cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Архангел Михаил
Рабински преданија
Постои и легенда во која се зборува дека Михаил го свртил Набукодоносор против Израел, а потоа активно се борел да го ослободи народот од вавилонско ропство (Amélineau, "Contes et Romans de l'Egypte Chrétienne," ii. 142 et seq.). Според еден мидраш, Михаил го спасил Ананиј и неговата дружина од вжарената печка (Мидраш Битие Раба xliv. 16). Михаил бил активен и во времето на Естира: „Што повеќе Аман го обвинуваше Израел на земјата, толку повеќе Михаил го бранеше Израел на небото“ (Мидраш Естира Раба iii. 8). Михаил бил оној што го потсетил Ахашверош дека му е должник на Мардохеј (Таргум на Естира vi. 1); а постои легенда и дека Михаил му се појавил на високиот свештеник Иркан, ветувајќи помош (сост. Јозеф, "Ант." xiii. 10, § 3).
Заради неговата борба со Самаел се јавила добро познатата легенда за Михаил и змевот. Оваа легенда не ја наоѓаме во еврејски извори, освен што Самаел и Сатаната во Кабалата се наречени „примитивната змија“.
Идејата дека Михаил е застапник на Евреите станала толку сеприсутна, што и покрај рабинската забрана за обраќање на ангели како посредници помеѓу Бог и луѓето, Михаил зазел место во еврејската литургија. Ова било почесто порано отколку денес.
Во врска со карактерот на душите кои Михаил ги донесува на олтарот, едно мислење е дека ова се душите на праведните, додека друго е дека ова се огнени овци. Првото мислење, кое преовладува во еврејските мистични дела, ја објаснува важната позиција која Михаил ја има во еврејската есхатологија. Меѓутоа идејата дека Михаил е Харон на поединечни души, која е честа меѓу христијаните, не постои во еврејските извори.
Се вели дека Михаил и Самаел имале разговор во врска со душата на Мојсеј (Мидраш Второз. Раба xi. 6.) Според Сарот, Михаил ги придружува душите на побожните и им помога во влегување во вратите на небесниот Ерусалим. Се вели дека Михаил и неговит домаќин стојат крај вратите на небесниот Ерусалим и ги примаат душите на праведните. Улогата на Михаил е да ги отвора вратите и да биде праведен кон праведните.
Хебрејски апокрифи
Во Војна на синовите на светлината против синовите на темнината, Михаил е даден како кнез на светлината, кој ги води силите на доброто против силите на темнината и лошото, предводени од Велијал. Опишан е како „поткрал“ на небото, титула која порано му припаѓала на Сатаната.
Книга на Енох
Михаил во Книгата на Енох е даден како „кнез на Израел“ и „архистратег“ на Бога. Тој е ангелот на воздржувањето и милоста (Enoch, xl:3) кој го научил Енох на тајните благоста и правдата (lxxi:2). Во книгата Јубилеи (i:27 и ii:1), ангелот кој го водел Мојсеј на планината Синај Му ги дал плочките на Законот најверојатно бил Михаил.
Кабалистички преданија
Во подоцнежните еврејски писанија, особено во кабалистичките дела, Михаил се смета за „застапник на Евреите“.
Канонски Нов завет
Во Посланието на Јуда од Новиот завет во стих 9, Михаил се препирал со Ѓаволот за телото на Мојсеј. Во Откровението 12:7-8, „И настана војна во небото; Михаил со своите ангели завојува против змевот. И змевот и неговите ангели завојуваа, но не устоија и не им се најде веќе место во небото.“ Јован опишува како Сатаната е исфрлен од небото три и пол години од крајот на времето, „за едно време, и две времиња, и време ипол“ Откровение 12:14. Ова исфрлање од небото на Сатаната резултира со тоа што „ќе биде грозноста на запустувањето си до свршетокот, додека одреденото запустување не падне врз запустувачот“ во зборовите на пророкот (Данаил, 9:27).
Христијански легенди
Според некои христијански теолози св. Михаил може да се јави во Писмото каде неговото име не е споменато. Примери за ова се херувимот кој стоел на портата на рајот, „за да го штити(ат) патот, кон дрвото на животот“ (Битие 3:24), ангелот преку кој Бог го објавил свето Второзаконие на избраниот народ, ангелот кој му го попречувал патот на Валаам (Броеви 22:22 и след.), ангелот кој ја истерал војската на Сенахерим (2 Цареви 19:35).
Би било природно св. Михаил, како поборник за евреите, да биде и поборник за христијаните, донесувајќи им победи во војните. Меѓутоа раните христијани ги сметале некои од великомачениците за нивни воени заштитници: Св. Георгиј, Св. Теодор Тирон, Св. Димитриј, Св. Сергиј, Св. Прокопиј, Св. Меркуриј, итн.; а на Св. Михаил му ги доверувале болните. На местото каде за првпат бил возвишуван во Фригија, неговата слава како ангелски лекар ја засенила неговата воена улога. Ова уште од рано време бил центарот на обожување на ангели, особено Св Михаил. Според предание уште во многу старо време Михаил направил да бликне извор Хаиротопа близу Колос, каде сите болни кои се капеле и ја повикувале Блажената Троица и Св. Михаил, биле излечени.
Уште попознати се изворите кои Св. Михаил ги извадил од карпата во Колос (Хони, на Лик). Една легенда вели дека паганите навртиле поток кон светилиштето на Св. Михаил за да го уништат, но архангелот ја расцепил карпата со гром за да му даде ново корито на потокот, и засекогаш ги осветил водите кои течеле тука. Според православните ова се случило во средината на I век и ова се слави на 6 септември (Аналекти Боланд., VIII, 285-328) како Спомен на чудата на Св. Архангел Михаил. Постојат разни извори и бањи низ Азија и Европа посветени на св. Михаил.
