cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ли Куан Ју
Активност за признавање на Сингапур
Во својата автобиографија, Ли Куан Ју истакнува дека по прогласувањето на независноста, неколку дена не можел да спие и се чувствувал болен. Британскиот премиер, Херолд Вилсон бил информиран од страна на Британскиот комесар Џон Роб, за состојбата на Ли Куан Ју, по што изразазил загариженост. Меѓутоа, Ли Куан Ју како одговор на таа загриженост одговорил дека:
Ли Куан Ју започнал силна дипломатски активност за меѓународно признавање на Сингапур. На 21 септември 1965 година, Сингапур влегол во Обединетите Нации. На 8 август 1967 година, Сингапур заедно со други четири држави од Југоисточна Азија, ја основале Асоцијацијата на земјите од Југоисточна Азија. На 25 мај 1973 година, Ли Куан Ју ја направил својата прва официјална посета на Индонезија, само неколку години по индонезиско-малезиската конфронтација под режимот на Сукарно. По оваа посета, продолжиле контактите помеѓу двете држави и биле зацврстени.
Национална безбедност
По прогласувањето на независноста на Сингапур и приемот во Обединетите Нации, Ли Куан Ју истакнал дека неговата држава ќе води политика на неутралност по моделот на Швајцарија. Во исто време, тој побарал Го Кен Се да ги изгради Сингапурските вооружени сили (САФ) и да побара помош од други земји, особено од Израел, за совети, обука и објекти. Ли Куан Ју го поставил Го Кен Се на чело на новото министерство за Министерство за внатрешни работи и одбрана. Во 1966, врз основа на Израелскиот модел, било решено прашањето за националната служба, а Кембел бил назначен за прв началник на Генералштабот.
Сингапурските воздухопловни сили биле формирани со помош на Британските воздухопловни сили во 1968 година. Првата класа на воени пилоти со обука и општи инструкции во летање се стекнале во летечката школа во воздухопловната база Тенгах, а имале обука и во Велика Британија. Сингапурската воена флота привремено била сместена кај островот Сентоса, а потоа се префрлила во новизградената база. Во 1969 година, биле изработени два воени брода од страна на Британци и Германци. Следните бродови биле изградени од самите Сингапурци и во 1970 година влегле во служба. Во 1967 година, во рамките на Министерството за одбрана била формирана холдинг компанијата Шенг-Ли (胜利) со цел развој на локалнта воена индустрија.
Мултикултурализам
Во Сингапур, никогаш не постоела доминантна култура која би можела да ги асилимила сите имигранти, меѓутоа малајскиот јазик бил доминантен јазик во тоа време. Ли Куан Ју и неговата владеачка партија започнале политика за создавање на уникатен сингапурски идентитет, заоснован врз мултикултурализмот.
Ли Куан Ју и неговата влада ја истакнале важноста на одржувањето на верската толеранција и расната хармонија, а во зацврстувањето на тие принципиле спровеле нулта толеранција и строги законски норми за спречување на какви било закани кои би можелеле да иницираат етничко и религиозно насилство. Ли Куан Ју предупредил на бесчувствителната евангелизација, односно на христијанскиот прозелитизам кој доаѓал од Малезија. Во 1974 година владата на Ли Куан Ју го советувало Библиско друштво на Сингапур да сопре со објавувањето на верски материјали на малајски јазик.
Борба против корупцијата
Како и многу други земји, Сингапур имал големи проблеми со политичката корупција. За да ја сузбие таквата состојба, Ли Куан Ју на Бирото за гонење на корупцијата му дал големи овластувања: спроведување на апсења, пребарувањa, истражување на банкарски сметки и приходи, како и даночни пријави на осомничените лица и нивните семејства.
Ли Куан Ју верувал дека министрите треба да бидат добро платени со цел да се одржуваат чисти и чесни влада. Во 1994 година, Ли Куан Ју предложил платите на министрите, судиите и високите државни службеници да се изедначат со платите на врвните професионалци од приватниот сектор, тврдејќи дека таа мерка ќе овозможи да задржување на талентираните лица во јавниот сектор.
Популациона политика
Кон крајот на 60-те години на XX век, Ли Куан Ју и неговите соработници биле на стојалиште дека растечката популација на Сингапур може да претставува пречка во економскиот развој и започнале кампања во која га повикале Сингапурците да имаат по две деца. Абортусот и стерилизацијата биле легализирани во 1970 година, а жените биле повикани да се стерилизирани по нивното второ дете. Владата постепено започнала со зголемување на низа дестимулативни казни за родителите кои имаат повеќе од две деца.
Во 1983 година, Ли ја запчнал дебата за Great Marriage, во која ги повикал Сингапурците да избираат високообразувани жени за свои сопруги. Тој бил загрижен дека голем број на дипломираните жените не биле во брак. Еден дел од сингапурското населението, вклучително и дипломираните жени, биле вознемирени од неговите ставови. Меѓутоа, Ли Куан Ју за да ја промовира својата политика на дружењето помеѓу дипломираните мажи и жени, односно интелектуалците, го формирал оделот за Социјален развој при Министерството за развој на заедницата, млади и спорт. Оваа елитистичка политика, владата на Ли Куан Ју ја бранела со потребата за помош на одредена група, составена исклучиво од дипломирани мажи и жени, за изнаоѓање на доживотен брачен пар. Според владата, необразуваните Сингапурци немале потешкотии во изнаоѓање на партнери.
