cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бојан Богдановиќ
Репрезентација
Откако поминувал во сè помлади  селекции на Хрватска од 2010 година станал член на првиот тим. Со нив тој настапил на светското првенство 2010 година и 2014 година, Европското Првенство 2011 година, 2013. и 2015 година. и на Олимписките игри во Рио 2016 година.
150
150 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 150 година од новата ера, 150. од првиот милениум, 50. од II век и прва од 150-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5658 и 5659 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4900 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3910 и 3911 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 903.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 150 година се протега во 2786 и 2787, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2846 и 2847 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 693. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 487 и 486 година пред хиџра.
Надворешни врски
150er
1505
1505 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1505 година од новата ера, 505. од вториот милениум, 5. од XVI век и шеста од 1500-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1505 година се протега во 4141 и 4142, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4201 и 4202 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2048. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 910 и 911 исламска година.
Големиот транспорт (филм)
„Големиот транспорт“ (српскохрватски: Велики транспорт) — југословенски филм од 1983 година, во режија на Вељко Булајиќ. Главните улоги ги играат: Хелмут Бергер, Велимир Бата Живоиновиќ, Драгана Варагиќ, Звонко Лепетиќ итн. Филмот е снимен според вистинити настани од Втората светска војна, кога Главниот штаб на народноослободителната војска на Војводина одлучил на партизанските бригади во Босна да им испрати нови борци, храна и санитетски материјал
Синопсис
Пролетта 1943 година, главниот штаб на партизанските единици во Војводина одлучува на партизанската војска во Босна да ѝ испрати борци, храна и санитетски материјал. Така, низ големата низина во Војводина, низ обрачи и заседи, преку реките и железничките пруги, тргнува голема колона, наречена „големиот транспорт“. Колоната треба да помине 300 километри низ окупираната територија, соочувајќи се со бројни опасности.
Шендорф
Шендорф може да се однесува на следниве места во Германија:
Савамала (филм од 1982)
„Савамала“ — југословенски филм од 1982 година во режија на Жика Митровиќ. Главните улоги ги играат: Љубиша Самарџиќ, Данило Лазовиќ, Ружица Сокиќ и Милан Штрљиќ.
Синопсис
Во злогласната белградска населба Савамала живее едно осумнаесетгодишно момче кое се обидува да се ослободи од сиромаштијата и да влезе во подобро друштво. Тој се вљубува и црта стрипови, додека неговата населба му нуди свет исполнет со сиромаштија, криминалци, коцкари, анархисти и пропаднати поети...
Карајотица
Карајотица или Кариотица (Καρυώτισσα, Кариотиса) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, денес во општината Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.779 жители (2011). Сè до 1924 г. било сочинето од македонско мнозинство и ромско малцинство.
Географија
Селото е сместено во Солунското Поле, 5 км североисточно от Кадиново и 7 км западно од градот Пазар (Ениџе Вардар). Ова е местоположбата на новото село (Нова Карајотица); изворната Карајотица (подоцна Стара Карајотица) — на 5 км од сегашното место, на брегот на денес пресушеното Ениџевардарско Езеро. Стара Карајотица денес се смета за дел од селото Карајотица.
Во Отоманското Царство
Во 1527-1532 г. Карајотиса е забележана како вакуф на потомци на Евренос-бег во Ениџевардарската каза, и броела 111 даночни домаќинства и 13 неженети.
На почетокот на XX век Карајотица била етнички мешано село во Ениџевардарската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), во 1900 г. Карајотица (Врастија) броела 120 Македонци и 30 Роми.
На 22 ноември 1909 г. гркоманскиот андартски капетан Гоно Јотов дал отчет за свршената работа како деец на вооружена грчка пропаганда во Ениџевардарско:
Во првите години на XX век во селото работеле двете пропаганди меѓу македонското население — Карајотица имала грчки и бугарски цркви и училишта. Училишниот инспектор Никола Хрлев во 1909 г напишал за селото:
Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 25 куќи на Македонци христијани и 15 куќи на Роми муслимани.
Во Грција
<mapframe text="Нова Крајотица (горе) и Стара Карајотица (долу) на карта." latitude="40.768322" longitude="22.313232" zoom="12" width="270" height="270" align="right"> { "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 22.313189506530765,         40.76897176836408        ]      }    },    {      "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 22.3247766494751,         40.744981048637285        ]      }    }  ] } По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 297 жители, а во 1920 г. имало 293 лица. Во 1924 г. ромското население како муслиманско е иселено во Турција согласно Лозанскиот договор, а 71 Македонец е протеран во Бугарија. На местото на иселените грчките власти довеле грчки колонисти од с. Неохори во Деркос, Источна Тракија.
За дојденците во 1924 г. е подигната нова населба, неколку километри од старата. Оваа населба го презела името Карајотица (позната и како Нова Карајотица) како главна населба, и почнувајќи од овој период двете населби престанале да се бројат одделно. Во 1928 г. селото имало 823 лица дојдени од 244 семејства, иако Тодор Симовски дава 1.009 лица, веројатно приклучувајќи ги изоставените преостанати Македонци. Селото заживеало по пресушувањето на Ениџевардарското Езеро во средината 1930-тите.
