cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Радерфорд Б. Хејс
Инаугурацијата
Заради тоа што 4 март, 1877 година се паднал во недела, Хејс положил свечена заклетва на функцијата в сабота, 3 Март, во Црвената Соба на Белата куќа. Тој ја зел заклетвата јавно наредниот понеделник на Капитол Хил. Во своето инаугуративно обраќање, Хејс се обидел да ги смири страстите од изминатите неколку месеци, велејќи дека "оној кој и служи на партијата најдобро, ќе и служи на нацијата на најдобар можен начин". Тој ветил дека ќе се залага за мудра, чесна и мирна локална самоуправа во Југот, како и за реформа на државната служба и целосно враќање на златниот стандард. И покрај неговата порака за помирување, многу од Демократите никогаш не го сметаа изборот на Хејс за легитимен и го нарекуваа "Rutherfraud" (Радеризмама) или "Неговата Висоизмама" во наредните четири години.
Граѓанските права и крајот на реконструкцијата
Хејс бил силен поддржувач на Републиканската политика за реконструкција во текот на својата политичка кариера, но прв голем акт на неговото претседателствување било крајот на реконструкцијата и враќање на Југот под сопствено владеење. Претставничкиот дом на 45от Конгресот бил контролиран од страна на демократското мнозинство кои одбиле да дадат доволно средства за армијата да продолжи кон гарнизонот на Југот. Дури и меѓу републиканците, посветеност за продолжување на воената реконструкција почнала да исчезнува. Само две држави сè уште се под влијание на Реконструкција кога Хејс го презеде Претседателството и, без војници за да се спроведат законите за правото на глас, прерано паднале.
Демократите немале доволно гласови за да избегнат вето, но тие донеле нов предлог-закон со истиот анекс. Хејс стави вето на ова, и процесот бил повторен трипати. Конечно, Хејс потпишал присвојување без офанзивно условување, но Конгресот одби да помине уште една пресметка за финансирање на федерални маршали, кои биле од витално значење за спроведување на актите. Изборните закони остана на сила, но средствата за да ги наметнат истите биле значително намалени за односниот период.
Хејс наредно се обидел да ги усогласи општествените обичаи на југ со неодамна донесените граѓански права. "Мојата задача беше да ја избришат линијата, да се укине поделбата, да се стави крај на војната и сето тоа да донесе мир", напишал тој во својот дневник. "За да го направите ова, јас бев спремен да се согласам на воведување на необични мерки и да ја ризикувам мојата положба и углед во рамките на мојата партија и земјата." Сите негови напори биле залудни; Хејс не успеал да ги убеди јужните држави да ја прифатат идејата на расна еднаквост и не успеа да го убеди Конгресот на соодветни средства за спроведување на законите за граѓански права.
Реформи во државните служби
Хејс ја презеде функцијата решен да го реформира системот на државната служба, кој беше врз основа на системскиот план на Ендрју Џексон, кој во тоа време беше претседател. Наместо да даваат се федералните работни места на политичките приврзаници, Хејс сакал да ги награди по заслуга оние кои заслужиле. Сенаторите од двете партии биле навикнати да се консултираат во врска со политичките назначувања и се свртеле против Хејс. Најистакнат меѓу неговите непријатели била сенаторката од Њујорк Роско Конклинг, која го следела Хејс во неговите реформски напори.
Џамија Ал-Хаким
Џамијата Ал-Хаким е муслимански храм кој се наоѓа во Каиро, Египет. Овој објект бил изграден во периодот од 990 до 1013 година, во времето на Фатимидите. Се одликува со исклучителната архитектура на минареата.
Радерфорд Б. Хејс
Реформи во државните служби
Иако тој не можеше да го убеди Конгресот да го забрани системот на запленување, Хејс издаде извршна наредба која им забранувала на федералните носители од тоа да биде потребно да се направи кампања за придонеси или на друг начин да учествуваат во партиска политика. Честер A. Aртур, колекторот на Капетанијата на пристаништата на Њујорк, и неговите потчинети Алонзо Б Корнел и Џорџ Х Шарп, сите поддржувачи на Конклинг, одбиле да ги почитуваат целите на претседателот. Во септември 1877, Хејс барал три оставки на мажи, на што тие одбиле да дадат. Тој поднел барање на Теодор Рузвелт, Војводата, Л Брадфорд Принс, и Едвин Мерит-сите поддржувачи на Евартс. Комитетот за трговија на Сенатот со кој претседавал Конклинг гласале едногласно да се одбијат номинираните, и отфрлање на Рузвелт од Сенатот со гласовен сооднос 31-25.
Хејс бил принуден да чека до јули 1878 година, кога, за време на Конгресниот прекин, тој ги отпуштил Артур и Корнел и ги замени со Мерит и Сила В Барт, соодветно. Конклинг се спротивставил на избраниот судија кога Сенатот повторно се состана во февруари 1879 година, но Мерит беше одобрен со гласање на 31-25, како што беше Берт од 31-19, донесувајќи му на Хејс и неговите најзначајни реформи во државните служби победа.
За остатокот од неговиот мандат, Хејс бил притиснат од Конгресот да донесува постојани реформи во законодавството, дури и со неговата последна годишна порака до Конгресот на 6 декември 1880 година.
Хејс исто така се занимавал со корупцијата во поштенските услуги. Во 1880 година, Шурц и сенаторот Џон А Логан го прашале Хејс да ги затвори прстените, систем на корумпирани договори за профитирање на Поштенската служба. Како историчар Ханс Л Трефуз подоцна ќе напише, Хејс "го знаеше едвај главниот осомничен [Брејди] и, секако, немаше врска со корупцијата." Иако Хејс и Конгресот се загледаа во договорите и не најдоа силни докази за престап, Брејди и другите лица беа обвинети за заговор во 1882 година. По два судски процеси, обвинетите беа прогласени за невини во 1883 година.
