cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Стегосауриди
Стегосауриди — клад од штитоносни диносауруси (оклопни диносауруси) во рамките на подредот Стегосаурија. Кладот е дефиниран како сите видови диносауруси кои се потесно поврзани со Стегосаурусот отколку Хуајангосаурусот. Името „Стегосауриди“ е име на основа на стеблото, земено од добро застапениот род - Стегосаурус (што значи „покриен гуштер“). Фосилни докази за стегосауриди, кои датираат од средната јура до раната креда, се пронајдени од Северна Америка, Евроазија и Африка.
Кладот е составен од родовите Стегосаурус, Dacentrurus, Miragaia, Loricatosaurus и Kentrosaurus, а последниот се смета дека е во основата на кладот. Стегосауридите, како и сите други стегосауруси, биле тревопасни тревојади што ги изложувале карактеристичните стегосауриски дорзални кожни плочи. За овие големи, тенки, исправени плочи се смета дека се порамнети парасагитално од вратот до близу до крајот на опашката. На крајот на опашката има парови шила, кои понекогаш се нарекуваат тагомизатор. Иако теоретизирана е одбраната, терморегулацијата и прикажувањето дека се можни функции на овие грбни плочи, студија за онтогенетската хистологија на плочите и шила сугерира дека плочите имале различни функции во различни фази од историјата на животот на стегосауридите. Се смета дека крајните шилци во опашката биле користени кај стари возрасни лица, како оружје за одбрана. Сепак, функцијата на стегосауридните плочи и шила, во различни животни фази, сè уште останува предмет на голема дебата.
Стегосауридите се разликуваат од другите стегосауруси по тоа што првите ги изгубиле плесиоморфните пред-максиларни заби и страничните редови по должината на трупот. Понатаму, стегосауридите имаат долги тесни черепи и подолги задни екстремитети во споредба со нивните предни екстремитети. Сепак, овие две одлики не се дијагностички за Стегосауридите, бидејќи тие исто така можат да бидат присутни кај нестегосауридните стегосауруси.
Опис
Меѓу стегосауридите, пронајден е само Кентросаурус со параскапуларни боцки, кои постериорно излегуваат од долниот дел на рамените плочи. Овие боцки се долги, заоблени и во форма на запирка во страничен поглед и имаат зголемена основа. За Лорикатосаурусот исто така се верувало дека има параскапуларен 'рбет, но Маидмент и неговите колеги (2008) забележале дека откриениот примерок, од кој е опишан 'рбетот, има сосема поинаква морфологија од примероците на параскапуларниот' рбет на другите стегосаури. Тие сугерираат дека може да биде фрагментарна 'рбетна опашка. Оригиналното отсуство на параскапуларни 'рбети кај други стегосауриди се смета за секундарна загуба бидејќи со нив се откриени многу основни стегосаури, како Гигантспиносаурус и Хуајангосаурус.
На стегосауридите, исто така, им недостасуваат странични редови на штит, кои се протегаат надолжно на двете страни на трупот во Хуајангосаурус и анкилосауридите, што укажува на уште една секундарна загуба на плесиоморфни карактери. Сепак, отсуството на странични штитови, како и пред-максиларните заби споменати погоре, не се специфично дијагностицирани стегосауриди, бидејќи овие одлики се исто така присутни кај некои други стегосаври, чии филогенетски односи се нејасни.
Плочи и шила
Стегосауридите ги покажуваат карактеристичните грбни остеодерми, кои се наоѓаат кај сите стегосаури, во форма на ерективни плочи и 'рбетници. Стегосауридните плочи имаат дебела основа и централен дел, но на друго место се попречно тенки. Плочите стануваат неверојатно големи и тенки во Стегосаурусите Тие се наоѓаат во различни големини долж грбот, со тоа што централниот регион на задниот дел обично ги има најголемите и највисоките плочи. За распоредот на овие паразагитални грбни плочи интензивно се расправало во минатото. Откривачот Отниел Чарлс Марш предложил единствен среден ред плочи што се наоѓале пост кранијално по надолжната оска и Лул тврдел во прилог на билатерално спарен аранжман низ целата серија. Тековниот научен консензус лежи во аранжманот предложен од Гилмор - два парасагитални реда влечкаат алтернативи, по откривањето на скоро комплетен скелет зачуван на ваков начин во карпа. Понатаму, нема две плочи кои имаат иста големина и форма, што ја прави можноста за билатерално спарени редови уште помалку веројатна. Плочите обично се наоѓаат со изразени васкуларни жлебови на нивните странични површини, што укажува на присуство на циркулаторна мрежа. Стегосауридите, исто така, имаат остеодерми на грлото во форма на мали депресивни осикули и два пара издолжени опашки на 'рбетниот столб.
