cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Градови-херои во СССР
Киев
Киев, главниот град на Украина, станал место на најголемата битка, опколен од окупаторот, во летото 1941 година. Кога германците ја започнале офанзивата на 7 јули, советските единици концентрирани околу областа Киев добиле наредба да останат на своите позиции, а секој обид за пробивање бил забранет.
Опсадените сили тешко се бранеле. Илјадници цивили се пријавиле доброволно да помогнат во одбраната на градот. Киев бил окупиран на 19 септември, и биле заробени над 600.000 припадници на советските единици, а целиот обрач бил расчистен. Сепак, продолжениот отпор го забавил и нарушил нацистичкиот план за брз продор. Од друга страна, битката била величествена победа за силите од Третиот рајх и катастрофален пораз за советските сили. Таа имала големо влијание врз моралот и Адолф Хитлер ја издигнал победата до најголемата победа во историјата.
За време на германската окупација на Киев, стотици илјади цивили биле убиени или депортирани на принудна работа. Киев станал повторно бојно поле, кога инвазивните советски сили ги турнале германците на запад, ослободувајќи го градот на 6 ноември 1943 година.
Одеса
На почетокот на август 1941 година, пристаништето на Црно Море во Одеса во Украина било нападнато од единиците на Романија, кои се бореле заедно со германците. Жестоката битка за одбрана на градот траела до 16 октомври, кога преостанатите советски сили, како и 15.000 цивили биле евакуирани по море. Партизанската борба продолжила во окупираниот град.
Со одлука на Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз, Одеса била наградена со титулата „град-херој“, на 8 мај 1965 година.
Севастопол
Црноморското пристаниште Севастопол била силно бранета тврдина на полуостровот Крим. Германските и романските сили навлегле во понатамошното предградие на Севастопол од север. Нападот врз градот започнал на 30 октомври 1941 година. Бидејќи не успеале да го заземат градот, силите на Оската започнале опсада, со силно бомбардирање на градот.
Втората офанзива започнала во декември 1941 година и завршила со неуспех, бидејќи советските копнени и поморски сили жестоко се бранеле. Градот паднал во рацете на непријателот дури во јуни 1942 година. Тој бил ослободен по жестоките борби во јануари 1944 година.
Со одлука на Врховениот совет на Советскиот Сојуз Президиумот на Врховниот совет на Советскиот Сојуз, на Севастопол му била доделена титулата „град-херој“ на 8 мај 1965 година.
Брестовска тврдина
Тврдината во Брест, во Белорусија, се наоѓала источно од тогашната граница помеѓу Советскиот Сојуз и Третиот рајх. Оваа граница била извлечена во тајност, како таен додаток на договорот Рибентроп-Молотов, и наскоро била утврдена де факто, откако двете договорни страни ги нападнале и ја поделиле Полска, во септември 1939 година.
Тврдината имала малку предупредувања кога силите на Оската го нападнале СССР на 22 јуни 1941 година. Веднаш станала место на првите големи битки меѓу советските и нацистичките единици. Бидејќи, поради силната одбрана на советските гранични единици, првиот напад не успеал. Единиците на Третиот рајх започнале втора опсада.
Гарнизонот Брест од четири илјади војници стационирани во тврдината жестоко се спротивставил на германските напади. Иако првично биле изненадени од нападот и фактот дека се помали, со сооднос на моќност од 10:1 во корист на непријателот, и иако биле отсечени од остатокот од светот и останале без храна, вода и муниција, дефанзивците се бореле и контрирале до последен момент.
Германците ги користеле тенкови, солзавци и пламено-фрлачи, но тие не можеле да го скршат отпорот на Советскиот Сојуз. Откако германците конечно успеале да го заземат поголемиот дел од урнатото утврдување, со големи загуби на одбраната, крвавата битка продолжила под земја. Борбите завршиле само во втората половина на јуни. Дотогаш, на другите фронтови, германските сили напредувале стотици километри понатаму источно.
Дури и кога тврдината била официјално целосно окупирана, неколкуте преживеани борци продолжиле да се кријат во темелите и да прават диверзии кон германскиот окупатор уште неколку месеци.
Со одлука на Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз била наградена со титулата „тврдина-херој“, на 8 мај 1965 година, по повод дваесетгодишнината од победата над фашизмот.
Керч
По жестоките борби, германците го зазеле во ноември 1941 година. Советите го вратиле под своја контрола во операција за десант на 30 декември 1941 година. Во јануари 1942 година, германците повторно го окупирале, но сепак, советските партизански сили останале на карпите во близина на градот до октомври 1942 година. На 31 октомври 1943 година Советите започнаа уште еден поморски напад. Уништениот град конечно бил ослободен на 11 март 1944 година.
Со одлука на Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз, тој бил награден со титула град-херој, на 14 септември 1973 година.
Новоросијск
Градот Новоросијск на источниот брег на Црното Море било одбранбено упориште од германската летна офанзива во 1942 година. Неизвесните борби во и околу градот траеле од август до септември 1942 година. Советите успеале да ја задржат контролата врз источниот дел на заливот, со што ги спречиле германците да го користат пристаништето за помош на единиците со бродови.
Со одлука на Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз, тој бил награден со титула град-херој, на 14 септември 1973 година.
