cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Список на археолошки наоѓалишта во Гостиварско
Ова е список на археолошки наоѓалишта во Гостиварско, претежно опфаќајќи ги општините Гостивар, Врапчиште и Маврово и Ростуше.
Владимир Димитровски
Владимир Димитровски - македонски фудбалер, член на македонската фудбалска репрезентација.
Професионална кариера
На крајот од летото 2015 година, откако неговиот клуб ФК „Керкира“ не добил дозвола да игра во првата лига на Грција, Димитровски се преселил во ФК „Карабах“ од Азербејџан.
Димитровски добил можност повторно да заигра за македонската репрезентација во јуни 2015 година, на натпреварот против Словачка. Меѓутоа, пред натпреварот на македонската репрезентација со Луксембург (одигран на 5 септември 2015 година), во рамките на квалификациите за Европското првенство 2016, Димитровски бил отстранет од репрезентацијата, а селекторот Љубинко Друловиќ изјавил дека повеќе не смета на него за идните настапи на репрезентацијата. Причината за тоа била самоволното напуштање на Димитровски на репрезентацијата за време на подготовките. Имено, ноќта меѓу 1 и 2 септември 2015 година, Димитровски заминал во странство, без знаење на селекторот на македонската репрезентација, со цел да ги потпише документите за неговиот трансфер во екипата на ФК „Карабах“ од Азербејџан.
Министер за одбрана на Македонија
Министер за одбрана на Македонија — прв човек на министерството за одбрана на Република Македонија. Прв министер бил Ристо Дамјановски, а актуелен министер е Радмила Шекеринска. Владо Поповски и Владо Бучковски служеле во два мандати. Најкратко служел Гоцевски, а најдолго Поповски. Следува список на досегашни министри за одбрана на Република Македонија:
ОУ „Климент Охридски“ - Прилеп
Климент Охридски — основно училиште во Прилеп, Општина Прилеп.
Сид
Сид (Le Cid) — трагикомедија во пет чина, дело на францускиот писател Пјер Корнеј. Првата изведба на драмата била во јануари 1636 година, во Париз. Таа е заснована врз драмата на Гијен де Кастро, Las mocedades del Cid од 1618 година. Драмата на Кастро, од друга страна, се темели врз легендата за Ел Сид. „Сид“ се смета за најдобрата драма на Корнеј и по премиерата била толку популарна што довело до голема расправа околу нејзиниот квалитет, позната како „Кавгата на Сид“ (француски: Querelle du Cid).
Ликови
Дејството во драмата се одвива во Севиља, а во неа се појавуваат следниве ликови:
Прв чин
Химена ја прашува својата гувернанта Елвира за мислењето на нејзиниот татко во однос на дон Родриго во кого таа е вљубена. Елвира ѝ соопштува дека нејзиниот татко е благонаклонет кон дон Родриго. Химена е пресреќна поради тоа, но претчувствува некаква несреќа. Кралската ќерка е, исто така, вљубена во дон Родриго, но свесна дека мора да земе маж од кралско семејство, таа ја потткнува љубовта меѓу дон Родриго и Химена. Истовремено, дон Диего го посетува контот дон Гомез, кажувајќи му за љубовта меѓу нивните деца. Меѓутоа, дон Гомез му е љубоморен на дон Диего, кој е повикан да му биде личен воспитувач на кралскиот син. Иако дон Диего уживал голема слава поради храбрите дела во младоста, дон Гомез (кој ужива слава како голем војсководач) смета дека тој треба да го воспитува принцот, зашто сегашните заслуги се поважни од минатите. Притоа, во расправата, тој му удира шлаканица на стариот дон Диего, кој потоа бара од дон Родриго да ја одмазди неговата чест. Така, дон Родриго е растргнат меѓу љубовта кон Химена и должноста кон семејната чест.
Втор чин
Кралот веќе слушнал за расправата меѓу дон Диего и дон Гомез и сака да ги смири, но истовремено е бесен поради горделивоста на дон Гомез, кој смета дека е премногу важен за кралството за да биде казнет. Истовремено, слушајќи за кавгата, повторно се буди надежда на инфантата дека ќе може да го освои дон Родриго. Кралот заповеда да го доведат дон Гомез, но тој и дон Родриго излегуваат на двобој при што победува дон Родриго. По двобојот, Химена доаѓа кај кралот барајќи казна за убиецот на нејзиниот татко, но во исто време дон Диего застанува во одбрана на својот син, оправдувајќи ја неговата постапка како оправдана и чесна.
Трет чин
Дон Родриго оди во домот на Химена и ѝ ја нуди својата глава како цена за убиството на татко ѝ. Химена е растргната од две чувства: од една страна, таа ја посакува смртта на Родриго, а од друга страна, не сака да го загуби саканиот. Дон Диего, кој насекаде низ градот го бара својот син, конечно го среќава и му соопштува дека кон градот се приближува војската на Маварите, поттикнувајќи се да ја искаже храброста на бојното поле.
