cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јапонска царска армија
Јапонска царска армија (јап. 大日本帝國陸軍 — дај-нипон тејкоку рикугун) ― официјална копнена војска на Јапонското Царство од 1868 до 1945 година. Била контролирана од Канцеларијата на Генералштабот на Јапонската царска армија и Министерството за армија, кои номинално биле подредени на јапонскиот цар како врховен командант на армијата и на Јапонската царска морнарица. Подоцна, Генералниот инспекторат за воздухопловство станал трета агенција која вршела надзор над армијата. Во воени услови или за време на национални вонредни случаи, командните функции на царот би биле централизирани во Царскиот генералштаб, ад хок тело кое се состоело од началникот и заменик-началникот на Генералштабот на армијата, министерот за армија, началникот и заменик-началникот на Генералштабот на морнарицата, генералниот инспектор за авијација и генералниот инспектор за воена обука.
Основање
Кон средината на 19 век, Јапонија немала обединета национална армија и земјата била поделена на феудални домени (хан) а целокупната контрола врз нив ја имал шогунатот Токугава (бакуфу), кој владеел со Јапонија од 1603 година.
Царската армија официјално била основана во март 1871 година, по завршувањето на Бошинската војна и консолидацијата на моќта на царот. Во тоа време се состоела од девет пешадиски баталјони, две артилериски батерии и две коњанички ескадрили, со вкупно 6.000 луѓе. Иако формално царот е нејзин врховен командант, скоро секогаш со неа управуваат Воениот оддел и Генералштабот на армијата.
Странска помош
Раната Царска јапонска армија била развиена со помош на советници од Франција. Но, по поразот на Франција во 1871 година, јапонската влада се префрлила на германскиот модел. Од 1886 до април 1890 година, таа ангажирала германски воени советници (мајор Јакоб Мекел, во 1888 година заменет од фон Вилденбрик и капетан фон Бланкенбург) кои требало да помогнат во обуката на јапонскиот Генералштаб. Во 1878 година, била основана Канцеларијата на Генералштабот на Јапонската царска армија, заснована на моделот на германскиот Генералштаб; таа била поставена под директна команда на царот и добила широки овластувања за воено планирање и стратегија.
Тајванска експедиција
Јапонската инвазија на Тајван со кој владеела династијата Ќинг во 1874 година била казнена експедиција на јапонските воени сили како одговор на инцидентот во Мудан од декември 1871 година. Народот Пајван, кој е домороден народ на Тајван, убил 54 членови од екипажот на трговски брод од Кралството Рјукју. Царството Јапонија ова го искористила како изговор за да го потврди суверенитетот врз Кралството Рјукју и за да се обиде истото да го направи и со Тајван, кој бил територија на Ќинг. Тоа било прво распоредување на Јапонската царска армија и морнарица во странство. Во 1890-тите, Јапонската царска армија прераснала во најмодерна армија во Азија: добро обучена, добро опремена и со добар морал. Сепак, во основа таа била пешадиска војска на која ѝ недостигале коњаница и артилерија во споредба со нејзините европски современици.
