cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Муслиманска милиција на Санџак
Востание во Црна Гора
Муслиманската милиција Санџак учествувала во задушувањето на востанието во Црна Гора,, извршувајќи бројни злосторства против Србите од Црна Гора и Црногорците. Милицијата добила наредба да ги нападне српските и црногорските села. На 19 јули муслиманската милиција учествуваше во нападот на српските села на десниот брег на реката Лим. Единиците на муслиманската милиција од Сјеница и Корита отвориле дополнителна линија на фронтот против востаниците откако го зазеле Бијело Поље на 20 јули 1941 година. На 17 август 1941 година, милицијата убила 11 селани во селото Слатина кај Бродарево. Одред на муслиманска милиција од Бихор командуван од Растодер ги нападна бунтовниците кон Беране. Муслиманската милиција од Плевља им помагала на Италијанците да ги запалат и ограбуваат куќите на востаниците за време на италијанските репресалии по битката кај Плевља.
Италијанската администрација
Поради нестабилната ситуација во Црна Гора, усташите останале во Санџак само до почетокот на септември 1941 година. Кога усташите биле принудени да го напуштат Санџак, муслиманите кои биле во сојуз со нив и нивната муслиманска милиција останале сами. и се здружиле со окупаторските италијански сили. Во источните делови на Санџак, муслиманската милиција соработувала со германските и албанските сили.
Во есента 1941 година, Италијанците го назначиле Осман Растодер за командант на муслиманскиот милициски одред во горниот Бихор со седиште во Петњица. Со одредот на милицијата во Гостун командувал Селим Јуковиќ. На крајот на септември 1941 година, милицијата од Тутин учествувала во нападот на Ибарски Колашин, претежно населен со Срби. Во Сјеница богатиот муслимански трговец Хасан Звиздиќ станал градски гувернер кој вооружил многу локални муслимани и ги организирал како милиција. Во средината на ноември 1941 година, четничката единица од 40 луѓе отишла во Косатица обидувајќи се да ја разоружа муслиманската милиција командувана од Сулејман Пачариз. Милиционерите одбија да го предадат оружјето и во последователната борба двајца од нив беа убиени, а еден четник беше ранет. За да се одмазди за смртта на неговите двајца луѓе, муслиманската милиција под команда на Пачариз нападна дел од Косатица населена со Срби и зароби, брутално мачел и убил седум Срби од Косатица.
На почетокот на февруари 1942 година, четите на муслиманската милиција од Сјеница, Пријепоље, Бродарево и Комара, заедно со четниците под команда на Павле Ѓуришиќ и италијанските сили, биле планирани да ги нападнат партизаните кои се повлекувале низ Санџак по поразот во Ужице. Кога Пачариз сфатил дека партизаните успеале да ги победат четниците, не се осмелил да ги нападне партизаните, туку решил да ги префрли силите во Сјеница за да му помогне на Звиздиќ во случај партизаните повторно да решат да го нападнат градот.
Кога италијанските сили повторно го зазеле Чајниче (денешна Босна и Херцеговина) во април 1942 година, тие формираа одред на муслиманска милиција од околу 1.500 луѓе и снабдија дел од нив со оружје. Муслиманската милиција во Јабука (близу Фоча) била командувана од Хусин-бег Ченгиќ. Муслиманската милиција во Бијело Поље била основана од Ќазим Сијариќ, Вехбо Бучан и Галјан Лукач. Во април 1942 година Италијанците основале баталјон на муслиманската милиција во Метаљка, во близина на Чајниче, составен од околу 500 муслимани од селата во близина на Пљевља и Чајниче. Малку подоцна во Буковица, кај Пљевља, беше формиран команден пункт на муслиманската милиција. Беше командуван од Латиф Моќевиќ чии единици ги нападнаа и убиваа локалните Срби од крајот на мај 1942 година. Во Горажде и Фоча, како одмазда за убиствата на Србите од страна на муслиманската милиција, четниците убија околу 5.000 муслимански мажи, жени и деца крајот на 1941 година и во 1942 година.
Конференцијата во Пријепоље беше организирана на 7 и 8 септември, на која присуствуваа политичките и верските претставници и на христијанското и на муслиманското население на Санџак, вклучително и претставници на нивните вооружени сили. Сите тие се согласија за решението евентуалните спорови да се решат по мирен пат, да им се овозможи на сите бегалци да се вратат во своите домови и да им се обезбеди помош во храна и други потреби. Овој договор не беше испочитуван. Во четничкиот штаб продолжија да добиваат извештаи за муслимански напади врз српско население. Во декември 1942 година, околу 3.000 муслимани го нападнале српското село Буѓево и неколку околни села во близина на Сјеница, запалија српски куќи и убиваа српски цивили. Според четнички извори, муслиманите се подготвувале да ги протераат Србите кои живееле на територијата на десниот брег на Лим, Плевља, Чајниче и Фоча. Црногорските четници под команда на Павле Ѓуришиќ извршија одмазднички напади против муслиманите во Санџак, од кои многумина беа невини селани, со оригинален мотив да се пресметаат со муслиманските милиции.{{Sfn|Sedlar|2007}{{Sfn|Lampe|2000}} На 7 јануари 1943 година единицата командувана од Ќазим Сијариќ се истакнала за време на нападот на четниците предводени од Павле Ѓуришиќ кои запалиле многу муслимански села во близина на Бијело Поље. На 10 јануари 1943 година, Ѓуришиќ известил дека четниците под негова команда запалиле 33 муслимански села во Бијело Поље, убија 400 членови на муслиманската милиција, а исто така убија околу 1.000 муслимански жени и деца. Четниците имале 14 убиени и 26 ранети мажи. По последователниот напад на четниците од Санџак и Босна на Буковица (село кај Плевља), тие се бореле против муслиманската милиција и, според извештајот на Павле Ѓуришиќ, убиле околу 1.200 борци и 8.000 цивили. Во периодот февруари - јуни 1943 година муслиманската милиција и албанските сили ги запалија речиси сите српски села во Тутин, Сјеница, Пријепоље и Нови Пазар и убиле многу луѓе. Според историчарот, професор Јозо Томашевич, сите околности на овие „чистечки акции“ извршени од четниците против муслиманите во Санџак биле делумно спроведување на директивата издадена до Ѓуришиќ од Михаиловиќ во декември 1941 година, која наредила чистење на муслиманското население од Санџак. Во јули 1943 година Дража Михајловиќ им предложил на водачите на муслиманската милиција да се согласат да соработуваат со четниците за борба против комунистите. Во август 1943 година, четничкиот претставник и муслиманските водачи на Дежево се сретнаа во селото Пиларета и се договорија да ги прекинат сите непријателства меѓу вооружените муслимански сили и четниците и да соработуваат во борбата против партизаните. На сите четнички единици во Санџак им било наредено да не се соочуваат со муслиманите.
Многу команданти на муслиманската милиција го собрале својот народ и јавно го кажале своето мислење дека четниците се подобри од партизаните кои ги сметаа за разбојници. Политичките водачи на муслиманите од Санџак (Аќиф Хаџиахметовиќ) и Албанците (Џафер Дева) се согласија Санџак да биде припоен од Независната држава Хрватска или да се подели меѓу Хрватска и Албанија.
германската администрација
По капитулацијата на Италија во почетокот на септември 1943 година, четниците нападнале и заробиле многу италијански гарнизони во Санџак. На 11 и 12 септември 1943 година четниците се обиделе да го заземат Пријепоље, но германските сили поддржани од муслиманската милиција ги принудиле да се повлечат со тешки жртви.
За време на германската управа на Санџак, по капитулацијата на Италија, секоја чета на муслиманската милиција била обврзана да обезбеди одреден број луѓе за германските воени единици. Командантите на муслиманската милиција ги избрале најспособните млади војници и ги испратиле во Нови Пазар да бидат обучени од трупите на СС. Некои од нив беа испратени на Источниот фронт. Кога германските сили ја презеле контролата над Плевља од Италијанците, тие вооружиле околу 400 членови на муслиманската милиција. Во Сјеница германската команда муслиманската милиција уби 50 четници. Хасан Звиздиќ ги опреми со нови, германски униформи, дозволувајќи им да го чуваат фесот.
По неговото назначување на функцијата Висок СС и полициски водач Санџак во септември 1943 година, Карл фон Кремплер станал познат како „Принцот санџак“ по неговото релативно успешно формирање на полк за самоодбрана „Сандшак“. Тој отишол во Санџак во октомври и ја презеде локалната доброволна милиција од околу 5.000 антикомунистички, антисрпски муслимански мажи со седиште во Сјеница. Оваа воена единица била создадена со приклучување на трите баталјони на албанските колаборационистички трупи со некои единици на муслиманската милиција. Како висок офицер на Вафен СС Карл фон Кремплер го назначил Хафиз Сулејман Пачариз, локален исламски свештеник со албанско потекло за формален командант на единицата, но како клучен воен тренер и лице за контакт со германско оружје и муниција. остана делотворно под контрола. Во Бијело Поље муслиманската милиција имала два одреди. Едниот бил под команда на Ќазим Сијариќ, а другиот под команда на Галјан Лукач. И двајцата беа подредени на Кремплер. Во ноември 1943 година, Германците им наредиле на муслиманите и четниците во Санџак да ги прекинат своите непријателства и да соработуваат обединети под германска команда. На 15 ноември му наредил на Сијариќ да воспостави комуникација со локалните четнички чети и заедно со нив и одредот на муслиманската милиција под команда на Галијан да ги нападне комунистичките сили во Бијело Поље. Сијариќ ги следел германските наредби. Кон крајот на декември 1943 година, Ровчанин командувал со муслиманската милиција во Санџак. На 3 февруари 1944 година, единиците на муслиманската милиција под команда на Мула Јакуп и Билал Дрешај, Синан Салковиќ и Фаик Бахтијаревиќ ги нападнале селата околу Колашин. Тие биле поддржани од силите на балисти од Дреница. На почетокот на април 1944 година, муслиманската милиција учествувала во битката против партизаните кај Ивањица, заедно со германските, четничките и силите на Недиќ.
Во септември 1944 година, Тито прогласил општа амнестија, дозволувајќи им на соработниците да ја сменат страната, а речиси сите постари членови на милицијата дезертирале. На 22 септември 1944 година муслиманската милиција ја предала Плевља на партизаните без отпор. Откако бил поразен од партизаните за време на нивниот напад на Сјеница на 14 октомври, Пачариз и неговиот полк го напуштиле Санџак и отишле во Сараево во ноември 1944 година.
Последици
Сулејман Пачариз бил фатен во близина на Бања Лука во 1945 година, пред суд и прогласен за виновен за масакри врз цивили. Тој беше погубен како воен злосторник.
1656 во книжевноста
1656 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Критски бик
Критскиот бик во старогрчката митологија на критскиот крал Минос му го испратил Посејдон. Минос требало да го принесе бикот како жртва на богот Посејдон, но на Минос му било жал да убие така убав бик, па го оставил во своето стадо, а на Посејдон му принел еден од другите бикови. Посејдон се разлутил на Минос и му пратил беснило на бикот кој излегол од морето. Бикот трчал по целиот остров и уништувал сè на својот пат.
Херакловиот седми подвиг бил да го доведе во Микена овој бик. Херакле го фатил,го довел во своето стадо и го пуштил на слобода. Бикот побегнал на север и стигнал во Атика, на Маратонското поле, каде го убил атинскиот херој Тезеј.
Боцвана
Боцвана (Botswana; Botswana) или официјално Република Боцвана (Lefatshe la Botswana, Republic of Botswana) — држава во Јужна Африка. Државата порано била британски протекторат познат како Бечуаналенд. Откако државата се стекнала со независност на 30 септември 1966 година, официјалното име биле променето во денешната форма. Боцвана се граничи со Јужна Африка на југ и југоисток, со Намибија на запад и на север и со Зимбабве на североисток. Боцвана има допирна точка со Замбија, но овој дел од границата не е добро утврден. Главен град на државата е Габороне, а службени јазици се цвана и англискиот. Боцвана има вкупна површина од 581.730 км2 и население од 2.029.307 жители според проценките од 2010 година.
Потекло на поимот
Името на државата потекнува од матичниот јазик цвана (сецвана) и значи „земја на Цваните“. На цвана, претставката бо- се става пред коренот на името (во овој случај народот Цвана) и се добива името на државата.
Рана историја
Територијата на Боцвана била населена со коисански народи со илјадници години. Едмп наоѓалиште на ридот Цодило во северозападна Боцвана содржи археолошки докази дека на таа територија имало коисански народи од 17.000 г.п.н.е. па до околу 1650 година. Во тој период коисанските народи биле ловци и собирачи на плодови, нивните алатки биле изработени од камен, дрво или коска и нивната култура била означена како „доцно камено доба“. Овој начин на живот бил нашироко прифатен во регионот, особено во северните предели на Боцвана.
Во изминатите векови, коисанските народи преминале од примитивниот начин на живот во сточари и одгледувачи на говеда и овци. Говедата и овците биле донесени од Источна Африка. Некои коисански народи емигрирале низ централна Намибија и пристигнале сè до ’ртот Добра Надеж. Во тој период коисанските јазици за првпат биле воведени во Јужна Африка.
Банту-период
Земјоделството и одгледувањето на добиток од страна на народите Банту било раширено јужно од екваторот со илјадници години. Од Западна Африка, за време на доцното камено доба, земјоделството било пренесено во Ангола, во 380 година започнало да се употребуваат и алатки во регионот на реката Замбези. Од другата страна пак, источноафриканското земјоделство се проширило низ саваните и во околу 20 година било воведено во регионот на реката Замбези. Овие народи, покрај тоа што вовеле земјоделство и сточарство, ги вовеле и банту-јазиците во регионот.
Биле потребни стотици години да се заменат коисанските традиционални принципи на живот во регионот Окаванго и Макгадикгади со банту-вредности. Во 200-те години луѓето почнале да изработуваат керамика, која според археолошките пронајдоци, била мешавина од коисански и банту-елементи.
Најстарото археолошко пронаоѓалиште во Боцвана од железното доба е Цвапонг, кое се наоѓа во Палапје и датира од 190 година. Се претпоставува дека наоѓалиштето е од источни банту-земјоделци од регионот на долината на Лимпопо. Во северните делови од државата се населиле западни банту-земјоделци. Во западните делови од државата биле пронајдени колиби за кои се верува дека потекнуваат од 420 година, додека исти такви населби биле пронајдени во Преторија, но тие потекнувале од 300 година. Денес има и докази дека имало банту-земјоделци во Окаванго, кои опстојувале паралелно со коисанските народи. Таква населба била Цодило, која потекнува од 550 година. Проблем за археолозите е да ги дефинираат карпестите цртежи во Цодило, за кои традиционално се верува дека биле насликани од Бушмани.
Први кралства
Од 1095 година, југоисточна Боцвана била дом на нова култура, чиј центар бил Морцане во близина на Габане. Морицанската култура е традиционално поврзана со Кгалагдиското Кралство, најзападната сотоанско-цванска група.
Во источните предели на централна Боцвана, во околината на Серове, се развила силна сточарска традиција, која била под доминација на населението од брдата Тоуцве од 600/700 година, па сè до 1200/1300 година. Просперитетот на државата бил заснован на одгледувањето добиток. Народот Тоутцве исто така се занимавал со ловење и со трговија во долината на Лимпопо.
Државата на Тоуцве била освоена од народот Мапунгубве, која првично се наоѓала во регионот на реките Лимпопо и Шаше. Освојувањето се случило во периодот 1200/1300 година. Мапунгубве забележале голем развој поради трговијата со злато преку реката Шаше па сè до Индискиот Океан. Главниот центар на Тоуцве бил напуштен, но новите владетели ги зачувале останатите населени места поради одредени придобивки. Сепак, оваа држава во развој била краткотрајна и државата Големо Зимбабве, која се развила северно од Лимпопо, ја освоила цела територија. Најголемиот процут Зимбабве го забележал во периодот од 13 до 15 век. Наследничка на Големо Зимбабве била државата Бутуа, која се развила во западно Зимбабве.
Државата Бутуа наскоро потпаднала под контрола на Чибундуле, а подоцна во 1685 година и под власт на Розвите. За време на владеењето на Розвите, Бутуа станала позната како Каланга.
Издигнувањето на Цваните
Во периодот 1200 до 1400 година, поголем број моќни династии започнале за да се развиваат во западен Трансвал и нивната моќ почнала да се шири низ регионот. Фокензите се прошириле јужно кон јужносотоанските народи, додека Ролонзите се прошириле западно кон калагариските народи. Се претпоставува дека или Калагаријците ги прифатиле Ролонзите или се преселиле западно низ Калахари. Моќта на Ролонзите била голема и често имале воени конфликти со народот Таунг.
Цванските династии Квена и Хуруце го основале кралството Нгвакеце во југоисточна Боцвана во 1700 година. По 1750 година, ова мало кралство прераснало во моќна воена држава која ги контролирала ловството и одгледувањето на добиток во Калахари, како и производството на бакар во Кање. Квените се населиле во Молепололе, а некои Квени се населиле и во Шошонг.
Бечуаналенд
Во 19 век избиле непријателства меѓу племињата Цвана и Ндебеле кои вршеле упади во Боцвана од североисток. Тензии, исто така, се појавиле со бурските (европски) доселеници од исток. По жалбите од страна на водачите на Боцвана Кама III, Батоен и Себеле за помош, британската влада го ставила „Бечуаналенд“ под нејзина заштита на 31 март 1885 година. Северната територија останала под директна управа како Протекторат Бечуаналенд и е денешна Боцвана, додека јужната територија станала дел од колонијата Кејп и сега е дел од северозападна провинција Јужна Африка. Мнозинството луѓе кои зборуваат цвана живеат во Јужна Африка.
Кога Сојузот на Јужна Африка е формиран во 1910 година од главните британски колонии во регионот, протекторатот Бечуаналенд и Баситоленд (сега Лесото) и Свазиленд ( „Високата комисија за територии“) не биле вклучени, но било обезбедено нивно подоцнежно оформување.
Џонатан Зебина
Џонатан Зебина (роден на 19 јули 1978 година во Париз) — француски фудбалер кој моментално игра за екипата на Тулуза. Тој најчесто игра на позицијата десен бек, а повремено во својата кариера бил користен и на позицијата централен дефанзивец, иако ја започнал кариерата како напаѓач.
Боцвана
Особености
Вкупната површина на Боцвана изнесува 600.370 км2 и тоа ја прави 45-та најголема држава во светот. Како споредба, површината на Боцвана е слична со таа на Мадагаскар и нешто помала од американската сојузна држава Тексас. Според пописот од 2001 година, во Боцвана живеат 1.680.863 жители, а проценките за 2010 година предвидуваат дека државата има нешто над 2 милиони жители. На југ и југоисток Боцвана граничи со Јужноафриканската Република (1.840 км), на запад и на север граничи со Намибија (1.360 км) и на североисток државата граничи со Зимбабве (813 км). Боцвана има допирна точка со Замбија на север. Главен град на Боцвана е Габороне.
Од географска гледна точка, Боцвана е релативно рамнинска земја со одреден број на висорамнини. Во државата доминантна е пустината Калахари, која зазема 70% од вкупната површина на Боцвана. Делтата на реката Окаванго е најголема копнена делта во светот и истата се наоѓа во северозападниот дел од државата. Во северниот дел од државата се наоѓа Макгадикгади, големо исушено солено езеро.
Џонатан Зебина
Каљари
Иако многу млад тој добил шанса во првиот тим на Каљари поради повреди на неколку фудбалери од одбраната. Тој се утврдил себеси во првиот тим многу брзо и се стекнал со репутација на еден од најперспективните десни бекови во Европа.
Рома
Во 2000 година Зебина потпишал за Рома со ко-сопственост договор. Во својата прва сезона во клубот Зебина одиграл 22 натпревари и имал голем придонес во освојувањето на своето прво Скудето во кариерата. Во првата сезона тој играл на позицијата централен бек во 3-4-1-2 формацијата на Фабио Капело, поради тоа што на десната страна бил поставен бразилецот Кафу. Во сезоната 2003-04 Кафу си заминал од Рома и Забина станал прв избор на позицијата десен бек. Зебина одиграл 94 натпревари за Рома во сите конкуренции и во 2004 посакал да замине во поголем клуб. Иако бил близу да му се приклучи на Милан, сепак тој решил да потпише за Јувентус како би ја продолжил соработката со тренерот Капело (кој некој месец пред тоа заминал во Торино).
Боцвана
Особености
Басенот на реката Лимпопо, главна географска одлика на Јужна Африка, делумно се наоѓа во Боцвана, поточно во југоисточниот дел од земјата. Реката Чобе се наоѓа во северниот дел од Боцвана и истата служи како граница меѓу Боцвана и Намибија. Реката Чобе се спојува со реката Замбези во местото наречено Казунгула. Боцвана има разновиден див животински и растителен свет. Покрај делтата и пустината, во државата има пасишта и савани, каде гнуа, антилопи и останати цицачи и птици опстојуваат. Северниот дел од Боцвана е дом на една од ретките поголеми групи на африкански див пес. Националниот парк Чобе, кој се наоѓа во округот Чобе, е дом на најголемата концентрација на африкански слон. Паркот има површина од 11.000 км2 и во него живеат над 350 видови птици.
Џонатан Зебина
Јувентус
Во својата прва сезона во Јувентус, Зебина одиграл 24 натпревари во Серија А и 6 во Лигата на шампионите. Тој освоил две скудета со Јувентус во сезоните 2004-05 и 2005-06, но поради скандалот калчополи на клубот му се одземени овие двe титули. Во сезоната 2006-07 Јувентус се натпреварува во Серија Б, а Зебина веднаш го најавил своето останување со целда му помогне на клубот да се врати во елита. По заминувањето на Џанлука Ѕамброта, тој останал единствениот избор на десната страна во одбраната и одиграл 24 првенствени натпревари. Следната сезона тој одново добива конкуренција со доаѓањето во клубот на Зденек Григера. Новиот тренер на Јуве, Клаудио Раниери има повеќе доверба во чехот, па Зебина одиграл само 16 натпревари во сезоната 2007-08. Во летото 2010 Зебина е ослободен од клубот заедно со соиграчите Мауро Каморанези и Давид Трезеге.
Брест
Во летото 2011 година тој се вратил во Франција, во дресот на новакот во лигата Брест, откако одиграл уште една сезона во Серија А со екипата на Бреша. Зебина дебитирал на 20 август 2011 во ремито 1-1 со Лион. Неговото искуство му помага на Брест да остане во лигата завршувајќи на 15. место. По завршувањето на сезоната од клубот објавиле дека Зебина нема да го продолжи договорот кој му истекува на крајот на Јуни.
Боцвана
Еколошки проблеми
Моментално Боцвана се соочува со два еколошки проблеми: суша и опустошување. Опустошувањето во Боцвана е тесно поврзано со сушните периоди. Поради сушата, 75% од луѓето и животинскиот свет во државата се зависни од подземните води. Подземните води ги ублажуваат ефектите на сушата. Подземните води се црпат со помош на дупчење длабоки дупки, кои пак резултираат со ерозија на земјата. Површинската, надземна, вода во Боцвана е многу малку застапена и само 5% од земјоделството на Боцвана користи дождовни води. Поради овој проблем, се зголемило одгледувањето на добиток како главен извор на приход. Како последица на тоа, 71% од површината на државата се користи за пасење, што е исто така една од причините за опустошување на земјиштето.
Џонатан Зебина
Тулуза
На 1 јули тој му се приклучил на Тулуза како слободен играч. Зебина го добил дресот со број 11.
Репрезентативна кариера
И покрај тоа што редовно играл за време на неговиот престој во Рома и Јувентус, тој заработил само еден настап за Франција, на 9 февруари 2005 година, во ремито 1-1 против Шведска. Зебина останал во плановите на Жак Сантини во текот на целиот негов мандат. Сепак, по заминувањето на Сантини од репрезентацијата, Зебина никогаш не бил повикан за Франција повторно откако селекторската клупа ја предводел Рајмонд Доменех.
Боцвана
Еколошки проблеми
Бидејќи одгледувањето добиток во Боцвана станал профитабилен бизнис, земјиштето и понатака се експлоатира. Животинскиот свет во Боцвана почнал драстично да се намалува. Во периодот од 1966 до 1991 година, добитокот се зголемил од 1,7 милиони на 5,5 милиони грла. . Исто така, бројот на луѓето се зголемил од 547.000 на 1,5 милиони жители во 1995 година. Над 50% од домаќинствата во Боцвана чуваат добиток и моментално е најголем извор на приход за руралното население. Поради намалената обработка на земјата и големата застапеност на пасишта, се зголемило опустошувањето на земјиштето. Исто така, во Боцвана се издале извештаи каде се вели дека и делтата Окаванго се суши поради пасењето.
Одделот за шумарство и ресурси веќе има започнато проекти за повторно засадување локална вегетација во Јужен Кгалагди, Северен Квененг и Ботети. Со садењето на локална вегетација се очекува да се намали опустошувањето на земјата. Владата на САД исто така склучила договор со Боцвана, при што државата се стекнала со 7 милиони долари со што државата си го намалила јавниот долг. Со намалениот долг, Боцвана може да се насочи кон поинтензивни мерки за спречување на еколошките проблеми. Програмата за развој на САД тврди дека главен проблем за преголемата експлоатација на ресусрите е директно поврзана со нивото на сиромаштија во земјата.
Клима
Боцвана е полусушна држава, поради кратките дождливи сезони. Сепак, поради релативно високата надморска височина и континенталната местоположба, државата има суптропска клима. Сушната сезона во Боцвана трае од април до октомври во јужниот дел и до ноември во северниот дел, каде сепак има поголеми врнежи. Јужниот дел од земјата е изложен на постудени ветришта за време на зимскиот период од мај до август, кога средна температура е 14 степени. Целата држава има топли лета со средна температура од 26 степени. Целата држава е ветровита и прашлива за време на сушната сезона.
Политички систем
Боцвана е демократска република, каде претседателот на Боцвана е шеф на државата и владата. Извршната власт е во рацете на владата. Законодавната власт под ингеренции на Собранието на Боцвана и владата. Последните парламентарни избори се одржале на 16 октомври 2009 година и истите биле десетти по ред.
Уште од независноста, политичкиот систем во Боцвана бил под доминација на Боцванската демократска партија. Судската власт во државата е независна од останатите два типа на власт. Според „Транспаренси интернешенел (Transparency International)“, Боцвана е најслабо корумпирана држава во Африка и се споредува со Португалија или Јужна Кореја. Сепак, за државата се смета дека има најтајни јавни институции.
Локалната власт во Боцвана е во рацете на окружните совети и петте градски совети. Окружните управници имаат извршен авторитет и истите се назначени од централната власт. Управниците соработуваат со назначени и избрани окружни советници и окружни комитети за развој.
На последните избори во 2009 година, следниве политички партии зеле учество: Боцванска демократска партија, Боцвански национален фронт, Боцванска конгресна партија, Боцванска народна партија, Движење Маркс, Енгелс, Ленин и Сталин, како и неколку независни кандидати.
Одбранбени сили
Во моментот кога Боцвана се стекнала со независност, во државата немало обрамбени сили. Кога родезиските и јужноафриканските воени сили се судриле со активистите на ЗИПРА и ИС, тогаш Боцвана ги создала своите воени сили. Боцванските обрамбени сили биле создадени во 1977 година. Претседателот на Боцвана е командир на воените сили и шеф на советот за одбрана. Одбранбените сили на Боцвана бројат околу 12.000 членови.
По политичките промени во Јужна Африка и во регионот, одбранбените сили на Боцвана се фокусирале на заштита од ловокрадство, подготовки при катастрофи и зачувување на меѓународниот мир. Како најголем придонесувач за развојот на војската е САД и голем дел од воените лица на Боцвана се стекнале со американска обука.
Одбрабените сили на Боцвана имале учество и во меѓународни операции. Некои позначајни учества на Боцванските сили се:
Административна поделба
Боцвана е поделена на 15 окрузи, од кои 9 се рурални, а 6 се урбани. Окрузите се управувани од окружни и градски совети. До 2001 година Чобе бил посебен округ, но бил споен со Северозападниот округ, кој бил познат под името Нгамиленд.
Стопанство
Од својата независност па навака, Боцвана го има најбрзо растечниот БДП по глава на жител во светот. Боцвана се трансформирала од најсиромашна земја во светот во средна економија. Според проценките, Боцвана е на четврто место по бруто националните приходи по куповна моќ во Африка и има стандард за живот сличен на Мексико или Турција. Валута на државата е боцванска пула. Една боцванска пула е еднаква на 6,40 денари.
Според Меѓународниот монетарен фонд, економскиот раст на земјата бил околу 9% во периодот 1966 до 1999 година. Боцвана има високо ниво на економска слобода, во споредба со останатите африкански држави. Владата константно одржува фискална политика, и покрај буџетскиот дефицит во 2002 и 2003 и државата има мал јавен долг. Боцвана се стекнала со највисок кредитен рејтинг во Африка.
Најголемата дијамантска компанија во државата, Дебсвана, е 50% сопственост на владата. Рудната индустрија во државата сочинува околу 40% од приходите на земјата. Во 2007 година, значителни количини ураниум биле откриени во Боцвана и се проценува ископувањето да започне во 2012 година. Неколку меѓународни рударски компании отвориле свои седишта во Боцвана и голем дел се изјасниле позитивно во поглед на трговијата со дијаманти, злато, ураниум, бакар па дури и нафта. Владата во 2009 година објавила дека размислува да не ја базира својата економија на дијаманти бидејќи се проценува дека дијамантите ќе бидат сосема ископани во следните 20 години.
Демографија
Се проценува дека околу 70 проценти од населението на Боцвана се христијани. Најголеми христијански групи се англиканците, методистите и црквата на Јужна Африка. Покрај овие, во државата има и лутеранци, католици, адвентисти, баптисти, мормони и останати помали христијански групации.
Според пописот од 2001 година, во државата имало 5000 муслимани, кои биле по потекло од Јужна Азија. Исто така, според истиот попис, во државата биле забележани 3000 хиндуисти и 700 бахаисти. Околу 20% од вкупното население на државата се изјаснило дека нема религија. Религиските обреди се опслужуваат, како во урбаните, така и во руралните средини.
Народ
Боцвана е национална земја на Цваните. Тие сочинуваат околу 79% од вкупното население, а потоа следуваат Каланга со 11%, Басарва со 3%, Кгалагади со 3%, белци со 3% и други со 1%. Покрај овие, во државата има и Бушмани, Бајеи, Бамбукушу, Басубија и Бахереро. Боцвана е дом и на мала група Индијци, чиј број е скоро ист со тој на белците. Индијците се доселеници од останатите африкански држави, каде емигрирале од Индискиот Полуостров. Белците се главно со англиско или холандско потекло и во регионот се населиле со колонизацијата на Јужна Африка.
Од 2000 година, поради лошата економска состојба во Зимбабве, бројот на Зимбабвејци во Боцвана се зголемил значително.
Помалку од 10 000 Бушмани сè уште живеат според традиционалните норми. Уште од 1990-те години, владата на Боцвана се обидува да ги исели Бушманите од нивните места. Професор Џејмс Анаја, висок функционер на ООН за човекови права, ги осудил постапките на Боцвана за иселување на Бушманите од нивните земјишта.
Јазик
Службени јазици во Боцвана се англискиот и цвана. Англискиот јазик започнал да се зборува во регионот со британската колонизација на Јужна Африка и истиот бил службен јазик на протекторатот Бечуаналенд. Со осамостојувањето на Боцвана, за службен е прогласен и цвана, кој воедно и најмногу се зборува во државата. Карактеристични за овој јазик се претставките, кои имаат голема важност. Меѓу поголемиот број претставки, позначајни се претставките бо-, ба-, мо- и се-. Претставката бо- се користи за името на државата, претставката мо- се користи за еден човек од народот Цвана, претставката ба- се користи за народот Цвана и претставката се- се користи за јазикот. Така, од коренот „цвана“ се добива „Боцвана“ (држава), „Бацвана“ (народ), „Моцвана“ (еден човек од народот Бацвана) и „Сецвана“ (јазикот). Покрај цвана, во државата се зборуваат и каланга, сарва, недебеле и во некои делови африканс.
Здравство
Како и останатиот дел од потсахарска Африка, економските последици од епидемијата на СИДА се значајни. Планираните средства за економски развој биле намалени за 10% во 2002 година поради обезбедување буџет за здравството. Боцвана била силно погодена од пандемијата на СИДА и во 2006 година било проценето дека животниот век паднал од 65 на 35 години.
Според податоците од 2006 година, 24% од возрасното население било заболено од СИДА. Во 2003 година владата започнала програма за обезбедување евтини антивирусни лекови, како и информативна кампања за спречување на ширењето на болеста. Оваа кампања била започната од Фестус Могае, а првично била поддржана од Фондацијата Бил и Мелинда Гејтс, Фондацијата Мерк, Африканското меѓусебно партнерство за СИДА, Инситутот за СИДА Боцвана-Харвард, Харвардското училиште за јавно здравство и Универзитетот Пенсилванија.
Приближно еден од секој шести Цванец има ХИВ, и со тоа Боцвана е на второто место според ХИВ инфекциите, веднаш за Свазиленд. Владата јавно изјавила дека пандемијата ќе има силно влијание врз економијата на земјата и веќе таа има започнато кампањи и програми. Боцвана успеала да го намали пренесувањето на ХИВ од мајка на дете од 40 на само 4% од новороденчињата.
Сојузот за рак на Боцвана е волонтерска невладина организација, која има свои програми за борбата против ракот во државата. Сојузот е член на Унијата за меѓународна контрола на ракот. Сојузот обезбедува услуги за превенција од ракот, го олеснува патот до здравствените услуги за рак и обезбедува поддршка и совети за лицата кои се веќе заболени од рак.
Образование
Во моментот кога Боцвана се стекнала со независност, во државата имало многу мал број дипломирани лица, и мал процент на луѓе со средно образование. Боцвана ја зголемила писменоста на возрасното население од 69% во 1991 година на 83% во 2008.
Со откривањето на дијаманти и приходите кои владата ги добила од тоа, се забележал голем пораст на образованието во државата. На сите деца им се гарантира десетгодишно основно образование. Околу половина од учениците во Боцвана посетуваат дополнителни две години средно образование. Средното образование во Боцвана не е бесплатно и не е задолжително.
По завршувањето на средното образование, учениците може да се запишат на еден од шесте колеџи во државата или да се запишат на некои курсеви. Во државата функционираат Универзитетот Боцвана, Боцвански земјоделски колеџ и Боцванскиот сметководствен колеџ. Покрај овие, во државата има и уште одреден број приватни високообразовни институции. Голем дел од студентите се стекнуваат со државна школарина. Владата на Боцвана е во изградба и на вториот државен универзитет - Боцвански меѓународен универзитет за наука и технологија.
Спорт
Фудбалот е најпопуларен спорт во државата. Најголем успех на боцванскиот фудбал е квалификувањето на Африканскиот куп 2012. Покрај фудбалот, во државата популарни се крикетот, тенисот, рагбито, ракометот и голфот Боцвана е член на Меѓународниот совет за крикет.
Боцвана нема медал на олимписките игри, но во 2011 година Амантле Монтшо станала светски шампион во трки на 400 метри и таа станала првиот атлетичар од Боцвана кој освоил медал на меѓународно ниво. Покрај Амантле, Кабело Кгосиеманг е исто така познат атлетичар, кој бил трипати африкански шампион во скок во височина.
Уметност и кујна
Боцванската музика е вокална и се изведува без тапани. Голема улога во боцванската музика имаат жичените инструменти. Традиционални боцвански инструменти се сетинкане и сеганкуре. Во последните години гитарата станала неопходен дел од боцванската музика.
Најстарите боцвански и јужноафрикански цртежи на луѓе, животни и лов се наоѓаат во пустината Калахари. Цртежите биле изработени од Бушмани и се стари преку 20 000 години.
Национални празници
Националните празници во Боцвана се :
Галерија
Повеќе...
Липецка област
Липецка област (руски:Ли́пецкая о́бласть) е федерална област во Русија. Административен центар е градот Липецк.
1655 во книжевноста
1655 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Золтау
Потекло на името
Името Золтау доаѓа од „Золт“ (Solt), што означува сол, и „Ау“ (au), што означува река.
Местоположба
Золтау се наоѓа на реките Беме и Золтау во Линебуршкото Поле. На оддалеченост од околу 65 до 70 километри се наоѓаат големите градови како Бремен на запад, Хамбург на север и Хановер на југ.
Градски единици
Покрај самото градско јадро, административно градот е составен од следниве поранешни општини и денешни градски единици:
Среден век
Областа на Линебуршкото Поле веќе била населена со почетокот на новото камено доба пред околу 4000 години. Во областа на денешниот град се наоѓале неколку поединечни фарми. Веројатно околу 830 година била основана парохијата Золтау и била изградена првата дрвена црква „Св. Јован Крстител“ (Sante Johannis Baptista).
Првото пишано споменување на Золтау било во 936 година како Куртис Салта (Curtis Salta; „фарма на солена река“). Кралот Отон Велики го доделил имотот на Кведлинбуршкиот манастир. Во период од 600 години се развило селото Солтуве (Soltouwe) од претходната населба Куртис Салта. Било подигнато помеѓу црквата „Св. Јован“ и воденицата Валдмиле. Стари имиња биле Залцове (Salzowe; во век), Залтове (Saltowe; во 1068 и 1197) и Золтове (Soltowe; во 1304). Името Золтау првпат се појавило во 1791 година.
Последиците од војната во Золтау може јасно да се следат и го спречиле рапидниот раст на новиот град; условите биле мизерни и многу фарми биле уништени. Золтау бил надвор од поголемите центри на моќ, поради што не добил директна поддршка и не бил под директна власт на некој гроф. Во 1479 година, Золтау станал дел од Војводството Брауншвајг-Линебург и бил основан амт. Во 1511 година градот бил целосно уништен од пожар.
Последна витешка битка се одржала во јуни 1519 година на Вие Холт близу Золтау и е позната како Битката кај Золтау, што била една од борбите за Хилдесхајмската бискупија. Според традицијата благодарение на благородник од градот, Харм Тидинг, кој се преправал дека знае каде е големата армија на Линебург од војвксата на Брауншвајг, со што го спасил градот да не биде повторно уништен.
Ново време
Во Триесетгодишната војна, Золтау бил уште еднаш целосно уништен. Тоа што останало било само голема руина во пејзажот и останала само една градба од тоа време. Поминало долго време пред градот да се опорави. Трагите од војната и окупацијата на областа од шведските трупи, која започнала во 1632 година, е забележана на граничниот камен Елингер (Ellinger Grenzstein).
Золтау првпат станал гарнизонски град во 1712 година, а истата година била отворена првата текстилна фабрика. Наполеоновите трупи го окупирале градот во 1803 година и го претвориле во француски пограничен град за Кралството Вестфалија во 1810 година. Золтау припаѓал на кантонот Харбург во департманот Долна Елба. Во 1813 година, лицовската пешадија и Козаците ја завршиле десетгодишната окупација. Во 1826 година било подигнато денешното старо Градско собрание.
Во 1873 година била отворена првата железничка линија, која ги поврзувала Бремен и Берлин. Во 1901 година била продолжена линијата помеѓу Хамбург и Хановер, а во 1912 година била пуштена во употреба линијата кон Целе и Линебург. Во 1885 година, Золтау станал окружен град.
Во 1888 година била завршена евангелистичко-лутеранската Ционска црква во местото Нојтетендорф. На Божиќ во 1906 година при пожар изгорела црквата „Св. Јован“ (спомната уште во 1464 година); подоцна била обновена и постои и денес. Во 1911 година, црквата Лутер била осветена како втора евангелистичка црква, во 1915 година следела католичката црква „Св. Богородица“. Во 1913 година било основано царско коњичко училиште.
Кампот Золтау (Lager Soltau), најголемиот германски камп за воени заробеници од Првата светска војна, бил подигнат во 1914 година.
Од 1934 година, неколку единици на Вермахтот биле сместени во кампот Волтердинген и по крајот на Втората светска војна се користел како сместување за бегалците и принудните работници до 1960 година. На 17 април 1945 година британските војници го освоиле градот по силен артилериски оган. Претходно трупите на Вермахтот се обиделе да го запрат нивното движење на Алер. Нападите одзеле повеќе цивилни жртви отколку војници; градот во април 1945 година бил делумно оштетен од нападите.
Во Золтау кратко пред освојувањето на градот од сојузничките трупи во април 1945 година затворениците од концентрациските кампови успеале да избегаат. Истите можеле да се качат на еден товарен воз, кој застанал поради сојузничките напади. Во следните денови биле ловени од страна на членови на Вермахтот, СС и Хитлеровата младина, заедно со помошта на граѓаните, нашле и исмртиле 92 затвореници. Неколку граѓани ризикувајќи го својот живот им обезбедиле на бегалците храна и облека. Повоените судења за оние кои земале дел во ловењето и убивањето завршиле без пресуди поради недостиг на докази. Во 2007 година бил подигнат споменик.
Денес
Обновата на градот било приоритет во 1950-тите и 1960-тите години, кога имало градежен бум во градот.
На 1 март 1974 година, општините Алфтен, Брок, Дајмерн, Дитмерн, Харбер, Хецинген, Лајцинген, Марбостел кај Золтау, Мајнерн, Мителстендорф, Мојде, Тетендорф, Енинген, Видинген, Волтердинген и Волтем, се приклучиле кон градот. Во 1977 година, окрузите Золтау и Фалингбостел се споиле во округот Золтау-Фалингбостел; Золтау го загубил окружното седиште.
Во 1980-тите години се донел план за обнова на градот. Главната улица станала пешачка зона и се изградило ново Градско собрание.
Паркот Хајде бил отворен во 1978 година, а денес претставува најголем забавен парк во Северна Германија. Во него постои Колосос, поставена во 2001 година како најголема железница во светот и Скрим, поставена во 2003 година како највисока кула за слободен пат. Други туристички атракции се музејот за играчки, отворен во 1984 година, и термалните бањи Золтау, отворени во 1990 година.
По повлекувањето на британските трупи во 1993 година, британските касарни како први во Германија преминале во приватни раце. Денес, на нивно место се наоѓа центарот за настани Алте Рајтхале (Alte Reithalle).
Во март 2007 година било претставен концепт за осовременување на градското јадро. Сето ова завршило во март 2009 година.
Развој на населението
¹ Резултати од одржани пописи
Градски совет
Градскиот совет се состои од 34 избрани членови, што одговара за град со број на жители од 20.001 и 25.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
Градоначалник
Од околу 1410 година, градската управа е предводена од градоначалник и три други членови на советот. Ова заедничко управување траело до век.
Од 1946 до 2001 година, градот бил предводен од двоец составен од градоначалник и градски директор како предводник на управата. Како градски директори работеле Вернер Петерсен (1946–1951), Паул Милер (1951–1956), Фридрих Петерс (1957–1971) и Јирген Фенер (1971–2001). Во 2001 година обете функции се споиле во таа на градоначалникот.
Непосредно избран градоначалник на градот Золтау е моменталниот Хелге Реберт (независна).
Збратимени градови
Золтау е збратимен со следниве градови:
Театар и музеи
Спроти Старото Градско собрание во центарот на градот се наоѓа зградата на музејот за играчки со изложбен простор од 600 м² и музејот Золтау. Музејот Золтау ја следи историјата на градот до 200.000 години во минатото. Во мај 2015 година во градското јадро се отворил музејот Фелто-Филцвелт, образовен центар на тема филц. Во музејот на солта Золтау може да се погледне историјата на солта во местото.
Градби
Во Золтау се наоѓаат бројни знаменити цркви, како што е црквата „Св. Јован“, спомната во 1464 година. Црквата Лутер била изградена во 1911 година како втора евангелистичка црква, откако во 1906 година изгорела црквата „Св. Јован“ и била подигната во помала форма.
Други верски објекти се католичката црква „Св. Богородица“ подигната во 1915 година, црквата на Светиот Дух во ВОлтердинген како стара готска црква од 1245 година, капелата Хајденхоф од 1349 година и Ционската црква од 1888 година.
Други градби се Хаген со железничкиот мост, познатите извори во центарот на градот, поставени во 1978 година од Карлхајнц Гетке, како и библиотеката (поранешна воденица) и воденицата Рат.
Nickarth
Никола Илиев (познат како Nickarth или Rialians On Earth; р. во ) — македонски пејач, изведувач на повеќе инструменти, аудиопродуцент и текстописец.
Живот и кариера
Никола Илиев е роден на 10 септември 1996 година во Кочани, Македонија. На 10 години започнува да свири гитара, пее и да се занимава со пишување на текстови. Со музика почнува активно да се занимава на својата 14. година кога зема учество на изборот за јуниорска Евровизија со песната За твоите очи со која се пласира на третото место на државно ниво.
Завршува средно музичко училиште во Штип при отсек класична музика на гитара. Последователно запишува студии по етномузикологија во Скопје, а потоа и втор факултет за новинарство, но студиите не ги завршува, туку се посветува на својата музичка кариера. Nickarth ја започнува својата музичка кариера 2017 година кога се преселува во Англија, поточно Брајтон. Во Брајтон се запознава со многу музичари, артисти, меѓу кои и со Rag'n'bone Man и овде почнува да работи на својот прв студиски албум со продуцентот Оли Дафарн кој во истиот период соработува и со Birdy. Првиот успех го остварува со песната Save Me, заземајќи 37. место на Deep House плејсписокот на ITunes во Германија, подоцна истата песна се наоѓа на компилација издадена од светската продукциска куќа Cafe Del Mar. Својот прв албум го објавува во март 2018 година под името Next Generation XX. Албумот е издаден од продукциската куќа Cafe De Anatolia со 7 музички аудио записи. Додека престојува во Англија, настапува ширум земјата и гостува на неколку фестивали како поддршка од кои најпознат е Brighton Fringe Festival.
Крајот на 2018 година ја издава Faith, која подоцна се емитува на многу светски радиостаници како BBC Music Introducing, BBC Radio 6, Radio Reverb, Athens Jockey Radio и други, и истата е избрана од многу Spotify плејлисти како Radar Indie, Chill Vibes, Indie-Pop, Indie-Alternative со повеќе од милион слушатели.
За време на летото 2019 година, Nickarth го издава и своето прво E.P. Room 314, кое забележува голем успех. Песната I Only Care If You Too од истиот албум е 3 месеци првопласирана на топ–списокот на македонската национална телевизија - МРТВ. Во истиот овој период, Nickarth почнува активно да работи за продукциската куќа Cafe De Anatolia, која е основана 2017 година од неговиот татко и сестра – Зоран Илиев и Моника Илиева. Nickarth во 2019 година ja основа продукциската куќа Aodion Records под закрила на Cafe De Anatolia. Aodion Records издава музика од различни жанрови како што се синт-поп, дип хаус, електронска, прогресив и инди-алтернативна. Со Aodion Records и Cafe De Anatolia започнува и вториот негов музички проект Rialians On Earth. Под ова име, во време на 2019/2020 година издава 3 музички записи и работи на два ди-џеј сетови за Ibiza Global Radio.
Горен Чинар
Горен Чинар (Άνω Λεύκη, Ано Левки) — село во Општина Кавала во Кавалскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.