cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 505
NGC 505 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 505 се споменува и како UGC 924, MCG 1-4-41, CGCG 411-41.
Откривање
Објектот е откриен на 1 октомври 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 505 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 505 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 22 м 57,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 9° 28' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 57°.
Други поделби
Проучување на NGC 505 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5036. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 173; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 614. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1201.
Масаи
Масаи е народ од источно-суданското семејство на народи, гранка на Нилотите. Околку 300 000 припадници на народот „Масаи“ живеат во Кенија и Танзанија. Многу од нив живеат традиционален начин на живот и одгледуваат стока на саваните. Основна социјална единица е бома. 20 до 50 вакви боми сочинуваат село. Племето Масаи е полуномадски народ, верен на својата традиција. Ако во местото на живеење се случат големи несреќи, тие се селат од таму, дури и кога живеат во поголемите градови. Мажите Масаи се сметаат себеси за воини, носат долго копје и долга коса што ја фарбаат црвена. На свечености, се мачкаат по лицето со црвени бои. Жените сосема спротивно од нив, ја бричат главата и воопшто немаат коса. Мажите изработуваат накит од мониста и се китат со него. Жените Масаи носат раскошни ѓердани од бисери, бројот и боите на бисерите покажуваат дали жената е мажена и колку деца има таа. Бисерите, исто така покажуваат колку богата е таа. Останатите домородни племиња не ги сакаат луѓето од племето Масаи, ги сметаат за нецивилизирани, но за туристите најчесто се атракција. Масаите говорат Маа јазик кој припаѓа на групата нилосахарски јазици. Традиционалната Масаи религија е монотеистичка и Бог се нарекува Енга. Мал број од народот Масаи се школувани, и најчесто школуваните не остануваат во Масаи заедницата, туку си ја бараат среќата на друго место. Живеат во мали колиби, толку ниски што во нив не можеш да стоиш исправен. Најчесто се сточари, и главно јадење им е месото од закланите животни. Традиција е да ја пијат крвта од животното што го заклале, и традицијата налага мажите и жените да не јадат заедно. Жените не смеат дури ни да ја допрат храната која треба да ја јаде Масаи воинот, и единствено нешто што жената може да го направи за својот сопруг е да му свари чај. А чај пијат често, како замена за оброци, бидејќи јадат месо еднаш на неколку дена. Се смета за културно да го примат во колибата на спиење и јадење било кој Масаи патник, но само ако е на слична возраст како мажот што живее во таа колиба. Натаму традицијата налага Масаи воинот да има многу деца, но не мора да се од иста жена. Кај нив преовладува полигамијата. Се женат според своите, а не според државните правила, и најчесто немаат никакви документи. Женските деца ги мажат рано, најчесто ги даваат како втора, трета или четврта жена на некој многу постар од неа Масаи воин. За мажите важи правилото – првото свое дете и го дава на својата мајка, кое треба да и служи како слуга (значи детето живее со својата баба, а не со својата мајка).
Историја
Масаите се Нилотска група. Тие го населуваат регионот на големите езера во Африка. Дојдени се во Источна Африка преку Јужен Судан. Повеќето Масаи се сточари и се познати по својата репутација како воини. Како и други цивилизации и Масаите во Источна Африка имаат усвоено многу обичаи и практики од соседните Кушитски групи, вклучувајќи возрасен систем на опшествена организација, обрежување и зборови.
Потекло, миграција и асимилација
Според нивната историја, Масаите потекнуваат од долниот тек на реката Нил, северно од езерото Туркана. Во 15 век мигрирале на југ, на земјиште што сега се протега во северна Кенија, а во 17ти и 18ти  век на земјиште што сега се протега во централна Танзанија. Многу етнички групи кои веќе формирале населби во тие региони биле насилно одселени од страна на Масаите. Додека други, главно јужните Кушитски групи биле асимилирани од опшеството на Масаите. Како резултат од мешавината на Нилотските и Кушитските групи настанале Калењин и Самбуру.
Населби во Источна Африка
Територијата на Масаи го достигнува својот најголем подем во средината на 19от век, кога ја зафаќа речиси целата долина. Како најголема група во тоа време Масаите краделе добиток од Далечниот Исток, крадците користеле копја и штитови, но повеќето стравувале поради фрлањето на клубови кои можеле да бидат точно фрлени и до 70 чекори, односно 100 метри. Во 1857 година биле депопулирани во „Вакуафи пустината“ во југоисточна Кенија. Поради оваа миграција, периодот на експанзија бил обележан со епидемии на заразни болести, како: плеуропнеумонија, говедска чума и големи сипаници. Проценката од оваа катастрофа првпат биле изнесени од страна на германски доктори, која била дека 90% од добитокот и дивите животни биле заразени од говедска чума. Оваа катастрофа се совпаднала со суша. Австрискиот истражувач Оскар Бауман проценил дека две третини од народот Масаи загинал за време на овој период. Тој исто така напишак книга во која го опишал животот на Масаи народот во овој пероид и во не а вели: „....има жени кои кои биле залудно потрошени за скелети од чии очи лудилото на глад заслепува......., воини едвај способни да ползат на сите четири и старешини полни со копнеж. Роеви на мршојадци ги следат од високо, во очекување на своите одредени жртви. “ Со договор земјиштето на Масаите во Кенија се налалило за 60%, кога Британците ги протерале за да се направи простор за доселениците, потоа ги задржале областите Кајиадо и Нарок. Масаите во Танзанија биле протерани од плодната земја помеѓу планините Меру и Килиманџаро. Масаите се спротивставиле на танзанската и кенијската влада да донесат повеќе седентарен начин на живот. Тие побарале право за пасење на добитокот на многу од националните паркови во двете земји. Масаи луѓето застанале против ропството и живееле со повеќето диви животни. Масаите сега ги поседуваат најдобрите области во Источна Африка. Тие никогаш не го простиле сообраќајот на човечките суштества. Иако Масаи луѓето застанале против ропството и сообраќајот на луѓето, тие биле во такви можности да мозажат да освојат големи области во кои претходно живееле луѓе кои се разместиле ( отселиле). Во суштина постојат дванаесет географски сектори на племето, секој од нив има свој обичаи, изглед, водство и дијалекти.
