cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лидија Валстрем
Живот и кариера
Таа им припаѓала на нејзините водечки говорници, идеолози и писатели и во неколку наврати меѓународно го претставувала LKPR, шведското движење за право на глас. Нејзините академски титули му дале научен кредибилитет на движењето, а таа била претседател на FKPR во 1907–1911 година. Таа била една од ретките членови кои отворено признале дека се политички конзервативни. LKPR била поддржана од жени со левичарски и десничарски политички симпатии. Во пракса, политичката неутралност била напуштена со одлуката од 20 јуни 1911 година, кога LKPR одлучила да формира бојкот на гласачите против сите политичари што се спротивставуваат на правото на глас на жените и да ги поддржат оние кои се залагаат за тоа. Во реалноста, ова значело дека организацијата веќе не била политички неутрална, бидејќи главната опозиција на правото на глас на жените биле конзервативците, додека либералите и социјалдемократите биле за правото на глас на жените веднаш по воведувањето на право на глас на мажите, во 1909 година. Валстрем, како конзервативец, ја напуштила својата позиција како претседател и била заменета со нејзината претходничка, поаполитичката Ана Витлок.
Валстрем исто така била активна и во рамките на здружението Фредрика Бремер.
Лидија Валстрем објавила многу дела за христијанството и историјата. Таа починала во Стокхолм, на 84-годишна возраст.
Трештена Скала (Кочани)
Трештена Скала  — археолошко наоѓалиште во градот Кочани.
Претставува осамен наод од бронзено време.
Според податокот добиен од Т. Симов, директор на Градската библиотека, на северозападната страна на периферијата на Кочани, во еден мал дол што ги собира водите од селото Бели е најдена камена секира со отвор за држалка. Секирата се чува кај Т.Симов.
Лох Лонг (Гори)
Лох Лонг (гелски: Loch Long) е морски лох на западното крајбрежје на Шкотска, во подрачјето на Шкотските Гори. Ова е популарно место а туризам и риболов.
Во близината се наоѓа замокот Елен Донан, кој стои на тромеѓето на Лох Лонг, Лох Дујх и Лох Алш. До него е сместено селото Дорни.
Друштво на филмски работници на Македонија
Друштвотото на филмските работници на Македонија (ДФРМ) е основано на 21 мај 1950. Друштвото е формирано како синдикат и општествена организација што ги опфаќа филмските работници од сите профили. За прв Претседател на ДФРМ беше избран Јован Бошковски, а Милтон Манаки, првиот снимател на Балканот, беше избран за прв Почесен член на Друштвото.
Со мали измени во организациската структура, ДФРМ сè уште стои како организација што околу себе ги собира филмските автори и се залага за нивните интереси.
Радомир Ивановиќ
Радомир Ивановиќ — српски и црногорски есеист, критичар, книжевен историчар и теоретичар и истакнат македонист.
Животопис
Ивановиќ е роден во с. Смошча, Црна Гора на година. Дипломирал Југословенска литература и јужнословенски јазици на Филозофскиот факултет во Нови Сад. Доктор по филолошки науки. Професор на Филозофскиот факултет во Нови Сад. Член на МАНУ надвор од работниот состав (1991). Почесен член на ДПМ. Автор е на книгите од областа на книжевната и театарска историја, теоријата и критиката: Милутин Ускоковиќ (1968), Огледи (1969), Книжевното творештво на Косово на српскохрватски јазик (1971), Искушенија на книжевната анализа (1972), Романите на Михаило Лалиќ (1974), Критички методи (1975), Толкувања на современиот југословенски роман (1976), Убавината на пишувањето (1978), Тешкотиии на толкувањето на книжевното дело (1979), Писатели и проблеми (1984). Последниве три децении посебно внимание му посвети на проучувањето на македонската книжевност на 19. и 20. век и на македонски јазик ги објавил делата: Современиот роман (1977), Портрети на македонски писатели (1979), Поетиката на Коста Рацин (1979), Огледи за македонската книжевност (1982), Поетиката на Блаже Конески (1982), Македонски писатели и дела (1984), Книжевни паралели (1986), Поетиката на Ацо Шопов (1986), Поезијата на Блаже Конески (1988), Дијалог со делото (1989), Григор Прличев во светлината на романтизмот (1990). Добитник на наградата: Почесно Рациново признание.
Гробишта (Чифлик)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во кочанското село Чифлик. Наоѓалиштето претставува некропола од Доцната антика. На 1,5 км источно од селото се гледаат конструкции од повеќе гробови од кои неколку биле отворени. По површината се среќаваат делови од керамички садови.
Список на екипи и велосипедисти на Тур де Франс 2015
Тур де Франс 2015 било 102. издание на трката, една од големите трки во велосипедизмот. Трката се одржала од 4 јули до 26 јули 2015 година, започнувајќи во Утрехт во Холандија, а завршила на Шанзелизе во Париз.
Сите седумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски повикани и биле обврзани да учествуваат на трката. Во јануари 2015 година, на пет професионални континентални екипи им биле доделени специјални покани во трката од страна на организаторите на трката – Amaury Sport Organisation (ASO) – со што се заокружила групата од 22 екипи. Помеѓу овие екипи била, првата африканска екипа која учествувала на Тур. Секоја екипа била обврзана да има по девет возачи, со што главната група се состоела од 198 возачи. Возачите биле од 32 различни држави. 41 возач — околу петтина од групата — биле Французи; ниедна друга држава немала повеќе од 20 возачи на трката. Мерхави Кудус и Даниел Теклехајманот биле првите еритрејски возачи кои учествувале на Тур.
