cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дуќан на ул. „Херој Карпош“ бр. 19 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Херој Карпош“ бр. 19''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Кобра
Кобрите се змии отровници од семејството Elapidae. Тоа е колективно име за цела низа разни видови змии од ова семејство, класифицирани во различни генерации.
Градба
Нивната големина се движи од околу 60 сантиметри до 5 метри, но најчесто возрасните се околу 2 метри. Овие змии се најпознати за тоа што можат да го шират вратот за да формираат совршен меур.
Живеалиште
Природното живеалиште е сосема разновидно. Некои видови живеат во пустините, а другите во тропски дождовни шуми, како и други живеалишта во Африка и Азија. Многу често тие живеат во близина на човечки населби, па често постои заеднички контакт.
Отровност
И покрај нејзината голема и злогласна репутација, каснувањето од страна на кобрата ретко завршува со смрт кај повредениот. Некои истражувања покажуваат дека дури и околу 50% од каснувањата се без отров, тоа се т.н. „суви каснувања“. Каснувањето е смртоносно во само 10% од случаите, но опасноста е различна од вид до вид. Некои видови се многу поопасни од другите. Забите им се релативно мал. На пример, кобрата Ројал има заб долг само 1 сантиметар. Исто така, каснувањето на кобрата е многу побавно во споредба со каснувањето од страна на други опасни змии. Сепак, секое каснување треба да се зема многу сериозно (како потенцијално смртонососно), и треба да се побара лекарска помош што е можно поскоро. Смртта обично се јавува во рок од 2-6 часа, но ако отровот се инјектира директно во вената, може да се случи за помалку од еден час.
Најпознати видови
Во областа на Јужна Азија и Југоисточна Азија живее кралската кобра, која е најголемата змија во светот. Просечната должина им е 4,5 метри. Бидејќи живее само во шумските предели, ретко доаѓа во контакт со човекот, така што бројот на каснување на оваа змија е многу мал. Најчесто каснувани се дресерите на овие змии во Мјанмар и Тајланд. Иако нејзиниот отров не е токсичен и нивната сила е значително послаба од многу други змии, нејзиното каснување е многу опасно.
Поради специјалното труење со токсични заби, некои кобри може да плукаат отров на растојание од 2 метри и на тој начин да се бранат од напаѓачите. Отровот има многу иритирачки ефект врз очите, и ако не се мие веднаш, може да доведе до слепило. Особено во овој атрибут на четири видови на африкански кобри: црноврата кобра, Мозамбик кобра , црвена кобра и Јужноафриканска кобра.
Исто така позната е египетската кобра ("Наџа хајде"), која има еден од најсилните отрови од сите кобри, па затоа нејзиното каснување често е смртоносно. Се верува дека египетската кралица Клеопатра VII извршила самоубиство или била убиена од каснувањето на оваа змија. Оваа кобра, исто така, за време на древниот Египет, била симбол на Долен Египет и го претставувала огнот на богот Ра.
Оренбург
Оренбург (Оренбу́рг) – град во Русија и административен центар на Оренбуршката Област во Поволшкиот Федерален Округ. Спрема пописот на населението од 2010 година, во градот живееле 544.987 жители. Оренбург се наоѓ на 1.480 километри југоисточно од Москва, недалеку од границата со Казахстан.
Оренбург лежи на надморска височина од 150 м, на реката Урал, која е граница меѓу Европа и Азија.
Историја
Руското Царство планирало изградба на источен пограничен утврден град во регионот на јужен Урал. Населениците ја основале населбата во 1735 година на устието на реката Ор во реката Урал. Во 1739 година населбата го променила своето име во Орск. Имало обид да се основа уште еден Оренбург на местото викано Красногар, или Црвено Брдо (1741), но оваа населба не опстанала. Третиот Оренбург бил успешно втемелен на неговото денешно место приближно 250 км низводно по реката Урал од Орск.
Овој трет Оренбург функционирал како важна војна станица на меѓата со номадските Козаци. Станал средиште на оренбуршките Козаци. По соединувањето на средна Азија во Руското Царство, Оренбург се претвора во трговска станица и значаен железнички јазол на патот кон новите средноазиски поседи и кон Сибир.
Настрадал во пожар кон крајот на XVIII век, но брзо бил обновен. Во градот биле изградени цркви во барокен стил. Градот бил и значаен и по трговијата особено на стока.
Во XIX век неколкумина војни команданти се обиделе да зајакната културниот живот во градот. Со текот на времето, со понатамошниот продор на Козаците на исток, градот го губел својот гарнизонско-стражарски карактер. Во 1838 година била изградена и џамија, а кон крајот на XIX век била изградена црква во типичен руско-нововизантиски стил.
Кога болшевиците ја презеле власта во Русија, биле срушени многу цркви во Оренбург. Градот добил на значење во текот на Втора светска војнаВтората светска војна, бидејќи голем број битни фабрики за војната биле преселени во далечниот Оренбург кој бил заштитен од воените дејства.
Од 1938 до 1957 година, градот го носел името Чкалов (Чкалов) по рускиот (советски) пробен пилот, а бројот на жители бил дуплиран во периодот меѓу триесеттите и шеесеттите години на дваесеттиот век. Во текот на својата советска историја, градот ѝ припаѓал на Русија или на некоја од автономните советски републики во состав на Русија.
Збратимени и градови партнери
Оренбург е збратимен со следните градови:
Следните градови се партнери на Оренбург
Покраини во Сао Томе и Принсипе
Покраините на Сао Томе и Принсипе се првостепената административна поделба на државата. Сао Томе и Принсипе се поделени на две покраини.
Покраини
Сао Томе и Принсипе има само две покраини, и тоа:
Покраините се поделени на окрузи, од кои шест се во Сао Томе, а една во Принсипе.
Гвидо кој ги предизвика Црвените бригади (филм)
Гвидо кој ги предизвика Црвените бригади (ит. Guido che sfido’ le brigate rosse) е италијански филм од 2007 година. Тоа е најновиот филм на режисерот Џузепе Ферара за кој тој, заедно со Даниел Алипранди (ит. Daniele Aliprandi) го пишува сценариото. Главните улоги ги играат Масимо Џини (ит. Massimo Ghini), Ана Галиена (ит. Anna Galiena), Џанмарко Тоњаци (ит. Gianmarco Tognazzi) и Елвира Џанини (ит. Elvira Giannini).
Опис
Во мугрите на 24.01.1979 г., на Виа Фракиа во Џенова, Роберто Дура, припадник на Црвените бригади, заедно со двајца негови другари, чекаат да излезе од дома Гвидо Роса, синдикалец и работник на Италсидер.
Три месеци претходно, Роса го пријави колегата Франческо Берарди за ратурање летоци на Црвените бригади во фабриката. Берарди беше уапсен и осуден на четири и пол години затвор. Во 6 часот и 40 минути Роса се упатува кон својот автомобил на Виа Фракиа за да замине на работа, кога еден од тројцата терористи му пука во нозете согласно договорот на извршниот комитет. Тројцата се оддалечуваат од местото на злосторството оставајќи го синдикалецот ранет во неговиот автомобил. Но Дура се премислува. Се враќа кај автомобилот и го убива Роса.
466 п.н.е.
466 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 466. година пред новата ера, 466. од првиот милениум п.н.е., 66. од 5 век п.н.е. и седма од 460-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5042 и 5043 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4284 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3294 и 3295 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 287.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 466 година се протега во 2170 и 2171, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2230 и 2231 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 77. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1120 и 1119 исламска година пред хиџра.
Ивана Хонг
Ивана Хонг (Ivana Hong, р. година во Вустер, Масачусетс, САД) е поранешна американска спортска гимнастичарка. Таа беше член на американската екипа која го освои златниот медал на Светското првенство во спортска гимнастика и бронзениот медал на Пан Американските Игри во 2007 година. Хонг беше замена во американскиот олимписки тим во 2008 година и член на американската женска репрезентација на Светското првенство во спотска гимнастика во 2009 година во Лондон, Обединетото Кралство.
Хонг има кинеско и виетнамско потекло. Во Блу Спрингс, Мисури, САД, таа тренираше на Големиот Американски Гимнастичарски Експрес (ГАГЕ, Great American Gymnastics Express (GAGE)) во текот на четири години. На Светската Олимписка Гимнасичарска Академија (ВОГА, World Olympic Gymnastics Academy (WOGA)), нејзин тренер беше Валериј Љукин. Хонг се натпреваруваше за Стенфордовиот универзитет меѓу 2012 и 2016 година.
NGC 3830
NGC 3830 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3830 се споменува и како NGC 3826, UGC 6671, MCG 5-28-18, CGCG 157-18.
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1832 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3830 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3830 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 3830 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36359. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1984. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1379.
Надворешни врски
NGC 3830
М16
Вовед
M-16 е автоматска пушка од американско потекло којашто е користена од шеесеттите години на XX век, почнувајќи од Виетнамската војна. Користи 5.56 мм куршуми (НАТО стандард). Ја има во повеќе унапредувани верзии (М16-А1, М16-А2, М4, М16-А4).
Верзии
М16-А1 Верзија која што е направена во 1960 г. Се користела во Американската Копнена Војска и во Американското Воздухопловство. М16-А2 На барање од Копнената Војска на САД, во 1980 г. е направен новиот модел на М-16 којшто има подобрувања во системот за позајмица на гасови. Овој модел користи стандардни НАТО куршуми и е користен од членките на НАТО пактот.
Крал на Саудиска Арабија
Историја
Кралот Абдулазиз (ибн Сауд) почнал да ја освојува денешна Саудиска Арабија во 1902 г. со враќањето на семејната надлежност како емири на Ријад. Потоа продолжил со освојвуање на Неџд (1922), а потоа Хиџаз (1925). Звањето гласело „Султан на Неџд“, подоцна сменето во „Крал на Хиџаз и Неџд“, за во 1932 г. да го добие денешното.
Наследување
По смртта на Абдулазиз, сите досегашни владетели се негови синови како наследници. Овој систем се разликува од западните монархии, каде наследувањето оди по син наспроти брат.
Кралски стандард
Кралскиот стандард се состои од зелено знаме со натпис, бела сабја и државниот амблем со златна во долниот десен кантон.
Калиум хлорид
Природно се јавува како минерал силвит, а во комбинација со натриум хлорид како силвинит.
Крал на Саудиска Арабија
Кралски стандард
Натписот е шехадетот, односно сведочењето за верата, напишано со букви во стилот сулус:
Калиум хлорид
Медицинска употреба
Калиумот е од витално значење за човечкото тело, а калиум хлоридот преку уста е вообичаеното средство за лекување на низок калиум во крвта, иако може да се дава и интравенски. Се наоѓа на списокот на есенцијални лекови на Светската здравствена организација. Предозирањето предизвикува хиперкалемија која може да го наруши клеточното сигнализирање до степен до кој срцето ќе престане, реверзибилно во случај на некои операции на отворено срце.
Кулинарска употреба
Може да се користи како замена за сол за храна, но поради слабиот, горчлив, несолен вкус, често се меша со обична кујнска сол (натриум хлорид) за да се подобри вкусот за да се формира ниска натриумова сол. Додавањето на 1 ppm тауматин значително ја намалува оваа горчина. Поплаки за горчина или хемиски или метален вкус се пријавени и кај калиум хлоридот што се користи во храната.
Индустрија
Како хемиска суровина, се користи за производство на калиум хидроксид и калиум метал. Исто така се користи во медицината, смртоносни инјекции, научни цели, преработка на храна, сапуни и како замена за кујнска сол без натриум за луѓе кои се загрижени за здравствените ефекти на натриумот.
Се користи како додаток во добиточната храна за да се зголеми нивото на калиум во добиточната храна. Како дополнителна придобивка, познато е дека го зголемува производството на млеко.
Понекогаш се користи во раствор како дополнителна течност во операциите на нафта и природен гас, како и како алтернатива на натриум хлоридот во единиците за омекнување на водата во домаќинството.
Производителите на стакло користат грануларен поташа како флукс, намалувајќи ја температурата на која се топи смесата. Бидејќи поташата му дава одлична бистрина на стаклото, тој најчесто се користи во очила, стаклени садови, телевизори и компјутерски монитори.
Калиум хлоридот се користи во некои производи за одмрзнување дизајнирани да бидат побезбедни за домашни миленици и растенија, иако тие се инфериорни во квалитетот на топење во однос на калциум хлоридот [најниска употреблива температура 12 F v. -25 F ]. Се користи и во различни марки на флаширана вода.
Калиум хлоридот некогаш се користел како средство за гаснење пожар, како и во преносни апарати за гаснење пожар. Позната како Супер-К сува хемикалија, таа била поефикасна од сувите хемикалии базирани на натриум бикарбонат и била компатибилна со протеинска пена. Овој агенс паднал во немилост со воведувањето на сувата хемикалија калиум бикарбонат (Purple-K) во доцните 1960-ти, која била многу помалку корозивна, како и поефикасна. Оценет е за пожари Б и Ц.
Заедно со натриум хлорид и литиум хлорид, калиум хлоридот се користи како флукс за гасно заварување на алуминиум.
Калиум хлоридот е исто така оптички кристал со широк опсег на пренос од 210 nm до 20 µm. Иако се евтини, кристалите на KCl се хигроскопни. Ова ја ограничува неговата примена на заштитени средини или краткорочни употреби, како што е прототипот. Изложена на слободен воздух, KCl оптиката ќе „гние“. Додека компонентите на KCl порано се користеле за инфрацрвена оптика, тој бил целосно заменет со многу поцврсти кристали како што е цинк селенид.
Калиум хлоридот се користи како скотофор со ознака P10 во CRT со темни траги, на пр. во Скијатрон.
Токсичност
Типичните количини на калиум хлорид што се наоѓаат во исхраната се чини дека се генерално безбедни. Меѓутоа, во поголеми количини, калиум хлоридот е токсичен. на орално внесениот калиум хлорид е приближно 2,5 g/kg, или 190 грама за телесна маса од 75 килограми. За споредба, на натриум хлорид (готвена сол) е 3,75 g/kg.
Интравенски, на калиум хлорид е далеку помал, на околу 57,2 mg/kg до 66,7 mg/kg; ова се наоѓа со делење на смртоносната концентрација на позитивните калиумови јони (околу 30 до 35 mg/kg) според масата на јони на калиум во калиум хлорид (околу 0,52445 mg K + / mg KCl).
Растворливост
KCl е растворлив во различни поларни растворувачи. Растворите на KCl се вообичаени стандарди, на пример за калибрација на електричната спроводливост на (јонските) раствори, бидејќи растворите на KCl се стабилни, што овозможуваат репродуктивни мерења. Во воден раствор, тој во суштина е целосно јонизиран вот и јони.
Редокс и конверзија во калиум метал
Иако калиумот е поелектропозитивен од натриумот, KCl може да се редуцира на метал со реакција со метален натриум на 850 °C бидејќи поиспарливиот калиум може да се отстрани со дестилација (видете го Принцип на Ле Шателје и Браун):
Овој метод е главниот метод за производство на метален калиум. Електролизата (кои се користи за натриум) не успева поради високата растворливост на калиумот во стопениот KCl.
Физички својства
Во амбиентални услови, кристалната структура на калиум хлоридот е како онаа на NaCl. Усвојува кубна структура во центарот на лицето позната како фаза B1 со константа на решетка од приближно 6,3 Å. Кристалите лесно се расцепуваат во три насоки. Други полиморфни и хидрирани фази се усвоени при високи притисоци.
Некои други својства се
Како и кај другите соединенија кои содржат калиум, KCl во форма на прав дава пламен.
Производство
Калиум хлоридот се екстрахира од минералите силвит, карналит и поташа. Исто така, се екстрахира од солена вода и може да се произведува со кристализација од раствор, флотација или електростатско одвојување од соодветни минерали. Тоа е нуспроизвод од производството на азотна киселина од калиум нитрат и хлороводородна киселина.
Лабораториски методи
Оваа конверзија е киселинско-базна неутрализација реакција. Добиената сол потоа може да се прочисти со рекристализација. Друг метод би бил да се дозволи калиумот да гори во присуство на гас хлор, исто така многу егзотермична реакција:
Знаме на Португалија
Знамето на Португалија, е поделено на два вертикални делови: зелен и црвен дел со едноставна верзија на националниот грб. Односот на висината и ширината е 2:3. Службено било прифатено на 30 јуни 1911 година, заменувајќи го знамето на монархијата. Зелената боја претставува надеж, а црвената крвта на Португалците, кои умреле бранејќи ја својата татковина.
Шардара (округ)
Шардара е округ во Казахстан во покраината Јужен Казахстан. Центар е градот Шардара.
Џиновска моа
Џиновска моа (науч. Dinornis) е изумрен род на ноеви кои ѝ припаѓаат на фамилијата моа. Птицата живеела во Нов Зеланд.
Dinornis биле меѓу најголемите птици во историјата, со висина од 3 м и тежина од 250 кг. Најдените пердуви се црвено-кафени и влакновидни, кои го покривале целото тело освен деолниот дел од нозете и најголемиот дел од главата (плус мал дел од вратот под главата). Нозете биле големи и силни, а овие птици имале долг врат за брстење на високи гранки. Во целина џиновската моа веројатно изгледала како тежок ној. Тие биле во истата еколошка ниша како тревопасните цицачи на контитентите.
Џиновската моа, заедно со другите видови на моа биле истребени од Маорите кои ги ловеле за храна. Сите таксони од овој род изумреле до 1500 г.
Таксономија
Долго време три вида од овој род се сметале за важечки: Dinornis: D. giganteus = D. robustus, D. novaezealandiae и D. struthioides. Неодамна се утврдило дека сите се мажјаци (struthioides) и женки од само два вида, еден од новозеландскиот Северен остров (D. novaezealandiae) и еден од Јужниот Остров (D. robustus) (Huynen et al., 2003; Bunce et al., 2003); Меѓутоа северноостровскиот примерок е од три засебни генетски лози и може со време да се класира како нов вид (Baker et al., 2005).
Нова Гора (Литија)
Нова Гора (словенечки: Nova Gora) — населба во Општина Литија во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Стоун Госард
Стоун Госард (роден на во Сиетл) — американски музичар и гитарист, член на американскиот рок-бенд Pearl Jam.
Заедно со Џеф Амент, Мајк Мекреди и Еди Ведер, тој е еден од основачите на Pearl Jam. Госард исто така е познат по својата работа пред Pearl Jam со 1980-тите години во гранџ групите Green River и Mother Love Bone, а има придонес за музичката индустрија како продуцент и сопственик на издавачка куќа и студио за снимање. Госард бил исто така член на групите Temple of the Dog и Brad. Во 2001 година, Госард го издал својот прв соло албум, Бејлиф. Неговиот втор соло албум Moonlander следел во 2013 година.
Стоун Госард бил примен во Салата на славата на рокенролот на 7 април 2017 година.
NGC 6177
NGC 6177 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6177 се споменува и како UGC 10428, MCG 6-36-49, CGCG 196-72, KUG 1628+351.
Откривање
Објектот е откриен на 28 мај 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6177 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 6177 има привидни димензии од 1,7' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 30 м 38,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 3' 20"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 6177 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58390. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 114; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2587. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1069.
NGC 1747
NGC 1747 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 2 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1747 е од видот OCL+EN. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 9,4 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 55 м 11 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 10' 8".
Други поделби
Проучување на NGC 1747 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8889.
Институт за радиотерапија и онкологија - Скопје
Универзитетската Клиника за Радиотерапија и Онкологија е единствена специјализирана здравстена установа за лекување на злоќудни заболувања во Република Македонија. Организационо се наоѓа во склоп на (УКЦС) Универзитетскиот Клинички Центар - Скопје.
Капацитет
Клиниката располага со 180 болнички кревети во хоспиталниот дел, 30 кревети во рамките на двете дневни болници. Во рамките на Клиниката функционираат вкупно 7 специјалистички амбуланти, како и амбулатна за пункциони биопсии (работно време секој ден од 11 до 12.30 часот). Во Институтот работат вкупно 22 лекари специјалисти, 11 лекари на специјализација, а наставната база ја сочинуваат 5 професори, 2 доценти, 2 виши научни соработници и 10 асистенти.
Подвоздушен избув
Подвоздушен избув ― вулкански избув што се случил на површината на земјата, „под воздухот“. Тие општо произведуваат пирокластични текови, фонтани со лава и текови на лава, кои обично се класифицирани во различни видови на подвоздушни избуви, вклучително и плинискиот, пелеанскиот и хавајскиот избув. Подвоздушните избуви се спротивни со подводните и подглацијалните избуви, кои потекнуваат под различните облици на водена површина.
Големо гушанче
Големото гушанче или маслинар е мала врапчевидна птица од семејството на трскарите (Acrocephalidae), од родот на дрвните трскари (Hippolais). Се размножува низ југоисточна Европа и Близок Исток. Ја има и во Македонија. Птица преселница е, што зимува во источна и јужна Африка, од Кенија до Јужна Африка.
Опис
Оваа птица е со средна големина од трскарите, но најголем од гушанчињата. По големина е колку дамчестото грмушарче, долго околу 15,5-17 см, со малку подолг клун и пократка опашка. Главата му е сплескана, крилјата долги, а нозете тешки. Одозгора е сивкавокафеав, а одоздола валканобел.
Поведение
Живеалиштето на оваа птица се отворените дабови шуми, насадите со маслинки, овоштарниците и плантажите со бадеми.
Се храни, како и другите трскари, со инсекти.
Гнездото го гради на мали дрвја или во грмушки и несе 3-4 јајца. Песната му е спој од чкрипење и врескање, малку пониско од другите трскари, а исто така, и поспоро.
Статус
Во Европа, што сочинува 95% од вкупниот број, има 11.000-23.000 пара од овие птици, односно околу 33.000 - 69.000 поединци. Според Црвениот список на МСЗП оваа птица е класифицирана како вид со најмала загриженост.
Дуќан на ул. „Херој Карпош“ бр. 21 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Херој Карпош“ бр. 21''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Список на нови во Млечниот Пат
Ова е делумен список на нови во Млечниот Пат откриени или забележани од 1891 г. наваму. Новите се ѕвезди кои претрпуваат драматични избуви, но за разлика од суперновите, ова не доведува до уништување на изворната ѕвезда. Во нашата галаксија веројатно се јавуваат по 40 нови годишно, но од нив астрономите забележуваат само по 10. На овој список се внесени само посјајните или позначајни нови.
Централното биро за астрономски телеграми (CBAT) има поцелосен список на нови во Млечниот Пат, откриени од 1612 г. па до денес.
Номенклатура
Според меѓународниот обичај, новите првично добиваат ознака во форматот „Nova [ генитивен облик на соѕвездието] [година на откривање]“, како на пр. „Nova Cygni 1974“ и „Nova Scorpii 2010“. Набргу потоа новата добива трајно име, кое се заведува во Општиот каталог на променливи ѕвезди според тамошниот формат за именување на променливи ѕвезди. Ако во една година се открие повеќе од една нова во истото соѕвездие, кон името се додава бројчена наставка; оттаму имаме „Nova Sagittarii 2011 #2“, „Nova Sagitarii 2011 #3“ итн.
Македонскиот обичај е да се користи предлог место падеж: „Нова во Лебед 1974“ или „Нова во Скорпија 2010“.
Список
Следува список на позначајни нови, подредени според годината на откривање.
Окрузи во Сао Томе и Принсипе
Окрузи
Окрузите во Сао Томе и Принсипе се седум на број. Во прилог следуваат окрузите во државата со нивните центри во заграда.
465 п.н.е.
465 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 465. година пред новата ера, 465. од првиот милениум п.н.е., 65. од 5 век п.н.е. и шеста од 460-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5043 и 5044 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4285 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3295 и 3296 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 288.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 465 година се протега во 2171 и 2172, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2231 и 2232 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 78. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1119 и 1118 исламска година пред хиџра.
Ротенбург на Виме
Ротенбург на Виме (познат и како Ротенбург (Виме); Rotenburg an der Wümme или Rotenburg (Wümme); Rodenborg (Wümm)) — град и административно седиште на истоимениот округ, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Виме, близу средиштето на триаголникот создаден од реките Везер и Елба и на подеднаква одделеченост од градовите Хамбург, Бремен и Хановер.
Местоположба
Ротенбург се наоѓа во областа Штадер Гест, на вливот на три реки Виме, Видау и Родау.
Историја
Градот бил основан во 1195 година, кога архиепископот Рудолф I од Ферден изградил замок во областа. Тогаш, градот припаѓал на Архиепископијата Ферден, која била основана во 1180 година. Замокот го добил своето име од боите на тулите (рот што значи „црвен“ и бург што значи „замок“). Блиската населба останала мало село до век.
Во 1648 година, Архиепископијата станала Кнежевство Ферден, кое првин било владеен со личен сојуз од Шведска, прекинато со данската окупација од 1712 до 1715 година. Оттогаш било владеено од Хановерската династија.
Шведски период
По Триесетгодишната војна, владеењето на епископите на Ферден завршило и Ротенбург станал дел од секуларизираното Војводство Ферден под шведска власт. Во овој период, новите владетели го изградиле замокот со остатоците од претходниот во современа тврдина како испостава за заштита на главната тврдина во Штаде. Оваа обнова предизвикала западниот дел на градот да биде срушен, поради што главното средиште на населбата се поместила на исток. Дури и парохиската црква морала да биде срушена и да биде преместена на денешното место.
Во Шведско-бранденбуршката војна од 1675 до 1676 година, градот бил освоен од сојузот на Данска и неколку држави од Светото Римско Царство и останал во нивни раце до крајот на војната во 1679 година. Со Сенжерменскиот мир во 1679 година, градот бил вратен на Шведска.
Тврдината останала во употреба до околу 1680 година. Потоа почнала да пропаѓа и градбата била срушена, единствено нејзините бедеми биле поправени на некои места. По 1843 година, последните делови биле срушени. Денес, на тоа место се наоѓа стариот историски музеј. Во периодот помеѓу 1626 и 1835 се случиле седум градски пожари, кои уништиле значаен дел од градот. Шведската власт траела додека градот не бил освоен од Данска во 1712 година.
Подоцнежна историја
Кралството Хановер го припоило кнежевството во вистински сојуз; територијата на кнежевството, вклучувајќи го Ротенбург, станал дел од областа Штаде, основана во 1823 година. Во 1866 година, Прусија ја анектирала територијата од Хановер. Како последица на тоа, Ротенбург бил преименуван во Ротенбург во Хановер.
Во мај 1969 година, градските и окружните власти го промениле името во Ротенбург на Виме.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 34 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 20.001 и 25.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 11 септември 2016 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалникот на градот Ротенбург (Виме) е Андреас Вебер (SPD).
Збратимени градови
Винзен е збратимен со следниве градови:
Со другите истоимени градови Ротенбург одржува тесни врски:
Сонливци
Сонливците или полвовите (научно: семејство Gliridae или Myoxidae) образуваат група на цицачи од редот на глодачите.
Морфолошки одлики
Сонливците се мали до средно големи глодачи кои наликуваат на глувци (копнените форми) или верверици (формите кои живеат на дрвја). Телесната должина е од 8 до 20 cm. Опашката обично е нешто пократка од телото (4–17 cm); кај повеќето сонливци таа густо обрасната со крзно, додека кај селевинијата (Selevinia betpakdalaensis) и глувчевидниот сонливец (Myomimus) таа е полугола. Очите и ушите се добро развиени, последните се округли, без четкичка на краевите. Нозете се релативно кратки. На предните нозе има 4 прсти, додека на задните 5. I палец од задните екстремитети понекогаш нема канџи, додека на останатите екстремитети канџите се добро развиени: тие се кратки, но многу остри. Влакната се густи и меки, но ниски. Обоеноста е монотона, од сива до окер-кафеава. Млечни жлезди од 4 до 6 пара. Заби 16 или 20.
Екологија
Повеќето сонливци се шумски животни, со ноќен начин на живот (исклучок се неколку жители на влажните тропски шуми). Претполагаат широколисни и мешани шуми. Се наоѓаат исто така и во шумостепата; на планините се наоѓаат до 3500 m надморска височина. Повеќето видови се типични лазачи по дрвја. Некои сонливци не се спуштаат на земја, а други водат главно копнен начин на живот. Засолништата на сонливците се претставени со дупки, гнезда во грмушките, под корењата на дрвјата или под паднати трупци од дрвја. Се исхрануваат со лешници, плодови и семиња, но јадат и инсекти, јајца и мали птици, а повремено и други глодачи. Селевинијата се исхранува главно со безрбет. Во умерената зона сонливците хибернираат во ладниот период, сон кој трае околу 6 месеци. Поради оваа особина го добиле своето име. Бременоста им трае 21-28 дена. Во природни услови тие живеат од 2 до 5,5 години.
Во некои предели сонливците можат да бидат штетници на земјоделските посеви. Кожите од големите сонливци се собираат како второстепени крзна.
Систематика
Поголемиот дел од сонливците го населуваат Палеарктикот, од Северна Африка, Европа и Мала Азија до Алтај, северозападна Кина и Јапонија. Во Европа достигнуваат до јужна Скандинавија. Видовите од родот Graphiurus изолирано се среќаваат во потсахарска Африка.
Семејството брои 28 видови, распоредени во 9 родови:
Фосилите на сонливци во Европа датираат од средината на еоцен. Во Африка се појавуваат од горниот миоцен, а уште подоцна - во Азија.
Шандор Мараи
Шандор Мараи (цело име: Шандор Кароли Хенрих Гросхмид де Мара; 11 април 1900 - 21 февруари 1989) бил унгарски писател и новинар.
Еде Маѓар
Еде Маѓар (Ede Magyar; во  —  во ) — архитект и бил наречен „унгарски Гауди“ заради неговиот сличен органски стил.
Шандор Мараи
Животопис
Тој е роден во 1900 година на 11 април во градот Каса, Кралството Унгарија (сега Кошице, Словачка ). Преку неговиот татко, тој бил роднина на унгарското благородно семејство Орзаг. Во раните години, Мараи патувал и живеел во Франкфурт, Берлин и Париз и кратко размислувал да пишува на германски јазик, но подоцна го избрал својот мајчин јазик, унгарски , за неговите дела. Во Egy polgár vallomásai, Мараи го идентификува мајчин јазик со концептот на самата нација. Се населил во Криштинаварос, Будимпешта , во 1928 година. Во 1930-тите, тој се здобил со познавање на прецизен и јасенреалистички стил. Тој бил првиот човек кој пишувал критики за делото на Франц Кафка.
Еде Маѓар
Живот и кариера
Син на Михали Осадски, татко му бил столар, а Маѓар имал само три години кога неговото семејството го променило нивното презиме од Осадски во Маѓар. По студирањето во Будимпешта во 1901 година, тој станал магистерски градител и ги завршил понатамошните студии во странство. Неговата кратка, но значајна кариера се фокусирала на Сегед, каде што тој ја дизајнирал палата Пек (1907) и бројни други органски згради. Со своето европско искуство, младост, голема енергија, решителност, храброст и талент, тој се спротивставил на доминантниот вообичаен вкус и дизајнирајќи ремек-дела кои сè уште доминираат во архитектурата на Сегед - тој го поврза Сегед со Европа. Тој имал само 35 години кога извршил самоубиство по разочарувањето во љубовта. Бил погребан на гробиштата Дугоникс, каде што има постојан споменик што го поставил градскиот совет во 2004 година.
Шандор Мараи
Животопис
Тој многу ентузијастички пишувал за првите и вторите награди во Виена, во кои како резултат на германско-италијанската арбитрација Чехословачка и Романија мораа да ги вратат назад дел од териториите коишто Унгарија ги загуби со Договорот од Тринан. Сепак, Мараи беше голем критичар на нацистите.
Мараи е автор на 46 книги. Неговата книга од 1942 година Емберс (унгарски наслов: А gyertyák csonkig égnek, што значи "Свеќи што се согоруваат до трупот"), изразува носталгија за преодната мултиетничка, мултикултурна заедница на Австроунгарската империја , потсетувајќи на делата на Јосиф Рот. Во 2006 година во Лондон беше изведена адаптација на овој роман за сцената, напишана од Кристофер Хемптон.
Тој, исто така, не го сакал комунистичкиот режим што ја презел власта по Втората светска војна Откако некое време живеел во Италија, Мараи се населил во градот Сан Диего, во САД. Мараи се приклучил во Радио Слободна Европа помеѓу 1951 и 1968 година. Мараи бил крајно разочаран од западните сили дека не помогнале за време на Унгарската револуција од 1956 година.
Тој продолжил да пишува на својот мајчин јазик, но не бил објавен на англиски јазик до средината на 1990-ти години. Како и другите мемоари од унгарските писатели и државници, за првпат беше објавен на Запад, бидејќи не можел да биде објавен во Унгарија во ерата Кадар по 1956 година. Англиската верзија на мемоарите била објавена постхумано во 1996 година. Откако неговата сопруга починала во 1986 година, Мараи сè повеќе се изолирал Во 1987 година живеел со напреднат рак и неговата депресија се влошила кога го загубил својот посвоен син Џон. Тој се самоубил со пиштол, пукајќи си во главата во Сан Диего 1989 година. Зад него оставил три внуци: Лиза, Сара и Џенифер Мараи.
Аеродром Хамбург
Аеродром Хамбург, исто познат како Аеродром Хамбург-Фулсбител (Flughafen Hamburg-Fuhlsbüttel), е меѓународен аеродром, кој го опслужува Хамбург, Германија.
Првично опфаќал 440.000 м2. Оттогаш, местото се зголемило за повеќе од десетпати на 5,7 км2. Главната авионска рампа опфаќа 320.000 м2. Аеродромот е 8,5 км северно од центарот на градот Хамбург во квартот Фулсбител. Аеродромот Хамбург има место за 17 млазни авиони и 54 обични. Постојат две терминални згради со т.н. зграда Плаза помеѓу нив. Во Плаза се наоѓа секторот за централна безбедносна проверка, како и продавници, ресторани, салони и други услужни објекти. Во сите згради на првиот 1 се заминувањата, додека на приземјето се пристигнувањата. Аеродромот Хамбург нуди 14 ленти за багажот на приземното ниво.
Пистите, приодите и рампите се во состојба да се справат со Ербас А380, иако не е закажано пристигнување на А380. Аеродромот Хамбург е аеродром за пренасочување за аеродромот Хамбург-Финкенвердер (XFW), аеродромот на фабриката на Ербас во Хамбург, каде сите А380 се бојат и внатрешно се уредуваат.
Во 2008, аеродромот Хамбург опслужил 12.840.000 патници и 173.500 операции на воздухоплови. Аеродромот Хамбург (мерено по број на патници) е петти најпрометен од 16-те германски комерцијални аеродроми (по Аеродром Берлин Тегел). Акционери на аеродромот Хамбург се Градот Хамбург (51%) и Hochtief AirPort GmbH. (49%).
Историја
Аеродромот бил отворен во јануари 1911 од приватната компанија Hamburger Luftschiffhallen GmbH (HLG), правејќи го најстар аеродром во светот, кој сè уште функционира. Првичната локација се состоела од 45 хектари и примарно била користена за авионски летови во раните денови. Во 1913, местото било проширено до 60 хектари, северниот дел се користел за авионски операции, додека југоисточниот дел бил користен за авиони со фиксни крила. Во текот на Првата светска војна, авионскиот хангар бил употребуван од војската, додека не бил уништен од пожар во 1916.
Во текот на британската окупација, почнувајќи од 1945, аеродромот го добил неговото моментално име, Аеродром Хамбург. Бил користен многу во текот на берлинската воздушна криза во 1948, како точка за застанување, како северен воздушен коридот помеѓу Хамбург и Западен Берлин. Кога Lufthansa ги започнала патничките операции во 1955, Хамбург бил користен како центар додека Франкфурт не преземал, поради ограничувањата за раст поставени од страна на локацијата во градот. Lufthansa Technik сè уште одржува големо присуство на аеродромот, поради раните активности на авиопревозникот на аеродромот.
Во 1960-тите, започнале дискусии за преместување на аеродромот во Хајдмор кај Калтенкирхен. Наведените причини биле ограничените можности за проширување, ограничувањата на капацитетот поради премувачките писти и бучавата. Lufthansa го вовела Боинг 707 во 1960, кој правел повеќе бучава од претходните модели. Плановите биле отфрлени, поради лошите искуства во другите градови, откако аеродромите биле преселени далеку од центрите на градовите и Lufthansa се преселила во Франкфурт.
Во раните 1990-ти, аеродромот започнал голем процес на модернизација. Планот, наречен HAM21, вклучувал 500 метри ново продолжување на пистата, нов терминал (Терминал 1) и аеродромската Плаза помеѓу терминалите 1 и 2, која вклучувала консолидирана безбедносна зона. Хотелот Radisson Blu на аеродромот Хамбург бил додаден во 2009, комбиниран со новиот патен пристап и железничката станица и врската на надземниот железнички систем на Хамбург (S-Bahn).
Терминали
Хамбург има два терминала, Терминал 1 и Терминал 2, поврзани со аеродромската Плаза и багажната зона, која се протега низ пониските нивоа на сите три згради. Овие три згради биле проектирани од Геркан, Марг и Партнер. Терминалите 1 и 2 имаат високи и криви покриви, проектирани во облик на крило.
Терминал 1
Терминалот 1 бил завршен во 2005 и е сличен со терминалот 2, во поглед на дизајнот и големината. Има многу одлики за заштеда на енергијата и водата, како што се собирање на дождовната вода за водата во тоалетите и ThermoLabyrinth, која ја температурата на тлото и помага во регулирањето на температурата во зградата и го намалува товарот на климатизациониот систем.
Терминал 2
Терминалот 2 бил завршен во 1993. Домаќин е на Lufthansa и другите партнери во Star Alliance, меѓу нив и Condor и Germanwings.
Аеродромска Плаза
Аеродромската Плаза ги содржи безбедносната контрола и големата шопинг-зона. Во нејзе е станицата на С-Железницата и била завршена во декември 2008.
Пристапен сообраќај
Аеродром е оддалечен 8,5 километри северно од центарот на градот и 8 километри јужно од Нордерштет, во квартот Фулсбител. HVV, мрежата на јавен превоз на Хамбург, ја води линијата на S-Bahn (надземна железница) S1, која го поврзува аеродромот директно со центарот на градот, на секои десет минути. Патот до централната железничка станица одзема приближно 25 минути. По патишта, до аеродромот може да се стигне од А7, користејќи го B433, кој е третиот ринг. Возачите од источниот дел на градот мораат да возат низ Хамбург, бидејќи А7 води Север-Југ од Шлезвиг-Холштајн до Долна Саксонија.
Аеродромот е исто така поврзан со некои локални автобуски врски до соседните области, како и обичните автобуски услуги до градовите Кил, Нојминстер и Либек.
Такси возилата се наоѓаат на нивото на пристигнувања пред секој терминал.
Во други медиуми
Аеродромот Хамбург е инспирација за Miniatur Wunderland на „Knuffingen Airport“.
Бројанец (Суводол)
Бројанец — археолошко наоѓалиште во битолското село Суводол. Претставува базилика од старохристијанско време. Се наоѓа на околу 1,5 км северно од селото, лево од новиот пат за Маково, каде на една од падините на Селечка Планина во 1983 година е извршено сондажно истражување при што се откриени темели од помала црква градена од камен со кал. Објектот е делумно оштетен. Во непосредната близина е најдена бронзена монета. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
Радомско
Радомско (Radomsko) — град кој се наоѓа во централна Полска, во Лоѓското Војводство (од 1999 година), со население од 50,618 жители според податоци од 2006 година. Во градот поминува реката Радомка. Радомско е седиште на Радомскиот округ.
Историја
Радомско добил статус на град од страна на Лешко II Пјаст во 1266 година. Бона Сфорца, сопругата на полскиот крал Сигисмунд I изградила манастир во градот.
Втора светска војна
По инвазијата на Полска од страна на Нацистичка Германија, Радомско бил освоен од страна на Вермахтот на 3 септември 1939 година. Во април 1940 година бил формиран нацистички логор во областа Пшедбож за локалните полски Евреи. Првата депортација се одржала во почетокот на октомври 1942 година кога затворениците биле испратени во странство со товарни возови во Треблинка. На 12 октомври, околу 9.000 Евреи биле депортирани. На една мала група еврејски робови им било дозволено да остане. Тие биле испратени во Треблинка во јануари 1943 година. Во знак на одмазда, единица на Армија Крајова направила заседа и го застрелала шефот на Гестапо, Вили Бергер и неговиот заменик Јохан Вагнер на 27 мај 1943 година. Германскиот одговор следел на 3 август 1943 година кога населбата била срушена до темел. Нацистичкиот затвор во Радомско бил нападнат од Армија Крајова на ноќта на 7-8 август 1943 а затворениците биле спасени. Нападот бил предводен од поручникот Станислав Збигњев.