Во онтогенетска хистолошка анализа на плочи и шила на Стегосаурусите, Хајаши и неговите колеги. (2012) ја испитале нивната структура и функција преку малолетници до стари возрасни единки. Откриле дека низ целата онтогенија, дорзалните остеодерми се составени од густи осифицирани колагенски влакна и во кортикалниот и во сунѓерестиот дел на коската, што сугерира дека плочите и шилата се формираат од директната минерализација на веќе постоечките влакнести мрежи во кожата. Сепак, многуте структурни одлики, забележани во шила и плочи на примероци на стари возрасни лица, се стекнуваат во различни фази на развој. Широки васкуларни мрежи се формираат во плочите за време на промената од малолетници во млади возрасни и траат кај стари лица, но шила се здобиваат со дебел кортекс со голем осен васкуларен канал само кај стари возрасни единки. Хајаши и колегите тврдат дека формирањето на негување васкуларни мрежи кај млади возрасни единки го поддржува растот на големите плочи. Ова би ја зголемило големината на животното, што можеби помогнало во привлекувањето на единките или одвратување на соперниците. Понатаму, присуството на васкуларни мрежи во плочите на млада возрасна единка укажува на секундарна употреба на плочите како терморегулаторно средство за загуба на топлина, многу слично на слонот. Задебелување на кортикалниот дел на коската и набивање на коската во крајните шилци на опашката кај стари возрасни единки укажуваат на тоа дека тие биле користени како одбранбени оружја. Развојот на големиот осен канал кај старите возрасни единки од мали канали кај млади возрасни единки, го олеснило понатамошното зголемување на шилата со зголемување на количината на испорачана храна. Од друга страна, плочите не покажуваат сличен степен на набивање на коските или задебелување на кортикалот што укажува на тоа дека тие не би биле во можност да земат многу тежина од горе.
Откривањето на впечаток на кожата што ги покрива грбните плочи има импликации за сите можни функции на стегосауриските плочи. Кристијансен и Цоп (2010) откриле дека кожата е мазна со долги, паралелни, плитки жлебови што укажува на кератинозна структура што ги покрива плочите. Додавањето на бета-кератин, силна белковина, навистина би им овозможило на плочите да имаат поголема тежина, што укажува на тоа дека тие можеби биле користени за активна одбрана. Кератинозната обвивка исто така би овозможила поголема површина за плочите да се користат како структури за прикажување парови, кои можат да бидат потенцијално обоени како клуновите на современите птици. Во исто време, ова откритие имплицира дека употребата на плочи за терморегулација може да биде помалку веројатна бидејќи кератинозната обвивка ќе го направи пренесувањето на топлина од коската многу неефикасно.
Класификација
Примероците стегосауриди првично опишани под родовите Вуерхосаурус и Хесперосаурус биле упатени на родот Стегосаурус, под имињата Stegosaurus homheni и Stegosaurus mjosi, соодветно, од Маидмент и сор. (2010). Понатаму, многу примероци од Стегосаурус за кои претходно се верувало дека се од различни видови, во родот, сите биле доделени на Stegosaurus armatus. Оваа рекласификација на примероците се случила откако откри дека сите разлики помеѓу примероците може да се објаснат со интраспецифична варијација.
Држење на телото
Дигитална артикулација и манипулација со дигитални скенирања на примерокот од Кентросаурус заклучила дека стегосауридите користеле држење на екстремитетите, како и кај повеќето цицачи, за вообичаено движење додека користеле развлечена крокодилска поза за одбранбено однесување. Распространетата поза ќе им овозможи да ги толерираат големите странични сили што се користат при нишање на опашката против грабливците.
Хранење
Со цел да ги истражи навиките на хранење на стегосауридите, Рајхел (2010) создал 3-Д модел на забите на Стегосаурус користејќи го софтверот ZBrush. Моделот открил дека силите на залак кај Стегосаурус биле значително послаби од оние на лабрадорите, волците и луѓето. Откритието сугерира дека овие диносауруси би биле способни да кршат помали гранки и лисја со забите, но нема да можат да гризат преку дебел предмет (со пречник од 12мм или повеќе). Описот на Париш и сор. (2004) за флората на Јура во формацијата Морисон богата со стегосауриди го поддржува ова откритие. Во флората во овој временски период доминирале сезонски мали, брзорастечки тревни растенија, кои стегосауридите можеле лесно да ги консумираат ако реконструкцијата на Рајхел е точна.
Малисон (2010) сугерирал дека Кентросаурус можеби користел триподен став на задните екстремитети и опашката за да ја удвои висината во потрага на храна. Ова го оспорило гледиштето дека стегосаурусите се примарно хранилки со ниска вегетација поради нивните мали глави, кратки вратови и кратки предни екстремитети, бидејќи триподалниот став исто така ќе им овозможи пристап до млади дрвја и високи грмушки.
Уште еден доказ укажува на тоа дека некои стегосауриди можеле да користат нешто повеќе отколку само ниска вегетација. Тоа се докажало поради долгиот врат на Miragaia longicollum. Вратот на овој диносаурус има најмалку 17 цервикални пршлени, постигнати преку трансформација на торакални пршлени во цервикални пршлени и можно издолжување на центарот.
Полов диморфизам
Кевин Падијан, палеонтолог од Универзитетот во Калифорнија, Беркли, забележал дека Саита погрешно ги идентификувал одликите во деловите на коскеното ткиво на неговиот примерок и изјавил дека „нема докази дека животното престанало да расте“. Пајдан исто така изразил етичка загриженост во врска со употребата на приватни примероци во студијата.
Исто така, се претпоставува дека Кентросаурус, Дацентрурус и Стегосаурус имаат изложено диморфизам во форма на три дополнителни сакрални ребра кај жените.
Саат-кула (Радовиш)
Саат-кула (Радовиш) — поранешно времемерно здание во градот Радовиш.
Папа Агапит II
Агапит II (лат. Agapetus PP. II; ? - октомври 955) — римски папа од 10 мај 946 до декември 955. Тој бил папа во периодот на порнократијата. Побарал помош од германскиот крал Отон I против Беренгар II. Бил загрижен за ширењето на христијанството во северна Европа.
