cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
2010/11 БИБЛ сезона
Чевртфинале
Екипите кои завршиле на второто место играле против третопласираните од другата група до две победи и имале домашна предност.
Завршен турнир
Победниците од четвртфиналето и освојувачите на групите играле полуфинален натпревар и победниците напредувале во финалето.
Чевртфинале
Првите натпревари се одиграле на 22 и 23 март, вторите се одиграле на 29 и 30 март додека третите се одиграле на 6 април.
Список на државни водачи во 384 година
Ова е список на државни водачи во 84 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 242
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 242 се споменува и како ESO 509-47, MCG -4-32-32.
Откривање
Објектот е откриен на 4 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 242 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 242 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 32 м 30,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -27° 7' 39". Положбениот агол на објектот е во износ од 51°.
Други поделби
Проучување на IC 242 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47642.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Бездна Пандирало
Бездна Пандирало е геоморфолошка форма настаната на место на увирување на површинските води во изворишнуот дел на Сврљишки Тимок во подземјето, кај селото Периш.
Положба и приод
Бездната Пандирало се наоѓа во селото Периш на неколку стотина метри од главниот патен правец кој од дамнина води кон Стара планина, на спојот на нишавската и тимочката долина, и границите на два големи планински системи, Стара планина и Сврљишките планини.
Област во кома се наоѓа селото Пареш од дамнина е не само гранично подрачје во географски туку и во административен поглед. Низ него некогаш поминувала границата помеѓу римските провинции, потоа границата на турските санџаци, а помеѓу 1837 и 1877 година и границата помеѓу Кнежевството Србија и Османлиското Царство. И денес овде е административната граница, но сега на три управни округа на Република Србија — пиротскиот, нишавскиот и зајечарскиот.
Бездната е оддалечена околу 52 км од Пирот, околу 25 км, од Бела Паланка и 15 км од средиштето на Сврљиг кон кој гравитира и административно припаќа.
Во селото се наоѓа, за овој крај значајна, раскрсница од која се дели пат кој води за Кална и Бабин зуб преку књажевачкото село Јаловик Извор, како најкратка врска и туристичко одредиште кое од градот Ниш води до Стара Планина.
Географија
Реката Турија (Козјанска река), која се смета како изворишен крак или составница на Сврљишки Тимок, во својот изворишен дел се формира од неколку потоци који течат еден покрај друг - под Бабина Глава, непосредно под напуштениот дел, на околу 1 km долга и 250 m, широка долина. По тек од околу 1.000 метри, реката Турија чиј слив од Сврљишката котлина е одвоен со ниска варовничка греда Пандирало, во нејзиното подношје, на височина од 470 м, таа влегува во бездната Пандирало, кај сврљишкото село Периш, и недалеку од таму, трагот на реката се губи. Бидејќи во времето на големите врнежи крашките канали на врелско-понорската пештера во Пандирало не можат да ги примат високите води на Турија, низводно се образува периодско езеро кое трае највеќе десетина дена (претежно во есен и пролет, но и по силните дождови во лето), поради обесшуменост на сливот.
Овој голем темен отвор во стенската греда Пандирало, кој е во форма на подземна просторија, со варовнички ѕидови, продолжува во крашките канали на пештерата Вадиводе,(името на пештерата Вадиводе, веројатно потекнува од некогашниот обичај на жителите на селото Периш, да земаат вода од двораната за коју верувале дека е лековита.) долг околу 80 m, со отвор со висина од 1,3 m, широчина од 3,5 m, должина од 660 метари и Пештерине, и се завршуваат со тесен процеп. Од нив на другата страна на селото Периш, од пештерата излегува и повторно се формира реката Турија, на место наречено Перишка врела, на врвот на кратката клисурасто-кањонска долинка, на 440 метари надморска висина, околу која на варовничките отсеци се наоѓаат отвори на пештерите Вадиводе и Пештерине.
Низводно од селото Периш, по примањето на вода од Околишка и Манојлиќка река, Турија продолжува како Сврљишки Тимок. Висинска разлика помеѓу понорот Пандирало и Перишките врела изнесува околу 30 метари.
NGC 4193
NGC 4193 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4193 се споменува и како IC 3051, UGC 7234, MCG 2-31-53, IRAS 12113+1326, CGCG 69-91, VCC 97.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4193 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4193 има привидни димензии од 2,2' х 1,1'.
Нов Чифлик (Пиринско)
Нов Чифлик (или Чам Лифлик; од 1937 г. офиц. Борово) е село во Општина Неврокоп.
NGC 4193
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Други поделби
Проучување на NGC 4193 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39040. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1385.
Неверојатната приказна за Островот на розите (филм)
Островот на розите познат и како Неверојатната приказна за островот на Розите (L'incredibile storia dell'Isola delle Rose) е филм од 2020 година во режија на Сиднеј Сибилија.
