cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Западен Брег
По распаѓањето на Османлиското Царство, оваа територија станува дел од Британскиот Мандат Палестина. По Арапско-израелската војна од 1948 година, Западниот Брег е освоен и припоен од страна на Јордан. Територијата останува под јорданска власт до 1967 година, кога во текот на Шестдневната војна, Израел го освојува Западниот Брег. Со исклучок на Источен Ерусалим, Западниот Брег не е припоен од страна на Израел.
Демографија
Според проценките на Палестинското Биро за статистика, на крајот од 2006 година во Западниот Брег (вклучувајќи го и Источен Ерусалим) живеат околу 2,5 милиони Палестинци. На Западниот Брег има и преку 260.000 израелски доселеници, како и околу 185.000 доселеници што живеат во припоениот Источен Ерусалим.
Тајно друштво
Тајни здруженија е термин кој се користи за да се опишат разни организации. Иако буквалното значење на овој термин се оспорува, неколку од дефинициите укажуваат на тајност и тајно знаење, што може да вклучува негирање на членството во таквата група, негативни последици за откривање на имиња на членовите, силни врски меѓу членовите, како и обреди и ритуали на кои не е дозволено да присуствуваат оние кои не се членови.
Дефинирање
Терминот „тајни здруженија“ се користи за да опише братска организација која има тајни церемонии, а овде спаѓаат од безопасните факултетски организации до легендарните организации опишани во теоријата на заговор како неизмерно моќни, со своја финансиска или политичка агенда, и често со верување во Луцифер.
Дејвид Барет (David V. Barrett), авторот на „Тајните здруженија: од древни и тајни до модерни и тајни“, користи за нијанса поинакви термини за да дефинира што го квалификува едно тајно здружение. Тој го дефинира како било која група која ги има следниве одлики:
Барет понатаму вели дека заедничко за повеќето тајни здруженија е практикувањето на ритуали кои не е дозволено да ги видат не-членовите, или дури и да знаат за нив. Но, оваа дефиниција на Барет исфрла надвор од списокот многу организации кои се нарекуваат тајни здруженија.
Политика
Бидејќи некои здруженија имаат политички цели, тие се нелегални во повеќе држави. Во Полска постои забрана за тајни политички партии и политички здруженија.
Колеџ и Универзитет
Многу студентски здруженија кои се формирани во студентските градови во САД се декларираат како тајни здруженија. Едни од најстарите се „Клубот на рамните шешири“ (Flat Hat Club - F.H.C.), основан во 1750 година, и „Фи Бета Капа“ (Phi Beta Kappa), основан во 1776 година, и двете на Колеџот Вилијам и Мери. Најпознатиот член на клубот F.H.C. бил Томас Џеферсон, третиот претседател на САД. Можеби најпрочуено тајно здружение е „Череп и Коски“ (Skull and Bones) на универзитетот Јеил, чии членови биле и двајцата претседатели на САД Буш, како и сенаторот Џон Кери.
Групи за кои е спорно дали се „тајни здруженија“
Терминот „тајни здруженија“ може да вклучува и криминални организации, како што се Тријадите, Јакуза или Коза ностра.
Од друга страна, пак, Агенцијата за национална безбедност на САД (National Security Agency – NSA) според описот е тајно здружение, затоа што долги години самото постоење на оваа агенција било тајна, како и буџетот за неа. Во раните 1990-ти години ЦИА имаше мрежно место, но НСА не. Но и ова е изменето: веќе неколку години НСА има свое мрежно место, а за активностите во оваа агенција се дискутира во Конгресот и во медиумите. Само деталите на нејзините активности остануваат врвна тајна.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1929
Јужноамериканско првенство во фудбал 1929 — 12-то издание на првенството кое денес е познато како Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Аргентина од 1 ноември до 1 ноември 1929 година. На турнирот учествувале 4 репрезентации. Турнирот бил освоен од страна на Аргентина, второто место припаднало на репрезентацијата на Парагвај а третото на репрезентацијата на Уругвај. Аурелио Гонзалес, репрезентативец на Аргентина, бил најдобар стрелец со 5 голови.
Планираното првенство од 1928 година бил одложен поради учеството на Чиле, Уругвај и Аргентина на Летните олимписки игри 1928 во Амстердам, Холандија.
Учесници на турнирот биле Фудбалска репрезентација на Аргентина, Фудбалска репрезентација на Парагвај, Фудбалска репрезентација на Перу и Фудбалска репрезентација на Уругвај, додека Фудбалска репрезентација на Бразил, Фудбалска репрезентација на Боливија и Фудбалска репрезентација на Чиле не учествувале.
Учесници
1.
2.
3.
4.
Голгетери
5 голови
3 гола
2 гола
1 гол
Алијанц Арена
Алијанц Арена (Allianz Arena) — фудбалски стадион во северниот дел на Минхен, во Баварија, Германија. Двата професионални фудбалски клубови Баерн Минхен и Минхен 1860 ги играат своите домашни натпревари на Алијанц Арената од почетокот на сезоната во 2005/2006 година. Клубовите претходно домашните натпревари ги играле на Олимпискиот стадион од 1972 година.
Алијанц Арената е трет најголем стадион во Германија, по Сигнал Идуна Парк во Дортмунд и Олимпискиот стадион во Берлин. Претходно клубот Минхен 1860 имал удел од 50% од стадионот, но Баерн Минхен ги купил нивните акции за 11 милиони евра во април 2006 година. Минхен 1860 сè уште има право да игра на стадионот, но тие немаат никакви права врз него.
Монако на Олимписките игри
Монако за првпат како независна држава учествувала на Летните олимписки игри во 1920 година, кои се одржале во Антверпен. Од тогаш, Монако ги има пропуштено мундијалите во 1932, 1956 и бојкотот од 1980 година.
