cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џорџо Армани
Рани години
Додека бил во средно училиште, Армани се стремел да ја следи кариерата во медицината, особено откако ја прочитал Цитаделата на А.Џ. Кронин. Се запишал на катедрата за медицина на Миланскиот универзитет, но во 1953 година, по три години посетување, заминал и се приклучил на војската, каде бил распореден во Воената болница во Верона.
Дизајнерска кариера
Откако служел во војска две години, Армани нашол работа како гардеробер и продавач во Ла Ринасенте, стоковна куќа во Милано во 1957 година. Тој станал продавач за одделот за машка облека,каде стекнал вредни искуства во маркетинг на модната индустрија. Во средината на 1960-тите, Армани се преселил во компанијата Нино Серути, каде дизајнирал машка облека. Неговите вештини биле барани, а во следната деценија, додека продолжил да работи за Серути, Армани исто така работел хонорарно за дури десет производители одеднаш. Во доцните 1960-ти, Армани го запознал Серџо Галеоти, архитектонски цртач, што го означило почетокот на лична и професионална врска која траела многу години. Во 1973 година, Галеоти го убедил да отвори канцеларија за дизајн во Милано. Ова довело до период на обемна соработка, за време на која Армани работел како слободен дизајнер за голем број модни куќи, вклучувајќи ги Алегри, Багута, Хилтон, Сиконс, Гибо, Монтедоро и Тендрес.
На 24 јули 1975 година, заедно со неговиот пријател Галеоти, го основал Џорџо Армани во Милано. Во октомври истата година, тој ја претставил својата прва колекција на машки готови облеки за пролет и лето 1976 година под свое име. Тој исто така креирал женска линија за истата сезона. Во 1979 година, по основањето на корпорацијата Џорџо Армани, Армани започнал да произведува за САД и ја вовел главната линија за мажи и жени. Брендот станал едно од водечките имиња во меѓународната мода со воведувањето на неколку нови производни линии. Во раните 1980-ти, компанијата потпишала важен договор со Лореал за создавање парфеми и козметика Армани Бјути, по што во 1982 година било започнато со производство на долна облека, костими за капење и додатоци. Во Милано е отворена нова продавница за линијата Емпорио, а потоа и првиот бутик Џорџо Армани.
Линијата за машка и женска облека и облека за скијање на Армани била развиена во 1995 година. Во 1996 година, неговиот долгогодишен пријател Ерик Клептон компонирал песни за модните ревии на Армани. Подоцна истата година Клептон отворил две продавници на Емпорио Армани во Њујорк. Во 1998 година, Армани бил домаќин на забава за аукцијата за гитарата Клептон Кросроудс.
Армани, исто така, се подготвил да се пробие на кинескиот пазар отворајќи ја својата прва продавница во таа земја во 1998 година. Малата продавница во Пекинг била проследена со водечка продавница во Шангај во 2004 година.
Во 2008 година, Армани го дизајнирал костимот за борба со бикови, наречен „Гојеско“, кој го носел шпанскиот тореадор Каетано Ривера Ордоњез во „Корида Гојеска“ во Ронда, Шпанија.
Во 2011 година, Армани станал првиот луксузен дизајнер кој го прифатил предизвикот за зелен тепих на Ливија Фирт за да ја истакне одржливата мода, дизајнирајќи фустан за неа од рециклирана пластика и ткаенини.
Од 2009 година, Армани има малопродажна мрежа од продавници во 37 земји. Тој имал годишен обрт од 1,6 милијарди долари и лично богатство од 8,1 милијарди долари заклучно со 2017 година.
Во 2015 година, Џорџо Армани бил уметник кој бил дел од Париската фото јавна програма.
Иновации
Армани е заслужен за пионерската мода на црвениот тепих. Армани бил првиот дизајнер кој ги забранил моделите со индекс на телесна маса под 18 години, откако манекенката Ана Каролина Рестон гладувала до смрт поради анорексија.
Армани дизајнирал многу сценски комбинации за поп-ѕвездата Лејди Гага, вклучувајќи ги и оние што ги носела на нејзината рекордна турнеја. Тој, исто така, дизајнирал за многу емисии за награди од висок профил, како што се Греми наградите и МТВ видео музички награди во 2010 година.
Хотелска колекција Армани
Џорџо Армани и Емар Пропертис склучиле договор во 2005 година за Емар Пропертис да изгради и да управува со повисоки хотелски хотели и три одморалишта за одмор под името Џорџо Армани.
Хотелот Армани бил отворен во Бурџ Калифа на 27 април 2010 година, составен од долните 39 ката на супервисокиот облакодер во Дубаи, Обединетите Арапски Емирати, и има 160 гостински соби и апартмани, и 144 резиденции.
Музика
Армани Музика ги претставува компилациите накафулето Емпорио Армани, серија специјални компилации на ЦД курирани од Џорџо Армани со дизајнерот на диџејски звук Матео Чекарини, нудејќи еклектичен микс на концептуални звуци и андерграунд ритми.
Спорт
Џорџо Армани има голем интерес за спортот. Тој е претседател на кошаркарскиот тим Олимпија Милано и навивач на Интер.
Тој двапати дизајнирал дресови за фудбалската репрезентација на Англија, како и за играчите на лондонскиот клуб Челзи од август 2007 година.
Тој ги дизајнирал облеките на италијанските знаменосци на церемонијата на отворање на Зимските олимписки игри 2006 година во Торино, а исто така ги дизајнирал и италијанските олимписки униформи за Летните олимписки игри 2012 во Лондон.
