cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Скелетна формула
Имплицитни атоми на јаглерод и водород
На пример, на сликата подолу е прикажана скелетната формула на хексан. Јаглеродниот атом означен како C1 изгледа дека има само една врска, така што мора да има и три водороди поврзани со него, така што неговиот вкупен број врски изнесува четири. Јаглеродниот атом означен C3 има две врски со други јаглероди и затоа е поврзан со два атоми на водород. За споредба е прикажан модел на топка и стап на вистинската молекуларна структура на хексан, како што е одредено со рендгенска кристалографска структура,прикажан е за споредба. Атомите на јаглеродот се прикажани како црни сфери, а атомите на водород како бели.
Напомена: Не е важно од кој крај на веригата започнува нумерирањето, сè додека се одржува конзистентноста на дијаграмот. Кондензираната формула или името според IUPAC ќе ја потврди ориентацијата. Некои молекули ќе се препознаат без оглед на ориентацијата. Секој водороден атом поврзан на нејаглероден атом се подразбира (експлицитен). Во етанолот, C2H5OH, на пример, атомот на водород што е поврзан на кислородот е означен со симболот H, додека другите H атоми што се поврзани на јаглеродот не се директно означени. Линиите што ги претставуваат хетероатом-водородните врски обично се испуштаат заради јасност и компактност, така што функционалните групи како што е хидроксилот најчесто се пишуваат како -OH наместо -O-H. Овие врски понекогаш се извлекуваат целосно за да се нагласи нивното присуство кога учествуваат во механизмите за реакција.
Подолу, заради споредба, со модел со топка и стап прикажана е вистинската тридимензионална структура на молекулата на етанол во гасната фаза, (како што е одредена со микробранова спектроскопија, лево), Луисовата структура (средина) и скелетната формула (десно).
Изрични (експлицитни) хетероатоми
Сите атоми освен јаглеродот и водородот се означени со нивните хемиски симболи, на пример, Cl за хлор, O за кислород, Na за натриум итн. Овие атоми се (во контекст на органската хемија) колективно познати како хетероатоми.
Симболи на псевдоелементи
Исто така, постојат симболи кои во суштина се појавуваат како симболи на хемиски елементи, но претставуваат одредени многу вообичаени супституенти или укажуваат на неодредени членови на група елементи. Овие се познати како симболи на псевдоелементи или органски елементи. Најшироко користен од нив е симболот Ph, кој ја претставува фенилната група. Подолу е прикажан список на симболи на псевдоелементи.
Заминувачки групи
За повеќе информации, видете ја статијата Заминувачка група
Заштитни групи
Заштитна група или заштитни групи се воведени во молекулата со хемиска модификација на функционалната група за да се добие хемоселективност во подоцната хемиска реакција, олеснувајќи ја повеќестепената органска синтеза.
Повеќекратни врски
Два атома може да се поврзани со споделување на повеќе од еден пар електрони. Вообичаените јаглеродни врски се единечни, двојни и тројни. Единечните врски се најчести и се претставени со една, полна линија помеѓу два атома во скелетните формули. Двојните врски означуваат две паралелни линии, а тројните врски се прикажани како три паралелни линии.
Во понапредните теории за поврзување, постојат нецелобројни вредности на редослед на врски. Во овие случаи, комбинациите на полни и испрекинати линии означуваат цели и нецели делови од редот за врска.
Забелешка: Во галеријата погоре, двојните врски се прикажани со црвена боја, а тројните врски со сина боја. За јасност, повеќекратните врски обично не се обоени во скелетните формули.
Бензенски прстени
Бензенските прстени се вообичаени во органските соединенија. За да се прикаже делокализацијата на електроните преку шестојаглероден прстен, се црта круг во шестоаголник на единечни врски. Овој стил, заснован на оној предложен од Јоханес Тил, е многу чест во воведните училишни текстови по органска хемија.
Алтернативен стил кој е позастапен во академските кругови бил предложен од Фридрих Кекуле. Иако може да се смета за неточен, бидејќи подразбира три единечни врски и три двојни врски (бензенот според тоа би бил циклохекса-1,3,5-триен), сите квалификувани хемичари се целосно свесни за делокализацијата во бензенот. Структурите на Кекуле се корисни за јасно исцртување на механизмот на реакции.
Стереохемија
Стереохемијата е конвенционално индицирана во скелетните формули:
Релевантните хемиски врски може да се прикажат на неколку начини:
Водородни врски
Водородните врски обично се означени со точки или испрекинати линии.
Еднаквобројност
Во математиката, две множества A и B се еквипотентни или еднаквобројни ако имаат иста кардиналност, т.е. ако има бијекција f: A → B. Ова обично се означува како:
Имињата еквипотентност и еднаквобројност се користат синонимно.
Во множество, категоријата на сите множества со функции како морфизми, изоморфизмот помеѓу множествата е точно бијекција, а две множества се точно еднаквобројни ако се изоморфни во оваа категорија.
Излегување од ормарот
Излегување од ормарот (англиски: coming out of the closet, честопати и скратено како coming out, каминг аут или истапување како хомосексуалец) е моментот во кој некој ја искажува својата сексуална ориентација или родов идентитет. Овде исто така се работи за некој кој отстапува од општествено застапените норми, конкретно некој којшто не е хетеросексуален или цисродов.
Надвор од ормарот
Ако некој сè уште не е ‚надвор од ормарот‘, тоа значи дека тој уште ја нема јавно споделена својата сексуална ориентација што во некои случаи се прави за да се избегне дискриминација, социјално исклучување и стигматизација.
Да се излезе од ормарот е резултат на личен избор и сопствена иницијатива. Ова е спротивно од процесот на ‚аутинг‘: без знаење или дозвола на засегнатата личност да се искаже нејзината сексуална ориентација или родов идентитет. На ‚аутинг‘-от генерално се гледа со негодување.
Да се излезе од ормарот кога станува збор за родот може на пример да е пропратено со тоа личноста да се претстави како некој од друг род и во многу случаи да се избере ново име или надимак. Луѓето кои ја запознаваат таа личност после таквиот процес (и ја запознаваат како некој од новиот род), може не знаат дека засегнатата личност оригинално живеела како некој од другиот род. Ова не значи дека дотичната личност исто така треба да сподели дали имала операција на половите органи, планови за нешто слично или натамошни детали; ова честопати се споделува со помалку луѓе.
Процесот ‚coming-out‘ се пропагира како здрав чекор во самоспознанието, а останувањето во ормарот како спречување и потиснување на сопствениот карактер. Да не се излезе од ормарот има негативна конотација, која се содржи во метафората на ормарот: во ормарот е темно и тесно, надвор е слободно и светло. На другата страна може да е непривлечно или дури и опасно секаде јавно да се истапи како хомосексуалец поради ‚отстапување од нормата‘, а поради тоа расте и шансата од дискриминација, одбивање и конфронтација со вербално или телесно насилство или злоупотреба. Поради различни пригоди, во голем број земји низ светот, се одржуваат манифестации како Хомосексуална Парада на Гордоста со различни имиња.
Настани и телевизиски програми
Од 1988, на 11 октомври се одржува Денот на излегувањето од ормарот ширум светот. Холандскиот министер на OCW Роналд Пластерк го има назначено овој ден во 2009 за Холандија за национален ден на каминг аутот, за на тој начин да го поттикне социјалното прифаќање на хомосексуалитетот.
Во Северна Македонија, во Скопје се одржува Парадата на Гордоста.
Кавадаречки народни приказни (ТВ-серија)
Кавадаречки народни приказни — македонска телевизиска серија во режија и сценарио на Диме Коцевски. Серијалот е во продукција на "Кавадион", кој се емитува на регионалната телевизија КТВ Кавадарци.
Приказните се во продукција на "Кавадион" Кавадарци, тон-мајстор и асистент на камера Борис Коцев, камера и монтажа Тони Коцев.
Улоги
Актерската екипа ја сочинуваат:
Епизоди
Епизодата "Записите на ѓаволот од Мајден" е во режија на Драган Велјановски, а по сценарио на Стево Симски. Гости во епизодата се познатите наши актери: Кирил Андоновски и Лазар Бараков.
15. јужен напоредник
15. јужен напоредник (15° ЈГШ) — напоредник кој се протега на 15 степени јужно од Земјината екваторска рамнина. Минува низ Атлантскиот Океан, Африка, Индискиот Океан, Австралазија, Тихиот Океан и Јужна Америка.
Места
Почнувајќи од нултиот меридијан, па на исток, напоредникот 15° ЈГШ минува низ следниве места:
! scope="col" width="125" | Координати ! scope="col" | Земја, територија и океан ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" | 🇦🇴 ! scope="row" | 🇿🇲 ! scope="row" | 🇲🇿 ! scope="row" | 🇲🇼 ! scope="row" | 🇲🇿 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" | 🇦🇺 Северна Територија ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" | 🇦🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇻🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇻🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇵🇫 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан минува веднаш јужно од островот Тикеи, 🇵🇫 минува веднаш јужно од атолот Пука-Пука, 🇵🇫 ! scope="row" | 🇵🇪 ! scope="row" | 🇧🇴 ! scope="row" | 🇧🇷 Гојас — во должина од 12 км Мато гросо — во должина од 8 км Гојас Минас Жераис Баија Минас Жераис Баија ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан
Семинар Манфред Ворнер
Семинарот Манфред Ворнер е информативен семинар за безбедносни политики на Федералното Министерство за одбрана за млади цивилни претставници на извршната власт од Германија, Соединетите Американски Држави и европските нации. Се одржува два пати годишно, со настани во Бон, Брисел и Берлин. Темите на семинарот се моменталните аспекти на трансатлантската безбедносна политика.
10. јужен напоредник
10. јужен напоредник (10° ЈГШ) — напоредник кој се протега на 10 степени јужно од Земјината екваторска рамнина. Минува низ Атлантскиот Океан, Африка, Индискиот Океан, Австралазија, Тихиот Океан и Јужна Америка.
Семинар Манфред Ворнер
Семинарот за првпат се одржа во 1982 година како Семинар за германско-американско разбирање и го носи името на поранешниот германски министер за одбрана и генерален секретар на НАТО Манфред Ворнер.
10. јужен напоредник
По напоредникот се движи дел од границата мешу Бразил и Перу.
Семинар Манфред Ворнер
Содржини
12-дневниот настан, кој до 2021 година беше деветдневна програма, генерално вклучува посети на различни меѓународни институции, власти, министерства и воени бази. Тие редовно го вклучуваат седиштето на НАТО, Европската комисија, Европската служба за надворешно дејствување, Федералното Министерство за одбрана, Федералната канцеларија, Министерството за надворешни работи и Бундестагот. Командата на воздушните сили за рано предупредување и контрола на НАТО во Гејленкирхен и Командата на здружените сојузнички сили Брунсум се воените бази кои најчесто се посетуваат. Сите посети вклучуваат експертски разговори со претставници на соодветните институции на избрани теми. Во 2022 година, на пример, се одржа таков експертски разговор со портпаролката на НАТО, Јоана Лунгеску.
10. јужен напоредник
Места
Почнувајќи од нултиот меридијан, па на исток, напоредникот 10° ЈГШ минува низ следниве места:
! scope="col" width="125" | Координати ! scope="col" | Земја, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" | 🇦🇴 ! scope="row" | 🇨🇩 ! scope="row" | 🇿🇲 ! scope="row" | 🇲🇼 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Езерото Малави ! scope="row" | 🇹🇿 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Савуанско Море ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тиморско Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Арафурско Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Корално Море ! scope="row" | 🇵🇬 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Соломонско Море ! scope="row" | 🇵🇬 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Соломоново Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇨🇰 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇰🇮 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇵🇫 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇵🇫 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" | 🇵🇪 ! scope="row" | Граница 🇧🇷 / 🇵🇪 ! scope="row" | 🇵🇪 ! scope="row" | 🇧🇷 ! scope="row" | 🇧🇴 ! scope="row" | 🇧🇷 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан
Семинар Манфред Ворнер
Содржини
Дополнително, има и разговори со вонинституционални експерти, како што се професори или претставници на тинк-тенкови.
Друг аспект на семинарот, покрај размената со експерти за безбедносна политика, е да се промовира меѓународното разбирање и да се подобри вмрежувањето меѓу учесниците. Преку алумни мрежата, целта на меѓународното вмрежување се поттикнува дури и надвор од опсегот на учесниците на поединечните годишни семинари.
Врските воспоставени за време на семинарот треба да го подготват теренот за траен меѓусебен дијалог преку Атлантикот, кој ќе го изостри разбирањето за политичката ситуација и интереси на едни со други, а со тоа ќе придонесе за градење на меѓусебната доверба.
Мотото на семинарот е „да разговараме еден со друг наместо еден за друг“. Поради меѓународниот состав на учесниците, семинарот се одржува на англиски јазик.
Учесници
Семинарот е наменет за млади претставници на извршната власт на возраст помеѓу 25 и 35 години од Германија, Соединетите Американски Држави и европските нации кои веќе имаат стекнато првично искуство како носители на одлуки во сферата на политиката, трговијата и индустријата и науката. Повеќето од нив се членови на министерства, власти и државни институции, како и на компании, организации, тинк-тенкови, универзитети и академии.
Историјат
Манфред Ворнер, тогашниот сојузен министер за одбрана, го иницираше семинарот во 1982 година како „Семинар за германско-американско разбирање“. Намерата на Ворнер беше да го искористи семинарот како платформа која придонесува за разбирање меѓу безбедносната политичка култура на Германија и нејзиниот најважен сојузник, САД, кои се многу слични на многу начини, но исто така откриваат различни перспективи за заедничките предизвици. Особено, прашањата за безбедносната и одбранбената политика одиграа централна улога уште од самиот почеток.
По смртта на Манфред Ворнер во 1995 година, семинарот беше преименуван во „Манфред Ворнер семинар за германско-американско разбирање“ во негова чест од тогашниот сојузен министер за одбрана, Фолкер Руе, во присуство на Елфи Ворнер, вдовицата на Ворнер.
Семинарот беше спроведен во име на Сојузното министерство за одбрана од страна на Центарот за печат и информации на германските воздухопловни сили во периодот од 1982 до 1988 година и, од 1989 до 2012 година, од Канцеларијата на вооружените сили, Одделот за односи со јавноста, во Санкт Аугустин.
До 2019 година, 30 млади германски и американски извршители од областа на трговијата и индустријата, науката и политиката се собираа секоја година за да разговараат за шансите и предизвиците на германско-американските односи. Во 2020 година, семинарот не можеше да се одржи за прв пат во својата историја, поради светската пандемија со коронавирусот.
Семинарот за германско-европски групи учесници, кој се спроведува како паралелен настан од 2010 година и наречен „Европски семинар“, и семинарот Манфред Ворнер се венчаа во 2021 година. Овој нов формат беше спроведен под наслов „Евро-атлантски семинар“. Првично наменет како компензација за семинарот Манфред Ворнер и Европскиот семинар кој мораше да биде откажан во 2020 година, тој за прв пат собра учесници од Германија, САД и разни други европски нации. Во 2022 година, оваа комбинација на семинарот Манфред Ворнер и Европскиот семинар беше задржана, но под традиционалното име на брендот Манфред Ворнер семинар. Дополнително, оттогаш се одржуваат два семинари годишно, вообичаено помеѓу јуни и септември, секој со вкупно 30 млади учесници од Германија, САД и Европа.
Лого
За брендирање на семинарот Манфред Ворнер се користи посветено лого, кое е адаптирано неколку пати од неговото воведување, најмногу во случаите на промени во форматот на семинарот или по префрлање на одговорноста за организирање на друга агенција на Бундесверот. Во повеќето случаи беше заменето само интегрираното лого на одговорната агенција. Првата голема промена во дизајнот на логото стана неопходна со интеграцијата на Европскиот семинар во 2021 година.
Паричка на семинарот
Инспирирани од традицијата на командирската паричка следена од многу вооружени сили, на учесниците им се доделува сертификат и паричка на крајот од семинарот како доказ за статусот на алумни на семинарот Манфред Ворнер. Слично на логото, дизајнот на паричката продолжи да се развива од почетокот на традицијата. На предната страна го прикажува логото на семинарот, а на другата страна е прикажан портретот на Манфред Ворнер. Паричката за семинарот беше претставена во раните 2010-ти, кога популарноста на традицијата на командирската паричка се зголеми во Бундесверот. До 2022 година, понекогаш се доделуваше и на предавачи кои имаа презентации за време на семинарот или се вклучија во дискусија со присутните, во кој случај паричката традиционално беше предадена од еден од учесниците.
Лотарија со подароци
Секој семинар завршува со традиционалната лотарија со подароци. За таа цел, од учесниците се бара да донесат подарок поврзан со нивната матична земја или родниот регион кога патуваат на семинарот. На прошталната вечер учесниците влечат еден по еден. Секој победник ќе го извлече следниот примач и ќе го предаде подарокот што го донел на настанот пред групата присутни.
Веб-врски
Веб-страница на семинарот Манфред Ворнер (германски)
Веб-страница на семинарот Манфред Ворнер (англиски)
Семинарот Манфред Ворнер
Јован Попоски - Јове
Јован Попоски (20 јануари 1949, во ) — македонски алпинист, планинар и машински инженер, познат како водач на Македонските Алпинистички Експедиции.
Признанија
Јован Попоски има добиено повеќе признанија од Планинрските сојузи на Македонија и Југославија за достигнувања во алпинизмот, а прогласуван е за спортист на Скопје (поединечно) и спортист на Македонија (екипно) за резултати во алпинизмот. Исто така, носител на државна награда „11 Ноември“ за резултати во спортот (во алпинизмот).
Друго
Во младоста малку тренирал атлетика, пливање и фудбал, а рекреативно се има бавено и со скијање, параглајдерство, планински велосипедизам. Негово хоби е фотографијата и печуркарството.
Бескрајни чекори
Бескрајни чекори е скулптура направена од швајцарскиот уметник Макс Бил во 1991 година за филозофот Ернст Блох. Изработен е од северноамерикански гранит.
Стои во близина на музејот Вилхелм-Хак во центарот на градот Лудвигсхафен на Рајна. Според уметникот, 19-те навивачки гранитни скалила, кои се високи речиси 10 метри, би требало да го претставуваат „ принципот на надеж “ на Ернст Блох.
Љубовна смрт
Музиката е често користена во филмски и телевизиски продукции на осудени љубовници.
Рокенхаузен
Рокенхаузен  е град во Германија, во Рајнланд-Пфалц.
Сарбург
Сарбург е град во Германија, во Рајнска област-Пфалц.
Вклучено во областа Трир-Сарбург. Под управа на Сарбург. Населението е 6445 луѓе (31 декември 2010 година). Зафаќа површина од 20,36 км². Поштенскиот код е 07 2 35 118.
Градот е поделен на 4 урбани области.
Санкт Гоар
Санкт Гоар е град во Германија, во Рајнланд-Пфалц.
Вклучено во областа Рајна-Хунсрук. Во управување на Санкт Гоар-Обервезел. Населението е 2756 луѓе (31 декември 2010 година). Зафаќа површина од 22,93 км². Официјалниот код е 07 1 40 133. Именуван по св. Гоара.
Градот е поделен на 4 урбани области.
Ерчи, Маjори
Ерчи е италијанско село во општината Маjори во провинцијата Салерно, Кампанија. Тој е дел од Амалфиското крајбрежје и неговото население е 83.
Горан Здравков
Горан Здравков (роден на 11 ноември 1980 година) ― македонски фудбалски тренер и поранешен играч од средниот ред.
Играчка кариера
Тој бил играч на Работнички.
Во сезоната 2010/11, Здравков дошол во родната Брегалница 2008 која била прволигаш во тоа време. Следната сезона, Здравков и Брегалница завршиле на петтото место на табелата. Сезоната 2012/13, Здравков со Брегалница биле шести во првенството. Во сезоната 2013/14, Здравков уште бил во Брегалница 2008 со која завршил на седмото место на прволигашката табела. Следната сезона, повторно Здравков и Брегалница го освоиле седмото место. Во сезоната 2015/16, петтото место во Првата лига било обезбедено. Првенството 2016/17, Здравков и Брегалница 2008 завршиле на претпоследното деветто место и отпаднале во Втората лига. Додека бил играч на Брегалница 2008, тој бил нејзин капитен. Во Втората лига - Исток 2017/18, Здравков ја почнал сезоната во Брегалница 2008, но за во втората половина од првенството, поточно во јануари 2018 година, тој се преселил во конкурентот на Брегалница 2008, Беласица. Здравков со Беласица ја освоил Втората лига - Исток и со тоа се унапредиле во Првата лига. Но за сезоната 2018/19, Здравков ја сменил средината и се преселил во второлигашот Плачковица. Таа сезона, Здравков и Плачковица биле шести во Втората лига - Исток. Следната сезона, поради ширењето на пандемијата на COVID-19 од вирусот SARS-CoV-2, Фудбалската федерација на Македонија на 12 март 2020 (после 17 одиграни кола) одлучила, поради безбедноста на фудбалските работници, привремено да ја суспендира Втората лига и останатите натпреварувања организирани од Федерацијата. На 26 мај, Федерацијата одлучила дека Првенството воопшто нема да се продолжи. Во прекинатата сезона, Плачковица и Здравков биле седми на табелата и таа сезона Здравков се повлекол од професионалното играње фудбал.
Тренерска кариера
Тренерската кариера започнал во јули 2020 година во второлигашот Каменица Саса. Во неговата прва сезона, 2020/2021, тој ја донесол Саса до шестото место во Втората лига - Исток. Сезоната 2021/22 ја почнал во Саса, но таму останал до декември. Во март 2022 година, тој дошол во радовишки Детонит Јуниор. Во Детонит Јуниор ја започнал сезоната 2022/23 и бидејќи имал добри резултати, тој бил прогласен за најдобар тренер за првата полусезона. Здравков во декември 2022 година, престанал да биде главен тренер на Детонит Јуниор и се преселил да биде тренер во прволигашот Брегалница 2008. Поради добрите резултати со Брегалница 2008, на 10 април 2023 година, Здравков бил прогласен за тренер на колото од страна на sportsport.mk. Следната сезона, Здравков продолжил во Брегалница 2008.
Санкт Гоаршаузен
Санкт Гоаршаузен е град во Германија, регионален центар, лоциран во Рајнска област -Пфалц на бреговите на Рајна во близина на познатата карпа Лорелеј. Поделен е на 4 градски окрузи.
Вклучено во регионот Рајна-Лан. Во управа на Лорелаи. Населението е 1307 луѓе (31 декември 2010 година). Зафаќа површина од 7,00 км². Официјалниот код е 07 1 41 121.
Лорелеи (карпа)
Лорелеи е карпа висока 132 метри покриена со романтични легенди на десниот брег на Рајна во близина на градот Санкт Гоаршаузен. Карпата се наоѓа на најтесната точка на коритото во Германија. Овде реката се стеснува на 113 м.