Прва кинеско-јапонска војна
Од самиот почеток, развојот на настаните во Кореја бил внимателно следен во Токио. Јапонската влада наскоро се уверила дека бунтот во Донгак ќе доведе до кинеска интервенција во Кореја. Како резултат на тоа, веднаш откако дознала дека корејската влада побарала кинеска воена помош, јапонската влада наредила сите воени бродови во близина да бидат испратени во Пусан и Чемулпо. На 9 јуни, формација од 420 рикусентаи била испратена во Сеул, каде што привремено служеле како противтежа на кинеските трупи стационирани во Асан. Истовремено, Јапонците одлучиле да испратат уште една бригада од околу 8.000 војници во Кореја. Бригадата и помошните единици, под команда на генералот Ошима Јошимаса била целосно транспортирана во Кореја на 27 јуни. Јапонците ги известиле Кинезите дека се подготвени да ја повлечат бригадата ако тие претходно го напуштат Асан. Меѓутоа, кога на 16 јули, 8.000 кинески војници се истовариле во близина на устието на реката Таедонг за да ги зајакнат кинеските гарнизони во Пјонгјанг, Јапонците му поставиле ултиматум на Ли Хонгжанг, и му се заканиле дека ќе преземат акција доколку дополнителни трупи бидат испратени во Кореја. Исто така, генералот Ошима во Сеул и командантите на јапонските воени бродови во корејските води добиле наредби со кои им се дозволува да започнат воени операции ако Кинезите испратат уште војници во Кореја. И покрај овој ултиматум, Ли сметал дека Јапонците блефираат и се обидуваат да ја испитаат кинеската подготвеност да направат отстапки. Затоа, тој одлучил да ги зајакне кинеските сили во Асан со дополнителни 2.500 војници, од кои 1.300 пристигнале во Асан во текот на ноќта меѓу 23 и 24 јули. Во исто време, во раните утрински часови на 23 јули, Јапонците ја презеле контролата врз Кралската палата во Сеул и го затвориле кралот Гојонг, принудувајќи го да се откаже од врските со Кина.
За време на речиси двомесечниот интервал пред објавувањето на војната, двата воени штабови развиле оперативен план во две фази против Кина. Петтата дивизија на армијата ќе се истовари во Чемулпо за да го спречи напредувањето на Кинезите во Кореја, а морнарицата ќе ја ангажира флотата Бејанг во решавачка битка за да обезбеди контрола врз морињата.
Судирите меѓу кинеските и јапонските сили во Пунгдо и Сеонгван предизвикале неповратни промени во кинеско-јапонските односи. Двете влади официјално објавиле војна на 1 август. Првично, целта на генералштабот била да го обезбеди Корејскиот полуостров пред зимата, а потоа да стационира сили во близина на Шанхаигуан. Меѓутоа, бидејќи морнарицата не можела навреме да ја доведе флотата Бејанг. Како последица на тоа, кон крајот на август генералштабот наредил напредување преку копно за да ги заземе базите на полуостровот Љаодунг. На 1 септември била активирана Првата армија со две дивизии. На 17 септември, кинеските сили биле поразени во Пјонгјанг и Јапонците го окупирале градот, а преостанатите кинески трупи се повлекле на север. Неверојатната победа на морнарицата во Јалу на 17 септември била клучна за Јапонците бидејќи ѝ дозволила на Втората армија во средината на октомври со три дивизии и една бригада непречено да се истовари на Полуостровот Љаодунг на околу 100 милји северно од Порт Артур, кој го контролирал влезот во Бохајскиот Залив. Додека, Првата армија ги гонела преостанатите кинески сили од Кореја преку реката Јалу, Втората армија на 8 ноември го окупирала градот Даирен, а на 25 ноември ги зазела тврдината и пристаништето во Порт Артур. Подалеку на север, офанзивата на Првата армија запрела поради проблеми со снабдувањето и зимата.
Ирод Велики
Ирод I Велики (старогрчки: Ἡρῴδης) — бил од 37 п.н.е. до 4 п.н.е. цар на Јудеја, Галилеја, Самарија и други територии. Од Рим бил назначен за проконзул. Тој станал родоначалник на династијата Иродовци.
Јапонска царска армија
Боксерско востание
Во 1899-1900 година, нападите на боксерите против странците во Кина се интензивирале, што резултирало со опсада на дипломатските легации во Пекинг. На крајот била формирана меѓународна војска составена од британски, француски, руски, германски, италијански, австроунгарски, американски и јапонски трупи за да ги ослободи легациите. Јапонците учествувале со најмногу војници (20.840) како и со 18 воени бродови.