Големиот Штрајк на Железниците
Во својата прва година на власт, Хејс се соочи со САД најголемиот работнички штрајк: Големиот Штрајк на Железниците во 1877. Со цел да се направи се за намалување на финансиските загуби претрпени во Паниката од 1873 година, компанијата на главните железнички пруги ги намали платите на своите вработени неколкупати во 1877 година. Во јули истата година, работниците од железницата Балтимор и Охајо ја напуштија работата во Мартинсбург, Западна Вирџинија во знак на протест за нивното намалување на платата. Штрајкот брзо се раширил помеѓу работниците на Централната во Њујорк, Ири, Пенсилванија и другите железнички пруги, со што Штрајкувачите наскоро броеле илјадници. Плашејќи се од немири, гувернерот Хенри М Метјуз го замолил Хејс да испрати сојузни војници во Мартинсбург, и Хејс го сторил тоа, но кога војниците пристигнале немало бунт, само мирен протест. Во Балтимор, сепак, немири еруптира на 20 јули и Хејс нареди на војниците во Форт Мекенри да му помогнат на гувернерот во нивно сузбивање;. од времето кога пристигнале, немирите биле дисперзирани. Питсбург експлодира следно со немири, но Хејс не сакал да ги испрати војниците без гувернер тоа прв да го побара. Други незадоволни граѓани се приклучиле на работниците во немирите. По неколку дена, тој решил да ги испрати војниците да го заштитат федералниот имот; каде и да се појават немири да бидат задушени и му даде на генерал-мајор Скот Винфилд Хенкок севкупната команда на ситуацијата, по повод одбележувањето на првата употреба на сојузни војници за пробивање на штрајк против една приватна компанија. Немирите се ширеле понатаму, во Чикаго и Сент Луис, каде што штрајкувачите ги затворале објектите на железницата. До 29 јули немирите завршиле и сојузните војници се вратиле во своите касарни. Иако сојузните војници не убиле никој од штрајкувачите, судирите меѓу државните ојници и штрајкувачите резултирале со смртни случаи на двете страни. На железничките пруги беа победници во краток рок, кога работниците се вратија на своите работни места, а некои од намалувањата на платите останаа во ефект, но јавноста ги обвини работниците на железничките пруги за штрајкови и насилство, и тие беа принудени да ги подобрат работните услови без понатамошни намалувања. Бизнис водачите го пофалиле Хејс, но мислењето не било повеќе сигурно, како што тој забележал во својот дневник:.. "Штрајковите се задушија со сила, но сега за вистински лек може да не е нешто направено од страна на образованието на штрајкувачите, туку со разумната контрола на капиталистите, со мудрата генерална политика - да се стави крај или намалување на злото? Железничките штрајкувачи, како по правило, се добри мажи, трезни, интелигентни, и работливи".
Дебата околу валутата
Хејс се соочил со два проблема во врска со валутата. Првиот бил кованица од сребро, и неговата поврзаност со златото. Во 1873 година, Монетарниот акт од 1873 го запре ковањето на монети од сребро за сите монети во вредност од еден долар или повеќе, ефикасно врзување на доларот на вредноста на златото. Како резултат на тоа, понудата на пари кои биле договорени и ефектите од Паниката од 1873 се зголемиле за уште полош период, што доведува до наредба должниците да плаќаат долгови кога валутата беше помалку вредна. Фармерите и работниците, особено, се залагале за враќање на ковањето на монети во двата метала, верувајќи дека тоа ќе ја зголеми понудата на пари и ќе ги направи платите и вредноста на имотот поголеми. Вилијам Б Алисон, републиканец од Ајова понуди измена во Сенатот за ограничување на ковањето на монети до 2-4.000.000 долари месечно, и како резултат беше донесен Бленд-Алисон актот во Двата дома на Конгресот во 1878 година. Хејс стравувал дека Законот ќе предизвика инфлација која ќе биде разорна за бизнисот, договорите кои беа засновани на златниот долар, во пренос кон сребрениот долар предложено во законот ќе ја намали суштинска вредност од 90 до 92 отсто од постојниот златен долар. Понатаму, Хејс верува дека надувување на валута беше чин на нечесност. Тој стави вето на законот, но Конгресот го надгласа неговото вето, за време на неговото претседателствување.
Вториот проблем беа САД Забелешките (*Нотите) (најчесто се нарекува greenbacks), форма на рамни валути првпат издадени за време на Граѓанската војна. Владата ги прифати овие ноти како важечки за плаќање на даноци и тарифи, но за разлика од обичните долари, тие не беа разменливи во злато. Шерман се согласи со мислењето на Хејс за Законот, и складирале злато во рамките на подготовките за размена на greenbacks за злато. Откако јавноста беше убеден дека тие би можеле да ги откупат greenbacks за вид (злато), сепак, малкумина го сторија тоа, кога Законот стапи на сила во 1879 година, само 130.000 $ од $ 346.000.000 долари во greenbacks всушност биле откупени.
