cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пландиште
Име
Името на селото потекнува од зборот пландовати што се користи во локалниот српски дијалект, што во современиот стандард српски значи одмарати, а на англиски значи одмор.
Светската политика со векови над Банат
Банат како дел од Панонија бил под римска власт од 9 п.н.е. до крајот на четвртиот век. Во петтиот век, Хуните ја срамнеле земјата. Во деветтиот век, Унгарската империја започнала со своето владеење, а околу 1000 година од нашата ера Банат станал дел од просперитетната Унгарска империја. Во тринаесеттиот век Џингис Кан ја нападнал Европа. По битката кај Мохач во 1526 година, Турците зазеле две третини од Унгарија, вклучувајќи го и Банат.
Населби пред Зихидорф
Во општинската област Пландиште во средновековно време имало неколку места: Биосег, Терјан, Саркач и Рарос. Овие имиња сè уште постојат на мапите од 18 век.
Според Милекер имало неколку различни села наречени Биосег помеѓу 1375 и 1550 година Тие биле именувани О-Белцег, Наѓ-Белзег и Перван-Белзег. Имињата значат:
Што се случувало со селата во времето на Османлиите не е познато. Кога се вратиле Унгарците, од тие села останале само неколку куќи и имињата.
Милекер зборува за една легенда, дека на денешната локација Пландиште имало битка меѓу принцот Јуџин и Отоманската империја за време на Големата турска војна (1683-1699) најверојатно околу 1686 година. Она што останало биле гробишта, кои биле откриени во 1889 година при подигнување на железничката линија од Зрењанин до Маргита. Тој сугерира дека романските овчари го основале Морминт што значи гробишта на романски и на тој начин може да се однесува токму на оваа битка и гробишта.
Факт е дека во 1713 година на локацијата Пландиште постоело селото Морминт со броење од 23 куќи. По Австро-турската војна (1716–1718), таа броела само 8. Во 1738 година Отоманските Турци возвратиле, уништувајќи ги населбите долж Дунав, вклучувајќи го и Морминт. Турците напредувале на север во текот на следната година, сè до Темешвар, главниот град на Банат. По оваа инвазија, територијата околу Морминц била напуштена.
Австријците ги враќаат Отоманците
Австријците и Унгарците ги здружиле силите и во 1738 година ги турнале Турците назад на југ, преку Дунав. Протерувањето на Турците донело организирано населување под покровителство на династијата Хабсбург. Австро-унгарските воени кампањи биле засновани на германското благородништво - грофови, кои служеле како генерали на Империјалната австриска армија. Обичај било австрискиот Кајзер секој гроф да го награди со парче земја од новоосвоениот Банат. Значи, грофот Карл Зичи де Васонкео, во тоа време претседател на унгарскиот парламент, станал сопственик на околу 10.000 хектари земја во областа Пландиште. Бидејќи не заработил многу пари од закупот на оваа земја, решил да учествува во напорите за колонизација.
Колонизирање на освоената земја
Во 1782 година императорот Јосиф II ја започнал третата колонизација во Банат која завршила во 1787 година. Подоцна, во зима 1787 и пролет 1788 година била основана колонијата Зихидорф. Наместо тоа, тие го населиле со луѓе од германските банатски села: Грабат, Џимболија (Хатцфелд), Комлошу Миц (Остерн), Иецеа Мика (Клајн-Јетша) и Иецеа Маре (Грос-Јетша). Новата населба се состоела од 123 куќи кои поседуваа по 34 Катастраљоч (19,5 хектари).
Во 1867 година Австрија усвои двојна монархија позната како Австро-унгарска империја. Унгарските власти подоцна ја принудиле Маѓаризацијата да создаде посебна унгарска нација од мешано население, кое главно било германско, но вклучувало и Унгарци, Романци, Срби, Турци и неколку други етникуми. Магијаризацијата резултираше со промена на името од германски во унгарски. Значи, Зихидорф бил преименуван во Зичифалва или Зичихаза. Исто така, Унгарците изградиле многу инфраструктура како железница и канал Дунав-Тиса-Дунав.
Модерни времиња
По Версајскиот договор во 1918 година, новите граници ја донеле Зичифалва во државата Србија, која станала дел од новоформираното Кралство Југославија. Александар I од Југославија прогласил промена на сите имиња на места во српски и така го добил името Мариолана.
За време на германската окупација во Втората светска војна имињата на населбите биле вратени на германските оригинални имиња. Потоа местото го добило денешното име Пландиште. Германското население било протерано под тешки услови, многумина биле испратени во руски работни логори и српски концентрациони логори. На територијата на општината пристигнаа и доселеници од другите делови на државата, така што во повторно мултиетничката структура на населението беа претставени 18 етникуми.
Населени места
Општина Пландиште ги опфаќа следните села:
Демографија
Историско население на селото:
Етнички групи
Според пописот од 2011 година, општина Пландиште броела вкупно 11.336 жители, вклучувајќи:
Населби со српско етничко мнозинство се: Пландиште, Банатски Соколац, Велика Греда, Велики Гај, Дужине, Купиник, Лаудоновац, Марковичево, Милетичево и Стари Лец. Населбата со романско етничко мнозинство е Барице. Населбата со унгарско етничко мнозинство е Јерменовци. Етнички мешана населба со релативно српско мнозинство е Маргита. Етнички мешана населба со релативно словачко мнозинство е Хајдучица.
2082
2082 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2082 година од новата ера, 82. од третиот милениум, 82. од XXI век и трета од 2080-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7590 и 7591 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6832 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5842 и 5843 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2835.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2082 година се протега во 4718 и 4719, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4778 и 4779 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2625. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1505 и 1506 исламска година.
Tear the World Down
Tear the World Down e името на првиот студиски албум на готик метал бендот We Are the Fallen. Издаден е во Обединетото Кралство на 10 мај 2010 година, а во САД на 11 мај 2010, а ги издала издавачката куќа Universal Republic. Албумот ги вклучува нивните два први синглови „Bury Me Alive“ и „Tear the World Down“.
Бернардинец
Опис
Крзното му е мазно или грубо. Грубото крзно му е густо. Обично е со црвеникава боја прошарано со бело или понекогаш крзното е тигресто махагони со бели шари. Опашката му е јдолга, тешка. Има спуштени капаци, очите најчесто му се кафени. Ушите спуштени и црни.
Особености
Англичаните го нарекуваат светец, бидејќи има способност однапред да чувствува лавина, невреме и земјотрес. Бернандинецот со своето херојство на снегот стана легенда, но сепак денес тој може да се набљудува како чувар на куќата и трпелив пријател на децата. Ги штити согледувајќи ја опасноста, и храбро ги брани. Благодарејќи на неговата големина и сила, Бернандинецот не се плаши од ниеден противник. Покрај карактерните квалитети ова куче ги соединува убавината, стабилноста и способноста да се приспособи на секаква клима. Поради ова, многу пријатели на кучињата го сакаат како свој придружник, чувар и заштитник.
Историја
Ваков каков што го знаеме потекнува од 10 век, во манастирот Свети Бернард, кој го основал отецот Бернар од Монтана, на Алпите во Швајцарија. Овој манастир бил средиште за чување на првите бернардинци - кучиња чувари кои уште тогаш се користеле за спасување на луѓе. Таа улога ја имаат и денес. Во 1800 преку Алпите поминал Наполеон со војска од 30.000-40.000 луѓе. Имало многу снег и многу ранети и мртви војници. Монасите овие кучиња ги ставиле во функција на придружници и спасители на војниците.
Легендата за Бери
Од 1800—1812 во манастирот живеел и Бери, легендарниот бернардинац. Бери бил силен, добродушен пес кој заедно со другите кучиња ги спасувал луѓето затрупани во снегот, залутаните или премрзнатите патници. Во тек на животот спасил 40 луѓе. Поради несреѓен случај 41 човек кој требал да го спаси му задал смртоносни убоди со нож при што угинал. Споменикот на Бери се наоѓа на островот Рамиз близу до Париз.
Темперамент
Ова куче е мирно и послушно. Надарено е со предвидување атмосферски промени. Се случува да не поднесува помали кучиња но внимателен е со деца. Некогаш се користел за пронаоѓање на заталкани алпинисти. Бернардинецот е храбро и верно куче и сака простор и редовно движење. Не е прикладен за урбано живеење. Женките повеќе се врзуваат со семејството додека мажјаците се похрабри и поагресивниа.
Здравје
Во САД и Велика Британија успеле да го продолжат животот на кучето од 8-10 години. Во 2003. године данската раса кучиња доживеала 9,5 година. Во Британија еден Бернардинец живеел 12 години и 9 месеци и се смета за куче со најдолг животен век.
Италијанска кујна
Италијанската кујна е храна карактеристична за Италија. Таа се развива преку векови на социјални и економски промени, со корени кои се протегаат во антиката.
Значителни промени се случија со откривањето на Новиот Свет и воведувањето на компири, домати, пиперки, пченка и шеќерна репка, што последен пат беше воведен во квантитет во 18 век. Италијанската кујна е позната по својата регионална разновидност, особено помеѓу северниот и јужниот дел на италијанскиот полуостров. Тој нуди изобилство на вкус, и е еден од најпопуларните и копирани во светот. Тоа влијаело на неколку кујни ширум светот, главно на САД.
Историја
Италијанската кујна се развила низ вековите. Иако земјата која е позната како Италија не се обединила до 19 век, кујната може да побара следливи корени уште од IV век пр.н.е. Храната и културата биле многу важни во тоа време, како што можеме да видиме од готвачот (Апициј) кој датира од првиот век п.н.е. Низ вековите, соседните региони, освојувачите, готвачите од висок профил, политичкиот пресврт и откривањето на Новиот Свет влијаат врз неговиот развој.
Италијанската храна почнала да се формира по падот на Римското Царство, кога почнале да се одделуваат различни градови и да се формираат разни традиции. Биле направени многу различни типови леб и тестенини, и имало варијација во техниките за готвење и подготовката. Земјата била поделена, северот на Италија, околу Милано е познат по своите рисоти, централниот дел на земјата во регионот на Болоња е позната по своите толелини, а јужниот дел во Неапол е познат по своите пици и шпагети.
Првиот познат италијански писател на храна бил грчки сицилијан наречен Арчестрат од Сиракуза во 4 век пр.н.е. Тој напишал песна која зборувала за користење на „врвен квалитет и сезонски“ состојки. Тој рекол дека вкусовите не треба да бидат маскирани од зачини, билки или други зачини.
Особености
Италијанската кујна се одликува со својата едноставност, со многу јадења со само две или четири главни состојки. Италијанските готвачи се потпираат главно на квалитетот на состојките, наместо на елаборат подготовка. Состојките и садовите се разликуваат по региони. Многу јадења кои некогаш биле регионални, се размножиле со варијации низ целата земја. Тестенини, зеленчук, маслиново масло и риба се главен дел од италијанската кујна. Таа е веројатно најважниот израз на средоземната исхрана.
Bury Me Alive (песна)
Bury Me Alive e првиот сингл од првиот албум Tear the World Down на американскиот рок бенд We Are the Fallen.
Куќа на ул. „Страшо Пинџур“ бр. 1 (Струмица)
'''Куќа на ул. „Страшо Пинџур“ бр. 1''' — куќа во Старата чаршија во градот Струмица. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
1581
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7089 и 7090 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6331 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5341 и 5342 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2334.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1581 година се протега во 4217 и 4218, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4277 и 4278 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2124. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 988 и 989 исламска година.
Константин Липс
Константин Липс — византиски аристократ и адмирал кој живеел при крајот на и почетокот на  век. Тој бил убиен во 917 година во Битката кај Анхијал против Бугарија. Тој е најмногу забележителен по основањето на манастирот кои го носи неговото име во Цариград.
Животопис
Фактите кои се однесуваат за Константиновиот живот се збунивачки и можат да бидат претпоставки. Познато е дека во тој период царот Лав VI (886–912), тој возобновил манастир во близина на Црква Свети Апостали, кој денес е претворен во џамија позната под името Џамија Фенари Иса за сметка на записот кој вели дека била посветена на Богородица. Датумот на осветувањето традиционално се сместува во 907/908 година. Константин Липс учествувал во неуспешниот државен удар на истакнатиот војсководец Константин Дука против новородениот Константин VII (913–959) во јули 913 година, по смртта на братот на Лав и наследник Александар III (912–913). По овие случувања, неколку благородници кои биле осомничени или вклучени во државниот удар, додека останатите побегнале од градот, меѓу кои бил и Константин Липс. На 20 август, 917 година, тој загинал во Битката кај Анхијал, борејќи се против византиските сили под водство на Симеон I.
Тој истовремено со други двајца луѓе кои биле именувани како Липс, чии активности се случувале во подоцнежен период. Првиот е спомнат од Константин VII како некој кој ја држел титулата протоспатариј и дворското место доместик на хипургија, подоцна (веројатно за време на државниот удар во 913 година) станал патрикиј и мега хетаирерарх. Тој исто така во неколку пригоди вил царски пратеник на Грегориј I, од Ерменија, Тарон. При првата пратеничка посета, се вратил со Грегориевиот син Ашот, кој бил примен од Лав иназначен за протоспатариј. Липс го придружувал Ашот при неговото враќање назад, кај својот татко заедно со неговиот брат (познат само по арапското име Абу Ганим), на кого исто така му бил даден ранкот протоспатариј. Константин го придружувал Абу Ганим при неговата повратна посета. Кога тој го посетил Цариград повторно неколку години подоцна, тој се ожени со ќерката на Константин. Во друга мисија кус период потоа, Липс го убедил самиот Грегориј да го посети Цариград, каде бил дочекан богато и му била дадена почесна титула магистрат и титула стратег на Тарон. По подолг престој, тој до своето владение бил испратен од Константин.
Во едно обраќање Грегориј му се обратил како, патрикиј и друнгариј на византиската морнарица, кој изградил манастири и гостинска куќа при крајот на владеењето на Константин VII, но не може да се каже со сигурност дека станува збор за истата личност.
Константин Липс имал син, патрикиј Варда Липс, кој бил вклучен во заговор против царот Роман II (959–963) во 962 година. Тој е исто тка последниот претставник на семејството Липс.
Куаба
Историја
Марката „Куаба“ била официјално лансирана од претседателот на Хабанос Франциско Линарес на 19 ноември 1996 во хотелот Клариџиз во Лондон, како на линија на пури која се состои само од „перфекто“ формати. Ова се случило како обид за враќање на форматот „фигурадо“, кој најпрвин уживал голема популарност во раниот XX век, но доживеал пад од 1950-тите. За оваа инагурална забава, создателот на линијата Карлос Изквиердо Гонзалез и четиринаесет други високообучени виткачи го демострирале правењето на „фигурадо“ пури. Во рамките на една иста кутија пурите малку се разликувале по големина една од друга бидејќи за нивното правење не се користеле калапи. Една година подоцна, кога Куаба конечно добила свои калапи, овие првобитни некалапени пури станале високовреднувани колекционерски предмети.
Гонзалез вели дека мешавината за Куаба ја основал на пурите Монтекристо, но најголемиот дел од познавачите велат дека мешавината е по вкус послична на марката Ромео и Хулиета. Друг факт во полза на ова е тоа што највеќето пури на Куаба се прават во фабриката Брионес Монтото (Ромео и Хулиета).
Во 1998, Куаба имала чест да биде избрана за една од марките за издавање со посебна витола (Distinguidos) во керамичкиот цилиндричен хумидор наречен „Millennium Reserve“. Ова е марка која често се избира за специјални изданија и хумидори.
Витоли на Куаба
Ова е список на витоли (големини) во рамките на производната линија на Куаба со нивните димензии во англиски и метрички систем и нивните vitolas de galera (фабрички имиња).
Рачно-изработени витоли
Ванделово Море
Ванделово Море (дански: Ванделхавет исто така познато и како МекКинлиево Море) е водена маса во Северноледениот Океан, кое се протега североисточно од Гренланд, па до Свалбард. Поголемиот дел од годината тоа е попречено со мраз.
Ова море е именувано според данскиот поларен истражувач и хидрографер, вице адмиралот Карл Фредерик Вендел, кој во годините 1895-96 ги истражувал крајбрежните води на Гренланд, како дел од данската Инголф експедиција.
Географија
Ова арктичко море се наоѓа на 82° северна должина и 21° западна широчина. Морињата кои се наоѓаат подалеку на север и северозападно од Ванделовото Море се замрзнати во текот на целата година. Ванделовото море се протега толку далеку на запад колку и Кејп Морис Џесап. Понатаму на запад е Линколновото Море. На југ, се протега до Нордострундинген. Ванделовото море на југ се поврзува со Гренландското Море преку теснецот Фрем.
Фјордот Независност и фјордот Фредерик Е. Хајд се двата големи фјорда на далечниот североисточен брег на Гренланд, кои имаат свои устија во Ванделовото Море.
Кнут Велики
Кнут Велики или Кнуд Велики (Knútr inn ríki, Knud den Store or Knud II, Cnūt se Micela Knut den mektige, Canute the Great, Knut den Store; ~ 985/ 995 – 12 ноември 1035) — крал на Данска од 1018 г., крал на Англија од 1016 г, на Норвешка, а од 1028 г. и на дел од Шведска.
Роден е во 985 или 995 година, а починал во 1035 година. Бил син на Свен Вилобрадиот. Имал помалку од дваесет години кога неговиот татко го испратил кон поход на Англија во 1015 година. Со војска од околу 10.000 војници, многу бргу постигнал успеси, па во април 1016 година ја започнал опсадата на Лондон. По започнувањето на опсадата, кралот Едмунд II успеал да побегне од градот, но за ова дознал Кнут, па многу бргу го пресретнал и го поразил. Според договорот, целата земја требала да биде управувана од страна на двата крала, но Едмунд починал. Така, Кнут кон крајот на јануари 1017 година станал крал на Англија.
Како крал на Англија, Кнут вовел голем број на реформи. Во 1017 година ја поделил земјата на четири грофовии: Весекс, Мерсија, Источна Англија и Нортамбрија. Кога ја стабилизирал својата власт во Англија, повторно се упатил кон Данска. Во 1018 година на престолот на Данска го наследил својот брат. Поради отсуството на кралот во Данска, норвешкиот и шведскиот крал ја нападнале Данска. Улф Јарл исто така не покажал лојалност кон кралот. Ги наговорил на Данците за свој крал да го изберат Хардекнут. Подоцна, Јарл му помогнал на Кнут да ги порази на Швеѓаните и Норвежаните. И покрај тоа, Кнут Велики во 1026 година наредил Јарл да биде убиен.
Во 1028 година, Кнут успеал да ја освои Норвешка. Така, тој станал крал на цела Англија, Данска, Норвешка и делови на Шведска.
Кобалишта
Кобалиште (Κοκκινόγεια, Кокиногија, до 1927 Κουμπάλιστα, Кубалиста) — село во околината на градот Драма во Егејска Македонија, Република Грција.
Географија и местоположба
Селото Кобалиште се наоѓа западно од градот Драма и само пет километри западно од Просечен, сместено на надморска височина од 140 метри. Всушност, селото Кобалишта се состоело од четири маала, и тоа од Дервен, Патилјам, Каљко и Таксијахре. Низ селото минува суводолицата Сушица (Куручај), која доаѓа од Ѓуреџик.
Историја
Во минатото, селото Кобалиште било населено со мешовито македонско, турско и ромско население, при што во статистиките на К’нчов од 1910 се споменува со 350 Македонци, 360 Турци и 20 Роми, додека Бранков го искачува бројот на Македонците на 440 жители. По принудното иселување на Турците во 1923 година во Турција по сила на Лозанската конвенција тука биле сместени 219 бегалски семејства со вкупно 879 жители, така што селото повторно станало мешано, овој пат и со грчко население.
Потекло и значење на името
Името на селото Кобалиште најверојатно доаѓа од македонскиот збор кобел на местниот говор кобал со значење 'дрвен сад со долгнавесто дно за чување вода, млеко, кајмак и др. што може да се поврзе со изгледот на местоположбата каде што е сместено селото. Според Јордан Н. Иванов името веројатно е патронимично име од личното име *Кобил, од *ковил, од *копил(е). Но може да се претпостави дека доаѓа и од кобила (заради обликот Кобилица, сличен со местното име Кобилица на Шар Планина), а на тукашното место поради крстосување с грчкото καβάλλης, работен коњ от латинското caballus.
Стопанство
Во селото се произведува тутун, жито и други земјоделски производи, а населението делумно се занимава и со сточарство.
Иселеништво
Најголемиот дел од македонското население се иселило во Бугарија, а муслиманското во Турција, додека осетното намалување на бројот на населението по шеесеттите години се должи на масонвото иселување во поголемите градови.
Авентурин
Авентурин ― облик на кварц, кој се одликува со неговата проѕирност и присуство на плочести минерални подмножества кои му даваат треперлив или блескав ефект наречен авентуресценција.
Позадина
Најчеста боја на авентуринот е зелената, но може да биде и портокалова, кафеава, жолта, сина или сива. Фуксит со хром (разновидна московитски микашист) е класично вклучување и дава сребрено зелен или син сјај. Портокаловите и кафеавите се припишуваат на хематит или гетит. Бидејќи авентуринот е карпа, неговите физички својства варираат: неговата специфична тежина може да лежи помеѓу 2,64-2,69 и неговата цврстина е нешто помала од еднокристалниот кварц на околу 6,5. Авентуринскиот фелдспат или сончев камен може да се помешаат со портокаловиот и црвениот авентурински кварцит, иако првиот е воглавно со поголема проѕирност. Авентуринот често е врзан и прекумерното изобилство на фуксит може да го направи непроѕирен, во тој случај може да се помеша со малахит на прв поглед.
Името авентурин потекнува од италијанскиот „а вентура“ што значи „случајно“. Ова е алузија на среќното откритие на авантуринско стакло или златен камен во одреден момент во 18 век. Една приказна вели дека овој вид стакло првично бил направен случајно во Мурано од работник, кој оставил некои бакарни филови да паднат во стопениот „метал“, од каде што производот бил наречен avventurino. Од муранското стакло, името преминало на минералот, кој покажал прилично сличен изглед. Иако прво било познато, златниот камен сега е вообичаена имитација на авентуринот и сончевиот камен. Златниот камен видливо се разликува од последните два минерали со своите груби флеки бакар, распространети во стаклото на неприродно еднообличен начин. Обично е златно-кафеава, но може да се најде и во сина или зелена боја.
Поголемиот дел од зелениот и сино-зелениот авентурин потекнува од Индија (особено во околината на Мисоре и Ченај), каде што се користи од плодни занаетчии. Кремаст бел, сив и портокалов материјал се наоѓа во Чиле, Шпанија и Русија. Повеќето материјали се издлабени во мониста и фигурини, а само пофините примероци се обликувани во кабошони, а подоцна се поставуваат во накит.
2083
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7591 и 7592 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6833 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5843 и 5844 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2836.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2083 година се протега во 4719 и 4720, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4779 и 4780 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2626. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1506 и 1507 исламска година.
Откритија
Seznam významných astronomických událostí ve 21. století 2080s
Каруново богатство
Каруново богатство – име дадено на колекцијата од 363 вредни лидиски артефакти кои датираат од 7 век пр.н.е. со потекло од покраината Ушак, кое било предмет на правна битка меѓу Турција и Музејот на уметноста Метрополитен меѓу 1987 и 1993 година и кое им било вратено на Турција во 1993 година откако музејот признал дека знаел дека предметите биле украдени кога ги купиле. Колекцијата е позната и под алтернативното име Лидиско благо. Предметите се изложени во Археолошкиот музеј Ушак.
Колекцијата повторно била во сензационални вести во мај 2006 година кога било откриено дека клучен предмет, златен хипокамп, изложен во музејот Ушак заедно со остатокот од колекцијата, бил заменет со кривотворен, веројатно меѓу март и август 2005 година.
За колекцијата се користи и трет термин „Крезово богатство“. Иако артефактите биле временски блиски до Крез, останува дискутабилно дали истите треба да бидат директно поврзани со легендарниот лидиски крал. Крезовото богатство имало последици врз голем број азиски култури, слично на неговата слава во западните култури, и се нарекува или „Карун“ (арапски, персиски и урду, турски) или Корах, исто така со митските пропорции на неговото богатство, паралелно со изразот на англиски јазик „богат како Крез“. Ова го објаснува воспоставувањето на терминот „Каруново богатство“, и во секој случај, богатството на кралот Крез се состоело од 363 предмети и гробница тумул каде повеќето артефакти биле откриени (потекнуваат од блиски но различни локации) била на жена.
Откривање и шверцување
Главниот и најскапоцениот дел од богатството доаѓа од гробницата на лидиска принцеза откриена со нелегални ископувања што ги извршиле тројца трагачи по богатство од селото Гуре во близина на Ушак, во чија близина се наоѓала гробницата, на наоѓалиштето наречено Топтепе. Копајќи со денови и не можејќи да ја пробијат мермерната ѕидарија на вратата на гробницата, тие со динамит го разбиле покривот на гробницата во ноќта на 6 јуни 1966 година, и биле први, по 2600 години, што ја виделе погребаната лидиска благородничка и нејзините богатства. Богатството ограбено од оваа гробница беше збогатено со понатамошни наоди од истите луѓе во други тумули во наоѓалиштето во текот на 1966-1967 година. Колекцијата била прошверцувана вон Турција во посебни пратки преку Измир и Амстердам, за да биде купена од страна на музејот Метрополитен помеѓу 1967 и 1968 година, по фактурирана цена од 1,2 милиони долари за 200 парчиња од колекцијата.
Случајот на музејот Ушак
Јасната потреба од музеј достоен на богатството било изразено откако артефактите се вратиле во Турција. Со одземањето од страна на властите на уште десет други нелегално ископани артефакти во 1998 година, понатамошните археолошки откритија и познатото присуство на осум златни дела што се појавиле во 2000 година за време на изложбата во приватна галерија за Париз, за која допрва треба да се прават обиди за враќање, веќе била собрана убава базна колекција која се состоела од вкупно 375 парчиња. Но, малиот музеј во Ушак, каде што била поставена збирката, повеќе се фокусирал на складирање на ушачките теписи и работел во услови на буџетски и кадровски ограничувања, не ги исполнил целосно условите за чување на Карунското богатство. Сомнежите за соодветноста на локацијата биле засилени со поднесување на моментално нерешени правни дејства против персоналот на музејот во врска со кражбата во 2007 година. Поранешниот директор на музејот останал единствената личност што сè уште бил во притвормеѓу десетте првично обвинети во случајот околу замената на хипокампот со лажен.
Проклетство на богатството
Во Ушак и пошироко имало гласини дека богатството е поврзано со проклетство. Легендата вели дека седуммината кои учествувале во нелегалните ископувања „умреле со насилна смрт или претрпеле голема несреќа“.
Гелор Канга
Гелор Канга (р., во Ојем) — габонски фудбалер, на  и на габонската репрезентација.
Кариера
Канга е роден во Ојем, Габон. Во својата татковина тој играл за екипите на Мангаспорт (2007-2010), Мисил (2010-2012) и Мунана од Либрвил со која во сезоната 2012-2013 го освоил Купот на Габон.
На 9 февруари 2013 година, потпишал три и пол годишен договор со рускиот Ростов, со што ја започнал својата кариера на европскиот континент. Своето деби во Премиер лигата на Русија го направил на 9 март 2013, против екипата на Аланија. Во сезоната 2013-2014, под водството на тренерот Миодраг Божовиќ, Канга со Ростов го освоил Купот на Русија; во финалето против Краснодар кое Ростов го добил по изведување пенали, Канга го започнал натпреварот како стартер но поради повреда излегол уште во 18-тата минута и бил заменет од некогашниот фудбалер на Ливерпул, Флоран Синама Понгол. Канга бил играч на Ростов до летото 2016 година, а вкупно за клубот одиграл 82 натпревари и постигнал 8 голови.
На 1 јули 2016 година, Канга потпишал двегодишен договор со Црвена ѕвезда, во која стигнал на барање на тренерот Божовиќ кој го тренирал и претходно во Ростов.
На 2 февруари 2018 година, Спарта Прага го купила Канга за необјавена сума.
На 31 јули 2020 година, Канга се вратил во Црвена ѕвезда, потпишувајќи тригодишен договор со клубот. Во сезоната 2020-2021, со црвено-белите ги освоил првенството и купот на Србија.
Репрезентативна кариера
За репрезентацијата на Габон дебитирал во 2012 година, во пријателски натпревар против. Од тогаш тој бил редовен репрезентативец на својата земја и настапил за Габон на три изданија на Африканскиот куп на нации во 2015, на домашен терен во 2017 и во 2021 година.
266
266 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 266 година од новата ера, 266. од првиот милениум, 66. од III век и седма од 260-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5774 и 5775 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5016 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4026 и 4027 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1019.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 266 година се протега во 2902 и 2903, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2962 и 2963 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 809. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 367 и 366 година пред хиџра.
Алексеј Троицки
Троицки се родил во Санкт Петербург, каде што завршил факултет по шумарство. Првата шаховска студија ја објавил уште како студент, во 1893 година. Целиот свој живот го посветил, анализирајќи ги различните завршници и создавајќи композиции со истата содржина, но обавувајќи си ја и професијата како шумар. Особено е значаен по анализата на завршницата со крал и два коња против крал и пешак, при што како плод на неговиот труд, денес теоретска единица од односната анализа, во негова чест, е наречена Троицкиева линија. Починал од ненахранетост во родниот град, за време на Опсадата во текот на Втората светска војна.
Ошерслебен
Ошерслебен (Oschersleben) — град во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија.
Алексеј Троицки
Животопис
Троицки се родил на 14 март 1866 година во Санкт Петербург. Во 1894 година, завршил факултет по шумарство на Шумарскиот институт во Санкт Петербург, стекнувајќи со звањето „дипломиран шумар од втор ред“. Првата негова шаховска композиција била објавена во 1893 година, додека сè уште бил студент, а првата студија во 1895 година.
Ошерслебен
Географија
Ошерслебен се наоѓа близу реката Боде, 24 километри југозападно од Магдебург во регионот наречен Магдербургер Берде. Реката Боде ја достигнува најсеверната точка надвор од градот. Ошерслебен е најважната железничка станица на железничката линија Магдебург-Халберштат-Тале.
Алексеј Троицки
Животопис
Работејќи како шумар, Троицки создавал студии, кои му донеле слава и влијаеле на идниот тек во неговиот живот. Освен тоа, во периодот од 1895 до 1901 година, ги предложил и претставил во уметнички изглед, најдобрите тогашни идеи за завршницата, а во периодот од 1905 до 1917 година, ги разработувал основите на шаховските студии, кои се применуваат и во современото изучување на шаховските композиции. Троицки ја раширил тематиката на шаховските студии, подробно изучувајќи ги отвпрените теми како систеатското движење на фигурите, борба на фигурите со различна бодовна вредност, синтеза на идеи и др. Во тој период, тој објавил бројни трудови, а ги проучувал и основите на одделни елементи од завршницата.
Куќа на ул. „Кирил и Методиј“ бр. 65 (Струмица)
'''Куќа на ул. „Кирил и Методиј“ бр. 65''' — куќа која се наоѓа во градот Струмица. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Стоуниланд
Стоуниланд, наречен и Стон, ― полуостров, одморалиште и плажа во областа Брокопондо во Суринам.
Историја
На 1 февруари 1964 година, браната Афобака била изградена за да обезбеди хидроелектрична енергија. Ова резултирало со создавање на резервоарот Брокопондо. Стоуниланд не бил поплавен, туку станал полуостров со плажа. Во 2006 година, поранешен рудар за злато изградил одморалиште во близина на плажата.
Островот се наоѓа во подножјето на Браунсберг, а до него може да се пристапи од Браунсвег. Погледот од плажата е неочекуван, бидејќи на езерото се уште се гледаат остатоци од прашумата.
Алексеј Троицки
Животопис
Од 1917 до 1923 година, повремено не бил шаховски активен. Во 1918 година, се преселил во Пенза, каде што започнал да работи како инструктор во Пензенскиот губерниски извршен комитет.
Во 1923 година, Троицки, ја продолжил својата шаховска работа, подобрувајќи ги раноизнесените идеи. Во тоа време, соработувал со локалниот весник, „Трудовая правда“, во коешто започнал да објавува свои студии и информации за шаховски турнири.
За заслугите во областа на шаховските студии, во 1928 година, Троицки станал првиот одликуван со звањето „заслужен уметник“ на СССР. Во 1934 година, бил одликуван и со звањето „мајстор на спортовите“ на СССР за шаховска композиција. Истата година, се вратил во родниот град, каде што живеел до крајот на животот. Починал од ненахранетост, на 14 август 1942 година, за време на Опсадата на градот.
Троицкиева линија
Анализите на Троицки, подоцна биле прегледани од страна на познатиот англиски шахист, Џон Нан, кој со примена на Налимовите таблици за анализа на завршницата констатирал, "„анализите на Троицки се... неверојатно точни.“"
Како инспирација на проучувањата на Троицки, бил создадена шаховска варијанта, наречена „Троицкиев шах“, која се игра на видоизменета шаховска табла и овозможува мат со крал и два коња против крал.
Троицкиев мат
Во своите анализи, Троицки ја испитувал и можноста да се матира противничкиот крал, само со еден ловец. Иако, технички ова е невозможно, во 1895 година во списанието „Новое время“, била објавена шаховска композиција од Троицки, во која послабата страна има неколку пешаци, кои овозможуваат принудни потези на противникот и содржат начин на којшто е можно да се објави мат, само со помош на кралот и ловецот, кога противничкиот крал е ограничен од еден од своите пешаци.
Оставнина и значење
Оставнината на Троицки се состои од околу 800 објавени шаховски композиции, од кои околу 750 се шаховски студии, а останатите педесетина задачи и ретроанализи. Како што самиот Троицки напишал, многу негови збирки со студии изгореле во пожар. За потребите на неговата книга, „500 студии на завршницата“, издадена во 1924 година, многу од овие биле обновени по пат на сеќавање, но забележливи биле одредени несогласувања.
Ошерслебен
Историја
На 23 ноември 994, Ошерслебен бил првпат споменат во документ од императорот Отон III. Во 1235, бил првпат споменат како град. Во 17. век повеќето делови на Ошерслебен биле уништени во пожар. ВО 1648, бил под доминација на Бранденбург. Ошерслебен станал окружен главен град во 1816 и бил поврзан со железничкиот систем во 1843.
Алексеј Троицки
Оставнина и значење
Преку своите изучувања, Троицки ја зацврстил врската меѓу шаховските студии со практичната игра. Оваа врска е забележлива преку естетските одлики и живоста на почетната позиција(этюд должен быть как бы эпизодом из партии), острината, целосната емоционална содржина на борбата со неочекуваните ефекти на жртвите, различните маневри, како и потезите со основна идеја за надмудрување и запамтливите завршници.
Ошерслебен
Историја
Во годините пред Втората светска војна Ошерслебен се ширел, поради фабриката за авиони (AGO Flugzeugwerke), која била основана тука и биле потребни многу работници. Оваа фабрика била причината поради која Сојузниците го нападнале градот во десет последователни напади.
Алексеј Троицки
Оставнина и значење
Троицки не дал само завршно теоретско и творечко утврдување на принциповите на шаховските композиции, туку и стручно ги прикажал преку примери од своето творештво. Главната заслуга на Троицки се состои во тоа што, тој во проучувањето на студиите својствени за практичните партии ја внел борбата во сите облици во коишто може да се појави и ја искажал истата во уметнички, економски и извонреден облик.
Ошерслебен
Историја
Од 2000, трката Ошерслебен е користен во повеќе натпреварување под капата на Меѓународната автомобилска федерација. Во 2005, трката била преименувана како Motorsport Arena Oschersleben, поради несолвентноста на инвеститорите.
Во 1992, била изградена компанија Agrarfrost за преработка на компири, која произведува пржени компири и чипс. Фабриката произведување околу 140.000 тони компири годишно.
Сигмапрес
Сигмапрес — македонска издавачка куќа, со седиште во Скопје
Историјат
Издавачката куќа ја основа Коста Бојаџиевски, во 1993 г.
Организација и менаџмент
Седиштето на издавачката куќа „Сигмапрес“ се наоѓа на ул. „Никола Тримпаре“ 22, 1000 Скопје.
Издавачка дејност
Сигмапрес е издавачка куќа специјализирана во областа на теоријата на книжевноста и филозофијата, со посебен акцент на феминистичката филозофија и литературна критика (колекција "Ф"), и на културолошките студии. Но нејзиниот каталог опфаќа и илустрирани монографии како и изданија од областа на белетристиката, есеистиката и поезијата.
Хотел Москва (Белград)
Хотел Москва — хотел со четири ѕвезди во Белград, еден од најстарите што моментално работи во Србија. Зградата е под владина заштита од 1968 година. Првично работејќи како гостилница со 36 соби во рамките на повеќенаменската палата Росија, чија скоро 3-годишна конструкција и отворањето во јануари 1908 година претставувале голема инвестиција на Руското Царство во економијата на Кралството Србија, Хотел Москва на крајот ги проширил своите капацитети за да ја опфати целата палата.
Местоположба
Хотел Москва се наоѓа на плоштадот Теразија во централното градско јадро на Белград, административно дел од општината Стари Град. Лежи на пресекот на три улици: Теразија, Призренска и Балканска. Неговата местоположба на врвот на Теразијска Тераса обезбедува прекрасен хоризонтски поглед кон Нов Белград, преку реката Сава.
Целата област на плоштадот Теразија изобилува со подземни потоци, предизвикувајќи големи проблеми за градежните проекти од големи размери во областа, вклучувајќи ги хотелот, блиската палата Албанија и подземните премини под Теразија. Денес, сè уште има 11 активни извори на вода под хотелот Москва.
Историја
Кон крајот на 1890-тите, за време на владеењето на кралската династија Обреновиќ, поточно кралот Александар - во Кралството Србија, празната парцела кај Теразија каде се наоѓа денес Хотел Москва, била продадена евтино од општинските власти во Белград на локален трговец по име Бошко Тадиќ.
Гостилница Велика Србија
Откако Тадиќ починал, неговата сопруга Стана го наследила имотот. Позната во градот како Стана Бошкова, таа веднаш го продала имотот на браќата Богосав и Милош, кои поседувале познати ресторани низ Белград. Дополнително, Богосав Марјановиќ бил почитуван како ветеран на Херцеговинското востание, на кое доброволно му се придружил во 1875 година, борејќи се под команда на Голуб Бабиќ. Браќата брзо ја претвориле семејната куќа во гостилница, на крајот ја нарекле Велика Србија - наводно по истоимената неформална соработка, составена од редовни гости од другите кафани на Марјановиќ. Бранислав Нушиќ, познат писател и регулатор на белградски кафани, напишал дека името, всушност, било предложено од друг редовен кафанџија, Станислав Кажански, бидејќи тоа било место за собирање на „српските господа да пијат бермет и да се хранат со патриотизам“. Уште еден редовен човек во кафаната во гостилницата во Велика Србија бил Стеван Сремац, истакнат писател кој, наводно, поминал многу доцни ноќи таму, па дури и го изменил својот распоред на работа на своето професорско место во белградска гимназија за да може да спие до доцна наутро.
До 1902 година, Марјановиќ ја продал гостилницата на трговците Митар Вранковиќ и Никола Вучковиќ, кои во 1904 година му ја пренеле на Светозар Вукадиновиќ, поранешен директор на Српската бродоградителска компанија, кој штотуку се вратил во Србија по прогонството. Роден во 1860 година во Нови Сад, Австроунгарија во строго националистичко српско домаќинство на свештеникот Јевтимије „Јевта“ Вукадиновиќ, младиот Светозар се преселил преку границата кон Србија каде станал администратор во разни бродоградежни компании пред да биде принуден на прогонство поради непочитување на проавстриската економска политика на кралот Милан I Обреновиќ. За време на егзилот Вукадиновиќ поминал време во Русија, како и во Австроунгарија веднаш преку границата во Нови Сад и Земун, чекајќи го вистинскиот момент да се врати во Србија. Тој момент на крајот дошол по соборувањето на Обреновиќ во јуни 1903 година.
Иако ја купил централно сместената Велика Србија, амбициозниот Вукадиновиќ немал интерес да управува со гостилница. Наместо тоа, тој патувал назад во Царска Русија барајќи да го пренесе својот новостекнат имот во Белград во поголем деловен потфат. Повикувајќи се на неговите руски врски, Вукадиновиќ успеал да добие одреден интерес од Роман Иванович Поицл од осигурителната компанија „Росија“ за овозможување на компанијата да влезе на српскиот пазар преку отворање филијала во Србија. Тие дополнително се согласиле за амбициозен проект за изградба на луксузна повеќенаменска палата на местото на гостилницата на Вукадиновиќ, која би служела како седиште на подружницата.