cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фернандо Муслера
Лацио
Во август 2007 година, Лацио го купил Муслера за сума од околу 3 милиони евра. Бјанкочелести претходно го купиле и аргентинскиот голман Хуан Пабло Карисо со намера тој да го замени Анџело Перуци, кој се повлекол од активното играње фудбал, но поради проблемите поврзани со пасошот на Карисо, тие морале да ја купат Муслера, на кого му бил доделен дресот со број 1. Тој го направи своето деби за Лацио во победата со 3-1 против Каљари на 16 септември 2007 година и направил уште четири последователни старта, од кој последниот му бил катастрофален настап на домашен терен во поразот на Лацио со 1-5 од Милан на 7 октомври, натпревар во кој тој бил виновен за четири од петте голови, кој Лацио ги примил. Како резултат на тоа тој морал да му го препушти местото во почетната постава на 44-годишниот ветеран Марко Балота. Тој останал втор избор на голот на Лацио за остатокот од сезоната, не играјќи ниту еден натпревар во Лигата на шампионите. Сепак, тој ги одиграл сите преостанати натпревари на Лацио во Купот на Италија, претставувајќи добри перформанси, особено во натпреварот против Наполи каде направил фантастична парада спречувајќи гол во последните секунди од натпреварот (со кој натпреварот би отишол во продолженија) и со тоа го однел Лацио во следната фаза. Во Серија А, Муслера се вратил на голот на Лацио на 6 април 2008 во натпреварот против Парма на домашен терен (2-2), во кој и покрај двата примени гола бил одличен правејќи две импресивни одбрани. Тој бранел уште во три натпревари до крајот на сезоната, а во натпреварот против Палермо на 4 мај 2008 го одбранил првиот пенал во дресот на бјанкочелестите по ударот на Амаури, во поразот со 1-2.
Следната сезона Муслера ја започнал како голман зад аргентинецот Карисо, од кого го загубил и дресот со број 1 за да се префрли подоцна на број 86. Сепак, во средината на сезоната во јануари 2009 година по слабата форма на Карисо и неговите конфликти со управата на клубот, Муслера се вратил во почетната постава. Својот прв настап за сезоната во Серија А, Муслера го забележал во поразот со 3-1 од Сампдорија, во кој му одбранил удар од белата точка на Антонио Касано. Подоцна тој демонстрирал импресивни перформанси и во победите над Наполи и Џенова, како и во неговиот прв настап во "Дерби дела Капитале" против Рома, каде Муслера со неколку интервенции му помогнал на Лацио да слави победа над градскиот соперник со 4-2. Тој исто така бил интегрален дел од тимот на Лацио во успехот на клубот во Купот на Италија 2008-2009, правејќи одлучувачки одбрани во победите над Милан и Јувентус со што го одвел Лацио во финалето на купот, за првпат по пет години. Во финалето на 13 мај 2009, во кое Лацио ја победил Сампдорија со 6-5 на пенали (било 1-1 по продолженијата), Муслера одбранил два пенала на Антонио Касано и Уго Кампањаро и бил еден од најзаслужните за освојувањето на трофејот.
Од сезоната 2009-2010 тој го зацементирал местото на прв избор на голот на лацијалите, и покрај доаѓањето во клубот на Албано Биѕари. На 8 август 2009, Муслера бил на голот на Лацио во победата со 2-1 над шампионот на Серија А 2008-2009, Интер, во Суперкупот на Италија 2009 одигран во Пекинг. На 20 август 2009 го одиграл својот прв натпревар во некое од европските натпреварување, започнувајќи и бранејќи целиот натпревар во победата на Лацио во Рим со 3-0 над шведскиот Елфсборг во плејоф рундата од квалификациите за УЕФА Лига Европа.
По одличните настапи и за својата репрезентација на Светското првенство 2010, Муслера бил изгласан за седми најдобар голман во светот според Интернационалната федерација за фудбал, историја и статистика (IFFHS).
Галатасарај
На 19 јули 2011, турскиот клуб Галатасарај објавил дека потпишале петгодишен договор со Муслера од Лацио додека тој бил на должност со Уругвај на Копа Америка 2011. Во трансферот бил вклучен и Лорик Цана кој заминал во спротивна насока од Галатасарај во Лацио.
Дебитирал во Турската Суперлига на 11 септември 2011, во поразот со 2-0 од Истанбул ББ. На 5 ноември 2011, Муслера бил избран за играч на натпреварот, откако го одбранил својот прв пенал за Галатасарај во натпреварот против Мерсин Идманјурду, во ремито без голови 0-0. На 8 април 2012 година, во последното коло од сезоната во Суперлигата, Муслера го постигнал својот прв гол во кариерата, од пенал против Манисаспор. Во истиот тој натпревар, Муслера ја забелеажал својата 19-та сува мрежа за сезоната, со што поставил рекорд на сите времиња во турското првенство.
Следната сезона, Муслера продолжил да биде прв голман на Галатасарај. На 19 септември 2012, тој го направил своето деби во Лигата на шампионите во натпреварот против Манчестер Јунајтед на Олд Трафорд. Галатасарај загубил во тој натпревар со 1-0, и покрај тоа што Муслера му одбранил пенал на Нани. Сепак, во вториот натпревар од групата против истиот противник, Муслера ја забележал својата прва сува мрежа во елитното европско натпреварување (Галатасарај го победил Манчестер Јунајтед со 1-0 на Турк Телеком Арена). Тој одиграл 33 од 34 натпревари на Галатасарај во Суперлигата, помагајќи им да ја освојат шампионската титула во Турција.
Репрезентативна кариера
Тој собрал 9 настапи во репрезентацијата под 17 години, и 9 натпревари во репрезентацијата под 20 години (Колумбија 2005).
