cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 185
Други поделби
Проучување на IC 185 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28948.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Европска кинематографија
Под европска кинематографија или европско кино се подразбира филмската индустрија и филмовите направени на европскиот континент. Во главно, сите држави во Европа придонесуваат за развојот на филмската индустрија, покрај своите културни и политички разлики. Сепак, покрај сите различности, или токму поради нив, може да се издвои значењето на нешто што се вика европски филм.
Браќата Складановски од Берлин го искористиле својот „Биоскоп“ за да ја воодушеват публиката во театарот Винтергартен со првото филмско шоу во светот, од 1 до 31 ноември 1895 година. Браќата Лумиер го основале кинематографот; кој го означил почетокот на ерата на немиот филм, период кога европското кино доживеало голем комерцијален успех. Така било сè до уметничко-непријателското опкружување на втората светска војна. Овие забележителни откритија даваат увид во моќта на раната европска кинематографија и нејзиното долгорочно влијание врз филмот денес.
Режисери
• Роман Полански
• Анджеј Вајда
Список на државни водачи во 1659 година
Ова е список на државни водачи во 659 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Европска кинематографија
Режисери
• Кшиштов Кишловски
Список на државни водачи во 1659 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Европска кинематографија
Режисери
• Агнишка Холанд
• Анджеј Жулавски
• Павел Павликовски
Кудавски Пештери
Кудавските Пештери ― пештери кои се наоѓаат во малото село Куда, на источната страна на северниот брег на Муруд-Џанџира во јужен Конкан, Индија. Овие петнаесет будистички пештери се мали, едноставни и се ископани во првиот век п.н.е.
Верандата на Чаитја има неколку релјефи на Буда, врежани со симболи на лотус, тркало и наги. Подоцна во 5/6 век будистичкиот махајански огранок ги презел пештерите и ги додал нивните скулптури. Првата пештера има античко писмо на нејзиниот ѕид. Шестиот влез на пештерата е украсен со слонови.
Триесетте натписи ги опишуваат дарителства од обични будисти и будистички монаси. Други дарители вклучуваат продавач на железо, банкар, градина, писател, лекар, продавач на цвеќиња и свештеник.
Волонгонг
Волонгонг (Wollongong, неформално се нарекува „Гонг“) е град кој се наоѓа во Илавара регион на Нов Јужен Велс, Австралија. Волонгонг лежи на тесната крајбрежна лента помеѓу Илаварра Ескармпмент и Тихиот Океан, 68 километри (42 милји) јужно од центарот на Сиднеј. Волонгонг имаше проценето градско население од 302.739 во јуни 2018 година, што го прави трет по големина град во Нов Јужен Велс по Сиднеј и Њукасл и десеттиот по големина град во Австралија.
Демографија
Митрополитот во Волонгонг ги вклучува предградијата, оддалечените градови и руралните средини што се протегаат од Хеленсбург на север до Кијама на југ. Според пописот од 2016 година, имало население од 285.678 лица.
Волонгонг има јасно мултикултурно население. Многу мигранти беа привлечени во областа од можностите за работа во челични работи Порт Кембла во повоениот период и се населија во околните предградија како Крингила, Воравонг и Конистон. До 1966 година околу 60% од заработувачите на австралиската челична железарница се родени во странство кои доаѓаат од над 100 различни земји. Тука спаѓале британци, ирци, Македонци, шпанци, португалци, грци, италијанци, арапи, руси, босанци, хрвати, Срби, Германци, Турци, чилеани и бразилци. Со крајот на Белата Австралија политика овие беа проследени со индо-кинески бегалци во 1970-тите, Индијанците, Филипинците, Кинезите, Јапонците, Малезијците, Сингапурците, Корејците и Тихоокеанските острови во осумдесеттите и 1990-тите. Универзитетот продолжува да привлекува студенти и персонал од целиот свет, со околу 5.000 записи за студенти во странство.
Рагби лига
Клубот Св Ѓорге Илавара Драгонс рагби лига го претставува градот во конкуренција на Националната рагби лига (НРЛ). Клубот е формиран во спојувањето помеѓу. Змејови Свети Ѓорге Драгонс“ и „ Илавара челинери“ во 1999 година, и продолжува да игра неколку домашни игри на стадионот „ВИН“. Тие го освоија големото финале во НРЛ во 2010 година против Сиднеј Роудерс. Пред спојувањето, Илавара Стилери ја претставуваше областа во Премиер лигата на Новиот Јужен Велс Рагби лига и НРЛ помеѓу 1982 и 1998 година. Рагби-лига се игра во Волонгонг од 1911 година, а во областа има произведено најмалку 41 интернационалец. Лигата на локално ниво продолжува да има силен следен со голем број на екипи кои играат во натпреварите во Иливара Рагби лига и Група 7 рагби лига. Сечињата Илавара го претставуваат регионот Илавара во Купот на Нов Јужен Велс и Купот на Харолд Метјус.
Збратимени градови со пријателство
Волонгонг има аранжмани со сестрински град и пријателство со:
Бозовачко Eзеро
Бозовачко Езеро (или Бозовачка Локва, Сорупа назив од мештаните според истоимениот цирк) — најмало ледничко езеро на Шар Планина, кое не се вбројувало во минатото ниту во 27. леднички езера на самиот масив, туку како дел од Шарските локви.
Местоположба и именување
Езерото се наоѓа северозападно од Бозовце на надморска височина од 2.107 метри. Истото се протега во насока југозапад-североисток. . Сместено е во циркот Сорупа, според кој од месното население и се именува како  Сорупа , додека имињата Бозовечко Езеро и Локва се дадени од научната и стручна јавност при проучувањата за студијата на националниот парк Шар Планина, и се непознати и не се користат од мештаните. Веднаш над самото езеро и цирк се издигнува врвот Залина висок 2495 м.
До езерото Сорупа води патека која започнува од широкиот земјен пат од Бозовце во долината на Лешница, кој потоа кај Бозовечките бачила преминува во тесна пешачка патека која продолжува по падината кон северозапад.
Одлики
Хранењето на езерската вода се врши со топење на околните мразници. Bеднаш непосредно на југоисток над езерото постои силен извор на вода кој се влева во самото езеро, а потоа и продолжува да истекува во долината на Лешница. Од ова езеро нема постојана истека, односно празнењето се врши со испарување на водата. . Се одликува со многу бистра и студена вода и бело тињесто дно.
Мерења во 2020 г.
Пред прогласувањето на новиот национален парк „Шар Планина“, во извршената студија за валоризација на паркот се дадени мерењата дека езерото има површина од 287 м2, долго е 39,9 метри, а широко е 10,2 метри.
Гисандо
Гисандо (Guisando) — општина во покраината Авила во Кастиља и Леон, Шпанија. Според пописот од 2013 г., општината има 564 жители.
Долина на храмовите
Долина на храмовите (На италијански: valle dei ˈtɛmpli; Vaddi di li Tempri) — археолошки локалитет во Агриџенто, Сицилија. Тој е еден од најистакнатите примери на античко грчката уметност и архитектура и е една од главните атракции на Сицилија.
Терминот „долина“ е несоодветен назив, локалитетот се наоѓа на гребен надвор од градот Агриџенто.
Преглед
Долината вклучува остатоци од седум храмови, сите во дорски стил. Припишувањето на имињата, освен онаа на Олимпијон, се обична традиција воспоставена во времето на ренесансата. Храмовите се:
Храмот на Конкордија
Поради неговата добра состојба на зачувување, Храмот на Конкордија е рангиран меѓу најзначајните градби на грчката цивилизација што постојат денес. Имено, симболот на УНЕСКО алудира на фасадата со шест колони на овој храм. Има перистаза од 6 x 13 столбови изградени над подрум од 39,44 x 16,91 метри. Секоја дорска колона има дваесет жлебови и мала ентаза, и е надградена со архитрав со триглифи и метопи. Исто така совршено се зачувани тимпаните. До ќелијата, на која му претходи пронаос (предворје на предниот дел на храм), се пристапува со еден чекор. сè уште постојат и столбови со скали кои овозможувале да се дојде до покривот, а преку ѕидовите на ќелијата и во блоковите на перистазисната (четиристран ходник од колони што ја опкружувале ќелијата) таблатура, отворите за дрвената греда на таванот. Надворешноста и внатрешноста на храмот биле покриени со полихроматска штукатура. Горната рамка имала олуци со протоми (украс кој има форма на глава и горен дел од торзото на човек или на животно) слични на лав, додека покривот бил покриен со мермерни ќерамиди.
Кога храмот бил претворен во црква, влезот бил преместен одзади, а задниот ѕид на ќелијата бил уништен. Просторите меѓу столбовите биле затворени, додека во ќелијата биле создадени 12 заоблени отвори, за да се добие структура со еден наос (централен дел) и два премини. Паганскиот олтар бил уништен, а во источните агли биле издлабени жртви. Гробниците видливи внатре и надвор од храмот датираат од високиот среден век.
Храмот на Хера Лацинија
Овој храм бил изграден на главно вештачки поттик. Датира од в. 450 п.н.е., со димензии 38,15 x 16,90 метри. Изграден е во дорски стил, периптерос широк шест колони по должина тринаесет, на кои му претходат портик и опистодомос (задна просторија). Подрумот има четири скалила.
Тековните остатоци (вклучувајќи ја и анастилозата од 18 век наваму) се состојат од предната колонада со делови од архитравот и од фризот. Преживеани се само фрагменти од другите три страни, со малку елементи од ќелијата. Зградата била оштетена во пожарот во 406 година п.н.е. и реставриран во римско време, со замена на мермерни плочки со глинени и додавање на стрмен издиг на просторот каде што денес може да се видат остатоците од олтарот.
Во близина се наоѓаат аркосоли и други гробници од византиско време, кои припаѓаат на реновирањето на Храмот Конкордија во христијанска црква кон крајот на 6 век од нашата ера.
Храмот на Асклепиј
Храмот на Асклепиј се наоѓа во средината на рамнината Сан Грегорио. Неговата идентификација се заснова на спомнувањето на Полибиј (I, 18, 2), кој навел дека храмот бил „пред градот“, една милја подалеку. Меѓутоа, бидејќи вистинското растојание не одговара и големината на зградата е релативно мала, научниците се сомневаат за оваа надлежност.
Малиот храм, веројатно датира од крајот на 5 век п.н.е. и е со димензии 21,7 x 10,7 метри, се издига над подрум со три скалила. Неговата особеност е лажниот опистодомус (задна просторија) со две полуколони во надворешната страна на задната ќелија. Сочувани се и делови од таблатурата, со протоми (украс кој има форма на глава и горен дел од торзото на човек или на животно) слични на лав, фриз и гејзонски педимент.
