cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Плоштад „Нова Југославија“
Историја
Плоштадот бил обновен во 2006 година, со проценка на трошоците на 160.000 евра.
Во октомври 2015 година имало обид за смена на името на плоштадот од „Нова Југославија“ во „Македонија“. Тогаш советничката група на ВМРО-ДПМНЕ почнала со собирање на потписи.
Знаменитости
Занаетчискиот дом се наоѓа на југоисточната страна на плоштадот, кој е најзначајното обележје на плоштадот изградено пред Втората светска војна. Веднаш наспроти Занаетчискиот Дом е статуата на Батко Ѓорѓија, урбаната легенда на градот, чија што статуа содржи и фонтана. Наспроти улицата се наоѓа „Касапскиот Круг“, кој денес претставува административна зграда. На североисточната страна, се наоѓа споменикот наречен „Четири Бандери“ кои исто така има фонтана. Трговскиот центар Нама е на северната страна на плоштадот.
Градскиот плоштад е опкружен со згради изградени претежно од времето на СФРЈ.
Во 1990-тите години, блискиот Хотел Кристал бил затворен поради финансиски тешкотии. Зградата Касапски Круг е преку улицата „Гоце Делчев“ како една од истакнатите згради во Куманово.
Шакендорф
Шакендорф (Schackendorf) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Кристина Борг
Кристина Борг родена Јонсдотер (1844–1928) била шведска издавачка на весници, суфражетка и активистка за мир, која станала истакната во Хелсингборг на почетокот на 20 век. Во 1869 година, таа се омажила за Фредрик Борг, уредник на Öresundsposten, дневен весник објавуван во градот. Кога нејзиниот сопруг починал во 1895 година, таа го купила весникот, станувајќи негова издавачка во 1913 година. Покрај значителниот успех со весникот, Борг претседавала со огранокот во Хелсингборг на Националната асоцијација за право на глас на жените и исто така била во одборот на националната организација. Како рана поборничка на мировното движење, таа била членка на Sveriges Kvinnliga Fredsförening, женското мировно движење. Таа била една од двајцата шведски делегати кои присуствувале на мировниот конгрес во Милано во 1906 година.
Биографија
Родена во Вестра Броби во близина на Хелсингборг на 3 септември 1844 година, Кристина Јонсдотер била ќерка на Јонс Андерсон, фармер, и неговата сопруга Елна родена Персдотер. Таа била шесто дете во десетчлено семејство. Во 1860-тите, додека била службеничка во дневниот весник Оресундс-Постен, го запознала нејзиниот сопруг Фредерик Теодор Борг, сопственик и главен уредник на весникот, со кого се омажила во 1869 година.
Кога нејзиниот сопруг починал во 1895 година, Кристина Борг станала сопственичка на весникот, а во 1913 година, негова издавачка и главна уредничка. Од 1906 година, таа го уредувала неделниот додаток „Вара хем“ за домови. Во врска со 75-тиот роденден на Борг во 1919 година, Каролина Видерстром ја пофалила „нејзината економска способност и нејзините новинарски дарови“ во една статија објавена во Rösträtt för kvinnor. Борг го водела весникот до непосредно пред нејзината смрт, кога, на 84-годишна возраст и соочена со зголемена конкуренција, таа одлучила да го продаде.
Покрај значителниот успех со весникот, Борг претседавала со огранокот во Хелсингборг на Националната асоцијација за право на глас на жените и била во одборот на националната организација. Како рана поборничка на каузата за мир, таа била членка на Sveriges Kvinnliga Fredsförening, шведското женско мировно движење. Таа била една од двајцата шведски делегати кои присуствувале на мировниот конгрес во Милано во 1906 година.
Посета (Дирер)
Посета — дрворез од 1503 година, од страна на германскиот ренесансен уметник Албрехт Дирер, од неговата низа за животот на Богородица. Ја отсликува Посетата, епизода во Евангелието според Лука, Лука 1:39–56 кога Марија, во длабока бременост, патува да ја види својата многу постара братучетка Елисавета, која во моментот е во години без дете.
Жените се прегрнуваат во куќата на сопругот на Елисавета, Захарија, кој е прикажан како стои пред вратата лево од дрворезот. И Захарија и неговата сопруга се стари; и тој е зачуден во тишина од фактот дека неговата долгогодишна неплодна сопруга конечно зачнала дете.
Многу деталниот пејзаж прикажан во позадина е вдахновен од двете патувања на уметникот низ Алпите во текот на 1494–95 година.
491
491 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 491 година од новата ера, 491. од првиот милениум, 91. од V век и втора од 490-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5999 и 6000 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5241 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4251 и 4252 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1244.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 491 година се протега во 3127 и 3128, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3187 и 3188 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1034. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 135 и 134 година пред хиџра.