[[Податотека:Map of nationalities in the 2015 Tour de France.svg|мини|300п|Бројност на возачи по држава претставувани на Тур де Франс 2015:
160 возачи ја завршиле завршната етапа во Париз, додека 38 од нив не успеале да ја завршат. Трката била освоена од Крис Фрум, првакот од 2013 година. Фрум првпат го презел водството на трката по третата етапа – прва со завршница на нагорнина на трката. Ја загубил жолтата маичка од Тони Мартин на крајот на четвртата етапа, но повлекувањето на Мартин од трката по пад на крајот на шестата етапа го вратило Фрум во водство. Го зголемувал водството во текот на етапите на Пиринеите и успешно го одбранил од нападите на Наиро Кинтана во текот на завршните етапи на Алпите. Кинтана завршил втор, 1 минута и 12 секунди зад Фрум, додека колегата на Кинтана Алехандро Валверде бил трет. Кинтана го освоил пласманот за млад возач. Бодовниот пласман по четврти последователен пат бил освоен од Петер Саган, иако не успеал да освои ниедна етапа на трката. Како и победата во генералниот пласман, Фрум го освоил и планинскиот пласман, додека Тим Мувистар го освоиле екипниот пласман.
Екипи
Сите 17 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети да учествуваат на Тур. Дополнително, Amaury Sport Organisation (ASO), организаторите на трката, поканиле пет екипи со специјални покани. Три од екипите (, и ) биле познати француски екипи. Директорот на трката, Кристијан Придом, ја истакнал силината на Јуропкар како екипа и присуството на неколку познати француски возачи и велосипедистот Насер Бухани од Кофидис како прочини за нивното вклучување. Исто така, истакнал дека резултатот на во 2014 година и нивното седиште во Бретања, каде што поминувала рутата во 2015 година. исто така имале силен резултат во 2014 година, а како германска екипа, нивното присуство било важно бидејќи ASO неодамна потпишала нов договор за телевизиските права со германската телевизиска мрежа ARD. Последната екипа која била повикана била, кои го имале нивното деби на Тур и биле првата африканска екипа која некогаш учествувала на екипата. Придом објавил дека нивната покана била дел од стратегијата на ASO за градење на популарност на велосипедизмот во Африка.
По националност
Вкупно 198 возачи настапиле на Тур де Франс 2015 од 32 различни земји. Возачи од девет земји освоиле етапи на трката; германските возачи освоиле најмногу етапи.
<references group="N"/>
Готска Санден
Готска Санден (швед. Gotska Sandön) е ненаселен остров на Шведска во Балтичкото Море. Сместен е 38 км северно од островот Форе. Долг е околу 9 км, а широк е околу 6 км. Зафаќа површина од приближно 36 км2.
Готска Санден претежно се состои од песокливо земјиште, со плажи, дини и борови шуми. Името „Готска Санден“ во буквален превод значи „готландски песоклив остров“. Во 1909 островот е прогласен за национален парк. Освен колонијата од сиви фоки, вишата фауна не е особено богата. Меѓутоа на островот изобилува разновидни инсекти и растенија, вклучувајќи неколку вида на орхидеи. Во текот на летото се организираат редовни тури со брод што поаѓаат од Форе и Нинесхамн.
Феликс Клајн
Кристијан Феликс Клајн (25 април 1849 година - 22 јуни 1925 година) бил германски математичар и наставник по математика, познат по својата работа со групна теорија, сложена анализа, неевклидова геометрија и за здруженијата помеѓу геометријата и групната теорија. Неговата програма Ерланген од 1872 година, класифицирајќи ги геометрите според нивните основни групи на симетрија, била влијателна синтеза на голем дел од математиката во тоа време.
Дела
Дисертацијата на Клајн, на линиската геометрија и неговите апликации за механика, класифицирани втор степен линиски комплекси користење вајерштрасовата теорија на елементарните делители.
Првите важни математички откритија на Клајн биле направени во текот на 1870 година. Во соработка со Софус Ли, тој ги открил основните својства на асимптоматските линии на површината Кумер. Подоцна ги испитувал W-кривите, кривите непостојани под група на проективни трансформации. Тоа бил Ли кој го запознал Клајн со концептот на групата, што требал да има голема улога во неговата подоцнежна работа. Клајн исто така дознал за групите од Камил Jордан.
Везел (округ)
Везел (герм. Wesel) — округ во северозападниот дел на покраината Северна Рајна-Вестфалија во Германија. Се граничи со окрузите Боркен, Реклингхаузен, слободните градови Ботроп, Оберхаузен, Дујсбург и Крефелд, како и окрузите Фирзен и Клеве.
Историја
Округот е создаден во 1975 г. со спојување на поранешните окрузи Динслакен, Мерс и Рес, формирани во 1816 г. со влегувањето на областа во составот на Прусија.
Географија
Најважна река што тече низ округот е Рајна.
NGC 910
NGC 910 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 910 се споменува и како UGC 1875, MCG 7-6-14, CGCG 539-17.
Откривање
Телото е откриено на 17 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 910 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 910 има привидни димензии од 1,6' х 1,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 25 м 26,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 49' 27".
Други поделби
Проучување на NGC 910 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9201. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 62; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2839. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 44.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Крецово
Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Крецово, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1814 г. според натписот над јужната врата. Претставува трикорабна базилика, при чија изградба е употребен материјал од постара градба. Внатре има добро зачуван дрвен иконостас од 1820 г. и владички престол од 1828 г.
Храмот е прогласен за историски споменик на 15 февруари 1985 г.
Иван Ивановски
Иван Ивановски — македонски поет, раскажувач, писател за деца, театарски критичар.
