cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стандардна библиотека на предлошки
Историјат
Архитектурата на STL воглавно е создадена од една личност, Александар Степанов. Во 1979 година тој започнавуа да ги разработи неговите првични идеи за сродно програмирање и истражување на неговиот потенцијал за развивање на револуционерен софтвер. Иако Дејвид Масер развил и застапил некои аспекти на сродното програмирање уште во 1971 година, било ограничено на една специјализирана област на развојот на софтверот (сметачката алгебра).
Степанов го увидел целосниот потенцијал на сродното програмирање и ги наговорил неговите тогашни колеги во General Electric Research and Development (вклучувајќи го првенствено Дејвид Масер и Дипак Капур) дека сродното програмирање треба да се настојува да биде длабока осново за развојот на софтверот. Во тоа време немаше никаква поддршка од било кој програмски јазик за сродното програмирање.
Првиот поголем јазик кој овозможува ваква поддршка е Ada, со неговата одлика за сродни единици. До 1987 Степанов и Масер развиле и објавиле библиотека во Ada за обработка на списоци чии резултати ги отелотвориле резултатите со исто внимание како и нивното истражување за сродното програмирање. Како и да е, Ada не бил многу прифатен надвор од одбранбената индустрија и C++ изгледал дека може да биде широко применет и да овозможи добра поддршка за сродното програмирање иако јазикот бил релативно нов. Уште една причина за да преминат на C++, која Степанов ја увидел порано, е C/C++ моделот на пресметување кој овозможува флексибилен пристап до архивата преку покажувачи е клучно за постигнување севкупност без губење на ефикасноста.
Потребни биле повеќе истражувања и експерименти, не само за развивање на поединечните компоненти, но и за развивање на севкупна архитектура за составна библиотека заснована на сродното програмирање. Најпрво во AT&T Bell Laboratories, а подоцна и во Hewlett-Packard Research Labs, Степанов експериментирал со многу архитекурни и алгоритамски формулации, најпрво во C, а подоцна и во C++. Масер учествувал во ова истражување, а во 1992 година Менг Ли се приклучи на проектот на Степанов во HP и стана главен соработник.
Оваа работа несомнено ќе продолжеше некое време како истражување или во најдобар случај ќе беше патентирана како HP библиотека ако Ендрју Кониг од Bell Labs не стана свесен за работата и го замоли Степанов да ги презентира главните идеи на собирот на ANSI/ISO комисијата во ноември 1993 година за стандардизација на C++. Одговорот на комисијата беше убедливо наклонет и дојде до барање од Кониг за формално предложување за време на состанокот во март 1994 година. И покрај огромниот временски притисок, Алекс и Менг успеаја да достават предлог план кој доби прелименарна дозвола на состанокот.
Комитетот имаше неколку предлози за промени и проширувања (некои од нив со големо значење) и мала група од комитетот се состана со Степанов и Ли за да им помогнат во завршните детали. За најголемото проширување (асоцијативни containers) мораше да биде покажано дека е доследно целосно да биде применето, задача која Степанов му ја испратил на Масер. Овој проект меожеше многу лесно	 да излезе од контрола во оваа точка, но Степанов и Ли повторно застанаја пред предизвикот и изготвија предлог кој доби завршно одобрување во јули 1994 година на состанокот на ANSI/ISO. Подоцна документот 17 од Степанов и Ли беше вклѕчен во ANSI/ISO C++ планот за стандардизација (1, дел од клаузулите од 17 до 27). Исто така имаше влијание врз други делови од C++ стандардната библиотека да бидат променети согласно со тоа, како што се стринговите и некои претходно присвоени стандарди од тие области.
Наспроти успехот на STL пред комисијата, остана отворено прашањето како STL ќе стане достапна и искористена. Со побарувачкиот дел од планот за стандардизација на STL кој бил јавно достапен, дилерите на компајлери и дилерите на независни софтверски библиотеки можеа да развијат нивна сопствена примена и да ги пласираат на пазарот како одвоени производи или како предности за нивните производи. Еден од авторите на првото издание, Атул Саини, беше еден од првите кои го сватија комерцијалниот потенцијал и започна да го истражува како линија од бизнисот во неговата компанија Modena Software Incorporated, дури и пред STL да биде целосно прифатена од комисијата.
Изгледите за широко распространување на STL беа значително подобрени со одлуката на Хјулид-Пакард да ја направи нивната реализација слободно достапна на интернет во август 1994. Оваа реализација, развиена од Степанов, Ли и Масер за време на процесот на стандардизација, стана база за многу примени понудени од дилерите на компајлери и библиотеки во денешно време.
Сандра Ди Роко
Сандра Ди Роко (родена 1967 година) е италијански математичар специјализирана за алгебарска геометрија. Таа работела во Шведска како професор по математика и декан на Факултетот за инженерски науки на KTH Кралскиот институт за технологија, и претседава со Активната група за алгебарска геометрија на Друштвото за индустриска и применета математика.
Образование
Ди Роко се здобила со лауреа на Универзитетот во Аквила во 1992 година, и го завршила својот докторат. по математика во 1996 година на Универзитетот Нотр Дам во САД, под надзор на Ендрју Џ. Сомесе.
Кариера
По постдокторските истражувања на Институтот Митаг-Лефлер во Шведска и Институтот за математика Макс Планк во Германија, и кратки стажови како доцент на Универзитетот Јеил и Универзитетот во Минесота, Ди Роко станала вонреден професор на КТХ во 2003 година. Таа била именувана за редовен професор во 2010 година, служеше како претседател на катедрата од 2012 до 2019 година, а стана декан во 2020 година
Тинкоф
Тинкоф (кратенка на екипата според UCI: TTS) — поранешна руска професионална велосипедска друмска екипа. Настапува во Светската турнеја. Екипата е поседувана од Русинот Олег Тинков и од 1999 до март 2015 година била управувана од поранешниот победник на Тур де Франс Бјарне Рис. Спонзори на екипата е руската банка Тинкоф.