За првпат бил повикан во сениорската репрезентација на "Селесте", од страна на селекторот Оскар Табарес за натпреварите против Перу и Колумбија од квалификациите за Светското првенство 2010.
На 10 октомври 2009 дебитирал како стартер за сениорската репрезентација на Уругвај во натпревар од квалификациите за Светското првенство 2010, против Еквадор. Уругвај победил во тој натпревар со 1-2 по целосен пресврт со гол во судиското продолжение. На 14 ноември 2009, во својот трет репрезентативен настап, за првпат Муслера ја сочувал својата мрежа сува во националниот дрес во гостинската победа со 0-1 против Костарика; благодарение на ремито 1-1 во Монтевидео во реваншот против истиот противник, Уругвај се квалификувал за Мундијалот во Јужноафриканската република како победник на плејофот КОНКАКАФ - КОНМЕБОЛ.
Во завршницата на Светското првенство во 2010 година како прв голман на Уругвај, Муслера ја завршил групната фаза без да прими ниту еден гол (единствениот голман на кој му успеало ова заедно со Едуардо од Португалија). На 2 јули 2010, одбранил два пенала во пенал-завршницата во четвртфиналето против Гана, прво на Џон Менса а потоа и на Доминик Адија, носејќи ги Селесте во полуфинале на Светско првеснтво за првпат по 1970. Уругвај потоа бил поразен со 2-3 од Холандија во полуфиналето, а со истиот резултат, го загубиле и натпреварот за третото место против Германија.
За време на Копа Америка 2011 тој примил само два гола во групната фаза и еден во четвртфиналето. На 16 јули 2011, во пенал завршницата против Аргентина во четвртфиналето Муслера го одбранил ударот на Карлос Тевес и го одвел Уругвај во полуфиналето со победа од 5-4 по изведување на пенали, откако претходно по 120 минути игра натпреварот завршил 1-1. На 19 јули 2011, Уругвај го победил Перу со 2-0 и се пласирал во финалето на Копа Америка 2011.
На 24 јули 2011, Муслера со Уругвај триумфирал на Копа Америка сочувувајќи ја својата мрежа сува во победата со 3-0 во финалето над Парагвај. И покрај тоа што го завршил турнирот со само 3 примени гола, наградата за најдобриот голман на настанот му била доделена на парагваецот Хусто Вилјар.
На 5 мај 2013 бил повикан од селекторот Табарес, на списокот од 23 играчи за Купот на конфедерации 2013 во Бразил. Тој го имал своето деби на 16 јуни, за време на првиот натпревар од групата против Шпанија; "црвенaтa фуриja" победила со 2-1. На 23 јуни Уругвај ја минал групната фаза, а во полуфиналето се сретнале со домаќинот Бразил. Три дена подоцна Уругвај бил поразен во полуфиналето со 2-1. На 30 јуни Уругвај, исто така, загубил и во натпреварот за третото место, на пенали против Италија иако Муслера одбранил еден од ударите од белата точка (на Де Шиљо), сепак неговиот колега од спортивната страна Џанлујџи Буфон бил поуспешен и одбранил три пенали на неговите сонародници. Муслера го завршил турнирот со 4 настапи и 7 примени гола.
Во 2014 година учествувал на своето второ светско првенство во кариерата, на Светското првенство 2014 во Бразил. Дебито на турнирот го направил на 14 јуни во поразот од 3-1 против Костарика. Сепак, во следните два натпревари Муслера примил само еден гол, а Уругвај забележал две победи со кој изборил пласман во осминафиналето како второпласиран во групата зад Костарика, но пред Италија и Англија. На 28 јуни 2014 година, Уругвај сепак бил елиминиран во осминафиналето од јужноамериканските соперници Колумбија со 2-0, а првиот гол што Муслера го примил во тој натпревар од Хамес Родригес бил избран за Гол на годината.
На 23 мај 2015 бил повикан да учествува на Копа Америка 2015 кој се одржал во Чиле. Дебито на турнирот го имал во првиот натпревар од групната фаза, победата со 1-0 против Јамајка. Иако Уругвај завршил на третото место во групата зад Аргентина и Парагвај, тие сепак се квалификувале понатаму како една од двете најдобро рангирани третопласирани екипи во групната фаза, и избориле двобој во четвртфиналето со домаќинот Чиле. Турнирот завршил предвреме за уругвајската репрезентација, бидејќи на 24 јуни 2015 година биле поразени од Чиле со 1-0.
На 26 март 2016 година, во натпреварот од квалификациите за Светското првенство 2018 против Бразил, кој завршил 2-2, Муслера стигнал до бројката од 78 настапи за уругвајската репрезентација; исто колку што имал и Родолфо Родригес, уште еден историски голман на уругвајската репрезентација, а веќе во следниот (победата над Перу дома со 1-0) станал голман со најголем број на настапи во дресот на селесте.
Na 14 мај 2016 година бил повикан за Копа Америка Сентанарио во Соединетите Американски Држави. Муслера ги одиграл сите три натпревари на Уругвај, но селесте испаднале уште во групната фаза со една победа и два порази.
На 2 јуни 2018 бил избран меѓу 23-те играчи на Табарес за Светското првенство 2018 во Русија, на кое исто така ја имал улогата на прв голман на Уругвај, играјќи ги од почеток до крај сите 5 натпревари на својата репрезентација на турнирот. Ова исто така за него претставувал трет мундијал на кој настапил во кариерата. На 25 јуни, за време на натпреварот против Русија, тој го забележал својот 14 настап на Светските првенства, со што го надминал својот сонародник Ладислао Мазуркевич како уругваец со најмногу одиграни натпревари на Мундијалите. Во истиот натпревар, исто така, тој го запишал својот стотти настап за уругвајската репрезентација. Откако во сите три натпревари од групната фаза не примил ниту еден гол, во четвртфиналниот натпревар против Франција (0-2) тој направил грешка при вториот гол, придонесувајќи за елиминација на Уругвај од турнирот. .