1752
1752 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1752 година од новата ера, 752. од вториот милениум, 52. од XVIII век и трета од 1750-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7260 и 7261 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6502 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5512 и 5513 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2505.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1752 година се протега во 4388 и 4389, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4448 и 4449 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2295. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1165 и 1166 исламска година.
Ученичка дружина „Вардар”
Ученичката дружина „Вардар“ беше основана во 1893 год. во Белград. Нејзината официјална цел, според „Правилата”, гласи: „Да работи врз испитувањето и запознавањето на својата татковина во географски, етнографски и историски поглед”, а чии неофицијални но вистински цели, според сведоштвото на нејзиниот член-основач К. П. Мисирков, биле: „Негојите членоји да се запознајат и да си изработат једна програма, која ќе ја осашчествуваат во Македонија тајно от србцката пропаганда”.
Основачи на дружината се Крсте Петков Мисирков, Петар Попарсов, Даме Груев, Георги Баласчев, Димитар Мирчев, Христо Попкоцев и др.
Уште во следната година дружината се соочува со проблеми, а во 1895 година веќе и наполно исчезнува. Мисирков пишува дека тоа се случило затоа што ''„Србите не доверуваа на Македонците и зафатија да прајќаат во него „старосрбијанци”, црногорци, боснијци, ерцеговинци и пр... Но - вели тој - со растурајњето на другарството не се изменија чувствата и стремежите на Македонците во Србија. Они зафатија да следат ревољуционата организација, создадена од Македонци со србцко-бугарцко образуајње, како и односот на србите кон неја”''.
Географија на Унгарија
Унгарија е држава која се наоѓа во Средна Европа.
Граници
Вкупната површина на земјата изнесува 93.030 км2, и според тоа се наоѓа на 109 место по големина во светот. Земјата граничи со Австрија, Украина, Романија, Србија, Хрватска и Словенија..
Главниот град Будимпешта е најголемиот во државата со околу 2 200 000 жители.
Население
Според пописот, вкупното население во Унгарија е околу 10,034,000 жители. Густината на населеноста е 109/км2 жители на квадратен километар.
Споменик на Јосип Броз-Тито (Куманово)
Споменик на Јосип Броз-Тито — споменик во Куманово, издигнат придавајќи му почит на поранешниот маршал на Југославија Јосип Броз-Тито. Споменикот се наоѓа во северозападниот дел на Плоштадот Југославија.
Географија на Унгарија
Клима
Околу половина од територијата на Унгарија е составена од рамница, поточно од Панонската низина. Највисоката надморска висина на Унгарија во рамницата е 183 метри.
Трансданубија е ридски предел и има мали планини. Овие се најисточните точки на Алпите на запад, Средните планини во центрот и Мешек планините на југ. Највисок врв во овој регион е Ирот ко со висина од 882 метри.
Стадион Домнарвсвален
Локација: Борленге, Шведска.
Географија на Унгарија
Клима
Највисоките и најголемите планини во Унгарија се Карпатите кои се наоѓаат во северна Унгарија, на словачката граница. Највисок врв е Кекеш со 1.014 метри.
Унгрија е поделена на два дела од реката Дунав. Покрај Дунав во Унгарија течат и Драва и Тиса и езерото Балатон. Климата на Унгарија е континентална.
Стадион Домнарвсвален
Капацитет: 6.500 гледачи.
Рекорд на посетеност: 14.200 гледачи.
Димензии: должина 105 метри и ширина 68 метри.
Изградба: 1923 година.
Свечено отворен: 1925 година.
Корисници: Фудбалските клубови ИК Браге (од 1925) и Далкурд (од 2008).
Смислата на животот (филм)
„Смислата на животот според Монти Пајтон“ е британски филм (комедија/мјузикл)од 1983 година, продуциран и режиран од групата „Монти Пајтон“. Филмот претставува збир на неколку скечеви кои ги опишуваат различните фази во животот и претставува враќање кон оригиналниот формат на Летечкиот Циркус на Монти Пајтон. Истовремено, ова е последниот долгометражен филм на „Монти Пајтон“. На Канскиот филмски фестивал, филмот ја освоил Големата награда на жирито, а бил номиниран и за „Златната палма“. Исто така, бил номиниран и за наградата на БАФТА за најдобра оригинална песна (Every sperm is sacred).
