cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на Руската Федерација
Меѓународни односи
САД и Русија имаат остро спротивставени позиции во однос на прашања поврзани со: обоените револуции, непризнаената република Абхазија, Јужна Осетија и Приднестровие, влезот на Украина и Грузија во НАТО, градењето на систем за ракетна одбрана, цевководите кои ја испорачуваат касписката нафта, независноста на Косово, изградбата на јадрен реактор во Иран, венецуелската воена опрема, проблемот околу Палестина итн. Освен овие проблеми, Русија има крајно поинакви ставови во врска со Бомбардирањето на Југославија во 1999 година, инвазијата на Ирак, скандалот во Абу Граиб, затворот во Гвантанамо, скандалите околу тајните затвори на ЦИА.
Односите помеѓу Велика Британија и Русија се влошиле кога голем број од руските олигарси добиле егзил во Британија. За Борис Березовски на пример, Русија испратила неколку барања за екстрадиција, но таа била одбиена. Следувал скандалот со Александар Литвиненко и неговото труење, убиството на новинарката Ана Политковскаја.
Односите помеѓу Украина и Русија се влошиле во времето на т.н. Портокалова револуција, по кое следувала т.н. Гасна војна, присуството на руската морнарица во Севастопол, користењето на морската инфраструктура и можното приклучување на земјата кон НАТО.
Односите помеѓу Грузија и Русија се однесуваат на спорот околу Јужна Осетија и Абхазија, каде двете земји војувале во 2008 година која резултирала со признавање на двете земји од Русија.
Источен Миндоро
Стопанство
Скоро целата економија е сконцентрирана кон туризмот.
Историја
Од 16 век покраината е под директна управа на Батангас. Во 1921 Миндоро станува покраина, а во ноември 1950, островот е поделен на Источен и Западен Миндоро.
Форум (магазин)
Неделниот магазин Форум, во Република Македонија е бренд кој од 1997 година е препознатлив по својот квалитет и кредибилитет. Во 2007 година, Форум влегува во состав на групација Сеaвус и ја продолжува својата успешна приказна. Во ново руво, со нови сопственици и уредници, Форум се претставува како еден од водечките македонски политички магазини.
Никола I Цариградски
Никола I Цариградски (852 – ) — Вселенски патријарх од 901 до 907 година и од 912 до неговата смрт во 925 година. Се празнува на 16 мај во православната црква.
Форум (магазин)
Влијанието на магазинот се мери не само според завидниот тираж, туку и според одгласите кои секојдневно доаѓаат во Редакцијата и наоѓаат свое место во секое ново издание на Форум.
Никола I Цариградски
Никола е роден на Апенинскиот Полуостров и станал пријател со патријархот Фотиј I. Паднал во немилост по расчинувањетпо на Фотиј I во 886 година и се повлекол во манастир. Царот Лав VI го повикал од манастирот и го прогласил мистик, титула која птретставувла или империјален секретар или пак правно лице.
На 1 март, 901 година, Никола бил назначен за патријарх. Сепак, подоцна имал расоравија со Лав VI поради неговиот четврити брак со љубовницата Зоја Карбонопсина. Иако неодлучен ги прифатил последиците од оваа врска, идниот цар Константин VII, му било забрането да влегува во црквата и можно е Никола да бил замешан во бунтот на Андроник Дука. Бил сменет од местоположбата патријарх на 1 февруари 907 година и заменет од страна на Евтимиј. Протеран во својот манастир, Никола сметал дека е неправедно сменет и во спорот го вклучил и папата Сергиј III.
Форум (магазин)
Форум е поделен на автономни, а сепак обединети целини. Почнувајќи со политичката карикатура, како единствен, во Македонија, графички коментар, сосема ослободен од меѓите на зборот. Просторот посветен на политиката доминира, но сепак е во хармонија се делот осмислен како култура и живот. Помеѓу е рубриката свет со сите свои турбуленции видена од дописниците во Москва и Вашингтон, соседството, од нашите растрчани соработници. Но, тука е и она најважното - парите, бизнисот, економијата.
Форум е повеќе од хроника, многу повеќе од дневен записничар. Форум во чекор со светските трендови додава уште два нови медиума, порталот www.forum.com.mk и месечникот на англиски јазик Free Time Guide Macedonia.
Никола I Цариградски
Во периодот кога на власт стапува братот на Лав VI, Александар III на 12 мај 912 година, Никола бил повторно устоличен како патријарх. Со ова започнала борба со поддржувачите на Евтимиј, која не завршила сè додека новиот цар Роман I Лакапин го донел Томосот на единството во 920 година. Во меѓувреме Александар починал во 913 година откако започнал војна со Бугарија, при што малолетниот Константин VII Го наследил на престолот. Никол I Цариградски станал водечки член на седумчленото советодавно тело, и истиот морал да се соочи со напредувањето на Симеон I кон Цариград. Никола договорил примирје, го крунисал Симеон за цар на бугарите во церемонија надвор од Цариград, и договорил брак на Симеоновата ќерка со Константин VII.
Форум (магазин)
Порталот www.forum.com.mk со својата свежина, продорност и оригиналност е постојано во нагорна линија на посетеноста. Порталот го нуди истиот квалитет на содржините како и магазинот, ги следи светските стандарди и најновите трендови.
Free Time Guide Macedonia е месечен магазин на англиски јазик, посветен на богатството на Македонија, нејзините убавини, обичаи и луѓето. Неговата главна цел е да ги претстави убавините на Македонија и да ја пренесе ведрината на нејзината душа, но и да понуди нешто ново и несекојдневно на секој странец во Република Македонија.
