cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прва Бундеслига (фудбал)
ИСТОРИЈАТ НА ЕВРОПСКИТЕ КВАЛИФИКАЦИИ
-	почнувајќи во сезоната 1999-2000, победникот во Германскиот Куп обезбедува директно место. Во зависност од УЕФА коефициентот за германското првенство, можат да влезат некаде помеѓу ниту еден и три дополнителни тима учесници. Уште кога Купот на Победниците на Куповите беше претопен во УЕФА Куп во 1999 година, на германската лига секогаш и беа доделени најмалку три клуба во УЕФА Купот, и и беше овозможен влез на четврти клуб. Екипите кои ќе влезат преку механизмот на УЕФА за фер игра или пак тие што влегле преку сега непостоечкиот Интертото Куп, не е помината националната квота. Од 2006 година па сè до последниот Интертото Куп во 2008 година, само еден тим од Првата Бундес Лига имал право да влезе во Интертото Купот и можност да учествува во УЕФА Купот. За сезоната 2005-2006, ФФГ се здоби со уште едно место во УЕФА Купот поради фер игра, а ова место го доби Мајнц 05 како највисокорангиран на фер игра - табелата во Првата Бундес Лига кој не изборил место за Европа; -	Купот на Победниците на Куповите (укинат после 1999 година); -	победникот во Германскиот Куп се натпреваруваше во Купот на Победниците на Куповите, но денес тој клуб се изборува за место во Европа Лигата.
ИСТАКНАТИ ШАМПИОНСКИ КЛУБОВИ
Во 2004 година, беше за првпат беше употребен обичај кој беше преземан од Италијанската Фудбалска Федерација нарешен “истакнати шампионски клубови”, за да се спознаат тимовите кои имаат освоено повеќе првенства или други трофеи, изразувајќи со златна ѕвезда на нивниот симбол и дрес. Секој начин на користење се разликува еден од друг и во Германија е да се стави една ѕвезда за три освоени титули, две ѕвезди за пет титули, три ѕвезди за десет титули и четири ѕвезди за дваесет титули. Поранешниот тим од Источна Германија, ФК Берлинер Динамо сметаа дека три ѕвезди треба да означуваат тесеткратен шампион. Тие издадоа петиција до лигата, за да нивните титули од Премиер Лигата бидат признати, но не добија одговор. Динамо подоцна ги презеде тработите во свои раце и ги украсија своите дресови со три ѕвезди. Ова предизвика одредени дебати поради природата поради клоја тие ги освоиле титулите и нивната поврзаност со Стаси - тајната полиција на Источна Германија. Проблемот исто така влијае и врз друг поранешни источнаци и шампиони пред Бундес Лигата. Во ноември 2005 година, ФФГ дозволи сите поранешни шампиони да прикажат една ѕвезда, во неа гравиран број на освоени титули, вклучувајќи машки трофеи од 1903 година, женски трофеи од 1974 година и трофеи од Источна Германија. Овој начин на функционирање се однесува само на тимови кои играат под првите две Бундес Лиги, уште кога стапи во сила конвенцијата за германските фудбалски лиги. СФК Динамо Берлин не се придржувал до овие правила и продолжил да носи три ѕвезди, отколку една со гравирана бројка 10. Греутер Фурт неофицијално прикажа три сребрени ѕвезди за титули освоени пред војната, и покрај тоа што беше присутен во Втората Бундес Лига. Во јуни 2010 на следниве клубови им е дозволено да носат ѕвезди додека играат во Бундес Лигата. Бројот во загради го означува бројот на освоени титули во Бундес Лигата: -	четири ѕвезди на Баерн Минхен (21); -	две ѕвезди на Борусија Менхенградбах (5); -	една ѕвезда за Борусија Дортмунд (4); -	 една ѕвезда за СК Вердер Бремен (4); -	една ѕвезда за СК Хамбургер (3); -	една ѕвезда за СФК Штутгарт (3).
Список на ѕвезди во соѕвездието Мал Лав
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Мал Лав, надолно подредени според сјајноста.
Комунизам
Комунизам е политичка теорија и политичко движење чии приврзаници се залагаат за воспоставување на бескласна и бездржавна заедница на изобилството, при што сметаат дека единствениот начин за создавање услови за премин кон една таква заедница е воведувањето на еднопартиска диктатура со тоталитарни одлики на чело со комунистичката партија. Обично, комунизмот се дефинира само преку стремежот за остварување на бескласно општество во кое распределбата ќе се врши според принципот „секој според способностите, секому според потребите“, но бидејќи и други левичарски теории тежнеат кон истата цел (во прв ред анархистите), потребно е при дефинирањето на комунизмот да се вклучи и начинот преку кој комунистите имаат намера да го изградат бескласното општество, односно - убедувањето дека патот до бескласното општество води преку т.н. „диктатура на пролетаријатот“.
Комунистичкото учење се темели врз ленинизмот, кој го претставува Лениновото учење и неговото толкување на марксизмот. Поради карактеристичната тоталитарна нетолерантност, комунизмот како политички правец и како политичка теорија не е хомоген. Напротив, постојат повеќе типови комунистички теории:
Обично, помеѓу комунистичките теории се вбројуваат и еврокомунизмот и комунизмот на советите, но тие, освен своето име, во суштина немаат многу заедничко со комунистичките теории.
Историја
Како политичка сила комунизмот беше влијателен речиси во целиот XX век, почнувајќи од Октомвриска револуција од 1917 до падот на комунизмот во бившиот Советски Сојуз и во Источна Европа во периодот 1989-1991. Комунизмот особено бил популарен во текот на 1950-тите и 1960-тите години кај сиромашните земји во Азија и Африка, на кои никогаш порано не им успеало да се ослободат од империјализмот на  Западно Европските земји. Под закана од уште поголема популарност на комунизмот, големите сили и членки на НАТО, како што се САД, Велика Британија, Франција, Белгија, Португалија итн, се повлекле од своите дотогашни колонии - речиси цела Африка, Кина, Индија, Индокина, Кореја, Куба итн. Некои земји, како Индија и голем број Африкански земји, не станале комунистички, иако светскиот наплив на популарност на комунизмот им билод помош на патот кон самостојноста. Денес влијанието и привлечноста на комунизмот се драстично намалени, иако сѐ уште постојат земји, како Кина, Куба, Северна Кореја, Виетнам и Лаос, каде што на власт се комунистите.
