Сиднејска_опера
Од 1957г. до 1963г. Дизајнерскиот тим поминал низ најмалку дванаесет прилагодувања на формата на "школките" обидувајќи се да ја пронајде најекономичната форма (вклучувајќи ги нацртите со параболи, лачни ребра и елипсоиди) пред да пронајде практично решение. Проектирањето на "школките" вклучувала и една од најраните употреби на компјутер при структурната анализа, со цел да ги разберат сложените сили на кои "школката" ќе биде подложена. Кон средината на 1961г. дизајнерскиот тим пронајде решение за проблемот: школките се изработуваат како делови од сфера. Решението дозволува лакови со различна должина да се стават во еден калап, за подоцна одреден број од лачните сегменти со иста должина да бидат поставени еден до друг и да формираат сферен дел. Чија била идејата за ова решение е доста контроверзна тема. На почетокот заслугите му се препишувале на Утзон. Писмото на Ове Аруп до Ашворт, член на Извршниот комитет на Сиднејската опера наведувало: „ Утзон доби идеја „школките“ да ги направиме со еднакво заоблување во двете насоки“. Питер Џонс, авторот на биографијата на Ове Аруп вели дека „ архитектот и неговите истомисленици точно се сеќаваат на еурека-моментот кој го доживеале..., инженерите и некои од нивните соработници, со еднаква убеденост, се сеќаваат на разговорите кои ги воделе и во Лондон и во куќата на Ове Аруп.“ Понатаму тој тврди дека „постоечките докази покажуваат дека Аруп замислил неколку опции за формата на „школките“ од параболи до елипсоиди и сфери.“ Јузо Миками, член на дизајнерскиот тим, дава поинаков поглед во својата книга посветена на проектот, „Сферата на Утзон“. Мала е веројатниста дека некогаш ќе се знае точната вистина, но сите се сложуваа дека дизајнерскиот тим работел одлично во првиот дел на проектот и дека Утзон, Аруп и Роналд Џенкинс (соработник на Ove Arup and Partners кои биле одговорни за проектот на Сиднејската опера) одиграле значајна улога при развојот на проектот. Како што Питер Мареј кажа во „Сага за Сиднејската опера“: „...двајцата луѓе-и нивните тимови- беа дел од соработка, извонредна во својата плодност, и покрај големиот број на неприлики, на која најголем дел од учесниците на проектот гледаа како на врвна соработка меѓу архитект и инженер. „школките“ беа конструирани од Hornibrook Group Pty Ltd, ко исто така беа одговорни за изградбата во третата фаза. „Хорнибрук“ изработиле 2 400 префабрикувани ребра и 4 000 кровни панели во фабрика која била подигната на местото на изградбата, а исто така го развиле и градежниот процес. Со ова решение се одбегнала потребата од скапа оплата на цие место се искористиле префабрикувани делови (исто така овозможило кровните плочки на земја да се склопат во една целина, наместо да се поставуваат една по една во воздух).Поставувањето на „школките“ за чие време се употребувале напредни техники со користење на прилагодлив извишен лак со челична потпора за да ја издржи тежината на различните кровови пред да бидат завршени, го надгледувал инженерот на Ove Arup and Partners, кој се наоѓал на градилиштето. На 6 април 1962г. процениле дека изградбата на Операта ќе биде завршена помеѓу август 1964г. и март 1965г. Трета фаза: Ентериер Третата фаза, односно ентериерот, започнала со целосното преместување на канцеларијата на Утзон во Сиднеј во февруари 1963г. Но во 1965г. дошло до промена на власта, па така новата влада на Роберт Ескин го ставила проектот во надлежност на Министерството за јавни работи. Краен резултат на тоа била оставката на Утзон во 1966г. Проектот до октомври 1966г. чинел само 22,9 милиони долари, што било помалку од четвртина од крајната цена 102 милиони долари. Меѓутоа трошоците за дизајнот во оваа фаза биле многу поголеми. Вторта фаза на изградбата била при крај кога Утзон ја предал својата оставка. Неговото место најнапред било заземено од Питер Хол, кој во најголем дел бил одговорен за дизајнот на ентериерот. Други личности кои биле назначени да го сменат Утзон таа година биле Е.