Надворешна политика
Поголемиот дел од надворешните политички врски на Хејс ја вклучуваат Латинска Америка. Во 1878 година, за време на Парагвајската Војна, тој го решил територијалниот спор меѓу Аргентина и Парагвај. Хејс ја доделил како награда спорната земја во Гран Чако - регион во Парагвај, а Парагвајците го наградиле него со тоа што преименувале град(Вила Хејс) и оддел ( Президент Хејд) во негова чест. Хејс бил исто така вознемирен со плановите на Фердинанд де Лесепс, градителот на Суетскиот канал, кои планови имале за цел да се конструира канал низ Панамскиот Провлак, што тогаш бил поседуван од Колумбија. Загрижен за повторувањето на францускиот авантуризам во Мексико, Хејс цврсто ја толкува доктрината на Монро.Во порака до конгресот, Хејс го објасни своето мислење за каналот. „Политиката на оваа земја е всушност постоење на канал што би бил под американска контрола и надзор. Обединетите Американски Држави не можат да дадат соглсност за предавање на оваа контрола на било која европска сила или било која комбинација на европските сили. " Мексиканската граница исто така го привлече вниманието на Хејс. Во текот на1870-тите, "беззаконски банди" често ја преминувале границата со упади во Тексас. Три месеци после преземањето на функцијата, Хејс и одобрил на Армијата  моќ да ги прогонува бандитите дури и во случај кога тоа бара премин во мексиканска територија.  Порфирио Дијаз, мексиканскиот претседател, протестирал за ред и испратил  војници на границата.  Ситуацијата се смирила откако Дијаз и Хејс се согласиле заеднички да ги прогонуваат  бандитите и  Хејс се согласил да не им се дозволи на  мексиканските револуционери да подигнат армии во САД.  Насилство по должината на границата се намалило, и во 1880 година Хејс ја отповикал наредбата дозволуваќи потера  во Мексико. Надвор од западната полутопка, најголемата загриженост на Хејс за надворешната политика била Кина. Во 1868 година, Сенатот го ратификуваше Договорот Бурлингејм со Кина, дозволувајќи неограничен проток на кинески имигранти во земјата. Како што економијата се затегна по Паниката од 1873, кинеските имигранти беа обвинети за намалување на платите на работниците. За време на железничкиот Штрајк во 1877, анти-кинески протести избувнале во Сан Франциско. Како одговор, Конгресот донесе Закон за кинеско исклучување во 1879 година, укинување на Договорот од 1868. Хејс стави вето на нацрт-законот, верувајќи дека САД не треба да ги укине договорите без преговори. Ветото привлече пофалба кај Источните либерали, но Хејс беше жестоко осуден на Западот.По тоа Конгресот усвои нов закон за таквиот ефект, Со Актот за Кинеското Исклучување од 1882 година, по што Хејс ја напушти функцијата.
Индијанскаска политика
Секретарот за внатрешни работи Карл Шурц ја вршеше американската политика во однос на Индијанците, почнувајќи со спречување на Воениот Оддел да го преземе Бирото за индијански работи. Хејс и Шурц спровеле политика во која биле вклучени: асимилација во белата култура, образовна обука, и делење на Индиското земјиште во поединечните оддели. Хејс верува дека неговата политика ќе доведе до самостојност и мир меѓу Индијанците и белците. Хејс се занимавал со неколку конфликти со индиски племиња. На Nez Perce, предводена од началникот Јосиф, се кренаа на востание во јуни 1877 година кога настанаа големи нереди. Во октомври, по решавачка битка на Мечкина Шепа, Монтана, Јосиф се предаде и генерал Вилијам Т Шерман нареди племето да се транспортира до Канзас, каде што тие биле принудени да останат до 1885 година. На Nez Perce војната не беше последниот конфликт на Запад, Банок се кренаа во пролетта 1878 година пред да бидат поразени од страна на армијата на Хауард во јули истата година. Војната со племето Уте избувна во 1879 година кога Јутс убил индиски агент Натан Микер, кој се обидувал да ги претворат во христијани. Хејс, исто така, се вклучи во решавање на отстранувањето на Ponca племето од Небраска на индијанската територија (денешна Оклахома), поради недоразбирање за време на администрацијата на Грант. Проблемот на племето дојде до вниманието на Хејс кога нивниот поглавар, Постојаната мечка, поднесе тужба да ја оспори побарувачката на Шурц тие да останат во индијанската територија. На Ponca и бил доделен надомест за својата земја и правата врз неа, кои биле претходно доделени на Sioux. Во пораката до Конгресот во февруари 1881 година, Хејс инсистирал дека "ќе им даде на овие лица кои беа повредени онаа мерка на надомест на штета која се бара од страна на правдата и од страна на човештвото.". Хејс и неговата сопруга, Луси, биле познати по нивната политика на водење на Белата куќа без алкохол, што доведува до нејзиниот прекар "Лимонада Луси.". Првиот прием на Хејс во Белата куќа вклучувал вино. Меѓутоа, Хејс се плашел од пијано однесување на приемите хостирано од амбасадорите околу Вашингтон, што доведува него да го следат наодите на неговата сопруга. Критичарите го обвинуваат Хејс со скржавост, но Хејс потрошил повеќе пари (што излезе од неговиот личен буџет) по забраната, наредувајќи дека секоја заштеда од елиминирањето на алкохолот се користи на пораскошна забава. Неговата умерена политика, исто така плати политички дивиденди, зајакнување на својата поддршка меѓу протестантските министри.
139 (број)
139 (сто триесет и девет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 138 а претходник на бројот 140.
Општина Ресен
Општина Ресен — општина во југозападна Македонија. На запад граничи со Општина Охрид, на исток со Општина Битола (порано Општина Цапари), а на североисток со Општина Демир Хисар. Центар на општината е градот Ресен.
Географија
Општината Ресен се наоѓа во Преспанската Котлина, во југозападниот дел на Република Македонија и опфаќа површина од 739 км2. Поделена на копно со 562 км2 и вода со 177 км2, претставува посебна просторна целина, која географски се простира околу пресекот на 41-от степен СГШ и 21-от степен ИГД.
Општината Ресен се граничи со општините Охрид, Битола и Демир Хисар. Во општина Ресен евидентирани се 44 топоними на места, од кои 43 се рурални, од нив 39 активни и 4 неактивни и една урбанизирана средина.
Демографија
Според пописот од 2002 година во општина Ресен живеат 16.825 жители од кои 50,3% женско население а 49,7% машко население,. Населението е распоредено во 4.847 домаќинства и 8.215 станови, со просечен број на членови во домаќинство 3,5 и просечна населеност од 23 жит./км2. Според национална структура:
Стопанство
Главна стопанска гранка во Општина Ресен е овоштарството, особено производството на јаболка.
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Ресен е Јован Тозиевски од редовите на ВМРО-ДПМНЕ. Тој бил избран на локалните избори од 2021 година за мандат од четири години. Советот на општина Ресен е составен од 15 члена. Според последните локални избори од 2021 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2021-2025 се:
Културни и природни знаменитости
Преспанскиот регион е сместен на Балканскиот Полуостров, на тромеѓето помеѓу Република Македонија, Албанија и Грција. Оваа област се смета за еколошки ентитет од глобално значење бидејќи тука може да се сретнат разновидни биотопи – езера, планина и шуми кои имаат единствени, уникатни одлики. Езерата Мала Преспа и Голема Преспа се меѓу најстарите езера во Европа, и затоа во нив може да се најдат голем број на ендемски видови. Регионот се смета за значаен резервоар на биоразновидноста и природната продукција.