Рушењето на колонијализмот не е единствената придобивка од ова политичко учење, останати се во трајно наследство позитивните социјални придобивки кои светот ги прифати: пензиско и здравствено осигурување на работниците, осумчасовен работен ден, право на годишен одмор, искоренување на неписменоста, исклучително ниска стапка на криминал (незабележана во посткомунистичкиот период), верска и расна толеранција.
Градови во Боцвана
Градовите во Боцвана се најголемите населени места во државата. Во оваа статија се наведени градовите (населените места) во државата со над 10.000 жители. Во задебелени букви се дадени главните градови на окрузите.
Хлотар I
Хлотар I (c. 497 – ), наречен Стариот (le Vieux), Крал на Франките, бил еден од четирите синови на Хлодовик. Се родил околу 497, во Соасон (денешен Ен, во Пикардија, Франција).
Живот
По смртта на неговиот татко во 511, тој како дел од кралството го добил градот Соасон, кој го направил своја престолнина; градовите Лан, Ноајон, Камбре, и Мастрихт; и долниот тек на реката Меза. Но бил многу амбициозен и сакал да го прошири своето кралство.
Тој го побарал убиството на децата на неговиот брат Хлодомер во 524, за да го прошири кралството кон градовите Тур и Поатје. Водел разни воени походи против Бургундија и после уништувањето на тоа кралство во 534, го добил Гренобл, Ди, и некои други соседни градови.
Кога Остроготите ја отстапиле Прованса на Франките, тој ги добил градовите Оранж, Карпантрас, и Гап. Во 531, тргнал во војна против Турингите со својот внук Теодеберт I а во 542, со неговиот брат Хилдеберт I против Визиготите од Шпанија. По смртта на неговиот правнук Теодебалд во 555, Хлотар ги припоил неговите територии кон своите. По смртта на Хилдеберт во 558 тој станал единствен крал на сите Франки.
Тој исто така владеел и со поголем дел од Германија, имал воени походи во Саксонија, а Саксоните требале да му плаќаат одредено време годишен данок од 500 крави. Кралот на неговото владеење е одбележано со внатрешен раскол. Имено, неговиот син Храмн дигал бунт против него на неколку наврати. По бегството на Храмн во Бретања, Хлотар го фатил, го затворил заедно со жената и децата во некоја кочија којашто ја запалил. Паднат во очај поради таквата постапка, отишол во Тур да бара прошка на гробот на Св. Мартин, и набрзо потоа починал во кралската палата во Компиењ.
Семејство
Првиот брак на Хлотар бил со Гунтеука, вдовицата на неговиот брат Хлодомер, некаде околу 524. Тие немале деца. Неговиот втор брак, кој се случил околу 532, бил со Радегунда, ќерка на Бертакар, Крал на Турингија, којшто тој и брат му Теодорих го поразиле. Таа подоцна била канонизирана. Тие исто така немале деца. Неговиот трет и најуспешен брак бил со Ингунда, со која имал 4 сина и 2 ќерки:
Неговиот следен брак бил со сестрата на Ингунда, Арегунда, со која имал син, Хилперик, Крал на Соасон. Неговата последна жена била Хунзина (или Хунзине), со која имал еден син, Храмн, кој станал непријател на татко му но кој починал пред него. Се верува дека Хлотар се оженил исто така и со Валдрада која потоа ја оставил.
Предци
Предците на Хлотар I
NGC 1537
NGC 1537 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1537 се споменува и како ESO 420-12, MCG -5-11-5, AM 0411-314.
Откривање
Објектот е откриен на 18 ноември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 13 м 40,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 31° 38' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 98°.
Други поделби
Проучување на NGC 1537 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14695. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 356; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7037. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 73.
Чиксулуб (кратер)
Кратерот Чиксулуб (шпански: Chicxulub) е стар кратер настанат од удар на небесно тело и се наоѓа на полуостровот Јукатан во Мексико. Центарот на кратерот е близу градот Чиксулуб. Кратерот е широк преку 180км и според тоа е најголем познат кратер на светот. Телото што го создало (астероид или комета) било најмалку 10км во пречник.
Кратерот бил откриен во 1970-тите од геофизичарот Глен Пенфилд кој работел на истражување на нафтени наоѓалишта во тој регион. Доказите за постоењето на удар од небесно тело се потиснат кварц, гравитациона аномалија и тектити во околните области. Со анализа на изотопите, утврдено е дека кратерот настанал пред околу 65 милиони години.
Ударот на небесното тело и последиците од тоа се сметаат за причина за прекин на геолошкиот период Креда и настапување на Терцијарот, радикални климатски промени, изумирање на диносаурусите и многу други животински видови.
Детали за ударот
Пречникот на ударното небесно тело бил околу 10км и се проценува дека при ударот ослободило 500 Зета-Џули енергија 5×1023 џули, што е еквивалентно на 100 тера-тони (1014 тони) ТНТ. За споредба, најсилната јадрена експлозија направена од човекот е од руската Цар-Бомба со сила од 50 мега-тони, што е за 2 милиони пати послабо.
Ефекти
Ударот предизвикал некои од најсилните цунами во историјата на Земјата. Облаци од прашина, пепел и пареа се ширеле од кратерот. Ископаниот материјал од местото на ударот, заедно со материјалот од ударното тело бил исфрлен над атмосферата, а при враќањето се загреал како метеорити и паѓајќи повторно на Земјата стотици километри подалеку предизкикал глобални пожари. Ударните бранови кои се ширеле низ Земјината кора предизвикале глобални земјотреси и вулкански ерупции. Прашината и поситните честички останале во атмосферата и на површината на Земјата со години потоа, нарушувајќи ја животната средина на живите суштества. Фотосинтезата на растенијата била попречена со што се нарушил целокупниот ланец на исхраната.
