cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пунски војни
Трета пунска војна
Во 149., Римјаните го опсадиле градот. Картагинците, кои немале своја војска, се обидувале да се одбранат на најневозможни начини: дури ги правеле јажињата за катапултите од косите на жените. Но, воената надмоќ на Римјаните конечно дошла до израз и тие ја пробиле одбраната на градот во 146.г.п.н.е. Тие го уништиле градот, систематски го запалиле и разурнале, и целокупното население го одвеле во ропство.
NGC 3618
NGC 3618 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3618 се споменува и како UGC 6327, MCG 4-27-14, MK 1288, CGCG 126-25.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3618 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3618 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Лидски замок (Белорусија)
Лидски замок (Лідскі замак; Лидский замок) – замок во градот Лида во Гродњенска Област, на запад од Белорусија. Еден е од неколкуте замоци кои ги подигнал големиот литвански кнез Гедимин на почетокот на 14 век за подобра одбрана на своите земји од упади на тевтонските крстоносни витези.
Ким Мехмети
Ким Мехмети (Грчец, Скопје, 10 декември 1955 - ). Романописец, раскажувач, есеист, полемичар, публицист и преведувач кој објавува на мајчин – албански јазик и на македонски јазик.
Лидски замок (Белорусија)
Историја
Замокот е изграден на природно возвишување опкружено со две реки, Каменка и Лидзеја на исток и запад, додека на северната страна постоел канал со ширина од 20 метра кој го раздвојувал замокот од остатокот на населбата. Изградбата почнала во текот на 1323 година, а како главен градежен материјал бил користен камен (ѕидовите подоцна биле зајакнати со црвена цигла). Изградбата завршила во 1328 година. Замокот бил изграден во облик на неправилен квадрат со две кули една спроти друга. Во внатрешноста на замокот се наоѓала и православна црква која во 1533 година била преместена во средиштето на градот, како и бројни важни институции на тоа време (суд, архив).
Ким Мехмети
Еден е од основачите на неделникот на албански јазик „Лоби„, кој излегуваше во Скопје од 2001 – 2006 година. Бил уредник на списанието за култура на албански јазик „Јехона„ (Скопје) како и уредник за издавачката дејност при НИК „Флака е велазеримит (1991-1992). Во Институтот Отворено Општестсво – Македонија, работел како координатор за издавачка дејност. Потоа работел како извршен директор на „Центарот за мултикултурно разбирање и соработка“ (1997-2003) во Скопје, каде што бил творец на многу граѓански иницијативи за афирмирање на мултиетничките и мултикултурните концепти. Од 2003 – 2004, бил Заменик-генерален директор на МТВ, каде поднесе оставка заради неслагања со партизацијата на овој јавен информативен сервис. Ким Мехмети е иницијатор на повеќе граѓански иницијативи во Македонија и во регионот. Член е на повеќе совети на регионални граѓански организации. Од 1994 – 2004 бил главен и одговорен уредник на балканската Алтернативна информативна мрежа (АИМ) за Македеонија и координатор на истата за Јужен Балкан. Сега е Претседател на Граѓанското движење „Поинаку“ која се залага за афирмација на демократските вредности и заштита на човековите права.
Ким Мехмети пишува на албански и на македонски јазик. Тој е типичен билингвален творец, и несомнено е дека денес претставува еден од најафирмираните албански писатели, и истовремено еден од најинтересните претставници на новиот бран во современата македонска проза. Своите први литературни творби ги објавил во почетокот на осумдесеттите години, во Хрватска. Мехмети е роден раскажувач, тој нема склоности кон тезите, туку се предава на ткаењето на раскажувачката материја. Затоа неговата проза е исклучително привлечна. Читателот едноставно се вовлекува во заводливата игра на одгатнување на тоа што го испретплетува неговата жива имагинација во распонот меѓу фантазмагоријата на вистинското и реалноста на имагинарното. Судбината, како мерило на животот, битно го означува сето негово прозно творештво.
Лидски замок (Белорусија)
Историја
Иако замокот имал утврдени ѕидини, во неколку наврати паднала под власт на напаѓачите. Витезите од Тевтонскиот ред го освоиле Лидскиот замок во два наврати, во 1384 и 1392 година.
Ким Мехмети
Неговите творби се преведени на германски, англиски, француски, турски, хрватски и други јазици. Застапен е во повеќе антологии.
Лидски замок (Белорусија)
Историја
Во текот на Големата северна војна (1700—1721) Швеѓаните во два наврати го опустошиле замокот (и самиот град Лида) и двата пати ги срушиле неговите кули. Последната голема битка под ѕидините на Лидскиот замок се случила во 1794 година за време на востанието на Тадеуш Кошќушко против Русите.
