Павија
Средновековна историја
Императорот Лотар I, крал на Италија од 822 до 850 година, обрнувал внимание на училиштата кога во 825 година ја издал својата капитула со која пропишал дека учениците од многу градови во северна Италија морале да присуствуваат на предавањата во училиштето во Павија. Во 924 година, Унгарците, предводени од соборениот ломбардски крал, Беренгар I, го опседнале, но не го освоиле градот. Со Ото II Павија станала стабилно место на дворот, прво со кралицата Аделаида од Италија, а потоа со сопругата на Ото II Теофанум. За време на Отонскиот период Павија уживала период на благосостојба и развој. Древната ломбардска престолнина се издвојувала од другите градови во долината По поради својата основна функција како крстопат на важна трговија, и со прехранбени производи и со луксузни производи. Комерцијалниот сообраќај бил фаворизиран пред сè од водните патишта што ги користел императорот за неговите патувања: од Тичино лесно се стигнувало до По, директна оска со Јадранското Море и поморскиот сообраќај. Понатаму, со доаѓањето на Отони, Милано повторно изгубил важност во корист на Павија, чиешто предимство било санкционирано, меѓу другото, со ковањето на ковачницата на пари во Павија. Важноста на градот во тие векови е нагласена и со извештајот на арапскиот географ Ибрахим ал-Туртуши, кој патувал во централно-западна Европа помеѓу 960 и 965 година и ги посетил Верона, Рока ди Гарда и Павија, кои ги дефинирал како главен град од Лонгобардија, многу населена, богата со трговци и целосно изградена, за разлика од другите центри во регионот, со камен, тула и вар. Во Павија, Ибрахим ал-Туртуши, бил многу импресиониран од коњичката статуа на Регисоле, која ја поставува во близина на една од вратите на кралската палата и од 300-те правници кои работеле внатре во палатата. Исто така, на крајот на десеттиот и единаесеттиот век, градот бил родното место на Лиутпранд од Кремона, епископ, хроничар и дипломат во служба на Беренгар II, а потоа на Ото I и Ото II и на Ланфранк, близок соработник на Вилијам. Освојувачот и, по норманското освојување на англосаксонското кралство, реорганизатор на англиската црква. Павија останала главен град на италијанското кралство и центар на кралските крунисувања до намалувањето на царската власт таму во 12 век. Во 1004 година, светиот римски император Хенри II крваво го задушил бунтот на граѓаните на Павија, кои го оспорувале неговото неодамнешно крунисување како крал на Италија. Во 12 век, Павија се здобила со статус на самоуправна општина. Во политичката поделба помеѓу Гелфите и Гибелините што го карактеризираше италијанскиот среден век, Павија традиционално била гибелска, позиција што било подеднакво поддржано од ривалството со Милано, колку што тоа било знак на пркосот на императорот што го водел Ломбардскиот Сојуз против царот Фридрих Барбароса, кој се обидувал повторно да го зајакне долго заспаното царско влијание врз Италија. Фридрих I прославил две крунисувања во Павија (1155 и 1162 година) во базиликата Сан Микеле Маџоре и се сместил во новата царска палата во близина на кралскиот манастир Свети Салваторе. Неколку пати војската на Павија се борела со императорот против силите на Ломбардскиот Сојуз, учествувајќи во опсадите на Тортона, Крема и Милано и во други воени операции. Градот исто така имал репутација како место за „добри времиња“, како што сведочат познатите коментари на архипоетот од 1163 година.