cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шерин Ауди
Во својата работа, таа користи различни медиуми, вклучувајќи акрилна боја, фотографија и видео уметност. Ауди ја фаворизира црвената, црната и белата боја во нејзината уметност. Покрај најмалку десет самостојни изложби, таа има учествувано на групни изложби во Германија, Бахреин, Либан, Алжир, Египет и Јордан. Во нејзиното 10-то самостојно шоу, Dreams Give Hope, таа изложи колажи. Во Wall Street International, Раван Ал Адван ја опишал работата на Ауди како „се одликува со едноставност во примената на боите на платното без нивно мешање, изменета перспектива вклучувајќи надолжни и вкрстени линии“. Ауди ги навела Џоан Миро, Пабло Пикасо, Џексон Полок, Франц Клајн, Роберт Мадервел, Енди Ворхол и арапските современи уметници како едни меѓу нејзините влијанија.
Ауди моментално престојува во Аман.
Надав
Надав или Нават ( Nāḏāḇ) — вториот цар на Северното Израилско Царство. Бил син и наследник на царот Јеровоам.
Владеење
Станал цар на Израил во втората година од владеењето на царот Аса и самиот владеел две години. Според американскиот библист Вилијам Олбрајт, периодот на владеење на Надав може да се уточни на 901 - 900 г. п.н.е., а адвентистот E. Р. Тиел го дава периодот од 910 до 909 г. п.н.е..
Во втората година на неговото владеење, додека го опсадувал филистејскиот град Гибетон во јужен Дан, во неговата војска почнало да се заговара. Бил убиен од неговиот воен старешина, Баша, кој потоа се прогласил за цар на Израил.
По убиството на Надав, Баша ги убил сите останати членови на кралското семејство (3 Цар 14,2, 3 Цар 15,25-29). Ова се случило во скалд со пророштвото на Ахија Силомецот со кое се претскажува збришувањето на сиот Јеровоамов дом.
Ирски логаритам
Ирски логаритaм ― поранешен систем за манипулација со броеви измислен од Перси Лудгејт за машинско множење. Системот користел комбинација од механички камери како табели за пребарување и механичко додавање на збирните псевдологаритамски индекси за производство на делумни производи, кои потоа биле додавани за да се добијат резултати. Техниката е слична на Цеховиот логаритам (исто така познат како Јакобиев логаритам), но користи систем на индекси изворни на Лудгејт.
Алгоритмот на Лудгејт го збива множењето на два единечни децимални броеви во две пребарување на табели (за претворање на цифрите во индекси), додавањето на двата индекса за да се создаде нов индекс кој е влезен во втората табела за пребарување што го создава излезниот производ. Бидејќи и двете табели за пребарување се еднодимензионални, а додавањето на линеарни движења е едноставно механички имплементирано, ова овозможува помалку сложен механизам отколку што би бил потребен за имплементација на дводимензионална табела за пребарување множење 10x10.
Псевдокод
Следното е применување на ирскиот логаритам на Лудгејт во програмскиот јазик Python: Табела 1 е преземена од изворниот труд на Лудгејт; со оглед на првата табела, содржината на Табела 2 може тривијално да се изведе од Табела 1 и дефиницијата на алгоритмот. Имајте предвид дека последната третина од втората табела е целосно нули, ова може да се искористи за дополнително да се поедностави механичката примена на алгоритмот.
Таје Таиво
Таје Таиво (роден на ) е нигерски фудбалер кој игра на позиција одбрана и во моментот настапува во екипата на ФК Лозана.
Својата кариера ја започнал во 2003 за тимот на Габрос, и Лоби Старс во 2004 година. Во периодот од 2005–2011 настапувал за ФК Олимпик Марсеј, а од 2011 се преселил во ФК Милан.
NGC 4806
NGC 4806 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4806 се споменува и како ESO 443-12, MCG -5-31-3, AM 1253-291, IRAS 12535-2914.
Откривање
Објектот е откриен на 30 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 56 м 12,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -29° 30' 10"". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 4806 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44116. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 369; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6709. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 82.
NGC 7120
NGC 7120 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 44 м 33,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 31' 23"". Положбениот агол на објектот е во износ од 137°.
Други поделби
Проучување на NGC 7120 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67273. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 301; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5221. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1126.
Олишки манастир
'''Олишки манастир „Св. Врач“ или „Св. Бессребреници Кузман и Дамјан“''' (Μονή Αγίων Αναργύρων) — манастир кај селото Олишта во областа Пополе, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
Историја
Во синаксарот (зборник) на Свети Нектариј Битолски се вели дека манастирот е основан во 1457 г. Тој доживеал расцут во XVIII век. Во 1857 г. врз темелите на стариот храм е изградена новата црква „Свети Бессребреници“. Дел од иконите на старата црква се зачувани до денес. На пример, на иконата „Ангелски собор“ се чита годината 1764. Иконата на Исус Голем Архијереј има датум 1794, а онаа на Архангел Гаврил е од 10 септември 1875 г. На друга икона има натпис кој ја покажува годината 1880.
На денес непостоечкиот параклис со лековита вода „Живоносен Извор“ имало натпис со годината 1880.
Во 1889 г. хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) напишал за манастирот:
Кон 1900 г. манастирот имал 10-12 монаси.
На почетокот на XX век манастирот го поседувал чифликот Рудник меѓу Куманичево и Загоричани, како и други имоти и многуброен крупен и ситен добиток. Подоцна, поголем дел од имотот е одземен од грчката држава.
По задушувањето на Илинденското востание во 1903 г. во манастирот се засолниле многу семејства од Загоричани и околните изгорени села.
Во 1961 г. манастирот имал 9 жители, а истата состојба е забележана и во 2011 г.