Четврти чин
До Химена пристигнува веста за херојството на дон Родриго, кој успеал да ја победи маварската војска при што заробил двајца нивни крала. Целиот град го слави дон Родриго како спасител на кралството, но таа не сака да попушти пред желбата да ја одмазди смртта на својот татко. Во меѓувреме, кралот го прима дон Родриго и му укажува најголеми почести за стореното дело. Тогаш, во дворецот доаѓа Химена која бара правда, а за да ја провери, кралот ѝ кажува дека Родриго погинал во борбата, со што ја открива нејзината љубов. Сепак, таа останува тврдоглава и бара да се организира двобој во кој некој од рицарите би го убил Родриго, а за возврат, таа би се омажила за победникот. Кралот го зема во заштита Родриго, но дон Диего се спротивставува на тоа, барајќи веднаш да се организира двобојот во кој Родриго ќе ја сочува честа или ќе умре. Еден од благородниците, дон Санчо, кој е вљубен во Химена, прифаќа да се бори со дон Родриго.
Петти чин
Дон Родриго повторно ја посетува Химена, кажувајќи дека доброволно ќе умре во двобојот, само за да ја задоволи нејзината чест. Водена од љубовта кон него, Химена бара од него да се бори чесно и да го убие противникот. Во меѓувреме, откако дон Родриго станал херој на Кастиља, повторно се буди љубовта кај инфантата, кој сонува дека тој ќе стане крал и така ќе може да се омажи за него. Кај Химена пристигнува дон Санчо носејќи го мечот на Родриго. Уште пред да може да раскаже што се случило, таа помислува дека Родриго е мртов и го напаѓа дон Санчо, изјавувајќи дека, наспроти претходното ветување, никогаш нема да се омажи со него, зашто вечно ќе го сака Родриго. Подоцна, Химена ја признава својата љубов пред кралот, со молба да замине во некој манастир, но тој ѝ соопштува дека Родриго е жив. Притоа, бидејќи смртта на дон Гомез е сè уште свежа, кралот го испраќа Родриго во војна со Маварите, со ветување дека ќе се ожени со Химена откако ќе помине една година.
Инспирација и настанување на делото
Темата на „Сид“ е земена од Стара Кастиља каде постоело долго предание за јунакот Сид. Всушност, станува збор за реален историски лик - Родриго Диаз де Бивар, кој се родил во Бургос, а умрел во 1099 година во Валенсија. Родриго се борел против Маварите, во полза на шпанските кралеви (поради што што Алфонсо VI му ја дал за жена својата внука, принцезата Химена, ќерка на грофот од Астурија), а повремено се борел и против нив (поради што бил присилен да се засолни во Сарагоса). Родриго се стекнал со голема слава, а подоцна историските факти поврзани со него започнале да се менуваат и поетски да се обработуваат, така што тој станал народен херој и бил наречен Сид, што значи: јунак, господар. Во текот на XII и XIII век се појавиле поетски творби посветени на него, како „Песна за Родриго“ и „Римувана хроника“, а подоцна и „Поема за мојот Сид“. Во 1601 и 1605 година, во прочуената збирка на шпански романси од XII до XVI век, Romacero general песните за Сид заземале видно место, а во 1612 година се појавила посебна книга посветена на него, Romancero del Cid. Малку подоцна, во „Историјата на Шпанија“ од езуитскиот свештеник Хуан де Маријана приказната за Сид претрпела значителни промени: Родриго го убива таткото на Химена, така што таа бара од кралот да се казни убиецот, но на крајот двајцата се венчаваат. Најдобрата поетска обработка на легендата за Сид во шпанската книжевност се среќава кај Гилен де Кастро, кој ги напишал драмите „Јуначките подвизи од детството на Сид“ (Las Mocedades del Cid) и „Херојствата на Сид“ (Las Hazanas del Cid), отпечатени во 1618 година во првиот дел од неговите „Комедии“ (Comedias).
Осврт кон делото
Уште по првото прикажување, драмата „Сид“ постигнала голем успех, благодарение на новата тема, благородните чувства и силниот карактер на ликовите. Публиката била воодушевена, редовно пред театарот „ди Маре“ имало долги редови и турканици, салата била недоволна за да ги прими сите заинтересирани, а претставите биле проследени со долги ракоплескања. Гледачите на можеле да се заситат од претставата, многу луѓе оделе на неколку претстави по ред, а повеќе стихови луѓето ги знаеле напамет и ги рецитирале. Како последица на големиот успех на драмата, во тоа време се јавила поговорката „убаво како Сид“. Инаку, кога била отпечатена, пиесата „Сид“ била наречена трагикомедија, зашто според тогашните сфаќања трагедијата требало да има крвав расплет. Сепак, подоцна, делото секогаш било именувано како трагедија.
