cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Роалд Амундсен
Експедицијата на Белгика, 1897-1899
Во текот на оваа прва голема експедиција, Роалд Амундсен изградил силно пријателство со лекарот на бродот, Американецот Фредерик Кук, кој изиграл најзначајна улога за успешното презимување на бродот. Според Амундсен, Кук го спасил екипажот од скорбут со тоа што го хранел со сурово месо од пингвини. Кук кој заедно со Роберт Пири го поминал северниот дел на Гренланд, му кажал бројни информации за Ескимите, нивните техники за заштита од студот како и за нивното патување со кучиња кои влечат санки.
Северозападен приод, 1903-1906
Откако се вратил во Норвешка и добил сертификат за капетан, Амундсен ја подготвил својата прва лична експедиција. Преминување на Северозападниот приод (затворен од мраз кој го поврзува Атлантикот со Тихиот Океан преку големиот канадски север до Беринговиот Проток). Откриен по копнен пат во 1822 година, тој никогаш не бил поминат по морски пат. Многу истражувачи се обиделе да го поминат овој морски премин: Жан Кабо, Жак Картие и Хенри Хадсон, како и трагичната експедиција на Џон Френклин во средината на XIX век. За својата експедиција, Амундсен во декември 1900 се запознал со истражувачот Фритјоф Нансен, кој го охрабрил и го поддржал проектот. Тој дури и го дополнил со повеќе научни истражувања: северниот магнетен пол. Амундсен ги продал своите акции од семејниот бизнис и запловил со шестмина членови на екипажот на 47-тонски рибарски брод, Јоа, кој имал мал мотор. Испловил на 16 јуни 1903 година, потонат во долгови. Тие пловеле преку Бафиновото Море, теснецот Ланкастер и Пилскиот теснец, како и теснецот Рос и Реј. Наместо да тргне на запад од островот Крал Вилијам како што направил Џон Френклин, тој одлучил да го следи источниот брег. На 9 септември, тој го закотвил Јоа на јужниот брег на островот Крал Вилијам и презимил две години во заливот што го нарекол Јоа Хејвен (денес во Нунавут, Канада).
За време на овој долг период, зафатен со магнетни мерења, тој се приближил до ескимската населба Нетилик и трпеливо ги учел техниките на Инуитите за кои му раскажувал Фредерик Кук, како и нивниот јазик. Научил да води кучиња на санки и да носи крзнена облека од Далечниот север. По третата зима во мразот, успеал да се пробие низ Бофортовото Море и продолжувајќи јужно од островот Викторија, го напуштил Канадскиот Арктички Архипелаг на 17 август 1905 година, станувајќи првиот што го пробил Северозападниот приод. Пред да можел да продолжи во Ном, на тихоокеанскиот брег на Алјаска, тој морал да застане на презимување. Во најблиската телеграфска станица во Игл Сити, на 800 километри, Амундсен се вратил по истиот пат назад низ територијата за со порака да му го објави на светот успехот на неговата експедиција. Пораката била испратена по телефон на 5 декември 1905 година. Тој конечно пристигнал во Ном во 1906 година.
На Алјаска, Роалд Амундсен дознал дека Норвешка станала независна од Шведска и добила свој крал и испратил порака до Хокон VII со која се пофалил за "подвигот на Норвешка".
Северозападниот приод бил преминат, но брзо бил напуштен поради тешкотиите при пловидба. Не бил поминат до 1977 година кога едрилицата, Виливавос и нејзиниот капетан, Вили де Роос, не го обновиле подвигот на Амундсен.
Еспедицијата на Јужниот Пол, 1910-1912 г.
Сонот на Амундсен бил освојувањето на Северниот Пол. Во тоа време поларните експедиции биле во полн замав и со дух на конкуренција помеѓу нациите, како за Северниот Пол (Пири, Кук, Амундсен), така и за јужниот (Скот, Шеклтон).
На 1 септември 1909 година, Фредерик Кук објавил дека стигнал до Северниот Пол на 21 април. Шест дена подоцна, Пири објавил дека стигнал до Северниот Пол на 6 април. Големата контроверзност околу Северниот Пол започнала.
Роберт Фалкон Скот подготвувал експедиција, врз основа на белешки и мапи за отворен пат кон крајот на 1908 година и почетокот на 1909 година, од страна на Ернест Шеклтон, неговиот поранешен поручник на експедицијата Дискавери (1901-1904) којшто ја предводел експедицијата, Нимрод. Шеклтон бил принуден да се врати на 9 јануари 1909 година, на 180 километри од Јужниот Пол. Затоа, Скот ги забрзал подготовките за одење на полот. Амундсен за кратко време ги дознал вестите за освојувањето на Северниот Пол, слушнал за експедицијата што ја подготвувал Скот и го сменил планот тргнувајќи кон освојување на Јужниот Пол. Таквата одлука ја држел во тајност и за неа знаеле само брат му и неговиот прв офицер
На 3 јуни 1910, неговиот брод Фрам официјално запловил од Кристијанија — денешно Осло. Кога стигнал во Мадера, Амундсен го известил екипажот за промена на одредиштето и му испратил телеграма на Скот.
На 14 јануари 1911, наместил базен камп, кој го нарекол Фрамхајм, на подвижниот ледник во Заливот на китовите источно од Росовиот Леден Гребен на Антарктикот. Амундсен погрешно верувал дека ледникот ќе остане на цврсто тло и дека ќе биде безбеден. Кога Тера Нова, бродот на Скот, навлегол во Заливот на китовите, тие го виделе бродот Фрам на Амундсен и на норвешката експедиција заедно со 130 кучиња. Скот кампот го поставил на 700 километри западно од кампот на Амундсен кај ‘ртот Еванс.
