cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пирава
Самоуправа и политика
Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Валандово.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Валандово.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 285 и 286 според Државната изборна комисија, сместени во основното училиште и дом на културата.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.459 гласачи.
Култура и спорт
Во селото постои КУД „Гоце Делчев“, кој одржува настани во домот на културата во Пирава.
Воедно, во селото работи и фудбалскиот клуб „Ударник“, кој неколку сезони има настапувано во Втората лига.
ХК Векше лејкерси
ХК Векше Лејкерс е професионален шведски клуб за хокеј на мраз од градот Векше. Тој моментално се натпреварува во елитната шведска хокеј лига СХЛ. Клубот е основан во 1997 година, а најголемиот успех го постигнаа во сезоната 2010/11 кога се пласираа во шведската елитна лига.
Домашните натпревари се играат во арената Вида со капацитет од 5.700 седишта за хокеј натпревари.
Историја
Клубот е основан во 1997 година како наследник на ХК Векша, професионален шведски хокеарски клуб кој банкротираше на почетокот на истата година поради големи долгови. Од летото 2011 година тие своите натпревари ги играат во Вида Арената со капацитет од 5.700 седишта.
Тимот е во сезоната 1997/98. започнал во најнискиот ранг на шведскиот хокеј, а 5 сезони подоцна успеал да се пласира во втората лига на Шведска. Во текот на 8-те сезони поминати во втората лига, тимот во три наврати играше квалификации за елитната СХЛ лига, а по два почетни неуспеси во квалификациите во 2011 година. освојување на првото место и пласман во највисокиот ранг на натпреварот.
Преднојазична согласка
Преднојазични согласки (коронални) се согласки што се создаваат со свитливиот преден дел на јазикот. Само преднојазичните согласки можат да се поделат на врвнојазични (апикални), рамнојазични (ламинални), засводени (јазикот е збран) и подјазични (субапикална), како и неколку поретки ориентации, бидејќи само предниот дел на јазикот има способност за такви спретни движења. Преднонепчените согласки имаат и друга димензија - „зажлебеност“, со која се создаваат шушкави согласки заедно со горенаведените ориентации. Во арапската и малтешката филологија, т.н. „сончеви букви“ означуваат преднојазични согласки.
Во македонскиот јазик преднојазични се гласовите з, с, ж, ш, н, д, т, л и р (погл. примерите подолу).
Во австралиските јазици, педнојазичните се спротивни на крајните (периферни) согласки.
Места на творба
Местата на творба на преднојазичните согласки се: горните заби кај забните согласки, горното непце (забниот венец) кај венечните согласки, веднаш зад тоа се образуваат разните задновенечени согласки (засводена преднонепчено-венечна, рамнојазична задновенечна согласка и врвнојазична свиена согласка), вистинските свиени согласки (каде јазикот е збран до тврдото непце) и јазичноуснените согласки, каде јазикот ја допира горната усна.
Сојузен архив на Швајцарија
Сојузен архив на Швајцарија (Schweizerisches Bundesarchiv, Archives fédérales suisses) — државен архив на Швајцарија од сојузно значење.
Архивот е основан во 1798 г. по создавањето на Хелветската Република. Сместен е во Берн и работи по Сојузниот закон за архивирање. Во 2013 г. во него се чувале 60 км печатен материјал и 15 терабајти дигитални документи.
Покрај сојузниот архив, секој кантон во земјата има свој архив.
Гербер
Гербер (lat. Gerbera jamesoni) е билка која е со потекло од топлите простори во Азија и Африка, припаѓа на семејството Asteraceae-Compositae. Првиот дел од името го добил по Роберт Јамесон кој го открил, а вториот по германскиот ботаничар Таугот Гербер. Подоцна бил пренесен во Англија каде почнало одгледувањето на неговите сорти.
Ботаника
Герберот има долги лисја собрани во розета. Листовите се со темнозелена боја. На една цветна дршка се наоѓа еден цвет кој може да биде во црвена, бела, розова, жолта и портокалова боја.
Систематика
Постојат околу 100 различни видови, од кои околу 30 видови растат во дивина.
Видови
Занимливости
Знамето и грбот на јужноафриканската покраина Мпумаланга содржат уметнички приказ на овој цвет.
Фиселхеведе
Фиселхеведе (Visselhövede; Visselhöövd) — мал град во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на западниот раб од Линебуршкото Поле.
Местоположба
Градот се наоѓа во триаголникот Бремен–Хамбург–Хановер.
Градски единици
Околу половина од населението живее во самото градско јадро, а другата половина во другите помали места во самото градско подрачје.
Соседни градови
Соседни градови и општини се: општината Кирхлинтелн во округот Ферден, општинската заедница Ботел во округот Ротенбург и општината Нојенкирхен во округот Хајде, како и градовите Золтау и Валсроде.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 24 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 9.001 и 10.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 11 септември 2016 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник од 2014 година е Ралф Гебел (независен).
