cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дамбартон Оукс (конференција)
Преглед
Разговорите се воделе во две фази, бидејќи Советите не биле подготвени да се сретнат директно со Кинезите. Во првата фаза, претставниците на Советскиот Сојуз, Велика Британија и Соединетите држави се состанале помеѓу 21 август и 28 септември. Во втората, претставниците на Република Кина, Велика Британија и САД одржале дискусии помеѓу 29 септември и 7 октомври.
Поставување
Роберт Вудс Блис, кој со неговата сопруга Милдред Барнс Блис, му го дале Дамбартон Оукс на Универзитетот Харвард во 1940 година за да основа институт за научно истражување и музеј за византиски студии, било клучно за аранжманот на овие состаноци. Веќе во јуни 1942 година, во име на директорот, Џон С. Тачер и доверителите на Универзитетот Харвард, тој го понудил на располагање Дамбартон Оукс на секретарот Хал. Кога, во јуни 1944 година, Стејт департментот открил дека Дамбартон Оукс можел „удобно да ги смести“ делегатите и дека „околината [била] идеална“, понудата ја обновил Џејмс Б. Конант, претседателот на Универзитетот Харвард, во едно писмо од 30 јуни 1944 година.
Зборник на трудови
Во Акт на творба: Основањето на Обединетите нации Стивен Шлезингер обезбедил графички приказ за целосната американска контрола на конференцијата, вклучително и американско воено разузнавање за кабелски сообраќај до делегатите и ги следење на нивните движења во градот од ФБИ: „Војникот одговорен за операцијата прислушување и кршење кодови во Сан Франциско го посочи своето чувство за успешност:"„Притисокот врз работата конечно се намали, а 24-часовниот ден е скратен. Чувството во филијалата е дека успехот на Конференцијата може да му должи многу на нејзиниот придонес“."
Роберт Хилдерберанд ја отсликал атмосферата околу конференцијата и како Стетиниус ги одвел британските и советските преговарачи во ноќниот клуб „Дијамантска потковица“ на коктели со Нелсон Рокфелер. Во меѓувреме, во градот, холивудските филмови бесплатно се прикажувале секојдневно. Потоа, "„коњаницата пристигна во домот на Стетиниј, Потковица, каде што групата доби бифе-вечера и ги забавуваше негро квартет што пееше духовници“."
Две прашања биле централни во работата на конференцијата: Првиот проблем бил во врска со позицијата што Советскиот Сојуз би ја имал во рамките на настанатата организација, бидејќи првичната идеја на Френклин Д. Рузвелт била дизајнирана да ја опфати американската глобална моќ. Вториот се однесувал на правата на вето на постојаните членки на Советот за безбедност."„Сталин со мавтање со раката се откажа од спротивставување на американската верзија на ветото, отфрлајќи го како незначителна работа....Тој беше прилично подготвен да го жртвува секој независен удел во изградбата на ООН, држејќи се до верувањето дека правата на вето ќе ја неутрализираат секоја опасност од тоа.“"
Улогата на Нелсон Рокфелер
Шлесингер истакнал дека иако Нелсон Рокфелер немал официјална улога на конференцијата, тој ги замолил ФБИ дека тој ќе бил оној што ќе му доставувал извештаи на Стетиниус. ФБИ навистина ги доставиле сите извештаи до Рокфелер. Шлезингер исто така објаснил како логото на ООН било дизајнирано на начин да се исклучи Аргентина заради пријателството со нацистичка Германија. Рокфелер инсистирал на тоа дека на Аргентина, и покрај нејзината профашистичка влада, морало да и’ се дозволи влез во ООН. Рокфелер ги имал латиноамериканските делегации на своја страна, врска која го налутила Николо Тучи, шефот на Бирото за латиноамерикански истражувања во американскиот Стејт департмент, кој поднел оставка, изјавувајќи дека "„моето биро требаше да ја поништи нацистичката и фашистичката пропаганда во Јужна Америка, но Рокфелер ги кани најлошите фашисти и нацисти во Вашингтон.“"
Додека Вашингтон имал за цел создавање на светско тело, Рокфелер вршел притисок на конференцијата за прифаќање на Пактот Чапултепек. И покрај противењето на Стетиниус и Џон Фостер Далес, Рокфелер ја добил битката на конференцијата. Имал договор за вклучување на некои зборови во членот 51 од Повелбата што овозможуваат „поединечна или колективна самоодбрана“ на регионално ниво. Неколку години подоцна, Шлезингер документирал, на вечера со Рокфелер, Далес рекол: "„Ви должам извинување. Ако вие не го сторивте тоа, можеби никогаш немаше да имаме НАТО.“"
Цели и резултати
Наведените цели на предложената меѓународна организација беа:
