cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
6
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5514 и 5515 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4756 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3766 и 3767 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 759.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 6 година се протега во 2642 и 2643, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2702 и 2703 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 549. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 635 и 634 година пред хиџра.
1463
1463 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1463 година од новата ера, 463. од вториот милениум, 63. од XV век и четвртта од 1460-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6971 и 6972 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6213 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5223 и 5224 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2216.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1463 година се протега во 4099 и 4100, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4159 и 4160 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2006. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 867 и 868 исламска година.
Бецзехајде
Бецзехајде (Beetzseeheide) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија.
Нгатик
Нгатик е село и општина во сојузната држава Понпеј во Микронезија.
Поврзано
Ngatik
Карбуница
Карбуница — мало село во областа Долно Кичево, во Општина Кичево, во околината на градот Кичево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долно Кичево, во јужниот дел на територијата на Општина Кичево, недалеку од регионалниот пат Кичево-Македонски Брод. Селото е ридско, на надморска височина од 740 метри. Од градот Кичево е оддалечено 8 километри.
Селото изобилува со водни ресурси. Околни села се: Староец, Кладник, Србјани и други.
Селото има збиен тип. Постојат три маала: Горно, Средно и Долно. Во маалата, роднинските куќи се групирани и поблиску една до друга.
Историја
Карбуница спаѓа во старите населби во Кичевско. Под истото име се споменува во втората половина на век, кога броело 20 словенско-христијански куќи, во кои живееле 18 семејства и 2 неженети, сите христијани.
Преданието говори дека североисточно од денешното село, на пониско земјиште, се наоѓало посебно македонско село наречено Калањи. Во историските податоци, тоа се споменува во втората половина на век, кога имало 16 куќи. Денес, месноста на тоа село се нарекува Каланско Плење. Подоцна, се префрлиле од таму на месноста Калањи. Мештаните пренесуваат дека и тоа село било напуштено поради бројни арбанашки напади од околните села: Староец, Србјани и Кичево. Во местото Калањи, една месност е наречена Каланска Црква. Остатоци од црква се сретнуваат и на местото Богоројца.
На атарот на селото постојат старини и од подалечното минато.
За време на Илинденското востание, на 4 август 1903 година, во селото се водела една од битките помеѓу македонските востаници и османлиската војска и башибозук. Селото било брането од востанички одред од 200 востаници, предводени од војводата Арсо Мицков. Околу 8 часот наутро, еден баталјон од околу 800 османлиски војници и башибозукот од околните албански села го нападнале селото. По четвртиот обид го зазеле. Борбите се пренеле на месноста Ѓурѓејца, каде што пристигнале уште 500 востаници. Османлиската војска добила засилување од кичевскиот гарнизон и албанскиот башибозук. По силниот напад на востаниците, османлиските сили и башибозукот се разбегале. Востаниците учествувале со 700 борци, а имале 30 загинати. Османлиските сили и башибозукот (околу 1.500 вооружени лица) имале 120 загинати.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 37 домаќинства со 140 жители христијани (Македонци).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Карбуница имало 515 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Карбуница имало 600 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Карбуница:
Според пописот од 2002 година, во селото Карбуница живееле 42 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 29 жители, од кои 26 Македонци, 1 Србин и 2 лица без податоци.
Родови
Карбуница е македонско православно село.
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Чекмановци (6 к.), Јанкуловци (5 к.), Филиповци (2 к.), Стојановци (4 к.), Поповци (8 к.) и Тинталевци (2 к.) староседелски родови; Лангазовци (4 к.), доселени се од Лангаза во Грција; Велчевци (2 к.), доселени се од Охридско; Шумковци (2 к.), доселени се од чифлик во Речани; Лаловци (3 к.), исто потекло како и Шумковци; Кршковци (6 к.), доселени се од Русјаци; Жакеровци (2 к.), доселени се од Слатино, Дебрца; Крагујевци (2 к.), доселени се од Речани; Мојсовци (1 к.) и тие се од Речани; Стефановци (1 к.), доселени се од Србица; Саздановци (4 к.), доселени се од Речани, каде им се род Шумковци; Трпевци (1 к.), доселени се од Охридско; Стара-Кравовци (9 к.), доселени се од Староец; Јоановци (2 к.) и тие се од Речани, каде им се род Шумковци; Боглевци (2 к.), доселени се од Србица, каде имаат роднини Стојановци; Миленковци (1 к.) и Шумјаковци (5 к.), доселени се однекаде.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Вранештица.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Староец, во која покрај селото Карбуница, се наоѓале и селата Атишта, Бигор Доленци, Вранештица и Староец. Општината Староец постоела и во периодот 1950-1952, во која тогаш влегувале селата: Атишта, Вранештица, Карбуница и Староец.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0806 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на селскиот дом.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 36 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 40 гласачи.
