cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шон Лестер
Дипломатска кариера
Во 1923 година, тој се приклучи на Ирскиот оддел за надворешни работи. Тој бил испратен во Женева во 1929 година да го замени Мајкл МекВајт како постојан делегат на Ирска на Лигата на народите. Во 1930 година, тој успеал да го организира изборот на Ирска за Совет (или извршно тело) на Друштвото на народите за три години. Лестер често ја претставувал Ирска на состаноците на Советот и се бил министер за надворешни работи. Тој сè повеќе се вклучувал во работата на Лигата, особено во нејзините обиди да донесе решение за две војни во Јужна Америка. Неговата работа го привлекла вниманието на Секретаријатот на Лигата и ја започнала неговата трансформација од национален во меѓународен државен службеник.
Кога Перу и Колумбија имале спор околу град во реките на Амазон, Лестер претседавал со комитетот што нашол правично решение. Тој исто така претседавал со помалку успешниот комитет кога Боливија и Парагвај влегле во војна околу Гран Чако.
Во 1933 година, Лестер бил испратен во Секретаријатот на Лигата и бил испратен во Данциг (сега Гдањск, Полска), како Висок комесар на Друштвото на народите од 1934 до 1937 година. Слободниот град Данциг бил сцена на појава на меѓународна криза меѓу нацистичка Германија и меѓународната заедница околу прашањето за полскиот коридор и односите на Слободниот град со Третиот рајх. Лестер повеќепати протестирал до германската влада во врска со нејзиниот прогон и дискриминација на Евреите и ја предупреди Лигата за претстојната катастрофа за Европа. Него го бојкотирале претставниците на германскиот рајх и претставниците на нацистичката партија во Данциг.
Во август 2010 година, една просторија во Градското собрание на Гдањск, зградата што престојувала во живеалиштето на Лестер за време на неговиот престој, била преименувана од градоначалникот Павел Адамович во Соба на Сајан Лестер.
Друштво на народите
Лестер се вратил во Женева во 1937 година и станал заменик генерален секретар на Друштвото на народите. Во 1940 година, тој станал генерален секретар на телото, но Лигата тогаш имала само 100 вработени, вклучително и чувари и чистачи, од првичните 700.
Лестер останал во Женева во текот на целата војна и ги одржувал техничките и хуманитарните програми на Друштвото во ограничена операција за време на војната. Во 1946 година, тој го надгледувал затворањето на Лигата и ги предал имотот и функциите на Лигата на новоформираните Обединети нации.
Подоцнежните години
И покрај гласините дека ќе бил подготвен да се кандидира за претседател на Ирска, Лестер не побарал постојана канцеларија и се повлекол во Рецес, округот Голвеј, на западот на Ирска, каде што и починал.
Во својот некролог, Тајмс го опишале Лестер како „меѓународен помирувач и храбар пријател на бегалците“. Му била доделена наградата „Вудроу Вилсон“ во 1945 година и докторат на Националниот универзитет во Ирска во 1948 година.
Неговата внука Сузан Денам била главна судијка на Ирска за Врховниот суд на Ирска од 2011 до 2017 година.
Русификација на Белорусија
Русификација на Белорусија, поточно маскулизација   или русификација   — намерна политика на свесно одвојување на белорускиот народ од историските традиции, мајчината култура и јазик и вметнување на рускиот јазик и култура. Во широк контекст, тоа е сложен процес на агресивна апсорпција на белоруската етничка група од страна на руската. Политиката на русификација на Белорусија била спроведена од властите на Руското Царство и СССР, а од 1995 година и од режимот на Александар Лукашенко  , кој со руската инвазија на Украина (24 февруари 2022 година) отворено се произнесел заа руска окупациона администрација на Белорусија.
Русификацијата на Белорусија се состои од голем број компоненти:
Русификацијата на Белорусија е компонента на етноцидот, кој е предмет на кривично гонење од меѓународните судови.
Предуслови
Желбата на владетелите на Московската држава да се спротивстават на обединувањето на источнословенските земји околу Големото Војводство Литванија била причина за бројни воени судири. Во исто време, Москва се обидела да пронајде идеолошко оправдување за сопствената воена експанзија. Поглаварите на Московската митрополија, која всушност била формирана под власта на Златната орда како резултат на преместувањето на митрополитот од заробениот и ограбениот Киев во Владимир - поблиску до главниот град Ординија Сарај, биле насловени како „Митрополити на Киев и цела Русија“ (иако произволното пренесување на епископската катедрала било забрането со правило број 82 на Картагинскиот собор ) и врз основа на тоа тие се обиделе да ја потчинат Литванската (Киевска) Митрополија, создадена на земји ослободени од ординијалното владеење на земјите. Поради конфликти со Цариград, кој ја признал литванската митрополија како независна од ордата, во 1448 година Московската митрополија еднострано се повлекла од јурисдикцијата на Цариградската патријаршија (во документ на Московскиот совет од 1459 година, поранешната митрополија првпат била наречена „Московската црква“ ), поради тоа православните цркви престанале да ја сметаат за канонска и ја дефинирале како расколничка. Како одговор на ова на крајот на XV век, во Москва се појавил концептот на „Третиот Рим“, според кој градот бил прогласен за единствен вистински наследник на Рим и Константинопол(„Вториот Рим“) и за бранител на чистотата на Православието. Москва, исто така, се обидела да додаде династички фактор на религиозниот фактор: врз основа на припадноста на династијата Рурикович, московските владетели се прогласиле за наследници на киевските принцови.