Минск
Минск, град во Белорусија, бил опкружен од напредувачките германски сили во втората половина на јуни 1941 година. Заробени во голем џеб, советските сили се бореле со очајна жестокост. Отпорот бил скршен на 9 јули, заробувајќи 300 000 советски војници. За време на тригодишната окупација, Германците убиле околу 400 000 цивили во и околу градот. Областа во Минск станала центар на советската партизанска активност зад непријателските линии.
Со одлука на Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз на 26 јуни 1974 година му била доделена титула град-херој.
Тула
Тула е руски град со важна воена индустрија. Се наоѓа јужно од Москва, што го ставил на патот на германските агресори, како стратешка цел. Против него била спроведена офанзива со цел да се пробие советскиот отпор во областа Москва помеѓу 24 октомври и 5 декември 1941 година. Цврсто утврдениот град издржал, со што го обезбедил јужното крило за време на одбраната на Москва, создавајќи услови за контраофанзива.
Со одлука на Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз на 7 декември 1976 година му била доделена титула град-херој.
Мурманск
Градот Мурманск на полуостровот Коли, во близина на границите на Норвешка и Финска, бил стратешки важно пристаниште и индустриски град. Тоа било единствено советско пристаниште кое не било замрзнато во зима и било од витално значење за транспорт на стока на југ.
Силите на Третиот рајх, вклучувајќи 800 финци под германска команда, започнале офанзива кон Мурманск на 29 јуни 1941 година. Повеќе од 180 000 гранати биле испукани кон градот. Упорниот советски отпор во тундрата и неколку советски противнапади го оневозможило продирањето на силите на Оската.
Силите на Оската ги запреле нападите во втората половина на октомври 1941 година, не успевајќи да го заземат Мурманск или да ја пресечат карелиската железница.
Со одлука на Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз на 6 мај 1985 година, тој бил одликуван со титула град-херој.
Смоленск
Смоленск е град на патот кон Москва. Како таков, тој се нашол на патот на германските агресори. Советите таму подготвиле организирана одбранбена линија, а летото 1941 година таму се случила Битката кај Смоленск.
Германските оклопни дивизии од армијата „Центар“ го започнале нападот на 10 јули, со цел да ги опколат советските трупи во Смоленск и неговата околина. Советскиот отпор бил жилав и жесток и биле покренати неколку противнапади. Советите дури успеале привремено да го пробијат германскиот обрач, при што успеале да ги евакуираат единиците од областа.
Галерија
Поштенски марки на Советскиот Сојуз од 1965 година со слики од првите 7 градови-херои.
ОУ „Сами Фрашери“ - Пирок
Сами Фрашери — основно училиште во Пирок, Општина Боговиње.
Аманзија
Аманзија (по швајцарски геолог Аманз Гресли) — род на туриасаурски сауроподски диносаурус од формацијата Реушенет во Мутиер, Швајцарија. Типскиот вид и единствениот вид е Amanzia greppini, првично именуван како вид на Мегалосаурус, а подоцна и како вид Цетиосаурикус и Орнитописис.
Откривање и именување
Остатоците првично биле откриени во 1860тите, од страна на работници во каменолом за варовник во Базе Монтањ. Дел од остатоците биле продадени на колекционери. Кога геологот Џеан-Батист Грепин слушнал за оваа ситуација, ги стекнал сите преостанати коски и ги додал во колекцијата на Природнонаучниот музеј во Базел. Поради тоа што биле поврзани со заб теропод, биле погрешно идентификувани како припадници на граблив диносаурус, за што Грепин во 1870 година го измислил името „Мегалосаурус меријани“. Во 1920 година, Вернер Јаненш го прераспределил забот на родот Лабросаурус. Меѓутоа, во 1922 година, Јаненш сфатил дека пршлените припаѓаат на сауропод, па му напишал на Фридрих фон Хуене, кој им го дал името Орнитопсис грпини. Во 1927 година, фон Хуене го доделил видот на неговиот нов род Цетиосаурискус. Оттогаш па натаму, му се посветува мало внимание, со неколкуте трудови што го споменуваат, обично го нарекуваат номен дубиум без понатамошни коментари. Откако неговите фосили за првпат биле исчистени и подготвени, во 2003 година од Антоан Хајц, се сфати дека не е во блиска врска со Цетиосаурискус. Во 2005 година, магистерската теза од Ц. Хофер била посветена на оваа тема. Во 2007 година, било забележано ретко присуство на фосилизирана 'рскавица во зглоб на екстремитетот. Во 2020 година, Даниела Шварц, Филип Д. Манион, Оливер Вингс и Кристијан А. Мејер му го дадоа името на родот Аманзија, по швајцарскиот геолог Аманц Гресли, кој прв ги открил коските на диносаурусите во Швајцарија. Аманзија е и самиот прв сауропод именуван од остатоци од Швајцарија.
