cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Франциска Урсула Раџивил
Поезија
Со помош на разни уметнички техники Раџивил ја открива својата животна филозофија, првично поврзана со внатрешниот живот. Како и другите поети од барокниот период, таа се чувствувала како среќен сопственик на вистината. Ова чувство доведе до свесност за интелектуалниот елитизам.
Соња Думбалоска
(Поранешен) Професионален пливач на маратоните одржувани во Охрид.
Франциска Урсула Раџивил
Поезија
Важен факт е „лабавиот“ однос на Раџивил кон авторските права. Од една страна, Раџивилова лично преработила песна од францускиот поет Франсоа Вијон без да го стави во преработката името на авторот, од друга страна – таа го доделува авторството на своите песни на други лица (како што се, „Благодарност на Неговото Височество Принцот Леон Раџивил“ или „Стих за споменот на нејзиното височество Ана Мицелска...").
Соња Думбалоска
Сона Думбалоска била победник на Маратоните организирани и одржани во 1956 и 1957 година.
Франциска Урсула Раџивил
Проза
Авторството на Раџивил останува недокажано за прозните трактати на француски јазик сместени во збирката „Ракопис со различни песни кои по барање на Неговото Височество, мојот сопруг, се препишани од мојата рака[...] во Њасвиж на 29 март 1732“. Во делата „За меѓусебните одговорности на мажите и жените..." и „Односите со другите и нивната тајност“ се анализираат различни прашања од семејниот живот, а даваат и размислување за тоа како може да се обезбеди среќа во бракот: мудра претпазливост, побожност на сопружниците, реципрочно извршување на брачните обврски, пристојност и добронамерност, учтивост и доблесност.
Во нејзиниот трактат „За бракот“ таа пишува за духовната, религиозна и социјалната природа на бракот, ги формулира неговите цели и дава совети како да се направи вистинскиот избор за да се направи бракот среќен. Очигледно е дека прашањата одразени во франкофонските расправи биле од исклучитечен интересн за Раџивил, чие творештво од почетокот било јасно насочено кон темата на љубовта, барем во рамки на бракот.
Соња Думбалоска
Нејзината школа го добила името ,,Делфини,,, бидејќи базенот е познат како ,,Базенот на Атина Бојаџи,, , која како што знаеме доби свој филм кој и го раскажува животот.
Франциска Урсула Раџивил
Драма
Од 1746 година, Раџивил пишувала по две или три драми годишно кои се изведувале на сцените во Њасвиж. По бракот, принцезата ретко патувала надвор од резиденциите на Раџивил. Честото породување и лошата здравствена состојба не ѝ дозволувале да патува, па нејзиното театарско образование се одвивало дома, во библиотеката. Од поетско-драматичните дела преминала кон комедијата, трагедијата и либретото.
Соња Думбалоска
Филмот се вика ,, Исправи се Делфина,, по што и клубот на проф.Думбалоска го добиле името ,,Делфини,,.
Франциска Урсула Раџивил
Драма
Посебна одлика на драмските дела на Раџивил е тоа што таа пишувала директно за сцената: штом ќе завршила со пишување на некоја трагедија или комедија, секоја семејна прослава би можела да биде соодветна прилика за нејзино изведување. Па така, сериозен настан се одвивал кога се изведувало нешто сериозно, кога семејниот настан бил весел – била присутна комедија.
Соња Думбалоска
,, Професорката Соња Думбалоска, која е дел од Охридскиот пливачки маратон од неговото возобновување на почетокот од деведесеттите години од минатиот век, е годинешен добитник на наградата „Климе Савин“.
Франциска Урсула Раџивил
Драма
Постои причина за сомнеж дека Раџивил почнала да пишува драми дури во 1740-тите: фрагментите од поединечни дела веројатно биле напишани порано. Постои веројатност делови од нацртот да биле веќе напишани пред 1732 година, кога принцезата активно размислувала за проблемите на љубовта и бракот. Меѓутоа, бидејќи доказите за раното драмско искуство не постојат, за почеток на нејзината драматуршка и режисерска дејност официјално се смета 13 јуни 1746 година, кога во летната резиденција Алба во Њасвиж била изведена комедијата „Генијална љубов“, посветена на нејзината 44-годишнина со принцот Михаил Казимир. Поради недостиг на објекти приспособени за изведби, претставата била извевдена на отворено; била изградена декорацијата наменета за сцената, биле поставени софи за благородниците и свештенството, а ситните благородници и офицерите на гарнизонот на Њасвиж ја гледале претставата стоејќи.
По првата претстава, поттикната од пофалби од Михаил, Раџивил во 1746 година напишала уште една драма наречена „Тоа е Божја предодреденост“. Ова дело, означено од авторот како трагедија, посочува кон повеќе приказни и всушност претставува вид драматична интерпретација на бајките. Така, основата на горенаведената трагедија може да се препознае во европската фолклорна приказна за Заспаната убавица и Снежана. Бидејќи принцезите Теофила и Керолина Раџивил биле актерки во оваа претстава, можеме да претпоставиме дека децата на Раџивил биле тие кои ја поттикнале да црпи инспирација од познатите бајки.
Споредбата на заплетот на претставата „Тоа е Божја предодреденост“ со различни толкувања на оригиналната приказна во фолклорот ги покажува белоруските или украинските корени на приказната. Во исто време, наивната приказна на Раџивил е исполнета со морализирачки патос. Претставата станува илустрација на еден од централните мотиви на драмите на Раџивил: сè што се случува во светот е прашање за Божјата предодреденост. Главната улога во претставата не му припаѓа на огледалото, туку на суровата безбожна мајка која ја губи убавината кога станува морално чудовиште.