Култура
Масаи опшеството е силно патријархално, со постари мажи, понекогаш придружувани од пензионери, да одлучат за повеќето работи во секоја Масаи група. А со полно тело на усниот закон се вклучуваат многу аспекти на однесување. Надвор од судскиот процес се практикува таканареченото „Амит“ или „да се направи мир“, кое вклучува значително извинување. Масаите се монотеисти, тоа вклучива обожување на едно божество што се нарекува ЕНГА. Енга има двојна природа: Црн Бог – добротворна и Црвен Бог – одмаздувачка. „Планината на Бог“ се наоѓа во северна Танзанија. Централната фигура на нивниот религиски систем е исцелување, девинација и пророштво, и обезбедување на успех во војна или соодветни врнежи. Многу Масаи станале христијани, а во помала мера муслимани. Тие се познати по нивниот сложен накит. Стапката на смртност на новороденчињата довела до тоа, бебињата да не бидат признаени сè додека не наполнат 3 месеци. Масаите живеат традиционален живот, нивниот крај на животот е речиси без церемонија, мртвите се оставени на дивите животни и разградувачите. Труп кој бил одбиен од страна на дивите животни се докажувало дека нешто не е во ред со нив и претставувал социјален срам, затоа не било невообичаено телата да биле премачкани со маст и крв од заклан вол. Масаите живеат традиционален живот чиј центар е добитокот, што претставува нивен примарен извор на храна. Мерката за тоа колку е богат еден Масаи човек е во добитокот и во децата. Еден човек кој има многу од едното но не и од другото се смета за сиромашен. Нивното верско убедување е дека Бог им го доделил целиот крупен добиток на земјата, што довело до верување дека крупниот добиотк од сите племиња е нивни и почнале да си го земаат назад. Со текот на годините оваа практика станала многу поретка. Мажите во Масаи племињата се родени и одгледани за да бидат воини. Тие не се женат кога се млади, поради тоа што остануваат во шумата за да го чуваат и штитат племето. Ова е причината поради големата разлика во годините помеѓу мажот и неговата сопруга. За разлика од мажите, жените се мажат додека се млади.
Надворешно влијание
Одржувањето на традиционалниот пастирски стил на живот станал се потежок поради надворешните влијанија од современиот живот. Етиопија била првата држава во Африка која го прифатила христијанството во 4 век. По 7 век, исламот се проширил на јужниот дел од северна Африка, а на источните брегови на Африка бил донесен од страна на арапските трговци кои доаѓале ок Јемен и Оман. Во градовите на островите на Занзибар во Танзанија и Ламу во Кенија, видливо е арапското влијание. Во 19 и 20 век Европејците колонизирале голем дел од Источна Африка. Покрај тоа што имале културно и политичко влијание, европските колонизатори голем дел од плодната почва ја претвориле во големи фарми за да одгледуваат земјоделски култури за извоз. До 60-тите години на 20 век, африканските нации се здобиле со долгопосакуваната независност. Други надворешни влијанија се христијанските мисионерски мисии со кои се задржала шарената култура на Масаи луѓето, им создале можности за образование на сите, изградиле центри за спасување на младите девојки и развој на заедницата. Исто така промовирале и преобратување во христијанство. Со текот на годините многу проекти им помогнале на племенските водачи да најдат начини да ги сочуваат своите традиции, исто така балансирале образовни потреби за нивните деца како потреба за модерниот свет. Новите форми на вработување на Масаи луѓето вклучуваат земјоделство, бизнис (продажба на традиционалната медицина, водење на ресторани / продавници, купување и продавање на минерали, продажба на млеко и млечни производи од страна на жените, везови), и вработување плата (како чувари / стражи, келнери, туристички водичи), и други кои се ангажирани во јавниот и приватниот сектор. Многу Масаи се преселиле во поголемите градови.
Музика и танц
Масаи музиката традиционално се состои од ритми обезбедени од страна на хорот, додека водачот на песната ја пее мелодијата. Водачот на песната обично е пејач, кој најдобро може да ја пее таа песна. Секој песна има сво специфични намба структури врз основа на повик-и-одговор. Текстот е проследен со типична тема и се повторува дословно со текот на времето. Движењето на вратот го придружуваат пеењето. Кога се вдишува главата се спушта напред, кога се издишува се враќа назад. За разлика од други Африкански племиња, Масаите користат широка, ѕунлива полифонија. Жените ги пеат приспивните и песните во кои ги слават своите синови. Кога многу жениќе се соберат заедно тие пеат и танцуваат меѓу себе. Единствен исклучок од гласната природа на Масаи музиката е при употребата на рог за повикување на Моранс за церемонијата Еуното. Двете пеењто и танцувањето понекогаш користат за флетување. Младите мажи формираат линија и ритмички извикуваат "Oooooh-yah", а девојките стојат пред мажите и пеат за високиот смртен пад на "Oiiiyo..yo". иако телата им доаѓаат во близина, тие не се допираат бидејќи не смеат.
