cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ring the Alarm
Успех на табелите
„Ring the Alarm“ бил издаден како вториот сингл во САД од B'Day, додека „Irreplaceable“ служел како вториот интернационален сингл ма сите други места и како трет сингл во САД. На 23 септември 2006, песната се искачила на дванаесеттото несто на Билборд Хот 100, продавајќи повеќе од 56,000 дигитални спуштања. Синглот го постигнал највисокото прво место во САД и во кариерата на Ноулс. Синглот се искачил на единаесеттото место на 30 септември, станувајќи најслабо искачуваниот сингл на Ноулс сè до „Get Me Bodied“ кој се искачил на шеесет и осмото место. Неколку недели по излегувањето од Хот 100, синглот повторно се искачил на табелата, на 13 јануари 2007, на осумдесет и првото место, појавувајќи се на табелата 14 недели. Поголем успех синглот постигнал на другите табели на Блиборд. „Ring the Alarm“ го постигнал првото место на Хот Денс Клуб Песни, Хот Р&Б/Хип-Хоп Продажби на Синглови и Хот 100 Продажби на Синглови, на третото место на Хот Р&Б/Хип-Хоп Песни и седмото место на Хот Дигитални Песни. Се искачил на Ритмички Топ 40 на дваесет и првото место. На сите други места, „Ring the Alarm“ имал слаб прием. Во Шведсја, синглот се искачил на педесет и седмото место на 15 јануари 2007, еднс недела по повторното влегување на Хот 100. Иако не бил издаден во Обединетото Кралство, „Ring the Alarm“ се искачувал девет непоследователни недели на UK Singles Chart и највисоката позиција била 112 на 9 декември 2006.
Позадина
Музичкото видео за „Ring the Alarm“ бил второто видео на Ноулс, режирано од Софи Мулер откако работела на „Déjà Vu“. Видеото било снимено во пештера во вода блиску Бруклин, Њујорк. Ноулс се вратила во студиото да работи на B'Day откако снимањето завршило по три дена. „Ring the Alarm“ прикажува сцена од филмот од 1992 Сурови Страсти, со Ноулс како Натали Мур од срамната сцена на Во Овие Времиња. Ноулс ѝ кажала на Елис Гарднер од USA Today дека сакала видеото за „Ring the Alarm“ да биде сцена од филм; „Одделив шест месеци, работево со тренер два месеци. И тоа е чувано со мојата музика. Го третирав музичкото видео за 'Ring the Alarm' како сцена од филм. Милсев, 'Морам да го направам мојот тренер за глумење горд на мене.“ Ноулс носу бело здолниште и поло, како Шерон Стоун. Видеото било премиерно прикажано на Yahoo! Music на 16 август 2006 и се искачило на Total Request Live на MTV на 10-тото место на 22 август. Видеото се искачило на првото место на шоутоThe video reached number one and remained on the show for 35 days until it was replaced by "Irreplaceable". Видеото за „Ring The Alarm“ било издадено на iTunes Store во САД како тродупло видео на 21 ноември 2006.
Синопсис и критички прием
Видеото започнува со Ноулс која лежи на маса и е осветлена со црвено светло. Додека сирената свити, таа станува и танцува и пее на масата. Потоа продолжува во соба за сослушување слична како онаа на Сурови Страсти. Ноулс го пее првиот стих во куќа со позадина од морски брег. Таа сака да избега и се бори со маскирани чувари по патот. Потоа тие ја враќаат во собата за сослушување. Меѓу овие снимки, таа пее во аголот на собата и вреска во огледало меѓу репортери. Кон крајот на песната таа почува да плаче. Видеото започнува со Ноулс која става црвен кармин на усните.
Видеото добило помешани одговори од критичарите. Келма изјавиле дека видеото „измислио секакви скептични анализи“. Џоус Антонио Варгас од The Washington Post ја карактеризирал Ноулс во видеото како „боречка, лута жена“. Елизабет Гудма од Роулинг Стоун шпекулирала дека користењето на чуварите со полна воена опрема наведува на Алијас. Том Брејхан од The Village Voice го нарекол „брзо и валкано“ видео и „брза монтажа од дисконектирани слики“. Роџер Фридман од Фокс Вестите го нарекол „бизарно видео кое ја прикажува лутата и непривлечната Бијонсе која му кажува некому (можеби на Џеј-Зи?) за неговото изневерување како да е разбеснет гостин на Маури Пович.“
Настапи во живо
Ноулс ја изведувала песната на МТВ Видео Музичките Награди од 2006 на 1 септември 2006, носејќи палто и корсет. Џејмс Монтгомери од MTV Вестите коментирал дека додека Ноулс пеела, таа се „расоблекла и трчала.“ Таа подоцна ја извела песната на американските утрински вести, Добро Утро Америка. Како дополнивање на настапите во живо на „Ring The Alarm“ на емсииите за награди и на телевизиските емисии, песната била дел од сет-списокот на The Beyoncé Experience во Лос Анџелес и I Am... Турнејата за време на различни допирања во Одисеј Арената во Северна Ирска, O2 Арената во Лондон, Атина во Грција и Сиднеј во Австралија.
На 5 август 2007, Ноулс ја изведувала песната во Медисон Сквер Гарден во Менхетн. За време на паѓањето таа носела долг црвен фустан во Орландо, Флорида. Џон Парелес од Њујорк Тајмс го пофалил настапот, изјавувајќи: „На Бијонсе не ѝ треба овлекување од нејзиното пеење, кое може да биде кое може да биде воздушесто или металично, насолзено или опасно, скорострелно со продолжени слогови. Но, таа беше во постојано движење, во костими [...]“. Во Лос Анџелес, Ноулс имала целосен настап на песната, облечена во златни и прозирни пантолони. Била изведена со женски и машки позадински танчери и инструментација во живо. Кога Ноулс ја изведувала песната во Санрајс, Флорида на 29 јуни 2009, носела трико од сјајно злато. Додека пеела зад неа и нејзиниот бенд се појавувале слики од маси кои се превртуваат. Ноулс била придружена од нејзините два тапанари, перкусионист, дувачка секција, 3 резервни вокалисти наречени the Mamas и водечки гитарист, Биби Мекгил. „Ring The Alarm“ била вклучена на нејзиниот албум во живо The Beyoncé Experience Live (2007).