Во 2020 година, не беше избран ниту еден лекотип, а авторите за именување ја одржувале оригиналната серија на синтипи означена од фон Хуене, составена од четириесет и девет коски. Формацијата Реушенет во која биле пронајдени потекнува од раниот Кимеридиџан, стар околу 157 милиони години. Тие вклучуваат некои пршлени на вратот, многу опашки пршлени и материјал од рамениот појас, карлицата и екстремитетите. Седумдесет и пет дополнителни примероци од сауропод во колекцијата на музејот, од истата локација со синтипите, биле доделени на видовите во 2020. Овие исто така вклучуваат ограничен материјал на черепот и скршен заб. Коските не се артикулирани, генерално биле силно компресирани и често биле оштетувани кога биле силно вадени од карпата. Фон Хуене веќе заклучил дека материјалот претставува две или три единки. Во 2020 година ова беше зголемено на минимум четири. Од нив, поединците „А“ и „Б“ имаат приближно иста големина, додека единката „В“ е за 15% подолга, а единката „Г“ за 20% пократка. Ниту еден од примероците не е јасно малолетник.
Стража (Фариш)
Стража — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Фариш. Наоѓалиштето претставува утврдена населба од доцноантичкото време. На 2 км југоисточно од селото, на котата 441 и на околу 500 м југоисточно од наоѓалиштето Селиште, има масивен ѕид што го опкружува ридот. На зарамнетиот рид се наоѓаат остатоци од темели на градби и множество фрагменти од тегули, имбрекси и градежен камен.
Црква „Св. Никола“ - Дабница
Црквата е еднокорабна градба со четиристрана апсида на источната страна, подигната и живописана во втората половина на XIX век. Обновена е во средината на XX век, при што стариот живопис е покриен со слој од малтер.
Александар фон Хумболт
Александар фон Хумболт (1769-1859) — германски истражувач, зоолог и географ.
Хумболт почнал да ја проучува Јужна Америка во 1799 г., заедно со францускиот ботаничар Еме Бонплан (1773-1858). Тие пет години ја проучувале геологијата и растенијата на овој континент. Хумболт прв се искачил на Чимборасо, највисокиот врв во Еквадор, и ја опишал неговата околина.
Базерник
Базерник — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, во околината на градот Демир Хисар.
Географија и местоположба
Од регионалниот пат Кичево-Демир Хисар, селото е оддалечено 5,5 километри, од општинското средиште градот Демир Хисар 22 километри.
Атарот на селото зафаќа простор од 13 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 734,1 хектар, потоа пасиштата со 340,2 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 172,4 хектари.
Историја
Во XIX век, Базерник се наоѓало во Битолската каза, нахија Демир Хисар, во Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има мешовита земјоделска функција, при што било застапени земјоделството, заедно со сточарството и шумарството.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Базерник имало 350 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Базерник имало 400 жители.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 52 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 14 жители, сите Македонци.
Родови
Базерник е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1952 година родови во селото:
Селото Базерник е во целост населено со Македонци од православна христијанска вероисповед. Родови кои живеат и потекнуваат од Базерник се: Јаневци, Меанџиовци во минатото имале меана, Петревци, Лозановци, Стојковци, Сековски, Најчевски.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Демир Хисар, на која ѝ била додадена поранешната Општина Сопотница по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Сопотница.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Демир Хисар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Долнени, во која покрај селото Базерник, се наоѓале и селата Бабино, Брезово, Големо Илино, Доленци, Железнец, Мало Илино и Средорек. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната Општина Доленци, во која влегувале селата Брезово, Бабино, Базерник и Доленци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 642 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на селска продавница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 36 гласачи.
Иселеништво
Населението од Базерник е во голема мера иселено. До 1952 година иселеници има во Бугарија (осум семејства), Романија (едно семејство), Битола (седум семејства), Србија (шест семејства), Крушево (едно семејство), Австралија (едно семејство), САД (едно семејство). Посилен бран на иселување е забележан после 1960-тите. Иселувањето водело главно кон градовите во Македонија.
Сулфоксид
Сулфоксид е хемиско соединение кое содржи сулфинилна функционална група приврзана за два јаглеродни атоми. Сулфоксидите се тио еквиваленти на кетоните.
Природа на врската
Структурната формула на еден сулфоксид е општо претставена како R-S(=O)-R', каде R и R' се органските групи. Врската помеѓу сулфурниот и кислородниот атом не е обична двојна врска (со препокривање на π-врските помеѓу P-орбиталите на соседните атоми) и се верува дека електростатичката интеракција меѓу негативно наелектризираниот кислород и позитивно наелектризираниот сулфур е причина за хемиските врски во групата.
Тука не е прикажан слободниот електронски пар на сулфурот и геометријата околу сулфурот е всушност тетраедарска како кај јаглеродот. Кога двата органски остатоци не се слични, сулфоксидите можат да бидат хирални. Хиралните сулфоксиди наоѓаат примена во некои дроги, како езомепразол. Многу хирални сулфоксиди се подготвуваат од асиметрична оксидација на нехирални сулфиди со преоден метал и хирален лиганд.
Хемиски реакции
Сулфидите се чести почетни материјали за синтеза на сулфони преку органска оксидација. На пример, диметил сулфид со оксидационен број -2 се оксидира до диметил сулфоксид со оксидационен број 0. Понатамошната оксидација го претвора соединението во диметил сулфон со оксидационен број +2.
Метил сулфоксидите (како што е DMSO) имаат киселински карактер, бидејќи сулфоксидната група го стабилизира анјонот кој резултира од губитокот на метилски водород.
