cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ворнер Бакстер
Ворнер Лерој Бакстер (29 март 1889 – 7 мај 1951) — американски глумец, познат по својата улога како The Cisco Kid во филмот Во стара Аризона (1929), за која добил Оскар за најдобар глумец на второто доделување на наградите.
Тој често играл улоги на заводнички, харизматични латински бандити во вестерн филмовите, и го играл The Cisco Kid или слични ликови низ 1930. години, но играл и низа на други улоги низ својата кариера. Тој ја започнал својата кариера во неми филмови. Најпознати неми филмови во кои глумел Бакстер се Големиот Гатсби (1926) и Ужасната вистина (1925). Кога започнале да се прават звучни филмови, Бакстер станал уште попознат. Негови најпознати улоги во звучни филмови се улогите во Во стара Аризона (1929), 42. улица (1932), Брод на робови (1937), Киднапиран (1938), и краткометражниот филм Украдените скапоцености (1931). Во 1940. години тој бил добро познат по улогата Д-р. Роберт Ордвеј во серијалот од 10 филмови насловен Доктор криминалец.
Во периодот од 1914 до 1950 година, Бакстер глумел во повеќе од 100 филмови.
Видринец
Местоположба
Острвоот е ненаселен и се наоѓа околу еден километар од брегот на с. Л’нки. Недалеку од него, посеверно во езерото, се наоѓа доста поголемиот и попознатиот остров Свети Ахил. На Видринец се наоѓа запустената Видринечка црква (ΧIII - XIV век), а целиот остров зафаќа 3 хектари.
Клима
Климата е умерена. Просечната годишна температура е. Најтопол месец е јули, со просечна температура од, а најстуден е јануари, со. Просечната годишна количина на врнежи изнесува 1.001 мм. Највеќе врнежи има во февруари, со просек од 114 мм, а најсув е август, со 33 мм.
Птици
На островот се гнездат птици од разни видови, кои се единствените негови жители. Често можат да се видат јата корморани и пеликани, својствени за целиот преспански крај.
378
378 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 378 година од новата ера, 378. од првиот милениум, 78. од IV век и деветта од 370-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5886 и 5887 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5128 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4138 и 4139 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1131.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 378 година се протега во 3014 и 3015, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3074 и 3075 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 921. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 252 и 251 година пред хиџра.
1436 п.н.е.
1436 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1436. година пред новата ера, 436. од вториот милениум п.н.е., 36. од 15 век п.н.е. и седма од 1430-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4072 и 4073 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3314 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2324 и 2325 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 683 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1436 година се протега во 1200 и 1201, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1260 и 1261 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 893 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2120 и 2119 исламска година пред хиџра.
Ники Терпстра
Тој е трет холандски велосипедист кој ги освоил обата калдрмисани пролетни класици, Париз-Рубе и Трката околу Фландрија, по Јан Рас и Хени Кајпер.
Ран живот и кариера
Терпстра е роден на 18 мај 1984 година во Бевервејк во Холандија.
Бил дел од екипата која го освоила сребрениот медал на екипната потера на Светското велодромско првенство 2005, заедно со Леви Хајманс, Јенс Мурис и Петер Схеп. Со четвртото место на Три дена на Де Пане, по 14. место на Трката околу Фландрија 2008, младиот Терпстра покажал знаци на значителен талент.
Помеѓу 2007 и 2010 година, Терпстра возел за германската екипа. Во 2009, Терпстра ја освоил третата етапа од Критериум ду Дофине Либере 2009, стекнувајќи ја истовремено и жолтата маичка, која ја носел еден ден.
2011–2014
Во 2011 година, Терпстра се приклучил на белгиската екипа.
Во 2012, Терпстра ја однел престижната победа на Дварс дор Вландерен, победувајќи сам откако бил напред цел ден. Се одвоил од бегството на Уде Кваремон со Јеле Валајс од. Го отфрлил Валајс на Патерберг и ја завршил сам трката со предност од 47 секунди пред Французинот Силвен Шаванел.
Во 2014 по првпат освоил етапна трка со победа на Трката околу Катар. Терпстра продолжил со добрата форма на класиците, завршувајќи петти на Омлоп Хет Ниусблад, освојувајќи го Дварс дор Вландерен по вторпат во кариерата и завршувајќи шести на Трката околу Фландрија. На 13 април 2014 ја освоил класичната трка Париз-Рубе, завршувајќи сам, откако нападнал од водечката група од 11 возачи на 6 километри до целта.