Дуќан на ул. „Маршал Тито“ бр. 32 (Струмица)
'''Дуќан на ул. „Маршал Тито“ бр. 32''' — дуќан во Старата чаршија во градот Струмица. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Џејмс Џојс
Џејмс Огустин Алојшис Џојс (англиски: James Augustine Aloysius Joyce), попознат како Џејмс Џојс (James Joyce; 2 февруари 1882 - 13 јануари 1941) — ирски модернистички писател, еден од најзначајните писатели во книжевноста напишана на англиски јазик. Џојс се смета за родоначалник и втемелувач на прозниот и експериментален пристап, познат под името „состојба на свеста“, а со своите дела извршил големо влијание врз светската книжевност.
Животопис
Џејмс Џојс е роден во 1882 година во Ратгар, предградие на Даблин. Татко му, Џон Станислаус Џојс, бил весел, безгрижен човек, кој се гордеел со својот глас — тенор со кој, како што тврдел, некогаш го воодушевувал светот. Како последица на непромисленото вложување на парите, тој за брзо време го потрошил наследството. Мајка му, Мери Џејн, била одлична пијанистка и убава, горда и чувствителна жена - голема католикиња. И покрај тешкиот живот, таа секогаш останала многу приврзана кон својот маж. Врз неа паднал целиот товар околу грижата за семејството и негата на нејзините многубројни деца. Оттука, Џејмс Џојс растел окружен со големата мајчинска топлина. Според зборовите на татко му, тој бил „најмилото од шеснаесетте или седумнаесетте деца“. Сепак, уште во раната младост на Џојс, неговото семејство западнало во голема сиромаштија. Затоа, уште кога Џојс бил на шестгодишна возраст, родителите го дале да учи во угледниот езуитски колеџ Клонгоус каде што поминал неполни три години. Бидејќи родителите немале повеќе пари да го плаќаат колеџот, Џојс морал да се врати дома. Потоа, тој се запишал на езуитскиот колеџ Белведер во Даблин каде се истакнал како одличен ученик, покажувајќи голема склоност кон литературата, јазиците и музиката. Откако ја положил матурата со одличен успех, од 1898 до 1902 година, Џојс студирал странски јазици на Универзитетот во Даблин, каде ги проучувал Аристотел и Тома Аквински, а исто така, изучувал повеќе јазици, како латински, француски, италијански и норвешки.
Во октомври 1902 година, Џојс отпатувал во Париз, но следната година морал да се врати дома, бидејќи мајка му била на умирање. Во 1904 година се оженил со Нора Џозеф Бернакл со која заминал во Трст. Таму предавал англиски јазик во Берлицовата школа за странски јазици, но за работата бил многу слабо платен. Во 1905 година му се родил синот Џорџо, а во 1907 година ја добил ќерката Лучија. Поради ниските примања на Џојс, неговото семејство живеело многу бедно.
За време на Првата светска војна, Џојс живеел во Цирих. Оттаму, во 1921 година, по совет на Езра Паунд, се преселил во Париз. Таму го затекнала Втората светска војна и во 1940 година, под налетот на германската војска, тој морал да го напушти градот. Едно време, престојувал во Виши од каде со тешки маки се преселил во Цирих, но својата нервно-болна ќерка морал да ја остави во Франција. Потиштен поради слабиот прием на неговото последно дело „Бдеењето на Финеган“, грижата за болната ќерка и слабеењето на видот (неколкупати бил опериран на очите), здравјето на Џојс започнало сериозно да попушта. Џејмс Џојс умрел на 13 јануари 1941 година од перитонитис, предизвикан од операцијата на дванаесетпалечното црево.
Творештво
На почетокот на книжевната кариера, Џојс имал големи тешкотии при објавувањето на своите дела, а поддршка му давале само авангардните писатели, како Езра Паунд, Виндам Луис, Ричард Олдингтон и Т.С. Елиот. На пример, збирката раскази „Даблинци“ ја напишал во 1905 година, но со судни маки успеал да ја објави дури во 1914 година; делото „Портрет на уметникот во младоста“ било напишано во периодот 1904-1914 година, но било објавено во 1916 година, и тоа во САД; неговото капитално дело -— романот „Улис“ е создадено во 1921 година, следната година доживеало неколку неофицијални објавувања, а официјалното издание во САД се случило дури во 1933 година.
Позначајни дела на Џојс се:
Надворшни врски
Дела
Ресурси
Портрети
Аудио
Лисиче (појаснување)
Лисиче претставува младенче од лисица или нејзин деминутив, но може да се однесува и на некои топоними:
Луголов раствор
Луголов раствор (лат. Iodi solutio aquosa sin. solutio Lugoli) е воден раствор на јод којшто има широка примена како антисептик, реагенс и, многу ретко, како додаток на јодот. Името го има добиено по францускиот лекар, Жан Гијом Лугол, кој прв го подготвил.
