cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Библиотекарство
Библиотеките по појавата на печатената книга во XV век
Значајна улога во развојот на библиотеките одигрува и појавата на печатената книга. Љубовта кон неа добива невидени размери. Се формираат приватни збирки на книги, а се отвораат и првите јавни библиотеки. Периодот од XVIII, XIX и XX век го карактеризираат значајни општествени промени. Во овој период е изведена и Француската револуција, за која може да се каже дека од темел го разниша човештвото, како на политички така и на образовен и културен план. Создавањето услови за развој на образовни и научни институции придонесува за побрз развој на научната мисла, која од своја страна изврши силно влијание врз забрзувањето на чекорите на општествениот развој. Овие состојби позитивно се одразуваат и врз развојот на разните видови библиотеки и на библиотечната дејност воопшто. Според категоризацијата на УНЕСКО, дефинирани се главно следниве видови библиотеки: национални, општонаучни, народни, високошколски, специјализирани и училишни.
Мингуо-календар
Особености на календарот
Покрај РК Мингуо-календар, Тајванците продолжиле да го користат месечево-сончевиот кинески календар за одредени функции како што се датите на многу празници, одредувањето на староста на луѓето, и религиозните обреди.
Библиотекарство
Појава и развој на библиотеките во Македонија
Појавата и развојот на библиотекарството на почвата на Македонија се тесно поврзани со епохалното дело на солунските браќа Кирил и Методиј. Тие на словенскиот род му ги дадоа првата писменост и првите книги а со тоа ги најавија и почетоците на библиотекарското дело на овие простори. Првите богослужбени книги, кои ги превеле од грчки на словенски јазик, истовремено ги претставуваат првите словенски книги во книжевните фондови на црковните и на манастирските библиотеки. Најистакнат продолжувач на нивното дело е нивниот најистакнат ученик Климент Охридски. Тој по смртта на Кирил и Методиј (Кирил умрел во 869 г. во Рим, а Методиј во Моравија во 885 година) развил богата културно-просветна и книжевна дејност во Македонија. За Климент Охридски може да се каже дека е првиот народен учител и основоположник на библиотекарското дело во Македонија.
Манастирските библиотеки во Македонија
Како прва и најстара манастирска библиотека во Македонија се споменува библиотеката во Климентовиот манастир „Св.Пантелејмон“ во Охрид. За манастирските библиотеки во Македонија поконкретни податоци имаме од средината на 19 век па наваму. Имено, овие манастири биле посетени од преродбенскиот учител, писател и новинар Јордан Хаџи Константинов - Џинот. Тој кажува дека во манастирот „Св.Климент“ имало многу книги “една полна соба“. Освен во охридскиот крај, со богати манастирски библиотеки располагале и манастирите од другите краишта на Македонија. Меѓу позначајните ќе ги одбележиме: манастирската библиотека во Лесновскиот манастир, која е меѓу првите формирани и која во текот на повеќевековното постоење прераснала во голем книжевен центар; манастирската библиотека при манастирот „Св. Пантелејмон“ во скопското село Нерези; библиотеката при Марковиот манастир „Св.Димитрија“ во околината на Скопје, библиотеката при манастирот во Трескавец “Св.Богородица“ - Прилепско, библиотеката при манастирот „Св. Јован Претеча“ - Слепче, библиотеката при Бигорскиот манастир “Св.Јован“, библиотеката при манастирот „Св.Прохор Пчински“ и др.
Првата македонска печатена книга
За првите печатени книги во Македонија во 19 век најзаслужни се македонските трговци, занаетчии и интелектуалци. Печатењето на првите македонски книги почнува во 1814 година. Во таа година е отпечатена книгата “Слово исказаное заради умирание“ од првиот македонски претставник на новата македонска книжевна генерација Јоаким Крчовски. Книгата е отпечатена во Будимската универзитетска печатница.
Мингуо-календар
Поврзаност со Грегоријанскиот календар
Општо, РК ерата се добива со одземање на бројот 1911 од Грегоријанскиот календар.
Библиотекарство
Првата македонска печатница
Во 1838 година во Солун, Теодосиј Синаитски ја отвора првата македонска печатница. Оваа печатница работела само 4-5 години. Во неа се испечатени 5 книги на македонски јазик и разни други материјали, како огласи и сл. Првата книга печатена во оваа печатница е книгата “Началное учение со молитви утрение“ од Анатолиј Зографски. Книгата претставува еден вид буквар за почетно учење. Печатницата на Теодосиј Синаитски одигра значајна улога во македонската преродба од 19. век.
Во 1837 година македонскиот преродбеник, учител и писател Јордан Хаџи Константинов - Џинот го отворил првото световно училиште на македонски јазик во Велес. Во средината на 19. век Џинот отвора вакви училишта во Скопје и во Тетово. Во втората половина на 19. век се отвораат училишта речиси во сите поголеми населени места во Македонија. Македонските книги претставувале основен книжен фонд во библиотеките при овие училишта. Тие биле најбарани и најчитани како од учениците, така и од широките народни маси бидејќи се напишани на мајчин разбирлив јазик за македонскиот човек.
Првите приватни библиотеки во Македонија во 19 век
Со развојот на граѓанската класа и на културно-просветниот живот во Македонија во средината на 19 век, повидните граѓани и културно-просветни дејци формираат свои приватни библиотеки. Така, позната е приватната библиотека на истакнатиот кројачки занаетчија Ѓорѓи Бодлев. Покрај другите книги, во оваа библиотека имало учебници по алгебра, историја, речници, ракописи и старопечатени книги.
Секако највидно место меѓу овие приватни библиотеки зазема библиотеката на истакнатото охридско семејство Робеви. За збогатувањето на книжниот фонд на оваа библиотека голема заслуга има Константин Робев (1818-1900), кој студирал медицина во Атина и Виена. Се претпоставува дека тој е и првиот интелектуалец во Македонија во 19 век. Сопствени библиотеки поседувале и охридските писатели и учители од 19 век, Григор Прличев, Кузман Шапкарев и Јанаки Стрезов. Исто така познати се приватните библиотеки на скопскиот трговец Константин Икономов и на игуменот на Лешочкиот манастир Кирил Пејчиновиќ.