Во светилиштето била сместена бронзена статуа на Аполон од Мирон, подарок на градот од Сципион, кој бил украден од Верес.
Храмот на Херакле
Традиционалното име на овој храм доаѓа од друго спомнување на Цицерон за храм посветен на класичниот херој „недалеку од форумот“ но, никогаш не е докажано дека агората на грчкиот град се наоѓала во оваа точка.
Стилски храмот припаѓа на последните години од 6 век п.н.е. Исто така, се претпоставувало дека овој храм бил еден од првите изградени под Терон. Исто така, таблата, чии делови се пронајдени, датирале во 470–460-тите или средината на V век п.н.е. (иако поновите остатоци би можеле да бидат замена на постарите). Една хипотеза е дека храмот бил започнат пред битката кај Химера (480 п.н.е.), за да биде завршен дури во следните децении. Полиен спомнал храм на Атина кој бил изграден под Терон надвор од градот, кој може да се идентификува со оној на „Херкулес“, иако и со нов во внатрешната акропола.
Зградата, со анастилоза од 20 век, има димензии 67 x 25,34 метри, со перистаза од 6 x 15. Дорски столбови и ќелија со пронаос (предворје на предниот дел на храм) и опистодомус (задна просторија), се наоѓа над подрум од три скали. Тоа е првиот пример (подоцна станал вообичаен во храмовите на Агриџенто) на столбови вметнати помеѓу пронаосот и ќелијата, во кои се сместени скалите што дозволувале инспекции на покривот. Колоните се прилично високи и имаат широки големи букви. На источната страна има остатоци од големиот олтар.
Олимпијското поле
Од другата страна на патот што минува низ Златната порта на античкиот град, се наоѓа рамнина управувана од огромното поле Олимпиј. Ова вклучува плата со голем храм на Олимпискиот Зевс, плус други области кои сè уште се под истрага. Тие вклучуваат светилиште, со остатоци од поплочен плоштад, комплексен сацелум („свето заградување“) и толос (кружна структура). По ова следува светилиште на хтонски божества, архаично светилиште, таканаречената колимбетра (каде што се уште не е позната порта) и врвот на браздата каде што се наоѓа светилиштето, со храмот на Вулкан.
Главната атракција на комплексот Олимпиј е огромниот храм на Олимписки Зевс, кој бил опишан со ентузијастички зборови од Диодор Сикулус и спомнат од Полибиј. Денес е сведена на урнатини поради уништувањето започнато во антиката кое продолжило во 18 век, кога храмот бил користен како каменолом за пристаништето Порто Емпедокле.
Во близина на југозападниот агол на храмовите се наоѓа мала градба (12,45 x 5,90 метри) со два кораби и длабок пронаос (предворје на предниот дел на храм), двоен влез и она што е идентификувано како олтар. Неговото датирање е контроверзно, иако научниците го припишуваат на архајската ера, поради откривањето на бројни вазни од 6 век п.н.е. Исто така архаичен е уште еден сацелум, кој подоцна бил заменет со класична градба. Следат скудните остатоци од храмот (наречен „Темпио L“) кој датира од средината на 5 век п.н.е., со димензии 41,8 x 20,20 метри, на кој, во 3 век п.н.е., била додадена хеленистичка табла.
Храмот на Диоскурите
Северно од храмот L е „Храмот на Диоскурите“, Кастор и Полукс, чиј северозападен агол е во модерна реконструкција од почетокот на 19 век, создадена со помош на парчиња од разни други храмови. Вклучува четири колони и табла. Самиот храм има 31 на 13.39 метри (101.7 ст × 43.9 ст), и веројатно би бил дорски периптерал со 6 x 13 колони, кои датираат околу средината на V в. п.н.е.
Храмот на Хефест
Од другата страна на долината се наоѓа последниот бран на ридот, управуван од остатоците од храмот на Хефест (исто така наречен и Храмот на Вулкан), иако точното божество на кое е посветено не е познато. Станува збор за периперална градба во дорски стил со големина 43 на 20,85 метри (141,1 ст × 68,4 ст), монтиран на крепидома со четири чекори и има 6 x 13 колони. Датира околу 430 п.н.е. Изграден е над архаичен сацелум со димензии 13.25 x 6.50 m. Неговата декорација, која датира од околу. 560-550 п.н.е., неодамна била реконструиран.
Други остатоци
На западната страна на градот се наоѓаат остатоците од портите VI и VII, првата најверојатно лежи на патот кон Херакле, втората има две кули и два надворешни бастиони (еден со ѕидови со дебелина од 15 метри); на север се остатоците од портите VIII и IX, сега опкружени со дивоградби.
На западниот врв на областа во која се наоѓа Храмот на Конкордија, се наоѓаат делови од доцноантичка или раносредновековна некропола, изградена на постоечки цистерни. Други гробници и катакомби се видливи во таканаречениот Грот Фрагапане, кој датира од 4 век од нашата ера.
Овие доцноримски и византиски некрополи лежат во област што се користела за гробници уште од античко време. Еден од нив, таканаречениот Гроб на Терон, е наиско (мал храм) гроб со квадратен план. Портата IV се наоѓа во близина на гробот на Терон и е веројатно една од најважните во градот, бидејќи водела до морето.