Адам
Според Мормонизмот, Михаил живеел обичен смртен живот како патријарх Адам. Михаил и Адам се сметаат за една иста личност, со тоа што едното е смртно, а другото небесно име. Така сите потомци на Адам се потомци на Михаил. Неговото ангелско име Михаил („Боголик“), е описен на неговиот изглед, суштество создадено по ликот на Отецот.
Исус, Синот Божји
Јеховините сведоци веруваат дека Исус и архангел Михаил се едно исто. Тие веруваат дека тој бил првото суштество создадено од Јехова и дека преку него тој ја создал вселената, ангелите и човештвото. Пред да постојат луѓето тој бил познат како Божјата реч. Потоа станал Исус и живеел безгрешен живот. По неговата смрт, Исус воскреснал во неговиот претходен духовен облик. Ова верување тие го засноваат на два библиски пасуса:
Ислам
Во Коранот Михаил е споменат само еднаш, Ел-Бекара:98. Во неговиот коментар на стих 91 од таа сура, Бајдави приспомнува една прилика кога Омар пошол во еврејско училиште и се распрашал за Гаврил. Учениците рекле дека тој е нивен непријател, но дека Михаил е добар ангел, кој носи мир и изобилие. Како одговор на Омаровото прашање за позициите на Гаврил и Михаил во однос на Бога, тие декле дека Гаврил бил од десно, а Михаил од лево. На оваа невистинитост Омар се побунил, и изјавил дека кој е непријател со Божјите ангели, нему Бог ќе му биде непријател. Кога се вратил кај Мухамед, Омар видел дека Гаврил го претркал и веќе му ја кажал пораката, која се состои во стих 92. Во врска со сурата Худ:72, муслиманските коментатори велат дека Михаил бил еден од трите ангели кои го посетиле Аврам.
Кај муслиманите Михаил е еден од четирите ангели (со Изрил, Исрафил и Џибрил), и еден од двата ангела, со Гаврил, именувани во Коранот. Некои веруваат дека постојат десет ангели - Михаил, Изрил, Исрафил, Џибрил, Мункар, Макир, Ракиб, Атид, Малик и Ридван.
Тој живее на седмото небо и се верува дека има крилја со смарагдно зелена боја.
Во исламските преданија Михаил секогаш е втор по Гаврил. Кога Бог го создал Адам, тој го пратил прво Гаврил, па Михаил да ја донесе глината од која е требал да биде направен човекот. На смртната постела, Мухамеед рекол дека Гаврил ќе биде првиот, а Михаил вториот кој ќе се моли за него.
За Михаил се верува и дека носи благослови.
Во Исламот се смета дека постои неизброен број на ангели. Така се верува и дека именуваните ангели се поглавари на оддели; т.е. Михаил е главен ангел на благословите.
Бахаизам
Во Крадец во ноќта, бахаистичкиот писател Вилијам Сиарс, го толкува споменувањето на Михаил како споменување на Бахаула. Го цитира Данаил (10:13):
"„Кнезот на персиското царство ми се противеше дваесет и еден ден, но Михаел, еден од првите кнезови, ми дојде на помош“"
На Данаил му било речено дека ова привидение е за ...„она што ќе го снајде народот (Израел) во подоцнежните дни.“
Сиарс ова го толкува како пророштво за Бахаула, кој е персиски благородник од сасанска кралска лоза. Исто така ја цитира и Книгата на Енох (69:14):
"„Тој (Бог) му зборуваше на светиот Михаил да им го открие светото име, за да можат да го разберат тоа тајно име“."
Библиографија
Видете тука
Јордан Бадев
Јордан Бадев (во — во ) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на  Внатрешната македонска револуционерна организација, литературен критичар, публицист и новинар во Бугарија.
Животопис
Бадев е роден во 1888 година во Битола, тогаш во Отоманското Царство. Во 1906 година завршува Битолска машка гимназија. Студирал словенска филологија на Софискиот универзитет, а потоа учи во Лозана. Се враќа во Македонија и учителствува во Битола, Самоков и Софија. Во 1911 година Бадев ја поддржува иницијативата за создавање на легална политичка партија на Македонците - егзархисти во Отоманското Царство - проект кој пропаѓа поради зајакнувањето на политичките тензии и избувнувањето на Првата балканска војна. По Втората балканска војна во 1913 година се населува во Бугарија и станува учител во Софија. Еден од членовите-основачи на Македонскиот научен институт.
Почнува да се занимава со литература и новинарство. Пишува во списанието "Златорог" и во весникот "Зора", а од 1931 година е уредник на културните прашања на "Зора". Уредува весниците "Народност" и "Миргород". Бадев има голем број на статии во врска со бугарската литература - како обшотеоретични статии и прегледи, така и портрети и погледи. Во 1938 година излегува неговата книга "Животот и уметноста".
Бадев е масон и активен учесник во македонското ослободителното движење. Одржува тесни контакти со раководителите на обновена по Првата светска војна, ВМРО, од која добива парична издршка. По поделбата на организацијата на Протогеровисти и Михајловисти, тој застанува на страната на Протогеровистите. Пишува во весникот "Македонија". .
Во годините пред Втората светска војна е приврзаник на ориентација на Бугарија кон Третиот Рајх, политика во која тој гледа надеж за позитивно решавање на македонското прашање. Бадев е автор на неколку книги, како "Даме Груев. Живот и дело "(Скопје, 1943) и многу статии посветени на учесници во македонското движење. Бадев е и автор на потпишаната од ВМРО книга "Заговорот против Тодор Александров".
Бадев е убиен без суд и пресуда по Деветосептемврискиот удар во 1944 година. Во март 1945 година е осуден посмртно на Случај № 6 на интелектуалците од серијата процеси на т.н. Народен суд Реабилитиран е в 1996 година од Врховниот Суд на Бугарија. .
