cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Here I Stand (Васил Гарванлиев)
Ротердам
65-тото издание на Изборот за песна на Евровизија се одржало во Ротердам, Холандија и се состои од две полуфиналиња на 18 мај и 20 мај 2021, и големото финале на 22 мај 2021. Според правилата на Евровизија, сите земји учеснички, освен земјата домаќин и „Големата петорка“, составена од France, Germany, Italy, Spain и United Kingdom, треба да се квалификуваат во едно од двете полуфиналиња за да се натпреваруваат за финале, иако првите 10 земји од соодветното полуфинале напредуваат во големото финале. На 17 ноември 2020 беше најавено дека Македонија ќе настапи во првата половина од првото полуфинале на натпреварот. Песната не се квалификувала за финалето, кое ќе се одржи на 22 мај 2021.
Катедрала Свети Јован Крстител (Варшава)
Катедралата Свети Јован Крстител (полски: Bazylika archikatedralna św. Jana Chrzciciela ) е црква која се наоѓа во Варшава, Полска. Христијанската катедрала е една од трите катедрали во полската престолнина, која се наоѓа во Стариот град и е вклучена во списокот на светското наследство на УНЕСКО.
Каедралата била изградена во текот на 14 век во готска архитектура, и во текот на средниот век служела како место за крунисување и погребување на Војводите од Мазовија. Катедралата била реновирана во времето кога бил изграден Кралската палата во времето на Ана Јагиелонска во доцниот 16 век. По крајот на седницата во која бил усвоен Уставот од 3 мај 1791 година, кралот Станислав август Пониатовски отишол во катедралата за да положи заклетва пред олтарот, во име на Бог.
Црквата на неколкупати била обновувана, особено во текот на 19 век. Во текот на Втората светска војна, катедралата била опожарена и оштетена, а по крајот на истата била обновена во готски стил.
Список на државни водачи во 769 година
Ова е список на државни водачи во 69 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Санта Марија (остров)
Санта Марија, португалски за Света Марија) е остров кој се наоѓа во источната група на Азорскиот архипелагот (јужнo од островот Сао Мигел) и најужниот остров на Азорите. Островот првенствено е познат по неговите бели песочни плажи, сувото и топло време.
Историја
Првите записи за група острови во Атлантикот потекнуваат од патувањата на португалските морнари за време на владеењето на Кралот Динис (1279-1325) и неговиот наследник, кралот Афонсо IV (1325-1357). Овие информации биле неосновани и неофицијални до 1427 година кога морепловецот Диого де Силвес го пронашол островот Санта Марија (во тоа време на наутичките мапи запишан како Ила дос Лобос или Ила ду Ову) во тек на неговото патување за Мадеира. Легендата вели дека на денот кога го откриле островот, Гонсалу Вељо Кабрал и неговиот екипаж имале миса (на празникот на Богородица), кога некој го забележал далечниот остров и извикал: "Санта Марија": Овој назив потоа ќе се поврзува постојано за островот. Откривањето на Санта Марија му се припишува на Гонсалу Вељо Кабрал во 1432 година (а не на Силвес), бидејќи откривањето не било "признато официјално" додека не било прогласено од страна на португалската Круна, која го завела под името на Кабрал, како командант на патувањето (тој веќе заповедал со две истражувачки патувања во 1431-1432 година).
Според легендата екипажот на Кабрал се истоварил на мала плажа во северозападниот дел Понте дос Канестратес, каде здогледале популација ушести фоки, па плажата ја нарекле Плаја дос Лобос (од општ португалски lobos-marinhos, или монашки фоки). Капетанот и неговиот екипаж го истражиле островот, собирајќи различни примероци на непознати растенија, како и примероци од почвата и водата за да ги дадат на Инфанте како докази за нивното откритие. Инфанте ги примил овие "подароци" во 1432 година и веднаш наредил на островот да бидат испратени стада, додека тој го организирал планот за колонизација на островот. Во населувањето на Азорите, Круната применувала систем кој се покажал успешен на островот Мадеира во 1425 година. Новите земји им биле доверени на благородници, донатарио и луѓе од доверба (капетани) кои вршеле надзор над колонијата, додека да се примени кралскиот закон. Господарот или донатарио за Азорите бил Инфанте Хенри Морепловецот кој имал „одврзани раце“ да ја спроведува кралската власт (освен во ковањето пари и во судството). Донатариото, исто така, имал одговорност за избор на локалните администратори, како што кај некои историчари се познати како донатариски капетани. Гонсалу Вељо, со поддршка на Изабела, бил номиниран за прв капетан на островот Санта Марија и (подоцна) на Сао Мигел, каде што тој пристигнал во 1439 со колонисти, со своите семејства и неколку грла добиток. Од 1460 година, хроничарот Диого Гомес де Синтра го идентификувал островот како Ила де Гонсалу Вељо.
Колонизацијата се зголемила помеѓу 1443 и 1447 година, пред сè со доселеници од португалските Алентежо и Алгарве, кои го населиле северниот брег по Баја дос Анжос (Плажата на анѓелите), а подоцна и во областа на Вила ду Порту (во југозападниот брег). Оваа област ќе се нарекува Вила ду Порту а општината исто така ќе го усвои името до 1470 година. Од крајот на 16 век, Санта Марија била поделена на три парохии: Носа Сењора да Асунчао (Вила ду Порту), Санта Барбара и Еспирито Санто. Владеачките класи, семејствата кои ги контролирале правно-административни органи на општината и парохиите биле засилени со бракот и класата, а после Ибериската Унија оваа концентрација била зголемена.