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 9 јули 2018.
Клупски
==== Лацио ====
IC 16
IC 16 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 16 се споменува и како MCG -3-34-43, IRAS 13145-1659.
Откривање
Објектот е откриен на 25 мај 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 16 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 16 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 17 м 12,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -17° 15' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Други поделби
Проучување на IC 16 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46270.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Чагор
Чагор — историско село на територијата на Општина Битола. Денес местото се наоѓа во крајниот северен дел на атарот на с. Лопатица.
Волво
Групацијата Волво (Volvokoncernen) е шведска мултинационална производствена корпорација со седиште во Гетеборг. Додека неговата основна дејност е производство, дистрибуција и продажба на камиони, автобуси и градежна опрема, Волво исто така испорачува поморски и индустриски погонски системи и финансиски услуги. Во 2016 година, таа била втор најголем светски производител на тешки камиони.
Чагор
Географија
Селото се наоѓало во областа Пелагонија, на надморска висина од 800 м крај Чагорска Река, лева притока на Шемница. Било оддалечено на 20 северно од Битола и на 2 км северно од Лопатица. Лежело на местото веднаш над регионалниот пат Битола - Демир Хисар.
Волво
Производителот на автомобили Волво исто така со седиште во Гетеборг, било дел од Волво до 1999 година, кога бил продаден на компанијата Форд. Од 2010 година Волво е во сопственост на кинеската мултинационална автомобилска компанија Гили Холдинг Груп и Волво Карс го делат логото на Волво и соработуваат во водење на музејот Волво во Шведска.
Корпорацијата првпат била котирана на стокхолмската берза во 1935 година, а била на индексите на Насдак од 1985 до 2007 година.
Чагор
Историја
Во османлиско време селото се јавува во документ од 1468 г. во кој се споменуваат следниве жители: Велко, син на Петко; Групче, син на Петко; Димитри, син на Петко; поп Рајко, Стајко стар; Пејо, син на Стајко; Расомир, брат на Стајко; поп Трајко; Димитри, син на Михо; Пејо, син на Михо; Никола, син на Михо; Ралче, син на Михо; Пејо, син на Ралче; Тале, син на Радослав; Ралче, син на Михо; Пејо, син на Ралче; Михал, син на Стариот; Тодор, син на Марко; Јорфо, син на Марко; Пројко, зет на Михо; Радослав седлар; Рајко, син на Беле; Тодор, син на Поточар; Ненче, син на Согач; Михо, син на Тане; Богдан, зет на Михо; Јорго, син на Коста; Тодор, син на Полјакот; Јонко, син на Рајче. Имало 23 семејства и 2 неженети, со вкупно население од 129 жители.
Волво
Волво бил основан во 1915 година како подружница на „СКФ“, производител на топчести лежишта; сепак и групацијата Волво и Волво Карс го сметаат пуштањето во употреба на првата серија автомобили на компанијата, Волво ОВ 4, на 14 април 1927 година, како нивен почеток.
Чагор
Историја
Во 1568 г. селото имало 114 жители. Плаќале данок од 1.380 златници, од кои 625 за испенџе, 320 за пченица, 300 за јачмен и ’рж, како и за лен, за улишта, данок за свињи и свадбарина.
Во XIX век Чагор е заведен како чисто македонско село во Битолската нахија на Битолската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Чагор имал 130 жители, сите Македонци христијани.
Целото население потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Чагар (Tchagar) имало 48 Македонци, сите под егзархијата.
Денес од ова село нема остатоци, освен Чагорскиот манастир со еднинствената црква „Св. Никола“ од втората четвртина на ХVІІ век. Живописот на олтарот веројатно е дело на мајстори од Линотопската школа.
Волво
Рани години и меѓународна експанзија
АБ Волво започнало со активности на 10 август 1926 година. По една година подготовки со производство на десет прототипа, фирмата била подготвена да започне со производство на автомобили во рамките на групата СКФ. Самата групација Волво смета дека започнала во 1927 година, кога првиот автомобил, Волво ОВ 4, излегол од производната линија во фабриката во Хисинген, Гетеборг. Таа година биле произведени само 280 автомобили. Првиот камион, „Серија 1“, дебитирала во јануари 1928 година, како непосреден успех и привлекла внимание надвор од земјата. Во 1930 година, Volvo продал 639 автомобили, и извозот на камиони во Европа започнал набргу потоа; автомобилите станале добро познати надвор од Шведска дури по Втората светска војна. АБ Волво бил претставен на Стокхолмската берза во 1935 година и СКФ тогаш одлучил да ги продаде своите акции во компанијата. До 1942 година, Волво ја купило шведската компанија за прецизно инженерство Свенска Флигмотор (подоцна преименувана во Volvo Aero).
Чагор
Историја
Во 1914 г. селото имало 30 жители. За време на Првата светска војна населението го напуштило Чагор, а последните 6 домаќинства се иселиле во 1926 г. Чагорци се преселени претежно во Битола, Лопатица, Лисолај, Могила, Мојно, Тополчани и Секирани.
Волво
Рани години и меѓународна експанзија
Пентаверкен, кој произведувал мотори за Волво, бил купен во 1935 година, обезбедувајќи сигурно снабдување со мотори и влез на пазарот на поморски мотори.
Првиот автобус, наречен Б1, бил пуштен во употреба во 1934 година, а моторите на авионите биле додадени на растечката палета на производи на почетокот на 1940-тите. Во 1963 година, Волво ја отворил фабриката за склопување на Волво Халифакс, првата фабрика за склопување во историјата на компанијата надвор од Шведска во Халифакс, Нова Шкотска, Канада.
