cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шлифенов план
Одлики на планот
Планот бил направен по спогодбата за Антанта помеѓу Франција и Велика Британија. Кајзер Вилхелм II од началникот на генералштабот Алфред фон Шлифен барал да смисли план за војна на два фронта. Од декември 1905 година, фон Шлифен го претставувал планот. Шлифен и Хелмут фон Молтке Помладиот биле заведени од можност да евентуално извршат двојно опкружување на целата француска војска со десното крило, кое би дошло од север и запад и со левото крило од исток. Инспирацијта ја нашле во прочуената Битка кај Кана на Ханибал во 216 година п.н.е. Шлифеновиот план на некој начин бил стратешко обнавување на тактиката на Ханибал со користење на напредна комуникација и транспорт. Политичкиот недостаток на планот било вмешувањето на неутралните држави Белгија и Холандија со инвазија. Планот предвидувал многу бавна мобилизација на Русите поради лошата железница. По брза победа врз Франција, германските сили би биле префрлени на Источниот фронт. Според планот 91% од војската требало да биде префрлен во Франција, а само 9% кон Русија. Се предвидувало Франција да биде поразена за 6 недели, со убедување дека толку и е потребно на Русија за да мобилизира војска.
Модификације на планот 1906.
По пензионирањето на фон Шлифен, Хелмут фон Молтке Помладиот станал началник на германскиот генералштаб. Фон Молтке сметал дека планот содржи многу ризици. Планот кој бил осмислен во 1905 година станал дел од начинот на размислување на генералштабот, така што фон Молтке не можел да го отфрли. Наместо тоа одлучил да го модифицира. Хелмут фон Молтке Помладиот одлучил на десното крило, со кое требало да ја нападне Франција од север, да не му го даде предвидениот број на војска, туку во Алзас и Лорена, како и на руската граница да го зголеми бројот на војската. Втората промена била во тоа што германската војска не поминува низ Холандија, туку само низ Белгија. Тие промени станале предмет на дебати. Л. Ц. Ф. Тернер сметал дека со тие значителни промени Молтке ја осудил воената кампања на пропаст, зашто ја ослабнал главната офанзива, а со тоа не дал вистинска шанса француската армија да биде брзо поразна и затоа целиот процес се заглавил во рововскто војување.
Причини за неуспех на Шлифеновиот план
Постојат пет главни причини за неуспех на Шлифеновиот план Иако белгиската војска била десет пати послаба од германската, таа значително го забавила напредувањето на Германците. Белгијанците постојано претставувале закана за германските линии на снабдување. По војната било откриено дека многумина од германските генерали и политичари не верувале дека Велика Британија ќе влезе во војната. Сепак, поради стравот од Германската експанзија и договори со другите држави тие влегле во војната. Иако Британските експедициони сили биле постојано во повлекување во тек на август 1914 година, пружиле доволно отпор на Првата германска армија под команда на генералот Александар фон Клук за да помогнат фон Клук да се откаже од планот. Фон Клук ја свртел југоисточно, што не било предвидено со планот. Поради тоа го изложил своето десно крило со што сменил многу нешта во почетните чекори на Германците во Првата битка на Марна. Русите се движеле многу побрзо отколку што Германците предвидувале, а со тоа нивното навлегување во Источна Прусија било изненадување за Германците. Таа руска претходница не претставувала опаснот, но Германците биле загрижена поради брзината на пристигнување на руските трупи, па морале да повлечат дел од војската од Западниот фронт, за да го засили Источниот фронт Поради временската загуба со Белгијците и Британците, Французите добиле доволно време да ја префрлат својата војска од Алзас и Лорена. Германците ги потцениле француските железници и брзината со која можеле да ја префрлат војската. Италија и Романија се сметале као сојузници на Централните сили, но кога започнала војната Италија и Романија останале неутрални. Шлифеновиот план сметал на нив како сојузници. Неуспехот на Шлифеновиот план резултирал со неуспех во Првата битка на Марна, во септември 1914 година, а потоа и во рововската војна со постојани линии на фронтот. Предвидувањата на Шлифеновиот план биле насочени кон опасна и многу силна руска војска, но изненадувањето дошло од силна и добро опремена сојузничка војска на запад.
Критика
Историчарот Давид Фромкин тврди дека Шлифеновиот план всушност бил само меморандум. Фромкин тврдел дека меморандумот 1905 година никогаш не бил разработен во оперативен план, а дека всушност фон Молтке сметал дека тоа е полн оперативен план. Британскиот воен историчар Џон Киган критикува недостаток на реализам за брзината со која германското десно крило требало да мине низ Холандија и Белгија, посебно поради недоволното познавање на теренот кој немал доволно патишта за толкав број војска. Се критикува и изостанокот на Хелмут фон Молтке Помладиот од западниот фронт, како и закоравеноста на планот што го предвидувал поразот на Франција за 42 денови. Со оглед дека имале прецизен план, германскиот генералштаб не можел да импровизира во тек на војната.
Ноќта на свети Лоренцо (филм)
Ноќта на свети Лоренцо (италијански: La notte di San Lorenzo) - италијански филм од 1981 година, во режија на браќата Паоло Тавијани и Виторио Тавијани, кои се автори и на сценариото. Филмот е заснован на сеќавањата од детството на режисерите и врз раскажувањата на селаните за вистинските настани од Втората светска војна. Главните улоги ги толкуваат: Омеро Антонути (Omero Antonutti), Маргарита Лозано (Margarita Lozano), Масимо Бонети (Massimo Bonetti), Норма Мартели (Norma Martelli), Енрика Марија Модуњо (Enrica Maria Modugno) и Клаудио Бигаљи (Claudio Bigagli).