Личности
Личности родени во Карбуница:
Култура и спорт
За селото е испеана песната „Не оди Сефер село Карбуница“.
Иселеништво
Големи иселувања од селото се забележани по Втората светска војна. Најголем дел од нив во пониското село Староец (26 к.), додека другите во градот Кичево, но и на други места.
Постари иселувања имало од родовите Кршковци (5 к.) и Петревци (2 к.) во Србјани; Кузмановци (2 к.) во Раштани и Попоски (3 к.) и Митаноски (1 к.) во Јабука кај Панчево.
Михаил Д. Петрушевски
'''Михаил Д. Петрушевски''' (Битола, - ), македонски академик, филолог, еден од основачите на Филозофскиот факултет во Скопје на кој беше вонреден и редовен професор, како и прв декан на истиот, а подоцна и ректор на Скопскиот универзитет.
Животопис и кариера
Основно училиште и гимназија завршил во родниот град, а класична филологија студирал на Филозофскиот факултет во Белград каде што дипломирал во 1935 година.
По ослободувањето, тој се враил во Македонија и земал учество во организирањето на Филозофскиот факултет и првиот македонски универзитет. Бил прв декан на Филозофскиот факултет (1946-1949) како и ректор на Универзитетот во Скопје (1956-1958). Напоредно со овие организациски ангажмани, Петрушевски е еден од иницијаторите и долгогодишен одговорен уредник на првобитно сојузното југословенско, а подоцна угледно меѓународно научно списание Жива Антика.
Имал објавено над 200 научни и стручни трудови од областа на класичната филологија.
За македонската култура од особено значење е неговата преведувачка дејност на „Илијада“ од Хомер, „Скендербег“ од Григор Прличев и на други дела. Можеби најзначаен е неговиот превод на „Поетика“ од Аристотел во која тој не наоѓа место за поимот „катарса“ во Аристотеловата дефиниција на трагедијата. Наместо тоа, Петрушевски предлага „состав на собитијата“. Ова гледиште на Петрушевски е радикално спротивставено на многувековната традиција на толкување на Аристотеловата Поетика.
Тој мошне млад се јавува во науката како многустран ерудит, студиозен и оригинален истражувач во областа на класичната филологија. Меѓу неговите први достигања на меѓународнот научен план се издвојува херменевтичкиот приод кон делата на истакнати антички автори: Хомер, Ајсхил, Аристофан, Хесихиј, Полукс и др. Според сопственото признание, за најзначајно го смета истражувањето и емендациите на Аристотеловата Поетика каде што дава вонреден придонес со иновативното и аргументирано толкувањето на дефиницијата на трагедијата. Остварените резултати на ова поле добија соодветен одглас и признание во светската наука и се претворија во еден од препознатливите печати на македонската класична филологија. Значаен на меѓународен план бил и прилогот на Петрушевски во микенологијата, нова наука од средината на XX век на која тој ѝ пристапил уште од самите почетоци. Веднаш по дешифрирањето на линеарното Бе писмо (1952/3), тој се вклучува во најтесниот круг на класични филолози кои нудат толкувања на микенски знаци и зборови што биле прифатени од светските специјалисти.
На национален план бил голем придонесот на Петрушевски со неговите препеви на делата на Хомер (Илијада и Одисеја) во кои се јави не само како голем познавач на хомерскиот грчки туку и на македонскиот поетски јазик. Внесувајќи во својот препев на Хомер бројни архаизми и дијалектизми, тој успеја не само да ја збогати изразната моќ на македонскиот јазик туку и да дал верен и продлабочен одраз на оригиналниот хомерски јазик што е редок случај во светската преведувачка постапка. На овој план е значаен и придонесот остварен во критичките изданија и преводи на делата на Григор Прличев (Мартолозот и Скендербеј). Тоа се дела со капитално значење за македонската култура воопшто кои остануваат основа за многу натамошни научни истражувања.
Своите научни откритија ги има презентирано не само во земјата туку и на низа предавања во светот, на универзитетите во: Москва, Санкт Петербург, Безансон, Берлин, Рим и др.
Библиографија на објавени трудови на Михаил Д. Петрушевски
1939 год.
1. Notulae (критички белешки на статии објавени во RÉB III) : Alessio Giovanni, Preillirico darra/derra „terra, landa” RÉB III, 1937, 249—251,
J. F. (Južnosl. filolog) XVII 1938/39, 289.
Vaillant A., Bulg. lésen, s.-cr. las(t)an „aislé, facile” RÉB III 1937, 252—264, ibidem^
Buđimir M., prikaz V. Georgiev, Die Träger der kretisch-mykenischen Kultur» ihre Herkunft und inre Sprache I, JF ibidem.
