cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
154 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5354 и 5355 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4596 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3606 и 3607 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 599.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 154 година се протега во 2482 и 2483, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2542 и 2543 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 389. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 799 и 798 исламска година пред хиџра.
Метанометар
Метанометар ― инструмент што се користи за мерење на гасот метан во воздухот на рудникот. Mine Safety Appliances Company го произвела првиот тип - W8 Метанометар околу 1950 година и бил одобрен за употреба од Регулативите за вентилација од 1947 година. Метанометарот може да се напојува со светилка за капаче на никлено-железна батерија и може да се носи на појас на рудар со други алатки. Метанот е главниот гас присутен во рудничките гасови. Тој е многу експлозивен и претходно бил откриван со синиот ореол ефект што го давал на пламенот на заштитната светилка.
Работење
Метанометар од каталитички тип користи низа од четири загреани елементи од жица, две активни нишки се обложени со катализатор, распоредени во Витстонов мост со два неактивни елементи кои немаат облога. Кога се изложени на воздух загаден со метан, обложените нишки се загреваат поради оксидација на метанот, а добиената нерамнотежа во отпорноста на активните и неактивните елементи може да се прикаже на калибриран метар. Таквите инструменти бараат кислород за да работат и може да бидат неточни ако концентрацијата на метан е многу висока. Катализаторот може да се отруе со изложеност на некои хемикалии, особено оние што содржат сулфур, што повторно го прави инструментот нечувствителен на метан.
Земјотрес во Србија (2010)
Земјотресот во Србија во 2010 година (исто така познат како земјотрес во Краљево) се случи на 3 ноември во централна Србија на само неколку километри од Краљево. Земјотресот бил со магнитута од 5,5 степени и максимален интензитет на Меркали од VI (силен). Потресот се почувствувал низ целата земја, вклучително и главниот град Белград, и во соседните земји. Две лица загинаа, а над 100 се здобија со полесни повреди. Имаше 5.967 објекти кои претрпеа одредени оштетувања, 1.551 биле прогласени за небезбедни за употреба и бараат поправка, а 138 биле оштетени до крај. Имало повеќе од 350 последователни потреси, вклучувајќи ја и магнитудата од 4,3 на 4 ноември.
Позадина
Земјотресот бил со јачина од 5,3 степени и се случил во 01:56 часот по месно време (00:56 UTC). Епицентарот на земјотресот бил сместен на десет километри северно од Краљево кај селото Витановац. По земјотресот во Краљево прекинала струјата, телефонските линии и водоснабдувањето. Во регионот била прогласена вонредна состојба. Училиштата како и неколку десетици други објекти се запечатени додека инспекцијата не ги потврди како безбедни за употреба. Најголема штета е направена во близина на епицентарот, каде што се оштетени околу 70 отсто од зградите во селото Витановац. Владата на Србија издадала итна помош за храна и залихи и најави дека помошта за реконструкција ќе биде дадена од буџетската резерва бидејќи буџетот за итната помош веќе бил потрошен за опоравување од поплавите во текот на летото. Најголем дел од штетите биле на постарите објекти.
На северната фасада на манастирот Жича од 13 век се појави пукнатина. Српската влада барала помош од УНЕСКО за закрепнувањето.
Две лица загинале во селото Грдица кај Краљево. Жртвите, брачен пар на возраст од 67 години, починале во нивниот дом кога покривот и бетонска плоча паднале врз нивниот кревет.
Земјотресот бил силно почувствуван низ целата земја, вклучувајќи го и главниот град Белград, како и во Бугарија (причинета е штета во Белоградчик и Романија. Интензитетот бил ММ VI во Краљево и ММ IV во Белград.
Џејн Остин
Џејн Остин (Jane Austen; родена на – починала на ) — англиски романописец, чиј реализам, остри коментари за општеството и одличната употреба на слободниот индиректен говор, пародијата и иронијата и го овозможиле местото на најчитаната и најсаканата писателка во англиската книжевност.
Остин целиот свој живот го мнинала како дел од мало и блиско семејство сместено во пониските класи на англиското ситно благородништво. Првенствено таа била образувана од страна на нејзиниот татко и постар брат, како и преку нејзиното самостално читање. Безрезервната поддршка од страна на нејзиното семејство била важна при развивањето на Остин како професионален писател. Уметничкото надоградување на Остин траело од адолесцентските години па сè до нејзината триесет и петта година. Во овој период, таа експериментирала со различни книжевни форми, вклучувајќи го и епистоларниот роман кој таа прво го пробала, но подоцна го напуштила и напишала и значително преработила три големи романи и почнала четврт. Од 1811 па сè до 1816 година, со издавањето на „Разум и чувства“ (1811), „Гордост и предрасуди“ (1813), „Паркот Менсфилд“ (1814) и „Ема“ (1816), таа постигнала успех како писател кој бил издаван. Таа дополнително напишала два романи, „Опатијата Нортангер“ и „Убедување“, кои биле посмртно издадени во 1818 година и го започнала третиот, кој на крајот го добил името „Сандитон“, но починала пред да успее да го заврши истиот.
Делата на Остин го критикуваат романот на чувствата од втората половина на XVIII век и се дел од преминот кон реализмот на XIX век. Делата на Остин, иако главно комично, ја нагласуваат зависноста на жената од бракот за да обезбеди положба во општеството и економска безбедност. Како и оние на Семјуел Џонсон, едно од најсилните влијанија во нејзиното творештво, нејзините дела се однесуват на моралните прашања.
