cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Николас Рејес
Николас Рејес е третиот од 5-те браќа во семејството на пејачот Хозе Рејес; неговите постари браќа, Пабло и Канут, и помладите, Пачаи и Андре се исто така активни членови на групата; Како солисти настапуваат и Канут и Патчаи. Синот Николас Жорж (Џорџ; роден 1975) е исто така член на групата. Николас, како и остатокот од бендот, зборува шпански и француски и пее на шпански и ромски шпански. Тој живее на југот на Франција, каде што живеат остатокот од бендот и нивните семејства.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Вунои
Вунои — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Валона.
Гликштат
Гликштат (Glückstadt; Lykstad) — град во округот Штајнбург, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на десниот брег на Долна Елба, на вливот на малата река Рин, околу 45 километри северозападно од Алтона. Гликштат е дел од метрополитенската област Хамбург.
Историја
Гликштат бил основан во 1617 година на мочуришна земја долж Елба од војводата на Холштајн, кралот Кристијан IV од Данска, кој изградил насипи и утврдувања како и војводска резиденција. Неговото име има буквално значење на „Среќен град“. Бидејќи Кристијан IV им ветил на доселениците изземање од данок и слобода на вероисповед, Гликштат станал важен трговски центар, спремен да се натпреварува со слободниот царски град Хамбург, сместен спротиводно на Елба. Откако кралот се вмешал во Триесетгодишната војна, градот во 1627/28 година бил опколен петнаесет недели од обединетите царски и католички трупи под водство на Албрехт фон Валенштајн и грофот Тили, иако без успех.
Во 1649 година, синот на Кристијан и следниот крал Фредерик III го преместил седиштето на Холштајн во Гликштат, со што војводството станало познато како Холштајн-Гликштат. Во 1773 година, градот станал главен град на цел Холштајн, со припојување на поседите на линијата Холштајн-Готорп. Во текот на Војната на шестата коалиција во 1814 година, Гликштат бил блокиран од сојузниците и се предал, при што неговите утврдувања биле уништени. ВО 1830 година станал слободно пристаниште.
Холштајн-Гликштат останал посед на данската круна до поразот во Втората шлезвишка војна во 1864 година. Бил окупиран од Австрија, но на крајот се приклучил на пруската Покраина Шлезвиг-Холштајн по исходот на Австриско-пруската војна во 1866 година.
Сообраќај
Железничката станица во Гликштат била отворена во 1845 година со што се поврзала со Елмсхорн, која во 1857 година била продолжена до Ицехо. Денес, возовите возат од Хамбург-Алтона до Вестерланд на островот Зилт. Гликштат исто така има фериботска врска преку Елба до Вишхафен во Долна Саксонија.
Њујоршки симфониски оркестар
Њујоршкиот симфониски оркестар (анг. New York Symphony Orchestra) бил оркестар основан во градот Њујорк од Леополд Дамрош во 1878 под името „Њујоршко симфониско друштво“ (New York Symphony Society). Оркестарот долги години бил жесток соперник на постарата Њујоршка филхармонија, тогаш наречена „Филхармониско симфониско друштво на Њујорк“ (Philharmonic Symphony Society of New York). Оркестарот уживал поддршка од Ендрју Карнеги кој ја изградил концерната сала Карнеги Хол (отворена 1891) наменски за самиот оркестар. Симфонијата била позната по изведување на пошарени француски и руски дела, додека пак соперничката филхармонија била позната по својот германски репертоар.
По смртта на Леополд Дамрош во 1885, функцијата музички директор ја презел неговиот син Валтер Дамрош.
Во 1903 оркестарот бил реорганизиран и преименуван во „Њујоршки симфониски оркестар“ (New York Symphony Orchestra).
Во 1920 станал првиот американски оркестар кој настапувал на турнеи низ Европа.
Во 1928 оркестарот се споил со Филхамрмониското друштво на Њујорк под новото име Филхармониско-симфонско друштво на Њујорк, кое подоцна станало Њујоршка филхармонија (New York Philharmonic).
Мехмет Озјурек
Мехмет Озјурек (Mehmet Özyürek; – ) — градежник од Артвин, Турција. Според Гинисовата книга на рекорди го држи светскиот рекорд за најдолг нос на светот, на сите времиња. На 6 јули 2007 г. било утврдено дека должината на неговиот нос изнесува 8,8 см.Со овој резултат Мехмед победил на Годишниот носомерен натпревар. На 18 март 2010 г. бил извршен премер, потврдувајќи го рекордот и истата должина. Направени се последователни премери во 2020 и 2021 г. со што е разбиен митот дека носот и ушите продолжуваат да растат во староста.
Њукасал (Свети Кристофер и Невис)
Њукасал (англиски: Newcastle) е мало гратче (село) на островот Невис во Свети Кристофер и Невис. Њукасал е главен административен центар на парохијата Сент Џејмс Винвард. Гратчето има околу 593 жители. Во близина на селото се наоѓа аеродромот на Невис.
Светлата на велеградот (филм од 1931)
Светлата на велеградот (англиски: City Lights) - американски филм од 1931 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е и автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Чарли Чаплин, Вирџинија Черил, Хари Маерс, Флоренс Ли и Ал Ернест Гарсија.
Содржина
Во меѓувреме, скитникот ја посетува девојката и таму дознава дека таа ќе биде присилно избркана од куќата ако не ја плати киријата. Истовремено, тој дознава дека некој познат лекар во Виена открил лек за слепилото. Затоа, скитникот ѝ ветува на девојката дека ќе обезбеди пари за киријата и за операцијата на очите. За таа цел, тој напрвин се вработува како чистач на улиците, а еднаш се пријавува да боксува за пари, меѓутоа ја губи борбата против посилниот противник. За среќа, тој повторно се среќава со милионерот, кој го кани скитникот во својот дом и таму му ги дава парите потребни за операцијата на девојката. Но, во домот на милионерот упаѓаат криминалци, кои го онесвестуваат милионерот. Скитникот повикува полиција, но слугата на милиниерот (го игра Гарсија) го обвинува него за кражба. Така, скитникот завршува в затвор.
