cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Конструктивизам (уметност)
Конструктивизмот бил уметничка и архитектонска филозофија која се јавила во Русија, и тоа во 1915та година од Владимир Татлин и Александар Родченко. Апстрактна и строга, конструктивистичката уметност била насочена кон отсликување на современото индустриско општество и урбаниот простор. Движењето ја одбило декоративната стилизација во корист на индустриското склопување на материјалите. Конструктивистите се залагале за уметност која имала пропагандни и социјални цели и тие главно биле поврзани со советскиот социјализам, болшевиците и руската авангарда.
Конструктивистичката архитектура и уметност имале голем ефект врз модерните уметнички правци од XX век, влијаејќи на главните трендови како што биле движењата Баухаус и Де Стијл. Неговото влијание било широко распространето, особено во архитектурата, скулптурата, графичкиот дизајн, индустрискиот дизајн, театарот, филмот, танцот, модата и, до одреден степен, во музиката.
Почетоци
Конструктивизмот како теорија и практика произлегол во голема мера од низата дебати на Институтот за уметничка култура во Москва, од 1920та до 1922та година.По смената на неговиот прв претседател, Василиј Кандински, поради неговиот „мистицизам“, првата работна група на конструктивистите (Љубов Попова, Александар Веснин, Родченко, Варвара Степанова и теоретичарите Алексеј Ган, Борис Арватов и Осип Брик ) развила дефиниција на конструктивизмот како комбинација на фактурата : посебните материјални својства на објектот и тектониката, неговото просторно присуство. Подоцна дефиницијата била проширена и ги вклучувала дизајните на дводимензионални дела, како што се книги или постери, со тоа што монтажата и фактографијата стануваат едни од поважните концепти.
Уметноста во служба на Револуцијата
Колку и да се вклучиле во дизајните за индустријата, конструктивистите работеле на јавни фестивали и улични дизајни за болшевичката влада по октомвриската револуција. Можеби најпознатото од нив било во Витебск, каде групата на Малевич насликала пропагандни плакети и згради (најпознат е плакатот на Ел Лисицки, Beat the Whites with the Red Wedge (1919)). Инспирирани од декларацијата на Владимир Мајаковски „улиците нашите четки, плоштадите наши палети“, уметниците и дизајнерите учествувале во јавниот живот за време на Граѓанската војна. . Во овој период имало голема преклопување помеѓу конструктивизмот и пролеткултот, чии идеи во врска со потребата да се создаде целосно нова култура се поклопиле со конструктивистите. Покрај тоа, некои конструктивисти биле силно вклучени во „РОСТА Виндоус“, болшевичка кампања за јавно информирање од околу 1920та година. Некои од најпознатите од нив биле на поетот-сликар Владимир Мајаковски и Владимир Лебедев.
Татлин, „Конструктивната уметност“ и продуктивноста
Најважното дело на конструктивизмот бил предлогот на Владимир Татлин за Споменикот на третата интернационала (Кулата на Татлин) (1919-20) кој комбинирал естетика на машината со додаток на динамички компоненти кои ја слават технологијата, како што се рефлекторите и екраните за проекција. Габо јавно го критикувал дизајнот на Татлин, велејќи: „Или создадете функционални куќи и мостови или создадете чиста уметност, не и двете“. Оваа изјава предизвикала големи дискусии и раздор во московската група во 1920та година кога Реалистичкиот манифест на Габо и Певснер го воспоставило базисот за ова движење. Тоа било спротивно од утилитарната и прилагодлива верзија на конструктивизмот кои ја пропагирале Татлин и Родченко. Делото на Татлин било поздравено од уметниците во Германија како револуција во уметноста. Кулата никогаш не била изградена, поради недостаток на пари по револуцијата.
Конструктивизам и потрошуваштво
Во 1921 година, во Советскиот Сојуз била воспоставена Новата економска политика, што отворила повеќе можности за пазар во советската економија. Родченко, Степанова и други направиле реклама за соработниците кои што биле во конкуренција со други комерцијални бизниси. Поетот-уметник Владимир Мајаковски и Родченко работеле заедно и се нарекувале„ рекламни конструктори “. Заедно тие дизајнирале привлечни слики со светли бои, геометриски форми и задебелени букви. Буквите на повеќето од овие дизајни имале за цел да создадат реакција и тоа емотивна - а повеќето биле дизајнирани за државната стоковна куќа „ Моселпром“ во Москва, за масло за јадење, пиво и други производи, а Мајаковски тврдел дека неговиот стих за Моселпром бил еден од најдобрите што ги напишал некогаш. Покрај тоа, неколку уметници се обиделе да работат со дизајнирање облека но нивниот успе бил дискутабилен: Варвара Степанова дизајнирала фустани со светли, геометриски шари кои биле масовно произведени, а комбинезоните на Татлин и Родченко никогаш не го постигнале тоа и останале недоработени само до форма на прототип. Сликарката и дизајнерка Љубов Попова дизајнирала еден вид на конструктивистички флаперски фустан пред нејзината прерана смрт во 1924та година. Во овие дела, конструктивистите покажале подготвеност да се вклучат во модата и масовниот пазар, притоа обидувајќи се да тоа да го балансираат со нивните комунистички верувања.
