cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ивано Балиќ
Меѓународна кариера
Балиќ конечно го направил своето деби за репрезентацијата на Средоземните игри во Тунис во 2001 година, каде Хрватска го освоила првото место. Следната година Балиќ играл на Европското првенство во 2002 година во Шведска каде што Хрватска завршила на последното место. Иако завршиле последно на Европското првенство, тие го шокирале светот една година подоцна на Светското првенство 2003 година во Португалија каде го освоиле првото место. По поразот од првиот меч против Аргентина со 29:30, до финалето ги совладале Саудиска Арабија, Русија, Франција, Унгарија, Египет, Данска, Шпанија и Германија.
Во јануари 2004 година Балиќ бил повикан да игра на Европското првенство во Словенија во 2004 година. Хрватска имала добар почеток во групната фаза совладувајќи ги Шпанија и Данска и нерешено против Португалија. Хрватска дошла до полуфиналето, каде загубила од домаќинот Словенија и завршила на четвртото пораз по поразот од Данска во мечот за третото место. Балиќ бил вклучен во идеалниот тим на првенството, и бил избран за најдобар играч на турнирот. Во август истата година Балиќ бил повикан да игра на Летните олимписки игри 2004 година, каде Хрватска го освоила првото место. Хрватска поминала без пораз преку турнирот и Балиќ бил вклучен во идеалниот тим на првенството и бил најдобриот асистент на игра на турнирот. За освојување на златниот медал, на сите играчи на тимот им биле доделени државната награда Фрањо Бујар за спорт.
На Светското првенство 2005 година во Тунис, Хрватска завршила на второто место, губејќи од Шпанија во финалето. Балиќ бил избран за МВП на турнирот. На Европското првенство 2006 година во Швајцарија, Хрватска повторно завршила на четвртото место. Балиќ уште еднаш бил избран за МВП на турнирот и станал четврти најдобар стрелец со 43 голови. Истата година Балиќ бил дел од тимот кој го освоил Светскиот куп во Страоил во Шведска и Германија. За време на овој турнир Балиќ го измислил прекарот на Хрватската ракометна репрезентација, каубојци.
На Светското првенство 2007 година во Германија, Хрватска завршила на петтото место. Балиќ повторно бил прогласен за МВП. Балиќ играл за време на Европското првенство во 2008 година во Норвешка каде Хрватска претрпела пораз од Данска во финалето. Тој сребрен медал бил првиот медал на Европското првенство за Балиќ. Балиќ бил избран и за најдобар центаршутер и бил заеднички најдобар стрелец заедно со Никола Карабатиќ и Ларс Кристијансен со 44 погодоци.
На Европското првенство во ракомет за мажи во 2008 година тој бил рамноправен стрелец со 44 гола бидејќи ја предводел Хрватска до сребрен медал и бил избран во идеалниот тим на турнирот. Неговата позиција за игра е центаршут. Истата година Балиќ бил избран за Хрватски знаменосец на Летните олимписки игри 2008 во Пекинг. За жал, турнирот не поминал толку добро. Хрватска завршила на четвртото место губејќи го третото место за бронзениот медал од Шпанија во ужасен пораз од 35:29. Балиќ не се снашол најдобро на турнирот и не успеал да добие награда. Следниот предизвик на репрезентацијата на Балиќ било Светското првенство во Хрватска во 2009 година. Хрватска останала непоразена низ целиот турнир до финалето, кога Франција ја совладала на Хрватска. За време на натпреварот, се појавило соперништво меѓу Балиќ и Никола Карабатиќ, кои медиумите го нарекле судир на титаните. На Европското првенство во 2010 година Хрватска освоила уште еден сребрен медал, губејќи од Франција во последниот натпревар.
После Светското првенство во 2011 година, хрватска завршила на 5-то место. Во 2012 година, Балиќ освоил два бронзени медали со Хрватска на Европското првенство 2012 во Србија и Летните олимписки игри 2012 година во Лондон. Пред СП 2013 во Шпанија, Балиќ бил отфрлен од репрезентацијата од страна на селекторот Славко Голужа, со што се повлекол од репрезентацијата. По натпреварот следувала посебна церемонија посветена на Балиќ. За време на церемонијата Џексон Ричардсон неговиот ракометен идол дошол да му честита за неговата кариера.
Повлекување
По пензионирањето од професионалниот ракомет, Балиќ се приклучил на тренерскиот штаб на репрезентацијата на Хрватска на новоназначениот тренер Жељко Бабиќ заедно со неговите стари колеги Петар Метличиќ и Валтер Матошевиќ. Како дел од тренерскиот персонал тој го освоил бронзениот медал на Европското првенство 2016 година во Полска со остатокот од тимот и исто така бил дел од пласманот на 5-то место на Летните олимписки игри 2016 година во Рио де Janeанеиро.
Личен живот
Од 1999 до 2006 година Балиќ бил оженет со Ивана Балиќ. Двојката има еден син заедно Дино, кој е роден 2000 година. Во 2014 година, на Балиќ му се родило второ дете, прво со девојката Мирела Делиќ, и тоа син по име Виго. Во 2016 година, Балиќ станал татко по третпат.
Балиќ ужива да гледа кошарка.
Џем од слива
Џем од сливи е производ добиен со и додавањена шеќер, обично на1кг исчистени сливи се додава 1 кг шеќер. При готвењето треба постојано да се меша околу (15-20 минути) џемот е готов кога ќе добије потемна боја. Одлика на овој препарат е што содржат цели или делови од плодови во непречено функционирање на желираната маса, без сепарација на течниот дел.
Џемот од сливи се користи најмногу за појадок кој може да се јаде со леб и путер, џемот од сливи е одличен десерт или слатка ужина.
