cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Образованието во Индија
Отворено учење и учење на далечина
На ниво на училиште, Националниот институт за отворено Школување (NIOS) обезбедува можности за продолжување на образованието за оние кои го пропушти завршувањето на образованието. Илјадници студенти се запишуваат со средните и високите средни училишта преку отворено учење и учење на далечина. Индира Ганди Националниот Отворениот Универзитет (IGNOU), го кординира учењето на далечина на повисоко ниво на образование. На неа се запишуваат окулу 15 илјади студенти, сервисирани преку 53 регионални центри и 1400 центри за учење со 25 000 советници. Центар за далечинско и отворено учење (DEC) кординира 13 државни отворени Универзитети и 119 институции за дополнителни курсеви на други Универзитети. Иако институциите за далечинското образование многу брзо се проширија, тие треба да ги надградат своите перфоманси и стандарди. Постојат голем број напредмети опфатени од режимот далечина, кои немаат соодветна инфраструктура. Има силна потреба да се поправат овие нерамнотежи.
Центар за далечинско и отворено учење Ајрун Сајн, Џамиа Милиа Исламиа Универзитетот се основани со помош на Советот за далечинско образование во септември 2002 година. Главните цели на Центарот е да обезбеди можности за високо образование кои не се во состојба да се подготват за формалниот систем на образование. Системот за отворено учење му овозможува на ученикот да го утврди своето темпо на учење. Начинот на учење е преку самостојно учење, печатен материјал, надополнето со аудио и видео програми. Студентите имаат пристап до материјалот преку интернет и разни други медиуми.
Писменост
Според пописот од 2011 година, "секој човек постар од 7 години кој може да чита и пишува на кој било јазик се вели дека е образуван". Согласно овој критериум, според анкета од 2011 година, Националната стапка на писменост изнесува околу 74,07%. Владината статистика од 2011 година исто така покажа дека зголемување на писменоста е повеќе застапено во руралните области отколку во урбаните средини. Женската писменост беше во просек од 65%, а машката писменост изнесуваше 82%. Во индиските држави, Керала покажа највисока стапка на писменост од 93%, а Бихар во просек од 63,8% писменост. Во 2001 година статистиката исто така, посочи дека вкупниот број на "апсолутно необразвани" во земјата изнесуваше 304.000.000.
Постигнувања
Статистиката на,,Свететската Банка" покажа дека помалку од 40 проценти од адолесцентите во Индија, посетиле средни училишта.Економистите објавиа дека половина од вкупната бројка на 10-годишните деца од рурални средини знаат да читаат на основно ниво, 60% беа во можност да поделат (математичка операција) и половина го напуштиле училиштето по 14-годишна возраст. Една оптимистичка проценка е дека само еден од пет, кои бараат работа, никогаш немале каков било вид на стручна обука. Според извештајот за високо образование во Индија (прашања поврзани со проширувањето, инклузивност, квалитет и финансии), пристапот до високото образование се зголемил од 0,7% во 1950/51 на 1,4% во 1960/61 година. Од 2006/7 се зголеми за околу 11 проценти. Планот е до 2012 да се зголеми до 15%.
Образование за жените
Жените имаат многу пониска стапка на писменост отколку мажите. Далеку помалку девојки се запишуваат во училиштата, и многу од нив се откажуваат. Конзервативната културни ставови спречува некои девојки од одат на училиште. Бројот на писмени жени кај женската популација на Индија беше меѓу 2-6% од британските махараџи па наваму, до формирање на Република Индија во 1947 година. Заедничките напори доведоа до подобрување од 15,3% во 1961 до 28,5% во 1981 година. Од 2001 година, писменост на жени надмина 50% од вкупната женска популација, иако овие статистики се 'уште се многу ниски во споредба со светските стандарди, па дури и со машката писменост во Индија. Неодамна, Индиската Влада започна,,Саакшар Барат" мисија за женска писменост. Оваа мисија има за цел да ја урне женската неписменост, половина од сегашното ниво. Сита Ананта Раман го истакнува напредокот на образованието кај жените во Индија: Од 1947 индиската влада се обиде да ги мотивира девојки за посетуваат училишта, преку програми за пладневен оброк, бесплатни учебници и униформи. Оваа постапка покрена запишување во основното образование помеѓу 1951 и 1981 година.
Во 1986 Националната политика за образование одлучи да го реструктуира образование во склад со социјалната рамка на секоја држава и со поголеми национални цели. Таа истакна дека образованието е потребно за демократија и од важно значење за подобрување на состојбата на жените. Новата политика се насочи кон општествени промени преку текстови, наставните програми, зголемено финансирање за училишта, проширување на бројот на училиштата и политички подобрувања. Беше ставен посебен акцент на проширување на професионалните центри и основното образование; средното и високото образование; и руралните и урбаните институции за девојки. Во извештајот се зборува исто така за ниската стапка на посетеност во училиштата. Мисијата за национална писменост исто така, се обиде да работи со женски учители во селата. Иако минималната возраст за брак сега е 18 години, многу девојки се женат многу порано. Затоа, во средното образование, женски стапката на напуштање на училиштата е голема.
