cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хозе Антонио Рејес
Тој го направи своето деби за Севиља на 16-годишна возраст и потпиша за англискиот клуб Арсенал во јануари 2004 година, освојувајќи ја Премиер лигата и ФА Купот во неговата магија во Лондон. Тој се врати во Шпанија во септември 2006 година, на позајмица во Реал Мадрид, каде ја освои Ла Лига. Потоа се преселил во Атлетико Мадрид и двапати ја освоил Лигата на Европа. Тој, исто така, имаше кратка позајмица во Португалија со Бенфика, пред повторно да и се приклучи на Севиља доцна во кариерата и да ја освои Лигата на Европа уште трипати, достигнувајќи рекордни поединечни вкупно пет. Подоцна имал магии со Еспањол, Кордоба, Ксинџијанг Тианшан Леопард и Екстремадура.
Рејес заработи 21 натпревар за Шпанија и играше на Светското првенство во 2006 година. Тој загина во јуни 2019 година на 35-годишна возраст во собраќајна несреќа.
Севиља
Роден во Утрера, провинција Севиља од родители Роми,  Рејес се приклучил на младинските редови на локалната Севиља ФК на 10-годишна возраст и продолжил да го претставува клубот на сите младински нивоа.
Рејес конечно потпишал целосен договор во 1999 година, правејќи го своето деби во првиот тим за време на 1999–2000 season на возраст од 16 против Real Zaragoza. Подоцна бил повикан даSpain's squad за UEFA European Under-17 Championship, каде што постигна еден гол во групната фаза.
Со Андалузијците сега во Сегунда Дивизион, Рејес додаде уште еден настап. Откако тие беа промовирани, тој ја воспостави својата репутација како разноврсна напаѓачка единица во следните години, а неговите 21 гол во Ла Лига во текот на четири сезони доведоа до тоа што другите тимови забележаа.
Арсенал
И покрај желбата на менаџерот на Севиља, Хоакин Капарос да го задржи, Рејес потпишал со англискиот Арсенал за време на јануарскиот преоден рок од кампањата 2003–04. Беше договорен трансфер од 10,5 милиони фунти со бонуси, во зависност од успехот на Арсенал, кој на крајот се искачи на 17 милиони фунти.
Тој го направил своето деби на 1 февруари 2004 година во победата од 2-1 над Manchester City, и два дена подоцна тој постигна own goal против Middlesbrough во Football League Cup. Подоцна истиот месец, тој нетираше двапати против Chelsea да ги исфрлам од FA Cup; тој исто така постигна гол против вториот противник во the quarter-finals за UEFA Champions League, и неговите голови во претпоследните два натпревари му помогнаа на Арсенал да ги оствари своите unbeaten season во Premier League.
Хет-триковите на пријателските натпревари во текот на летото 2004 година го покажаа напредокот на Рејес и тој имаше големо влијание врз импресивниот почеток на неговиот тим во сезоната 2004–05, во кој тој успеа да постигне гол на секој од првите шест натпревари. Тој беше прогласен за играч на месецот во Премиер лигата за август 2004 година ; сепак, тој се бореше на средината на сезоната и севкупно настапи неконзистентно.
На почетокот на 2005 година, беше пријавено дека Рејес бил отпатен додека бил во Арсенал, иако неговите родители Мари и Франциско, како и братот Жезус живееле со него во Англија. За време на шега повик извршен од Cadena COPE во февруари 2005 година, шегаџија кој тврдеше дека е Емилио Бутрагењо, директор на фудбалот на Реал Мадрид, зборувајќи во име на претседателот, наводно му се јавил на агентот на играчот и разговарал со него за можен трансфер договор. Во разговорот што следеше, вториот наводно изјавил дека животот во Лондон е далеку од она што го замислил и дека би го поздравил враќањето во неговата земја; Тој, исто така, наводно рекол дека сака да го напушти клубот бидејќи има „лоши луѓе“ во Арсенал.
На 21 мај 2005 година, Рејес стана само вториот играч во историјата (по Кевин Моран ) кој бил исклучен во финалето на ФА Купот, кога бил отпуштен поради вториот жолт картон непосредно пред крајот на продолженијата против Манчестер Јунајтед, иако неговиот тимот сепак продолжи да го добива натпреварот во пенал рулетот. Тој привремено ги прекина шпекулациите за заминување од Хајбери во јули, кога потпиша нов шестгодишен договор и изјави дека „со нетрпение очекува да има уште многу успешни години во клубот“.
Рејес се покажа многу во серијата на Топџиите во Лигата на шампионите 2005-06, против, меѓу другите, Реал Мадрид, Јувентус ФК и Виљареал, влегувајќи како замена во финалето против ФК Барселона, кое Арсенал го загуби со 1-2. Меѓутоа, во август 2006 година, тој изразил желба да не игра на клупскиот квалификациски натпревар за Лигата на шампионите против НК Динамо Загреб - ако го стори тоа ќе го направи „ врзан за куп “ и ќе го комплицира преселбата во Реал Мадрид; менаџерот Арсен Венгер го остави надвор од тимот, со што ги подгреа шпекулациите дека наскоро треба да се договори трансфер.
Позајмица во Реал Мадрид
Рејес беше поврзуван со Реал Мадрид заедно со соиграчот од Арсенал, Цеск Фабрегас во летото 2006 година, кога претседателскиот кандидат Артуро Балдасано тврдеше дека ќе ги потпише и двајцата доколку биде избран. Откако даде две официјални изјави на веб-страницата на Арсенал во кои се демантирани извештаите на медиумите дека е несреќен, наводните цитати од Рејес во шпанскиот печат се спротивставија на неговите деманти. Ова го тестираше трпението на Венгер, кој луто реагираше на обидите на Реал Мадрид да го вознемири неговиот играч, сугерирајќи дека не е првпат клубот да ги користи медиумите и агентите во Шпанија како дестабилизирачка тактика; непосредно пред затворањето на преодниот рок, тимовите се согласија да го разменат за бразилскиот интернационалец Жулио Баптиста, секој на позајмица за една сезона.