Најзначајна приватна библиотека во 19 век, која е зачувана до денес е библиотеката на велешкиот учител Јордан Хаџи Константинов - Џинот.
Првите училишни библиотеки
Значајна улога во развојниот континуитет на библиотекарството во Македонија одиграле училишните библиотеки. Тие претставуваат една преодна фаза во прераснувањето на првите читалишта во народни библиотеки. Во деведесеттите години на 19 век речиси во сите поголеми места во Македонија се отворени училишта. Повеќето од училиштата располагале со училишни библиотеки во кои имало книги за учителите и учениците. Книжните фондови главно се збогатувале од донации на црковните општини, зашто постои пишана документација.
Првите иницијативи за формирање околиски библиотеки во Македонија
Во деведесеттите години од 19 век во Македонија се актуелизира прашањето за формирање околиски библиотеки. Во тогашниот дневен печат биле објавувани статии во кои се укажувало на потребата од формирање околиски библиотеки. За одбележување е статијата на Ст. П. Иванов од Кочани објавена во весникот “Новини“ бр.61 од 30 април 1896 година, во која се вели: Причината за отворање околиски библиотеки е во тоа што сиромаштијата не дозволува на секој од нас да си има своја приватна библиотека. Таа причина не тера да бараме спас во здружувањето...! Оваа идеја наишла на широк одѕив кај учителите и другата интелегенција. Така почнува период на отворање околиски библиотеки. Ст. Иванов во една друга своја статија од тој период под наслов “Околиски библиотеки“ го пишува следново: “Душевно се радував кога прочитав за создавањето на околиски библиотеки во некој град“.
Нема прецизни податоци за тоа каде се формирани првите околиски библиотеки во Македонија.
Првата универзитетска - факултетска библиотека во Македонија Со формирањето на Филозофскиот факултет во Скопје во 1920 година се поставило прашањето за отворање факултетска библиотека. Така уште првата година овој фонд броел 10.500 наслови книги во околу 35.000 примероци. Библиотеката располагала со 4 простории, од кои две за сместување на книгите, а две служеле како читални. Во прво време таа била наменета само за професорите и студентите, а подоцна, во 1921 година, била отворена и за пошироката јавност. Така универзитетската библиотека станала прва јавна библиотека во Скопје по Првата светска војна. Овде треба да се нагласи дека библиотеката својата дејност ја остварува според упатства за работа што важеле за режимот на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците (СХС), во чии рамки била тогашна Македонија. Библиотечниот фонд на оваа библиотека во 1944 година ќе претставува иницијален библиотечен фонд за формирање на Народната библиотека на Македонија, денес Нaционална и универзитетска библиотека “Св.Климент Охридски“ во Скопје. (НУБ Св. Климент Охридски“)
Првите јавни (народни) библиотеки и читални во периодот од 1920 до почетокот на Втората светска војна во 1939 година
Во овој период Македонија била под Кралството на Србите, Хрватите и Словенците (СХС). Поради тоа, народните библиотеки што се формирале во Македонија имале режимски карактер. Овие библиотеки се формирале и работеле според упатствата за работа на народните библиотеки што важеле за Кралството СХС. Меѓутоа, вакви библиотеки на територијата на Македонија не се многу отворени бидејќи населението многу повеќе е свртено кон народните домови што ги отвораат Комунистичката партија и синдикатот. Прва ваква граѓанска читална се отвора во Скопје во 1920 година. Граѓанска активност има развиено и во Битола, која се залага за отворање јавна читална. Меѓутоа, режимот на Кралството СХС го продолжува отворањето народни библиотеки. Во периодот од 1921 до 1928 година во Македонија се отворени 82 народни библиотеки и тоа: во Скопската област 48, во Брегалничката 8 и во Битолската 26. По ослободувањето на Македонија во 1944 година, дел од фондовите на овие библиотеки ќе претставуваат иницијален книжен фонд за идните народни библиотеки во слободна Македонија.
Народните библиотеки во Македонија по Втората светска војна
Почетоците на современата македонска држава во 1944 година истовремено се почетоци на современиот културно-образовен и стручнонаучен развој на државата. Во 1945 година е донесена е “Програма“ со која и практично се удираат темелите на организираниот пристап на македонската држава за формирање библиотеки. Во овие првични документи народните библиотеки се дефинирани како градски и селски библиотеки. Во првата група се вбројуваат библиотеките во поголемите населени места: централна регионална библиотека или читалиште; реонска библиотека и други библиотеки-читалишта; а во втората група се читалиштата во селските населби. Во 1945 година се евидентирани 82 народни библиотеки (во градски и во селски населби) со вкупно 230.000 примероци книги.
Денес во Република Македонија дејствуваат 32 народни библиотеки. Тие располагаат со библиотечен фонд од приближно 3.000.000 библиотечни примероци. За стручниот развој на овие библиотеки се грижи Централната матична библиотека НУБ “Св. Климент Охридски“ во Скопје. Денес народните библиотеки се организирани во автоматизиран библиотечно-информативен систем како дел од информативниот систем на државата и играат значајна улога во развојот на современото информативно општество.
Светско првенство во атлетика 2011 – Мажи маратон
Маратонот за мажи на Светско првенство во атлетика 2011 се одржаа на 4 септември.
Интегрална екологија
Интегралната екологија е современо поле на екологијата што го потенцира постоењето на повеќе валидни перспективи, вклучувајќи и научни и духовни перспективи. Ова поле се развива од интегралната мисла на Ауробиндо и Кен Вилбер.
Плауен
Плауен (Plauen) — град во сојузната покраина Саксонија, во Германија. Тој е главен град на округот Фогтланд. Градот се наоѓа близу границата со Баварија и Чешка.
