cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Никон Печерски
Бил другар на Антониј Печерски и духовен отец на преподобниот Теодосиј. Поради потстригнувањето на бојарот Варлам и евнухот Ефрем бил загрозен од кнезот Изјаслав, но кнегињата го обратила гневот на кнезот и свети Никон бил оставен на мир. Сакајќи да го украси храмот со икони, во Киев дошле некои Грци иконописци од Цариград. Починал во 1088 година. Неговите мошти се наоѓаат во Киевско-печерската лавра.
Томислав Загода
Томислав Загода (хрватски: Tomislav Zagoda) - хрватски писател за деца.
Животопис
Томислав Загода е роден во 1970 година. Дипломирал сликарство на Академијата за ликовни уметности, а покрај тоа студирал и филозофија и религиска култура.
Лахор
Лахор е главен град на Пакистанската покраина Пенџаб и втор по големина град во земјата после Карачи. Често е нарекуван Могулската Градина поради големото могулско културно наследство. Се наоѓа на реката Рави, во близина на пакистанско-индиската граница.
Збратимени градови
Лахор има неколку збратимени градови:
Матео Алеман
Биографија
Алеман е роден во Севиља, Андалузија, каде што дипломирал на Универзитетот во 1564 година. Подоцна студирал во Саламанка и Алкала, и од 1571 до 1588 година имал функција во финансии, во 1594 година бил уапсен под сомнение за малверзација, но бил брзо ослободен. Според некои автори, тој потекнувал од Евреи насилно преобразени во католици по 1492 година, а еден од неговите претходници бил изгорен од инквизицијата затоа што тајно продолжил да го практикува јудаизмот. Во 1599 година, тој го објавил првиот дел од Гузман де Алфараче, славен пикарески роман, кој поминал не помалку од шеснаесет изданија за пет години, било издадено лажно продолжение во 1602 година, но автентичното продолжение се појавило дури во 1604 година. Во 1571 година, Алеман се оженил несреќно со Каталина де Еспиноза и постојано бил во финансиски тешкотии, затворен за долг во Севиља на крајот на 1602 година.
Во 1608 година, Алеман емигрирал во Америка и се вели дека работел како печатач во Мексико, каде се претпоставува дека останал до крајот на животот. Неговата Ortografía castellana (1609), објавена во Мексико, содржи генијални и практични предлози за реформа на шпанскиот правопис. Ништо не е забележано за Алеман по 1609 година, но понекогаш се тврди дека тој сè уште живеел во 1617 година.
Работа
Покрај веќе споменатите дела, Алеман е автор и на животот (1604) на Свети Антониј од Падова, а верзии на две ода на Хорациј сведочат за неговиот вкус и метричко достигнување. Неговото најпознато дело е сепак Гузман де Алфараче, кое било преведено на француски во 1600 година, на италијански во 1606 година, на германски во 1615 година, на англиски во 1622 година од Џејмс Мабе и на латински во 1623 година.
Којсански јазици
Којсански јазици — група јазици во Африка со чкрапави гласови (наречени и „кликови“) што не припаѓаат на други јазични семејства. Порано се сметало дека тие се генеалошки поврзани, но ова денес е отфрлено.
Во групата спаѓаат автохтони јазици од јужна и источна Африка, но и некои (како на пр. од групата кое), што се преселиле на сегашното подрачје не долго пред проширувањето на банту-јазиците. Во јужна Африка, којсански говорници се Хотентотите (Кои) и Бушманите (Сан), а во источна Африка тоа се народите Сандаве и Хаѕа.
Пред проширувањето на банту-јазиците, којсанските јазици (и слични на нив) биле широко распространети во јужна и источна Африка. Денес говорното подрачје им е ограничено на пустината Калахари, претежно во Намибија и Боцвана, и во Раседната Долина во централна Танзанија.
Највеќето којсански јазици се загрозени, а неколку се на умирање или веќе мртви. Најголем број од нив не се воопшто запишани. Единствениот пошироко распространет којсански јазик е коекое (нама) во Намибија со 250.000 говорници; на второ место е сандаве во Танзанија (40.000 говорници, некои еднојазични) и оние од јазичната група к’хунг (жу) на северот на Калахари (30.000 говорници).
Граматички, јужнокојсанските јазици се прилично изолирачки, и односот помеѓу деловите од реченицата се означува многу повеќе со збороред отколку со збороизмена (флексија). За разлика од нив, јазиците во Танзанија имаат голем број на збороизменителни наставки.
Предавање на чкрапавите гласови на македонски
Чкрапавите согласки на македонски не се предаваат со посебните знаци, туку се транскрибираат со македонско писмо и апостроф, кој го означува наглиот прекин. По ова се водат сите имиња на јазиците во статијава.
Семејства
Условните гранки на којсанските јазици честопати се сметаат за независни семејства, бидејќи не можат да се покажат како меѓусебно сродни според стандардниот споредбен метод. Кај меѓусебно сродните јазици, според една класификација којсанските јазици можат да се поделат на две групи: „бушмански“ и „хотентотски“.