Сита Ананта Раман, исто така, тврди дека додека работната сила на образованите индиски жени го одржува професионализмот, сепак мажите кој се побројни во многу области добиваат повисоки приходи за исти позиции. Образованието на жените во Индија игра значајна улога во подобрувањето на животните стандарди во земјата. А поголема стапка на писменост кај жените го подобрува квалитетот на животот и дома и надвор од дома, преку поттикнување и промовирање на образованието на децата, посебно кај женските деца, и во намалување на смртноста на доенчињата. Неколку студии покажале дека пониско ниво на стапка на писменост кај жените резултира со повисоки нивоа на плодноста и морталитет на новороденчињата, посиромашните исхрана, понизок потенцијал на заработувчка и недостатокот на способност да донесуваат одлуки во рамките на едно домаќинство. Пониското ниво на образование кај жените, исто така, покажа дека негативно влијае на здравјето и условите за живот на децата. Една анкета која беше спроведена во Индија покажа резултати кои го поддржуваат фактот дека смртноста на доенчињата е обратно поврзан со женски стапка на писменост и образовно ниво. Истражувањето исто така покажа корелација помеѓу образованието и економскиот раст.
Во Индија, беше откриено дека постојат големи разлики помеѓу стапкате на писменост кај жените во различни држави. На пример, додека Керала има стапка на женска писменост од околу 86 проценти, Бихар и Утар Прадеш имаат околу 55. - 60 отсто. Овие вредности сè уште се во корелација со нивото на здравје на Индијанците, каде беше откриено дека Керала е државата со најнизок процент на смрт на доенчиња, додека Бихар и Утар Прадеш се тврди дека имаат голем процент на најнизок животен век во Индија. Понатаму, разлика во женски стапка на писменост во руралните и урбаните средини е исто така значајна за Индија. Од 24 држави во Индија, 6 од нив имаат женски стапка на писменост под 60 проценти. Руралната држава Раџастан има стапка на женска писменост на помалку од 12 проценти.
Образованието во руралните средини
По осамостојувањето, Индија, гледаше на образованието како делотворна алатка за донесување општествени промени преку развој на заедницата. Административната контрола делотворно започна во 1950 година, а во 1952 година, владата групираше села под контрола на,,Заедницата на блокови за развој” -орган во согласност со националнота програма која може да го контролира образованието во над 100 села. Директорот на овој орган надгледуваше географска површина од 150 квадратни милји (390 км2), која може да содржи население од околу 70.000 луѓе. И покрај некои пречки, руралните образовни програми продолжи со работата во текот на 1950 година, со поддршка од приватни институции. Голема мрежа на рурално образование е основано уште пред да биде основан руралниот Институт,,Гандиграм (Gandhigram)” и 5 200 заедници за развој беа поставени во Индија. Беа поставени детски градинки, основни училишта, средни училишта, и училишта за образование на возрасни жени.
Владата продолжила да гледа на руралното образование како агенда која може да биде релативно ослободена од бирократски заостаната и општа стагнација. Сепак, во некои случаи недостаток на финансирање е избалансиран со добивките од руралните образовани институти во Индија. Некои идеи не се најдоа како прифатлива меѓу сиромашните во Индија и инвестициите направени од страна на владата, понекогаш даваат малку резултати. Денес, државните рурални училишта и понатаму се лошо финансирани и со слаб кадар. Неколку фондации, како што е,,Фонадацијата за рурален развој” (Хајдерабад), активно изгради висококвалитетни рурални училишта, но бројот на ученици кои ги посетува е мал.
Квалитет на работната сила, финансии и инфраструктура
Една студија покажа дека 25% од наставниците од јавниот сектор и 40% од здравствените работници, исто така од јавниот сектор биле отсутни во текот на истражувањето. Покрај наставниците кои биле платени да предаваат, стапките на отсуство се движеле од 15% во Махараштра до 30% во Бихар. Само во 1 од речиси 3000 државни училишта, директорот го отпушта наставникот ако константно го повторува своето отсуство. Една студија за наставници од Кремер и др. откриле дека,,само околу половина наставници предавале за време на ненајавените посети од страна на владата во основните училишта во Индија."
Проблеми во врска со наставната програма
Модерното образование во Индија е често критикувано бидејќи се заснова на учењето напамет отколку за решавање на проблемот. Бизнис Вик ја критикува Индиската наставна програма, велејќи дека таа се врти околу учење напамет и Експрес Индија сугерира дека студентите се фокусирани на техниките за тестови и испити.
Учество
Во средни училишта (одделенија 9 и 10), стапката на упис е 52%, додека во високи средни училишта (одделенија 11 и 12), изнесува 28%. Додека стапката на запишување во предучилишните е само 18%, постои стапка од 48% на напуштање во основното образование.
Контраверзии
Во јануари 2010 година, Владата на Индија одлучи да ги повлече институциите кои се сметаа за универзитети (а не беа). Владата тврди во својата писмена изјава дека ги немале предвид академските размислувања. Универзитетот Грант Комисија утврди 39 лажни институции кои работат во Индија. Само 10% од производителите во Индија нудат стручно усовршување на своите вработени, во споредба со над 90% во Кина.
Иницијативи
По осамостојувањето на Индија голем број на правила беа формулирани за засотанатите планирани тела и племиња на Индија, а во 1960 година беше објавена листаод страна на централната власт која идентификувала 405 планирани тела и 225 племиња. Во 1975 година беа направени измени, кои идентификувале 841 планирани тела и 510 племиња. Било откриено дека вкупниот процент на планирани тела и племиња заедно во комбинација е 22,5 проценти, од кои процентот на планирани тела изнесувал 17%, а на племињата 7,5%.По овој извештај многу планирани тела и племиња се индетификуваа себеси како,,Далит (Dalit)”, што на терминологијата на Маратски јазик што буквално значи "угнетени".
