cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кристина Јанг
Краток преглед
Кристина е особено фокусирана на работата таа отсекогаш вели дека медицината е нејзинот живот и ја сака својата работа повеќе од кој било друг, таа всушност е највозбудената од стажистите кога некој ќе побара од неа да асистира на операција. Екстремно конкурентна, таа дури и знае да „киднапира“ или „украде“ некој пациент ако со тоа добива шанса да учествува на операција. Кристина има одлични хируршки вештини и таа е стажистот со највеќе медицинско знаење во текот на нејзината прва година во Сиетл Грејс. Како и да е, таа има чудно однесување и на почетокот мрази да ја допираат и цело време ги опоменува ако ја допрат и се однесува чудно кога некој ќе ја допре вклучувајќи ја и мајка и. Таа ќе направи се само да учествува на операција и не се грижи како се однесува кон пациентите, таа всушност отсекогаш имала проблем да сочувствува со пациентите. Таа буквално „се моли“ да добие пациент кој ќе биде многу повреден и многу „поинтересен“ за операција. Отсекогаш доаѓала прва на работа за да ги добие најдобрите пациенти и секогаш се бори да добие некој пациент со кој влегува на операција. Но покрај се иако среќна што ќе учествува на операцијата подоцна ќе се покаже дека има подобра операција на која можела да учествува. Со ова сѐ уште ја учи лекцијата дека треба да се добие пациент на чесен начин а не со измами.
Кристина повеќе цени логичко и практично размислување отколку емоционално објаснување, но покрај се откако е стажистка таа има претрпено неколку емоционални ситуации и се има препуштено на емоциите повеќето пати. Поради доживеаната траума гледајќи го татко и како умира, таа избегнува да гледа како луѓето се справуваат со емоционална загуба од страв да не ги изгуби тие што ги сака. Борејќи се со искажувањето на чувствата на Кристина и станува се поудобно да ги искаже своите внатрешни мисли. Без оглед на ова сепак таа се смета за нај не емоционалната стажистка од Сиетл Грејс. Но и покрај се таа останува најдобра пријателка со Изи, Џорџ, Алекс и највеќе со Мередит која ја смета за најдобра пријателка и „личност“.
Прва сезона
Таа е „пресреќна“ кога дознава дека Бурк има направено грешка во една операција и следејќи го во една соблекувална тие имаат секс оваа сексуална врска продолжува сè додека Кристина не остане бремена. Кога во болницата избива сифилис Кристина се двоуми дали да застане на редот да ја проверат но Бурк и се доближува и и кажува дека нема причина зошто таа да стои на редот, а и таа му го вели истото што значи дека двајцата не спијат со никој друг и се верни меѓусебе.
Таа крие од Бурк дека е бремена и на крајот од сезоната закажува абортирање.
Втора сезона
<!-- Unable to deal with her emotions about the pregnancy and impending abortion, she distanced herself from a bewildered, frustrated Burke, telling only Meredith about her pregnancy, as she was her emergency contact 'person'. Meanwhile, her covert relationship with Burke came out into the open after George saw them kissing and told Meredith and Izzie. After the Chief told Burke that he could only be interim Chief of Surgery if he was prepared to sacrifice his personal life, he decided to break up with Cristina. Cristina, hurt by his decision, decided against telling Burke about her pregnancy. However, while in surgery with Burke she collapsed from an ectopic pregnancy and her left fallopian tube burst. Burke was shocked to find out about the pregnancy, but Cristina reminded him that he broke up with her. Despite that, he was the only one whom she allowed to comfort her when she could not stop crying from her grief.
The couple reconciled and officially became a couple. On their first official date, Cristina and Burke realized that they have almost nothing in common. Burke also noted that Cristina is “very hard to get to know” and she agreed. Although their relationship was dysfunctional, it was still going strong as they were clearly in love with each other.
Their different beliefs cause more obstacles in their relationship. Burke's spirituality differed from Cristina's. She began looking down on Burke for beliefs she considered irrational, while Burke was hurt and angry she wouldn't accept his spirituality.
Cristina’s commitment issues resurfaced when Burke surprised her with a key to his apartment. She believed they weren't ready in their relationship to live together. Cristina introduced Burke to her extremely messy apartment and lifestyle, but Burke accepted her for what she was. She eventually agreed to move in with Burke, but secretly kept her old apartment. When Burke found out, she gave up her apartment.
During Burke's surgery after he was shot in the arm, she panicked and fled, her turbulent emotions preventing her from keeping him calm. This impacted her deeply, for she knew it wasn't like her at all to be controlled by her emotions in such a way. She begged the Chief to teach her how to suppress her emotions so she could become a great surgeon, but he refused, saying that he wouldn't be responsible for destroying what made her human. -->
Трета сезона
Таа е во куќата на Мередит и заедно со останатите ја тешат Изи. Таа и Мередит како секогаш си зборуваат за нивните животи и Мередит и открива дека спиела со Дерек, а пак Кристина и го објаснува еврејскиот обичај Шива кој се прави само кога некој ќе умре. Кристина се потсетува на забавата пред првиот ден на работа и таму ја гледаме Кристина само на страна како ги гледа сите. Го гледаме и Бурк како разговара со една афроамериканка одеднаш љубопитната Кристина му се приближува на Бурк и почнува да го замара со глупави работи сè додека тој не ја откачи таа засрамена ја напушта забавата. На крајот од епизодата оди во креветот на Бурк го прегрнува и му вели да и вети дека никогаш нема да ја остави сама (тој и ветува но на свадбата всушност ќе ја остави на олтарот сама).