Тоа е раствор со темно-црвена боја кој содржи 5% јод во 10% раствор на калиум јодид, што ја прави концентрацијата на јодот околу 130 mg/ml. Јодот е не-поларна молекула, многу слабо растворлива во вода, но затоа, присуството на калиум јодид го олеснува растворањето преку формирање на тријодидни јони. Идентификацијата се изведува на јодидниот јон, најчесто преку негова оксидација до елементарен јод со користење на перманганат во кисела средина, при што органскиот слој (обично хлороформ) се обојува виолетово. Некои слични соединенија на Лугол се користат во јодометриски титрации.
Освен како локален антисептик во третирањето на рани, Луголовиот раствор се користи и за откривање на присутво на скроб во органски смеси, каде јодот реагира со агрегатите на скробот, вградувајќи се во завојницата на амилазата што се гледа како темно-сино обојување. Во патолошката состојба на амилоидозата, наслагите на овој полисахарид можат да бидат толку екстензивни што погодените ткива би се обоиле интензивно во контакт со реагенсот на Лугол. За време на колпоскопија, реагенсот на Лугол се нанесува на вагината и грлото, при што нормалното ткиво се обојува во кафеава боја, додека пак, посветли бои или комплетен недостаток на бои може да укажува на патохистолошки промени и потреба од биопсија. Ова се нарекува Шилер тест.
Луголовиот раствор, некогаш, се користел и како додаток на јодот, кај возрасните од хипотиреодизам, но денес таа примена е намалена, и во главно заменета со препарати - јодит. Непосредно после Чернобилската несреќа, во Полска, јодот на Лугол бил применет врз речиси целото население во профилаксата на радиоактивна јодна акумулација (131I) во штитната жлезда.
Како антисептик, растворот на Лугол може да се замени со други јодски препарати, алкохолни аналози (тинктура на јод) или препарати кои содржат јод, на пр. повидон-јод.
Бане Стефановски
Животопис
Потекнувал од сиромашно градско семејство. Основно училиште завршил во родниот град, а гимназија учел во Скопје, каде се доселил по окупацијата на Македонија. Во Скопје се поврзал со напредното движење. Станал член на скоевската организација. Извршувал разни задачи, а учествувал во опфаќање на нови младинци во ослободителното движење, собирал народна помош, растурал летоци и други слични активности. Како проверен и бескомпромисен борец во тешката илегална борба добил и посебни задолженија. Средношколската организација го задолжила да се зачлени во фашистичките младински организации, Браник и Отец Паисиј и да собира податоци за нивната дејност и внатрешно да ги разбива. И оваа деликатна задача успешно ја извршил. Во 1942 година бил откриен и затворен од окупаторската бугарска фашистичка полиција. Бил подложен на ѕверско мачење. Неговите соборци, слушајќи за тешкото мачење загрижено се прашувале дали ќе издржи или ќе ја предаде организација. Иако бил само на седумнаесет години, тој храбро издржал до смрт. Агентите по ѕверското мачење го убиле, а потоа го изнеле кон Кисела Вода и инсценирале убиство при бегство.
Една улица во неговиот роден град Тетово, е именувана со неговото име.
1575
1575 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1575 година од новата ера, 575. од вториот милениум, 75. од XVI век и шеста од 1570-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7083 и 7084 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6325 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5335 и 5336 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2328.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1575 година се протега во 4211 и 4212, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4271 и 4272 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2118. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 982 и 983 исламска година.
Руски доброволни единици во Југославија
Руски доброволни единици во Југославија — општо име за имигрантите од земјите од поранешниот СССР (главно од Русија) кои учествувале во судирите за време на распадот на Југославија на страната на српските и југословенските трупи. Тие учествувале во воените дејствија во Хрватска, Босна и Херцеговина, Косово и Метохија и Македонија. Според различни проценки, бројот на доброволци се движел од неколку стотици до десет илјади луѓе. На списокот на доброволци убиени во руски единици за време на војните во Хрватска и Босна и Херцеговина има 43 лица, уште тројца загинале за време на војната во Косово. Проценките за учеството на волонтерите во судирите во поранешна Југославија се разликуваат: некои ги сметаат за херои, други ги обвинуваат за платежни активности и извршени воени злосторства.
Распад на Југославија
По смртта на Тито во 1980 година, националистичките тенденции во Југославија се засилиле. Во 1981 година избувнале немири на Косово и Метохија, предизвикани од масовни демонстрации на косовските Албанци, кои барале трансформација на автономниот регион во република или нејзина независност од Југославија .Раководстватана сојузните републики на Словенија и Хрватска исто така се залагале за децентрализација и демократски реформи .За возврат, властите во Белград сакале да ги потиснат сепаратистичките движења во земјата. Во раните 90-ти, српското раководство, предводено од Слободан Милошевиќ, практично ја укинало автономијата на Косово.