Institute for Scientific Information
Institute for Scientific Information (ISI) е основан во 1960 година од Eugene Garfield. Во 1992 година ISI премина во сопственост на Thomson Scientific & Healthcare и беше преименуван во Thomson ISI, а денес се нарекува Thomson Scientific. Денес оваа институција претставува дел од корпорацијата Thomson Reuters.
ISI нуди пристап до повеќе референтни списанија и бази на податоци. Оваа институција е специјализирана за анализа на цитати и за библиометриска анализа – поле од науката кое е основано од Eugene Garfield. ISI во своите реферативни списанија и бази на податоци покрива неколку илјади научни списанија. Некои од најпознатите реферативни списанија на ISI се: Science Citation Index (SCI), Social Science Citation Index (SSCI) и Arts and Humanities Citation Index (AHCI). До сите овие бази на податоци се пристапува преку online сервисот Web of Knowledge. Овие бази на податоци овозможуваат научниците да дојдат до сознанија кои научни статии се почесто цитирани и кои научници ги цитираат тие статии.
Списанието Journal Citation Reports е публикација која ја издава ISI. Во ова списание се објавуваат факторите на влијание (impact factor) на списанијата кои се пренесуваат во реферативните списанија на ISI. Во рамките на научната заедница факторот на влијание игра важна, но контроверзна улога во определувањето на квалитетот на списанијата и нивното влијание врз научната мисла.
Повеќе од 14.000 списанија се обработуваат во реферативните списанија и базите на податоци на ISI. Списанијата обработувани од ISI треба да исполнуваат повеќе критериуми.
Ребел-Мириц
Ребел-Мириц (Röbel-Müritz) — општинска заедница во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Ребел.
NGC 7770
NGC 7770 — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7770 се споменува и како UGC 12813, MCG 3-60-34, CGCG 455-57, KUG 2348+198B, KAZ 347, NPM1G +19.0594.
Откривање
Објектот е откриен на 5 ноември 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7770 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7770 има привидни димензии од 0,7' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 51 м 22,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +20° 5' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 17°.
Други поделби
Проучување на NGC 7770 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72635. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 125; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1728. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1182.
Космос-1519
Космос-1519 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 29 декември 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 700 килограми. Космос-1519 бил навигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9156 км, а најмалото на 9103.
Азип пица
Азип Пица, ЛЛЦ е американски синџир ресторани со седиште во Евансвил, Индијана, специјализиран за пица. Азип содржи уникатни, високо приспособени пици печени во рерна со подвижна лента пред клиентите. Азип Пица нуди над 16 милиони варијации, вклучувајќи опции без глутен и вегетаријанска. Однапред креираните варијации се продаваат во специјални прилики или како нивна „Пица на месецот“.
Историја
Бред Нимаер ја основал Азип Пица во 2014 година, откако победил на натпреварот за бизнис план на Бартон Д. Морган на Универзитетот Пердју во 2012 година, каде што се стекнал со диплома за наука по менаџмент на угостителство и туризам. По две години истражување и развој, првата локација била отворена во февруари 2014 година во Евансвил, Индијана. По само седум месеци, втората локација била отворена во Њубург, Индијана. Концептот за ресторан на Нимаер бил неверојатно успешен. Популарноста на брзиот секојдневен ресторан била потврдена кога му била доделена наградата „Најдобар ресторан отворен во 2014 година“ од страна на списанието Евансвил Ливинг.
Во април 2015 година, Азип Пица бил златен добитник на Evansville Courier Press Readers Choice Awards - што го правило „Најдоброто место за пица“ во Евансвил. Подоцна истата година, првата локација во Илиноис била отворена во Шампејн, Илиноис, проследена со друга локација во Евансвил.
Во 2016 година, раководството се преселило во новото седиште во Евансвил. Петтата и прва локација на Азип Пица во Кентаки биле отворени во летото 2016 година во Боулинг Грин, Кентаки, нагласувајќи ја важноста на три-државата област Илиноис-Индијана-Кентаки за локалните бизниси. Шестата локација била отворена во Тере Хауте, Индијана во есента 2016 година.
Било објавено соопштение во јуни 2017 година дека седмата локација се отвора во Блумингтон, Индијана, која била закажана за есен 2017 година.
По две години работење, Азип ја затворил својата локација на Шампајн во октомври 2017 година. Неколку дена по затворањето на единствената локација на компанијата во Илиноис, Азип конечно ја отворил нивната локација во Блумингтон истиот месец.
1006
1006 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1006 година од новата ера, 6. од вториот милениум, 6. од XI век и седма од 1000-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6514 и 6515 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5756 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4766 и 4767 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1759.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1006 година се протега во 3642 и 3643, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3702 и 3703 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1549. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 396 и 397 исламска година.
NGC 760
NGC 760 — двојна ѕвезда во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 19 декември 1873 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 760 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 57 м 47,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 21' 19".
Други поделби
Проучување на NGC 760 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2312. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 413.