Животопис
Иван Ивановски е роден во Дебар на година. Завршил средно образование. Бил уредник во Македонското радио. Член на ДПМ од 1967 година. Автор е на книгите: Врти се врти вретенце (поезија за деца, 1957), Штурчевото дуќанче за музикалии (раскази за деца, 1960), Ветки од љубов (поезија, 1961), Варијации (поезија, 1963), Мамините раце се златни (поезија за деца, 1966), Во потрага по убавината (патописи, 1967), Водоскоци на сонот (поезија, 1967), Светлини и сенки (патописи, 1969), Ах ти мило детенце (поезија, 1972), театралошки книги: Волшебникот на сцената (1973), Една деценија постоење (1976), Обласниот македонски народен театар во Горна Џамаја (1977), От трње кон ѕвездите (1977), Јован Бошковски како театарски критичар (1978), Алеко (1979), Плима и осека (1981), Незаборавни средби (1982), На своја почва (1983), 40 години Народен театар - Битола (1984), Во чекор со времето (1986), Светлини на сцената (1987), Битолски театараски деноноќија (1987), Против заборавот на времето (1987), Плодови на времето (1988), 25 години театараски игри Војдан Чернодрински (1990), Македонска театарска критика и театралогија (1990), Паралели и меридијани (1990), Тодор Николовски (1991), Димче и Ацо Стефановски (1992), Сјај што не потемнува (1993), Театарски аспекти (1996), Пред кренатата завеса (1998), Ликовите на Петре Прличко (1999). Добитник на наградите: „Мито Хаџивасилев“, „Крсте Мисирков“, „13 Ноември“, „Војдан Чернодрински“.
Џон Ки
Џон Филип Ки (англ. John Phillip Key, р. 9 август 1961) — новозеландски политичар, пратеник, поранешен водач на Националната партија и Премиер на Нов Зеланд со парламентарните избори во 2008 г. .
Пред политичката кариера
Ки е роден во Окленд, Нов Зеланд, во еврејско семејство на Џорџ и Рут Ки (мом. Лазар). Татко му починал од срцев удар во 1967 г. Ки и неговите две сестри израснале во социјален стан во Крајстчерч со нивната мајка, која била Еврејка, доселеник од Австрија.
Се школувал во Бернсајдското средно училиште, а во 1981 година дипломирал сметководство на Кантерберискиот универзитет. Посетувал и курсеви по менаџмент на универзитетот Харвард, иако таму не дипломирал.
Херерасаурудиja
Херерасаурудиja — семејство на месојадни базални сауриски диносауруси. Тие се едни од најстарите познати диносауруси, за кои за првпат се појавиле во фосилните записи пред околу 233,23 милиони години, пред да изумрат до крајот на периодот на тријасот. Херерасауридите биле релативно мали диносауруси, нормално не повеќе од 4 метри долги, иако холотипскиот примерок на „Frenguellisaurus ischigualastensis“ (во денешно време се смета за синоним на Herrerasaurus ischigualastensis) се смета дека е околу 6 метри долг. Најпознати претставници на оваа група се од Јужна Америка (Бразил, Аргентина), кадешто за прв пат биле откриени во 1930-тите во однос на Стаурикосаурус и 1960-тите во однос на Херерасаурус. Речиси целосен скелет на Herrerasaurus ischigulastensis е откриен во формацијата Ишигуаласто во Сан Хуан, Аргентина, во 1988 година. Помалку комплетно можни херерасауриди се пронајдени во Северна Америка и тие можеби биле населени и на други континенти.
Анатомијата на Херерасауридите е невообичаена и специјализирана и тие не се сметаат за прадедовци на ниту една подоцнежна група на диносауруси. Тие само површно личат на троподи и честопати претставуваат мешавина од многу примитивни и изведени црти. Ацетабулумот е само делумно отворен и има само два сакрални пршлени, што е најмал број меѓу диносаурусите. На срамната коска има изведена структура, се ротира малку постериорно и е повлечен за да се создаде површнa терминалска експанзија, особено истакнат во H. ischigulastensis. Раката е примитивна во тоа што има пет метакарпали и третиот прст е подолг од вториот, но наликува на оние на троподите имајќи само три долги прста, со закривени канџи.
Џон Ки
Пред политичката кариера
За првпат се вработил во 1982 година како ревизор во фирмата МекКалох Мензис, а потоа работел две години како проектен менаџер во Лејн Вокер Радкин, фабрика за облека во Крајстчерч. Потоа Ки се вработил како девизен дилер во Елдерс Фајненс во Велингтон, а по две години работа се издигнал на функцијата главен девизен трговец. Во 1988 се вработил во оклендската фондација Бенкерс Траст.
Во 1995 се вработил во фирмата Мерил Линч како главен раководител за девизно работење со Азија во Сингапур. Истата година во фирмата бил унапреден во главен глобален раководител за девизна трговија сместена во Лондон, каде веројатно заработувал околу 2,25 милиони американски долари годишно, вклучувајќи бонуси. Некои колеги го нарекувале „насмеаниот ликвидатор“, бидејќи секогаш бил весел, иако отпуштал дузини (некои велат стотици) вработени по тешките загуби во Руската економска криза во 1998 година. Бил член на Комитет за девизна трговија на Њујоршката федерална банка на резерви од 1999 до 2001 година.
Во 2001 година, дознавајќи за неговиот интерес во политиката, претседателот на Новозеландската национална партија Џон Слејтер, заедно со тогашниот водач на партијата Џени Шипли, активно се заложил за да го придобие во партијата.
Херерасаурудиja
Класификација
Не е јасно каде лежат Херерасауридите на еволутивното дрво на раниот диносаурус. Тие се веројатно базални тероподи или базални сауријци, но може да претходи на поделбата на сауриски-орнитишија. Раните истражувачи дури предложиле дека тие претставуваат рана лоза на сауроподоморфи. Некои анализи, како што се Несбит и сор. (2009), откриле дека Херерасаурусот и неговите роднини во Херерасауридија се многу базални тероподи додека други (како Езкура 2010) откриле дека се основни на кладата Еузауришија, односно поблиску до основата на саурисиското дрво отколку или тероподи или сауроподоморфи, но не и вистински членови на ниту една. Ситуацијата е дополнително комплицирана од несигурноста во корелацијата на возраста на доцните триазиски кревети кои носат копнени животни.
Џон Ки
Пред политичката кариера
Ки ја запознал неговата сопруга Брона уште во средно училиште. Тие се венчале во 1984 година. Нејзината професија е исто така од сферата на трговијата, а работела како кадров консултант пред наполно да му се посвети на домаќинството. Имаат две деца, Стефи и Макс.