NGC 5480
NGC 5480 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5480 се споменува и како UGC 9026, MCG 9-23-35, CGCG 272-27, KCPG 416A, IRAS 14045+5057.
Откривање
Објектот е откриен на 15 мај 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5480 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5480 има привидни димензии од 1,6' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 6 м 21,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +50° 43' 30"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 5480 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50312. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3471. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.
Ново Село (Лагадинско)
Ново Село или Ени Ќој (Κριθιά, Критија, до 1927 Γενή Κιόι, Ени Ќој) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Историја
Во XIX век Ново Село припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 36 семејства со 164 жители Македонци
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 120 Грци и работело грчко училиште.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1927 година, селото било преименувано во Критија.
Роте Вајсериц
Роте Вајсериц (Rote Weißeritz) — река во Саксонија, која потекнува од источните Рудни Планини. Таа е десна притока на Вајсериц и е долга 36,5 километри. Изворот на реката е близу Алтенберг на височина од околу 787 метри.
Реката се симнува на височина од 606 метри и се упатува кон северозапад, течејќи низ Шмидеберг, поранешниот окружен град Диполдисвалде и завршувајќи во Фрајтал, каде ја создава Вајсериц, заедно со подолгата притока Вилде Вајсериц. Вештачкото езеро Малтер било изградено во периодот 1908-1913 помеѓу Диполдисвалде и Фрајтел за заштита од поплави по поплавите во 1897.
Длабоката долина е важна сообраќајна врска. Има историски приспап до главниот планински премин на Рудните Планини (Graupen Pass). Железницата Вајсериц поминува низ долината на Вајсериц до бањскиот град Кипсдорф, искачувајќи околу 350 метри во височина. Сојузниот пат B170 го следи речниот брег помеѓу Диполдисвалде и Беренфелд, каде ја напушта долината.
Роте Вајсериц предизвикала големи уништувања во текот на поплавите во 2002. Куќите и особено патната инфраструктура биле уништени или оштетени низ целата долина. Нивото на вештачкото езеро потполно се наполнило со што водата претекувала низ браната. Во областа околу изворот на реката наврнале 312 мм за 24 часа.
Шилинос
Шилинос — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Чафлиџик
Чафлиџик — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
Марта Екстрем
Марта Валборг Екстрем (28 јануари 1899 – 23 јануари 1952) — шведска сценска глумечка и филмска глумица.
804
804 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 804 година од новата ера, 804. од првиот милениум, 4. од IX век и петта од 800-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6312 и 6313 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5554 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4564 и 4565 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1557.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 804 година се протега во 3440 и 3441, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3500 и 3501 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1347. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 188 и 189 исламска година.
Грб на Ман
Грбот Ман во денешниот облик датира од 1996 година. Назив на официјалниот грб гласи грб на Нејсиното Височество на островот Ман.
Опис
Грбот се состои од црвен штит на кој се наоѓа трискелион. Држачи на штитот се јастреб и гавран. Јастребот има историско значење затоа што е даден на венчавката на кралот како одренден тип на данок. Гавранот често се спомнува и во легендите поврзани со островот.
Мотото под штитот гласи Qucunque Jaceris Stabit (со што и да го погаѓаш, ќе стои).
Том Каулиц
Бил и Том Каулиц
Бил Каулиц и неговиот идентичен брат близнак Том Каулиц, се родени на 1 септември 1989 година, во, Германска Демократска Република. Том е постариот за 10 минути. И покрај тоа што се идентични близнаци, нивниот надворешен изглед е различен, бидејќи тие имаат различен стил на облекување. Бидејќи се еднојајчни близнаци, Бил и Том често биле мешани во детството. Додека биле во Детска градинка носеле маици со нивните имиња испишани на нив, кои многу често ги разменувале и ги збунувале другите. Во денешно време близнаците повеќе не можат да бидат обркани, поради доста различниот стил.
Нивните родители, Симон и Јорг Каулиц, се развеле кога децата имале 7 години и Симон се омажила за Гордон Трумер, тоа е и причината поради која на близнаците им е давано презимето Каулиц-Трумпер. Со Гордон, кој е исто така гитарист во група, близнаците имале силно музичко влијание уште од рана возраст.
Том Каулиц
Tokio Hotel
Чоколово
Чоколово или Чокали  (Περιστέρι, Перистери, до 1927 Τσοκαλή, Цокали) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 25 километри јужно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро, на 25 километри од градот Солун. Селото се наоѓа на надморска височина од 249 метри.
Чоколово опфаќа површина од 18 квадратни километри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Чоколово се состоело од 30 семејства и 95 жители муслимани Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Чоколово имало 250 жители-муслимани.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 166 жители-бегалци. , додека во 1940 година селото броело 274 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 249 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 238 жители, во 1971 година имало 203 жители, во 1981 година имало 239 жители, додека во 1991 година имало 198 жители. Денеска, населението на селото е 185 жители.
Стопанство
Бидејќи самото село се наоѓа во Солунското Поле, тоа е богато со пченица. Населението се занимава и со сточарство и одгедување на тутун.
Отонова архитектура
Отонова архитектура ― архитектонски стил кој еволуирал за време на владеењето на императорот Отон Велики. Стилот бил освован на територијата на денешна Германија и траел од средината на 10 век до средината на 11 век.