Користејќи ги кучињата за санки, Амундсен и екипажот создале складишта за храна на 80°, 81° и 82° јужно во права линија кон полот. После еден прекинат обид на 8 септември 1911, на 19 октомври Амундсен, Олав Бјаланд, Хелмер Хансен, Свере хасел и Оскар Вистинг тргнале со 4 санки и со 52 кучиња. Отворајќи дотогаш непознат пат на ледникот Аксел Хајберг, тие пристигнале на Поларната Висорамнина на 21 ноември, по 4 дена искачување. На 14 декември, во 15 часот стигнале на Јужниот Пол. Скот тогаш бил 572 километри подалеку и му требале уште 33 дена за да пристигне.
Амундсен, нивниот камп на Јужниот Пол го нарекол Полхајм, куќата на полот. Ја преименувал Поларната Висорамнина во „Висорамнина на Хокон VII“. Тој и останатите таму оставиле мал шатор и писмо адресирано до кралот Хокон каде го раскажале нивниот подвиг во случај да загинат на пат до Фрамхајм. Преживеале и се вратиле на 25 јануари 1912, со 11 кучиња откако изминале 2824 км за 94 дена (56 за одење, 38 за враќање) или во просек 30 км на ден.
Успехот на експедицијата на Амундсен се случил поради добрата подготовка, и тој самиот за истата рекол:"Можам да кажам дека најголемиот фактор за ова е - начинот на кој е опремена експедицијата - начинот на кој се предвидува секоја тешкотија и преземените мерки на претпазливост за исполнување или избегнување на тоа. Победата го чека оној кој има сè што треба - луѓето тоа го нарекуваат среќа. Поразот е сигурен за оној кој занемарил да се погрижи за себе - и тоа се нарекува лоша среќа.""- од Јужниот Пол од Роалд Амундсен"
Последните истражувања
Кога Фрам остарел, Амундсен подготвил нов брод, Мод. Во 1918 година, на овој број, го преминал Североисточниот приод отворен во 1879 година од страна на Швеѓанецот Нилс Густаф Норденшелд, станувајќи првиот човек што ги преминал двата митски приоди на Арктикот.
Воздухопловството го привлекувало. Тој ја добил дозвола за пилот во 1918 година. Во 1923 година, планирал да се обиде да го прелета Северниот Пол, но неговиот авион се урнал неколку дена пред заминувањето. Американски милионер, Линколн Елсворт, тогаш предложил да го финансира проектот под услов да биде дел од истиот. Во мај 1925 година, Амундсен, Елсворт и пилотот Јалмар Ризер Ларсен (заедно со уште тројца членови на екипажот) полетале од Спитсберген на два хидроавиони, N-24 и N-25, и полетале пред да се случи катастрофа на 87 ° 44 ' северно. Авионите се спуштиле на мразот неколку километри еден од друг, но екипажите успевале да се сретнат. На N-24 бил премногу оштетен, тие работеле три недели за да се создаде пистата. Биле пречекани триумфално, јавноста мислела дека се исчезнати засекогаш.
Следната година, во 1926 година, Амундсен, Елсворт, Ризер Ларсен, Вистинг и инженерот за воздухопловство, Умберто Нобиле, одлучиле да се обидат да прелетаат со дирижабл (Италија го понудила леталото под услов Нобиле да биде дел од екипажот). Норж, дизајниран од Нобиле, го напуштил Свалбард на 11 мај 1926 година, го прелетал Северниот Пол во 01:30 часот и пристигнува во Телер во Алјаска два дена подоцна.
Трите тврдења за првото патување кон Северниот Пол (Кук 1908, Пири 1909 и Бирд 1926 - последниот само неколку дена пред Норж), се спорни, или заради географска неточност или заради обвинувања за лажење, па некои го сметаат патувањето на Норж како прво што навистина стигнало над легендарната точка 90°N. Така, Амундсен и Вистинг се првите луѓе што стигнале до двата пола.
Исчезнување и смрт
Амундсен исчезнал со петмина членови на екипажот на 18 јуни 1928 година додека летал на мисија на Арктикот. Неговиот тим ги вклучувал норвешкиот пилот Лајф Дитрихсон, францускиот пилот Рене Гилбо и уште тројца други Французи. Тие барале исчезнати членови на екипажот на Нобиле, чија нов авион "Италија" се урнал додека се враќал од Северниот Пол. Потоа, во близина на брегот на Тромсо, бил пронајден резервоарот за бензин од францускиот авион Латам 47 на Амундсен. Се верува дека авионот се урнал во Баренцовото Море и дека Амундсен и неговиот екипаж загинале во несреќата или умреле кратко потоа. Барањето на телата на Амундсен и тимот било отповикано во септември 1928 година од страна на норвешката влада, а телата никогаш не биле пронајдени.
Надворешни врски
Дела на Амундсен
Хидроксиламин
Хидроксиламин (исто така познат како хидроксиамонија) — неорганско соединение со формулата. Материјалот е бело кристално, хигроскопно соединение. Хидроксиламин речиси секогаш се обезбедува и се користи како воден раствор. Се троши речиси исклучиво за производство на најлон-6 и исто така е посредник во биолошката нитрификација. Оксидацијата на до хидроксиламин е чекор во биолошката нитрификација.
Историја
Хидроксиламинот првпат бил подготвен како хидроксиламониум хлорид во 1865 година од германскиот хемичар Вилхелм Клеменс Лосен (1838-1906); тој реагирал калај и хлороводородна киселина во присуство на етил нитрат. За прв пат бил подготвен во чиста форма во 1891 година од холандскиот хемичар Лобри де Брујн и од францускиот хемичар Леон Морис Крисмер (1858-1944). Координативниот комплекс, познат како Крисмерова сол, ослободува хидроксиламин при загревање.
Од азотен оксид
главно се произведува како негов водород сулфат со хидрогенизација на азотен оксид преку платина катализатори во присуство на сулфурна киселина.