Во „Сид“ нема импровизација, туку систематско студирање и разрешување на проблемите од морален и сценски карактер, од надворешна и внатрешан страна, при што создава целосна рамнотежа, хармонија и единство на драмскиот и психолошкиот елемент. Делото се одликува со стегнато, живо и отмено драмско дејство, а моралните проблеми во него се тешки, необични, но истовремено возвишени и благородни. Сето тоа е изнесено низ прекрасни стихови, полни со благородни мисли и сигестивни сентенции измешани со силни чувства. Основниот морален проблем во делото е борбата меѓу љубовта и честа, која на возбудлив начин и со вешта постепеност е доведена до кулминација при што таа борба се разрешува така што сите барања на должноста се задоволени, а потоа должноста ѝ го отстапува местото на љубовта. Притоа, во исполнувањето на нивните должности Родриго и Химена се креваат на натчовечка висина и се здобиваат со невидена морална убавина. Во тој поглед, „Сид“ се наметнал како инкарнација на идеалот на генерацијата од тоа време, а ликовите во драмата, иако се далеку од конвенционалните ликови од тогашната театарска сцена, се живи суштества со интензивна индивидуалност. Дејството во драмата е испреплетено со стегнати и живи дијалози, со возбудливи љубовни двобои изнесени во правилни, звучни и сугестивни стихови, со колоритен стих кој е истовремено енергичен, нежен, патетичен и природен.
Лаки
Лаки — село во Општина Виница, во околината на градот Виница.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на патот Виница - Берово (Р1304).
Историја
Во XIX век селото било дел од Кочанската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Лаки живееле 600 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Лаки имало 640 Македонци, егзасрхисти.
Во 2002 година во селото живееле 314 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 162 жители, од кои 136 Македонци, 2 останати и 24 лица без податоци.
Родови
Лаки е македонско село.
Според истражувањата од 1959 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 324 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 266 гласачи.
Римска религија
Римската религија била комбинација од неколку различни култови и практикувала неколку вида на обичаи. Римјаните првобитно ја следеле руралната анимистичка традиција, во која многу разни духови биле одговорни за разни сфери на живеењето, како да речеме орање. Раните римјани овие богови ги нарекувале нумени. Друг аспект на ова анимистичко верување било обожувањето на предците, со тоа што секое семејство ги обожувало своите предци со сопствени обреди.
Римската религија била главно заснована на грчката и етрурската митологија. Таа прифатила и стотици други религии, содзавајќи богата и комплексна митологија.
Најпосле, христијанството го заменило постариот пантеон како државна религија на Рим, и римската религија избледела, иако многу аспекти од нејзината хиерархија останале во христијанскиот ритуал и во западните традиции.
Раноримски култ
Според германскиот историчар Георг Висова римјаните разликувале две класи на богови: di indigetes и de novensides или novensiles. Indigetes биле поранешните богови на римската држава (видете Список на Ди Индигетес). Novensides биле подоцнежните богови чии култови биле донесени подоцна, обично како одговор на извесна криза или потреба.
На врвот на најраниот пантеон била тријадата составена од Јупитер, Марс и Квирин. Нивните свештеници, или фламени, биле по ранг погоре од другите. Подоцна оваа тројка била надмината од Капитолската Тријада, Јупитер, Јунона и Минерва.
Религијата за време на Римската република
За време на Римската република, постоел строг систем на свештенички функции под водство на Колегијатот на Понтифите, на чие чело стоел Понтифекс максимус кој бил главата на религијата. Фламените се грижеле за култовите кон разните богови, додека авгурите биле оние кои ги гледале предзнаците. Жртвениот крал, (rex sacrorum) ја играл религиозната улога која порано ја имале кралевите.
Како што римјаните сè повеќе контактирале со грците, влијанието на грчката леригија пончнало сè повеќе да се чувствува. Старите римски богови се поистоветувале, а некогаш и синкретизирале со грчки богови. Така Јупитер бил сметан за исто што и Зевс. Марс за Арес и Нептун за Посејдон. Се разбира, вистината е дека Јупитер имал изразени италски особини кои Зевс ги немал, и Јунона ја задржала нејзината етрурска воздржаност исто толку колку што примила од Хера. Грешка е да се мисли дека римските богови тотално се асимилирале со грчките, иако тие навистина биле поврзувани со нив.
Пренесувањето на антропоморфните особини од грчките на римските богови, и распространетоста на грчката филозофија меѓу образуваните римјани, донеле сè поголемо запоставување на старите обичаи. Во 1 век п.н.е. религиозната важност на старите свештенички функции рапидно се намалила, иако нивното граѓанско и политичко значење останало големо. Римската религија за време на царството имала тенденција да се концентрира на царската власт; неколку императори биле зодигнати до степен на божество по нивната смрт.
Промени за време на Римското Царство
За време на царството религијата во Рим еволуирала на многу начини. Мноштво странски култови добиле на популарност, како на пример обожувањето на египетската божица Изида и персискиот бог Митра. Важноста на царскиот култ постојано се зголемувала, достигнувајќи го својот зенит за време на третиот век. Исто така, христијанството почнало да се шири низ царството, нагло забрзувајќи се во вториот век. И покрај прогонствата, христијанството постојано добивало свои следбеници. За време на Константин I тоа станува официјална религија. Во 391 сите култови освен христијанството биле забранети со закон од царот Теодосиј I. Меѓутоа, дури и во четвртиот и петтиот век, римското паганство успеало добро да се одржи. Храмовите биле сѐ уште посетувани често, и така старите верувања и обичаи продолжиле да живеат.
Царски култ
Бжественоста на царот и култот околу него биле важен дел од римската религија. Во напорите да се зајакне политичката лојалност кај народот, царевите ги повикувале граѓаните да учествуваат во обожувањето на императорите како божества. Царевите Октавијан Август, Клавдиј, Веспазијан и Тит биле воздигнати на ниво на божества, и по владеењето на Марко Кокцеј Нерва, ретко кој цар не бил воздигнат на овој начин.