Слично како и другите острови на архипелагот, Санта Марија била жртва на зачестени напади од пирати. Во една од тие битки, Кастиљански брод со 40 мажи се истоварил на пристаништето на Вила ду Порту (во 1480), каде што се судриле со жителите под команда на Капетанот Жоао Соарес (внук од Гонсау Вељо и наследник на капетанијата на Санта Марија и Сао Мигел). Жоао Соарес на крајот бил фатен од страна на Шпанците, кои во пранги го однеле во Кастиља. По ред пиратски напади, населението станало непријателско кон патниците. Во февруари 1493 година, Кристофер Колумбо не бил добредојден и грубо го пречекале, кога тој и неговиот екипаж биле принудени поради бурата да застанат на островот во Баја дос Анжос при нивното враќање од нивното познато "откритие" на Новиот Свет. Неколку од неговите членови на екипажот биле заробени и по сложени преговори најпосле биле ослободени. Благодарни за нивното ослободување, одржале миса во стариот параклис пред тој да се врати во Шпанија. Иако релативно далеку од правците на бродовите кои патувале за Индија, островот постојано бил напаѓан од страна на француски пирати (1553),  а потоа, и од страна на француски војници (1576), од Англичаните и Маврите во 1616 и 1675. До 17 век, серија тврдини биле изградени по должината на брегот за населението да се брани од овие напади, вклучувајќи ја и Тврдината на Сао Брас (Вила ду Порту) и (срушената) Тврдина на Сао Жоао Батиста во Праја Формоза.
Во текот на Португалската Граѓанска Војна (1828-1834), граѓаните ги поддржале правата на Марија II на престолот на Португалија, за разлика од Генералниот Гувернер на Азорите (и на островот на Сао Мигел) кој го поддржал Мигел.
На 8 февруари 1989 година, американски Боинг 707 се урнал во Пику Алту, при што загинале сите 137 патници и 7 членови на екипажот. Имало недоразбирање меѓу кулата и пилотите за соодветната надморска височина во текот на нивниот пристап.
Географија
Островот Санта Марија е триаголник, опфаќа 97.4 квадратни километри и се одликува со два геоморфолошки региона:
Островот се наоѓа во југоисточниот агол на Азорскиот архипелагот, 100 километри јужно од Сао Мигел, и 600 км од островот Флориш (најзападниот остров во архипелагот). Геолошки, тој е најстар остров во архипелагот, со формации кои се стари 8.12 милиони години. Поради неговата возраст, нема историски докази за вулканите, географијата на островот има тенденција да биде позрела и вклучува поголеми депозити на водотеците отколку на другите острови на архипелагот. Слично на тоа, морски фосили се откриени на островот (во Праиња и Лагоињас), мекотели кои датираат од пред 2.7 милиони години ( Плеистоцен), и други (во Понта ду Кастелу) кои датираат од пред 5 милиони години (кон крајот на Миоценот и почетокот на Плиоцено т). Генерално, Санта Марија е познат по недостатокот на вулканите во текот на периодот на човечката интервенција, иако сеизмичките настани се чести.
Островот во потеклото е вулкански и се одликува со наслаги на базалт. Ова е помешано со јод и депозити на силикатен материјал. Присуството на овие депозити, единствени во Азорите, довеле до производство на вар (калциум оксид) во текот на 19 век.
Генерално, брегот на островот е опкружен со прстен од стрмни карпи, во областа Роча Алта (340 м). Неколку заштитени заливи по должината на брегот имаат бели песочни плажи, заштитени од многу карпести островчиња. Овие ги вклучуваат Сао Лауренчо (и островчето, Праја) со неговите долги песочни плажи и каменестото островче Лагоињас на северниот брег.
Клима
Поради својот низок профил, островот е единствениот во архипелагот со помалку влијание на влажноста и има помедитеранска клима. Во текот на летото обично е сува и топла. Во зима, температурите остануваат благи и најголемиот дел од годината има врнежи, иако врнежите на Санта Марија се помали отколку западните острови на Азорите. Средните температури осцилираат помеѓу 14 °C и на 22 °C. Островот бил директно погоден од Ураганот Гордон во раните часови на 20 август 2012, со брзина од 120 до 170 км/ч. Гордон бил ураган од категорија 2. Немало смртни случаи и штетите биле ограничени само на растителноста.
Политички, островот е една општина, Вила ду Порту, со население од 5,578 жители (2001), поделени во пет парохии:
Економија
На островот економија поминала низ многу на циклична еволуција поврзана со Азорите. Првично, економијата се засновала на производството на пченица, додека во 16 век, се развивала бавно врз основа на житни култури. Ова е исто така период на производство и извоз на фина глина-црвеница за керамика на занаетчиите на Сао Мигел (за производство на истите).
Во споредба со другите острови, одгледувањето на добиток и производството на млеко никогаш не го постигнале истото ниво на развој. Земјоделството е уште доминантна активност во општината, и зафаќа 47.6% од земјата. Оваа активност е обично ограничена во мали вложувања. Постојат неколку комерцијални видови на риби во водите околу Санта Марија, како што се скуша, сардина, туна. Кај среднaта индустрија доминира градежништвото, пилани, плочки и сл.
Како и кај останатите Азорски острови, развиен е туризам со активности како што се едрење, сурфање на ветер, скијање на вода, спортски риболов (туна, сабјарка) и нуркање, плажа, пешачење и лов. Селата на Сао Лауренчо, Праја, Маја и Анжос се познати како летни туристички центри, привлекување на посетители на нивните плажи, природни базени и фестивали.
Сообраќај
Директни летови до континентот (Лисабон) се обезбедени од Аеродромот Санта Марија кој се наоѓа блиску до Вила ду Порту. Аеродромот, исто така, обезбедува некои директни врски со остатокот од архипелагот.
Меѓуостровски ферибот, во сопственост на азорскиот морски транспортер оператор AtlânticoLine, врши услуги на Санта Марија во текот на летото. Слично на тоа, инаугуриран во 2007 година, пристаништето во Вила ду Порту овозможува пристап до островот во текот на целата година.