Битка кај Ихтиман
Битката кај Ихтиман — се случила во 1355 година помеѓу Османликсата империја и Бугарија. Битката завршила со победа на бугарските сили. Точното местп на битката не е сосема позната, но во една анонимна бугарска хроника пишува дека силите на Михаил Асен се судриле со Османлиите пред истите да престигнат во Софија.
Причини
По заземањето на првата тврдина на Балканот во 1352 година, Османлиите постигнале многу победи и кон внатрешноста на Европа. Од 1354 година била зазамена Тракија, Пловдив и Стара Загора. По ова, тие се упатиле кон денешна Софија.
Битка
Синот на бугрскиот цар Јован Александар, Михаил Асен, успеал да собере армија која би требало да и се спротивстави на Османлиското Царство. Сепак, во тоа не успеал бидејќи Бугарите доживеале голем пораз, а нивниот водач бил убиен. По битката Османлиите се повлекле за некое време. Битката попречила на Османлиите да ја заземат Софија, која по 30 години паднала.
Бросови
Бросовите (науч. Rubiaceae) е една од најголемите фамилии на цветни растенија, со околу 650 родови и повеќе од 13.000 видови. Името оваа фамилија го носи по родот Брос (Rubia). Тука припаѓаат неколку економски важни растенија. Од Rubia cordifolia се добива боја, од видот Morinda angustifolia се користи кората, додека од родот Elaeagia се добива лак кој го користат уметниците. Меѓутоа, сепак најпознати растенија од оваа фамилија се: кафето (Coffea arabica и Coffea liberica) и Cinchona (од кое се добива лекот кинин). Има и неколку украсни растенија, како Ixora, Gardenia и Mussaeda.
Повеќето од видовите се среќаваат во тропските региони. Неколку видови се присутни и во умерените региони, каде се тревести. Овие растенија се јавуваат најчесто како дрвја и грмушки.
Морфологија
Тоа се многугодишни хемикриптофитни растенија. Листовите се наспрамни, прости и целокрајни. Соцветијата се цимозни. Цветовите се хермафродитни и ретко зигоморфни. Околуцветникот е составен од 4 до 5 чашкини ливчиња и 4 до 5 венечни ливчиња. Столпчето е нежно, додека устенцата се капитатни или повеќеделни.
Машкиот дел од цветот (андрецеум) е изграден од 4 до 5 прашници. Женскиот дел (гинецеум) е претставен со 2 (ретко 1) споени плодни листови. Плодникот е потцветен, ретко натцветен или полупотцветен. Тој е билокуларен со 1 семенов зачеток во секоја локула (комора или окце). Присутни се нектарни дискови над плодникот. Плодот е бобинка, капсула, костелка или шизокарп.
Цветната формула на оваа фамилија е: или
Систематика
Родовите се распоредени во племиња кои од своја страна се сместени во три потсемејства:
Некои автори признаваат и четврто потсемејство - Antirheoideae.
Некои родови
Следните родови на Бросовите се наведени од страна на Вотсон и Далвиц (од делта-класификацијата):
IC 1148
IC 1148 — галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1148 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 24 м 0 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +21° 5' 0".
Надворешни врски
IC 1148
Гутенборн
Гутенборн (Gutenborn) — општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Била основана на 1 јануари 2010 со спојување на поранешните општини Бергисдорф, Дросдорф, Хојкевалде и Шелбах.
Алексиј IV Ангел
Преземање на царската власт
За време на Четвртата крстоносна војна, по првото свртување (крстоносното освојување на Задар) дошло и второто свртување, предизвикано со доаѓањето на принцот Алексиј Ангел, синот на царот Исак II. Младиот Алексиј успеал да побегне од занданата во која бил затворен со својот ослепен татко. Барајќи помош тој тргнал на Запад и по состанокот со Инокентиј III којшто не вродил плод стигнал на дворот на својот зет - Филип Швапски. Филип со задоволство ги поддржал претензиите на својот шура за цариградскиот престол. Спречен од внатрешните тешкотии самиот да стапи во акција тој им се обратил на Венецијанците и на крстоносците повикувајќи ги да го вратат на престолот Исак II и неговиот син. Овој повик на венецијанскиот дужд му дошол како порачан, а и водачот на крстоносците, Бонифациј Монфератски, кој имал силни семејни врски на Исток, со задоволство ја прифатил приликата да се вмеша во византиските работи. Додека крстоносците зимувале во освоениот Задар, им стигнале пратеници од германскиот крал и неговиот штитеник, па дошло до спогодба која двете страни ја посакувале. Дарежлив како и секој претендент Алексиј IV им ветил на крстоносците и на Венецијанците огромни суми пари, дал до знаење, за да го одоброволи папата, изгледно склучување црковна унија и се обврзал дека по враќањето на византискиот престол со сите средства ќе ја потпомага крстоносната војна. Речиси сите крстоносци тргнале со Дандоло и Бонифациј Монфератски. Искушението било големо, совеста можела да биде мирна бидејќи крстоносната војна, по походот на Цариград, ќе продолжела и тоа со зголемени средства кои ги ветил византискиот претендент. Алексиј IV им се придружил на крстоносците уште во Задар. Во мај 1202 г. на Крф меѓу него и крстоносците, бил потпишан договор, така што веќе на 24 јуни флотата на крстоносците стигнала пред византиската престолнина, пред „царицата на сите градови“.