Почнувајќи од 2021 година, Џорџо Армани склучил повеќегодишен спонзорски договор како официјален добавувач на Скудерија Ферари.
Личен живот
Армани е човек кој посесивно ја чува својата приватност, но јавно се идентификувал како бисексуалец. Имал долгогодишна врска со неговиот деловен партнер, модниот дизајнер Серџо Галеоти, кој починал од срцев удар во 1985 година. Џорџо Армани поминува голем дел од своето време на неговата јахта долга над 200 метри и сака едрење.
Черасинопс
Черасинопс   (Cerasinops)  (што значи „лице од цреша“) бил мал кератопсиски диносаурус. Живеел за време на периодот од доцниот креда. .
Опис и име
Неговите фосили се пронајдени во Монтана.Черасинопс бил именуван и опишан од Бренда Чинери и Ек Хорнер во 2007 година од примерок (МОР 300) скоро 80% комплетен.
Наоди од фосили и детерминизација
Черасинопс припаѓал на Цератопсија (името е старогрчки за „рогово лице“), група тревојади диносауруси со клунови слични на папагал кои се развивале во Северна Америка и Азија за време на периодот на креда. Во рамките на оваа група, таа била ставена како основен член на Неоцератопија, иако описот е променлив; во еден момент, тоа била експлицитно доделена на Leptoceratopsidae, но во други, се смета за сестрински таксон на Leptoceratopsidae или воопшто како неокератопсиец.
Класификација
Должината на телото на черасинопот била приближно 1,8 м. Имала релативно кратки предни екстремитети; односот на нивната должина со должината на задните екстремитети бил 0,6. Cerasinops секако може да се смета за базален неоцератоп; Сепак, вклучувањето во семејството на Leptoceratopsidae (Leptoceratopsidae) се чини неизвесно.
Мурманска иницијатива
Мурманската иницијатива (руски: Мурманские инициати́вы) — серија на широк опсег на предлози за надворешна политика во врска со регионот на Арктикот направени во говорот на генералниот секретар на Комунистичката Партија на Советскиот Сојуз - Михаил Горбачов на 1 октомври 1987 година во Мурманск, Советски Сојуз, која се смета за заштитен знак на неговата надворешна политика.
Иницијативата ги споила економските, еколошките и безбедносните прашања на Арктикот. . Целта на Горбачов била да го трансформира Арктикот од воен театар во меѓународна зона на мир меѓу арктичките сили. Иницијативата била покрената како покана за разоружување на јадрено оружје и воспоставување дијалог Исток-Запад околу Арктикот.
Целите на говорот во Мурманск биле паралелни со амбициите на Горбачов во претходните говори, како оној во Владивосток (јули 1986 година) што се занимавал со азиско-тихоокеанските односи и подоцнежниот говор во Белград (март 1988 година), кој се однесувал на проблемите на безбедноста во средоземниот регион.
Мурманската иницијатива се сметала за главна пресвртница во арктичката политика на Советскиот Сојуз (СССР) и претставувала примена на „новото политичко размислување“ на Горбачов во Северна Европа. Тоа помогнало да се води надворешната политика на новоформираната руска влада на Арктикот по распадот на Советскиот Сојуз во 1991 година.
Историја
По крајот на Втората светска војна, подобрувањата во воздушната моќ и зголемените тензии меѓу Соединетите Американски Држави и Советскиот Сојуз дополнително ја интензивирале милитаризацијата на Арктикот. Она што традиционално претставувало бариера меѓу двете суперсили станало најкраткиот пат меѓу нив, а стравот од советски воздушни упади во Северна Америка го поттикнало создавањето на Северноамериканската команда за воздушна одбрана (НОРАД) и системот на далечно предупредување кон крајот на 1950-тите. Подоцнежните тензии околу интерконтиненталните балистички ракети и лансираните балистички ракети би довеле до тоа Арктикот да стане главната област на операции за подморниците на НАТО.
За Советите, стратешкото значење на Арктикот не можело да се прецени. Мурманск и Колскиот Залив требало да станат дом за најголемиот дел од советската подморничка флота, бидејќи присуството на НАТО на Дарданелите ја ограничувала можноста на нивната флота во Црното Море. Колекцијата на советски воени инсталации долж полуостровот би се сметала од западните аналитичари како најсилно концентрираниот систем на воздушни, поморски и ракетни бази во светот. Овие места биле критични во заштитата на клучните воени и индустриски локалитети во Северна Русија, вклучително и зони за лансирање кон вселената и јадрено тестирање, места за извлекување и преработка на нафта, природен гас и ураниум и огромна мрежа на радари за рано предупредување за откривање на какви било западни упади во Советски воздушен простор. Овој одговор на трките со јадрено вооружување на САД и НАТО требало да доведе да Колскиот Залив и околните води станат најјадрениот регион во светот, останувајќи на овој начин сè додека не се донесат иницијативите за разоружување со говорот на Мурманск.
Идејата за јадрен Арктик, првата точка на говорот на Горбачов, не била ѝнова. Официјален советски предлог бил даден во 1958 година од тогашниот советски премиер Николај Булганин, а слични идеи станале популарни во следните децении, особено во специфични влади и организации во нордиските земји. Горбачов ги виде овие земји како потенцијално одговорни на неговото „ново политичко размислување“ и кон промена кон дијалог Исток-Запад, излегувајќи од самитот во Рејкјавик од 1986 година, што Горбачов експлицитно го нарекол слив на помирна политика на Студената војна во говорот во Мурманск.
