cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вистинските папагали
Статус на конзервација
Околу 18 видови папагали исчезнале од 1500 година (Листа на изумрени птици#Psittaciformes), скоро сите биле во суперсемејството Psittacoidea.
Таксономија
Семејството папагали Psittacidae (заедно со семејството Cacatuidae што го сочинуваат редот Psittaciformes) традиционално се сметаше дека содржи две подфамилии, Psittacinae (типични папагали и сојузници) и Loriinae (лори и лорикити ). Како и да е, дрвото на семејството папагали сега е реорганизирано под суперсемејството Psittacoidea: семејството Psittacidae е поделено на три семејства, племињата Стригопини и Несторини се разделија и се ставија под суперфамилијата Стригопоидеа и нова монотипна суперсемејство Какатуидеа создадена што содржи семејство Какатуидеи.
Следната класификација се базира на најновиот предлог, кој пак се базира на сите релевантни неодамнешни наоди.
Семејство Psittrichasiidae, папагали на острови во Индискиот Океан
Семејство Psittaculidae, азиски и австралиски папагали и агарпорниси
Глигор Чемерски
Глигор Чемерски (, -, ) — македонски сликар и вајар. Негов син е Огнен Чемерски, познат преведувач и лектор.
Творештво
Чемерски е еден од позначајните современи македонски уметници. Неговиот стил е инспириран од експресионизмот и православните икони. Неговот творештво е богато: тој ги изработил мозаиците во Стопанска банка (1971) и на Споменикот на слободата во Кочани (1981).
"Чемерски го напаѓа секое платно како мечувалец, он го боде со заглушувачки удари сè додека ликовите и облиците не се изнедрат под валкањето на четката"
- Ентони Ф. Јенсен, 1998
Чемерски имал бројни самостојни изложби во Македонија и во странство. Во декември 2014 година, во галеријата на Руската академија на уметноста „Зураб Цератели“ во Москва била отворена неговата самостојна изложба „Настани и знаци на земјата македонска“. Изложбата била поставена во чест на неговата инаугурација во почесен член на Руската академија на уметностите „Императорска“, а на неа биле изложени 43 дела од различни периоди на творештвото на Чемерски. Починал во Скопје на 2 април 2016 година.
Фарадеев кафез
Фарадеев кафез (или Фарадеева заштита) — затворен простор направен од проводен материјал или пак мрежест проводен материјал. Просторите оградени на овој начин ги запираат надворешните статични и нестатични електрични полиња на тој начин што ја спроведуваат струјата низ мрежата, со што се овозможува постојан напон на сите страни од затворениот простор. Бидејќи разликата на напонот е мерката за електричен потенцијал, се доваѓа до заклучокот дека нема проток на струја во просторот. Фарадеевите кафези се наречени според англискиот научник Мајкл Фарадеј, кој ги осмислил во 1836г..
Фарадеевиот кафез работи така што надворешното елктрично статично поле предизвикува електричните полнежи да се распределат низ порводникот на таков начин што ќе го поништат ефектот на полето во внатрешноста на кафезот. Оваа појавсе искористува, на пример, за заштита на електронската опрема од удари на гром и други електростатички празнења.
Фарадеевите кафези не не можат да ги запрат статичните или слабо променливите магнетни полиња, како што е на пример Земјиното магнетно поле ( компасот би работел и во кафезот). Но до некој степен, сепак, во внатрешноста заштитуваат од надворешни електромагнетни зрачења ако проводникот е доволно дебел и празнините кој ги поседува се значајно помали од брановата должина на зрачењето. На пример, одредени компјутерски техники за вештачење на електронски системи за чие испитување потребна е средина без присуство на електромагнетни пречки се изведуваат во т.н. чиста соба. Овие соби се простори кои се целосно со еден или повеќе слоеви на тенка метална мрежа или издупчен метален лим. Металните слоеви се зазамјени за да ги одведуваат електричните струи создадени од надворешни или внатрешни електрични полиња, а со тоа и блокираат големо количество на електромагнетните пречки. Погледај електромагнетна заштита.
Приемот и оддавањето на радио бранови, еден вид на електромагнетно зрачење, од или кон антена во внатрешноста на Фарадеевиот кафез е силно отежнато или целосно запрено од самиот кафез.
Историја
Во 1836г., Мајкл Фарадеј забележа дека вишокот на полнеж на наелектризиран проводник се наоѓа само на површината на проводникот и нема никаков проток на струја во средишниот дел на проводникот. За да го докаже ова, Фарадеј покрие една соба со метална фолија и притоа од надворешната страна од собата постави високо напонски електростатички генератор да испушта искри на собата. Со употреба на електроскоп докажа дека не постои електричен полнеж на внатрешната страна од ѕидовите на собата.
Начин на работа
Најдобриот начин за да се разбере начинот на работа на Фарадеевиот кафез е истито да се спореди со идеален шуплив проводник. Надворешно или внатрешно принесените електромагнетни полиња создаваат сили или носители на полнеж (најчесто електрони) во самиот проводник, полнежите се распределени соодветно (всушност, се создаваат електрични струи). Во моментото кога струите ќе се прераспределат при што се поништува полето во внатрешноста струите престануваат со својот тек.