Кредити и личности
Кредитите се земени од B'Day.
Нунска Граба
Нунска Граба (словенечки: Nunska Graba) — населба во Општина Љутомер во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Јасика (пропаст)
Јасика — пропаст на Сува Планина, на територијата на заштитеното подрачје Јасен во истоимената месност. До влезот се стигнува преку макадамски пат кој води од превојот Кула до пропаста. Влезот е на надморска височина од 1128 м. Влезот е со вертикален канал со длабочина од 9 м. Од овде до точка 6, во југоисточен правец, се протега поголемо пештерско проширување чии димензии се: должина околу 50 м, широчина од 15-30 м и височина околу 5-6 м. Пештерските украси се претставени со сталактити, сталагмити, маркантни пештерски столбови, драперии, пештерски сливови и каскадно поставени травертински басени исполнети со вода. Бојата на украсите е жолтеникава, бела, сива и црна.
Палешка
Содржина
Некоја жена сакала да добие бебе и затоа се обратила до една вештерка. Вештерката ѝ дала зрно јачмен кое жената го посадила и од него изникнало цвеќе, а во цветот имале девојче. Бидејќи девојчето било малечко колку палецот на раката, жената го нарекла Палешка. Меѓутоа, една ноќ, додека Палешка спиела во својата постела во ореова лушпа, низ скршениот прозорец во собата влегла крастава жаба на која девојчето ѝ се допаднало и таа го грабнала со намера да му стане жена на нејзиниот син. Додека жабата ја подготвувала брачната соба, Палешка ја ставила на еден лист на средината на реката. Тогаш, рибите слушнале за судбината на Палешка и ја ослободиле, па таа запловила на листот по течениеот на реката. Додека пловела, неа ја грабнал бумбар, кој бил привлечен од нејзината убавина. Меѓутоа, другите бумбари изјавиле дека девојчето е многу грдо, па бумбарот се поколебал и ја ослободил Палешка, оставајќи ја во шумата каде таа продолжила да живее некое време. Но, кога стегнал зимскиот студ, Палешка била принудена да влезе во дупката во која живеела една глувчица. Таму, Палешка го запознала богатиот крт, кој веднаш се вљубил во неа. Додека кртот ги водел Палешка и глувчицата низ ходникот до неговиот дом, тие забележале замрзната ластовица. Потоа, Палешка се вратила на местото и ја стоплила птицата, која набргу оживеала. Така, Палешка ја негувала птицата во текот на зимата, а пролетта, таа одлетала на слобода, додека Палешка останала да живее со глувчицата. Во меѓувреме, кртот ја закажал свадбата и во текот на летото Палешка подготвувала дарови. На денот на свадбата, таа била многу тажна и излегла надвор за да се прости од надворешниот свет, а тогаш се појавила ластовицата, Палешка ѝ се качила на грбот и тие одлетале на југ. Кога пристигнале до домот на ластовицата, Палешка отишла да набере цвеќе и тогаш видела малечок човек со крила. Тој бил кралот на свеќињата, кој веднаш ја побарал за жена. Во таа земја живееле и други малечки луѓе, кои на Палешка ѝ ставиле крилја и ја нарекле Маја. Потоа, таа одлетала со нив, а ластовицата повторно заминала во северните краишта.
Карл Дениц
Карл Дениц (Karl Dönitz, 16 септември 1891—† 24 декември 1980) бил командант на подморница во Првата светска војна, во Втората светска војна бил командант на подморничка флота, адмирал на флота, а по самоубиството на Адолф Хитлер станал последниот претседател на Третиот Рајх за период од 24 дена (од 30 април до 23 мај 1945 година). На 8 мај го овластил генералот Вилхелм Кајтел да ја потпише безусловната капитулација на Германската војска (Wehrmacht), со што практично завршува втората светска војна на Европска територија.
За време на Нирнбершкиот процес прогласен е за виновен за два од три обвинителни акти и е осуден на казна затвор од 10 години. Казната ја издржува во затворот Шпандау во Западен Берлин. По напуштање на затворот во 1956 година се сместува во селото Аумјуле, близу Хамбург, каде и умира од срцев удар на 89 годишна возраст.
Ран период
Карл Дениц е роден во Гринау кај Берлин на 16 септември 1891 година. Татко му бил инженер по оптика во фирмата „Карл Цајс“. Завршува гимназија во 1910 година во Вајмар. Школувањето го продолжува во воено-поморските школи во Кил и Мирвик. Од 1 април 1910 година до 31 март 1911 година стажира на крстосувачот „Херта“. На 1 октомври 1912 година официјално стапува во воената морнарица на Германија на лесниот крстосувач Бреслав. Пред почетокот на Првата светска војна лесниот крстосувач „Бреслав“ и воениот крстосувач „Гебен“ биле пратени на Средоземното Море каде што формирале германска Средоземна флота.
Полов хромозом
Одредувањето на полот кај двополните организми се одредува на различни начини. Во многу случаи, одредувањето на полот на единката е генетско, при што машките и женските единки поседуваат различни алели, па дури и различни гени кои ја одредуваат нивната својствена полова морфологија. Кај животните, полот е најчесто одреден и од некои хромозомски разлики. Во други случаи, полот се одредува од факторите на животната средина (како температурата, на пример) или социјални фактори (големината на организмот во однос на другите членови на популацијата). Деталите на половото одредување кај некои организми се сѐ уште недоволно разбрани.
Хромозомско одредување
Кај животните се среќаваат видови со различни генетски конституции според кои се одредува полот кај една единка.
XX/XY генетско устројство
При XY-одредувачкиот систем, женките имаат два полови хромозоми од истиот вид (XX), додека мажјаците поседуваат два различни полови хромозоми (XY). Некои видови (вклучувајќи ги и луѓето) имаат ген наречен SRY на Y хромозомот кој ја одредува машкоста; други, пак (како винската мушичка), го користат присуството на два X хромозоми за да ја одредат женственоста. XY половите хромозоми се различни по форма и големина, што е спротивно од автозомите (неполови хромозоми) и затоа се нарекуваат алозоми (или гоносоми).