Историја
Отоновата архитектура го црпело своето вдаховение од каролиншката и средновековноримската архитектура. Отоновата архитектура исто така црпи од христијанската уметност. Овој стил на архитектура е пример за комбинација на христијанска архитектура, како и германски и средоземни стилови. Освен некои примери под влијание на осмоагоналната Палатинска капела во Ахен, како што е Отмаршајм (11 век, Алзас) и апсидата на опатијата на „Св. Троица“ во Есен, религиозната архитектура има тенденција да се разликува од централизираниот план. Сепак, вдаховението од античкоримската базилика останува истовремена, а отоновата архитектура ја зачувува каролиншката двојна завршница со апсиди на двата краја на црквата.
Отонова архитектура, особено во создавањето на цркви, е под влијание на античкоримската базилика. Црквите од ова време имаат долги бродови и апсиди. Архитектонското инженерство на нивните згради во голема мера се потпирало на математиката, што може да се види од тоа како мерењата на отоновите структури се пресметуваат по квадратна единица и колку се симетрични внатрешниот и надворешниот распоред. Посебна особеност на овој стил се тенки ленти на надворешните ѕидови на зградите направени од камен. Оваа дизајнерска особеност е изведена од италијанските и римските архитектонски стилови. Ова особено може да се видат црквите од овој период и обично се користи само како дизајнерска особеност. Во Отоновите и Каролиншките цркви, употребата на неколку алтери, трансепти, како и крипти станала поизразена. Отонската архитектура игра улога во обредите на Средновековната Германска Империја, како што се крунисувањата на императорот. Братот на Отон Велики, Бруно Велики, работел на дизајнирање, изградба, како и преизградба на многу згради во Отонов архитектонски стил. На пример, црквите како што се „Св. Мартин“, „Св. Гереон“, „Св.Сесилија“ и „Св. Панталеон“ биле сите проекти на кои тој имал влијание и работел, како и многу други.
Космос-1669
Космос-1669 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 17 јули 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Скупи-фест
Скупи-фест е меѓународен театарски фестивал што се одржува во Македонија. Директор на фестивалот е Музбајдин Ќамили, а уметнички директор е Сенко Велинов.
Скупи-фест 2013
Главната награда на седмото издание нафестивалот ја освоил Државниот театар од Тибинген, Германија.
Скупи-фест 2014
Осмото издание на фестивалот се одржал во периодот 31 октомври - 6 ноември 2014 година, под мотото „Маски и даски“. Претставите се одржале во Младинскиот културен центар и во театарот „Центар“ во Скопје. На фестивалот биле прикажани претставите:
Според организаторот, за учество на фестивалот се пријавиле дури 114 театри. Жирито го сочинувале: режисерот Синиша Евтимов и глумците Муса Јусуфи и Албана Санчоли. Министерството за култура на Македонија го помогнало фестивалот со 2,6 милиони денари. Бугарската претстава „Јерма“ била прогласена за најдобра на фестивалот.
Камера 300 (фестивал)
22. издание
На 22. издание на фестивалот, кое се одржало од 30 октомври до 1 ноември 2014 година учествувале 75 филмови од 15 земји, од кои 25 филма биле од Македонија.
Ербас А320 семејство
Наводи
Airbus A320 family
Зоран Маневиќ
Зоран Маневиќ (1937 – 2019) ― еден од најистакнатите српски историчари на архитектурата. Објавил голем број книги од својата област и бил член на управниот одбор на списанието „Архитектура и урбанизам“ и претседател на Клубот на архитекти.
Словачка на Олимписките игри
Словачка за првпат како независна држава учествувала на Зимските олимписки игри во 1994 година, кои се одржале во Лилехамер. Претходно, Словачка била дел од репрезентацијата на Чехословачка.
На Летните олимписки игри Словачка за првпат учествувала во 1996 година и од тогаш нема пропуштено ниту еден мундијал.
Словачка никогаш не била домаќин или организатор на некакви Олимписки игри.
Заклучно со 2008 година, Турција има освоено вкупно 21 медали на олимпијадите, од кој 20 на Летните олимписки игри и 1 на Зимските.
Националниот олимписки комитет на Словачка (Slovenský olympijský výbor) бил основан во 1992 година, а од страна на МОК бил признаен во 1993 година.
Мажинова линија
Мажинова линија — линија од бетонски утврдувања, тенковски препреки, митралески гнезда и останати видови одбрана кои Франција ги изградила по должината на своите граници кон Германија и Италија пред Втората светска војна. Терминот го опишува целиот одбранбен систем или само одбраната кон Германија. За делот на одбрана од Италија се користи терминот Алпска линија. Французите верувале дека таквите градби ќе им овозможат доволно време за мобилизација во случај на напад како и дека би компензирале тоа што имаат помалку бројна војска. Успехот на статичката дефанзивна борба во Првата светска војна имал клучно влијание за ваквото размислување во Франција.
Планирање и изградба
Оваа одбрана прв ја предложил маршалот Жозеф Жофр. Спротивно на овој негов став застанале Пол Рејно и Шарл де Гол кои претпочитале авијација. Жофр имал поддршка од маршал Филип Петен а имало и повеќе извештаи и комисии кои биле организирани од владата. Андре Мажино е човекот кој ја убедил владата да инвестира во еден ваков проект. Мажино бил ветеран од Првата светска војна кој потоа станал министер за ветерански работи, а подоцна и министер за војна (1922-1924; 1929-1930; 1931-1932).
Линијата е градена во неколку фази од страна на STG (Section Technique du Génie), а надзор вршел COFR (Commission d'Organisation des Régions Fortifiées). Главните редови биле завршени до 1935 година и чинеле околу 3 милијарди француски франци.
Симфонија бр. 4 (Чајковски)
'''Симфонија бр. 4''' во Ф-мол, Оп. 36 — симофонија од Петар Илич Чајковски напишана помеѓу 1877 и 1878 година. Нејзината прва изведба била на концертот на Руско музичко друштво во Москва на 22 февруари (или 10-ти со користење на календар на стар стил), 1878 година, со Николај Рубинштајн како диригент. понекогаш е наречена и „Фатум“ или „Судбина“ ..
Историја на настанувањето
За време на компонирањето на симфонијата, Чајковски ѝ напишал на својата покровителка Надежда фон Мек дека „многу сака“ да ѝ ја посвети и дека на неа ќе напише „Посветено на мојот најдобар пријател“. Тој почнал да ја компонира симфонијата недолго откако Фон Мек влегла во неговиот живот. Тој ќе ја заврши по неговиот катастрофален брак и тврдел дека таа ќе го најде во неа „ехото од нашите најинтимни мисли и емоции“. Посветата била значајна на повеќе од еден начин. Еден важен аспект на патерналистичката природа на руското општество била тоа што, во уметничкото покровителство, патронот и уметникот се сметале за еднакви. Посветувањето на делата на патроните не биле гестови на скромна благодарност, туку израз на уметничко партнерство. Посветувајќи ѝ ја четвртата симфонија, тој ја афирмираше како рамноправен партнер во нејзиното создавање.
Исто така на барање на Надежда фон Мек, Чајковски напишал програма во која ја објаснува симфонијата. Оваа акција поттикнала бројни писатели да ја цитираат наместо да се фокусираат на чисто музичките квалитети на симфонијата, вклучително и она што Ханс Келер го нарекол „една од највисоките симфониски структури во целата наша литература“. Оваа програма го попречувало прифаќањето на симфонијата многу години, предизвикувајќи предрасуди.
Но, и покрај ова негативно влијание врз историјата на приемот на симфонијата, програмата на композиторот дава една многу важна трага за музичката архитектура на делото. Тврдењата дека „првиот став ја претставува судбината“ се премногу поедноставени: според писмото што композиторот ѝ го напишал на мадам Фон Мек во 1878 година, фанфарите ја отвораат композицијата: („јадрото, квинтесенцијата, главната мисла од целата симфонија“) што се залага за „Судбина“, при што ова е „фаталната моќ што го спречува човек да ја постигне целта на среќата... Нема ништо друго освен да ѝ се потчиниш и залудно да жалиш“. Како што објаснил композиторот, програмата на првиот став е - „отприлика“ - дека „целиот живот е непрекината алтернација на тешката реалност со брзо минливи соништа и визии за среќа ...“. Тој продолжил: „Не постои засолниште... Лебдите по тоа море додека не ве зафатило и потопило во неговите длабочини“.
Описот на композиторот за воведните фанфари на симфонијата како метафора за „Судбина“ станува порелативен во контекст на писмото што го напишал Сергеј Танеев. Тој му напишал на Танеев дека Четвртата симфонија е и програмска музика и одраз на Петтата симфонија на Бетовен во централната идеја на нејзината програма.
Анализа
1.  Анданте состенуто  -  Модерато со анима  -  Модерато асаи, квази Анданте  -  Алегро виво  (Ф-мол)
2.  Андатино во режим во Канцона  (Б-мол)
3.  Scherzo :  Pizzicato ostinato  - Alegro  (Ф-дур)
4.Финале: Алегро со фуоко (Ф-дур)
Крис Еванс
Кристофер Роберт Еванс (роден на 13 јуни 1981 година) е американски глумец. Тој за првпат го привлекол  вниманието  во 2005 година со ликот на Марвел Стрип, Човечки факел во фантастична четворка (2005) и неговото продолжение од 2007 година, а подоцна се здобил со дополнително внимание во светски рамки за неговиот имиџ на Стив Роџерс / Капетан Америка во филмот Марвел Марвел, појавувајќи се во единаесет филмови, вклучувајќи и четири за хомосексуалци. Со неговата улога во последната филмска серија го вбројува како еден од најплатените глумци во светот.
Еванс ја започнува својата кариера во телевизиската серија 2000 „ Спротивен секс“ . Покрај неговите суперхеројски филмови, тој се појавува во филмови како „ Не уште еден тинејџерски филм“ (2001), „ Сонце“ (2007), Скот Аџир против светот (2010), Преку снегот (2013), надарен (2017) и ножеви надвор (2019 година) ) Во 2014 година, тој го остварува своето режисерско деби со драмскиот филм Пред да одиме, во кој исто така глуми. Во 2018 година, Еванс го има своето деби во Бродвеј во продукција на Лоби Херој.
Ран живот
Еванс е роден на 13 јуни 1981 година во Бостон, Масачусетс, и пораснал во блискиот град Судбери. Неговата мајка, Лиза (родена Капуано), била уметнички директор во младинскиот театар Конкорд, а неговиот татко, Г. Роберт Еванс III, бил стоматолог. Неговата мајка е со половина со италијанско и половина со  ирско потекло, додека неговиот татко е со половина британско и половина германско потекло. Родителите на Еванс се развеле во 1999 година.