Рејес го постигнал својот прв гол за Реал на 17 септември 2006 година, со слободен удар против Реал Сосиедад, во победата од 2–0 на домашен терен. На последниот ден од сезоната, фокусот беше на Дејвид Бекам и Роберто Карлос кои наскоро ќе заминат, но Рејес, донесен од клупата за повредениот Бекам, постигна двапати кога Реал дојде одзади за да ја победи Мајорка и уште тврди. уште една титула во лигата.
Реал Мадрид го назначи поранешниот тренер на Хетафе, Бернд Шустер на 8 јули 2007 година, зголемувајќи ги шансите Рејес да потпише постојан договор и да остане во Шпанија.
Атлетико Мадрид
Извештаите кои се појавија на 29 јули 2007 година покажаа дека меѓуградските ривали Атлетико Мадрид биле на прагот да го слетат Рејес. Подоцна истиот ден, Венгер потврди дека заминувањето на играчот е неизбежно, и дека наскоро ќе биде објавено поконкретно соопштение. Следниот ден, тој ги помина медицинските прегледи и потпиша четиригодишен договор, наводно, вреден 12 милиони евра, постигнувајќи гол и асистенција еднаш на своето деби за поразот од 3-1 од СС Лацио на годишниот турнир во Амстердам (додека беше во Арсенал, тој беше прогласен за МВП на турнирот во неговото издание од 2004 година ); неговата прва кампања со Колчонерос била катастрофална, бидејќи често бил држен надвор од тимот од страна на Макси Родригез и Симао Саброса и не успеал да постигне ниту еден гол на 26 натпревари во лигата.
На 7 август 2008 година, СЛ Бенфика го објави потпишувањето на Рејес на едногодишна позајмица - Португалецот, исто така, купи 25% од неговите права за игра за сума од 2,65 милиони евра, и обезбеди опција за купување на преостанатите 75% за неоткриена такса. Неговиот прв гол за клубот од Лисабон беше постигнат против градскиот ривал Спортинг КП, на 27 септември: по разбирањето помеѓу Рејес и Пабло Аимар и додавање од истиот, тој постигна гол во мода. Подоцна во истата недела тој повторно ја нашол мрежата, против ССЦ Наполи, помагајќи да се победи со 2-0 на домашен терен во првото коло од Купот на УЕФА.
Враќањето на Рејес во Атлетико се покажа како многу поуспешно, бидејќи тој повторно се обедини со Кике Санчез Флорес, неговиот менаџер во Бенфика од претходната сезона. Тој го постигна својот прв официјален гол во Шпанија за повеќе од две години на 9 јануари 2010 година, со долгорочен напор во Реал Ваљадолид, во победата од 4-0 - дотогаш тој ја победи конкуренцијата на Макси и започна во крилата покрај Симао. На 14 февруари 2010 година, тој направи играч на натпреварот во победата на Атлетико со 2–1 против ФК Барселона, поставувајќи го воведниот гол за Диего Форлан во евентуалниот единствен пораз на шампионите во лигата во сезоната. Четири дена подоцна, во ремито 1-1 на домашен терен во Лига Европа против Галатасарај СК, тој постигна прекрасен слободен удар од десното крило во 22-та минута, откако беше соборен веднаш надвор од шеснаесетникот (вкупна победа од 3-2); на 28 март, тој се завитка со удар со левата нога од десното крило веднаш внатре во шеснаесетникот, отворајќи го резултатот во дербито во Мадрид против неговиот поранешен тим во евентуалниот пораз од 2-3.
Рејес презеде поголема одговорност за сезоната 2011-12 и се наметна како еден од најважните играчи на тимот. На 28 јули 2011 година, тој постигна два гола за Атлетико во победата од 2–1 во Лига Европа против Стромсгодсет ИФ. Една недела подоцна, во реваншот, тој повторно се запиша во листата на стрелците и исто така доби асистенција за Адријан Лопез во победата од 2–0 на гостински терен; тој се бореше да ја најде константноста што ја имаше под Флорес и, по судирот со новиот тренер Грегорио Манзано откако беше заменет во поразот од 0–3 од Атлетик Билбао, неговата минутажа стануваше сè поограничена.
Враќање во Севиља
На 5 јануари 2012 година, Севиља го потврди потпишувањето на Рејес, кој се согласи на договор до јуни 2015 година. Тој го одигра својот прв натпревар три дена подоцна, започнувајќи во поразот на гости со 1–2 против Рајо Ваљекано, и го постигнал својот единствен гол во сезоната на 5 мај, во победата од 5–2 во обратниот натпревар. Неговите први голови во следната кампања беа постигнати на 18 ноември 2012 година, преку погодок во првото полувреме во дербито на Севиља со 5-2 против Реал Бетис - воведниот гол дојде по единаесет секунди.
Рејес постигна два гола во 12 натпревари во Лига Европа кога Севиља го освои турнирот во сезоната 2013–14, вклучително и еден во реваншот од нивната победа во осминафиналето над градскиот ривал Бетис. На 27 мај 2015 година, во финалето на турнирот следната сезона, наводно неговиот последен натпревар за клубот, тој беше капитен и асистираше за првиот од двата гола на Карлос Бака додека тимот дојде одзади за да го порази ФК Днипро Днипропетровск со 3–2 во Варшава. Сепак, тој останал, почнувајќи како капитен во следениот Суперкуп против Барселона во Тбилиси и постигнувајќи гол откако неговата екипа доживеала негатива од 1–4 за да го одведе натпреварот во продолженија, но сепак загуби.
Рејес постигна два голови додека Севиља се пласираше во финалето на Копа дел Реј, вклучително и еднаш во победата од 4-0 на домашен терен над Бетис за осминафиналето. Тој ги пропушти последните недели од натпреварувањето откако беше подложен на операција на слепото црево, и на 1 јуни 2016 година беше објавено дека 32-годишниот ќе биде ослободен по истекот на неговиот договор.
Еспањол
На 28 јуни 2016 година, Рејес се приклучил на РЦД Еспањол на двегодишен договор, обединувајќи се со Флорес. Тој го направи своето деби на 20 август, со 21 минута во поразот со 4–6 на гостувањето кај неговиот претходен тим на првиот ден од сезоната.