Месопотамски поход
Месопотамскиот поход бил поход на Блискиот Исток во текот на Првата светска војна меѓу Велика Британија и Османлиското Царство. Војната во Месепотамија следувала истовремено со Синајскиот и палестински поход и Кавкаскиот поход. До војна во Месопотамија (денешен Ирак) се стигнало сосема случајно. Британија на почетокот немала интерес за овој дел од Османлиското Царство, додека Османлиите на чело со Енвер Паша оваа територија ја ставиле како последна во списокот на приоритети бидејќи многу поважен за нив бил Кавкаскиот фронт и Синајската и палестинска кампања. Освен тоа Месопотамија била скоро целосно изолирана од империјата. Работите околу изградбата на железничката пруга Берлин-Багдад започнале уште во 1888 година, но во 1915 година од Истанбул до Багдад се патувало за 21 ден. Целта и интересите на Британија станале поголеми поради големите резерви за нафта и да ги брани своите сојузници во регионите на Персија и Кувајт.
Првите британски напади започнале со заземање на Басра. Главната турска армија се наоѓала во преградието на Багдад но турскиот отпор бил многу слаб. Генералот Никсон пристигнал во април 1915 година како нов британски командант за Месопотамија и веднаш наредил напад кон Кут и Багдад. Британците успеале да им нанесат неколку порази по долината на реката Тигар. Енвер Паша се исплашил дека овие настани можат да доведат до паѓање на Багдад по кое следувала германска помош на страната на Османлиите.
Битката кај Ктесифон во 1915 година не донела победник, па британските сили се повлекле кон Кут. Ова повлекување се покажало како голема грешка за британските сили бидејќи самиот град бил изолиран и по доаѓањето на германско-турските војници, градот бил ставен под опсада. Опсадата траела од 7 декември 1915 до 29 април 1916 година. Британците направиле три обиди за пробивање на опсадата но без успех и со загуба од околу 23,000 војници и 6,000 заробеници. Битката завршила успешно за Османлиите и оваа битка била една од последните успешни во текот на војната, заедно со операцијата во Галиполе.
По британскиот пораз кај Кут, дошло засилување на чело со командантот Мод и неговата офанзива започнала на 13 декември 1916 година од двете страни на реката Тигар и во февруари 1917 година. Британците повторно го освоиле Кут. По овој успех Британците кон почетокот на март пристигнале пред Багдад. На чело на османлиската војска бил Халил Паша, но генерал Мод успеал да ги уништу турските одбранбени позиции. На 11 март 1917 година Британците влегле во градот и заробиле 9,000 турски војници.
Британскиот генерал по освојувањето на градот изјавил преку соопштение до народот дека неговите војски не дошле како освојувачи или непријатели, туку како ослободители. Во текот на оваа кампања Британците имале 92,000 жртви додека турските не се познати, но Британците заробиле околу 45,000 турски војници. Поголемиот дел од британските војници биле по потекло од Индија.
Црвеноклуна блатна кокошка
Црвеноклуната блатна кокошка е птица од семејството блатни кокошки која има речиси светска распространетост. Но, орнитолошките здруженија на Северна и Јужна Америка гласаа во јули 2011 година да ја издвојат американската форма на оваа птица во посебен вид, имплементирајќи ја одлуката веднаш, но другите светски здруженија сè уште не ја промениле таксономијата. Оваа птица ја има и во Македонија.
Опис
Црвеноклуната блатна кокошка е многу специфичен вид, со темно перје одозгора, бело под опашката, жолти нозе и црвен штит на лицето. Младенчињата се покафеави и немаат црвено на лицето. Имаат широк спектар жабурливи повици, а гласно с’скаат кога се во опасност. Тие се средни до големи блатни кокошки со должина од 30 до 38 см, распон на крилјата од 50 до 62 см и тежина од 192 до 500 грама.
Таа е вообичаена птица во мочурливите предели и езерцата со бујна растителност. Популациите од посеверните предели каде езерата замрзнуваат, како јужна Канада, северни САД, источна Европа, се птици преселници. Оваа птица се храни со разни растенија и мали водни животни. Тие „пасат“ крај или во плитката вода. Вообичаено се прикриени во растителноста, но знаат да бидат и питоми. И покрај загубата на живеалиштата, тие се широко распространети. Се борат за својата територија. Гнездото им претставува кошничка на земјата или во густата растителност. Лежењето им започнува напролет и обично несат околу 8 јајца. Второто легло е послабо со 5-8 јајца. Гнездото подоцна може да го употреби друга женка. Инкубацијата трае околу 3 недели, а ја извршуваат обата родитела. И малечките ги хранат двајцата родители. Малите се оперјуваат по 40-50 дена, а по неколку недели сатнуваат независни. Може да создадат свое легло следната пролет. Кога се во опасност, малечките може да се закачат на телото од родителот, по што тој одлетува на посигурно место.
Статус
Иако на некои места популацијата им се намалува, сепак, оваа птица е широко распространета и вообичаена, па според класификацијата спаѓа во вид со најмала загриженост.
Подвидови
Има дванесетина подвида кои денес се сметаат за валидни, а неколку кои се прифатени како синонимски.
Dinner in The Sky
Dinner in The Sky (во превод: Вечера на небото) ― ресторанска франшиза со седиште во Белгија, која користи кран за да ги подигне своите ресторани, масата и персоналот на чекање 46 метри во воздухот. Списанието Forbes го нарекло еден од десетте најнеобични ресторани во светот.