Свечености
Слично како на остатокот на Азорите, културата е во голема мера под влијание на традиционалните религиозни прослави и празници. Конкретно, Фестивалот на Светиот Дух. Овие фестивали вклучуваат верска церемонија и крунисување на еден или повеќе деца со сребрена круна, украсена со симболите на Светиот Дух.
Во прилог на парохиските прослави поврзани со локалните светци, островот го слави Фестивалот на Господ Исус Христос на Чудата. На 15 август секоја година, општината, исто така, го слави фестивалот во чест на Носа Сењора да Асунчао (Богородица), светица заштитничка на Вила ду Порту.
За време на последната недела од август, Праја е домаќин на светски музички фестивал: Маре де Агосто.
Традиција
Занаетите во Санта Марија се одликуваат со керамика, волнени џемпери, ќебиња, пешкири и други везови. Се изработуваат и сламени шешири, кошници и разни други предмети традиционално се направени од дрво, пченка и метал кои се продаваат како сувенири.
Традиционалната музика и народните танцување се под силно влијание од страна на стилови на Беирас и Алентежо. Народни групи постојат на островот, кои репродуцираат стилови облека, музика и традиционален танц.
Туризам
Туристите главно уживаат во белите песочни плажи и базени во заедниците на Анжос (Вила ду Порту), Праја, Маја (Еспирито Санто) и Сао Лауренчо (Санта Барбара). Праја е особено познат на островот по белата песочна плажа која се протега низ заливот. Во останатите места, првичните природни карпести базени се заменети со бетонски базени со морска вода.
Суарта Речи
Суарта Речи (позната и како Суарта Дервиши; р. ) — македонска фудбалерка, која игра како голманка за репрезентацијата на Македонија.
Меѓународна кариера
Речи го имала своето деби за репрезентацијата на Македонија на 17 септември 2021 година, против Англија. Македонија го загуби натпреварот со 8-0, но Речи доби пофалби за нејзиниот настап.
Ороси (вулкан)
Ороси — неактивен вулкан кој се наоѓа во северозападниот дел на Костарика во близина на границата со Никарагва. Областа околу вулканот е популарно туристичко одредиште, особено за повеќе еколошки туристи поради неговата биолошка разновидност, вклучувајќи го и Националниот парк Гванакасте.
Во близина на вулканот се наоѓа Биолошката станица Марица
Шон Мендес
Шон Питер Раул Мендес (англлиски: Shawn Peter Raul Mendes; ) — канадски пејач и тексTописец. Тој е роден во Торонто, Онтарио, Канада како прво дете на Карен и Мануел Мендес. Тој има помала сестра Елија.Почнал со својата кариера на Vine и на YouTube со објавување на препејувани песни од Ед Ширан, Уан Дајрекшн, Џастин Бибер и др.. Најпознат е по неговите песни како "Stitches", "Mercy", "There'snothing holding me back", "I know what you did last summer" - со Камила Кабелјо, "In my blood", "Lost in Japan", "If i can't have you" (2019), i "Señorita" (2019) со Камила Кабелјо. Тој има добиено над 100 награди и е трикратно номиниран за Grammy Аwards. Исто така има основано фундаметална организација за поддршка на сите видови катастрофални случки и загрозени категории во светот - Shawn Menes Foundation.
Црква „Св. Недела“ - Крушево
'''Црквата „Св. Недела“''' ― македонска православна црква која се наоѓа во северниот дел на гратчето Крушево, Македонија.
Шон Мендес
Ран живот
Шон е роден во Пикеринг, Торонто, Онтарио, како син на Карен, агент за недвижнини, и Мануела Мендез, сTопанственичка. Татко му бил Португалец од Алгарве, а мајка му Англичанка. Има помала сестра Елија. Израснал во Пикеринг, каде што учел средното училиште до јуни 2016 година во Пајн Риџ.
Црква „Св. Недела“ - Крушево
Наводи
41.37519°N, 21.24083°W
Шон Мендес
2013 — 2015 (Handwritten)
Тој го објави својот прв сингл „Life на party“ на 26 јуни 2014 година. Тој стана најмладиот што дебитираше во првите 25 на американскиот Billboard 100, со што го достигна на 24 место за една недела што завршува на 12 јули 2014 година. Пред да се потпише на Island Records, Мендес имаше турнеја како член на Magcon, заедно со други млади вајнери, со голем број на следбеници на друштвените медиуми. Мендес исто така бил на турнеја низ целата земја со Austin Mahone како чин на отворање. Тој ја издаде својата најголема „продолжена претстава“(EP) во јули. ЕP дебaтираше и се искачи на петто место на Билборд 200, продажба на 48.000 примероци во својата прва недела. Тој ја освои Teen's choice АWARDs во 2014 година за webstar во музика. „ О Cecilia (Breaking My Heart) “ е песна која на 5 септември 2014 година, беше излезена како петти сингл од деби албумот „ Vamps “, Meet  Vamps вклуќувајќи го и Мендес во неа. На 6 ноември 2014 година, „ Something big “ беше објавен како втор сингл на Шон Менес.
На 14 април 2015 година, Мендес го издаде својот целосен албум „ Handwritten“, кој дебитираше на број еден на табелата „Билборд 200“ со 119.000 еквивалентни албуми , продавајќи 106.000 примероци во својата прва недела и беше добро награден. Мендес тогаш станал најмладиот уметник кој дебитирал на првото место од објавувањето на „ My World 2.0 “ на Џастин Бибер. Третиот сингл од албумот „ Stitches “ се искачи на четвртото место на американскиот Билборд Хот 100, станувајќи негов Tоп 10 сингл во САД,  и стана негов прв број еден на Adult Pop песнаs и современи графикони за возрасни. Песната подоцна достигна број еден во Велика Британија. Исто така во 2015 година, Мендес се отвори на Тејлор Свифт за време на датумите на Светската турнеја во 1989 година за Северна Америка и го сними „Believe“- музички сингл, за филм на Дизни Канал (Disney Channel). Кон крајот на 2015 година, Мендес и Камила Кабелjо, коja во тоа време беше член на групата Fifth Harmony , го издадоа својот заеднички сингл „ I know what you did last summer“. Песната беше објавена во Handwritten на Мендес.
