cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Остров на Кралот Џорџ (Јужни Шетландски Острови)
Историја
Островот бил откриен и именуван од британскиот истражувач Вилијам Смит во 1819 година, кој го нарекол по тогашниот крал Џорџ III. Островот е околу 95 километри долг и 25 километри широк со површина од 1.150 квадратни метри. Над 90% од површината на островот е трајно заледена. Во 1821 година, 11 луѓе од бродот Лорд Мелвил ја преживеале зимата на островот, првите луѓе што го сториле тоа на Антарктикот.
Живот на островот
Крајбрежните области на островот се дом на релативно разновиден избор на вегетација и животински свет, вклучувајќи морски слонови, веделови фоки и леопардови фоки, како и аделински пингвин. На овој остров во текот на летните месеци се гнездат и неколку други морски птици, вклучително и поморници.
Човечка активност
Чилеанските научници тврдат дека Американските староседелци ја посетиле областа поради камените артефакти пронајдени од операциите за земање примероци од дното во заливот Адмиралитет; сепак, артефактите - две врвови од стрели - подоцна било откриено дека биле засадени.
Човечкото живеење на островот Крал Џорџ е ограничено на истражувачки станици кои припаѓаат на Аргентина, Бразил, Чиле, Кина, Јужна Кореја, Перу, Полска, Русија, Уругвај и САД. Повеќето од овие станици се постојано екипирани, кои вршат истражувања во различни области како што се биологијата, екологијата, геологијата и палеонтологијата. Базата „Претседател Едуардо Фреј Монталва“, чилеанска станица на полуостровот Филдес, е управувана како постојано село со писта (со голем хангар и контролна кула заедно со други згради), кафетерии за персоналот на нејзините неколку агенции таму, банка, пошта канцеларија и удобни семејни домови. Чиле (како Аргентина и Велика Британија) го смета целиот Антарктички Полуостров и Јужните Шетландски Острови како дел од територијата на таа земја; сепак, условите на Антарктичкиот договор му дозволуваат на Чиле да го колонизира полуостровот без отворено да ги следи своите територијални претензии. Основата на кинескиот „Голем Ѕид“ има внатрешна повеќенаменска просторија која служи како кошаркарско игралиште со целосна големина.
Во октомври 2013 година, американскиот хеви-метал бенд Металика објавила дека ќе одржи концерт спонзориран од Кока Кола на хелиодромот на станицата „Карлини“. Концертот се одржал на 8 декември 2013 година.
Полуостровот Филдес е долг 7 километри. Именуван е од асоцијацијата со блискиот теснец Филдес од страна на UK-APC во 1960 година.
Светилникот Поинт Томас на станицата „Арктовски“ е најјужниот светилник на светот.
Националната океанска и атмосферска управа ја води Лени Базата, сезонска истражувачка станица за проучување на пингвини на заливот Адмиралитет. Оваа мала станица, наречена Копакабана, работи само во летото на Антарктикот, но се користи како колиба за преживување во зима.
Клима
Полуостровот и неговите блиски острови се сметаат за најблаги услови за живот на Антарктикот. Климата на островот е под силно влијание на околниот океан. Според системот Кепеновата класификација на климата, таа е една од ретките места на Антарктикот класифицирани како клима на тундра наместо како клима на ледена капа. Варијациите на температурите се мали со најстудениот месец, јули во просек -6.5 °C и 1.5 °C во најтоплиот месец. Со само 591,3 сончеви часови годишно, времето е често нестабилно и облачно во текот на годината со врнежи во форма на снег и дожд. Во просек, 729 мм врнежи паѓаат годишно.
Карпо Аќимовиќ Година
Карпо Аќимовиќ Година или Карпо Година — словенечки режисер, сценарист, кинематографер, монтажер. Тој е еден од најпознатите претставници на „црниот бран“ во југословенскиот филм — творечко, филмско, сценаристичко и режисерско движење кое се занимавало со социјални, економски и идеолошки теми, особено во периодот од 1964 и 1973 година, со главни центри Белград, Загреб и Љубљана. Неговиот филм „Вештачки рај“ бил прикажан во 1990 година на Канскиот филмски фестивал.
Животопис
Роден е 1943 година во Скопје. Неговата мајка била Милена Година, југословенска и словенечка театарска и филмска глумица. Татко му бил Македонец. Студирал на Академијата за театар, радио, филм и телевизија на Универзитетот во Љубљана, а дипломирал во 1966 година. Тој ја започнал својата кариера во раните 1960-ти со аматерски филмови, а првите признанија ги добил на меѓународни манифестации и фестивали посветени на краткометражни и документарни филмови. Како директор на фотографија или кинематографер, бил ангажиран во повеќе од дваесет филмови а режирал телевизиски серии и кратки филмови. Прв позначаен ангажман како директор на фотографија или кинематографер ја имал во 1969 година, во филмот „Рани дела“ чии сценарист и режисер бил истакнатиот Желимир Жилник. За исто така антологискиот филмот „Сплав медуза “ ја добил Прешерновата награда за неговиот ангажман како директор на фотографија, во 1980 година. Покрај својата работа како директор на фотографија, тој има режирано и напишано сценарија за голем број кратки и документарни филмови. Од 1990 година предава филмска режија на Академијата за театар, радио, филм и телевизија на Универзитетот во Љубљана.
Мајка Земја
Мајка земја е најстарото божество во словенската митологија и една од најважните словенски божества. Луѓето давале заклетви со допирање на земјата, и пред смрт, нејзе ѝ ги признавале гревовите. Ја обожувале во нејзината природна форма и не ѝ придавале човечки особини или сличности.
