cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Франш Конте
Топографија
Франш Конте е планинска област и содржи значаен дел од планинскиот масив Јура, на границата со Швајцарија. На север од областа се наоѓа планинскиот масив Вогези (еден дел од Алзашки Балон се наоѓа во Франш Конте). Трите највисоки планински врвови се Крет Пела на височина од 1495 метри (во Јура), Златниот рид на височина од 1463 m во департманот Ду и Алзашки Балон на височина од 1247 метри во територијата Белфор. Повисоките врвови на масивот Јура се наоѓаат во Швајцарија или во департманот Ен.
1821 во музиката
1821 година во музиката содржи некои значајни настани.
Франш Конте
Население
Населението броело 1,151,000 жители во 2007. Порастот на населението изнесувал околу 0,20 % годишно меѓу 1990 и 1999. Од демографски аспект, Франш Конте е релативно густо населен иако на високите висорамнини и басени населението се раселило во градовите напуштајќи ги селата и малите градови. Од друга страна има два големи демографски басени и двата ситуирани во департманот Ду. Во Безансон и околината, живеат повеќе од 220,000 жители и тој е најзначајниот град во областа. Само во градот Безансон има 134,000 жители, потоа следат Монбелјар, 117,000 жители и Белфор, 92,400 жители. 5,9 % од населението на Франш Конте се имигранти во однос на 7,4 % на национално ниво, и тоа од земји како Мароко (15,7 %), Алжир (14,1 %), Португалија (13,9 %), Италија (12 %) и Турција (10,6 %).
Стопанство
Земјоделското производство се потпира на одгледување говеда (Монбелјар) и производство на сирење. Значајно е и одгледувањето на житните култури (144 380 ha) и маслодајните култури (38 450 ha). Областа поседува и винови насади во областа Јура и и се произведува вино од пет различни сорти. Значајно е и шумартството со самиот факт дека шумите опфаќаат 42% од вкупната територија на областа. Франш Конте, пропорционално со неговата популација е првиот индустриска област во Франција, 6 од 10 вработувања се во стопанските гранки а нивото на невработеност изнесува околу 8,5 %. Бруто-домашниот производ, БДП по жител во 2002 изнесувал 21897 €. Тој воедно е и област со најразвиен извоз во Франција. Во 2003, БДП се искачил на 25,6 милијарди евра или 1,6% од националниот БДП. Монбелјар-Белфор е економско средиште на областа, особено посветен на автомобилската индустрија и на TGV. Индустрискиот Пежо – Цитроен Сошо е прв во Франција со 13,841 вработени во септември 2006 а воедно и најголемиот работодавач во областа. Пежо и неговите филијали заземаат 10 % од производството на Франција.
Туризам
Во тек на зимската сезона, туризмот е сконцентриран на планинските масиви (главно во туристичките центри Рус и Метабиеф). Центрите не се адаптирани за алпско скијање но сепак, рекреативното се практикува на повеќе места. Во летниот период Франш Конте им нуди на туристите активности како велосипедизам околу Алзашкиот Балон, риболов на брегот на реките и езерата, како и речен туризам во долината на Сона.
Јазик
Жителите на Франш Конте освен на службен француски јазик зборуваат и на други два јазика:
Франкопровансалски јазик
Јужниот дел на Франш Конте (јужно во департманите Јура и Ду) зборува на « франкопровансалски јазик ». Франкопровансалскиот е еден од трите големи романски јазици, заедно со окситанскиот (јазик ок) и групата оил. Овој јазик поседува бројни локални варијанти и се дели на бројни дијалекти. Постои дијалектална варијанта која се зборува на југот на Франш Конте наречена јурски јазик.
Културно наследство
Областа благодарение на бурното минато бележи големо културно наследство а воедно се одликува со зачувани питорескни села. Едни од позначајните споменици на културата се:
Блида
Блида (на арапски:  البليدة) е град во северен Алжир, 45 km јужно од главниот град на државата. Тој е седиште на истоимената провинција. Населението е проценето на 500,000 жители.
Градот е опкружен со овоштарници и градини, на 630 m надморска височина, на почетокот на Малиот Атлас и на јужниот раб на плодната рамнина Метиџа. Големата количина на вода обезбедува егзистенција на наеколку ветерници и фабрики. Блида е опкружена со ѕидини, на кои има шест порти.
1822 во музиката
1822 година во музиката содржи некои значајни настани.
.bj
.bj — највисок семрежен домен на Бенин. Со доменот управува Управата за станици и комуникации на Бенин.
Надворешни врски
Toppdomän
Васко Ташковски
Васко Ташковски (Нижеполе,, ) — македонски сликар , водечки претставник на надреализмот, фантастичното сликарство, еколошките и космичките теми во македонската ликовна уметност, со широка афирмација на Балканот, во Европа и светот.
Живот и дело
Завршил средно уметничко училиште во Скопје во 1958 година, а потоа дипломирал на Академијата за применета уметност во Белград во 1964 година. Освен со сликарство се занимава и со наменска сценографија за театар, телевизиски и филмски прокти, како и сценографии за разни манифестации (музички и театарски фестивали, јавни настани од областа на културата). Подолго време работел како сценограф во Македонската телевизија (1965-1991), со над 300 реализирани сценографии. Работел и како илустратор на повеќе изданија. Се занимава со сликарство, сценографија, илустрација и др. Покрај сликањето во маслена техника, работи и акварел, цртежи и графика. Повремено работи и графички дизајн.