XX/XO генетско устројство
При оваа устав, женките имаат две копии на половите хромозоми (XX), но мажјаците имаат само една (X0). Бројот 0 го означува отсуството на втор полов хромозом. Ваквата устав е својствена за некои инсекти, како скакулците и штурците од редот правокрилци, како и кај лебарките (од редот Blattodea).
Цевчестиот црв Caenorhabdites elegans е машка единка доколку во себе содржи еден полов хромозом (X0), а со пар на исти хромозми (XX), тој е хермафродит.
ZW генетска устав
Ваква генетска устав на половите хромозоми се наоѓа кај птиците, некои инсекти и други организми. ZW уставта е обратна на XY: женките имаат два различни видови на полови хромозоми (ZW), додека мажјаците имаат два исти хромозоми (ZZ).
Хаплодиплоидија
Хаплодиплоидијата е појава која се среќава кај инсектите кои припаѓаат на редот ципокрилци, како мравки и пчели. При хаплодиплоидијата, неоплодените јајце-клетки се развиваат во хаплоидни единки по пат на партеногенеза, а во овој случај тие се машки. Диплоидните единки се најчесто женски и се добиваат од оплодени јајце-клетки. Во текот на животот на машката единка, хаплоидниот број на хромозоми во телесните клетки се удвојува (со што се добива диплоиден број), но гаметите го задржуваат хаплоидниот број. Кај овие единки во текот на животот не се одвива мејоза, бидејќи половите клетки (гамети) се делат со митоза, така што не доаѓа до натамошно редуцирање на бројот на половите хромозоми.
Негенетско одредување на полот
Некои видови, пак, воопшто немаат полово одредувачки систем. Дождовните црви и некои полжави се хермафродити; неколку видови на гуштери, риби и инсекти се секогаш женки и се размножуваат преку партеногенеза.
Кај некои членконоги, полот се одредува по инфекција, кога бактеријата од родот Wolbachia ќе ја генерира нивната сексуалност; некои видови се состојат само од единки со ZZ устав, при што половото одредување зависи од присуството на Wolbachia.
NGC 4173
NGC 4173 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4173 се споменува и како UGC 7204, MCG 5-29-33, CGCG 158-43, KUG 1209+294A, HCG 61B, FGC 1382, The Box.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4173 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 4173 има привидни димензии од 5' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 134°.
Навистина е така
„Навистина е така“ — сказна на Ханс Кристијан Андерсен од 1852 година.
Содржина
Во кокошарникот, една кокошка раскажувала за настанот што се случил на другиот крај од градот: Вечерта, кога кокошките летнале на седелата на дрвјата, една кокошка се чистела и ѝ испаднал еден пердув, а таа се пошегувала, велејќи дека така ќе биде поубава. Другите кокошки ја слушнале и ја осудиле нејзината изјава, а истото го слушнале и бувовите што живееле над нив. Тие ја пренесле приказната до гулабите, а тие до лилјаците, кои пак ја пренесле до друг кокошарник. Така, приказната се проширила низ целиот град и повторно стигнала со кокошарникот каде што се појавила приказната. Меѓутоа, при пренесувањето, приказната била изменета и во неа се кажувале дека пет кокошки си ги искубале пердувите и се степале меѓу себе за да му се допаднат на петелот. Кога првата кокошка слушнала за таа вест, и таа ја осудила нивната постапка и дури ја раскажала во еден весник.
Атанасовско Езеро
Атанасовското Езеро или Атанасово Езеро ― солено крајбрежно езеро северно од Бургас, Бугарија, кое се наоѓа во директна близина на Црното Море. Езерото е долго околу 5 километри и поделено на два со песочен појас во средината. Езерото е особено познато по разновидноста на својата флора и фауна и е опкружено со мочуришта и канали кои го испуштаат целиот месен слив во морето.
Поради високата содржина на сол во Атанасовското Езеро која секоја година се зголемува поради поврзаноста со морето, солта во него се произведува уште од 1906 година, при што годишно се произведуваат 40.000 тони морска сол. Северниот дел на езерото, природен резерват од 1980 година, е поврзан со канал со Црното Море, додека помалиот јужен дел, кој најмногу се користи за производство на сол, служи како тампон зона за резерватот. Патот што ја поврзува Варна со Бургас минува низ песочниот појас на средината на езерото.
Екологија
Езерото е дом на над 230 видови васкуларни растенија, од кои 7 се загрозени во Бугарија. Населен е и со етрурска ровка, најмалиот цицач по маса. Атанасовското Езеро е една од клучните орнитолошки места во земјата, со 314 видови птици, 70% од сите видови птици во Бугарија. Дванаесет од нив се светски загрозени, вклучително и малиот корморан, црвеноградата гуска, црниот кожувар, кадравиот пеликан и прдавецот. Седумнаесет месни видови птици кои се во опасност од исчезнување во Бугарија исто така живеат во езерото, вклучувајќи го и речната рибарка и средоземниот галеб. Високиот број на птици се должи на местоположбата на езерото на важната рута за преселба на птиците по Виа Понтика. Населението на птици е најголема за време на есенската преселба.
Од август 2019 година, Атанасовското Езеро е дом на најголемата колонија на фламинга во Бугарија, која брои 159 единки, што пораснала од 126 во есента 2018 година. Засега птиците не се гнездат и не се размножуваат на местото, но се очекува тоа да се случи.
Кузово
Кузово — село во Општина Белица.
Повторно заземање на Галиполе
Повторното заземање на Галиполе претставува успешен обид на Амадеус VII, Гроф од Савоја во заземањето на Галиполе од страна на Османлиите, кои пак Галиполе го држиле од 1354 година, по катастрофалниот земјотрес. Од 1354 година, година кога за првпат Турците ги преминале Дарданелите, започнал период на населнување на муслиманко население во освоените или окупираните села и градови. Галиполе бил стратешки важен центар за христијните, бидејќи Османлиите веќе се движеле во внатрешноста на Тракија. Сепак, во 1377 година Галиполе повтоно бил заземен од Турците.