Откако крстоносците ја зазеле Галата и го пробиле синџирот што го затворал влезот во Златен Рог, бродовите на крстоносците продреле во цариградското пристаниште и тогаш од копно и од море започнал јуриш на градските бедеми. Иако византиската посада пружила силен отпор, на 17 јули 1203 г. Цариград паднал во рацете на крстоносците. Кутриот цар Алексиј III побегнал однесувајќи го со себе државното богатство. Слепиот Исак II повторно бил кренат на престолот, а како совладетел царска круна добил и неговиот син Алексиј IV, штитеникот на крстоносците.
Владеење
Византиската влада во Цариград сè уште постоела, но таа целосно била зависна од милоста на Венецијанците и крстоносците, кои залогориле пред градските ѕидини. Оваа милост не траела долго, зошто набрзо се покажало дека Алексиј IV не бил во состојба да ги исполни ветувањата дадени во Задар и на Крф. Сега тој се нашол меѓу два огна. Крстоносците и Венецијанците ги барале ветените пари одбивајќи ги сите молби за одлагање, а византиското население се бунтувало против царот којшто во земјата ги донел крстоносците и им се потчинил себеси и својот народ на Латините. Кон крајот на јануари 1204 г. во Цариград избувнал бунт. Алексиј IV не само својата скапо платена крна туку и главата, а неговиот татко бил ставен ставен во затвор каде што наскоро и умрел. На царскиот престол бил доведен Алексиј V Дука Мурзуфл, зетот на Алексиј III, мажот на бившата жена на Стефан Првовенчаниот, Евдокија.
Бурмански питон
Бурмански питон ― најголемиот питон и еден од шесте најголеми змии во светот, жител на подрачјата со дождливи шуми во југоисточна Азија. Најчесто се среќаваат покрај вода и понекогаш се полуводни, но исто така може да се најдат на дрвјата. Бурманскиот питон е еден од најголемите змии со просечен раст од 5,5 метри и тежина од 71 килограм. Продолжува да расте во текот на животот и големата должина се должи на присуството на големиот број на пршлени. Женките типично се подолги од мажјаците. Бурманскиот питон во Зоолошката Сафари градина за змии и влекачи во Гирни, Илиноис, САД беше претставен како најтешката жива змија во заробеништво. Во 2005 година тежел 183 килограми со должина од 8,2 метри. Змијата го добила името Бебе (Baby).''
Опис
Бурманските питони се светлобојни змии со многу кафени дамки разграничени во темно надолу по грбот. Забележителната привлечност од шарата на нивната кожа придонесува за нивна популарност кај чуварите на влекачи и кожната индустрија. Шарата е слична по боја, но различна по вистинската шара на африканскиот каменест питон ( Python sebae), понекогаш резултира со збунетост на двата вида надвор од нивните природни живеалишта. Некои од нив се пронајдени на границата со Индија и Бурма.''
Географска распространетост и живеалиште
Бурманскиот питон се наоѓа низ југоисточна Азија вклучувајќи ја јужна Кина, источна Индија, Мијанмар, Тајланд, Лаос, Камбоџа, Виетнам, Непал, Бангладеш, севернa континентална Малeзија и западна Индонезија. Овој питон е одличен пливач и потребен му е постојан извор на вода. Може да се најде во прериите, блатата, мочуриштата, карпести ридови, шуми, речни долини и џунгли со отворени чистинки. Тие се добри качувачи и имаат опашки што се свиткуваат.
Дивите населеници се сметаат за „загрозени“ и се на списокот на додатокот II од Конвенција за меѓународна трговија со загрозени видови (CITES). Сите огромни питони ( вклучувајќи го индискиот питон, африканскиот каменест питон и мрежестиот питон) историски потврдено биле колени за да се снабди светскиот пазар за кожа, исто така и за народни лекови и заробувани за трговија со миленици. Некои се убивани за храна, поточно во Кина. Во последните неколку години зголеменото размножување на бурманскиот питон во заробеништво го направи необичен увозот на диво уловени примероци за трговија со миленици.''
Размножувањето на заробени бурмански питони во Соединетите Држави довело до некои прилично сериозни проблеми. На луѓето на кои им здосадило од питоните или чии питони пораснале преголеми за да ги чуваат во нивните домови, ги ослободуваат нивните миленици во дивината отколку да им најдат нови домови. Ова поточно е проблематично во Флорида, каде што голем број на питони се пробиле до Еверглејдс. Тие таму се развиле, почнале плодно да се размножуваат и станале инвазивни видови. Преку 230 биле заробени во Еверглејдс каде што се натпреваруваат со алигатори како доминантен грабливец. Во последниве години овој натпревар резултирал, како што би опишале службениците, како нерешено. Бидејќи тие се познати по јадењето на загрозени птици и алигатори, овие змии претставуваат нова опасност за веќе кршливиот екосистем.''
''Во февруари 2008 година, научниците од Геолошки топографски институт (USGS) објавија проектирана географска карта на распространетост за САД заснована врз климатските податоци за распространетоста на домовите на змиите, кои предвидоа дека овие змии би можеле да мигрираат и да напредуваат во третина од континетот САД. Сепак, подоцнежно проучување изработило географска карта вклучувајќи ги двете, климатските највисоки степени и просечните, со што се покажала распространетоста на бурманскиот питон дека ќе биде ограничена до јужна Флорида.''
Исхрана
Како сите змии така и бурманските питони се месојадци. Нивната исхрана првенствено се состои од соодветно големи птици и цицачи. Змијата ги користи своите остри наназад насочени заби за да го зграпчи пленот, потоа се свиткува околу телото на пленот истовремено згрчувајќи ги мускулите, убивајќи го пленот со стегање. Најчесто тие се пронајдени близу населбите на луѓето заради присуството на стаорци, глувци и други штеточини како извор на храна. Сепак, нивната еднаква склоност кон домашните птици и цицачи значи дека тие често се третираат како штетници. Во заробеништво нивната исхрана главно се состои од трговско достапни, соодветно големи стаорци и како што растат продолжувајќи со поголеми артикли како зајци и живина. Исклучително големите питони може да побараат поголеми артикли за исхрана како свињи или кози и познати се по тоа што нападнале алигатори во Флорида каде што има инвазија од видови.''