Топонимот потекнува од lureln (на локалниот дијалект - „шепот“) и леј („карпа“). Така, „Лорелеи“ некогаш било преведена како „карпа што шепоти“. Звукот на шепотот го емитувала реката која постоела на ова место до почетокот на 19 век.
Аренела
Аренала е четврт од Неапол, јужна Италија. Се наоѓа на ридот Вомеро над градот на надморска височина од 300 метри. Пред многу години се сметаl за место каде треба да се отиде за да се „избега “. Местото е блиску до главниот болнички дел од градот, поставен нешто повисоко, на патот до Ермитаж Камалдоли. Има некои точки од историски интерес, како што е присуството на работилницата на Џамбатиста дела Порта.
Хермескејл
Х ермескејл  е град во Германија, во Рајнланд-Пфалц.
Градот е поделен на 3 урбани области.
Мајори
Мајори е населба во Италија во областа Салерно, регионот Кампанија.
Според проценката од 2011 г. Во населбата живееле 5268 жители. Населбата се наоѓа на надморска височина од 13 м.
Емелсхаузен
Емелсхаузен е град во Германија, во Рајнланд-Пфалц.
Вклучено во областа Рајна-Хунсрук. Под управување на Емелсхаузен. Населението е 4750 луѓе (31 декември 2009 година). Зафаќа површина од 7,91 км². Поштенскиот код е 07 140 036.
Отмар Худомаљ
Отмар Худомаљ (1939, - 4. Јули 1957) е алпинист, познат како еден од пионерите на македонскиот алпинизам.
Родителите на Отмар, Јоже и Марија Худомаљ, во 1935 година поради професионални причини се доселиле од Словенија во Скопје. Таткото Јоже бил шумарски инженер кој поради природата на работата минувал многу време на терен во селата и планините околу Скопје. Во Македонија им се родиле трите деца: ќерката Јожица (во 1937 година), синот Отмар (во 1939 година) и најмалиот син Марјан (во 1945 година). После војната Јоже продолжил да работи во својата шумарска струка и има дадено голем придонес во пошумувањето и одржувањето на природните богатства на Македонија. Меѓу многубројните негови активности, за одбележување е акцијата за пошумување на Водно, која се спровела под негово раководство.
Скоро секое лето децата го поминувале училишниот распуст на планините околу Скопје каде што Јоже одел на терен. Во тие околности и во духот на словенечката традиција на своите родители, децата израснале чувствувајќи голема љубов и почит кон природните убавини на македонските планини. Сите три деца посетувале училиште и гимназија во Скопје. Јожица и Отмар активно се занимавале со планинарство и организнирале и учествувале во многу активности на Планинарското Друштво на Македонија кое тогаш било во својата почетна фаза. Во сеќавањата на Марјан е настанот кога заедно со Отмар носеле цигли во кошница за градење на планинарскиот дом на Водно.
Отмар бил одличен ученик и повеќестран спортист кој покрај планинарството, играл и кошарка за Кошаркарскиот клуб „Работнички“. Последните две години пред да се случи несреќата, Отмар почнал да се занимава со алпинизам и со една мала група на македонски алпинисти неколку пати учествувал во алпинистички активности во Камнишките Алпи во Словенија.
Марјан се сеќава како се одвивал животот во алпинистичкото друштво кое по негово сеќавање го водел Ѓуро Блаха. Во приземните простории на друштвото било сместено и Стралачкото друштво на Скопје. Марјан, син на ловец и шумар, бил член на тоа друштво и заедно со братот Отмар доаѓал на тренинзите по стрелање со воздушна пушка. При тоа стрелците стоеле на улица, целта била на ѕидот од зградата во која се наоѓало друштвото, а во просторот помеѓу стрелците и целта поминувале планинари кои оделе во друштвото. Сето тоа било многу опасно и возбудливо. Никогаш не можело да се предвиди дали ќе бидеш застрелан од Марјан или од некој друг! Но сето тоа се компоненти на ентузијазмот кој владеел во спортските друштва и на кои никој не се жалел.
Скоро секоја недела Отмар и пријателите (често со нивните семејства) оделе на нивните најомилени планини: Китка, Караџица, Љуботен и други. Браќата Отмар и Марјан често оделе заедно на Водно и на карпата која се наоѓа на северната страна вежбале качување. Често заедно трчале и на ориентациските натпревари одржувани на Водно. Инаку, желба на Отмар била да студира спортска медицина. Отмар загина на Матка на 4-ти Јули 1957 година во трагични околности, но правејќи го тоа што најмногу го сакал – качувањето. Отмар, заедно со Драган Трајковски (?1937-2006) се обидува да направи искачување на карпата на Матка во нејзиониот наголем, средишен дел. Некаде пред горниот дел на карпата Отмар паѓа и го губи животот. Оваа алпинистичка насока подоцна е искачена во целост и во негова чест се вика „Отмарова насока“, а карпата се вика Отмарова Карпа. Трагичниот настан го потресе цело Скопје. Две години подоцна, таткото Јоже после долга болест и од голема тага починал.
По загинувањето на Отмар, на брегот на вештачкото езеро Матка, наспроти Отмровата карпа, поставен е споменик во облик на голем клин и карабинер и спомен-плоча.
Сестрата Јожица дипломирала физика на Природно-математичкиот факултет во Скопје во 1960 година, а во Јануари 1963 година заминала на специјализација на природно-математичкиот факултет во Загреб, каде и ја затекнал земјотресот од 1963. Марјан завршил гимназија во Скопје во 1964 година. Поради сите тие случувања семејството Худомаљ се преселило во Словенија, во Брежице, родното место на мајката Марија. Јожица и Марјан ги завршиле студиите на ПМФ во Загреб. Марјан завршил физичка хемија, а Јожица докторирала нуклеарна физика. Марјан сега живее во Љубљана со сопругата Олга. После завршувањето на работната кариера во фирмата „Искра“, Марјан станува активен член на Инвалидското друштво на Словенија, каде е сега претседател на Друштвото на ревматичари на Словенија. Јожица живее во Хјустон, Тексас (САД) со сопругот Норман со кого се запознала кога дошла во Хјустон во 1972 година на специјализација на Универзитетот Рајс. Норман е исто така физичар и тие се во брак 33 години. Со нив во Хјустон живее и мајката на Јожица, Марија.
Браубах
Браубах е град во Германија, во Рајнланд-Пфалц.
Се наоѓа во регионот Рајна-Лан. Во управување на Браубах. Населението е 3047 луѓе (31 декември 2010 година). Зафаќа површина од 20,26 км². Поштенскиот код е 07 1 41 501.
Локална атракција е замокот Марксбург.
Лаутерекен
Лаутерекен  е град во Германија, во Рајнланд-Пфалц.
Вомеропсис
Вомеропсис е изумрен род на праисториски коскени риби кои живееле од раниот до средниот еоцен.
Лаутерекен
Тој е дел од областа Кузел. Предмет на управување на Лаутерекен. Населението е 2155 луѓе (31 декември 2010 година). Зафаќа површина од 8,91 km². Поштенскиот код е 07 3 36 058.
Швајх
Швајх е град во Германија, во Рајнланд-Пфалц.
Вклучено во областа Трир-Сарбург. Населението е 6699 луѓе (31 декември 2010 година). Зафаќа површина од 31,09 км². Поштенскиот код е 07 2 35 125.
Хорнбах
Хорнбах е град во Германија, во Рајнланд-Пфалц.
Тој е дел од областа на Југозападен Палатинат. Во на управа на Цвајбрикен-Ланд. Населението е 1594 луѓе (31 декември 2010 година). Зафаќа површина од 13,32 км². Поштенскиот код е 07 3 40 211.
Фајано
Фајано е италијански град и село ( поделок ) во општината Понтекањано Фајано во провинцијата Салерно, регионот Кампанија. Заедно со главниот град Понтекањано е  седиште на неговата општина.
Историја
Името на градот потекнува од зборот фајо, што на неаполски значи бука, и се нарекува буково дрво.
Замок Руџеро
Замок Руџеро, исто така запишано и како Замокруџеро, е јужно италијанско село во Торе Орсаја, општина во провинцијата Салерно, Кампанија. Во 2011 година имало 400 жители
Историја
Селото било основано во 1150 година, како воен логор, во кој биле сместени трупите на Роџер II од Сицилија, и било наречено Кастра Роџери. Подоцна, тоа било именувано како „Горна кула“, за да се разликува од „Долна кула“, сегашната Кула Орсаја. Во 1811 година селото го продолжило првобитното име и станало, до 1927 година, автономна општина, кога се споило во Торе Орсаја.
Географија
Замок Руџеро е ридско село лоцирано во јужниот дел на Чиленто, дел од неговиот национален парк, што се наоѓа над Торе Орсаја (1,7км јужно). Тоа е 7км од Рокаглориоза, 11 од Алфано, 13 од Поликастро (од Тиренскиот брег ) и 14 од Сицили и Моригерати.
Електрификација
Електрификација е процес на напојување со електрична енергија или, во друг контекст, изградба на објекти и постројки за производство на електрична струја и воведување на ваква моќност со промена на претходниот извор на енергија. Изградбата на системите за електрификација (производство на електрична енергија и дистрибуција на електрична енергија) започнала во средината на 1880-тите во Велика Британија, САД и другите развиени земји, и генерално се инсталирала до околу 1950 година, иако сè уште е во тек поврзувањето во руралните области во некои земји во развој. Ова вклучувало и премин на производството од парни и хидраулични машини во машини со електричен мотор.
Електрификацијата во одредени сектори на економијата се нарекува масовно производство, куќна електрификација, рурална електрификација или железнички електричен систем. Може да важи и за примена на индустриски процеси како топење, одвојување и рафинирање метални руди со помош на јаглен и кокс или хемиски процеси што вклучуваат некаков вид на електрична моќ како електро лачни печки, електрична индукција, Омско греење и електролиза или електролитичко одвојување.
Развој на магнето, динамо и генератори
Во 1831–32 година, Мајкл Фарадеј го открил начинот на работа на електромагнетните генератори. Принципот, подоцна наречен Фарадеев закон за индукција, постулира дека електромотивна сила се генерира во електричен спроводник кој е подложен на различен магнетен тек, како на пример, жица што се движи низ магнетно поле. Тој исто така го создал и првиот електромагнетен генератор, наречен Фарадеј диск, кој е тип на хомополарен генератор, кој користи бакарен диск што ротира меѓу половите на магнетот во форма на потковица. Произведувал низок прав (DC) напон.
Првиот практичен генератор, Грамовото динамо е направен од Зеноб Теофил Грам, кој продал многу вакви машини во 1870-тите. Британскиот инженер Р.Е.Б.Кромптон го подобрил генераторот така што овозможил подобро ладење и други механички подобрувања. Намотката за компензација, која давала постабилен напон при оптоварување, ги подобрила оперативните одлики на генераторите.
Подобрувањата во технологијата за производството на електрична енергија значително ја зголемиле ефикасноста и сигурноста во XIX век. Првото магнето претворило само неколку проценти од механичката енергија во електрична енергија. До крајот на овој век, највисоката ефикасност била над 90 проценти.
Марксбург
Замокот Марксбург е еден од живописните замоци на долината на Средна Рајна во Германија во Рајнска област-Пфалц. Ова е единствениот замок во долината на Средна Рајна што не бил преземен од француските трупи во 17 век, и затоа ја задржал својата средновековна архитектура непроменета.
Приказна
Спомнувањето на Марксбург датира од 1231 година. под името на градот над кој се наоѓа - Браубах.
Во 1283 година замокот преминал во сопственост на грофот Еберхард II фон Каценеленбоген.
Во 1479 година изумрело семејството Каценеленбоген. По свадбата на наследничката Ана со Хајнрих од Хесен, замокот преминал во сопственост на грофовите од Хесен. Во 1900 година замокот бил купен од Германското друштво за замоци за 1000 златни марки.
Во 2002 г Замокот станал дел од светското наследство на УНЕСКО „Долината на Горна Средна Рајна “.
Електрификација
Лачно светло (Лак)
Сер Хамфри Дејви ја измислил јаглеродната ламба во 1802 година кога открил дека електричната енергија може да произведе светлина со јаглеродни електроди. Сепак, не се користела во голема мера сè додека не било развиено практично средство за производство на електрична енергија.
Јаглеродните ламби се палеле при контакт помеѓу две електроди од јаглерод, кои пак биле разделени со тесен јаз. Поради согорувањето на јаглеродот, јазот морал постојано да се прилагодува. Развиени биле неколку механизми за регулирање на електричниот лак. Најчесто решение било да се пушти едната јаглеродна електрода озгора, по пад на гравитација, па така да се одржи јазот со пар електромагнети, од кои едниот ја повлекувал горната јаглеродна електрода при палењето и горењето, а вториот имал сопирачки за регулирање на гравитацискиот пад.
Лачните светла во ова време имале многу интензивна светлина - некој опсег од 4000 кандели (тогашниот термин за единица светлина не бил кандели, туку „свеќовна моќ“, која што е всушност 0.981 = 1 кандела) - и ослободувале премногу топлина, па како такви претставувале опасност од пожар, правејќи ги несоодветни за осветлување во домовите.
Во 1850-тите, многу од овие проблеми биле решени со лачната светилка измислена од Вилијам Петри и Вилијам Стајт. Светилката користела магнето-електричен генератор и имала саморегулирачки механизам за контрола на јазот помеѓу двете јаглеродни прачки. Нивните светилки биле искористени за осветлување на Националната галерија во Лондон и во тоа време биле голема новина. Овие лачни светла и други со сличен дизајн, напојувани од големи магнета (магнето), за првпат биле инсталирани во англиските светилници во средината на 1850-тите, но ограничувањата во моќноста ги спречиле овие модели да бидат вистински успех.
Првата успешна лачна ламба била развиена од рускиот инженер Павел Јаблочков, која го користела Грамовото динамо. Нејзината предност била во тоа што не барала употреба на механички регулатор како нејзините претходници. Првпат била изложена на Exhibition Universelle во 1878 и била многу промовирана од Грам. Ламбите биле поставени во должина од половина милја долж Avenue de l'Opéra, плоштадот на Францускиот Театар и околу Place de l'Opéra во 1878 година.
Британскиот инженер Р.Е.Б.Кромптон развил пософистициран дизајн во 1878 година кој давал многу посилна и постабилна светлина од онаа на Јаблочков. Во 1878 година, тој ја формирал „Кромптон и Ко.“ и започнал да ја произведува, продава и поставува светилката Кромптон. Ова претпријатие било едно од првите фирми за електротехника во светот.
Класични елетрични светилки
Различни форми на елетрични светилки имале бројни пронаоѓачи; сепак, најуспешните рани светилки биле оние што користеле јаглеродни влакна запечатени во силен вакуум. Овие светилки биле измислени од Џозеф Свон во 1878 година во Велика Британија и Томас Едисон во 1879 година во САД. Светилката на Едисон била поуспешна од онаа на Свон бидејќи Едисон користел потенко влакно, давајќи и поголема отпорност, па така спроведувала многу помала струја. Едисон започнал со комерцијално производство на светилки од јаглеродни влакна во 1880 година. Светлината на Свон започнала со комерцијално производство во 1881 година.
Куќата на Свон, во Лоу Фел, Гејтсхед, била прва во светот со инсталирани светилки. Библиотеката „Лит и Фил“ во Њукасл, била првата јавна просторија осветлена од електрично светло, а Театарот Савој била првата јавна зграда во светот осветлена целосно со електрична енергија.
Централи и изолирани системи
Првата централа која обезбедувала јавна моќ веројатно била таа во Годалминг, Сари, Велика Британија во есента 1881 година. Системот бил предложен откако градот не успеал да постигне договор за стапката што ја наплаќала компанијата за гас, па градскиот совет одлучил да користи електрична енергија. Системот напојувал лачни ламби на главните улици и електрични светилки на неколку споредни улици со хидроелектрична енергија. До 1882 година помеѓу 8 и 10 домаќинства биле поврзани со вкупно 57 светла. Системот не постигнал комерцијален успех и градот се вратил на природен гас.
Првата централа за снабдување со централна дистрибуција била отворена во Холборн Вијадукт во Лондон во 1882 година. Опремена со 1,000 електрични светилки кои го замениле постарото осветлување на гас, станицата го осветлувала циркусот Холборн, вклучувајќи ги и канцелариите на Главната Пошта и познатата црква Градски Храм. Напојувањето било еднонасочна струја на 110 волти; поради загубите на електрична енергија од отпорот на бакарните жици, напонот изнесувал 100 V за потрошувачот.
За неколку недели, парламентарниот комитет препорачал усвојување на значајниот „Закон за електрично осветлување“ од 1882 година, кој овозможил дозволи за лиценцирање на лица, компании или локални власти да вршат снабдување со електрична енергија за какви било јавни или приватни цели.
Првата голема централа во Америка била „Перл стрит“ на Едисон во Њујорк, која започнала со работа во септември 1882 година. Станицата имала шест „Едисон динама“ со 200 коњски сили, секоја од нив напојувана со засебна парна машина. Се наоѓала во деловна и трговска област и снабдувала 110 волти еднонасочна струја на 85 потрошувачи со 400 ламби. До 1884 година Перл Стрит снабдувала 508 клиенти со 10,164 ламби.
До средината на 1880-тите, други електрични компании воспоставиле централи и дистрибуирале електрична енергија, вклучувајќи ги Кромптон и Ко и Електростопанството Свон во Велика Британија, електричната компанија Томсон-Хјустон и Вестингхаус во САД и Сименс во Германија. До 1890 година работеле 1000 централи. На пописот од 1902 година се наведени 3.620 централи. До 1925 година половина од напојувањето било обезбедено од централите.
Фактор на оптоварување и изолирани системи
Еден од најголемите проблеми со кои се соочувале раните енергетски компании била променливата часовна побарувачка. Кога осветлувањето било практично единствената употреба на електрична енергија, побарувачката била голема во текот на првите часови пред работниот ден и вечерните часови кога побарувачката го достигала врвот. Како последица на тоа, повеќето пионерски електрични компании не обезбедувале дневна услуга, па дури две третини од нив не обезбедувале дневна услуга во 1897 година.
Односот од просечното до најголемото оптоварување на централите се нарекува фактор на оптоварување. За електричните компании да ја зголемат профитабилноста и пониските стапки, било потребно да го зголемат факторот на оптоварување. Начинот на кој што ова се постигнало било преку моторно оптоварување. Моторите се користат повеќе во текот на денот и обично работат постојано (Континуирано производство) Електричните улични железници биле идеални за балансирање на оптоварувањето. Многу електрични железници создавале своја моќ, притоа продавајќи електрична енергија, и работеле со дистрибутивни системи.
Факторот на оптоварување се зголемил кон крајот на 20 век - на Перл Стрит централата, факторот на оптоварување се зголемил од 19,3% во 1884 година на 29,4% во 1908 година. До 1929 година, факторот на оптоварување низ целиот свет бил поголем од 50%, најмногу како резултат на моторното оптоварување.
Пред да се распространи широката дистрибуција на електрична енергија од централите, многу фабрики, големи хотели, станбени и деловни згради имале свое производство на електрична енергија. Честопати ова било економски привлечно затоа што издувната пареа можела да се користи за градење и индустриска обработка, кое денес е познато како когенерација или комбинирана топлина и моќност (КТМ). Со.падот на цените на електричната енергија, трендот за производство на сопствена енергија станал неекономичен. Уште во почетокот на 20 век, изолираните електроенергетски системи во голема мера ги надминувале централите. Когенерацијата сèуште се практикува во многу индустрии кои користат големи количини на пареа и моќ, како индустриите за целулоза и хартија или хемиските и рафинирачките индустрии. Континуираната употреба на приватни електрични генератори се нарекува микрогенерација.
Електрични мотори на еднонасочна струја
Првиот комутаторски DC електричен мотор способен да врти машини, бил измислен од британскиот научник Вилијам Старџен во 1832 година. Клучниот напредок пред моторот демонстриран од Мајкл Фарадеј претставувало инкорпорацијата на комутаторот. Ова му овозможило на моторот на Старџен да биде првиот способен да обезбеди континуирано вртечко движење.
Френк Џ. Спраг го подобрил DC моторот во 1884 година со решавање на проблемот со одржување на постојана брзина при различното оптоварување и намалување на искрењето од четкиците. Спраг го продавал својот мотор преку „Едисон Ко.“ Менувањето на брзината на DC моторите е лесно, што ги прави погодни за голем број употреби, како што се електрични улични пруги, машински алати и други индустриски употреби каде што е потребна контрола на брзината.
Наизменична струја
Иако првите електрани снабдувале права струја, дистрибуцијата на наизменичната струја наскоро станала најпосакувана опција. Главните предности на наизменичната струја се во тоа што може да се трансформира во висок напон и со тоа да се намалат загубите во преносот на електричната енергија и тоа што AC моторите лесно можат да работат со постојана брзина.
Првиот човек што го осмислил вртечкото магнетно поле бил Валтер Бејли кој дал практична демонстрација на неговиот полифазен мотор напојуван од батерии, со помош на комутатор на 28 јуни, 1879 година на „Физичкото друштво на Лондон“. Скоро идентичен на апаратот на Бејли, францускиот електроинженер Марсел Депрез во 1880 година објавил труд во кој го посочил принципот на вртечкото магнетно поле, заедно со двофазниот наизменичен систем на струи кој би го произведувал. Во 1886 година, англискиот инженер Елиху Томсон изградил мотор на наизменична струја користејќи се со принципот на индукција-репулсија и неговиот ватметар.
Токму во 1880-тите, технологијата била комерцијално развиена за производство и пренос на електрична енергија од големи размери. Во 1882 година, британскиот пронаоѓач и електроинженер Себастијан де Феранти, кој работел за компанијата Сименс, соработувал со истакнатиот физичар Лорд Келвин создавајќи пионерска технологија за напојување со наизменична струја, вклучително и привичниот трансформатор.
Трансформатор развиен од Лусиен Галард и Џон Диксон Гибс бил демонстриран во Лондон во 1881 година и го привлекол интересот на Вестингхаус. Тие исто така го истакнале пронајдокот во Торино во 1884 година, каде што бил усвоен како електричен систем за осветлување. Многу од нивните дизајни биле прилагодени на посебните закони што ја регулирале електричната дистрибуција во Велика Британија.
Себастијан Ѕиани де Феранти почнал со овој бизнис во 1882 година кога основал продавница во Лондон дизајнирајќи разни електрични уреди. Феранти уште на почетокот верувал во успехот на наизменичната дистрибуција на електрична енергија и бил еден од ретките експерти за овој систем во Велика Британија. Со помош на Лорд Келвин, Феранти бил пионер на првиот наизменичен генератор и трансформатор во 1882 година. Џон Хопкинсон, британски физичар, го измислил трофазниот систем за дистрибуција на електрична енергија, за што му е даден патент во 1882 година.