cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Однесено од виорот (филм)
Дел 2
Откако го напушта затворот во кој се наоѓа Рет, Скарлет се сретнува со свршеникот на нејзината сестра, средовечниот Френк Кенеди (Керол Нај), кој е успешен сопственик на продавница и работилница за преработка на дрво. Добивајќи брилијантна идеја, го лаже Кенеди велејќи му дека нејзината сестра се омажила за друг, и за брзо време станува Г-ѓа Кенеди. Потоа таа го презема неговиот бизнис, од профитот купува пилана со која многу профитира за време на обновата на Атланта, и затоа што е подготвена да тргува со омразените Јенки, и вработувајќи осуденици во нејзината работилница.
Кога Ешли добива понуда за работа во банка на север. Скарлет, плачејќи, го преколнува да остане велејќи дека и е потребен во фабриката, а ја искористува и симпатичната Мелани за да го омекне, и тој попушта. Еден ден Скарлет е нападната додека сама се враќала за кон дома. Вечерта после тоа, Френк, Ешли и дугите го возвраќаат ударот, при што Ешли е ранет, а Френк е убиен.
Едвај завршен погребот на Френк, Рет доаѓа во посета на Скарлет со предлог за брак. Скарлет прифаќа, но делумно и поради неговите пари. Тој ја бакнува страсно велејќи и дека еден ден ќе ја добие нејзината љубов, бидејќи смета дека тие двајца се исти. После нивниот меден месец во Њу Орлеанс, Рет и ветува на Скарлет дека ќе и ја врати на Тара нејзината поранешна возвишеност, на која ќе може да ја изгради најголемата палата во Атланта. Скарлет и Рет добиваат ќерка. Скарлет сака нивната ќерка да се вика Евгенија Викторија, но Рет одлучува да и го даде името Бони Блу Батлер (Кеми Кинг). Рет ја обожува неговата ќерка, гледајќи ја во неа духовитата, но помалку лакомата Скарлет, таква каква што била пред војната. Тој исто така прави се што може за да стекне добро мислење кај јавноста во Атланта, се во интерес на неговата ќерка. Ама Скарлет сѐ уште чувствува болка за Ешли, и збеснува кога согледува дека нејзината фигура е уништена (половината и се зголемила од осумнаесет и пол инчи на дваесет), по што му кажува на Рет дека не сака да има други деца и дека нема повеќе да делат ист кревет. Поради тоа Рет збеснува и со нога ја крши вратата која ги раздвојува нивните соби, велејќи и дека не може да го држи подалеку, сè додека тој сака да биде со неа.
Кога еден ден Скарлет оди во мелницата, го слуша носталгичниот Ешли, и кога сака да го утеши, прегрнувајќи го, во тој момент тие се шпионирани од две озборувачки меѓу кои и сестрата на Ешли, Индиа (Алисија Рет), која пак многу ја мрази Скарлет. Тие многу бргу ги шират гласините за тоа, а репутацијата на Скарлет е доведена во прашање. Подоцна и Рет дознава за тоа, и бидејќи Скарлет е тажна и не станува од кревет, Рет ја присилува да стане и да оди на роденденската забава на Ешли. Кога Скарлет пристигнува на забавата, добродушната  Мелани срдечно ја пречекува, застанува до неа, со што на сите има дава до знаење дека не верува во тие озборувања. Истата вечер, во нејзиниот дом, Скарлет се искрадува, сакајќи да се напие, но го здогледува Рет кој е веќе пијан. Ослепен од љубомора, Рет и вели дека би ја убил доколку би знаел дека така ќе го заборави Ешли. Потоа ја крева во раце и носејќи ја по скалите и вели дека ова е ноќ кога нема да дозволи таа да го отфрли. Следното утро, Скарлет се буди со видливо задоволство на лицето, но Рет доаѓа да и се извини за синоќешното однесување, понудувајќи и развод, но таа одбива да се разведе велејќи дека тоа би било голем срам. Потоа Рет одлучува да ја поведе Бони на патување во Лондон. Кога една ноќ Бони се буди во плач од кошмарен сон, Рет сфаќа дека сѐ уште треба нејзината мајка да биде покрај неа. Рет и Бони се враќаат дома, а на Скарлет и е многу мило што го гледа, но тој одбива да се помири со неа. Но Рет забележува дека Скарлет изгледа некако поинаку, и дознава дека таа е повторно бремена. Ја прашува кој е татко на детето, а Скарлет му вели дека тој добро знае дека детето е негово, но дека таа и онака не го сака. Рет и вели да се расположи, дека може ќе и се случи некоја несреќа, на тоа таа збеснува, се нафрла врз Рет и паѓа по скалите, при што ќе го изгуби бебето. Поради тоа Рет чувствува голема вина, оплакувајќи и се на Мелани, но сепак се воздржува да ѝ каже за вистинските чувства на Скарлет кои ги има за Ешли.
Како што Скарлет се опоравува, малата Бони сè повеќе наликува по нејзината импулсивност на нејзиниот дедо, и јавајќи на Пони во обид да ја прескокне оградата, Бони паѓа и го губи нејзиниот живот. Скарлет го обвинува Рет, а Рет се обвинува самиот себе. Мелани оди да ги посети во нивниот дом, да ги расположи малку и да ги смири, но и да го моли Рет да дозволи да ја погребат Бони за да почива во мир. Но малку потоа Мелани колабира, затоа што била повторно бремена и била предупредена дека таа бременост би можела да ја убие. На смртната постела, Мелани ја моли Скарлет да се грижи за Ешли после нејзината смрт, а Скарлет се врти и гледа во Ешли. Испуштајќи здив Мелани исто така и вели да биде пољубезна со Рет бидејќи тој многу ја сака. Надвор од собата Ешли скршен од болка и солзи, се чувствува беспомошен без неговата сопруга. Кога Скарлет ќе го здогледа таков, сфаќа дека тој всушност ништо не и значи, и дека цело време сакала нешто што не постои. Веднаш радосна поитува дома, но го наоѓа Рет како се пакува и го напушта домот и неа. Го моли и преколнува да остане, кажувајќи му дека дури сега сфатила дека всушност го сакала него цело време, и дека никогаш вистински не била вљубена во Ешли. Но како и да е, Рет и кажува дека со смртта на Бони ја снемало и последната шанса за нивно помирување. Иако Скарлет продолжува да му повторува дека го сака, тој на тоа одговара дека тоа е за нејзина несреќа.