Пресечинско Езеро
Пресечинското Езеро се наоѓа на само десет километри од Лесковац, на патот што води кон Вучје. Богато е со риби, и разни видови, што е особено погодно за развој на риболовниот туризам. Пресечинското Езеро е идеално за екскурзиски туризам, бидејќи изобилува со атрактивни терени. Името го добило по селото Пресечина над кое се наоѓа.
Еврипид
Животопис
Еврипид е роден на островот Саламина, а умрел на дворот на македонскиот крал Архелај во Пела. Во неговите млади години, врз него влијаел неговиот учител, остроумниот филозоф Анаксагора, а подоцна во неговиот духовен развој се гледа силно влијание на софистите. Биографите како негови учители ги наведуваат Архелај, Анаксагора и Сократ. Се претпоставува дека имал своја лична библиотека. Не се знае многу за неговиот живот, но живеел повлечено, посветен на книжевноста. Тој не бил политички активен ниту влегол во државна служба. На повик на македонскиот крал Архелај, кој настојувал да привлече познати уметници на својот двор, Еврипид заминал за Пела во 408 п.н.е. и умрел во Македонија. Поради тоа, Есхил паднал во немилост кај своите земјаци, кои го рехабилитирале дури по неговата смрт, поставувајќи му биста во театарот, заедно со оние на Софокле и Есхил. Исто така, тој имал свое обележје (кенотаф) крај патот кој водел до Пиреја, во близина на гробот на поетот Меандар.
Творештво
Кога Еврипид почнал да пишува трагедии, настојувал на дотогашната обработка на древните митови што ја правеле Есхил и Софокле, да им даде нова душа. Еврипид од митот ја земал голата содржина, а сè друго разработувал на свој начин и во драмското дејство внесувал сопствени мисли и погледи на светот.
Многу негови трагедии личат на обични драми, имаат долги монолози кои претставуваат филозофски размислувања за животот и проблемите од тоа време. Еврипид е филозофски настроен, но има трагедии во кои има вистинска лирска трагедија. Многу трагедии немаат внатрешна драмска поврзаност. Еврипид често на крајот на трагедијата внесувал божество, кое ја расплеткувало трагедијата.
Значење и влијание
Еврипид извршил влијание врз римските писатели Сенека и Овидиј, а преку нив подоцна и врз целата европска книжевност. Така, Аристотел за него рекол дека е „најтрагичниот трагичар“. За Еврипид може да се каже дека од неговата сцена прозвучел елементарниот живот, „верното огледало на тој живот“. Сократ го сметал Еврипид за свој пријател, поетот Менандар му се восхитувал, а Софокле тагувал кога дознал за неговата смрт. Говорејќи за него, Гете вели дека, иако кај Еврипид има грешки, сепак тој е чесен соборец на Софокле и на Есхил.
Дела
Најважни дела на Еврипид се:
Белош Вукановиќ
Белош бил син на големиот српскиот префект Урош I. Тој имал уште двајца браќа, постариот Урош II и помладиот Деса, како и две сестри, Јелена и Марија. Јелена била омажена (1129—1130) за унгарскиот принц, а подоцна и крал Бела II Слепиот (1131—1141). За време на владеењето на Бела II, Белош пристигнал во Унгарија, каде што му била дадена титулата војвода.
IC 208
IC 208 — галаксија во соѕвездието Едро, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Белош Вукановиќ
По смртта на неговиот зет Бела Белош, тој и неговата сестра Јелена го презеле туторството и воспитувањето на нејзините малолетни синови, од кои најстариот бил унгарскиот крал Геза II (1141-1161). За да концентрира што е можно поголема моќ во своите раце, Белош ја презел титулата на Палатин во Унгарија и на бан во Хрватска. Заедно со своите сојузници, тој енергично ги одбил нападите на византискиот император Маноил I Комнин и императорите на Светото Римско Царство, кои му помагале на кандидатот Борис Коломановиќ против неговиот штитеник Геза. Ќерката на Белош „Банова“ се омажила во 1150 година за рускиот принц Владимир Долгоруков. Околу 1158 година Белош се откажал од бановските и палатинските почести и се вратил во Србија, каде што во 1162 година, по соборувањето на одметникот Урош II Примислав, Манојло I Комнин го назначил за висок жупан. Но, Белош не останал долго во својата татковина, туку се вратил во Унгарија, додека тронот на Рашка му припаднал на неговиот најмлад брат Деса. Веќе по 1163 година, Белош повторно се споменува како хрватски бан. По 1163 година, нема повеќе траги за Белош во јавниот живот на Унгарија. Починал во Унгарија некаде пред 1198 година. За време на животот изградил голем манастир во денешен Баноштор на реката Дунав, кој го дарувал со големи дарови. Во времето на Белош, местото каде што тој ја подигнал својата градба се викало Кун. Подоцна почнале да го нарекуваат Бански манастир (Ban monostra), па така е дојдено до денешното име Баноштор.
IC 208
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 208 се споменува и како NGC 3366, ESO 264-7, MCG -7-22-24, IRAS 10329-4325, SAO 222170 (6.2) 1.5' n.
Белош Вукановиќ
Име
Најстарото спомнување на името на Белош доаѓало од кодексот што се чувал во манастирот Адмонт во Штаерска. Записот во кој се споменува Белош е внесен непосредно по смртта на кралот Бела II (1141). Формата на името Белош се појавувало во кодексот. Во овој манастир живеела ќерката на кралот Бела, Софија, сестрата на Белош. Кај Џон Кинам името на српскиот принц се сретнувало во две форми: како Белош и како Белуш. Се споменувало како Белуш кога бил на тронот на високиот рашки жупан. Името на српскиот кнез потекнувало од словенскиот корен Бел, од кој произлегле и други средновековни имиња како што се: Белимир, Белослав и други. Подоцна се појавувало и името Белош, на пример во Дечанскиот Златоуст. Во германската хроника на Хенри од Мигел, името Белош се нарекува како Полислав. Во повелбата на кралот Стефан IV се појавувало во форма на Белуш (Belus banus).
