cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Одрекувањето на Свети Петар (Рембрант)
Откако поминала низ рацете на неколку колекционери и дилери на уметнички дела во Холандија, а потоа и во Франција, сликата ѝ била продадена со 118 други уметнички дела на Катерина II од Русија во 1781 година. Останала во колекцијата на музејот Ермитаж во Санкт Петербург додека не била продадена тајно со други дела од владата на Советскиот Сојуз. Била купена од музејот Ријкс во Амстердам во 1933 година.
Цветкова Нива (Лескоец)
Цветкова Нива, официјално во литературата Нива на Цветко Стојановски — археолошко наоѓалиште во преспанското село Лескоец. Претставува осамен наод од доцноантичко време. Се наоѓа во нивата на локалниот селанец што се наоѓа на 1 км од селото, на патот за селото Стење, каде бил откопан питос.
1676 во книжевноста
1676 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Computer network programming
Mрежното програмирање, суштински идентично со приклучок програмирање или клиент-опслужувач програмирање, вклучува пишување компјутерски програми кои комуницираат со други програми низ компјутерската мрежа. Програмата или процесот кој ја иницира комуникацијата е наречен клиент процес, а програмата која чека на комуникацијата да биде започната е опслужувач процес. Клиент и опслужувач процесите заедно формираат распределувачки систем. Комуникацијата помеѓу клиент и опслужувач процесот може да е конекциски-ориентирана (како и утврден TCP виртуелно коло или сесија), или неконекциски (заснован на UDP datagrams).
Програма која може да се однесува и како клиент и како опслужувач е заснована на peer-to-peer комуникација.
Приклучоците вообичаено се имплементирани од API библиотека како Berkeley приклучоци, прво претставени во 1983. Повечето имплементации се засновани на Berkeley приклучоци, на пример Winsock претставен во 1991. Други имплементации на API приклучоци постојат, како што е STREAMS-засновано Transport Layer Interface (TLI).
Еве примери на функции и методи типично обезбедени од API библиотеката:
Стивен Мур
Стивен Мур (Stephen Moore; р. ) — австралиски рагби-фудбалер, кој играл на Супер рагби за Брумбис и Квинсленд Црвените и освоил 129 бода за Австралија на меѓународно ниво, вклучувајќи и како капитен.
Мур е 14. најпрецизен играч на сите времиња, го има вториот најстар Тест за Австралија зад Џорџ Греган и е единствениот австралијски играч која одиграл 100 Тестови. Тој е исто така најпрефинетиот австралиски супер-рагби-играч на сите времиња, и е еден од двајцата играчи во историјата на австралиската рагби, заедно со Натан Шарп кои имаат постигнато 100 Тестови и 150 супер-рагби настапи.
Раните години
Роден во Саудиска Арабија од ирски родители, неговиот татко Томи доаѓа од Туам, Каунти Голвеј и неговата мајка Морин дошле од Килашер во близина на Свинфорд, Каунти Мајо. Тој и неговото семејство се преселиле во Туам, во средината на осумдесеттите години пред да се емигрираат во планината Морган, Квинсленд, Австралија во 1988 година, кога имал пет години. Неговото семејство подоцна се преселило во Рокхамптон, пред да се насели во Бризбејн. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (June 2013)">бара извор  ]
Кариера
Од Три нациски серии од 2011 година, Мур е именуван во секој состав, обично како играч кој прв бил одбран. Тој бил клучен играч во Австралијската победничка титула во Три нации во 2011 година и во кампањата за Светското првенство во рагби во 2011 година, во која Австралија завршила на третото место. Откако првиот австралиски прв натпревар против Франција во Тестовите за рагби во 2012 година, Мур го одигра секој натпревар за Валабис, вклучувајќи го и започнувањето на секој Тест во 2013 година на Британската и Ирска Лајонс во Австралија. Кога Роби Декан поднесе оставка по серијата Лавови и кога Евен Мекензи ја презеде контролата, Мур започна во Хукер за „Волабис“, додека остатокот од Тестовите за 2013 година беа одиграни многу добро.
Во второто место на Мекензи, Мекензи го именуваше Стефан Мур како капетан за серијата 3 јуни во Франција против Франција, со Мајкл Хупер и Адам Ешли-Купер како потпретседатели. Сепак, во својот прв Тест како Капетан од Валабис, Мур ја поправи повредата на коленото за време на ACL, кога се појавил непријатно кога се борел во втората минута и го напуштил теренот во 5-тата минута од натпреварот во " 50-23 победи над Франција на стадионот Санкорп во Бризбејн.
На 6 јули 2015 година, Мур бил назначен за капетан на Валабис за претстојното Светско првенство под новиот тренер Мајкл Чеика. Мур потоа ги предводел Валабис до финалето против Нов Зеланд, со конечниот резултат 34-17 на Нов Зеланд, највисок резултат во финалето на Светското првенство во рагби.
Мур го сруши рекордот за повеќето Супер-рагби играчи во една сезона постигнал од страна на кука во 2016 година, премин на линија седум пати за Брумбијс таа сезона, вклучувајќи и двојно во победата од 43-24 против неговиот поранешен тим на Црвените. Мур исто така најавил на крајот од 2015 година дека ќе се врати во Црвените по сезоната 2016.