2015
Во 2015 година, Терпстра ја одбранил неговата титула на Трката околу Катар, одржувајќи го водството во трката по победата на поединечниот хронометар на третата етапа. На Омлоп Хет Ниувсблад, Терпстра го направил одлучувачкото бегство на четворица возачи, заедно со колегите Том Бонен и Стејн Ванденберг и со Ијан Станард. Откако Станард го затворил нападот на Бонен во последните метри, Терпстра се обидел на противнапад, но Ванденберг ја достигнал разликата, дозволувајќи му на Станард да нападне и само Терпстра успеал да го следи. Станард го победил Терпстра во спринтерската завршница. Во март, Терпстра имал одреден успех, најпрвин со второто место на Трката околу Зеланд. Потоа, со второто место на подиумот на многу ветровитото издание на Гент-Вевелгем, каде го добил спринтот за второто место откако Лука Паолини сам ја поминал целта. На неговата следна трка, Трката околу Фландрија, се одвоил од групата со Александер Кристоф на 30 километри пред целта, но не можел да го победи Кристоф во завршниот спринт, завршувајќи ја трката на второто место. Во јуни го освоил националното друмско првенство во масовен спринт, изненадувајќи ги спринтерите.
2016
Во 2016 година, Терпстра победил на Енеко Тур 2016 во драматична завршница на дожд на последната етапа откако претходниот предводник на трката Роан Денис паднал. Етапата имала калдрма и искачувања користени на класиците, каде Денис најпрвин отпаднал од групата, а подоцна целосно се откажал поради неговите повреди. Терпстра, кој ја започнал завршната етапа на петтото место, бил дел од првата група и завршил една секунди зад етапниот победник Едвалд Боасон Хаген (Дименжн Дата).
Директ Енержи (2019)
Во 2019 година, Терпстра возел за француската екипа.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажа; — = не настапил
Туз
Туз — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Крста Андрејевиќ
Крста Андрејевиќ е српски сликар и ликовен педагог (12.05.1928 - 30.01.  1989).
Биографија
Крста Андрејевиќ е роден на 12 мај 1928 година во Бекерек каде што завршил основно и средно училиште. Дипломирал на Академијата за применета уметност во Белград во 1954 година, следејќи ги стапките на неговиот постар брат Мелета Андрејевиќ (подоцна познат сликар и професор во САД). Во 1956 година бил избран за асистент на Академијата за применета уметности по предметот сликарска техника и по тој предмет ги поминал сите скалила на универзитетската кариера од асистент до редовен професор. Своето знаење од областа на сликарството го усовршил во Франција и Англија. Учествува на групни изложби од 1957 година, а на самостојни изложби од 1958 година. Бил член на УЛУС и УЛУПУС.
Крста Андрејевиќ се занимава со цртање, графика, мозаици, декорација на ѕидови, таписерија и уметнички дизајн, а техниките се одрази во масло и акварел. Најчесто сликал мртва природа, згради, фасади и композиции од овие елементи.
Неговите дела се чуваат во збирките на Музеј на современа уметност во Белград, Музеј на град Белград, Владата на Република Србија и многу приватни збирки. Добитник е на неколку награди, вклучувајќи ја и наградата ULUPUS May Salon Award во 1970 година.
Изложби
Најзначајни изложби на Крста Андрејевиќ се:
Библиографија
Повеќе податоци за живото и делото на Крста Андрејевиќ може да се најдат во делото:
Нанајци
Нанајците ― тунгуски народ од Источна Азија и на рускиот Далечен Исток, кои традиционално живееле покрај Хејлунѓанг (Амур), Сонгуаѓанг (Сунгари) и реката Усури на средноамурскиот слив. Предците на Нанајците биле Јурченците од најсеверната Манџурија (Надворешна Манџурија).
Нанајскиот/Хежескиот јазик припаѓа на манџурско-тунгуските јазици. Според пописот во 2010 година во Русија имало 12.003 Нанајци.
Име
Заедничките имиња за овој народ вклучуваат нанај (што значи „домородци, месни жители, луѓе на земјата“); самоознаката Хежен (значи „луѓе од истокот/ориентот“); нанайцы нанајци; 赫哲族 ; хежезу. Постојат и поими што порано биле користени: Голдци (Голдс), Голдесци (Голдес), Голди, Хеџесци (Хеџе) и Самагирци (Самагир).
Сопствените имиња се килен (нанјо и набеј) и хеџен (нанај). на значи „земја“ или, во овој контекст, „домороден, месен“ и нјо, беј, нај значи „народ“ на различни дијалекти.
Рускиот лингвист Л. И. Сем го дава самодаденото име хеџен во кириличен облик, хэǯэ най (Хеџе нај) или хэǯэны (Хеџени) и го објаснува како самодадено име на Нанајците од долниот Амур, што значи „луѓе кои живеат долж долниот тек на реката“. Тоа е изворот на кинеското име за (Хејџин),  (Хежехала), како и современото кинеско име  (Хеже).
Русија
Во Русија, Нанајците живеат до Охотското Море, на реката Амур, низводно од Хабаровск, од двете страни на Комсомолск на Амур, како и на бреговите на реките Усури и Гирин (Самагирс). Русите порано ги нарекувале Голди, според името на еден нанајски клан. Според пописот во 2002 година, во Русија имало 12.160 Нанајци.
