cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Злонамерен програм
Штетен софтвер за профит: шпионски програми, бот мрежи, помнење на притиснати копчиња на тастатура и веб закани
Во текот на 1980-тите и 1990-тите години, обично се земаше здраво за готово дека малициозните програми се создадени како форма на вандализам или неволја. Во поново време, поголем дел од злонамерните програми се напишани со профит како мотив (финансиски или на друг начин) во умот. Ова може да се земе како избор на авторите на штетен софтвер да заработат од својата контрола врз инфицираните системи и да ја претвори контролата во извор на приходи.
Шпионските програми се комерцијално произведени за цел собирање информации за компјутерските корисници, им прикажува реклами и, или им го менува однесувањето на прелистувачот за финансиска корист на авторот на шпионскиот софтвер. На пример, некои шпионски програми пренасочуваат пребарувачки резултати кон платени реклами. Други пак, често се нарекуваат "крадци на внимание" од страна на медиумите, ја пребришуваат филијалата за маркетинг со кодови, така што приходите се пренасочуваат кон творецот на шпионски програм наместо на примачот.
Шпионските програми понекогаш се инсталираат како тројански коњи од еден или друг вид. Тие се разликуваат во нивните творци кои се претстават отворено како бизниси, на пример, со продажба на рекламен простор на pop-up прозорци создадени од штетен софтвер. Поголемиот број на такви програми ги презентира корисник со крајниот корисник кој има договор за лиценца, кој наводно го штити творецот од гонење од закони за напаѓачи на компјутер.
Друг начин на кој творци на финансиски мотивиран штетен софтвер можат да профитираат од своите инфекции е директно да користат инфицирани компјутери и да работат за создателот. Инфицирани компјутери се користат како прокси да испрати спам пораки. А компјутерот кој останува во оваа состојба често е познат како зомби компјутер. Предноста на спамери за користење на инфицирани компјутери е што тие обезбедуваат анонимност и заштита на спамерот од гонење. Спамери исто така ги користат заразените компјутери да наведат анти-спем организации со дистрибуирани напади за негирање на услуги.
Со цел да се координираат активностите на многу инфицирани компјутери, напаѓачите ги користат системите за координирање познати како ботнет. Во ботнет, штетен софтвер или заразен бот се најавува на Internet Relay Chat канал или друг систем за разговор. Напаѓачот тогаш може да даде инструкции за сите инфицирани системи истовремено. Ботнети исто така може да се користат да им помогнат на малициозените софтвер на инфицираните системи, држејќи ги отпорни на антивирусен софтвер или други безбедносни мерки.
Можно е творецот на штетен софтвер да профитира од крадење на чувствителни информации од жртвата. Некои штетни програми се инсталираат на соодветни кликнувања на тастатурата на корисникот кога внесуваат лозинка, број на кредитна картичка, или други информации кои можат да се експлоатираат. Ова потоа автоматски се пренесува на авторот на штетен софтвер овозможувајќи им на измамници да дојдат до бројот од кредитни картички и други кражби. Слично на тоа, штетен софтвер може да прати копија на CD Key или лозинка за онлајн игри, дозволувајќи им на тој начин да крадат сметки или виртуелни предмети.
Друг начин на крадење пари од заразените компјутери на сопственикот е да ја преземат контролата на интернет пристапот доколку е на повик.
Штетен софтвер за кражба на податоци
Штетен софтвер за кражба на податоци е веб закана која може да ги лиши жртвите од лични и комерцијални информации со намера да ги наплати украдените податоци преку директна употреба или подземна дистрибуција. Безбедност на содржината од закани кои потпаѓаат под овој дел вклучуваат лепливи копчиња, шпионски програм, рекламен програм и бот. Терминот не се однесува на активности како што се спам, DNS труење, злоупотреба на оптимизација, итн меѓутоа, кога овие закани резултитаат со преземање на податотека преземете или директна инсталација, тогаш се како и повеќето хибридни напади, додадени фајлови кои дејствуваат како агенти на прокси информации и спаѓаат во категорија на штетен софтвер за кражба на податоци.
Одлики на крадење на податоци од штетен софтвер
Често ги менува и проширува своите функции
Спречува системи за натрапници (IDS) по успешна инсталација
Спречува енкрипција на диск
Спречување на превенција на загуба на податоци (DLP)
Контроверзии во врска со шпионскиот софтвер
Постои група на програми (Алекса алатникот, Google Toolbar, Eclipse кои се користат како колектори на податоци, итн), што испраќаат податоци до централен опслужувач за кои страниците се посетени или кои одлики на софтвер се користат. Сепак различно од "класичен" малвер овие алатки документираат активности и само испраќаат податоци со одобрување на корисникот. Корисникот може да се одлучи да ги сподели податоците во замена на дополнителни функции и услуги, или (во случај на Eclipse), во форма на доброволна поддршка за проектот. Некои алатки како PDFCreator се повеќе на границата од другите затоа што одлучуваат дали се направени посложени отколку што може да биде (за време на инсталацијата, корисникот треба да отстрани две полиња). Меѓутоа, PDFCreator само понекогаш се споменува како штетен софтвер и сè уште е предмет на дискусии.