Рашигов процес
Друг пат до е т.н. Рашигов процес: воден амониум нитрит се намалува за и  на 0 °C за да се добие анјон на хидроксиламидо-N,N-дисулфонат:
Овој анјон потоа се хидролизира за да се добие хидроксиламониум сулфат :
Ликуд
Ликуд (, преведено како: Консолидацијата), официјално Ликуд - Национално либерално движење — централно-десничарска и десничарска политичка партија во Израел. Таа по идеологија е конзервативна и се придржува кон националниот и економски либерализам, а исто така е секуларна партија. Основана е во 1973 година од Менахем Бегин и Ариел Шарон во коалиција со неколку други десничарски партии. Убедливата победа на законодавните избори во 1977 година ја запишала Ликуд во политичката историја на Израел, така што за првпат левицата ја изгубила власта.
Хидроксиламин
Рашигов процес
Солите на хидроксиламониум потоа може да се претворат во хидроксиламин со неутрализација:
Други методи
Јулиус Тафел открил дека хидрохлоридните или сулфатните соли може да се произведат со електролитичка редукција на азотна киселина со HCl илиСулфурна киселина соодветно:
Реакции
Хидроксиламинот реагира со електрофили, како што се алкилирачките агенси, кои можат да се прикачат или на атомите на кислород или на азот:
Реакцијата на со алдехид или кетон произведува оксим.
Оваа реакција е корисна за прочистување на кетони и алдехиди: ако хидроксиламин се додаде на алдехид или кетон во раствор, се формира оксим, кој генерално се таложи од растворот; загревањето на талогот со неорганска киселина потоа го обновува оригиналниот алдехид или кетон.
Оксими како што е диметилглиоксим исто така се користат како лиганди.
реагира со хлоросулфонска киселина и дава хидроксиламин-О-сулфонска киселина, корисен реагенс за синтеза на капролактам.
Хидроксиламин -О -сулфонска киселина, која треба да се чува на 0 °C за да се спречи распаѓање, може да се провери со јодометриска титрација.
Високата реактивност делумно доаѓа од делумната изомеризација на до амонијак оксид (исто така познат како азан оксид), со цвитерионска структура.
AgustaWestland AW139
Хеликоптерот е развиен во соработка на две компании, италјанската Agusta и американската Bell Textron Company поради задоволување на потребата на пазарот од таква категорија на хеликотпери. Хеликоптерот се наоѓа во фаза на испитување и се очекува набргу да влезе во производна фаза. Хеликоптерот е предвидено да носи 15 патници или 2,500 кг корисен товар и во него ќе биде вградена најнова технологија.
Основни податоци:
- Тип: транспортен хеликоптер
Хидроксиламин
Лабораториски употреби
Хидроксиламинот и неговите соли најчесто се користат како редуцирачки агенси во огромен број органски и неоргански реакции. Тие исто така можат да дејствуваат како антиоксиданти за масните киселини.
AgustaWestland AW139
Основни податоци:
- Класа: среден
Хидроксиламин
Лабораториски употреби
Високите концентрации на хидроксиламин се користат од страна на биолозите за воведување мутации со тоа што делува како ДНК- нуклеобаза амин-хидроксилирачки агенс. Се смета дека во главно делува преку хидроксилација на цитидин во хидроксиаминоцитидин, кој погрешно се чита како тимидин, со што предизвикува транзиција C:G во T:A мутации. Но, високите концентрации или прекумерната реакција на хидроксиламин ин витро се навидум способни да модифицираат други региони на ДНК и да доведат до други видови мутации. Ова може да се должи на способноста на хидроксиламинот да се подложи на неконтролирана хемија на слободните радикали во присуство на метали во трагови и кислород, всушност во отсуство на неговите слободни радикали ефекти. Т: Ефект на транзиција и дури се смета дека хидроксиламинот е најспецифичниот познат мутаген. Практично, тој е во голема мера надминат со помоќни мутагенси како што се EMS, ENU или нитрозогуанидин, но како многу мало мутагено соединение со висока специфичност, откри некои специјализирани употреби како што е мутација на ДНК спакувана во капсиди на бактериофаги, и мутација на прочистена ДНК ин витро.
AgustaWestland AW139
Основни податоци:
- Сместување: два пилоти и 15 патници
Хидроксиламин
Лабораториски употреби
Алтернативна индустриска синтеза на парацетамол развиена од Hoechst – Celanese вклучува конверзија на кетон во кетоксим со хидроксиламин.
AgustaWestland AW139
Основни податоци:
- Земја на потекло: Италија/САД
Хидроксиламин
Лабораториски употреби
Некои нехемиски употреби вклучуваат отстранување на влакна од животински кожи и решенија за фотографирање.
AgustaWestland AW139
Основни податоци:
- Производители: Agusta Aerospace Corporation (Италија) и Bell Textron Company (САД)
Хидроксиламин
Биохемија
Во биолошката нитрификација, оксидацијата на до хидроксиламин е посредуван од амонијак монооксигеназа (АМО). Хидроксиламин оксидоредуктаза (HAO) дополнително го оксидира хидроксиламинот до нитрит.
AgustaWestland AW139
Основни податоци:
- Статус: прв лет во 2001 година
Хидроксиламин
Биохемија
Цитохром P460, ензим кој се наоѓа во бактеријата која оксидира амонијак Nitrosomonas europea, може да го претвори хидроксиламинот во азотен оксид, моќен стакленички гас.
AgustaWestland AW139
Основни податоци:
- Земји корисници: заинтересирани Италија и САД
Техничкотактички податоци:
- Намена: за цивилни потреби - Мотори: два турбомлазни мотори Pratt & Whitney Canada PT6C-67C, со вкупна сила од 2,500 кс - Димензии:
Хидроксиламин
Биохемија
Хидроксиламинот може да се користи и за високо селективно расцепување на аспарагинил - глицин пептидните врски во пептидите и белковините. Исто така, се врзува и трајно ги оневозможува (отрови) ензимите што содржат хемобелковина. Се користи како неповратен инхибитор на комплексот на фотосинтеза кој развива кислород поради неговата слична структура со водата.