Синопсис
Филмот се состои од неколку чинови во кои се разработуваат повеќе важни прашања, како што се: раѓањето и контролата на раѓањето, образованието, армијата, современиот живот, религијата, донирањето органи, исхраната и смртта. Притоа, во една болница, лекарите се интересираат за опремата, наместо да ѝ посветат внимание на родилката; едно сиромашно католичко семејство има многу деца кои мора да бидат предадени во болницата како предмет на експерименти; учениците во едно католичко училиште присуствуваат на чудна црковна служба и на необично предавање за сексот; армискиот офицер се соочува со војници кои не сакаат да маршираат во касарната; за време на војната, група војници гинат давајќи му поклон на својот офицер; во друга војна, англиските офицери уживаат додека нивните војници умираат, а еден офицер на необичен начин ја губи ногата; средовечен пар оди во ресторан каде на менито се нуди разговор за философијата; двајца болничари упаѓаат во еден дом, насилно земајќи му го хепарот на еден човек; во друг ресторан пристигнува неверојатно дебел човек кој, откако ќе исповрати сè околу себе, повторно се прејадува; еден осуденик го брка група голи девојки и тој умира така што паѓа од висок гребен; а група пријатели ги посетува Смртта и тие заминуваат во рајот.
Никит Орифа
Никита Орифа бил одликуван византиски службеник, патрикиј, и адмирал за време на владеењето на византиските цареви Михаил III (842–867) и Василиј I (867–886), Кој постигнал неколку поморски победи против критските сараценски ограбувачи.
За време на Михаил III
Ништо не се знае за младоста на Никит Орифа. Неколку луѓе именувани како Орифи се спомнати во изворите за првата половина на век, сите на високи поморски позиции, но секаква семејна поврзаност е случајна.
Никит Орифа првпат се спомнува во изворите во 860 година, како управител на Цариград, кога руската флота ненадејно се појвила на влезот на Босфор и започнале да ги ограбуваат предградијата. Во овој капацитет, Орифа направил извештај за Михаил III, кој во тој период бил во походи против арапите во Мала Азија. На последователен датум, тој бил назначен за адмирал на Византискаta морнарица, и во 867 година назначен за (друнгариј). Во ова својство, тој испловил со 100 бродови за подигнување на опсадата на арпите на Рагуза која траела 15 месеци, и да го воспостави владението на на Византија на крајбрежјето на Далмација. Можно е, сепак, дека Орифа имал претходно поморско искуство, зашто тој може да се поистовети со еден од командантите кои учествувале во нападот од 853 година на Дамиета.
за време на Василиј I Македонецот
Иако се издинал на висока позиција благодарение на царот Михаил III и протестирал против узурпацијата на престолот од царот Василиј I во 867 година, Орифа брзо бил придобиен од Василиј, и станал најуспешниот византиски адмирал во тој период.
Во 869 година, Орифа ја водел византиската флота која испловила со пддршка на Лудовик II кој го опсадил Бари, но со пристигнувањето таму, тој забележал дека франкската армија се разделила на зимски оддели, и предизвикал дипломатскаинцидент обраќајќи му се на Лудовик, кој ја земал титулата Цар на римјаните, само со „крал“. Како резултат на оваа кавга, главниот дел на византсиката војска заминал, без да учествува во опсадата на градот.
Во 873 година, Орифа ги поразил Сарацените од Критскиот емират во Сарошкиот Залив, и повторно победил наредната година:кога сарацените имале походи во близина на западното крајбрежје на Грција, тој ги натерал своите луѓе да ги влечат бродовите преку Коринтскиот превој, и на тој начин ја изненадил сараценската флота во Коринтскиот Залив и притоа поразувајќи ги. Орифа по овие успеси го снемува од историската сцена, иако постои можност да ги водел византиските флоти уште неколку години пред да биде заменет од друнгариот Насар, вклучувајќи ги тука освојувањето на Бари, и за кус период Кипар.
Орифа воопшто не ги сакал сарацените, и во секоја можност ги подлегнувал на тешки измачувања заробените сарацени муслимани.
Бобан Апостолов
Бобан Апостолов - македонски мултиплатинумски композитор, текстописец, аранжер и продуцент.
Биографија
Бобан Апостолов е роден во 1984 година во Југославија. На шестгодишна возраст почнал да свири виолина во музичкото училиште Илија Николовски – Луј, ги продолжил студиите во средното музичко училиште, Музичката академија во Скопје и Беркли колеџот за музика во Бостон на специјалист за студиска продукција.
2009–2014 бил продукциски менаџер, Pro Tools и инженер за звук во FAME'S Project – компанија за снимање и продукција на оркестарска музика, специјализирана за филм, телевизија, документарен филм, видео игри и издаваштво.
Некои од проектите со кои бил вклучен во снимањето на оркестарска музика за филмови се: Хостел: Дел III, Ками, Керити, Зварт Вотер, Омаџо а Рома (кастинг на Моника Белучи), Ана Винтер, Хостел 3, Мареа де Арена, 2033, La Commanderie, Joseph et sa fille, Les colts de l'or noi, Sound of Noise, The Lost Medalion и многу други наслови за продукции како TF1, EMI Music, Universal, Canal+, National Geographic.
Бобан е основач на Loops Lab Media, компанија специјализирана за создавање професионални музички примероци, јамки, комплети за тапани, градежни комплети и лиценцирана музика.
Од 2014 година тој е член со право на глас на Греми наградите.
