cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7618
NGC 7618 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7618 се споменува и како UGC 12516, MCG 7-47-13, CGCG 532-14.
Откривање
Објектот е откриен на 8 октомври 1879 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7618 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7618 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 19 м 47,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +42° 51' 10"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 7618 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71090. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 88; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3225. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 876.
Сињорија (Фиренца)
Сињорија (итал. Signoria) била владата (управата) на средновековна и ренесансна Фиренца. Таа се состоела од девет членови, наречени „приори“, кои биле избирани од членовите на еснафите во градот: шест биле од поважните еснафи, а двајца од помалите. Деветтиот член бил гонфалониерот.
Избор на членови
Имињата на сите членови на еснафите со возраст од над 30 години се ставале во осум кожни торби наречени „борзе“. Секои два месеца овие торби се земале од црквата Санта Кроче, каде што се чувале, и биле церемонијално влечени со ждрепка. Квалификувани за функцијата биле само оние кои не биле во долгови, не служеле скоро, и не биле некако поврзани со веќе извлечените имиња.
Служба во Сињоријата
Веднаш по изборот, деветте членови требале да се преселат во Палатата на Сињоријата (Палацо Векјо), каде живееле два месеци додека служеле. Тие биле плаќани скромно, колку да си ги покријат трошоците, и им биле доделувани слуги во зелени ливреи. Униформата на приорите се состоела од алов капут поставен со ермелин и со ермелински јаки и ракави.
При вршењето на управните должности, Сигориајта морала да консултира два други избрани совети под колективен назив „колегии“. Првиот бил „Додичи Буономини“ со дваесет члена, додека вториот, „Седичи Гонфалониере“, се состоел од шеснаесет лица. По потреба се бирале и други совети како Воената десетка, Безбедната осмица и Трговската шесторка.
Поврзано
Signoria Signoria Signoria シニョリーア
Рија Вагнер
Рија Вагнер, родена како Марија Вагнер (1914–1999), била шведски новинар, автор, преведувач и телевизиски продуцент, која станала една од првите телевизиски личности во Шведска.
Рија Вагнер била ќерка на авторот и преведувач Елен Риделиус (1885–1957) и писателот Харалд Вагнер (1885–1925). Нејзината тетка по татко била феминистичката писателка и пацифист Елин Вагнер. Нејзините родители се разделиле во 1922 година, а Рија пораснала со нејзината мајка, која како патописец поминала многу време во Рим, каде Рија одела во училиште на кое предавале англиски калуѓерки две години. Кога Риделиус и нејзината ќерка се вратиле во Шведска, Рија присуствувала на Витлочка самсколан, дипломирала во 1933 година.
Вагнер студирала на Лундскиот универзитет и дипломирала со магистер по уметност во 1939 година. Работела како новинарка во Göteborgs Handels-och Sjöfartstidning, Nya Dagligt Allehanda, Vecko-Journalen и Veckorevyn, и била главен уредник на Idun во 1962-63, сè додека списанието не се споило со Vecko-Jour. Таа, исто така, напишала книги за патувања и книги за готвење.
Во 1956 година, годината кога официјално била лансирана шведската телевизија, Рија Вагнер започнала да работи како телевизиска водителка, за нејзината сопствена емисија „Hemma med Ria“ ( Дома со Рија ). Програмата се емитувала од 1956 до 1966 година и повторно од 1970 до 1978 година и се фокусирашела на готвењето, домашната економија, уметноста и музиката. Секоја програма завршувала секогаш исто со тоа што Вагнер го мавнувала наназад кон камерата.
Таа била во брак со новинарот Стафан Розен од 1939 до 1946 година и имала два сина со него. Таа живеела заедно со авторот Густав Сандгрен од 1945 година до неговата смрт во 1983 година, а двојката имала една ќерка.
Рија Вагнер починала на Lidingö во 1999 година
Папа Целестин
Имало 5 папи со името Целестин:
Лезбиски феминизам
Лезбиски феминизам — стојалиште дека жени кои заемно се посветени на политичка, сексуална и економска поддршка, овозможуваат алтернативен модел на постоечките машко/женски односи кои лезбијките ги гледаат како угнетувачки. Тие тврдат дека лезбејскиот феминизам вклучува и сексуална преференција и политички избор, бидејќи ги одбива машките дефиниции на животите на жените. Со исказот - „феминизмот е теорија, лезбиството е практика”, лезбискиот феминизам станува примарна сила во радикалната женска култура. Лезбискиот феминизам ги напаѓа и институциите на хетеросексуалноста како центри на патријархатот. Лезбијките се радикали на феминистичкото движење, бидејќи само тие можат да мислат радикално за социјалните промени и родови договори поради нивната ослободеност од конвенционалната хетеросексуалност.
Папа Целестин
Исто така имало и антипапа со ова име:
Псоре
Псоре (Υψηλό, Ипсило, до 1928 Ψόχωρι, Псохори) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 7 километри југозападно од градот Костур и Костурското Езеро на десниот брег од реката Бистрица. Селото се наоѓа на надморска височина од 703 метри.
Историја
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Кономлади имало 84 жители Македонци
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 120 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 13 македонски семејства.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 108 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 102 жители. Во 1927 година, селото било преименувано во Ипсило.