Семејството
Белош бил син на големиот рашки жупан Урош I. Неговата мајка била Ана Диоген, ќерка на Константин Диоген, односно внука на византискиот император Роман IV. Исто така, Белош бил брат на Урош II, наследникот на Урош I. Тој имал уште еден брат со име Деса, кој исто така бил српски жупан во периодот од 1161 до 1165 година. Имал и две сестри: Јелена и Марија. Јелена била сопруга на унгарскиот крал Бела II Слепиот. Марија се омажила за чешкиот благородник од династијата Пшемисловиќ, поточно за Конрад II од Знојмо.
IC 208
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Белош Вукановиќ
Детството и младоста
Годината на раѓањето на Белош не е позната. Бил роден помеѓу 1110 и 1115 година. Тој починал во последната деценија на XII век. Како починат се споменувал во писмото на папата Инокентиј III во 1198 година. Тоа било многу долг животен век во времето на средниот век. Детството и младоста ги поминал во Србија, а подоцна отишол на дворот на својата сестра, унгарската кралица Јелена. Подоцна се вратил во Рашка и станал висок жупан, за да биде принуден повторно да замине во Унгарија. Таму починал на својот имот во регионот на Срем.
IC 208
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 208 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. IC 208 има привидни димензии од 1,8' х 0,8'.
Белош Вукановиќ
Година на пристигнување
Не било познато кога Белош ја напуштил Србија и заминал во Унгарија. Секако, бидејќи се знае дека отишол на дворот на неговата сестра Јелена, тоа не би можело да се случи пред 1129 година кога бил склучен бракот помеѓу Јелена и кралот Бела II. Следната година се родил Геза, најстариот син на Јелена. Бела ја презел власта по смртта на неговиот татко Стефан II во 1131 година. Тој владеел во следните десет години, до неговата смрт во 1141 година. Белош првпат се споменувал во Унгарија во повелбата на кралот Геза од 1142 година. Тој во таа прилика се јавувал со титулата „дукс“, односно титулата херцег или војвода.Оваа титула се доделувала на најблиските роднини на владејачката унгарска династија, Арпад. Постојат два документи кои откриваат во кое време Белош дошол во Унгарија. Тоа биле кодексот од манастирот Адмонт во Штаерска и делото на Јован Кинам.
IC 208
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 35 м 8,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -43° 41' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 37°.
Белош Вукановиќ
Година на пристигнување
Годината на објавување на првиот текст не е позната. Во него го спомнува соборот во Острогон, каде Бела му го доделил на својот син Ладислав босанското војводство. Тоа се случило во 1137 или 1139 година. Во документот се наведувало дека кралот Бела му дал согласност на принцот Мартин да го подари неговиот имот на манастирот Свети Петар сместен во Чатар во округот на заладната жупанија. Привилегијата подоцна ја потврдил синот на Бела, Геза, а Белош се јавувал како сведок заедно со други достоинственици на судот. Текстот секако бил напишан по смртта на Бела. Прашање е дали Бела го поддржал предавањето на Босна на неговиот внук од сестра, Ладислав во соборот во Острогон.
Податоците за Белош ни давал и византискиот хроничар Јован Кинам. Според Кинам, Белош бил еден од најистакнатите луѓе меѓу „Далматинците“, односно Србите. Тој заминал во Унгарија и таму поминал подолго време. Учествувал во образованието и воспитанието на кралот Геза уште од неговото најрано детство. Во текстот на Кинам се наведувало дека Белош и претходните години ги поминал на унгарскиот двор. Бидејќи Геза е роден во 1130 година, тој имал само 11 години кога дошол на власт. Според средновековната терминологија, 11 години не претставувале рано детство. Затоа, станувало јасно дека Белош бил на унгарскиот двор за време на животот на Бела II. Имало информации дека ќерката на Белош се омажила во 1150 година за рускиот принц Владимир Мстиславиќ. Ако тогаш имала 15 години,а тоа било минимум години за брак, таа би требало да биде родена околу 1135 година. Белош тогаш би можел да има некаде околу 25 години. Тој веројатно заминал во Унгарија по 1135 година, секако пред смртта на кралот Бела во февруари 1141 година. Воспитувајќи го синот на слепиот крал, Белош ја добил титулата дукс.
IC 208
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Белош Вукановиќ
Титули
Геза дошол на власт уште како малолетник. Имал само 11 години. Затоа неговата мајка Јелена и нејзиниот брат Белош имале главен збор во Унгарија во првите години од владеењето на Геза. Дури во есента 1146 година, Геза бил прогласен за витез. Белош, практично и по таа година владеел со Унгарија, држејќи високи позиции и титули. Прво ја носел титулата на дукс со која се појавувал на почетоците на владеењето на Геза. Во 1144 година за прв пат се појавил со титулата хрватско-далматински бан. Тој продолжил да се појавува како хрватско-далматински бан во 1146, 1148, 1150, 1151-1152, 1156 и 1157 година. Така, за време на престојот во Унгарија, тој најдолго ја носел титулата на бан (1144-1157), а како таков го именувал и Јован Кинам, додавајќи дека имал „една од првите и водечки позиции во Унгарија“. Белош се појавувал и со титулата палатин. Палатинец била највисоката титула на унгарскиот двор. Основните лостови на кралската моќ во Унгарија биле во рацете на владетелот - палатинот. Палатинот имал воени и судски овластувања, управувал со имотите на кралот, приходите на владетелите и го заменувал во важните државнички работи. Во 1146 и 1157 година, Белош се споменувал и како палатин и како бан. Сепак, тој останал запаметен најмногу по банската отколку по титулата на палатин. Поп Црнот во 1144 година во тестаментот споменувал дека тој е напишан и составен „за време на владеењето на унгарскиот крал Геза и банот Белош“. Периодот на активност на Белош во унгарската историографија бил познат како „ера на владеење на банот Белош“.