Ким Мехмети
Романи и раскази:
“Прашината што никнува” (“Pluhuri që mbin”, Flaka e vëllazërimit, Shkup,1986.), раскази на албански јазик, “Тагување” (“Dënesje, Rilindja, Prishtinë, 1988.), раскази на албански јазик, “Поместени распсодии, ( Мисла, Скопје, 1989.), раскази на македонски јазик, “Седум ноќи тага” (“Shtatë netë dënesje”, Rilindja, Prishtinë, 1990.), роман на албански јазик “Седум ноќи тага” (Мисла, Скопје, 1990.), роман на македонски јазик, “Болеро” (“Bolero”, Rilindja, Prishtinë, 1991.), раскази на албански јазик, “Начек” (Култура, Скопје, 1991.), раскази на македонски јазик, “Судбина” (“Fati”, Flaka e vëllazërimit, Shkup,1992.), раскази на албански јазик, “Судбината на Фатуше” (“Fati i Fatushes, FI-GA, Tetovë, 1994.), раскази на албански јазик, “Смртта на маѓосницата” (“Vdekja e magjistares”, Shtëpia Botuese e Lidhjes së Shkrimtarëve, Tiranë, 1994.), раскази на албански јаизк, “Рибата екстасис” ( Култура, Скопје, 1994.), раскази на македонски јазик, “Собирачи на овенати цвеќиња” (“Mbledhësit e luleve të vyshkura”, FI-GA, Tetovë, 1995.), раскази на албански јазик, “Нора” (ИК Феникс, Скопје, 1996.), избор раскази на македонски јазик, “Месечев цвет” (“Lulehëna”,Dukagjini, Pejë, 1997.), раскази на албански јазик, “Месечев цвет” ( Logos-A, Skopje, 1997.), раскази на македонски јазик, “Село на проколнатите деца” (“Fshati i fëmijve të mallkuar”, Dukagjini, Pejë, 1998.), роман на албански јазик, “Село на проколнатите деца” ( Зумпрес, Скопје, 1998.), роман на македонски јазик, “Село без гробишта” (“Fshati pa varreza”, Dukagjini, Pejë, 2000.), раскази на албански јазик, “Тамо и некогаш” (“Atje dhe dikur”, Dukagjini, Pejë, 2002.), роман на албански јазик, “Село без гробишта” ( Макавеј, Скопје, 2003.), раскази на македонски јазик, “Ритуалите на Нишане” (Ritet e Nishens”, Dukagjini, Pejë, 2004.), роман на албански јазик, “Ритуалите на Нишане” ( Макавеј, Скопје, 2006.), роман на македонски јазик, “Куќа на карјот од селото” (“Shtëpia në fund të fshatit”, Toena, Tiranë, 2006.), избор раскази на албански јазик, „Во џебот на елекот на баба ми„ („Në xhepin e jelekut të gjyshes”, Toena, Tiranë, 2007), раскази на албански јазик, „Така оди човекот„ (“Ashtu ecën njeriu”, Ideart, 2007, Tiranë), книга за Али Алиу
Објавени дела на други јазици:
“Das Haus am Ende des Dorfes” (Zeitgenössische Erzählungen aus Mazedonien) („Куќа на крајот на селото“ (Современи раскази од Македонија)), Drava Verlag, Klagenfurt, 2001., антологија на современа македонска проза на германски јазик, “Das Dorf der verfluchten Kinder” (“Село на проколнатите деца”, Drava Verlag, Klagenfurt, 2002.), роман на германски јазик, “Balkan Beauty, Balkan Blood” (Modern Albanian Short Stories, 2006.), антологија на албанскиот расказ на англиски јазик
Лидски замок (Белорусија)
Историја
После големиот пожар кој во 1891 година го зафатил градот и уништил голем дел од градбите во него, југозападната кула и делови од западниот ѕид биле срушени, а материјалот бил искористен за обнова на опожарените куќи. Целосното уништување на градбата е спречено од екипа археолози од Санкт Петербург, а делумна обнова на ѕидините била вршена во текот на 1920-тите години. На 22 јануари 1940 година, по Сталинова одредба, замокот бил прогласен за археолошки споменик, а во 1953 година бил ставен под државна заштита.
Поинтензивна реставрација започнала во текот на 1982 година кога дотраените цигли биле заменети со нови, испечени на традиционален и автентичен начин. Реставрирани биле сите ѕидови, а секој од нив бил висок 12 метра. Целокупната реставрација била завршена во 2010 година.
Секоја година во замокот се одржува традиционален турнир во средновековни витешки дисциплини. Кулите се претворени во музеи со постојани поставки поврзани со историјата на замокот и градот.
Ѓорги Димовски-Цолев
Ѓорги Димовски-Цолев (, –, ) – македонски историчар и педагог.
Животопис
Роден е во 1929 година во село Горно Српци, Битолско. Основно и средно образование завршил во Битола, а потоа завршил Филозофски факултет, група историја, на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“.
Целиот свој работен век го поминал како професор по историја во гимназијата „Јосип Броз-Тито“ и на Педагошката академија образувајќи и воспитувајќи бројни генерации средношколци и студенти. Како професор практичар работел на пишување учебници за VII одделение и II клас како соавтор. Паралелно со образовно-воспитната дејност го истражувал, проучувал и публикувал минатото на Битола и Битолско. Со свои трудови учествувал на повеќе научни собири и истите ги публикувал. Покрај научните трудови публикува хроники, монографии и библиографии. Трудовите се објавени во стручни и научни списанија, зборници од симпозиуми.
Награди
Како автор на повеќе од 100 труда, за својата долгогодишна работа ги добил наградите :
116 п.н.е.
116 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 116. година пред новата ера, 116. од првиот милениум п.н.е., 16. од 2 век п.н.е. и седма од 110-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5392 и 5393 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4634 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3644 и 3645 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 637.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 116 година се протега во 2520 и 2521, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2580 и 2581 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 427. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 760 и 759 исламска година пред хиџра.
Вуелта а Еспања 2019 - етапа 12 до етапа 21
Вуелта а Еспања 2019 е 74. издание на Вуелта а Еспања, една од трите големи трки во велосипедизмот. Вуелта започнала во Торевиеха со екипен хронометар на 24 август, а етапата 12 се одржала на 5 септември со етапа од Сиркуито де Навара. Трката завршила во Мадрид на 15 септември.
1598 во музиката
1598 година во музиката содржи некои значајни настани.
Жан Виденов
Жан Василев Виденов  (роден на во ) е политичар и поранешен премиер на Бугарија во периодот од 1995 до 1997 година.