Хранлива вредност
Извор: USDA
Состојките и начинот на подготовка
1 кг на подготвени сливи, како по правило се додава:
Амрум
Амрум (Amrum; емраншки: Oomram) — еден од Севернофризиските Острови на германскиот брег во Северното Море, јужно од Зилт и западно од Фер. Претставува дел од округот Северна Фризија во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн.
Островот е направен од песочно јадро и поседува широка плажа долж целиот негов западен дел, свртена кон Северното Море. Источниот брег се граничи со калливи рамнини и плимни потоци кон Ваденското Море. Песочните дини се карактеристичен дел на пејзажот на Амрум, поради што растителноста главно се состои од грмушки и џбунови. Единствената шума на островот била засадена во 1948 година. Амрум е станиште за многу видови на птици и голем број на морски цицачи, како сива фока или пристаништен мал делфин.
Населби на Амрум се забележани уште во неолитот, кога областа сè уште била дел од копното на полуостровот Јитланд. Во текот на средниот век, Фризите пристигнале на Амрум и започнале да произведуваат сол и да се занимаваат со поморство. Дел од денешното население сè уште говори емраншки, дијалект на севернофризискиот јазик и фризиските традиции се зачувани.
Бидејќи островот е прибежиште на многу загрозени видови растенија и животни, неговата почва е непогодна за земјоделство и како омилено приморско одморалиште, населението на Амрум главно се занимава со туризам.
Географија
Површината на Амрум изнесува 20,4 км², што го прави десетти најголем остров во Германија (исклучувајќи Узедом, кој е поделен со Полска). Доколку се додаде големата плажа Книпзанд на западниот брег на површината на островот, таа ќе изнесува околу 30². Меѓутоа, површината на Амрум била предмет на постојани промени поради губењето и добивањето земја од морето. Во текот на век, дваесеттина од површината била загубена, но, пак, во 1913 година бил забележан прилив на Книпзанд.
Амрум е еден од трите острови со песочна површина во Северна Фризија. Ова песочно дно е направено од леднички слоеви од салијанското ледено доба. На исток се граничи со калливите рамнини на Ваденското Море. Исто така, на источната страна се наоѓаат старите населби на островот: Нордорф, Небел, Зидорф и Штеноде. Западниот дел е покриен со дини кои поминуваат низ целиот остров во должина од 12 километри. Максималната ширина на областа е нешто повеќе од еден километар. Највисоката дина на Амрум е близу Нордорф, наречена Зијатлер (a Siatler); достигнува височина од 32 метри. Северно, дините се протегаат во мал полуостров наречен „Оде“ (Odde). Во јужниот дел на Амрум се наоѓа најновата населба, Витдин. Западно од зините, целиот брег на Амрум е составен од плажата Книпзанд; се вбројува помеѓу најголемите песочни плажи во северна Европа. Северно од Нордорф се наоѓа мочуриште, а друга мочуришна област се сретнува помеѓу Зидорф и Штеноде. Обете се заштитени од морето преку брани. При ниска плима можно е да се стигне до соседниот остров Фер со пешачење.
Населението на Амрум брои околу 2.300 и островот е поделен на три општини: Нордорф, Небел и Витдин. Приклучени се на општинската заедница Фер-Амрум.
Села
Најсеверна населба е приморското одморалиште Нордорф со мрестилиште за патки и светилник. Најголемото село на Амрум, Небел, се наоѓа близу источниот брег. Познати знаменитости се црквата Св. Климент, Амрумската куќа (Öömrang Hüs) — музеј за локалната историја — ветерницата и гробиштата на бездомните. Зидорф, денес дел од Небел, е најстарото село на островот. Светилникот Амрум се наоѓа во Зидорф. Штеноде, исто така дел од Небел, го поседувал единственото пристаниште додека не било изградено новото во Витдин во 1890 година, кое подоцна станало и главниот фериботски терминал. Од сите три општини, Витдин е најмногу насочен кон туризмот.
Историја
Најстарите траги од населби во областа потекнуваат од неолитот, меѓу кои и бројни долмени. Исто така зачувани се и многу гробници од бронзеното и железното време. Во дините западно од езерцето се пронајдени остатоци од железното време. Непознато е дали Амброните, кои заедно со Кимбрите и Тевтонците му се заканувале на Рим околу 100 п.н.е., се населиле на островот, кој тогаш сè уште бил поврзан со копното преку земјен мост. Во почетокот на средниот век, островот бил населен од Фризите. Најстар познат запис за островот Амрум е пронајден во данската пописна книга на кралот Валдемар II од 1231 година.
Покрај соларниците, земјоделството, рибарството и китоловството, поморството бил еден од главните извори на приход долго време. Харк Олуфс, морепловец од Зидорф кој бил заробен во Алжир во 1724 година, стигнал до ранг генерал додека не му било дозволено да се врати на родниот остров во 1736 година. Во текот на крајот на век, туризмот станувал растечка дејност на Амрум и целосно ја променил економската структура на островот.
Во текот на средниот век, Амрум како и сите поседи на Северна Фризија, припаѓале на т.н. Утланде, „надворешни земји“, кои едноподруго станувале делови на Кралството Данска или на Војводството Шлезвиг. По војните помеѓу данските кралеви и грофовите на Шауенбург околу владеењето на Шлезвиг, Амрум и западниот дел на Фер станале енклави на Данска и за разлика од другите делови, повеќе не биле дел од Војводството Шлезвиг. Оваа состојба траела до 1864 година, кога Данска го изгубила Шлезвиг од Прусија по Втората шлезвишка војна. Краток период подоцна, Амрум бил владеен заедно од Прусија и Австрија, но во 1867 година, островот станал само пруски и дел од покраината Шлезвиг-Холштајн. Најпрвин, Амрум бил општина во рамките на округот Тондерн. Во 1920 година, на Шлезвишкиот референдум, Амрум со јасно мнозинство гласал за останување во Германија, додека Тондерн се вратил во Данска. До 1972 година, Амрум припаѓал на округот Зидтондерн, кој подоцна бил споен со новосоздадениот округ Северна Фризија.