Основана во 1998 година, како Тим хоум — Џек & Џонс, екипата започнала во втората лига на велосипедизмот. Во 2000 година била преместена во највисоката класа, сега позната како Светска турнеја. Од 2000 година, под различни спонзорски имиња (Мемори Кард-Џек & Џонс и ЦСЦ-Тискали), екипата возела на Тур де Франс. Има победи во генералниот пласман на сите три големи трки во велосипедизмот. На Тур де Франс 2008, Карлос Састре го освоил генералниот пласман, Анди Шлек го освоил пласманот за млад возач, а екипата го освоила екипниот пласман. Покрај тоа, екипата ги освоила повеќето големи класици.
Екипата била победник во екипниот пласман од 2005 до 2007 година во UCI ProTour и екипниот пласман во Светскиот ранкинг.
Состав на екипата
Велосипедисти во рамки на екипата се следниве:
Риметеа
Риметеа (Rimetea, Torockó, Eisenmarkt, Eisenburg) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 1.213 жители. Местото порано било рударско, а денес е познато по тоа што претставува културен центар на Секелите. Во 1999 година, селото ја доби наградата Europa Nostra.
Историја
За првпат местото било спомнато под името Тороцко во 1257 година. До Тријанонскиот договор, местото било унгарска територија, коуја се наоѓала во месноста Тороцко во округот Торда Арањос.
Електронегативност
И оваа величина се изменува периодично како последица на изменувањето на атомските полупречници. Колку што е помал полупречникот на атомот, толку неговото јадро е поблиску до заедничкиот електронски пар, па затоа посилно го привлекува. Според ова, по периода електронегативноста расте, додека по група се намалува.
Периоден систем на електронегативностите според Полинговата скала
Космос-1798
Космос-1798 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 21 ноември 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1798 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1472 км, а најмалото на 1429.
Томас Ман
Паул Томас Ман (Paul Thomas Mann; во  —  во ) — германски есеист, романописец и критичар. Негови најзначајни дела се: „Буденброкови“, „Доктор Фаустус“ и „Волшебниот рид“. Во 1929 година, Ман ја добил Нобеловата награда за литература, а во 1949 година, Гетеовата награда.
Животопис
Томас Ман потекнувал од патрициско семејство на трговци од Либек, коешто во минатото било моќно. Татко му бил сопственик на голема фирма која се бавела со трговија со жито, а истовремено и сенатор на Либек. Омразен од своите учители кои му предвидувале сигурна пропаст, Томас Ман не успеал да ја положи матурата. По смртта на татко му и преселбата во Минхен, Ман станал службеник во едно друштво за осигурување, а потоа се вработил во редакцијата на сатиричното списание Simplicisimus.
Откако на 10 февруари 1933 година, на Универзитетот во Минхен јавно читал делови од есејот „Страдањето и големината на Рихадр Вагнер“, Ман утредента отпатувал во Амстердам, а оттаму продолжил во Брисел и во Париз каде, исто така, го читал есејот. Поради неговото толкување на ликот на Вагнер, нацистичкиот режим му го забранил враќањето во Германија, a потоа му бил одземен и почесниот докторат на Универзитетот во Бон.
Ман бил воздржан, дисциплиниран и педантен човек, а секој ден му бил уреден до најситините детали: наутро работел, а потоа имал одредени часови за посети и разговори и за дружење во кругот на семејството. Сопругата Катја постојано била насочена кон неговото творештво. Постариот брат Хајнрих Ман бил познат писател, а со книжевност се бавел и најстариот син Клаус (кој извршил самоубиство). Освен него, Ман имал уште две деца: синот Голо и ќерката Ерика.
Творештво
Пред да се прослави со романот „Буденброкови“, Ман пишувал само кратки раскази во импресионистички стил. Според неговите зборови: „Сметав дека токму психолошкиот short story беше конечно мојот жанр и не верував дека кога и да било ќе можам и ќе смеам да се зафатам со некаква поголема композиција.“ По преселбата во Минхен, на возраст од 19 години, Ман го напишал својот прв расказ, напишан под големо влијание на Мопасан, а објавен во 1894 година во натуралистичкото списание Gesellschaft. По тој повод, Рихард Демел, еден од тогашните најппознати германски поети, му напишал на Ман писмо полно со воодушевување, повикувајќи го на соработка. Потоа, Ман продолжил да објавува во сатиричното списание Simplicisimus, како и во други списанија, а во 1898 година ја објавил првата збирка раскази, со наслов „Малиот господин Фридеман“, насловена по истоимениот расказ. Притоа, главните јунаци во неговите први новели обично се отуѓени, осамени луѓе, со искривена природа. Во нив јасно се гледа дарбата на Ман: прецизен стил, смисла за иронија и хумор и способност за впечатливо обликување и на споредните ликови. Во овој период, Ман ја продолжува традицијата на Шторм и Фонтане, но исто така се забележува и влијанието на Гете, како и на француските романописци и на скандинавските и руските раскажувачи. Најпосле, според сопственото признание на Ман, во неговите рани дела се забележува влијанието на стилот на Ниче во кого тој гледал не философ, туку уметник, велејќи дека „кој Ниче го сфаќа буквално, кој му верува, тој е изгубен“. Пресвртот во неговиот развој како писател настапил за време на патувањето во Рим, каде дошол во допир со романот „Рене Допрен“ на браќата Гонкур, кој го охрабрил да почне да пишува подолги прозни дела, исполнети со економско-историски и политички материјал. Така настанал романот „Буденброкови“ на кој работел три години со бројни прекини, а откако го завршил, му го испратил на издавачот С. Фишер. По долго чекање, најпосле пристигнал одговорот од издавачот, кој прифатил да го објави делото, но под услов да неговиот обем да се намали барем на половината од првобитниот текст. Ман го одбил предлогот и успеал да го убеди издавачот така што романот се појавил во 1901 година во два тома. Опишувајќи го пропаѓањето на граѓанското семејство, Ман употребил автентични податоци од животот во својот град, но и некои автобиографски моменти. Во тој поглед, Ман напишал: „Личните семејни искуства јас ги стилизирав во роман, додуша со чувството дека во тоа има нешто литерарно, т.е. духовно, оопштоважечко, но без вистинските вести за тоа дека раскажувајќи за гаснењето на една граѓанска куќа, раскажувава за гаснењето и крајот на еден далеку поголем културен и социјално-историски прелом.