Планирани тела и племиња се предвидени за многу образовни програми во Индија. Исто така специјални резервации се обезбедени за планираните тела и племиња во Индија, на пример, резервација од 15% во (Kendriya Vidyalaya) Кендриа Видајала за Планираните тела и друга резервација од 7,5% во Кендрија Вадијала за планиранитеплемиња.Слични резервации се одржуваат со Планираните тела и племиња во многу програми и образовни институции во Индија.Далечните и распространети региони на североисточниот дел на Индија се утврдени со,,Нон Лапсибле (Non Lapsible) Централен опсег на ресурси (NLCPR)” од 1998-1999 година.NLCPR има за цел да обезбеди средства за развој на инфраструктурата во овие оддалечени области.
Жените од недоволно развиени подрачја или од послабите општествени групи во државата Андра Прадеш, Асам, Бихар, Џарканд, Карнатака, Керала, Гуџарат, Утар Прадеш, и Утаранчал, потпаѓаат под,,Махлиа Сакакуа програмата", иницирана во 1989 година. Освен одредбите за едукација, оваа програма, исто така, има за цел да ја подигне свеста за одржување на состаноци и семинари во руралните средини. Владата обезбеди 340 милиони (US $ 6.200.000) во текот на 2007-08 да се спроведе оваа програма во повеќе од 83 области, вклучувајќи повеќе од 21, 000 села.
Во моментов постојат 68 Бал Баванс и 10 Бал Кендра поврзани со Националниот Бал Баван. Планот вклучува образовни и социјални активности и признавање на деца со значително талент за одредена образовна насока. Голем број на програми и активности се одржуваат според оваа програма, која, исто така, вклучува културна размена и учество во повеќе меѓународни форуми. Малцинствата во Индија, особено оние кои се сметаат за "образовно заостанати" од страна на владата, е предвидено да посетат настава во 1992 година како вид дополнување од старана на Индиската Национална политика за образование (NPE). Владата иницираше,,Интензивна програма за воспитно постари малцинства" и програма за финансиска помош или модернизација на,,Мадарса образованието" како дел од ревидираната програма за акција (1992). И двете програми беа отворени на национално ниво до 1994 година. Во 2004 година, Индискиот Парламент донесе акт со кој се овозможи на малцинските образовни институции да бараат универзитетски припадности, доколку тие ги поминат потребните норми.
Изненадувачки, во областа на синди јазик, (на 8-ми јазик по ред, кој е претежно зборуван од страна на Синдите во Индија кои немаат сопствена држава) владата не дала значаен придонес. Синдите се лингвистичко малцинство и повеќето земји немаат Синди училишта или училишта со Синди јазик. Синдите со околу десет милиони жители имаат помалку од 100 наставници кои предаваат на овој јазик. Синдите, во основа го црпат своето потекло од долината на Инд. Додека јазикот има индо-ариевско потекло, тој претежно се зборува во Пакистан и под покровителство на Владата на Пакистан. Повеќето од Синди здруженија стравуваат дека поради апатија на индиската Влада, Синди јазик и култура ќе биде само приказна за идните генерации. Рајеш Тадани, претседател на Бихар Синди здружението, кој беше избран од страна на првиот гувернер на Бихар, Џарамдас Доултрам, започна совесна кампања во оваа насока. Оваа кампања ги собра знаменитостите и започна признавање низ целиот свет.
Креативно учење
Здружението за промоција на Креативно учење управува со училишта за деца уште од 1997 година во Патна, каде организацијата има развиено уникатена наставна методологија за учење врз основа на теоријата од страна на Хауард Гарднер наречена,,Креативно учење". Организацијата истакнува седум основни надлежности кои се од суштинско значење во секој природен процес на учење - моќ на набљудување, концентрација, помнење, имагинација, моќ на изразување - комуникација и емоционална контрола.
Буџет
Како дел од десеттиот петгодишен план (2002-2007), Централната Влада на Индија истакна расход на 65,6% од вкупниот буџет за образование од 438.250.000.000 (US $ 7980000000), односно 287.500.000.000 (US $ 5230000000) за основното образование ; 9,9%, односно 43250000000 (US $ 787.150.000) на средно образование; 2,9%, односно 12,5 милијарди (US $ 227.500.000) за образование на возрасни; 9,5%, односно 41765000000 (US $ 760.120.000) на високото образование; 10,7%, односно 47000000000 (US 855.400.000 $) за техничко образование, а останатите 1,4%, односно 6235000000 (US $ 113.480.000) на разни образовни програми. Според Обединетите нации за образование, наука и култура (УНЕСКО), Индија има највисока јавни расходи за високото образование на студентите во светот.
Jавни расходи за образование во Индија
Во текот на финансиската година 2011-12, Централниот Владата на Индија одвои 38.957 милиони за Министерството за образование и писменост која е главниот оддел кој се занимава со основното образование во Индија. Во рамките на оваа распределба, голем удел на 21.000 милиони, е предводник на програмата Сарва Сикша Абијан (Sarva Siksha Abhiyan). Меѓутоа, буџетската распределба на 21.000 милиони се смета за многу ниска со оглед на препораката од официјално назначениот Анил Бордиа комитет од РС 35.659 за годината 2011-12.