Во текот на век, Амрум сè уште имал значајно помалку население отколку денес. Црковните записи од 1821 до 1833 година покажуваат просечно население од 587, а пописот во 1860 година забележал 642 жители, а во 1871 година населението паднало на 571. Помеѓу другите фактори, падот се должел на фактот на емигрирањето на населението во САД. Денес, повеќе луѓе со потекло од Амрум живеат во САД отколку на Амрум и врските помеѓу Амрум и САД се доста силни.
На крај, туризмот започнал да преовладува на островот, особено со изградбата на приморското одморалиште Витдин во 1890 година, што довело до рапиден пораст на населението.
На 29 октомври 1998 година, товарниот брод „Палас“ се насукал крај Амрум, предизвикувајќи голема нафтена дамка во областа.
Јазик и култура
Главен јазик на Амрум е германскиот. Севернофризискиот јазик е присутен преку емраншкиот дијалект, кој е говорен од околу една третина од населението. Овие 800 Амрумци се сите повеќејазични. Поради изолираната местоположба на островите, севернофризиските дијалекти се развиле различни, па така емраншкиот може да биде разбран од луѓето од Фер, иако е одвај разбирлив за оние од Зилт или од копното на Северна Фризија. Многу Амрумци исто така зборуваат долногермански, бидејќи бил јазик на поморците. Само неколку луѓе знаат да зборат дански.
Народната носија на Амрум за девојки и жени е црна и бела и е богато украсена со сребрени орнаменти. Најчесто е носена на црковни настани или за туристички цели.
Постојат две особени традиции на Амрум. На 21 февруари се прославува „Бијакендаи“, каде се пали голем оган за збогување на зимата. На настанот, луѓето си ги мачкаат своите лица со гар. Фестивалот потекнува од стар литургиски празник, кој се прославувал на 22 февруари. Обичајот е исто така популарен во другите севернофризиски општини. На Нова година се одржува Хулкен, каде групи на главно млади луѓе се облекуваат во носии и одат од куќа до куќа и им оставаат на другите да го погодат нивниот идентитет. Во зависност од возраста, добиваат слатки или алкохол.
Стопанство
Главна гранка во стопанството на Амрум е туризмот. Во 2007 година, островот можел да обезбеди 12.000 кревети. Во 2008 година го посетиле околу 135.000 туристи, кои оствариле 1,3 милион ноќевања.
Земјоделството исто така е распространето на Амрум.
Медиуми
Локалниот весник е наречен Der Insel-Bote („Островски курир“) и се објавува од претпријатието Schleswig-Holsteinischer Zeitungsverlag. Претставува главен весник за островите Фер и Амрум.
Сообраќај
Островот е поврзан со Фер и со пристаништето на копното, Дагебил, од една страна и со хализите и терминалот на копното, Шлитзил на друга страна, преку две фериботски рути. Во текот на летната сезона, брз патнички брод нуди услуги помеѓу пристаништата Хернум на Зилт, хализите Хоге и Лангенес и пристаништето Штрукланунгсхерн на Нордштранд. Терминалот на Амрум се наоѓа во Витдин, фериботите се управувани од претпријатието Wyker Dampfschiffs-Reederei GmbH (W.D.R.). Повеќето туристи пристигнуваат на Амрум преку Дагебил. Оттука, на фериботот му требаат 90 минути да стигне до островот, но најчесто оди преку градот Вик на Фер, со што на островот стигнува за 120 минути.
На островот, велосипедот е главното превозно средство, заедно со автомобилите; споредено со другите области на Германија, Амрум обезбедува одлична мрежа на велосипедски патеки. Постојат бројни места за изнајмување велосипеди на туристите. Автобуска линија ги поврзува Нордорф, Небел и Витдин, која сообраќа секој час, односно на секои 30 минути лете. Како фериботите, автобуската линија е управувана од истото претпријатие. Помалку вообичаен облик на превоз е пешачењето преку калливите рамнини помеѓу Амрум и Фер.
Од 1893 до 1939 година постоела железница на Амрум. Не постои аеродром на островот, бидејќи плановите за основање на таков објект наидувале на силен отпор.
Флора
Растителност на Амрум е одредена од морето и од различните видови на пејзажи на островот, повеќето од нив со мала хранлива вредност. На делови од дините и на Книпзанд растат морски треви, како и бројни други песочни растенија. Исто така некои борови, донесени од морскиот ветер и Salix repens, ползечка врба може да се сретне на островот. До 1970-тите години, ретката морска зеленика можеше уште да се види на дините.
Источно од тука се наоѓаат голети и борови или мешани шуми. Во некои дупки во дините може да се најдат мочуришта, каде повремено се сретнуваат цвеќиња. Некогаш изобилната мочуришна генцијана исчезнала во текот на 1990-тите години.
Шумите во Амрум биле главно посадени во 1948 година на голетите. Дотогаш, неколкуте пошумени делови можеле да се сретнат околу вештачките езерца. Со 180 хектари, Амрум има најголем однос на шума од сите острови во германскиот дел на Северното Море. Главно борови, четинари и брези може да се сретнат. Во меѓувреме, шумата ја загубила својата вештачка природа. Така, може да се сретнат бројни растенија насекаде и многу видови на печурки. Низината, источно од шумата, е главно користена за земјоделство.
Во малите мочуришта може да се видат шамок и свиларка. Тука е најплодната почна на островот. Дури и почната во градините на Амрум е слаба со хранлива вредност, па така само неколку видови растенија може да растат без прихранување.
На солените мочуришта долж источниот брег на Амрум растат бројни видови отпорни на сол.
Фауна
Како и растителноста, дивите животни на Амрум се одредени од местоположбата на островот во рамките на Северното Море. Така, постојат неколку видови на диви цицачи на Амрум, како зајци, глувци, ежови и лилјаци. Во век, зајците биле воведени како игра. Сепак, и денес го населуваат островот. Пред неколку години, бремена лисица била пуштена на Амрум. Таа и нејзиниот подмладок предизвикале голема штета на фауната на островот, но биле уловени. Во морето и на песочните брегови близу Амрум, во рамките на националниот парк, свое живеалиште имаат фоките и малите делфини. Понекогаш во декември и јануари, младите сиви фоки се појавуваат на плажите во Амрум поради бурите и тука се хранети од возрасните. Во јануари 2010 година, засолништето за фоки во Фридрихског објавило дека сè повеќе и повеќе женски сиви фоки се „преместуваат од помалку пожелните места за раѓање близу Амрум и Зилт кон Хелголанд.“
NGC 4364
NGC 4364 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Амрум
Фауна
Гуштерите и амфибиите, како жабите и саламандерите, се други примери на земјени ’рбетници.
NGC 4364
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4364 се споменува и како MCG 10-18-39, CGCG 293-18.
Амрум
Фауна
Во морето околу Амрум постојат бројни риби вообичаено за Северното Море, како харинзите. Извештај од 1940 година ги споменал црвите и раковите во песокот на плажата Книпзанд. Од 1980-тите години, изобилноста на пристанишните мали делфини во морето близу Амрум и Зилт, ја зголемило и заштитена морска област која била создадена во 1999 година за да обезбеди засолниште за нив.
Бројни други поморски видови се исто така застапени на островот.
NGC 4364
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4364 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4364 има привидни димензии од 1,1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 39°.
Други поделби
Проучување на NGC 4364 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40350. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3840. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.
Адолф Хитлер
Адолф Хитлер (гер. Adolf Hitler, 20 април 1889 – 30 април 1945) — водач на нацистите и канцелар на Германија од 1933 до 1945 година.
Адолф Хитлер е роден во Браунау на Ин, Австроунгарија (денес Австрија), како син на цариник. Работел како цртач на разгледници и молер. За време на Првата светска војна се борел во Франција, бил изложен на бојни отрови и потоа бил одликуван за храброст.
По поразот на германско-австриските сили, тој станал еден од бројните бесцелни, невработени и депримирани луѓе, кои се сновеле низ Германија и размислувале што ќе се случи со нивната некогаш голема нација.
На оваа тема Хитлер почнал да размислува не како за неуспех во воена смисла, туку како за „нож во грб“ од германските политичари, корумпирани од комунистите и Евреите. Решил да формира партија, која ја нарекол Националсоцијалистичка германска работничка партија (накусо Нацистичка партија) и испланирал одмазда за поразот и реставрација на германската гордост.
Набргу потоа во себе почнал да открива талент за говорништво и способност да ги врзува луѓето за своите идеи.
Хитлер успеал на 30 јануари 1933 година да го придобие и натера претседателот фон Хинденбург да го назначи за канцелар. Следната година Хинденбург починал, а Хитлер ги приграбил и неговите функции и се нарекол Фирер (водач).
Набргу потоа Хитлер започнал да размислува за освојување на светот. Се насочил кон соседните земји и со инвазијата на Полска на 1 септември 1939 ја предизвикал Втората светска војна. До 1942 година станал господар на цела Европа и на Советските територии до Москва. Но потоа, Сојузниците со нивните комбинирани сили ја разбиле германската војска и во април 1945 додека руската артилерија го разорувала Берлин, Хитлер во својот бункер си го одзел животот.
Адолф Хитлер бил генијален на свој начин. Но својот потенцијал го искористил за нечовечни цели - директно бил одговорен за смртта на 60 милиони луѓе, стотици милони ранети и безброј разурнати градови и така на светот му нанел поголемо зло од било која личност во историјата.
Воздигнување до моќ
По напуштањето на болницата, тој активно почнува да го живее политичкиот живот во Минхен во мај - јуни 1919. Како воен-политички агент се зачленил во една мала Работничка партија во Минхен во септември 1919. Во 1920 тој доаѓа на чело на Работничката партија. Се откажал од војската, и се жртвувал себеси унапредувајќи го своето место во партијата која истата година била преименувана во Националсоцијалистичка Германска Работничка Партија. Имало поволни услови за развивање на оваа партија. Економските грижи, како и навредата на Германија со поразот во Првата светска војна особено биле изразени во Баварија за време на традиционалниот сепаратизам како и омразата кон републиканската влада во март 1920 неколку воени офицери се обиделе да воспостават десницата во владата.
Постоеле поволни услови за развивање на оваа мала партија, кои Хитлер успешно ги искористувал. Кога се приклучил на партијата тој бил неактивен, тој се придружил на програма со разни националистички и социјалистички идеи и го развил своето водство. Неговата пропаганда и неговите лични амбиции кои ги покажувал предизвикале многу конфликти со другите водачи во партијата. Тој им го возвратил ударот на останатите кои сакале да го избркаат од партијата на тој начин што му понудиле оставка, но кога виделе дека иднината на нивната партија стои во негови раце се откажале од идејата. Во 1921 годнина Хитлер станал нивни водач со речиси неограничена моќ. Со самото стапнување на водачкото место тој на преден план решил да формира масовно движење, чија мистичност и моќ ќе ги заслепи сите и ќе ги направи да му бидат лојални. Тој својата пропаганда ја започнал преку партискиот весник, и преку митинзи на кои публиката од неколкумина прераснала во илјадници фанатици. Со својата харизматична личност и своето динамично водство, тој привлекол верен кадар на нацистички водачи, луѓе чии имиња денес живеат во срам - Алфред Росенберг, Рудолф Хес, Херман Геринг и Јулис Стречер.