Ѓорѓе Алфиревиќ
'''Ѓорѓе И. Алфиревиќ''' (Белград, 18 април 1976) е српски архитект, уметник и научник.
Биографија
Ѓорѓе И Алфиревиќ е роден на 18 април 1976 година во Белград. Основно училиште и гимназија завршил во Земун. Дипломирал како архитектонски инженер во 2002 година со одбрана на својата дисертација на Архитектонскиот факултет на Универзитетот во Белград, под наслов Културен центар и станбена населба на Гардош во Земун (ментор: Дарко Марушиќ ). Звањето магистер на науки од областа на архитектурата и урбанизмот, го стекнал во 2010 година на Архитектонскиот факултет на Универзитетот во Белград одбрана на магистерскиот труд под наслов Реновирање и развој на Рајачкте пивници Методи на дизајнирање во контекст на заштитена средина (ментор: Василије Милуновиќ ). Звањето доктор на технички науки го стекнал во 2015 година. година со одбрана на докторската дисертација со наслов Експресионизмот во архитектурата на XX век во Србија на Архитектонскиот факултет на Универзитетот во Белград (ментор: Александар Игњатовиќ).
Ѓорѓе Алфиревиќ низ годините ги преиспитувал своите дела преку есеи и објавувал теоретски трудови. Во исто време, покрај научната работа, станал архитект и автор на згради. Во неговата сфера на интереси и дела е интердисциплинарно истражување на архитектурата и психологијата преку отворени прашања за психолошките ефекти на архитектурата врз корисниците, а од друга страна, архитектурата како артефакт - физичка манифестација на свеста на авторот.
Уметнички работи
Сликарството на авторот е последица на неговото истражување на феномените на чистиот израз и експресивност во уметноста и архитектурата. Тенденцијата кон фигуративното и реалистичното творештво, кое било карактеристично за првиот период од неговото творештво (од 1994 - 2009 г.), Истражувањето се одликува со психолошки состојби и човечки стравови. Клучните одлики кои се евидентни во делата од овој период се: примената на силни контрасти, склоноста кон сликовитост, смелоста на потезите, кои се нагласени до степен на гребење на површината. Сите уметнички елементи го отсликуваат духовниот немир, карактеристичен за раната фаза на неговото сликарство. Вториот период Алфиревиќ (од 2009 - 2014 година) се одликува со апстрактен пристап и теми кои варираат од природни појави до стремеж кон материјализација на енергијата и дематеријализација на формите во природата. Примерите од овој период може семантички да се поврзат со романтичната работа на Вилијам Тарнер и апстрактните концепти на експресионизмот на Џексон Полок, бидејќи авторот ги наведува како чист пример за експресивност во своето истражување. Во делата од овој период доминираат силни контрасти, интензивна боја и фрагментирана структура, со која авторот, како фротеж, се стреми да ги дематеријализира формите до нивото на нивната духовна суштина. <sup class="noprint Inline-Template" style="margin-left:0.1em; white-space:nowrap;">[  <span title="звучи као есеј/састав; написати енциклопедијским стилом">објасни  ]
Најважните дела (избор)
, Токио (соавтор С. Симоновиќ Алфиревиќ)]]
Квалификации за европското првенство во кошарка 2013
Оваа страна ги прикажува квалификациите за EuroBasket 2013.
Квалификувани Тимови
Осум тимови предвреме обезбедија пласман за првенството.
5 групи од 5 тимови, 1 група од 6 тимови (Најдобрите 2 тима од секоја група и 4 најдобро третопласирани ќе се квалификуваат за EuroBasket 2013)
Квалификувани како замја домаќин:
Кваликикувани преку упеството на Летни олимписки игри 2012
Квалифификувани преку учество на Светски олимписки квалификациски турнир во кошарка 2012
Квалификувани преку квалификации
Формат
31 тим беа поделени во 5 групи од 5 тимови и една група од 6 тимови. Најдобрите 2 од секоја група и 4 најдобро третопласирани ќе се квалификуваат за ЕуроБаскет 2013. The games were played between 15 August and 11 September 2012.
Квалификации
Извлекувањето за кавлификациите се одржа на 4 Декември 2011 во Freising, Германија.
Група A
Сите времиња се локални
Group B
All times are local
Group C
All times are local
Group D
All times are local
Group E
All times are local
Group F
All times are local
Ranking of third-placed teams
The four best third-placed teams from the groups qualified automatically for the tournament. As some groups contain six teams and some five, winning percentage is used.
Контроверзии поврзани со Нобеловата награда
Контроверзиите поврзани со Нобеловата награда се некои спорни расправи кои се однесуваат на Нобеловата награда.
За наградата
Нобеловите награди се серија од награди кои посмртно биле воведени како завештание на Алфред Нобел (1895 година). Во моментов тие се доделуваат на личности и организации кои дале придонос за човештвото во областа на физика, хемија, физиологија или медицина, литература и за мир. Одредени значајни примарни области на човековото интелектуално настојување, како што е математиката, филозофијата и општествените истражувања се исклучени од Нобеловите награди. Банката на шведската награда за економски науки во сеќавање на Алфред Нобел е поврзана со Нобеловата награда. Кога Јакоб фон Уекскул ѝ пристапил на Нобеловата фондација со предлог да се основаат уште две нови награди за заштита на животната средина и животот на сиромашните, тој бил одбиен. Тој тогаш ја основал Соодветната егзистенцијална награда, која понекогаш се нарекувала "Алтернативна Нобелова награда". Нова награда - еквивалент на Нобеловата награда, која била создадена специјално за математика, Абелова награда стапила насила во 2003 година.
По доделувањето на првата Нобелова награда во 1901 година, церемонијата, номинациите, наградените и исклучоците предизвикаа критики и поттикнаа контроверзии.
