана населба, Форт Морпас (каде денес се наоѓа Оушан Спрингс, Мисисипи, во близина на Билокси), била основана во 1699 година од страна на Пјер ле Мојн де Ибервил, француски воен офицер од Канада. Во тоа време, Французите исто така изградиле мала тврдина на устието на Реката Мисисипи во населбата Ла Балис, што на француски значи “морска ознака”. Од 1721 година, тие изградиле 19 метри висока, древена градба, како светилник, за да ги води бродовите по реката.
Француската колонија во Луизијана првобитно имала право на целата земја од двете страни на Реката Мисисипи и северно од француската територија во Канада. Следниве земји биле дел од Луизијана: Луизијана, Мисисипи, Арканзас, Оклахома, Мисури, Канзас, Небраска, Ајова, Индијана, Мичиген, Минесота, Северна Дакота, Јужна Дакота.
Натчиток населбата (долж Цревената Река во денешна северозападна Луизијана) била основана во 1714 година од страна на Луј Жушеро де Сан Денис, основајќи ја најстарата постојана европска населба во купената територија Луизијана. Населувањето на Французите имало две причини: да се воспостават трговски врски со Шпанците во Тексас и да се оневозможи напредокот на Шпанците во Луизијана. Исто така, северниот завршеток на Стариот пат Сан Антонио бил кај Натчиток. Населбата брзо прераснала во успешно речно пристаниште и раскрсница, создавајќи оргомни “кралства” од памук долж реката. Со текот на времето, плантажерите развиле големи плантажи и изградиле убави домови во град што расте. Ова станало пример кој се повторувал во Њу Орлеанс и на други места.
Француските Акадијци, кои се познати и како Кажуни, ги неселиле мочуриштата во јужна Луизијана, особено во Басенот Аткафалаја.
Француските населби во Луизијана придонеле за понатамошно истражување и создавање населби, сосредоточени долж бреговите на Реката Мисисипи и нејзините најголеми притоки, од Луизијана кон север, дури до областа наречена Земјата Илиноис, во близина на сегашен Сан Луис, Мисури.
Во почетокот Мобил во Алабама и Билокси во Мисисипи вршеле улога на главни градови на колонијата. Препознавајќи ја важноста на Реката Мисисипи за трговијата и воените интереси, Франција, во 1722 година, направила од Њу Орлеанс седиште на граѓанската и воената власт. Оттогаш сè додека Соединетите Држави не се стекнале со територијата при купувањето на Луизијана на 20 декември 1803 година, Франција и Шпанија тргувале со контролата на колонијалната империја во регионот.
Во 1720-тите, германски доселеници се населиле долж Реката Мисисипи во областа позната како Германски Брег.
Франција и отстапила најголем дел од територијата источно од Мисисипи на Велика Британија, по последиците од британската победа во Седумгодишната војна, или како што е позната во Северна Америка, Француската и индијанска војна. Франција ја задржала областа околу Њу Орлеанс и парохиите околу Езерото Понтчартреин. Остатокот од Луизијана станал шпанска колонија по Седумгодишната војна со Договорот од Фонтенбло од 1763 година.
Во 1765 година, за време на владеењето на Шпанија, неколку илјади бегалци кои зборувале на франциски јазик од областа Акадија (денес Нова Шкотска, Њу Бранзвик и Островот Принц Едвард во Канада) се преселиле во Луизијана, откако биле протерани од нивниот крај од страна на Британците за време на Француската и индијанска војна. Тие главно се населиле во југозападната област на Луизијана, денес наречена Акадија. Шпанците, желни да го зголемат бројот на католици, ги прифатиле акадијските бегалци.
Во 1800 година, Наполеон Бонапарт повторно ја добил Луизијана од Шпанија со Договорот од Сан Илдефонсо, договор кој се чувал во тајност две години.
Проширување на ропството
Во 1709 година, францускиот финансиер Антоан Крозат создал монопол на трговијата во француската превласт во Луизијана која се протегала од Мексиканскиот Залив до денешен Илиноис. “Таа дозвола му овозможила со брод да внесува црнци секоја година’’, напишал британскиот историчар Хју Томас.
Кога Франција ја продала Луизијана на Соединетите Држави во 1803 година, бргу бил прифатен фактот дека поробените Африканци можат да се носат таму исто како што се носеле во соседната држава Мисисипи и покрај тоа што ова ги прекршувало законите на Соединетите Држави. Иако Луизијана, во почетокот на 19 век, била мал производител на шеќер со релативно мал број робови, набрзо станала голем производител на шеќер откако сопствениците на плантажи купиле робови кои се пренесувале од Африка, а потоа во Јужна Каролина, пред да бидат продадени во Луизијана каде сопствениците на планажи ја принудувале заробената работна сила да работи на нивните плантажи со шеќерна трска без да биде платена. И покрај барањата од страна на пратеникот Џејмс Хилхаус, од Соединетите Држави и од памфлетистот Томас Пејн да се спроведе постоечкиот сојузен закон против ропството во ново стекнатите територии, ропството се распостранило затоа што било извор на голема добивка и на работна сила која чинела најмалку. Последниот шпански гувернер на територијата Луизијана напишал дека “ Искрено, невозможно е низинскиот предел на Луизијана да опстои без робовите”, а со робовите колонијата правела големи чекори кон напредокот и богатството.