На 7 октомври 1944 година, делегатите се согласиле за пробен сет на предлози (Предлози за основање на Општа меѓународна организација) за исполнување на овие цели. Дискусиите на конференцијата во врска со составот на Обединетите нации вклучувале: кои држави ќе бидат поканети да станат членки, формирањето на Советот за безбедност на Обединетите нации и правото на вето што ќе им се даде на постојаните членки на Советот за безбедност. Чарлс Е. Болен пишал дека Конференцијата Дамбартон Оукс "„ги решила сите прашања, освен две, во врска со организацијата на Обединетите нации - постапката за гласање во Советот за безбедност и притисокот на Советскиот Сојуз за прием на сите шеснаесет советски републики на Генералното собрание. Имаше неколку причини за тоа. Прво, западните земји имаа неповратно мнозинство, вклучително и поради земјите од Комонвелтот, како што се Канада, Нов Зеланд, Австралија и Јужна Африка. Ова би довело до фактичка неспособност на СССР да влијае врз донесувањето одлуки. Второ, земјите од Источна Европа кои се префрлија на режим пријателски настроен кон Москва беа генерално земји кои соработуваа со Оската и, како такви, не им беше дозволено веднаш да се приклучат во ООН. И на крај, навидум екстравагантниот карактер на ова советско барање имаше за цел да разјасни дека секоја меѓународна организација која сака да управува со Новиот Свет без СССР да биде третирана подеднакво, е осудена да пропадне. Ова доведе до прием на украинската и белоруската ССР како полноправни членки на ООН и го натера Рузвелт да го прифати во Јалта правото на вето на Советот за безбедност. Подоцна, под Труман, западните земји се обидоа да ги пренесат на Генералното собрание надлежностите за донесување одлуки за безбедносни прашања со цел да се заобиколи советското вето на Советот за безбедност, со оглед на тоа што во раните години на ООН, огромното мнозинство на Генералното собрание членовите беа западни држави или западно-пријателски настроени. Овие обиди да се поткопа договореното на Јалта беа цврсто отфрлени од Советскиот Сојуз. Потребна е конференција на Јалта, плус понатамошни преговори со Москва, пред овие прашања да бидат решени.“" Исто така, на Јалта, бил предложен систем на старателство да го заземе местото на мандатниот систем на Друштвото на народите. На Конференцијата на Обединетите нации за меѓународна организација, позната и како Конференција во Сан Франциско, во април-јуни 1945 година, биле утврдени правата на Вето на Советот за безбедност и бил финализиран текстот на Повелбата на Обединетите нации.
Џиро д’Италија 2013
Џиро д’Италија 2013 било 96. издание на Гранд Тур трката Џиро д’Италија. Започнала во Неапол и завршила во Бреша.
Екипи и возачи
Бидејќи е трка во Светската турнеја, Џиро е обврзан да ги покани сите UCI World Tour екипи и овие екипи се обврзани да испратат свој состав. На почетокот на сезоната постоеле 18 вакви екипи и организаторите на трката издале дополнителни 4 покани со што вкупниот број на екипи би изнесувал 22. Меѓутоа, го добиле спорот против губењето на нивниот статус и UCI одлучил против отстранување на некој од другите екипи, што значело дека 23 екипи ќе настапат на Џиро, нешто слично што се случило во 2011. Екипи кои ќе настапат се:
* Професионални континентални екипи поканети на трката со специјални покани.
Фаворити пред трката
Бредли Вигинс, победник на Тур де Франс 2012, потврдил дека ќе цели на Џиро во 2013. Победникот на минатогодишното издание Рајдер Хесједал се очекува да вози во одбрана на неговата титула. Винченцо Нибали најавил дека планира да вози на трката. Други можни кандидати се Самуел Санчес, Доменико Поцовиво, Микеле Скарпони, Кедел Еванс и Роберт Гесинк.
Рута и етапи
Целосната рута била објавена на 30 септември 2012 во Милано во присуство на некои возачи. По првпат од 2008, првите етапи на трката (вкупно осум) ќе се одржат на југот од Италија. Островот Искја исто така ќе биде домаќин на етапа по првпат во 54 години.
Во 2013, трката ќе оддаде почит на жртвите во катастрофата на браната Вајонт од 1963, но исто така и на композиторот Џузепе Верди на етапата 13 и на познатиот велосипедист и трикратен победник на Џиро Џино Бартали на етапата 9. Некои делови од рутата исто така ќе бидат идентични за возачите кои ќе настапат на Светските друмски првенства 2013 во Фиренца.
Како дел од промената на правилото од минатогодишната трка, сега на сите етапи ќе постојат временски бонуси за првите тројца возачи (20, 12 и 8 секунди соодветно). Во 2012, на етапите одредени како планински не постоеја временски бонуси. Исто така, Џиро е првата трка која вклучи два средни спринта по друмска етапа, наместо како досега по еден. Овие спринтови се бодуваат за бодовниот пласман и се добиваат бонус секунди во генералниот пласман.
Поредок
На Џиро д’Италија 2013 постојат четири различни маички. Во генералниот пласман сметан преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа и вклучувајќи ги временските бонуси за првите тројца на друмските етапи, предводникот ќе ја добие розовата маичка. Овој пласман се смета за најважен на Џиро д’Италија и победникот се смета за победник на трката.
Во бодовниот пласман се доделува црвената маичка. Во бодовниот пласман, велосипедистите добиваат бодови доколку завршат во првите 15 на некоја етапа. За разлика од попознатиот бодовен пласман на Тур де Франс, видот на етапата нема никаква улога во бројот на бодови - секоја етапа се бодува со ист број на бодови. Победата носи 25 бода, второто место 20 бода, третото 16, четвртото 14, петтото 12, шестото 10, а понатаму за секое место се намалува по еден бод, сè до еден бод за 15. место. Дополнително бодови можат да се освојат на двата средни спринта на секоја друмска етапа.