Петта сезона
pt:Anexo:Lista de personagens de Grey's Anatomy
Грос Зантерслебен
Грос Зантерслебен (Groß Santersleben) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Хое Берде.
Земјоделство во Русија
Земјоделството во Русија — главна гранка на економијата на Русија. Уделот на земјоделството е околу 4,5% (2016). Уделот на луѓето вработени во земјоделството е околу 9% (2015).
Обемот на земјоделското производство во Русија во 2017 година изнесувал 5,7 трилиони рубли (околу 100 милијарди долари). Водечката индустрија е растително производство, што опфаќа 54% од земјоделското производство, а уделот на сточарството - 46%. Структурата на земјоделското производство по видови фарми е: земјоделски организации - 53%, домаќинства - 35%, земјоделци - 13%. Русија е главен извозник на земјоделски производи. Особено, според извозот на пченица Русија е рангирана на прво место меѓу земјите во светот. Вкупниот обем на извоз на храна и земјоделски суровини од Русија достигнал највисока вредност во 2018 година - 25 милијарди долари. Уделот на храна и земјоделски суровини во рускиот извоз на стоки во моментов надминува 5%.
Земјоделството во Русија преживеало сериозен пад во текот на транзицијата во раните 1990-ти, кога било трансформирано од командна економија до пазарно ориентиран систем. По распадот на Советскиот Сојуз во 1991 година, големите колективни и државни фарми - столбот на советското земјоделство - морале да се соочат со ненадејната загуба на каналите за маркетинг и гаранцијата од државата за снабдување на производството и променливиот правен амбиент што создал притисок за реорганизација и реструктуирање. За помалку од десет години, бројот на добитокот се намалил за половина, повлекувајќи ја побарувачката за житарици, а површината засадена по зрно паднала за 25%. Употребата на минерални ѓубрива исто така се намалило. Повеќето фарми не можеле да си дозволат да купуваат нови машини и други капитални инвестиции. По речиси десетгодишниот период на опаѓање, руското земјоделство доживеало постепено постојано подобрување. Транзицијата кон пазарно-ориентиран систем вовеела елемент на фискалната одговорност, што резултирало со зголемена ефикасност, бидејќи фармерите се обидувале да ја одржат продуктивноста при прилагодување на ограничувањата на ресурсите.
До 1918 year
На почетокот на XX век во Руското Царство, земјоделството со жито било доминантна гранка на земјоделството. Житните култури учествувале со 88,6% од сите култури. Бруто производство за 1901-1913 година достигнало просек од околу 4 милијарди рубли (околу 2,1 милијарда долари), со целокупното производство на култури на 5 милијарди рубли.
Житото е главната руска извозна култура. Така, во 1913 година, уделот на житни производи изнесувал 47% од вкупниот извоз и 57% од извозот на земјоделски производи. Повеќе од половина од сите стоки биле извезени (1876-1888 - 42,8%, 1911-1913- 51%). Во 1909-1913 година, извозот на жито достигнал најмногу, 11,9 милиони тони од сите житни култури, од кои 4,2 милиони тони пченица и 3,7 милиони тони јачмен. 25% од извозот бил од Кубан. На светскиот пазар, извозот на житарици од Русија изнесувал 28,1% од вкупниот светски извоз. Со вкупна површина од околу 80 милиони хектари (105 милиони хектари во 1913 година), приносот на жито, сепак, бил еден од најниските во светот.
Главен стоковен произведувач на жито (над 70%) биле земјопоседниците и богатите селани, најголемиот дел од селанството (15-16 милиони поединечни селски фарми) во продажни производи изнесувало околу 28% на ниво на пазарна вредност од околу 15% (47% за сопствениците на земјиштето и 34% за богатите селани). Енергетскиот капацитет на земјоделството изнесувал 23,9 милиони литри. в. (1 КС = 0,736 kW), од кои само 0,2 милиони литри механички (помалку од 1%). Енергетската опрема на селските фарми не надминувал 0,5 л. (по вработен), снабдување со енергија - 20 л. в. (на 100 хектари култури). Речиси сите земјоделски работи се вршеле рачно или со влечење во животно. Во 1910 година, на располагање на фармите имало 7,8 милиони плугови, 2,2 милиони дрвени и 4,2 милиони железни плугови, 17,7 милиони дрвени. Минералните ѓубрива (главно увезени) не сочинувале повеќе од 1,6 кг по хектар сеидба.
Земјоделството било спроведено со екстензивни методи; продуктивноста на земјоделството и сточарството била ниска (според приносот на жито во 1909-18 година - околу 7,4 по хектар, просечен годишен принос од млеко од крава - околу 1000 килограми). Заостанувањето на земјоделството, неговата целосна зависност од природни услови, биле причината за честите неуспеси на културите, масовната смрт на добитокот; во послабите години, гладот ги опфатил фармите на селаните.
Земјоделството било поткопано од Првата светска војна и од Руската граѓанска војна. Според податоците на пописот на земјоделството од 1917 година, трудовата машка популација во селото се намалила за 47,4% во споредба со 1914 година; бројот на коњи - од 20,9 милиони до 12,8 милиони. Бројот на добиток, површината под култури и приносот на земјоделските култури се намалил. Земјата била вовлечена во криза за храна.
Советски период
Во 1923 година, житните култури изнесувале 63,9 милиони хектари. Во 1927 година, вкупната посеана површина изнесувала 112,4 милиони хектари. Просечниот принос на жито за годините 1924-1928 бил 7,5 ц/ха.