Ликовно творештво
Во својот творечки опус, Васко Ташковски има повеќе циклуси составени од најразлични теми насловени како: „Екологија“, „Урбани мравјалници“, „Крајбрежни случувања“, „Пристаништа“, „Коњи“, „Корења и организми“ и други слободни мотиви. Во рамки на своето богато уметничко творештво реализирал над 750 слики во маслена техника, 2500 акварели, 1000 цртежи, над 10.000 скици и голем број графики. Неговите дела се наоѓаат во голем број приватни колекции, галерии, музеи и установи во земјата и светот, од Македонија и Европа, до САД, Австралија и Националниот музеј на Кина во Пекинг (2005). Има остварено 50 самостојни изложби во земјата и во светот светот, меѓу кои во: Шибеник (1965), Скопје (1969, 1970, 1973, 1982, 1987, 1988, 1990, 1994, 1995, 1998, 1999, 200, 2002, 2005, 2007 и јубилејот по повод 50 години творештво во 2015 во ликовниот салон на МАНУ), Каиро (1981), Париз (1992), Анкара (1996, 1998), Њујорк (2000), Виена (2001), Цирих (1996), Крајова (1996), Битола (1969, 1983, 1988, 2001), Струмица (1970), Охрид (1988, 1996), Струга (1988, 2005), Велес (1988), Штип (2003), Белград (1977), Загреб (1977, 1989), Зрењанин (1988), Ниш (1988) итн. Учествувал на повеќе групни изложби во земјата и надвор, на тематски изложби итн. По повод 50 години од првата изложба, во месец септември 2015 во ликовниот салон на МАНУ ја одржал својата изложба на 51 слика во маслена техника насловена како „Енергии во просторот“.
Награди и признанија
Добитник е на 17 награди и признанија, меѓу кои: „4 јули" во 1977 г., Октомвриска награда (за сликарство) во 1978 г. и др. Застапен е во прегледеи и монографии за историјата на светската уметност, а за неговото творештво се снимени 8 телевизиски филмови во продукција на Радио-телевизија Скопје, меѓу кои „Приквечерина“ (1981) по сценарио и режија на Коле Манев, „Во ателјето на Васко Ташковски“ (1983), „Пустината расте“ (1988), „Ташковски“ (1994), „Слики што го говорат човекот“ (1998) итн . Избран е за дописен член на МАНУ во 1994, а потоа и за редовен член на МАНУ е избран во 1996 година.
Еснаф
За да ги заштитат своите интереси во средниот век занаетчиите од иста струка се здружувале и формирале сојуз на еснафи или корпорација на еснафи. Секој еснаф си имал свој статут што строго го уредувал квантитетот и квалитетот на производсвото, дистрибуцијата и сл. Непочитување на статутот се казнувало строго. Со тек на времето еснафите станале пречка за натамошниот технички прогрес. Градските занаетчии со ист занает се здружување во еснафи или (цехови).
1823 во музиката
1823 година во музиката содржи некои значајни настани.
Вануату на Олимписките игри
Спортистите од Вануату имаат учествувано на 6 Летни олимписки игри (1992-2008), а на Зимските олимписки игри сè уште немаат учество.
До 2009, Вануату нема освоено медали на Олимписките игри.
Националниот олимписки комитет бил формиран во 1987, а истата годаина бил признаен од страна на МОК.
Брокен-Хохарц
Брокен-Хохарц бил заедница на општини во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на планините Харц, југозападно од Вернигероде. Именувана е според највисокиот врв на Харц: Брокен. Седиштето на заедницата на општини било во Хаселфелде. Распуштена е на 1 јануари 2010.
Заедницата на општини Брокен Хохарц се состои од следниве општини:
Хонштајн (Јужен Харц)
Хонштајн (Hohnstein/Südharz) — поранешна општинска заедница во округот Нордхаузен, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница било во Илфелд (дел од Харцтор).
Општинската заедница Хонштајн се состоела од следниве општини:
.bm
.bm — највисок семрежен домен на Бермуда. Со доменот управува Мрежниот инфоматички центар на Бермуда(BermudaNIC).
1824 во музиката
1824 година во музиката содржи некои значајни настани.
Маркова Нога
Маркова Нога — месност близу селото Долно Дупени, која претставува најјужна точка во Република Македонија.
Граничен премин
Граничниот премин „Маркова Нога-Герман“ бил отворен до 1960-тите години, кога Грција одлучила целосно да го затвори. Долго време се правеле обиди од страна на македонските власти за негово повторно одбивање, но се наидувало на грчко одбивање.
.bn
.bn — највисок семрежен домен на Брунеј. Со доменот управува Telekom Brunei Berhad.
Маркова Нога
Граничен премин
Последните обиди за повторно отворање на овој граничен премин дошло на средбата на министрите за надворешни работи на Македонија и Грција, Никола Попоски и Никос Коѕијас, соодветно.
.bn
Надворешни врски
Toppdomän
Маркова Нога
Граничен премин
Како резултат на потпишувањето на Преспанскиот договор и решавањето на спорот за името, се создала поголема можност за отворање на овој граничен премин, а во март 2019 година била потпишана спогодба за негово ставање во функција.
Природна реткост
Во месноста „Маркова Нога“ се наоѓа камен („чудо на природата“), за кој се верува дека ја чува трагата од еднометарското стапало на Крале Марко.
Според легендата на мештаните, пред многу години кога Крале Марко се шетал по крајбрежјето на Големото Преспанско Езеро, тој посакал да го види и Малото Преспанско Езеро (денес во соседна Грција) поради што се поткачил на еден камен — оставајќи трага на каменот.
Каменот со трагата од Марковата нога се наоѓа во дворот на караулата која го носи неговото име. Надлежните во касарната велат дека сите граѓани што сакаат да го видат каменот може да дојдат, но претходно да се најават.
Плажа
Во непосредна близина на затворениот граничен премин, покрај самиот брег на езерото, се наоѓа новоотворената плажа „Дупени бич“, која се протега до самата гранична линија со соседна Грција.
1825 во музиката
1825 година во музиката содржи некои значајни настани.
Љубовишта (Гора)
Јазик
Горанците зборуваат нашински јазик. Малкумина кои живеат близу до градовите зборуваат албански или српски. Според пописот 1991 во Југославија, 54,8% од населението на регионот Гора се изјасниле дека зборуваат нашински јазик, бидејќи мнозинството на населението се Горанци.