Ауроре Пил
Аурора (Ауроре) Мари Пил (1850–1938) била шведска едукаторка и суфражетка. Таа е запаметена по основањето на училиште за девојки во Норшепинг во 1880 година и по значајниот придонес во кампањата за право на глас на жените. Во 1903 година, таа го коосновала Здружението за право на глас на жените во Норшепинг каде била заменик-претседателка до 1910 година. Таа го делела управувањето со Norra flickläroverket до 1890 година, по што била единствена директорка до нејзиното пензионирање во 1916 година.
Ран живот и образование
Родеан е во Халештад, Естерјетланд, во југоисточниот дел на Шведска, на 24 септември 1850 година, Аурора Пил Марија била ќерка на кралскиот судски извршител По Јохан Пил и неговата сопруга Аурора Улрика Кристина, родена Андре. Таа до својата 13-та година одела на училиште во Аскерсунд, живеејќи со тетка додека била таму. Надевајќи се дека ќе стане учителка, таа добила приватно образование до 1877 година кога влегла во Кралската богословија, колеџ за обука на наставнички во Стокхолм. Таа ја добила својата диплома за настава во 1880 година.
Кариера
По дипломирањето, таа се вратила во Остерјетланд каде што, заедно со колешката Герда фон Фризен, основала женско училиште наречено Norrköpings nya läroverk för flickor (Новото училиште за девојки на Норшепинг), но општо познато како Pilhska skolan (Училиштето Пил). Сместено во работничката област на индустрискиот град, започнало скромно со само 12 ученички, но брзо пораснало, преселувајќи се во поголеми простории две години подоцна. Наскоро станало признато како едно од најдобрите приватни училишта во земјата.
IC 1334
IC 1334 — галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Ауроре Пил
Кариера
Покрај предавањето, Пил станала посветен член на локалното женско движење за право на глас, станувајќи заменик-претседателка на здружението. Таа се борела за развој што ќе им овозможи на мажените жени да работат и да станат активни во области резервирани за мажи. Таа, исто така, се залагала за еднакви плати за мажите и жените, коментирајќи „Иста плата за иста работа, ако таа е подеднакво добра и со иста компетентност од страна на мажите и жените“.
IC 1334
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1334 се споменува и како UGC 5603, MCG 6-23-9, CGCG 183-19, KCPG 231B, NPM1G +36.0211.
Ауроре Пил
Кариера
Од 1890 година до нејзиното пензионирање во 1916 година, Пил била директорка на Norrköpings nya läroverk för flickor и останала заменик-претседателка на женското здружение до 1910 година.
IC 1334
Откривање
Објектот е откриен на 13 мај 1896 година од страна на Стефан Жавел.
Ауроре Пил
Кариера
Ауроре Пил починала на 26 април 1938 година во Боксхолм.
IC 1334
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 22 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +36° 35' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 98°.
Други поделби
Проучување на IC 1334 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30371.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Надворешни врски
IC 1334
Петар М. Јоксимовиќ
'''Петар М. Јоксимовиќ''' (1987) е српски сликар, претставник на експресионизмот, магистерски инженер по геологија. Исклучително рано почнал да слика и да ги изложува своите дела.
Биографија
Петар Јоксимовиќ е роден во Приедор (СФРЈ) на 9 јануари 1987 година. Негови родители се мајка Дијана и татко Миодраг. Дедо му Петар Јоксимовиќ, бил поранешен фудбалер на белградскиот прволигаш Југославија, дедо му Миодраг Јоксимовиќ, бил градежен инженер кој градел низ Кралството Југославија, дедо - чичко му Милан Роглиќ, бил еден од најпознатите фотографи и фоторепортери во периодот меѓу светските војни во Белград; прадедо Свети Сурдулица маченик Вучко Јоксимовиќ; прадедо Георгије Краљевачки, сликар и еден од соѕвездието на првите српски и раноевропски фотографи). Петар во Белград го започнал и завршил своето образованиеː Осумгодишно училиште „Павле Савиќ“, X белградска гимназија „Михајло Пупин“, Рударско – геолошки факултет – магистер геолог.
Сликарство
Кога имал само 3 години, неколку негови цртежи за прв пат биле изложени во галеријата Арс-медиа во Приедор. На 9-годишна возраст самостојно изложувал во галеријата Пинки во Земун. На 12-годишна возраст, тој изложувал во Тренто (Италија) на покана на општинските власти во тој град. Таа година во белградската галерија НУБС, на јавниот анонимен конкурс „Портрет низ времето“, во конкуренција на триесетина академски образовани сликари, бил номиниран за прва награда. Во 1998 г. го добил признанието „Белградски ангели“ како најмлад (10 години) и еден од најталентираните млади луѓе во Србија, а потоа, во 2001 година, влегол во енциклопедијата на талентирана Србија „Доаѓаат“. Во 1997 година кога имал 10 години имал изложба во галеријата на Руската куќа во Белград. Изложбата ја отворил Владимир Кутирин, директор на Руската куќа и професор Сергеј Јовановиќ 2002 година. На 15-годишна возраст, професорката Хана Ќопиќ снимила документарен филм на германски за Гете институтот во Белград, кој имал премиера таму и ја освоил наградата. Писателот и сликар Момо Капор ја отворил во 2000 година. Петаровата изложба во „Божидарац“.
