cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Егзистенцијализам
Егзистенцијализам
Третата варијанта на овој филозоски правец се нарекува егзистенцијализам. Негови најзначајни претставници се Жан-Пол Сартр, Симон де Бовоар, Морис Мерло-Понти, а некој го приклучуваат и Албер Ками. Најголем претставник на овој правец е Жан-Пол Сартр. Тој бил под влијание на Хегел, Кјеркегор, Макс Шелер, Мартин Хајдегер и особено на Хусрел, а во својата последна фаза бил под влијание и на Карл Маркс. Инспириран од феноменологијата на Хуслер, ја изградува својата онтологија со разгледување на односот меѓу човекот и светот. Сартр притоа ги критикува материјализамот и идеализамот, кои не можат со своите погледи да ги објаснат тие релации, толку суштестевени за човекот.
Егзистенцијата и Есенцијата
Наспроти материјализмот и идеализмот, Сартр егзистенцијата ја сфаќа како она што и претходи на есенцијата. Со самото тоа прави пресврт во третирањето на односот помеѓу есенцијата и егзистенцијата, односно Сартр смета дека егзистенцијата (постоењето) и претходи на есенцијата (суштината), егзистенцијата е материјализирање на есенцијата во реалноста. Егзистенцијата и претходи на есенцијата. Човекот најпрво постои и тоа е однапред, тоа претходи, а потоа, како што живее се развива и умира, се определува неговата суштина. Во романот Тегобност, Сартр опишува како неговиот главен јунак ја осознава својата егзистенција во мигови на вдаховеност, размислувајќи за коренот на едно дрво што го набљудувал. За парадоксот на личното постоење во своето дело ќе истакне:
Битиетo-по-себе и Битието-за-себе
Во своето филозофско дело Битието и Ништо, Сартр го објаснува односот свест - релност како однос на меѓу битието-по-себе и битието-за-себе. Битието-по-себе е сета реалност, освен човекот, кој е битие-за-себе. Начинот на нивното постоење ја прави разликата меѓу предметите и човекот. Предметите се материјални, тешки, цврсти, масивни, валкани и тромави, тие даваат отпор и немаат смисла. Од друга страна човекот со својата свест е битие-за-себе ја определува смислата на постојаното, на нештата, на битието-по-себе. Човекот како егзистенција постојано се менува, развива и е насочен кон иднината. Човекот не може да се определи и дефинира себеси. За човекот може да се каже дека е она што не е и не е она што е. Кога ќе умре ќе стане битие-по-себе и тогаш може да се каже што е, а со тоа тој престанува да биде она што бил. Во битието-за-себе се појавува недостаток, ништо кое го поништува. Откривањето на ништото, значи извор на вредностите. Вредностите пак произлегуваат од човековата побуда што сака да ја оствари, односно синтеза на свеста и битието. Човекот сака да има апсолутна егзистенција, од која ќе биде исклучен недостатокот, имено човекот да стане Бог.
IC 439
IC 439 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 439 се споменува и како ESO 143-18, AM 2011-580, IRAS 20114-5803.
Откривање
Објектот е откриен на 3 октомври 1901 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 439 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 439 има привидни димензии од 1,5' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 15 м 28,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -57° 54' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 122°.
Други поделби
Проучување на IC 439 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64367.
NGC 4334
NGC 4334 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4334 се споменува и како UGC 7458, MCG 1-32-35, CGCG 42-66, VCC 638, IRAS 12208+0744.
Откривање
Објектот е откриен на 24 април 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4334 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 4334 има привидни димензии од 2,2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 4334 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40218. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 288. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Забоже (Новодвурски Округ)
Забоже (Zaborze) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Македонско-српски односи
Македонско-српски односи се надворешните односи меѓу Република Македонија и Србија.
Историја
До 1991 година, и двете земји биле дел од составот на Социјалистичка Федеративна Република Југославија. По декларациите за независност на Хрватска и на Словенија од јуни 1991 година, Македонија по три месеци подоцна, во септември 1991 година прогласила независност. Армијата на ЈНА мировно се повлекла од Македонија, така што Македонија била единствената земја од поранешните југословенски републики која се здобила со независност без конфликт или војна. Сепак, билатералните односи не биле воспоставени.
Воспоставување на билатералните односи
Сојузна Република Југославија, беше држава создадена на 27 април 1992 година, со одлука на Собранието на СФРЈ воспоставила дипломатски односи со Република Македонија на 8 април 1996 година. Воспоставувањето на билатералните односи било направено под уставното име на Македонија - Република Македонија. Србија е една од 125 земји во светот, која ја има признаено Македонија под нејзиното уставно име. Македонија има отворено амбасада во главниот град на Србија, Белград, како и Србија во Македонија во главниот град Скопје. Србија има и почесен конзулат во Битола.
Пауза и возобновување на билатералните односи
Од воспоставувањето на билатералните односи, двете земји имале пријателски односи, но по признавањето на независноста на Косово од страна на Република Македонија во октомври 2008 година, македонскиот амбасадор бил протеран од Србија. Оттогаш, прекинот на односите траел околу еден месец, при кое повторно биле воспоставени директни контакти помеѓу двете земји. Новиот амбасадор на Македонија во Белград од мај 2009 година е Љубиша Георгиевски.