Сандаве
Постојат некои показатели дека јазикот сандаве (~ 40.000 говорници во Танзанија) можеби е сроден со оние од семејството кое (слични заменки и доста совпаѓања во Сводешовиот список), но овие наоѓања не се доовлни за да се утврди складност во гласовите. Иако се географски блиски, сандаве не е во сродство со јазикот хаѕа.
Кое
Семејството кое е најбројно и најразновидно во групата на којсански јазици, со седум живи јазици и преку 250.000 говорници. Иако постојат мошне малку податоци за јазикот квади, направена е реконструкција на заменките и некои основни зборови на прајазикот квади-кое. Треба да се напомене дека врската со квади не е признаена од сите којсанисти.
Туу
Семејството туу се состои од две јазични групи, меѓусебно сродни колку што се коекое и чукве во групата кое. Типолошки се мошне слични на јазиците к’ха (подолу), но немаат докажана генетска врска со нив. (т.е. сличностите може да се должат на ареалот).
К’ха
Семејството к’ха (Kx'a) е во далечно сродство, предложено во 2010 г.
Други јазици со чкрапки
Не сите јазици што имаат чкрапави гласови како фонеми се сметаат за којсански. Највеќето некојсански јазици со оваа одлика се среќаваат меѓу соседните банту-јазици во јужна Африка: нгунските јазици (коса, зулу, свази, пути и северен ндебеле); сото; јеји во Боцвана; и мбукушу, квангали, и дирику во појасот Каприви. Чкрапките се прошириле и во неколку околни јазици. Од овие, коса, зулу, ндебеле и јеји имаат сложени системи на чкрапави согласки; останатите попрости чкрапави гласови. Тука треба да се спомене и јужнокушитскиот јазик дахало во Кенија ко јима забни чкрапки во извесен број зборови, како и мртвиот северноавстралиски обреден јазик наречен дамин, кој имал само носни чкрапки.
Чкрапките во другите јазици (како македонскиот) не се согласни фонеми, туку призвуци за изразување на расположение кон нешто. Таков пример е извикот „ц-ц-ц!“ кога осудуваме некоја постапка или состојба.
Мате Парлов
Мате Парлов (Сплит, - Пула, ) бил југословенски и хрватски боксер. Тој бил олимписки победник на Летните олимписки игри кои се одржале во 1972 година во Минхен. Во 1974 година станал светски првак во Хавана, а во полутешка категорија бил на двапати шампион на Европа. Претходни, Парлов бил осумкратен шампион во бокс на Југославија (1967-1974), на двапати ја освојувал титулата Златна ракавица, а пет пати бил најдобриот боксер на Балканот (1970-1974).
Во 1988 и 1994 година бил избран за најдобар спортист на Југославија. Тој се смета за најдобриот и најголемиот хрватски боксер на сите времиња, како и еден од најголемите хрватски спортисти на 20 век.
Игор Иванов
Игор Иванов-Изи (роден во во ) — македонски филмски режисер.
Филмско творештво
Иванов ја започнал својата професионална кариера во 1993 година, режирајќи ТВ серии. Од 1995 до 2004 година, тој направил неколку кратки и документарни филмови презентирани и наградени на фестивали во светот. Неговиот краток филм „Бубачки“ бил во конкуренција на 54-то Берлинале и ја добил наградата „Златен леопард“ на Филмскиот фестивал во Локарно. Во 2007 година, неговиот прв долгометражен филм „Превртено“ бил презентиран на Филмскиот фестивал во Карлови Вари, а Иванов ја освоил наградата за најдобар режисер на Mostra De Valencia, филмскиот фестивал во Валенсија. Неговиот втор филм, под наслов „Соба со пијано“, бил издаден во Македонија на 15 септември 2013 година и ја имал својата премиера во САД на 50. Филмски фестивал во Чикаго. Во 2020 година, на покривот на ГТЦ во Скопје била одржана премиерата на неговиот филм „Хомо“, кој бил снимен во текот на 2019 година.
Гол ручек
„Гол Ручек“ (англиски: Naked Lunch) — роман на американскиот писател Вилијам Бароуз од 1959 година.
Содржина
Во романот, авторот ги опишува спомените на својот наркомански живот, патувањата низ САД и во Мексико, како и престојот во болницата на д-р Бенвеј, познат по суровите методи на лечење на наркоманите. Покрај тоа, во книгата има чести описи на хомосексуални односи, но и остра критика на современото општество. Исто така, во делото се присутни и повеќе ликови од наркоманскиот свет на авторот, како: Клем и Џоди, Еј Џеј, Хасан и Морнарот.
Осврт кон романот
На „Гол ручек“ авторот работел во подолг период од 1954 до 1956 година, а првпат бил објавен во Париз. Првите реакции на критиката биле спротивставени: романот бил фален како првиот значаен експеримент по Џојсовиот „Улис“, а од друга страна, главната забелешка била на отсуството на што и да било позитивно во него. Во воведот на романот, авторот се осврнува на создавањето на делото кое настанало така што, по 15-годишно користење дрога, на возраст од 45 година одлучил да ги запише белешките од тој период. Притоа, насловот на романот му го предложил писателот Џек Керуак, а романот бил напишан во градот Тангер, каде авторот ја минал крајната фаза на својата зависност од дрогата по што заминал во Лондон на лекување кај еден лекар кој наркоманијата ја лечел со употреба на апоморфин.
