cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хенри VIII
Наследството на Хенри VIII
Било кој чин или постапка на Хенри не би можеле да ја засенат англиската реформација. Преку главно мотивирано од династички и лични проблеми и покрај тоа што во суштина никогаш не се оддалечил од сржта на христијанската вера, Хенри се потрудил еден од неговите најголеми чинови за време на неговото владеење да воедно биде и најконтроверзниот и најодлучниот чин на било кој англиски монарх. Неговиот раскин со Рим во 1533/4 г. бил чин кој повлекол огромни последици и многу влијаел на понатамошниот тек на англиската историја и кој продолжил и по тјудорскиот период во државата. Со тоа што направил да биде можна трансформацијата на Англија во засебно и одвоено протестанско општество, туку овозможил и понатамошни трансформации во сферата на економијата и политиката од црквата кон благородништвото и тоа главно преку укинувањето на манстирите и нивните права и богатства (краткорочен чин со долгорочни општествени последици). Одлуката на Хенри да го довери владеењето на неговиот син Едвард на превртливиот совет на чело со Едвард Симор (веројатно тактичка одлука на советот бидејќи се чинело за помалку веројатно дека тој би можел да се здобие со силна водачка позиција во државата), би можела да се протолкува како осигурување дека реформацијата ќе продолжи и за време на владеењето на младиот крал. Вакви слични иронии се препознаваат и во другите аспекти од неговото наследство. Тој бил патрон на хуманистичките учења, но сепак тој самиот бил главниот одговорен за смрта на десетина хуманисти. Опседнат со тоа да ја осигура својата династија, тој оставил само еден легитимен наследник (кој починал пред својот шеснаесетти роденден) и две ќерќи кои биле посветени на нивните спротивставени меѓу нив религии. Моќта на државата се зголемила, (барем после смрта на Хенри) а сепак се појавиле одредени барања за поголемо учество на средната класа во државните афери. Хенри со големи маки се трудел да ја претстави Англија како важен фактор на европската политичка сцена, но во тој процес целосно ја оптоварил финансиски државата, процес кој продолжил и бил главен проблем во текот на тјудоровиот период во Англија.
Заедно со Алфред Велики и Чарлс II, Хенри VIII се смета за еден од основачите на Кралската морнарица. Постојат неколку добри причини за тоа, врпочем за време на неговото владеење се случиле неколку поморски битки и што е уште поважно големи кралски инвестиции во бродоградителството (вклучувајќи и неколку спектакуларни бродови од типот на. „Мериевата Роза“), потоа во бродогратилиштвата (како на пр. во Портсмут) и во поморските иновации (употребата на топови на бродовите иако стрелците и понатаму се користеле по средновековниот стил на војување). Меѓутоа овие напори се недоволни во смисла на организирање на „морнарица“ во вистинска смисла на зборот со централизирана структура, со чинови итн. туку неговата морнарица била склоп на повеќе бродови (од кои само неколку биле спектакуларни). Елизабета I ја одбила шпанската армада со помош на собрани приватни бродови (кои ги имало околу 130 воени и трансформирани трговски), со што дури во седумнаесеттиот век ќе дојде до создавањето на кралската морнарица во вистинска смисла на зборот, како последица на големото Англо-холандско поморско соперништво.
Раскинот на Хенри со Рим, акумулирало голема закана од француска или шпанска инвазија. За да ја одбрани државата од тоа, Хенри дал да се прошири постоечката крајбрежна заштита со додатни утврдувања (еден од тие замоци е и тој од Довер, Моат Булварк и Арчклиф утвда каде Хенри лично бил на посета за да би ја надгледувал изградбата). Изградил додатен синџир на замоци (всушност големи бастиони со артилериски екипаж) долж јужното крајбрежје на Англија од Кромвел па сè до Источна Англија, а за сето тоа било воглавном користен материјалот запленет од укинатите манастири. Повеќето од замоците биле замислени лично од кралот Хенри VIII. Единственото парче облека кое му припаѓало на кралот, а кое е зачувамо до денес е неговата свечена капа за крунисувањето, која му била доделена како награда на градоначалникот на Вотерфорд, заедно со мечот во 1536 г. Моментално парчињата се наоѓаат во музејот Вотерфорд.
Теџо од Чосон
Теџо од Чосон (11 октомври 1335 - 24 мај 1408), роден Ји Сонг-ги, подоцна наречен Ји Дан , бил основач и прв владетел на династијата Чосон од Кореја. Тој бил еден од водачите при соборувањето на династијата Корјо, по што во 1392 година седнал на престолот. Абдицирал во 1398 година за време на кавгите меѓу неговите синови. Починал во 1408 година.
За време на неговото владеење не биле основани нови институции и немало масовни чистки. Во династијата која ја основал доминирале истите владејачки семејства и службеници кои му служеле на претходниот режим. Тој ги возобновил односите со Јапонија и ги подобрил односите со Минг.
Воена кариера
Jи Сонг-ги ја започна својата кариера како воен офицер во 1360 година во армијата на Корјо. Во октомври 1361 година, тој го убил Парк Јуи, кој се побунил против владата. Истата година, кога Црвените турбани го нападнале и го зазеле Кеѓонг, тој со 3.000 војници помогнал во повторното заземање на главниот град. Во 1362 година, кога генералот Нагачу го нападнал Корјо, Ји Сонг-ги бил назначен за командант и го победил.
Генералот Ји стекнал моќ и почит во доцните 1370-ти и раните 1380-ти откако ги протерал Монголците од полуостровот, а исто така и во низа битки со добро организираните јапонски пирати. По подемот на династијата Минг кралскиот двор во Корјо се поделил на две фракции: група предводена од генералот Ји (кои го поддржувале Минг) и група предводена од генералот Чое (кои го поддржувале Јуен).
Во 1388 година, гласник од Минг дошол во Корјо и побарал Корјо да им врати значителен дел од својата северната територија. Ова го искористил генералот Чое и предложил инвазија на Полуостровот Љаодунг (Корјо сметал дека е наследник на античкото кралство Когурјо; и така Манџурија ја сметал за корејска територија).
За водач на инвазијата бил избран Ји Сонг-ги; но на речниот остров Вихва на реката Амнок, тој донел значајна одлука која го променила текот на корејската историја. Свесен за поддршката што ја уживал кај високи владини функционери и кај корејскиот народ, тој решил да се побуни и да се врати во Кеѓонг за да ја собори власта.
Револуција
Генералот Ји, својата војска од реката Амнок ја упатил директно во главниот град, ги победил војските лојални на кралот (на чело со генералот Чое) и во де факто државен удар насилно го соборил кралот Ју, но не седнал веднаш на престолот. На престолот го поставил осумгодишниот син на кралот Ју, кралот Чанг, а по неуспешниот обид за возобновување на поранешнате монархија, ги убил и двајцата. Ји Сонг-ги за крал го поставил Ванг Јо (постхумно познат како Конѓанг).
Владеење
Во 1392 година (четвртата година од владеењето на кралот Конѓанг), Ји Сонг-ги го принудил кралот да абдицира, го протерал во Вонџу (каде што тој и неговото семејство биле тајно погубени) и се крунисал како нов монарх, со што го завршило 475 годишното владеење на Корјо. Во 1393 година, го сменил името на својата династија во Чосон.
Во првите години од владеењето ги подобрил односите со Минг. По крунисувањето испратил намесници да го известат дворот во Нанџинг за династичката промена. Намесници, исто така, биле пратени во Јапонија, кои побарале повторно воспоставување на пријателски односи. Пратеници од Кралството Рјукју биле примени во 1392, 1394 и 1397 година, како и од Сијам во 1393 година.
Во 1394 година, за нов главен град бил прогласен Хансонг (денешен Сеул).
Откако официјално била прогласена новата династија, се поставило прашањето кој син ќе го наследи на престолот. Иако Ји Банг-вон, петтиот син на Теџо од неговата прва сопруга, најмногу му помогнал на неговиот татко да дојде на власт, тој многу ги презирал двајцата од клучни сојузници на Теџо на дворот, Џонг До-џон и Нам Еун.
Тие биле свесни за меѓусебното непријателство и постојано се чувствувале загрозени. Кога станало јасно дека Ји Банг-вон е најдостоен наследник на престолот, Џонг До-џон го искористил своето влијание и го убедил кралот дека најмудар избор ќе биде синот што најмногу го сака, а не синот кој се смета дека е најдобар за кралството.
Во 1392 година, осмиот син на кралот Теџо (вториот син на кралицата Синдеок), Ји Банг-сеок бил назначен за престолонаследник. По ненадејната смрт на кралицата во 1396 година и додека Теџо сè уште тагувал за својата втора сопруга, Џеонг До-џеон почнал да заговара убиство на Ји Банг-вон и неговите браќа за да ја зачува својата позиција на дворот.
Во 1398 година, откако слушнал за овој план, Ји Банг-вон се побунил и ја нападнал палатата, по што ги убил Џонг До-џон, неговите следбеници и двата сина на покојната кралица Синдеок. Овој инцидент е познат како „Првата кавга на принцовите“ (제1차 왕자의 난). Вознемирен од фактот што неговите синови се спремни да се убиваат за престолот и психолошки исцрпен од смртта на неговата втора сопруга, Теџо веднаш го крунисал својот втор син Ји Банг-гва (посмртно кралот Џонѓонг) за нов владетел.
Потоа, Теџо се повлекол во кралската вила Хамхун и до крајот на својот живот бил дистанциран од својот петти син. Наводно, Ји Банг-вон многупати испраќал емисари и секогаш поранешниот крал ги убивал за да ја изрази својата цврста одлука да не се сретне повторно со својот син. Сепак, неодамнешни студии покажале дека Таеџо всушност не убил ни еден од емисарите. Тие биле убиени за време на бунтовите, кои случајно избувнале во регионот Хамхун.
Во 1400 година, кралот Џонѓонг го прогласил неговиот помлад брат Ји Банг-вон за наследник и доброволно абдицирал.
Линдов (амт)
Линдов (Марк) (Lindow (Mark) — општинска заедница во округот Источен Пригниц-Рупин, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Линдов.
Општинската заедница Линдов (Марк) се состои од следниве општини:
Космос-1208
Космос-1208 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 26 август 1980 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6700 килограми. Космос-1208 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 348 км, а најмалото на 163.
Битка на Ѓурѓејца
Битката на Ѓурѓејца претставува една од најкрвавите и најславните битки во Илинденското востание во Кичевско, која се одиграла на една голема полјана помеѓу селата Карбуница и Кладник во месноста “Ѓурѓејца”. Според хроничарите оваа битка се одиграла на 4 август 1903 година и претставува една од ретко успешните и добиени битки на востаниците во Илинден, кој успех силно одекнал меѓу востаниците, како и во целиот Битолски револуционерен округ. Оваа битка со својата пожртвуваност се втемели во успехот на познатата Крушевска Република од 1903 година. Загинатите борци на Ѓурѓејца ги испишаа светлите страници на Македонскиот непокор.
Географија на Латвија
Мстоположба
Летонија е држава во Североисточна Европа.
Битка на Ѓурѓејца
Разбеснст поради големите загуби во овие борби на 3 август, турскиот аскер масовно тргнал да се пресмета со востаниците, собирајќи и голем број на башибозучки сили. Осамнал 4 август 1903 година. Убав летен ден, а над селото Карбуница се надвиснале црни облаци од чад од силната пукотница. Започнала најкрвавата битка во Кичевско Битката кај “Ѓурѓејца”. Се судриле две војски, гради вгради. За кусо време пукотниците од оружјето престанале. Аскерот и востаниците се фатиле гуша за гуша и се бореле со кундаците и бајонетите. Востаниците имале тешки загуби. Во тие тешки и судбоносни моменти пристигнала веста дека на помош доаѓа Јордан Пиперката со над 150 востаници од Демирхисарско. И навистина Јордан пристигнал. Веста за пристигнувањето на Јордан Пиперката, внела забуна во редовите на турската војска и башибозук. Сите добро знаеле кој е Јордан, храбар и бестрашен борец. Борбените дејствија биле се пожестоки и неизвесни. Во силната пукотница смртно бил погоден башибозучкиот водач Сефер ага од Зајас. Наеднаш затишје на Ѓурѓејца, потоа аскерот се дал во бегство, штом виделе дека водачот им загинал. Првпат во Илинден оваа битка била добиена, положбата над Карбуница бил спасен, а со тоа бил нанесен тежок удар на вековниот поробител. По се изгледа дека аскерот дал големи жртви што се откажал од понатамошните акции.
Географија на Латвија
Граници
Вкупната површина на земјата изнесува 64.589 км2, и според тоа се наоѓа на 124 место по големина во светот. Се граничи со Естонија на север, Русија и Белорусија на исток и со Литванија на југ. На запад има морска граница со Шведска на Балтичкото Море.
Битка на Ѓурѓејца
Турскиот аскер скоро три седмици не се појавил на теренот во Горна и Долна Копачка. Во тој период се вратиле сите селани, жени и деца кои биле во збегови во шумата, почнало да се собира летината и да се собере нешто за претстојната зима.
Географија на Латвија
Граници
Главниот град Рига е најголемиот во државата со околу 739 000 (2003) жители.
Битка на Ѓурѓејца
Задушувањето на Илинденското востание во Кичсвско се одвивало со неколку аскерски офанзиви распоредени скоро по сите реони. За разлика од другите револуционерни реони, а особено во Охридскиот каде последиците биле најжестоки, во кичевско многу побавно течело ликвидирањето на востаничките сили. Османлиската власт не успеала да го вклучи во борбата масовно муслиманското население, како за време на востанието, така и во задушувањето. Голема била улогата на Лука Ѓеров кој успеал да постави дијалог со албанското население од дебарскиот крај, а по овие разговори останале неангажирани во задушувањето на востанието.
Географија на Латвија
Население
Според пописот, вкупното население во Кипар е околу 2,231,503 жители. Густината на населеноста е 36/km2 жители на квадратен километар.
Битка на Ѓурѓејца
Првиот обид за повторно заземање на Копачијата бил направен на 30 август 1903 година, кога силен аскер, со јачина од 500 души од дебарскиот гарнизон, го минале планинскиот превој „Јама“ и го нападнале селото Душегубица, а друга потера тргнала кон селото Лавчани. Храбрата селска чета од Душегубица што ја предводел Крсте Алексов, искусен војвода кој бил од Ербеле, Дебарско, се оженил во село Душеубица и целосно се вклучил во ослободителните борби во Илинден, во Копачијата и Кичевско, заедно со Лука Ѓеров и со Наќе војвода. како и селските чети од Иванчишта, Ехлоец, Попоец, Кленоец и Малкоец, кои им дошле на помош успеале да го одбијат овој напад. Башибозукот кој доаѓал преку “Два Камена” и покрај силниот востанички отпор го запалиле селото Лавчани. Во акциите за задушување на востанието и во Рабетинска река аскерот направил неколку обиди да се справи со востаниците. После тешките борби кај месноста “Подуач” борбите кај селото Патеец или како оној судир е познат “патеечки судир”, аскерот на 26 и 27 август 1903 година со големи сили од Поречието, ако и од гарнизонот во селото Ижиште извршиле напад на востаничкиот реон Рабетин-кол.
Географија на Латвија
Клима
Голем дел од територијата на Летонија е покриена со планини. Во државата има повеќе од 12 000 мали реки и над 3 000 езера. Ришкиот Залив се наоѓа во северозападниот дел од државата. Самата престолнина Рига се наоѓа на неговите брегови, каде реката Даугава минува по градот. Климата во Летонија е морска и умерена, со студени зими и влажни умерени лета.
Битка на Ѓурѓејца
Борбите траеле два дена. Во овие борби востаниците претрпеле страотен пораз во кои борби своите животи ги дале над 35 востаници. Во овие борби треба да се подвлече и меѓусебната борба меѓу две турски потери Едната потера која доаѓала од Кичево, преку Орланци и Крушица се судрила со турската потера која доаѓала од Патеец. Во меѓусебните борби кај селата Рабетино и Дупјани имало многу убиени, но за одмазда ги запалиле селата Дупјани и Рабетино. На 18 септември 1903 година неочекувано од Кичево дошла многу војска и од Бржданска река, кога било ограбено и запалено селото Белица. Последен продор на турскиот аскер бил направен во почетокот на месец октомври, кога биле целосно освоени селата Брждани, Козица, Белица, Свињишта, Видрани, Кладник и Карбуница. На тој потег бил и манастирот Света Богородица – Пречиста, кој и покрај силниот отпор од манастирската чета предводена од поп Стојан бил освоен.
Главниот востанички штаб издал наредба во која се предлагало: да се расформираат селските чети во помали групи, да се избегнуваат директни судири со аскерот, луѓето кои беа во збегови да се вратат во своите домови, бидејќи турскиот аскер имал објавено, онаму каде ќе се најде празно село, ќе биде запалено.
Така   постепено   згаснал   огнот   во   Илинденското   востание   во Кичево и Кичевско.
NGC 7073
NGC 7073 — спирална галаксија во соѕвездието Јарец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7073 се споменува и како MCG -2-54-10, MK 899, IRAS 21267-1142.
Откривање
Телото е откриено на 25 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7073 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 7073 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 29 м 26 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -11° 29' 19"".
Други поделби
Проучување на NGC 7073 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66847. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 300; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5794. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 813.
50 (скопска автобуска линија)
50 — скопска автобуска линија управувана од страна на јавното сообраќајно претпријатие „Скопје“ која сообраќа во правец Клинички центар-Хиподром и обратно.
Меланхолија (Мунк)
Меланхолија (норвешки: Melankoli; исто така позната како Јапе на плажа, Љубомора или Вечер) ― слика на норвешкиот уметник Едвард Мунк. Мунк насликал повеќе варијантни верзии на експресионистичкото маслено дело на платно во периодот 1891–1893 година. На сликата е прикажан човек со главата потпрена во раката, замислено расположение на работ на крајбрежјето.
Вдахновението за сликата била несреќна романтична афера во која бил вмешан пријателот на Мунк, Јапе Нилсен. Во сликата на Мунк, фигурата на меланхоличниот човек е десно, а неговото расположение е претставено со брановито крајбрежје и поднебје кои се протегаат кон лево. Критичарите предложуаат дека има и еротски алузии, можеби во присуство на Месечината што се одразува на водата. Пејзажот ја претставува плажата на Осгордстранд каде што летувал Мунк уште од 1889 година.
„Меланхолија“ била изложена во 1891 година на Есенската изложба во Осло. Уметникот и новинар Кристијан Крог и дал заслуг како прва симболистичка слика на еден норвешки уметник. Мунк насликал повеќе од една верзија на композицијата во 1891 година. Завршената верзија во 1892–93 година е во Националната галерија во Осло.
Манастир Панагија Одигитрија
Манастирот Панагија Одигитрија (грчки: Μονή Παναγίας Οδηγήτριας, турски: ?) бил христијански храм кој се наоѓал во Цариград, денешна Турција. Самата Одигитрија се смета дека била насликата од страна на апостолот Лука.
Хром (оперативен систем)
Хром Chrome OS — отворен оперативен систем, дизајниран од Гугл, и да работи со семрежен семрежни и воспоставени прилози.
Мизија (град)
Мизија (Мизия) е гратче во северозападниот дел на Бугарија, сместено на реката Ск’т. Мизија е административен цантар на истоимената општина и се наоѓа во Врачанската Област. Во 1970 година, тогашното село Буќовци (бугарски: Букьовци) се здобило со статус на град со ново име - Мизија. Градоначалник на гратчето е Валја Берчева. Според пописот од 2022 година, во Мизиja живеат 2.728 луѓе.
Географија на Литванија
Мстоположба
Литванија е држава во Североисточна Европа.
Граници
Вкупната површина на земјата изнесува 65,200 км, и според тоа се наоѓа на Список на држави и територии по површина|123 место по големина во светот. Се граничи со Русија и Балтичкото Море на запад, Република Полска на југ, Белорусија на исток, Летонија на север.
Клима
Најголемата река во државата е Неман. Неовиот воден тек не поминува надморска висина повеќе од 250 метри. Најголемиот врв е висок 294 метри. Во Литванија има околу 3000 езера. Климата е континентална и морска.
Дба
Дба (Германски: dba Luftfahrtgesellschaft mbH) — ниско буџетна авионска компанија со седиште во Минхен, Германија. Оперирала на одредишта низ Европа и Северна Африка. Главна база е аеродромот во Минхен. Во 2006 година, била откупена од страна на Air Berlin, но продолжи да лета под истото име Dba. Компанијата завршила со своите операции во 2008 година.
Историја
Авиокомпанијата беше основана во март 1992 година. Беше основана од British Airways, која откупи 49% од управувачкиот пакет од претходниот сопственик, Delta Air, регионална авиокомпанија со седиште во Фридрихсхафен. Во април 1997, по либерализацијата на Европскиот пазар, British Airways го откупи и преостанатиот дел од акциите во компанијата. По трансформацијата на British Airways во 2000 година, започнаа големи промени внатре во корпорацијата. Првите индикатори укажуваа на тоа дека Дба имаше огромни загуби кои на годишно ниво достигаа некаде до 15 милиони фунти. Во мај 2003 година, British Airways објави планови за продажба на Дба за цена од 1 евро. Исто така, British Airways се согласи да инвестира 25 милиони фунти, како и да ја гарантира флотата на авиокомпанијата од 17 Боинг 737 авиони. Во фискалната година која завршува на 31 март 2005 година, Дба го објави првиот профит на годишно ниво по 1992 година, профит помеѓу 1 и 2 милиони евра. На 6 септември 2006 година, Германската федерална канцеларија го потврди откупувањето на 100% од управувачкиот пакет во компанијата од страна на Air Berlin.
Космос-1209
Космос-1209 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 3 септември 1980 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1209 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 271 км, а најмалото на 258.
Јозеф Вроњски
Јозеф Хоене-Вроњски (полски: Józef Hoene-Wroński; Волштин, — Неја на Сена, ) бил полски филозоф, математичар, физичар, правник и економист. Во математиката е познат по детерминанта наречем Вроњскијан.
Детство и младост
Роден е како Јосеф Хоене на 23 август во Волштин во Полска. Неговите родители водат потекло од Чешка, а потоа тие се преселиле во Полска. Татко му бил градски архитект во Познањ. Јозеф се образувал во Познањ и Варшава. Во текот на 1794 година учествувал во востанието на Кошчушков како артилериски офицер. По заробувањето служел во руската војска до 1797 година, кога го ослободиле од служба.
Во текот на воената служба бил унапреден како потполковник. До тогаш татко му умрел и му оставил доволно пари за да студира Филозофија во Германија до 1800 година на бројни универзитети. Во текот на 1800 година тој станал француски државјанин, кога стапил во полската легија во Марсеј.
Научни истражувања
Во Франција почнал да се занимава со научна работа учествувајќи во работата на Опсерваторијата во Марсеј. Почнал да се занимава со теоријата за постанување на вселената. Во текот на 1810 година се преселил во Париз, каде почнал да го користи презимето Вроњски. За време на својот живот објавил преку 100 дела, а уште повеќе оставил во ракопис, необјавени. Тој си поставил многу високи цели во науката. Направил целосни реформи во филозофијата, математиката, астрономијата, историјата, правото, музиката, психологијата и педагогијата.
Kонтроверзнa теоријa
Додека бил во Марсеј, тој се занимавал со сложената теорија за потеклото на универзумот. Во тоа време тој се допишувал со сите научници и математичари во тоа време. Во текот на 1810 ги објавил резултатите од свето истражување во едена исклучително дебела книга, во која се залагал за нови основи на науката и математиката. Неговите теории биле особено за Питагора, односно се во вселената се нишало на броеви и нивните својства. Меѓутоа неговите идеи биле слабо прифатени од неговите современици, отфрлајќи ги неговите теории за вселената. Меѓутоа, бидејќи тој одвреме-навреме се допишувал со најважните математичари, неговата теорија добиле многу повеќе внимание од вообичаеното. Луј Лагранж се занимава со анализата на неговата теорија, која потоа ја критикувал. Поради сите овие контроверзи, Вроњски бил принуден да ја напушти опсерваторијата.
Неуспешно истражување
По напуштањето на опсерваторијата почнал да ја применува филозофијата во математиката. Во текот на 1812 година објавил работа за да докаже дека секоја равенка има алгебарско решение, кое било спротивно од резултатот, до кое во тоа време дошол Паоло Руфини. Покажал дека Руфин бил во право. Потоа се посветил на разни главно неуспешни истражувања. Го развил фантастичниот дизаин на возилата, со намера да го замени железничкиот транспорт. Меѓутоа никогаш не не успеал да ги увери дека тоа е вредна инвестиција. Во текот на 1819 година отишол во Англија каде неуспешно се обидела да добие пари потрбни за изградба на уред за одредување на географската должина. Тој неколку години останал во Англија.
Питагорови идеи и влијание врз окултизмот
Во Лондон во 1821 година ја објавил книгата по математика, која му ја поправила финансиската положба. Враќајќи се во Франција продолжил да се занимава со комбинирање на математиката и фантастичните идеи. Според питагоровата опсесија многу време бил посветен на работата на неколку залудни настојувања, настојувајќи да изгради мобилни перпетум, да го реши квадратот на кругот или да ја предвиди иднината. Во текот на 1852 година окултистот Елифас Леви го сретнал Вроњски. Леви бил воодушевен од идеите на Вроњски, кои имале големо вријание на неговата работа. Вроњски умрел во 1853 година во Неи Сир Сен во предградието на Париз.
Математички успеси
Иако во текот на целиот живот целата негова работа била отфрлана како бесмислена, подоцна било забележано дека некои од неговите дела имаа смисла. Неговата најважна работа била во редовите. Ја критикувал Лангражовата работа за бесконечните редови. Иако главно неговата критика за ландражовата работа била неоснована сепак тој работел на својте внесувања на кофициентите, кои станале познати. Развил функција во редовите на Вроњски, а коефициентите во редовите што ги развил Вроњски се познати по неговата смрт. Станува збор за детерминанти денес познати како Вроњани.
IC 1098
IC 1098 — галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1098 се споменува и како ESO 200-30.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1898 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1098 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 1098 има привидни димензии од 0,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 30 м 32,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -50° 20' 20". Положбениот агол на објектот е во износ од 137°.
Други поделби
Проучување на IC 1098 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13027.
Современ петобој на Летните олимписки игри 2012 – мажи
Машкото натпреварување во современ петобој на Летните олимписки игри 2012 во Лондон, Велика Британија, се одржа во Копер Бокс Арената (мечување), Центарот за водени спортови (пливање) и во Гриничкиот Парк (јавање и комбинирано) на 11 август, 2012 година.
Формат на натпреварување
Современиот петобој вклучува пет дисциплини, кои се одржуваат во еден ден. Форматот на натпреварување бил малку различен од типичниот современ петобој, со две комбинирани дициплини на крајот на натпреварувањето.
Распоред
Сите саатници се по Британско летно време (UTC+1)
Резултати
Учествувале 36 натпреварувачи.
Пепел (Мунк)
Пепел ― слика на масо на платно од норвешкиот симболистички сликар Едвард Мунк. Насликана во периодот 1894-95 година, сега е во збирката на Националната галерија на Норвешка во Осло.
Веројатно не е безначајно што сцената е насликана во време кога самиот Мунк имал кратка тајна врска со Мили Таулов, сопруга на братучед, при што и тие ќе се сретнат во шумата. Всушност, уметникот потоа напиша на литографија на делото „Ја чувствував нашата љубов како лежи на земјата како пепел“.
Филицзе
Филицзе (Vielitzsee) — општина во округот Источен Пригниц-Рупин, во Бранденбург, Германија.
Јан Хирт
Јан Хирт (Jan Hirt; р. ) — чешки професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2017. Во август 2020 година бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2020.
Пред сезоната 2021, Хирт се приклучил на екипата со двегодишен договор.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Космос-1210
Космос-1210 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 септември 1980 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 7420 килограми. Космос-1210 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 320 км, а најмалото на 227.
Утринска проѕевка
Утринска проѕевка ― слика на норвешкиот уметник Едвард Мунк од 1913 година.
Поединости
На сликата е прикажана гола жена како седи на работ од нејзиниот кревет и се проѕева.
Матеја Матевски
Матевски е член на МАНУ и бил негов претседател во периодот 2001 - 2004 година. Тој починал на 89-годишна возраст.
Животопис
Матеја Матевски е роден 13 март 1929 година во Истанбул, Турција во печалбарско семејство. Своето детство го поминал во Гостивар од чија околина потекнувале неговите родители. Во Гостивар завршил основно учлилиште и два класа од училиште, тогаш познато како „Граѓанско училиште“. Неговото школување било прекинато за време на војната, но по завршување на војната своето школување го продолжил во гимназија во Тетово, а подоцна во гимназија во Скопје. Во 1949 година заминал за Белград каде своето школување го продолжил на Високата новинарско-дипломатска школа. По извесен прекин студиите ги продолжил во Скопје каде дипломирал на Филозофскиот факултет на групата македонски јазик и југословенска литература.
По завршување на студиите тој работел како средношколски проферсор, подоцна се вработил како новинар во Македонската радио-телевизија, бил продуцент на литературно културната програма а подоцна станува главен продуцент и директор на Радио телевизија Скопје, исто така ја извршувал функцијата претседател на комисијата за културна реализација, бил уредник на издавачката куќа „Кочо Рацин”. Како гимназијалец (1951-1958) бил уредник на списаснието “Млада литература”, а потоа повеќе година на “Разгледи”, бил професор по Драмска историја на Драмскиот факултет во Скопје.
Матеја Матевски членувал во многу литературни друштва и различни литературни асоцијации. Тој бил претседател на Асоцијација на писатели на Македонија, претседател на “Струшките денови на поезијата”, ”Рацинови средби”, Македонската литературна фондација, член на Македонската академија на науките и уметностите, и вице претседател на МПЕН, член на Македонската асоцијација на писатели од 1956, исто така тој бил и дописнички член од Северна Америка на шпански јазик.
Матеја Матевски бил член на Претседателството на Социјалистичка Република Македонија (од 1986 година).
Матевски починал ноќта на 6 јуни 2018 година на 89-годишна возраст во Скопје.
Дејноста на Mатеја Mатевски
Застапен е и во антологиите на Иван В. Лалиќ и Јосип Пупачиќ ”Вратата на времето. Повоените Југословенски поети”(Загреб 1958), на Зоран Мишиќ “Современа Југословенска поезија” (на француски јазик, Париз, 1959), на Димитар Митрев “Повоени македонски поети” (Скопје, 1960), на Танасие Младеновиќ, Новак Симиќ и Драго Шега ”Југословенска лирика” (на полски јазик, Варшава, 1960), на Александар Спасов, Милан Ѓурчинов и Димитар Солев ”Современа македонска поезија и проза” (на српско-хрватски јазик, Белград, 1961), на Иван Ивањи ”Млада југословенска лирика” (на германски јазик, Франкфурт на Мајна, 1961-62), на Димитар Митрев, Фран Петре, Владимир Поповиќ и Шиме Вучетиќ “Понова југословенска поезија” (Загреб , 1962 , 1966) , на група автори на “Светска поезија” (на француски јазик, УНЕСКО, Париз, 1963), на Александар Спасов “Современа македонска поезија” (на словенечки јазик, Љубљана, 1963), на Херберт Готшалк ”Современа југословенска лирика” (на германски јазик, Гитерслоу, 1964), на Аурел Гаврилов и Раду Флора “Современа југословенска поезија” (на романски јазик, Панчево, 1964), на Јанко Лаврин ”Антологија на современата југословенска поезија” (на англиски јазик, Лондон, 1964), на Џакомо Скоти ”Антологија на македонската поезија” (на италијански јазик, Сиена, 1965), на Карољ Ач ”Песна на нашите денови. Антологија на модерната југословенска поезија” (на унгарски јазик, Нови Сад, 1965), на Лилјана Ацева и Николај Јанков ”Балкански писатели. Зборник со дела од учесниците во првата средба на балканските писатели” (на бугарски јазик, Софија, 1965), на Кирил Злобец, Славко Михалиќ и Александар Спасов ”Нова југословенска поезија” (на италијански јазик, Парма, 1966), на Влатко Павлетиќ ”100 дела од литературите на на југословенските народи” (на српско-хрватски јазик, Загреб, 1966), на Ирена Венигова и Душан Карпатски ”Снимци на пејзажите на поезијата. Мал избор од југословенските поети од XX век” (на чешки јазик, Прага, 1966), на Александар Спасов ”Современа македонска поезија” (на српско-хрватски јазик, Белград, 1967), на Милан Ѓурчинов ”Антологија на македонската поезија” (на српско-хрватски јазик, Белград, 1968), на Никола Милечевиќ ”Антологија на светската љубовна поезија” (на српско-хрватски јазик, Загреб, 1968), на Илхан Берк ”Светска поезија. Од најстарите времиња до денес” (на турски јазик, Истанбул, 1969), на Золтан Чука ”Раѓање на зборот. Современи македонски поети” (на унгарски јазик, Будимпешта, 1969), на Неџати Зекерија ”Десет македонски поети”(на турски јазик, Истанбул, 1971) и на Костас Асимапокулос ”Современи југословенски поети. Мала антологија”(на грчки јазик, Атина, 1971).
Делата на Матеја Матевски
година	 жанр	    име на делото
1956	Поезија	“Дождови”
1963	Поезија	“Рамноденица”
1966   Поезија "Празнична романса"
1976	Поезија	“Перуника”
1985	Поезија	“Раѓање на трагедијата”
1987	критика и есеистика	“Од традицијата кон иднината” 1987	театарска критика и есеистика	“Драма и театар” 1990	поезија	“Оддалечување”
1992	поезија	“Црна кула”
1996	поезија	“Завевање”
/	критика и есеистика	“Светлината на зборот”
1999	поезија	“Мртвица”
2000	поезија	“Внатрешен предел”
Награди
Наградата, дипломата и златниот медал, на лауреатот му биле врачени во Калкута. Академик Матевски е поранешен добитник на уште едно индиско признание кое му било доделено по повод 40 години од смртта на нобеловецот Рабиндранат Тагоре.
Литература
1. Стихозбирка “Рамноденица”
2. Стихозбирка “Дождови”
3. Утрински весник (Брoj 2253 четврток, 7 декември 2006)  http://www.utrinskivesnik.com.mk/defaultmk.asp?ItemID=186EAB8A0B53394A9CE11A78D0CAA782&arc=1
4. ДневенпечатВест( Година:5 Број:1282 Четврток 10/7/2004)http://www.vest.com.mk/default.asp?id=92789&rubrika=Kultura&idg=5&idb=1404
6. http://www.blesok.com.mk/avtor.asp?lang=eng&id=135
7. http://www.e-books.com.mk/01poetry/matevski/hu/bio.asp?lang=mac
8. http://www.kultura-struga.com.mk/tekst.asp?lang=mac&tekst=75
Селска Џамија (Дебреште)
Селска Џамија — археолошко наоѓалиште во прилепското село Дебреште. Претставува осамен наод од римско време. Се наоѓа во дворот на Средната џамија, каде се наоѓа фрагментирана мермерна ара со старогрчки натпис.
Вештачки развој
Во рамките на еволуциското пресметување, потребата за техники за вештачки развој била мотивирана од воочениот недостаток на приспособливост и еволутивноста на шифрирањата на директните решенија (Tufte, 2008). Вештачкиот развој повлекува индиректно кодирање на решенија. Наместо директно да опишува решение, индиректното кодирање ја опишува (или експлицитно или имплицитно) постапката со кој се конструира решението. Често, но не секогаш, овие индиректни шифрирања се засноваат на биолошки начела на развој како што се градиентите на морфогенот, клеточната делба и клеточното разграничување (на пр. Дурсат 2008), генски регулаторни мрежи (на пр. Гуо и сор., 2009), дегенерација (Витакер и сор., 2010), граматичка еволуција (де Салабер и др., 2006) или аналогни пресметковни постапки како што се повторно пишување, повторување и време. Влијанијата на интеракцијата со околината, просторноста и физичките ограничувања врз диференцираниот повеќеклеточен развој се истражувани во поново време (на пр. Нејб и сор. 2008).
Пристапите за вештачки развој се применети за голем број на сметачки и дизајнерски проблеми, вклучувајќи дизајн на електронски кола (Милер и Банзаф 2003), роботски управувачи (на пр. Тејлор 2004), и дизајнот на физичките структури (на пр. Хорнби 2004).
NGC 4759A
NGC 4759A — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4759A се споменува и како NGC 4776, MCG -1-33-36, HCG 62B.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4759A е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 4759A има привидни димензии од 1,9' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 53 м 4,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -9° 11' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 4759A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43754. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5535. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Википедија на кечуански јазик
Википедијата на кечуански јазик — издание на Википедија кое објавува на кечуански јазик. Оваа Википедија е дел од Фондацијата Викимедија. Кечуанската Википедија е основана на 21 февруари 2007 година. До 1 декември 2009 година, оваа Википедија имала 10.948 статии и е на 88 место според бројот на статии.