Варење на храната
Дигестивниот одговор на бурманските питони кон толку голем плен ги направи модел на видови за дигестивната психологија. Испостен питон ќе има смален стомачен волумен и киселост, смалена маса на утробата и „нормален“ обем на срцето. По варењето на пленот, целокупниот дигестивен систем претрпува огромна преобразба со брза хипертрофија на утробата, производство на стомачна киселина и зголемување од 40% на масата од срцевите комори, сè со цел да се разгори дигестивниот процес.
Црква „Св. Никола“ - Ореовец
'''Св. Архангел Михаил''' — манастирска црква во поречкото село Ореовец, Општина Македонски Брод. Му припаѓа на Бродското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА. Прогласена е за културно наследство на Македонија.
Црквата е сместена меѓу Долни и Горни Ореовец. Изградена е во поствизантиски стил. Во неа стои натпис кој вели дека е живописана во 1595 г. за време на султанот Мехмед III и изгледа оваа година воедно се однесува и на нејзината изградба или обнова. Градбата претставува еднокорабен храм. Меѓу фреските се забележува портретот на Свети Климент Охридски. На зачуваниот иконостас од крајоѕ на XVI век е поставен голем резбан крст со Распетието. Над вратата на манастирскиот храм е зачуван уште еден натпис со годината 1602. Живописот е со висока уметничка вредност и близок на остварувањата на тајфата на мајсторот Никола Линотопски од Линотопската школа кој ја има работено црквата „Св. Димитриј“ во Палатица, Берско во 1570 г.
Фробург
Фробург (Frohburg) — град во округот Лајпциг, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа 11 километри североисточно од Алтенбург и 34 километри југоисточно од Лајпциг. Го вклучува и селото Флесберг и градот Корен-Залис.
Историја
Во текот на Втората светска војна, имало подкамп на концентрациониот камп Бухенвалд, надвор од селото Флесберг. Кампот бил фабрика за воениот производител, Hugo Schneider AG (HASAG).
Географија
Фробург се наоѓа на половина пат помеѓу Лајпциг и Кемниц, околу 35 километри од Лајпциг и 10 километри јужно од Борна. Потокот Вира тече низ Фробург.
Сообраќај
Сојузниот автопат Б95 поминува низ Фробург. Јужно од Фробург поминува и сојузниот автопат Б7. Железничката линија Лајпциг-Нојкирич-Хемниц (опслужувана од Конекс) исто така поминува низ градот. Фробург има директна врска со автопатот А72 (во изградба).
Црква „Св. Богородица“ - Ранковце
'''Св. Богородица''' — православна црква во кривопаланечкото село Ранковце, Општина Ранковце. Му припаѓа на Кривопаланечкото архијерејско намесништво во Кумановско-осоговската епархија на МПЦ - ОА.
Ова е гробишна црква, изградена од ХVI до почетокот на XVII век под името „'''Св. Никола'''“ и обновувана е барем трипати. Последната поднова е направена во 1840 г. за што сведочи натпис во храмот. Од старата црква зачувани се северниот ѕид, источниот ѕид и дел од апсидата. Сочувани се и дел од старите живописи.
Јануари
Јануари или коложег — првиот месец во годината според грегоријанскиот календар и еден од седумте месеци според овој календар што имаат 31 ден. Според јулијанскиот календар, месецот јануари почнува од 14 ден на грегоријанскиот календар.
Црква „Св. Богородица“ - Ранковце
Во храмот има шест недатирани царски икони кои му се припишуваат самоковскиот живописец Димитар Зограф. Во југозападниот агол на црквата е гробот на нејзиниот обновувач Иван Станковиќ од Ранковце, кој починал во 1847 г.
Јануари
Потекло на зборот
Јануари го добил името според грчкиот збор (Ιανουάριος) и латинскиот (-{Iānuārius}-). Наречен е според Римскиот бог Јанус, богот на сите почетоци, премини, куќни порти, Сонцето и светлината.
Црква „Св. Богородица“ - Ранковце
Во 1885 г. црквата е живописана од видниот дебарски мајстор Аврам Дичов, помогнат од Мирон Илиев, Григор Петров и Петар Новев. Зографите го оставиле следниов натпис:
Јануари
Потекло на зборот
Името на првиот месец во годината води потекло од Римската митологија, од каде што потекнува и латински збор за порта - ianua. Јануари се сметал за порта кон остатокот од годината. Сепак во текот на историјата, јануари неколкупати си го променил своето официјално име. Така, долго време, во употреба бил саксонскиот назив Wulf-monath (со значење месец на волкот), како и кованицата на Карло Велики - Wintarmanoth (зимски / студен месец). На фински, јануари се вика tammikuu, што значи месец на дабот.
Црква „Св. Богородица“ - Ранковце
Врз старите фрески и врз оние на Аврам Дичов има разни натписи.
Јануари
Јануари во другите словенски јазици
Старото македонско име за месецот јануари е Коложег. Кај другите словенски и балкански јазици, најчесто се сретнува под имињата: Сечко, Сијечањ, Сичен, Леден, Просинец и сл.