Skok P., De l’importance des listes toponomastiques de Procope pour la connaissance de la latinité balkanique RÉB IH, 1937, 47—58, JF XVHI, 1938/39, 296—297.
Skok P., Gamilscheg E., Romania Germanica, RÉB III, 1937, JF XVII 1938/39, 297—298.
Skok P., Gunnarson G., Das slawische Wort für Kirche, RÉB III, 1937, JF XVII, 1938/39, 301,
Vaillant A., Bodostin ment, mêntok, mencok „petit” RÉB III, 1937, 256—257. JF XVII, 1938/39, 316.
Skok P., Wilhelm Meyer-Lübke (1861—1936), RÉB III, 1937, JF XVII, 1938/39s 336—337.
1940 год
2. Dinos, une danse des ménades. Млада Србија, Београд 1940, 2 стр.
3. Божанства и демони црне боје код старих народа. Млада Србија, Београд 1940, 52 стр. (докторска дисертација).
1950 г.
5. Ортолче — уртал. MJ I, бр. 2, 1950, 43—45.
6. Рулек — руљка. MJ I, бр. 6, 1950, 133—134.
7. Рулек: руљка — љуљак: љуљка. MJ I, бр. 8, 1950, 193—195.
8. Ad έξωπίους έμπριλάς. ŽA I, 1, 1951, 110—116.
9. Elementa. ŽA I, 1, 1951, 137—144.
10. Obscenus. ŽA I, 2, 1951, 294—301.
И. Неколку цртина говорот од Жировница. MJ II, бр. 3—4, 1951, 56—67.
12. R. G. De Bray, Guide to the Slavonic Languages. Приказ. MJ II, бр. 8. 1951 185—189.
13. Решпел. MJ II, бр. 9—10, 1951, 221—224.
1952 г.
14. Quomodo Graeca vox χελιδών exstiterit. ŽA II, 1, 1952, 80.
15. De άπαξ είρημένφ СоЩо. ŽA II, 1, 1952, 94.
16. Quid significet χατζιροφαγοΰσα. ŽA. II, 1, 1952, 97.
17. Προίξ. ŽA. II, 1, 1952, 109—110.
18. За првобитниот текст на Зборникот од браќа Миладиновци. MI III, бр. 1—2 1952, 2—16.
19. Некой фонетски црти на охридскиот говор од крајот на XIV век. МЈ III бр. 8—9, 1952, 173—180.
20. Horace G. Lunt, A Grammar of the Macedonian Literary Language. Skopje 1950. Приказ. MJ III, бр. 8—9, 1952, 204—207.
21. Белешки за натписот од црквата Константин и Елена. ŽA II, 2, 1952, 273—288
1953 г.
22. De etymo vocis Lat. omen. ŽA III, 1—2, 1953, 144.
23. De nomine Etr. Turmuca seu Tur maca. ŽA III, 1—2, 1953, 267.
25. Хомер. — Од осумнаесеттата песна на Илијада. Превод и белешки. Совр. III, бр. 1953, 36—41.
26. Хомер. — Шеста песна од Одисеја. Препев и белешки. Совр. III, бр. 3, 1953 43—52.
27. Хомер. — Избор од Илијада и Одисеја. Превод, препев и белешки. Култура 1953, XII4-178 стр.
1954 г.
28. Μίμησις πράξεως όλης και τελείας. ŽA IV, 1, 1954, 187.
29. Παθημάτων κάθαρσιν или πραγμάτων σύστασιν? ŽA IV, 2, 1954, 209—250.
30. Уште еднаш за Аристотеловата дефиниција на трагедијата и катарсата Год. збор. на Фил. фак. бр. 7, 1954, 79—110.
31. Кон севра. MJ V, 2, 1954, 202—207.
1955 г.
32. Βαρινακέδα — βάριν ’Αχαιός. ЖА V, 1, 1955, ПО.
33. Ίουμήνιον или Νουμήνιον. ЖА V, 1, 1955, 140—143. 609
34. Π οποί. ЖА V, 2, 1955, 226.
35. De etymo verbi negare. ŽA V, 2, 1955, 295.
36. Легендата за Аристотеловата трагична катарса. Современост, V, 1—2
1955 год
37. Големото откритие на М. Вентрис. ЖА V, 2, 1955, 387—401.
38. Некой експресивни зборови од охридскиот говор. MJ VI, 1, 1955, 44—52
39. За јат и уште некой црти на охридскиот говор од XV век. MJ VJ, 2, 1955, 212—215.
1957 г.
40. Мусај : Несреќната љубов на Хероја и Леандар. Превод, препев и белешки. Совр. VII, 4, 1957, 297—311.
1958 г.