Наскоро по објавувањето, „Гол ручек“ станал еден од најзначајните романи на XX век, книга што ги редефинирала современата книжевност и американската култура, книга што се смета за еден од најшокантните романи напишани на англиски јазик. Во романот, на маестрален начин се обработени темите, како што се: дрогата, хомосексуалноста, талкањето, отуѓеноста и смртта. Тој нуди моќно патување во најмрачните длабочини на човечката психа. Списанието „Њусвик“ го оценил романот како ремек-дело, опишувајќи го како „крик од пеколот, сурова, застрашувачка и дивјачки забавна книга која осцилира меѓу неконтролирана халуцинација и безмилосна, прецизна сатира“, додека Вол Селф го опишал како „ѓаволска алегорија за модерното отуѓување“.
Романот се одликува со фрагментарна, калеидоскопска композиција и со стремеж за нелинарна логика и употреба на семантиката на произволните знаци со која Бароуз се запознал во 1939 година на семинарот на Алфред Корзибски во Чикаго. Така, ликовите во „Гол ручек“, во согласност со традицијата на големите ескпериментатори, непречено се движат во просторот и во времето и случајно се среќаваат на точките на пресекот за да се препознаат како заемни проекции, или пак како збир од проекции на главниот, невидлив и сеприсутен раскажувач чија халуцинантна свест ги обединува сите нив. Притоа, времето и просторот се прошируваат до вселенските граници и тоа го поврзува творештвото на Бароуз со традицијата на научната фантастика. Бароуз навлегува во психичките простори како бележник кој не се плаши ниту од најцрните длабочини, воден од желбата до крајот да ја разголи човековата личност. А, кога ќе го постигне тоа, тогаш настапува оној миг по кој е наречен романот — мигот кога секој од нас сфаќа дека на другиот крај се наоѓаат неизбежниот паразитизам, канибализам и склоноста кон зависност. Во тој поглед, за Бароуз важи Лајбницовото учење дека во светот постои одредена доза метафизичко зло кое му е иманентно на човештвото. А злото потекнува од нашите непресушни потреби и незаситниот апетит. Колку повеќе се храни човекот, гладот е поголем, порачува Бароуз. Затоа, „Гол ручек“ има кафкијански почеток: околу главниот лик се затвора обрачот. Во митологијата на злото на Бароуз не постои противтежа, нема „добро“ и реакција, туку само акција, насилство и постојани болести. Во тој поглед, Бароуз прави пародија на митот за воскреснувањето на кралот, богот на плодноста. Напротив, во „Гол ручек“, јунаците умираат и воскреснуваат само за да умрат уште пострашно. Во романот се споменуваат вистински и фиктивни градови и држави — САД, Мексико, Слободна Република, Интерзона и Анексија, но сите тие се масовни концентрациони логори кои се производ на истото тоталитарно општество во кое религиозните фанатици, лудите лекари, проститутките, шпиуните, криминалците, општествениот крем итн. тргуваат и манипулираат со немоќните жртви. Главната болест е врвната нарцисоидност и параноичниот страв, а душевните болести се логори чии стравотии ги надминуваат најлудите соништа на фашистичките лекари. Во делото се преплетуваат, прекинуваат и сменуваат халуцинациите на главниот јунак сè додека тој не го прифати законот на насилството убивајќи ги своите прогонувачи. Меѓутоа, тие се (не се) мртви, но поредокот воопшто не се менува.
Амфиоксус
Амфиоксусот или ланцетникот (единствен во поттипот Cephalochordata, односно главохордници) е примитивно рибовидно животно кое нема ‘рбетен столб, но поседува многу други одлики на ‘рбетниците. Многу научници веруваат дека ‘рбетниците може да еволуирале од древен предок сличен на амфиоксусот. Афиоксусите се среќаваат насекаде низ светот во плитките, морски биотопи, каде се закопуваат во песокот, оставајќи ја само устата надвор. Некои азиски народи ги сметаат амфиоксусите за голем деликатес, а животното комерцијално се лови во Кина.
Амфиоксусите растат околу 5 cm во должина. Имаат јагуловидна телесна форма со добро развиена уста и опашка. Повеќето се полутранспарентни. Овие животни делат неколку особини со ‘рбетниците, како грбното нервно стебло кое е потпрено со несвитлива стапчеста структура позната како нотохорд - претходник на ‘рбетниот столб; потоа систем на голтникови цепнатинки помеѓу устата и желудникот кои се користат при хранењето; и серии од сегментирани и V-видни мускули долж градниот (трупен) дел.
За разлика од ‘рбетните животни, амфиоксусите не развиваат вистински мозок, главени нерви или сетилни структури (како очи или уши). Тие немаат срце, но имаат циркулаторен систем во кој еден голем крвен сад постојано пулсира со што ја движи оксигенираната крв до различните органи во телото. Вените ја враќаат крвта во жабрите, каде таа се збогатува со кислород. Половите на амфиоксусите се различни - половите органи се парни и се наоѓаат долж телото и произведуваат гамети кои се испуштаат во водата откога животното ќе достигне полова зрелост.
Амфиоксусите немаат тврди (окоскени) телесни делови, поради што фосилизираат при посебни услови. Фосили на животни за кои се смета дека се амфиоксуси се најдени во јужна Кина и Британска Колумбија и датираат од раниот камбриј, геолошки период кој започнал пред околу 570 милиони години. Овие фосили може да претставуваат животни блиски на оние од кои еволуирале ‘рбетниците.
Lanzettfischchen Branchiostoma Brankiostomo Branchiostoma Kopljače Lándzsahalak Amfioxo Branchiostoma Branchiostoma Iešmutis Lancetnieki ലഘുശൂലം Łóóʼchilí bitʼaʼ ádaadinígíí Branchiostoma Ланцетники Ланцетник 文昌鱼属
Менаџмент на приходи
Менаџмент на приходи
Во практиката, менаџментот на приходи, познат и како менаџмент на приноси вклучува поставување на цените во согласност со предвидените нивоа на побарувачка меѓу различните пазарни сегменти. Најмалку осетливиот сегмент на цени е првиот во кој би се алоцирал капацитетот, затоа што потрошувачите би платиле највисока цена,додека другите сегменти следат прогресивно според помалите цени. Бидејќи сегментите кои плаќаат најмногу често се резервираат многу малку време пред фактички да ја користат услугата, во тој случај компаниите треба да имаат дисциплиниран приод во чувањето на капацитетот за таквите потрошувачи отколку да им продаваат на оние кои ќе дојдат први.
Добро дизајниран систем на менаџмент на приходи може да предвиди со реална приближност колку потрошувачи ќе користат одредена услуга во одредено време при различни нивиа на цени, и потоа да блокира значаен дел од капацитетот при секое ниво. Софистицираните компании употребуваат сложени математички методи за таа цел и вработуваат менаџери за приходи кои треба да донесат одлуки за распоредување на капацитетот.
Пристапни обреди (роман)
Пристапни обреди (англиски: Rites of Passage) - роман на британскиот писател Вилијам Голдинг од 1980 година.
Осврт кон романот
Во 1980 година, романот ја освоил „Букеровата награда“, најпрестижната британска книжевна награда. Со својата повеќезначност, сложена структура и преку спојувањето на митот и реалноста, книгата ја истражува врската меѓу човекот и заедницата. Сместувајќи го дејството на осамен брод среде океанот, авторот ги испитува исконските нагони на поединецот, смело навлегувајќи во неговите настрашни и најмрачни понори. „Тајмс“ го оценил романот како „нужно дело, провокативно, неодложно, богато, комплексно и ретко“, додека „Обзервер“ го оценил како „исклучителен роман... што длабоко трогнува, истовремено предизвикувајќи огромно задоволство“.
Пријап
Пријап - во старогрчката митологија, бог на плодноста на нивите и на стадата. Неговите статуи биле неугледни, изделкани од некакво дрво, најчесто од смоквино, зашто тоа било најобично. Тој бил претставуван со огромен полов орган, како симбол на плодноста.
Молдавија на Евровизија
Молдавија за првпат настапува во 2005 година, каде и воедно го освојува најдоброто место во нивната историја.
Киро Нацев
Киро Нацев – Фетак (Куманово, 1918 - Прилеп, 21 декември 1942) — македонски комунист, учесник во НОВ. По војната е прогласен за народен херој.
Животопис
Киро Нацев е роден во работничко семејство во Куманово. Гимназија не можел да ја заврши, поради немање доволно пари за школување, па татко му го пратил да учи занает. Член на СКОЈ е од 1934 година, а на КПЈ од 1936 година. Како шивач, активно работел во УРС-овите синдикати и во работничкото друштво „Абрашевиќ“. Во 1936 година, кога бил примен во партијата, бил уапсен и минал повеќе месеци под полициска истрага. Но полицијата не можела ништо да дознае од него. Поради немање работа заминал за Ниш. Во 1939 година добил покана за војска, и заминал на отслужување. Капитулацијата на Југославија го дочекала додека бил војник.
Учеството во Народноослободителната војна
По Априлската војна се наошол во германско заробеништво откаде се вратил во септември 1941 година. Активно работел на формирање на првите партизански единици. на 11 октомври 1941 година, во Куманово група борци тргнале кон Козјак. Партијата му ја довери должноста политички комесар на Козјачкиот партизански одред, во кој меѓу другите борци бил и Карпош. Кога одредот претрпел пораз, Киро Нацев со група другари успеал да се пробие до Куманово, а оттаму заминува во Скопје како партиски инструктор. Како инструктор на Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија, ги обиколил партизанските организации, и подготвувал терен за формирање на нови партизански единици. Од февруари 1942 година работел како инструктор на ПК КПЈ за Македонија во Прилепско и на теренот на Крушево.
