cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сулавеси
Административна поделба
Островот е административно поделен на шест покраини: Горонтало, Западен Сулавеси, Јужен Сулавеси, Централен Сулавеси, Југоисточен Сулавеси и Северен Сулавеси. Најнова покрана е Западен Сулавеси (2004), создадена со одвојување на дел од Јужен Сулавеси. Најголеми градови на островот се Макасар, Мандо, Палу, Кендари и Горонтало.
Народности
Автохтони народи на Сулавеси се Макасарците, Бугиси, Мандари, Минахаси, Горонталци, Тораџи, Бутонци, Баџо и Монгондо.
Природа
На островот има осум национални паркa, повеќе природни резервати и 4 заштитени морски подрачја. Многу од парковите се во опасност поради бесправна сеча, рударство и обесшумување за обработливо земјиште.
Најголема копнена површина имат националните паркови Богани Нани Вартабоне (2.871 км2) и Лоре Линду (2.290 км2). Националниот парк Бунакен има богат корален екосистем и е предложен за светско наследство на УНЕСКО.
NGC 2868
NGC 2868 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2868 се споменува и како NPM1G -10.0299.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2868 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 2868 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 23 м 27,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 10° 25' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Други поделби
Проучување на NGC 2868 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26598. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 278; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5463. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1016.
Бајанхонгор (покраина)
Бајанхонгор (монголски: Баянхонгор) е една од 21-та покраина на Монголија. Покраината се наоѓа на југот од земјата и главен град е Бајанхонгор.
Сообраќај
Во покраината Бајанхонгор се наоѓа аеродромот „Бајанхонгор“, со две писти и се користат за редовни летови кон Улан Батор.
Змија (појаснување)
Змија обично се однесува на животно од групата на влекачите.
Mоже да се однесува и на:
Астрид Норберг
Астрид Норберг, родена во 1939 година е регистрирана медицинска сестра и професор по медицина на студиите за медицински сестри на Универзитетот Умеј, Шведска. Норберг има докторат по педагогија на Лундскиот универзитет и е првиот шведски професор за медицински сестри, стекнувајќи се со титулата во 1987 година. Нејзиното истражување главно се однесувало на деменција и етика.
А Побра до Карамињал
А Побра до Карамињал (A Pobra do Caramiñal) — општина во покраината А Коруњаод автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 32,51 км2, население од 9.878 жители (2004) со густина од 303,84 жит/км2.
Анита Ниберг
Анита Ниберг (родена 1940 година) е шведска професорка по родови перспективи во работата и економијата во Центарот за родови студии на Универзитетот во Стокхолм. Таа била секретар на Шведскиот комитет за дистрибуција на економска моќ и економски ресурси меѓу жени и мажи ( „Kvinnomaktutredningen“ ).
Норка
Норката е птица од редот бекасиновидни птици и од фамилијата норки. Од постојните видови, најпозната е тенкоклуната норка. Живее во подрачјата околу Северниот Пол, на околните крајбрежни делови и на отворено море. Долга е 39-42 сантриметри, тежи 500 до 900 грама и живее околу 8 години. Полова зрелост постигнува на возраст од четири до пет години. Женката обично снесува едно јајце во дупка или во пукнатина меѓу карпите. Инкубацијата трае еден месец. Три недели по изведувањето, малечкото го напушта гнездото и се симнува по карпите за да стигне до морето, бидејќи сè уште не знае да лета.
Петра Персон
Петра Персон е шведски економист и доцент по економија на Универзитетот Стенфорд. Персон е позната по својата работа во јавната економија и економијата на трудот каде што нејзините истражувања се фокусираат на интеракциите помеѓу семејните одлуки и политичкото опкружување. Поточно, агендата за истражување на Персон е насочена кон проучување на владината политика, семејната благосостојба и неформалните институции.
Велика Хубајница
Велика Хубајница (словенечки: Velika Hubajnica; германски: Großhubainza) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Сончев ветар
Сончев ветар е струење од наелектризирани честички ослободени од горната атмосфера на Сонцето, наречена корона. Оваа плазма претежно се состои од електрони, протони и алфа-честички со кинетичка енергија помеѓу 0,5 и 10 кеV. Во составот на плазмата на сончевиот ветар има и мешавина од материјали кои се наоѓаат во соларната плазма: траги од тешки јони и атомски јадра од јаглерод, азот, кислород, неон, магнезиум, силициум, сулфур и железо. Има и траги во помали количини од други јадра и изотопи како: P, Ti, Cr, 54Fe и 56Fe и 58Ni, 60Ni и 62Ni. Густината, температурата и брзината, на сончевиот ветар слабее со текот на времето, и се различни во зависност од сончевата географска ширина и должина. Честичките од Сонцето можат да побегнат од неговата гравитација поради големата енергија како резултат на високата температура на короната, која што пак е резултат на коронарното магнетно поле.
На растојание од неколку сончеви полупречници од Сонцето, брзината на сончевиот ветар достигнува од 250–750 km/s и е надзвучен, што значи дека се движи побрзо од брзината на брзиот магнетосоничен бран. Во точката кај терминалниот шок брзината на сончевиот ветар престанува да биде надзвучна. Сончевиот ветар предизвикува природни појави како: поларна светлина (на северниот и јужниот пол), плазма опашки на кометите кои секогаш се насочени обратно од Сонцето и геомагнетни бури кои можат да ги променат насоките на линиите во магнетното поле.