Во 1940 г. Карајотица (како споена целина) броела 1.531 жител. Иако сметана за едно со новата, според податоци на НОФ од 1947 г. Стара Карајотица неофицијално останала мала населба со 50 Македонци и 120 дојденци. додека пак Нова Карајотица била чисто додјенска. Поради новосоздаденото плодно земјиште, наводнувањето и поволната сообраќајна положба, по војните селото почнало да напредува.
Стопанство
Карајотица има мошне плодна почва која добро се наводнува, па затоа дава високи приноси на жито, памук и овошје. Особено е застапено одгледувањето на млечни крави.
Ранис (појаснување)
Ранис може да се однесува на следниве места во Германија:
Јоханес Штарк
Детство
Роден во Шикенхов,Кралството на Баварија(сегашен Фреихунг),Штарк се школувал во гимназијата Бејрут,а подоцна во Регенсбург.Неговото факултетско образование започнало на Минхенскиот Универзитет,кадешто студирал физика,математика,хемија и кристалографија.Тој започнал со учење во тој факултет започнал во 1894;дипломирал во 1897,со својот докторат под наслов (особени оптички својства на саѓи)
Кариера
Штарк работел на разни позиции на физичкиот институт на неговиот алма матер сè до 1900,кога станал неплатен предавач на Готингеновиот Универзитет.Извонреден професор во Хановер од 1906,во 1908 стана професор на Ацхеновиот универзитет.Тој работел и истражувал во физичкиот оддел на некои универзитети,вклучувајќи го и Греифсвалдовиот универзитет,се до 1922.Во 1919,ја освоил Нобеловата награда за физика за неговото „Откривање на Доплеровиот ефект кај каналните зраци и поделба на спектралните линии во електричните полиња” (познат како Штарк ефект).Од 1933 сè до неговото пензионирање во 1939,Штарк бил избран за претседател на Физичко Техничката Школа,додека исто така бил претседател и на Германската фондација за истражување.Штарк беше тој што како уредник на (-),побарал во 1907, тогаш сѐ уште непознатиот,Алберт Ајнштајн да напише прегледна статија за принципот на релативноста.Штарк бил импресиониран од релативноста и претходната работа на Ајнштајн каде што тој цитирал “Принципот на релативноста од страна на Х.А Лоренц и А.Ајнштајн” и “Планковата врска "M0 = E0/c2" во 1907 се нашла во Физичкиот весник ,кадешто ја користел равенката e0 = m0c2 за да пресмета "елементарен атом на енергија,т.е. количината на енергија кои се однесуваат на масата на еден електрон на одмор.Додека работел на својата статија ,Ајнштајн започнал со линија на мисли кои на крајот ќе доведат до неговата генерална теорија на релативноста,кој пак станал(по неговото потврдување) почетокот на Ајнштајновата светска слава.Иронично,дадена е Штарковата подоцнежна работа како анти-Ајнштајн и анти-релативистички пропагандист во Германското физичко движење.
Штарк објавил повеќе од 300 трудови,главно во врска со електричната енергија и други такви теми.Тој добил бројни награди,вклучувајќи ја и Нобеловата награда,Баумгартнеровата награда од Виенската Академија на Науките(1910),Валбруховата награда од Готингенската Академија на Науките(1914),како и Матеучи медал од Римската Академија.Веројатно негов најдобро познат придонес во полето на физиката е Штарк ефектот,кој го открил во 1913.
Се оженил со Луис Еплер,и тие имале 5 деца.Негови хобиа биле одгледување на овошни дрва и шумарство.Работел во својата приватна лабораторија на неговата земја во Горна Баварија,после војната.Таму тој го проучувал отклонување на светлина во електрично поле.
Поврзаност со Национал Социјализмот
За време на нацистичкиот режим, Штарк се обидел да стане фирер за германска физика преку здружението на германските физичари (заедно со Филип Ленард) негирајќи ја еврејската физика на Алберт Ајнштајн и Вернер Хајзенберг (кој не бил Евреин). Откако Вернер Хајзенберг застанал во одбрана на теоријата на релативноста, Штарк во лутина напишал статија во весникот SS со наслов Црниот корпус, Das Schwarze Korps нарекувајќи го Хајзенберг „бел евреин“.
На 21 август 1934 Штарк му пишал на физичарот и добитник на Нобелова награда за физика Макс фон Лауе да ја смени партиската линија или ќе има последици. Писмото било потпишано со „Хајл Хитлер“.
Во 1947, по поразот на Германија во втората светска војна, Штарк е прогласен за „сторител на тешки дела“ и добил затворска казна со должина од 4 години (подоцна суспендирани) од денацификациониот суд.
2039
2039 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2039 година од новата ера, 39. од третиот милениум, 39. од XXI век и последна од 2030-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7547 и 7548 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6789 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5799 и 5800 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2792.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2039 година се протега во 4675 и 4676, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4735 и 4736 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2582. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1460 и 1461 исламска година.