Никола I Цариградски
Овие негови постапки ја поткопале неговата позиција, и во март 914 година, со поддршка на магистратот Јован Грчки, Зоја Карбонопсина го заменила Никола како најглавен регент. Го отфрллила договорот со Симеон, со што непријателството повторно започнало со Бугарија. Кога нејзинот главен поддржувач Лав Фока бил целосно поразен од бугарите во Битката при Ахелој во 917 година, Зоја започнала да ја губи поддршката. Посрамотени поради понатамошните порази, таа и нејзините поддржувачи биле истиснати во 919 година од страна на адмиралот Роман Лакапин, кој ја оженил својата ќерка Елена Лакапина со Константин VII и го зграбил престолот во 920 година. Никола станал најголем поддржувач на новиот цар, и го поднел товарот на обновените преговори со бугарите сè до неговата смрт во 925 година.
Покрај многуте писма до голем број на благородници и странски владетели (вклучувајќи го и Симеон I), Никола напишал брседа за грабежот на Солун од арапите во 904 година. Тој бил критичен мислител кој отишол дотаму што почнал да се сомнева во вистинитоста на цитатите од стариот завет и мислењето дека заповедта на царот бил непишан закон.
Сигма протокол
„Сигма протокол“ е последниот роман напишан од Роберт Ладлам, издаден после неговата смрт. Во романот се зборува за синот на човек што го преживува Холокаустот кој се вмешува во интернационална завера скована од индустријалци и фанансиери кои сакаат да искористат воена технологија.
Резиме
Бен Хартмен се одмора во Швајцарија и таму сретнува еден стар пријател, Џим Кавено, кој се обидува да го убие. Додека бега од убијците, мистериозните следачи и полицијата и додека бара безбедно место за криење, тој го наоѓа својот брат-близнак, Питер, за кого тој мислеше дека загинал во авионска несреќа неколку години претходно. Питер опишува интернационална корпорација која се формирала во последните денови ов Втората светска војна и ја сочинуваат финансиери, влијателни членови на големи корпорации и богати Нацисти. Тој му дава фотографија на Бен со некои од водачите и така дознаваат дека и татко им бил член. Наскоро, еден убиец ќе го убие Питер, а Бен повторно бега. Подоцна ќе се запознае со Лизел, девојката на Питер.
Во меѓувреме, агентката Ана Наваро од Министертството за одбрана на САД е регрутирана во тајна група за да ја истражува смртта на неколку влијателни луѓе низ целиот свет кои умреле на мистериозен начин. Нејзината истрага води до лажни траги, можни прикривања и ќор-сокаци, додека не најде човек кој можеби бил отруен со истиот нејасен отров. Следејќи ги трагите, таа дознава дека луѓето кои треба да ги истражува се дел од интернационална група на финансиери и деловни могули. Наскоро дознава дека ја пријавиле како одметнат агент, па почнуваат и обидите на нејзиниот живот.
Преку свои начини за истражување, двајцата протагонисти откриваат повеќе за матната група, која се нарекува Сигма. Се дознава дека Сигма прераснала од едноставен обид да се собере нацистичкото богатство и да се стабилизира индустриската и финансиската состојба на светот после војната, до политичка и финансиска машина која која контролира скоро 75% од светските најдобри компании и има доволно политичко влијание директно да влијаат дури и на претседателските избори. Исто така, Сигма им помогнала на неколку нацистички воени злосторници, вклучувајќи го и нацистичкиот доктор Герхарт Ленц да избегаат.
Протагонистите Хартмен и Наваро се сретнуваат и склопуваат сојуз, бидејќи и двајцата ги бркаат убијци од Сигма. Заедно, дознаваат дека Сигма има внатрешни проблеми. Основачите кои се мртви или се на смртна постела, веруваат дека Сигма треба да се распане бидејќи ја одиграла својата улога во светот. Нив ги нарекуваат бунтовнички ангели, и ги прогонува новиот водач на Сигма. Новиот водач, филантропскиот доктор Јигрен Ленц, нашол нова насока на груапта и одлучил да ја елиминира сета внатрешна опозиција.
Ленц ја киднапира Наваро, а Хартмен ги следи до еден стар замок на Австриските Алпи. Успешно се инфилтрира во замокот и ја дознава новата насока на Сигма: подмалдување. Ленц нашол начин да го сопре стареењето на луѓето врз основа на експериментите кои се вршеле за време на Втората светска војна врз деца со прерано стареење познато како Прогерија, и лечи дел од светската елита за да го сопре и нивното стареење. Ленц е првиот успешен експеримент, бидејќи неговото вистинско име е Герхарт; тој е нацистичкиот доктор и еден од основачите на Сигма. Откако ќе го убијат Ленц, Хартмен и Наваро бегаат со хеликоптер, додека замокот е уништен од лавина.
Книгата е основата на групата Билдерберг и митовите и мистериите кои ја опкружуваат.
Вучја Вас
Вучја Вас (словенечки: Vučja vas) — населба во Општина Крижевци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
NGC 6387
NGC 6387 — галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6387 се споменува и како CGCG 300-37, 1ZW 189, IRAS 17275+5735, HII.
Откривање
Објектот е откриен на 22 јули 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6387 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 6387 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 28 м 23,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +57° 32' 45"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 6387 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60355. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 52; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3896. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1102.
