cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мека моќ
Опис
Џозеф Нај го вовел концептот на „мека моќ“ кон крајот на 1980-тите. Според Нај, моќ е способност да се влијае на однесувањето на другите за да се добијат посакуваните резултати. Ова може да се постигне на неколку начини: може да ја присилите другата страна со закани; може да ја поттикнете со плаќање; или може да ја привлечете и да ја убедите да го сака она што вие го сакате. Оваа мека моќ - да ги убедите другите да ги посакуваат резултатите што вие ги сакате - ги поттикнува луѓето наместо да ги принудува.
Спротивно од неа е „тврдата моќ“, и се однесува на употреба на принуда и плаќање. Меката моќ не се однесува само на државите, и можат да ја користат сите актери во меѓународната политика, како невладини организации или меѓународните институции. Меката моќ на една земја, според Нај, потекнува од три извори: „нејзината култура (кога е привлечна за другите), нејзините политички вредности и нејзината надворешна политика (кога другите ја перцепираат како легитимна и има морален авторитет).“
Изворите на мека моќ се алатки кои предизвикуваат привлечност, што најчесто води до покорност. Нај тврди дека „Привлечноста секогаш е поефикасна од принудата, а многу вредности како демократијата, човековите права и индивидуалните можности се многу привлечни“. Анџело Кодевила забележал дека честопати се занемарува суштинскиот аспект од меката моќ дека различни делови од населението се привлечекувани или одбивани од различни нешта, идеи, замисли или перспективи.
Ограничувања на концептот
Некои автори (како Ниал Фергусон во предговорот на Колос) ја критикуваат меката моќ како неефикасна. Неореалистите и другите рационалистички и неорационалистички автори (со исклучок на Стивен Волт) ја отфрлаат меката моќ бидејќи тврдат дека актерите во меѓународните односи реагираат само на два вида стимулации: економски стимулации и сила.
Како концепт, тешко е да се разликува меката од цврста моќ. На пример, Џенис Биали Матерн тврди дека употребата на фразата од Џорџ В. Буш „или сте со нас или со терористите“ всушност била искажување на цврста моќ. Иако врз другите држави не била употребена воена или економска сила за да се принудат да се приклучат на коалицијата, сепак била употребена еден вид сила - покажувањето на моќ. Овој вид на сила го загрозува идентитетот на неговите партнери, принудувајќи ги да се приклучат или да ризикуваат да бидат етикетирани како злобни. Така, меката моќ не е толку мека.
Унгарски национален музеј
Унгарскиот национален музеј (унгарски: Magyar Nemzeti Múzeum ) е основан во 1802 година и е национален музеј за историја, уметност и археологија на Унгарија, вклучувајќи ги и областите кои не се во модерните граници на Унгарија, како што е Трансилванија; тоа не треба да се меша со збирката на меѓународната уметност на Унгарската национална галерија. Музејот е во Будимпешта VIII во наменски изграден неокласичен објект од 1837-47 година од архитектот Михаj Полак.
Историја
Унгарскиот национален музеј почнал да се формира во 1802 година, кога грофот Ференц Сечени ја основал Националната библиотека на Сечени. Година дена подоцна следувала донацијата на минерална колекција од сопругата на Сечени. Ова довело до создавање на Унгарскиот национален музеј како музеј за општа и природна историја, а не само библиотека. Во 1807 година, националниот парламент на Унгарија ја усвоил легислативата за новата институција и побарал од нацијата да му помогне на музејот со донации.
Унгарскиот парламент од 1832-1834 помогнал и во растот на музејот. Парламентот изгласал давање половина милион форинти за да помогне во изградбата на нова зграда за музејот. За ова време бил основан унгарскиот Национален историски музеј во рамкките на Унгарскиот национален музеј. Подоцна во 1846 година, музејот се преселил на сегашната локација Múzeum krt. 14-16. Овде музејот е сместен во неокласична стилска зграда дизајнирана од Михај Полак.
Во 1949 година, со закон било наложено етнографскиот и природонаучниот дел од Унгарскиот национален музеј да се отцепат од главниот музеј, и денес се Унгарски музеј за природонаучна историја и Етнографски музеј. Ова, исто така, помогнало во основањето на модерната Националната библиотека. Сите овие посебни музеи сѐ уште се меѓусебно поврзани и други музеи и споменици се поврзале со нив со текот на времето. Најнов додаток бил музејот на замокот Острогон, кој се приклучил во 1985 година.
Изложби
Унгарскиот национален музеј има седум постојани изложби. Општата историја на Унгарија е опфатена во два дела: археологијата од праисторијата до периодот на Аварите, кој завршува во 804 година на првиот (основен) кат („На исток-западната граница“), и историјата од 804 година до денешно време на првиот кат. Изложбата покрива теми од времето на Арпадите, долгата турска окупација, Трансилванија и кралска Унгарија. Помодерната и современа опфатена историја започнува со војната за независност на Ракоци, покажувајќи различни делови од неговата воена облека и разни монети. Потоа, делот за историја завршува со порастот и падот на комунистичкиот систем во Унгарија. Во друга сала на вториот кат може да се дознае за унгарските научници од дваесеттиот век. Собата на првиот кат ја прикажува средновековната унгарска наметка за крунисување.
Постојаната изложба на приземјето е фокусирана на средновековни и ранонововековни камени натписи и резби. Оваа изложба разгледува разни камени мошти и резби кои се направени во нив. Поголемиот дел од предметите во оваа колекција беа откриени во текот на 1960-тите и 1970-тите години, кога биле барани реликвиите заостанати после Втората светска војна. Конечно, една од постојаните изложби е сместена во подрумот на музејот. Тоа е изложба на римски лапидариуми, која е колекција на древни римски камени натписи и резби.
Градба
Зградата каде што се наоѓа Унгарскиот национален музеј е изградена помеѓу 1837-1847 година. Стилот на главната зграда бил поставен во неокласичен стил и бил дополнет од други уметници со статуи, слики и друга архитектура. Статуите на влезот биле направени од Рафаел Монти од Милано. Една од нив е познатата статуа на алегориската фигура на Унгарија, држејќи штит со унгарски грб. Од страните на оваа фигура од една страна се наоѓа Науката, а од другата Уметноста. Освен тоа, сликите што биле на скалите и на таванот од 1875 година биле направени од Карој Лоц и Мор Тан. Исто така има и градина која се користи првенствено за разни концерти. Тука настапувале разни уметници, меѓу кои Франц Лист. Денес градината е место на музејскиот фестивал.