Кулминацијата на наглото растење на нацистичката партија во Баварија во обидот да зададе државен удар е во ноември 1923, кога Хитлер и генералот Ерик Лудендорф се обиделе да ја одземат предноста на актуелната конфузија и опозицијата на Вајмарската Република да ги натераат водачите на Баварската влада и командантот на локалната војска да прокламираат национална револуција. Во пресметката која што се случила, полицијата и армијата испалиле предупредувачки оган. Хитлер бил повреден а четири полицајци убиени. Тој нацртал и неколку лекции од движењето кое морало легално да ја достигне власта. Хитлер бил обвинет со казна затвор од пет години од кои одслужил само девет месеци и тоа во релативна удобност во Ландсберскиот замок. За време на одслужувањето на казната затвор тој успеал да го напише првиот том на книгата „Мојата борба“, кое претставува негова политичка автобиографија.
Идеите на Хитлер вклучувале нееднаквост меѓу расите, нациите и единките како дел од природната селекција која што ја издвоила Ариевската раса како креативен елемент на човештвото. Според него природна единка на човештвото бил човекот, од кои најмоќни биле Германците. Тој верувал дека државата постои за да му служи на народот, елемент кој Вајмарската Германска Република го предаде. Парламентарно демократската влада била двојно проколната. Ги апсорбирала еднаквоста на поединците која за Хитлер не постоела и претпоставувала дека тоа може преку парламентарни процедури да биде донесено во корист на народот. Наместо тоа Хитлер се залагал за обединување на народот кое ќе го најде своето очовечување во Фирер, што придонело перфектен авторитет. Под Фирерот, партијата била обликувана од народот и се претворила во негово обезбедување.
Најголемиот непријател на нацизмот не биле погледите на Хитлер, ниту пак либералната демократија во Германија која била пред колапс туку тоа бил марксизмот. Покрај марксизмот, уште поголеми непријатели биле Евреите, кои Хитлер ги сметал за реинкарнација на злото. Постојат различни верувања на историчарите за тоа кога антисемитизмот стана најдлабоката и најсилната Хитлерова осуда. Во 1919 тој напишал: „Рационално антисемитизмот мора да води кон систематска легална опозиција. Неговата крајна цел мора да биде елиминирање на сите Евреи“. Во „Мојата Борба“ тој ги опишува Евреите како „уништувачи на културата“, „паразити на нацијата“ и „закана“.
За време на присуството на Хитлер во затворот, Нацистичката Партија ослабела како резултат на внатрешни недоразбирања. По излегувањето од затворот, Хитлер се соочил со потешкотии кој не постоеле пред 1923. Економската стабилност била постигната со реформи во финансиите. Се чинело дека републиката станала многу повеќе почитувана. На Хитлер му се забранувало да одржува говори, најприн во Баварија, а подоцна и во многу други Германски држави. Но и покрај ова партијата растела полека, и во 1926 Хитлер успешно ја воспоставил својата позиција против Грегор Страсер, чии следбеници биле од северна Германија.
Пристигнувањето на финансиската криза во 1929 предвидувало нов период на политичка нестабилност. Во 1930 Хитлер влегол во сојуз со националистот Алфред Хугенберг во поход против Јунг План, втор преговарач за Германските воени давачки за обесштетување. Со помош на Хугенберговиот весник, Хитлер бил во можност за првпат да стигне до националната публика. Сојузништвото исто така му овозможило да побара помош од голем број на моќни влијателни индустриски лица кои ги контролирале политичките фондови и сакале да ги искористат за создавање на силна десно-ориентирана антисоцијалистичка влада. Сумата која што Хитлер ја добил од индустријалците ја поставиле неговата партија на сигурна финансиска нога и му овозможиле да ја направи делотворна неговата емоционална појава пред средната класа и невработените, заснована на прокламацијата на неговата судбина дека Германија ќе се ослободи од нејзините страдања. Врската на Хитлер со Хугенберг и индустријалците ги илустрирала вештините да ги користи оние кои сакале да го искористат него. Но најважно негово достигнување било воспоставувањето на вистинска националистичка партија ( со нејзини гласачи и следбеници од различни класи и религиозни групи).
Втора светска војна
Хитлер се надевал дека Британците ќе сакаат да преговараат за примирје. Но тоа не се случило, па тој продолжил со неговиот план за инвазија на Британија и елиминација на британската воена сила. Во исто време почнале и подготовките за инвазија на СССР, кои според Хитлер, биле последна надеж за Британската заштита од контролата на Германија над континентот. Потоа Мусолини извршил инвазија врз Грција, каде што поразите на италијанската армија ги намамиле германските сили да дојдат на Балканот но и во Северна Африка. Хитлеровите планови биле нарушени од страна на Југославија во март 1941 на тој начин што била отфрлена владата која имала склучено договор со Германија. Хитлер веднаш и наредил на германската армија да ја покори Југославија. Нападите на Средоземјето, иако успешни, биле ограничени, споредувајќи ја инвазијата на СССР.
Нападот врз СССР започнал на 22 јуни 1941 година под името Барбароса. Германската армија многу брзо навлегувала на територијата на СССР, заробувајќи околу 3 милиони Руси, но не успеала да го победи противникот. Хитлер станал арогантен кон своите генерали. Тој не се сложувал со нив во врска со главниот напад, и го трошел своето време и сила на концентрирање во една единствена цел. Во декември 1941, неколку милји пред Москва, контраофанзивата на Црвената Армија конечно му докажала на Хитлер дека неговите планови не можат да бидат реализирани.