Излегувајќи низ вратата Рет, кој планира да се врати во неговоит роден Чарлстон, Скарлет го прашува што ќе биде со неа ако тој ја напушти, што би правела, каде би одела? На тоа Рет гордо одговара: „Искрено драга, не ми е гајле“, и се губи во густата магла. Потоа цела во солзи и очај седнува на скалите мислејќи си: „Па што е тоа толку важно“, и во моментот и текнува на зборовите на Џералд, Ешли и Рет кои ја потсетуваат дека нејзината сила доаѓа од нејзината Тара. Набргу лицето и го облева голема надеж и вели: „Тара! Дома. Ќе одам дома, и ќе смислам начин како повторно да го вратам! Па после се, утре е нов ден!“ На крај, Скарлет, уште еднаш, застанува непоколебливо пред Тара.
Улоги
(*Како што е прикажано во филмот, има една грешка: Џорџ Ривс и Фред Крејн се прикажани како браќата Тарлтон. Ривс го игра Сјуард но е заведен како Крејн, додека крејн го игра Брент а е запишан како Стјуард.)
Развој
Пред објавувањето, неколку холивудски студија и раководители одбиле да го снимат филмот кој се темели на истоимениот роман, вклучувајќи ги и Луис Б.Мајер во Метро-Голден-Мајер, Пандро Берман во РКО, и Дејвид О. Селзник од Селзник Интернејшнл Пикчрс. На Џек Варнер му се допаднала приказната, но најголемата ѕвезда на Варнер Брос, Бити Дејвис, не бил заинтересиран, а Дерил Занук од 20тh Century Fox не понудил доволно пари. Но Селзник се предомислил откако неговиот уредник на филмови и бизнис партнер Џон Хеј Витни, го убедува да ги откупи филмските права. Еден месец после објавувањето на книгата во јуни 1936 година, Селзник ги откупува правата за 50.000 долари, што во тоа време претставувало рекордна сума.
Кастинг
Договорот за реализирање преку МГМ значи и одолговлечување на снимањето сè додека Селзник не го комплетирал договорот со Обединети Артисти, со што Гејбл станал достапен. Селзник го користи тоа слободно време за доусовршување на сценариото и што е уште поважно да гради публицитет за филмот впуштајќи се во потрага за главната женска улога, Скарлет О'Хара. Селзник пуштил оглас и интервјуирал 1400 непознати глумици што го чинело 100.000 долари (денешни 1.558.768 долари), што се покажало бескорисно, но со тоа успел во намерата и направил голем публицитет за филмот. Многу познати, или глумици во подем биле интервјуирани со кои и се направени пробни снимања, вклучувајќи ги и Џејн Артур, Лусил Бел, Талула Бенкхед, Џоан Бенет, Џоан Фонтејн, Џоан Крафорд, Бити Дејвис, Франсис Ди, Оливија де Хавиленд, Ирене Дуни, Клара Боув, Грир Гарсон, Паулет Годарт, Сузан Хауард, Мириам Хопкинс, Кетрин Хепберн, Керол Ломбарт, Ида Лупино, Мерли Оберон, Норма Шеарер, Барбара Стенвик, Маргарет Саливан, Лана Тарнер, и Лорета Јанг. Мириам Хопкинс била избор на авторката на романот Маргарет Мичел, која чувствувала дека Хопкинс, која е родена во Џорџија, била вистинки избор за улогата на Скарлет, онака како што пишува во книгата. Меѓутоа Хопкинс Била во своите средни триесетти години, што во тоа време се сметала за прилично стара за улогата.
Четири глумици, вклучувајќи ги и Џен Артур и Џоан Бенет, сѐ уште биле во игра до декември 1938-ма година. Но наскоро само две финалистки останале, Паулет Годарт и Вивиен Ли, кои биле тестирани и на колор платно, и во декември Годарт скоро и да ја добила улогата, но контроверзиите околу нејзиниот брак со Чарли Чаплин, направиле Селзник да го смени своето мислење. Селзник бил помалку загрижен околу доделувањето на главната улога, Скарлет О'Хара, на младата и малку позната во Америка, англиска глумица Вивиен Ли, од февруари 1938-ма година, а Селзник првпат ја видел во филмот Фајр Овер Енгланд и Јенк на Оксворд. Американскиот агент на Ли бил лондонски претставник на таленти на Мирон Селзник агенцијата (на чие чело бил братот на Дејвид Селзник, еден од сопствениците на Селзник Инернејшнл). Вивиен Ли во февруари побала името Скарлет да биде ставено на разгледување. Летото 1938-ма година Селзник преговара со александер Корда, со кој Ли имала потпишано договор за своите услуги истата година. Но порадо публицитет Дејвид договорил да се сретне со неа вечерта во декември 1938-ма година, кога филмот Бурнинг оф Атланта бил снимен. Се измислува приказна за новинарите дека Ли и Лауренс Оливиера само биле во посета на студиото како гости на Мајрон Селзник, кој исто така бил агент на Оливиера, и да Ли била во Холивуд со надеж дека ќе добие улога филмот на Оливеира, Оркански Височини. Два дена подоцна Селзник во писмо и признава на својата сопруга дека Ли била „ Скарлетовиот црн коњ“, и после серија од пробни снимки, во јануари 1939 година, нејзината улога конечно е потврдена. Непосредно пред снимањето на филмот Селзник го информира Ед Саливан дека родителите на на Вивиен Ли се со ирско и француско потекло, идентично како на Скарлет О'Хара.