2016 — 2017 (Illuminate)
На 21 јануари 2016 година, Мендес се огласи со појавување на сцена од познатата серија 100 во третата сезона од емитувањето. После тоа тој насгласи дека ќе има светска турнеја во Северна Америка и само за неколку минути од пуштањето на картите во продажба, сите 38 шоуа беа распродадени. Мендес ја објави песната „Treat You Better", која е главна песна на неговиот следен албум во јуни 2016. Во САД, песната достигна да заземе место во Billboard Hot 10, како и меѓу првите десет места во В. Британија. Неговиот втор албум, Illuminate, беше објавен на 23 септември 2016 година. Со објавувањето на неговиот втор албум, славата на Мендес беше покачена на светско ниво со стекнување максимален број на обожаватели од целиот свет. Негова втора значајно позната песна е песната "Mercy", која беше објавена на 18 август 2016. Таа достигна голема слава помеѓу првите 20 Tоп места во САД и В.Британија. После тоа, Мендес објали албум во живо- Live at Madison Square Garden во декември 2016 година. Исто така тој се појави како музички гостин на Saturday Night Live на 3 декември истата година.
Во април 2017, тој објави светска турнеја (Illuminate World Tour), која распродаде големи концертни сали како и Стејплс Центар во Лос Анџелес, но и О2 Арената во Лондон. Тој на 20 април 2017 ја објави хит-песната "There'sNothing Holdin' Me Back", па потоа и Делукс верзија од Illuminate. Тој ги скрши рекордите на Billboard 's 21 Under 21 како и на Billboard Hot 100.
2018— (Shawn Mendes)
На 22 март 2018 година, беше објавен третиот студиски албум на Мендес. Со објава на главната песна од албумот- "In My Blood", Мендес се стекна со голема слава. Исто така истата песна беше номинирана за Греми. Пред тој да наполни 20 години, објави и песна со познатиот американски пејач и тексTописец Khalid - "Youth" на 3 мај. Неговиот имено-истоименуван албум достигна прво место на најдобар албум во неговата родена земја. Така тој станал најмладиот пејач кој успеал да достигне прво место за сите негови албуми во неговата родена земја - Канада. Тој го промовирање својот албум со тоа што настапуваше на 92от роденден на Кралицата Елизабета ||. Исто така пееше на шоуто со британецот Џејмс Корден - Late Late Show with James Corden. Таму тој ги изведе своите песни од неговиот трет студиски албум.
Lost in Japan е песна која што доби ремикс од германско-рускиот ДиЏеј Зед на 27 септември. Исто така и други песни од неговиот албум добија ремикси - "Where Were You in  Morning?" со Kaytranada, "Why" со Leon Bridges, "Youth" со Jessie Reyez.
На 3 мај 2019, Мендес ја објави песната "If i can't have you" заедно со музичко видео. Синглот стигна до второ место на Billboard Hot 100, со што направи Мендес да ја има највисоката позиција на славноста на неговите песни. Исто така беше во првите Tоп 10 места во Велика Британија и Австралија. На 19 јули тој објави ремикс на песната од Gryffin.
На 21 јуни 2019, произлезе песната со Американската-Кубанска пејачка Камила Кабелјо, „Señorita“, заедно со музичко видео. Песната сруши рекорди и се здоби со Греми номинација за најдобра колаборација. Ова беше втора колаборација на Мендес и Кабелјо произлезена од првата колаборација сè додека пејачката Кабелјо беше сè уште во групата Fifth Harmony.
Главна статија: List of awards and nominations received by Shawn Mendes
Мендес има добиено досега (јуни 2020), 104 награди, а бил номиниран со 264 номинации. Во моментов во процедура (исчекување) се 9 награди.
Наводи
https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_awards_and_nominations_received_by_Shawn_Mendes
Александра Ристовска (фудбалерка)
Александра Ристовска (р. ) — македонска фудбалерка која игра како напаѓач за прволигашкиот клуб ЖФК Тиверија Истатов и женската репрезентација на Македонија.
Донецк
Дóнецк (Донецьк, (Донецк), — град во Украина. Градот е административен центар на Донечката Област. Исто така, градот е означен како самостоен град во рамките на областа. Според скорешните проценки, во градот живеат околу 965 800 жители.
ПУ „Св. Климент Охридски“ - Тработивиште
'''Основно училиште „Св. Климент Охридски“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Св. Климент Охридски“ - Тработивиште; скратено: ПООУ „Св. Климент Охридски“''') — подрачно основно училиште во селото Тработивиште, составен дел на истоименото училиште од градот Делчево.
Училиштето е именувано по македонскиот светец и просветител Свети Климент Охридски.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Тработивиште, на самото сретсело.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до деветто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Дубиоза колектив
Дубиоза колектив (босански: Dubioza kolektiv) или познат едноставно како Дубиоза/Dubioza — босанска музичка група, основана во 2003 година во Зеница, Босна и Херцеговина. Нивната музика е мешавина од реге, даб, алтернативен рок, ска и хип-хоп, а нивните текстови се со силни социјални и политички пораки. Во текот на својата кариера бендот има издадено 5 студиски албуми и 1 ЕП.