Личен живот
Мур е оженет со Кортни и има две деца, Теодор и Дарси.
NGC 1637
NGC 1637 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1637 се споменува и како MCG 0-12-68, UGCA 93, CGCG 393-66, IRAS 04389-0257.
Откривање
Објектот е откриен на 1 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1637 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1637 има привидни димензии од 3,3' х 2,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 1637 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15821. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4739. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 918.
МРТ 3
МРТ 3 — канал на Македонската радио-телевизија. Започнал со емитување сигнал на 10 април 2020 година во 16 часот како канал за спортска и забавна програма на јавниот сервис.
Миле Јаневски
Миле Јаневски (Костин Дол,,  – Вејце, , )  бил македонски бранител, припадник на Баталјонот за специјални намени „Волци“ при АРМ, учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал во заседа на 28 април 2001 во масакрот кај Вејце.
Живот, војната 2001 и смрт
Никој не знае животот каде ќе го однесе. Рударска Македонска Каменица соочена со сиромаштијата и подолгата економска криза ги принуди синовите на вредните рудари својата егзистенција да ја побараат и надвор од малото гратче и од рударството.
Синот на скромното семејството на Бранко и на Душка, Миле со својата сопруга и неговиот син единец, го привлече униформата на македонската армија. Се стави како водник во БСН Волци во служба на безбедносните сили во одбрана на територијалниот интегритет на земјата. Таму каде што е потребно, во Тетово и на Шар Планина, Миле е заедно на служба со своите колеги бранители. На 28 април 2001 година, Вејце и настанот на најголемиот вандализам на албанските терористи го прекинуваат животот на водникот Јаневски чија семејна лоза ја продолжува синот додека непреболот трае кај најблиските и сите оние што го познаваа.
Во масакрот кај Вејце, на Миле со кундак од пушка му е згмечена, разнесена главата, а низ телото има осум канални повреди предизвикани од огнострелно оружје и вртлежи од „кинески“ нож. Смртта кај Миле настанува насилно со нагмечување на мозокот поради дејство на потврда динамична сила со кундак од пушка во пределот на челната регија. На неговото тело се пронајдени и осум канални повреди, предизвикани од огнострелно оружје и со нож претходно бил онеспособен за полесно да биде масакриран.
Во негова чест, денес средното општинско училиште СОУ „Миле Јаневски - Џингар“ во неговиот роден град Македонска Каменица го носи неговото име. Миле Јаневски - Џингар посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
1675 во книжевноста
1675 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Цитизин
Цитизинот, е алкалоид кој во природата се среќава во неколку растителни родови, како Laburnum и Cytisus во фамилијата Fabaceae. Се користи за откажување од пушењето. Неговата молекуларна структура покажува сличности со никотинот и има слични фармаколошки ефекти. Како и варениклинот, цитизинот е делумен агонист на никотинските ацетилхолински рецептори (nAChRs). Цитизинот има краток полуживот од 4,8 часа, и брзо се елиминира од организмот.
NGC 1638
NGC 1638 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1638 се споменува и како UGC 3133, MCG 0-12-69, CGCG 393-68.
Откривање
Објектот е откриен на 1 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1638 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1638 има привидни димензии од 1,8' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 41 м 36,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 48' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 1638 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15824. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4735. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1524.
Јужна Африка (регион)
Јужна Африка е регион кој ги опфаќа: Јужноафриканската република, Намибија, Зимбабве, Замбија, Малави, Боцвана, Лесото, Свазиленд и Мозамбик. Во овој регион, некои подрачја достигнале извонредно висок степен на развој, а други, пак, се потполно заостанати. Јужна Африка зазема околу 14% од вкупната површина на Африка. Најголем дел од Јужна Африка се наоѓа помеѓу тропскиот и суптропскиот дел на Африка, на јужната полутопка.
Држави
Во Јужна Африка се наоѓаат државите: Мозамбик, Мадагаскар, Малави, Замбија, Зимбабве, Боцвана, Намибија, Јужноафриканската Република, Лесото и Свазиленд.
Население
од прегледот на државите се гледа дека Јужноафриканската Република е најголема и по површина и по број на жители. Во Јужна Африка живеат Бушмани, Хотентоти, Банту-црмци и доселеници од Европа и од Азија.
Стопанство
Населението, главно, се занимава со земјоделство и со сточарство. Од земјоделските култури најмногу се одгледуваат: шеќерна трска, кафе, чај, тутун, лимони, портокали, банани, ананас, пченица и пченка. Во сточарството најразвиени се овци, кози и говеда. Јужна Африка е богата со руди - злато, платина, дијаманти, бакар, уран, сребро, никел и др. Поради тоа, стопански е најразвиена регија во Африка. Со својот стопански развој особено се истакнува Јужноафриканската Република.
1674 во книжевноста
1674 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Јозеф Обрембски
Јозеф Обрембски (Józef Obrębski;, Теплик, Виничка област, Украина — , Холис, САД) — полски и американски етнолог и социолог. Еден од најзначајните странски истражувачи на народната култура на Македонците во меѓувоениот период и по Втората светска војна.
Животопис
Се родил во Подоле, Виничка област во месноста Теплик, во Украина.