Фотографија и фотомонтажа
Конструктивистите биле рани развивачи на техниките на фотомонтажа. „Динамичен град“ и „Ленин и електрификација“ на Густав Клуцис (1919-20) се првите примери на овој метод на монтажа, а тоа што било заедничко со дадаизмот е заедно да се склопат фотографии од весниците и со други насликани сегменти. Сепак, конструктивистичките монтажи биле помалку „деструктивни“ од оние на дадаизмот. Можеби најпознатата од овие монтажи била илустрацијата на Родченко за поемата Мајаковски.
Конструктивистичка архитектура
Конструктивистичката архитектура произлегла од поширокото конструктивистичко уметничко движење или правец. По Руската револуција во 1917та година, таа го свртела своите внимание кон новите социјални барања и индустриските задачи што ги барал новиот режим. Се појавиле две различни правци, првата во реалистичкиот манифест на Антоан Певснер и Наум Габо, кој се занимавалсо просторот и ритамот, а втората претставувала борба во рамките на Комесаријатот за просветлување помеѓу оние што се расправале за чиста уметност и продуктивистите како Александар Родченко, Варвара Степанова и Владимир Татлин, кои биле социјално ориентирана група која сакала оваа уметност да биде апсорбирана во индустриското производство.
Црква Света Катарина (Хамбург)
Црквата Света Катарина (германски: St. Katharinen) е една од петте главни лутерански цркви (Hauptkirchen) во Хамбург, Германија. Основите на неговите куполи, потекнуваат од 13-от век, се најстарите згради зачувани во градот; по светилникот на островот Нојверк. Се наоѓа на остров, близу формираната јужна средновековна граница на средновековниот град, спротив историската пристанишна површина на реката Елба.
Надворешни врски
53.54583°N, 9.99417°W
Камбани бијат сред Баница
„Камбани бијат сред Баница“ — македонска народна песна. Песната е посветена за злосторот над Македонците од село Баница во 1947 година, кога во одмазда за тоа што се бореле на страната на анти-фашистичката Демократска армија на Грција (ДАГ), биле на сила собрани пред селската црква и однесени во леринскиот затвор. Набрзо потоа, мажите се депортирани на неколку голи грчки острови, а жените и децата со пукотници избркани во планините (во селото Невеска), без да смеат да се вратат назад во своите домови.
Текст
-Камбани бијат сред Баница,
народот да се собере
во црква Свети Димитрија.
Делба ми прават душмани,
татковци, браќа, синови,
Мајки, невести, мали дечиња,
сите в' планина ги отераа,
в' планина, село Невеска.
Вас не држи село Невеска
враќајте се, еј Баничани,
враќајте се во село убаво.
2084
2084 (Римски бројки) ќе биде престапна година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2084 година од новата ера, 84. од третиот милениум, 84. од XXI век и петта од 2080-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7592 и 7593 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6834 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5844 и 5845 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2837.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2084 година се протега во 4720 и 4721, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4780 и 4781 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2627. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1507 и 1508 исламска година.
Пјеве ди Кадоре
Пјеве ди Кадоре (итал. Pieve di Cadore) е место и општина во покраината Белуно (регион Венето), Италија. Гратчето е оддалечено 110 км северно од Венеција и 35 км североисточно од градот Белуно.
Ова е родно место на прочуениот ренесансен сликар Тицијан, основач на Венецијанската сликарска школа. Главна знаменитост е Дворецот на величествената заедница (Palazzo della Magnifica Comunità) - зграда на месната управа подигната во 1447 г. Во 1491 е изградена и назабена (мерлонирана) кула.
Кривул
Кривул ( - познат и како планински бор или кривуљ) — зимзелено растение, вид на бор. Тоа е високопланински бор со испрекинат ареал во планините на централна и јужна Европа. Во Македонија е застапен на Шар Планина и Јакупица или Мокра. Според изгледот кривулот е полегната грмушка или мало дрво со повеќе стебла од коренот. Поради нискиот раст, познат е и под името џуџест бор. Има по две куси и крути иглички на конусорастот. На падините под врвот Солунска Глава добро е претставена посевна вегетација која ја изградува борот кривул. Оваа своевидна вегетација во вид на шикара е раширена на поголеми површини, најголеми во однос на другите во Македонија, при што зазема широк дијапазон помеѓу 1.500 и 2.500 м.н.в., во потесна смисла од 1.700 до 2.400 метри надморска височина, без оглед на геолошката подлога поради што се сретнуваат две варијанти од овој тип на вегетација - едната на силикатни и другата на карбонатни терени. Борот кривул ја сочинува горната граница на шумите на овој и другите планински масиви.