Набљудувања од Земјата
Постоењето на честички кои струјат од Сонцето кон Земјата прв го истакнал британскиот астроном Ричард Ц. Карингтон. Во 1859 година, Карингтон и Ричард Хоџсон независно еден од друг, први го забележале она што подоцна ќе се нарече сончев блесок. Тоа е ненадејно зголемување на осветленоста на сончевиот диск на одредени места, за кое е денес познато дека е честа појава поврзана со исфрлањето на материјал и магнетни текови од атмосферата на Сонцето, позната и како исфрлање на коронарна маса. Следниот ден, имало силна геомагнетна бура, а Карингтон сметал дека овие два настана се поврзани; денес е познато дека геомагнетната бура настанува поради тоа што исфрлената коронарна маса во вселената доаѓа во контакт со магнетосферата на Земјата. Ирскиот академик Џорџ Фицџералд подоцна навел дека материјата стигнува на Земјата по неколку дена. Во 1910 година, британскиот астрофизичар Артур Едингтон, во фуснота на статија за кометата Морхаус, го опишал постоењето на сончевиот ветар, без притоа да го именува некако. Постоењето на сончев ветар опишан од Едингтон не бил целосно прифатен, иако тој претходната година дал сличен опис адресиран до Кралската Институција, во кој претпоставувал дека исфрлениот материјал се состои од електрони, а во неговата студија за кометата Морхаус ги опишал како јони.
Идејата дека исфрлениот материјал се состои и од јони и од електрони првпат ја истакнал норвешкиот научник Кристијан Биркеланд. Со неговите геомагнетни истражувања се покажало дека активноста на поларната светлина се одвива речиси непрекината. Затоа што овие појави и другата геомагнетска активност биле предизвикани од честички од Сонцето, тој заклучил дека Земјата е постојано бомбардирана од „зраците на електричните телца испуштени од Сонцето“. Во 1916 година истакнал дека: „Од физичка гледна точка, најверојатно е дека сончевите зраци не се ниту исклучиво негативни ниту позитивни зраци, туку ги има и од двата вида“; со други зборови, сончевиот ветар се состои и од негативни електрони и од позитивни јони. По три години, во 1919 година, британскиот физичар Фредерик Линдеман исто така навел дека Сонцето исфрла честички од двата пола: протони и електрони.
Околу 1930-та, научниците заклучиле дека температурата на сончевата корона мора да биде милион степени целзиусови земајќи го предвид начинот на кој таа се шири во просторот (што се гледа при целосно затемнување на Сонцето). Со подоцнежните спектроскопски истражувања се потврдила оваа констатација. Во средината на 1950-тите, британскиот математичар Сиднеј Чепмен ги одредил својствата на гасот при толкава температура и заклучил дека короната, поради тоа што е исклучително добар спроводник на топлина, мора да се протега многу подалеку во вселената, подалеку од Земјината орбита. Исто така, во 1950-тите, германскиот астроном Лудвиг Бирман се интересирал за тоа зошто опашките на кометите се секогаш насочени обратно од Сонцето, без разлика во која насока се движи кометата. Биерман претпоставил дека причината за ова е тоа што Сонцето постојано испушта тек од честички кои ја туркаат опашката на кометата наназад. На германскиот астроном Пол Ахнерт му се припишува заслугата (од Вилфрид Шредер) дека е прв што сончевиот ветар го поврзал со насоката на опашката на кометата врз основа на набљудувањата на кометата Випл-Федке (1942г).
Американскиот астрофизичар Јуџин Паркер открил дека топлината што струи од Сонцето во Чепменовиот модел, и опашката на кометата која е дувана од Сонцето според претпоставката на Бирман, мора да се последици од ист феномен што тој го нарекол „сончев ветар“. Во 1957 година, Паркер покажал дека иако Сончевата корона е привлекувана од силната сончева гравитација, таа е исклучително добар спроводник на топлина и затоа е сè уште многу врела на големо растојание од Сонцето. Бидејќи гравитацијата на Сонцето слабее со зголемувањето на растојанието од Сонцето, надворешната коронарна атмосфера може со надзвучна брзина да побегне во меѓуѕвездениот простор. Паркер, исто така, бил првиот што забележал дека слабеењето на влијанието на гравитацијата од Сонцето има ист ефект врз хидродинамичкиот проток како и Де Лаваловиот млаз, со што се поттикнува премин од субсоничен во надзвучен проток. Многумина силно се спротивставиле на хипотезата од Паркер за сончевиот ветар; трудот што го доставил до The Astrophysical Journal (мак. „Астрофизичко списание“) во 1958 година бил отфрлен од двајца рецензенти, пред да биде прифатен од уредникот Субрахманијан Чандрасекар.
Набљудувања од вселената
Во јануари 1959 година, советското вселенско летало Луна 1 за прв пат директно го набљудувало сончевиот ветар и ја измерило неговата сила,  преку користење на полутопкични јонски стапици. Откритието, по заслуга на Константин Грингауз, било потврдено и од Луна 2, Луна 3, и поодалечените мерења на Венера 1. По три години, слични мерења извршила американската геофизичарка Марсија Нојгебауер при кои било користено вселенското летало Маринер 2.
Првата нумеричка симулација на сончевиот ветар во сончевата корона, во која биле опфатени и линиите на затворено и отворено поле, ја извеле Пнеуман и Коп во 1971 година. Магнетохидродинамичките равенки во стабилна состојба биле итеративно решени почнувајќи со диполарна конфигурација.
Во 1990 година, била лансирана сондата Улисес со цел да го проучува сончевиот ветар од високите сончеви ширини. Сите претходни набљудувања биле направени на еклиптичката рамнина на Сончевиот Систем или во нејзина близина.