AgustaWestland AW139
Техничкотактички податоци:
- Тежини
Хидроксиламин
Загриженост за безбедноста и животната средина
Хидроксиламинот може да експлодира при загревање. Природата на опасноста од експлозив не е добро разбрана. Најмалку две фабрики кои се занимаваат со хидроксиламин се уништени од 1999 година со загуба на животи. Сепак, познато е дека солите на железо го забрзуваат распаѓањето на 50%. Хидроксиламинот и неговите деривати се побезбедно ракувани во форма на соли.
AgustaWestland AW139
Техничкотактички податоци:
- Перформанси:
Космос-2168
Космос-2168 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 ноември 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-2168 бил комуникациски сателит.
332 (број)
332 (триста триесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 331 а претходник на бројот 333.
Наводи
300 (number)
Бакар (I) цијанид
Бакар(I) цијанид — неорганско соединение со формулата CuCN. Овој бел цврст материјал се јавува во два полиморфи; нечистите примероци можат да бидат зелени поради присуството на Cu(II) нечистотии. Соединението е корисно како катализатор, во галванизација на бакар и како реагенс во подготовката на нитрили.
Структура
Бакар цијанид е координативен полимер. Постои во два полиморфи и двата содржат -[Cu-CN]- синџири направени од линеарни бакарни(I) центри поврзани со цијанидни мостови. Во високотемпературниот полиморф, HT-CuCN, кој е изоструктурен со AgCN, линеарните синџири се пакуваат на хексагонална решетка и соседните синџири се поместени за +/- 1/3 c, Слика 1. Во полиморфот со ниска температура, LT-CuCN, синџирите отстапуваат од линеарноста и се пакуваат во брановидни слоеви кои се пакуваат на AB начин со синџири во соседните слоеви ротирани за 49 °, Слика 2. LT-CuCN може да се претвори во HT-CuCN со загревање до 563 K во инертна атмосфера. Во двата полиморфи, должината на врската бакар со јаглерод и бакар со азот е ~ 1,85 Å и премостувачките цијанидни групи покажуваат нарушување од глава до опашка.
Подготовка
Цијанидот на пурпус е комерцијално достапен и се испорачува како полиморф со ниска температура. Може да се подготви со редукција на бакар(II) сулфат со натриум бисулфит на 60 °C, проследено со додавање на натриум цијанид за да се таложи чистиот LT-CuCN како бледо жолт прашок.
Бидејќи овој синтетички пат произведува цијаноген, користи два еквиваленти на натриум цијанид по еквивалент на направен CuCN и добиениот бакар цијанид е нечист, тоа не е метод на индустриско производство. Сличноста на оваа реакција со онаа помеѓу бакар сулфат и натриум јодид за да се формира бакар(I) јодид е еден пример на јони на цијанид кои дејствуваат како псевдохалид. Исто така, објаснува зошто бакар(II) цијанид, Cu(CN) 2, не е синтетизиран.
Реакции
Бакарниот цијанид е нерастворлив во вода, но брзо се раствора во раствори кои содржат CN - за да формира [Cu(CN) 3 ] 2- и [Cu(CN) 4 ] 3-, кои покажуваат тригонална рамна и тетраедрална координативна геометрија, соодветно. Овие комплекси се во контраст со оние на цијанидите на среброто и златото, кои формираат [M(CN) 2 ] јони во раствор. Координативниот полимер KCu(CN) 2 содржи [Cu(CN) 2 ] − единици, кои се поврзуваат заедно формирајќи спирални анјонски синџири.
Бакар цијанид е исто така растворлив во концентриран воден амонијак, пиридин и N-метилпиролидон.
Апликации
За галванизација на бакар се користи бакар цијанид.
Органска синтеза
CuCN е истакнат реагенс во хемијата на органобакар. Тој реагира со органолитиумските реагенси за да формира „мешани купрати“ со формулите Li[RCuCN] и Li 2 [R 2 CuCN]. Употребата на CuCN го револуционизира распоредувањето на поедноставни органобакарни реагенси од типот Curr и LiCuR 2, таканаречените Гилманови реагенси. Во присуство на цијанид, овие мешани купати полесно се прочистуваат и се постабилни.
Мешаните купати Li[RCuCN] и Li 2 [R 2 CuCN] функционираат како извори на карбаниони R -, но со намалена реактивност во споредба со матичниот органолитиумски реагенс. Така тие се корисни за конјугирани додавања и некои реакции на поместување.
CuCN, исто така, формира силил и станил реагенси, кои се користат како извори на R3 Si - и R 3 Sn -.
CuCN се користи при конверзија на арил халиди во нитрили.
CuCN, исто така, е воведен како благ електрофилен извор на нитрил под оксидативни услови, на пример, секундарните амини како и сулфидите и дисулфидите се ефикасно цијанизирани со помош на оваа методологија. Оваа последна методологија потоа била воведена во реакција со домино 3 компоненти, што доведува до 2-аминобентиазоли.
КК Партизан сезона 2021/22.
Табела
Легенда:
Индивидуални награди
АБА лига
Најкорисен играч :
Аврам Балабан
Аврам Балабан (Балабаноглу, Балабанидис), (, –, ) — хирург и гинеколог. Важел за добар лекар како и хуманист бидејќи работел во болницата за сиромаси „Гураба Хаста Ханести“.
Животопис
Аврам Балабан завршил медицина во Цариград во 1890 година и станал „доктор по медицина и хирургија. По дипломирањето прво работел во Созопол (Бугарија), а набрзо бил поставен за општински доктор во Охрид. Оттаму својата успешна кариера д-р Балабан ја продолжил во Струга, Приштина, Елбасан и од 1899 (или 1901) година во Битола. Во Битола во посебна зграда во дворот на својата куќа, д-р Балабан отворил приватно прифатилиште со неколку болнички соби, ординација и операциона сала. Исто така отворил аптека во близина на Јени амам (кај Дрвен пазар). За време на Балканските војни активно учествувал во сузбивањето на една од катастрофалните епидемии во тоа време, пегавиот тифус. Оваа болест го заразил и него и тој починал од истата.
