cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Човекот од Бокстен
Локална легенда
Неколку дена по откривањето на откритието, локален фармер (Карл Андерсон) му кажал на Алберт Сендклеф за легендата што ја слушнал како дете. Двајца стари луѓе од Акула му кажале на татко му за човек кој регрутирал војници во областа. Го убиле селаните и го закопале во мочуриште. Почнуваше да прогонува доцна во ноќта, а за да го спречи тоа, му удираа столбови низ телото, а потоа прогонувањето престана. Колку што можеше да се сети на фармерот, тие го спомнаа мочуриштето на околу 10 милји од наодот, блиску до селото Накхале, иако признал дека сеќавањето би можело да го изгуби бидејќи растел во близина на тоа блато. Фармерот и Алберт Сандклеф отишле во Накхале и испрашале неколку постари луѓе во областа. Сепак, никој не ја препозна легендата.
Причина за смрт
Беше прашање на дискусија што всушност ја предизвикало смртта на човекот. Во јануари 2006 година, професор и доктор во Универзитетската болница Сахлгренска извршија „операција“ на пластичен модел на телото, врз основа на компјутерска томографија на телото. Како резултат на тоа, тие заклучиле дека тој прво бил погоден во долната вилица, потоа во десното уво и на крајот смртоносен удар понатаму кон задниот дел од главата.
Бозон
Бозон — вид основна честичка која претставува дел од симетрично составените квантни состојби. За нив важи Бозе-Ајнштајновата статистика. Бозоните се честички со цел спин, за разлика од фермионите кои имаат половен спин.
Човекот од Бокстен
Идентитетот
Изнесена е хипотеза дека лицето е Симон Гудмунди, деканот на Линшепингската епархија, кој починал на 12 мај 1491 година. Во неговата книга од 1998 година, Кој беше Бокстенсманен?, Оу Венерхолм резонираше дека името на Гудмунди одговара на она што може да се најде на иницијалите на она што може да биде микро штит. Исто така, веројатно е дека Гудмунди ја посетил областа. Работел со група која се обидела да ја прогласи за светица Екатерина од Вадстена. Едно од нејзините познати чуда се случило во соседното село. Шпекулациите беа дека тој бил убиен по наредба на Хеминг Гад (околу 1450–1520) за Гад да може да ја преземе функцијата декан на епархијата Линшепинг.
Бозон
Името го добиле според индискиот физичар Шатјендранат Бозе.
Човекот од Бокстен
Локација
Мочуриштето во кое е пронајден човекот е блиску до границата меѓу Химле и стотици Фаурас. Исто така е блиску до границата помеѓу парохиите Ролфсторп, Сибарп, Кеинге и Свартра. Стотиците беа одговорни за справување со убиствата, што значеше дека во овој случај може да има одредена конфузија околу точната стотина за да се справи со случајот, во корист на убиецот. Затоа се претпоставува дека убиецот(ите) имале добро локално познавање.
Бозон
Бозони се следниве честички:
Сите честички се или бозони или фермиони. Бозонот е носител на основните интеракции. За бозоните не важи Паулиевото начело, затоа може една квантна состојба да зазема повеќе бозони.
Бранкачо
Театро Бранкачо е познат и како Политеама Бранкачо, е театар и кино со 1.300 седишта лоцирани во Есквилино, Рим, Италија.
Свечено е отворен во 1916 година со името Театро Моргана, а од 1937 година исто така се користи и како кино. По неколку години опаѓање, театарот, е во сопственост на градот Рим, бил обновен и потоа повторно отворен во 1978 година.
Методија Симоновски
Методија Мирков Симоновски (Прилеп, ) — македонски етномузиколог и поет за деца.
Животопис
Симоновски е роден во Прилеп на 14 март 1927 година. Како виш стручен соработник на Институтот за фолклор „Марко Цепенков“ во Скопје работи од 1 декември 1950 до 31 декември 1965. Таму тој мелографирал голем број македонски народни песни и објавил неколку статии за македонскиот музички фолклор, за ориентализмите во тоналната градба во 1959, за рефрените во 1960, за терминологијата во 1961 и за народните верувања во 1962 година. Во 1963 година е добитник на наградата 13 Ноември за достигања од областа на уметноста.
Тарсис
Тарсис — голема вулканска висорамнина во близина на екваторот на западната полутопка на Марс. Регионот е дом на најголемите вулкани во Сончевиот Систем, вклучувајќи ги и трите огромни заштитни вулкани Арсија, Павонис и Аскреј, кои колективно се познати како Тарсисови Планини. Највисокиот вулкан на планетата, Олимп, често се поврзува со регионот Тарсис, но всушност се наоѓа на западниот раб на платото. Името Тарсис е грчко-латинска транслитерација на библискиот Тарсис, земјата на западниот крај на познатиот свет.
Место и големина
Тарсис може да има многу значења во зависност од историскиот и научниот контекст. Името вообичаено се користи во широка смисла за да претставува регион со големина на континент на аномално издигнат терен со центар јужно од екваторот околу географската должина 265°E. Наречен Тарсисова испакнатина, овој широк, издигнат регион доминира на западната полутопка на Марс и е најголемата топографска одлика на планетата, по глобалната дихотомија.
Тарсис нема формално дефинирани граници, така што е тешко да се дадат прецизни димензии за регионот. Во принцип, испакнатоста е околу 5.000 km во должина и до 7 км во висина (со исклучок на вулканите, кои имаат многу повисоки височини). Грубо се протега од Амазонската рамнина (215°E) на запад до Крисовата рамнина (300°E) на исток. Испакнатоста е малку издолжена во правец север-југ, течејќи од северните крила на планината Алба (околу 55 °) до јужната основа на висорамнините Таумазија (околу 43 ° С). Во зависност од тоа како е дефиниран регионот, Тарсис покрива 10–30 милиони km2, или до 25% од површината на Марс.
Подпровинции
Поголемиот регион на Тарсис се состои од неколку геолошки различни подпровинции со различна возраст и вулкано-тектонска историја. Поделбите дадени овде се неформални и може да се појават сите или делови од други формално именувани физиографски одлики и региони.
Тарсис е поделен на два широки издигнувања, северен и поголем јужен подем. Северното подигнување делумно се прекрива со ретки кратери, низински рамнини северно од границата на дихотомија. Во овој регион доминира планината Алба и нејзините екстензивни вулкански текови. Планината Алба е огромна, ниска вулканска конструкција која е единствена за Марс. Планината Алба е толку голема и топографски различна што речиси може да се третира како цела вулканска провинција сама по себе. Најстариот дел од северното издигнување се состои од широк топографски гребен што одговара на високо скршениот терен на Керанус. Гребенот е ориентиран север-југ. Исто така, сместени во северниот подем се лавините текови на Формацијата Керанус, кои се нешто постари од тековите на возраст од Амазонија кои сочинуваат голем дел од централниот регион Тарсис на југ.
Поголемиот јужен дел од Тарсис (на сликата десно) лежи на стариот планински терен со кратери. Нејзината западна граница е грубо дефинирана со рамнините со висока лава на рамнината Дедлија, кои благо се спуштаат на југозапад во регионите Мемнонија и Тера Сиренум. На исток, јужната испакнатина се состои од висорамнината Таумазија, широк дел од вулкански рамнини со околу 3.000 км должина. Платото Таумазија е ограничено на запад со високо издигната зона на фрактури и планини (Висорамнини Таумазија ) што се криви на југ, па од исток кон североисток во широк лак кој е спореден со обликот на опашка на скорпија. Провинцијата е ограничена на север со Ноктис Лабиринт и западните три четвртини од Марниерис. На исток се граничи со гребен ориентиран север-југ наречен подем Копратес. Овие граници опфаќаат широко високо плато и плиток внатрешен слив што ги вклучува Сирија, Синај и Солис. Највисоките висорамнини на испакнатоста Тарсис се јавуваат во северна Сирија, западен Ноктис Лабиринт и рамнините источно од Арсија.
Помеѓу северниот и јужниот дел на испакнатоста на Тарсис се наоѓа релативно тесен, североисточен регион кој може да се смета за вистински Тарсис или централен Тарсис. Тој е дефиниран со трите масивни вулкани Арсија, Павонис и Аскреј, голем број помали вулкански градби и соседните рамнини кои се состојат од млада (средна до доцна амазонска) лава. Рамнините на лавата се спуштаат нежно на исток каде што се преклопуваат и го зафаќаат постариот терен на Ехус Часма и западната Темпе Тера. На запад, рамнините на лавата се спуштаат кон систем од огромни северозападно ориентирани долини кои се до 200 км широки. Овие долини на северозападна падина (НСВ), кои се спуштаат во Амазонската рамнина, се разделени со паралелен сет на џиновски потпори во облик на јаболка. НСВ може да се реликвии од катастрофални поплави на вода, слични на огромните одливни канали што се влеваат во Крисовата рамнина, источно од Тарсис. Областа на централен Тарсис е приближно 3500км долга и го опфаќа најголемиот дел од регионот покриен со четириаголникот Тарсис.
Масивниот Олимп Монс и неговите придружни текови на лава и депозити на ореол формираат уште една посебна подпровинција на регионот Тарсис. Овој подрегион е околу 1600 г км. Лежи надвор од главната топографска испакнатост, но јасно е поврзана со вулканските процеси што го формирале Тарсис. Олимп е најмладиот од големите вулкани Тарсис.
Геологија
Тарсис вообичаено се нарекува вулкано-тектонска провинција, што значи дека е производ на вулканизмот и поврзаните тектонски процеси кои предизвикале голема деформација на кората. Жешката точка е предизвикана од една или повеќе масивни столбови од жежок материјал со мала густина (суперплом ) што се издига низ обвивката. Жешката точка произведува обемни количества магма во долната кора која се ослободува на површината како многу течна базалтна лава. Бидејќи на Марс му недостасува тектоника на плочи, лавата може да се акумулира во еден регион милијарди години за да произведе огромни вулкански конструкции.
На Земјата (и веројатно и на Марс), не целата магма произведена во голема магматска провинција еруптира на површината како лава. Голем дел од неа застанува во кората каде полека се лади и се зацврстува за да произведе големи наметливи комплекси ( плутони). Ако магмата мигрира низ вертикални фрактури, таа создава роеви од насипи кои може да се изразат на површината како долги, линеарни пукнатини (фоса) и кратерски синџири. Магмата, исто така, може да навлезе во кората хоризонтално како големи табеларни тела, како што се прагови и лаколити, кои можат да предизвикаат општа купола и фрактура на прекриената кора. Така, најголемиот дел од Тарсис веројатно е направен од овие наметливи комплекси покрај течењето на лавата на површината.
Едно клучно прашање за природата на Тарсис е дали испакнатоста е главно производ на активното подигање на кората од пловноста обезбедена од основната облога на обвивката или дали тоа е само голема, статична маса на магматичен материјал поддржан од основната литосфера. Теоретската анализа на податоците од гравитацијата и моделот на раседи кои го опкружуваат Тарсис сугерираат дека второто е поверојатно. Огромната опуштена тежина на Тарсис генерира огромни напрегања во кората, создавајќи широко корито околу регионот и низа радијални фрактури што произлегуваат од центарот на испакнатоста што се протега на половина пат низ планетата.
Геолошки докази, како што е насоката на протокот на древните долински мрежи околу Тарсис, укажуваат дека испакнатоста во голема мера била поставена до крајот на Ноакискиот период, пред околу 3,7 милијарди години. Иако самата испакнатост е античка, вулканските ерупции во регионот продолжиле низ историјата на Марс и веројатно одиграле значајна улога во создавањето на атмосферата на планетата и атмосферските карпи на површината на планетата.
Според една проценка, испакнатоста Тарсис содржи околу 300 милиони km 3 магматичен материјал. Ако се претпостави дека магмата што го формирала Тарсис содржи јаглерод диоксид (CO2 ) и водена пареа во проценти споредливи со оние забележани во хавајската базалтичка лава, тогаш вкупната количина на гасови ослободени од магмата Тарсис би можела да произведе 1,5 бари CO2 атмосфера и слој од вода дебел 120 m. Марсовите магми, исто така, веројатно содржат значителни количини на сулфур и хлор. Овие елементи се комбинираат со вода за да создадат киселини кои можат да ги разградат примарните карпи и минерали. Издишувањето од Тарсис и другите вулкански центри на планетата веројатно се одговорни за раниот период на марсовото време (Тејкијан ) кога атмосферските влијанија на сулфурна киселина произвеле изобилство хидрирани сулфатни минерали како што се кизерит и гипс.
Вистинско поларно талкање на Марс
Вкупната маса на испакнатоста Тарсис е приближно 10,21 kg, приближно исто како и џуџестата планета Церера. Тарсис е толку голем и масивен што веројатно влијаел на моментот на инерција на планетата, веројатно предизвикувајќи промена во ориентацијата на кората на планетата во однос на нејзината вртежна оска со текот на времето. Според една неодамнешна студија, Тарсис првично се формирал на околу 50°С северна ширина и мигрирал кон екваторот пред 4,2 и 3,9 милијарди години. Ваквите поместувања, познати како вистинско поларно талкање, би предизвикале драматични климатски промени на огромни области на планетата. Една понова студија објавена во Nature се согласила со поларното талкање, но авторите сметаат дека ерупциите во Тарсис се случиле во малку поинакво време.
Вулканизам
Истражувањето на вселенските летала во последните две децении покажало дека вулканите на други планети можат да добијат многу неочекувани форми. Во истиот временски период, геолозите откриле дека вулканите на Земјата се структурно покомплексни и подинамични отколку што се мислело. Неодамнешната работа се обидела да ја рафинира дефиницијата за вулкан за да вклучи геолошки одлики со широко различни форми, големини и состави низ Сончевиот Систем. Еден изненадувачки и контроверзен заклучок од оваа синтеза на идеи е дека регионот Тарсис можеби е единствен џиновски вулкан. Ова е тезата на геолозите Андреа Борџија и Џон Мареј во специјален труд на Геолошкото друштво на Америка објавен во 2010 година
Клучот за разбирање како огромна магматска провинција како Тарсис сама по себе може да биде вулкан е да се преиспита идејата за вулкан од едноставна конусна градба до онаа на средина или „холистички“ систем. Според конвенционалното гледиште во геологијата, вулканите пасивно се создаваат од лавата и пепелта што избиле над пукнатините или пукнатините во кората. Пукнатините се создаваат преку регионалните тектонски сили кои дејствуваат во кората и во основната обвивка. Традиционално, вулканот и неговиот магматски водовод се проучувани од вулканолози и магматски петролози, додека тектонските одлики се предмет на структурните геолози и геофизичарите. Сепак, неодамнешната работа на големите копнени вулкани покажува дека разликата помеѓу вулканските и тектонските процеси е прилично нејасна, со значајна интеракција помеѓу двете.
Според Борџија и Мареј, планината Етна на Сицилија е добар копнеен аналог за многу поголемата испакнатост Тарсис, што за нив е еден огромен вулкан што го нарекуваат Тарсисова испакнатина. Етна е комплексен вулкан кој се шири и се одликува со три главни структурни одлики: систем на вулкански пукнатини што го преминува врвот во правец север-североисток; периферен појас за компресија (фронт на удар) кој ја опкружува основата на вулканот; и исток-североисток со тренд на систем на транстензионални (коси) раседи кои го поврзуваат врвниот расцеп со периферниот фронт на потисок. Врвот на вулканот содржи низа стрмни конуси на врвот, кои се често активни.
Структурните сличности на Етна и Тарсис се впечатливи, иако вториот е околу 200 пати поголем. Според мислењето на Борџија и Мареј, Тарсис наликува на многу голем вулкан што се шири. Како и кај Етна, ширењето создало пукнатина низ врвот на издигнувањето и систем на радијални раскинувања кои го поврзуваат пукнатиот со базален компресивен појас. Системот на Тарсис е претставен со радијални фоси, од кои најголемиот пример е Маринер. За разлика од Земјата, каде што расцепувањето на плочите создава соодветна зона на субдукција, густата литосфера на Марс не може да се спушти во обвивката. Наместо тоа, компресираната зона се крши, во процес наречен обдукција. Така, огромниот Олимп и самиот Тарсис се само големи конуси или паразитски конуси на многу поголемо вулканско здание.
Импресионизам
Импресионизам — уметнички правец кој се развил во француското сликарство помеѓу 1860 и 1870 година како реакција на реализмот. Неговата појава ја најавиле Англичаните Џон Констебл и Џ. М. В. Тарнер заедно со францускиот сликар Гистав Курбе. Најзначајни претставници, а воедно и основоположници на импресионизмот се француските сликари, Клод Моне, Едуар Мане, Камиј Писаро, Алфред Сисли, Едгар Дега и Огист Реноар. Германскиот импресионизам го претставуваат Трибнер, Либерман, Коринт и Злевогт.
Историја
Движењето предизвикано шеесеттите години на XIX век, кога Едуард Мане изложени две ремек-дела: „Појадок на трева“ (1863) во Салон отфрли "Олимпија" (1865) на официјалната салон. Двете слики се предизвикале остра реакција од државните вкус, кој се заснова на делата на големиот академици како што беа Kabanel и Delaroš. Сепак, освен revoltiranog државјанство, за Мане се собрале група на млади уметници, кои во тоа време предавал во Академијата suis и ателје gler. Во овој круг, кој од 1866. Gerbua се собраа во паб, имаше речиси сите на иднината импресионистите: Клод Моне, Камил Писаро, Ф. Василиј, Огист Реноар, Едгар Дега, Пол Сезан. Покрај нив, Емил Зола и писатели и критичари Astrik Duranti и алармантна. Почнала да се формира идеи за нов правец. Групата која се нарекува "Anonymous друштво на сликари, вајари и резбари". По Француско-пруската војна, млади се одвоени од Мане, за првпат како група изложени 1874. во студиото на фотографот Надар Феликс, на булеварот капуцин. Тогаш Моне покаже својата слика „Импресија, изгрејсонце“. Критичари и овој пат беше остра. Поимот "импресионизам" беше употребуван од страна на Луј Лерој, кога весникот "Шарицари", напиша една статија за оваа изложба. Овој термин се користи во смисла потсмева, но подоцна означува, исто така, со уметникот. 1877. Здружението ги претставува ново име.
Импресионизмот е предизвикана од неколку фактори. Ренесансната уметност е исцрпена што тој имаше да им понуди и од тој концепт што не можеше да стори ништо повеќе. Вториот елемент е појавата на фотографијата 1839. Луис Daguerre е дагеротип на неговата применува да се развие многу брзо и во 20 век е веќе добро познати фотографии во боја. Уметничкото дело престана да се применува ниту еден соперник и почнува да се сврти кон одделување и ова одделување можат да се следат krpz подоцна, "помеѓу". И на крај, факт е дека lense е дефинирана различни бои на светлината и изведена спектрална анализа, црвено портокалова, жолта, зелена, сина и виолетова светлина на различни бранови должини. Користење на принципот на користење на познавање на спектар на бои уметници дошле до заклучок дека би можеле да бидат подобро изразени во однос на бојата, наместо користење Neboja бела и црна. Овие шест бои може да се сведе на три основни бои. Импресионистите беа составени на принципот на комплементарност боја бои, сè, од појавата на еден сликар кој го сторил со соседите боја. Принцип komplemantarnih Боите кои се користат не само inpresionisti но fovisti. За импресионистите нема сенка, без светлина и црна не е во платно, сенката се дефинира чисти бои. Импресионизам е заснован на фазите што бара дизајни, кои се богати со светлосни ефекти (почетокот на Мане, Моне). Но, откако француските импресионисти користена техника virgilizma дека во завршна фаза се движат кон светлината на допир на четката и pointillism. Импресионистите не се заинтересирани за темата сама по себе, но светлината и светлината независно од основните бои на објекти и е независен од ткиво материјали и текстури. Импресионизмот се занимава со светлина што го опкружува подлежи и форма е поврзан со атмосферата и елиминирање на цртежот на сликата и на тој начин остри контури детали. Кога реализам е светлина и сенка тоа е случај, сепак, на импресионистите се сметаат за светло и сенка. Се случува и на првиот и енти план да им даде ист интензитет и го задржува чистотата на форма и симетрија.
Импресионизмот е Смалувањето цртеж-цртеж е изгубена и потрага по поздравниот на очи импресионизмот е - ја загуби главата. Некои уметници се качил низ фаза на импресионизмот. На сликар Жорж Seurat се обиде да се врати во обемот сликата со усвојување на техниката на импресионизмот. Тоа беше постигнато преку примена на недоволна осветленост и долгите сенки. Неговото создавање се нарекува neoimpresionizam или postimpresionizam тој моб што тој го нарекува divizionizam.
Илинден (иселеничко друштво)
Илинден е друштво на македонски доселеници во државата Мичиген од селото Рогачево, Тетовско (само во Детроит има триесетина семејства). Основано е во 1979 година во Детроит. Друштвото го слави верскиот и национален празник Илинден и селската слава Свети Спас во село Рогачево.
Импресионизам
Историја
Пол Сезан усвои импресионистички палета, но копнееше да се врати на слика солидна структура и форма-архитектура. Кратки потези насочени кон одредени насоки да се дојде до трајност на сликите и површини. За процентот не е многу заинтересиран, а честопати правам личности, како Ел Греко. Во реалноста тоа е илузија на длабочина. Спротивно на оптички аналитички методи за синтеза на импресионистички тежок облик и доаѓа до сознание дека "е формирана што е во природата со геометриски облици топки, купи и ролери. Во оваа теза ја почнува својата кубизмот. Од раните фази на импресионистички следната Едуард Мане и Клод Моне може да се споменат, и Огист Реноар дека стравува женски актови и детски главата и спаѓа во кругот на зографите во која тој со задоволство примени Cezan иако една чувствителна, чувствителна и пензионирање по природа одделени од другите импресионистите. Групата, која се занимаваше со проблемот на синтеза може да биде поврзан и Пол Гоген и Винсент ван Гог. Ван Гог помина низ неколку фази, првата фаза е холандскиот-Првиот чекор при обид мисионер. Пристигнување во Париз започнува неговата трансформација. Иако целиот свој живот се чуваат надвор од бои боја импресионист тој постепено ја напушти елементи на импресионизмот. Го задржа на кратки потези во системот на криви и композиција во систем на комплементарни бои ", сакаше јас да се црвени и зелени бои да ги изразат човечките страдања и човечка страст." Цртежот е извонредна. За него се огномет трескавично rasplamsalih бои. Гоген е инспириран од обоено стакло. Тој го избрал големи обоени површини и им се спротивстави rastočenoj импресионист сликарство. Во цел за кое ќе ви овозможи на повеќе директни природата otočije оди на Тихиот Океан. Кога Ван Гог очекува настап ekspresionizna Гоген навести на појавата на Fauvism.
Импресионистите напушти студио да се сликам под "отворено небо". На бреговите на Сена и на канал заедно со шума Fonteneblo (Barbizon), беа главните мотиви на оваа нова слика која е претставена од страна на впечатоците од субјективна природа. 1839. Јуџин Ševrel напиша книгата "Законот на истовремени контраст, боја", кој беше ентузијастички прочитате импресионистите. Неговото истражување покажа дека светлината се состои од основни бои: црвена, жолта и сина боја, и на нивните општи партнери: портокал, виолетова и зелена боја. Затоа, сенки насликани ладно, и осветлена површина од топли бои, создавање на радикален прекин со класичен сликарство. Импресионистите објавен материјал тежина и сила, и да се трансформира енергијата на чиста светлина во радосна забава и сензуална движења на боја. Суштински критериум на уметничкиот правец се состои во презентирање на случајот и на природата на боја, преку анализа на светлината. Форма се менува од светлината, се раствора, така што сликата на Моне дојде до точка на апстракција. Значи имаме цела серија на слики насликани со истиот мотив во различни фази на денот: "Ruanska катедрала", "Водовод лилјани", "Плаштот", "Свети Лазар станица".
Импресионистички техника сугерираше е Жан-Батист-Симеон Шарден во XVIII век, ставањето на потезите различни нијанси на иста боја, или комплементарни едни на други, така што на тонот на "мешање" во окото на очевидец. Тим поделби третман добија илузијата treperanja светлина трепет на вода, рефлексии. Како да се поправи сегашната сцени во природата им е потребна брза техника, слични на црти. Премести станува краток, zapetast, брза, слична со разработката на Диего Веласкес, Ел Греко, Халс, Гоја, Фрагонара. Приливот на шиноазеријата, првенствено на јапонски отпечатоци на свила и хартија, ја промени рамнотежата на составот што станува природно, како дел од животот.
Почнувајќи од таков третман, на боја, која од почетокот се применува догматски, neoimpresionisti, означени главно од Жорж Seurat и Павле Signac, одеа преку научни анализи на боја за да стигнат до поинтиизам техника (или дивизионизам). Како реакција на импресионизмот (кој дојде до фаза кога почна да се топи на внатрешната структура на сликата), постојат промени во делата на Пол Сезан, Винсент Ван Гог и Пол Гоген, идните постинпресионисти и претходници на модерната.
Целта е да се создаде илузија перфекциони импресионистички поглед на природата, каде што сè, дури и минлив ефект на светлината може да се игра. Прикажани атмосферата и презентација на субјективни впечатоци преку духовно охрабрување, се утврди карактерот на овој стилски правец.
NGC 7105
NGC 7105 — леќеста галаксија во соѕвездието Јарец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7105 се споменува и како MCG -2-55-1.
Откривање
Телото е откриено на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7105 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 7105 има привидни димензии од 1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 41 м 41,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -10° 38' 6"". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 7105 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67181. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 301; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5791. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1123.
Џамија (Јанче)
Џамија во Јанче — главна и единствена џамија во долнореканското село Јанче. Џамијата се наоѓа во источниот дел од селото, на височина од која доминира во однос на останатите градби.
Архитектура
Градбата на џамијата има квадратна основа и е покриена со пирамидален кров. На ѕидовите има неколку залачени прозорци, а целиот објект е обоен во бела боја. Минарето има едно шерефе.
Тур де Франс
Заедно со Џиро д’Италија и Вуелта а Еспања, Тур ги сочинува трите најпрестижни тринеделни велосипедски трки, Гранд Тур. Традиционално, трката обично се одржува во јули. Додека рутата се менува секоја година, форматот на трката останува ист со вклучување на два хронометра, премин низ планинските масиви на Пиринеите и Алпите и завршницата на Шанзелизе. Поновите изданија на Тур де Франс се состоијат од 21 ден возење (етапи) во период од 23 дена.
Сите етапи се мерат на крајот; завршните времиња на возачи се составени од сите претходни нивни времиња на етапите. Возачот со најмало вкупно време е водач на трката и ја добива честа да ја носи посакуваната жолта маичка. Секогаш генералниот пласман привлекува најмногу внимание на трката од останатите пласмани: бодовниот пласман за спринтерите, планинскиот пласман за специјалистите за искачување со надежи за генералниот пласман, пласманот за млад возач за возачи под возраст од 26 години и екипниот пласман за најбрзите екипи. Трката во 2018 била освоена од Британецот Герајнт Томас, прв велшки и трет британски победник во историјата на Тур де Франс.
Вента (река)
Вента (латвиски и Venta, Windau, Windawa, Vǟnta joug) — река во северозападна Литванија и западна Латвија. Извира кај Куршенај во Шјауљајскиот округ, Литванија, а истекува во Балтичкото Море кај Вентспилс во Латвија.
По течението се сместени градовите Мажејкјај (Литванија), Кулдига и Вентспилс (Латвија). Позначајни притоки се Абава, Вирвите и Вардува.
Помала притоки е Авижлис која се влева во Вента кај општината Акмене во Шјауљајскиот округ, северна Литванија.
Демократска лига на Бошњаците
Демократска лига на Бошњаците (босански: Demokratski Savez Bošnjaka) — македонска вонпарламентарна политичка партија, претставник на етничките Бошнаци во Македонија. Претседател на партијата е Рафет Муминовиќ. На парламентарните избори 2002 година, партијата освоила еден пратеник како дел од коалицијата предводена од СДСМ. Незадоволни од понудените места на кандидатските листи на СДСМ за парламентарните избори во 2006, Демократска лига на Бошњаците коалицирала со ДУИ.
Ридски тврдини на Раџастан
Северозападната индиска држава Раџастан има над сто утврдувања на ридови и планински терен. Шест ридски тврдини во Раџастан, распространети низ државата Раџастан во северна Индија, кои се групирани како делови од целина и се прогласени за светско наследство на УНЕСКО. „Ридските тврдини во Раџастан“ првично биле доставени до УНЕСКО како целина од пет тврдини Рајпут во опсегот Аравали, и биле изградени и зајакнати помеѓу 5-тиот и 18-тиот век од нашата ера од неколку кралеви на Рајпут од различни кралства. Целината на УНЕСКО е зголемена на шест тврдини. Тие се состојат од:
Некои од овие тврдини имаат одбранбен ѕид за утврдување до 20 км долги, сè уште се наоѓаат во урбани центри и сè уште имаат во употреба механизам за собирање вода.
Избор
Требаше да се избере целина за светско наследство на УНЕСКО за да се потенцира културата и архитектурата на тврдините Рајпут на врвот на ридот.
Државата членка на Раџастан презентираше преглед на процесот за избор на компоненти за серијата тврдини Хил и избраните критериуми. Поставените критериуми што резултираа во процесот на селекција ги следеа следните четири периметри: Тврдините беа приспособени на географијата на ридовите, утврдувањата беа центри за моќ, тие вклучуваа свети терени и тврдината беше дизајнирана со урбани населби.
Рајпут се придржувал до архитектонски текстови кои категоризирале различни типологии на утврдувања врз основа на нивната географија. Најраните книжевни референци диференцираат четири типа тврдини; Тврдини на врвот на ридот, тврдини на вода, шумски тврдини и пустински тврдини. Оваа целина на локации на светско наследство е создадена исклучиво на тврдините на ридот во Раџастан. Ова ги исклучи од изборот многу тврдини исклучиво засновани на типологија, како што е тврдината Јунагарх, која е копнена тврдина. Понатаму беа исклучени тврдините кои не беа наменети за урбана населба. Мехрангарх, иако се наоѓал на врвот на ридот, бил утврдена цитадела за дворот на која и недостасувала урбана населба за цивилите.
Првичната листа Тврдини во Раџастан беше создадена врз основа на сите тврдини забележани од Археолошкиот институт на Индија. Од стотиците утврдувања, 54 тврдини беа дополнително испитани бидејќи споделуваа интегрални одлики на воената архитектура Раџпут. Државата-членка објасни како од овој првичен список, беше избрана помала група составена од 24 најзначајни тврдини на Раџастан, кои сите ги споделуваа клучните аспекти на утврдувањата Раџпут. Овој број набрзо влезе во потесниот избор на 13. Од оваа листа првично беа избрани пет тврдини, од кои сите се наоѓаа на опсегот Аравали и припаѓаа на различни кланови. Шестата тврдина, Џајсалмер подоцна беше додадена во серијата.
Њу Џерси
Њу Џерси (англиски: New Jersey) — сојузна држава од САД. Се наоѓа во североисточниот дел од земјата. Главен град е Трентон, а други поголеми градови се Џерси Сити, Њуарк, Кемден и Атлантик Сити. Во градот и државата живее поголема македонска иселеничка колонија.
Амброзија (митологија)
Амброзија (грчки: ἀμβροσία, ambrosia, “а“=не, “mbrotos“=смртен) е пијалак или храна што, според грчката митологија, ја користеле, боговите од Олимп. Според легендите, боговите не се хранеле со обична храна што ја користеле луѓето, туку со амброзија, а наместо вино, пиеле нектар. Таквата исхрана им обезбедувала младост и бесмртност.
Според Хомер, амброзијата на боговите им ја носеле гулаби од далечниот Запад.
Њујорк (појаснување)
Поимот Њујорк може да се однесува на:
Михаел Тарнат
Михаел Тарнат (роден на 27 октомври 1969 година, во Хилден) — поранешен германски фудбалер, кој во текот на својата кариера играл на неколку позиции.
Технички одлики
Тој играл на неколку позиции, вообичаено по левата страна како лев бек или понекогаш и како винг-бек (бек-крило) во 3-5-2 формација, како на пример за време на периодот кога тренер на Бајерн Минхен бил Отмар Хицфелд. Исто така, Тарнат во својата кариера бил користен и како внатрешен играч од средниот ред. Се одликува со чести уфрлања во нападот, со добро нафрлување и со силен удар од далечина. Тој бил одличен изведувач на слободни удари.
Клупска кариера
Во 1997 година му се приклучил на Бајерн Минхен заедно со соиграчот од Карлсруе, Торстен Финк. Во шестте сезони во Бајерн, Тарнат ги остварил најголемите успеси во својата кариера освојувајќи четири национални првенства (1998-1999, 1999-2000, 2000-2001, 2002-2003), три Купа на Германија (1997-1998, 1999-2000, 2002-2003), Лигата на шампионите во сезоната 2000-2001 и Интерконтиненталниот куп во 2001 година.
Во 2003 година го напуштил Бајерн и му се приклучил на англискиот Манчестер Сити за предизвикот наречен, Премиер лига. Во клубот од Манчестер останал само една сезона во која на 32 првенствени натпревари постигнал 3 гола, но навивачите на Сити сигурно ќе го паметат по оној од слободен удар против Блекбурн Роверс на 25 август 2003, во победата на гости со 3-2.
Репрезентативна кариера
Тарнат го направил своето деби за германската репрезентација во квалификациите за Светското првенство 1998 против Ерменија на 9 октомври 1996. Тој бил избран од селекторот Берти Фогтс за Светското првенство 1998 во Франција, каде играл во четири од петте натпревари на репрезентацијата на турнирот пред да бидат изненадувачки елиминирани од Хрватска во четврт-финалето. Во натпреварот од групната фаза против Југославија, по неговиот шут од слободен удар Синиша Михајловиќ го сменил правецот на топката постигнувајќи си автогол.
Гистав Курбе
Гистав Курбе (франц. Gustave Courbet; Орнан, 10. јуни 1819 — Тур де Пеј, 31. декември 1877) бил најголем претставник на реализмот во сликарството и дал печат на сите. Тој рекол: „Јас не сликам ангели, затоа што не ги гледам“, со што го негира замислувањето и интуицијата, тој веќе го користи оноа што го гледа, и онака како што гледа. По него потреба во реализмот е да укаже на социјалните неправди кои трат сељаци и работници, а не да прикажува историско сликарство кое било на прво место во хијарархијата на Академијата. Работи на големо монументално платно на кои се анонимни селани и работници, луѓето од дното кои никогаш до тогаш не биле во центар на внимание. Тој е сликар на својата епоха, само во оноа време каде што живее. до тој момент уметниците ја сликаат природата, но рееалистите, непротив, сликаат траумитични и банални ситуации. Го оптужуваат дека воведува грда ететика. Сликите на Гистав Курбе се во потполна спротивност во однос на владаечките стандардни сликарства. Тогаш првпат се раздвојуваат ставовите на Академијата и оние незвацичните. во 1885 година требало Париз да стане центар на светската изложба. Гистав Курбе донел 40 слики на комисијата и тие сите ги одбиле. После тоа покрај изложбата направил мал павиљон и внатре ги изложил сите тие дела. На сите негови мали слики, Курбе е присутен. едно од најпознатите дела на Гистав Курбе е каменот на туцачите, кое е за жал уништено. идеолошки е напровокативно. старецот и момчето подготвуваат камен за на пат, штона нас ни говори на полпожувањето на друштвените слоевии нивната безизлезна ситуација.
NGC 4789
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4789 се споменува и како UGC 8028, MCG 5-30-124, CGCG 159-113, CGCG 160-8.
Откривање
Објектот е откриен на 6 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4789 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4789 има привидни димензии од 1,9' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 19,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 4' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 171°.
Други поделби
Проучување на NGC 4789 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43895. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Тиридат III
Тиридат III (се изговара и како Трдат; ; 250-330) бил крал од династијата на Аршакидите (287–330), а познат е и како Тиридат Велики. Во 301 година, Тиридат го прогласил христијанството за државна религија во Ерменија, и со тоа, кралството Ерменија е првата држава која официјално го прифатила христијанството.
Детство
Тиридат III е син на Косров II, а името на неговата мајка останува непознато. Се знае дека имал сестра по име Косровидукт, и дека е крстен по својот дедо, Тиридат II. Татко му е убиен во атентат, што го извршил Анак, благородник од покраината Партија. Анак бил фатен, и речиси целото негово семејство е убиено, освен неговиот син Григориј Просветител, кој бил скриен во Кападокија. Тиридат, како единствен наследник на престолот, бил однесен во Рим веднаш по смртта на татко му. Во Рим стекнал образование, а научил и разни јазици и воени тактики. Исто така го изучил и римското право. Ерменскиот историчар Мојсеј Хоренски го опишал Тиридат како храбар и силен воин, кој учествувал во битките против непријателите, и лично ја водел својата војска во многу битки до победа.
Доаѓање на престолот
Во 270 година, римскиот цар Аврелијан ги ги нападнал Сасанидите од исток, кои ја презеле власта од Партите во Ерменија, и ги натерал да се повлечат. Тиридат, кој бил наследник на ерменскиот престол, што сега го држеле Сасанидите, се вратил во Ерменија, создал војска, и ги истерал непријателите во 287 година, а потоа го прогласил градот Вагаршапат за главен град. Во тоа време имало борба меѓу двајца браќа околу престолот на Персиското Царство. Граѓанската војна набрзо завршила, и Нарсес е прогласен за крал на Персија, кој веднаш повел војна против Ерменија. Вторпат, Тиридат избегал во Рим. За време на владеењето на Диоклецијан, римско-ерменскиот сојуз се засилил. Со помош на Диоклецијан, Тиридат успеал да ги избрка Персијците од Ерменија. Во 299 година, Диоклецијан ја напуштил Ерменија, која останала со статус на протекторат. Тиридат се оженил со аланската пронцеза, Ашкен, во 297 година, и со неа имал три деца: синот Косров III Малиот, ќерката Саломе и уште една ќерка на која не ѝ се знае името, а е омажена за Хусик I, еден од првите поглавари на Ерменската апостолска црква.
Христијанизација
Приказната за покрстувањето на кралот и целиот народ се заснова врз „Историја на Ерменците“ од Агатангелос, од 5 век. Се зборува за тоа како Григориј Просветител, синот на Анак, станал христијанин, па чувствувал вина заради гревот на својот татко. Григориј се приклучил на ерменската војска и станал секретар на кралот. Христијанството станало силно кон крајот на третиот век, иако голем дел од населението сè уште биле пагани. Тиридат не бил исклучок од ова: обожавал древни богови. За време на една религиозна паганска церемонија, Тиридат му наредил на Григориј да стави венец од цвеќе кај нозете од статуата на божицата Анахит во Ериза. Григориј одбил, велејќи дека е христијанин. Ова го разбеснило кралот, кој уште повеќе се огорчил кога му кажале дека Григориј е син на Анак, човекот кој го убил таткото на Тиридат. Григориј бил измачуван, а потоа фрлен во Хор Вирап, затвор кој се наоѓал длабоко под земја.
Додека Григориј бил во затвор, во Ерменија дошла група на свештенички девици, водени од Гајана, а кои избегале од Рим заради христијанската верба. Тиридат чул за оваа група, како и за легендарната убавина на една од членките, Рипсиме. Наредил да се доведат во замокот, и побарал да се ожени со убавата девица, но таа го одбила. Кралот потоа наредил да се измачува и да се убие целата група. По овој настан, кралот се разболел, и според легендата, почнал да се однесува како див вепар, бесцелно скитајќи по шумата. Сестрата на кралот, Косровидукт, сонувала дека Григориј е сè уште жив во затворот и дека само тој може да го излечи кралот. Веќе биле поминати 13 години од затворањето на Григориј, и сеќавањата на него биле бледи. Го извлекле од затворот, и иако бил ослабен, сепак бил жив. Успеал да преживее поради тоа што една добра жена му фрлала леб секој ден во Хор Вирап.
Григориј е донесен пред Тиридат, и кралот е волшебно излечен од болеста во 301 година. Убеден во силата на лекот, кралот веднаш го прогласил христијанството за државна религија. Така Ерменија станала првата официјална христијанска држава. Тиридат го прогласил Григориј за прв поглавар на Ерменската апостолска црква.
По покрстувањето
Промената на традиционалната ерменска паганска религија во христијанство, не одела лесно. Тиридат често користел сила за да го натера населението да се покрсти, а имало и вооружени конфликти, бидејќи паганството фатило длабоки корени меѓу ерменскиот народ. Тиридат го посветил крајот на животот во обидите да ги отстрани сите древни верувања: уништил бројни статуи на божества, храмови и пишани документи. Поради ова, се зачувале многу малку локални извори за древната ерменска историја и култура. Кралот трескавично работел на ширење на новата вера. Умрел во 330 година. Мојсеј Хоренски изјавил дека неколкумина членови од највисоките семејства се сојузиле во заговор против Тиридат, и на крајот го отруле.
Дански јазик
Дански јазик — еден од северните германски јазици (или скандинавски јазици), подгрупа на германската гранка на индоевропските јазици. Го зборуваат околу 6 милиони луѓе, главно во Данска, а го зборуваат и 50.000 Данци во северните делови на Шлезвиг-Холштајн во Германија, кадешто има статус на малцински јазик. Данскиот јазик е исто така службен јазик и задолжителен училиштен предмет во данските територии на Гренланд и Фарските Острови, коишто сега имаат ограничена самостојност. Во Исланд и Фарските Острови, данскиот, покрај англискиот, е задолжителен странски јазик во училиштата. Во Северна и Јужна Америка, постојат данско-јазични заедници во Аргентина, САД и Канада.
Црква „Св. Евстатиј“ - Статица
Свети Евстатиј (Αγίου Ευσταθίου) — црква во селото Статица, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е гробишен и парохиски храм, сместен во јужниот дел на селото. Изградена е во XIX век. Претставува трикорабна базилика типична за своето време.
Дигитална курација
Дигитална курација — избор, зачувување, одржување, собирање и архивирање на дигиталните добра. Дигиталната курација воспоставува, одржува и додава вредност на складиштата на дигитални податоци за сегашна и идна употреба. Ова е често постигнато од страна на архивисти, библиотекари, научници, историчари и научници. Претпријатијата сè повеќе почнуваат да користат дигитална курација за да го подобрат квалитетот на информациите и податоците во рамките на нивните оперативни и стратешки процеси. Успешната дигитална курација ќе ја намали дигиталната застареност, одржувајќи ги информациите достапни до корисниците на неодредено време. Дигиталната курација вклучува управување со дигитални добра, курација на податоци, дигитално зачувување и управување со електронски записи.
Историја на зборови
Исто како што зборот архива има слоевито значење и употреба, зборот курација е именка и глагол што се користи првично во областа на музеологијата за да претставува широк спектар на активности, најчесто поврзани со грижа за собирање, долгорочно зачувување и изложбен дизајн. Курацијата може да биде упатување на физички складишта што складираат збирки на културно наследство или природни ресурси (на пример, кураторско складиште) или приказ на разновидни политики и процеси вклучени во долгорочната грижа и управување со збирките на наследството, дигиталните архиви и податоците од истражувањето (на пр., кураторски/планови за управување со збирки, животен циклус на курацијата и курација на податоци). Сепак, курацијата е исто така поврзана со краткорочни цели и процеси на избор и толкување за целите на презентација, како што се изложби во галерии и мрежни места, кои придонесуваат за создавање на знаење. Исто така, се применува за интеракција со друштвените медиуми, вклучувајќи составување дигитални слики, веб-врски и филмски податотеки.
Терминот курација влегува во правната рамка преку федералните закони за историско зачувување, почнувајќи од Националниот закон за историско зачувување од 1966 година, и понатаму бил дефиниран и кодиран во федералните регулативи преку 36 CFR Дел 79: Курација на федерални сопственици и администрирани археолошки збирки. Курацијата оттогаш се провлекува во низа дисциплини, но останува тесно поврзана со управувањето со наследството и информациите.
Основни принципи и активности
Терминот „дигитална курација“ првпат бил употребен во областа на е-науката и биолошката наука како средство за разликување на дополнителниот пакет активности вообичаено изработени од куратори во библиотека и музеј за да додаде вредност на нивните збирки и да овозможи повторна употреба  од помалата подзадача за едноставно зачувување на податоците, значително поконцизна архивска задача. Дополнително, историското разбирање на поимот "куратор“ бара повеќе од едноставна грижа за колекцијата. Кустос се очекува да владее со академско знаење на предметот како потребен дел од проценка и избор на средства и какво било последователно додавање на вредност на наплатата преку примена на метаподатоците.
Методологија
Центарот за дигитална курација ги нуди следниве постапки поврзани со животниот циклус за спроведување на горенаведените принципи во пракса:
Секвенцијални дејства:
Повремени дејства:
Поврзани поими
Терминот „дигитална курација“ понекогаш се користи наизменично со изрази како што се „ дигитално зачувување “ и „ дигитално архивирање “. Додека дигиталното зачувување фокусира значителен степен на енергија на оптимизирање на повеќекратна употреба, зачувувањето останува подзадача на концептот на дигитално архивирање, што пак е подзадача на дигитална курација. На пример, архивирањето е дел од курацијата, но исто така и следните задачи, како што е тематското градење на збирки, што не се смета за архивска задача. Слично на тоа, зачувувањето е дел од архивирањето, како и задачите за избор и проценка кои не се нужно дел од зачувувањето.