Хрватскиот демократски комонвелт, која дошла на власт во Хрватска, предводена од Фрањо Туѓман, спровела серија мерки кои Србите што живеаеле во Хрватска ги оцениле како националистички и дискриминаторски. Во летото 1990 година, хрватските Срби започнале да создаваат културна и политичка автономија, која ги обединила оние заедници каде што Србите сочинувале мнозинство или значителен процент од населението. Движењето за српска автономија во Хрватска прераснало во движење за пристапување во Југославија: од една страна, заради хрватската политика насочена кон целосна независност на републиката, и од друга, заради надежите дадени од Белград за поддршка во борбата за обединување на сите Срби во една држава. Во историографијата, овие настани се нарекуваат „ Револуција на трупците “; автономијата создадена од Србите, која подоцна прогласила независност, била наречена Српска Краина.Следувало низа судири меѓу хрватската полиција и српските милиции, кои прераснале во целосна војна откако Хрватска прогласила независност на 25 јуни 1991 година. По обидите за раздвојување на спротивставените страни, Југословенската народна армија била вовлечена во борбени дејствија на страната на Србите од Краина .Војната во Хрватска траела до крајот на 1995 година.
Пролетта 1992 година започнале и борбени дејствија во Босна и Херцеговина. Тие биле предизвикани од желбата на босанските муслимани и Хрватите да се одделат од Југославија, на што се спротивставиле босанските Срби. Имало и други противречности помеѓу народите што живееле во републиката. Вооружените судири започнале по пукањето на една српска венчавка во Сараево на 1 март 1992 година и наскоро прераснале во голема војна што траела до декември 1995 година.
Во 1998 година започнала војната во Косово. Радикални политичари од косовските Албанци ја создалеОслободителната војска на Косово (ОВК), која ја објавила својата желба да употреби вооружена сила за да се пристапи кон присоединување на Косово и Метохија кон Албанија или независност од Југославија. ОВК започнала со напади врз југословенските безбедносни сили и цивили, што предизвикало зголемување на армискиот контингент на Косово и почеток на големи воени и полициски операции против борците на ОВК, кои исто така биле придружени со цивилни жртви. Наскоро судирот станал интернационализиран, преговорите меѓу југословенското раководство и водачите на косовските Албанци не воделе никаде. На 24 март 1999 година, НАТО започнал да ја бомбардира Југославија. Судирот завршил на 10 јуни истата година со потпишувањето на Куманскиот договор.
Во 2001 година избувнал судир во Македонија, кога Албанците кои живееле во републиката ја создале ОНА и започнале борба за независност на регионите каде тие го сочинувале мнозинството од населението. Под притисок на меѓународната заедница, страните го склучиле Охридскиот договор, по што решавањето на судирот продолжил преку преговори.
Број на доброволци
Точниот број на доброволци од поранешниот СССР кои учествувале во непријателствата за време на распадот на Југославија не е познат. Проценките се движат од неколку стотици до десет илјади луѓе.
Во 1993 година, хрватската страна пријавила 1.500 Руси кои војувале во српските војски. Муслиманите во Босна во октомври 1994 година пријавиле 5.000 руски „платеници“ кои во тоа време се бореле на српска страна. Во периодот од 1992 до 1995 година, две или три мали руски единици постојано дејствувале на територијата на Босна. Вкупниот број на руски волонтери на фронтот во зима и пролет 1993 година надминал педесет. Сè на сè, според пресметките на руските новинари и самите доброволци, неколку стотици волонтери од републиките на поранешниот СССР поминале низ оваа војна; најмалку 35-40 починале, уште дваесетина станале инвалиди. Седумнаесет руски доброволци кои загинале во битки во 1994-1995 година се погребани на гробиштата Дони-Милечи во близина на Сараево.
Според мрежната страница на Радио Слободна Европа, повикувајќи се на архивата на Хашкиот трибунал, 529 до 614 лица од Русија, Грција и Романија учествувале во војната во Босна и Херцеговина во редовите на армијата на босанските Срби.
Босанскиот истражувач и воен ветеран Азиз Тафро, во својата книга „Руски и грчки платеници во војната во Босна и Херцеговина“, тврди дека до 10 000 луѓе од Русија се бореле на страната на Србите во Босна. Во исто време, најмалку 700 од нив беа на фронтот истовремено.
РДО-1
Во септември 1992 година, во градот Требиње во Источна Херцеговина, бил создаден првиот одред на руски доброволци во Босна, со 10 борци .На чело бил поранешниот маринец, Валериј Власенко .Тој се борел против војската на босанските Хрвати и единиците на редовната хрватска армија во текот на септември-декември 1992 година .Јадрото на одредот било составено од група волонтери од Санкт Петербург.Одредот делувал како дел од комбинираната српско-руска единица во рамките на армијата на босанските Срби.На крајот на 1992 година, РДО-1 престанал да постои.