Сценарио
За оригиналното сценарио на писателот Сидни Хауард, филмскиот историчар Џоан Јек пишува, „ редуцирањето на интригите во Однесено од Виорот претставува Херкулов зафат... а Хауардовата прва верзија била многу долга, за што би биле потребни најмалку шест саати за филмот “. Селзник сакал Хаѕард да биде присутен на снимањето поради евентуални измени, но тој тоа го одбил, и како резултат на тоа ревизијата била правена од страна на домаќините на локалните писатели, вклучувајќи го и Бен Хечт. Продуцентот Дејвид О Селзник го менува режисерот на филмот само три недели пред да почне снимањето, со што повторно морал да го препишува сценариото. Го бара режисерот на филмот Волшебникот од Оз, Виктор Фламинг, кој пак бил незадоволен од сценариото со што Селзник му дава задача на познатиот писател Бен Хетч да го преработи сценариото во рок од пет дена. Популарната игра Мунлајт и Магнолија напишана од Рон Хачинсон, зборува за оваа драматична епизода кога Селзник, Флеминг и Бен Хетч буквално се заклучиле во соба цели пет дена за да го докомплетираат сценариото.
Во времето на реализирање на филмот се поставило прашање кој треба да добие пари за сценариото, но и покрај тоа што во формирањето на сценариото учествувале повеќе луѓе, последната верзија е со потпис на Хауард. Фактот што името на Хауард единствено стои на сценариото, повеќе како добар гест, затоа што Хауард трагично го губи животот во 1939, на свои четириесет и и осум години, при несреќа со трактор на фарма, пред премиерата на филмот. Во октомври 1939 година, Селзник прави допис во врска со кредитите за сценариото, каде вели дека релативно е мала количината во материјалот во слики кои не се од книгата, а тие што не се од книгата поголемиот дел се негови, нешто на Бен Хетч, на Сидни Хауард, и малку повеќе на Џон Ван Друтен, и слободно вели дека околу десетина оригинални зборови од целата скрипта му припаѓаат на Оливер Гарет. А што се однесува на градењето на целото сценарио, околу осумдесет проценти од правата ги задржува за себе, а останатите дваесет им ги распределува на останатите. Според биографот на Хетч, Вилијам Мек Адамс, саботното утро на 20 февруари 1939-та година, Дејвид Селзник и режисерот Виктор Флеминг, го шокораат Хетч будејќи го, за да има позајми пари од МГМ и да појде со нив на снимањето на Однесено од виорот, поради тоа што Селзник го почал порано снимањето цели пет недели. Тоа Селзник го чинело 50.000 долари дневно, додека се чекало на конечната верзија на сценариото. Хетч бил на пола работа на сценариото за филмот Во Циркус за Макс Бродерс. Одговарајќи на повик од неговиот пријател, сценаристот Џини Фовлер, вели дека ја нема прочитано новелата, но Селзник и режисерот  Флеминг не можеле да го чекаат да ја чита. Тие почнуваат да ги прават сцените врз оригиналното сценарио, кое што треба итно да биде преработено. Хетч напишал, „ Секоја сцена ја прегледувавме и ја дискутиравме, потоа седнував на машина за пишување и ја пишував сцената. Селзник и Флеминг нестрпливи да продолжат со снимање, постојано ме притискаа, и на овај начин работевме седум дена, по осумнаесет до дваесет саати на ден. Селзник дури одби да ни даде ручек, велејќи ни дека храната само ќе не успори. Тој набави банани и солени кикирики...па на седмиот ден ги завршив, неповреден, првите девет ролни од епот за граѓанската војна“.
МекАдамс напишал: „ Невозможно е да се одреди колку точно Хетч напишал, ...во официјалните кредити патентирани од Еснафот на писателите, Синди Хауард секако бил награден за самостојно сценарио, а за другите е додадено е во прилог ... Џо Сверлинг за придонес во обработката, Оливер Х.П. Гарент и Барбара Коен за конструирање на сценариото, и Хетч, за дијалозите, што значи дека влијанието на Хетч не е за поценување.
Снимање
Главното снимање започнува на 26 јануари 1939 година, а завршува на 27-ми 1939 година, а заедно со пост-продукциската работа (вклучувајќи и пет верзии на сцени за отворањето), до 11 ноември 1939 година. Режисеро Џорџ Цукора, со кој Селзник има долгогодишна соработка, и со кој работи на продикцијана на Однесено од виорот цели два години, е тргнат за помалку од три недели од снимањето. Оливија де Хавиленд кажала дека дознала за неговото отпуштање од Вивиен Ли, на денот на снимањето на сцената за добротворниот саем во Атланта. Двете отишоле до канцеларијата на Селзник облечени во костумите за снимање преколнувајќи да го смени мислењето, но залудно, тој се извинил, но сепак одбил. Виктор Флеминг, режисерот на филмот Волшебникот од Оз, е повикан од МГМ да го доврши снимањето, и покрај тоа што Цукора продолжува да биде приватен учител на Вивиен Ли и Оливија де Хавиленд. Уште еден режисер од МГМ работел две недели, во мај, кога Флеминг го напуштил привремено снимањето поради исцпеност. Кинематографот Ле Гармс започнува со продукција, но после еден месец од снимањето Селзник и неговите соработници забележуваат дека има премногу темни слики, така што и тој бил заменет со Ернест Халер, во соработка со снимателот во техниколор, Реј Ренахан. Поголем дел од снимањето е направено од „ The back forty “ на Селзник Интернејшнл, и повеќето сцени се снимени во Калифорнија, главно во Лос Анџелес или соседниот Вентура округ.Тара, која за многу американци претставува икона на Јужните куќи на плантажите, постои само како шпер- плоча и фасада од тврда хартија, која е изградена во студио во Калифорнија. За сцената кога Атланта гори, сите лажни фасади се изградени пред „ back forty “, поставени се напуштените места, а самиот Селзник врши контрола на експлозивот која е поставен за да ги сруши и запали. Трошоците се проценети на 3,9 милиони долари, а само Бен Хур (1925) и Хелс Ејџлс (1930) чинеле повеќе.
Иако постои легенда дека Селзник бил парично казнет со 5.000 долари, за употреба на зборот „ проклетство “, во последната реплика на Рет Батлер, од страна на Хејс Офис, но всушност одборот на Моушн Пикчрс Асосиејшн поднесува амандман на 1 ноември, за измена на законот кој би забранувал користење на зборови како што се „проклетство“ и „пекол“, освен ако нивната употреба е од суштинско знечење или се потребни за изведба но во соодветен историски контекст, на било која сцена или дијалог со историски факти или фолклор... или цитат од некое книжевно дело, а нивна употреба не е допуштена кога е суштински неприфатлива или го навредува добриот вкус. Со таа измена и надополнување Здружението за продукциски праивла нема понатамошни приговори за завршната реплика на Рет Батлер. За ова исто така е направен документарен филм, Создавањето на легендата: Однесено од виорот.