Еуното церемонијата е доаѓањето на возрасен воин, и таа може да вклучи 10 или повеќе денови теење, танцување и изведување ритуали. Девојките на Моран парадираат самите во нивните најспектакуларни носии, како дел од Еуното. Мајките на Моран пеат и танцуваат во чест на храброста и смелоста на нивните синови.
Модификации на телото
Пирсот се наоѓа на ушните школки. Различни материјали се користат двата прса и се протегаат лобуси, вклучувајќи трње за пирсинг, гранчиња, снопови на гранчиња, камења, пресек на слонови коски и празни филм канистри. Се помалку Масаи (особено момчињата) го следат овој обичај. Жените носат различни форми на брадестиот накит во двете ушни школки и помали пирсови на врвот од увото. Постои силна верба меѓу Масаи дека дијареа, повраќање и други фебрилни болести во раното детство се предизвикани од страна на гингивален оток над кучешкиот регионот, кој се смета дека содржи „црви“ или „најлон“ на забите. Поради тоа Масаите уште во раното детство им ги ваделе кучешките пупки на забите од своите деца.
Засолниште
Како историски номадски, а потоа полуномадски народ, Масаите локалните, лесно достапни материјали и домородната технологија за изградба на нивните живеалишта. Нивните традиционални куќи биле наменети за луѓе во движење и со тоа биле многу непостојани во природата. Инкајијик куќите се во форма на круг или ѕвезда и се изградени од страна на способни жени. Структурната рамка е формирана на дрвени столбови зацврстево во земјата и испреплетени со мали гранчиња, коишто се малтерисани со мешавина од кал, стапови, трева, кравјиот измет, човечка урина и пепел. Кравјиот измет гарантирал дека покривот е водоотпорен. Овие куќи се многу мали ( ширина 3х5 метри и висина од 1,5 метар), во рамките на овој простор семејството готви, јаде, спие, се социјализира, продава храна,гориво, а понекогаш и ситниот добиток бил сместен во овој простор. Селата најчесто биле заградувани во кружна ограда од страна на мажите и во текот на ноќта целиот добиток бил сместен во центарот, каде бил заштитен од дивите животни.
Облека
Облеката варира од зависноста на возраста и локацијата. На пример младите луѓе по нивното обрежување носат црно, неколку месеци. Сепак црвената е омилена боја. Сината,црната, шарената и карираната облека ја носеле како шарени африкански дизајни. Во 1960 година Масаи луѓето почнале да ја заменуваат животинската кожа со комерцијалната памучна облека. Шукла е Маа збор за листови кои традиционално се носат обвиткани околу телото, по еден на секое рамо. Тие се обично црвени, иако ги има и во други бои и дезени. Розовата, дури и со цвеќиња не е избегнувана од воините. Масаите во близина на брегот може да носат Кико, еден вид на саронг кој доаѓа во многу различни бои и текстил. Сепак, склопот на стил е ленти. Многу Масаи во Танзанија до неодамна носеле едноставни сандали, кои биле направени од cowhides. Тие сега се единствено со ленти од гуми или пластика. И мажите и жените носат дрвени нараквици. Жените редовно ткаат и прават накит од бисери. Овие бисери играат важна улога во украсување на телото. Иако постојат варијации во значењето на бојата на бисерите неколку општи значења за неколку бои се: бела-мир; сина-вода; црвена-крв, воин, храброст. Бисерите изработувани од страна на жените, имале долга историја меѓу Масаите, кои ги артикулираат идентитетот и местото во општеството преку накитот и сликарството на телото. Пред контактот со Европејците бисерите биле произведувани од локалните суровини. Бели бисери биле правени од глина, школки, слонова коска или коска од други животни. Црна и сина бисери биле правени од железо, јаглен, семиња, глина, или рог. Црвените бисери доаѓале од семето, шумите, слоновата коска, коската од други животни, бакар или месинг. Кога кон крајот на деветнаесеттиот век големи количини на светло обоени Европски стаклени бисери, пристигнале во Источна Африка, жените кои ги изработувале овие бисери ги замениле своите материјали со оние на Европејците.
Коса
Бричената глава е честа појава кај Масаите особено кај жените. Уште како 3 месечни бебиња им се бричат главите и се крштеваат. Им оставаат само по еден прамен кој ќе биде оставена на тилот или на челото, и симболизирало „состојба на благодат“. Позицијата на косата на една жена која го изгубила своето дете во претходната бременост, зависи од тоа дали таа изгубила момче или девојче. Воините се единствените кои имаат долга коса и ја фарбаат црвена. Два дена пред младите да се обрезуваат главите им се бричат. Младите воини потоа дозволуваат косата да расте. Нивните долги коси се сплетени во плетенки ко се рспределени од врвот на главата до ниво на увото. Кога воини одат преку Еуното за да станат старешини, нивните долги коси се бричат. Како мажи кои преминуваат од една фаза на животот во друга имаат бричени глави, а невестата исто така ќе има избричена глава и два овна ќе бидат заклани во чест на церемонијата.