Општината Ресен е сместена во Преспанската котлина и ограничена со планините Баба (највисок врв Пелистер 2600 м) на исток и Галичица (2235 м) на запад. На север се планините Плакенска и Бигла (1933 м) а на југ на албанскиот дел со Горбач (1750 м) и нешто пониските ограноци на Галичица.
На северниот дел од езерото сместен е Природниот Резерват Езерани на површина 1917 ha од што 1066 ha се копнена површина, додека 851 ha е водна површшина. Односот на копнена и водна површина е релативен бидејќи нивото на Преспанското Езеро значително варира во тек на годината и особено во тек на подолги периоди. Заштитеното подрачје е живеалиште на околу 200 видови на птици од кои 62 видови се ставени на списокот на заштитени видови во согласност со Бернската конвенција а три видови се наоѓаат на Европскиот црвен список на загрозени видови. Карактеристичен претставник на фауната во Преспанското Езеро е пеликанот (Pelecanus crispus). Ова е една од најкрупните птици кои егзистираат на вода, главно во потоплите краишта, кај нас го има единствено на двете Преспански Езера. Единствената колонија на големиот бел пеликан (Pelecanus onocrotalus) во Европската Унија се наоѓа во Преспа.
Природна реткост
Природна реткост претставува островот Голем Град кој се наоѓа во Големото Преспанско Езеро и зафаќа површина од 1 км2. Островот е обраснат е со бујна шумска вегетација со најголема застапеност на фојата која е ендемски вид на смрека. На островот постоеле 7 цркви, од кои сочувана е само пештерската црква Св. Петар. Островот е археолошко наоѓалиште со остатоци од живеалишта, цркви некрополи од римската епоха и средновековието, богат резерват на ендемски растенија и како природна реткост заштитет со Закон и изолирано живеалиште со минимално влијание од страна на човекот. Влегува во рамките на Националниот парк Галичица.
Шуми
Шумите на просторот на општината Ресен претставуваат природен ресурс кој се одликува со забележително присуство, како во планинските предели така и на ридските подрачја. Во последните години во преспанскиот регион се забележува зголемување на површините под шуми и шикари, како резултат на намалениот интензитет на експлоатација на шумските површини што произлегува одж деценискиот процес на емиграција на населението и, секако, поради организираниот систем на пошумување и природна ревегетација на шумите.
Најквалитетните насади под шума се концентрирани во планинскиот појас, а најнеквалитетните во ридските подрачја на општината. Нискостеблестите шуми и шикари имат ниска производна способност, но се со мошне значајна заштитна функција.
Присуството на шумите во преспанскиот регион претставува значајна претпоставка за развој на одредени видови туристички активности поврзани со рекреативната функција, пешачење, прошетки во природа, берење лековити растенија и шумскi плодови итн.
Води
Хидрографските одлики на преспанскиот регион имаат посебно значење за населението од овој крај како извор на издршка и вработување во повеќе стопански дејности поврзани со овој природен ресурс: туризмот, рибарството, угостителството и др.
Клима
Климата во целиот Преспански регион е умерено-континентална, со средоземно влијание преку клисурата Грло на југозапад од Малото Преспанско Езеро и преку планинскиот превој Превтис на југозападниот дел од Мала Преспа. Се одликува со топли лета во кои ноќите се свежи и со благи зими. Просечната годишна релативна влажност на воздухот изнесува 64%. Водата на Преспанското Езеро во одредена мерка се јавува како климатски модификатор на својата околина. Езерото кое се наоѓа на надморска височина од 850 м претставува терморегулатор за околниот воздух, посебно на температурата на воздухот во зимските месеци, особено во декември и јануари. Преодот од зимата кон летото е нешто побрз заради што пролетта е послабо изразена годишна сезона во однос на есента, што секако претставува важна одлика од интерес за претсојот на туристите во текот на есенските месеци во коишто во општината Ресен се организираат значајни манифестации како што е Јаболкоберот кој се одржува на крајот од септември.
Просечната годишна температура изнесува 10,2 °С, со најтопол месец јули со просечна месечна температура од 21 °С, минимална вредност од 0,3 °С во јануари.
Преспанската Котлина се одликува со долготрајно сончево зрачење со просечна годишна сума од 1 400 до 2 600 часови. Во однос на ветровите и струењето на воздухот присутни се локалните ветрови  со режим условен од езерото поради нееднаквото загревање на воздухот над копното и над езерската шир заради што се зголемува општата зачестеност на ветровите во ова подрачје. Маглата во Преспанското подрачје е ретка појава, главно поради честото проветрување и присуство на големите езерски водени површини.
На македонскиот дел од Големото Преспанско Езеро, главни притоки со кои се храни со вода се реките Источка, Преторска, Брајчинска и Голема Река, која поминува низ градот Ресен. Водите на Преспанското Езеро преку понорници истекуваат во Охридското Езеро.
Сообраќај
Низ Општина Ресен поминуваат следниве патишта:
Автопатишта:
Регионални патишта:
Сода-вода
Сода-вода, позната и како газирана вода или кисела вода, е вид на минерална вода која настанува од обична вода, во која е растворен гасот јаглерод диоксид. Притоа се создава реверзибилна реакција, односно динамичка рамнотежа, во која дел од молекулите на гасот и водата реагираат и формираат јаглеродна киселина, а дел од молекулите од гасот остануваат во водата во форма на меурчиња. Оттаму и киселиот вкус на газираната вода.
Сода-вода, евентуално и со други минерални примеси, се наоѓа и во природата. Во Македонија најпознат извор е Меџитлија, близу до Битола. Изворите на сода-вода во природата може да бидат опасни за луѓето бидејќи околу нив е многу голема концентрацијата на јаглерод диоксид и други отровни гасови.