Набргу, романот станал светска сензација и го прославил младиот автор, а потоа Ман ја објавил втората збирка новели „Тристан“ (1903) во која се наоѓа и новелата „Тонио Крегер“ која, според неговите зборови, од сè што напишал, му била „најблиска до срцето“. Во тој период се појавило и единственото драмско дело на Ман, „Фиренца“, кое повеќе може да се опише како како новела во облик на дијалог отколку како драма. Во 1905 година, по повод стогодишнината од смртта на Шилер, Ман ја напишал новелата „Тежок час“ - мало ремек-дело кое претставува многу субјективна студија за Шилер. Во 1909 година се појавил оптимистичко-шеговитиот роман „Кралско височество“ во кое на симболичен начин е прикажана кризата на индивидуализмот, а во 1912 година била објавена новелата „Смрт во Венеција“ која го означува крајот на првиот период од творештвото на Ман. Во меѓувреме, во 1911 година бил објавен фрагмент од „Исповедот на измамникот Феликс Крул“, т.е. почетокот на романот на којшто Ман се навратил половина век подоцна, иако и тогаш останал недовршен.
Во 1924 година, Ман го објавил романот „Волшебниот рид“ со кој почнува втората фаза од неговото творештво. Всушност, Ман почнал да работи на овој роман уште во 1912 година, но прекинал кога избувнала Првата светска војна. Почетокот на втората етапа била одбележана и со една идила во стихови, како и со расказот „Господарот и кучето“ (1919). Во 1925 година, Ман ја објавил автобиографската новела „Неред и рана болка“, а потоа го заинтересирала старозаветната приказна за Јосиф за која уште Гете сметал дека може да се раскаже поопширно, а благодарение на „епската педантерија“ на Ман, од првобитно замислената новела се родил романот „Јосиф и неговите браќа“. Ман продолжил да го развива овој роман и во следните 16 години, така што тој прераснал во тетралогија чии делови се појавиле во периодот од 1933 до 1943 година. За време на еден прекин од работата на романот, Ман ја напишал новелата „Марио и магионичарот“ (1929), а во 1940 година, за време на неговата емиграција во Швајцарија, бил објавен романот за Гете, „Лота во Вајмар“. Следната година, додека предавал на Универзитетот Принстон, Ман ја напишал „индиската легенда“, новелата „Заменетите глави“ која авторот ја опишал како „метафизичка шега“. Исто така, во САД Ман ја објавил и следната новела, „Закон“ (1943), додека својата осуда на нацизмот најостро ја изразил во последниот завршен роман „Доктор Фаустус“ (1947) со кој сакал да даде „роман на својата епоха“, а слична тема обработува и краткиот роман „Избраниот“ (1949). Последната преокупација на Ман била навраќањето кон романот „Исповедот на измамникот Феликс Крул“ во кој „уметноста со помош на травестија се пренесува на граѓанско-криминалното“. Додека работел на овој роман, во една пауза, Ман ја објавил новелата „Измамена“ (1953), која од тематска гледна точка означува враќање назад во сферата на болеста, но од естетска гледна точка е тешко прифатлива. Самиот Ман признал дека ова дело е „проблематичен производ“, но во оваа скандалозна парабола е раскажана во стилот на класичната новела.
Ман е автор и на бројни есеи, како што се: „За Германија и Германците“, „Страдањето и големината на Рихард Вагнер“, „Размислувањата на еден неполитичен“, „Германската Република“ итн.
Осврт кон творештвото
Во уметничкиот развоен пат на Ман не постојат постојат скокови и неочекувани пресврти. Сепак, во секое свое дело тој е поинаков, зашто не може да се повторува, иако неговата преобразба се случува тивко, непрекинато и се случуваат од внатрешната нужност. Врз неговото творештво е очигледно големото влијание на Гете. Според сведоштвото на самиот Ман, додека го пишувал делото „Смрт во Венеција“, секојдневно го читал Гете за да го потврди својот стил во развојната линија на германската епика, а јазикот и формата во „Волшебниот рид“ по својата класичнохармонична одмереност се сродни на Гете. Притоа, сродноста со Гете е намерна, грижливо негувана, како наследување на Гете, еден вид на повторување на внатрешниот душевен став. Ман го достигнал совршенството на Гетеовиот јазик кој е подвижен, сензуален, отсечен, полн со одговорност и крајно артифициран. Но, исто така, во согласност со модерната епоха, неговиот јазик е истовремено нервозен, префинет и ироничен. Неговиот јазик е верен на традицијата и истовремено творечки, јасен и парадостичен, врза и воедно слободен. Меѓутоа, тој никогаш не е премногу обилен и патетичен, туку е полн со мерка и потполно личен. Од Гете наваму, во германската книжевност немало толку нови зборови и кованици како што има во творештвото на Ман. И токму тие низи од зборови поврзани со цртички со својата прецизност даваат богатство од нијанси и ново одредувања на поимите кои дотогаш не било можно да се формулираат. Исто така, иронијата и персифлажата се карактеристични за неговиот стил. За него, иронијата е средство кое му овозможило да се воздигне од граѓанството и критички да се оддалечи од него. Неговите книжевни јунаци се надвор од пиететот, зашто се подложни на пороците, страстите и безбожните мисли. Понатаму, темел на Мановата епика е она што тој го нарекува кај Вагнер „тематско-мотивска техника на ткаење“. Сите важни мотиви кои еднаш се појавиле во некое од неговите дела, често само попатно и подземно, подоцна постојано се враќаат, видоизменети, во нови хармониски комбинации. Ритмичко-дисонантното и трагично-ироничното ковање на зборовите се непознати тонски односи на современата инструментација на епиката.