Ајкула-наметка
Ајкула-наметка (Chlamydoselachus anguineus) — вид на ајкула.
Со своето издолжено тело слично како на јагула со сплескана глава, оваа ајкула малку личи на другите ајкули. Разликата е најзабележлива во положбата на устата: наместо од долната страна, устата е сместена напред на главата. Овен тоа, додека повеќето денешни ајкули имаат пет чифта прорези за жабри, ајкулата-наметка ги има шест, секој со набрчкан раб. Нејзините мали заби исто така се необични, секој има три остри шилци.
Реактанса
Реактанса — спротивставеност на промена на елементот во колото на електричната струја или напон кај електричните и електронските системи како резултат на неговиот индуктивитет или капацитет. Електричното поле се спротивставува на промената на напонот на елементот, додека магнетното поле се спротивставува на промената на струјата. Реактансата е слична со електричната отпорност, но се разликува во неколку аспекти.
Анализа
Во фазната анализа, реактансата се користи за пресметка на амплитудата и фазните промени на наизменична синусоидна струја која протекува низ елементот во колото. Се означува со симболот.
Реактансата и отпорноста  се компоненти на импедансата.
И капацитивната реактанса и индуктивната реактанса  придонесуваат во вкупната реактанса.
Иако и и  се позитивни по договор, капацитивната реактанса  негативно придонесува на вкупната реактанса.
Така,
Капацитивна реактанса
Капацитивната реактанса е спротивставување на промената на напонот на некој елемент. Капацитивната реактанса е обратно пропорционална на честотата на сигналот  (или аголната честота ω) и капацитетот.
Кондензаторот се состои од два проводници раздвоени со изолатор кој се нарекува и диелектрик. Кондензаторот се состои од два проводници раздвоени со изолатор кој се нарекува и диелектрик.
Под дејство на наизменично напојување, кондензаторот ќе акумулира само ограничена количина на полнеж пред потенцијалната разлика да го смени поларитетот и полнежот да се растури. Колку е повисока честотата, толку е помал акумулираниот полнеж и помало е спротивставувањето на струјата.
Индуктивна реактанса
Индуктивната реактанса е спротивставување на промената на струјата низ елемент во колото. Индуктивната реактанса Индуктивната реактанса е пропорционална на честотата на синусоидниот сигнал  и индуктивитетот.
Средната струја која тече низ индуктивитетот во серија со синусоиден наизменичен извор со амплитуда   и честота  еднаква е на:
Средната струја која тече низ индуктивитетот во серија со квадратен наизменичен извор со амплитуда  и честота  еднаква е на:
Кој било проводник со конечни димензии има индуктивност; индуктивноста се зголемува со повеќекратно вртење во електромагнетен калем. Фарадеевиот закон за електромагнетна индукција ја дава контра-електромоторната сила (напон кој се спротивставува на струјата) која е предизвикана од стапката на промена на густината на магнетниот флукс   низ струјната намотка.
За индуктивитет кој се состои од калем со намотки се добива:
Контра-електромоторната сила е извор на спротивставување на струјниот тек. Постојана еднонасочна струја има нула стапка на промена и го гледа индуктивитетот како кратка врска (вообичаено се прави од материјал со мала отпорност). Наизменичната струја има временски упросечена стапка на промена која е пропорционална на честотата што предизвикува зголемување на индуктивната реактанса со честотата.
Фазно позиционирање
Фазата на напонот низ чисто реактивен елемент (кондензатор со бесконечна отпорност или индуктивитет со нула отпорност) ја доцни струјата за радијани за капацитивна реактанса и предничи за  радијани за индуктивна реактанса. Треба да се напомене дека без познавање на отпорноста и реактансата не може да се одреди односот меѓу напонот и струјата.
Потеклото на различните ознаки за капацитивна и индуктивна реактанса е фазниот фактор во импедансата.
За реактивна компонента синусоидниот напон низ компонента е во квадратура (Пи/2 фазна разлика) со синусоидната струја низ компонентата. Компонентата наизменично апсорбира енергија од колото и потоа ја враќа енергијата во колото, што значи дека чистата реактанса не растура енергија.
Обичен синец
Обичниот синец (Polyommatus icarus) е пеперутка од видот на пеперутки синци. Името на пеперугата, како и кај сите останати синци, потекнува од бојата на крилјата кај мажјаците. Женките најчесто се кафеави Пеперугата ја има и во Македонија.
Подвидови
Подвидовите на пеперугата се:
Опис
Синецот има распон на крилјата од 28–36 милиметри (1,1–1,4 инчи). Грбната страна на крилјата е блескаво сина, светло виолетово-сина или речиси зумбул-сина со тенка црна граница. Крилјата на женките се кафеави или црно-кафеави со низа црвеникави жолти дамки по должината на рабовите на крилјата (маргинални точки) и обично малку сини во основата. Обемот на сина и кафена боја е исклучително променлив во зависност од локацијата. Врвот на крилјата кај женката можеби е претежно сина, особено во Ирска и Шкотска, но секогаш има црвени дамки. Вентралната страна има основна боја на сива или прашина-сива боја кај мажјаците и покафеава нијанса кај женките. И двата пола имаат низа црвени или портокалови дамки по должината на работ на задното крило и се протегаат на предното крило, иако тие се генерално послаби таму, особено кај мажјаците, каде што понекогаш воопшто ги нема. Има околу десетина црно-центрирани бели дамки (очели) на задното и девет на предното крило. Ресите на надворешниот раб на крилата се униформни бели, не вкрстени со црни линии.