Црква „Св. Богородица“ - Ранковце
Од голема уметничка вредност се царските двери од XVI – XVII век. Се одликуваат со ажурна техника, со пробивање на дрвото и употреба на многубројни цветни и геометриски мотиви, како и фигури на животни. Слични двери имаат црквите „Св. Ѓорѓи“ во Петралица, „Воведение на Пресв. Богородица“ во Карпино, „Св. Никола Чудотворец“ во Кратово и дверите од „Св. Никола“ во „Успение на Пресв. Богородица“ во Ќустендил.
Подоцна селаните ја преименувале црквата во „Света Богородица“ бидејќи постојано се уривала.
Крис Такер
Крис Такер (англиски Chris Tucker) е американски филмски актер, режисер и сценарист, кој е роден на 10 април 1971 година во Лансинг.
Кајзерпфалц (Саксонија-Анхалт)
Кајзерпфалц (Kaiserpfalz) — општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Била основана на 1 јули 2009 со спојување на поранешните независни општини Буха, Мемлебен и Волмирштет.
Опсада на Трново (1393)
Опсадата на Трново се одвила во пролетта на 1393 година помеѓу Османлиското Царство и Бугарија. Битката резултирала со заземање на градот од страна на Османлиите. Со падот на престолнината, територијата на Трновското царство се ограничила на само неколку тврдини по Дунав.
Трново како престолнина на Второто Бугарско Царство бил најголем град во државата. Освен тоа, тој бил и економски најразвиен град. Во пролетта на 1393 година, Бајазит I му наредил на својот син Челеби, да поведе воен поход за освојување на престолнината на Бугарија. По престигнувањето пред портите на градот, тој бил обиколен од своите четири страни. Османлиите наредиле на бранителите на градот да се предадат. Сепак, населението не се согласило со ова, по кое започнале нападите.
По тримесечната војна и опсада, градот бил предаден. Црквата “Воскресение Христово“ била претворена во џамија, а останатите биле срушени до темел. Голем дел од месното население било или убиено или продадено како робови.
Габи Стенберг
Ида Габриела „Габи“ Стенберг (9 јануари 1923 – 20 септември 2011 година) била шведска глумица. Таа се појавува во четириесет филмови помеѓу 1936 и 1994 година.
Јајце со подвижни минијатури (Фабержеово јајце)
Јајце со подвижни минијатури — царско Фабержеово јајце, едно од низата од педесет и две украсени јајца направено под водство на Петар Карл Фаберже за руското царско семејство во 1896 година. Било создадено за царицата Александра Фјодоровна. Моментално јајцето се наоѓа во Музејот на современа уметност во Вирџинија.
Дизајн
Јајцето било создадено од Михаил Перхин, вработен во работилницата Фаберже, додека минијатурите биле дело на Јоханес Ценграф. Високо е околу 248 мм на својот постамент со пречник од 98 мм. Надворешната покривка е од кварц опкружена со зелено емајлирано злато надополнето со дијаманти. На врвот на јајцето е 27 каратен сибирски смарагд надополнет од зелено емајлирано злато. Овој смарагд во кабошон стил е еден од најголемите скапоцени камења кои Фаберже ги користел во било кое од царските јајца. Основата на јајцето е на подножје од кварц. Основата се состои од обоено емајлирано злато обиколено двапати со избрусени дијаманти како рози. Има монограми на царицата.
Изненадување
Во ова јајце постојат дванаесет минијатурни слики. Сликите се различни дворци значајни за царицата. Секое место има специјална место за Никола и Александра во нивните први денови.
Кога ќе се притисне големиот смарагд на врвот се вклучува механизам кој ги ротира минијатурните слики во јајцето. Кука оди надолу и ги повлекува врамените слики како страници од книга, па така само две слики може целосно да се видат во исто време. Секоја минијатура е врамена во злато со смарагд на врвот.
Местата на сликите се:
Историја
Јајцето било подарено од Никола II на Александра Фјодоровна на 24 март 1896 година.
Екартсберга
Екартсберга (Eckartsberga) — град во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа западно од Наумбург. Исто така, дел е од заедницата на општини Ан дер Фине.
Вира
Вира  е река во Саксонија, Германија.
Џанмарко Ѕигони
Џанмарко Зигони (роден на ) — италијански фудбалер, напаѓач на Јуве Стабија.
NGC 4807
NGC 4807 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Џанмарко Ѕигони
Биографија
Тој е син на поранешниот италијански фудбалер Џанфранко Ѕигони.
NGC 4807
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4807 се споменува и како UGC 8049, MCG 5-31-6, CGCG 160-17.
Откривање
Објектот е откриен на 23 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4807 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4807 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 55 м 29,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 31' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 21°.
Други поделби
Проучување на NGC 4807 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44037. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Црква „Св. Богородица“ - Турје
'''Св. Архангел Михаил''' — црква во охридското село Турје, Општина Дебрца. Му припаѓа на Охридското архијерејско намесништво во Дебарско-кичевската епархија на МПЦ - ОА. Прогласена е за културно наследство на Македонија.
Ида Троциг
Ида Берта Троциг роденото Магнет (1864–1943) била шведска фотографка, етнографка, јапонолог, авторка и сликарка. Од 1888 година, заедно со нејзиниот сопруг Херман Троциг, таа поминува 33 години во Јапонија, стекнувајќи длабок интерес за јапонската култура, особено за чајната церемонија и цветниот аранжман. По враќањето во Шведска, во 1935 година, таа успева да основа јапонска градина со чај во близина на Етнографскиот музеј во паркот Ѓургарден во центарот на Стокхолм.