Ирод Велики
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Јапонска царска армија
Боксерско востание
Напредните единици од 5-та дивизија заминале за Кина, со што бројот на јапонски војници достигнал 3.800, од тогашните вкупно 17.000 сојузнички војници. Командантот на 5-та дивизија, генерал-полковник Јамагучи Мотоми, ја презел оперативната контрола од Фукушима. Втора, посилна сојузничка експедициска армија на 14 јули упаднала во Тијанџин, и го окупирала градот. Потоа сојузниците се консолидирале и го чекале остатокот од 5-та дивизија и други сојузнички засилувања. На почетокот од август, експедицијата притиснала кон главниот град каде што на 14 август ја прекинала опсадата на Боксерите. Дотогаш, јапонската војска од 13.000 војници сочинувала околу 40 отсто од приближно 33.000 сојузнички експедициски сили. Јапонските војници вклучени во борбите добро се покажале, иако британски воен набљудувач забележал дека нивната агресивност, густо набиените формации и преголемата желба за напад ги чинеле прекумерни жртви. На пример, за време на борбите во Тијанџин, Јапонците, иако сочинувале помалку од една четвртина (3.800) од вкупната сојузничка војска од 17.000, претрпеле повеќе од половина од жртвите, 400 од 730. Слично било и во Пекинг., Јапонците, кои сочинувале нешто помалку од половина од јуришната сила, учествувале речиси со две третини од загубите, 280 од 453.
Руско-јапонска војна
Руско-јапонската војна (1904-1905) била резултат на тензиите меѓу Русија и Јапонија, кои главно се појавија од ривалските империјалистички аспирации кон Манџурија и Кореја. Јапонската војска им нанела големи загуби на Русите; сепак не била во можност да им зададе решавачки удар на руските војски. Преголемото потпирање на пешадијата довело до големи жртви меѓу јапонските војници, особено за време на опсадата на Порт Артур.
Прва светска војна
Царството Јапонија влегло во војната на страната на Антантата. Иако биле направени привремени планови за испраќање на експедициска сила од 100.000 до 500.000 војници во Франција, на крајот единствената акција во која била вклучена Јапонската царска армија бил внимателниот и добро изведен напад на германската концесија на Ќингдао во 1914 година.
Сибирска интервенција
Во јули 1918 година, претседателот на САД, Вудро Вилсон, од јапонската влада побарал да обезбеди 7.000 војници како дел од меѓународната коалиција од 24.000 војници за поддршка на американските експедициски сили Сибир. По жестоката дебата во Собранието, владата на премиерот Тераучи Масатаке се согласила да испрати 12.000 војници, но под команда на Јапонија, а не како дел од меѓународна коалиција. Јапонија и САД испратиле сили во Сибир за да ги зајакнат војските на водачот на белото движење адмирал Александар Колчак против болшевистичката Црвена армија.
Откако била донесена политичката одлука, Јапонската царска армија ја презела целосната контрола и до ноември 1918 година, повеќе од 70.000 јапонски војници ги окупирале сите пристаништа и поголеми градови во рускиот Приморски Крај и источен Сибир.
Продолженото јапонско присуство ги загрижувало на Соединетите Држави, кои се сомневале дека Јапонија има територијални претензии во Сибир и на Рускиот Далечен Исток. Подложена на интензивен дипломатски притисок од страна на Соединетите Американски Држави и Велика Британија, и соочена со зголемено домашно противење поради економската и човечката цена, администрацијата на премиерот Като Томосабуро во октомври 1922 година ги повлекла јапонските војници.
Подем на милитаризмот
Во 1920-тите, Јапонската царска армија брзо се зголемувала и во 1927 година броела 300.000 војници. За разлика од западните земји, Армијата уживала голема независност од владата. Според одредбите на Уставот на Меиџи, министерот за армија бил одговорен само пред самиот цар (Хирохито), но не и пред избраната цивилна влада. Армијата го контролирала назначувањето на министерот за армија, а во 1936 година бил донесен закон со кој се пропишува дека функцијата може да ја извршува само активен генерал или генерал-полковник.
Јапонската царска армија првично била позната како Армија (рикугун), но по 1928 година, како дел од свртувањето на Армијата кон романтичен национализам и исто така во служба на нејзините политички амбиции, таа се преименувала во Царска армија (когун).