Сцени од филмот Евита, во кој глумеше Мадона, биле снимени на влезните скали. Сцената прикажувала како ковчегот со телото на Ева Перон се внесува во владината зграда „Буенос Аирес“ за да лежи во државата.
Амеба
Амоебата (може да се најде како амоеба или амеба, во множина како амоеби) е ген на Протозоите.
Терминологија Постојат многу блиски поими кои би биле причина за забуни: •	Амеба е Gен кој вклучува видови како Протеус Амебата •	Амоебидае е Фамилија која го вклучува и генот на Амебата заедно со многу други. •	Амоебозоа е Филим кој ја вклучува фамилијата Амоебидае заедно со многу други. •	Амоебоиди се организми кои се движат лазејќи. Многу(но не сите) амоебoиди се всушност Амоебозои.
Историја
За пронаоѓач на амебата се смета Август Јохан Росел вон Росенхоф во 1757ма. Раните природонаучници првично ја именувале како Протеус анималкуле, по грчкиот бог Протеус, кој можел да си го менува изгледот. Името “amibe” било дадено од Бори д Сеинт-Винсент, од Грчкото амоибе,што значело промена. Диентамоеба фрагили била првично објаснета во 1918та и била потенцирана како штетна за луѓето.
Анатомија
Клеточните органели и цитоплазма се заградени со клеточна мембрана; а таа се прехранува преку фагоцитоза. Ова ги прави амебите хетеротрофни. Амебите имаат единствен голем цилиндричен псевдопод(привремени проекции на еукариотични клетки кои и служат за движење) на долниот крај како и неколку второстепени кои се протегаат по страните. Најпознатиот вид, Амеба протеус, во просек стигнува должина од 220-740 микрометри додека се движи, што ја прави џин меѓу амебоидите. А неколку амебоиди кои припаѓаат во друг ген можат да пораснат и повеќе, како што се Громиа, Пеломикса и Хаос.
Најпрепознатлива одлика на амебите се нивните јадра(едно или повеќе) и проста контрактилна вакуола за да ја одржува осмотската рамнотежа. Храната дигестирана од амебата е складирана и варена во вакуолите. Амебите, исто како и други едно-клеточни еукариоти се размножуваат асексуално преку митоза или цитокинеза, што се разликува од бинарната физија, преку која прокариотите (бактериите) се размножуваат. Во случаи кај што амебите се насилно делени, делот којшто го задржува јадрото преживува и создава нова клетка и цитоплазма, додека другиот дел умира. Исто така, амебите немаат дефинирана форма.
Геном
Амебата е впечатлива поради нејзниот многу голем геном. Видот Амеба протеус има 290 билиони првични парови во својот геном, додека блискиот вид, Полихаос дубиум(претходно познат како Амеба дубиа) има 670 билиони првични пара. Човечкиот геном споредбено е многу мал, со само 2.9 билиони пара.
Осморегулација
Веднаш откако КВ ќе ја истера водата, нејзината мембрана се стуткува и скоро, после тоа, околу неа се појавуваат многу мали вакуоли и везикули. Се смета дека овие везикули се одделуваат од самата мембрана на КВ. Малите везикули како што се полнат со вода така и постепено растат, а потоа се спојуваат со мембраната, која расте во големина како што се полни со вода. Следствено, функцијата на овие бројни мали везикули е да збираат дополнителна цитоплазмична вода и да ја насочуваат кон централната КВ. КВ се подујува на неколку минути и потоа преку контракции ја исфрла водата надвор. Потоа циклусот се повторува пак.
Мембраните на малите везикули како и мембраната на КВ содржат аквапорински белковини во нив. Овие трансмембрански белковини го олеснуваат протокот на водата низ мембраните. Присуството на аквапоринските белковини во КВ и малите визикули наведува на тоа дека собирањето на водата се случува заемно во КВ мембраната и преку функцијата на визикулите. Иако, везикулите, предвид нивната бројност и големина, би дозволиле побрза спроведливост на водата поради големината на нивната целосна површина.
Малите везикули исто така содржат и друга белковина во нивната мембрана: Вакуолар- тип Х+ -АТПаза или В-АТПаза. Оваа АТПаза пумпа Х+ јони во луменот на везикулата, намалувајќи ја нејзината пХ вредност освен цитозолот. Но, пХ вредноста на КВ во некои амеби е само благо кисела, укажувајќи дека Х+ јоните се одземаат од КВ или од везикулите. Се смета дека електрохемискиот раст генериран од В-АТПазата може да се користи за транспорт на јони(се претпоставува К+ и ЦЛ+) во везикулите. Ова создава осмотски раст низ целата визикулна мембрана, водејќи до продир на вода од цитозолот во везикулите преку осмоза, која е олеснета преку аквапоринот.
Бидејќи овие везикули се спојуваат со централната контрактилна вакуола, која ја исфрла водата, јоните завршуваат тргнати од клетката, што не е корисно за воден организам. Одземањето на јоните со водата мора да биде компензирано со некој сè уште непознат механизам.
Како останатите клетки, на амебите негативно влијае зголемениот осмотски притисок создаден од екстремно солена или лесна вода. Амебите }е го сопрат протокот на сол во солена вода, резултирајќи со губиток на нето водата бидејќи клетката станува изоматична со средината, предизвикувајќи ја клетката да се намали. Ставена во чиста вода, амебите исто така ќе пробаат да ја стигнат концентрацијата на околната вода, предизвикувајќи ја клетката да подуе,a и некогаш да пукне ако водата околу амебата е многу лесна.
Амебични цисти
Во средините што се потенцијално смртоносни по клетката, амебата може да стане неактивна, оформувајќи се во топка и лачејќи заштитна мембрана за да стане микробијална циста. Клетката останува во таа состојба додека не најде подобри услови. Додека е во форма на циста, амебата нема да се реплицира и може да умре ако не може да излезе во подолг период.'''