Во комедијата „Љубовта е пристрасен судија“, Раџивил ѝ дава нова форма на приказната за тројанскиот принц Парис, од неговото раѓање до неговото пристигнување во Троја со Еелена. Грчките митови за Тројанската војна уште од античко време биле многу популарни. Сепак, и покрај големиот број претходници кои пишувале за тројанскиот мит, Раџивил тргнала по свој пат при создавањето на комедијата. Таа ги менува настаните, текот на приказната и имињата на ликовите. Во својата претстава таа покажа ново, „аристократско“ разбирање на суштината на тројанскиот мит со нови акценти. Таа сосема ги екзонерира Парис и Пријам, и покрај тоа што претходната книжевно-драмска традиција ги сметала за негативни ликови кои се поставиле против волјата на боговите.
На главниот лик таа му дава фундаментално ново толкување: во познатата сцена со „Трите божици“ Парис без двоумење ѝ го дава „јаболкото на раздорот“ на Венера, за разлика од митскиот херој. Тој верува дека ќе мора да се плаши од осудата на боговите ако го подари јаболкото со цел да стекне моќ или мудрост, но не за љубов. Ново толкување добива и патувањето на Парис до Грција. Според митот, тројанскиот принц оди да ја ослободи Хесина - сестрата на Пријам, но со надеж дека ќе ја добие Елена во Спарта. Во делото на Раџивил, Парис целосно заборава за дарот на Венера: засрамен од своето незнаење, тој оди на долго патување во цивилизираните земји за да се школува. Овој заплет има првенствено дидактичка цел да ги подучи децата, а во поширока смисла реинтерпретацијата на митот може да се гледа како резултат на просветителската идеологија, со нејзиниот култ кон науката и образованието.
„Несовесен судија“ е приказна за трите христијански сестри-маченички Агапа, Хионија и Ирина кои живееле во времето на императорот Диоклецијан. Драмата е блиска до жанрот на средновековната морална драма, но креативно преработена, така што главните ликови биле во центарот на вниманието. Гуриј Баришев истакнал дека „акцент е ставен на големината и моќта на духот кој не може да се скрши со убедување да се промени религијата или со мачење и понижување“. Опишувајќи ги главните ликови, авторот го привлекува вниманието на „внатрешниот“, духовен аспект на нивната светост. Во ова се рефлектира талентот на Раџивилова како поетски толкувач на христијанската религија.
Комедијата „Љубовта се раѓа во очите“ е прва во циклусот на драми што полскиот научник Јуриј Кжижановски ги нарекува античко-источно-пасторални. Дејството на комедијата се одвива воКипар во античко време. Фокусот на авторот е на моќта што љубовта ја има над личноста. Во една од епизодите, Раџивил нуди модел на идеалната држава.
Комедијата „Неразумен судија“ била втората источна фарса, со „реални примероци од комичниот ориентализам“. Во ова дело Раџивил ги обединува источното опкружување со елементите на фарсичното дејство.
Последната и најпродуктивна година во творештвото на принцезата била 1752 година: таа превела две драми на Молиер – „Les Précieuses ridicules“ и „Доктор и покрај себе“. Истата година, таа напишала две опери базирани на класичната античка митологија. Античкиот мит ја отелотворува доминантната идеја во делата на Раџивил: проверки но и награди за искрената љубов. За разлика од античките приказни, љубовта на Раџивил е галантно префинето чувство и желба за духовно единство, а не физичка жед.
Раџивил била креатор на репертоарот на Њасвишкиот дворски театар, како и преведувач и обработувач на наследството на комедиите на Молиер. Таа била првата белоруска жена-драматург и создала синкретична драмска култура, развиена под значително влијание на западноевропскиот театар. Таа се служела со добро познати литературни и фолклорни заплети, кои креативно ги преработувала во согласност со нејзиниот морален и естетски концепт. Нејзиниот стил бил создаден под влијание на барокот, вклучивајќи ги неговите нејасни жанровски граници и слободна композиција. Во исто време, одредени епизоди го потврдуваат влијанието на класичната поезија, како и на просветителската идеологија. Пренесувајќи ја сцената во егзотични земји, таа ги прилагодувала секојдневните, општествено-политички реалности на нејзината татковина со нејзините доместични, социјални и политичкати одлики.
Кредото на Раџивил може да се опише како „пофалба на жената“. Стилот на нејзиното драматично творештво бил формиран под влијание на највискоте достигнувања на европската литатурна уметност од претходните епохи, а бил тесно поврзан со опсегот на теми и идеи на доцниот барок и претставува доказ за високото ниво на префинетост на поетскиот јазик во полско-белоруската литература од 18-тиот век. Раџивил ги апсорбирала идеите и концептите на модерното време – на просветителството, и нејзините дела ги одразуваат духовните потреби на аристократијата.
Наследство
По нејзината смрт, еден од њасвишките актери и сценски режисери Јакуб Фричински ги објавил сите нејзини драмски дела, со врежани илустрации од Михал Жуковски врз основа на цртежите на Раџивил („Комедија и трагедија“, 1754 година). Обемен том со наслов „Комедија и трагедија, составени од Нејзиното височество принцезата Вишњовецки, Корибут, Раџивил“ вклучува девет комедии, пет трагедии и две опери (според жанровските дефиниции опишани во книгата). Постојат неколку примероци од книгата испечатени без датум, на добра хартија, со разлики и во насловната страна и во текстот. Копијата во Националната библиотека на Белорусија најверојатно е реобјавување.