Ова повисока распределба е потребна за да се спроведе правото на неодамнешниот донесен закон за децата за бесплатно и задолжително образование, 2009. Неодамна, неколку големи одлуки кои беа најавни беа извршени со цел за развој за подобра состојба на работите во образовниот сектор во Индија, најзначајни е,,Националната Општа Минимална програма (NCMP) на Владата на Обединетата прогресивна алијанса (UPA)". Одлуките се; (а) прогресивно зголемување на потрошувачката за образованието на околу 6 проценти од ГДП, (б) да се поддржи ова зголемување на расходите за образование, и да се зголеми квалитетот на образованието, ќе има воведување на образовен пристап преку сите централни владини даноци, (в) да се осигура дека никој не е одбиен во образованието поради економската заостанатост и сиромаштијата, (г) да се воведе право на образование т.е. основно право за сите деца на возраст од 6-14 години, (д) да биде образованието на универзално ниво преку водечките програми како што се Сарва Сикша Абијан (Sarva Siksha Abhiyan) и воведување на попладневен оброк. Меѓутоа дури и по пет години не беше забележан напредок на овој фронт. Иако земјата се насочи кон посветување на 6% удел на ГДП кон образовниот сектор, напредокот беше дефинитивно помал од очекувањата. Расходите за образование стабилно се зголемуваа од 0,64% од БДП во 1951-52 до 2,31% во 1970-1971, а потоа го достигнаа врвот од 4,26% во 2000-01.Сепак, не го достигна процентот од 3,49% во 2004-05.
Дефинитивно е потребен повторно чекор напред. Како дел од вкупните владини расходи идеално би требало да биде околу 20% од вкупниот буџет, сепак опадна од околу 11,1 проценти во 2000-2001 година на околу 9,98 отсто во текот на,,UPA" правилотo.Извештај издаден од мрежа за социјална одговорност (НСА) со наслов "НСА Одговор на секторот за образовани интервенции во буџетот на Унијата: Секторот за образование обезбедува значаен откровение за овој факт. Поради намалениот приоритет на образованието во јавната политичка парадигма во Индија, има експоненцијален раст во приватниоте расходи за образование. Според достапните информации, приватниот трошоци од страна на население од работничката класа за образованието на нивните деца во Индија се зголемија за околу 1150 проценти или околу 12,5 пати во текот на последната деценија.
Законодавна рамка
Член 45 од Уставот на Индија првично гласи:
{{cquote|Државата ќе обезбеди, во рок од десет години почнувајќи од отпочнувањето на овој Статут, бесплатно и задолжително образование за сите деца додека тие ја завршат чеитиринаесеттата година Оваа статија беше начелото на државната политика во Индија,што значи дека тоа е во рамките на правилата кои требаше да се следат. Сепак, спроведувањето на ова начело стана прашање на дебата бидејќи содржеше емотивна и практична вредност, и беше законски единственото државно начело во Индискиот устав да има рок. Следниве иницијативи од страна на Врховниот суд на Индија во текот на 1990-тите години 93 амандмантска стапка предложи три посебни измени на Индискиот устав: Уставот на Индија беше изменет за да се вклучи новиот член, 21А, кој гласи: "Државата ќе обезбеди бесплатно и задолжително образование за сите деца на возраст од 6-14 години во таков начин што државата може, според закон, да утврди Член 45 се предлага да биде заменет од страна на член, кои гласи: "Обезбедување за згрижување во раното детство и воспитание на деца на возраст под шест години. Државата ќе обезбеди згрижување во раното детство и образование за сите деца додека тие ја завршат шеснаесеттата година". Друга статија, 51A, и беше потребна дополнителна клаузула: "... Родител или старател [треба] да (му) обезбеди можности за образование на неговото дете или, како што може да биде случај, на возраста од 6-14 години. Предлог-законот беше усвоен едногласно во Лок Сабха, Долниот дом на индискиот Парламент, на 28 ноември 2001 година. Тој подоцна беше усвоен од страна на горниот дом-на Раја Сабха-на 14 мај 2002 година. Откако се потпиша претседателот на Индија, Индискиот устав беше изменет формално за 86ти пат и законот стапи на сила. Од тогаш оние кои се на возраст од 6-14 го имаат основното право на образование. Член 46 од Уставот на Индија вели дека: "Државата ќе промовира, образование со посебна грижа и економски интереси на послабите категории на луѓе, а особено на распоредените касти и племиња, и ќе ги заштити од социјалната неправда и сите форми на социјална експлоатација". Други одредби за распоредените касти и племиња може да се најде во членовите 330, 332, 335, 338-342. 5 и 6 Распоред на Уставот, исто така, направи специјални одредби за планираните тела и племиња.
Јозеф Миндсенти
Ран живот и кариера
Миндсенти е роден на 29 март 1892 година во Чешиминсенцен, округот Вас, Австроунгарија, до Јозеф Пехм и Борбала Ковач. Татко му бил судија. Тој учел на Премонстратското средно училиште на Св. Норберт во Шомбатели, пред да влезе во богословијата на Сомбатејската епархија во 1911 година.
Миндсенти бил награден од владиката Јанош Микеш на 12 јуни 1915 година, на празникот на Светото срце на Исус. Во 1917 година, била објавена првата од неговите книги, Мајчинство. Тој бил уапсен од страна на републиканската влада на Михали Кароли на 9 февруари 1919 година за да зборува против нејзините "социјалистички политики", а потоа да ги за
Во 1939 година, тој ги повикал своите следбеници да гласаат против Крстот на Стрелката. Во 1940 година, тој објавил памфлет, "Зелениот комунизам", во кој тој го окарактеризирал унгарското наци движење како дијабличко движење, како зло како комунистите. Зелената боја бил бојата на униформата на Њилас. (Пакси, 213-215 стр).