Биографија
Родена на 6 септември 1865 година во Калмар, Ајда Берта Троциг била ќерка на Џејкоб Хенрик Магнет и неговата сопруга Берта Аманаиде (моминче Троциг). Кога имала 20 години, студирала сликарство на Техничкото училиште во Стокхолм. Во 1888 година, таа се омажила за нејзиниот вујко по мајка Херман Троциг, кој бил цврсто воспоставен во странската енклава во Кобе, Јапонија. Тие двајца се допишувале неколку години и се повеќе се сакале еден со друг. Тие се венчале во Германија каде што нивните блиски семејни односи не беа проблем. Набргу по нивниот брак, парот се преселил таму каде што нејзиниот сопруг станал началник на полицијата.
Троциг придонесувала за шведски списанија и списанија и стапила во контакти со Етнографскиот музеј кога се вратила во нејзината родна земја во 1898 година и во продолжена посета од 1909 до 1912 година. По смртта на нејзиниот сопруг во 1921 година, таа трајно се населила во Шведска, поинтензивно соработувајќи со музејот.
Нејзиното главно достигнување било основањето на јапонска куќа за церемонија на чај и градина, свечено инаугурирана во Ѓургарден во 1935 година. Чајџилницата изгорела во 1969 година, но во 1990 година беше основана нова чајџилница на истата локација.
Ида Троциг починала во Стокхолм на 5 ноември 1943 година.
Список на јазици
Список на јазици по азбучен редослед на македонските имиња на јазиците.
580
580 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 580 година од новата ера, 580. од првиот милениум, 80. од VI век и прва од 580-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6088 и 6089 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5330 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4340 и 4341 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1333.
Фредерик Мистрал
Жозеф Етјен Фредерик Мистрал (8 септември 1830, Мајан, Франција - 25 март 1914, Буш-ди-Рон, Франција) — француски писател, филолог и лексикограф на провансалскиот јазик. Мистрал бил член и основач на движењето „Фелибриж“, член на Марсејската академија, на Академијата на Флоралиите во Тулуза и лауреат на Нобеловата награда за литература во 1904 година, за своето дело Миреј, напишано на провансалски јазик. Неговото име на провансалски е Фредери Мистрал или Мистрау.
Животопис
Мистрал е роден на 8 септември 1830 година во Мајан (Maillane), во департманот Буш-ди-Рон. Тој бил дете од добростоечко домаќинско семејство. Неговите родители, Франсоа Мистрал и Аделаида Пулине, биле во роднински врски со најстарите семејства во Прованса: Кривелје, Експили, Ру родени Руфо ди Калабрија, кои биле тесно поврзани меѓу себе. Мистрал го носел името Фредерик во спомен на „некое сиромашно момче кое во времето кога татко ми и мајка ми се 'вљубиле' ги пренесувало нивните љубовни пораки, но по извесно време починало од сончаница.“
Фредерик Мистрал живеел на три места во Мајан: на имотот Ма ди Жиж, во куќата Лезар и во онаа што е позната како Музеон Фредери-Мистрал. Ма ди Жиж, имот од 25 хектари, распространет меѓу Мајан и Сен-Реми, бил во сопственост на семејството Мистрал од 1803 година. Фредерик Мистрал го наследил по смртта на татко му во 1827 година, кој во тоа време бил вдовец по смртта на првата жена Лујза Лавил. Во тој брак ce родил Луј, полубрат на Фредерик Мистрал,. На 26 ноември 1828 година, Франсоа Мистрал, вдовец од 1825 година, се преженил за Аделаида Пулине, ќерка на градоначалникот на Мајан,. Од тој брак на 8 септември 1830 година се родил Жозеф-Етјен-Фредери Мистрал чие детство и младост минале на имотот Ма ди Жиж, ,.
Мистрал тргнал на училиште во Мајан на седум години. Тој ја посетувал шумската школа, како што раскажува во Спомени и раскази, кога берел водени лилии за својата мајка. Во 1839 година, го запишале во пансионот на опатијата Сен-Мишел-де-Фрижоле каде што учел само две години, затоа што училиштето било затворено, а потоа бил запишан во пансионот Мије во Авињон. Во 1845 година, бил сместен во пансионот Дипуј; тука се запознал со Жозеф Руманиј.
Во тој период, учел во Кралскиот колеџ во Авињон, во улицата што го носи името Фредерик Мистрал, и во 1847 година матурирал во Ним. Бил одушевен од Француската револуција од 1848 година и од Ламартин. Таа година ја напишал Жетви (Li Meissoun), грегоријанска песна во четири пеења која не била објавена. Неговото семејство сакало да стане адвокат и затоа тој студирал право во Екс-ан-Прованс од 1848 до 1851 година, кога завршил правен факултет и добил диплома.
Потоа, тој станал поет на независноста на Прованса и особено на провансалскиот јазик, „првиот литературен јазик на цивилизирана Европа“. Во текот на своите студии на правниот факултет тој ја учи историјата на Прованса што некогаш била независна држава. Еманципиран од својот татко, тој носи одлука „да го подигне, да го оживее во Прованса национлното чувство (…); да ја поттикне ренесансата со воведување на мајчиниот јазик во тој крај(…); провансалскиот да биде на мода преку пламенот на божествената поезија“. За Мистрал, зборот „нација“ означувал „луѓе поврзани со јазикот, вткаени во една земја и во една историја“.
Во 1903 година, Мистрал ја нарекол куќата „Лезар“ (француски: гуштер) откако на неа поставил сончев часовник украсен со мал влекач. Тука го завршил делото Миреј што било почнато на имотот Ма ди Жиж, и ја напишал Календау. ,, Фредерик Мистрал живеел таму до 1875 година кога се преселил во куќата што ја изградил во Мајан и која се наоѓала пред куќата Лезар. По една година, на 27 септември 1876 година, во Дижон се оженил со Мари Луиз Еме Ривиер и оттогаш живееле во новоизградената куќа. По смртта на поетот (25 март 1914), и по смртта на неговата жена (6 февруари 1943), куќата била претворена во музеј Музеј Фредери Мистрал. ,
Фредерик Мистрал ги украсувал етикетите на книгите со свој личен грб со азурно-сина основа, а на неа штурче со златна боја што пее под сонцето и го истакнува неговото мото „Сонцето ме тера да пеам“ (Lou soulèu me fai canta).