Наводи
Acqua di Seltz Зельтерская вода
Игуасу (водопади)
Игуасу (Cataratas del Iguazú; Cataratas do Iguaçu; гварански: Chororo Yguasu) — водопади на реката Игуасу која се наоѓа на граница на бразилската држава Парана и аргентинската провинција Мисионес. Водопадите ја делат реката на горна и долна Игуасу. Изворот на реката Игуасу е во близина на градот Куритиба. Поголемиот дел од својот тек го минува низ Бразил. Во својот слив со реката Сан Антонио, реката Игуасу ја формира границата помеѓу Бразил и Аргентина.
Името „Игуасу“ потекнујва од гваранскиот или тупискиот јазик и претставува сложенка од „игу“ (вода) и „уасу“, (голема). Легендата вели дека богот сакал да се ожени со убава жена по име Наипи, која во чун побегнува со нејзиниот смртен љубовник Тароба. Збеснат, богот ја сече реката, создавајќи ги водопадите и осудувајќи ги љубовниците на вечно паѓање.
Во 1541 год, шпанскиот конквистадор Алвар Нуњез Кабеза де Вака ќе биде првиот Европеец кој ќе ги пронајде водопадите, според кого е именуван еден од водопадите во Аргентина.
Географска положба
Водопадите Игуасу се наоѓаат на местото каде реката Игуасу се сплотува преку работ на платото на Парана, 23 километри спротивно на течението на реката од сливот на Игуасу со реката Парана. Бројни острови по работ долг 2.7 километри ги делат водопадите на околу 275 поединечни водопади и упади (катаракти) кои варираат од 60 метри (200 стапки) до 82 метри. Околу половина од протокот на реката паѓа во долга и тесна бездна наречена Ѓаволско грло (Garganta del Diablo на шпански или Garganta do Diabo на португалски). Ѓаволско Грло е во форма на буквата У, високо е 82 метри, широко е 150 метри и долго 700 метри. Ѓаволското грло ја создава границата помеѓу Аргентина и Бразил. Аргентинската страна се состои од три дела: високите водопади,ниските водопади и Ѓаволско грло.
Од многуте острови најзначаен е Исла Гранде Сан Мартин, на страната на Аргентина. Поединечни водопади на аргентинската страна ги вклучуваат : Две сестри ,Бозети, Сан Мартин,Ескондидо и Ривадавија. Значајни водопади на бразилската страна ги вклучуваат Бенжамин Константа, Деодоро и Флоријано.
Две третини од водопадите се во рамките на аргентинската територија. Работ од базалт капа годишно се намалува за 3 мм (0,1 инчи). Водата од долниот дел на Игуасу се собира во кањонот кој ја носи водата во реката Парана, на кратко растојание по течението од браната Итаипу.Раскрсницата на водотеците ја означува границата меѓу Бразил, Аргентина и  Парагвај. Постојат места во градовите на Фоз до Игуасу, Бразил, Пуерто Игуасу, Аргентина и Сјудад дел Есте, Парагвај кои имаат пристап до реката Игуасу, каде границите на сите три земји можат да се видат и тоа претставува позната туристичка атракција за посетители на трите града.
Туризам
Повеќето посетители ги гледаат водопадите од аргентинската страна од градот Пуерто Игуасу. Бразил и Парагвај од граѓаните на некои земји бараат визи особено ако влегуваат од Аргентина, а тоа одзема многу време. На пример,посетители од Северна Америка кои минуваат низ Аргентина за да ги видат водопадите од бразилската страна треба да добијат виза од Бразилскиот конзулат од земјата пред заминување, но може лично да побараат виза во Бразилскиот конзулат во аргентинскиот град Пуерто Игуасу.
Постојат два меѓународни аеродрома во близина на Игуасу Водопади: Бразилскиот меѓународен аеродром Фоз до Игуасу (ИГУ) и Аргентинскиот меѓународен аеродром Катаратас дел Игуасу (ИГР). Двата аеродроми се оддалечени неколку километри од Игуасу Водопадите и од соседните градови Фоз до Игуасу, Бразил и Порто Игуасу, Аргентина. Воздухопловна компанија ЛАН и Аеролинеас Аргентина имаат директни летови од Буенос Аирес и неколку бразилски авиокомпании како авиокомпанија ТАМ,Гол, Азул, Веб-џет нудат услуги од големите бразилски градови до Фоз до Игуасу.
Пристап
До водопадите може да се стигне од двата главни града на двете страни од водопадите: Фоз до Игуасу во Бразил и Порто Игуасу во аргентинската провинција Мисионес, како и од Сјудад дел Есте, Парагвај од другата страна на реката Парана од Фоз до Игуасу. Убавината на глетката на водопадите е заштитена од Национален парк Игуасу (Аргентина) и Национален парк Игуасу(Бразил). Двата парка се одредени од УНЕСКО како Локации од светското наследство, еден во 1984, а другиот во 1987.
На бразилската страна има долга патека по должината на кањонот со продолжување кон пониското подножје на Ѓаволско Грло. Возење со хеликоптер кое нуди погледи на водопадите од височина е достапно само на бразилската територија. Аргентина забрани такви тури,поради штетните последици за животната средина. Од аеродромот Фоз до Игуасу до паркот може да се стигне со такси или автобус директно пред влезот на паркот. Има билети за паркот. Автобуси за слободно возење често се предвидени до различни места во паркот. Градот Фоз до Игуасу е оддалечен околу 20 километри и аеродромот се наоѓа помеѓу паркот и градот.
Аргентинскиот пристап е олеснет од страна на еколошки воз за прашуми и различни патеки. Возот ги носи посетителите директно до влезот на Ѓаволско дгрло, како и до горните и долните патеки. Премин Ѓаволско грло-Paseo del Diablo Garganta е патека долга еден километар што ги води посетителите директно преку водопадите на Ѓаволско грло. Други шеталишта овозможуваат пристап до издолжената верига на водопадите на аргентинската страна и на ферибот, кој се поврзува со островот Сан Мартин.