Подложност на штетен софтвер
Една неофицијална причина за чувствителност на мрежи е хомогеност или монокултура на софтверот. На пример, Microsoft Windows или Apple Mac имаат толку голем удел на пазарот кој се концентрира на двете и може да им овозможи погубување на голем број на системи, но кај сите вкупно монокултурата е проблем. Наместо тоа, воведување нехомогеност (разновидност), чисто заради робусност, може да ги зголеми краткорочните трошоци за обука и одржување. Сепак, има неколку различни јазли кои ќе ги одвратат од исклучување на мрежата, и овозможуваат обновување на инфицирани јазли. Со таквите одделни функционални вишоци за да се избегне цената на вкупно исклучување, ќе се избегне хомогеност како проблем на "сите јајца во една кошница".
Повеќето системи содржат грешки, или дупки, кои можат да се експлоатираат од штетен софтвер. Еден типичен пример е buffer-overrun слабост, во интерфејсот наменет за чување на податоци, во една мала област на меморија, што му овозможува на повикувачот да обезбеди повеќе податоци отколку што одговара. Овие дополнителни податоци потоа прекриваат свој интерфејс во извршна структура. На овој начин, малициозниот софтвер може да ги присили системите за извршување на малициозен код, со замена на легитимен код со свој товар на инструкции (или податоци) копирани во живо од меморија, надвор од областа.
Првобитно, компјутерите морале да се стартуваат од флопи-дискови, и до неодамна било вообичаено ова да биде стандардно од boot уред. Ова значеше дека корумпирани флопи дискови може да бидат погубни за компјутерот за време на подигнување, а истото важи и за CD. Иако тоа е сега поретко, сè уште е можно да се заборави дека е изменето на стандардно, и ретко BIOS-от што ја прави потврдата за подигање од пренослив медиум.
Анти штетни програми
Како што нападите од штетен софтвер стануваат се почести, вниманието почна да се префрла од вируси и шпионски програми кон заштита, да се заштити од штетен софтвер развиени се програми специјално за да се борат со нив.
Анти штетни програми може да се борат со штетен софтвер на два начина:
Заштита во реално време од штетен софтвер работи идентично во реално време со антивирусната заштита: софтверот го скенира дискот со податотеки во времето на преземање, и ја блокира активноста на компоненти за кои знае дека претставуваат штетен софтвер. Во некои случаи, исто така, може да интервенира при обиди да се инсталираат почетни апликации или да се изменат поставувањата на прелистувачот. Затоа што многу компоненти на штетен софтвер се инсталирани како резултат на прелистувач или по грешка на корисник, користејќи заштитен софтвер може да биде делотворно во помагањето да се ограничи штета.
Сигуроносни проверки на мрежни места
Малициозниот софтвер исто така им штети на компромитираните мрежни места (со кршење на репутација, црни листи во пребарувачите, итн). Некои компании нудат платени услуги за скенирање на мрежно место. Таквите периодични скенирања ја проверуваат страницата, откриваат штетен софтвер, забележуваат безбедносни слабости, застарен софтвер со познати безбедносни прашања, итн за да најде прашања само пријавени на сопствениците на мрежното место што може да ги поправи. Давателот, исто така може да понуди безбедностна значка дека сопственикот, т.е. мрежното место е "чист".
Академските истражувања
Идејата за само-репродукција на компјутерска програма може да се проследи наназад до кога се претставени предавањата што опфаќале теорија и организација на комплицирани автомати. Џон Фон Нојман покажал дека во теоријата на програмата може да се репродуцираат. Ова однесување претставувало резултат во теорија на пресметливоста. Фред Коен експериментирал со компјутерски вируси и потврдил дека Нојман е во право. Тој, исто така истражувал други својства на штетен софтвер (програми кои користат основна енкрипција која ја нарекол "еволутивена", и така натаму). Неговата докторска дисертација во 1988 била на тема компјутерски вируси. Факултетскиот советник, Леонард Адлеман претставил ригорозен доказ дека во општиот случај, алгоритамското утврдување на тоа дали вирусот е или не е присутен е Тјуринг, т.е. нерешителниот проблем. Овој проблем не мора да биде заблуда за тоа утврдување, во широка класа на програми, вирусот не е присутен; овој проблем се разликува по тоа што не се бара способност да ги препознае сите вируси. Доказ дека Adleman можеби најдлабоко резултира со штетен софтвер теорија на пресметливоста до денес се потпира на дијагонален аргумент и нерешлив проблем. Иронично, подоцна покажале младите кои работат со Adleman, дека во криптографија е идеален во изградба на вирусот кој е високо отпорен на обратно инженерство од страна на претставување на идејата за криптовирусите.