Слобода Миќаловиќ
Слобода Миќаловиќ-Ќетковиќ (Лесковац, 21 август 1981 година) е српска глумица. Во брак е со глумецот Војин Ќетковиќ, со кој живее во Белград. Нејзиниот татко е Драган Миќаловиќ, кој исто така беше глумец.
Животопис
Слобода Миќаловиќ е родена во Лесковац 1981 година. Нејзините родители се Милица (фризерка) и Драган (актер) Миќаловиќ. Се родила како второто дете (има 2 сестри). Започнала со училиште во 1988 година. Го обожувала Бранко Коцкица. Семеен пријател работел на радио и Слобода ја имала честа да има интервју со Коцкица. Тој ѝ кажал на крајот, дека е одлична водителка. Тоа бил нејзиниот прв јавен настап. Во 1989 година таа се запишала во нижа музичка школа. Била и во хорот. Освен со музика се занимавала и со танцување и спорт. 1995 година Слобода, се запишала во средна музичка школа, бидејќи таа видела дека има талент за музика. Слобода одлучила да запише глума и со нејзиниот татко отишла во Белград во 1999 година. Кога таа била трета година на студии, Здравко Шотра ја поканил на аудицијата за филмот „Зона Замфирова". Шотра ѝ ја дал улогата на Васка. Во 2002 година ја добила улогата во серијата „Мешан брак", а во истата година се заљубила во Војин Ќетковиќ, за кој подоцна се омажила и со кого добила близнаци. Главната улога во серијата „Ранетиот орел" - е улога по која станала уште повеќе позната.
Почетокот
Во 1988 година во лесковачкиот Дом на армијата гостувал Бранко Милиќевиќ - Коцкица чија емисија Слобода ја обожавала. Благодарение на семејниот пријател, кој работел во локално радио, седумгодишната Слобода добила можност да разговара со нејзиниот идол. Сјајно се пронашла во улогата на водител, па Бранко Коцкица и оддал почит на крајот на разговорот. Тоа бил нејзиниот прв сериозен јавен настап. Затоа што поседувала очигледен музички талент, кој го потврдила и преку нижо музичко училиште, во 1995 година таа се запишала во средно музичко. Овој период од животот истекол, како најубав, а како е важен случај се издвојува моментот кога одлучила да започне со водење на дневник.
Студии
1999 година, веднаш по нападот, Слобода со воз се упатила кон Белград, за да се обиде да запише глума на Факултетот за драмски уметности. Ја пратил нејзиниот татко Драган, кои до последниот момент се противел на одлуката да ги следат неговите чекори. Таа имала само седумнаесет години кога, поминала на приемниот од прва, примена во класата бараниот професор Предраг Бајчетиќ.
Почетен успех
Кога таа била трета година на студии, режисерот Здравко Шотра ја поканил неа, заедно со Катарина Радивојевиќ на кастингот за филмот „Зона Замфирова". Двете конкурирале за улогата на Зона, која била доделена на Катарина. Меѓутоа, Шотра го препознал талентот на Слобода и и ја доделил улогата на Васка. Улогата на Јелена Чаѓеновиќ во серијата "Мешан брак", која станала многу популарна, која ја добика во 2002 година, а истата година и започнала и романса со нејзиниот иден сопруг Војин Ќетковиќ. Во 2008 година, седум години откако таа ја започна својата глумечка кариера, за првпат доби голема улога, и тоа Анѓелка Бојаниќ во серија Ранет орел, која ги срушила сите рекорди на гледаност. 12 мај истата година, таа и Војин се венчаа. Во 2010 година доби Оскар на популарноста како глумица на годината.
Награди и признанија
Двапати ја доби наградата Глумечки пар на годината Таа и тој, во изборот на читателите на "ТВ-Новости", која се доделува во Филмскиот фестивал во Ниш, и тоа: 2009. и 2012.година во пар со Иван Босиљчиќ за улогата на Анѓелка во ТВ серијата Ранет орел и улогата на Милена во ТВ серијата Непобедливо срце.
Бернско планинско куче
Бернското планинско куче (Berner Sennenhund) припаѓа на крупната раса на кучиња, со потекло од Швајцарските Алпи.Се нарекува и Бернер (англиски назив: Berner или Bernese) поради подрачјето од каде потекнува, имено, од кантонот на Берн. Ова планинско куче отпрвин се чувало како чувар на фармите а во минатото биле користени и како запрежни кучиња а понекогаш служел за влечење на млекарските колички. Расата официјално била воспоставена во 1907. Во1937 било признато од страна на Американскиот кинолошки сојуз; Денес истото се рангира како работно куче. Најмногу ги имало јужно од Берн, во подрачјето Дурбах, па луѓето го нарекувале Дурбахлер. Во 1990 година било прогласено за Швајцарско национално куче, а во 1908 година го добило името Бернско планинско куче.