Постои и планински пласман каде се доделува сината маичка. Маичката била зелена на нејзиниот почеток, но со промената на спонзорството, бојата на маичката била промената во сина. Во планинскиот пласман, бодови се добиваат доколку велосипедистите се искачат на врвот на искачување пред другите велосипедисти. Секое искачување е категоризирано како прва, втора, трета и четврта категорија, каде за повисоките категории постојат повеќе бодови. Чима Копи, највисоката точка на трката, се доделуваат уште повеќе бодови отколку на оние искачувања од прва категорија. Четвртата маичка го претставува пласманот за млад возач каде се доделува бела маичка. Овој пласман се смета на истиот начин како генералниот, но тука влегуваат во игра само возачите родени по или на 1 јануари 1988.
Постојат два пласмани за екипите. Во пласманот Трофеј Брза екипа се сметаат времињата на тројцата најдобри велосипедисти од секоја екипа; водечката екипа е екипата со најниско вкупно време. Пласманот Трофеј Супер екипа претставува екипен бодовен пласман, каде најдобрите 20 возачи на секоја етапа заработуваат бодови (20 за првото место, 19 за второто, 18 за третото итн., сè до еден бод за 20. место) за нивната екипа.
Животот на Василиј
Животот на Василиј (латински: Vita Basilii; Βίος Βασιλείου) ― анонимен животопис на императорот Василиј I, првиот римски император од македонската династија. Тоа е второто дело од збирката позната како „Теофанов Продолжувач“ (Theophanes Continuatus). Можеби е напишано околу 950 година од внукот на императорот, императорот Константин VII, или можеби од Теодор Дафнопат.
Животот на Василиј е панегирик посветен на величањето на Василиј, и неговите лични доблести и неговата добронамерна власт. Иако бил првиот од неговото семејство на престолот, се вели дека има благородничко потекло. Тој е споредуван со античките јунаци, наместо да се споредува со нив. Михаил III, императорот што бил заменет од Василиј, е прикажан како противник на Василиј и „олицетворение на злото“.
Под неговото доброќудно владеење, селаните мирно ги обработувале нивите. Се вели дека самиот император, во својство на судија, ги штител сиромашните од неправедните даночни собирачи. Општо земено, службениците, како што се даночниците и особено евнусите, се прикажани негативно. Константин се обидува да го спротивстави владеењето на неговиот дедо со владеењето на таткото на сопруга му и соимператор на Константин, Роман I (920–45), кој не бил од Македонската династија, туку Лекапинец.
Приказот на Василиј во Животот е на мудар и праведен владетел, а не на победнички војник. Неговата воена кариера се опишува умерено и неговите порази не се обезличуваат. Меѓутоа, неговите архитектонски подвизи, како што е неговата работа на Големиот константинополски дворец, се детално опишани.
Животот бил под влијание на животописите во Напоредни животописи на Плутарх, главно онаа на Марк Антониј и веројатно онаа на Нерон, која сега е изгубена. Тој или бил користен како извор од современиот историчар Јосф Генесиј или на друго место стои зад заедничкиот извор, кој сега е изгубен.
Мало Рувци
Мало Рувци — село во областа Пелагонија, во Општина Прилеп, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото лежи на граница на брдско земјиште на југ и рамно земјиште на север, низ него минува делницата Прилеп - Битола. Околни населби се Штавица, Алинци, Чумово и Шелеверци. Во Мало Рувци постојат две послаби чешми и неколку бунари. Потезите во селото се викаат : Штавички пат, Голема нива, Лозја, Комарчани, Мечоец, Цуцулина, Голема ливада, и Барутчица. Селото е од збиен тип. Група куќи се викаат по главните родови – Чакмаковци, Карбевци, Бошовци итн. Мало Рувци имало вкупно 49 домаќинства (1955 г. ) и една црква.
Историја
Над селото во лозјата е местото Барутчица. Таму селаните орале гробови за кои не се знае од кој век се. На поедини гробови порано постоеле камени плочи. Во Мало Рувци има црква на Св. Спас, изградена пред околу 65 години. До тогаш тука постоела стара проста црква. Селската слава е на Спасовден. Покрај црквата се селските гробишта. Во ова село живеат доселени македонски родови. Најпрво се анселиле Џајковци и Мустревци, во првата половина на XIX век. За време на Турците сите жители биле „ортаци и момоци“ на читлуците. Годината 1912 селото имало 12 македонски куќи и 12 турски читлуци. Газдите на читлуците живееле во Битола. Само еден живеел во Прилеп. После 1912 г. секое домаќинство ја купило земјата на оној читлук на кој работело. Затоа измеѓу двете светск ивојни секој од селаните имамл доста своја земја. Меѓутоа од пед неколку години „баш полето“ го зело државното добро „Мирче Ацев“. Бројот на домаќинства во селото изнесувал: 1921 г. – 17, 1948 г. – 42, 1961 г. – 52, 1971 г. – 53.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мало Рувци живееле 220 жители, сите Македонци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 160 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото Мало Рувци има 22 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Родови
Мало Рувци е македонско село
Според истражувањата од 1955 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1436 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватна куќа.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 4 гласачи.
Иселеништво
Од денешниот род Мустревци, има иселеници во соседно Чумово. Таму се викаат Батковци (6к.) Дурлевци се иселиле во Волково (13к.). Други иселеници од родот Чакмаковци живеат во Скопје.