?!
„?!“ е прво EP на Fighting Windmills кое содржи 4 песни кои се дел од песните снимени како демо за нивниот втор албум. Издадено е за PMG Recordings, а промоцијата се случи во февруари 2010.
IC 886
IC 886 — галаксија во соѕвездието Лебед, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 886 се споменува и како LBN 245, part of Gamma Cyg nebula.
Откривање
Објектот е откриен во август 1893 година од страна на Едвард Емерсон Барнард.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 886 е од видот EN. IC 886 има привидни димензии од 50' х 30'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 22 м 14 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 15' 24".
Други поделби
Проучување на IC 886 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката .Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 85.
Шорсов
Шорсов (Schorssow) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Арбесбах
Арбесбах (герм. Arbesbach) е место и општина во округот Цветл во Долна Австрија.
Доналд Глејзер
Образование
Роден во Кливленд,Охајо, Глејзер во 1946 година дипломирал физика и математика на училиштето за примена на науките Тој докторирал физика на Калифорнискиот институт за технологија во 1949 година. Глејзер прифатил да биде подучувач на Мичигенскиот универзитет во 1949 година и тој бил унапреден во професор 1957 година. Тој се вработил на факултетот на Калифорнискиот универзитет во Беркли во 1959 година како професор по физика. Во тој период неговото истражување се задржува на краткотрајните елементарни честички. Комората му овозможила да ги набљудуваат патеките на животниот век тие честички.
Во почетокот во 1962 година Глејзер го променил своето поле на истражување во молекуларна биологија, започнувајќи со еден проект на ултравиолетово-индуциран рак. Во 1964 година му била дадена дополнителна титула професор по молекуларна биологија. Титулата на Глејзер на факултетот (во 1989) била професор по физика и невробиологија.
Личен живот
Доналд Глејзер е роден на 21 септември 1926 година. во Кливленд Охајо како син на руските еврејски мигранти Лена и Вилијам Глејзер, кои биле стопанственици. Тој уживал во музиката и свирел пијано, виолина и виола. Тој се школувал во Кливлендската гимназија, каде се заинтересирал за физиката како средство со кое може да се резбере физичкиот свет. Тој починал во сон, на возраст од 86 г одини на 28 февруари 2013 година во Беркли,Калифорнија.
Образование и почеток на кариерата
Глејзер своето образование го започнува во училиштето за применета наука (сега) Универзитетот „Кејс Вестерн Резерв“ каде што се здобива со диплома по физика и математика во 1946 година. Во текот на своето образование, тој особено е заинтересиран за честичната физика. Тој свирел на виола во Кливлендската филхармонија и предавал математика на колеџот по дипломирањето. Тој породлжил да работи на Калифорнискиот институт за технологија (Калтек), каде што го завршува неговиот докторат по филозофија. Неговиот интерес за честичната физика го навела да работи со добитникот на Нобеловата награда Карл Дејвид Андерсон, кој го изучувал космичко зрачење со Вилсонова комора. Тој пртпочитал да работи со космички зраци поради нивната достапност, отколку да врши истражувања во  јадрената физика. Додека е на Калтех научил како да проектира и да гради опрема што му е потребна за неговите експерименти, и оваа негова вештина ќе се покаже како корисна во неговата кариера. Тој исто така присуствувал и на семинари за молекуларна генетика предводени од нобеловецот Макс Делбрик ; на што ќе се наврати на оваа област подоцна. Глејзер својата докторска теза на тема, Моментална распределба на наелектризираните честички од космичките зраци во непосредна близина на морското ниво, ја одбранил во 1949 година и подоцна започнал да работи како подучувач на Мичигенскиот универзитет. Тој доктортот од Клатех во 1950 година и бил унапреден во професот на Мичигенскиот универзитет во 1957 година.
Меурна комора
Додека предавал во Мичиген, Глејзер започнал да работи на експерименти, кои довеле до создавање на меурната комора. Неговото искуство со Вилсоновите комори во Калтех му укажале дека не се соодветни за изучувањето на елементарните честички. Во Вилсоновата комора, честичките минувале иако гасот се судирал со металната плоча што пак оневозможувало на научниците да го видат настанот. Вилсоновата комора, исто така треба да се ресетира меѓу снимањето на настаните и не е способна да го следи темпото на производство на честички од забрзувачите.
Тој експериментирал со користење на прегреана течност во стаклена комора. Наелектризираните честички ќе остават патека од меурчиња при преминот низ течноста, а нивната патека ќе може да се фотографира. Тој ја создал првата меурна комора со етер. Тој експериментирал со водород додека бил во посета на Чикашкиот универзитет, и покажал дека и водородот може да се користи во комората.
Често се тврди дека Глејзер бил инспириран за својот изум од меурчињата во неговата чаша од пиво; Меѓутоа во еден разговор во 2006 тој ја негирал оваа приказна велејќи дека иако пивото не било „инспирација“ за меурната комора, тој изведувал експерименти користејќи го пивото за да го исполни прототипот.
Нобелова награда
Глејзер бил награден во 1960 година со Нобелова награда за физика за пронаоѓање на меурната комора. Неговиот изум им дозоволи на научниците да набљудуваат што се случува со високоенергетските зраци од забрзувачот, пополочувајќи го патот за многу значајни откритија.
Премин кон молекуралната биологија
По освојувањето на Нобеловата награда, Глејзер започал да размислува за замена на физиката со нова област. Тој сакал да се сконцентрира на науката и забележал дека како експеримантите и опремата станувале се посложени и поголеми а со тоа и нараснувале трошоците, тој морал да се занимава сè повеќе и повеќе со административна работа. Тој исто така очекувал дека се посложената опрема ќе предизвика нејзино присуство во одреден број на места со што физичарите ќе мораат во подолги периоди  да патуваат за да работат во полето на честичната физика. Присетувајќи се за неговиот интерес за молекуларната генетика, кој започнал во Калтех, Глејзер почнал да изучува биологија. Тој поминал цело лето на МИТ каде се сретнувал со професори и присутствувал на предавања за биологија. Тој исто така поминал еден семестар во Копенхаген со Оле Мале, угледен дански молекуларен биолог.