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. 3 деца од селото биле протерани како деца бегалци
Демографија
Селото во пописот од 1951 година броело 142 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 124 жители, во 1971 година имало 76 жители, во 1981 година имало 92 жители, додека во 1991 година имало 92 жители. Денеска, населението на селото е 214 жители според пописот од 2001 година.
Стадион Железарница
Стадионот Железарница е стадион кој се наоѓа во Скопје, Република Македонија. Моментално на наго настапува екипата на ФК Металург. Стадионот има сместивост од 1200 седишта.
NGC 601
NGC 601 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 601 се споменува и како MK 1000, NPM1G -12.0067.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 601 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 601 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 33 м 6,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 12° 12' 30".
Други поделби
Проучување на NGC 601 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 73980. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 263; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5279. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1207.
Космос-1264
Космос-1264 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 15 април 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1264 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 416 км, а најмалото на 360.
Басов Проток
Басов Проток — проток кој ги одвојува Тасманија од австралиското копно (поконкретно државата Викторија), а исто така е најдиректен воден пат меѓу Големиот Австралиски Залив и Тасмановото Море. Настанал пред 8.000 години со подигнувањето на морското ниво, а името го добил по англискиот истражувач и лекар Џорџ Бас.
Од Абориџините
Абориџините од Тасманија пристигнале во Тасманија пред приближно 40.000 години, преку копнениот мост наречен Басиева низина за време на последниот глацијален период. Пред 8.000 години нивото на морето се зголемило при што се формирал Басовиот Проток, со што Тасманија се одвоила од Австралија. Абориџини живееле на Флиндеровиот Остров до пред околу 4.000 години.
Од Европјаните
Теснецот најверојатно бил откриен од Абел Тасман кога го нацртал брегот на Тасманија во 1642 година. На 5 декември, Тасман пловел покрај источниот брег на Тасманија кон север за да види каде завршува. Кога требало да скршне на северозапад кај Едистоун Појнт, тој сакал да продолжи но неговите бродови ненадејно биле погодени од Разриканите четириесетки кои завивале низ Басовиот Проток. Тасман имал намера да го пронајде Јужниот Континент, а не други острови, па затоа свртел на исток и продолжил да трага по континентот.
Следниот Европјанин што се приближил до теснецот бил капетанот Џејмс Кук во Ендевор во април 1770 година. Меѓутоа, откако пловел два часа на запад кон теснецот против ветрот, тој се свртел назад кон исток и забележал во својот дневник дека е „сомнителен дали тие — т.е. Ван Дименова Земја и Нова Холандија — се една земја или не“.
Овој проток името го добил по Џорџ Бас, откако тој заедно со Метју Флиндерс пловеле низ него при обиколката на Ван Дименовата Земја (денешна Тасманија) со бродот Норфолк во 1798–99 година. По препорака од Флиндерс, гувернерот на Нов Јужен Велс, Џон Хантер, во 1800 година протокот меѓу копнотото и Ван Дименовата Земја го нарекол „Проток на Бас“. Подоцна станал познат како Басов Проток.
Бла Бла Бла...
Бла Бла Бла... (лат.: Blla Blla Blla…) — македонска музича група, чие име правилно се запишува со задолжителни три точки на крајот, активна од 1988 година.
Басов Проток
Од Европјаните
Во 1798 година, кога во Европа пристигнала веста за откривањето на Басовиот Проток, француската влада испратила извидничка експедиција командувана од Николас Бодин. Ова го поттикнало на гувернерот Кинг од Сиднеј да испрати два брода во Тасманија со цел да основа гарнизон во Хобарт.
Бла Бла Бла...
Почетоци
Основач и моторна сила на бендот Бла Бла Бла... бил Идриз Амети, решен да направи свој состав кој во потполност ќе ги рефлектира неговите идеи за рокенрол бенд. Првата постава на бендот ја сочинувале Идриз Амети како вокал, Амир Сијариќ на бас и Гоце Гогов-Хипо на тапани. Првото име на новиот бенд, кое не било прифатено од организаторите на групната свирка одржана во 1988 година во гимназијата „Зеф Љуш Марку“, со учество и на Арена и на Сајгон меѓу другите, било Mbretëresha Teuta (Кралица Теута), па на самиот настан, само за да настапат, Идриз го кажува името што останало: Бла Бла Бла... Во првиот период од постоењето на бендот, неговите членови не биле многу активни, и најчесто одржувале маалски свирки и дружења на проби во гаражи.
Басов Проток
Поморска историја
Во овој проток има силни морски струи и дуваат јаки ветрови кои создаваат високи бранови. Стотици бродови потонале на бреговите на Тасманија и Викторија.
Бла Бла Бла...
Први настапи и албуми
Во средината на 1989 година, случајно забележале оглас во едно списание што се однесувало на словенечкиот фестивал за млади бендови, „Нови рок 9000“. Се пријавиле и биле првиот (и единствен) бенд од овие простори што настапил во натпреварувачкиот дел на овој фестивал, на 14 септември 1990 година. Освен Идриз, поставата често се менувала, па новите членови на бендот за овој настап се Димитар Петров на тапани, Тефик Ибрахими на бас и Мухамед Ибрахими на гитара. На концертот биле забележани од агилната независна издавачка куќа од Марибор, „Front Rock“, која им понудила на членовите на бендот издавање на EP со четири песни. Кратко по враќањето од Љубљана, на почетокот од 1991, неговите членови ќе ги снимаат и првите демо-снимки на две песни, Kush kish thanë и Lufta psiqike, во студиото „Роса“ на Роберт Саздов. Овие снимки денес се изгубени.