Во 1950 година, Волво го купил шведскиот производител на градежна и земјоделска опрема Болиндер-Мунктел. Болиндер-Мунктел бил преименуван во Волво БМ во 1973 година. Во 1979 година, бизнисот на Волво БМ за земјоделска опрема бил продаден на Валмет. Подоцна, преку реструктуирање и преземања, преостанатиот бизнис со градежна опрема станал Волво Констракш Еквипмент.
Партнерства и обиди за спојување
Во 1991 година, Волво Груп учествувал во заедничко вложување со јапонскиот производител на автомобили Мицубиши во поранешната фабрика ДАФ во Борн, Холандија. Операцијата, означена со NedCar, започнала со производство на првата генерација на Мицубиши Карисма заедно со Волво С40/V40 во 1996 година. Во текот на 1990-тите, Волво соработувал и со американскиот производител Џенерал моторс. Во 1999 година, Европската унија го блокирала спојувањето со Сканија АБ.
Повторно фокусирање на тешки возила
Во јануари 1999 година, Волво ја продале Волво Карс на Форд за 6,45 долари милијарди долари. Поделбата била ставена во рамките на групацијата Форд заедно со Јагуар, Ленд Ровер и Астон Мартин. Инженерските ресурси и компоненти на Вилво се користат во различни производи на Форд, Ленд Ровер и Астон Мартин, а втората генерација на Ленд Ровер Фрилендер е дизајнирана на истата платформа како втората генерација на Волво С80. Бензинскиот мотор Волво T5 се користеле во моделите со перформанси Форд Фокус СТ и РС, а системот за сателитска навигација на Волво бил користен кај одредени модели на Астон Мартин Венквиш, ДB9 и В8 Вантиџ. Во ноември 1999 година, Волво купил 5% од акциите во Мицубиши, како дел од партнерскиот договор за бизнисот со камиони и автобуси. Во 2001 година, откако Дајмлер Крајслер купил голем удел на Мицубиши, Волво ги продал своите акции на првиот.
„Индустриски возила Рено“ (во кој бил вклучен Мек Тракс, но не и уделот на Рено во Ирисбус) бил продаден на Волво во текот на јануари 2001 година, а Волво го преименувал во Рено Тракс во 2002 година. Рено станал најголемиот акционер на АБ Волво со удел од 19,9% (во акции и право на глас) како дел од договорот. Рено го зголеми своето учество на 21,7% до 2010 година.
АБ Волво купил 13% од акциите во јапонскиот производител на камиони Нисан Дизел (подоцна преименуван во УД Тракс) од Нисан (дел од Алијансата Рено-Нисан) во текот на 2006 година, станувајќи главен акционер. Волво презел целосна сопственост на Нисан Дизел во 2007 година за да го прошири своето присуство на азискиот пазар.
Рено продал 14,9% од својот удел во Волво во октомври 2010 година (составен од 14,9% од акционерскиот капитал и 3,8% од правата на глас) за 3,02 милијарди евра. Оваа продажба на акции му оставила на Рено околу 17,5% од гласачките права на Волво. Рено ги продал своите преостанати акции во декември 2012 година (составен од 6,5% од акционерскиот капитал и 17,2% од правата на глас во моментот на трансакцијата) за 1,6 милијарди евра, оставајќи ја шведската индустриска инвестициска групација како најголем акционер, со 6,2% од основната главнина и 18,7% од гласачките права. Истата година, Волво го продал Волво Аеро на британската компанија ГКН. Во 2017 година, сопственикот на Волво Карс, Гили, стана најголемиот акционер на Волво по број на акции, откако купи 8,2% од акциите.
Во декември 2013 година, Волво го продал својот оддел за изнајмување на градежна опрема на Волво на Платинум Еквити. Во 2014 година, Градежна опрема Волво го купил одделот за производство на камиони за транспорт на Терекс, кој вклучувал пет модели на камиони и производствен капацитет во Мадервел, Шкотска. Во ноември 2016 година, Волво ја објавил својата намера да го отпушти својот оддел за владина продажба, составен главно од Рено Тракс Дифенс на Рено Тракс, но исто така и од Панхард, ACMAT, Мек Дифенс во САД и Волво Дифенс. Проектот за продажба на дивизијата подоцна била напуштена и во мај 2018 година, Волво го реорганизирал Рено Тракс Дифенс и го преименувал во Аркус.
Во декември 2018 година, Волво објавил дека има намера да продаде 75,1% контролен удел од својата подружница за телематика за автомобили Вајрлес Карс на Фолксваген со цел да се фокусира на телематика за комерцијални возила. Продажбата била завршена во март 2019 година.
Во декември 2019 година, Волво и Исузу ја објавике својата намера да формираат стратешки сојуз за комерцијални возила. Како дел од договорот, Волво ќе продаде УД Тракс на Исузу. „Конечните договори“ за алијансата биле потпишани во октомври 2020 година, со продажба на UD Trucks во очекување на регулаторните дозволи. Продажбата била завршена во април 2021 година.
Во април 2020 година, Волво и Дајмле објавиле дека првиот планира да купи половина од бизнисот со горивни ќелии на Дајмлер, формирајќи заедничко вложување помеѓу двете компании.
Во април 2021 година, Волво објавил дека потпишал ново партнерство со производителот на челик ССАБ за развој на челик без фосилни горива за идна употреба во возилата на Волво. Партнерството потекнува од сопствениот потфат на ССАБ за зелен челик, „хибрит“.