Наследството на Раџивил е вреден историски и литературен документ. Се состои од шеснаесет комедии и трагедии, а писателката дури ги испробала своите вештини во оперски либрета. Нејзините драми биле изведени на повеќе раџивилови имоти, но по смртта на Михаил Казимир во 1762 година нејзините дела станале театарска реликвија и го држеле интересот само на тесен круг на семејството Раџивил, а јавноста ги заборавила. Новиот подем на Њасвишкиот театар започнал во 1777 година, кога синот на Раџивил, Карол Станислав Раџивил „Пане Коханку“, се вратил од егзил.
Долго време името Франциска Урсула Раџивил било непознато за општиот читател. Во Белорусија, книга со избрани драми била објавена дури во 2003 година. Наталија Русецка, Наталија Гордиенко, Андреј Хаданович, Жана Некрашевич-Коротка и други го изработиле преводот на белоруски јазик.
CNN
Си-Ен-Ен ( Кабелската мрежа за вести ) е американски телевизиски канал заснован врз основа на вести, е во сопственост на „ WarnerMedia “ на AT&T. Си-Ен-Ен беше основан во 1980 година од страна на американскиот сопственик на медиуми Тед Турнер како 24-часовен канал со кабелски вести. По неговото лансирање во 1980 година, Си-Ен-Ен беше првиот телевизиски канал што обезбеди 24-часовно покривање на вестите и беше првиот сеопфатен телевизиски канал во Соединетите држави.
Додека канал има голем број на здужувања, Си-Ен-Ен емитува главно од 30 Худсон Јардс во Њујорк, и има студија во Вашингтон и Лос Анџелес. Неговото седиште во Центарот СНН во Атланта се користи само за програмирање на викенд програма. Cи-Ен-Ен понекогаш се нарекува Cи-Ен-Ен / САД (или домашна Си-Ен-Ен ) да се разликува американскиот канал од меѓународната мрежа, CNN International.
Мрежата е позната по драматичното живо поткритие на ударните вести, од кои некои привлекоа критики како претерано сензационалистички и за нејзините напори да бидат непартиски, што доведе до обвиненија за лажна рамнотежа.
Од септември 2018 година, Си-Ен-Ен има 90,1 милиони телевизиски домаќинства како претплатници (97,7% од сите домаќинствата со кабелска телевизија) во САД. Во 2019 година, Си-Ен-Ен се рангираше на третото место по гледаност меѓу мрежните мрежни вести, зад соперниците Фокс Вести (Фох Њус) и МСНБЦ, со просек од 972.000 гледачи. Си-Ен-Ен е на 14-то место меѓу сите основни кабелски мрежи.
На глобално ниво, програмирањето на Си-Ен-Ен се емитува преку CNN International, што може да го видат гледачите во над 212 земји и територии.
Рана историја
Мрежата Кабелски вести првпат започна со емитување во 5 часот по Источно време на 1 јуни 1980 година. По воведувањето на Тед Тарнер, тимот на маж и жена Дејвид Валкер и Лоис Харт ја закотвиа првата вест на каналот. Бурт Рајнхард, извршниот потпретседател на Си-Ен-Ен при нејзиното лансирање, ангажирал поголемиот дел од првите 200 вработени на каналот.
Од своето деби, Си-Ен-Ен го прошири својот дострел до голем број даватели на кабловска и сателитска телевизија, неколку мрежни места и специјализирани канали со затворен спој (како што е аеродромот Си-Ен-Ен ). Компанијата има 42 бироа (11 домашни, 31 меѓународни), повеќе од 900 поврзани локални станици (кои исто така добиваат новости и одлики со содржини преку услугата за видео-новини CNN Newsource ), и неколку регионални и странски мрежни мрежи околу светот. Успехот на каналот го направи основачот Тед Тарнер и ја постави основата за евентуално стекнување на конгломерат Тајм Ворнер на системот за радиодифузија Турнер во 1996 година.
Контроверзии
Во октомври 2016 година, Викиликс објави електронска пошта од Johnон Подеста која покажа дека соработникот на Си-Ен-Ен, Дона Бразилец, ги пренесува прашањата за дебатата спонзорирана од Си-Ен-Ен во кампањата за Клинтон. Во е-поштата, Бразилецот разговараше за нејзината загриженост за можноста на Клинтон да постави прашање во врска со смртната казна. Следниот ден Клинтон го доби прашањето за смртната казна, збор за збор од член на публика на настанот во градското собрание во Си-Ен-Ен. Според истрагата за деловно работење на Си-Ен-Ен, модераторот за дебата Роланд Мартин од ТВ Еден „не негираше споделување информации со Бразилецот“. Си-Ен-Ен ги прекина врските со Бразилецот три дена подоцна, на 14 октомври 2016 година.
Персонал
На 29 јануари 2013 година, долгогодишните политички аналитичари Џејмс Карвил и Мери Маталин и нивниот политички колега Ерик Ериксон беа испудени од Си-Ен-Ен.
Мрежно место
CNN ја започна своето мрежно место, CNN.com (првично позната како CNN Interactive ), на 30 август 1995 година. Мрежната страница привлече растечки интерес во текот на својата прва деценија и сега е една од најпопуларните мрежни места за новости во светот. Распространетиот раст на блоговите, друштвените медиуми и содржината генерирана од корисниците влијаеше на страницата, а блоговите особено се фокусираа на претходно понудените мрежни понуди на Си-Ен-Ен, најзабележително во развојот и лансирањето на гасоводот Си-Ен-Ен кон крајот на 2005 година.