За изложбата во Трент, кога имал 13 години, било објавено: „Малиот Манк доаѓа од Белград“. Две негови слики се во сопственост на Виктор Ниденс, експерт во Ермитаж во Санкт Петербург. Две слики на Петар се изложени и во галеријата на книжарницата на Српската академија на науките и уметностите во Белград. До 2018 година има организирано 39 изложби (27 самостојни и 12 групни). Изложбите ги добивал на јавни конкурси и во галерии кои имаат уметнички совет. Има изложувано во земјава и во странство. Неговите слики се наоѓаат во сите делови на светот. Делата на Петар се наоѓаат во многу збирки низ светот. Неговото сликарство припаѓа на егзистенцијалниот пост експресионизам.За неговото сликање позитивни критики дале: Професор Сергеј Јовановиќ, професор Милош Шобајиќ, сликарот Милан Маринковиќ Циле, професор и декан на Академијата за ликовни уметности во Белград Бранко Миљуш, професор по историја на уметност на Академијата за ликовни уметности во Цетиње Александар - Саша Чиликов, професор по уметност историјата даде исклучителни критики за сликарството на Петар.на Академијата за ликовни уметности во Белград Никола Шуица, режисер, Емир Кустурица, академик, професор Владимир Величковиќ, куратори на Музејот на Пикасо во Барселона. , академик, професор Љубица Цуца Сокиќ.
Покани за изложба во Њујорк, Лондон и Москва
Јоксимовиќ Петар има отворени покани за изложување во три од најпрестижните светски галерии за промоција на млади уметници.
Интересно
Во 30 години живот, 27 години изложбено искуство, 39 изложби (28 самостојни и 11 групни).
492
492 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 492 година од новата ера, 492. од првиот милениум, 92. од V век и трета од 490-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6000 и 6001 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5242 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4252 и 4253 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1245.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 492 година се протега во 3128 и 3129, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3188 и 3189 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1035. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 134 и 133 година пред хиџра.
Космос-862
Космос-862 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 22 октомври 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-862 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 718,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9763 км, а најмалото на 612.
Јакопо Тјеполо
Јакопо Тјеполо (починал на 19 јули 1249 година), познат и како Џакомо Тјеполо, бил дужд на Венеција од 1229 до 1249 година. Тој претходно служел како прв венецијански војвода од Крит, и два мандати како Подеста од Константинопол (1218-1220 и 1224-1227). За време на неговиот прв мандат, по апсењето и мистериозниот крај на Петар од Кортене, Тјеполо дејствувал како де факто владетел на Латинското Царство, преговарајќи за договори во име на Империјата со Египет и Селџуците.
Историја
Јакопо бил избран за дужд на 6 март 1229 година, а неговиот претходник Пјетро Зиани абдицирал еден месец претходно. На изборите, дошло до ќор-сокак помеѓу Јакопо и неговиот ривал Марино Дандоло, и двајцата имале по дваесет гласови. Ова било решено со ждрепка, што довело до победа на Тјеполо. Се смета дека ова ја поттикнало расправијата помеѓу семејствата Дандоло, кое било старо аристократско семејство, и Тјеполо, кои се сметале за нови богаташи. Во обид да се спречи повторување на поделени гласови на идните избори, бројот на избирачи бил зголемен од четириесет на четириесет и еден. Пред да се искачи на војводскиот престол, Тјеполо, исто така, морал да потпише традиционален промисион, сериозно ограничувајќи ги неговите овластувања.
И покрај срдечната посета на императорот Фридрих II на Венеција во 1232 година, односите меѓу Империјата и Републиката се влошиле. Следствено, во 1239 година, Венеција му се приклучила на Ломбардскиот Сојуз и се борела против Езелино III да Романо, моќен сојузник на императорот. Во следните борби, синот на Дужот, Пјетро Тјеполо, бил заробен во битката кај Кортенуова на 27 ноември 1237 година. Подоцна бил одведен во замокот на императорот во Трани и бил обесен, што дополнително ги влошило односите помеѓу нив.
Јакопо Тјеполо донел значителна промена во Венеција. Во 1242 година дуждот изготвил Статутум новум, со кој венецијанското граѓанско право било кодифицирано во пет книги со статути. Овој процес на кодификација првпат бил инициран од Енрико Дандоло педесетина години порано. Дополнително на ова, Тјеполо доделил земјиште во 1234 година на доминиканските и францисканските наредби, врз кои биле изградени две цркви. Тоа биле Санти Џовани и Паоло, Венеција („Сан Заниполо“) и Базилика во Санта Марија Глориоза деи Фрари.