Бизнис
Операциите на групацијата Волво вклучуваат:
Заштитен знак
Основна дејност на компанијата е да се поседуваат, одржуваат, заштитуваат и зачувуваат трговски марки Волви (вклучувајќи Volvo, знаци на Волво уреди (решетка црта и железо ознака) Волво Аеро и Волво Пента ) во име на неговите сопственици и да му даде лиценца на овие права неговите сопственици. Секојдневната работа е фокусирана на одржување на глобалното портфолио на регистрации на трговски марки и доволно проширување на опсегот на регистрираната заштита за заштитните знаци на Волво.
Главната работа е, исто така, да се дејствува против неовластена регистрација и употреба (вклучувајќи фалсификување ) на заштитни знаци идентични или слични на заштитните знаци на Волво на глобална основа.
Соработка со универзитети и колеџи
Волво има стратешка соработка во рамките на истражување и регрутирање со голем број избрани колеџи и универзитети како што се Државниот универзитет Пен, ИНСА Лион, бизнис школата Емлион, Државниот универзитет НЦ, Универзитетот во Софија, Технолошкиот универзитет Чалмерс, Факултетот за бизнис, економија во Гетеборг и Универзитетот во Гетеборг, Универзитетскиот колеџ Мелардален и Универзитетот во Сковде.
Гордост
Гордост е емоција или чувство на големо задоволство со самиот себеси, т.е. почитување на самиот себеси во „целина“.
Academicus
Academicus - Меѓународен научен списание е научно списание со отворен пристап на англиски јазик, рецензирана, основана и режија од 2008 година од страна на Арта Мусарај. Тоа е објавенa во Албанија, полугодишнo, pISSN 2079-3715 и 2309-1088 eISSN.
Бучиште
Бучиште — село во Општина Пробиштип, во Злетовско-пробиштипскиот регион, во околината на градот Пробиштип.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел на територијата на Општина Пробиштип, недалеку од патот Пробиштип-Штип или Кочани и од десната страна на Злетовска Река. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 330 метри. Од градот Пробиштип, селото е оддалечено 9 километри.
До самото село поминува регионалниот пат 1205, од каде има исклучување со асфалтен пат до самото село.
Стопанство
Атарот на селото не е голем и зафаќа простор од 4,9 км2, при што преовладува обработливото земјиште со површина од 224,3 хектари, на пасиштата отпаѓаат 215,6 хектари, а на шумите само 20,3 хектари.
Во основа, може да се каже дека селото има полјоделска функција.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Бучиште живееле 100 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Бучиште имало 104 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Бучиште живееле 68 жители, од кои 65 Македонци и 3 Власи.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 34 жители, од кои 29 Македонци и 5 лица без податоци.
Родови
Бучиште е македонско село.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Пробиштип, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што биле споени поранешните општини, Пробиштип и Злетово. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Пробиштип. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Трооло, во која покрај селото Бучиште, се наоѓале и селата Гајранци, Гујновци, Зарапинци, Куково, Лезово, Пестришино, Пуздерци, Стризовци и Трооло. Општината Трооло постоела и во периодот 1950-1952 година.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1553 според Државната изборна комисија, сместено во простории на приватен објект.
Турски фолклор
Традицијата на фолклорот - народни приказни, вицеви, легенди и слично - на турски јазик е многу богата и е вградена во секојдневниот живот и настани.
Насредин Oџа
Можеби најпопуларната личност во традицијата е Насредин, (познат како Насредин Хоча, или „учител Насредин“, на турски), кој е централен лик на илјадници шеги. Тој најчесто се појавува како личност која изгледа малку глупаво за оние кои мора да се справат со него,но всушност докажува дека има посебна мудрост:"Еден ден, соседот на Насредин го прашал: „Учителе, имаш ли оцет стар четириесет години?„Да, имам“, одговорил Насредин. -'Може да добијам малку?' праша соседот. „Ми треба малку за да направам маст. „Не, не може да добиеш“, одговорил Насредин. „Да им го давав мојот четириесетгодишен оцет на сите, немаше да го имам четириесет години, нели?"Слични на шегите на Насредин Оџа,и кои произлегуваат од слично религиозно милје, се и бекташките шеги, во кои членовите на бекташкиот религиозен ред - претставени преку ликот едноставно наречен Бекташи - се прикажани како со необична и неортодоксна мудрост, која често ги оспорува вредностите на исламот и на општеството.
Караѓоз и Хаџиват
Друг популарен елемент на турскиот фолклор е театарот на сенки базиран на двата лика на Караѓоз и Хаџиват, кои обајцата ги претставуваат основните ликови : Караѓоз - кој потекнува од мало село, додека Хаџиват е пософистициран град. Популарната легенда вели дека двата лика се всушност засновани на две вистински личности кои работеле за Орхан I — синот на основачот на отоманската династија — во изградбата на џамија во Бурса на почетокот на 14 век н.е. Двајцата работници, наводно, поминувале голем дел од своето време забавувајќи ги другите работници, и биле толку смешни и популарни што сметале при работата на палатата, па затоа биле убиени.
Јунус Емре
Јунус Емре бил турски народен поет и суфиски мистик кој влијаел на турската култура.
Како и Огузската книга на Деде Коркут, постар и анонимен централноазиски еп, турскиот фолклор што го инспирирал Јунус Емре во неговата повремена употреба на текерлемелер како поетско средство, бил усно предаден на него и на неговите современици. Оваа строго усна традиција продолжила долго време. Додека исламската мистична литература напредуваше во Анадолија, Јунус Емре стана еден од нејзините најистакнати поети. Поезијата на Јунус Емре - и покрај тоа што е прилично едноставна на површината - ја докажува неговата вештина во опишувањето на прилично апструзни мистични концепти на јасен начин. Тој останува популарна личност во голем број земји, кои се протегаат од Азербејџан до Балканот[Македонија,Србија,Црна Гора,Босна и Херцеговина,Албанија,Хрватска,Бугарија,Словенија,Романија,Молдавија,Грција], со седум различни и широко распространети локалитети кои ја оспоруваат привилегијата да го имаат неговиот гроб во нивните граници.