Во април 2009 година, CNN.com го рангираше третото место меѓу онлајн глобалните страници за вести во САД, според Нилсен / НетРатингс; со пораст од 11% во однос на претходната година.
CNN Pipeline беше името на услуга за платена претплата, која имаше соодветно мрежно место и клиент за испорака на содржина што обезбедуваше видео во живо од четири извори (или „цевки“), пристап по барање на CNN приказни и извештаи и можни pop-up „аларми за новости“ до корисниците на компјутер. Клиентот за инсталирање беше достапен за корисниците на лични сметачи што работат Microsoft Windows. Имаше и „веб-клиент“ заснован на прелистувач за кој не беше потребна инсталација. Услугата беше прекината во јули 2007 година и беше заменета со бесплатна услуга за стриминг.
Зак Кими
Зак Кими е име, кое се поистоветува со мајанскит бог Бакаб. Тој се смета за Бакаб од западот ..
IC 118
IC 118 — галаксија во соѕвездието Мрежичка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 118 се споменува и како ESO 117-11, AM 0351-600, IRAS 03510-6004.
Откривање
Објектот е откриен на 8 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 118 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 118 има привидни димензии од 1,2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 51 м 58,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -59° 55' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на IC 118 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13995.
Магдалена Ризова-Черних
Магдалена Ризова Черних (р. во ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица.
Животопис
Во 1991 година, дипломира на Факултетот за драмски уметности во Скопје на катедрата за драмски глумци во класата на проф. Владимир Милчин. Во 1993 година се вработува во Македонски народен театар во Скопје. Од 2017 година работи во Театар Комедија. Покрај нив таа настапува и во други театри во Драмски театар - Скопје и патувачкиот Театар Колозов.
Филмографија
Ризова-Черних ги остварила филмските улоги:
Награди
Добитник е на повеќе награди, од кои по значајни се:
Крстарицата Потемкин (филм)
„Крстарицата Потемкин“ (руски: Бронено́сец Потёмкин) — советски филм од 1925 година, во режија на Сергеј Ејзенштајн според сценариото на Нина Агаџанова, а во продукција на „Мосфилм“. Главните улоги ги играат: Александар Антонов, Владимир Барски и Григориј Александров. Филмот е снимен според вистинит настан - бунтот на морнарите од крстарицата „Потемкин“ со кој започнала руската револуција од 1905 година. Филмот бил снимен по порачка на советската власт, по повод дваесетгодишнината од неуспешната револуција при што власта цензурирала некои делови од филмот, меѓу кои и зборовите на Лав Троцки. Според многу филмски критичари, филмот претставува недвосмислена пропаганда, но и исклучително остварување кое донело голем број иновации во кинематографијата. Притоа, тој се смета за еден од најдобрите и највлијателните дела во историјата на филмот. Така, на Светскиот саем одржан во Брисел во 1958 година (Expo 58), тој бил прогласен за најдобар филм на сиte времиња, а во 2012 година, Британскиот филмски институт го избрал на 11. место на списокот на најдобрите филмови на сите времиња.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 1905 година. На морнарите од воениот брод „Потемкин“ им расипано месо и во знак на протест тие ја одбиваат храната. Утредента, командантот на бродот ја повикува стражата, одделува група морнари и им наредува на стражарите да пукаат во нив. Морнарот Вакулинчук (го игра Антонов) ги запира стражарите кои одбиваат да пукаат во нивните другари. Тогаш започнува борба меѓу морнарите и офицерите. Морнарите фрлаат неколку офицери во морето, но во борбата погинува Вакулинчук. Неговото мртво тело го носат во Одеса каде целиот народ му оддава почит. Притоа, народот им дава поддршка на морнарите од „Потемкин“, но војската почнува да пука во луѓето при што има голем број мртви. На веста за масакрот врз цивилите, топовите на „Потемкин“ го гранатираат театарот во Одеса каде се наоѓа штабот на генералот. Адмиралот испраќа ескадрон бродови кон „Потемкин“, но во последен миг, морнарите се солидаризираат со „Потемкин“ кој минува низ ескадронот без борба.
Крапски манастир
Крапски манастир — нов манастир во поречкото село Крапа.
Манастирската црква била прва подигната во текот на 1950-тите години, а на 24 јули 1977 година била осветена од страна на тивериополскиот епископ во својство на администратор на Преспанско-битолската епархија.
Градби во манастирот
Манастирскиот комплект е составен од: манастирската црква, манастирските конаци, како и други бројни помошни објекти.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“
Црквата „Успение на Пресвета Богородица“ е главната манастирска црква во целиот комплекс, по која е и наречен целиот манастир.
Била подигната благодарение на црковниот одбор во селото, предводен од селанецот Василко Петревски.
Список на државни водачи во 1717 година
Ова е список на државни водачи во 717 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 295
NGC 295 — засега неутврден објект во соѕвездието Риби, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 26 октомври 1872 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 295 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 55 м 5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 31° 31' 48".
Други поделби
Проучување на NGC 295 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 90; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2277. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Оливера Галовиќ
Оливера Галовиќ (Шабац, 1923 - Белград, 2000) била српска сликарка и ликовен педагог. Дипломирала на Академијата во Белград во 1948 година. Освен во Србија, имала самостојни изложби во Париз, Виена и во САД. Таа е типичен претставник на експресионизмот, со со изразен колорит. Како една од сликарите од врвот на современото сликарство, таа била учесник на престижната колонија „Меморијал Надежда Петровиќ“ во Чачак.