Западно од Олимпијон се наоѓаат остатоци од две острови (резиденции) 38 метро широки, поврзани со квадрат со античката Порта V. Веројатно е дека тие биле изградени повторно користејќи структури кои припаѓаат на светата област на Олимпијон. Во близина се наоѓа светилиште со портик во облик на L од почетокот на 5 век п.н.е., кој е припоен кон Портата V. Во областа се наоѓаат и два архаични (средината на 6 век п.н.е.) храма.
На северната страна на Портата V се наоѓа голем камен плоштад што води до „Светилиштето на хтонските богови“.
Таканареченото „Ораторство на Фаларис“ е всушност римски храм, со димензии 12,40 x 8,85 метри.
Ископувања
Голем дел од ископувањата и реставрацијата на храмовите се должат на напорите на археологот Доменико Антонио Ло Фасо Пјетрасанта (1783–1863), кој бил војвода од Серадифалко од 1809 до 1812 година Во текот на 20 век, археолошкото ископување главно било финансирано од капетанот Александар Хардкасл. Тој дозволил ископувања во археолошкиот парк, вклучително и исправување на осумте столбови на јужната страна на Храмот на Херакле. За неговиот придонес во археологијата тој бил прогласен за почесен граѓанин на градот Агриџенто и во 1928 година му бил доделен чин Командант на Орденот на Круната на Италија.
Јосиф Рајачиќ
Jосиф Рајачиќ (Лучане во близина Бриња, 20 јули, 1785 година - Сремски Карловци, 13 декември 1861 година) бил Српски Православен Митрополит во Карловац од 1842 година до 1848  година, а потоа и архиепископ карловачки и српски патријарх од 1848 г. до 1861 година. Нему му се припишува создавањето на српска Војводина и издигнувањето на Митрополијата на чин Патријаршија.
Биографија
Роден е во Лучани кај Бриње (Лика) од татко Лука, свештеник - вујко, и мајка Василије. Чудиќ. Неговото свето име е Илија. Учел во германско училиште во Бриње, а потоа студирал во Загреб, Сремски Карловци и Сегедин, каде ги завршил првата и втората филозофска година. Студиите ги продолжил во Виена, каде студирал право, латински и ликовни уметности. Не ги завршил студиите бидејќи во 1809 г. се приклучил на студентскиот баталјон во одбрана на Австрија од Франција на Наполеон Бонапарт во војната.
По завршувањето на војната, Французите владееле со неговата татковина, тој одбил да се вклучи во нивна служба и решил да му служи на својот народ, па поради прекинатите студии се ставил на располагање на својот надлежен епископ од Горни Карловац, Мојсије Миоковиќ, кој го замонашил на 10 април 1810 година во Манастир Гомирје. Од местото архимандрит на Гомирје и администратор на Карловачката и Пакрачката епархија бил поставен за епископ далматински. Во Сремски Карловци, на 24 јуни 1829 година, бил осветен од митрополитот Карловачки Стефан. Епископ на Далмација останал до 1833 година. Во тоа време, тој го отворил Свештеното училиште (богословија) во Шибеник и особено се борел против обидите за бришење на православните Срби во Далмација. Тој не подлегнал на притисоците да се избришат од православните матични книги лицата кои влегле во унијата, бидејќи сметал дека тоа не го направиле со добра волја, туку под притисок. Во Шибеник секретар му бил Спиридон Поповиќ, учител по српски јазик и кирилица, Никола Томаз.
Со одлука на Судската канцеларија, тој бил префрлен на 5 јули 1833 година кај епископот во Вршац. Во средношколскиот фонд во Вршац донирал 3.600 форинти. Во Вршац наишол на злобната болест колера и открил дека нејзиниот бацил не се пренесува директно во контакт со болно лице, туку со заразена храна и пијалок. Тој лично ги посетувал болните, често напуштени, со свештенството, а здравите ги зајакнувал и поттикнувал да ги мијат рацете и да се грижат за храната и така многумина спасил од сигурна смрт. Четириесет години подоцна Роберт Кох го издвоил бацилот на колерата и го утврдил она што бискупот Рајачиќ го знаел многу порано. По смртта на митрополитот Стефан Станковиќ во август 1842 година, на Народното црковно собрание бил избран нов карловачки митрополит. Јосиф Рајачиќ добил големо мнозинство, но двајцата владици не сакале да се откажат од својата кандидатура и да ги почитуваат националните и верските интереси, нивниот личен интерес бил пред општиот, па одлуката не можела да биде едногласна. Царскиот комесар најавил дека ако парламентот не се согласи за еден кандидат, царот лично ќе назначи нов митрополит. За прв пат во историјата на Карловачката митрополија, австрискиот император тогаш назначил митрополит, имено Јосиф Рајачиќ во 1842 година. Иако сакал да стане митрополит, Јосиф Рајачиќ бил незадоволен од овој исход. Го повредила алчноста и недоразбирањето од страна на одредени владици кои служеле за туѓи интереси. Тој предупредил дека товарот е премногу тежок и не може секој да го носи. Рајачиќ се молел никогаш повеќе да не се случи ваква тепачка за оваа фотелја или патријархот, но не вредело, несогласувањето, било се почеста појава. Овој преседан се повторил уште еднаш кога Франц Јосиф во 1881 г. го поставил за патријарх Герман Анѓелиќ.