Развивањето на награда-еквивалент на Нобеловата награда за економија во 1969 година, Нобеловата меморијална награда за економски науки, поттикна повеќе расправи за основаноста, ефикасноста и применливоста на оваа награда од која било друга категорија на Нобеловата награда. Друга награда, Нобеловата награда за литература, со текот на годините исто така наиде на мноштво контроверзни критики и ограничувачки прашања, како што и оригиналните зборови на самиот Нобел во врска со Нобеловата награда за литература поттикнаа низа на наводни преосмислени толкувања.
Физика
Џулиелмо Маркони добил Нобелова награда за неговата работа на радиото во 1909 година, иако Националниот институт за патенти на САД првично му го доделил патентот на Никола Тесла, враќајќи се на одлуката во корист на Маркони во 1904 година, а потоа повторно донесувајќи одлука во корист на Тесла во 1942 година. Томас Едисон и Тесла биле спомнати како потенцијални лауреати во 1915 година, меѓутоа денес се верува дека поради нивното непријателство ниеден од нив никогаш не ја добил наградата, и покрај нивните огромни научни придонеси. Постојат одредени показатели кои укажуваат на тоа дека и двајцата се обидувале меѓусебно да си ги минимизираат достигнувањата и правото да ја освојат наградата; дека и двајцата одбиле да ја прифатат наградата доколку другиот прв ја добие; и дека и двајцата ја исклучиле секоја можност да ја поделат наградата – како што се гледа од озборувањата по весниците во тоа време. Тесла имал поголема финансиска потреба за наградата отколку Едисон; во 1926 година тој банкротирал.
Чунг–Јао Чао бил првата личност која фаќала позитрони преку електрон-позитронската анихилација како дипломец на Калифорнискиот институт за технологија во 1930 година, но тој всушност и не открил што се тие во суштина. Карл Дејвид Андерсон, кој ја добил Нобеловата награда за физика за откривање на позитронот во 1936 година, го користел истиот радиоактивен извор на ториум карбид (ThC) како и Чао. Подоцна во неговиот живот, Андерсон признал дека Чао всушност бил инспирацијата за неговото откритие: истражувањето на Чао ја создало главната основа од која главно се развивала сопствената работа на Андерсон. Чао починал во 1998 година, и не ја доживеал честа да го подели признанието за Нобеловата награда.
Енрико Ферми добил Нобелова награда за физика во 1938 година за „неговите демонстрации за постоење на нови радиоактивни елементи произведени по пат на неутронско осветлување". Сепак, во овој случај, се покажа дека наградата е предвремено доделена: Ферми верувал дека тој создал трансураниумови елементи (поточно Хеспериумот), меѓутоа тој всушност несвесно демонстрирал јадрено цепење (и всушност создал производи на цепењето - изотопи на многу полесни елементи од ураниумот). Откритието дека толкувањето на Ферми било неточно се случило набрзо откако тој ја примил наградата.
Во 1956 година наградата им беше доделена на Бардин, Шокли и Бретн за нивното откривање на транзисторот, затоа што Нобеловиот комитет не признал бројни претходни пријавувања за патент. Уште во 1928 година, Џулиус Едгар Лилиенфелд патентирал неколку модерни видови на транзистори. Во 1934 година, Оскар Хејл патентирал транзистор со ефект во поле. Нејасно е дали тие навистина создале такви уреди, но тие навистина им предизвикале проблеми при патентирањето на нивните следбеници. Дополнително на тоа, Херберт Ф. Матаре и Хајнрих Вокер, во 1948 година во Вестингхаус во Париз, се пријавиле за добивање патент за засилувач кој бил заснован врз процесот на сосема мало внесување на радиобран. Матаре прво ги набљудувал ефектите на трансспроводливост за време на производството на германиумови дуодиоди за германската радарска опрема за време на Втората светска војна.
Чен Сјунгву (позната под прекарот „Првата дама на физиката“) го докажа како неточен законот за зачувување на еднаквоста (1956 година) и била прв добитник на Волфовата награда за физика. Таа починала во 1997 година и не ја примила Нобеловата награда. Ву лично му асистирала на Цунг-Дао Ли во развојот на неговите закони за еднаквост заедно со Чен Нинг Јанг – обезбедувајќи му во 1956 година можен метод за тестирање на бета распаѓање кој функционирал успешно. Во време кога милјето на институционална недоверба било широко распространето и прилично обесхрабрувачко, кога многумина го сметаа за претешко и едноставно се откажуваа - затоа што тогаш не постоеше некој соодветен или можен кандидат за тестирање - таа не ја сподели Нобелова награда со нив и покрај сета нејзина смелост, епохалните напори и доброто влијание кои го сменија трендот преку ноќ; факт кој во голема мера се должи на половата дискриминација од страна на комитетот за избор. Нејзината книга „Бета распаѓање“ (1965 година) е сè уште неопходна прирачна книга за јадрените физичари.
Во 1964 година, Џорџ Цвајг, тогашен студент за доктор по филозофија на Калифорнискиот институт за технологија, го поддржал физичкото постоење на стручњаци кои поседуваат неколку необични атрибути (главно кварковите на Гел-Ман, иако од следбениците биле набљудувани како обична теоретска скратена конструкција) во време кое главно било обележано како ‘анти-кварк’ време. Цвајг како последица на тоа трпел академско прогонство и пречки на неговиот пат во кариерата од научната заедница на „главната ортодоксна струја“. И покрај Нобеловата награда од 1969 година која му била доделена за придонесите во класифицирањето на елементарните честички и Нобеловата награда од 1990 година за развивањето и докажувањето на кварковиот модел, сепак вистинската димензија и големина на Цвајг и неговите оригинални придонеси во приказната за кварковиот модел останале главно непризнаени. Израелскиот физичар Јувал Нееман, кој ја објавил класификацијата на хадроните преку нивната SU симетрија на одлики независно од Гел-Ман во 1962 година, исто така почувствувал дека бил неправедно лишен од Нобеловата награда за кварковиот модел.