Веб и спам
World Wide Web е најпосакувана патека на криминалците за ширење штетен софтвер. Денес веб закани користат комбинации на штетен софтвер да се создаде инфекција во синџири. За една од десет мрежни места можат да содржат малициозен код
Викија и блогови
Напаѓачите може да користат викија и блогови за рекламирање на линкови кои водат до мрежни места со штетен софтвер.
Ел Ехидо
Ел Ехидо — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Злонамерен програм
Насочени SMTP закани
Насочени SMTP закани, исто така, претставуваат нови напади преку кои се пропагира штетен софтвер. Корисниците се прилагодуваат на широки спaм напади често за финансиска добивка.
Ел Ехидо
Демографија
Source: INE (Spain)
Јужногермански гулден
Јужногермански гулден — валута на државите во јужна Германија помеѓу 1754 и 1873 година. Овие држави ги вклучуваа Баварија, Баден, Виртемберг, Франкфурт и Хоенцолерн. Тоа беше поделено на 60 Крајцери, со секој Крајцер во вредност од 4 пфениг или 8 хелер.
Македонска транскрипција на арапскиот јазик
Транскрипција (предавањето) на туѓите имиња со македонско писмо, по правило, се врши онака како што се изговараат имињата. Со изворното писмо тие се пишуваат само во научни изданија. При тоа нивните гласовни особености се прилагодуваат колку што е тоа можно кон гласовниот систем на македонскиот јазик, т.е. гласовите што ги има во македонскиот јазик се предаваат со македонски слични гласови. Тоа е случај и со арапскиот јазик, каде македонската транслитерација се стреми што подобро да ги долови оригиналните арапски гласови, или, доколку тоа не е можно, да ги замени со ним најблиски гласови од македонскиот јазик.
Во таблицата е дадена еквивалентната македонска звучност на арапските букви. Во таблицата дадени се и другите системи на романизација на арапскиот јазик за споредба.
Пливање на светското првенство во водени спортови 2011 - 800м краул во машка конкуренција
Натпреварите во 800м краул за мажи во пливачките дисциплини на Светско првенство во водени спортови 2011 се одржаа на 26 јули со прелиминациите и на 27 јули со финалето.
Рекорди
Пред натпреварувањето, светските и шампионатсктие рекорди беа следниве:
Ниту светски ниту шампиоантски рекорд беа оставени во ова натпреварување.
Прелиминации
51 пливачи учествуваа во 7 групи.
Финале
Финалето се одржа во 18:41.
Високи (Стар Град)
Тврдината Високи — тврдина која се наоѓала во Стариот град на Високо, Босна и Херцеговина. Денеска од тврдината нема скоро ништо останато, но постои план за негова обнова и реставрација.
Тврдината се наоѓа на врвот Височица, на надморска висина од 766.5 метри на т.н. Босански пирамиди. Тврдината имала форма на неправилен правоаголник со приближни димензии 60м x 25м.
Во првите години од османлиското освојување на регионот, тврдината служела како седиште на големиот везир на Босна. Тврдината била напуштена пред 1503 година бидејќи не била споменета во договорот кој бил потпишан помеѓу Унгарија и Османлиите од истата година.
Денес објектот претставува национален споменик на Босна и Херцеговина.
Космос-2055
Космос-2055 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 17 јануари 1990 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-2055 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 320 км, а најмалото на 248.
Раѓање на италијанската филмска индустрија
Раѓањето на италијанската филмска индустрија датира помеѓу 1903 и 1909 година, а периодот на голема слава бил достигнат во 1914 година. Во овој период Италија била авангардна земја, каде што најверојатно бил создаден долгометражниот филм како што го знаеме денес. .
Првите продуцентски компании
За време на неговиот престој во Неапол во 1888 година, францускиот пронаоѓач Етјен-Жил Мари, со својата хронофотографија, создал краток филм во Фараљони со наслов Бран, Неаполски залив. Киното во Неапол пристигнало три месеци по неговото создавање од страна на браќата Лимиер, (и покрај то што во неаполската престолнина Меноти Катанео патентирал слична машина ): на 30 март 1896 година во Салонот Маргерита се реализирала првата проекција на делата на француските браќа. Во 1896 година, компанијата Лумиер снима неколку филмови во неаполската провинција, меѓу кои и во главниот град, Подигање рибарски мрежи, Виа Марина и Санта Лучија, со што практично станал еден од градовите со најстари кинематографски сведоштва.
Во мај 1898 година, Марио Реканати, се сметал за прв во Италија кој дистрибуирал и продавал филмови, го отворил првото кино во Галерија Умберто I на број 90 ; истата година, новиот изум бил искористен и за рекламни цели, постигнувајќи таков успех што ја загрижил Полицијата во Неапол.
Во првите години на дваесеттиот век, првата италијанска филмска компанија Титанус (оригинално Монопол Ломбардо ) се создала токму во градот, во квартот Вомеро. Основана од Густаво Ломбардо во 1904 година, таа е најголемата и веројатно најпозната филмска куќа во земјата.
Првиот краткометражен филм го направил Роберто Тронконе кој го снимил Враќањето на кочиите од Монтевержин во 1900 година; тој ја снимил Ерупцијата на Везув која доживува голем успех меѓу населението и во 1907 година го проектирал Злосторството на Фонтанелите во Сала Елге на улица Поерио, кој се сметал за прв филм произведен во Неапол.
Прво кинетоскопот на Едисон (1 јуни 1895 година), а потоа кинеографот и кинематографот, во Палермо ги имале првите претстави на екранот на островот. Во 1905 во Палермо се појавува Лукарели Филм, првата сицилијанска продукциска куќа основана од Рафаело Лукарели и поврзана со французинката Пате, која за време на својата активност создала шеснаесет играни филмови до средината на дваесеттите години од XX век. Истовремено, се создало и првото сицилијанско кино  Едисон Саал , официјално основано од самиот Лукарели во октомври 1905 година. Во исто време, во главниот град на Сицилија, биле основани Аѕури Филм од Паоло Аѕури и Лумен Филм, италијанско-швајцарска компанија, од Алберт Рот-де-Маркус, на кои се приклучуваат Глорија-Сикула и Доре Филм.
Во 1906 година во Неапол, градските весници, соочени со успехот на киното, (сведоци за тоа се дваесет и седумте кина), зборуваат за „епидемија“ : свеченото отворање на Меѓународното кино предизвикало немири, кои биле смирени од страна на полицијата и се планирало да се прошири Пјаца Карита за да се решат проблемите со сообраќајот предизвикани од постоењето на таа сала. Во 1908 година, шест од седумте филмски списанија објавени во Италија биле неаполски, а списанието „Лукс“ на Густаво Ломбардо исто така било распространето и во странство. Во 1907-та година, со филмот Божицата на морето од Салваторе ди Џакомо, го направила своето прво појавување во киното, актерката Франческа Бертини , дефинирана од Меланија Г. Маѕуко «Несомнено кралица на италијанскиото немо кино» : по потекло од Тоскана, но татко и е од Неапол се преселува во Неапол како мала каде го учи јазикот : ја сметале за прва дива на киното и нејзината слава била толку голема што поштата и стигнувала само со наведување на градот каде живеела ; била исто така и сценаристка со псевдоним Франк Берт.
Околу 1913 година, Џузепе ди Луго официјално ја формирал продуцентската куќа Полифилмс. За разлика од другите, дефинирани
тоа претставувало „квалитативен скок“. Поради финансиски проблеми, продуцентската куќа, со седиште на улица Чимароза, ги продал своите објекти и студија на Густаво Ломбардо во 1919 година: тој, покрај издавачката работа во секторот, дистрибуирање филмови во странство и основање на Титанус, ги донел во Италија првите филмови на Чарли Чаплин во 1915 година и Нетолеранција на ДВ Грифит во 1916 година. Џан Пјеро Брунета го нарекол исклучок каде што
„недостасува во економската историја на италијанското кино за потеклото на фигурите tycoons, слични на холивудските на Мајер, Фокс, Голдвид или браќата Варнер.
Филм Дора била создадена околу 1909 година, подоцна станала Дора Филм, со Елвира Нотари како режисер, сценарист и продуцент, од чии дела Конгресната библиотека сочувала неколку копии од A Piedigrotta, отворајќи ја во 1925 година во Њујорк ла Дора Филм од Америка, за јавноста составена од емигранти кои ќе можеле да ги гледаат со насловите Марија лудата жена, Крв и должност, Сиракот од Неапол и Од Пјаве to Trieste
до Трст„. Брунета ги дефинира неговите филмови
„приказни инспирирани од успешни познати песни, или од сценски (театарски) настапи, приказни за уличните момчиња и “деца“ кои се губат“.