Прво јавно прикажување
Кога Селзник беше запрашан од новинарите како се чувствува во врска со филмот, тој рече: „ На пладне мислам дека е божествен, на полноќ мислам дека е вошлив. Понекогаш мислам дека е најголем филм направен до сега, но и да е само најголем филм до сега, јас ќе бидам задоволен“. На 9 септември 1939 година, Селзник и неговата сопруга Ирена, инвеститорот Џок Витни, и филмскиот уредник Хал Керн, се довезоа до Риверсајд, Калифорниа, со целата филмска ролна за да за да го прегледаат филомот пред публика. Филмот сѐ уште не бил довршен во оваа фаза, му недостигале многу оптички ефекти, и поголемиот дел од музиката која ја направил Макс Штајнер. Тие стигале во Фокс Театарот во Риверсајд, каде што веќе игра двоструката претстава на Хавајски Ноќи и Беу Гест. Керн го побарал менаџерот и му кажал дека го одбрале токму него за да го направат првото јавно прикажување на филмот Однесено од виорот. Му било кажано дека после прикаживањето на Хавајски Ноќи, би можел да направи прераспределба во распоредот, но дека му е забрането да каже за кој филм станува збор. На луѓето им било дозволено да си заминат од театарот, но после тоа, на тие што ќе останат ќе им биде забрането да излегуваат и исто така и нема да смеат да телефонираат. Менаџерот негодувал но на крајот прифатил. Негово единствено барање било да и се јави на неговата сопруга за да ѝ каже веднаш да дојде во театарот. Керн стоел покрај него, за да биде сигурен дека нема да и го каже името на филмот. Кога филмот почнал од публиката се слушало зуење кога се појавило името на Селзник, бидејќи тие веќе имале прочитано за филмот уште пед две години. Во едно интервју, години подоцна Керн ќе го опише вистинскиот момент, за тоа како изгледала публиката кога сфатиле што всушност се случува. Кога името на Маргарет Мичел се појавило на екранот, никогаш во својот живот не сте слушнале таков звук. Тие испуштаа крикови, стоеа на своите седишта... имав (рачна кутија за звук), ја пуштив музиката, но ништо не можеше да се слушне. Г-ѓа Селзник плачеше како бебе, исто така Дејвид а исто и јас. Ох, каков само трепет предизвика Однесено од виорот кога се појави на екранот, беше како гром!“
Во личната биографија на Селзник, Дејвид Томсон напишал, дека реакцијата на публиката уште пред да почне филмот претставува „ најголемиот момент во неговиот живот, најголема победа, и простување на сите негови слабости“. Кога филмот завршил, имало огромни овации. Во преглед на картиците кои публиката ги пополнува по завршувањето на филмот, две третини од луѓето го оцениле филмот како прекрасен, што претставувало необично висок рејтинг. Повеќето од публиката ги замолиле да има што помалку прекини, на филмот и наместо тоа сугерирале да елиминираат какви било филмски Журнали, нишки на Б- филм.
Прифаќање
Филмот премиерно е изведен во Атланта, Џорџија, на 15 декември 1939 година. Тоа било кулминација на свеченоста која траела по тој повод во Атланта три дена, под покровителство на градоначалникот Вилијам Б. Хартсвилд, која вклучува и парада со лимузини во кои се наоѓаат ѕвездите на филмот, приеми, илјадници федеративни знамиња, лажни фронтови на продавници и домови, и маскенбал. Еурит Д. Риверс, гувернер на Џорџија го прогласи 15 декември за државен празник. Њујорк Тајмс објавува за најголемиот собир, каде се кренала наголемата врева, и кој бил најснажниот и највозбудлив во историјата на Атланта. Прецедателот Џим Картер ќе го опише како „најголем настан кој се случил на Југот во мојот живот“.
На Хети МекДаниел и на другите црни глумци им било забрането да учествуваат на премиерата на филмот, поради законот на Џим Кров, кој важел во Џорџија, бидејќи не смееле да седат заедно со белите глумци од екипата. Откако за тоа дознава Кларк Гејбл, сака да ја бојкотира премиерата на филмот, но Мекданиел го убедува да присуствува на премиерата. Во Лос Анџелес, филмот ја имал својата премиера во елегантниот Картеј Сиркл Театар. Од Декември 1939 година филмот играл само со однапред резервирани билети и во ограничен бро на кина, пред да премине во општо пуштање. Станал сензационален хит во Лондон во киното Блиц на отворањето во април 1940 година, и филмот играл цели четири години.
Подоцнежни изданија
Однесено од виорот добива ре-изданија во 1947, 1954 и 1961 година.Со изданието во 1961-ва се одбележило и 100 годинината од почетокот на граѓанската војна, а вклучувало и гала „премиера“ во Лобс Гранд Театарот. Кларк Гејбл починал неколку месеци пред тоа, но сите други ѕвезди од филмот присуствувале. Филмот е повторно ре – издаден во 1967-ма година во 70мм стерео верзија, која е и денес најпозната по својот легендарен постер. Понатаму повторно е издаден во 1971-ва година, од страна на Јунајтед Артистс во 1974 година, од страна на Тарнер Ентертејмент и МГМ/УА Цомуникејшн Ко во 1989 година, и Њу Лајн Синема во 1998-ма година. Изданието во 1954-та филмот првпат е направен во широк формат, со што се загрозило оригиналното издание и имало отсекувања на врвот и на дното во однос од 1,76 : 1. При тоа голем број на снимки повторно биле врамени и изрежани на танки негативи, со што засекогаш менуваат пет секвенци во филмот. На 70мм ре изданието, со исечоците од филмот, дава многу потесен сооднос на 2,20 : 1. Во 1998-ма година се појавива во ВХС и ДВД изданија кои му го враќаат првобитноит изглад на филмот. На 14ти Ноември 2009 година, по повод 70 – годишнината на филмот, филмот е реиздаден во нова висока дефиниција и пренос во Блу- реј фомат. Ако се земе предвид инфлацијата, Однесено од виорот се очекува да биде филм со најголема заработувачка на сите времиња во земјата.
Tелевизија
Филмот го прави своето телевизиско деби на кабловската мрежа ХБО во јуни 1976 година, и да се емитува ТВ деби во ноември истата година во два дела на НБС мрежата, што во тоа време станала највисоко оценета телевизиска програма до тогаш, презентирана на една мрежа, ја гледале 47,5 %од домовите во Америка, а 65 % телевизиски гледачи. Иронично е тоа што гледаноста и ја надминала мини серијата Корени, сага за ропството во Америка. Филмот подоцна е прикажан на ЦБС, а моментално (2011) се пренесува од различните кабелски канали на Тарнер Ентертејмент.
Наследство
Дејвид О Селзник во обид да избегне да ги плати високите даноци на добивка, заедно со неговиот партнер ја ликвидираат нивната компанија Селзник Интернејшнл Пикчрс, повеќе од три години во раните 1940-ти години. Како дел од ликвидацијата, Селзник ги продава и своите права на Однесено од виорот на Џек Битни и на неговата сестра, кои пак ги продаваат на Метро- Голдвин Мајер ви 1944 година. Денес е во сопствеништво на Тарнер Ентертејмент, чија матична компанија Тарнер Бродкастинг, ја стекнува и МГМ филмската библиотека во 1986 година. Тарнер моментално е подружница на Тајм Варнер, која пак е матична компанија на Варнер Брос Ентертејмент. Филмот е омилен филм на Тед Тарнер, основачот на ТБС, а и жител на Атланта.
Во 1989 година, Однесено од виорот е избран од Националниот Филмски Регистер на САД од страна на Конгресната книжарница како „културно, историски и естетски значаен филм “. Во 1998 Американскиот филмски институт го рангира во на 4-то место во своите 100 најдобри филмови. Гласините за негово продолжение траеле со години, сè до 1994 година, кога продолжението конечно е продуцирано за телевизија на темели на романот на Александра Рипли, имануван како Скарлет, кое претставува своевидно продолжение на романот на Мичел. Двете, книгата и мини сериите испреплетено се прикажувани. Во ТВ верзиите, британски глумци ги играат главните улоги: велшкиот глумец Тимоти Далтон го игра Рет Батлер, а пак Скарлет О'Хара ја игра Џоан Вали која е од Манчестер. За снимањето се користени изворните планови, за реконструкција на репликите и оригиналниот изглед на Тара, а снимани се Чарлстон во Јужна Каролина. Последната реплика на Рет Батлер, при што и се обрака на Скарлет, „ Искрено драга, не ми е гајле “, во 2005 година од страна на Американскиот филмски институт е избрана за најзапамтена реплика на сите времиња во филмската индустрија.
Ликот пак наЛесли Хауард е еден од најомразените, но сепак неговиот придонес за Британскиот филм е голем, и исто така поборник за кревање на гласот против холокаустот. Во 2005 музиката на Макс Стеинер за филмот е рангирана како втора најдобра филмска музика на сите времиња, рангирана од АФИ.АФИ исто така го рангира на второто место во нивниот попис за 100 најдобри филмски романи на сите времиња. После снимањето на филмот, за сетот на Тара, заклучуваат, како Селзник така и сите негови бивши студија како Форти Актрис, РКО Пикчрс да биде продаден на Десли Продакшн. Во 1959 година Соутер Атракшн, Инк, ја купуваат фасадата на Тара за да ја пренесат во Атланта, со план да прерасне во туристичка атракција. Дејвид О Селзник во тоа време коментирал: „Ништо во Хиливуд не е трајно, после снимањето животот овде е завршен. Тоа е скоро симбол во Холивуд. Тара немаше соби внатре, тоа е само фасада. Се во Холивуд е само фасада “. Но застапниците на Маргарет Мичел одбиваат каква било комерцијализација во врска со фасадата, ужаснати од тоа колку малку личи на нејзиниот опис. Во 1979 година расклопените шпер-плочи и тврдата хартија и наводно во страшна состојба се купени за 5000 долари од Бети Талмадџ, бившата сопруга на поранешниот гувернер на Џорџија и американски сенатор Херман Талмадџ. Таа ја позајмува влезната врата од Тара, и ја мести веднаш до куќата музеј на Маргарет Мичел, во центарот на Атланта, Џорџија, каде е трајно поставена, вклучувајќи го Однесено од виорот како филмски музеј. Други елементи од филмот како на пример замокот на Рет и Скарлет, сѐ уште се чуваат складирани Калвер Студио ( поранешно Селзник Интернејшнл ), вклучувајќи го и прозорот на врвот на скалите, која всушност е слика. Познатиот портрет на Скарлет во син фустан, кој стои обесен во спланата соба на Рет Батлер, стоел во основното училиште Маргарет Мичел во Атланта, но сега се наоѓа во музејот на Маргарет Мичел, но е прилично оштетен со дамки од чаша шери кои Рет Батлер и Кларк Гејбл ги фрлиле во моменти на бес.
Расни критики
Неодамнешните историски студии на движењето за граѓански права се фокусираат на идиличен приказ на граѓанската војна во времето на Југот, во филмот. Професорот Д.Ј. Рејнолдс напишал дека белите жени се елегантни, благородни и допадливи. А во позадина нивните црни робови се верни во извршувањето во своите должности, и јасно неспособни за самостојна егзистенција. Рејнолдас го споредува Однесено од виорот со раѓањето на една нова нација и нивните нови замисли за Југот во времето на сегрегацијата со што белите жители на Југот се претставени како ги бранат традиционалните вредности, но и прашањето за ропството е занемарено во голема мерка. Изведбата на Хети МекДаниел (преку која таа стана првиот црн Американец што добил Оскар) и Батерфлај Меквин се опишани како стереотипи на црна мајка и дете како црнечки роб (во филмот карактерот на Приси бил дванаесетгодишен, но игал во филмот како возрасен). Малколм Х потсетил дека кога Батерфлај МекКвин го снимал својот чин, имал чувство како да ползи под тепихот.
Награди и признанија
„Однесено со виорот” е првиот фил кој добил повеќе од пет Филмски награди на академијата на САД. Од 15 конкурентни награди одредени за тоа време, „Однесено со виорот” имаше 13 номинации. Селзник Интернејшнал Пикчрс (продуцентот Дејвид О. Селзник) освои награда за најдобра снимка; Виктор Флеминг доби награда за најдобар режисер; Вивиен Ли освои награда за најдобра глумица; Сидни Хауард освои награда за најдобро адаптирано сценарио; Хати Макданиел освои награда за најдобра споредна улога; Ернест Халер и Реј Ренахан освоија награда за најдобра кинематографија, боја; Хал Ц. Керн и Џејмс Е. Њуком добија награда за најдобра монтажа и Лајл Вилер доби награда за најдобра уметничка режија.
Стематографија
Историја на издавањето
Првото издание било објавено во 1701 година, најверојатно во Виена, имајќи предвид дека местото на печатење никогаш не било експлицитно назначено. Второто издание Витезовиќ го објавил во Загреб (1702). Во предговорот на второто издание тој забележува дека „првото издание е отпечатено и објавено во голем број, е распродадено и дека постои голем интерес, што довело до објавување на второто издание на делото“. Се смета за едно од најпопуларните дела на Витезовиќ.
Таму тој тврди и дека делото е „завет за неговата мила татковина, затоа што во објавените прегратки зрачи сјајот на татковината“, лично надевајќи се дека посреќното потомство ќе ја прегрне „Хрватска во сите нејзини делови повторно цела“ и „цела Илирија кој ќе се соедини со Хрватска во љубов и посветеност“, демонстрирајќи патриотски и донекаде романтистички тенденции.
Опис
Оригиналното дело содржи вкупно 56 грба од различни земји нацртани од Витезовиќ, кои се подредени по азбучен ред. Секоја страница од книгата содржи гравура на грбот, заедно со неговото име со украсни букви и два латински дистиха кои го опишуваат или толкуваат грбот. Претставените територии се движат од Московија, до Полска, Австрија, Илирија, Албанија и Турција. Книгата содржи и историски, измислени и современи грбови, вклучувајќи ги и оние од поранешните римски провинции. Во создавањето на своето дело, Витезовиќ користел различни извори, како што се печати, монети, камени споменици. На крајот од Стематографија, тој наведува краток опис на секој прикажан грб.
Самиот Витезовиќ изјавил дека неговите намери се да го открие секој поединечен грб на секое кралство, провинција, значаен град и тврдина на Илирија, како и нивните обичаи, природа и движење на кланови. Тој имал намера да објави посебна книга во која ќе биде опишана секоја благородничка лоза, вклучувајќи ги и оние што потекнуваат од нив во другите европски земји.
Издание на Христофор Жефарович
Четириесет години по нејзиното првично издание во Виена, книгата била преведена од монахот Христофор Жефарович на словеносрпски, под наредба на српскиот патријарх Арсениј IV. Бакарните гравури на грбовите ги изработил младиот виенски уметник Томас Месмер. Според Иво Банац, ова издание имало силно влијание врз развојот на хералдиката во Бугарија, Србија и Романија. Книгата се смета и за прва „српска книга“ објавена во 18 век.
NGC 1635
NGC 1635 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1635 се споменува и како UGC 3126, MCG 0-12-63, CGCG 393-60, IRAS 04375-0038.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1635 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1635 има привидни димензии од 1,4' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 40 м 7,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 32' 50". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 1635 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15773. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4735. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1524.
1684 во книжевноста
1684 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Козле
Козле - урбанизирана населба во состав на општина Карпош во градот Скопје. Населбата Козле се граничи со населбите Жданец и Трнодол од истата општина и се наоѓа веднаш под нив.
Трансформатор (Лавци)
Трансформатор — археолошко наоѓалиште во преспанското село Лавци. Претставува населба од средниот век. Се наоѓа во самото село кога во 1973 година, при изградбата на селскиот трансформатор, што се наоѓа на западниот крај на селото биле откриени ѕидови од објекти градени од камен и кал.
Доужкоин (Dogecoin)
Доужкоин (англиски: Dogecoin; знак: Ð) е криптовалута креирана од софтверските инженери Били Маркус и Џексон Палмер, кои одлучиле да го создадат овој систем на плаќање како “шала“, исмевајќи се на криптовалутите во тоа време. Двајцата одлучиле да ја направат првата “мим паричка“. Како мим (интернет шала) го избрале доуж (doge) мимот кој е составен од ликот на кучешката раса Шиба Ину, користејќи го името и сликата од мимот. Оваа криптовалута била представена на 6 декември 2013 година и за брзо време основала своја онлајн заедница. Таа достигнала капитал од над 85 милијарди долари на 5 мај 2021 година и е моментален спонзор на фудбалскиот клуб Ватфорд.
Доужкоинот е базиран на Скрипт (Scrypt) алгоритам, и за да се потврди трансакција потребна е само 1 минута.
Ковачилница (Берово)
Ковачилница — утврдена населба од железното и доцноантичкото време и средниот век. Се наоѓа на 7 километри источно од Берово, лево од коритото на Брегалница, на височина скриена во планинскиот предел. Јужната и северната страна се стрмни и опкружени со суводолици, додека другите две се малку поблаги и преку мали преслапи се надоврзуваат на ридот Градиште. На самиот врв на височинката има елипсовиден простор, со димензии од 25x15 метри, опкружен со остатоци од бедем и речиси целиот покриен со кршен камен и згура од топена руда. На падините, особено од западната и југозападната страна, се среќаваат фрагменти од атипична керамика од железното време, како и од доцноантичкото време. Наоѓалиштето е доста прекопано од трагачи по злато.
Шентајхен
Шентајхен (Schönteichen) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија.
Писокал
Писокал — историско село во јужниот дел на Македонија, на територијата на денешната општина Прилеп. Се наоѓа на атарот на селото Кален. Селото било расположено на преминот меѓу Дрен Планина од север и Селечка Планина од југ, меѓу селата Бонче и Кален. Во XIX век Писокал било мало село во Прилепската каза на Османлиското Царство. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Писукал (Pissoukal) било село со 9 домаќинства и 46 жители. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија: Етнографија и статистика“) од 1900 година, Писокал имало 80 жители, сите христијани. Според податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Писокал (Pissokal) имало 32 под врховенството на Бугарската егзархија. Во XX век во месноста Писокал е изградена црквата „Свети Илија“. Денес во непсоредна близина се наоѓа и малото Писокалско Езеро.