Во својот расказ „Поетот Мистрал“, писателот Алфонс Доде го опишува Мистрал како „Индијанец во градски костум... со голема шапка која го притискаше како неговата слава“, со „блескави очи, јаболчници зарвенети од инспирација“, со „балга насмевка, убав како некој грчки овчар“.
Творештво
Мистрал оставил обемно творештво, кое по својата тематика е регионално, но со својата убавина и ведрина ги надминало провансалските и француските граници и станало дел од светската книжевност. Неговото најважно дело е поемата „Миреј“ која претставува епопеја на руралната Прованса, како и епот „Календау“ (Calendau или Calendal) во кој е опеана приморската Прованса. Исто така, позната е неговата збирка со лирски песни, „Златните острови“ (Lis Isclo d'or).
Фелибриж
Кога се вратил во Мајан, заедно со поетот Жозеф Руманиј (на провансалски: Жозе Романијо, Joseph Roumanille), Мистрал ја организирал обновата на провансалскиот јазик. Во 1854 година, со уште петмина провансалски поети во Шатонеф-де-Гадањ (Châteauneuf-de-Gadagne), во Воклизите, тие го основале „Фелибриж“ (Félibrige), регионално здружение кое им овозможило да го унапредуваат јазикот. „Фелибриж“ било движење под заштита на света Естела и ги обединувало каталонските поети кои шпанската кралица Изабела II ги избркала од Шпанија. Притоа, Мистрал бил првиот претседател на друштвото од 1876 до 1888 година. Покрај Мистрал, основоположници на „Фелибриж“ се: Жозеф Руманиј, Теодор Обанел (Théodore Aubanel, на првансалски: Теудор Обенеу), Жан Брине (Jean Brunet, на првансалски: Јан Брунет), Пол Гиера (Paul Giéra, на првансалски: Пау Гиера), Анселм Матје (Anselme Mathieu, на првансалски: Ансеум Матиеу) и Алфонс Таван (Alphonse Tavan, на првансалски: Анфос Таван). „Фелибриж“ и денес е културна организација присутна во департманите со провансалски јазик.
Со своето дело, Мистрал го вратил провансалскиот јазик и го довел до највисоки поетски рамништа: поради квалитетот, неговото дело било наградено со највисоки награди. Напишал речник, пишувал песни и романи во стихови, по примерот на Хомер и во првиот стих на „Миреј“ за себе вели дека е „понизен ученик на великиот Хомер“.
Во 1891 година, образува фелибријански весник со федералистичка инспирација Ајоли, но, нема да успее во намерата провансалскиот јазик да се изучува уште од основно училиште.
Лексикографија: Сонцето ме тера да пеам''
Мистрал е автор на Провансалско-француски речник (1878-1886), кој до денеска е најбогатиот речник на провансалски јазик и со најточни одредници. Тоа е двојазичен речник во два големи тома, кој ги опфаќа и дијалектите на провансалскиот јазик. Речникот е направен со поддршка на локални соработници и за секој збор дава варијанти од самиот провансалски, потоа превод на главните романски јазици како и соодветни изрази и цитати за определен збор.
„Календау“
Епот „Календау“ мистрал го пишувал седум години и дури и кога го завршил, тој го одложил неговото објавување до Божиќ и во тој период правел ситни поправки. Во расказот „Поетот Мистрал“, писателот Алфонс Доде ја опишува својата посета на Мистрал во неговиот дом во Мајан при што со возбуда го читал ракописот на „Календау“ кој бил напишан шест месеци претходно. Во епот се опишуваат неверојатните потфати на рибарот Календау направени со цел да ја освои убавата Естрела. Така, во една прилика, за да се збогати, Календау измислил голема направа за риболов и така ги фатил сите риби од морето. Другпат го избркал страшниот разбојник, грофот Северан. Еден ден, тој сретнал две групи луѓе кои дошле на гробот на мајсторот Жак со намера да се пресметаат со ножеви, но Календау успеал да ги смири. Исто така, храбриот Календау отишол во непристапната шума во која ниту еден дрвар не се осмелувал да појде и таму останал цел месец, успевајќи да ја исече целата шума. Најпосле, како награда за неговите храбри дела, Календау ја добил раката на Естрела, а жителите на Касис го именувале за свој конзул. Опишувајќи ги подвизите на храбриот рибар, Мистрал всушност ја опејува родната Прованса која, според Доде, вечно ќе живее во епот „Календау“.
„Миреј“ и Нобеловата награда за литература за 1904 година
Негово главно дело е Миреј (Mirèio или Mireille), објавено во 1859 година, по осум години творечки напори. Миреј е долга поема на провансалски јазик, напишана во стихови и во дванаесет пеења, која зборува за забранетата љубов на Венсан и Миреј, двајца млади кои потекнуваат од различни општествени средини. Името „Миреј“, на провансалски Мирејо, е јазичен дублет од зборот „меравијо“ што значи „чудо“. За Мистрал, тоа е можност да го прикаже провансалскиот јазик но исто така и да ја сподели и културата на една област кога зборува за други јазици. Во предговорот на својата поема стои и кратко „Објаснување за провансалскиот изговор“.