Темперамент
Кучето има добар темперамент, добродушно е и се приврзува за семејството. Пријателски е расположено кон домашните животни кои ги чува. Ги извршува послушно зададените обврски и лесно се дресира. Добро го поднесува студот и може да спие на отворено. Сака отворен простор и затоа не е погоден за урбани средини и чување внатре во домот. Но поради благиот карактер умее да се прилагоди на секакви услови.
Здравје
Спаѓа во издржливите раси на кучиња но има релативно краток животен век. Кога ќе наполни 7-8 години веќе се смета за зтаро. Некои слични раси имаат поголем животен век, над 10 години. најчесто се разболува од рак, но и ревмата е доста застапена. . Во САД и Канада, скоро половина Бернски планински кучиња умираат од рак. Најдолг век на некој Бернер е забележан во 2004, во Англија (15,2години). Артритис кај Бернското куче се појавува и кога е млад, 4-5 години.
Ковица
Ковица (Βαθύλακκος, Ватилакос) — село во Општина Драма во Драмскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 28 километри западно од градот Драма, на надморска височина од 500 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 410 Турци.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според грчката статистика од 1913 година, селото е евидентирано како населба со 589 жители, додека според пописот од 1920 година, во селото живееле 607 луѓе.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција додека муслиманското ги напуштило своите домови.
Демографија
Во 1928 година во селото биле населени 41 грчки бегалски семејства со вкупно 131 луѓе. Така, според пописот од 1928 година во селото живееле 130 лица, додека во 1940 година селото броело 415 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 525 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 202 жители, во 1971 година имало 141 жител, во 1981 година имало 88 жители, додека во 1991 година имало 69 жители. Денеска, населението на селото е 98 жители според пописот од 2011 година.
267
267 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 267 година од новата ера, 267. од првиот милениум, 67. од III век и осма од 260-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5775 и 5776 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5017 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4027 и 4028 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1020.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 267 година се протега во 2903 и 2904, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2963 и 2964 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 810. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 366 и 365 година пред хиџра.
Сува Гора (Преспа)
Сува Гора или Сува Планина (Mali i Thatë) — планина во Мала Преспа, југоисточна Албанија со мал крак во околината на Љубаништа и Свети Наум во Охридско, југозападна Македонија и дел во Долна Преспа, Егејска Македонија. Висока е 2.288 м и претставува јужно продолжение на Галичица. Се граничи со Преспанското Езеро на исток, Охридското Езеро на северозапад и гледа кон градот Поградец на запад. Се протега во должина од 25 км во правец север-југ, а широка е 8 км во средишниот дел. Највиско место на планината е Вир (), на нешто поголема височина од врвот на самата Галичица во потесна смисла. Од овој врв се гледаат неколку планини во Албанија, Охридското и Преспанското Езеро, како и планината Баба на Пелистер (2.601 м) — трета по висина во Македонија.
Планината има антиклинален облик и е речиси целосно сочинета од мезозојски варовнички образби. Падините се карпести и каменливи (особено од западната страна), додека пак билото е речиси рамно, но полно со карстни шуплини.
Сртови
Планината има неколку сртови со одделно име кои се вон нејзиниот средиштен дел: Дева (1.373 м), Калуѓер (1.480 м), Слива (1.414 м) и Цуцул (1.455 м).
Планинарење
Планината најдобро се искачува од страната на Поградец, почнувајќи од селото Аларуп, преку с. Грабовица па на исток до селата Блаце и Братомир.
Растителност и ресурси
Растителноста на Сува Гора претежно се состои од пасишта, додека источната страна кон Пустец е обрасната со буково-дабови шуми и честак.
Кај селото Горна Горица почвата е богата со железната руда боксит и наоѓалишта на креда.
Историски настани
Во Албанската буна од 1911 г. на Сува Гора се одвивале борби, во кои влашката чета на војводата Спиро Белкамени го поразила отоманскиот контингент.
268
268 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 268 година од новата ера, 268. од првиот милениум, 68. од III век и деветта од 260-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5776 и 5777 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5018 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4028 и 4029 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1021.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 268 година се протега во 2904 и 2905, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2964 и 2965 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 811. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 365 и 364 година пред хиџра.
Паул Рудолф фон Билгер
Паул Рудолф фон Билгер (Paul Rudolph von Bilguer; 21 септември 1815, Лудвигслуст — 16 септември 1840, Берлин) бил германски шахист, познат како изумитеол на идејата за создавање на делото, „Handbuch des Schachspiels“, коешто денес се смета за класика на шаховската литература.
Роден е во Лудвигслуст во благородничко семејство. Бил запишан на воената академија во Берлин каде што станал поручник. За време на престојот во Берлин бил член на Берлинската шаховска заедница, а подоцна и еден од „Берлинските плејади“. Како шахист, особено воодушевувал со својата способност да игра шах на слепо. Собирал шаховски материјали, а ја проучувал и теоријата на шаховските отворања. Се разболел од туберкулоза, од што починал на 24-годишна возраст.