Семејната продуцентска куќа, откако почнaла да ги прославува филмовите, продолжила да произведува филмови базирани на драми на Федерико Стела и Крешенцо Ди Мајо, под раководство на Елвира Нотари, со цел, според сеќавањето на нејзиниот син Едуардо, да направи неаполско кино»
Во останатиот дел од Италија, кинематографијата била позната уште од времето на браќата Лумиер. Во 1896 година, всушност, Виторио Калчина и Џузепе Филипи ги направиле првите историски филмови како италијански соработници на француската компанија.
Почнувајќи од раните 1900-ти, благодарение на интуицијата за економските придобивки што новото средство за забава се чинело дека ги гарантира, неколку филмски продуцентски куќи биле создадени и во централна и северна Италија, а неколку поважни се: Амброзио Филм, Чинез, Итала Филм и Милано Филмс.
Историски филм
Од 1905 Чинез инаугурирал жанр кој го направил богатството на италијанските режисери и кој бил извезен низ целиот свет со голем успех, историскиот филм во костимот (подоцна наречен peplum).
Првиот филм од ваков вид бил Заземање на Рим, уреден од страна на Филотео Алберини.: тоа било дело од околу 15 минути, иновативно во содржината, но сé уште традиционално во техниката, составена од серија анимирани слики, кои сепак биле директно инспирирани од светот на уметноста, особено делата на сликарот Микеле Камарано. Во 1913 бил продуциран Quo vadis? di Енрики Гуацони.
Амбросио Филм го продуцирал филмот „Последните денови на Помпеја“ на Лујџи Маги во 1908 година, од кој во 1913 година била објавена втора верзија на Марио Касерини, блокбастер со одлични визуелни ефекти, кој ја пресоздал вулканската ерупција, сцените од толпата и атмосферите на терор. Филмот го инаугурирал катастрофалниот жанр и исто така бил составен од серија анимирани слики без монтажа.
Успехот го мултиплицирал бројот на создадените историски филмови, кои предизвикале повторно да се појават на сцената речиси сите големи ликови од Стариот Рим и ренесансата, од историјата и митологијата, повторно да се родат на екранот.
Уметничката серија
Успехот на францускиот уметнички филм ги поттикнал Италијанците да го имитираат овој културен, спектакуларен, префинет облик на кино. Конкретно, филмот „Итала“ на Џовани Пастроне од Торино ја инаугурирал „Уметничка серија“ со филмот „Падот на Троја“, од 1911 година. Историските филмови почнале да го продолжуваат просечното времетраење на филмовите (кое во тоа време било најмногу десет минути), уште позначајно, и покрај тоа што техниката останала традиционална, со фиксирани и долги кадри од средината на теренот, кои ја имитирале визијата на театарски сцени.
Во 1911 година, Милано Филмс го создала првиот европски филм со голема книжевна и уметничка посветеност, Пеколот, а истата година следел и натпреварувачки филм од Хелиос филм на Велетри.
Пастроне и визуелно-фантастичната сцена
Џовани Пастроне во Itala Film веќе имал снимено филм, кој се здобил со меѓународен успех, Падот на Троја од 1911 година, но сè уште користејќи ги класичните фиксни кадри. Охрабрен од добриот успех, тој се посветил на создавање на поамбициозно дело, како по времетраење (над два и пол часа филм), така и по спектакуларната сценографија, директно изведена од традицијата на најспектакуларните продукции на оперскиот театар, а и по новитетите во кинематографскиот јазик, со напуштање на фиксноста на камерата: Кабирија ( 1914 ). За овој филм биле избрани како соработници некои од најдобрите претставници од светот на културата од тоа време, како Габриеле Д'Анунцио и Илдебрандо Пицети.
Филмот постигнал огромен успех и побудил интерес и кај Американците, влијаејќи дури и врз познатиот режисер Дејвид В. Грифит.
Комични филмови
Интересна била и продукцијата на комичните филмови, која ги имала како пионери, актерите со странско потекло: французинот Андре Дид кој го играл ликот на Кретинети, шегаџија, пијаница и женкар; француско-италијанскиот актер Фердинанд Гијом познат по неговата интерпретација на ликот на Полидор, наивен и месечев лик, на половина пат помеѓу маж и дете, кој се посветил на филмот „Пинокио“ од 1911 година, во совршена суспензија помеѓу фантазијата и реалноста; шпанецот Марсел Фабре со ликот на Робинет ; французинот Рејмонд Денди со ликот на Кри Кри.
Во наредните години им се придружиле италијанските актери, како пиемонтецот Ернесто Васер, толкувач на ликот Фрикот; Леа Џунки од Ромања, прва жена комичарка на италијанската кинематографија, снаа на Гијом и толкувач на ликот Леа ; Ералдо Џунки, син на Леа, еден од првите актери-деца во италијанската кинематографија, толкувач на комичниот лик Чинесино ; и други малолетни деца како неаполетанецот Џузепе Гамбардела со ликот на Чеко, Армандо Џелсомини со ликот Џоликер, Пачифико Аквиланти и Лоренцо Содерини, првиот и вториот толкувач на ликот Коко.
Дива-филмови и светски драми
Од 1914 година се воспоставил нов жанр, светската драма, често базирана на текстови на Д'Анунцио или Хенри Батај. Филмовите базирани на новите диви, Лида Борели, Франческа Бертини и Лина Кавалиери, набрзо ги засениле спектакуларните филмови, наметнувајќи мелодраматични сценарија, полни со немилосрдни страсти.
Таканаречениот „дива-филм“, базиран на фаталните кино диви, бил инспириран од модерното сликарство и сензуалните фигури на Југендстил. Жанрот на овие дела (меѓу најдобрите Таи, Rapsodia satanica, Carnevalesca ) бил поврзан со повеќе или помалку матни љубовни драми, испреплетени со приказни за смртта и моралното ропство, со сценски и глумачки ефекти кои честопати тежнееле кон повторлив и голем вишок. Сè било екстравагантно и претерано, но основната вредност на овие филмови била да се создаде нова фигура која би имала толку голема тежина во историјата на кинематографијата : дивата, фаталниот женски идеал, донесен од скандинавската кинематографија ( фатална жена, жена -вампир). Филмските ѕвезди, наскоро и машки, во суштина биле фигури поврзани со сликата, која била истакната од весниците, радиото и сите можни медиуми, како и од екранот. Жанрот го достигнал својот врв помеѓу 1915 и 1921 година и имал важен придонес во откривањето на крупниот кадар и сите негови бесконечни изразни можности.
Однесувањето (егоцентрично) на дивите било, исто така, метод на рекламирање, кој создавал очекувања во јавноста и гарантирал високи економски придонеси, а наскоро бил проширен и во Соединетите Американски Држави каде што станал вистинска институција, која е сè уште и ден денес важна. Покрај веќе споменатите Бертини и Борели, фатални диви биле и Пина Меничели, Италија Алмиранте Манцини, Леда Гис итн. Видовите на глума почнале да се наближуваат кон вистински жанрови, од понатуралистичките (засновани на едноставноста и опуштеноста) до попреоптоварените и огорчените. Најдобрите актерки често знаеле да користат различни регистри, како и самата Бертини која извела одлично шоу на реализам во Assunta Spina, за потоа да се врати на повозбудливите примери.
Во 1916 година, Борели промовирала нов жанр со Маломбра, готика, заснован на истоимениот роман од Антонио Фогазаро.
Пред сè, Елеонора Дузе му дала големо уметничко достоинство на дива-филмот, глумејќи во филмот „Пепел“ во 1916 година, заснован на делото на Грација Деледа, каде го играла ликот на стара, слаба и напуштена мајка, проткаена со човечки реализам, кој бил повторно откриен и сфатен дури многу подоцна.
Оркестарски филмови
По примерот на Кабирија, се прошириле исто така и филмови со музички коментар, потпишани од познати личности од современата музичка сцена. Филмот Сатанска рапсодија од 1915 година ја прикажал Лида Борели како рецитира музика специјално напишана од Пјетро Маскањи.
Пад
Со војната, италијанската кинематографија повеќе не можела да ја издржи конкуренцијата од Холивуд и набрзо била заменета.
Зошто Италија?
Некои филмски историчари се прашувале зошто Италија успеала да создаде вистинска индустрија дури и пред земјите што го измислиле киното како САД и Франција. Секако, Италија сè уште била нова земја, всушност првата голема италијанска продукција, Преземањето на Рим, ги прославила настаните од 1870 година кои биле сведоци за раѓањето на нацијата. Потребата за откуп на италијанската аристократија, која била ставена на ризик со малата поддршка од страна на движењето Италијанска револуција, раѓањето на нова индустриска буржоазија и потребата да се „создаде“ новата нација биле некои од елементите што направиле да се насочи потребниот капитал кон новиот кинематографски медиум, од кој било возможно да се сфати претходно економската важност, отколку забавната и на пренесувањето на пораките до населението. Всушност, во историските филмови можела да се види потрагата по национален идентитет, создаден со црпење од бесконечниот извор на митовите од италијанското минато, што би го зајакнал национализмот на луѓето дотогаш навикнати да расудуваат според независноста на нивните мали регионални држави.
Брушани
Брушани — село и викенд-населба во Општина Кавадарци, во областа Тиквеш, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел од Општина Кавадарци, на северозападната страна на Тиквешкото Езеро, до коешто се протега и атарот на поранешното историско село. Селото е сместено на околу 280 метри надморска височина.