The suffering
Страдањата (The Suffering)e хорор-акција видео игра, изработена од Surreal Software и објавена од Midway Games во 2004. Во оваа игра се зборува за човекот Торк (Torque) кој е испратен во Затворот Абот на Островот Карнејт. Тој е обвинет и осуден на смрт за убиството на неговата поранешна сопруга и неговите две деца. Торк тврди дека го изгубил памтењето и не се сеќавал на ништо додека се случувало убиството. Истата ноќ, кога Торк беше префрлен на Островот Карнејт, имало земјотрес кој отпуштил армија на чудовишта во затворот. Ќелијата на Торк се срушила и тој успеал да избега. Сега тој патува низ целиот затвор, со цел да се извлече од островот жив. Во зависност од акциите на играчот, тој може да се спријатели со други затвореници или офицери или да ги убие. Дали Торк навистина ја убил неговата фамилија или таа била убиена од други луѓе, ќе се дознае на крајот на играта, во зависност од тоа дали играчот ги убивал пријателите или им помагал.
Акутност
Во медицината, акутна е онаа состојба која има нагол почеток, брзи промени, тежок тек или релативно кратко траење. Поимите „акутен“, „акутна“ или „акутно“ се користат за опис на медицински состојби кои ги покажуваат претходно наведените одлики. Примери за ова се акутно воспаление, акутна срцева декомпензација, акутна леукемија и други. Ова се разликува од хронична состојба, која се одликува со долго траење. За некои здравствени работници, акутен процес е оној кој се развива во период од 1 до 3 дена, а хроничниот процес се развива подолго од 2 недели.
Субакутна е онаа состојба која се наоѓа меѓу акутна и хронична, со помалку брз почеток и помалку изразени промени во споредба со акутна состојба, односно претставува процес кој се развива за време подолго од она на акутен процес (1-3 дена), а пократко од она на хроничен процес (2 недели). Исто така, како „субакутен“ се опишува текот на болест или друга абнормална состојба, присутна кај лице кое изгледа клинички здраво. Во овој случај, состојбата може да биде препознаена или откриена преку лабораториски тест или радиолошко испитување.
Нсанга
Нсанга (англиски: Nsanga) е криптид кој наводно живее во Бангвел мочуриштата во Замбија.
Во креационизмот
Според зборовите на креационистите Нсанга е еден од докази за постоењето на живи диносауруси. Тие го опишуваат како суштество кое наликува на диносауруси од групата Сауроподи. Оваа суштество има кукасти канџи на нозете и мазна кожа. Тоа е територијално животно и може да убие воден коњ.
Трнинка
Трнинка (трненка, трнка; науч. Prunus spinosa) — вид од родот слива (Prunus) која потекнува од Европа, западна Азија, и локално во северозападна Африка. Ја има и во Македонија. Има сини плодови кои се употребуваат за исхрана и во народната медицина.
Турија (река)
Турија — река во Македонија, десна и најголема притока на реката Струмица. Долга е 44,7 километри, зафаќа сливна површина од 263 км2 и има релативен пад од 19 ‰ (промили). Во горниот дел се формира од два крака - Широки Дол којшто извира на Плачковица на надморска височина од 1065 метри и тече кон југоисток и Безгаштевска Река која што извира на иста надморска височина на планината Огражден и тече кон северозапад. Тие се спојуваат меѓу Грамадик и Малинска Планина и оттука настанува реката Турија која што тече кон југ и во средниот тек е позната под името Нивичанска Река. На овој потег во 1972 година е изградена вештачката акумулација Турија со зафатнина од 48 милиони м3 вода. Недалеку од селото Доброшинци ја напушта тесната планинска долина и навлегува во пространиот рамничарски дел на Струмичкото Поле, каде што претставува главна водна артерија на неговиот северен дел. Во реката Струмица се влева кај селото Турново на кота од 215 метри.
Првенство во фудбал на Португалија
Португалското првенство во фудбал претставува серија на меѓусебно поврзани лиги во асоцијација, кој се поделени на хиерархиски начин. Се одржува под покровителство на Фудбалската федерација на Португалија, институција назначена да управува со фудбалот во Португалија; Највисокото ниво е Примеира лига.
Долна вилица
Долна вилица или мандибула — непарна коска споена со подвижен зглоб за черепот. На неа се разликуваат тело и две гранки. Меѓу гранките и телото од обете страни се наоѓа виличен агол. Според поделбата влегува во групата коски на лицето. Таа е најголемата и најјаката коска во скелетот на лицето и служи за припојување на долните заби. Забите се цврсти структури сместени во забни јамички или алвеоли, на долната и горната вилица од усната празнина.
Тело
Тело corpus mandibulae – наликува на потковица. Горниот раб од телото е забен продолжеток (processus alveolaris) со забни јамички (alveoli dentales) каде што се вметнати корените од долните заби. Долниот раб од телото е масивен и претставува база.
Вилични гранки
Вилични гранки (ramus mandibulae) на горниот крај завршува со два израстока: преден (короноиден израсток) служи за поврзување со слепоочниот мускул, а задниот зглобен израсток во вид на глава (caput mandibulae) за зглобување со слепоочната коска. Овој е единствениот подвижен зглоб на главата.
Надворешни врски
Долна вилица
Космос-969
Космос-969 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 20 декември 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5700 килограми. Космос-969 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 316 км, а најмалото на 179.
Американски бизон
Американски бизон наречен и бафало (buffalo) — вид бизон од тревните предели на Северна Америка. Некогаш живеел огромни стада, но во XIX е доведен до раб на истребување поради прекумерниот стопански лов и болестите префатени од домашниот добиток. Во поново време бројноста му е зголемена, но ова е ограничено на неколку национални паркови и резервати. Изворното живеалиште на бизонот сочинувало триаголник помеѓу Големото Мечкино Езеро во најсеверозападниот дел на Канада, на југ до сојузните држави и Дуранго и Нов Леон во Мексико, а на исток до источното крејбрежје на САД, од Њујорк до Џорџија, па дури и до Флорида и Северна Каролина.
Постојат два подвида: рамничарскиот бизон (Bison bison bison), кој е помал и со позаоблена грпка, и шумскиот бизон (Bison bison athabascae), кој е повисок и има поаглеста грпка. Шумскиот бизон е трет вид по големина меѓу говедата во светот, веднаш зад гаурот и индискиот бивол. Во денешно време претставува најголемото копнено животно на американските континенти.
Животното може да се види во Зоолошката градина во Скопје.
Опис
Бизонот достигнува 2,5-3 м во должина и до 2 м во висина. Има густи влакна со сиво-кафена боја, а на главата и вратот тие се црно-кафеави, иако се среќаваат и необично светли единки. Предниот дел од телото е прекриен со подолги влакна. Главата е масивна, со широко чело. Нозете му се кратки и дебели и се разидуваат на страна, а на краевите пак се враќаат навнатре. Ушите се кратки и тесни; очите — големи и темни, а вратот кус.
Предницата на телото има грпка и е многу поразвиена од задната страна. Опашката му е кратка, со долг густ перчин на крајот. Нозете се ниски, но многу силни. Женктие се значително помали од мажјаците, кои достигнуваат тежина до. Американскиот бизон е мошне сличен на еврпоскиот, дотколку што некои научници претпоставуваат дека не е засебен вид, туку видоизменет европски бизон (зубар).
Разликуваме два подвида на американски бизон — рамничарскиот и шумскиот бизон, кои јасно се разликуваат по градба и крзното.
Особености на рамничарскиот бизон:
Особености на шумскиот визон:
Американскот бизон слободно се вкрстува со европскиот бизон (зубар). Добиеното животно е плодно и се нарекува „зубробизон“ или „бизонозубар“.
Поведение
Во минатото, бизоните лете паселе по широките рамници на север, а зиме преоѓале во шумовити предели на југ, кајшто е потопло.
Рамничарските бизони се хранат претежно со трева, и тоа до дневно. Шумските јадат и мов, лишаи и гранки. Можат да наоѓаат храна во снег на длабочина од 1 метар. Густото крзно добро ги штити од студот и лесно поднесуваат ниски температури до -. Зимно време бараат подрачја со помалку снег.
Иако навидум изгледа несмасен, бизонот е прилично брзо животно и не секој коњ може да го стигне. Воедно е и добар пливач. Во минатото живеел во големи стада од по 20 000 единки.
Секое стадо го предводат неколку стари мажјаци, кои го чуваат и бранат со големо внимание и посветеност. Бизонот е многу силно и опаснен кога е налутен, и има добар мирис и слух. Оддава мошусен мирис, кој се чувствува на големо растојание.
Бизоните се многуженци. Доминантните мажјаци собираат мали хареми. Сезоната на парење е од јули до септември. Бременоста трае околу 9 месеци. Се раѓа по едно теле, а многу ретко по две. Млекото има масленост од 12%.
Антон Кецкаров
Антон Евтимов Кецкаров (познат и како Андон Кецкаров или под роденото име Андон Кецкар) бил македонски револуционер и просветен и општествен деец.
Животопис
Роден е во 1865 година во Охрид и припаѓа на големиот род Кецкарови. Основното образование го добива во Охрид и Струга кај Григор Прличев и други учители. Потоа учи гимназија и военото училиште во Софија. Средното образование го завршува во 1887 година во Солунската машка гимназија.
Антон Кецкаров е меѓу оние интелектуалци во Македонија од 80-те и 90-те години на XIX век, кои бараат нови форми на организирање на населението, така што ја комбинираат просветната со револуционерната агитација. Уште како ученик Антон Кецкраров е меѓу иницијаторите за основањето на просветното друштво „Свети Климент“ во Охрид. Друштвото ја поддржува охридската општина во нејзините спорови со Егзархијата, а понатака прераснува во неделно училиште. Во 1886 година на Илинден во куќата на Климент В. Заров крај Горна Порта во Охрид дел од членовите на просветното друштво „Свети Климент“: Климент Заров, Антон Кецкаров, Лев Огненов, Никола С. Пасхов, Никола Чудов, Јаким Деребанов, Иван Лимончев и Анастас и Христо Маџарови учествуваат во создавањето на револуционерен кружок. Членовите на кружокот ги обиколуваат селата во охридската каза и агитираат населението да отвора училишта и да се издејствува поактивно дејствување против отоманската власт и албанските банди.
Бевме приврзани кон него, зошто од целото негово битие доаѓаше бран на срдечност и добрина. Макар и мек на вид, неговото учество во Илинденското востание го покажа способен за енергија и смелост.
Кецкаров се вклучува во ВМРО по нејзиното основање во 1893 година. Неделното училиште во Битола,со кое раководи, е поддржувач на оранизациската дејност и агитација на ВМРО.
Во учебната 1897-1898 година Антон Кецкаров е учител во Солунската женска гимназија, а во следната учебна година во Бугарското женско училиште во Едрене. Во 1899-1900 година по настојување на ВМРО Антон Кецкаров е преместен во родниот град Охрид, каде е директор на училиштата и еден од раководителите на ВМРО во градот. Како учител на Охрид, тој одделува не мал дел од својата плата за помагање на охридските училишта и на црковна општина.
Во 1903 година е делегат на Смилевскиот конгрес на Битолскиот округ на ВМОРО, каде е избран за Охридски регионален началник. За време на Илинденското востание тој е член на Горското начелство во охридско и дејствува со чета во регионот на Дебрца. По неуспешниот крај на востанието заедно со другите раководители на ВМРО како Лука Групчев, Лазар Димитров и други се повлекува преку Албанија и Црна гора во Бугарија. Како одмазда месните власти го разграбуваат неговиот дом, го мачат неговото семејство и го прогонуваат во Бугарија.
Кецкаров учествува во Балканската војна во составот на Седмата пешадиска рилска дивизија. Во 1913 година прави обид да се врати во Битола како учител во женската прогимназија, но е прогонет од српските власти. Подоцна за кратко е учител во Пиринска Македонија. Се вклучува во редица дејности за потпомагање на бегалците од Македонија. Во меѓувреме, како и други Македонци, се вклучува во масонското движење со идејата, дека така може да придонесе за македонската кауза. Антон Кецкаров е еден од мајсторите на Големата масонска ложа на Бугарија.
Од февруари 1916 година е директор на прогимназијата во Битола, но во ноември истата година е принуден заедно со голем дел од месната интелигенција да избега поради заземањето на градот на војските на Антантата. Во 1917 година за кратко е гимназијален учител во Скопје.
Тешко ги поднесува загубите на Бугарија и неопходноста од постојана смена на домот и во голем дел од времето меѓу 1918 и 1921 година е болен. Во тоа време е пензионер и живее во новосоздадениот софиски квартал „Модерно предградие“, за чие создавање полага немали усилија - тој е иницијатор за создавање на трпезарија за бедни деца во кварталот, а во 1922 година ги полага основите и на месното културно-просветно и благотворително друштво „Св. св. Кирил и Методиј“, кое во 1932 година прераснува во читалиште, кое постои и до денес. Кецкаров е меѓу помагачите на Македонскиот научен институт, создаден во 1923 година во Софија.
Од 1922 година Антон Кецкаров се вклучува во дејноста на македонските легални бегалски организации, во кои долго време е благајник и сметководител. Особено активно е неговото учество во Илинденската организација. За време на поделбата на ВМРО во 1928 година на протугеровистичко и михајловистичко крило, тој е поблизок до протугеровистите.
По прогонувањето на српските власти од Македонија во 1941 година Антон Кецкаров се враќа во родниот град, заедно со сопругата Екатерина и еден од синовите, вајарот Методи Кецкаров. Во тој период Антон Кецкаров живее во куќата на внукот Иван Заров, син на Климент В. Заров и Фанија Е. Кецкарова-Зарова, неговата сестра. Во 1942 година Кецкаров е еден од основачите на Охридската општограѓанска фондација „Св. Климент Охридски“, чии цели се претежно благотворителни. Умира на 30 јануари 1945 година. Погребан е до црквата „Свети Константин и Елена“ во Охрид.
Антон Кецкаров е татко на генералот Владимир Кецкаров.
Во Софија и Скопје една улица го носи неговото име.
Гуџаратски јазик
Гуџаратски јазик — индоариски јазик — матичен и службен јазик на сојузната држава Гуџарат и териториите Даман и Диу и Дадра и Нагар Хавели во Индија. Припаѓа на поширокото индоевропско јазично семејство. Потекнува од старогуџаратскиот (1100–1500), кој е предок и на денешниот раџастански.
Говорниците на гуџаратскиот сочинуваат 4,5% од светското население, со 54,6 милиони говорници во самата Индија и 65,5 во светот. Заедно со ромскиот и синдскиот, спаѓа во најзападните јазици од групата. Гуџаратскиот е мајчин јазик на разни истакнати дејци како државотворците Махатма Ганди („Таткото на Индија“) и Валабај Пател („Железниот човек на Индија“), духовникот Дајананда Сарасвати, политичкиот деец Морарџи Десај, поетот Нарси Мехта, големостопанственикот Дирубај Амбани, воздухопловецот Џ.Р.Д. Тата и државникот Мухамед Али Џина („Таткото на Пакистан“).
Говорници и застапеност
Гуџаратскиот е застапен со речиси милион говорници во Северна Америка, од кои 100.000 во Њујорк, САД и 75.000 во Торонто, Канада. Во Велика Британија има 200.000 говорници, од кои поголемиот дел се во Лондон, а остатокот во други градови. Меѓу нив има и источноафрикански Гуџаратци истерани од матичните земји поради политиката на африканизација (особено од Уганда, каде Иди Амин протерал 50.000 Азијци)
Дијалекти
Стандардниот облик на гуџаратскиот јазик е говорот од Вадодара до Ахмедабад на север. Според Ethnologue, јазикот ги има следниве дијалекти:
Азбука
Гуџаратската азбука е азбучнослоговно писмо (абугида), слична на другите нагарски азбуки, но без карактеристичната надредна линија и мал број измени во другите букви. Јазикот може да се пишува и со арапаска и персиска азбука. Ова особено се практикува во округот Кач во Гуџарат.
Бромид
Бромид — негативно наелектризиран јон (Br−) на елементот бром, припадник на халогените. Хемиските соединенија наречени бромиди се безбојни. Наоѓаат многу практични примени како антиконвулзиви, огноотпорни материјали, и вапсила на клетки. Иако е ретко, долготрајното внесување на бромиди предизвикува бромизам, синдром со повеќе невролошки симптоми. Долготрајната изложеност моеж да предизвика и исфрлање на кожата. Бромидниот јон има јонски полупречник од 196 пм.
Застапеност во природата
Бромидот е присутен во типичната морска вода (35 ПЕС) во концентрација од околу 65 мг/л, што изнесува 0,2 % од сите растворени соли. Морската храна и длабокоморските растенија бично имаат повеќе бромид отколку копнената грана. Најчест бромиден минерал е бромаргиритот (кристално сребро бромид), но сепак е многу редок. Покрај среброто, бромот се содржи и во минерали смешан со жива и бакар.
Дисоцијација на бромидните соли
Бромоводородот, кој е двоатомска молекула, добива солни својства во допир со вода, давајќи јонски раствор наречен хипобромна киселина. Процесот употресно може да се опише како образување на хидрониумска сол на бромидот:
Хидролиза на бромот
Бромот лесно реагира со вода, т.е. претрпува хидролиза:
Ова образува хипоброместа киселина (HOBr) и хипобромна киселина (HBr во вода). Растворот е наречен „бромна вода“. Хидролизата на бромот е поповолна во присуство на база, како на пример натриум хидроксид:
Оваа реакција е аналогна на производството на белило, каде хлорот се раствора во присуство на натриум хидроксид.
Оксидација на бромот
Бромиден јон можеме да го испитаме додавајќи оксидатор. Едн метода користи разредена азотна киселина (HNO3).
Методата на Балард и Левиг може да послужи за вадење на бром од морска вода и извесни расоли. На пример, кога се испитува концентрација на бромиди се додава хлор, кој дава бром (Br2):
Примена
Главната стопанска вредност на бромидот е во производството органобромни соединенија, кои се прилично специјализирани. Органобромните соединенија претежно се користат како огноотпорници, но дури и ова е спорна тема. Се произведуваат многу метални бромиди како LiBr, NaBr, NH4Br, CuBr, ZnBr2 и AlBr3. Претходно служел како сотојка во развивањето на фотографски филм, чија вредност опаѓа, а се користи и во течности за дупчење, кои бараат општонаменски густи соединенија и затоа таму има мала вредност.
Биохемија
Бромидот ретко се споменува во биохемиски контекст. Некои ензими користат бромин како супстрат или кофактор.
Супстрат
Бромопероксидазните ензими користат бромид (обично во морска вода) за да создадат електрофилни броминирачки агенси. Со овој процес се добиваат стотици органобромни соединенија. Значаен пример е бромоформот, од кој по овој пат се поизведуваат илјадници тони годишно. Старинското ваписло пурпур се добива со слични ензимски реакции.
Кофактор
Бромидот е неопходен кофактор во периксидирачката катализа на сулфониминските вмрежувања во колагенот IV. Оваа посттранслациска измена се јавува кај сите животни, а бромот е неопходен микроелемент за човекот.
На еозинофилите им е потребен бромин за да се борат против повеќеклеточни паразити. Хипобромидот се произведува преку еозинофилска пероксидаза, ензим кој може да користи хлорид, но претпочита бромид.
Лавот во зима (филм од 1968)
Лавот во зима (англиски: The Lion in Winter) - американски филм од 1968 година, во режија на Ентони Харви, според сценариото на Џејмс Голдман, засновано врз неговата истоимена театарска претстава прикажувана на Бродвеј. Во главните улоги настапуваат: Питер О'Тул, Кетрин Хепберн, Џон Касл, Ентони Хопкинс, Џејн Мероу, Тимоти Далтон, Најџел Тери, итн. Филмот постигнал голем успех, како кај публиката, така и кај филмската критика и бил номиниран за наградата „Оскар“ во седум категории, а победил во три (меѓу кои и Хепберн за најдобра женска улога). Покрај тоа, филмот своил две награди „Златен глобус“ и две награди на БАФТА. Инаку, токму во овој филм, Далтон ја остварил својата прва филмска улога, а Хопкинс ја одиграл првата голема улога. Во 2003 година била снимена нова, телевизиска верзија на филмот.
Бромид
Кофактор
Испитано е дека просечната концентрација на бромид во човечката крв во Квинсленд, Австралија изнесува, и истата се разликува со староста и полот. Многу повисоки количини укажуваат на изложеност на броминирани хемикалии. Се среќава и во морската храна.
Лавот во зима (филм од 1968)
Синопсис
На Божиќ, во 1183 годинакралот Хенри II (го игра О'Тул) најавува дека ќе објави кој ќе биде престолонаследникот. Одлуката не е едноставна, зашто тој има три сина при што кралот сака круната да ја наследи Џон (го игра Тери), но кралицата Елеонора (ја игра Хепберн) е уверена дека круната треба да му припадне на синот Ричард (го игра Хопкинс). Секој од присутните се обидува да го придобие неодлучниот крал за својот избор...
Хорас Волпол
Хорејшио Волпол четвртиот гроф од Орфорд, (англ.: Horatio Walpole, 4th Earl of Orford; Лондон, 24 септември, 1717 година - Лондон, 2 март 1797 годин a) познат како Хорас Волпол (англ: Horace Walpole), бил англиски книжевник, политичар, колекционер и архитект. Роден како најмлад син на првиот англиски премиер сер Роберт Волпол. Се школувал во Колеџот Итон и на Универзитетот во Кембриџ. Во младоста бил близок пријател со поетот Томас Греј. Извршил пресвртница во англиската архитектура изградувајќи ја вилата Стробери Хил во Твикенам. Ја изградил како имитација на готичките средновековни градби, воспоставувајќи нова мода во англиската култура, која ќе се развие во неоготика. Готиката ја вовел во книжевноста, со пишувањето на романот Онтрантски замок 1764 година прв готски роман на светската книжевност. Во историјата останал познат и по својата огромна преписка во која опишал обичаи, луѓе и случки на своето време. Волпол уште за време на неговиот живот предизвикувал спротивни мислења на јавноста. Така кон стедината на 19 век Томас Бабингтон Маколи го дискредитирал како тривијална будалеста седелица и како дволичен лицемер,  додека историчарот  Џон Х. Пламб го викал минорна фигура и минорен извор. Од другата страна, Марион Харни неговата куќа Стробери Хил ја викал: уникатна, оригинална... визија на страст и мечта, додека Лесли Стивен отишол чекор понапред, нарекувајќи ги Волполовите дела синоним на англискиот осумнаесетти век.
Собрани писма
Вилмарт Шелдон Луис (1895 - 1979) пасиониран љубител и колекционер на Волполовите предмети, го финансирал критичкото издание на Волполовите собрани писма во изданието на Јејл универзитет. Првиот том излегол во 1937 година, а последниот, т.е. 48-от том, во 1983 година. Тоа е воедно и една од најобемните објавени преписки на сите времиња. Денеска оваа издание на собраните песни е достапно на интернет.
Стилтон (сирење)
Стилтон (Stilton) — вид англиско сирење. Се произведува во две варијанти: добро познатото сино и помалку познатото бело. Некои го сметаат ова сирење за „кралот на сирењата“. Двете варијанти имаат статус на заштитено потекло од Европската Комисија. Само сирење кое се произведува во трите грофовии Дарбишир, Лестершир и Нотингемшир, по најстроги правила, има право да се нарече „Стилтон“.
Иронички, тоа значи дека е правно недозволиво ова сирење да се призведува во местото по кое го носи името. Селото Стилтон денес се наоѓа во Кембриџшир, во некогашната грофовија Хантингдоншир. Моментално постојат само шест млекарници со дозвола за производство на Стилтон, со тоа што секоја е предмет на редовна испекција од назависна агенција назначена од ЕУ по Европскиот Стандард EN 45011. Засега, сите освен една се наоѓаат во Белвоарската Доолина која се протега преку границата помеѓу Нотингемшир и Лестершир. Оваа област се смета за центарот на производството на Стилтон, и единствената друга млекара што го произведува ова сирење која не се наоѓа таму се должи на фактот што еден локален човек од таа долина ја преселил млекарницата од таму пред повеќе од сто години.
Интересно е тоа што самото село Стилтон не се наоѓа во ова подрачје и затоа сирељето направено во него нема право да се нарекува „Стилтон“. Ова се должи на тоа што сирењето го добило името по селото кајшто првпат се продавало, а не кајшто се произведувало.
За да има може да се нарече Стилтон, сирењето мора:
Сирењето Стилтон е со масленост од ~35%, и белковинска содржина од ~23%. Данското сино сирење се прави на начин сличен на Стилтон и исто така ги има карактеристичните сини вени.
Новородена ѕвезда
„Новородена ѕвезда“ (англиски: Rising Star) е роман за деца на англиската писателка Синди Џефрис од 2005 година. Романот е дел од серијалот „Училиште за славни“ (како втора книга), објавен на македонски јазик во 2010 година, во издание на издавачката куќа „Детска радост“ од Скопје, како дел од библиотеката „Тин“.
Содржина
Романот се состои од следниве поглавја:
На крајот од книгата се наоѓа поговор со наслов „Од училиштето за славни“, напишан од Васил Тоциновски, како и Белешка за авторот.
Технички податоци
Книгата има 105 страници, со големина од 20 сантиметри и мек повез. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-9989-30-991-5. Преводот го извршила Александра Коцева, дизајнот и графичко-ликовното уредување го извршил Жарко Туниќ, а лектурата е дело на Лорета Шкиљевиќ. Книгата е отпечатена во печатницата „Напредок“ од Тетово.
Административна поделба на Вануату
Административната поделба на Вануату ги опфаќа првостепените и второстепените административни единици на државата. Првостепените единици во Вануату се покраините, а второстепните се општините. Покраините се создадени во 1994 година.
Општини
Секоја покраина е поделена на општини. Обично, секој населен остров е општина сама за себе. Општините се водени од општински совети и градоначалникот се избира од советот.
NGC 7464
NGC 7464 — елиптична галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7464 се споменува и како UGC 12315, MCG 3-58-23, CGCG 453-49, ARAK 573, KUG 2259+157A.
Откривање
Објектот е откриен на 27 август 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7464 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 7464 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 1 м 53,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +15° 58' 28"".
Други поделби
Проучување на NGC 7464 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70292. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1711. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1161.
Тупаи
Тупаи, исто така наречен  'Motu Iti' — ниско поставен атол во Друштвени Острови, Француска Полинезија. Се наоѓа на 19 километри северно од Бора Бора и припаѓа на западните Заветрени Острови (француски: Îles Sous-le-vent). Овој мал атол има површина од 11 км2. Неговиот широк корален гребен опфаќа плитка песочна лагуна. Тупаи нема постојани жители освен некои работници во плантажите со кокос. Постои приватен аеродром на Тупаи. Инаугуриран бил во 2001 година и неговата употреба е ограничена.
Администрација
Атолот Тупаи административно припаѓа на комуната Бора Бора.
Туризам
На 4 август 1997 владата на Француска Полинезија го откупила атолот Тупаи за $8,000,000 со план тука да развива туризам. Островот бил откупен од некој жител на Папете, кој имал плантажи на копра низа архипелагот, но западнал во долгови. Право на земјата побарале околу 1000 локални Полинезијци, повикувајќи се на наследни права на делови на атолот. Владата на Француска Полинезија ветила дека ќе се грижи за животната средина и туризмот ќе го развива во разумни граници.
Дин Ата
Роден од грчка мајка и Јамајканец татко, тој заработил диплома (2006) по филозофија и англиски јазик на Универзитетот во Сасекс, каде што бил претседател на Африканското карипско друштво. Неговата поезија, која често се занимава со прашања за идентитет и социјална правда, е прикажана на Би-би-си радио 4, и бил наложен да пишува за музеи и галерии, вклучувајќи го и музејот Китс Хаус, Националната галерија за портрети во Лондон, Тејт Британија и Тејт Модерн. Во 2018 година, Ата служел како судија за наградата Би-би-си за млади писатели.
Во 2019 година бил објавен романот во стихови на Ата, „Црното фламинго“, во издание на Хачет Велика Британија. За „Црното фламинго“, Ата бил еден од двајцата добитници на наградата за книги „Стоунвол 2020“ во категоријата „Деца и млади возрасни“.
Хреновое (област Бобровски)
Хреновоје е село во областа Бобровски во областа Воронеж во Русија.
Аргил Вељаноски
Аргил Лазаров Вељаноски (18 февруари 1926 во Сирула, Охридско — декември 1945 ) македонски партизан, учесник во НОБ.
Хреновое (област Бобровски)
Административен центар на селската населба Хреновски.
Аргил Вељаноски
Животопис
Аргил Лазаров Вељаноски е роден во селото Сирула. Се занимавал со земјоделие. Кон НОБ стапил на 15 септември 1944 година. Како борец на Првата македонска ударна бригада, учествувал на Сремскиот фронт каде е ранет. Од последиците на војната умира кон крајот на декември 1945 година.
Хреновое (област Бобровски)
Географија
Се наоѓа на 16 км (на патот 27 км) источно од Бобров, 90 км (на патот 130 км) југоисточно од Воронеж.
Селото практично се спојува со територијата на селото Слобода од селската населба Слобода (одделено со линијата на реката Хреноваја).
Популација
Селото е основано на почетокот на 18 век, кога царот Петар I ја градел првата руска морнарица во Воронеж, а бродската дрва се жнела во Битјуг.
Нова етапа во историјата на селото започнала кога грофот Алексеј Орлов ја добил од царицата не само титулата Чесме и Орденот на свети Ѓорѓи I степен, туку и 120 илјади хектари земја на левиот брег на Битјуг, која го опфаќала селото Хреновое.
На 24 октомври 1776 година, во близина на селото Хреновоје, грофот Орлов направил затвор, позната по Ориолските  воени заробеници затворени овде.
На крајот на 19-тиот - почетокот на 20-тиот век, селото било центар на волостот Хреновски во областа Бобровски во провинцијата Воронеж.
Од 1935 до 1960 година Хреновое бил центар на округот Хреновски. За време на Втората светска војна во 1943 година, во просториите на фармата Хреновски, постоел логор за воени заробеници бр. месеци од февруари до април 1943 година.
151
151 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 151 година од новата ера, 151. од првиот милениум, 51. од II век и втора од 150-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5659 и 5660 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4901 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3911 и 3912 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 904.