Споредби со други познати водопади
Првата дама на САД Еленор Рузвелт,откако ги видела Игуасу Водопадите наводно извикала "Јадна Нијагара!" Исто така, Игуасу Водопадите често се споредуваат со Викторијански Водопади во Јужна Африка кои ги делат Замбија и Зимбабве. Игуасу е поширока, но поради тоа што е поделена на околу 275 посебни падови и големи острови, Викторија е најголемата покривка за вода во светот, широка над 1.600 метри (5.249 метри) и висока над 100 метри (328 стапки) (во низок проток Викторија е поделена во пет дела од острови, но во висок проток може да биде непрекината). Единствените пошироки водопади се исклучително големи и брзи водопади како што се водопадите Бојома.
Со поплавување на Гваира водопадите во 1982 година, во моментов Игуасу го има вториот најголем просечен годишен проток од сите водопади во светот, по Нијагарините, со просечна стапка од 1.746 m3 во секунда .Својот максимален снимен тек со најголема количина е 12.800 m3 во секунда.За споредба, просечниот проток на Нијагарините Водопади е 2.400 m3 во секунда, со максимален снимен проток на 8.300 m3 во секунда. Просек на протокот на Викторијански Водопади е 1.088 m3 во секунда, со максимален снимен проток на 7.100 m3 во секунда.
Игуасу Водопадите беа ставени во потесен избор како кандидат за едно Седумте нови светски чуда на природата од страна на Седумте нови светски чуда на Светската фондација. Од февруари 2009 година,тие се рангирани на петтото место во групата Ф, во категоријата за езера, реки и водопади
Суша во 2006
Во текот на летото 2006 година, сериозна суша предизвика намалување на реката Игуасу, намалувајќи ја количината на вода што тече низ водопадите на 300 кубни метри во секунда до почетокот на декември. Ова беше невообичаено, затоа што сушни периоди вообичаено траат само неколку недели.
Жалба
Жалба е вид редовен правен лек против судска пресуда (на пример, во кривичната постапка) или против решение на управен орган. Се поднесува, во определен рок, до второстепен суд. По правило е суспензивна, односно го одложува извршувањето на пресудата или спроведувањето на решението. Со закон точно се предвидува кога може да се поднесе жалба против пресудата на второстепениот суд.
Бјенвенида
Бјенвенида — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура, Шпанија.
Наташа Саад
Наташа Саад (31 октомври 1974 – 24 јуни 2007), позната и како Лил Т, Литл Т, и Наташа — данска раперка и реге изведувач чии вокали во реге-ремиксот на песната „Calabria“ го прославија нејзиното име и првата позиција на Билборд листата за најдобра денс песна.
Живот и кариера
Саад е ќерка на данската фотографка Кирстин Саад и татко по потекло од Судан, која започна со пеење на возраст од 13 години во Копенхаген, каде во живо пееше со Мис Микупа и Мекемзи со бендот Ноу Нејм Реквестед. За време на тој период, настапува заедно со Квин Латифа, а истовремено стекнува слава во Јамајка. Во 1998 додека тренирала да стане професионален џокеј, паднала од коњот со што сериозно ја забавила својата кариера.
Смрт
Наташа загина на 24 јуни 2007 во сообраќајна несреќа во Јамајка. Другите два патника биле сериозно повредени, но пријателката на Саад, данската пејачка Карен Макупа била речиси и неповредена. Таа и другите повредени биле пренесени во болницата кадешто била изјавена нејзината смрт. Несреќата беше прифатена како особено акутна загуба за данската музика како и за забавниот свет, не само поради искрениот и исклучително интересен карактер, туку и поради тоа што имала огромен успех во нејзината кариера. Наташа е погребана на гробиштата Асистенс во Копенхаген, кадешто се погребани и Ханс Кристијан Андерсен, Сорен Киркегорд и физичарот Нилс Бор, но сепак претставува и вечен дом за многу други познати личности од 21иот век.
Ненад Ненадовиќ
Ненад Ненадовиќ (српски: Ненад Ненадовић; 20 октомври 1964, Белград — 22 септември 2021, Белград) — српски глумец.
Животопис
Ненад Ненадовиќ е роден во Белград на 20 октомври 1964 година. Според неговото признание, како единствено дете во семејството, тој бил многу немирен, на границата на пристојноста. Кон средината на септември 2021 година бил примен во болница поради компликациите предизвикани од КОВИД-19, а починал на 22 септември 2021 година. Тој бил оженет со Снежана, со која ги имал ќерките Јана и Мина.
Кариера
Ненадовиќ почнал да глуми уште како дете, кога играл во телевизиската серија „Вага за точно мерење“. Исто така, во детството глумел и во серијата „Враќањето на отпишаните“ и во филмот „Бошко Буха“. Дипломирал на драмската академија во Белград, во класата на Миња Дедиќ, а потоа станал постојан член на ансамблот при театарот „Бошко Буха“ во Белград каде работел до крајот на животот. Во својата театарска дејност, забележал неколку рекорди во поглед на бројот на одиграните претстави. Исто така, тој го водел училиштето за глумци. Тој бил добитник на повеќе награди од кои се издвојуваат трите награди на театарот „Бошко Буха“ за претставите „Тројцата мускетари“ и „Принцот — аркадна авантура“. Исто така, глумел и во повеќе телевизиски серии, а особено биле забележливи неговите улоги во сериите „Приказни од мајсторската работилница“ и „Белата лаѓа“. Покрај тоја, тој учествувал во сериите: „Зоотека“, Пет-шоу“ и „Фори и фазони“.
Мирко Ковилоски
Мирко Стојов Ковилоски (Прилеп, 1912 - 1944), — македонски револуционер, партизан, учесник во Народноослободителната војна во Македонија. Како илегалец дејствувал во рамките на Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија и на КПМ во Прилеп и во околината, како еден 8.000 учесници во НОВ од Прилеп и Прилепско. Загинал во 1944 година, како еден од 650 загинати револуционери од Прилеп и околината.