Во 1974 година наградата им била доделена на Мартин Рајл и Ентони Хјуиш за пионерските истражувања во областа на радио астрофизиката; Хјуиш бил признат за неговата одлучувачка улога во откривањето на пулсарите, иако тој првично не дошол до точното објаснување за пулсарите: кога ги опишал како комуникации од „малите зелени човечиња“ (LGM-1) во вселената. Одговорот го пронашле Дејвид Стелин и Едвард Рајфејнштајн од Националната радиоастрономска опсерваторија во Грин Банк, западна Вирџинија, кои пронашле пулсар во средиштето на Раковидната Маглина: во 1933 година било предложено дека пулсарите се неутронски ѕвезди, остатоци од експлозии на супернова. Набрзо по откривањето на пулсарите во 1968 година, Фред Хојл и астрономот Томас Голд дошле до точно објаснување за пулсарите како брзо вртечки неутронски ѕвезди со силно магнетно поле, кои емитуваат радио бранови повеќе отколку што тоа го прави светилникот со својата ламба. Јоселин Бел Бурнел, дипломец на Хјуиш, не била признаена иако таа била првата која го забележала ѕвездениот радиоизвор, кој подоцна бил признат како пулсар. Пулсарите се група на астрономски објекти кои на научниците им ги обезбедуваат првите знаци на можно постоење на гравитациски бранови. Дополнително на тоа, вртливите двојни пулсари исто така се сметаат за издржани извори за да се најде Ајнштајновата теорија на релативноста пред најстрогите тестови. Додека астрономот Фред Хојл спорел за тоа дека Бел треба да биде вклучена во наградата, самата Бел изјавила: „Јас верувам дека Нобеловите награди би биле обезвреднети доколку им се даваат на студенти истражувачи, со исклучок на одредени исклучителни случаи, но не верувам дека овој е еден од тие случаи.“ Добро познатите исклучоци на ова правило ги вклучуваат Луј-Виктор де Бројл, Рудолф Мозбауер, Даглас Ошероф, Жерар‘т Хофт, Џон Форбс Наш и Дејвид Пулицер.
Во 1978 година друг интересен случај излегол на површина. Токму во таа година, добитниците на Нобеловата награда за физика Арно Ален Пензијас и Роберт Вудро Вилсон, кои биле наградени за случајното „откривање на космичкото микробраново фононско зрачење“, и самите првично не ги разбрале „последиците и значењето на задните значења“ на нивните пронајдоци и едноставно нивното откритие им било целосно неодгатнато. Повеќе научници сметале дека еден друг научник, Ралф Алфер, кој го предвидел космичкото микробраново фононско значење и кој во 1948 година ги открил основите на Биг бенг теоријата, требал да ја сподели наградата со нив или и самостојно да добие награда. Постојат и многу други теории за тоа зошто неговата работа била првично игнорирана и одбиена за добивање Нобелова награда, но ниту една од нив не е докажана. Во 2005 година, тој бил награден со Национален медал за наука за неговите пионерски придонеси за тоа како ние ја сфаќаме нуклеосинтезата, за предвидувањето на остатоци од зрачење од Биг бенг, како и за моделот на теоријата за Биг бенг.
Фред Хојл не добил удел во Нобеловата награда за физика во 1983 година, иако добитникот на наградата Вилијам Алфред Фаулер го признал Хојл како еден од првите кои го засновале концептот на ѕвездена нуклеосинтеза (1946 година). Во некрологот на Хојл во Физиката денес е забележано дека „повеќето од нас сметаа дека Хојл требаше да ја подели Нобеловата награда за физика во 1983 заедно со Фаулер, меѓутоа Шведската кралска академија за науки подоцна направи делумни измени и во 1997 година го награди Хојл, со Едвин Салпетер, нивната Крафурдова награда.“
Други дискутабилни контроверзни исклучоци го вклучуваат и Кан-Чанг Ванг (за анти-сигма минус хиперон (1959 година), првата Статија за откривање на неутрино експеримент), Арнолд Сомерфелд, Сатиендра Нат Бос (Бос-Ајнштајнов кондензатор (BEC), Џорџ Гејмоу, Ралф Алфер и Роберт Херман (теоретичар за прочуеното (CBR) Космичко микробраново фононско зрачење) и Игор Димитриевич Новиков, со А.Г. Дорошкевич (автор на првата Статија за можно откривање на CBR), Бруно Понтекорво (меѓу останатите, хипотезата за неутрино осцилации) и Роберт Опенхајмер (прва Статија-предвесник за феноменот на „прокопувањето на квантумот“ (1927-1928 година), прв антиматериски позитрон) предвидување за постоење (1930 година), неутронски ѕвезди, епохалните проучувања за пробивањето на црната дупка, а меѓу останатото познат е како ментор и „татко на атомската бомба“).