Тој работел во Берклиевата вирусна лабораторија (денес за биохемиска и вирусна лабораторија), каде изведувал експерименти со бактериски фаги, бактерии, и клетки на цицачи. Тој го изучувал развојот на клетките на ракот особено на ракот на кожата ксеродерма пигментосум. Како и со меурната комора, тој го користел неговото искуство за дизајнирање на опрема за подобрување на експерименталниот процес. Тој го автоматизирал процесот на слевање на агар, и броењето на колониите во ќелиите го роботизирал. Машината можела да прави фотографии, додава хемикалии и имала механичка рака за да ги собира колониите.
Трговски друштва
Додека работи во Беркли, Глејзер ја основал Берклиската научна лабораторија заедно со Бил Ватенберг во 1968 година. Краткорочното партнерство се занимавало со автоматизирање на дијагностичките процедури.
Во 1971 година го основал претпријатието (Цетус) заедно со Моше Алафи, Рон Кејп и Питер Фарли. Глејзер бил претседател на советодавниот одбор за наука. Основачите мислеле дека знаењето кое го поседуваат научниците поврзано со ДНК сè уште не е применето за разрешување на реалните проблеми. Претпријатието се занимавало со развој на микробни низи, а подоцна и со генетско инженерство,  со што станало првото биотехнолошко претпријатие. Претпријатието Цетус во 1991 година е купено од страна на Хирон
Премин кон невробиологијата
Како што молекуларната биологија станувала сè повеќе зависна од биохемијата,, Глејзер повторно сметал дека треба да ја промени својата кариера. Неговото искуство во автоматизирањето на визуелни задачи по физика и молекуларна биологија го наведе да се заинтересира за човековиот вид и начинот на кој мозокот го толкува она што гледа. Тој започнал да работи на компјутерски модели на визуелниот систем и визуелната психофизика.
Џохор
Џохор (џави:جوهر) е држава во Малезија помеѓу 1°20"N и 2°35"N. Таа е една од најразвиените малезиски држави. Главен град и кралска престолнина е Џохор Бахру, порано наречен Танџунг Путери. Стариот главен град бил Џохор Лама.
Џохор се граничи со Паханг на север, Малака и Негери Сембилан на северозапад, и Џохорски премин на југ кој ја дели Малезија со Сингапур.
Административна поделба
Џохор е поделен на 8 дистрикти.
Надворешни врски
1.48722°N, 103.78111°W
Зевс
Во старогрчката митологија, Зевс е крал на боговите, владетел на планината Олимп и бог на небото и громот. Негови симболи се громот, орелот, волот и дабот. Поради неговото индоевропско наследство, класичното „собирач на облаци“ доведува одредени иконографски особини од културите на Древниот Близок Исток, како на пример жезлото. Зевс е често прикажуван од грчките уметници во две пози: стоејќи, исчекорено нанапред, со гром во неговата подигната десна рака или седнат на престол. Зевс имал блескав штит („егида“), направен од кожата на козата што го хранела на островот Крит, а во средината на штитот е прикажана главата на Горгона.
Зевс бил дете на Хрон и Рија, а бил најмлад од своите браќа и сестри. Во повеќето традиции, тој е оженет со Хера, иако кај пророкот на Додон, негова придружничка е Диона: според Илијада, Афродита е негова ќерка од Диона. Познат е по своите еротски лудории. Ова се резултирало во многу боженствени и херојски потомци, вклучувајќи ги Атена, Аполон и Артемида, Хермес, Персефона (од Деметра), Дионис, Персеј, Херакле, Елена Тројанска, Минос и Музите (од Мнемозина); што се однесува до деца кои ги имал со Хера, најчесто се вбројуваат Арес, Хеба и Хефест.
На грчки, името на богот е Zeús  (на модерно грчки /'zefs/) во номинатив и  Diós во генитив. Негов римски еквивалент бил Јупитер, а етрурски, Тиниј. Во хинди митологијата негов еквивалент е богот Индра, со оружје слично на громот, кое тој можел да го држи како стап.
Раѓањето на Зевс
Од Хрон и Реја настануваат Хестија, Деметра, Хера, Ад, Посејдон и Зевс Хронос ги проголтал сите освен Зевс како што пренесува Хесиод. Хрон и Реја се божества на небото и земјата двојници на Уран и Гаја чија моќ тиеја узурпирале а нивната врска претставува возобновување на светиот брак, но според траицијата Хрон и Реја се претставувани мошне поразлично од нивните родители Хрон во уметноста е претставен како величествен но и тажно божество со срп в раце тој владеел во златното доба меѓу смртниците а откако бил симнат од престолот од неговиот син Зевс се повлекол во некое далечно кралство понекогаш нарекувано како Островот на блажените,еден од повеќето хеленски замисли за рајот. Во Рим, Хрон бил нарекуван Сатурн.
Зевсовите сопруги
Според Хесиодво „Теогонијата“, Зевс се женел седум пати, меѓутоа освен своите сопруги имал и многу љубовници.