Басов Проток
Поморска историја
Многу бродови, некои од нив прилично големи, исчезнале без трага. И покрај митовите и легендите за пиратстството, бродоломите и наводните натприродни појави слични на оние на Бермудскиот Триаголник, овие исчезнувања обично може да се припишат на опасните комбинации од морски струи и силен ветар, како и на многуте подводни карпи и гребени во теснецот.
Бла Бла Бла...
Први настапи и албуми
Првото концертно појавување на бендот по еден подолг период на резигнација од целокупната милитаризирана ситуација, е на фестивалот „Stop The Madness“, одржан во МКЦ на 30 октомври 1993 година.
Басов Проток
Географија
Басовиот Проток е широк приближно 250 км и долг е 500 км, со просечна длабочина од 60 м. Најширокиот отвор е околу 350 км помеѓу Кејп Портланд на североисточниот врв на Тасманија и Појнт Хикс на австралиското копно. Студијата на Џенингс за подводната топографија на Басовиот Проток го опишала батиметрискиот басен, плитка вдлабнатина која е широка 120 км и долга 400 км (со површина од над 65,000 квадратни километри) која се наоѓа на средина од Басовиот Проток, максималната длабочина (според навигациските карти) достигнува до 155 метри. Има две висорамнини, (Басово Возвишение и Возвишение на Кралскиот Остров) кои се наоѓаат на источната и западната граница од Басовиот Проток, а основата им е составена од палеозоитски гранит. Овие висорамнини создаваат симсови со што Басовиот Проток се одвојува од соседните океански басени. Островите Фурно се поврзани со Басовото Возвишение (чија што максимална длабочина е 50 м, а најголем е Флиндеровиот Остров (со надморска височина од 760 м). Максималната длабочина на Возвишението на Кралскиот Остров е исто така 50 м. На морското дно во Басовиот Проток има подводни дини (песочни бранови) и гребени кои покриваат приближно 6.000 квадратни километри.
Бла Бла Бла...
Први настапи и албуми
По овој концерт, следувал еден подолг период во кој бендот бил активен, стекнувајќи вистински култен статус во македонските андерграунд кругови, особено од почетокот на 1999 година, кога во бендот влегол виолинистот Ермаљ Шкупи. Првото позначајно претставување на новиот прогресивен звук препознатлив по виолината на Ермаљ, било на концертот што бил поддршка на кампањата на МЦМС „Цело е кога има сè“, одржана на 1 јули 1999 година. Објавувањето на неговото прво дискографско издание се случило дури во наредната, 2000 година, кога под закрилата на „Bagi Music“ бил издаден албумот со истото име како и бендот, „Бла Бла Бла...“. Песната што го обележала овој материјал е Babayaro. На албумот свири поставата што две години претходно комплетно го редизајнирала дотогашниот звук на бендот во еден прогресивен израз со доминантни виолински делници, звук што станал препознатлив за неговата нова фаза.
Басов Проток
Географија
За време на Плеистоценското ниско ниво на морето, средишниот басен од Басовиот Проток бил заграден со подигнати симсови кои формирале големо плитко езеро. Така било за време на последниот глацијален максимум (пред 18.000 години) кога басенот бил целосно изолиран. Со зголемувањето на морското ниво дел од басенот се нашол под вода, при што бил формиран морски залив (од пред 11.800 години до пред 8700 години) а басенот бил целосно поплавен пред околу 8000 години, кога и се формирал Басовиот Проток и Тасманија станала посебен остров.
Бла Бла Бла...
Понатамошни години: 2000-2015 година
Новите членови, покрај Идриз и Ермаљ, се и ритам секцијата на Last Expedition, Влатко Јаневскии и Димитар Петров. Некаде во овој период во Франција било објавено и заедничко EP со бендот „No Name Nation“. На овој винил се нашле три песни во живо од настапот во Љубљана на фестивалот „Нови рок 9000“. По објавата на деби-албумот, следувале многубројни настапи во Македонија и надвор од неа, како самостојни така и фестивалски: „Аларм“ (2002 година во Охрид), „Break-21“ (Љубљана, Словенија), „Caravan-festival“, „No Borders“, „Nights of Jazz“ (Тирана), „BBC Pace and Pop Festival“ (Тирана), „Crossing Bridges“, „Peja“, итн.
Басов Проток
Географија
Како и остатокот од водите што ја опкружуваат Тасманија, а особено поради малата длабочина, Басовиот Проток го бие лош глас, затоа што многу бродови потонале таму во текот на XIX век. На островот Дил во 1848 година бил поставен светилник кој ќе им помога на бродовите во источниот дел од теснецот, но на западниот влез немало светилници сè до поставувањето на светилникот во Кејп Отвеј во 1848 година, а потоа уште еден во Кејп Викам на северниот крај на островот Кинг во 1861 година.
Бла Бла Бла...
Понатамошни години: 2000-2015 година
Во 2002 година го започнале снимањето на вториот албум на групата, кое се развлекло во наредните три години, а кој бил објавен од „Литиум Рекордс“ дури во 2005 година, насловен како Oversky Balkanishe Re-Form. Неговото концертно претставување пред публиката било на 7 мај 2005 г., на групниот концерт на Градскиот плоштад, организиран по повод прославата 70 години од победата над фашизмот.
Басов Проток
Острови
Во Басовиот Проток има преку 50 острови. Поголеми острови се:
Бла Бла Бла...
Понатамошни години: 2000-2015 година
Една од првите концертни презентации на албумот надвор од Македонија било во загрепскиот клуб „Aquarius“, на 7 декември 2005 г., на заедничкиот концерт со Кирил Џајковски. На овој албум, кој генерално е плод на заедничка работа на целиот бенд, за првпат имало и гости, албанската поетеса Мимоза Ахмети во песната E lash pas tokën. На снимањето на албумот како полноправен член на бендот учествувал и Дејан Еврушоски, а како соработници се јавуваат и Љупчо Ангелов-Љупа на акустична гитара и Ермаљ Шкупи на виолина. Интересно е дека на најголем дел од песните автор на музиката е Влатко Јаневски, а кај текстовите е впишано и името на Диме. Wolf & Dogs од претходниот албум добил своја психоделична верзија, но како концертен фаворит од овој албум сепак се издвоил Lugat. Албумот бил промовиран на 12 декември 2005 година во клубот „Кастро“. Како дел од промотивниот пакет на Литиум, бендот бил поканет да биде дел од фестивалот „Таксират 8“, на 2 декември 2006 г., на иста сцена со „Iggy & The Stooges“, Тимо Мас, „Ван Гог“ и други.
Басов Проток
Острови
Во западниот дел:
Бла Бла Бла...
Понатамошни години: 2000-2015 година
Снимањето на третиот албум се развлекло уште повеќе од претходните два, и албумот бил готов дури во 2011 година. Во меѓувреме покрај пробите, концертите и подготовката на новиот материјал, биле објавени два видеоспота за синглаовите Kujt i bije и E keqja keq më la. Конечно, на 25 март 2011 г., во клубот „Хавана“ во Скопје бил промовиран третиот албум на групата, со назив Lamtumire, како издание на издавачката куќа „Password production“. Овој материјал бил снимен во постава што ги вклучува и Благојче Пенов на тапани, Никола Бочваров на бас и Кренар Исмаили на виолина. Во 2014 година, Идриз бил гостин на снимањето на албумот на Хахаха, Сами мажи и жени, и заедно со Васко ја отпеал Сакам дома да живеам. Следната, 2015 година, групата ја дочекала во нова постава и во подготовка на нов албум. Покрај Идриз и Кренар, сега во бендот се Арсим Илјази на бас и Егзон Лека на тапани. Оваа постава концертно дебитирала на 19 јули 2015 година, на „Д Фестивал“ во Дојран.
Басов Проток
Острови
Во југоисточниот дел:
Бла Бла Бла...
Понатамошни години: 2000-2015 година
Во декември 2015 година, одржале концерт на кој собирале средства за помош на мигрантите од Блискиот Исток и од Северна Африка. Бла Бла Бла... учествувал и во многу граѓански иницијативи, проекти и концерти посветени на мирот и на соживотот, како и на правата на лицата со посебни потреби.
Басов Проток
Острови
Во североисточниот дел:
Бла Бла Бла...
Сингл
Работејќи еден подолг период на нов материјал, кон крајот на март 2016 година, бендот го снимил и го пуштил во етер својот прв сингл Komandant Skita, кој послужил како најава за претстојниот албум. Уште шест други теми што се нашле на албумот со име Brum Për Medioferr, бендот ги доработувал десетина месеци, во комоцијата на домашното студио „Blla Blla Blla“. Една од овие теми, Dua në shtëpi të jetoj била верзија на „хитот“ на Хахаха, Сакам дома да живеам, на кој и во оригиналната верзија пеел Идриз Амети. За првпат на еден албум на Бла Бла Бла... е поместена преработка.
Басов Проток
Природни ресурси
Во источниот дел на Басовиот Проток има многу нафтени полиња, на местото познато како Басен Гипсланд. Повеќето од големите полиња биле откриени во 1960-тите, а се наоѓаат на околу 50 до 65 км од брегот на Гипсленд на длабочина од околу 70 м. Вакви нафтени полиња се: Полето Халибут откриено во 1967 година, Полето Кобија откриено во 1972 година, Полето Кингфиш, Полето Макарел и Полето Фортескју откриено во 1978 година. Полиња со гас се: Полето Виптаил, Полето Баракута, Полето Снепер и Полето Марлин. Нафтата и гасот настанале од креда — еоценските кластични карпи од Групата Латроб, депонирани при одвојувањето на Австралија од Антарктикот.
Бла Бла Бла...
Завршетоци
На 29 мај 2016 година, групата била гостин во музичкото радио „Канал 103“, со настап во живо во емисијата „Ако никој не свири“. Во јуни 2017 година, „Password production“ го објавиле новиот албум на Бла Бла Бла..., на винил, a дури шест месеци подоцна, на 2 и на 3 ноември, биле одржани два последователни промотивни концерти во киното „Фросина“ во МКЦ, по што следела и една промотивна турнеја низ Македонија, Албанија и низ Косово. Во август, неколку месеци пред концертот, агилната промотерска куќа „Балкан Велики“ објавиле ремикс-верзии направени од Дени Крстев и од Васко Атанасоски на две песни од овој албум, Më puth и Kë кujdes.
Басов Проток
Природни ресурси
Западното поле, познато како Басен Отвеј, било откриено во 1990-тите во близина на Порт Кембел. Во 2005 година започнала неговата експлоатација.
Во јуни 2017 година, Владата на Викторија објавила тригодишна физибилити студија за првата австралиска ветерна електрана во море. Проектот со кој се предвидуваат 250 ветерни турбини на површина од 574 квадратни километри, се очекува да произведува околу 8.000 GWh електрична енергија, или околу 18 % од вкупната потрошувачка на електрична енергија во Викторија со што ќе се замени голем дел од производството на електраната Хејзелвуд, која била затворена на почетокот на 2017 година.
Долно Косоврасти
Долно Косоврасти — село во Општина Дебар, во областа Горен Дебар, во околината на градот Дебар. Познато е по својата истоимена бања, дел од Дебарските бањи.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во североисточниот дел на територијата на Општина Дебар, на јужните падини на планината Дешат, а од десната страна на реката Радика, а чиј атар се допира со подрачјето на Општина Маврово и Ростуше. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 625 метри. Од градот Дебар, селото е оддалечено 12 километри, додека од патот Дебар-Гостивар околу еден километар.
Селото се наоѓа во областа Горен Дебар на десниот брег на реката Радика, притиснато на страна, покрај самата Косоврашка Река. Тоа се наоѓало некогаш на самиот почеток на Дебарското Поле, а денес е на самиот почеток на Дебарското Езеро.
До селото води локален асфалтен пат, кој се двои од регионалниот пат 1202 пред Мелничкиот мост.
Во непосредна близина на селото се наоѓа сулфурната Косоврашка бања, чиј мирис се чувствува уште од устието на Мала Река и од Горенечкиот мост. Водите од бањата порано се искористувале на примитивен начин, но денес се во склоп на Дебарските бањи.
Селото има збиен тип, а низ него поминува пат. Во селото се наоѓаат следниве маала: Куртовци, Шабановци, Пејковци и Пулчиновци.
Во минатото, мештаните пиеле вода од Радика, или пак од селската чешма, како и од чешмата „Богородица“ над селото или „Јовкова Вода“ на другиот брег од Радика.
Историја
Подрачјето на Долно Косоврасти е населено уште од средниот век, за што сведочат повеќе наоѓалишта во неговата околина.
Селото најпрвин се наоѓало низводно од Косоврашка Река, на некогашното Косоврашко Поле, што било опеано во песната „Не је овде Косоврашко Поле“, но кога биле исечени големи шумски подрачја на Крчин и Стогово се појавила ерозија, поради што голем дел од куќите, но и црквата, биле често поплавувани, а полето уништено.
Селото е запишано како дервенџиско село, сè до 1583 година, со карактеристични дервенџиски давачки. Со пописот од 1519 година, Долно Косоврасти броело 64 семејства, од кои 63 христијански и само 1 муслиманско.
Самите селани отсекогаш говореле на мијачко наречје, поради што и се вбројува селото во областа Долна Река, за разлика од соседното село Горно Косоврасти, за кое има спротивставени гледишта дали припаѓа во Реканскиот Крај или пак во Дебарското Поле.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 8,4 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 498,4 хектари, на пасиштата отпаѓаат 151,2 хектари, а на обработливото земјиште 28,2 хектари.
Во основа, може да се каже дека селото нема некоја развиена аграрна функција. Во селото работат продавници и угостителски објекти.
Во минатото селаните се занимавале со земјоделство и печалбарство, а Куртовци имале и до 4.000 овци.
Население
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 20 домаќинства со 71 жител, сите Македонци.
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Долно Косоврасти живееле 600 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Долно Косоврасти имало 216 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е средно по големина, со позитивно популациско салдо. Така, во 1961 година селото броело 405 жители, од кои 342 се изјасниле како Турци, 56 биле Македонци и седум жители Албанци, додека во 1994 година селото имало 689 жители, од кои 625 биле Македонци, 58 Турци и 1 Албанец.
Според пописот од 2002 година, селото имало население од 813 жители, од кои се изјасниле: 388 Македонци, 224 Турци, 4 Албанци и 197 останати.
Целосното муслиманското население на селото се Македонци-муслимани, но поради политичко-религиски причини се пишале како Турци. Во тој однос, треба да се напомене дека селото е населено исклучиво со Македонци, бидејќи жителите попишани како Турци се всушност Македонци-муслимани како и сите останати жители на селото. Доказ за тоа е наглата промена во изјаснувањето на жителите како Македонци и Турци. Така, во 1994 за Македонци се изјасниле 625 жители, а за Турци 58, додека за само 8 години во 2002 како Македонци се изјасниле 388, а како Турци 224 лица. Историски гледано, селото никогаш немало етнички Турци.
Според мајчин јазик, населението се изјаснило:
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 752 жители, од кои 282 Македонци, 3 Албанци, 286 Турци, 96 останати и 85 лица без податоци.
Родови
Како главни родови кои чии имиња се именувани и маалата во селото се Куртовци, Шабановци, Пејковци и Пулчиновци.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Долно Косоврасти било село во Реканската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Дебар, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Дебар.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0555 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
1235
1235 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1235 година од новата ера, 235. од вториот милениум, 35. од XIII век и шеста од 1230-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6743 и 6744 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5985 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4995 и 4996 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1988.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1235 година се протега во 3871 и 3872, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3931 и 3932 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1778. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 632 и 633 исламска година.
Папа Лав
Имало 13 папи со името Лав:
Насоченост (молекуларна биологија)
Насоченоста (directionality) во молекуларната биологија е поим кој се однесува на хемиската ориентација од еден крај до друг на дадена единечна низа од нуклеинска киселина.
5' крај
5' (пет прим) крајот го означува крајниот дел на една ДНК или РНК-низа, чиј петти јаглероден атом во фуранозниот прстен на деоксирибозата или рибозата е краен (терминален). Фосфатната група прикачена за 5' крајот ја овозможува лигацијата на два нуклеотида, што подразбира ковалентно поврзување на 5'-фосфатот со 3'-хидроксилната група од друг нуклеотид, со што се формира фосфодиестерска врска. Со отстранувањето на 5'-фосфатот се спречува лигацијата. За да се спречи непожелна лигација на нуклеинската киселина (како на пример самолигација на плазмиден вектор при ДНК клонирањето), молекуларните биолози го отстрануваат 5'-фосфатот со употреба на ензим фосфатаза.
5' страничниот, flanking регион на еден ген често укажува на регион на ДНК кој не е транскрибиран во РНК. 5' страничниот регион го содржи генскиот промотор, а може да содржи и засилувачи или други врзувачки места за белковини.
3' крај
3' крајот (три прим) на низата е именуван по тоа што завршува со хидроксилна група сместена на третиот јаглероден атом од фуранозниот прстен, и е познат и како опашен крај. 3' хидроксилната група е потребна за синтезата на нови молекули од нуклеинска киселина, бидејќи се поврзува со 5'-фосфатот на друг нуклеотид, дозволувајќи образување на низни од поврзани нуклеотиди.
Молекуларните биолози може да користат нуклеотиди кај кои нема 3'-хидроксилна група (дидеоксирибонуклеотиди) за да ја спречат репликацијата на ДНК. Оваа техника е позната како дидеокси верижна терминација или Сангеров метод, кој се користи за одредување на редоследот на нуклеотиди во ДНК.
3' крајот на насцентната информациска РНК е местото каде се случува пост-транскрипциска полиаденилација, со која се приврзува ланец (низа) од 50 до 250 аденозински остатоци и се добива зрела информациска РНК. Овој ланец помага при одредувањето на тоа колку долго опстојува РНК во клетката, што влијае на тоа колку белковини се произведуваат од неа.
3' страничниот, flanking регион е регион на ДНК кој не се копира во зрелата mRNA, но е присутен до 3' крајот на генот. Најпрво се мислело дека 3' страничната ДНК не се транскрибира воопшто, но се открило дека се транскрибира во РНК и брзо се отстранува за време на обработката на примарниот транскрипт, со што се добива зрела mRNA. 3' страничниот регион често содржи низи кои влијаат на образувањето на 3' крајот на mRNA. Може да има и засилувачи или други врзувачки места за белковини.
3' непреведениот регион (3' UTR) е регион од ДНК кој се транскрибира во mRNA и станува 3' крај на mRNA, но не содржи низа за кодирање за белковини. Сè што се наоѓа меѓу стоп кодонот и полиА опашката се смета дека е 3' непреведено. 3' непреведениот регион може да влијае врз ефикасноста на транслацијата на mRNA или врз нејзината стабилност. Има и низи кои се потребни за додавање на поли(А) опашката на mRNA, вклучувајќи го и хексануклеотидот AAUAAA.
Ден на примирјето
Денот на примирјето се одбележува секоја година на 11 ноември за да го одбележи примирјето потпишано меѓу сојузниците од Првата светска војна и Германија во Компиењ, Франција, во 5:45 часот за прекин на непријателствата на Западниот фронт од Првата светска војна. кој стапил во сила во единаесет часот наутро - „единаесеттиот час од единаесеттиот ден од единаесеттиот месец“ од 1918 година. Но, според Томас Р. Говенлок, разузнавач од Првата дивизија на САД, гранатирањето од двете страни продолжило до крајот на денот, завршувајќи само навечер. Примирјето првично истече по период од 36 дена и мораше да се продолжува неколку пати. Официјален мировен договор беше постигнат дури кога беше потпишан Версајскиот договор следната година.
Датумот е национален празник во Франција и е прогласен за национален празник во многу сојузнички нации. Сепак, многу западни земји и придружни нации оттогаш го сменија името на празникот од Ден на примирјето, при што земјите-членки на Комонвелтот на нации го усвоија Денот на сеќавањето, а владата на Соединетите држави се одлучи за Денот на ветераните. Во некои земји Денот на примирјето се совпаѓа со други државни празници.
На 11 ноември 2018 година, стогодишнината од примирјето, се одржаа комеморации на глобално ниво. Во Франција, повеќе од 60 шефови на држави и влади се собраа на Триумфалната капија во Париз.
Историја во сојузничките земји
Првата прослава на Денот на примирјето била одржана во Бакингемската палата, започнувајќи со тоа што кралот Џорџ V организирал „Банкет во чест на претседателот на Француската Република “ во вечерните часови на 10 ноември 1919 година. Првите официјални настани за Денот на примирјето последователно биле одржани во теренот на Бакингемската палата утрото на 11 ноември 1919 година, што вклучувало двеминутно молчење како знак на почит кон оние кои загинале
во војната и оние што останаа зад себе.
Слични церемонии се развиле и во други земји за време на меѓувоениот период. Во Јужна Африка, на пример, Незаборавниот ред на лимени капи кон крајот на 1920-тите разви церемонија со која здравицата на „Паднатите другари“ беше забележана не само во тишина, туку и во темнина, сите освен „Светлината на сеќавањето“, со церемонија која заврши со химната на Редот „Старите војници никогаш не умираат“.
По завршувањето на Втората светска војна, повеќето земји-членки на Комонвелтот на народите го следеле претходниот пример на Канада и го усвоија името Ден на сеќавање.
Други земји, исто така, го сменија името на празникот непосредно пред или по Втората светска војна, во чест на ветераните од таа и последователните конфликти. Соединетите Држави го избраа Денот на сите ветерани, подоцна скратен на „Ден на ветераните“, за експлицитно да им оддаде почит на воените ветерани, вклучително и оние кои учествуваат во други конфликти.
21 век
Во Обединетото Кралство и земјите од Комонвелтот, и Денот на сеќавањето и Неделата на сеќавање се одбележуваат формално, но не се државни празници. Националната служба за сеќавање се одржува во Лондон во недела на сеќавање.
Во Соединетите Држави, Денот на ветераните им оддава чест на американските ветерани, живи и починати. Официјалното национално сеќавање на убиените во акција е Меморијалниот ден, кој му претходи на Првата светска војна. Некои, вклучително и американскиот романописец Курт Вонегат и американскиот ветеран за мир Рори Фенинг, ги повикаа Американците да продолжат со одбележувањето на 11 ноември како Ден на примирјето, ден за размислете за тоа како можеме да постигнеме мир како што било првично забележано.
Во Полска, Денот на националната независност е државен празник, кој се слави на 11 ноември за да ја одбележи годишнината од обновувањето на суверенитетот на Полска како Втора Полска Република во 1918 година, по 123 години поделба од страна на Руската Империја, Кралството Прусија и Австроунгарија. „Ден на примирјето“ останува името на празникот во Франција и Белгија.
Во Србија од 2012 година е официјален празник. Српските сили претрпеле најголема стапка на жртви во Првата светска војна. За да ги одбележат своите жртви, луѓето во Србија ја носат Наталиева рамонда како симбол на сеќавање.
Церемониите се одржуваат во Кенија за време на викендот, две недели по Денот на примирјето. Тоа е затоа што веста за примирјето стигнала до денешната Замбија дури две недели подоцна, каде германските и британските команданти тогаш морале да се договорат за протоколите за сопствената церемонија за примирје.
Црква „Св. Спас“ - Скопје
'''Црква „Св. Спас“''' — еден од најзначајните споменици на културата во Скопје, источно од тврдината Кале. Црквата е споменик на културата заштитен со закон, а во нејзе се врши богослужба и верски обреди само за нејзиниот патронен празник Спасовден.
Градба
Во дворот се влегува низ тешката и окована дабова порта и во него доминира едноставниот камен саркофаг во кого се сместени посмртните остатоци на македонскиот револуционер и борец за слобода Гоце Делчев (1872-1903). Црквата е тробродна, средниот брод е засводен, страничните се рамни и покриени со штици во коцки, додека во западниот дел е подигната галерија за жени. На јужниот ѕид, повисоко од денешното ниво на подот, во текот на поправката на црквата 1963-64 година е откриен живопис од XVI-XVII век. И токму овој ѕид зборува за дел од историјата на оваа црква подигната во XVI век. Во текот на XIX век црквата го добила својот конечен изглед. Во 1824 бил довршен иконостасот, а во 1867 бил изработен дел од престолните икони. За изведување на иконостасот и иконите, свој придонес дале занаетчиските еснафи и трговци од Скопје.
Иконостас
Црквата Св. Спас е особено значајна поради својата мошне убава уметничка резба во која е изработен иконостасот, владичкиот престол, проповедниците, певниците и постолјето за целивање на икони.
Во архитектонски поглед иконостасот на „Св. Спас“ му припаѓа на иконостаси на еден кат. Овој иконостас според своите уметнички квалитети спаѓа во редот на најубавите мијачки копаничарски дела воопшто. Иконостасот е долг 10 метри и одговара на трите брода на црквата. Висок е 4,50 метри, додека во средниот дел каде што е поставен крстот со распетието височината му изнесува 7 метри. Средниот дел е мапку вовлечен кон олтарот, а со тоа се нарушува рамнобразноста на иконостасот. На северниот и јужниот дел иконостасот се прекршува и продолжува по еден метар во должина од секоја страна, но со многу помала височина.
Според својата конструкција иконостасот се дели на пет хоризонтални појаси: постолје, галерија на престолни икони, архитрав, атика и акротерија. Резбата на конструкцијата е поинаква од оние делови што треба да ги исполнуваат рамните површини и празниот простор. Но, сите овие делови се поврзани со надолжни и попречни врски во дрворез и на тој начин се добива една конструктивна целина.
Мотивите на иконостасот, според сликарските прирачници, се позајмени од Светото писмо. Но, декоративниот елемент на разни сцени од Светото писмо не останал никогаш осамен, сето тоа е поврзано со лисја, цвеќиња, животни, и понекогаш со мотиви на геометриски орнаменти. Така, во сплетот на лисјата, цвеќињата, животните и геометриските орнаменти, е извајана светата легенда со ликови од народот, понекогаш во мијачка народна облека. Такав е случајот со Соломеа во сцената Иродовата гозба, или пак случајот со Аврамовата жртва во лозјето Господово. Богатството од разновидните мотиви и композиции од билниот и животинскиот свет, проткаено со геометриски орнаменти, работени во длабок релјеф и вплетени во композициите по текстот на Светото писмо, дава на показ богатство коешто сосема личи на кујунџиските изработки. Оттука, сето тоа прилега на огромна арабеска од тантела, каде што ни еден дел од ореовината не останал необработен; се трепери, и оддалеку делува мошне пријатно, извонредно.
Престолните икони, во најголем број, се работени заедно со иконостасот, и тоа го дознаваме од натписите што се наоѓаат на некои од нив. Две престолни икони се изработени 1867 година и на нив стои записот со името на дарителот и сликарот. Под престолните икони се наоѓа еден тенок корниз завиткан како јаже, кој ги разделува престолните икони од релјефно орнаментираниот долен фриз; тука се малите поли, малите „китабиња“. Нив ги има колку и престолните икони (десет). На нив ажурно се извајани разни сцени од Стариот и Новиот завет, богато преплетени со лисја, цвеќиња и животни. Овој дел покрај ажурираните столбови и лунетите (архивилите) е најизрезбарениот дел на иконостасот.
Во годините кога тајфата на Петре Гарката го изработила иконостасот, таа ги изработила владичкиот престол, проповедницата, проскиниторот - постолјето за целивање на икони и двата аналоја - певниците. И на иконостасот и на погоре споменатите предмети главно владее барокниот стил. Но низ него помалку или повеќе се преплетуваат и други стилови. Со старите дрворезбарски творби на средновековната уметност, со позајмување на мотиви од готиката и ренесансната уметност, а потоа со натуралистички мотиви, композиции од рококо стилот и со мноштво мотиви од источната, Исламска уметност.
Така со спојувањето и преплетувањето на разните стилови, Мијаците создале единствен стил кој во првите години на својот развиток достигнал врв во копаничарската уметност. Иако релативно скромен по димензии, иконостасот импресионира со мајсторството на изведбата, со високиот уметнички квалитет и богатство на содржината, нешто што го става во редот на врвните достигнувања на копаничарската уметност.
Бохињска Бистрица
Бохињска Бистрица (словенечки: Bohinjska Bistrica) — населба во Општина Бохињ во западна Словенија. Населбата е седиште на општината Бохињ. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион. Населението брои 1.767 жители (2020).
Бохињска Бистрица е важна туристичка дестинација и почетна точка за екскурзии (Чрна прст, Вогел, Комна, Ратитовец). Патот до селото е изграден по Втората светска војна и е поврзан со Селшката долина преку Соришка планина и Згорња Сорица. Во населбата започнува познатиот железнички тунел Бохињ, кој ја поврзува Горењска со Приморска. Бохињска Бистрица го има и ски-центарот Кобла. Во 2021 година започна изградба на три жичарници.
Етимологија
Бохињска Бистрица во пишаните извори била нарекувана како Вустрис во 1253 година, Феустриц во 1368 година и Фројстриз во 1464 година. Името буквално значи „Бистрица во регионот Бохињ“, слично на Илирска Бистрица или Камнишка Бистрица (т.е. „Бистрица во областа Камник“). Бистрица (и нејзините сродници) е многу вообичаено словенечко име за место; тоа е хидроним кој подоцна бил применет за населби поврзани со реки, потоци или извори. Изведен е од прасловенскиот бистрица „брзотечна река“.
Географија
Населбата лежи во подножјето на Јулиските Алпи југозападно од масивот Триглав и висорамнината Покљука, во долината на Сава Бохињка помеѓу ридовите Добрава и Ајдовски Градец и потоците Бистрица и Белица. Езерото Бохињ ја формира главата на долината на запад.
Станицата Бохињска Бистрица е станица на железничката линија Бохињ од Јесенице до Трст преку тунелот Бохињ долг 6.327 метри. Главниот пат што води до железничката станица ја дели населбата на горните и долните села Згорња Вас (словенечки: Zgornja vas) и Сподња Вас (Spodnja vas).
Бохињско Езеро
Бохињското езеро е најголемо континуирано природно езеро во Словенија. Езерото е од леденичко-тектонско потекло. Главна притока на езерото е реката Савица. Бохињското езеро е проточно - од него истекува малата река Језерница.
Бохињското езеро во 1981 година е вклучено во составот на Националниот парк Триглав.
Грмечички водопад
Водопадот Грмечица е водопад висок 7 метри, последен од водопадите во коритото на Грмечица. Се наоѓа недалеку од десниот брег на Сава Бохињка, помеѓу населбите Лог во Бохињ и Номењ. Текот Грмечица е долг околу 1,5 км; извира околу еден километар над клисурата на Грмечичката клисура долга 100 метри. Од водопадот Грмечица тече низ шумски и пасишта и се влева во Сава кај Номње.
Извор на Бохињска Бистрица
Изворот на Бохињска Бистрица се наоѓа на надморска височина од 610 м. Тоа е карстен извор. Водата е пивка. До изворот се стигнува пеш или со планински велосипед.