Синопсис
На 10 август, во ноќта на св. Лоренцо, паѓаат ѕвезди кои на луѓето им ги исполнуваат желбите. Една жена го заспива своето дете и му раскажува за своето доживување за време на последните денови на Втората светска војна, кога германската војска ја напушта Италија. Тогаш, во селото Сан Мартини, жителите се затвораат во локалниот средновековен дворец, зашто нивните куќи се обележани дека се минирани. Тие се гладни и исплашени, чекајќи ги ослободителите. Тогаш, свештеникот им ја пренесува наредбата дека сите жители мора да се соберат во црквата, зашто Германците ќе им ги уништат куќите. Жителите се поделени во две групи: едните одат во селото, а другите бегаат во текот на ноќта обидувајќи се да стапат во контакт со американската армија. По некое време, тие пристигаат во близината на едно село каде топло ги прифаќаат. Меѓутоа, за време на жетвата, тука доаѓаат фашистите и започнува вооружена пресметка меѓу селаните и фашистите во која има голем број жртви на двете страни. Утредента, селаните дознаваат дека во нивното место поминала американската армија и среќно се враќаат дома.
Километражник
Километражник – мерен инструмент кој овозможува мерење на растојанието кое го поминува превозното средство. Овој уред може да биде електронски или механички.
Историја
Километражникот бил измислен во античко време за мерење на растојанија на теренот од страна на геометрите.
Како и многу други пронајдоци, километражникот е независно откриен на многу места и времиња, вклучувајќи ги:
Принцип на работа
Тркалото, кое е во директен допир со тлото, се врти и покренува хоризонтална плоча. Оваа пак има кутии и секоја од нив содржи топче или камче. На одредена позиција, секоја кутија поминува преку дупка која ослободува едно топче кое паѓа во фиока. На крајот на мерењето бројот на паднати топчиња во фиоката го дава поминатото растојание. Очигледно е дека односот на пречникот на тркалото, запченикот и растојанието на кутиите на плочата треба да биде добро пресметан.
Токму на овој едноставен принцип се произведени првите механички мерни километражници кои биле вградени во велосипеди. При секое вртење на тркалото, со делче прицврстено на шпица, се активирал механизам кој, преку сет запченици, вртел плочки со броеви кои го означувале растојанието.
Механички километражник
Механичките километражници се состојат од повеќе (кај автомобилите најчесто 5) дискови поставени еден до друг. Броевите од 0 до 9 се испишани на периметарот на секој од овие дискови. Дисковите се поставени на таков начин што е видлива само една цифра од секој диск. Секој диск е поврзан со систем за пренос кој се ротира 10 пати побавно од неговиот сосед десно, па оттука и бројот е децимален. Кај автомобилот, знаејќи го обемот на тркалата на возилото, може да се изведе растојанието кое истото го поминало. Во пракса, кабел го пренесува вртењето на секундарната оска на менувачот до километражникот на контролната табла или сет запченици обезбедува соодветен фактор на редукција.
Електронски километражник
Постојат два начини на функционирање на електронските километражници:
Баждарење и грешки
Сите километражници можат да дадат погрешни мерења доколку се променат димензиите на пневматиците, поконкретно доколку на погонските тркала се монтираат пневматици чиј обем е различен од оној на оригинално монтираните.
За да се реши овој проблем, може да се додаде делумен (а понекогаш и целосен) електронски километражник заснован на компјутер, сличен на таксиметарот.
Измами
Вредноста на возилото во голема мера зависи од нејзината километража, многу бројачи на километражата се менуваат со цел да се намали вкупно означената. Според една студија нарачана од Комитетот за транспорт и туризам на Европскиот парламент, измамите претставуваат помеѓу 5% и 12% од националната продажба на половни возила и помеѓу 30% и 50% од прекуграничната продажба. .
Хомеопатија
Општа филозофија
Хомеопатски лек подготвен од раствор кој не содржи молекули од оригиналното растение. Хомеопатијата претставува виталистичка филозофија која ги објаснува болестите и заболувањата предизвикани од нередите во хипотетичката витална или животна сила. Ваквите нереди ги манифестира како единствени симптоми. Хомеопатијата објаснува, дека виталната сила ја има способноста да реагира и да се адаптира на внатрешните и надворешните предизвикувачи, за кои хомеопатите ги обележуваат со „закон за чувствителност“. Овој закон наведува дека негативниот став може да ја привлече хипотетичката болест наречена „мијазми“ која го напаѓа телото и произведува симптоми на болест. Како и да е, Ханеман ја одбил идејата на болеста како одвоена која го напаѓа лицето и сѐ уште претставува дел од „живата материја“.
Закон на сличности
Во своите екпериметни со чинчона, кои служеле како третман против маларија, Ханеман заклучил дека ваквите симптоми биле слични како и симптомите на маларија. Тогаш заклучил дека процесот на излекување е сличен, а третманите мора да се способни да ги произведат симптомите во здрава личност, слична на оние кај кои болеста била излекувана. Тој сметал дека преку потикнување на болеста со лекови, симптомите ја обновувале виталната сила за да ја неутрализираат и одстранат оригиналната болест.
Мијазми и болести
Во 1828 година, Ханеман го претставил концептот на мијазми, како основна причина за многу познати болести. Мијазмот честопати, од страна на хомеопатите е дефиниран како „необична, нездрава и душевна растроеност на виталната сила“. Секој мијазам го поврзал со одредени болести во кој го гледал коренот на предизвикувач за одредени болести. Според Ханеман, почетното откривање на мијазмите предизвикуваат локални симптоми, како што се кожните или венерични болести, но ако овие симптоми се задушени со медикаменти, причината се бара подлабоко и тогаш започнува да се манифестира како болест на внатрешните органи. Основниот мијазам сѐ уште останува, а длабоко сместените алименти може да бидат поправени со отстранување на длабоките нереди од виталната сила. Теоријата за мијазми на Ханеман и понатаму останала дискутирана и контроверзна. Во 1978 година, Антони Кембел, тогашен консултант и физичар во кралската хомеопатска болница во Лондон, ги критикувал изјавите на Џорџ Витхоулкас кој тврдел дека доколку сифилисот е третиран со антибиотици, тој може да се развие во второстепен или третостепен сифилис вклучувајќи го и централниот нервен систем. Овие конфликти во научните студии, покажуваат дека третманите со пиницилин произведуваат комплетно лекување на сифилис во повеќе од 90 % кај случаите со сифилис. Кембел ова го опишал како „неодговорна изјава која може погрешно да ги насочи неучените луѓе, а притоа одбивајќи ги религиозните третмани“. Ханеман презентирал само три мијазми, од кои најважен е „псора“ (јадеж на грчки), кој бил поврзан со било која болест кај која се појавува јадеж на кожа. Тој сметал дека псора е предизвикувач на болести како епилепсија, рак, заразна жолтица, глувост и перде. Од времето на Ханеман, предложени се и други мијазми, некои да заменат една или повеќе предложени функции, вклучувајќи ги туберкуларни и рак-мијазми.