Религијата во царството сè повеќе се концентрирала на царскиот дом. Особено во источната половина на царството, царскиот култ бил многу популарен, и клутниот комлекс станал средиште на граѓанскиот живот во римските градови. Како таков, тој бил еден од главните агенти на романизацијата. Централните елементи во царскиот култ биле до храмот 1)театарот или амфитеатарот за гладијаторски паради и игри 2) јавни бањи и здравствени установи. Понекогаш царскиот култ бил додаван кон култовите на други храмови или бил прославуван во специјални хали во бањските комплекси.
Докази за важноста на царскиот култ се Достигнувањата на боженствениот август (Res Gestae Divi Augusti) во Рим напишан на два големи бронзени столба, римски моменти каде царот е прикажан со ореол или нимб над главата и написи на храмови како "Божествен август цезар, ин божји, император на целата земја и сите мориња..." (натпис на римски храм во Мира, Ликија).
Верски обичаи
Пред надоаѓањето на христијанството кај речиси сите култови ортопраксата (правење на правилни нешта), била поважна од ортодоксијата (правилно верување). Ова било случај и со римската религија. Религиозните обичаи биле составен дел од секојдневниот живот.
Фестивали
Римскиот религиозен календар ја рефлектира римската гостопримливост за сите култови од освоените земји. Римските религиозни фестивали познати од старите времиња биле малку по број. Меѓутоа некои од најстарите останале сè до самиот крај на паганството, зачувувајкќи ги спомените од плодноста и обредите на примитивните земјоделци. Меѓутоа биле воведени нови фестивали, за да се одбележи натурализацијата на новите божества. По некое време имало повеќе празници отколку работни денови. Во поважните фестивали се вбројувале Сатурналиите, Луперкалиите, Еквириите и Секуларните игри.
За време на царството Сатурналиите се прославувале седум дена, од 17 декември до 23 декември, за кое време се појавувала зимската сончева пресвртница. За тоа време не се работело, на робовите им била дадена привремена слобода, луѓето си разменувале подароци и насекаде се чувствувала веселба. Луперкалиите бил стар фестивал, првобитно во чест на Луперк, пасторален бог на италијаните. Фестивалот се празнувал на 15 февруари кај пештерата на Лулеркал на Палатинското брдо, каде легендарните основоположници на Рим, Ромул и Рем, според преданијата биле доени од волчицата. Меѓу римските легенди поврзани со нив е легендата за Фаустул, овчарот кој се верува дека ги пронашол двете деца во дувлото на волкот и ги однел дома, каде нив ги изгледала неговата жена Ака Ларенција. Видете: Основање на Рим.
Еквириите, фестивал во чест на Марс, се празнувал на 27 февруари и 14 март, традиционално времето од годината кога се спремале воени походи. Меѓу другото, важно одбележје на овој празник биле коњичките трки на Марсовото поле.
Жртвување на луѓе
Римјаните имале стара традиција за човечки жртвувања. Робови, воени заробеници и други биле закопувани живи за да да се смират маните и мојрите по дизвесни околности. За време на републиката човечкото жртвување станало поретко, но сѐ уште се случувало - обично во времиња на екстремна опасност. По катастрофалниот пораз на Битката кај Кана, машки и женски парови од грчки и галски робови биле закопани живи за да ги помират лутите богови. Ова исто така се случило и во 228 и 113 п.н.е.
Слатински Чифлик
Слатински Чифлик — село во Општина Дебрца, во областа Дебрца, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Селото Слатински Чифлик се наоѓа во областа Дебрца, во подножјето на Илинска Планина.
Историја
Според податоците од преданијата и историските записи Слатински Чифлик е младо село кое било основано во 1880 година од страна на Шаќир-бег кој живеел во Битола и Дебар, а тука на атарот на соседното село Слатино населил 4 семејства. Чифликот се распаднал веднаш по завршувањето на Првата светска војна, а обработливото земјиште кое зафаќало површина од околу 100 хектари (1 хектар е „три кила семе“) ја купиле жителите на ова и соседните села Слатино и Оздолени
Во XIX век, Слатински Чифлик се наоѓало во Охридската каза, нахија Дебрца, во Отоманското Царство.
Во 2013 година, селото се нашло под опасност да биде потопено, откако напукнал земјениот насип на Слатинското Езеро, изградено во 1963 година, кое се наоѓа на само 2 километри од селото.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Слатински Чифлик имало 40 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Слатински Чифлик имало 40 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Слатински Чифлик живееле 11 жители, сите Македонци.
Во 2008 година во селото живееле само 3 жители тоа биле: Јордан Кочоски, Божин Петрески и Трајче Китески.
Во 2013 година се проценувало дека останале само четворица жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1948 година, родови во селото Слатински Чифлик се:
Роми: Таировци (1 к.), доселени се во 1928 година од селото Оздолени, како ковачи. Пред тоа живееле во селото Оздолени, а уште порано во селото Издеглавје.