Револуција од 1848 година и избор за патријарх
Во времето кога тој станал митрополит, односите меѓу Германците и Унгарците, како и Јужните Словени и Унгарците во Австриското Царство станале затегнати. Бранот на револуцијата се проширил од Франција во 1848 година и ги погодил Унгарците, Србите и Хрватите. Јосиф Рајачиќ долго чекал унгарските националисти да се освестат и да не ги загрозат правата на Србите на националност, јазик и вероисповед, склучил сојуз со Хрватите и Австрија за да се одбрани од нападите и декларациите на Унгарската револуција. Тој станал лидер на Револуционерното движење, предводено од млади и образовани луѓе, многу негови соработници, кои ги пренесуваа револуционерните демократски достигнувања од европските метрополи и барал права за својот народ. Рајачиќ го свикал мајското собрание на Србите во Сремски Карловци во 1848 година. На тој Собор за прв пат, по распадот на српската држава и падот на моќните империи, се собрале делегации од сите тие империи и од кнежевството Србија, на кое митрополитот Рајачиќ бил прогласен за српски патријарх, а била формирана српска Војводина. За претседател на Главниот одбор-влада е избран патријархот Рајачиќ, за потпретседател и водач на војската Ѓорѓе Стратимировиќ, а за војвода Стеван Шупљикац.
Рајачиќ барал начин да избегне директна воена пресметка со Унгарците, а презел дипломатски чекори и се обидел проблемите да ги реши со договор, и поради тоа, како и поради одобрувањето на одлуките на мајското собрание., отишол во Виена. Меѓутоа, младиот, образован и решителен Стратимировиќ, иако од Рајачиќ побарал да не стане плен на провокации, на бруталниот унгарски напад на Карловац одговорил со оган и на тој начин започнал тежок вооружен конфликт за недоволно подготвените Срби, во кој учествувале доброволци од Србија на чело со Војводата Книќанин Војвода Шупљикач, изнервиран од многу работи, на првиот ден од преземањето на функцијата, починал од срцев удар во Панчево додека бил на обиколка на бојното поле. Значи, Рајачиќ како претседател на Главниот одбор морал да ја преземе таа функција и да носи сложени и одговорни одлуки.
Кога Унгарската револуција, со помош на руската армија, била задушена, австриските власти веќе немале потреба да прават отстапки на Србите или Хрватите, па во ноември 1849 година, тие формирале нова круна во српска Војводина наречена Војводство Србија и Тамис. Банат. Рајачиќ бил назначен за комесар, тоа е исходот на српската револуција. Војводството Србија и Тамис Банат биле укинати во 1860 година. Патријархот бил многу огорчен и барал од царот да не го прави тоа на Благовештенскиот собор што го свикал во таа прилика, но царот не се грижел многу за сите милосрдни дела што Србите со крв ги направиле за царот и империјата.
Период по 1849 г.
Рајачиќ го потрошил целото свое знаење и моќ и сета своја енергија за да и помогне на Војводина да дојде под власт на српскиот народ. Околностите се смениле и неговата политичка креација во 1918 г. донела одлука за припојување на Војводина и Срем кон татковината Србија. Српскиот народ го памети како основач на Војводина Српска, српска патријаршија наречена Српска, која оттогаш е и името на сите српски патријарши. Успеал по име да го нарече српскиот народ во Монархијата и Европа а не Раци и Власи како што тогаш ги нарекувале Србите и црквата да му биде признаена а не расколничка, грчко-обединета и слично. отколку Српската православна црква, основал црква во Виена и Трст и со тоа го вовел православието во Европа и на Запад. Тој вовел униформа и литургија во храмовите, униформност на свештенството, музицирал српски црковни пеења и ги претставил на својот народ и црква како достојни и возвишени во Европа. Тој ја основал архивата, го иницирал формирањето на музеј и универзитет во Карловац, вовел протокол во неговиот двор и го напишал првиот српски готвач. Основал ботаничка градина, болница, печатница (Литографија) и многу повеќе. Изградил многу училишта, цркви и стипендирал голем број ученици и студенти во тогашните европски училишта. Тој бил таен советник на виенскиот цар, но и голем пријател на српскиот принц и на целиот српски народ.
Јосиф Рајачиќ го помогнал образовниот развој на Србите во Австрија. За време на митрополитот Карловачки се отвориле многу нови српски училишта, тој помогнал да се подигнат гимназиите во Сремски Карловци и Нови Сад во ранг на целосни гимназии. Отворил и патријаршиска библиотека и печатница во Сремски Карловци. Тој се обидел да 1854 г. година во Сремски Карловци да отвори факултет, но во тоа не успеал.
Поради неговите заслуги за австриската држава, царот му доделил баронија, со име „Брињски“, според неговата татковина. Починал во Сремски Карловци 1/13 декември 1861 година и бил погребан во Соборниот храм.
Тој бил награден со австриски орден на Леополд и орден на железна круна од прв ред.
HD 187235
HD 187235 (BD + 38 23758, SAO 68859,HR 7543) — ѕвезда со привидна величина од 5.77, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 19:47:27,8 и деклинација +38°24′27″
ФК Џилонг
Фудбалскиот клуб Џилонг (порано Џилонг Македонија), (англиски: Geelong Macedonia); е австралиски фудбалски клуб со седиште во Џилонг, Викторија, Австралија.
Во 1950 година поддржан од локалната македонска австралиска заедница.
Здружени клубови
ФК Џилонг има врска со сестринско-клубот со Престон Лајонс ФК.
Моравички Округ
Моравички Округ — округ кој се наоѓа во централниот дел на Србија. Вклучува еден град и три општини. Има вкупно 212.149 жители (Попис 2011 година). Седиштето на округот е во градот Чачак. Посебно место во културното наследство на Чачак и неговата околина имаат манастирите и црквите. Десет манастири во Овчарско-кабларската Клисура се нарекуваат Српска Света Гора. Некои од нив се изградени во времето на српските владетели Немањиќи, Лазаревиќи и Бранковиќи. Во овие десет манастири со векови се чувале стари ракописи, а некои од нив биле создадени овде.
Чачак е голем економски центар на Србија. Индустријата има доминантно место во економијата.
NGC 2138
NGC 2138 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2138 се споменува и како ESO 86-SC40, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 30 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2138 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m. NGC 2138 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 54 м 48,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 65° 50' 7".
Други поделби
Проучување на NGC 2138 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8904.
NGC 4155
NGC 4155 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4155 се споменува и како UGC 7172, MCG 3-31-58, CGCG 98-82.
Откривање
Објектот е откриен на 6 април 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4155 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4155 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 81°.
Други поделби
Проучување на NGC 4155 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38761. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1444. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
NGC 6751
NGC 6751 — планетарна маглина во соѕвездието Орел, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6751 се споменува и како PK 29-5.1, CS=13.9.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јули 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6751 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,5 m. NGC 6751 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,43'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 5 м 55,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -5° 59' 30"".
Други поделби
Проучување на NGC 6751 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 296; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5140. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1085.
Влашки Милет
Ула Милет (или „Влашки милет“) — посебен милет (т.е. призната етно-религиска и јазична заедница) во рамките на Отоманското Царство. Тој бил основан од османлиските власти за Ароманите (познати и како „Власи“; Ulahlar) во 1905 година, за време на подемот на национализмот во Отоманското Царство. Иако Меглено-Романците понекогаш се нарекуваат и „Власи“, Ула Милет не бил наменет за нив.
Историја
Ароманците одговараат на балканска етничка група која е расфрлана во неколку земји како Албанија, Бугарија, Грција, Македонија, Романија и Србија. Вообичаено, соседите на Ароманците го користат терминот „Влав“ (Ulahlar) да се однесуваат на нив. Меѓутоа, истиот термин се користи и за Меглено-Романците, мал сроден балкански народ. Пред формирањето на Ула Милет, Ароманците биле под јурисдикција на грчката Вселенска Патријаршија во Цариград. Тоа било затоа што тие го практикувале источното православие. Во тоа време, повеќето од свештениците биле Грци и Ароманите не можеле да го користат својот јазик во црковните служби. Овој конфликт меѓу Ароманите и Грците на крајот ескалирал до физичко насилство, предизвикувајќи тепачки меѓу членовите на двете групи. Поради тоа, Ароманците почнале да повикуваат на помош на османлиските власти и на романската влада.
Ситуацијата почнала да ја проучува Отоманското Царство и на 9 август 1891 година Министерството за правда испратило до османлискиот голем везир извештај во кој се наведува дека Ароманците имаат право да го користат својот јазик во црквата исто како и многумина. Православните луѓе во арапските земји можеле да го користат својот мајчин јазик доколку тој не бил грчки. Исто така, се вели дека незадоволството на Ароманците може да ги наведе да основаат своја независна црква. Ароманското прашање морало да се третира деликатно од страна на османлиските власти. И покрај тоа што давањето повеќе права за нив би можело да ги подобри односите меѓу Романија и Отоманското Царство и да подигне протурски мислења за нејзините граѓани, исто така може да ги налути отоманските граѓани од бугарска, грчка и српска етничка припадност. Од друга страна, Романија вршела притисок врз Отоманското Царство за поголема автономија на Ароманците и нивно право за независна црква, дури и нудепа договор за сојуз со нив доколку се исполнат амбициите на Ароманците. На 28 јуни 1904 година, Ароманците поднеле барање до османлиските власти. Тие побарале да бидат одвоени од Грците и да бидат признати како заедница (милет) официјално и легално во земјата. Тие побарале и да имаат претставник во Истанбул и право да избираат Ароманци во селата што ги населувале. Романската влада силно ги поддржала овие барања и се обидела да го убеди Отоманското Царство да ги исполни. Меѓутоа, султанот на Отоманското Царство, Абдул Хамид II, решил да ги игнорира овие барања за да избегне политички конфликти. Во тоа време, Отоманското Царство било посебно загрижено за можно губење на регионот Македонија и промена на статус кво состојбата на Балканот. Од тие причини барањата биле одбиени.
Отфрлањето на нивните барања од страна на Османлиите и грчкото противење на нивното самоопределување го поттикнало почетокот на соработката меѓу Ароманците и Бугарите. Бугарите им дозволиле на ароманските свештеници да се поклонуваат на нивниот јазик доколку се приклучат на Бугарската егзархија, а некои Ароманци почнале да се приклучуваат на бугарските локални групи. Тоа ги вознемирило османлиските власти кои се плашеле од можен целосен сојуз меѓу Бугарите и Ароманците. Понатаму, како што македонската борба се засилувала во меѓународното сценарио, ароманскиот проблем добивал поголемо значење. Како резултат на тоа, Германското Царство почнало да ги поддржува во нивната потрага по права. Откако Абдул Хамид II дознал за барањата што Германија ги поставувала во име на Ароманците, тој се свртел кон возвишената порта за да бара решение за ароманското прашање.