Кон крајот на 1990-тите, ултравиолетовиот коронарен спектрометар (UVCS) на вселенското летало СОХО го набљудувал подрачјето во кое има забрзување на сончевиот ветар кој излегувал од половите на Сонцето и се открило дека забрзувањето на ветрот е многу побрзо за да биде предизвикано само од термодинамичка експанзија. Паркеровиот модел наведува дека ветрот треба да премине во надзвучно струење на височина од околу четири сончеви полупречници (приближно 3.000.000 km) од фотосферата (површината); но преминувањето (или „соничната точка“) сега изгледа дека се случува подолу, можеби на само еден сончев полупречник (приближно 700.000 km) над фотосферата, што наведува дека некој друг механизам го забрзува сончевиот ветар. Сè уште не е сфатено зошто има забрзување на брзиот ветар и тоа не може во целост да се објасни со теоријата на Паркер. Објаснувањето за гравитациското и електромагнетното забрзување е опишано во трудот на Ханес Алфвен (добитник на Нобелова награда за физика) од 1970 година.
Мисијата СТЕРЕО била лансирана во 2006 година за да ги проучува коронарните исфрлања на маса и сончевата корона, преку стереоскопија од два системи за сликање. Секое летало од СТЕРЕО носело два хелиосферски апарата: високо чувствителни камери со широко поле кои можеле да го сликаат сончевиот ветар, преку Томсоново расејување на сончевата светлина од слободните електрони. Снимките од СТЕРЕО откриле сончев ветар во близина на еклиптиката, опишан како многу обемен турбулентен тек.
Сондата „Војаџер 1“ во 2012 стигнала до крајот на „балонот“ од сончев ветар, при што забележала нагло опаѓање на сончевиот ветар. Слични резултати дало и набљудувањето шест години подоцна од Војаџер 2.
Забрзување
Раните модели на сончевиот ветар се потпирале првенствено на топлинската енергија за да го објаснат забрзувањето на материјата. Во 1960-тите било јасно дека само преку термалното забрзување не може да се објасни огромната брзина на сончевиот ветар.
Короната е област од плазма со температура поголема од еденмегакелвин. Поради топлинските судири, честичките во внатрешноста на короната имаат ранг и различни брзини опишани со Максвеловата дистрибуција. Просечната брзина на овие честички е околу км/ѕ, што е многу помалку од брзината за совладување на сончевата гравитација од км/ѕ. Но, некои честички имаат доволно енергија за да достигнат брзина од км/ѕ, со што го „хранат“ сончевиот ветар. На истата температура, електроните, поради нивната значително помала маса, достигнуваат брзина со која што можат да ја совладаат гравитацијата и создаваат електрично поле што дополнително ги забрзува јоните од Сонцето.
Вкупниот број на честички што излегуваат од Сонцето како сончев ветар е околу во секунда. Со тоа вкупната загуба на сончева маса годишно е околу (2–3)×10−14 сончеви маси, или околу 1,3–1,9 милиони тони во секунда. Според ова на секои 150 милиони години од Сонцето излегува маса еднаква на масата на Земјата. Меѓутоа, само околу 0,01% од вкупната маса на Сонцето се губи поради сончевиот ветар. Другите ѕвезди имаат многу посилни ѕвездени ветрови при што стапката на загуба на маса е значително повисока.
Брз и бавен сончев ветар
Сончевиот ветар го има во две основни состојби - бавен сончев ветар и брз сончев ветар, но нивната разлика не е само во брзината. Бавниот сончев ветар во близина на Земјата се смета дека има брзина од 300 до 500 км/ѕ, температура од ~100 МК и по состав е близок со короната. За разлика од него, брзиот сончев ветар има типична брзина од км/ѕ, температура од 800 MK и по состав речиси се совпаѓа со фотосферата на Сонцето. Бавниот сончев ветар е двојно погуст и по природа е понестабилен од брзиот сончев ветар.
Бавниот сончев ветар најверојатно потекнува од екваторските подрачја на Сонцето. Кои коронални структури се вклучени во создавањето на бавниот сончевиот ветар и како се ослободува мтеријалот е сè уште предмет на научна дебата. Набљудувањата на Сонцето помеѓу 1996 и 2001 година покажале дека бавниот сончев ветар се развива на географски ширини од 30–35° за време на сончевиот минимум (период на најниска сончева активност), а се шири кон половите кога сончевиот циклус се приближува до својот максимум. За време на сончевиот максимум, и во половите се развива бавен сончев ветар.
Брзиот сончев ветар настанува во короналните дупки, кои се подрачја на линии на отворено поле налик на инка во магнетното поле на Сонцето. Ваквите отворени линии се прилично чести околу магнетните полови на Сонцето. Плазмата извира од мали магнетни полиња создадени од конвекционите ќелии во сончевата атмосфера. Овие полиња ја заробуваат плазмата и ја носат во тесните грла на короналните инки, кои се наоѓаат на само 20.000 км над фотосферата. Овде плазмата се ослободува по што линиите на магнетното поле повторно се поврзуваат.
Притисок
Ветарот (при далечина од 1 АЕ) има притисок од 1–6 nPa ((1–6)×10−9 N/m2), но лесно може да варира надвор од тој опсег.
Притисокот е функција од брзината и густината на ветарот. Формулата е:
каде што mp е масата на протонот, притисокот P е во nPa (нанопаскали), n е густината на честичките во cm3 и V е брзината на сончевиот ветар изразена во km/s.
Исфрлање на коронарна маса
Кога исфрлената маса ќе се судри со магнетосферата на Земјата, таа привремено го деформира магнетното поле на Земјата, и насоката на иглите од компасот се менува, а на самата Земја поттикнува огромни земни електрични струи; оваа природна појава се вика геомагнетна бура. Коронарното исфрлање на маса може да предизвика магнетно преповрзување во магнетоопашката на Земјата; со ова се лансираат протони и електрони кон атмосферата на Земјата, при што се појавува поларната светлина.
Времето во вселената не зависи само од коронарното исфрлање на маса. Различните дамки на Сонцето е познато дека влијаат на брзината и густината на сончевиот ветар. Ако се изолираат, секоја посебна струја од ветрови би формирала спирала со различен наклон, при што брзите ветрови излегуваат подиректно (аголот им е мал), а бавните повеќе тежнеат да се виат околу Сонцето.