Се школувал во гимназијата „Адам Мицкевич“ во Варшава, а подоцна во IV државна гимнзија Х. Сјенјевич во Краков. Студирал на правниот факултет на Варшавскиот универзитет, а подоцна на филозофскиот факултет на Јагјелоњскиот универзитет во Краков. Неговите студии ги опфаќаат етнографијата на Словените, словенска филологија и дијалектологија, општа лингвистика, полска граматика, украински јазик, руски јазик, археологија, полска литература, историја на уметноста и филозофијата. Води теренски истражувања во Бугарија, Турција, Македонија. Се стекнал со степен магистер по филозофија во областа на словенската филологија. Обремски добил стипендија од фондацијата „Рокфелер“ што му овозможило да замине на докторски студии во Лондон, каде се здобива со степенот доктор по филозофија од областа на општествената антропологија.
Во 1932 година Обрембски пристигнува во Белград, каде што ги започнал своите подготовки за теренски истражувања во Македонија. Околу половина година поминува на стационарни истражувања во селото Волче, каде ја документира структурата на селската заедница и на семејството, религиозниот живот, обредноста, народното лекување и магиските ритуали.
Истражувањата кои ги прави во Македонија и студиите во Лондон, претставуваат пресврт во научната биографија на Обрембски. Овој пресврт ќе го оформи целиот негов натамошен развој како етнолог и етносоциолог.
Во 1936 година Обрембски ја зазема функцијата заменик-директор во новоотворениот Државен институт за културата на селото.
Од 1936 до 1939 година предава социологија на Педагошкиот институт.
На почетокот од Втората светска војна Обрембски добива наредба за евакуација од Варшава заедно со Државниот институт за култура на селото. Конвојот е растурен од страна на германците. Семејството Обрембски пристигнува во Лавов, од каде што неуспешно се труди да замине за Романија.
Веднаш после војната, 1945 година, се обновува дејнста на Полскиот социолошки институт, Обрембски се враќа на работа во советот на институтот.
Миле Станковски
Животопис
Миле Станковски е роден во Клечевце, Кумановско во 1954 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје дипломирал во 1978 година, магистрирал во 1987, а докторирал во 1997 година. Дел од истражувањата за својата докторска дисертација завршил во Вулверхемптон, Велика Британија. По завршувањето на факултетот, се вработува во ФЗЦ „11 Октомври” во Куманово. Во текот на осумнаесетгодишното индустриско работно искуство поминува професионален развој до статус главен инженер, минувајќи низ неколку работни места, главно во службата за одржување. На Факултетот е вработен во 1997 година како асистент. Во 2000 година бил избран за доцент, во 2005 за вонреден професор, а во 20хх за редовен професор. Држи настава на поголем број предмети од областа автоматика и системско инженерство, како на додипломски така и на магистерски студии. Бил декан во мандатните периоди од 2008 до 2012 година и од 2012 до 2016 година.
Како автор или соавтор има објавено повеќе од 100 рецензирани научно-истражувачки трудови од кои дел во реномирани списанија. Автор е на глава од научната монографија Control of Complex Systems во издание на Springer Ltd од Лондон. Автор е на еден универзитетски учебник. Учествувал во повеќе од 10 научно-истражувачки проекти, од кои на еден билатерален и еден домашен бил главен истражувач. Носител е на повеќе од 50 апликативни проекти. Области од интерес му се: компјутерско управување на процеси, индустриско компјутерство, програмабилни логички управувачи, управување со водоснабдителни системи, SCADA системи, далечинско мерење и управување.
Благој Димитров
Благој (Вангел) (Поп) Димитров Хаџиев — македонски просветен деец.
Животопис
Благој Димитров учи во своето родно село, а потоа во Цариград. Завршува гимназија во Пловдив. Од 1877 година учителството во Цариград, а потоа во Солун. Во 1885 година зема учество во Српско-бугарската војна. Во Солунската машка гимназија и во подоцнежниот отворен педагошки курс предава математика, физика и космография (1883-1884, 1888-1897). Диригент е на училиштен хор (1883-1884). Зема учество во македонските ослободителните борби и бил осомничен од властите и во 1897 година емигрира во Бугарија. Учителствал во Софиската машка гимназија. Член е на Македонскиот научен институт. Автор е на учебници по математика и на првата бугарска шаховска книга, брошурата "шаховска логика" (1911).
Во Првата балканска војна во 1912 година родната куќа на Благој Димитров е нападната од андартска чета. Братот на Благој, Крсто(Ставре) го засолнил семејството и заедно со дедо си Крсто Врингов и Козма Стојчев го мранел својот дом, тројцата загинале во запалената куќа.
Починал во 1944 година во Софија.
Син на Благој Димитров е правници Манчо Димитров, адвокат, судија во Апелациониот суд, убиен од Лав Главинчев околу 20 септември 1944година. Друг негов син е Стефан Благоев Димитров - директор на Првата машка и Првта женска гимназии во Софија во периодот 1933 - 1944.
1673 во книжевноста
1673 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Патристика
Патристика или патрологија (од πατήρ, pater - татко, отец) — учење на црковните отци во раното христијанство и наука за нив и за нивното дејствување во насоката на обединувањето на античката филозофија и христијанското учење. Се смета дека периодот на нивното дејство се протега од крајот на новозаветното време (апостолското раздобје, г.) до 451 г. (Четвртиот вселенски собор во Халкидон) или до Седмиот вселенски собор (Втор никејски) во 787 г.
Најважни средишта на христијанската мисла биле Рим, Цариград, Александрија, Антиохија, западот на Северна Африка околу Картагина, а имало и дејци во Милано и Ерусалим.
Најважни дејци
Поважни црковни отци чии дела се изучуваат во патристиката се:
Теолошки развој
Овие теолози претежно се занимавале односот помеѓу христијанството и јудаизмот, утврдувањето на новозаветниот канон, апологетиката („одбрана“ или „образложение“ на христијанството) и расправите за верското учење со цел да се постигне ускладеност на верата, особено во рамките на христијанизацијата на Римското Царство. Во овој период се развиле неколку важни области на теологијата, како опфатот на новозаветниот канон, улогата на традицијата, утврдувањето на симболите на верата, двете природи на Христа, учењето за Светото Тројство, учењата на Црквата и учењето за Божјата благодат.
Поделба на отците според период и јазик
Црковните отци се делат на Предникејски отци, кои живееле и работеле пред Првиот вселенски собор во Никеја (325) и Никејски и Поникејски отци, кои твореле по 325 г. Тие исто така се делат на „грчки“ и „латински“, т.е. оние што пишувале на грчки и на латински јазик, што не е врзано со нивната етничка припадност. Некои од поважните грчки отци се Јустин Философ, Атанасиј Александриски, Василиј Велики, Григориј Богослов, Јован Златоуст, Кирил Александриски и Максим Исповедник. Меѓу латинските отци се вбројуваат Тертулијан, Кипријан Картагенски, Јероним Стридонски, Амвросиј Медиолански, Августин и Григориј Велики.
Имало и отци кои твореле на други јазици како коптски, сириски, класичен етиопски (гиз) и ерменски, меѓу другите. Низ историјата, халкидонските христијани не покажувале значаен интерес за овие дела бидејќи нивните цркви ги отфрлиле заклучоците од Халкидон (станувајќи древноисточни цркви) и Ефес (станувајќи Црквата на Истокот). Во последно време ова почнало да се менува, што се должи на подобрувањето на односите помеѓу источните и западните цркви.
Корзика
Корзика (Corse; Corsica; Corsica; Corsega) — остров во Средоземното Море со двоен статус на регион и департман на Франција. Се наоѓа западно од Италија, југоисточно од француското копно и северно од италијанскиот остров Сардинија. Планините претставуваат две третини од целокупната територија на островот, создавајќи еден масив. Пред француското управување, Корзика била посед на Република Џенова.
По закон островот е означен како територијална заедница (collectivité territoriale), пооради тоа ужива поголеми права во однос на останатите француски региони и департмани. Вообичаено, Корзика е означена како регион и најчесто е заведувана во списокот на други региони на Франција. Денес Корзика управно се смета за еден департман, а до 2018 г. била поделена на два, наречени Горна и Јужна Корзика.
Иако островот е одделен од континенталното копно од Лигурското Море и е поблиску до Италија отколку до француското копно, политички е дел од Метрополска Франција. Почнувајќи од 1282, островот му припаѓал на Република Џенова, иако на кратко бил во посед на независната Корзиканска Република од 1755 до француското освојување во 1769. Корзиканската култура содржи елементи на француската и италијанската и нејзиниот устав додека бил Република бил напишан на италијански. Домашниот корзикански јазик е признаен како регионален јазик од француската влада.
Францускиот цар Наполеон Бонапарт е роден во 1769 во корзиканскиот главен град Ајачо. Денес, неговата родна куќа се користи како музеј. Северниот град Калви тврди дека е родното место на познатиот истражувач Кристофер Колумбо.
Поврзано
Географија на Корзика
Црква „Св. Никола“ - Габровник
'''Св. Никола''' — поствизантиска православна црква во велешкото село Габровник, Општина Чашка. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Местоположба
Црквата е гробишен храм, сместен на половина километар североисточно од селото.
Архитектура и живопис
Црквата е изградена во XVII и обновена во XIX век. Оригиналниот живопис е зачуван само на источниот ѕид. Покривот е срушен и во целост зачувани се само западниот и источниот ѕид, а другите два се делумно урнати. Црквата е еднокорабна градба со полукружна апсида на исток. Од западната страна е имала дограден трем со дрвена камбанарија од која се зачувани само темелите. Градбата е масивна, изградена од дробен камен и имала покрив од камени плочки. Од јужната и северната страна има две прозорски окна, додека пак источната горе има крстовиден отвор и тенка линија под него. Порталните и прозорските окна се од делкан камен и се засводени во горниот дел. Од постарата документација се се гледа дека црквата е имала касетирана таваница, дрвена брановидна галерија во западниот дел, двокатен иконостас со икони и црковен мебел.
Влезот на црквата е од западната страна и над него има покровителска ниша со претстава на Свети Никола насликан за време на обновата во XIX век. Тој е претставен во свечена архијерејска одежда со митра на главата, со десната рака благословува, а во левата држи затворено евангелие.
Оригиналниот живопис од XVII век е зачуван само на источниот ѕид. Во конхата на апсидата е насликана Пресвета Богородица Знамение до појас со Младенецот во медаљон на градите. Богородица е со подигнати раце во молитва; Христос благословува со десната рака рака, а во левата држи затворен свиток. Претставата на Богородица денес е уништена и позната е од стари фотографии што се чуваат во Националниот козерваторски центар. Светлосиниот медалјон на Христос е поставен врз црвен квардрат, кој пак седи врз син квадрат. Тој карактерстичен медаљон е истоветен на оној во црквата „Свети Никола“ во Мрзен Ораовец.
Во првото подрачје на апсидата, во службата на светата литургија учествуваат само двајца архијереи свртени кон средишниот простор, каде место Агнецот поставен на Чесната трпеза е отворен тесен отвор. Литургистите се облечени во полиставриони, епитрахили и омофори со големи крстови. Во рацете држат отворени свитоци со старогрчки богослужебни текстови. Од северната страна е св. Јован Златоуст, а од јужната е св. Василиј Велики.
Во просторот меѓу апсидата и проскомидалната ниша е насликан Симеон Столпник. Светецот е до појас во монашка облека на столб, како благословува со левата рака, а со десната држи крст. Во самата проскомидална ниша е Архиѓакон Стефан, до појас, облечен во бел стихар и орар на кој е насликан трисагионот. Носи дарохранилница во левата покриена рака, а со десната благословува.
Останатите фрески во наосот се од XIX век и се познати само од документацијата на Националниот конзерваторски центар. На северниот ѕид од запад во првото подрачје биле насликани св. Харалампиј, св. Петка, св. Катерина, св. Марина, св. Игнатиј, св. Атанасиј и пророкот Илија, а во второто подрачје Апостол Филип, Апостол Тома, св. Трифун, св. Пантелејмон, св. Кузман и Дамјан и светите Константин и Елена. На јужниот ѕид во првото подрачје биле пророкот Даниил и св. Никола, а во второто св. Ѓорѓи и св. Ѓорѓи Јанински.
Дотсонов Леден Гребен
Дотсонов Леден Гребен — леден гребен широк околу 50 км помеѓу Мартиновиот Полуостров и Беровиот Полуостров на брегот на Земјата на Мери Берд на Антарктикот. За прв пат бил мапиран од страна на Геолошкиот институт на САД од воздушни фотографии добиени од операцијата Хајџамп на Американската морнарица во јануари 1947 година и името му го дал Советодавниот комитет за имиња на Антарктикот според поручникот Вилијам А. Дотсон, американски морнарички офицер, претходно одговорен на Единицата на Поморската океанографска канцеларија, загинат во авионска несреќа во Алјаска во ноември 1964 година додека бил на извидувачка мисија на ледник.
Тур де Романди 2013
Трката била освоена од Британецот Крис Фрум од, кој водел на трката од почетокот до крајот - по првпат возач на водел од почетокот до крајот – откако победил на воведниот пролог во Ле Шабл, зголемувајќи ја својата предност кон крајот на трката. На крајот, Фрум го освоил генералниот пласман со 54 секунди пред второпласираниот Симон Шпилак, кој бил победник на кралската етапа на трката, четвртата етапа до Ле Дијаблерет, пред Фрум. Подиумот бил заокружен од Руј Кошта од, кој завршил како трет втора година по ред. Кошта завршил 55 секунди зад Шпилак и една минута и 49 секунди зад Фрум.
Во другите пласмани на трката, возачот на Вилко Келдерман бил освојувач на белата маичка во пласманот за млад возач, бидејќи бил највисоко пласиран возач роден во 1988 или подоцна, завршувајќи на петтото место во генералниот пласман откако ја презел маичката од возачот на  Тибо Пино на завршниот хронометар. Матијас Брендле од ја освоил зелената маичка за најмногу освоени бодови на средните спринтови, додека розовата маичка за планинскиот пласман му припаднала на Маркус Бургхарт од. Екипниот пласман бил освоен од втора година по ред, откако Ричи Порт се пласирал во првите десет како и Фрум.
Екипи
Екипи кои настапиле на трката биле:
Пролог
Резултат од прологот и генералниот пласман по прологот
Црква „Св. Кузман и Дамјан“ - Једоарце
Свети Кузман и Дамјан позната и како Свети Врачи — главна селска црква во тетовското село Једоарце. Градена е на постари темели, додека денешниот објект е од 1922 година. Во дворот на црквата се наоѓаат и селските гробишта. Главниот патрон се празнува на 14 ноември на денот на Светите Кузман и Дамјан. Црквата се наоѓа во Втората тетовска парохија.
Настани од 2001
За време на конфликтот од 2001 година црквата била цел на повеќе вандалски оштетувања. Најмногу, во повеќе наврати страдал внатрешниот дел. Била палена влезната врата на црквата, а во внатрешноста биле уништени иконостасот, олтарот, иконите, фреските, шанданите, крстовите и други предмети, а била расфрлана и црковната документација.
Пале (Босна и Херцеговина)
Пале (босански, српски, хрватски : Пале, Pale) — град и општина во Босна и Херцеговина. Градот се наоѓа југоисточно од главниот град Сараево и заедно со уште пет околни општини го формираат Источно Сараево. Источно Сараево, целосно, се наоѓа во Република Српска.
1971
16.119 вкупно
1991
Општината Пале имаала:
Градот Пале тогаш имал 6,797 жители, од кои:
Денес градот е составен од голем број Срби и има околу 30.000 жители.
Збратимени градови
Пале е збратимен со
Насинокос
Насинокос (Νησί, до 1927 година: Νασινίκος, Насиникос ) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2011 година селото брои жители
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на триесетина километри југоисточно од градот Гребен, од левата страна на реката Бистрица.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Насинокос станува дел на Кралството Грција.
Според пописот од 1920 година Насинокос е целосно муслиманско грчко село со 63 семејства и 200 жители.
Во средината на 1920-те години согласно Лозанскиот договор муслиманското население е иселено во Турција и на негово место се доселени понтиски Грци бегалци од Турција. Со пописот од 1928 година селото е попишано како целосно бегалско со 63 семејства и181 жител.
Во 1927 година името на селото е сменето во Ниси.
Демографија
Неговото население до 1913 веројатно го сочинувале Грци муслимани. К’нчов воопшто не го спомнува. Во пописот од 1913 година евидентирани се 188 жители, а во 1920 година 199 жители. По присилното иселува на Грците муслимани во 1923 година по сила на Лозанската конвенција, во селото биле доселени 63 бегалски семејства со 182 жители колку што броело селото на пописот во 1928 година.
Стопанство
Населението во селото произведува жито, тутун, градинарски производи, овошје и други земјоделски производи, а делумно се занимава и со сточарство. Дел од обработливата површина се наводнува од реката Бистрица.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Дреново (Драмско)
Свети Ѓорѓи (Αγιος Γεώργιος στο Μοναστηράκι) — црква во селото Дреново, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
NGC 3571
NGC 3571 — спирална галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3571 се споменува и како NGC 3544, ESO 570-11, MCG -3-29-1.
Откривање
Објектот е откриен на 8 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3571 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3571 има привидни димензии од 3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 94°.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Канон (музички инструмент)
Канон или канун (персиски: qānūn ; грчки: κανονάκι, множина κανονάκια; քանոն k’anon; قانون qānūn, множина  qawānīn; азерски и турски: kanun; qanún или kanun) — жичен инструмент, еден вид псалтер, со правилен трапезоиден корпус. Најчесто се изработува од јаворово дрво. Трапезоидниот корпус на канонот е затворен со штичка од смрека и козја кожа. Над козјата кожа е поставен потпирач (магаренце) за жиците, потпрен на четири места. Над кожата е смрековата штичка, како покривачи на корпусот, се затегнуваат од 24 до 27 црвени жици, групирани по три и штимувани унисон. Звукот се произведува со удирање по жиците со метални напрстоци во кои се вденати целулоидни плекрони, углавени на прстите на левата и десната рака. Секоја октава кај Арапите се именува со зборот „дар“. Дијапазонот на инструментот варира меѓу две и три октави. Канонот е виртуозен инструмент и како таков го среќаваме и како солистички инструмент. Како ансамблов инструмент го среќаваме во чалгиските ансамбли.
Во Македонија
Канонот е пренесен во Македонија од турските патувачки чалгаџиски групи. Во Македонија се користи арапскиот канон.
1672 во книжевноста
1672 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Бернсдорф (Бауцен)
Бернсдорф (Bernsdorf, Njedźichow) — град во округот Бауцен, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа 12 километри северно од Каменц и 15 километри југозападно од Хојерсверда.
Меѓународни односи
Бернсдорф е збратимен со:
NGC 1639
NGC 1639 — тројна ѕвезда во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 декември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1639 е од видот *3.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 40 м 52,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 59' 29".
Други поделби
Проучување на NGC 1639 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 269; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5892. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1476.
Дамчесто грмушарче
Дамчестото грмушарче е мала врапчевидна птица која се размножува низ умерените региони на централна и источна Европа и централна и западна Азија. Ја има и во Македонија. Таа е птица преселница што зимува во тропска источна Африка.
Опис
Дамчестото грмушарче е најголемо во родот Sylvia. Долго е 15.5–17 см и тежи 22–36 грама. По боја е претежно сивкаво одозгора и белкаво одоздола. Возрасните мажјаци се темносиви одозгора со бели рабови на пердувите од покривните пердуви и пердувите на опашката, и многу избраздени одоздола. Женките се слични, но малку посветли и имаат само светли рабови. Младите птици се портокаловосивокафеави одозгора, светлопортокалови одоздола и имаат малку набраздувања. Очите имаат жолт ирис кај возрасните и темен кај младенчињата. Клунот е црнкав со посветла основа, и нозете се цврсти, сивокафеави.
Таксономија
Во рамките на родот Sylvia дамчестото грмушарче е многу карактеристично со својата набраздена долна страна од телото. Се чини дека оваа птица ја претставува сопствената древна лоза на Sylvia и дека нема ниту еден многу близок роднина во родот.
Има два подвида. Номинираниот Sylvia nisoria nisoria, кој е распространет низ целиот свој опсег и подвидот Sylvia nisoria merzbacheri, кој го има само во источните делови, по работ на опсегот, во Средна Азија. Вториов е незначително посветол и помалку избразден. Некои автрои ги сметаат за синонимски.
Живеалиште и поведение
Гнездото го гради во грмушки или трње и несе 3-7 јајца. Претежно се храни со инсекти, но јаде и бобинки како и друго меко овошје, особено на крајот од летото и наесен. Песната му е пријатно чрчорење како на градинското грмушарче со многу чисти ноти, но малку погрубо и понемелодично и малку повисоко. Некои го мешаат со пеењето на обичното грмушарче.