Кампањата за две деца придонела да опадне наталитетот и оттука, Ли Куан Ју започнал нова популациона политика во 1987 година, кога започнала кампањата „Имајте три или повеќе деца, ако можете да си ги дозволите“ Have Three or More (if you can afford it), биле воведени стимулации за зголемување на наталитетот, како што се даночни намалувања, школување и домување, за постдипломските мајки кои имале три или четири деца. Популационата политика на Ли Куан Ју од 60- те и 70- те години на 20 век, придонела да дојде до големо опаѓање на стапката на новородени деца, а иницијативата на Ли Куан Ју за зголемување на наталитетот, била продолжена од неговиот наследник Го Чок Тонг.
Казнена политика
Телесното казнување, во форма на физико тепање, зазема едно од главните места во казнената политика на Ли Куан Ју. Во својата автобиографија Сингапурска приказна (The Singapore Story) го опишал своето школување во Институтот Рафлес во 1930 година, истакнувајќи:
Владата на Ли Куан Ју, судското телесното казнување го наследила од британското владеење, но во голема мера таквата казнена политика била проширена и опфатила поголеми сегменти. Британците, физичкото тепање го применувале во ретки случаи и тоа само за лично насилство. Владата на Ли Куан Ју, постојано го проширувала опсегот на телесното казнување за разни кривични дела, а судовите биле овластени да изречуваат телесни казни врз зависниците од дрога и нелегалните имигранти.
Училишното телесното казнување (само за машките ученици), исто така наследено од Британците, било прифатено од владата на Ли Куан Ју и сè уште се користи за дисциплинирање на непослушните ученици и тоа според законодавството од 1957 година.
Ли Куан Ју исто така го вовел во Сингапурските вооружените сили, а Сингапур е една од ретките земји во светот каде што телесното казнување е официјална казна во воената дисциплина.
САД
Еден од главните сојузници на Ли Куан Ју биле Соединетите Американски Држави. Сингапур и САД одржуват формални дипломатски односи уште од независноста на Сингапур во 1965 година. Политиката на Ли Куан Ју за постигнување на економски раст и политичка стабилност во регионот ја усогласил со интересите на САД во регионот и создал солидна основа за пријателските односите меѓу двете земји. Ли Куан Ју остварил неколку средби со високи претставници на Соединетите Американски Држави, а меѓу нив се средбите со американските претседатели Роналд Реган, Џорџ В. Буш и Барак Обама.
Малезија
По назначувањето на Махатир Бин Мохамед за заменик премиер, Ли Куан Ју знаел дека тој е следниот премиер на Малезија и преку тогашниот претседател на Сингапур - Деван Наир, го поканил да го посети Сингапур во 1978 година. По првата и неколкуте последователни посети, биле подобрени личните и дипломатските односи помеѓу нив. Махатир Бин Мохамед побарал од Ли Куан Ју да ја откаже поддршката на Демократската акциона партија (Parti Tindakan Demokratik) на Малезија, а Махатир се обврзал да не се меша во работите на Сингапур. Во јуни 1988 година, Ли Куан Ју и Махатир постигнале договор во Куала Лумпур за изградба на браната Лингуи на реката Јохор.
Народна Република Кина
Поради антикомунизмот на Ли Куан Ју, односите помеѓу Сингапур и Народна Република Кина до крајот на 70- те години на XX век биле замрзнати, а Ли Куан Ју ја презирал кинеската заостанатост. Но кога во текот на 80- те години економскиот развој зел замав во Кина, Ли Куан Ју ја променил својата политика кон оваа држава, истакнувајќи дека:
Во 1992 година, Сингапур инвестирал 1,9 милијарди долари во Кина, а следната година биле објавени плановите за изградба на индустриската населба Сингапур II, надвор од Шангај, со милијарди долари инвестиции. Ли Куан Ју станал ентузијастичен засилувач на кинескиот економски напредок и обоважател на нејзината моќ. Во 1993 година, тој истакнал дека: Каде што е Кина, таму има акција. Сингапурските странски инвестиции кои пред тоа биле концентрирани во Малезија и Индонезија, се преместиле во Кина. Половина од надворешните проекти што ги помагала сингапурската влада во 1993 година биле во Кина. Во 1994 година, Ли Куан Ју истакнал:
Економски политики
Со цел привлекување на големи странски инвестиции, владата на Ли Куан Ју се решила да воведе строго трудово законодавство. Во 1968 година се одржале избори на кои Народната акциона партија однела голема победа со што позицијата на Ли Куан Ју бил зацврстена. По изборите, владата во август 1968 година донела нов закон за работни односи со кои првата на работниците биле намалени или ограничени. Со новиот закон се зголемило работното време, се намалиле неработните денови, а работодавците добиле поголема моќ над вработените, отпуштање или нивно промовирање. Меѓутоа со новиот закон, работниците за првпат добиле право на боледување и надоместок за невработеност, а ако работниците имале можност да се жалат до Министерството за труд доколку оценеле дека работодавците се неправедни кон нив. Како резултат на новото законодавство, продуктивноста се зголемила и немало работнички штрајкови во 1969 година, кои биле карактеристични за претходниот период.