Со прифаќањето на христијанството во словенските земји, почнале да ја идентификуваат со мајката на Исус, Марија.
Пример за нејзината значајност е традиционалното повикување на мајката земја со тегла масло од канабис:
Во современа Русија се одржал еден доста страшен ритуал посветен на мајката земја, и тоа една вечер за време на Првата светска војна, како начин да го заштитат селото од епидемија на колера. На полноќ постарите жени тргнале во обиколка низ селото и ги повикале и другите жени да им се придружат без знаење на мажите. Биле избрани девет девици и три вдовици, кои потоа ги изнеле од селото. Сите се соблекле по комбинезон. Девиците ја пуштиле косата, а вдовиците ја покриле главата со бели шамии. Вдовиците земале плугови, девиците коси, а другите носеле разни предмети кои изгледале застрашувачки, како на пример животински черепи. Групата жени потоа, завивајќи и врискајќи, продолжила со обиколката по селото, орајќи бразда и дозволувајќи им на моќните духови да излезат и да ги уништат плодовите на злото. Секој маж што ќе ја пресретнел групата бил безмилосно соборен. (Словенска митологија 1977:287)
Нојкирхен (Саксонија-Анхалт)
Нојкирхен (Neukirchen) — село и поранешна општина во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 година е дел од општината Алтмеркише Више.
Поимник на македонски зборови од информатичката технологија
Поимник на македонски зборови од информатичката технологија — двојазичен речник, англиско-македонски, на зборови, поими и скратеници од областа на информатичката технологија, издаден од Министерството за информатичко општество во 2009 година. Поимникот е достапен на семрежното место на МИОА во електронски облик.
Опис
Поимникот на македонски зборови од информатичката технологија е поделен на две дела. Првиот дел содржи околу 1200 заглавни зборови подредени по англиската абецеда и за секоја ставка е даден соодветен збор или поим на македонски јазик. Во вториот дел се дадени 75 англиски скратеници исто така подредени по абецеда за кои е дадено англиското значење, македонската скратеница и значењето на македонски јазик.
Поимникот има за цел да ја зголеми употребата на македонски зборови од областа на информатичката технологија во секојдневната комуникација.
Овој превод на зборовите се смета за официјален во македонскиот јазик и затоа се препорачува на сите институции, претпријатија, организации и на граѓаните на Република Македонија да ги користат преведените зборови од овој поимник.
Изработувачи
Во изработка на поимникот на македонски зборови од областа на информатичката технологија учествувале:
ФК Штутгарт
Титули
Куп на Германија : 3
Суперкуп на Германија : 1
УЕФА Интертото куп : 2
Декалог 6
„Декалог 6“ (полски: Dekalog, sześć) или „Краток филм за љубовта“ (полски: Krótki film o milosci) — полски телевизиски филм од 1988 година, во режија на Кшиштоф Кишловски (Krzysztof Kieślowski), кој е и автор на сценариото, заедно со Кшиштоф Пјесјевич (Krzysztof Piesiewicz). Филмот е четвртиот дел од десетте едночасовни филмови на Кишловски, инспирирани од десетте божји заповеди. Главните улоги ги играат: Гражина Шаполовска (Grażyna Szapołowska), Олаф Лубашенко (Olaf Lubaszenko), Стефанија Ивинска (Stefania Iwińska), Станислав Гавлика (Stanisław Gawlika), Пјотр Махалица (Piotr Machalica) и Артур Барциш (Artur Barciś).
Содржина
Томек е младо момче кое работи во поштата. Тој е опседнат со убавата Магда која живее во зградата отспротива. Еднаш, тој ѝ признава дека тајно ја набљудува со телескоп. По почетното исмејување, Магда сепак ја прифаќа неговата понуда да излезат заедно. Потоа, таа го кани во својот стан и му дозволува да ја милува, убедувајќи го дека не постои љубов, туку дека сè се сведува на половите односи. Томек доживува предвремена ејакулација и од срам бега дома, каде се обидува да изврши самоубиство, сечејќи ги вените. Кога дознава за несреќата на Томек, Магда сфаќа дека тој навистина ја сака и настојува да го види. Најпосле, го здогледува во поштата, а тој ѝ кажува дека повеќе не ја набљудува ноќе.
Гилавар
Гилавар е вид на ветар кој дува во областа на Каспиското Езеро. Се јавува во источниот дел на Азербејџан, особено околу главниот град Баку. Дува од исток во текот на цела година и носи топло време.
Рашомон (расказ)
„Рашомон“ (јапонски: 羅生門) - расказ на јапонскиот писател Рјуносуке Акутагава од 1915 година.
Содржина
Слугата на еден самурај, кој штотуку е отпуштен од службата, се засолнува од поројниот дожд во запуштената порта Рашомон во Кјото. Притоа, тој размислува на кој начин ќе преживее: дали да се занимава со чесна работа или да стане крадец? Барајќи место за да преноќи, тој се качува во кулата и таму здогледува старица која ја кубе косата од главата на некоја мртва жена. Згрозен од глетката, тој ја напаѓа старицата, а таа се брани со ставот дека сè е дозволено во борбата да се преживее. Тогаш, тој ја ограбува старицата и ја напушта кулата со нејзиниот фустан.
Христова катедрала (Отава)
Христијанската црква (англиски : Christ Church Cathedral) е црква која се наоѓа во Отава, Канада и е во склопот на Англиканската црква. Црквата била изградена во 19 век, а на нејзино место кон крајот на 19 век била изградена нова катедрала.