Преглед
На 1 октомври 1987 година, Михаил Горбачов одржал говор пред градот Мурманск кое го означило почетокот на промена во надворешната политика, која ќе се нарече „Мурманска иницијатива“. Во говорот, Горбачов разговарал за надежите за јадрено разоружување и за поголема дипломатија во однос на Арктикот. Тој изјавил дека воено-индустрискиот комплекс на Советскиот Сојуз претставува пречка за овие мирни дискусии и зборувал за важноста на Арктикот како место за средба на три континенти (Европа, Азија и Америка) и за постојаните безбедносни проблеми. Неговиот говор ги поканил сите оние во регионот на Арктикот да се вклучат во дискусии за воспоставување на јадрена зона, ограничување на поморската активност и охрабрил мирна соработка на теми како извлекување ресурси, научно истражување, прашања на домородните народи, заштита на животната средина и патишта за северна испорака. Говорот бил наречен почеток на крајот на Студената војна на Арктикот.
Предложена зона без јадрено оружје на Арктикот
За време на говорот на Мурманск, светот веќе постигнал договор за зони без јадрено оружје во Јужна Америка и Антарктикот. Ниту едно од двете области не било од толку стратешко значење како Арктикот. Горбачов понудил да дејствува како „гарант“ за зоната; тој би се согласил да не користи или да се заканува со употреба на јадрено оружје против други земји во зоната. Темата за јадрена зона главно се планирала да се дискутира со нордиските земји. Норвешка и Шведска претходно изразиле интерес за ваквиот предлог и Советите се надевале дека демонтирањето ракети со долг и краток дострел ќе ги смири нивните приговори. Сепак, идејата била прифатена негативно на Запад во целина. Некои претпоставувале дека предлогот за денуклеаризација е обид СССР да постигне стратешка предност, нешто што Советскиот Сојуз жестоко го побивал. Како резултат на зголемениот притисок од САД, ниту една нордиска земја не презела преговори со Советскиот Сојуз за ова прашање.
Ова не било прв пат да се стави предлог за јадрена зона во регионот. Всушност, тоа било изнесено уште порано од тогашниот фински претседател - Урхо Кеконен - ​​во 1963 година, кој се залагал за нордиска безјадрена зона.
Морски ограничувања во Арктичкото море
Михаил Горбачов сакал да започне релевантни консултации за поморските ограничувања меѓу НАТО и Варшавскиот пакт. Тој предложил да се одржи состанок во Ленинград за да се разговара за забраната на поморските активности во меѓусебно договорените зони на меѓународните теснеци и интензивните бродски патишта на Арктикот. Целта на овие дискусии била да се ограничи големината и зачестеноста на поморските вежби во Европскиот Арктик и целосно да се забрани поморската активност во заемно договорените зони, но Горбачов не ја одредил точната местоположба на зоните. Можно е овие иницијативи да биле одговор на Напредната поморска стратегија на американската морнарица и на нејзиното зголемено присуство на подморници на Арктикот, дозволувајќи им на САД да имаат значителна предност на Арктикот во случај на целосна војна. Од 1985 година немало големи советски вежби поради ограничувања на буџетот, така што предлогот првенствено би влијаел на сојузниците на НАТО. Така, предлогот бил усвоен од западните земји, верувајќи дека овие поморски ограничувања ќе им дадат на Советите еднострана предност.
Развој на ресурси
Горбачов сметал дека соработката за развој на ресурси е важна за економското заживување на Советскиот Сојуз. Ова било дел од поголем проект за стекнување на западна технологија и капитал. Горбачов предложил поставување заеднички енергетски проекти во Баренцовото Море со Канада, Норвешка и други. Норвежаните ја отфрлиле иницијативата за отворено дупчење поради територијални спорови.
Горбачов исто така бил заинтересиран да соработува со западни компании во однос на екстракција на минерали на Колскиот Залив. Ова претставувало голема промена во советската надворешна политика, но сепак, не довело до заеднички вложувања веднаш.
Научно истражување
Пред крајот на осумдесеттите години, постоела мала интеракција помеѓу советската и западната сфера во врска со научното истражување на Арктикот. Научниците од Советскиот Сојуз не биле вклучени во научни собири на западна територија и секоја соработка била опфатена со недоверба. За да се промени ова, Горбачов во својот говор во Мурманск предложил меѓународна конференција што треба да се одржи во Мурманск со цел координација на научните истражувања во регионот на Арктикот.
Домородни народи
Односот меѓу домородните советски народи и домородните западни народи било деликатно прашање во тоа време. Постоеле 26 домородни групи со скоро 200.000 луѓе кои живееле во Советскиот Сојуз, а индустријализацијата и милитаризацијата на Арктикот имала негативно влијание врз нивната егзистенција како резултат на зголеменото загадување. Екстракцијата на ресурси, како што се рударството и преработката на руда, ги нарушило екосистемите што имале понатамошни последици врз квалитетот на животот на домородните жители. Пред осумдесеттите години, недостатокот на соработка меѓу советската и западната сфера значело дека домородните групи во Советскиот Сојуз не добиле можност да го расветлат ова прашање во меѓународен контекст. Иницијативите од Мурманск го охрабриле советскиот Инуитски совет да присуствува на состанокот на Меѓународната конференција во 1989 година, давајќи можност да го сврти вниманието на овие прашања.