Сестринска република
Терминот Сестринска република (république sœur) се однесува на марионетските држави (со републиканаско уредување) основани во Средна Европа и на Апенинскиот Полуостров од страна на француските војски или од месни револуционери претежно во периодот меѓу 1797 и 1799 година. Тие биле поддржувани од Првата Француска Република за време на Француските револуционерни војни. Овие републики, иако официјално независни, за своја заштита во голема мера се потпирале на Франција, и повеќе сличеле на автономни територии отколку на независни држави. По прогласувањето на Француското Царство неколку од овие држави биле анектирани од Франција, а останатите биле претворени во монархии управувани од членовите на семејството Бонапарт.
Историја
Француската револуција бил период на општествени и политички пресврти во Франција од 1789 до 1799 година. Републиканците кои ја собориле монархијата биле водени од идеалите за народен суверенитет, владеење на правото и претставничка демократија. Републиканците усвоиле идеи и вредности од филозофиите на вигизмот и на просветителството. Француската Република го поддржала ширењето на републиканските принципи низ Европа, но повеќето од овие сестрински републики станале средство за контрола на окупираните земји како клиентски режими.
Весна
Весна е божица на пролетта во старата словенска религија.
Зборот весна на руски јазик значи пролет и младост. Во српскиот јазик честотати се употребува изразот весник на пролетта.
Во српскиот и македонскиот народ овој збор честопати се користи како женско име.
Потекло на поимот
Етимологијата на името на божицата Весна ни го дава Крек на тој начин, што нејзиното име го доведува во врска со староиндискиот збор – вас – што значи да биде јасен, светол, светлост. Весна т.е. „светло или годишно време, кое донесува светлост (ведрина),“ може да се спореди и со староиндискиот – -{Vasanta}- – кој во авест гласи: vanri; во староперсијски: -{vahara}-; во новоперсијски: -{bahar}-; во грчки -{йар}-; во латински: -{ver}- место -{verer}-, -{veser}- пролет; во старонордијски: -{vbr}-, во лит: -{vasara}- што значи лето. Називи за пролет кај различни народи и во различни јазици наоѓаат свое единство во коренот: – -{vas}-. – Од сето ова, изгледа дека Весна била божица на пролетта.
Изглед
Весна Словените ја доживувале како убава, насмејана млада девојка накитена со венци и во бел фустан. Косата и била украсена со цветни ѕвончиња. Имала крупни очи. Во долниот дел на половината имала голем цветен венец.
Особини
Весна никогаш не била осамена. Неа ја придружувале Геровит, кој бдеел над неа, и Стрибог, богот на ветрот и воздухот. Според легендите, Стрибог Весна ја донесувал секоја пролет на крилата на лесен и пријатен ветрец.
Митолошка борба со Морана
Веснината непријателка била Морана, божицата на зимата. Нивниот митски судир се повторувал секоја година на смена на зимата и пролетта. Весна носела победа со убивање на Морана, враќајќи ја во подземниот свет и ослободувајќи ја со тоа земјата од зима. Зимата била време кога многу луѓе се смрзнувале, гладувале и умирале. Со доаѓање на пролетта сето тоа се менувало. Затоа народот вообичаено се приклонувал кон Весна и ја довикувал, додека Морана била спалувана и фрлана во река.
Обичаи
Еден од празниците посветени на Весна го славеле сопружниците кои склучиле брак претходната година. Тоа бил еден од најрадосните празници кај Словените. За таа прилика се подготвувале колачи со мед, наречени медени колачи. Меѓутоа, овој празник подоцна црквата го поврзала со денот на четириесетте маченици, 22 март, и денас познат како Младенци. Весниниот цветен празник исто така се одржал и денес се нарекува Цветнци. Во Веснините обреди се давало на верниците да проголтаат лескова пупка или глогов лист. Децата во време на цветање на врба биле китени со врбови реси, а околу вратот им се ставале ѕвончиња. Овој обред и во христијанството го одржал своето име, а име му е Врбица. Јајца се фарбале во пролет, обично во црвена боја, која го симболизирала сонцето, оганот и топлината, која ја донесувала Весна со своето доаѓање.
Даланзадгад
Даланзадгад (Даланзадгад) — град во Монголија и главен град на покраината Омногови. Градот се наоѓа 540 км јужно од Улан Батор. Во 2006 година градот имал население од 14.000 жители. .
Сообраќај
Даланзадгад аеродромот (ZMDZ/DLZ) има една писта. Пистата служи за регуларно домашни летови од и до Улан Батор. Има летни и земски распореди на летање. Даланзадгад е туристичка рута за пустината Гоби.
Балкански мешани шуми
Балканските мешани шуми претставуваат копнен екорегион на југоисточна Европа според WWF и Дигиталната мапа на европските еколошки региони од Европската агенција за животна средина. Припаѓа во биомот на умерените широколисни и мешани шуми и во царството на Палеарктикот.
Географија
Балканските мешани шуми зафаќаат поголем дел од долините, рамнините и планинските падини на источен Балкан, главно Бугарија, освен повисоките делови на Рила - Родоп и Балканските Планини, каде што се заменети со мешаните шуми Родопски планини. Се протегаат од приближно долината Дрина до бреговите на Црното, Мраморното и Егејското Море и зафаќаат 224.400 km² во Албанија, Босна и Херцеговина, Бугарија, Северна Македонија, Србија, Романија, Грција, Косово и Турција. Екорегионот е опкружен со еуксино-колхиски листопадни шуми (во Турција, Грузија и Бугарија), склерофилни и мешани шуми во Егејско и Западна Турција (во Грција), мешани шуми на планините Пинд (во Грција, Северна Македонија и Албанија), мешани Динарски планини шуми (во Црна Гора и Босна и Херцеговина), Панонски мешани шуми (во Босна и Херцеговина, Србија и Романија), карпатски планински четинарски шуми, централноевропски мешани шуми (и во Романија), како и источноевропска лесостепа и понтичка степа (и двете сместени во Романија и Бугарија).
Клима
Климата во екорегионот е претежно од влажен суптропски (Cfa ) тип на Кепен до влажен топол летен континентален (Dfb), со влажни зими. Одредени области од овој екорегион се со релативно високи врнежи и се сметаат за реликт на умерена прашума.
Флора
Неколку видови листопадни дабови (најистакнати Quercus frainetto Ten., како и Q. cerris L., Q. pubescens Willd. и други) се доминантни во поголемиот дел од шумите на екорегионот, прошарани повисоки планински падини (над 800–1200 m) Европска бука и четинари како шкотскиот бор, босанскиот бор, македонскиот бор, сребрената ела и норвешката смрека. Највисоките врвови поддржуваат алпска тундра вегетација.
Фитогеографски, екорегионот е поделен помеѓу делови од централноевропските, илирските и евксиниските провинции на Циркумбореалниот регион во рамките на Холарктичкото Кралство (според разграничувањето на Армен Тахтајан ).
Рубин Земон
Рубин Земон (роден во ) — македонски етнолог, универзитетски професор и претседател на Сојузот на Балканските Египќани. Вработен е во Универзитетот за информатички науки и технологии и член на научниот совет на Институтот за општествени и хуманистички истражувања „Евро-Балкан“. Тој експерт на ОБСЕ/ОДИХР за прашањата на националните малцинства. Член е на претседателството на Македонското етнолошко друштво и Член е на центарот за карпеста уметност на Македонија.
Вац
Вац (Vác) — град во округот Пешта во Унгарија со околу 35.000 жители. Архаичниот правопис на името е Вач (Vácz).
Историја
Населбата Вац датира уште од Римското Царство.
Тоа е седиште на римокатоличката епархија од 11 век. Епископите од римокатоличката епархија на Вац биле влијателни во рамките на Кралството Унгарија, при што многумина служеле како канцелари или подоцна станале архиепископи.
На 17 март 1241 година, поради нападот на Монголците, целото население било заклано, Вац престанало да постои, а Монголците поставиле камп таму. По заминувањето на Монголците Вац бил повторно изграден и населен од германски колонисти.
За време на Унгарската револуција и војна за независност од 1848-1849, Хонведшегот ги истерал австриските сили стационирани во градот по голема битка (10 април 1849); Втората битка кај Вац завршила со победа на Русија (17 јули).
За време на Втората светска војна, Вац бил заробен на 8 декември 1944 од страна на советските трупи на вториот украински фронт во текот на офанзивата во Будимпешта.
Стратегијата Банкрофт
„Стратегијата Банкрофт“ е шпонски роман, препишан на Роберт Ладлам, издаден по неговата смрт на 17 октомври 2006 година.
Вац
Религиозна деноминација
Според пописот од 1910 година, верскиот состав на градот бил следен:
Стратегијата Банкрофт
Резиме
Тод Белнам, теренски агент на „Конзуларни Операции“ е отпуштен од агенција по една лошо завршена акција. Ама кога неговиот најдобар пријател и колега агент е киднапиран, а владата одбива да се вмеша, Белнап решава да ги земе работите во свои раце.
Во меѓувреме, Андреа Банкрофт дознава дека треба да наследи 12 милиони долари од братучед кој никогаш не го запознала, под еден услов: Таа мора да седне во одборот на фондацијата на семејството Банрофт. Бидејќи таа поголем дел од животот била оттргната од семејството на татко ѝ, оваа понуда ја зачудува. Ама каква врска има семејството Банкрофт со „Генеза“, мистериозен човек кој работи да го дестабилизира геополитичкиот баланс по ризик на милиони животи? Во низа на неверојатни случајности, Андреа и Белнап формираат сојуз за да ја откријат вистината зад „Генеза“, пред да биде предоцна.
Алмело
Алмело — град и општина во Холандија, поточно во покраината Оверeјсел и во него живеат 72,511 жители спрема податоците од 2014 година.
Географски каректеристики
Алмело лежи на источниот дел на Холандија, на местото каде што се спојуваат Оверајсел и Твенте. Алмело е уште и седиште на општините Аадорп, Мариапарохие и Борнебрукел.
Историја
Во средниот век, Алмело бил седиште на локалните барони и феудалци, таканаречени Рехтерен. Од 1350. година градот станал феуд на семјството Хекерен, кои владееле и со Лимбург од 1711 година. Наследниците на таа фамилија и ден денес имаат дворец, „Huis Almelo“ изградена е помеѓу 1662. - 1664 година.
Во текот на 19.век Алмело станал еден од најголемити центри за проеизводство на текстил.
Знаменитости
Најголемите атракции на Алмело се протестанската катедрала Големата Врква (Grote Kerk), изградена од 15-ти до 18 век, градското собрание од 16 век (сега туристичка канцеларија), и зградата на поранешниот пазар (Waag) со мерните уреди, каде што таа е денес галерија.
Стопанство
По падот на текстилната индустрија, економијата денес во градот се потпира на услужниот сектор,  некои компании се  ангажирани во производството (Urenco - јадрено гориво) и транспортот.
Хере
Хере (Heere) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Почнувајќи од северозапад надесно, Хере се граничи со општините Бадекенштет, Елбе, Хаферла и Зелде.
Помеѓу нив се создала една заедничка населба со името Хере.
Во североисточниот дел на општината тече реката Инерсте.