Белош последен пат се споменувал како палатин и бан во основачката повелба на грофот Валфер за бенедиктинскиот манастир Свети Мартин во Унгарија (1157). По пролетта таа година, кога е составена повелбата, на Белош му се губи секаква трага. Веројатно таа година ја напуштил Унгарија. Причината е непозната. Можно е да се судрил со Геза II, можно е да бил огорчен од промената во надворешната политика на земјата или поради некоја друга причина, односно да не сакал повеќе да живее во Унгарија.
Политика кон Русите
За време на престојот на Белош во Унгарија, таа се граничела на запад со Светото Римско Царство и Војводството Австрија, како и со областите на Бохемија и Моравија, на север со Полска а на исток со руските кнежевства кои биле во конфликт меѓу себе по смртта на Владимир II Мономах (1125). Териториите на Галиција и Волинија биле од најголемо значење за Унгарија, а унгарскиот двор влијаел на битките околу киевскиот престол со мешање во внатрешните работи на ова кнежевство. На југ Унгарија се граничела со Византиската империја и територијата на Рашка.
Белош се занимавал со состојбите во руските кнежевства. Тој лично ги водел унгарските чети кои во 1144 година заминале да му помогнат на галицискиот принц Владимирко Володаревич кој се борел против киевскиот висок војвода Всеволод. Владимирко претходно учествувал на страната на кралот Бела во борбата против кандидатот за унгарскиот престол, Борис Коломановиќ, синот на кралот Коломан. Две години подоцна помеѓу кралот Геза II и Ефросина, внука на големиот војвода на Киев Владимир Мономах, бил склучен брак. Ефросина била и сестра на Изјаслав Мстиславиќ. Бидејќи Геза во 1146 за време на неговиот брак имал само 16 години, влијанието на Белош било клучно. Изјаслав бил кнез на Киев во периодот од 1146 до 1154 година. Во борбата за тронот неколку пати му помогнале Унгарците. Дека бил близок со Белош покажал бракот помеѓу ќерката на Белош и братот на Изјаслав, Владимир Мстиславиќ, принцот од областите Луцк и од Волинија. Името на оваа ќерка не е познато, а во Русија била позната како „банова“.
Ќерката наречена Банова се омажила за Владимир за време на жестоките битки меѓу соперничките принцови. Во претходната деценија во Русија биле создадени две политички струи. Првата струја била собрана околу Изјаслав Мстиславич, кој во август 1146 година ја зел титулата Високиот војвода од Киев. Првиот бил собран околу вујкото на Изјаслав, Јуриј Владимирович Долгоракиот, принцот од Суздал. Изјаслав набргу дошол во судир со Византија за црковни прашања. Во 1147 година, Советот на руските епископи, без согласност на цариградскиот патријарх, го избрал епископот Климент за митрополит Киевски. Јуриј одбил да го признае новиот поглавар на црквата. Ја добил поддршката од страна на Византија. Изјавата ја поддржала Унгарија, односно самиот Белош. Непријателството меѓу Унгарија и Византија било поттикнато и со постапките на Борис Коломановиќ, кому Константинопол му обезбедил засолниште. Така Унгарците се бореле против приврзаниците на Маноил Комнин на руското бојно поле. Унгарците дури во шест наврати меѓу 1148 и 1152 година му помогнале на Изјаслав, кој во 1149 година бил принуден да го напушти Киев. Потоа следел бракот на ќерката на Белош и Владимир Мстиславиќ, што придонело за зајакнување на сојузот и враќање на Изјаслав на тронот.
Борба против Борис Коломанович
Византија и Светото Римско Царство биле во подем во времето на активностите на Белош. И двете империи имале универзалистички империјални претензии и се обиделе да ја наметнат врховна власт на Унгарија. Во тоа им помогнал Борис, синот на унгарскиот крал Коломан. Мајката на Борис, Ефимија, била протерана од Унгарија од страна на Коломан поради неверство, а Борис никогаш не бил прифатен за свој син од страна на унгарскиот крал. По смртта на татко му, тој се обидел да се избори за своите права на тронот, најпрво против Стефан, а потоа и против Бела. И во двата наврати тоа не му успеало. Својата активност во борбата за тронот ја обновил во 1146 година. Преку чешкиот војвода Владислав II, Борис се поврзал со Хоенштауфените, односно императорот Конрад. Конрад ја обезбедил поддршката на баварскиот војвода Хенри II Бабенберг. Со овие сили Борис ја нападнал Унгарија во 1146 година, освојувајќи го градот Пожун (денешна Братислава). За време на оваа битка Геза бил прогласен за витез во една дрвена црква. Вистинскиот владетел на Унгарија за време на војната бил Белош, кој ја презел и одбраната на земјата. Баварско-австриската војска ја предводел самиот војвода Хенри. Двете војски се судриле на 11 септември 1146 година во близина на реката Лајта. Хенри го нападнал најголемиот дел од силите што ги командувал Белош. Банот Белош извршил контранапад и ѝ нанел тежок пораз на баварската војска. Голем број баварски благородници останале да лежат на бојното поле или загинале за време на повлекувањето. Според некои извори убиени биле над 7.000 непријателски војници. Хенри побегнал во Виена. Конрад не презел одмазднички напади.
Војна против Византија
Според записите на Кинам, виновникот за унгарско-византиската војна бил Белош. Според истиот извор, Белош го убедил Геза да тргне во поход во Далмација. Штом слушнал за навлегувањето на Грците во Далмација, Геза, на поттик од страна Белош, тргнал во војна од страната на Србите. Тоа била причината за избувнувањето на војната меѓу двете земји. Византиската акција против Србија завршила со битката кај Тара во 1150 година во која учествувале и Унгарците, под водство на Вакхините. Според записите на Кинам, Белош сакал да ја потчини Србија на Унгарија. По битката кај Тара, Манојло ја нападнал Унгарија за да се одмазди за поддршката на Србите. Унгарската војска ја предводел лично Белош. Грците го освоиле Земун, по што Белош нападнал и го принудил Манојло да се повлече.