Црква „Пресвета Богородица Влахернска“
Пресвета Богородица Влахернска (Θεοτόκος των Βλαχερνών, Meryem Ana Kilisesi) — црква во Истанбул, Турција.
Малиот православен храм бил изграден во 1867 година, на местото на поранешен храм кој датирал од 5 век, и кој бил разрушен во 1434 година. Овој храм бил еден од најважните светелишта на православието.
Црквата се наоѓа во Истанбул, во областа на Фатих.
Историја
Црквата во Влахерна започнала да се гради во 450 година по наредба на Елија Пулхерија во близина на фонтаната која пуштала света вода. Храмот се наоѓа на шестиот рид на Цариград. По нејзината смрт во 453 година, црквата била довршена од стртана на нејзиниот сопруг Маркијан. Во времето на императорот Лав I, во близина на црквата биле изградени две други згради: пареклесија (капела ) посветена на Светиот ковчег бидејќи овде се наоѓала светата наметка и облека на Пресвета Богородица која била донесена од Палестина во 473 година, и Света бања.
Важноста на целиот комплекс ги охрабрило следните императори да изградат императорска резиденција во склоп на црквата. Во текот на првиот квартал на 6 век, Јустин I и Јустинијан I ја обновиле и прошириле црквата.
Во црквата се наоѓала познатата икона на Пресвета Богородица, наречена според црквата, Влахернска икона. Иконата била насликана од дрво и обложена со злато и сребро. Со оваа икона патријархот Сергеј I Цариградски (610-631) во 626 година ги обиколувал градските ѕидини времето кога градот бил ставен под опсада од страна на Аварите и Персијците. Бидејќи императорот Ираклиј I се наоѓал во поход кон Месопотамија, неговиот син Константин и патријархот Сергеј ја покажале иконата а по некое време Аварите биле поразени и принудени да се повлечат. Аварскиот хан подоцна рекол дека бил преплашен од визијата на една млада жена украсена со скапоценети камења на ѕидините.
По завршувањето на опсадата, Византијците со радост дознале дека црквата, која се наоѓала надвор од ѕидините не била ограбена од напаѓачите. Кога Ираклиј победоносно влегол во Цариград од својот поход од Месопотамија, со себе го довел Вистинскиот крст од Ерусалим и го ставил во црквата. Во следните години, Ираклиј ги проширил ѕидините и Влахерна влегла во внатрешноста на градот. Заштита на Влахернската икона исто така помогнала и во Опсадата на градот од Арапите во 717-718 година, во 860 од страна на Русија и во 926 од страна на Бугарите.
На 15 август 944 година, во црквата биле донесени уште две реликви: писмото кое ерменскиот цар Абгар му го напишал на Исус откако се разболел и Мандалион односно платно на кое Исус го отпечатил својот лик и му го вратил на болниот цар, по кое тој бил излекуван. Подоцна, овие реликви биле преместени во црквата на Богородица кај Фарос (Светилник). Црквата во следниот период станала центар на обожувањето и идолопоклонството на слики односно икони. Поради тоа, храмот имал значајна улога во времето на иконоборството, кога голем дел од мозаиците биле уништени и заменети со природни сцени од дрвја, птици и животни. . Во тој период, според верувањата, иконата била покриена со слој од малтер. Во 843 година, со крајот на иконоборството, празникот на победата на православието бил прославен за првпат во Влахернската црква.
По латинското освојување на градот, црквата била ставена во служба на Светата столица. Јован III Дука, императорот на Никеја, ја откупил иконата. На 29 февруари 1434 година, некои аристократски деца, кои биле во лов на гулаби, случајно направиле пожар кој предизвикал целосно уништување на комплексот. Во османлиско време комплексот бил запуштен. Во 1867 година црквата била изградена, но во многу помали димензии.
Надворешни врски
Blachernen-Palast
ФБИ (ТВ-Серија)
ФБИ е американска телевизиска серија за драмски криминал, создадена од Дик Волф и Крег Турк која се емитува на CBS, со премиера на 25 септември 2018 година. Серијата е во продукција на CBS Телевизија Студио и Универзална Телевизија, со Волф, Артур В. Форни, Питер Јанковски и Турк служат како извршни продуценти.
Во серијата е вклучен глумечки ансамбл, вклучувајќи Миси Перегрим, Зееко Заки, Jереми Систо, Ебони Ноел, Села Вард и Алана де ла Гарза. На 11 октомври 2018 година беше објавено дека серијата доби целосна нарачка од CBS. Во јануари 2019 година, CBS ја обнови серијата за втора сезона која премиерно се претстави на 24 септември 2019 година.
Надворешни врски
ФБИ Официјална страница на ТВ-Серијата ФБИ
NGC 7074
NGC 7074 — галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7074 се споменува и како CGCG 401-27, 2ZW 133, PGC 66854, IRAS 21271+0627.
Откривање
Објектот е откриен на 16 октомври 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7074 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 7074 има привидни димензии од 0,7' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 29 м 38,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 40' 56"". Положбениот агол на објектот е во износ од 111°.
Други поделби
Проучување на NGC 7074 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66850. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 210; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 541. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 552.