cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Совет на експерти
Совет на експерти (фарси -مجلس خبرگان,Majles-e-Khobregan или Majles-e-Khebregan — Меџли́с кебрега́н) е специјален државен орган во Иран, кој го избира Високиот раководител на Иран. Советот на експерти се состои од 86 членови кои се избрани од народот на одреден рок. Тие се собираат двапати во годината.
Сегашен претседател на советот е — Акбар Хашеми Рафсанџани.
Свети Андрејско собрание
Свети Андрејскиот собор било заседавање на Собранието на Кнежевството Србија, кое започнало на Денот на Свети Андреј на 30 ноември / 12 декември 1858 година и завршило на 31 јануари / 12 февруари 1859 година.
Принцот Александар Караѓорѓевиќ го свикал собранието под притисок на опозицијата. На собранието уставобранителите и група либерали ја поддржале династијата Обреновиќ и Милош Обреновиќ, а на кнезот Александар Караѓорѓевиќ му го одзеле мандатот и му го предале на кнезот Милош Обреновиќ.
Оттогаш започнало второто владеење на кнезот Милош Обреновиќ, кое траело до 1860 година и завршило со неговата смрт. Него го наследил неговиот син Михаило Обреновиќ, кој ја наследил кнежевската титула.
Донесување на закон за Народно Собрание
Од 1848 - 1858 година, Народното собрание не било свикано во Србија. Имало повеќе причини: уставобранителите почнале сè повеќе да не се согласуваат; односите меѓу принцот и Советот повеќе не биле како што биле на почетокот на владеењето на омбудсманот; Принцот се обидел да ја ограничи моќта на Советот и по заговорот организиран од советникот Стефан Стефановиќ-Тенка заедно со неколку советници против животот на принцот, принцот го променил личниот состав на Советот и дополнително ги ограничил правата на Советот. Повторно дошле деновите полни со внатрешно-политички превирања, а тие биле засилени со тоа што акцијата во масите била добро организирана во корист на враќање на тронот на династијата Обреновиќ. На крајот на 1857 г. таа возбуда била многу жива. Семејството Обреновиќ побарало собранието да се одржи, бидејќи сакале да го искористат за да го променат постојниот ред на нештата. Помладите го побарале и собранието, првата добро образована нова генерација во странство, која го водела јавниот говор и ги имала првите официјални функции. Од таа група млади подоцна ќе се формира либерална партија на која ќе се приклучат сите членови на Обреновиќ. На собирот присуствувал и Илија Гарашанин, тогашниот министер за внатрешни работи, кој бил решен активно да работи на смена на кнезот Александар. Конечно собранието го побарало и Тома Вучиќ Перишиќ од истите мотиви што го воделе Гарашанин. Под притисок на овие фактори, иако со голема мака, тој се согласил да се свика Собранието и Советот, па било одлучено прво да се донесе закон за Народно собрание и веднаш потоа да се состане самото Собрание.
Согласност дал и принцот Александар бидејќи зависело дали ќе се донесе законот и дали ќе се свика собрание. Законот набрзо бил преработен, потврден и објавен, а бил закажан ден за избор на пратеници во целата земја.
Со указ од кнезот е определено дека изборите треба да се одржат на 16 септември 1858 година. Изборната агитација била многу жива, а особено се истакнале приврзаниците на Обреновиќ.
Закон за народното собрание од 28 октомври 1858 година
Закон за народното собрание, врз основа на кој во 1858 година бил свикан Свети Андрејскиот собор. го мотивирало свикувањето на соборот „со народниот обичај што постои уште од античко време, српскиот народ одвреме-навреме да се собира на соборот на советување за националните дела“.
Во Собранието влегле претседателите на Касацијата, двете одделенија на Апелација, Градскиот суд во Белград и сите окружни судови, сите окружни началници и гувернерот на Белград, сите окружни протоереи и по еден пратеник од секоја епархија, без разлика на бројот на даночните поглавари го сочинувале собранието. Секоја област, секој град (макар и да не бил округ), како и Белград, избирале по еден пратеник за петстотини даночни раководители. На секои наредни 250 даночни грла доаѓал уште еден пратеник. Членовите на собранието се сметале за пратеници на нивниот округ (град) и како претставници на целата нација. Собранието само избирало (во присуство на претставникот на принцот) претседател, потпретседател и двајца секретари. Овие вторите можеле да се изберат надвор од собранието, од бирократскиот ред, но тогаш немале право на глас.
Задачата на собранието е да има верно и точно изразување на состојбата и чувствата на народот пред државната администрација, а според тоа:
Предлозите на Националното собрание не се обврзувачки додека принцот и Советот, во согласност со Уставот, не ги донесат.
Денот и местото на одржување на собранието ги определувал кнезот со Советот. Пратениците се должни навреме да дојдат во собранието и уредно да присуствуваат на седниците. Полномошниците се предаваат на комисија од тројца советници и двајца министри (за внатрешни работи и правда). Според извештајот на комисијата, Советот одлучува за законитоста на изборите. Откако Советот ќе биде информиран за конституирањето на Собранието, принцот го отворал во присуство на Советот и министрите. За работа на собранието е потребно присуство на две третини од сите пратеници, а одлуките се носат со апсолутно мнозинство од присутните. Обезбедена е слобода на говор и мислење. Гласањето се давало јавно. Одлуките на Собранието се испраќале до Советот, а работата се објавувала во службените весници според секретарските белешки кои ги одобрувал претседателот. Извадок од тоа се печател и се доставувал до народот.
Гласачите морало да бидат полнолетни, родени или природени Срби, кои не биле казнети за дело. Слугите не можеле да бидат гласачи, иако плаќале данок. Функционерите не можеле да се избираат во областите во кои директно ја вршат власта. Секој бил избран во местото каде што живее или каде има недвижен имот. Кандидатите за пратеници, освен договорот за гласачи, морало да имаат триесет години. Тие не можеле да бидат избрани за пратеници: министри, архиепископи и функционери и свештеници од двата реда воопшто.