Ефекти врз Сончевиот Систем
За време на животниот век на Сонцето, односот меѓу неговите површински слоеви и сончевиот ветар кој излегува од Сонцето значително ја намалиле стапката на сончевата површинска ротација. Сончевиот ветар е одговорен за тоа што опашките на кометите се во насока на зрачењето од Сонцето. Тој придонесува за флуктуациите на небесните радиобранови кои се забележуваат од Земјата, преку ефектот наречен меѓупланетарна сцинтилација.
Магнетосфери
Сончевиот ветар е магнетизиран. Токму поради ова, магнетното поле на Земјата најголемиот дел го одбива назад во вселената, по што во атмосферата на Земјата се појавува една од највпечатливите нуспојави на процесот – поларната светлина.
Од Европската вселенска агенција била направена студија во која се увидело дека сончевиот ветар може полесно да ја пробие магнетосферата отколку што дотогаш се верувало.
Со истражувањето се окарактеризирале варијансите во создавањето на меѓупланетарното магнетно поле (ММП) под големо влијание на Келвин-Хелмхолцовата нестабилност (која се јавува при заемното дејство на две течности) поради разликите во дебелината и многу други одлики на граничниот слој. Експертите веруваат дека ова е прва пат Келвин-Хелмхолцовите бранови во магнетопаузата да се појават на висока географска ширина во надолната ориентација на ММП. Овие бранови можат да се видат на неочекувани места изложени на сончев ветар за кои порано се верувало дека дека го оневозможува нивното создавање. Овие откритија покажуваат дека сончевите честички, под одредени услови на ММП, лесно можат да навлезат во магнетосферата на Земјата. Ова откритие се однесува и за пробивањето на магнетосферата околу другите планетарни тела.
Атмосфери
Сончевиот ветар влијае врз другите дојдовни космички зраци кои дејствуваат врз атмосферите на планетите. Освен тоа, планетите со слаба или кои немаат магнетосфера се подложни на атмосферско соголување од сончевиот ветар.
Венера, најблиската и најслична планета на Земјата, има 100 пати погуста атмосфера, со мало или без геомагнетно поле. Вселенските сонди откриле опашка слична на онаа од комета која се протега до Земјината орбита.
Земјата е во голема мера заштитена од сончевиот ветар со нејзиното магнетно поле, кое ги одбива најголемиот дел од наелектризираните честички; но сепак, некои наелектризирани честички се заробени во Ван Аленовиот појасот на зрачење. Мал дел од честичките од сончевиот ветар успеваат да продрат, како низ електромагнетна линија за пренос на енергија, до горната атмосфера на Земјата и јоносферата во подрачјата на поларна светлина. Сончевиот ветар може да се забележи на Земјата само кога е доволно силен за да предизвика феномени како што се поларната светлина и геомагнетните бури. Светлите поларни светлини ја загреваат јоносферата, со што се овозможува плазмата да се прошири во магнетосферата, со што ја зголемува големината на геосферата и вбризгува атмосферска материја во сончевиот ветар. Геомагнетните бури се појавуваат кога притисокот на плазмата во магнетосферата е доволно голем за да се подуе и со тоа да го искриви геомагнетното поле.
Иако Марс е поголем од Меркур и четири пати подалеку од Сонцето, се смета дека сончевиот ветар отстранил до една третина од неговата првобитна атмосфера, оставајќи слој со густина за сто пати поредок од оној од Земјата. Се верува дека атмосферското соголување се случува затоа што гасот се заробува во меурчиња од магнетното поле, кои потоа се откинуваат од сончевиот ветар. Во 2015 година, мисијата на НАСА, МАВЕН (анг: MAVEN) требало да ја измери стапката на атмосферско соголување предизвикано од магнетното поле кое го носи сончевиот ветар додека струи покрај Марс, кој создава електрично поле, на ист начин како што на Земјата се користи турбина за создавање електрична енергија. Ова електрично поле ги забрзува наелектризираните атоми од гас (јони) во горната атмосфера на Марс и ги исфрла во вселената. Со мисијата MАВЕН се измерила стапката на атмосферско соголување на Марс и таа изнесува околу 100 грама во секунда.
Месечини и планетарни површини
Меркур, најблиската планета до Сонцето, е најизложен на сончевиот ветар, и затоа што од неговата атмосфера не останало речиси ништо, нејзината површина е облеана од зрачење.
Меркур има природно магнетно поле, така што при нормални услови сончевиот ветар не може да ја пробие неговата магнетосфера и честичките стигнуваат само до површината на горните области. За време на исфрлањето на коронарна маса, сепак, магнетопаузата е потисната до површината на планетата, и во вакви услови, сончевиот ветар слободно може да стигне до површината на планетата.
Месечината нема атмосфера или ниту природно магнетно поле, и затоа нејзината површина е бомбардирана со сиот сончев ветар. Мисиите на Аполо поставиле пасивни алуминиумски колектори во обид да се земе примерок од сончев ветар, а примероците од тлото на Месечината потврдиле дека месечевиот реголит е збогатен со атомски јадра оставени од сончевиот ветар. Овие елементи може да се покажат како корисни ресурси за планираните месечеви колонии.
Надворешни граници
Сончевиот ветар „создава балон“ во меѓуѕвездената средина. Точката каде што силата на сончевиот ветар повеќе не е доволно голема за да го оттурне меѓуѕвездената средина е позната како хелиопауза и често се смета како надворешна граница на Сончевиот Систем. Растојанието до хелиопаузата не е прецизно познато и најверојатно зависи од тековната брзина на сончевиот ветар и густината на меѓуѕвездената средина на тоа место, но сигурно е дека тоа е многу подалеку од орбитата на Плутон. Научниците преку податоците добиени од мисијата на Истражувачот на Меѓуѕвездената Граница (IBEX) лансиран во октомври 2008 година, се надеваат дека ќе добијат појасни сознанија за хелиопаузата.
Крајот на хелиосферата се смета за еден од начините за дефинирање на опсегот на Сончевиот Систем, заедно со Кајперовиот Појас, и полупречникот во кој гравитационото влијание на Сонцето се совпаѓа со другите ѕвезди.
Вселенското летало Војаџер 2 во периодот од 30 август до 10 декември 2007 година барем пет пати го поминало ударниот бран.
Во 2012 година Војаџер 1 ја поминал хелиопаузата, а во 2018 тоа го направил и Војаџер 2. (границата на која притисокот од сончевиот ветер повеќе не е доволен истиот да биде туркан во меѓуѕвездениот простор. Податоци од Војаџер 1 покажуваат дека меѓуѕвезденото магнетно поле по хелиосферата е многу посилно од претпоставките на научниците, што би можело да значи дека тоа може да влијае врз сончевиот ветар на работ од хелиосферата и да го збие во нејзината опашка.
Робер де Сабле
Робер де Сабле бил Голем мајстор на витешкиот ред Темплари од 1191 до 1193 и лорд од Кипар од 1191 до 1192 година.
Личен живот
Не е позната неговата дата на раѓање, но се верува дека бил релативно стар кога умрел. Тој е роден во почитувано семејство од Анжу и бил вазал на кралот Ричард I. Неговото владеење како лорд се засновало на повеќе мали земји по долината на реката Сарте коишто ги наследил во шеесеттите години на XII век. . Неговиот имот го наследила неговата ќерка Маргарет де Сабле којашто успеала да ја спаси честа мажејќи се со познатиот витез од Третата крстоносна војна Вилијам де Роше. Робер де Сабле умрел во светата земја на 23 септември 1192 или 1193 година. .
Ангевинската граѓанска војна
Во 1173, Робер го поддржал помладиот крал Хенри во револтот кон кралот Хенри II. Востанието станало масовно, а Робер морал да се наклони на страната на Ангевинските кралеви, додека Ричард I подоцна бил јасен во неговото разочарување за Голем мајстор. Во 1190 година, Робер де Сабле придонел за издигнувањето на француските манастири, избирајќи го вистинскиот избор.. .
Третата крстоносна војна
Поради малата земјишна рента, владеењето на Робер де Сабле како Голем мајстор се одликувало со неколку походи кои се покажале како успешни во освојување на нови земјишни површини. Стратегијата на кралот Ричард I, познат како Ричард лавјото срце била одлична и најдобрите темплари извојувале многу победи. За време на третата крстоносна војна тие се насочиле и да извршат опсада на градот Арка, но не успеале. Во август 1191, тие освоиле многу тврдини и градови по Палестинскиот брег коишто претходно биле загубени.
Најдобриот час за новата коалиција била Битката кај Арсуф на 7 септември 1191 година. Муслимаљнските сили предводени од султанот Саладин изгледале помоќни во однос на христијанските сили, но победата била потребна. Распоредувајќи ги сите расположливи сили, витезите болничари како и некои витези од Анжу, Мајне и Бретања коишто Робер де Сабле ги познавал, а дел од нив биле под негова команда кога тој бил вазал на кралот Ричард во Анжу. Двете спротивставени страни се судриле на сувите полиња и силите на султанот Саладин биле разбиени. Оние коишто останале да се борат биле убиени, а останатите исламски трупи биле принудени да се предадат.
Аквизицијата на Кипар
На крајот од 1191, кралот Ричард I (Ричард лавјото срце) решил да им го продаде Кипар на темпларите за 25.000 сребреници. Ричард го земал остроивот од Византија само неколку месеци пред тоа, но немал никаква корист од него. Додека болничарите направиле добри бази на Родос и Малта, Робер де Сабле сакал истото да го направи на Кипар. Тој бил лорд на островот 2 години, по што му го доверил на Гај Лузињански, кралот на Ерусалимското Кралство, којшто останал без кралство.
Де Сабле сакал да изгради управна градба во Сент- Жан д'Акр што се случил речиси еден век подоцна.
Доцните избори
Робер де Сабл имал среќа, кога неговиот претходник Жерард де Ридфор умрел, тој не бил темплар, а сепак потоа бил избран за Голем мајстор. Инаку, сениорите темплари се спротивставиле и биле во борба за масјторите за предните линии во редот, па избирањето на наследник на Жерард де Ридфор било единствено решение. Изборите биле одложени за една година поради потребата за разгледување на изборот на нов Голем мајстор. Во меѓувреме Робер де Сабле се приклучил во редот токму на време за изборите на коишто бил избран за Голем мајстор, а притоа бил темплар помалку од една година.
Креатин киназа
Во клетки и ткива кои имаат брза потрошувачка на ATP, особено скелетните мускули, но исто така и мозокот, мазните мускули, фосфокреатинот служи како извор на енергија за брзо добивање на ATP ин ситу.
Климатски промени во Германија
Климатските промени во Германија доведуваат до долгорочни влијанија врз земјоделството во Германија, поинтензивни топли бранови и студени бранови, поплави и намалена достапност на вода. Дебатите за тоа како да се решат овие долгорочни предизвици предизвикани од климатските промени, исто така, предизвикале промени во енергетскиот сектор и во стратегиите за ублажување. Германската енергетика („ енергетска транзиција “) е значајно политичко прашање во германската политика што ги отежнува коалициските разговори во партијата на Ангела Меркел.
И покрај огромните инвестиции во обновлива енергија, Германија се бори да го намали производството и употребата на јаглен. Земјата останува најголем увозник на јаглен во Европа и произведува 2-ра по количина јаглен во Европската унија зад Полска, околу 1% од вкупниот глобален износ.
Германските политики за климатски промени започнале да се развиваат околу 1987 година и историски вклучуваат конзистентно поставување на целите за намалување на емисиите (ублажување), промоција на обновлива енергија, стандарди за енергетска ефикасност, пазарни пристапи кон климатските промени и доброволни договори со индустријата.
Емисии на стакленички гасови
Во 2016 година германската влада има договор за намалување на емисиите на стакленички гасови за 80 до 95% до 2050 година.
Екстремни временски настани
Провинциите Шлезвиг-Холштајн и Долна Саксонија во Северното Море имаат голема ранливост на невреме и големи речни поплавувања на реките. Балтичката провинција Мекленбург-Западна Померанија е помалку ранлива на невреме, но има поголем ризик од губење на биолошката разновидност и губење на горниот слој на почвата и ерозијата.
Економски влијанија
Како високо индустриска, урбанизирана економија со релативно кратко крајбрежје во споредба со другите големи економии, влијанијата на климатските промени врз Германија се потесно фокусирани од другите големи економии. Традиционалните индустриски региони во Германија се типично најранливи на климатските промени. Овие се наоѓаат претежно во провинциите Северна Рајна-Вестфалија, Сар, Рајнска област-Пфалц, Тирингија, Саксонија, Шлезвиг-Холштајн и слободните градови Бремен и Хамбург.
Рајнска област е историски голема индустриска и густа популација област, која ги вклучува државите Северна Рајна-Вестфалија, Рајнска област-Пфалц и Сар. Овој регион е богат со наоѓалишта на железо и јаглен и ја поддржува една од најголемите индустрии на јаглен во Европа. Во минатото, емисиите на сулфурна киселина од погоните за јаглен во Рајнска област придонеле за кисел дожд, оштетувајќи ги шумите во другите региони како Хесен, Тирингија и Саксонија.
Други значајни проблеми за Рајнска област во врска со високото ниво на индустријализација вклучуваат уништување на инфраструктурата од екстремни временски прилики, губење на вода за индустриски цели и флуктуација на нивото на подземната вода. Бидејќи овие проблеми се поврзани со неговото ниво на индустријализација, градовите во другите региони се исто така чувствителни на овие предизвици, вклучително и Минхен и Бремен.
Земјоделството
Затоплувањето во Германија влијаело на некои делови на германската земјоделска индустрија. Особено, затоплувањето од 1988 година во југозападните винарски региони предизвикало пад на производството на ледено вино, производ особено ранлив на затоплување. Од2019 година, речиси и да нема произведено ледено вино поради недостаток на доволно ладни денови.
Клучна причина зошто државата Мекленбург-Западна Померанија е особено ранлива на климатските промени меѓу северните провинции е тоа што таа е релативно сиромашен регион на Германија со голем земјоделски сектор.
Влијанија врз здравјето
Многу провинции и региони во Рајнска област се силно изградени, создавајќи ефект на остров на топлина. Покрај тоа, урбаните области рапидно стареат заедно со остатокот од Германија. Ова ја зголемува сериозноста и честотата на топлотните бранови што можат да бидат опасни за ранливото население како што се постарите лица.
Поплавување
Симулација од ноември 2020 година објавена во KN Journal of Cartography and Geographic Information открива дека со користење на сценарија за претставителна патека за концентрација (RCP) 4,5 и 8,5, помеѓу 5477 и 626.880 лица ќе бидат погодени од поплавување како резултат на пораст на нивото на морето во Северна Германија. Најголемиот дел од разликата произлегува од тоа дали ќе се преминат насипите или не.
Обновлива енергија
Германија создала повеќе политики наменети за охрабрување на употребата на обновливи извори на енергија, како што се законот за напојување со електрична енергија и законот за обновливи извори на енергија. Законот за повлекување на електрична енергија од 1991 година предвидува дека комуналните претпријатија купуваат субвенционирана обновлива електрична енергија, што делотворно чини 90% од малопродажната цена, што отсега го прави развојот на ветерот, биомасата и хидроелектричната енергија економски одржлив. Се проценува дека Законот за внесување на електрична енергија е одговорен за 42x зголемување на енергијата на ветерот од 1990 до 1998 година.
И покрај првичниот успех, поради промените на пазарот на електрична енергија, Законот за повлекување електрична енергија веќе не бил толку делотворен до крајот на деценијата, а подоцна бил зајакнат со Законот за обновливи извори на енергија од 2000 година. Овој акт ја гарантира цената на обновливата енергија дваесет години со поставување повластени цени и ги шири трошоците за субвенции за ветерна енергија низ потрошувачите од сите извори на енергија.
Напорите за ублажување се преземаат на сите нивоа на власт. Напорите на федерално ниво ги спроведува Умвелтбундесамт (УБА), примарна германска агенција за заштита на животната средина, служејќи слична функција со американската ЕПА. Основната улога на УБА е да прави проценки на ризикот врз животната средина и да доставува препораки за политиките до Министерството за животна средина. Агенцијата е исто така задолжена за спроведување на законите за заштита на животната средина, вклучително и во процесот на одобрување на нови лекови и пестициди и трговија со СО 2.
Во некои делови на Германија се планира укинување на бензински и дизел возила до 2030 година.
Намалување на производството на јаглен
На 25 февруари 2020 година активистите демонстрирале против новата моќ на јаглен на Дателн 4 Унипер Германија. Во борбата против климатската криза, германските оператори на јаглен ќе бидат компензирани за рано исклучување. Сепак, во новата фабрика за јаглен Датлен 4 започнала со работа на 30 мај 2020 година и исто така дозволи проширување на површинскиот рудник Гарсвајлер во западна Германија.
Пристапи за адаптација
Во 2008 година, германскиот Федерален кабинет ја усвоил „Германската стратегија за прилагодување кон климатските промени“ која е утврдена рамка за адаптација во Германија. Приоритети се да соработуваат со Сојузните држави на Германија при проценка на ризиците од климатските промени, идентификување на области за акција и дефинирање на соодветни цели и мерки. Во 2011 година, Сојузниот кабинет го усвои „Акциониот план за адаптација“ кој е придружен со други ставки, како што се програми за истражување, проценки за адаптација и систематски набудувања.
Поставување на цел
Третиот извештај, произведен од Комисијата за климатски клиенти, објавен во 1990 година, насловен како „Заштита на земјата“, повикувал на Германија да направи 30% намалување на емисиите на јаглерод диоксид (СО2) од нивото на 1987 година до 2005 година и 80% намалување на емисиите за 2050 година. По објавувањето на извештајот, германската федерална влада ја усвоила препорачаната цел за намалување на емисиите од 25-30% до 2005 година. Подоцнежните цели за намалување вклучуваат ветување на Германија за намалување на емисиите на стакленички гасови за 21% од 1990-2012 година како дел од колективното намалување на ЕУ од 8% од Протоколот од Кјото и целта од 2005 година за намалување на емисиите на стакленички гасови за 40% од 1990 до 2020 година. Усвојувањето на овие национални цели ја мотивирало германската влада да донесе различни политики за исполнување на овие цели.
Доброволни договори со индустријата
Покрај национално усвоените цели за намалување на емисиите, приватната индустрија, исто така, склучила договори со владата за намалување на нивните емисии. Во 1995 година, германската индустрија објавила доброволна декларација за нивните цели за намалување, што подоцна било ревидирано во 1996 година. Во ноември 2000 година, бил објавен извештај кој укажува на повеќе сектори на германската индустрија на пат да ги надминат своите цели за половина од првично предвиденото време. Охрабрени од овој успех, индустријата објавила друга ревидирана декларација која имала за цел да ги намали вкупните емисии на стакленички гасови за 35% до 2005 година.
Ефект „Ѕиден пад“
Главен двигател на намалувањето на емисиите на стакленички гасови во Германија бил резултат на германското обединување во 1990 година, чија економска ревитализација и други политики се заслужни за намалување на 112,9 мегатони СО2 / година од 1990 до 2010 година. Еколошките придобивки од политиките за повторно обединување биле во голема мерка придобивки од мерките за модернизација како што се подобрување на стандардите за енергетска ефикасност, затворање на атомски централи и создавање приватна индустрија за рударство на јаглен.
Енергетски план на ЕУ 2008 година
На крајот на 2008 година парламентот на ЕУ го одобрил планот за клима и енергија вклучително и:
Посветени федерални министерства
Напорите за ублажување се преземаат на сите нивоа на власт. Напорите на федерално ниво ги спроведува Умвелтбундесамт (УБА), примарна германска агенција за заштита на животната средина, служејќи слична функција со американската ЕПА. Основната улога на УБА е да прави проценки на ризикот врз животната средина и да доставува препораки за политиките до Министерството за животна средина. Агенцијата е исто така задолжена за спроведување на законите за заштита на животната средина, вклучително и во процесот на одобрување на нови лекови и пестициди и трговија со СО 2.
Акт за климатски промени во 2019 година
Федералниот кабинет го иницирал актот за климатски промени во октомври 2019 година за да ги направи климатските цели законски обврзувачки. Тоа ќе вклучува колку CO2 е дозволено да испушта секој сектор годишно. Тоа е квантифицирано и проверливо секторски цели за секоја година од 2020 до 2030 година. Федералната агенција за животна средина и независен совет на експерти ќе бидат одговорни за следење. Во
Меѓународна соработка
Германија презела чекори за решавање на антропогените климатски промени од средината на 1980-тите, почнувајќи со нивно учество во меѓународните преговори за протоколот од Монтреал, потпишан во 1987 година.
Јавна свест
Протоколот во Монтреал во 1987 година, заедно со јадрената катастрофа во Чернобил во 1986 година, дејствувале како фокусирање на настаните за германската јавност и последователно ја туркало животната средина на врвот на политичката агенда. Како резултат на тоа, германската влада во времето на канцеларот Хелмут Кол го формирала Министерството за животна средина, зачувување на природата и јадрена безбедност во 1986 година и поткомитетот за превентивни мерки за заштита на земјишната атмосфера (Комисија за климатски услови) во 1987. Улогата на овие комитети била да истражуваат прашања што се однесуваат на проблемот со осиромашување, како и проблемот со климатските промени, да ја олеснуваат парламентарната дебата и да изработуваат извештаи за креаторите на политики за да создадат добро информирани програми.
Извештаите произведени од Комисијата за климатски клиенти ја создале почетната рамка на германските политики за климатски промени, кои историски вклучуваат конзистентно поставување на целите за намалување на емисиите, промоција на обновлива енергија, стандарди за енергетска ефикасност, пазарни пристапи кон климатските промени и доброволни договори со индустријата
Активизам
Германија била домаќин на состанокот COP23 во Бон во 2017 година, на кој германската делегација патувала во воз без јаглерод за да демонстрира посветеност на неутралност на јаглерод.
Било пресметано во 2021 година дека на светот ќе му се даде 50% шанса да избегне пораст на температурата од 2 степени или повеќе, Германија треба да ги зголеми своите климатски обврски за 25%. За 95% шанса, тоа треба да ги зголеми обврските за 79%. За 50% шанса да остане под 1,5 степени, Германија треба да ги зголеми своите обврски за 120%.
Гвидо Рени
Гвидо Рени ( -, ), италијански сликар, припадник на Болоњската школа ,.
Понтесесо
Понтесесо (Ponteceso) или Пуентесесо (Puenteceso) — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 92.01 жит./км2, население од 6,810 жители (2004) и густина од 74.01 жит./км2.
Калхант
Калхант (старогрчки: Κάλχας = „бронзен“) — лик од старогрчката митологија, пророк и гатач, свештеник на Аполон и бегалец од Троја. Тој прорекол дека Троја нема да биде освоена без помошта на Ахил. Кога тројанскиот крал Пријам го одбил барањето на Агамемнон да ја ослободи Елена, го испратил Калхант да се посоветува со свештеничката Питија во храмот Делфи. Претскажувајќи го разурнувањето на Троја, таа му наредила на Калхант да пребега кај Грците. Пред почетокот на Тројанската војна, кога грчката војска чекала поволен ветар за да исплови, Калхант прорекол дека грчките бродови нема да испловат додека Агамемнон не ја жртвува својата ќерка Ифигенија.
Ацо Караманов
Ацо Караманов (, - ) — македонски поет и учесник во НОБ.
Живот
Караманов е роден во Радовиш, како најстаро дете во семејството на Васил и Софија. Кога имал само три месеци, неговото семејство го напуштило родното место поради службата на таткото и отишле прво во Белград, потоа и во други места низ Србија, но во село Велико Орашје се задржале повеќе години. Таму, Ацо го завршил основното образование и благодарение на неговиот учител кај малиот Караманов рано се јавила љубовта кон книжевноста. Своите први стихови тој ги напишал уште во второ одделение, односно на 9-годишна возраст.
Согледувајќи ги предиспозициите на Ацо Караманов, неговиот учител лично го одвел да го полага приемниот испит во гимназијата во Смедерево кој го положил со одличен успех. Во прво време, тој живеел сам со мајка му во Смедерево, а потоа кога татко му добил служба во Скопје, се преселиле во Македонија. При крајот на учебната 1937/38 година се запишал во Првата машка скопска гимназија.
Во 1941 се вклучил во СКОЈ и активно учествувал во растурање летоци и други акции. Од првиот ден на окупацијата изразил спремност за борба против фашизмот. Како скоевец посетувал илегални состаноци на кои се проучувале материјали, за целите на народноослободителната борба на народите на Југославија. За време на одморите, меѓу часовите, јавно заземал негативен став према фашизмот. Развил активност за опфаќање нови симпатизери и активности за ослободителното движење. Особена активност пројавил во разобличувањето на фашистичките младински организации какви што биле: Браник, Легионер, Отец Паисиј и други. Кон крајот на мај 1944 година семејство се преселило во родниот Радовиш.
На 5 септември 1944 станал член на четвртиот баталјон на Четвртата македонска ударна бригада. При формирањето на Педесеттата македонска дивизија на НОВЈ, на 17 септември 1944 година во селото Митрашинци, бил прераспределен во нејзината Тринаесеттата македонска бригада каде партизанувал само 32 дена. Загинал на 7 октомври 1944 година во борбата против германските фашисти кај селото Смојмирово, Беровско. Бил тешко ранет кога извршувал извидничка акција и потоа ѕверски избоден со бајонети од германските војници, на денот кога го испејал и последниот стих „Ние и кога умираме треба да пееме“.
Творештво
Овој талентиран писател живеел само 17 години, но неговите хумани пораки запишани во стихотворбите остануваат да сведочат за творечкиот талент, за детската визија за поубавиот свет, за недосонуваното и недоживеано слободарско утро.
Во текот на својот живот Караманов не објавил ниту една поетска или прозна книга, но колку што сега е познато, од него се сочувани околу 280 поетски творби, како и неговите бележници, лектирски тетратки, дневнични записи и епистоларија (писма и дописки). Меѓу зачуваните поетски творби се: Приказна (1943/1944), романот Трупот со сини очи, незавршениот роман Човекот што испил арсеник, дневник, есеи, осврти и писма.
Караманов покрај пишувањето исто така се занимавал и со цртање на карикатури.
Делото на Караманов е напишано на српскохрватски и на бугарски јазик. Според студија на проф. Александар Јорданов, поранешен амбасадор на Бугарија, во македонските архиви се чуваат непреведени бугарски текстови на поетот, посветени на национални херои од бугарската историја, како што се Васил Левски, Христо Ботев и слични.
Чествување
Ацо Караманов е личност чие име го носат една улица во Скопје и во Радовиш, детската градинка во Радовиш, општинската установа „Центар за култура - Радовиш“, еден фолклорен ансамбл (ФА „Ацо Караманов“).
Во негова чест, секоја година се одржуваат „Караманови средби“ кои ги поврзуваат поетите од сите балкански земји, па и пошироко.
Лан (Химлинг)
Лан (Lahn) — општина во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Соседни општини
Соседни општини на север и на исток се општините Верлте, на југ е општината Леден во општинската заедница Херцлаке и на запад се општините Хивен и Зегел во општинската заедница Зегел.
Сребреново
Сребреново — поранешно село во денешната општина Либражд на Елбасанската област, источна Албанија.
Географија
Селото се наоѓало во јужниот дел на македонската област Голо Брдо, во подножјето на врвот Градиште, западно од Стеблево.
Историја
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Сребреново (Сребърново) живееле 30 Арнаути муслимани, иако веројатно се работи за албанизирани Македонци-муслимани судејќи по етничкиот состав на соседните села. Од друга страна, според Миленко Филиповиќ, кој пишува во 1940 г., селото веќе одамна не постои. Во Стеблево е зачувано предание за иселување во Италија. Меѓутоа, исчезнувањето не е одразено во турскиот катастар и затоа многу стеблевци плаќале данок како жители на Сребреново.