ArXiv
arXiv (изг. архајв, во прев. „архив“) — складиште со отворен пристап со електронски претпечати (нарелени е-печати) одобрени за објавување по проверка, но без целосна рецензија. Се состои од семрежно достапни научни написи од полето на математиката, физиката, астрономијата, електротехниката, информатиката, квантитативната биологија, статистиката, финансиската математика и економијата. Во случајот на многу гранки на математиката и физиката, речиси сите научни трудови се самоархивираат ма складиштето arXiv.
Отопчнато е на 14 август 1991 г. и надминало половина милион написи на 3 октомври 2008 г., а кон крајот на 2014 г. веќе содржело милион. До октомври 2016 г. стапката учество достигнала 10.000 поднесоци месечно.
Ицамна
Ицамна бил основач на мајанската култура .. Тој го научил народот да сее пченка и какао, како и да пишува, создаде календар и да ја изучува медицината.
Ангус
Ангус (англиски: Angus, гелски: Aonghas) е управна област, регистарска грофовија и намесништво во Шкотска. Областа се граничи со управните области Абердиншир, Перт и Кинрос и градот Данди. Главни стопански гранки се земјоделството и рибарството.
Историја
Ангус во минатото бил грофовија (официјално Форфаршир од XVIII век до 1928, кога е вратено древното име) сè до 1975 кога станал округ во рамките на регионот Тејсајд. Во 1996 е укината двостепената локална самоуправа, и така Ангус станал управна област. Грофовијата Ангус се граничела со грофовиите Кинкардиншир на североисток, Абердиншир на север и Пертшир на запад. На југ гледала во Фајф преку Тејскиот Ферт. Границите на денешната управна област се исти како оние на грофовијата, но без градот Данди.
Географија
Ангус може да се подели на три географски подрачја. Северниот и западниот дел е планински и ретко населен. Населението претежно се занимава со сточарство. Јужниот и источниот дел го карактеризираат благи ридови и крајбрежје. Овој дел е мошне населен, а најголемите места (како градот Данди) се приморски. Помеѓу овие две подрачја се протега плодниот земјоделски предел Стратмор (од гел. An Srath Mòr = „Голема Долина“) познат по одгледувањето на компир, меко овошје и говеда од расата Ангус.
Костоперска Карпа
Костоперска Карпа или Жеглиговски Камен — импозантна базалтна карпа од вулканско потекло во околината на Младо Нагоричане, Кумановско на која постоела населба уште од бакарното време (IV-III милениум п.н.е.). Сместена на самата висорамнина на карпата, на 9 км источно од Куманово во областа Жеглигово. Во минатото тука постоеле околу 40 цркви, од кои денес се останати неколку. Поради тоа месноста била нарекувана Мала Света Гора.
Археолошко наоѓалиште
На самата Костоперска Карпа се наоѓа истоименото археолошко наоѓалиште. Според археолошките истражувања, тука имало бакарновременска населба која дала богат археолошки материјал, особено керамика која изобилува со прекрасни садови (особено ефектни се оние во графитна техника и со геометриски мотиви), како и ситна пластика, орудија и слично. Во раноантичкиот период (V-VI) век п.н.е. се развива населба на јужната падина на наоѓалиштето која била напуштена во III век п.н.е., за да повторно заживее во римскиот период. Како доказ се откриените римски гробови, а и малку подоцнежната ранохристијанската базилика на врвот на висорамнинката, веројатно од V век од н.е. Интересен е и подземниот објект во јужното подножје иденфикуван како цистерна составен од две простории и пристапен ходник. Од некогашните средновековни цркви во близина на карпата, (околу четириесетина) денес постојат Св. Врачи, Св. Никола (во темели) и како особено важни за науката, црквите Св. Ѓорѓи Победоносец и Св. Петка од поствизантискиот период (XVII-XVIII век).
Археолошко наоѓалиште на повеќеслојна населба. Се наоѓа на 9 км североисточно од Куманово, од левата страна на патот Куманово-Крива Паланка. Во археолошката литература е познат уште и како Св. Петка. Претставува висок рид од базалтна карпа со необичен облик што доминира над околниот терен. Во 1983 година со мали заштитни ископувања се откриени и истражени 6 гробни целости од првата половина на IV век пред нашата ера. Врз основа на овие податоци, а со цел да се приберат покомплетни стратиграфски податоци во 1987 година се вршени нови ископувања. Резултатите од севкупните работи покажале дека се работи за голема населба со широк хронолошки и културен континуитет. Најдолго населување е присутно на највисокиот дел на карпата - акрополот, односно висорамнинката кое на извесен начин било природно заштитено. Културните слоеви достигнуваат дебелина од преку 2 м. Најстарите остатоци потекнуваат од бакарното време. Најмногурбојни се фрагментите од керамички садови, квалитетно изработени, а има и алатки од камен и коска. На јужниот крај на терасата се откриени делови од садови со фактура и орнаментика карактеристични за железното време II. Сондирањата и деталната опсервација покажале дека на акрополот има керамички остатоци од IV-III век пред н.е. кои по орнаментиката и формите претставуваат копии на хеленистичката керамика. Најмногубројни се остатоците од доцноантичкото време (IV-VI век). Заедно со фрагментите од садови и градежна керамика во централниот простор се откриени и остатоци на темели од објект со апсида (можеби базилика) како и остатоци од бедем. Околу овој објект се истражени 7 средновековни гроба. Културната хронологија на Костоперска Карпа завршува со времето на турското владеење, претставено преку фрагменти од жолто и зелено глеѓосани керамички садови. Керамички наоди од хеленистичкото, а особено од доцноантичкото време се  пронајдени и на терасите во подножјето на карпата на простор од околу 9 хектара. Посебно археолошко откритие претставува подземниот објект издлабен во јужниот дел на карпата. Се работи за објект со архитектонски ансамбл од една главна просторија со испусти што потсетуваат на клупи, неколку ходници, два резервоара, обезбеден со вертикални отвори за проветрување кој според големиот број керамички наоди е датиран во V-VI век. На 1 км западно од наоѓалиштето е откриена некропола од која се истражени повеќе гробои и според наодите датарина меѓу IV и VI век.