Животопис
Рудолф фон Билгер се родил во Лудвигслуст во 1815 година, како втор син од петте деца. Неговиот татко, А. Луј фон Билгер, бил мекленбуршки благородник и градоначалник на градот Гистров. Во 1829 година, го завршил коњаничкото училиште на военото училиште во Шверин, покажувајќи особен интерес за математиката. Под притисок на родителите, во 1833 година стапил во офицерска служба во 24. пешадиски одред во Нојрупин, со кој управувало војводството Мекленбург-Шверинг. Од есента 1837, ја посетувал воената академија во Берлин достигнувајќи го чинот поручник. Истата година, се разболел од туберколоза, па во април 1839 година ја откажал службата.
За својата воена кариера, Рудолф фон Билгер бил помалку засегнат отколку што бил за неговите главни интереси: шахот и литературата. Поради неговата кратка служба не добил пензија. Летото 1840 година, речиси целосно ослепел, а кратко боледувал од споменатата туберкулоза.
Според зборовите на Тасило фон Хајдебранд унд дер Лаза, Рудолф фон Билгер: "„имал живи сини очи, црвеникава коса и силна брада.“"
Неговиот лик јасно бил претставен во литографијата од делото „Handbuch des Schachspiels“, за чиешто создавање имал особено големи заслуги.
Берлински шаховски мајстор
Рудолф фон Билгер бил член на Берлинската шаховска заедница и бил дел од групата на шаховски мајстори, кои подоцна биле наречени, „Берлински плејади“. Негов предводник бил шаховскиот мајстор, Лудвиг Бледов.
Билгер се смета за исклучителен шахист, што го потврдуваат и неговите одиграни партии. Особено воодушевувал со неговата способност да игра шах на слепо. На 19 март 1840 година, одиграл симултанка, на која играл три партии, од кои две на слепо. Обете партии кои ги играл на слепо ги добил, но ја загубил третата партија. Овој успех за тоа време, бил повторен дваесетинагодини подоцна, кога Пол Морфи и Луис Паулсен постигнале сличен успех.
Шаховски теоретичар
Иако важел за доста надарен шахист, Билгер е значаен во историјата и по неговиот придонес во шаховската теорија. Во 1839 година, издал монографија за отворањата под наслов „Одбрана со два коња“ (Zweispringerspiel im Nachzuge), коешто во минатото било познато и како „Прусиска одбрана“. Во монографијата, варијантите во отворањето биле табеларно прикажани и дообјаснети со белешки.
Подоцна, Билгер го искористил начинот на објаснување во својата монографија како модел за делото „Handbuch des Schachspiels“. Делото се појавило три години по неговата смрт, а за издавањето се погрижил неговиот пријател, Тасило фон Хајдебранд унд дер Лаза. Делото станало многу влијателно и значајно во шаховската историја, а Рудолф фон Билгер посмртно добивал признанија за вложениот труд во неговото создавање.
Ам Мелензе
Ам Мелензе (Am Mellensee) — општина во округот Телтов-Флеминг, во Бранденбург, Германија.
Европско првенство во фудбал за жени до 19 години - 2010
УЕФА Европско првенство во фудбал за жени до 19 години ― тринаесетто по ред Европско првенство во фудбал за жени до 19 години кое ќе се одржи во Македонија и на кое ќе земат учество 8 репрезентации. Финалниот натпревар ќе се одигра на 7 јуни во Скопје на Националната Арена Филип II Македонски.
Закон (книга на Томас Ман)
Осврт кон делото
Ман ја напишал новелата „Закон“ за време на неговиот престој во САД, каде предавал германска книжевност на Универзитетот Принстон. Таа претставува хумористична и дидактична приказна за ослободувањето на Евреите од Египет и примањето на божјите заповеди на планината Синај. Новелата е напишана под влијание на учењето на Фројд и се одликува со голема доза на иронија. Во неа, Ман го истакнува значењето на моралните закони за животот на човечката заедница при што новелата содржи алузии на нацистичкиот режим и на неговиот водач, кому Ман му прорекува пропаст. Напишана по порачка, новелата има „борбена смисла“, а старозаветната тема е обработена рационалистички и за фантастичните настани наоѓа психолошко објаснување, така што од библискиот материјал создава модерна приказна.
1579
1579 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1579 година од новата ера, 579. од вториот милениум, 79. од XVI век и последна од 1570-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7087 и 7088 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6329 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5339 и 5340 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2332.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1579 година се протега во 4215 и 4216, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4275 и 4276 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2122. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 986 и 987 исламска година.
Т. Грег Дусет
'''Т. Грег Дусет''' (англиски: T. Greg Doucette) ― адвокат од Соединетите Држави, најпознат по прибирањето на видеа од полициска бруталност. Тој првично ги составил видеата во одделна нишка на Твитер и добил илјадници поднесоци преку директна порака на Твитер. Математичарот Џејсон Милер започнал јавна табела, со цел следење на содржината.