Тјеполо абдицирал во 1249 година и потоа се пензионирал во својата приватна резиденција во Сант Агостино, во Сан Поло. Тој умрел на 19 јули. Погребан е во црквата Санти Џовани и Паоло, Венеција. Тој се оженил двапати, прво со Марија Сторлато, а по нејзината смрт во 1240 година, со Валдрада од Сицилија. Марија му родила три деца: Лоренцо, кој служел како дужд од 1268 до 1275 година; гореспоменатиот Пјетро, од Падова; и третио син по име Џовани. Валдрада му родила две деца, двете биле мали во времето на смртта на нивниот татко, а чиј идентитет останал непознат. Таа го надживеала својот сопруг за околу три години.
NGC 7274
NGC 7274 — елиптична галаксија во соѕвездието Гуштер, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7274 се споменува и како UGC 12026, MCG 6-49-13, CGCG 514-26, NPM1G +35.0458.
Откривање
Објектот е откриен на 20 септември 1876 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7274 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7274 има привидни димензии од 1,5' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 24 м 11 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +36° 7' 35"".
Други поделби
Проучување на NGC 7274 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68770. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 123; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2746. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 778.
1332 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4176 и 4177 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3418 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2428 и 2429 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 579 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1332 година се протега во 1304 и 1305, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1364 и 1365 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 789 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2013 и 2012 исламска година пред хиџра.
NGC 4951
NGC 4951 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4951 се споменува и како MCG -1-33-81, IRAS 13025-0613.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4951 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 4951 има привидни димензии од 3,8' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 5 м 7,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 29' 39"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 4951 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45246. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 285; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4963. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Штипсдорф
Штипсдорф (Stipsdorf) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Таен македонско-одрински кружок во Санкт Петербург
Тајниот македонско-одрински кружок (ТМОК) во Санкт Петербург е основан во 1900 год., и негова цел, според Протоколот од првото заседание, била: „Да го помага материјално и морално македонското дело и, според своите можности, да го следи неговиот развиток”. Крсте Петков Мисирков бил член-основач, а во 1902 год., кога по дипломирањето одново се преселил во Санкт Петербург и се подготвувал за постдипломски студии кај проф. Петар Лавров, тој станал и претседател и најактивен член на ТМОК.
Баден-Виртемберг
Баден-Виртемберг (Baden-Württemberg) — сојузна покраина во југозападна Германија, источно од горниот тек на реката Рајна. Ова е трета по големина покраина (по површина и по население) од вкупно шеснаесетте покраини, со површина од и 10,7 милиони жители. Главен град е Штутгарт.
Географија
Покраината граничи со Швајцарија на југ, со Франција на запад и со германските покраини Рајнска област-Пфалц, Хесен и Баварија.
Поголеми градови во Баден-Виртемберг се Штутгарт, Манхајм, Карлсруе, Фрајбург, Хајделберг, Хајлброн, Лудвигсбург, Улм, Тибинген, Пфорцхајм и Ројтлинген.
Реката Рајна ги образува западната, како и поголеми делови од јужната граница. Шварцвалд (герм. Црна Шума) — главниот планински венец на покраината, кој започнува од исток од долината на Рајна. Баден-Виртемберг ги дели Боденското Езеро и ограноците од Алпите со Швајцарија.
Дунав извира од Баден-Виртемберг, во близина на градот Донауешинген, кај месноста Фуртванген на Шварцвалд.
Административна поделба
Баден-Виртемберг е поделен на 35 окрузи, групирани во четири административни подрачја (владини окрузи): Фрајбург, Карлсруе, Штутгарт и Тибинген.
Исто така постојат и девет слободни градови кои не припаѓаат на ниту една област:
Историја
По Втората светска војна, сојузниците воспоставиле три единици: Виртемберг-Баден (окупиран од САД), Виртемберг-Хоенцолерн (Франција) и Баден (Франција). Во 1952 година, овие единици се спојуваат со што ја образувааат денешната Баден-Виртемберг; Конституцијата од 1949 содржела специјална клаузула (Член 118) која го овозможила спојувањето на единиците.
Цоуски јазик
Фонологија
Цоускиот јазик има шест самогласки, и тие се.
Броеви
Десетките се добиваат со m- -hʉ.
Азурен Брег
Азурен Брег (Côte d'Azur) или Француска Ривиера — средоземниот брег на југоисточниот дел на Франција, вклучувајќи ја и суверената држава Монако. Нема официјална граница, но обично се смета дека се простира од италијанската граница на исток до Сен Тропе, Јер, Тулон или Касис на запад.
