cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 5368
Други поделби
Проучување на NGC 5368 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49431. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3851. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.
Кара Тепе
Кара Тепе Махала — село во Егејска Македонија, Република Грција.
ОУ „Фаик Коница“ - Дебреше
Фаик Коница — основно училиште во Дебреше, Општина Гостивар.
Ѓорѓи IV (појаснување)
Ѓорѓи IV може да се однесува на:
NGC 784
NGC 784 — спирална галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 784 се споменува и како UGC 1501, MCG 5-5-45, CGCG 503-74, KUG 0158+285, IRAS 01584+2836.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 784 е од видот SBd. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 784 има привидни димензии од 6,6' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 1 м 17,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 28° 50' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 784 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7671. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1763. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 413.
Александар I Караѓорѓевиќ
Александар I Караѓорѓевиќ (српски: Александар I Карађорђевић) ( во, Кнежевство Црна Гора — во Марсеј, Франција), познат како Александар Караѓорѓевиќ, Крал Александар и Александар Обединителот бил крал на Кралството СХС од 1921 до 1929 година, а од 1929 до 9 октомври 1934 година, крал на Кралство Југославија.
Младост
Александар Караѓорѓевиќ е роден на 16 декември 1888 во Цетиње, Кнежевство Црна Гора како четврто дете (втор син) на Петар I Караѓорѓевиќ (син на кнезот Александар кој триесет години претходно бил приморан да абдицира и да ја предаде власта во Србија на династијата Обреновиќ) и кнегињата Зорка од Црна Гора (најстарата ќерка на тогашниот црногорски кнез Никола Петровиќ-Његош).
Александар имал две години кога неговата мајка, кнегињата Зорка починала во 1890 од компликации за време на пораѓањето со неговиот брат Андрија, кој исто така починал по 23 дена.
Александар го поминал своето детство во Црна Гора; сепак, во 1894 година неговиот татко вдовец ги зел трите деца, меѓу кои и Александар, во Женева, каде што тој го завршил основното образование. Заедно со својот постар брат Ѓорѓе, продолжил со школувањето во царскиот корпус во Санкт Петербург, Руската Империја. Во 1903 година, додека младиот Ѓорѓе и Александар сè уште се образувале, нивниот татко Петар, заедно со група заговорници, успеале да организираат државен удар во Кралството Србија, познат како Мајски преврат, во кој кралот Александар I Обреновиќ и кралицата Драга биле убиени. Така, династијата на Караѓорѓевиќ го презела српскиот престол по четириесет и пет години, а 58-годишниот татко на Александар станал крал Петар I, поради што Ѓорѓе и Александар се вратиле во Србија за да продолжат со нивните студии.
Атентат
Убиен е во атентат во Марсеј, од страна на Владо Черноземски, по наредба на ВМРО, на 9 октомври 1934 година.
Атентатот на кралот е еден од ретките атентати снимен на филм и е една од поважните снимки во историјата на филмот. Пукањето се случило точно пред објективот на снимателот којшто не успеал да го сними самото убиство, туку последиците од него и успеал да ги сними неколкуте минути после тоа, така што од само неколку сантиметри оддалеченост е снимено и мртвото тело на кралот.
Јесика Алменес
Џесика Магдалена Тереза Алменес (родена на 16 ноември 1975 година) е шведска телевизиска водителка и репортерка. Таа го претставува шоуто за трки со коњи Vinnare V75 и од 2008 година танцувачкото шоу на славните личности Let's Dance, двете емитувани на ТВ4.
Гаврил Константинович
Гаврил Константинович (родено име: Гаврил (Гавро) Костадинов Тасев; 4 април 1881 - 1 септември 1918) — македонски лекар, национален деец и учесник во Октомвриската револуција.
Јесика Алменес
Алменес завршила прва придружничка на Мис Шведска 1998 година и продолжила да ја претставува својата земја на Мис на светот таа година. Таа го претставила Nyhetsmorgon. Заедно со Адам Алсинг таа го презентирала шоуто за фудбалски награди Fotbollsgalan во 2006, 2007, 2008 и 2009 година. Таа го претстави Кристален во 2008 година и била репортер кој ги интервјуира славните гости на Кристален 2014 година.
Гаврил Константинович
Рани години
Роден е 1881 година во с. Смрдеш, Костурско. Основно и дел од гимназиското образование го стекнува на грчки јазик. Во 1897 година преминува во Белград, каде го завршува гимназиското образование. Во 1901 година го продолжува своето образование на Воено-медицинската академија во Петроград. Во Петроград во 1902 година станува член на Македонското научно-литературно другарство „Св. Климент“ и е избран за негов потпретседател. По избувнувањето на Руско-јапонската војна, зема учество во неа како санитетско лице и добива медал на Црвениот крст и воен медал.
Јесика Алменес
Во 2011 и 2012 година, Алменес го претстави шоуто Најголем губитник на ТВ4. Таа е поранешна кошаркарка и играла на елитното ниво за Брахе Баскет.
Во септември 2016 година, Алменес откри дека ќе започне да работи за Канал5 и ќе го прекине договорот со ТВ4.
Гаврил Константинович
Првата светска војна
По избувнувањето на Првата светска војна е мобилизиран и како воен лекар е испратен со руските војски во Прусија. Во мај 1915 година како руски лекар е испратен во Србија. Во Битката кај Лесковац со бугарската војска е ранет, но не ја напушта војската и, заедно со српската војска, преку Албанија се префрла на Крф. За своите заслуги е одликуван со орденот Свети Сава III степен.