Петров Рид
Петров Рид — рид во Македонија, со следниве географски координати: географска ширина од 41o 13 ' 50 , географска должина од  22o 10 ' 04 .
Космос-1112
Космос-1112 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Капустин Јар, СССР на 6 јули 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 50,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 527 км, а најмалото на 342.
Аплакофори
Аплакофорите (класа Aplacophora) се црвовидни бесчерупкести мекотели кои живеат во зоната помеѓу морскиот брег и работ на континенталниот гребен. Класата на аплакофори содржи две поткласи: Neomeniomorpha (наречена и Solenogastres) и Chaetodermomorpha (наречена и Caudofoveata). Аплакофорите се закопуваат или ползат низ калта, или се замотуваат околу алционариските корали. Повеќето претставници се помали од 10 mm во должина.
Неколку одлики се својствени за сите аплакофори. Нервниот систем се состои од парни странични и стомачни нервни стебла, со многу странични комисури, букален прстен и церебрална и супраректална ганглија. Целомот е редуциран во целомски канали (целомодукти), просторен перикардиум (околусрцева празнина) и гонади кои се поврзуваат со перикардиумот. Постои мантијна празнина во која се излеваат течностите анусот и целомодукти. Присутни се и други типични мекотелни одлики, но не се својствени за сите фамилии, а тоа се радула (рендест орган за дробење на храната) и нејзината потпора; парни жабри во мантијната празнина; стапало за ползење кое секретира мукус; како и мастилаво ќесе.
ПУ „Димитар Влахов“ - Долно Дупени
Основно училиште „Димитар Влахов“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Димитар Влахов“ - Долно Дупени; скратено: ПООУ „Димитар Влахов“) — подрачно основно училиште во селото Долно Дупени, составен дел на истоименото училиште од селото Љубојно.
Аплакофори
Исхрана
Неомениоидите се хранат со жаркари - цврсти и меки корали, хидрозои, зооантарии или горгонии. Некои видови се исхрануваат само со специфични жаркари. Каудофовеатите ингестираат седимент или може да се селективни месојдади или чистачи. Најмногу се хранат со дупконосци.
ПУ „Димитар Влахов“ - Долно Дупени
Училиштето е именувано по македонскиот револуционер Димитар Влахов.
Аплакофори
Размножување
Аплакофорите се хермафродити и имаат парни гонади. Истражувањата покажале дека има присуство на семени рецептакули, што укажува на присуство на интросперма (сперма која не доаѓа во контакт со водата). Набљудувањата на живи примероци на Epimenia australis покажале дека оплодувањето е внатрешно.
ПУ „Димитар Влахов“ - Долно Дупени
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Долно Дупени, на самото сретсело.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Жил Мазарен
Жил Мазарен (Jules Mazarin; - ), родено име: Џулио Рајмондо Мацарино (Giulio Raimondo Mazzarino) — истакнат француски политичар и кардинал од италијанско потекло, кој по смртта на кардиналот Ришелје станал премиер за време на регентството на кралицата Ана. Како еден од највештите дипломати на своето време, тој ги поставил темелите врз кои кралот Луј XIV ја градел хегемонистичката политика на Франција кон Европа.
Рудолф IV (војвода од Австрија)
Рудолф IV  (Rudolf IV der Stifter, роден на во Виена - починал на  во ) — владетел од Хабсбуршката династија како војвода од Австрија и војвода од Штаерска (1358–1365).
Рани години
Рудолф бил најстариот син на Албрехт II и Јохана фон Пфирт. Во 1357 година Рудолф IV се оженил за Катарина Луксембуршка, ќерка на Карло IV.
Управување
Тој ја проширил катедралата „Св. Стефан“ во Виена, каде подоцна бил погребан. Рудолф IV во 1365 година го основал Универзитетот во Виена, нарлечен и денес Alma Mater Rudolphina.
Во 1358/1359 година војводата Рудолф IV издал документ Privilegium minus, фалсификувана верзија на документот Privilegium maius од 1156 година, според кој документ, Австрија била ставена на исто ниво со изборните кнежевства во Светото Римско Царство. Рудолф IV го уништил оригиналот на Privilegium minus.
Рудолф IV сам се нарекувал надвојвода. Во 1453 година, документот бил признаен од страна на царот Фридрих III. Со царот Карло IV склучил договор според кој по неговата смрт неговото наследство да биде предадено на неговите браќа Албрехт III и Леополд III.
Неговиот портрет бил прв клониран портрен на некој средноевропски владетел.
Надворешни врски
<BR>
Сообраќај во Естонија
Република Естонија се наоѓа на крајниот исток од Европската Унија, поради што сообраќајот на земјата се потпира на врските со Унијата од западната страна и со земјите на исток од неа и тоа најмногу со Русија. Сето ова придонесува за развојот на патниот сообраќај во земјата, посебно на морскиот сообраќај, благодарение на долгото балтичко крајбрежје на Естонија.
Секојдневие (филм)
Секојдневие - (англиски: Every Day) американски филм, во режија на Ричард Левин. Главните улоги ги играат: Хелен Хант и Лив Шрајбер.