Dinner in The Sky има подвижни услуги достапни во 60 држави и функционира во различни градови вклучително и Париз и Лас Вегас.
Историја
Во 2007 година, Дејвид Гизелс, сопственик на стопанско друштво за маркетинг и комуникации, соработувал со Стефан Керхофс, организатор на банџи-скокање, за да создаде вечера во воздух за здружението Млади ресторани на Европа (француски: Jeunes Restaurateurs d'Europe). Набргу, Гиселс и Керхофс почнале да добиваат телефонски повици од луѓе низ целиот свет кои сакале да го превземат нивниот концепт за вечера во воздух; Последователно двајцата избрале да ја франшизираат својата идеја. Гиселс рекол: „На луѓето им беше досадно само да одат во истите стари ресторани“.
Во 2008 година, жителот на Лас Вегас, Мајкл Хинден и неговата сопруга Џејн го откриле Dinner in the Sky за време на саем. На 31 декември 2008 година, Хинденс го тестирале концептот во Лас Вегас за време на новогодишната забава за нивните пријатели и деловни партнери. Во март 2009 година, Мајкл Хинден започнал да работи на Dinner in The Sky во Лас Вегас на авенијата „Вест Сахара“ за време на викендите.
До август 2009 година, Dinner in the Sky функционирал во повеќе од десетина земји, вклучувајќи ги Канада и Кина. Тогаш Хинден планирал да го пресели својот ресторан во Ласвегашкиот Појас, во празна зграда која била користена како продажна канцеларија за Trump International Hotel. Хинден имал 15 вработени во ресторанот, и се надевал дека ќе започне со работа шест дена во неделата на новата местоположба. Сепак, Стив Вин, сопственик на имотите Wynn и Encore од другата страна на улицата, се спротивставил на планот, нарекувајќи ја Dinner in the Sky „знаменитост слична на карневал". Исто така, Boyd Gaming се спротивставил на преместувањето, што би го сместило ресторанот во близина на неговиот проект Echelon Place. Плановите за преместување на Хинден биле отфрлени од окружните службеници кои забележале загриженост за безбедноста и сметале дека таков ресторан не припаѓа на Ласвегашкиот Појас.
Во јануари 2013 година, во тек биле планови за нова, постојана местоположба во Лас Вегас, во близина на CityCenter. Новата местоположба требала да чини 4 милиони долари, вклучувајќи и ресторан и бар на земја. Во јуни 2013 година била одржана церемонија на поставување камен темелник на местото во Лас Вегас и ресторанот бил првата постојано место на претпријатието.
Џими Џамп
Џими Џамп (Каталонски:Jaume Marquet i Cot) роден 1974, од градот Сабадељ, од Шпанската провинција Каталонија,е познат по упадите на важни спортски настани, а во 2010 година и упадот за време на изведбата на Шпанската песна на Изборот на Песна за Евровизија одржан таа година во Осло, Норвешка. За најголем упад се смета упадот на финалето на финалниот натпревар на Светското Фудбаслкои Првенство одржано во Јужна Африка 2010 година, на кој играа Холандија и Шпанија, кога имаше намера да го закити пехарот со Каталонската традиционална капа, баретина.
Имин
Имин е функционална група или хемиско соединение кое содржи јаглерод-азот двојна врска. Имините можат да се синтетизираат со нуклеофилна адиција од кетон или алдехид и амонијак или амин до хемиаминал -C(OH)(NHR)-, по што следи елиминација на вода на иминот.
Поточе (Сирково)
Поточе - Бавче — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Сирково, Општина Росоман.
Во 1947 година С. Несторов во потокот случајно нашол стела од бел мермер украсена со розети и со натпис на грчки јазик. Подоцна стелата била соѕидана во селската чешма.
Џиро ди Ломбардија 2011
Џиро ди Ломбардија 2011 — 105. издание на еднодневната велосипедска трка Џиро ди Ломбардија, често наречена како Трка на паѓачките лисја. Била одржана на 15 октомври 2011 година на растојание од 241 километар, започнувајќи во Милано и завршувајќи во Леко по првпат. Претставувала 26. и последна трка во сезоната на Светската турнеја.
Возачот на Оливер Цауг ја освоил трката, напаѓајќи на последното искачување Салита ди Ело и се одржал до крајот, освојувајќи ја трката по првпат во неговата професионална кариера. Преостанатите места на подиумот биле одредени — осум секунди зад Цауг — во спринт помеѓу петорица, кога возачот на Даниел Мартин го победил Хоаким Родригес од  за второто место. Двократниот победник и бранителот на титулата и предводник во Светската турнеја Филип Жилбер завршил на осмото место, 16 секунди зад Цауг.
Екипи
Бидејќи трката е дел од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. Биле доделени седум специјални покани —, , , , , и  — со што се создала група од 25 екипи.
Венцел I (војвода од Саксонија-Витенберг)
Венцел I (Wenzel I., Herzog von Sachsen-Wittenberg, роден во - починал на  во ) — владетел од династијата Аскани како војвода од Саксонија, изборен кнез од Саксонија и кнез од Линебург во периодот од 1370 до 1388 година.
Рани години
Венцел бил син на војводата Рудолф I (починал во 1356) и на неговата трета сопруга Агнес од Линдов, ќерка на Улрих I од Линдов.