Историчарот Анатол Хрицкевич привлекува внимание на фактот дека во 16 век, со цел да ги оправда правата на московските кнезови на земјите на современа Белорусија и Украина, московската држава создала мит за „литванското“(т.е. жомоичко, латвиско) освојување на белоруските земји, што првпат се појавило во литературното и новинарското дело „Приказната за кнезовите на Владимир“. Во меѓувреме, еден од обидите за одбрана од идеолошките напади на московската држава(сè уште под власта на потомците на Рурик) било појавувањето во самото Големо Војводство Литванија на легендата за Палемон, која го потврдила потеклото на Литванците од римските благородници, а не на киевските кнезови од римските.
Страшните војни за пограничните кнежевства за првпат се претвориле во глобален судир во 1558 година, кога московскиот господар Иван IV Грозни го прогласил источниот дел на белоруската етничка територија со местата Полацк, Витебск, Ворша, Могилев итн. за неговото наследство. Инфлаторната војна започната од него(1558-1583) станала една од причините за економскиот и политичкиот пад на Големото Војводство Литванија, чии власти морале да формираат Унија на Лублин со Кралството Полска во 1569 година за да ја зачуваат состојба. Во 1589 година, по 141 година во раскол, Московската црква добила исповед и автокефалност од Цариград. Во исто време, таа всушност се согласила со фактот дека православните парохии на територијата на Големото Војводство Литванија(вклучувајќи ја и современа Белорусија) останале под јурисдикција на Киевската митрополија на Цариградската патријаршија. На овој начин, Москва ја признала територијата на Големото Војводство Литванија како канонска територија на Цариградската патријаршија и се ослободила од верските и конфесионалните права на овие земји. Во 1613 година, по изборот на московскиот престол на претставник на династијата Романови, која немала роднински врски со владетелите на Киев - Руриковичи, московските кнезови ги изгубиле своите династички права на териториите што подлежат на киевските кнезови. Така, сите последователни аспирации на московската држава да ги заземе земјите на Големото Војводство Литванија немале правна основа, освен „правото на силните“. Во исто време, московските власти најшле ново оправдување за агресија - заштита на оние православни кои не го прифатиле Брестскиот сојуз, но во реалноста биле водени од чисто агресивни интереси.
За време на војната помеѓу московската држава и Полско-литванскиот Комонвелт(1654-1667), московскиот земјопоседник Алексеј Михајлович, за разлика од Иван Тиранинот, веќе сакал да ја заземе целата територија на Големото Војводство Литванија. Московските трупи се одликувале со уништување и опустошување на многу места и градови, како и со истребување и поробување на населението. На пример, како резултат на масакрот во Трубецкаја извршен на 22 јули 1654 година, напаѓачите ги убиле речиси сите жители на Амстислав, кој бил главен град на едно од деветте војвода во земјата. Сепак, почесто главната цел била да се фатат локалните жители и да се однесат во Московија. Аљаксеј Михајлович планирал да насели 300.000 Белоруси на своите земји. Секој московски благородник можел да дојде во Големото Војводство Литванија и да купи било колку затвореници. Резултатот од оваа војна било целосно уништување на економијата на Големото Војводство Литванија, уништување на образованата буржоазија, пад на локалната култура. Ова ги забрзало процесите на поларизација на највисоките имоти на Големото Војводство Литванија, кои на тој начин се обиделе да се одвојат од потенцијалниот агресор и да ги отстранат основите за можни територијални претензии.
Една од последиците на војните со Московија било постепеното опаѓање на улогата на белорускиот јазик, при што полскиот и латинскиот го замениле како помалку сличен на рускиот. Сепак, белорускиот јазик останал во употреба(вклучувајќи го и правниот) до втората третина од 19 век, додека конечно не бил заменет со рускиот. Во 17 и 18 век продолжил и развојот на културата на Големото Војводство Литванија, што се манифестирало првенствено во создавањето на оригинална барокна архитектура на Вилнус и Могилев. Во 16-18 век, етнонимот „Рус“(„Руси“) конечно преминал во категоријата на конфесионални имиња, а како етноним се користел само во однос на жителите на Киевска Рус, во меѓувреме името станало најгенерализирана етнонимска форма на самосвест на белорускиот народ, што го одразува најширокото ниво на неговата национална консолидација.
Административни мерки
Политиката на властите на Руското Царство на припоените земји на Големото Војводство Литванија имала јасен колонијален карактер. На 28 мај 1772 година, веднаш по првата поделба на Комонвелтот, царицата Катерина II потпишала наредба според која сите гувернери на чело на провинциите формирани на припоените земји се обврзале да ги донесат своите пресуди, декрети. и нарачки само на руски наместо на поранешниот полски(јазикот на официјалните документи Комонвелтот на нациите од 1696 година). На жителите им било дозволено да го користат својот јазик и сопствени закони, само доколку тоа не се однесува на сферата на моќта. На 8 мај 1773 година, Катерина II потпишала друга наредба „За формирање на провинциски и провинциски земство судови во белоруските провинции“, која уште еднаш укажало на задолжителната употреба на исклучиво рускиот јазик во записите. Во меѓувреме, Виктар Садковски, кој бил назначен да раководи со новосоздадената Минска епархија на владиниот синод на Руското Царство, за време на неговиот говор во Слуцк, им се заканил на локалните православни свештеници дека го користат белорускиот јазик наместо рускиот :Катерина II се обидела да ги обедини припоените земји со другите делови на империјата, но тоа го направила внимателно и постепено. По задушувањето на востанието во 1794 година, оваа политика се спроведувала потврдоглаво и поупорно со употреба на казнени мерки. Меѓу другото, масовното отпуштање на владините функционери од локално потекло од државните институции започнало со нивна замена со луѓе од Русија. Московските цареви Павле I и Александар I не презеле значителни мерки против ширењето на полскиот јазик, така што ова влијание врз белоруските земји, по неговото истребување во времето на Катерина II, закрепнало доволно брзо и до крајот на првиот квартал на 19 век го надминал рускиот. Во исто време, во една белешка од почетокот на XIX век.(од архивата на Канцеларијата на военото министерство на Руското Цаарство) било забележано дека „ провинциите Вилна и Хораден, поради истиот племенски однос на жителите, според единството на јазикот и верата, избегнуваат зближување со Русија повеќе од другите, во белоруските провинции, особено во Витебск, ставовите почнуваат да се менуваат, зошто и можно е да се надеваме дека тие ќе бидат целосно маскирани“.