Содржина
Стразбур, зимата 1968 година. На пат кон канцеларијата, претседателот на Советот на Европа, Жан Батист Тома забележува човек кој со денови стои во ходникот на зградата, чекајќи прилика да може да го претстави својот случај. По многу инсистирање и благодарение на документите потпишани од Обединетите нации, Тома се согласува да се сретне со него и да ја слушне неговата приказна.
Болоња. Вечерта кога го прославува дипломирањето по инженерство, младиот и ексцентричен Џорџо Роса се среќава со својата поранешна девојка Габриела, дипломирана правничка. Сепак, неговиот обид да ѝ пријде за повторно да го воспостави тој однос завршува неславно, пред сè затоа што Габриела го смета за незрел и неспособен да се прилагоди во современото општество. По неколку залудни обиди да се адаптира во заедицата, Џорџо на крајот решава да изгради поморска платформа покрај брегот на Римини, надвор од италијанските територијални води, за да конструира свој приватен свет. Со помош на својот стар пријател и соученик, богатиот Орландини, Џорџо успева да ја оствари својата замисла, која на крајот го добива името Островот на розите.
Откако го примиле бродоломецот Пјетро Бернардини, кој стана и првиот жител на островот, двајцата пријатели се согласуваат од Островот да направат летна туристичка дестинација, со помош на младата шанкерка Франка и Нојмар, човек без државјанство и експерт за организација на настани. Популарноста за Островот го привлекува и вниманието на Габриела, која оди таму за да му соопшти на Џорџо дека ќе се мажи; сепак, и покрај фантазирањето за нејзиното поранешно момче, не може да не му укаже дека тоа што го прават не е ништо повеќе од необична дискотека среде море.
Размислувајќи за нејзината реакција и зборувајќи и со неговите пријатели, Џорџо добива една луда идеја: да го изнесе случајот пред Обединетите нации надевајќи се дека Островот ќе биде признаен како независна држава. Во меѓувреме, Островот на розите веќе избрал официјален јазик (есперанто), влада, валута и поштенска служба; сè освен официјално признание. Таквиот настан предизвика реакции од италијанската влада предводена од Џовани Леоне, кој го задолжи Министерот за внатрешни работи, арогантниот и фанатик Франко Рестиво, да го реши проблемот. Рестиво прво се обидува да го поткупи Џорџо ветувајќи му две правни отстапки во замена за откажување од неговиот проект, а кога тој одбива, Рестиво наредува неговиот татко Улисе да биде отпуштен од фабриката каде што работи. И покрај заканите, заплашувањата и свртениот грб од пријателите, кои дозволуваат да бидат поткупени од владата, Џорџо не се откажува, а по советот од Габриела, експерт за меѓународно право, решава да приложи неговиот случај во Стразбур.
Претседателот Тома одлучува да отпочне случај, помагајќи му на Џорџо да го изнесе пред Советот, кој се согласува да го разгледа и покрај притисоците од италијанската влада. Во тој момент, плашејќи се дека Советот би можел да го признае Островот, Рестиво го убедува Леоне, кој планира да поднесе оставка, да потпише изјава за војна против Островот на розите, испраќајќи го крстосувачот Андреа Дорија од Венеција да ја бомбардира платформата. Откако Рестиво го информира за случувањата, Џорџо набрзина се враќа назад, придружуван од неговите пријатели, кои избираат да се откажат од владините пари за да го поддржат нивниот пријател. Поради нивното присуство, наместо да го бомбардира островот, командантот само го минира и разнесува, во знак на предупредување.
Продукција
Снимањето на филмот било помеѓу градовите: Болоња, Римини, Ричоне, Рим, Вале д'Аоста, Анцио и Малта, каде што биле снимeни островските сцени.
Промоција
Првиот трејлер за филмот бил објавен на 27 октомври 2020 година заедно со првиот плакат.
Историски нејаснотии
Дел од информациите за главните ликови се измислени и изменети за кинематографски цели, како што се: возраста, бракот и датумите на одредени настани.
Во едно интервју за Il Giornale, архитектот Масимо Франкини, кој во тој период ги пренесувал туристите да го видат островот, изјави дека филмот „ја реконструира атмосферата од тој период, заедно со стереотипот на Ромања, а пак приказната е лажна и измислена: никогаш немало толку многу луѓе горе, ниту музика, па дури ни бар“.
Исто така нема докази за патувањето на Џорџо Роза во Стразбур за да поднесе жалба до Советот на Европа, ниту пак биле испукани куршуми од топ, како што е прикажано во филмот, кога властите го окупирале островот.
Туралевци (Злетово)
Туралевци - утврдена населба и некропола од доцноантичко време. Доцноантички викус на околу 1 км југоисточно од селото, во сливот на Рударска Река. Просторот бил опкружен со бедеми кои зафаќле површина од околу 2.5 хектари. По површината се гледаат остатоци од доцноантички градежен материјал, фрагменти од керамика, питоси и монети. Според материјалот може да се датира од III - IV век.
Chicken-n-Beer
Стил
Лудакрис во овој албум го користи својот, див, брз, но едноставен стил со многу метафори, како и во претходните негови албуми.