333 (број)
333 (триста триесет и три) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 332 а претходник на бројот 334.
Наводи
300 (number) Nombres 300 à 399
Странична едноударна согласка
Страничната едноударна согласка е вид на согласка присутна во некои јазици.
Постојат четири странични едноударни согласки:
Особености
Страничната едноударна согласка ги има следниве особености:
Василиј Медведев
Василиј Медведев (18 декември 1957, Грозни, Русија) - руски кореограф.
Животопис
Во 1976 година, Медведев дипломирал на Академијата за руски балет „Ваганова“ во Санкт Петербург, а подоцна и на конзерваториумот „Николај Римски-Корсаков“.
Творештво
Во текот на својата кариера Медведев работел на над 40 балети со повеќе познати ансамбли: Хрватскиот национален балет, Националниот балет на Мексико, Чешкиот национален балет, Националниот балет на Панама, Балетот „Перм“, Словачкиот национален балет, Романскиот национален балет, Литванскиот национален балет, Бољшој балетот (со „Есмералда“) и Штатсбалетот од Берлин (со „Есмералда“ и „Оревокршачка“). Последните два балета биле пренесувани во живо во повеќе земји, а биле издадени и на ДВД. Исто така, познати се неговите верзии на балетите: „Корсар“, „Лебедово езеро“, „Оревокршачка“, „Копелија“, „Катја и принцот од Сијам“, „Ромео и Јулија“, „Саломе“, „Дамата со камелии“ и „Пепелашка“. Во 2016 година го поставил балетот „Клеопатра“ чија светска премиера била одржана во Скопје. Медведев извршувал и повеќе функции, како: претседател на „Petipa Heritage Fund“, основач и уметнички директор на меѓународниот балетски фестивал „Dance Open“, почесен уметник на Естонија, член на Меѓународниот совет за танц при УНЕСКО, професор на Академијата за руски балет итн. Исто така, тој бил консултант на „Kremlin Gala Stars of the 21st Century“. За кореографијата на балетот „Онегин“ Медведев ја добил наградата „Pushkin Legacy Ballet Award“.
NGC 3129
NGC 3129 — двојна ѕвезда во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3129 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 8 м 19,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 18° 25' 54".
Други поделби
Проучување на NGC 3129 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 144; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1422. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1356.
Кошаркарски клуб Кемниц 99
Кошаркарскиот клуб Кемниц 99, попознат уште под името Нинерс Хемниц, е германски кошаркарски клуб со седиште во Кемниц, Саксонија. Уште од нејзиното основање, тимот играл во пониските лиги во Германија, но во 2002 година се пласирал во втората лига ПроА. Нејзината цел е да заигра во првата германска кошаркарска лига.
Лубмин
Лубмин (Lubmin) — крајбрежно одморалиште и општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Лубмин се наоѓа близу Грајфсвалд и е сместена на Грајфсвалдскиот Залив.
Покрај туризмот, Лубмин е голем сообраќаен и индустриски центар и привлекува многу инвестиции во германскиот енергетски сектор. Гасоводот Северен поток од Русија (на Гаспром и E.ON) завршува во Лубмин, додека неколку други електрани се во изградба. Исто така, Лубмин претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Соседни општини
Лубмин се граничи со општините Креслин и Рубенов на југоисток, Вустерхузен на југ и Бринцов на југозапад. Нешто подалеку е универзитетскиот град Грајфсвалд на запад и на југ е градот Волгаст.
Историја
Најраните пишани документи за името Лубмин се од 1271. Името на местото Лубемин (Lubemyn) има словенско потекло и до реформацијата се однесувало на манастирот Елдена.
Според записите, селото било особено погодено од Поплавата на Сите Светци во 1304 година: силен ветер од југозапад ја притиснал водата во заливите со плитка вода пред да се сврти да дува кон североисток. Водата го поплавила померанскиот брег и предизвикала огромна штета. Во 1309, војводата Богислав IV го предал Лубмин од цистерцијанците на манастирот Елдена.
Како последица на Триесетгодишната војна, Лубмин, како цела Западна Померанија, станал дел од Шведска Померанија. Околу 1700 градот бил во посед на шведскиот фелдмаршал Фабијан Граф фон Врангел. На Виенскиот конгрес во 1815 територијата била предадена на Прусија.
Во 1886 Лубмин за првпат бил наречен како „крајбрежно одморалиште“.
По Втората светска војна, Лубмин бил дел од округот Росток, а од 1990 повторно во новосоздадената покраина Мекленбург-Западна Померанија.
Сообраќај
Развојот на општината е олеснет со автопатот од Грајфсвалд до Волгаст, кој поминува низ Лубмин. Дополнително, регионален пат води од Лубмин до Вустерхузен. Лубмин исто така поседува железничка врска, иако повеќе нема патнички возови. Од 2004, општината поседува големо пристаниште на Балтичкото Море (меѓутоа ова уште не е официјално отворено).
Индустрија
Огромен дел од општината зафаќала најголемата атомска централа на Источна Германија, „Атомска електрична централа Грајфсвалд. Првиот од петте реактори бил пуштен во употреба во 1973. Дополнителните четири јадрени реактори биле изградени; меѓутоа блокот 5, завршен во 1989, бил пуштен само во пробна работа, пред целата централа да биде затворена во 1990 поради затегнатите сигурносни стандарди.
Денес, атомската централа е размонтирана со високи трошоци. Биле изградени привремени објекти за чување на јадрениот отпад, како што се деловите на реакторот. Во текот на Источна Германија во централата работеле 10.000 луѓе, додека денес нешто повеќе од 1.000 работници се вклучени во затворањето на јадрените реактори.
Дел од индустриската населба на местото на поранешниот испустен канал бил претворен во пристаниште. Дополнително била изградена централа на гас со цел да се привлечат инвестиции во енергетскиот сектор.