Историја
Бендот е основан во 2003 година од страна на поранешните членови на бендот Gluho doba against Def Age од Зеница,водечкие вокали, Адис Звекиќ и Алмир Хасанбеговиќ на кои им се приклучуваат поранешните членови на сараевскиот бенд Орнаменти, бас гитаристот Ведран Мујагиќ и тонскиот инженер, DJ и клавијатурист Бранко Јакубовиќ, а подоцна во бендот се вклучуваат и гитаристот Армин Бушталиќ кој е поранешен член на бендовите SCH, Beastly Stroke, тапанарот Сенад Шута,перкусионистот Орхан Масло - Оха и во 2011 година саксофонистот Марио Шеварац.
Бендот го издава својот прв студиски албум наречен Дубиоза Колектив во април 2004 година, а истата година во декември месец во заедничка соработка со Бенџамин Зепанија и Муш Хан членови на пакистанско - британскиот даб музички состав Fun-da-mental, го издаваат своето прво EП, Open Wide.
Во Јуни 2006 година го издаваат својот втор студиски албум за издавачката куќа Грамофон наречен Dubmamite на кој гостуваат францускиот артист Niköll (Nicolas Cante) и бендот Defence од Тузла.Во 2008 година бендот го снима својот прв студиски албум на босански јазик-Firma Ilegal, a дотогаш снимаат исклучиво на англиски јазик.На 12 Април 2010 година го издаваат претпоследниот албум 5 do 12 кој за сите обожаватели е поставен на нивното мрежно место за бесплатни симнувања кои достигнаа бројка преку 200,000 побарувања.Последниот албум на бендот Wild Wild East е издаден во 2011 година и предизвикува голема заинтересираност кај публиката низ Европа пред сè заради добрите критики, измешаните стилови на музика интересните текстови напишани и изведени на англиски јазик.
Космос-543
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 11 јануари 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-543 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 302 км, а најмалото на 174.
Исламот во Босна и Херцеговина
Исламот е најраспространета религија во Босна и Херцеговина. Исламот во земјата бил воведен во 15 и 16 век, како резултат на османлиското освојување на Босна и Херцеговина. Муслиманите ја сочинуваат најголемата верска заедница во Босна и Херцеговина (51%) (другите две големи групи се источно-православни христијани (31%), од кои сите се идентификуваат како Босански Срби и римокатолици (15%), скоро сите да се идентификуваат како Босански Хрвати).
Речиси сите босански муслимани се идентификуваат како Бошњаци. До 1993 година, југословенските власти како муслимани ги дефинирале Босанците со муслиманска култура или потекло (без оглед на верската практика) во етнонационална смисла, иако некои луѓе од бошњачко или муслиманско потекло ја идентификувале својата националност (во етничка смисла наместо строго во смисла на граѓанство) како „југословенска“ пред почетокот на 1990-тите. Мал дел од небошњачките муслимани во Босна и Херцеговина се Албанци, Роми и Турци.
Истражувањето за 2012 година покажало дека 54% од муслиманите во Босна и Херцеговина се сметаат само како муслимани, додека 38% рекоа како сунитски муслимани. Исто така постои и мала суфиска заедница, сместена првенствено во Централна Босна. Речиси сите муслимански заедници во Босна и Херцеговина припаѓаат на Исламската заедница на Босна и Херцеговина како нивна религиозна организација.
Уставот на Босна и Херцеговина ја гарантира слободада на вероисповед, што генерално се потврдува низ целата земја.
Османлиски период
Исламот првпат бил воведен на Балканот во голем обем од страна на Османлиите кон крајот на 15 век, кои се здобиле со контрола над поголемиот дел од Босна во 1463 година и ја освоиле Херцеговина во 1480-тите. Во текот на следниот век, Босанците, кои претежно биле членови на Босанската црква, го прифаќале исламот во голема мера под османлиска власт. Бројот на христијанското население во Босна и Херцеговина значително се намалил. Дел од населението побегнало кон Унгарија и Австрија, а дел го прифатила исламот. Во 1524 година се случил еден од најголемите прогони на христијанското население. Според податоците, околу 150,000 христијани го прифатиле исламот. Голем дел од христијанските светилишта биле разрушени или претворени во џамии. Според податоци од 1530 година, давачките за христијаните од Сараево биле шест пати поголеми од муслиманските.
За време на отоманската ера било оформено и името Бошњанин односно Бошњак. До почетокот на 1600-тите, околу две третини од населението во Босна биле муслимани. Босна и Херцеговина останала провинција во Отоманското Царство и добила автономија по Босанското востание во 1831 година.
Австроунгарски период
По Берлинскиот конгрес во 1878 година, Босна и Херцеговина се нашла под контрола на Австроунгарија. По истерувањето на Османлиите од овие простори и воведувањето на австриска власт, според пописот на населението во 1879 година на 42,88% било составено од православни христијани, 38,75% од муслимани, а 18,08% од католици. Во 1908 година, Австроунгарија формално го анектирал регионот.
Босна, заедно со Албанија и Косово, биле единствените делови на Отоманското Царство на Балканот, каде што голем број луѓе го прифатиле исламот и останале да живеат таму и по независноста. Во други области на поранешното Отоманското Царство каде што муслиманите го формирале мнозинството, тие често биле протерани, асимилирани / христијанизирани или масакрирани.
Босански период
Етничкото чистење на босанските муслимани за време на Босанската војна предизвикало длабоко внатрешно раселување на своето население во Босна и Херцеговина, што довело до речиси целосна сегрегација на верските заедници во посебни етнорелигиозни области. Стапката на бегалци кои се вратиле била значително забавена до 2003-2004 година, оставајќи го мнозинството српски православни приврзаници кои живеат во Република Српска и мнозинството муслимани и католици кои сè уште живеат во Федерацијата на Босна и Херцеговина. Во рамките на Федерацијата, остануваат различни муслимански и католички мнозински области. Меѓутоа, враќањето на српските православни припадници и муслимани во нивните предвоени домови во кантонот на Западна Босна и муслиманите во нивните предвоени домови во Источна Босна во близина на Сребреница го сменил етно-верскиот состав во двете области.