Слоганот на Плауен е „Плауен — навистина врвен“ (Plauen - echt Spitze).
Историја
Градот бил основан од Полапските Словени во XII век и преминал во посед на кралството Бохемија (Чешка) во 1327 година. Освоен од надбискупот на Магдебург во 1384 година од Липолд фон Бредов. Преминал кон Алберт, војводата на Саксонија во 1466 година и на Изборното кнежевство Саксонија во 1569 година. Станал дел од Кралството Саксонија во 1806 година во текот на Наполеоновите војни.
Кон крајот на XIX век, Плауен станал центар на текстилната индустрија, специјализирајќи се во тантела. Околу 1910 година, Плауен, како индустриски растечки град, го достигнал неговиот врв во населението (попис од 1910: 121.000, 1912: 128.000).
Во 1930-тите години, Плауен бил единствениот град кој имал членови на нацистичката партија надвор од Баварија. Населението на Плауен драматично се намалило од Втората светска војна (1939: 111.000 жители).
Од 1945 година, Плауен припаѓал на советската окупациска зона на Германија, од 1949 до 1990 година на Германската Демократска Република. Во текот на тоа време, во него се наоѓал голем гарнизон на Црвената армија и во последните години на Источна Германија тука била сместена и офицерската школа за граничари (Grenztruppen der DDR). Првите масовни демонстрации против социјалистичкиот режим на ГДР започнале во Плауен на 7 октомври 1989 година и биле почетокот на серија масовни демонстрации во цела Источна Германија, кои на крај довеле до обединување на Германија во 1990 година Плауен бил првиот град од Источна Германија, кој добил свој ресторан на Мекдоналдс по паѓањето на Берлинскиот ѕид.
Со реформата на окрузи од 1 август 2008 година, Плауен го изгубил својот статус на урбан округ и бил вклучен во округот Фогтланд.
Образование и наука
Плауен е дом на универзитет за применети науки, со околу 300 студенти.
Doja Cat
Амаларатна Зандил Дламини позната под прекарот Doja Cat е американска поп и рап пејачка.
Ивате (префектура)
Ивате (јапонски:岩手県; Iwate-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа во регионот Тохоку на островот Хоншу. Главен град е Мориока.
Капинова седефка
Капиновата седефка (Brenthis daphne) е пеперуга од видот на пеперутки седефки.
Подвидови
Подвидовите на пеперугата вклучуваат:
Опис
Распонот на крилјата е од 30 до 44 мм. Горната страна на пеперутката е темнопортокалова, со нерамномерни и разновидни црни дамки во средишниот дел и покрај рабовите. Рабовите се во црна боја.Телото и антените се кафеави. Долната страна е со различни нијанси на светлокафена и кремаста боја.
Пеперугата лета од мај до август, во зависност од локацијата. Јајцата се полагаат единечно во јули на растенија. Ларвите се хранат со капина, а возрасните единки од цветови. Овој вид има една генерација годишно. Презимува како кукла.
Марко Ригони
Кариера
Роден во Монтегрото Терме, (Провинцијата Падова) Ригони ја започна својата кариера во родниот град во тимот на Падова. Потоа му се приклучува на тимот на Јувентус, во прво време играјќи како напаѓач, но по само еден настап во Серија А (против екипата на Венеција на 17/1/1999), беше позајмен на Равена во јануари 2001 година и Цитадела во јануари 2002 година во Серија Б, пред да потпише со Триестина во јануари 2003 година. Тој го раскинува неговиот договор со Јуве со цел да и се приклучи на Триестина.
Тој играше редовно во Триестина, но во јануари 2006 година тој беше продаден на друг тим од Серија Б, екипата на Тернана. Откако тимот испадна во Ц1 Лигата, тој замина во Пескара во Серија Б на заем. Тој се врати во Терни во 2007-08 сезона, а потоа му беше понуден и нов 2-годишен договор во 2008 година.
Во летото 2009 година, тој потпиша за Новара каде одново почнува да соработува со Атилио Тесер неговиот тренер од периодот во Триестина. Тој го носи својот тим, до две последователни промоции, прво влегување во Серија Б во 2010 година, а потоа и во Серија А во 2011 година. Во сезоната 2011-12 во Серија А, Ригони ја имаше веројатно неговата најдобра сезона како професионалец, постигнувајќи цели 11 гола за тимот и имаше 8 асистенции. Тој се прослави со два постигнати гола во 4-тото коло кога Новара го победи Интер со 3-1, што беше прва победа за Новара во исто толку соочување со славниот италијански клуб. Во мај 2012 година, тој постигна хет-трик против екипата на Чезена во победата од 3-0. Но, и покрај напорите на Ригони, и тоа што тој беше клучен играч на екипата, Новара се врати назад во Серија Б таа сезона завршувајќи на претпоследното 19-то место на табелата со 32 бода.
По испаѓањето на Новара од Серија А, Ригони потпиша на едногодишна позајмица со друга екипа од најквалитетната италијанска лига, Кјево Верона. По завршување на сезоната 2012-2013 во Серија А, Кјево има опција да го откупи неговиот договор во целост.
Хазарска мисија
Хазарска мисија (860–861) – византиска верско-политичка мисија на солунските браќа св.Кирил и св. Методиј кај Хазарите по барање на хазарскиот каган. По налог на царот Михаил III и на патријархот Фотиј, тие заминале кај Хазарите за да ги неутрализираат идејните конфронтации на паганството, еврејството, мухамеданството и христијанството и да издејствуваат каганот христијанството да го прогласи за официјална религија и да воспостави централизирана власт во каганатот. При подготовките за Херсон тие го научиле еврејскиот јазик и било преведено едно граматичко дело. Таму ги пронашле и моштите на римскиот папа Климент I (I в.), за кого св. Кирил напишал три творби: „Канон", „Историски расказ" и „Пофално слово". Мисијата резултирала со масовно покрстување на Хазарите.