По доаѓањето на Николај I на власт во декември 1825 година, нападот врз белоруската и полската култура продолжил и особено се засилил по задушувањето на ослободителното востание од 1830-1831 година. Политиката на Николај I била насочена кон враќање на посилна русификација и обединување на земјите. На 16 септември 1831 година бил формиран специјален „Западен комитет“, чија задача била „да го изедначи Западниот регион во сите погледи со внатрешните великоруски провинции“. Министерот за внатрешни работи на Руското Царство, Пјотр Валуев, подготвил за Комитетот посебен „Есеј за средствата за прикривање на западната територија“(«Очерк о средствах обрусения Западного края» ).
Според декретите од 29 ноември 1830 година и 18 февруари 1831 година, Статутот на Големото Војводство Литванија бил суспендиран во провинциите Витебск и Могилев. Врз основа на декретите од 30 октомври 1831 година и од 11 јануари 1832 година, сите државни институции и позиции во припоените територии добиле руски имиња. На 25 јуни 1840 година, Николај I издал декрет, според кој сите случаи и во владата и во судскиот дел, без да се разликуваат случаите на благородните и заменичките собранија, како и воопшто сите акти, без разлика од каков вид се истите, морат да биат напишани единствено на руски јазик. Во официјалната документација, поранешното Големо Војводство Литванија било именувано како „Северозападен регион“, во исто време литванскиот статут бил целосно укинат. Покрај тоа, Николај I одобрил декрет за преселување на „мигрантите од внатрешните провинции кои ќе ги донесат со себе нашиот јазик, обичаи, руска лојалност кон престолот во оваа земја“.
По Александар II, биле забележани одредени опуштања во процесите на русификација, но политиката на обединување и интеграција на западните провинции со другите територии на Руското Царство сè уште продолжило. По задушувањето на народноослободителното востание од 1863-1864 година, процесот на маскализација го водел генерал-гувернерот М. Муројев. Шефот на „Северо-западната територија“ посветил посебно внимание на маскулинизацијата на образованието, неговото мото станало нашироко познато : Муравјов го поканил Ксенофон Гаворски, претставник на конзервативниот тренд на „западниот русизам“ во Вилнус и помогнал неговото киевско издание „Вестник Југо-Западнои и Западнои Росии“ да се пренесе под новото име „Вестник Западнои Росии“. Сепак, и покрај воведувањето задолжителна претплата за свештенството и државните службеници, списанието не било популарно, па во 1871 година било затворено.
Обраќајќи му се на благородништвото на поранешното Големо Војводство Литванија, Муравјов рекол :Значајни фактори на маскулинизација на „Северозападната територија“ биле зголемените(во споредба со метрополата) плати и разните привилегии за функционерите кои доаѓале од централна Русија, како и за руската армија, чии бројни гарнизони биле постојано стационирани во белоруските места и градови.
Одлика на мерките за русификација на властите на Руското Царство во Белорусија била агресивната пропаганда меѓу Белорусите за всушност окупацискиот руски јазик и култура(јазикот и културата на московската држава) како „свои“, кои тие наводно ги користеле порано.. Како што забележал белорускиот историчар Владимир Орлов, по анексијата на земјите на Големото Војводство Литванија, руските власти го промовирале проширувањето на името Белоруси, бидејќи ова име било повеќе во согласност со империјалните интереси и дозволило да се толкуваат историските Литванци како поинакви на Русите(„Големите Руси“). Сепак, ова име било воспоставено за целото население дури на преминот од 19 и 20 век.
Борба против руската власт
Во пролетта 1794 година, Белорусите, заедно со Полјаците и Литванците, се кренале во востание предводено од Тадеуш Кошќушко. На територијата на Големото Војводство Литванија, борбата ја водел полковникот Јакуб Јасински, кој напишал поетски прогласи упатени до селаните на белоруски. Бунтовниците ја презеле власта во Вилнус, Хродна, Навахрадек, Брест, Слоним, Пинск, Ваукависк, Кобрин, Ашмјан, Лида и Браслав. Меѓутоа, војската на Руската империја, предводена од Суворов, закоравена во освојувачките походи, успеала да го задуши востанието.
Продолжувањето на борбата против руската доминација се манифестирала во создавањето од страна на студентите на Универзитетот во Вилнус на тајното друштво на Филоматите, чиј силен огранок работел во училиштето за односи со јавноста во Полоцк. Во 1823 година, руските власти го ликвидирале ова општество. Во 1836 година, белорускиот поет и револуционер Франтишак Савич организирал нелегално „Демократско општество“ на Медицинската и хируршката академија во Вилнус, кое ги продолжило филоматските традиции.
Во 1831 година, жителите на поранешното Големо Војводство Литванија го поддржале ослободителното востание што започнало во Полска. Најжестоките борби се воделе во областа Ашмјан, регионот Браслав, регионот Полах и регионот Вилен, како и во околината на Бјаловешка шума. 3.000-членови, благородничко-селанска дивизија го окупирала и држела местото Џисна неколку дена. Меѓутоа, руските власти успеале да го задушат востанието, што го зголемило колонијалниот притисок.