Низ Босна, во текот на 90-тите, џамиите систематски биле уништени од страна на српските и хрватските вооружени сили во текот Босанската војна. Многу згради биле оштетени или уништени, до 80% или над 4000 различни предвоени исламски градби.
Меѓу најважните загуби биле две џамии во Бања Лука, Арнаудија и Ферхадија, кои биле на списокот на УНЕСКО за светски културни споменици. Денес тие се, заедно со многу други, заштитено наследство на Босна и Херцеговина.
Заедници
Историски гледано, босанските муслимани секогаш практикувале форма на исламот, под силно влијание на суфизмот. Меѓутоа, од Босанската војна, некои остатоци од странски борци од Блискиот Исток што се бореле на страната на босанската армија, останале извесно време и се обиделе да го рашират вахабизмот кај месното население. Со многу ограничен успех, овие странци создале само судир меѓу месното муслиманско население. Иако овие заедници биле релативно мали и мирни, ограничени во одреден број села околу централна и северна Босна, прашањето било високо политизирано од месните националисти и официјални претставници, како и претставници и дипломати од земји како Хрватска, Чешка и Србија. Министерот за безбедност на Босна и Херцеговина во тоа време, Драган Мектиќ од СДС, силно реагирал на ваквите невистини, укажувајќи на сериозноста на ваквите тврдења и предупредил за можноста за понатамошна опасна политизација, па дури и акти на насилство со цел да се означат босанските муслимани како радикали.
Демографија
Во пописот во 2013 година, прогласената верска припадност на населението била: ислам (1.790.454 луѓе) и муслимани (22.068 луѓе). Исламот има 1,8 милиони приврзаници, сочинувајќи околу 51% од населението во Босна и Херцеговина.
Современи односи
За мнозинството Бошњаци кои се идентификуваат како муслимани, религијата честопати служи како заедничка поврзаност, а религиозната практика е ограничена на повремени посети на џамија (особено за време на Рамазан) и значајни обреди, како што се акика или брак. Хиџаб се носат само од страна на малцинство бошњачки жени, или на друг начин претежно за верски цели (при одење во џамија).
Религиозните водачи од трите главни верски убедувања тврдат дека почитувањето се зголемува кај помладите лица како израз на зголемена идентификација со нивното етничко наследство, во голема мера поради националното верско заживување што се случило како резултат на Босанската војна. . Водачите од трите главни верски заедници забележливо уживаат поголема поддршка од своите верници по завршувањето на војната. Од друга страна пак, насилството и бедата предизвикана од верски конфликт довело до тоа мал број Бошњаци целосно да ја отфрлат религијата. Оваа атеистичка заедница се соочува со дискриминација, и често е вербално напаѓана од страна на верските водачи и нарекувана како „корумпирани луѓе без морал“. Според последниот попис, атеистите сочинуваат 0,79% од населението во Босна.
На анкетата за јавното мислење од 1998 година, 78,3% од Бошњаците во Федерацијата на Босна и Херцеговина се изјасниле дека се религиозни.
Во Босна и Херцеговина има осум муфтиства сместени во поголемите општини низ целата земја: Сараево, Бихаќ, Травник, Тузла, Горажде, Зеница, Мостар и Бања Лука.
Клаудио Монтеверди
Роден во Кремона, каде што ги започнал своите први музички студии и композиции, Монтеверди ја развивал својата кариера најпрво на дворот на Мантуа и потоа до неговата смрт во Република Венеција каде што бил маестро ди капела во базиликата Сан Марко. Неговите преживеани писма даваат увид во животот на професионалниот музичар во Италија од тој период, вклучувајќи проблеми со приходите, покровителството и политиката.
Голем дел од работата на Монтеверди, вклучително и многу сценски дела, се изгубен и. Неговата преживеана музика вклучува девет книги со мадригали, големи религиозни дела, како што е неговата Vespro della Beata Vergine (Вечерна за Пресвета Богородица) од 1610 година и три целосни опери. Неговата опера Орфеј (1607) е најраната од жанрот што сè уште е широко изведувана; кон крајот на својот живот пишувал дела за Венеција, меѓу кои и Враќањето на Улис во неговата татковина и Крунисувањето на Попеа.
Додека тој интензивно работел во традицијата на претходната ренесансна полифонија, како што било потврдено во неговите мадригали, тој презел голем развој во формата и мелодијата, и почнал да ја користи техниката basso continuo, карактеристична за барокот. Не е непознат за контроверзии, тој ги бранел своите понекогаш нови техники како елементи на секундата пратика, спротивно на поправославниот претходен стил што тој го нарекол prima pratica. Во голема мера заборавени во текот на осумнаесеттиот и поголемиот дел од деветнаесеттиот век, неговите дела повторно беа откриени околу почетокот на дваесеттиот век. Сега е етаблиран и како значајно влијание во европската музичка историја и како композитор чии дела редовно се изведуваат и снимаат.
Кремона: 1567–1591 година
Монтеверди бил крстен во црквата СС Назаро е Селсо, Кремона, на 15 мај 1567 година. Регистарот го запишува неговото име како „Клаудио Зуан Антонио“, син на „Месер Балдасар Мондевердо“. Тој бил прво дете на аптекарот Балдасаре Монтеверди и неговата прва сопруга Мадалена (моминско Зињани); Неговите родители се венчале на почетокот на претходната година. Братот на Клаудио, Џулио Чезаре Монтеверди (р. 1573) исто така требало да стане музичар; тој имал уште двајца браќа и две сестри од бракот на Балдасаре со Мадалена од неговиот последователен брак во 1576 или 1577 година. Кремона била блиску до границата на Република Венеција и недалеку од земјите контролирани од Војводството Мантуа, Монтеверди подоцна требало во двете држави да ја воспостави својата кариера. Не постои јасен запис за раното музичко образование на Монтеверди, ниту доказ дека (како што понекогаш се тврди) тој бил член на хорот на катедралата или студирал на Универзитетот во Кремона. Првото објавено дело на Монтеверди, збир на мотети,  (Свети песни) за три гласа, е издаден во Венеција во 1582 година, кога тој имал само петнаесет години. Во оваа, и другите негови првични публикации, тој се опишува себеси како ученик на Марк'Антонио Ингегнери, кој од 1581 година (а можеби и од 1576 година) до 1592 година бил маестро ди капела во катедралата во Кремона. Музикологот Тим Картер заклучува дека Ингенери „му дал цврста основа во контрапункт и композиција“ и дека Монтеверди, исто така, би студирал свирење на инструменти од семејството виол и пеење.