Херерасаурудиja
Класификација
Други предложените членови на клада се вклучени Санхуансаурус од формацијата Ишигуаласто во Аргентина, Стаурикосаурус и Гнатоворакс од формацијата Санта Марија во јужниот дел на Бразил, Чиндесаурус од скаменети шума во Аризона, и евентуално Казеосаурус од формацијата Дикум во Тексас, иако односите на северноамериканските животни не се целосно разбрани, и не сите палеонтолози се согласуваат. Гжегож Недзведски, Стефан Брусат и сор. (2014) опишале европски наводен член на групата врз основа на нориските старосни фосили откриени во Полска. Други можни базални сауријчани вклучуваат Алвалкерија од доцно-триазиската формација Малери од јужна Индија, и Тејувасу (од неодамна се смета за синоним на Стаурикосаурус), познат од многу фрагментарни остатоци од доцниот триазик во Бразил.
Џон Ки
Хеленсвил
Со порастот на населението во Окленд, посведочен од пописот од 2001 година, се јавила потребата за создавање на нова изборна единица Хеленсвил, која го покрива северозападниот дел од населената област на Окленд. Ки во предизборите го победил Брајан Нисон, кој веќе одамна ја држел таа функција. На изборите во 2002 Ки го добил местото со водство од 1,705 над Гери Расел од Лабуристичката партија, додека Нисон, кој сега се кандидирал како независен, бил дури трет. Ки со леснотија бил повторно избран на изборите во 2005, освојувајќи 63% од гласовите во Хеленсвил.
Херерасаурудиja
Класификација
Откривањето на Херерасауридниот Гнатоворакс укажува на тоа дека семејството паѓа надвор од Теропода и Сауроподоморфа во кладистичката анализа направена врз родот кога е опишана, но останува во рамките на Сауришија како основни членови на редот.
Џон Ки
Портпарол за финансии
Во 2004 година, Ки бил поставен на првата клупа на опозицијата од тогашниот водач д-р Дон Бреш и станал партиски портпарол за финансии. Кон крајот на 2006 година, Бреш дал оставка. Потоа Ки го наследил Бреш како водач на Националната партија.
Херерасаурудиja
Филогенија
Фернандо Новас (1992) ги дефинирал Херерасауридијата како Херерасаурус, Стаурикосаурус и нивниот најнов заеднички предок. Пол Серено (1998) ја дефинирал групата како најинклузивна обвивка, вклучувајќи го и H. ischigualastensis, но не и Passer domesticus. Лангер (2004) ја обезбедил првата филогенетска дефиниција на таксонот на повисоко ниво, Херерасаурија, како Херерасаурус, но не и Лилиенштернус или Платеосаурус. Според тековните филогенетски студии, сите овие дефиниции ја опишуваат истата клада.
Првиот презентиран кладограм следи по една предложена анализа на Новас и сор. во мај 2011 година. Во овој преглед, откриено е дека Херерасаурус е базален сауриски, но не и теропод. Вториот кладограм се заснова на анализа на Сус и сор. во април 2011 година. Овој преглед го класифицираше Херерасаурус како базален теропод.
Џон Ки
водач на опозицијата
Во неговиот прв говор како водач на 28 ноември 2006 година, Ки зборувал за „нижа класа“ во Нов Зеланд на која „ѝ било дозволено да се развие“, тема која добила големо внимание од медиумите. Ки во февруари 2007 го проследил овој говор со формулирање на програма за снабдување на храна во најсиромашните училишта во Нов Зеланд.
Херерасаурудиja
Филогенија
Голема филогенетска анализа на раните диносауруси од Метју Барон, Дејвид Норман и Пол Барет (2017) ја сместила Херерасауридијата во рамките на кладот Сауришија, како сестринска група на Сауроподоморфа. Ова е резултат на отстранување на Терпода од Сауришија и неговиот пласман до Орнитишија во рамките на новосоздадената клада Орнитоскелида.
Барон и Вилијамс (2018) ја сместиле Херерасауријата (вклучувајќи Салтопус и Цасеосаурус) надвор од Диносаурија. Сличен резултат беше обезбеден и со филогенетската анализа од Кау, 2018:
Џон Ки
Политички ставови
Ки се прикажува себеси како повеќе центристички поставен отколку неговиот претходник Дон Бреш. Меѓутоа тој вели дека разликата е повеќе во стилот, отколку во било што друго. Иако умерен, Ки смета дека приватизацијата му помага на Нов Зеланд да се развива економски - став кој наидува на постојан отпор од противничката партија.
Од своја страна, Ки бележи разнолики гласови во парламентот: гласал против граѓански бракови, но учествувал во големиот блок на парламентарци кои гласале за поништување на законот кој го дефинира бракот како заедница на маж и жена. Ки гласал во неуспешниот обид за враќање на старосната граница за консумирање на алкохол од 18 на 20 години.
Верски ставови
Ки не припаѓа на ниедна вероисповед, изјаснувајќи се дека не е посебен верник и дека не верува во задгробен живот, иако мајка му била Еврејка, што значи дека е Евреин по мајка. Tој е третиот премиер на Нов Зеланд со еврејско потекло (другите двајца се Џулиус Фогел и Френсис Бел).
Мартин Лутер Кинг
Мартин Лутер Кинг Јуниор ( - ) — афроамерикански баптистички свештеник, борец за граѓански права и добитник на Нобеловата награда за мир. Тој е еден од најзначајните личности во поновата историја на САД и се смета за еден од највлијателните поборници на ненасилството, а многу луѓе ширум светот го почитуваат како херој, миротворец и маченик. Како признание на неговата истакната улога во американската историја, во прв ред поради неговата улога за здобивањето на афроамериканците со основните човекови и граѓански права, во 1986, во негова чест, беше прогласен државен празник во САД, наречен Ден на Мартин Лутер Кинг, кој се празнува третиот понеделник во јануари секоја година.