Содржина
Едно семејство од Њујорк е на чекор од распаѓање, борејќи се со неочекувани животни проблеми. Нед е писател на сценарија за телевизиски филмови. Тој е загрижен за синот-хомосексуалец, а сопругата Џени му помага на нејзиниот болен татко кој премногу пие. Во меѓувреме, притисокот на работата ги зближува Нед и неговата привлечна колешка Робин.
Сообраќај во Естонија
Железнички сообраќај
Главното железничко претпријатие во Естонија е Естонски железници, кое е во сопственост на државата.
Вкупната должина на железничката мрежа во Естонија изнесува околу 1200 км, од кои 133 км се електрифицирани. Поголемиот дел од железничките пруги во Естонија, како и во сите други републики од поранешниот Советски Сојуз, имаат поширок колосек (1524 mm) од стандарната ширина која изнесува 1435 mm. Ова се однесува посебено на најважните делови од железничките пруги во Естонија, кои започнуваат во Талин, и одат кон следните насоки:
Главниот град Талин има трамвајски сообраќај, и сообраќај со градска надземна железница.
Железничка врска со соседните земји:
Во поново време се прават планови за изградба на подводна железничка врска под Финскиот Залив, помеѓу Естонија и Финска, слично на тунелот Ламанш, со тоа што овој тунел би требало да биде подолг. Поради потреба од многу високи вложувања плановите се одложени за во иднина.
Патен сообраќај
Вкупната должина на патиштата во Естонија изнесува 57.565 км, од кои поплочени се 12.926 км. Вистински автопат не постои, но современи сообраќајници со четири ленти постојат на приодот кон главниот град Талин, во должина од 75 км. Сепак изградбата на современи сообраќајници е интензивна, особено кон земјите на Европската Унија. Најважниот патен правец во земјата е Балтичкиот пат, кој всушност е Европскиот коридор E67.
Воден сообраќај
Естонија е приморска земја, и има долго крајбрежје на Балтичко Море. Во Естонија постојат неколку важни морски пристаништа, од кои најважно е во главниот град Талин. Другите важни пристаништа се Пјарну, Палдиски и Хапсалу. Трговската морнарица е значајна по својот обем. Во државата постојат и големи поморски компанија, како на пример Талинка.
Пловни патишта во внатрешноста на Естонија се транспортите по езерата и пловните делови од реките. Нивното значење е помало, бидејќи реките се помали и доста плитки, а во текот на зимскиот период најчесто се замрзнати. Најголемото езеро Пејпус се наоѓа на граница со Русија.
Гасоводи и нафтоводи
Должината на гасоводите е 859 км (2007 година).
Воздушен сообраќај
Во Естонија има неколку авиокомпании, од кои е најпозна Естонијан Ер. Во државата постојат 5 официјални аеродроми со поплочана подлога и сите се со IATA код (IATA Airport Code). Постојат три аеродроми на островите, кои се важни главни врски на островите со копнениот дел на Естонија. Меѓународно значење имаат два аеродроми:
Најголемиот и најзначаен аеродром во земјата е аеродромот Улемисте во Талин, кој е на само 4 км од центарот на градот.
Работња
Работња е река во московскиот регион, која тече низ територијата на градот Митишчи. Должината на реката е 7 км. Припаѓа на басенот Јауза (притока на Москва). Во моментов, во средишниот тек е затворен во колектор. Изворот на реката е во шумскиот парк Пироговски, устието е во ММЗ, каде што се влева во Јауза.
Историја
Реката Работња била важен фактор за жителите на поранешното село Болшие Митишчи - на крајот на краиштата, токму таа била дополнителен извор на водоснабдување, токму од нејзината устие започнува преносот Митишчи од Јауза до Кљазма.
Во 20-тиот век, таа била покриена со брана во областа на паркот Челноковски и ова езерце станало омилено место за одмор. Но, во 70-тите, езерата почнале да се претвораат во мочуришта, и тие решиле да ја затворат реката во брана. Сега ништо не ги спречувало градителите да ја постават патеката на Олимписката авенија. Срушено е и селото Рупасово низ кое течела.
Моментална состојба
Сега на реката е зачувано езерцето Рупасовски, околу кое ќе постават парк и фрагменти од самата река.
1324
1324 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1324 година од новата ера, 324. од вториот милениум, 24. од XIV век и петта од 1320-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6832 и 6833 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6074 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5084 и 5085 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2077.
NGC 5115
NGC 5115 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5115 се споменува и како UGC 8408, MCG 2-34-10, CGCG 72-57.
Откривање
Телото е откриено на 25 март 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 23 м 0,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 57' 4"". Положбениот агол на објектот е во износ од 97°.
Други поделби
Проучување на NGC 5115 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46754. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 897. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1420.
Свети Никола Чудотворец (кована пара од 2016 година)
Лице
На лицето, во горниот дел од монетата се прикажани Грбот на Република Македонија, натписот „100 денари“ на македонски јазик, како и годината на издавање - „2016“. Во средишниот дел на монетата, од лево е претставена слика на базиликата „Св. Никола“ во Бари, Италија. Долу е прикажан мозаикот од влезот на руската православна црква „Св. Никола“ во Бари. Од десно се статуата на Свети Никола во катедралата „Св. Исак“ во Санкт Петербург, ознаката „Ag925“, како и масата на монетата „31.1 г“. На долниот дел е испишан називот „Република Македонија“ на македонски јазик.