Неговото име е врежано во меморијалниот споменик - Могилата на непобедените во Прилеп.
Марина Чечнева
Марина Павловна Чечнева (Марина Павловна Чечнева; - ) беше советски пилот на По-2 и командант на скадрила во Втората светска војна. Прогласена е за Херој на Советскиот Сојуз на 15 август 1946, по завршени 810 летови за време на војната. Чечнева е автор на пет книги за нејзиното искуство за време на војната.
Цивилен живот
Чечнева е родена во работничко семејство на 15 август 1922 во селото Протасово во Малоархангелската област на Орелскиот регион и ги поминува нејзините први пет години во таа пуста област во Северна Русија. Во 1934 нејзиното семејство се преселува во Москва. На шеснаесет години, Чечнева се запишува во летечкиот клуб Осовиахим, каде учи летање. Но, нејзината цел е да стане професионален пилот. Оваа амбиција е охрабрена од нејзиниот татко, забранета од нејзината мајка, а поддржана од најзиниот инструктор за лет во клубот, Валерија Хомијакова, која исто така е и познат борбен пилот. Сепак, Марина станува инструктор пилот во Централниот летечки клуб во Москва помеѓу 1939 и 1941. Станува член на Комунистичката Партија во 1942.
Кариера во Втората светска војна
При германската инвазија на Советскиот Сојуз во јуни 1941 година, клубот се евакуира во Сталинград. Во октомври 1941, Чечнева добива дозвола да се придружи кон женската воздухопловна група формирана од страна на Марина Раскова. По завршување на дополнителни обуки на военото воздухопловно училиште Енгелс, доделена е на 588. Ноќен бомбашки полк како пилот на авионот По-2. Овој полк подоцна е признат како гарда и преименуван во 46. Гарда на ноќен бомбашки полк. Во 1942, Чечнева е унапредена и го добива чинот командант на лет. Поради нејзините подвизи во Битката за Кавказ, го добива Орденот на Црвеното Знаме на 27 септември 1942 година. Кон крајот на летото 1943, Марина го добива чинот на командант на скадрила и продолжува со бомбашките мисии, но и со обука на други војници. По учествувањето во мисиите за Кримскиот Полуостров, Белорусија и Источна Прусија, Чечнева добива втор Орден на Црвеното Знаме. Кон крајот на војната, се бори над Полска и се наоѓа во градот Швинојушче кога е прогласена победа над силите на Оската; Чечнева останува на кратко во Полска по распуштањето на полкот. За време на војната прелетува 810 бомбашки мисии во над 1000 часови лет во кои исфрла 150 тони материјал, уништувајќи шест магацини, пет моста, четири противвоздухопловни артилериски батерии, четири рефлектори и воз, додека исто така обучува 40 навигатори и пилоти за војната.
Подоцнежен живот
По војната, во ноември 1945 година, Чечнева се мажи за воен пилот и исто така Херој на Советскиот Сојуз, Константин Давидов. Семејството се враќа во Советскиот Сојуз во 1948 година, две години по раѓањето на нивната ќерка Валентина во 1946. Во 1949 година, нејзиниот сопруг кој работи за ДОСААФ, загинува во авионска несреќа додека лета од Ленинград до Калинин. Закопан е на Новодевичиските гробишта. Истата година, Чечнева поставува нов рекорд за постигнување најголема брзина со авионот Јак-18 и го добива признанието Почесен Мајстор на Спортот на СССР. Подоцна станува пилот со сертификат на авионите Јак-3, Јак-9, Јак-11 и Јак-18T. Исто така станува водач на женски спортски воздухопловен тим што лета на паради, но поради здравствени причини Чечнева престанува да лета во 1956 година. Во 1963 година дипломира на ЦПСУ Централниот Комитет на високо партиско училиште. Подоцна станува член на неколку комитети, вклучувајќи го Президиумот на Централниот Комитет на ДОСААФ, Президиумот на Советскиот Комитет на воени ветерани, Комитетот на советски жени, а станува и заменик претседател на Централниот Одбор на советско-бугарското пријателско друштво. Исто така пишува неколку книги и мемоари за нејзините искуства во Втората светска војна. Умира во Москва на 21 јануари 1984 и е закопана на Кунцевските гробишта. Нејзиниот некролог е ставен во советскиот воен весник „Краснаја Ѕвезда“ (Црвена Ѕвезда). Постојат улици во Орел и Кача кои го носат името на Марина Чечнева.
NGC 3477
NGC 3477 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3477 се споменува и како CGCG 66-74.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3477 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3477 има привидни димензии од 0,7' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 72°.
Други поделби
Проучување на NGC 3477 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32997. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 191; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 847. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 976.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Црква „Св. Александар Солунски“ - Битола
Свети Александар Солунски претставува македонска православна црква која се наоѓа во Битола на светонеделските гробишта.
Визиготска Шпанија
Визиготска Шпанија (Хиспанија) е назив за територијата на Пиринејскиот Полуостров во времето под власта на Визиготите. Овој период го опфаќа времето од Битката кај Вујеа во 507 година до Битката кај Гвадалета во 711 година. До 507 година, Визиготското Кралство, со центар Тулуза, ги контролирал Аквитанија, Нарбонска Галија и голем дел од Шпанија. По поразот на Визиготите од страна на Франките во 507 година, и смртта на визиготскиот крал, Визиготите неговиот наследник Амаларих го одвеле во Шпанија. Нивниот центар најпрво се наоѓал во Барселона, а потоа во Толедо.
Од 511 година до 526 година, Визиготите биле во сојуз со Остроготите, на чие чело се наоѓал Теодорих Велики. Во текот на 6 век дошло до војна околу престолот помеѓу Визиготите и источноримскиот цар Јустинијан I со неговиот претендент Атанагилда. Во војната, Византија победила, а Византијците немале намера да се повлечат и го зазеле југоисточниот дел од полуостровот каде се задржиле до 754 година. Овде тие ја создале и провинцијата Спанија.
Подоцна, на овие простори се појавил нов непријател, муслиманите кои во 711 година го зазеле скоро целиот полуостров, уништувајќи го целосно Кралството на Визиготите.