Противниците на атомската енергија се плашат дека сојузниот објект за јадрен отпад (управуван од Energiewerke Nord GmbH) може да биде користен од цела Европа. Денес е нејасно дали на општинските власти им е поважно да ја развиваат индустриската населба или на развој на туризмот.
380-киловолтниот далновод од поранешната атомска централа Лубмин до трансформаторот во Волмирштет е најдолг далновод во Германија.
Три електрани се планираат да бидат изградени во Лубмин како поддршка на руско-германскиот гасовод Северен поток, кој завршува во близина на општината. Данската енергетска компанија DONG Energy планирала да започне изградба на термоцентрала на јаглен, но сепак тоа не се остварило.
Космос-2169
Космос-2169 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1412 км, а најмалото на 1383.
Скупи
Скупи (лат. Scupi; Colonia Flavia Scupinorum) — древен град и археолошко наоѓалиште од римско и доцноантичкото време 5 км северозападно од Скопје, во непосредна близина на с. Злокуќани, лево од утоката на реката Лепенец во реката Вардар во подножјето на Зајчев Рид. Приградските објекти и некрополите се простираат на поширок простор.
Досегашни истражувања
Наоѓалиштето е познато уште од крајот на XIX век. Во 1883 год. англискиот истражувач Артур Еванс престојувал во Скопје и ги регистрирал римските бедеми на Зајчев Рид, кој ги објаснил како остатоци од акрополата на Скупи. Со археолошки ископувања на наоѓалиштето Скупи отпочнато е инцидентно пред Втората светска војна. Музејот на Град Скопје, како имател на наоѓалиштето, со систематските археолошки истражувања отпочнал во 1966 год. кои со помали прекини, континуирано се извршуваат до денес. Досега се целосно или делумно истражувани: бедемите, театарот, цивилната базилика, градската вила, градската бања, улицата - кардо, христијанската базилика, делови од источната и западната некропола.
Историја
Почетоците на римскиот град Скупи се поврзани со римската војска, односно стационирањето на 5-тата Македонска и 4-тата Скитска легија на теренот на новоосвоената Дарданија во времето на Тибериј (14 г. п.н.е.-37 г. н.е.), веројатно во 13-11 г. пр.н.е. Поинтензивна колонизација и урбанизација на градот веројатно се случила после 15-та год. од н.е., по формирањето на провинцијата Мизија. Според положбата, големината, четвртестата основа, маркантните фортификациски елементи и др. постои голема веројатност дека градот се развил од легиски логор (каструм). Во време на царот Домицијан (84-85 г.) Скупи добил статус на колонија и неговото полно име било Colonia Flavia Scupiorum и во него биле сместени дедуцираните ветерани од 7. Клавдиева легија. Во градот имало и домашни староседелци со пајонско и дарданско потекло.
Во текот на II век, Скупи добива особено претставителен лик, при што централно место зазема монументалниот театар. Во III век искористувајќи ги битките за превласт на царскиот престол, во Македонија се пробиваат Сарматите, а потоа Готите и Херулите.
Градот Скупи најверојатно не бил поштеден од стравотните разурнувачки напади на Хуните во 447 год., а во 518 г. Скупи настрадал во катастрофален земјотрес, забележан во Хрониката на Марцелин Комес. По 518 г. престанува урбаното живеење на римскиот град Скупи, иако постојат индиции дека животот во облик на помала словенска рурална населба продолжил сè до X- XI век од н.е.
Бедеми
Градската населба заштитена е со бедемски ѕидови во облик на неправилен многуаголник, градени од кршен камен со многу малтер. Утврдени се само делови од југоисточниот масивен ѕид со ширина од 3,20 м, и дел од југозападниот ѕид.
Театар
Подигнат е во времето на Хадријан (II век од н.е.). Според димензиите најголем од четирите антички театри на територијата на Македонија. Можел да прими околу 9000 гледачи. Откриени се главните контури на објектот. Театарската зграда долга 98 м. и широка 15м., а низ неа водат три ходника до орхестрата која има полупречник од 15 м. Театарската зграда и фасадата на сцената биле богато и луксузно украсени со мермерни архитектонски елементи. Припаѓа на римскиот тип театри, а служел главно за забава. Се изведувале комедии, сатирични игри, пародии, пантомими и др.
Цивилна базилика
Претставителен, монументален, јавен објект, со квалитетна архитектонска декокорација и мозаичен под. Откриен е само северниот дел, кој претставува импозантна сала апсидно оформена на западниот крај со должина од 28м. Тука се одвиваат сите судски процеси, договори за трговски зделки, како и други важни административни работи. Датирана е во IV век.
Христијанска базилика
Монументален верски објект, веројатно во изградба во време на земјотресот во 518 г. Тробродна со нартекс на западната, апсида на источната и крстилница на јужната страна, со дим : 39 × 18 м. На западната страна примарно постоеле две пастофории, од кои е зачувана само северната. Бродовите се одделени со колонади. Датирана е кон крајот на V и почетокот на VI век.
Градска вила (палата)
Делумно лежи под Ј/И дел на христијанската базилика. Приватен станбен објект, веројатно во сопственост на некој богат граѓанин. Од источниот дел на палатата истражени се две простории од кои во едната со луксузно украсени ѕидови со фреско декорација. Од термалниот дел се откриени три простории, две со хипокаустен систем за загревање. Датирана е во раниот IV век.
Градска бања
Се наоѓаат во централната зона на градот, источно од улицата - кардо. Имаат едноставен план кој располага со огниште, простории за капење со топла и млака вода, дел за прилагодување, соблекувална, базен за ладна вода и др. Јавен објект, кој освен за одржување на хигиената е средиште на јавниот, културниот и општествениот живот во градот. Просториите за капење со топла вода имаат систем на подно загревање. Пронајдени се повеќе градежни фази со пренамена на функцијата на одделни простории. Објектот е датиран во IV - V век.