Јесика Алменес
Личен живот
Алменес претходно била во врска со Јохан Едлунд, со кого има син, роден во 2005 година. Таа има и син роден во 2009 година со норвешкиот јавач на коњи Тони Андре Хансен. . Таа е братучетка со играчот на НХЛ Оскар Сундквист.
Шлезвиг (појаснување)
Шлезвиг може да се однесува на:
Гаврил Константинович
Првата светска војна
Поради повредата заминува за Петроград. Откако се опоравува, стапува во Првата српска доброволечка дивизија во Русија и учествува во борбите во Добруџа. Поради судир со раководството на дивизијата, се повлекува од дивизијата и на 15 февруари 1917 е испратен во Елисаветград да ги лекува српските бегалци и доброволци.
Руската револуција
Откако му се подобрува здравствената ситуација, заминува во градот Кем, каде од почетокот на август работи како лекар во составот на персоналот при дирекцијата за изградба на Мурманската железница. Во Кем го затекнува избувнувањето на Октомвриската револуција. Константинович се приклучува на новата револуционерна власт и станува член на Извршниот комитет на Советот на работничките и воените депутати во Кем, како комесар за народно здравје. По започнувањето на Руската граѓанска војна, интервенционистичките сили на Антантата го заземаат Кем и околните места, при што во првите денови на јули 1918 година е уапсен и Константинович. Ставен е под истрага на Првата српска доброволечка дивизија. Како една од точките на обвинението е и тоа дека Константинович не се признавал како Србин, туку кажувал дека е „Славјан – Македонец“.
Смрт
На барање на англиската војска во Мурманск, Константинович во придружба на двајца српски војници е испратен со воз во Мурманск, но по патот, наводно при обид за бегство, е убиен на 1 септември 1918 година.
Космос-1561
Космос-1561 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 мај 1984 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1561 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1485 км, а најмалото на 1462.
Марика
Во римската митологија, Марика е друго име на божицата Бона Деја.
Во старогрчката митологија, Марика била нимфа, мајка на Латин. Фаун му родителствувал на Латин. Фаун понекогаш се спомнува како син на Марика. Светата шума близу Минтурне била посветена на Марика. Блиското езеро исто така било именувано по неа.
Ѓорѓи V (појаснување)
Ѓорѓи V може да се однесува на:
Список на италијански сликари
Ова е список на италијански сликари по азбучен редослед:
Старогрчка религија
Старогрчката религија вклучува религиозни верувања и практики на Старите Грци. Старогрчката религија не е иста како старогрчката митологија, која се занимава со традиционалните приказни, иако двете се тесно поврзани. Интересно е дека во Стара Грција немало збор кој означува религија, односно вера. Најблиски поими кои се однесувале на верувањето биле "побожност", односно еусебеја (старогрчки: εὐ̓σέϐεια) и "култ", трескеја (старогрчки: θρησκεία).
Старогрчката религија се однесува на збир од обреди и верски практики. Доминантните одлики на религијата се појавиле уште во архаjскиот период: политеизмот, боговите, антропоморфните форми надарени со атрибути и митологија та со нејзините јунаци. Иако потеклото на верувањето може да се проследи до најоддалечените епохи, старогрчката религија во својата развиена форма траела повеќе од илјада години, од времето на Хомер (најверојатно во 9-ти или 8-от век п.н.е.) до времето на царот Јулијан (4 век од н.е.). Во текот на овој период нејзиното влијание се проширило на далечниот запад како Шпанија и низ целиот средоземен свет. Ефектот бил најзабележан кај Римјаните, кои ги идентификувале своите божества со оние на Грците. Во христијанството, грчките јунаци, па дури и божества, преживеале како светци. Повторното откривање на старогрчката литература за време на ренесансата и, пред сѐ, класичната скулптура имале далекусежни ефекти врз христијанската верска уметност. Највпечатлива одлика на старогрчката религија било верувањето во мноштво антропоморфни божества под еден врховен бог. Сите божества тука постојат поврзани со другите во глобалниот систем на мноштвото други. Свештениците едноставно се грижеле за култовите. Тие не претставуваат свештенство и немало свети книги.
Секое божество може да се потпира на различни аспекти во зависност од местото, од култот и од функцијата што тоа ја исполнува. Овие моќни битија надарени со натприродни сили, можат да претставуваат мноштво аспекти. Епитетите што им биле давани укажуваат на нивната природа и нивното поле на делување. Постои, на пример, Зевс Уранос (односно, небесен, татко на сите богови), Зевс Полиеус (чувар на поредокот, на градот и на градските ѕидини), Зевс Хоркиос (гарант на спогодбите и пактите), Зевс Ктесиос (заштитник на куќата и на имот), Зевс Херкеиос (чувар на трлото) , Зевс Ксениос (заштитник на гостите и странците), Зевс Катаибатес (оној кој ги фрла молњите). Другите личности од грчкиот пантеон, исто така, го следат овој модел.
Религијата не била субјективно и лично верување на поединецот туку таа се однесува на заедницата па оттука и нејзините значајни влијанија во п олитичкиот живот. Впрочем, таа не се ограничувала на одредени сфери на секојдневниот живот туку ги засега сите аспекти на живот. Старите Грци воопшто не правеле разлика помеѓу светото и световното : секој момент од животот бил обележан со некаков помалку или повеќе формален обред или ритуал, молитва, верска практика. Главните ритуали на старогрчката религија се состоеле од молитви, принесување дарови, жртвување, јавни празнувања и игри. Овие ритуали не се исклучени едни со други, па така, дарувањето е придружено со молитва а жртвувањето може да биде главниот исход на јавната прослава.