Во градовите изборот е директен, во областите индиректен. На секои 50 даночни раководители се избираат по двајца комесари во жупанијата, а тие избираат заменик. Денот на изборот на пратениците го определувал кнезот и Советот. Околиските началници и гувернерот на Белград одлучуваат кога ќе се одржи изборот на комесарот. Претседатели на избирачките одбори се претседателите на Помирувачките судови од местото каде што се врши изборот на замениците. Полицијата треба само да ги објасни правилата за гласање, па веднаш ке биде отстранета од гласачките места и никако нема да се меша во изборните работи. Шефовите на избирачките одбори се општински службеници, а таму каде што ги нема, има реони. Се избира со мнозинство гласови, а со еднаква поделба на гласовите пратеник станува оној кој е постар по возраст. Полномошното се чита пред собранието кое го избрало заменикот, а го потпишуваат претседателот и управителот.
Тој што ќе се закани, ќе даде или ќе вети подарок или на кој било незаконски начин работи да стане пратеник, се казнува со затвор од шест недели до една година.
Народното собрание на Свети Андреј во Белград
Врз основа на законот за Народното собрание, на 16 септември 1858 година се одржале избори за пратеници низ целата земја. Во Јагодина бил избран Стефан-Стевча Михајловиќ, голем поддржувач на таа династија и нејзин роднина по неговата прва сопруга. Освен тоа, во градовите биле избрани неколку помлади интелектуалци, либерали, кои биле решени да работат на промена на претходниот ред на нештата и ги здружиле силите со група поддржувачи на Обреновиќ кои го сочинувале мнозинството. На ова собрание имало 377 пратеници избрани од народот, а по позиции во собранието влегле 60. Во зградата се одржувале собраниски седници. кн. „Големата пиварница“, во еден оддел на таа голема зграда, во голема овална сала каде повремено се давале театарски претстави.
Пратениците почнале да пристигнуваат во Белград неколку дена пред отворањето на собраниските седници. Доаѓале во окрузите и останувале во кафеаните што им биле однапред доделени. На 1 декември 1858 година, пратениците дошле во зградата на собранието да ги предадат своите акредитивни писма, што било прегледано на лице место од комисијата составена од министрите Илија Гарспанин и Димитрије Црнобарац, членовите на Советот Гаја Јеремиќ, Добросав Ресавац и Филип Христиќ и секретарот на Советот. Џефрем Грујиќ. Прегледани биле сите полномошници, па се констатирало дека се е исправно, оспорен е само изборот на еден заменик кој претходно бил осудуван.
Отворањето на собраниските седници било многу свечено. Пратениците од областа Крагуевац го зазеле првиот ред клупи во салата. Зад нив, во окрузите, седеле пратениците на окрузите Смедерево, Белград, Ваљево, Крушевац, Ужице итн. Своите места во галеријата ги зазеле пратениците од Ќуприја и Црноречка. Седеле луѓето по окрузите за пратениците на еден регион полесно да се договорат. По сместувањето на пратениците, секретарите седнале на врвот на салата, под масите за претседателството. Во исто време, тројца свештеници-намесници ја осветиле салата. За претседател на собранието бил избран мајорот Миша Анастасијевиќ, за потпретседател Стефан-Стевча Михајловиќ, а за секретари Јефрем Грујиќ и Јован Илиќ, професор во Белград. Митрополитот Петар во придружба на архиепископите дошол во салата во 10 и пол часот. Набргу потоа во собранието влегле членовите на Советот на чело со Том Вучиќ Перишиќ. Принцот Александар дошол во придружба на министри и неговата придружба. Принцот му се обратил на собранието со „Боже на помош, браќа“, а собранието му одговорило со „Боже на помош, Господару“. Принцот потоа го известил собранието дека неговиот поглавар ќе ѝ ја прочита подготвената проповед. Беседата ја прочитал шефот на Министерството за надворешни работи Љубомир Петровиќ. По читањето на проповедта, Кнезот изјавил дека го прогласува собранието за отворено и се повлекол во придружба на министрите и светот. Седницата ја напуштиле и членовите на Советот, бидејќи било одлучено советниците да не можат да учествуваат во нејзината работа, како што било случај во претходните години.
Потоа пратениците почнале да поднесуваат различни предлози. Расположението на собранието било иритирано и бунтовно; под притисок на агитацијата за Обреновиќ од страна на приврзаниците на таа династија и советниците кои биле решени да го соборат кнезот Александар со помош на истото собрание за да се воведе гувернерство по неговото соборување и со тоа да се продолжи омбудсманскиот режим, собранието било решено да разговара за прашања, но преминале на расправата за новиот закон за Народното собрание, кој бил подготвен според претходен договор меѓу либералите (Грујиќ), Обреновиќ (Стевца Михајловиќ) и Народниот правобранител (Гарашанин). Предлог-законот за Народното собрание расправало на неколку последователни седници и кога бил изгласан во Собранието бил доставен на потврда до Советот.
Кога била завршена расправата за тој закон, Националното собрание продолжило да расправа за две обраќања, Гарантните сили и Портата. И двете од овие адреси биле примени според претходен договор. Овие обраќања му биле потребни на собранието за да нагласи дека нема да дозволат туѓо и ничие мешање во работите што се однесуваат на Србија.
На 10 декември, собранието слушнало „писмо“ од својот претседател Мишо Анастасијевиќ за обвинувањата против принцот. Целиот овој материјал бил веќе однапред подготвен. Мартин Барловац потоа прашал кој е виновен за тоа и, во исто време, самиот го дал одговорот: „вината е на принцот“.
Во „Записи“ (том 2) Јефрем Грујиќ, еден од главните организатори на Андрејскиот собор во 1858 г. година, го опишува тој момент на следниов начин:
Тогаш собранието одлучило да побара од принцот да поднесе оставка. До кнезот е напишано писмо во кое Собранието во име на народот бара од кнезот да се откаже од достоинството на кнезот на Србија, а неговата власт да му ја предаде на Народното собрание. „. . . Народното собрание се надева, „се вели во писмото“, дека Вашето Височество ќе го почитува овој глас на својот народ и поради љубовта кон среќата, мирот и спокојството на нашата татковина и вашата доброволно ќе се откажете од владата, така што во 1842 година Народното собрание ви ја предаде власта до твас, па ти, свети принцу, сега да ја вратиш на соборот и преку него на народот. ..
Кон ова писмо била приложена и оставката што требало да ја потпише Кнезот, а двата акти до судот ги изнел еден пратенички пратеник на чело со потпретседателот на Народното собрание Стевча Михајловиќ.
Принцот ја примил депутацијата и побарал да дојде утре наутро по неговата оставка. Но, таа вечер кнезот, придружуван од Илија Гарашанин, отишол во градот Белград, а Собранието, без да ја чека писмената оставка, со една одлука го избркал од кнезовското достоинство.
Штом тој чин бил извршен и без да се чека никаков договор со Советот, Собранието на предлог на пратеникот Симо Протиќ го избрал кнезот Милош Обреновиќ за кнез на Србија и ја презел кнежевската власт. Сè, според претходниот договор меѓу Обреновиќите и либералите, Собранието го избрало Стевча Михајловиќ за свој командант, со одредба дека треба да ги извршува само неговите наредби. Собранието одлучило да заседава трајно. Стражарите околу собранието ги обезбедувале белграѓани, кои всушност биле под оружје неколку дена.
Тогаш Собранието презело дополнителни мерки.За изборот итно бил известен кнезот Милош, па такви известувања биле доставени до гарантните сили, нивните конзули, белградскиот паша, а освен тоа, за настанот бил известен целиот административен апарат во земјата со прогласување. Утврдено е дека министрите ќе останат во исти односи со Собранието како што биле со принцот, а за министер за внатрешни работи бил поставен Илија Гарашанин. Собранието одлучило дека тој ќе му ја предаде власта само на кнезот Милош кога ќе дојде во Белград. Од своја страна, во својство на заменик, принцот Милош го назначил Стевча Михајловиќ за потпретседател на Народното собрание.
Народното собрание на Свети Андреј одржало 46 пленарни седници и траело 60 работни дена. Имало свој протокол во кој биле евидентирани сите предлози и сите одлуки кои биле заверени од членовите на претседателството. Имало и свој печат и своја архива. Тоа донело 385 решенија, а секое од нив добило свој број во тој протокол. Во текот на работата пратениците до Собранието доставиле голем број предлози за решавање, кои воопшто не можеле да се земат предвид. Поради тоа, било одлучено тесна собраниска комисија да ги разгледа сите доставени предлози и оние што се важни и остварливи да ги достави до Советот и до Владата на понатамошна работа.
Жобсон (фудбалер 1988)
Јобсон Леандро Переира де Оливеира (15 февруари 1988) е бразилски фудбалер кој игра за Индепенденте-Па. .
Кариера
Јобсон ја започнал својата кариера во Бразилиенсе, освојувајќи го Кампеонато Бразилиенсе во 2007 и 2008 година. Тој исто така играл за Санта Марија во Дистрито Федерал пред да биде позајмен во јужнокорејскиот клуб Jeеџу Јунајтед во 2009 година.
На 23 септември 2009 година Ботафого де Футебол е Регатас го потпишал со Јобсон за заем до декември. Откако покажал одличен фудбал во Ботафого, тој требаше да биде потпишан од Крузеиро, но зделката била откажана бидејќи тој паднал на два антидопинг теста во ноември откако бил позитивен на пушење крек кокаин.
На 19 јануари 2010 година, Јобсон добил двегодишна забрана за фудбал. за неговиот случај допинг. Во април 2010 година, по жалба, забраната била намалена на шест месеци по размислувањата дека тој паднал на вториот тест без знаење за првиот неуспех. Откако завршила неговата забрана, тој потпишал петгодишен договор со Ботафого, и покрај неуспешниот обид да го ангажира играчот повторно на позајмица. На 10 декември 2010 година, ВАДА поднесе жалба до ФИФА, а подоцна и до највисокиот спортски суд - Спортски арбитражен суд (ЦАС) да го изрече забрана за полно работно време на Јобсон.
На 14 септември 2011 година, ЦАСја потврдила ВАДА жалбата, со која Јобсон ќе биде суспендиран за преостанатите  години забрана од 6 септември 2010 година, што го исклучува сезоната 2011 и дел од државната лига 2012 година. Неговиот прв натпревар со Ботафого бил на 10 март 2012 година против Бангу.
На 1 јуни 2012 година, Јобсон бил позајмен на Гремио Баруери. Сепак, тој решил да го напушти клубот по само 40 дена тврдејќи дека е неприлагоден и дека на клубот му недостасуваат приврзаници.
Во јануари 2013 година, тој бил позајмен на Сао Каетано на една година. Тој го напуштил клубот во мај 2013 година откако беше приведен за напад врз неговата сопруга. Немајќи заинтересирани клубови за да го растоварат играчот во Бразил, Ботафого го позајмил Јобсон во саудискиот клуб Итихад ФК во август 2013 година. Откако одбил да биде подложен на анти-допинг тест во Итихад ФК, тој доби четиригодишна забрана за посетување на Саудиска Арабија во 2014 година, доведе до негово враќање во Бразил.
Јобсон добил нова можност во Ботафого во текот на втората половина на 2014 година, но не импресионираше, играл 8 пати и не успеал да постигне ниту еден гол. Сепак, во 2015 година, тој станал еден од клучните играчи на тимот на Кампеонато Кариока во 2015 година, помагајќи му на неговиот клуб да се пласира во финалето. На 24 април 2015 година, непосредно пред првиот натпревар од финалето на Кампеонато Кариока, ФИФА изјави дека четиригодишната суспензија на Јобсон ќе се примени не само во Саудиска Арабија, туку и ширум светот, забранувајќи го играчот од професионален фудбал до април 2018 година.
На 10 јули 2018 година, Јобсон ја продолжил својата професионална кариера откако потпишал за Бразилиенс Футебол Клуб. Без понатамошни натпревари што требаше да се играат во 2018 година, Бразилиенсе го позајмил во Капитал до крајот на годината, каде ја освоиле 2-та дивизија Кампеонато Бразилиенсе во 2018 година.
Назад во Бразилиенсе во 2019 година, Јобсон играл за клубот на предсезонски пријателски натпревар против Убераба. На 22 јануари, тој бил суспендиран од клубот од дисциплински причини. На 20 февруари, тој повторно бил позајмен во Капитал до крајот на Кампеонато Бразилиенсе во 2019 година. На почетокот на декември 2019 година, тој потоа потпишал со Португаза-РJ. Сепак, откако играл само 45 минути за клубот, му било кажано дека повеќе не е во плановите на клубот. Јобсон тогаш открил дека клубот му рекол дека има прекумерна тежина и потоа го испратил во третиот тим на клубот. Јобсон потоа потпиша со Индепенденте-ПА на крајот на февруари 2020 година, откако ја напушти Португаза.
Обвинувања за сексуална злоупотреба и апсење
На 23 јуни 2016 година, Јобсон бил уапсен во северен Бразил под обвинение дека силувал четири тинејџерки, на возраст од 12 до 14 години, откако ги привел на забава со алкохол.
На 5 јуни 2017 година, тој бил уапсен по сообраќајна несреќа што резултирало со еден смртен случај, а исто така ги кршел условите од претходната условно ослободување. Откако ги прекршил условите за неговата нова условна слобода, тој се врати во затвор во септември, заминувајќи на 27 април 2018 година.
Лучано Берио
Композиции
Во 1968 година, Берио ја завршува композицијата O King која се состои од две верзии, една за глас, флејта, кларинет, виолина, виолончело и пијано и другата за осум гласови и оркестар. Делото е во сеќавање на Мартин Лутер Кинг, кој беше убиен кратко пред Берио да ја напише композицијата. Во неа, гласовите ги интонираат првите самогласки (вокали) и потоа согласките го компонираат неговот име, расчекорувајќи ги за да го дадат неговот име во целост при крајот на делото.
Оркестралната верзија на O King е интегрирана во едно од најпознатите дела на Берио Sinfonia (1967/69), за оркестар и осум амплификувани гласови. Гласовите не се користени на традиционален начин, најчесто ниту пејат, но зборуваат, шепотат и врискаат. Третиот став е колаж на литературни и музички цитати. A-Ronne (1974) е слично структурирано, но пофокусирано на гласот. Првично е создадено како радио програма за пет глумци и потоа обработено за осум вокалисти и опционален дел за тастатури. Делото е една од соработките со поетот Едоардо Сангуинети, Т. С. Елиот и Карл Маркс.
Уште еден пример за влијанието на Сангуинети во делата на Берио е и Coro (премиерно изведено во 1977), за оркестар, соло гласови и голем хор, каде што хористите се парирани со инструментите од оркестарот. Ова дело трае околу еден час и истражува повеќе теми од фолклорната музика на различни региони, од Чиле, Северна Америка до Африка. Повторливите теми се израз на љубов и страст, тага и смрт. Фразата повторена често е "дојдете и видете ја крвта на улиците", повикувајќи се на поемата на Пабло Неруда, напишана во контекст на суровите настани во Латинска Америка за време на милитарните режими.
Во последниот период од творештвото, Берио се фокусира на користењето на live electronics, во делата Ofanìm (1988–1997) и Altra voce (1999), каде што техничкиот и електронскиот дел го спрема со музичарите од институтот Tempo Reale.
Само ти
Само ти — песна отпеана од Калиопи со која таа победи на Скопје фест 1996, а потоа се обиде да ја претставува Македонија на Евровизија 1996, но не помина на пред-селекционата рунда.
Во официјалните статистики на Евровизија, овој обид не се вбројува како учество на Македонија на Евровизија.
Русалка
Русалка е женски дух, водна нимфа или демон во словенската митологија. Русалките наликувале на сирени и живееле на дното на реките.
Навечер, русалките излегувале од реките и оделе на ливадите да играат. Кога ќе забележеле привлечен маж, тие го маѓепсувале со песна и игра, го хипнотизирале и го одведувале на дното на реката да живее со нив. Приказните за русалките се слични со приказните за Хилас и нимфите, германските никти, ирските банши и шкотската бен них (bean nighe). Слични се и другите словенски самовили.
Потекло
Во повеќето приказни, русалката е неспокоен дух поврзан со „мрачната сила“. Според Зеленин, луѓето кои умираат насилно или пред време, како на пример младите жени кои се самоубиваат затоа што ги напуштиле љубовниците, или пак бремените жени кои не се во брак, мораат да проживеат одредено време како духови на земјата.
Постои уште една верзија според која душата на млада жена која умрела во близината на некоја река или езеро, тука и останува да живее опседнувајќи го местото. Русалките не се секогаш злобни и тие можат да преминат од овој свет на другиот доколку се освети нивната смрт.
Русалки можат да станат и некрстените деца, а најчесто вонбрачните деца кои мајката поради тоа ги удавила. Децата русалки наводно талкале низ шумата молејќи да бидат крстени за да го најдат својот мир. Сепак, тие не се секогаш невини и може да го нападнат оној кој е доволно луд да им пријде.