Статус
Европаската популација изнесува околу 460.000 пара. Во некои области нивниот број се намалува, особено на запад, во Данска (каде сега е изумрен вид) и Германија, заради губење на животната средина од интензивното земјоделство. Од друга страна, пак, има и некои зголемувања на бројноста, во Украина и јужна Финска. Понаисток, бројот е стабилен.
Според Црвениот список на МСЗП ова е вид со најмала загриженост.
Образец за полупречник на опишана кружница на триаголник
каде a, b, c се должините на страните на триаголникот, P е неговата плоштина, а R е полупречникот на опишаната кружница околу тој триаголник. Ако се примени Хероновата формула за плоштина на триаголник на гореспоменатата формула, добиваме:
и со ова успешно ја изразивме должината на полупречникот на опишаната кружница преку должините на страните на триаголникот што му одговараат.
Доказ преку синусната теорема
Синусната теорема вели дека:
ако ја претпоставиме точноста на образецот имаме:
1671 во книжевноста
1671 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Образец за полупречник на опишана кружница на триаголник
Доказ преку синусната теорема
т.е.
и со оглед на тоа
,
каде што h е висината што одговара на страната c, па тогаш:
и доаѓаме до основната формула за плоштина на триаголник, од која произлегува дека нашата претпоставка од почетокот на доказот е точна.
Црква „Св. Никола“ - Мрзен Ораовец
'''Св. Никола''' — поствизантиска православна црква во кавадаречкото село Мрзен Ораовец, Општина Росоман. Му припаѓа на Кавадаречкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е изградена и живописана во 1694 година, според зачуваниот натпис над влезот од внатрешната страна. Претставува мала еднокорабна градба, градена од камен и варов малтер. На источната страна има петстрана олтарна апсида од надворешната страна. Одвнатре црквата е засводена со полукружен свод. Во олтарниот простор е олтарната конха, а северно и јужно од неа има две мали ниши — проскомидија и ѓаконик. Зографските работи се завршени исто така во 1694 г. како што е наведено на натписот. Авторите на фреските се непознати. Иконостасот и иконите на него, како и царските двери се од XIX век.
Живописот се одликува со изразен графизам и студени бои.
Викторија Поповска-Коробар дава ново толкување на ктиторскиот натпис и по подлабока анализа на иконографската програма заклучува дека храмот датира од 1584 г.
Бошко Најдовски
Бошко Најдовски (Долно Оризари,,  – Вејце, , )  бил македонски бранител, припадник на Посебната единица на СВР Битола при МВР, учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал во заседа на 28 април 2001 во масакрот кај Вејце.
Живот, војната 2001 и сведоштва
Барајќи ја егзистенцијата и перспективата како полицаец ја најде суровата судбина на военото проклетство. Родителите од битолското село Долно Оризари, доселени од мариовското село Чаниште, никогаш нема да го прежалат синот кој со својата ведрина и дружељубивост ги освојуваше луѓето.
Беше неустрашлив во животот кој насилно му го прекинаа терористичките ѕверови во масакрот кај Вејце на патот Селце - Вејце во квечерината на 28 април 2001 година. Никој не знае која била неговата последна порака во измачувањето од страна на крвниците. Наместо со невеста и челад кои толку многу ги посакуваше тој и најблиските, над вечното почивалиште на Бошко се извишува крстот, симбол на православната вера - бидејќи тој стана жртва на неверниците.
Бошко Најдовски посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
Законоправило
Законоправило, Крмчија или Номоканон на Свети Сава (грчки номос — „граѓански закон“, канон — „црковно правило“) го претставува приемот на византиското право и Номоканонот. Иако е земено од византиски извори, Законоправилото е била сосема нова компилација на световни и црковни норми. Архиепископот Сава го вклопил својот авторски печат во Законоправилото со прилагодување на нормите од византиското право на општествениот контекст на Србија. Се смета дека Законоправилото на Свети Сава е создадено на почетокот на XIII век (1219 или 1220 година), по добивањето на автокефалноста на Српската црква. Тој е првиот српски правен акт и е напишан на народен јазик.
Како извори за пишување на Законоправилото на Архиепископот Сава: му користеле Номоканонот во 50 наслови, Номоканонот во 14 наслови (т.н. Номоканон на Фотиј), толкувањата на угледните правници Аристин и Зонара, како и преводот на Прохирон (под името „Закон градски“).
Историја
За време на владеењето на династијата Немањиќ (1166-1371), српската средновековна држава се развила во сферата на политиката, религијата и културата. Изградени се голем број манастири, многу повеќе отколку во претходните векови. Земјата се проширила на пространството меѓу трите мориња, а градскиот живот достигнал високо ниво на развој. Трговијата, рударството и производството значително напреднале.