Токму во РДО-1 биле поставени некои традиции на доброволците и елементи на униформите, како што се црни беретки и монархистички симболи. Тие ги сметале своите симболи за црно-жолто-бело знаме и голем двоглав орел од бронзена боја со ликот на Свети Ѓорѓи Победоносец на градите. Монархизмот, како по правило, не бил политичко убедување, туку бил дел од традиција .Борбените активности на одредот биле ограничени на служење на патроли, спротивставување на епизодните обиди на непријателските извидувачки групи да ја преминат линијата на фронтот и спроведување на извидување во хрватскиот заден дел
РДО-2
РДО-2, со прекар „Волците на царот“ поради монархиско убедување на неколку нејзини членови, бил создаден на 1 ноември 1992 година во Вишеград.Нејзин командант бил 27-годишниот Александар Мухарев, кој се борел пролетта и летото 1992 година во Приднестровје, кој го добил повикот „Ас“ со своите иницијали. Игор Гиркин, сега познат како „Стрелков“, станал заменик командант. Според самите волонтери, името „Царови Волци“ не се вкоренило во одредот, но било широко користено во печатот. Голема одлика на РДО-2 било носењето црни беретки од страна на нејзините борци.
Првата операција на борците РДО-2 било определување и минирање на позициите на босанските снајперисти во Вишеград. Првиот судир со непријателот се случил длабоко во босанската заднина. По оваа операција, почнале да кружат гласини меѓу муслиманската војска за „цела бригада руски платеници“.
Во текот на последните два месеци од 1992 година, одредот, автономно и заеднички со Србите, спровел серија успешни операции за саботажа и извидување, но на 1 декември, одредот ги претрпел своите први загуби - убиен бил московјанецот Андреј Нименко, друг војник бил сериозно ранет.
На 28 јануари 1993 година, најголемиот дел од „Волците на царот“ се преселиле во Прибој, земајќи го со себе знамето на одредот. Таму, во Прибој, одредот успешно се борел околу два месеци. Потоа, на 27 март, „Волците на Царот“ заминале кон западните периферии на Сараево, во Илиџа .Од мај на чело со нив бил Михаил Трофимов, кој подоцна загинал во битка. Во август 1993 година, РДО-2 престанала да постои, нејзиниот банер бил предаден на црквата Света Троица во Белград .Во оваа црква во јули 1993 година била поставена плоча со имиња на десет мртви Руси. Вкупно, околу триесет доброволци поминале низ одредот, но неговиот вообичаен број бил околу десет лица. За девет месеци борби, РДО-2 изгубила четири лица.
РДО-2 станала првиот одред на доброволци со воспоставена структура, постојан состав и свои традиции. Четите создадени подоцна направиле обид да ги продолжат неговите традиции.
Првиот козачки одред
Кон крајот на 1992 година, формирањето на козачкиот одред започнало во Русија. Иницијатор бил Александар Загребов, кој соработувал со раководството на Вишеградската заедница во Република Српска. Вработувањето на Козаци во одредот било извршено во неколку руски градови, вклучително и со помош на воениот комесар на Саратов. Конечната организација се одржала во Москва. Меѓу припадниците на одредот имало голем број поранешни воени лица и ветерани од локални судири на територијата на поранешниот СССР.
Козаците пристигнале на територијата на Република Српска на 1 јануари 1993 година. Поголемиот дел од одредот бил стациониран во Вишеград, помал дел во селото Скелани. Во оваа област, тие учествувале во борбени дејствија до крајот на април 1993 година. Меѓу познатите воени операции на Козаците, битките кај Вишеград, одбраната на Скелани од нападите на единиците на 28-та дивизија од Сребреница, учеството во офанзивата кај градот Рудо, како и добро познатата одбрана на планините Заглавак и Столац, каде за време на жестоките битки Козаците и доброволците претрпеле значителни загуби.
РДО-3
Есента 1993 година бил создаден РДО-3, составен од ветерани и ново пристигнати доброволци .Во ноември истата година, четата била предводена од поранешен офицер за потерници на маринскиот корпус и ветеран на воените дејствија во Ангола и Абхазија, 39-годишниот Александар Шкрабов .РДО-3 делувала на југоисточните периферии на Сараево и бил распореден во Новосараевски четнички одред, кој се состоел од српски и странски доброволци. Командант на одредот бил Славко Алексиќ.
РДО-3 учествувала во борбите во областа на еврејските гробишта во Сараево, на планината Игман, како и во населбите Олово и Трново. Пролетта 1994 година, одредот учествувал во офанзивата на ВРС врз Горазде. РДО-3 учествувала директно во освојувањето и уништувањето на познатата фабрика „Победа“. На 4 јуни 1994 година, за време на нападот врз утврдената област на планината Мошевичка во близина на градот Олово, Александар Шкрабов бил убиен. Одредено време, одредот постоел, но есента истата година, тој се распаднал, а повеќето негови борци се преселиле во специјалната единица „Бели волци“ на Јахорин.
„Бели волци“
Одредот „Бели волци“ бил создаден во 1993 година како 4-ти разузнавачки и диверзантска одред на сараевско-романскиот корпус. Бил управувано од доброволци и било пријавено директно во командата на корпусот. Командант на одредот бил Срѓан Кнежевиќ.