Иако е најпознат по неговите романи, Ман почнал и завршил како романописец. Притоа, освен индиската легенда и библиската приказна, сите негови новели обработуваат современи теми кои се случуваат во рамките на граѓанското општество. Според неговите зборови, „јас сум дете на германското граѓанство и никогаш не ја одрекував традицијата поврзана со таквото потекло.“ Основната тема во неговите новели е односот на духот кон животот и проблемот на уметникот и, оттука, главните ликови во повеќето негови новели се уметници или писатели, наклонети кон анализа. Поради тоа, во новелите нема многу дејство, туку преовладуваат разговорот и медитацијата. Ман ги сака сложените психолошки проблеми во кои доаѓа до израз неговата вештина за длабока анализа, а во романите и новелите ги внел „етиката, музиката и хуморот“. Неговите дела секогаш имаат подлабоко значење, ликовите добиваат симболичка смисла, на етичко-социјалната позадина се истакнуваат хуманоста и љубовта кон човекот. Во уметничката постапка, Ман се држи до стварноста, т.е. аналитичкиот реализам во неговите дела е заснован врз стварните детаљи. Ман не сакал да измислува, сметајќи дека „човекот не е поет со тоа што ќе измисли нешто, туку со тоа што предметите ќе му значат нешто“. Најпосле, новелите на Ман се одликуваат со извонреден стил и со совршена форма, откривајќи ја вистинската уметност на јазикот.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1922
Јужноамериканско првенство во фудбал 1922 — 6-то издание на првенството кое денес е познато како Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Бразил од 17 септември — 22 октомври 1922 година. На турнирот учествувале 5 репрезентации. Турнирот бил освоен од страна на Бразил, второто место припаднало на репрезентацијата на Парагвај а третото на репрезентацијата на Уругвај. Хуан Франкија, репрезентативец на Аргентина, бил најдобар стрелец со четири голови.
Учесници
1.
2.
3.
4.
Голгетери
4 гола
2 гола
1 гол
У Тант
Во 1970 г. е прогласен за почесен граѓанин на Град Скопје.
Речна долина
Речна долина е издолжената вдлабнатина која се наоѓа од двете страни на речното корито од изворот до утоката.
Многуаголник
Многуаголник — геометриска фигура од сврзани прави линии, сочинувајќи затворена прекршена линија.
Тој е традиционално рамнинска фигура што се граничи со затворена патека, составена од конечна низа од отсечки. Тие се нарекуваат „страни“ или „рабови“, а точките во кои се среќаваат се нарекуваат „темиња“. Еден n-аголник е многуаголник со n страни. Многуаголникот е дводимензионален пример за поопштиот поим политоп, што може да биде во колку било димензии.
Број на страни
Главна одлика на еден многуаголник е бројот на страни. Го добива името со додавање на наставката „-аголник“ на бројот на аглите. Така, имаме „триаголник“, „петаголник“, „десетаголник“, „стоаголник“ итн.
Агли
Еден многуаголник има толку ќошиња колку што има страни. Секое ќоше има неколку агли, од кои најважни се:
Плоштина
Плоштината на еден прост многуаголник (без самопресек) може да се изрази со следнава формула:
Моече
Моече — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 49 км2, население од 211.000 жители (2005) и густина од 29,82 жит./км2.
New (C++ оператор)
New е оператор во C++ програмскиот јазик, кој овозможува доделување на динамичка меморија во купот. Исклучок е таканаречената форма „placement new“, која овозможува да се додели меморија на купот за нови податоци и ако е успешно доделувањето ја враќа адресата на новата доделена меморија.
Синтакса
Синтаксата за овој оператор е :
Каде p_var е претходно објавен покажувач од типот на typename. Тypename може да биде кој било тип на основен податок или пак објект дефиниран од корисникот (enum, class и struct). Ако typename е од типот класа тогаш основниот конструктор е повикан да го изгради објектот.
Да се инсталира нова променлива со операторот new треба де се користи следнава синтакса:
Каде што initializer е почетната вредност доделена на новата променлива, или ако е од типот класа е аргументот на конструкторот.
New исто така може да создаде и низа:
Во овој случај size ја одредува должината на еднодимензионалната низа која сакаме да ја создадеме. Адресата на првиот елемент е вратена и зачувана во p_var, па
Вагацератопс
Вагацератопс  (Veterupristisaurus) -  (што значи „скитници („ vagus “, латински) рогово лице“, во врска со неговата блиска врска со „[Kosmoceratops“ од Јута е род на тревојади ceratopsia n диносаурус.. . Vagaceratops NT.jpg
Опис и име
„Вагацератопс“ е познат пред се од три фосилни черепи. Иако општата структура била типична за цератопсидите (т.е. клун налик на папагал, голем врат и назален рог) имал некои особености. Черепите се карактеризираале со намален супраорбитален рог, рогови на веѓите кои се сведени на ниски шефови и поголема муцка во споредба со сродните животни. „Вагацератопс“ имал помали париетални фенестри од повеќето цератопсиди и имал чудна конфигурација на епоципитали (коски што го опкружуваат важниченето). Имал десет епоципитали, од кои осум биле централно срамнети со земја, свиткани напред и нагоре и сплотени заедно за да формираат нерамна маргина по должината на задниот дел на важниченето. Важниченето било пократко и повеќе квадратно во форма од другите хасмосаурини, што ббило пошироко отколку што било долго. .
Наоди од фосили и детерминизација
Општото име Вагацератопс доаѓа од латинскиот збор вагус, што значи „скитници“ или „скитници“(упатување на неговата блиска врска со Космоцератопс, кој живеел многу појужно) и грчки цератопи („рогово лице“). ) Видот епитет irvinensis потекнувал од името на градот Ирвин во Алберта, во близина на кој е откриен холотипот на видот.
Не сите палеонтолози се согласуваат дека "Chasmosaurus" irvinensis треба да се пренесе во посебен род; Longrich (2011) сè уште го вклучува овој вид во родот Chasmosaurus. За возврат, Меидмент и Барет (2011) и Кембел и сор. (2016) го класифицираат Вагацератопс како посебен род.
Класификација
Кладограмот подолу е филогенијата од Браун "и сор." (2015):
Марика Линдстрем
Марика Линдстрем (родена на 25 ноември 1946 година) е шведска глумица која се појавила во бројни филмови во нејзината родна Шведска, исто така се појавувала во ТВ-емисии како „Обвинителот на Ема“ и „Три љубови“. Марика Линдструм веќе долго време е дел од ансамблот во Градскиот театар во Стокхолм и е мажена за шведскиот глумец Ингвар Хирдвол. Таа дејствува во „Нашето време е сега“ која се емитува на Шведската телевизија од 2017 година.
Горно Добреноец
Горно Добреноец — село во областа Копачка, во Општина Кичево, на патот помеѓу градовите Кичево и Охрид. До март 2013 година, селото било дел од поранешната Општина Другово, која била споена со Општина Кичево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долна Копачка, во јужниот дел на територијата на Општина Кичево, од левата страна на реката Треска, а на југоисточните падини на Бистра. Селото е ридско, на надморска височина од 780 метри. Од градот Кичево е оддалечено 6 километри.
Селото е сместено во долината на реката Студенчица, лева притока на Треска. Околни села се: Јаворец, Долно Добреноец, Лавчани и Кнежино. Куќите се наоѓаат лево од брегот на реката и на благите падини. Малку куќи се сретнуваат на десниот брег од реката.
Има заеднички атар со селото Долно Добреноец. Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Млаки, Гргул, Старо Село, Петро Село, Равен, Расаиште, Голема Млака, Јаорје, Гробои, Широка Нива, Речиште, Скалине, Метеризи, Гегоо Викало, Гоечко Биље, Кула, Јасика, Два Камена, Малезоа Рупа, Василеј Нивје, Пиој, Седлиште, Рибарица и Ранци.
Историја
Во близина на селото се наоѓаат две историски села, Студено и Ранци.
Најпрвин постоело селото Добреноец, кое се наоѓало на повисок терен, во месноста Старо Село. Во тоа село живеел родот Дрмановци, староседелци. Кон крајот на век или почетокот на  век, во селото се населиле и тројца браќа, по потекло од Закамен. Во средината на век, селаните се спуштиле во долината на реката Студенчица. Така, било основано ново село со две издвоени маала, Горно и Долно. Маалата од 1946 година функционираат како посебни села.
Во век, Горно Добреноец било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Во текот на Втората светска војна, селото било под италијанска контрола, како и од страна на балистите.
Стопанство
Атарот е заеднички со соседното село Долно Добреноец и зафаќа голем простор од 41,2 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 2.515,2 хектари, на пасиштата отпаѓаат 1.429,9 хектари, а на обработливото земјиште 140,5 хектари.
Селото, во основа, има сточарско-шумарска функција.
Карин Сванстрем
Карин Сванстрем (13 јуни 1873 – 5 јули 1942) била шведска глумица, продуцентка и режисерка.
Горно Добреноец
Стопанство
Во минатото работеле повеќе воденици на реката Студенчица. Денес, постои рибник на реката за калифорниска пастрмка. Исто така работи и рибен ресторан и пицерија.
Карин Сванстрем
Ран живот
Сванстрем е родена во собранието Сент Олаи во Норшепинг. Малку е познато за нејзиниот живот пред да биде прифатена во училиштето за Кралскиот драмски театар во 1890 година, кога имала седумнаесет години. Веќе во училиште, нејзината глумечка способност била признаена со нејзината изведба во две студентски претстави. Во 1892 година го напуштила училиштето за Кралскиот драмски театар и се вработила во Кралскиот драмски театар и била во ансамблот пет години. Во 1897 година, Карин Сванстрем заминала од Кралскиот драмски театар во компанијата Селандер, која ја воделе Јалмар и Конкордија Селандер, една година, а потоа отишла во Шведската театарска дружина во Хелсинки во 1899 година.
Горно Добреноец
Население
Според податоците од 1873 година, селото Добреноец (Горно и Долно) имало 32 домаќинства со 139 жители христијани (Македонци).
Карин Сванстрем
Кариера
Кога се вратила во Шведска од Хелсинки во 1904 година, таа основала своја театарска дружина, театарската дружина Карин Сванстрем, која била активна и управувана од Сванстрем до раните 1920-ти. Таа започнала да предава глума во Стокхолм и тоа го правела во текот на годините 1921-25 и во исто време почнала да глуми во неми филмови со De landsflyktige на Мауртиз Стилер во 1921 година Критичарите го сакале филмот и Сванстрем, еден од нив напишал „како најубавата средовечна дама со најголема сценска рутина што можеш да ја најдеш“. Две години по ова, Карин Сванстрем станала шеф на продукцијата во Бониерфилм, а истата година го режирала нејзиниот прв филм, но тој бил за АБ Свенск Филминдустри, или СФ.
Горно Добреноец
Население
Селото е мало и во 1961 година броело 277 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 71 жител, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Горно Добреноец живееле 56 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 30 жители, од кои 24 Македонци, 1 останат и 5 лица без податоци.