41. Po-ro-e-ke-te-ri-ja. ŽA VIII, 1, 1958, 236.
42. Ko-te-ri-ja. ŽA VIII, 1, 1958, 240.
43. Pa-ko-to a-pe-te-me-ne. ŽA VIII, 1. 1958, 294.
1959 г.
45. Најстарији грчки accusativus cum infinitivo. ŽA IX, 1—2, 1959, 56.
46. Pa-ki-ja-ne, Pa-ki-ja-na, Pa-ki-ja-ni-ja. ŽA IX, 1—2, 1959, 84.
47. Wo-di-jo,. Wo-di-je-ja, Wo-de-wi-jo. ŽA IX, 1—2, 1959, 104.
48. Ai-ke-u, 34-ke-u, O-pi-ke-wi-ri-je-u. ŽA, 1—2, 1959, 154.
49. -ai-ko-ra-i-ja. ŽA, IX, 1—2, 1959, 172.
50. Pi-ri-ta-wo, Qi-ri-ta-ko, Qi-ri-ta-ro. ŽA IX, 1—2, 1959, 230.
51. Wo-ro-ma-ta. ŽA IX, 1—2, 1959, 252.
52. No-pe-re-a2, we-je-ke-a2. ŽA IX, 1—2, 1959, 284.
1960 г.
53. Deset godina postojanja Žive Antike. ŽA X, 1—2, 1960, 3—5.
54. A-pe-do-ke et l’absence de l’augment dans le grec mycénien. ŽA X, 1—2,
1961 г.
56. Κόρροια de la glose d’Hésychios πορτι,φόροι. ŽA XI, 1, 1961, 112.
57. II. I, 5 la leçon οίωνοισί τε δοατα de Zénodote. ŽA XI, 1, 1961, 172.
58. Wo-no-qo-so. ŽA XI, 2, 1961, 250.
59. Белешки кон текстот на Аристотеловата Поетика (гл. I—X). ŽA XI, 2» 1961, 251—277.
60. Wo-no-wa-ti-si. ŽA XI, 2, 1961, 278.
61. Ko-pi-na. ŽA XI, 2, 1961, 318.
62. За Хомера и неговата поезија. Лит. зб., VIII, 1, 1961, 1—6.
63. Разделбата на Хектор и Андромаха. Превод, препев и белешки. Лит. зб. VIII, 1, 1961, 6—9.
64. Двобој меѓу Ахил и Хектор. Превод, препев и белешки. Лит. зб. VIII, 2, 1961, 4—9.
1962 г.
65. Белешки кон текстот на Аристотеловата Поетика II. (гл. X—XXVI). ŽA XII, 1, 1962, 57—89. 610
67. Unlendroit disputé de la Poétique jT Aristote. ŽA XII, 2, 1962, 313—321.
1963 г.
68. Die griechischen Nomina und die kleinasiatischen Ethnika auf -εύς. Linguistique Balkanique, Sofia, VI, 1963, 19—24.
69. Das griechische Kultwort μεταλλον — seine Bedeutung upd Herkunft. Linguistique Balkanique, Sofia, VI, 1963, 25—28.
70. Πάσ(ι : δαι)τα. ŽAJXIII—XIV, 1964, 17—37.
Куќа на ул. „Добривое Радосављевиќ“ бр. 3 (Битола)
'''Куќа на ул. „Добривое Радосављевиќ“ бр. е — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 90 во Битола.
Михаил Д. Петрушевски
Библиографија на објавени трудови на Михаил Д. Петрушевски
71 Συμβολαί εις το κείμενον της ’Αριστοτελικής Ποιητικής. ΠΛΑΤΩΝ, Άθήναι, XVI, 1964, 31—32, 209—218.
72. Zur Toponomastik Griechenlands im mykenischen Zeitalter. Neue Beiträge zur Geschichte der alten Welt, Bd. I, Berlin 1964, 163— 172.
73. Textkritisches zu Aristoteles’ Poetik. Miscelanea critika, Leipzig 1964, 176—202.
1965 г.
74. Микенолошки прилози. Годишен зборник на Филозофскиот факултет XVI, 1964, 151— 199.
75. Pour la valeur au du signe *85. Kadmos IV, Berlin, 1965, 123— 128.
76. Aukewa damokoro. ŽA XV, 1, 1965, 12.
77. Diwijeu, Pereuronijo — Diwijewe, Wedanewe. ŽA XV, 1, 1965, 32.
78. Qerana. ŽA XV, 1, 1965, 60.
79. Petono, Owitono, korijadono. ŽA XV, 1, 1965, 78.
80. Keniqetewe. ŽA XV, 1, 116.
81. L’alternance vocalique u: e du dialecte mycénien de Pylos. ŽA XV, 1, 1965, 148.
82. Pu3keqiri, Quritaro, Qiritako, Piritawo. ŽA XV, 1, 1963, 194.
83. Perewote — Doroqo sowote. ŽA XV, 1, 1965, 201.
84. Parakuwe — parakewe. ŽA XV, 1, 1965, 202.
85. Menoeja. ŽA XV, 1, 1965, 210.
86. Najstariji pisani podaci о zanatstvu na Bal kanu. (Во соработка со Душица Петрушевска). Godišnjak Centra za balkanološka ispitivanja,Sarajevo, III, 1, 1965, 13—51.