Ако полнеж се смести во внатрешноста на незаземјен Фарадеев кафез, внатрешноста на кафезот станува наелектризирана (на ист начин како при надворешната страна) затоа е потребно заземјување за да се спречи постоењето на поле во внатрешноста. Но, ваквото наелектризирање на внатрешноста го распределува полнежот во внатрешноста на кафезот. Ова го наелектризирува надворешниот дел од кафезот со полнеж еднаков по големина со оној које во внатрешноста на кафезот. Бидејќи внатрешниот полнеж и внатрешната страна се поништуваат меѓусебно, распределбата на полнежите на надворешноста не е под влијание на местоположбара на внатрешниот полнеж во кафезот. Па со сите намени и цели, кафезот создава права струја и електричното поле кое ќе се создаде ако биде под влијание на полнежот од внатрешноста. Истото не важи за електромагнетните бранови.
Латинска Црква (Црвивци)
Латинска Црква — археолошко наоѓалиште во кичевското село Црвивци. Претставува црква од средниот век. Се наоѓа на ридот Чука, кој е обраснат со шума, и се наоѓа на северната страна на селото, каде има остатоци од темели на црква чии димензии не можат да се одредат. Овде во 1923 година мештаните ископале депо на српски сребрени монети со претстави на кралот Милутин и царот Урош.
Сужид
Сужид (словенечки: Sužid) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Црква Свети Петар и Свети Павле (Куренивка - Киев)
Првата црква била изградена во 1759 година, според некои извори претходно дури постоела и друга црква на истите темели од 1735 година. Овие две цркви биле разрушени, за да во 1905 биде изградена нова црква.
Во 2003 година, во близина на зградата е изграден мал храм во чест на Свети Петар и Свети Павле.
Ракомет на Летните олимписки игри 1996
Конечните распореди на турнирите во ракомет што се одржаа на Летните олимписки игри 1996:
NGC 1632
NGC 1632 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1632 се споменува и како IC 386, NPM1G -09.0208.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1632 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 1632 има привидни димензии од 1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 39 м 58,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 27' 21". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 1632 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15769. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 269; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5321. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 941.
Кула (Курбиново)
Кула — археолошко наоѓалиште во преспанското село Курбиново. Претставува тврдина од средниот век. Се наоѓа на 2 км североисточно од селото, каде на висок рид со зарамнето плато, познат уште и под името Кулишта, се гледаат грамади од кршен камен и покривни ќерамиди. Видливи се и контурите на одбранбен бедем, а по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови.
Добраково
Добраково ― село во општината Бијело Поље, Црна Гора. Се наоѓа близу српската граница.
Демографија
Според пописот од 2003 година, селото броело 350 жители. Во близина на селото има граничен премин помеѓу Црна Гора и Србија.
Според пописот од 2011 година, неговото население било 334.
Валхала
Валхала во нордиската митологија е живеалиште на војници загинати во борба. Поимот Валхала се јавува уште во викиншките времиња, но сепак е понова појава во однос на старите верувања, по кои сите загинати одат во подземјето.
Избраните од Один, пола од тие кои загинале во борба, ќе заминат за Валхала по смртта водени од валкирите, додека другата половина ќе одат во Фолквангр, кај божицата Фреја. Во Валхала, загинатите се придружуваат во масите на тие коишто загинале во борба познати како Еинхерјар, како и на бројните легендарни германски херои и кралеви, коишто се подготвуваат да му помогнат на Один во текот на настаните од Рагнарок. Пред холот има златно дрво, Гласир, а таванот е украсен со златни штитови. Различни суштества живеат околу Валхала, како што е еленот Еикпирнир и козата Хеидрун, двете се опишани како да стојат на врвот на Валхала.
Валхала е спомената во „Поетската еда“, создадена во 13 век од претходни традиционални извори, „Прозата еда“ (напишана во 13 век од Снори Стурлусон), „Хеимскрингла“ (исто така напишана во 13 век од Снорри Стурлусон) и во строфата од анонимната поема од 10 век, во која се опева смртта на Ерик Блодаксе, познат како Еирксмал. Валхала има инспирирано разни уметнички дела, наслови и елементи од популарната култура, и станала синоним на боречката сала на избраните мртви.
Железничка станица (Анкара)
Железничка станица во Анкара (турски: Ankara Garı) — главната железничка станица во Анкара, Турција и е главен сообраќаен центар во градот. Станицата е источен терминал на железничкиот коридор Истанбул-Анкара, како и најисточната станица во Турција со брза железничка служба. Станицата во Анкара е исто така центар за брзите возови YHT. TCDD Taşımacılık исто така работи со меѓуградски сервисен воз кон Карс, Татван и Курталан.
Железничката станица е сместена во историскиот кварт Улус, и претставува обележје на градот. Во 2016 година, била отворена нова зграда позната како Анкара Трен Гари (АТГ). Зградата служи како центар за брз железнички сообраќај.
Романски Македонци
Романските Македонци се признато малцинство и уживаат полни малцински права. Според пописот од 2011, 1264 етнички Македонци живеат во Романија. Тие се најчесто бегалци од Грчката Граѓанска Војна (1946-1949).
Имиграција
Грчките партизани го формирале Народноослободителниот фронт во 1943, и го признала македонскиот национален идентитет за време на Окупацијата на Грција. Сепак, ситуацијата се влошила откако комунистите ја загубиле Грчката граѓанска војна (1946-1949), додека грчката влада не ја признава посебноста на македонската нација. Илјадници етнички Македонци биле протерани и побегнале во земјите од Источниот блок. Многумина биле евакуирани во Романија. Во романскиот град Тулгеш бил формиран голем камп за евакуација. Тогаш, многу од помладите деца биле соединети со нивните родители. Се смета дека 5.132 деца биле евакуирани во Романија, заедно со 1.981 мажи и 1.939 жени. Групата деца евакуирани била најголема во Романија. Таму во Романија биле утврдени најмногу одредби за целиот Источен блок, без Југославија. Таа група деца ќе продолжи да ја формира признатата малцинска група Македонци во Романија.
