cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свини Тод (филм)
Приказна
Во една прилика, во дуќанот на Тод доаѓа судијата, но во мигот кога Тод сака да го убие, во дуќанот влегува Антони, соопштувајќи ја намерата да ја грабне Џоана. Налутен, судијата го напушта дуќанот, а потоа ја заклучува Џоана во болница за душевно болни. Во меѓувреме, Тод успева да го убие помошникот на судијата, Бидл (го игра Спол), а Тоби, детето-придружник на Пирели (го игра Сандерс) во подрумот ги открива телата на убиените жртви. Тод сака да го убие детето, но тоа успева да избега низ канализацијата. Тод му пишува писмо на судијата, кажувајќи му дека Џоана е кај него и дека се кае за непослушноста, а кога судијата пристигнува во дуќанот, Тод го убива. Во меѓувреме, Антони ја ослободува Џоана, која се крие во дуќанот на Тод, кој пак ја убива скитничката која случајно влегува во дуќанот барајќи го Бидл. На крајот од филмот, Тод открива дека г-ца Ловет го излажала, зашто убиената скитничка е неговата жена Луси. Гневен, Тод ја турка г-ца Ловет во печката, а додека тагува над мртвата Луси, доаѓа Тоби и го убива со бричот. Така, Тод и Луси умираат во прегратка.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Ново Село
'''Црква „Св. Ѓорѓи“ - Ново Село''' може да се однесува на следниве цркви во истоимените села Ново Село во Македонија:
Поклонението на Арсение Негован
„Поклонението на Арсеније Његован“ (Ходочашће Арсенија Његована) — роман на српскиот писател Борислав Пекиќ од 1970 година. Авторот му го посветил романот на татко му, Воислав Д. Пекиќ. За овој роман, Пекиќ ја добил престижната „НИН-ова награда“ за најдобар роман на годината.
Содржина
Романот се состои од четири глави и од пост скриптум.
Боб на Зимските олимписки игри 2014
Натпреварите во боб на Зимските олимписки игри 2014 се одржаа на ледената патека Санки во близина на Краснаја Полјана, Русија. Трите дисциплини се одржаа помеѓу 16–23 февруари 2014 година.
Распоред на натпреварување
Распоред на одржување на натпреварите во двете дисциплини.
Саатницата е по месно време (UTC+4).
Квалификации
На олимпискиот турнир во боб учествуваат максимално 170 натпреварувачи, односно 130 мажи и 40 жени. Конечниот список на учесници е одреден врз основа на состојбата на ранг листите на светската боб федерација на ден 20 јануари 2014 година, а квалификацискиот период започнал на 1 октомври 2013 и траел до 19 јануари 2014 година. Пилотите на сите квалификувани екипи морале да учествуват на минимум 5 различки трки и на три различни патеки во текот на квалификациската и претпоследната сезона. Машките пилоти морале да бидат пласирани помеѓу најдобрите 50, а женските помеѓу најдобрите 40 на светските ранг листи.
Земји учеснички
Се натпреварувале 169 натпреварувачи од 23 земји. Бројот на натпреварувачи по земја е означен во заградите.
944 п.н.е.
944 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 944. година пред новата ера, 944. од првиот милениум п.н.е., 44. од 10 век п.н.е. и петта од 940-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 944 година се протега во 1692 и 1693, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1752 и 1753 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 401 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1613 и 1612 исламска година пред хиџра.
43 Лебед
43 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 5,715.
Мејнски Залив
Мејнскиот Залив (француски: Golfe du Maine) е голем залив во Атлантскиот Океан на источниот брег на Северна Америка. Ограничен е со Кејп Код на источниот крај од Масачусетс на југозапад и со островот Кејп Сејбл на јужниот крај од Нова Шкотска на североисток. Заливот го опфаќа целото крајбрежје од државите на САД, Њу Хемпшир и Мејн, како и Масачусетс северно од Кејп Код и јужните и западните крајбрежја на канадските провинции Њу Бранзвик и Нова Шкотска, соодветно.
Заливот бил именуван за соседната англиска колонијална провинција Мејн, која, за возврат, најверојатно била именувана од раните истражувачи, по провинцијата Мејн во Франција. Заливот Масачусетс, заливот Пенобскот, заливот Пасамакводи и заливот Фанди се вклучени во системот на Заливот на Мејн; и како таков, Заливот на Мејн, е место со највисоките плиматски варијации на планетава (види заливот Фанди за понатамошни информации).
Географија и хидрографија
Заливот на Меј е груба правоаголна депресија, со површина од околу 36.000 квадратни милји (93.000 km2), која на запад и север е затворена од копното на Северна Америка а на југоисток преминува во Атлантскиот Океан. Глацијацијата на регионот, од страна на Лорентајд Ајс Шит ја одзела седиментната почва од крајбрежјето, оставајќи го брегот, кој е претежно карпест и привлечен, со недостаток од песочни плажи кои се наоѓаат на југот, по должината на Источниот брег. Единствените значајни крајбрежни случувања се наоѓаат во подрачјата на метрополите Бостон, Портсмут, Портланд и Сент Џон.
Подводни одлики на морското дно, скулптурирани за време на ниските нивоа на морето во ледениот период, го прават заливот полузатворено море, ограничен на југ и исток со подводни насипи. Насипот Жорж, особено, на неговиот јужен крај, го засолнува заливот од Голфската струја. Водите во Заливот на Меин се под силно влијание на Лабрадорската струја, која водите во заливот ги прави значително поладни и побогати со хранливи материи, од оние што се наоѓаат на југ. Подморските долини во централниот басен можат да достигнат длабочина од 1.500 стапки (500 метри), додека подморските планини се издигнуваат до височина од 800 стапки (266 метри) од дното на морето, скоро ја допирааат површината на некои места, па дури и да ја надминат, создавајќи острови.