Во средината на германска кампања меѓу Германците што живееле во Унгарија, тој го усвоил новиото унгарскио име - дел од името на неговото родно село - во 1941 година. На 25 март 1944 година, тој бил осветлен епископ на Веспрем. Тој организирал писмо до нацистичките власти, барајќи од нив да не се борат во Западна Унгарија; тој, исто така, протестирал во корист на преобратените Евреи во Миклош Хорти. Тој бил уапсен на 27 ноември 1944 година за негово противење на планот на владата на " Ероус Крус " за четврт војници во делови од неговата официјална палата. Во април 1945 година, со пропаѓањето на моќта на Кругот на стрелката, тој бил ослободен од домашен притвор во црква во Сопрон.
Конфинансирање во американската амбасада
Кога Советскиот Сојуз ја нападна Унгарија на 4ноември 1956 година за да ја обнови комунистичката влада, кардиналот Мендсенти побарал совет од Имре
Наѓ и добил политички азил во амбасадата на САД во Будимпешта. Минсенти таму живеел следните 15 години, не можел да ги напушти основите и не учествувал во конклавитите од 1958 и 1963 година.
Ѓерги Азел, комунистичкиот функционер задолжен за сите културни и религиозни прашања во Унгарија, се чувствувал сѐ понепријатно за ситуацијата кон крајот на 1960-ти, кога Миндсенти сериозно се разболел и се рашириле гласиштата од неговата претстојна смрт. Сепак, Азел не успеал да го убедие водачот на партијата, Јанош Кадар,  ослободувањето на Минсенти создал вредна конфузија во Светата Столица и овозможил на државата подобро да го контролира преостанатото свештенство.
Присуството на Миндсенти исто така било непријатно за владата на САД, бидејќи амбасадата во Будимпешта веќе била пренатрупана, неговите комори зеле вреден простор и дозволата за проширување не можела да се добие од унгарските власти, освен ако не бил протеран.
Во популарната култура
Животот на Миндсенти и битката против советската доминација на Унгарија и комунизмот биле предмет на филмот „Виновен за предавство" од 1950 година, кој делумно се засновал на неговите лични документи и го наследи Чарлс Бикфорд како кардинал.
Филмот "Затвореникот " од 1955 година е лабаво заснован на затворот на Менсензи, а Алек Гинис игра фикционализирана верзија на кардиналот.
Список на државни водачи во 1621 година
Ова е список на државни водачи во 621 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Јозеф Миндсенти
Во популарната култура
Бил пријавен како неморална измислена верзија на неговата ситуација.
Дводелната епизода од 1966 година, "Стариот човек" од телевизиската мисија: Невозможно е лабаво заснована на Mинсенти. Предметот на епизодата бил дека католичкиот кардинал, политички затвореник и херој на неговиот народ, бил закажан за убиство во затворот во Источна Европа. Протагонистите на серијата беа задолжени за шверцување од затвор и земја пред да бидат убиени.
Логодаж
Логодаж или Логодаш (Логодаж/Логодаш) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Горна Џумаја (Благоевград) на истоимената област, југозападна Бугарија. Лежи недалеку од државната граница со Р. Македонија.
Географија
Селото е сместено во планински предел, 15 км западно од Горна Џумаја, по патот за границата со Р. Македонија. Кај селото се наоѓа граничниот премин „Логодаж“ (порано „Станке Лисичково“) преку кој се преоѓа во Општина Делчево. На растојание од 1 км е вештачкото езеро Стојковци.
Историја
Во 1891 г. охридскиот интелектуалец Георги Стрезов напишал за селото:
Во 1955 г. Долното Маало на Логодаж е прогласено за посебно село и преименувано во Станке Лисичково, во чест на месниот комунистички деец Станке Лисичков. Во 1959 г. кон Станке Лисичково е присоединето и Горното Маало. Во 1993 г. е повратено изворното име на селото.
Население
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото броело 540 жители, сите Македонци-христијани.
Ова е бројноста на населението според пописите низ минатите десетлетија:
Стопанство и општествени установи
Во селото работи претпријатието „Винпром Логодаж“. Селото се одликува со висок стопански развој, со развиена инфраструктура, зачувана природна околина и ниски стапки на престапност меѓу населението. Народното читалиште „Иван Чаушки“ важи за главен културен центар на пограничните села, меѓу кои Клисура и Лешница (Обел).
Природозаштита
Во 2012 г. во атарот на Логодаж е прогласено заштитеното подрачје „Наоѓалиште на балканското часовниче“ со цел да се запази живеалиштето на растението балканско часовниче (Erodium absinthoides).
Српски народен театар
Српскиот народен театар е најстариот професионален театар во Србија. Основан е во 1861 година во Нови Сад кој работи континуирано.
Желба за театар и првите чекори
Кон крајот на 18 век, во Војводина веќе постоела одредена театарска практика во форма на аматерски претстави, кога Нови Сад (тогаш под името Неопланта) го добил Theatrum publicum-јавен театар во Његошева, поранешна Театарска Улица. Неколку децении подоцна, во документите на Новосадскиот магистрат од 1825 и 1826 година, може да се прочита дека се работи за трошна зграда склона кон уривање па поради безбедност на ансамблот и на јавноста, неговото уривање во 1826 година било наредено и спроведено. После тоа, претставите се изведувале во германскиот театар Крајнер на истата улица, а од 1828 година во Фазанскиот ан. Летечкиот дилетантски театар (Српско-дилетантско друштво) бил основан во 1838 година, но отсуството на зградата на театарот повторно ја оневозможилаа работата.
Сите овие обиди и дејствија во однос на развојот на театарот го побудиле вниманието и желбата кај жителите на Нови Сад за постојан градски театар, а идејата почнала да се развива на поново, посеопфатно ниво.
Основање и рана фаза (1861-1892)
На крајот на 1860 година, во српскиот дневен весник, Јован Ѓорѓевиќ почнал да ги објавува своите познати написи за поддршка на основањето на Српскиот народен театар во Нови Сад, тогашниот центар на српската култура во австроунгарската монархија. Во тоа време на територијата на поранешна Југославија не работел ниту еден театар на јазиците на југословенските народи. Откако Светозар Милетиќ, Стефан Брановачки, Јован Ѓорѓевиќ и Јован Јовановиќ Змај ги подготвиле условите за овој настан, една година подоцна, на 28 јули (16 јули по стариот календар) 1861 година, на седницата на Српската читална во Нови Сад, со која претседавал Светозар Милетиќ, бил основан првиот професионален театар под името Српски народен театар.
Српскиот народен театар бил основан со посебна задача: тој бил првенствено од национален карактер и на сцената требало да ја негува и шири националната мисла и народниот јазик, да се запознае публиката со минатото на народот и да ги поттикне локалните писатели да ја интензивираат драмската активност, сè со цел културно и просветно издигнување на српскиот народ во Хабсбуршката монархија.
Во тоа време Српскиот народен театар не бил државна институција, поради што Српската читална го основала Здружението за Српскиот народен театар со улога да се грижи за Театарот и неговите финансии. Иако основачкото собрание на Друштвото за СНТ било одржано на 29 и 30 мај 1862 година (на кое бил усвоен првиот Устав на Друштвото за Српскиот народен театар), тој официјално започнал со работа дури на 18 јули 1865 година, кога Царот Франц Јосиф ја одобрил нејзината работа со негов потпис. Членовите на Здружението за СНТ биле тогаш угледни луѓе, но и секој поединец кој за таа цел ќе плател по 50 форинти, како и секое правно лице кое ќе плати 100 форинти. Компанијата се состоела од Управен одбор на чело со шеф и два одделенија. За глумечката трупа, репертоарот и други стручни прашања се грижел театарскиот оддел, а Економскиот оддел кој обезбедувал материјални средства за работата на Српскиот народен театар. Собранието на Здружението СНТ се одржувал еднаш годишно. Низ Војводина имало и локални театарски одбори, а нивната задача била да ја организираат работата на СНТ на нивни места за време на гостувањата.
Првите настапи на СНТ биле: Пријателите на Лазар Лазаревиќ и Машкиот метод и женското мајсторство од Лајош Кевер (Унгарски.Lajos Kövér) 23 јули/4. август 1861 година. За прв раководител на СНТ бил назначен Јован Ѓорѓевиќ. СНТ на почетокот на своето дејствување, бидејќи бил без сопствена зграда, во суштина бил патувачки театар-четири месеци минувал во централата, а остатокот од времето на патиштата во српскиот и хрватскиот регион. Во неколку наврати биле поднесени барања (во 1867 година до Владата во Будимпешта и во септември 1871 година до Градското собрание на Нови Сад) да се одобри изградба на наменска театарска зграда. Првото барање на делегацијата на СНТ на чело со Јован Суботиќ, на кое и самиот премиер Ѓула Андраши усно одговорил позитивно, сепак не било официјализирано, бидејќи Владата во Будимпешта набрзо паднала. Второто барање довело до бурна реакција и разни опструкции на одредена група граѓани на Нови Сад на чело со Јаков Добановацки, па само на интервенција на лидерите на СНТ, делегирани од Коста Трифковиќ и Сима Марковиќ, во МВР, во Изградбата била одобрена во декември 1871 година''. Граѓанските сали кои би се користеле за организирање граѓански забави, можни состаноци по повод јавни предавања и изведување театарски претстави.'' Друга група жители на Нови Сад придонеле зградата да биде завршена за три месеци. Во 1873 година, Друштвото СНТ ја купил Граѓанската сала од Акционерското друштво со доброволни прилози за 20.000 форинти и на тој начин СНТ ја добил својата матична сцена. Граѓанската сала била изградена на плоштадот Трифковиќ според плановите на Андреас Паулиќ, кои подоцна биле развиени во проектот на Ѓорѓе Молнар, но немало архивски извори кои сведочеле до кој степен бил реализиран овој проект бидејќи во март 1892 година оваа сала била урната по истекот на договорот склучен со градската општина и покрај незадоволството и противењето на граѓаните. Во исто време, кога Српскиот народен театар во 1871 година успеал да се избори за својата прва зграда - Граѓанската сала, на иницијатива на Антонио Хаџиќ, директор на Српската национална театарска дружина-Српското народно театарско друштво започнало да го издава весникот Позориште што било пред се за целта да се сврти вниманието на публиката кон самиот театар. По 1908 година овој труд го продолжил својот живот под различни околности.
Патувачки ансамбл (1892-1895)
По уривањето на Граѓанската сала, театарскиот ансамбл СНТ бил принуден да тргне на тригодишна непрекината турнеја низ Војводина. Тогаш биле одржани 611 претстави на 28 места. Во тој период трупата изработила само 19 нови претстави, што се должело на немањето сопствен простор и постојаното гостување.