Во декември 1927 година, на XV-тиот Конгрес на КПСС, бил прогласен курс за колективизација на земјоделството. До 1938 година, 93% од селските фарми и 99,1% од посеаната област биле колективизирани. Енергетскиот капацитет на земјоделството се зголемило во 1928-40 од 21,3 милиони литри до 47,5 милиони; пресметана по работник - од 0,4 до 1,5. Воведувањето на земјоделски машини и зголемувањето на бројот на квалификуван персонал обезбедило значително зголемување на производството на основни земјоделски производи. Во 1940 година, бруто производството на земјоделството се зголемило за 41% во споредба со 1913 година како и зголемените приноси и продуктивност на домашните животни. Главните производствени единици на земјоделството станале колективните и државните фарми.
Во 1978 година, РСФСР собрала рекордна житна берба од 127 милиони тони. Во 1986 година, РСФСР собрала 30,9 милиони тони шеќерна репка, 43,5 милиони тони компири, 3,0 милиони тони сончоглед, 52,6 милиони тони млеко, 8,9 милиони тони месо.
1990-тите
Во 90-тите, руското земјоделство доживеало сериозна криза. На врвот на рецесијата во 1998 година, обемот на земјоделско производство во Русија бил само 53% од нивото од 1989 година. Особено силен бил падот на производството на добиток, производството на месо било намалено за повеќе од 2 пати.
Од 1999 година, земјоделството започнало да расте.
2000-тите
Во 2001/2002 година, за првпат по многу години, Русија извезела значително количество жито - повеќе од 7 милиони тони. Русија влегла во првите десет земји по извоз на пченица и во првите пет оо извоз на јачмен ..
Во 2002 година, во рамките на земјишната реформа, бил донесен закон со кој се одобрува купување/продажба на земјоделско земјиште.
Во 2003 година било одлучено да се воведат квоти за увоз на месо ..
Во 2006 година, Русија започнала со имплементација на приоритетниот национален проект „Развој на АПК“ чија цел е стимулирање на развојот на земјоделството преку обезбедување на голема државна поддршка за земјоделските производители.
Во 2000-тите, руското земјоделство се зголемило за 42%. Растот на растителното производство исто така се зголемило (57%), во однос на вкупното производство, индустријата целосно ги совладала ефектите од кризата од 1990-тите. Сточарството се зголеми за 27%. Подобрена била структурата на земјоделското производство: учеството на земјоделските организации и фармерите во производството се зголемило од 45% на 53%. Рускиот извоз на храна и земјоделски производи се зголемил за 10 пати и изнесувал 9,97 милијарди долари во 2009 година.
2010-тите
Во 2014 година, Русија достигнала највисока вредност на извозот на храна од 18,9 милијарди долари ..
Во 2015 година, земјоделскиот раст изнесувал 2,6%. Производството на месо достигнало рекордно ниво во постсоветскиот период.
Во 2016 година, обемот на извозот на храна се зголемил во споредба со 2015 година за 4% и достигна 17 милијарди долари. Извозот на земјоделски производи и прехранбени производи го надминл извозот на оружје (15,3 милијарди долари).
На крајот од 2018 година, уште еден рекорд на земјоделски извоз од Русија бил поставен од 25 милијарди долари (+ 20% од претходната година).
Во февруари 2019 година, Росстат ја зголемил проценката на жетвата за жито во Русија во 2018 година на 113.255 милиони тони (јануари проценка на Министерството за земјоделство на 110 милиони тони). Обемот на извозот (почнувајќи од октомври 2018 година и исклучувајќи ја трговијата со земјите од Евроазиската економска унија) изнесувал повеќе од 18 милиони тони жито, што е за 17% повеќе од истиот период минатата година.
Растително производство
Бидејќи најголем дел од обработливата земја се наоѓа на север, учеството на земјоделското земјиште е 13% од вкупната површина на Русија (вклучувајќи обработливо земјиште - 8% ). Русија има 10% од сите обработливи површини во светот. Над 4/5 обработливо земјиште во Русија паѓа во Централниот регион на Волга, Северен Кавказ, Урал и во Западен Сибир. Повеќето (70%) земјоделско земјиште се наоѓа во европскиот дел на земјата (вклучувајќи ги и 18,7% во регионот на Волга, 16,2 во Урал, 11,5 во економските региони на Северен Кавказ), а Западен Сибир се издвојува со Уралскиот економскиот регион - 16,3%. Според земјоделскиот попис од 2016 година, 44% од обработливо земјиште во Русија не се користи.
Главни култури :
Животинско производство
Во Русија е развиено сточарското производство на месни проиозводи, млеко и производи волна.
Главните видови сточарски производи произведени во Русија:
Во структурата на производство на сите видови месо во 2016 година, преовладува живината - 46,6%, свинско месо изнесува 34,1%, говедско месо - 16,4%, јагнешко и козјо месо - 2,1% и други видови на месо - 0, 8%. 15 години порано, во 2001 година, уделот на месо од живина (19,8%) бил понизок од учеството на говедско месо (42,0%) и свинско месо (33,8%). Треба да се напомене дека учеството на свинското месо во вкупното производство на месо во текот на годините останува релативно стабилно (32-34%).
Извоз
Во 2016 година, најголемо учество во извозот на прехранбени производи од Русија била пченицата - 27,7% од вкупниот обем на извоз на храна. Ова било проследено со замрзнати риби - 12,9%, сончогледово масло - 9,5% и пченка - 5,6% ..
Главните земји кои увезуваат храна од Русија (според податоците за 2016 година) се Кина (10%), Турција (9%), Египет (8%), Јужна Кореја (8%), Казахстан (7%).