Црковен спор
Црковниот спор помеѓу двете држави постои поголем временски период. Српската православна црква не ја признава Македонската православна црква, која прогласила автокефалност од Српската црква во 1967 година. Во посета на Македонија во мај 2009 година, претседателот на Србија Борис Тадиќ истакнал дека неговата земја сакала да пронајде решение околу ова прашање. Српската православна црква во изминатите неколку години ја блокирала посетата на македонската државна делегација на манастирот Свети Прохор Пчински во јужна Србија на Денот на Републиката на Макмедонија односно 2 август, место каде што биле ставени темелите на македонската државност за време на Втората светска војна, односно место каде се одржало првото заседание на АСНОМ. Сепак, во 2009 година, Српската православна црква изненадувачки дозволила посета на делегација предводена од страна на претседателот Собранието на Република Македонија, Трајко Вељановски
Трговија
Србија е еден од најголемите трговски партнери на Македонија. Трговската размена помеѓу двете земји во 2021 изнесувала 1,67 милијарди USD.
Македонскиот извоз во Србија изнесувал 701 милиони USD, и главно отпаѓа на: железо и челик, нафтени деривати, фармацевтски производи и др. Увозот од Србија изнесувал 976 милиони USD. Најмногу се увезувале: електроспроводници, електрична енергија, железен отпад, сончогледово масло и др.
Корејски Залив
Заливот е одделен од Бохајското Море со полуостровот Љаодунг, на чиј јужен крај се наоѓа градот Даљен.
Мојмија (Блатец)
Мојмија  — археолошко наоѓалиште во близина на виничкото село Блатец - тумул и населба  од  железно време и од доцноантичко време.
Се наоѓа на 4 км. северно од селото, на мала височинка што се издига над патот Виница -Берово. На површина со димензии од 60 × 40 м. Се наоѓаат остатоци од темели на повеќе објекти ѕидани од кршен камен и варов малтер.
Тумулот е развлечен во основата, со пречник од околу 5 м. И височина од 1 м. .
Институт за национална историја
Институт за национална историја (ИНИ) — државна научна установа основана со уредба на владата на НР Македонија од 22 јули 1948 година, со основна задача да ја проучува историјата на Македонија и македонскиот народ, на народностите и на етничките групи што живеат во неа. Со посебен Закон за Институтот за национална историја од 1965 година поблиску се определени неговите задачи. Седиштето на Институтот за национална историја е во Скопје. За прв директор е именуван Митко Зафировски, а денешен директор на Институтот е д-р Драги Ѓоргиев.
ИНИ својата дејност ја остварува преку научноистражувачка, издавачка и наставна дејност (последипломските и докторските студии).
Историјат
Институтот за национална историја низ годините минал низ неколку фази. Првата фаза е четиригодишниот период од 1944 до 1948 година, која се одликува со силно влијание на југословенската и советската историографска школа. Темелите на идејата за создавање на Институт за национална историја биле псотавени на Првото заседание на АСНОМ, на 2 август 1944 година. Бил формиран специјализиран Историски отсек при Главниот штаб на Југословенската армија, за Македонија, со задача да прибира и да подредува архивска граѓа.
Во почетокот на 1948 година, кога Институтот се наоѓал во фаза на организациско оформување, бил формиран Научен совет како претходница на Институтот. Во напорите за прибирање изворни материјали и за формирање библиотечни фондови, најголем придонес имал еден од основоположниците на ИНИ, д-р Љубен Лапе, кој во 1946 година учествувал во преземање на библиотеката и архивата од Македонскиот научен институт во Софија, што е донесена во НР Македонија.
Институтот како самостојна научна институција бил формиран со Уредба бр. 8556, која Владата на НРМ ја потпишала на 20 јули 1948 година. Првото име гласело: Научен институт за национална историја на македонскиот народ, со седиште во Скопје. Во оваа фаза се пристапило кон конципирање на модерната македонска историографија.
Во периодот од 1980-1990 година, започнал процесот на критичко превреднување на научните достигнувања на македонската историографија, и се појавил стремежот да се обработат некои „табу теми“ за кои Институтот во претходниот период воопшто не се произнесол.
Одделенија
Од 1957 година Институтот издава научно списание „Гласник”.
Звонко Богдан
Звонко Богдан (р. 5 јануари 1942 во Сомбор) е истакнат изведувач на народни тамбурашки и староградски песни од Војводина, Србија. Освен тоа што е славен пејач, тој е и композитор, сликар и џокеј, и ужива углед на боемство и отменост. Живеел во Виена за време на 1990-тите години, и се вратил во Војводина по падот на Слободан Милошевиќ. Сега живее во Суботица.
Животопис
Пее како негови така и традиционални песни (особено буњевски) во придружба на тамбураши. Некои од песните ги компонирал самиот (како Хеј салаши на северу Бачке). Има и песни на унгарски и ромски.