Геологија и морфологија
Денес површината на кратерот е покриена со глина и варовник во длабочина од околу 1000м, но овие слоеви се настанати по ударот, односно во Палеоценот и подоцна. Под овој слој се наоѓаат материјалите кои го сочинувале небесното тело и Земјината подлога во времето на ударот. Тоа се андесит, бреција, фелдшпат и потиснат кварц. Депресијата на местото на ударот е 600-1100м подлабоко од околината. Се смета дека и тектитите најдени на Хаити потекнуваат од овој удар, бидејќи таму не се најдени астероидни кратери.
Покрај самиот кратер, дополнителен ефект настанал со создавањето на тенка наслага од глина присутна на К-Т Границата по целата Земјина топка. Оваа глинена наслага содржи невообичаено висока концентрација на иридиум. Содржината на иридиум на познатите метеорити и астероиди е вообичаено поголема од таа на Земјата. Се претпоставува дека овој слој на глина богата со иридиум настанал кога иридиумот испарил од астероидот и се раширил низ атмосферата по ударната експлозија.
Уништување на живиот свет
Теориите за масовно изумирање на живиот свет како резулат на удар од небесно тело постоеле многу пред откривањето на Кратерот Чиксулуб. Откритието на кратерот, како и неговото датирање кое се совпаѓа со времето на исчезнувањето на диносаурусите и голем број други групи животни и растенија, само ја потврдуваат оваа теорија. Оваа теорија денес е речиси општо прифатена во научниот свет.
Бастилја
Раната историја на Бастилја
За време на Стогодишната војна, Бастилја бил изграден како Бастион на Сент-Антоан. Бастилја најпрво била порта на Сент-Антоан, која од 1370-1383, била проширена за да се изгради тврдина за одбрана на источниот крај на Париз и на Кралската палата “Hôtel Saint-Pol”. По завршувањето на војната, таа била пренаменета во затвор, по наредба на Луј XIII, кој бил првиот кој испратил затвореници таму. Бастилја бил изграден во форма на неправилен правоаголник, со осум кули. Градбата е долга 70 метри, широка 30 метри, со височина на ѕидови и кули од 25 метри и опкружена со широки ѕидини. Првенствено, постоеле два двора внатре и станбени објекти наспроти ѕидовите. Две од кулите во источниот и западниот дел служеле како порти низ кои поминувала улицата Сент-Антоан. Во 15 век, тие биле блокирани и била изградена нова градска порта на север, на денешна Rue de la Bastille. Подоцна бил изграден бастион на источните приоди. Многу важна воена одлика на градбата, била тоа што ѕидовите и кулите биле еднакво високи и широки, поврзани со пространа тераса. Ова им овозможувало на војниците брзо да се движат кон загрозениот дел на тврдината, без притоа да треба да влезат во внатрешноста на истата и овозможувало место за сместување на артилерии. Слична одлика може да се забележи на “Château de Tarascon”.
Напад
Главна статија: Нападот на Бастилја
Според архивите на Бастилја, во затворот биле носени обични криминалци (фалстификатори, измамници, крадци и сл.), како и луѓе затворени од религиозни причини (богохулење) и оние одговорни за печатење или пишување на забранети памфлети. Понекогаш, биле носени и луѓе од висок ранг, поради што затворот (кој собирал нешто повеќе од 50 луѓе) бил најчист од сите други париски затвори. Сепак, тајноста која се одржувала во цела Бастилја и меѓу нејзините затвореници, и давала злокобна репутација. Конфронтацијата која била причина за заземањето на Бастилја од страна на жителите на Париз на 14 јули 1789 година, била резултат на фактот дека барутот и оружјето биле чувани таму и луѓето (чии стравови биле предизвикани од многуте шпекулации) барале пристап до нив. Подоцнежната идеја за ослободување на затворениците (од кои само 7 останале) била отфрлена. Официјалниот гарнизон бил составен од 82 инвалиди ( воени ветерани кои повеќе не се способни за служба на терен) под водство на гувернерот Рамлов де ла Фресанж. Сепак, кратко пред 14 јули, тие биле зајакнати со самостојна 142-члена пешадија, дел од швајцарскиот платенички пешадиски полк, повикан во Париз од страна на кралот. Во утринските часови, толпа од околку 8800 мажи и жени се собрала барајќи од затворот да се предаде, да се тргне оружјето и да се ослободи оружјето и барутот. Двајца луѓе, избрани да ја претставуваат толпата, биле повикани во тврдината со што почнале преговорите. Во попладневните часови, толпата навлегла во надворешниот незаштитен двор и ги пресекле синџирите на подвижниот мост кој водел до внатрешниот двор. Започнала повремена размена на непријателски оган. Некое време подоцна, толпата била засилена од страна на бунтовничките француски гарди на Кралската армија и два топа, чија примарна задача била да му помогнат на Гувернерот  да го штити затворот. Де Кос наредил прекин на огнот; и покрај тоа што ги одбил барањата да се предаде, тој капитулирал, а победниците, во околу 17:30 часот, навлегле за да ја преземат контролата врз тврдината.Штом влегле во Бастилја, бунтовниците почнале да собираат куршуми и барут за нивното оружје, а потоа ги ослободиле 7-мина затвореници. Подоцна, Гувернерот заедно со некои од стражарите на Бастилја биле убиени под хаотични услови, и иако се предале со знаме за примирје, нивните глави парадирале обесени на копја. Како симболичен гест, клучот од западниот влез на Бастилја бил презентиран на 17 март 1790 година од страна на Маркиз де Лафајет на Џорџ Вашингтон и се прикажува во неговиот дом во Маунт Вернон.