Конфликт со Кина
Во 1931 година, Јапонската царска армија имала вкупно 198.880 офицери и војници, организирани во 17 дивизии. Манџурискиот инцидент бил божемна саботажа на локалната железница во јапонска сопственост, напад кој го организирала Јапонија, но за кој биле обвинети кинеските дисиденти. Акцијата на војската, во голема мера независна од цивилната влада, во 1931 година довела до инвазија на Манџурија а во 1937 година и до Втората кинеско-јапонска војна. Како што се приближувала војната, влијанието на Царската армија кај императорот слабеела, а влијанието на царската морнарица се зголемувало. Во 1938 година Армијата била проширена на 34 дивизии.
Конфликт со Советскиот Сојуз
Од 1932 до 1945 година, Царството Јапонија и Советскиот Сојуз имале низа гранични конфликти. Јапонија, како резултат на доктрината Хокушин-рон ги поставила своите воени нишани на советска територија, а создавањето на марионетска држава во Манџурија ги довело двете земји во конфликт. Војната не била континуирана, а во последните битки (Битката кај езерото Касан и битките кај Калхин Гол) завршиле со решавачка победа на Советите. Конфликтите престанале со потпишувањето на Советско-јапонскиот пакт за неутралност на 13 април 1941 година. Меѓутоа, подоцна, на Конференцијата во Јалта, Сталин се согласил да ѝ објави војна на Јапонија; и на 5 август 1945 година, Советскиот Сојуз го поништил договорот за неутралност со Јапонија.
Втора светска војна
Во 1941 година, Јапонската царска армија имала 51 дивизија и разни артилериски, коњаници, противвоздушни и оклопни единици за специјални намени со вкупно 1.700.000 луѓе. На почетокот на Втората светска војна, најголемиот дел од јапонската армија (27 дивизии) бил стациониран во Кина. Уште 13 дивизии ја бранеле монголската граница, поради загриженоста за можен напад од страна на Советскиот Сојуз. Во 1942 година, војниците биле испратени во Хонгконг (23-та армија), Филипините (14-та армија), Тајланд (15-та армија), Бурма (15-та армија), Холандска Источна Индија (16-та армија) и Малаја (25-та армија). Во 1945 година, имало 6 милиони војници во Јапонската царска армија. Во 1943 година, јапонските трупи страдале од недостиг на залихи, особено храна, лекови, муниција и вооружување. Недостатокот на залихи придонел многу борбени авиони да станат неупотребливи поради недостаток на резервни делови, и „дури две третини од вкупните воени смртни случаи во Јапонија биле резултат на болест или глад“.
Плата
Во споредба со соодветните армии во Европа или Америка, војниците во Јапонската царска армија добивале прилично ниска плата; сепак, трошоците за живот во Јапонија биле исто така пониски од повеќето западни земји.
Воени злосторства
Во текот на Втората кинеско-јапонска војна и Втората светска војна, Јапонската царска армија покажала огромна бруталност и учествувала во бројни злосторства против цивили, како и воени затвореници - масакрот во Нанкин е најпознат пример. Други воени злосторства извршени од страна на Јапонската царска армија вклучуваат силување и присилна проституција, маршеви на смртта, употреба на биолошка војна против цивили и погубување на воени заробеници. Ваквите ѕверства во текот на војната предизвикале многу милиони смртни случаи.
Сотир Колеа
Сотир Колеа (1872-1945) бил фолклорист, дипломат и активист на Албанското национално будење. Заедно со Тома Кацори е обележан како Последниот од Рилиндите.
Животот
Сотир Колеа е роден во Берат, јужна Албанија (тогаш дел од Отоманската империја ) на 4 септември 1872 година Неговиот татко Кристо бил адвокат кој работел како правен советник во француската компанија La Regie Des Tabacs, која го држела монополот на тутунот во Отоманската империја. На деветгодишна возраст се преселил во Битола, каде што живеел неговиот вујко Илија, трговец со тутун од истата компанија. По завршувањето на локалната гимназија на грчки јазик, бил ангажиран во La Regie Des Tabacs и работел во нивната охридска филијала. Во 1896 година работел како учител во Кавала. Помеѓу 1899 и 1902 година бил префрлен во ограноците на компанијата во Драма и Кавала.