Опачина
На опачината, во средишниот дел од монетата е претставен гравиран и насликан портрет на Свети Никола Чудотворец врз основа на иконата во црквата „Св. Серафим Саровски“ во Санкт Петербург. Под портретот стои натписот: „Свети Никола Чудотворец“ (на руски јазик).
Ханс Кристијан Ерстед
Ханс Кристијан Ерстед (Hans Christian Ørsted); – ) – дански физичар, хемичар, и следбеник на Имануел Кант кој го открил магнетниот ефект на електричната струја. Денес најмногу е познат по Ерстедовиот закон. Во 1824 година, Ерстед го основал здружението на природните науки во Данска. Исто така, основач е на данскиот метереолошки институт и данскиот државен завод за заштита на индустриска сопственост. Ерстед е првиот кој експлицитно го опишал мисловниот експеримент. Водач на таканаречениот Дански Златен век, Ерстед бил близок другар на Ханс Кристијан Андерсен и братот на Андерс Ерстед, кој подоцна ќе стане премиер на Данска (1853-54). Во чест на Ерстед, мерната единица за магнетна сила е наречена ерстед.
Животопис
Ханс Кристијан Ерстед е роден во Родкобинг. Уште како млад го развил неговиот интерес за науката додека работел со татко му, кој бил сопственик на аптека. Тој и неговиот брат Андерс поголемиот дел од нивното знаење го стекнале дома, за да во 1793 година се запишат на Копенхашкиот универзитет. Во 1796 година Ерстед бил награден за неговите трудови од областа на физиката и акустиката. Докторирал во 1799 година со дисертација заснована на дело на Кант насловено Архитектурата на природната метафизика.
Во 1801 година Ерстед добил патувачка стипендија која му овозможи три години да патува низ Европа запознавајќи се со познати физичари како Вилхелм Јохан Ритер, физичар кој верувал дека има врска меѓу електрицитетот и магнетизмот. Ова му звучело логично на Ерстед и се сетил на мислата на Кант според која сите природни појави се меѓусебно поврзани.
Во 1800, Алесандро Волта открил галвански елемент инспирајќи го Ерстед да размисли за природата на електрицитетот и да ги започне неговите први експерименти околу електрицитетот. Меѓу 1800 и 1803 ја посетил Германија, Франција во 1812 откако објавил прирачник насловен Интродукција кон природните науки (Videnskaben om Naturens Almindelige Loveand Første Indledning til den Almindelige Naturlære).
Во Берлин го напишал неговиот познат есеј за идендитетот на хемиските и електричните сили во кој за првпат ја наведува врската меѓу магнетизмот и електрицитетот. Потоа, во Париз го превел неговиот текст на латински заедно со Марсел де Серес. Кралското друштво во Лондон му го дал Коплиевиот медал, а Француската академија му додели 3000 франкови. Ерстед имал само 43 години кога дошол до ова големо откритие.
Во 1822 година, Ерстед бил избран за член на Кралската академија на науките во Шведска.
Во 1825 година, Ерстел дал значителен придонес кон хемијата наоѓајќи начин за продуцирање на алуминиум, изолирајќи го елементот преку редукција на алиминум хлорид.
Во 1829 година, Ерстед го основал Колеџот за напредна технологија, којшто подоцна бил преименуван во Технички универзитет на Данска. Истата година го основал Кралскиот политехнички институт и бил директор на истиот.
Ерстед починал на 9 март 1851 година во Копенхаген.
Електромагнетизам
На 21 април 1820 година, за време на едно предање, Ерстед приметил дека иглата на компасот се отклонила од север кога низ електричното коло протекла струја, потврдувајќи ја директната врска меѓу електрицитетот и магнетизмот. Неговата првична интерпетација била дека магнетните сили зрачат од сите страни на жицата кога низ неа протекла струја. Три месеци подоцна почнал поинтензивни истражувања и истите ги објавил, покажувајќи дека електричните кола создава циркулаторно електрично поле. Ова откритие не било случајност, бидејќи Ерстед претходно ја истражувал врската меѓу електрицитетот и магнетизмот со години. Според некои, италијанскиот научник Џан Доменико Ромагноси е првиот кој ја пронашол врската меѓу електрицитетот и магнетизмот, околку две децении пред Ерстед. Експериментите на Ромагноси покажале дека електрично коло можело да ја отклони иглата на компас. Неговите истражувања биле објавени, но биле игнорирани од научната заедница.
Откритијата на Ерстед предизвикале многу истражувања во електродинамиката, инспирајќи го францускиот физичар Андре Мари Ампер математички да го претстави откритието на Ерстед.
NGC 2732
NGC 2732 — леќеста галаксија во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2732 се споменува и како UGC 4818, MCG 13-7-16, CGCG 350-13.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2732 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 2732 има привидни димензии од 2,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 13 м 25 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 79° 11' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 67°.
Други поделби
Проучување на NGC 2732 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25999. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 8; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4544. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 693.
Инд
Инд (سندھ Sindh; синдски: Sindhu; пенџапски (سندھ, курмучки: ਸਿੰਧੂ); хинди и санскрит: ; персиски: ; паштунски:  ّآباسن; тибетски: Сенге чу; кинески: 印度 Јинду; — најдолгата и најважната река во Пакистан. Таа е и најдолгата река и трета најголема река, во однос на годишен проток, на Индискиот Потконтинент. Британците го употребиле името „Индија“ за целиот потконтинент според оваа река. Извирајќи од Тибетската Висорамнина во близина на езерото Мансаровар, реката тече низ областа Ладак и северните делови на Пакистан, кон југ по целата должина на земјата, за конечно да се влее во Арапското Море во близина на пристанишниот град Карачи.