За време на животот на Остин, бидејќи таа одлучила да ги издава анонимно, нејзините дела ѝ донеле малку лична слава и само неколку позитивни критики. Во средината на XIX век, на нејзините романи и се восхитувале само членовите на книжевната елита. Сепак, издавањето на „Мемоарите на Џејн Остин“ од страна на нејзиниот внук во 1869 година ја претставила на пошироката јавност како привлечна личност и го поттикнало јавниот интерес за нејзините дела. До 1940-тите години, Остин била нашироко прифатена во академијата како „голем англиски писател“. Втората половина на XX век забележала распространување на научното интересирање за Остин, кое истражувало многу аспекти на нејзините романи: уметнички, идеолошки и историски. Во популарната култура, се развивала култура на обожавателите на Џејн, фокусирана на животот на Остин, нејзините дела и различните филмски и телевизиски адаптации.
Семејство
Таткото на Џејн Остин, Вилијамс Џорџ Остин (1731 - 1805) и неговата жена Касандра (1739 - 1827), биле членови на влијателните семејства од ситнато благородништво. Џорџ бил потомок на семејство кои биле производители на волна и кои преку својата професија напредувале до ниските редови на земјопоседниците. . Касандра била член на истакнатото семејство Ли. Од 1765 па сè до 1801 година, или голем дел од животот на Џејн, Џорџ Остин служел како пастор на Англиканската парохија Стивентон, Хенмшир и блиското село. Од 1773 па до 1796 година, тој го зголемил овој приход од земјоделство а и учел 3 или 4 деца во исто време и кои биле сместени во неговиот дом.
Најблиското семејство на Остин било големо и вклучувало 6 браќа и една сестра: Џејмс (1765-1819), Џорџ (1766 – 1838), Едвард (1767-1852), Хенри Томас (1771-1850), Франсис Вилијамс (Франк) (1774-1865), Чарлс Џон (1779-1852) и Елизабет Касандра (1773-1845), која исто како и Џејн починала немажена. Елизабет Касандра и била најблиска пријателка и интимна другарка на Џејн во текот на целиот живот. . Од сите нејзини браќа, Остин била најблиска со Хенри, кој бил банкар, но откако неговата банка пропаднала тој станал англикански свештеник. Хенри исто така бил и книжевен застапник на неговата сестра. Неговиот голем круг на пријатели и познаници во Лондон меѓу кои и банкари, трговци, издавачи, сликари и глумци и понудиле на Остин поглед на општествените светови кои нормално не биле видливи од малата парохија во руралниот Хенмшир. Џорџ бил пратен да живее со некое локално семејство уште на рана возраст, бидејќи како што опишал Ла Фај, биографот на Остин, бил „ментално зостанат и бил подложен на исмевање “. Тој исто така можеби бил глув и нем. Чарлс и Франк служеле војска и двајцата стигнале до чинот адмирал. Едвард бил посвоен од страна на неговиот четврт братучед, Томас Најт и го наследил неговото земјиште и го зел неговото име во 1812 година.
Детство и образование
Остин е родена на 16 декември 1775 година во Парохијата Стивентон и јавно била крстена на 5 април 1776 година. После неколку месеци поминати дома, нејзината мајка ја сместила со Елизабет Литлвуд, жена која живеела во близина и која ја растела и се грижела за Остин околу година или 18 месеци. Во 1783 година, согласно со семејната традиција, Џејн и Касандра биле пратени во Оксфорд за да бидат подучувани од страна на госпоѓа Ен Каули и подоцна истата година заедно со неа се преселиле во Саутемптон. Двете девојки фатиле тифус и Џејн за малку што не умрела. . Остин подоцна била подучувана дома, сè додека не заминале со нејзината сестра во интернат на почетокот на 1785 година. Наставната програма веројатно ја сочинувале француски јазик, правопис, шиење, танцување и музика и можеби драма. До декември 1786 година, Џејн и Касандра се вратиле дома бидејќи Остинови не можеле да си дозволат да ги пратат двете девојки во школо. Остин го стекнала остатокот од своето образование читајќи книги, надгледувана од страна на нејзиниот татко и нејзините браќа Џејмс и Хенри. Џорџ Остин изгледа на двете ќерки им дозволил неограничен пристап во неговата голема и разновидна библиотека, бил толерантен во однос на ризичните експериментирања во пишувањето на Џејн и ги снабдувал двете сестри со скапа хартија и други материјали за нивните книжевни дела и цртежи. Според Парк Хонан, биографот за Остин, животот во домот на семејството Остин бил „отворен, интересен и имало лесна интелектуална атмосфера“, каде идеите на оние со кои Остинови не се согласувале политички и општествено биле разгледувани и дискутирани. После нејзиното враќање од школо во 1786 година, Остин никогаш повеќе не живеела надвор од границите на нејзиното непосредно семејно опкружување. .
Приватните театри исто така биле дел од нејзиното образование. Од периодот кога таа имала 7, па до нејзината 13. година, семејството и најблиските пријатели поставиле неколку претстави, меѓу кои и „Соперници“ на Ричард Шеридан и „Бон Тон“ на Дејвис Гарик. Иако не е познато, Остин веројатно земала учество во овие активности, најпрво како набљудувач а подоцна кога била повозрасна и учествувала во нив. Повеќето претстави биле комедии, кои на еден начин предлагале како комичните и сатиричните таленти на Остин да бидат обработени.
Младост
Се верува дека најрано во 1787 година, Остин почнала само за забава да пишува поеми, приказни и драми за себеси и за нејзиното семејство. . Остин подоцна ги составила „верните копии“ на 29 од нејзините првични дела во 3 поврзани бележници, кои денеска се познати под името Младост, кое содржи дела кои оригинално биле напишани во периодот помеѓу 1787 и 1793 година. . Постои ракопис како доказ дека Остин продолжила да работи на овие дела и подоцна во периодот од 1809 до 1811 година и дека нејзините внуци, Ана и Џејмс Едвард Остин, подоцна ги собрале во 1814 година. Помеѓу овие дела има и сатиричен роман напишан во писма насловен „Љубов и пријателство“, во кој таа ги исмева популарните романи на чувствата и ракописот „Историја на Англија“, кој се состои од 34 страни придружени со 13 минијатури во акварел нацртани од страна на нејзината сестра Касандра,.