На неговите изведби го придружуваат ансамблите „Тамбурашки оркестар Јанике Балажа“ од Војводина и „Загребачки тамбураши“ од Хрватска. Звонко Богдан е сѐ уште многу активен и изведува во Србија и Хрватска, како и ширум светот каде живеат луѓе од тие краишта.
Некои од неговите најпопуларни песни се:
Бурлатица (Виничани)
Бурлатица — археолошко наоѓалиште во велешкото село Виничани. Претставува населба од доцноантичкото време и некропола од раниот Среден век. На 2.5 - 3км источно од селото, лево од современиот пат Скопје-Гевгелија, на површина од 1.5 хектар, во нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и градежен материјал. Откриени се и делови од мермерна архитектонска пластика: капители, импости, бази и др. При копањето на каналот за наводнување, точно на местото спроти утоката на Брегалница во Вардар се откриени дваесетина ранословенски гробови со конструкција од камени плочи и со богати гробни прилози. Заштитни ископувања се вршени во 1958 година. Наодите се чуваат во Народниот музеј во Велес.
Рачи Брдо (Блатец)
Рачи Брдо  — археолошко наоѓалиште во близина на виничкото село Блатец - могила од  римско време.
Се наоѓа на 3 км. од селото, на десната страна од патот Блатец - Виница.
Висока е 2 м, а во основата има пречник од 15 м. .
Тумба (Виничани)
Тумба — археолошко наоѓалиште во велешкото село Виничани. Претставува доцносредновековна некропола. На мала височинка кај излезот од селото, покрај патот што води за селото Свеќани се откриени повеќе гробови градени од камени плочи.
Вињета
Вињета (од француски: Vignette) може да се однесува на:
Религија во Литванија
Најголемиот дел од верниците во Литванија се римокатолици.
Според последната анкета спроведена од страна на Евробарометар во 2005,,
Римокатоличка црква
79% од Литванците припаѓаат на Римокатоличката црква. Некои католички свештеници пружиле отпор на комунистичкиот режим кој продолжил да постои по независноста.
Во близина на Шиулај се наоѓа Ридот на Крстовите, нарекуван и храм на антикомунистичкиот отпор. Латинските крстови биле забраниети од страна на Руската Православна кон крајот на 19 век. Советските власти продолжиле со забраната.
Православие
Вкупниот број на православни верници во земјата е околу 4.5%, претежно Руси.
Протестантство
Вкупниот број на протестанти е 0,8% од вкупниот број на население, претежно на Евангелската Лутеранска црква на Литванија.
Постојат и мали протестантски заедници во северните и западните делови на земјата. Самогитија била историски позиционирана помеѓу двете германски држави под контрола на Ливонија на север и Источна Прусија. Во 16 век, од овие два региони започнало да се шири Лутеранство. Мнозинството од пруските Литванци кои живеат во Источна Прусија и во Мемеланд се членови на Пруската Евангелистичка црква. По 1945 бројот на верниците на Лутеранскиот протестантство во Литванија се намалил.
Во земјата од 1990 година опстојуваат и Обединетите методисти, Баптистичката црква и Менонитите.
Ислам
Во Литванија, исламот има долга историја за разлика од многу други северните европски земји. Во времето на Големото Кнежевство Литванија и Полско-литванската Државна Заедница на јужните делови од земјата се населиле кримските Татари Денеска овие Татари се нарекуваат Литвански Татари.
Јудаизам
Според пописот од 2001 година, вкупниот број на евреи бил 1.272.
Клуч (село)
Клуч (Ключ) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 19 километри западно од градот Петрич, на надморска висина од 455 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 17.883 км2.
Селото Клуч се наоѓа во полупланинска област во живописната област на северното подножје на планината Беласица, позната како Подгорjе. Соседните села се Јаворница и Скрт. Климата е преодна-средоземна со летен минимум и зимски максимум на врнежи од дожд (просечни годишни врнежи од дожд од околу 800 мм). Низ селото тече реката Липница или Клучка река, десна притока на Струмица, која ја заобиколува територијата на селото од северната страна. Почвите се шумски, делвијални и елувијални. Селото е едно од погодните почетни точки за искачување на триграничниот врв Тумба, Лозен и високите планини.
Антички и средновековен период
Селото Клуч има богата античка историја. Во селото има остатоци од праисториски, антички и средновековни населби. Името на селото Клуч е изведено од грчката варијанта на името Клучка клисура - (Κλειδίον, Клидион). Во т.н. Клучка клисура се одвивила историската битка на Беласица од 29 јули 1014 година помеѓу силите на цар Самуил и византискиот цар Василиј II. Теснецот Клидион се споменува во XI век од страна на Јован Скилица, Георги Кедрин, Јован Зонара, Кекавмен и други византиски хроничари. Самото село е споменето како подарок на манастирот Хиландар, во грамотата издадена од царот Стефан Душан, во 1336 година.
Османлиско Царство
Селото се споменува во османлиски дефтери од 1570 година, 1664-1665 година. Според првиот дефтер, во селото живееле 163 христијански и 2 муслимански семејства.
Во текот на 19 век, селото било со мешано население и припаѓало кон Петричката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Клуч (Clutch) се состоело од 104 куќи од кои 120 жители муслимани и 118 Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1000 жители, од кои 800 Турци и 200 Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 56 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Селото било ослободено од отоманска власт за време на Балканската војна во октомври 1912 година. Во 1913 година, за време на војната, селото било освоено и запалено од грчката армија. Локалното турско население емигрирало, а на нивно место пристигнале бегалци од Демирхисарско и Кукушко, како и планинари од Огражден.
Во 1916 година, за време на Првата светска војна, професорот Васил Златарски, како учесник во научно-разузнавачката мисија во Македонија и Поморавија, во организација на седиштето на активната армија, го посетил селото. Во својот извештај до началникот на Генералштабот на активната армија, пренесувајќи ја приказната, тој напишал дека за судбината на селото и на сите села под Беласица, при турското освојување тој соопшти дена кога ги слушал старите луѓе, тие му кажувале дека сите селата по севетните делови на Беласица биле христијански, но при освојувањето им било кажано дека нема да бидат убиени и дека ќе бидат поштедени доколку го примат исламот. Населението го примил исламот, и на тој начин се спасило
Селото има добиено „Златен печат“ за уникатно европско село, поради својата стара историја и уникатно културно наследство.
==Население ==
Селиште (Блатец)
На 100 м источно од селото, во подножјето на наоѓалиштето Кале, на површина од 4 - 5 декара се сереќаваат фрагменти од ќерамички садови, питоси и градежен материјал.
Оттука потекнуваат две венецијански сребрени монети што се чуваат кај Р. Попов од Виница.
Момчето од селото
Момчето од селото е филм од 1984 година во режија на Кастелано и Пиполо.
Заплет
Артемиј е земјоделец кој живее во едно село во Ломбардија, населено главно со стари лица, каде единствената атракција е да се гледа како поминува возот. Артемиј живее со својата стара мајка Јована, која би сакала да го ожени со Марија Роза, единствената девојка која живее во селото, која е всушност вљубена во него веќе долго време. Но Артемиј, не им возвраќа на овие чувства и на денот на својот четириесетти роденден, одеднаш сфаќа дека никогаш не живеел живот надвор од селото, каде бил роден и израснат, и особено сфаќа дека не сака да продолжи да биде само земјоделец до крајот на неговиот живот. Поради тоа, тој одлучува да го напушти селото и да започне нов живот во Милано.
Артемиј, не познавајќи го градот Милано и не знаејќи каде да се смести, штом пристигнал, побарал помош од својот братучед Северино, веќе некое преселен, кој му нуди сместување и работа; Артемиј прифаќа, без да се посомнева дека Северино е всушност крадец кој влегува и излегува од затвор и кој, без да знае, веднаш го вовлекува во некои кражби. Откако го сфатил тоа, си отишол од кај него и решил да ја врати украдената чанта од последниот грабеж на нејзината вистинска сопственичка, Анџела, млада, убава и успешна девојка.
Набргу меѓу нив двајца, се родило пријателство, така што Анџела му помогнала на Артемиј да најде сместување, мал стан во луксузен, технолошки, но особено скап хотел. Потоа Артемиј се посветува на барање работа: тој се обидел да работи како осигурител, ноќен чувар, актер во реклами, па дури и водич за слепи, но обидите биле безуспешни. На крај, тој останал без работа и без пари. Во меѓувреме, сфатил и дека се заљубил во Анџела, па ѝ предложил брак, но таа одбила, велејќи дека е модерна жена, фокусирана на кариерата и незаинтересирана за основање семејство.
Очаен поради одбивањето, Артемиј се обидува да се самоубие скокајќи во канал, но го спасува богат и сомнителен човек кој му нуди да работи за него, продавајќи марихуана на децата пред излезот на училиштето. Артемиј огорчен, го одбива предлогот и, веќе уморен од животот во Милано, започнува да му се спротивставува на градот и неговите жители. Поради тоа, бил приведен од страна на полицијата, а потоа протеран и вратен во неговото село, каде што повторно го започнал својот живот како земјоделец.
Еден ден, во селото неочекувано добива посета од Анџела, која го известува дека го прифатиле на интервју за работа за да стане осигурител и ја користи приликата да му даде до знаење дека го прифаќа неговиот стар предлог за брак; сепак Артемиј, кој веќе ги разбрал несериозните намери на Анџела и кој ги претпочита вредностите и тишината на селото, решил да го помине животот заедно со единствената жена која го сакала од самиот почеток онаков каков што е, односно Марија Роза, која во меѓувреме станала многу убава девојка и решил да живее со неа засекогаш „селани, но среќни“.
Улоги
Првично, улогата на Артемиј му била предложена на Енрико Монтесано, кој, сепак, ја одбил затоа што во тој период бил зафатен со снимањето на Двајцата полицајци ; поради оваа причина, продукцијата му се обратила на Поцето.
Снимање
Филмот бил снимен во пролетта 1984-та година. Со исклучок на некои места, како куќата во Милано на Анџела, реставрирана главно во романските студија (простории) на Cinecittà, во големиот дел од снимањата е испочитуванo сценското поставување (амбиентот) и местата кои се опишани.
Првиот дел од филмот, како и краткиот епилог, односно секвенците кои се однесуваат на животот во селата на долината По, биле снимени во провинцијата Павија, во близина на Молино д'Исела во Гамболо (каде што се наоѓа куќата на главниот лик, во местото Белкреда) и во Касина Касони во Карбонара ал Тичино, двe мали места во Ломелина ; а минувањето на возот било снимено долж железничката линија Павија-Верчели во близина на Виланова д'Арденги, секогаж во областа Павија.
Во остатокот од филмот, фокусиран на Милано, била прикажана експлоатација на некои места - симбол на главниот град на Ломбардија, како плоштадот Сан Бабила, улица Виторио Емануеле II или улица Монте Наполеоне, како и разни други споредни места во градот, како што е плоштадот Сант „Еусторџо, пред истоимената базилика каде што се одржала првата средба помеѓу Артемиј и неговиот братучед Северино, и нејзината периферија, како што е хотелот во областа Бруцано.
Само дел од сцената која следи по обидот за самоубиство на Артемиј, сместена во Навиљо Гранде, всушност била снимена во Павија покрај реката Тичино.
Саундтрак
Песната што ги придружува воведните и завршните наслови на филмот, Блазе си ти земјоделецу, била изведена од Патриција Тапарели.
Домашни видео-изданија
Филмот бил објавен за прв пат на ДВД-видео во 2017 година, во издание уредено од страна на Mustang Entertainment, кое содржи и додатоци, како интервјуа со главните ликови Ренато Поцето, Масимо Болди и Сандра Амброзини.
Културно влијание
Момчето од селото претставува мал култен филм во историјата на италијанската кинематографија. Уште од неговото прикажување во кината, станал фокусна точка во кинематографската култура во земјата, со тоа што бил меѓу првите сатирични претстави на противречностите својствени за она што било дефинирано како Милано за пиење ; ретроспективно гледано, неговата важност се зголемила, и поради тоа што станал еден вид „колектор со урбанистичкa меморија“ за Милано од тоа време, и исто така поради тоа што вовел различни фразеолошки изрази кои оттогаш влегле во италијанската масовна култура.
IC 440
IC 440 — галаксија во соѕвездието Паун, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 440 се споменува и како ESO 73-38, AM 2013-710.
Откривање
Објектот е откриен на 21 септември 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 440 е од видот I/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. IC 440 има привидни димензии од 1' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 19 м 39,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -70° 50' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на IC 440 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64486.
NGC 4335
NGC 4335 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4335 се споменува и како UGC 7455, MCG 10-18-35, CGCG 293-15.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4335 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4335 има привидни димензии од 1,9' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 4335 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40169. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3840. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.
Црква (Водоврати)
Црква — археолошко наоѓалиште во велешкото село Виничани. Претставува средновековна црква и некропола. Западно од селото, во нивата на Ј. Кришан (учителка), има грамади од градежен материјал и, според изворното предание, остатоци од средновековна црква. Во непосредната близина, во профилот има видливи гробови со конструкција од камени плочи.
Петар Јуруков
Петар Христов Јуруков — Македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден е 1882 година во Карлово, тогаш во Источна Румелија. До 4-ти клас учел во Карлово, а 5-тиот клас го завршил во Пловдив во 1898 година. Својот револуционерен пат го започнал во Самоков, како член на младинскиот револуционерен кружок Трајко Китанчев.
Петар Јуруков со неполни 19 години заминал со една чета предводена од Михаил Апостолов- Попето и Аргир Манасиев и се упстиле во Тиквешијата, со цел да киднапираат еден рударски инженер, Англичанец. Потоа се префрлиле во Кукуш, заменувајќи го Христо Чернопеев.
Во пролетта 1902 година на предлог на Гоце Делчев Петар Јуруков заминува пак во Тиквешијата со цел да раководи со тиквешката околиска чета.
Непосредно пред востанието Петар Јуруков располагал со околу 300 пушки. При крајот на јули неговата четата имала 80 души од кои биле формирани три одделенија и биле изведени повеќе диверзантски акции. Поради тие дејства се зголемила раздвиженоста и репресивноста кај турската војска, па војводата Јуруков ги распуштил мобилизираните селани, а оставил 40 востаници.
Од овие се формирале две чети. Четите биле принудени да се префрлат во Прилепско. Во средината на август војводата Јуруков се вратил во Тиквешијата.
На 16 август востаниците биле ненадејно нападнати и започнала жестока битка кај с. Шешково. Во таа борба загинале 15 четници и 17 турски војници.
Во 1905 година, по заповед на Македонската револуционерна организација, го презел раководењето со разбиениот Крушевски реон. Умрел од тешка рана во Крушево, во 1905 година.
Во негова чест во Прилеп е поставен споменик, кој што е урнат после 1944 година.
Силан
Силанот — неорганско соединение со хемиска формула, SiH4. Тоа е безбоен, пирофорен, токсичен гас со остар, одбивен мирис, нешто сличен на оној на оцетната киселина. Силанот е од практичен интерес како претходник на елементарниот силициум. Силаните со алкилни групи се ефективни водоотпорни за минерални површини како бетон и ѕидање. Силаните со органски и неоргански додатоци се користат како средства за спојување.
Комерцијално производство
Силан може да се произведува на неколку начини. Обично, тоа произлегува од реакцијата на водород хлорид со магнезиум силицид:
Се подготвува и од силициум од металуршки квалитет во процес во два чекора. Прво, силициумот се третира со водород хлорид на околу 300 °C за да се произведе трихлоросилан, HSiCl3, заедно со водороден гас, според хемиската равенка
Потоа, трихлоросиланот се претвора во мешавина од силикон и силициум тетрахлорид:
Оваа реакција на прераспределба бара катализатор.
Најчесто користени катализатори за овој процес се метални халиди, особено алуминиум хлорид. Ова се нарекува реакција на редистрибуција, што е двојно поместување кое го вклучува истиот централен елемент. Може да се смета и како реакција на несразмерност, иако нема промена во бројот на оксидација за силициумот (Si има номинален оксидационен број IV кај сите три вида). Сепак, корисноста на концептот на оксидационен број за ковалентна молекула, дури и поларна ковалентна молекула, е двосмислена. Силиконскиот атом може да се рационализира дека има највисока формална оксидациска состојба и делумно позитивен полнеж во SiCl4 и најниската формална оксидациска состојба во SiH4, бидејќи Cl е многу поелектронегативен од H.
Алтернативен индустриски процес за подготовка на силикон со многу висока чистота, погоден за употреба во производството на силициум од полупроводничка класа, започнува со металуршки силициум, водород и силициум тетрахлорид и вклучува сложена серија на реакции на прераспределба (произведувајќи нуспроизводи кои се рециклираат во процесот) и дестилации. Реакциите се сумирани подолу:
Силанот произведен на овој пат може термички да се разложи за да произведе силициум и водород со висока чистота во еден премин.
Сепак, други индустриски патишта до силинот вклучуваат редукција на силициум тетрафлуорид (SiF4) со натриум хидрид (NaH) или редукција на SiCl4 со литиум алуминиум хидрид (LiAlH4).
Друго комерцијално производство на силин вклучува намалување на силициум диоксид (SiO2) под Al и H2 гас во мешавина од NaCl и алуминиум хлорид (AlCl3) при високи притисоци:
Патеки во лабораториски размери
Во 1857 година, германските хемичари Хајнрих Буф и Фридрих Волер откриле силин меѓу производите формирани од дејството на хлороводородна киселина на алуминиум силицид, кои тие претходно го подготвиле. Тие го нареклр соединението силициран водород.
За демонстрации во училницата, силинот може да се произведе со загревање на песок со магнезиум во прав за да се произведе магнезиум силицид (Mg2Si), потоа се истура смесата во хлороводородна киселина. Магнезиумовиот силицид реагира со киселината за да произведе силилански гас, кој гори при контакт со воздух и произведува мали експлозии. Ова може да се класифицира како хетерогено киселинско-базна хемиска реакција, бидејќи изолираната Si4− јон во Mg2Si антифлуоритната структура може да послужи како Бренстед-Лауриева база способна да прифати четири протони. Може да се напише како
Општо земено, алкално-земјените метали формираат силициди со следните стехиометрии: M^{II}2Si, M^{II}Si, and M^{II}Si2. Во сите случаи, овие супстанции реагираат со Бренстед-Лауриевите киселини за да произведат некој тип на хидрид на силициум кој зависи од поврзаноста на Si анјонот во силицидот. Можните производи вклучуваат SiH4 и/или повисоки молекули во хомологната серија SinH2n+2, полимерен силициум хидрид или силициумска киселина. Оттука, M^{II}Si со нивните цик-цак синџири на Si2− анјони (содржат два поединечни пара електрони на секој анјон Si кои можат да прифатат протони) го даваат полимерниот хидрид (SiH2)_{x}.
Уште еден мал пат за производство на силин е од дејството на натриумовиот амалгам на дихлоросилан, SiH2Cl2, за да се добие моносилан заедно со малку жолт полимеризиран силициум хидрид (SiH)_{x}. .
Својства
Силанот е силиконски аналог на метанот. Поради поголемата електронегативност на водородот во споредба со силициумот, овој поларитет на врската Si-H е спротивен од оној во C-H врските на метанот. Една последица на овој обратен поларитет е поголемата тенденција на силинот да формира комплекси со преодните метали. Втора последица е тоа што силинот е пирофорен — се подложува на спонтано согорување во воздух, без потреба од надворешно палење. Сепак, тешкотиите во објаснувањето на достапните (често контрадикторни) податоци за согорувањето се припишуваат на фактот дека самиот силин е стабилен и дека природното формирање на поголеми силини за време на производството, како и чувствителноста на согорувањето на нечистотии како што се влагата и каталитичките ефекти на површините на контејнерите предизвикуваат нејзина пирофорност. Над 420 °C, силинот се распаѓа на силициум и водород; затоа може да се користи при хемиско таложење на пареа на силициум.
Јачината на врската Si–H е околу 384 kJ/mol, што е околу 20% послаба од H–H врската во H2. Следствено, соединенијата што содржат Si-H врски се многу пореактивни отколку H2. Јачината на врската Si–H е скромно под влијание на други супституенти: јачината на врската SiHF3 419 kJ/mol, SiHCl3 382 kJ/mol, and SiHMe3 398 kJ/mol.
Апликации
Иако постојат различни апликации за органосиланите, самиот силин има една доминантна примена, како претходник на елементарниот силициум, особено во индустријата за полупроводници. Повисоките силини, како што се ди- и трисилан, се само од академски интерес. Околу 300 метрички тони годишно силин биле потрошени во доцните 1990-ти. Евтиното производство на соларни фотоволтаични модули довело до значителна потрошувачка на силин за таложење (PECVD) хидрогенизиран аморфен силициум (a-Si:H) на стакло и други подлоги како метал и пластика. Процесот на PECVD е релативно неефикасен при искористување на материјалите, при што приближно 85% од силинот се троши. За да се намали тој отпад и еколошкиот отпечаток на соларни ќелии базирани на a-Si:H, биле развиени дополнителни неколку напори за рециклирање.
Безбедност и мерки на претпазливост
Пријавени се голем број фатални индустриски несреќи предизвикани од согорување и детонација на истечениот силин во воздухот.
Поради слабите врски и водород силинот е пирофорен гас (способен за автозапалување на температури под 54 °C (129 °F))
За посни мешавини е предложен процес на реакција во две фази, кој се состои од процес на потрошувачка на силилан и процес на оксидација на водород. Топлината на SiO2(s) кондензацијата ја зголемува брзината на горење поради топлинска повратна информација.
Разредените силински мешавини со инертни гасови, како што се азот или аргон, имаат уште поголема веројатност да се запалат кога се испуштаат на отворено, во споредба со чистиот силин: дури и 1% мешавина од силиан во чист азот лесно се запали кога е изложена на воздух.
Во Јапонија, со цел да се намали опасноста од силин за производство на аморфни силициумски соларни ќелии, неколку компании почнале да го разредуваат силинот со водороден гас. Ова резултирало со симбиотска придобивка од правење постабилни соларни фотоволтаични ќелии бидејќи го намалува ефектот Штајблер-Вронски.
За разлика од метанот, силинот е прилично токсичен: смртоносната концентрација во воздухот за стаорци (LC 50) е 0,96% (9.600 ppm) во текот на 4-часовна изложеност. Дополнително, контактот со очите може да формира силициумска киселина со резултат на иритација.
Во однос на професионалната изложеност на силин на работниците, Националниот институт за безбедност и здравје при работа на САД поставил препорачана граница на изложеност од 5 ppm (7 mg/m 3 ) преку временски пондериран просек од осум часа.
Црквиште (Блатец)
Црквиште	  — археолошко наоѓалиште во близина на виничкото село Блатец - населба од  доцноримско време.
На 3,5 км. северозападно од селото, на зарамнето плато се наоѓаат грамади од камења, фрагменти од ќерамички садови и питоси. .
Музика и стихови
Музика и стихови (англиски: Music and Lyrics) е американски филм од 2007 година, во режија на Марк Лоренс, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Хју Грант, Хејли Бенет и Дру Баримор.
Содржина
Поп ѕвездата од 1980-тите, Алекс Флечер (го игра Грант), живее удобен живот на Менхетен. Тој е на залезот од кариерата и настапува само на локалните сами и во забавните паркови. Сепак, талентираниот Алекс добива можност да се врати на сцената кога популарната млада поп пејачка Кора Корман (ја игра Бенет) го поканува да напише и да сними дует со неа. Меѓутоа, се појавува еден проблем: тој е добар во компинирање мелодии, но не може да напише текст, а има само една недела да го направи тоа. Тука се појавува Софи Фишер (ја игра Баримор)...
IC 441
IC 441 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 441 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 441 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 16 м 5,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -52° 5' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на IC 441 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64382.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Италијански музички награди
Италијанските музички награди биле признание воспоставено во 2001 година од страна на Федерацијата на италијанската музичка индустрија за да се оддаде признание за достигнувањата во италијанскиот музички бизнис и од домашни и од меѓународни уметници.
Првата церемонија на италијански музички награди била одржана на 5 февруари 2001 година, во чест на музичките достигнувања за периодот помеѓу 1 декември 1999 и 30 ноември 2000 година, додека четвртата и последната церемонија на доделување на наградите се одржала на 15 декември 2003 година. Петтото издание на наградите првично било планирано да се одржи на крајот на 2004 година, но откако било одложено во февруари 2004 година, а потоа во пролетта 2004 година, било откажано поради немање договор за емитување со италијанските ТВ мрежи.
Празнината што ја оставиле Италијанските музички награди подоцна биле пополнети со Музички награди, основани во 2007 година.
Победници и номинации
Во првото издание на италијанските музички награди, најголем победник била поп групата Лунапоп, која добила 4 награди, а по неа била Кармен Консоли со две награди.
За време на второто издание на италијанските музички награди, бројот на категории бил зголемен. Најголеми победници биле Васко Роси и Елиса, кои добиле по три награди.
Четвртото и последно издание на италијанските музички награди се одржало во декември 2003 година. Најголеми победници биле Ле Вибрациони, Васко Роси и Ерос Рамацоти, кои добиле по две награди.
Меѓу добитниците на награди во сите четири изданија се и музичките имиња како: Адријано Челентано, Ерос Рамацоти, Џенифер Лопез, Мадона, Шаде, U2, Битлси, Карлос Сантана, Еминем, Лени Кравиц, Нора Џонс, Шакира, Брус Спрингстин, и други.
Признавање на истополови заедници во Грција
Грција ги признава истополовите договори за соживот кои обезбедуваат неколку права и придобивки од бракот. Законодавството што дозволува такви заедници било одобрено од грчкиот парламент на 23 декември 2015 година и објавено во Владин Весник следниот ден.
Воведување договори за соживот за парови од различен пол
Владата на Грција под премиерот Костас Караманлис, која владеела до октомври 2009 година, била против истополовите бракови. Владата предводена од Нова демократија предложила закон со кој ќе се понудат неколку права на невенчаните парови, но само на паровите од спротивниот пол. Доколку поминал предлогот, се очекувало законот да биде прогласен за неуставен или против принципите на ЕУ, доколку се изведе пред грчките или европските судови.
Панхеленското социјалистичко движење (ПАСОК) под водство на Јоргос Папандреу, тогаш во опозиција, во април 2006 година претставил законски предлог за признавање на невенчаните двојки, истополови и спротивставени полови, по францускиот пример на пактот за граѓанска солидарност. Сепак, според некои ЛГБТ групи, контроверзната терминологија на предлогот направила мал напредок во однос на правата на ЛГБТ и предложениот закон за партнерство на ПАСОК им забранил на истополовите парови да посвојуваат. Во ноември 2008 година, ПАСОК уште еднаш поднел предлог-закон за договор за соживот, но тој не постигнал напредок во Собранието.
Одговарајќи на владините предлози во 2008 година за воведување законски права за паровите кои живеат во заеднички живот, архиепископот Атински Јеронимос II, приматот на Црквата на Грција, сугерирал дека „[не]потребна е промена со текот на времето“. Сепак, не е јасно дали ова гледиште се однесувало на истополовите парови, особено затоа што црквата претходно се спротивставила на правата на ЛГБТ воопшто, а особено на законите за граѓански сојузи.
Законот 3719/2008 („Реформи во однос на семејството, децата и општеството“), кој стапил на сила на 26 ноември 2008 година, воспоставил форма на партнерство познат како „договори за соживот“ (σύμφωνο συμβίωσης), но достапни само за парови од спротивен пол.
Продолжување на договорите за соживот на истополови парови
Пред парламентарните избори во октомври 2009 година, Панхеленското социјалистичко движење (ПАСОК) ја објавила својата поддршка за истополовите регистрирани партнерства како одговор на прашалникот испратен од групата за права на хомосексуалците ОЛКЕ. ПАСОК на крајот победила на изборите. На 17 септември 2010 година, министерот за правда Харис Кастанидис објавил дека е формиран специјален комитет за подготовка на закон за регистрирано партнерство што ќе ги вклучи и истополовите и различнополовите парови. Комитетот бил конституиран на 29 јули 2010 година и, според неговите членови, неговата работа била да дава предлози за модернизација на семејното право. Се разговарало за прашања во врска со хетеросексуалните двојки до крајот на 2010 година и за прашањата за истополовите парови од јануари 2011 година. На 19 август 2011 година, владин функционер објавил дека наскоро ќе биде воведена легислатива што ги признава истополовите врски. Во февруари 2013 година, министерот за правда Андонис Рупакиотис изјавил дека владата размислува за измена на законот за соживот за да ги вклучи истополовите парови.
На 8 февруари 2011 година, Европскиот суд за човекови права (ЕКЧП) одлучил да спои и прифати два случаи од четири парови во врска со прекршување на член 8 (почитување на приватниот и семејниот живот), член 14 (слобода од дискриминација) и член 13 (делотворен правен лек) од Европската конвенција за човекови права. Случаите биле изведени пред ЕСЧП како резултат на тоа што грчката држава вовела законодавство за договор за соживот кој конкретно и експресно ги исклучува истополовите парови. На 7 ноември 2013 година, ЕСЧП пресудила во случајот Валијанатос и другите против Грција дека исклучувањето на истополовите двојки од договорите за соживот е дискриминаторски. На 12 ноември, ПАСОК ја објавил својата намера да воведе предлог-закон со кој законот за соживот се проширува на истополовите парови.
Во ноември 2014 година, било најавено дека ќе се разгледаат многу големи промени во грчкиот закон за семејство, а најистакнат е продолжувањето на договорите за вонбрачна заедница на истополовите парови. Било објавено и дека Министерството за правда не размислува за истополови бракови.