Хемија
Дмитри Менделеев, кој го измислил периодниот систем на елементите, никогаш не примил Нобелова награда. Неговиот прв периоден систем бил оформен во 1869 година. Всушност, една година порано, друг хемичар, Џулиус Лотар Мејер, дошол до речиси истата табела. Друг научник, Џон Александер Реина Њулендс, кој исто така претставил една статија во 1866 година која главно го навела да го предложи првиот Периоден закон: во суштина, ниту една од табелите не била точна – сите табели кои биле создадени во 19 век ги групирале елементите во редослед кој се раководел според зголемувањето на атомската тежина (или атомска маса). Хенри Мозли е оној кому му било оставено да ги поправи грешките во периодниот систем, кој својата работа ја базирал врз атомскиот број (бројот на протони). Менделеев починал во 1907 година, шест години откако првите Нобелови награди биле доделени. Тој бил за еден глас блиску до добивањето на наградата во 1906 година, но починал следната година. Некои пак нагласуваат дека неуспехот на Менделеев да стаса до Нобеловата награда се должел на заткулисните сплеткарења на еден хемичар од Нобеловиот комитет кој бил против и не се согласувал со неговата работа.
Физиологија или медицина
Во 1923 година Фредерик Бентинг и Џон Мек Леод ја примиле Нобеловата награда за медицина за откривањето на инсулинот. И додека било очигледно дека Бентинг ја заслужил наградата, изборот на Мек Леод како ко-добитник на наградата бил контроверзен. Бентинг на почетокот одбивал да ја прифати наградата како заедничка со Мек Леод, тврдејќи дека тиј не ја заслужува и дека Чарлс Бест бил далеку пологичен избор со кој тој би требало да ја дели наградата. Бентинг се пожалил дека оригиналната идеја за тоа како да се издели инсулин од изолирани места во панкреасот била негова и дека првичниот придонес на Мек Леод во проектот било само тоа што тој му дозволил на Бентинг да го користи просторот од неговата лабораторија во Универзитетот Торонто за да ја тестира идејата додека тој бил на летен одмор. Мек Леод исто така му го позајмил својот помошник во лабораторијата (Бест) да му помага во експериментите, а и му оставил десет кучиња на кои можел да врши експерименти. Додека Мек Леод се одморал во Шкотска, Бентинг и Бест постигнале незначителен успех во нивните експерименти кои му ги претставиле на Мек Леод кога тој се вратил во Торонто кон крајот на 1921 година. Мек Леод назначил дека постоеле некои грешки во изведувањето на некои од експериментите и ги посоветувал Бентинг и Бест да ги повторат експериментите со подобра лабораториска опрема, повеќе кучиња и подобри контролни постапки. Мек Леод тогаш им обезбедил подобар лабораториски простор на Бентинг и Бест за да работат во него и почнал да му дава на Бентинг плата од субвенциите кои ги добил за истражувања. Затоа што во време кога здружувањето меѓу Бентинг и Мек Леод било неофицијално, тој ги постигнал првите негови откритија, Мек Леод се погрижил давајќи му плата на Бентинг да ја претвори нивната врска во официјална, а тоа всушност е она што денес претставува врска меѓу постдокторски истражувач (Бентинг) и неговиот надзорник (Мек Леод). Бентинг и Бест ги повториле експериментите, кои станале конечни кога била употребена подобра опрема и техники.
Иако оригиналниот метод на Бентинг за изолирање на инсулин бил успешен, тој барал ангажирање на многубројна работна рака за производство на инсулин во поголеми количества. Бест тогаш почнал да бара метод за биохемиска екстракција за изолирање на инсулин како алтернатива за методот на Бентинг кој барал ангажирање на многу луѓе. Во исто време, Џејмс Бертрам Колип, професор по хемија на едногодишно платено отсуство од Универзитетот во Алберта пристигнал на Универзитетот Торонто, му се придружил на тогаш веќе Мек Леодовиот истражувачки тим и паралелно со Бест продолжил да се обидува да најде биохемиски метод за екстракција на инсулин. И двајцата, Бест и Колип развиле биохемиски методи за екстракција на инсулин во поголеми количества главно во исто време. Иако интелектуалните придонеси на Мек Леод во откривањето на инсулинот биле помали од оние на Бентинг, Бест и Колип, на крајот сепак Бентинг и Мек Леод се оние кои биле номинирани за добивање на наградата. Фактот што Бентинг технички работел за Мек Леод, како и тоа што тој бил поддржан со пари од субвенциите за истражувања на Мек Леод, несомнено бил одлучувачки фактор за Нобеловиот комитет да го вклучи и Мек Леод како ко-добитник на наградата заедно со Бентинг. Иако Бентинг првично одбивал да ја сподели наградата со Мек Леод, тој се предомислил, и наместо тоа решил својата парична награда да ја подели со Бест. Мек Леод, последователно на тоа, ја поделил неговата половина од паричната награда со Колип. Подоцна, стана познато дека Николај Паулеску, романски професор, работел на прашањето за дијабетесот уште од 1916 година и дека е можно тој да изолирал инсулин (што тој го нарекувал панкреатин) околу една година пред Канаѓаните.
Освалд Теодор Авери, најдобро познат по неговото демонстрирање од 1944 година дека ДНК е причината за бактериски трансформации и дека е можен материјал од кој се составени гените, никогаш не примил Нобелова награда, иако двајца Нобелови лауреати, Џошуа Ледерберг и Ејми Тиселиус одале признание на неговата работа како вистинска пионерска платформа за понатамошни генетски истражувања и натамошно напредување.
Нобеловата награда за физиологија или медицина која му била доделена единствено на Селмен Вексмен во 1952 година за неговото откривање на стрептомицинот не добила особено признание благодарение на неговиот ко-откривач Алберт Шац. Шац покренал и судски процес против Вексмен во врска со деталите и заслугата за откривањето на стрептомицинот. Исходот од парницата бил таков што на Шац му била доделена значителен надомест и заедно со Вексмен тој бил официјално признат како ко-откривач на стрептомицинот.