Историски контекст
Во IX век Византија била моќна империја, чиешто непрегледно сестрано богатство го свртувало вниманието на соседните народи и племиња. Во 860 година на север и североисток од државата постоела видлива опасност од инвазијата на словенските и хазарските народи. Словенските племиња претставувале постојана опасност уште од VI век, додека источно-турските номадски хазарски племиња во VIII век формирале силна држава - Хазарски каганат, по долниот тек на реките Волга и Дон.
Сакајќи да ја елиминира опасноста од експанзијата на Хазарите, византискиот двор прибегнал кон испробаната практика и ја организирал Хазарската христијанска мисија, којашто имала суштинска политичка цел и преку верскиот карактер на преговормте требало да се наметне христијанската религија. Византија честопати преку христијанизацијата успевала да ги смири скитачките и воинствено расположените племиња и да ги сопре нивните завојувачки намери. Главната улога при изведувањето на оваа мисија им била доверена на браќата Кирил и Методиј.
Хазарите имале можности да се запознаат со еврејската и со муслиманската религија. Пратениците на Хазарите побарале од византискиот цар учени луѓе коишто ќе им докажат на Хазарите, Евреите и Муслиманите дека христијанската вера е единствената вистинска вера. Царот веднаш го повикал Константин Филозофот (како што бил нарекуван Свети Кирил), според опширното Кирилово житие, му рекол: ,,Оди Филозофе кај тие луѓе, па проловедај им и протолкувај им за Светата Троица, со нејзина помош, зашто никој друг тоа не може да го стори подостојно”.
Цел на мисијата
Кирил и Методиј пристигнале кај хазарскиот каган, којшто прв беседувал со нив, а потоа браќата се впуштиле во долготрајните полемики со Евреите и Муслиманите, кои успеале помасовно да им ја наметнат својата религија на Хазарите, додека христијанските приврзаници биле најмалубројни. Искусните браќа одлични полемичари и со длабоки познавања на суштинските поставки на христијанската религија, предизвикале восхит кај непријателите. Кирил им објаснил многу непознати работи во догмите, а посебно суштинското значење и славењето на Светата Троица. Учениот каган бил многу задоволен и го пофалил Кирила кај византискиот цар. Каганот сакал да им даде богати дарови на мисионерите, но овие го замолиле да им ги подари заробените Грци. Според Панонските легенди, по успешните толкувања на христијанската религија, многу луѓе од хазарската држава го примиле христијанството, а односите меѓу Византија и Хазарскиот каганат биле подобрени. Верската нота на мисијата постигнала значајна политичка и дипломатска цел.
Патување во Рим
Во 867 година, браќата ја прифатиле поканата на папата Никола I во Рим да го објаснат нивниот судир со германскиот надбискуп на Салцбург и епископот Пасау, кој барал контрола врз истата словенска територија и настојувал сите литургии да се спроведуваат само на латински јазик. Кирил и Методиј пристигнале во Рим во 868 година, каде новиот папа Адријан Втори ја зазеде својата страна и официјално ја одобрил употребата на словенската литургија. Кога Кирил умрел во 869 година, Адријан го испратил Методиј назад кај Словените како негов легат и надбискуп на Сирмиум.
Кагава (префектура)
Кагава (јапонски:香川県; Kagawa-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа на островот Шикоку. Главен град е Такамацу.
Утледе
Утледе (Uthlede) — село и поранешна општина во округот Куксхафен во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2014 година е дел од општината Хаген им Бремишен.
Местоположба
Утледе се наоѓа помеѓу градовите Бремерхафен и Бремен, западно од автопатот Б27, како и источно од реката Везер.
Кагошима (префектура)
Кагошима (јапонски:鹿児島県; Kagoshima-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа на островот Кјушу. Главени град е Кагошима.
Зандштет
Зандштет (Sandstedt) — село и поранешна општина во округот Куксхафен во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2014 година е дел од општината Хаген им Бремишен.
Местоположба
Утледе се наоѓа помеѓу градовите Бремерхафен и Бремен, западно од автопатот Б27, како и источно од реката Везер.
Зандштет се наоѓа непосредно на реката Везер, спроти градот Браке, околу 37 километри северно од градот Бремен и 20 километри јужно од градот Бремерхафен.
Список на дела на Клод Моне
Ова е нецелосен список на делата, вклучувајќи ги скоро сите завршени слики, но без подготвителните црно-бели скици, на Клод Моне (14 ноември 1840 - 5 декември 1926 година) кој бил основач на француското импресионистичко сликарство и најдоследен и најплоден практичар на филозофијата на движењето за изразување на своите сфаќања пред природата, особено што се однесува на пејзажното сликарство пленер. Терминот „импресионизам“ е изведен од насловот на неговата слика Импресија, изгрејсонце (Impression, soleil levant).
Канагава (префектура)
Канагава (јапонски:神奈川県; Kanagawa-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа во регионот Канто на островот Хоншу. Главен град е Јокохама.
Есен (слика)
Есен – слика од Димитар Пандилов. Сликата е масло на платно, завршена во 1959 година со димензии 54 х 82 см и се наоѓа во Народниот музеј во Битола.
Опис
Сликата „Есен“ е пејзаж во есен. Поточно е претставена алеја на дрвја и широк пат. Еден вид парк во есен. Дрвјата се богато и слободно насликани со есенски лисја. Детали нема, само боја и потези кои асоцираат на есенски ветер во лисјата на дрвјата. На левата страна на сликата насликана е темна фигура на маж слична на сенка – без лице или други детали. Облечен во дебели алишта, се движи споро и е дел од тагата и густината на есента. Од по страните има само навестување на некакви куќи – тоа е изведено со линии кои би требало да ни опишат прозорци. Покрај куќите се од двете страни – далечни фигури на – деца што си играат, минувачи. Сите се изведени како централната фигура – без детали и конкретност, сите се само како сенки. Целата слика е како сон без јасни линии и детали. Таа е без реални детали, повеќе е внатрешно чувство на авторот слично на некој неодреден сон или сеќавање на некоја далечна случка.