Традиција
Традиционалната Горанска народна музика вклучува танц наречен Коло, која е кружен танц фокусиран на движењата на ногата. Танцот секогаш почнува со користење на десната нога и се движи во насока спротивна од стрелките. Колото обично е придружувано со инструментална музика направена често со зурла, кавал и тапан. Колото поретко е придружено со пеење како тие што се во соседните етнички групи: Албанците, Македонците и Србите.
Исто така постои и голем дел од историјата на Гораните во нивните текстови и песни. Уникатно, се пее за долго патување во Турција, за скршени срца и љубов. Нивните песни се вршат од страна на мажите и жените.
NGC 1398
NGC 1398 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 9 октомври 1861 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 4,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1398 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1398 има привидни димензии од 7,2' х 5,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 38 м 52 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 26° 20' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 1398 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13434. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 312; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6450. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 908.
Дејвицка (метростаница)
Дејвицка - станица на Прашкото метро  на линијата А, која се наоѓа на источниот крај на главниот булевар Европска Тржида во Прага.
Историја
Станицата била отворена на 12 август 1978 година како западен терминал на дел од линијата А, помеѓу Ленинова и Намјести Миру. Порано станицата била позната како Ленинова, именувана по Владимир Ленин, а потоа била преименувана во Дејвицка во 1990 година по Кадифената револуција.
Изградена е помеѓу 1973 и 1978 година и чинела 301 милион чешки круни.
Станицата била крајна на линијата А сè додека линијата не била продолжена кон Немоцнице Мотол на 6 април 2015 година.
Излези
Станицата има два излеза
Размножување на растенијата
Размножувањето (или репродукција) претставува основен белег на живите организми. Иако рамножувањето кај растенијата е многу разновидно, тоа може да се разликува на два основни начини: бесполов начин и полов начин на размножување. Бесполово размножување Бесполовото рамножување го има кај нижите и вишите растенија, односно кај едно клеточните и кај повеќеклеточните, иако не кај сите. На пример, едно клеточните алги се рамножуваат со правилна делба на две нови клетки, кои се идентични на мајчината клетка. Многу кончести и колинијални алги се размножуваат со одвојување на делови кои се способни понатаму самостојно да егзистираат и да пораснат преку делба на клетките. И кај некои габи е застапено вегетативното размножување. Најучлив пример е квасната габа захаромицес церевизие ( Saccharomyces cerevisiae) едно клеточна габа, позната со култура, која се размножува со пупење. Се јавува на мајката – клетка израсток (во облик на пупка), кој може да се откине и понатаму да опстане како самостоен организам или да остане до мајкината клетка. Кога малите клетки не се одвојуваат се формираат низи.
Вегетативно размножување
Вегетативното размножување е познато и кај лишаите. Тоа станува со откинување на делови од лишајниот талус или со специјални телца наречени соредии. Соредиите претставуваат група од алгени клетки обвиткани однадвор со габни хифи. При поволни услови соредиите се развиваат со лишај. Вегетативното размножување е присутно кај мововите, папратите и кај цветните растенија. Мововите претставуваат најбогата група во однос на начините на тоа размножување. Еден од начините на вегетативното размножување е со расплодни телца, кои претставуваат едно или повеќеклеточни творби со различен изглед. Кај водните папрати е застапено вегетативното размножување. Кај цветниците се познати различни начини на вегетативно размножување. На пример, кај „водната колера“ (Еlodea), која живее во копнените води на Европа, познато е само вегетативно размножување кое се реализира со одвојување на група клетки. Секоја група со делба на клетките дава ново растение. Ова размножување на елодеа доведува до брз и масовен развиток, кој е непожелен бидејќи пречи при пловидбата. Способноста за вегетативното размножување кај цветните растенија ја користи човекот. Познати се повеќе начини: со подземни изостаноци, со корен, со надземно стебло, со размножителни пупки ( бубули ), или со вештачки издвоени органи или нивни делови. При ова размножување во целинна се пренесуваат особините на матичното растение, што не е случај кога се размножуваат со семе.
Бесполово размножување кај растенијата
Бесполовото размножување со помош на специјални клетки е застапено кај сите групи нижи и виши растенија. Голем број видови алги и габи образуваат специјални клетки спори, кои при поволни услови се развиваат со нови единки. Спорите служат за размножување, за распространување на алгата, односно габата, но исто така повеќето спори се отпорни на надворешните штетни влијанија, па како такви служат и за одржување на видот. Спорите се ситни, лесни и можат на различни начини да се пренесат на големи далечини. Кај жолтозелената алга трибонема (Tribonema) спорите се со камшичиња (зооспори), а се образуваат во која било клетка од конецот. Кај едноклеточната зелена алга хлорела (Chlorella) спорите се без камшичиња и настануваат од целата содржина на клетката. Кај габите најчест начин на размножување е со спори. Тие можат да бидат надворешни спори (конидии) и внатрешни кои се образуваат во спорангиумот. Надворешни спори се присутни кај многу паразитски  и сапрофитски видови. Масово се формираат кај честите сапрофитски габи пеницилиум (Panicillium) и аспергилус (Aspergillus) кои се јавуваат во низи на специјални хифи наречени конидионосци. Кај многу распространета габа позната како мувла, мукор (mucor) спорите се формираат во внатрешноста на спорангиумот. Спорите се секогаш присутни во циклусот на развитокот на мововите и папратите.