Короглу
Епот за Короглу е дел од турската народна литература. Легендата обично опишува херој кој се обидува да се одмазди за лошото. Честопати се слушаше во музиката и се играше на спортските настани како инспирација за натпреварувачките спортисти. Короглу е главниот херој на епот кој раскажува за животот и херојските дела на Короглу како херој на народот кој се борел против неправедните владетели. Епот ја комбинира повремената романса со витештвото слично на Робин Худ.
Кршење лоза
Во градот Чаршибаши, во близина на Трабзон, постои обичај да се види дали бракот ќе биде успешен.Кога новата невеста ќе влезе во куќата, од неа се бара да скрши лоза на три дела, кои потоа ќе се засадат во земјата. Ако никнат, тоа значи дека бракот ќе биде успешен.
Сечење на врвките за чевли
Во источниот регион на Црното Море ( Гиресун, Трабзон, Ризе, Артвин ), се верува дека има невидлива чипка меѓу стапалата на оние деца кои имаат проблем со одењето кога се мали. Помеѓу стапалата на детето се врзува врвка (најчесто од памук), а чипката ја пресекува постарото дете од семејството. Се верува дека откако ќе се исече невидливата чипка, детето ќе оди.
Поминување под капинка
Во турскиот фолклор, (регионот Трабзон, градот Акчабат), жените без деца, кравите кои не забременуваат и децата кои што мократ во  своите кревети наводно се лекуваат со поминување под грмушка од капини позната како „Ават“ (Западен Трабзон). „Се верува дека Ават е шармантна билка на рајот“.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Понатамошно читање
За народни приказни :
Стефано Стураро
Клупска кариера
Започнал да игра фудбал во екипата на Санремесе, а потоа се префрлил во младинскиот состав на Џенова. Во 2010 година станал стандарден член на Примавера тимот на Џенова со кој истата година победил во Суперкупот. За сезоната 2012-2013 бил позајмен на Модена. Поради две сериозни повреди, одиграл само 8 натпревари за канаринците во Серија Б и 2 во италијанскиот куп.
Пред почетокот на сезоната 2013-14 се вратил во рособлу и го направил своето деби во Серија А на 25 август 2013, влегувајќи во игра во 89-тата минута од натпреварот Интер - Џенова (2-0) во првото коло од сезоната. На 2 март, го постигнал својот прв гол во највисоката категорија поставувајќи ги конечните 2-0 за неговата екипа во натпревар против Катанија. Поради повредата на неговиот тимски колега Матузалем, Стураро добил важно место во почетната постава во вториот дел од сезоната кое нема да го испушти до нејзиниот крај, завршувајќи ја сезоната со 16 настапи и 1 гол.
На 1 јули, потпишал петгодишен договор со Јувентус за 5,5 милиони евра, уште 3,5 милиони по постигнувањето на одредени спортски цели, почнувајќи од сезоната 2015-16; бидејќи првата година од договорот со Јувентус би требало да ја одработи на бесплатен заем во Џенова. Својот последен натпревар за Џенова го одиграл на 31 јануари 2015, во ремито 1-1 против Фјорентина, постигнувајќи многу смешен гол кој на крајот му бил препишан како автогол на голманот Татарушану за водство од 1-0; по одличното додавање на Мбаје Нианг најпрво Стураро промашил празен гол од само неколку метри, погодувајќи ја стативата, но за негова среќа топката се одбила од стативата во голманот Татарушану и завршила во мрежата на Фјорентина. Во првиот дел од сезоната 20014-15 одиграл вкупно 15 натпревари во лигата и италијанскиот куп. Во сите натпреварувања, настапил во 31 натпревар и постигнал 1 гол како играч на Џенова.
И покрај тоа што бил предвиден за враќање на лето, Стураро се вратил во Јувентус на 2 февруари 2015 година, поради повредите на двајца играчи од средниот ред Ромуло и Квадво Асамоа. Тој го направи своето деби за Јувентус, на 14 март, играјќи како стартер во победата на гостински терен против Палермо со 1-0, додека еден месец подоцна на 14 април дебитирал во европските натпреварувања, влегувајќи во завршницата од првиот натпревар од четврт-финалето на Лигата на шампионите против Монако (1-0 за Јуве); На 5 мај за првпат бил стартер во натпревар од Лигата на шампионите, играјќи 64 минути во победата со 2-1 над Реал Мадрид во полуфиналето; во текот на тој натпревар спасил чист гол на Хамес Родригес при резултат 1-1, откако колумбиецот шутирал со глава кон празната мрежа, Стураро со врвот на копачката го подигнал неговиот удар и тој завршил во пречката. На 23 мај го постигнал својот прв гол во дресот на Јувентус, во првенствената победа над Наполи со 3-1 на домашен терен. Сезоната со бјанконерите ја завршил со освојување скудетото, a потоа и на Купот на Италија, неговите први два трофеја во професионалната кариера.
Следната сезона ја започнал како стартер по заминувањето од клубот на Андреја Пирло и Артуро Видал и повредите на Клаудио Маркизио и Сами Хедира. На 8 август го започнал натпреварот во Суперкупот на Италија против Лацио во Шангај, и бил асистент за првиот гол кој го постигнал Марио Манџукиќ, во победата со 2-0. Својот прв погодок за сезоната го постигнал на 29 ноември во победата со 3-0 на гостувањето против Палермо на Барбера. На 23 февруари 2016 Стураро го постигнал својот прв погодок во кариерата во натпреварите од Лигата на шампионите, во првиот осминафинален натпревар против Бајерн Минхен на домашен терен што завршил 2-2.