Зевс и Хера
Заедницата на Зевс и Хера претставува типичен пример на hieros gamos меѓу небесниот бог и земјената божица, што на убав начин е опишано кај Хомер во Илијадата. Во митовите, Хера е секогаш во кавга со својот сопруг поради неговите неверства, а често прибегнувала на сплеткарења и на ситни начини го понижувала Зевс. Забележано е дека таа против него соѕдала дури заговор со Посејдон, Аполон и со останатите богово од Олимп, во кој не учествувала само Хестија, кои го заврзале во илјада јазли со нерскинливи каишки, така што не можел миту со прстот да мрдне. Поради тоа, Зевс ја обесил на небото и ја прицврстил со златни окови, а ја ослободил дури откако сите богови му се заколнале дека веќе нема да креваат буна. Во уметноста, Хера е претставена како кралица и матрона, често со кралски обележја како скиптар и круна. Хомер ја опишува како волоока и белолакта, епитети кои ја означуваат нејзината убавина.
Децата на Зевс и Хера
Зевс и Хера имале четири деца: Ејлејтија, Хеба, Хефест и Арес. Ејлејтија како божица на раѓањето го делела овој атрибут со својата мајка, а тој атрибут го имала и Артемида.
Ѕевсовиот разновиден карактер
Ѕевс е бог љубовник тој се пари со многу божици и смртни жени затоа има големо потомство. Многу генеалогии поради славата и авторитетот на врховниот бог го вклучуваат него како прародител, овој Ѕевс му припаѓа на моногамното општество во кое мажот е доминантен каде прељубата на мажот наспроти онаа на жената не се санкционира, така однесувањето на Ѕевс може да се опише како морално и неморално како врховен бог тој може да биде над општествените норми, но сепак се когаш сесоочува со бесот на неговата сопруга Хера, и мора да плати поради грешките причинети од неговиот промискуитет. Од друга страна истиот Ѕевс подоцна станува еден бог,кој го чува моралот и правдата кај боговите и луѓето. Тој е гневен бог на правдата и доблест ,поддржувајќи се што е свето во моралниот ред на космосот.
NGC 4528
NGC 4528 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4528 се споменува и како UGC 7722, MCG 2-32-140, CGCG 70-172, VCC 1537.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4528 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 4528 има привидни димензии од 1,6' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 34 м 6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 19' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 4528 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41781. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 877. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Гвардија Санфрамонди
Гвардија Санфрамонди — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Завод за заштита на спомениците на културата и Музеј
Завод за заштита на спомениците на културата и Музеј, е генеричко има на организациона единици во националната мрежа на заводи за заштита на спомениците на културата и музеи низ Република Македонија сместени во следниве места:
Интернет-протокол
Интернет протокол, крат. ИП (Internet Protocol, скр. IP = „семрежен протокол“) — неконекциски ориентиран што значи дека патеката т.е. рутата од изворот до одредиштето не треба да се воспостави пред пакетите (со податоците) да влезат во мрежата. Можно е секој пакет да си има своја различна независна рута од рутата на претходниот пакет кој има иста изворна и дестинациона IP-адреса. IP не гарантира дека пакетите ќе пристигнат во оригиналната секвенца ниту пак дека воопшто ќе пристигнат до нивното одредиште.
Засега постојат две верзии на IP протоколот, и тоа: IP верзија 4 (IPv4), која е опишана во RFC 791, и IP version 6 (IPv6), опишана во RFC 1883-1887. Описот на IP ги содржи следниве многу значајни елементи:
Развојот на IPv6 главно бил мотивиран од малиот адресен простор во IPv4. Експанзијата на користењето на интернет услугите довела до потреба да се редефинира заглавјето со цел да се овозможи поефикасно насочување и поголем адресен простор (т.е. поголем број IP-адреси).
Интернет Протоколот  (IP) е податочно ориентиран протокол кој се користи за пренос на податоци низ поврзани мрежи со користење на технологијата на комутација на пакети.
IP е протокол на мрежно ниво во пакетот на интернет протоколи кој е енкапсулиран во протоколите на податочно ниво (како што е на пример Етернет).
Сервиси овозможени од ИП
Интернет протоколот е одговорен за адресирање на домаќини и насочувачки датаграми од изворни домаќини до крајните домаќини преку една или повеќе ИП мрежи. За оваа цел Интернет протколот дефинира адресирачки систем кој има две функции. Адресите ги идентификуваат домаќините и овозможуваат сервис за логички локации. Секој пакет е обележан со наслов кој содржи мета-податоци со цел за достава. Овој процес на бележење се нарекува и енкапсулација.
ИП е протокол без врска и нема потреба од поставка на кола пред пренос.
Надежност
Во принцип интернет протоколот не е мрежа на која што можеме да и веруваме. Заради тоа мрежата на интернетот е ненадежна бидејќи може било која врска да прекине во секој момент. Овој протокол динамички се справува со тие проблеми. Не постои некој глобално надлежен орган кој ја следи или одржува мрежата. Со цел да се намали сложеноста на мрежата, инетелигенцијата е сместена во системот на крајните корисници. Насочувачите во процесот на праќање на податоците преку мрежата едноставно ги препраќаат пакетите до следниот познат дестинациски портал.
Посотјано се бараат начини на подобрување на пакетите низ интернет мрежата и тоа се прави најдобро што може, сепак сервисите ги карактеризираме како ненадежни. Во јазикот на мрежната архитектура тоа е безконекциски протокол. Причините за влошување на надежноста се: -корумпирани податоци -изгубени пакети -дупликати пакети -добивање на пакети вон редослед
Интернет протоколот v4 гарантира дека заглавјето на пакетот ќе биде без грешки, при сумарните проверки, низ сите насочувачки јазли. Со ова се отфрла нус ефектот: отфрлање на пакетите со погрешно заглавје. Во овој случај не е потребно известување до крајните корисници, иако такво постои во IMCP. Од друга страна интернет протоколот v6 го отфрлил користењето на проверка на заглавјето со цел брзо препраќање низ елементите во мрежата.
