cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3768
Други поделби
Проучување на NGC 3768 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35968. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1438. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1406.
Медалјон со три срца
„Медалјон со три срца“ (српски: Медаљон са три срца) – југословенски омнибус-филм од 1962 година, во режија на Владан Слијепчевиќ. Главните улоги ги толкуваат: Северин Бијелиќ, Станислава Пешиќ, Бранка Митиќ, Виктор Старчиќ.
Синопсис
Филмот се состои од три приказни: Во првата, двајца пријатели се сеќаваат на младоста, па заборавајќи ги своите гости и обврските, погрешно го толкуваат однесувањето на една девојка и така остануваат разочарани. Во втората приказна, една петнаестогодишна девојка се заљубува во човек за кого тоа е само неважна средба. Во третата приказна, една млада девојка од стаклената градина го среќава момчето од своите соништа.
Равика
Равика (Καλλίφυτος, Калифитос) — село во Општина Драма во Драмскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 32 километри југозападно од градот Драма, на надморска височина од 154 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1050 жители Македонски муслимани.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според грчката статистика од 1913 година, во селото живееле 1800 жители, додека според пописот од 1920 година, во селото живееле 1640 луѓе.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Калифитос.
Демографија
Во 1928 година во селото биле населени 408 грчки бегалски семејства со вкупно 2670 луѓе. Така, според пописот од 1928 година во селото живееле 2670 лица, додека во 1940 година селото броело 3186 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 2698 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 2357 жители, во 1971 година имало 1780 жители, во 1981 година имало 1099 жители, додека во 1991 година имало 1033 жители. Денеска, населението на селото е 1282 според пописот од 2011 година.
Џалалудин Руми
Мевљана Џалалудин (Џалал ад-Дин) Мухамед Руми, наречен и Џелаледин Мевљана Руми (, Mevlânâ Celâleddin Mehmed Rumi, 30 септември 1207 – 17 декември 1273) —персиски поет, правник и теолог. Руми значи „Римјанин“, бидејќи умрел во Анадолија, која била под Римската Империја два века пред тоа.
Роден е во Вахш (денешен Таџикистан), а починал во Конија (денешна Турција). Поезијата ја пишувал на персиски, а делата му се читаат насекаде во Иран, Авганистан, Таџикистан, Узбекистан, а преводите особено во Турција, Азербејџан, САД и јужна Азија. Живеел и творел за времето на Селџуците. Освен персиска поезија, пишувал и по нешто на арапски, грчки и огуски турски јазик.
Се смета дека важноста на Руми ги надминува националните и етничките граници. Низ вековите тој имал значително влијание врз персиската како и урду и турската книжевност. Неговите песни се преведени на сите значајни светски јазици, вклучувајќи го и македонскиот.
По смртта на Руми, неговите следбеници го основале редот Мевлевии (вртечки дервиши) чие обожување во облик на танц со музика се нарекува сема.
Живот
За животот на Руми знаеме од Шемсудин Ахмед Афлаки (напишано помеѓу 1318 и 1353). Руми бил потомок на калифот Абу Бакр, и на владетелот на Хорезмиското царство, султанот Ала уд-Дин бин Такаш (1199–1220), чија единствена ќерка, Малика-је Џахан наводно се омажила за дедото на Руми. Меѓутоа треба да се спомене дека обете тврдења се денес неприфатени.
Кога Монголците ја запоседнале Средна Азија некаде помеѓу 1215 и 1220 г, татко му на Руми (Баха уд-Дин Валад, теолог, правник и мистик од нејасна лоза) тргнал на запад со сето семејство и група ученици. По патот кон Анадолија Руми се сретнал со еден од најпознатите персиски мистични поети, Атар во градот Нишапур, во денешната иранска покраина Хорасан. Атар веднаш ја увидел духовната еминенција на момчето. Тој го видел таткото како оди пред синот и рекол: „Еве кај иде море, а по него океан“. Потоа Атар му дал на момчето примерок од неговата книга Асрарнама, дело за вплеткувањето ан душата во материјалниот свет. Оваа средба имала длабоко влијание врз начинот на размислување на 18-годишното момче, која подоцна станала инспирација за неговите дела.
Од Нишапур Валад и неговата придружба продолжиле за Багдад, среќавајќи се со многу од академците и суфиите во градот. От туак отишле во Хеџаз, а потоа и на аџилак во Мека. По ова патешествие, како резултат на поканата од страна на 'Ала' уд-Дин Кеј-Кобад, владетелот на Анадолија, Баха уд-Дин отишол во Мала Азија и се преселил во градот Конија во Анадолија, во најзападните територии на селџучкото царство.
Таму Баха уд-Дин станал главен на една медреса (верско училиште), а по неговата смрт него го наследил Руми, тогаш на дваесет и пет годишна ворзаст. Еден од ученицитена Баха уд-Дин, Сајед Бурхан уд-Дин-е Мухакик, продолжил да го подучува Руми за верските и мистични доктрини на неговиот татко. Руми вака пратикувал суфизам сѐ до смртта на учителот во 1240-1. За време на овој период Руми го посетил и Дамаск, каде живеел четири години.
Откога се запознал со дервишот Шемс Тебризи во доцна есен 1244 г, животот му се изменил од корен. Шемс патувал низ Блискиот Исток барајќи и молејќи се за некој што би „го издржал моето друштво“. На тоа му дошол глас и рекол: „Што даваш за возврат?“ „Мојата глава!“ „Оној кој го бараш е Џалалудин од Конија“. Ноќта на 5 декември 1248 г. како што Руми и Шемс разговарале, Шемс бил повикан на задната врата. Како што излегол, никогаш не се вратил. Се смета дека бил убиен со премолк на синот на Руми, 'Ала' уд-Дин; ако тоа е така, Шемс навистина си ја дал главата за мистично пријателство.
Руми бил многу ожалостен за смртта на саканиот пријател, и таа ожалостеност ја преточил во музика, танц и лирски песни, „Дивани на Шемс Тебризи“ („дивани“ = дела). Самиот отишол да го бара Шемс и допатувал до Дамаск. Таму сфатил:
Руми се насмевнал и зел парче хартија на кој ги напишал првите осумнаесет стиха од неговото дело „Меснавија“, започнувајќи со:
Хусам го молел Руми да пишува повеќе. Следните дванаесет години Руми ги проведува во Анадолија, диктирајќи го своето шестотомно дело Меснавија на Хусам. Во декември 1273 Руми се разболел; ја предвидел сопствената мсрт и напишал газел, која почнува вака:
Починал на 17 декември 1273 г. во Конија; Бил положен до татка си, а над гробот му направиле раскошно „Зелено турбе“. На неговиот епитаф стои:
Учења
Општата тематика на неговите размисли, како и кај другите мистични суфиски поети во персиската книжевност во суштина е за тавхидот (единството) и единството со возљубеното (исконскиот корен) од кое/која е отсечен, и мечтае за повторно обединување.
Делото „Меснавија“ ткае бајки, сцени од секојдневниот живот, Корански откровенија, ексегеза, и метафизика, во една огромна сложена таписерија. Руми се смета за пример за „инсан-е камил“ — усовршеното, потполно човечко битие. За него се вели на исток дека „не бил пророк — но се разбира дава послание“. Руми страствено верувал во употребата на музика, поезија и танц како пат кон бога. Според него, музиката ги наведува посветените да се предадат на божественото, и тоа така силно што душата истовремено се поништува, но и воскреснува. Токму од овие идеи доаѓа ритуалната форма на дервишкиот танц (вртење). Тој е основачот на редот Мевлевии или вртечки дервиши, и ја создал т.н. „сема“, светиот вртечки танц. Според нив семата е мистично патување - духовно воздигнување преку умот и љубовта, до „Совршеното“. Во ова патување човек симболично се врти кон вистината, расте низ љубов, го напушта своето его, ја наоѓа вистината, и доаѓа до тоа „Совршенство“; по тоа патување се враќа на овој свет позрел, за да сака и да ѝ служи на сета божја творба без дискриминација за различните вери, раси, класи и народности.
Според Шарам Шива, една причина за популарноста на Руми е тоа што „тој знае да го вербализира мошне личниот и често збунувачки свет на личниот/духовен раст и мистицизам на еден мошне директен начин. Тој не повредува никого, и ги вклучува сите. Светот на Руми не е исклучително свет на еден суфија, нити на хиндуист, ниту на евреин, ниту на христијанин; тоа е највозвишената човечка состојба — наполно развиен човек. Потполниот човек не е врзан со културни ограничувања; тој нѐ допира сите нас. Денес песните на Руми се слушаат во цркви, синагоги, зен манастири, како и во центарот на Њујорк, на неговата културно-уметничка сцена“. Според професорот Маџид Наини, Животот и преобразбата на Руми е вистинско сведоштво за тоа дека луѓе од сите вери и позадини можат да живеат заедно во мир и слога. Неговите визии, зборови и живот нѐ учат како да достигнеме внатрешен мир и среќа за да го прекинеме постојаното непријателство и омраза, и да достигнеме вистински глобален мир и слога.
Значајни дела
Поезијата на Руми често се дели во разни категории: четиристишија (рубаи) и оди (газели) на Диванот, шесте книги на Меснавијата, говори, писма и речиси незнајните „Шест проповеди“. Најзначајното дело на Руми е „Меснавија“ (Духовни двостишија), шестотомна поема која суфиите ја сметаат за втора по важност по Коранот (наречена дури и „Персиски Коран“). Многу го сметаат за најголемото дело на мистичната поезија. Друго значајно дело е „Дивани на Шемс Табризи“, во чест на големиот другар и инспирација, дервишот Шемс), кое се состои од 40.000 стихови.
Обете дела се вбројуваат во најзначајните книги во персиската книжевност. Се верува дека Шемс бил убиен од учениците на Руми, кои биле љубоморни на неговото пријателство со Шемс.
За нештата како такви е дело составено од говорите на Руми на разни теми. Тој самиот не ги приготвил или напишал овие говори. Тие ги запишал и составил во книга син му Султан Валад или некој друг ученик. Некои од говорите се однесуваат на Муин ел-Дин Парване. Некои делови се коментар на Маснавијата.
Седум проповеди е дело на седум проповеди искажани на седум седници. Овие биле одржувани по барање на големци како Саладин Заркуби.
Оставнина
Важноста на Руми ги преминува националните и етнички граници. Говорниците на персиските јазици во Иран, Авганистан, Таџикистан и Пакистан го сметаат за еден од нивните најважни класични поети и влијание врз многу други низ историјата. Тој исто така извршил големо влијание врз турксата книжевност низ вековите. Неговата поезија е основа за иранската и авганистанската музика. Современи класични интерпретации на неговите дела имаат напишано Мухамед Реза Хаџаријан (Иран), Шарам Назери (Иран), Давод Азад (Иран) и Устад Мухамед Хашем Чешти (Авганистан). За многу современи западни луѓе, учењата на Руми се најдобриот вовед во суфизмот. Пакистанскиот национален поет, Мухамед Икбал (9 неомври, 1877-21 април 1938) се инспирира од делата на Руми и го смета за духовен водач.
Мевлевиите
Суфиите-мевлевии како ред се основани во 1273 од страна на следбениците на Руми по неговата смрт. Неговиот прв наследник за ректорство на редот бил самиот Хусам Челеби, по чија смрт во 1284 синот на Руми, Султан Валад, бил назначен за велегосподар на редот. Оттогаш водството на редот во Конија е во рацете на семесјтвото на Руми без прекин. Мевлевиите го изведуваат нивниот зикр во овлик на сема. За времето на Руми неговите следбеници се собирале за „музички вртења“. Самиот Мевљна бил добар музичар, и свирел на ребаб, а омилен инструмент му бил нејот. Музиката која го придружува ритуалот е придружба на делата „Маснавија“ и „Диван-и-Кебир“ или на песните на неговиот син Султан Валад. Мевлевиите биле добро воспоставен ред за време на Отоманското Царство, и многу од нив служеле разни функции во Калифатот. Центарот на редот бил во Конија. Постои и мевлевиски манастир (дерга) во Истанбул, близу Галатската кула, каде обредот сема е достапен за јавноста. Редот Мевлевии ги кани луѓето од сите поаздини:
Во турско време, од Мевлевиите излегле резни славни поети и музичари како Шеик Галиб, Исмаил Русухи Деде од Анкара, Есрар Деде, Халет Ефенди и Гавси Деде. Музиката, а особено нејот, тука игра важна улога и голем дел од традиционалната турска води потекло од овој ред.
Со основањето на современата световна република, Мустафа Кемал Ататурк ја одделил религијата од сферата на јавната политика и ја ограничил строго на лична етика, поведение и верба. На 13 декември 1925 бил донесен закон со кој се затвораат сите теќиња и завији како и сите места на поклонување каде се одело на аџилак. Само истанбул имал некаде 250 теќиња и центри за собирање на разни братства. Законот ги растурил редовите, ги забранил мистичните називи титули и одежди поврзани со овие титули, а со тоа биле одземени нивните редства, а церемониите и средбите биле забранети; за оние кои ќе се обидат да ги вратат следувале законски казни. По две години, во 1927, Мавзолејот на Мевљана во Конија добил дозвола да проработи како музеј. .
Во 1950-тите, турската влада почнала да им дозволува на вртечките дервиши да изведуваат еднаш годишно во Конија, на 17 декември, годишнината од смртта на Руми. Во 1974 им било дозволено да дојдат на запад. Во декември секоја година во Конија се одржува фестивал на Мевљана. Трае две недели и кулминира една ноќ со единството на Мевљана со Бога.
Селце (Прилепско)
Историја
Селце е мало населено место во близина на Прилеп. Наносното земјиште западно од Селце е ниви под тутун, жито и лозја. Стрмната планинска падина источно од селото служи како испаша. Вода за пиење се добива од две чешми. Селце е село од збиен тип. Еден дол го дели селото на Горно и Долно маало. Маалата се состојат од група сроднички куќи. Во селото има вкупно 54 домаќинства (1954 г.). Имињата на потезите западно од селото се: Кула (постоела кула за чување на грозјето), Гарчев дол, Крива река, Дујгас и Селчишта. Називите на потезите над селото се: Попова нива, Скала, Црвени стени, Крстови, Селиште, Дунова нива, Бела чешма, Мал и Голем здравец, Калусовац, Жолт вир, Ветривица, Бачилиште Преслоп, Мечка, Заполшко, Чалма.
На потезот на Мечка југоисточно од Селце 1948 г. селанецот Киро Ацески, нашол мал земјен сад. Во него имало 17 сребрени српски динари од XIV век. Околу 800 метри источно од населбата покрај денешниот манастир Св. Димитрија, се наоѓа потезот Селиште. Таму према традицијата „живееле прадедовците на денешните старински родови. Тоа село имало сè на сè седум куќи. Земјата на која лежи денешно Селце, во тоа доба припаѓала на некој турски бег. На почетокот на XIX век земјата од бегот ја купиле селаните од Селиште. Одма после тоа ја преместиле населбата на денешната локација. Манастирот Св. Димитриј е изграден околу 1918 г. До тогаш тука се наоѓале рушевини од стариот храм. Во 1927 г. на овој манастир селаните му подариле нешто земја. Во Долно маало има црква на Пресвета Богородица изградена од пред околу 100 години. Околу неа има гробишта. Целото население слави црковна слава.
Географија и местоположба
Селото Селце е сместено во северното подножје на Селечка Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 750 m. Селце е село од збиен тип, а еден дол го дели на Горно и Долно маало.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Лешки живееле 120 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Лешки имало 400 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 2002 година во селото живееле 294 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 271 жител, од кои 262 Македонци, 3 останати и 6 лица без податоци.
Родови
Родови во Селце се:
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 233 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во близина на ова прекрасно прилепско село, во подножјето на планината Селечка, позади месноста викана Шаторов камен се наоѓа Манастирскиот комплекс посветен на св.в-мч. Димитриј Солунски.
Личности
На 28 јули 1904 година четата на Никола Каранџулов била откриена од Турците во околината на прилепското село Селце, во месноста Црвена Стена. Во повеќечасовната нерамна борба, покрај другите, загинал и војводата Никола Каранџулов.
Иселеништво
Од Селце има многу иселеници во Прилеп - околу 30 семејства. Иселениците се гранки на денешните родови, најмногу од родот Есенковци, Митревци, и Пашовци. Околу 15 мажи од ова село засекогаш се иселиле во Северна Америка.
Воена академија (4 сезона)
Четвртата сезона на телевизиската серија Воена академија била премиерно прикажана на РТС од 29 септември до 31 декември 2018 година.
Синопсис
Се дознава во кои гранки на армијата се распоредени новите кадети, а доаѓаат и некои нови воени лица.
343 п.н.е.
343 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 343. година пред новата ера, 343. од првиот милениум п.н.е., 43. од 4 век п.н.е. и четвртта од 340-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5165 и 5166 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4407 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3417 и 3418 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 410.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 343 година се протега во 2293 и 2294, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2353 и 2354 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 200. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 994 и 993 исламска година пред хиџра.
Ормуски Проток
Низ протокот минува 20% од вкупното количество нафтата во светот и 35% од сите нафтоносни пловила. Поради ова, местото е од големо стратешко значење во меѓународната трговија, и причина за конфликт помеѓу силите, особено САД и Иран.
Протокот за првпат се споменува во поморскиот прирачник „Перипл на Еритрејското Море“ од I век.
Сообраќај
Поради големата прометност, во Ормускиот Проток се имаат случено повеќе судири на бродови. За да се намали ризикот од вакви катастрофи, протокот е подвоен на две ленти — една за дојдовен и една за појдовен сообраќај. Од нив, едната се наоѓа во омански води, а другата во ирански.
Според Управата за енергетско информирање на САД, во 2011 г. низ протокот поминувале просечно 14 танкери дневно, носејќи 17 милиони барели (2.700.000 м³) сирова нафта. Ова претставува 35% од количеството на нафта што се превезува по морски пат и 20% од целиот нафтен сообраќај во светот. Во извештајот се вели дека 85% од сировата нафта била испорачана во Азија, највеќе во Јапонија, Индија, Јужна Кореја и Кина.
Четврток (краток филм)
Четврток е краток филм на режисерот Милчо Манчевски.
На 28 август 2013 година, на отворањето на седумдесеттото издание на Венецијанскиот филмски фестивал, во рамки на специјалниот проект „Future Reloaded“ за првпат е прикажан краткиот филм на Манчевски под наслов „Четврток“, кој по премиерата е поставен на мрежното место на Манчевски, како и на „„Јутјуб““, каде во првите три дена го видоа дури 15 000 гледачи. Исто така, по завршувањето на фестивалот во Венеција, филмот е поставен и на официјалното мрежно место на овoј фестивал. Најпосле, филмот е прикажан на италијанската радиотелевизија „РАИ“, на каналот посветен на кинематографијата, и тоа во рамки на емисијата за седумдесеттиот јубилеј на фестивалот во Венеција.
Филмот „Четврток“ е снимен според сценариото на Манчевски, а продуцент е Арон Левин. Во главната улога настапува Лора Ласи, директор на фотографијата е Уна Ли, монтажата е дело на Питер Мостерт, а музиката ја компонирал Игор Василев Новоградска. Филмот е снимен во Њујорк и претставува американска продукција.
Десетте лаги на македонизмот (книга)
Десетте лаги на македонизмот (бугарски: Десетте лъжи на македонизма) е книга од бугарскиот историчар Божидар Димитров, директор на бугарскиот Национален историски музеј, во која главно се негира постоењето на етнички Македонци и нивната историја.
Според Димитров, македонизмот оперира со 10 основни лаги:
Надворешни врски
The Ten Lies of Macedonism
Извршен совет на Собранието на Македонија од 1963
Состав на Извршниот совет
Составот на Извршниот совет е следниот:
Лангбалиг
Лангбалиг (Langballig; Langballe) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа близу Балтичкото Море, околу 13 километри источно од Фленсбург.
Општината претставува седиште на истоимената општинска заедница.
Макароа
Макароа (мангаревански: Makaroa) — остров во Тихиот Океан. Островот, географски е дел од островската група Туамоту, но политички е дел од Гамбје, и двете групи се дел од Француска Полинезија. Островот се наоѓа на 8.5 километри јужно од Мангарева и е во истата лагуна. Макароа има должина од 1.3 километри и има мали карпести островчиња на северозападната страна. Највисоката точка на островот е 138 метри и не е населен. На 1.8 километри југоисточно е островот Камака.
Ѓорѓи Марковски
Ѓорѓи Марковски — македонски натпреварувач во алпско скијање кој настапувал за Македонија на Зимските олимписки игри 2006. Бил избран за знаменосец на церемонијата.
Стрихнин
Стрихнинот е алкалоид кој се добива од растението Strychnos nux-vomica. Ова растение вирее во Индија, Индокина, Индонезија и на северот на Австралија.
Употреба
Домородното население од Амазон го користи како отров на врвот на стрелите за да го убие пленот.
Соединението стрихнин сулфат се користи како авицид. Содржи 78% чист стрихнин. Исто така, стрихнинот се употребува и како родентицид.
Лагадинско Поле
Лагадинако Поле (Κάμπος του Λαγκαδά, Кампос ту Лагада) — рамница во Егејска Македонија, денес Грција.
Полето е долго околу 28 км во правец север-северозапад кон југ-југоисток, а широка е 10 км. Во средиштето се наоѓа градот Лагадина, а во јужниот дел на полесто е Лагадинското Езеро, кое преку кус канал се прелева во Бешичкото Езеро. Полето е заградено од солунското ридје од југоисток и од планината Круша од северозапад. Ридјето се сврзува со Круша и го дели коритото на реката Галик од Лагадинското Поле.
На почетокот на XX век Лагадинското Поле било населено со Македонци, но веќе половината биле погрчени.
Црква „Вознесение Христово“ - Петрово
Вознесение Христово (позната и како Свети Спас) — главна селска црква во гевгелиското село Петрово, Македонија.
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото.
Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село.
Историја
Црквата е стара, изградена пред 1860 година. Сепак, првичната црква била опожарена околу 1860-1861 година. Подоцна, во 1867 година црквата била обновена со доброволни прилози од месното население, што може да се види од натписот над јужниот влез во храмот (од надворешната страна).
Градител на овој храм бил Андон Китанов.
Архитектура
Според својот архитектонски облик, црквата е трикорабна со дрвени тавени, со полукружна апсида на источниот ѕид, како и со женски дел на западната страна. Средишниот кораб ги надвишува двата странични кораба. Покривот на црквата е на две води, потпрена на два реда колони од по три столба со капители, кои го одвојуваат средишниот кораб од страничните кораби.
Фрескоживопис
Црквата поседува убав фрескоживопис, насликан на северниот и на јужниот ѕид.
Иконостас
Црквата поседува иконостас во резба. Сите икони во самиот иконостас потекнуваат од век и ги имаат имињата на дарителите.
What You Want (песна од Evanescence)
„What You Want“ е песна од американскиот рок бенд Evanescence. Песната со тема за слобода била напишана од Ејми Ли, Тери Балсамо и Тим Макорд. Била опишана како најтешката и најразличната песна на бендот. Споре Ли, песната зборува за нејзините искуства со обожавателите и сфаќањата за работи кои таа треба да ги прави.
Дел од песната бил премиерно прикажан на MTV Вестите на 11 јули, 2011 и песната била издадена на 9 август, 2011 преку Wind-up Records како првиот сингл од третиот студиски албум на бендот, Evanescence. По издавањето, „What You Want“ добила претежно позитивни прегледи од музичките критичари кои го пофалиле гласниот звук на песната и силните вокали на Ејми Ли. Сепак некои критичари забележале дека песната не се разликува многу од нивните претходни синглови.
Музичкото видео за „What You Want“ започнало да се снима на 30 јули, 2011 во Бруклин, Њујорк и било режирано од Меиерт Авис. Песната се искачила на табелата за Алтернативни Песни и на табелата за Рок Песни на 25 и 32 место последователно. Исто така се искачила и на табелата Билборд Хот 100 на 68 место. „What You Want“ била изведена во живо од бендот за првпат на MTV.
Минас Жераис
Минас Жераис — една од 26-те сојузни држави во Бразил, втора по население и четврта по поврчина. престолнина е Бело Хоризонте, сместена во центарот. Главен производител на кафе и млеко во Бразил.
Местоположба
Минас е во западниот и југоисточниот дел на Бразил. Се граничи со Баија и Гојас (северно), Јужно Мато Гросо (на запад), Сао Паоло и Рио де Жанеиро (јужно) и со Еспирито Санто (на исток), дели мала граница и со федералниот округ.
Географија
Во Минас извираат највеќето реки во Бразил како Сао Франциско, Парана и Рио Доче. Државата има доста Хидроцентрали. Некои од највисоките врвови и планински вериги се во посед на Минас, Сера да Мантиквејра Сера до Серво, државата има доста резеви на железо и злато. Секој регион во државата има посебен карактер, географски и до одреден степен и културен.
Историја
Минас е формирана во главно од колонисти кој трагале по злато и скапоцени камења, а подоцна и дијаманти. Името буквано значи Општи Рудници, скретено од подолгата форма Рудници од општи гори. Во 1697-ма португалците почнале со градење на "кралскиот пат" за да ги поврзат пристаништата Рио де Жанеиро и Парати со богатите со руда области околу Оуро Прето, Серо и Дијамантина. прво седиште на локалната администрација бил градот Маријана; подоцна седиштето било преместено во Вила Рика. Кон крајот на 18 век, Вила Рика бил втор по големина град во Бразил. Со исцрпувањето на рудниците во 19 век градот го загубил своето значење; подоцна е прекрстен во Оуро Прето и останал престолнина сè до изградбата на новиот, проектиран град Бело Хоризонте сè до преминот кон 20 век. Релативнада изолација од Европско влијание и локалните богатства довеле до развој на сопствена култура во државава.
Во 18 век, комањето рудници било строго контролирано од Португалската круна. Неколку востанија се дигани од колонистите, но секогаш задушувани. позначајно е Востанието на фелипе дос Сантос кое завршило со негово погубување и отцепување на Минас од Сао Паоло.
Поради економската вашност Минас одиграла важна улога на национално ниво. Во 19 век полотичарите Жозе Бонифацио де Андрада е Силва биле инструменти во создавањето на Бразилската империја под Водство на Педро I-ви од Бразил. По создавањето на републиката Минас ја делела контролата на национално ниво заедно со Сао Паоло.
Палеонтологијата има доста важни пронајдоци, Maxakalisaurus topai (Динопрата) фосили.Фосилите припаѓале на животно високо 13 метри со проценета тежина од 9 тони, имало долг врат и опашка и живееле пред 80 милиони години.
Демографија
Според БИГС, во 2007-ма државата имала 19,522,000 жители со густина на населеност 33.2 ж./км2.
Урбанизација: 84.7% (2006); Природен прираст: 1.4% (1991-2000); Домаќинства: 5,741,000 (2006).
Национална структура: 9,019,164 Бели (46.2%), 8,784,900 Пардо (45.0%), 1,639,848 Црнци (8.4%), 58,000 Азијати и Домородци(0.3%).
Националната структура варира од град до град.
Стопанство
Секторот за услуги зема најголем дел од БДП со 47.1%, следен од индустрискиот сектор со 44.1%. Земјоделство 8.8% од БДП (2004). Извоз: железна руда 26.1%, железарија 20.9%, кафе 12.8%, нефаритивни метали 7.2%, други земјоделски производи 6.2%, возила 5.9% (2002).
Удел во Бразилската економија: 9% (2005).
Христо Христов
Примариус д-р Христо Христов (, -, ) — македонски лекар, специјалист по оториноларингологија и виш здравствен советник. Основоположник на одделението за уво, грло и нос во Клиничката болница во Битола.
Животопис
Христов ги завршил студиите по медицина во Белград во 1952 година, специјализирал оториноларингологија во Загреб каде учел од надалеку прочуениот доктор Анте Шерцер. Специјалистичките студии ги завршил во 1957 година. Веднаш потоа, на 20 ноември 1957 година, го отворил првото одделение за уво, нос и грло во внатрешноста на Македонија, во кое работел до пензионирањето (1987). Се усовршувал во Полска, Германија, Прага и во други европски градови, а своите искуства ги пренел и во Африка, каде две години бил доктор и директор на Југословенската болница во Бенгази.
Д-р Христов бил долгогодишен началник на одделението за уво, нос и грло каде извршувал најделикатни операции и единствен доктор за цела Југозападна Македонија во тоа време.
Во својот работен век, прегледал над 100.000, а оперирал над 25.000 лица. Бил и сојузен пратеник за здравство во тогашна Југославија.
Д-р Христов бил семеен човек, оженет за Љиљана Ивошевиќ-Христова со две високообразовани ќерки, Вера и Жанета, како и три внуци Мартина Кимовска, Марија Мустрик и Мишел Марковски.
Награди
Добитник е на бројни награди и признанија за придонес во здравството, меѓу кои и Награда „4 Ноември“ за посебни заслуги и придонес во здравството во 1968 г. Истата година ја стекнал и титулата примариус за уво, грло и нос.
Бил одликуван и со Орден на трудот со сребрен венец од страна на СФРЈ Југославија.
Минас Жераис
Тривијалност
Возила: 4,887,283 (март/2007); Мобилни: 11,3 милиони (април/2007); Телефони: 4,2 милиони (април/2007); Градови: 853 (2007).
Образование
Португалскиот е службен. Но Англиски и Шпански се дел од официјалниот образовен систем.
Култура
Минас може да се нарече Длабок Бразил по аналогија на France profonde. Има повеќе сцое во однос на космополитска Сао Паоло, и повеќе традиционално отколку блекавата Рио де Жанеиро, и е повеќе португалска отколку италијанската Сао Паоло. Луѓето се сметаат за резевирани, ладни, релативно тивки, но патријалхални и дружељубиви. Една е од најрелигиозните др ави. Минас е исто така позната по својата кујна. Државава е бразилскиот традиционален производител на сирење. Доста познати бразилски писатели се родени во Минас: Карлос Друмонд де Андраде, Фернандо Сабино и Жоао Гуимареш Роса.
Меѓународен аеродром
Меѓународниот аеродром Танкредо Невес е сместен во општините Лагоа Санта и Конфинс, 38 км од Бело Хоризонте, отворен е во јануари 1984-та.
Автопати
Поради централната позиција, низ државата минуваат важни патишта, како BR-116 (Рио-Баија), BR-040 (Рио-Бразилија) и други. Повеќето од поважните бразилки рути минуваат низ Минас, то е и причината на најголемиот број на сообракајки во однос на цел Бразил.
BR-122, BR-040, BR-135, BR-146, BR-251, BR-259, BR-265, BR-265, BR-265, BR-265, BR-267, BR-352, BR-354, BR-356, BR-356, BR-364, BR-367, BR-367, BR-367, BR-381, BR-381, BR-383, BR-383, BR-393, BR-459, BR-462, BR-464, BR-491.
Спорт
Како и остатокот на Бразил, фудбалот е најпопуларен спорт помеѓу месното население. Бело хоризонте има два од најуспешните тимови во земјата, и градот исто така има еден од најголемите стадиони во светот, Минејрао отворен во 1965-та.
Најстариот Стадион Independência(независност) беше домаќин на легендарната победа на тимот на САД во 1950-та со 1-0 против Англија.
Атлетико Минејро, е еден од најстарите фудбалски клубови во градот, основан е 1908-ма, бил прв бразилски шампион 1971-ва.
Крузејро е основан 1921-ва од стана на локалната италијанска заедница. Крузејро е еден од најуспешните бразилки клубови помеѓу 1990-тите и 2000-тите, освојувајки 4 Национални купови, 1 Национална лига, 2 Copa Libertadores, и 2 Supercopa Libertadores.
Знаме
Знамето на Минас Жераис е едно од најстаро усвоените во Бразил.
Реченицата "Libertas quæ sera tamen", на знамето, е мото напишано на Латински, преведено на португалски е Liberdade ainda que tardia и на македонски значи "Слобода, иако е од подоцна". Триаголникот го претставува Светата троица и трите идеи на Француската револуција: Liberté, Egalité, Fraternité.
Градови
Иако не е најголема бразилска држава, Минас Жераис има најголем број градови. Од околу 5,500 општини во цел Бразил, Минас има 835, Факт објаснет со соодносот на бројот жители и територијата (поголема од Метрополитанска Франција). Позначајни градови се: престолнината Бело Хорзонте, Контагем, Бетим, Жуиз де Фора, Монтес Кларос, Уберландија, Ипатинга, Убераба и Оуро Прето.
Наводи
y
Марко Блажевски
Марко Блажевски — македонски пливач кој се натпреварува на куси и средни патеки, во повеќе стилови (слободно, мешано).
Животопис
Марко Блажевски е роден на 10 ноември 1992 година во Скопје, како прво дете на Боро Блажевски и Нарциса Блажевска (родена како Гркова). Неговиот татко бил долгогодишен тренер во пливачкиот клуб „Вардар“ и, истовремено, тој е личен тренер на Марко. Марко има помала сестра, Вера Блажевска, која исто така, се натпреварувала во пливање, во пионерска и младинска категорија.
Уште за време на средношколската возраст, Марко заминал да учи во САД, каде потоа го продолжил образованието, запишувајќи се на Универзитетот „Вингејт“ во Шарлот, а дипломирал во 2014 година.
Пливачки митинзи
Во декември 2014 година, на пливачкиот митинг на 50-метарски базени, одржан во Марибор, Блажевски го соборил државниот рекорд на Македонија, во дисциплината 100 метри градно, постигнувајќи време од 1:04,91 минути. Стариот рекорд го држел Дамјан Петровски, кој во 2012 година, оваа патека ја испливал за време од 1:05,55 минути.
Во февруари 2016 година, на пливачкиот митинг во кратки базени „Ројал опен 2016“, одржан во Шарлот, САД, Блажевски поставил два нови македонски рекорди: на 200 метри градно, каде постигнал време од 2:11,92 минути, со што за повеќе од шест секунди го надминал претходниот рекорд, постигнат во 2012 година, кој го држел Дамјан Петровски; како и на 100 метри градно, каде испливал за 1:02,17 минута, т.е. речиси две секунди побрзо од дотогашниот рекорд (и овој рекорд го држел Дамјан Петровски).
Светски првенства
На Светското првенство во пливање во мали (25-метарски) базени, одржано во Доха, во декември 2014 година, Марко Блажевски настапил во повеќе дисциплини, при што поставил четири државни рекорди на Македонија, и тоа во дисциплините: 200 метри слободно (1:49,80 минути), 100 метри мешано (55,98 секунди), 200 метри мешано (1:58,99 минути), 400 метри мешано (4:13,04 минути).
Олимписки игри
Блажевски се натпреварувал на Летните олимписки игри во 2012 година, во категоријата 400 метри мешано во машка конкуренција на кое што завршил на 34-то место. Претходно, тој не успеал да ја оствари олимписката норма, туку учестувал на Олимпиките игри така што добил т.н. „вајлд-карта“. Притоа, тоа било првпат, пливачи од Македонија да настапат на Олимписки игри на тој начин, односно без остварена олимписка норма. Блажевски исто така се натпреваруваше на Летни олимписки игри 2016 година во категоријата 200 метри мешано во машка конкуренција при што постави нов државен рекорд и се пласираше на 26-то место.
Мункбраруп
Мункбраруп (Munkbrarup) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Мирјана Мира Марковиќ
Мирјана Мира Марковиќ (Мирјана „Мира“ Марковић), (родена во Брежане крај, на - почината во , на )  ,  била српски политичар, професор по социологија на Факултетот за науки во Белград во пензија и сопруга на поранешниот претседател на Србија и на СФРЈ Слободан Милошевиќ. Таа била водач на политичката партија Југословенска левица.
Животопис
Мира е родена на 10 јули 1942 година во селото Брежане кај Пожаревац, каде што нејзината мајка Вера Милетиќ била партизанка. Петнаесет месеци подоцна, на 5 октомври 1943 година Вера била уапсена во Белград од страна на агентите  на специјалната полиција. Таа се сокрила во засолниште под подот кога дошле агентите. Тие не ја пронашле дури и по две претреса, но во станот оставиле  четири агенти, за што Вера Милетиќ не знаела, па по одреден период излегла од засолништето и така била фатена. Откако била уапсена, Вера Милетиќ била изложена на ужасна тортура при што дала одредени чувствителни информации, а потоа стрелана. Не е сигурно дали издала или не голем број комунисти за време на мачењето,, но ова била официјална партиска изјава по војната.
Кога Вера била уапсена, Мома Марковиќ, татко на едногодишната Мирјана, веќе бил политички комесар на Главниот штаб на НОВ и ПО на Србија. За едногодишната Мирјана започнала да се грижи нејзината баба. По војната, дедо ѝ и баба ѝ продолжиле да се грижат за внуката, бидејќи нејзиниот татко, по победата на комунистите и освојувањето на власта, бил преокупиран со партиски и државни работи. Мирјана го гледала својот татко најмногу за време на летните одмори.
Основното училиште го завршила во Пожаревац. Мирјана била жената со која Слободан Милошевиќ бил врзан за време на средношколските денови (се состанувале во комунистичката младинска организација), со кого го поминала целиот свој живот и кого го насочила кон комунизмот.
Подоцна се омажила со него и добиле две деца - Марија и Марко. Мирјана имала речиси исто трагично детство како Слободан Милошевиќ. Војната го заобиколила штотуку родениот Слободан Милошевиќ, но неговата судбина била утврдена од повоените трагични семејни настани. Мирјана Марковиќ била дете на револуционерот Мома Марковиќ, еден од најважните српски комунисти и револуционери, и Вера Милетиќ, една од најтрагичните личности на партизанската борба во Србија. Семејството на Вера Милетиќ било комунистичко, па неколку членови на семејството завршиле во партизаните. Најпозната меѓу нив е Даворјанка Пауновиќ-Зденка, сестра на Вера Милетиќ и љубовта на Тито.
Таткото на Мира Марковиќ, Мома веднаш по војната, бил еден од најмоќните луѓе во Србија, член на Централниот комитет и други врвни органи на комунистичката власт. Сепак, неговата кариера не била толку брилијантна колку што можело да се очекува. Веќе во 1950-тите бил бил истуркан од врвот на власта и го изгубил своето влијание, за разлика од неговиот брат Дража Марковиќ, кој во седумдесеттите години станал најмоќен човек во Србија.
Политика
Како што веќе била традиција во семејството и Мира станала комунистика на рана возраст. Мртвата мајка ѝ била идол, често се служела со нејзиното конспиративно име Мира и постојано ја покажувала својата трајна врска со мајка си со необичен, симболичен гест. Имено, многу често во косата носела цвет, кој бил познат и за пошироката јавност. Во едно новинароско интервју, таа ги објаснила причините зошто имала цвет во косата. На една од нејзините старите фотографии, нејзината мајка имала таков цвет во косата, па Мира одлучила, во спомен на нејзината мајка, да носи таков цвет во косата, за да на некој начин задржи контакт со неа.
Мирјана Марковиќ била професор по социологија на Факултетот за наука и математика на Белградскиот универзитет. Таа исто така предавала социологија како редовен професор на Американско-францускиот факултет за менаџмент во Белград, како и на Факултетот за меѓународен менаџмент во Белград. Била редовен член на Руската академија за општествени науки и визитинг професор на Московскиот државен универзитет Ломоносов и почесен професор на Универзитетот Ломоносов во Москва.
Објавила околу стотина трудови од областа на теоретската социологија. Таа е исто така автор на два учебника за социолошки теми. Била преведена на руски, кинески и англиски јазик. Работела и на новинарска работа. Книгите „Одговор“ и „Ноќ и ден“ биле преведени на руски, бугарски, англиски, германски, грчки, кинески, рутски, словачки, унгарски, романски, чешки, албански, турски, словенечки, македонски, јапонски и тамилски.
Била позната и како еден од основачите и прв претседател на политичката партија Југословенската левица (ЈУЛ), како и сопруга на Слободан Милошевиќ. За време на судењето за убиство на Иван Стамболиќ, обвинителот во 2007 година нагласил дека режимот предводен од Слободан Милошевиќ и Мирјана Марковиќ наредил убиство на политичките противници.
Таа живеела во Русија. Интерпол издал налог за неа, но руската полиција одбила да ја уапси, се претпоставува дека се должи на силните врски што Милошевиќ ги имал во Русија.
Таа била кремирана и погребана во Пожаревац веднаш до нејзиниот сопруг Слободан Милошевиќ кој починал во 2006 година во Хаг.
344 п.н.е.
344 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 344. година пред новата ера, 344. од првиот милениум п.н.е., 44. од 4 век п.н.е. и петта од 340-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5164 и 5165 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4406 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3416 и 3417 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 409.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 344 година се протега во 2292 и 2293, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2352 и 2353 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 199. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 995 и 994 исламска година пред хиџра.
Смолани
Смолани — село во Општина Прилеп, средишно-јужна Македонија. Денес нема жители.
Географија и местоположба
Селото е сместено во областа Раец, во подножјето на планината Дрен и источно од градот Прилеп.
Историја
Подрачјето на Смолани е населено уште од неолитот, за што сведочи наоѓалиштето Крушкова Нива околу 1 км североисточно од селото.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Смолани имало 215 жители, сите Македонци христијани.
На почетокот на ΧΧ век селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Слулани имало 200 Македонци под егзархијата и работело бугарско училиште.
Население
Кон средината на XX век бројот на жители значајно опаднал, и продолжил да се намалува во текот на следните децении, за да се сведе на само 2 жители во 1971 г. Во текот на таа деценија селото е сосема напуштено. Според пописот од 2002 година, Смолани немало ниеден жител. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Родови
Смолани било македонско село, кое сега е иселено.
Според истражувањата од 1920-1924, родови во селото биле:
Иселеништво
Според истражување од почетокот на 1920-тите, потомци на преселници од Смолани имало во следниве населени места:
Велвендо (општина)
Велвендо (Δήμος Βελβεντού, Димос Велвенду) — општина во Кожанскиот округ во југозападна Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција. Административен центар е гратчето Велвендо (Велвендос).
Населени места
Општината е создадена во 2019 г. со разделувањето на дотогашната општина Серфиџе-Велвендо.
Општинска единица Велвендо
Општинската единица Велвендо е единствената во општината. Седиште е гратчето Велвендо и ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Филозофска трибина
Филозофска трибина е прво филозофско списание во Македонија во издание на ННСГ за филозофија при Филозофскиот факултет (Скопје) и Секцијата за филозофија при Друштвото за филозофија, социологија и политикологија на СРМ.
Историја
Првиот број беше насловен „Билтен на списанието „Филозофска трибина“, Секција за филозофија при Друштвото за филозофија, социологија и политикологија на СРМ“ (мај 1978). Списанието ги имало следниве рубрики: студии и есеи; големи текстови; од наставно-образовната дејност; прикази и осврти; библиографија.