Уривање
Пропагандната вредност на Бастилја била брзо искористувана, особено од страна на сјајниот претприемач, Пјер Франсоа Палоу. Судбината на Бастилја била неизвесна, но Палоу за брзо време поднел барање за уривање, организирајќи работна сила за тоа. Во текот на следните неколку денови, многу угледни граѓани ја посетиле Бастилја, и се чинело дека ќе се претвори во споменик. Но Палоу успеал да обезбеди дозвола за уривање од Постојаниот комитет, со што за брзо време ја презел целата контрола над Бастилја. Пјер Франсоа Палоу обезбедил пристоен буџет и бројот на неговиот персонал почнал да расте. Тој имал контрола врз сите аспекти на работата, до тој степен што наредил бесење на двајца работници, поради убиство. Палоу вложил голем напор за да го одржи местото како атракција за привлекување пари, со произвоство на голем број сувенири, користејќи ги остатоците од урнатините. Уривањето продолжило со брзо темпо; до ноември 1789 година, структурата во колема мера била срушена. Камењата од тврдината биле исористени за изградба на Pont de la Concorde.
Областа денес
Поранешната локација на тврдината, во моментов се нарекува Place de la Bastille. Таа е сега дом на операта Бастилја. Големиот ров (fossé) позади тврдината бил претворен во пристаниште за јахти, на југ во Bassin de l'Arsenal (склад за оружје) и каналот Saint Martin кој се протега, северно од пристаништето, под коловозниот обиколен пат, кој се граничи со локацијата на тврдината. Некои сочувани остатоци од една од кулите на тврдината, биле пронајдени во 1899 година, при ископувањето на пат за метро ( железнички транзитен систем), кои биле пренесени во еден парк (плоштадот Henri-Galli), каде што можат да се видат денес. Оригиналниот план на тврдината е, исто така, одбележан на плочникот на улиците и на тротоарите кои поминуваат преку нејзината претходна локација, во форма на посебни поплочени камења. Поголемиот дел од локацијата на тврдината е покриен со кафулиња и други бизниси, а улицата Сент Антоан минува директно врз неа, со што се отвора излез до кружниот тек на Бастилја.
Имагинарни затвореници на Бастилја
[http://en.wikipedia.org/wiki/Th%C3%A9nardiers М. Тенардиер] (Les Miserables)
Филип (Човекот со железна маска)
Список на антички градби во Истанбул
Список на староримски споменици во Истанбул. Листата не е целосно комплетна.
Црвена-Лгота
Црвена-Лгота (Červená Lhota) е средновековен замок сместен во Јужна Чешка, на околу 20 километри од градот Јиндрихув Храдец и околу 100 километри југоисточно од Прага.
Историја
Замокот бил изграден во првата половина на XVI век на местото на готската тврдина, а на почетокот на 20 век бил обновен во неоренесансен стил. Сместен е во средина на езеро на карпест остров, до кој води камен вијадукт. Во близина на замокот има украсни цветни леи со лавиринтни грмушки. Денес, замокот Црвена Лгота е национален споменик на културата и е отворен за посетители.
Светлата боја на замокот не е оригинална - замокот првично бил бел. Потеклото на необичната црвена боја е обвиткано во многу легенди. Една од нив раскажува за убава принцеза која живеела во замокот и се фрлила низ прозорецот. Нејзиното тело не било пронајдено, а само црвената трага од крв укажувала на нејзиниот страшен крај. Неизбришливата трага на крвта било поттик за пребојување на зидовите во црвена боја.
Една интересна легенда е поврзана со овие настани, сосема соодветно на реалноста. Првичната цел на оваа комисија била да одлучи дали замокот е погоден за пансион на Министерството за земјоделство. Но, пред пристигнувањето на властите во Прага, снаодливиот чувар на Црвена Лгота - Антонин Вркош, ја подигнал браната и ја испуштил водата од езерцето. Замокот се појавил пред очите на истакнатите гости опкружен со каллива локва што стигнувала до прозорците на првиот кат. Нормално, министерството ги напуштило своите цели и им го препуштиле замокот Црвена-Лгота на туристите.
Замокот вклучува живописен парк и капела, која е составен дел на замокот.
Во моментов, замокот Црвена Лгота е национален споменик на културата и е под заштита на Националниот институт за наследство во Ческе Будјејовице.
Штефен Веземан
Штефен Веземан (Steffen Wesemann; р. ) — поранешен швајцарско-германски професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 1992-2008.
Настапил на друмската трка на Летните олимписки игри 1992. Возел трипати на Вуелта а Еспања во 1995, 1996 и 2003 година и двапати на Тур де Франс во 1999 и во 2002 година. Пред да се пензионира возел за професионалната континентална екипа Сајкл Колстроп.
Бил специјалист за еднодневните пролетни класици, победувајќи на Трката околу Фландрија 2004 и пет пати на Мировната трка.
Во септември 2005 година, Веземан и неговото семејство добиле швајцарско државјанство бидејќи биле долги години жители на Китиген, Швајцарија.
Летни олимписки игри 1968
Летните олимписки игри - 1968 или 19-тите Летни олимписки игри се одржале во градот Мексико, Мексико. Градот бил избран за домаќин на 18 октомври 1963 година на 60-тата сесија на МОК во Баден- Баден. Останати кадндидати биле Детроит, Лион и Буенос Аирес. Игрите се одржале само 10 дена по масакрот Тлателоко во којшто на 2 октомври 1968 биле убиени стотици студенти од страна на тајните службени сили.
Земји-учеснички
На игрите за првпат настапиле спортисти од повеќе од 100 земји (112). Спортистите од Источна и Западна германија настапиле одвоено за своие земји.
Точка на измама
Точка на измама (англиски:Deception Point) е третиот роман на американскиот автор Ден Браун.