Откако Ли Куан Ју и неговата влада ги ставиле под своја контрола работничките синдикати и воопшто работниците, била основана Јуронг корпорацијата (Jurong Town Corporation) која имала задача да го развие Јуронг, најголемиот град во западниот дел на Сингапур. До крајот на 1970 година, 271 фабрики во Јуронг вработувале 32.000 работници, а имало повеќе од 100 фабрики во изградба. Странските инвеститори биле привлечени од подобрената бизнис клима и тоа со стимуланси, како што се даночните олеснувања за период до пет години и неограничена репатријација на профитот и капитал во одредени владини развиените индустрии, 46 отсто од вкупниот странски капитал во 1972 година се состоел од инвестиции од страна на компании од Соединетите Американски Држави. Компании од Западна Европа, Јапонија, Хонгконг, Тајван, Малезија, Австралија исто така вложиле свој капитал, во 1972 година една четвртина од производствени фирми во Сингапур биле во странска сопственост или мешани компании.
Друга атракција на Сингапур за привлекување на странски капитал биле нафтените ресурси во регионот. Сингапур бил центар на компаниите од нафтената индустрија за пронаоѓање на нафта во Индонезија, а Сингапур станал регионален центар за складирање на нафтата. До средината на 1970 години, Сингапур станал трет центар за рафинирање на нафтата во светот. По повлекувањето на Британците, поранешните нивни воени објекти од страна на Ли Куан Ју и неговата влада биле трансформирани во комерцијални и индустриски објекти. Во 1972 година бил изграден комплекс за транспортни контејнери, а Сингапур се претворил во претоварен центар во Југоисточна Азија.
Макроекономија
Ова е табела на растот на бруто-домашниот производ на Сингапур по пазарни цени проценети од страна на Меѓународниот монетарен фонд.
Економско наследство
Ли Куан Ју повеќе од половина век го управувал Сингапур, зад себе оставил големо наследство, а неговите постапки и достигнувања треба допрва да биде целосно оценети. Како премиер, Ли Куан Јеу има главна одговорност за експоненцијалниот пораст на бруто-домашниот производ на Сингапур (БДП) од 704,000,000 $ во 1960 година во 38000000000 $ во 1990 година. Оваа бројка во моментов изнесува 222.000.000.000, или над 300 пати во споредба на нивото во 1960 година. Според трошоците за живот и БДП по глава на жител, Сингапур во 2010 година беше рангирана на 3-то на глобално место од страна на Меѓународниот монетарен фонд.
Само неколку држави имале толку рапиден економски пораст за толку кратко време, а економскиот успех на Сингапур е широко поздравен од страна на меѓународните набљудувачи. Сингапур што Ли Куан Ју го наследил во 1959 година бил многу поинаков од денешниот Сингапур.
Уште еден од значаен придонес на Ли Куан Ју е формирањето на Владината инвестициона корпорација на Сингапур во 1981 година за управување со девизните резерви на Сингапур. Точната големина на резервите на Сингапур не е позната, но се проценува дека е една од десетте најголеми во светот. Овие резерви му овозможиле на Сингапур во текот на азиската финансиска криза од 1997-98 година да да ја заштити својата валута и да го одржи стабилниот девизен курс.
Виш министер
На 28 ноември 1990 година, Ли Куан Ју се повлекол од премиерската функција и ја отстапил на својот долгогодишен соработник Го Чок Тонг, во тој момент Ли Куан Ју имал најдолг стаж во светот како премиерот. Ова беше првата водачка промена од осамостојувањето на Сингапур. Кога Го Чок Тонг ја презел владата, Ли Куан Ју добил неизвршна и советодавна функција во владата на Сингапур во облик на вишиот министер. Ли потоа се повлекол од должноста генерален секретар на Националната акциона партија и бил наследен од Го Чок Тонг во ноември 1992 година.
Од 2000 година, Ли изрази загриженост во врска со намалувањето на мандарински јазик кај помладите кинески Сингапурци. Во еден од своите парламентарни говори, тој истакнал дека: "Сингапурците мора да научат да ги владеат англискиот и мандаринскиот (јазик б.н)". Во декември 2004 година, била лансирана кампањата Huayu Cool! (华语 Cool!) која имала за цел да ги привлече младите да го научат мандаринскиот јазик.
Министер-советник
Новоименуваниот премиер, Ли Сјен Лунг (син на Ли Куан Ју и наследник на Го Чок Тонг), на 12 абгуст 2004 година најавил дека во неговата влада, Ли Куан Ју ќе ја држи позицијата министер-советник. Сингапурските избори од 2011 година во кои опозицијата освоила, невидени до тогаш, голем број на гласови, Ли Куан Ју најави дека ќе го напушти напушти владиниот кабинетот на својот син. Ли Куан Јеу бил прв и единствен министер-советник на Сингапур.