По смртта на Александар Шкрабов, РДО-3 се распаднала и значителен дел од волонтерите, вклучително и оние од Бугарија, Романија и други земји, се преселиле во „Белите волци“ .Како дел од нив, тие се бореле во Сараево, како и во некои други сектори на фронтот до крајот на војната. Во зимата - пролетта 1996 година, по потпишувањето на Дејтонскиот договор, многу доброволци ја напуштиле Република Српска.
Есента 1995 година, веќе во последната фаза на борбени дејствија, неколку доброволци од „Белите волци“ се приклучиле на специјалната единица „Волците од Дрина“, која била дел од 1-та пешадиска бригада Зворник на Дрински корпус на ВРС
Косово и Македонија
Меѓу волонтерите, бил и идниот херој на Русија, Анатолиј Лебед [1].
Мал одред руски доброволци, од кои повеќето биле ветерани од судирите во Босна и Косово, учествувале во воените дејствија во Македонија на страната на македонската армија и полиција.
Памет
Во 2013 година, владата на Република Српска одлучила постхумно да го додели Орденот на Милош Обилиќ на 29 доброволци од поранешниот СССР.
На 5 ноември 2011 година бил откриен споменик на руски волонтери во Вишеград, Република Српска, на кој биле врежани имињата на 37 мртви доброволци. Дизајниран е од белградскиот вајар Небојша Савовиќ. На отворањето присуствувале ветерани од доброволни одреди и Армијата на Република Српска, членови на семејството на жртвите, како и претставници на Владата на РС, вклучувајќи го и министерот за труд и заштита на бранителите и инвалидите, Петар Ѓокиќ. На денот на отворањето на споменикот, повеќе од 20 делегации положиле венци .Отворањето на споменикот предизвикало критики од муслиманските општества на жртвите од војната.
На 15 декември 2016 година, во црквата Света Троица во Белград била осветена спомен-плоча со список на доброволци кои загинале во војните во поранешна Југославија. На церемонијата на осветувањето присуствувале семејствата на жртвите, амбасадорот на Белорусија во Србија, Владимир Чушев, претставници на руската амбасада во Србија, министерот за труд и заштита на бранителите и инвалидите на Република Српска, Миленко Савановиќ и други. .
Оценки и мислења
Проценките за вмешаност на волонтерите во судирите во поранешна Југославија се разликуваат, почнувајќи од перцепциите за нив како херои до обвинувањата за платежна активност и воени злосторства.
Во Србија и Република Српска, официјалните лица постојано ја наведуваат важната улога што ја имале доброволците за време на судирот. На пример, министерот за труд и заштита на бранителите и хендикепираните лица на Република Српска Миленко Савановиќ истакнал дека Србите треба да го ценат придонесот на руските доброволцит за нивна заштита. Според него, доброволците учествувале во војната кога тоа било најпотребно и им помогнало на заштитата на Србите во областите погодени од борбите. Слична проценка изразил и Петар Ѓокиќ, исто така поранешен министер во Владата на РС. Тој истакнал дека волонтерите дошле во војна кога ситуацијата во РС била најтешка и нагласи дека Република Српска ќе продолжи да обезбедува помош за семејствата на паднатите доброволци.
Во современиот српски печат, особено е истакнато учеството на руски волонтери во битките во Источна Босна и Подриње, вклучително и битката за планината Заглавак. Забележано е дека нивното присуство значително го подигнал моралот во српските единици. Покрај тоа, волонтерите покажале високи резултати во битките и, и покрај нивниот мал број, биле важен дел од српските трупи.
Борците на руските доброволни одреди, кои се бореле на страната на Армијата на Република Српска, биле обвинети за воени злосторства, етничко чистење и платени активности по војната. Особено, поранешниот мајор на босанската муслиманска армија Азиз Тафро во летото 2014 година изјавил дека Игор Гиркин (Стрелков), кој служел во РДО-2 за време на војната во Босна и станал познат како командант на приврзаниците на ДПР во Славјанск, бил вклучен во воени злосторства во градовите Вишеград, Фоча, Чајниче и Сараево .Доброволците исто така биле обвинети за шверц, етничко чистење и грабеж. Според политикологот Али Кокнар, тие биле платеници и добивале по 200 германски марки месечно. Кокнар истакнал дека, сепак, никој од руските волонтери не бил официјално обвинет од Хашкиот трибунал.
Во 2003 година, претставничката на Хашкиот трибунал, Ванеса Ле Роа, тврдила дека Трибуналот собрал многу докази за вмешаност на доброволци во воени злосторства, но Руската Федерација одбила да разговара за прашањето за нивна екстрадиција во Хаг.
Доброволците кои учествувале во војната во Косово биле исто така обвинети за платежни активности и воени злосторства. Британскиот печат напишал дека десетици руски волонтери учествувале во нападите врз селата населени со Албанци во близина на Призрен.Британски новинари, повикувајќи се на локални Албанци, тврдат дека 22 цивили биле убиени во населбата Тусус од руски волонтери кои дејствувале заедно со српските паравоени групи. Покрај тоа, тие биле обвинети за сторени злосторства околу Ораховац.Претставници на Пентагон во летото 1999 година, исто така, објавиле вмешаност на доброволци во воени злосторства и дека ќе се спроведе специјална истрага.