Полово размножување кај растенија
Во текот на еволуцијата на растенијата, покрај бесполовиот, се развил и полов начин на размножување. Под полово размножување се подразбира образување и спојување на две физиолошки  различни полови клетки, наречени гамети. Паралелно со еволутивниот развиток на растенијата, се одвивала и еволуцијата на половите клетки. Првиот степен во развитокот на гаметите кај растенијата го сретнуваме кај некои алги и габи. Кај нив, гаметите се морфолошки еднакви и подвижни, а се разликуваат само физиолошки. Такви гамети се означуваат како изогамети, а размножувањето изогамија. Изогамијата е јасно се воочува кај зелената алга клидофора (cladophora), која е чест жител во истечените води. Кај оваа алга е присутно и правилно сменување на гаметофитната генерација со спирофитната. Гаметофитот е хаплоиден и продуцира хаплоидни изогамети  кои се спојуваат во диплоиден зигот. Зиготот ‘рти во дуплоиден спорофит кој продуцира хаплоидни спори ( мејотична делба се одвива во спосорангиумот пред образување на спорите). Хаплоидните спори ‘ртат во хаплоиден гаметофит. Ваквото сменување на гаметофитот со спорофитот се среќава кај многу алги, поретко кај габи, а исто така и кај мовови и папрати. Следната етапа во еволуцијата на гаметите се одликува со тоа што машките и женските гамети се разликуваат по големина, меѓутоа и едните и другите се подвижни. Тие се означуваат како хетерогамети, а процесот хетерогамија. Понатаму во еволуцијата женскиот гамет станува покрупен и неподвижен. Се означува како јајце-клетка. Машкиот гамет е ситен подвижен и се означува како сперматозоид. Процесот на оплодување или оогамија се состои  во спојувањето на јајцеклетката со сперматозоидот. Јајцеклетката ли јајцеклетките се образуваат во репродуктивниот орган наречен оогониум (кај нижите растенија) ли архегониум ( кај вишите растенија ). Сперматозоидите се образуваат во машкиот репродуктивен орган – антерудиум. Оогамијата е присутна кај алгите, габите, мововите и папратите. Суштинска разлика во тој процес не постои меѓу споменатите групни растенија, освен во градбата на репродуктивните органи. Кај макроскопската зелена алга хара (Chara) воочливи се и микроскоп оогониите и антеридиите, кои имаат сложена  микроскопска градба. Тие се наоѓаат на сто растение во непосредна близина. Меѓутоа кај морската кафеава алга диктиота (Dictyota), се познати машки и женски растенија. Машките ги носат антеридниите во групи, а женските – ооргиите, исто така во лепезести групи. Кај мововите на гаметофитното растение се развиваат антеридиите и архегониите. По оплодувањето се добива зигота која ‘рти директно во спорофит. Процесот од оплодување на јајцеклетката до развиток на спорофитното растение е различен кај различните мовови. Кај папратите, како и кај мововите, се развиено репродуктивните органи – архегонии и антеридии. Тие се наоѓаат на аметофитното растение кое е во правилно сменување со спрофитното. Кај цветните растенија гаметофитната генерација е редуцирана најсилно, а самите растенија претставуваат спорофитната генерација.
Опрашување и оплодување кај цветните растенија
Во еволуцијата на растенијата, последни се јавиле цветниците. Тие се најсложено градени растителни форми кај кои е развиен цвет како орган за полово размножување. Всушност цветот претставува скусен изданок чии листови се тансформираат во чашка, венче, прашници и плодник. Прашникот се состои од тенок конец кој на врвот носи прашничка торбичка. Во прашничката торбичка како резултат на мејотичните делби, настануваат многубројни поленови зрна со хаплоиден број на хромозоми. Затоа прашниците се сметаат како машки полови органи. Плодникот е женски орган на цветот. Во цветот можат да постојат еден или повеќе плодници. Плодникот е изграден од едно, две или повеќе ливчиња кои се сраснати меѓу себе. На плодникот обично се разликуваат столпче, устенце и долен проширен дел. Устенце најчесто е лепливо, а тоа придонесува за прифаќање на поленовите зрна. Во плодникот се наоѓаат поголем број семени зачетоци. Секој семен зачеток е обвиен со една обвивка (интегумент), а во горниот дел има еден отвор наречен микропила. Под интегументот е внатрешното ткиво ( нуцлеус). Една клетка од нуцлеусот која е најкрупна  и најбогата со цитоплазма се дели мејотично, а потоа митотично, а како резултат на таа делба се добиваат четири клетки со редуциран број хромозоми. Три од нив денегирираат, а четвртата започнува да се храни со ткивото на нуцлеусот и преминува во ембриалната торбичка се дели трипати одно по друго, така што се добиваат осум јадра кои се групираат по три на половите на емброналната торбичка, каде што се образуваат по три клетки, а преостанатите две јадра се спојуваат во едно диплоидно јадро кое останува во центарот. Една од трите клетки кои се наоѓаат во горниот дел на ембрионалната торбичка е јајцеклетката, а другите две се помошни клетки (синергиди). Во ваква состојба ембрионалната торбичка е способна за оплодување. Пред оплодувањето, настанува опрашување.
Опрашувањето претставува пренесување на поленовиот прав на устенцето од плодникот. Тоа станува на различни начини, со ветер со инсекти, со птици и др. Многу ретко е застапено самоопрашување, бидејќи во цветот постојат низа механизми кои го спречуваат тоа. Познато е дека самоопрашувањето не обезбедува комбинација на наследните особини, а со тоа се намалува можноста за разновидност и адаптација на растенијата. Оплодувањето е процес кој започнува со паѓањето на поленовото зрно на устенцето на плодникот,  каде што тоа почнува да ‘рти. ‘Ртењето се манифестира во образување на поленова цевка, која се пробива низ ткивото на столпчето минува преку отворот ( микропила ) на семениот зачеток и доаѓа до јајцеклетката. Истовремено со создавањето на поленовата цевка, која се пробива низ ткивото на столпчето, минува преку отворот ( микропила ) на семениот зачеток и доаѓа до јајцеклетката. Истовремено со создавањето на поленовата цевка, генеративното јадро кое се наоѓа во поленовото зрно ( генеративно јадро е едно од двете јадра што ги содржи поленовото зрно ) се дели на две спермални јадра кои се способни да извршат оплодување. Едното спермално јадро се спојува со јадрото на јајцеклетката. Оплодената јајцеклетка се развива понатаму во ембрион односно ново растение. Другото спермално јадро се спојува со централното диплоидно јадро на ембрионалната тробичка, при што се добива триплоидно јадро. Со делбата на централното триплоидно јадро се образува хранливо ткиво наречено ендосперм, кое служи за исхрана на ембрионот. Секој ембрион се развива во семка, која по обликот и големината е различна кај различните растенија. Распространувањето на семките станува на најразлични начини зависно од местото каде што се развива растението, па затоа растенијата имаат најразлични приспособувања. Според својата градба цветовите покажуваат голема разновидност. Сето тоа е резултат на приспособувањето кон начнот на опрашување. Еднополните цветови ( кои имаат само прашници или само плодник) се опрашуваат со помош на ветер. Таков е случајот со цветовите на дабот, буката, оревот, леската и др. Кај повеќето скриеносемени растенија цветовите се двополови и опрашувањето  се врши со животни, главно инсекти, а во тропските подрачја со птици, колибри. Помал број од скриеносемените растенија имаат поединечни цветови. Кај повеќето цветовите се групирани во групи, соцветија. Тие се појавиле во текот на еволуцијата, како резултат на разградување на цветниот изданок.