В ерувањата и обредите се структурирале во архајскиот период, во времето кога се родил обликот на политичко општествената организација, особено  : град от (полисот), преку ширењето на пиша ниот збор. Бидејќи терминот "религија" како таков, воопшто и не постои на с тарогрчки јазик, концептите кои ние ги користиме за да се опишат современите религиски феномени не одговараат на сфаќањата кои Старите Грци ги имале за божественото. Во старогрчкото општество, религијата била целосно вградена во сите сегменти на постоењето (семејниот живот, јавниот и општествениот). Разликата меѓу световното и светото, границите помеѓу секуларното и верското, се толку неизвесни, што не се релевантни. Дејствувањата, однесувањата, церемониите, семејниот и општествениот живот како и политиката речиси секогаш содржат верски аспект.
Историја
Старогрчката религија, како што денес се разбра, веројатно е резултат на мешањето на верските верувања и практики меѓу Грците кои дошле од север во текот на 2 милениум п.н.е. и другото староседелско население кои се нарекувале Пелазги. Доселениците дошле со своите верувања во нивниот врховен индоевропски бог на небото, познат како Зевс (на грчки), Ѓаус (индиски) и Јупитер (римски). Но воедно имало и критски бог на небесата, чие раѓање и смрт се празнувале во обредите и митовите сосема поинакви од оние на дојденците. Овој критски бог од миноанската религија дојденците кои зборувале на грчки дијалекти го преименувале во Зевс. Подоцна, верувањата во двете култури се помешале а воедно и божествата преземајќи взаемни атрибути.
Извори
За да се запознае старогрчката религија која како таква повеќе не постои, потребно е да се црпи од мноштво значајни извори, кои се главно книжевни, епиграфски и археолошки. Богати и интересни, овие извори се всушност релевантни само ако се земаат во обзир сите заедно.
Епиграфски извори
Епиграфиката, изобилна особено во 5 век п.н.е, обезбедува документација за верските закони, декретите на градовите, како и за верските календари. Атичките натписи од Елефсина и натписот пронајден во Месена помогнале повеќе да се разберат Елефсинските мистерии и оние на Анданија. Плочките од Додона, списокот на чудесни лекови на Епидаур и орфичките таблички обезбедиле живописна слика за религијата.
Книжевни извори
Книжевноста ги носи најбогатите извори. Онаа на историчарот Филохор, митографите како како Хеланик, Херодор и Псевдо-Аполодор понекогаш наречен и Аполодор Митографот, автор на Расправата за боговите и книгата на Стесимброт Тасоски за мистериите зачувале големо количество на традиции. Во текстовите на Хомер и Хесиод, местото и функцијата на големите божества на Грција веќе делумно биле фиксирани. Грчкиот пантеон се чини дека бил утврден уште од 8 век п.н.е. На крајот на тој век, Хесиод, поет од Беотија, во неговата Теогонија, претставува низа од правила и митови кои се однесуваат на раѓањето на божествата. Тој истакнува историја на генерации богови, која по повеќе конфликти за превласт, довела до формирање на боговите на Олимп, околу фигурата на врховниот бог, Зевс. Митските приказни, како што се оние на Хесиод ги објаснуваат верските практики (жртвувањата, празнувањата и натпреварите) и обредите кои го придружуваат целиот општествен и политички живот во Стара Грција. Тие ги оправдуваат основните правила кои владеат во заедницата, истите ги прават неразбирливи за луѓето и обезбедуваат опстојување.
Архајски период
Крито-микенската археологија овозможила да се добие некоја идеја за претхеленската религија која се развивала во рамки на некоја цивилизација која започнала на островот Крит околу 3000 година п.н.е за да заврши на копното околу 1200 п.н.е. Оваа религија имала повеќе божества, особено женски антропоморфни форми, и им давала свет карактер на дрвото, столбот, двојната секира и некои животни како змија, птица и бик. Се спроведувале чинови на прочистување, особено, жртв увањето како што е прикажано и на саркофагот од Агија Тријада, од 1400 п.н.е. Оваа религија била поврзан со светилишта и палата (Кносос и Фестос), каде лицето на кралот има религиозен карактер. Во праисториски времиња, низ басенот на Егејското Море, поминувало население од Мала Азија со што се олеснувале ориенталните влијанија : со симболот на двојна секира која е многу честа појава во поранешна Азија, се одразувала верска заедница. Името Дионис се појавува во линеарните Б таблички, па се чини многу веројатно дека неговото обожавање било дел од микенската религија. Неговите приврзанички, познати како менади (буквално "луди жени"), прикажани како носат „тирзос“, долг стап, обвиткан со винова лоза, накитени со бршлен и облечени во јагнешки кожи. Тие во делириум талкале по шумите и изведувале чудни ритуали за кои зборувал и Хомер. Во нивната екстаза, тие ги раскинувале живите жртви на парчиња, односно практикувале спарагмос (старогрчки: σπαραγμός) и се гоштевале со нивното сурово месо (омофагија). Имено, омофагијата е многу присутна во митовите за Дионис и таа е еден од неговите епитети.