Селото се наоѓа на пространа ниска тераса. Селото било христијанско и од чифлички тип. Не било поделено на маала.
Во последниве десетина година, во атарот на раселеното село, е подигната викенд-населбата „Брушани“ крај Тиквешкото Езеро.
Историја
Селото најпрвин постоело на друго место наречено Старо Село, од каде жителите побегнале во текот на век и се населиле на новата положба. На претходната положба на селото може да се најдат остатоци од куќи, како и Староселската чешма.
Во текот на отоманскиот период, селото било од чифлички тип. Во селото имало три беговски кули.
Во век, Брушани било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Со изградбата на Тиквешкото Езеро во 1964-1968 г., селото Брушани е потопено, а жителите се иселени претежно во Кавадарци, каде постои Брушанско Маало.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Брушани имало 190 Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Брушани имало 152 жители.
Селото е наполно раселено по 1981 година, кога броело 16 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Брушани имало 2 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Родови
Како родови во Брушани се споменуваат:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било дел од некогашната Општина Кавадарци.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Дреново, во која покрај селото Брушани се наоѓале селата Возарци, Галиште, Грбовец, Дебреште, Добротино, Драдња, Дреново, Кесендре, Мрзен Ораовец, Праведник, Раец, Фариш, Шешково и Шивец.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Кавадарци.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.
Избирачко место
Селото е опфатено во склоп на избирачкото место бр. 0700 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Брушани, Дабниште и Ресава, кое е сместено во објект на општината, поранешно основно училиште во село Ресава.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 115 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 111 гласачи.
NGC 5507
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5507 се споменува и како MCG 0-36-29, UGCA 388, CGCG 18-82, KCPG 419B, NPM1G -02.0389.
Откривање
Објектот е откриен на 15 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5507 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5507 има привидни димензии од 1,6' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 13 м 19,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -3° 8' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 5507 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50786. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4979. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1424.
Алтмул
Алтмул е река во Баварија, Германија. Тоа е лева притока на реката Дунав и е околу 230 километри долга.
Извор
Изворот на Алтмул е близу до градот Ансбах. Од тука реката се протега југоисточно како тесен поток за да влезе во Алтмулзе (езеро) северно од Гунценхаузен. По напуштањето на Гунценхаузен, реката опишува широка крива низ франконската Јура. Влегува во Натурпарк Алтмулхтал (Природен парк Алтмул Valley), кој е познат по својата природна средина: меандрите од реката Алтмул ги пресекоа длабоките клисури во планините на франконската Јура.
Алтмул ги поминува градовите Трајхтлинген, Ајхштет и Белинџрис.
Низводно од Дитфурт, коритото на реката се исправи и се интегрира во канал кој ја поврзува реката Мајна и реката Дунав ( каналот Рајна-Мајна-Дунав ). И покрај протестите на конзерватори, каналот беше отворен во 1992 година и го смени поголемиот дел од источната долина Алтмул.
Алтмул конечно се влева во Дунав во Келхајм.
Река
''' Алтмул може да се подели на три дела. '''
Во горната третина, тоа е ливада река полека тече во широка долина. Пејзажот е рамни, малку ридско, а теренот главно се состои од карпи од периодот Кеупер, тука главно варовник и глина. Маглината го затвора слојот на подлогата, па затоа Алтмул во горните делови на не премногу широк поток.
Во својот среден курс тече Алтмил во северниот и источниот дел на реката во Гунценхаузен завршена. На коритото била повторно изградена тука во текот на изградбата на реката во 1980 година. На јужниот брег на Алтмуелзе, текот на реката поминува низ подземјето на Алтмухлуберлеитер.
Алтмул на Бургстеин во мелницата „Bubenrother '' во утринска магла
Од Треухтлинген Алтмул тече низ својот долг тек низ платото Франконски Јура, во чии карстни варовници ископа тесна долина. На стрмните долини тука се случуваат бизарни карпести формации. Особено добро се околу 20 метри над нивото на реката што лежи, може да се видат кеселфелмиџиски отвори во селото Еслинген.
Алтмул во близина на Ајхштат
Од Долнштајн, Јура пробивот долина одеднаш станува многу пошироко. Од тука Алтмул тече низ претходната долина на поголемиот Дунав. Во Ренерстхофен оваа "Urdonautal" се откинува од сегашната долина Дунав; во делот каде што тече Алтмул во него, но само мали потоци, тоа се нарекува Велхеимер сува долина.
Од 1910 година, текот на реката од под Вурмсбац надолу се исправи и со бројни утврдувања регулирани, предизвикувајќи многу оклопни езера беа отсечени. Во меѓувреме, некои од регулаторните мерки повторно се свртија, како што се Трејхтлингерската област Грабен и непосредно пред Ајхштат во Васерцел.