Образование
Кинг е роден во Атланта, Џорџија. Во 1951 дипломира на богословијата „Крозер“ во Честер, Пенсилванија, а во 1955 се здоби со звање доктор на науки по систематска теологија на Бостонскиот универзитет.
Борба за граѓански права
Во 1954 станува пастор во Монтгомери, Алабама. Кога во 1955 Роза Паркс одби да се покори на правилата на сегрегацијата, црнечката заедница во Монтгомери организира бојкот на автобусите, а Кинг беше еден од водачите на тој бојкот. За време на кампањата, беше фрлена бомба врз куќата на Кинг, а подоцна тој беше и уапсен.
По оваа кампања, Кинг во 1957 ја основа Конференцијата за јужњачко христијанско водство, чија цел беше преку ненасилни акции да протестира во прилог на укинување на подредената положба на Црнците во САД. Тој организираше и предводеше многу маршеви за правото на Црнците на глас, за десегрегација, за праведно вработување и за останатите основни граѓански права. Најголемиот дел од овие права беа озаконети преку усвојувањето на Законот за граѓански права од 1964 и на Законот за избирачки права од 1965.
Најпознат марш што го организираа Црнците во САД, при што еден од организаторите беше Кинг, беше маршот до Вашингтон за работа и слобода во 1963. На централниот собир учествуваа повеќе од 250.000 луѓе, црнци но и белци, и беше голем успех, без сомнение еден од главните настани во борбата за извојување на основните граѓански права. Говорот на Кинг, „Имам сон”, предизвика воодушевување меѓу присутните и се смета, заедно со Гетисбуршкото обраќање на Абрахам Линколн, за еден од најдобрите говори во историјата на американското говорништво.
Поради својата посветеност на ненасилниот отпор при спротивставувањето на расните предрасуди во САД, на 14 октомври 1964 на Кинг му беше доделена Нобеловата награда за мир. Така, Кинг, на 35-годишна возраст, стана најмладиот добитник на Нобеловата награда за мир.
Од 1965, Кинг почнува да изразува сомнежи во врска со улогата на САД во Виетнамската војна. На 4 април 1967 - точно една година пред неговата смрт - Кинг одржа говор кој беше остро насочен против улогата на САД во војната, инсистирајќи дека САД е во Виетнам „за да го окупира како американска колонија”, при што го нарече САД „најголем испорачувач на насилство во светот денес”.
Иако беше внимателен во своите јавни говори во врска со прераспределбата на богатството, плашејќи да не биде обвинет за комунизам, во приватните разговори понекогаш ја изразуваше својата приврзаност кон демократскиот социјализам: „Мора да постои подобра распределба на богатството и можеби Америка мора да се движи кон демократски социјализам.”
Атентатот
Во прилог на својата посветеност на намалувањето на социјалните разлики, во 1968 Кинг ја организира „Кампањата на сиромашните”, која кулминира со марш до Вашингтон, при што на 3 април Кинг одржа говор во врска со сиромаштијата.
Следниот ден врз Кинг беше извршен атентат во Мемфис, Тенеси, додека се подготвуваше да предводи марш во знак на поддршка на синдикатот на санитетските работници од Мемфис. На неговиот погреб присуствуваа околу 300.000 луѓе.
Извршител на атентатот беше Џејмс Ерл Реј, а многумина се сомневаат дека владата беше вмешана во атентатот врз Кинг. Она што сигурно се знае е дека Федералното истражно биро уште од 1961 почна да се интересира за Кинг, поради сомневања дека е поврзан со комунистите.
Букерова награда
Историја и раководство
Букеровата награда првично се нарекувала „Букер-Меконелова награда“ (Booker-McConnell Prize), именувана по претпријатието „Букер Меконел“ кое ја основало наградата во 1968 г. под свое покровителство. Кога, во 2002 г,, одговорноста за раководењето на наградата припаднала на Задолжбината „Букерова награда“ (Booker Prize Foundation), како покровител се јавила инвестиционата фирма „Ман груп“ (Man Group), која го задржала зборот Букер во името на наградата. Во 2019 г. Ман ја доделиле последната награда како покровител на наградите. Покровителството прешло на добротворната задолжбина „Кренкстарт“ (Crankstart) на општественикот Мајкл Мориц и сопругата Хериет Хејман, во траење од пет години, со можност за уште пет. Името на наградата е официјално изменето на само „Букерова награда“ (The Booker Prize).
Самата задолжбина е независна добротворна организација која работи со средства од сите приходи на Booker Prize Trading Ltd., како единствен акционер. Денес паричниот дел од наградата изнесува 50.000 фунти, и со тоа е една од најбогатите книжевни награди во светот.
Жири
Изборот започнува со воспоставување на советодавна комисија составена од писател, двајца издавачи, агент, книжар, библиотекар и претседавач назначен од задолжбината. Тие ја избираат жири-комисијата, чии членови по правило се различни секоја година. Таа е составена од најистакнатите книжевни критичари, писатели, академици и водечки општественици.
Лауреати
Во чест на 25-годишнината на наградата, одлучено е да се додели посебна награда „Букер на Букерите“ (Booker of Bookers). За најдобар од сите романи што ја добиле наградата е избран „Деца на полноќта“ од Салман Ружди (добитник во 1981 г).
Во 2008 г. е доделена слична награда наречена „Најдоброто од Букер“ (The Best of the Booker) во чест на 40-годишнината на наградата. Во потесниот избор влегле шест дела, а добитникот го гласала јавноста. За најдобар роман повторно е прогласен „Деца на полноќта“.
Делиц
Делиц (Dehlitz) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2011 е дел од градот Лицен.