Според истражувањата од 1978 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Дебрца, која настанала со спојување на поранешните општини Белчишта и Мешеишта по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Белчишта.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Охрид. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Белчишта.
Во периодот 1952-1955, селото влегувало во рамките на тогашната Општина Издеглавје, во која покрај селото Слатински Чифлик, се наоѓале и селата Издеглавје, Оздолени, Слатино и Сошани. Во периодот 1950-1952 година, селото било седиште на некогашната Општина Слатински Чифлик, во која влегувале селата Издеглавје, Оздолени, Слатино, Слатински Чифлик и Сошани.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 30 гласачи.
Личности
Марко Китевски - Македонски фолклорист.
Иселеништво
Родот Ратајковци е иселен во Слатино околу 1898 година, Секуловци се иселени во Оровник, а по потекло биле од Лактиње.
Во Охрид и Охридско се иселиле 39 семејства: од Арсланоски (три семејства), Војнески (три семејства), Иљоски (девет семејстваи), Китески (седумнаесет семејства), Петрески (седум семејства).
На други места се иселени: Иљоски (девет семејства во Скопје, и една во Кичево), Китески (две семејства во Скопје, една во Кичево, една во Подмоље, и една во Кралево), и од Петрески (две семејства во Струга, и една во Скопје).
Меѓу првите иселеници од ова село се вбројуваат: Славе Петрески (Мучоски) во Струга, Миладин и Трајан Иљоски во Скопје, Круме Китески во Кичево, Душан Китески во Кралево, и Миле Китески, Петре и Иван Иљоски, Ристо Иљоски и Левко Иљоски во населбата Ѓорче Петров (Скопје), и др.
Сандре Крстевски
Сандре Колев Крстевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнува од сиромашно земјоделско семејство. Иако бил самоук и полуписмен бил природно надарен и напреден младинец. Кога единиците на НОВ се повлекувале по нападот на Кратово, на 25 април 1944 година, Сандре се приклучил во редовите на Треттата македонска ударна бригада. Наскоро бил поставен за командир на чета во истата бригада. Учествувал во многу борби што ги водела бригадата и со својата храброст служел за пример. Земал учество во сите борби што се воделе за ослободување на Македонија. На Сремскиот фронт во борбите крај Шид по вторпат бил тешко ранет, по што бил префрлен на лекување во Земун каде на 16 април 1945 година подлегнал на раните.
За извонредната храброст и пожртвуваност во борбите, бил одликуван со Орден за храброст.
NGC 7713A
NGC 7713A — спирална галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7713A се споменува и како ESO 347-30, MCG -6-51-10, AM 2334-375.
Откривање
Објектот е откриен на 4 октомври 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7713A е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7713A има привидни димензии од 1,8' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 37 м 8,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -37° 42' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
1102
1102 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1102 година од новата ера, 102. од вториот милениум, 2. од XII век и трета од 1100-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6610 и 6611 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5852 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4862 и 4863 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1855.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1102 година се протега во 3738 и 3739, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3798 и 3799 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1645. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 495 и 496 исламска година.
Васил Мирчев
Васил Мирчев (23 март 1927 – 9 јануари 2003) ― бугарски кинорежисер. Режирал девет филмови помеѓу 1965 и 1986 година. Неговиот филм Танго од 1969 година бил вклучен на 6. Московски меѓународен филмски фестивал.
Кристин Мелцер
Мари Кристин Мелцер Линд (родена на 4 декември 1974 година во Виксјо ) е шведска телевизиска водителка, глумица и комичарка. Таа се прославила како имитатор на хумористичкото шоу на ТВ4 Еј Бабериба. Таа, исто така, била домаќин на шведската верзија на Popstars и беше домаќин на Мелодифестивалот во 2010 година со Манс Зелмерлов и Долф Лундгрен. Од 2010 година, таа е главен водител на Dansbandskampen, прогласена е за „најсмешна жена во Шведска“.
Кариера
Телевизиската кариера на Мелцер започнала во 1997 година кога била домаќин на Латјо Лајбан со Дејвид Хелениус. Во 2001 година, Мелцер ја водела емисијата за запознавање När och fjärran, а следната година ја претстави шведската верзија на Popstars за Канал 5. Во 2004 година, Дагенс Нихетер го нарече Мелцер „нешто ретко во шведските сцени: млада девојка која може и се осмелува да остави стилски да го прекрие ќебето и да биде асролиг“.
Во 2010 година Meltzer, заедно со Måns Zelmerlöw и Долф Лундгрен била домаќин на верзија на 2010 Melodifestivalen ., победник на фестивалот била Ана Bergendahl со песната Ова е мојот живот, во прилог Meltzer доколку СВТ телевизија коментар на Евровизија 2010 година заедно со Едвард аф Силен. Во 2011 година таа била домаќин на изданието на Inför Eurovision во 2011 година.
NGC 5287
NGC 5287 — леќеста галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5287 се споменува и како MCG 5-32-79.
Откривање
Телото е откриено на 25 мај 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5287 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 5287 има привидни димензии од 0,7' х 0,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 44 м 52,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 46' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 5287 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48741. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2004. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 86.
Космос-1424
Космос-1424 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 16 декември 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6700 килограми. Космос-1424 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 298 км, а најмалото на 170.