NGC 5
NGC 5 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5 се споменува и како: UGC 62, MCG 6-1-13, CGCG 517-17, CGCG 518-12, 4ZW 7, NPM1G +35.0003.
Откривање
Телото е откриено на 21 октомври 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 7 м 48,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 35° 21' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Тухол
Тухол (грчки: Πεύκος, Певкос) е село во Егејска Македонија, Република Грција, општина Нестрам, Костурско.
NGC 5
Други поделби
Проучување на NGC 5 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 595. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 89; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2267. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1247.
Бучечовци
Бучечовци (словенечки: Bučečovci) — населба во Општина Крижевци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Ристо Угриноски
Ристо Кирилов Угриноски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од работничко семејство кое не можело да му овозможи да се школува. По завршувањето на основното училиште заминал на печалба во Земун каде работел како пекарски работник. Како напреден младинец, се вклучил во акцијата на КПЈ - во работничките демонстрации, поради што за време на окупацијата бил принуден да бега од Земун и дошол во Битола каде работел како пекарски работник, а од пролетта 1943 година учествувал во работата на СКОЈ. Прогонуван од бугарскиот фашистички окупатор, во пролетта 1944 година со неколку свои другари се упатил во планината Караорман и стапил во Првата македонска бригада. Учествувал во борбите за ослободување на: Охрид, Струга и Кичево, а потоа во составот на Петнаесетиот македонски корпус заминал на Сремскиот фронт каде загинал во борба со германците во април 1945 година во близината на Славонска Пожега.
Црква Свети Кирил (Киев)
Црквата Свети Кирил (украински: Кирилівський монастир) е средновековен христијански храм кој се наоѓа во Киев, престолнината на денешна Украина. Самата црква се наоѓа во истоимениот комплекс кој датира од времето на Киевска Рус од 12 век.
Манастирот Свети Кирил бил основан во 1140 од страна на Всеволод II, кнез на Киев и истиот комплекс е посветен на Кирил Александриски. Во втората половина на 12 век, принцезата Марија, вдовица на Всеволод, го поставила камен-темелникот на црквата.
Во 1734 година, комплексот бил зафатрн од пожар, кое довело до некого реконструирање од страна на украинскиот архитект Иван Хрихорович. Камбанаријата во манастирот била изградена во 1760 година. Обновата започнала во 1750 а завршила десет години подоцна. Во 1787 година, манастирот Свети Кирил Александриски бил затворен од страна на руските власти и истиот комплекс бил претворен најпрвин во болница, а подоцна и во лудница.
По доаѓањето на комунистите на власт, манастирот бил прогласен за споменик од историско значење. Црквата во манастирот била затворена и претворена подоцна во музеј. Во 1936 година била донесена на одлуката за распуштање на монашките структури во земјата.
Teт
Тет (Tietzing) — град во округот Ѓер-Мошон-Шопрон, Унгарија. Се наоѓа помеѓу градот Папа (21 километри северно) и градот Ѓер (24 километри јужно) во малата унгарска рамнина. Според пописот од 1990 година, имало 4.252 жители, речиси сите од нив биле Унгарци по етничка припадност. Соседните населби се: Рабазентмихали, Кисбабот, Рабазентмиклос, Моричида, Ѓемере, Фелпек, Ѓерземере и градот Ѓер.
Историја
Тет станал град во 2001 година. Сегашната популација се проценува на 4.104 жители.
Местермир
Местермир е сега главно исушено мочуриште западно од Хемсе на островот Готланд, Шведска. Ковчегот Местермир бил пронајден овде во 1936 година.
Географија
Предлогот за исушување на мочуриштето првпат бил претставен во 1898 година. Мочуриштето било исушено во 1902-1910 година. Некои од езерата кои пресушиле биле Туннганштреск, Штортреск, Нидтреск, Рисалатреск и Ескестреск.
Јужно од мочуриштето е Хавор, ридска тврдина од железно време. Во времето кога била изградена тврдината, мочуриштето сè уште било езеро, а тврдината се наоѓала на брегот. Во 1961 година, археолошкото ископување на градбата довело до откривање на богатсво кај Хавор.
Историја
Како дел од националната програма за јавни работи за намалување на невработеноста во 1920–21 година, вкупно 25 километри од патишта биле изградени во Местемир.
Во 2008 година, шведската енергетска компанија Ватенфал почнала проект за изградба на ветроелектрана на Местермир. Плановите биле прекинати поради одлука донесена од страна на шведскиот суд за земјиште и животна средина во јули 2012 година.
Крајни точки на Полска
Ова е список на крајните точки на Полска, односно месностите кои лежат најисточно, најзападно, најсеверно и најјужно, како и над под секоја друга точка во земјата.
Средиште
Селото Пјонтек во Лоѓското Војводство се смета за геометриско средиште на Полска, што е различно од географското средиште.
Мали Антили
Острови
Поважните Мали Антили се (од север кон југ кон запад):
Заветрени Острови: Приветрени Острови:
Поранешни Холандски Антили:
Венецуелски Архипелаг:
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Девич
Свети Ѓорѓи — главна селска црква во поречкото село Девич, сместена надвор од селото.
Јане Коџабашија
Јане Коџабашија (Купа,, ) — македонски музички деец, композитор и возобновувач на источното црковно пеење во Македонија. Создава популарна, детска, камерна, хорска и црковна музика.
Животопис
Коџабашија е роден на 19 јули 1942 година во влашкото кукушко село Купа. Студирал теорија на музика на Музичката академија во Белград кај проф. Властимир Перичиќ, а соло пеење на Факултетот за музичка уметност кај проф. Коста Трпков. Постдипломски студии завршил на Музичката академија во Букурешт кај проф. д-р Себастиан Барбу Букур. Насловот на неговата докторска теза била „Византиската музичка култура на територијата на Македонија во 19 век“. Во текот на својот работен век, извршувал разни должности во Македонската радио-телевизија, работејќи како новинар и уредник на Музичко-говорната редакција, уредник на музичката Прва, а потоа и Втора програма на Македонското Радио, и одговорен уредник на Музичката и касетна продукција на Македонската радио-телевизија. Напоредно од 1983 година, тој извршувал и функција на директор на Македонија концерт – организација за презентирање на културните вредности на Македонија во странство, сè до 1990 година. Тој остварил и значаен број рецензии и критики за Радио Скопје и други весници и списанија.
Од почетокот на 21 век негова главна преокупација била црковното пеење од византиската традиција. По осамостојувањето на Македонија го истражувл источното црковно пеење и активно се ангажирал за неговото возобновување во македонските православни храмови. Црковно пеење предавал на Средното богословско училиште, а после бил и професор на Богословскиот факултет, каде ги држел постдипломските студии по предметиме „Историски аспекти на црковното пеење“ и „теорија и практика на црковното пеење од византиската традиција“. Објавил поголем број зборници на црковно пеење и теоретски трудови за изучување на источното црковно пеење. Од 2017 година е претседател на Сојузот на композитори на Македонија (СОКОМ).
Јановени
Јановени или Јановене (на грчки : Γιαννοχώρι, Јанохори) е село во Егејска Македонија, Република Грција, општина Нестрам, Костурско.
NGC 1966
NGC 1966 — расеано ѕвездено јато со оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1966 се споменува и како ESO 56-SC125, in LMC.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1966 е од видот EN+OCL. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 8,5 m. NGC 1966 има привидни димензии од 13' х 13'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 26 м 45 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 48' 54".
Други поделби
Проучување на NGC 1966 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Црква „Вознесение Христово“ - Долнени
Вознесение Христово — главна селска црква во селото Долнени. Сместена е во северниот дел од селото.
Историја
Црквата била изградена и зографисана во 1857 година во време на пелагонискиот митрополит Бенедикт Византиски.
Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна, со правоаголна основа и петострана апсида на источната страна. На секоја страна од апсидата има по една слепа ниша. Влезот на храмот се наоѓа на јужната страна и над него има ниша со фреска во лоша состојба. Објектот е изграден од варовник и е покриен со кров од ќерамиди. Внатрешноста на црквата е живописана, а фрескописот е дело на браќата Димитриј, Ефтим и Ѓорѓи Андонови од Гари.
Дворот на црквата од јужната страна е ограден со метална ограда, а храмот дополнително е ограде од помошен објект на јужната и западната страна, додека на источната страна има бетонска ограда. На јужната страна од помошниот објект се наоѓа влезната прота која води до потесниот двор пред црквата и над неа се издига камбанаријата. Таа е со квадратна основа и се состои од два дела, така што на секоја страна во горниот дел има по една монофора. Во потесниот двор на црквата, во близина на јужната страна има два гробни споменика.
Зунмод
Зунмод (Зуунмод) — град во Монголија и главен град на покраината Тов. Градот се наоѓа 30 км јужно од Улан Батор и има население од 14.660 жители. Зунмод бил основан како центар на Тов во 1924.
Сточарство
Во 2004, Зунмод официјално имал 24 000 животни, од кои 8.500 кози, 12.000 овци, 2.000 говеда и многу грла коњи и камили. .
Наводи
Покраина Тов - Зунмод
Вис (остров)
Вис (Ἴσσα; латински: Issa, Lissa) е мал хрватски остров во Јадранското Море. Тој е најодалечен населен остров од хрватското крајбрежје, и е одвоен од копното 45 километри.
Површината на островот изнесува 89,72 км2. До островот има редовна бродска линија од Сплит два до четири пати дневно, а во летниот период има линија и до Анкона во Италија.
Вкупната должина на брегот на Вис изнесува 84,9 км.
Околу островот има повеќе мали острови, островчиња и гребени (Бишево, Будиковац, Брусник, Јабука, Равник, Светац и др.).
Највисока точка на островот е Хум која се наоѓа на 587 m надморска височина. Двете најголеми населени места на островот се градот Вис, на источната страна (според кој островот го добил името), и Комижа, на западниот брег.
Клима
Островот има средоземна клима, но бидејќи е далеку од копното и е осамен на морската широчина, тој е изложен многу повеќе на јаки ветрови отколку другите острови во Јадранското Море.
Население
Бројот на населението, според последниот попис од 2001 година, изнесувал 3637 жители. Најголем број на жителите (околу 94%) се изјасниле дека се Хрвати. За време на австроунгарската власт, во 1900 година, на островот живееле 10.000 жители.
На југоистчниот дел од островот се следните населби: Милна, Бргујац и Рукавац.
Сообраќај
Вис е поврзан со копното, во летен период, со мал хидроавион од типот DHC-6 Twin Otter, кој поаѓа од Сплит, а авиопревозникот е European Coastal Airlines. Со Сплит постои и редовна морска линија со траект и катмаран. Вис има асфалтирана патна мрежа, а единствено местото Оклучна, во северозападниот дел на островот, не е поврзано со асфалтен пат со другите места на островот.
Историја
Островот Вис бил населен од најстаро време.
Во антиката го населувале Старите Грци и Римјани и од тој период потекнува и името на островот.
Во раниот среден век, Вис бил во склоп на старохрватската држава. После тоа бил под власт на Млетачката република, за време на чие владеење бил нападнат од Каталонците, кои биле во служба на неаполскиот крал, и кои островот потполно го разрушиле и ограбиле. За одбрана биле изградени утврдувања во местата Кут и Лука, од кои подоцна никнал современиот град Вис. Во времето на Наполеон, Вис бил под француска управа, дури едно време на власт биле и Англичаните, а тогаш за првпат во Хрватска се играло крикет. По падот на Наполеон и на Млетачката република, на Вис дошле Австроунгарците. Вис тогаш станал дел од царската покраина Далмација, а кога Австроунгарија се поделила, Вис им припаднал на Австријците. Во 1866 година, во близина на Вис се одвивала т.н. Вишка битка, помеѓу кралството Италија и Хабсбуршката монархија, во која Австроунгарците победиле и со тоа било сопрено ширењето на Италија на Вис и цела Далмација.
Вис во 20 век
По распаѓањето на Австроунгарија, Вис бил окупиран од Италијанците (1918 - 1921 година), а потоа влегол во состав на Кралството СХС. Според Лондонскиот договор (1915 година) островот им бил ветен на Италијанците. Италијанската војска се повлекла од островот, бидејќи според неофицијални извори Анте Трумбиќ, застапникот на Вис, успеал во преговорите Вис да го размени за островот Ластово. За време на Кралството СХС (потоа Југославија) се правеле обиди од страна на власта во Белград, со разни начини на убедување, да се покрсти населението во православие, што на крај завршило со неуспех.
Во Втората светска војна, Италијанците го окупирале Вис во 1941 година и почнале да спроведуваат политика на италијанизација на населението. После капитулацијата на Италија, во 1943 година, власта ја презеле партизаните, а Јосип Броз Тито се засолнил на островот, по десантот на Дрвар, во јуни 1944 година. Сѐ до ослободување на Белград, Вис бил седиште на партизанската власт и сојузничките воени сили.
На 24 јуни 1944 година, била одржажна седница на НКОЈ, Врховниот штаб и Иницијативниот одбор за свикување на АСНОМ, а како единствена точка е разгледувано македонското национално прашање. Во социјалистичка Југославија, островот бил затворен за странци поради својата стратешка положба сѐ до 1989 година. На островот тогаш постоеле околу 30 разни војни објекти. Островот бил напуштен од ЈНА на 30 мај 1992 година, шест месеци по меѓународното признавање на Хрватска.
Стопанство
Во 19 век и првата половина на XX век бил развиен риболовот и индустријата за конзервирање риби (пред Втората светска војна на Комижа имало седум такви фабрики). Во внатрешноста било развиено лозарството, а во 1910 година една третина од обработливата земја била под лозови насади. Виното од Вис било извезувано главно во Хабсбуршката монархија.
Занимливости
Од природните убавини се издвојуваат Зелената пештера на Равник и Краличина пештера на Вис и Модрата пештера која се наоѓа на соседниот остров Бишево, а од историските знаменитости, интересна е Титовата пештера, и реновираниот споменик на загинатите морнари во Битката кај Вис.
По распадот на Австроунгарија во 1918 година, Вис требале да го земат Италијанците, но со знаењето и умешноста на Анте Трумбиќ, хрватскиот политичар и некогашен австроунгарски застапник за Вис, овој остров сепак влегол во состав на Кралството Југославија како дел од Хрватска.
На островот се наоѓаат убави заливи, како што е на пример Стинива.
Група на набљудувачи во Средна Америка на Обединетите нации; и Мисија за набљудување во Ел Салвадор на Обединетите нации
Групата на набљудувачи во Средна Америка на Обединетите нации (ONUCA); и Мисијата за набљудување во Ел Салвадор на Обединетите нации (ONUSAL) биле две мировни мисии на Обединетите нации распоредени во Средна Америка во доцните 1980-ти и раните 1990-ти години.
Група на набљудувачи во Средна Америка на Обединетите нации
Советот за безбедност на Обединетите нации формално ја создал ОНУЦА со одобрувањето на Резолуцијата 644 на 7 ноември 1989 година. Групата од 625 лица, сместена во 33 регионални бази, била одговорна за запирање на прекуграничната инфилтрација и за намалување на поддршката на бунтовниците во регионот на Средна Америка и се состоела од 260 невооружени воени набудувачи заедно со техничари за поддршка. Земјите од полутопката вклучени во Мисијата биле Шпанија, Шведска, Ирска, Индија, Венецуела, Канада, Аргентина, Бразил, Еквадор и Колумбија. Првичниот мандат, составот и оперативниот концепт на Мисијата ја одразувале неодлучноста на ООН да се ангажираат во внатрешни конфликти. Наместо мисија за верификација и набљудување на мирот, се претворила во мисија за целосен обем на мирот, вклучувајќи спроведување на мир со примена на сила. Обемот на операцијата бил накратко поместен и кон спектарот на разрешување на конфликтите од периодот на Контра демобилизацијата, иако ООН постојано ја дефинирала ОНУЦА како мисија за верификација. Оваа ограничена дефиниција за улогата на ОНУЦА била и одраз на отпорот на латиноамериканците кон миротворството и нивната преференца кон помали набљудувачки мисии со најнизок можен воен профил. Канаѓаните, навикнати на поголеми мировни мисии, честопати ја нарекувале ОНУЦА „минималистичка“ операција, истакнувајќи дека ќе имаат потешкотии во верификацијата на Договорот за Ескипулас за големата географска област што им била доделена.
Во раните 1990-ти Контра покажале значителна неподготвеност да се распуштат. Ова делумно се должело на недостатокот на контрола од страна на расцепканото раководство на Контра, како и на многу реалните стравови дека доколку се распаднат и се откажат од оружјето, тие би биле во милост и немилост на војската на Сандиниста. Иако дипломатите од сите страни вршеле притисок врз Контра, тврдиот став за нив бил поткопан од реалноста дека 260-те невооружени набудувачи на ООН нема да ги принудат Контра да направат ништо. И така, оставајќи ја настрана нивната историска одбивност кон спроведување на мирот, Советот за безбедност одлучил да го прошири мандатот на Мисијата и привремено да ѝ даде одредена борбена моќ: баталјон на падобранци со нивното основно оружје. На 15 март 1990 година, Генералниот секретар на ООН побарал од Советот за безбедност, на итна основа, да се прошири ОНУЦА од своите 260 набудувачи на уште 116 за набљудување плус вооружен пешадиски баталјон од најмалку четири групи со пушки (околу 800 војници) за надзор на демобилизацијата на Контра. Венецуела, која веќе обезбедувала набудувачи за ОНУЦА, се согласила да го обезбеди овој баталјон. Иако во Извештајот на генералниот секретар не било наведено дека демобилизацијата ќе биде присилена, постоела јасна импликација дека додавањето на вооружени падобранци на невооружените воени набудувачи на ООН ќе биде моќна порака до неволните Контраши.
Процесот на демобилизација официјално завршил дури на 5 јули кога последните елементи на венецуелскиот баталјон се вратиле дома. Точните бројки за бројот на демобилизирани биле донекаде сомнителни, но имало околу 23,000 обработени Контраши, а близу 17,000 оружја биле пронајдени и уништени. Со демобилизацијата на Контрашите завршена на почетокот на јули, мандатот на ОНУЦА се вратил на првичниот, прилично ограничен, концентрирајќи се на границите и надзорот на забраната на Ескипулас II за прекуграничната поддршка на нерегуларните сили.
Мисија за набљудување во Ел Салвадор на Обединетите нации, и Салвадорскиот мировен процес
Ситуацијата во Ел Салвадор во периодот од 1990–1991 година се одликувал со продолжувањето на граѓанската војна и надежите за мир кои кулминирале со интензивни разговори спонзорирани од ООН. Тие го постигнале договорот за прекин на огнот „Акт на Њујорк“ во новогодишната вечер во декември 1991 година, со што се проширила оригиналната ONUSAL, воспоставена со Резолуција 693 на Советот за безбедност, чија ограничена мисија била сведена на надзор на човечките права, а се претворила во нова голема мисија за верификација и набудување на ООН. Контра демобилизацијата во Никарагва обезбедила корисен преседан за демобилизацијата на „Frente Farabundo Martí para la Liberación Nacional“ во Ел Салвадор. Со проширениот ОНУСАЛ дошол крајот на сега многу намалената ОНУЦА, чиј персонал и средства брзо биле пренесени во Ел Салвадор во јануари 1992 година.
ONUSAL се разликувал од ONUCA во една клучна смисла: полициската функција. Клучен елемент во мировниот процес во Салвадор било дека демобилизацијата на FFMLN ќе биде придружена со демобилизацијата на одредените воени и полициски единици кои биле поврзани со некои од побруталните повреди на човековите права на десетгодишната граѓанска војна. За да ги заменат старите безбедносни и полициски сили, би постоела нова Национална полиција која би вклучувала персонал и од старата полиција и од FFMLN. Овој персонал мораl брзо да се обучи, и ова било функција на „Полициската дивизија“ на ОНУСАЛ, во која биле вклучени офицери од Чиле, Мексико и Гвајана, како и од неколку европски земји. Воените набљудувачи на ОНУСАЛ во „Воената дивизија“ вклучувале офицери од Шпанија, Бразил, Канада, Колумбија, Еквадор, Ирска, Шведска, Индија и Венецуела; Аргентина обезбедила медицински службеници и патролни чамци од Аргентинската морнарица. Релативната активност на различните поделби на ОНУСАЛ може да се види од нивните овластени јаки страни: Дивизијата за човекови права вклучувала приближно 50 набудувачи, правни советници и едукатори; воената дивизија била овластена со 249 луѓе, со дополнителни 88 набљудувачи распоредени за критичниот период на „поделба на силите“ на почетокот на 1992 година; полициската дивизија, далеку најголемата, и бил обезбеден персонал од 631 човек.
Иако имала проблеми и одложувања во првичниот распоред разработен во договорите од декември 1991 година во Њујорк и јануари 1992 година во Мексико Сити, процесот на крајот бил успешен, благодарение на присуството на ОНУСАЛ. Од февруари до 15 декември 1992 година, FFMLN биле концентрирани во 15 логори под надзор на ОНУСАЛ, каде што полека биле демобилизирани и го предале оружјето на ОНУСАЛ за отстранување. Истовремено, клучните единици на вооружените сили на Салвадор исто така се демобилизирале и офицерите идентификувани за кршење на човековите права биле исчистени од војската. Во исто време, старата национална гарда на Ел Салвадор и Трезорската полиција биле распуштени, а новата „Policía Nacional Civil“ (PNC) била создадена во рамките на програмата за обука, надгледувана од Полицискиот оддел на ОНУСАЛ. Процесот не минал без потешкотии, бидејќи елементите од редовната полиција и војска на Салвадор, поддржани од десничарски политики, се спротивставиле на процесот.
ONUSAL била прекината со Резолуцијата 991 на Советот за безбедност во април 1995 година.