Организација
Друштвото на Македонците во Романија е основано во 2000 година како политичка партија за претставување на македонската заедница. Партијата има седиште во Парламентот. Сегашната членка на македонското малцинство во Романија е Лијана Думитреску, која служеше од 2004 година, кога го замени Василе Јоан Саву, на функцијата од 2000 година. Думитреску ја предводи партијата, која е дел од парламентарната група на национални малцинства. На изборите во 2000 година групата доби 8000 гласови, и во 2004 година, 3 македонски политички партии од Романија, водеа и учествуваа на изборите од ДМР, добија повеќе од 25.000 гласови.
Диметилцинк
Диметилцинк, исто така познат како цинк метил, DMZ или DMZn, е органозин соединение со хемиска формула. Припаѓа на големата серија на слични соединенија како диетилцинк.
Подготовка
Се формира со дејство на метил јодид на цинк на покачена температура или на легура на цинк- натриум.
Натриумот ја помага реакцијата на цинкот со метил јодид. Цинк јодидот се формира како нуспроизвод.
Својства
Диметилцинк е безбојна подвижна испарлива течност, која има карактеристичен непријатен мирис налик на лук. Тоа е многу реактивен и силен редукционен агенс. Растворлив е во алкани и често се продава како раствор во хексани. Тројната точка на диметилцинк е 230.13 К (-43.02 °C) ± 0,02 K. Мономерната молекула на диметилцинк е линеарна во центарот на Zn и тетрагонална во центрите C.
Токсичност и опасности
Вдишување на диметилцинкова магла или пареа предизвикува непосредна иритација на горниот респираторен тракт и може да предизвика пневмонија и смрт. Очите веднаш и силно се иритираат и изгоруваат од течност, пареа или разредени раствори. Ако не се отстрани со темелно испирање со вода, оваа хемикалија може трајно да ја оштети рожницата и на крајот да предизвика слепило. Доколку диметилцинкот дојде во контакт со кожата, таа добива термички и киселински изгореници, бидејќи оваа хемикалија реагира со влага во кожата. Доколку не се измие брзо, кожата може да има лузни. Голтањето, иако е малку веројатно, предизвикува непосредни изгореници на местото на контакт. Може да следат гадење, повраќање, грчеви и дијареа. Ткивата може да улцерираат ако не се третираат. При загревање се распаѓа до иритирачки и токсични производи.
Контактот на диметилцинк со оксиданти може да доведе до формирање на пероксиди, кои се експлозивни. Диметилцинкот оксидира во воздухот многу бавно, произведувајќи метилцинк метоксид. Диметилцинкот е многу пирофорен. Може спонтано да се запали во воздухот. Гори во воздух со син пламен, давајќи необичен мирис налик на лук. Производите од распаѓање или огнениот чад содржат цинк оксид, кој сам по себе не е токсичен, но неговите испарувања можат да ги иритираат белите дробови и да предизвикаат треска од метални испарувања, тешки повреди или смрт. Обидот да се изгасне огнот од диметилцинк со вода дури и го засилува огнот, бидејќи диметилцинкот реагира насилно или дури и експлозивно со вода, развивајќи многу запалив гас метан кој може да експлодира во воздухот кога ќе се запали, и чад од цинк оксид што ги иритира белите дробови. Огнот од диметилцинк мора да се изгаси со сув песок. Насилно или експлозивно реагира со метанол, етанол и 2,2-дихлоропропан. Експлодира во кислород и озон. Контејнерите со диметилцинк со неправилно ракување може да експлодираат, предизвикувајќи сериозни повреди или смрт.
Структура
Во цврста состојба соединението постои во две модификации. Тетрагоналната високотемпературна фаза покажува дводимензионално нарушување, додека нискотемпературната фаза која е моноклинична е наредена. Молекулите се линеарни со должина на врската Zn-C со големина од 192,7(6) pm. Структурата на гасната фаза покажува многу слично растојание Zn-C од 193,0(2) pm.
Историја
Диметилцинкот првпат бил подготвен од Едвард Френкланд за време на неговата работа со Роберт Бунсен во 1849 година на Универзитетот во Марбург. Откако ќе се загрее мешавина од цинк и метил јодид во херметички сад, пламенот избувна кога се скрши заптивката. Во лабораторија, овој метод на синтеза денес останува непроменет, освен што бакар или бакарни соединенија се користат за активирање на цинкот.
Користи
Диметилцинкот е од големо значење во синтезата на органски соединенија. Долго време се користеше за внесување на метил групи во органски молекули или за синтеза на органометални соединенија што содржат метил групи. Grignard реагенси (органо-магнезиумски соединенија), кои се полесни за ракување и помалку запаливи, ги заменија органо-цинковите соединенија во повеќето лабораториски синтези. Поради разликите во реактивноста (како и во нуспроизводите на реакцијата) помеѓу органо-цинковите соединенија и Grignard реагенсите, органо-цинковите соединенија може да се претпочитаат во некои синтези.
Неговиот висок притисок на пареа доведе до широка употреба во производството на полупроводници, на пр. металорганско хемиско таложење на пареа ( MOCVD ) за подготовка на полупроводнички филмови со широк опсег II–VI и како p- допантни прекурсори за III-V полупроводници, кои имаат многу електронски и фотонски апликации.
Се користи како забрзувач при вулканизација на гума, фунгицид и средство за метилирање во метилтитаниум трихлорид.