Во јуни 2017 година, Рејес го напушти клубот по истекот на неговиот договор.
Доцна кариера
На 30 јануари 2018 година, 34-годишниот Рејес потпишал за второлигашот Кордоба ЦФ. Четири месеци подоцна, тој се приклучил на Ксинџијанг Тианшан Леопард ФК од Лига 1 Кина на слободен трансфер.
Рејес се врати во Шпанија и нејзината втора лига во јануари 2019 година, придружувајќи му се на поранешниот соиграч од Севиља, Диего Капел во Екстремадура УД и се согласи на петмесечен договор.
Меѓународна кариера
Рејес го освоил својот прв полн натпревар за Шпанија на 6 септември 2003 година, влегувајќи како замена на полувремето за време на пријателската победа со 3-0 против Португалија во Гимараеш. На 11 октомври, повторно доаѓајќи од клупата, овој пат за Висенте, тој постигна два гола во последните три минути од победата со 4-0 во Ерменија за квалификациите за УЕФА Евро 2004, но беше изоставен од Ињаки Саез, во финалниот состав.
Две години подоцна, Рејес беше избран за Светското првенство во ФИФА 2006 година, но учествуваше само во еден натпревар - победата од 1-0 во групната фаза против Саудиска Арабија, при што Шпанија веќе се квалификуваше на првото место. Тој повторно беше занемарен за победничкиот турнир Еуро 2008, бидејќи менаџерот Луис Арагонес претпочиташе Давид Силва и Санти Казорла на крилата.
Личен живот и смрт
Рејес се оженил со Ноелија Лопез во јуни 2017 година. Заедно имаале две ќерки Ноелија и Тријана.
Рејес имал и син, Хозе Антонио Јуниор, од претходната врска. Неговиот син потпиша за Реал Мадрид во јуни 2019 година, на 11-годишна возраст.
На 1 јуни 2019 година, Рејес почина на 35-годишна возраст по сообраќајна несреќа додека патуваше меѓу Утрера и Севиља со неговите братучеди, Џонатан Рејес, кој исто така почина, и Хуан Мануел Калдерон, кој беше пренесен во болница во тешка состојба. Полицијата проценила дека автомобилот се движел помеѓу 111 km/h (69 mph) и 130 km/h (81 mph) и дека претрпел дефект на воланот или гумата што доведе до тоа да ја изгуби контролата над автомобилот. Овој извештај ги оспорува претходните тврдења дека тој патувал на 220 km/h (135 mph) како што беше претходно објавено.
Многу фудбалери и неговите поранешни клубови изразија сочувство до семејството на Рејес, а на финалето на Лигата на шампионите на УЕФА во 2019 година, одиграно во Мадрид подоцна истиот ден, беше одржан момент молк. Неговиот погреб се одржа на 3 јуни во неговиот роден град Утрера, и неговиот последен тим Екстремадура го повлече дресот со број 19 кратко потоа; во февруари 2020 година, овој број погрешно му бил даден на кинеското ново потпишување Гао Лејлеи, при што грешката подоцна била исправена.
Меѓународен
Меѓународни цели
Список на оценки и резултати Најпрво е бројот на голови на Шпанија
Петгаски манастир
'''Петгаски манастир „Св. Никодим Светогорец“''' (Ιερά Μονή Αγίου Νικόδημου Αγιορείτου) — машки манастир кај селото Петгас, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Претставува метох на светогорскиот манастир Симонопетра на Цариградската патријаршија.
Манастирот се наоѓа на надморска висина од 700 м во југоисточното подножје на планината Пајак, на неколку километри северозападно од Петгас. На североисток од него е манастирот „Св. Рафаил, Никола и Ирина“. Основан е во 1981 г. како меѕох Симонопетра. Главниот храм е двоен, каде горниот кат е посветен на Свети Никодим Светогорец, а долниот на мачениците Рафаил, Никола и Ирина. Во него од Света Гора е донесен черепот на преподобниот Никодим Светогорец, покровител на манастирот и истакнат црковен писател од XVIII – XIX век. Храмот се истакнуав со своите фрески, а манастирот е познат по рачната изработка на икони.
Клит Црниот
Клит Црниот (~ 375 п.н.е. - 328 п.н.е.) — македонски офицер во војската на Александар Македонски. Му го спасил животот на Александар Македонски во Битката кај Граник, а бил убиен од истиот при една нивна меѓусебна препирка.
Бил син на Дропида и брат на дадилката на Александар Македонски, Ланика.
Зема учество во Александровиот поход на Азија. За време на Битката кај Граник, Клит му го спасува животот на Александар во моментот кога персиските благородници Ресак и Спитридат се обидуваат да го убијат. Потоа, Клит станува еден од Александровите најблиски соработници и пријатели.
Убиството
Останатите присутни во меѓувреме се обидувале да ги смират Клит и Александар и успеале да го изнесат Клит надвор од просторијата. Сепак, тој набрзо се вратил и продолжил со инсинуации, по што Александар грабнал едно копје и го усмртил Клит. Потоа, Александар се покајал и повеќе денови жалел за убиството.
Лабрум
Ова е портокалова ѕвезда која припаѓа на спектрален тип K0 и има магнитуда 3,56. Се наоѓа на околу 195 светлосни години од Земјата.
Адис Јаховиќ
Адис Јаховиќ — македонски професионален фудбалер од бошњачка националност. Роден е на 18 март 1987 година во Скопје, Македонија. Настапува за Македонска фудбалска репрезентација и за ФК Конијаспор од Турција. Првпат за репрезентацијата настапи на 12 ноември 2012 во пријателскиот натпревар меѓу Македонија и Словенија.
Калиум тиосулфат
Калиум тиосулфат (најчесто скратено КТС) — неорганско соединение со формулата K2S2O3. Оваа сол може да формира повеќе хидрати, како што се монохидрат, дихидрат и пентахидрат, од кои сите се бели или безбојни цврсти материи. Се користи како ѓубриво.