Алијанц Арена
Осигурителната компанија Алијанц ги откупила правата за име на стадионот на 30 години. Но, сепак ова име не може да се користи кога се одржуваат настани организирани од ФИФА и УЕФА, бидејќи овие фудбалски тела имаат правила кои забрануваат спонзорства на компании кои не се официјални партнери на турнирите. Во текот на Светското првенство во 2006 година стадионот бил именуван како „Стадион Минхен“. За натпреварите на УЕФА, стадионот е познат како „Фудбалска Арена Минхен“ и како таков бил домаќин на финалето на Лигата на шампионите во 2012 година. Прекарот на стадионот гласи „чамец на надувување“ (Schlauchboot). Музејот на клубот Баерн Минхен (FC Bayern Erlebniswelt) е сместен во внатрешноста на стадионот.
Монако на Олимписките игри
Монако нема освоен досега ниту еден медал.
Алијанц Арена
Опис на стадионот
Стадионот е сместен во северниот дел на Минхен, во округот Швабинг-Фрајман. Тој е прв стадион во светот кој ги менува боите однадвор. Во близина на стадионот има станица за подземната железница У6.
Монако на Олимписките игри
Националниот олимписки комитет на Монако бил основан во 1907 година, а од страна на МОК бил признат во 1953 година.
Алијанц Арена
Сместивост
Согласно одобрението на градот за промените кое било доделено на 16 јануари 2006 година, законската сместивост на стадионот е зголемена од 66.000 гледачи на 66.901 гледач (вклучувајќи ги и местата за стоење). Долниот блок може да смести 22.000 гледачи, средниот 24.000 и горниот блок до 22.000. 10.400 од седиштата во ќошевите на долниот блок можат да се пренаменат за стоење со што се овозможува дополнителни седишта за уште 3.120 гледачи. Вкупната сместивост вклучува 2.000 деловни седишта, 400 седишта за новинари, 106 луксузни делови кои имаат сместивост за 174 седишта и 165 места за инвалидски колички и онеспособените. Од втората половина на сезоната 2005/06 на Бундеслигата стадионот може да овозможи седишта за 69.901 гледач за натпреварите во германската лига и куп, но поради одредбите на УЕФА, сместивоста за натпреварите за Лигата на шампиони и Лигата Европа останува на 66.000 седишта. Сместивоста на натпреварите на Баерн Минхен на нивните натпревари во германската лига и куп изнесува 69.000. Делумниот покрив на кровот ги покрива сите седишта, но сепак ветрот може да презивика да ги врне одредени седишта. Пред сезоната 2012/13, Баерн Минхен објавил дека сместивоста ќе биде зголемена на 71.000 за домашните натпревари и 68.000 за натпреварите на УЕФА, со дополнителни 2.000 седишта во горните блокови од арената.
Алијанц Арената исто така нуди три дневни центри и продавница за обожавателите, „Мегапродавница на ФК Баерн Минхен“. Робата се продава на штандови во внатрешноста во просторот зад местата за гледачи. Бројни ресторани и пунктови за брза храна исто така се сместени во стадионот.
Постојат четири соблекувални (по една за двата домашни тима и нивните соодветни противници), четири соблекувални за тренерите на екипите и две соблекувални за судиите. Постојат две сали за загревање на играчите (секоја по 110 м²). Исто така има 550 тоалети и 190 монитори во арената.
На 28 април 2013 година, Баерн Минхен објавил дека ќе продава уште 300 карти за јужниот дел од арената од почетокот на сезоната 2013/14.
Изградба
Изградбата на стадионот започнала на 21 октомври 2002 и стадионот бил официјално отворен на 30 мај 2005 година. Главните проектанти биле архитектите Херзог и де Меурон. Стадионот е проектиран така што главниот влез на стадионот да биде создаден од скалесто шеталиште одвоено од паркингот, кој е најголем подземен паркинг во Европа. На покривот на стадионот има вградено ролетни кои заштитуваат од сонце и можат да се користат за време на натпреварите.
Надворешно осветлување
Фасадата на стадионот е конструирана од 2.874 воздушни панели од етилен тетрафлуоретилен исполнети со воздух, кои се чуваат надувани со сув воздух на диференцијален притисок од 3,5 паскали. Панелите, од далеку изгледаат бели, но од блиску се гледаат и мали точки на нив. Кога се гледа од далеку, очите ги спојуваат белите точки и се воочува само бело, додека видено од блиску можно е да се гледа низ фолијата. Фолијата е дебела 0,2 мм. Секој панел може да свети бело, црвено или светлосино. Панелите светат на секој натпревар со боите на соодветната домашна екипа — црвено за Баерн Минхен, сино за ТСВ Минхен и бело за германската фудбалска репрезентација. Белата боја исто така се користи кога има неутрален натпревар, на пример во 2012 година кога беше финалето на Лигата на шампионите. Други бои или повеќебојна осветлувачка шема е теоретски можна, но полицијата на Минхен силно инсистира на користење на само една боја поради неколкуте сообраќајни несреќи на автопатот А9, бидејќи вниманието на возачите било одвлечено од менувањето на боите на стадионот.
Иновативниот концепт за осветлување на Алијанц Арената е усвоен и на други новоизградени објекти како стадионот „МетЛајф“ во близина на Њујорк, кој свети сино на натпреварите на екипата Џајантс, зелено за екипата Џетс и црвено на концертите.
Со трошоци за електрична енергија за светлината од околу 50 евра на час, конструкцијата успеала во тоа што светлоста на стадионот во ведри ноќи лесно може да биде забележана дури и од врвот на австриските планини од далечина и од 80 километри.
Сообраќај
Посетителите може да ги паркираат своите автомобили во најголемиот подземен паркинг во Европа, кој се состои од четири подземни катови околу со 9.800 места за паркинг. Дополнителни 1.200 паркинг места биле вградени во првите 2 блока од арената, 350 паркинг места се достапни за автобуси (240 во северниот крај и 110 на јужниот влез) и уште 130 паркинг места се за лицата со попреченост.
Стадионот се наоѓа веднаш до станицата за У-Железницата „Фретманинг“. Оваа станица се наоѓа на линијата У6 во подземната железница во Минхен.