Управување
Во декември 1370 година Венцел го наследил својот починат полубрат Рудолф II, бидејќи тој немал наследници. Во 1376 година како изборен кнез учествувал во изборот на Венцел IV Мрзливиот за германски крал и во 1377 година во Алтмарк помагнал во изборот на Карло IV за цар на Светото Римско Царство.
Венцел починал ненадејно од тешка болест за време на опсадата на Целе. Најверојатно бил отруен.
Семејство
Рудолф II се оженил на 23 јануари 1367 година за Сесилија од Карара, ќерка на Франческо I Карара, грофот на Падова. Тие имале 6 деца:
ОУ „Санде Штерјоски“ - Кичево
„Санде Штерјоски“ — основно училиште во Кичево, Општина Кичево.
Алтенхоф (Мекленбург)
Алтенхоф (Altenhof) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Ксенофонт
Ксенофонт (грчки: Ξενοφῶν, околу 430 п.н.е. – 354 п.н.е.) бил старогрчки философ и реторичар.
Животопис
Иако живеел во Атина, Ксенофонт бил противник на демократијата и бил приврзаник на аристократскиот режим кој преовладувал во Спарта. Оттука, тој ги испратил своите синови да учат во Спарта.
Киропедија
Во првата статија од неговото дело „Киропедија“, Ксенофонт зборува за власта. Според него, секогаш низ историјата, едни узурпатори ги соборувале од власта други узурпатори и затоа чудно е како некој може дури и кратко време да се задржи на власт. Според него, човекот ниту дома не знае да владее; уште повеќе, животните секогаш ги следат оние кои се грижат за нив, а луѓето не прават така; животните пасат на местото на кое ќе ги однесе овчарот, го слушаат она што им се забранува и стадото никогаш не се буни против овчарот, туку му ја дава целата корист што тој ја бара. Ако животните се лоши, вели Ксенофонт, тие не се лоши против својот сопственик, туку против другите луѓе; а луѓето, напротив, се бунат токму против оној која сака да управува со нив и да ги среди нивните работи. На тој начин, Ксенофонт заклучува дека не постои ниту едно животно потешко за управување од човекот.
Учењето за љубовта
Ксенофонт сметал дека љубовта е производ на слободната волја. Според него, кога љубовта би имала суверена сила, тогаш убавината би била убава за секого. Преку неговиот лик Араспос, Ксенофонт вели: Огнот пече секого, зашто во природата на огнот е да пече; меѓутоа, еден човек се вљубува во некоја убавина, а друг човек поминува рамнодушен покрај неа. Освен тоа, братот не се вљубува во сестрата, ниту таткото во ќерката затоа што не го сакаат тоа. Тоа, пак, докажува дека љубовта зависи од волјата. Наспроти тоа, неговиот лик Кир одговара: ако љубовта зависи од нашата слободна волја, тогаш зошто не престанат да сакаат оние кои би сакале да престанат, туку напротив, тие плачат од болка и на љубовта ѝ робуваат дури и гордите луѓе кои го сметаат ропството за најголемо зло; исто така, во името на љубовта, луѓето лесно се одрекуваат од нештата од кои инаку не сакаат да се откажат; најпосле, луѓето ја носат љубовта како болест и живеат во страв да не го изгубат оној што го сакаат. На тоа, Араспос одговрат дека таквите вљубени луѓе се страшливци, зашто сакаат да умрат, но им е страв да се убијат. Чесните луѓе, кога сакаат злато, коњи или жени, можат да живеат без нив и повеќе сакаат да живеат без нив отколку неправедно да ги добијат, а тоа покажува дека љубовта зависи од волјата. На тоа, Кир му враќа со зборовите: Огнот пече кога ќе се допре, но љубовта пече и од далеку.
Алтенхоф
Алтенхоф може да се однесува на следниве места во Германија:
Бабино
Бабино — село во Општина Демир Хисар, во областа Железник, неколку километри северозападно од градот Демир Хисар, во југозападниот дел на Македонија.
Според класификацијата на Министерството за локална самоуправа, Бабино спаѓа во категоријата ридско-планински села.
Географија и местоположба
Бабино се наоѓа во средишниот дел на поранешна Општина Сопотница, 18,5 километри северозападно од Демир Хисар, а се наоѓа на двете страни на Бабинска Река, притока во изворишното сливно подрачје на Црна Река, на источниот дел од Плакенска Планина. Лежи на 2 километри од патот Кичево - Демир Хисар. Оддалечено е 45 км од Битола, а 35 км од Кичево, со кои е поврзано со асфалтен пат. Се работи за ридско село кое се наоѓа на надморска височина од 750 метри. Климата е умерена. Атарот на селото е 9,9 квадратни километри.
Во атарот на Бабино има многу извори. По текот на Базерничка Река, на речиси секои 100 метра има по еден извор почнувајќи од Горни ливади, па сè до вливот во Црна Река. Водата од изворите ја надополнува реката, а ја користи и рибникот.
Селото се дели на три маала: Горна, Долна и Средна. Во селото има автобуска станица.
Околни села се: Мало Илино и Базерник од југозапад и запад, Доленци и Железнец од север и североисток, Жван од југоисток, и Слоештица од југ.