Формирање и реакции
Тиосулфатните соли се добиваат со реакција на сулфитниот јон со елементарен сулфур и со нецелосна оксидација на сулфидите. На пример, оваа сол се произведува со реакција на калиум хидроксид со амониум хидроксид, сулфур диоксид и елементарен сулфур. Тиосулфатите се стабилни во неутрални или алкални раствори, но не и во кисели раствори, поради диспропорционалност со сулфур диоксид и сулфур:
Тиосулфатот реагира со јод и дава тетратионат, во овој случај калиум тиосулфат реагира со јод за да произведе калиум тетратионат и калиум јодид:
Тиосулфат интензивно формира разновидни комплекси со преодни метали. Во ерата на фотографијата базирана на сребро, тиосулфатот се трошеше во голем обем како реагенс „стоп“. Оваа апликација ја искористува способноста на тиосулфатот да раствори сребрени халиди. Тиосулфатот исто така се користи за екстракција или лужење злато (натриум тиосулфат) и сребро од нивните руди како помалку токсична алтернатива на цијанидот.
Примена
Калиум тиосулфат најчесто се користи како ѓубриво сам или со уреа и/или уреа амониум нитрат поради неговата способност да ја одложи нитрификацијата. Така има способност да ја намали емисијата на азотен оксид. Исто така, може да го намали количеството на фумиганти што се ослободуваат од почвата. Ако се користи самостојно, се користи во многу разреден раствор поради неговата способност да предизвикува симптоми на фитотоксичност. Ова е предизвикано од елементарниот сулфур кој се оксидира за да произведе сулфурна киселина.
Симпатричка видообразба
Симпатричка видообразба или симпатричка специјација — вид видообразба (специјација) која се одвива во една мешана заедница, на едно исто живеалиште. Се смета дека во симпатричката видообразба, единките на една популација водат најостра борба за опстанок. Така, постапно доаѓа до дивергенција или оддалечување на одделни подпопулации кон различни услови за живеење, како на пример начинот на исхрана или видот на храна.
Додека Чарлс Дарвин бил на архипелагот Галапагос, тој заклучил дека таа фауна има најголеми сличности со една група на птици од фамилијата пејачки, населена во Јужна Америка. Група од овие птици успеала прво да насели еден од островите на архипелагот, а потоа од неа биле населени сите негови острови. Прегу дивергентната географска видообразба настанале голем број на видови, кои се приспособиле и кон различните начини на живеење и исхрана. Оттука, денес, според испитувањата на англиските оринтолози, тие се разликуваат како по големината на телото, бојата на пердувите и однесувањето, така и по начините на исхрана. Така, на пример, различните форми на клунот се резултат на посебните приспособености кон видот храна. Едни од нив се приспособиле кон исхрана со семки, други со инсекти, трети со кактуси и сл. Меѓутоа, и од видовите коишто се припособиле кон исхрана со семки, настанала дивергенција во избирањето семки со определена големина и цврстина на лушпите. Преку постапна адаптација, оние коишто се хранеле со крупни семки, добиле цврст и голем клун, а тие што се хранеле со ситни семки добиле помал и послаб клун.
Отоманско Царство
Таа е една од најголемите империи што кога било владееле со границите на Средоземното Море. Во својот зенит, таа се простирала на териториите на Анадолија, Блискиот Исток, делови од Северна Африка и југоисточна Европа. Била основана од страна на туркиското племе Огузи во западна Анадолија, а на нејзино чело стоела Османлиската династија. Основач на династијата бил Осман I (неброејќи го неговиот татко Ертугрул), иако како династија не била прогласена сѐ до 1383 година кога Мурат I се самопрогласил за султан. Дотогаш, владетелите се нарекувале бегови или поглавари. Според династијата, и народот се нарекувал Турци-Османлии.
Отоманското Царство во многу аспекти се смета за исламски наследник на Источната Римското Царство.
Периодот од создавањето до интерегнумот
Почетокот на создавањето на Отоманското Царство се одликува со постојани Отоманско-византиски војни кои траеле околу 1,5 век. Потеклото на Отоманците може да се проследи назад во 11 век, кога на територијата на Анадолија опстојувале неколку мали муслимански емирати со туркиско потекло. Главната цел на овие т.н. анадолски бејлици била да ги одбранат своите територии од страна на Византија. Во текот на тој период, во освоените земји во Анадолија се населиле голем број на туркиски народи. Меѓутоа, во 1073 година и по победата на Селџучкото Царство во Битката кај Манцикерт, овие анадолски бејлици добиле можност да прогласат своја независност од Селџуците. Меѓу овие помали кнежевства било и кнежевството со престолнина во Согут. Тоа било предводено од страна на Ертугрул. Кога во 1281 година починал, неговиот син Осман станал негов наследник. Многу бргу по ова, новиот водач се прогласил за врховен бег и основал нова династија, наречена според него Османлиска династија. Така, Осман станал првиот владетел на Османлиското Царство во 1299 година. Во 1265 година, византискиот град Согут бил заземан од страна на Осман бег. По падот на Согут, териториите на Осман започнале да се прошируваат на сметка на Византија. Во исто време, Осман I успеал да покори и неколку соседни турски емирати и племиња. Кон почетокот на 13 век, Осман започнал со опсади на неколку важни византиски тврдини. Така бил заземан Јенишехир, а по ова паднала Бурса и Никеја (денешен Изник), најголемиот византиски град во Анадолија. Бурса паднала во 1326 година, непосредно пред смртта на Осман.
Наследник на Осман станал неговиот син Орхан I. Тој продолжил со проширување на своите територии на сметка на Византија. Така во 1331 година паднала Никеја, а во 1337 паднала Никомедија. Бурса станала новата престолнина на султанатот. Во негово време, земјата започнала да се организира како држава во која биле пуштени односно изработени првите ковани пари, била направена модернизирана војска и слично. Орхан се оженил за Теодора, ќерка на византискиот принц Јован VI Кантакузин. Во 1346 година Орхан отворено го поддржал Јован VI во симнувањето од престолот на Јован V Палеолог. Кога тој дошол на престолот, на Отоманците им било дозволено да го окупираат напуштениот Галиполе. Во следната деценија, Отоманците започнале колонизација на Тракија со муслиманско население. Сепак, византискиот цар бил принуден да потпише договор со Орхан, според кој Византија ја признала загубата на Тракија.