Според научникот Ричард Џенкинс, Остиновата „Јувенилија“ била „жестока“ и „анархична“ и ја споредил со работата на романописецот од XIX век, Лоренс Стерн и со комичната група од XX век, Монти Пајтон.
Зрелост
Како што растела Остин, таа продолжила да живее во домот на нејзините родители, правејќи ги истите работи кои биле нормални за жените на нејзините години и општествен статус: вежбала на пијано, им помагала на нејзината сестра и мајка при надгледувањето на слугите и им помагала на женските роднини кога се пораѓале и на постарите кога биле на посмртна постела. Таа им носела кратки извадоци од нејзините дела на нејзините новородени внуки Фани Катерина и Џејн Ана Елизабет. Austen was particularly proud of her accomplishments as a seamstress. . Остин особено била задоволна од нејзините достигнувања како шивачка. Редовно одела во црква, постојано се дружела со пријателите и соседите и на семејството навечер на глас им читала романи - обично нејзини дела. Дружењето со пријателите често значело танцување, дури и импровизирано во нечија куќа после вечерата или на балови кои редовно се одржувале во просториите на советот во Градската општина. . Подоцна нејзиниот брат Хенри рекол дека: "„Џејн многу го сакала танцувањето и навистина била добра во тоа.“"
Во 1793 година, Остин започнала и престанала со пишување на кратки драми, кои подоцна биле насловени како „Господин Чарлс Грандисон или среќниот човек, комедија во 6 чина“, во кои таа им се вратила и ги комплетирала околу 1800 година. Ова било кратка пародија на различни скратени школски учебници од омилениот современ роман „Историјата на Господин Чарлс Грандисон“ (1753) напишана од страна на Семјуел Ричардсон. Хонан тврди дека во еден период не многу после пишувањето на „Љубов и пријателство“ во 1789 година, Остин одлучила да започне да пишува за пари, нејзините приказни да и бидат главна издршка, т.е да стани професионален писател. Откако ја донела таа одлука, почнувајќи од 1793 година, Остин започнала да пишува подолги и пософистицирани дела.
Во периодот меѓу 1793 и 1795 година, Остин ја напишала Лејди Сузан, краток епистоларен роман, кој обично е опишуван како нејзино најамбициозно и најсофистицирано прво дело. Делото не е ни малку слично со било кое од другите нејзини дела. Клер Томалин, биограф на Остин, хероината на овој роман ја опишува како сексуален грабливец која ги искористува нејзината интелегенција и шарм за да манипулира, предаде и искористи своите жртви, било да се работи за нејзините љубовници, пријатели или пак семејство. Томалин напишал: Како што е кажано и во писмата, тоа е вешто напишано како драма и има циничен тон како и повеќето скандалозни драматурзи на реставрацијата и кои можеби и биле нејзина инспирација... Тоа е единствано такво дело во целиот нејзин опуст, како дело кое е како труд за возрасна жена чија интелегенција и силен карактер се поголеми од оние кои таа ги среќавала.
Први романи
По завршувањето на „Лејди Сузан“, Остин се обидела да го напише својот прв долг роман, насловен „Еленор и Маријан“. Нејзината сестра Касандра, подоцна забележала дека тој бил читан пред семејството некаде пред 1796 година и дека бил прераскажан во вид на серија од писма. Оригиналниот ракопис не е пронајден, така што не се знае со сигурност колку од оригиналната верзија била застапена кога романот бил издаден во 1811 година, под насловот „Разум и чувства“..
Кога Остин имала 20 години, внукот на нејзините соседи, Том Лефрој, го посетил Стивентон и останал таму во периодот од декември 1795 до јануари 1796 година. Тој штотуку добил диплома и требало да оди во Лондон на пракса за адвокат. Лефрој и Остин се запознале на некоја игранка или пак некој друг општествен собир на соседите и од писмата кои Остин и ги праќала на Касандра јасно е дека тие поминиле значително време заедно: Речиси и ми е страв да ти кажам како се однесувавме јас и мојот пријател од Ирска. Замисли си го сето она што е најрасипничко и шокирачко во секој поглед кога игравме и кога седевме заедно.
Семејството на Лефрој се замешало и тој си заминал на крајот од јануари. И Лефрој и Остин мора да знаеле дека тој брак би бил неостварлив. Двајцата немале пари и тој зависел од неговиот дедо од Ирска, кој ги плаќал и неговото образование и неговата правна кариера. Доколку Лефрој подоцна повторно го посетил Хенмшир, тоа било успешно криено од Остинови и Џејн Остин никогаш не го видела повторно.
Во 1796 година Остин почнала да работи на нејзиниот втор роман, „Прв впечаток“. Првата верзија на книгата ја завршила во август 1797 година, кога имала само 21 година (подоцна таа е преименувана во „Гордост и предрасуди“); што било случај и со сите нејзини романи. . Остин на глас го читала својот роман пред нејзиното семејство, додека работела на истиот, кој подоцна станал најомилен. Во тоа време, нејзиниот татко го направил првиот обид да издаде еден од нејзините романи. Во ноември 1797 година Џорџ Остин му пишал на Томас Кадел, истакнат издавач во Лондон, да го праша дали тој ќе сака да издаде роман во ракопис, кој го сочинуваат 3 тома со иста големина како „Евелина“ на Госпоѓицата Бурни („Прв впечаток“), на ризик на писателот. Кадел веднаш му вратил на неговото писмо, кое било означено како вратено од страна на поштата. Се мисли дека Остин не знаела за овој обид на нејзиниот татко. По завршувањето на „Прв впечаток“, Остин му се навратила на „Еленор и Маријан“ и, од ноември 1789 година, па сè до средината на 1798 година, внимателно го проучувала; го отфрлила епистоларниот приод во полза на нарација во 3 лице и напишала нешто што веќе личело на „Разум и чувства“.