Улица (Кардо)
Една од главните градски комуникации со насоченост С/И - Ј/З, карактеристична за сите градежни комплекси во градот. Коловозот е широк 8.50м. поплочен со со големи камени плочи и одделен од тротоарите со колонада. Од двете страни на коловозот се наоѓаат тротоари, широки од 2.6о до 3 м. поплочени со тули. Датирана е по 268 г. односно се поврзува со обновата на градот по продорот на Готите.
Источна некропола
Источната некропола зафаќа површина од околу З0 ха, почнувајќи од источниот бедем на градот Скупи се протега во должина од околу 1 км кон исток. Истражени се околу 650 гробови и тоа со континуитет на погребување од предримскиот (железно време), преку раноримскиот до доцноантичкиот период. Застапено e биритуално погребување со кремација и инхумација со голема разновидност на типовите и варијанти, со различни елементи на гробна архитектура, разнолокост на погребни обичаи, како и бројни гробни наоди.
Западна Некропола
Истражен e само мал дел од рано римска некрополата со интактно зачувани надгробни споменици и биритуално погребување со инхумација и кремација - датирани од крајот на I до почетокот на III век од н.е. Во вториот културен хоризинт (отпадна депонија од занаетчиските работилници на градот Скупи), вкопани се гробови од доцноантичка некропола со скелетно погребување, датирани во IV век. Истражени се вкупно околу 160 гробови. Точните граници на некрополата не се утврдени, но веројатно почнува од западниот бедем на Скупи.
Џулија Бондс
Џулија „Џуди“ Бондс (родена на 27 август 1952 - починала на 3 јануари 2011 година) — организатор и активист од Апалачиските Планини во Западна Вирџинија, САД. Воспитана во семејство на рудари, таа работела од рана возраст на работни места со минимална плата. Бондс била директор на „Коал Ривер Маунтин Воч“ (CRMW).
Активизам во животната средина
Голем дел од нејзината активност за организирање се фокусирала на улогата на рударскиот оператор „Меси Енерџи“ од Ричмонд, Вирџинија и уништувањето во Марфорк Холоу, во долината на реката Кол, како и на другите заедници во Апалачија. Обврзниците сведочле против компанијата на регулаторни расправи, поднеле тужби против површинско минирање и воделе протести против Меси. До 2003 година, таа го предводела CRMW во партнерство со Сојузот на обединетите рударски работници за да се запре опасната употреба во рударските компании и да се убеди државната агенција за надзор над рударството подобро да ги заштити долинските заедници од минирање. Во 2009 година, таа ги донела глумицата Дерил Хана и научникот од НАСА, Џејмс Хансен, во знак на протест против близината на брана во јагленовото поле. Коал Ривер Маунтан Воч, Клубот Сиера и други групи поднеле тужба во април 2010 година, обвинувајќи ја Меси Енерџи за кршење на американскиот Закон за чиста вода.
Со години, таа сонувала за „ридски марш“ во Вашингтон. Во септември 2010 година, тој сон станал реалност кога илјадници марширале кон Белата куќа за „Растечката Апалахија“, масовно движење за да го убеди Конгресот на САД да запре со издавањето на долината и други видови дозволи што им овозможуваат на компаниите да целосно го отстранат планинскиот врв во потрага по јаглен. Откако седнале во канцелариите на Инженерскиот корпус, ги блокирале банките ЕПА и ПНЦ, но околу 100 демонстранти биле уапсени пред Белата куќа.
Бондс починала од рак на 3 јануари 2011 година, на 58-годишна возраст.
Награди
Таа била наградена со Еколоката награда „Голдман“ во 2003 година. Во едно интервју по добивањето на наградата, Бондс раскажала како се потпира на учењата на нејзината мајка, нејзините религиозни убедувања и од списите на Мартин Лутер Кинг и Махатма Ганди:"Моето чувство за правда и бес потекнува од мајка ми... Тука сме да ја управуваме оваа земја... Знам дека она што го правам е исправно. Тие можат да ме повикаат како што сакаат. Јас не застанувам."
Даниел Бернули
Поминал неколку години како професор по математика во Санкт Петербург, но најголемиот дел од неговата научна кариера се одвивал на универзитетот во Базел каде држел предавања од медицината, астрономијата и филозофијата. Како и неговиот татко, бил член на Академијата на науките во Париз, Лондон, Берлин и Санкт Петербург.
Објавил во 1738:
Публикации
Во своето дело Хидродинамика, го истакнува значењето на принципот за одржување енергија, и ги изнесува првите елементи на кинетичката теорија на гасовите.
Коџики
Во првата фаза на составувањето, Тенму О-ама го повикува раскажувачот и го замолува да ги запамети сите „легитимни“ верзии (некои историчари тврдат дека раскажувачот била жена, на што во прилог му оди и фактот дека жените-шаманки во старојапонската култура воглавно билетие кои ги чуваат „ божјите зборови“). Тој раскажувач, Хиједа-не-Аре, го памети текстот како што наредил царот. Веќе во 711 година, царицата Генмеј го повикала дворскиот научник О-но-Јасумаро сè да забележи, што тој ќе го стори веќе во следната 712 година.
Во воведниот текст користен е чист кинески стил, а остатокот бил мешан. О-но-Јасумаро сакал да ги сочува јапонскиот јазичен дух и ритам, т.е. стилот, од наративното раскажување. Тоа било можно со користење на кинеското писмо во изменета форма, т.е. единствено поради пренесување на нивната фонетска вредност, но не и семантичката ( Манјоган ).
Содржина
Коџики содржи три свитоци (санкан):
Се изделуваат два вида на текст:
Осој (Кичевско)
Осој — село во Општина Кичево, во областа Кичевија, во околината на градот Кичево.
Географија и местоположба
Селото Осој се наоѓа во областа Горно Кичево, на 2 км североисточно од Кичево, во близина на планината Бистра.
Историја
Според податоците од 1873 година, селото имало 12 домаќинства со 36 жители христијани (Македонци).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Осој живееле 250 жители, сите Македонци.