NGC 3566
NGC 3566 — ѕвезда во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3566 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 326; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6083. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1558.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Фикција
Фикцијата е класификација за секоја приказна или наратив изведен од имагинацијата—со други зборови, не се заснова исклучиво врз историјата или врз факт. Фикцијата може да биде изразена во различни формати, вклучувајќи ги литературните дела, настапите во живо, филмовите, телевизиските програми, анимациите и видео игрите, иако терминот првично и најчесто се однесува на наративните форми на литературата (види книжевна фикција),  вклучувајќи ги романите, новелите, кратките раскази и драмите. Фикцијата повремено се користи во нејзината најтесна смисла со значење "книжевни наративи".
Делото на фикција е дело на креативната имагинација, па целосната верност кон реалниот свет не е обично претпоставена од страна на нејзината публика. Затоа, невообичаено е да се очекува од фикцијата да претставува само карактери кои се вистински луѓе или описи кои се фактички точни. Наместо тоа, контекстот на фикцијата, кој не се придржува кон реалниот свет, обично е сфатен како поотворен за толкување. Ликовите и настаните во рамките на фиктивното дело, можат дури и да бидат поставено во нивен сопствен контекст целосно издвоен од познатиот свет: во независен фиктивен универзум. Фикцијата се смета за традиционална спротивност на нефикцијата, чии творци преземаат одговорност за презентирање само на историски и фактички вистини; сепак, разликата меѓу фикцијата и нефикцијата може да биде тешка за утврдување, на пример, во посмодерната литература.
Формати
Традиционално, фикцијата вклучува романи, раскази, басни, легенди, митови, бајки, епска и наративна поезија, драми (вклучувајќи ги оперите, мјузиклите и разните видови театарски танцови). Меѓутоа, фикцијата може да опфати и стрипови, анимирани цртани, аниме, манга, филмови, видео игри, радиопрограми, телевизиски програми (комедии и драми) итн.
Интернетот имал големо влијание врз создавањето и дистрибуцијата на фикцијата, повикувајќи ја во прашање можноста на чувањето на авторските права. Исто така, дигиталните библиотеки, како што е Проектот Гутенберг ги направи текстовите во јавна сопственост подостапни. Комбинацијата од евтини домашни компјутери, Интернетот и креативноста на неговите корисници, исто така доведе до нови форми на фикција, како што се интерактивните компјутерски игри или компјутерски-генерираните стрипови. Постојат безброј форуми за обожавателска фикција на интернетот, каде лојални следбеници на специфични фиктивни реалми создаваат и дистрибуираат дериватни приказни. Интернетот се исто така користи за развој на блог фикцијата, каде што приказната е претставена преку некој блог или како флеш фикција или сериски блог, и колаборативната фикцијата, каде што приказната е напишана секвенцијално од страна на различни автори, или каде целиот текст може да биде ревидиран од страна на секој кој користи вики.
Жанровска фикција
Фикцијата најчесто се разложува на различни жанрови: подмножества на фикција, секој разликувајќи се по одреден обединувачки тон или стил, нарација, медиумска содржина или популарно дефиниран критериум. Научната фантастика, на пример, предвидува или претпоставува технологии кои не се реални во времето на создавањето на делото: романот Од земјата до месечината од Жил Верн беше објавен во 1865 година, а дури во 1969 година астронаутот Нил Армстронг слетал на месечината.
Историската фикција ги сместува имагинарните ликови во вистински историски настани. Во раниот историски роман, Уеверли од Валтер Скот, фиктивниот лик Едвард Уеверли запознава лик од историјата, Бони Принц Чарли, и учествува во Битката на Престонпанс. Некои дела на фикција се во одредена мера пре-измислени врз основа на некоја првично вистинита приказна, или реконструирана биографија. Често, дури и кога фиктивната приказна се заснова врз факт, можно е да има дополнувања и субстракции од вистинската приказна за да се направи приказната поинтересна.
Фиктивни дела кои експлицитно вклучуваат чудесни, магични, или научно невозможни елементи често се класифицирани под жанрот на фантазијата, вклучувајќи ги Алиса во земјата на чудата од Луис Карол, Хари Потер од Џ. К. Роулинг и Господарот на прстените од Џ. Р. Р. Толкин. творците на фантазијата понекогаш воведуваат измислени суштества, како што се џиновите и самовилите.
Книжевна фикција
Книжевната фикција е дефинирана како дела на фикција за кои се смета дека имаат литературен мерит, по што се разликуваат од комерцијалната или "жанровска" фикција. Дистинкцијата може да биде контроверзна за критичарите и научниците.
Книжевната фикција често вклучува социјални коментари, политичка критика или одраз на човековата состојба. Во принцип се фокусира на "интроспективни, длабоки карактерни студии" на "интересни, комплексни и развиени" ликови. Ова е во контраст со жанровската фикција каде што приказната е во центарот на вниманието. Обично во книжевната фикција фокусот е на "внатрешната приказна" на ликовите кои ја развиваат приказната, со мотивациите дадени во детали за да поттикнат "емотивна инволвираност" на читателот. Стилот на книжевната фикција често се опишува како "елегантно напишан, лирски, и ... слоевит". Тонот на книжевната фикција може да биде помрачен од жанровската фикција, додека текот на развојот на дејството во книжевната фикција често е побавен отколку во популарната фикција.