Заробеништво и смрт
Кај манастирот Прилепец, по повеќечасовна борба на партизанскиот одред „Ѓорче Петров“ Киро бил тешко ранет и заробен од бугарските полицајци, а потоа е ѕверски мачен. Убиен е во касарната во Прилеп есента 1942 година.
За народен херој бил прогласен на 20 декември 1951 година.
Во негова чест е наречена една улица во општина Кисела Вода, и фабрика во Куманово.
Антигониди
Антигонидска династија или Антигониди — династија на македонски кралеви кои воделе потекло од Антигон I Едноокиот генерал во војската на Александар Македонски. Династијата е наследничка на Антипатридската династија, која владеела со Мала Азија и северна Сирија.
Напорите на Антигон I Едноокиот за воспоставување на контрола врз целокупната територија на Македонската Империја завршиле со негов пораз во Битката кај Ипс во 301 п.н.е.. Неговиот син, Деметриј I Опсадникот ја преживеал битката и неколку години подоцна завладеал со Македонија, но подоцна бил симнат од престолот и умрел во затвор. По период на нереди, синот на Деметриј, Антигон II Гонат успеал да ја зацврсти семејната власт врз старото Македонско Кралство, како и врз речиси сите грчки градови-држави до 276 п.н.е..
Антигонидската династија била една од четирите династии воспоставена од страна на наследниците (дијадоси) на Александар Македонски, останатите три династии биле: Селевкидската династија, Птоломејската династија и Аталидската династија. Последниот член на династијата, Персеј, кој владеел помеѓу 179 п.н.е. - 168 п.н.е., бил признат од грците како борец за ослободување од римската власт. Персеј не успеал да го сопре напредувањето на римските легии и неговиот пораз во Битката кај Пидна значело и почеток на крајот на династијата.
153
153 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 153 година од новата ера, 153. од првиот милениум, 53. од II век и четвртта од 150-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5661 и 5662 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4903 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3913 и 3914 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 906.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 153 година се протега во 2789 и 2790, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2849 и 2850 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 696. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 483 и 482 година пред хиџра.
Надворешни врски
150er
Силван (митологија)
Силван (латински: Silvanus) - во римската митологија, бог на полињата, ветровите и земјоделството.
Бело сирење
Бело сирење (или понекогаш само сирење) — вид на сирење во расол кое се прави во Македонија како и во повеќе земји на Балканот и е слично на фета сирењето. Ова сирење ужива многу висок статус во локалните кујни и е важен дел од традиционалната исхрана во овие региони со векови. Белото сирење може да се прави од овчо, козјо или кравјо млеко, а често се среќава и во комбинацијата овчо-кравјо. Сирењето е ронливо со масленост од 40-45%. Се произведува во блокчиња, со малку грануларен состав. Вкусот му е свеж и лимонест. Се употребува посебно, како и во салати и разни печени јадења.Сирњето е ценета намирница поради својата трајност, преносливост и високиот процент на масти, белковини, калциум и фосфор. Сирењето е компактна и долготрајна храна од млеко.
Бонга Маеул
Бонга Маеул или Понга Мајул (봉하 마을; „Село Бонга“) е град во покраината Гјеонгсанг, Јужна Кореја. Се истакнува по тоа што е роден град на поранешниот претседател на Јужна Кореја, Ро Му-Хјун. Сместено е во близина на Гимхае и Бусан, во југоисточниот дел на Јужна Кореја. Во 2009 година, поранешниот претседател Ро извршил самоубиство во ова село.
NGC 7466
NGC 7466 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7466 се споменува и како IC 5281, UGC 12319, MCG 4-54-17, CGCG 475-23, MK 1127, NPM1G +26.0515, IRAS 22596+2647.
Откривање
Објектот е откриен на 20 септември 1873 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7466 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7466 има привидни димензии од 1,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 2 м 3,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 3' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 26°.
Други поделби
Проучување на NGC 7466 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70299. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 168; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2243. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1175.
NGC 2607
NGC 2607 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2607 се споменува и како UGC 4473, MCG 5-20-25, CGCG 149-51, KUG 0830+271, NPM1G +27.0202.
Откривање
Објектот е откриен на 24 декември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2607 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 2607 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 33 м 56,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 26° 58' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 57°.
Други поделби
Проучување на NGC 2607 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24038. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 141; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1945. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 924.
Космос-972
Космос-972 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 27 декември 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5000 килограми. Космос-972 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 103,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 75,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1159 км, а најмалото на 712.
Хелпзен
Хелпзен (Helpsen) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Општината се наоѓа западно од окружниот град Штатхаген, помеѓу Бикеберг и Шаумбуршката Шума. Од градовите Штатхаген, Обернкирхен и Бикебург е оддалечена околу 7 километри.