Содржина
Кога сателитот на НАСА ќе открие зачудувачки редок објект закопан длабоко во арктичкиот мраз, вселенската агенција, оптоварена со проблеми, ќе ја објави својата толку потребна победа - победа со длабоки импликации кон политиката на НАСА и за престојните претседателски избори. За да се потврди автентичноста на откритието, Белата куќа се повикува на способностите на разузнавачкиот аналитичар Рајчел Секстон. Придружувана од тим експерти, вклучувајќи го и харизматичниот Мајкл Толанд, Рејчел патува на Арктикот и го открива незамисливото: докази за научничко лукаство - дрска измама што се заканува да го нурне светот во контроверзии. Но пред да може да го предупреди Претседателот, Рејчел и Мајкл паѓаат во заседа на смртоносен тим атентатори. Борејќи се да си го спасат животот во пуст предел, опасен по живот, нивна единствена надеж за опстанок е да откријат кој стои зад оваа вешта измама. Вистината, како што ќе дознаат тие, е најшокантна измама.
Критики
„Одличен трилер. Голема уверлива приказна која се одвива со убиствено темпо, со убедливи места на случување и со сосема точна мешавина од допадливи и одбини карактери. Фино дотеран амалгам од акција и интрига.“ - Паблишерс викли
Арбаути
Арбаути (Σεβαστή) — село во Општина Катерина во округот Пиерија, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 14 километри северно од градот Катерина и на 7 километри северно од центарот на општината, Коринос. Селото се наоѓа на надморска височина од 93 метри.
Историја
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Според Тодор Симовски селото било основано во атарот на напуштеното село Арабути, кое подоцна го добило името Севасти. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 148 семејства и 446 бегалци, додека во 1940 година селото броело 956 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 984 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 820 жители, во 1971 година имало 427 жители, во 1981 година имало 484 жители, додека во 1991 година имало 513 жители. Денеска, населението на селото е 653 жители според пописот од 2011 година.
Религија
Главната православна црква во селото е посветена на „Свети Никола“. Постојат уште и два параклиси - „Свети Ѓорѓи“ и „Света Троица“. Во селото има грчка евангелистичка црква која била основана во 1924 година, главно од бегалци, кои дошле од Мала Азија. Освен тоа, во селото има и заедница на Пентекосталисти. Нивната црква била изградена во 1934 година. Меѓу овие три верски заедници денес постои мирен и хармоничнен соживот.
Пингелсхаген
Пингелсхаген (Pingelshagen) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Менливост (биологија)
Кај живите организми разликуваме ненаследна или фенотипска менливост и наследна или генотипска менливост.
Во ненаследната менливост се опфатени измените што се појавуваат во текот на поединечниот развиток на организмите под влијание на факторите на животната средина и кои при половото размножување не се пренесуваат на потомството, бидејќи не се задржуваат.
Во наследната менливост се опфатени измените на својствата и особините на организмите што не се губат, а се пренесуваат на потомството.
Според ова, во ненаследната менливост, измените на организмите се фенотипски, а во наследната тие се генотипски.
Алконера
Алконера — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
122 (број)
122 (сто дваесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 121 а претходник на бројот 123.
Арнебург
Арнебург (Arneburg) — град во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на левиот брег на реката Елба, околу 12 километри североисточно од Штендал. Дел е од заедницата на општини Арнебург-Голдбек.
Евгениј II Цариградски
Евгениј II Цариградски — Вселенски патријарх од 1821 до 1822 година. Пред да биде избран за патријарх тој бил архиепископ во Поморие, Бугарија.
Евгениј бил еден од архиепископите кои биле држени како заложници од страна на Махмуд II заедно со Вселенскиот патријарх Григориј V кога избувнало грчкото востание за независност во 1821 година. На 10 април 1821 година Григориј V бил симнат од престолот и обесен од страна на Турците пред централната порта на Цариградската патријаршија. Архиепикопот Евгениј, кој сѐ уште во тој период бил затвореник, бил избран во тој период за патријарх.
Бхарати (станица на Антартикот)
На околу 3000 км источно од Маитри, новата индиска истражувачка база „Бхарати“ се наоѓа помеѓу заливот Тала Фјорд и Култи, источно од полуостровот Сторнс на Антарктикот на 69° 24,41' југ, 76 ° 11,72' источно приближно на 35 м надморска височина. Станицата со многу мал отпечаток беше пуштена во употреба на 18 март 2012 година за да ја олесни научноистражувачката активност во текот на целата година од страна на индиската програма на Антарктикот. Станицата може да поддржи 47 персонал на двојна основа во главната зграда во текот на летото, како и во зима, со дополнителни 25 лица во засолништа за итни случаи / летни кампови во текот на летото и на тој начин вкупниот капацитет да биде 72. Станицата се состои од една главна зграда, фарма за гориво, бензинска станица, пумпна куќа за морска вода, летен камп и голем број помали контејнеризирани модули. Главната зграда нуди регулирано напојување, автоматизирано греење и климатизација со топла и ладна проточна вода, тоалети за испирање, сауна, ладилник, PA систем, естетски дизајниран дневен престој, трпезарија, салон и лабораториски простор. Комуникацијата е преку посветени сателитски канали кои обезбедуваат поврзување за глас, видео и податоци со копното на Индија.
Енергијата на Bharathi ја обезбедува единицата за комбинирана топлина и моќност (CHP), која се напојува со залихи на керозин. Всушност, има вкупно три единици за ТЕ-ТО на локацијата, за да се осигура дека ненавремениот механички дефект нема да ги остави жителите во тешка состојба.
Заедно со bof artchitekten, дизајнот и конструкцијата на индиската поларна станица Bharathi вклучуваше IMS Ingenieurgesellschaft mbH и и m+p консалтинг. Планирањето започна уште во 2009 година, а на крајот беше целосно завршено претходно оваа година. Бхарати се состои од три ката, изградени со користење на 134 контејнери за транспорт, кои беа испреплетени и покриени со изолирана кожа и надворешна обвивка. Контејнерите прво беа префабрикувани во Германија, пред да бидат испорачани преку Антверпен и Кејп Таун, и брзо беа собрани на лице место за време на краткото лето на Антарктикот од крајот на 2011 до 2012 година.
На третиот кат има тераса и систем за климатизација, додека на вториот кат се сместени станбените соби, со 24 еднокреветни и двокреветни соби. Покрај нив има кујна, трпезарија, библиотека, фитнес сала, канцеларии, салон, па дури и операциона сала.