Реализам
Реалистичната фикција обично вклучува приказна чија основна поставка (време и локација во светот) е реална и чии настани можат да се случат во реалниот свет; нереалистичната фикција, во контраст, често се поставува во целосно измислен свет, алтернативна историја на светот или некоја друга непостоечка локација или временски период, понекогаш дури и презентирајќи невозможна технологија или непочитување на законите на природата. Сепак, сите видови на фикција ја покануваат својата публика да истражува вистински идеи, прашања или можности во инаку имагинарно поставување, или со користење на нешто што се подразбира за реалноста за да се ментално изгради нешто слично на реалноста, иако сè уште се разликува од неа.
Во однос на традиционалната поделба помеѓу фикцијата и нефикцијата, линиите денес најчесто се сфаќаат како нејасни, покажувајќи поголемо преклопување орколку меѓусебна исклученост. Дури и фикцијата често има елементи на вистината. Дистинкцијата меѓу двете можеби најдобро може да се дефинира од гледна точка на публиката, според која некое дело се смета за нефиктивно ако неговите луѓе, места и настани се сите историски или фактички вистинити, додека дело се смета за фиктивно ако тоа отстапува од реалноста во некоја од истите области. Дистинкцијата помеѓу фикцијата и нефикцијата е уште понејасна поради фактот што вистината може да се претстави преку имагинарни канали и конструкции, додека пак од друга страна, имагинацијата може да придонесе за значителни заклучоци за вистината и реалноста.
Литерарниот критичар Џејмс Вуд тврди дека фикцијата бара креативен пронајдок, како и некој прифатлив степен на веројатност, поим често енкапсулиран во терминот на поетот Семјуел Тејлор Колриџ: намерна суспензија на неверување. Исто така, самите бесконечни фиктивни можности ја покажуваат неможноста за целосно сознавање на реалноста, провокативно покажувајќи дека нема критериум за мерење на изградбата на реалноста.
Бахов Леден Гребен
Ледениот гребен Бах (Антарктик) (-72°N, -72°W)е леден гребен која е со неправилна форма и 45 mi во обем, зафаќајќи јужен дел на Островот Александар влез помеѓу Берлиоз Поинт и Точка Росини.
Ледениот гребен го поддржува јужниот дел на Полуостровот Бетовен, заедно со некои помали обемни полуострови и мали доводи (Вебер Влез, Заливот Бокерини итн.) Ледениот гребен Бах ја поддржува и северната страна на Полуостровот Монтеверди.
Мал застој во оваа позиција првпат се појави на графиконите на Американската служба за Антарктик, која го истражуваше јужниот дел на островот Александар по воздушен пат и од земја во 1940 година. Серл]] од Истражување за зависности од Фолкландските Острови во 1960 година, од воздушни фотографии добиени од Експедиција за истражување на Антарктикот Рон во 1947 година–48. Именуван е од Одборот за имиња на места на ОК на Антарктикот по германскиот композитор Јохан Себастијан Бах.
Во прегледот од 2009 година, ледениот гребен Бах беше наведен како еден од 5-те ледени полуостровови на Антарктикот кои не се повлекуваа. Сепак, со повлекувањето на Леденикот Вилкинс што веројатно сигнализира повлекување на југ на границата на одржливост, ледениот гребен Бах може да биде следниот што ќе биде под закана.
Емили Шукбург
Емили Флер Шукбург е климатски научник, математичар и комуникатор на наука. Таа е директор на Кембриџ Нула, иницијатива за климатски промени на Универзитетот во Кембриџ, и е соработник на колеџот Дарвин, Кембриџ. Нејзините истражувачки интереси вклучуваат динамика на атмосфера, океани и клима и наука за податоци за животната средина. Таа е теоретичар, бројчени моделар и научник за набљудување.
Образование
Шукбург одела на колеџот Магдалена, Оксфорд, каде заработила диплома по математика во 1994 година. После тоа завршила како доктор на науки по применета математика на Универзитетот во Кембриџ во 1999 година. Шукбург извршила пост-докторски истражувања во École normale supérieure во Париз од 2001 до 2003 година и на МИТ во 2005 година како посетувач-научник, работејќи во областите на атмосферата и океанската динамика.
Кариера
Во 2000 година, Шукбург станала научен соработник на колеџот Дарвин, Кембриџ и соработник по математика во 2003 година; година таа има неколку позиции во рамките на Универзитетот во Кембриџ - таа е читател на Одделот за компјутерски науки и технологија, соработник на Центарот за наука и политика и соработник на Институтот за одржливост на Кембриџ. Шукбург го предводела УКРИ, Центарот за докторска обука за примена на АИ, во проучување на еколошки ризици.
Таа се приклучила на британското истражување на Антарктикот во 2006 година, каде што го водела проектот за регулирање на океанот на климата од Советот за истражување на природна средина (NERC) од топлина и одземање на јаглерод и транспорти (ORCHESTRA). Таа станала шеф на истражувањето на Отворени океани во 2009 година, заменик-шеф на тимот на Поларните океани во 2015 година, и соработник во 2019 година. Нејзините истражувачки интереси вклучуваат динамика на атмосфера, океани и клима и наука за податоци за животната средина. Таа е теоретичар, бројчен моделар и научник за набљудување.
Шакбург била соработник на Кралското метеоролошко друштво, каде што била копретседавач на нивната група за комуникации за климатските науки и поранешен претседател на нивниот комитет за научни публикации. Таа дејствувала како советник на Владата на Обединетото Кралство во име на NERC.
Комуникација за наука
Шакбург пишувала за науката за климата, одржливоста и жените во науката за публикации, вклучувајќи ги „Financial Times“, „New Statesman“ и „Sunday Times“. Таа исто така имала напишано книги, и била соавтор на серијалот „Climate Change“ за „Ladybird Expert“ со принцот од Велс и Тони Џунипер. Таа служела во одборот на Кампањата за наука и инженерство.