По излегувањето на слобода, тој скита низ градот и случајно застанува до излогот на една цвеќарница. Сопственичка на цвеќарницата е девојката, која повеќе не е слепа. На шега, таа му подава еден цвет на скитникот, но кога ќе ја допре неговата рака, дури тогаш сфаќа кој бил човекот кој цело време ѝ помагал.
Анклам
Анклам (Anklam, полапски: Tąglim) — град историската област Западна Померанија, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на бреговите на реката Пене, на само осум километри од нејзиното устие во Малиот Залив (Kleines Haff), западниот дел на Шчеќинскиот Залив. Анклам претставувал административно седиште на поранешниот округ Источна Западна Померанија. Од септември 2011 е дел од округот Западна Померанија-Грајфсвалд.
Историја
Во раниот среден век, постоеле важни скандинавски и вендски населби близу денешниот град, сега познати како археолошки наоѓалишта Алтес Лагер (Altes Lager Menzlin).
Анклам бил основан на место на напуштена вендска тврдина во текот на средновековното германско доселување. Прво бил именуван по основачот Танглим и ги добил градските права во 1244. Во 1283 станал член на Ханзата. Иако градот бил мал и невлијателен споредено со другите ханзеатски градови, членството му донело богатство и развој на Анклам.
Опаѓањето на Анклам започнало со Триесетгодишната војна, кога шведските и царските трупи се бореле скоро дваесет години за Анклам. Анклам бил окупиран од царските сили од 1627 до 1630, и потоа од шведските сили. По војната, Анклам станал дел од Шведска Померанија во 1648. Во 1676 бил окупиран од Фридрих Вилхелм, изборен кнез на Бранденбург.
Во 1713, Анклам бил опљачкан од руски војници. Не бил запален до темел, како што наредил Петер Велики, најмногу поради отпорот од Кристијан Томезен Карл („Карлсон“), по кого е именувана една улица во знак на сеќавање.
Јужните делови на градот биле предадени на Кралството Прусија со Стокхолмскиот мир во 1720, додека помалиот северен брег на реката Пене останал шведски. Така, Анклам бил поделен град до 1815, кога во цела Западна Померанија станала пруска и влегла во рамките на Покраината Померанија.
Анклам бил скоро целосно уништен во неколку бомбашки напади од американските воздухопловни сили во 1943 и 1944 и во последните денови на Втората светска војна, кога советските сили палеле и уништувале сè низ градот. Откако Прусија и неговите покраини биле распуштени и поголемиот дел од Померанија бил предаден на Полска со одлука на Потсдамската конференција, Анклам станал дел од Источна Германија. Набрзо самата покраина Мекленбург-Западна Померанија била распуштена, исто така, и Анклам влегол во рамките на новосоздадениот округ Нојбранденбург. Градот бил повторно изграден во прилично униформен социјалистички стил.
По повторното обединување на Германија во 1990, Анклам станал дел од покраината Мекленбург-Западна Померанија, која била повторно создадена.
Знаменитости
Порано, Анклам бил град со значајно воено присуство и значење и затоа страдал многу во текот на Триесетгодишната војна, Седумгодишната војна и Втората светска војна. Ова, заедно со постојаните несреќи со пожари и чума, ја направило неговата историја многу трагична. Утврдувањата на Анклам бил срушени во 1762, иако старите ѕидини сè уште постојат. Анклам има преостанато значајни градби. Црквата Св. Богородица, основана во век и со нејзината денешна форма од  век, била оштетена, но не и уништена во војната и обновена во 1947.
Сообраќај
Анклам е поврзан со автопатот А20, кој се движи покрај брегот.
Железничката станица Анклам е опслужувана од национални и регионални возози до Ангерминде, Берлин, Дрезден, Еберсвалде, Франкфурт, Минхен, Прага и Штралзунд.
Меѓународни односи
Анклам е збратимен со следниве градови:
Тибор Живковиќ
Тибор Живковиќ (Мостар, 11 март 1966 - Белград, 26 март 2013) бил српски историчар чии истражувања биле главно поврзани со раниот среден век во Србија, Бугарија, Хрватска и Грција; потоа српско-византиските односи, како и етничките симбиози.
Биографија
Основно и средно училиште завршил во Белград. Дипломирал на Катедрата за стариот век на Филозофскиот факултет во Белград во 1990 година. Магистрирал во 1996 година со тезата Словенизација на територијата на Србија од VII-XI век, која подоцна е објавена како книга со наслов Словените и Римјаните (2000).
Од 1997 година работел во Историскиот институт на САНУ. Докторирал во 2000 година со дисертацијата Словените под византиска власт од VII до XI век (до 1025 г.), врз основа на која подоцна е отпечатена книга во две изданија (2002, 2007), со наслов Јужните Словени под византиска власт (600-1025).
Директор на Институтот за историја бил од 2002 година до 2010 година, како и главен и одговорен уредник на Редакцијата на Историскиот институт.
Автор е на документарниот серијал Историја на Србите - ран среден век, во шест полчасовни епизоди, за кој го напишал сценариото и режијата. Документарците биле објавени во 2007 година во продукција на издавачката и информативната институција на Митрополитот Црногорско-Приморски, а биле прикажани на бројни телевизиски станици во Србија и регионот.
Своите последни трудови ги посветил на проучувањето и анализата на основните извори на раниот среден век во Југоисточна Европа: Хроника на папата Дукљанин и За управувањето со империјата на Константин VII Порфирогенит. Постхумно во 2013 година, објавен е превод на оваа книга Изгубениот извор на Константин Порфирогенит, како и книгата Anonymi descriptio Europae Orientalis (2013), во која соработувале и Владета Петровиќ, Александар Узелац и Драгана Кунчер.