Во 7-от и 6 век п.н.е. "тираните" (монарси чија позиција не била изведена од наследство), ја презеле власта во многу полиси. Некои тирани, како што е Писистрат во Атина, изградил храмови и ги основал или оживувал фестивалите. Во тоа време се појавувиле и првите Елефсински мистерии.
Класичен период
Периодот помеѓу паѓањето на микенската цивилизација и оној во кој Грција ја утврдила својата религија е многу нејасен. Проучувањето на речникот на верските поими и на имињата на божествата обезбедува малку информации. Поимите главно се индоевропски, но има задржување на предхеленистички термини и некои други влијанија : терминот ἱερός, со кој се изразува светото, има средоземно потекло, но се меша со индоевропски збор со световно значење
Хеленистички период
Владетели понекогаш официјално ги канеле новите богови во кризни времиња, со надеж дека ќе се наклонат кон новите обожаватели и против нивните смртни непријатели. Тој начин на верска мисла цветал барем до времето на римскиот цар Константин. Од друга страна, оние култови кои изгледале дека претставуваат закана за јавниот ред биле укинати. Така, во 186 г. п.н.е. Сенатот на Рим го укинал култот посветен на Дионис.
Верувања и практики
Во отсуство на директно сведоштво и кога поголемиот дел од изворите се книжевни, не е лесно да се знае вистинската природа на религијата и верските чувства на Старите Грци. Не може само едноставно да се тврди дека Старите Грци верувале во нивните митови. Сепак, два факта се откриваат од страна на книжевните текстови :
Природата на божествата
За Грците, боговите не се надвор од светот, тие не ја создале вселената ниту луѓето туку самите се создадени од себе. Тие не постоеле отсекогаш, тие не се вечни (без почетокот или крај), но се бесмртни(раѓање без смрт). Оваа бесмртност се сведува на посебен начин на постоење. Тие се хранат со а мброзија (слатка материја, девет пати послатка од медот) со нектар (пијалак) и чад от на жртв увањата. Во нивните вени не тече крвта на смртниците, туку друга течност, ихор. Тие ѝ се потчинети на судбината и постојано се мешаат во човечките работи и во меѓучовечките односи. Родени едни од други и многубројни, боговите формираат семејство, тукуречи заедница, налик на општеството, со силна хиерархија.
Митологија
Според Хесиод, старогрчката митологија е организирана според три сили : Хаос, Геја ( Земјата) и Уран (Небо), кои се причина за раѓањето на други сили на самостоен начин. Со спојување на Геја и Уран се родиле Титаните, меѓу кои најмлад бил Крон, к иклопите и х екатонхирите. Меѓу децата на Геја и Уран, од кои понатаму исто се изродиле божества, Крон го кастрирал неговиот татко, а бил владетел заедно со Р еја врз другите богови. За ниедно од неговите деца да не стане крал, тој ги јадел веднаш по нивното раѓање. Изроден од него, Зевс ја избегал смртоносната судбина. Кога пораснал, тој го натерал Крон да ги поврати неговите деца, го симнал од престолот и заедно со неговите браќа, олимписките богови, ја започнал војната против Титаните. Оттогаш, боговите застанале до Зевс, владетелот на Олимп (на небото, етерична област каде што живеат), кој го поделил светот со своите браќа : Ад кој станал бог на подземјето, Посејдон кој станал бог на море то. Тој на олимписките богови им поделил почести (timai) и владеел со мир и правда.
Богови
]]
Побожност (εὐ̓σέϐεια)
Побожноста пред сè е граѓанска должност. Освен тоа, и функцијата на свештеникот е граѓанска функција и не постои свештенство. Секој град во Стара Грција имал свој бог заштитник. Непочитувањето значело ризик таквата заштита да престане и тоа се сфаќало како опасност за сите граѓани.
Обврските на заедницата првенствено се однесуваат на почитување на традицијата на предците. Оние на поединецот биле повеќекратни. Примери за покажување на побожноста се: учество во култовите на градот, дарови принесени на светилиштата, посветеност кон починатите роднини и кон божествата заштитници на семејството, великодушност за да се овозможи обредите да се спроведуваат во подобри услови.
Старогрчката религија не се потпира на никакво откровение. Побожноста не била израз на интимен однос со бог. Религијата, според тоа, не се темели на длабока поврзаност кон некаква догма, која впрочем не постои, туку едноставно во почитувањето на обредите. Верското однесување, побожноста (старогрчки: εὐ̓σέϐεια, исполнување на обврските кон боговите) и безбожието (ἀσέϐεια, недостаток на почит за верувањата и ритуали кои се заеднички за жителите на градот), немаат дефиниран и крут карактер. Побожноста најверојатно била чувство на припадност на групата или поединецот на одредени обврски. Да се биде побожен било да верува во делотворноста на системот на претстави поставен од страна на градот за да се организираат односите помеѓу луѓето и боговите, и активно да се учествува во општествениот живот.
Безбожие (ἀσέϐεια)
Безбожието може да земе многу форми и начинот на кој со тоа се справувале сосем малку е познат преку кривичниот закон на градот Атина. Генерално за безбожно се сметало сè што било против традицијата, во однос на прашањата за религијата, сите новитети : воведувањето богови кои сè уште не биле официјално прифатени, сфаќања кои ги ставаат во прашање традиционалните верувања, измена на обредите на предците. Слично на тоа, за безбожен чин се сметало какво било загрозување на интегритетот на божјото наследство (кражба извршена во некој храм или хиеросилија, осакатување на светите дрвја, садење земјоделска култура без дар за боговите), било која имитација, извртеност на верската церемонија, насилство сторено врз почитувачите на култот.