Повикувачки броеви во Македонија
Меѓународниот повикувачки број за Македонија е +389.
+389 2 xxxxxxx  географски броеви - Скопје
+389 3x xxxxxx  географски броеви
+389 4x xxxxxx  географски броеви
+389 5xx xxxxx  додадена вредност, заеднички приход, жешки линии
+389 7x xxxxxx  мобилни
+389 8xx xxxxx  бесплатни, заеднички трошок
Црква „Св. Никола Рибарски“ - Бер
Свети Никола Рибарски и Свети Фануриј (Άγιος Νικόλαος ο Ψαράς και Άγιος Φανούριος) — црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата „Големи Свети Бессребреници“. Името на храмот доаѓа од една фреска десно од олтарот, на која е претставено Крштението Господово со реката Јордан полна со риби.
Повикувачки броеви во Македонија
1xx е генерален формат за краток број (на пр. 112 за итни случаи); форматот 10xx е за carrier access.
Црква „Св. Никола Рибарски“ - Бер
Црквата е подигната на крајот од XVI век. Градбата претставува трикорабна базилика со двоводен покрив. Во олтарниот простор има фрески од втората половина на XVII век. Во храмот се чуваат старопечатени книги од 1588 г. Зографот на оваа црква е автор и на живописот во „Св. Никола Долни“, насликани во 1638 – 1642 г.
Мекин (атол)
Мекин или МекКин (кирибатски и англиски: McKean) е мал ненаселен атол во Кирибати. Атолот е дел од Островите Феникс. Атолот има површина од 57 хектари. На атолот нема извор на свежа вода.
Историја
Мекин бил првиот атол од Островите Феникс кој бил документиран и именуван од Европејците. Островот бил „откриен“ на 28 мај 1794 година од британскиот капетан Хенри Барбер кога пловел од Нов Јужен Велс кон САД. Првично островот бил именуван како Драмондс Ајленд. Тогаш било забележано дека островот е мал и песочен и не може да се види од палубата на бродот на оддалеченост од 6 милји. Подоцна островот бил именуван како Артур Ајленд. Името Мекин било дадено од американскиот командир Чарлс Вилкс во чест на еден човек од неговиот екипаж на 19 август 1840 година. САД и Британија тврделе дека островот бил под нивна управа. Островот станал дел од независни Кирибати со прогласувањето на независноста и потпишувањето на договорот со САД.
Октомври: Десет дена што го потресоа светот (филм)
Октомври: Десет дена што го потресоа светот (руски: Октябрь: Десять дней, которые потрясли мир) — советски филм од 1927 година, во режија на Сергеј Ејзенштајн и Григориј Александров, кои се автори и на сценариото. Оригиналниот наслов на филмот бил „Октомври“, но подоцна, ширум светот бил прикажуван под насловот „Десет дена што го потресоа светот“, според истоимената книга на Џон Рид. Главните улоги ги играат: Борис Ливанов, Николај Попов и Василиј Никандров, а музиката ја компонирал Дмитри Шостакович. Филмот бил снимен по порачка на советската власт, по повод десетгодишнината од Октомвриската револуција при што власта цензурирала некои делови од филмот. Ејзенштајн само што се вратил од светската турнеја на која го претставил својот филм „Крстарицата Потемкин“ со кој стекнал статус на еден од најголемите светски синеасти. Благодарение на тоа, Ејзенштајн имал голема креативна слобода и ги користел државните ресурси. Така, во снимањето на филмот учествувале десетици илјади статисти, а главните улици во Ленинград биле затворени со цел поубедливо да се реконструираат историските настани. Меѓутоа, дел од тогашните советски критичари му забележувале на Ејзенштајн поради тоа што Ленин е малку присутен во филмот, а подоцна, критичарите сметале дека овој филм е помалку заокружен и кохерентен во споредба со „Крстарицата Потемкин“. Премиерата на филмот се одржала на 7 ноември 1927 година во познатиот Бољшој театар во Москва, а во 1929 година бил прогласен за најдобар странски филм од Американското здружение на филмските критичари.
Синопсис
Во филмот се прикажуваат настаните за време на Февруарската и Октомвриската револуција. По Февруарската револуција се формира привремена влада, но болшевиците не се задоволни и организираат демонтрации кои се крваво задушени од власта. За време на заендичкиот конгрес на советските делегати, меншевиците и есерите ја бранат власта, додека болшевиците повикуваат на вооружена револуција. Тие организираат напад на Зимскиот дворец во Петроград и успеваат да го заземат...
NGC 4106
NGC 4106 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4106 се споменува и како ESO 440-56, MCG -5-29-14, AM 1204-292.