Надворешни врски
Amöbe
Никола Арсеновиќ
Никола Арсеновиќ (1823 – 18 јули 1887) бил српски кројач и илустратор на народни носии; посмртно наречен „југословенски етнограф“. По професија кројач, тој започнал да ги слика народните носии за време неговите патувања.
Животопис
Бил роден во Ретфала, близу Осиек, во 1823, област која била дел од Кралството Славонија во Австриското Царство (денес дел од Хрватска).
Завршил училиште во Осиек, по што одлучил да стане кројач. Како млад, патувал во Пешта и Виена, за да го усоврши занаетот, а потоа и во Париз и во Германија. По 7 години се вратил и се населил во Вуковар, каде се оженил и отворил голем кројачки дуќан. Освен народни носии, шиел униформи за воените офицери, и облека за клерот и граѓанството.
Починал во Белград, на 18 јули 1887. Тој бил Југославист, и самиот се нарекувал Југословен.
Invictus (филм од 2009)
„Invictus“ — американски филм од 2009 година, во режија на Клинт Иствуд (Clint Eastwood), по сценариото на Ентони Пекам (Anthony Peckham). Филмот е снимен според книгата на Џон Карлин од 2008 година, „Playing the Enemy: Nelson Mandela and the Game That Made a Nation“. Главните улоги ги играат: Морган Фриман (Morgan Freeman), Мет Дејмон (Matt Damon), Тони Кгороге (Tony Kgoroge), Аџоа Андо (Adjoa Andoh) и Џулијан Луис Џонс (Julian Lewis Jones). Насловот на филмот се однесува на римската божествена придавка која значи „непоразен“ или „непобеден“; исто така „Invictus“ е насловот на песната на британскиот поет Вилијам Ернест Хенли. Инаку, филмот наишол на поволни критики, а имал и две номинации за наградата „Оскар“, и тоа: за најдобар глумец во главна улога (Морган Фримен) и за најдобар глумец во споредна улога (Мет Дејмон).
Синопсис
Во текот на својот прв мандат како претседател на Јужна Африка, Нелсон Мандела презема иницијатива за формирање репрезентација која треба да го освои Светското првенство во рагби во 1995 година. Бидејќи првенството треба да се одржи во Јужна Африка, нејзината репрезентација автоматски остварува пласман за светското првенство, но никој не очекува дека таа ќе оствари поволен резултат...
Проја
Проја — пченкарен леб, кој се прави од крупно мелено пченкарно брашно, сол и вода. Се сретнуваат и други видови на проја, каде во некои се додава и пченично брашно и најчесто се прават со сирење.
Градиште (Горно Кратово)
Градиште-Чукар — градиште од доцноантичкото време кај кратовското село Горно Кратово. На 2 км од месноста Грамади се издига висок и тешко пристапен рид. На самиот врв има прилично добро зачувани остатоци од бедем што оградувал простор од 50 × 50 м, ѕидан од камен и варов малтер, широк 1,50 м. По површината на градиштето се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
Цена на емитирање
Цена по која хартиите од вредност се продаваат при емисијата. Ова може да биде по номиналната вредност, со дисконт или со премија. Повремено емисијата на хартиите од вредност може да се продаде делумно што подразбира дека цената за истите се плаќа во рати. За нови обврзници тоа е бруто цената (пред исплатата на накнадите и провизиите) како процент од износот на главнината.
Јоокаи
Јоокаи [] се класа натприродни чудовишта и духови во јапонскиот фолклор. Зборот „yōkai“ е составен од канџи за "маѓепсување; привлечно; несреќа" и "дух; привидение; мистерија; сомнително". Јоокаи се нарекуваат и ајакаши (あやかし), мононокe (物の怪) или мамоно (魔物). Одликите на јоокаи се движат различно од злонамерни и палави субјекти за кои се верува дека предизвикуваат несреќа и штета, до оние за кои се смета дека им носат среќа на оние што ги среќаваат.
Јоокаи често поседуваат животински одлики (како што е каппа, прикажан како слично на желка и тенгу, најчесто прикажан со крилја), но може да има и хуманоиден изглед, како што е кучисаке-онна. Некои јоокаи личат на неживи предмети (како што е цукумогами), додека други немаат видлива форма. За јоокаи обично се опишува дека имаат духовни или натприродни способности, а вообличување (менување на обликот) е најчеста одлика поврзана со нив. Јоокаи кои се вообличуваат се познати како бакемоно (化物) или обаке (お化け).
Јапонските фолклористи и историчари го објаснуваат јоокаи како персонификација на „натприродни или неодговорни појави пред нивните информатори“. Во периодот Едо, многу уметници, како што е Торијама Сеикен, измислиле нови јоокаи со инспирација од народните приказни или чисто од нивната сопствена фантазија. Денес, неколку такви јоокаи (како што е амикири) грешно се мисли дека потекнуваат од потрадиционалниот фолклор.
Концепт
Концептот на јоокаи, нивните причини и појави поврзани со нив во голема мера варираат низ јапонската култура и историските периоди; типично, колку е постар временскиот период, толку е поголема количината на феномени за кои се смета дека се натприродни и резултат на јоокаи. Според јапонските идеи за анимизам, се верувало дека ентитетите слични на дух живеат во сите нешта, вклучително и во природните појави и предметите. Таквите духови поседувале емоции и карактери: мирните духови биле познати како ниги-митама, кои носеле среќа; насилни духови, познати како ара-митама, носеле лошо богатство, како што се болести и природни катастрофи. Ниту еден вид дух не се сметал за јоокаи.
И покрај постоењето на штетни духови, ритуали за претворање на ара-митама во ниги-митама биле изведувани со цел да ги задушат лошите духови, да спречат несреќи и да го ублажат стравот што произлегувал од феномени и настани што инаку немале објаснување. Ритуалот за преобраќање на ара-митама во ниги-митама бил познат како чинкон [, „смирување на духовите“ или „Реквием“)]. Чикон ритуали за ара-митама што не успеале да постигнат обожување како добродушни духови, без оглед дали е поради недоволно почитување или преку изгубени следбеници, а со тоа и нивната божественост, станале јоокаи.