Уште еден проблем на интернет протоколот е што не гарантира пренос за одредена патека, дури и таа да е достапна и доверлива. Едно од техничките ограничувања е големината на пакетите. Апликацијата мора да се осигура дека користи соодветини трансмициски одлики. Некои огроворности се наоѓаат меѓу апликацискиот и ИП слојот. Кога се користи IPv6 постојат објекти за одредување на единица со максимална големина на локалните врски како и за целата траекторија до крајното одредиште.IPv4 повеќемрежниот слој ја има способноста за автоматско фрагментирање на на оригиналниот датаграм на помали единици, во кој случај што интернет протоколот обезбедува повторно подредување на фрагменти кои се надвор од редослед.
IP-адресирање и насочување
Можеби најсложените делови од Интернет протоколот се адресирањето и насочувањето. Адресирањето се однесува на тоа како на крајните домаќини им се доделуваат IP-адреси и како адресите на подмрежите се поделени и групирани. ИП насочувањето го прават сите домаќини, но најважно кај повеќемрежните насочувачи, обично се користат протоколи со внатрешни или надворешни портали да помогнат при правењето испраќачки одлуки на ИП датаграми низ мрежите поврзани на ИП.
Историја на верзијата
Во мај 1974 IEEE објавија труд со наслов „Протокол за интерврска со пакетни мрежи“ (анг. "A Protocol for Packet Network Interconnection"). Авторите Винт Церф и Боб Кан, опишаа протокол за споделување на на ресурси со користење на прекинувачки пакети меѓу јазлите. Компонентата со централна контрола на овој модел беше „трансмисиски контролен програм“ кој ги вклучуваше и конекциски ориентираните врски и датаграм сервисите меѓу домаќините. Монолитниот трансмисиски контролен програм подоцна беше поделен и ги вклучува модуларниот Трансмискиот контролен протокол (TCP) и конекциски ориентиран слој. Овој модул униформно се нарече TCP/IP, иако оттогаш формално се нарекува комплет интернет протокол (анг. Internet Protocol Suite).
Верзиите од IPv0 до IPv3 се развивачките протоколи, сè до појавувањето на IPv4, којшто се користеа меѓу 1977 и 1979та година. Верзија 5 се користеше од Протоколот за поточен интернет, додека верзиите од 6 до 9 беа избрани како разни протоколни модели со цел замена на IPv4:SIPP (Едноставен интернет протокол Плус(анг. Simple Internet Protocol Plus), сега познато како IPv6), TP/IX (RFC 1475), PIP (RFC 1621) и TUBA (TCP и UDP with со големи адреси, RFC 1347), но SIPP беше официјално назначена како наследник на IPv4 и официјално е стандардизиран како IPv6.
IPv6 или IPv4?
IPv6 нема за брзо време да го замени IPv4 протоколот. Двете верзии ќе мора да коегзистираат подолго време. Во принцип IPv6 може да биде имплементирана како програмска надоградба на постоечката IPv4 опрема овозможувајќи подолга транзициона фаза, а со тоа и намалување на трошоците за нова опрема штитејќи ги на тој начин претходните вложувања.
Не може да се каже дали сите Интернет оператори ќе преминат на IPv6 технологија во блиска иднина, бидејќи тоа практично зависи од бенефициите кои би ги добил операторот. Сега засега повеќето оператори се опкружени со IPv4 насочувачи и најголемиот дел од сообраќајот треба да се адаптира на IPv4 мрежите поради што интересот за промена е мал. Новите plug-and-play одлики кои ги прават IPv6 мрежите многу поедноставни за конфигурирање и одржување од IPv4 мрежите можат да бидат привлечни за некои оператори чија инфраструктура брзо еволуира. Со цел да се поедностави преодот кон IPv6 важно е постоечките IPv4 апликации да бидат способни да работат и со IPv6 апликации (пр. производителот на Интернет пребарувачи треба да им овозможи на клиентите да комуницираат со двете IP верзии).
Битен предуслов за кооперативност е хостовите кои користат IPv6 протокол да користат дуални stack’s еден за IPv4 протоколниот stack и еден за IPv6 протоколниот stack. Краткорочно гледано може да се заклучи дека воведувањето на IPv6 го прави изборот на IP протокол посложен, а бенефициите во поглед на поефикасното насочување ќе зависат од тоа дали операторите ќе извршат ориентирање кон IPv6. Долгорочно гледано не постои никаква дилема. IPv6 е покомплетен и поефикасен протокол отколку IPv4 кој може да го истисне штом апликациите ќе се развиваат така што ги искористуваат предностите на IPv6 како што е на пример QoS поддршката.
Слабости
Интернет протоколот е ранлив на различни напади. Темелна оценка на слабостите, заедно со предложени ублажувања, беше објавен во 2008, и е моментално обработуван од ИЕТФ.
Бојан Бем
Биографија
Роден е во Белград на 23 мај 1936 годиниа каде што завршил основно и средно училиште. Дипломирал на Катедрата за историја на уметност на Филозофскиот факултет во Белград. Извесен период живеел и работел во Париз од 1966-1969 и од 1985-2001 година. Имал самостојни изложби во градовите на поранешна Југославија, Франција и Италија. Учествувал на бројни групни изложби.
Во текот на повеќедецениската работа и творење, тој континуирано формирал тематски циклуси како што се: апстрактни сцени, момчиња, коњаници, морнари, капачи, џокеи, ентериери, билјард маси, базени, спортски терени, ѕидови, тераси, карпи, лавиринти и плоштади. На Бојан Бем му е тешко да каже на која сликарска насока и припаѓа, тој едноставно бил самостоен. Групно изложува од 1965 година, а самостојно од 1969 година.
Уметнички дела во музејски и галериски збирки
Делата на Бојан Бем се наоѓаат во многу јавни збирки на музеи и галерии, кои се наведени овде:
Басилиск
Во Европските  легенди, басилискот (грчки βασιλίσκος basilískos, "мал кралот"; латински: regulus) е легендарен влекач познат како Цар на влекачите и се верува дека можел да предизвика смрт само со неговиот поглед.