Вкупната должина на Инд е 3.180 км, а сливното подрачје е над 1.165.000 км2. Протокот на вода се проценува на 207 кубни километри годишно.
Инд ги обезбедува потребите од вода за економијата на Пакистан - особено во земјоделскиот Пенџаб и Синд. Инд исто така ги задоволува и потребите за вода во тешката индустрија, а е и главен извор на вода за пиење во Пакистан.
Инд е една од малкуте реки во светот кои имаат прилив и одлив. Количината на вода во реката зависи во голема мера и од годишните времиња: значајно се намалува во зима, додека се излева во монсунскиот период - од јули до септември. Постојат и докази за постојано поместување кон запад на речното корито уште од предисторијата.
НСО
Национал Социјалистичкото Општество (Национал-социалистическое общество) е нелегално, ултра десничарско руско национал-социјалистичко движење. Некои членови на ова национал-социјалистичко општество се подобро познати по напаѓањето и снимање на луѓе коишто не изгледале како словени или што зборувале со туѓ акцент.
Меѓународен балкански универзитет
Меѓународен балкански универзитет (скр. IBU) — приватен, непрофитабилен универзитет во сопственост на фондации со седиште во Скопје, Македонија. Основан е во 2006 година од Фондацијата за образование и култура „ÜSKÜP“.
Сопрузи и сопруги (филм)
Сопрузи и сопруги - американски филм од 1992 година, во режија на Вуди Ален. Главните улоги ги играат: Вуди Ален и Мија Фароу.
Содржина
Професорот по литература Гејб Рут живее во хармоничен брак со Џуди. Меѓутоа, кога нивните пријатели Џек и Сели ќе се разведат, Гејб и Џуди почнуваат да ги откриваат проблемите во бракот. Притоа, Гејб го привлекува надарената и убава студентка Реин, која покажува наклонетост кон постари мажи.
Плевенски Рид
Плевенски Рид — рид во Македонија, со следниве географски координати: географска ширина од 41o 35 ' 03 , географска должина од  21o 37 ' 04 .
Далматински ешеров синец
Ешеровата пеперутка (Polyommatus escheri) е пеперутка од видот пеперутки синци. Пеперутката ја има и во Македонија.
Опис
Долната страна е поизразено забележана, со побројни точли, но предното крило одоздола секогаш е без базални точки. Бојата на долната страна кај мажјакот е повеќе засенчена со сива, а кај женката понекогаш потемна до чоколадно-кафеава; Згора на тоа, дискалниот ред на точки на задното крило е поблиску, стои поблиску до дискоцелуларната точка. Се наоѓа во Јужна Европа, од Шпанија до Балканскиот Полуостров, на север се протега во Алпите. Пеперутките почнуваат да летаат на крајот на јуни, се јавуваат во планинските долини, поединечно, но не ретко; тие имаат прилично несмасен лет и ги посетуваат особено потоците. Должината на предните крила е 17-19 мм.
Космос-1113
Космос-1113 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 10 јули 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6000 килограми. Космос-1113 бил надгледувачки сателит.
Демократска партија (Македонија)
"Да не се поистоветува со Демократска партија на Македонија"
Демократска партија (ДП) — поранешна македонска политичка партија.
Историја
Формирањето на партијата било најавено од страна на Петар Гошев во април 1993 по неговото заминување од Социјалдемократскиот сојуз, кој претходно го предводел. На Гошев му се придружиле неколку поранешни членови од Лигата за демократија, која била распуштена во мај истата година, како и членови од три помали партии, ВМРО-Илинден слободни демократи, Зелена партија и Реформската партија на Охрид. Основачкото собрание било одржано на 27 јуни.
Партијата ја засновала својата платформа на ниски даноци и приватизација по пат на ваучери. На парламентарните избори во 1994 година партијата го освоила третото место во првиот круг од изборите со освоени 108.872 гласови или 11,0% од вкупниот број на гласови,, но поради бојкотот на вториот круг не успеала да освои пратенички мандат. Покрај изразениот протест за бојкот, ДП била обвинета за прекршување на забраната за водење кампања 48 часа пред одржувањето на изборите со тоа што биле поставувани промотивни постери во Куманово, па затоа била казнета со парична казна во износ од 25.000 денари
Во април 1997 година, партијата се споила со Либералната партија и ја формирале Либерално-демократската партија чиј прв водач станал Гошев.
Покрај спојувањето, отсек од партијата учествувал на парламентарните избори во 1998 како дел од коалиција со МААК - Конзервативна партија и Македонска алијанса. Коалицијата освоила помалку од 1% од гласовите во двата круга и не успала да освои пратенички мандат. По овие избори, Демократската партија повеќе не учествува на ниеден последователен изборен циклус и се распушта.
Сукцесија
Сукцесија (од succesio — предавање, наследување) — последователна неповратна и закономерна смена на една биоценоза со друга при определено учество на животната средина.
Теоријата на сукцесијата првично ја разработувале фитоценолозите, но потоа нашироко ја користеле и други еколози. Една од првите теории на сукцесијата е онаа на Фредерик Клементс, која ја развил Владимир Николаевич Сукачев, а по него и Станислав Михајлович Разумовскиј.