Џамија Абу Хагаг
Џамијата Абу Хагаг е муслимански храм кој се наоѓа во Луксор, Египет. Оваа џамија се наоѓа во урантините на Луксорскиот замок, кој датира од времето на фараон Аменхотеп III.
Горњак (ветер)
Горњак (горски ветар, ноќник, катабатички ветар) е вид на ветар кој во текот на ноќта дува од планинските врвови каде има поле со висок воздушен притисок, кон поле со низок притисок, кое се наоѓа во долините.
Сагаин (округ)
Сагаин е округ во Мјанмар кој е сместен во северозападниот дел на земјата и се наоѓа момеѓу латитудата 21° 30' север и лонгитудата 94° 97' исток. Се граничи со индиските држави Нагаланд и Манипур на север, и со Качин, Шан, и Мандалај на исток, Магве на југ и со реката Иравади во поголем дел ја формира источната и југоисточната граница со соседната Чин.
Географија и административна поделба
Сагаин има повржина од 93.527 км2, и население (1996) од 5.300.000. Главен град е истоимениот Сагаин.
Сагаин е поделена на 198 квартови и градови, 38 градски општини,8 дистрикта како; Сагаин, Швебо, Монива, Ката, Кале, Таму, Мавлаик и Хкамти.
Демографија
Бамарите (Бубманците) се мнозинсво во сувите региони и предели на провинцијата. Шаните се населени во долините на горниот дел на реката Чиндвин. Има и позабележителен дел он народот Нага, кои се населени во северните и северозападните планински предели и Чини кои се населени во југот на земјата. Има и две помали етнички групи како Каду и Гананг, кои живеат во во долините на реките Му и Меза.
Стопанство
Земјоделието зазема најголем процент во Сагаинската економија. Приматот го има оризот, па следи пченицата и сусамот. Исто така се одгледува и кикиритки, памук и тутун.
Постојат и доста рудници од кои се екплоатита злато, јаглен, сол а има и помали наоѓалишта и на Нафта. Од индустриските гранки најзастапени се текстилната и петрохемијата.
Историја
Сагаин во 1315 година бил главен град на кралството на Шаните, после падот на Баган кога бил создаден политички вакуум во централна Бурма.
Кампиљо де Љерена
Кампиљо де Љерена — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура, Шпанија.
Лоторф
Лоторф (Lottorf; Lottorp) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Последниот фалцер
Последниот фалцер — македонски ТВ-филм снимен во 2003 година во режија на Младен Крстевски. Во продукција на МРТ. Главните улоги ги играат: Данчо Чевревски, Весна Димитровска, Младен Крстевски, Кица Ивковска Велјановска, Ѓорѓи Колозов.
Проверка на временска реверзибилност
Вовед
Индексите претставуваат релативни броеви кои се добиваат со споредување на големината (нивото) на појавата во набљудуваниот (тековниот, индексираниот ) период со нејзината големина во базичниот период.Ако при тоа тие ги покажуваат релативните промени само на една појава се нарекуваат поединечни, а ако ги покажуваат промените на повеќе сродни појави се нарекуваат групни ( агрегатни, множествени) индекси.
Со цел за полесно снаоѓање во изборот на онаа формула која најдобро одговара на смислата на пресметувањето на индексните бројки,се применува проверка на доследноста и оправданоста на секој индекс посебно.Како проверки што се применуваат во проверувањето на одликите на индексните бројки се вбројуваат проверката на временската реверзибилност, проверката на факторската реверзибилност и проверката на циркуларност. Најчесто се применуваат проверката на временската реверзабилност и проверка на циркуларност.
Проверка на факторска реверзибилност - индексот на количество помножен со индексот на цени треба да го даде индексот на вредноста. (Индексите треба да бидат со иста база, од ист временски период и со исто покритие). Поединечните индекси ја задоволуваат проверката на факторска реверзибилност и исто така и Фишеровиот идеален индекс.
Проверка на циркуларност- Ги задоволуваат индексите чии производ е еднаков на односот на нивото на појавата во крајниот и почетниот период.
NGC 1548
Откривање
Објектот е откриен на 3 февруари 1832 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Проверка на временска реверзибилност
Вовед
Проверка на временска реверзибилност или на обратен однос, подразбира употребената формула за индексот треба да го исполни условот:
NGC 1548
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1548 е од видот *Grp. NGC 1548 има само една позната привидна димензија, која изнесува 30'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 20 м 49,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 36° 53' 55".
Проверка на временска реверзибилност
Вовед
Тоа значи дека со инверзија на базичните и тековните вредности се остварува реципрочност на индексот.Ако овој услов не е исполнет се јавува определена мерка на “пристрасност”.Кај поединечните индекси ова барање секогаш е задоволено.
Пример бр.1
Индексот на бруто-домашниот производ на Македонија за 2011година со база од 2006 година (види табела )изнесува : Iundefined) = 461 730/320 059 = 144,26
NGC 1548
Други поделби
Проучување на NGC 1548 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 96; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2384. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1458.