Светото
Светото како такво не постои, во старогрчката религија. Сепак постојат нему три блиски поими кои би требало да се разграничат.
Јерос (ἱερός)
Овој термин се однесува на нештата кои ги овозможуваат условите кои се неопходни за реализација на ритуалот. Зборот има три наведени значења: Станува збор за форми на случајност или околности. Секое нешто може да стане свето за време на некаква церемонија (местото на жртвување), некој обичен предмет (ножот со кој била убиена жртвата) па дури и човекот (оној што го спроведува жртвувањето). Свештеникот не е човек надвор од граѓанското општество. Свештенството не се појавило во вистинска смисла на зборот, туку повеќе било административна функција на атинското општество. Најчесто, свештеникот бил обичен јавен службеник, избран по случаен избор или се избирал за период од една година, а свештенството се појавува како државна функција, во суштина времена (со тоа што онаа на свештеникот на Елефсина е најпозната). За време на својот мандат, свештеникот ги врши своите функции само во текот на литургиските дејства, а не и надвор од тоа. Впрочем, тука не постои хиерархиско свештенство организирано како некаква самостојна институција. Свештенството, во суштина, е општествена, односно политичка дејност.
Овој воглавно времен аспект на ἱερός помага за понатамошно разбирање на именката во множина τὰ ἱερά што може да се однесува согласно контекстот и на "чиновите на култот", на "местата за богослужба" или пак на "предметите на култот", или, генерално, " на нештата посветени на култот ".
Агиос (ἅγιος)
Овој термин би можел да се преведе со придавката свет. Тој го карактеризира тоа што дефинитивно е оддалечено од секојдневниот живот и од заеднички свет преку неговата чистота. Познато е дека овој термин се користи во современиот грчки јазик  за опишување на христијанските свет ци. Некое место може да биде свето (ἅγιος).
Осиос (ὅσιος)
Овој термин ја конотира идејата за дозвола. Осиос е тоа што е пропишано или е дозволено од страна на божјиот закон. Некое суштество кое станало нечисто заради сквернавење, значи, исклучено од ритуалите и му се забранил влез во теменос, откако ќе се прочисти од оваа нечистотија, станува осиос (побожен, прочистен, безгрешен).
Чисто и нечисто
Чистотата, во старогрчката религија, не е морална, туку материјална. Нејзиното значење е клучнo, бидејќи може да се учествува во обредите и да се влегува во светилиште само во состојба на чистота. Во одредени обреди, миењето раце е пропишано. Претставите на чисто/нечисто зависат целосно од контекстот : некој предмет кој се смета за чист може да биде нечист во некој друг контекст.
Таков е случајот со крв та. Таа суштински не е ниту чиста ниту нечиста, и сѐ зависи од соодветниот ритуал : крвта на жртвата е чиста, онаа на умрениот е нечиста. Поради таа причина секој убиец, било да е смртник или не, мора да биде "измиен" од неговата нечистотија по битката, макар истата да била лојална или во најдобар интерес на градот. На истиот начин, смртта на некој близок (дури и некрвава), или раѓањето деца се извори на нечистото, што ги спречува да учествуваат во некои церемонии и влегуваат во светилиште.
Траги од овие двојни односи на крвта наоѓаме во митологија :
Обреди и ритуали
Жртвувањето било наменето за да се почитуваат обичаите и да не се поттикнува гневот на боговите а жртвената функција била резервиран за свештеник, поставен од градот, кој жртвувал врз олтар, секогаш подигнат надвор од храмот. Големите жртви за време на големи прослави во чест на овој или оној бог, биле придружени со процесија, или поворка, давајќи им на овие празници посебен сјај кој граѓаните го барале со нетрпение, како процесијата на Големите Панатенеи во Атина.
Фестивали
Прецизните детали за многу фестивали се нејасни. Еден од подобро познатите фестивали бил Панатенеја, кој се прославувал на лето. Секоја четврта година се одбележувала Големата Панатенеја. Целта, покрај жртвувањето, било древната дрвена слика на Атена, сместена во "Стариот храм", да се обезбеди со нова облека што ја плетеле жените на атинските граѓани. Големата Панатенеја вклучувала процесија, трка со факли, атлетски натпревари и рецитали. Големата Дионисија во пролет се славела во Атина. На крајот на ритуалот, сликата на богот била придружувана до театарот на Дионис, каде што се одржувале драмски натпревари. Олимписките игри биле дел од големиот фестивал на Зевс што се одржувал секое четврто лето во светиот предел Алтис покрај реката Алфеј во западниот дел на Пелопонез. Било прогласувано примирје со цел да им се дозволи на сите завојувани Грци да се натпреваруваат, а прославата траела пет дена. Жртва се принесувала на олтарот на Зевс, каде што биле објавувани и пророштва, и на гробот на Пелопс на олтарот на Хестија. Натпреварувачите и судиите положувале заклетва да ги почитуваат правилата, се одржувале поворки а победниците биле почестени на државни банкети. Попознатите беа овековечени од страна на лирските поети, како што е Пиндар. На жените им било забрането, но девојчињата се натпреварувале на фестивалот на Хера. Игри се одржуваа во чест на Зевс кај Немеа, на Аполон во Делфи и на Посејдон во Истмус по примерот на Олимпијадата.
