cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кучевишка Бара
Кучевишка Бара е скопска населба која се наоѓа на левата страна на реката Вардар, веднаш до населбата Радишани. Јужно од Кучевишка Бара се наоѓа населбата Бутел, додека источно населбата Бел Камен. На север води патот кон соседното село Кучевиште. Населбата територијално припаѓа на Општина Бутел, но административно се води во општина Чучер-Сандево.
Во минатото оваа населба се викала Бошњани, и денес брои околу 1.500 жители.
Општина Крушево
Општина Крушево — општина во Западна Македонија. Се граничи со Општина Македонски Брод и Општина Пласница на север, Општина Кичево (порано Општина Другово) на запад, Општина Демир Хисар (порано Општина Сопотница) на југозапад, Општина Могила на југ и Општина Кривогаштани и Општина Долнени (порано Општина Житоше) на исток.
Градоначалник е Томе Христоски. Центар на општината е градот Крушево на Бушева Планина.
Местоположба
Општината Крушево се простира на југозападниот дел од Македонија. Во рамките на Општината, градот Крушево има централна местоположба и претставува административен, економски и културен центар. Нејзини соседни општини се Кривогаштани и Долнени на исток, Македонски Брод и Пласница на север, Кичево (во минатото Другово) на запад, Демир Хисар на југозапад и Могила на југ. Општината и градот Крушево сообраќајно се поврзани сорегионалните патни правци Р 516 (Прилеп (врска со Р 526)-Крушево-Сладуево (врска со Р-416)) и Р 517 (Крушево (врска со Р516)- Пуста Река- Цер (Прострање) (врска со Р 416)), кои се надоврзуваат на магистралните патни правци М4 и М5.
Географија
Општина Крушево е сместена во претежно ридско-планинско подрачје на надморска височина од 600 до 1800 м. Општината ги опфаќа јужните ограноци на Бушова Планина, дел од Древеничката Планина и дел од пелагониското поле со рамничарскиот дел на Црна Река. Највисока кота на Крушевската Планина и ограноците на Бушовата Планина е врвот Голоманец 1664 м. Градот Крушево се наоѓа на 1350 м надморска височина, додека целото подрачје, северно и северозападно од Крушево, се простира на надморска височина од 1500 до 1700 м.
Од јужните делови на Крушевската планина извираат реките Жаба и Журешница, кои придонесуваат планината во тој дел да се одликува со
длабоки долови и повремени водотеци. Бушова планина има меридијански правец на простирање, која од врвот Мусица 1791 м на запад се поврзува со планината Козјак 1762 м и продолжува на запад, поврзувајќи се со планината Баба Сач 1747 м. На североисток, планината се поврзува преку преслапот Барбарас, со планината Јакупица. На југ постои мала врска со Древеничката планина, преку која географски се надоврзува со Бигла. Општината Крушево зафаќа мал дел и од пелагониското, т.е прилепското поле, кое се простира од коритото на Црна река до Саждево.
Почва
На повисоките делови од Општината се застапени киселите кафеави почви, а на најниските делувијалните и циметно-кафеавите почви. Самите климатски, геолошки и вегетациски еднолични прилики условуват на овој простор да не се појавуваат повеќе типови на почви. Поради природните фактори и антропогени влијанија, почвениот покрив бил изложен на ерозија, со што се формирани доста деградирани почви. Санација на овие почви е можна ако се има предвид правилно искористување на шумскиот фонд, регулирање на поројните текови и пошумување на најзагрозените подрачја.
По својот геолошки состав и одлики, општината Крушево припаѓа на две геотектонски единици:
Геологија
Геолошки, теренот е претставен со: комплекс на прекамбриски метаморфни и магматски карпи, комплекс на рифеј-камбриски метаморфни карпи, комплекс на палеозојски метаморфни и магматски карпи, мезозојски магматски карпи и комплекс на терциерни и квартерни карпи.
Прекамбриум е мошне широко распространет и застапен е со високо метаморфни карпи, претставени со разни типови на гнајсеви и микашисти, амфиболити, мермери, циполини и магматски карпи. Комплексот на рифеј- камбриските метаморфни карпи претставува околу 500 метри дебела серија од графички и кварц-мусковитски шкрилци, со тенки прослојки од метапесочници и циполини. Палеозојските творевини го изградуваат најголемиот дел од Западно-македонксата зона, а претставени се со разни типови на шкрилци, метапесочници, метаконгломерати, метакварцити, метаморфозирани дијабази, риолити и габрови, меремризирани варовници и грандиорити. Мезозојски магматски карпи- творевините од неразчелентиот стар палеозоик и девон се пробиени со леукократни и мусковитски гранити, аплитоидни гранити и гранитпорфири. Комплекс на терциерно квартерни седименти, овде спаѓаат:
Сеизмологија
По своите сеизмички одлики, општината Крушево со делот кој припаѓа на пелагонидите и се одликува со можни земјотреси со максимална јачина до 7° по МКС, поради тоа што е наполно консолидиран терен. Според сеизмичката реонизација на теренот, најголем дел од подрачјето е во групата со 7 степени според МКС скалата, а мал дел припаѓа на границата помеѓу 7 и 8 степен според МКС скалата. Според категоризацијата на теренот по стабилност и според инженерско геолошките одлики на теренот, тој припаѓа во групата на стабилни терени и претставува терен изграден од карпи чии параметри на физичкомеханичките својства се со релативно ниски вредности. Теренот е претежно стабилен во природни услови, а може да стане нестабилен во случај на антропогени влијанија и измена на условите.
Хидрографија
Територијата на општина Крушево се одликува со многу слаба и неразвиена хидрографска мрежа. Најзначаен водотек претставува реката Црна, која влегува на територијата на Општината над селото Бучин, ги собира површинските и ги дренира подземните води. Главни притоки на реката Црна се реките Жаба, Журешница и Селишка Река, кои извираат од Крушевската Планина. Водостојот на реките е најголем при врнежите и топењето на снеговите, кога тие и се претвораат во порои. Во текот на летните месеци можно е и да дојде до пресушување на некои водотеци. Речните корита се делумно регулирани со посебно внимание на реките со пороен карактер, каде се направени каскади, со цел намалување на ерозивното дејство на пороите.
Туризам
Во текот на 2017 година Општина Крушево била посетена од 17.694 туристи, од кои 15.528 домашни и 2.166 странски туристи. Најголемиот број од странските туристи потекнувале од Грција (217), Бугарија (188), Швајцарија (167) и Србија (156).
Сообраќај
Низ Општина Крушево поминуваат следниве патишта:
Р1 регионални патишта:
Р2 регионални патишта:
Самоуправа и политика
Градоначалник на општина Крушево е Томе Христоски од редовите на СДСМ. Тој бил избран на локалните избори од 2017 година за мандат од четири години. Советот на општина Крушево е составен од 11 члена. Според последните локални избори од 2017 година, членовите на советот според политичката припадност за мандатот 2017-2021 се:
Сан Хуан де ла Молинило
Сан Хуан де ла Молинило — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Шести Рид (Дорфулија)
Шести Рид  — водовод од доцноантичко време.
На северниот крај на селото, кај селските гробишта се откриени конструкции на гробови од камени плочи – тип циста, поставени во правец истокзапад.
I'm With You
"I'm With You" е песна од канадската пејачка-текстописец Аврил Лавињ за нејзиниот прв албум, Let Go. Објавена е на 19 ноември 2002 од издавачката куќа Arista Records како трет сингл од албумот. Песната е првата балада од Лавињ издадена како сингл. Тоа е исто така првата песна на Аврил Лавињ која е номинирана за Греми Награди во категориите за Песна на Годината и Најдобра Женска Поп Вокална Изведба на Греми Наградите во 2004.
Крашка Вас
Крашка Вас (словенечки: Kraška vas) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Полска академија на науките
Историја
Со академијата управува тело од академици кои работат во нејзините институти, како и поединечни стручни комисии. ПАН раководи со работата на поголем број на научноистражувачки институти со преку 2.000 лица. Средствата за работа на институтите доаѓаат од полската држава, која им посветува една третина од буџетот предвиден за научни дејности.
Институти
ПАН има голем број институти, меѓу кои и следниве:
Периодика
Академијата ги издава слединве стручни списанија:
Црква „Св. Јован“ - Дебриште
'''Св. Никола''' — православна црква во кавадаречкото село Дебриште, Општина Росоман, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Кавадаречкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата изградена во втората половина на XIX век. Над западниот влез, во нишата е насликан покровителот Свети Јован Крстител, како и годината на живописувањето на црквата — 1873. Ова е мал храм со отворени тремови од јужната и северната страна кои се во урнатини. Внатрешниот свод е со рамна дрвена таваница. На јужниот ѕид од внатрешната страна има натпис на зографите: „Из руки Петре и син его Глигур из Дебор село Тресанче 1873“. Зачувани се фрески во наосот и олтарот, но се во лоша состојба. Има икони од XIX век.
NGC 5873
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5873 се споменува и како PK 331+16.1, ESO 328-PN34, CS=13.6.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5873 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 11 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m. NGC 5873 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,22'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 12 м 50,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -38° 7' 31"".
Други поделби
Проучување на NGC 5873 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 373; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7822. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Smooth Criminal
„Smooth Criminal“ е седмиот сингл на албумот Bad од Мајкл Џексон. Песната содржи брзи делови и текстот на песната е во врска со некоја жена, Ени, која е нападната. Како сингл е издаден во 1988 година и го зазема 7 место во САД. Од тогаш песната стана една од најпознатите на Мајкл. Синглот повторно е издаден во 2006 година и три години пред тоа на албумот Number ones.
Црква „Св. Архангел Михаил“ - Виница
„Свети Архангел Михаил“ — православен храм во градот Виница, Источна Македонија.
Историја
Црквата е една од поголемите цркви во Виничко и се наоѓа во центарот на градот Виница. Црквата е посветена на Св.Архангел Михаил. Изградена е во 1850 год. за што сведочи мермерната плоча со натпис над влезната врата, во која се споменува годината на ѕидањето, 1850, султанот Меџид Абдула и археопископот Климент. Не е утврдено дали црквата е градена тогаш или само обновена. Во 1970 год. е срушена и на истото место во 1973 год. е изградена поголема трикорабна базилика со полукружна апсида одвнатре и седмострана однадвор. Направена е од кршен камен и малтер и со дрвен рамен таван. Со новите доградувања црквата добила нагласена издолжена форма.
Живопис
Фрескоживописана е во 20 век од страна на ликовниот уметник Цветков Венко од Штип. Над западниот влез е украсена со мозаик на кој е прикажан Св. Архангел Михаил. Црквата има регистрирано 96 икони, од кои 69 се на дрвениот иконостас изработени во 19 век. Две икони се датирани. “Св. Теодор Тирон” од 1890 г. , и “Св. Богородица со Христос” од 1899 г. Иконата на кој е претставен Св. Пантелејмон од 1890 г. е реставрирана во 1917 г.
Поврзано
Црквата својот патрон го прославува на 21 Ноември на денот на Св. Архангел Михаил. Светител на тие простори бил почитуван уште во ранохристијанскиот период и на кој е посветена теракотна икона Св. Архангел Михаил. Црквата располага со сопствена библиотека.
Сан Хуан дел Олмо
Сан Хуан дел Олмо — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Географски информациски систем
Географски информациски систем (ГИС) е систем за управување со просторните податоци и одликите што им соодветствуваат. Во најстрога смисла тоа е компјутерски систем што е способен за интегрирање, складирање, уредување, анализа и прикажување на географски информации. Во поширока смисла ГИС е орудие на „паметна карта“ што им остава можност на корисниците да поставуваат интерактивни прашања (истражувања што ги создава корисникот), да ги анализираат просторните информации и да ги уредуваат податоците.
Технологијата на географскиот информациски систем може да се користи за научни истражувања, управување со ресурсите, управување со имоти, планирање на развојот, просторно планирање, картографија и планирање на инфраструктурата. ГИС често се користи и за потребите на маркетиншките истражувања, геологијата, градежништвото, но и во сите области што користат податоци кои се поврзани со карти.
Компоненти на ГИС и основни поими
ГИС се состои од четири интерактивни компоненти:
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Морани
Успението на Пресвета Богородица — македонски православен храм во скопското село Морани. Храмот се наоѓа на самиот влез и почетокот на селото, веднаш од десната страна на Моранскиот Поток и патот Драчево - Зелениково. Внатрешноста на црквата е живописана со фрески кои се дар за здравје и среќа на семејства од Морани, Драчево и други места.
Драј Глајхен
Драј Глајхен (Drei Gleichen) — општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Била создадена на 1 јануари 2009 со спојување на поранешните општини Грабслебен, Милберг, Зеберген и Вандерслебен. Од мај 1992, овие општини соработувале во општинската заедница Драј Глајхен. Оваа општинска заедница била распуштена на 1 јануари 2009. Општината е именувана по трите слични замоци помеѓу Гота и Ерфурт, кои се наречени „drei Gleichen“.
Митат-паша
Ахмед Шефик Митат-паша ( – ) – отомански демократ и еден од водечките државници за време на доцното танзиматско раздобје. Најпознат е по водењето на отоманското уставно движење од 1876 и воведувањето на Првата уставна ера, но иста така тој е водечка личност на реформите во образовната и провинциската администрација. Бил дел од владејачката елита која признавала дека царството е во криза и сметал дека реформата е очајно потребна. Митат-паша е опишан како личност со либерален став и се смета за еден од основачите на Отоманското собрание.
Каролин Финкел го опишала како "вистински претставник на танзиматскиот оптимизам, кој верувал дека на сепаратистичките стремежи може да им се спротивстави со покажување на придобивките од добро владеење." За Британците, неговата реформска преданост била исклучок, заснована на поединечната снага и личност. Тие верувале дека Митат-паша не може да успее, наведувајќи ја неефикасната и корумпирана природа на отоманската држава и расцепканоста на нејзиното општество.
Митат-пашиниот сук во Дамаск сè уште го носи неговото име.
NGC 3425
NGC 3425 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3425 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3425 има привидни димензии од 1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3425 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32555. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 846. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 976.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Голем Рид (Ѓуземелци)
Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичко време.
Во непосредната близина на стариот пат што води за Св. Николе, на оддалеченост од околу 1,5 км југоисточно од селото, во нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал. Во една нива лежи голема архитравна греда.
Светла (Ледена) Пештера
Светла или Ледена (меѓу мештаните позната како Здравевска Пештера ) — пештера во Македонија, од видот на ледени пештери. Претставува пештера која е сместена во еден од најинтересните и најзначајните карстни предели во Македонија во Општината Сопиште во атарот на селото Нова Брезница на надморска висина од 990 метри. Се наоѓа на висорамнината Шумјак околу еден час пешечење јужно од селото во месноста викана Долни Бунари. Лесно е достапна и е на само 30 километри од Скопје. Она што ја прави пештерата привлечна е минеролошкиот феномен – калцитни кристали со голема проѕирност. Зимно време со струењето на воздухот поради обликот на пештерата, која е во форма на чизма, од подот и таваницата на пештерата се создаваат импозантни ледени украси, а таа станува вистинска ледена убавица, по што го добила и името. Единствена е од ваков вид досега откриена во Македонија. Освен пештерата, реонот до неа и околу неа го прави привлечен и природата која изобилува со многу природни реткости, бунари, мали езерца, богат животински и растителен свет.
Коритно (Брежице)
Коритно (словенечки: Koritno) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Црква „Св. Никола“ - Длабочица
Свети Никола — главна селска и гробјанска црква во селото Длабочица, Кривопаланечко.
Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Според записот над влезот во храмот може да се дознае дека започнал да се гради во 1921 година, а бил осветен на 22 мај 1928 година од поглаварот на Скопската епархија митрополитот г. Варнава.
Била подигната на местото на некоја стара црква.
Татјана Улчар-Ставрова
Татјана Улчар-Ставрова – универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии во пензија.
Животопис
Татјана Улчар-Ставрова е родена во Крушево во 1944 година. Дипломирала, магистрирала и докторирала на Електротехничкиот факултет во Љубљана, Словенија, во 1968, 1973 и 1979 година, соодветно. На Факултетот била вработена во 1968 година, како асистент. Во својата професионална кариера напредувала во звањата доцент (1974), вонреден професор (1980) и редовен професор (1991). Како еден од првите наставници на наставно-научната област телекомуникации држела повеќе, главно фундаментални предмети од областа на телекомуникациите, како на додипломски така и на постдипломски студии. Во периодот 1979-1987 држела настава на Техничкиот факултет во Приштина. Била член на Извршниот одбор на факултетот, член на Советот на универзитетот „Св. Кирил и Методиј“, долгогодишен координатор на постдипломските студии, продекан за настава во два мандата (1986-1987 и 1991-1992), а од 2000 година до пензионирањето била раководител на Институтот за телекомуникации.
Грабслебен
Грабслебен (Grabsleben) — село и поранешна општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2009 е дел од општината Драј Глајхен.
Црква „Воздвижение на Чесниот Крст“ - Сокол
Воздвижение на Чесниот Крст (Ιερός Ναός Τιμίου Σταυρού) — црква во селото Сокол, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е парохиски храм.
Историја
Во парохијата влегува и храмот „Св. Атанас“, сместен вон селото.
СЕПУГС „Васил Антевски Дрен“ - Скопје
„Васил Антевски - Дрен“ — средно училиште во Скопје, Општина Кисела Вода.
Основање и развој
Средното економско и правно училиште на град Скопје „Васил Антевски – Дрен“ постои уште од 1923 година, кога е формирано како двегодишно трговско училиште. Две години подоцна прераснало во Трговска академија, во која школувањето се одвивало 4 години. За време на окупацијата училиштето било претворено во Трговска гимназија во која школувањето траело 5 години. По ослободувањето било преименувано во економски техникум, а половина станало Средно економско училиште „Борис Кидрич“. Во 1963 година донесена е одлука на училиштето да му се додели и средното правно училиште, па од учебната 1964/65 година во склоп на училиштето постојат и паралелки од правна струка. Од 1993 година му е дадено името на народниот херој Васил Антевски - Дрен, а е сместено во модерна мошне убава училишна зграда која го замени стариот училиштен објект во кој училиштето работеше по земјотресот во 1963 година.
Флорида (департман)
Флорида (шпански: Florida) е департмант (departamento) на Уругвај. Главен град е Флорида. Департманот брои нешто под 70.000 жители.
Градови
(Список на градови со повеќе од 1.000 жители - податоци од пописот од 2004 година)
Сан Лорензо дел Тормес
Сан Лорензо дел Тормес — општина која се наоѓа во покраината Авила, во автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Иван Илиев Ајдински
Иван Илиев Танев-Ајдински  ( во —  во ) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација и политичар во Бугарија.
Животопис
Во 1897 година се школувал во српско училиште во Солун, а по тоа и во Солунската егзархиска гиманзаија, а потоа се вклучил во Организацијата.
Заради револуционерна дејност е избркан од гимназијата, а по солунските атентати е фатен и осуден на смрт, но бидејќи не бил полнолетен, казната е заменета со 101 години затвор.
Успеал да избега од затворот Еди-куле и пак да се приклучи на револуционерните борби. Некое време бил учител во Ново Село, Штипско, а потоа и во Ново Село, Струмичко.
Бил инструктор во Петричко и Струмичко. Учествувал во Илинденското востание како секртар на четата на Христо Чернопеев во Струмичкиот револуционерен округ.
Делегат е на Рилскиот конгрес во 1905 година. Во 1906 година дипломирал во Софија. Од 1907 година е член на БРСДП.
Во периодот 1906 - 1909 година е учител во село Емине (денес Емона), Бургаско, село Заноге, Софииско, и директор на училиштето во село Грамада. 1909 година дипломирал на Правниот факултет на Загрепскиот универзитет.
Учествува на првата балканска социалдемократска конференција 1909 година во Белград. Од 1913 година живее во Струмица, каде што работел како адвокат.
Со доаѓањето на српската власт бил прогонет во Бугарија во 1919 година. Во Бугарија живее во Горна Џумаја.
Бил главен организатор на БКП во овој реон и член на нејзиното раководство (1920-1923). Учествува во организирањето на Септемвриското востание, но поради тешко заболување не можел да се приклучи кон Горноџумајскиот востанички одред, што отишол како подкрепа на востаниците во Дупница.
Од 23.09.1923 е под домашен притвор сѐ до. Преку ноќта неизвесни лица (најверојатно терористи на ВМРО (Автономистичка) под раководство на Тодор Александров, ја разоружувале стражата, навлегле во куќата и го убиле Ајдински пред неговиот дом.
Според друга верзија тој бил извлечен од неговиот дом и обесен во градот, само поради тоа што се држел цврсто до идеите на Гоце Делчев за слободата на Македонија.
Св. Ѓорѓи (Ѓуземелци)
''' Св. Ѓорѓи - Бела Црква ''' — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Ѓуземелци.
Наоѓалиштето претставува осамен наод од римско време.
Во западниот ѕид на руинираната црквичка е вградена плоча со претстава на маж и жена до половина, чиј релјеф е доста оштетен, а покрај олтарот има писцина од мермер. Покривната конструкција е падната, а на ѕидовите од внатрешната страна има фрескоживопис. Црквата се наоѓа на западниотраб од селото.
Алемдар Мустафа-паша
Алемдар Мустафа-пиша, познат и како Бајрактар Мустафа-паша (Хотин, о. 1750 — Цариград, 15 ноември 1808) — отомански војсководец од албанско потекло од селото Воскоп во близина на Горица. Тој бил голем везир на Отоманското Царство во 1808 година. Обете звања „алемдар“ и „бајрактар“ значат знаменосец и им биле давани на јаничарите од ист ранг. Алдемар Мустафа-паша често се смета за еден од првенците коишто ја согледале потребата од современа војска откако одиграл клучна улога во подготвувањето на војската во францускиот воен поход во 1796 година.
Кинески хрчак
Кинескиот хрчак е член од семејството на глодачите и во потсемејството Cricetidae, кои потекнуваат од пустините во северна Кина и Монголија. Тие имаат абнормално долга опашка во споредба со другите хрчаци.
Опис
Кинескиот хрчак достигнува должина помеѓу 82 и 127 mm и тежина од 1.7 грама при раѓањето, а во текот на животот можат да достигнат тежина од 30–45 грама. Во просек живеат две до три години.
Хипертироидизам
Хипертироидизам е заболување на штитната жлезда коешто настанува како последица на зголемена концентрација на хормоните што ги лачи штитната жлезда. Хипертиреозата е состојба на забрзан метаболизам и бара мирување на пациентот додека не настапи нормализација на хормонот на штитната жлезда.
Причини
Најчеста причина за појава на хипертиреоза е автоимуната Гравесова болест, која најчесто се јавува кај жените на возраст од 20 до 40 години, а поретко кај мажите. Исто така, зголемената активност на штитната жлезда може да биде предизвикана и од хиперфункционален јазол, како и од полинодозна токсична струма. Исто така, причина за појавата на хипертиреоза може да биде и претераното внесување хормони, а како многу ретка причина се јавуваат и туморите на хипофизата.
Симптоми
Најчести симптоми на хипертиреозата се: гушавост, нервоза, промени на расположението, неподнесување топлина, прекумерно потење, тресење на рацете, срцебиење, замор, брзо заморување, отежнато дишење, брзо губење на телесната тежина и покрај добриот апетит, измет сличен на пролив итн. Исто така, кожата може да биде влажна и топла, а можни се и промени на потколениците во вид на задебелување. Кај Гравесовата болест често се јавува и оток на очните капаци, црвенило на белките, појава на двојни слики и испапченост на очите. Кај постарите пациенти често се јавува поблага, неспецифична клиничка слика, со намалена телесна тежина, слабост во мускулите, емотивна лабилност и нарушување на работата на срцето.
Терапија
Во лечењето на хипертиреозата се применуваат три пристапи:
NGC 5874
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5874 се споменува и како UGC 9736, MCG 9-25-24, CGCG 274-20, KUG 1506+549, IRAS 15064+5456.
Откривање
Објектот е откриен на 11 јуни 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5874 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 5874 има привидни димензии од 2,3' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 7 м 51,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +54° 45' 10"". Положбениот агол на објектот е во износ од 53°.
Други поделби
Проучување на NGC 5874 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54018. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 50; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3868. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1096.
Кула Јештед
Кулата Јештед — телевизиски предавател кој е висок 94 метри, кој се наоѓа на врвот на планината Јештед во близина на Либерец во Чешка. Кулата е изработена од армиран бетон со хиперболоидна форма. Архитект на кулата е Карел Хубек ​​на кого му помагале Зденик Патрман и Отакар Бинар. На тимот му биле потребни три години за да го финализираат дизајнот на структурата (1963-1966). На самата изградба и биле потребни седум години за да се заврши (1966-1973) .
Кулата е на списокот на чешките споменици на културата од 1998 година, станувајќи национален споменик на културата во 2006 година. Во 2007 година била запишана на список на местата за светско наследство на УНЕСКО. Во 1969 година Карел Хубек ја добил престижната награда на Меѓународната унија на архитекти (УИА).
Споменикот е достапен по пат и со жичарница од подножјето на планината.
Милберг (Тирингија)
Милберг (Mühlberg) — село и поранешна општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2009 е дел од општината Драј Глајхен.
Каменце (Брежице)
Каменце (словенечки: Kamence) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Николае Балческу (Бакау)
Николае Балческу (Nicolae Bălcescu) — општина во округот Бакау во Романија.
Јордан Тренков
Јордан Тренков — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Бугарското тајно револуционерно братство и Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден е 1880 година во градот Прилеп, тогаш во Отоманското Царство. Во 1898 година завршува Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ и во периодот меѓу 1899-1903 година учителствал во родниот град. Влегол во Бугарското тајно револуционерно братство, а по неговот растурање станал член на Македонската револуционерна организација и предводел еден од двата табора помеѓу прилепското дејци на организацијата, другиот бил предводен од Петар Ацев.
Во 1903 година бил делегат на Смилевскиот конгрес, и бил определен за член на прилепското горско началство. Во јуни 1903 година е уапсен од властите, но успеал да избега од затворот и да учествува во Илинденското востание. По задушување на востанието е меѓу ретките раководни дејци, кои останале во Македонија и е илегален началник на околискиот комитет на Организацијата во Прилеп до крајот на 1904 година. Бил делегат на Прилепскиот конгрес во мај-јуни 1904 година, кој му ја доделува задача да води борбата со Српското четничко движење во Азот. На конгресот го поддржува децентрализаторското реформистички крило на Пере Тошев и Ѓорче Петров, додека Петар Ацев го поддржува централистичкото околу Даме Груев.
Во 1905 - 1906 година е секретар во четата на поручникот Љубомир Стоенчев во Петричко. При избувнување на Првата балканска војна во 1912 година Тренков е доброволец во Македонско-одринското ополчение и служи во 4 чета на 6 Охридска дружина.
Меѓународен филмски фестивал „Златен портокал“ - Анталија
Меѓународен филмски фестивал „Златен портокал“ - Анталија (Antalya Altın Portakal Film Festivali ), — филмски фестивал, кој се одржува секоја година од 1963 година во Анталија и е вториот најважен филмски фестивал во Турција. Од 2009 година, настанот, кој се одржува во есенските месеци во Културниот центар во Анталија (Antalya Kültür Merkezi, AKM), е организиран исклучиво од Фондацијата за култура и уметност во Анталија (Antalya Kültür Sanat Vakfı, AKSAV) и вклучува меѓународна секција во главното тело на фестивалот.
Историја
Културните активности како концерти и театарски претстави, кои започнале да се одржуваат во 1950-тите во историскиот амфитеатар Аспендос, го формирале камен-темелникот на денешниот филмски фестивал Златен портокал во Анталија. Овие настани што се одржувале во летните месеци под почесно покровителство на д-р Авни Толунај, наишле на се поголем интерес кај луѓето и станале традиционални на почетокот на 1960-тите. Во 1963 година, свеченостите се претвориле во филмски фестивал со иницијатива на д-р Авни Толунај, кој станал градоначалник на Анталија таа година. Како лого на филмскиот фестивал бил избран портокалот, најважниот симбол на регионот, заедно со морето, историските елементи и статуата на Венера. Портокалот не само што станал фигура во логото, туку и го дава името на фестивалот.
Првиот филмски фестивал Златен портокал се одржал во 1964 година. Нејзината мисија била формулирана од Авни Толунај како да ја промовира турската кинематографија, да ги мотивира турските филмски продуценти за висококвалитетни дела и да и помогне на турската кинематографија да навлезе во меѓународната филмска платформа. Наградата за долгометражен филм „Златен портокал“ наскоро била наречена Турски оскар по ентузијазмот создаден во кинематографскиот свет со неговата висока изведба за кратко време. Во 1978 година, фестивалот станал меѓународен.
До 1985 година, фестивалот Златен портокал бил организиран од покровителство на општина Анталија. Таа година, организацијата ја презела новоформираната Фондација за култура, уметност и туризам во Анталија (Antalya Kültür Sanat Turizm Vakfı). Од 1985 до 1988 година, инкорпорирањето на меѓународниот музички фестивал наречен „Акдениз акдениз“ („Средоземно Средоземје“) додал нова димензија на фестивалот. Помеѓу 1989 до 1994 година, општината, туристичките компании и стопанската комора во Анталија заеднички го организирале филмскиот фестивал Златен портокал. Конечно, фестивалот станал институционален со основањето на Фондацијата за култура и уметност на Фондацијата Златен портокал. Институцијата работи под името Фондација за култура и уметност Анталија (Antalya Kültür Sanat Vakfı) од септември 2002 година.
Од 2005 до 2008 година бил заеднички организиран со Турската фондација за кино и аудио-визуелна култура (ТУРСАК) и бил придружен од Меѓународниот филмски фестивал Евроазија.
Жири
Меѓународното жири на фестивалот го формираат девет личности од светот на кинематографијата и културата, кои можеби не се директно поврзани со продукција или експлоатација на филм во конкуренција. Жирито од седум професионални кино-експерти во секоја од трите филмски категории го советува главното жири.
Награди
Наградите „Златен портокал“ се доделуваат во три филмски категории. Статуетката користена пред 2005 година е вратена во 2009 година
Државен натпревар за играни филмови
Паричните награди се доделуваат во главните категории и дополнително се доделува статуетка Златен портокал во сите следниве категории:
Места на одржување
Фестивалот започнува со парада во градот Анталија вечерта на првиот ден. Свеченото отворање се одржува во амфитеатарот во Коњалти или во културниот центар во Анталија во присуство на национални и меѓународни филмски познати личности поканети. На оваа церемонија им се доделуваат почесни награди на кинематографите за нивниот придонес.
Церемонијата на доделувањето на наградата се одржува во последната вечер во историскиот амфитеатар Аспендос, кој собира околу 7.000 луѓе. Во случај на лоши временски услови, церемонијата на доделување се пренесува во Стаклената пирамида Сабанџи, кој обезбедува седење само за публика од 2.500 луѓе.
Цензура во 2014 година
За време на 51-от фестивал Златен портокал во 2014 година, кој бил организиран од општината на Партијата на правдата и развојот (Турција), кога долгометражниот документарен филм на Рејан Туви во кој се расправа за протестите во Гези 2013-2014 година, насловен Додека лицето на Земјата не стане лице на љубовта, бил отстранет од фестивалот со тврдење дека документарецот ги прекршил членовите 125 и 299 од турскиот Кривичен законик.
Како првичен одговор, жирито на Фестивалот објавило соопштение за медиумите во кое протестира против одлуката. Во соопштението, жирито ја нарекло акцијата како напор за цензура од страна на администрацијата и навело дека управата на фестивалот одбила да го врати документарниот филм и покрај нивните писмени протести.
На 5 октомври 2014 година, претседателот на жирито на фестивалот го информирал печатот за неговата одлука да поднесе оставка од жирито од етички причини. Следниот ден, уште 10 членови на жирито поднеле оставки од фестивалот, информирајќи го печатот дека се солидарни со Рејан Туви, дека го почитуваат неговото право на публика, дека протестираат против однесувањето на управата на фестивалот да ја преземе улогата на судството и дека се загрижени поради обидите на администрацијата да ја нормализира цензурата.
Повторно на 5 октомври, Рејхан Туви твитнал дека, бидејќи решила да „отстрани одредено проклетство од англиските натписи“ (но не од турското аудио), документарецот сега ќе биде прикажан на Фестивалот како што бил прикажан на публика во Истанбул и на други места.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Дабниште
Успение на Пресвета Богородица — главна селска црква во кавадаречкото село Дабниште.
Таа се наоѓа во самото село, сместена во Средното Маало. Денес, црквата се наоѓа во многу лоша состојба.
Архитектура
Црквата има облик на еднокорабна градба.
Фрескоживопис
Целата црква е живописана. Од стариот живопис сочувани се неколку фрагменти. Дел од фрескоживописот е насликан и во век.
Од стариот живопис има сочувани фрагментарни остатоци со претставата на Мелисмос над цоклата. Лево и десно има по еден ангел облечени во бели драперии и полунаведнати кон Христа. Во втората зона е насликана Богородица, која со двете раце го гушка Христа, а покрај неа се претставени „Св. Кузман и Дамјан“ од зограф кој ги насликал во век. Северно од влезот во црквата е вградена античка плоча со претстава во релјеф на три човечки фигури.
На иконостасот има царски двери изработени во резба од непознат копаничар.
Џон Неш
Џон Неш (англиски: John Nash) (1752 - 13 мај 1835) бил англиски архитект одговорен за изгледот на Регентски Лондон.
Роден е во Ламбет, Лондон како син на велшки млиноконструктор и учел кај архитектот Сер Роберт Тејлор, но неговата кариера била првично краткотрајна и неуспешна. По добивањето на големо наследство, тој се повлекол да живее во Велс, но го изгубил речиси целото богатство по пат на лоши инвестиции и во 1783 банкротирал. Ова го натерало да продолжи со работата како архитект, првично фокусирајќи се на куќи на село, во успешно орташтво со пејзажниот градинар, Хемфри Рептон; тие соработувале така што едниот го правел објектот, а другиот неговиот терен. По некое време, Неш се почувствувал способен за да се врати на работа во Лондон, во 1792.
Нешовите градби го свртиле вниманието на принцот-регент (подоцна кралот Џорџ IV) кој, во 1811 од него нарачал да се изгради реонот тогаш познат како Мерилебонски парк. Со поддршка на регентот (и големи придонеси од страна на Рептон), Неш изработил геенрален план за реоноѕ, кој почнал да го реализира во 1818. Овој реон се протегал од Св. Џејмсовиот реон северно и во него спаѓале Регентовата улица, Регентовиот парк и соседните улици, лепенки, кресенти (лаковидни градби) и вили. Неш не ги изработил баш сите детали на планот; во некои случаи, изведбените фази биле оставени во рацете на архитектот Џејмс Пенеторн и младиот Десимус Бартон.
Неш бил и директор на Компанијата на Регентовиот канал основана во 1812 за создавање на каналска врска од западен Лондон до реката Темза на исток. Во Нешовиот генерален план, овој канал течел покрај северната меѓа на Регентовиот парк; што се однесува до другите проекти, тој ја оставил изведбата на еден од неговите помошници, во овој случај Џејмс Морган. Првата фаза на Регентовиот канал била отворена во 1816.
Потоа следеле и други Лондонски нарачки, како ремоделирањето на Бакингемската куќа, и со тоа, со здавањето на Бакингемската палата (1825-1835), како и Кралските Kоњушници и Мермерната Арка (првибитно дизајнирана како триумфална арка на влезот на Бакингемската палата). Кога четвртото крило на палатата било изградено (по дизајн на Едвард Блор), арката била преместена на барање на кралицата Викторија која сметала дека местото каде таа стоела било премало. Потем Мермерната арка станала влез на Хајд парк и Големата Изложба.
Други Лондонски проекти:
Дела вон Лондон:
Неш починал и бил закопан во црквата Св. Џејмс, Каус. Промените на Лондон благодарение на Неш се документирани во филмот, „John Nash and London“ („Џон Неш и Лондон“) со Едмунд Н. Бејкон. Филмот се засновал на делови од неговата книга Дизајнот на градовите („Design of Cities“).
Николај Гогољ
Николај Василевич Гогољ (Никола́й Васи́льевич Го́голь, Мико́ла Васи́льович Го́голь; Сорочинци, —, ) — руски писател, хуморист и сатиричар од украинско потекло.
Животопис
Николај Василевич Гогољ се родил на 31 март (12 април по нов стил) 1809 година, во блародоничко семејство, во малото место Василевка крај Сорочино, Миргородски округ, Полтавска губернија. Татко му бил надарен човек со уметничка природа, а особено имал смисла за литературата, пишувајќи песни и шеговити драмски дела на руски и на малоруски (украински јазик). Денес, многу малку е сочувано од книжевните дела на Василиј Гогољ, кој не им придавал големо значење, ниту пак се обидел да ги отпечати. Во близината на селото Василевка, кое било семеен имот на семејството Гогољ, живеел познатиот украински магнат Д. П. Трошчински, далечен роднина на мајката на Николај Гогољ. Таму, татко му на Николај Гогољ работел како деловен застапник и често го поминувал времето на имотот на Трошчински, а во неговиот домашен театар глумел и младиот Николај, заедно со татко му и со мајка му. Токму таму биле прикажувани и драмските дела на Василиј Гогољ. Николај Гогољ го стекнал своето основно образование во кругот на семејството, стекнувајќи се со љубов и наклонетост кон книжевноста.
По завршувањето на гимназијата, во 1828 година, Гогољ отишол во Петербург, но и покрај сите препораки не можел да најде соодветна служба. Првата зима во Петроград, тој ја поминал во летен капут, зашто немал пари за да си купи зимски капут. Бидејќи не можел да најде работа, сакал да се вработи како лгумец во еден театар, но бил одбиен на пробното читање. Всушност, тој читал одлично, но неговиот стил не им се допаднал на тогашните театарски луѓе, зашто Гогољ читал едноставно и природно, а тие биле навикнати на афектација и на лажна патетика. Сепак, Гогољ успеал да се вработи како државен службеник во Департманот на царските добра, но набргу ја напуштил работата и, со помош на своите пријатели, во средината на 1834 година се вработил како професор по историја на Патриотскиот институт. Меѓутоа, неговата професорска кариера претставувала целосен неуспех, а подоцна, во едно свое писмо, и тој на опишал како „неславна“. Иако во Нежинскиот лицеј стекнал доволно знаење од областа на историјата, тој не бил дораснат за таа работа. Навистина, благодарение на неговиот книжевен талент, првите негови предавања им оставиле впечаток на студентите, но подоцна тие престанале да одат на неговите предавања. За тоа сведочи и неговиот тогашен студент, Иван Тургенев, кој во своите спомени пишува дека предавањата на Гогољ биле толку лоши, што никој не верувал дека професорот Гогољ-Јановски (официјалното презиме на Гогољ) и писателот Гогољ се истата личност. Всушност, во тоа време Гогољ бил предаден на писателската работа и немал време да им се посвети на универзитетските предавања, па кон крајот на декември 1835 година добил отказ од универзитетот. Откако влегол во книжевните кругови во Петроград и почнал да се занимава со пишување, Гогољ го променил мислењето за државната служба и во едно писмо до својата мајка тој напишал: „Наместо онаа глупава, бесмислена работа која секогаш ја мразев поради нејзината ништожност, мојата сегашна работа ѝ причинува на мојата душа неискажливо задоволство...
По неуспехот на својата универзитетска кариера, огорчен од нападите по премиерата на „Ревизор“, во јуни 1836 година, Гогољ заминал во странство, каде што, со помали и поголеми прекини, престојувал околу десет години, најмногу во Рим. Напуштајќи ја Русија, тој му напишал на еден свој пријател од Женева: „... во Русија постои толку голема колекција на одвратни муцки, што повеќе не можев да ги поднесам. Дури и сега ми се плука, кога ќе се сетам на нив.“ Гогољ поминал низ Германија и се доселил во местото Веве, на Женевското Езеро, но есента се преселил во Париз, а по ненадејната смрт на Пушкин (29 јануари 1837) заминал во Рим. Таму, Гогољ се чувствувал многу пријатно и имал многу пријатели меѓу Русите кои живееле таму, а особено се дружел со сликарот Александар Иванов. Меѓутоа, животот во Рим имал и негативни последици за Гогољ кој западнал во религиозно расположение, во прв ред предизвикано од дружењето со кнегината Зинаида Волконска, која околу себе собирала свештеници и луѓе наклонети кон мистицизам.
Во 1842 година, Гогољ западнал во тешка душевна криза од која никогаш повеќе не закрепнал. Тогаш, тој целосно го променил мислењето за своето творештво и за својата улога како уметник и започнал да проповеда патријархално-реакционерни политички идеи кои најсилно дошле до израз во познатата книга „Одбрани места од преписката со пријателите“ од 1847 година. Во научната литература многу е истражувано прашањето за причините на пресвртот и трагедијата во животот на Гогољ, но до ден-денес не е најдено задоволувачко објаснување. Се знае дека под влијание на мајчиното воспитување, тој стекнал силно религиозно чувство, а подоцна неговите патријархални погледи се засилиле под влијание на ставовите на руското конзервативно словенофилство (М. Погодин, С. Шевирјов, С. Аксаков, Н. Јазиков, итн.), како и под влијание на поетот В. А. Жуковки. Екстремните ракционерни ставови на Гогољ предизвикале големи протести во руската јавност, а особено е познато писмото на големиот критичар В. Г. Белински од 15 јуни 1847 година. Меѓутоа, Гогољ немал сила да ги послуша советите на Белински и сè повеќе тонел во религиозен занос, така што во 1848 година заминал на поклонение во Палестина, а последните години од животот ги поминал во бројни настапи на неговата душевна болест. Гогољ умрел на 21 февруари 1852 година, а неговиот закоп бил величествен, во присуство на голем број жители на Москва.