Според И.И. Смирнов, со бруто жетва од 125 милиони тони, Русија може да прехрани од 160 до 200 милиони луѓе со нивото на снабдување со храна во развиените земји.
Региони
Меѓу субјектите на федерацијата, водачите во земјоделското производство се Краснодарскиот крај, Ростовската област и Белгородската област.
Клостер Ленин
Клостер Ленин или само Ленин (Kloster Lehnin) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија. Се наоѓа околу 15 километри југоисточно од Бранденбург на Хафел.
Преглед
Била основана на 1 април 2002 со спојување на 13 села:
Седиште на општината е Ленин. Најмногу е познат по својата истоимена опатија, најстариот манастир во Маркгрофовијата Бранденбург, основана во 1180 од маркгрофот Отон I. Блиската населба се развила околу 1415 надвор од ѕидините на манастирот.
Денес, добро одржуваната област ја вклучува обновената манастирска црква и други готски градби.
Руски народни песни
Руската народна песна е фолклорно дело што е зачувано во народот и се пренесувало од уста до уста, како производ на колективната усната креативност на рускиот народ.
2045
2045 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2045 година од новата ера, 45. од третиот милениум, 45. од XXI век и шеста од 2040-тите.
Руски народни песни
Најчесто, народната песна нема специфичен автор или авторот е непознат, но познати се и народни песни од литературно потекло. Суштинска одлика на повеќето жанрови на руската народна песна е директната поврзаност на народната песна со секојдневниот живот и работата (на пример, песни што придружуваат разни видови труд - бурлак, косење, плевење, берба, гмечење итн., Ритуали кои придружуваат земјоделски и семејни ритуали и веселби - Коледни, Масленичиња, пролетни, работни, свадбарски, погребни, игрови, календарски, итн.)
2045
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Руски народни песни
Руската песна има свои најчести големини: 2/4, 4/4, 3/4 големина на такт. Обично се користат во церемонијални песни како што се свадбени песни. Руската селска песна е архаична, таа е изградена во пет чекори. Богатството на секојдневни мотиви е карактеристично за руските народни песни.
2045
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7553 и 7554 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6795 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5805 и 5806 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2798.
Руски народни песни
Фестивали, конференции, натпревари
Различни настани посветени на руската народна песна се одржуваат во Русија и други земји во светот.
2045
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2045 година се протега во 4681 и 4682, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4741 и 4742 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2588. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1467 и 1468 исламска година.
Оклендска уметничка галерија
Оклендската уметничка галерија (Auckland Art Gallery, Toi o Tāmaki) — градска галерија во Окленд, Нов Зеланд која ја содржи најголемата збирка на национална и меѓународна уметност во земјата. Чест домаќин е на патувачки изложби од странство.
Новата галерија, наспроти главната галерија од другата страна на уличката содржи современи дела. Сместена е во зградата на поранешниот Окландска Телефонска Централа која во 1995 била преиначена во прилично смел спој од Едвардијанска и современа архитектура.
Збирката, која почнала со донирање на ракописи, ретки книги и 53 слики од некогашниот колонијален гувернер Џорџ Греј, денес има преку 12.500 дела. Галеријата претставува многу новозеландски и тихоокеански уметници, како и европски материјал од средниот век до денешен ден. Меѓу забележителните новозеландски уметници со поголем број дела таму се: Гречен Албрехт, Марти Фридландер, К.Ф. Голди, Алфред Хенри Окиф, Франсес Хоџкинс, Готфрид Линдауер и Колин Мекаон. Во највеќето случаи, барем некои од тие дела биле донирани од самите уметници.
Република Црна Гора (1992—2006)
Република Црна Гора била федерална република во СР Југославија од 1992 до 2003, а потоа Србија и Црна Гора од 2003 до 2006 година. Главен град на Црна Гора бил Подгорица кој од 1990 му било вратено старото име поради тоа што од 1945 до 1990 се викал Титоград.
При крајот на комунистичкото владеење и распадот на СФРЈ, официјално распуштена на 27 април 1992, Социјалистичка Република Србија (подоцна само Република Србија) и Социјалистичка Република Црна Гора (под новото име Република Црна Гора), на 28 април 1992 создале нова федерација под името Сојузна Република Југославија која на 4 февруари 2003 година, со согласност на двата дома на југословенскиот парламент го промена името во Државна заедница Србија и Црна Гора.
Република Црна Гора, за разлика од Србија, каде што платежната валута била југословенскиот динар, ја усвоила германската марка, а потоа и еврото (од 2002 година).
По Референдумот за независност на Црна Гора во 2006 година, кој бил одржан на 21 мај 2006, на кој гласале 86,5% од избирачите,од кои 55,5% ја поддржале идејата на „Демократски Блок-Мило Ѓукановиќ“, со процент над од договорените 55% со Европската унија за референдумот да биде валиден, апсолутниот минимум на гласови бил за 2,300 гласови. Собранието на Црна Гора презело законски постапки за да прогласи независност, процес кој бил завршен на 3 јуни 2006 година со прогласување на независноста. После 88 години, била завршена заедничката држава на Србите и Црногорците.
Квинстаун
Квинстаун е име на неколку места во светот:
Видосава Ковачевиќ
Видосава Ковачевиќ (Белград, 15 мај 1889 - Белград, 11 септември 1913), била српска сликарка, една од првите српски сликари која се школувала во Париз. Таа му припаѓала на кругот на творци од почетокот на 20-от век, собрани околу Уметничкото-занаетчиско училиште и професорите Риста и Бета Вукановиќ, како и Марко Мурат. Творела во краток период, од 1905 до 1913 година, за кој го преминала патот од реализмот до импресионизмот. Благодарение на интензивниот колорит и енергичен сликарски гест, во последните дела нејзиното сликарство се приближува кон експресионизмот.