Така, на 22 мај 1905 година, султанот Абдул Хамид II издал irâde-i seniyye („изговорен тестамент“) во кој на Ароманците им ги доделил сите права на милет, со исклучок на верски поглавар, со што создал Ула Милет. Во овој декрет, на Ароманците не им била доделена посебна црква, туку им било дадено право да вршат верски служби на аромански и да избираат свои градоначалници во нивните села. Следниот ден, одлуката на султанот била јавно објавена. Веста била среќна примена во Романија, во која формирањето на Ула Милет се сметало за голема победа. Сепак, одлуката наишла на силно грчко противење, што довело до убиства на аромански свештеници и насилство врз присутните во ароманските училишта од страна на грчки групи. Ова предизвикало дипломатска криза меѓу Грција и Романија.
Иако не ја добиле својата независна црква, Ароманците биле задоволни од новонастанатата ситуација. Сепак, тие имале проблеми да ги остварат своите нови права во некои конфликтни или мултиетнички области. На крајот, по Балканските војни, Отоманското Царство ги изгубила земјите во кои живееле Ароманците. Ова предизвикало Ароманците да ги загубат своите малцински права и ги направиле етничка група расфрлани во различни земји, што ја отежнува борбата за опстанок на ароманската етничка припадност, јазик и култура.
Наследство
Воспоставувањето на Ула Милет е симболично за Ароманците и многу од нив го одбележуваат на Националниот ден на Ароманците на 22 или 23 мај. Сепак, многу од оние Ароманци од Грција кои сè уште и се лојални на земјата обично го отфрлаат празникот бидејќи се смета дека симболизира пораз на нивната перцепирана „татковина“. Тоа е затоа што признавањето на Ула Милет се сметало за дипломатски пораз за Грција во тоа време.
Образование во Босна и Херцеговина
Образовниот систем е составен од три нивоа:
Основно образование
Основното образование во Босна и Херцеговина е задолжително и бесплатно за сите деца од 6 до 15 години и трае девет години во три тригодишни циклуси (возраст од 6–9; 9–12 и 12–15). Овој систем прво бил усвоен во 2004 година, како замена за стариот осумгодишен основно образовен систем, понуден на деца од 6 до 14 години во два четиригодишни циклуси (возраст од 6–10 и 10–14 години), што сепак важи за деца кои започнале со образование пред 2004 година и исто така во некои региони по тој датум.
Средно образование
Средното образование во Босна и Херцеговина е исто така бесплатно. Тоа е обезбедено од општи и технички средни училишта, каде што наставата ја започнуваат на возраст од 15 години (или 14 години, како дел од стариот образовен систем) и траат три или четири години. Повеќето деца во Босна започнуваат училиште кога имаат шест години и завршуваат средно училиште кога имаат осумнаесет или деветнаесет години. Студентите кои завршиле средни училишта (Гимназија) ја добиваат матурата и се одлучуваат да се запишат на кој било факултет или колеџ по положен квалификациски испит даден од институцијата, додека студентите кои дипломираат на техничките училишта добиваат диплома.
Терциерно образование
Системот за високо образование на Босна и Херцеговина се состои од осум универзитети (Универзитет во Сараево, Универзитет во Тузла, Универзитет во Мостар, Универзитет во Бања Лука, Универзитет Џемал Биједиќ од Мостар, Универзитет во Источно Сараево, Универзитет во Бихаќ и Универзитет во Зеница) со околу 90 факултети, кои се третираат како институции за високо образование и уметнички академии. Универзитетските дипломи се стекнуваат на факултетите и академиите за уметност. Постојат 37 приватни високообразовни институции и законот за високо образование (донесен во јули 2007 година) ги третира приватните и јавните високообразовни институции подеднакво.
Според новиот закон, универзитетското образование е организирано според системот на преносливи поени и има три нивоа:
Универзитетот исто така може да понуди курсеви за постдипломски специјалисти кои траат една до две години, со кои може да се стекне титула специјалист во одредена специјалистичка област како што е медицината.
Во согласност со законите и прописите, високообразовните институции се финансираат од соодветните власти на РС или ФБиХ. Така, активностите за високо образование се регулираат со законодавството на РС или ФБиХ, при што Министерството за граѓански работи на државно ниво ја презема задачата да ги координира активностите на високото образование на двата ентитета.
Т’лминци
Т’лминци — село во областа Славиште, во Општина Крива Паланка, во околината на градот Крива Паланка.
Потекло на името
За името на селото има две мислења: првото е дека потекнува од патронимиско име на -ци, бидејќи основоположникот на селото е дојден од селото Горно Т’лмино, додека другата ја спомнува врската со потеклото на името на Долно и Горно Т’лмино (Босилеградско), чии имиња доаѓаат од т’лма (купче, грамада).
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Славиште, во југозападниот дел на територијата на Општина Крива Паланка, недалеку од патот Крива Паланка-Куманово, а на десната страна на реката Крива Река. Селото е ридско, чии куќи се издигаат на височина од 720 до 800 метри.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Мрамор, Шумати Рид, Кирева Бавча, Спаиски Гумна, Цигански Куќи, Црвеница, Лозја, Спас, Мал Мрамор и Орница.