NGC 385
NGC 385 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 385 се споменува и како UGC 687, MCG 5-3-56, CGCG 501-85, Arp 331, VV 193, 4ZW 38, Z 0104.7+3203.
Откривање
Објектот е откриен на 4 ноември 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 385 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 385 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 7 м 27,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 19' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 147°.
Други поделби
Проучување на NGC 385 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3984. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Грофицата од Хонгконг
Грофицата од Хонгконг (англиски: A Countess from Hong Kong) - американски филм од 1976 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Марлон Брандо, Софија Лорен, Сидни Чаплин и Типи Хедрен. Ова е последниот филм на Чарли Чаплин и, истовремено, неговиот прв филм во боја. Притоа, во филмот глуми и синот на Чарли Чаплин, Сидни, а се појавува и неговата ќерка, Џералдин Чаплин.
Содржина
На една забава во Хонгконг, американскиот политичар Огден Меарс (го игра Брандо) ја запознава осиромашената руска грофица Наташа (ја игра Лорен), која заработува за живот како дама за придружба. Утредента, тој патува со брод до Хаваите и во ормарот ја пронаоѓа скриената Наташа. Најпрвин, тој сака да ја пријави, но таа му објаснува дека сака да си ја проба среќата во САД. Така почнува долгата игра на криење и преслекување, со цел да се прикрие идентитетот на слепиот патник. Проблемите се зголемуваат кога Огден и Наташа меѓусебно се вљубуваат, но него го чека сопругата на Хаваите...
Список на државни водачи во 1615 година
Ова е список на државни водачи во 615 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
NGC 2185
NGC 2185 — отсјајна маглина во соѕвездието Еднорог, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2185 се споменува и како LBN 997.
Откривање
Објектот е откриен на 16 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2185 е од видот RN. NGC 2185 има привидни димензии од 1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 11 м 0,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 13' 36".
Други поделби
Проучување на NGC 2185 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 272; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4795. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 928.
Ставрос Ламбринидис
Ставрос Ламбринидис (грчки: Σταύρος Λαμπρινίδης; роден на во ) е грчки политичар и министер за надворешни работи на Грција од 17 јуни до 11 ноември 2011 година.
Завршил Правен факултет на „Јејл“. Од јуни 2004 станал европратеник, во април 2005 бил избран за координатор, а од 25 ноември 2009 година станал потпретседател на Европскиот парламент надлежен за меѓународни односи. Ламбринидис е и потпретседател на Европската социјалистичка партија и член на Националниот совет на ПАСОК. Инаку од 1988 до 1993 работел како адвокат во Вашингтон и бил соработник на правниот советник на претседателот Клинтон, Лојд Катлер. Од 1994 до 1996 година бил специјален советник на тогашниот заменик-министер за надворешни работи, а потоа и министер за образование, Јоргос Папандреу. Во 1996 година станал шеф на кабинетот на тогашниот министер за надворешни работи Теодорос Пангалос. До 2004 година останал во грчкото МНР на разни позиции.
Тој е поранешен попотпретседател на Европскиот парламент и координатор на европратеничката група на ПАСОК.
Пешник (Древено)
Пешник — населба од доцноантичко време. На 2 километри северно од селото Древено, на една мала височинка со зарамнето плато, со површина од 150 на 200 метри, се забележуваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал, а најдени се и монети век.
Батосек
Батосек (Bátaszék) — град во Унгарија, во јужниот дел на земјата. Градската администрација припаѓа на Сексaрдскиот округ на Толна, со седиште во Сексард.
Природни услови
Градот Батосек се наоѓа во јужниот дел на Унгарија. Од главниот град Будимпешта Батосек е оддалечен околу 175 километри јужно. Од најблискиот поголем град, Батосек од Сексард е оддалечен 18 километри јужно.
Градот се наоѓа во централниот дел на Панонската рамнина, во источното предградие на островот Мечек. Дунав тече 5 километри источно од населбата. Надморската височина на градот е околу 90 метри.
Историја
Во 1853 година, во Батосек се одржувале трипати годишно: 29.06.-01.07., 8 септември и 28 ноември. Во април 1862 година, по третпат имало пжар во текот на истиот месец. Последен пат во Батосек изгореле 44 куќи.
Србите во Батос
Србите се населиле во градот од Големото царство во 1690 година. Тие секогаш биле во мал број и далеку од остатокот од српскиот народ во Унгарија, а кон крајот на 19 век тие се изретчиле во овој регион. Во 1796 година, бројот на православните жители во овој град бил 316 жители. По еден век подоцна, во 1890 година, биле преброени помалку или поточно 262 души.
Српската православна црква во градот била изградена за време на царицата Марија Терезија во 1775 година, и е посветена на празникот Петровден, Св. апостоли Петар и Павле. Храмот бил реновиран во 1904 година.
Во осумдесеттите години на 19 век во Батосек имало голема недоверба меѓу Србите и Унгарците. Многу инциденти, придружени со мали и тешки повреди, групни вооружени напади и битки се случувале во 1883 година.