Бабин Дол
Бабин Дол — населба на Куманово, која се наоѓа во јужниот дел на градот, близу градските гробишта и е населена со Македонци.
Шенхорст
Шенхорст (Schönhorst) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Македонски Египќани
Македонски Египќани — составен дел на Балканските Египќани, кои своето потекло го имаат од Стариот Египет, уште од најстарите цивилизациски времиња на Балканот. Нивното постоење е забележано во многу историографски, археолошки, етнографски, лингистички и други извори. Заедницата на Египќаните во Македонија има свои специфични елементи на својата етно-култура, во својата материјална, духовна и општествена култура, со својата специфична ендогамија, но и етно-мимикрија. Според некои документи од Ватиканскиот архив идентитетот на египќанското население на Балканот е присутно во 306 година. Може да се следи континуитетот на присутност на оваа заедница за време на сите историски периоди до ден денешен. Во 1867 година во весникот „Македонија” што е издаван во Цариград (8 август 1867 година) има едно писмо испратено до уредникот на весникот, потпишано од „Еден Египтјанин” од Прилеп, со содржина за заштита и борба за малцинските и религиозаните права на луѓето од заедницата на Египќаните.
Процесот на јавно изјаснување на својот сопствен идентитет на Египќаните започнал во 1970-тите години со првите напори за добивање на сопствена графа „Египќани” во пописите на поранешна Југославија, и во СР Македонија одделно. Некои Египќани во Македонија на пописот од 1981 година се декларирале себеси како „Еѓупци“ но биле рекласифицирани како „Роми“, додека другите се изјаснувале како „Египќани“ за првпат во СР Македонија, но тие исто така не биле обработени во пописните резултати и биле класифицирани како „други“. Со цел да се добие посебна графа „Египќани“, луѓето започнале да составуваат петиција, не само во Македонија, но и во Косово исто така (над 4000 луѓе од Косово ја потпишале петицијата), што била доставена до разните дистанци на органите на власта на тогашна СФР Југославија. Тешките напори завршиле со пописот од 1991 година, кога египќанските активисти успеале да ги убедат југословенските власти да воведат графа за Египќаните во пописните листи.
Аника Јанкел
Аника Јанкел (родена на 28 декември 1961 година) е шведска телевизиска водителка и новинарка. Јанкел била водителка на Мелодифестивален 2005 година и ја започнала својата кариера со водење на музичкото шоу Листан помеѓу 1987 и 1990 година на СВТ.
Личен живот
Јанкел има две деца со глумецот Торстен Флинк, Фелис Јанкел, родена во 1992 година и Хепи Јанкел, родена во 1993 година.
Хорн
Хорн е општина и град во Холандија, во покраината Северна Холандија. Таа се наоѓа на Маркермер, на 35 километри северно од Амстердам, а градските права градот ги стекнал во 1357 година. Хорн имал 72707 жители во 2017 година. Областа на општината е 53.25 км2 (20.56 sq mi), од кои 33.00 км2 (12,74 sq mi) се состои од вода, главно Маркермер. Општината се состои од следните села и / или области: Блокер, Хорн, Цвааг и делови на Бангерт и Де Халк.
ОУ „Коле Канински“ - Битола
„Коле Канински“ — основно училиште во Битола, Општина Битола. .
Пуси (Франција)
Пуси (Pussy) е село и во Ла Лешер комун во Савоја департамент во Франција.
Ѓулџук Маало
Ѓулџук Маало (Ѓулџук или Ѓулчук) — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Посета (Рафаело)
Посета ― слика од околу 1517 година, посветена на Посетата на Богородица кај Света Елисавета од Рафаело Санти, во Музејот Прадо од 1837 година. Нарачана од апостолскиот протонотар Џовани Бранконјо на барање на неговиот татко Марино за нивната семејна капела во црквата „Св. Силвестер“ во Аквила (сопругата на Марино се викала Елизабета), таа била ограбена од окупаторските трупи на Филип IV Шпански во 1655 година и била сместена во Ескоријал.
Кутлеш
Кутлеш (Βεργίνα, Вергина) — гратче во Егејска Македонија, по долното течение на река Бистрица, околу 80 км југозападно од Солун, во областа Централна Македонија, Грција. Денес местото има 1.246 жители и е изградено на подрачјето на древномакедонската престолнина Ајга. Денешниот грчки назив за „Вергина“ е воведен по 1922 година на предлог на митрополитот од Бер според легендарна кралица од античка Вероја. По Лозанскиот договор, кога се извршило масовно населување со бегалци од Мала Азија и соседните области, наречени од месното население Маџири. Тогаш од поранешните две мали села - Кутлеш и Барбеш кои дотогаш биле беговски имот со само 25 семејства, властите оформиле една населба во која сместиле 131 грчко семејство со потекло од Бугарија и Мала Азија. Ова било практика во цела Егејска Македонија каде за сметка на месното делумно протерано македонско православно и целосно прогонетото муслиманско, како и турско и друго население.