Ритуали
Во тек на ритуалите жртвата им била понудена на олимписките божества во зори на олтарот на теменос, кој обично стоел источно од храмот. Како подарок за боговите, жртвата претставува главен доказ на побожноста. Боговите биле задоволни со изгорениот дел и со чадот на жртвата, додека свештениците и верниците го делеле остатокот од месото. Различни животни биле свети за различни божества - на пример, телиња за Атена, крави за Хера, свињи за Деметра, бикови за Зевс и Дионис, кучиња за Хеката, игри и јуници за Артемида, коњи за Посејдон и магариња за Пријап. Практиките на ритуално миење пред жртвување, попрскувањето јачменски зрна ги опишал Хомер. Жртвите требало да бидат чисти за да не го навредуваат божеството. Човечките жртвувања, ако воопшто се практикувале, биле само исклучок. Жртвувања без крв им се принесувале за некои божества и јунаци. Молитвите вообичаено започнувале со комплименти за божеството и завршувале со специјална молба. Во обраќањето на молитвата до богот, молителот стоел со кренати раце и дланките нагоре. Процесиите беа дел од повеќето собири, панаѓури и фестивали.
Светилишта и храмови
Во најраните времиња божествата биле обожавани на места како што се шуми, пештери или планински врвови. Микенските божества биле почитувани во кралската палата. Основно било местото (теменос) доделено на божеството, кој содржел олтар, храм (доколку има) и други сакрални или природни одлики, како што е светата маслина во пандроските теменоси на Акрополот во Атина. Отпрвин храмовите биле дрвени а потоа од мермер до крајот на 7 век п.н.е. кога храмовите станале големи и биле изградени со редови на столбови од сите страни. Секој храм му бил посветен на некој бог. Херојските светилишта биле посиромашно изработени и содржеле јами за жртвите. Постоеле и минијатурни светилишта. Повеќето оракуларни светилишта вклучувале подземна просторија, но во Делфи не постои никаква трага од такво нешто, иако за Питија секогаш се велело дека "се спушта". Во пророчиштето на Трофониј, откриено во 1967 година во Ливадија, инкубацијата (ритуално спиење за да се предизвика сонување ) се практикувала во дупка. Најпознат центар за инкубација бил оној на Асклепиј во Епидаур. Неговиот храм имал просторија каде што болните биле советувани од полубогот во соништата. Дивинацијата исто така било широко практикувано во Стара Грција. Гаталците, претскажувале според обликот на олтарниот чад и утробата на жртвените животни.
Пророчишта
Пророчиштата се основен аспект на религијата и културата на Стара Грција. Пророштвото е одговорот даден од бог дека е консултиран на лична работа, кои се однесуваат генерално на иднината. Такви пророштва може да бидат дадени само од страна на некои богови, во одредени места, за специфични предмети, и да се обезбеди почитување на ритуали строго да се почитуваат. Главниот бог е Аполон, чие пророчиште е во Делфи.
Иако немало службено свештенство, бидејќи религиозните и секуларните сфери не беа остро поделени, професионалната помош била достапна при жртвувањето. Немало посебна согласност помеѓу полот на божествата и свештениците. Хера и Атена се залагале за свештенички, но Изида и Сибела се залагале за свештеници. Аполон ја одбрал Питија (свештеничка) во Делфи, но свештеник во Птоон. Елефсинските мистерии ги спроведувале евмолпидите и кериките. Вторите ги собрале иницираните (мисти), додека првите го дале јерофантот, кој ги откривал мистериите во Анакторон (кралското светилиште) во рамки на големиот Телерезион или влезната сала.
Есхатологија
Во Хомер само боговите по природа биле бесмртни, но Елисеј бил резервиран за нивните омилени зетови, кои тие ги ослободуваат од смртта. Само Херакле добил место на Олимп со свои напори. Обичниот јунак ја мразел смртта, зашто мртвите биле сметани за безсилни двојници кои требале да се оживуваат со крв, медовина, вино и вода, со цел да им се овозможи да зборуваат. Тие биле спроведени, во царството на Ад од страна на Хермес. Но патот дотаму бил преку мочурливата река Стикс. Преку неа, ги превезувал Харон (сите што добиле соодветен погреб), а на умрените монети им биле ставени во устата за да ја платат цената на превозот.
Првично, во Тартар биле казнети само големите грешници како Иксион, Сизиф и Титиј, кои лично ги навредиле боговите. Но, доктрините на орфиците влијаеле врз лирскиот поет Пиндар, филозофот Емпедокле, и, пред сè, Платон. Според нив, на мртвите на една ливада им суделе Еак, Минос и Радамант и биле испратени или до Тартар или на островот Блест. Долги периоди на прочистување биле потребни пред злите да си ја повратат нивната небесна состојба, додека некои биле осудени засекогаш. На мртвите им беше дозволено да ја изберат нивната следна инкарнација. Потоа пиеле од реката Лета, река на заборавот, и ги заборавале сите нивни претходни искуства.
Свети списи
Старогрчката религија не се темели на пишана вера или догма. Сепак, некои свети списи преживеале во форма на химни, пророци, натписи и упатства до мртвите. Повеќето се Хомеровите химни, од кои некои можеби биле составувани за религиозни фестивали, иако нивната тема е речиси целосно митолошка. Делфиските натписи вклучуваат химни на Аполон, но, како Епидаурската химна од Исил до Асклепиј, не се занимаваат со литургија. Делфичките пророштва се цитирани од литературните извори, но ретроспективно и во целина се чинат како заблуди, како хебрејско-хеленистичката колекција на сибилските пророштва. Прашања на оловни таблички биле пронајдени во Додона, а детални инструкции за мртвите, напишани на златен лист и веројатно според орфична инспирација, биле пронајдени во грчките гробови во јужна Италија. Папирусни фрагменти од сличен карактер биле пронајдени во гробовите во Македонија и Тесалија.