Првите публикации на Монтеверди, исто така, даваат доказ за неговите врски надвор од Кремона, дури и во неговите рани години. Неговото второ објавено дело, Madrigali spirituali (Духовни мадригали, 1583), било отпечатено во Бреша. Неговите следни дела (неговите први објавени секуларни композиции) биле збирки од петделни мадригали, според неговиот биограф Паоло Фабри: „неизбежното полигон за секој композитор од втората половина на шеснаесеттиот век....„ секуларниот жанр пар екселанс“. Првата книга на мадригали (Венеција, 1587) била посветена на грофот Марко Верита од Верона; втората книга на мадригали (Венеција, 1590) била посветена на претседателот на сенатот на Милано, Џакомо Рикарди, за кого свирел на виола да брачо во 1587 година
Дворски музичар
Во посветата на својата втора книга мадригали, Монтеверди се опишал себеси како играч на вивуолата (што може да значи или виола да гамба или виола да брачо). [n 2] Во 1590 или 1591 година стапил во служба на војводата Винченцо I Гонзага од Мантуа; во своето посветување на војводата од неговата трета книга мадригали (Венеција, 1592) тој потсетил дека „најблагородната вежба на вивуолата ми го отвори среќниот пат во твојата служба“. Во истата посвета тој го споредува неговото инструментално свирење со „цвеќиња“, а неговите композиции како „овошје“ кое како што созрева „подостојно и посовршено може да ви послужи“, укажувајќи на неговите намери да се етаблира како композитор.
Дјук Винченцо сакал да го воспостави својот двор како музички центар и се обидел да регрутира водечки музичари. Кога Монтеверди пристигнал во Мантуа, маестро ди капела на дворот бил фламанскиот музичар Гиачес де Верт. Други значајни музичари на дворот во овој период биле композиторот и виолинист Саломоне Роси, сестрата на Роси, пејачката Мадама Европа и Франческо Раси. Монтеверди се оженил со дворската пејачка Клаудија де Катанеис во 1599 година; тие требало да имаат три деца, два сина (Франческо, р. 1601 и Масимилијано, р. 1604) и една ќерка која починала набргу по раѓањето во 1603 година Братот на Монтеверди, Џулио Чезаре, им се придружил на дворските музичари во 1602 година.
Кога Верт умрел во 1596 година, неговата функција му била дадена на Бенедето Палавичино, но Монтеверди бил јасно ценет од Винченцо и го придружувал на неговите воени походи во Унгарија (1595), а исто така и на посетата на Фландрија во 1599 година Овде, во градот Спа, неговиот брат Џулио Чезаре запишал дека се сретнале и дека во Италија се враќа канто ала французинот  (Значењето на оваа, буквално „песна во француски стил“, е дискутабилно, но може да се однесува на поезијата под француско влијание на Габриело Кјабрера, од кои некои биле поставени од Монтеверди во неговиот мјузикал „Шерци “ и која отстапува од традиционалниот италијански стил на линии од 9 или 11 слогови). Монтеверди можеби бил член на придружбата на Винченцо во Фиренца во 1600 година за бракот на Марија Медичи и Анри IV од Франција, на кои прослави била премиерно изведена операта Евридика на Јакопо Пери (најраната опера која преживеала). По смртта на Палавичино во 1601 година, Монтеверди бил прогласен како нов маестро ди капела.
Артусиконтроверзност и втора практика
На крајот на 17 век, Монтеверди се нашол на мета на музички контроверзии. Влијателниот болоњски теоретичар Џовани Марија Артузи ја нападнал музиката на Монтеверди (без да го именува композиторот) во неговото дело L'Artusi, overo Delle imperfettioni della moderna musica (Artusi, или За несовршеностите на модерната музика) од 1600 година, проследено со продолжение во 160 година. Артуси цитирал извадоци од делата на Монтеверди кои сè уште не биле објавени (тие подоцна формирале делови од неговата четврта и петта книга мадригали од 1603 и 1605 година), осудувајќи ја нивната употреба на хармонија и нивните иновации во употребата на музичките модови, во споредба со православната полифонична практика од шеснаесеттиот век. Артуси се обидел да кореспондира со Монтеверди за овие прашања; композиторот одбил да одговори, но нашол шампион во псевдоним поддржувач, "L'Ottuso Academico" ("Тапиот академик"). На крајот Монтеверди одговорил во предговорот на петтата книга на мадригали дека неговите должности на судот го спречуваат да даде детален одговор; но во белешката до „студиозниот читател“, тој тврдел дека наскоро ќе објави одговор, Seconda Pratica, overo Perfettione della Moderna Musica (Вториот стил или совршенство на модерната музика). Ова дело никогаш не се појавило, но подоцнежната публикација на братот на Клаудио, Џулио Чезаре, јасно ставило до знаење дека seconda pratica што Монтеверди ја бранел не се гледа од него како радикална промена или негов сопствен изум, туку е еволуција од претходните стилови ( prima pratica ) кои биле комплементарни со нив.