Проверка на временска реверзибилност
Пример бр.1
А индексот за 2006 година со база од 2011 година изнесува :
Iundefined = 320 059/461 730 = 69,32
Проверка на временската реверзабилност е задоволен бидејќи имаме
Iundefined * Iundefined = 1 Т.е. 1,442640263 * 0,693173499= 0,999979204 приближно 1 Односно 1,4426 = 1/ 0,6931
Пример бр.2
Индексот на бруто-домашниот производ на Македонија за 2008 година со база од 2006 година (види табела )изнесува :
Iundefined = 411 728/320 059=128,64
А индексот за 2006 година со база од 2008 година изнесува :
Iundefined = 320 059/411 728 = 77,74
Проверката на временската реверзабилност повторно е задоволена :
1,286412818*0,777355438 = 0,999999999 приближно 1 Односно 1,286412818 = 1/0,777355438
Од непондерираните групни индекси временската реверзибилност ја задоволуваат сите агрегатни индекси, а од индексите пресметани според методот на средните вредности геометрискиот, модус и медијана.Аритметичките и хармонските индекси не го задоволуваат ова барање.Производот на аритметичките индекси е над, а хармонските под единица.Од пондерираните групни единици проверката го задоволува агрегатниот индекс на пондерирани количества и геометрискиот индекс.
Значење на проверката на временската реверзибилност
Проверката на временската реверзибилност е значаен во случаи кога мора да се менува базата кај индексните бројки.Притоа како базичен период треба да се земе оној член на временската низа кој во својата големина го репрезентира нивото на набљудуваната појава.По правило тоа е оној временски период или момент во кого набљудуваната појава покажува барем приближно просечно ниво во својот развој.Значењето на правилниот избор на базата се состои во тоа што податокот кој се зема за база ја определува големината на пресметаните индекси.Ако големината на набљудуваната појава во базичниот период е мошне мала или голема, индексот ќе покажува деформирана слика за нејзиниот развој-нереално голем пораст или опаѓање.
Треба да се има предвид фактот дека изборот на постојана база не може да биде конечен.Тоа произлегува одтаму што во текот на временскиот период доаѓа до промени во структурата на масата.По правило структурата на масата повеќе ќе се менува доколку базичниот период е временски пооддалечен од набљудуваниот период.Поради тоа како база се зема периодот којшто не е многу оддалечен од набљудуваниот (тековниот ) период.Кога во структурата ќе настанат големи и значајни промени тогаш се наложува потреба од менување на базичниот период и негово приближување до набљудуваниот период.Токму тука се согледува значајноста на проверката на временската реверзибилност во проверувањето на одликите на индексните бројки.
Наводи
http://statistika.com.mk/?page_id=102
Влада за национален спас
Влада за Национален Спас (српски: Влада народног спаса / Влада narodnog spasa (VNS); германски: Regierung der nationalen Rettung), исто така позната и како Влада на Недиќ (Недићева влада) или Режимот на Недиќ (Недићев режим) — втората српска соработка со Нацистичка Германија, по Владата на Комесарот, основана на територијата на Србија, која била окупирана за време на Втората светска војна. Владата била назначена од германскиот воен командант во Србија и оперирала од 29 август 1941 година до октомври 1944 година. За разлика од Независна Држава Хрватска, режимот во окупираната Србија никогаш не добил статус во меѓународното право и не уживал формално дипломатско признавање од страна на Силите на Оската.
Владата имала поддршка. Премиер во целина бил генералот Милан Недиќ. Владата била евакуирана од Белград преку Будимпешта до Кицбил во првата недела од октомври 1944 година пред германското повлекување од Србија.
Формирање
По инвазијата на Оската на Југославија во април 1941 година, Германија ја поставила Србија под надлежност на воената влада, но ја задржила контролата врз важните ресурси на земјата. Тие ресурси ги вклучувале двата главни сообраќајни патишта, водниот пат на реката Дунав и железничката линија што ги поврзува Европа со Бугарија и Грција, заедно со обоените метали што ги произведувала Србија. Германците решиле да формираат марионета влада за да не употребат голема количина германска работна сила. Првата марионетска влада била краткотрајната Влада на комесарот, основана на 30 мај 1941 година, под раководство на Милан Аќимовиќ. Тој бил антикомунист и бил во контакт со германската полиција пред војната. Неговиот кабинет се состоел од девет члена, од кои многумина биле поранешни членови на кабинетот под Кралството Југославија и се знаело дека се прогермански ориентирани. Сепак, владата немала вистинска моќ и не била ништо повеќе од инструмент на Германците. Бидејќи комунистичките партизани започнале бунт против германските окупатори и владата на Аџимовиќ, Харалд Тарнер, командант на СС во германската воена администрација, предложил зајакнување и реформа на администрацијата. Генералот Милан Недиќ, поранешен началник на генералниот штаб на Кралската југословенска армија, бил избран за шеф на новата влада.
Влијателна моќ
Во првото радио обраќање на Радио Белград, Недиќ го осудил отпорот предводен од комунистите и им дал ултиматум да го предадат оружјето. Сепак, Недиќ наскоро ја изгубил контролата врз Државната гарда, кога, на 22 јануари 1942 година, била преземана од страна на генералот Аугуст Мејзнер, Вишиот SS и водач на полицијата во Србија. Владата за национален спаспостепено го изгубила поголемиот дел од својата моќ во корист на Германците, кои интервенирале дури и во најмалите одлуки што ги донесувала владата. На тој начин поддршката кон Недиќ помеѓу Србите дополнително се намалила како резултат на оваа слабост. Тој се обидел да си даде оставка двапати, но и во двата наврати неговата оставка не била прифаќана и тој се предомислувал пред српската јавност. Недиќ, исто така, завршил во реорганизирање на неговиот кабинет, отстранувајќи двајца министри во октомври 1942 година и уште неколку во ноември 1943 година, во кој момент тој ја презел функцијата министер за внатрешни работи.