Повлекување од политиката, болест и смрт
Во последните години од животот, Ли страдал од низа разни болести и бил приморан да се повлече од политичката дејност. На 5 февруари 2015 бил примен во болница со тешка пневмонија и ставен на седативи и помошно дишење, но здравјето продолжило да му се влошува во и западнало во критична состојба.
Наследство
Во текот на трите децении додека Ли Куан Ју владеел, Сингапур се трансформирал во една од најразвиените земји во Азија и покрај својата мала популација, ограничен земјиштен простор и недостаток на природни ресурси. Куан Ју честопати изјавува дека единствениот природен ресурс на Сингапур се неговите жители и нивната силна работна етика. Тој е широко почитуван од страна на многу Сингапурци, особено од постарата генерација, кои се сеќаваат на негововото инспиративно водство за време на независност и отцепувањето од Малезија. За многу луѓе во Сингапур и други земји, Куан Јун е неразделно поврзан со нивните сфаќања за Сингапур како бренд. .
Од друга страна, многу Сингапурци го критикуваа Ли поради неговата авторитарност и нетолерантност кон изразените поинакви политички погледи, посочувајќи ги неговите бројни, главно успешни тужби против политичките противници и весници кои искажуваат негативно мислење за неговите политики. Меѓународните медиумски чувари Репортери без граници, побарале од Куан Ју и од другите вискоки официјални претставници од Сингапур, да престанат да ја користат клеветата како средство против новинарите.
На 16 септември 2003 година, премиерот на Сингапур Го Чок Тонг најавил основањето на Школата за јавна политика, при Националниот универзитет на Сингапур, која требало да биде именувана според првиот премиер на Сингапур, во 2004 година таа одлука била спроведена.
Деван Наир
Деван Наир, третиот претседател на Сингапур кој живеел во егзил во Канада, во едно свое интервју за весникот The Globe and Mail од Торонто, истакнал дека техниката на Ли Куан Ју за тужење на своите противници и нивно туркање кон банкротство е кршење на политичките права. Тој укажал дека Ли Куан Ју е самобендисана личност која знае се и која опкружена од кукли (марионети). Како одговор на овие забелешки, Ли Куан Ју го тужел Деван Наир пред канадскиот суд, а Деван Наир поднел контратужба. Ли Куан Ју, надвор од судскиот спор, обвинил дека изјавите на Деван Наир се напад насочен врз интегритетот на Сингапурската влада и повикал на отфрлање на Наировата контратужба. Меѓутоа, Онтарискиот врховен суд одбил да ја отфрли противтужба на Наир и истакнал дека Ли Куан Ју го злоупотребил судскиот процес и дека противтужба на Наир е разумна мерка.
Че Сон Јуан
Судот пресудил дека Far Eastern Economic Review, во сопственост на Dow Jones & Company треба да им плати отштета на тужителите, односно на Ли Куан Ју и неговиот син Ли Сјен Лунг, бидејќи бил оштетен нивниот углед. Far Eastern Economic Review поднел жалба, меѓутоа го изгубиле случајот кога во октомври 2009 година, Апелациониот суд пресудил дека Far Eastern Economic Review ги наклеветил Ли Куан Ју и Ли Сјен Лунг.
Антизападно расположение
Ли Куан Ју отворено се спротивставува на западните политички вредности, истакнувајќи дека на Сингапур, кој има конфуцијанска традиции, повеќе му одговара определна форма на петерналистички авторитаризам отколку либерална демократија. Ли Куан Ју тврди дека демократијата е пречка за економскиот раст бидејќи таа му пречи на економското планирање и промовира некој вид на егалитарно самозадоволство при кое на преден план излегува огромното мноштво од посебни интереси на сметка на општеството како целина. Ли Кван Ју истакнува дека ја прифаќаат:
Конфуцијанство
Ли Куан Ју бил силно инспириран од Конфуцијанството и во него го видел изворот на економскиот успехот на Сингапур. Според Ли Куан Ју успехот се должел на источноазиската култура која акцентот го става на колективизмот, а не на индивудулаизмот. Според него: Вредностите и принципите на ИсточноАзијците насочени кон заедницата - Јапонците, Корејците, Тајванците, Хонконжаните и Сингапурците - се покажаа како вистински вредности во процесот на достигнување на другите. Значењето на Конфуцијанството, односно на религијата, во политичкиот и општествениот живот на Сингапур и воопшто во Источна Азија, Ли Кван Ју го објаснува на следниот начин:
Во почетокот на 90 - те години на 20 век, Ли Куан Ју и сингапурската влада започнале една т.н сингапурска културна офазнзива, истакнувајќи дека Азија се издигнува над Западниот свет и дека азиската, односно конфуцијанската култура и нејзините атрибути сее заслужни за подемот: редот, дисциплината, семејната одговорност, сериозното работење, колективимот и умереноста. Од друга страна како главни виновници за опаѓањето на Западот биле посочени: самозадоволството, мрзливоста, индивидуализмот, криминалот, инфериорното образование, непочитување на авторитетот и менталната закоравеност. Се тврдело, ако Соединетите Американски Држави сакаат да му конкурираат на Истокот, тие треба да ги преиспитаат фундаменталните претпоставки на своето општествено и политичко организирање и во тој процес, да научат нешто од источноазиските општества.