Наследник на Орхан бил Мурат I. Првата поголема офанзива на новиот султан Мурат I била во 1365 година во Битката кај Одрин. Византиската армија повторно доживеала пораз, со кое бил ставен почетокот на отоманското присуство на Балканот и Европа. Веднаш по битката, престолнината на Отоманците била пренесена од Бурса во Адријанопол, денешно Едрене. Ова преместување на престолнината на Отоманците им овозможило место при идните напади на балканските земји. Во 1354 година Отоманците ги поминале Дарданелите. Ова бил голем момент од нивното напредување по морски пат, бидејќи во голема мера го ограничиле поморскиот пат кон Цариград, остварувајќи значајни победи против Венецијанската Република.
Во следните години следувале успешни воени походи против Бугарија, Македонија и Србија. Во Маричката битка (1371) Отоманците извојувале убедлива победа против христијаните од Балканот. По ова, Македонија и делови од јужна Србија потпаднале под отоманска власт. Битката била дел од напредувањето на Отоманците во освојувањето на Балканот. По оваа битка, Отоманците се упатиле кон внатрешноста на Србија, поточно кон Косово. До поголема битка дошло во 1389 година во т.н. Косовска битка. Битката завршила со катастрофален пораз на српската војска. Според голем дел од историчарите, Косовската битка била една од најзначајните победи на империјата. Во оваа битка загинал султанот Мурат.
По оваа битка, новиот султан, Бајазит I, наредил сите српски затвореници да бидат погубени. Бајазит се одликувал со тоа што ги проширил своите територии на Балканот поради кое главно бил наречен Јилдирим или молња. Една од најголемите негови победи е Битката кај Никопол, во која остварил голема победа против христијанските сојузници. Во негово време, од исток се појавиле монголските освојувачи на чело со Тимур. Монголците започнале да им нанесуваат порази на Османлиите во Анадолија. До поголема војна дошло на 28 јули 1402 година кај Анкара. Во таа битка учествувал и самиот Бајазит I, заедно со своите синови: Иса, Мехмед, Муса, Мустафа и Сулејман. Во битката Монголците извојувале голема победа. Султанот, заедно со син му Муса биле заробени. Следната година, султанот починал.
Османлиски интеррегнум
По Анагорската битка, во Отоманското Царство се дошло до интеррегнум - меѓувлада, период кој траел повеќе од една деценија. По битката, синовите на Бајазит побегнале на различни страни. Така, Сулејман со Големиот везир Али-паша и јаничарскиот ага се засолниле во Бурса а потоа и во Едрене каде се самопрогласил за султан. Мехмед се зацврстил во Амасија и борејќи се против Монголците, успеал да поврати некои од претходно изгубените територии. Иса се засолнил во Бурса и ја зацврстил својата власт во Караманија. Мустафа мистериозно исчезнал, додека пак Муса Челеби кој бил заробен заедно со својот татко, по неколку месеци се вратил со останките на султанот. Според пишаните извори, во времето кога тој пристигнал во Анадолија, тој ги пронашол своите браќа Мехмед и Иса скарани, помеѓу кои била започната војна. Во таа војна Иса бил победен и затоа тој побегнал кај својот брат Сулејман во Едрене. Сулејман многу бргу го прифатил, со кое го ставил на чело на една армија која тргнала во поход против Мехмед. Иса, во Битката кај Ески Шехир бил поразен. Во самата битка тој бил заробен а подоцна и погубен во 1406 година, Тогаш Сулејман со својата армија преминал во Анадолија борејќи се против своите двајца браќа Мехмед и Муса, кои биле во тоа време во сојуз. Во исто време, во анадолскиот регион пристигнал влијателниот шејк Бедредин Симави.
Војната завршила во 1413 година, кога Мехмед Челебија се појавил како победник и тој бил прогласен за султан под името Мехмед I.
Стабилизација и освојување на Цариград
Кога Мехмед Челебија остварил победа над своите браќа, во 1413 година тој бил крунисан за нов султан во Едрене како Мехмед I. Неговата прва задача била да ја врати гордоста и силата на Отоманското Царство. Мехмед престолнината на империјата ја преместил од Бурса во Едрене или Адријанопол. Албанските племиња успеале да се обединат во една држава, Босна и Молдавија биле потполно независни. Унгарија сѐ уште ги држела своите амбиции кон Балканот, а Венеција пак крајбрежните делови.
По доаѓањето на престолот на Мурат II, Отоманското Царство започналo воен поход против бунтовите кои избувнувале на Балканот, особено во Србија. Во 1422 година Мурат безуспешно го опседнал Цариград, а по повеќегодишна опсада, во 1430 година го зазел Солун. Наспроти ова, тој безуспешно водел војни против Скендербег, на територијата на денешна Албанија и Македонија.
Неговиот наследник, Мехмед II на отоманскиот престол се качил во 1451 година, по смртта на Мурат. Мехмед успеал да потпише мировен договор со Венеција и Унгарија. Откако го обезбедил тоа, тој се свртел кон престолнината на Византија, Цариград. Во текот на летото во 1452 година Мехмед II (чиј прапрадедо Бајазит I изградил тврдина на азиската страна на Босфор) решил да изгради нова тврдина на европската страна на Босфорот со што го зацврстил отоманското влијание кај теснецот. Посебно важен аспект на градењето на оваа тврдина е тоа што на Цариград му се скратила можноста да добива помош од колиниите на Џенова кои во тоа време постоеле на брегот на Црно Море. Новата твдрина била наречена Римска тврдина (турски: Rumeli Hisarı).