Убавицата на денот
Убавицата на денот (француски: Belle de Jour) - француски филм од 1967 година, во режија на Луис Буњел. Главните улоги ги толкуваат: Катрин Денев, Жан Сорел, Женевјев Паж, Пјер Клементи, Франсоаз Фабиен, Мишел Пиколи. Во 1967 година, Буњел го освоил „Златниот лав“
Содржина
Северина Серизи (ја игра Денев) е омажена за докторот Пјер Серизи (го игра Сорел) кој многу ја сака, но таа не е задоволна од брачниот живот. Поради тоа, таа одлучува да стане проститутка во јавната куќа на мадам Анаис (ја игра Паж), каде работи под името „Убавицата на денот“ затоа што се проституира само дење. Еднаш, во јавната куќа доаѓа криминалецот Марсел (го игра Клементи) кој се вљубува во неа и постанува љубоморен, посакувајќи ја само за себе. Кога во јавната куќа доаѓа господинот Анри Исон (го игра Пиколи), кој е близок пријател на докторот Серизи, Северина ја напушта јавната куќа. Меѓутоа, во нејзиниот дом доаѓа Марсел, кој го пречекува Пјер и тешко го ранува, а потоа полицијата го убива Марсел. Паралелно со главното дејство, во филмот се испреплетуваат и сцени во кои Пјер си замислува како ја измачува Северина.
Спасе Стефановски
Спасе Стефановски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Во Треттата македонска ударна бригада стапил во септември 1944 година. Со неа учествувал во завршните операции за ослободувањето на Македонија. Кога воените единици добиле заслужен одмор, бил префрлен во КНОЈ. Овие единици го обезбедувале мирниот живот на населението, уништувајќи ги уфрлените терористички банди. Во борбите против овие платенички групи, прикажал извонредна храброст. Загина во несреќен случај, во јуни 1945 година.
Плавуш
Плавуш — село во Општина Валандово, југоисточна Македонија. Денес нема жители.
Географија и местоположба
Под селото, во западен правец тече Дузлаџик Дере, која на работ од атарот се влева Аразлиска Река; таа пак завршува на неколку километри југозападно како лева притока на Вардар меѓу Удово и Ѓулели.
Историја
На крајот од XIX век Плавуш било претежно турско село во Дојранската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Плавеш (Plavech) било село со 200 домаќинства сочинети од 420 муслимани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. селото имало 1.012 жители, од кои 1.000 Турци и 12 Роми.
Селото било срамнето со земја при Валандовскиот земјотрес во 1931 година.
Население
Во последните децении на XIX век селото доживеало голем раст, кој траел и во првите децении на XX век. Ова се променило во 1950-тите, кога населението трикратно опаднало поради иселувањето во Турција. Селото продолжило да се празни и во 1960-тите, така што до крајот на деценијата не останал ниту еден Турчин. Интересно е да се забележи дека на пописот од 1971 г. во Плавуш се заведени 23 лица, од кои сите под графата „останати“. Нејасно е дали станува збор за грешка или некакво привремено сместување на друго население. Во текот на следните години селото сосема се испразнило. Според пописот од 2002 година, Плавуш немало ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот во 2021 година.
2088
2088 (Римски бројки) ќе биде престапна година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2088 година од новата ера, 88. од третиот милениум, 88. од XXI век и деветта од 2080-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7596 и 7597 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6838 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5848 и 5849 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2841.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2088 година се протега во 4724 и 4725, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4784 и 4785 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2631. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1511 и 1512 исламска година.
Ленка (движење)
Движењето за социјална правда „Ленка“ е политичко движење во Република Македонија кое се залага за социјална правда, солидарност, слобода и рамноправност. Движењето е против милитаризмот и се спротивставува на испраќањето на припадниците на АРМ во Авганистан и членувањето на Република Македонија во ИСАФ. Во 2015 година движењето размислувало за прераснување на истото во политичка партија, но поради преголемите финансиски и бирократски процедури идејата не била исполнета.
Критски џуџест нилски коњ
Критскиот џуџест нилски коњ (Hippopotamus creutzburgi) е изумрен вид на нилски коњ кој припаѓа на семејството Hippopotamidae. Живеел на островот Крит за време на плеистоценот. Идентифицирани се два подвида : H. c. parvus е помал од H. c. creutzburgi, меѓутоа и двата подвида се поголеми од Кипарскиот џуџест нилски коњ. Коски од овој вид се пронајдени од Доротеја Бате во источниот дел на Крит во 1920-те години. Критскиот џуџест нилски коњ се смета дека е потомок на вропскиот нилски коњ, кој настанал преку процесот на „островска еволуција“ (џуџеста еволуција) на островот Крит.
272
272 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 272 година од новата ера, 272. од првиот милениум, 72. од III век и трета од 270-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 272 година се протега во 2908 и 2909, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2968 и 2969 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 815. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 361 и 360 година пред хиџра.