Во 1153 година. Андроник I Комнин, тогашен гувернер на византиската погранична област кон Унгарија, ги изразил своите претензии на престолот. Записите на Кинам забележале дека стапил во сојуз со Унгарците, обраќајќи му се на кралот Геза за помош. Како што Белош ја водел тогашната политика на Унгарија, пореално било што Андроник му се обратил нему, а не на кралот кој тогаш имал 23 години. Андроник му ја понудил на Геза областа која ја држел, односно областа до градот Ниш. Белош веројатно бил еден од „големите пеонски големци“ со кои Андроник бил во дослух. Манојло на таен начин ги согледал плановите и го уапсил Андроник. Тогаш византискиот император започнал поход против Урош II со цел да го принуди да го „раскине договорот со Хуните“. Геза несвесен за судбината на Андроник, го нападнал градот Браничево. Манојло успеал да го спаси градот од освојување, но бил поразен во близина на градот Белград. По тој повод на страна на Манојло бил и боснаскиот бан Бориќ.
Рашка големиот (високиот) жупан
Белош како рашки жупан се споменувал само во делото на Јован Кинам. Како што било кажано, од 1157 година Белош не се споменува во изворите во Унгарија. Кинам ни ја давал следната приказна: По смртта на Геза (31 мај 1162 година) во Унгарија било вообичаено браќата да ја наследат круната. Во тоа време Геза имал двајца браќа: Ладислав и Стефан. Стефан бил оженет за Марија, ќерката на византискиот севастократор Исак Комнин. Сепак, Геза го оставил тронот не на своите браќа, туку на својот син Стефан III. Манојло ги поддржал браќата на Геза против Стефан. Унгарците, според Кинам, плашејќи се од доаѓањето на трупите на Манојло,тие му го предале тронот на Ладислав, кој бил крунисан во јули 1162 година. Кинам потоа ја опишал ситуацијата во Србија. Манојло отишол во Филипополе да ја среди ситуацијата во Србија. Во тоа време, со земјата управувал Примислав. Царот го симнал од власт и на власт го донел неговиот брат Белуш. Примислав добил посебен простор во администрација. По краткото владеење Белош го оставил владетелството и ја напуштил својата татковина. Тој заминал во земјата на Хуните (унгарската). Откако поминал долго време таму, тој исчезнал од овој живот.
Според извештајот на Кинам, Белош откако дошол на власт живеел во Србија, по периодот кога Манојло го соборил Примислав. За престојот на Белош во Србија индиректно сведочела и веста запишана во делото на Рахевин, капеланот и нотар на Ото од Фрајзинг, кој ја продолжил работата на Фридрих I Барбароса. Рахевин пишувал дека младиот Стефан, синот на Геза, побегнал на дворот на Фридрих Барбароса, пред кого бил изведен спорот. Експлицитно се наведува дека вујкото на браќата на Геза, Белош, го поддржувал Стефан. Со помош на Барбароса, Стефан побегнал во Константинопол преку Млетската Република, каде ја добил поддршката од императорот Маноил. Бидејќи конфликтот меѓу Стефан и браќата на Геза стивнал за време на животот на Геза, Белош можеби ја напуштил Унгарија како претставник на струјата што го поддржувала Стефан. Иако Белош можеби ја напуштил Унгарија уште во 1157 година, тој не можел да стане голем префект на Рашка пред 1162 година. Кинам ја раскажувал приказната за неговото доаѓање на тронот на Големиот (Високиот) Војвода по смртта на Геза.
Последните години
Белош се споменувал во 1163 година во документот на Стефан IV како бан „Belus banus“. Меѓу поддржувачите на Стефан, покрај Белош се споменувал и босанскиот бан Бориќ. Така Белош се нашол на страната на приврзаниците на Манојло Комнин. Стефан IV, сепак, бил поразен од синот на Геза во јуни 1163 година. Стефан Постариот се повлекол во Константинопол, каде повторно побарал помош од византискиот император. Манојло стапил во преговори со синот на Геза, кои биле успешно завршени. Договорот за династичкиот брак бил склучен во 1163 година, помеѓу Бела, помладиот брат на Стефан III и Марија, постарата ќерка на Манојло. Белош не се споменувал во борбите што во меѓувреме продолжииле. Остатокот од животот го поминал во Унгарија. Со текот на времето стекнал имот во таа земја. Имотот се наоѓал во Срем, на местото на денешен Баноштор. Таму Белош изградил манастир посветен на свети Стефан, кој што го дарувал. Манастирот го споменувал и папата Инокентиј во писмото до архиепископот Калоча во 1198 година. Тогаш Белош се споменува како веќе починат. Белош починал во Унгарија на многу голема старост. Годината на неговата смрт не е позната, но тој сигурно починал пред 1198 година, а веројатно и многу порано.
Список на државни водачи во 360 година
Ова е список на државни водачи во 60 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Тио Волкот
Тио Џејмс Волкот (роден на 16 март 1989 година во Стенмор) — англиски фудбалер, крило на Саутхемптон, на заем од Евертон, и на англиската репрезентација.
Волкот е производ на академијата на Саутхемптон и ја започнал својата професионална кариера во овој клуб, пред да дојде во Арсенал за 5 милиони фунти во 2006 година. Неговата страшна брзина со топката и одличните нафрлувања го натерале неговиот менаџер Арсен Венгер да го постави на крилото во поголемиот дел од неговата кариера. Во 2012 година, во спорот околу неговиот договор наведе дека ако потпише сака да игра како напаѓач.
На 30 мај 2006 година, Волкот станал најмладиот репрезентативец на сениорската репрезентација на Англија на возраст од 17 години и 75 дена На 6 септември 2008 година, тој го направил својот прв старт во почетниот тим во натпревар од квалификациите за Светското првенство против Андора, а веќе во следниот натпревар против Хрватска на 10 септември тој ја отворил својата сметка на погодоци за сениорската репрезентација и станал најмладиот играч во историјата кој успеал да постигне хет-трик за Англија. Тој ја претставувал својата земја и на Светското првенство 2006 и Евро 2012 и има 47 настапи и осум постигнати гола досега.