Кочи (префектура)
Кочи (јапонски:高知県; Kōchi-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа на островот Шикоку. Главен град е Кочи.
Вулсбител
Вулсбител (Wulsbüttel) — село и поранешна општина во округот Куксхафен во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2014 година е дел од општината Хаген им Бремишен.
Кумамото (префектура)
Кумамото (јапонски:熊本県,; Kumamoto-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа на островот Кјушу. Главени град е Кумамото.
Скокови во вода на Летните олимписки игри 2012 – 3 метри синхронизирано за мажи
Синхронизираните скокови во вода за мажи од 3 метри на Летните олимписки игри 2012 се одржаа на 1 август 2012 година во Центарот за водени спортови во Лондон.
Формат на натпреварување
Според редоследот направен пред финалето, секој пар изведува шест скока. Во финалето учествуваат осум пара од осум држави. Состав од 11 судии го оценуваат секој скок, давајќи бодови до 10, при што највисоката и најниската оценка се елиминираат. Освојувачите на медали се утврдуваат откако ќе завршат сите серии на скокови. Парот што по шестата серија ќе има највисок вкупен број на бодови го освојува златниот медал.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Горни Балван
Свети Јован Крстител — главна селска црква во штипското село Горни Балван, Македонија.
Местоположба
Црквата е сместена во самото село, веднаш по последните селски куќи.
Историја
Црквата била подигната и осветена во век. Нема податоци од кого е осветена.
Фрескоживопис
Единствено има сознанија дека во нејзе работеле претставниците на Дебарската школа, Исаија и Кузман Фрчковски.
Иконостас
Црквата поседува иконостас, а иконите во него се од истиот период како и самата црква. Нема податоци чие дело се насликаните икони.
Во 1896 година, икони за храмот насликал и Данаил Штипјанецот.
Француска Гвајана
Француска Гвајана (Guyane (française)) е прекуморски регион на Франција кој се наоѓа на северниот брег на Атлантскиот Океан, во Јужна Америка. На исток и југ се граничи со Бразил, а на запад се граничи со Суринам. Нејзината површина изнесува 83.534 км2, што значи дека има многу мала населеност со помалку од три жители на километар квадратен. Во 2009 година, се регистрирани 229.000 жители кои живеат во главниот град, Кајена.
Додавањето на придавката „француска“ потекнува уште од постоењето на петте колонии, односно од запад кон исток: Шпанска Гвајана, Британска Гвајана, Холандска Гвајана, Француска Гвајана и Португалска Гвајана. Француска Гвајана и двете најголеми земји на југот и западот, Гвајана и Суринам, сè уште колективно се однесуваат како Гвајана и сочинуваат една површина.
Голем дел од стопанството на департманот е поврзано од присуството на космодромот, кој е главно место за слетување на Европската вселенска агенција.
Историја
Во доцните години на XIX век, имало пограничен проблем со Бразил во врска со огромна шумска површина, што довело до кратко постоење на една профранцуска земја Кунани и борба помеѓу населението. Со арбритација од швајцарската влада, проблемот бил решен во корист на Бразил. Во 1946 година, Француска Гвајана добила статус на прекуморски департман на Франција. Во 1970-тите години дошле населувачи од Лаос.
Во 1964 година, францускиот претседател Шарл де Гол, одлучил да изградил вселенска патна база во Француска Гвајана. Ова би ја заменила постоечката сахарска база во Алжир и ќе го поттикне стопанскиот раст во Француска Гвајана. Овој департман е особено погоден за оваа намена поради тоа што се наоѓа во близина на екваторот и поради огромниот пристап до океанот. Гвајанскиот вселенски центар, кој се наоѓа близу брегот на Куру, започнал со интензивна работа по првичното лансирање на ракетите Вероник со што придонел комерцијален успех на европска вселенска индустрија со лансирањата на „Аријана 4“ и „Аријана 5“.
Во 1970-тите и 1980-тите години се зголемила автономноста од Франција, но наскоро била анулирана.
Географија
И покрај делењето на културни афинитети со франкофонските територии од Карибите, Француска Гвајана не се сметала за дел од тој географски регион, бидејќи Карипското Море се наоѓа неколку стотици километри на запад, под пазувите на Малите Антили. Но, сепак границата што се дефинирала како Карибите се менувала со текот на времето. Во XVII и XVIII век, карибите опфаќале огромна површина, а Француска Гвајана се наоѓала на еден крај и многу често се сметала како да е сопственост на Карибите. Француска Гвајана се протега на географска широчина од 2° и 6° на север и на географска должина од 51° и 53° на запад. Се состои од два главни географски региони: крајбрежен венец каде мнозинството на луѓе живее и густа, тешко достапна дождовна шума, која се издига на врвовите на планината Тумак-Хумак во близина на границата со Бразил. Највисокиот врв во Француска Гвајана е Белви де Линини на Мирапасула ( 851м ). Други планини се: Мон Мачалу (782м), Пик Кудро (711м ), Мон сен Марсел ( 635 м), Мон Фавар ( 200м) и Маури ( 156м). Неколку мали острови се простираат на брегот, меѓу кои се Ил ду Салу кој го опфаќаат и островот на ѓаволот и изолираниот Ил ду Конетабл, кој се наоѓа на брегот кон Бразил.
Од 2007 година, Амазонската шума, која се наоѓа на крајот од департманот, е една од деветте заштитени национални паркови од Франција, Гвајанскиот Амазонски парк. Овој парк се протега на површина од 33.900км2, опфакајќи ги општините Камопи, Мирапасула, Папаичтон, Сен Ели и Саул.