Дуќан на ул. „Маршал Тито“ бр. 30 (Струмица)
'''Дуќан на ул. „Маршал Тито“ бр. 30''' — дуќан во Старата чаршија во градот Струмица. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Кошарка на Летните олимписки игри 2004 (жени)
Кошарката на Летните олимписки игри 2004 година за жени — официјален кошаркарски турнир на Олимписките игри во женска конкуренција. Турнирот се одржал во Атина, Грција. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Краништа
Краништа (Δενδράκια, Дендракија) — село во Општина Драма во Драмскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 25 километри северозападно од градот Драма, на надморска височина од 542 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 224 жители Македонски муслимани.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според грчката статистика од 1913 година, во селото живееле 457 жители, додека според пописот од 1920 година, во селото живееле 297 луѓе.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Дендракија.
Демографија
Во 1928 година во селото биле населени 30 грчки бегалски семејства со вкупно 124 луѓе. Така, според пописот од 1928 година во селото живееле 124 лица, додека во 1940 година селото броело 184 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 168 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 132 жител, во 1971 година имало 12 жители, во 1981 година имало 65 жители, додека во 1991 година имало 81 жител. Денеска, населението на селото е 26 жители според пописот од 2011 година.
NGC 7408
NGC 7408 — спирална галаксија во соѕвездието Тукан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7408 се споменува и како ESO 109-26, IRAS 22527-6357.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7408 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7408 има привидни димензии од 1,6' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 55 м 56,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -63° 41' 43"". Положбениот агол на објектот е во износ од 167°.
Други поделби
Проучување на NGC 7408 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70037. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 459; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9128. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Плата
Платата како цена на трудот
Во економијата, платата претставува цена на производниот фактор на труд. Притоа, во конкуренција, платата е еднаква на вредноста на маргиналниот производ на трудот. Конкуренцијата ги изедначува платите на сличните работници во различни занимања и на различни локации, зашто ако платата на некои работници е ниска, тие ќе се префрлат на друга локација или во друго занимање. Меѓутоа, кога се зборува за рамнотежата во услови на конкуренција треба да се земат предвид не само платите, туку и другите „нето-предности“ на одделните занимања, т.е. сите фактори кои некоја професија ја прават попривлечна или понепривлечна од другите. Оттука, висината на платите во одделни професии зависи од следниве фактори:
Во конкуренција, секој работник настојува да се вработи во онаа професија која носи највисок износ на парични (плата) и непарични (удобност во работата, стабилност, помала неизвесност итн.) придобивки. Оттука, ако сите работници се одликуваат со еднакви способности, долгорочната крива на понудата на труд во секое занимање ќе биде хоризонтална. Но, ако работниците немаат еднакци способности и еднаква наклонетост за одделни занимања, тогаш во определен временски период платите во некое занимање ќе мора да пораснат во споредба со другите занимања, со цел да се привлечат дополнителни работници, но на крајот повторно ќе се воспостави рамнотежата. Оттука, на долг рок, еластичноста на понудата на труд во некое занимање ќе биде многу висока, додека краткорочната еластичност на понудата на труд ќе биде пониска.
Во несовршена конкуренција, висината на платите во одделни професии зависат од два основни фактора:
Законодавство за минималната плата
Во повеќе земји, со закон е определена најниската, минималната плата која мора да им се исплати на работниците, односно фирмите не смеат да им исплатат на вработените пониска плата од минималната. Првите закони за минималната плата биле донесени во Нов Зеланд (1894), во Обединетото Кралство (1909) и во американската сојузна држава Масачусетс (1912). Во САД, првиот федерален закон за минималната плата бил донесен во 1938 година (The Fair Labor Standards Act), кога минималната наемнина била определена на износот од 25 центи за еден час.
Платата и порастот на населението
Во 1798 година, Томас Малтус ја објавил својата книга „Есеј за населението“ (An Essay on Population) во која ја изложил својата теорија за врската меѓу нивото на платите и порастот на населението. Основната претпоставка во неговата теорија е дека трудот има константна цена на понудата која е определена од вообичаените трошоци за живот на работничката класа. Ако платата падне под нивото кое доволно да се обезбеди егзистенцијата, тогаш ќе се зголеми смртноста на работниците, а тоа ќе ја намали понудата на труд и платата пак ќе се врати на рамнотежното ниво. Обратно, ако платата е повисока од трошоците за живот, тогаш ќе се зголеми животниот стандард на работниците, ќе се намали нивната смртност, а тоа ќе предизвика пораст на понудата на труд и враќање на платата на рамнотежното ниво. Според Малтус, населението расте побрзо од порастот на побарувачката труд, односно населението се размножува по геометриска прогресија, додека производството расте по аритметичка прогресија, така што на долг рок не може да дојде до пораст на платите.
Концептот на бруто-плата
Почнувајќи од 1 јануари 2009 година во Македонија била воведена пресметка на платите според принципот на бруто-плата. Концептот на бруто-плата опфаќал повеќе суштински промени, како: