cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Елен Тротзиг
Животот
Троциг е родена во Малме во 1878 година. Таа и нејзиното семејство се преселиле во Симрисамн кога имала пет години и останале таму додека нејзиниот татко, Јохан Вилхелм Троциг не умрел и нејзината мајка вдовица, Кристина Сесилија Троциг, не го води семејството назад во Малме. Таа имала осумнаесет години кога починал нејзиниот татко, за среќа неговиот брат Фредрик го ценел нејзиниот талент и го поддржал нејзиното образование. Своето образование го стекнала во Tegne-og Kunstindustriskolen for Kvinder, Валандската школа за ликовни уметности во Гетеборг и кај Кристијан Крог на Академијата Колароси во Париз. Во Париз таа им се придружила на другите Скандинавци, вклучувајќи ја и колешката сликарка Тора Вега Холмстром. Во 1908 година таа стекнала доверба во нејзиниот талент кога продала портрет од 1906 година на музејот за уметност во Гетеборг.
Кога умрела во својот дом во Симрисамн во 1949 година, оставила инструкции дека нејзините слики треба да се продаваат за да може да се основа добротворна организација. Парите да се користат за поддршка на млади уметници.
IC 1149
IC 1149 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1149 се споменува и како NPM1G -15.0228.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Херберт Хоу.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1149 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 1149 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 23 м 26,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -15° 41' 7".
Други поделби
Проучување на IC 1149 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 146225.
Малиот Радоица
Малиот Радоица (српски: Мали Радојица) е српска епска (ајдучка) песна.
Содржина
Во Задар, Беќир-ага пука со топовите, славејќи го заробувањето на ајдукот Радоица (српски: Радојица). За тоа време, во затворот плачат дваесет затвореници, а еден ги теши, кажувајќи им дека ќе ги ослободи некој јунак. Тогаш, во затворот им се придружува Радоица, а тие го прашуваат, кој ќе ги ослободи сега, откако и тој е затворен. Радоица им кажува да не се плашат, туку утредента да го повикаат Беќир-ага и да му кажат дека тој умрел.
Навистина, утредента затворениците му соопштуваат на Беќир-ага за смртта на Радоица и тој им наредува на слугите да го закопаат. Меѓутоа, неговата жена му вели дека Радоица само се преправа и затоа, таа им наредува на слугите да му запалат оган на градите, но Радоица ја издржува болката и не се помрднува. Жената на Беќир-ага и понатаму не верува во смртта на Радоица и наредува да му стават отровна змија, но тој повторно ја издржува болката. Третиот пат, таа наредува да му заковаат 20 шајки под ноктите, но Радоица и понатаму се преправа дека е мртов. Најпосле, жената на Беќир-ага наредува да повикаат девојки кои ќе играат оро околу него. Кога Радоица ја здогледува преубавата Хајкуна како игра над него, тој не издржува, па намигнува со левото око и се насмевнува, но тоа го забележува Хајкуна, која за да го заштити, го покрива со шамијата. Потоа, таа го замолува својот татко, Беќир-ага да не го мачи повеќе Радоица, туку да го закопа, но жената на Беќир-ага го убедува да го фрлат во морето.
Сепак, Радоица е добар пливач и успева да исплива на брегот, а потоа со забите ги вади шајките од ноктите. Вечерта, тој доаѓа до куќата на Беќир-ага, кој во тоа време вечера со жена си, кажувајќи ѝ дека девет години не можел мирно да спие од ајдукот Радоица. Исто така, агата вели дека утредента ќе ги обеси дваесетте заробеници. Тогаш, во собата влегува Радоица и со голи раце му ја откинува главата на Беќир-ага, а на неговата жена ѝ ги забива шајките под ноктите. Потоа, Радоица ја повикува Хајкуна, која му ги дава клучевите од затворот и тој ги ослободува ајдуците на кои им го дели богатството од Беќир-ага, а тој со Хајкуна бега во Србија. Таму, најпрвин ја покрстува Хајкуна, која го менува името во Анѓелија, а потоа двајцата се венчаваат.
NGC 4807A
NGC 4807A — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 23 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4807A е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4807A има привидни димензии од 0,5' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 55 м 30,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 32' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 123°.
Други поделби
Проучување на NGC 4807A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 214040. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Википедија на српски јазик
(Википедија на српском језику) — верзија на Википедија достапна на српски јазик и е слободна енциклопедија, која денес има преку 174,000 статии и го зазема 19-место на списокот на Википедии според бројот на статии. . Оваа енциклопедија поседува најголем број на статии од сите други Википедии коишто ги има на јазиците што се зборуваат на јужнословенски јазик (Македонија, Хрватска, Словенија, БиХ, Црна Гора, Бугарија)
Лубартов замок
Луцкиот висок замок, исто така познат како Лубартов замок, бил изграден во средината на четиринаесеттиот век како седиште на синот на Гедимин, Лиубарт (Лубарт), последниот владетел на Галиција-Волинија. Тоа е најпознатиот белег на Луцк, Украина и таков се појавува на банкнотата од 200 гривни. Друг градски замок, изграден од семејството Чарториски од почетокот на четиринаесеттиот век, сега е урнатина.
Градот Луцк за време на Киевски Рус имал дрвен ѕид уште од 1075, кога Болеслав Храбриот го опседнал цели шест месеци. Јуриј Долгоруки не успеал да го заземе Луцк по шестнеделна осада во 1149. Во 1255, ѕидините на Луцк биле нападнати од Куремса, правнукот на Џучи.