Туамоту
Туамоту (Îles Tuamotu, официјално ) — архипелаг во Тихиот Океан составен од скоро 80 атоли и острови. Административно, архипелагот е дел од Француска Полинезија, прекуморска заедница на Франција. Вкупната копнена површина на Туамоту е 850 км2, а морската територија е скоро колку територијата на Западна Европа. Туамоту има вкупно население од околу 16.000 жители. Автохтоното население на Туамоту се Полинезијци, Туамотуанци, и зборуваат на туамотски јазик.
Географија
Иако архипелагот е расштркан на огромна територија, вкупната површина на копното на островите е 885 км2. Климата на островите е тропска и топла, без други сезони. Релативната просечна температура е 26 степени целзиусови. Островите немаат постојани езера и реки со свежа вода, па питка вода се собира од дождовница. Низ историјата не се забележани вулкански активности.
Белорусија на Детскиот избор за песна на Евровизија
Белорусија заедно со Холандија, се единствени две земји кои учествувале на сите досегашни изданија на Детскиот избор за песна на Евровизија почнувајќи од 2003 година.
Нивен организатор кој управува со учесниците е радиотелевизиската мрежа БТРК.
Во досегашните 13 настапи, Белорусија има две победи остварени во 2005 со Ксенија Ситник и 2007 со Алексеј Жигалкович, потоа едно второ место и две трети.
Најлошиот резултат бил остварен во 2004 со освојувањето на 14-тото место. Во својте досегашни настапи Белорусија никогаш не била последно пласирана.
Рони Џејмс Дио
Роналд Џејмс Падавона (10 јули 1942 - 16 мај 2010), подобро познат како Рони Џејмс Дио, бил американски рок и хеви метал вокал и текстописец.
Гнадау
Гнадау (Gnadau) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 септември 2010 е дел од градот Барби.
Светско наследство на УНЕСКО
Списокот на светското културно и природно наследство на УНЕСКО вклучува објекти (на пример гори, планина, езеро, пустина, зграда, град), номинирани и одобрени по меѓународната програма за светското наследство на Комисијата за светско наследство на УНЕСКО.
Критериуми за избор на светското наследство
Номинираните места треба да бидат од „извонредна универзална вредност“ и да исполнуваат барем еден од следниве десет критериуми.
NGC 6103
NGC 6103 — спирална галаксија во соѕвездието Северна Круна, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6103 се споменува и како UGC 10302, MCG 5-38-49, CGCG 167-62, IRAS 16138+3205.
Откривање
Објектот е откриен на 27 мај 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6103 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 6103 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 15 м 44,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +31° 57' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 6103 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57648. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 113; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2580. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1097.
Апостол Марко (Евангелист)
Свет апостол и евангелист Марко — христијански апостол и светец, сопатник и помошник на Апостол Петар, којшто во своето Прво послание го нарекува син свој, не син по тело туку по дух. Кога Марко беше во Рим со Петар, верните го замолија да им ја запише спасоносната наука на Господ Исус Христос, Неговите чуда и Неговиот живот. Така го напиша Светото Евангелие, коешто го виде и го посведочи за вистинито и самиот апостол Петар. Тој го постави Марко за епископ и го испрати на проповед во Мисир. Така тој беше првиот проповедник на Евангелието и првиот епископ во Мисир. Мисир беше сиот притиснат од густиот мрак на незнабоштвото, гатањето и злобата. Со Божја помош Свети Марко успеа да го посее семето на Христовата наука низ Ливија, Амоникија и Пентапол.
Од Пентапол, воден од Духот Божји, дојде во Александрија. Таму успеа да ја заснова Црквата Божја, да постави епископ, свештеници и ѓакони и сѐ добро да утврди во благочестивата вера. Својата проповед ја потврдуваше со големи и многубројни чуда. Кога незнабожците подигнаа обвиненија против него, како против разорувач на нивната идолопоклоничка вера, а градоначалникот почна да трага по него, тој побегна повторно во Пентапол и таму продолжи да го утврдува своето поранешно дело.
306 п.н.е.
306 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 306. година пред новата ера, 306. од првиот милениум п.н.е., 6. од 4 век п.н.е. и седма од 300-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5202 и 5203 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4444 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3454 и 3455 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 447.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 306 година се протега во 2330 и 2331, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2390 и 2391 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 237. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 956 и 954 исламска година пред хиџра.
Ашер
Ашер Теренс Рејмонд IV (на англиски: Usher Terrence Raymond IV) (роден на ) попознат само под мононимот Ашер е американски музички артист, танчер и глумец. На светско ниво се смета за крал на Р&Б музиката. Славата ја добил кон крајот на 1990-тите со издавањето на неговиот втор албум My Way кој му го донел и неговиот прв Билборд Хот 100 број еден хот „Nice and Slow“. Следниот студиски албум 8701 (2001) му ги носи и број еден хитовите „U Remind Me“ и „U Got It Bad“. Двата албуми продале околу 8 милиони копии на светско ниво, поставувајќи го Ашер како еден од најпродаваните Р&Б артисти на 1990-тите.