Селото е од разбиен тип. Се дели на три маала: Горно со 12 куќи, Средно со 8 куќи и Долно со 6 куќи. Долното Маало е населено од иселени родови од повисоките планински села во областа по Втората светска војна.
Т’лминци се наоѓа на запад од градот Крива Паланка.
Историја
Т’лминци е младо село. Било основано околу 1870 година од двајца браќа доселени од планинското село Т’лмино, Босилеградско. Се иселиле од таму поради големи давачки. Тие ги основале Горно и Средно Маало.
Во век, Т’лминци било село во Кривопаланечка каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од 3 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 137 хектари, а на шумите отпаѓаат 129 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Мештаните во Горно и Средно Маало повеќе се занимавале со сточарство, додека Долно Маало повеќе со земјоделство, поради што истото и го нарекувале Чифличко Маало.
До 1960-тите години, мештаните живееле само од сточарство и земјоделство, но подоцна започнале да работат како градежници, најпрвин во Скопје, а подоцна и во странство.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Т’лминци имало 250 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Т’лминци имало 208 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
По Првата светска војна селото било дел од општината Мождивњак и имало 135 жители.
Селото е мало и населено со македонско население. Така, во 1961 година имало 225 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 95 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Т’лминци живееле 73 жители, сите Македонци.
Родови
Т’лминци е македонско село, населено со македонски родови, кои се доселени.
Родови во селото се: Павловци (13 к.), живеат во Горно Маало, и Чифлижани (9 к.), живеат во Средно Маало, споменатите два рода потекнуваат од двајца браќа доселени од селото Т’лмино кај Босилеград, во родот Павловци се знае следното родословие: Тодос (жив на 65 г. во 1973 година) Мито-Павле, основачот на родот кој се доселил; Баштевци (2 к.), Градчани (2 к.), Конопничани (1 к.) и Чифлижани (1 к.), живеат во Долно Маало, првите три рода се од селата по кои ги носат имињата, а четвртиот род е од Средното Маало во самото село Тлминци, каде имаат истоимени роднини. Сите родови се доселени после Втората светска војна.
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0967 според Државната изборна комисија.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 61 гласач.
Римите
Римите (италијански: Le Rime) се група на лирски песни на Данте Алигиери, напишани во текот на неговиот живот и се засновани на различните егзистенцијални и стилски искуства на поетот. Тие не биле дизајнирани како збирка од самиот Данте, туку биле собрани и порачани подоцна од современите критичари.
Подсек од збирката е група од четири песни познати како „Петрини рими“ (Rime Petrose), љубовни песни посветени на жена наречена Петра, составена околу 1296 година. Стилистички тие песни се сметаат за премин помеѓу љубовната лирика на „Новиот живот“ и посветата тема на Божествената комедија.
Историја на Ерменија
Праисторија
На просторот на денешна Ерменија, во околу 6 век п.н.е. ерменците се населиле во царството Урарту. Во времето на Тигран Велики (95 п.н.е.- 45 п.н.е.), ерменската држава го достигнала својот најголем подем и станала една од најголемите и најсилните држави во Азија. Во тоа време, таа се протегала од Касписко езеро до Средоземно Море. Во текот на својата античка историја, Ерменија била постојанен сојузник на Македонците, римјаните итн.
Кралство Ерменија
Ерменија станала првата држава која го примила христијанството како официјална религија во 301 година.
Последното Ерменско царство (1050 - 1375) опфаќало територии од денешна југоисточна Турција.
Среден век
Ерменците во Отоманското Царство припаѓале на Ерменската апостолска црква, Ерменската католичка црква и Ерменската протестантска црква. Во составот на Отоманското Царство тие претежно живееле во ерменскиот милет.
Денешната територија на Ерменија од страна на Османлиите започнала да потпаѓа во времето на Мехмед II и целосното зазимање завршило во времето на Селим II (1524 - 1574). Османлиското владеење на Ерменија траело околу 300 години кога по Руско-турската војна (1828-1829) Источна Ерменија била отстапена на Руската Империја. Западниот дел од земјата под османлиско владеење била до поразот на империјата во Првата светска војна.
Во текот на османлиското владеење дел од елитните ерменски семејства имале голема доверба кај султанот и добиле можност да допрат до големи позиции во власта. Со текот на времето бројот на Ерменците постојано се намалувал главно поради тоа што биле третирани како народ од втора класа или пак поради разни прогони па дури и геноциди.
Во Цариград по 1453 година продолжила да опстојува Ерменската апостолска црква предводена од ерменскиот патријарх. Ерменците живееле во шест вилаети и тоа Ерзурум, Ван, Битлиш, Дијарбекир, Карпут и Сивас
По Берлинскиот конгрес се отворило т.н. Ерменско прашање кое се однесувало во преден план за заштита на населението. Ерменското прашање станало дел од Источното прашање во меѓународната политика. Во империјата било формирано Ерменска револуционерна организација која се борела за решавање на ерменското прашање и подем на ерменскиот национализам.
Поради ова следувале серија од бунтови и востанија од страна на ерменските сили кои завршувале безуспешно. Во текот на Првата светска војна ерменското население било подложено на масовно истребувње од империјата. По крајот на војната Ерменија за кратко станала независна држава.