Вапавска Краста (Голем Папрадник)
Вапавска Краста — археолошко наоѓалиште во дебарското село Голем Папрадник. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на височинка што доминира над висорамнинката на Жупа, каде се гледаат остатоци од фортификација која го штитела патот што водел за Коџаџиско Кале. Во 1980 година, при изградбата на патот Жупа-Коџаџик, во подножјето на Вапавска Краста бил откриен дел од мозаичен под со геометриски мотиви, изведен во опус тессалатум.
Грајц
Грајц (Greiz) — град во Тирингија и е главен град на округот Грајц. Грајц се наоѓа во источниот дел на Тирингија на реката Вајсе Елстер.
Во текот на Втората светска војна, Грајц не доживеал многу штета, иако три од петте моста во градот биле уништени. Во 1941, Улф Мерболд е роден тука, кој во 1983 станал првиот астронаут од Сојузна Република Германија (Зигмунд Јен, роден само 40 километри оттука, бил првиот германски вселенски патник, претставувајќи ја Германската Демократска Република во 1978 како космонаут).
Константин (Алжир)
Константин или Квусантинах (арапски:  قسنطينة ) е главен град на истоимената провинција во североисточен Алжир. Градот се наоѓа на околу 80 км од брегот на Средоземното Море.
Сметан за главен град на источен Алжир, Константин има преку 500,000 жители (750,000 со агломерацијата), правејќи го третиот најголем град во земјата (по Алжир и Оран). Првобитно градот бил населен со феникиски мигранти. Бил именуван по Константин I од Римското Царство, кој наредил градот повторно да се изгради. Претходното име било Цирта.
Абдул Азис
Абдул Азис (عبد العزيزاول; AbdülAzīz; во  -  година во ) — 32-риот Султан на Отоманското Царство кој владеел во периодот од 1861 до 1876 година, наследувајќи го Абдул Меџит І. Тој бил син на Махмуд II и Пертевнијал султан. Абдул Азис бил наследен од од својот брат Мурат V.
Рани години
Негови родители биле Махмуд II и Пертевнијал султан (1812–1883), првично наречена Бесиме. Во 1868 г. година француската кралица Евгенија била во посета на Цариград и била донесена од страна на султанот на неговата мајка во Долмабахче, но наводно Пертевнијал била навредена од присуството на странска жена во харемот, и ја поздравила кралицата со шамар во лице, кое речиси довело до меѓународен инцидент.
Џамијата Пертевнијал Султан била изградена под покровителство на неговата мајка. Градежните работи започнале во ноември 1869 година, а џамијата била завршена во 1871 година.
Неговите баби и дедовци по татко биле султанот Абдул Хамид I и Накшидил султан. Неколку извештаи ја идентификуваат неговата баба како братучетка на француката царица. Пертевнијал била сестра на Кушијар Кадин, трета сопруга на Ибрахим-паша од Египет. Кушијар и Ибрахим биле родители на Исмаил-паша.
Управување
Уште пред да дојде на престолот во 1857 година му се родил син Јусуф Изедин. Во периодот од 1861 до 1871 година Абдул Азис продолжил да ги спроведува реформите од Танзиматот на чело со неговите главни министри Мехмед Фуад-паша и Мехмед Емин Али-паша. Новата административна поделба на Отоманското Царство односно воведувањето на вилаетите било направено во 1864 година а Државниот совет во 1868 година. Во 1861 година Истанбулскиот универзитет бил организиран во модерна академска институција а образованието било организирано по француски модел.
Абдул Азис одржувал добри односи со Второто Француско Царство и Британското Царство. Во 1867 година тој станал првиот отомански султан кој бил во посета на Западна Европа. Неговата посета вклучувала посета на „Изложба Универсел“ (1867) во Париз и патување во Обединетото Кралство каде бил прогласен за Витез на Подвеската од кралица Викторија и каде му била покажана флотата на Кралската морнарица заедно со Исмаил-паша. Тој патувал со приватен железнички автомобил, кој денес може да се најде во музејот „Рахми М. Коч“ во Истанбул. Неговите колеги-витези биле Чарлс Гордон-Ленокс, 6-ти војвода од Ричмонд, Чарлс Манерс, 6-ти војвода од Рутланд, Хенри Сомерсет, 8-ми војвода од Бофор, принцот Артур, (син на кралицата Викторија ), Франц Јосиф и Александар II.