Миреј, девојка за мажење, ќерка на провансалски земјопоседник, се вљубува во Венсан, сиромашен ткаач кој исто така се вљубува во неа. Откако одбива тројца богати кандидати за женење, Миреј, очајна од тоа што родителите не ѝ дозволуваат да се омажи за Венсан, оди во Сент-Мари-де-ла-Мер за да ги моли заштитниците на Прованса да ги разубедат нејзините родители. Но, заборавајќи да ја понесе својата шапка, таа добива сончаница и кога ќе пристигне на целта умира во рацете на Венсан и пред очите на своите родители.
„За Ламартин.
Ламартин се одушевува: „Денес ќе ви кажам добра вест! Се роди голем поет.(…) Вистински поет, хомерски за денешново време; (...) Да, твојата епска поема е ремек-дело;(…) мирисот на твојата книга нема да испари ни за илјада години.“
Нобеловата награда за литература на Фредерик Мистрал му е доделена во 1904 година, за делото „Миреј“, напишано на провансалски јазик, јазик на малцинство во Европа, што претставува исклучок. Уште во 1901 година, при првото заседавање на комитетот за Нобеловата награда за литература, Мистрал бил фаворит, поддржан од интелектуалците-романисти од Северна Европа. Меѓутоа, шведскиот комитет му ја доделил првата Нобелова награда на Сили Придом, официјален кандидат на Француската академија.
Масакр во Рашанец
Масакрот во Рашанец — колеж врз македонското население извршен од страна на турскиот аскер за време на Илинденското востание во 1903 година. Масакрирани биле 200 души.
Алексиј V Дука
Алексиј V Дука (грчки: Ἀλέξιος Εʹ Δούκας, 1140 - декември 1205) бил византиски цар од династијата Ангели кој владеел од 5 февруари до 12 април 1204 година. За време на неговото владеење се случила втората и последна опсада на Цариград од страна на учесниците од Четвртата крстоносна војна. Тој бил член на династијата Дука, кој го имал прекарот Мурзуфл (Μούρτζουφλος), или мислејќи на неговите бушави веѓи или поради неговиот намуртен и мрачен лик.
Доаѓање на престолот
По освојувањето на Цариград од првата опсада од страна на крстоносците и претендентот за византискиот престол - Алексиј IV, византиската влада во Цариград сè уште постоела, но таа целосно била зависна од милоста на Венецијанците и крстоносците, кои залогориле пред градските ѕидини. Оваа милост не траела долго, зошто набрзо се покажало дека Алексиј IV не бил во состојба да ги исполни ветувањата дадени во Задар и на Крф. Сега тој се нашол меѓу два огна. Крстоносците и Венецијанците ги барале ветените пари одбивајќи ги сите молби за одлагање, а византиското население се бунтувало против царот којшто во земјата ги донел крстоносците и им се потчинил себеси и својот народ на Латините. Кон крајот на јануари 1204 г. во Цариград избувнал бунт. Алексиј IV не само својата скапо платена крна туку и главата, а неговиот татко Исак II Ангел бил ставен ставен во затвор каде што наскоро и умрел. На царскиот престол бил доведен Алексиј V Дука Мурзуфл, зетот на претходно симнатиот цар Алексиј III, мажот на бившата жена на Стефан Првовенчаниот, Евдокија.
Владеење и падот на Царството
Уште еднаш победил антилатинскиот правец во Византија, но неговиот триумф само го забрзал последниот чин на византиската трагедија. Крстоносците се подготвувале со намера уште еднаш да го освојат Цариград, но овојпат не за да доведат нова византиска влада, туку на урнатините на Византија да создадат свое царство. Во март крстоносците и Венецијанците под ѕидините на Цариград потпишале детален договор за делба на Византиското царство и за создавање на Латинско Царство во Цариград. Потоа почнал јуриш и се случило тоа што морало да се случи на 13 април 1204 г. византиската престолнина попуштила пред надмоќните сили на напаѓачите.
На тој начин Цариград, којшто со векови бил непобеден, пркосејќи им на нападите на Персијанците и Арабјаните, Аварите и Словените, Бугарите, Русите и Печенезите, паднал во рацете на крстоносците и Венецијанците. Три дена и три ноќи освојувачите го ограбувале градот и чинеле свирепи насилства. Скапоцените богатства на најголемиот културен центар на тогашниот свет, растргнати биле на сите страни, а дел од нив и дивјачки уништени. „Откако постои светот, во ни еден град не е добиен толкав плен“, вели историчарот на крстоносците Вилардуен. „Дури и Сарацените се помилосрдни и поблаги во споредба со овие луѓе кои на рамената го носат Христовиот крст“, забележува византискиот очевидец Никита Хонијат. По поделбата на воениот плен дошла делбата на Византиското царство, којашто го запечатила неговиот слом и за подолго време ги потиснала силите на Византијците на периферијата.
Лаура Бјаџоти
Лаура Бјаџоти (итал. Laura Biagiotti, родена во 1943 година во Рим, Италија, почина 26 мај 2017 година) е италијански моден творец.
Животопис
Лаура Бјаџоти студирала книжевност во Рим, а имала желба да стане археолог. Во светот на модата влегла така што почнала да ѝ помага на својата мајка која работела како кројачка, а својата прва колекција ја претставила во 1972 година.
Извесно време живеела во Пекинг, а била и првиот италијански моден творец кој ја претставил својата колекција во Кина, на 25 април 1988 година.
Лаура Бјаџоти е претседател на Комитетот Леонардо, здружение кое ја доделува годишната награда на италијанските дизајнери за нивните придонеси во подобрување на сликата на Италија во светот.
Елен Тротзиг
Елен Троциг (5 март 1878 – 6 ноември 1949 година) била шведска уметница која се базирала во Естерлен и постанала позната како „првиот сликар на Истокот“.