Сето тоа е бизнис на приземје, бидејќи тука лежат лабораториите, складиштата, различни технички простори и работилницата. Во текот на летото на Антарктикот, Бхарати ќе биде дом на околу 47 истражувачи, додека во посуровиот зимски месеци овој број ќе падне на 24. Тоа е трета индиска истражувачка станица на Антарктикот и една од двете активни индиски истражувачки станици, заедно со Маитри. Индискиот национален центар за истражување на Антарктикот и океанот нарача сосема нова истражувачка станица, која е инсталирана во делот Ларсман Хилс на североисточен Антарктик. Индиската поларна станица Бхарати од 2.500 квадратни метри (27.000 квадратни стапки) е изградена со контејнери за транспорт и им овозможува на научниците да ја вршат својата работа безбедно, и покрај казните локални временски услови.
Бхарати е трета постојана база на Индија на Антарктикот. Благодарение на правилата утврдени во системот на договори на Антарктикот, објектот е дизајниран така што може целосно да се расклопи и отстрани од студениот пејзаж без да остави трага.
Како и британската истражувачка станица Хали VI, оддалечената локација на Бхарати бара да биде самодоволна долги временски периоди и способна да издржи екстремни временски услови кои вклучуваат налети на ветер од 200 mph (321 km/h) и температури до минус 40 °F (минус 40 °C).
За да се одговори на овој предизвик, зградата беше поставена на потпори и нејзината надворешна фасада беше обликувана (со помош на тунел за ветер), во форма за која се вели дека помага да се спречи наталожувањето на снежните наноси. Првиот посветен истражувачки капацитет во Индија, Дакшин Ганготри, се користи како база за снабдување.
Индија разграничи област покрај Larsemann Hills на 69°S, 76°E за изградба.
Истражувачката станица е оперативна од 18 март 2012 година, иако сè уште се работи на пробна основа и се чека формално лансирање.
Од нејзиното завршување, Индија стана една од деветте нации кои имаат повеќе станици во Антарктикот. Истражувачкиот мандат на Бхарати се фокусира на океанографски студии и феноменот на распаѓање на континенталниот дел. Исто така, го олеснува истражувањето за да се насочи тековното разбирање на геолошката историја на индискиот потконтинент. Извори на вести, исто така, ја наведоа станицата како „Bharathi',
Објекти
Зградата на станицата, со површина од 2162 m2, била изградена за 127 дена.
Зградата на главната станица е поддржана од фарма за гориво и станица, пумпа за морска вода и летен камп.
Сателитски необработени податоци со голема брзина ќе бидат емитувани во реално време од станицата Бхарати до NRSC во Хајдерабад за обработка на сликите штом проектот ќе почне да функционира.
Во 2007 година, ECIL, исто така, воспостави комуникациска врска помеѓу Маитри, втората индиска истражувачка станица на Антарктикот и Националниот центар за истражување на поларните и океаните (NCPOR). Меѓу другото, истражување на тектониката и геолошките структури ќе бидат преземени во станицата Бхарати од индиски научници.
Откритија и достигнувања
Во јануари 2017 година, Феликс Баст, еден од научниците на 36-та индиска експедиција на Антарктикот, откри нов вид мов во Ларсеман Хилс, во близина на истражувачката станица Бхарати, и го нарече Bryum bharatiensis.
Црква „Св. Марина“ - Горенци (Зихненско)
Света Марина (Αγίας Μαρίνας Καλής Βρύσης) — црква во селото Горенци, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен храм и се наоѓа во центарот на селото. Изграден е во 1883 г. за време на митрополитот Герман III Драмски, за што сведочи плоча вградена во апсидата. Претставува еднокорабен храм со женска црква и трем на западната и јужната страна. Има сеопшти димензии од 15,90 × 7,80 м. Според Георги Стрезов во 1891 г. црквата била гркоманска, починета на Патријаршијата. Според подоцна поставен натпис, храмот настрадал во пожар на 22 јануари 1914 г. и бил обновен на истиот датум, за време на митрополитот Агатангел.
Јасуо Фукуда
Јасуо Фукуда (роден на ) — поранешен премиер на Јапонија и претседател на Либералната демократска партија на Јапонија. На двете функции е именуван во септември 2007, после нечекуваната оставка на Шинзо Абе. Должноста ја предал на 24 септември 2008.
Фукуда бил и главен секретар на кабинеот на премиерите Јоширо Мори и Јуничиро Коизуми со најдолг стаж во јапонската историја, служејќи три и пол години (1,289 денови). Тој е и син на бившиот премиер на Јапонија, Такео Фукуда кој и сам дошол на тоа место.
Латинска Швајцарија
[[Податотека:Karte Lateinische Schweiz 2011.07.01.png|мини|десно|270п|Латинска Швајцарија – сооднос на мнозинското население согласно статистичко испитување спроведено во 2010 година. Управната поделба на картата е согласно 1 јули 2011 година.
]]
Латинска Швајцарија (Lateinische Schweiz) — збирен поим којшто се употребува во Германска Швајцарија за јазичните региони: Француска Швајцарија, Италијанска Швајцарија и Ретороманска Швајцарија.
Дарко Ѓукиќ
Дарко Ѓукиќ (роден на 11 декември 1994 година) е српски ракометар кој игра за РК Вардар 1961 година и за репрезентацијата на Србија.
Се натпреварувал на Европското првенство во ракомет за мажи 2016 и 2022 година.
Вистинска љубов (филм)
Вистинска љубов — македонски филм снимен во 2016 година во режија на Јани Бојаџи, автор на сценариото е Сашко Насев. Филмот е снимен во продукција на Канал 5. Главните улоги ги играат: Благоја Чоревски, Катина Иванова, Борче Начев, Ирена Илиевска и Владо Денчов.
Александра Пилева
Александра Пилева Чадиева (родена на во ) — македонска пејачка на поп и рок-музика. Студирала на Технолошкиот факултет во Скопје (отсек конфекциско инженерство).
Животопис
Нејзиниот прв настап бил во 1998 на Макфест со песната “Ти си тој”.