Во 1905 година, Батосек бил голема општина во округот Сксард, округот Толан. Постојат 7521 жител во 1456 домови, а Германците доминираат. Србите имаат малку; од нив 202 православни души (или 3%) со 42 куќи. Се спомнуваат српските јавни згради, Православната црква и Националната школа. Батосек имаше само пошта во тоа време.
Србите во Батосек се пријавиле на повикот во 1922 година да се преселат во Кралството на СХС. Имало 62 семејства со 118 членови. Според втората листа од таа година, имало 64 семејства со 110 членови.
Српската православна црква во Батосек била уништена во 1958 или во 1967 година.
Население
Според податоците од 2013 година Батосек имал 6.380 жители. Во последниве години бројот на жители опаднал.
Мнозинското население во населбата е составено од Унгарци од римокатоличката вера.
Список на државни водачи во 385 година
Ова е список на државни водачи во 85 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Галактички координатен систем
Галактички координатен систем — небесен координатен систем во сферни координати со Сонцето како негово средиште, главната насока порамнета со приближното средиште на Млечниот Пат, а основната рамнина напоредна на галактичката рамнина но со отстапување на север. Се служи со десноракото праволо, што значи дека координатите се позитивни на север и на исток на фундаменталната рамнина.
Галактичка ширина
Ширината го претставува аголот на едно теле северно од галактичкиот екватор гледајќи од Земјата. Се изразува во степени (°) и е аналог на географската ширина.
Дефиниција
Првиот галактички координатен систем го осмислил Вилијам Хершел во 1785 г. Низ времето се користеле различни координатни системи, секој со неколку степени разлика. Во 1932 г. Лундската опсерваторија изработила таблици за претворање на координатите со кои го определуваат стандардниот галактички координатен систем според галактичкиот северен пол на рек., дек. +28° (епоха B1900.0) и 0° должина во точката кајшто се сечат галактичката и екваторската рамнина.
Во 1958 г. Меѓународниот астрономски сојуз (IAU) го дефинирал галактичкиот координатен систем според радионабљудувањата на неутрален галактички водород преку вородорната линија, менувајќи ја дефиницијата за галактичка должина за 32° и ширината за 1,5°. Во екваторскиот координатен систем, за рамноденица и екватор 1950.0, северниот галактички пол се дефинира на ректасцензија, деклинација +27,4° во соѕвездието Береникина Коса, со веројатна грешка од ±0,1°. Должината 0° е големата полукружница која почнува од оваа точка долж правата на положбениот агол 123° во однос на екваторскиот пол. Галактичката должина се зголемува во иста насока како ректасцензијата. Галактичката ширина е позитивна кон северниот галактички пол, со тоа шо рамнина која минува низ Сонцето и напоредно на галактичкиот екватор е 0°, а половите се ±90°. Според оваа дефиниција, галактичките полови и екваторот можат да се добијат со сферна тригонометрија и да се прецесираат во други епохи (во табелата).
Радиоизворот Стрелец A*, кој е најдобриот физички показател за вистинското Галактичко Средиште, се наоѓа на, (J2000). Заокружен на истите децимали како во табелата,, −29,01° (J2000), има отстапување од 0,07° од определениот координатен центар, во рамките на проценетата грешка од ±0,1°. Поради положбата н Сонцето, која тековно е северно од средната рамнина, и хелиоцентричната дефиниција донесена од IAU, галактичките координати на Sgr A* се  јужна ширина и должина. Бидејќи галактичкиот координатен систем според дефиницијата не се врти со време, Sgr A* впрочем се намалува во должина со стапка на галактичкото вртење кај Сонцето, приближно 5,7 лачна милисекунди годишно.
Претворање од екваторски во галактички координати
Местоположбата на едно тело изразена во екваторскиот координатен систем може да се претвори во галактичкиот. Во овие ревенки е ректасцензија, а  е деклинација. NGP се однесува на координатните вредности на северниот галактички пол, а NCP се оние на северниот небесен пол.
Обратното претворање (од галактички во екваторски) може да се изведе со следниве формули.
Правоаголни координати
Во некои ситуации се користат правоаголни координати според галактичката должина, галактичката ширина и растојанието. Понекогаш, кога се работи со далечното минато или иднина, галактичкит координатен систем се зема како вртежен така што -оската секогаш секогаш оди во средиштето на галаксијата.
Постојат две главни правоаголни варијанти на галактичките координати со кои се пресметуваат вселенските брзини на галактички тела. Со овие системи, оските се означуваат со, но дефинициите зависат од авторот. Во еден систем, оската е насочена кон Галактичкото Средиште ( = 0°) и ова е деснорак систем (позитивен кон исток и кон северниот галактички пол); во друг систем, оската  е насочена кон галактичкото противсредиште ( = 180°) и е леворак систем (позитивен кон исток и кон северниот галактички пол).