Животна средина
Во Француска Гвајана има многу необични и важни екосистеми: тропски прашуми, крајбрежни ризофори, савани, изолирани врвови и многу видови на мочуришта. Француска Гвајана има едни од највисоките нивоа на биолошка разновидност во светот, опфаќајќи ги флората и фауната. Тоа е последица на постоењето на стари шуми кои претставуваат биолошки разновидни резервоари. Прашумите се засолниште на многу видови за време на сушните периоди и Земјиното замрзнување. Овие шуми се под заштита на националниот парк ( Гвајанскиот Амазонски Парк ) и шест други природни резервоари. Меѓународниот сојуз за заштита на природата и Европската Унија ги здружиле силите во заштитата на овие предели.
Следејќи ја дебатата Гренел за животна средина од 2007 година, Гренел законот се усвоил во 2009 година, под број 2010-788. Параграф 49 од законот изнесува предлог за создавањето на единствена организација одговорна за зачувување на животната средина во Француска Гвајана. Оваа организација ќе покаже знаење на полето на зоологијата ( флора и фауна ) и екологијата ( екосистемите ) и ќе овозможи воспоставување на политики од страна на државата и локалните власти.
Постојат околу 5500 видови на растенија, вклучувајќи и повеќе од илјада видови на дрва, 700 видови на птици, 177 видови на мамали, преку 500 видови на риби од кои 45 % се ендемски и 109 видови на водоземци. Микроорганизмите се многу поборојни, особено на северот и се конкуренција со бразилскиот амазон, Борнео и Суматра. Во овој француски департман има најмалку 98% на ’рбетници и 96% на растенија од Франција.
Најмногу загрозени од екосистемот се живеалиштата покрај патиштата, кои сè повеќе исчезнуваат во однос на другите шуми во Јужна Америка, слаба контрола врз ловењето и полесно ловокрадство со создавањето на патеки и пат за коли. Сечењето на дрва е потешко поради недостаток на патишта. Од 28 јули 2005 година се проширил шумскиот код во Француска Гвајана, но со важни отстапувања и измени.
Земјоделство
Почвата во Француска Гвајана е една од најсиромашните почви во светот. Почвата има недостаток на хранливи и органски материи. Киселоста на почвата е уште една причина за сиромашна почва, затоа фармерите требаат да ги обогатуваат нивните полиња со вар. Сите овие недостатоци довеле до уништување на земјоделството. Искористените помагала придонеле за зголемување на ph вредноста на почвата ( смалување на киселоста на почвата), минерали и други хранливи материи. Terra preta ( црна земја ) е откриена во Француска Гвајана во близина на границата со Бразил. Се спровело истражување за да се одреди како овие почви историски се создавале, а како тоа денес се прави.
Стопанство
Во 2008 година, каматната стапка на пазарот на БДП на Француска Гвајана изнесувал 4,72 милиони американски долари, рангирајќи се како најголема економија од сите Гвајани, а 11та по големина во Јужна Америка.
Француска Гвајана е зависна од Франција за парична помош, трговија и стоки. Основни индустрии се рибарството, рударството и тимбер. Гвајанскиот вселенски центар во Куру брои 25% од БДП и околу 1700 вработени.
Производството не е развиено. Земјоделството не е развиено, освен во близина на брегот. Шеќерот и бананите се двете основни производи кои се одгледуваат. Туризмот, особено екотуризмот е во подем. Невработеноста е најголемиот проблем, кој се движи од околу 20 % и 30 %.
Во 2008 година, каматната стапка на пазарот за БДП за жител изнесувал 20.904 американски долари, еден од највисоките во Јужна Америка.
Демографија
Француска Гвајана брои 229.000 жители, повеќето од нив живеат на брегот. Според пописот од 1999 година, 54,4% од населението е родено во Француска Гвајана, 11,8% се родени во Франција, 5,2% се родени во Гвадалуп и Мартиник, а само 28,6% од населението е родено во странски земји ( Бразил, Суринам, Хаити.
Процентот на етничкото население во Француска Гвајана варира. Мулатите ( луѓе со Африканско и Француско потекло) ја претставуваат најголемата етничка група, иако проценките варираат од точниот процент, во зависност од тоа дали е вклучена хаитанската заедница. 60-70% од населението се Креолци, ако се бројат и хаитанците, а без нив 30-50%.
Само 14% од населението има европско потекло. Мнозинството од нив се од француско потекло, но има и луѓе од холандско, британско, шпанско и португалско потекло. Од азиската заедница најмногу има Кинези и Хмонги од Лаос. Има и помали групи од повеќе Карипски Острови, особено од Света Луција и Доминика. Од азиската заедница се и Индијанци од истокот, Либанци и Виетнамци.
Марунците, кои се Африканци од црната раса, се најмногубројните жители во внатрешноста заедно со Америндианците. Марунците се потомци на избеганите африкански робови и живеат по долж реката Марони.
Римокатолицизмот е доминантна религија во Француска Гвајана. Марунците и некои од Америндианците ја одржуваат својата религија. поголемиот дел од Хмонгците се католици, должејќи се на влијанито на мисионерите кои им помогнале да дојдат во Француска Гвајана.
Јазици
Францускиот јазик е службен јазин во Француска Гвајана, но постојат и други јазици. Во регионални јазици спаѓаат креолски, шест америндиански јазици ( аравак, палижур, калина, вајана, вајампи, емеријон), четири марунски дијалекти ( сарамака, парамакан, алуку, ндјука), како и хмонгски нжуа. Исто така се зборува португалски, хака, хаитски креол, шпански, холандски и англиски.