Записи
Еден од најраните записи за басилискот доаѓа од Натурална Историја, напишана од Плиниј Постариот во од прилика 79 години пред нашата ера.
Исидоре од Севиља, го дефинирал басилискот како крал на влекачите, поради тоа што наводно имал отровен здив и поглед што убива.
Презвитер Теофил дал голема рецепта во неговата книга за претворање на бакар во „шпанско злато“. Рецептата се состоела од комбинирање на крв од басилиск во форма на прав, крв од човек во форма на прав, црвен бакар, и специјален вид на оцет.
Шеница
Шеница (Siennica) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Марта Арсовска Томовска
Марта Арсовска Томовска ( во ) — министер за информатичко општество и администрација на Македонија во периодот 2015–2017. Претходно била заменик-министер во истото министерство.
Животопис
Арсовска-Томовска е родена е на 1 март 1973 година во Скопје. Дипломирала на електротехничкиот факултет во Скопје, а магистрирала на економскиот факултет при универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје.
До 2011 година работела на раководни функции во Првиот семрежен услужник во Македонија и во „Ултра компјутер“. Учествувала во управувањето со систем-интеграторски проекти имплементирани во министерството за финансии, Министерството за внатрешни работи, министерството за труд и социјална политика, Царинската управа, Управата за јавни приходи. На нејзина иницијатива во 2004 година бил реализиран проектот за бришење на Македонија од црните листи на небезбедни земји за интернет трговија и воспоставена е „Култура за интернет безбедност“. Била член и на експертската работна група за подготвување на стратегија за имплементација на FWA/WIMAX електронски мрежи во Македонија.
Швасдорф
Швасдорф (Schwasdorf) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Елитен убиец
Елитен убиец (анг. Kileer Elite) е американски акционен филм во кој главна улога ја има Џејсон Стејтам, а во филмот исто така се појавува и Роберт Де Ниро.
Конектикат
Конектикат (англиски: Connecticut) е сојузна држава од САД. Се наоѓа во североисточниот дел на земјата. Главен град е Хартфорд, а најголем е Бриџпорт.
Онеири (митологија)
Онеирите се демони на сништата во старогрчката митологија,.
Во почетокот Онеирите биле персонификација без божествена моќ. Подоцна, во хеленско-римското време, тие стануваат придружници на Хермес, а во доцната антика стануваат самостојни божества.
Според Хесиод, кога титанот Крон го кастрирал својот татко Уран и му ја презел власта, Никта многу се разлутила и од бес ги родила, по пат на партеногенеза Онеирите, и нивните браќа и сестри: Мом (вината, критиката), Морос (судбината, проклетството), Танат (смртта), Хипнос (сонот), Харон, Хесперидите (вечерите), Керите (насилнaта смрт), Мојрите (судбината), Немезида (одмаздата), Апата (измамата), Филота (дружењето, нежноста), Герас (староста) и Ерида (караницата, раздорот). Цицерон ја следи оваа традиција, но според него татко на овие деца е Ереб (темнината).
Римскиот поет Овидиј ги претставува не како браќа на Хипнос, туку како еден од неговите илјада синови.
Во Илјадата на Хомер, Онеирите се споменуваат како повикани од Зевс да одат кај Ахајците, односно да влезат во шаторот на Агамемнон и да го поттикнат да војува.
Во еден дел од Одисејата се зборува за земјата на соништата, на работ од Океанот, која се граничи со преминот на мртвите во подземниот свет (Ад).
Софи Фарман
Софи Маргарета Фарман (родена на 20 јули 1979 година, во Стокхолм ) е шведска новинарка и модна репортерка за весникот Афтонбладет. Таа го води и е сопственик на блогот Sofis Mode на официјалната веб-страница на Aftonbladets и објавува сопствено модно списание, Sofis mode, како додаток на весникот Aftonbladet секоја недела. Фарман, исто така, води блог наречен Sofis snapshots. Пред да започне со Sofis mode, таа била уредничка на познати личности во списанието за славни и забавни личности Aftonbladets Klick!. Таа моментално живее во Стокхолм.
Кариера
Фарман работела за списанието Elle во Шведска неколку години, а потоа отишла да работи за Aftonbladet; таа има работено и за уредувачката фирма Loweforever. Во 2006 година, таа го водела модното телевизиско шоу Sofies mode на Канал 5 во Шведска, кое подоцна било емитувано и на ТВ7. Во 2011 година, Софија заедно со нејзината сестра Фрида Фарман ја воделе телевизиската емисија Stylisterna (стилистите) на Канал 5 Плеј.
Во текот на 2007 година, таа исто така водела сопствено патувачко телевизиско шоу на ТВ7 наречено Софи и градот, каде што патувала во седум градови во светот. Во емисијата таа ги водела гледачите на места каде што најчесто пазарува и често посетувани места, како ноќни клубови и ресторани. Седумте градови опфатени во шоуто биле: Њујорк, Токио, Лондон, Лос Анџелес, Копенхаген и Париз.
Фарман има објавено и две книги: Elsas mode била објавена во продавниците во 2009 година; Elsas värld излегла во 2010 година. Книгите ја раскажуваат приказната за млада модна блогерка која се сели во Стокхолм и се заплеткува во високиот живот на Стурплан.
Кралско пријателство
Блиското пријателство на Фарман со шведската принцеза Медлин е добро покриено од шведските медиуми. Дури се шпекулирало дека принцезата и Фарман живееле заедно во станот на Фарман во Њујорк, нешто што подоцна го демантирало сопственото модно списание на Фарман „Софис мод“.
Личен живот
Софи Фарман е постарата сестра на Фрида Фарман, која е и модна уредничка и репортерка. Таа е разведена од холандскиот стопанственик Ник Зијлстра и имаат ќерка по име Лили, родена на 18 мај 2013 година.