Рана кариера
Волкот е роден во Стенмор, Лондон, но израснал во Комптон (Беркшир). Тој одел на часови во Комптон Чрч оф Ингланд основното училиште и Даунс училиштето, играјќи фудбал за локалниот селски тим, а подоцна и за Њубери. Волкот постигнал повеќе од 100 голови во својата прва и единствена сезона во Њубери, пред да замине оттаму во Свиндон Таун. Тој поминал тука само шест месеци пред да замине за Саутхемптон, откако одбил шанса да му се приклучи на Челзи. Спортската компанија Најк се согласи на спонзорски договор со Волкот, кога тој имал четиринаесет години.
Саутхемптон
Во сезоната 2004-05, тој бил главна ѕвезда во младинскиот тим на Саутхемптон, кој стигнал до финалето на ФА купот за млади против Ипсвич Таун. Покрај тоа, тој станал најмладиот играч кој добил шанса да игра за резервниот тим на Саутхемптон на возраст од 15 години и 175 дена, кога влегол од клупата за резерви против Ватфорд во септември 2004 година. Сепак, тој не заиграл во Премиер лигата, откако Саутхемптон испаднале во Чемпионшип по крајот на сезоната 2004-05.
Пред почетокот на сезоната 2005-06, Волкот бил поврзан со турнеја со првиот тим во Шкотска, само две недели по напуштањето на училиштето. Напаѓачот подоцна станал најмладиот играч кој заиграл за првиот тим на Саутхемптон досега, со 16 години и 143 дена, откако влегол како замена во натпреварот против Вулверхемптон што завршил нерешено 0-0 во Чемпионшип.
Волкот го направил своето целосно деби за првиот тим на гостувањето кај Лидс Јунајтед на 18 октомври 2005 година, постигнувајќи го неговиот прв професионален гол во истиот натпревар. Тој бил стрелец повторно во уште едно гостување, против Милвол четири дена подоцна, а постигнал гол и во неговото целосно деби на домашен терен против Стоук Сити следната сабота. Неговиот брз пораст на слава, исто така, го наведе да биде именуван меѓу првите три финалисти за престижната награда БиБиСи Млада спортска личност на годината на 11 декември 2005 година.
Сезона 2006-07
Волкот го направил своето деби во Премиер лигата на 19 август 2006 година, во првото коло од сезоната 2006-07, влегувајќи како замена во натпреварот против Астон Вила и асистирал за голот на Жилберто Силва.
Неговиот деби настап во Лигата на шампионите дошол во реваншот од третото квалификациско коло на Арсенал против Динамо Загреб,, со што Волкот станал најмладиот играч на Арсенал кој се појавил во Европско натпреварување, претходно тој рекорд го држел Сеск Фабрегас, но подоцна ќе биде надминат од Џек Вилшер. Неколку минути по влегувањето во игра, Волкот го добил својот прв жолт картон во дресот на Арсенал, бидејќи ја шутнал топката неколку секунди подоцна откако судијата веќе досудил офсајд. Во судиското продолжение, неговото добро нафрлување во погодок го претворил Матје Фламини, со што Волкот има скор од две асистенции во две влегувања од клупата. Неговиот прв старт во почетниот тим се случил во првенствениот натпревар на домашен терен против Ватфорд на 14 октомври 2006 година. Експлоатираноста на Волкот во Арсенал и во репрезентацијата на Англија му ја донесоа наградата БиБиСи Млада Спортска Личност на годината на крајот на 2006.
Сезона 2007-08
Првите голови на Волкот на домашен терен биле постигнати во сезоната 2007-08 во натпреварот од Лигата на шампионите против Славија Прага, кој Арсенал го решил во своја полза со 7-0. Исто така имал и една асистенција за погодокот на Фабрегас во тој натпревар. Конечно, својте први голови (два) во Премиер лигата Волкот ги постигнал во ремито 2-2 против Бирмингем Сити на Сент Ендрјус на 23 февруари 2008 година. Тој ја завршил сезоната со седум гола во сите натпреварувања од кој четири во лигата. Во реванш натпреварот од четврт-финалето на Лигата на шампионите против Ливерпул на 8 април, Волкот го претрчал целиот терен по должина од своја половина па сè до шеснаесетникот на противникот, проаѓајќи ја комплетната одбрана на Ливерпул за да му асистира на Емануел Адебајор за изедначувачки погодок во последните минути од натпреварот, но сепак, Арсенал потоа загубиле несреќно со 4-2. Подоцна таа сезона Арсен Венгер изјавил дека Волкот конечно успеал да ја направи неговата промена од едно момче, во еден човек, а наскоро ќе стане и чудовиште.
Сезона 2008-09
По споредбите со поранешниот тимски колега Тјери Анри, Волкот го добил дресот со број 14., претходно носен од страна на токму на Анри. За време на сезоната 2008-09, Волкот се етаблира како редовнен стартер во првата постава, започнувајќи многу натпревари на десната страна во средниот ред или крило. Во септември 2008 година, Арсен Венгер потврдил дека Тотенхем, Челзи и Ливерпул сите биле заинтересирани за доведување на 16-годишниот Волкот во нивните состави. На 18 октомври 2008 година, Волкот го постигнал својот прв погодок за сезоната во Премиер лигата против Евертон, постигнувајќи го третиот и воедно последниот гол во натпреварот, кој Арсенал го доби со 3-1 и покрај тоа што беа во негатива откако Леон Осман го отвори резултатот. Три дена подоцна, Волкот го постигнал вториот гол на Арсенал во победата со 5-2 на гости против Фенербахче во Лигата на шампионите, заобиколувајќи го голманот пред да ја прати топката во голот од многу мал агол.
На 18 ноември 2008 година, Волкот го изместил неговото десно рамо за време на тренинг со репрезентативниот тим на Англија за пријателскиот натпревар против Германија. Тој го имал своето целосно закрепнување во април 2009 година, постигнувајќи гол против Виган Атлетик за изедначување пред да го започне реваншот од двомечот од Лигата на шампионите против Виљареал, каде што постигнал погодок во 10-тата минута, по одличната асистенција на капитенот Фабрегас и неговиот одличен префрлачки удар преку голманот. Арсенал поминал понатаму со вкупен резултат 4-1.