Исто така, во 1867 година, Абдулазиз станал првиот османлиски султан кој официјално ја признал титулата Кедив (вицекрал) што ја користел Вали (гувернер) на османлискиот ејалет од Египет и Судан (1517–1867), кој на тој начин станал автономен османлиски Кедиват Египет и Судан (1867–1914). Мухамед Али Паша и неговите потомци биле гувернери на Отоманскиот Египет и Судан од 1805 година, но биле подготвени да ја користат повисоката титула Кедив, која не била призната од отоманската влада до 1867 година. За возврат, првиот Кедив, Исмаил-паша, се согласил една година порано (во 1866 година) да ги зголеми годишните приходи од данок што Египет и Судан ќе ги обезбедат за османлиската каса. Помеѓу 1854 и 1894 година, приходите од Египет и Судан честопати биле декларирани како гаранција од страна на османлиската влада за позајмување заеми од британски и француски банки. Откако османлиската влада прогласила суверен стандард за отплата на нејзиниот надворешен долг на 30 октомври 1875 година, што ја предизвикало Големата источна криза во балканските провинции на царството и кое довело до Руско-турската војна (1877–78) и воспоставување на Османлиската управа за јавен долг во 1881 година, се зголемила важноста на Велика Британија за гаранциите во врска со османлиските приходи од Египет и Судан. Во комбинација со многу поважниот Суецки Канал, кој бил отворен во 1869 година, овие гаранции биле влијателни во одлуката на британската влада да ги окупира Египет и Судан во 1882 година, со изговор дека ќе и помогнат на османлиско-египетската влада да го задуши Бунтот Ураби (1879– 1882 година). Египет и Судан (заедно со Кипар) номинално останале отомански територии до 5 ноември 1914 година, кога Британското Царство објавило војна против Отоманското Царство за време на Првата светска војна.
До 1871 година и Мехмед Фуад-паша и Мехмед Емин Али-паша веќе биле мртви. Второто Француско Царство доживеало пораз во Француско-пруската војна од Северногерманскиот Сојуз под водство на Кралство Прусија. Абдулазиз се обратил кон Руското Царство за пријателство, бидејќи немирите во балканските провинции продолжувале. Во 1875 година, херцеговскиот бунт бил почеток на понатамошните немири во балканските провинции. Во 1876 година, Априлското востание се проширило меѓу Бугарите, а Русија постојано била на страната на бунтовниците. По ова следувале и убиствата на конзулите во Солун.
Големите расходи на султанот за отоманската морнарица како и големите палати довеле до зголемување на јавниот долг на земјата и до зголемување на незадоволството меѓу народот. Така на 30 мај 1876 година бил соборен од престолот од страна на неговите министри, а по неколку дена и починал.
Смрт
Смртта на Абдулазиз во палатата Чираган во Истанбул неколку дена подоцна била документирана како самоубиство.
По симнувањето од престолот на султанот Абдулазиз, тој бил однесен во една соба во Топкапи-сарај. Оваа просторија била истата во која бил убиен султанот Селим III. Собата го загрижувала расчинетиот султан главно поради заканата за неговиот живот и тој подоцна побарал да биде преместен во Беглербеговскиот дворец. Неговото барање било одбиено и тој бил преместен во палатата Ферије. Тој сепак станувал сè повеќе нервозен и параноичен поради неговата безбедност. Утрото на 5 јуни, Абдулазиз побарал пар ножици за да ја скрати брадата. Набргу по ова, тој бил пронајден мртов, со две рани на рацете.
На неколку лекари им било дозволено да го испитаат неговото тело и било констатирано дека станува збор за самоубиство. Еден од тие лекари изјавил дека „''Неговата кожа беше многу бледа и целосно ослободена од модринки, траги или дамки од кој каков било вид. Немаше никакви знаци на усните што укажуваат на задушување, ниту каков било знак на притисок на грлото''“.
Тврдења за атентат
Неџип Фазил Кисакурек, исламистички идеолог, добро познат по своите екстремни антисемитистички идеи, бил првиот автор кој значително ја одбележил смртта на Абдулазиз како атентат. Тој тврдел дека станува збор за тајна операција спроведена од Велика Британија и нејзините полномошници со антиисламска мотивација, наведувајќи ги Англичаните како најголем непријател на исламот.
Друго слично тврдење се заснова на книгата „Мемоари на султанот Абдулхамид II“. Во книгата, Абдулхамид тврди дека султанот Мурат V започнал да покажува знаци на параноја, лудило и континуирана несвестица и повраќање сè до денот на неговото крунисување, па дури и се фрлил во базен, викајќи им на неговите чувари за да си го заштити животот. Високо рангираните политичари од тоа време се плашеле дека јавноста ќе се налути и ќе се побуни за да го врати Абдулазиз на власт. Така, тие го договориле атентатот врз Абдулазиз со сечење на зглобовите и објавиле дека извршил самоубиство.
Оваа книга на мемоари обично се нарекува сведоштво од прва рака за атентатот врз Абдулазиз. Сепак, подоцна било докажано дека Абдулхамид II никогаш не напишал ниту диктирал таков документ. Книгата се покажала како голема измама, и веројатно билас направена од политичко-исламистички мотивации во ерата на секуларната република.
Фотографијата објавена во книгата „Hatıra-i Uhuvvet: Portre Fotoğraflarının Cazibesi 1846-1950“ од Бахатин Озтунџај исто така има големо внимание од теоретичарите на заговор. На фотографијата, Абдулазиз, се претпоставува дека е соборен, се гледа како седи пред камерата. На обете страни, двајца мажи стојат, а еден од нив се гледа со наводен масонски скриен гест на раката. И покрај тоа што ништо не може да потврди дека има насилство на фотографијата, според некои се претпоставува дека доказ за атентатот е потпирањето на столот на поранешниот султан кое се смета за непочитување и популарното исламистичко верување дека масонеријата е заснована на јудаизмот.
Грција
Грција, официјално Република Грција (Ελλάδα, Елада; историски, Елас) — земја која се наоѓа во Јужна и Југоисточна Европа со население од околу 11 милиони според податоци од 2016 година. Атина е главен град на државата и најголемиот град, по што следи Солун.