Во Советскиот Сојуз, напишан стандард на нанајскиот јазик (заснован на кирилица) бил создаден од Валентин Аврорин и други. И денес се учи во 13 училишта во Хабаровск.
Кина
Нанајците се едни од 56-те народносни групи службено признати од НР Кина каде се познати како „Хежејци“ (赫哲族 Хеже зу). Според пописот од 2004 година, тие во Кина броеле 4.640 (претежно во покраината Хејлунѓанг). Кинеските Нанајци го зборуваат хежејскиот дијалект на нанајскиот. Тие исто така имаат богата усна книжевност позната како Јимакан. Дијалектот нема пишан систем во Кина и Нанајскиот обично е пишуван на кинеско писмо. (Писменост на втор јазик е 84%.) Меѓутоа, од 2005 година, наставниците неодамна завршиле со составувањето на веројатно првиот учебник по хеженски јазик.
По покраина
Кинескиот попис во 2000 година запишал 4,640 Нанајци во Кина.
Кирка
Кирка била волшебничка во старогрчката митологија. Таа живеела на еден остров во близината на брегот на Јужна Италија. Со својата моќ, Кирка го претворила островот во прекрасна земја и си изградила преубав замок од златни камења. Таа имала моќ, со помош на еден пијалак, да ги претвори луѓето во свињи. Тоа им го направила на другарите на Одисеј, но подоцна, кога се вљубила во Одисеј, таа пак им го вратила човечкиот облик. Таа е опишана во Хомеровиот еп „Одисеја“.
Големо Ропско Езеро
Големо Ропско Езеро (Great Slave Lake) — второ по големина езеро во Канада и главен резервоар на вода на сливот на реката Мекензи. Езерото има неправилен облик, со широки заливи, голем број острови и карпести брегови, главно обраснати со шума. Се наоѓа на границата меѓу старата камена маса на Канадскиот штит и новите слоеви се наоѓаат под канадската прерија/Great Plains. На Големото Ропско Езеро оваа поделба е направена со голем залив кој од северната страна на брегот се шири кон север. Малкубројните жители живеат од риболов на езерото. Во околината на езерото се наоѓа и гратчето Јелоунајф, во близина на рудникот за злато на северниот езерски ракав, исто како и неколку помали туристички излетнички места. Најголема притока е Ропската Река, која се влева на јужниот брег и донесува вода од езерото Атабаска и реката Пис. Реката Мекензи истекува на југозападниот дел на езерото и го претставува единствениот езерски одвод. Езерото зиме замрзнува, а без мраз е четири месеци во годината.
Црква „Св. Илија“ - Горно Лакочереј
Свети Илија — македонски православен храм во Охридското село Горно Лакочереј. Свети Илија е една од петте цркви во Горно Лакочереј и е најнова од сите нив. Камен темелник бил удрен на 3 мај 2012 година, а со службата чиноначелствувал неговото високо правосвештенство владиката Тимотеј.
Приземјен Сончев Систем
Приземјен Сончев Систем, амбиентална уметничка инсталација составена од два дела: Приземјено Сонце од Иван Кожариќ и Девет погледи од Давор Преис. Инсталацијата е создадена по идеја на Преис, кој ја изработил во 2004 година со вклопување во делото од Кожариќ, односно неговата реплика, поставена на улицата Боговиќева во 1994 година. Преис ги додал своите девет приземјени планети наречени Девет Погледи. Планетите се всушност кугли од не'рѓосувачки челик чии што пречници се сразмерни со пречникот на Сонцето (скулптурата од Кожариќ (2 метри)). Освен тоа, скулптурите на планетите се поставени на пропорционални растојанија од Сонцето на Кожариќ, при што секоја од нив го одразува фактичкото (во размер) растојание на планетите од Сонцето.
Планетите се наоѓаат на следните локации и растојанија:
Роберто Кофрези
Роберто Кофрези (17 јуни 1791 — 23 март 1825) познат како „Ел Пирата Кофрези“ — еден од најпознатите пирати од Порторико. За морепловството се заинтересирал уште како млад. Станал полнолетен во Порторико коешто било под големи политички и економски проблеми, а било и шпанска колонија. Под влијание на ситуацијата, тој одлучил да стане пират во 1818 година. Тој предводел неколку напади врз трговски бродови коишто пренесувале злато. Со тек на време,тој се заинтересирал и обрнал внимание и на неколку бродови од САД, меѓутоа шпанската влада ги отфрлила ваквите акции. На 5 март 1825, Кофрези изнајмил цела флота предводена од Џон Слоут, а биле наменети за борба. Тој најверојатно го напуштил својот брод и се обидел да избега пред да биде заробен. Откако бил уапсен, бил затворен во Сан Хуан. Било докажано дека е виновен и на 29 март 1825 година, тој заедно со главните соработници и членови на неговиот екипаж биле запалени. По неговата смрт неговиот живот бил искористен како вдахновение за многу приказни, митови и книги.