Карин Сванстрем
Kalle Utter
Кале Утер бил вториот филм на Сванстрем, а во него таа била единствената заслужна како режисерка. Во Стокхолм филмот станал критички успех; еден критичар во весникот Арбетарен (Работник) напишал: „Никогаш не сме слушнале охрабрувачка смеа во кино и кога сликата заврши, аплаузите беа силни и долги - триумф што е реткост“. Познатиот стокхолмски критичар Робин Худ не бил помалку ентузијаст „Шведскиот филм е рехабилитиран! [. . . ] Можеби звучи чудно да се нарече Кале Утер женски филм, бидејќи Андерс де Вал ја има главната улога и е за сите засегнати во сликата од почеток до крај. Но, за нас Де Вол не е централниот лик, туку – Карин Сванстрем“ Робин Худ ја прославил Сванстрем поради нејзината глума, но не споменувал дека таа е режисерка на филмот или нејзините режисерски способности. Но, Робин Худ не бил единствениот кој и посветил посебно внимание на Сванстрем, напишал Јенс Флик од NDA „за да го прилагоди богатото искуство што таа го носи од сцената за да се справи со сопствените барања на киното како уметничка форма. Може само да се надевате, г-ѓа. Сванстрем во иднина да е ангажирана почесто од сега како режисер, тоа многу добро ќе им донесе на нашите домашни слики.“ Единствената негативна рецензија која била целосно лоша била онаа која кога не можеше да објасни како и зошто главниот глумец Андерс де Вал бил толку лош на сликата и колку бил лош како филмски глумец.
Горно Добреноец
Родови
Горно Добреноец е македонско православно село.
Карин Сванстрем
Летечки Холанѓани ( Flygande Holländren )
Летечките Холанѓани добил ладен прием кога излегол. Јалмар Бергман се сметал за слаба точка како адаптер на сопствената книга. Приказната се сметала за бледа, посредна, нефокусирана и изгубена во составот. Неколку критичари забележле дека сликата е повеќе театарска отколку кинематографска, но еден критичар напишал: „Режијата на Карин Сванстрем поради објаснети причини не можеше да направи чуда со ова сценарио на Бергманск, но можете да ја следите нејзината амбициозна работа, која најдобро е прикажана во детали и тоа никогаш не е погрешно“. Flying Dutchmen бил првиот филм за Карин Сванстрем за новиот филм на студиото Skandinavisk, името биило ново, но студиото не било филм Skandinavisk ги презело студијата Bonnierfilms. Сванстрем била и шеф на продукцијата на ова студио.
Горно Добреноец
Родови
Во непосредна близина се наоѓаат две села со името Добреноец, тоа се Горно и Долно, потекнуваат од предци кои најпрво од Закамен, дошле во Старо Село кое постоело во атарот на Добреноец, па потоа се разделиле, едни го основале Горно Добреноец, а други Долно Добреноец.
Карин Сванстрем
Летечки Холанѓани ( Flygande Holländren )
Во 1926 година, нешто ново и се случолп на Карин Сванстрем: таа добила своја хумористична серија во Оскарститерн (Театарот на Оскарите) во Стокхолм и траела од 1926 до 1931 година.
Горно Добреноец
Родови
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Бабинска Река
Бабинска Река (позната и како Базерничка Река или Мала Река) — река во Југозападна Македонија и десна притока на Црна Река. Речните води се богати со охридска пастрмка со црвени точки. Тие исто така претставуваат извор за производство на електрична енергија.
Горно Добреноец
Родови
Родови во Горно Добреноец се: Роптевци (11 к.), Шишковци (11 к.), Станојовци (10 к.), Ќосевци (7 к.), Шкоревци (7 к.) и Ќурлоковци (5 к.), сите овие родови се доселени од Закамен. Од Закамен се населиле околу крајот на ХVIII век или почетокот на XIX век. Во родот Ќосевци се знае следното родословие: Божин (жив на 65 г. во 1961 година) Раде-Џеко-Анѓеле-Трајан. Од Закамен се доселил таткото на Трајан, а од Старо Село во Горно Добреноец дошол Џеко.
Карин Сванстрем
Девојка во опашки ( Flickan i frack )
Ова е последниот филм на Карин Сванстрем што таа го режирала и е еден од нејзините најубави филмови. Но, критичарите не биле толку позитивни, но не сите лоши. „Многумина го сметаа филмот како среќен и лесен летен филм и весело бизарен." Исто така, имало чувство дека кулминацијата со конфронтацијата на топката не била толку шокантна како што мислеле дека ќе биде, а имало и луѓе кои чувствувале дека филмот е поблед во споредба со книгата. Но, критичарите ја пофалиле Магда Холм, која ја толкувала главната улога на Катја, за нејзината глума и експресивност.
Бабинска Река
Течение
Реката извира на Плакенска Планина, на надморска висина од 1.902 м. Нејзиното течение понатаму се спушта по падините на планината, поминува низ селата Базерник и Бабино, по што се влева во Црна Река.
Карин Сванстрем
Ера на звукот
По Girl in Tails, Сванстрем продолжила да глуми во театар и филмови. Во јули 1934 година се вработила во АБ Свенск Филминдустри и набрзо станала продуцент, потоа уметнички советник, а потоа и продукциски менаџер. Во оваа улога, нејзиниот сопруг исто така е продукциски менаџер, тие биле раководители на продукцијата во AB Svensk Filmindustri од 1934 до 1941 година.
Горно Добреноец
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Другово.
Бабинска Река
Рибарство
Бабинска Река е богата со охридска пастрмка со црвени точки. Во атарот на селото Бабино се наоѓа истоимениот рибник „Бабино“. Рибникот е сместен меѓу два зелени речни брега, каде што извира вода со капацитет од 30 до 200 литри л/с. Неговиот капацитет е годишно производство на пастрмка од 80.000 кг. Рибникот претставува туристичка атракција во демирхисарскиот крај и е посетуван особено во летниот период.
Горно Добреноец
Самоуправа и политика
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Карин Сванстрем
Ера на звукот
Во 1942 година, Карин Сванстрем починала во Стокхолм, на 69-годишна возраст, оставајќи го нејзиниот сопруг Стелан Клајсон.
Бабинска Река
Енергетика
По течението на реката е изградена малата хидроцентрала „Мала Река“ со моќност од 270 KW.