Тековниот замок, кој се наоѓа над реката Стир, главно бил изграден во 1340-те, иако некои делови од претходни ѕидови биле користени. Издржал многу опсади од страна на бројни моќници, меѓу кои Казимир III (1349), Владислав II Јагело (1431) и Сигисмунд Кејстутович (1436). Конференцијата во Луцк во 1429 се одржала на ова место, во присуство на Жигмунд Луксембуршки, Василиј II Слепиот, Владислав II Јагело, Витовт и војводата на Влашка.
Во текот на долгото владеење на Витовт, Луцкиот замок бил дополнително збогатен за одбрана од артилерија и огнено оружје. Основниот влез, сега изѕидан, бил од западната страна и бил споен со мост над надворешниот шанец. Три главни кули, наречени по Лиубарт, Свидригајло и епископот, биле изградени во текот на 16 и 17 век.
Ѕидовите на замокот порано ја опкружувале катедралата „Свети Јован“, местото каде престојувал Големиот војвода на Литванија, а исто така и епископската палата. Од овие градби, само неокласичарската палата на бискупот сè уште постои.
На 2 јули 1941, 1.160 Евреи биле убиени внатре во замокот. Нема никаков споменик или маркер за оваа трагедија во замокот.
Аминоацил тРНК синтетаза
Аминоацил-тРНК синтетаза (ааРС или АРС), исто така наречена и тРНК-лигаза, е ензим кој ја врзува соодветната аминокиселина за нејзината тРНК. Процесот на катализа вклучува естерификација на соодветната аминокиселина (или нејзин претходник) за нејзината компатибилна тРНК, за да се формира аминоацил-тРНК. Кај човекот, 20-те различни типови на аминоацил-тРНК се синтетизираат од 20 различни ааРС, по една за секоја аминокиселина од генетскиот код. Повеќето организми имаат по една ааРС за секоја аминокиселина од генетскиот код, но постојат и исклучоци на ова правило.
Механизам на дејство
Аминоацил-тРНК синтетазата најпрво врзува ATP и естерифицирана аминокиселина (или нејзин претходник) за да формира аминоацил-аденилат, при што се ослободува неоргански пирофосфат (PPi). Фосфоанхидридната врска меѓу двата фосфатни остатоци во пирофосфатот веднаш се хидролизира од страна на ензимот пирофосфатаза, при што енергијата од хидролизата се ослободува во вид на топлина. Според тоа, се работи за нето егзергона реакција - текот на реакцијата е иреверзибилен. Аденилат-ааРС комплексот потоа го врзува D-кракот на соодветната тРНК молекула, со што аминокиселината се пренесува од аминоацил-AMP на 2’- или 3’-OH групата на последниот тРНК нуклеотид (А76) на 3’ крајот на тРНК. Интеракцијата на ааРС со нејзината одговарачка тРНК е од главно значење за формирање на точниот пар аминокиселина-тРНК, а со тоа и за правилно читање на генетскиот код.
Механизмот може да се сумира со следните реакции:
Со сумирање на овие две реакции, збирната, исклучително егзергона реакција, може да се прикаже на следниот начин:
Некои синтетази вршат и реакција на уредување, со која се обезбедува висока верност на врзување на соодветната аминокиселина за нејзината тРНК. Доколку, по грешка, синтетазата врзе несоодветна тРНК за аминокиселината, со помош на реакцијата на уредување аминоацил-тРНК хемиската врска се хидролизира. Грешки можат да се случат кога две аминокиселини имаат слична молекулска големина и форма, и покрај разликите во физичко-хемиските својства, каков што е случајот со валин и треонин.
Точноста на аминоацил-тРНК синтетазите е толку висока во споредба со другите ензими, што, за да се опише, често се користи изразот „суперспецифичност“. Не сите синтетази поседуваат посебен домен кој го врши процесот на уредување, а сепак имаат висока специфичност за врзување и активација на соодветната аминокиселина. За исклучителната точност на овие синтетази придонес има односот на концентрации на синтетазата и нејзината одговарачка тРНК. Кога синтетазата се продуцира во преголеми количини во клетката, таа започнува соодветната тРНК молекула да ја ацилира со погрешна аминокиселина, па затоа in vivo секогаш постои горна граница на нивото на синтетази и тРНК молекули.
Класи
Постојат две класи на аминоацил-тРНК синтетази, кои се разликуваат во однос на првичната и третичната структура и механизмот на реакцијата, а секоја од нив содржи по десет ензими:
Аминокиселините се врзуваат за хидроксилната (-OH) група на аденозинската рибоза преку нивната карбоксилна група (-COOH).
Без оглед на тоа за која -OH група аминоацилот првично бил врзан, со процесот на трансестерификација секогаш на крај бива врзан за 3’ позицијата.
Структури
И двете класи на ааРС се мултидоменски белковини. Обично, во структурата на ааРС молекулата постои каталитички домен (каде се одвиваат двете горенаведени реакции) и домен кој го врзува тРНК антикодонот. Покрај овие два домена, некои ааРС може да имаат дополнителни домени за врзување на тРНК, како и уредувачки домени, кои ги раскинуваат неточно врзаните аминоацил-тРНК молекули.
Каталитичките домени на сите ааРС кои припаѓаат на истата класа се хомологни меѓусебе, меѓутоа домените од две различни класи се потполно несродни меѓусебе. Класа I ааРС го поседуваат доста честиот Розманов склоп и имаат архитектура на паралелни бета нишки, додека ааРС од класа II имаат уникатен склоп, составен од антипаралелни бета нишки.
Доменот кој го врзува антикодонот кај аргинил-, глицил- и цистеинил-тРНК синтетазите има алфа завојна структура и е познат како DALR домен, по карактеристичните сочувани аминокиселини во низата.
При кинетичкото проучување на ааРС, било покажано дека Mg2+ јоните играат активна каталитичка улога во ензимската реакција, па затоа активноста на ааРС е зависна од нивното присуство. Со зголемување на концентрацијата на Mg2+ јоните се зголемуваат константите на рамнотежа за реакциите катализирани од ааРС. Иако овој тренд е забележан кај двете класи на ааРС, сепак зависноста од магнезиум се разликува помеѓу двете класи, така што ааРС од класа II имаат потреба од два или три (најчесто три) магнезиумови јони за нивната активност, додека ааРС од класа I имаат потреба од само еден магнезиумов јон.
Покрај недостатокот на сличности во аминокиселинската низа и во целокупната структура, синтетазите од класа I и класа II се разликуваат и во механизмот на врзување на молекулата на ATP. Ензимите од класа I го врзуваат ATP со помош на заемодејства (водородни врски) посредувани од ‘рбетот на полипептидниот ланец, додека ензимите од класа II користат пар на аргинински остатоци за да формираат два солени моста за врзување на ATP лигандот. Ова се манифестира во два сочувани структурни мотиви: backbone brackets (од англ. „‘рбетни загради“) и arginine tweezers (од англ. „аргининска пинцета“), кои се среќаваат кај класа I и класа II синтетазите, соодветно. Исклучителната структурна сочуваност на овие мотиви сугерира дека тие имаат древно потекло.
Еволуција
Повеќето ааРС со одредена специфичност еволутивно се поблиски едни со други отколку со ааРС со друга специфичност. Сепак, аспарагинил-тРНК синтетазата (AsnRS) се групира заедно со аспартил-тРНК синтетазата (AspRS), а глутаминил-тРНК синтетазата (GlnRS) се групира заедно со глутамил-тРНК синтетазата (GluRS). Исто така, повеќето од ааРС со одредена специфичност припаѓаат на истата класа. Сепак, постојат две различни верзии на лизил-тРНК синтетаза (LysRS), од кои едната припаѓа на класа I, а другата припаѓа на класа II ааРС.
Молекуларните филогении на ааРС често не се во согласност со прифатените филогении на организмите; т.е. тие го кршат т.н. канонски филогенетски модел, кој го почитуваат повеќето други ензими кои се универзални за трите домени на животот – археи, бактерии и еукариоти. Понатаму, филогениите добиени за ааРС кои врзуваат различни аминокиселини често не се согласуваат едни со други. Покрај тоа, ааРС паралози во склоп на истиот вид на организам покажуваат висок степен на дивергенција меѓу себе. Ова се јасни индикации дека во еволуционата историја на ааРС неколкупати се случил хоризонтален пренос на гени.
Погрешно е широко распространетото мислење дека ова натсемејство на белковини поседува голема еволутивна стабилност, што значи дека секој организам ги поседува сите ааРС за соодветните белковинаогени аминокиселини. Една голема анализа на околу 2500 прокариотски геноми покажала дека кај многу геноми недостасуваат еден или повеќе ааРС гени, а, исто така, кај многу геноми има еден или повеќе паралози. Аланил-тРНК синтетаза (AlaRS), глицил-тРНК синтетаза (GlyRS), леуцил-тРНК синтетаза (LeuRS), изолеуцил-тРНК синтетаза (IleRS) и валил-тРНК синтетаза (ValRS) се еволуционо најстабилните членови на фамилијата. Глутамил-тРНК синтетаза (GluRS), лизил-тРНК синтетаза (LysRS) и цистеинил-тРНК синтетаза (CysRS) често имаат паралози, додека аспарагинил-тРНК синтетаза (AsnRS), глутаминил-тРНК синтетаза (GlnRS), пиролизил-тРНК синтетаза (PylRS) и О-фосфосерил-тРНК синтетаза (SepRS) често се отсутни од многу геноми.
Откриено е дека 19 од 20-те ааРС кај човекот, со исклучок на аланил-тРНК синтетазата (AlaRS), додале барем еден нов домен или мотив во текот на својата еволуција. Овие нови домени и мотиви варираат во функција и се забележани кај различните форми на живот. Честа нова функција на ааРС кај човекот е обезбедување на дополнителна регулација на биолошките процеси. Постои теорија дека зголемувањето на бројот на ааРС кои додаваат нови домени се должи на континуираната еволуција на посложените организми, со покомплексни и поефикасни градбени молекули и биолошки механизми. Клучен доказ за оваа теорија е дека по додавањето на нов домен на ааРС тој станува потполно интегриран, а од тој момент неговата функционалност станува потполно сочувана.
Примена во биотехнологијата
Со мутирање на ааРС, хемичарите ги имаат проширено генетските кодови на разни организми за да вклучат во структурата на добиените белковини различни лабораториски синтетизирани аминокиселини со разновидни корисни особини: фотореактивни, аминокиселини кои хелатираат ксенон, спин-резонантни, флуоресцентни, редокс-активни итн. Друга употреба е воведување на аминокиселина со реактивни функционални групи за хемиско модифицирање на целните белковини.
Hard
„Hard“ е песна на баханската пејачка Ријана заедно со раперот Young Jeezy. Напишана и продуцирана од страна на The-Dream е копрудуцирана од страна на Трики Стјуарт. „Hard“ е вториот сингл од четвртиот студиски албум на Ријана Rated R.