Репрезентативна кариера
На 24 април 2014 за првпат бил повикан во италијанската репрезентација под 21 година, од тренерот Лујџи Ди Бјаџо. Тој го направил своето деби во оваа категорија, при победата со 4-0 во пријателски натпревар против Црна Гора во Кастел ди Сангро. На 9 септември, го постигнал својот прв гол за У21 репрезентацијата во победата со 7-1 против Кипар, во натпревар од квалификациите за Европското првенство, игран повторно во Кастел ди Сангро.
На 14 ноември 2014 година го добил својот прв повик во сениорската репрезентација од селекторот Антонио Конте, за пријателскиот натпревар во Џенова против Албанија кој се одиграл четири дена подоцна, но не влегол во игра.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 23 февруари 2016.
Занџан
Занџан (персиски: زنجان, азербејџански: زنگان) е главен град на покраината Занџан во Ирански Азербејџан. Се наоѓа на север-западно од Техеран на главниот автопат до Тебриз и Турција и приближно од Каспиското Море. На пописот во 2016 година, населението било 521.302, што е 20-тиот најголем град во Иран. Населението на Заџан се состои главно од Ирански Азербејџани кои зборуваат азербејџански јазик.
Занџан е познат по своите прекрасни ракотворби, како што се ножеви, традиционални сандали, наречени малиле, занаетчиски изработени со сребрени жици. Заџаниските уметници прават многу работи како различни декоративни јадења и нивните специјални покривки, како и сребрен накит. Во античките времиња, Занџан бил познат по своите не’рѓосувачки и остри ножеви. Но, оваа традиција постепено исчезнува со воведувањето на кинески ножеви на пазарот, кои се многу поевтини, посеопфатни и помалку уметнички. Многу селани денес се традиционални ткајачки ткајачи,ткаењето е можеби најпопуларниот занает на Заџан. Популацијата на Занџан се гордее со највисокото ниво на среќа меѓу луѓето од 30 други провинции во Иран, според деталната анкета спроведена од страна на Иранската новинска агенција Исна.
Историја
Еден важен момент во историјата на градот бил во 1851 година кога градот станал центар на востанијата во Баби, заедно со Нејриз и тврдина позната како Шејх Табари. Силите на централната власт ја заробиле тврдината Баби во Занџан по долга опсада по наредба на Големиот Везир Амир Кабир и ги убиле или истерале следбениците на Баба. "Наративен патник напишан за да ја опише епизодата на Баба", објавена од Калимат Прес,во 2004 година. Според Босворт, кој го цитира Хамдола Мостови, жителите за време на Илханската ера зборувале за "чистата Пехлави", средна или северна форма на персиска.
Клима
Занџан има студена полусушна клима (Кепенова класификација на климата BSk)) со топли, суви лета и студени, влажни зими, често со снежни врнежи. Врнежите се многу ниски, а најчесто температурата паѓа помеѓу октомври и мај.
Карловац
Карловац (Karlovac) — град во Хрватска и административен центар на Карловачката жупанија. Според резултатите од попис 2011 во градот живееле 55.705 жители, а во самото населено место живееле 46.833 жители.
Географија
Карловац е град во Средна Хрватска, 56 км југозападно од Загреб и 130 км источно од Риека. И локациски и културно спаѓа во градови на Балканот.
Сместен е на динарскиот раб на Панонската Низина, а всушност со карловачкото подрачје почнува бреговитиот и планинскиот дел кон Медитеранот. Се наоѓа на раскрсница помеѓу важни сообраќајни и железнички правци од Загреб кон Риека и Сплит. Со многубројни паркови и зелени површини, знаменитост на Карловац се дури четири реки кои течат низ градот - Корана, Купа, Добра и Мрежница.
Историја
Помеѓу четири реки подигнат е во 16 век идеален ренесансен град во облик на шестокрака ѕвезда, поделена во 24 правилни просторни блокови. Поради одбрана од турските освојувачи, на 13 јули 1579 година започнала изградба на карловачката тврдина која била градена на имотот на владителската фамилија Зрински, под самиот стар град Дубовац. Со градбата управувал тогаш познатиот градител Мартин Гамбон. Самото име Карловац (Карлштат) градот го добил во чест на својот основач, австрискиот надвојвода Карло Хабсбуршки. Во XVIII и XIX век, градот бил важен трговски центар, додека кон крајот на 19 век прераснал и во индустриски и административен центар.
Тврдината е вистински бисер на тогашната градителска и фортификациска уметност. Се градат бедеми и бастиони, а во внатрешноста на тврдината, во самиот геометриски центар на старото градско јадро, прво се изградени воени и сакрални објекти. Така, на централниот ренесансен плоштад, во 1580 година е подигната црквата Света Троица.
Население
Во 2005 година градот имал 60.395 жители. Според пописот од 2001 година, Карловац имал 59.395 жители, од кои 49.082 живеат во градското подрачје.
Демографијата на Карловац значително се променила после војната во 1990-тите. Многубројни српски фамилии го напуштиле Карловац во 1991 година, на почетокот на војната во Хрватска, а нивните домови ги населиле хрватски фамилии бегалци од другите делови на Хрватска и Босна и Херцеговина.
Етнички состав
Етнички состав на Карловац во 2001 година:
82,83% од населението е католичко, 7,43% православно и 1,10% муслиманско.
Месје 18
NGC 6613 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6613 се споменува и како M 18, OCL 40.
Откривање
Телото е откриено на 3 јуни 1764 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6613 е од видот II3pn. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,9 m. NGC 6613 има само една позната привидна димензија, која изнесува 7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 19 м 58 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -17° 6' 6"".
Други поделби
Проучување на NGC 6613 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 339; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6269. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1106.
Задоволство
Задоволството е чувство кој човекот го доживува кога ќе исполни некоја своја тежина, желба. Среќата е состојба на интензивно задоволство, човекот чувствува среќа кога ќе исполни нешто што долго го посакувал, а вложеното време и труд во исполнувањето на дотичната желба го зголемува чувството.