Потребна е присилена работна сила од робови, рекол Вилијам Клеборн, првиот гувернер на Луизијана од Соеднитети Држави, затоа што непринудените работници-белци “ не би издржале во оваа нездрава клима”. Хју Томас напишал дека Клеборн не бил способен да го спроведе укинувањето на трговијата со луѓе во Луизијана за кое бил задолжен.
Хаитска миграција и влијание
Пјер Клемент де Лосат (гувернер на Луизијана, 1803 година): “Сан Доминго беше, од сите наши колонии на Антилите, онаа чиишто менталитет и обичаи најмногу влијаеле врз Луизијана”. Луизијана и нејзината карипска родител-колонија развиле интимни врски во текот на 18 век, сосредоточени на поморската трговија, размена на капитал и информации и миграција на колонисти. Од таквите почетоци, Хаиќанците имале целосно влијание врз политиката, религијата и културата во Луизијана. Функционерите во колонијата, одговарајќи на заверите против ропството и побуните на островите, го забраниле влезот на поробени жители од Сан Доминго во 1763 година. Нивните бунтовнички дејствија ќе продолжат да влијаат врз трговијата со робови и имиграциската политика во Луизијана за време на американските и француските револуции.
Овие две демократски борби влеале страв во срцата на Шпанците, кои владееле со Луизијана од 1763 до 1800 година. Тие го забраниле тоа што го сметале како противдржавно дејствување  и забраниле субверзилен материјал во залуден обид да ја изолираат нивната колонија од ширењето на демократската револуција. Во мај 1790 година, кралски декрет го забранил влезот на црнци, поробени и слободни, од Француските Западни Инди. Една година подоцна, започнала првата успешна побуна на робовите во историјата, која на крај ќе доведе до основањето на Хаити.
Револуцијата во Сан Доминго отпочнала масовно мултикултурно отселување. Французите побегнале со робовите кои успеале да ги задржат, исто така и голем број слободни црнци, од кои некои и самите биле робовладетели. Покрај тоа во 1793 година, катастрофален пожар уништил две третини од главниот град, Кап Франсес (денешен Кап Хаитиен), а речиси десет илјади луѓе го напуштиле островот засекогаш. Во претстојните децении на револуција, странска инвазија, граѓанска војна, уште илјадници побегнале од немирите. Многумина се преселиле на исток во Сан Доминго (денешна Доминиканска Република) или во близина на Карипските Острови. Голем број имигранти, белци и црнци, нашле засолниште во Северна Америка, особено во Њујорк, Балтимор (педесет и три бродови се прикотвиле таму во јули 1793 година), Филаделфија, Норфолк, Чарлстон и Савана исто и во шпанска Флорида. Сепак, бегалците немале толкаво влијание никаде на континентот како во јужна Луизијана.
Помеѓу 1791 и 1803 година, илјада и триста бегалци пристигнале во Њу Орлеанс. Властите биле загрижени дека некои од нив имале “бунтовни” идеи. Пролетта, 1795 година, Поант Купе било место каде бил направен обид да се крене востание, за време на кој се палеле домовите на плантажерите. По инцидентот, слободниот емигрант од Сан Доминго, Луј Бенуа, обвинет дека бил “ задоен со револуционерните начела кои ја опустошиле споменатата колонија” бил прогонет. Неуспешното востание било причина плантажерот Жозеф Понталба “да обрне внимание на ужасната беда на Сан Доминго и на зародишот на побуната широко распостранета помеѓу нашите робови”. Неуморно продолжува во Поант Купе и на германскиот брег, потпомогнат во одлуката да се запре целата трговијата со робови во пролетта 1796 година.
Во 1800 година, функционерите во Луизијана дискутирале за негово повторно воспоставување, но се договориле дека влезот на црнци од Сан Доминго ќе се забрани. Тие, исто така, го истакнале присуството на бунтовници, белци и црнци, од Француските Западни Инди кои “ ширеле опасни доктрини меѓу нашите црнци”. Тамошните робови се чини дека биле “подрски”,” понескротливи” и “понепокорни” отколку пред пет години.
Истата година, Шпанија повторно и ја отстапила Луизијана на Франција, а плантажерите продолжиле да живеат во страв од буна. Откако идниот император им ја продал колонијата на Соединетите Држави во 1803 година, бидејќи неговиот катастрофален поход против Сан Доминго значително ги ослабнел и неговите финансии и војска, настаните на островот се заканувале дури и со поголеми размери во Луизијана.