Тој се кандидирал како републиканци во округот 22 во Сенатот на сојузната држава Северна Каролина во 2016 година, но загубил од тековниот демократски претседател Мајк Вудворд.
Гроот
Гроот (познат и како Грохот) — рид во средишниот дел на Македонија од десната страна на реката Вардар недалеку од градот Велес.
Највисоката точка на ридот изнесува 450 метри надморска височина, северозападно од Велес, чија периферија и последни куќи од населбата Ќерамидна, како и Топилницата за олово и цинк „МХК Злетово“ се наоѓаат во подножјето на овој рид. Протегањето на ридот Гроот е во меридијански правец, север-југ и воедно претставува вододелница, односно ги одделува долините на реките Вардар и Тополка. Името на ридот доаѓа од зборот гро(в)от, гроотиште што означува каменливо место, помешана земја и камења, каков што впрочем е и теренот на самиот рид.
Источно од ридот Гроот тече реката Вардар, на југ и југоисток се наоѓа градот Велес, на запад е долината на реката Тополка, додека на север е ограничен од долината на малиот С’лпски Поток (Влахчанска Река). Ридот Гроот не е пошумен и на него растат само трева и нискостеблести грмушки, а се одгледуваат и лозја во подножјето. Повеќе акции за пошумување се спроведени на падините на ридот Гроот. Селата кои се сместени на западната и северозападната падина на ридот Гроот, заедно со останатите села во долното течение на реката Тополка го сочинуваат малиот етно-географски предел Гроот. На западната и северозападната падина на ридот Гроот се сместени селата Раштани, Белештевица и Бузалково.
Марвинци
Марвинци — село во Општина Валандово, во областа Бојмија, во околината на градот Валандово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Бојмија, во јужниот дел на територијата на Општина Валандово, од левата страна на реката Вардар. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 114 метри.
Атарот зафаќа површина од 7,6 км2. На него обработливото земјиште зазема површина од 311 хектари, на шумите отпаѓаат 227 хектари, а на пасиштата 137 хектари.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Марвинци имало 160 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Марвинци имало 240 жители.
Марвинци е средно село по големина со пораст на бројот на населението. Така, селото во 1961 година имало 379 жители, а во 1994 година 519 жители, од кои 275 биле Македонци и 244 Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото Марвинци имало 504 жители, од кои 224 Македонци и 280 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 437 жители, од кои 196 Македонци, 2 Албанци, 1 Турчин, 215 Срби, 1 Бошњак, 1 останат и 21 лице без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Валандово, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Валандово.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Марвинци, во која влегувале селата Балинци, Брајковци, Грчиште и Марвинци.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Валандовска градска општина, во која покрај селото Марвинци се наоѓале градот Валандово и селата Балинци, Брајковци, Грчиште, Пирава, Раброво и Честово.
Во периодот 1955-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Валандово.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Валандово.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 380 гласачи.
Вини Пу
Вини Пу, исто така наречен и како Мече Пу и Пу ― измислено антропоморфно плишено мече создадено од англискиот писател Александер Алан Милн и англискиот илустратор Ернест Хауард Шепард. Мечето е главниот лик во книгата „Вини Пу“ (1926), а потоа следеле и „Куќата во ќошето на Пу“ (1928). Милн вклучил и песна за мечето во книгата со стихови за деца „Кога бевме многу млади“ (1924) и многу други во „Сега сме шест“ (1927). Сите четири тома биле илустрирани од Е. Х. Шепард.
Приказните за Пу се преведени на многу јазици, вклучувајќи го и латинскиот превод на Александар Ленард, Winnie ille Pu, која првпат била објавена во 1958 година, а во 1960 година станала единствената латинска книга што некогаш била ставена на листата на најпродавани на The New York Times.
Во 1961 година, Walt Disney Productions лиценцирала одреден филм и други права на приказните на Милн за Мечето Пу од имотот на А. А. Милн и агентот за лиценцирање Stephen Slesinger, Inc., и ги прилагодила приказните Пу, со користење на цртичка во името „Winnie the Pooh“. Во популарните филмски адаптации, гласот на Пу го добиле глумците Стерлинг Холовеј, Хал Смит и Џим Камингс на англиски и Евгениј Леонов на руски.