Ова крајбрежје било една од првите современи области за одмор. На почетокот, во век тоа било зимско одморалиште за британската висока класа. Со пристигнувањето на железничката пруга кон средината на век, станало место за забава и рекреација и на британската, руската и другите аристократии, како и омилено место на кралицата Викторија и кралот Едвард VII, кога тој бил принц од Велс. За време на летото, исто така, претставувала дом на многу членови на семејството Ротшилд. Во првата половина на век била посетена од голем број уметници и писатели, меѓу кои биле Пабло Пикасо, Анри Матис, Едит Вортон, Вилијам Сомерсет Мом и Олдос Хаксли, како и од богатите Американци и Европејци. По Втората светска војна станало популарно туристичко одредиште и место за конвенции. Многу познати личности, како Елтон Џон и Брижит Бардо, имаат куќи во областа. Официјално, Азурниот Брег е дом на 163 националности со 83.962 странски жители, иако проценките на бројот на странски државјани кои живеат во област често се многу повисоки.
Најголем град е Ница, кој има население од 347.060 (2006). Градот е центар на урбаната заедница Ница-Азурен Брег, која се состои од 24 општини и над 500.000 жители во урбаната област.
Ница е дом на аеродромот Ница Азурен Брег, трет најпрометен аеродром во Франција (по аеродромите Париз-Шарл де Гол и Париз-Орли), кој се наоѓа на областа на делумно одземена крајбрежна земја на западниот крај на Англиската променада. Вториот аеродром во Манделе некогаш бил комерцијален аеродром на областа, но сега главно се користи од страна на приватни и деловни авиони. Автопатот А8 поминува низ областа, како и стариот главен пат општо познат како национален пат број 7 (официјално сега наречен D N7 во департманот Вар и D6007 во департманот Приморски Алпи). Возовите го опслужуваат крајбрежниот регион и внатрешноста на Грас, а возот TGV пристигнува за 5 и пол часа од Париз во Ница.
Француската ривиера има вкупно население од над два милиони жители. Ги содржи приморските летувалишта на Кап д’Ај, Болје сир Мер, Сен Жан Кап Фера, Вилфранш сир Мер, Антиб, Жијан ле Пин, Кан, Сен Рафаел, Фрежис, Сент Максим и Сен Тропе. Исто така е дом на паркот за висока технологија и наука односно технопол кој се наоѓа во Софија-Антиполис (северно од Антиб) и центарот за истражување и технологија на Универзитетот во Ница Софија-Антиполис. Регионот има 35.000 студенти, од кои 25% работат на своите докторати.
Како туристички центар има голема придобивка од 300 сончеви дена годишно, 115 километри долго крајбрежје и плажи, 18 голф-терени, 14 ски-центри и 3.000 ресторани.
Потекло на името Азурен Брег
Името Азурен Брег му било доделено на брегот од страна на писателот Стивен Лиежар во својата книга „Азурен Брег“ (La Côte d’azur), објавена во декември 1887 година. Лиежар е роден во Дижон, во францускиот департман Златен Брег (Côte-d'Or) и го адаптирал тоа име само заменувајќи го зборот „златен“ со зборот „азурен“ по азурната боја на Средоземјето.
Потекло на поимот Француска ривиера
Поимот Француска ривиера е вообичаен во англискиот јазик. Бил создаден по аналогија со поимот Италијанска ривиера, која се протега источно од Француската ривиера (од Вентимиља до Ла Специја). Уште во век, Британците се обраќале кон тој дел од регионот како Ривиера или Француската ривиера, што обично се однесувало на источниот дел од брегот, помеѓу Монако и италијанската граница. Првобитно, „ривиера“ е италијански термин кој се употребува и денес и во превод значи „крајбрежје“.
На окситански и француски јазик, вообичаени имиња се Còsta d'Azur на окситански и Côte d'Azur на француски. Име како „Француска ривиера“ (Ribiera Francesa на окситански, Riviera Française на француски) е невообичаено и звучат чудно; единствено се употребува при буквален превод. На пример, на француски, „Riviera Française“ се сретнува во енциклопедијата Ларус како празници на група англиски работници.
Споровите околу околу распространетоста на Ривиерата и на Азурниот Брег
Азурниот Брег и Француската ривиера немаат официјални граници. Некои извори ја поставуваат западната граница кај Сен Тропе во департманот Вар. Други ги вклучуваат Сен Тропе, Јер или Тулон во Вар, или најдалеку до Касис кој е сместен во депарманот Устие на Рона. Во нејзиниот роман напишан во 1955 година, „Талентираниот г-дин Рипли“, Патриша Хајсмит ја опишува Ривиерата дека започнува од брегот на Тулон па сè до италијанската граница.