Конечната опсада на Цариград започнала на 2 април 1453 година. По скоро два месеци војна и битки, на 29 мај престолнината била заземена. По заземањето на Цариград, Мехмед го изградил Топкапи-сарај и престолнината на Отоманското Царство била преместена од Едрене во Цариград. Мехмед бил прогласен за новиот Римски цезар, замислувајќи се себеси како наследник на престолот на Римското Царство. Црквата Света Софија била претворена во џамија. По падот на Цариград, Мехмед кој станал познат и како Освојувач се свртел кон Балканот, односно Белград (1456), каде не успеал да го зазеде, и Кроја која била освоена по смртта на Скендербег.
Периодот од 1453 до 1683 година
Периодот од историјата на Отоманското Царство од 1453 до 1683 година е познат како периот на територијално проширување на империјата.
Во 1481 година, султанот Мехмед II неочекувано починал. На негово место, на престолот застанал неговиот поголем син Бајазит II. Според законите на Отоманското Царство, тоа означувало смртна пресуда за Џем, кој бил помал брат на Бајазит. Во тоа не се согласил Џем, па затоа во околината на Караман успеал да мобилизира одредена војска и да тргне кон Бурса. По неколкумесечната војна, Бајазит успеал да ја мобилизира својата војска и да го порази на својот брат кај Јенишехир. Во 1499 година избила Отоманско-венецијанска војна, која траела до 1503 година кога Отоманците ги добиле последните венецијански упоришта на Пелопонез и некои градови по должината на јадранскиот брег. Кон почетокот на 16 век започнала ѝ војна со Мамелуците, која завршила со победа на империјата во 1513 година.
Претходно, во периодот од 1509-1512, во империјата избувнала граѓанска војна. Во времето на војната, Бајазит II бил султан на империјата. Војната се водела помеѓу неговите синови Ахмед и Селим. Во 1509 година Ахмед успеал да ги порази Сефевидите и нивните сојузници во Мала Азија. По ова тој се упатил кон Цариград. Плашејќи се за својата безбедност, Селим организирал бунт во Тракија, но бил поразен од страна на Бајазит и принуден да побегне во Крим (1511). По ова Бајазит дознал дека Ахмед се приближува кон престолнината, па затоа одбил да му ги отвори портите на градот. Селим се вратил од Крим и со поддршка од јаничарите, најпрвин го поразиле а подоцна и го убиле Ахмед. По овој настан, Бајазит абдицирал од престолот (25 април 1512).
Новиот султан, Селим I, успеал да ги зазеде современите држави Сирија, Либан и Египет, вклучувајќи го и светиот град Ерусалим, како и Каиро, престолнината на Абасидите. По ова, тој се прогласил за калиф во империјата. Империјата воспоставила морнарица во Црвено Море. Ова главно се споровело поради поморските војни со Португалија кои се воделе главно за трговијата. Во текот на овој период, империјата се натпреварувала со големите европски колонијални сили, во Индиски Океан. Голем број на флоти, со војници и оружје, биле испраќани за поддршка на муслиманските владетели во Кенија и во Ачех. Наследник на Селим I бил Сулејман I. Во негово време, тој ги освоил најсветите муслимански градови Мека, Медина, Ерусалим, Дамаск и Багдад. Во август 1521 година била освоена речиси цела Србија. Во 1522 година бил заземен Родос. На 29 август 1526 година започнала Мохачката битка. Отоманците ги поразиле сојузничките христијански сили предводени од Лајош II. Битката го означил крајот на Кралство Унгарија. Од 1541 година Сулејман го контролирал поголемиот дел до денешна Унгарија, како и Трансилванија, Влашка и Молдавија кои станале вазалства на султанот. Сулејман водел три воени походи против Сефевидското Царство во Персија и Ирак. Во 1534 година бил заземен градот Багдад. Вториот поход (1548-1549) резултурал со зазимање на Тебриз и Азербејџан, провинцијата Ван и делови од денешна Грузија. Третиот поход се случил во 1555 година, кој завршил со договорот од Амасија, според кој биле признаени границите на Отоманското Царство. Во текот на неговото владеење биле спроведени воени походи во Северна Африка во кој биле заземани Тунис, Алжир и Триполитанија. Во овој период, Отоманското Царство станала доминантна во Средоземно Море. Отоманската морнарица исто така обезбедила контрола и над Црвено Море и Персискиот Залив во 1554 година, кога нивните сили биле поразени од страна на Португалија. По ова следувал поразот во Битката кај Аден во 1548 година. Во 1533 година, Хајредин Барбароса спровел воен поход против Хабсбуршка Шпанија. Во 1541 година бил опсаднат градот Будим. Опсадата резултирала со зазимање на градот Будим. По оваа победа била воспоставена контрола над средна Унгарија. Битката е дел од т.н. Мала војна во Унгарија. Победата претставува една од најзначајните на Османлиите против Фердинанд I, најмногу поради тоа што градот во следните 150 години бил под нивна контрола. Една од најнеуспешните војни и битки на Сулејман I била Опсадата на Виена во 1529 година. Опсадата претставува крајна точка на османлиската инвазија во Европа, бидејќи по битката бил ставен крај на османлиското проширување во Европа, иако во 1683 година имал уште еден обид за зазимање на градот.
По смртта на Сулејман I, негов наследник станал неговиот син Селим II. Во текот на неговото владеење, тој успеал да ги зазеде Јемен и Крит. Во 1570 година султанот Селим II започнал воен поход, чија цел била да освои островот Кипар и крајбрежните делови од денешните држави Италија и Шпанија. Војната продолжила од 1570 до 1573 година. Во текот на 1570 и 1571 година биле заземани градовите Никозија и Фамагуста. Тој доживеал голем пораз во Битката кај Лепанто во 1571 година. Самиот Селим II се оддал на харемовиот живот. Во практика неговата империја била управувана од страна на Мехмед-паша Соколовиќ. Тој починал во 1574 година од алкохол.
По смртта на Селим, неговите следни два наследника Мурат III и Мехмед III продолжиле со борбата за превласт во харемот. Нивното време се одбележува со голема корупција. Од овие два султани се очекувало премногу, но сепак тие живееле типичен сарајски живот. границите на империјата повеќе не можеле да бидат проширувани бидејќи самиот султан не размислувал за тоа.