Подоцна Колеа мигрирал во Египет, каде што бил избран за секретар на локалната организација Башкими. По Албанската декларација за независност, тој учествуваше во делегацијата испратена на Лондонската конференција, заедно со Расих Дино, Филип Нога и Мехмет Коница. Во 1913 година заедно со Фаик Коница го организирал албанскиот конгрес во Трст. Откако се населил во Швајцарија, во Лозана го издавал весникот L'Albanie од 1915 до 1919 година Во 1919-20 година бил член на Париската мировна конференција и на Француско-албанскиот административен совет. Во 1920 година мигрирал во Мадагаскар, а подоцна во Франција, каде што живеел во Марсеј до 1927 година Од 1928 до 1937 година работел како директор на Националната библиотека на Албанија, чии томови се зголемиле тројно за време на неговиот мандат. Според некои извори, Колеа бил тој што го донел реткиот Кодекс на Константин Бератски, дел од христијанската литература, откриен од Ило Митке Ќафезези. Од 1937 година живеел во Елбасан, каде што починал во 1945 година. Неговиот некролог го напишал неговиот близок пријател, лингвистот Махир Доми. Во 1944 година, во Тирана беше објавена неговата работа за албанските поговорки „Една туфа проверба“. Во 2002 година Алфред Мојсиу го удостои со златниот медал од орденот Наим Фрашери.
Рекламирање преку Интернет
Рекламирањето преку Интернет, познато и како онлајн маркетинг, Интернет огласување, дигитално рекламирање или веб-рекламирање е форма на маркетинг и рекламирање што го користи Интернетот за промовирање производи и услуги на публиката и корисниците на платформата. Рекламирањето преку Интернет вклучува маркетинг преку е-пошта,маркетинг пребарувач (SEM), маркетинг на социјалните мрежи ,многу видовите рекламирање на екранот(вклучувајќи рекламирање на веб-банери) и мобилно рекламирање.Рекламите се повеќе се доставуваат преку автоматизирани софтверски системи кои работат на повеќе веб-локации, медиумски услуги и платформи, познати како програмско рекламирање.
1835
1835 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1835 година од новата ера, 835. од вториот милениум, 35. од XIX век и шеста од 1830-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7343 и 7344 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6585 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5595 и 5596 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2588.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1835 година се протега во 4471 и 4472, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4531 и 4532 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2378. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1250 и 1251 исламска година.
1834
1834 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1834 година од новата ера, 834. од вториот милениум, 34. од XIX век и петта од 1830-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7342 и 7343 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6584 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5594 и 5595 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2587.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1834 година се протега во 4470 и 4471, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4530 и 4531 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2377. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1249 и 1250 исламска година.
Тенектеплаза
Тенектеплазата е ензим кој се користи како тромболитички лек, т.е. лек за разложување на тромб. Се работи за рекомбинантен ткивен плазминоген активатор, кој го претвора плазминогенот во ензимски активната форма плазмин.
Тенектеплазата се произведува со технологија на рекомбинантна ДНК користејќи воспоставена клеточна линија на цицачи (клетките од јајниците од кинески хрчак). Тенектеплазата е гликобелковина од 527 аминокиселини и е развиен со воведување на три модификации на комплементарната ДНК на природната човечка tPA: замена на треонин 103 со аспарагин и замена на аспарагин 117 со глутамин, и во доменот kringle и angle 1, супституција на аланин кај аминокиселините 296-299 во доменот на протеазата.
Тенектеплазата е рекомбинантен фибрин-специфичен плазминоген активатор кој е модификација на природниот t-PA со модификации на три места на структурата на белковината. Се врзува за фибринската компонента на тромбот (згрутчување на крвта) и делува селективно, првенствено на пласминогенот кој е врзан за тромбот, разградувајќи фибринската мержа на тромбот. Тенектеплазата има повисока специфичност кон фибрин и поголема отпорност кон инактивација од страна на ендогениот инхибитор (PAI-1) во споредба со природниот t-PA.
Истражување
Американското асоцијација за срце / Американската асоцијација за мозочен удар во ажурираните упатствата за рано справување со акутен исхемичен мозочен удар од 2018 година ги поддржува разгледувањата за претпочитање на тенектеплазата во однос на алтеплазата кај пациенти кои немаат контраиндикации за интравенска тромболиза.
Фармакокинетика
Дистрибуција: приближно на волуменот на плазмата
Метаболизам: првенствено во црниот дроб
Полуживотот на елиминација: Двофазична: Почетна: 20–24 минути; Терминална: 90–130 минути
Празиквантел
Празиквантел — антихелминтик, лек кој се користи за лекување на инфекции со црви. Активен е против сплескани црви како што се тенија (Cestoda) и метили (Trematoda), вклучувајќи и шистозома. Празиквантелот ги отвора калциумовите канали на контрактилните клетки на надворешната кожа на црвот и доведува до спастична парализа на црвот, негова смрт и исфрлање со столицата во случај на внатрешни паразити (ендопаразити).
Развој на лекот
Празиквантелот бил развиен во 1970-тите како дел од истражувачката соработка помеѓу Bayer AG и Merck. Лекот за прв пат излегол на пазарот во 1980 година под името Biltricide.
Синтеза
Синтезата се одвива во четири фази и започнува од изохинолин,, во првиот чекор во присуство на калиум цијанид се одвива N- ацилација со користење на хлорид на циклохексан карбоксилна киселина, соодветно Рејсертовата реакција. Добиеното адитивно соединение потоа се хидрогенизира во присуство на Ранеј-никел за да се преуреди функцијата на циклохексанкарбоксамид. Во третиот чекор, се одвива втора N-ацилација со употреба на хлорид на хлорооцетна киселина. Реакцијата на затворање на прстенот во присуство на триетиламин го дава целното соединение во последниот чекор. Синтетичката низа води до рацематот.
Одлики
Празиквантел е хирален и содржи еден стереоцентар, така што има два енантиомери. Формите (R) и (S) покажуваат точка на топење од 110,6 °C Енталпијата на соединување е 18,5 kJ mol −1, ентропијата на топење 48,18 kJ mol −1 K −1. Рацематот има точка на топење од 136,2 °C нагоре. За рацематот, соединување енталпија од 25,7 kJ mol −1 и ентропија на топење од 62,89 kJ mol −1 K −1 определено. Фазниот дијаграм покажува еутектичко топење на 101 помеѓу енантиомерот и рацематот °C со енантиомерна содржина од 14 %. Од стаклено зацврстено топење на рацематската конзерва на 90-100 °C втор полиморф со точка на топење помеѓу 133-135 може да се добијат °C.
Комерцијалните препарати го содржат лекот како рацемат. Растворливоста на рацематот на 25 °C се 0,4 во вода g l −1, во метанол 158 g l −1, во етанол 97 g l −1 и во 2-пропанол 54 gl −1. Температурната зависност на растворливоста во метанол е дадена во следната табела: Кристалната структура досега била испитана само од (R)- или (-)- енантиомерот. Овој се кристализира во моноклина кристална решетка и е присутна како полухидрат што произлегува од кристализација од метанол/вода.
Употреба
Празиквантелот се администрира орално (т.е. со голтање). Неговиот полуживот во плазмата е еден до два и пол часа, во зависност од функцијата на црниот дроб и бубрезите. Во зависност од видот и локализацијата на паразитот, тој мора да се дава со различно времетраење и дози. За некои тении, доволен е единечен третман со мала доза (10-25 милиграми на килограм телесна тежина). Доколку се засегнати внатрешните органи или централниот нервен систем, потребен е третман до две недели со максимални дози до 50 милиграми по килограм телесна тежина.
Празиквантел се користи и во ветеринарната медицина, вклучително и за отстранување на црви од аквариумски риби.
Од 2007 година, празиквантелот се користи специјално за искоренување на шистозомијазата. За таа цел, Merck KGaA ќе и обезбедува на Светската здравствена организација (СЗО) преку 25 милиони таблети празиквантел бесплатно секоја година во период од десет години. 27 милиони деца можат да се лекуваат со таблетите, во 2007 година Мерк објави дека ќе обезбеди 200 милиони таблети. Во 2012 година, компанијата вети 250 милиони годишно.
Досега (од 2011 година) нема знаци на развој на отпор (резистенција) кон празиквантел кај видовите Schistosoma S. haematobium, S. mansoni и S. japonicum, кои се опасни за луѓето.
Несакани ефекти
Абдоминална болка, мијалгија (мускулна болка), гадење, повраќање, губење на апетит или главоболки се јавуваат повремено до често како израз на ефектите врз човечките калциумови канали. Слабост, вртоглавица, поспаност, замор, како и зголемување на температурата и уртикарија се исто така чести. Ретко менингизам и збркување.
Ткивно специфичен плазминоген активатор
Ткивно специфичниот плазминоген активатор или ткивен плазминоген активатор ( t-PA) е ензим кој се ослободува од ендотелните клетки на ѕидот на крвниот сад и делува како ендоген активатор на фибринолизата (разложувањето на фибринот). Тој претставува ензим, серин протеаза, која го претвора плазминогенот директно во плазмин, со што се спречува згрутчувањето на крвта. Инхибиторите на t-PA формирани во крвта се нарекуваат инхибитори на активатор на плазминоген.
Генетски произведената варијанта на tPA, т.н. алтеплаза или уште наречена и рекомбинантен плазминоген активатор ( rt-PA) се користи терапевтски за разложување на тромби во крвните садови ( тромболиза). Други рекомбинатно произведени tPA се ретеплаза и тенектеплаза.
Алтеплаза
Алтеплаза е генеричкото име на рекомбинантниот ткивен плазминоген активатор (rt-PA). Лекот се користи парентерално како фибринолитик за разложување на згрутчувањето на крвта (разложување на тромби) кај различни васкуларни заболувања (т.н. тромболиза).
Биоинженерски произведената активна супстанца алтеплаза соодветствува и го имитира дејството на природниот ткивен активатор на плазминоген. Има молекуларна тежина од 131.000, полуживот од шест минути (терминален полуживот: приближно 30 минути), по метаболизирањето се елиминира во црниот дроб. За разлика од природниот tPA, алтеплазата дејствува првенствено врз плазминогенот кој е врзан за фибрин, формирајќи комплекс на површината на фибринот. Сродни супстанции, кои имаат директно фибринолитичко дејство се тенектеплазата и ретеплазата. Стрептокиназата и урокиназата исто така имаат сличен, но индиректно фибринолитички ефект, што значи дека тие не го активираат директно плазминогенот, туку најпрво формираат комплекс со плазминогенот, а потоа тој комплекс го претвора пламиногенот во ензимски активен плазмин.
Индикации
Во основа, се прави разлика помеѓу локална и системска терапија со лиза. Во локалната терапија со лиза, фибринолитикот се доставува со помош на интервенција со катетар на местото каде треба де дејствува, на пример во артериски крвен сад на ногата, кој акутно се затворил поради тромб.
При користење на фибринолитичките супстанции, мора да се направи строга проценка на ризикот и придобивката, бидејќи може да се појават сериозни несакани ефекти како на пример неконтролирано и потенцијално фатално крварење.
1832
1832 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1832 година од новата ера, 832. од вториот милениум, 32. од XIX век и трета од 1830-тите.
1833
1833 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1833 година од новата ера, 833. од вториот милениум, 33. од XIX век и четвртта од 1830-тите.
1832
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
1833
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
1832
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7340 и 7341 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6582 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5592 и 5593 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2585.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1832 година се протега во 4468 и 4469, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4528 и 4529 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2375. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1247 и 1248 исламска година.
1833
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7341 и 7342 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6583 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5593 и 5594 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2586.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1833 година се протега во 4469 и 4470, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4529 и 4530 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2376. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1248 и 1249 исламска година.