На 7 декември, Јапонија ја нападнала американската поморска воена база, Перл Харбор. Хитлеровиот сојуз со Јапонија го натерал да им објави војна на САД. Од тој момент целата негова стратегија се променила. Тој се надевал и пробал (како неговиот идол Фредерик II Велики) да го скрши она што мислел дека е натприродна коалиција на неговиот противник на тој начин што сакал да го натера еден од нив да склучи примирје со Германија. Неговиот план за растурање на натприродната коалиција меѓу Сталин, Черчил и Рузвелт се остварил, но дури по Втората светска војна кога веќе било предоцна за Хитлер. Тој исто така наредил и реорганизација на германската воена економија.
По апсењето на Мусолини во јули 1943 и капитулацијата на Италија, тој не само што наредил окупација на сите важни позиции окупирани од италијанската армија, туку исто така и наредил да се спаси Мусолини, со намера да биде премиер на новата фашистичка влада. На источниот фронт, имало се помалку и помалку можност да биде под офанзива на германската армија. Односите со неговите коаманданти на армијата станале напнати, сè повеќе и повеќе со растењето на важноста на СС дивизиите. Во меѓувреме неуспехот на мисијата на У-бродот како и бомбардирањето на Германија многу ги намалиле шансите за победа. Очајните офицери и анти-нацистичките цивили се спремале да го отстранат Хитлер и да преговараат за мир. Биле планирани неколку обиди во периодот од 1943-1944; најблиску до успехот бил оној на 20 јули 1944 кога Колонел Клаус вон Стауфенберг подметнал бомба на конференцијата во Хитлеровиот штаб во источна Прусија. Но Хитлер се извлекол без големи повреди, и со неколку исклучоци, сите кои учествувале во тој план биле убиени.
Намалувањето на независноста на неговата армија било комплетно; Национал Социјалистичките политичари биле избрани за сите воени штабови. Потоа Хитлер се разболел, но не се одморал, ниту губел контрола, и продолжил да вежба скоро хипнотичка моќ кон неговите потчинети. Сојузната инвазија над Нормандија (6 јуни 1944) го обележила почетокот од крајот на војната. За неколку месеци, 8 европски главни градови (Рим, Париз, Букурешт, Софија, Атина, Белград, Хелсинки) биле ослободени од сојузниците или се предале на нив. Во декември 1944 Хитлер ги преместил неговите штабови на запад за да организира офанзива на Ардените насочена кон разделување на американските и британските армии. По неуспехот, неговите надежи за успех сега биле минимални, засновани на употребата на нови оружја (Германските ракети биле лансирани во Лондон од јуни 1944) или на раскинување на сојузничките сили.
Смртта на Хитлер
По јануари 1945 Хитлер не ја напуштил канцеларијата во Берлин или неговиот бункер, смислувајќи план за последен отпор на југот како што се ближеле советските сили кон Берлин. Во состојба на целсона исцрпеност и нервоза, тој на крајот го прифатил неизбежниот пораз, и одлучил да си го одземе својот живот и да ја остави земјата врз која имал апсолутна моќ на милост и немилост на нејзините окупатори. Пред ова, останале уште две работи да се извршат. Првата - се оженил со Ева Браун на полноќ помеѓу 28 и 29 април. Веднаш потоа го издиктирал својот политички тестамент, оправдувајќи ја неговата кариера и назначувајќи ги адмиралот Карл Дениц за претседател и Јозеф Гебелс за канцелар. На 30 април за последен пат се поздравил со Гебелс и неколку останати коишто биле со него, и влегле во бункерот со неговата жена. Хитлер се застрелал, а неговата жена се отрула.
Шаварма
Шаварма е арапско национално јадење, потекнува од Левант. Направено е од различни видови на месо: јагнешко, пилешко, свинско, говедско, телешко, и со мешање на овие видови на месо. Слични јадења: турски донер ќебап и грчко гиро.
Постапката за подготовка
Месо се става на стапчиње и се пече на скара. Припременото месо се сече по должина. Остатокот од месото се става на стапчиња.
Сервирање
Шарвармата може да се сервира во чинија со вообичаените додатоци или завиткана со меко тесто, како од колачи или палачинки. Обично гарнирот е  со различни видови на леб, медетириански салати, домати и краставици. Може да се користат различни сосеви.
Историја
Во 19 век готвачот Хаџи Искендер го направил донерот и ќебапот и потоа ја направил шарвармата која што оди со мексикански тостови или грчки гироа.
Потекло на поимот
Но, постои арапски збор кои се преведува од турски збор. Тоа што додадени се повеќе и се сече месо по должина во слоеви земени од турската и грчката кујна и нивните специјалитети.
Интересни факти
За време на снимањето на филмот Осветници, по сцената на групните борби главниот лик Ајронмен изразил желба да се релаксирал со шарварма и по снимањето на завршните сцени оваа група глумци виделе гости во шарварма на киоск во Њујорк.
NGC 4365
NGC 4365 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4365 се споменува и како UGC 7488, MCG 1-32-48, CGCG 42-83, VCC 731.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4365 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4365 има привидни димензии од 6,9' х 5'.
Други поделби
Проучување на NGC 4365 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40375. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 288. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Кнедли
Кнедли се еден вид на десерт од Средна и Источна Европа, кои најчесто се прават од сливи и кајсии. Кнедлите се во округли форми напрвени од варено тесто со основа од компири и брашно во средината се става слива и кајсија. Така зготвените кнедли, се увалкуваат лебни трошки, потоа се попржуваат во путер. Се служи со шеќер или цимет.
Латински Гробишта (Отиштино)
Латински Гробишта — археолошко наоѓалиште во велешкото село Отиштино. Претставува средновековна некропола. На 2 км источно од селото и на околу 500 м од наоѓалиштето Тумба, на највисокиот дел на ридот се откриени гробови градени од камени плочи со насоченост исток-запад. Наодите се чуваат во Народниот музеј во Велес.