Зградата Дунѓерски (1895-1928)
Трупата се вратила во Нови Сад во февруари 1895 година, кога на СНТ и била дадена наменска театарска зграда, подарок од Лазар Дунѓерски. Театарот „Дунџер“ се наоѓал во дворот на сегашниот хотел „Војводина“ во центарот на Нови Сад. Таму бил до 1928 година, кога зградата била уништена во пожар. По овој настан, малкумина замислувале дека новата зграда ќе чекала повеќе од половина век, до 1981 година.
Посети и закупи
Во тој долг период ансамблот СНТ настапувал во различни градски објекти, во холот на хотелот „Слобода“ (на Плоштад Слобода), во зградата на германското акционерско друштво „Хабаг“ (на аголот од улицата Васе Стајица и Плоштад Галерија), во Домот на Работничката комора (Бул. Михајла Пупина бр.24).
Подоцна, по Втората светска војна, претставите најпрвин биле изведени во зградата на унгарската Римокатоличка читална во портата на Католичката црква, а летото 1945 година во самата порта била отворена Летната сцена. Во 1947 година, зградата на Домот на културата (поранешен Соколски дом, а денес Младински театар) му била отстапена на театарот. СНТ најдолго ја користел големата сала на „Куќата на соколите“, настапувајќи во неа додека не се преселил во својата нова и наменска зграда на 28 март 1981 година. До конечното преместување, покрај бината во Домот на културата, СНТ ја користела и Малата сала на улица Јована Суботица бр.5 од 2 октомври 1959 година, која од јануари 1961 година се викала Веселиот театар „Бен Акиба“ (што е денешниот Новосадски театар).
Српскиот народен театар по 120 години работа добил зграда
Во 1981 година, во 120-та сезона, театарот добил нова зграда, во која била вклучена и 28 Март и тој ден бил востановен како „Ден на СНТ“ кога се сумираат едногодишните уметнички резултати и се доделуваат најдобрите индивидуални и колективни уметнички достигнувања.
Новата зграда, била од бел мермер во центарот на Нови Сад, на Театарскиот плоштад, се простирала на над 20.000 м2 и ја имала најголемата театарска сцена во Србија. Имала три сцени, Големата сцена „Јован Ѓорѓевиќ“ со 940 седишта, Мала сцена „Пера Добриновиќ“ со 373 седишта и Камерната сцена со 118 седишта. Опремена била со сали за проби за хор и оркестар, балетска сала и голем број сценско-технички работилници.
Водечка идеја и професионализам
Српскиот народен театар се одржал затоа што бил навистина национален. Неговите глумци не биле само уметници, туку и културни мисионери кои на самопожртвуван и постојан начин значително влијаеле на свеста на народот со нивните животни зборови од сцената.
Раководители од основањето на СНТ до Првата светска војна биле: Јован Ѓорѓевиќ (1861-1868), Антоние Тона Хаџиќ (1868-1879), Димитрије Ружиќ (1879-1982, најпрвин како заменик на Антонио Хаџиќ, а потоа до крајот на 1903 година како управител на СНТ), Бранислав Нушиќ (1904-1905), Пера Добриновиќ (1905-1911) и Жарко Савиќ (1911-1914).
Народен театар во Белград
1867 и 1868 година, така што во својата рана фаза, ансамблот на СНТ наизменично ги посетувал Панчево, Земун и Белград. Принцот Михаило, кој со интерес ги гледал овие претстави и бил воодушевен од глумците од Нови Сад, испратил покана до Јован Ѓорѓевиќ да основа постојан театар и во Србија. Прифаќајќи ја поканата како чест и предизвик, менаџерот со себе повел половина од новосадските глумци и така, седум години по формирањето на СНТ, во Белград бил основан Народниот театар.
Српскиот народен театар и Здружението за СНТ во различни историски фази
Во периодот од основањето до Втората светска војна, како што се менувале политичките и општествените услови, Театарот го менувал името и седиштето и многу често трупата била стратификувана, како и поврзувана со други глумечки ансамбли.
Стабилизација
Првата претстава по ослободувањето била на 17 март 1945 година, имено: Инвазијата на Леонид Леонов. По завршувањето на Втората светска војна до 1951 година театарот се нарекувал Народен театар Војводина.
Последните децении на 20 век и почетокот на нов период во 21 век. век
По низа настани за промени на државните граници, војна и тешка финансиска состојба, санкции и затворање на границите кон светот, бомбардирања итн., СНТ, како културна институција која по природа била отворена куќа, исто така морала да помине низ тешкотиите и носење товарот на времињата за својата нација. И во тој период се работело со подеднаков труд и ентузијазам за да продолжи работата на театарот.
Во оваа фаза со театарот раководеле следните раководители: Зоран Т. Јовановиќ, Душан Белиќ, Мирјана Марковиќ, Драган Иниќ (во два наврати), Љубиша Ристиќ, Синиша Ковачевиќ, Миодраг Јаноски, Стеван Дивјаковиќ, Бранислав Јатиќ, Иван М. Лалиќ, Миливое Млаѓеновиќ и Александар Милосављевиќ.
Во новиот приод, СНТ повторно напредувал и изградил нови врски:
NGC 4189
NGC 4189 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4189 се споменува и како IC 3050, UGC 7235, MCG 2-31-54, IRAS 12112+1342, CGCG 69-92, VCC 89, KUG 1211+137.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 4189 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39025. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1385.