Доминик Дарбоа
Доминик Дарбоа (5 април 1925 – 6 септември 2014 година) била француска фоторепортер и авторка, позната по нејзините хуманистички студии за егзотични места, артефакти, деца и примитивни народи.
Дарбоа е родена во Париз и за време на Втората светска војна била активна во Слободните француски сили. Таа била затворена две години во станбениот имот Cité de Muette во Дранси во близина на Париз, кој станал логор за интернација. На ослободувањето во 1944 година го добила Крстот на Гер за нејзината работа со францускиот отпор.
Во 1946 година Дарбоа започнала да фотографира професионално, почнувајќи со новинарската работа во Камбоџа. Од 1949 година до крајот на нејзиниот живот, таа работела низ целиот свет, вклучувајќи ги Лаос, Индонезија, СССР, Австралија, Мексико, Гватемала, Алжир, Иран и Конго. Во 1952 година, таа ја добила наградата „Prix Exploration“ од претседателот на Француската Република. Во текот на нејзините многубројни патувања, Дарбоа често изјавувала дека е изнервирана од „le colonialisme européen“ и се вклучила во „антиколонијалистички борби“ во Индокина, Алжир и во Куба. За време на алжирскиот период, таа се вклучила во мрежата на Réseau Jeanson.
Од 1952 до 1978 година, таа завршила 20 книги за збирката Les Enfants du Monde [Деца на светот], со издавачката група Фернанд Натан во Париз. Овие книги се типично преголеми кварто томови со искрени црно-бели фотографии на деца од различни раси и националности, често голи или слабо облечени. Насловите вклучуваат „Agossou, le petit Africain“ („Агосу, малиот Африканец“, објавен на англиски како „Agossou, a Boy of Africa“ и „Agossou: Неговиот живот во Африка“); „Parana, le petit Indien“, „Faouzi: Boy of Egypt“, „Natacha, Girl of Russia“ и „Nick in Tahiti“. Надвор од пазарот за малолетници, таа има објавено книги за Индијанците од Амазон, африканската скулптура, кинеското пејзажно сликарство, египетската уметност и ориенталните теписи. Во доцните 1960-ти, таа направила голем број публикации на нејзината работа за уметноста во Авганистан, вклучително и уметноста L'Afghanistan et son (изданија Cercle d'Art, Париз, 1968) и Авганистан и Сена Кунст (Artia Press, Прага, 1968).
Дарбоа ја имала својата прва самостојна изложба во 1951 година во Париз. Од 1984 година, таа одржала бројни изложби на нејзината африканска фотографија и нејзината работа на жени од различни култури. Во доцните 1990-ти, таа направила голема изложба за жени наречена Regards de Femmes.
Дарбоа починала на 6 септември 2014 година на 89-годишна возраст.
Фал
Фал — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
ФК Емполи
ФК Емполи е професионален италијански фудбалски клуб со седиште во градот Емполи, провинцијата Фиренца. Во моментов се натпреварува во Серија А.
Композитор
Композитор е личност која пишува музика. Терминот се однесува на некој кој пишува нотен текст врз основа на кој се изведува музика. Ова е и основната разлика помеѓу композитор и музичар. Нивото на разлика помеѓу композиторите и музичарите исто така зависи од одредени параметри. На пример за време на класичниот музички период во Европа, функцијата на композитор и музичар не се разликувала драматично. Со текот на времето пишаните нотации на композиторите почнале да стануваат строго правило од кое музичарите не смееле да прават варијации.
NGC 7338
Откривање
Објектот е откриен на 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 36 м 46,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +34° 27' 47".
Други поделби
Проучување на NGC 7338 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 123; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2743. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 838.
1673
1673 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1673 година од новата ера, 673. од вториот милениум, 73. од XVII век и четвртта од 1670-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1673 година се протега во 4309 и 4310, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4369 и 4370 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2216. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1083 и 1084 исламска година.
Флајсенбах
Флајсенбах  е река во Саксонија, Германија.
Михаил Саакашвили
Михаил Саакашвили (роден на ) е грузиски политичар и трет претседател на Грузија, на должноста, од 2004 до 2007 г, од 2008 до 2013 г.
Проценето време на пристигнување
Проценето време на пристигнување или ПВП (анг. estimated time of arrival или ETA) е мерка за време во кое се очекува некое средство за транспорт или компјутерска податотека да пристигне на одредено место.
Проценетото време на пристигнување во патничкиот и транспортен сообраќај се определува врз основа на оддалеченоста од точката на поаѓање до точката на пристигање и брзината со која се движи возилото (авион, брод, воз, автомобил, амбулантно возило и сл.), додека во интернет сообраќајот врз основа на брзината со која одредена податотека пристига и неговата вкупна големина.