Околина
Од станицата на метрото јужно од арената, посетителите се упатуваат кон стадионот преку парк, кој е дизајниран да ги води кон влезот. Еспланадата се издигнува постепено од нивото на земјата кај влезот на метрото, практично тоа е и покривот на паркинг гаражите. Од другата страна на автопатот, ридот Фретманинг со своите ветерници овозможува прекрасен поглед од стадионот. Исто така и романескната Црква на Светиот Крст, која е најстара градба во Минхен и која е наменета за верски цели, се наоѓа таму заедно со својата копија, уметничко дело од бетон, кое е потсетник на селото Фретманинг, кое исчезнало со изградбата на автопатот.
Сопственици
Арената е била водена од страна на Allianz Arena München Stadion GmbH, основана во 2001 година, и била во сопственост на еднакви делови на двата домашни фудбалски екипи. Извршен директор на компанијата бил Карл-Хајнц Вилдмозер Помладиот до откривањето на корупциската афера со стадионот (видете подолу). Оттогаш, Бернд Раух, Петер Керсп и Валтер Лајдекер ја раководат компанијата. Во април 2006 година, Баерн Минхен од Минхен 1860 ги откупил преостанатите 50% акции за стадионот за пријавени 11 милиони евра. Извршниот директор на Минхен 1860 Штефан Зифцер изјавил дека продажбата на акциите спречила несолвентност за клубот. Условите на договорот велат дека Минхен 1860 може повторно да го откупи нивниот стар удел од 50% од арената по продажната цена плус камара во секое време пред јуни 2010 година. Во ноември 2007 година, Минхен 1860 се откажал од тоа право. Однапред, приходите од пријателските натпревари двете екипи ги поделиле меѓу себе, наместо тие пари да ги дадат на заедничката компанија. Поради финансиски проблеми на Минхен 1860, Баерн Минхен ги презел сите акции и сега поседува 100% од акциите од Алијанц Арената.
Цена
Цената за самата изградба се искачила и до 286 милиони евра, но трошоците за финансирање ја качиле таа бројка и до 340 милиони евра. Покрај тоа, градот и државата се изложиле со 210 милиони евра за развој и подобрување на инфраструктурата во областа.
Реакција
На 14 ноември 2005 година на годишниот состанок, многу членови на екипата Баерн Минхен се пожалија од непријатниот нацрт во внатрешноста на арената. Како резултат на тоа биле инсталирани врати кои се затвораат и гледачите сега уживаат гледајќи ги натпреварите во поголема удобност.
Овие жалби имале одреден успех. Од сезоната во 2006/07 година, блоковите 112 и 113 биле претворени во тераса, вообичаен германски стил, со тоа што повторно може да се постават и седишта на натпреварите на УЕФА и меѓународните натпревари, чии одредби бараат сите гледачи да седат.
Историја
На 21 октомври 2002 година, гласачите излегле на гласање за да се утврди дали новиот стадион треба да биде изграден на оваа локација и дали градот Минхен треба да ја обезбеди неопходната инфраструктура. Околу 2 третини од гласачите одлучиле во корист на предлогот. Алтернатива на изградбата за нова арена била голема обнова на Олимпискиот стадион, но архитектот на стадионот Гинтер Бениш ја одбил оваа опција.
Потоа, швајцарската градежна фирма Херцог и Де Мерон го развила концептот за стадион со проѕирна надворешност направена од ЕТФЕ панелна фолија, која може да се осветли од внатре и која сама се чисти. Изградбата започнала во есента 2002 година и била завршена до крајот на април 2005 година.
Станиците на линијата 6 на У-Железницата „Фретманинг“ и „Мариенплац“ биле проширени и подобрени во врска поради изградбата на арената. Станицата „Фретманинг“ била проширена од две на четири пруги, додека „Мариенплац“ станицата била опремена со дополнителен пешачки тунел кој водел паралелно со железничките пруги, кој водел до делот за С-Железницата, со што се намалил застојот на патниците кои се поврзуваат со возовите. За да бидат во можност да се справат и со дополнителните сообраќајни оптоварувања, автопатот А9 бил проширен до четири ленти во двете насоки и бил дополнително изграден уште еден излез на А99 северно од арената.
На 19 мај 2012 година, финалето на Лигата на шампионите се одржало на Алијанц Арената. Баерн Минхен кои биле домашна екипа играле против Челзи. Челзи победиле на пенали откако изиграле 1-1 по регуларното време и двете продолженија од по петнаесет минути. Бастијан Швајнштајгер го промашил последниот пенал, а Дидје Дрогба го погодил, за победа на Челзи.
На 25 мај 2012 година, Баерн отвориле музеј за нивната историја во внатрешноста на Алијанц Арената.
На 29 август 2012, Баерн Минхен објавиле дека се додадени дополнителни 2.000 седишта. Сместивоста за домашни натпревари се зголемила на 71.000, а на натпреварите од УЕФА и на меѓународните натпревари на 68.000.
Корупциска афера со стадионот
Од март 2004 година, корупциската афера во врска со стадионот го окупирала фудбалскиот свет и германските судови. На 9 март, Карл-Хајнц Вилдмозер Постариот, претседател на Минхен 1860, неговиот син Карл-Хајнц Вилдмозер Помладиот, главен извршен директор на Алијанц Арената и двајца други биле обвинети за корупција во врска со доделувањето на договори за градежни работи и биле однесени во притвор. На 12 мај 2004 година, Вилдмозер Постариот бил пуштен на слобода, откако склучил договор со обвинителството, во кое ја признал вината. Како дел од паричната спогодба се откажал од претседателската функција на клубот 3 дена подоцна, а на 18 мај истрагата била затворена.
Неговиот син, Карл-Хајнс Вилдмозер Помладиот, останал во притвор. На рочиштето за кауција на 29 јуни судијата одбил кауција врз основа на опасност од бегство и опструкција на правдата. Окружниот јавен обвинител покренал обвинение на 23 август 2004 година, обвинувајќи го за измама, корупција и даночно затајување. Случајот бил дека Карл-Хајнц Вилдмозер Помладиот, го доделил договорот за изградба за една надуена цена и давање на внатрешни информации на градежната фирма од Австрија „Алпине“, со тоа што им се овозможило да го освојат тендерот и за возврат добил 2,8 милиони евра.