Многуперки
Многуперки или бихири — семејство на зракоперки кои личат на еволутивно најстарите коскени риби. Оваа фамилија е единствена во редот Polypteriformes
Сите видови се среќаваат во слатководни станишта во тропска Африка и реката Нил, главно во мочуришни и плитки преплавени рамнини и естуари.
Изглед и анатомија
Бихирите се издолжени риби со одделни серии на грбни перки (и до 15 на број), наместо со една грбна перка. Секоја од овие перки има остра боцка. Телото е прекриено со дебели, коскести и ганоидни лушпи. Градбата на нивните вилици е многу поблиска до онаа на четириношците отколку на телеостеите (вистински коскени риби). Бихирите поседуваат и други примитивни одлики, како меснати пекторални перки кои многу наликуваат на тие од резноперките. Тие исто така имаат спиракули.
Бихирите имаат рудиментирани бели дробови, кои им дозволуваат да дишат кислород од воздухот кога се наоѓаат во слабо оксигенирани води, при што пливаат брзо до површината и повторно се враќаат на дното. Тие се ноктурни и се исхрануваат со мали ‘рбетници, ракчиња и инсекти.
Значење за луѓето
Бихирите се популарни во јавните и домашните аквариуми. Иако се грабливци, тие се мирољубиви и релативно неактивни, и претпочитаат да лежат на дното, а се пријателски настроени кон риби кои се доволно големи и не можат да им бидат плен.
Видови
Постојат дванаесет рецентни видови сместени во два рода:
Ред Polypteriformes
Изумрени видови се:
Игор Костески
Игор Костески (Кисела Вода,,  – Вејце, , )  бил македонски бранител, припадник на Баталјонот за специјални намени „Волци“ при АРМ, учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал во заседа на 28 април 2001 во масакрот кај Вејце.
Живот, војната 2001 и сведоштва
Роден во Драчево, Игор уште од мал е израснат со патриотски дух. Неговата фамилија има семеен револуционерен корен и потекнува од село Слатино, сместено во етногеографската област Дебрца. Во книгата „Масакрот во Вејце од 2001 година“, таткото на Игор, Миливој Костески, наведува дека во секоја буна, војна или востание лозата Костески давала жртви. Така било во Илинденското востание, во Првата балканска војна, во НОБ, како и во војната 2001 година. Војничката кариера на Игор почнува со отслужување на воениот рок во 1995 година. Во касарната „Стив Наумов“ во Битола служеше девет месеци. Во 1998 година станува припадник со чин „Водник“ во БСН Волци. Игор беше активен член на падобранскиот клуб „Јуриј Гагарин“ во Скопје каде направи 186 падобрански скокови. Не му се исполни желбата да формира падобрански вод во специјалната единица Волци. Во слободно време Игор се обидуваше да се релаксира со цртање и сликарството.
Од посебна значајност е нотесот на Игор кој го носел секогаш со него. Во нотесот си запишувал поеми и песни за Македонија, за љубовта, копнежот, чекањето, но исто така и за смртта и за неговото кобно пречувство. Така на едно место ќе рече:
"„Пролетва на Скопска Црна Гора и Шара, наместо кокичиња 'ртеше највеличенственото македонско достоинство кое се полева, а можеби и ќе се полее и со мојата младешка крв без да го почувствувам вкусот на плодовите. Ќе биде како што Бог сака!?“"
- Игор Костески (†25), напишано неколку часа пред масакрот кај Вејце
Таткото на Игор, Миливој Костески, објавил книга под името Смртта ме гушна од неговиот нотес. Во посмртното издание „Смртта ме гушна“ се опфатени шеесеттина песни од Игор Костески создавени од 1992 година до денот на неговото трагично загинување на 28 април 2001 година во Вејце, Тетовско. Читателот ќе биде чудоневиден од пречувството и предвидението на авторот дека смртта некој му ја всадил како несакан гостин во неговата свест која постојано го повикува или тоа е можеби природно подготвување на организмот за тоа што ќе следи иако во секојдневниот живот, Игор никогаш не даваше знаци на разочараност, загриженост и уплашеност. Напротив, беше сигурен и без страв и приложеше на извршувањето на сите борбени задачи, а беше полн со планови и желби со животот кои пред него стоеше, а кои му ги прекина терористичката рака.
Во заседата, на Игор Костески му се нанесени седум огнострелни рани по целото тело. Сигурно додека давал знаци на живот, од близина со пиштол му е пукано во чело. Ако загинал зад воланот додека маневрирал со „хамерот“, загадочна е раната и големата расеченица на левото стапало, и отсечените три прсти на десната рака. Рачниот часовник застанат беше во 18:12 часот. Дали запрел од компресија и експлозија или сам го стопирал Игор, со што сакал да ни соопшти дека во тој миг животот му престанал. Во негова чест, во паркот на бранителите во скопско Драчево е поставен спомен плоча на меморијалната фонтана. Во Слатино, Дебрца, каде што потекнува семејството на Игор, исто така е поставен споменик во негова чест.
Кобното претчувство за масакрот кај Вејце
Не само што во неговите поеми го опишува кобното претчувство, исто така и ден пред масакрот се случуваат чудни измени во патролата и смените, при што Игор станува нервозен. Тоа го потврдува разговорот со мајката преку телефон, која во моментот на муабетот на 27 април 2001 година во 20:30 часот го прашува синот што е таа врева во позадината. Игор одговара: ''„Некои се прават многу паметни, правиме претумбации во смените, некои не сакаат да одат во патрола, болни се, глупости. Нервозен сум, ми иде да прснам!“''.