Во 2000 таа започнала да настапува во Скопје, во соработка со групата “Session Selection”, со која изведувале рок песни во клубови. Заедно со овој бенд таа настапила на Макфест 2000, пеејќи ја нејзината автоска песна “Искривени слики”.
Со полни 22 години била најстарата финалистка на манифестацијата Плеј - потрага по ѕвезди. На големото финале на манифестацијата, ја извела темата Ангел мој, на авторскиот двоец - Дарко Димитров (музика, аранжман и продукција) - Александар Ристовски - Принц (текст). Нејзината песна била наградена со една од две специјални награди.
Во 2004, на музичкиот фестивал Макфест, настапила со песната "Нема Утеха" и ги добила наградите Гран При, прво место од публиката и награда за најдобар глас од акредитираните новинари.
Во 2005, Пилева била избрана како еден од шест кандидати за претставници на Македонија на Евровизија 2005. Откако таа го поминала полуфиналето, во финалето се натпреварувала против Мартин Вучиќ, каде што извела четири композиции, од кои на крај ја извела "Сонце и месечина", и победила со телефонските гласови, но Вучиќ освоил повеќе бодови од жирито и публиката со што бил избран за претставник. После ова, таа го издала својот албум Сонце и месечина.
Во 2005, одржала концерт во Ирак во базата на американските војници, со посетата на министерот за одбрана на Македонија, во организација на американската армија.
Таа година настапила и на меѓународниот фестивал во Будва, Црна Гора, со песната "Сонце и месечина".
Во 2007 за прв пат ја напишала нејзината песна “Летај со мене” од албумот “Get Back To Studio Rock’N Roll”, кој бил во калифорниски стил. Оваа песна доживеала огромен успех листата Адриа Топ 20 на музичкиот канал MTV каде неколку недели се задржала на второто место. После тоа, една од најпопуларните песни во 2007, “Песна за Македонија” и нејзините други синглови го претставиле албумот “Get Back To Studio Rock’N Roll”.
Во 2008 Пилева одржала повеќе рок концерти и неколку големи проекти со Министерството за култура: Летен културен бран 2008. Во проектот “Пеј на Кирилица”, Пилева ја обработила легендарната рок песна “Дал да плачам ил да пеам”.
Албумот “Get Back to Studio Rock 'n Roll” бил издаден во 2008, а Александра за дел од песните ги напишала музиката и текстовите.
Истата година, таа го издала првото DVD со наслов “Во живо од студио Rock N Roll”.
Во 2009, Пилева го одржала својот прв соло концерт спонзориран од градоначалникот на град Скопје. На концертот гостувале и други ѕвезди, меѓу кои и рок групата “Електрични оргазам” од Србија. Концертот имал голема посетеност од 7000 посетители.
Во 2010, Пилева добила меѓународно признание и можност да настапи на Пиво фест во Белград, Србија.
Таа, исто така, во текот на 2010 настапила на концерти по повод “Денот на независноста”, 8 септември во Велес, “Илинден”, 2 август во Крушево, и други концерти.
Во 2011, Александра станала мајка на нејзиниот син Лука.
Во 2011, таа го отворила својот рок клуб бар Лед Цепелин во Скопје, во кој гостувале едни од најдобрите рок бендови од Македонија.
Исто така, во 2012, таа продолжила со работа на нејзиниот трет албум “Антиретро”.
Џорџ Сантајана
Хорхе Агустин Николас Руиз де Сантајана и Борас (Jorge Agustín Nicolás Ruiz de Santayana y Borrás; 16 декември 1863 година - 26 септември 1952 година) попознат како Џорџ Сантајана (George Santayana), бил филозоф, есеист, поет и писател. Иако го задржал шпанското државјанство до крајот на својот живот и секогаш имал валиден шпански пасош, Сантајана пораснал и се школувал во Соединетите Држави и важел за Американец. Пишувал на англиски и генерално се сметал за американски писател. На четириесет и осумгодишна возраст, Сантајана ја напуштил својата позиција на Харвард и трајно заминал во Европа, никогаш не се вратил во Соединетите држави. Во тестаментот тој побарал да биде погребан во шпанскиот пантеон на гробиштата во Рим.
Сантајана бил позната по познатите изреки како „оние кои не се сеќаваат на минатото се осудени да го повторат“, и „Само мртвите го видоа крајот на војната“. (Вториот цитат често погрешно му се припишувал на Платон). Сантајана обично се сметал за прагматичар заедно со своите колеги од Харвард Вилијам Џејмс и Џосија Ројс. Тој рекол дека во филозофијата стои на „истата позиција како и во секојдневниот живот“.
Детството и младоста
Роден бил како Хорхе Агустин Николас Руиз де Сантајана и Борас на 16 декември 1863 година во Мадрид. Раното детство го поминал во Авила, Шпанија. Неговата мајка, Жозефина Борас, била ќерка на шпански функционер на Филипините, а Хорхе бил нејзиното единствено дете од друг брак. Таа била вдовица на Џорџ Старџес, трговец од Бостон со кој имала пет деца, од кои две починале во раното детство. Таа останала во Бостон уште неколку години по смртта на нејзиниот сопруг во 1857 година, но се вратила во Мадрид во 1861 година со нејзините три деца. Таму го запознала Агустин Руиз де Сантајана, стар пријател од Филипините. Двајцата се венчале во 1862 година. Колонијалниот функционер, Руиз де Сантајана, исто така бил сликар и интелектуалец.
Семејството живеело во Мадрид и Авила до 1869 година, кога Хозефина Борас де Сантајана се вратила во Бостон со нејзините три деца од првиот брак, бидејќи му ветила на својот прв сопруг дека ќе ги одгледува децата во САД. Шестгодишниот Хорхе го оставила кај нејзиниот татко во Шпанија. Хорхе и неговиот татко отишле по неа во 1872 година, но на татко му не му се допаднал Бостон, ни однесувањето на неговата сопруга, па набрзо се вратил во Авила. Таму останал до крајот на животот. Хорхе не го видел својот татко се додека не отишол на Универзитетот Харвард и не почнал да го поминува летниот одмор во Шпанија. Во овој период, шпанското име Сантајана, Хорхе станал англиски Џорџ.