Битка на Козара
Битката на Козара (или операција „Западна Босна”, име дадено од Силите на Оската) — важна битка за југословенските партизани во Втората светска војна, но и ѕа спас на народот кој бил на директен удар на усашките сили на НДХ и германските сили. Во пролета 1942 година, југословенските партизани во централна и западна Босна ги ослободиле Дрвар, Босански Петровац, Гламоч и Приедор. На 20 мај првата Крајнска ударна бригада била оформена, а наредниот ден добиле тенкови и авиони. Слободната територија се протегала од реката Сава на југ, до планините Козара и Грмеч. Во зимата, партизаните нанеле големи губитоци на Германците. Но голема загуба за партизаните била смртта на нивниот храбар и исклучително способен командант, Младен Стојановиќ, познат како Командант Младен, кој бил убиен во март 1942 од страна начетниците.
Власта на силите на Оската и усташите виделе дека градот Бања Лука бил во опасност и организирале офанзива за да ги спречат партизаните. Оската имала приближно 40.000 војници а партизаните имале 3000 војници, но имале и помош од голем број жители кои се вклучиле во борбата.
После долгата борба, околу 1700 партизански војници загинале, додека од Оската само околу 7000 војници. После борбата голем дел од населението, вклучително и децата, биле испратени во концетрациониот логор „Јасеновац“, каде бројот на српските, еврејските и ромските жртви сè сè уште неизброени, но податоците зборуваат за 500.000 - 700.000 страдалници, од кои 76.000 биле деца. Во исто време главната партизанска група со Јосип Броз Тито се преместила од источна во западна Босна, а изгубената земја била повторно ослободена во 1942 септември.
Бачки Брег
Бачки Брег (на хрватски Bereg) е село кое се наоѓа во општина Сомбор, во Западнобачкиот управен округ, во покраината Војводина, Србија. Селото има хрватско Шокци мнозинство и населението брои 1,388 жители (според пописот од 2002).
Бачки Брег е на самиот северозападен дел од Србија, на важниот патен правец кој ги поврзува Србија и Унгарија. Унгарскиот град веднаш до границата е Херцегшанто.
Име
На српски селото се вика Бачки Брег, на хрватски селото се вика "Bereg" (од 2009) или "Bački Breg'' (пред 2009), на унгарски селото е познато како "Béreg", и на германски селото е наречено "Bereg".
Историја
Селото беше првпат спомнато во 1319 година. Во 1620, селото беше населено од Шокците кои по потекло се од Сплит, Хрватска. Првата црква во селото беше изградена во 1740. Во 18. век, Германците и Унгарците се доселија во селото.
Алекс Душебаев
Алекс Душебаев (роден на 17 декември 1992 во Сантандер) е професионален шпански ракометар, кој игра за РК Вардар од Скопје и за репрезентацијата на Шпанија.
Алекс е син на ракометната икона и сега ракометен стручњак Талант Душебаев.
Кариера
Душебаев својата кариера ја започнал во младинскиот тим на Сјудад Реал, и во сезоната 2009/2010 се приклучил на првиот тим кој го водел неговиот татко, Талант Душебаев. На крајот на сезоната, тој го напуштил Сјудад Реал и потпишал договор со клубот Натурхаус ла Роха. По две сезони, тој преминал во редовите на Арагон и во истата сезона станал најдобар стрелец во АСОБАЛ лигата. Во јуни 2013, тој потпишал за Атлетико Мадрид, каде тренер повторно бил неговиот татко. Набрзо потоа, клубот Атлетико Мадрид престанал да постои поради финансиски причини, и Алекс потпишал двегодишен договор со македонскиот клуб, Вардар.
Во мај 2014 година, во изборот на специјализираниот портал "Хенбол планет", Душебаев бил прогласен за најдобар млад ракометар во светот.
Токес
Токес — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 78 км2, население од 1580 жители (2004).
Психијатриска реформа во Италија
Цели
Реформата била насочена кон постепено демонтирање на психијатриските болници и барала сеопфатна, интегрирана и одговорна служба за ментално здравје во заедницата. Целта на грижата во заедницата е да се поништи одамна прифатената практика на изолирање на менталните болни во големите институции, да се промовира нивната интеграција во заедницата, нудејќи им средина што е социјално стимулирачка, притоа избегнувајќи ги да се подложат на премногу интензивни социјални притисоци.
Курс
Од крајот на 1960-тите, италијанскиот лекар Џорџо Антонучи ја довел во прашање основата на самата психијатрија. Откако работел со Еделвајс Коти во 1968 година во Центар за човечки односи во Цивидале дел Фриули - отворено одделение создадено како алтернатива на психијатриската болница од 1973 до 1996 година. Во август 1971 година, Франко Базанглија станал директор на провинциската психијатриска болница лоцирана во Трст. Со група млади лекари кои сè уште не биле под влијание на традиционалната психијатрија - како и психолози, волонтери и студенти - Базанглија започнал интензивен проект. Во тоа време, во психијатриската болница Сан Џовани имал приближно 1.200 пациенти, повеќето од нив биле на задолжително лекување. Од 1971 до 1974 година, напорите на Франко Базанглија и неговата екипа биле насочени кон промена на правилата и логиката што ја регулирала институцијата, доведување на хиерархијата, менување на односите помеѓу пациентите и операторите, измислување нови односи, можности и простори и обновување слободата и правата на затворениците.
Во болницата што се трансформирала, старателството било заменето со грижа, институционално напуштање со целосно преземање на одговорноста за пациентот и неговата состојба, додека негацијата на поединецот преку концептот болест-опасност била заменета со доделување важност и вредност на индивидуални животни истории. Била сузбиена секаква форма на физичко задржување и шок терапија, отстранети биле бариерите и решетката што ги опфатиле одделенијата, вратите и портите се отвориле, задолжителните хоспитализации станале доброволни и дефинитивните биле укинати, со што пациентите ги вратиле своите политички и граѓански права.
Главни одлики
Микеле Тансела ги прецизирал главните одлики на италијанското искуство:
Затворањето на различни болнички установи станало можно поради постојаното намалување на бројот на болници кои со текот на годините ја имало следната динамика:
Проценки
Џована Русо и Франческо Карели наведуваат дека во 1978 година реформата во Басаља можеби не можела целосно да се спроведе бидејќи општеството не било подготвено за таков авангарден и иновативен концепт на менталното здравје. Триесет години подоцна, станало поочигледно дека оваа реформа го одразува концептот на современа здравствена и социјална грижа за менталните пациенти.
Ханза
Ханза (Hanse, Dudesche Hanse, Hansa, Hansa Teutonica или ) — трговски и одбранбен сојуз на трговски еснафи и нивните градови, кои ја воделе трговијата долж брегот на Северна Европа. Се протегал од Балтичкото до Северното Море, како и во внатрешноста кон крајот на средниот век и почетокот на новиот период (од до  век).
Лопе де Вега
Лопе Феликс де Вега Карпио (шпански: Lope de Vega) (цело име: Félix Lope de Vega y Carpio или Lope Félix de Vega Carpio) (, -  ) — еден од најголемите шпански писатели на „златниот период“ на шпанската книжевност.
Животопис
Лопе де Вега немал благородничко потекло, туку бил син на угледен занаетчија-уметник, кој од Ваљадолид се преселил во Мадрид. Во Мадрид, Лопе де Вега учел во езуитски колеџ во кој, како дел од образовниот процес, имал прилика да гледа драми. По напуштањето на колеџот, тој започнал авантуристички живот, исполнет со патувања, војни, љубовни врски и различни занимања. Притоа, тој бил осуден поради клевета, по што бил прогонет; како војник војувал против Португалците на Азорските острови; како доброволец, учествувал во поморската битка на шпанската армада против англиската морнарица во 1588 година; исто така, учествувал во војната против Холандија; работел како службеник на повеќе благородници, меѓу кои и војводата од Алба; а најпосле, бил и свештеник. Притоа, двапати се женел, имал многу љубовници и имал бројни неприлики со нив и со брачните и вонбрачните деца.
Творештво
Лопе де Вега бил неверојатно плоден автор и напишал повеќе драми од кој и да било писател во историјата: се претпоставува дека напишал дури 1.800 подолги и 400 пократки драми, поради што го нарекле „чудо на природата“. Освен тоа, тој пишувал и епови, песни, романи и новели. Своите драми ги пишувал во римувани стихови, со различна метрика: основниот метар бил трохејот, а стиховите по правило имале по осум стиха. Во согласност со прифатената практика во шпанската книжевност од 16 век, сите поголеми драми на де Вега се состојат од три чина, но тој пишувал и религиозни драми (actos sacramentales) кои имале еден подолг чин. Посебно место во неговите долги драми имале т.н. комедии на наметката и мечот (comedia de capa y espada) со тема од животот на младите благородници. Темите за своите драми де Вега ги земал од различни извори: Стариот и Новиот завет, граѓанскиот, благородничкиот и селскиот живот, па сè до бројни настани од историјата на Стариот Рим, Вестоготите, Византија, средновековна Германија, патувањето на Колумбо во Америка, па дури и судирот меѓу Борис Годунов и самонаречениот Димитриј во Русија. Во неговото творештво се чувствува влијанието на шпанската народна поезија, на античката и италијанската драма, на делата од „комедија дел арте“, итн. Во идеен поглед, неговите драми се движат во широк дијапазон, од слободарските идеи во стилот на Сервантес, преку шпанското феудално сфаќање на честа како највисока морална вредност, до мрачна религиозна мистика. Иронично, токму во периодот кога станал свештеник, тој го напишал своето најпрогресивно дело, драмата „Фуенте Овехуна“.
Во драмите на де Вега, наместо шекспировскиот приказ на комплексни личности во текот на нивниот развој, претежно се среќаваат судири на веќе оформени страсти и сфаќања. Таквите текстови барале од глумците посебна техника на глума, за да можат да ги изразат острите психички пресврти, како и совршена дикција при брз говор. Лопе де Вега располагал со токму такви глумци и пишувал драми посебно за нив, но според неговите сопствени зборови, повеќе се потпирал на вкусот на публиката, отколку врз примерите од античката драма. Критичарите често истакнуваат дека де Вега е народски поет; дека ја претставува природата; дека црпи од животот; дека обработува локални и актуелни теми; дека е оригинален и инвентивен; дека ги нагласува акцијата и заплетот; и дека кај него нема главни лица, туку неколкумина го носат дејството.
Куќа на ул. „Белградска“ бр. 21 (Битола)
'''Куќа на ул. „Белградска“ бр. 21 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 88 во Битола.
Ханза
Наследството на Ханзата може да се види и денес во неколку имиња, на пример германскиот авиопревозник Lufthansa (буквално: „Воздушна Ханза“), ФК Ханза Росток, Универзитет на применети науки Ханза во Гронинген, Холандија, пиварница Ханза во Берген, Ханзабанк во балтичките држави и Регата Ханза во Росток. ДДГ Ханза било големо германско бродско претпријатие од 1881 до неговиот банкрот во 1980.
Историја
Историчарите вообичаено го поврзуваат потеклото на сојузот со повторно издигнување на германскиот град Либек во 1159 од силниот Хајнрих Лавот, војводат на Саксонија и Баварија, откако Хајнрих ја освоил областа од Адолф II, гроф на Шауенбург и Холштајн.
Првични трговски авантури, ненадејни напади и пиратство се случувале низ Балтикот (видете Викинзи) — морнарите од Готланд пловеле по реките до Новгород, на пример — но размерот на меѓународната трговија во Балтикот останала незначително пред појавата на Ханзата.
Германските градови постигнале превласт на трговијата во Балтикот со извонредна брзина во текот на, а Либек станал средиштен јазол во поморската трговија, која ги поврзувала областите околу Северното и Балтичкото Море. Во век Либек го достигнал својот врв.
Основање и развивање
Либек станал средиште за трговците од Саксонија и Вестфалија, тргувајќи источно и северно. Многу пред да се појави кованицата „Ханза“ во документ од 1267, трговците во различни градови започнале да создаваат еснафи или Ханза со намера да тргуваат со прекуморските градови, особено во економски помалку развиениот источен Балтик. Оваа областа била извор на дрво, восок, килибар, смола и крзно, како и на ’рж и пченица носени со баржи од внатрешноста до пристаништата. Градовите поседувале нивни сопствени војски, а секој еснаф морал да обезбеди регрути кога било потребно. Ханзините градови си помагале меѓусебно, а трговските бродови често се користели за пренос на војници и нивните оружја.
Висби претставувал водечко средиште во Балтикот пред Ханза. Едрејќи на исток, трговците од Висби основале трговска испостава во Новгород наречена Гутагард (позната и како Готенхоф) во 1080. Трговците од северна Германија отпрвин исто така престојувале во готландска населба. Подоцна тие основале своја трговска испостава во Новгород, познат како Петерхоф, кој бил сместен до реката. Ова се случувало во првата половина на век. Во 1229, германските трговци во Новгород добиле одредени поволности кои ја обезбедиле нивната положба.
Пред основањето на сојузот во 1356, зборот Ханза (Hanse) не се користел во балтичкиот јазик. Готланѓаните го користеле зборот „варјаг“ (varjag).
Ханза работела да ги отстрани трговските ограничувања за нивните членки. На пример, во 1157 трговците на Келн го убедила Хенри II, крал на Англија, да ги ослободи од сите такси во Лондон и да им дозволи да тргуваат на саемите низ Англија. „Кралицата на Ханза“, Либек, каде трговците биле обврзани да ги разменуваат добрата помеѓу Северното Море и Балтикот, ја добила царската доверба, станувајќи слободен царски град во 1227, како нејзиниот подоцнежен сојузник Хамбург, кој го добил тој статус во 1189.
Во 1241, Либек кој имал пристап до рибарските реони во Балтичкото и во Северното Море, создал сојуз — претходник на сојузот — со Хамбург, уште еден трговски град, кој го контролирал пристапот на трговијата со сол од Линебург. Здружените градови стекнале контрола над голем дел од трговијата на посолена риба; Келн им се приклучил во 1260. Во 1266, Хенри III им дозволил на Либек и Хамбург поволности при нивните операции во Англија, а Келн им се приклучил во тоа во 1282, создавајќи ја најсилната Ханзина колонија во Лондон. Овој модел на заедничко делување успеал затоа што постоечкото управување било поделено и не успевало да обезбеди сигурност на трговијата. Во следните 50 години, самата Ханза влегла со формални договори за конфедерација и заедничко управување покривајќи ги западните и источните трговски патишта. Главен град во сојузот останал Либек; каде се одржало и првото генерално собрание на Ханзата во 1356, со што Ханзата се здобила со службена структура.
Според холандските историски документи од „Кратката историја на Гронинген“, собрани и преведени од Ерик Спрингелкамп, во 1258 трговците од Гронинген добиле право да тргуваат во Англија и добиле поволности при трговијата за Холандија. Гронинген бил член на тогаш неслужбено организираната Ханза. Во 1227, двајца жители на Гронинген биле сведоци во Готланд, Шведска, на договор помеѓу Ханза и принцот на Смоленск. Постоеле врски со Хамбург и Бремен. Во 1273, опатот на Адуард добил право од архиепископот на Хамбург да тргува во Штаде на Елба.
Во периодот од 1300 до 1500 година, активната трговија на Гронинген се намалила, како и самата положба на градот во Ханзата. Во 1358, Либек испратил порака до сите членки на Ханзата за трговски бојкот на Фландрија, но Гронинген не ја добил пораката. Градоначалникот и Градскиот совет се жалеле, но се покориле на бојкотот на нивните јужни соседи. Десет години подоцна, Гронинген не бил дел од флотата на Ханзата против кралот Валдемар на Данска за да ја заштитат слободната пловидба низ Сонт. Сепак, градот останал член, и во почетокот на век во Гронинген се одржало собрание на Ханза.
Ширење
Местоположбата на Либек на Балтикот обезбедувала пристап за трговија со Скандинавија и Киевски Рус, ставајќи се во директна конкуренција со Скандинавците, кои претходно ги контролирале најголемиот дел од балтичките трговски патишта. Договорот со Висби ставил крај на конкуренцијата: преку овој договор, трговците на Либек исто така добиле пристап до речното руско пристаниште во Новгород, каде изградиле трговска испостава или контор (буквално: „канцеларија“). Други такви сојузи се создале во текот на Светото Римско Царство. Сепак сојузот никогаш не станал формална организација. Собранијата на Ханзините градови се одржувале нередовно во Либек во вид на Ханзетаг (Hansetag; Ханзино собрание), од 1356 година па натаму, но многу градови избрале да не испраќаат свои претставници и одлуките не биле задолжителни за поединечните градови. Низ времето, мрежата на сојузи растела и се движела од 70 до 170 градови.
Сојузот успеал во основање на дополнителни контори во Брухе (Фландрија), Берген (Норвешка) и Лондон (Англија). Овие трговски испостави станале значајни енклави. Лондонскиот контор, основан во 1320, се наоѓал западно од Лондонскиот мост, близу денешната станица за подземната железница Кенон Стрит. Значајно се проширил низ времето со свои складишта, мерни станици, црква, продавници и куќи, покажувајќи ја важноста и размерот на активност што се одвивала таму. Првото негово именување како Челичен двор (der Stahlhof) се случило во 1422.
Знојиле кај Студенец
Знојиле кај Студенец (словенечки: Znojile pri Studencu) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Ханза
Ширење
Почнувајќи со трговија на сурови памучни добра, Ханзата придонела да ја донесе трговијата и индустријата во северна Германија. Како растела трговијата со понов и помек памук и ленени платна, па дури и свила, така се зголемувало производството во северна Германија. Истото дејство се случило и на други полиња, на пр. гравирање, резбарство, производство на оружје, обработка на метали. На кратко, монополизацијата на поморската пловидба и трговијата од Ханзата обезбедило дека ренесансата ќе пристигне во Северна Германија долго пред остатокот од Европа.
Покрај големите контори, поединечни Ханзини пристаништа имале свои трговски патници и складишта. Во Англија вакви складишта имало во Бостон, Бристол, Бишопс Лин (сега Кингс Лин, каде се наоѓа единственото зачувано Ханзино складиште во Англија), Хал, Ипсвич, Норвич, Јармут (сега Грејт Јармут) и Јорк.
Германските доселеници во и  век се населиле во бројни градови на и близу источниот балтички брег, како што се Елбинг (Елблонг), Торн (Торуњ), Ревал (Талин), Рига и Дорпат (Тарту), кои станале членки на Ханзата, а некои од нив сè уште поседуваат многу градби на Ханзата и го чуваат стилот од нивните Ханзини денови. Повеќето добиле градски права од Либек (Lübisches Recht), што им обезбедувало да се жалат за сите правни работи до Градскиот совет на Либек. Ливонија, составена од денешна Естонија и делови од Латвија, имала свој Ханзин парламент; сите нејзини поголеми градови станале членки на Ханзата. Главен јазик во трговијата бил среднодолногерманскиот јазик, дијалект со значајно влијание за земјите вклучени во трговијата, особено од поголемите скандинавски јазици, естонски и латвиски.
Зенит
Сојузот имал лабава структура, но неговите членки споделувале некои особини. Најпрвин, голем дел од Ханзините градови започнале како слободни градови или стекнале независност преку збирната сила на преговарање на сојузот, иако таквата независност останала ограничена. Ханзините слободни градови биле верни непосредно на светиот римски цар, без никакво посредство преку локалните благородници.
Сојузот, исто така, поседувал сила и во странство. Помеѓу 1361 и 1370, сојузот започнал војна против Данска. Првично неуспешно, Ханзините градови во 1368 година се здружиле во Келнската конфедерација, го ограбиле Копенхаген и Хелсингборг и го приморале Валдемар IV, крал на Данска, и неговиот зет Хокон VI, крал на Норвешка, да му додели на сојузот 15% од добивките на данската трговија со подоцнежниот Штралзундски мировен договор во 1370 година, со што се здобиле со делотворна трговија и политички монопол во Скандинавија. Овој договор бил врвот на силата на Ханзата. Трговските поволности биле обновени со договорот од Вордингборг, во 1435 година.
Ханзата, исто така, водела жестока борба против пиратите. Помеѓу 1392 и 1440, поморската трговија на сојузот се соочила со опасност од напади на Виталијските браќа и нивните претходници, гусарите најмени во 1392 година од Алберт Мекленбуршки, крал на Шведска против Маргарет I, кралица на Данска. Во војната помеѓу Холандија и Ханзата (1438–41), трговците од Амстердам барале и на крајот добиле слободен пристап до Балтикот и го пробиле монополот на Ханзата. Како важен дел од заштитата на нивните инвестиции во трговијата и бродовите, сојузот обучувал кормилари и градел светилници.
Повеќе странски градови ги ограничувале трговците на Ханзата на одредени трговски области и на нивните сопствени трговски испостави. Ретко стапувале во контакт со месните жители, освен при склопување на договори. Многу месни жители, трговци и благородници, му завидувале на силата на сојузот и се обидувале да ја намалат. На пример, во Лондон локалните трговци вршеле постојан притисок за повлекување на поволностите на сојузот. Одбивањето на Ханзата да понуди реципрочни мерки на нивните соперници ја влошиле тензијата. Кралот Едвард IV ги потврдил поволностите на сојузот со Утрехтскиот договор од 1474 година и покрај непријателството, делумно благодарејќи на значајното финансиско учество на сојузот кон јоркската страна во текот на Војната на розите. Во 1597 година, кралицата Елизабет I го исфрлила сојузот од Лондон, а Челичниот двор бил затворен следната година. Иван III го затворил Ханзиниот контор во Новгород во 1494 година. Постоењето на сојузот и неговите поволности и монополи создале економски и социјални тензии кои често избивале помеѓу самите членки на Ханзата.
Подем на други сили
Економските кризи кон крајот на век не ја поштедиле ни Ханзата. Сепак, нивните крајни соперници испливале во вид на национални држави, било нови или обновени и не само на Западот: Полска триумфирала над Тевтонските витези во 1466 година; Иван III ја укинал независноста на конторот на Ханзата во Новгород во 1478 година. Новите средства за плаќање од Италија ја одминале економијата на Ханзата, во која преовладувале монетите отколку мениците.
Во век, тензиите помеѓу Прусија и вендските градови (Либек и неговите источни соседи) се зголемила. Либек бил потчинет на неговата улога како средиште на Ханзата, бидејќи се наоѓал на море без поголема река. Оттука водел пат до Хамбург, но оваа земја можела да се замени со поморско патување околу Данска. Главниот интерес на Прусија, од друга страна, бил првично извоз на сурови производи како жито и дрво, кои биле многу важни за Англија, Бенелукс и подоцна исто така за Шпанија и Италија.
Членовите преземале одговорност за нивна сопствена заштита. Во 1567 година се потпишал нов договор помеѓу градовите членки на Ханзата со кој се потврдиле нивните претходни обврски и права, како заедничка заштита и одбрана против непријателите. Пруските градови Торн, Елбинг, Кенигсберг и Рига и Дорпат исто така го потпишале договорот. Кога бил притиснат од кралот на Полска-Литванија, Данциг останал неутрален и не им дозволил на полските бродови да влезат на негова територија. Тие морале да се всидрат на друго место, како Пауцке (Pautzke) (сега Пуцк).
Главна корист за Ханзата била нивната контрола на бродоградбата, главно во Либек и во Данциг. Ханзата продавала бродови насекаде во Европа, вклучувајќи ја и Италија. Тие ги претекнале Холанѓаните, бидејќи Холандија сакале Брухе да стане огромен пазар на крајот на трговскиот пат. Кога Холанѓаните започнале да стануваат конкуренти на Ханзата во бродоградбата, Ханзата се обидела да го запре текот на бродоградбената технологија од Ханзините градови кон Холандија. Данциг, трговски партнер на Амстердам, се обидел да ја спречи одлуката. Холандските бродови пловеле до Данциг по жито директно од градот, на вчудовидување на Либек. Исто така, Холанѓаните ги заобиколувале Ханзини градови со директно тргување со северногерманските кнезови во неханзини градови. Холандските товарни трошоци биле многу пониски од оние на Ханзата, а Ханзата била исклучена како посредник.
Кога Брухе, Антверпен и Холандија станале дел од Војводството Бургундија, тогаш активно се обиделе да го преземат монополот во трговијата од Ханзата, а пазарот од Брухе бил префрлен во Амстердам. Холандските трговци агресивно ја предизвикале Ханзата и постигнале голем успех. Ханзините градови во Прусија и Ливонија ги поддржале Холанѓаните против главните градови на Ханзата во северна Германија. По неколку поморски војни помеѓу Бургундија и Ханзините флоти, Амстердам стекнал положба на водечко пристаниште за полското и балтичкото жито од крајот на век па натаму. Холанѓаните ја сметале трговијата на жито на Амстердам како мајка на сите трговии (Moedernegotie).
Нирнберг во Франконија развил земјена рута за продавање на некогашните монополизирани производи на Ханзата од Франкфурт преку Нирнберг и Лајпциг до Полска и Русија, тргувајќи фламанска облека и француско вино за жито и крзна од Истокот. Ханзата профитирала од трговијата на Нирнберг дозволувајќи им на трговците од Нирнберг да се населат во Ханзините градови, кои Франконците ги користеле за трговија со Шведска. Нирнбершкиот трговец Албрехт Молденхауер бил влијателен во развивањето на трговијата со Шведска и Норвешка, а неговите синови Волф и Бургхард заминале во Берген и Стокхолм, станувајќи предводници на Ханзините активности.
Крај на Ханзата
На почетокот на век, сојузот се нашол во послаба положба отколку што бил во изминатите години. Растечкото Шведско царство ја презела контролата на поголемиот дел од Балтикот. Данска ја повратила контролата над својата сопствена трговија, конторот во Новгород бил затворен, а конторот во Брухе бил пред затворање. Поединечните градови кои го создале сојузот исто така започнале да ги ставаат своите лични интереси пред заедничките на Ханзата. На крајот, политичката власт на германските кнезови започнала да расте и со тоа се спречувала слободата во делувањето, кои претходно трговците од Ханзините градови ја поседувале.
Огромниот воен брод „Орелот од Либек“ (Adler von Lübeck), кој бил изграден за воена употреба против Шведска во текот на Северната седумгодишна војна (1563–70), но никогаш не бил употребен во воена цел, претставувал пример за празните обиди на Либек да ја задржи неговата долгогодишна повластена трговска положба во изменетата економска и политичка клима.
До крајот на век, сојузот внатрешно се разединил и повеќе не можел да се бори со неговите внатрешни борби, социјалните и политичките промени кои дошле со реформацијата, подемот на холандските и англиските трговци и налетот на Отоманското Царство по неговите трговски патишта и по самото Свето Римско Царство. Само девет членови биле присутни на последниот формален состанок во 1669 година и само три (Либек, Хамбург и Бремен) останале како членови до неговото конечно распуштање во 1862 година.
Организација
Членови на Ханзата биле долногермански трговци како и градовите каде, со исклучок на Динан, овие трговци биле жители. Не сите градови со долногермански трговски заедници биле членови на сојузот (на пр. Емдел, Мемел (Клајпеда), Виборг и Нарва никогаш не се приклучиле). Од друга страна, Ханзини трговци исто така можеле да доаѓаат од места без германско право — спогодбата за членство во сојузот била роден од германски родители, потчинетост на германското право и трговско образование. Сојузот ги бранел заедничките интереси на неговите хетерогени членови: трговски амбиции како што се засилување на трговијата и политичките амбиции како обезбедување максимална независност од благородните владетели.
Одлуките и дејствувањата на Ханзата биле предмет на строга процедура и се носеле со консензус. Ако се појавел проблем, членовите на сојузот биле повикувани да учествуваат во средиштен состанок, Tagfahrt (буквален превод: „јавачки состанок“, понекогаш исто така нарекуван како Ханзетаг (Hansetag), почнувајќи од 1358 година). Потоа, членовите бирале свои претставници (Ratssendeboten) да го претставуваат мислењето на таа заедница за проблемот на состанокот. Не секоја заедница испраќала свој претставник, делегатите често биле назначувани да претставуваат повеќе заедници. Носењето на одлуката врз основа на консензус биле носени во согласност со долносаксонската традиција на Einung, каде консензусот бил означен како отсуство на протест: по дискусијата, предлозите кои собрале доволно поддршка биле читани гласно за писарот и поминувале доколку присутните немале ништо против; оние алтернативни предлози кои не добиле доволна поддршка требало да не се истакнуваат во текот на процедурата. Доколку консензусот не можел да биде постигнат на одреден проблем, консензусот бил донесуван со назначување на одреден број на членови на сојузот да одберат решение.
Секој Ханзин контор имал своја ризница, суд и печат. Како еснафите, конторите биле предводени од „Стари луѓе“ (Ältermänner). Конторот Челичен двор, како специјален случај, имал Ханзин и англиски предводник. Во 1347 година, конторот во Брисел го изменил својот статус за да обезбеди подеднакво претставување на членовите на сојузот. На крајот, членовите од различни региони биле поделени во три круга (Drittel, буквално „третини“): Вендски и Саксонски реон, Вестфалски и Пруски реон како и Готландски, Ливонски и Шведски реон. Потоа, трговците од соодветниот реон можеле да изберат двајца Ältermänner и шест членови од Советот (вкупно имал 18 члена; Achtzehnmännerrat) да го надгледува конторот на одреден период на време. Во 1356 година, во текот на состанок на Ханзата како подготовка на првиот Tagfahrt, сојузот го потврдил овој статут. Поделбата во реони била постепени прифатена и институционализирана од сојузот.
Tagfahrt или Hansetag била единствената средишна институција на Ханзата. Меѓутоа, со поделбата на реони (т.е. „третини“), членовите на соодветниот реон често одржувале Dritteltage (буквално: „состанок на третината“) во насока на заедничките положби кои потоа ги претставувале на главниот состанок. На полокално ниво, членовите на сојузот исто така се сретнувале и додека таквите регионални состаноци никогаш не се формализирани во Ханзината институција, тие постепени стекнувале важност во процесот на подготвување и донесување одлуки на Ханзата.
Реони
Од 1554 година, поделбата во третини била изменета со цел да се намали хетерогеноста на круговите, да се засили соработката на членовите на локално ниво и со тоа да се направи поефикасно носењето на одлуки. Бројот на кругот се искачил на четири, па тие биле наречени „четвртини“ (Quartiere):
Меѓутоа, оваа поделба не била прифатена од испоставите (Kontore), кои низ нивни цели (како изборите на Ältermänner) ги групирале членовите на сојузот на различни начини (на пр. поделбата прифатена од Челичниот двор во Лондон во 1554 година ги групирала членовите на сојузот во третини, каде трговците од Либек ги претставувале вендските, померанските и неколку вестфалски градови, трговците на Келн ги претставувале Клеве, Марк, Берг и холандските градови, додека трговците од Данциг ги претставувале пруските и ливонските градови).
Список на поранешни градови на Ханзата
Имињата на реоните се скратени во табелата што следува:
Колоната „територија“ го означува субјектот кон кој припаѓал градот во тоа време; колоната „сега“ ја означува современата држава во која се наоѓа градот, а колоните „од“ и „до“ ги означуваат датумите на кои градот се приклучил и/или го напуштил сојузот.
Современ „Градски сојуз Ханза“
Во 1980 година, поранешните членови на Ханзата ја основале „новата Ханза“ во Зволе, „Градскиот сојуз Ханза“. Сојузот е отворен за сите поранешните членови на Ханзата и градови кои поседувале Ханзин контор. Контори имало во дванаесет руски градови, најпознат бил оној во Новгород, кој бил главен руски трговски партнер на Ханзата во средниот век. „Новата Ханза“ сака да развива стопански врски, туризам и културна размена.
Седиштето на Новата Ханза е во Либек, Германија. Моментален претседател на Ханзата на новото време е Бернд Саксе, градоначалник на Либек.
Теќе-џамија (Велешта)
Теќе-џамија — една од двете џамии во селото Велешта, во Општина Струга, Македонија.
Ханза
Современ „Градски сојуз Ханза“
Секоја година еден од членовите на Новата Ханза е домаќин на меѓународниот фестивал Ханзини денови на новото време.
Во 2006 година, Кингс Лин станал првиот англиски член на новосоздадената современа Ханза. Хал исто така се приклучил, додека Бостон се размислува за членство.
Ситаглиптин
Ситаглиптин е орален антихипергликемичен лек. Претставува инхибитор на дипептидил пептидаза-4. Бил развиен и ставен на пазарот од страна на Merck & Co. Овој ензим-инхибирачки лек се користи или сам или во комбинација со други орални антихипергликемиски лекови (како што се метформин или тиазолидиндион) за третман на дијабетес мелитус, тип 2.
Децентрализација на Република Македонија
Со распадот на СФРЈ, со декрет на претседателот Киро Глигоров и со конзенсус на сите политички партии во тоа време, извршена е централизација на власта. Ова централизирање е изведено со цел да се овозможи целосна контрола на територијата на Република Македонија и да се осигура нејзиниот суверенитет. Во интервјуто од 2000 година дадено за неделникот ФОКУС, Претседателот на Република Македонија, дава објансување за оваа одлука: "Во тоа време се плашевме од поединците во некои делови во Македонија кои заговараа формирање на етнички енклави, автономија на Струга и Тетово и нивно припојување кон Косово и Албанија, во Куманово се појавија српски радикали кои бараа автономија од Скопје. Тука ја видовма опасноста и се одлучивме за централизиран систем на Власт, со кој требаше да биде обезбеден територијалниот суверенитет на државата". Подоцна се случија неколку измени во законите за децентрализација кои беа донесени во Република Македонија. Значителни измени се донесени после усвојувањето на Охридскиот рамковен договор.
Опфат на децентрализацијата
По стапувањето насила на законот за урбанизам бил обелоденет бројот на вработените во Министерството за транспорт и врски предвидени за ангажирање во општините. Вкупно 742 пожарникари од Министерството за внатрешни работи биле префрлени во надлежност на 29 регионални противпожарни служби и во Скопје. До 2007 година, платите на професорите во основните и средните училишта, како и учителките и воспитувачките во предшколските институции и во институциите на културата се покривале од државниот буџет.
Владата на Република Македонија донела програмата за децентрализација според која бил подготвен и пакет закони (Деталните забелешки и амандмани за пакетот закони се наоѓаат на мрежното место на Собрание на Република Македонија (www.sobranie.mk)) Програмата за спроведување на процесот на децентрализација 2004-2007 е документ што ги следи стратешките определби за реформата на локалната самоуправа и процесот на децентрализација. Програмата директно се надоврзува на Оперативната програма за децентрализација 2003-2004, сконцентрирана на создавање на нормативни предуслови за пренесувањето на надлежностите од централно на локално ниво. Програмските активности се однесуваат на трансферот на надлежности, вработени, средства за работа и имот од централно на локално ниво и на зајакнување на капацитетите на општините за успешно преземање на пренесените надлежности. Во Програмата е утврдена и потребата од натамошна комуникација на процесот, вршење на надзор и мониторинг над остварувањето на пренесените надлежности. Оваа програма е проследена со Акционен план за нејзина реализација, што обезбедува преглед на активностите за остварување на програмските цели.
Реформата на локалната самоуправа има за цел да обезбеди локална демократија, стабилност, ефективни јавни услуги и економски развој. Целите на реформата на локалната самоуправа ќе се остваруваат преку:
Клучни сегменти
Клучни сегменти во реформата на локалната самоуправа се: