Фазен_премин
Критични експоненти и универзални класи
Континуирани фазни транзиции се полесни да се учат од транзиции од прв ред поради отсуство на латентна топлина, и тие се откриени дека имаат многу интересни својства. Феномените поврзани со континуирани фазни транзиции се нарекуваат критични појави, поради нивната поврзаност со критичните точки. Излегува дека континуираната фазна транзиција може да се одликува со параметри познати како критични експоненти. Најважниот е можеби експонентот за опишување на дивергенција на должината на топлинска корелација со приближување на транзицијата. На пример, да ги испита однесувањето на топлинскиот капацитет во близина на таква транзиција. Тие се разликуваат температурата T, на системот, додека одржување на сите други термодинамички променливи се фиксни, и да се најде дека промената се случува во некоја критична температура Tc. Кога T е во близина на Тc, капацитет C топлина обично има однесувањето на законот, Таквото однесување има капацитетна топлината на аморфните материјали во близина на температурата на стаклена транзиција каде универзална критичен експонент α = 0,59 А има слично однесување, но со експонент ν наместо α, се однесува за должината на корелацијата. Експонентот ν е позитивен. Ова е различно со α. Нејзината вистинска вредност зависи од видот на фазна транзиција за која се размислува. Широко се верува дека критичните експоненти се исти над и под критичната температура. Тоа сега се покажа дека тоа не е секогаш точно: Кога континуирана симетрија е експлицитно расчленета на дискретна симетрија со ирелевантни (во смисла на реномармализиона група) анисотропи, потоа некои експонати (како гамаекспонантон и експонент на осетливост) не се идентични. За -1 <α <0, топлинскиот капацитет има "своеобразност" во транзиционата температура. Ова е однесувањето на течен хелиум во транзиција ламбда од нормална состојба суперфлуидна, за која експерименти откриле дека α = -0,013 ± 0,003. Најмалку еден експеримент беше изведен во услови на нулта гравитација да кружат околу сателит за да се минимизираар разликите во притисокот во примерот. Оваа експериментална вредност на α се согласува со теоретските предвидувања врз основа на вариациона теорија. 0 <α <1, топлински капацитет се разликува во транзиционата температура (иако, бидејќи α <1, енталпија останува ограничен). Еден пример на таквото однесување е 3D транзиција на феромагнетна фаза. Во три-димензионален Исинг модел за едноосно напрегање на магнети, детални теоретски студии дадоа α експонент ~ 0,110. Некои системски модели не ги почитуваат однесување на законите. На пример, областа теорија предвидува конечен прекин на топлински капацитет во температурна транзиција, и две-димензионалниот модел Исинг има логаритамска дивергенција. Сепак, овие системи се ограничувани случаи и исклучок од правилото. Вистински фазни транзиции покажуваат однесување законитост. Неколку други критични експоненти, β, γ, δ, ν и η, се дефинирани, испитување на однесувањето на законот на мерливо физичко количество во близина на фазна транзиција. Експонентите се поврзани со скалирани односи, како што се Може да се покаже дека постојат само две независни експоненцијали ν и η. Извонреден е фактот дека фазни транзиции кои се појавуваат во различни системи често поседуваат истиот сет на критичните експоненти. Овој феномен е познат како универзалност. На пример, на критичните експоненти на критичната точка на течни гасови се најде да биде независна од хемискиот состав на течност. Повеќе импресивно, тие точно одговараат за критичните експоненти на феромагнетни транзициони фази во напрегање магнети. Ваквите системи се вели дека се во иста класа универзалност. Универзалност е предвидување на теоријата на ренормализациона група на фазни транзиции, во кој се наведува дека термодинамичките својства на системот во близина на фазна транзиција зависи само од еден мал број на функции, како што се димензија и симетрија и се бесчувствителни на основните микроскопски својства на системот. Повторно, отстапувањето од должината на корелација е од суштинско значење.