NGC 2178
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2178 се споменува и како ESO 86-53.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2178 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 2178 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 2 м 47,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 63° 45' 50".
Други поделби
Проучување на NGC 2178 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18322. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8901.
Гоце ми отиде во Солуна града
„Гоце ми отиде во Солуна града“ — македонска народна песна. Песната е посветена на Гоце Делчев кој во песната, отишол во Солун нажален и разговарал со некоја си Солунка за неговите родители кои биле ожалостени поради што Гоце си ја поминал младоста во револуционерната борба за ослободување на Македонија. Песната има ајдутски и патриотски карактер.
Текст
-Гоце ми отиде во Солуна града,
во Солуна града, во ладна мејана.
убава девојка, лична Македонка.
Гоце ми беше многу угајлено,
чаша му стои полна со ракија.
Па го прашува убава солунка:
-Зошто си, бре Гоце, чаша не подигаш?
Дали ти е, Гоце, пушка омрзнала,
или ти е, Гоце, сабја `рѓосала?
Сношти отидов во Кукуша града
и си поминав во Чучук маала,
там' си ја видов мојата мајка,
мојата мајка в' црно облечена.
Мојата мајка живо ме жали,
мене ме жали за мојата младост.
Мојот стари татко небричен оди,
мене живо жали за мојата младост,
моите браќа нагани си стегат,
в планина ќе одат, борба да водат,
борба да водат за Македонија,
за Македонија да ја ослободат.
Фасторф
Фасторф (Vastorf) — општина во округот Линебург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Фасторф се наоѓа западно од Природниот парк Брег на Елба-Дравен.
Општински единици
Општината Фасторф се состои од следниве единици:
Панче Караѓозов
Панче Караѓозов (роден на  година во  - починал на  година во ) — македонски хирург и професор, еден од најистакнатите стручњаци од областа на хирургијата, и е сметан за основоположник на хирургијата во Македонија.
Рани години
Панче Караѓозов е роден на  година во, како најмал од петте браќа и една сестра, во земјоделско-трговско семејство, од татко Александар и мајка Катерина Караѓозови. Уште како мал се истакнувал со својата бистроумност и желба за учење. Како еден од најдобрите ученици на Штипската гимназија, го продолжил своето образование на познатите универзитети во Грац и Виена. По дипломирањето, во јули 1929 година, продолжил да работи и обавува задолжителен лекарски стаж во повеќе познати клиники во Виена, и тоа: за внатрешни болести, за кожни и венерични болести и шест месеци на Одделението за хирургија во болницата „Sophien Spital“. Bo декември 1929 година започнал да работи како волонтер во Универзитетската хируршка клиника во Ерланген, Германија во познатата Шинденова хируршка школа, следните осум и пол месеци. Таму посебно се истакнувал во ставањето анестезија со т.н. Дрегеров апарат. Потоа, во текот на воениот рок, служел 10 месеци во Скопската воена болница, до крајот на август 1931 година кога положил испит за резервни санитетски офецери.
Период до Втората светска војна
На 1 октомври 1931 година, Караѓозов официјално започнал специјализација по хирургија во Белград кај познатиот српски хирург, Миливое Костиќ, управник на Хируршката клинка и Шеф на катедра по хирургија, основач на неврохирургијата на балканските простори. Специјалистичкиот испит по општа хирургија, Караѓозов го положил во 1936 година и продолжил да работи на Клиниката за хирургија во Белград околу една година. Во 1935 година како млад лекар ја основал службата за трансфузиологија и пренесувајќи ги искуствата од од неговата едукација од Грац и Белград ја вовел методата на директна трансфузија од универзален дарител заедно со д-р Јован Пановски, од универзален дарител со крвна група „0“, со употреба на Цанков шприц, со директно прелевање на болниот повеќе мали порции од 20 мл. крв.
Во ноември 1937 година, кога се вратил во Скопје, и се вработил во Одделението за хирургија во тогашната Бановинска, подоцна Земска (Државна) болница во Скопје. Со тогашниот шеф, д-р Никола Гукниќ, работел на организација и унапредување на хируршкото одделение и дејност. Во 1939 година бил испратен на 4-месечна работа во Битолската болница во која формирал Одделение за хирургија, а по војната истото го сторил и во градот Штип. Во текот на 1940-те години и по формирањето на Медицинскиот факултет во Скопје во 1947 година Караѓозов станал најпрвин началник на Одделението за хирургија а подоцна и заменик директор на Клиниката за хирургија.
По избувнувањето на војната во 1941 година бил мобилизиран како хирург во Дивизиската болница во Шабац. По неколку месеци се вратил во Скопје, како началник на Одделението за хирургија во Земската болница од 1 јули 1941 г. Во август 1944 година се придружил на Народноослободителното движење и бил коптиран за член на Народноослободителниот одбор во Штип. Потоа, во Брегалничко-струмичкиот корпус ја извршувал должноста главен хирург и организирал привремена воена болница во слободната територија во Пехчево.
Период по Втората светска војна
По ослободувањето на Македонија бил демобилизиран и повторно го презел раководењето на Хируршкото одделение во Земската болница во Скопје. Брачната двојка Караѓозови, заедно со првата медицинска сестра, штипјанката Славјанка Влахчева, по војната, во периодот од 1945/46 година, биле организатори на првото училиште за медицински сестри и техничари во Скопје во кое своето формално образование во повоениот период го добиле многу генерации медицински сестри и техничари. Подоцна ова училиште го добило името „Д-р Панче Караѓозов“.