Ахмед I на престолот застанал во 1603 година, на свои 14 години. Во 1617 година бил потпишан мир со Персија и Молдавија. Тој бил првиот султан којшто не извршил братоубиство. Својот брат Мустафа I го прогласил за негов наследник бидејќи неговиот син Осман бил премногу млад. Мустафа I по само три месеци бил сменет од страна на Осман II. Осман II ја обезбедил источната граница со потпипшшување на мировен договор со сефевидски Иран. Тој ја предводел инвазијата над Полска. По Битката кај Хотин, Отоманците биле поразени и Осман бил принуден да се врати во престолнината во срам, обвинувајќи ги јаничарите за поразот.
Мурат IV на престолот дошол во 1623 година. Тој е познат по тоа што го вратил авторитетот на земјата преку бруталноста на неговите мерки. Честопати знаел да заповеда да дојде некој паша кај него и едноставно да го погуби. Тој водел победоносна војна со Персија, освојувајќи го Азербејџан, Тебриз и Хамадан. Во 1638 година го зазел и Багдад. Мехмед IV имал само 7 години кога бил прогласен за султан. Државната власт била управувана од страна на Валиде султан и самите јаничари. Во 1664 година неговите сили доживеале пораз кај Сентготард. Големиот везир Кара Мустафа-паша залудно се свртел кон Виена во 1683 година и ја ставил под опсада. По неговата неуспешна опсада, Кара Мустафа-паша бил погубен.
Периодот од 1683 до 1827 година
Периодот од 1683 до 1827 година, во историјата на империјата е познат како стагнација на Отоманското Царство.
Во текот на овој период, голем дел од Балканот бил отстапен на Австрија. Одредени области во империјата, како Египет и Алжир станале полузависни, за да подоцна паднат под влијание на Велика Британија и Франција. Во текот на XVIII век централната власт била реорганизирана, голем број на провинции добиле автономија. Во текот на XVIII век и XIX век се воделе серија од војни со Руската Империја. Со престанувањето на победничките војни започнале да се намалуваат приходите на империјата. Јаничарите повеќе не биле купувани преку т.н. данок во крв. Тие добиле право да се женат, да тргуваат. Самите чиновници во империјата сфатиле дека земјата повеќе не претставува светска сила ниту во Европа ниту на Блискиот Исток.
Долгиот период од османлиската стагнација обично се одликува како историска ера во која голем број на реформи пропаднале. Сепак, во вториот дел од овој период, во времето на Селим III (1789-1807) се започнало со образовни и технолошки реформи, кои вклучувале создавање на институции за високо образование. Еден од најпознатите академски институции од овој период е техничкиот универзитет. Освен тоа, султанот основал нов пешадиски корпус Низам, направил девалвација на парите, конфискувал голем број на имоти и ги зголемил даноците. Османлиското Царство започнала да отвора амбасади во европските престолнини. Султанот Махмуд II (1808-1839) продолжил со реформите на својот претходник. Во 1826 година по негова заповед бил ликвидиран јаничарски корпус, спахиите и организирал нова коњаница и артилерија. Освен тоа, вој вовел и реформи во морнарицата. Неколку големи везири и членови на Високата порта отворено го поддржувале султанот и неговите реформи. Најпрвин била реформирана централната власт, Високата Порта добила нови министерства, војската добила нова униформа.
Додека султанот се обидувал да ја спаси империјата, на Балканот започнале организирани борби против отоманслата власт. Т.н. процес на распаѓање на импријата го започнале Србите во 1804 година. Српската револуција го одбележил почетокот на националното будење на балканските народи. По т.н. Второ српско востание, Србија добила независност (де јуре 1830). Во 1821 година започнала грчката револуција, која вклучувала и делови во Македонија, Крит, Пелопонез и Кипар. Некои од првите грчки активности биле преземени против невооружените отомански населени места. Околу 40% од турските и албанските муслимански жители на Пелопонез непосредно биле убиени, а останатите биле депортирани. Во крајна сметка, грчките револуционери, помогнати од страна на европските сили, во 1830 година извојувале победа, по кое била создадена слободна држава Грција.
Периодот од 1828 до 1908 година
Периодот од 1828 до 1908 година, во историјата на Отоманското Царство е познат како период на пад на империјата. Во текот на овој период, империјата се соочила со предизвиците на одбрана на земјата од странските напади и окупации. Поради фактот што Османлиите сè повеќе започнале да ги губат своите позиции во Европа, таа започнала да гради сојузништва со европски земји, како што се Франција, Холандија, Велика Британија. Таков е примерот со Кримската војна од 1853 година, кога Османлиите во сојуз со Обединетото Кралство на Велика Британија и Ирска, Втората Француска Република и Кралството Сардинија војувале против Руската Империја.
Кримската војна го предизвикала масовното иселување на Кримските Татари. Од вкупното татарско население кое броело околу 300.000 во Тавридсакта област, околу 200.000 Татари биле преселени во Отоманското Царство. Kон крајот на Кавкаските војни, голем број на Черкези ги напуштиле своите домови во Кавказ и принудно заминале во Отоманското Царство. Во текот на XIX век, иселувањето или протерувањето на муслиманското население од Балканот, Кавказ, Крим и Крит кон денешна Турција станало честа појава.
За време на периодот на Танзиматот, (1839-1876), османлиските власти вовеле уставни реформи во империјата, како и модернизација на војската, банкарскиот систем, биле заменети занаетчиските дејности со изградба на неколку модерни фабрики. Во 1856 година бил донесен реформски акт наречен Хатихумјун. Според овој акт, во империјата се ветувало верска и национална рамноправност на сите народности во империјата, слобода на вероисповед и мислење, мешани судови, право на христијаните да стапуваат на државни должности, да служат во османлиската војска и да имаат свои претставници во Државниот совет. Тој предвидувал и црковни реформи, замена на натуралните даноци кон црковните великодостојници со парични суми, реорганизација на државната администрација, судството, полицијата и даночната политика, воведување на редовен буџет од приходи и расходи на државата, поправка на патиштата, унапредување на земјоделството и трговијата и друго. Освен тоа, било формирано ново ерменско национално собрание.