Историја
Судејќи по археолошкото наоѓалиште Вртешка, селото е населено барем од доцната антика.
Селото се споменува во османлиските пописни дефтери од 1467/68 со 27 семејства и 2 неженети, или вкупно 137 жители. Населението плаќало данок во износ од 2005 акчиња за пченица, јачмен, улишта, данок за свињи, за воденици, за лозја, за бостан, за свадбарина и испенџе (данок кој го плаќале само христијанитеи) и тоа 725 сребрени турски пари. Селото било тимар на Омер, син на Илјас и претставувал берат од пашата.
Во пописниот дефтер од 1568 година селото имало 140 жители.
Во отоманските записи од 1611-1612 година селото е запишано како Бабине со 47 даночно обрврзани домаќинства.
Во 1683 година жителите на Бабино заедно со тие на Кочиште, Зашле, Брезово и Доленци одбиле да го платат данокот нузул и го убиваат неговиот собирач.
Во XIX век Бабино е целосно христијанско село во Битолската каза, нахија Демир Хисар на Отоманското Царство. Бугарската егзархија била активна во селото и во селото функционирало училиште на бугарски јазик.
Во 1882 година, во старинската куќа на прадедото на Стево Степановски биле донесени првите книги во Бабино. Тој бил турски војник кому, поради недостиг на пари од државната каса, Турците наместо со алтани, му плаќале со книги. Тој почнал и од своите соборци да откупува книги и направил фонд за библиотека.
Селото било активен центар на Илинденското востание. Вечерта на 1 август 1903 г., во бабинските ливади на месноста „Рамни Ливади” се развеало македонското знаме кое било наполно црвено, со натпис „Слобода или смрт“. Во бабинските ливади четите положиле заклетва „Смрт или слобода” и тргнале за напад на село Прибилци. Населението било благовремено известено да бега во гората. На чело со востаничките чети биле: Јордан Пиперката и Никола Дечев - војводи, а на селската чета бил војводата Степан Степановски. Селото било дел од Крушевската република, која траела само 13 дена. Загушувањето на востанието било со помош на турски аскер од Азија. Во последните слободни денови на селото, една група на чети се окопала под село Бабино на местото „Кула“ од каде отворила оган на турскиот аскер. Турскиот аскер почнал да ги гони четите и навлегол во селата и во Илинска Планина. Кај Илинска црква дошло до судрување со турскиот аскер и таму загинале 7 четници, сите од село Вирово.
Во 1912 година, при избувнувањето на Првата балканска војна во 1912 година три жители од Бабино станале доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Од Бабино потекнуваат 162 учители, кои по Втората светска војна ја ширеле писменоста низ цела Македонија.
Легенди
Жителите веруваат во преданието за старицата од Бабино, која набркана од своите снаи, со години живеела сама длабоко во шумите на Илинска Планина. Протераната старица гневна на судбината го проколнала сиот женски род од својот крај на стари години да живее самотнички живот исто како неа. Оттука и верувањето како селото го добило името Бабино.
Врвот Курати, пак своето име наводно го добил поради „надарените“ мажи во Бабино.
Се верува дека од ова село потекнува девојката опеана во револуционерната песна „Ја излези Ѓурго да ги видиш комитите“.
Куриозитет претставува тоа што мештаните и во стари години имаат бујни коси. Се верува дека поседуваат таинствен лек против опаѓање на косата.
Стопанство
Во селото најзастапено е полјоделството и шумарството. Обработливото земјиште зафаќа 236,2 хектари, пасиштата зафаќаат 161,5 хектари, додека 477,4 хектари се шуми. Постојат тековни иницијативи за развој на туризмот. Во минатото од страна на туристичкиот промотор Насер Хот, било предложено на ридот Курати да се изгради парк на народите од светот - типски дрвени куќи, репрезенти на традиционалните национални куќи на народите. Но, оваа иницијатива била напуштена.
Според некои показатели, Бабино годишно го посетуваат околу 25.000 туристи. Некои од нив се привлечени од природните убавини на селото, а голем дел доаѓаат и поради познатата библиотека. Меѓу нив се и писатели, академици, учесници на Струшките вечери на поезијата, учесници на Семинарот за македонски јазик и култура, студенти на сирискиот универзитет, марокански теолози, амбасадори, биографот на Винстон Черчил, итн.
Население
Според статистиката на бугарскиот научник Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. Бабино има 430 жители, сите Македонци.
Во 1961 години бројот на жители изнесувал 451. Во 1994 година, бројот на жители се намалил на 70 жители - сите Македонци. Според пописот од 2002 година, населението на Бабино повторно се намалило и тоа брои 34 жители, од кои 33 Македонци и еден Србин. Ваквото драстично намалување на населението е одлика на многу села од Општина Демир Хисар.
Родови
Бабино е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1951 година родови во селото:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Демир Хисар, на која ѝ била додадена поранешната Општина Сопотница по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Сопотница.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Доленци, во која покрај селото Бабино, се наоѓале и селата Базерник, Брезово, Големо Илино, Доленци, Железнец, Мало Илино и Средорек. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната Општина Доленци, во која влегувале селата Брезово, Бабино, Базерник и Доленци.