Х Фармер како владин архитект, Д.С Литлмор и Лајонел Тод. По оставката на Уцон, советникот за акустика, Лотар Кремер, му потврдил на Извршниот омитет на Сиднејската опера (СОХЕЦ) дека оригиналниот дизајн за акустика на Утзон дозволувал само 2 000 седишта во главната сала и дека зголемувањето на бројката на 3 000, како што било наведено во инструкциите, би било катастрофално за акустиката. Според Питер Џонс, проектантот на сцената, Мартин Кар ги критикувал „ формата, висината и ширината на сцената, просториите за уметниците, местоположбата на соблекувалните, ширината на вратите и лифтовит и местото на прекинувачите за светло. Значајни промени во дизајнот на Утзон -Главната сала, која прво требало да биде мултифункционална оперска/концертна сала, станала само концертна сала како што била и наречена. На помалата сала пак, оригинално наменета само за сценски изведби, и биле додаени и функциите на оперска и балетска сцена и била наречена Опера театар, подоцна преименувана во театар „Џоун Сатерленд“. Овој театар не е соодветен за големи оперски и балетски претстави. Исто така биле додадени кино и бибиотека. Послените две подоцна биле преправени во драмски театри и еден помал театар „во круг“. Тие денес ги претставуваат Драмскиот театар, „Плејхаус„ и „Студиото“, соодветно. Овие промени главно биле направени поради неадекватноста на барањата во оригиналниот конкурс, каде не било јасно наведено за што ќе се употребува оперската куќа. Плановите за внатрешноста биле променети и механизацијата за сцената, која веќе била проектирана и поставена во големата сала, била извадена и во најголем дел отфрлена. -Надворешно, променети биле покривањето и поплочувањето (првобитно сцената не требало да биде покриена до водата, туку да остане отворена) -конструкцијата на стаклените завеси ( Утзон планирал да употреби префабрикувани прозорски рамки од фурнир, но подоцна бил создаден поинаков систем за поставувањ на стаклото) -Нацртите на Утзон за ходници од шперплоча, како и оние за акустиката и местата за седење во двете најголеми сали биле потполно променети. Неговите планови за Концертната сала биле отфрлени бидејќи имале капацитет само до 2 000 седишта, што се сметало за недоволно. Утзон го вработил консултантот за акустика Лотар Кремер, чии нацрти за големата сала биле прифатени како многу добри. Последователните верзии на двете големи сали на Тод, Хол и Литлмор имале некои проблеми со акустиката особено со музичарите. Подиумот за оркестарот во театарот „Џоун Сатерленд“ е многу тесен и опасен за слухот на музичарите. Концертната сала има многу висок кров, што води до недостаток на рани рефлексии на сцената –прстените од плексиглас („акустични облаци“) кои висат над сцента биле додадени кратко пред отворањето кое било неуспешен обид да се реши овој проблем. Завршување на проектот и цена Операта била формално завршена во 1973г. и чинела 102 милиони долари. Х. Р. Хор-„Сем“, директорот на Хорнибрук одговорен за проектот ги навел следниве приближни суми: Прва фаза: сцена, Civil & Civic Pty Ltd -приближно 5,5 милиони долари. Втора фаза: кровни „школки“, M.R. Hornibrook (NSW) Pty Ltd -приближно 12,5 милиони долари. Трета фаза: завршување The Hornibrook Group -приближно 56,5 милиони долари. Одделни договори: сценска опрема, сценско осветлување и оргули -9 милиони долари. Такси и други трошоци-16,5 милиони долари. Првичните пресметки биле со вредност од 3,5 милиони фунти (7 милиони долри) Првичниот рок за завршување на проектот даден од владата бил 26 јануари 1963г. (Денот на Австралија). Сепак, проектот бил завршен десет години подоцна и со повеќе од четиринаесет пати поголем пуџет.