Тој има постара сестра по име Карли, помал брат по име Скот и помала сестра по име Шана. Карли дипломира на Факултетот за уметности „ Тиш“ на универзитетот во Њујорк и работи со драма во средно училиште и како  наставник по англиски јазик во регионалното средно училиште Линколн-Судбери, додека Скот е глумец и глуми во сапунската опера во АБЦ,  Еден живот да се живее. Тој и неговите браќа и сестри биле воспитувани католички. Нивниот чичко, Мајк Капуано, го претставува истиот округ на Конгрес во Масачусетс, кој порано го претставувал Тип О’Нил. Тој, исто така, има три помлади полусестри и сестри од вториот брак на неговиот татко.
Еванс дипломира во регионалното средно училиште Линколн-Судбери. Тој се пресели во Њујорк и посетува часови во Ли Стразберг театарски и филмски институт.
Кариера
.
Еванс за првпат бил спомнат во краткото видео-упатство наречено „ Биоразновидност: Диви за животот!! во 1997 година. Во 1999 година, Еванс бил модел за "Тајлер" во Хасбро во играта на табла Мистерии датум. Специјално издание на играта вклучува електронски телефон, на кој Еванс се прикажува како зборува во полето за игра.
По снимањето на Не уште еден тинејџерски филм, Еванс ги добива главните улоги во совршен рејтинг и мобилен, а потоа глуми во два независни филмови во Чикаго: Дирк Витенборн Жестоки Луѓе, тој го игра  злобниот Брус, и  Лондон, игра зависник на дрога Сид со проблеми во врската. Потоа тој го играл суперхеројот Джони Сторм, човечки факел во адаптација за стрипови во 2005 година Фантастична четворка. Еванс ја повторува улогата во продолжението од 2007 година Фантастична четворка: Подигнување на сребрениот сурфер. Во истата година, тој глуми во улога на вселенски инженер Мејс во научно-фантастичниот филм на Дани Бојл, „ Сонце“.
Во 2008 година, Еванс глуми како детектив Пол Дискант во „Улични Кралеви “, споредна улога Кену Ривс и адаптацијата на сценариото на Тенеси Вилијамс „ Губење на солза од дијамант“, во кои глуми Брис Далас Хауард и Елен Бурстин. Следната година тој се појавува во научно-фантастичниот трилер „ Бутка“, со Дакота Фанинг и Камила Бел. Еванс изведува свои борбени сцени, за кои му биле потребни неколку недели на снимање на филмот и имал повреди при снимањето. Во 2010 година, тој го завршува снимањето со ко-режисерите Марк Касен и Пункција на Адам Касен во Хјустон, Тексас. Филмот е избран за дебитантски на Филмскиот фестивал Трибека во 2011 година, како еден од проектите во центарот на вниманието за 10-годишнината од фестивалот. Исто така истата година, Еванс се појавил во Силвајн Вајтс Губитниците, адаптација на стрип-серијалот од Вертиго на ДC стрипови. Потоа, Еванс се појавува и во друга адаптација на стрипови, Едгар Рајт и Скот Аџија против светот, каде го прикажува Лукас Ли, како еден од седумте  злобници  на Рамона Флори.
Во 2011 година, Еванс го игра ликот на Марвел стрип Капетан Америка во Капетан Америка: Првиот одмаздник и глуми во филмот Кој е твојот број?, романтична комедија со Ана Фарис. Првично има недоразбирања бидејќи двата филма се снимани во средината на 2010 година. Еванс како глумец се појавува во повеќе филмови како Капетан Америка и првпат игра улога во филмот „Одмаздниците“ во 2012 година. Следно глуми спроти Мајкл Шенон во „Леден човек“, заменувајќи го Џејмс Франко, кој испаднал од улогата во филмот. Еванс носел долга перика и израсната брада за оваа улога. Тој глуми и во јужнокорејскиот филм Преку снегот   на англиски јазик, кај режисерот Бонг Джун Хо-хо.
Еванс во март 2014 година изјавува дека откако ќе заврши договорот со Марвел, тој би можел да размисли помалку да глуми за да може да работи повеќе на режија. Во септември 2015 година, тој изјавува дека ќе биде подготвен да се појави во повеќе филмови како Капетан Америка по Бесконечна војна, доколку Марвел сака да го продолжи договорот. Сепак, тој оттогаш изјави дека ќе се повлече од прикажување на улогата по Одмаздници: Последна игра.
Еванс глуми во семејна драма Надарена во 2017 година. Тој го направи своето деби на Бродвеј во „ Лоби херој“, во режија на Трип Калман, кое се отвора во март 2018 година во театарот „Хелен Хејс“ како дел од првата сезона на Втората сцена на театар во Бродвеј.
Во 2019 година, Еванс игра во главната улога на израелскиот агент Мосад во трилерот „ Нетфликс “ „Црвеното море“. Подоцна во истата година, тој глуми во филмот во мистерија на убиства „ Ножеви надвор“, кој е објавен во ноември 2019 година со позитивни критики од филмските критичари. Покрај тоа, тој е подготвен да продуцира и глуми во серијалот „ Одбрана на Јакоб “.
Личен живот
Иако бил воспитуван католик, тој изразил пантеистички поглед и голем интерес за филозофиите на будизмот.
Еванс е обожавател на патриотите во Нова Англија и ја раскажа Американската игра : Приказната за патриотите од Нова Англија во 2014 година и Американската игра: Патриоти.
Додека се снимал филмот „ Надарено“ во 2015 година, Еванс посвоил куче по име Доџер од локално засолниште за животни на кое било снимено дел од филмот. Во 2017 година, Еванс бил поканет да се приклучи на Академијата за филмска уметност и наука.
Политика
Еванс ја поддржа Хилари Клинтон на претседателските избори во 2016 година. Тој исто така бил гласен критичар на претседателот Доналд Трамп.
Во април 2019 година, Еванс пуштил мрежно место наречено „Појдовна точка“, чија цел е „ демистифицирање на политиката “со директно прикажување на демократските и републиканските законодавци со сукциентно давање на свој став за„ десетици “за различни политички прашања“. Откако Алабама го донесува Актот за заштита на човековиот живот во мај 2019 година, со кој се наметнува скоро целосна забрана за абортуси во државата, Еванс на Твитер пишува дека законот е „апсолутно неверојатен“ и продолжува велејќи: „Ако не ве загрижува Рое против. Вејд, не обрнувајте внимание. “
Хејли Вилијамс
Хејли Никол Вилијамс (анг.Hayley Nichole Williams) (родена на ) е американска пејачка, текстописец, и главен вокал на бендот Paramore.
Шмидеберг (Саксонија)
Шмидеберг (Schmiedeberg) — село и поранешна општина во округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини, во Саксонија, Германија. Се наоѓа во долината на реката Роте Вајсериц, 24 километри јужно од Дрезден. Од 1 јануари 2014 е дел од градот Диполдисвалде.
Олга Бородина
Кариера
Во 1992 година, Бородина дебитирала во Самсон и Делила во Кралската опера Ковент Гарден со Пласидо Доминго. Таа настапувала често во Метрополитен опера и Сан Франциско и во многу други оперски куќи во улоги меѓу кои Пепелашка во Ла Церентола, Маргериет во проклетството на Фауст, Еболи во Дон Карлос, Принцивеса во Адриана Лекувр, Кармен во истоимената опера, Марфа во Хованшчина и Амнерис во Аида. Бородина е позната по својот „плишен“ глас.
Бородина е вклучена во многу руски оперски снимки на Филипс, диригирани од Валери Гергиев со компанијата Мариински. Нејзиното руско наследство е многу важно за неа:"Јас сум еден од лудите луѓе на кои им требаат своите корени. Јас земам храна од родната земја, мојата татковина. Сакам моите деца да студираат во Русија, бидејќи тие се Руси. Мислам дека ова е неверојатно важно. Но, животот во Санкт Петербург од ден на ден станува се потежок и рускиот дух, духовноста што беше дел и дел од руската култура, скоро ја нема повеќе."Таа се повлече од продукцијата на Кармен во Ла Скала затоа што рецитивите се зборуваа наместо да се пеат, и остави проби во Кралската опера за Аида, во режија на Роберт Вилсон, бидејќи го најде пристапот на диригентот (Антонио Папано) премногу туѓо за операта". Последователно, критичарите ја оправдаа Бородина и таа 2011 година се вратила во Ковент Гарден за да настапи во Аида, исто така диригирана од Папано. Во 2006 година, раководството на Виенската државна опера „одлучи да се дистанцира од ангажман [со Бородина], не само за оваа продукција, туку и за сите други“, ноќта на премиерата на Литалиана во Алжери. Бородина требаше да пее во Виенската државна опера во Аида во март 2013 година.
Бородина претходно била омажена за Илдар Адбразаков, со кого добила синот. Таа има два сина од претходниот брак и ќерка чиј татко не е идентификуван јавно.
Педесетта македонска дивизија
Педесеттата македонска дивизија на НОВЈ била формирана на 17 септември 1944 година во селото Митрашинци кај Берово. При основањето, во нејзин состав влегле: Четвртата, Тринаесеттата и Четиринаесеттата македонска бригада. Во првата половина на октомври 1944 година, во нејзиниот состав влегле и Деветнаесетта македонска ударна бригада и Артилериската бригада, а Четвртата бригада влегла во состав на 51-та македонска дивизија.
Команден состав
Командниот состав на дивизијата го сочинувале:
Политички комесари биле:
Борбени дејства
Во состав на Брегалничко-струмичкиот корпус, оваа бригада учествувала во борбите против германските единици на патот Валандово-Струмица-Берово. Ги ослободила Берово и Пехчево на 13 октомври, Кочани на 22 октомври, селата во долината на реката Брегалница и Штип на 8 ноември, и Свети Николе на 9 ноември.
Во текот на борбите за ослободување на Скопје, дивизијата водела борби кај хидроцентралата Матка, а потоа го ослободила и Тетово на 19 ноември 1944 година. На 6 декември 1944 година, била расформирана, а борците биле распределени во останатите македонски воени единици. Со реорганизацијата, 51 македонска дивизија била преименувана во 50 македонска дивизија, со што го зела формациското место на веќе укинатата дивизија.
NGC 883
NGC 883 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 883 се споменува и како MCG -1-6-90.
Откривање
Телото е откриено на 10 септември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 883 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 883 има привидни димензии од 1,2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 19 м 5,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 6° 47' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 883 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8841. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 264; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4696. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1281.
Саат-кула (Ресен)
Саат-кула (Ресен) — поранешно времемерно здание во градот Ресен.
Била сместена во центарот на градот, во срцето на чаршијата.