Хајнрих Џ. Матеи заедно со Маршал Ворен Ниренберг го пробиле генетскиот код во 1961 година со нивниот поли-U експеримент во NIH во Бетесда, Мериленд, со што го поплочиле патот на модерната генетика; но иако Ниренберг станал поценет Нобелов лауреат во 1968 година, Матеи кој бил одговорен за експерименталното добивање на првиот извадок од кодон (генетски код) и чии првични прецизни резултати биле изменети од самиот Ниренберг (што се должи на верувањето на следбениците во „помалку прецизно“, „поуверливо“ презентирање на податоци) никогаш не добил никакво признание, ниту некаква награда.
Наградените од 1962 година Џејмс Д. Вотсон, Франсис Крик и Морис Вилкинс за нивната работа на структурата и особините на ДНК, не признавале какви било соработнички придонеси од други, како што биле: Алек Стоукс, Херберт Вилсон и Ервин Чаргаф. Дополнително на тоа, Ервин Чаргаф, Освалд Авери и Розалинд Франклин (чија работа со клучната кристалографија на ДНК со x-зраци била најдеталната работа, меѓутоа таа била најнепризнаена од сите тројца) директно дале свои придонеси во способноста Вотсон и Крик да ја откријат структурата на ДНК молекулата - меѓутоа Авери починал во 1955 година, а Франклин во 1958 година, а посмртни номинации за Нобеловата награда не се дозволени.
Рус сарком вирусот го содржел ензимот реверс транскриптаза. Сепак, Мизутани бил првата успешна синтеза на говедски инсулин, што претставувало епохално нобелово откритие кое освоило светско признавање, било извршена меѓу 1958 и 1965 година од страна на двајца научници од Пекиншкиот универзитет, Ниу Јингји и Ванг Јинглаи. Инсулинот денес се произведува со користење на производство засновано на белковинска биотехнологија. И покрај тоа што номинациите биле повторени и поддржани од еминентни научници, како што се случило на крај и двајцата не примиле Нобелова награда како резултат на повеќе отежнувачки политички оспорувања и други настани поврзани со тоа.
Во 1975 година наградата му била доделена на Дејвид Балтимор, Ренато Дулбеко и Хауард Мартин Темин "за опишувањето како туморните вируси делуваат на генетскиот материјал на клетката". Се расправаше за тоа дека Дулбеко малку порезервирано бил вклучен во ова пионерско откритие, ако воопшто и бил вклучен. Со наградата не биле признаени придонесите на Сатоши Мизутани, јапонскиот постдокторски следбеник на Темин. Мизутани и Темин заедно откриле дека честичката на единствениот одговорен за оригиналниот концепт и дизајн на новиот експеримент потврдувајќи ја провирусната хипотеза на Темин.
Мир
Махатма Ганди никогаш не добил Нобелова награда, иако бил номиниран за наградата пет пати меѓу 1937 и 1948 година. Децении подоцна, Нобеловиот комитет јавно го искажал своето жалење за овој пропуст. Нобеловиот комитет индиректно ја признал оваа грешка, кога во 1948 година (годината кога починал Ганди) не ја доделил наградата тврдејќи дека „не постои жив кандидат кој би одговарал“, иако посмртно ја доделиле во 1961 година на скандинавецот Даг Хамаршелд кој починал по номинирањето. Слично на тоа, кога во 1989 година далај-ламата бил награден со Нобеловата награда за мир, претседателот на комитетот рекол дека тоа било „делумно признание во сеќавање на Махатма Ганди“. Официјалниот Нобелов електронски музеј не содржи статија која го разгледува ова прашање.
Неодамнешни наводни исклучоци (од 1990 година)
Филип Ален Шарп и Ричард Џ. Робертс биле единствените двајца добитници на Нобелова награда за физиологија или медицина во 1993 година за откривањето на интрони во еукариотска ДНК и за механизмот на прекинатата градба на гените. Неколку други научници, како што се Норман Дејвидсон и Џејмс Д. Вотсон расправале за тоа дека Луиз Т. Чоу, тајванка родена во Кина, истражувач и успешна жена-научник, која соработвала со Робертс, требала исто така што земе еден дел од наградата. Во 1976 година, работејќи како наставен испитувач таа ги изведувала научните истражувања за потеклото на геномот и структурите на аденовирусните записи со што директно довела до откривањето на ЕМ на прекинатата градба на РНК и алтернативна обработка на РНК во 1977 година, година кога беше постигнато ова откритие во Колд Спринг Харбор лабораторијата во Лонг Ајленд. Норман Дејвидсон, нормански професор по хемиска биологија, почесен професор на Калифорнискиот институт за технологија (добро познат експерт по електронска микроскопија, под чие менторство дипломирала Чоу), потврдил дека Чоу го користела електронскиот микроскоп преку кој бил набљудувана прекинатата градба и дека таа била единствен создавач на највиталниот експеримент, користејќи техники која самата ги развила во лабораторијата во претходните две години.
Во 1993 година со Нобелова награда за хемија бил награден Кари Мулис за неговите заслуги за развивањето на методот за полимерната верижна реакција (PCR), централна техника во молекуларната биологија која ја зема предвид амплификацијата на определени ДНК-низи. Сепак, други спореа околку тоа дека тој ја ‘измислил’ техниката: тврдејќи дека норвешкиот научник Кјел Клепе заедно со Х. Гобинд Корана, лауреат на Нобеловата награда од 1968 година, имале и порано и поголемо право на неа во 1969 година. Неговите соработници во тоа време исто така ја отфрлиле претпоставката дека Мулис бил единствениот одговорен за откривањето на идејата за користење на Taq полимерот во PCR процесот. Дополнително на тоа, една книга за историјата на PCR методот која Пол Рабинов (антрополог) ја напишал во 1996 година го покренала прашањето за тоа дали Мулис го "изумил" PCR или "само" дошол до неговиот концепт. Сепак, другите научници рекле дека „целосниот потенцијал [на PCR] не бил откриен“ сè додека Мулис не почнал да работи на тоа во 1983 година.