Опис
Иако главното живеалиште на русалката било водата каде што умрела, таа излегувала навечер, се качувала на дрво и таму пеела песни, седела на кејот и си ја чешлала косата или пак играла ора (руски: хороводы, полски: korowody) со другите русалки во полињата.
Во некои верзии на легендата, од очите ѝ излегувала зелена светлина, а пак во други, нејзините очи се опишани како мошне бледи, проѕирни и без зеници. Косата ѝ била зелена или златна, и најчесто мокра. Русалката не можела да живее долго на копно и без вода, но нејзиниот чешел ја одржувал во живот, затоа што со него магично можела да создаде вода секогаш кога ѝ било потребно. Според некои легенди, русалката умирала ако ѝ се исуши косата.
Русалките сакале во игрите да им се придружуваат мажи и деца. Тие ги примамувале мажите со песна и потоа ги давеле, а децата ги намамувале со кошници полни со овошје. Мажите кои биле маѓепсани од русалка умирале во нејзините раце, а според некои верзии, можеле да умрат и ако ја слушнат како се смее.
Описот за русалките се разликува од област до област. Иако во повеќето приказни тие живееле на ненаселени места, во Украина често ги поврзувале со водата, додека во Белорусија ги поврзувале со шумите и полињата. Кога земјата била плодна, русалките биле убави и се појавувале голи. Во постудените области на Русија тие се појавувале како „амазонки со огромни гради“ (Хабс), додека на север, тие често биле претставени како грди влакнести жени.
Недела на русалките
Се верувало дека русалките се најопасни за време на неделата на русалките (руски: русальная неделя, позната и како „зелена недела“) на почетокот на јуни. Во овој период, тие навечер ги напуштале речните длабочини за да се лулаат на гранките од брезите и врбите. Во оваа недела пливањето било строго забрането, затоа што се верувало дека сирените можат да го повлечат пливачот на дното од реката. Вообичаена појава на прославата на неделата на русалките била ритуалното протерување или закоп на русалката на крајот на неделата, што постоело и служело како забава во Русија до 30-тите години од 20 век. Макс Фасмер забележал дека самиот збор русалка првобитно се однесувал на танците на девојките за време на Педесетница. Зборот е добиен преку грчкиот збор ῥουσάλια, кој пак е извлечен од латинскиот „rosalia“, термин кој ја означувал Педесетницата (изворното значење е „празник на розите“).
Русална недела е недела посветена на самовилите, тоа е недела во која паѓаат света Троица/Духови или е недела од Духови до Петрови (поклади) пости. Во Северна и Западна Бугарија и во некои делови на Србија, постоело верување дека преку таа недела самовилите - русалки одат по земјата како обични жени (облечени во бели фустани, со долги коси).
Овој празник бил особено почитуван од жените. Во тек на таа недела жените се подвргнувале на низа забрани (обавување на женски работи, капење, сексуално општење). Во раните утрински часови се береле росни билки за кои се сметало дека имаат исцелителска моќ поради росата - ‘живата вода’ која ја остават зад себе самовилите. Обредите сврзани со исцелување најчесто биле наменети за менталните заболувања кои најчесто се сметале како последица на случајна средба или вознемирување на самовилите или нивните поседи, или пак, како причина се сметало и непочитување на обредните елементи канонизирани со прослава на русална недела.
Во пловдивско (Бугарија) постоела русална задушница кога се давала храна за починатите. Во Србија исто така постои раздавање на храната со спомнување на имињата на починатите, но и носење на знаме на кое се испишани имиња на сите починати во таа година.
Во селото Дубоко и околниот крај, во Србија, пред пештерата за која се верувало дека претставува живеалиште на самовилите и некои други хтонски битија се изведувала оргијатска прослава при која жените паѓале во длабок занес и обредно се буделе со попрскување на вода која истекувала од пештерата. Во селата оддалечени од пештерата овој обред се изведувал на раскрсници или извори. Обредот се правел пред пештера на Тодорова сабота, а сега на првиот крстопат, ден од Духови. Се смета дека овие обреди припаѓале на автохтоното население од тоа подрачје. Според некои истражувањи кои се повикуваат на Еврипидовите баханалии, тоа е дел од култниот оргијазам каде жените имале важна улога. Името росуље, пак, се доведува во врска со римската прослава на денот на розите. Но со паганската вера на Словените се доведува според хтонски карактер и со празнување на самовилинските денови. Најраширено верување е дека во основата е култот кон предците.
Русална среда
Русална среда паѓа во четвртата седмица по Велигден. На тој ден се одбегнувале какви било домашни работи. На тој ден луѓето не се капеле, бричеле и чешлале. Во Јужно Поморавље, се плетеле венчиња од жолти полски цвеќиња кои младите ги носеле како превенција за главоболки. Таквите венчиња се чувале исушени и со нив се каделе или премачкувале со пепелта од венчето заболените од некои кожни заболувања (руса).
Региони во Камерун
Камерун е поделен на 10 региони. Во минатото тие биле покраини, но во 2008 г. претседателот потипишал указ и ги заменил со сегашните региони.
Метаболизам
Поимот метаболизам (од грчки metabolismos) опфаќа серија на биохемиски процеси и патишта во кои енергијата од храната се трансформира во организмот и се искористува за одржување и одвивање на сите животни функции во истиот. Специфични белковини во телото го контролираат метаболизмот и секоја биохемиска реакција е координирана со телесната функција. Метаболизмот е константен процес кој започнува со самото зачнување.
Савиња
Савиња (Savinja) — река во североисточна Словенија која тече низ Горната и Долнања Савињска Долина и градовите Цеље и Лашко. Почнува како главна река во Савињските Алпи и завршува како притока на Сава кај селото Зидани Мост. Долга е 101,75 км и има сливна површина од. Неретко знае да се поплавува и затоа се прават напори за заштита долж нејзиното поречие. По реката е наречен Савињскиот статистички регион, еден од современите региони на Словенија.