Успехот на Ашер продолжува и со неговиот албум Confessions (2004), кој има продадено околу 10 милиони копии во Соединетите Држави и сертифициран како дијамантски албум од страна на RIAA. Confessions ја има историски највисоката продажба во првата недела од издавањето која еден Р&Б артист ја постигнал и има продадено повеќе од 20 милиони копии на светско ниво. Во албумот се вклучени број еден хитовите „Yeah!“, „Burn“, „Confessions Part II“ и „My Boo“. Неговиот следен албум од 2008 Here I Stand има продадено околу 5 милиони копии на светско ниво, а неговиот пилот сингл „Love In This Club“ го достигна првото место на американскиот Билборд Хот 100.
На 3 март 2010 Ашер го издава неговиот шести студиски албум Raymond v. Raymond, кој воедно станува и негов трет албум кој дебитира на број еден на американскиот Билборд 200. Има добиено платинско признание од страна на RIAA, а во него е вклучен Билборд Хот 100 број еден хитот „OMG“. Песната е неговиот деветти број еден хит во Соединетите Држави, правајќи го првиот артист на 2010-тите да собере толкав број на хитови во 3 декади и само 4 артист на сите времиња кој го направил тоа. Подоцна издава и екстендед плеј и делукс верзија на Raymond v. Raymond, насловена како Versus која дебитира на 4 место на Билборд 200. Пилот синглот „DJ Got Us Falling In Love“ доживеа интернационален успех и го достигна 4 место на Билборд Хот 100.
До денеска, Ашер има продадено повеќе од 65 милион плочи на светско ниво, а со тоа тој е еден од најпродаваните музички артисти на сите времиња. Има добиено голем број награди вклучувајќи седум Греми Награди, 4 Светски музички награди, 6 Американски музички награди и 19 Билборд музички награди. Во САД има продадено повеќе од 23 милиони копии. Тој е број еден Хот 100 артист на декадата 2000-2010.
Нова класична економија
Новата класична економија (англ.: New Classical Economics) претставува конзервативна економска школа која поаѓа од поставките на класичната економија (слободен пазар, конкуренција, приватна иницијатива, отсуство на државна интервенција итн.) и нив ги надополнува со некои современи концепти (рационални очекувања, неефикасност наекономската политика итн.). Оваа школа е позната уште како школа за рационални очекувања (Rational expectations school), поради нејзиното сфаќање за начинот на кој луѓето и фирмите ги формираат своите очекувања. Исто така, таа се нарекува и теорија на рамнотежен деловен циклус (Theory of equilibrium business cycles), бидејќи претпоставува дека економијата во секој момент се наоѓа во рамнотежа.
Појава и значење на новата класична економија
Новата класична економија се појавила како реакција на пропаста на стандардната кејнзијанска теорија во 1970-тите. Во средината на 1970-тите, развиените земји западнале во состојба на стагфлација, т.е. истовремено постоење висока инфлација и висока невработеност. Во такви услови, рецептите на кејзијанизмот се покажале како неупотребливи и спротивни на стварноста, со што се наметнала потребата од целосна реконструкција на макроекономијата.
Како најзначајни претставници на оваа школа се: Роберт Лукас, Роберт Баро, Томас Сарџент, Нил Валас итн. Сепак, постојат и мислења дека, всушност, не постои такво нешто како "школа за рационални очекувања" во смисла на збир на економисти со заеднички прифатен модел на економијата и заедничко гледиште за оптималната монетарна и фискална политика.
Новата класична економија изврши огромно влијание врз теоријата и економската политика, независно од тоа што оценките за значењето на оваа школа се поделени. Од една страна, иако се чинеше дека школата засекогаш ќе го измени водењето на макроекономската политика, сепак тоа не се случи, заради незадоволителната емпириска поткрепа на ова учење. Но, од друга страна, оваа школа навистина претставува револуција, зашто по неа макроекономијата и економската политика никогаш нема да бидат исти.
Одлики на новата класична економија
Новата класична економија е заснована врз неколку појдовни идеи:
Концептот на рационални очекувања
Револуционерен придонес на оваа школа е воведување на концептот на рационални очекувања како замена за моделот на адаптивни очекувања (adaptive expectations), кој дотогаш се применувал во економската анализа. Концептот на рационални очекувања, за првпат, е употребен во еден труд на Мјут од 1961, но поширока примена наоѓа дури во 1970-тите. Имено, слабоста на моделот на адаптивни очекувања е во тоа што, при формирањето на очекувањата, луѓето и фирмите ги земаат предвид само историските податоци, што во одредени околности води кон тоа тие да прават систематски грешки во предвидувањата. Меѓутоа, воопшто не е логично, зошто рационалните економски агенти би ги формирале своите очекувања само вр зоснова на информациитe од минатото и така би правеле систематски грешки во предвидувањата, со што би трпеле постојани економски загуби. Напротив, многу е пологично дека, соочени со загубите кои ги трпат, луѓето и фирмите би го промениле начинот на кој ги формираат очекувањата, така што нив би ги граделе врз основа на пошироки информации.
Хипотезата за рационални очекувања дозволува очекувањата да се променат кога се менуваат структурата на економскиот систем или режимот на економската политика. Значи, во рамките на овој концепт, очекувањата повеќе не се непроменливи. Исто така, привлечноста на овој концепт лежи и во тоа што очекувањата на економските агенти се формираат во согласност со моделот според кој функционира економијата, т.е. при формирањето на очекувањата за одредени појави, економските агенти се однесуваат како да го знаат точниот модел кој навистина ги определува појавите.