Жан Нувел
Жан Нувел (Jean Nouvel, ); - француски архитект. Студирал на Високата национална школа за уметности во Париз, а бил и еден од основачите на движењето Марс 1976 и Архитектонскиот синдикат. Добитник е на бројни престижни признанија, вклучувајќи ги и Агакановата награда за архитектура (поточно наградата му е доделена на Арапскиот светски институт, проектиран од Нувел), Волфовата награда за уметност во 2005 година и Прицкеровата награда во 2008 година. Неговите дела се изложувани во голем број музеи и архитектонски центри.
Семејство и образование
Нувел е роден на 12 август 1945 г., во Фимел, Франција. Неговите родители Рене и Роже Нувел биле наставници и честопати се селеле откако татко му станал регионален училиштен директор. Родителите го поттикнувале да учи математика и јазици, но кога имал 16 години почнал да учи цртање и бил воодушевен од уметноста. Иако подоцна изјавил дека родителите го наведувале да гради кариера во образование или инженерство, постигнале компромис кога му дозволиле да студира архитектура, сметајќи ја за помалку ризична од уметноста.
Откако паднал на приемниот испит за Школата за уметности во Бордо, се преселил во Париз и освоил прво место на националниот конкурс за упис на Високата национална школа за уметности. Од 1967 до 1970 година, заработувал како помошник на архитектите Клод Парен и Пол Вирилијо. По само една година, Вирилијо го назначил за раководител на проект за изградба на голем станбен комплекс.
Се оженил со кинематографката Одил Фијон, со која има два сина: Бертран, кој завршил постдокторски студии за компјутерски науки и работи во Мајндсторм Малтитач (Mindstorm Multitouch) во Лондон, и Пјер, кој работи како театарски продуцент и дизајнер за неговата компанија Фактоид (Factoid). Со втората жена Катрин Ришар ја има ќерката Сара. Сега живее со Миjа Хаг, шведска архитектка која работи за нејзиното студио Поинакво домување (Habiter Autrement) во Париз.
Професионална дејност
Нувел дипломирал на 25 години и влегол во партнерство со Франсоа Сењер. Родителите им помагале да најдат работни ангажмани, а Нувел го препорачале кај претседателот на седмото издание на Париското биенале, каде 15 години дизајнирал поставки и воспоставувал контакти од областа на уметноста и театарот. Во почетокот на кариерата, Нувел станал клучен учесник во интелектуалните дебати за архитектурата во Франција: бил еден од основачите на движењето Марс 1976, а една година подоцна и на Архитектонскиот синдикат. Нувел бил еден од организаторите на конкурсот за обнова на објектот Ле Ал (Les Halles) (1977) и го основал првото Париско архитектонско биенале во 1980 година.
Во 1981 г., го освоил конкурсот за проектирање на објектот на Арапскиот светски институт (Institut du Monde Arabe) во Париз, чијашто изградба завршила во 1987 г. и му донела светска слава. Механичките леќи, кои потсетуваат на арапскиот стил на дрвена решетка на јужниот ѕид, го контролираат внатрешното осветлување така што автоматски се отвораат и затвораат, кога нивните фотоелектричните клетки реагираат на нивоата на надворешна светлина.
Од 1972 до 1984 г., Нувел работел со три различни партнери: Жилбер Лезен, Жан-Франсоа Гијо и Пјер Сорија. Во 1985 г., заедно со помладите архитекти Емануел Бламон, Жан-Марк Ибо и Мирто Витар, го основал студиото Жан Нувел и соработници (Jean Nouvel et Associés). Потоа, во 1988 г., со Емануел Гатани, го основале JNEC. Во 1994 година, заедно со Мишел Пелисје, го формирал неговото сегашно студио Ателје Жан Нувел, кое е едно од најголемите во Франција, со 140 вработени во главната канцеларија во Париз. Ателјето Жан Нувел има подрачни канцеларии во Рим, Женева, Мадрид и Барселона. Работи на 30 активни проекти во 13 земји. Нувел го дизајнирал шишето за парфемот Маж (L'Homme) на Ив Сен Лоран, за ограниченото издание од 2008 г.
Прицкерова награда
Во 2008 година Нувел ја освоил Прицкеровата награда, највисокото архитектонско признание, за неговата работа на повеќе од 200 проекти, меѓу кои, како што напишал Њујорк Тајмс, „егзотично осветлениот“ Арапски светски институт, Кулата Агбар, „во облик на куршум, а шарена како грст бонбони“, која се наоѓа во Барселона, „моќниот“ Гутриеов театар со конзолен мост во Минеаполис, како и Парискиот „пркосен, таинствен и екстремно ексцентричен“ музеј на крајбрежјето Бранли (2006) и Париската филхармонија („пат во непознатото“, околу 2012 г.).
Жирито на Прицкеровата награда изјавило: Од многуте фрази кои би можеле да ја доловат кариерата на архитектот Жан Нувел, предничат оние кои ја истакнуваат неговата храбра потрaга по нови идеи и предизвикот што им го задава на прифатените норми, со цел да ги помести границите во неговата област. [...] Жирито му оддаде признание за „настојчивост, фантазија, изобилство, и пред сѐ, незаситен порив за творечко експериментирање“, како квалитети со кои изобилува творештвото на Нувел.
Проекти
Нувел проектирал повеќе значајни објекти ширум светот, а најзначајните се наброени подолу. Како дел од објавата за доделувањето на Прицкеровата награда на Нувел, Фондацијата Хајат, која ја доделува наградата, објавила целосна илустрирана список на архитектонските дела на Нувел, вклучувајќи и проекти кои не биле изградени, кои не се започнати или се во фаза на изградба. Во 2001 г., режисерот Беат Кверт (Beat Kuert) го сними документарниот филм Жан Нувел, за пет проекти изработени од Нувел.
Класика де Сан Себастијан
Класика де Сан Себастијан (Clásica de San Sebastián) — еднодневна велосипедска трка, која се одржува секое лето од 1981 година во Сан Себастијан, Шпанија. Традиционално е трка со повеќе искачувања; неколку познати ѕвезди од големите трки настапувале низ 30-годишната историја на трката.
Хилдегард Торел
Биографија
Торел е родена во парохијата Кропа, округот Вермланд, Шведска. Таа е ќерка на Август Филип Бергендал и Хилдегард Венерлунд. Во 1872 година се омажила за ревизорот Оскар Рајнхолд Торел. Студирала на Кралската шведска академија за ликовни уметности во Стокхолм од 1876 до 1879 година, каде што била единствената мажена студентка. Таа постанала агре на Кралската шведска академија за ликовни уметности во 1883 година и била чирак кај Берта Вегман. Подоцна отпатувала за Париз, каде студирала со Леон Бонат и Жан-Леон Жером.
Класика де Сан Себастијан
Класика де Сан Себастијан е позната по нејзините извонредни пејзажи покрај крајбрежјето и ветрот, нерамниот терен кој бара агресивно возење. Моменталната патека на трката е околу 227 километри во должина и го вклучува тешкото искачување Алто де Хајцкибел на околу 200 километри од почетокот на трката. Ова е најчесто одлучувачката точка на трката. Била дел од Светскиот друмски куп (кој се возел од 1989 до 2004), како и дел од понатамошните негови наследници, UCI ProTour и од 2011, Светска турнеја на UCI.
Хилдегард Торел
Биографија
Торел главно сликала големи портрети, на пример Modersglädje (1894), Портрет на истакната млада дама (1880), Портрет на млада девојка (1916), Сликање на Фани Брате (1918) и Млада жена со вентилатор (1893).
Биксант Лизаразу
Биксант Лизаразу (роден на 9 декември 1969 година, во Сен-Жан-де-Лјуз) — поранешен француски фудбалер, играч од одбраната.
Тој играл низ целата своја кариера на позицијата лев бек, а настапувал за екипите на Бордо, Атлетик Билбао, Бајерн Минхен и Олимпик Марсеј. Тој, исто така, настапувал за француската репрезентација со која станал Светски првак во 1998 и Европски првак во 2000.
Клупска кариера
Роден во Сен-Жан-де-Лјуз, град во јужниот дел на Франција кој е дел од баскиската провинција Лапурдија, Лизаразу започнал да игра фудбал во Бордо, каде станал професионалец во сезоната 1988-1989 и останал во клубот до 1996. Со тимот од Жиронда ја освоил Лига 2 во 1992 година, а токму тогаш францускиот клуб стигнал до врвот на европскиот фудбал со елиминирањето на Милан во Купот на УЕФА во 1996 година, стигнувајќи подоцна до финалето, каде загубиле од Бајерн Минхен.
По завршувањето на таа сезона Лизаразу преминал во Атлетик Билбао, кој историски отсекогаш имал играчи само од Баскија, односно баскиско потекло.
Меѓутоа, во Шпанија немал многу среќа и одиграл само 16 натпревари, за на крајот од сезоната да се пресели во Бајерн Минхен, тимот во којшто останал 10 сезони, освен за краток период кога се вратил во Франција во Олимпик Марсеј во почетокот на сезоната 2004-2005. Со Баварците бил еден од главните ликови на неверојатната серија на успеси: 6 национални титули, 5 Купа на Германија и четири Лига купа, а на меѓународно ниво: Лигата на шампионите во 2001 и Интерконтиненталниот куп истата година. Во финалето на Лигата на шампионите во 2001 кога Бајерн ја победил Валенсија на пенали, и тој бил еден од изведувачите кој погодиле.
Се повлекол од фудбалот во 2006 година, откако ја освоил шестата титула со Бајерн. Вкупно за Бајерн одиграл 240 натпревари и постигнал 9 гола во Бундеслигата.
Репрезентативна кариера
Лизаразу има 97 настапи за француската репрезентација во периодот помеѓу 1992 и 2004 постигнувајќи 2 гола. Своето деби го направил на 14 ноември 1992, против Финска. Со триколорите бил Светски првак во 1998 и Европски првак во 2000, како и победник на Купот на Конфедерации во 2001 година и 2003 година.
NGC 7121
NGC 7121 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7121 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 7121 има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 44 м 52,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -3° 37' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
Други поделби
Проучување на NGC 7121 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67287. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 256; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5213. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1126.
Масакр кај Дервишка Нива
Масакр кај Дервишка Нива — колеж извршен од страна на бугарската војска врз 103 жители на Поречието на 6 јануари 1916 година на Бадник. Масакрираните луѓе биле фрлени во ископ кај месноста Дервишка Нива.
Историја
По повлекувањето на Србите, за време на Првата светска војна, Бугарија ја окупирала Вардарска Македонија во која почнале да организираат казнена експедиција под водство на потполковникот Констатин Панов. Се воделе т.н. црни списоци на видни луѓе, сите свештеници, учители, претседатели на општините, началници на комитети, војводи и четници. Биле уапсени 205 лица од овој список. Едни биле однесени во Околиското началство, други во Прилеп, а половината завршиле на Дервишка Нива.
Во списите на манастирот „Света Богородица“ крај Манастирец се чува списокот на убиените. Сите жртви се од Поречието, најмногу - 22 се од с. Здуње, 11 од Лупште, 9 од Томино Село, по 8 од Долни Манастирец и Зркле. Поречани подоцна им подигнале костурница во близина на манастирот.
Список на ликвидирани во колежот
с. Белица:
с. Бенче:
с. Брезница:
с. Близанско:
с. Брест:
с. Волче:
3 Павле Митрески.
с. Грешница:
с. Горно Ботушје:
с. Горно Крушје:
с. Горни Манастирец:
с. Долно Ботушје:
с. Долни Манастирец:
с. Долно Крушје:
с. Здуње:
с. Звечан:
с. Зркле:
с. Косово:
с. Крапа:
с. Калуѓерец:
с. Латово:
с. Локвица:
с. Лупиште:
Македонски Брод:
с. Модришта:
с. Рамне:
с. Растеш:
с. Ореовец:
с. Сланско:
с. Слатина:
с. Сушица:
с. Томино Село:
с. Тажево:
с. Тополница:
с. Црешево:
с. Дебриште:
Роко Бароко
Животопис
Детството и младоста ги минал на островот Искја, близу Неапол, каде што пораснал во семејство заедно со осум браќа. Има диплома за капетан на долга пловидба која ја стекнал на Академијата за морепловство на островот Проџида.
Привлечен од светот на модата, во 1962 година се преселил во Рим каде что најпрвин работел во ателјето на Патрик Де Баренцен.
Во 1974 година го отвора своето модно студио на Шпанскиот плоштад во Рим, а во 1979 година по многубројните успеси кои ги постигнал во високата мода, ја претставил првата женска прет-а-порте колекција. Познат е по неговите сексипилни творби, а меѓу наградите кои ги добил како признание за својот труд, треба да се спомнат „Сребрената маска“ за висока мода во 1967 година, наградата „Сингер“ во Њујорк за млад моден творец и онаа во Питсбург во 1973 година.
Паркинг сензор
Паркинг сензорите се сензори за близина, кои се користат во возилата и го олеснуваат паркирањето на возачот, со давање сигнали доколку возилото е блиску до некој ѕид или друго возило. Овие сензори можат да работат на принцип на електромагнетни бранови или ултразвук.
Ултразвучни системи
Овие сензори емитуваат акустични звуци, а контролен уред го мери времето за кое звукот се одбил, а со тоа го мери растојанието. Сензорот го информира возачот за близината преку звучни сигнали, со различен звук за различна далечина. Сензорите може да ги прикажуваат информациите преку LED или LCD екран.
Задните сензори може автоматски да се активираат кога се вози назад, а да се деактивираат кога било која друга брзина е пуштена. Предните сензори може да се пуштаат рачно и да се деактивираат автоматски при постигнување на одредена брзина, со цел да нема непотребни известувања.
Ултразвучните системи го користат рефлектирањето на звучните бранови, но тука има одредени недостатоци, бидејќи може да не се откријат рамни објекти или објекти кои се многу мали да рефлектираат звук - т.е. тенки објекти хоризонтално насочени према возилото, тенка шипка. Рамни објекти, кои се под агол према сензорите, може целосно да ги одбијат ултразвучните сигнали, а со тоа нема да се детектираат.
Електромагнетни системи
Електромагнетниот сензор го користат бавното возење на автомобилот кон објектот кој треба да се одбегне. Штом е откриен објектот, доколку возилото застане, сензорот дава сигнали дека има објект. Ако возилото продолжи да се движи, сигналот станува посилен и посилен поради приближувањето на објектот. Електромагнетните паркинг сензори кои се продаваат, не се монтираат со бушење на браникот, туку се монтираат во внатрешноста на браникот.
Хари Потер и Каменот на мудроста (филм)
Хари Потер и Каменот на мудроста (Harry Potter and the Philosopher's Stone, во САД и Индија пренасловен како Harry Potter and the Sorcerer's Stone), е фантастично-авантуристички филм од 2001 година заснован врз истоимениот роман од Џоан К. Роулинг. Режиран од Крис Колумбус, е прв филм од популарниот Хари Потер филмски серијал. Приказната го следи Хари Потер, момче кое на својот единаесетти роденден дознава дека е волшебник и започнува со своето волшебно образование во училиштето за магии и волшебништво Хогвортс. Даниел Редклиф го глуми Хари Потер, наспроти Руперт Гринт и Ема Ватсон, како најдобрите другари на Хари, Рон Визли и Хермиона Гренџер. Возрасниот дел од глумечката екипа е сочинет од Ричард Харис, Меги Смит, Роби Колтрејн, Алан Рикман и Ијан Харт.
Warner Bros. ги купиле правата за книгата во 1999 година. Продуцијата започнува во 2000, со Колумбус одбран како режисер од кратка список на кандидати да го создаде филмот. Писателката Роулинг инсистирала целата глумечка екипа да се состои од Британци или Ирци за да се зачува културниот идентитет на книгата и филмот. Роулинг исто така го одобрила и сценариото напишано од Стив Кловс. Филмот во главно се снимал во Leavesden Film Studios, како и во историски градби низ државата, и конечно беше излезен во САД и Обединетото Кралство во неомври, 2001. Заедно со во поголем дел позитивната критичка прифатеност, филмот заработи 976 милиони долари и три номинации за Оскар. Филмот исто така е петти филм со најголема зараборувачка на сите времиња. Втората, третата, четвртата, петтата и шестата се сите адаптирани во успешни филмови, со седмиот потврден.
Синопсис
Хари Потер е навидум обично единаесет годишно момче кое живее со своите запоставувачки роднини, Дарслиеви. На неговиот единаесетти роденден, Хари дознава од мистериозен странец, Рубеус Хагрид, дека тој е всушност волшебник, познат помеѓу волшебното општество поради неговото преживување на нападот од страна на мрачниот волшебник Лорд Волдеморт, кога Хари имал само една година. Волдеморт ги убил родителите на Хари, но нападот врз Хари не успеал, оставајќи му на Хари само лузна во облик на молња на неговото чело и оставајќи се себеси безмоќен. Хагрид му открива на Хари дека е повикан да започне со настава во Хогвортс, училиште за магии и волшебништво.
И покрај противењето на неговите тетка и тетин, Хари оди во Хогвортс каде започнува да изучува магии и да запознава нови пријатели, истовремено и непријатели, меѓу учениците и персоналот во Хогвортс. По нападот на Хари, Волдеморт останал во полумртва состојба и целото време го поминал во криење, но сега решава да си ја поврати силата користејќи го каменот на мудроста, кој му овозможува бесмртност на оној што го поседува. Хари и неговите пријатели, Рон Визли и Хермиона Гренџер го откриваат планот и се обидуваат да ја спречат кражбата на каменот, кој се наоѓа скриен во добро чувана одаја во Хогвортс. Тројцата се сомневаат во професорот Снејп, учител кој поради непознати причини го презира Хари. Но, виновникот е всушност плашливиот учител, Квирл, кои дејстува по наредби на Волдеморт. Хари успева да го порази Квирл, и каменот е засекогаш уништен од Албус Дамблдор и Николас Фламел, спречувајќи ја шансата на Волдеморт да си ја поврати моќта.
Глумечка екипа
Роулинг лично инсистирала да глумечката екипа биде исклучиво британска. Сузи Фигс била задолжена за распоредувањето на улогите, работејќи со обајцата Колумбус и Роулинг за време на аудицијата за трите главни улоги Хари, Рон и Хермиона. каде само британските деца биле земани предвид. Главните аудиции биле поделени во три дела, првиот се состоел со читање на една страна од Хари Потер и Каменот на мудроста, потоа ако биле повикани повторно, тие морале да изглумат една сцена од ученичкото пристигнување во Хогвортс, и за крај им биле доделувани неколку страници од сценариото, кои тие ги читале пред Колумбус. На 11 јули 2000 година, Фигс ја напуштила продукцијата, жалејќи се на тоа што Колумбус не сметал ниедно од илјадниците останати деца кои се пријавиле и биле „подостојни“. На 8 август 2000 година, тогаш непознатите Даниел Редклиф, Ема Вотсон и Руперт Гринт биле одбрани од илјада други деца, да ги толкуваат улогите на Хари Потер, Рон Визли и Хермиона Гренџер.
Развој
Во 1997 година, продуцентот Дејвид Хејмен го пребарувал Холивуд за добра книга за деца која би можела да биде адаптирана и добро примена како филм. На почетокот тој планирал да го продуцира Огарот од долу од Диана Вин Џонс, но плановите пропаднале. Неговиот персонал тогаш го предложил Хари Потер и Каменот на мудроста, и на Хејмен му се допаднала идејата. Хејмен ја пренел идејата во Warner Bros. и наредната година, Роулинг ги продала правата на првите 4 книги на компанијата за објавени 1 милион фунти. Роулинг побарала главната глумечка екипа да биде строго Британци, но дозволила и вклучување на ирски глумци како Ричард Харис кој го толкува Дамблдор и за вклучувањето на француски и источноевропски глумци за четвртиот дел, Огнениот пехар, каде и во самата книга тие се така и специфицирани. Роулинг се двоумела околу продажбата на правата, особено на правата на ликовите, затоа што со тоа, студиото би имало право да прави продолженија на филмовите кои не се засновани врз книгите.
Иако на почетокот се воделе преговори со Стивен Спилберг, договорот пропаднал. Спилберг сакал адаптацијата да биде анимиран филм, во кој гласот на Хари ќе го позајми американскиот глумец Хејли Џоел Озмент, или пак филм во кој би биле вклучени елементи и од наредните книги. Спилберг се согласил дека филмот ќе биде успешен и дека очекувањето на профит од него е исто како да „ловиш патки затворени во буре“.
По заминувањето на Спилберг, започнале разговори со други режисери, меѓу кои: Крис Колумбус, Тери Гилиам, Џонатан Дем, Мајк Њуел, Алан Паркер, Волфганг Петерсен, Роб Рајнер, Иван Рајтман, Тим Робинс, Бред Силберлинг и други. Петерсен и Рајнер се откажале во март 2000 година, за на крајот изборот да се намали на Силберлинг, Колумбус, Паркер и Гилиам. Прв избор на Раулинг бил Тери Гилиам, но Warner Bros. го одбрале Колумбус поради неговата претходна работа на други семејни филмови како Сам дома и Г-ѓа Даутфаер. Колумбус својата верзија ја осмислил како двочасовен филм, во кои сакал сцените со маглите (неволшебниците) да бидат со избледени и застарени бои, а оние сцени од волшебничкиот свет да бидат полни со боја, расположение и детали. Инспирацијата ја зел од адаптацијата на Оливер Твист од режисерот Дејвид Лин.
Стив Кловс беше одбран да го пишува сценариото за филмот. Тој го опишува процесот на адаптација на книгата едноставно како „тежок“, затоа што „не се позајмувала адаптација како кај следните две книги“. На Кловс му биле испратени повеќе синопсиси на книги, одбрани за адаптација, кои тој ретко кога ги читал, но Хари Потер му „паднал в очи“. Отишол да ја купи целата книга и веднаш станал голем обожавател на серијалот. Кога зборувал со Warner Bros. тој потврдил дека целиот филм треба да биде британски, вклучувајќи ги и глумците. Кловс бил навистина нервозен кога требал да се запознае со Роулинг, мислејќи дека таа ќе го обвини дека го уништил нејзиното дело. На Роулинг ѝ се допаднал сценаристот и напишаното сценарио, сепак и таа имала голема контрола околу креативниот дел. Студиото ја назначило за извршен продуцент, договор кој не му сметал на Колумбус.
Warner Bros. на почетокот планирале премиерата на филмот да биде преку викендот на 4 јули 2001 година, давајќи многу кратко време за продукција поради што некои од режисерите се повлекле од трката. Но поради мали компликации и одложувања, датумот на премиера била преместен на 16 ноември 2001 година.
Снимање
Двајца британски чиновници од филмската индустрија побарале филмот да биде сниман во Обединетото Кралство, нудејќи помош околу обезбедувањето на локации за снимање, можноста за употреба на студиото Leavsden како и промена на законот за деца работници. Warner Bros. ја прифатиле нивната понуда и снимањето започнало во октомври 2000 година во Leavesden Studios, и завршило во април 2001, со конечен завршеток до јули. На почетокот одбрани локации биле железничката станица Гоутленд, во Северен Јоркшир, Кантербериската катедрала и замокот Инвераилорт во Шкотска, како место за снимање на сцените од Хогвортс. Кантербури ги одбиле Warner Bros. поради наводната паганска тема на филмот. На крајот замокот Алнвик и Глочестерската катедрала биле одбрани како главни локации со некои сцени снимани во училиштето Хароу. Други сцени од Хогвортс биле снимани во катедралата Дурхам, во период од две недели. Овде се снимале сцените од ходниците и училниците. Училиштето Оксфорд Дивинити послужило како болничкото крило во Хогвортс, а библиотеката Дјук Хамфри била искористена како хогвортската библиотека. Снимањето на улицата Зеленика било во Брекнел, Беркшир. Подоцна била конструирана посебна сцена во студиото Leavesden што испаднало поевтина варијанта отколку снимањето на локации. Австралија Хаус во Лондон е локација за сцената од банката Гринготс, Лондонската зоолошка е локација за сцената во која Хари случајно ја ослободува змијата и Кингс Крос железницата како што е споменато во книгата.
Поради разликите во насловот на филмот во Америка и Обединетото Кралство, сите сцени во кои се споменува зборот каменот на мудроста се снимени двапати еднаш како глумците велат „philosopher's“ а еднаш „sorcerer's“. Децата поминувале по 4 часа дневно во снимање и 3 часа во училишна работа, како и шминкањето каде им додавале разни вештачки повреди на лицата. Редклиф морал да носи зелени леќи поради неговите сини очи, за разлика од Хари. Во некои од сцените неговите очи се обојувани преку компјутерска анимација, поради проблемите кои младиот Радлиф ги имал со контактните леќи.
Дизајн, специјални ефекти и музика
Џудиана Маковски ги дизајнирала костимите за филмот. Таа ги редизајнирала наметките за Квидич откако на почетокот биле планирани да бидат како оние што се покажани на корицата на американското издание на книгата, сметајќи ги за ужас. Како такви, таа ги облекла играчите во џемпери и штитници за раце и нозе од 19 век. Продукцискиот дизајнер Стјуарт Крег ги изградил сцените во студиото Leavesden, кое ја вклучува големата сала во Хогвортс, и иако требало да се снима на вистинската локација, Крег одлучил самиот да ја изгради Дијагоналната уличката базирајќи ја на Тидоровата, Џорџовската и архитектурата на Кралицата Ана.
Колумбус планирал да користи анимотроника и КГС (компјутерски генерирани слики) да ги создава магичните суштества, дури и кучето Флафи. Ник Дадман, кој работел на Војна на Ѕвездите Епизода 1: Фантомска закана, бил задолжен да ги создава моделите и калапите. Џон Копингер изјавил дека волшебните суштества кои требале да бидат дизајнирани за филмот морале да ги дизајнираат повеќепати. На филмот му требале околу 600 видеа со специјални ефекти што значело дека морале да соработуваат со повеќе компании и од секоја земале потребни алатки за снимање. Industrial Light & Magic го направиле лицето на Лорд Волдеморт кое се наоѓа на задната страна на професорот Квирл, Rhythm & Hues го анимирале Норбет и Sony Pictures Imageworks ги обработиле сцените со квидич.
Разлики од книгата
Колумбус постојано зборувал со Роулинг за да биде сигурен за секој мал детал во филмот е направен како што треба. Кловс го опишува филмот како „многу верен“ на книгата. Тој има додадено некои диjалози, кои Роулинг ги има одобрено. Некои диjалози морале да бидат отстранети по наредба од Роулинг, бидејќи таа рекла дека тие дијалози можеле да откријат некои делови од тогаш не издадената книга Хари Потер и Редот на фениксот.