Авторитаризам
Авторитаризмот на Ли Куан Ју е мек во споредба со стандардите на XX век и има две специфичности. Тој е придружен со невообичаен економски успех и е неапологетски оправдуван не само како привремено уредување, туку како систем што е супериорен во однос на либералната демократија. Авторитаризмот на Ли Куан Ју се одликува со потиснување на новинарската критика, нарушување на човековите права на политичките противници и слично.
Државен капитализам
Новиот вид на државен капитализам, кој денес е карактеристичен за неколку држави во светот како што се Кина и Русија, започнал во Сингапур, а негов главен иницијатор бил Ли Куан Ју. Тој како премиер на оваа држава во текот на 30 години бил неуморен поборник на „азиски вредности“, кои тои ги разбирал како мешавина на традиционалните семејните вредности и авторитаризмот. Ли Куан Ју е многу близок до погледите на Беатриса Веб за мудроста на државата и разбрал дека најголемата шанса на Сингапур е во привлекувањето на најмоќните корпорации во светот, меѓутоа ја отфрлил идејата за немешање во приватниот сектор, која се развила во Хонгконг во тој дел на Југоисточна Азија.
Семејство
Ли и неговата сопруга Ква Гек Чо склучиле брак на 30 септември 1950 година. Неговата сопруга почина на 2 октомври 2010 година во сон. Неговиот најстар син, Ли Сјен Лунг, поранешен бригаден генерал, од 2004 година е премиер на Сингапур. Неколку членови од семејството Ли држат истакнати позиции во сингапурското општество. Неговиот најмлад син, Ли Сјен Јанг, исто така поранешен бригадниот генерал, е поранешен претседател и извршен директор на Сингапурските Телекомуникации. Тој е моментално неизвршен директор и претседател на Fraser & Neave Limited (F&N) и претседател на Цивилната воздушна пловидба на Сингапур. Неговата ќерка, Ли Веи Линг раководи со Сингапурскиот национален институт за неронаука. Жената на Ли Сјен Лунг, Хо Ќинг, е извршен директор на Темасек холдингс.
Меѓународни организации
Ли Куан Ју е почесен член на комитетот на Фондацијата Ширак, уште од нејзиното основање во 2008 година од страна на поранешниот француски претседател Жак Ширак со цел да се промовира мирот во светот.
Интервјуа и статии
Part 2: CNN, Fareed
1162 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1162 година се протега во 1474 и 1475, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1534 и 1535 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 619 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1838 и 1837 исламска година пред хиџра.
Канзас
Канзас (англиски: Kansas) е сојузна држава од САД. Главен град е Топика, а најголем град е Вичита.
Едмон Абу
Едмон Франсоа Валентен Абу (Edmond François Valentin About), (, –, ) – француски писател, новинар и уметнички критичар, член на Француската академија.
Животопис
Едмон Франсоа Валентен Абу е роден на 14 февруари 1828 година во Диез. Син на бакалин, почнал да учи во богословско училиште, потоа се запишува во гимназијата Шарлемањ, каде станува брилијантен ученик и на конкурсот ја добива почесната награда по филозофија. Во 1848 година влегува во „Екол нормал сипериор“ каде во 1851 година на изборниот испит по книжевност ја освојува првата награда.
Во 1851 година е назначен за член на Француската школа во Атина и престојува две години во Грција во друштво со архитектот Шарл Гарнје и сликарот Пол-Алфред де Кирзон. Од 1867 до 1868 година престојува во Египет. Исто така учествува во инаугурациското патување на Ориент-експрес во 1883 година. Лут од претераноста на хеленофилството, тогаш во мода и обележан со мисхеленизмот на неговите учители во богословското училиште, од секое од своите патувања вади забележителни сатирични дела. „Современа Грција“ (La Grèce contemporaine) (1854) доживува голем успех акцентирајќи ја разликата меѓу грчкиот мит заснован на антиката и современата стварност. „Кралот на планините“ (Le Roi des montagnes) го исмева романтичниот мит на воинот-бандит, херој на грчката борба за независност. „Ле Фела“ (Le Fellah) опишува како еден египетски селанец одгледан во Европа станува личност во својата земја и на крајот се жени со Англичанка која е фасцинирана од егзотизмот. „Од Понтоаз до Стамбол“ (De Pontoise à Stamboul) е пародија на познатата „Итинерар од Париз до Ерусалим“ (Itinéraire de Paris à Jérusalem) од Франсоа-Рене де Шатобријан.
Едмон Абу е исто така остар уметнички критичар, многу расположен да им се потсмева на авангардните сликари. Неговите критики за изложбите во 1855 и 1857 година, со сочна комична живост, особено ги напаѓаат претензиите на реализмот на Гистав Курбе и повикуваат на разум кон она што тој го смета како отворена дупка за анархијата во уметноста.