Хомеопатски лекови
Лекот претставува технички термин во хомеопатијата кој се однесува на сусптанца подготвена со посебна процедура која е наменета за лечење на пациенти. Хомеопатските практичари се осврнуваат на 2 вида препораки: Материа Медика (Materia medica) и лексикон. Хомеопатското Материа Медика претставува колекција од „слики на лекови“ поставени по алфабетски редослед, кои ги опишуваат симптомите поврзани со секој лек поединечно. Хомеопатскиот лексикон претставува индекс на симптоми на болести, кои ги карактеризираат лековите со специфични симптоми. Хомеопатијата употребува животински, растителни, минерални и синтетички супстанци во своите лекови. Примерите вклучуваат Arsenicum album, Natrum muriaticum, Lachesis muta (отров од змија), Opium и Thyroidinum (тироиден хормон). Употребуваат и третмани наречени носоди (болест на грчки) добиени од патолошки производи како фекални, уринарни и респираторни ослободувања, крв и ткиво. Хомеопатските лекови добиени од здрави мостри се наречени саркоди. Некои современи хомеопати, езотеричките лекови ги нарекуваат и како „непредвидливи“, бидејќи тие не потекнуваат од материјал туку од електромагнетна енергија. Примерите вклучуваат зрачење и сончева светлина. Неодманешните ризични потфати на езотеричните супстанци вклучуваат и невреме со грмотевица (подготвени од соберена дождлива вода). Денес, постојат околу 3000 различни лекови кои се употребуваат во хомеопатијата. Некои хомеопати иако контраверзни, употребуваат техники кои се одобрени од страна на други практичари. Тие вклучуваат документи за лековите, кадешто супстанците и растворите се запишани на хартија и ставени во облеката на пациентот, во неговиот џеп или пак сместени под чаша вода која му е дадена на пациентот. Ваквата пракса била силно критизирана од страна на класичните хомеопати како неоснована и истата се засновала на магија и празноверие.
Подготовка на лековите
За производство на лекови, хомеопатите употребуваат процес наречен „динамизација“ или „потентизација“ каде што супстанца се раствора со алкохол или дистилирана вода, а потоа енергично се протресува. Додека Ханеман ги застапува супстанците кои се употребуваат за добивање на симптоми слични на оние од кои се лечи, тој пронашол доза која ќе ги зголеми симптомите, а притоа и ќе ја влоши состојбата што понекогаш доведувало и до опасни отровни реакции. Тогаш тој истакна дека супстанците се раствораат.
Раствори
Некои хомеопати откриле децимална скала (Д или Х) растворајќи ги сусптанците и по десет пати во својата оригинална големина во секоја скала. Д или Х скалата на раствор претставува половина од самата вредност на скалата Ц; на пример „12Х“ е еднаков на раствор од „6Ц“. Ханеман никогаш не ја употребил оваа скала, но таа била мошне популарна во 19иот век па сè до ден денес во Европа. Ваквата моќ на скалата била претставена во 1830 година од американскиот хомеопат Константин Херинг. Во последата деценија од својот живот, Ханеман ја презентирал и скалата (Q) или ЛМ која изнесувала 1 дел од 50.000. На пример, лек карактеризиран како „20Q“ ја има речиси истата концентрација како лек со „47Ц“
Критичарите и застапниците на хомеопатијата заедно се обидуваат да ги илустрираат растворите вклучени во хомеопатијата по аналоген ред. Ханеман изјавил дека соодветна процедура за да се справи со епидемијата би било празни шишенце на отров во езерото во Женева. Друг пример за критика на хомеопатијата претставува и 12 Ц решението. Една третина од капка на оригинална супстанца растворена во целата вода на светот може да произведе лек со концентрација од 13 Ц. Особено популарен хомеопатски третман за грип претставува и 200Ц растворот од црниот дроб на патка, познат под името Oscillococcinum. Во целиот универзум постојат околу 1080 атоми, но раствор на една молекула во универзумот би изнесувал околу 40Ц. Поради овој факт, Oscillococcinum би имал потреба од 10320 универзуми за да добие една молекула во крајната супстанца. Силните раствори се сметаат за најкотроверзни и неуверливи аспекти на хомеопатијата.
Дебата за растворите
Не сите хомеопати ги одобруваат силните раствори. Првите хомеопати пред сè биле доктори и најчесто употребувале слаби раствори како „3 X“ или „6X“, а поретко ја преминувале границата од „12X“. Поделбата помеѓу силни и слаби раствори е дефинирана идеолошки. Оние со слаби раствори се карартеризираат за патологијата и претставува моќна поврзаност за конвенционалната медицина, додека оние со силни раствори ја истакнуваат виталната сила, мијазмите како и духовната интерпретација на болеста. Некои производи со слаб раствор и понатаму се продаваат, но и покрај своите дупликати тие сѐ уште не покажуваат какви било ефекти како што е случајот со плацебо ефектот.
Докази
Пред да направи обид со своите пациенти, Ханеман најпрвин своите лекови ги експериментирал на себе. Неговите експерименти дадоа заклучок дека овие лекови треба да им се дават на болните, бидејќи тој сметал дека најсличниот лек виртуелно ги поседува симптомите на болеста, па според тоа не можел да заклучи кои симптоми се од лекот, а кој од самата болест. Токму затоа болните лица не биле вклучени во ваквите експерименти. Методот кој бил употребен за да се открие кој лек припаѓа на одредена болест бил наречен „докажување“, добиен од германскиот збор „Prüfung“ што значи „тест“. Хомеопатското докажување е метод со кој се утврдува хомеопатскиот лек. На почетокот, Ханеман употребувал материјални дози за докажување, но подоцна своите лекови ги произведувал со 30Ц раствор. За време на процесот, употребувал лекови на здрави волонтери. Тие биле набљудувани со месеци во периодот на испитување и тогаш истите биле обврзани да водат дневник со сите симптоми кои ќе ги почувствувале во денот. За време на експериментот им било забрането конзумирање кафе, чај, зачини и вино: забрането им било и играњето шах, бидејќи Ханеман сметал дека оваа игра е премногу возбудлива, но сепак дозволено им било да пијат пиво и физичка активност. По завршувањето на екпериментите, Ханеман ги натерал своите волонтери да се заколнат дека се што напишале во дневникот е вистина. Ова докажување се одликувало како мошне значајно за развојот на клиничките случаи. Ваквите експерименти на хомеопатите се покажале како корисни во развојот на модерните лекови: На пример, евиденцијата дека нитроглицеринот се покажал како корисен третман за лечење на ангина бил откриен токму преку хомеопатското истражување, иако хомеопатите во тоа време не го употребувале за ваква намена. Првите снимени докази биле објавени во 1796 година од Ханеман во Есеј на нов принцип. Неговата Fragmenta de viribus од 1805 година, содржи 27 докази, додека Materia Medica Pura од 1810 година содржи 65 докази. Во Лекции за хомеопатската Материа Медика, Џејмс Тајлер Кент во 1905 година додадел и современи верзии на истите,а притоа бројката пораснала до 217 лекови.
Лексикон
Хомеопатите најчесто своите експерименти ги започнуваат се претходна детална анализа на историјата на пациентите, прашувајќи ги за својата физичка, ментална и емоционална состојба, околностите во животот и какви било физички или емоционални болести. Потоа, хомеопатот се обидува ваквите информации да ги преведе во комплексна формула од ментални и физички симптоми, вклучувајќи ги позитивните и негативните страни, вродените склоности. По ваквата анализа, тој одлучува на кој начин ќе го лекува пациентот. Компилација од многубројни извештаи на хомеопатските истражувања, надополнети со клинички податоци е позната под хомеопатска матери медика. Ваквата компилација содржи список на лекови подредени според симптомите на болеста. Тие може да вклучуваат и податоци добиени од повеќе извори на материа медика. Честопати доаѓа до дискусија помеѓу составувачите на репертоарот и употребувачите на лековите. Првиот индекс на симптоми на хомеопатската материа медика го составил Ханеман. Подоцна, еден од неговите студент Клеменс вон Бонингхаусен го составил Терапевтски прирачник кој исто така претставува хомеопатски репертоар. Прв ваков хомеопатски репертоар е Кодексот на симптоми на Џорџ Јар кој бил објавен во 1835 година во Германија, а Константин Херинг го преведел и на англиски во 1838 година со наслов Репертоар на уште по карактерситични симптоми на Материа Медика Оваа верзија помалку се фокусирала на болестите и истата претставувала предвесник на делата на Кент. Книгата се состои од 3 тома. Како што мине времето, големината на ваквите репертоари се зголемува. Постојат и одредени разлики во третманите на хомеопатите. „Класичната“ хомеопатија пред сè вклучува детална анализа на историјата на пациентот и самиот пациент подлежи на набљудувања за време на третманот, додека „клиничната“ хомеопатија опфаќа комбинација на лекови за вкрстување на симптомите на болеста.
Изопатија
Изопатијата е терапија која произлегува од хомеопатијата, а е пронајдена во 1830 од страна на Јохан Јозеф Вихелм Лукс. Изопатијата се разликува од хомеопатијата во тоа што растворите се добиени или од она што ја предизвикало болеста или пак од производите на болеста, како на пример изметот. Многуте таканаречени „хомеопатски вакцини’’ претставуваат форми на изопатијата.
Лекови од билки
Лековите добиени од билки се добиваат откако растенијата ќе се стават во вода, а притоа се изложуваат на сончева светлина. Најпознати вакви производи се лековите на Бах, кој биле откриени од хомеопатот Едвард Бах. Иако за застапниците на ваквите лекови се смета дека всушност и тие делуваат преку хипотетичката витална сила како и хомеопатијата, но сепак начинот на подготовка е различен. Овие лекови се добиваат преку благи начини како што е сместувањето на цвеќиња во сончева вода. Не постои никакво убедливо научно или клиничко докажување дека ваквите лекови се ефикасни.
Употребата во ветеринарство
Идејата за употреба на хомеопатија како третман кај друѓите животни е наречена ветеринарна хомеопатија и датира од самиот почеток. Ханеман зборувал и пишувал за употребата на хомеопатијата кај животните отколку кај луѓето. ФДА не ги одобрила хомеопатските производи за употреба во ветеринарната медицина во САД. Во Велика Британија, ветеринарните хирурзи кои ја употребувале хомеопатијата припаѓале на факултетот за хомеопатија и/или во британското друштво за хомеопатски ветеринарни хирурзи. Во Велика Британија и во други држави, животните може да бидат третирани само од страна на квалификувани ветеринарни хирурзи. Но на меѓународно ниво, телото кое ги поддржува хомеопатските ветеринари е Интернационалното друштво за ветеринарна хомеопатија. Употребата на хомеопатијата во ветеринарната медицина е контраверзна, бидејќи постои сосем мало истражување за ваквата намена, Во друѓи истражувања пак е дојдено до резултат дека плацебо ефектот исто така влијае позитивно како кај животните така и кај нивните сопственици кои верувале во делотворноста на третманот.
Медицински и научни анализи и критики
Хомеопатијата не е поддржана од страна на колективната тежина на модерното научно истражување. Ектремните раствори, употребени во хомеопатските подготовки најчесто не оставаат ниту дел од оригиналната материја во крајниот производ. Модерниот механизам предложен од хомеопатите наречен водена меморија, се смета за неуверлива. Фармаколошкиот ефект, без никаква активна состојка е непостојана за разлика од коневенционалните лекови, оставајќи само не-специфичен плацебо ефект или различни нови појаснувања. Предложениот мотив за овие ектремни раствори, дека водата содржи „меморија“ или „вибрација“ од растворената состојка, претставува бројач на законот за хемија и физика како што е и законот за масовна акција. Недостатокот на убедливи докази кои ја поддржуваат ефикасноста како и употребата на лекови без никакви активни состојки, доведоа до одлики на квазинаука и надрилекарство, или пак со друѓи зборови како што стои во медицинскиот преглед од 1998 година, „плацебо терапијата е најдобра, но надрилекарството е најлошо“.Употребата на хомеопатијата може да се одложува или заменува со ефективни медицински третмани, изложувајќи ги пациентите на зголемен ризик. Однесувајќи се на хомеопатијата, Британскиот комитет за наука и технологија истакна: „Според комитетот, хомеопатијата е плацебо треманот, а владата треба да има осигурителна полиса за препишаното плацебо.“ И покрај етичките проблеми како и интегритетот на врската помеѓу доктор-пациент, препишувањето на плацебо припаѓа во лошата медицина. Нивниот ефект е неверодостоен и непредвидлив, и не може да ја формира основата на било кој третман.
Силни раствори
Екстремно силните раствори во хомеопатијата претставувале основна точка на критиката. Хомеопатските раствори, најчесто биле растворани до точка каде ниедна молекула од оригиналната состојка ќе остави трага во крајниот лек. Хомеопатите верувале дека методичкиот раствор на супстанцата кој ќе започне со 10% или помалку, а притоа проследен и со силно разтресување, може да произведе терпавтски активен лек за разлика од терапевтската неподвижна вода. Иако нековалентните структури на течната вода на собна температура се стабилни само за неколку пикосекунди, па затоа критичарите заклучиле дека било кој ефект кој бил предложен од оригиналната субстанца не може да постои повеќе. Ниеден доказ од стабилните снопови на молекулите во водата не бил пронајден во хомеопатските лекови. Понатаму, иако водата била во контакт со милиони различни супстанци, критичарите наведуваат дека токму таа вода претставува ектремен раствор за речиси сите звозможни суспстанци. Според ваквата изјава, секој оној што ја пие водата добива третман за секоја измислена состојба. Корисниците на хомеопатијата се натрпеваруваат со тоа дека силните раствори произведуваат посилни медицински ефекти. Ваквата идеја е нестабилна во однос на конвенционалните лекови, каде ефектот зависи од концентрацијата на активните состојки во телото. Ваквата врска била потврдена во многубројните експерименти вршени врз организми како нематоди, стаорци и луѓе. Физичарот Роберт Л. Парк, поранешен извршен директор на американското друштво за физика забележал дека
Бидејќи последниот износ на супстанца е една молекула, 30Ц ќе мора да има најмалку една молекула од оригиналната суосстанца растворена во намјалку 1.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000.000 молекули во вода/ За ова би било потребно контејнер кој би бил поголем повеќе од 30.000.000.000 пати од големината на Земјата
Парк забележал дека „ако очекувате да добиете барем една молекула од „медицинската“ супстанца, наводно застапени во 20Х апчиња, неопходно ќе биде да земете околу два билиона од нив, кои би биле еднакви на 1000 тони лактоза, вклучувајќи ги сите нечистотии кои ги содржи лактозата“. Законот на хемијата тврди дека постои лимит кон растворот кој може да биде без губење на оригиналната супстанца. Овој лимит кој е поврзан со Авигардовиот број, е сурово еднаков со хомеопатската сила од 12Ц или 24Х (1 дел од in 1024).
Истражувања за медицинската делотворност
Делотворноста на хомеопатијата била дискутирана од самиот почеток. Една од првите научни истражувања за хомеопатијата била спонзорирана од страна на британската влада за време на втората Светска војна, во која волонтерите ја тестирале делотворноста на хомеопатските лекови против изгореници од гас. Методолошкиот квалитет на истражувањето е мошне слабо, бидејќи со такви проблеми како што е слабоста. Ниедна поединечна подготовка не била двосмислено демонстрираната дека е поразлична од плацебо ефектот. Понатаму, како што самиот резултат се подобрил, евиденцијата за хомеопатските подготовки делотворно се намалија, а висококвалитетните тврдења покажаа дека самите лекови немаат никаков ефект. Абстрактните концепти со теоричната физика Сепак, објаснувањата се понудени од неспецијалисти во своето поле, и честопати вклучуваат шпекулации кои се невистинити, а притоа не се поддржани од актуелните ескперименти.
Алтернативно објаснување за излекувањето
Честопати се нудат различни алтернативни објаснувања за тоа како хомеопатијата и нејзините лекови се неефикасни, и како може да истите да ја излечат болеста или да ги олеснат симптомите. Истражувања на ефектите во другите биолошки системи
Додека некои артикли предложија дека хомеопатските решенија на силните раствори може да имаат значајни ефекти врз органскиот процес, вклучувајќи го ослобидувањето на хистамин преку леукоцитите, реакции на ензимите, Францускиот имунологист Жак Бенвенисте во 1987 објави документ за списанието Природа. Наводниот документ открива дека базофилот, вид на белите крвни ќелии, ослободува хистамин кога е изложен на хомеопатски раствор од анти-имуноглобин антитело Е. Уредниците на списанието биле скепрични од резултатите, а притоа побарале истите да бидат повторени, но во одвоени лаборатории. Повторувањето се одвивало во четири лаборатории, а истражувањето подоцна било објавено. Сè уште скептични од резултатите, списанието собрало независесн истражувачки тим со цел да да ја утврдат точноста од истражувањето, составен од уредникот во списанието Џон Мадокс, американскиот научен истражувач и хемичар Волтер Стеварт и скептичниот Џејмс Ранди. По истражувањето тимот дошол до заклучок дека „ Ние сметаме дека експерименталните податоци се подложени на критики, а нивните недостатоци несоодветно објавени“.Џејмс Ранди истакнал дека тој се сомневал дека постои свесна измама, но дека истражувањата може да дозволат „посакувано мислење“ за да влијаат врз интерпретацијата на податоците. Методолошки и проблеми со објавување Бен Голдакре објавил статија за хомеопатијата во ЛАНЦЕТА, објавувајќи ги истражувањата на хомеопатијата како проблематични. Тие ги вклучуваат високо објавените предубедувања на списанијата за алтернативна терапија, со многу мали статии поврзани со слаби резултати, игнорирајќи ги мета-анализите и неколку со позитивна критика.
Етички проблеми и безбедност
Хомеопатските лекови пред сè содржат само вода и/или алкохол, па затоа и се сметаат за сигурни. Оригиналните супстанци можат да се забележат само во исклучителни случаи. Ова може да се случи како резултат на несоодветна подготовка или слаб раствор. Примери на асренично тровање се појавиле само по употреба на арсенични хомеопатски подготовки. Зикам Колд гел за нос, кој содржи 2Х (1:100) цинк гликонат предизвика губење на осетот за мирис кај мал процент од корисниците: во 2006 година, 340 случаи биле изнесени пред суд за 12 милиони американски долари. Во 2009 година, ФДА ги советуваше корисниците да престанат да го употребуваат овој лек, бидејќи тој само може да им го оштети сетилото за мирис. Зикам бил промовиран од страна на новата апликација за лекови НАД под покровителство на ФДА полисата наречена „услови според кои хомеопатските лекови може да бидат промовирани“ (ЦПГ 7132.15), но ФДА пак го предупредила Зикам дека ваквата полиса не треба да се поромовира кога таа е штетна по здравјето на луѓето. Хомеопатските критичари покажале други загрижувања за хомеопатската медицина, бидејќи поголемиот дел од пациентите не добиле соодветен третман, па затоа пациентите умирале. Хомеопатите тврдат дека употребата на конвенционалната медицина само ќе ја „притисне болеста подлабоко“, а со тоа ќе предизвика и сериозна состојба на организмот. Токму затоа некои хомеопати ги советувале своите пациенти за имунизацијата. Некои хомеопати сметаат дека вакцините може да бидат заменети со хомеопатските „носоди“добиени од биолошка материја како измет, заболено ткиво, бацили. Додека Ханеман се противил на ваквите обвинувања, сепак современите хомеопати честопати ги употребувале, иако не постоел доказ дека токму тие имаат некое корисно дејство. Откриени се и случаи во кои анти-малариските лекови се покажале како ефективни во многу случаи од хомеопатијата. Во 2004 година, еден хомеопат и забранил на своја пациентка да зема конвенционални медикаменти за срце, советувајќи ја на 22 јуни 2004 година да престане со земање на сите медикаменти, вклучувајќи ги и хомеопатските, а веќе на 20 август ја советувал дека таа повеќе нема потреба за земање на никакви лекови за срце,додека на 23 август изјавил дека „Таа не може повеќе да зема лекови, јас и предлоќив да зема хомеопатски лекови... Сметам дека доколку го следи мојот совет, нејзиното срце ќе се опорави“. Пациентката веќе следниот ден била примена во болница, а 8 дена подоцна починала со дијагноза „акутно заболување од прекин на лекување“. Во 1097 година, тогашниот советник и физичар во Кралската Хомеопатска болница во Лондон, Антони Кембел ги критизирал изјавите на Џорџ Витхоулкас поврзани со хомеопатските третмани. Витхоулкас истакнал доколку сифилисот се третира со антибиоитици, тој може да премине во секундарен или терцијален сифилис а притоа поврзан со централниот нервен систем. Кембел ова го опишал како неодговорна изјавакоја може погрешно да ги насочи неучените луѓе а притоа одбивајќи ги конвенционалните медицински третмани. Тврдењата укажуваат на идеите дека лекувањето на болести со надворешни медикаменти може само телото да го доведат до конфликт со научните испитувања.
Критики од различни аспекти
Првиот професор за комплементарна медицина во Велика Британија, Едзард Ернст и поранешен практичар на хомеопатија ги истакнал своите погледи за фармацевтите како и за вистинската природа на хомеопатските производи истакнувајќи
Мајкл Баум, професот во универзитетскиот колеџ во Лондон ја опишал хомеопатијата како „сурова одлука“. Во статијата со наслов „ Треба ли да имаме отворени сваќања за хомеопатијата?, објавена во американсото списание за медицина, Мајкл Баум и Едзард Ернтс напишале строги критики за хомеопатијата: „Хомеопатијата е најлош пример заснован врз медицината... Овие аксиоми на хомеопатијата не само што не се научно докажани, туку се и спротивставени. Ако хомеопатијата е точна, многу од физиката, хемијата и фармакологијата мора да се неточни... За да се прифати хомеопатијата или слините неуверливи форми на алтернативната медицина (пр.лековите на Бах, духовното лечење, кристалната терапија) тогаш тие не претставуваат опција. Ние сметаме дека вербата во хомеопатијата ја надминува толеранцијата за прифатливост. Треба да започнеме од хипотеза дека хомеопатијата не може да функционира и дека позитивните објаснувања го рефлектираат објавувањето на предубедувањата. Хомеопатијата е основана на апсурдни концепти кои го одрекуваат напредокот во физиката и хемијата. Хомеопатските принципи се смени претпоставки. Не постои никаква потврда за какви било принципи. Повеќе од 200 години, ние чекаме хомеопатките кривоверници да го докажат спротивното.
Регулатива и распространетост
Куќата Хамптон, претходното седиште на Бристол хомеопатската болница, една од четирите хомеопатски болници управувана од НХС. Хомеопатијата е заедничка за многу држави. Се употребува насекаде, па затоа професионални квалификации и дозволи не се потребни за секоја држава. Правилата се различни во секоја држава. Во некои држави не постојат никакви законски регулативи за употреба на хомеопатијата, додека во други дозволи или дипломи за конвенциона медицина од акредитирани универзитети е неопходна. Во Германија не постојат никакви регуларивни мерки, додека во Франција, Австрија и Данска важечка дозвола за дијагностицирање на каква било болест или давање на каков било производ чија цел е лечење на болест е задолжителна. Некои хомеопатски третмани се покриени од здравствениот сервис во неколку европски држави, вклучувајќи ги Франција, Велика Британија, Данска и Луксембург. Но во држави како Белгија, хомеопатските третмани не се покриени. Додека во Австрија, јавниот здравствен сектор бара научни докази за делотворността, со цел да ги надомести медицинските третмани во кои хомеопатијата не припаѓа, но исклучоци се возможни; приватното здравствено осигурување понекогаш вклучува и хомеопатски третман. По пет годишно судење, во 2005 година, швајцарската влада ја повлече хомеопатијата и уште четири други третмани истакнувајќи дека тие не ги задоволуваат здравствените критериуми. Владата на Индија ја призна хомеопатијата како една од националните системи на медицината, а хомеопатите пак се сметаат за вистински медицински професионалци. Дипломата за хомеопатија како и регистрација во државниот регистер или Централниот регистер за хомеопатија, е задолжително за да практикувате хомеопатија во Индија. Во Велика Британија пак, пратениците бараат да имаат целосен пристап кон хомеопатските производи. Одлуката на Комитетот за наука и технологија е проследен со писмено објаснување од владата во кое се наведува дека реќимот за дозволи не е формулиран на научна основа.
Во февруари 2010 година, комитетот за наука и технологија заклучи дека: ... НХС треба да престане со пронаоѓањата на хомеопатијата. Бидејќи ти не се медицински, хомеопатските производи не треба да бидат лиценцирани со МХРА. Комитетот се согласдил со владата дека има податоци кои укажуваат на негативностите на хомеопатијата и дека објаснувањата зошто хомеопатијата треба да постои се неуверливи. Комитетот заклучил дека давајќи ја постоечката научна литература, понатамошните клинички случаи не можат да бидат осудувани. Според комитетот, хомеопатијата е плацебо третман и дека владата треба да има осигурителна полиса за препишаните плацебо. } И покрај етичките проблем како и интегритетот за врската помеѓу доктор-пациент, препишувањето на плацебо припаѓа во лоша медицина. Нивниот ефект е неверодостоен и неуверлив и не може да се формира на каков било НХС третман. Комитетот истакна: „заклучивме дека плацебо не може да се препише на НХС. Резултатите од хомеопатските болници- болници кои ја специјализирале амдинистрацијата на плацебо- не треба да продолжи, и докторите од НХС не треба да ги обраќа своите пациенти на хомеопатите.“
Историја
Слика на Александар Бајдеман која покажува историски фигури и персонификации за хомеопатијата и набљудувањето на бруталноста во медицината во 19 век
Историски контектс
Во 16 век, пионерот на хемиската медицина Парацелсус истакна дека мала доза од „во што е болката, во тоа е и лекот„ предвидлива хомеопатија, но Ханеман е оној кој и даде име и ги истакна принципите кон крајот на 18 век. Во тоа време, конвенционалата медицина ги внесе ваквите мерки како пуштање крв и прочистување, употребувајќи лаксативи и иригатори. Ваквите методи честопати ги влошуваат симптомите, а понекогаш стануваат и фатални. Додека доблеста на овие третмани е тоа што тие биле прославувани со векови,но сепак Ханеман ги одбил ваквите методи како ирационални и непрепорачливи. Наместо тоа, тој ја одобрувал употребата на помала доза лекови и го унапредувал небитните виталистички погледи кон тоа како живите организми фунционираат, верувајќи дека болестите имаат како духовни така и физички предизвикувачи. Во тоа време, витализмот беше дел од конвенционалата наука; но сепак во 20 век, медицината го отфрли витализмот со развојот на микробиологијата, зародишната теорија на болеста како и напредокот во хемијата. Ханеман го застапува и подобрувањето на различниот начин на живеење на своите пациенти, вклучувајќи го вежбањето, здравиот начин на исхрана и чистотата. Концептот на Ханеман
Ханеман ја смислил хомеопатијата додека ги преведувал медицински монографии од шкотски на германски на шкотскиот физичар и хемичар Вилијам Кулен. Бил скептичен кон теоријата на Кулен за чинчоната во маларијата. Тој забележал повремени болки во стомакот, температура, треска и болка во глуждовите, кои се всушност симптоми слични на некои претходни симптоми на маларија. Од ова Ханеман заклучил дека сите ефективни лекови создаваат симптоми во здравите поединци слични на оние од кои се лечеле. Ова подоцна било идентификувано како „закон на сличности“, најважниот концепт во хомеопатијата. Терминот „хомеопатија“ потекнува од Ханеман, а негово прво печатено издание се појавува во 1807 година. Ханеман ги тестирал ефектите на субстанците прозиведени во човекот, процедура која подоцна била позната како „хомеопатско докажување„. Овие тестови барале субјекти за истакнување на симптомите како и на предизвиканите состојби. Ханеман ваквите податоци ги гледал како начин за идентификување на субстанци соодветни за третман во одредена болест. Првата колекција на докази била издадена во 1805 година, а втората се состоела од 65 лекови и истите се појавиле и во неговата книга, Материа медика Пура во 1810 година. Ханеман сметал дека голема доза на лекови и антибиотици може да предизвикаат слични симптоми, па така ги поддржува екстремните раствори на супстанците. Тој ги собрал и ги објавил сите извештаи на неговиот нов медицински систем во неговата книга Органот на лекувачката уметност, чие 6то издание, објавено во 1921 година се употребува и ден денес од страна на хомеопатите.
Почетоци на популарноста и првите критики
Најголема популарност хомеопатијата постигнала во 19иот век. Д-р Џон Франклин Греј (1804- 1882) прв ја употребил хомеопатијата во САД во почетокот на 1828 во Њујорк. Првите хомеопатски училишта се отвориле во 1830, а во 19иот век се појавија десетици хомеопатски институции како во Европа така и во САД. До 1900 година, се отвориле 22 хомеопатски колеџи и 15 000 практиционери во САД. Иако не ефективни, хомеопатските раствори речиси никогаш не им наштетуваат на корисниците на хомеопатски раствори или пак да починат од ваквиот третман кој треба да им помогне. Релативниот успех на хомеопатијата во 19иот век довел до напуштање на неделотворните и штетни третмани на пуштање крв и прочистување како и делотворноста на науката заснована врз медицината. Една причина за зголемување на популарноста претставувал и очигледниот успех на луѓето, кои биле подложени на ваквите проучувања кои страдале од инфекции или заболувања. За време на епдиемијата на заболувања од колера кон 19иот век, смртните случаи во хомеопатските болници биле во помал број за разлика од коневционалните болници, каде што третманите кои тие ги употребувале биле штетни или пак допридонесувале сосема малку. Но сепак, хомеопатијата е критизирана од конвенционалата наука. Физичарот од Квин Вицториа, Сер он Форбес истакна дека екстремно малите дози на хомеопатија се смеетаат за неуспешни „насилство кон човековиот мотив„. Џејмс Јанг Симпсонза силните расвори истакна : „Ниеден отров, без ралика колку е силен и моќен, во била каква количина не може да влијае на ниеден човек ниту пак да го излечи вирусот“. Во 19 век, американскит физичар и автор, а воедно и критичар на хомеопатијата Оливер Вендел Холмес, објавил есеј во 1842 година наречен Хомеопатијата и нејзините сродствени заблуди. Во 1867 година, членовите на француското хомеопатско друштво заклучиле дека водечките хомеопати во Европа не само што ја напуштиле праксата на спроведувањето на сосема малата доза, туку повеќе не ја ни одбранувале. Последното училиште за хомеопатија во САД го затворија во 1920 година.
Оживувањето кон крајот на 20 век
Храната, лекот и козметичкиот акт од 1938 (спонзориран од Њујоршкиот сенатор и хомеопатски физичар Ројал Копеланд) ги карактеризира хомеопатски раствори како лек. До периодот во 1950 година, се појавиле околу 75 хомеопати во САД. Меѓутоа, од средината па сè до крајот на 1970-тите,хомеопатските компании имаа голема продажба на своите производи и со тоа хомеопатијата направи сериозен повраток. Грчкиот хомеопат Џорџ Витхоулкас направи „голема зделка со истражувањето и обновувањето на сценаријата како и на теориите и праксата на хомеопатијата„ започнувајќи од 1970, за да подцна се разшири насекаде во светот, како во Бразил во 70-тите и Германија во 80-тите. Медицинската професија започна да се вклопува во ваквите идеи во 90-тите години од минатиот век, а конвенционалата фармација го препозна потенцијалот во продажбата на хомеопатските раствори.
Магдалена Шрода
Магдалена Шрода  (родена Магдалена Чупак, 7 јануари 1957 година во Варшава) е полска феминистка, политичар и филозоф, вонреден професор по етика на Универзитетот во Варшава и феминистичка авторка. Таа е исто така е колумнист за Gazeta Wyborcza. Таа била ополномоштеник на владата за еднаков статус на жените и мажите во кабинетот на Марек Белка помеѓу 16 август 2004 година и 4 ноември 2005 година.
Живот и кариера
Во 1980-тите Магдалена Шрода беше активна во движењето Солидарношќ. По 1989 година, не се занимавала со политика се до до 2004 година, кога била назначена од премиерот Марек Белка за ополномоштен владин претставник за еднаков статус на жените и мажите. Таа се залагаше за одвојување на државата од црквата, ЛГБТ права и полиберален закон за абортус. Таа е позната и по нејзиниот постојан антивоен став за надворешната политика.
Друга контроверзност избувна во март 2008 година кога Шрода јавно проговори против идејата за заштитни мерки за бремените жени во работните односи. Кога беше критикувана од делови на феминистичкото движење за занемарување на прашањата за социјална и економска правда, таа одговори: „или ние се бориме за сериозен третман на пазарите на трудот или за улогата на света крава поради инсеминирано јајце".
Нејзиното академско истражување е фокусирано на прашањата на индивидуализмот и неговите различни критики (од постмодернистички, феминистички и комунитарни позиции), како и на етиката и политиката на родовите односи.
Најдобар кандидат за Европскиот парламент во 2009 година од листата на црвено-портокалово-зелена коалиција на Социјалдемократија на Полска-Демократска партија – демократија.pl-Зелени 2004 ( препорачано од Zieloni 2004) во Лоѓ регионот..
Операција „Скок во височина“
Целите на операцијата, според извештајот на американската морнарица за операцијата, биле:
Времеплов
Западната група бродови стигнала до Маркиските Острови на 12 декември 1946 година, при што УСС Хендерсон и УСС Какапон поставике станици за следење на времето. До 24 декември, бродот Керитак започнал да лансира авиони за извидувачки мисии.
Источната група на бродови стигнала до островот Петар I кон крајот на декември 1946 година.
На 30 декември 1946 година, Мартин ПБМ-5 Џорџ 1 се урнал на островот Тарстон при што загинале Максвел А. Лопез, Вендел К. Хендерсон и Фредерик В. Вилијамс. Останатите 6 членови на екипажот биле спасени 13 дена подоцна. Тие и Венс Н. Вудал, кој починал на 21 јануари 1947 година, биле единствените жртви за време на операцијата „Скок во височина“.
На 1 јануари 1947 година, потполковникот Томпсон и главниот офицер Диксон ги користеле маските за нуркање „Џек Браун“ правејќи го првото нуркање од Американците под Антарктикот. Пол Сипл бил висок претставник на американското воено одделение во експедицијата.
Централната група на бродови стигнала до Заливот на Китовите на 15 јануари 1947 година, каде што ја започна изградбата на Мала Америка IV.
Поморските бродови и персоналот биле повлечени назад во Соединетите Американски Држави кон крајот на февруари 1947 година, а експедицијата била прекината поради раното приближување на зимата и влошувањето на временските услови.