Мизар (албум)
„Мизар“ — музички албум на истоимената македонска рок-група, објавен во 1988 година од љубљанската издавачка куќа „Helidon“. Во 2003 година, албумот бил повторно објавен (во форма на компакт-диск) од скопската издавачка куќа „Lithium records“
Содржина
На оригиналното издание на албумот се наоѓаат следниве песни:
На повторното издание од 2003 година се додадени и следниве песни:
За албумот
Албумот го снимил следниов состав на групата „Мизар“: Горан Таневски (вокал), Горазд Чаповски (гитара), Борис Георгиев (тапани), Сашо Крстевски (бас-гитара) и Катерина Бељновска (клавијатури). Автори на песните се: Чаповски и Таневски („Девојка од бронза“ и „Стој“), Чаповски („Дождот“, „Магла“, „Илјада и шеесет лета“, „Униније“ и „Златно сонце“), Чаповски/Таневски/Трајкоски („Градот е нем“), Таневски/Трајкоски/Спасевски („Ходен же“) и Спасовски/Чаповски („Истекувам“). Албумот е снимен во студиото „Тиволи“ во Љубљана во периодот јануари-април 1988 година, снимател бил Јанез Крижај, а продуцен Горан Лисица-Фокс. Мастерингот на повторното издание го направил Димитар димовски во студиото „Тра ла ла“ во 2002 година. Автори на идејната скица се: Сергеј Дамовски, Виолета Чаповска и Дејан Русимовиќ, автор на дизајнот е Јанез Штравс.
Црква „Св. Преображение“ - Гостивар
Во 2014 година, во месноста Црн Врв бил поставен камен-темелникот на манастирот Св.Преображение Христово по иницијатива на родољубивите граѓани од гостиварската населба Циглана, благослов на тетовско-гостиварскиот митрополит г.Јосиф и одобрение за градење од Општина Гостивар.
Наводи
<references group="ПРЕТСЕДАТЕЛОТ ИВАНОВ ЗА ПРЕОБРАЖЕНИЕ ХРИСТОВО ВО ГОСТИВАР: Граѓаните срдечно го пречекаа https://infomax.mk/wp/претседателот-иванов-за-преображени/" />
<references group="Манастир Св.Преображение Христово-Гостивар https://www.youtube.com/watch?v=rT_SmCx22yA" />
Џими П.
Џими П. (англиски: Jimmy P.) е американско-француски филм од 2013 година, во режија на Арно Деплешин (Arnaud Desplechin). Главните улоги ги толкуваат: Бенисио Дел Торо (Benicio Del Toro), Матје Амалрик (Mathieu Amalric) и Џина МекКи (Gina McKee). Филмот бил номиниран за наградата „Златна палма“ на Канскиот фестивал во 2013 година, а бил номиниран и за наградата „Цезар“ во повеќе категории: најдобар филм, најдобра режија и најдобро сценарио.
Содржина
Пред крајот на Втората светска војна, Индијанецот Џими Пикард, кој се борел во Франција, станува пациент во една воена психијатриска болница во која се лекуваат поранешни војници. Подолго време, тој има силни главоболки поради кои го губи контактот со реалноста, а понекогаш, не слуша и не гледа ништо. Откако неговиот лекар не може да ја најде причината за неговата болест, последната надеж на Џими е францускиот антрополог и психоаналитичар Жорж Деверо, кој е специјализиран за културата на Индијанците. Уште на првата средба, меѓу нив се воспоставува блиска врска, заснована на почитување и доверба. За време на терапијата, Џими сè повеќе ја отвора својата душа и соработува со Деверо. Тој се потсетува на своите соништа и ги открива своите длабоко потиснати спомени. Иако по природа е срамежлив, Џими му се препушта целосно на Деверо, кој го води низ процесот на лекување.
Митино
Митино — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 6 километри североисточно од градот Петрич, во Санданско-петричката котлина, на десниот брег од реката Струмица. Атарот на селото зафаќа простор од 6.055 км2. Селото се наоѓа на надморска висина од 147 метри. Климата е преодна средоземна со летни минимални и зимски максимални врнежи. Просечните годишни врнежи од дожд се околу 500 мм. Почвите се делвијални и алувијални.
Ридот Митино на Антарктичкиот Полуостров е именуван по селото.
Историја
Митино е село со богата античка историја. Во селото се пронајдени археолошки остатоци од неолитско, бакарно, античко и средновековно време.
Османлиско Царство
Селото се споменува во османлиски дефтери од 1570 година, 1649 и 1659-1660 година под името Митиново. Според првиот дефтер, во селото живееле 14 христијански семејства.
Во текот на 19 век, селото е чисто македонско, и припаѓа на Петричката каза. Во месноста Аништата, кај селото имало голем ан, во кој престојувале трговските каравани од Струмичко и Егејско, патувајќи кон Мелник. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Митиново (Mitinovo) се состоело од 32 куќи, од кои 125 Македонци
Во 1891 година, Георги Стрезов за Митино напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 200 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 256 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, едно лице од селото било доброволец во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
Селото било ослободено од отоманската власт во октомври 1912 година. Во 1913 година, за време на војната, селото било запалено при повлекувањето на грчката војска. По околу една година, неговите жители се вратиле во селото. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Привремено во селото биле сместени бегалци од Егејска Македонија, кои во 1932 година се преселиле во денешното село Дрангово.
==Население ==
Ана Ериксон
Ана Софија Ериксон (родена на 22 април 1977 година) е фински уметник, режисер, композитор и пејач. Во септември 2018 година, авангардниот филм М во режија и продукција на Ана Ериксон ја има светската премиера на Меѓународната недела на филмските критичари во Венеција, 75. Интернационален филмски фестивал во Венеција. Ериксон е една од најуспешните пејачи во историјата на финските листи.