Мајска револуција
Мајската револуција (Revolución de Mayo) е збирен поим со кој се опфаќаат едноседмични настани одржани во Буенос Аирес, тогаш во Вицекралството Рио де ла Плата, Шпанска Империја. Настаните се одржале од 18 до 25 мај 1810 година и оваа револуција е почетокот на Аргентинската војна за независност. Тогашното вицекралство Рио де ла Плата било управувано од страна на вицекралот Балтазар Удалго де Сиснерос, кој по овие настани бил симнат од власт. На 25 мај власта во Буенос Аирес ја презела т.н. прва хунта. Мајската револуција е првата успешна револуција во Јужна Америка од периодот на војните за независност од шпанска управа.
Мајската револуција била како директна реакција на шпанската Полуостровска војна. Во 1808 година шпанскиот крал Фернандо VII абдицирал и ја предал власта на Наполеон, поточно неговиот брат. Ова не било добредојдено од страна на народот и се оформила Централната врховна хунта на Шпанија која пружила отпор на француската окупација на Шпанија. Ова било почетокот на т.н. Полуостровска војна, серија битки помеѓу шпанската хунта и француската империјална армија. Овие вести видливо ја задрмале политичко-социјалната атмосфера на шпанските колонии во светот, особено во Јужна Америка.
Вицекралот Сиснерос се обидувал да ја одржи политичката состојба во Рио де ла Плата во „статус кво“, но во тој план му се помешале група криолски (белци кои се родени во Јужна Америка) правници и воени лица. Криолците организирале отворено кабилдо (специјален собир на отворено каде се сретнувале градските благородници) на 2 мај. На собирот се разговарало за иднината на вицекралството. Делегатите го отфрлиле признавањето на Советот на Шпанија и основале хунта која имала за цел управување на сите вицекралски територии (не само денешна Аргентина). Првично се планирало Сиснерос да биде назначен како претседател на хунтата, но тоа не било прифатено од општата маса па така Синсерно дал отказ на 25 мај. Новоформираната влада, наречена „Прва хунта“ вклучила членови само од Буенос Аирес, а испратиле покани до останатите градови во поранешното вицекралство да испратат делегати. Ова резултирало со војна помеѓу регионите кои ја прифатиле идејата за тоа во кој правец да се движи новата држава, и тие кои биле против таквиот развој.
Иако немало формално објавување на независноста на Рио де ла Плата (Аргентина), сепак ова било почетокот на Аргентинската војна за независност. Слични настани се одвивале и во други региони во Јужна Америка, но Мајската револуција за смета за најраниот успешен обид. Формалната независност на Рио де ла Плата била објавена на Конгресот од Тукуман на 9 јули 1816 година.
1831
1831 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1831 година од новата ера, 831. од вториот милениум, 31. од XIX век и втора од 1830-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7339 и 7340 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6581 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5591 и 5592 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2584.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1831 година се протега во 4467 и 4468, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4527 и 4528 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2374. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1246 и 1247 исламска година.
1829
1829 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1829 година од новата ера, 829. од вториот милениум, 29. од XIX век и последна од 1820-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7337 и 7338 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6579 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5589 и 5590 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2582.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1829 година се протега во 4465 и 4466, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4525 и 4526 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2372. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1244 и 1245 исламска година.
1830
1830 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1830 година од новата ера, 830. од вториот милениум, 30. од XIX век и прва од 1830-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1830 година се протега во 4466 и 4467, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4526 и 4527 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2373. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1245 и 1246 исламска година.
1826
1826 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1826 година од новата ера, 826. од вториот милениум, 26. од XIX век и седма од 1820-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7334 и 7335 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6576 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5586 и 5587 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2579.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1826 година се протега во 4462 и 4463, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4522 и 4523 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2369. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1241 и 1242 исламска година.
1828
1828 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1828 година од новата ера, 828. од вториот милениум, 28. од XIX век и деветта од 1820-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7336 и 7337 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6578 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5588 и 5589 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2581.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1828 година се протега во 4464 и 4465, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4524 и 4525 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2371. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1243 и 1244 исламска година.
1827
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7335 и 7336 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6577 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5587 и 5588 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2580.