Во средината на 1798 година, по завршувањето на ревизијата на „Еленор и Маријан“, Остин почнала да го пишува својот трет роман, првенствено насловен како „Сузан“, а подоцна насловен како „Опатијата Нортангер“, сатира на популарниот готски роман. Остин завршила со неговото пишување за околу една година. Во раната 1803 година Хенри Остин му го понудил романот „Сузан“ на Бенџамин Кросби, издавач од Лондон, кој платил 10 фунти за авторските права. Кросби им ветил дека ќе го издаде порано и отишол дотаму што ќе ја рекламирал книгата во весник, но не направил ништо повеќе. Ракописот останал во рацете на Кросби, неиздаден, сè додека Остин не си го повратила назад ракописот, во 1816 година.
Бат и Саутемптон
Во декември 1800 година, парохот Остин неочекувано објавил дека се повлекува од службата, го напушта Стивентон и со семејството се преселува во Бат. Додека повлекувањето и патувањето биле добро прифатени од страна на постарите членови на семејството Остин, Џејн Остин била шокирана кога била известена дека ќе се селат од домот кој таа единствено го знаела. Престојот во Бат било навестување за состојбата на духот на Остин и за нејзиниот недостаток на продуктивност како писател во тоа време. Таа таму успеала да направи некои поправки на нејзиното дело „Сузан“ и почнала да го пишува но и престанала да го пишува својот нов роман „Ватсонови“ но тоа не било ни приближно блиску со продуктивноста која ја имала во годините од 1795 до 1799 година. Томалин нагласува дека ова ја изразува длабоката депресија која ја онеспособува како писател, додека пак Хоган не се согласува со тоа и тврди дека Остин ги пишувала или ги поправала своите ракописи во текот на целиот свој креативен живот со исклучок на неколкуте посеци после смрта на нејзиниот татко.
Јужен Поларник
Јужен Поларник (Јужен Поларен Круг или Антарктички Круг) — еден од петте главни напоредници на картата на светот. Ова е замислениот обрач што минува на географска ширина од 66° 33′ 44″ (или 66,5622°) јужно од екваторот.
Џејн Остин
Бат и Саутемптон
Во декември 1802 година, ја добила единствената понуда за брак во својот живот. Таа и нејзината сестра ги посетиле своите стари пријателки Алета и Каетрин Биг кои живееле во близина на Базинсток. Нивниот помлад брат Харис Биг-Витер, кој штотуку дипломирал на Оксфорд исто така бил дома. Тој и понудил брак на Остин и таа ја прифатила неговата понуда. Како што објаснала Каролин Остин, внуката на Остин и Региналд Биг-Витер, потомок од таа фамили, Харис не бил привлечен – бил голем, прилично глупав човек кој зборувал многу малку, пелтечел додека зборувал, додека разговарал бил агресивен и скоро целосно бил нетактичен. Сепак Остин го познавала уште од времето кога двајцата биле млади и бракот и нудел многу предности за Остин и нејзиното семејство. Тој бил наследник на пространо семејно земјиште кое се наожало во подрачјето каде што пораснале сестрите. Со овие ресурси Остин би им овозможила удобен чивот кога ќе остарат, да ѝ даде на Касандра постојан дом и можеби да им помоге на своите браќа во нивните кариери. Веќе утрото Остин заклучила дека направила грешка и ја одбила неговата понуда. Ниедни современи писма или дневници не содржат информации за тоа како таа се чувствувала во врска со оваа понуда. Во 1814 година, Остин напишала писмо до својата внука, Фани Најт, а која барала совет за некоја сериозна врска во кое и велела дека: "„пишувајќи ти само од една гледна точка на прашањето, јас сега би се свртила на друга страна и би те замолила да не одиш понатаму и не да размислуваш да ја прифатиш понудата доколку не го сакаш. Се е поприфатливо или се поднесува,отколку да се омажиш без љубов.“"
Јужен Поларник
Опис
Подрачјето јужно од Јужниот Поларник се нарекува Антарктик, а подрачјето веднаш на север е јужниот умерен појас. Еквивалентниот напоредник на северната полутопка се нарекува Северен Поларник (Арктички Круг).
Џејн Остин
Бат и Саутемптон
Во 1804 година, додека живееле во Бат, Остин го почнала но не го завршила својот нов роман „Ватсонови“. Приказната е околу неподвижен свештеник кој е сиромашен и кој има четири немажени ќерки. Сутерланд го опишал романот како: "„труд за тешката економска реалност на животите на жените кои зависат од некој.“"
Јужен Поларник
Опис
Секое место јужно од Јужниот Поларник има барем по еден ден во годината со 24-часовна дневна светлина и уште еден со 24-часовна ноќ. Во првиот случај сонцето цел ден не заоѓа, а во вториот цел ден воопшто не изгрева. На поларникот ова се случува точно по еднаш годишно, и тоа во декемврискиот и јунскиот сонцестој. Ова се должи на тоа што Земјината оска е наклонета за 23,5 степени во однос на еклиптиката (рамнината по која Земјата се врти околу сонцето). За време на јужниот зимски сонцестој, јужната полутопка е најмногу навалена наназад и со тоа најдалеку од Сонцето. Подрачјето на постојан мрак ја достигнува својата северна граница. При јужниот летен сонцестој, јужната полутопка е во најголема мера навалена кон Сонцето, па така подрачјето на постојан мрак ја достигнува својата северна граница.
Џејн Остин
Бат и Саутемптон
Крајниот напад на болеста на пасторот Остин бил неочекуван и како што Остин му кажала на нејзиниот брат Франсис, го оставила речиси несвесен за својата состојба и набрзо после тоа починал. Џејн, Касандра и мајка и биле во несигурна финансиска состојба. Едвард, Џејмс, Хенри и Франсис Остин им ветиле дека ќе направат годишни прилози за да ги помогнат сестрите и мајка им. Во наредните четири години, уредувањето на нивниот живот се одразило ва нивната финансиска несигурност. Тие одреден период живееле во изнајмени места во Бат и потоа почнувајќи од 1806 година во Саутемптон, каде ја делеле куќата со Франк Остин и неговата нова жена. Голем дел од тој период го поминале посетувајќи ги различните членови на семејството.
На 5 април 1809 година, околу 3 месеци пред да се пресели семејството во Чотон, Остин напишала револтирачко писмо до Ричард Кросби, нудејќи му нов ракопис на романот „Сузан“, доколку тоа е потребно за да се обезбеди брзо издавање на романот или доколку тоа не е возможно да и го врати назад оригиналот за да може да најде друг издавач. Сепак, Остин немала доволно ресурси за да си ја откупи книгата.
Јужен Поларник
Опис
Јавувањето на поларниот ден и ноќ се должи и на неколку други фактори, од кои најважни е атмосферското прекршување на светлината, надморската височина на набљудувачот, привиденијата и фактот дека сонцето е топка, а не точка. Привиденијата на Антарктикот се уште поспектакуларни од оние на Акрктикот. Таков пример е низата од привидни залези и изгреви, додека сонцето сето време е всушност под хоризонтот.
Џејн Остин
Чотон
Околу почетокот на 1809 година, братот на Остин, Едвард им понудил на мајка му и на сестрите посреден живот да ја користат големата колиба во селото Чотон, кое било дел од блиското жемјиште на Едвард, куќата Чотон. Џејн, Касандра и мајка им се преселиле во колибата во Чотон на 7 јули 1809 година. . Животот во Чотон бил помирен отколку кога семејството се преселило во Бат во 1800 година. Остинови баш и не се здружиле со соседнот ситно благородништво и се забавувале само кога ќе им дојдело семејтвото на посета. Внуката на Остин го опишала животот на семејството во Чотон: Според нас тоа беше многу мирен живот, но тие беа одлични читачи и покрај грижата околу куќата нашите тетки беа опседнати и со тоа да им помагаат на сиромашните и да научат некое момче или девојче да читаат и пишуваат.
Јужен Поларник
Опис
Поларникот полека се поместува поради постепената промена на наклонетоста на Земјината оска.
Џејн Остин
Чотон
Остин пишувала скоро секој ден, но насамо и изгледа била ослободена од некои одговорности околу куќата за да може да има поголема можност да пишува. Во ова опкружување таа конечно можела повторно да биде продуктивен писател.
Јужен Поларник
Места
Почнувајќи од нултиот меридијан, па на исток, Јужниот Поларник минува низ:
Џејн Остин
Издавачка дејност
Остин научила дека Принцот Регент ги обожава нејзините романи и дека има примерок од сите во секоја негова ресиденција. Во ноември 1815 година, библиотекарот на Принцот ја поканил Остин да ја посети ресиденцијата на принцот во Лондон и ѝ спредложил дека треба да му го посвети својот претстоен роман „Ема“ на принцот. Иако Остин не го сакала принцот, таа тешко дека можела да го одбие тоа барање. Подоцна таа го напишала делото „План за роман, во согласност со сугестиите од различни места“, кој содржи сатирични црти на „совршениот роман“, што било во согласност со многуте сугестии на библиотекарот за идниот роман на Остин.
Додека Муреј го подготвувал романот Ема за издавање, Остин почнала да го пишува својот нов роман кој се викал „Елиотс“, а кој бил издаден под насловот „Убедување“. Таа ја завршила првата копија на селото во јули 1816 година. Покрај тоа, набрзо после издавањето на „Ема3, Хенри Остин ги откупил авторските права за „Сузан“ од Кросби. Остин била присилена да го одложи издавањето на двата завршени романи поради семејни финансиски проблеми. Банката на Хенри пропаднала во март 1816 година, лишувајќи го од сите негови средства, оставајќи го во големи долгови и со тоа и Едвард, Џејмс и Франк Остин изгубиле големи суми на пари. Хенри иФранк повеќе не можеле да си дозволат да им ги даваат придонесите кои биле наменети за да ги поддржуваат мајка им и сестрите.
Болест и смрт
На почетокот од 1816 година, Џејн почнала да не се чувствува добро. На почетокот таа ја игнорирала болеста и продолжила да работи и да учествува во секојдневните семејни активности. До средината на истата година, здравјето на Остин се влошувало и тоа го забележале и Остин и нејзиното семејство и физичката состојба на Остин започнала со долги, бавни и нерегуларни влошувања кои кулминирале наредната година со нејзината смрт. Повеќето биографи на Остин се надоврзуваат на несигурната ретроспективна диагноза на д-р Винсент Коп од 1964 година кој мислел дека причина за нејзината смрт била таканаречената Адисонова болест. Сепак крајната фаза на нејзината болест обично е опишувана како Ходкинсова лимфома.
Остин продолжила да работи и покрај болеста. Таа не била задоволна од завршетокот на „Елиотс“ и одново ги пишувала последните 2 поглавја кои ги завршила на 6 август 1816 година. Во јануари 1817 година, Остин почнала да работи на нов роман наречен „Браќа“ а после првото издавање во 1925 година бил наречен „Сандитон“, таа напишала 12 поглавја пред да престани да пишува во средината на март 1817 година, веројатно поради тоа што нејзината болест ја спречила да продолжи. Остин била несериозна во врска со болеста и ја опишувала како „Жолчка“ и ревматизам, но како што напредувала болеста таа не почанала да чувствува потешкотии при движење или да најде енергија за извршување на другите активности. До средината на април, Остин веќе била врзана за креветот. Во мај, нивниот брат Хенри ги придружувал Џејн и Касандра во Винчестер каде пошле на лекување. Остин починала на 18 јули 1817 година во Винчестер на возраст од 41 година. Преку неговите свештенички врски, Хенри договорил неговата сестра да биде погребана во северното крило на главниот брод на Винчестерската Катедрала. Епитафот кој го напишал нејзиниот брат Џејмс ги велича личните квалитети на Остин, изразува надеж за нејзино спасение, го спомнува „извонредниот талент која го поседува“ но јасно не ги спомнува нејзините достигнувања како писател.
Постсмртни изданија
После смрта на Остин, Касандра и Хенри Остин се спогодиле со Муреј за издавање на „Убедување“ и „Опатијата Нортангер“ за декември 1817 година. Хенри Остин приложил и „Биографски забелешки“ во кои за првпат ја претставува сестра му како автор на романите. Томали ова го пишува како „симпатична и дотерана пофалба“. Продажбата се одвивала многу добро во период од една година, само 321 копија останале непродадени до крајот на 1818 година – и потоа заинтересираноста се намалила. Муреј ги продал останатите копии во 1821 година и романите на Остин не се печателе околу 12 години. Во 1832 година, Ричард Бентли ги откупил останатите авторски права на сите романи на Остин и почнувајќи од декември 1832 година или пак јануари 1833 година ги објавил во пет илустрирани томови како дел од неговата серија наречена „Стандардни романи“. Во октомври 1833 година, Бентли ги објавил првите собрани изданија на делата на Остин. Оттогаш, романите на Остин се пуштени во печат.
19 век
Бидејќи романите на Остин не успеале да се приспособат на Романтичарските и Викторијанските очекувања дека силна емоција е онаа која е автентична со незамисливото прикажување на звукот и бојата во делото, критичарите на XIX век и читателите обично ги препорачувале делата на Чарлс Дикенс и Џорџ Елиот. Иако романите на Остин биле повторно реиздавани во Британија почнувајќи од 1830-тите години и останале постојано продавани книги, сепак тие не биле најдобро продавани книги.
Остин имала многу читатели кои и се воодушевувале во XIX век и кои се сметале себеси за дел од книжевната елита. Тие на нивното почитување на делата на Остин гледале како на обележје на нивниот културен вкус. Филозофот и книжевниот критичар Џорџ Хенри Левес ја изразил таа гледна точка во серија ентузијастички статии кои биле објавувани во 1840-тите и во 1850-тите години. Оваа тема продолжила и подоцна истиот век со романописецот Хенри Џејмс, кој неколкупати и се обратил на Остин фалејќи ја и во една прилика ја вброил на исто рамниште со Шекспир, Сервантес и Хенри Фиелдинг како еден од „најдобрите сликари на животот“. Издавањето на „Мемоарите на Џејн Остин“ од Џејмс Едвард Остин Леј во 1869 година ја претставиле Остин на пошироката јавност како „милата тетка Џејн“, ценета немажена тетка. Издавањето на Мемоарите го поттикнало преиздавањето на романите на Остин – првите популарни изданија биле пуштени во продажба во 1883 година а и модерни илустрирани изданија и брзо после тоа следувале колекционерски збирки. Авторот и критичарот Лесли Стивен го опишал тоа популарно лудило што почнало да се појавува за Остин во 1880-тите години, познато под името „Остинолатрија“. На преминот од векот, членовите на книжевната елита реагирале против популаризацијата на Остин. Тие се сметале себеси како Џејновци со цел да се разликуваат од масите кои правилно не ја разбирале нејзините дела. На пример, Џејмс одговорил негативно на она што тој го опишува како „заведувачка заслепеност“ со Остин, растечкиот бран на јавниот интерес со кој се одликувало „природната заслуга и интерес.“
За време на последната четвртина на XIX век, биле издадени првите книги со критика за Остин. Всушност, после објавубањето на Мемоарите, повеќе критики биле издадени повеќе критики во 2 години отколку што биле напишани во претходните педесет.
20 век
За време на навалата на ревизионистичките погледи во 1940-тите години, научниците и пристапиле на Остин поскептично и тврделе дека таа била пресвртнички писател. Овие ревизионистички погледи, заедно со официјалната изјава на Ф.Р. Леавис и Јан Ват дека Остин била една од најголемите писатели на Англиската белетристика, направиле да се цементира репутацијата на Остин помеѓу научниците. Тие се согласиле со тоа дека таа „ги комбинирала [на Хенри Фиелдинг и Семјуел Ричардсон] квалитети на внатрешноста и иронијата, реализам и сатира за да стани писател на исто ниво како нив“. Периодот после Втората светска војна забележува пораст на истражувачите на Остин користејќи различни критички пристапи, вклучувајќи ги феминистичката теорија и можеби најконтроверзната, постколонистичка теорија. Сепак, постојаната неповрзаност помеѓу почитувањето на Остин од страна на јавноста, особено од страна на модерните Џејновци и почитувањето од страна на научниците во голема мера се зголемила.
Продолженија и приспособувања од секој можен вид биле направени според романите на Остин, од мека порнографија до фантазија. Почнувајќи од средината на XIX век, членовите на семејството на Остин објавиле завршетоци на нејзините незавршени романи, и до 2000 година имало преку 100 печатени адаптации. Првата филмска адаптација била во 1940 година на „Гордост и предрасуди“ во продукција на MGM, во кој се појавиле глумците Лоренс Оливиер и Грир Гарсон. Приспособувањата од страна на телевизијата ББС, кои првпат биле направени во 1970-тите години, настојувале да се држат точно до заплетите на Остин, описите и амбиент. Почнувајќи со филмот на Ема Томсон „Разум и чувства“, започнал голем бран на адаптации на делата на Остин кој започнал околу 1995 година.
Книги и скрипти кои ја користат главната кратка но сменета содржина на романите на Остин или пак модерни верзии на приказните кои станале популарни при крајот на дваесеттиот век. На пример,филмот „Разгалената блондинка“ на Еми Хекерлинг, современа верзија на „Ема“ каде дејството се случува во Беверли Хилс, стана култирен феномен и прерасна во телевизиска серија.
Список на дела
Романи Незавршени дела Други дела
Трудови од младоста – Прв том Трудови од младоста – Втор том Трудови од младоста – Трет том
Надворешни врски
Дела на интернет
Музеи
Колекции
Фан сајтови и општества
Изенбител (општинска заедница)
Изенбител (Isenbüttel) — општинска заедница во округот Гифхорн, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во општината Изенбител.
Кремениште (Мачево)
Кремениште-Селиште — населба од римското време. Источно од селото во правецот на Робово, од двете страни на малата долина северозападно од Умленска Река, на блага падина ориентирана кон реката, во нивите се среќаваат многубројни фрагменти од керамички садови и питоси, а најдени се и монети.
Владимир Руменов
Животопис
На 5 август 1903 година со иницијатива на Александар Протогеров, во Софија 14 бегалски македонски братства ја формирале (Општи) бегалска комисија со претседател Александар Протогеров, потпретседател Лазар Лазаров, секретари Евтим Спространов и Георги Разлогов и советник Владимир Руменов, на местото на рспуштениот Македонски комитет.
Во текот на Илинденското востание, Руменов го надгледувал ѓуешевскиот пункт на Организацијата. По Младотурската револуција се вратил во Македонија и заедно со Тома Карајовов и Тодор Лазаров е избран за член на Централното биро на Сојузот на бугарските конституциони клубови.
За време на Балканските војни бил воен лекар во бугарската армија, по што заминал во пензионираниот со чин генерал. Во 1920 година ги организирал тајните македонски друштва и бил нивни раководител. Негови заменици биле Евтим Спространов и Христо Михајлов. Потоа учествувал во работата на македонските братства во Бугарија и се населил за трајно во Стара Загора. Учествувал и во создавањето на Медицинскиот факултет. Избран е за пратеник во XXI и XXII бугарско собрание како претставник Македонската парламентарна група.
Умрел во Софија, 1939 година.
Разпотје
Разпотје (словенечки: Razpotje) — населба во Општина Загорје на Сава во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Градиште (Трстеник)
Градиште  — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Трстеник. Наоѓалиштето претставува утврдена населба од доцната антика и среден век. На 3 км западно од селото и околу 1,5 км јужно од манастирот Ѓуриште се наоѓаат остатоци од населба која доминира над околината. По површината се гледаат темели од ѕидови што го опкружувале градиштето. Мештаните откриле повеќе железни алатки, стакло и керамика. Наодите се чуваат во Народен музеј во Св. Николе.
Рјуносуке Акутагава
Рјуносуке Акутагава (1892, Токио, Јапонија - 1927) - јапонски писател.
Животопис
Рјуносуке Акутагава е роден во 1892 година, во Токио. Татко му му го дал името Рјуносуке (Змејовиот помошник) зашто се родил во месецот на змејот и во годината во знакот на змејот. Мајка му била тешко болна и не можела да се грижи за него, така што него го одгледал вујко му Шодо Акутагава. Од него, Рјуносуке ја стекнал љубовта кон книгата. Во училиштето го сметале за чудо од дете. Подоцна, во својот дневник, тој запишал дека решил да стане писател во трето одделение од основното училиште, кога ја прочитал збирката раскази „Природата и човекот“ на Токутомо Роко. Во Токио ја завршил и гимназијата, како прв во својата генерација. Потоа студирал англиски јазик и книжевност на царскиот универзитет во Токио, каде дипломирал со одличен успех. Неговиот дипломски труд „Студија за Вилијам Морис“ оставил голем впечаток со зрелата анализа и со префинетиот стил. Познатиот јапонски писател Кикучи Кан, инаку пријател на Акутагава уште од детството, го опишал на следниов начин: „Оставаше необичен впечаток, онака блед, со темни подочници и изразеноцрвени усни. Често за себе зборуваше дека не ги посетувал редовно предавањата на универзитетот и дека бил премногу мрзелив студент. Меѓутоа, тоа не е точно. Уживаше глас на многу ревносен и вреден работник. Беше тивок, повлечен, целосно затворен во себе. Имаше една голема страст - книгите - и постојано ја збогатуваше својата библиотека“. Еден јапонски критичар го опишал Акутагава на следниов начин: „Во личните навики и во работата беше крајно педантен. Имаше одлична меморија, многу плодна фантазија и широко разбирање за туѓите неволји и маани. Беше можеби претерано студен и интелектуален“. Во своите сеќавања, Кикучи Кан запишал дека во 1923 година Акутагава ја одбил понудената катедра на царскиот универзитет во Кјушу, истакнувајќи дека „тој беше писател со најширока култура во Јапонија. Во работата не знаеше за одмор. На вратата на својот стан постојано имаше белешка со натписот - Болен, ви благодарам на посетата. Тоа не беше ексцентричност, туку желба да не се пропушти ниеден творечки час. Имаше големо знаење и длабоко ја познаваше како јапонската така и западната култура. Како Морис, и Акутагава го привлекуваа историјата, легендите и митовите од класиката и средниот век... Акутагава си играше со животот како со остро сребрено ноже, но всушност никогаш не го проживеа.“
Акутагава извршл самоубиство во 1927 година, како „двојна жртва на едно непријателски расположено општество и една култура на раскрсница меѓу старото и новото“. Непосредно пред самоубиството, тој напишал долго објаснување, наведувајќи бројни примери на самоубиства на истакнати личности во источната и западната историја и наведувајќи разни философски причини за тој чин. Во тоа време, тој бил физички и нервно измачен, како последица на кревкото здравје и на долгогодишната работа во услови на затегната нервна состојба. Притоа, тој споменал некоја жена како непосреден повод за самоубиството, но не го наведол нејзиното име. Подоцна, поетесата Бијакурен ја прекршила тајната, соопштувајќи дека се работи за нејзината пријателка, поетесата Куџо Такеко, која во тоа време важела за идеална жена на современата Јапонија. Меѓутоа, според некои толкувања, сите тие причини на Акутагава му биле потребни само како оправдание и изговор, а всушност тој бил уморен од животот и долги години размислувал за смртта. Во таа смисла, еден биограф напишал дека животот на Акутагава „не е ништо друго, туку само список на датите кога биле напишани расказите и список на списанијата во кои биле објавени“.
Творештво
Својот прв расказ Акутагава го објавил во списанието „Шиншиќо“, а потоа во списанието „Теикоку Бунгаку“ објавил уште два расказа од кои еден („Рашомон“) послужил како наслов за неговата прва збирка раскази, објавена во 1917 година. Уште како студент, Акутагава му станал ученик на познатиот јапонски писател Сосеки Нацуме, а исто така, големо влијание врз него извршил и Хори Огаи, воен хируг и писател. Од Нацуме ги научил техниката на составување стихови во стилот на хаику, како и композицијата на расказите. Кога во 1916 година по четвртипат било активирано списанието „Шиншиќо“, во него Акугагава го објавил расказот „Нос“ за кој бил пофален од Нацуме, кој му рекол дека „ако напише уште 20 или 30 раскази, такви или слични, ќе заземе единствено место меѓу писателите од неговата земја“. Подоцна, Акутагава напишал уште неколку раскази со таков стил, ккао: „Луле“, „Вински црв“ и „Вошки“.
Творештвото на Акутагава е богато и се состои од околу 200 раскази. Слично на Сосеки Нацуме и Хори Огаи, и тој пишувал со ретко убав јазик, а неговиот стил бил збогатен со големото познавање на јапонското културно наследство и западната книжевност. Според него, „зборовите мора да кажуваат повеќе од нивното голо значење во речникот“, така што тој им давал двосмислено и внатрешно значење и имал големо поетско чувство за војата и обликот на зборовите. Како писател, тој се трудел да остане скриен и безличен, а своите ликови ги откривал посредно, надоврзувајќи се на старите јапонски легенди и посветувајќи големо внимание на најситните детаљи од историските периоди кои ги опишувал. Притоа, тој умеел на своите раскази да им даде старински тон, но сепак да ги направи современи и актуелни. Во неговиот стил често има и морбидни и бизарни елементи, а понекогаш е присутна и свифтовската сатирична црта во осудата на хипокризијата и вулгарноста на современиот живот. Меѓутоа, тој вешто ги избегнал наивната општествена критика и површната интроспекција кои било во мода во јапонската книжевност од неговото време. Неговите минијатури понекогаш изгледаат студени и стилизирани, но тие никогаш не се само декоративни, зашто тој настојувал да ги преиспита вредностите на своето време, да ја драматизира комплексноста на човековата душа и да ја проучи рамнотежата меѓу илузијата и реалноста. Тој често го менувал начинот на пишување, движејќи се од реализмот до фантастиката, од симболизмот до надреализмот, но успеал на своите дела да им даде лична и трајна уметничка форма.
За творештвото на Акутагава се присутни спротивни ставови: едни го сметаат за надарен психопат кој се изолирал од светот и од животот, други со сметаат за декадент и циник, а трети тврдат дека е неговите дела се одликуваат со висок уметнички квалитет, некои го сметаат за генијален дилетант, а други за претенциозен ученик на Флобер на кого потсетува со избраниот речник и сериозниот пристап кон уметничкото творештво. Според зборовите на еден критичар, „според својата наклонетост кон убавината и привлечноста на Средниот век, Акутагава потсетувал на Морис, но немал ниедна од практичните реформаторски тенденции на тој уметник-социјалист“. Имено, Акутагава не успеал да ја спроведе својата најголема желба - да „изврши револуција на полето на книжевниот вкус“ во Јапонија.
Библиографија
Најпознати раскази на Акутагава се:
155 п.н.е.
155 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 155. година пред новата ера, 155. од првиот милениум п.н.е., 55. од 2 век п.н.е. и шеста од 150-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5353 и 5354 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4595 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3605 и 3606 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 598.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 155 година се протега во 2481 и 2482, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2541 и 2542 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 388. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 800 и 799 исламска година пред хиџра.
Сењера
Сењера — вексилолошки и хералдички симбол. Историски, симболот потекнува од Арагонската круна.
Етимолошки, за името сењера генерално се прифаќа дека значи знаме, а поопширно може да се толкува и како ознака или некој сличен израз. Изразот сењера се јавува и како синоним за кралско знаме (на каталонски: Senyal Reial или Senyera; на стар шпански: Señal Real или Señera), иако овој израз вообичаено се однесува на арагонското и каталонското знаме. Исто така, во арагонскиот јазик сењерата обично се нарекува O Sinyal d'Aragón, што во превод значи „знакот на Арагон“.
Знамиња
Знамиња на денешни територии