Во јануари 1863 година, народите на поранешниот Полско-литвански Комонвелт повторно зеле оружје: Кастус Калиновски го предводел национално-ослободителното востание во Белорусија. Заедно со неговите соработници, тој го објавил весникот на белоруски јазик „Машка правдина“, разоткривајќи ја руската колонијална политика и го повикал народот на борба. Отпрвин, бунтовниците успеале да извојуваат неколку значајни победи: дивизијата на Лудвик Звјаздовски го зазел местото на Горка, бунтовниците ја презеле контролата врз градот Свислача и ги нападнале Русите во Рожани. Сепак, руските власти, вклучително и со измама на дел од белоруското селанство, повторно успеале да го задушат востанието, што довело до масовна репресија.
Руска репресија
Катерина II и нејзиниот син Павле I им поделиле на руските благородници 208.500 машки селани во припоените територии на Големото Војводство Литванија. Така, околу половина милион Белоруси станале кметови, а огромното мнозинство од овие селани живееле на државните земји и биле лично слободни. Така, А. Суворов, водачот на востанието од 1794 година, бил награден со Кобринско старешина и други земји со 25.000 души.
Намалувањето на правата на селанството на Големото Војводство Литванија се манифестирало со воведувањето од страна на руските власти на анкетен данок наместо претходниот флуктуирачки, што довело до негово зголемување, како и задолжителна 25-годишна регрутна должност. Наместо паричен данок, кметовите морале да вршат крепосништво. Како резултат на укинувањето на законот во Магдебург, мештаните го изгубиле правото на самоуправување, често се случувало насилно пренесување на лично слободните луѓе во статус на кметови. Покрај тоа, сите луѓе биле оданочени и станале еднакви со селаните во однос на воената служба. До 1811 година, даноците во провинциите формирани на територијата на Големото Војводство Литванија останале 4-5 пати повисоки отколку во Русија. Само во 1811 година, белоруските провинции обезбедиле 14.750 регрути на руската армија.
Бројот на официјално признаените благородници(„благородништво“) вештачки се намалил од 12-13% на 3% од целото население. Во меѓувреме, обесправените членови на благородништвото биле предмет на даноци и давачки. Значителен број од овие луѓе биле депортирани од руските власти во источна Украина, Кавказ и други региони на империјата. Покрај тоа, започнале масовни отпуштања на владини службеници и наставници врз основа на нивното локално потекло.
Дури и по првата поделба на Комонвелтот, Катерина II наредила конфискација на имотите од оние сопственици кои одбиле да ѝ се заколнат на верност. Подоцна биле извршени заплени на имотот на учесниците во востанието од 1794 година. Како резултат на конфискациите во 1770-тите и 1790-тите, значителна количина земја одземена од сопствениците завршила во рацете на руските функционери и омилените на Катерина..
Во првите децении на XIX век. руските власти протерале стотици унионистички свештеници од белоруските земји, а подоцна им се придружиле и членови на студентски групи, првите белоруски новинари, писатели и поети. Уништувањето на црквата во 1820-тите и 1830-тите, исто така, довело до депортација во Сибир на голем број аристократи и благородници кои ја бранеле црквата. За време на ослободителното востание на 15 април 1831 година, руските казнувачи под команда на полковникот Вершилин го запалиле Ашмјан и обезглавиле околу 500 жители(половина од населението), вклучувајќи жени и деца кои се криеле во локалната доминиканска црква. Ашмискиот масакр бил одобрен од Николај I: „ ''На бунтовниците им беше одржана добра лекција“. Работите се коригираат во Литванија'' “. По задушувањето на востанието во поранешното Големо Војводство Литванија, 2.878 лица биле доведени под истрага. Руските власти ги погубиле Михал Валович, Артур Завиша, Симон Канарски и други активни учесници. Огините, Платерите, Радзивилите, Сапегите, Чарториите и другите локални земјопоседници ги загубиле своите имоти. Илјадници учесници во востанието морале да емигрираат.
Во 1830-тите, руските власти го протерале белорускиот поет Франтишко Савич, поетот Александар Рипински морал да побегне во егзил, кон крајот на 1840-тите тие уапсиле и депортирале цела група личности кои планирале да издаваат белоруско списание и неговиот уредник а издавачот Ромуалд Подберески починал во егзил на северот на Русија.
Најзначајниот бран на репресија се случил по задушувањето на народноослободителното востание од 1863-1864 година. Руските власти егзекутирале 128 лица, испратиле 850 луѓе на тешка работа, а околу 12,5 илјади луѓе биле насилно преместени во други области на империјата. Нивните куќи биле срушени, а имотот им бил конфискуван. На католичките земјопоседници им било забрането да купуваат земја, на католичките селани им била ограничена количината земја по фарма. Некои белоруски села биле населени од селани од Русија. На пример, 15 селски семејства од провинцијата Рјазан биле населени во селото Захороѕде во областа Оршан наместо насилно иселените домородци кои учествувале во антируските протести.
Нееднаквоста на правата на жителите на поранешното Големо Војводство Литванија и самата Русија била откриена за време на државните реформи. Земјината реформа од 1864 година била проширена на територијата на поранешното Големо Војводство Литванија дури во 1911 година, што практично ги лишило Белорусите од правото на самоуправа. Мировните судии воведени како дел од судската реформа, за разлика од самата Русија, биле именувани од Министерството за правда, а не биле избрани. Било забележано и дека на големите населби во Белорусија им бил одбиен статусот на град: ако во годините 1861-1905 година во руските провинции, околу 400 населби добиле статус на град, тогаш во белоруските земји на само два им било одобрено - Горки и Сморгон.