Откривање
Објектот е откриен на 7 март 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4106 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 4106 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 77°.
Други поделби
Проучување на NGC 4106 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38417. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 368; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6679. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 79.
NGC 6700
NGC 6700 — спирална галаксија во соѕвездието Лира, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6700 се споменува и како UGC 11351, MCG 5-44-10, CGCG 173-26, IRAS 18441+3213.
Откривање
Објектот е откриен на 17 август 1873 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6700 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 6700 има привидни димензии од 1,4' х 1'.
Леонид Андреев
Леонид Николаевич Андреев  (Леони́д Никола́евич Андре́ев, (21 август 1871-9 август – 1919 бил руски драмски писател, романописец и раскажувач, за кој се смета, дека бил таткото на експресионизмот во руската литература.
NGC 6700
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 46 м 4,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +32° 16' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Леонид Андреев
Тој е еден од најталентираните и најплодните претставници од периодот Сребрено време.
Стилот на Андреев комбинира елементи на реализам, натурализам и симболизам. Од неговите 25 претстави, неговата претстава „Тој што ќе се залепи“ од 1915 година се смета за негово најдобро достигнување.
Животопис
Роден бил во Орел, Русија во семејство од средна класа, Андреев првично студирал право во Москва и во Санкт Петербург.
Неговата младешка активност и развиената фантазија го поттикнала неколку пати на непромислени постапки: на 17-годишна возраст тој одлучил да ја испроба својата волја и да легне меѓу шините пред приближувачката локомотива, но останал неповреден. Во 1894 година, по љубовен неуспех, Андреев се обидел да изврши самоубиство. Последица на неуспешниот истрел биле покајанието во црквата и срцевите заболувања, кои подоцна предизвикалесмрт на писателот. По овој инцидент, Леонид Андреев повторно бил принуден да живее во сиромаштија: сега тој морал да ги храни својата мајка, неговите сестри и браќа кои се преселија во Москва. Не учествувал во политички активности.
Во 1897 година успешно ги положил завршните испити на универзитетот, што му го отворил патот кон адвокатската професија, која ја практикуваше сè до 1902 година. Работел како асистент на адвокат на правосудниот округ во Москва. Во 1897 година ги започнал своите новинарски активности во весниците Московски весник и Куриер. Своите фејетони ги потпишувал со псевдонимот Џемсеј Линч.
Во 1898 година била објавен неговиот прв расказ „Баргамот и Гараска“ во „Курир“. Според Андреев, расказот била инспириран од творештвото на Дикенс, но младиот автор бил забележан од Максим Горки, кој го поканил Андреев во издавачката асоцијација Знани, која обединувала многу млади писатели. Во 1908 година, Андреев се оженил со Ана Денишевич (Карницкаја).
Од 1909 година, тој активно соработувал со модернистичките алманаси на издавачката куќа „Розевник“ [6].
Од белешката во Московскаја газета, 1912 година: „Леонид Андреев пред некој ден оди на патување во Африка. Патувањето ќе трае околу два месеци. Талентираниот писател се чувствува здраво и енергично и сега е зафатен со проучување на разни мотиви за книги за Африка “.
За време на Првата светска војна тој станал водечки соработник на списанието Татковина издадено од Зинови Гжебина.
На 12 септември 1919 година, во 18 часот, Леонид Андреев одеднаш умрел од срцева парализа во градот Мустамјаки, на дачата на неговиот пријател, лекар и писател Ф.Н. Фалковски .Андреев бил погребан во Мариоки, веднаш до гробот на Марија Крестовскаја, ќерка на В. Крестовски. Во 1956 година, неговата пепел беше погребана во Ленинград кај на гробиштата Волков.
Од 1956 година, неговите избрани дела честопати се препечатуваа во СССР. Во 1991 година во Орел, родниот град на писателот, билиа отворена Куќа-музеј Леонид Андреев. Мрежното место на куќата-музеј работи од 2015 година.
Творештво
И покрај патетичното расположение во делата, литературниот јазик на Андреев, наметлив и експресивен, со нагласена симболика, наиде на широк одзив во уметничкото и интелектуалното опкружување на предреволуционерната Русија. Максим Горки, Рорих, Блок, Чехов и многу други биле најпозитивни за Андреев.
Делата на Андреев се одликува со острината на контрастите, неочекуваните пресврти на заплетот, комбинирани со шематската едноставност на слогот. Леонид Андреев е признат како истакнат писател на Сребреното доба на руската литература. Андреев денес е вброен меѓу најистакнатите писатели од дваесеттиот век.
Да живее Мексико (филм)
Да живее Мексико (шпански: ¡Que viva México!, руски: Да здравствует Мексика!) - советски филм во режија на Сергеј Ејзенштајн. Главните улоги ги играат: Сергеј Бондарчук и Григориј Александров. Филмот започнал да се снима во 1930 година, но не бил завршен, а подоцна бил реконструиран и прикажан дури во 1979 година. Како светски познат автор, Ејзенштајн емигрирал во САД, но откако не успеал да реализира некои свои проекти во Холивуд, тој заминал во Мексико, каде започнал да го снима овој филм, замислен како сага за мексиканската историја и култура. Подоцна, по налог на Сталин, поголемиот дел од снимениот материјал бил уништен.
Јака - 80 (фармацевтска компанија)
АД Јака 80 - Радовиш/Скопје е современа фармацевтска, козметичка и диететска куќа, која е формирана 1980 година во градот Радовиш, Република Македонија.