Галица
Галица (Gjallica, ' или ') — варовничка планина сместена југоисточно од градот Кукуш во Кукушката област, североисточна Албанија. Највисокиот врв достигнува 2 487 м, што го прави највисока точка областа. Снежната покривка во високите делови трае сè јуни во годините со постудени зими.
Источната страна на планината навлегува во областа Гора, населена со Македонци-муслимани (Горанци).
Природа и екологија
Масивот спаѓа во балканскиот и днарскиот екорегион на широколисните и мешани шуми од умерените предели. Планинските падини претежно се прекриени со иглолисни шуми. Повисоките предели се густо обраснати со бор и бука, но подножјето е сиромашно со растителност како последица од загадувањето на фабриката која денес е затворена. Планината делува многу висока бидејќи долината на Црн Дрим од западната страна е на само 250 м. н.в.
Охрже
Охрже (германски: Eger, чешки: Ohře, Oharka или Ohara, келтски: Agara, Ohrza) — река средна Европа со вкупна должина од 316 км. Од нив, на Германија отпаѓаат 65 км, а на Чешка — 251 км), каде е притока на Елба (Лаба). Сливното подрачје зафаќа 6.255 км2, од кои 5.614 км2 се во Чешка, а 641 км2 во Германија. Ова е трета најголема река во Чешка.
Изворот на реката се наоѓа во Баварија на подножјето на планината Шнеберг во масивот Фихтел близу градот Вајсенштат. Егер тече низ „Езеро Вајсенштат“ и градовите Реслау, Марктлојтен и Хоенберг, каде ја напушта Германија. По околу 35 километри, Егер (немојте да бидете збунети со градот во Унгарија), како што реката е наречена на германски, ја поминува границата со Чешка и тече низ делови на Бохемија, кои до 1945 биле познати како Егерланд. Реката ги поминува градовите Хеб, (Eger, како реката), Карлови Вари, Клаштерец на Охрже, Кадањ, Жатец, Лоуни и Терезин пред да се влее во реката Елба во Литомерице.
Неколку окрузи во Германија и Чешка создале иницијативе за еврорегион, именуван како Еурегио Егренсис за побрза соработна во регионот Егер/Охрже/Хеб.
Потекло на поимот
Постои чешка игра на зборови дека Охрже го добила нејзиното име од реката Teplá (означувајќи „топла“ на чешки) - „ohřát“ значи „да се згрее“. Меѓутоа, вистинското потекло, кое исто така се појавува во германското име, е келтско од Agara („Река Лосос“). Податоците покажуваат дека името како Agara, Agira, Agra во 800-тите и Egire, Egra или Ogra во 1000-тите и Eger во 1472.
Употреба
Охрже главно е користена за наводнување и хидроенергија. Постојат две брани: Скалка (изградена во 1962–1964, површина 378 ha) и Нехранице (изградена 1961–1968, површина 1338 ha). Реката тече низ следниве важни градови: Хеб, Соколов, Локет, Карлови Вари, Остров, Клаштерец на Охрже, Кадањ, Жатец, Лоуни, Либоховице, Будине на Охрже, Терезин и Литомерице.
Гвозданско
Гвозданско (Gvozdansko) — некогашна тврдина кај селото Гвозданско, средна Хрватска. Се наоѓа помеѓу Двор и Глина во Сисачко-мославинската жупанија, и недалеку од тврдината Зрин.
Историја
Тврдината е изградена во втората половина на XIV век, за да се заштитат рудните права на хрватското благородничко семејство Зрински, а првпат се среќава во документ од 1488 г. Кнезот Никола III Зрински и неговиот син Никола Шубиќ Зрински често доаѓале во Гвозданско за да вршат смотра на рудниците и ковницата.
Османлиите се обиделе да го заземат Гвозданско на неколку наврати. Направени три обиди — во 1561 г. под водство на Малкоч-бег, во 1574 г. под водство на Ферхад-бег и во 1576 г. на чело со Капиџи-паша. Конечната опсада на Ферхат-паша Соколовиќ се случила од 3 октомври 1577 до 13 јануари 1578 г. со 10.000 војници и била многу подобро приредена. Оваа опсада завршила на 13 јануари 1578 г. со победа на Османлитие, кои потоа владееле со подрачјето сè со 1718 г.
1672
1672 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1672 година од новата ера, 672. од вториот милениум, 72. од XVII век и трета од 1670-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7180 и 7181 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6422 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5432 и 5433 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2425.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1672 година се протега во 4308 и 4309, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4368 и 4369 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2215. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1082 и 1083 исламска година.
Филипишта
Филипишта — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Камењане
Камењане — село во Општина Боговиње, во областа Долни Полог, во околината на градот Тетово. Населено е со Албанци.
Географија и местоположба
Камењане е големо село сместено во рамнината на котлината Полог од десната страна на автопатот Тетово - Гостивар. Сместено е во еден дол на самото подножје на Шар Планина, а поројната река Камењанска го дели на два дела. Оддалечено е 7 километри јужно од градот Тетово. Атарот е мал и зафаќа простор од 5,9 км2. Населбата е рамничарска и се наоѓа на надморска височина од 500 метри. Во Камењане работи деветгодишно училиште, амбуланта, пошта, има земјоделска задруга, урбанистички план, споменик на НОБ и разни услужни објекти.
Историја
Селото Камењане е населено од дамнешни времиња. Во минатото било населено со Македонци, за што сведочи неговото име кое со потекло и значење од македонскиот јазик. За настанокот на името на селото се забележани 2 легенди. Според едната, во дамнешното минато при едно големо надоаѓање на поројната река, селото било сосем збришано и останало под камењата што ги донела поројницата, па оттаму местото го добило името Камењане (место со камења). Според другата легенда, по еден силен земјотрес селото се разурнало до темел, а од Шар Планина бил одронет огромен куп на камења и земја кои наполно го затрупале селото. Од тогашното село останале само камења и затоа неговите нови жители го нарекле Камењане. Од поновата историја треба да се забележи дека Камењане до 2004 беше седиште на истоимената општина.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Камењане живееле 630 жители, сите Албанци.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година Камењане било дел од Долнопалчишка општина, во Долнополошкиот срез и имало 145 куќи и 1.252 жители, сите Албанци.
Селото броело 2.313 жители во 1961 година, додека во 1994 година се зголемува населението на 4.080 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3.654 жители, од кои 2 Македонци, 3.383 Албанци, 3 Бошњаци, 1 останат и 265 лица без податоци.
Родови:
Како еден од најстарите албански родови во селото се споменува родот Колаји. Нивните предци се доселени од областа Фанде (северна Албанија) во втората половина на XVIII век.
Камењане е албанско село.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото:
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места место бр. 2053, 2054, 2055, 2056 и 2057 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на ново и старо основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 4.483 гласачи.
Вондреб (река)
Вондреб  е река во Баварија, Германија.
Балиски јазик
Балиски јазик (Basa Bali) — јазик од поширокото малајско-полинезиски семејство кој го говорат 3,3 милиони луѓе на индонезискиот остров Бали, на северот на Пенида, западниот дел на Ломбок и источна Јава. Највеќето говорници на балискиот го владеат и индонезискиот јазик.
Во 2011, Културната агенција на Бали објавила дека на островот Бали нема повеќе од 1 милион жители што го користат балискиот јазик во секојдневниот живот бидејќи во градовите родителите говорат само на индонезиски (па дури и англиски), а истиот има исчезнато од установите и медиумите. Најголемиот дел од населението не го владее и користи балиското писмо, а во секојдневието, јазикот се употребува смешан со индонезиски. Меѓутоа, иселениците во други подрачја вон Бали го користат јазикот во изворен облик и затоа тие играат важна улога во неговото зачувување.
Повисоките регистри на јазикот имаат многу заемки од јаванскиот. На Бали се користи и кави (стар облик на класичниот јавански) во богослужби, обреди и свечености.
Самогласки
Литературниот правопис ги означува обата гласа и  со a. Меѓутоа, a обично се изговара како кога стои на крајот на зборот, а  се јавува и во претставките ma-, pa- и da-.
Акцент
Акцентот во балискиот паѓа на последниот слог.
Англиски хоноративи
Во англискиот јазик, хоноративот (honorific) е нешто кое се придодава на име, но не се користи на друго место. Примери: Mr, Sir, Mrs, Dr, Master. Ова не е исто што и титула или функција (позиција) која може да се јави без името на лицето, на пр. the President, the Earl, и се поврзува со конкретна улога некаде, на пр. the US President, Financial Director, Earl of Rothesay.
Балиски јазик
Граматика
Зборовниот ред е сличен на индонезискиот, а глаголите и имениките исто така минимално се менуваат. Меѓутоа, изведувањето игра значајна улога и се користат наставки за определен и неопределен член, како и присвојност (по избор).
Англиски хоноративи
Постојат и многу хоноративни формки кои денес се користат само во класичниот говор, книжевноста, пиесите и некои специјални ситуации. Овие се Your highness, често кон член на кралско семејство. Milord и milady за обраќање кон лорд и неговата сопруга. Your honour сѐ уште се користи, иако во посебни случаи (во САД, за судии и градоначалници на големи градови).
Балиски јазик
Регистри
Балискиот има разни регистри зависно од односот кон и статусот на соговорникот: низок (basa ketah), среден (basa madia) и висок (basa singgih). Високиот се одликува со многу заемки од санскрит и јавански.
Бројки
Јазикот користи декаден броен систем, но има и голем број на зборови за поединечни бројки како 45, 175 и 1600.
Писмо
Балискиот денес се пишува на латиница, но порано се користело балиското писмо.
Балиско писмо
Балиското писмо („чаракан“) е азбучнослоговно писмо (абугида) и води изворно потекло од индиското писмо брами и е речиси исто како јаванското. Најстариот пронајден запис на ова писмо датира од XI век, но денес само малку луѓе имаат познавања од него.
Латиница
Денес во улилиштата на Бали се изучува само латиницата, локално наречена Tulisan Bali.
Јас сум од Титов Велес (филм)
„Јас сум од Титов Велес“ e македонски игран филм по сценарио и режија на Теона Митевска. Премиерата била одржана на 11 септември 2008 година.
Синопсис
Дејствието на филмот ги прикажува животите на три сестри кои живеат заедно во куќа во Титов Велес: најстарата нарко зависничката Славица (Ана Костовска), средната во потрага по нов живот Сафо (Николина Кујача) и најмладта Афродита (Лабина Митевска).
Позадина
Според изјави на Теона Митевска, како идеја за филмот послужиле „нејзините сништа“, а голем дел од елементите вклучени во него се имагинарни. Како првична инспирација за „Јас сум од Титов Велес“ послужил извештај кој режисерката го прочитала во црна хроника, во кој имало детали за смртта на две сестри во една опожарена куќа. Самата Митевска живеела во Титов Велес.
Официјалната премиера на филмот под категоријата Панорама била одржана на 13 февруари 2008 година на Берлиналето. Според репортерката Силвера Падори од весникот Дојче Веле, приемот на филмот на наведениот фестивал предизвикал тажна реакција меѓу гледачите поради неговата содржина.
Вискозиметар
Вискозиметар е мерен инструмент кој се користи за мерење на вискозноста на флуидите. На 20.00 степени Целзиусови вискозноста на водата изнесуува 1.002 mPa·s и нејзината кинематичка вискозност (однос помеѓу вискозноста и густината) е 1.0038 mm2/s. Овие вредности се користат за калибрирање на некои видови вискозиметри. Постојат повеќе видови на вискозиметри, при што кај некои флуидот останува стационарен, а некој предмет се движи низ него, или пак предметот е стационарен а флуидот се движи.
IC 1426
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1426 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 1426 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 21 м 17 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 45' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на IC 1426 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1353045.
379
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 379 година се протега во 3015 и 3016, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3075 и 3076 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 922. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 251 и 249 година пред хиџра.
Импетиго
Импетигото е многу заразна бактериска болест предизвикана од бактериска инфекција на кожата која може да се јави на секој ден од телото, иако најчесто се јавува на откриените делови на кожата. Кај децата најчесто се јавува на лицето, особено околу носот и устата, а понекогаш и на рацете и нозете. Инфицираните места се со различна големина, од големина на мала паричка до големина на петденарка, а во почетокот е покриена со ситни меури кои пукаат и откриваат влажна црвена кожа. По неколку дена инфицираното место се покрива со зрнести златножолти красти кои од рабовите се шират натаму. Во потешките случаи инфекцијата ги зафаќа внатрешните слоеви на кожата и се создава ектима, улцерозен облик на импетиго. Станува збор на мали гнојни чиреви со краста која е многу потемна и подебела отколку кај обичното импетиго. Ектимата може да биде придружена со многу силен јадеж, а чешањето е најбрз начин за ширење на инфекцијата. Ако не се лекуваат, чиревите можат да предизвикаат трајни оштетувања и менување на бојата на кожата. Најтешката можна компликација од импетигото е гломерулонефритисот, многу сериозна бубрежна болест која се јавува кај еден процент од сите случаи, а најчесто кај децата. Со помош на терапија со антибиотици и со соодветен начин на исхрана повеќето заболени оздравуваат без трајни последици.
Причинители
Импетигото е инфекција предизвикана од стрептококи или стафилококи. Овие бактерии ги има насекаде: во валкани бањи, расипана храна, па дури и во телото. Ако некое дете кое има отворена рана или свежа гребаница се искапе во загадена када може да заболи од импетиго. Употребата на сапун и крпа со која претходно се послужил заболен од импетиго, исто така, ја пренесува заразата. Другите тегоби со кожата, како што се вошки, габична или стрептококна инфекција, гнојни чиреви или различни облици на дерматитис можат да ја забрзаат појавата на импетиго. Оваа исклучително заразна болест најчесто се шири со телесен допир или со допир со заразена облека, постелнина, крпи или други употребливи предмети. Детските активности подразбираат постојан и чест телесен допир на децата што ги прави тие да се најчести жртви, но и носители на заразата. Големото потење, неисхранетоста и личната хигиена можат значително да ја отежнат состојбата на болниот.
Лекување
Клучот на лекувањето и заштитата од импетиго е правилната лична хигиена и чистата околина. Ако се појави зараза, навремената реакција ја ублажнува тежината на болеста и го спречува нејзиното ширење.