Нобеловата награда за физика од 1997 година покренала контроверзии веднаш откако било објавено дека руските научници го оспорувале приоритетот на наградените во бараниот пристап и техники за разладување и фаќање на атомите со помош на ласерска светлина, што Русите наводно успеале да го изведат повеќе од една деценија пред тоа.
Наградата за физиологија и медицина од 1997 година, доделена единствено на д-р Стенли Б.Прусинер за неговото откривање на прионите, предизвикала лавина од непрестајни академски полемики од тогаш па до денес: во врска со денешниот степен на полноважност на неговата работа-што исто така била критикувана и од други научници како сè уште недокажана.
Нобелова награда за физиологија и медицина во 2000 година им била доделена на тројца пионерски невронаучници, Арвид Карлсон, Пол Грингард и Ерик Р. Кандел, „за нивните откритија кои се однесуваат на претворањето на сигналите во нервниот систем“ што предизвика многу невронаучници да протестираат затоа што Олех Хорникиевич, кој помогнал за првпат да се изврши третман на замена на допаминот за Паркинсоновата болест, бил испуштен помеѓу наградените и тие тврделе дека истражувањата на Хорникиевич обезбедиле основа за некои научни достигнувања кои им биле препишани на тројцата научници.
Нобелова награда за хемија во 2000 година била доделена за "Откривањето и развојот на спроводливи полимери" и се однесувала на пасивна високоспроводливост во оксидирани полиацетиленски црни и други односни материјали премачкани со јод (соопштено во 1977 година), како и на утврдувањето на механизми на проводливост и развивање на уреди, особено батерии. Со цитатов се тврди дека овие активности довеле до денешниве "активни" уреди, кај кои волтажата или струјата го контролираат електронскиот проток.
Последователно на тоа, едно писмо до Новиот научник истакнало дека таков органски полимерен електронски уред бил наведен во главниот весник (Наука) три години пред откритието на добитниците на Нобеловата награда. Дополнително, "ОN" состојбата на овој уред покажала речиси метална спроводливост. Згора на тоа, 14 години пред да се случи откритието на добитниците на Нобеловата нагарада, во Австралија Веис и неговите соработници навеле еквивалентна високо електрична спроводливост во речиси идентично соединение - оксидиран полипирол, црн, премачкан со јод. Случајно, австралиската група постигнала отпор кој бил низок дури 03 ohm/cm. Грубо гледано, ова е еквивалентно на денешните напори. Исто така, со доделувањето на оваа награда се игнорираат и некои поодамнешни(1955 година) откритија на високоспроводливи органски комплекси со трансфер на полнеж. Некои од овие се дури и суперспроводливи.
Во 2003 година Нобелова награда за медицина или физиологија им била доделена на Пол Лотербур и Сер Питер Менсфилд за развивање на претставата за магнетна резонанца. Постојат тврдења за два независни контроверзни исклучоци: Рејмонд Дамадиан прв соопштил дека NMR може во живо да прави разлика меѓу канцерогени и неканцерогени ткива врз основа на различното време на отпуштање протони. Тој подоцна тоа го превел во првата човечка MRI скенографија, но тој користел методологија која го водела во ќор-сокак. Во меѓувреме, првиот оригинален извештај на Дамадиан го испровоцирал Лотербур да развие NMR во метод кој денес се користи за генерирање на MRI слики. Дамадиан извадил огромни реклами во одреден број на меѓународни весници како знак на протест затоа што бил исклучен од наградата. Некои истражувачи почувствувале дека работата на Дамадиан во најмала рака треба да добие иста заслуга. Херман Ј. Кар е исто еден од првите кој работел на денешната NMR градиентна техника и покажал најпросто MRI сликање во 1950 година, засновано на тоа. Добитниците на Нобеловата награда речиси сигурно го приметиле достигнувањето на Кар, меѓутоа никаде не го навеле. Последователно на тоа, комитетот за наградата најверојатно не ги зел предвид откритијата на Кар, ситуација која најверојатно дополнително била потпомогната од збунетоста на еминентните луѓе која се должела на протестите без преседан, кои биле се поинтензивни и поупорни, а Дамадиан ги спроведувал во одбрана на својата работа која се однесувала на MRI.
Контроверзијата за Нобеловата награда за физика од 2005 година ја вмешува и значајната работа на Сударшан во квантната оптика (1960 година), за кој многумина сметаа дека е потценет во оваа награда.] Наместо него, наградата ја добива Рој Џ.Глобер кој првично им се потсмевал на поранешните претставувања на теоријата, а подоцна и самиот го произвел истото P-претставување само го нарекол со различно име, или со други зборови Сударшан-Глоберово претставување или дијагонално претставување на Сударшан. Според некои други, двајца други исклучително значајни придонесувачи, Леонард Мандел и Даниел Франк Волс, биле занемарени при доделувањето на наградата затоа што посмртните номинации не се прифаќаат.
Во 2006 година Нобелова награда за физиологија или медицина им беше доделена на Ендрју Фајр и Крег Ц. Мело за нивното откритие поврзано со мешањето во РНК. Повеќето од откритијата кои Нобеловиот комитет им ги препишал на Фајр и Мело, кои го проучувале мешањето во РНА во C.elegans, биле претходно проучувани од други билни биолози и се препорачувало дека барем еден билен билог кој бил пионер во оваа област требал исто така што биде награден со еден дел од наградата.