Горно Добреноец
Самоуправа и политика
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Другово, во која покрај селото Горно Добреноец, се наоѓале и селата Долно Добреноец, Другово, Јаворец, Лавчани, Манастирско Доленци, Подвис, Пополжани и Србјани. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната Општина Подвис, во која влегувале селата Горно Добреноец, Долно Добреноец, Лавчани и Подвис.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0762 според Државната изборна комисија, сместено во основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Јаворец.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 45 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 40 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 41 гласач.
Иселеништво
По Втората светска војна, неколку домаќинства се иселиле во кичевските села Другово и Староец, а потоа и во Кичево.
Гунила Крајс
Гунила Крајс (родена во 1958 година) е шведски применет математичар и нумерички аналитичар специјализиран за методи со множество нивоа и нумерички методи за парцијални диференцијални равенки, особено за проблеми кои произлегуваат во динамиката на течности, вклучувајќи двофазен проток, проток на смолкнување и Бургерова равенка. Таа е професорка по нумеричка анализа на Катедрата за информатичка технологија, Одделот за научно пресметување на Универзитетот во Упсала, и главна уредничка на BIT Numerical Mathematics.
Образование и кариера
Крајс се заинтересирала за нумеричка анализа додека студирала градежништво на Кралскиот институт за технологија KTH. Таму магистрирала применета математика во 1982 година, а докторирала во 1986 година, со дисертацијата Аналитички и нумерички студии за конвергенција кон стабилна состојба на решенија на два моделски проблеми на динамиката на течности, заеднички надгледувани од Гермунд Далквист и Бјорн Енгквист.
По завршувањето на докторатот, таа продолжила на Кралскиот институт за технологија KTH како доцент, почнувајќи од 1987 година, а во 1993 година била унапредена во вонреден професор и во 2003 година во редовен професор. Таа била на чело на Групата за нумеричка анализа во KTH од 2004 до 2006 година. Таа ја зазела својата сегашната позиција како професор на нумеричката анализа на Универзитетот во Упсала во 2006 година, и на чело на Секторот за научни пресметки таму со почеток во 2012 година На Универзитетот во Упсала, на својата докторска студентите се вклучени Сара Захеди (р 2011),  која ја доби наградата на Европското математичко друштво за 2016 година за нејзината работа на динамика на течности.
Таа била назначена за главен уредник на списанието BIT Numerical Mathematics во 2017 година, и подоцна станала единствен уредник откако нејзиниот ко-уредник Ларс Елден се повлече од функцијата.
Личен живот
Крајс е ќерка на математичарот Хајнц-Ото Крајс, кој исто така станал нејзин академски дедо  и чест соавтор.
Хисарски мост
Хисарски мост (Γέφυρα Kάστρου) — стар камен мост во Гребенско, Егејска Македонија.
Се наоѓа на сариот пат меѓу гребенските села Радуништа и Хисар. Ја преминува Гребенска Река, околу еден километар под Хисар. Падините на планината се стрмни, а местото е обраснато со дабови. Изграден е во XVIII или XIX век, веројатно пред 1850 г. по сеќавање на мештаните. Според една верзија, мостот го изградиле монасите од подоцна уништениот манастир „Св. Никола“ во месноста Стар Манастир (Палиомонастирио). Според друга верзија, изграден е од жителите на селото, а според трета, поткрепена од името мост на Пашата (του Πασά το γεφύρι) тој е изграден од турскиот управник на Хисар. Активно се користел сè до 1960-тите.
Мостот има еден лак. Долг е 23 м, широк 3 м и висок 8 м. Краиштата на коловозот по мостот са надолжно оградени со камењња, издадени за 10 см над нивото, а истовремено има големи камења во улога на основна ограда и придонесуваат кон убавината на мостот. Ѕидаријата е од делкани камења и малтер, зајакнати со железна арматура.
Во 1995 г. мостот е прогласен за заштитен споменик на културата. Во 1999 г. претрпел реставрација, при што се дополнети камењата што недостасувале.
Руска државна библиотека
Руска државна библиотека (Российская государственная библиотека) — национална библиотека на Русија, сместена во Москва. Ова е најголема библиотека во земјата и четврта по големина во светот, со фонд од 17,5 милиони книги. Од 1925 до 1992 г. го носела името Државна библиотека на СССР „В. И. Ленин“ (Государственная библиотека СССР имени В. И. Ленина).
Библиотеката има повеќе од 275 км полици со преку 43 милиони единици, од кои 17 милиони книги, 13 милиони периодика, 350.000 партитури и звучни записи, 150.000 карти и друг материјал. Опфатени се вкупно 247 јазици, што изнесува 29% од збирката.
Помеѓу 1922 и 1991 г. во неа е поднесен барем еден примерок од секоја книга издадена во СССР, и оваа депозитна практика продолжува до денес.
Историја
Библиотеката е основана на 1 јули 1862 г. како првата бесплатна библиотека во Москва, под името „Библиотека на јавниот Румјанцевски музеј“ или „Румјанцевска библиотека“. Румјанцевскиот музеј бил првиот јавен музеј во Москва и ја содржел збирката на грофот Николај Румјанцев отворена за јавноста како подарок за народот. Опфаќала бројни стари ракописи и многу нумизматички и етнографски предмети, 200 уметнички слики, преку 20.000 гравури, избрани и пренесени од Ермитаж во Санкт Петербург и изложени во дворецот Пашков дом недалеку од Кремљ). На денот на отворањето, царот Александар II ја подарил сликата Јавлението Христово пред народот од Александар Иванов.
Со текот на годините, збирката се зголемувала со нови подароци од финансиски средства и предмети, од кои многу слики, старини и икони. Фондот толку се зголемил, што на почетокот на XX век е изградена посебна зграда до Пашковиот дом, во која се сместени сликите.
По Октомвриската револуција, музејот ги збогатил содржините во голема мера и се соочил недостаток на простор и финансии, бидејќи сега средствата оделе во Пушкинскиот музеј, кој ја презел неговата улога. Во 1925 г. е одлучено да се распушти Румјанцевиот музеј и неговите збирки да се распоредат по разни установи во земјата. Западноевропските уметнички дела и старини се пренесени во Пушкинскиот музеј, а Пашковиот дом бил преименуван во „Стара зграда на Руската државна библиотека“ и во неа се сместени исклучиво библиотечни материјали.
Поради потребата од многу поголема зграда, во 1930 г. започнала изградбата на новото здание на библиотеката — дело на архитектите Владимир Шчуко и Владимир Гелфрејх, кои ја проектирале неколку години пред тоа. ПРвата фаза е завршена во 1941 г., во „модернизиран неокласичен стил“, кој значајно се разликувал од строгиот модернизам на изворниот проект од 1927 г. Читалницата за 250 луѓе е довршена и отворена во 1945 г., а другите надополнувања продолжиле сè до 1960 г. Во 1968 г., зградата повторно се преполнила, поради што почнала изградба на склад во Химки, каде се префрлени весниците, научните трудови и помалку бараните книги. Првата фаза на складот е завршена во 1975 г.
Кременска Река
Кременска Река или Лакинска Река (Кременска река, Лъкинска река) — река во Северен Пирин, на територијата на Општина Банско, Пиринска Македонија, десна притока на Места. Долга е 12 км и го носи името на селото Кремен, низ чиј атар минува.
Економија на Словачка
Економијата на Словачка спаѓа во групата на новопојавените пазарни економии. Таа е членка на ЕУ и на ОЕЦД.
Кременска Река
Река започнува од атарот на с. Кремен во месноста Ајдучки Кладенец (Харамибунар), североисточно од врвот Човеко. Тече на исток и јужно од селото се влева во десниот брег на Места.
Економија на Словачка
Макроекономски показатели
Во 2019 година, БДП по глава на жител на Словачка изнесувал 19 548 долари, со што таа била рангирана на 25. место во однос на Европа и 45. во светот. Во 2018 година, кефициентот Џини во Словачка изнесувал 26,1%.
Кременска Река
Најголема притока е реката Старите Чаркови (десна). Сливот на Кременска Река зафаќа и има средна надморска височина од 1.325 м. Се напојува од дожд и снег; најполноводна е напролет, а најслабоводна е лете и наесен.
Во Кременска Река се забележуваат мрената и речната пастрмка. Долината е всечена во гранити. Во горниот дел, поречието е пошумено со бел бор, муника и смрча, во средниот со бука и бел бор, а во долното течение со благун, габер и црн бор.
Економија на Словачка
Даночен систем
По осамостојувањето на Република Словачка во 1993 година започнал да се формира нејзиниот нов даночен систем. Словачкиот даночен систем е формиран од три вида на даноци кои се состојат од директни даноци, индиректни даноци и локални даноци. Во 1993 година започнaле да се воведуваат промени во социјалното и здравствено осигурување, како и во осигурувањето во случај на невработеност, а со даночната реформа од 1995 година било извршено префрлање на даночниот товар од директните кон индиректните даноци. Во развојот на даночниот систем на Словачка пресвртна била 2004 година, кога се воспоставил поедноставен даночен систем со помалку ослободувања, што резултирало во подобрување на контролата, транспарентноста и едноставноста на даночните закони. Тогаш бил воведен рамниот данок со стапка од 19% со кој бил заменет претходниот прогресивен данок со стапки кои се движеле од 10% до 38%. Во 2011 година, како дел од данокот на доход биле воведени одредени даночни олеснувања, а со реформата од 2012 година била создадена единствена институција која ја покрива даночната и царинската администрација и ги собира даноците, царините и придонесите од социјалното осигурување. Во 2013, Словачка го напуштила рамниот данок и вовела две маргинални стапки на даночна прогресија - 19% и 25%. Стапката од 25% се применува за приход кој надминува 176,8 пати од важечкиот минимум за егзистенција (за 2013 година, прагот изнесувал 34 401,74 евра, годишно), а приходот до овој праг се оданочува со стапка од 19%. Истовремено, данокот на добивка се зголемил на 23%, но подоцна се намалил најпрвин на 22%, а потоа на 21%.
Во прибирањето на даноците во Словачка постојат две забележителни опаѓања: во 2004 година и повторно во 2009–2010 година. Падот во 2004 година бил предизвикан од воведувањето на рамниот данок, додека падот на приходите во 2009–2010 година бил предизвикан од економската криза. Приходите од данокот на личен доход достигнале 2,2 милијарди евра во 2015 година и 2,9 милијарди во 2017 година. Исто така, и приходите од данокот на добивка забележале пад во 2004 година, кога била воведен рамниот данок. Понатаму, даночните приходи се намалиле и во 2014 година, по укинувањето на рамниот данок, но во 2015 година, собраниот данок на добивка достигнал вредност од 2,6 милијарди евра, а во 2017 година - 2,9 милијарди евра. Што се однесува до собирањето на данокот на додадена вредност, тој монотоно се зголемувал до економската криза и во 2015 година достигнал вредност од 5,5 милијарди евра.
Во 2014 година даночното оптоварување на Словачка изнесувало 31% од БДП, а во 2017 година достигнало 33%.
Список на катедрали во Нов Зеланд
Ова е список на катедрали во Нов Зеланд на Северниот и Јужниот Остров.
Сат
Сат е гејзер кој се наоѓа на полуостровот Камчатка. Тој на секои 4 минути изфрла млаз топла вода, до 120 метри височина.
Ана Дубоис
Ана Дубоис (родена на 20 април 1962 година) е шведска организациона теоретичарка и професор по технолошки менаџмент и економија на Технолошкиот универзитет Чалмерс во Гетеборг и директор на транспортната област во развој Чалмерс. Таа е позната по својата работа со Ларс-Ерик Гаде, каде ги истражувале границите фирмата, и управување со интерфејси на добавувачи.