Метаболизам
При дефинирањето на метаболизмот, важно е да се разликуваат енергетскиот и интермедиерниот метаболизам, иако всушност тие се неодвоиви. Енергетскиот метаболизам е вкупната топлинска продукција во еден организам, додека интермедиерниот ги претставува биохемиските реакции во клетките и ткивата. Генерално, терминот "метаболизам" се однесува на интермедиерниот метаболизам. Исто така треба да се познава и поимот базален метаболизам, кој е мерка за степенот на метаболизам кој се одвива додека единката мирува.
Савиња
Извор
Реката почнува како поток од водопадот Ринка и тече низ Логарската Долина во уредено корито. Тука водотекот се влева во потокот Језера и заедно ја образуваат Савиња. Овој поток е прогласен за природно наследство, а Ринка за еден од најубавите водоапди во земјата и највисок од дваесетте водопади во долината, со најдобар поглед од Камничкото Седло.
Метаболизам
Синтеза и разградба
Метаболизмот е балансирачки процес кој вклучува два вида на потпроцеси кои се одвиваат во исто време - изградбата на телесните ткива и складирањето на енергија, како и разградбата на телесните ткива и резервите од енергија со цел добивање повеќе горивен материјал за телесните функции:
Енергијата секогаш поминува низ синџирите на исхрана.
Ендокрина контрола на метаболизмот
Неколку од хормоните од ендокриниот систем се вклучени во контролата на степенот и насоката на метаболизмот. Тироксинот, хормон кој се произведува и ослободува во штитната жлезда, игра клучна улога во одредувањето на тоа колку брзо или бавно ќе се одвиваат биохемиските реакции во телото.
Савиња
Сплаварење во минатото
Сè до Втората светска војна сплавовите имале имале важна улога во животот на поречните места. На левиот брег на реката во Цеље стои статуа „Сплавар“, изработена од Борис Калин 1961 г. во спомен на ова.
Метаболизам
Ендокрина контрола на метаболизмот
Друга жлезда, панкреас, секретира хормони кои помагаат да се детерминира дали главната метаболичка активност во одредено време ќе биде анаболичка или катаболичка. На пример, по еден оброк, обично се одвива повеќе анаболичка активност, бидејќи јадењето го покачува нивото на глукоза во крвта. Панкреасот тогаш е стимулиран да секретира инсулин, кој им сигнализира на клетките да ја зголемат својата анаболичка активност.
Ѕунгари
Ѕунгари (монголски:Зүүнгар) е заедничко име на неколку ојратски племиња што ја формирале и одржувале последната номадска империја во Источен Туркестан (денес познат како Синкјанг). Империјата опстојувала од 17 до 18 век.
Етимологија на име
Името Ѕунгар потекнува од два монголски збора: Зүүн- што значи лево или синоним за исток според монголска гледна точка и гар што значи крило или рака. Значењето се поврзува со тоа што луѓето што живееле во тој регион биле најисточно племе од сите ојраци.
Лисја есенски
Лисја есенски (анг. Autumn leaves) е песна од Даниел Кајмакоски, со која тој ја претстави Македонија на Евровизија 2015 во Виена, Австрија, откако победи на Скопје фест 2014 во ноември 2014.
Песната на македонски е напишана од Александар Митевски и Даниел Кајмакоски, а англиската верзија е напишана од Јоаким Персон.
Опсада на Цариград (717–718)
Опсадата на Цариград од 718 година е вториот обид на Арапите да го заземат градот од страна на Византија.
Опсада
По првата неуспешна опсада на градот, Арапите направиле уште еден обид за преземање на Цариград. Во текот на 717 година, една голема арапска армија се упатила кон престолнината на Византија. Таа броила околу 80.000 души и истата била предводена од страна на Маслама, брат на калифот Сулејман ибн Адд ал-Малик, околу 1.800 воени бродови. Градот бил од сите страни најпрвин заобиколен а со тоа и опседнат. Царот Лав III Исавријанин побарал помош од повеќе земји во Европа. Калифот Сулејман загинал во борбите во 717 година, а на негово место застанал Умар II кој само ја продолжил опсадата. Византискиот цар се обратил до бугарскиот хан Тервел. Тој испратил војска кон градот и со помош на Византија во битката им нанеле пораз. Тоа го принудило на Маслама да нареди неговите војници да ископаат нов ров главно сасочен против Бугарите и престолнината, но притоа многу згрешил бидејќи самиот тој се ставил во стапица односно опсада.
Зима и крај
Настапила многу студена зима. Голем број на муслимански војници почеинале од различни болести и глад, а оние кои останале биле принудени според некои современи извори, да ги јадат мртвите коњи, тела и слично. И покрај настанатата состојба, опсадата продолжила и веќе следната година арапите повторно се обидиле да го преземат градот но тие биле тешко поразени и биле принудени да се повлечат. Загубите на арапските сили биле многу големи.
Значење
Овој пораз задал силен удар врз калифот Умар II и Омејдскиот калифат. Доколку градот паднал во рацете на калифатот, Византија најверојатно ќе се распаднала а со тоа би се отворила можност порано да започне муслиманската експанзија низ христијанска Европа која сепак тоа се случило 700 години подоцна, од страна на Османлиското Царство. Во Европа владееле вистински нереди по пропаста на Римското Царство. Голем број на современи историчари, неуспехот на муслиманите го гледаат во прекумерната оддалеченост којшто требало војската да ја помине за да дојде до портите на градот. Помошта од бугарската држава можеби била еден од клучните фактори за победата на Византија во Битката кај Акронион. Голем број на музичари и поети бугарскиот хан Тервел го прогласиле за “спасител на Европа“. Битката кај Тулуза и Битката кај Појатје дополнително придонеле за слабеење на калифатот.