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Осој имало 240 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Осој:
Население
Според пописот од 2002 година, селото Осој има 593 жители, од кои 397 Македонци, 67 Албанци, 169 Роми, 2 Срби и 28 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 410 жители, од кои 142 Македонци, 27 Албанци, 199 Роми, 1 останат и 41 лице без податоци.
Родови
Осој е македонско православно село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 60-тите на XX век родови во селото се: Велковци (8 куќи), Марковци (5 куќи) и Павлевци (5 куќи) староседелци, кои живееле во раселеното село Долени; Грговци (7 куќи) и Симјановци (2 куќи) доселени се однекаде, во родот Грговци го знаат следното родословие: Стојан (жив на 62 г. во 1961 година) Максим-Мицко-Вељан, предокот кој се доселил; Ширговци (9 куќи) доселени се од селото Оздолени, Дебрца.
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Павлевци (5 куќи), Велковци (5 куќи), Марковци (6 куќи) и Грговци (7 куќи) овие родови се староседелски; Ширговци (8 куќи) доселени се од раселеното село Требичево кое се наоѓало кај Трапчин Дол.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 755 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на дом на селото осој. Во ова избирачко место е опфатено и селото Кнежино.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 167 гласачи.
Иселеништво
-->
Претседател на Германија (1919–1945)
Рајхспироденот бил германскиот шеф на државата според Вајмарскиот устав, кој официјално бил во сила од 1919 до 1945 година. На македонски, тој обично едноставно се нарекувал претседател на Германија. Германската титула Рајхспис, буквално значи претседателот на Рајхот, терминот Рајх кој се однесува на државната сојузна држава основана во 1871 година.
Вајмарскиот устав создал полупретседателски систем во кој власта била поделена меѓу претседателот, кабинетот и парламентот. Рајхспироидот беил избран директно под глава на глас за право на полнолетство за седумгодишен мандат. Предвидено е претседателот да владее заедно со Рајхстагот и дека неговите вонредни овластувања ќе се применуваат само во вонредни околности, но политичката нестабилност на Вајмарскиот период и парализирачкиот фракционизам во законодавниот дом значел дека претседателот дошол да заземат позиција на значителна моќ (не за разлика од онаа на германскиот цар што го замени), способен да донесува закони и да ги назначува и разрешува владите по волја.
Во 1934 година, по смртта на претседателот Хинденбург, Адолф Хитлер, веќе канцелар, го презел претседателството но обично не ја користел титулата претседател - наводно, од почит кон Хинденбург - и претпочитал да владее како Фирер и Рајхсканцлер (" Водач и Рајх канцелар "), истакнувајќи ги позициите што тој веќе ги има во партијата и владата. Во својата последна волја во април 1945 година, Хитлер го именувал Џозеф Геббелс неговиот наследник како канцелар, но го именуваше Карл Дониц за Рајхштрасеид, на тој начин заживувајќи ја поединечната канцеларија за кратко време додека не се предаде Германецот.
Основниот закон за Сојузна Република Германија ја основа канцеларијата на Сојузниот претседател (Bundespräsident), кој, сепак, е главно церемонијален пост во голема мера лишен од политичка моќ.
Грајфсвалдер Ој
Грајфсвалдер Ој (Greifswalder Oie; буквално „грајфсвалдски остров“) — мал остров во Балтичкото Море, сместен источно од Риген близу германскиот брег. Острови има површина од околу 54 хектари. Грајфсвалдер Ој припаѓа на општината Креслин, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија.
Географија
Грајфсвалдер Ој е околу 1.550 метри долг и максимално 570 метри широк и со карпите на неговата источна страна, максимално 19 метри висок. Се наоѓа на 12 километри од брегот на Узедом. На островот, со неговиот забележлив стрмен брег, постои 49 метри висок светилник, еден од најголемите во Балтикот. Целиот остров е природен резерват.
Настанал во текот на последното ледено доба, од неколку ледени пластови од Скандинавија. На Ој се забележани вкупни три различни пластови, па така карпите кои потекнуваат од различни делови од Скандинавија можат да се сретнат на островот.
Историја
Околу 1929 Јоханес Винклер испробувал мали ракети на метан близу островот. Островот бил забранета воена зона од 1936 до 1991, најпрвин под контрола на Нацистичка Германија и потоа на Источна Германија. Помеѓу 1937 и 1945 бројни ракети биле истрелани од островот. Во операција означена ккао Светилник, Вернер фон Браун ги надгледувал обидите за исфрлање на ракетите А3 во декември 1937, меѓутоа сите обиди пропаднале. Помеѓу 1938 и 1942 островот бил местото на успешните обиди за пуштање на ракетите А5. Исто така 28 Фау 2 ракети биле истрелани вертикално од Грајфсвалдер Ој помеѓу 1943 и 1945. Овие обиди биле направени со цел да се набљудува навлегувањето на ракетите во атмосферата.
Моментална состојба
До 2000-тите, островот е ненаселен птичји резерват, и единствено еден човек работи во светилникот, управува со малото пристаниште (длабочина од 1,6 метри) и создава уметничките дела кој ги поставува долж патеката околу островот. Повремено постои ферибот од Пенеминде и Карлсхаген.
Надворешни врски
{{Мекленбург-гео-никулец}
}
334 (број)
334 (триста триесет и четири) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 333 а претходник на бројот 335.
Сектор за внатрешни работи – Струмица
Сектор за внатрешни работи – Струмица (скратено СВР Струмица, порано Управа за внатрешни работи - Струмица, УВР - Струмица) — организациска единица на Министерство за внатрешни работи во Југоисточниот Регион со седиште во градот Струмица. Секторот покрива област од 2.739 квадратни километри односно 11 проценти од републиката, а се грижи за вкупно 171,416 жители (2002). Четири станици и три полициски канцеларии работат на територијата на СВР Струмица.
Печина
Печина  — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Демографија
Source: INE (Spain)