Благонаклонет кон Второто Царство, за што заработи потсмев од младиот Жорж Клемансо, и силно антиклерикален, тој се покажува како полемичар. Во 1871 година, тој се приклонува кон Третата Република и ја поддржува политиката на Адолф Тјер. Тогаш тој го формира весникот „XIX век“ и станува негов главен уредник. . Во 1881 година, со семејството се сместува во замокот Груши во Они, во Вал-д’Оаз. На 7 март 1862 година тој е воведен во масонската ложа Сен-Жан од Ерусалим. Издава повеќе непријателски статии за високите масонски чинови во весникот „Ле сиекл“ (Le Siècle). .
Едмон Абу е исто така автор на комедии, добро знае да ја ракува сатирата. Станува познат благодарение на своите новели со жив стил, јасен и концизен, и на своите романи кои евоцираат замислени ситуации, често инспирирани од научниот напредок.
Со Франсиск Сарсе и Анри Бауер, од 1880 година ја има една од првите вили во морското одморалиште Мало-ле-Бен, источно од Динкерк. Една авенија го носи неговото име.
На неговиот гроб во гробиштата Пер Лашез се наоѓа скулптура изработена од вајарот Гистав Крок за кого имал позитивни критики на изложбата од 1857 година.
Димитар Николов
Димитар Николов е бугарски политичар, градоначалник на Бургас. Магистер е по организација и управување на трговијата и има професионална диплома по менаџмент од НБУ (Нов Бугарски Универзитет). Женет е и има 3 деца - едно девојче и две момчиња. Член е на одборот на БСУ (Бургаски Слободен Универзитет). Работел и како менаџер на "КБС" ООД.
Избран е за градоначалник на Бургас на локалните избори во 2007, предложен од ГЕРБ и поддржан од десните сили во Бургас.
Фестивал на книги кои се јадат
Меѓународниот фестивал на книги кои се јадат, или уште какошто е познат Денот на книги кои се јадат, се одржува секоја година на или околу први април. Глобалниот настан се прославува секоја година од почетокот на вториот милениум од нашата ера, на различни локации низ целиот свет. Творбите обично пред да се козумираат се фотографираат и се поставуваат на мрежното место www.books2eat.com, како би биле споделени со целата светска популација и зачувани како нематеријално културно наследство. Редовни придонесувачи се разни групи од Австралија, Бразил, Индија, Италија, Јапонија, Луксембург, Мексико, Мароко, Монако, Русија, Холандија и Хонгконг. Настанот е поттикнат од Џудит А. Хофберг и Беатрис Корон во 2000 година.
Штуфенборн
Штуфенборн (Stuvenborn) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Валандовска парохија
Валандовска парохија — православна парохија на МПЦ-ОА и е под јурисдикција на Гевгелиското архијерејско намесништво во Повардарската епархија. Неа ја сочинуваат повеќе населени места: градот Валандово и селата Раброво, Брајковци, Балинци, Марвинци, Градец и Грчиште. Седиштето на парохија се наоѓа во градот Валандово во храмот посветен на Св. вмч. Димитриј Солунски - Мироточив.
Цркви и манастири
Ова е список на црквите и манастирите во парохијата. Можно е списокот да не е целосен:
Инвазија
Инвазијата ― воена офанзива во која вооружени сили од еден геополитички субјект агресивно и насилно навлегуваат на територија која му припаѓа на друг таков субјект, обично со цел: освојување; ослободување или повторно воспоставување контрола или власт врз територијата; принудна поделба на земјата; менување на власта или добивање отстапки од таа влада; или одредена комбинација од претходно наведеното. Инвазијата може да биде причина за војна, да биде дел од поголема стратегија за завршување на војна или сама по себе може да претставува цела војна.
За планирање и изведување на инвазија обично е потребен значителен стратешки напор. Целите на инвазијата обично се големи и долгорочни и потребна е голема војска за задржување на освоената територија. По правило, тактички инфилтрации од помал обем не се сметаат за инвазија и најчесто се квалификувани како престрелки, рации или извидување во борба. По дефиниција, инвазија е напад извршен од надворешна војска. Затоа, востанија, граѓански војни, државни удари и други акти на насилство не се сметаат за инвазии.
Одбранбен систем
Државите кои имаат непријателско настроени соседи обично воведуваат одбранбени мерки за да ја спречат инвазијата. Покрај користењето на географски пречки како: реките, мочуришта или нерамен терен, низ историјата вакви мерки биле изградба и на утврдувања. Во мерки на заштита кои може да помогнат во спречување на инвазивните сили да продрат во земјата е и поставување на долга и добро бранета пречка; познати примери се Кинескиот ѕид, Адријановиот ѕид и Даневирке. Како пречки, исто така, може да се постават ровови, а во поново време и мински полиња, камери и сензори чувствителни на движење. Но, за ваквите пречки понекогаш може да е потребна голема воена сила за обезбедување на одбраната, како и за одржување на опремата и позициите, што може на земјата да ѝ наметне голем економски товар. Исто така, во близина на границата на повеќе места може да се изградат утврдувања (како замоци или тврдини). Ваквите структури се дизајнирани за доволно долго да ја одложат инвазијата при што државата која се брани да може да мобилизира доволно голема војска за одбрана или понекогаш и контраинвазија; пример е Мажиновата линија. Тврдините можат да бидат поставени на начин на кој гарнизоните можат да ги пресечат линиите за снабдување на напаѓачите. Тврдините поставени на тој начин, напаѓачот не може да ги заобиколи и затоа мора да започне нивна опсада.
