cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еднаквост на масата и енергијата
Ефикасност
Трет познат метод на целосно „претворање“ на материја-енергија (што повторно во пракса само значи претворање на еден вид на енергија во друг вид на енергија), е со користење на гравитација, особено кај црни дупки. Стивен Хокинг теоритизира [42] дека црните дупки зрачаат топлински без оглед на тоа како тие се формирани. Значи, теоретски е можно да се фрли материја во црна дупка и емитуваната топлина да генерира енергија. Според теоријата на Хокинг зрачењето, сепак, на една црна дупка користи зраци со повисока стапка колку што е помала, произведувајки употребливи енергии само кај црни дупки со мали маси, каде употребливо може на пример да биде нешто со поголемо ниво на радиација од локалното. Тоа е исто така вреди да се напомене дека на амбиентниот зрачи енергија со што ќе се менува масата на црната дупка, зголемувајки се со намалувањето на масата на црната дупка, или намалување како што се маса се зголемува, по стапка каде енергијата е пропорционална на инверзниот квадрат од масата. Во "практични" услови, масата и енергијата може да се фрлаат во црна дупка, постапка со која се регулира овој раст, или пак да ја задржите својата големина, а со тоа и излезна моќност, во близина на постојана. Ова може да резултира од фактот дека масата и енергијата се губаат во дупката со своето топлинско зрачење.
Врската помеѓу масата и брзината
Во развивањето на специјалната теорија, Ајнштајн открил дека кинетичката енергија на тело во движење е
каде v the velocity, m_0 е масата на мирување, и \gamma е Лоренцова константа.
Тој го вметнува и вториот прицип, тој од десно, кој се однесува за мали брзини каде енергијата ќе биде слична со таа како во класичната механика, со тоа задоволувајки го приципот на коресподенција :
Без вториот принцип, би иммало додатен придонес во енергијата кога честичките не би се движеле. Ајнштајн открил дека вкупниот интезитет на честичка во движење е :
Тоа е оваа количина која е конзервирана во судири. Односот помеѓу момент на мирување и брзината ја дава релативистичката маса, m.
И таа релативистичка маса и релативистичка кинетичка енергија се проврзани во фомулата:
Ајнштајн сакал го изостави вториот неприроден принцип на десната страна, чија единствена цел е да се направи енергија во мирување нула, и да се потенцира дека честичката има вкупната енергија, кој ги почитува:
Која претставува сумата од масата на мирување
m0c2
аи кинетичката енергија.Оваа вкупна енергија е математички поелегантна, и повеќе се совпаѓа со моментот на релативност.Но да се дојде до заклучок, Ајштајн бил принуден да размислува внимателно за судирите.Овој однос за енергијата имплицира дека масата на мирување има големо количество на енергија, и не е сигурно дали оваа енергија е физички реална или е само математички атрефакт со никакво физичко значење.
Во процесот на судир, каде што сите маси на мирување се исти како на почетокот така и на крајот, било кој израз за енергија е конзервиран. Двата изрази се разликуваат само по константа која е иста на почетокот и на крајот на судирот. Сепак, со анализа на ситуацијата во која честички се исфрлени од тешка централна честичка, лесно е да се види дека инерцијата на централната честица е намалена за вкупната емитирана енергија. Ова му овозможи на Ајнштајн да заклучи дека на инерцијата на тешката честичка е зголемена или намалена во зависност од енергијата што ја апсорбира или емитира.
Релативистичка маса
Откако Ајнштајн го даде својот прв предлог, стана јасно дека зборот маса може да има две различни значења. Некој сметаат дека релативистичката маса треба да има експлицитен индекс :
TОваа маса е резулат од односот помеѓу моменотот на мирување и брзината, и исто така е релативистичката енергија поделена со
c2
(таа не е Лоренцово-непроменлива, за разлика од m_0). Равенството
E = mrelc2
важи за тела во движење. Кога брзината е мала, релативистичката маса и масата на мирување се приближно еднакви
E = mc2
или значи
E = m0c2
за тело кое е ви мирување, или
за тело кое е во движење
Исто така Ајнштајн (следејки ги Хендрих Лоренц and Макс Абхрем)ја користи бризитната-и-правец- зависнни масни концепти (надолжна и попречна маса) во неговата 1905 електродинамичен труд и уште еден во 1906.[43][44]Но,во неговиот прв труд за E = mc2 (1905),тој масата m ја смета за тоа што ние сега го викаме маса на мирување. [2] Некои тврдат дека (во неховите подоцнежните години)тој не ја сакал идејата за "релативистичка маса ".[45] Кога модерни физичари велат "маса",тие всушност зборуваат за масата на мирување, бидејќи ако би сакале да кажаат "релативистичка маса",тие би рекле "енергија". Значителната дебата имаше следство над корстењето на концептот "релативистичка маса " и поврзаноста на "маса" од релативноста и "маса"од Њутновата динамика. За пример, едно гледиште е дека само масата на мирување е виден концепт и е под сопственост на честичката; додека релативистичката маса е конгломерат од сопственоста на честичките и сопственоста на време-просторот.Една перспектива што ја избегнува оваа дебата,е благодарение на Кјел Военли, е тоа што Њутновиот концепт за маса како сопственост на честичка и релативистикиот концепт за маса треба да се гледаат како врградени во нивните теории без нивкаква прецизна поврзаност. [46][47]
Ширење при мала брзина
Можеме да ја препишеме формулата
E = γm0c2
како Тејлорови серии:
За брзини кои се многу помали од брзината на светлината, повисок ред термини во овој израз се помали и помали  бидејќи
v⁄c
е значително мало.За мали брзини можеме да игнорираме се освен првите два приципа:
Вкупната енергија е сума од енергијата на мирување и Њтутновата кинетичка енергија.