Концептот на рационални очекувања претпоставува дека субјективното очекување на човекот е еднакво на објективното математичко очекување, односно очекувањата се формираат врз основа на сите информации што им стојат на располагање на економските агенти. На тој начин, економските агенти се во состојба во потполност да ги предвидат сите економски движења, освен дејството на случајните, непредвидливи шокови кои ја погаѓаат економијата. Тоа пак значи дека, во просек, оствaрeните и очекуваните вредности на појавите се совпаѓаат, т.е. при формирањето на очекувањата се прават само случајни, но не и систематски грешки.
Значи, користејќи математичка терминологија, рационалните очекувања се засновани врз концептот на условна веројатност, т.е. претпоставува дека очекуваната вредност на некоја случајна променлива во иднина е еднаква на нејзиното математичкото очекување при дадена информациска основа. Се разбира, овој концепт воопшто не тврди дека економските агенти можат да ја предвидат точната вредност на економските појави. И во овој концепт, луѓето прават грешка во предвидувањето, меѓутоа, грешките во предвидувањето имаат две важни својства: Двете својства заедно значат дека рационалните очекувања се најдоброто можно предвидување на економските појави. Притоа, оваа хипотеза не тврди дека очекувањата на економските агенти во секој поединечен случај се точни, туку нивните очекувања, земени во просек, се еднакви на вистинската вредност на предвидените појави.
Како што може да се забележи, поставката за рационални очекувања бара широка информациска основа: дека економските агенти го знаат равенството кое ги определува цените; дека ја познаваат распределбата на веројатноста која ги движи егзогените променливи на економската политика и дека овие информации се комбинираат за да се добие оптимално предвидување за цените.
Хипотезата за рационалните очекувања е критикувана од повеќе страни: луѓето и фирмите не го познаваат вистинскиот модел според кој функционира економијата; економските агенти немаат способност на да ги предвидат идните промени на економската политика; сите економски агенти не формираат еднакви очекувања; оваа хипотеза не е во согласност со субјективната теорија на веројатноста; дека не е во согласност со научниот прогрес; дека не дозволува учење; дека не води сметка за трошоците за прибирање и обработка на информациите итн.
Исто така, поставката за рационални очекувања се отфрла и врз основа на емпириските истражувања, кои не ја поткрепуваат хипотезата. Исто така, многубројните анкети на очекувањата на луѓето и фирмите потврдуваат дека тие прават систематски грешки во предвидувањата. Во продолжение, се наведуваат бројни случаи од однесувањето на луѓето и фирмите во реалниот свет, кои потврдуваат дека очекувањата не се секогаш рационални. Таков е случајот со непредвидливоста на девалвациите, последователното менување на рецесиите и експанзиите, како и долготрајноста на рецесиите, бавното приспособување на инфлационите очекувања, негативните реални каматни стапки итн.
Тезата за неефикасност на економската политика
Хипотезата за рационални очекувања предизвикува многу силни последици за водењето на економската политика. Имено, според оваа поставка, сегашните одлуки на луѓето и фирмите во врска со цените, производството, потрошувачката, штедењето итн. пресудно зависат од очекувањата за идните економски движења, вклучувајќи ги и очекувањата за идната економска политика. Оттука, при изборот на денешната политика, владата мора да има предвид како тоа ќе се одрази врз очекувањата на луѓето и фирмите во поглед на идната политика на владата.
Пресвртна точка во анализата на начинот на водењето на економската политика имаше појавата на познатата Лукасова критика (Lucas' Critique) во средината на 1970-тите. Имено, Лукас го критикува традиционалниот пристап во оценувањето на економската политика. Според овој пристап, структурата на економијата се моделира преку одреден број равенства во кои се опишува однесувањето на економските агенти, при што се претпоставува дека функционалната форма на равенките е позната и параметрите се фиксни. Врз таа основа, се менуваат променливите на економската политика и така се симулираат ефектите од различните, алтернативни економски политики.
Според Лукас, ваквиот пристап е фундаментално погрешен и не може да се употребува за предвидување и анализа на економската политика на долг рок. Тоа произлегува оттаму што економските агенти водат сметка за идните вредности на променливите на економската политика и нив ги вградуваат во своето однесување. Оттука, при промена на променливите на економската политика се приспособува и однесувањето на економските агенти, т.е се менуваат функционалната форма и параметрите во моделот. Понатаму, тоа значи дека анализата на ефектите на економската политика, заснована врз традиционалните модели ќе дава погрешни резултати.
Концептот на рационални очекувања е тесно поврзан со делотворноста на економската политика. Имено, овој концепт претпоставува дека при формирањето на своите очекувања, економските агенти ги земаат предвид сите информации за економскиот систем и економската политика кои им стојат на располагање. Притоа, доколку се промени економската политика и економските агенти ќе ги приспособат своите очекувања и врз таа основа и своето однесување. Така се доаѓа до пресудниот заклучок дека систематските промени на економската политика во потполност ќе бидат предвидени од економските агенти и, оттука, акциите на економската политика нема да дадат никакви резултати. На тој начин се доаѓа до познатата теза за неделотворност на економската политика.
Концептот на рационални очекувања, заедно со поставката за флексибилност на цените, предизвикува драстични последици за водењето на економската политика. Имено, школата за рационални очекувања во потполност ја отфрла можноста за водење активна монетарна политика. Според оваа школа, само неочекуваниот пораст на паричната маса може да предизвика зголемување на производството и вработеноста. На тој начин, се доаѓа до познатата Лукасова крива на агрегатната понуда (Lucas' supply curve), според која само неочекуваните промени на цените влијаат врз агрегатната понуда.
Меѓутоа, овие ефекти ќе бидат со многу кус рок, бидејќи очекувањата и постапките на економските агенти ќе се приспособат за многу кусо време, со што економијата повторно ќе се најде на нивото на природната стапка на невработеност. Освен тоа, ваквите случајни, непредвидливи акции воопшто не можат да се наречат политика, која по својата природа подразбира систематско делување, а тоа пак не предизвикува никакви ефекти врз економијата.
Новата класична економија ја лансира поставката за непроменливост во однос на политиката (policy invariance proposition), според која, без оглед на каков начин се води монетарната политика, нема никаква разлика во поглед на реалните економски движења. Според оваа теза, предвидливиот дел од монетарниот растеж не предизвикува никакви реални ефекти, а само потполно неочекуваните промени во монетарната политика влијаат врз производството и вработеноста. Меѓутоа, економската политика, по дефиниција е систематска, т.е. не се води преку изненадувања или неочекувани потези, така што монетарната политика е неефективна дури и на кус рок.
Во таа смисла, доследноста и кредибилитетот се многу важни во определувањето на ефектите на стабилизационата програма. Ако програмата е конструирана така што луѓето и фирмите веруваат дека нејзиното спроведување е неизвесно, тогаш дури и однапред најавената рестриктивна монетарна политика може лесно да предизвика значително намалување на производството и вработеноста. Но, под одредени околности, инфлацијата може да се елиминира многу брзо и без трошоци, а за тоа е потребна решителна промена во монетарниот и фискалниот режим, која е широко сфатена и ужива општа согласност во општеството.
Евтерпа
Евтерпа (грчки јазик Ευτέρπη}}, латински јазик Euterpe) е Зевсова и Мнемозина ќерка, една е од деветте Музи. Заштитничка е на музиката, а кога станала заштитничка на лирската поезија обично е прикажувана со аулос. Нејзиното име доаѓа од грчките зборови Ευ = "добро" и τέρπεω = "задоволува", а споен зборот Ευτέρπη значи "онаа која сака, обожава, развеселува, задоволува".
Митологија
На Евтерпа ѝ се припишува пронаоѓањето на аулос дувачки инструмент сличен на денешната обоа, иако повеќето митографи мислат дека аулос го измислил сатирот Марсиј од Фригија.
Речниот бог Стримон ја оплодил Евтерпа и таа го родила синот Рес кого подоцна, според Хомеровата Илијада го убил Диомед во Тројанската војна.
Морган Скот Пек
Морган Скот Пек ( година - ) е американски психијатар и најпродаваниот автор, најпознат по својата прва книга "Патот по кој поретко се оди" (The Road Less Traveled), објавена во 1978 година.
Животопис
Пек е роден во Њујорк. Неговите родители го испратиле на престижниот интернат Phillips Exeter Academy во Ексетер, Њу Хемпшир, кога имал 13 години. Во својата книга The Road Less Traveled, тој ја опишува приказната за неговиот краток престој во Ексетер, и признава дека тоа било најмизерното време. Конечно, на 15 години, за време на пролетениот распуст од неговата трета година, дошол дома и не сакал да се врати во училиште, при што неговите родители побарале психијатриска помош за него и тој бил (што е од особен интерес за него понатамошниот живот) дијагностициран со депресија и го препорачале за едно месечен престој во психијатриска болница (освен ако тој не одлучил да се врати во училиште). Тој дипломирал на Friends Seminary во 1954 година, по што тој се здобива со магистратура од Харвард во 1958 година и докторска диплома од Case Western Reserve University во 1963 година.Работел на управни места во владата во текот на неговата кариера како психијатар. Тој служел во американската армија и достигнал  ранг на потполковник .Неговите задачи во армијата вклучувале должности како шеф на психологија на Армијата во Медицинскиот центар во Окинава, Јапонија, и помошник-началник на психијатрија и неврологија во канцеларијата на генералниот хирург во Вашингтон.Тој бил  медицински директор на New Milford Hospital Mental Health Clinic и психијатар во приватната ординација во New Milford, Connecticut. Неговата прва и најпозната книга "The Road Less Traveled, била продадена во повеќе од десет милиони примероци.
Делата на Пек ги комбинирале неговите искуства од неговата приватна психијатриска пракса со јасна религиозна гледна точка. Во својата втора книга, People of the Lie, тој напишал: "По многу години на нејасна идентификација со будистичкиот и исламскиот мистицизам, јас конечно направив цврста христијанска обврска - означена со моето не-фракционерско крштевање на деветти март 1980 година ... "(Пек, 1983/1988, ).Еден од неговите религиозни ставови бил дека луѓето кои се злобни напаѓаат други, наместо да се соочат со своите сопствени неуспеси. Неговите верски ставови се критикувани од некои конзервативци.
Во декември 1984 година, Пек ја основал Foundation for Community Encouragement (FCE), ослободена од даноци, непрофитна, јавна образовна установа, чија јасна мисија била "да се научат принципите на заедницата на поединци и организации." FCE престанала со операциите од 2002 до 2009 година. На крајот на 2009 година, речиси 25 години откако првпат била формирана FCE, организацијата повторно функционира, и почнала да нуди и изградба на заедница и обуки во 2010 година.
Пек се оженил со Лили Хо во 1959 година, и тие имале три деца. Во 1994 година, тие заеднички ја добиле Community of Christ International Peace награда .Во 2004 година, тие се разделиле, а подоцна се развеле. Пек потоа се оженил со Кетлин Клајн Јејтс. Додека пишувањето на Пек ги истакнува доблестите на дисциплиниран живот и одложување на задоволството, неговиот личен живот е далеку повеќе од турбулентен. На пример, во книгата In Search of Stones,Пек признава дека имал вонбрачни афери и бил оттуѓен од неговите две деца.
Патот по кој поретко се оди
"Патот по кој поретко се оди" (The Road Less Traveled) објавена во 1978 година, е најпознатата работа на Пек, и е книгата која е заслужна за неговата репутација.Тоа е, накратко, опис на атрибути кои сочинуваат едно исполнето човечко суштество, заснована главно на неговите искуства како психијатар и човек.
Во вториот дел, Пек ја разгледува природата на љубовта, за која тој смета дека е главната движечка сила покрај духовниот раст.Тој дел главно напаѓа голем број погрешни сфаќања за љубовта: дека романтична љубов постои (тој го  смета тоа за многу деструктивен мит ), дека станува збор за зависност, дека вистинската љубов не е "вљубување" туку дека тоа е чувство. “Вистинската љубов” e за проширувањето на границитe на егото,да се вклучи  другиот и за духовното негување на другиот
Во последниот дел е опишана милозливоста, моќна сила која потекнува надвор од човековата свест која го негува духовниот развој во човечки суштества.За да го направи тоа тој ги опишува чудата на здравјето, на несвесното, и смиреноста, феномени за кои Пек вели: Пек контроверзно не ја отфрлил можноста за полов однос (ако терапевтски) помеѓу терапевтот и пациентот, сепак тој изјавил дека никогаш не дошол до случај кога тоа е оправдано, а подоцна изјавил дека се кае што воопшто го покренал ова прашање. Тој заклучува дека " чудата опишани укажуваат на тоа дека нашиот развој како човечки суштества е повеќе со помош на сила отколку со нашата свесна волја"(Пек, 1978/1992, стр 281). Random House, каде што помалку познатои психијатар првпат се обидел да го објави неговиот оригинален ракопис, го одбиле, велејќи дека последниот дел е "премногу христијански ".Simon & Schuster го објавиле неговото за 7.500 долари и отпечатиле скромни 5.000 примероци. Книгата почна да се продава тогаш кога Пек лично побара рецензија во клучните публикации. Повторно испечатена во март 1980 година, The Road за првпат се појавил на бестселер листите во 1984 година - шест години по првичното објавување.
Луѓе на лагата
"Луѓе на лагата" (People of the Lie) првпат објавена во 1983 година, People of the Lie: The Hope For Healing Human Evil следи по првата книга на Пек.Пек ги опишува приказните на неколку луѓе, кои дошле кај него и одбивале на секаква форма на помош. Тој дошол до заклучок дека тие се злобни и продолжува да ги опишува одликите на злото во психолошка смисла, предлагајќи дека тоа би можело да стане психијатриска дијагноза.
Дисциплина
Во The Road Less Traveled, Пек зборувал за важноста на дисциплина.Тој опишал четири аспекти на дисциплината: •        Одложување на задоволството: Жртвување на моменталната удобност за идни добивки. •        Прифаќање на одговорноста: Прифаќање на одговорност за сопствените одлуки. •        Посветеност на вистината: Чесност, на збор и дело. •        Балансирање: Справување со конфликтни барања.Скот Пек зборува за важна вештина за да се даде приоритет на различни барања - групирање.
Книга на Пек започнува со длабоката вистина дека "Животот е тежок" (Пек, 1978/1992 ).Ние мора да го прифатиме фактот дека животот никогаш не е наменет да биде лесен, и дека тоа е ништо друго освен бојно поле на проблеми. Ние можеме или да се жалиме во врска со нив или да ги решиме. Тука виталната улога на дисциплината подразбира значење.
Пек ја дефинира дисциплината како основен сет на алатки кои ние ги бараме за да ги решиме животните проблеми. Овие алатки се одложување на задоволството, преземање на одговорноста, посветеноста кон вистината, и балансот. Тоа се техники на страдање, средства со кои ние ја доживуваме болката на проблемите и на таков начин на да работиме преку нив и да ги решиме успешно, учење и растење во овој процес. Повеќето од нас не сакаат да се борат со нашите проблеми, поради болката која е присутна. Одложување на задоволството е процес преку кој ние учиме да се сретнеме со болката и да ја доживееме, и потоа да уживаме во задоволството. Со тоа, ние ја подобруваме радоста на задоволство. Повеќето од нас ја учат оваа активност на возраст од пет години. На пример, шест-годишно дете претпочита да ја јаде прво тортата и на крај шлагот. Децата попрво би ја завршиле својата домашна задача, за да може подоцна да си играат. Сепак, доста голем број од адолесцентите се чини дека имаат недостаток на оваа способност. Овие проблематични ученици се целосно контролирани од страна на нивните нагони .Таквите млади уживаат во дрогата, влегуваат во чести тепачки , и честопати се наоѓаат во конфронтација со власта.