Во 1889 година, руските власти ја вовеле позицијата на „господар на земја“, кои всушност станале нови кметови. На оваа позиција можеле да бидат назначени само Руси. На локалното благородништво, генерално, му било одземено правото да има јавни функции.
Проширување на Московската црква
И покрај фактот што властите на Руското Царство го зазеле Големото Војводство Литванија под превезот на заштита на православните, тие не му верувале на локалното православно свештенство: белоруските свештеници биле испратени да служат во длабочините на Руското Царство, а оние кои не го познавале јазикот морале истиот да го научат. Тие не ги признавале белоруските светци, се бореле со прославата на Божиќ, Купаловата Ноќ и други древни обичаи. Гувернерите пријавиле во Санкт Петербург дека свештениците испратени овде не можат да одржуваат добри односи со жителите на регионот и дека станале омразени од народот.
Опасна пречка на патот за маскирање на Белорусите била Белоруската грко-католичка црква, која ги издвоила меѓу Полјаците и Русите. Грчките католици сочинувале околу 80% од белоруските христијани. За време на владеењето на Катерина II, речиси половина милион Белоруси биле насилно преобратени во православие од руски стил. Во исто време биле обработени и грчко-католичките архиереи, од кои некои завршиле во служба на царизмот. Во борбата против унијатството, особено се истакнал епископот со украинско потекло Јосиф Сијамашка. Тој го вовел рускиот јазик на теолошки семинари и црковни собори. На свештениците им било наредено да ја вршат службата според официјалните лица испратени од Москва. Страничните жртвеници биле исфрлени од унијатските светилишта. На неистомислениците им се судело како црковни и државни криминалци. Локалните верници на верското насилство одговориле со отпор. На пример, затоа што се обиделе да ги преобратат во московско православие, унијатските селани во областа Хорадоцки наредиле да ги удават бискупот Полоцк Смарагд и генералниот гувернер на Витебск, Шредер, кои едвај успеале да побегнат. Во декември 1834 година, на изборите за благородништвото во Витебск, 172 благородници потпишале протест против прогонот на унијатите. Владата одговорла со закани за суд и одземање на имот. Во 1833-1839 година, целиот систем на руска моќ работел против унијатскатарелигиозна традиција: судот, администрацијата, синодот, полицијата, понекогаш дури и војската. Во однос на опозициското свештенство, се практикувало деградирање, преместување во најлошите парохии, „превоспитување“ во конзисторијата(во Жировичи или Полатск), затворање во манастир и протерување во друга епархија. Во Русија биле испратени најжестоките унионистички свештеници. „Опомени“ се применувале на селаните, вклучително и во покраинската канцеларија; казнување со камшикување; затвор; Меѓутоа, во 1838 година, од 680 свештеници на Полоцката грчко-католичка епархија, само 186 се пријавиле да се приклучат на владиниот синод на Руското Царство(Мосовска црква). Во 1837-1839 година, руските власти конечно ги неутрализирале сите активни сили што можеле да спречат ликвидација на Унијатската црква. Меѓутоа, официјален Петербург сериозно очекувал експлозија на незадоволство кога бил објавен фактот дека „синдикатот повеќе не постои“, па вовел дополнителни трупи во североисточните региони на Белорусија.
На 12 февруари 1839 година, руските власти одржале Црковен совет во Полоцк, на кој била укината унијатската црква. Според неговиот декрет, сите белоруски унијатски верници биле принудени да се приклучат на Московското православие, „така отсега па натаму ќе биде под власта на Пресветиот владин серуски синод“(«дабы пребывать отныне в послушании Святейшего Правительствующего Всероссийского Синода»  „за да останеме во послушност на Пресветиот владејачки серуски синод“ ). Ова го завршило процесот на инкорпорирање на православните Белоруси во Московската црква со губењето на нивните црковни простории.
Протестирајќи против овој декрет, повеќе од еден милион унијати го прифатиле римокатолицизмот по Советот. Фигури на руската култура - Лав Толстој, Александар Херцен пишувале за малтретирањето на Белорусите унијати. Преживеани се бројни сведоштва за физичко насилство и принуда од страна на царските власти Уништувањето на унијатизмот го поделило белорускиот народ на православни и римокатолици, што станало една од главните причини за слабата национална кохезија на Белорусите. Во меѓувреме, на владиниот синод на Руското Царство (Мосовска црква) му била доверена главната улога во маскулизирањето и денационализацијата на Белорусите. Во 1840 година, било забрането да се одржуваат црковни проповеди на белоруски. Епископските епископи барале од свештениците и нивните сопруги да го користат рускиот јазик и во приватниот живот, за да бидат пример за парохијаните. Познато е дека за нивните заслуги во задушувањето на народноослободителното востание од 1863-1864 година, Сијамашко на 496 свештени лица од својата епархија им подарил да бидат одликувани со орден. По задушувањето на востанието, според официјалните извештаи, белоруските селани, понекогаш цели села, одбиле да ги посетат московските цркви. Како одговор на таквиот отпор, руските власти практикувале парични казни, затворање во руските манастири, депортација во оддалечените региони на Русија, принудно отстранување на децата и нивно пренесување во семејства на верници од Руската православна црква.