Во соѕвездијата
Галактичкиот екватор минува низ следниве соѕвездија:
Здравје
Здравје е состојба на целосна физичка, психичка и социјална благосостојба, а не само отсуство на болест или на телесни недостатоци. Оваа дефиниција е дадена од Светската здравствена организација (СЗО) и го опишува човековото здравје во неговата сеопфатна смисла. Иако оваа дефиниција била тема на многу контроверзности, главно заради недостатокот на практични вредности и проблемот создаден со употребата на зборот „целосна“, таа останува до сега како најистрајна. Постојат и бројни други дефиниции за здравјето: во поопшта смисла, здравјето претставува ниво на функционална или метаболна ефикасност на еден жив организам; кај луѓето, здравјето е општата состојба на човековото тело, ум и дух, обично значејќи отсуство на болест, повреда или болка (да се биде „здрав“).
Неколку класификациони системи, каков што е семејството на меѓународни класификации на СЗО, во кое спаѓаат Меѓународната статистичка класификација на болестите и сродните здравствени проблеми (МКБ) и Меѓународната класификација на функционирање, инвалидитет и здравје (МКФ), се често користени да се дефинираат и мерат компонентите на здравјето.
IC 243
IC 243 — галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 243 се споменува и како ESO 444-74, MCG -5-32-44.
Откривање
Објектот е откриен на 4 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 243 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. IC 243 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 35 м 19,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -28° 1' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 98°.
Други поделби
Проучување на IC 243 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47905.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Саудиска Арабија
Саудиска Арабија, официјално Кралство Саудиска Арабија (ٱلسَّعُوْدِيَّة) — земја во Западна Азија што претставува најголем дел од Арапскиот Полуостров. Со површина од приближно 2.150.000 км2, Саудиска Арабија е географски најголема суверена држава во Западна Азија, втора по големина во Арапскиот свет (по Алжир), петта по големина во Азија и 12-та по големина во светот. Саудиска Арабија се граничи со Јордан и Ирак на север, Кувајт на североисток, Катар, Бахреин и Обединетите Арапски Емирати на исток, Оман на југоисток и Јемен на југ. Земјата е одделена од Синај (Египет) на северозапад со Акапскиот Залив. Саудиска Арабија е единствената земја и со крајбрежје на Црвеното Море и со крајбрежје на Персискиот Залив, а поголемиот дел од нејзината територија се состои од сушна пустина, низини и планини. Од октомври 2018 година, саудиската економија била најголема на Блискиот Исток и 18-та по големина во светот. Саудиска Арабија исто така има едно од најмладото население на светот, приближно 50 проценти од нејзиното население од 34,2 милиони е под 25 години.
Територијата што денес ја сочинува Саудиска Арабија во минатото претставувала место на неколку антички култури и цивилизации. Праисторијата на Саудиска Арабија покажува некои од најраните траги на човечка активност во светот. Втората по големина религија во светот, исламот, се појавила во денешна Саудиска Арабија. Во почетокот на 7 век, исламскиот пророк Мухамед го обединил населението во Арабија и создал единствено исламско религиозно водство. . По неговата смрт во 632 година, неговите следбеници брзо ја прошириле територијата под муслиманска власт надвор од Арабија, освојувајќи огромни и невидени територии (од Пиринејскиот Полуостров на запад до денешен Пакистан на исток) за неколку децении. Арапските династии кои потекнуваат од денешна Саудиска Арабија владееле преку Праведниот Калифат (632-661), Омејадскиот Калифат (661-750), Абасидскиот Калифат (750-1517) и Фатимидскиот Калифат (909-1171), како и бројни други династии во Азија, Африка и Европа.
Нафтата била откриена на 3 март 1938 година и следена од неколку други откритија во источната провинција. Од тогаш Саудиска Арабија станала втор најголем производител на нафта во светот (зад САД) и најголем извозник на нафта во светот, контролирајќи ги вторите најголеми резерви на нафта во светот и земјата се наоѓа на шесто место според најголеми резерви на гас. Кралството се категоризира со економија со високи приходи според Светска банка, но и со многу висок индекс на човековиот развој и е единствената арапска земја што е дел од најголемите економии на Г-20.
Државата привлекла критики од различни причини, вклучително: нејзината улога во граѓанската војна во Јемен, спонзорството на исламскиот тероризам, неуспехот да се донесат соодветни мерки против трговијата со луѓе и лошите податоци за човекови права, што се одликува со проблематичен третман кон жените, прекумерна и честопати вонсудска употреба на смртна казна, спонзорирана од државата дискриминација кон религиозните малцинства и атеисти, расизам и антисемитизам, кои се санкционирани од државата, и строгото толкување на шеријатскиот закон.
Кралството троши 8% од својот БДП на војската (највисоко во светот по Оман ), што ја прави трет најголем воен потрошувач на светот, веднаш зад Кина и САД, и најголем увозник на оружје во светот во периодот од 2015 до 2019 година, примајќи половина од целиот извоз на оружје од САД на Блискиот Исток. Според Меѓународниот центар за претворање во Бон, Саудиска Арабија е 28-та милитаризирана земја во светот и квалитативно ужива во најдобрата воена опрема во регионот, веднаш по Израел. Сепак, во последниве години постојат постојани повици за стопирање на продажбата на оружје кон Саудиска Арабија, главно поради наводни воени злосторства во Јемен и особено по убиството на Џамал Кашогџи.