Биографија
Видосава Ковачевиќ е родена во 1889 година во угледно белградско семејство. Нејзините родители биле српскиот историчар и политичар Љубомир Ковачевиќ и неговата сопруга Драгиња Драга. Имале шест деца. Синот Владета, кој во 1912 година загинал во Кумановската битка и пет ќерки, од кои едната била Милица Ракиќ, сопруга на поетот Милан Ракиќ, тогашниот конзул во Приштина. Сите нивни деца ги крстил Стојан Новаковиќ, тогашниот претседател на Српската академија на науките и еден од најпознатите српски интелектуалци.
Студии по уметност
Во уметничко-занаетчиското училиште на Видосава и предавале водечките српски сликари од тоа време, Марко Мурат, Риста и Бета Вукановиќ, Драгутин Инкиостри и Ѓорѓе Јовановиќ. Завршила општ курс (1905-1906), специјален курс по сликарство (1906-1909), курс за учители по цртање и убаво пишување (1909-1910) и стекнала највисоко уметничко образование во тогашна Србија. Летните распусти (1909-1911) ги поминувала со сестра ѝ Милица во Приштина. Во Белград сликала во природа, понекогаш со група уметници собрани околу Коста Миличевиќ, а најчесто со Ана Маринковиќ со која студирала. Во февруари 1912 година заминала во Париз да го продолжи своето школување. Неколку месеци го посетувала приватното училиште Роси и Академијата Жилијен, а во септември 1912 година конкурирала на Шчилиштето за убави уметности. На приемниот испит била осма од 120 кандидати и единствена меѓу примените кандидати од јужнословенските простори.
Ненадејна смрт
Во ноември 1912 година се вратила во Белград поради смртта на нејзиниот брат Владета Ковачевиќ. По пат се разболела од грип, кој го добила во Гаторија на француско-шпанската граница, каде го поминала летото. Заминала во Ница да се опорави, но се врати во Белград и починала од галопирачка туберкулоза, набргу откако истата болест ја однела и нејзината сестра Јела.
Сликарска работа
Видосава Ковачевиќ е една од првите српски сликари кои се школувале во Париз. Нејзиниот сликарски развој се движеше од училишни поуки во стилот на академизмот, преку сецесиска стилизација, работа во ленер, својствен за импресионистите, до фаза на експресивен колорит и силен потег. Таа припаѓала на првата генерација српски ликовни уметници која успеала во целост да го надминат конзервативниот академизам на 19-от век и без пробелеми кореспондира со најсовремените тенденции на европската култура. Еминентниот српски историчар на уметноста и уметнички критичар Лазар Трифуновиќ за Видосава вели дека е „еден од најубавите таленти на српската модерна“.
Прва фаза
Стручното образование Видосава го започнала во 1905 година во Уметничко-занаетчиското училиште во Белград. На оваа фаза од школувањето припаѓаат цртежи, акварели, масла на платно и везови создадени во период помеѓу 1905 и 1910 година. На делата создадени во текот на школувањето се препознава наставната програма на училиштето и големото влијание на професорите - минхенските ученици и првите српски модернисти, Риста и Бете Вукановиќ и Марко Мурат. Овие дела сведочат за цртачкото созревање и постепениот премин од традиционалниот ликовен јазик кон помодерни и послободни решенија. Делата од тој период се одликуваат со сигурни цртежи, студиозност, исклучителна смисла за композиција и добро совладана анатомија. Таа, исто така, покажала и исклучително чувство за вајарство, но портретното сликарство останало доминантен жанр до крајот на нејзиниот живот. Ликовите ги поставувала на темна позадина, занимавајќи се исклучиво со реалистична обработка на светлото лице. Со јасна и детална обработка на физиономијата, останала во рамките на поуката на академизмот.
Втора фаза
Делата насликани во Белград, непосредно по завршувањето на школувањето и оние кои ги сликала во текот на престојот во Париз припаѓаат на втората фаза од нејзиното творештво. Во овој период, кој траел само две години (1911-1912), таа трагала по личен ликовен израз. Под влијание на Коста Миличевиќ го ослободувала потегот, внесувала побогат колорит и ја расветлувала палетата. Посебно внимание посветила на психологијата на личноста, карактерологијата на движењето, емоционалноста и душевната состојба. На нив може да се види осамостојување на сликарскиот јазик на младата уметничка и издвојување на потезите како основен носител на сликарскиот израз. Во овој период Видосава Ковачевиќ го достигна врвот на својот ликовен јазик и стил, а делата од оваа фаза можат да се сметаат за највредни достигнувања на нејзиниот опус. Меѓу нив, најзначајни се: Студија за портрет, Банаќанин, Предел од мост, Плажа и Глава на девојче.
Изложби
Видосава Ковачевиќ изложувала на годишните изложби Уметничко-занаетчиското училиште во Белград, организирани во периодот од 1908 до 1911 година. За време на живот немала самостојна изложба. Нејзините дела се прикажани во рамки на Првата изложба на дела на Здружението на воени сликари и вајари 1912-1918, во 1940 година во Белград.
Во изложбата посветена на српското сликарство од првата половина на 20-от век и жените во српското сликарство била вклучена дури во 70-тите години на 20-от век. Изложбите биле организирани во Белград, Москва и низ тогашната Социјалистичка Република Србија.
Во 2007 година нејзините дела биле изложени во рамките на изложбата „Импресионизмот во Србија“, во Галеријата за современи ликовни уметности во Ниш, заедно со делата на уште петнаесет други најистакнати сликари, претставници на овој правец во српското сликарство.
Ретроспективни изложби:
Ревалоризација на делото на Видосава Ковачевиќ
Видисава Ковачевиќ починала многу млада, на 24-годишна возраст, кога нејзината сликарска работа била во зародиш. Поради тоа не успеала да се позиционира меѓу српските сликари. Големиот број на дела биле изгубени во Првата светска војна, а некои од најдобрите ги однесела во Париз, така штоскоро паднала во заборав. Клучна улога во ревалоризација на нејзиното творештво одиграл Павле Бељански, српски дипломат и познат колекционер. Знаејќи за неговата страст за колекционерство, Милица Ракиќ му ги покажала сликите од нејзината рано почината сестра, а тој со префинето чувство во нив открил уметничка со специфични вредности, која заслужува да влезе во неговата антологија. Формирајќи своја колекција и отворајќи ја за јавноста, Павле Бељански во борбата за подобро и поправилно оценување на националната уметност на дваесеттиот век ја вовел една дотогаш речиси непозната сликарка Видосава Ковачевиќ.
Сликарскиот опус на Видосава Ковачевиќ
Денес делата на Видосава Ковачевиќ се чуваат во МСпомен збирката на Павле Бељански, Галеријата на Матица српска во Нови Сад, Уметничката галерија „Надежда Петровиќ“ во Чачак, Народниот музеј во Ваљево, Народниот музеј во Белград и Музејот на град Белград и нејзиното семејството.
Михаил Апостолов
Михаил Апостолов Рајнов, нарекуван Попето, бил Македонски подофицер во бугарската армија, учесник во македонското револуционерно движење, член, војвода и прв инструктор на четнички институт на Македонската револуционерна организација.
Рани години
Михаил Апостолов е роден во село Горна Дикања, Радомирско во 1871 година. Израснал во многу сиромашно семејство. Мајка му умрела и татко му го пратил во Софија за да учи. Служел воена служба во кавалеријата – 1-ви коњички полк, и стигнал до чинот подофицер. Ја напуштил армијата и станал стражар во коњичката полиција во Софија. Во 1895 година, кога Македонскиот комитет во Софија го организирал Мелничкото востание, четничката акција во Македонија, тој ја напуштил стражарската служба и тргнал со четата на поручник Петар Начев. По четничката акција се вратил во Софија. Се сретнал со Гоце Делчев, кој во тоа време ги организирал првите чети на Внатрешната организација, кои требало да влегуваат во Македонија. Гоце Делчев решил да привлече бугарски офицери во Внатрешната организација, за да го издигне нејзиниот авторитет пред населението, и за да ги подобри бојните способности на четниците. Михаил Апостолов – Попето и Марко Лерински, а малку потоа и Христо Чернопеев и Атанас Бабата се првите бугарски подофицери во Македонската револуционерна организација.
Инструктор на четничкиот институт
Михаил Апостолов станува првиот војвода на агитационо-организаторска чета. Во неговата седумгодишна дејност, во неговата чета како негови ученици минуваат редица дејци на Организацијата како: Михаил Герџиков, Никола Дечев, Петар Јуруков, Делчо Коцев, Петар Самарџиев, Никола Жеков, Атанас Бабата, Андон Ќосето (помошник-војвода на четата), Крстјо Б’лгаријата, Гоне Бегенин, Трајко Јотов, Иван Варналијата, Иван Наумов Алјабака и други. Во четата за 3-4 месеци бил и Христо Чернопеев, кој подоцна предводи сопствена чета.
Војвода
За првпат како војвода на ВМОРО влегува во Македонија во 1897 година, а неговата чета е од 7 души. Сите се од слободните делови на Бугарија и имаат воена подготовка: Васил Иванов Чочов – постар подофицер од 1-виот пешадиски полк, Александар Маринов од Пловдив – ученик од унтерофицерското училиште, Филип Григоров, ученик од истото училиште, Николај Петров, унтерофицер и други. Четата како реон на дејствување го има Малешевско, но дејствува и во Кочанско, Радовишко и Струмичко.
Обиколки низ Македонија
На 20 јули 1897 година, заедно со четата на Гоце Делчев убиваат четири черкези во село Бујковци. На 14 септември 1897 година Михаил Попето го одвлекува богатиот турчин Назлам бег од Струмица. Во 1898 година четата на Попето, веќе од 13 души, ги обиколува Серско и Кукушко. Во 1899 година Михаил Попето ги обиколува Воденско и Ениџевардарско. Четник кај Попето бил и Михаил Чаков – учител, кој од 1901 до 1908 предводи различни чети во Македонија. Во февруари 1900 година преминува низ село Оризарци, Гевгелиско, а неговата чета во тоа време брои 15-20 луѓе; подоцна во летото се префрла во Кукушко. Води борби со турски вооружени сили до село Д’мбово, во Кожув планина и на други места. Во истата година како апостол, продолжува да ја обиколува Македонија, овој пат во Тиквешко. . На пат од Кукушко кон Петричко на 21 март 1902 година четата на Михаил Апостолов е фатена од силна турска потера и влегува во борба со неа меѓу селата Чугунци и Гавалјанци, Кукушко, во која војводата Михаил Попето загинува. Погребан е во дворот на црквата во Гавалјанци.
За него
Од тој простодушен апостол истекуваше чист идеализам, себепорекнување, смел организаторски дух, човекољубие и сеотдајност. Седум години непрестајно тој беше на својата позиција, гол, бос и испокинат, гладен и жеден, беше како стражар на својата позиција
Попето е најголемиот по значење ученик на Делчев. Тој е првиот војвода на агитационо-организаторска чета. Мих. Апостолов Попето е шоп од Софиско
Во Тиквешко се случи еднаш веќе трети ден ништо не бевме јаделе и бевме многу изморени. Фативме еден овчар и го пративме за леб; сите бевме папсани. Едни спиеја, а Попето се крпеше. Јас седнав до него и бев зел малку очајна поза. Тој никого не го оставаше да очајува, тој пееше песни, се искачуваше по дрвата, правеше шеги, не развеселуваше, воопшто не даваше да очајуваме. Јас се бев замислил. Тој ме погледна и ме праша: “А бе, адаш, што си се замислил?” Јас му се оплакав, дека помеѓу тој народ, за кој сме решиле да го дадеме и животот, има и такви кои се подготвени да не предадат и сл. Попето одговори: “Знаеш ли, јас не сум тргнат за тие луѓе, што ќе не предадат, а за тие луѓе во народот, кои чувствуваат и мислат како нас. И ако ги сретнавме тие луѓе, сигурно тие ќе ни дадеа леб.” Тој одговори ми направи впечаток и јас се убедив, дека Попето свесно се предал на револуционерна работа, а не како некои други војводи, кои така што се каже, по инерција беа повлечени по заедничкото течение. Попето бил кавалерист, знаеше да стрела со левата рака, сетне бил стражар во Софија, во Стамболово време, го праќале да го слуша во клубот на социјалистите и тој таму дознал, дека тие луѓе не зборуваат глупости
Хермсдорф (Саксонија-Анхалт)
Хермсдорф (Hermsdorf) — село и поранешна општина во округот Берде, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 година е дел од општината Хое Берде.
Бартолд Хајнрих Брокес
Бартолд Хајнрих Броке (роден на 22 септември 1680 година во Хамбург - починал на година во Хамбург) - германски поет.
За поетот
Бартолд е роден во Хамбург, Германија. Се образувал во граматичкото училиште „Gelehrtenschule des Johanneums“ во Хамбург. Исто така учел правна наука во Хале. По патувањата во Италија, Франција и Холандија одлучил да се врати и да живее во своето родно место. Во 1720 година добил значајно место во германската влада. Помеѓу 1735 и 1741 година работел како функционер на висока позиција во едно мало гратче во Германија. Починал во Хамбург.
Lactarius lilacinus
Lactarius lilacinus, е европски вид од родот Млечки (печурки) од редот Russulales.
Видот формира ектомикоризална асоцијација со сива и црна евла, и двете во подродот на евла Alnus. Филогенетска студија покажа дека L.lilacinus е еден од неколкуте видови кои се специјализирани за подродот Alnus како растенија домаќини, додека тесно сродниот L.lepidotus е ограничена на зелена евла во подродот Alnobetula.
1500
1500 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1500 година од новата ера, 500. од вториот милениум, последна од XV век и прва од 1500-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7008 и 7009 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6250 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5260 и 5261 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2253.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1500 година се протега во 4136 и 4137, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4196 и 4197 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2043. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 905 и 906 исламска година.
Ладно соединување
Ладно соединување — хипотетички ефект опишан од некои истражувачи како јадрено соединување при собна температура и атмосферски притисок. Јадрено соединување е процес при кој два или повеќе атомски јадра се соединуваат и формираат едно или повеќе потешки јадра и при тој процес се ослободува енергија. Некои научници се надеваат дека ова може да биде идниот извор на енергија на Земјата, но многу научници не се сложуваат.
Настанување на ладно соединување
За да се случи јадрено соединување, потребно е големо количество енергија. Со оваа енергија, атомите притиснати едни до други при што се одбиваат поради електростатичките сили (сили помеѓу протоните). Но, кога оваа сила е надмината и јадрата се донесени доволно близу, настапува друга многу поголема сила – силната јадрена сила. Таа делува само на кратки растојанија, па кога јадрата се доволно близу тие се привлекуваат едни со други поради јадрената сила која е посилна од електростатичката сила. Се очекува дека енергијата ослободена при ладно соединување е многу поголема од енергијата која се користи за да се соединат јадрата. Некои научници направија експерименти покажувајќи дека ова е возможно при собна температура, но не беа во можност да ги повторат нивните резултати па затоа повеќето научници не им веруваат.
Ладното соединување стекнала углед на патолошка наука откако научниците не успејаа да ги повторат своите резултати. Испитувачки одбор организиран од Министерството за енергија на САД во 1989 година не најде уверувачки докази и беше речено дека таквото „јадрено соединување на собна температура ... би било спротивно на сите сфаќања за јадрените реакции стекнати во последниот половина век” и дека „тоа ќе значи пронајдок на сосема нов јадрен процес”.
Од тогаш беа објавени и други извештаи за аномално произведување на топлина и тритиум и беа дискутирани на научни конференции. Повеќето научници ги пречекаа овие извештаи со скептицизам. Во 2004, Министерството за енергија на САД, организира уште еден испитувачки одбор кој, како и тој во 1989, не препорача општо прифатена програма за јадрени реакции при ниски енергии. Одборот од 2004 година назначи некои области за истражување кои би помогнале во решавањето на некои контроверзности на ова поле.
Кнежевско Старешинство Кемптен
Кнежевство Старешинство Кемптен или Царска Опатија Кемптен (Fürststift Kempten или Fürstabtei Kempten) — верска држава во Светото Римско Царство со векови пред да биде припоена кон Изборното Кнежевство Баварија при медијатизацијата во 1803 година.