87. Οικία (scil. δώματα). ŽA XV, 2, 1966, 288.
88. Οίωνοΐσι τε παστά. ŽA XV, 2, 1966, 289—293.
89. Ро-го-ро-i. ŽA XV, 2, 1966, 294.
90. E-re-i ou bien e-re-re. ŽA XV, 2, 1966, 320.
91. E-ni-pa-te-we, Na-i-se-wi-jo. ŽA XV, 2, 1966, 326.
92. E-qe-ta-i e-e-to te-re-te-we. ŽA XV,|2, 1966, 352.
93. Aristotel is De arte poetica liber, recognovit brevique ađnotatione critica instruxit Rudolphus Kassel, Oxonii. . . MCMLXV. Prikaz. ŽA|XV ,|2, 1966, 473—477.
94. Aristotle. De arte poetica liber. Ed. R. Kassel. (Script, dass. bibl. Oxon.). Oxford: The Clarendon Press 1965. Приказ и критика. Journal of Hellenic Studies, London, vol. LXXXVI, 1966, 193— 195.
95. Da li je osnova αελαν - „crni” poznat mikenskome grčkom. ŽA XVI, 1—-2, 1966, 193—205.
96. Γαλάδρα = Χαράδρα, Γώλαδρος - Χάραδρος) Ka-rä-do-ro). ŽA XVI4 1—2, 1966, 310 611
97. Μαλερός. ŽA XVI, 1—2, 1966, 316.
98. Lat. opimus. ŽA XVI, 1—2, 1966, 332.
99. 4—5 stih Kleantove himne Zevsu. ŽA XVI, 1—2, 1966, 342.
100. Po-se-da-one Re-u-no. ŽA XVI, 1—2, 1966, 347.
101. Ti-ko-ro (A-wa-)ti-ka-ra. ŽA XVI, 1—2, 1966,^348.
102. Κειμήλιον: *Κεΐμα = *θεμηλι.ον: θέμα ŽA XVI, 1—2, 1966, 349.
103. Louis Deroy — Monique Gérard, Le cadastre mycénien de Pylos, Incunabula
Graeca, Roma, X, 1965. Приказ и критика. ŽA XVI, 1—2, 1966, 361—364.
104. Fiorella ïmparati, Le leggi ittite, con prefazione di G. Pugliese Carratelli, Incu" nabula Graeca, Roma, vol. VII, 1964. Приказ. ŽA XVI, 1—2, 1966, 364—367.
105. За транскрипцијата на латинските и грчките зборови и имиња на македонски. Лит. зб. XII, 5, 1966, 8—20.
1967 г.
107. Nekoliko reći о Homerovim hapax legomena. ŽA XVIÏ, 1—2, 1967, 87—108·
1968 г.
108. L’alternance vocalique u: e du diaecte mycénien du Pylos, Studia Mycenaea Univ. Y. E. Purkyne, Brno 1968.
109. Дали e „Прикованиот Прометеј” дел од тетралогија. Пристапни предавай^ прилози и библиографија, МАНУ, 1969, 107— 117.
111. Qa-mo (qa-mi-jo, -ja). ŽA XVIII, 1, 1968, 112.
112. Zo-wa, e-pi-zo-ta. ŽA XVIII, 1, 1968, 128.
113. Десет години работа на грчкото хуманистичко друштво. Приказ. Ж А XVIII, 2, 1968, 301—302.
114. Les désignation# des coulers en grec mycénien. Atti e Memorie del 1° Congresso Internazionale di Micenologia. Roma 27 sept. — 3 ottobre 1967, Roma 1968, 680—685.
115. Ύπηρξεν ή λέξις κείμα (κει,ματα) παρ’ Όμήρω. ΠΛΑΤΩΝ XX Άθήναι 1968, 189 — 296
116. Proizvodi mikenskoga zanatstva (во соработка со Душица Петрушевска) Sarajevo. Godišnjak Centra za balkanološka ispitivanja tom VI, kn. 4, 1968, 35—61.
1969 г.
117. Првобитните палатали и палатализацијата во грчкиот јазик ОД микекската епоха. Прилози на МАНУ I, 1969, 81—104.
1970 г.