Руска образовна политика
На 12 јануари 1812 година, како резултат на напорите на белоруските секуларни кругови, рускиот цар Александар I издал декрет за трансформација на Полоцкиот Језуитски колегиум во високообразовна институција. На 10 јуни била отворена Академијата Полоцк, каде што го започнале своето образование историчарот и археолог Константин Тишкевич, астрономот и филозоф Јузеф Наксијанович, писателите Јузеф Масалски и Јан Баршчеуски, сликарот Валенти Ванкович и други. Сепак, наскоро властите на Руското Царство почнале да ги разгледуваат образовните институции на подредените земји како опасни центри на отпор кон колонизацијата, па во март 1820 година академијата била укината, а неколку илјади тома од академската библиотека биле однесени во Русија.
На 1 мај 1832 година, царот Николај I (1825-1855) го затворил Универзитетот во Вилнус. Како повод бил учеството на учителите во ослободителното востание од 1830-1831 година. Заедно со Универзитетот во Вилнус, руските власти затвориле и многу средни образовни институции. Дошло до масовно укинување на унијатските училишта, кои имале поволен однос кон белорускиот јазик и култура. Се зголемила контролата врз образованието од страна на Владиниот синод(Московска црква). Во исто време, затворањето на училиштата на Големото Војводство Литванија било спроведено без создавање на соодветен број руски образовни институции, што како резултат имало негативно влијание врз општото образовно ниво на белоруското население. Покрај тоа, царските власти протерале многу локални учители, а на нивно место испратиле староседелци од централните руски провинции. Во 1864 година, руските власти, генерално, забраниле да се зборува во образовните институции на мајчин(неруски) јазик. Во 1864 година, „Машка Правда“, објавуван од Кастус Калиновски, пишува за руската образовна политика:По задушувањето на националноослободителното востание од 1863-1864 година, властите на Руското Царство ја затвориле и ја префрлиле во Санкт Петербург единствената високообразовна институција на етничката белоруска територија во тоа време - Земјоделскиот институт Горки-Хорацки. Освен тоа, ги отпуштиле сите учители од католичката вероисповед и ги замениле со луѓе од Русија. Поради напорите на Владиниот синод на Руската империја, во белоруските села биле отворени голем број основни црковно-парохиски училишта, образованието во кое имало нагласена верско-русификациска ориентација. Белоруските деца биле воспитувани врз основа на руски идеи во духот на христијанската послушност кон руските власти. Во ниту еден друг дел од Руската империја основното образование немало таква религиозно-русификациска ориентација како во Белорусија.
Со цел да се обучуваат локални учители, руските власти отвориле неколку учителски семинарии(првата учителска семинарија во Руската империја се појавила во 1864 година во Молодечно). На семинарите им било забрането да зборуваат белоруски, а се што било белоруско во овие образовни институции било исмејувано и поистоветувано со неписменост.
На почетокот на XX век. Министерството за образование на Руското Царство им поставило на училиштата во Белорусија задача „ децата од различни националности да добијат чисто руска ориентација и да се подготват за целосно спојување со руската нација “. Белорускиот народ не бил спомнат во резолуциите на Првиот серуски конгрес за национално образование(1914), во кој биле наведени голем број народи на Руското Царство на чии деца им билоп понудено да се учат на национални јазици. Општо земено, во текот на целиот период на нивното владеење во Белорусија, властите на Руското Царство не дозволиле отворање на ниту едно белоруско училиште.
Така, на почетокот на XX век, Руското империјалистичко владеење во Белорусија довело до ниско ниво на образование, мал број училишта и општа неписменост.
Руската културна политика
Властите на Руското Царство брутално ја потиснале културата на белоруските земји и се обиделе да докажат дека населението на Белорусија нема свој етнички идентитет.
Во 1787 година, Катерина II наредила дека само издавачките куќи подредени на Синодот можат да печатат духовни книги во Руското Царство - соодветно, грчко-католичките издавачи биле забранети. Во 1832 година започнала акцијата за отстранување на старите белоруски литургиски и други книги и нивна замена со руски. Од црквите и манастирите до духовниот конзисториум на Полоцк, на горење биле донесени публикации на белоруски издавачи, меѓу кои биле оригинални научни и теолошки, уметнички и поетски дела на белоруската литература. Свештениците се обиделе да ги спасат: на 2 април 1834 година, 56 свештеници организирале протест против епископот Јосиф (Сјамашка), но, по наредба на рускиот цар, сите биле казнети за тоа со една година во манастирски затвор. По ликвидацијата на Сојузната црква во 1839 година, книгите од црковните и манастирските библиотеки биле однесени во Жировичи и запалени во манастирските печки во 1841-1844 година по наредба на Сјамашка. Поради тоа што овој начин на уништување книги бил бавен, а дел од книгите биле украдени, во 1844 година Сјамашка наредил книгите да се однесат на манастирскиот плоштад и веднаш да се запалат на клада. Во 1852 година, тој лично го гледал палењето на 1.295 книги пронајдени во поранешните католички цркви. Во неговите „Белешки“, тој гордо известил дека во следните три години, по негова наредба биле запалени уште две илјади тома. Меѓу изгорените не имало само книги објавени од Брестскиот сојуз. На пример, во 1865 година, 10 листови од Туравското евангелие од 11 век, пронајдени во кутија со јаглен, биле случајно спасени од едно погрешно палење. Во 1859 година, во Вилнус бил објавен преводот на Винсент Данин-Марцинкевич на две песни од поемата на Адам Мицкевич „ Господин Тадевуш “, кој набрзо бил целосно уништен од царските власти. Генерално, во 1859 година, руските власти издале забрана за употреба на латински во белоруското издавништво. По задушувањето на народноослободителното востание, во 1863-1888 година, руската цензура не пропуштила ниту една публикација на белоруски јазик.