Ладно соединување
Актуелна контроверзност
Одборот на Министерството за Енергија на САД од 1989 истакна дека не е возможно да се изјави категорично дали ладното соединување може да се докаже или побие. Скоро едногласното мислење на критичарите од 2004 се однесуваше на тоа агенциите за финансиска поддршка треба да одобруваат средства само за одредени, добро дизајнирани предлози за експерименти кои се однесуваат на точно одредено научно прашање поврзано или со производството на енергија на Pd/D системи (системи од паладиум и девтериум) или со тоа дека фузните реакции на девтериумот се случуваат на енергии од редот на некоку eV. Исто така овие предлози треба да ги исполнуваат научните стандарди и успешно да ги поминат ригорозните прегледи. Скептицизмот за ладното соединување резултира од три теми: недостатокот на постојано повторливи резултати, отсуството на јадрени производи во количини доследни на вишокот топлина и недостатокот на основен теоретски механизам.
Кнежевско Старешинство Кемптен
Географија
Сместено во рамките на поранешното Војводство Швабија, кнежевското старешинство била втора најголема верска царска држава на Швапскиот округ по површина, зад Епископското кнежевство Аугсбург. Се протегало долж реката Илер во областа Алгој, од Валтенхофен (Мартинсцел) на југ до Легау и Грененбах на северозапад и до Ронсберг и Унтертингау на исток.
Ладно соединување
Повторување на резултатот
Истражувачите на ладното соединување кои го презентираа својот извештај на Одборот на Министерството за енергија за ладно соединување од 2004 година изјавија дека повторувањето на резултатите може да се оствари при соодветните услови и дека ги открија повеќето причини за неуспех. И покрај тврдењето на овие истражувачи, повеќето критичари изјавија дека ефектите се неповторливи. Одборот од 1989 година изјави дека „дури и еден краток но неоспорен момент на ладно соединување би бил револуционерен. Како резултат на тоа, тешко е да се докажат сите тврдења и затоа секој добар експеримент кој не успева да добие ладно соединување се смета дека не работи поради непознати причини.”
Кнежевско Старешинство Кемптен
Географија
Самиот царски град Кемптен претставува царска држава и поседувал енклава во рамките на територијата на манастирот. Кнежевското старешинство Кемптен зафаќала површина од околу 1000 км² и вклучувала 85 села и стотици имоти и фарми, правејќи ја една од најголемите царски опатии. При припојувањето во Баварија во 1802 година, имала околу 42.000 предмети.
Ладно соединување
Јадрени производи
Ако вишокот на топлина беше создаден од соединување на две јадра на девтериум тогаш најверојатниот резултат би бил јадро на тритиум и протон или 3He и неутрон. Нивото на неутрони, тритиум и 3He набљудувани во Флешман-Понсовиот експеримент беа под нивото очекувано во поглед на генерираната топлина што значи дека не може да се објасни со овие реакции. Ако вишокот на топлина беше создаден од соединување на две јадра на девтериум во 4He, реакција која е многу ретка, тогаш се ослободуваат гама-зраци и хелиум. Во 1989 година недоволно ниво на хелиум и гама-зраци беа разгледувани за да се објасни вишокот енергија. Истражувачите на ладното соединување кои го презентираа својот извештај на Одборот од 2004 година рекоа дека три независно направени проучувања од тогаш, покажаа дека количината на производство на хелиум измерено во пареата на гасот се менува линеарно со вишокот енергија.
Кнежевско Старешинство Кемптен
Историја
Според хрониките од век на Херман од Рајхенау, манастирот во Кемптен посветен на Пресвета Богородица и Гордиј и Епимах бил основан околу 752 година под водство на првиот опат Аудогар. Меѓутоа, според други извори бил изграден од двајца бенедиктански монаси од манастирот Свети Гал, Магн од Фисен и Теодор, кои исто така го основале Фисенскиот манастир во Фисен.
Ладно соединување
Теоретски механизми
Одборот од 1989 година забележа дека „јадрено соединување на собна температура, од видот кој се дискутира во овој извештај, би било спротивно на сите сфаќања за јадрените реакции стекнати во последниот половина век; тоа ќе значи пронајдок на сосема нов јадрен процес” но и истакна дека „неуспехот да се изведе теорија која ја образложува ладното соединување може да се отфрли врз основа на тоа дека не се дадени точни објаснувања за овој процес”, тоа значи дека недостатокот на задоволувачко објаснување не може да биде причина за да се отфрлат експерименталните докази.
Кнежевско Старешинство Кемптен
Историја
Опатијата имала финансиска и политичка поддршка од владејачката каролиншка династија, главно од Хилдегард од Винцгау, втората жена на Карло Велики и нејзиниот син Лудвиг I Побожен. Наскоро станал еден од најважните манастири во Каролиншкото Царство. Повторно бил изграден во 941 година од опатот Улрих Аугсбуршки по унгарските напади.
Царски статус
Статусот на царска непосредност (Reichsfreiheit) бил потврден од царот Хајнрих IV во 1062 година. Опатите на Кемптен ја добиле титулата кнежевски старешина (Fürstabt) во век. Во 1213 година, царот Фридрих II им доделил грофовски привилегии на територијата на опатијата, а во 1218 година и правата на кнез, потврдени од неговиот син Хајнрих VII во 1224 година.
Ладно соединување
Теоретски механизми
Набљудувањата на ладното соединување се спротивставуваат на утврдената физика на јадреното соединување на неколку начини:
Кнежевско Старешинство Кемптен
Царски статус
Развојот на опатијата како царски имот било придружено со еден глас во Рајхстагот во 1548 година.