Факт е дека неколку дена пред масакрот, врховниот командант и претседател на државата, Борис Трајковски, од Единицата за специјални намени повлекува 30 „Волци“, членови на ВМРО-ДПМНЕ за да бидат сигурно до него, а и да ја чуваат претседателската резиденција на Водно.
Список на ѕвезди во соѕвездието Часовник
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Часовник, надолно подредени според сјајноста.
Бад Елстер
Елстер пред 1900 г.
Два километри северозападно од центарот на градот се наоѓаат остатоците на селото од век, денес познато како Алте Шлос („Alte Schloss“ или „Стариот замок“). Ова било првпат споменато во 1324 година.
Во 1412 година бил продаден дворецот на семејството фон Цетвиц, кое го поседувал до 1800 година.
Во 1533 година стигнала реформацијата во Адорф и нејзината сестринска црква во Елстер и бил поставен првиот протестантски свештеник во 1540 година.
Лековитите дејства на водите од изворот денес познат како Морицквеле биле откриени многу време пред Георг Лајснер, физичар испратен од војводата Мориц фон Заксен-Цајц, да напише дека водите имаат лековито дејство врз многу различни болести.
Како познат посетител во селото се вбројува Јохан Волфганг фон Гете, кој стигнал во 1795 година. Го споменувал изворот во Елстер во неговото дело Херман и Доротеја.
(Бад) Елстер во и  век
Елстер станала независна парохија во 1851 година. Во 1892 година старата црква Свети Петар и Павле била срушена и заменета со готската црква Света Троица.
Елстер бил унапреден во „Königlich-Sächsischen Staatsbad“, официјална кралска бања на Саксонија во 1848. Со таа почест бројот на посетитело растел: 1848: 129; 1850: 378, 1860: 1.750, 1870: 2.450, 1890: 5.870, 1900: 8.900 и 1990: 15.600.
Елстер го прифатил Бад означувајќи „бања“ во 1875, Bad Elster станало негово официјално име во 1935 година. Во 1880 година бил отворен „Bademuseum Bad Elster“, прв музеј во градот и во Фогтланд, кој не постоел долго време. Нов музеј бил отворен во 1993 година.
Демографија
Движење на населението (од 1964 на 31 декември):
Стопанство
Главни индустрии во градот се туризмот и здравството. Постојат седум клиники специјализирани за закрепнување. Во 2005 година постоеле 35 објекти кои нуделе сместување со 2.400 кревети и оствариле 540.000 ноќевања.
Гнеотино
Гнеотино — село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.
Потекло и значење на името
Името на селото се поврзува со личното име Гнеота. Се смета дека името го добило по составот на земјиштето, гнеот, што означува тешка, црна, мека каллива земја.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел на Битолското Поле, во алувијалната рамнина на Црна Река, во западниот дел на територијата на Општина Новаци. Селото е рамничарско, на надморска височина од 577 метри. Низ селото поминува регионалниот пат 2340, кој води за битолско Мариово и се движи низ Пелагонија. Од градот Битола е оддалечено 19 километри. Од општинското средиште Новаци е оддалечено 8 километри.
Селото е сместено во источниот дел на Пелагонија, источно од градот Битола.
Гнеотино има слична местоположба како соседното село Рибарци, сместено на граница на Рибарското Блато на запад и рамницата на исток. Поради тоа има идеални услови за земјоделство, риболов и преработка на трска. Селото нема извори со вода за пиење, туку користат бунари ископани на 8-9 метри.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Локма, Лозјата, Ливади, Плочи, Џамојца, Душигуб, Острики, Чалији, Црно Место, Горни Ливади, Садина, Класина, Маринбег, Истего, Рајчејца, Порој, Вратички, Могилица, Бродски Пат, Горни и Долни Чаир и Барутница.
Селото има збиен тип. Одредени делови на селото се состојат од групи на роднински куќи, но ниедна група не е сосем издвоена.
Историја
Месноста Могилица се наоѓа северно од Гнеотино, каде мештаните наоѓале ќерамиди и стари ѕидови. Покрај патот за селото Брод се наоѓа месноста Арапски Гробишта, каде се наоѓаат камења забодени во земјата.
За самото основање на селото нема податоци, а името на селото првпат било споменато во турски документи помеѓу 1650 и 1750 година. Во селото живее македонско население и сите родови потекнуваат од доселеници. Најстар род е Брајановци.
Во 1947 година била основана Државната коњушница и друштвото „Пелагонија“, поради што три четвртини од атарот на селото биле одземени.
Стопанство
Атарот има средна големина и зафаќа простор од 17,2 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 1.441,6 хектари, на пасиштата отпаѓаат 106,1 хектар, додека шумско земјиште нема.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Во селото имало неколку чифлици, кои на самиот крај на турската власт биле во посед на Мамут-бег, Даут-бег, Фаик-бег, Ваќи, Сулејман, Зеќир Шукрија, Муфтија и други, сите од Битола. По 1920 година, земјата не била купувана, а државата им доделила земјиште на новите доселеници.
По 1947 година, на селаните им останале само 200 хектари земја за обработување поради национализацијата.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Гнеотино живееле 300 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Гнеотино имало 360 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало со намалување на бројот на населението. Во 1961 година селото броело 274 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 73 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Гнеотино живееле 32 жители, сите Македонци.
Во 2008 година по неофицијални податоци во селото живееле 18 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 30 жители, сите Македонци.