Саудиска Арабија се смета за регионална и средна сила. Покрај тоа што е член на Советот за соработка во Заливот, земјата е активна и основачка членка на Обединетите нации, Организацијата за исламска соработка, Арапската лига, ОПЕК и е исто така голем сојузник на НАТО.
Етимологија
Зборот „Саудиска Арабија“ е изведен од елементот as-Saʿūdīyah во арапското име на земјата, што е вид придавка позната како нисба, формирана од династичкото име на саудиското кралско семејство, Сауд (арап. آل سعود ). Неговото вклучување го изразува ставот дека земјата е лична сопственост на кралското семејство. Сауд е арапско име формирано со додавање на зборот ел, што значи „семејство на“ или „Куќата на“, на личното име на предокот. Во случајот на ел-Сауд, ова е Сауд ибн Мухамед ибн Мукрин, татко на основачот на династијата во XVIII век, Мухамед бин Сауд.
Праисторија
Постојат докази дека човековото живеење на Арапскиот Полуостров датира од пред околу 125.000 години. Студија од 2011 година открива дека првите современи луѓе кои се прошириле на исток низ Азија, ја напуштиле Африка пред околу 75.000 години преку Баб-ел-Мандеб што ги поврзува рогот на Африка и Арабија. Арапскиот Полуостров се смета за централна фигура во разбирањето на хомининската еволуција и дисперзии. Арабија претрпела екстремна еколошка флуктуација во квартарот, што довело до длабоки еволутивни и демографски промени. Арабија има богат долен палеолитски запис, а количината на места слични на Олдован во регионот укажува на значајна улога што Арабија ја имала во раната хомининска колонизација на Евроазија.
Во неолитот, цветале истакнати култури како што е ел-Магар, чиј центар се наоѓал во денешниот југозападен Наџд. ел-Магар може да се смета како „неолитска револуција“ во човековите знаења и вештини за ракотворби. Културата се одликува како една од првите во светот што вклучува широко распространето припитомување на животни, особено коњи, за време на неолитот. Освен коњите, откриени се животни како овци, кози, кучиња, особено од расата Салуки, ноеви, соколи и риби во форма на камени статуи и гравури на карпи. Статуите на ел-Магар биле направени од локален камен и се чини дека статуите биле фиксирани во централна зграда што можеби имала значајна улога во социјалниот и верскиот живот на жителите.
На крајот на 4 милениум п.н.е., Арабија влегла во бронзеното доба откако претрпела драстични трансформации; металите биле широко користени, а периодот се одликувал со погребувања, што било истовремено проследено со постоење на бројни храмови, кои вклучувале многу самостојни скулптури првично насликани со црвени бои.
Предисламски период
Најраната култура во Саудиска Арабија датира од Убаидскиот период, откако била откриена разна грнчарија во Досарија. Првичната анализа на откритието заклучила дека источната провинција Саудиска Арабија е татковина на најраните доселеници во Месопотамија, а по проширувањето, веројатно има сумерско потекло. Сепак, експертите како Џон Оутс за Убаидскиот период во источна Арабија заклучиле дека остатоците датираат од последните две фази од Убаидскиот период (период три и четири), додека неколку примери може да се класифицираат приближно како Убаидски период 3 или Убаидски период 2. Така, идејата дека колонистите од Саудиска Арабија емигрирале во јужна Месопотамија и ја основале првата култура во регионот, била напуштена.
Климатските промени и почетокот на сувоста можеби донеле крај на оваа фаза на населување, бидејќи постојат малку археолошки докази од милениумот што следел. Населувањето на регионот повторно се вратило во периодот на Дилмун, на почетокот на 3 милениум. Познатите записи од Урук се однесуваат на местото наречено Дилмун, поврзано во неколку наврати со бакар и во подоцнежниот период било извор на увезени дрвја во јужна Месопотамија. Голем број научници сугерираат дека Дилмун првично ја означувал Источната Провинција Саудиска Арабија, особено поврзана со најголемите населби на Дилмуните, Ум ан-Нуси и Ум-Ар-Рамад во внатрешноста и Тарут на брегот. Веројатно е дека островот Тарут бил главното пристаниште и главен град на Дилмун. Месопотамските врежани плочки од глина сугерираат дека, во раниот период на Дилмун, постоел облик на хиерархиска организирана политичка структура. Во 1966 година, земјени работи во Тарут истражиле античко погребно поле со импресивна статуа која датира од времето на Дилмунит (средината на 3 милениум п.н.е.). Статуата е локално изработена под силно месопотамско влијание врз уметничкиот принцип на Дилмун.
До 2200 година п.н.е., центарот на Дилмун од непознати причини се префрлил од Тарут и копното на Саудиска Арабија кон островот Бахреин и таму се појавила многу развиена населба, каде што биле откриени макотрпен храмски комплекс и илјадници гробишта што датираат од овој период.