Методи
Има различни методи со кои може да се изврши инвазија, а секој метод има свои добри и слаби страни. Инвазијата може да се изведе по копно, море или воздух, или нивна комбинација.
Копнена инвазија
Копнена инвазија е директен продор на вооружени сили во одредена област преку користење на постојни копнени врски, обично преминување на граница или на друг начин дефинирани зони, како демилитаризирана зона, огромни одбранбени утврдувања и структури. Иако оваа тактика често завршува со брза победа, движењата на војниците се релативно бавни и тие се подложни на пречки од конфигурацијата на теренот и временските услови.
Во современото војување, инвазијата по копно често следи по (или понекогаш за време на) нападите на целта со други средства. Воздушните напади и крстосувачките ракети лансирани од бродови на море се вообичаен метод за „омекнување“ на целта. Во некои случаи, другите средства за напад ја елиминираат потребата од копнен напад; по атомското бомбардирање на Хирошима и Нагасаки во 1945 година не била потребна инвазија на сојузниците.
Инвазија од море
Инвазија од море предвидува употреба на водна површина која ќе го олесни продорот на вооружените сили во областа. Овој метод обично се користи заедно со друг метод на инвазија, а особено пред појавата на воздухоплови, при што немало друг начин за влез на односната територија. Како предност на овој метод обично се наведува можноста да се изврши ненадеен напад од море или доколку поморската одбрана на државата што се брани е слаба и некадарна да одбие таков напад. Сепак, количината на специјализирана опрема, како амфибиски возила и тешкотијата за воспоставување одбрана (најчесто со многу жртви), а за возврат релативно малите придобивки, често се користат како аргументи против овој метод на инвазија.
Инвазија од воздух
Воздушната инвазија е изум од 20 век и на современото војување. Воздушна инвазија е праќање воени единици на територијата со авион. Авионот или слетува, со што им дозволува на воените единици да се симнат и да ја нападнат својата цел, или војниците го напуштаат леталото додека е тоа во воздух, преку користење на падобрани или слични уреди за да се приземјат на територијата која е цел на напад. Воздушните напади честопати биле користени како увертира за копнена или морска инвазија, при што се заземаат стратешки важни позиции длабоко зад непријателските линии (како мостови и крстосници), но никогаш не успеала инвазија заснована само од воздух. Веднаш се јавуваат проблеми се снабдување и засилување. Воздухопловните сили не може да бидат соодветно обезбедени без да се стретна со копнените сили. Предности на овој метод обично се наведуваат: можноста да се цели кон одредени области кои не се лесно достапни по копно или море, можност за изненадување на непријателот и покрај огромните одбранбени структури и, многу често, помала војска поради елементот на изненадување. Слабости на овој метод се капацитетот за таква инвазија (многу авиони би биле потребни за да се пренесат доволен број војници) и потребата од високо ниво на интелигенција за успешна инвазија.
422
422 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 422 година од новата ера, 422. од првиот милениум, 22. од V век и трета од 420-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5930 и 5931 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5172 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4182 и 4183 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1175.
NGC 7227
NGC 7227 — леќеста галаксија во соѕвездието Гуштер, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7227 се споменува и како UGC 11942, MCG 6-48-15, CGCG 513-12.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1872 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7227 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7227 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 11 м 31,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +38° 43' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 8°.
Други поделби
Проучување на NGC 7227 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68243. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 122; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3199. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 778.
Национален статистички институт (Бугарија)
Националниот статистички институт на Република Бугарија (НСИ) е државна агенција која е директно подредена на Министерскиот совет, која се занимава со собирање, обработка и обезбедување на точни информации за целокупната социјална и економска состојба и развој на Бугарија. Националниот институт за статистика е дел од Националниот статистички систем (заедно со органите за статистика и Бугарската народна банка), како и Европскиот статистички систем на чело со Заводот за статистика на Европската унија - Евростат.
Историја
Првите институции кои вршат системска статистичка активност во Бугарија се Статистичката служба на Одделот за внатрешни работи на Привременото руско управување (1877 - 1879) и Статистичкото одделение на Министерството за правда (1880 - 1883). Денешниот Национален статистички институт потекнува од создаденото на 7 јули (25 јуни стар стил) 1880 година статистички организациски оддел на Министерството за финансии. Во 1881 година тоа е претворено во статистичко биро, а од 1894 година е подредено на Министерството за трговија и земјоделство. Од 1897 година службата се нарекува Дирекцијата на статистиката, а од 1910 година - Главна дирекција на статистиката. Од 1946 година е директно потчинета на Министерскиот совет, а од 1948 година - на Државната Комисијата за планирање.