Политика
Француска Гвајана, како дел од Франција, е дел од Европската Унија. Таа претставува најголема земја по површина која се наоѓа надвор од Европа ( откога Гринланд во 1985 година ја напушти Унијата). Покрај шпанските енклави во Африка од Сеута и Мелиѓа, Француска Гвајана е една од трите територии членки на Европската Унија кои се наоѓаат надвор од Европа, а која не е остров. Како интегрален дел на Франција, шеф на државата,односно на Француска Гвајана е претседателот на Франција, а шеф на владата е премиерот на Франција. Француската влада и нејзините служби имаат одговорност за многу прашања кои се однесуваат на националната извршна власт, како што се одбрана и надворешни врски. Претседателот на Франција назначува управител да биде негов претставник на локалната влада во Француска Гвајана. Постојат две локални извршни тела: генерален совет од 19 члена и регионален совет од 34 члена, двата совети се бираат по пат на избори. Наскоро ќе бидат обединети во еден совет, откако ќе добијат власт на иста територија.
Француска Гвајана испраќа двајца претставници во француското национално собрание, еден кој ја претставува општината на Кајена и општината на Макурија, а другиот ја претставува Француска Гвајана. Француска Гвајана испаќа и двајца сенатори до францускиот сенат. Гвајанската социјалистичка партија доминира во политиката на Француска Гвајана.
Голем проблем за Француска Гвајана претставуваат доаѓање на илегални имигранти од Бразил и Суринам. Границата помеѓу департманот и Суринам ја формира реката Марони, која тече низ дождовни шуми и претставува тешкотија за полицијата и француската странска армија да патролира. Француската влада започнала неколку операции во борбата протил илегалното копање на злато од рудниците во Француска Гвајана. Тоа се операциите: во 2003 година операцијата Анаконда, во 2008 и 2009 година операцијата Харпи, во 2010 година операцијата обединети сили на Харпи. Полковникот Франсоа Мулер, командантот на полицијата на Француска Гвајана, верува дека овие операции се успешни. Сепак, по завршувањето на секоја операција, бразилските рудари, ископувачи на злато, се враќаат. Веднаш по започнувањето на операцијата обединети сили на Харпи, започнала кавга помеѓу француските власти и бразилските рудари. На 12 март 2010 година, биле нападнати група на француски војници и гранична полиција, враќајќи се од извршување на успешна операција. војниците уапсиле 15 рудари, конфискувале три бродчиња и заплениле 617 грама злато, сето тоа во вредност од околу 22.317 долари. Ископувачите на злато се вратиле да повратат загубата на плен и своите колеги. Ископувачите биле предупредени со истрели, но тие успејале да повратат едно бротче и 500 грама злато.
Сообраќај
Главен меѓународен аеродром во Француска Гвајана е аеродромот Кајена-Рошамбо, кој се наоѓа во општината Матури, која е јужно предградие на Кајена. Дневно има по два лета за Париз, со Ер Франс и Ер Караибе. Летот од Кајена до Париз трае 8 часа и 25 минути, а летот од Париз до Кајена трае 9 часа и 10 минути. Исто така има летови и до Фор де Франс, Поент а Питр, Порт о Пренс, Мајами и Белем.
Главно морско пристаниште во Француска Гвајана е пристаништето Деград де Кан, кое се наоѓа во речното устие на реката Махури, во општината Ремир-Монтжоли, југоисточно предградие на Кајена. Увозот и извозот главно се врши преку ова пристаниште. Пристаништето е изградено во 1969 година, на старото пристаниште во Кајена кое било затрупано и не можело да се поврзе со современиот сообраќај.
Горно Драглишта
Горно Драглишта (од 1966 г. офиц. Горно Драглиште, Горно Драглище) — село во Општина Мехомија.
Кјото (префектура)
Кјото (јапонски:京都府,; Kyōto-fu) е префектура во Јапонија која се наоѓа во регионот Кансаи на островот Хоншу. Главен град е Кјото.
Годлево
Годлево — село во Општина Мехомија, Пиринска Македонија, во југозападниот дел на Бугарија.
Географија и местоположба
Годлево е планинско село распространето во полите на планината Рила, на надморска височина од 877 метри. Оддалечено е 6 километри од општинскиот центар Мехомија и околу 150 километри од главниот град Софија.
Историја
Околу старото село коешто се наоѓа на 5 километри оддалеченост од селото, минува римски пат, а над него во планината се наоѓа местото викано Стапката на Крале Марко.
Во 1810 година во Годлево е отворено училиште од поп Теодосиј, кое првично опстојува во неговиот дом, а потоа во вакафскиот дуќан.
Црквата „Успение на Пресвета Богородица“ потекнува од 1835 година.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 800 жители, сите Македонци.
Стопанство
Во Годлево функционира млекарница, којашто е позната по произведството на кашкавал и сирење.
Демографија
Според пописот од 2011 година, во Годлево живееле 503 жители.
На табелата е прикажан националниот состав на населението во градот: На табелата е прикажан бројот на населението во Годлево за периодот 1934-2011: Во селото и околината живеат голем број Македонци, кои од страна на бугарската држава не се признаваат како посебна етничка заедница и голем дел од нив се запишуваат како Бугари.
Култура и спорт
Во селото има стадион со капацитет од 2000 души.
Брамштет
Брамштет (Bramstedt) — село и поранешна општина во округот Куксхафен во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2014 година е дел од општината Хаген им Бремишен.
Местоположба
Брамштет се наоѓа помеѓу градовите Бремерхафен и Бремен.
Мијаги (префектура)
Мијаги (јапонски:宮城県; Miyagi-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа во регионот Тохоку на островот Хоншу. Главен град е Сендај.
Мие (префектура)
Мије (јапонски:三重県,; Mie-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа во регионот Кансаи на островот Хоншу. Главен град е Цу.
Недобарско
Недобaрско (од 1912 г. офиц. Добaрско, Добърско) — село во Општина Мехомија.
Поле со афиони
Поле со афиони – слика од Лазар Личеноски. Сликата е масло на платно, завршена во 1947 година со димензии 35 х 38 см и се наоѓа во Народниот музеј во Битола.