Со трансформација на општествениот капитал во 1996г. Јака 80 станала акционерско друштво.
Со фирмата управува Одбор на директори, составен од седум директори, шест неизвршни и еден извршен - генерален директор, на чие чело се наоѓа Претседател.
Во фирмата во моментов работат 450 вработени, од кои висок процент се високообразовани и специјализирани стручни кадри од областа на фармацијата, хемијата, медицината, економијата и др.
Готовите производи АД ЈАКА 80 ги пласира како на домашниот пазар на Македонија, така и на странските пазари. Структурата на продажбата во овој момент ја чинат 60% домашниот пазар и 40% извозот, при што извозот е во постојан пораст. Фирмата е присутна на пазарите на: Србија, Хрватска, Словенија, БиХ, Русија, Белорусија, Украина, Азербејџан, Латвија, Ерменија и др.
Во март 2008 година фабриката доби забрана за производство на лекови во погонот во Радовиш бидејќи не ги исполнувала GMP стандардите (за добра производствена пракса). . После забраната производството од Радовиш е преселено во Скопје во погонот на ИЦН Македонија, сместен во кругот на ОХИС. Со ова и практично престана производството во Радовиш.
Ицананохку
Ицананохку е мајански бог-патрон на Лакандонците ..
Мешакл’к (Добрејци)
Мешакл’к — археолошко наоѓалиште во Добрејци, Општина Струмица.
Претставува населба од доцноантичко време. . На 2 км југозападно од селото, на простор од 70 × 80 м, кој лежи десно од патот Струмица — Просениково, се наоѓаат фрагменти од населбинска керамика.
Список на државни водачи во 283 година
Ова е список на државни водачи во 83 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
WR 140
WR 140 — визуелно умерено сјајна Волф-Рајеова ѕвезда дел од спектроскопската двојна ѕвезда, SBC9 1232, чија примарна ѕвезда е разиена ѕвезда од спектрална тип O4-5. Се наоѓа во соѕвездието Лебед, со местоположба на небото во центарот на триаголникот создаден од Денеб, γ Лебед и δ Лебед
WR 140 се опишува како најсјајна Волф-Рајеова ѕвезда на северната полутопка, иако WR 133, исто така, во соѕвездието Лебед е споредливо сјајна ѕвезда. Волф-Рајеовата ѕвезда е идентификувана како секундарна ѕвезда, која е помалку масивна, помалку прозрачна и веројатно помалку визуелно сјајна од примарната ѕвезда, иако доминира со спектарот во широки оддавни линии. Примарната ѕвезда е ѕвезда од спектрален тип О4-5, најверојатно е џиновска или суперџиновска  ѕвезда. Неговата тековна утврдена спектроскопска орбита е мошне занесена и има орбитален период од 7,9 ± 0,2 години, што е утврдено од промените на брзината забележана во спектралните линии на составницата, главно од Балмеровите впивни линии на О4-5 и оддавните линии C IV на 465.0 nm. за WR 140. Растојанието помеѓу овие две ѕвезди се менува од 1,3 ае во периастрон до 23,9 ае во апастрон.
WR 140 е наведена како променлива Волф-Рајеова ѕвезда, и е доделена променливата ознака за ѕвезди V1687 Cyg во општиотот каталог на променливи ѕвезди, и чија визуелна сјајност се менува само малку. Интересно за овој систем WR 140 е следењето на инфрацрвените промени на светлината за време на орбитирањето на составницата, и се темелито проучувани поради создавањето на обвивка од прашина. Денес се смета за прототип судирноветерна двојна ѕвезда. Кратко по премин низ периастронот на секои осум години, инфрацрвената осветленост драматично се зголемува и потоа повторно полека се намалува во период од неколку месеци. Токму овде се судираат ѕвездени ветрови преку создавањето на прашинест слој од страна ѕвездите.
Ишчел
Ишчел е мајанска божица на медицината ..
Фанау
Фанау (маор. Whānau) е маорски збор кој значи „пошироко семејство“, денес сè попопуларен во новозеландскиот англиски јазик, особено во службени публикации.
Габар
Габар (познато и како Габер) — село во областа Славиште, во Општина Крива Паланка, во околината на градот Крива Паланка.
Потекло на името
Името на селото е поврзано со родот дрва габер, но денес не постои шума со такви дрвја на подрачјето на селото.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Славиште, во западниот дел на територијата на Општина Крива Паланка. Селото раштркано и планинско, чии маала се наоѓаат на надморска височина од 840 до 1.060 метри. Од градот Крива Паланка е оддалечено 18 километри.
Тоа е поголемо село, во горниот тек на Габерска Река, десна притока на реката Крива Река. Селото е распослано на осојниот и присојниот брег од реката. Околни села се: Метежево на север, Градец на југоисток и Баштево на запад.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Распаќе, Крст, Падина, Чуке, Буке, Ливаѓе, Црвен Камен, Клинково, Крива Дубица и други.
Селото Габар се наоѓа северозападно од градот Крива Паланка во подножјето на планината Герман. Географски е дел од областа Славиште. Јужно од селото се наоѓа селото Длабочица, источно е Осиче и Градец, северно е Подржи Коњ, а западно е Баштево и Метежево.
Историја
Поради поволната местоположба за сточарство, шумарство и земјоделство, селото постоело одамна. Постојат стари гробишта од средновековниот период. Постои месноста Црквиште, каде се наоѓаат темели на храм.
Во век, Габар било село во Кривопаланечка каза на Отоманското Царство.