Се чини дека оваа дебата во секој случај го подигнала профилот на композиторот, што довело до препечатување на неговите претходни книги со мадригали. Некои од неговите мадригали биле објавени во Копенхаген во 1605 и 1606 година, а поетот Томазо Стиљани (1573–1651) објавил пофалба за него во неговата песна „O sirene de' fiumi“ од 1605 година. Композиторот на мадригалските комедии и теоретичар Адријано Банчиери во 1609 година напишал: „Не смеам да занемарам да го спомнам најблагородниот композитор, Монтеверди. ... неговите изразни квалитети навистина заслужуваат највисоки пофалби, а во нив наоѓаме безброј примери на неспоредлива декламација ... подобрена со споредливи хармонии.“ Современиот музички историчар Масимо Оси го ставил прашањето на Артуси во контекст на уметничкиот развој на Монтеверди: „Ако се чини дека контроверзноста ја дефинира историската позиција на Монтеверди, се чини дека станува збор и за стилски развој што до 1600 година Монтеверди веќе бил надраснат“.
Непојавувањето на ветениот објаснувачки трактат на Монтеверди можеби е намерен трик, бидејќи до 1608 година, според пресметките на Монтеверди, Артуси целосно се помирил со современите трендови во музиката, а seconda pratica дотогаш била добро воспоставена; Монтеверди немал потреба повторно да го разгледува ова прашање. Од друга страна, писмата до Џовани Батиста Дони од 1632 година покажуваат дека Монтеверди сè уште подготвувал одбрана на seconda practica, во трактат со наслов Мелодија; тој можеби сè уште работел на ова во моментот на неговата смрт десет години подоцна.
Опера, конфликт и заминување
Во 1606 година, наследникот на Винченцо, Франческо, ја нарачал од Монтеверди операта L'Orfeo, на либрето на Алесандро Стриџо, за сезоната на карневалот од 1607 година. Биле дадени две изведби во февруари и март 1607 година; пејачите го вклучиле, во насловната улога, Раси, кој ја пеел во првата изведба на Евридика на која сведочел Винченцо во 1600 година. После тоа во 1608 година следела операта L'Arianna (либрето на Отавио Ринучини ), наменета за прославата на бракот на Франческо со Маргерита од Савој. Целата музика за оваа опера е изгубена освен „Оплака“ на Аријадна, која станала исклучително популарна. [n 3] На овој период му припаѓа и балетската забава Il ballo delle ingrate.
Тешкотиите и напорната работа што Монтеверди ја вложил во овие и други композиции била влошена од лични трагедии. Неговата сопруга починала во септември 1607 година, а младата пејачка Катерина Мартинели, наменета за насловната улога на Аријадна, починала од сипаници во март 1608 година. Монтеверди, исто така, негодувал за неговиот сè полош финансиски третман од страна на Гонзагас. Тој се пензионирал во Кремона во 1608 година за да закрепне и напишал горко писмо до министерот на Винченцо, Анибале Чиепио во ноември истата година, барајќи (неуспешно) „чесно разрешување“. Иако војводата ја зголемил платата и пензијата на Монтеверди, а Монтеверди се вратил да ја продолжи својата работа на дворот, тој почнал да бара покровителство на друго место. Откако ја објавил својата Вечерна во 1610 година, која била посветена на папата Павле V, тој го посетил Рим, наводно надевајќи се дека ќе го смести својот син Франческо во богословијата, но очигледно барајќи и алтернативно вработување. Истата година можеби ја посетил и Венеција, каде што се печатела голема збирка од неговата црковна музика, со слична намера.
Војводата Винченцо починал на 18 февруари 1612 година. Кога Франческо го наследил, судските интриги и кратењето на трошоците довеле до отпуштање на Монтеверди и неговиот брат Џулио Чезаре, кога и двајцата се вратиле, речиси без пари, во Кремона. И покрај смртта на Франческо од сипаница во декември 1612 година, Монтеверди не можел да се врати во корист на неговиот наследник, неговиот брат кардинал Фердинандо Гонзага. Во 1613 година, по смртта на Џулио Чезаре Мартиненго, Монтеверди бил на аудиција за неговата функција како маестро во базиликата Сан Марко во Венеција, за која испратил музика за миса. Тој бил назначен во август 1613 година и му биле дадени 50 дукати за неговите трошоци (тој бил ограбен, на патот во Сангвинето при неговото враќање во Кремона).
Период: 1613–1630
Мартиненго бил болен некое време пред неговата смрт и ја оставил музиката на Сан Марко во кревка состојба. Хорот бил запоставен, а администрацијата била занемарена. Кога Монтеверди пристигнал да ја преземе својата функција, неговата главна одговорност била да регрутира, тренира, дисциплинира и раководи со музичарите на Сан Марко ( капела ), кои броеле околу 30 пејачи и шест инструменталисти; кои бројки би можеле да се зголемат за големи настани. Меѓу регрутите во хорот бил Франческо Кавали, кој се приклучил во 1616 година на 14-годишна возраст; тој требаше да остане поврзан со Сан Марко во текот на целиот свој живот и требало да развие блиска врска со Монтеверди. Монтеверди, исто така, се обидел да го прошири репертоарот, вклучувајќи го не само традиционалниот а капела репертоар на римски и фламански композитори, туку и примери на модерниот стил што тој го фаворизирал, вклучително и употребата на континуо и други инструменти. Освен ова, секако се очекувало да компонира музика за сите големи црковни празници. Ова вклучувало и нова миса секоја година за Денот на Светиот Крст и Бадник, кантати во чест на венецијанскиот дуж и бројни други дела (од кои многу се изгубени). Монтеверди, исто така, имал слободен приход со обезбедување музика за други венецијански цркви и за други патрони, и често бил нарачан да обезбедува музика за државни банкети. Прокураторите на Сан Марко, на кои Монтеверди бил директно одговорен, го покажале своето задоволство од неговата работа во 1616 година со зголемување на неговата годишна плата од 300 дукати на 400.