Опис
На сликата „Поле со афиони“ е претставен пејзаж со афионови насади. Во предниот дел е претставена нива со зрели афионови растенија. Во долниот дел слободно се претставени лисјата и стебленцата – насликани со слободни и брзи потези, а на горниот дел многу цутови на афионовите растенија. И афионовите цветови се слободно насликани со брзи и енергични потези со четката. Во позадината се чувствува далечина на поле, кое завршува во подножјето на планината. Планината е од едниот крај на сликата до другиот, како што е и нивата со афионовиот насад. Небото е светло и го најавува раниот чист убав спокоен летен ден. Сликата е весела, полна со живот и воспевање на раскошот на природата.
Дрифтзете
Дрифтзете (Driftsethe) — село и поранешна општина во округот Куксхафен во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 јануари 2014 година е дел од општината Хаген им Бремишен.
Местоположба
Утледе се наоѓа помеѓу градовите Бремерхафен и Бремен, западно од автопатот Б27, како и источно од реката Везер.
Штормарн
Штормарн (Stormarn) — округ во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се граничи со (од север надесно) окрузите Зегеберг и Источен Холштајн, слободниот град Либек, округот Војводство Лауенбург и градот-држава Хамбург.
Историја
Во средновековниот период, името Штормарн се однесувало на поголема област, на која сегашниот округ ја зафаќа само источната половина. Бил дом на саксонското племе Штурмари.
Штормарн станал дел од Холштајн во век. Кога Шлезвиг-Холштајн станал покраина на Прусија во 1867 година, пруската администрација го основала округот Штормарн, со Вандсбек како негово административно седиште. Во 1937 година, југозападниот дел на округот бил припоен кон Хамбург, а округот го загубил половина од своето население. Оттогаш, Вандсбек е округ на Хамбург, а главниот град бил префрлен во Бад Олдесло по војната. Во 1970 година, Штормарн повторно изгубил значаен дел од неговата територија, кога бил создаден градот Нордерштет со цел да стане дел од округот Зегеберг.
Географија
Реката Траве тече низ округот пред да се влие во градот Либек. Во најјужниот дел на Штормарн се наоѓаат источните предградија на Хамбург.
Грб
Грбот прикажува бел лебед, со круна околу неговиот врат, на црвена позадина. Лебедот бил хералдичко животно на Штормарн од средниот век.
Мијазаки (префектура)
Мијазаки (јапонски:宮崎県; Miyazaki-ken) е префектура во Јапонија која се наоѓа на островот Кјушу. Главен град е Мијазаки.
Горнобалванска парохија
Горнобалванска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Штипското архијерејско намесништво на Брегалничката епархија. Нејзиното седиште е во црквата „Св. Никола“ во селото Крупиште. Парохијата ги опфаќа селата: Врсаково, Горни Балван, Горно Трогерци, Долни Балван, Долно Трогерци, Крупиште, Сарчиево и Судик. Во рамки на парохијата влегуваат и штипските населби: Три Чешми и Свињогојство.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Јосиф Сталин
Сталин до револуцијата
Во 1899 година тој бил избркан од училиштето, за што биле дадени повеќе причини. Како една од причините било неговото непочитување на кажаниот збор ниту пак на авторитетот, како и читање на забранети книги. Подоцна, тој бил обвинет за обид на преобратување на своите соученици кон марксизмот.
Во годините кои следеле тој бил невработен. Успевал да спечали пари преку учење на деца од средната класа и работејќи како службеник во опсерваторијата во Тифлис. Во исто време почнал да пишува натписи за социјалистичкиот грузиски весник “Brdzola Khma Vladimir”.
Во 1901 година тој се зачленил во Социјалдемократската работничка партија на која повеќето водачи биле во прогонство. Останал во Русија и почнал да организира протести против царството. На 18 април 1902 година бил уапсен за водење на штрајк и поминал 18 месеци во затвор, по што бил депортиран во Сибир. Во 1904 година, тој успеал да избега од Сибир и за неколку месеци да се врати на организирањето на штрајкови во Тифлис. Сè на сè, во периодот од 1902 до 1913, Сталин бил уапсен 8 пати, прогонет 7 пати, а успеал да избега 6 пати. Неговото последно прогонство траело од 1913 до 1917. Уште во 1910 година почнал да се нарекува себеси Сталин (човек од челик).
На вториот конгрес на РСДРП во Лондон во 1903 година, дошло до караница помеѓу Владимир Ленин и Јулиус Мартов, двајцата водачи на партијата. На крајот од расправијата, Мартов добил со 28 гласови наспроти лениновите 23 гласови. Ленин морал да го прифати поразот и да се оддели од партијата, притоа создавајќи нов разгранок подобро познат како болшевици. Оние коишто му останале верни на Мартов биле наречени меншевици. Сталин решил да им се придружи на болшевиците.
Ленин бил импресиониран од успесите на Сталин и во 1905 година го поканил во Финска за подобро да го запознае. По овој состанок, Сталин се вратил во Санкт Петербург каде што станал уредник на весникот “Правда”.
Во 1912 година на партиската конференција во Прага, Сталин бил избран за член на Централниот Комитет на Болшевичката партија. Откако го уапсиле во 1913 година бил протеран на живот во северен Сибир. По Февруарската буржоаско-демократска револуција во Русија во февруари 1917, царот Николај II абдицирал, со што и официјално бил ставен крај на повеќе од 300 годишното владеење со Русија од страна на царската династија Романови, како и на 200 години старата Руска Империја. Новиот премиер, односно претседателот на новата примвремена влада во Русија, Александар Керенски, им дозволил на сите политички затвореници да се вратат дома. Сталин се вратил во Санкт Петербург и почнал повторно да го издава “Правда”. Во исто време, Сталин, како и повеќето болшевици, го зазел ставот дека рускиот народ не е подготвен за социјалистичка револуција. Исто така Сталин и одборот на уредниците на "Правда" му пружале поддршка на Керенски и на неговата привремена влада, а исто така наводно одбиле да објават статија на Ленин во која што Ленин го повикува народот на уривање на привремената влада.