Периодот на реформите својот врв го достигнал кога бил донесен Отоманскиот устав, кој бил напишан од страна на членовите на Младотурците. Тој бил изгласен на 23 ноември 1876 година. Споиред уставот, во рацете на султанот останала апсолутната власт, и самите министри останале да бидат одговорни пред него. Првата уставна ера од историјата на империјата била краткотрајна. Во 1876 година, султанот Абдул Азис бил симнат од власт од страна на неколку либералните кругови во империјата. Тој абдицирал во корист на Мурат V. Сепак, новиот султан бил ментално болен и од престолот бил соборен по само неколку месеци. Негов наследник станал Абдул Хамид II (1876-1909). Во време на неговото владеење во империјата стапил насила првиот Отомански устав, на 23 декември 1876 година. Исто така бил создаден и првиот отомански парламент. По неуспехот на Цариградската конференција, империјата претрпела пораз по Руско-турската војна од 1877-1878, по која империјатата засекогаш ја изгубила Бугарија со потпишувањето на Санстефанскиот мировен договор (3 март 1878 година). Во почетокот на 1878 година уставот бил суспендиран и парламентот распуштен. Бил воспоставен тирански режим во останатите делови на Отоманското Царство (претежно Македонија). Национализмот во Отоманското Царство од страна на потчинетите народи сè повеќе доаѓал до израз. Во 1821 година била формирана Првата Грчка република. Таа била првата земја од Балканот која ја прогласила својата независност од империјата. Официјално од страна на Високата порта, новата земја на Балканот била приознаена по завршувањето на грчката војна за независност. Танзиматските реформи не го сопрел национализмот во Дунавските кнежевства и Кнежевство Србија, кои биле полунезависни за речиси шест децении. Во 1875 година, Црна Гора и Србија, заедно со Обединетото кнежевство Влашка и Молдавија ја прогласиле својата независност од Отоманското Царство. Во 1876 година, на територијата на денешна Бугарија избувнало т.н. Априлско востание кое индиректно довело до создавање на новата бугарска држава, кое се случило по две години, по Руско-турската војна од 1877-1878, како Кнежевство Бугарија.
Во Македонија, како и во останатите балкански земји, исто така избувнале неколку востанија. Така, во 1876 и 1877 година избувнале Разловечкото востание и Кресненското востание. Едно од наголемите востанија на македпнскиот народ избувнало во 1903 година, познато како Илинденско востание. Востанијата главно биле насочени против османлиската тиранија и желбата за создавање на нова држава на Балканот. Сите овие бунтови против османлиската власт биле крваво задушувани.
Вилаетите Босна и Новопазарски санџак делумно биле окупирани од страна на силите на Австроунгарија по потпишувањето на Берлинскиот конгрес во 1878 година, но тие номинално останале во границите на империјата. И покрај присуството на отомански војници, Босна во 1908 година била анексирана кон Австроунгарија по т.н. Босанска криза.
Освен овие територијални промени, по Берлинскиот конгрес Кипар ѝ бил доделен на Велика Британија.
Во 1862 година, британските сили го окупирале Египет и Судан. Како отомански провинции, овие денешни земји останале де јуре до 1914 година кога Отоманското Царство се приклучила кон Централните сили во Првата светска војна. Во текот од 1830 - 1912 година во Северна Африка биле изгубени и други провинции, како Алжир (окупиран од Франција во 1830), Тунис (окупиран од Франција во 1881 година) и Либија (окупирана од Италија во 1912).
Економски и социјално, империјата имала тешкотии во враќањето на отоманскиот јавен долг кон европските банки, кои го предизвикале формирањето на Административниот совет на отоманскиот јавен долг. До крајот на XIX век, двете најголеми сили, Австроунгарија и Руската Империја сакале своето влијание кон Балканот дополнително да го прошират.
Периодот од 1908 до 1922 година
Овој период започнал со т.н. Втора уставна ера, кој придонел за промена на уставот кој бил донесен во 1876 година и создавање на отомански парламент и првите политички партии. Новите држави на Балканот, со поткрепа на Руската Империја сакале целосно да ја протерат османлиската власт во Албанија, Македонија и Тракија. Во 1912 година избувнала т.н. Прва балканска војна, која завршила со потпишување на Лондонскиот мировен договор во 1913 година. Според него, Албанија на 27 декември 1912 била призната за независна држава, а предлогот за Македонија не бил прифатен. Во Тракија, двете главни бугарски војски удриле со сета сила на Лозенград и Едрене. По завршувањето на Првата балканска војна, помеѓу сојузничките сили започнала нова т.н. Втора балканска војна.
Прва светска војна
Веднаш по завршувањето на Балканските војни, многу бргу започнала Првата светска војна. Во Првата светска војна, Османлиите се приклучиле кон Централните сили, сè со цел повраќање на загубените територии. Младотурската влада потпишала таен договор за создавање на сојуз помеѓу империјата и Германија во август 1914 година. Отоманското Царство официјално во војната влегла по Гебенскиот и Бреславскиот инцидент. Во текот на првите години од војната следувале неколку успеси на страната на Османлиите, како заземањето на Галиополи и Кут. По ова, следувал Кавкаскиот поход, во кој Османлиите биле катастрофално поразени од страна на Русија. САД никогаш не објавила војна на Османлиското Царство.
Во 1915 година, по победата на Русите во Кавказ, тие продолжиле со својот напредок кон источна Анадолија со помош на ерменските волонтерски единици од регионот на Кавказ, како и со помош на Османлиските Ерменци. Во крајна сметка, ова завршило со масовна евакуација и убиството на неколку стотици илјади или преку милион Ерменци од страна на младотурскиот режим. Овој настан во историјата е познат како Ерменски геноцид. Денеска, овој настан претставува тема на дискусија на голем број историчари. Проценките се различни околу тоа колку Ерменци загинале. Според едни, оваа бројка се движи околу 600.000, а според други, оваа бројка достигнува околу 1.500.000 Ерменци.