Tolosanisches Reich Reino visigodo de Toledo
Џамија Ал-Хусеин
Џамијата Ал-Хусеин е муслимански храм кој се наоѓа во Каиро, Египет. Овој објект бил изграден во 1154 година во времето на фатимидите, а подоцна бил реконструиран во 1874 година Џамијата е една од главните муслимански светилишта во светот. Во склопот на објектот се наоѓа и мавзолеј изграден во 1154 година.
Марлов
Марлов (Marlow) — град во округот Западна Померанија-Риген, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на 14 километри југоисточно од Рибниц-Дамгартен. Марлов е добро познат по својот Птичји парк Марлов, зоолошка градина која е специјализирана за птици и се простира на површина од 22 хектари.
Животопогоден појас
Животопогоден појас — појас или подрачје во вселената каде условите се погодни за живот онакви како што се на Земјата. Постојат две зони кои треба да бидат погодни, едната во рамките на планетарниот систем и другата во рамките на галаксијата. Планетите и месечините во овој реон се кандидати за постоење на живот, па според тоа способни да создадат вонземски живот сличен на нашиот.
Во нашиот Сончев Систем меѓуѕвездениот животопогоден појас се протега на растојание од 0,95 до 1,37 астрономски единици.
Глизе 581 d, последната од четирите планети на ѕвездата црвено џуџе Глизе 581 (околу 20 светлосни години од Земјата), е најдобар пример на пронајдена далечна вонсончева планета која орбитира во животопогодниот појас во вселената.
Под усвитеност (роман)
„Под усвитеност“ — роман на македонскиот писател Димитар Солев од 1957 година.
141 (број)
141 (сто четириесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 140 а претходник на бројот 142.
Емануел Пети
Емануел Лорен "Ману" Пети (роден на 22 септември 1970) — француски пензиониран фудбалер кој во својата клупска фудбалска кариера играл за Монако, Арсенал, Барселона и Челзи. Тој ја претставувал репрезентацијата на Франција на сениорско ниво, и го постигнал третиот гол во победата на Франција од 3-0 над Бразил во финалето на Светското првенство 1998.
Клупска кариера
Пети е роден во Дјеп, пристаништен град во близина на каналот Ламанш во северниот дел од државата. Тој ја започнал својата кариера во малиот клуб Арке-ла-Батај пред да биде потпише со Монако на Арсен Венгер на возраст од 18 години. Тој го направил своето деби набргу потоа, откако играл во финалето на францускиот куп во 1989 година. Пети станал редовен член на почетната постава во Монако, играјќи како лево крило или како внатрешен играч од средниот ред, а во 1991 година го освоил купот со Монако. Исто така во 1992 година играл во финалето на Купот на победниците на куповите (кое Монако го загубил од Вердер Бремен). Во сезоната 1996-97, неговата последна сезона во Монако тој бил капитен на својот тим кој го освоил насловот во Лига 1.
И покрај интересот од Глазгов Ренџерс, Пети се одлучил да му се приклучи на Арсенал во јуни 1997 година за 2,5 милиони £, каде што тој се вратил на соработката со својот поранешен менаџер од Монако, Арсен Венгер. Венгер веднаш го вклучил Пети во почетната постава да игра како централен играч од средниот ред или како дефанзивен играч од средината на теренот, и тој соработувал со неговиот сонародник и колега од репрезентацијата на Франција Патрик Виера. Француското дуо формирало одлично партнерство во средниот ред кое донело инстантен успех, откако Пети ја освоил двојната круна со Арсенал во својот прва сезона: Премиер лигата и насловот во ФА Купот. Вкупно, во три сезони кариера во Арсенал, Пети имал 118 настапи и постигнал 11 голови, вклучувајќи го и оној прекрасен лоб удар надвор од шеснаесетникот против Дарби Каунти (кој воедно бил и победнички гол), за време на сезоната 1997-1998.
Летото 2000 година Пети се преселил во Барселона заедно со својот соиграч од Арсенал, холанѓанецот Марк Овермарс за сума од 7 милиони £. Во Барселона тој бил преместен назад во одбраната, и се здобил со неколку повреди, па како резултат на тоа, тој не успеал да го задржи место во почетната постава. Во неговата биографија објавена во 2008 година, играчот го дал својот пат во Барселона како посебно поглавје, во кое тој образложил дека тренерот Лоренцо Сера Ферер дури и не знаел која е неговата примарната позиција кога тој се приклучил на тимот.
Репрезентативна кариера
Играјќи за француската репрезентација, Пети забелажал 63 настапи и постигнал 6 репрезентативни голови во кариерата. Тој исто така бил во државните репрезентации кој триумфурале на Светското првенство 1998 година и Евро 2000. Тој постигнал два гола на Светското 1998 година и на тој начин меѓудругото го дал својот голем придонес во освојувањето на првата титула светски првак на французите. Неговиот прв гол дошол по моќен шут од работ на шеснаесетникот против Данска, кој накрајот се покажал и како победнички во победата со 2-1, додека вториот Пети го постигнал во последните мигови од финалето против Бразил, поставувајќи ги конечните 3-0. Голот кој го постигна Пети во финалето беше особено незаборавен, заради начинот по кој тој тргна да трча уште од своето поле пред смирено да ја заврши акцијата со прецизен удар во далечниот агол. По некоја случајност, овој ист погодок бил јубилејниот 1000-ти гол во историјата на Француската фудбалска федерација, и последен на последното Светско првенство во дваесеттиот век.
Чаршија Махмутпаша
Чаршијата Махмут Паша, (турски: "Mahmutpaşa Çarşısı ') — историска чаршија која се наоѓа во Истанбул, Турција. Сместена е во просторот помеѓу Капали чаршија и Еминону. Овој пазар располага со поголем број на мали продавници од двете страни на главната улица. Вкупно има 256 продавници.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Паралово
Историја
Црквата била изградена во 1860 или 1878 година, а се петпоставува дека на местото имало средновековна црква.