Знаме на Баварија
Знаме на Баварија (германски: Staatsflagge Bayerns) — еден од симболите на сојузната германска држава Баварија.
Официјално, Баварија има две знамиња, двете усвоени на 16 ноември 1953 година, и двете во сооднос 3:5. Знамињата ги користат традиционалните бои на земјата - бела и сина. Не постојат правила во кој случај се користи едното или другото знаме.
Првата верзија („знаме со риги“), се состои од две хоризонтални полиња со иста широчина - горното е бело, додека долното е сино.
Претставувањето на грбот на Баварија на знамето не е правилно, но понекогаш се употребува.
Двете знамиња се историски поврзани со кралското баварско семејство Вителсбах, кое владеело со Баварија од 1180 до 1918 година.
Head Crusher
Позадина
Песната го добила името според истоимената направа за мачење. Кршачот на глави бил користен во Средниот век, особено од страна на Инквизицијата. Вилицата била поставена на најниското скалило (подлогата), додека металната капа била наменета за главата. Вртејќи ја горната рачка, капата се стеснувала и вршела огромен притисок врз черепот и коските на главата постепено се дробеле. Најпрво почнувале да се кршат забите, што предизвикувало неиздржлива агонија кај жртвата, а веднаш потоа и очите полека излегувале од очните јами.
Овој инструмент бил еден од наједноставните начини да се изнуди признание од жртвите, бидејќи мачењето можело да трае со часови. Со повлекување на контролната рачка во двете насоки, болката можела да се намали или да се интензивира, по желба на џелатот. Ако мачењето би прекинало по подолго дејство, жртвата сепак доживотно би носела трајни оштетувања на черепот, забите или вилицата. Постојат повеќе варијанти на оваа справа, некои со мало дополнување во пределот на очите, каде биле вградени мали садови што би ги собрале испаднатите очи.
Интерпретација на текстот
Head Crusher, или во превод кршач на глави била средновековна направа за мачење и тортура на затворениците. Во текстот се опишува патот на грешните луѓе во подземјето, како би биле подложени на болното дејство на оваа направа. Под притисок на неподносливата болка ќе проговорат за сторените гревови и потоа соодветно ќе бидат казнети. Исто така се дава опис на телесните последици кои би ги доживеало лицето што ќе ја испроба силата на овој изум.
Видео запис
Две различни верзии на видео записот беа објавени во септември 2009: екстремна и цензурирана. И двете беа во режија на Патрик Кендал. За да го филмува записот, режисерот Кендал комбинирал некои елементи од култните филмови „Дождовен човек“ и „Гладијатор“, како би создал сценарио што ќе одговара на големата енергија присутна во песната. Содржината била едноставна, но делотворна: Мастејн го играл водителот (како Ричард Доусон во „Дождовен човек“), во едно ТВ шоу каде најголемите криминалци биле приведени и претставени на жедната за крв публика. Потоа биле испратени во рингот каде се соочувале со борачи обучени со боречки вештини, кои ги претепувале до смрт. Истовремено бендот свирел на подигната платформа.
Во спотот се појавува и бразилскиот џиуџицу борач Жорж Оливеира, како и други помалку познати професионалци од овој спорт. Сите овие дечки се вистински борци или пак луѓе кои тренирале напорно на усовршување на боречките вештини, вели Кендал. Задолжените за кастинг биле одлучни дека сите кои евентуално би глумеле во филмуваната верзија треба да си ја знаат работата, за спотот да изгледа што е можно повистинито.
Едно од попознатите холивудски имиња кои учествувале во видеото бил Чед Бенон, кој претходно играл поважни улоги во филмовите „Планета на мајмуните“ и во хоророт „Куќа со 1000 трупови“. Бенон исто така глуми еден од боксерите, на кој му била доделена задачата да ја претепа девојката која ја толкува глумицата Мишел Вотерсон. Но, наместо тоа, девојката на крајот успеала да го совлада Бенон. За улогите на Бенон и Вотерсон во спотот, режисерот Кендал прокоментирал: Бендот заедно со глумечката екипа снимале на 28 јули во студиото во северен Лос Анџелес. Процесот минал во пријатна атмосфера придружена со благ хумор, но на моменти станувало напнато, посебно за време на борбените кадри. Интересно е тоа што членовите на Мегадет биле врзани за платформата за да не би случајно некој паднал од височина од преку десетина метри. За искуството со Мастејн, режисерот кажал:
Освен што бил тимски играч, Мастејн бил и еден од најкреативните членови во екипата. Често давал свои предлози до Кендал, меѓу кои и идејата некои боречки сцени да се снимаат од друг агол. Поради неговите вештини во теквондо, Мастејн му помогнал на режисерот при техничките проблеми со дел од кадрите.
Џонсов Леден Гребен
Ледениот гребен Џонс (Антарктик)  (-67.51667°N, -67.01667°W) бил ледениот гребен што го зафаќаше Каналот Џонс, помеѓу Полуостровот Ароусмит и Островот Блејклок, на западниот брег на Земјата на Греам, Антарктик.
Именуван е од Комитетот за имиња на места на Обединетото Кралство на Антарктикот во 1981 година во соработка со каналот. Полицата била стабилна помеѓу 1947 и 1969 година, издигнувајќи од 3 to 12 mнадморска височина бидејќи го блокираше каналот. Почна да се повлекува во 1970-тите и до 2003 година целосно исчезна.
Рандстад
Рандстад е конурбација во централно западна Холандија се состои претежно од четирите најголеми холандски градови (Амстердам, Ротердам, Хаг и  Утрехт) и нивните околни области. Меѓу другото, во него припаѓа и пристаништето во Ротердам кое е најголемо во Европа, а до 2004 година, исто така, најпрометното пристаниште во светот, и Амстердамскиот аеродром Схипхол еден од најголемите европски аеродроми. Со население од 7.100.000 жители Рандстад е една од најголемите конурбации и урбани региони во Европа споредливи по големина со Милано или Сан Франциско Бај областа, и зафаќа површина од околу 8287 км2  Тоа е исто така еден од најважните и густо населени економски области во северозападниот дел на Европа.