Мисија (филм од 1986)
Мисија (англиски: The Mission) - британско-француски филм од 1986 година, во режија на Роланд Џофе, според сценариото на Роберт Болт. Главните улоги ги толкуваат: Роберт де Ниро, Џереми Ајронс, Ејдан Квин, Лијам Нисон, Реј Меканали итн. Автор на музиката е Енио Морикон. Филмот постигнал голем успех кај филмската критика, освојувајќи 15 награди, меѓу кои еден „Оскар“ (за кинематографија), два „Златни глобуса“ (за сценарио и за музика), три награди на БАФТА и две награди на Канскиот филмски фестивал (меѓу кои и „Златната палма“).
Синопсис
Кон средината на XVIII век, шпанскиот езуитски свештеник Габриел (го игра Ајронс) оди длабоко во џунглата во североисточниот дел на Аргентина и источниот дел на Парагвај, каде воспоставува мисија со намера локалното индијанско население да го преобрати во христијанството. Индијанците го заробуваат отец Габриел, но потоа се однесуваат добро кон него. Истовремено, Родриго Мендоза (го игра де Ниро) ги лови Индијанците и ги продава како робови. Откако неговата љубовница му кажува дека е вљубена во неговиот брат Филипе (го игра Квин), Родриго го убива Филипе, а потоа запаѓа во депресија. Отецот Габриел го посетува Родриго и го убедува да му се придружи во неговата мисија во џунглата, каде подоцна Родриго станува калуѓер.
Меѓутоа, со Спогодбата од Мадрид, заклучена во 1750 година, индијанската територија преминува од шанска во португалска власт, а папата го испраќа својот пратеник, кардиналот Алтамирано (го игра Меканали) за да донесе пресуда за статусот на езуитските мисии во таа област. Кардиналот ги посетува мисиите каде дознава дека индијанското население живее во изобилство и во правда, но препорачува мисиите да се затворат а Индијанците да се вратат во џунглата. Свештениците Габриел и Џон (го игра Нисон), заедно со Родриго, решаваат да останат во мисијата и набргу се принудени да се соочат со војската и со платениците. Притоа, отецот Габриел смета дека насилството не е добро, додека Џон и Родриго ги организираат Индијанците во одбрана на мисијата. Во борбата со напаѓачите има бројни жртви на двете страни, но на крајот Џон и Родриго се убиени, а отпорот на Индијанците е скршен. Најпосле, напаѓачите го палат селото, ги масакрираат жените и децата и го убиваат отецот Габриел.
Flagellaria
Flagellaria е единствениот род од семејството на цветни растенија Flagellariaceae со само пет видови. Семејството историски било препознаено од неколку таксономисти. Системот APG II, од 2003 година (непроменет од системот APG, 1998 година), препознава такво семејство и го доделува на редот Poales во клад commelinids, во едноколини.
Flagellaria се состои од само пет познати видови, кои се наоѓаат во тропските и суптропските региони на Азија, Африка, Австралија и различни острови на Тихиот и Индискиот Океан.
Штир (општина)
Штир (Stuer) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Нендорф (Витмунд)
Нендорф (Nenndorf) — општина во округот Витмунд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината е една од најмалите во целата Долна Саксонија.
Васил Стус
Васил Семеновик Стус (Васи́ль Семе́нович Стус; 8 јануари, 1938 – 4 септември, 1985) бил украински поет и публицист. Тој бил еден од најактивните членови на дисидентското движење во Украина. Поради неговите политички активности, неговите дела биле забранети во СССР и поминал 23 години (пола од неговиот живот) во затвор. На 26 ноември 2005 година посмртно му била доделена титулата „Херој на Украина“.
Животопис
Васил Стус е роден на 6 јануари 1938 година во семејствот на селани во Рахнивка, Виничка Област, Украина. По една година неговите родители се преселиле во градот Сталино, денес Донецк, а децата се преселиле другата година. Васил се запознал со украинскиот јазик и поезија преку неговата мајка.
По завршувањето на средното училиште, Васил се запишал на Одделот за историја и книжевност на Педагошкиот факултет во Донецк. Во 1959 година, тој ги завршил своите студии. По завршувањето, тој кратко работел како учител во средно училиште, а подоцна служел војска. За време на неговите студии и служењето воен рок, тој започнал да пишува поезија. Исто така тој преведувал поезија на украински, особено од Јохан Волфганг фон Гете и Рајнер Марија Рилке. Неговите преводи денес се изгубени. По воениот рок, тој бил уредник во весникот „Социјалистички Донбас“. Во 1963 година се запишал на докторски студии, а во меѓувреме ги објавил своите поеми. Во 1965 година тој се оженил. Во 1966 година се родил неговиот син Дмитро.
Човекови права во Монголија
Откако Монголија го смени општественото уредување во 1990, државата има основни и солидни познавања за концептот на „човекови права“. Како и да е, сѐ уште помеѓу полицијата и секторот за безбедност постојат проблеми. Челниците и задолжените сектори за човекови права при ООН, во своите извештаи честопати ги критикуваат затворите во Монголија. Исто така, на мета на организациите се и смртните случаи во Монголија, начинот на казнување и суровоста што е поврзана со овој начин на казнување и осудување. .