Ѕвездата од Кутлеш
Ѕвездата ставена на сина подлога го претставува знамето на Грците од Северна Грција, кои во скоро време за себе го усвоија терминот „Грчки Македонци“ (во однос на спорот со името со Македонија) и на Егејска Македонија во Грција. Според замислата на Грците ова шестнаесетзрачно сонце или ѕвезда е симбол на дванаесетте грчки богови како и океаните (водата), оганот, земјата и небото (воздухот).
Заечар
Заечар (српски: Зајечар), e град во источниот дел на Србија. Според пописот од 2011 градот има 59,461 жител. Заечар има повеќе основни и средни училишта, а исто така тука е отворен и првиот приватен универзитет во Србија - Мегатренд. Градот Заечар е широко препознатлив по најстариот европски рок фестивал Заечарска гитаријада кој постои повеќе од 47 години.
Географија
Градот се наоѓа во заечарксата котлина каде кај местото наречено Саставак, Црни Тимок и Бели Тимок се сливаат во реката Велики Тимок. Градот е изграден на раскрсницата на магистраните патишта:
Религија
Заечар е седиште на Тимочката Епархија на Српска православна црква, која се простира на целокупната територија на Заечарскиот и Борскиот округ. Градот има соборен храм посветен на Раѓањето на Пресвета Богородица.
Гитаријада
Заечарска гитаријада е летен музички фестивал, ориентиран првенствено на рок музиката, која се одржува еднаш годишно. Програмата на фестивалот се состои од натпреварување на демо бендови и ревијални настапи на познати групи. Организаторите на Гитаријада тврдат дека, покрај тоа што фестивалот е најстар фестивал за рок-музика во Европа, таа е и најголем фестивал за млади бендови во Југоисточна Европа. Првото издание се одржало во 1966 година, а до сега настапиле многу бендови како Визија, Пу, Леб и Сол, Цилиндар, Зијан, Парни Ваљак, Забрањено пушење, Uriah Heep, Elemental и многу други.
Демографија
Во Заечар живеат 32.337 полнолетни жители, а просечната старост на населението изнесува 40,2 години (39,3 кај машките и 41,1 кај жените). Во Заечар има 13.733 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 2,88. Најмногу живеат Срби, Роми, Македонци, Црногорци итн.
Маја Милош
Маја Милош (роден на 16 мај 1983 година) ― српски кинорежисер и сценарист. Таа е најзабележителна по создавањето на филмот „Клип“ од 2012 година.
Ивет Хермундстад
Марија Ивет Хермундстад, роденоа Петерсон (родена на 1 октомври 1971 година) е шведска спортска новинарка и водителка на СВТ Спорт на СВТ.
Кариера
Кариерата ја започнала во 1993 година на спортскиот оддел во ТВ4, а таму престанала да работи во 2000 година за да започне да работи за СВТ. Таа ја претставила Lilla Sportspegeln каде го интервјуирала Златан Ибрахимовиќ пред шоуто 25-годишнина. Хермундстад, исто така, работела за Винтерстудион, шоу за зимски спортови на SVT заедно со Андре Попс, таа ги покривала Зимските олимписки игри 2010 во Ванкувер и Летните олимписки игри 2012 во Лондон. Ги претстави и преносите од Нордеа Мастерс, ДН Гала, Финкампен, а во 2010 година го претстави натпреварот „Готвач на годината“.
Во 2012 година го претстави шоуто за природа Mitt i naturen кое се емитувало на SVT, а во 2013 година го претстави Mitt i naturen - vår.
Улцеративен колитис
Улцеративен колитис е хронична состојба која разултира со појава на воспаление и улцери на колонот и ректумот. Главни симптоми на активна болест се абдоминална болка и дијареа помешана со крв. Губиток на телесна тежина, треска, и анемија исто така може да се појават. Често, симптомите се развиваат бавно и може да бидат од благи до сериозни. Симптомите вообичаено се јавуваат периодично со периоди без симптоми помеѓу две егзацебрации. Компликациите може да вклучуваат абнормална дилатација на колонот (мегаколон), воспаление на очите, зглобовите, или црниот дроб, и рак на дебелото црево.
Заедно со Кронова болест, околу 11.2 милиони луѓе биле засегнати заклулно со 2015 година. Секоја година се јавува за прв пат кај 1 до 20 луѓе на 100,000 жители, а 5 до 500 луѓе на 100,000 жители се засегнати. Болеста е почеста во Северна Америка и Европа отколку во другите региони. Почесто се јавува кај лица од 15 до 30 години, или кај оние над 60 години. Males and females appear to be affected in equal proportions. Исто така нејзината зачестеност се зголемува од 1950-те. Заедно, улцеративниот колитис и Кроновата болеста ги имаат околу милион луѓе во САД. Со соодветен третман ризикот од смрт е еднаков со општата популација. Улцеративниот колитис за прв пат бил опишан околу 1850-те.
Космос-1425
Космос-1425 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 23 декември 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1425 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 69,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 415 км, а најмалото на 346.
IC 1870
IC 1870 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1870 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. IC 1870 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 42 м 37 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +20° 51' 1"".
Други поделби
Проучување на IC 1870 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
A preliminary version on magnetic tape (1981) was used here. (23,17) (Catalog)
ОУ „Коле Неделковски“ - Центар
Коле Неделковски — основно училиште во се наоѓа во Центар, општина Центар.