Со текот на времето, феномените и настаните за кои се сметало дека се натприродни се намалиле во број, со прикази на јоокаи во свитоци со слики кои почнале да се стандардизираат, претворајќи ги повеќе во карикатури отколку застрашувачки духовни ентитети. Елементи од приказните и легендите околу јоокаи почнале да се прикажуваат во јавна забава, почнувајќи уште во средниот век во Јапонија. За време и по Едо периодот, митологијата и фолклорот на јоокаи станале подефинирани и формализирани.
Видови
Фолклористот Цутому Ема студирал литература и слики што ги опишуваат јоокаи и хенге [{{Јапонски|henge|変化}}, „сменети работи/мутанти“)], поделувајќи ги во категории како што е претставено во Нихон Јоокаи Хенге Ши и Обаке но Рекиши:
Во други категоризации на фолклористи, {{Јаз|ja-Latn|yōkai}} се класифицирани, слично како нимфите на старогрчката митологија, според нивната локација или феномените поврзани со нивната манифестација. Јоокаи се индексираат во книгата „Сохо Нихон Минзоку Гои“ [{{Јапонски|Sogo Nihon Minzoku Goi|綜合日本民俗語彙|„Комплетен речник за јапонскиот фолклор“}}] како што следува:
Античка историја
Јамата но Орочи првично бил локален бог, но се претворил во јоокаи кој бил убиен од Сусаноо. Јасабуро првично бил разбојник чиј одмаздоубив дух (онријо) по смртта се претворил во отровна змија и ја загадил водата во оризовото поле, но на крајот станал обужуван како „богот на мудроста од бунарот (井の明神)“. Каппа и инугами понекогаш се третирале како богови во една област и јоокаи во други области. Од овие примери, може да се види дека меѓу јапонските богови, постојат некои суштества што можат да одат од бог до јоокаи и обратно.
Посткласична историја
Средновековна Јапонија бил временски период кога започнале да се појавуваат публикации како „Емакимоно“, „Отогизооши“ и други визуелни прикази на јоокаи. Додека имало религиозни публикации како што е „Џиша Енги“ (社縁起), други, како што е Отогизооши, биле наменети повеќе за забава, започнувајќи го трендот каде што јоокаи станувале сè повеќе и повеќе како предмет на забава. На пример, може да се каже дека приказните за истребување на јоокаи биле резултат на нагласување на супериорниот статус на човечкото општество, во однос на јоокаи. Вклучени публикации:
На овој начин, јоокаите што се споменувале само во писмена форма, добиле и визуелен изглед во средниот век. Во Отогизооши се појавиле и познати приказни како „Урашима Тароо“ и „Исун-бооши“.
Следната голема промена во јоокаи се случила по периодот на завојуваните држави, во Едо периодот.
Едо период
Токму во оваа ера, кога технологијата на печатарска машина и публикација за првпат започнале да се широко користени, се развивала издавачката култура и честопати била предмет на кибјоши и други публикации.
Како резултат, продавниците за каши-хон кои ракувале со такви книги се ширеле и станале широко користени, правејќи го впечатокот на пошироката јавност за секој јоокај фиксиран, ширејќи се низ цела Јапонија. На пример, пред Едо периодот, имало многу толкувања за тоа кои се јоокаи кои биле класифицирани како каппа, но поради книгите и издаваштвото, поимот каппа се закотвил на денешниот модерен поим за каппа. Исто така, вклучително и други видови публикации, освен јоокаи родени од народни легенди, имало и многу измислени јоокаи кои биле создадени преку шеги или игри со зборови, а „Газу Кјакки Гагјо“ од Секиен Торијама е еден пример за тоа. Исто така, кога Хјакумоногатари Каиданкаи (друштвена игра) станала популарна во периодот на Едо, се смета дека една од причините за појавата на нови јоокаи било потребно за забавните приказни за духови, за јоокаи, за кои никој дотогаш не слушнал, што резултирало со некои јоокаи што биле едноставно направени со намена за раскажување на забавна приказна, а каса-обаке и тоофу-козоо се познати примери за нив.
Тие се, исто така, често се прикажани во укијо-е, а има и уметници, кои сликале популарни јоокаи како Утагауа Кунијоши, Кауанабе Кјоосаи и Хокусаи, а исто така има и „Хјакки Јагуоо“ книги направени од уметници од Каноо училиштето.
Во овој период, играчките и игрите, како карута и сугороку, често ги користеле јоокаи како ликови. Така, со развојот на издавачката култура, јоокаи прикази што биле сочувани во храмовите и светилиштата можеле да станат нешто попознато за луѓето, и се смета дека тоа е причината, што иако првично јоокаи биле работи од кои требало да се плашат, тие на овој начин станале ликови со кои луѓето се чувствувале блиски.
Период на Меиџи
Со реставрацијата на Меиџи, западните идеи и преведените западни публикации почнале да влијаат, а западните приказни биле особено барани. Работи како бинбогами, јакубјогами и шинигами биле главна тема, и шинигами биле дури прикажани во класичната „Ракуго“, и иако шинигами биле погрешно разбрани како еден вид на јапонски јоокаи или ками, тие, всушност, станале познати меѓу населението преку ракуго наречен „Шинигами“ во Санјуутеи Енчоо, кои биле усвојувања на европски приказни како што е приказната на браќата Грим „Кумот Смрт“ и италијанската опера „Криспино“(1850г.). Исто така, во „Меиџи 41“ (1908), Кјоока Изуми и Тобари Чикуфуу заедно ја превеле претставата на Герхарт Хауптман „Потонатото Ѕвонче“. Подоцнежните дела на Кјоока, како што е „Јаша га Ике“, биле под влијание на „Потонатото Ѕвонче“ и така можело да се види дека народните приказни што доаѓале од Западот станале адаптирани во јапонските приказни за јоокаи.
Шооуа период
Бидејќи јоокаи се вовеле во разни видови медиуми, тие станале добро познати кај старите, младите, мажите и жените. „Камишибаи“ од пред војната и индустријата за манга, како и продавниците за каши-хон кои продолжиле да постојат сè до „Шоуа 40“ (1970-тите), како и телевизијата придонеле за познавање и запознавање на јавноста со јоокаи. Јоокаи играат улога во привлекувањето на туризмот за заживување на локалните региони, како на пример местата прикажани во Тоно Моногата како Тоно, Иуате, префектурата Иуате и префектурата Тотори, која е родното место на Шигеру Мизуки.
На овој начин, за јоокаи се зборува во легендите во различни форми, но традиционалното орално раскажување приказни од страна на старешините и постарите луѓе е ретко, а регионално уникатните ситуации и позадината во усното раскажување не се пренесуваат лесно. На пример, класичниот јоокаи претставен со цукумогами може да се почувствува како нешто реално само ако се живее близу до природата, како што се со тануки (јапонски ракун кучиња), лисици и ласици. Понатаму, во предградијата и другите региони, дури и кога живеат во примарен сектор, има алатки што повеќе не се гледаат, како што се мастило, кама (голем сад за готвење) или цурубе (кофа за вадење вода од бунар), и постојат јоокаи кои потсетуваат на стариот стил на живот, како што се азукијарај и доротабо. Како резултат, дури и за оние родени во првата декада од Шооуа периодот (1925–1935), освен за некои кои биле евакуирани на село, тие би чувствувале дека оние работи што стануваат јоокаи „не се познати“ и „не се многу разбирливи“. На пример, во класичното ракуго, иако луѓето ги разбираат зборовите и на што се повикуваат, тие не се во можност да го замислат како нешто што може да биде реално. Така, модернизацијата на општеството има негативно влијание врз местото на јоокаи во класичната јапонска култура.
Од друга страна, јоокаи воведени преку масовните медиуми не се ограничени само на оние што доаѓаат од класични извори како што е фолклорот, и исто како и во Едо периодот, продолжуваат да се измислуваат нови измислени јоокаи, како што се застрашувачки училишни приказни и други урбани легенди како кучисаке-онна и Ханако-сан, раѓајќи нови јоокаи. Од 1975 година наваму, почнувајќи со популарноста на кучисаке-она, овие урбани легенди почнале да се нарекуваат во масовните медиуми како „модерни јоокаи“. Оваа терминологија била користена и во неодамнешните публикации кои се занимавале со урбани легенди, и истражувачот за јоокаи, Бинтароо Јамагучи, го користел ова особено често. Во текот на седумдесеттите години од минатиот век, биле објавени многу книги што ги вовеле јоокаи преку енциклопедии, илустрирани референтни книги и речници како дел од детските хорор книги, но заедно со јоокаи што дошле од класиците како фолклорот, „Каидан“ и есеите, било истакнато според современите истражувања, имало некои мешани во кои не спаѓале во класиците, туку биле новосоздадени. Некои познати примери за нив се гашадокуро и јубокко. На пример, за Арифуми Сато е познат творецот на модерните јоокаи, а Шигеру Мизуки, манга-уметник за јоокаи, во списите во врска со истражувањето за јоокаи, посочил дека новосоздадените јоокаи навистина постојат и самиот Мизуки, преку „ГеГеГе но Китароо“, создал околу 30 нови јоокаи. Постоеле многу критики дека ова мешање на класичните јоокаи со новосоздадените, ја сквернавеле традицијата и легендите. Сепак, бидејќи веќе имало такви од периодот Едо, како Секиен Торијама, кои создале многу нови јоокаи, постои и мислење дека е неразумно да се критикуваат модерните творби, без да се прави истото и за класичните творби. Понатаму, постои поволно гледиште кое велело дека воведувањето на разни јоокаи карактери преку овие книги, ја негувало креативноста и емоционалниот развој на младите читатели од тоа време.
Мазево Дворские „A”
Мазево Дворские „A” (Mazewo Dworskie „A”) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Грамади (Горно Кратово)
Грамади — населаба од доцноантичкото време кај кратовското село Горно Кратово. Во непосредната близина на маалото Гарганци, на простор од 800 × 600 м се среќаваат градежен материјал, керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Во нивата на Р. Вучков е откопан голем питос.
Цена на понудата
Цена по која хартија од вредност или стока за широка потрошувачка се нуди за продажба, или каматна стапка по која се нуди заем. Учесниците на пазарот нудат куповни и продажни цени.
Поврзано
((Економија-никулец))
Хеџирање
Хеџирање — вообичаена техника при тргувањето на пазарите за хартии од вредност, опции и стоки. Целта на хеџирањето е да се намали ризикот од загуба или да се спречи губење на профит поради осцилации во цените, со тоа што се зазема истоветна или спротивна позиција на готовинскиот пазар и пазарот на фјучерси. Техника на тргување која вклучува заземање позиција на пазарот на фјучерси за да се покрие друга позиција на готовински пазар.
Мазево Дворские „Б”
Мазево Дворские „Б” (Mazewo Dworskie „B”) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Бадникарски леб
Бадникарски леб е посебен вид на обреден колач кои православните верници го месат за божиќните празници. Припремата за обредните лебови можат да имаат разни обичајни правила и обреди. Вообичаено е во замешеното тесто да се стави паричка, а спрема локалните обичаи и некои други ситни предмети. Тие имаат одредена магиска улога и претставуваат еден вид жртвен обичај која се однесува на поголема плодност, бериќет, како и здравје на домашните и стоката. Како по народните верувања божиќните обредни лебови поседуваат и плодоносна моќ, која се однесува за полињата, овоштарниците и лозјата.
Подготовка
Обредните лебови го подготувуваат домаќинот или домаќинката на Бадник или рано наутро на Божиќ. Се меси по правило од пченично, но и од друго брашно.
Милан (проектил)
ВОВЕД
(MILAN) ПТРР(Француски: Missile d´infanterie léger antichar; Англиски: Против-Тенковска Рачна Ракета ,”milane(e)” е на Француски и Германски за “наведувачка птица”) е Европска против-тенковска наведувачка ракета. Дизајнирањето на ПТРР започнало во 1962. Била подготвена за проба во 1971ва, и прифатена за користење во 1972ра. Тоа е жиченo наведувачка (SACLOS)ПАКЛВ(Полуавтоматска на Команда во Линија на Видик) ракета, што значи, метата mora да биде во линија на видик за да може да се испали успешно ракетата. ПАКЛВ може да биде опремена и со MIRA топлински нишан, за да има и употреба во ноќни услови.
Колбас
Производството на колбаси претставува традиционална техника на конзервација на храна. Тие може да бидат конзервирани преку стврднување, сушење (често заедно со ферментирање), чадење или замрзнување. Некои стврднати и чадени колбаси се складираат без замрзнување, но најголемиот број свежи колбаси се складираат замрзнати и како такви се чуваат сè до нивното готвење.
Милан (проектил)
ИСТОРИЈАТ
ПАКЛВ е Француска и Германска ракета која со дозвола се произведува во Италија, Шпанија, Британија и Индија. Поради жиченото наведување од страна на оператор, ракетата може да ги избегне најчестите контра-мерки (светлосни ракети и ракети што распрснуваат алуминиумски влакна). Слабa страна и се краткиот домет, изложеноста на операторот и потребата од стварно добро обучени оператори.
Колбас
Постојат повеќе национални и регионални видови на колбаси кои се разликуваат според состојките со кои се зачинети (пр. лук, црн пипер, вино итн.), месото од кое се приготвени, како и начинот на подготовка.
Милан (проектил)
МОДЕЛИ
•	ПАКЛВ(MILAN): Самостојна, обично обликуван детонатор, боева глава(1972)
•	ПАКЛВ 2Т(MILAN 2T): Самостојна, обично обликуван детонатор, боева глава со дополнителен мал детонатор на каснечката сонда за пробивање на реактивен штит(1993)
•	ПАКЛВ 3: Тимски, со обликуван детонатор, боеви глави(1996)
•	ПАКЛВ ЗД(MILAN ER): Со Зголемен Домет
Подоцнежните ПАКЛВ модели содржат тимски HEAT(Високо Експлозивни Анти-Тенковски=ВЕАТ) боеви глави. Ова било сторено со цел држејќи темпо со развитокот на Советската Штитна технологија. Советските тенкови почнале да се појавуваат со експлозивни реактивни штитови кои можеле да ги победат дотогашните ATGMs(АТНР=Анти-Тенковски Наведувачки Ракети). Малата водечка ВЕАТ пробива и ги детонира ЕRA(ЕксплозивнитеРадиоактивни=ЕР) плочки, отворајќи пат за главната ВЕАТ боева глава за да го пробие арморот od pozadi.'''
Бошко Бабиќ
Бошко Бабиќ (, –, ) — македонски археолог.
Животопис
Дипломирал историја на уметноста во Белград (1955), а докторирал на Универзитетот во Лублин, Полска (1980). Основач на Народен музеј во Прилеп и негов директор (1955–1980). Основач и директор на Институтот за старословенска култура во Прилеп (1980–1989). Организира повеќе ликовни колонии (вајарство во дрво и мермер). Уредник на списанието за култура „Стремеж “. Претседател на САДЈ (1972–1976). Основач на МАНД (1970) и негов прв претседател. Воспоставува соработка со археолошки и со конзерваторски институции од Полска.
Творештво
Во долгогодишната научно-истражувачка активност зад себе оставил голем број на стручни трудови. Добитник бил на голем број домашни и меѓународни награди, признанија и ордени. Покрај делувањето во струката, учествувал во севкупниот културен живот во Прилеп и пошироко. Активно учествувал во работата на списанието „Стремеж”, како долгогодишен член на редакцијата и во еден период и како негов главен уредник. Бошко Бабиќ бил и прв претседател на театарските игри “Војдан Чернодрински”. Автор бил на повеќе филмски и телевизиски сценарија, елаборати и проекти.
Во рамките на меѓународниот проект “Енциклопедија на раната историја на Европа” тој бил координатор за СФР Југославија.
Пелмени
Пелмени (руски:пельмени - множина, пельмень - еднина) се тестенини полнети со сос завиткан во тенко безквасно тесто, кои се руско национално јадење и водат потекло од Урал.
Пелмените имаат слични имиња и на други јазици: белоруски -пяльмені, татарски - пилмән(нәр), украински-пельмені, латвиски - pelmeņi, естонски - pelmeenid, азербејџански - düşbərə, и сл.
Состојки
Тестото се прави од брашно и вода, а понекогаш додавајќи и јајца. Сосот може да биде мелено месо (свинско, јагнешко, телешко или друг вид на месо), риба или печурки. Мешањето на повеќе видови месо заедно е исто така популарно. Традиционалниот Удмуртски рецепт бара мешавина од 45% телешко, 35% овчо и 20% свинско месо. Пелмените во Перм (западно од Урал) често се полнети со печурки, кромид, репки или сува зелка место месо. Различни зачини како црн пипер и кромид се мешани во сосот.
Потекло и историја
Зборот пелмени е оформен од пельнянь - буквално ”уво-леб” од староседелни Коми јазик. Нејасно е кога пелмените влегле во кујните на домашните Сибирски народи и кога првпат се појавиле во Руската кујна. Една теорија објаснува дека пелмените или општо, полнети сварени тестенини, потекнуваат од Кина (објаснувајќи ја употребата на зачини како црниот пипер кои не се специфични за Русија и морале да бидат увезувани) и биле пренесени од страна на Монголците во Сибир и Урал од кај што постепено се прошириле надалеку во Источна Европа. Пелмените биле највеќе посакувани од страна на ловџиите кои барале ниско - калорична, лесна за припрема, заситувачка храна која можеле да ја носат со нив како замрзната за долгите патувања во зима. Pilmän (Татарскиот еквивалент на пелмени) се традиционално јадење во Татарската кујна кај што отсекогаш биле служени со чиста супа.
Разлики
Пелмените припаѓаат на фамилијата тестенини и се тесно поврзани со Украинските вареники и Полските пиероги. Во САД и Канада, поимот пиероги или перогис е често користен за опишување на сите видови Источно Европски тестенини независно од формата, големината, сосот. Пелмените се исто така слични со Кинеските џиаози. Роднини се со Турските и Казакските манти, Непалските и Тибетските момо и Узбечките чучвари. Главната разлика меѓу пелмени и момо е нивната големина - типичен пелмен е околу 2 -3цм во пречник, додека момо се најчесто дупло од таа големина. Најбитната разлика меѓу пелмените, варениките, пиерогиите е дебелината на кората од тестото - во пелмените таа е најтенка, па затоа често имаат повеќе сос. Пелмените не се служат со благ сос што ги разликува од Украинските варенки или Полските пиероги кои некогаш се благи. Исто така, сосовите во пелмените се честопати не сварени за разлика од варениките и пиерогите коишто најчесто имаат сварен сос. Пелмените можат да бидат чувани замрзнати на подолг период со многу мала загуба во квалитетот или вкусот, а водата во која се варени може да се користи за правење супа.
Регионални разлики
Во Сибир, пелмените се традиционално замрзнати чувани надвор за време зимата и се третираат како конзервирана храна. Ловците или истражувачите кои патуваат низ тајгата земаат со себе ранци со смрзнати пелмени како дел од лесно сварливите, не-испарувачки залихи. Пелмените можат да бидат смрзнати на подолг период, а се приготвуваат одма, варејќи ги во зовриена посолена вода сè додека не почнат да излегуваат на површината, оставајќи ги така 2-5минути. Регионални разлики постојат во варењето на пелмените. Во Урал тие се секогаш варени во вода, додека во Сибир, варени се во солена вода или понекогаш во пилешки бујон. Сварените пелмени се служат самостојно или прелиени со стопен путер или павлака. Сенф, Рен, доматен сос и оцет се исто така употребувани. Некои рецепти советуваат пелмените откако ќе се сварат да се испечат додека не добијат златно-кафеава боја. Пелмените можат да бидат служени во бистра супа, иако во Сибир, таквиот начин се смета за лош вкус и при служење на пелмените внимателно се сугерира начинот на конзумација.
Во смрзнато пакување, пелмените можат да се најдат во руски и украински продавници за храна како и насекаде кај што постојат руски заедници. Кутиите со замрзнати пелмени најчесто се етикетирани како “Сибирски пелмени” поради Сибирската практита за чување и транспорт во замрзната состојба. Најголема количина индрустриски пелмени кои се продаваат по продавниците се произведуваат од страна на Италијански компании како Ариенти и Катанео, Има, Остони, Замбони и сл. Овие пелмени најчесто тежат околу 15гр секојa и изгледаат како поголема верзија на тортелини, pa и затоа за нивното производство најчесто се користат италијанските фабрики за тестенини. Пелмените по обичај се приготвуваат и дома. Најлесниот(навидум макотрпен) начин е едноставно, рачно; многу готвачи користат специјални “калапи за пелмени”, кои се во суштина обликувачи кои личат на тавчиња за мафини или калапи за равиоли, дозволувајќи им, брзо да направат неколку дузини пелмени со користење на 2 маси - должини тесто и количество мелено месо.
Во модерното Руско и Украинско живеење, од продавница купените пелмени се рачунаат како вид на брза храна која се поврзува со студентскиот или ергенскиот начин на живеење, многу слично како и инстант раменот и др.'''
Alfred Dunhill (марка)
Alfred Dunhill Ltd. — британска марка за луксузни производи, специјализирана за машка облека, кожни производи и модни додатоци. Компанијата е со седиште во Лондон, каде што исто така е сопственик и на работилница за кожа. Во моментов „Dunhill“ е во сопственост на „Richemont Holdings Limited“ и управувана од извршниот директор Ендру Мааг.
Рана историја
Бизнисот го развил Алфред Данхил откако тој го наследил бизнисот со седла на неговиот татко на лондонскиот Јустонски Пат (Euston Road) на своја 21 година во 1893 година. Алфред Данхил, реагирајќи на зголемената побарувачка за автомобили во тој момент, развил низа додатоци наречена „Motorh Dunhill's Motorities“. Оваа прва збирка вклучувала автомобилски свирки и светилки за автомобили, кожни мантили, очила, комплети за излети и часовници“.
За неколку години, бизнисот се придвижил кон пазарот на луксуз со отворање на две продавници на „Dunhill Motorities“ во Мејфер. Во тоа време, „Dunhill“ станал познат не само по автомобилска галантерија, туку и по автомобилска облека. Во каталогот „Dunhill Motorities“ биле прикажани над 1.300 артикли.
Напад (фудбал)
Во фудбалот, напаѓач е играчот кој игра најблиску до противничкиот гол, и е најмногу задолжен за постигнување на голови. Оваа позиција е најпозната во фудбалот, поради фактот што напаѓачите стануваат славни фудбалери побрзо од оние кој играат на останатите позиции заради постигнатите голови. Најпознатите напаѓачи (Пеле, Марадона) постигнуваат најмногу голови, и поради тоа тие се најскапи и најмногу барани на трансфер пазарот.
Alfred Dunhill (марка)
Рана историја
Лансирањето на данхиловото луле бил логичен чекор од „Motorities“; во 1904 година Алфред патентирал „ветробранско луле“ за да му помогне на возачот да се бори против ефектите на ветерот и времето во неговиот отворен автомобил. Првата тутунарска и продавница за лулиња на Алфред била отворена во 1907 година на улицата Дјук.
Напад (фудбал)
Модерните фудбалски формации обично вклучуваат еден, два или три напаѓачи. Тренерите обично поставуваат средиштен напаѓач кој е поставен најнапред (средиштен напаѓач или единствен централен напаѓач), и уште еден напаѓач кој е поставен помеѓу единствениот шпиц и средниот ред (т.н. “втор“ напаѓач) или евентуално уште два напаѓачи кој дејствуваат по двете крила (лево и десно) и на тој начин се поддршка се централниот напаѓач.
Alfred Dunhill (марка)
Рана историја
Алфред се повлекол од бизнисот во 1920-тите. На позицијата управен директор и претседател биле неговиот брат Алфред-Хенри, потоа ќерката Мери и, конечно, неговиот внук Ричард и со интересите на семејството Данхил во срцето, бизнисот продолжил да ги отелотворува атрибутите и одликите на личноста на Алфред.
Напад (фудбал)
Fodboldpositioner
Alfred Dunhill (марка)
Подоцна историја
До крајот на 1970-тите, Алфред Данхил нудел палета од 3.500 луксузни производи во повеќе од 20 продавници низ целиот свет.
Во 1990-тите, продавницата Алфред Данхил на улицата Џермин била реновирана за да предизвика атмосфера на приватен клуб, со мермерен под и берберница.
Запалки Rollagas
Развиена во средината на 1950-тите, „Dunhill“ произвел една од првите запалки за гас со бутан. Овој дизајн остана релативно непроменет од тогаш и редовно го користел Џејмс Бонд.
Малчин
Малчин (Malczyn) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Кетон
Кетоните, заедно со алдехидите, се карбонилни органски соединенија чија функционална група е кето-групата. Таа е всушност карбонилна група во која јаглеродниот атом е поврзан со два радикали, што не е случај кај алдехидите, каде тој е поврзан со еден радикал и еден водороден атом.
Поделба и изомерија
Кетоните се класифицирани на следниот начин:
За кетоните е типична положбената изомерија која се јавува поради различната местоположба на кето групата. Меѓутоа, кај првиот кетон од хомолошката низа (пропанон) нема ваква изомерија. Алдехидите и кетоните, пак, од друга страна, меѓу себе покажуваат функционална изомерија.
Именување (номенклатура)
Според правилата на МСЧПХ (IUPAC), кетоните се именуваат така што за основа се зема името на јаглеводородот со ист број на јаглеродни атоми како и кетонот, вклучувајќи го и карбонилниот C-атом, и на крај се додава наставката -он. Нумерирањето на C-атомите се врши така што јаглеродот од кето групата да добие помала бројна вредност. За повеќе кетони, во употреба се тривијални имиња. Прифатена е и номенклатура според која името на кетонот се состои од имињата на радикалите и зборот кетон, кои се пишуваат одделно. На пример:
Добивање
Главниот начин за добивање на кетоните е со оксидација на алкохоли. Најчесто таа се изведува со силен оксиданс во присуство на концентрирана сулфурна киселина. Кетоните се добиваат со оксидација на вторични алкохоли.
Зелник
Зелник — традиционално македонско јадење, коешто се состои од тенки слоеви на кори, полнети со сирење, јајца, праз, киселец или мелено месо. Во текот на зимскиот период, зелникот може да биде исполнет со зелка или спанаќ. Зелникот обично се послужува топол и со јогурт.
Освен во македонската, зелникот се среќава и во кујните на другите балкански земји.
Потекло на поимот
Поимот „зелник“ потекнува од зборот „зелје“ и се однесува на главните состојки од кои истиот се приготвува.
Слични јадења
Зелникот е сличен на јадењето „зелен бурек“ (yeşil börek), коешто е распространето во Турција и Средна Азија. За разлика од зелникот, зелениот бурек се приготвува за празници и феситвали, а се послужува со кефир. Кората и слоевите на зелениот бурек се потенки и полнети со други состојки.
Маламир
Маламир — средновековен бугарски владетел кој владеел со Првото Бугарско Царство од 831 до 836 година.
Тој бил третиот и најмал син на Омуртаг и внук на Крум. На престолот се качил главно поради прераната смрт на постариот брат Звиница и лишувањето од престолот на најголемиот брат Енравота поради пројавени симпатии кон христијанството.
Познато е дека откако неговиот брат Енравота одбил да се откаже од христијанството, Маламир го осудил на смрт. Младиот хан ја продолжил градежната активност на својот татко. Во негово време било завршено водоснабдувањето на Плиска. Во надворешната политика се стремел да одржува добри односи со Франкската империја и со Византија.
Византискиот цар Теофил го нарушил 30-годишниот мировен договор, кој бил потпишан со Омуртаг, и во 836 година презел поход против Бугарија. Бугарите, на чело со кавкан Исбул одговориле на византиските сили при што навлегле во византиските територии и стигнале дури до Одрин. Потоа се упатиле кон Пловдив и по преговорите со неговите жители влегле во градот. Од тој момент градот бил вклучен во пределите на Бугарија. Овој град во тоа време имал важно стратешко значење за освојувањето на Родопската област, како и за прекинување на римскиот пат Виа Милитарис (Виа Диагоналис) на Балканскиот Полуостров, кој ги поврзува Сигиндунум (Белград), Сердика (денес Софија) и Цариград (Истанбул) и копнената врска помеѓу Солун и Цариград. Овие настани се опишани во Камениот натпис, познат како Маламирова хроника.
Маламир неочекувано починал во 836 година и бидејќи не оставил наследници, престолот го зазел неговиот внук Пресијан - син на брат му Звиница. Не е позната точната причина за смртта на бугарскиот владетел.
Воени гробишта (Цапари)
Бугарските воени гробишта во подпелистерското село Цапари биле подигнати за време на Првата светска војна, кога таму биле погребани 214 бугарски војници и офицери кои загинале во битката на Пелистер. Гробиштата се наоѓаат северозападно од црквата „Свети Ѓорѓи“.
Гробиштата биле во урнатини многу години, но биле обновени во 2004 година кога гробиштата станале и првите официјално признати бугарски воени гробишта во Република Македонија. Седумте споменици на бугарските офицери закопани во дворот на црквата „Свети Ѓорѓи“ се едни од ретките сочувани од илјадници бугарски офицерски споменици на територијата на денешна Република Македонија.
Мјенкошин
Мјенкошин (Miękoszyn) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Arty (списание)
Arty — независен британски уметнички фанзин започнат од уметничкот Кејти Ломакс во 2001 година. Ломакс е и уредник. Arty е за љубителите на уметноста напишана од самите уметници и објавена од одделот за изданија на „Transition Gallery“, просторот управуван од уметници во источен Лондон.
Историја
Arty било основано во 2001 година во Лондон од Кејти Ломакс. Се издавало двапати годишно и се продавало низ Обединетото Кралство, вклучувајќи ги „Tate Modern“, “Tate Britain' и Институтот за современи уметности во Лондон.
Фрустрирана од можностите за новите уметници да ги искажат своите мислења и грижи и вхахновени од зин културата, уметничкот Кејти Ломакс го започнала „Arty“ како противлек за суво, критичарско пишување за уметноста. Првите 20 броја биле фотокопирани и хевтани, а во нив биле прикажувани содржини предводени од еклектичен уметник, вклучувајќи рецензии за современа уметност и бројни ексклузивни цртежи од над 30 истакнати и нови уметници од целиот свет. Темите на минатите изданија вклучувале забава, момчиња, девојки, книги, природа, азбука, скандал, наши идоли, етикети и рецензии во Лондон.
Од бројот 21 големината на списанието се зголемило и секој број вклучувало избрана боја. Неодамнешни соработници биле Џесика Вурсанџер, Сара Дојл, Рејчел Кетл и Гавин Тој.