Мечкарица
Мечкарица — историско село, сместено во Пелагонија, северозападно од Битола, на левата страна на реката Шемница, на 3,5 км воздушна линија од Стрежевското Езеро. Атарот на ова село денес се води под селото Лопатица. Во XIX век Мечкарица се наоѓало во Битолската каза на Битолска нахија. Според статистиката на Васил К’нчов во 1900 година Мечкарица имала 26 жители, додека веќе во 1905 година според Димитар Мишев, селото имало 16 жители. Според пописот од 2002 година, во селото нема жители.
Денес од ова село нема остатоци, но топонимот опстојува во катастарот како земјоделски предел.
Список на државни водачи во 185 година
Ова е список на државни водачи во 85 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Гоце Георгиевски
Гоце Георгиевски (роден на во  ) — македонски ракометар кој игра за екипата на Вардар 1961.
Клупска
Тој ја започнал својата кариера во Металург од Скопје каде настапувал 12 сезони, првите три сезони како младинец, а девет сезони како дел од првиот тим. Со Металург тој освоил шест титули во македонската суперлига (2005/2006, 2007/08, 2009/10, 2010/11, 2011/12 и 2013/14). Исто така, со Металург тој освоил пет титули во македонскиот куп (2006, 2009, 2010, 2011 и 2013 г.). Во натпреварувачките сезони 2006/07, 2011/12, 2012/13, 2013/14 и 2014/15, во дресот на Металург, тој настапувал во ракометната Лига на шампиони, и на двапати со клубот играл во четвртфиналето од натпреварувањето. (2012/13 и 2013/2014). Во сезоната 2015/16 тој настапувал за францускиот клуб за Феникс Тулуз, а од 2016 до 2020 година во континуитет за ЧСМ Букурешт од Романија со кој во сезоната 2018/19 го освоил челинџ купот на ЕХФ.
Во јуни 2020 година тој потпишал за Вардар 1961.
Репрезентативна
Георгиевски бил младински репрезентативец на Македонија на Светското младинско првенство во 2007 година одржано во Охрид. Од 2009 година тој станал сениорски репрезентативец, за сениорската репрезентација на Македонија има одиграно пет светски првенства и тоа: во Шпанија (2013), Катар (2015) Франција (2017), Германија (2019) и Полска/Шведска (2023) како и пет европски првенства: во Данска (2014), Полска (2016), Хрватска (2018) и Австрија (2020) и Унгарија/Словачка (2022) како и олимписки квалификации во 2016 година.
Својот последен натпревар за македонската репрезентација тој го одиграл на 30 април 2023 година против Турција.
Ирак
Ирак е држава во Западна Азија, односно на Блискиот Исток. Се граничи со Кувајт и Саудиска Арабија на југ, со Јордан на запад, со Сирија на северозапад, со Турција на север и со Иран на исток. Главен град е Багдад. Независна држава е од 1932 година, а беше монархија сè до 1958 година.
Населението на Ирак е етнички и верски хетерогено, иако исламот е најзастапена религија со 95%. Трите доминантни заедници се: Арапите шиити (околу 60% од населението), Арапите сунити (околу 20%) и Курдите (околу 15%).
По воената интервенција на САД врз Ирак од 2003 година соборен е дотогашниот режим на Садам Хусеин и Ирак од април 2003 до јули 2004 се наоѓаше под окупација на САД, Британија и нивните сојузници. На 28 јули 2004 власта ѝ е предадена на Привремената влада, иако странските сили продолжија да бидат присутни во земјата и ја имаа вистинската власт до 2011 година. Против окупацијата на западните сили предводени од САД активно се бореше одреден дел од населението на Ирак, а и по повлекувањето на западните сили предводени од САД продолжи бунтот против централната власт.
Потекло на поимот
Арапското име العراق (al-ʿIrāq) е во употреба за државата уште од 6 век. Денес постојат неколку тези за потеклото на името. Според една теза, името е поврзано со сумерскиот град Урук. Според професорот Вилхелм Ејлерс, името Ирак во арапскиот јазик е преземено од персискиот збор erāq и значи „низина“.
Географија и клима
Ирак се наоѓа во Блискиот Исток и со 437.072 км2 Ирак е 58 најголема држава во светот. На север Ирак се граничи со Турција, на запад со Сирија, Јордан и Саудиска Арабија, на југ со Кувајт и Саудиска Арабија, а на запад се граничи со Иран. На југозапад државата изглегува на Персискиот Залив. Ирак е втора земја во светот по резерви на нафта, веднаш за Саудиска Арабија.
Ирак е составен воглавно од пустина, но во близина на реките Тигар и Еуфрат има плодна почва погодна за земјоделство и сточарство. Северниот дел од државата воглавно е составен од планини, каде највисокиот врв има 3.611 метри, кој на картите нема име а локално се нарекува Чека Дар. На југ Ирак има мал брег кој има само 58 километри. Покрај брегот имало мочурливи површини, но истите биле исушени во 1990-те.
Климата во Ирак е пустинска, со сушни и ладни зими и суви, топли лета. Северниот дел има понекогаш нешто поладни периоди кога има и снег.
Административна поделба
Ирак е поделен на 19 покраини (محافظات, „мухафази“). Покраините потоа се делат на окрузи (кади), а тие пак, на подокрузи.
Ирачки Курдистан
Ирак од 2005 г. ја признава автономијата на регионот Ирачки Курдистан (Јужен Курдистан), чие подрачје навлегува во покраините Ербил, Дохук, Сулејманија и Халаџба. Непосредната власт врз извесни делови од регионот е сè уште предмет на спор помеѓу овие две управи.