Обидот насилно да се потиснат настаните и имињата од минатото од сеќавањето на поранешните граѓани на Големото Војводство Литванија и Комонвелтот Литванија се манифестирал во забраната за одбележување годишнини од историски настани. Во исто време се наметнал и рускиот комеморативен јубилеен канон. Големо внимание било посветено на организацијата на бројни настани посветени на јубилејните датуми на руската историја и руските монарси.
Културната политика на руските власти се манифестирала и во контролата врз театарскиот живот на местата. На пример, специјални владини субвенции биле доделени за поддршка на рускиот театар во Гродно. Притоа, на сцената не било дозволено ништо што би можело да придонесе за будење и зајакнување на неруската национална свест на публиката. Така, во 1852 година во Минск, руските власти ја забраниле премиерата на првата опера на белоруски јазик, „Идилија“, но таа сепак се одржала на сцената на минскиот театар.
Намерното одвојување на белорускиот народ од нивната родна култура се манифестирало во масовниот извоз на културни вредности од Белорусија. Главниот архив на Големото Војводство Литванија со стотици тома од Литванскиот регистар бил однесен во Москва и Санкт Петербург. Архивата на затворениот универзитет во Вилнус била предадена на Министерството за јавно образование на Руското Царство, а неговата збирка книги(52 илјади тома) - во Санкт Петербург, Харков и Киев. Библиотеката на Академијата Полоцк со 40.000 книги и ракописи е избрана за Народната библиотека во Санкт Петербург и библиотеката на Универзитетот во Санкт Петербург, музејската збирка и галерија на слики - за Академијата на уметностите во Санкт Петербург. На почетокот на XX век. на територијата на Белорусија не останале оригинали од книгите на Франциско Скарина. Една од причините за ова биле активностите на грофот Миколај Румјанцев, на кого властите на Руското Царство му го претставиле Гомељ во Магдебург по поделбата на Комонвелтот на народите. Со цел да ја пополни сопствената колекција, тој создал агентска мрежа, која на земјиштето на поранешното Големо Војводство Литванија организирал потрага по вредни книги во приватни и монашки збирки книги. Овие книги му биле донесени на Румјанцев во неговата колекција. Познато е дека за време на неговиот живот неговата збирка книги вклучувала 140 изданија на Франциско Скарина. Во 1917 година, оваа збирка станала дел од Руската државна библиотека. Денес, од познатите 520 примероци на публикациите на Скарина, 352 книги(68%) се чуваат во Русија. Во Белорусија има само 28 примероци(до 2017 година имало само 10 од нив).
Покрај тоа, конфискацијата и уништувањето на благородните и црковните историски и културни вредности станале масовни. На пример, во 1812 година, властите на Руското Царство ги конфискувале вредните работи на Несвишкиот замок: збирките од медали и монети биле испратени до Универзитетот во Харков, светите предмети во Москва, други антиквитети во разни руски музеи и збирки. Во 1830 година, рускиот цар Николај I лично наредил да запали дел од ограбениот накит од Деречино, а остатокот од богатствата биле однесени во Петербург (вклучувајќи слики и вреден накит - 303 пуди и 25 фунти). Пред сè, биле запалени слики со парцели на историски теми, што, според уметничкиот критичарски монарх, може да предизвика кај гледачите несакани размислувања за поранешната големина на Комонвелтот на народите. За време на ликвидацијата на унијатската црква, Јосиф (Сјамашка) запалил илјадници стари белоруски икони, вклучувајќи ги и оние напишани пред формирањето на Брестовскиот сојуз.
Архитектура
Во втората половина на XIX век, во Белорусија градењето на црквата значително се проширило и добило невидени размери, чиј иницијатор бил генералниот гувернер Муравјов. Ѕидарските капели биле изградени според „моделски“ проекти и морале да ги отелотворуваат православно- руските и црковно-традиционалните одлики на архитектурата на Московската црква : Било предложено да се привлечат градежни артели од централна Русија за извршување на работите, бидејќи според руските власти, присуството на такви артели меѓу православното население во регионот морало да „сее силно семе на чисто руски живот “ и да го запознае локалното население со Русија.
Стотици идентични цркви, изградени во тоа време, биле наречени „муравјовки”. Појавата на „муравјовките“ одговарало на тезата објавена од рускиот цар Николај I: „автократија, православие, национализам“. Слични структури како материјален израз на колонијалната политика морале да го отелотворат неоспорното владеење на царска Русија во Белорусија.
На 3 март 1918 година, германскиот печат објавил публикација за впечатоците од местото во кое Минск се претворил под власта на Руското Царство : „ Минск не остава многу поволен впечаток, главно затоа што многу од старите убави барокни згради, цркви и манастири Русите ги обезличуваа преку перестројка уште полошо отколку во Вилнус. Општо земено, власта се обидува намерно да уништи се што може да потсетува на старите времиња, но сепак од своја страна не прави ништо за да го разубави местото. Главните градби <...> биле главно изградени во 17 век. Исто како црквите, исто така православни, од кои некои порано биле католички. Манастирите биле сведени на улогата на бараки “.
Споменици
Руските власти се обиделе да создадат нов колонијален историски пантеон на земјиштето на уништеното Големо Војводство Литванија: во Вилнус, тие отвориле споменици на Муравјов(1898) и Катерина II(1904), во Минск - на Александар II(1901 година), на повеќе места - споменици во спомен на војната од 1812 година како „патриотски“(Отечественную). Во 1863 година, во близина на Кобрин, се одржало свеченото положување на капелата на Александар Невски во спомен на руските војници кои учествувале во задушувањето на народноослободителното востание.