Грција се наоѓа на раскрсница помеѓу Европа, Азија и Африка. Земјата се наоѓа на јужниот дел на Балканскиот Полуостров и има копнени граници со Бугарија, Македонија и Албанија на север, и со Турција на исток. Грција граничи на исток со водите на Егејското Море, на запад Јонското Море и на југ со Средоземното и Критскотото Море. Грција има најдолго крајбрежје на средоземниот слив и 11-тата најдолга крајбрежна линија во светот со должина од 13.676 километри, со голем број острови, од кои 227 се населени. Осумдесет проценти од Грција е планински, а планината Олимп е највисокиот врв на 2918 метри. Земјата се состои од девет географски региони: Македонија, Централна Грција, Пелопонез, Тесалија, Епир, Егејските Острови (вклучувајќи ги Додеканезите и Киклади), Тракија, Крит и Јонските Острови.
Грција се смета за лулка на западната цивилизација, како родно место на демократијата, западната филозофија , западната литература, историографијата, политичките науки, големите научни и математички принципи, западната драма , а особено Олимписките игри. Од 8 век п.н.е., Грците биле организирани во различни независни градови-држави, познати како полиси, кои го опфаќале целиот средоземен регион и Црното Море. Филип Македонски го обединил најголемиот дел од територијата на денешна Грција во 4 век п.н.е., додека неговиот син и наследник Александар Велики за многу брзо време го освоил најголемиот дел од античкиот свет, од источниот Медитеран до Индија. Грција била припоена од Рим во 2 век п.н.е., станувајќи составен дел на Римското Царство и нејзиниот наследник, Византија, во која доминантен бил грчкиот јазик и култура. Грчката Православна Црква, основана во првиот век, помогнала во обликувањето на модерниот грчки идентитет и ги пренела грчките традиции во поширокиот православен свет. Паѓајќи под османлиска власт во средината на 15 век, модерната национална држава на Грција се појавила во 1830 година по војната за независност. Богатото историско наследство на Грција се рефлектира од неговите 18 локации на светско наследство на УНЕСКО.
Суверената држава Грција е унитарна парламентарна република и развиена земја со напредна економија со висок приход, висок квалитет на живот и многу висок стандард на живеење. Како основачки член на Обединетите нации, Грција била десеттиот член која се приклучила на Европската Заедница во 1981 година (претходник на Европската Унија) и е дел од Еврозоната од 2001 година. Исто така е член на бројни други меѓународни институции, вклучувајќи го и Советот на Европа, НАТО ОЕСР од 1961,, Организацијата за економска соработка и развој (ОЕЦД), Светската трговска организација (СТО), Организацијата за безбедност и соработка во Европа (ОБСЕ) и Меѓународната организација на франкофонијата (ОИФ), ЗЕУ од 1995 и ЕВА од 2005 итн. . Единственото културно наследство на Грција, големата туристичка индустрија, истакнатиот шпедитерски сектор и геостратегиското значење ја класифицираат земјата како средна сила. Таа е најголемата економија на Балканот, каде што е значаен регионален инвеститор.
Потекло на поимот
Имињата за нацијата Грција и грчкиот народ се разликуваат од имињата што се користат на други јазици, локации и култури. Грчкото име на земјата е Хелас   или Елада (грчки: Ελλάς или Ελλάδα. Официјално име на земјата е Република Грција.
Ран период
Најраните докази за присуството на човечки предци во јужниот дел на Балканот, датирани на 270.000 п.н.е., се наоѓаат во пештерата Петралона, во грчката провинција Македонија. Сите три фази на камено време (палеолит, мезолит и неолит) се застапени во Грција, на пример во пештерата Франхти. Неолитските населби во Грција, кои датираат од 7 милениум п.н.е. , се најстари во Европа со неколку векови, бидејќи Грција лежи на патот преку кој земјоделството се проширило од Блискиот Исток во Европа. .
Грција е дом на првите напредни цивилизации во Европа и се смета за родно место на западната цивилизација  , почнувајќи од Кикладската цивилизација на островите на Егејско Море околу 3200 година п.н.е. , минојската цивилизација на Крит (2700-1500 п.н.е.), како и микенската цивилизација (1600-1100 п.н.е.). Овие цивилизации имале рана форма на грчки јазик. Микенците постепено ги апсорбирале Минојците, но насилно пропаднале околу 1200 п.н.е., за време на регионални превирања познати како колапсот на бронзеното време. Ова довело во период познат како Грчки мрачен век, од кој пишаните записи се отсутни.
Антички период
Крајот на т.н. Мрачен период традиционално датиран во 776 п.н.е., година на првите Олимписки игри. Се верува дека Илијада и Одисеја, основните текстови на западната книжевност, биле составени од Хомер во VII или VI век п.н.е. Со крајот на мрачниот период, се појавиле различни царства и градови-држави низ грчкиот полуостров, кои се прошириле на брегот на Црното Море, јужна Италија (Магна Грција) и Мала Азија. Овие држави и нивните колонии достигнале големи нивоа на просперитет што резултирало со невиден културен бум, изразен во архитектурата, драмата, науката, математиката и филозофијата. Во 508 п.н.е., Клистен го воспоставил првиот демократски систем во светот во Атина.
Недостатокот на политичко единство во Грција резултирало со чести конфликти меѓу грчките држави. Најразурната внатрешно-грчка војна била Пелопонеската војна (431-404 п.н.е.), освоена од Спарта и одбележувајќи го распаѓањето на Атинското Царство како водечка сила во Стара Грција. И Атина и Спарта подоцна биле засенети од Теба и на крајот Македонија, кога територијата на денешна Грција била освоена од страна на Филип II. И покрај ваквиот развој, грчкиот свет останал во голема мера фрагментиран и необединет под една власт сè до освојувањето на територијата од страна на Рим. Спарта не се приклучила на Лигата и активно се борела против неа.