Постојат три главни басени кои се содржани во Заливот Мејн: басенот Вилкинсон на запад, басенот Џордан Басин на североисток, и басенот Џорџ на југ, кои се изолирани едни од други под изобата од 650 стапки (200 метри). Басенот Џорџ, северно од насипот Џорџ, е најдлабок од сите три, со длабочина од преку 1.200 стапки (370 метри) и создава џеб на крајот од Североисточниот канал, длабока пукнатина помеѓу насипот Џорџ и насипот Браунс, југозападниот раб на Њу Скотиа Шелф. Североисточниот канал е главен канал помеѓу заливот и остатокот од северозападниот дел на Атлантикот. Второ, поплиткото поврзување со остатокот од Атлантикот е Големиот јужен канал, кој се наоѓа помеѓу насипот Џорџ и Нентакит Шоул.
Екологија
Поради брзото затоплување на Заливот на Мејн, водата станала премногу жешка за кодовите. Ова, заедно со прекумерното риболовство во минатото, помогнало да робата се приближи близу до колапс и да го попречи неговото закрепнување и покрај длабоките редукции на бројот на уловена риба, според една студија спроведена од Институтот за истражување на Заливот на Мејн. Традиционалните пресметки "постојано го преценуваат изобилството на кодови". Од 2004 година, температурите се зголемиле за повеќе од 0,4 степени F (0,1 степени C) годишно, што кулминирало со океански топлински бран во северозападниот дел на Атлантикот во 2012-13 година.
Слив
Сливот на заливот опфаќа површина од 69.000 квадратни милји (180.000 км2), вклучувајќи го целиот Мејн, 70% од Њу Хемпшајр, 56% од Њу Брансвик, 41% од Масачусетс и 36% од Нова Шкотска. Во сливот е опфатен и мал дел од југот (помалку од 1%) од канадската провинција Кебек. Значајни реки кои се влеваат во Заливот ги вклучуваат, од исток кон запад, Анаполис, Шубенакади, Селмон, Петиткодијак, Сент Џон, Магагвадавик, Св. Кроа, Пенобскот, Кенебек, Сако, Пискатаква, Меримек и Чарлс риверс; Сент Џон и Пенобскот имаат најголемо празнење.
Историско и политичко значење
Релативната близина на заливот до Европа, ја направила рано одредиште за европската колонизација. Француските доселеници основале населба на островот Св. Кроа во 1604 година. Англиските доселеници ја основале колонијата Попхем, на остров во реката Кенебек во 1607 година, истата година како и населбата Џејмстаун, по што следела колонијата Плимут на бреговите на заливот Масачусетс во 1620 година.
Во 1960-тите и 1970-тите имало спор меѓу Канада и САД во врска со рибарски и други права врз ресурсите во Заливот на Мејн, посебно регионот на насипот Џорџ. Овој спор дошол дури до Меѓународниот суд на правдата, кој ја обележал поморска граница низ Заливот во 1984 година. Канада и САД продолжиле да не се согласуваат околу суверенитетот на островот Макиас Сил и водите што го опкружуваат североисточниот дел на заливот. Како признание за важноста на Заливот како морското живеалиште, двете земји во моментов одржуваат хармонични ембарга, против активности надвор од брегот за истражувања на нафта и гас на насипот Џорџ во јужниот дел на заливот.
Крис Анкер Серенсен
Крис Анкер Серенсен (Chris Anker Sørensen; р. ) — дански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Кариера
Започнувајќи од сезоната 2010, Соренсен, кој живее во Луксембург, вози за Луксембург, бидејќи UCI повеќе не ѝ дозволува на данската федерација да им доделува дански лиценци на возачи, кои живеат надвор од земјата. Во текот на сезоната освоил етапа на Џиро д’Италија.
На Тур де Франс 2012 завршил 14. во генералниот пласман и ја освоил наградата за борбеност по многуте напади на планините.
Во септември 2015 година било објавено дека ќе го напушти и ќе се приклучи на  за сезоната 2016 со улога на поддршка за Едуардо Сепулведа на големите трки.
Распоред на резултатите на Гранд Тур
СО = се откажал; — = не учествувал
Замок Сфорцеско (Милано)
Замокот Сфорцеско претставува голем утврден комплекс кој се наоѓа во градот Милано веднаш до историскиот центар на градот.
Овој објект бил изграден во 15 век од страна на Франческо Сфорца, кој штотуку во тој период станал војвода на Милано. Замокот бил подигнат врз остатоците од претходното средновековно утврдување од 14 век познато како Замокот ди Порта Џовија (или можеби Зобија). Во истата област каде што се наоѓал замокот Порта Џовија, во римско време, бил и хомонимниот замок (лат. Castrum Portae Jovis), еден од четирите одбранбени замоци на римскиот град Милано.
Значително трансформиран и модифициран во текот на вековите, замокот Сфорцеско помеѓу шеснаесеттиот и седумнаесеттиот век, претставувал една од главните воени цитадели во тогашна Европа. Овој објект бил реставриран и во стар историски стил од страна на Лука Белтрами помеѓу 1890 и 1905 година. Денес, овој замок, е домаќин на многу институции од областа на културата, но и седиште на доста важни импозантни музеи. Тој претставува еден од најголемите замоци во Европа и еден од главните симболи на градот Милано и неговата историја.