Поздивишта
Поздивишта (дијалектно Поздивишча; Χάλαρα, Халара; до 1927 г. Ποσδιβίτσι, Посдивици или Ποδοβίστα, Подовиста ) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Костур од истоимениот округ на Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото е сместено во подножјето на В’ро, која е разгранок на Вич. Селото е подигнато по доаѓање на Турците, од сточари од Преспа. Во почетокот било сместено во планинскиот венец Винов Танец во месноста Рушов и Кокошинова Лапка, а подоцна во месноста Селиште. Во селото имало голема мигарација во прекуморските земји и во Бугарија. Селото настадало во Граѓанската војна со што 62 семејства пребегнале во Македонија. До 1961 се иселиле 30 семејства во прекуморските земји. Селото одгледува жито, грав, јаболки и друго. Слава на селото е христијанскиот празник Св. Атанас - летен.
Турековац
Турековац е населено место во градот Лесковац во Јабланичкиот округ во Србија. Според пописот од 2011 во Турековац живееле 1.493 жители.
Тука се наоѓа црквата Собор на светите апостоли.
Македонско радио 1
Македонско радио 1 — Радио Скопје или само Радио Скопје — првата програма на Македонското радио кое е во склоп на Македонската радио-телевизија. Емитува образовни, музички, забавни и информативни емисии. На овој канал секојдневно се емитува Пладневниот весник во 15:30 како и Прес 19. Првата програма на Македонското радио се слуша во цела Македонија како и во соседните држави каде има Македонци: Грција поточно Егејска Македонија, Мала Преспа и Голо Брдо во Албанија, Бугарија како и во Србија и на Косово. Првата програма на Македонското радио може да се слуша и преку интернет како и на сателит.
Историја
Во мугрите на слободата на македонскиот народ, по вторпат беше отворено Радио Скопје во разурнатото Скопје, точно месец и пол од неговото ослободување, во етерот се разнесе првиот македонски збор изговорен низ воздушниот простор на слободната татковина: „ЗБОРУЕ РАДИО СКОПЈЕ".
Уште во август 1944 година Антифашистичкото собрание на народното ослободување на Македонија ја постави задачата пред современиот македонски писател и истакнат борец во Народно-олободителната војна, Владо Малески - Тале, да се зафати со создавање и работа на првата македонска радиостаница во слободната татковина. За оваа цел се издвојувани од првите борбени редови техничари и новинари и се испраќани во Горно Врановци на нови задачи. Програмската и новинарската активност ја презеде врз себе Владо Малески, а техничката страна Васко Петковски, одговорен офицер за техника при Главниот штаб на Народноослободителната војска на Македонија.
Борците техничари Боро Димитровски и Владо Стојчевски, со помош на други технички кадри, забрзано работеа врз оспособување на запленетата воена радиостаница и врз нејзина преадаптација. Поради недостиг на соодветни технички материјали и резервни делови задачата тешко и бавно се реализираше. По ослободувањето на Скопје заедно со други значајни објекти беше разурната и радиостаницата, изградена непосредно пред војната. Беа уништени техничките средства за емитување на програмата, беше испокршен дискотечниот фонд на поранешната радиостаница, a зградата онеспособена за работа. Катастрофално беше и во Маџари каде што столбот, зградата и предавателната техника во неа беа целосно уништени. И повторно од воените единици започна прибирањето технички кадри кои во воената команда во главниот град на Републикава изготвуваа технички планови, како од воениот трофеј да оспособат што посилна радиостаница во слободната татковина. Експериментите започнаа со една француска воена радиостаница на кратки бранови. Радио техничарите Крсто Ристевски, Александар Грков, Ефтим Митовски, Марко Плавевски, Перо Ристовски, Димче Петровски, Тодор Џартов и Стефан Ќосевски, подоцна со успех оспособија радиопредавател од американско потекло „СЦР" од 20 вати.
Новиот предавател успешно стартуваше од куполата на Офицерскиот дом во Скопје. Антифашистичкото собрание на Народното ослободување на Македонија кон крајот на декември 1944 година се подготвуваше за Второто заседание, сега во слободната татковина, во зградата каде што и денес се наоѓа Собранието. Владо Малески му предложи на Президиумот на Собранието смела идеја - Второто заседание на Антифашистичкото собрание на Народното ослободување на Македонија да се пренесува директно преку Радио Скопје. Тоа беше нов предизвик, но и грижа како да се поврзе кабелски салата од каде што требаше да се врши преносот. Недостигаа стотици метри кабли кои не можеа да се најдат во Македонија. Беше најдено решение радиостаницата да се премести од Офицерскиот дом на покривот на Собранието на Македонија и од таму да се врши пренос од заседанието. По неколкудневна работа сè беше готово од технички аспект.
Денот на одржувањето на Второто заседание на АСНОМ е определен 28 декември 1944 година. Во еден дел на собраинската сала, зад микрофонот, многу возбуден, според сопственото сведочење, се наоѓаше Владо Малески во исчекување да започне собирот.
Секој миг во салата се очекуваше доаѓањето на првиот претседател на Антифашистичкото собрание на Народното ослободување на Македонија, Методија Андонов Ченто. Тогаш Владо Малески го започна своето јавување. Низ етерот, за првпат во ослободената татковина, се пренесоа зборовите на македонски јазик:
„Зборуе Радио Скопје, зборуе Радио Скопје, Драги слушатели, од салата на Собранието вршиме директен пренос на Второто заседание на Антифашистичкото собрание на Народното ослободување на Македонија..."
По уводното репортерско јавување за значењето на Собранието и за точките што ќе ги разгледува, Владо Малески го најави настапот на Методија Андонов Ченто. По поздравите до сите присутни на Собранието, тој им се заблагодари на сите оние што со натчовечки напори овозможија низ етерот да се слушне македонскиот јазик, како и одлуките на Второто заседание.
Надворешни врски
Слушај online
Храм Свети Димитрија (Лазаревац)
Храмот на Свети Димитрија е црква во Лазаревац, изградена во слава на војниците на српската и австроунгарската војска кои биле убиени во Колубарската битка. Архитектонскиот и урбаниот амбиент на Лазаревац, град со прилично кратко минато, е домаќин на овој храм кој покрај високите силуетски вредности е значаен и по својата религиозна и социјална функција. Тоа е забележителна реализација на меѓувоената српска црковна архитектура, но и руските градители кои се доселиле во Србија поради граѓанската војна во нивната татковина.