По смртта на Филип II, неговиот наследник Александар од територијата на денешна Грција ја започнал својата експанзија кон Персија, достигнувајќи големи воени успеси и територијално проширувајќи ја Македонија до денешна Индија. Неговата империја се разделила на неколку царства по неговата смрт, од кои најпознати се Селевкидското Царство и Птолемејски Египет. Во текот на овојпериод започнала миграцијата во Александрија, Антиохија, Селевкија и многу други нови хеленистички градови во Азија и Африка. Иако политичкото единство на царството на Александар не можело да се одржи, тоа резултирало со хеленистичка цивилизација и ширење на грчката култура на териториите освоени од Александар. Општо земено, грчката наука, технологија и математика го достигнале својот врв за време на хеленистичкиот период.
Римски период
По смртта на Александар, династијата Антигониди, ја воспоставила својата контрола над Македонија до 276 п.н.е. Од околу 200 п.н.е., Римската Република започнала да ја освојува територијата на денешна Грција, пред сè Македонија. Поразот на Македонија во Битката кај Пидна во 168 п.н.е. го означил крајот на Антигонидската моќ. Во 146 п.н.е., Македонија била припоена како провинција од Рим, а остатокот од територијата на денешна Грција станал римски протекторат.
Процесот бил завршен во 27 п.н.е. кога римскиот цар Октавијан Август го анектирал остатокот од Грција и го конституирал како сенаторска провинција Ахаја. И покрај нивната воена супериорност, Римјаните се восхитувале и биле под силно влијание на достигнувањата на грчката култура, па оттука познатата изјава на Хорациј: Graecia capta ferum victorem cepit („Грција, иако заробена, го зеде заробениот завојувач“). Римските херои како што Скипион Африканецот, имале тенденција да проучуваат филозофија и ја сметале грчката култура и наука како пример што треба да се следи. Слично на тоа, повеќето римски цареви имале голема восхит за нештата што ги имале Грците во природата. Римскиот цар Нерон ја посетил Грција во 66. н.е. и настапил на Древните олимписки игри, и покрај правилата против не-грчкото учество. Адријан особено ги сакал Грците. Пред да стане цар, тој служел како истоимен архонт на Атина.
Грчките заедници на хеленистичкиот исток биле поврзани во ширењето на раното христијанство во 2 и 3 век, и раните водачи и писатели на христијанството (особено Св. Павле) биле претежно грчки, иако генерално не од самата Грција. Новиот завет е напишан на грчки, а дел од неговите делови ја потврдуваат важноста на црквата во Грција во раното христијанство. Сепак, голем дел од Грција се држел за паганството, а древните грчки верски практики сè уште биле во мода кон крајот на IV век од н.е. , кога истите биле забранети од римскиот цар Теодосиј I во 391-392 година. Последните олимписки игри се одржаале во 393 година, и многу храмови биле уништени или оштетени во векот што следувал. Во Атина и во руралните средини, паганството опстојувало и во 6 век од н.е. , па дури и подоцна. Затворањето на Неоплатонската академија во Атина од страна на царот Јустинијан во 529 година многумина го сметаат за крај на антиката, иако постојат докази дека Академијата продолжила со своите активности по некое време после тоа. Некои оддалечени области, како што е југоисточниот дел на Пелопонез, останале пагански сè до 10 век од н.е.
Византиски период
Источното Римско Царство, по падот на Западното Римско Царство во 5 век, е конвенционално познато како Византија и траело до 1453 година. Со својата престолнина во Цариград, неговиот јазик и книжевна култура бил грчки, а неговата религија била претежно православна.
Од 4 век, балканските територии на Византија, вклучувајќи ја и Грција, страдале од варварските инвазии. Нападите и уништувањето на Готите и Хунтите во 4 и 5 век и словенската инвазија на Грција во 7 век резултирала со драматичен колапс во царскиот авторитет на грчкиот полуостров. После словенската инвазија, царската влада ја задржала формалната контрола само на островите и крајбрежните области, особено на густо населените ѕидини како Атина, Коринт и Солун, додека некои планински подрачја во внатрешноста се одржале сами и продолжиле да го признаваат царскиот авторитет. Надвор од овие подрачја, се смета дека ограничен број на словенски населби биле основани, иако на многу помал простор отколку што претходно се сметало. Меѓутоа, ставот дека Грција во доцната антика доживеала криза на пад, фрагментацијата и депопулацијата денес се смета за застарен, бидејќи грчките градови покажуваале висок степен на институционален континуитет и просперитет помеѓу 4 и 6 век од н.е. (а можеби и подоцна). Во почетокот на 6 век, Грција имала околу 80 градови според хрониката на Синекдем, а периодот од 4 до 7 век од н.е. се смета за голем просперитет не само во Грција, туку и во целиот Источен Медитеран.
До 8 век речиси цела денешна Грција била под јурисдикција на Светата столица во Рим според системот на Пентархија. Византискиот цар Лав III ја проширил границата на Цариградската патријаршија кон запад и север во 8 век.
Византиското закрепнување на изгубените провинции започнало кон крајот на 8 век, а најголемиот дел од грчкиот полуостров повторно бил под царска контрола, во етапи, во текот на 9 век. Овој процес бил олеснет од голем прилив на Грци од Сицилија и Мала Азија до грчкиот полуостров, додека во исто време многу Словени биле заробени и повторно населени во Мала Азија, а останатите биле асимилирани. Во 11 и 12 век враќањето на стабилноста резултирало со силен економски раст. Во тоа време, Грчката православна црква исто така била инструментална во ширењето на грчките идеи во поширокиот православен свет.
По Четвртата крстоносна војна и падот на Цариград во 1204, континентална Грција била поделена помеѓу Епирското Деспотство (византиска држава-наследник) и француско владеење (познато како Франкократија), додека некои острови биле под Венецијанско владеење. Повторното освојување на византискиот царски град во Цариград во 1261 година било придружено со закрепнување на голем дел од грчкиот полуостров, иако Ахајското Кнежевство во Пелопонез и Епирското Деспотство на север останале значајни регионални сили во 14 век, додека островите останале под контрола на Џенова и Венеција. За време на династијата Палеолози (1261-1453) се појавила нова ера на грчкиот патриотизам придружена со враќање назад во Стара Грција.