118. Interpretations de quelques mots grecs mycéniens. Studi Micenei et Egeo-Ana” oloci, fasc. XII, Roma, Edicioni dell’Ateneo 1970, 121—135.
119. Поемата Скендербеј од Гр. Прличев. Разгледи XII, 8, 1970, 881—886.
120. Скендербеј. Превод од грчкиот оригинал и препев во оригиналниот стих Разгледи XII, 8, 887—890; XII, 9—10, 1056—1077; XIII, 1, 1971, 67—90; XIII, 2, 1971. 201—226.
121. Pte-no = πτέρνω. Ž. А. XX, 1970, 114.
122. Lydia Baumbach, Studies in Mycenaean Inscriptions and Dialect, Roma 1968, приказ ŽA XX, 1970, 301—303.
123. Françoise Bader, Études de composition nominale en mycénien I, Les préixes mélioratifs du grec, Roma 1969. Приказ ŽA XX, 312—314.
Библиографија на преводи
1953
Хомер (Homerus), Избор од „Илијада” и „Одисеја”. Превод и препев од старогрчки, Михаил Д. Петрушевски. Култура, Скопје, 1953.
1969
Хомер (Homerus), Избор од “Илијада”. Превод и препев од старогрчки, Михаил Д. Петрушевски. Просвета, Скопје, 1969.
Барбара Бодичон
Семејство и воспитување
Барбара Бодичон била вонбрачно дете на Ен Лонгден, милинер од Алфретон, Дербишир и политичар од Виг, Бенџамин (Бен) Ли Смит (1783–1860), единствениот син на радикалниот аболициран Вилијам Смит. Тој имал четири сестри. Едната, Френсис (Фани) Смит, се омажила за Вилијам Најтингел (не Шор) и родила ќерка, Флоренс, медицинска сестра и статистичар; друга, Џоана Марија, се омажила за Џон Бонам-Картер (1788–1838) пратеник и го основала семејството Бонам Картер. Таткото на Бен Смит сакал тој да се ожени со Мери Шор, сестрата на Вилијам Најтингел, сега брачна роднина.
Михаил Д. Петрушевски
Библиографија на преводи
1974
Прличев Г. С., Скендербеј. Препев од старогрчки, М. Д. Петрушевски. Македонска книга, Скопје, 1974.
Барбара Бодичон
Семејство и воспитување
Домот на Бен Смит бил во Мерилебон, Лондон, но од 1816 година тој наследил и купил имот во близина на Хестингс : Фармата Браун во близина на Робертсбриџ, со постоечка куќа изградена околу 1700 година, и Кроуам Манор, Вестфилд, која опфаќала 200 acre. Иако бил член на слетните господини, Смит имал радикални ставови. Тој бил неистомисленик, унитарист, поддржувач на слободната трговија и добродетел на сиромашните. Во 1826 година тој ги сноси трошоците за изградба на училиште за сиромашните во внатрешноста на градот на плоштадот Винсент, Вестминстер, и плаќал по еден денар неделно за такси за секое дете, ист износ што го плаќаат нивните родители.
Михаил Д. Петрушевски
Библиографија на преводи
1978
Ајсхил, Прикованиот Прометеј (Aeschylus, Prometheus Vinctus ). Препев од старогрчки, предговор и белешки, Михаил Д. Петрушевски. Македонска книга, Скопје, 1978.
1979
Барбара Бодичон
Семејство и воспитување
Смит ја запознал Ен Лонгден додека бил на посета кај неговата сестра во Дербишир. Таа останала бремена од него и тој ја однел на југот на Англија, сместувајќи ја во изнајмена ложа во Ватлингтон, во близина на Батл, Источен Сасекс, како „Госпоѓа Ли“, презимето на односите на Бен Смит на блискиот остров Вајт. Раѓањето на Барбара предизвикало скандал, бидејќи парот не биле венчани. Смит возел од Брауновата фарма за да ги посетува секојдневно, а за осум недели Ана повторно била бремена. Кога се родил нивниот син Бен, четворицата заминале во Америка на две години, при што било зачнато уште едно дете.
Михаил Д. Петрушевски
Библиографија на преводи
Аристотел, За поетиката (Aristoteles, Poetica). Превод од старогрчки, предговор на авторот и коректура, Михаил Д. Петрушевски. Македонска книга, Скопје, 1979.
1982
Барбара Бодичон
Семејство и воспитување
По враќањето во Сасекс, тие живееле отворено заедно кај Браун и имале уште две деца. Откако последната се родила во 1833 година, Ана се разболела од туберкулоза. Смит изнајмил 9 Пелхам Кресент, Хестингс, кој бил свртен кон морето, чии здрави својства биле високо ценети во тоа време. Локалната жена, Хана Вокер, била вработена да се грижи за децата. Ана не закрепна и затоа Смит ја однесе во Рајд, Островот Вајт, каде што починала во 1834 година.
Смит, невообичаено за тоа време, ги испратил сите свои деца во локалното училиште да учат заедно со децата од работничката класа, наместо да ги праќа постарите мажи на интернат или во елитно дневно училиште. Подоцна тој подеднакво ги делел финансиските донации со сите деца, и машки и женски, давајќи им приход од 300 фунти годишно од полнолетството (21).
Животот
Првата врска на Бодичон била со Џон Чепмен, уредник на Вестминстер Ривју, но таа одбила да се омажи за него и ги загубила своите законски права. На 2 јули 1857 година, таа се омажила за еминентниот француски лекар, д-р Ежен Бодишон, во капелата на улицата Литл Портланд. Патем, ова била во годината кога Законот за брачни причини од 1857 година, за кој Бодишон имала кампања, им дозволи на жените пристап до судовите за развод. Иако зимувала долги години во Алжир, Бодишон продолжила да ги води движењата што ги иницира во име на Англичаните.
Во 1858 година, Бодичон го основала Англискиот женски весник, орган за дискусија за прашањата за директно вработување и еднаквост на жените, особено за рачно или интелектуално индустриско вработување, проширување на можностите за вработување и реформа на законите кои се однесуваат на половите.
Во 1866 година, во соработка со Емили Дејвис, Бодичон направила шема за проширување на универзитетското образование на жените. Првиот мал експеримент во ова, во Хичин, се разви во колеџот Гиртон, Кембриџ, на кој Бодичон изобилно давала од своето време и пари.
Бодичон била унитарист, која напишала за Теодор Паркер : „Тој му се молеше на Создателот, бесконечната Мајка на сите нас (секогаш користеше Мајка наместо Татко во оваа молитва). Тоа беше молитвата на сè што некогаш сум слушнала во мојот живот, која беше највистинска за мојата индивидуална душа.“
На 21 ноември 1865 година, Барбара Бодичон, помогната од Џеси Бушерет и Хелен Тејлор, ја изнела идејата за парламентарна реформа насочена кон постигнување на правото на глас за жените.
И покрај сите нејзини јавни интереси, Бодичон нашла време за општеството и нејзината омилена сликарска уметност. Бодичон студирала под Вилијам Холман Хант. Нејзините акварели, изложени во Салонот, Кралската академија и на други места, покажуваат оригиналност и талент и биле восхитувани од Коро и Дабињи. Лондонскиот салон на Бодичон вклучувале многу книжевни и уметнички познати личности од нејзиното време. Таа била ран член на Друштвото на женски уметници (SFA) и покажала 59 уметнички дела со нив помеѓу 1858 и 1886 година. Таа била интимен пријател на Џорџ Елиот и прва што го препозна авторството на Адам Беде. Се вели дека нејзиниот личен изглед ја инспирирал „високата, црвенокоса хероина на Ромола на Елиот со нејзиниот „израз на горда истрајност и латентна импулсност““.
Бодичон починала во Робертсбриџ, Сасекс, на 11 јуни 1891 година.
Образование и активизам
Таа била англиски лидер во движењата за образование и политички права за жените во текот на 1800-тите. Таа станала Барбара Бодишон откако се омажила за францускиот физичар Ежен Бодишон во 1857 година, но нејзиниот брак не ја одврати да продолжи со кампањите за правата на жените на образование.
Во 1852 година, откако се запишала на колеџот Бедфорд, таа го развила и го отворила училиштето Портман Хол во Падингтон, истражувајќи практики во други основни училишта, заедно со нејзиниот прв главен учител, Елизабет Вајтхед.
Бодичон припаѓала на кругот Лангам Плејс, група на напредни жени уметници кои го развиле англискиот женски весник. Во текот на 1850-тите, оваа група се борела за образование на жените, вработување, права на сопственост и право на глас. Во 1859 година, Бодичон, заедно со многу женски уметници, вклучувајќи ги Елиза Фокс, Маргарет Гилис и Емили Мери Озборн, потпишале петиција со која бараат пристап на жените до училиштето на Кралската академија. Нивното барање било одбиено, наведувајќи дека ќе бара од Кралската академија да развие „одвоени“ часови за живот. Во 1860 година, Лаура Херфорд, една од жените уметнички кои се бореле за пристап, поднела апликација до училиштето на Кралската академија користејќи ги само нејзините иницијали. Таа била примена, на голема срам на Академијата. Уписот на Херфорд бил дозволен, и постепено повеќе жени уметници беа прифатени во следните години.
Гроб
Во 2007 година, Ајрин Бејкер и Лесли Абдела помогнале да се обнови гробот на Барбара Бодичон во дворот на црквата Брајтлинг, Источен Сасекс, околу 50 mi од Лондон. Била во лоша состојба, со зарѓосани и откинати огради, а натписот на гробот едвај читлив. Историчарката д-р Џудит Роуботам од Универзитетот во Нотингем Трент упатила апел за средства за обновување на гробот и неговата околина, со што биле собрани околу 1.000 фунти. Оградите биле песочни и обоени, а гранитната гробница била исчистена.
Комеморација
На 30 јуни 2019 година, во колеџот Гиртон била откриена Сина плакета која заеднички ги одбележува основачите Барбара Бодичон и Емили Дејвис од бароницата Хејл, претседател на Врховниот суд, како дел од прославите на 150-годишнината на колеџот. Плочата се наоѓа на главната кула на влезот во Гиртон, во близина на патот Хантингдон.
Понца (остров)
Островот Понца (италијански: Isola di Ponza <span class="IPA" title="Representation in the International Phonetic Alphabet (IPA)">[ˈiːzola di ˈpontsa] ) — најголемиот остров меѓу италијанските Понцијански Острови во архипелагот, кој се наоѓа 33 км јужно од Чиркео во Тиренското Море. Тоа е воедно и името на општината на островот, дел од провинцијата Латина во регионот Лацио.
Географија
Понца и Гави се остатоци на рамката на калдерата на еден угасен вулкан, со површина од 7.3 километри. Понца е остров долг околу 8.9 км и 2.4 км широк. Островот има облик на полумесечина со една голема плажа наречена Полумесечина (италијански: Spiaggia di Chiaia di Luna) и неколку мали плажи со претежно карпест брег составен од каолин и туф. На островот има слоеви на каолинит и бентонит кој порано се ископувал. Островот има многу чудни природни формации на карпите, природни мостови, пештери и сводови. Постојат неколку села, меѓу кои Понца, седиште на истоимената општина, Санта Марија и Ле Форна. На Понца нема активни вулкани.
Грчки и римски период
Во античко време, островот бил наречен Туренија. Легендата вели дека Понца е тоа што останало од изгубениот остров Туренија. Таа била поврзана со копното со тесен појас, кој потонал во морето со поголемиот дел од островот кој денес е под вода и делови останати над морското ниво. Исто таков феномен се случил во Капри. Значајниот археолошки напредок неодамна покажал дека пристанишниот дел на околниот град Поцуоли потонал и излегувал на површина неколкупати во последните 5,000 години, откривајќи потонати римски храмови.
За Понца исто така се мисли дека бил островот Eea во Хомеровата Одисеја, како и островот на волшебничката Кирка каде што била нејзината пештера и каде ги претворила луѓето на Одисеј во животни а него го завела.
Среден Век
Понца бил напуштен за време на Средниот Век, поради постојаните напади од страна на Сарацените и пирати те. Во 1552, Отоманската флота под команда на Тургут-реис (на Запад познат како Драгут) ја поразил шпанската флота на царот Карло V под команда на познатиот џеновански адмирал Андреа Дориа во близина на Понца.
Поново време
Островот станал дел од Кралството на Италија во средината на 19-от век и тоа сега е дел од Италија. Изолацијата на островот била наменета да им служи како казнена колонија, на разните режими. Во текот на двете децении на фашизмот, Понца и околниот Вентотене служеле како затвор за политичките противници на режимот на Бенито Мусолини. Етиопскиот принц регент и воен водач, Рас Имиру, кој бил заробен од страна на италијанската армија во 1936 година, бил затворен во една куќа во Санта Марија. Самиот Мусолини бил затворен на островот неколку недели откако бил симнат од власт и уапсен во 1943 година.
Островот е познат по трагичната приказна на Луција Роза која се фрлила во Тиренското Море, принудена да се омажи за човек против нејзина волја. Многу жени ширум светот ја сметаат за симбол на борбата за правата на жените а плажа во Понца го носи нејзиното име.
Археологија
Островот е познат заради неговите Сини пештери, создадени од Етрурците. Тука се Пештерата на змиите, Римската галерија, Римски тунелот кој го поврзува градот Понца со големата песочна плажа наречена Кјара ди Луна, на западната страна.
Пештери
На островот има многу археолошки остатоци кои се насекаде, вклучително и египетски, грчки, и феникиски некрополски урнатини во средината на островот. Постојат етрурски урнатини на делови на островот помешани со римски рушевини. Големата статуа која се нарекува Mamozio или Mitreo, што значи митра е мермерна статуа стара 3,000 години. Таа била пронајдена во пристаништето и отсликува локален етрурски конзул. Денес стои во музејот во Неапол зад заштитна пластика бидејќи е најстарата и исклучително ретка етрурска статуа од таков.
Клима
Понца има средоземна клима (Кепенова класификација на климата) со топли и суви лета во комбинација со благи и врнежливи зими.