Димитрије Љотиќ, водачот на еден од најефикасните анти-партизански одреди, Српскиот волонтерски корпус (Српски белбороčачки корпус, СДК), одржувал одреден степен на влијание врз премиерот, иако самиот одбил да заземе државна позиција. Недиќ еднаш му кажал на Тарнер дека тој ќе биде добар наследник во случај на негово заминување. СДК во почетокот не бил дел од Шуцштафел или Вермахт от, наместо тоа, и наместо тоа била директно под контрола на марионетската влада и платена од неа. Како и да е, во 1944 година официјално станала дел од СС-единиците и од приближувањето на крајот на војната немала доволно време, ниту потрошен материјал за опремување на СДК со СС униформи, така што СДК останала со главно италијански / југословенски униформи.
Односите меѓу српската влада и бугарските окупаторски сили во Србија биле заладени. Полковникот во бугарската 6-та дивизија забележал дека месното население ги мрази Бугарите онолку колку што ги мрази Германците. Недиќ честопати се жалел на нивното присуство пред Германците и барал Бугарите да се повлечат од Србија.
Во Банат, бил воспоставен посебен режим, управуван од локалното германско малцинство. Српската влада го признала како цивилна администрација на регионот, под номинална контрола на Белград. Таму бил создаден одред на СДС, Државната гарда во Банат, која ги регрутирала своите членови од локалните етнички Германци, имала 94 офицери и 846 волонтери од март 1942 година.
Во март 1942 година, пред растечката непопуларност на владата, Недиќ им испратил меморандум на Германците со предлози за подобрување на состојбата во земјата. Предлозите вклучувале избор за шеф на државата, формирање единствена национална политичка партија, давање на шефот на државната команда над СДС, мешање во повисоките нивоа на српската влада за да им се даде поголема слобода да работат со српскиот народ, и повлекување на бугарските сили од Србија. Генералот Пол Бадер, новиот воен командант во Србија, го критикувал Тарнер и Недиќ, вршејќи притисок врз премиерот да го повлече меморандумот. Поддржан од целиот кабинет, Недиќ одбил да го повлече и побарал меморандумот да биде испратен во Берлин на разгледување. Истиот бил испратен, но германската висока команда го игнорирала истиот. Недиќ се обидел повторно во септември 1942 година, овој пат заканувајќи се дека ќе даде оставка. Германците го одбиле тоа, но го убедиле да остане на функцијата. Офицерите на германскиот Вермахт во Србија, сепак, го сметале Недиќ за лојален и го пофалиле дека е сигурен човек.
Односи со четниците
Соработката помеѓу српската марионетска влада и четниците започнала во есента 1941 година, за време на голема германска операција во западна Србија против партизаните. Четниците сакале да ги минимизираат српските жртви од германските репресалии поразувајќи ги партизаните, а подоцна сакале да добијат солидна база во воениот и административниот апарат на режимот на Недиќ, за да можат да ја искористат контролата врз владата пред партизаните на крајот од војната. Многу членови на српската влада одржувале контакти со четниците, вклучувајќи го и министерот за внатрешни работи Милан Аќимовиќ. Подоцна тој служел како врска помеѓу Германците и четничкиот водач Дража Михајловиќ. Неколку четнички единици „се легализирале“ служејќи се со квислинзите на српската марионетска влада, но во исто време, четниците учествувале и во активности против Германците и нивните помошници. Вооружените сили на владата им дала оружје и други резерви на четниците и им обезбедувала разузнавачки информации.
Во легализираните четнички сили биле вклучени и Печаначките четници, кои се бореле против партизаните со српските владини сили, започнувајќи во август 1941 година. Германците не им верувале на нив. На врвот на нивната сила во мај 1942 година, легализираните четници броеле 13.400 луѓе. Четничките одреди биле, како и со другите српски сили, под германска команда. Повеќето легализирани четнички одреди биле распуштени кон крајот на 1942 година, а последниот бил распуштен во март 1943 година. Некои од нив се приклучиле на СДС или СДК, но мнозинството се вратило во нелегалните четници на Михајловиќ. Четниците склучиле голем број договори со Германците во 1943 година, заобиколувајќи ја српската влада, што резултирало Недиќ и неговиот режим да изгубат каква било поддршка кај народот. Многу членови на неговата администрација, вклучително и владини службеници, како и воени и полициски службеници, склучиле тајни договори со самите четници. Тука спаѓаат Аџимовиќ, градоначалникот на Белград, Драгомир Јовановиќ и генералот Миодраг Дамјановиќ од државната гарда.
Прифаќање бегалци
Една област во којашто Владата имала успех била прифаќањето на српски бегалци кои избегале од соседните држави, особено Независната држава Хрватска (НДХ). Усташите, нацистичка хрватска ултранационалистичка паравоена организација во НДХ, протерала приближно третина од сите етнички Срби во НДХ, додека другите две третини од Србите во НДХ биле убиени или присилно претворени во римокатолицизам. Германците пренеле некои Словенци во српската земја, бидејќи таа територија била вклучена во Нацистичка Германија. Другите бегалци ги вклучувале и оние од Македонија која била окупирана од Бугарија, како и Црна Гора, која била под италијанска управа. Франц Нојхаузен, германскиот ополномоштеник за економски прашања, проценил дека имало околу 420.000 бегалци во Србија. Режимот на Недиќ создал комитет за бегалци во мај 1941 година, со кој раководил Тома Максимовиќ, поранешен фабрички шеф од Борово. Додека комитетот имал тешкотии во наоѓање на доволно храна, домување и други материјали за нив, бегалците биле добро прифатени од српското население. Храната била особено тешко да се обезбеди заради тоа што Германците ја извезувале во Рајхот или на германските сили во Грција. Повеќето од работоспособните бегалци биле вработени, додека децата биле сместени во различни домаќинства или сиропиталишта. Германските власти посочиле дека преносот на луѓе од НДХ во Србија ги зголемиле немирите на територијата, поради фактот што некои бегалци им се придружиле на партизаните или четниците. Српската влада и некои германски службеници сакале да вратат неколку Срби на местата од каде дошле, но тоа било одбиено од воената администрација, заради тешкотиите што ќе бидат присутни за нив во НДХ.
Последните денови на режимот
Како што се свртила војната против Германија, германската окупаторска администрација се обидувала да ги обедини сите антикомунистички сили за да се борат против партизаните, вклучително и четниците на Михајловиќ. Херман Нојбахер бил поставен за специјален пратеник на германското Министерство за надворешни работи во Белград во 1943 година. Тој порано работел во Романија и во Грција и се обидувал да ја подобри германската воена позиција во регионот со зголемување на моќта на режимот Недиќ. Тој планирал да формира „Голема српска федерација“, во која би биле опфатени Србија и Црна Гора. Тој, исто така, се обидел да го намали авторитетот на германската војска во Србија, да ја врати командата на СДС во Недиќ и повторно да го отвори Универзитетот во Белград. Сепак, ниту една од неговите идеи не се остварила, и тоа се должело на фактот што тие немале поддршка од министерот за надворешни работи Јоаким фон Рибентроп, ниту од некој друг во германската влада. Самиот Хитлер немал желба да ја зајакне марионската влада бидејќи сметал дека е несигурен. Бидејќи моќта на Недиќ се намалила уште повеќе, повеќе членови на неговата влада започнале да работат за четниците.
Соработката на Германците со четниците го налутило Недиќ, кој се пожалил на еден документ со поплаки од девет страници до Германците на 22 февруари 1944 година. Списокот вклучувал поплаки дека Германците сега му давале на Михајловиќ поголема моќ од него. Недиќ го критикувал големиот товар на трошоците за занимање и мешањето на Германија дури и на најниските нивоа на неговата администрација и фактот дека ниту еден од неговите предлози за подобрување на ситуацијата не бил прифатен. После тоа, воениот командант во Србија (Ханс Фелбер, кој го замени Бадер во 1943 година) го прашал Недиќ за своето мислење за промена на политиката кон четниците, но истото било игнорирано. Само една од промените во политиката на Нојбахер била успешна, олеснување на одмаздата против српското население од страна на германските сили.
Недиќ и Михајловиќ се состанале на 20 август 1944 година за да разговараат за ситуацијата во Србија и за тоа како треба да одговорат на тоа. Двајцата се согласиле дека им е потребно повеќе оружје од Германците за четниците и СДС да се борат со партизаните и дека се во можност да го убедат генералфелдмаршал Максимилијан фон Вајч, германскиот главен командант на југоисточна Европа, за да се обидат да им обезбеди повеќе оружје. Сепак, тие на крајот добиле малку дополнителна опрема. Кон крајот на август 1944 година, партизаните започнале офанзива против Германците и антикомунистичките српски сили, а сојузниците започнале да доставуваат резерви во Србија. Тие, исто така, ги бомбардирале линиите за комуникации, во обид да ги направат невозможно, германските сили во Грција да се поврзат со оние во Србија. Четниците биле протерани од земјата до крајот на септември, а советските операции започнале на почетокот на октомври на исток. Германските сили и српските трупи на СДС биле принудени да се повлечат под притисок на повеќе напади.
По војната
Белград бил ослободен од партизаните и советските сили во офанзивата во Белград, која била завршена на 20 октомври 1944 година. Недиќ и она што останало од неговата влада ја напуштил земјата во првата недела од октомври во Австрија, распуштајќи го режимот. Командата на СДС била префрлена на генералот Дамјановиќ, кој му ја предал командата на Михајловиќ, иако тие биле разделени во јануари 1945 година во Босна. Тој и другите соработници биле предадени од страна на Британците на југословенските комунистички власти на почетокот на 1946 година. На почетокот на февруари истата година, било објавено дека Недиќ се самоубил, паѓајќи од прозорецот во белградската болница.
Српска државна гарда
Владата на народен спас основала војска, Српска државна гарда (Srpska državna straža). Таа била формирана од поранешните југословенски жандармерии, и била создадена со одобрение од германските воени власти. Недиќ првично имал контрола над армијата како главен командант, но од 1942 година команда ја презела СС.
СДС била позната и како Недичевци по Милан Недиќ, премиер на Владата, кој на крајот се здобил со контрола врз своите операции. Српската државна гарда првично броела 13.400 мажи. Гардата била поделена на три дела: урбаната полиција, силите на руралните области и граничната стража. Кон крајот на 1943 година, гардата броела 36.716 лица.
Во октомври 1944 година, како што Црвената армија напредувала кон Белград, така СДС била префрлена на контрола на Михајловиќ во која точка тој побегнал кон север и кратко време се борел под германската команда во Словенија пред да биде заробен од Британците во близина на италијанско- југословенската граница во мај 1945 година.
СДС била опремена со оружје и муниција заробено од Германците од цела Европа, и била организирана како главно статичка сила поделена на пет региони (области): Белград, Кралево, Ниш, Ваљево и Заечар, со по еден баталјон по регион. Секој регион дополнително бил поделен на три окрузи од кои секој вклучувал една или повеќе чети на СДС. Независна сила позната како државна гарда на Банат оперирала во регионот Банат, која броела помалку од илјада мажи.
Помошни формации
Покрај државната гарда, голем број други формации се бореле и во Србија заедно со Германците. Тука спаѓаат Српскиот волонтерски корпус, формиран во септември 1941 година како српски волонтерски одред, под Димитрије Љотиќ, член на фашистичкото југословенско национално движење. Организацијата била поделена на деветнаесет одреди и откако била преименувана во српски волонтерски корпус, добила нова структура разделена на чети, баталјони и полкови. Се состоела од околу 12,000 членови и вклучувала околу 150 Хрвати. Тоа била единствената српска колаборационистичка формација, на која им веруваа Германците и била пофалена од германските команданти за нејзината храброст во војната.
Имало и група четници, Печанички четници, кои станале „легализирани“ и се бореле за Германците и марионетската влада сè додека не биле разоружени во 1943 година. Формирана била и сила на белоруски волонтери, Рускиот заштитен корпус. Се состоел од бели емигранти кои живеат во Србија и кои сакале да се борат против комунистичките партизани и вклучувале околу 300 советски воени заробеници.
Административна поделба
Во српските граници првично биле опфатени делови од територијата на пет од предвоените бановини.
Во октомври 1941 г., Германците наредиле на владата на Недиќ да ја реорганизира територијата, бидејќи постојната структура не била соодветна и не ги исполнувала воените барања. Преку наредба издадена на 4 декември 1941 година, германскиот воен командант ја прилагодил воено-административната структура за да одговара на германските барања. Како резултат на тоа, округот како поим, (кој постоел во Кралството Срби, Хрвати и Словенци пред формирањето на бановините) бил обновен. Владата на Недиќ издала указ на 23 декември 1941 година со кое Србија била поделена на 14 окрузи и 101 општина Округот Велики Бечерек (познат и како Банат) бил теоретски дел од Србија, но станал автономна област, управувана од членовите на локалното етничко германско население. На 27 декември 1941 година, началниците на окрузите биле назначени и се сретнале со Милан Недиќ, Милан Аќимовиќ, Танасије Диниќ и Цветан Ѓоршевиќ.
Список на министри
Претседател на Советот на министри Министер за внатрешни работи Министер за градежништво Министер за поштенски и телеграфски работи Министер на Претседателскиот Совет Министер за образование Министер за финансии Министер за труд Министер за правда Министер за социјална политика и здравје на луѓето Министер за земјоделство Министер за народна економија Министер за транспорт
Димитрие Ивановски
Димитрие Трпев Ивановски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. По завршувањето на основното училиште, изучил механичарски занает. Со формирањето на партизанските единици во околината на Скопје, заедно со други напредни младинци на 12 септември 1944 година, заминале на Китка каде стапил во редовите на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Бил распореден во третиот баталјон. Набргу се истакнал со својата храброст и дисциллинираност. Бил учесник во борбите кај селото Говрлево, Света Петка, Водно и на теренот покрај Треска. Со својот баталјон учествувал во борбите за преземање на железничката станица во селото Драчево, како и во маршот за ослободување на Велес. На 12 ноември 1944 година со необична радост ја примил веста дека неговата бригада, добила борбена задача да ги нападне германските позиции во градот и да учествува во борбите за ослободување на Скопје. Во крвавите улични борби водени на 13 ноември 1944 година, храбро загинал. Неговите останки биле закопани на скопските гробишта.
Лав III Сириец
Лав III Сириец или Исавријанин — ( во денешен Кахраманмараш - во ) — византиски цар кој владеел во периодот од 717 до 741 година.
Лав III бил основач на Сириската или Исавриска династија. Лав III е еден од најважните византиски владетели, кој успеал да ја извади империјата од периодот на анархија и кој успеал да се справи со арапската закана, кога во август 718 година Арапите биле поразени од бугарскиот хан Тервел по кое била повлечена Опсадата на престолнината по четири години. Тој исто така ја наметнал новата црковна доктрина на иконоборството.
Лав бил оженет за Марија, со која имале четири деца: Константин V, Ана, Козма и Ирина.
Рани години
Вистинското родено име на Лав најверојатно било Конон. По народност е Сириец од скромно селско потекло. Лав е роден во Германикеја, (денешниот град Караманмараш во Турција) во областа Комагена во северна Сирија, на границата меѓу Византиското Царство и Арапскиот калифат. Уште како дете тој бил преселен заедно со својата фамилија од Јустинијан II во Тракија (695 година), како дел од империјалната политика на населување на напуштените балкански провинции.
Младиот Лав бил пастир заедно со својот татко, кога соборениот цар Јустинијан II патувал кон Цариград (705 година) за повторното негово заземање на престолот со бугарска помош. Лав му подарил 500 овци за неговите војници. Од благодарност Јустинијан го прогласил за спатариј (Spatharios), офицер во царската гарда. Така тој ја започнал својата воена кариера. Лав учествувал во воени походи во северен Кавказ, каде по крајот на походот, царот Анастасиј II го назначил за стратег (713- 715 ) или воено-административен началник на источната војска која броела околу 15,000 војници во тема Анадолија.
Во 717 година Лав направил заговор заедно со генералот Артавазд против царот Теодосиј III. Генералот Артавазд бил верен со неговата ќерка Ана. Така по успешниот заговор, Теодосиј III бил детониран и испратен во манастир.
Опсада на Цариград
На 25 март 717 година Лав III бил крунисан во Света Софија по абдикацијата на Теодосиј III. Во тоа време империјата се наоѓала во многу тешка положба, губејќи ја војната со Арапите, кои ја опседнале престолнината Цариград во текот на една година. Опкружен од сите страни, градот бил на работ на пропаст. Арапските сили во даден момент имале над 100,000 војници, но во арапскиот камп, како и во опсадата на византиската престолнина, се појавил глад. Голем број на муслимански војници починале од различни болести и глад, а оние кои останале биле принудени според некои современи извори, да ги јадат мртвите коњи, тела и слично. Со бугарска помош од страна на Тервел како и со силното византиско оружје т.н. грчки оган, царот успеал да ги натера на Арапите да ја повлечат опсадата. Како резултат на битката Византиското Царство била спасена од распаѓање, а југоисточна Европа била спасена од арапската инвазија во наредните векови. Оваа е една од најважните и решавачки борби во историјата на Византија.