Градежништво и архитектура
Идејата за подигање на спомен-црква во Лазаревац произлегол од потребата да се складираат моштите на воините убиени во Колубарска битка во 1914 година, на боиштата околу Лазаревац. Со цел да се имплементираат овие идеи, во 1921 година бил формиран „Комитет за подигање на спомен-црквата и амбарот во Лазаревац“. На чело со него бил свештеникот Чедомир М. Поповиќ. Во 1937 година Комитетот престанал да постои и било формирано „Содружение за подигање на спомен-црква со чамец во Лазаревац“ на чело со свештеникот Боривоје Ѓорѓевиќ. Во архитектонската традиција на дваесеттиот век, која се развила на просторот на денешниот округ Лазаревац, доминантен тип на градба е надолжната градба со истакната камбанарија на западниот фронт. Спомен-црквата во Лазаревац претставува храбар чекор напред кој отвори ново поглавје во црковната архитектура од овие простори. Во овој објект јасно се изразува духот на историзмот. Длабокото разбирање на старите и новите идеолошко-естетски принципи е важен сегмент во анализата на историското и уметничкото значење на спомен-црквата Лазаревац со чарнела. Спомен-црквата во Лазаревац е инспирирана од Воведувањето на Богородичен манастир во Сењак во Белград. Храмот Лазаревац е изграден по проект на рускиот архитект емигрант Иван Афанасјевич Рик, помеѓу 1938 и 1941 година. Имала основа во форма на крст од развиен тип. Главната купола се издигала на пресекот на краците на крстот, додека четири помали куполи се издигнуваат над краците. Една купола се издига над западната фасада и во неа се наоѓа камбанаријата. Бидејќи планот не ги предвидувал хорските апсиди, црквата има нагласена долговечност на волуменот. Во внатрешноста на нартексот не доаѓа доволно светлина преку двата тесни единечни прозорци отворени на западниот ѕид, така што главниот извор на светлина доаѓа од спротивната страна на наосот, но и покрај тоа, нартексот е недоволно изложен во одредени делови од денот. Спротивно на тоа, наосот е добро осветлен благодарение на низата куполи прозорци и прозорски отвори во форма на трифолија и два единечни прозорци на страничните ѕидови.
Значење
Она што го правело овој објект посебен, покрај неговата препознатлива архитектонска вредност, е и единствената меморијална функција. Во криптата на црквата се чувале околу 37 m³ остатоци од српски и непријателски војници кои загинале во битката кај Колубара во 1914 година. Криптата била реновирана помеѓу 1961 и 1964 година под раководство на архитектот Д. Св. Павловиќ. Областа на криптата потоа била поделена на три дела. Првиот дел се наоѓа на запад, вториот во централниот, а третиот во источниот дел на криптата. Главниот влез во криптата бил отворен на северниот ѕид на западниот континент. Нивните површини се исполнети со посебни панели на кои се издлабени основни информации за битката кај Колубара и значајни детали и ефективни визуелни претстави на боиштата на кои се одвивала битката кај Колубара, распоред на српските и непријателските сили во одредени фази од битката, прикажување на пробивите и насоките на непријателското гонење. Релјефните плочи исто така се вградени во одредени рамки. Тие на креативен начин ги илустрираат деталите од битката кај Колубара и делото на вајарот Михаило Томиќ. На источната страна на ѕидната маса е врежан текст. Силуетните фигури на српски војници, селанки и селанки во народни носии се изведени во плиток релјеф. Што се однесува до гробната функција на овој простор, ѕидните прегради на куќната куќа над саркофагот се рафинирани со украсна обвивка од црвен мермер, а на секоја страна е вметната 21 сива мермерна плоча на која се испишани армиските полкови; на северниот ѕид, од Армијата на командантот генерал Живојин Мишиќ, на источниот ѕид, од II армија на командантот војводата Степан Степановиќ, а на јужниот ѕид, од III армија на командантот генерал Павле Јуришиќ-Штурм и на воениот командант на Ужице генерал Вукоман Арачиќ. Нишата на источниот континент е домаќин на скулптура на војник. Овој објект е вклучен во списокот на културни споменици од „исклучително значење“ во 1966 година. Црковниот иконостас бил живописан во 1940 година од истакнатиот руски емигрант зограф Пимен Софронов. Било планирано да ја наслика црквата со икони, но тоа не можело да се постигне поради избувнувањето на Втората светска војна. Црквата била живописана со икони дури во последната деценија на 20 и првата половина на 21 век. Изградена на самиот крај на меѓувоениот период, спомен-црквата со куќната куќа во Лазаревац е стилски уникатно и препознатливо дело. До црквата Свети Ѓорѓе во Опленац е најмонументалниот споменик што бил подигнат во поранешното Кралство Југославија, што му дава посебен карактер.
Надворешни врски
• Пузовиќ, Б. „Лазаревац: Преполовено бројот на војници во гаражата“, Вечерње новости, Белград, 27 август 2013 г.
Тумба (Ениџевардарско)
Тумба — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, Република Грција.
Црница (Кочани)
Црница  — археолошко наоѓалиште во градот Кочани. Претставува некропола од римско време.
Во непосредната близина на бензинската пумпа, кај влезот во Кочани биле откриени и целосно уништени повеќе гробови. На површината на наоѓалиштето се среќаваат фрагменти од керамички садови.
Зесен
Зесен (Sössen) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2011 е дел од градот Лицен.
Григориј Чуриловски
Григориј Чуриловски (Γρηγόριος, ηγούμενος μονής Τσιριλόβου) — гркомански патријаршиски свештеник во Чуриловскиот манастир и учесник во Грчката вооружена пропаганда во Македонија.
