Бронте_(семејство)
Прво издание поеми од Курер, Елис и Актон Бел
Пишувањето што беше почнало толку рано никогаш не замина од семејството. Шарлот ја делеше амбицијата на брат и (иако Бранвел се држеше отстрана од нејзиниот проект) и му напиша писмо на поетот лауреат Роберт Саути да предаде неколку поеми од неговиот стил. Таа прими од него не толку охрабрувачки одговор после неколку месеци. Саути сè уште многу познат иако неговата ѕвезда малку беше овенала, претставуваше една од големите фигури на англискиот романтицизам, со Вилијам Вордсворт и Самуел Тејлор Колериџ, и ги делеа предрасудите на времето: книжевноста беше сметана како машка работа и не беше соодветна професија за дами. Сепак, Шарлот не си дозволи да се обесхрабри. Додатно на ова, на нејзина помош дојде случајност. Еден ден во есента 1845 додека таа седеше сама во трпезаријата примети дека има мала тетратка којашто лежеше отворена во шкафот на пишувачката клупа на Емили, со ракописот на мојата сестра Емили. Таа го прочита и беше восхитена од убавината на песните за коишто не знаеше дека постојат. Таа се потсетуваше на ова пронајдено богатство пет години подоцна, и според Џулиет Баркер, таа го избришала возбудувањето што го чувствувала повеќе од изненадување, длабоко убедување дека овие не се обични возбудувања ниту најмалку како поезијата што обично ја пишуваат жените. За нив имав мислење дека се збиени и кратки, строги и оригинални. За моето уво тие беа музика – дива, меланхолична и подигнувачка. Во следниот параграф Шарлот ја опишува гордата реакција на нејзината сестра кога таа навлегла во толку интимно место без да биде казнета. На Емили и требаа неколку часа да се смири и неколку денови да се убеди да ги издаде тие песни. Шарлот се ангажира за да ги издаде заеднички делата на трите сестри. Ен не беше толку придобиена од проектот, и работата се делеше, се споредуваше и се подобруваше. Кога еднаш се одбраа ракотворбите, деветнаесет за Шарлот и дваесет и едни заеднички за Ен и Емили, Шарлот почна да бара издавач. Таа го прифати предлогод од Вилијам и Роберт Чејмберс од Единбург, раководител од еден од нивните омилени списанија, Chambers's Edinburgh Journal. Се мисли дека иако не постојат документи за да ја поддржат изјавата дека тие ги советувале девојките да ги контактираат Ејлот и Џонс, мала издавачка куќа на 8, Патерностер Роу во Лондон кои прифатиле да ги издадат делата, но повеќе на авторскиот сопствен ризик како што тие чувсвуваа дека комерцијалниот ризик за компаниајта е преголем. Делото на овој начин се појави во 1846 под машките псевдоними на Курер (Шарлот), Елис (Емили) и Актон (Ен) Бел. Овие беа многу необични имиња но иницијалите на секоја од сестрите беа сочувани и патронимот би можел да биде инспириран од тој на викарот на парохијата Артур Бел Николс. Беше всушност во 18 мај 1845 кога тој ги презеде должностите во Хаворт, во моментот кога издавачкиот проект беше добро напреднат. Книгата не привлече речиси никакви внимание. Беа продадени само три книги од кои една беше купена од Фредрик Енок, којшто живееше во Корнмаркет, Варвик, којшто со обожување му напиша писмо на издавачот да побара автограм – единствениот документ којшто ги содржи потписите на трите автори во нивните псевдоними. Тие продолжија да создаваат проза и секоја од нив напиша по една книга една година подоцна. Трите девојки секогаш работеа скришно, дискусирајќи без престан во врска со нивното пишување со часови во вечерната маса, додека после тоа нивниот татко би ја отворил вратата во 9 навечер за да им рече Не останувајте до доцна девојки!, за потоа да го навие часовникот и да се качи горе преку скалите.