Образование
Студирал на латинското училиште во Бостон и на Универзитетот Харвард, каде што бил студент на филозофите Вилијам Џејмс и Џосија Ројс. По дипломирањето на Харвард во 1886 година, Сантајана студирал во Берлин две години. Потоа се вратил на Харвард, каде што ја напишал својата дисертација за Херман Лоце и предавал филозофија, станувајќи дел од „златното доба“ на Катедрата за филозофија на Харвард. Некои од неговите студенти на Харвард станале познати самите. Меѓу нив се Т. С. Елиот, Роберт Фрост, Гертруда Стајн, Хорас Кален и Волтер Липман. Валас Стивенс не бил негов ученик, но тие станале пријатели. Од 1896 до 1897 година, Сантајана студирал на Кралскиот колеџ, Кембриџ.
Патувања
Во 1912 година, Сантајана поднел оставка од Харвард и го поминал остатокот од својот живот во Европа. Заштедил пари, а му останале и пари од наследството на мајка му. По неколку години во Авила, Париз и Оксфорд, по 1920 година, почнал да зимува во Рим, а по извесно време трајно се преселил во Рим, каде што продолжил да живее до својата смрт. За време на четириесетте години поминати во Европа, напишал деветнаесет книги и одбил неколку престижни академски позиции. Во подоцнежните години, Сантајана имал пари за удобен живот, делумно благодарение на романот „Последниот пуритан “ од 1935 година, кој неочекувано станал бестселер. Тој им помогнал на неколку писатели со своите пари, вклучувајќи го и Бертранд Расел, со кого во суштина не се согласувал ниту филозофски ниту политички. Сантајана никогаш не се оженил. Неговиот љубовен живот, доколку постоел, не и бил познат на јавноста.
Филозофско дело и публикации
Меѓу главните филозофски дела се „Чувството за убавина“ (The Sense of Beauty; 1896), неговата прва монографија и можеби првото големо дело за естетиката напишано во Соединетите Држави; Живот на разумот (The Life of Reason, пет тома, 1905–6), кулминација на неговата кариера на Харвард; Скептицизам и животинска вера (Scepticism and Animal Faith; 1923); и Кралството на суштествата (The Realms of Being, четири тома, 1927–40). Иако Сантајана не бил прагматичар во смисла на Вилијам Џејмс, Чарлс Сандерс Пирс, Џосија Ројс или Џон Дјуи, Животот на разумот може да се смета за прв проширен третман на прагматизмот.
Како и многу класични прагматичари, и бидејќи тој исто така бил добро упатен во областа на еволутивната теорија, Сантајана се посветил на метафизичкиот натурализам. Тој верувал дека човечкото сознание, културните обрасци и општествените институции еволуирале за да се усогласат со условите присутни во нивната околина. Според тоа, може да се суди за нивната вредност до степен до кој тие ја олеснуваат човечката среќа. Алтернативно име за Животот на разумот, Фази на човечкиот напредок (the Phases of Human Progress), води кон овој метафизички поглед.
Сантајана бил ран поборник на епифеноменализмот, но тој исто така се восхитувал на класичниот материјализам на Демокрит и Лукрециј (од тројцата автори за кои пишувал во Тројца филозофски поети, Сантајана најмногу за пофалба зборувал за Лукрециј). Тој многу ги ценел делата на Спиноза, нарекувајќи го негов „господар и модел“.
Иако бил агностик, тој ја сметал религијата прилично бенигна, за разлика од Бертранд Расел, кој ја сметал религијата штетна. Ставовите на Сантајана за религијата се дадени во неговите книги Разум во религијата (Reason in Religion), Идејата за Христос евангелијата (The Idea of Christ in the Gospels) и Толкувања на поезијата и религијата (Interpretations of Poetry and Religion). Сантајана се опишал себеси како естетски католик. Последната деценија од животот ја поминал во манастир во Рим, каде што го чувале ирски калуѓерки.
Мехмед Ферид-паша
Мехмед Ферид-паша (Avlonyalı Ferit Paşa или Avlonyalı Mehmet Ferit Paşa) (1851, Јанија (Јанина) - 1914, Санремо) — отомански државник со албанска етничка припадност. Тој работел како Голем везир на Отоманската Империја од 15 јануари 1903 до 22 јули 1908 година, во времето кога султанот го вратил Уставот од 1876 година по Младотурска револуција. Освен османлискиот турски, тој зборувал на домашниот албански, арапски, француски, италијански и грчки јазик.
Животопис
Ферид Паша бил назначен за Голем Везер (садразам) од Абдул Хамид II во 1903 година, откако султанот го победил движењето на Пеќската лига и ги затворил сите албански училишта во Албанија. Во услови на влошена геополитичка состојба на Балканот, причините на султанот да го изберат Ферид Паша да служи во таа улога, биле што тој бил од Валона, Албанец, со неговиот добар углед и држејќи ги Албанците во однос на нивната услуга и верноста кон империјата. Очекувањата на султанот биле дека Ферид-паша ќе ги задржи Албанците верни на империјата и ќе ги мобилизира ако се повика момент на геополитичка криза. Ферид-паша му понудил на султанот ветување за верност велејќи: „Албанец, кој еднаш ќе даде беса никогаш не смее, на кој било начин не може да го раскине (неговото) ветувањето и не може да биде неверен [за тоа]“. Тој на работа донел цврсто бирократско искуство и мрежа на етнички албански врски од стратешко и значајно подрачје на империјата. Како новоназначен Голем везир, Ферид-паша сакал да се преземат силни мерки на претпазливост против движењето на Младотурците за да се спречат какви било обиди за пуч врз султанот. Во февруари 1904 година Ферид-паша му наредил на Неџиб-ефенди, мутасарифот на Елбасан да биде префрлен од неговото место, заради обвиненија за лош морал и неспособност.