Општински единици
Хелпзен се состои од следниве места:
Соседни општини
Почнувајќи од североисток надесно, Хелпзен се граничи со следниве места: окружниот град Штатхаген, општината Нинштет, градот Обернкирхен, како и општините Зегебрух и Хеспе.
1502
1502 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1502 година од новата ера, 502. од вториот милениум, 2. од XVI век и трета од 1500-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7010 и 7011 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6252 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5262 и 5263 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2255.
Тривија
Тривија (латински: Trivia) - во римската митологија, божица на гатањето и магијата.
1502
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1502 година се протега во 4138 и 4139, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4198 и 4199 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2045. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 907 и 908 исламска година.
VH1 Storytellers (албум на Кање Вест)
VH1 Storytellers е албум во живо на американскиот хип-хоп артист, продуцент и текстописец Кање Вест, издаден на 5 јануари 2010 од страна на издавачката куќа by Roc-A-Fella Records.
Златна була (1242)
Златната була од 1242 — златна була или едикт, издаден од страна на кралот Бела IV Унгарски на жителите на Градец (дел од денешен Загреб, главниот град на Хрватска) за време на монголската инвазија на Европа. Со овој едикт, кралот Бела IV го прогласи Градец за кралски слободен град. Документот бил издаден на 16 ноември 1242 година во Вировитица и потврден во 1266 година. Оригиналот беше напишан на парче пергамент и бил чуван во строго контролирани услови во Хрватската државна архива во Загреб, додека копијата била изложена во Загребскиот градски музеј.
Одредби
Златнта була го прогласи и декларира за "слободен кралски град Градец, ридот на Загреб". Со градот претседаваше "градски судија" (gradski sudac, iudex), кој бил избиран годишно од страна на граѓаните и ја исполнувал улогата на градоначалник. Покрај ова, осум поротници (jurati) и дваесет градски советници биле избирани секоја година на 3 февруари, за време на празникот Св. Власиј. Градец продолжи да биде управуван од страна на iudex до 1850 година кога Градец, Каптол и неколку други општини биле формално обединети во новиот кралски град Загреб.
Едиктот резултираше со многу привлегии и слободи за жителите на Градец. Меѓу другото, тој изјави дека населбите биле субјекти директно на царот, а не на благородниците на чии имот тие се наоѓале. Ова исто така го стави надвор од јурисдикцијата на Загребската епархија, која собираше приходи од големи земјишни имоти и беше со седиште во соседниот ридот Каптол; за време на средниот век, често имаше конфликти меѓу граѓаните на Градец и канониците на Каптол, понекогаш резултирајќи и во граѓански војни. Граѓаните исто така се здобиле со слобода на движење, слободна употреба на нивниот имот и со слободата да си изготват слободно сопствен завет. Покрај ова, тие биле абсолвирани од плаќање на патарини за патишта и мостови во Хрватско-унгарското царство.
Во замена за привилегиите, граѓаните беа должни да издигнат утврдувања околу градот на свој трошок, што и го направија во 1266 година. Тие исто така биле дожни да го снабдуваат кралот со "12 волови, 1000 леба и 4 буриња вино" во случај на кралска посета и десет вооружени војници во случај на војна. Второто барање беше укинето од страна на кралот во 1266 година. Граѓаните исто така требале да ги нагостат при посета војводата на Славонија и банот на Хрватска (само една посета од банот).
Едиктот исто така ги дефинирал границите на територијата контролирана од Градец—градот имал право на земјиштето на југ од сртот на планината Медведница, на запад од потокот Врапчак и на север од реката Сава.
Мотив
Златната була од 1242 година беше само една од низата прокламации за кралските привилегии на разлни градови. Во годините пред Златната була, Монголците на чело со Бату хан ја нападнале Европа. На почетокот на 1241 година тие стигнале до Унгарија, поразувајќи ја во април истата година во Битката кај Мохи кај Шајоската река. Кралот Бела IV и кралското семејство се криеле од Монголците во Загреб. Во зимата 1241-42, Монголците ги преминале замрзнатите реки Драва и Дунав. Кралот побегна во Далмација како што Монголците се приближувале кон лошо утврдениот Загреб, кој тие сосема го уништиле и запалиле. Неодамна осветената Загребска катедрала беше сосема демолирана од окупаторската армија. Монголската армија продолжи да го следи Бела до март, кога дознале за смртта на каганот Угедеј и се повлекле во Средна Азија. По прекинот на непријателствата, а во пресрет на нова инвазија, Бела IV издаде десетици привилегии поттикнувајќи изградба на утврдени урбани населби, бидејќи тие биле единствените безбедни места за време на војната.
Влијание
Потпомогнат од неговата локација во пресекот на две важни трговски пата, новиот град Градец—заштитен со камени ѕидови, за разлика од неговиот соседски град Каптол—достигна население од околу 3,000 жители во 14 век, што го направи доста голем град во споредба со тогашна претежно рурална Средна Европа. Тој исто така беше финансиски центар на Хрватско-унгарското царство, имаше ковачница за пари и беше база на наплата на данокот tricesima во Славонија, кој беше голем извор на вработување за градот. Во 1267 година, граѓаните на Градец биле абсолвирани од плаќање на данокот tricesima. Како кралски слободен град, на Градец исто така му беше дозволено да одржува дневни и неделни панаѓури ослободени од данок, како и панаѓур секои две недели околу празникот на Св. Марко (бил одржан од 17 април до 3 мај), кој првпат беше одржан во 1256 година на плоштадот Св. Марко. Панаѓурот Св. Марко беше повторно возобновет на почетокот од 21-от век и постои и денес.
Религија во Ангола
Влада и религија
Анголските власти и религиозните групи имаат заладени односи. Народното движење за ослободување на Ангола во целина е марксистичко-ленинистичка партија, која според официјалниот нејзин став кореспондира на периодот на советската догма кога религијата се одликувала како застарена идеја. Владата исто така ја гледа религијата како инструмент на колонијализмот, бидејќи постои тесна соработка на Римокатоличката црква со Португалците како колонизатори. Поради членството во партијата, голем дел од партиските водачи и голем број на кадри формално немаат верска посветеност, и покрај тоа што поголемиот дел од анголските водачи во 1980-тите години биле образовани во католички, баптистички или методистички училлишта. Сепак, владата на Ангола ја признава распространетоста на религијата во Ангола и официјално ја признава еднаквоста на сите религии и ги толерира религиозните практики додека црквите се ограничени на духовните работи. Во 1987 година МПЛА наредила регистрација на легитимни цркви и верски заедници преку Национален институт за верски прашања, кој бил основан во рамките на Министерството за култура. Иако на странските свештеници и мисионери им било дозволено да останат во земјата, понатамошна изградба на нови цркви без дозвола било забрането.
Конфликт настанал во доцните 1970-ти меѓу владата и Римокатоличката црква. Во декември 1977 година, епископите на три анголски епархии на состанокот во Лубанго изготвиле писмо според кое во земјата често била повредувана верската слобода. Тие исто така се противеле и на атеистичката пропаганда на владата и нејзиното затворање на радио станицата на црквата во 1976 година. Во одговор на тоа, претседателот Агостињо Нето издал декрет во јануари 1978 година во кој се наведува дека постои целосна поделба меѓу црквата и верските институции. Покрај тоа, весникот „Журнал де Ангола“ извршил напад на епископите, обвинувајќи ги дека сакаат да го доведат во прашање интегритетот на Анголскиот револуционерен процес. Исходот од судирот довел до репрекусии за протестантските цркви, како и за Римокатоличката црква. Во суштина, владата јасно ставила до знаење дека верските институции мораат да се придржуваат до владините и партиските одлуки во однос на нерелигиозните прашања.
Во доцните 1980-тите години започнала мала промена во владината политика кон религијата. Претседателот и другите во владините и партиските елити, согледувајќи дека политичката опозиција не се соединила, започнала повеќе да се плаши од верската опозицијата и затоа започнала поголема толерантност кон религиозните групи во целина. Исклучок била црквата „Igreja de Nosso Senhor Jesus Cristo no Mundo“, независна христијанска секта основана во 1949 година од страна на Симао Токо. Владата имала големо сомнение кон сектата поради неговата голема поддршка во провинцијата Бенгела, повеќето од чии жители биле Овимбунду, главни поддржувачи на Националниот сојуз за полна независност на Ангола. Поддржувачите на Токо исто така биле вклучени и во немири во провинцијата Бенго и Луанда, на крајот на 1986 година. Во 1987 година тие извршиле напади на затворот во Луанда, во обид да се ослободат затворениците кои биле уапсени во немирите од 1986 година. Како резултат на тоа, владата ја забранила сектата, тврдејќи дека нејзините членови ја користат религијата за напад на државата и затоа немаат легимитет. Подоцна владата омекнала со својот став во врска со сектата, а во март 1988 година ја прогласила за легитимна религија.
Христијанство
Римокатоличките мисии во голема мера започнале пред португалската колонијална ера, но сите странски мисии морале да бидат одобрени од Ватикан и од португалската влада. Странските римокатолички мисионери морале да се откажат од законите во сопствената земја и да достават доказ до португалските власти за нивната способност да зборуваат и пишуваат на португалски јазик правилно. Мисионерската активност била ставена под надлежност на португалските свештеници. Сето ова било во согласност со Законот за колонизација од 1930 година. Во 1940 година целата мисионерска активност започнала да биде субвенционирана од државата, за разлика од протестантските мисии, на кои им било дозволено да се вклучат во образовната дејност, но без субвенции и под услов португалскиот јазик да биде службен.
Протестантските мисии започнале кон крајот на 19 век, односно пред португалските власти да успеат да воспостават контрола врз целата територија. Пред формирањето на новата држава во 1926 година, властите ги контролирале протестантските мисии, но не биле особено непријателски настроени кон нив. Доселениците и локалните администратори често биле непријателски расположени. Протестантските мисионери работеле во учењете на локалните јазици за да можат подобро да комуницираат со населението. Во овој период започнало преведувањето и на Стариот завет и Новиот завет на африканските јазици.
Денес, проценките на бројот на католиците во Ангола е различен. Еден извор тврди дека околу 55% од населението во 1985 година било Римокатоличко, додека во 1987 година тој процент бил 68%. Повеќето римокатолици живееле во западна Ангола. Најмал процент на римокатоличко население имало во провинцијата Кабинда, каде протестантите биле во поголем процент. Процентот на протестантите во Ангола се проценува на 10-20% во доцните 1980-ти година. Владата има признаено единаесет протестантски деноминации.
Според пописот од 1960 година, околу 21 % од Овимбунду биле протестанти, но подоцна проценките покажуваат помал процент. Единствена протестантска група активна меѓу Мбунду била мисијата на методистите која била спонзорирана во голема мера од страна на Методистичката епископална црква на САД. Според португалските податоци за 1960 година, само 8% од Мбунду се сметале себеси за протестанти, но протестантските мисии имале значителен успех во провинцијата Дембос.
Ислам
Исламот во Ангола е малцинска религија со 80.000-90.000 приврзаници, составена главно од мигранти од Западна Африка и семејства со либанско потекло. Муслиманите во земјата се претставени од страна на Врховниот совет на муслиманите во Ангола со седиште во Луанда. Поголемиот дел од муслиманите во Ангола се сунити. Постојат неколку исламски организации кои работат во џамии, училишта и центри за заедницата. Здружението на развој на исламот во Ангола е примарна организација за преобратување. По 2013 година, анголската влада изјавила дека не ги признава муслимански организации. Како резултат на тоа, голем број на џамии во земјата се соочени со рестрикции а дел од нив биле и затворени.
Мал број од анголското население го прифатило исламот како резултат на муслиманските мисионерски активности во Ангола. Поголемиот дел од тие конверзии се случиле за време на Граѓанската војна во Ангола, кога многу Анголци побегнале во земјите со значителнен процент на муслиманско население. Според професорот Адебајо Ојебаде, муслиманите сочинуваат 1 до 2,5% од населението на Ангола. Американскиот Стејт департмент вели дека бројот на муслиманско население се движи од 80.000-90.000, но забележува дека според некои извори овој број достигнува до 500.000. Сепак, оваа бројка се смета дека е нереална. Околу 1% од муслиманското население на Ангола се придржува на шиитскиот ислам..
Останати религии
Во Ангола постојат и припадници на други религии кои се во минимален процент. Така бахајството за првпат во земјата се појавило во 1952 година за да по десетина години, кога биле основани првите собори во Лаунда и други градови во земјата. . Се проценува дека во земјата живеат околу 1,800 верници на оваа религија. Во земјата живеат и мал број на еврејско население.
2042
2042 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2042 година од новата ера, 42. од третиот милениум, 42. од XXI век и трета од 2040-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7550 и 7551 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6792 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5802 и 5803 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2795.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2042 година се протега во 4678 и 4679, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4738 и 4739 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2585. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1464 и 1465 исламска година.
Жиковишки манастир
'''Жиковишки манастир „Св. Атанас“' (Άγιος Αθανάσιος Ζηγκοβίστης или Ζηκόβιστας'') — манастир во Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Шишанско-сачишката епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓал на Охридската архиепископија.
Местоположба
Манастирот се наоѓа во областа Костенарија, на територијата на Општина Рупишта. Сместен е на рид меѓу селата Жиковишта и Либешево.
Историја
Според два турски фермана, подоцна изгубени, манастирот е изграден во 1629 г. и со тоа е најстариот споменик на архитектурата во Костенаријата. Митрополитот Филарет Костурски (1889 - 1899) напишал дека на северното крило на манастирот има плоча која говори за негово обновување од Партениј во 1747 г. Во 1759 г. е изграден метохот, а следната година и направено и северното крило.
Во главниот дел на црквата има фрески од 1785 г., а оние во припратата во се од 1787 г. Живописот е дело на мајсторот Михаил од епирското село Кионат. На плоча на јужниот ѕид стои годината 1817. Зачувани се два ктиторски натписа — еден во наосот и еден во нартексот.
За време на Грчката вооружена пропаганда во Македонија (1904 – 1908) манастирот бил збирно место за андартските чети. Затоа, по андартскиот напад на селото Езерец на 15 март во кој загинале 8 Македонци, на 2/17 март 1905 г. овој манастир е нападнат и наполно изгорен (си исклучок на црквата) од Костенариската реонска чета на МРО на чело со Кирјак Шкуртов и милицијата од костенарските села. Пред тоа се ликвидирани гркоманите Атанасиос Борозис и Фотиос Фотијадис од Либешево, кои зеле учество во убиството на костурскиот војвода Костандо Живков.
Во 1918 г. манастирот ѝ е одземен на Костурската епархија и станал дел од Шишанско-сачишката. Долги години во него служел отецот Сидер Ковачев (Сидерис Ковацијадис) од Либешево.
Во 1976 г. манастирот е прогласен за заштитен споменик на културата.