Биографија
Григориј е роден во костурското село Чурилово в 1837 година. Станал игумен на Чуриловскиот манстир и под негово раководство во преиодот меѓу 1904 и 1908 година, манастирот станал база на Елиномакедонскиот комитет и неговите андартски чети.
Во текот на борбите меѓу андартските чети и оние на Македонската револуционерна организација, во 1905 година Чуриловскиот манстир бил запален.
Григориј умира во 1912 година, а во 2004 година во Чуриловскиот манастир е подигнат негов споменик.
Логан Овен
Логан Овен (Logan Owen; р. ) — американски професионален велокрос и друмски велосипедист, кој последно возел за UCI World Tour екипата. Освоил етапа на Трката околу Јута 2015. Во август 2019 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2019.
Јуниорска кариера
На пет години, Овен започнал да ја тестира новата титаниумска бемикс рамка за Редлајн.
Развојна екипа Бисел (2014–17)
Во 2016 година, Овен го освоил Лиеж-Бастоњ-Лиеж под 23 години по долго бегство, на крајот поминувајќи ја целта сам.
ЕФ Едукејшн Фирст-Драпак (2018-2021)
Во септември 2017 година било објавено дека Овен ќе се приклучи на за сезоната 2018.
Личен живот
Овен е оженет со велосипедистката Клои Дајгерт. Меѓутоа, тие се развеле во јануари 2020 година.
Распоред на резултатите на големите трки
— = не учествувал; СО = се откажал
Максим Иглински
Максим Иглински (р. во ) — казахстански професионален друмски велосипедист, кој последно возел за UCI World Tour екипата, на која ѝ се придружил во 2007 година. Иглински станал професионалец во 2005 година со Домина Ваканце и возел за во 2006 година. Иглински ја освоил шестата етапа на Критериум ду Дофине Либере 2007. Тој е постар брат на Валентин Иглински.
Во пролетта 2012 година, тој ја освоил една од арденските класични трки, Лиеж-Бастон-Лиеж. Побегнал од главната група со Хоаким Родригес, постепено отфрлајќи го од себе и бркајќи го водачот во трката Винченцо Нибали , стигнувајќи го на еден километар до целта, го поминал и победил сам на трката.
Распоред на резултатите на Гранд Тур
СО = се откажал
Гинко
Гинкото е дрво кое е единствениот жив претставник на родот гинко (Ginkgo) од одделот гинкови (Ginkgophyta), додека останатите се фосилни видови. Овој оддел опфаќал семени растенија. Единствениот денешен преживеан вид е ограничен само во Кина. Оваа група на растенија била распространета низ целиот свет за време на мезозоикот. Гинкото потекнува од пред 225 милиони години, а во леденото време тоа успеало да преживее само во Кина. Во Западната цивилизација, гинкото пристигнало во XVIII век. Гинкото се одликува со голема отпорност на екстремни услови (отрови, загадувачи, зрачење, инсекти итн.).
Морфологија
Претставниците од овој оддел (вклучувајќи го и гинкото) биле дрвенести растенија со лепезести листови. Гранките се со бројни странични изданоци кои ги носат репродуктивните елементи. Стеблата се со издолжен секундарен раст кој произведува значителен дел на секундарен ксилем.
Размножување
Гинкото е дводомно растение. Мегаспорангијатните дрвја (женските единки) носат по две овули на крајот на стеблото. Обично само една овула се развива во зрела семка. Интегументот се состои од три слоја. Внатрешниот слој се развива во каменеста семена обвивка. Надворешните два слоја се преобразуваат во месести слоеви кои го обвиваат плодот. Бидејќи ова ткиво (интегументот) има силен и непријатен мирис, најчесто машки единки се употребуваат како украсни растенија. Микроспорангијатните дрвја (машки единки) носат микроспорангијатни стробили. Тие ослободуваат полен (микрогаметофити) кои се распространуваат со ветерот. Поленот произведува поленова цевка со хаусториум која ги доведува камшичестите сперматозоиди до една јајце-клетка во архегониум на женскиот гаметофит.
Лековити својства
Гинкото е најистражуваното растение во светот: до 2014 година биле објавени дури 3.111 научни труда посветени на него. Големиот интерес за гинкото произлегува оттаму што му се припишуваат одредени лековити својства, како: Исто така, Европската агенција за лекови и Светската здравствена организација препорачуваат употреба на гинко во третманот на вртоглавица од периферно потекло поради неговото вазодилататорно, метаболно, антиоксидансно и невропротективно дејство. Во тој поглед, истражувањата спореведени во неколку земји покажале дека гинкото има позитивно дејство во акутната фаза на вртоглавицата, во хроничната фаза и во периодот меѓу акутните напади на вртоглавица.
Трстеница
Трстеница е село во Егејска Македонија, Република Грција.
Пат околу светот (филм од 1964)
„Пат околу светот“ (српски: Пут око света) – југословенски филм од 1964 година, во режија на Соја Јовановиќ, заснован врз делото „Патот околу светот на Јованче Мициќ“ на Бранислав Нушиќ. Главните улоги ги толкуваат: Миодраг Петровиќ-Чкаља, Раде Марковиќ, Дара Чалениќ, Вера Ѓукиќ, Михајло Бата Паскаљевиќ, Оливера Марковиќ и Оливера Катарина.
Синопсис
Јованче Мициќ, трговец од Јагодина тргнува на пат околу светот. Патем, тој доживува бројни авантури и учествува во разни настани во земјите во кои престојува. Така, во Пешта стапува во измислен брак, а на Дивиот запад е жртва на еден напад на поштенска кочија по што тој станува шериф. Понатаму, тој е заробен од гусари, станува купувач на девојки на дворот во Кина, престојува во еден харем во Персија и најпосле, триумфално се враќа во Јагодина.
NGC 911
NGC 911 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 911 се споменува и како UGC 1878, MCG 7-6-16, CGCG 539-21.
Откривање
Телото е откриено на 30 октомври 1878 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 911 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 911 има привидни димензии од 1,3' х 0,7'.