На 13 мај 2005 година, Карл-Хајнц Вилдмозер Помладиот, бил обвинет и осуден од судот во Минхен на четири и пол години затвор. Тој бил ослободен со кауција во исчекување на неговата жалба. Сојузниот Врховен суд ја одбил жалбата во август 2006.
Денот на отворањето
На 30 мај 2005 година, Минхен 1860 одиграл пријателски натпревар против ФК Нирнберг. Следниот ден, Баерн Минхен одиграл натпревар против германската фудбалска репрезентација. И двата натпревари биле распродадени од почетокот на март 2005 година. Патрик Милхраум играч на Минхен 1860 го постигнал првиот официјален гол на стадионот.
На 2 јуни како одговор на големата побарувачка, првото „дерби на арената“ се одржало меѓу двата сопственика на стадионот. Тој натпревар го освоил Минхен 1860 со голот на Пол Агостино.
Пред официјалното отворање, двете ветерански екипи на двата клуба одиграле натпревар пред 30.000 гледачи, каде што биле темелно тестирани сите функции на стадионот.
Првиот гол на стадионот кој се одиграл на натпревар од Бундеслигата го постигнал Овен Харгривз за ФК Баерн Минхен, кога домашната екипа победила со 3:0 во сезоната 2005/06 во германската лига, против екипата на ФК Борусија Менхенгладбах на 5 август 2005 година.
Првиот гол на стадионот во официјален натпревар од гостите бил постигнат од ФК Динамо Дрезден на 9 септември 2005 година во втората германска лига против Минхен 1860. Натпреварот завршил со резултат 1:2 пред исполнет стадион, кога биле присутни и околу 20.000-22.000 гледачи, кои допатувале во Минхен од Дрезден. Така Дрезден станале првата екипа која победила како гостин на Алијанц Арената.
Првиот гол против ФК Баерн Минхен во натпревар од лигата на Алијанц Арената бил постигнат од Мирослав Клозе од клубот ФК Вердер Бремен на 5 ноември 2005 година во првата минута. Ова бил единствениот гол на Вердер, бидејќи ФК Баерн го добил натпреварот со 3-1.
Светско првенство во фудбал 2006
Стадионот бил еден од стадионите на Светското првенство во 2006 година. Сепак, поради договорите за спонзорство, арената била наречена Стадион Минхен во текот на првенството.
Следниве натпревари се одиграле на стадионот за време на првенството од 2006 година:
Трапани
Трапани — град и општина (комуна) на западниот брег на Сицилија, во Италија. Тој е главен град на провинцијата Трапани. Основан од Елимјаните, градот сè уште е важно рибарско пристаниште и главната порта кон блиските острови Егади.
Историја
Трапани е основана од Елимјаните за да служи како пристаниште на блискиот град Ерикс (денешна Ерице ), кој гледа на него од планината Ерисе. Градот се наоѓа на низок гребен што излегува во Средоземното Море.
Првично биле наречен Дрепанон од грчкиот збор за „срп“, поради заоблената форма на неговото пристаниште. Картагина ја презела контролата над градот во 260 годинап.н.е., што подоцна ја направило важна поморска база, но му ја отстапиле на Рим во 241 г.п.н.е. по битката кај Егетите во Првата пунска војна.
Градот бил тешко оштетен за време на Втората светска војна, кога бил подложен на интензивни сојузнички бомбардирања. Пораснал многу од крајот на војната, распространувајќи се практично до подножјето на Планината Сан Џулијано. Туризмот пораснал во последниве години поради близината на градот до популарните дестинации како што се Ерис, Сегеста и островите Егади.
Географија
Комуната Трапани се состои од два неповрзани дела одделени со комуната Пацеко. Северниот дел опфаќа голем дел од градот и дел од руралните области; многу поголемиот јужен дел ја опфаќа областа Марауса, половина од аеродромот Трапани-Бирги и голема рурална област. Комуната не ги вклучува североисточните предградија на урбаната област, како што е Каза Санта, кои се дел од комуната Ерис. Комуната Трапани има население од 70.000 жители, но целиот град, вклучувајќи ги и оние делови во комуната Ерис, има над 90.000 жители.
Економија
Голем дел од економијата на Трапани сè уште зависи од морето, а риболовот и конзервирањето се главните локални индустрии. Коралите се исто така важен извоз, заедно со солта, мермерот и виното Марсала. Блискиот брег е обложен со бројни солари формирани од испарувањето на морската вода, сместени величествено долж крајбрежниот пат помеѓу Трапани и Марсала.
Градот е исто така важно пристаниште за траект, со врски до островите Егади, Пантелерија, Сардинија, Франција и Тунис. Исто така, има свој аеродром, аеродромот Трапани-Бирги.
Риболов
Трапани е една од традиционалните локации на техниката на риболов на туна матанца, заедно со: (Сан Џулијано, Сан Кузумано, Исола ди Формика, Фавињана, Бонагија, Сан Вито Ло Капо, Скопело, Капо Гранитола). Денес, оваа техника е забранета, но рибарското пристаниште е многу активно и е домаќин на 142 мали и средни рибарски чамци, за вкупно 2805 GRT (бруто тонажа).
Стариот рибен пазар, реновиран во 1998 година, сега се користи за културни настани, а нов, голем и модерен, пофункционален за риболовни активности е лоциран во близина на пристаништето. Тој го претставува единствениот пазар во покраината и неговото неодамнешно преструктуирање, со европски фондови, го става на водечка позиција на национално ниво, како во однос на маркетингот, така и во поглед на следливоста на производите.
Преработка на корали
Помеѓу петнаесеттиот и шеснаесеттиот век, рибарите од Трапани почнале да практикуваат риболов на корали, а занаетчиите на корали почнале да ја развиваат неговата обработка успевајќи низ Медитеранот. Низ Европа беше консолидирана мрежа на престижни комисии и на тој начин беше можно да се произведат сè побогати и поелаборирани дела. Меѓутоа, денес, риболовот речиси целосно исчезнал, додека преработката на корали е ограничена на неколку занаетчии.