До крајот на бронзеното време, историски запишаниот народ и земја (Мадијан и Мадијамци) во северозападниот дел на Саудиска Арабија се добро документирани во Библијата. Тие биле центрирани во Табук, и живееле од Вади Арабах на север до областа ел-Вејх на југ. Главниот град на Мадијамците била Куреја, која се состоела од голема утврдена тврдина од 35 хектари, а под неа лежи заградена населба од 15 хектари. Во градот живееле од 10 до 12 илјади жители . Мадијамците биле прикажани во два големи настани во Библијата што раскажуваат за двете војни на Израел со Мадијамците, некаде на почетокот на 11 век п.н.е.. Политички, за Мадијамците е опишано дека имаат децентрализирана структура предводена од пет кралеви (Еви, Рекем, Цур, Хур и Реба), имињата се чини дека се топоними на важни населби на Мадијамците . Вообичаено е мислењето дека Мадијам назначил конфедерација на племиња, еден елемент се населил во Хиџаз додека паселе нејзините номадски племиња, а понекогаш ограбувале далеку во Палестина . Номадските Мадијамци биле еден од најраните експлоататори на припитомувањето на камилите што им овозможило да се движат низ суровите терени во регионот.
На крајот на 7 век п.н.е., се појавило ново кралство на историскиот дел на северозападна Арабија. Кралството започнало како Шејкдом Дедан, кој се развил во Лихијанско Кралство . Најраната потврда за државна регуларност, кралот на Лихијан, била во средината на шестиот век п.н.е. Втората фаза на кралството ја претворило трансформацијата на Дедан од обичен град-држава чиешто единствено влијание го имале во нивните ѕидини на градот. Третата држава настанала во почетокот на 3 век п.н.е. со рафална економска активност помеѓу југот и северот, што го натерало Лихијан да стекне големо влијание, соодветно на својата стратешка позиција на караванскиот пат.
Лихијан претставувал моќно и високо организирано античко арапско кралство кое имало витална културна и економска улога во северозападниот регион на Арапскиот Полуостров. Тие владееле со големиот домен од Јатриб на југ и делови од Левант на север . Во антиката, Акапскиот Залив порано бил познат Лихијански Залив.
Лихјанитите паднале во рацете на Набатејците околу 65 п.н.е. со нивното заземање на Хегра, потоа марширајќи кон Тајма и кон нивниот главен град Дедан во 9 п.н.е. Набатејците владееле со големи делови на северна Арабија сè додека нивниот домен не бил припоен кон Римското Царство.
Среден век и подемот на исламот
Непосредно пред појавата на исламот, покрај урбаните трговски населби (како Мека и Медина), голем дел од она што подоцна станало Саудиска Арабија било населено со номадски пасторални племенски друштва. Исламскиот пророк Мухамед е роден во Мека во околу 571 година н.е. Во почетокот на 7 век, Мухамед ги обединил различните племиња на полуостровот и создал единствено исламско религиозно движење . По неговата смрт во 632 година, неговите следбеници за неколку децении брзо ја прошириле територијата под муслиманска власт над Арабија, освојувајќи огромни и невидени територии (од Пиринејскиот Полуостров на запад до денешен Пакистан на исток). Арабија наскоро станала политички поизграден регион на муслиманскиот свет бидејќи фокусот се насочил кон огромните и ново освоени земји.
Арапите потекнуваат од денешна Саудиска Арабија и Хеџаз. Во следните неколку векови владееле неколку калифати: Праведен Калифат (632-661), Омејадски Калифат (661-750), Абасидски Калифат (750-1517) и Фатимидски Калифат (909-1171).
Од 10 век до почетокот на 20 век, Мека и Медина биле под контрола на локалниот арапски владетел познат како Шериф на Мека, но во повеќето моменти Шерифот му должел верност на владетелот на една од најголемите исламски царства со седиште во Багдад, Каиро или Истанбул. Поголемиот дел од остатокот од она што станало Саудиска Арабија се вратил во традиционалното племенско владеење.
За поголемиот дел од 10 век, Исмаилистите Кармати биле најмоќната сила во Персискиот Залив. Во 930 година, Карматите ја ограбиле Мека, навредувајќи го муслиманскиот свет, особено со нивната кражба на Црниот камен. Во 1077–1078 година, еден арапски шеик по име Абдулах бин Али ел-Ујуни ги победил Карматите во Бахреин и ел-Хаса со помош на Селџучкото Царство и ја основал Ујунидската династија . Ујунидите подоцна претрпеле експанзија со територијата што се протегала од Наџд до Сириската Пустина. Тие биле соборени од Усфуридите во 1253 година. Владеењето на Уфсуридите било ослабено откако персиските владетели на Ормуз ги освоиле Бахреин и Катиф во 1320 година. Вазалите на Ормуз, Џарванидската династија, дошле да владеат со источна Арабија во 14 век . Тие ја презеле контролата над регионот по соборувањето на Џарванидската династија во 15 век и се судриле со Ормуз повеќе од две децении над регионот заради неговите економски приходи, сè додека конечно не се согласиле да му оддадат почит во 1507 година . Племето ел-Мунтафик подоцна го зазел регионот и се нашло под отоманско сизерентство. Племето Бани Калид подоцна се побунило против нив во 17 век и ја презело контролата . Нивното владеење зафаќало територија од Ирак до Оман во својот врв и тие исто така се нашле под отоманско сизерентство
Отомански Хеџаз
Во XVI век, Османлиите го додале крајбрежјето на Црвеното Море и Персискиот Залив (Хеџаз, Асир и ел-Ахса) кон територијата на царството тврдејќи дека имаат надмоќ во внатрешноста. Една од причините била да се спречат португалските обиди за напад на Црвеното Море (оттука и Хеџаз) и Индискиот Океан. Османлискиот степен на контрола над овие земји варирал во следните четири века со променливата моќ или слабост на централниот авторитет на царството. Овие промени придонеле за подоцнежните неизвесности, како што е спорот со Трансорданија околу вклучувањето на санџакот Маан, вклучувајќи ги градовите Маан и Акаба.
Основање на династијата Сауд
Првата „саудиска држава“ основана во 1744 година во областа околу Ријад, забрзано се проширила и накратко го контролирала поголемиот дел од денешна територија на Саудиска Арабија, освојувајќи ја Карбала во 1802 година и заземајќи ја Мека во 1803 година, но била уништена до 1818 година од страна на османлискиот вицекрал на Египет, Мохамед Али Паша. Многу помалата втора „саудиска држава“, сместена главно во Неџд, била основана во 1824 година. Во текот на остатокот на XIX век, ел-Сауд имал спор врз внатрешноста на Саудиска Арабија со друго арапско владејачко семејство, ел-Рашид, кое владеело со Емиратството Џабал Шамар. Во 1891 година, ел-Рашид излегол како победник, а ел-Сауд бил протеран во егзил во Кувајт
На почетокот на XX век, Отоманското Царство продолжило да го контролира поголемиот дел од полуостровот. Со Арабија владееле племенски владетели, а Шерифот од Мека имал предност и владеел со Хеџаз. Во 1902 година, синот на Абдул Рахман, Абдул Азиз - подоцна познат како Ибн Сауд - ја повратил контролата врз Ријад, враќајќи го ел-Сауд во Неџд, и на тој начин создавајќи ја третата „Саудиска држава“. Ибн Сауд ја добил поддршката од Ихван, племенска армија инспирирана од вахабизмот и предводена од Фејсал ел-Давиш, и која бргу се развила по нејзиното основање во 1912 година. Со помош на Ихван, Ибн Сауд го зазел ел-Ахса од Османлиите во 1913 година.
Во 1916 година, со охрабрување и поддршка на Велика Британија (која се борела против Османлиите во Првата светска војна), Шерифот од Мека, Хусеин бин Али, го предводел Панарапскиот бунт против Отоманското Царство за создавање на обединета арапска држава. Иако Арапското востание од 1916 до 1918 година не успеало во својата цел, сојузничката победа во Првата светска војна резултирала со крај на османлиската контрола во Арабија и Хусеин бин Али станал крал на Хеџаз.
Ибн Сауд избегнал вмешаност во арапскиот бунт и наместо тоа ја продолжил борбата со ел-Рашид. По последниот пораз на последниот, тој ја презел титулата Султан од Неџд во 1921 година. Со помош на Ихван, Кралството Хеџаз било освоено во 1924–25 година и на 10 јануари 1926 година, Ибн Сауд се прогласил за крал на Хеџаз. Една година подоцна, тој ја додал титулата крал на Неџд. Следните пет години тој управувал со двата дела на неговото двојно кралство како посебни единици.
Кралство Саудиска Арабија
Новото кралство се потпирало на ограничените приходи од земјоделство и аџилак. Во 1938 година биле откриени огромни резерви на нафта во регионот ел-Ахса по должината на брегот на Персискиот Залив, а целосниот развој на нафтените полиња започнал во 1941 година под контрола на Арамко (Арапско-американска компанија за нафта) под контрола на САД. Нафтата и обезбедило на Саудиска Арабија економски просперитет и значителна политичка моќ на меѓународно ниво.
Културниот живот забрзано се развил, првенствено во Хеџаз, кој бил центар за весници и радио. Сепак, големиот прилив на странски работници во Саудиска Арабија во нафтената индустрија ја зголемило веќе постоечката склоност кон ксенофобија. Во исто време, владата станувала сè повеќе расипничка и екстравагантна. До 1950-тите, ова довело до големи владини дефицити и прекумерно странско задолжување.
Во 1953 година, Сауд бин Абдулазиз бил прогласен за крал на Саудиска Арабија, по смртта на неговиот татко, и владеел сè до 1964 година кога бил сменет во корист на неговиот полубрат Фејсал бин Абдулазиз, по интензивното соперништво, поттикнато од сомнежи во кралското семејство. Во 1972 година, Саудиска Арабија добила 20% контрола во Арамко, со што се намалила контролата на САД врз саудиската нафта.