Прво утврдување (градење)
Изградбата на замокот на почетокот бил исклучиво за утврдување со чисто одбранбена функција. Неговата градба започнала во втората половина на 14 век и тоа од страна на династијата Висконти, која владеела со градот Милано речиси цел еден век. Претходно во 1277 година надбискупот Отоне Висконти успеал да победи во битката кај Десио и со тоа да го протера од Милано претходниот господар (владетел) на градот, Наполеон дела Торе. Во 1354 година, надбискупот Џовани Висконти, во последните мигови од својот живот, односно на самото умирање, постојаното војводство на градот Милано го оставил на неговите тројца внуци и тоа: Матео II, Галеацо II и Бернабо.
Помеѓу 1368 и 1370 година Галеацо II Висконти имал изградено едно утврдување во пределот на градските ѕидини, односно во Порта Џовија (или Зобија), а подоцна наречено Замокот Порта Џовија. Името било ставено според античкиот римски влез Порта Џовија која се наоѓала во римските ѕидини од градот Милано. Името на римскиот влез потекнувал од Џовио, кој претставувал прекар на римскиот император Диоклецијан. Во римско време, во истата област каде што требало да се изгради средновековниот замок Порта Џовија, постоел хомонимниот замок (лат. Castrum Portae Jovis) еден од четирите одбранбени замоци на римскиот град Милано.
Започнувајќи од 286 година, кога Милано станал главен град на Западното Римско Царство, Castrum Portae Jovis исто така започнал да ја игра улогата на Преториски камп, односно преторијанската касарна, поточно воен оддел кој служел за извршување должности на телохранителите на императорот. Затоа, оваа област била наречена „Кампо Марцио“ од Милано, или областа посветена на Марс, богот на војната. Таа градба се користела за воени вежби.
Висконти и Сфорца
Средновековниот замок Порта Џовија бил проширен од неговите наследници: Џан Галеацо Висконти, кој станал првиот војвода од Милано во 1395 година, Џовани Марија и Филипо Марија, кој бил првиот војвода кој трајно го префрлил дворот од војводската палата што стоела во близина на катедралата до замокот (денешната кралска палата). Крајниот резултат бил замок со квадратен облик, со страна долга 200 метри и четири кули кои се наоѓале на местото од четирите агли. Особено импозантни биле двете кули свртени кон градот, со периметарски ѕидови дебели и до 7 метри. На тој начин замокот станал постојана резиденција на династијата Висконти сѐ до 1447 година кога била уништена од страна на Златната Амброзиска република, основана и создадена од страна на миланските благородници. Тоа се случило по изумирањето на династијата Висконти, особено по смртта и на легитимните наследници на војводата Филипо Марија.
Капетанот и воен платеник Франческо Сфорца, инаку сопруг на Бјанка Марија Висконти, ја започнал реконструкција на замокот во 1450 година. Идејата му била замокот да биде претворен во негова резиденција откако уапеал да ја собори Републиката. По падот на Републиката тој го заземал Милано. Бидејќи немал свој грб тој го задржал грбот од семејството Висконти и како грб на својата куќа.
Во пролетта 1450 година, Франческо Сфорца го назначил Џовани да Милано за комесар за работите во новиот замок, а Маркалеоне да Ногароло за комесар за одредување на правила. Почетокот на реконструкторските работи, според некои историчари, се случил на 1 јули 1450 година. Пет месеци подоцна, биле завршени двата дела на ѕидот Гирланда кој водел кон средновековната Порта Комасина од едната страна и Портата Верчелина од другата страна. Се продолжило да се работи на подигнување на страната која е свртена кон градината. Со таа страна во исто време се подигнале и двете кули со кружна основа наречени Кармин и Санто Спирито, според црквата Санта Марија дел Кармин и Санто Спирито (кој веќе не постои). Во месец февруари 1451 година биле изградени мостовите со кои се израмнети двата плоштади на кои подоцна ќе се издигнат равелините. Двата плоштада биле свртени еден кон градот, а другиот спротивно од првиот односно кон градината. За да се справи со недостатокот на ликвидност, односно со трошоците предизвикани од потценувањето на цената на чинење на работите, Војводството на сите околни градови им бил воведен данок на превоз кој можел да се плати во натура или да се трансформира во готовина. Исплатата, сепак, не била извршена во целост, туку била само делумно извршена. Таа честопати доцнела принудувајќи го војводата да доставува постојани молби и потсетници. При изградбата постоеле и одредени проблеми околу транспортот на градежни материјали, бидејќи дрвото пристигнувало од шумите на областа Кузаго, додека варот од Мергоцо. Транспортот требало да мине потоа до градот Точе, па преку езерото Маџоре, местотоТичино, и на крајот преку Навиљо Гранде да пристигне во Милано. Тоа биле повеќе од 110 км. Во летото 1451 година, градбата била нарушена поради избувнувањето на епидемијата на чума. Во месец октомври кулата наречена Торе Кастелана, поточно Рочета, била завршена. Новиот кастелан Фошино Атендоло ја преземал функцијата на главен надзорник.
Во 1452 година извесен Филарете и Јакопо да Кортона биле ангажирани од страна на војводата за да ја изградат и украсат средишната кула, која и денес се нарекува кулата Торе дел Филарете во чест на Филарете. Наскоро се појавиле несогласувања меѓу претходните и миланските инженери. Првите биле доста горделиви (ги понижувале миланските војводски инженери нарекувајќи ги ѕидари). Филарето бил доста тврдоглав во желбата да ја украси кулата со теракота и мермерни жици. Тој начин на украсување го забавувал напредокот на изградбата. Истата година се изградени и обиколните ровови. Подоцна работите на Филарето и Кортона ги наследил воениот архитект Бартоломео Гадио. Кога Франческо Сфорца починал, неговиот син Галеацо Марија ги наследил и работата и ја продолжил градбата под раководство на архитектот Бенедето Ферини. Во текот на тие години во просториите на војводскиот двор започнал голем потфат за изработка на фрески. Работата околу фреските била доверена на сликарите од војводството, од кои највреден проект била војводската капела на која работел уметникот Бонифацио Бембо. Во 1476 година, под раководство на Бона ди Савоја, била изградена истоимената кула.