Европско првенство во ракомет за жени 2012
Европското првенство во ракомет за жени 2012 беше предвидено да се одржи во Холандија од 4 до 16 декември.
На 4 јуни 2012 година Ракометната Федерација на Холандија ја откажала организацијата на првенството.
По откажувањето, за можни организатори се пријавиле 11 држави: Данска, Исланд, Македонија, Норвешка, Полска, Романија, Русија, Словачка, Србија, Хрватска и Шведска.
На 18 јуни 2012 година, Меѓународната Ракометна Федерација објавила дека Србија ќе биде организатор и домаќин на европското првенство.
Црна Гора ја освои својата прва титула со победата над бранителот на титулата Норвешка со 34–31 во финалето.
Квалификации
Квалификациските натпревари се одиграле од септември 2011 до јуни 2012. Според новиот систем кој бил претставен за Европското првенство во ракомет за мажи 2010, сите репрезентации биле вклучени во квалификациите, освен, Холандија која била домаќин пред откажувањето. Репрезентациите биле поделени во 7 групи од кои најдобрите две се квалификувале за европското првенство.
Извлекување за групи
Извлекувањето на групите било предвидено да се одржи на 6 јуни 2012 година во 14:00 месно време во Ротердам, Холандија. Процедурата при извлкувањето била објавена на 15 мај. Извлекувањето на групите било откажано поради откажувањето на Ракометната Федерација на Холандија. Извлекувањето на групите било презакажано на 22 јуни во Монако.
Групна фаза
Извлекувањето било одржано на 22 јуни 2012 година.
Првите три репрезентации од секоја група влегуваат во главната фаза од првенството, додека последно пласираната репрезентација е елиминирана од првенството.
Главна фаза
Сите саатници се локални (UTC+1).
Најдобри стрелци
Извор: SportResult.com
Најдобри голмани
Извор: SportResult.com
423
423 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 423 година од новата ера, 423. од првиот милениум, 23. од V век и четвртта од 420-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5931 и 5932 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5173 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4183 и 4184 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1176.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 423 година се протега во 3059 и 3060, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3119 и 3120 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 966. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 205 и 204 година пред хиџра.
IC 1273
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1273 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 24 м 10,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 42' 20".
1161 п.н.е.
1161 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1161. година пред новата ера, 161. од вториот милениум п.н.е., 61. од 12 век п.н.е. и втора од 1160-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4347 и 4348 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3589 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2599 и 2600 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 408 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1161 година се протега во 1475 и 1476, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1535 и 1536 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 618 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1837 и 1836 исламска година пред хиџра.
Вакендорф II
Вакендорф II (Wakendorf II) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Мег Кранстон
Мег Кренстон (родена 1960 година) е американски уметник кој работи во скулптура и сликарство. Таа е и писателка.
Кренстон е роден во Болдвин, Њујорк. Таа дипломирала антропологија/социологија на колеџот Кенион во Охајо во 1982 година. Таа доби МНР во студио уметност од Калифорнискиот институт за уметности во 1986 година. Таа, исто така, присуствувала на Академијата Јан ван Ејк во Мастрихт, Холандија во 1988 година. Таа моментално е претседател на ликовни уметности на колеџот за уметност и дизајн Отис во Лос Анџелес.
Таа е добитник на бројни награди, вклучувајќи грант за развој на Факултетот за ново училиште за социјални истражувања, грант за уметник од Фондацијата Пени Мекол, стипендија од Гугенхајм, грант за истражување на факултетот од Центарот за азиско-американски студии на UCLA, Архитектонски Фондација на Америка, награда Артадија, награда за аб уметност на јавни места и Грант за индивидуален уметник COLA од културни работи во Лос Анџелес.
Мег Кренстон живее и работи во Калифорнија.
Работа
Иако таа често зимала лични атрибути или историски настани како почетна точка, делото на Кренстон подеднакво се занимава со формалниот јазик на уметноста и улогата на уметникот да ни помогне да го видиме светот на нови начини.
Самостојни изложби
2016 година
2013 година
2006 година
2005 година
2003 година
2002 година
2001 година
2000 година
1999 година
1997 година
1996 година
1995 година
1994 година
1993 година
1992 година
1991 година
1989 година
Прокопија
Семејство
Прокопија била ќерка на царот Никифор I и сестра на царот Ставрикиј. Таа се омажила за Михаил Рангабе кон крајот на 8 век. Во тоа време сопругот бил командант на егејската флота на империјата.
На 31 октомври 802 година по државниот удар против царицата Ирина, нејзиниот татко го зазел византискиот престол. Така Прокопија официјално станала член на царското семејство.
Први години
На 26 јули 811 година цар Никифор I бил убиен од Бугарите во Битката кај Плиска, а заедно со него бил уништен огромен дел од неговата војска која тргнала со царот на воен поход против Бугарија. Меѓу ретките преживеани бил и сопругот на Теофано, Ставракиј кој останал единствен цар на престолот.