Техелсдорф
Техелсдорф (Techelsdorf) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Битка кај Лиса
Битка кај Лиса (или Битка кај Вис) (хрватски: Bitka kod Visa) — одржана на 20 јули 1866 година во Јадранското Море во близина на далматинскиот остров Вис (италијански: Lissa) и беше значајна победа за силите на Австриското Царство над нумерички супериорна италијанска морнарица. Италијанската морнарица испука околу 1450 истрели за време на битката, но не успеа да потопи ниту еден австриски брод додека изгуби два свои брода.
Худисаурус
Худисаурус (што значи „гуштер пеперутка“) — тревојаден род од сауроподски диносаурус од Кина. Фосилните остатоци од Худисаурусот биле пронајдени во 1993 година од кинеско-јапонска експедиција во близина на Кикетаи во Шаншан, провинција Ксинџијанг. Типскиот вид Hudiesaurus sinojapanorum, бил именуван и опишан од Донг Зиминг во 1997 година. Генеричкото име потекнува од мандарински худи, „пеперутка“ и се однесува на рамен процес во форма на пеперутка на предната основа на ’рбетниот столб. Специфичното име се однесува на членовите на експедицијата, но може да се прочита и како „централен дел“ на кинески јазик, игра на зборови за јапонската новинарска група Чуничи Шинбун (повторно „централен дел“), која го финансираше истражувањето.
Худисаурусот е познат само од два нецелосни примероци, откриени во седиментите во басенот Турпан, еквивалентен на формацијата Калажа на басенот Јунггар, што можеби датира од доцната Јура. Типскиот примерок (IVPP V 11120) е претставен само со многу голем преден грбен пршлен. Друг делумен скелет од очигледно помала единка пронајдена на околу еден километар од холотипот, кој се состои од скоро целосна десна нога и заби. Примерокот IVPP P. 11121, од Донг бил упатен на овој вид. Пол Апчурч во 2004 година го отфрли идентитетот поради недостаток на материјал што се соовпаѓал.
Иако примероците се фрагментарни, се верува дека Худисаурусот бил многу голем, дури и за сауроподи, со оглед на значителната должина на центарот на 'рбетниот столб од 55 сантиметри. Неговата должина на телото се проценува на 20 до 30 метри. Во 2016 година, Грегори С. Пол ја проценил неговата должина на 25 метри и неговата маса на 25 тони. Во 2020 година, Молина Перез и Лараменди дале поголема проценка од 30,5 метри и 44 тони, што сугерира дека пршлениот може да биде цервикален наместо торакален, во кој случај животното би било 32 метри и 55 тони.
Донг сметал дека Худисаурусот е можеби поврзан со Маменчисаурусот и според тоа го сместил во Маменчисауридија. Апчурч во 2004 година ја ограничи прецизноста на поопшта Еусауропода.
Ѓувелци
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 31 километри западно од Ставрос и 52 километри источно од Солун, во северниот дел на Халкидик. Селото се наоѓа во јужното подножје на Богданска Планина (Кердилија), на јужниот брег од Мавровско Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 395 метри.
Угурли опфаќа површина од 48 квадратни километри.
Историја
Во XIX век Ѓувелци било муслиманско село кое се наоѓало во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 200 жители Турци.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија, додека муслиманското население било принудено да ги напушти своите домови.
Во 1928 година селото било преименувано во Филаделфи.
Според наредбата од 12 април 1930 година, селото претставувало самостојна општина во Лагадинската околина, во чиј состав влегувале и селата Канџа и Нуда.
Денес, населението на селото главно се занимава со земјоделство и сточарство.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско село со 83 семејства и со 317 жители. , додека во 1940 година селото броело 577 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 550 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 679 жители, во 1971 година имало 499 жители, во 1981 година имало 357 жители, додека во 1991 година имало 403 жители а во 2001 имало 333 жители. Денеска, населението на селото е 220 жители според пописот од 2011 година.
Чиприан Татарушану
Антон Чиприан Татарушану (роден на година во, Романија) — романски фудбалер кој настапува за екипата на Абха Клуб на позиција голман.
Патеки на славата
Патеки на славата — анти-воен филм од 1957 година во режија на Стенли Кјубрик според истоимениот роман на Хемфри Коб. Правата за да се снима филм според овој роман, Кјубрик на вдовицата на Хемфри Коб ѝ ги платил со 10.000 американски долари.
Филмот иако не постигнал голем комерцијален успех, сепак претставува големо анти-воено дело на младиот Кјубрик, каде невини војници по случаен избор се жртвени јариња за сметка на славата на неуспешните генерали.
Случувањата се засноваат на вистинита слична ситуација каде четири француски војници под команда на генерал Жеро Ревејак се казнети со смртна казна заради побуната во Souain-Perthes-lès-Hurlus. Семејствата на погубените војници подоцна ја имаат тужено француската војска заради залудно одземените животи, додека судењето е прогласено за нефер. Сепак целта на ваквите преземени мерки на генералштабот на француската војска бил да се зајакне моралот и зголеми одлучноста меѓу војниците. Познати се слични мерки како убивање на секој 10-ти војник од 8-миот батаљон во Алжир кога овие одбиле команда за напад.