Во 1494 година по доаѓањето на Лудовико ил Моро на власт замокот станал седиште на еден од најбогатите и најраскошни судови во Европа. Уметниците како Леонардо да Винчи (кој фрескоживописал неколку соби од војводскиот стан, заедно со Бернардино Зенале и Бернардино Бутиноне) и Браманте (работел на малиот мост за поврзување на замокот со таканаречената покриена улица) биле повикани да ги украсат просториите. Многу други сликари се фокусирале на фрескирањето на Сала дела Бала илустрирајќи ги делата токму на Франческо Сфорца. Сликата на Леонардо да Винчи под наслов растителни парцели со плодови и монохроматски корени и карпи од 1498 година била сместена во Салата дел Асе. Ништо не останало од колосалниот коњанички споменик на Франческо Сфорца, бидејќи бил уништен од страна на француските војници и пред да биде завршен.
Во наредните години, замокот бил доста оштетен од континуираните напади што ги разменувале француските, миланските и германските воени трупи.Тогаш бил додаден еден издолжен бедем наречен „тенаглиа“ кој го дава своето име и на блиската порта. Овој бедем бил изграден можеби од страна на извесен Чезаре Цезарино. Во 1521 година кулата Торе дел Филарет била урната поради тоа што еден француски војник по грешка активирал бомба, бидејќи истата била користена како оклоп за заштита од нападите. Откако се вратил на власт и во замокот, Франческо II Сфорца успеал да ја реструктуира и прошири целата тврдина. Еден дел од неа искористил за да го претвори во раскошна резиденција за неговата сопруга Кристина од Данска.
Од Сфорца, до Шпанците и Хабзбурзите
По смртта на Франческо II во 1535 година крајот на Војводството кој следувал, замокот во 1536 година бил отстапен од страна на грофот Масимилијано Стампа, заменик на замокот на војводата Франческо II, на кралот на Шпанија Карло V. Договорот бил пропишан во градот Болоња: во месец февруари 1531 година. Всушност, капетанот Џовани ди Меркадо му го отстапил замокот на грофот Стампа под заклетва дека тој за возврат ќе го отстапи само и исклучиво на „најсветиот и најпожртвуван крал, кралот Кароло V - римскиот император“ или на неговите наследници од Светата Римска Империја.
Продажбата на замокот го означила крајот на долгиот период на војни и политички промени во изминатите триесет и шест години. По падот на Лудовико ил Моро, всушност вкупно девет различни владења имало со замокот односно тврдината: на почетокот владееле Гасконците на Луј XII (1500), потоа Германците и Швајцарците командувани од страна на Асканио Сфорца; па повторно Французите по заземањето на градот Новара; потоа во 1512 година швајцарските платеници предводени од кардиналот од Сион Матео Шинер во името на Светата лига до враќањето на Французите под Франциско I (1515); потоа во 1525 година доаѓањето на шпанските трупи предводени од Фернандо Франческо д'Авалос, па Маркизот од Пескара, кој го напуштил замокот шест години подоцна за да го врати дефинитивно на последните претставници на семејството Сфорца, а тоа биле Масимилијано и Франческо II.
Поминувајќи под шпанската доминација на гувернерот Антонио де Лејва (1480-1536), замокот ја изгубил својата улога на величествен дом. Подоцна тој бил претворен во војводска палата и станал потпора на новата цитадела, седиште на ибериските воени трупи. Замокот претворен во гарнизонот бил еден од најголемите во Европа, кој можел да прими од 1.000 до 3.000 луѓе (војници). На чело на ибериските воени трупи по чин бил некој шпански кастелан. Во 1550 година започнала изградбата за зајакнување на утврдувањата на самата тврдина. Со помош на Винченцо Серегни бил изграден нов одбранбен систем, најпрво со пентагонален, а потоа и со хексагонален формат. Според планот (типично за модерното утврдување) изгледот бил на вистинска ѕвезда со шест краци. Подоцна шесте краци поминале во дванаесет со додавање на соодветни полумесечини. Надворешниот одбранбен бедем достигнал вкупна должина од 3 км. Површината на тврдината со новите бедеми изнесувала приближно 25,9 хектари. Старите простории во кои постоеле фрескоживописите се користеле како место за столарија или помошни простории, додека во широките дворови биле изградени ѕидани кокошарници.
На почетокот на XVII век изградбата на рововите била завршена, па така замокот целосно бил одвоен замокот од остатокот на градот, но и од таканаречениот „покриениот пат“.
Кога покраината Ломбардија преминала од Шпанско владеење кај австриските Хабзбурговци, и замокот бил напуштен од големиот генерал Еугенио од Савоја, намената и понатаму останала за воени цели. Единствената уметничка изведба на австриската присутност и доминација била изградената и поставена статуа на Сан Џовани Непомуцено, заштитник на австриската војска. Оваа статуа била поставена во дворот на плоштадот Пјаца д'арми.
Наполеонски модификации
Со пристигнувањето на Наполеон во Италија, надвојводата Фердинанд од Австрија на 9 мај 1796 година го напуштил градот, оставајќи гарнизон од 2.000 војници во замокот, под команда на потполковникот Лами. Покрај војската таму имало и 152 топови и добра залиха на прашок и храна. Првата опсада била отфрлена. Нереалениот напад бил изведен од страна на една група составена од про-јакобинци. Француската опсада на тврдината траела од 15 мај до крајот на јуни. Првично по падот на замокот, Наполеон наредил да се обнови неговата одбранбена функција за да може во него да се смести гарнизон од дури 4.000 луѓе. Во месец април 1799 година француските војници кои веќе биле во тврдината морале да ја издржат опсадата од страна на австро-руските трупи кои се вратиле во Милано. Една година подоцна под раководство на Маренго, француската власт била повторно воспоставена.
Во 1796 година, била претставена првата народна петиција со барање за уривање на замокот кој бил наменет, но бил и симбол на „древната тиранија“. Со декрет од 23 јуни 1800 година, Наполеон ефективно наредил негово целосно уривање. Во 1801 година замокот бил само делумно повторно изграден во делот на страничните кули. Наполеон целосно ги отстранил од замокот воените намени воведени уште од времето на шпанските бастиони. Таквата одлука за замокот Сфорца, било испратено со воодушевување од страна на населението.
Во 1801 година, архитектот Антолини претставил еден проект за ремоделирање на замокот. Проектот бил со нагласени неокласични форми, со атриум составен од дванаесет колони и опкружен според првиот проект на Форо Бонапарта. Постоел поширок кружен дел со дијаметар од околу 570 метри и потесен изграден квадратен дел, опкружен со бескрајни низи јавни згради со монументални форми (Бањи, Пантеон, Народен музеј, Берза, Театар, Царинарница). Сите делови биле поврзани со порти на кои би се отвориле магацини, продавници и приватни објекти. Проектот бил отфрлен од страна на Наполеон на 13 јули истата година, оценувајќи дека е прескап, а всушност пред се непропорционален за еден град со околу 150.000 жители.
Подоцна предвид бил земен втор проект, претставен од страна на Каноника, кој ја ограничил интервенцијата само на делот свртен кон улицата на Данте (кој во секој случај бил по помалку амбициозен проект од оној на Форо Бонапарта), додека огромната површина зад неа била искористена како место на кое ќе се изведуваат паради и крунисувања. Неколку години подоцна, од страна на Арко дела Пејс, од Кањола, била осмислена и изведена парада посветена на големиот Наполеон.
По Наполеон
Дваесет години подоцна замокот бил предмет на дебата. Голем број од жителите на Милано предлагале да се урне и со тоа да се заборават вековите на воениот диктат и на негово место да се изгради станбена единица. Сепак, историската културна опција преовладувала и архитектот Лука Белтрами ја предложил опцијата замокот да претрпи широка реставрација, речиси целосна реконструкција, која имала за цел тој да ги врати во облиците од времето на владеењето на семејството Сфорца. Реставрацијата била завршена во 1905 година, со повторна изградба на кулата наречена Торе дел Филарете, Повторната изградба се случила врз основата од дизајнот од 16 век и била посветена на кралот Умберто I, кој бил убиен неколку години претходно. Со кулата се формирала и перспективната позадина на новата улица наречена Виа Данте.
20-ти век
Во 1977 година, графитите на внатрешната фасада (од Белтрами) биле обновени од страна на Валериано Далзини. Управител во тоа време бил Франко Милани.
Во текот на 20 век, замокот бил оштетен и преуреден некаде по Втората светска војна. Во деведесеттите била изградена голема фонтана на плоштадот наречен Кастело (замок). Изградбата била инспирирана од една претходно поставена фонтана на истото место, која требало да биде демонтирана некаде во шеесеттите години за време додека се вршеле работите на изградба на првата подземна линија (метро). Додека се градело метрото старата фонтана не била повторно подигната. Тоа се случило во деведесетите години на XX век. По конечната реставрација, тврдината се претворила во место каде се сместени бројни културни институции. Во минатото замокот бил домаќин на:
Денешниот распоред на културни институции во комплексот:
Помеѓу сите овие институции во замокот има и поставки на бројни привремени изложби.
Опис
Во текот на 19 век, замокот бил срушен, како што беше и претходно кажано. Најоддалечениот ѕид од утврдувањето, наречен „Гирланда“, е она што денес може да се види од стариот замок, изграден некаде во периодот на 14 и 15 век. Градбата има квадратен план, со страни долги приближно од двесте метри. На четирите агли се составени кули, секоја ориентирана според кардиналните точки. Јужните и источните кули, кои ја врамуваат главната фасада кон катедралата, имаат цилиндрична форма, додека другите две кули, кои ја врамуваат фасадата кон паркот, имаат квадратен изглед. Едната од квадратните кули, онаа северната, е наречена „Фалкониера“, а онаа западната „Кастелана“. По должината на целиот периметар на замокот сè уште постои античкиот ров, кој повеќе не е поплавен. Фасадата свртена кон центарот на градот била изградена во средината на петнаесеттиот век за време на реконструкцијата нарачана од страна на војводата Франческо. Од тој период, биле и двете странични кули со тркалезен облик, покриени со дијамантски фрагменти, кои го задржале првобитниот изглед. Овие кули во минатото, низ вековите, биле користени како затвори, а од крајот на 19 век во нив биле сместени цистерни со аквадукт за сместување на вода. Внатре во кулите сè уште има траги од занданите во кои биле затворани патриотите во периодот кој е наречен Ризоргименто. Реставрацијата од 19 век довела до тоа да бидат урнати некои делови за да може на нивно место да се направи простор за сместување на големите топови и другите артилериски орудија. Оружјето било подигнато на кулите, со цел да се заплашува населението на градот. Оваа поставеност во замокот била од времето кога тврдината била простор во кој е сместен австрискиот гарнизон. Таа поставеност може да се види од сликите кои водат потекло од тој период.
Кулата Филарет
Централната кула, воедно и највисоката од замокот, која го сочинува главниот влез, се нарекува Кула Филарет. Името доаѓа според тосканскиот архитект, кој бил повикан од страна на војводата Франческо I за да ја дизајнира. Оваа кула била уништена од една експлозија на почетокот на шеснаесеттиот век. Повторно била изградена во почетокот на дваесеттиот век на местото на првобитно исчезнатата. Повторната реконструкција му била доверена на архитектот Лука Белтрами. Изведбата се одвивала врз основа на стари антички докази кои биле пронајдени во просторот зад делото Богородица со детето сместена во училиштето Леонардо. Тие докази денес се чуваат во замокот, но и на античка фреска присутна во просторот наречен Касина Поцобонели. Овој стил се пронаоѓа и во примерот на современите градби, како што се на пример кулата на Замокот Сфорцеско во местото Вигевано. Структурата всушност ја следат и елементите на втората кула, и покрај тоа што таа е изградена со различни пропорции. Моќниот изглед чувар (стражарење), кој ја формира нејзината основа, со квадратен изглед, е надграден со висока лента од заградни делови кои се испакнати нанадвор со камени огради, кои ги поддржуваат оградите. На тој дел кој е покриен со покрив, се издигнува второ потесно издание, кој уште завршува со џибелински мерлон, на кој во центарот архитектот Белтрами предвидел да има часовник со таканаречена „трка“ на Висконти. Целиот тој дел наликува на зрачно сонце. Овој простор бил посветен на подвигот на Џан Галеацо Висконти, првиот војвода од градот Милано. Врз вториот дел од кулата следува и нејзин трет дел, исто така со четириаголна основа, со дополнителен тркалезен лак кој се отвора од центарот кон секоја страна. Тука може да се видат поставените ѕвона.
На самиот крај од кулата по висина има октагонален чардак кој поддржува една заоблена купола. За да се украси кулата, веднаш над влезниот лак, бил поставен барелјеф изработен од мермер Кандоглиа со ликот на кралот Умберто I на коњ. Овој крал бил убиен во палатата Монца во 1900 година. Веднаш по изградбата, односно во наредните три години кулата била посветена на кралот. Наместо статуа од кралот на врвот од кулата има поставено статуа на Сан Амброџио преставена со неговата традиционална иконографија, односно со архиепископските одежди и камшикот. Оваа статуа била опкружена со грбовите на шесте војводи од Милано од династијата Сфорца и тоа: Франческо I, Галеацо Марија, Џан Галеацо, Лудовико ил Моро, Масимилијан и последниот Франческо II.
Позадинскиот преден дел и „мостот на Лудовико ил Моро“
На десната страна на замокот се наоѓа Порта дел Кармини, додека малку пред неа се наоѓа таканаречената Ponticella di Ludovico il Moro,(мостот Лудовико ил Моро). Тој претствува структура на мост кој ги поврзува војводските простории со надворешните ѕидови кои сега не постојат. Надворешните линии на мостот се со геометриска точност и ренесансна убавина, кои јасно се издвојуваат од останатиот дел од замокот. Неговиот проект всушност му се припишува, иако без одредени докази, на извесен Донато Браманте, кој работел на дворот на Лудовико Моро на крајот на седумдесеттите години на 15 век. Главниот дел на мостот има фронтален дел кој е составен од долг отворен дел (чардак) кој ја зафаќа целата должина, со висок горен дел поддржан од тенки мазни камени столбови. Според хрониките од тоа време, Лудовико Моро често бил присутен во една од трите простории на овој мост за да може да ја оплакува смртта на неговата сакана сопруга Беатрис д'Есте. Таму тој сакал да биде осамен. Таа просторија подоцна била наречена Салета негра (Црната просторија) поради тажната приказна. Од многуте украси кои се наоѓале на мостот директно нарачани од Леонардо да Винчи, денес останала само црна мермерна плоча со натпис на латински на која стои: На крајот сè што смртниците го проценувале за среќно, всушност станувало тажно.
На левата страна, покрај Порта ди Санто Спирито, има остатоци од равелин што припаѓале на утврдувањата на Гирланда. Тие остатоци делумно се видливи на делот на страната свртена кон Паркот Семпионе.
Парадното место (дворот на замокот)
Сегашниот квадратен двор на замокот опфаќа три различни простори. Едниот е големото парадно место, таканаречено, затоа што било наменето за да може ги смести војниците стационирани во замокот, вториот и третиот се дворот на Рокета и војводскиот двор, кој наместо тоа претставувал ефективна резиденција на војводите на почетокот, а подоцна и на гувернерите. Двата дела се одделени од парадниот дел со таканаречен мртов ров, кој претставува дел од некогашниот антички, но и средновековен ров. Овој ров бил сврзан заедно со темелите на стариот замок Порта Џовија.
Во центарот на парадниот дел (големиот двор) се наоѓа барокната статуа на Сан Џовани Непомучено, нарачана од страна на последниот кастелан на тврдината, Анибале Висконти ди Брињано, во 1729 година.
Рочета, војводски двор
Во близина на статуата на Сан Џовани Непомучено (од миланското население наречен едноставно Сан Џовани), постои врата која води во војводскиот двор, кој е со правоаголна форма и затворен со трем од три страни.На спротивната страна е делот наречен Рочета, најнепробојниот и најзаштитениот дел од замокот. Таму династијата од семејството Сфорца се засолнувале во случај на итност и небезбедност. Овој дел се состои од квадратен двор, опкружен од четири страни со високи градби од пет ката. На почетокот во овој дел имало само еден еден влез, кој се состоел од подвижен мост што се протега преку мртвиот ров и воедно обезбедува пристап до парадниот дел на дворот. Другиот потесен премин кон војводскиот двор бил отворен малку подоцна. Четирите страни на дворот не се идентични по стилот и по декорацијата, уште од периодот на градбата. Првите две градби кои се изградиле биле оние кои водат кон надворешноста на замокот и помеѓу себе претствуваат на некој начин хомоген проект. По должината на приземјето на овој двор се протега голем трем, придржуван од камени столбови кои потпираат кружни сводови на нив. На горниот дел од градбите има три реда од прозори. Првиот ред од прозорци е составен од права лента со мали правоаголни отвори. Вториот ред претставува лента од големи зашилени единечни прозорци, а последниот ред е составен од единечни ланцетни прозорци со помал обем. Вториот и третиот ред од прозорци биле врамени во рамки од теракота. Последните две крила од овој дворец си изградени во времето на Моро. Тие имаат различни височини. Страната кон војводскиот двор е исто така тремирана, и таму постојат четири реда со отвори, додека страната кон парадниот дел (полигонот), не е фасадирана и се одликува со лента од сводови поддржани од камени делови наречени корбели.Неодамнешните реставрации кои се случиле ги извадиле на виделина оригиналните украси со графитите на малтерот на фасадите. Исто така биле откриени и фреско-рамките на отворите кои прикажувале украси од теракота. Со посебна убавина биле фреските збогатени со украсни мотиви поставени на сводовите и на камените капители.
Делот на Рочета ја бранат и надвиснуваат две кули: кулата Бона ди Савоја, сместена помеѓу Рочетата и полигонот (парадниот дел од замокот) и Торе дел Тесоро (кулата на богатството) или кулата Кастелана, која е сместена на позадинскиот агол на замокот.Кула Бона ди Савоја била изградена во 1477 година, за време на владеењето на војвотката од Пиемонт, која останала вдовица по убиството на нејзиниот сопруг Галеацо Марија кое се случило на 26 декември претходната година. Сите овие податоци за да се помнат се напишани на големиот мермерен грб поставен на кулата. Оваа кула припаѓа на одбранбените бедеми кои биле изградени во периодот на политичката неизвесност која се совпаѓала со владеењето на Цико Симонета и војвотката Бона. Изградбата на кулата била посветена на Џан Галеацо, седумгодишниот син на Бона.На спротивниот агол се наоѓа кулата Кастелана. Оваа кула била наречена и Трезорска кула бидејќи во просториите на приземјето се чувало богатството на војводството кое се состоело од монети и благородни метали, потоа златарски дела и накит. Сите овие податоци биле опишани од страна на тогашните амбасадори на кои им било дозволено да ги посетат замокот и посочената кула. Чуварот на просторијата претставува една фреска со ликот на Аргос, митолошки чувар кој никогаш не заспивал и кој во еден миг затворал само две од неговите стотини очи кој ги имал. Ренесансното дело на Аргос кое за жал ја изгубило главата при реновирањето на сводот на салата, води потекло од крајот на петнаесеттиот век. Ова дело му се припишувало на Браманте или можеби на неговиот ученик Брамантино. Војводската ризница била постојано заштитена од силно вооружени стражари и пристапот бил возможен само со употреба на три клучеви кои се употребувале по принципот на низа. Едниот клуч секогаш бил во рацете на војводата, вториот кај кастеланот и последниот стоел во комората.
Војводскиот суд (третиот двор)
Просториите на војводите и местото на судскиот (праведниот) живот за време на ренесансната ера се наоѓале во оној дел кој денес се нарекува војводски двор.Дворот има форма U-форма и го зафаќа северниот дел од замокот. Овој простор бил изграден и украсен во втората половина на петнаесеттиот век, речиси во целост од страна на Галеацо Марија Сфорца. Тој пристигнал да живее тука веднаш по бракот склучен со Бона во 1468 година. На украсувањето работел до својата смрт. Делото го продолжил Лудовико ил Моро, кој живеел во тој дел од замокот во текот на сите дваесет години од неговото војводство.Овој дел иако бил доста оштетен ,но и изменет во наредните четири века кој бил трансформиран во касарна, реставрациите и реконструкцијата од 19 век го вратиле неговиот ренесансен изглед заедно со украсите од тој период.Двете подолги страни на дворот се обложени со светло обоен малтер и со украси направени со техниката на гребење. Во продолжение на просторот се отвораат огивните подови украсени со рамки од теракота. И овој дел бил реставрирани врз основа на најдобро зачуваните калапи на рамки.Позадинската страна се состои од таканаречениот Тремот на слонот, хармоничен трем поддржан од камени столбови во кои е сместена избледена фреска на која се прикажани егзотични животни, вклучувајќи лав и еден специфичен слон. Под влезот денес е поставен надгробниот споменик, со латински знаци, кој некогаш стоел пред таканаречената „озлогласена колона“ на денешната улица Пјаца Ветра. Колоната била подигната во 1630 година на местото на куќата на Џан Џакомо Мора. За него неправедно се сметало дека ја ширел чумата како намерен „инфектор - загадувач“. Поради таа причина тој бил и погубен. Сето ова било раскажано од страна на Алесандро Манцони во книгата Историја на злогласнита колона. Поради сето тоа колоната била урната во 1778 година.
Широките скали поставени веднаш до вратата на Барко овозможуваат пристап до вториот кат. На катот можело да се пристапи по ниски скали, за да можело таму да се стигне и качен на коњ. Скалилата воделе до делот наречен Одаја на Галеацо Марија, елегантна просторија поддржана од тенки столбови, кои се отвораат во правецот кон дворот. Архитектурата на отворениот дел (чардак), била во ренесансен стил и му се припишува на тосканскиот архитект Бенедето Ферини (непозната година на раѓање, а починал во Сасо Корваро во 1479 година). Тој како уметник работел за војводата Галеацо Марија во периодот на 1470-тите години. На ѕидот кој го дели војводскиот двор од делот на Рочета, постои мала фонтана изработена во ренесансен стил, украсена со подвизите на војводите од семејствата Сфорца и Висконти. Друга фонтана, со двоен слив, изработена во теракота, се наоѓа во хомонимниот двор. Таа била извајана во модел на стоп од страна на мајстори на збратимената црква од градот Белинзона (Швајцарија).
Замокот како дел од културата
Во септември 1980 година Италијанската пошта посветила поштенска марка со вредност од 10 лири со изгледот на Замокот Сфорцеско, дел од колекцијата позната како „Замоците на Италија“.
Список на државни водачи во 707 година
Ова е список на државни водачи во 07 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Космос-457
Космос-457 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 20 ноември 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 600 килограми. Космос-457 бил геодетски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 109,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1219 км, а најмалото на 1183.
Шибуја
Шибуја (渋 谷区; Шибуја-ку) ― посебен округ во Токио, Јапонија. Како големо трговско и финансиско средиште, во него се сместени две од најпрометните железнички станици во светот, станицата Шинџуку (јужна половина) и станицата Шибуја.
Од 1 мај 2016 година, има проценето население од 221.801 жител и густина на население од 14.679,09 луѓе на км2. Вкупната површина е 15,11 км2.
Името „Шибуја“ се користи и за именување на трговскиот кварт кој ја опкружува станицата Шибуја. Оваа област е позната како еден од модните центри во Јапонија, особено за младите, и како главна област за ноќен живот.
Период од Хејан до Едо
Шибуја историски било место на замок во кој престојувало семејството Шибуја од 11 век до периодот Едо. По отворањето на железничката линија Јаманоте во 1885 година, Шибуја започнала да произлегува како железнички терминал за југозападно Токио и на крајот како голем трговско и забавно средиште.
Период од Меиџи до Шоуа
Селото Шибуја било основано во 1889 година со спојување на селата Ками-Шибуја, Нака-Шибуја и Шимо-Шибуја во округот Минами-Тошима (округ Тојотама од 1896 година). Селото ја опфаќало територијата на денешната површина на ЖС „Шибуја“, како и површините на населбите Хиро, Даикањама, Аојама и Ебису. Шибуја станал паланка (гратче) во 1909 година. Шибуја била споена со соседните паланки Сендагаја (кои ги вклучувале современото површини на населбите Сендагаја, Хараџуку и Џингумае) и Јојохата (кои ги вклучувале современите површини на населбите Јојоги и Хатагава) за да го створат приградскиот округ Шибуја-ку откако бил припоен во поранешната Општина Токио во 1932 година. Шибуја станала градски посебен округ според Законот за локална автономија во 1947 година.
Железничката линија Токју Тојоко била отворема во 1932 година, со што Шибуја станал клучен терминал помеѓу Токио и Јокохама, а била споена со претходницата на линијата Кеио Инокашира во 1933 година и претходницата на линијата Гинза - Токио Метро во 1938 година. Една од најпознатите приказни за Шибуја е приказната за Хачико, куче кое го чекало својот покоен господар на станицата Шибуја секој ден од 1923 до 1935 година, за на крајот да стане национална позната личност заради неговата верност. Статуа на Хачико била изградена во непосредна близина на станицата, а околниот плоштад Хачико сега е најпознатата точка на средби во околината.
Повоена Шова
За време на окупацијата на Јапонија, паркот Јојоги бил користен како место за домување за персонал на Соединетите Држави, познат како „Вашингтон висови“ (Washington Heights). Војската на САД заминала во 1964 година, а голем дел од паркот бил пренаменет како места за одржување на Летните олимписки игри во 1964 година. Самиот округ служел како дел од атлетската патека на 50 км пешачење и маратонски курс за време на игрите во 1964 година.
Шибуја постигнала голема популарност кај младите уште од раните 1980-ти. Постојат неколку познати модни стоковни куќи во Шибуја. Шибуја 109 е голем трговски центар во близина на железничката станица Шибуја, особено познат по потеклото на поткултурата когал. Наречен „Ичи-Мару-кју“, што на јапонски јазик се преведува како 1–0–9, името е всушност игра на зборови на корпорацијата што ја поседува - Tōkyū (што на јапонски звучи како 10–9; ова е броева замена, облик на игра со зборови гороавасе). Современата модна сцена во Шибуја се протега кон север од станицата Шибуја до Хараџуку, каде што владее младешката култура; Омотесандо, улицата со дрвото брест и модни марки; и Сендагаја, токиската населба за дизајн на облека.
Период Хејсеи
Во текот на доцните 1990-ти, Шибуја станала позната и како средиште на ИТ индустријата во Јапонија. Честопати била нарекувана „Долина на битот“ (Bit Valley на англиски јазик), игра на зборови и на „Горчлива долина“ (Bitter Valley), буквален превод на „Шибуја“, како и на бит, сметачкиот поим за двоични цифри.
Период на Реива
Источното крило на облакодерот Плоштад „Шибујски пешачки премин“ било завршено во август 2019 година
Напад во возило за Нова Година 2019 година
За време на раните утрински часови на 1 јануари 2019 година, 21-годишник по име Казухиро Кусакабе возел со својот мини автомобил во толпа пешаци кои го славеле Новогодишниот ден на улицата Такешита. Човекот тврдел дека неговите постапки биле терористички напад, а подоцна изјавил дека неговата намера е да се одмазди за употребата на смртна казна за членовите на култот на Судниот ден - Аум Шинрикјо. Човекот се обидел да побегне, но набрзо властите го привеле во блискиот парк.
Географија
Шибуја вклучува многу познати трговски и станбени населби како Дајкањама, Ебису, Хараџуку, Хиро, Хигаши, Омотесандо, Сендагаја и Јојоги.