Македонија на Евровизија 2012
Македонија учествуваше на Евровизија 2012 во Баку, Азербејџан. Македонскиот претставник беше избран преку интерна селекција, организирана од МРТ. Калиопи ја претставуваше Македонија со песната Црно и Бело, која се квалификуваше од второто полуфинале во финалето и се пласираше на 13-то место со 71 бод.
Внатрешен избор
На 19 ноември 2011, МРТ објавиле дека внатрешно ја избрале Калиопи да ја претставува Македонија во Баку. Калиопи претходно била предложен македонски претставник со песната „Само ти“ во 1996; сепак, таа била елиминирана во аудио-претквалификацискиот круг. Калиопи претходно во неколку наврати се обидела да учествува на Евровизија. Нејзиниот прв обид бил во Југославија во 1987 кога се натпреварувала во југословенското национално финале со песната „Емануел“, која се пласирала на десеттото место. Пејачката низ годините се натпреварувала и во неколку македонски национални финални избори: во 1998 со песната „Не заборавај“ која се нашла на деветтото место, во 2006 со песната „Силна“ која се пласирала на шестото, а во 2009 со песната „Рум дум дум“ која ја извела во дует со Наум Петрески и се пласирала на второто место.
На 16 февруари 2012, било објавено дека Калиопи ќе ја изведе песната „Црно и бело“, напишана од Калиопи и Ромео Грил, на Изборот за песна на Евровизија 2012. „Црно и бело“ била претставена пред јавноста во специјална емисија водена од Димитар Атанасовски, која се одржала на 29 февруари 2012 во студиото на МРТ во Скопје и била емитувана на МРТ 1, МРТ Сат и онлајн преку официјалната веб-страница на Евровизија. eurovision.tv. „Црно и бело“ била снимена и на англиски јазик, со наслов „Black & White“. Покрај претставувањето на влезот на Калиопи за Евровизија во 2012 година, шоуто имало изведби на песни од нејзиниот репертоар.
На Евровизија
Македонија се натпреварувала во првата половина од второто полуфинале (втора по ред), на 24 мај 2012, следејќи ја Србија и пред Холандија. Калиопи освоила 53 поени и се пласирала на 9-то место, со што се пласирала во финалето на 26 мај. Јавното гласање на Македонија и го додели осмото место со 63 поени, а жирито 9то место со 58 поени.
Во финалето, Македонија била извлечена да настапи на 22. место, по Малта и пред Ирска. Македонскиот влез освои вкупно 71 поен и се пласирал на 13-тото место во финалето. Јавното гласање на Македонија и го додели 11-то место со 79 поени, а жирито 17-то место со 69 поени.
Црква „Св. Троица“ - Трсино
Света Троица — главна селска црква во селото Трсино. Црквата е сместена во северниот дел од селото, на десната страна од патот кој води од соседното село Трстија.
Историја
Камен-темелник за изградба на црквата бил поставен на 30 мај 2004 година од страна на тоашниот митрополит на Брегалничката епархија г. Агатангел.
Архитектура
Камбанаријата е прилепена до градбата на црквата и е сместена во левиот агол од предната страна. Таа има четириаголна основа и е ѕидана од тули. Предната и бочните страни се поделени во четири дела, од кои првите три содржат по една монофора, додека последниот е лачно отворен. На задната страна отсуствува најнискиот дел поради тоа што во таа висина е прилепена со градбата на црквата. Камбанаријата е покриена со метален кров над кој има крст.
Паско (регион)
Паско е регион во Перу. Главен град на регионот е Серо де Паско.
Административна поделба
Регионот е составен од три покраини и 28 окрузи. Покраините и главните градови се:
Рудинско кале
Рудинско кале (Καλές του Ρούδινου, Κάστρο Αλώρου) — античка утврдена населба над селото Рудино во Мегленско, Егејска Македонија.
Ископувања
Населбата е откриена во 1913 г., веднаш по припојувањето на Егејска Македонија кон Грција, од истакнатиот грчки археолог Николаос Пападакис. Понатамошни ископувања се вршени во 1986, 1993 и 1996 г., но прилично делумно.
Опис
Наоѓалиштето е сместено на југ-југоисток од Рудино, на рид во меандер на реката Мегленица, која го оградува од север, исток и југ. Ридот дава поглед на целата котлина Мъглен и од него се контролира влезот во котлината и комуникациите меѓу јужните и источните краишта по реката. Населбата веројатно ги експлоатирала околните наоѓалишта на бакар, железо и злато.
Тврдината претрпела значителни штети, особено кај бедемот. Била населена од доцното бронзено време, па сè до постримското (ранохристијанско) време.
Во југозападниот дел на ридот, внатре зад ѕидините се откриени гробови од железно време, склад за питоси, работилница и голем број тегови за разбој кои датираат од развиениот хеленистички период. Бедемот датира од ранохристијанско време, изграден врз претходно постоечки ѕидини. Изѕидан е од камен, фрагменти од ќерамиди и тули од градби од порани периоди со малтер. Западната ѕидина е долга 155 м и ширината во последниот постримски период изнесува 2,10 м на југ и 1,40 м на север. Во западниот дел ѕидовите надминуваат 5 м во висина. Влезот е во облик на двојна ниша на издолжено П со големина 7,00 x 7,80 м. Во влезот е употребен варовник од Воденско, како и месен вулкански камен. Во просторот заграден од ѕидините се откриени остатоци од населба од железно време.
При ископувањето се пронајдени македонски и други монети од IV – II век п.н.е. Многу од монетите се на Александар III Македонски со неговия портрет од едната страна и коњот Букефал од другата.
Препознавање
Откривачот на населбата Николаос Пападакис уште во 1913 г. ја поистоветил со античкиот град Европ. Европ заедно со Орма и Апсал е еден од трите града во Алмопија споменати од Клавдиј Птолемеј во II век.
Согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија, во 1922 г. Рудино е преименувана во Алорос според името на античкиот град Алор во древномакедонската област Алмопија, споменат во пловидбениот патопис на Псевдо-Скилакс: „''Првиот град на Македонија е Хераклион, потоа Дион, Пидна, Метоне и реката Халијакмон, градот Алор и реката Лидија, градот Пела со царскиот дворец во него до кој се стасува по реката Лидија. Потоа е реката Аксиј, реката Ехедор, градот Терме, Енеја''“ (67). Според некои стручњаци, калето е Алор.
Во 1998 г. наоѓалиштето е прогласено за заштитен археолошки споменик.
Млечно чоколадо
Млечното чоколадо е цврсто чоколадно слаткарство кое содржи какао, шеќер и млеко. Чоколадото првично се продавало и се консумирало како пијалок уште од предколумбиско време, а од неговото воведување во Западна Европа, сепак, иновациите во технологијата (имено пронајдокот на „холандското какао“ и млекото во прав) довеле до пронајдокот на млечната чоколада од страна на швајцарскиот производител на чоколади Даниел Петер во 1875 година. Главните производители на млечно чоколадо ги вклучуваат Фереро, Херши, Монделез, Марс и Нестле. Тие компании се заслужни за повеќе од половина од чоколадото што се продава ширум светот. Иако четири петтини од целокупното млечно чоколадо се продаваат во САД и Европа, во Кина и Латинска Америка се повеќе се консумираат големи количини. Додека вкусот и текстурата се клучни за неговиот успех, млечното чоколадо исто така историски се промовира како здрава храна, особено за децата. Неодамнешните докази покажале дека може да обезбеди антиоксидансни здравствени придобивки.
Зборот чоколада постои од околу 1600 година, но првично означувал темно чоколадо. Првата употреба на терминот „млечна чоколада“ бил за пијалок донесен во Лондон од Јамајка во 1687 година, но дури швајцарскиот пронаоѓач Даниел Петер успешно ги комбинирал какаото и кондензирано млеко во 1875 година, кога било измислен млечното чоколадо. Швајцарија брзо се развила како центар на производството на млечно чоколадо и извезувала на меѓународниот пазар. Млечното чоколадо станала популарна на почетокот на дваесеттиот век по лансирањето на Херши чоколадната табла. Во исто време, млечното чоколадо било комбинирано со други состојки, како што е нугат, за да се формираат широк спектар на табли, вклучително и Тоблероне во 1908 година, Гоо Гу Кластер во 1912 година и Кит Кат во 1935 година. Глобалното ширење на млечното чоколадо продолжило и во следниот век, заедно со зголемената консолидација на пазарот. Понов развој е подемот на фер трговијата и UTZ сертифицираното чоколадо со цел да обезбеди гаранции за клиентите. Во 2018 година, пазарот на млечно чоколадо вредел 63,2 милијарди долари.
Историја
Зборот „чоколада“ првпат бил употребен на англиски околу 1600 година Зборот потекнува од xocolātl, од нахуатл, јазикот на Ацтеките. Првиот пример на „млечна чоколада“ се појавил набргу потоа, а се однесувал на пијалок од чоколадо во комбинација со млеко. Во 1687 година, Ханс Слоун, ирски лекар и колекционер, го вовел пијалокот во Лондон откако ги видел луѓето од Јамајка како уживаат во пијалокот. Препаратот бил познат по своите лековити својства, а бил произведен од Николас Сандерс и Вилијам Вајт, а набрзо му се придружиле и други млечни чоколади низ градот. Оттаму, млечното чоколадо се раширило, прво во Франција, каде што фармацевтот на Луј XVI, го претставил пијалокот на Дворот, а потоа подалеку, достигнувајќи дури до Соединетите држави до 1834 година. Во меѓувреме, во Дрезден во Германската конфедерација, се развил механизам за производство на тврдо чоколадо со помош на пареа. На 23 мај 1839 година, тие рекламирале цврсто чоколадо што содржи млеко, нарекувајќи го „чоколадо на пареа“. Во 1875 година, швајцарскиот претприемач и чоколадар Даниел Петер за прв пат успешно комбинирал какао во прав, какао путер и шеќер со кондензирано млеко, кое пак го создал неговиот пријател Анри Нестле, за да произведе млечна чоколада. Процесот бил дополнително рафиниран од друг швајцарски чоколаден производ, Родолф Линдт во 1879 година Даниел Петер го нарекол својот производ „Гала“ по грчкиот збор што значи „млеко“. Од овие случувања, Швајцарија наскоро доминирала на пазарот на чоколади. Производството драстично се зголемило и до 1905 година, земјата произведувала 15.000 тони чоколадо, а голем дел од него за извоз.
Швајцарската доминација била предизвикана во 1905 година со производ од Англија, Cadbury Dairy Milk. Истовремено, во 1900 година, Милтон Херши го претставил првото чоколадо Херши, кој ја револуционизирал популарноста на млечното чоколадо во Соединетите Држави. Иако првично бил достапен само во Пенсилванија, до 1906 година се продавал низ целата земја. Популарноста процветала, особено по Првата светска војна, кога Армијата на Соединетите Држави им давала на војниците чоколадни табли, за многумина нивниот прв вкус на млечно чоколадо.
Со текот на децениите, производството на млечни чоколади се проширила низ целиот свет и се појавиле нови брендови. Во 1910 година, Артур и Џорџ Енсор ја создале првата млечна чоколада во Канада Во исто време, белгиското производство на чоколада исто така брзо се проширило. Од малите почетоци во 1870-тите, до 1920-тите, само околу Брисел имало деведесет производители на чоколади. Во 1926 година, Меиџи го исфрлил нивното чоколадо, првиот примерок направен во Јапонија.
Во исто време, бројот на независни производители нагло се намалил. До 2001 година, повеќе од половина од светскиот пазар на чоколадо го држеле 17 компании. До 2013 година, првите четири производители, Mondelez, Mars, Nestlé и Ferrero, сочинувале 49 отсто од продажбата.