Ограѓе (Долно Коњари)
Ограѓе — археолошко наоѓалиште во скопското село Долно Коњари. Наоѓалиштето претставува населба на римското време. На 200 м западно од селото, на десниот брег на реката Пчиња, во ниви на двајца жители, на површина од околу 0,5 хектари се среќаваат делови од керамички садови, питоси, тегули и имбрекси, и друг градежен материјал.
Лиматола
Лиматола — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Список на државни водачи во 1196 година
Ова е список на државни водачи во 196 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Колибри
Колибри — семејство птици кои се блиски со сродните вистинските чиопи (Apodidae) и на чубастите чиопи (Hemiprocinidae), сите заедно влегуваат во заеднички ред на чиопите (Apodifoemes). Одредени автори ги издојуваат колибрите во сопствен ред. Семејството на колибрите има повеќе од 100 родови и околу 330-340 видови.
Изглед и градба на телото
Колибрите се многу мали птици. Најмалите колибри кои истовремено се најмал вид на птици воопшто, Mellisuga helenae, заедно со клунот и пердувите на опашката се долги само 6 cm. Најголем вид е Patagona gigas, а големи се околу 25 cm. Поголемиот број колибри имаат шарени пердуви, по правило со метален сјај.
Особености
Колибрите имаат многу голема честота на замавнување со крилјата, дури до 80 замавнувања во секунда. Тоа им овозможува лет на страна и на назад, а может да лебдат во воздухот во едно место. Уште една особина на колибрите е што имаат осум пара ребра, другите птици имаат по шест. Срцето им работи од 400 до 500 удари во минута, дури и кога одмараат, а највисокиот отчукај на срцето е измерен на 1260 удари во минута. Бројот на вдишувања во минтуа им е 250. Додека спијат, драстично им се смалува честотата на удари на срцето.
Каса (Шведска)
Каса е град во општината Пајала, во округот Норботен. На пописот од 1890 година, градот имал 15 жители а во август 2016 година, според Ратсит, имало 31 лица постари од 16 години, регистрирани со адресата Каса. Авторот Бенгт Похјанен е од Каса.
Тирков
Тирков (Thürkow) — општина во округот Росток, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Физичко ниво
Физичкото ниво (англиски: Physical layer) е прво ниво во компјутерски мрежи од OSI моделот со седум нивоа, односно прво ниво во TCP/IP моделот со пет нивоа. На ова ниво се извршуваат сервиси кои ги бараат протоколите од податочното ниво и се претвораат битовите од рамката во соодветен електричен, оптички или радио сигнал а потоа го предава сигналот, го контролира преносот и приемот. Физичкиот слој ги одредува електричните и физичките спецификации на уредите, односно, го дефинира односот помеѓу уредот и пренесувачкиот медиум како што е бакарен или оптички кабел. Ова вклучува и распоред на пиновите, напон, кабелските спецификации, репетитор, мрежни адаптери и др. За разлика од погорните слоеви, овој слој целосно се однесува на хардверот и е задолжен за 3 примарни функции:
Подслој за сигнализација
Кај локалните (LAN) и метрополитските (MAN) мрежи кои користат интерконекциска OSI архитектура, подслојот за сигнализација е дел од физичкиот слој којшто:
Список на сервиси
Главните функции кои ги извршува физичкото ниво се: Физичкиот слој исто така е одговорен за:
Споредба со TCP/IP
TCP/IP моделот, дефиниран во RFC 1122 и RFC 1123, е напреден мрежен модел кој се користи за опис на Интернетот и слични мрежи. TCP/IP не дефинира еквивалентен слој кој се занимава исклучиво со хардверски спецификации и интерфејси бидејќи овој модел не се занимава директно со физичкиот интерфејс. Кај неколку RFC-и се споменува физички слој и слој на податочна врска, но тоа е во контекст на IEEE протоколи. Кај RFC 1122 и 1123 воопшто не се споменува физички слој и слој на податочна врска.
Воено-медицинска академија (Србија)
Воено медицинска академија на Универзитетот за одбрана (скратено ВМА), е воен болнички центар во населбата Бањица во Белград, Србија.
Основанa во 1844 година. Тaa е дел од српските вооружени сили и главно е наменет да им служи на офицерите и војниците, иако е отворен и за цивили. Таа е позната по својот висок стандард во медицинската пракса и генерално се смета за најдобра медицинска установа во земјата.
Историја
Воено-медицинската академија го слави 2 март 1844 година како датум на основање. На тој ден, принцот Александар Караѓорѓевиќ потпишал декрет за основање на првата „Централна воена болница“ на темелите на воената болница во Белград.
Болницата уште еднаш го сменила името во „Главна воена болница“ во 1930 година. Работела под Одделението за здравство на Министерството за одбрана на Кралството Југославија.
Во 1982 година, по пет години изградба, Воено-медицинската академија се преселила во новиот медицински комплекс, еден од најголемите во Европа и најголемата поединечна болничка зграда во Србија.
Во 2007 година, Воено-медицинската академија беила функционално интегрирана во Националниот здравствен систем, обезбедувајќи здравствена заштита и на цивилите. Овој договор е направен помеѓу Министерството за одбрана и Министерството за здравство на Република Србија. Во 2011 година, Воено-медицинската академија станала составен дел на новоформираниот Универзитет за одбрана, заедно со Воената академија.
Годишно, со расположливи 1.200 кревети (заклучно со 2018 година) се хоспитализираат околу 35.000 пациенти, се прават околу 20.000 хируршки интервенции и се вршат над половина милион специјалистички прегледи.
Зграда
Сместена на ридот Бањица во Белград, комплексот на Воено-медицинската академија зафаќа површина од 21 хектар (52 хектари).