Заштита на животната средина
Пред Мурманската иницијатива, Советскиот Сојуз имал репутација или за игнорирање на деградација на животната средина или за спроведување изолационистичка политика. Тие не биле во пракса да ја следат или поттикнуваат меѓународната соработка во животната средина. Така, предлогот на Горбачов за зголемување на меѓународната соработка во животната средина во смисла на развој на заеднички план за заштита на ранливото опкружување на Арктикот, вклучително и набудување на зрачењето, отстапувал од претходните политички одлуки на СССР.
Северна морска рута
Михаил Горбачов, од зависноста од нормализирање на меѓународните односи, ветил дека ќе ја отвори Северноморската патека за премин на странски пловни објекти со помош на советски мразокршачи. Североисточниот премин делувал како врска помеѓу Атлантскиот и Тихиот Океан, а Советскиот Сојуз го сметал за клучна стратешка и воена област. Сепак, како најкратко едриличарско растојание помеѓу Северозападна Европа и Североисточна Азија, тој исто така имач огромен потенцијал да обезбеди трговска и економска безбедност. Аргументите од времето на Студената војна, кои претпочитале воен фокус над комерцијалниот сообраќај, биле сè повеќе ирелевантни со оглед на новата советска безбедносна сфера, и тоа придонело за притисок за отворање на Северноморскиот пат.
Прием
Мурманската иницијатива била прифатена позитивно низ целиот свет. Таа довела до враќање на довербата во дипломатските преговори на Европскиот север, кои биле изгубени за време на Студената војна, и ги поставила темелите за фундаментално нова арена за соработка.
Внатрешно, по говорот на Горбачов, Централниот комитет на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз (СПСУ) ја донел Резолуцијата 338 во 1988 година со наслов „За мерките за забрзување на економскиот и социјалниот развој на Мурманската област од 1988-1990 до 2005 година“. Резолуцијата помогнала да се поттикне Мурманск на светската сцена во смисла на одобрување нови контакти преку Интернационалните сестрински градови и, локално, дозволувајќи му на градот и неговата околна да бидат вклучени повеќе во дискусиите што вклучуваат други нордиски окрузи на северот.
Сепак, самата резолуција 338 не била целосно спроведена поради недостаток на финансии и растечката дезорганизација на националната економија на СССР.
Исход
Со говорот на Горбачов во 1987 година започнал почеток на разни реформи наменети за постигнување на целта за зголемена соработка и стабилност на Арктикот. Иако немало значително намалување на воениот сектор, другите сектори забележале намалени тензии, па дури и соработка во одредени потфати.
Демилитаризација
И покрај тоа, имало некои позитивни резултати за демилитаризација што Горбачов ги припишал на Иницијативата: потпишување на Договорот за INF, отстранување на INF од областите во непосредна близина на Европскиот север, елиминација на јадрените ракети базирани во Балтичко Море и намалувањето на бројот на копнени трупи стационирани и во европскиот дел на СССР како и во земјите од Варшавскиот пакт за 200.000.
Меѓународни односи
Односите меѓу државите вклучени во Арктикот се нормализирале по иницијативата Мурманск. Западните држави како Норвешка и Финска биле претпазливо оптимистички настроени во однос на предлозите дадени од Горбачов. Всушност, Норвешка и СССР потпишаа заеднички договор на 5 јуни 1991 година, во кој тие се согласиле да посветат посебно внимание на развојот на разновидна и заемно корисна соработка на Арктикот. Небезбедните предлози изнесени од Горбачов биле примени релативно ентузијастички и се зголемила соработката за развој на Арктикот, особено во однос на економскиот развој.
По распадот на Советскиот Сојуз, новоформираната руска влада била ко-основач на Советот на земјите од Балтичко Море (1992), Евро-арктички совет на Баренц (1993), а подоцна и на Арктичкиот совет (1996). Сите меѓувладини организации се создадени со цел воспоставување мултилатерална соработка за прашања во нивните региони. Учеството на Русија во овие организации трага континуитет во нејзиниот курс за развој на надворешната политика што Михаил Горбачов го поставил претходно во својот говор.
Економски резултати
Патничката рута на Северното Море била отворена од Советскиот Сојуз на 1 јули 1991 година за странски бродови делумно како резултат на Мурманската иницијатива. Извлекувањето на природни ресурси како нафта и природни гасови се зголемило по Мурманската иницијатива, како резултат на поголема соработка помеѓу различните арктички држави. Особено, СССР се обидел да воспостави „специјална зона“ во Баренцовото Море, која ќе биде отворена за екстракција од СССР и Норвешка. Додека предлогот првично бил одбиен од Норвешка, СССР воспоставил подготвеност за соработка со странски компании во секторот.
Научни иницијативи
Мурманската иницијатива охрабрила понатамошни научни истражувачки мисии во регионите на Северното Море и Арктикот. Повикот за акција на Горбачов за меѓународна соработка на Арктикот била катализатор во Меѓународниот комитет за арктички науки (IASC), непрофитна организација составена од меѓународни научни групи кои учествуваат во истражување на арктичките науки Во 1988 година, над 500 делегати од СССР, Канада, САД и петте нордиски држави се собрале во Ленинград на Конференцијата на арктичките држави за координација на научните истражувања на Арктикот. Соработката започнала во областите на истражување каде што немало чувствителност, како што се геофизиката и биологијата, и постепено биле вклучени дури и области како океанографија и развој на ресурси. Ова било првпат двете сфери да се спојат за да соработуваат за вакво прашање. Овие иницијативи го демонстрирале успехот на повикот на Горбачов да го обезлодени Арктикот и помогнале да се олесни појавата на политичка соработка во други области во тоа време.
Мернеит
Мернеит (исто така Меритнејт и Мерит-Нејт) била регент во Египет за време на Првата династија. Можеби владеела со Египет како фараон со право на престолот, за што има неколку официјални записи. Ако е ова точно, таа веројатно била првата жена фараон и најстар кралски регент во запишаната историја. Нејзиното владеење било околу 2950 г. п.н.е. за неодреден период. Името на Мернејт значи „Возљубени од Неит", а нејзината стела содржи симболи на тоа древно египетско божество. Се смета дека била ќерка на Џер и веројатно жена на Џет, односно пра-внука на првиот фараон на обединет Египет, Нармер. Таа исто така била мајка на Ден, нејзиниот наследник.
Семејство
Мернеит ја има на различни печати и испишани садови заедно со кралевите Џер, Џет и Ден. Мернеит можеби е ќерка на Џер, но не постои убедлив доказ. Како мајка на Ден, веројатно е дека Мернеит била сопруга на Џет. Нема информации за идентитетот на нејзината мајка.
Печат од глина најден во гробот на нејзиниот син, Ден, го содржи натписот: „Мајката на кралот, Мернеит“. Исто така, е познато дека таткото на Ден бил Џет, што веројатно е дека Мернеит била кралска сопруга на Џет.
Животопис
Се верува дека Мернеит станала владетелка по смртта на Џет. Но, за нејзината титула уште се дебатира. Можно е дека нејзиниот син Ден бил премногу млад за да владее кога умрел Џет, па затоа можела да владее како регент додека Ден бил доволно стар за да биде крал. Пред неа, се верува дека Неитхотеп владеела на ист начин по смртта на нејзиниот сопруг Нармер, бидејќи синот на Нармер бил премногу млад за да владее. Нејзиното име е напишано на печат од Накада во внатрешноста на серехот, начин на кој биле запишувани имињата на кралевите. Ова би значело дека Мернеит, всушност, била втората жена во првата династија на Египет која владеела како фараон.
Најсилните докази дека Мернеит била владетел на Египет е нејзината гробница. Оваа гробница во Абидос (гробот Y) е единствена меѓу инаку исклучиво машките гробови. Мернеит била погребана во близина на Џет и Ден. Нејзиниот гроб е од иста големина како гробовите на кралевите од тој период. Два гробни стели со нејзиното име биле откриени во близина на нејзината гробница. Името на Мернеит не било вклучено во кралските списоци од Новото Кралство. Печатот кој содржи список на фараони од првата династија бил пронајден во гробот на Ка'а, третиот познат фараон по Ден, нејзиниот син, и на овој список не се споменува владеењето на Мернит.
Гробници во Абидос и Сакара
Во Абидос, гробот што ѝ припаѓа на Мернеит бил пронајден во област поврзана со други фараони од првата династија, Ум ел Кааб. На местото биле пронајдени две стели направени од камен, идентификувајќи го гробот како нејзин.
Во 1900 година Флиндерс Петри го открил гробот на Мернеит и верувал дека му припаѓал на претходно непознат фараон. Гробницата била ископана и се покажало дека содржи голема подземна комора, наредена со тули од кал, опкружена со редови на придружни погребувања, со најмалку 40 придружни гробници за слуги.
Се смета дека слугите им помагале на владетелот во задгробниот живот. Погребот на слугите со владетел бил постојана практика на почетокот на првата династија. Голем број на жртвени предмети биле погребани и во нејзиниот гробен комплекс, што е уште една чест што им се дава на фараоните, со кои на владетелот му се даваат моќни животни за вечен живот.
Во нејзината гробница, археолозите откриле сончев брод кој ќе ѝ служи за да патува со богот на сонцето во задгробниот живот.
IC 1783
IC 1783 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Гробот на Захарија
Гробот на Захарија е гроб којшто се наоѓа во Еврејските гробишта Маслинова Гора, Ерусалим, Израел. Се смета дека овој гроб припаѓа на пророкот Захарија.
IC 1783
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 32 м 11,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +25° 48' 10"".
Други поделби
Проучување на IC 1783 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Кампидански дијалект
Кампиданскиот јазик е дел од групата на романски јазици и често се смета за дијасистем на сардинскиот јазик. Овој јазик се зборува во покраината Каљари во Италија. Покрај таа покраинат јазикот се зборува и во покраината Нуоро. Денес има околу 1 милион говорници на кампиданскиот.
Космос-1313
Космос-1313 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 278 км, а најмалото на 230.
ОУ „Братство-Единство“ - Охрид
ОУ „Братство-Единство“ — основно училиште во населбата Кошишта во градот Охрид.
Ботун
Ботун — село во Општина Дебрца, во областа Дебрца, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Селото Ботун се наоѓа во областа Дебрца, сместено помеѓу Илинска и Славеј Планина. Најблиско село е Злести. Атарот на селото Ботун граничи со атарите на селата: од север Црвена Вода и Ново Село, од исток со Белчишта и Злести, од југ со Климештани и Мешеишта, и од запад со Делагожди и Корошишта/Џепин.
Околу селото има доста шума, додека пасишта има многу малку, местата околу атарот ги носат следните имиња: Горна Тумба, Јовчиница, Савра, Копрница, Кучков Рид, Волковија, Умишта, Каленик, Присој, Манастирец, Калуѓеров Дол, Калуѓерка (река), Вели Врв (1.053 м), Бела Вода, Стрмна Краста (1.173 м). Селото е со куќи од збиен тип, и има Горно, Средно и Долно Маало.
Ботун претставува средна населба, сместена во новосоздадената Општина Дебрца, при што дел од селото непосредно се наоѓа на регионалниот пат Охрид-Кичево, а воедно и новиот автопат на истата делница ќе поминува во околина на селото. Со изградбата на автопатот, односно вијадуктите над селото поради негово заобиколување, се очекува целосно да се наруши пејзажот на селото.
Селото е рамничарско-ридско, при што куќите во селото се наоѓаат на височина од 740 до 800 метри. Од градот Охрид е оддалечено 24 километри. Атарот зафаќа површина од 12,5 км2, од кој обработливото земјиште зазема површина од 381,1 хектар (ha), пасиштата заземаат 45,5 ха, а шумите имаат најголема површина од 757,2 ха.
Историја
Подрачјето на Ботун е населено уште од доцната натика, за што сведочи наоѓалиштето Задел во самото село.
Ботун за првпат се спомнува во пописниот дефтер од 1582 година, кога припаѓало на Охридскиот санџак, нахија Дебрца, но старото село пропаднало и денешното село го обновиле доселеници од околните раселени села, и од исто така раселениот град Закамен.
Во XIX век, Ботун се наоѓало во Охридската каза, нахија Дебрца, во Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има поледелско-шумска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Ботун имало 370 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ботун имало 400 жители.
Во пописот од 1961 година селото имало 526 жители, но само за триесетина години нивниот број двојно се намалил и во 1994 година имало 212 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Ботун живееле 227 жители, од кои 220 Македонци, 3 Срби и 4 други.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 163 жители, од кои 155 Македонци, 1 Албанец, 3 останати и 4 лица без податоци.
Родови
Ботун е македонско православно село. Родовите во селото се староседелски, односно живееле во сега веќе раселените села, кои постоеле во атарот на селото. Доселеничките родови пак потекнуваат од градот Закамен, струшка Малесија, а само еден род не го знае местото на старина.
Родови во селото Ботун се: Мацевци (14 к.), Ничевци (7 к.), Јордановци (6 к.) и Гроздановци (4 к.), доселени се од градот Закамен. Во родот Мацевци го знаат следното родословие: Климе (жив на 46 г. во 1980 година) Анѓеле-Јордан-Смилко, од Закамен се доселил таткото на Смилко со неговиот брат. Споменатиот Смилко во Ботун го убиле Албанци од соседното село Корошишта и затоа синот на Смилко, Јордан влегол во комитите; Костевци (6 к.), Апостоловци (6 к.), Трпковци (6 к.), Карафиловци или Димовци (6 к.), Ѓуровци (6 к.) и Јоновци (4 к.), доселени се од сега раселеното село Старо Село, кое се наоѓало на границата меѓу селата Мешеишта и Ботун, во родот Костевци го знаат следното родословие: Нове (жив на 52 г. во 1980 година) Стеван-Сиљан-Ѓоре, се доселил таткото на Ѓоре, Косте; Голикрстевци (4 к.), доселени се од раселеното село Пусти Куќи, кое се наоѓало во атарот на селото Ботун; Митревци (3 к.) доселени се, но не знаат од каде.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1948 година, родови во селото Ботун се:
Самоуправа и политика
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Охрид. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото припаѓало на некогашната Општина Белчишта.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Белчишта, во која покрај селото Ботун, се наоѓале и селата Белчишта, Брежани, Велмеј, Горно Средоречие, Грко Поле, Долно Средоречие, Злести, Лешани, Ново Село, Песочани и Црвена Вода. Во периодот 1950-1952 година, селото Ботун се наоѓало во некогашната Општина Ново Село, во која влегувале селата Ботун, Ново Село, Песочани и Црвена Вода.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1316 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 165 гласачи.
Иселеништво
Од родовите поединечно се знае за следните иселеници до 1948:
Јупитер LIV
Јупитер LIV , првично познат како 'S/2016 J 1, е надворешен природен сателит на Јупитер. Откриена е од Скот С. Шепард во 2016 година, но не беше објавено дури на 2 јуни 2017 година преку Мала планета електронска кружница од Центар за мала планета. Тој е со пречник од околу 1 километар и орбитира на голема полуоска од околу 20.650.845 км со наклон од околу 139,8°. .
52 п.н.е.
52 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 52. година пред новата ера, 52. од првиот милениум п.н.е., 52. од 1 век п.н.е. и трета од 50-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5456 и 5457 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4698 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3708 и 3709 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 701.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 52 година се протега во 2584 и 2585, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2644 и 2645 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 491. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 694 и 693 исламска година пред хиџра.
Даксиатитан
Даксиатитан   (Daxiatitan)  (што значи „гигант Даксија“ по притока на Јелов реката) е род на диносаурус титаносаурус сауропод од долниот креда на сливот Ланжу, провинција Гансу, северозападна Кина. .
Опис и име
Даксиатитан бил исклучително голем диносаурус, проценет на 23-30 метри. Врз основа на ширината на бедрената коска од 57 см, тежината на овој диносаурус била пресметана на околу 35 000 кг во јануари 2020 година.
Како Euhelopus и Huanghetitan, тој имаше енормно долг врат.
Наоди од фосили и детерминизација
Познато е од фосили, вклучувајќи неколку пршлени на вратот, плешката на рамото и коска на бутот.
Класификација
Димензиите на пршлените пршлени овозможуваат да се процени должината на вратот на околу 12 метри. Должината на целото животно била најмалку 30 метри. Структурата на фемурите докажува дека се движел со екстремитетите повеќе странично од другите сауроподи. Кладистичките анализи покажале дека бил основен претставник на титаносаурусите.
Благоја Стевковски - Гојчо
Благоја Стефановски - Гојчо (Благоје Стефков, Гојчо Минтан) (Куманово, - Скопје, ) — македонски комунист, учесник во НОВ и повоен воен раководител.
Животопис
Работел како шивачки работник. Уште во најраната возраст се вклучил во синдикатот. Бил член на СКОЈ, а во 1935 година станува член на КПЈ. Во 1937 година, по апсењето на Панче Пешев, станува секретар на Месниот комитет на КПЈ за Куманово. Под псевдонимот Гојчо Минтан пишува за скопскиот прогресивен весник „Наша реч“. Меѓу другото, ги објавува социјалните песни Реч на болната тутунска аргатка (1939), Чирак (1940) и Љубов (1940).
На 8 септември 1940 година учествува на Покраинската конференција на КПЈ за Македонија и е избран за член на Покраинскиот комитет. Избран е и за делегат на Петтата земска конференција на КПЈ во Загреб во октомври 1940 година. Но, поради семејни причини тој се откажал и не заминал во Загреб, поради што кон крајот на ноември истата година е исклучен од КПЈ.
Сепак, Стевковски во септември 1941 година е вратен во партијата. Прво е избран за член на Воениот штаб на КПЈ за Куманово, а по разбивањето на кумановските партизански одреди, во јануари 1942 година, и за секретар на Месниот комитет. Во 1942 година учествува во издавањето на весникот „Октобрис“. На 26 февруари 1943 година е уапсен од бугарската полиција и е интерниран во Бугарија. Од интернација е ослободен во декември 1943 година и во февруари 1944 година заминува во партизани. Бил политички комесар на Кумановскиот партизански одред, а потоа и на Брегалничко-струмичкиот корпус. Учесник е на Првото заседание на АСНОМ.
По ослободувањето, во 1945 година е претседател на Воениот суд што им суди на соработниците со окупаторот, а потоа, од 1946 година работи во армијата. Во 1964 година е избран за пратеник во Републичкиот собор на Собранието на СРМ, но набрзо, во 1965 година, починал.
Црква „Св. Димитриј“ - Смолани
'''Св. Великомаченик Димитриј (Св. Димитриј Солунски''') — црква во прилепското село Смолани. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен во западниот дел на селото. Почнала да се гради во 1905 година, но по осветувањето на камен-темелникот, градежните работи биле запрени од властите. Изградбата продолжила по Младотурската револуција во 1908 г. и храмот е завршен следната 1909 година.
Благодарение на иницијативниот комитет, каде членувале Никола Насевски, Методија Илиевски, Методија Спирковски, Томе Трајковски, Ило Велкоски и Спасе Конески, храмот е осветен на 21 мај 1972 година од архиепископот Доситеј II Охридски и Македонски во сослужение со митрополитот Кирил Американско-канадски и свештеници од Прилепското архијерејско намесништво.
Пред влезот на црквата се чува наод од римска населба на подрачјето на селото — основа од мермер со едноставно профилиран венец во горниот дел.
Џентлменски клуб
Џентлменски клуб (англ. Gentlemen's club) е членски клуб главно за машки членови на англиската висока класа. Денеска клубовите се поотворени за полот и општествениот статус на членовите.
Треба да се спомене дека јавни разоноди од типот на музички изведби и слично, не биле дел од ваквите клубови. Клубовите биле на некој начин „втори домови“ каде господата се релаксирале, и мешале со своите пријатели, играле друштвени игри и заедно јаделе. Тие им дозволувале на луѓето од високата и средновисоката класа со скромни примања да го проведуваат своето време во величествено окружување; побогатите клубови биле изградени од истите архитекти кои ги граделе најдобрите куќи на село во своето време, и имале ист тип на ентериери. Клубовите исто така биле згодни места за повлекување на мажите кои сакале да се „одморат“ од своите жени. Многу луѓе го провеле големиот дел од животот во клубовите, од кои некои дури и нуделе преноќување.
Класните услови полека смекнале низ XIX и XX век. Покрај тоа некои клубови почнале да примаат и жени при крајот на XX век. Ова делумно се должело на потребата да се зачува бројот на членови.
Џентлменските клубови денес
Додека знаеме дека денешните џентлменски клубови не ја уживаат истата популарност и влијание од минатото, тие имаат пораснато во популарност во последно време. Ова се должи на фактот што клубовите се денес поотворени за средната класа и жените.
Сè повеќе луѓе во политиката и деловното работење членуваат во клубови во во Обединетото Кралство и ширум светот за дебати и конференции на актуелни теми. На пример Комонвелт клуб-от во Лондон може да се пофали со ред важни личности кои говореле таму како поранешниот британски премиер Тони Блер, нигерскиот претседател Олусегун Обасанџо и австралискиот премиер Џон Хавард.
Вон Обединетото Кралство
Клубови од овој тип постојат и во другите земји како многу земки од Комонвелтот, САД и разни други.
Вилхелм Вагенфелд
Вилхелм Вагенфелд (германски: Wilhelm Wagenfeld, 15 април 1900, Бремен, Германија - 28 мај 1990, Штутгарт, Германија) бил важен германски индустриски дизајнер на 20. век, ученик на Баухаус. Дизајнирал стаклени и метални објекти за Јенер Гласверк Шот и ген., Верајнигте Лаусицер Гласверке во Вајсвасер, Розентал, Браун Гмбх. и ВМФ. Некои од неговите дизајни сѐ уште се произведуваат.
За класика се смета ламбата за маса наречена Wagenfeld Lampe (1924), која ја дизајнирал заедно со Карл. Ј. Јукер. Благодарение на соработката со Шарл Кродел, неговите дела се нашле на изложбите и во музеите.
Космос-1314
Космос-1314 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 9 октомври 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1314 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 231 км, а најмалото на 210.
Марка
Вовед
„Производ“ е израз кој се користи за да се опише суштината на ефектите од индустријата, т.е. користа што ја имаат потрошувачите. Под „добра” се подразбираат користите кои доаѓаат од сопственоста на физичките објекти или средства, додека од услугите се подразбираат користите кои се создадени со акција или извршување. Денес динамичното опкружување на услужните дејности ја дава суштината на делотворниот маркетинг. Меѓу клучните делотворности на конкуренцијата, во ова континуирано развојно и предизвикувачко опкружување, се способноста за конципирање и исполнување на маркетинг стратегијата. Тоа се области во кои многу услужни компании беа традиционално слаби.
Функцијата на услужниот маркетинг е многу поширока од активностите и од ефектот на традиционалниот маркетинг, барајќи поблиска соработка меѓу маркетарите и одговорните менаџери за операциите и човечките ресурси. Услужниот производ мора да биде поврзан со потребите на потрошувачите, реалните цени, дистрибуиран по соодветните канали и активно промовиран на корисниците. Организацијата мора континуирано да биде запознаена со трендовите, големината и структурата на секој пазар на кој конкурира со нејзините услуги. При тоа, мора да набљудува што нејзините конкуренти работат и да има јасна стратегија за постигнување и зачувување на конкурентската предност.
Дефинирање на услугите
Во деновите за интензивна ценовна конкуренција, маркетарите на услуги често се жалат за тешкотиите со диференцирањето на своите услуги од оние на конкурентите. Диференцирањето на услугите наметнува особени тешкотии. Прво, неопипливоста на услугите и неодвоивоста значи дека продавачите ретко ги споредиваат алтернативните понуди пред да ја направат продажбата на начин на кој потенцијалните потрошувачи го прават тоа. Разликите во атрактивноста или вредноста на конкурентските услуги не се очигледни на потенцијалниот купувач. До граници до кои потрошувачите гледаат на услугите како хомогени, тие помалку се грижат за обезбедувачот отколку за цената. Сведоци сте на растеж на Интернет Банкарството во последниве години. Потрошувачите се заинтересирани да работат со банката преку Интернет не само поради предностите од 24 часовната услуга, туку поради искушувачките договори (на пример: повисоки стапкина штедење или пониски трансакциони трошоци) кои Интернет банките може да ги понудат. Обезбедувачите на услуги честопати користат одредување на цените за да ги разликуваат своите понуди. Стратегиите за одредување на цени(на пример: намалување на цените) брзо се поддржуваат од страна на конкурентите. Понатаму, интензивната ценовна конкуренција ги намалува маргините и не создава значителна диференцирана предност, за еден подолг временски период. Решението за ценовната конкуренција е да се развие диференцирана понуда, испорака или имиџ. Понудата може да вклучи иновативно одлики кои ја одвојуваат понудата на компанијата од понудите на конкурентите.
На пример, „Вирџин“ ги диференцира своите мобилни телефонски услуги преку понуда на најнови услуги како што се можности за барање музика и можности да се испраќаат и добиваат дури три страин пораки преку интернет. Авионските компании како што се “British Airways” нудат меѓународни бизнис и патнички кабини, топол туш и појадок. Virgin Atlantic Airways, воведе вакви иновации како што се филмови во текот на летовите, подобрени седишта, телефони во авионите и програм со различна програма за патниците кои често патуваат со авион. Следејќи ги “British Airways”, “Virgin Atlantic” неодамна ги воведе наслонувачите со подвижно седиште за бизнис класа, кои може да се претвораат во кревет. Способноста да се понуди ваков екстра луксуз на бизнис ги ставе овие два превозника во димензија на компфорен начин над сите други конкуренти. Во прилог на ова, “Virgin висока класа” кабините сега имаат приватен дел за третмани за убавина и масажа.
Диференцијацијата на услугите го наметнува и вториот проблем, а тоа е што иновациите на услугите не може да се патентираат и лесно се копираат. Но сепак, услужната компанија која иновира редовно обично ќе оствари наследување на привремена предност и иновативна репутација која може да помогне да ги задржи потрошувачите кои сакаат да го добијат најдоброто. Конзистентноста во квалитетот генерално е тешко да се оствари, но компаниите кои постојано ја следат ориентацијата на потрошувачот и извршуваат здрави внатрешни маркетинг шеми, ќе ја зголемат нивната способност да ги диференцираат своите брандови преку понуда на супериорен квалитет и испорака на услугата.