Киитората и три албуми (1995–1999)
Ана Ериксон го привлекла вниманието на јавноста со учеството на натпреварот за песна Киитората на МТВ3 во 1995 година. Нејзиниот деби албум Ана Ериксон бил објавен во 1997 година. Продадени биле повеќе од 81 000 примероци или двојна платина. Албумот дал успешни синглови џулиета и џонатан и Кеси едеса. Со својот деби албум, Ериксон била наградена со наградата Ема како Новина на годината.
Во 1998 година за Божиќ, Ериксон го издала Божиќниот албум Подарете Божиќ, кој не се нашол на топ-листите на албумите, но постепената продажба завршила со  златен албум. Следната година, го издала и третиот албум „ Чекај јас бев “, во кој се појавила хит-песната„Вечер до ноќ за носење“ „ Ilta yöhön kuljettaa“.
Квалификација на Евровизија и два успешни албуми (2000–2004)
Во 2000 година, Ериксон учествувала на Евровизија со песната Вие сте мојата сила во моето напишано, напишана од Петри Лаксонен. Таа во финалето завршила втора, губејќи од победничката со три бода разлика. Сепак, песната подоцна ја освоила првата награда на финска песна на натпреварот за втора шанса на ОГАЕ каде што се избрани најдобрите од квалификациите од песните на Евровизија.
Во 2001 година, Ериксон „Кога ме погледна“ било избрано за најдобар Искелми на годината на јавното гласање организирано од радиото Искелми. Откако се продале над 57.000 песни, Кога ме погледна, на Ериксон повторно и била доделена наградата Ема како женски уметник на годината.
Објавен во ноември 2003 година, албумот „ Од сите лица “ се продал платина и насловната песна станала еден од најпознатите хитови на „Ериксон“.
Од тебе до тебе и Иходе (2005–2009)
Во есента 2005 година, Ериксон одржала концертна турнеја на 16 локации во чест на десетгодишнината од постоењето како уметник, со објавувањето на албумот Sinusta sinuun. Продадени биле повеќе од 50 000 примероци од албумот и повторно вклучија хит-песни, вклучително и Ei se mennyt niin. Повеќето песни во албумот Sinusta sinuun ги напишала Ана Ериксон и Сипе Сантапук.
Нов стил и филмска кариера (2010–)
Осмиот и првиот студиски албум на Ериксон, Градина на љубовта бил објавен на 25 февруари 2010 година. Албумот бил сосема поинаков во стилот од претходните изданија на уметничката. Новиот албум претставувал промена кон повеќе личен и драматичен израз за поранешниот изведувач на поп-искелми музиката. Сите песни на албумот Градина на љубовта се компонирани и напишани од самата Ериксон.
Во 2012 година, Ериксон го издала својот последен студиски албум „ Мана“, кој го компонирала, напишала и продуцирала самата. Во 2013 година, на Ериксон и била доделена наградата Теосто (една од најголемите уметнички награди во нордиските земји). Албумот од „ Мана “ бил „смела пауза“ од претходните продукции на Ериксон. Мана ја пробила златната бариера во 2012 година со продадени 14.000 примероци.
Во септември 2018 година, авангардниот филм М во режија и продукција на Ана Ериксон ја имал светската премиера на Меѓународната недела на филмските критичари во Венеција, 75. Меѓународен филмски фестивал во Венеција Само еден фински филм е избран претходно за овој дел. Ериксон ја игра главната улога во филмот и го напишала сценариото, музиката, направила сама и дизајн и уредување на звукот.
Во 2019 година филмот ги добил наградите Гран при и Најдобар игран филм на Независниот филмски фестивал во Прага. Истата година на Виенскиот независен филмски фестивал, филмот ги добил наградите за најдобар игран филм и за најдобра кинематографија.
„Како нордиска жена и уметник, се чувствувам должна да им дадам глас на оние аспекти на женственоста што се табуа, кои се контроверзни, што се мистифицирани и претепани поради нивната огромна моќ. Сепак, да се биде вистински политичар, мора да се биде личност и токму тоа се покажа како М; длабоко лична работа. Некаде по патот ми дојде дека врската помеѓу сексуалноста и смртта, што за мене толку длабоко ја дефинира судбината на Монро, е врска што сите ја споделуваме со неа. Дека античката врска помеѓу овие две сили е всушност составен дел од човештвото. И дека митот што е Мерилин, има во себе одраз на нашите сопствени соништа, нашите желби и нашите загуби “. Ана Ериксон Прага август 2019 година
М Финска телевизиска премиера 29.2.2020 Yle Teema. Марш на жените.
Ана Ериксон М - Ритуалите на еден осамен Б .. . Изложба на уметност H 5.9.2020 - Музеј на уметноста во Раума https://www.hs.fi/kulttuuri/art-2000006527543.html
Ана Ериксон М. ; „Преку снимање филмови, јас сум во состојба да создадам контра сила на неразбирливоста на светот“ https://seura.fi/viihde/julkkikset/anna-eriksson-luottaa-alitajuntansa-raakaan-tuotteeseen/
Ериксон не планира да издаде нова музика во блиска иднина. Сепак, таа има намера да продолжи да настапува како пејачка. Таа следно планирала да снима во САД.
Во октомври 2018 година, Ериксон издала песна „Детето на Гаја“ во соработка со „ Стам1на“.
Личен живот
За време на детството, Ериксон живеела во Индија, Саудиска Арабија и Танзанија поради работата на нејзиниот татко кој бил инжењер. Таа била добра пејачка и изведувач уште од детството. Во странство има настапувано на многу детски забави, забави во амбасади, цркви и училишни забави. Таа уживала и да слика.
Персиски поход
Персиската кампања или персиската инвазија претставува серија од конфликти во северниот дел на Персиски Азербејџан и Западна Персија помеѓу Британската Империја, Руската Империја и ерменски и асирски сили против Отоманското Царство. Конфликтот започнал во декември 1914 а завршил со мировниот договор од Мудрос на 30 октомври 1918.