cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Симеон Шутев
Животопис
Шутев е роден во Штип на 21 ноември 1942 година. Уште како мал му пристапил на боречкиот клуб Балканец и за кратко време се нашол во составот на тогашната југословенска репрезентација во борење-слободен стил и во 1968 година заминал на Олимписките игри во Мексико Сити. На неа се пласирал од шестото до деветтото место. Тогаш загубил од еден Турски борач и од еден Бугарин, кои во неговата категорија подоцна станале и светски шампиони. Причина за несупехот делумно е и во тоа што настапил во повисоката категорија, до 57 килограми, наместо во неговата. По Олимпијадата, Шутев ја продолжил клупската кариера во Гавриловиќ од Петриња и Железничар од Белград, каде што, истовремено, ја посетувал и тренерската школа. Првиот медал за Македонија Шутев го донел од Балканијадата во Атина. Со победата над тогашниот актуелен балкански шампион, Романецот Кристеа, Шутев се закитил со бронза. По завршувањето на боречката кариера бил и тренер во Балканец. Покрај борењето, тој бил и спортски риболовец. Биле и добар пливач и гимнастичар. Бил и боречки судија. Последните години од животот ги поминал во Куманово, каде и починал на 8 август 2015 година. почива во родниот Штип.
NGC 7087
NGC 7087 — спирална галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7087 се споменува и како ESO 343-8, MCG -7-44-25, AM 2131-410, IRAS 21314-4102.
Откривање
Објектот е откриен на 4 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7087 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 7087 има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 34 м 33,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -40° 49' 6"". Положбениот агол на објектот е во износ од 39°.
Други поделби
Проучување на NGC 7087 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66988. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 413; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7984. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Free Creek
Free Creek — поранешна група составена од многу меѓународни, прочуени музички изведувачи, меѓу кои и Ерик Клептон, Џеф Бек, Кејт Емерсон, Мич Мичел и Линда Ронстед, кои снимиле еден албум во 1969 г.
Алексиј III Ангел
Алексиј III Ангел (грчки: Αλέξιος Γ' Άγγελος, о. 1153 - 1211) — византиски цар од династијата Ангели кој владеел од 1195 до 1203 година. Член на проширеното царско семејство, Алексиј дошол на престолот по соборувањето на неговиот брат во 1195 г. Најзначајниот настан од неговото владеење бил нападот на крстоносците врз Цариград во 1203 г., во име на Алексиј IV Ангел. Алексиј III ја презел одбраната на градот, кој лошо ја предводел, и потоа избегал од градот во ноќта со една од неговите три ќерки. Од Едрене, и потоа Мосинопол, тој неуспешно се обидел да ги собере неговите приврзаници, при што само завршил како заробеник на маркизот Бонифациј Монфератски. Тој бил даден на откуп, пратен во Мала Азија каде водел заговор против неговиот зет Теодор Ласкарис, но тој на крајот бил уапсен и ги поминал неговите последни денови затворен во манастирот Хијакинтос во Никеја, каде починал.
Доаѓање на власт
Сметајќи на унгарската поддршка Исак II на чело на силна војска тргнал во нов поход против Бугарите, но на 8 април 1195 г. неговиот постар брат Алексиј III го симнал од престолот и наредил да го ослепат.
Општи одлики
Алексиј III бил типичен производ на ова време на опаѓање. Крајното властољубие се споило во него со кукавичката слабост. Како да сакал да ги карикира големите владетели од династијата Комнини овој суетен слабак се нарекувал Комнин, зошти името Ангел не му се чинело доволно отмено. Византиското царство, коешто во времето на Исак II, иако слабо и нездраво, донекаде ги одржувало своите позиции, сега ја загубило последната отпорна моќ. Од година во година се појасно се манифестирало неговото внатрешно опаѓање, а и во надворешната политика, пресвртот од 1195 г. имал далекусежни последици.
Односите со Србија
Особени последици имала промената на византискиот престол за односите на Византија и Србите. Фактот што тестот на Стефан Неманиќ станал цар, секако влијаел на промената на владата во Србија, каде што наскоро после тоа власта ја презел царевиот зет, севастократорот Стефан. На 25 март 1196 г. Немања се откажал од престолот во полза на Стефан и како калуѓер се повлекол во Студеница, а потоа му се придружил на својот најмлад син Сава на Света Гора.
Можело да се очекува дека Стефановата влада ќе отвори нова ера на византиското влијание во Србија. Но до тоа не дошло бидејќи слабата византиска влада не умеела да ја искористи поволната ситуација. Одлучувачкото во Рашка, како и во Босна, веќе во наредните години добила моќната римска курија и нејзиниот експонент Унгарија. Вукан, најстариот син на Немања, којшто морал да се задоволи со Зета и поради тоа се чувствувал запоставен, се кренал против брата си потпирајќи се на унгарската и римската курија. Не верувајќи во помошта на Византија, Стефан исто така побарал спас во спогодбата со Рим. На Цариград толку малку сметал што дури ја испадил својата сопруга, Византијка. Меѓутоа, Вукан го надитрил. Со помош на Унгарите го симнал од престолот и ја презел власта откако ја признал надмоќта на папата и суверенитетот на Унгарија (1202 г.). Навистина, Стефан наскоро го повратил престолот но не со византиска туку со бугарска помош. Настаните во Србија посебно јано покажуваат колку нагло опаѓала византиската моќ. Во 1195 г. Византија сè уште можела да влијае на промените на српскиот престол, а неколку години подоцна таа конечно испаднала од играта, препуштајќи ја Србија на римско-унгарското влијание.
Борбите против Бугарите
Борбата против Бугарите, Алексиј III се обидел да ја избегне со преговори, но до спогодба не дошло, бидејќи бугарските барања се чинеле прекумерни. Војната одново избила и за Византија имала неповолен пресврт. На двапати, во 1195 г. и во 1196 г. Бугарите ја опустошиле серската област, ја поразиле византиската војска и го заробиле нејзиниот заповедник, севастократорот Исак Комнин. Заслепена од своето славно минато, но слаба и неспособна, Византија не умеела ниту да се спогоди со непријателот, ниту со него да стапи во отворена борба. И преостанал уште еден пат: поддржувањето на опозицијата во непријателската земја. Во 1196 г. Асен паднал како жртва на заговор на болјарите. Меѓутоа, неговиот убиец, болјарот Иванко, не успеал да се одржи на власт, зошто помошта која ја очекувал од Византија не стигнала подари бунтот во византиската војска. Морал да бега во Цариград и местото да му го отстапи на Петар којшто влегол во Трново и зазел царскиот престол. Но не поминал ни една година откако и Петар бил убиен.
Иванко во Цариград бил дочекан со почести, бил поставен за намесник во Пловдив а потоа дури и за заповедник на царската војска во војната со Бугарија. Меѓутоа, итриот бугарски болјар, кому Алексиј III му ја доверил судбината на византиско-бугарската борба, наскоро се одметнал од Византија и завладеал во областа на Родопите. Распаѓањето на Царството продолжувало. Во Македонија, војводата Добромир Хрс уште од порано загосподарил со струмската област, а потоа го проширил своето подрачје сè до Вардар, зацврстувајќи се во тешко пристапниот Просек. Византија се обидела со него да се спогоди, дури му ја дала царевата ќерка за жена, но наскоро морала и против него да крене оружје. Потпирајќи се врз Бугарското Царство, Хрс ги започнал непријателствата, ги освоил Прилеп и Битола, а потоа продрел низ цела Грција, заедно со својот тест, византискиот проспатор Мануил Камиц, којшто привремено завладеал со Тесалија. Својот бивш пријател, Иванко, Византијците најпосле го фатиел на измама и после тоа неговата област и припаднала одново на Византија. Меѓутоа, долгите и променливи борби со Добромир Хрс завршиле со тоа што неговите територии му припаднале на царот Калојан и на тој начин голем дел од Македонија дошол под власта на Бугарија.
Во времето на Калојан (1197 г.-1207 г.) новото Бугарско Царство го доживеало својот бурен подем. Тоа станало еден од најважните чинители на Балканот и во повеќе ситуации пресудно влијаело врз развојот на целото околно подрачје. На своето царство, кое се афирмирало во борбата против Византија, Калојан му обезбедил правно признавање од Рим. Асеновото крунисување, коешто го извршил бугарскиот архиепископ во Трново, не давало доволна правна основа. Вистинско крунисување имале само два светски центра, Рим и Цариград, и полноважна била само круната испратена од Рим или Цариград. Не е чудно што Калојан му се обратил на Рим, а не на ослабената и непријателска Византија. Така, пред паѓањето на Цариград, не само Србија, туку и Бугарија потпаднала под влијанието на Рим. По долги преговори Калојан ја признал папината надмоќ. Главниот чин бил извршен дури по византискиот слом. На 7 ноември 1204 г. легатот на папата Инокентиј III го поставил бугарскиот архиепископ Василиј за примас на Бугарија, а утредента го крунисал Калојан со кралска круна.
Ситуацијата со Светото Римско Царство и папата
Византија трпела сè поголеми неуспеси на Балканот затоа што била изложена на се посилен притисок од Запад. Најтешки грижи и задавале со години освојувачките стрежеми на германскиот цар Хенрик VI. Оженет со сицилијанската престолонаследничка Констанца, Хенрик VI по смртта на Барбароса го наследил и него и норманскиот крал Вилхелм II (умрел во 1189 г.). Отпорот на Сицилија којшто се концентрирал околу Вилхелмовиот внук Танкред, со поддршка на римската курија и на Византија, се распаднал по смртта на Танкред и на Рождество Христово (Коледа) 1194 г. Хенрик ја примил во Палермо сицилијанската кралска круна. Спојувањето на Сицилија со германското царство им дало силен потстрек на Хенриковите стремежи за светско владеење, а Византија, неговата главна цел, ја ставило пред најголемата опасност. Како наследник на Вилхелм II, Хенрик барал Византија да му ја отстапи целата област од Драч до Солун, којашто Норманите ја освоиле и потоа повторно ја загубиле во 1185 г., да му плати голем данок и да учествува со својата флота во престојната крстоносна војна.
Со промената на византискиот престол во 1195 г. ситуацијата уште повеќе се заострила. Оженувајќи го својот брат Филип со ќерката на Исак II, Ирина, Хенрик VI ги истакнал династичките претензии на цариградскиот престол и истапил против узурпаторот Алексиј III како Исаков одмаздник и покровител на семејството на неправично симнатиот и ослепен цар. Заплашената византиска влада правела најголеми напори да го задоволи германскиот цар и се обврзала на огромен годишен данок од шеснаесет центенарии злато. Во сите провинции на Византиското царство бил вовен особениот "аламански данок". Меѓутоа, и покрај крајните напрегања на и без тоа преоптоварената земја, договорената сума не можела да биде собрана. Византиската влада се решила да го собере и накитот од царските гробови во црквата на св. Апостоли само за да му одоброволи на својот надмоќен противник. Всушност, единствено на интервенцијата на папата, требало Византија да и заблагодари што Хенрик VI воопшто се впуштал во преговори и што засега се задоволувал со уценување и понижување на својот немоќен непријател, зошто папата инсистирал германскиот цар, наместо освојувачка војна против Византија, да преземе крстоносен поход против неверниците во Светата земја. Остварувањето на германските стремежи за светско владеење, коешто на Византија и се заканувало со уништување, неминовно би ја довело римската црква во подредена положба спрема германскиот цар, и затоа папата се заземал за шизматичкото Византиско царство. Се работело, сепак, само за одлагање. Византија била од сите страни приклештена: кипарскиот крал Амалрих и малоерменскиот крал Лав го признале германскиот цар за свој суверен. Но пред да дојде до кобниот удар, Хенрик VI, во септември 1197 г., ненајдено умрел.
Ослободувањето од аламанскиот данок во Византија предизвикало бура од радост, а кутриот цар Алексиј, кој до неодамна на германскиот цар му плаќал данок симнувајќи го накитот од гробовите на своите претходници, сметал дека дошол мигот од своја страна да ги истакне претензиите за светско владеење и по примерот на великите Комнини да му помуди на папата сојуз меѓу единствената христијанска црква и единственото христијанско царство. Меѓутоа, нападот на Запад над ослабената Византија со смртта на Хенрик бил само одложен. Смртоносниот удар дошол од друга страна и тоа веќе по неколку години.
Западната империја се распаднала непосредно по Хенриковата смрт. Италија се ослободила германската власт, а во Германија дошло до борби меѓу Хенриковиот брат Филип Швапски и Отон Брауншвајски. Превласта на германскиот цар ја заменила превласта на големиот папа Инокентиј III и со самото тоа во прв план избила идејата за нова крстоносна војна. На папата не му било важно Византија да биде освоена со оружена сила, туку таа да му се потчини на Рим по пат на унија и заедно со западните христијани да учествува во крстоносната војна.
Четвртата крстоносна војна
Покрај Инокентиј III, духовниот двигател на новата крстоносна војна, во средиштето на претстојната акција стоела, доминирајќи во целиот потфат, моќната фигура на венецијанскиот дужд Енрико Дандоло, чија цел била да ги сврти западните сили против Византија. Овој голем и смел, и мошне трезвен политичар, целосно рамнодушен спрема идејата за крстоносната војна како таква, во уништувањето на Византија го здогледал предусловот за трајно господство на Венецијанската република на Исток. Навистина, уште во времето на Алексиј I, Венецијанците уживале во византиските земји и во водите на вонредни повластувања коишто ги задржале и низ целиот XII век. Но честите обиди на Византијците да се ослободат од своите обврски и повремените антивенецијански испади во Цариград, создавале чувство на постојана несигурност. Венецијанската република морала да биде на штрек, при секоја промена на владата во Цариград одново да инсистира на признавање на своите привилегии, а често да ги брани своите права и со оружје. Покрај тоа Венецијанците имале опасни конкуренти во Џенова и Пиза, на кои Византија, исто така, им доделила значајни привилегии со желба да создаде извесна противтежа на венецијанската превласт. Сè додека во Цариград би постоела византиска влада, Венецијанците не можеле да бидат сигурни дека нивната доминантна положба во целост ќе се одржи. Единствено сигурно решение било урнувањето на Византиското царство. Крстоносната војна за тоа пружала најдобра прилика и големиот венецијански дужд наумил овој крстоносен поход да го претвори во освојувачка војна против Византија. Допуштајќи им на Венецијанците да им ја одземат превласта на море, Византијците сега се нашле пред опасноста да го загубат и своето царство.
За да се објасни зошто Четвртата крстоносна војна била свртена против Византија во историската наука се изнесувани многубројни теории и хипотези. Всушност во овој настан нема ништо загадочно туку била неизбежна последица на претходниот развој. Од времето на црковниот расцеп, а особено од почетокот на крстоносните војни, антивизантиското расположение на Запад постојано растело. Агресивната политика на Мануил во Италија и нагласениот Андроников антилатински став во тоа антивизантиско расположение дале нова острина, а очевидната слабост на Византиското царство во времето на Ангели наведувала на мислата за негово освојување. Со таа мисла, впрочем, се носеле уште Роберт Гвискард и неговиот син Боемунд, а при Втората крстоносна војна таа се јавила и во околината на Луј VII. Во времето на крстоносната војна на Фридрих Барбароса за малку не допло до нејзино остварување. Наследникот на Фридрих Барбароса и на норманските кралеви, Хенрих VI, заземањето на Цариград го ставил во средиштето на своите освојувачки планови. А кога сега Венецијанците ги ставиле на вага своите трговски интереси и политичките аспирации, мислата за освојување на Цариград станала стварност. На тој начин крстоносната војна се претворила на крајот во орудие на освојувачката политика и се свртела против христијанска Византија. Стекот на околностите го олеснил ова свртување и сторил крстоносците, покрај волјата на папата, да се стават во служба на венецијанските интереси.
Крстоносците се собрале во Венеција за на венецијанските бродови да отпловат за Египет. Но, бидејќи немале доволно средства да ја платат возарината, тие го прифатиле предлогот на дуждот наместо тоа, да ги помогнат Венецијанците при освојувањето на Задар, којшто паднал под власта на унгарскиот крал. Така дошло до првото свртување на крстоносците од нивната цел. По првото дошло и второто свртување на крстоносната војна, предизвикано со доаѓањето на принцот Алексиј Ангел, синот на царот Исак II. Младиот Алексиј успеал да побегне од занданата во која бил затворен со својот ослепен татко. Барајќи помош тој тргнал на Запад и по состанокот со Инокентиј III којшто не вродил плод стигнал на дворот на својот зет - Филип Швапски. Филип со задоволство ги поддржал претензиите на својот шура за цариградскиот престол. Спречен од внатрешните тешкотии самиот да стапи во акција тој им се обратил на Венецијанците и на крстоносците повикувајќи ги да го вратат на престолот Исак II и неговиот син. Овој повик на венецијанскиот дужд му дошол како порачан, а и водачот на крстоносците, Бонифациј Монфератски, кој имал силни семејни врски на Исток, со задоволство ја прифатил приликата да се вмеша во византиските работи. Додека крстоносците зимувале во освоениот Задар, им стигнале пратеници од германскиот крал и неговиот штитеник, па дошло до спогодба која двете страни ја посакувале. Дарежлив како и секој претендент Алексиј IV им ветил на крстоносците и на Венецијанците огромни суми пари, дал до знаење, за да го одоброволи папата, изгледно склучување црковна унија и се обврзал дека по враќањето на византискиот престол со сите средства ќе ја потпомага крстоносната војна. Речиси сите крстоносци тргнале со Дандоло и Бонифациј Монфератски. Искушението било големо, совеста можела да биде мирна бидејќи крстоносната војна, по походот на Цариград, ќе продолжела и тоа со зголемени средства кои ги ветил византискиот претендент. Алексиј IV им се придружил на крстоносците уште во Задар. Во мај 1202 г. на Крф меѓу него и крстоносците, бил потпишан договор, така што веќе на 24 јуни флотата на крстоносците стигнала пред византиската престолнина, пред „царицата на сите градови“.
Откако крстоносците ја зазеле Галата и го пробиле синџирот што го затворал влезот во Златен Рог, бродовите на крстоносците продреле во цариградското пристаниште и тогаш од копно и од море започнал јуриш на градските бедеми. Иако византиската посада пружила силен отпор, на 17 јули 1203 г. Цариград паднал во рацете на крстоносците. Кутриот цар Алексиј III побегнал однесувајќи го со себе државното богатство. Слепиот Исак II повторно бил кренат на престолот, а како совладетел царска круна добил и неговиот син Алексиј IV, штитеникот на крстоносците.
Црква „Св. Никола“ - Псача
'''Црква „Св. Никола“ - Псача''' — средновековна македонска православна манастирска црква на Псачкиот манастир, којшто се наоѓа во селото Псача во околината на Крива Паланка.
Местоположба
На 3 километри од магистралниот пат што води од Куманово до Крива Паланка, високо над самото село Псача, во живописната дабова и багремова шума на подножјето на Осогово сместена е црквата посветена на Свети Никола Чудотворец. До црквата води афалтиран пат, кој се одвојува десно од магистралниот пат веднаш после мостот на Крива Река на влезот на селото Псача. Пред манастирот има убава ливада со неколку доста стари дабови дрвја од каде што се пружа прекрасна панорамска глетка на котлината и полето Славиште. Во дворот на самата црква се наоѓаат стари селски гробишта.
Историја
Историските податоци се оскудни, но се смета дека е изградена во 1354 година. Црквата, како и нејзиниот ктитор властелинот Влатко со неговиот татко кнезот Пасхач се спомнуваат во една повелба издадена на 25 март 1358 година со која им било одобрено црквата да ја приложат на светогорскиот манастир Хиландар. Врз основа на оваа повелба како зачуваните портрети на фрескоживописот на јужниот ѕид во црквата може да се заклучи дека севастократорот Влатко и неговиот татко кнезот Паскач се ктитори на црквата. Најверојатно, од името на кнезот Пасхач потекнува и името на селото Псача. Над западната влезна врата во црквата некогаш постоел натпис за кој се претпоставува дека бил уништен во 1876 година поради тоа што во него се спомнувале кралевите Урош и Волкашин. Портретите на овие владетели се претставени на северниот ѕид, но натписите што се наоѓале до нив исто така биле уништени.
Градба
Црквата е ѕидана од приделкани блокови, камен песочник и хоризонтални редови тули. Во основата има облик на впишан крст во правоаголен простор. Над централниот дел на наосот имало купола, којашто подоцна се урнала. Куполата изградена над просторот на припратата е зачувана и таа лежи врз квадратна основа, којашто се опира на два кадратни столба и надва ѕидни пиластра. Олтарната апсида од надворешната страна е тристрана. Сите фасади се богато профилирани и украсени со шари изведени во керамопластика.
Живопис
Во внатрешноста на црквата е зачуван фрескоживопис со високи ликовни вредности. . Имињата на зографите не се познати, но насликаните портрети на семејството на ктиторите третирани со голема доза на реалност покажуваат дека непознатиот зограф спаѓал во редот на талентираните и реномирани творци. Колоритот со овонредни нијанси на сино, бело и црвено ја покажува големата умешност и знаење на непознатиот псачки зограф. Покрај крупниот портрет на семејството на ктиторот на кој се прикажани кнезот Пасхач, кнегината Озра, севастократорот Влатко, неговата сопруга Владислава и синот Стефан, зачувани се и неколку значајни композиции меѓу кои Успението на Пресвета Богородица, сцени од животот на Свети Никола, Богородица со Христа и други.
Лог (Крањска Гора)
Лог (словенечки: Log) — населба во Општина Крањска Гора во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Џамија (Долно Маало во Жировница)
Џамија во Долно Маало во Жировница — џамија која се наоѓа во Долно Маало во долнореканското село Жировница.
Архитектура
Градбата има квадратна основа и пирамидален кров. На нејзините ѕидови има повеќе залачени прозорци. Џамијата во целост е обоена во бела боја и е покриена со ќерамиди.
Космос-1242
Космос-1242 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 27 јануари 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 2500 килограми. Космос-1242 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 653 км, а најмалото на 625.
NGC 4770
NGC 4770 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4770 се споменува и како MCG -1-33-40.
Откривање
Објектот е откриен на 25 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4770 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4770 има привидни димензии од 1,5' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 53 м 32,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -9° 32' 28"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 4770 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43804. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5535. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Шонда Рајмс
Шонда Рајмс — сценарист, режисер и продуцент. Таа е најдобро позната по тоа дека е творецот и еден од извршните продуценти на хит серијата Вовед во анатомија и нејзиниот спин-оф Приватна пракса. Во мај 2007, таа беше именувана како една од Time 100 луѓе кои помогнаа да се обликува светот.
Вовед во анатомија
Шонда Рајмс е творец и извршен продуцент на хит серијата Вовед во анатомија како и сценарист покрај големиот број на сценаристи. Серијата се работи за животот на младата стажистка Мередит Греј (Елен Помпео) која е протагонистот на серијата. Серијата има доста голем глумечки тим меѓу кои останатите стажисти со кои Мередит работи, нивната менторка, шефот на хирургија Ричард Вебер (Џејмс Пикенс Џуниор) кој има бурно минато со нејзината мајка, неврохирургот Дерек Шепард (Патрик Демпси) љубовниот интерес на Мередит и кардиоторакалниот хирург Престон Бурк (Исаија Вашингтон). Подоцна на глумечката екипа и се придружува мистериозната жена на Дерек Шепард, Адисон Монтгомери (Кејт Волш), вечната ривалка на Престон Ерика Хан (Брук Смит), преатрактивниот пластичен хирург Марк Слоун (Ерик Дејн), несигурната ортопетка Кели Торес (Сара Рамирез) и полусестрата на Мередит Лекси Греј (Чајлер Леигј).
Приватна пракса
Приватна пракса е серија исто така создадена од Шонда Рајмс. Во Вовед во анатомија главен лик е Мередит Греј таа се вљубува во Дерек Шепард сè додека не се појави жената на Дерек Адисон која тој ја фатил како го изневерува со неговиот најдобар пријател и ја оставил. Таа решава да му се врати на Дерек и останува во Сиетл. Марк човекот со кој го изневерила Дерек се враќа во Сиетл и ја обновува врската со Адисон. Но покрај се Адисон минува низ се и сешто и се и доаѓа преку глава сè додека не реши да оди во Лос Анџелес и да започне ново поглавје во нејзиниот живот. Адисон едноставно си оди од Вовед во анатомија сè додека Шонда не реши всушност да го покаже животот на Адисон во Лос Анџелес и ја создава серијата Приватна пракса, која се работи за Адисон и нејзините пријатели од факултет и таму го запознава мажот на нејзиниот живот. Оваа серија се покажа добро не толку добро како Вовед во анатомија но доволно добро да издржи да се емитува. Нејзината прва сезона е прекината поради штрајкот на сценаристите а втората сезона започна на први октомври оваа година.
Теквондо на Летните олимписки игри 2012 – до 68 кг за мажи
Формат на натпреварување
Главната ждребка се состои од едноставен елиминационен турнир, кулминирајќи во натпревар за златен медал. На натпреварите во теквондо се доделуваат два бронзени медали. За утврдување на освојувачите на бронзените медали се користи репасаж. Секој натпреварувач кој загубил од еден од двата финалисти се натпреварува во репасажот, кој претставува елиминационен турнир. Поразените во полуфиналето се соочуваат со натпреварувачите кои загубиле од финалистите во елиминационата рунда и во четвртфиналето.
Распоред
Сите саатници се по Британско летно време (UTC+1)
Резултати
На 13 јули 2012 година, Светската Теквондо Федерација ја објавила првичната ждребка која ги вклучувала осумте носители во натпреварувањето. Ждребката со останатите натпреварувачи била извлечена на 6 август 2012.
Репасаж
Секој натпреварувач кој загубил од еден од двата финалисти се натпреварува во репасажот, кој претставува елиминационен турнир. Поразените во полуфиналето се соочуваат со натпреварувачите кои загубиле од финалистите во елиминационата рунда и во четвртфиналето.
Читван (национален парк)
Читван е првиот национален парк во Непал. Основан е во 1973 година и добил статус на Светско културно наследство во 1984 година. Зафаќа површина од 952.63 km2 и се наоѓа во суптропските Внатрешни Терајски долини на југоцентрален Непал во областите Навалпур, Параси, Читван и Макванпур. Со надморска височина од околу 100 m во долините на реките до 815 m до Ридовите Чурија. На север и запад од заштитеното подрачје, речниот систем Нарајани-Рапти формира природна граница за човечките населби. Во непосредна близина на источно од националниот парк Читван е националниот парк Парса, а на југ е соседниот национален парк на индискиот резерват тигри Валмики. Кохерентното заштитено подрачје од 2.075 км2 (801 квадратни милји) ја претставува единицата за заштита на тигри (TCU) Читван-Парса-Валмики, која зафаќа огромен блок од алувијални пасишта и суптропски влажни листопадни површини од 3.549 км2 (1.370 квадратни милји).
Масакр во виа деи Георгофили
Масакрот во виа деи Георгофили (италијански: Strage di via dei Georgofili) бил терористички напад извршен од сицилијанската мафија многу рано наутро на 27 мај 1993 година пред Уфици во Фиренца, Италија.
Бомбашкиот напад во виа деи Георгофили бил извршен со Фиат Фиорино полн со експлозиви, паркиран во близина на Торе деи Пулчи, помеѓу музејот Уфици и реката Арно. Од големата експлозија загинале пет лица: Анџела Фиме (36 години), вработена и чуварка во Академијата; нејзиниот сопруг Фабрицио Ненчиони (39 години), полицаец; нивните ќерки Катерина Ненчиони (50 дена); и Надија Ненчиони (девет години); и Дарио Каполикио (22 години), помлад студент по архитектура. Во експлозијата биле повредени уште 48 лица. Кулата и другите згради биле уништени, а други оштетени, вклучително и галеријата Уфици, каде три слики биле тешко оштетени или уништени, вклучувајќи го и Обожувањето на овчарите (1620) од Жерар ван Хонтхорст (подоцна делумно обновен).
Откако во јануари 1993 година бил фатен шефот на мафијата Корлеонези, Салваторе Рина, мафијата започнала кампања за бомбардирање на италијанското културно наследство. Бројни терористички напади, вклучувајќи го и овој, биле наредени како предупредување до нејзините членови да не сведочат на државата, но и како одговор на италијанската држава да го отфрли затворскиот режим од член 41-бис.
Во јуни 1998 година, пентито Гаспаре Спатуца добил доживотен затвор во врска со бомбашкиот напад.
Во 2000 година, Риина, Џузепе Гравијано, Леолука Багарела и Бернардо Провенцано биле осудени на доживотен затвор поради нарачување на масакрот.
Млада жена во сино
Млада жена во сино ― цртеж на францускиот уметник Едгар Дега, создаден во 1884 година. Во моментов се наоѓа во постојаната збирка во Музејот на уметност Индијанаполис.
Опис
Темата се чини дека е млада продавачка, забележана во парижанска продавница за капи. Таа се гледа одозгора и одзади, а грбот и е затегнат и правилен. Нејзината коса е врзана во тесна пунџа на долниот дел на главата, а нејзините исправени шишки се над очите. Нејзината јакна е темносина и е насочувачка точка на цртежот. Изгледа нетрпеливо, рацете прекрстени и носот горе во воздухот и се чини дека е внесена во себе, не обрнувајќи многу малку внимание на клиентите околу неа.
Историска информација
Според Мери Касат, штитеничката и пријателка на Дега, Дега често ја замолувал да му позира откако одел со неа кај шивачката или во мелницата. Често ја замолувал да преземе улога или став што го видел додека бил надвор со неа, особено ако позирањето било тешко. Ова го одделило Дега од другите импресионисти од тоа време, бидејќи работата во студио е дефинитивно не спонтана. Неговиот фокус на ликот исто така бил одлучен да не го следи импресионистичкото училиште, задржувајќи ја неговата работа главно насочена на жените во парискиот живот.
Дега исто така сакаше да го оживее пастелот како уметнички облик; облик што паднал во мода во 19 век.
Аквизиција
„Млада жена во сино“ бил продаден на продажбата на имотот на Дега, дел 2, во декември 1918 година, по смртта на уметникот. Купена била од Галерија „Жорж Петит“, во Табело. Купена била од Музејот на уметност Индијанаполис во 1938 година, користејќи го фондот Делаван Смит.
Нектар
Нектар е слатка течност што ја излачуваат жлездите на цветните растенија. Тоа е хранлива состојка со помош на која растенијата ги привлекуваат пчелите и другите инсекти, за да го подобрат нивното опрашување. Во пчеларството нектарот што го собираат пчелите се користи во производството на мед.
Во старогрчката митологија, нектарот е име за пијалакот на боговите, посладок од медот, а кој заедно со амброзијата им овозможувал да ја задржат вечната младост.
Нектарот како тема во уметноста и во популарната култура
Нектарот се јавува како тема во бројни дела од уметноста и популарната култура, како:
Јавор
Јаворот е  на дрва од то сапунови (Sapindaceae). Опфаќа околу 113 видови, препознатливи по своите вкрстени листови, симетрично ослободени со цветови. Расте до височина од 35 метри, а распространет е во Средна, Западна и Јужна Европа, Северна Америка, Кавказ, северниот дел на Мала Азија и на Далечниот Исток.
Градба
Крошната му е широко заоблена, а дебелината на стеблото може да достигне и преку 1 метар и обично е кратко и обраснато со црвеникаво-кафеава кора која се лупи плочесто. Листовите се долги 8 - 16 см, широки, одозгоре темнозелени, а одоздола нешто посветли. Цветовите се жолтеникаво-зелени, во кратки висечки метлички. Цвета десет дена по пролистувањето во мај. Котиледоните му се јазичести, одозгора заоблени, одоздола клинести со паралелна надолжна нерватура.
Обично посадените видови се: сикамура, црвен јавор, шеќерен јавор и норвешки јавор кои растат во Северна Америка и Европа. Азиските видови од своите западни роднини се разликуваат по коренот. Некои се мали како џбунови, некои се зимзелени, а некои имаат сосема изобличени листови.
Употреба
Јаворот е извор на дрвена граѓа, особено сикамурата. Јаворите се важен извор на полен и нектар за пчелите во текот на рана пролет. Со векови луѓето го собирале слаткиот сок од јавор за изработка на сирупи и шеќери. Денес, освен за производство на мебел и подови, јаворот се користи и за производство на музички инструменти. Тоа е едно од најотпорните и најплеменити дрва, а неговата дискретно светла боја дава посебна елеганција и раскош на просторијата каде се наоѓа.
Листот на јаворот е симбол на Канада, и се наоѓа на нејзиното знаме.
Хорнбург (Волфенбител)
Се наоѓа на реката Илзе, притока на Окер. Во него се наоѓаат бројни историски вредни фахверк градби.
Историја
Замокот Хорнбург бил првпат споменат во декрет од 994 година како посед на Халберштатската епископија. Во 1005 година во него се родил папата Климент II. Тврдината сместена над градот служела за контрола на северната граница на епископијата и на трговските патишта од Халберштат до Брауншвајг и Хилдесхајм. Била уништена од Хајнрих Лавот во 1179 година во неговиот конфликт со епископот, сојузник на Фридрих I Барбароса, кој го обновил замокот.
Во 1528 година околната населба била прогласена за град од епископот на Халберштат, добивајќи пазарни права во 1552 година. Во исто време, Хорнбург, растејќи од одгледувањето на хмељ за производство на пиво, бил опкружен од градски бедеми со пет порти. Ансамблот на околу 400 ренесансни фахверк градби се појавиле по пожарот од 1512 година, кој ги уништил скоро сите градби во Хорнбург. Обновата на градот била спроведена по изгледот на Халберштат. Заедно со епископијата, Хорнбург станал протестантски во 1540 година. Парохиската црква се смета за една од првите лутерански соборни цркви во областа. Во текот на Триесетгодишната војна, Хорнбург бил окупиран од царскиот фелдмаршал Јохан фон Тили во 1626 година, но освоен од шведските трупи во 1630 година. Во 1645 година, шведската војска конечно го срамнила замокот. Денешната градба е обнова на приватна иницијатива од 1920-тите години.
Со секуларизацијата на епископијата во 1648 година, Хорнбург припаднал на изборните кнезови од Бранденбург и по Виенскиот конгрес од 1815 година, станал дел од пруската покраина Саксонија. Хорнбург останал пруски град до 1941 година, кога бил приклучен на Слободната Држава Брауншвајг со основањето на градот Залцгитер. Поради тоа, на крајот на Втората светска војна, Хорнбург се нашол во британската окупациска зона и подоцна станал дел од Западна Германија.
IC 1115
IC 1115 — галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1115 се споменува и како ESO 200-51.
Откривање
Објектот е откриен на 6 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1115 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. IC 1115 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 37 м 8,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -47° 26' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 122°.
Други поделби
Проучување на IC 1115 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13355.
The Dirty Mac
The Dirty Mac биле англиска супер група составена од Џон Ленон, Ерик Клептон, Кејт Ричардс и Мич Мичел, која Ленон ја составил за телевизиското снимање на „The Rolling Stones“ насловено како „The Rolling Stones Rock and Roll Circus“. Снимањето на 11 декември 1968, била првата јавна појава на Џон Ленон, како член на „The Beatles“, во која тој свири без својот бенд. „The Dirty Mac“ го снимиле препевод на Ленон од песната на „The Beatles“ „Yer Blues“, а потоа отишле да го поддржат Јоко Оно и виолинистот Ирви Гитлис за снимањето на песната наречена „Whole Lotta Yoko“.
Во 1996, албумот „The Rolling Stones Rock and Roll Circus“ бил преработен, односно додадено било видео од настанот. ДВД преработката била издадена во 2004.
564
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6072 и 6073 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5314 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4324 и 4325 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1317.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 564 година се протега во 3200 и 3201, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3260 и 3261 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1107. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 60 и 59 година пред хиџра.
Автомат (оружје)
Автомат е лесно огнено оружје, главно наменето за уништување жива сила.
Главна одлика му е можноста за рафална стрелба, комбинирана со мал габарит. Некои автомати имаат можност и за единечна стрелба.
За разлика од другите автоматски стрелачки оружја (митралез, автоматска пушка), употребува пиштолска муниција.
Лиза Верлиндер
Лиза Верлиндер (Lisa Werlinder; р. ) — шведска глумица и џез-музичарка.
Кариера
Родена е во Ваксала, Упсала.
Се школувала на Кралската шведска академија за музика во Стокхолм и на Театарската академија во Лулео помеѓу 1996 и 2000 година. По дипломирањето, таа веднаш била избрана да работи со Ингмар Бергман во Кралскиот драмски театар во Стокхолм, каде што оттогаш глуми во неколку продукции, последната како Корделија во Кралот Лир. Во 2000 година, таа го направила своето филмско деби како Људмила во трилер-филмот Хасел - Форгарна, а во истата година имала позначајна улога како борбената глумица Хелена во драмскиот филм Озборувања на Колин Натли и како виолинистката Елизабет во „Песна за Мартин“ од Бил Август. Во 2001 година, таа ја играла многу пофалената улога на Ненси во шведската ТВ серија Оливија Твист, шведска верзија на Оливер Твист. Во 2002-2003 година таа ја играла улогата на љубезната Џозефина во шведската многу популарна драмска серија Skeppsholmen.
Таа била во The Heritance од Пер Флај, номинирана за дански Оскар. Во 2005 година ја играла Ема во романтичната комедија Doubleshift. Во 2005 година, таа ја толкувала улогата на Кристина Мансон во шведската премиерна телевизиска серија Saltön. Таа, исто така, се појавила во филмот на Стивен Спилберг, Минхен (2005) и ја толкувала главната улога во филмот Сварта Нејликан заедно со Мајкл Никвист (2007). Верлиндер глумела и во норвешкиот трилер Торпедо од Тригве Алистер Дизен.
Гозд Мартуљек
Гозд Мартуљек (словенечки: Gozd Martuljek) — населба во Општина Крањска Гора во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Анели Хултен
Анели Марија Хултен (Anneli Hulthén; р. ) — шведска политичарка која е гувернер на Сканија од август 2016 година. Таа била пратеник во шведскиот парламент од 1986 до 1996 година и пратеник во Европскиот парламент од 1995 до 2002 година.
Како член на Социјалдемократите, таа била претседател на општина Гетеборг од 2009 до 2016 година.
Хултен ја освоила наградата политичар на Светскиот форум за претприемништво во Сингапур во 2011 година, за нејзината работа со Бизнис Регионот Гетеборг и нивните програми „Експедиција напред“, „Бизнис програма за итни случаи“ и „Бру хаус инкубатор“.
Кота Бару
Кота Бару (џави: كوت بهارو), е град во Малезија, кој е кралски и главен град на државата Келантан. Името на градот значи 'нов град' или 'нов замок/тврдина' на малајски. Градот се наоѓа на североисточниот дел на Пенинсулар Малезија, и лежи на устието на Келантанската Река на 6.13333°N, 102.25°W. Во 2005, градот имал население од 425.294, жители, што го прави најнаселенит град на источниот дел на Пенинсулар Малезија. најголемиот број на населението се муслимани.
Градот има убави плажи кој се познати по прекрасните бранови за сурфање.
Ханибал Луциќ
Ханибал Луциќ или Annibale Lucio (роден 1485 – ) — хрватски ренесансен поет.
Живот и дело
Ханибал Луциќ е богат човек од Хвар, припаѓал на аристократскиот круг, и бил високо школуван во Падова, Италија. Уште за време на студиите како сопствено кредо ја прифатил идејата дека светот е така создаден што со земјата треба да владее малубројниот благороднички слој и да го држи покорно далеку побројниот низок слој. Во основа, неговата идеологија била феудална.
Кога Ханибал Луциќ имал 30 години, на Хвар се случило народно востание, 1514-1515 година, со разорувачка сила. Ханибал Луциќ како и целото благородништво од Хвар, морал да избега пред налетот на бунтовниците кои уривале сè пред себе, и убивале благородници. Кога по две години се вратил на Хвар, морал да се зафати со обнова на својот имот и пространите лозја, чувствувајќи огромен бес кон таа маса народ која „нема ни рошка разум“, како што велел самиот. Бил голем пријател и соработник на Петар Хекторовиќ и околу нив се собирала цела генерација на приморски книжевници од она време. Одржувал врски и контактирал со сплитските колеги.
Во Падова Ханибал Луциќ почнал да се интересира за книжевноста, и до него доаѓа петрархистичката поезија, преку италијанскиот петрархист Бембо. Кога почнал да ги пишува своите песни „Песни разлике“ (разни песни), тој се сеќава на времето кога бил читател на италијанската поезија. Но, Ханибал Луциќ имал посебен талент, и во своето поестко интересирање ја вклучил народната поезија. Иако е благородник, кој народот го исмева и го смета за неук, тој го прифатил она што народот го создава, и на еден чудесен начин го вградил во својата поезија.
Во своето романтично-историско поетско искажување, под наслов „Робинка“, тој како автор исто така се потпира врз народната поезија, поточно тоа била некоја народна балада, подоцна изгубена и заборавена. Во песната се работи за една девојка која ја грабнале пиратите, а приказната е романтична затоа што од ропството ја ослободува јунакот кој има обележје на принц од бајките.
Творештвото на Ханибал Луциќ не е обемно, но во секој случај е дело кое на приморската книжевност од тоа време ѝ дава еден аристократски навев и префинетост.
Дворце
Дворце — село во Општина Сарај, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот северозападен дел на Скопската Котлина, во Жеденската Клисура, непосредно сместено на десната страна на реката Вардар. Се наоѓа во северниот дел на подрачјето на Општина Сарај, а чиј атар се допира со подрачјето на Општина Јегуновце. Селото е ридско, на надморска височина од 450 метри. Од градот Скопје е оддалечено 31 километар.
Во непосредна близина на селото поминува регионалниот пат 2234, кој го поврзува Скопје со Полог.
Дворце е мало село, кое се наоѓа на мала тераса во проширен дел на Жеденската Клисура, на десниот брег на Вардар. Во минатото, мештаните пиеле вода од три бунари и една чешма. Околу селото месностите се ниви и слаба шума.