Потекло
А. А. Милн го именувал ликот Вини Пу по плишеното мече во сопственост на неговиот син, Кристофер Робин Милн, на кој се засновал ликот Кристофер Робин. Остатокот од играчките на Кристофер Милн - Прасе, Ејор, Канга, Ру и Тигар - беа вградени во приказните на Милн. Уште два лика, Був и Зајак, била создадени од замислата на Милн, додека Гофер бил додаден во верзијата на Дизни. Играчката мечка на Кристофер Робин е изложена во главната филијала на Јавната библиотека во Њујорк. Кристофер Милн ја нарекол својата играчка мечка по Вини, канадска црна мечка што често ја гледал во зоолошката градина во Лондон, и Пу, лебед со кој тие се сретнале додека биле на одмор. Младенчето на мечката било купено од ловец за 20 канадски долари од канадскиот поручник Хари Колбурн во Вајт Ривер, Онтарио, додека бил на пат за Англија за време на Првата светска војна. Тој ја нарекол мечката Вини по неговото второ живеалиште во Винипег, Манитоба. Вини била прикриено донесена во Англија со нејзиниот сопственик и се здобила со неслужбено признание како маскота на полкот Форт Гари. Колбурн го оставил Вини во Зоолошката градина во Лондон додека тој и неговата единица биле во Франција; по војната таа била службено дарувана во зоолошката градина, бидејќи таа станала многу сакана знаменитост таму. Лебедот Пу се појавува како лик сам по себе во Кога бевме многу млади. Во првото поглавје од Вини Пу, Милн го нуди ова објаснување зошто Вини Пу често се нарекува едноставно „Пу“:
Американскиот писател Вилијам Сафир претпоставувал дека изумот на Милн за името „Мече Пу“ можеби бил под влијание на надмениот лик Пу-Ба во „ Микадо“ (1885) од Гилберт и Саливан.
Национален статистички институт на Италија
Националниот статистички институт на Италија (итал. Istituto Nazionale di Statistica) или Istat е државниот завод за статистика на Италија.
Службата е основана во 1926 г. со цел да прибира и анализира податоци во земјата. Една од поважните должности е раководење со пописите. Претседател на инстутот е Енрико Џованини, поранешен главен статистичар на Организацијата за економска соработка и развој (OECD).
Започнувајќи од 1989 г., Istat е одговорен и за усогласување и стандардизација на статистичките наоди прибрани и објавени по државниот статистички систем SISTAN, каде членуваат статистичките служби на министерствата, државните агенции, регионите, покраините, општините, стопанските комори и слични органи.
Последниот попис е извршен 21 октомври 2001 г. вкупно население од 56.995.744 жители, на површина од 301.328,45 км2.
Лична мома скопјанка
„Лична мома скопјанка“ — македонска народна песна. Песната е посветена на една убава Скопјанка. Песната е од љубовен карактер.
Текст
-Лична е од полична, баш самовила,
како сон создадена, букет набрана.
Погледни ја под око, ќе се насмее,
дофати ја за рака, ќе се распее.
Лична мома скопјанка,
ќерка македонска,
росна китка в' градина,
црвен каранфил.
Само да ја погледаш, ќе ја посакаш,
везден да е со тебе, да ја милуваш.
Ајде сите запејте песна весела,
за таа мома убава овде родена.
Музеј на град Неготино
Музеј на град Неготино — музеј во градот Неготино. Музејот е основан во 1978 година и денес претставува локална установа чијашто надлежност е да овозможи заштита, чување и промоција на културно-историското наследство на подрачјето на градовите Неготино и Демир Капија и нивните пошироки околини.
Првата изложба во музејот била организирана во 1978 година, на којашто биле изложени ликовни дела на уметникот Димче Протуѓер.
Историска поставка
Историската поставка е постојана поставка, поставена во 1979 година. Преку неа е претставена историјата на градот и околината во периодот од Илинденското востание и Втората светска војна. Во оваа област, музејот располага со над 800 документи, орудија и примероци на оружје од застапениот период.
Археолошка поставка
Археолошката поставка е постојана поставка, поставена во 2003 година. Поставката ја сочинуваат археолошки предмети пронајдени на археолошките наоѓалишта во Неготинско. Во рамки на активностите на музејот од поново време се извршени археолошките ископувања на наоѓалиштето Градиште во непосредба близина на градот, Орманков Гроб во близина на селото Тремник, како и други наоѓалишта. Поставката денес брои околу 1000 изложени археолошки предмети.
Етнолошка поставка
Поставувањето на постојана етнолошка поставка е планирано во иднина, којашто ќе ја сочинуваат етнолошки предмети пронајдени на територијата на градот. Нивниот број денес изнесува над 300.
Галерија на виното
Музејот во својата надлежност вклучува и Галерија на виното, којашто е сместена во манастирот „Св. Ѓорѓи“. Основна намена на галеријата е заштита на артефактите поврзани со лозарството и винарството во неготинско, па така во неа се изложени голем број археолошки наоди и етнолошки предмети од овие области.
IC 1496
IC 1496 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1496 е од видот dE. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,8 m/лм2. IC 1496 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 27 м 47,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 25' 34".
Други поделби
Проучување на IC 1496 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1430728.
Албанија на Евровизија
Албанија за првпат, на Песна на Евровизија настапуваше во 2004 год. Досега имаше пет пати свои претставници.