Родови
Гнеотино е македонско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1953 година родови во селото се:
Иселеништво
Се знае за следниве иселеници од селото: Гарагаџиња (5 к.) живеат во Дихово; Атанасоски (1 к.), живеат во Кравари; Димовци (2 к.) и Секулоски (1 к.), живеат во Биљаник. Од родот Мијовци има иселеници во Битола. Од родот Талевци има иселеници, по едно семејство во Биљаник и Битола.
Бројот на иселеници од селото изнесува над 250 жители. Иселеничкиот бран се засилил по 1960-тите. Најмногу се иселени во Битола и во прекуокеанските земји.
Самоуправа и политика
Во век, Гнеотино било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Новаци, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел на некогашната Општина Новаци.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Новаци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0162 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 32 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 33 гласачи.
Костум
Костимот е препознатлив стил на облекување на поединец или група, што ја рефлектира класата, полот, професијата, етничката припадност, националноста, активноста или пак епохата.
Терминот традиционално бил користен за да се опише типична соодветна облека за одредени активности, како што се костуми за јавање, костими за пливање, костуми за танцување или пак вечерна носија. Соодветната и прифатлива носија е предмет на промени во модата и локалните културни норми.
""Но, самурот се носи повеќе во вагони, обложени со вистинска тантела над сатен од слонова коска, и се носи преку костумот, погоден за попладневен прием." „Писмо на жена од Лондон“ (23 November 1899)."
Оваа општа употреба постепено се заменила со термините „фустан“, „облека“ и „наметки“, а употребата на „костуми“ станала поограничена на необична или застарена облека, што е наменета да предизвика промена во идентитетот, како што се театарски костуми, василичарски, костуми за први април итн.
Етимологија
Зборот костим потекнува од истиот италијански збор, наследен преку француски, што значи мода или обичај.
Национална носија
Националната носија или регионалната носија изразуваат локален (или прогонет) идентитет и ги истакнуваат уникатните атрибути на културата. Тие честопати се извор на национална гордост. Примерите вклучуваат шкотски килт или јапонско кимоно.
Во Бутан постои традиционален национален фустан пропишан за мажи и жени, вклучувајќи ја и монархијата. Овие се во мода илјадници години и се развиле во карактеристичен стил на облекување. Фустанот што го носат мажите е познат како „Го“, кој е наметка што се носи до коленото и е прицврстена на половината со каиш наречен „Кера“. Предниот дел од фустанот, кој се формира како торбичка, во старите денови се користел за да се чуваат корпи со храна или кама, но денес се користи за чување мобилен телефон, како чанта и за собирање оревчиња наречени Дома. Фустанот што го носат жените се состои од три парчиња познати како „Кира“, „Тего“ и „Вонју“. Долгиот фустан кој се протега до глуждот е Кира. Јакната што се носи над ова е Тего, која е обложена со Вонју, внатрешната јакна. Сепак, воколку се оди во посета на Ѕонг или манастир, мажите носат долг шал или палто, наречен „Кабни“, преку рамото, во бои соодветни на нивните редови. Жените, исто така, носат шалови или столпчиња наречени „Рачус“, направени од сирова свила со везови, преку рамото, што не укажуваат на нивниот ранг.
Театарски костум
Костумот честопати се однесува на одреден стил на облека што се носи за да се прикаже носителот како лик во театарска претстава на сцена или во филм или телевизија. Во комбинација со другите аспекти на сценографијата, театарските костими можат да им помогнат на глумците да ги прикажат ликовите и нивните контексти, како и да комуницираат информации за историскиот период/ера, географската локација и времето на денот, сезоната или времето на театарската претстава. Некои стилизирани театарски носии, како Арлекин во Комедија дел арте, доведуваат до крајност еден аспект на карактерот.
Конструкција на костуми
Костимограф е израз што се користи за лице кое ги конструира и/или ги менува костумите. Костимографот е одговорен за преземање на дводимензионалната скица и нејзино преведување за да создаде облека што наликува на онаа на дизајнерот. За техничарот е важно да ги има предвид идеите на дизајнерот при градењето на облеката.
Драпење и сечење
Драпењето е уметност за манипулирање со ткаенината со помош на иглички и рачно шиење, за да се создаде структура на едно тело. Ова обично се прави на кукла за да се добие соодветна форма за изведувачот. Сечењето е чин на поставување ткаенина на рамна површина, со употреба на ножици за сечење и следење на моделот. Овие парчиња се составуваат за да се создаде конечен костум.
Дизајнер на костуми
Работата на костимографот е да дизајнира и создава концепт за костимите за претставата.
Костимограф
Работата на костимографот е да ги конструира и да ги моделира костумите за претставата.
Шапкари
Шапкарниците исто така познат како изработувачи на шапки се производителите на капи и шапки.
Верски фестивали
Носењето костуми е важен дел од празниците развиени од религиозни фестивали како Марди Грас (пред католички Велигден) и Ноќта на вештерките, Костимите на Марди Грас обично имаат форма на шеговити и други ликови од фантазија; костумите на Ноќта на вештерките традиционално имаат форма на натприродни суштества како духови, вампири, икони од поп-културата и ангели. Во модерното време. Божиќните носии обично прикажуваат ликови како Дедо Мраз (измислен по Свети Никола). Во Австралија, Велика Британија и САД, популарна е американската верзија на костум и брада од Дедо Мраз; во Холандија, вообичаен е костумот на Цварте Пјет. Велигденските носии се поврзани со велигденското зајаче или други животински носии.