Од праисторијата до бронзеното доба
Камени долмени и споменици од бронзеното време можат да се најдат во близина на Драгињан, додека долината на чудата (Vallée des merveilles) во близина на планината Бего, која се наоѓа на 2000 метри надморска височина, се претпоставува дека била верско светилиште на отворено и содржи над 40.000 цртежи на луѓе и животни, а потекнува од околу 2000 п.н.е.
Грчко влијание
Од почетокот на век п.н.е., грчки морнари од Мала Азија почнале да го посетуваат и потоа да започнат со изградба на трговски места долж Азурниот Брег. Вакви места биле изградени во Олбија (Сен Пјер де л’Алманар, во близина на Јер); Антиполи (Антиб) и Никеа (Ница). Овие населби, кои тргувале со жителите од внатрешноста, станале соперници на Етрурците и Феникијците, кои, исто така, го посетувале Азурниот Брег.
Римска колонизација
Во 8 година п.н.е. императорот Октавијан Август изградил импозантен трофеен споменик во Ла Тирби (Апски трофеј или Трофеј на Август) за одбележување на мирот во областа.
Римски градови, споменици и амфитеатри биле изградени по должината на Азурниот Брег и многу од нив се зачувани и денес, како амфитеатрот и бањите во Симје, над Ница, и амфитеатрот, римските ѕидови и други остатоци во Фрежи.
Варварите и христијаните
Римска Прованса го достигнала врвот на својата моќ и просперит во текот на и  век п.н.е. Кон средината на век, германските народи почнале да го напаѓаат регионот и римската моќ ослабнала.
Во истиот период, христијанството започнало да станува моќна сила во регионот. Првите катедрали биле изградени во век и биле создадени првите епархии во Фрежи кон крајот од  век, во Симје и Ванс во 439 година и во Антиб во 442 година. Најстарата христијанска градба сè уште постои на Азурниот Брег и тоа е крстилницата на Фрежиската катедрала, изградена на крајот на век, а во истиот период се изградил првиот манастир во регионот, Леринскиот манастир кој се наоѓа на остров во близина на брегот на Кан.
Падот на Западното Римско Царство во првата половина на век бил проследен со инвазија на Прованса од страна на Визиготите, Бургундите и Остроготите. По ова следувал долг период на војни и династички расправии, кои довеле до понатамошни инвазии од страна на Сарацените и Норманите во век.
Грофовите од Прованса и династијата Грималди
Малку од мирот бил вратен на брегот со основањето на новото царство Прованса во 879 година, кое најпрво било предводено од династијата Бозонид (879-1112), потоа од страна на Каталонците (1112-1246) и на крај го предводеле Ангевините (1246-1382, постарата генерација; а од 1382-1483 помладата генерација).
Во век, се појавила уште една моќна политичка сила, династијата Грималди. Потекнуваат од благородник протеран од Џенова од страна на неговите соперници во 1271 година, припадниците на различните генерации на Грималди ја презеле власта во Монако, Антиб и Ница, а изградиле замоци во Гримо, Кањ сир Мер и Антиб. Алберт II, сегашниот кнез на Монако е потомок на Грималди.
Во 1388 година, градот Ница и околната територија, од устието на Вар сè до италијанската граница, биле издвоени од Прованса и биле под заштита на Савојската династија. Територијата била наречена Грофовија Ница по 1526 година, а потоа нејзиниот јазик, историја и култура станале различни од оние на Прованса до 1860 година, кога таа била повторно вратена во Франција под Наполеон III.
Прованса ја задржала својата формална независност до 1480 година, кога последниот гроф на Прованса, Рене I од Неапол, починал и го оставил фрофството на неговиот внук, Шарл I Анжујски, кој за возврат го предал на Луј XI од Франција. Во 1486 година, Прованса официјално станала дел од Франција.
Популарност кај британската висока класа во и  век
До крајот на век, оваа област подоцна позната како Азурен Брег била далечна и сиромашна област, позната главно по риболовот, маслинови градини и производство на цвеќиња за парфем (произведени во Грас).
Нова фаза започнала, кога брегот почнал да станува современо одморалиште за британската висока класа кон крајот на век. Првиот британски патник кој ги опишал неговите благодети бил романописецот Тобијас Смолет, кој ја посетил Ница во 1763 година во периодот кога била уште еден италијански град во рамките на Кралството на Сардинија. Смолет ја претставил Ница и нејзината топла зимска клима и со тоа го привлекол вниманието на британската аристократија со книгата „Патувањата низ Франција и Италија“, напишана во 1765 година. Во исто време, шкотскиот лекар, Џон Браун, станал познат по препишувањето на она што тој го нарекувал климотерапија, односно промена на климата, со цел да се излечат различни болести вклучувајќи ја и туберкулозата. Францускиот историчар Пол Гоне напишал дека, како резултат на тоа, Ница била исполнета со „колонија на бледи и рамнодушни англиски жени и рамнодушни благороднички синови кои биле на работ на смртта“.