Ањеза Шахини беше првиот албански претставник. Таа со песната „Твоја слика“ го освои 7 место и така обезбеди директно учевство во финалниот дел на Песна на Евровизија 2005. Тогаш Ледина Чело го освои 16 место.
2006 година, Албанија ја претставуваше Луис Ејли а 2007, Аида и Фредерик Ндоки. Тие не успеаа да се пласираат во финале.
Но на Евровизија 2008 која се одржа во Белград, Олта Бока со песната "Zemrën E Lamë Peng" успеа да се пласира во финале, за во големото финале да го освои 16то место.
Процедура на изборот
Албанија својот претставник го избира на фестивалот Festivali I Këngës во декември секоја година пред Евровизијата.
Велегезити
Велегезити (Βελεγεξηαι) се словенско племе кое се населило во југоисточниот дел на Тесалија, околу градовите Теба и Деметријада, кај денешниот Волоски Залив. Се споменуваат како дел од големиот племенски сојуз (614-615) создаден под водство на кнезот Хацон. Во 616 година неуспешно го нападнале градот Солун заедно со македонските словенски племиња. Во VII век бил формиран уште еден племенски сојуз на чело со рексот Пребонд. По неговото убиство, во 674 г. словенските племиња го опасиле Солун, но Велегезитите не се приклучиле кон обединетите племиња, бидејќи одржувале мирни односи со солунчаните. По двегодишна опсада Словените го нападнале градот во 676 година, но морале да се повлечат. Неколку дена подоцна солунчаните биле снабдени со жито и овошје од Велегезитите. За нив сведочат бројни словенски топоними. Нивната склавинија била наречена Велзитија или Велегезитија. Подоцна во 799 г. архонтот Акамир учествувал во организирањето заговор против царицата Ирина. Најверојатно Акамир бил самостоен владетел на Велзитија, која во тој момент била под сизеренството на императорот, на прагот на државно обединување.
Африканско диво куче
Африканско диво куче (Lycaon pictus) познато и како Африканско ловечко куче, Африканско насликано куче, или насликан волк, е куче што живее во Потсахарска Африкаa. Најголемо е од семејството кучиња во Африка, и единствено од видот Lycaon. Моменталната популација се проценува на околу 6.600 возрасни единки.
Африканското диво куче е друштвено животно кое живее во групи. Ловат антилопи, кои ги фаќаат откако ќе ги изнемоштат со бркање. Има неколку природни непријатели, меѓу кои лавовите и пегавата хиена.
Вообичаена должина на телото е 76-112 см, а тежина од 17-36 кг.
Бланкенфелде-Малов
Бланкенфелде-Малов (Blankenfelde-Mahlow) — општина во округот Телтов-Флеминг, во Бранденбург, Германија. Се наоѓа околу 3 километри јужно од Берлин.
Национален парк Ершег
Национален парк Ершег – унгарски национален парк. Се наоѓа во округот Ваш и бил отворен на 8 март 2002 година.
Паркот се простира на површина од 43.933 ха и се наоѓа на тромеѓата Унгарија, Австрија и Словенија како дел од три заштитени подрачја во три соседни држави, кој се вика Раб-Ершег-Горичко, а го сочинуваат Националниот парк Ершег во Унгарија, Паркот на природата Раб во Австрија (основан на 12 септември 1998 година) и словенечкиот Парк на природата Горичко (основан на 9 октомври 2003 година)
Подрачјето Ершег се наоѓа во триаголникот меѓу Керменд на север, Залаегерсег на исток и унгарско-австриската граница на запад. Населението на ова гранично подрачје им служело како „стража“ на унгарските владетели уште во 11 и 12 век, од каде е изведено името „Ержег“ (Стража) (Őrség). За овие доброволни услуги, жителите биле наградени со повластици и поголема автономија.
За Ершег се карактеристични мали населби, групирани куќи и селца, на унгарски наречени „сер“ кои го прават синџирот на гранични стражи.
Во селото Велемер на унгарско-словенечката граница, добро е сочувана црквата од 13 век со фрески од австрискиот сликар Јохан Аквиле од 1378 година, кој веќе тоа време дал да се наслути т.н. „меѓународен стил“. Сликарот се овековечил на северниот ѕид.
Ершег има голем број на ретки животни и растенија, како што се црните штркови, тропрстите клукајдрвци или осојадите, како и разни ретки видови пеперуги и вилински коњчиња. Чести цвеќиња се перуниките и генцијаните.
Паркот ја добил наградата EDEN (Европски одредишта на извонредност) за крајоликот во склад со природата, богат со планини и долини, листопадни и зимзелени шуми, ливади, извори и реки, кои хармонично се поврзуваат. Покрај тоа, посетителите може да уживаат во вистински традиции и обичаи, занаети, производи на земјоделците, кои се самодоволни и го одредуваат начинот на живеење во регионот.
269
269 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 269 година од новата ера, 269. од првиот милениум, 69. од III век и последна од 260-тите.