Солани
Ветерниците и соланите се доказ за индустриската археологија. Соланите се наоѓаат во областа на природниот резерват Салин ди Трапани и Пацеко управуван од WWF и се одликуваат со извонредна флора и фауна. Благодарение на заштитата што ја гарантира резерватот, зголемена е активноста на соланите и производството на сол, фаворизирајќи го враќањето и размножувањето на десетици видови птици преселници, меѓу кои и розовото фламинго.
Култура
Стариот град Трапани датира од подоцнежните средновековни или раните модерни периоди; нема повеќе остатоци од античкиот град и многу историски градби во градот се дизајнирани во барокен стил.
Фолклор
Градот е познат по своите активности и традиции поврзани со Велигден.
Мистерите се меѓу најстарите религиозни настани што постојано се одржуваат во Европа, кои се играат секој Велики петок од пред Велигден во 1612 година. Работејќи најмалку 16 непрекинати часови, но повремено и повеќе од 24 часа, тие се најдолгиот верски фестивал во Сицилија и во Италија. Важно е и за култот на Мадона од Трапани.
Градот го дава своето име на разновидноста на песто – песто ала трапенез – направено со бадеми наместо традиционалните пињоли во лигурското песто.
Транспорт
Аеродромот Трапани-Бирги е воено-цивилен аеродром за заедничка употреба (трет за сообраќај на островот). Неодамна аеродромот забележа зголемен сообраќај благодарение на ниско буџетните превозници од сите делови на Европа (т.е. Лондон-Станстед и Лондон-Лутон, Париз Бове, Даблин, Брисел, Минхен, Франкфурт, Ајндховен, Стокхолм, Малта).
Спорт
Од 28 септември до 9 октомври 2005 година, Трапани бил локацијата на Дела 8 и 9 од Купот на Луј Витон. На оваа едрена трка, меѓу другите учесници, учествувале и сите чамци што учествувале на Купот на Америка во 2007 година.
Клима
Трапани има топло-летна медитеранска клима со топли и суви лета заедно со умерено влажни и благи зими. Летните ниски падови се поладни отколку во другите места на Сицилија и Калабрија, додека во исто време остануваат значително топли неколку месеци.
Збратимени градови и сестрински градови
Трапани е збратимен со:
Острово (Трубарево)
Острово — остаток од поранешниот остров кое по природен пат го формирала реката Вардар која на овој простор се одвојувала на две теченија и го заобиколувала островот. Се наоѓа во Трубарево, Скопско.
Особености
Денес на теренот се сочувани фосилните корита на двата ракавци на реката, но се покриени со хумусен слој, лисја и се обраснати со тревеста и грмушеста вегетација. Затоа и остовото од научен аспект се третира како фосилен остров на река Вардар. Во окружувањето на наоѓалиштето карактеристично е високото ниво на подземните води кај наоѓалиштето Езерце. Југоисточно од наоѓалиштето Острово (околу 500 м) протекува реката Вардар. Таа е основен хидрографски систем за поширокото окружување на наоѓалиштето. Во наоѓалиштето се издвоени два типа на биотопи: тревест и арбореален тип. Покрај нивното вештачко оформување се одвива и процес на природно обновување на дел од дендро-флората. Во приземниот кат има доста тревести видови од семејството на бесените (Poaceae), а од другите флорни елементи се застапени уште: сапунче, волчјо јаболко, вратика, змиско грозје. Од дрвенестите растенија и грмушките во наоѓалиштето се застапени: црн јасен, бозел, шипинка, брест, јавор, багрем, бела топола, црна топола, врес, бела врба, хмељ и други. Пеперутките за ова место досега се слабо проучени. Со истражувањата во летото 2008 година регистрирани се 10 видови пеперутки и два вида вилински коњчиња. Од другите инсекти чести се: големиот жегач и 22 вида стакулци. Од мекотелите застапени се 3 вида копнени полжави, од кое еден вид е балкански ендемит. Херпетофауната (водоземци и влекачи) во наоѓалиштето е застапена со 6 вида. Орнитофауната во наоѓалиштето е претставена со 55 вида птици кои се застапени преку целата година, но има и преселни видови птици (во пролетниот, есенскиот и зимскиот миграциски период). Цицачите во наоѓалиштето се застапени со 20 вида од кои 14 вида се мали цицачи (лилаци потковичари, ноќници, вечерници) и 5 вида големи цицачи (шарена куна, јазовец, дива мачка, куна белка, верверичка и еж). Според меѓународниот статус на видовата разновидност констатирано е дека на наоѓалиштето Острово постојат фаунистички видови кои се значајни за биоразновидноста на Македонија, но и пошироко, на европско и светско ниво. Имено, од херпетофауната 6 вида се со статус на заштитени видови во европски рамки. Во прилог II на Бернската конвенција се 4 вида; во прилог III на истата конвенција се 2 вида, а во списокот на КОРИНЕ биотопи се 3 вида. Од терофауната во наоѓалиштето се издвоени 14 видови со меѓународно значење, од кои во светската список на загрозени диви животински видови се 11 вида, во прилог II на Бернската конвенција се 3 вида, во прилог III се 4 вида, а во КОРИНЕ се 11 вида. Имено, со статус на загрозеност, односно ранливост се 9 вида лилјаци и 2 вида други цицачи. Од орнитофауната во наоѓалиштето се издвоени 27 вида птици со меѓународно значење. Во СПЕЦ. Категорија 2 се 6 вида, во СПЕЦ. Категорија 3 се 10 вида, а во СПЕЦ. Категорија 4 се 9 вида.
Наоѓалиштето се одликува и со значајни образовни вредности поради кои во 1976 година бил прогласен како заштитено подрачје во категоријата споменик на природата.
Гашербрум
Гашербрум е група врвови на североисточниот крај на ледникот Балторо, во состав на венецот Каракорум. Како таква, групата им припаѓа на Хималаите и се наоѓа на границата помеѓу Шаксгамската Долина (Кина) и територијата Гилгит-Балтистан (Пакистан). Масивот содржи три врва над 8.000 метри (ако се смета Брод Пик).
Масивот првпат е забележан од полковникот Томас Џ. Монтгомери од Кралската инженерија на Британија, учесник во проектот „Голем тригонометриски премер на Индија“. Бидејќи се во состав на Каракорум, тој ги иманувал К1, К2, К3, К4 и К5 (каде „К“ значи Каракорум). Денес К1 се нарекува Машербрум, К3 е наречен Брод Пик, К4 е Гашербрум II, а К5 го носи името Гашербрум I. Само К2 (втор највисок во светот) го задржал називот на Монтгомери.
Историја на освојување
На 9 март 2012 г., полските планинари Адам Бјелецки и Јануш Голомб станале првите што го искачиле Гашербрум I зиме, и тоа без дополнителен кослород.
Систем за излачување
Системот за излачување или екскреторен систем е органски систем чијашто основна функција е екскрецијата (излачувањето) на штетните или непотребни материи (екскрети) од организмот. Екскретите се производи од активниот метаболизам. Тие, доколку се задржат подолго време во организмот, може да бидат штетни, па дури и смртоносни. Најчести екскрети кај животните се водата, амонијакот, уреата и мочната киселина. Сите овие материи се отстрануваат од телото преку најразлични патишта, односно во процесот на екскреција учествуваат повеќе органски системи, како кожниот, респираторниот, дигестивниот и други. Меѓутоа, најголемиот дел од нив се екскретираат преку специјализирани органи за излачување.
Нефридии
Нефридиите (или протонефридиите) се карактеристични екскреторни органи за сплесканите црви. Нефридијата е всушност цевчест орган, кој се состои од два (или повеќе) основни канали, поставени надолжно во телото. Од овие канали се разгрануваат се помали, од кои едни завршуваат во ткивата со ѕвездеста клетка, додека други преку екскреторна пора комуницираат со надворешната средина. Ѕвездестата клетка содржи трепки со чијашто помош се буткаат екскретите од ткивата во каналниот систем на нефридијата. Потоа тие се пренесуваат до екскреторната пора откаде се елиминираат од организмот.
Метанефридии
Метанефридиите се карактеристични екскреторни органи за прстенестите црви. Како и нефридиите, и тие се цевчести органи. Во телото на прстенестите црви има многу метанефридии. Секоја од нив се состои од почетен, инковиден дел наречен нефростом, кој продолжува во главната или собирна цевка. Потоа, таа се поврзува со мочното ќесе, од каде што преку екскреторна пора екскретите се изнесуваат од организмот.
Секоја метанефридија со нефростомот се наоѓа во еден сегмент од целомот, додека со другите елементи е во друг. Притоа, таа го пробива перитонеумот (целомската преграда).
Малпигиеви цевчиња
Тие се карактеристични за повеќето членконоги, особено за инсектите. По морфологија се цевковидни и се наоѓаат меѓу средното и задното црево од дигестивниот систем. Тие ги транспортираат водата, уреата и некои јони преку активен транспорт од целомската течност во дигестивниот систем. Потоа во ректумот уреата се таложи и кристализира и се одделува од остатокот. Овој дел се реапсорбира по пат на осмоза назад во целомската течност, додека уреата, заедно со фецесот се отстранува во вид на сув екскрет.
Бубрези
Бубрезите се еволутивно најусовршените екскреторни органи. Се среќаваат кај повеќето ‘рбетници. Тие функционираат по терк на метанефридиите. Постојат морфолошки различни видови на бубрези - од лентовидни кај рибите до гравовидни кај луѓето.
Бубрегот кај човекот се состои од неколку слоеви: бубрежна капсула, бубрежна кора, бубрежна срцевина и бубрежно легенче. Во кората и срцевината се простира основната функционална единица на бубрегот - нефронот. Преку процесите на филтрација, реапсорпција и секреција, тој ја формира конечната урина.
Кај повеќето ‘рбетници, бубрезите се дел од екскреторниот систем, кој ги опфаќа и мочоводите, мочниот меур и мочниот канал.
Рибино масло
Рибиното масло се добива од морските риби, богати со масло. Се добива од нивните црни дробови.
Хонгконг (остров)
Островот Хонгконг е остров во јужниот дел на Хонгконг. Населението, заклучно со 2008 година, брои 1.289.500 жители, а неговата густина на население е 16.390 / км2. На островот имало околу 3.000 жители расфрлани во десетина рибарски села кога бил окупиран од Велика Британија во Првата опиумска војна (1839–1842) Во 1842 година, островот беше официјално отстапен за секогаш, на Велика Британија според Договорот од Нанкинг, а на островот беше основан градот Викторија од страна на британските сили во чест на кралицата Викторија. Островот беше даден како гест на добра волја назад кон Кина на истекот од договорот на закупот на Новите територии, за да се обезбеди континуиран мир и фер трговија во областа.
Централното подрачје на островот е историски, политички и економски центар на Хонгконг. Северниот брег на островот го формира јужниот брег на пристаништето Викторија, кој во голема мерка е одговорен за развојот на Хонгконг, поради неговите длабоки води кои ги фаворизираат големите трговски бродови.
Островот е дом на многу од најпознатите знаменитости на Хонгконг, како што се „врвот Викторија“, Океанскиот парк, многу историски места и разни големи трговски центри. Северниот дел на островот Хонгконг, заедно со Новиот град Коулун и Цуен Ван, ја формираат основната градска област на Хонгконг. Нивната комбинирана површина е приближно 88,3 квадратни километри (34,1 квадратни милји) и нивната комбинирана популација (таа на северниот дел на островот и Коулун) е приближно 3,156,500, што е одраз на густината на население од 35,700 / км2 (91,500 / квадратни милји).
Рана Историја
Луѓето го населуваат Хонгконг уште пред неколку милениуми, за што сведочат неолитските артефакти откриени во Стенли, островот Хонгконг. Царската влада на Чин Ши Хуанг го насели Баију, а подоцна и островот Хонгконг беше под јурисдикција на округот Панју (番禺縣) во округот Нанхај (南海 郡), до династијата Западен Чин. По шестата година од династијата Источен Чин (331 г. н.е.), Хонгконг припаѓал на округот Баоан (寶安 縣).
Се проценува дека за време на династиите Суи и Танг, островот веќе имал трговска активност. Во првата година од периодот Ванли од династијата Минг (1573), Хонгконг припаѓал на округот Синан и останал во тој округ сè додека небеше отстапен на Обединетото Кралство.
Јапонска инвазија и окупација
Втората светска војна беше мрачен период за Хонгконг. Во 1930-тите, Британците предвидуваат јапонски напад врз Хонгконг. Бидејќи Вонг Наи Чунг Гап беше стратешко важно место за одбрана, таму беа изградени големи одбранбени инсталации, вклучително и противвоздушни батерии, хаубици и гнезда со митралези.
Битката за Хонгконг започна на 8 декември 1941 година. Британските, канадските, индиските војски и волонтерските одбранбени сили на Хонгконг се спротивставија на јапонската инвазија под команда на Сакаи Такаши, која започна осум часа по нападот на Перл Харбор. Сепак, јапонците беа во можност да ја преземат контролата на небото над Хонгконг, по што бранителите беа принудени да се повлечат од линијата Гин Дринкер и, следствено, од Колун под силно воздушно бомбардирање и артилериски напад.
На 18 декември, Јапонците го освоија Норт Поинт, достигнувајќи го Вонг Наи Чунг Гап следниот ден. Англиските и шкотските сили и канадските Гренадири Винипег енергично ја бранеа клучната точка на Вонг Наи Чунг Гап и извесно време успешно го обезбедија преминот помеѓу Централните и затскриените јужни делови на островот. Јапонските жртви беа околу 600. Сепак, сојузничките сили на крајот беа поразени од Јапонците на 23 декември, а резервоарот Вонг Наи Чунг беше изгубен - единствениот во Хонгконг во тоа време. По падот на Ван Чаи Гап истиот ден, британските војски немале друг избор освен да се предадат.
Хонгконг беше освоен на 25 декември 1941 година, често нарекуван „Црн Божиќ“ од страна на месното население. Гувернерот на Хонгконг, Марк Јанг, се предаде лично во привременото јапонско седиште, на третиот кат на хотелот „Полуостров“, со што започна јапонската окупација на Хонгконг. Изогаи Ренсуке стана првиот јапонски гувернер на Хонгконг. Следеше хипер-инфлација и рационализација на храна; а Јапонците ги прогласија доларите од Хонгконг за нелегални. Јапонците спроведуваа политика за репатријација во текот на целиот период на окупација поради недостигот на храна и можниот контра-напад на сојузниците. Како резултат, невработените беа депортирани на копното, а населението во Хонгконг се намали од 1,6 милиони во 1941 година на 600 000 во 1945 година.
Географија
Островот Хонгконг е втор по големина остров на административниот регион, додека најголем е островот Лантау. Неговата површина е 78,59 км2 (30,34 квадратни милји), вклучително и 6,98 км2 (2,69 квадратни милји) земја повратена од морето, од 1887 година и некои помали размери од 1851 година. Сочинува околу 7% од вкупната територија. Тој е одделен од копното (полуостровот Колун и новите територии) со пристаништето Викторија.
Население
Населението заклучно со 2011 година е 1.270.876, што сочинува приближно 19% од оној на Хонгконг. Неговата густина на население е поголема од целиот Хонгконг, 18 000 на км2. Населението е силно концентрирано долж северниот брег.
Жителите кои живеат во централните и западните и областите Ванчаи на островот Хонгконг имаат најголем просечен приход на домаќинствата од која било област во Хонгконг.
88,5% од жителите на островот Хонгконг се со кинеско потекло. Најголеми етнички малцински групи се Филипинците (4%), Индонезијците (2,4%) и Белците (2,4%).
80,2% од жителите на островот Хонгконг користат кантонски јазик како вообичаен јазик, додека 8% користат англиски и 1,9% мандарински јазик.
Културно наследство на Македонија во Општина Пласница
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Пласница според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Гебезе
Гебезе (Gebesee) — мал град во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа на вливот на реките Гера и Унштрут, 18 километри северозападно од покраинскиот главен град Ерфурт.
Градот претставува административно седиште на општинската заедница Гера-Ауе.
Географија
Северно од Гебезе се влива реката Гера, која тече на источниот раб од градот, во реката Унштрут. Гебезе се наоѓа на автопатот Б4, а близу Гебезе поминува железничката линија Ерфурт-Нордхаузен.
Градски совет
Општинските избори од 1994 година ги имале следниве резултати:
Збратимени градови
Гебезе е збратимен со следниве градови:
Ногајски јазик
Ногајски јазик (ногай тили) — туркиски јазик зборуван во југозападна Русија. Јазикот има три различни дијалекти и тоа: караногајски што се зборува во Дагестан и, ногајски што се зборува во Ставрополски крај и акногајски што се зборува во Карачаево-Черкесија. Според граматичката и фонолошката смисла, акногајскиот се разликува од останатите два.
Јазикот е дел од ногајско-кипчакската, или јужна кипчачката, подгрупа на кипчачките јазици, во која спаѓаат и каракалпачки јазик и казашки јазик.
Во големата кипчакска група спаѓаат и татарски, башкирски, кумички, карачајско-балкарски, кримскотатарски и други јазици.
Азбука
Од 1928 до 1938 година јазикот ја користел следнава латинична азбука.
Од 1938 па сè до денес јазикот ја користи следнава кирилична азбука:
Елена-Марија Смон Волеј
Елена-Марија Смон Волеј (родена на 23 април 1986 година) е шведска забавна личност, диџеј, танчерка во кабаре, блогер и развивач на концепти на ноќни клубови.
Елена Волај пораснала во Јеншепинг кај родители од Еритреја.
Таа е задолжена за развивање концепти за ноќни клубови за 'Berns', една од попознатите установи во Стокхолм плус служење како афтерворк резидент-диџеј во хотелот со пет ѕвезди Reisen и водење на џез клуб меѓу другите проекти.
Смон Волеј, исто така, учествувала на гала премиерата на шведскиот Секс и градот 2, музичкиот фестивал Way Out West, свадбата на Јан Бенгтсон (наследник на компанијата за облека H&M ) и Cirkusprinsessan, меѓународно светско првенство во циркус само за жени. Таа, исто така, се занимала со манекенка во списанието Nöjesguiden.
Дипхолц (округ)
Дипхолц (Diepholz) — округ во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се граничи со окрузите Ферден, Нинбург, Минден-Либеке (во Северна Рајна-Вестфалија), Оснабрик, Фехта и Олденбург, и со градовите Делменхорст и Бремен. Најнаселена општина е Штур крај границата со Бремен.
Слепче (Прилепско)
Слепче — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Дипхолц (округ)
Историја
Во 1932 г. е основан округот Грофовија Дипхолц со спојување на дотогашните окрузи Дипхолц и Зулинген. Првоспоменатиот бил приближно ист како средновековната држава, а Зулинген прешол од Грофовијата Хоја.
Слепче (Прилепско)
Географија и местоположба
Слепче се наоѓа во северозападниот дел на Прилепското Поле, на територијата на Општината Долнени. Неговиот атар зафаќа површина од 16,7 км2 и широко се допира со Општина Чашка. Селото лежи на границата помеѓу планинската падина на североисток и ниското рамно земјиште на југозапад. Општо земени, околината на селото претставува ридско-планински предел од источната страна, пространо поле од западната страна, северниот и јужниот дел со помали ридови. Тоа е ридско село на надморска височина од 700 метри. Од градот Прилеп е оддалечено 23 километри. Околни села се Браилово, Секирци и Гостиражни.
Дипхолц (округ)
Историја
Денешниот округ е создаден во 1977 г. спојуваќи ги поранешните окрузи Грофовија Дипхолц со округот Грофовијаа Хоја, а самиот град Хоја влегол во округот Нинбург.
Географија
Округот се протега од јужните предграфија на Бремен до границата со Северна Рајна-Вестфалија. На југ е езерото Димер,, опружено со слатина. Тука, во трскарниците се гнездат разни ретки видови птици. Најсеверниот дел на округот е покриен со шуми и обработливо земјиште.
Грб
На окружниот грб е претставен лав, наследен од грофот на Дипхолц. Мечкините канџи се земени од грбот на Хоја. Ова го симболицира соединувањето на грофовиите во 1977 г.
Слепче (Прилепско)
Географија и местоположба
Слепче е село од збиен тип. Куќите се групирани во три маала, кои се нарекуваат според родовските слави: Петковденска, Митровденска и Аранѓеловска. Кај Слепченскиот манастир се наоѓа позната сталактитна пештера за која во својата книга од 1896 пишувал македонскиот револуционер Ѓорче Петров.
Недалеку од селото се наоѓа железничкото стојалиште ЖС „Слепче“.
Историја
Околу 2 км северно од селото, на планината се наоѓа месноста Селиште со извор. Таму се наоѓани ќерамиди, камен од некогашни куќни ѕидови и урнатини од црква. Селаните велат: „Кој знае во кое време таму имало село. Полево сето било со ади, народот живеел на планина“. Се зборува дека на планината во шумата се воочуваат и може да се препознаат ниви и стари лозја. Недалеку од Селиште се наоѓа и месноста Иљо-Гумно.
Денешното село е основано во отоманско време. Го основале Поп-Перовци кои дошле од околината на Дебар. Во времето кога основале селото, манастирот постоел. По нив дошле предците на другите родови. Крај самото село Слепче, на северозапад се наоѓа црквата „Св. Ѓорѓи“. Таа била мала и запуштена црква за која селаните велеле дека е изградена по основањето на денешното село.
Во отоманскиот период, на местото на селото постоел еден чифлиг кој го основал Албанецот Ислам од Црнилиште, кого селаните го повикале да го заштитува селото. Потоа се намножиле „сопствениците“ на чифлигот, па во 1912 селото било затечено со 6 чифлизи (околу една третина од атарот). Сите сопственици биле Албанци од соседното Црнилиште и се викале Алија, Бајрам, Фејзо, Рамко и Фазлија. По 1912 година селаните Македонци ја купиле земјата на чифлигот.
Стопанство
Селото Слепче има полјоделско-шумарска функција. Во атарот преовладува обработливото земјиште на површина од 705 ха, на шуми отпаѓаат 584 ха, а пасиштата се на површина од 229 ха. Потези под обработено земјиште се: Бело Поле, Крушје, Арапица, Тапан, Милошица, Ргулица, Бојкоица или Тумба, Јасика, Аша-Бара, Вељаница, Чорбеница, Шапка и Дрење. Потези на необработено земјиште на планината се: Крепа, Три Буки, Вирои, Гробче, Неделска Вода, Црн Камен, Висок Мериз, Клен, Стог, Селиште и Иљо-Гумно. Населението главно се занимава со полјоделство и сточарство, а многу мал дел со шумарство. Од полјоделството, како и во целиот прилепски крај, најмногу се одгледуваат: тутун, пченица, јачмен и пченка, домати, краставици, зелени пиперки, кромид и лук. Од сточарството, во помали размери претежно се одгледуваат: овци, кози и крави. Водата за пиење се добива од чешми кои се викаат Нова Чешма, Стара Чешма, Нинаец и Горна Чешма. Во дворовите има и неколку бунари длабоки до 18 метри.
Население
Во пописните дефтери од 1467/68 година, селото се споменува како дел од Прилепскиот Вилает (Vilayet-I Prilepe) под името И-с-л-п-ч и имало 26 семејства, 2 неженети и 11 вдовици, сите христијани.
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Слепче било село со 38 домаќинства и 200 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Слепче имало 420 жители Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во селото имало 240 жители Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 34 жители, од кои 24 Македонци, 6 Власи и 4 лица без податоци.
Родови
Слепче е македонско село. Според истражувањата од 1955 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1955 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Костинци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1480 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 20 гласачи.