Промената на културниот пејсаж се манифестирала во забраната за поставување крстови или други свети слики покрај патиштата без дозвола на руските власти. Новите крстови покрај патот морале да бидат коси осумкратни или шесткратни(руски). На куполите на црквите имало и поставување на дијагонални октагонални крстови од руско индустриско производство. Во исто време, белорускиот уметнички критичар и етнолог Јевхен Сахута го привлекол вниманието на фактот дека меѓу многуте крстови направени од локални белоруски занаетчии во втората половина на 19 век. — почетокот на 20 век, нема кос крст.
Хералдика
Властите на Руското Царство извршиле намерно уништување на грбовите на Големото Војводство Литванија, делумно заменувајќи ги со вештачки измислени грбови кои немале врска со историјата и локалните традиции. Концептот „градски грб“ исто така бил заменет со концептот „грб на округот“. Креаторите на новите руски грбови си поставиле задача да го величаат рускиот царизам и да ја потврдат неговата моќ.
Руските власти продолжиле да го идентификуваат историскиот грб „Пахонија“ со одредена територија - поранешното Големо Војводство Литванија, што се одразило во новите грбови на голем број окрузи и провинции. Меѓутоа, во XIX век постоел тренд на постепено потиснување на грбот од официјалната хералдика: во 1845 година бил отстранет од грбот на провинцијата Гродно, а во 1878 година - од провинцијата Могилев. Уште порано, наместо историските верзии на Пахонија, нови грбови добиле округот Амстиславск и провинцијата Минск.
Руски преименувања
Некои локални имиња биле преведени на руски, а потоа биле принудени повторно да се преведат на други јазици: на пример, Благородните улици станале „Дворјански улици“, „големи“ улици, „големи“ пазари. Дополнително, некои нови објекти добиле политизирани или нагласено колонијални имиња: на пример, улица Коломенска во Минск, градина Муравјовски, патека Муравјовски и Суворовски во Могилев, улица Муравјовски во Бабрујск.
Сталин
Во 1929 година, кога Сталин дошол на власт во Советскиот Сојуз, политиката на белорускизација почнала да се ограничува, што на почетокот на тешкото формирање на советската моќ(вооружените сили Слуцк, бројни антиболшевички востанија итн.) морало поволно да го разликува во очите на Белорусите од властите на Руското Царство. Во меѓувреме, во согласност со болшевичката комунистичка теорија, целта на советската национална политика била спојување на сите народи на СССР во една нација, што требалода се случи врз основа на меѓусебното вкрстување на националните елементи на сите народи, вклучувајќи го и јазикот. Од времето на Сталин, овој процес се спроведувал само врз основа на руската национална база - врз основа на руската историја, руската култура, рускиот јазик и рускиот патриотизам.
Во раните 1930-ти, била започната кампања против белорускиот јазик во СССР. Политиката на русификација на белорускиот јазик го нашол својот конкретен одраз во книгата објавена во 1931 година под уредување на директорот на Институтот за филозофија на Белоруската академија на науките академик С. Валфсон „Науката во служба на националната демократска контра- револуција“. Практичното завршување на првата фаза од кампањата за русификација на белорускиот јазик бил владиниот декрет на Советот на народни комесари на БССР од 28 август 1933 година „ За промени и поедноставување на белорускиот правопис“, кој се однесувал не само на правописот, но и на фонетски и морфолошки одлики на белорускиот јазик.
Во 1950 година, Сталин напишал :
За време на целата кампања на русификација, која започнала во 1930-тите, на сите неруски јазици на Советскиот Сојуз, се одвивало приближно истиот процес со иста реакција на тоа од поединечни народи. Ако се земат предвид словенските неруски јазици на СССР - белоруски и украински - тогаш во врска со сродството на овие јазици, процесот на русификација во секој од нив бил идентичен во сите детали. Во процесот на русификација на несловенските јазици - турски, јазиците на народите од Кавказ, јазиците на балтичките народи - имало одредени формални и квантитативни разлики од процесот на русификација во белорускиот или украинскиот јазик, но главните цели насочени кон овој процес останале исти.
Спроведувањето на јазичната политика во БССР било спроведено во две насоки, кои меѓусебно се надополнуваат, но доследно довеле до целосно израмнување на белорускиот јазик :
По смртта на Сталин во јуни 1953 година, на пленумот на Централниот комитет на КПСС во Минск, кандидатот за позицијата прв секретар на белорускиот Централен комитет, Михаил Зименин, остро ја критикувал политиката на раководството на партијата во националното прашање. особено во западните региони на БССР. Тој изјавил дека меѓу партиските и советските лидери таму преовладуваат небелорусите - само 121 од 1.175 партиски функционери се Белоруси; од 1.408 вработени во регионалните извршни комитети, само 114 биле локални Белоруси, а само 25 од 321 вработен во градските извршни комитети биле локални. Зимјанин зборувал особено остро за ситуацијата во органите на НКВД и Министерството за внатрешни работи: во централните и регионалните апарати на Министерството за внатрешни работи на Белорусија, имало само 33 Белоруси од 173 раководители на регионални одделенија на Министерството. за внатрешни работи; во западните региони, од 840 оперативни вработени во Министерството за внатрешни работи, само 17 лица биле локални домородци; во полициските тела на западните региони, од 150 водачи, само 1 бил Белорусиец, а од 92 началници на полициски одделенија на западните региони, само 5 биле домородци од западните региони. Белоруското образование, на пример, во Минск, само 15% од учениците се образувале на белоруски. Но, не било можно да се промени оваа ситуација, бидејќи дури и за време на пленумот Лаврентиј Берија, кој го испратил Зимјанин во Минск, бил уапсен и неговите обиди за национално ослободување во СССР многу брзо пропаднале.