Стабилизација
По прогласувањето на Лав за цар на Византија бил ставен крајот на периодот од историјата на Византија познат како Дваесетгодишна анархија, кој бил исполнет со голем број на меѓусебни конфликти и нестабилност во империјата. Лав III го ставил почетокот на Сириската династија, која со земјата управувала до 802 година.
Арапите биле поразени од византиските војски во 726 година во Мала Азија. Во 740 година, тој повторно им нанел пораз во Битката кај Акронион, Фригија.
Внатрешна политика
Како поранешен стратег на Анадолија, царот Лав III останал претставник на воено-земјишната аристократија и до крајот на владеењето ги бранел нејзините интереси. Со цел да ја зацврсти царската власт, тој извршил голем број на реформи, вовел ред во државната администрација и финансии. Лав III исто така издал нов зборник со закони Ecloga објавена во 726 година. Тој ја ограничил примената на смртна казна и го забранил ропството во Византија, вовел нов даночен и судски систем во корист на малите сопственици и создал нови теми во егејскиот регион.
Иконоборство
Лав III го означил почетокот на византиското иконоборство. Така, наместо икони, на јавните места започнале да се поставуваат крстови. Оформено под влијание на исламската идеја дека сликите на луѓе и животни не можат да бидат свети, иконоборството во Византија претставувало реакција против прекумерниот раст на монаштвото и манастирите, кои биле голем товар на државата и конкурент на нејзината власт.
Во 726 година бил издаден едикт според кој иконите биле забранети. Но, едиктот бил пречекан со силно противење од цариградскиот патријарх Герман и од страна на клирот и народот. Папа Григориј II и Јован Дамаскин, исто така, го кренале своjот глас во заштита на православието, како и повеќето теолози и монасите, поради што тој започнал гонење и страшно мачење и убивање на истите. Како незадоволство од таа одлука, во Грција се дигнала буна, која во 727 година била задушена. Патријарх Герман I не сакал да го потпише царскиот указ и дал оставка, а на негово место Лав III го поставил неговиот истомисленик – патријархот Анастасиј.
Папата Григориј II во својата преписка со царот му укажал на грешката, но тој не сакал да се покае, по кое западниот дел од црквата одбил повеќе да не плаќа данок на Цариград. Во времето на папа Григориј III бил свикан синод од 93 епископи на кој била донесена одлука дека секој кој ќе оди против иконите, ќе биде екскомунициран од црквата. Како одговор на тоа, Лав сакал да се одмазди, одземајќи ја областа Илирик, како и Калабрија и Сицилија од јурисдикцијата на римскиот папа и префрлајќи ја на цариградскиот патријарх. Ова дополнително ги влошило односите меѓу двете страни. Така папата решил да побара помош во западните земји.
Во 727 година, во Равена, Италија, избувнало востание против византискиот цар. Испратената византиска флота потонела во бура кое довело до губење на останките од т.н. Равенски Равенски екзархат.
Лав III Сириец починал во 741 година.
NGC 5929
NGC 5929 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5929 се споменува и како UGC 9851, MCG 7-32-6, CGCG 222-7, KCPG 466A, 1ZW 112, VV 823, Arp 90, NPM1G +41.0399.
Откривање
Објектот е откриен на 13 мај 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Бура (ветар)
Бура (северњак, север, италијански: bora) е многу силен ветар, кој повремено дува посебно во постудените времиња од годината во северниот дел на источните брегови на Јадранското Море, а и во некои други крајеви на Земјата. Како природна појава е многу значаен овој ветар, бидејќи влијае врз животот на луѓето, организмите и развојот на растителноста. Бура доаѓа од копно и дува во правец на морето. Обично има голема речиси орканска сила, посебно на местата каде планините се блиску до морскиот брег.
NGC 5929
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5929 е од видот Sab/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5929 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Бура (ветар)
Појава на бурата
Овој вид на ветар се појавува така што студениот воздух од копното се стрмоглавува низ планинските ланци и низ тесните приморски заливи кон морето, па струјата на воздухот постигнува голема брзина. Има изразена вертикална компонента на нишање (од таму го добил името паѓачки ветар) и турбуленција. Оваа одлика се огледа посебно во тоа што главната струја на ветерот не е еднолична, па така бура дува во бранови, при што послабиот и посилниот бран се менуваат на пократки или подолги периоди.
NGC 5929
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 26 м 6,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +41° 40' 16"".
Бура (ветар)
Појава на бурата
Општите предуслови за појава на бура покрај посебната топографска конфигурација (релативно стрмен брег, кој е на крајот од широк планински масив), мора да се поврзат две климатски различни подрачја (широк студен копнен појас и топло море).
Од метеоролошка гледна точка, елементите што се потребни за да се појави бурата треба да делуваат со развојот на тлото. Предусловите доаѓаат до израз кога има значајна разлика меѓу температурата и воздушниот притисок. Ваквите услови се појавуваат редовно во зима, кога поларниот студен воздух ја покрива средна Европа и создава широк појас на висок воздушен притисок (антициклон), додека во јужна Европа има повисоки температури и понизок воздушен притисок.