Историја
Не се знае кога била изградена. Истата изгорела во 1908 година за време на Младотурската револуција, кога ресенската чаршија била запалена од Нијази-бег.
Грб на Фарските Острови
Грбот на Фарските Острови првпат се појавил на една од средновековните столици во Киркјубер во 15 век. Прикажува ове на штит. Подоцните верзии верзии прикажуваат печат на кој се наоѓа овен, а тие верзии ги користиле судиите на стариот суд на Фарските Острови, Легтинг.
Грбот излегол од употреба кога бил укинат легтингот во 1816 година. Дури ни по обновувањето на институцијата, грбот повеќе не е корисен.
Саат-кула (Ресен)
Обнова
Во 2012 година, градот Ресен решил да постави часовник на камбанаријата на градската црква „Св. Ѓорѓи“.
Грб на Фарските Острови
По усвојувањето на законот за автономија во 1948 година, грбот повторно се употребува, но не од страна на парламентот на Легтинг, но се користи од - Ландстири. Кабинетот на премиерот го објавил почетокот на употреба на грбот на 1 април 2004 година, заснован на најстарата варијанта на грбот во боите на знамето на Фарските Острови со додадена златна боја. Некои институтции го користат и стариот грб.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Кратово
'''Црква „Св. Јован Крстител“ - Кратово (понекогаш нарекувана и „Св. Јован Претеча'''“) — црква во градот Кратово, во Општина Кратово. Црквата е сместена во Рибарското Маало на градот. Прогласена е за културно наследство на Македонија.
Историја
Според преданието на постарите кратовчани, црквата била запалена во текот на Карпошовото востание (1689 г.), при што останале ѕидовите, но покривот целосно изгорел. Сепак, голем дел од вредните црковни предмети биле зачувани. Црквата била обновена дури два века подоцна, односно во 1836 година од страна на познатиот Андреја Дамјанов, додека импозантниот иконостас од ореово дрво со позлата е едно од првите дела на Петре Филиповски - Гарката и неговата тајфа, а иконите се создадени од Димитар Андонов Папрадишки и самоковските зографи.
Од ктиторскиот натпис над влезната врата на црквата можеме да дознаеме дека црквата е обновена во 1836 година со „залагање и трошок на сите христијани“.
Фрескоживопис
Нејзиниот импозантен иконостас и фрескоживопис е настанат преку дела на мајстори од Самоковската сликарска школа, како зографите Димитар Христов (1837) и неговиот син Захарија Доспевски (1868 и 1869). Воедно и Димитар Андонов Папрадишки бил ангажиран на двапати во црквата (1904 и 1905), како и уште еднаш во 1921 година.
Првите истражувачко-конзерваторски работи се вршени дури во 1980 година, кога поради оштетувања на тремот морало да се извршат интервенции. Во 2003 година се вршени поправки на покривот на црквата.
Во 2011 година биле извршени конзерваторски истражувања и изработка на конзерваторски проект за целокупниот фрескоживопис, а во 2012 и 2013 година се интервенирало со зајакнување на градбата и на живописот на отворениот трем на црквата при влезот.
Во текот на 2014 година завршила третата фаза од конзерваторските работи врз богатиот фрескоживопис на црквата предводени и финансирани од страна на Министерството за култура. Било најавено дека реконструкцијата ќе продолжи и во текот на наредната година.
Икони
Особено вредна е и иконата на Свети Ѓорѓи Кратовски, кој е претставен во природна големина од страна на мајсторот Захарија Д. Досевски Самоковец.
Космос-1670
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 1 август 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 263 км, а најмалото на 249.
Тур де Романди
Тур де Романди — велосипедска етапна трка, која е дел од Светската турнеја. Се вози во областа Романди, во француското говорно подрачје на Швајцарија. Започнала во 1947 во чест на 50-годишнината на швајцарската велосипедска федерација.
Трката традиционално започнувала со пролог во Женева и завршувала со друг поединечен хронометар во планинските терени во Лозана. Последниот хронометар традиционално започнувал на стадионот северно од Лозана, се спуштал кон југ Женевското Езеро и повторно се враќал назад нагоре кон стадионот. Во последните изданија на трката, оваа рута е изменета. Не е никакво изненадување, дека победници и неколку од првите возачи обично се одлични специјалисти за хронометри. Пред изданието во 2014, четири победници на Тур де Романди победиле и на Тур де Франс истата година; Стивен Роуш во 1987, потоа Кедел Еванс, Бредли Вигинс и Крис Фрум во 2011, 2012 и 2013, соодветно.
Рутата на трката обично се движи кон север кон планините Јура и планинскиот масив Алпи во западна Швајцарија.
Забелешки
Од 1 март 2022 година, UCI објавил дека велосипедистите од Русија и Белорусија не можат повеќе да настапуваат во име на знамето на нивните држави поради руската инвазија на Украина.
Канина (река)
Канина или Канина Река — река во Грменско, Пиринска Македонија, лева притока на Места. Долга е 36 км и одводнува дел од југозападните падини на Доспат Планина во Западните Родопи.
Сливот зафаќа, што претставува 6,79 % од вкупниот слив на Места. Неговата средна надморска височина изнесува 1.400 м.
Главни притоки: → лева, ← десна
Средниот годишен истек кај с. Фотовишта изнесува. Канина се напојува од дожд и снег; најполноводна е во април, а најслабоводна во септември.
По течението има две села: Фотовишта (Огњаново) и Марчево, обете во Општина Грмен.