Градови кои го сочинуваат Рандстад : Алмере, Амерсфорт, Амстердам, Делфт, Дордрехт, Гауда, Харлем, Лајден, Ротердам, Хаг, Утрехт, и Зутермеер. Други населени центри се: Алкмар, Алфен на Рајна, Амстелвен, Барендрехт, Капел на Ајсел, Хилверзум, Хук ван Холанд, Хофдорп, Хорн, Хутен, Катвајк, Леидсхендам, Марсен, Маслус, Неивехеин, Оустзан, Пурмеренд, Рајксвајк, Схеидам, Спајкенисе, Флардинген, Форбурх, Заист и Занстад.
Иако името  Рандстад , често се преведува на англиски како "работ на градот" или "пограничен град",. Името е измислено во 1938 година од страна на КЛМ основачот Алберт Плесман, кој за време на летот над регионот, го опишал како лента на градови на работ на голема зелена површина или зелено срце (Groene Hart). Иако технички регионот повеќе наликува на полумесечина, или венец, па затоа југоисточниот раб на регионот е значително помалку населен, а поврзување на четирите главни градови во регионот доведе до употреба на името "прстен Град".
15760 Албион
15760 Албион  — првиот заднептунец откриен по Плутон и неговата месечина Харон. Пронајден е во 1992 г. од астрономите Дејвид Џуит и Џејн Лу во опсерваторијата „Мауна Кеја“ на Хаваите. Ова е класичен објект од Кајперовиот Појас или кубевано — класа на објекти наречена по ова тело, чиј назив е изведен од во неговата ознака. Во јануари 2018 г. биле познати преку 2.400 заднептунци, од кои добар дел се кубевана.
Откривачите го предложиле името „Смајли“. но истото веќе било зафатено од астероидот 1613 Смајли, наречен по американскиот астроном Чарлс Хју Смајли. Телото го добило бројот 15760 и останало безимено сè до јануари 2018 г. кога било наречено по земјата Албион (Британија) во митологијата на англискиот писател Вилијам Блејк.
Дузџе (покраина)
Дузџе (турски: Düzce) — покраина во северна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Дузџе. Покраината има 323 328 жители (2006) и површина од 3 641 км2. Разделена е на 8 окрузи.
1683 во книжевноста
1683 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Битка кај Калиманци
Воени операции пред почетокот на битката
Во текот на делумно неуспешната за бугарската армија битка кај Брегалница командувањето на истата донело одлука за тактичко повлекување на исток од линијата Крива Паланка - Штип - Гевгелија со длабочина до 50 километри кон Царево Село со цел да биде организирана стратегиска заштита на подобри позиции. Српските и црногорските трупи не се обиделе да преследуват со кое ја изгубиле иницијативата, така што бугарската армија во добар ред дошла до линијата од врвот Ждрапаница во Осоговските Планини на север до селото Будинарци во Малешево на југ, каде на 27 јуни генерал Вичо Диков дал заповед на бугарската 4 армија да биде изградена цврста линија за одбрана. Во меѓувреме српските и црногорските сили се реорганизирале и се кренале во сеопшт напад на 4 јули, поткрепени од 3 и 10 грчки дивизии, кои настапувале од Струмица на север кон Пехчево кон левиот фланг на 4 армија.
Битката кај Калиманци
Првите истрели на битката биле дадени уште на 4 јули, кога српските сили достигнале до бугарскиот фронт и почнале артилериски напад во центарот на заштитната позиција во реонот на Калиманското плато. Главните воени операции биле кренати на следниот ден, 5 јули, кога во раното утро во 9:00 часот Црногорската дивизија настапила во центарот кон Калиманци и патот кон денешниот Благоевград. Црногорците биле сопрени од огнот на 2 бригада од 4 Преславска дивизија, по кое се дигнале во противнапад 8 Приморски и 31 Варненки бугарски полкови, кои отфрлиле црногорците далеку назад. Во истото време српски трупи од Тимочката дивизија и Моравската дивизија II призив атакувале 7 Рилска дивизија на југ од Калиманци, али исто биле одбиени. Неуспешни били и нападите на Моравската дивизија I призив на крајот на jужниот фланг. Генерал Диков дал заповед на 8 Тунџанска пешадиска дивизија на десниот бугарски фланг, кој не бил под притисок на противникот, да премине во активно деjство и да настапува во споредба со условите. Во напад преминале и трупите на Македонско-одринскиот доброволен корпус меѓу десниот фланг и центарот во поддршка на 8 дивизија.
На 6 јули деснофланговата 8 Тунџанска пешадиска дивизија настапила и дошла до контакт со противниковите сили во реонот на врвот Повиен, каде веднаш била ангажирана, а врвот бил освоен. Успех добили и македонско-одринските доброволци, кои во вечерта на 5 јули излезле на реката Каменица, а на 6 јули jуначки ги освоиле Безиковските и Дуленските височини, на кои црногорците и србите во своjот бег го изоставиле пешадиското оружjе и артилеријата.
Во наредните денови србите и црногорците организирале неколку нови последователни јуриши за да ги заземат загубените позиции, али претрпиле нови порази. Бугарите ги задржале сите освоени линии на север и во центарот и настапиле на југ, по кое jужниот фланг на српската армија отстапил назад на запад под бугарските атаки. Грчките 3 и 10 дивизии исто биле одбиени и не успеле да доjдат до контакт со српската армија. Со тоа Битката кај Калиманци била решена и стратегиската офанзива на српската и грчката армии кон исток и север била конечно сопрена.
Крај на Втората балканска воjна
Независно од тоа што бугарската армија ги победила српските и црногорските сили во Битката кај Калиманци и во Битката кај Кресна ја опкружила скоро целата грчка воjска, таа немала како да ги искористи своите успеси, бидеjки на 28 јуни невмешаната до овоj момент во балканскиот конфликт Романија ја нападнала Бугарија во грб, а на 1 јули во напад против Бугарија се кренала и Отоманското Царство. На 18 јули бугарската влада побарала мир. Крај на воjната бил ставен со познатиот Букурешки договор од 10 август 1913 година.
NGC 3569
NGC 3569 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3569 се споменува и како UGC 6238, MCG 6-25-20, CGCG 185-18.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3569 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3569 има привидни димензии од 1,1' х 1'.