Хигиена
Ако еден член од семејството заболи од импетиго, другите членови мора да се придржуваат кон строг хигиенски режим. Редовното миење со вода и сапун може да го излекува лесниот облик на заразата. Ако раничките не исчезнат во рок од 48 часа, заболениот треба да се обрати на лекар. За да се прекине синџирот на заразата, лекарот може да препорача антибактериски бањи за заболениот, но и за другите членови на семејството.
Антибактериска терапија
Маста мупироцин која се набавува со рецепт е многу делотворна во лекувањето на класичните случаи на импетиго. Мастите кои се набавуваат без рецепт не се доволно силни за отстранување на стрептококните и страфилококните инфекции, а со нивна неправилна примена инфекцијата може да се прошири и на други делови од телото. Ако со мупироцин не се постигне саканото дејство во рок од 48 часа или во случај на пообемна инфекција, лекарот може да препише орален антибиотик, како на пример пеницилиназа-стабилен пеницилин (пр. амоксицилин) или сефалоспорин (пр. цефуроксим). Инјекциите со пеницилин го спречуваат развојот на потешки облици на инфекцијата, го скратуваат времето на лекување и ја намалуваат можноста за повторно јавување на болеста. Во случај на алергија кон бета-лактамски антибиотици (пеницилин, цефалоспорин) се препишува макролиден антибиотик (азитромицин, еритромицин) или клиндамицин.
Алтернативни начини на лекување
Со оглед на тоа што станува збор за површинска бактериска инфекција во лекувањето на импетигото може да се применат различни облици на лекување, а пред сè лекување со билни масти. Заболениот треба да внимава да не ја надразни кожата со употреба да непроверени и непознати препарати. Во секој случај, ако нема подобрување во рок од 12 до 24 часа, треба да се обрати на лекар.
Лекување со лековити билки
Хидрастисот често се препорачува за лекување на стафилококните инфекции. Треба да се помеша 1 лажичка прав од хидрастис со толку вода или со белка од јајце колку што е потребно да се направи смеса и да се нанесе на раничките. Раничките би требало да исчезнат во рок од два до три дена. Хидрастисот може да остави дамки на кожата со што ќе личи дека состојбата привремено се влошила. Уште една билка што се препорачува е смирната. Трипати на ден се нанесува непосредно на раните 5 до 10 капки од тинктурата. Маслото од мелалеука е полезно поради своите силни антибактериски својства. Неговото непосредно нанесување на раничките на импетигото го ублажува јадежот и го забрзува процесот на лекување.
Исхрана и диета
Со оглед на тоа што витаминот А има решавачко значење за растењето и одржувањето на здравјето на кожата, заболените од импетиго би требало да јадат поголеми количества зеленолист зеленчук и жолтоцрвен зеленчук или секојдневно да внесуваат 50 000 МЕ бета-каротин. Се верува дека цинкот го јакне имунолошкиот систем на организмот, па се препорачува дневно да се внесуваат по 45 мг цинк. Заболениот не треба да внесува изразено преголеми количества од овие материи подолго од неколку недели без лекарска контрола, а ова предупредување е особено важно за децата.
1437 п.н.е.
1437 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1437. година пред новата ера, 437. од вториот милениум п.н.е., 37. од 15 век п.н.е. и осма од 1430-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4071 и 4072 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3313 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2323 и 2324 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 684 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1437 година се протега во 1199 и 1200, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1259 и 1260 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 894 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2121 и 2120 исламска година пред хиџра.
Откритија
1437 av. J.-C.
Мери Батерсби
Живот
Истрагите за Мери Батерсби заклучиле дека „ништо не се знае“ за неа. Некои изјавиле дека Батерсби била невенчана ќерка на Роберт Батерсби од Бобсвил, округот Мит, Ирска, кој во 1763 година се оженил со Маријана, ќерка и сонаследничка на Хејнс Вејд од Лислин, округот Каван, Ирска. Други се сомневаат во ова, сугерирајќи дека таа би можела да биде ќерка на братот на Роберт Батерсби, наречен Џон од Лејкфилд. Нејзиниот датум на раѓање, врз основа на тоа кога почнала да донира работа, се проценува дека е помеѓу 1763 и 1785 година. Можно е „М“ на нејзините слики да не се однесува на Мери, туку на г-ѓа или госпоѓица, па дури и на име на домашно милениче. Ова значи дека има голем број жени во семејството Батерсби на кои може да им се припише работата, вклучувајќи ја и Пенелопе Батерсби. Поради недостиг на дополнителни докази, не може да се утврди конечниот идентитет на оваа уметничка. Некои од донациите дадени за нејзината работа се испишани со адресата на уметникот како улица Норт Камберленд 21, Даблин, а подоцна и бр.16 Исток на плоштадот Маунтџој. Се претпоставува дека овие адреси се на нејзината мајка или на друга роднина.