Подигнувањето на државата од ранг на кнежевство на ранг на кралство (1217) и стекнување на црковна автокефалност (1219) се резултат на обемните политички напори на Стефан Немања (родоначалник на династијата) и неговите синови Стефан Немањиќ. (првиот српски крал) и Растко Немањиќ - Сава (првиот српски архиепископ). За да се постави трајна основа на оваа новоформирана независна држава, беше неопходно да се создаде правен систем со кој се воспоставуваа прописи за српското кралство и црква. Во овој период, само царот можел да воспоставува закони и други реални акти. Како што напредувала државата, така и индустријата напредувала, така правниот систем морал да регулира различни правни односи. Пред ерата на Немањиќ, Србија не била управувана од крал, па затоа претходните владетели не можеле да создаваат законски кодекси кои би ги регулирале односите меѓу државата и црквата. Српските владетели управуваа со земјата со поединечни правни акти. За да го надмине овој проблем и да го организира правниот систем по стекнувањето на црковната независност, Свети Сава го објавил Законоправилото во 1220 година.
Законоправилото е нераскинливо поврзано со стекнувањето на црковната автокефалност. Свети Сава отишол во Никеја во 1219 година со цел да се обиде да добие независност на Српската православна црква од вселенскиот патријарх. Се претпоставува дека во тоа време номоканонот бил веќе завршен, бидејќи е тешко да се поверува дека патријархот би прифатил создавање на српска автокефалност без претходно да има увид во книгата што ќе го регулира функционирањето на новата црква. После тоа, по враќањето во Србија, Свети Сава кратко престојувал во Солун, каде што ја завршил работата на номоканонот. Најверојатно почнал да го пишува Законоправилото во 1208 година додека бил на Света Гора (Халкидики).
Византиски номоканони
Во номоканоните биле собирани царските закони (nomoi), црковни прописи (канони), толкувања на угледни правници.
За првпат овој вид црковна збирка се споменува во 451 г. во врска со одлуките на Халкидонскиот собор. Во овој зборник - синопсис се вклучени скратени текстови на сите правила. Составувањето на овој зборник му се припишува на Стефан од Ефес, по кого е наречен Синопсис на Стефан од Ефес. Составувањето на црковно-граѓанскиот компендиум, во кој материјалот е систематски претставен според правните прашања што ги обработува, му се припишува на цариградскиот патријарх Јован III Схоластика. Оваа збирка содржи и делови од 12 новели на императорот Јустинијан кои се однесуваат на црковно-правни прашања. Познат е како Номоканон на Јован Схоластика (околу 550 г.), а некаде се нарекува и Синтагма на Јован Схоластика.
Ако зборникот од типот номоканон содржи само правила без толкување, тој се нарекува синтагма. На почетокот на VII век, во времето на патријархот Сергиј (610-638), бил создаден црковниот зборник Канонска Синтагма, кој правникот Јулијан го споил со збирката закони од законодавството на Јустинијан (Collectio tripartita), непознат составувач од истиот период. Така е создаден Номоканонот во 14 наслови. Во овој номоканон има 883 воведени правила на соборот во Трула и на Вториот собор во Никеја, потоа правилата на помесни собори во Цариград и голем број световни собори. Патријархот Фотиј го напишал предговорот за овој номоканон и е именуван по него. Номоканон на Фотиј со одлука на Цариградскиотт собор, на кој присуствувале четворица патријарси на источните цркви, тој станал официјален правен акт на христијанската црква.
Секој номоканон содржи:
Методиев номоканон
Првиот словенски номоканон го составил Методиј (околу 868 г. година). Тоа би бил Liber Sclavorum qui dicitur Methodius, спомнат во Кралството Словени, дело на попот Дукљанин од Бар, напишано помеѓу 1167 и 1173 година година. Законикот го добил името по словенскиот просветител Методиј, кој бил негов составувач. Се состоеше од преводот на Методиј на Номоканонот на Јован Схоластика околу 550 г. и од Законот за судење на луѓето (словенска адаптација на Еклогот). Номоканонот на Методиј (како што се нарекувал овој законик) најверојатно бил создаден пред заминувањето на Методиј во Долна Панонија, со кнезот Коцељ и неговите Словени (869-870 и 873-874) и бил наменет за сите Словени.
Содржина на Законот
Свети Сава во 1220 година составил номоканон наречен Правен кодекс. Некои автори тврдат дека Законот може да се смета за првиот српски устав (на пр. Миодраг Петровиќ), меѓутоа, мнозинството укажува дека овој современ термин не може да се примени во однос на средновековен писмен акт.
Законоправило или Крмчија регулирал многу голема област на општествени односи, и црковни и граѓански. Делот поврзан со црковното право го сочинуваат: Синопсис на Стефан од Ефес, Номоканон на Јован Схоластика, Номоканон во 14 наслови (номоканон на Фотиј), Номоканон во 50 наслови, толкувања на канонистите Аристин и Зонара... Додека делот поврзан со граѓанското право содржел: Извадоци од Новелите на Јустинијан (околу 550 г.), правниот зборник составен од Јован Схоластик, Collectio tripartita, збирка закони од законодавството на Јустинијан и Прохирон (Закон градски) од 879 година, зборник на византиско граѓанско, кривично и процесно право.
Законоправилото било сосема нова збирка на световно и црковно право, преземено од византиски извори, но приспособена на општествениот и локалниот контекст на Србија. Српското средновековно право не познавало легални непресадувања, бидејќи сите прописи биле преземени од римско-византиското право. Србија стана дел од европската и христијанската цивилизација. Во Србија, Номоканонот на Свети Сава се нарекува и божествен закон.