Значителни забележани случаи:
Полчишки манастир
Полчишки манастир — македонски православен манастирски комплекс кој се наоѓа во мариовското село Полчиште. Манастирот се наоѓа југозападно од селото, оддалечен околу 1,5 километар во местото односно на самиот врв на гребенот (ридот) Скрка во Мариово. Местоположбата на манастирот е специфична. Изграден е на врвот Панделе на надморска височина од 1344 метри. Св. Вмч. Пантелејмон во Мариово се нарекува со името Панделе, па затоа и местото на кое се наоѓа манастирот го добило името Панделе. До верскиот дом се стигнува по стрмен кривулест пат, каде доминира врвот, што овозможува глетка на цело Мариово како на дланка. Според усните преданија кај народот од овој крај, многупати се вели дека “Панделе е на високо и гледа сè”.
Цркви
Манастирот првпат бил изграден околу 1830 година од Коле Папаров, за кого други податоци не се познати и не се сочувани. Манастирот бил изграден од дрвена граѓа. Така останал до изградбата на црквата од тврда градба. Околу 1938 година, на Тодија Рошков му се претскажало да изгради црква на истото место, од тврда градба. Црквата била изградена под негово раководење со сесрдна помош од луѓето на околните села, претежно од Полчиште. Храмот бил изграден на нова локација да не се урни веќе постојната црква, иако била од дрвена граѓа, и поради новата локација утврдена на гребен од кој може да се гледа од сите страни. Новоизградената црква била поголема, сепак со скромни димензии и архитектура. Формата е правоаголна, долга 7 метри, а широка 6 метри. Ѕидовите се од камен, со бел малтер. Покривот е со две косини, со мала купола. Направен е од понови материјали, со замена на стариот покрив, кој бил од камени плочи, со какви се покриени и најголемиот број куќи во Мариово. Има две врати, од западната и јужната страна. Црквата е осветена е од Неговото Високопреосвештенство Митрополитот Петар, на 11 октомври 1985 година. Покрај славата на денот посветен на св. Вмч. Пантелејмон, 9 август, се слави и денот на осветувањето на црквата 11 октомври и денот посветен на Св. Вмч. Георгиј, Ѓурѓовден на 6 мај. Со изградбата на новата црква, старата била оставена на забот на времето, која се урнала. Останало само обележје каде се наоѓала. По претскажување на Карафила Гогова од Полчиште, на нејзина иницијатива и сесрдно залагање 1985 година, почната е и изградена нова, мала црква на старата локација, односно на избраното место. Новата црквичка е правоаголна, со скромни димензии, должина од 4 метри, ширина од 3 метри и височина од 2,5 метри. Црквичката е посветена исто така на Св. Вмч. Пантелејмон. Внатрешноста не е зографисана, а иконостасот е скромен, направен од дрво.
Во манастирскиот двор се наоѓа и истоименото археолошко наоѓалиште (Свети Пантеле), кој претставува кастел од раноантичко време.
963
963 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 963 година од новата ера, 963. од првиот милениум, 63. од X век и четвртта од 960-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6471 и 6472 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5713 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4723 и 4724 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1716.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 963 година се протега во 3599 и 3600, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3659 и 3660 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1506. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 351 и 352 исламска година.
ОУ „Фаик Коница“ - Доброште
Фаик Коница — основно училиште во Доброште, Општина Теарце.
NGC 7792
NGC 7792 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7792 се споменува и како MCG 3-1-6, CGCG 456-7.
Откривање
Објектот е откриен на 20 септември 1873 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7792 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 7792 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 58 м 3,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 30' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 3°.
Други поделби
Проучување на NGC 7792 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 73066. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 170; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1722. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1182.
Камени
Во римската митологија, Камените изворно биле божици на изворите, бунарите и фонтаните, или водни нимфи на Венера. Тие биле мудри, и понекогаш ја претскажувале иднината. Иамло четири камени: Кармента, Егерија, Антеворта и Постворта. Тие биле обожувани во Порта Капена близу Рим. Карментија (или карментис) била главната нимфа - затоа изворот и забелот кај Порта Капена бил посветен на неа. На нејзиниот фестивалски ден, т.н. Карменталии кои паѓале на 11 и 15 јануари, Весталките земале вода од тој извор за употреба во обредите.
Црква „Св. Никола“ - Крстец
'''Св. Никола''' — црква во прилепското село Крстец, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Прилепското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен во западниот дел на селото. Изградена е во 1881 и обновена во 1904 година. На западната страна во 1913 година е дограден трем. Живописот во црквата датира од 1943 година, дело на браќата Доневи од Гари. Претставува еднокорабна, полукружно засводена градба со полукружна апсида на источната страна, расчленета на пет слепи ниши.
Тартар (митологија)
Тартар (грчки: Τάρταρος) во старогрчката митологија било најмрачното место во подземниот свет односно пеколот, место каде биле затворени победените богови и титани.
Тартар бил сместен уште пониско и од самиот Хад. Со Тартар владеел истоимениот бог, кој е роден од Хаос, заедно со Никта, Ереб, Геја и Ерос.
Во Тартар биле донесени Хекатонхирите и Киклопите. Подоцна, по крајот на војната помеѓу боговите, овде бил донесен и Крон, заедно со останатите титани, кои се спротивставувале на Зевс.
Харлот Илијан
Харлот Илијан (подоцна Олсен, 1839–1920), била првата жена шведски лекар.