Класичното равенство за енергија ги игнорира и двата дела и делот
m0c2
делот, тоа не прави никаква разлика, бидејќи тој е константен. Од истата причина, тоа е можно да се одземе енергијата на мирување од вкупната енергија во релативноста. Со разгледување на емисијата на енергија во различни рамки, Ајнштајн може да покаже дека енергијата на мирување има реална физичка смисла.
Условите од повисок ред се дополнителна исправка на Њутновата механика, и да станаа важни за движењата при поголеми брзини. Њутновата равенка која иако се однесува само за приближување со ниска брзина, е извонредно добра. Сите пресметки кои се користат во ставањето на астронаути на Месечината, на пример, може да се направат со користење на Њутновите равенки без никакви исправки повисок ред. [Се бара извор]. Равенството за вкупната маса на енергија треба да вклучува и вртежни и вибрациони кинетички енергии како и линерарни кинетички енергии при мали брзини.
Историја
Додека Ајнштајн беше првиот кој точно ја доведе теоријата за маса-енергија до формила, тој не беше првиот кој направил релација помеѓе масата и енергијата.Но скоро сите претходни научници сметале дека енергијата кој резултира во маса доаѓа од еклетромагнетните полиња.
Њутун: материја и светлина
"Зар бруто телата и светлината се претвораат еден во друг, или не може тела да добиваат голем дел од нивната активност или од честичките на светлината кои влегуваат во нивниот состав?"
Сведенборг: материја создадена од "чисто и вкупно движење"
Во 1734 на шведскиот научник и теолог Емануел Сведенборг во неговиот Принципи посочува дека целата материја во крајна линија се состои од бездимензионална точки на "чистo и вкупно движење." Тој го опиша овој предлог, како да бидат без сила, правецот или брзината, но имаат потенцијал за сила, правецот и брзината насекаде во неа.
Електромагнетна маса
Имаше многу обиди во 19-от и почетокот на 20 век, како и оние на Џ. Џ. Томсон (1881), Оливер Хевисајд (1888), како и Џорџ Фредерик Чарлс (1897),Вилхелм Вин (1900),Макс Абрахам (1902), Хендрик Лоренц (1904) - да се разбере како масата на предметот зависи од електростатичкото поле. [48] [49] Овој концепт е наречен електромагнетна маса, и се смета како зависен од брзината и насоката исто така. Хендрик Лоренц (1904) ги дава следните изрази за надолжната и попречната електромагнетна маса:
каде
Зрачен притисок и инерција
AДруг начин на кој произлегува некој вид на електромагнетно маса е врз основа на концептот на зрачен притисок. Во 1900 година, Анри Поенкаре поврзува електромагнетнно енергетско зрањење "фиктивни течност" каде има динамика и маса
Фридрих Хасенхурл покажа во 1904 година, дека електромагнетното зрачење шуплина придонесува за "очигледна маса"
на масовните шуплина е. Тој тврди дека тоа значи масовна зависност од температурата исто така.
Ајнштајн: Равенство Маса-енергија
E = mc2
L⁄c2
. (Овде, "зрачење" е електромагнетно зрачење, или светлина, и маса значи онаа маса од обичните Њутнови теории за тела кој се движат со мала брзина). Оваа формулација ја поврзува само промена
Δm
во маса и до промена L во енергија без да се бара апсолутна врска.
Објекти со маса које е еквивалентна на нула соодветно имаат енергија коа изнесува нула, со продолжувањто според кое маса е пропорционална на енергијата се гледа и од овој резултат. Во 1905 година, дури и под хипотезата дека се менува во енергија се придружени со промените во во кои масата не е тестирана. Не до откривањето на првиот тип на антиматеријата (позитронски во 1932 година) не се имаше покажано дека сите парови парови честички во мирување на масата може да се претвора во зрачење.
Првото изведување од страна на Ајнптајн (1905)
Веќе во неговиот труд за релатиност, "За електродианмичност на тела во движење ", Ајнштајн ја добива точната формула за кинетичката енергија на честичките:
Сега преостанува неодговорено прашањето за тоа која формула одговара за кинетичката енергија на тела кој се во мирување.Ова е совладано од страна на Ајнштајн во неговиот труд "Дали интертноста на тело зависи од неговиот капацитет за енергија?", каде тој користи тело кое емитува две светлински зраци во различни правци, кои имаат енергии
E0
пред и
E1
апосле емитувањето како што е видено во останатиот дел од сликата.Како што е видено од движечката енергија ова станува
H0
и
H1
Тогаш тој тврди дека
H − E
може единствено да се објасни од кинетичката енергија K како додатна константа, што дава
Занемарувањето на ефекти повискои од редот
v⁄c
откакао Тајлоровите серии го даваат проширувањето од деста страна што ја дава равенката:
Ајнштајн заклучил дека емисијата ја намалува масата на телото со големина од
E⁄c2
, и дека маста на едно тело е мерка за неговиот капацитет за енергија.
Точноста на Ајнштајновото изведување во 1905
е критикувано од страна на Маркс Планк (1907), кој тврдел дека тоа важи само до прва апроксимација. Друга критика беше од страна на Херберт Ив (1952) и Макс Џаммер (1961), кои тврдејќи дека изведувањето на Ајнштајн се заснова на молењето на прашањето. . Од друга страна, Џон Стачхел и Роберто Торетти (1982) тврдаат дека Ивовата критика не е во ред, и дека во своето изведување Ајнштајн бил во право. [56] Ханс Оханиан (2008) се согласува со критиките на Стачхел /Роберто, иако тој тврди дека изведувањето на Ајнштајн беше во ред и за други причини. [57] на еден неодамнешен преглед, видете Хект (2011). For a recent review, see Hecht (2011).
Алтернативна верзија
Алтернативна верзија на мисловниот експеримент на Ајнштајн е предложена од страна на Фриц Рохлих (1990), кој го базира неговото размислување врз Доплеровиот ефект. Како и Ајнштајн тој сметал дека тело во мирување има маса M. Ако телото е испитувано во услови на движење со нерелативистичка брзина v, тоа веќе нема да биде во мирување и во рамката на движење ќе има импулс
E⁄2
. Во услови на мирување, објектот останува во мирување после емисијата бидејќи двата зрака се еднакви по сила и носат спротивни импулси.
Меѓутоа, ако на истиот процес се смета во услови на движење со брзина v на лево, зракот кој  се движи кон лево е црвен, додека зракот кон десно е син. Сината светлина носи поголем импулс во однос на црвената, така што импулсот на светлина во услови на движење е избалансиран: светлината носи некои нето импулси кон денсо.
Објектот не ја промени својата брзина пред или по емисијата. Но сепак, во овие услови се изгуби дел од десниот импулс на светлината. Единствениот начин на кој би можел да биде изгубен момент е од страна на губење на маса. Ова исто така го решава парадокс на зрачење на Поенкаре, кој е дискутиран погоре.
Брзинта е мала ,така што светлината која се движи кон десно е сина онолку колку што е нерелативистичкиот Доплеров факотр
1 − v⁄c
. Имплусот на светлинта е енергијата поделена со c, и зголемана од факорот
v⁄c
. Така што светлината која се движи на денсо носи додатен импулс
ΔP
е дадена со:
TЛевата светлина носи малку помал импулс, со исто количество
. Така што вкупниот импулс на десната светилна е двапати
. Ова е десниот импулс кој телото го губи.
Импулсот на телото во услови на движење по емисијата е намелен до овој степен:
Така што промената на масата на телото е еднаква со вкупната енергија изгубена поделена со
c2
. Со тоа што секоја емисија на енергија може да биде објаснета во процес од два чекори, каде прво енергијата е емитувана и потоа енергијата се претвора во друг вид на енергија, секоја емисија на енергија е придружена со губиток на маса. Слично на тоа, со оглед на апсорпција, добивка во енергија е придружено со добивка во маса.
Релативистички центар-на-маса теорија (1906)
Како и Поенкаре, Ајнштајн заклучува во 1906 дека интертноста на еклетроматетната енергија е нужен услов за центарот-на-маса теорија и одлучува да ја одложи. По овој повод, Ајнштајн се својата теорија ја базира врз онсова на трудот во 1900 на Поенкаре и пишува :
"Иако темелните формални размислувања кои ќе ни бидат потребни за докажување, се веќе содржани во главното дело на Поенкаре, кое за доброто на јасност јас не се потпира на таа работа."
E = mc2
, затоа што конзервирање на масата се појавува како специјален случај на енергетски закон на конзервативност.
Други
Во текот на деветнаестиот век се појавуваат неколку различни обиди да се покаже дека масата и ентергијата се пропроционални во различни  теории за етер. Во 1873 Николај Умов покажал дека релацијата помеѓу масата и енергијата за етер во облик од
Е = kmc2
, каде
0.5 ≤ k ≤ 1
. Трудовите на Самјутел Толовер Престон, и во трудот од 1903 на  Олинто Де Претто, ,[65][66] ја претставуваат релацијата маса-енергија. Трудот на Де Претто заработи неодамнешни прес покривања кога Умбрето Бартоци открил дека има само три степени на поделба при поврзаноста помеѓу Де Претто и Ајнштајн, со што Бартоци доаѓа до заклучок дека можеби Ајнштајн бил свесен за делото на Де Претто.
P. Престон и Де Прето, следени од Ле Саге, имале замисла дека универзумот е полн со супстанца-етер составена од ситни честички кои секогаш се движаат со брзина c. Секоја од овие честички има кинетичка енергија
mc2
голема колку мал бројчен фактор. Нерелавстичката кинетичка формула за енергија не го содржела традиционалниот фактор од 1/2, откако Лајбниц не ја претстави кинетичката енергија без него, а 1/2 станува доста конвенционално во пререлативистичката физика. Нерелавстичката кинетичка формула за енергија не го содржела традиционалниот фактор од 1/2, откако Лајбниц не ја претстави кинетичката енергија без него, а 1/2 станува доста конвенционално во пререлативистичката физика
E = mc2
Халсбрике
Халсбрике (Halsbrücke) — општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија.
Еднаквост на масата и енергијата
Други
или
2E = mc2
во зависност на конзервативноста. Честичка етер се сметала за неочекувано шпекулативна наука во тоа време, и откако сите овие научници не ја дефинирале релативноста, нивните размисувања се комплетно различни од размислувањата на Ајнштајн, кој ја корсити релативноста за промена на условите.
Независно, Густав Ле Бон во 1905 шпекулирал дека атомита можаат да ослободаат различни извори на латентна енергија, размислување од една сеопфатна квалитативна филозофија на физиката]
Радиоактивност и јадрена енергија
Набрзо по откривањето на радиоактивноста во 1897 година, беше забележано дека вкупната енергија од радиоактивните процеси е за околу милион пати поголема од онаа која е вклучена во било кои молекуларни промени. Сево ова го покрена прашањето од каде доаѓа таа енергија. По отстранувањето на идејата за апсорпција и емисија на Лесагиановите етерични честички, постоењето на огромното количество латентна енергија складирана внатре во материјата, беше предложено од страна на Ернест Рутерфорд и Фредерик Соди во 1903. Во 1904 година Рутерфорд сугерирал дека таа внатрешна енергија е складирана во склоп со нормалната материја, исто така.
"Да можеше да се контролира стапката на распаѓањето а радио-елементите, огромно количество на енергија ќе можеше да се добие од мало количество на материја."
Сепак, радиоактивноста се чинеше дека со непроменливо (и сосема бавно) темпо, па дури и кога едноставните јадрени реакции станаа можни со користење на протонско бомбардирање, идеја дека овие големи количества на употреблива енергија би можела да се ослободи по волја со која било практичност, се покажа тешко да се потврди. Во 1933 Рутерфорд изјавува дека таа енергија не може да се користи ефикасно: “..Секој кој очекува извор на енергија од трансформацијата на атомот разговара со месечината“."
[[Image:Einstein - Time Magazine - July 1, 1946.jpg|right|thumb|Познатата поврзаност помеѓу Ајнштајновата,
E = mc2
, и атомската бомба беше означена на насловната страница на списанието Time, во јули 1946 година со пишување на равенката на облакот од печурката.]]
Оваа ситуација драматично се промени во 1932 година, со откривањето на неутронот и неговата маса, овозможувајќи разлики во маста за прости нуклиди и нивните реакции да се пресметуваат директно и во споредба со збирот на масите за честички кои ја сочинуваат нивниот состав. Во 1933 година, енергијата ослободена од реакцијата на литиум-7 плус протони кои доведуваат до 2 алфа-честички (како што е наведено погоре од Радерфорд), дозволи равенството на Ајнштајн да се тестира на грешка од ± 0,5%. Сепак, научниците сè уште не можеа да ги видат овие реакции како извор на енергија.
По јавната демонстрација на огромните енергии ослободен од јадрено цепење по употребата на атомските бомби врз Хирошима и Нагасаки во 1945 година, равенката
стана директно поврзани во окото на јавноста и со моќта и опасност од јадрено оружје. Равенката се појави како почетокот на страна 2 од Извештајот на Смит, официјалниот во 1945 пуштен од страната американската влада за развој на атомска бомба, а во 1946 година, равенката беше доволно близу поврзана со работата на  Ајнштајн откако на  насловната страница на списанието Time се појави неговата фотографија веднаш до облакот на печурката. Самиот Ајнштајн имал многу мала улога во проектот Менхетен: тој му предал писмо на американскиот претседател во 1939 г. со покана за финансирање во истражувањата на атомската енергија, и притоа го предупредува дека атомската бомба е можна само теоретски. Со писмото Рузвелт се убедил дека треба да се посвети значаен дел од воениот буџет на атомски истражувања. Без сигурна проверка и безбедносен сертификат, Ајнштајновиот научен придонес беше анализа на методот за сепарација на изотопи во теоретска смисла.
Додека
е полезно развенство за разбирање на количеството енергија потенцијално ослободено во реакција на цепење, не беше строго потребно за да се развие оручје откако процесот на цепење бил познат, а неговата енергија се мери на 200 MeV (што беше директно можно, со користење квантитативна Гајгеров бројал, во тоа време). Како физичар и учесник во Проектот Менхетен Роберт Сербер напиша:
"Некако популарна идејата Роналдињо одамна дека теоријата на релативитетот на Ајнштајн, особено неговата позната равенка
и јадрената енергија оттогаш се залепи, и затоа на оваа асоцијација, а неговата едноставен израз на идеите на Алберт самиот Ајнштајн, таа стана најпознатата равенка во светот "
Лангелн (Холштајн)
Лангелн (Langeln) — општина во округот Пинеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Лангелн
Лангелн може да се однесува на следниве места во Германија:
Crassula
Crassula ― род на месести растенија што содржи околу 200 прифатени видови, вклучувајќи го и популарното растение Crassula ovata. Тие се членови на фамилијата Crassulaceae и се наоѓаат во многу делови од светот, но култивираните сорти потекнуваат речиси исклучиво од видови од Источниот Кејп на Јужна Африка.
Crassula обично се одликува со резенки од стеблото или листовите. Повеќето култивирани видови се издржливи на малку мраз, но екстремен студ или топлина предизвикува губење на зеленилото и изумирање.
Таксономија
Crassula за првпат формално била опишана од Карл Линеј во 1753 година со 10 видови.
Етимологија
Името crassula доаѓа од латинската придавка crassus, што значи густо и се однесува на згуснувањето на месестите лисја.
Холандска Источна Индија
Холандска Источна Индија (Nederlands(ch)-Indië; Hindia Belanda) била холандска колонија која ја опфаќала денешна Индонезија. Државата била формирана во 1800 година, откако холандската влада под своја управа ги презела национализираните трговски испостави на Холандската источноиндиска компанија.
Холандската источноиндиска компанија
Островите во Индонезискиот архипелаг им биле познати на Европејците многу векови пред да започне нивната колонизација и биле повремено посетувани од експедиции како онаа на Марко Поло во 1292 година и Италијанецот Одорик од Порденоне во 1321 година. Првите Европејци кои се населиле во Индонезија биле Португалците во 1512 година. Откако на Холанѓаните им бил оневозможен пристапот до зачините, во 1595 година испловила првата холандска експедиција за Источните Инди. Откако оваа експедиција остварила 400% профит, набрзо следеле и други холандски експедиции. За да се искористи потенцијалот на трговијата со Источните Инди, холандската влада ја основала Обединетата источноиндиска компанија или скратено ОИК (Vereenigde Oost-Indische Compagnie или VOC).
На ОИК со повелба ѝ било дозволено да води војна, да гради тврдини и да склучува договори низ Азија. Основана била престолнина во Батавија (денешна Џакарта), која станала центар на азиската трговска мрежа на ИОК. Шверцот на стоки, трошоците на војната, корупцијата и лошото управување биле причините за банкрот на компанијата на крајот од 18 век. Компанијата било формално распуштена во 1800 година и нејзините колонијални поседи во Индонезискиот архипелаг (меѓу кои и голем дел од Јава, делови од Суматра, голем дел од Малуку и пристаништата како Макасар, Манадо и Купанг) биле национализирани од Холандската Република под името Холандска Источна Индија.
Холандски освојувања
Во 1806 година, откако Холандија потпаднала под Француското Царство, Наполеон Бонапарт на холандскиот трон го поставил својот брат Луј Бонапарт, кој во 1808 го назначил маршалот Херман Вилем Денделс за генерален гувернер на Холандска Источна Индија. Во 1811 година Денделс бил заменет од Јан Вилем Јансенс, но за кратко време по неговото пристигнување британските сили окупирале неколку холандски пристаништа во Источните Инди. По поразот на Наполеон кај Ватерло во 1815 година и Виенскиот конгрес, на Холандија ѝ била вратена контролата врз островите. Во 1824 година бил склученАнгло-холандскиот договор, според кој Холанѓаните ги добиваат британските населби во Суматра, а на Британците им ја отстапуваат контролата поседите на Малајскиот Полуостров (Малаја) и Холандска Индија. Со овој договор всушност се поставиле границите меѓу поранешните британски и холандски територии, кои подоцна станува граница меѓу модерна Малезија и Индонезија.
Од 1840 година, Холандија почнала да води политика на национален експанзионизам и влегла во серија војни за проширување и консолидација на поседите на надворешните острови. Повеќето од надворешните острови биле под директна контрола или влијание на холандската влада. Холанѓаните го потчиниле народот Минангкабау од Суматра во војната со Падријците (1821–38) и Јаванската војна (1825–30) со што ставиле крај на големиот јавански отпор. Во 1849 година, северниот дел на Бали бил ставен под холандска контрола. Најдолга траела војната во Аче. Таа започнала со холандската инвазија на Аче во 1873 година, но се соочиле со домородниот герилски отпор, и војната завршила со капитулација на Ачените во 1912 година.
Втора светска војна и независност
На 14 мај 1940 година, Холандија капитулирала и ја предала својата европска територија на Германија. Кралското семејство побегнало во Британија. На 27 септември 1940 година, Германија, Унгарија, Италија и Јапонија потпишале договор во кој се наведени „сферите на влијание“. Холандската Источна Индија ѝ била доделена на Јапонија.
Холандија, Велика Британија и Соединетите Држави се обиделе да ја одбранат колонијата од јапонските сили додека тие во потрага по холандска нафта напредувале кон југ кон крајот на 1941 година. На 10 јануари 1942 година, за време на кампањата на Холандска Источна Индија, јапонските сили ја нападнале Холандска Источна Индија како дел од Пацифичката војна. Сојузничките сили биле многу брзо совладани од Јапонците и на 8 март 1942 година, Кралската холандска источноиндиска армија се предадала во Јава.
Поттикнати од јапонската воена пропаганда „Азиска светлина“ и од Индонезиското национално будење, огромно мнозинство од домородното население ги пречекало Јапонците како ослободители од колонијалната Холандска империја, но со текот на времето се покажала како порепресивна и поугнетувачка. За разлика од холандската репресија на индонезискиот национализам, Јапонците им дозволиле на домородните лидери да создаваат врски меѓу масите и тие ги обучуваа и вооружуваа помладите генерации.
Според извештајот на ОН, во Индонезија загинале четири милиони луѓе како резултат на јапонската окупација.
По капитулацијата на Јапонија во август 1945 година, националистичките водачи Сукарно и Мохамад Хата прогласиле независност на Индонезија. Следела четири и пол годишна војна затоа што Холанѓаните се обиделе да ја обноват својата колонија; иако холандските сили повторно го окупирале поголемиот дел од територијата на Индонезија, имало герилска борба, а мнозинството Индонезијци, и подоцна меѓународниот фактор, се залагале за независност на Индонезија. Холандија извршила бројни воени злосторства : групни и произволни убиства на индонезиски селани и земјоделци, тортура врз индонезиските затвореници и погубување на затвореници. Ад ван Лимпт го документирал масовното убиство на 364 Индонезијци од страна на холандски војници во селото Галоенг Галоенг. Алфред Еделштајн и Карин ван Коеворден, подоцна ја документирале погубувањата на стотици мажи во селото Равагеде.
Во декември 1949 година, Холандија формално го признала индонезискиот суверенитет со исклучок на Холандска Нова Гвинеја (Западна Нова Гвинеја). Владата на Сукарно водела кампања за таа територијата да се присоедини кон Индонезија, а под притисок од САД, во мај 1963 година Холандија го потпишала Њујоршкиот договор со кој Западна Нова Гвинеја ја отстапува на индонезиската администрација.
Во 2013 година, холандската влада се извинила за насилството врз индонезискиот народ, а ова извинување го повторил кралот Вилем-Александар при државната посета во 2020 година.
Португеса
Португеса е една од 23 држави (estados) на Венецуела.
Главен град е Гуанаре, основан во 1591 година.
португеса има површина од 15,200 км2 и во 2007, имаше 873,400 жители.
Потекло на името
Добиено е според реката Портуеса, но според легендата името е добиено од една преубава португалка, која се удавила во таа река.
Грб на Порторико
Грбот на Порторико е воспоставен во 1511 година и е најстар грб во "Новиот Свет". На средината на штитот се наоѓаат јагне (Бог) и знаме кое го претставува Јован Крстител. Јагнето седи на Книгата на Откровението. Работ на штитот е претставен со различни елементи: замоците и лавовите ги претставуваат Кастиља и Леон, а знамето ги претставува Арагон и Сицилија. Ерусалемскиот крст ја претставува посветеноста на католичката вера. Буквата F го претставува Фердинанд II од Арагон, а буквата Y Изабела I Кастиљска. Под грбот се наоѓа цитат од Библијата "Joannes Est Nomem Ejus" (Иван Е Неговото Име), што го претставува Свети Иван, старото име на островот.
Слободен универзитет (Берлин)
Слободен универзитет во Берлин
Freie Universität Berlin
Слободен Универзитет во Берлин
Слободниот универзитет во Берлин (германски: Freie Universität Berlin) е еден од водечките и најпрестижните истражувачки универзитети во Германија и Европа. Тој се одликува со својот модерен и меѓународен карактер. Тој е најголем од четирите универзитети во Берлин. Истражувањето на Универзитетот се фокусира на економијата и општествените науки, како и за здравјето и природните науки. Основан е во Западен Берлин во почетокот на Студената војна, неговото име се однесува на статусот на Западен Берлин, како дел од слободниот свет, за разлика од Хумболт Универзитетот кој беше контролиран од страна на Комунистите. Признат како еден од најдобрите високо квалифицирани институции во Германија, Слободниот Универзитет во Берлин беше рангиран како еден од деветте топ-универзитети во Германија(исто така познат како елитен универзитет). Освојувајќи ја разликата на пет докторски програми, три интердисциплинарни истражувачки кластери (некои од нив во соработка со други универзитети) и неговата вкупна институционална стратегија, Слободниот Универзитет во Берлин беше еден од најуспешните универзитети во иницијативата. Во Универзитетското рангирање, Слободниот Универзитет во Берлин е рангиран меѓу најдобрите германските универзитети, кој има воспоставено силни меѓународни прикажување во уметноста и хуманистичките науки проследено со општествени науки, што го прави еден од најдобрите европските институции во овие области.
Со исклучок на Charité медицинскиот факултет кој е ко-администратор од страна на Хумболт Универзитетот, Слободниот Универзитет во моментов е водечки Универзитет на осум истражувачки центри на германската фондација за истражувања (DFG) а исто така има пет DFG истражувачки единици. Петнаесет научници од Слободниот Универзитет до денес се наградени со Готфрид Вилхелм Лајбниц наградата на DFG - најпознатата награда за истражувачки достигнувања во Германија.
Содржина
Кампус
Поголемиот дел од универзитетските објекти се наоѓаат во областа Далем во Југозападниот дел на Берлин во околината на Штеглиц – Целендорф(Steglitz-Zehlendorf). Првата независна структура која беше завршена на кампусот беше Хенри Форд зградата, финансирана од страна на Американската Форд Фондација. За таа цел, Универзитетот беше сместен во неколку постари објекти низ населбата, вклучувајќи ја и Ото Хан зградата, во која денес е сместен одделот за биохемија. Најголемиот самостоен комплекс на универзитетот е Rost- und Silberlaube, што во превод значи "'рѓа и сребрен арбор". Овој комплекс се состои од серија на меѓусебно поврзани структури од бронза (оттука доаѓа зборот "'рѓа") или со сјајна бела боја ("сребро"), опкружен со различни лиснати дворови. Неодамна беше надополнет со нов централен дел, Филолошката библиотека во форма на мозок, дизајнирана од страна на британскиот архитект Лорд Норман Фостер.
Историја
Академски активности на универзитетот
Оддели
Универзитетот има 12 сектори, три централно интердисциплинарни институции и други централно услужни институции:
Централно интердисциплинарни институции
Факултети
Кластери на совршеност
Интердисциплинарни центри
Централно услужни иституции
Меѓународни партнерства
Слободниот Универзитет одржува меѓународни контакти со другите универзитети и организации кои помагаат при истражувањето и учењето: Веќе во 1950 година Слободниот Универзитет воспостави партнерство со водечките универзитети во САД како што се Калифорнискиот Универзитет (вклучувајќи ги Беркли, Универзитетот од Калифорнија, Лос Анџелес - UCLA), Чикаго, Корнел, Стенфорд, Принстон, Јејл и Колумбија, како и со земјите од Западно европските универзитети како што се Кембриџ, Универзитетскиот колеџ во Лондон и École Normale Supérieure во Париз. Универзитетот е еден од основачите на глобалниот образовен центар за проучување на транснационалните закони, центарот за транснационално правни студии во Лондон. Слободниот Универзитет исто така разви двојна диплома за јавна политика и менаџмент во светски рамки како европското бизнис училиште, ХЕЦ Париз (École des Hautes Études Commerciales de Paris). Првите контакти со универзитетите од Источна Европа беа направени во 1970-тите. Особено во 1990-тите, контактите беа проширени за да вклучат што поголем број на институции од Северна Америка, Источна Европа и од Далечниот Исток. Новоформираниот центар за меѓународна соработка (CIC) се фокусираше на пронаоѓање на нови стратешки партнери за меѓународни проекти. Денес Слободниот Универзитет има 130 партнерства насекаде во светот, а секоја година го посетуваат околу 600 визитинг научници да придонесат за наставата и истражувањата на универзитетот. За одобрените програми во Германија, Слободниот Универзитет е една од првите избори на Еразмус и Темпус како и на Фулбрајт програмата и меѓународните програми на германската академија за размена (DAAD). Летниот меѓународен универзитет кој е формиран за странските студенти нуди меѓународно прифатени кредити.
Странски експозитури
Слободниот Универзитет во Берлин управува со странски експозитури во Њујорк, Брисел, Москва, Пекинг, Каиро и Њу Делхи. Странските експозитури работат на тоа да ги продолжат своите веќе постоечките партнерски соработки со универзитетите во земјата. Во април 2005 година Слободниот Универзитет во Берлин во соработка со Ludwig-Maximilians-Universität (LMU) отвори заедничко претставништво во Њујорк. Оваа германска универзитетска алијанса, сместена во Германската Куќа, која е седиште на германскиот генерален конзулат и на германската мисија на ОН ги застапува интересите на двата универзитети од САД и Канада и се стреми кон поголема размена на студенти и научници. Покрај тоа, Слободниот Универзитет во Берлин, како прва високообразовна германскса институција, основа алумни организации и организации за собирање средства во Њујорк која е наречена Friends of the Free University of Berlin (FFUB) (во превод: Пријатели на Слободниот Универзитет во Берлин (ПСУБ)). Од 2003 година овие организации одржуваат близок контакт со дипломираните студенти и научници од Слободниот Универзитет во САД и се обидуваат дипломираните студенти да ги придобијат како спонзори, за да се зајакнат долготрајните преку океански врски. Некои од средствата што беа собрани беа донирани за реновирање на Хенри Форд зградата. Слободниот Универзитет во Берлин со дополнително отворените експозитури во Москва(2004), Пекинг и Њу Делхи(февруари 2008), оствари соработка со силни партнери, големи истражувачки институции и универзитети и со тоа стратешки го прошири својот полупречник како меѓународен универзитет.
Во април 2006 година Универзитетот во Пекинг ја отвори својата прва филијала во Германија. Нејзините цели се промовирање на кинеската култура, негување на кинеско - германската соработка и ширењето на кинески јазик. На Дјук Универзитетот од Дурам, Северна Каролина постои берлинска програма (Дјук во Берлин) која е во соработка со Слободниот Универзитет и Хумболт Универзитетот. Универзитетот од Калифорнија организира програми за америкаските студенти во Берлин и Потсдам. На Слободниот Универзитет постои канцеларија која нуди помош на студентите кои се на размена од Калифорнија Студентите од Универзитетот во Колумбија и другите колеџи и универзитети вклучени во конзорциумот ( Универзитетот од Чикаго, Корнел Универзитетот, Џон Хопкинс Универзитетот, Универзитетот од Пенсилванија, Принстон Универзитетот и Васар Колеџот) можат еден или два семестра да посетуваат настава на Слободниот Универзитет како надворешни студенти. На ова привремено запишување му претходи интензивен курс во времетраење од шест недели.
Рангирања
Слободниот Универзитет во Берлин постаојано е рангиран меѓу првите топ универзитети во Германија, покажувајки особено добар резултат во областа на уметноста и хуманистичките науки проследено со општествените науки на меѓународно ниво. На пример во 2009 година QS World University Rankings(светското универзитетско рангирање) со рангирање на предметот уметност и хуманистички науки го смести Универзитетот на 1-то место во Германија, на 6-то место во Европа и на 27-то место во светот. Во 2001 година оваа организација го рангираше Слободниот Универзитет на 66-тото место на меѓународно ниво. Значајни конкурентски универзитети во однос на рангирањата, особено во областа на уметноста и хуманистичките науки како и општествените науки се и Универзитетот во Минхен, Универзитетот во Хајделберг и Хумболт Универзитетот.
Добитници на Готфрид Вилхелм Лајбниц наградата
Германската заедница за истражување (DFG Deutsche Forschungsgemeinschaft) уште од 1985 година, секоја година доделува Готфрид Вилхелм Лајбниц награди за извонредните германски научници. Највисоката награда што се доделува изнесува 2,5 милиони евра, и треба да се искористи во рок од 7 години. Досега на Слободниот Универзитет во Берлин се доделени 15 награди:
Значајни Луѓе
Извори
http://en.wikipedia.org/wiki/Free_University_of_Berlin
Honi soit qui mal y pense
Honi soit qui mal y pense (изговор: они соа ки мал и панс) — гесло на англискиот витешки Ред на Подвеската. Ова е буквален превод од старофранцуски, и значи: „Нека се срами тој што нешто лошо ќе помисли“ (но понекогаш ова се реинтерпретира како „Зло на тој што зло мисли“ ).
Се претполага дека фразата за првпат ја искажал кралот Едвард III кога танцувал со грофицата од Солсбери. Додека танцувале, нејзината подвеска ѝ се лизнала до коленото, што предизвикало потсмев и понижување. Како витешки (кавалерски) чин Едвард ја ставил подвеската околу својата нога и рекол „Honi soit qui mal y pense“. Оваа фраза подоцна станала гесло на витешкиот ред.
Оваа фраза има значење на тоа да ги прекори сите оние кои мислат дека лицето, организацијата или нивните дела се со задни или себични намери. Тоа им укажува на чесноста на носителот на тоа гесло.
Мотото на овој витешки ред е прикажано на подвеска околу штитот на кралскиот грб на Обединетото Кралство. (Самото мото на кралскиот грб, Dieu et mon droit е прикажано на лента во подножјето на штитот). Неколку полка на Британската армија исто така го користат мотото на Редот на Подвеската, меѓу кои се и Гренадирската гарда, Кралскиот фузилерски полк, Коњичката стража (Life Guards) и Сини и Ројали (Blues and Royals).
Мототое присутно и на амблемот на Кралската австралисја инженерија, поставено на кружен ремен, опкружен со венец, а врз тоа - кралска релагија.
Мотото стои и на официјалниот амблем на Јужноавстралиските железници.
Хазбанд (рид)
Хазбанд (англ. Husband Hill) е рид на планетата Марс, дел од Колумбиските Ридови во кратерот Гусев, недалеку од слетувилиштето на марсоодот Спирит на НАСА. Именуван е во чест на Рик Д. Хазбанд, загинатиот командант на шатлот „Колумбија“.
На 22 август 2005 возилото Spirit се искачило до врвот на ридот Хазбанд за да врши истражувања и почнало да се симнува на 25 септември истата година, проведувајќи речиси два месеци на висорамнината правејќи снимки на местото и околината. На ридот се наоѓа и сртот Камберленд, каде постојат карпи со необично големо количество на фосфор, како и „Елдорадо“, темна албедо-форма на јужната страна.
NGC 857
NGC 857 — леќеста галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 857 се споменува и како ESO 415-6, MCG -5-6-8.
Откривање
Објектот е откриен на 18 ноември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 857 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 857 има привидни димензии од 1,5' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 12 м 37 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 31° 56' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 92°.
Други поделби
Проучување на NGC 857 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8455. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 353; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7007. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 25.