Нивното најниско раководство од Дитфурт на Алтмул беше проширено во средината на 19 век со 10 бареви на дел од каналот Лудвиг-Дунав-Главен. Истата рута беше искористена од 1975 до 1991 година за изградбата на главниот Дунавски канал, главен брод со беспилотни летала во Риденбург и Келхајм. За првпат во проектот за изградба на водени патишта во Европа беа поставени планови за еколошки мерки за замена на природата и пејзажните интервенции; За тоа се потрошени 15% од трошоците за изградба на канал. Алтмул тече под Келхајм во Дунав на Дунав километри 2411.54. Дупката Алтмул која е долга 34 километри, е вклучена во федералниот канален главен поток на Дунав; Покрај тоа, сè уште има 580 метри Алтмулод над брана Диетфурт до федералниот водовод на МДК.
По Алтмулl се води добро обележаната и доста добро опремени Алтмухлуберлеитер. Кајакарство може да се направи безбедно на самата река.
Јармен
Јармен (Jarmen) — град во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на јужниот брег на реката Пене, 20 километри јужно од Грајфсвалд. Градот претставува административно седиште на општинската заедница Јармен-Тутов.
Градски единици
Покрај самиот град, во неговите граници се наоѓаат и следниве села:
Историја
Во близина на Јармен се пронајдени остатови на населби од каменото и бронзеното доба. Во 690, западнословенските Велети ја населиле областа. Во доцниот среден век, областа била позната како дел од Мизерец и Плот.
Јармен останал во Шведска Померанија до 1720, кога областа јужно од реката Пене станала пруска како последица на Големата северна војна. Во 1742 и 1839, делови на градот изгореле. Во 1863, фериботот бил заменет со мост преку реката Пене. Од крајот на век, Јармен бил поврзан со соседните градови со железница со тесен колосек: во 1893 до Анклам и Фридланд и во 1897 до Алтентрептов и Демин како и до Грајфсвалд и Цисов. Ниедна од овие теснолиниски железнички линии не постои повеќе. Во 1945, пруската покраина Померанија била де факто распуштена како последица на Втората светска војна и Јармен станал дел од советската окупациска зона, а од 1949 во Источна Германија. Од 1990, Јармен е дел од сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија. Кај Јармен поминува автопатот А20 и сојузниот пат Б96.
Хари Мегваер
Хари Мегваер (роден на 5 март 1993) — англиски фудбалер, на  и на Англиската репрезентација.
Мегваер е роден во Шефилд и е производ на младинската школа на Шефилд Јунајтед, преку која станал професионалец дебитирајќи за првиот тим во 2011 година. Тој одиграл вкупно 166 натпревари за блејдс, и бил нивен играч на годината трипати по ред, а исто така трипати се нашол и во ПФА-тимот на годината на Лига еден. Во 2014 година, тој преминал во Хал Сити за 2,5 милиони, со кои се натпреварувал во неколку натпревари од Премиер лигата пред да биде позајмен на Виган Атлетик во 2015 година. Откако во следните две години во Хал Сити потполно се афирмирал како играч, во летото 2017 по испаѓањето на тигрите од Премиер лигата Мегваер се преселил во за 12 милиони фунти. Две години подоцна, тој се преселил во за сума од 80 милиони фунти, со што станал најскапо платениот одбранбен играч.
Мегваер одиграл еден натпревар за Англиската репрезентација под 21 година во 2012. Своето деби за Сениорската репрезентација на Англија, го направил во октомври 2017 и оттогаш е редовен член. Тој ја претставувал својата земја на Светското првенство 2018.
Технички одлики
Централен дефанзивец, со импозантна големина, многу силен физички, кој се покажал како вешт и во постигнувањето на голови благодарение на одличната игра во воздухот.
Шефилд Јунајтед
Мегваер е роден во Шефилд, Јужен Јоркшир. Откако минал низ младинскиот систем на Шефилд Јунајтед, тој бил промовиран во првиот тим во сезоната 2010-2011, во која клубот се борел за опстанок во Чемпионшип лигата. Своето деби тој го направил влегувајќи како замена на почетокот на второто полувреме, во поразот на домашен терен од Кардиф Сити (0-2) во април 2011 година. И покрај поразот на неговиот тим, неговиот дебитантски настап во второто полувреме бил толку импресивен што довел до тоа да биде избран за играч на натпреварот. Тој направил уште четири настапи до крајот на сезоната, но не можел да го спречи испаѓањето во Лига Еден.
По испаѓањето на клубот. Мегваер го зацементирал своето место во почетната постава и го постигнал својот прв гол за Шефилд Јунајтед во победата од 2-0 над Олдам Атлетик на отворањето на сезоната 2011–2012 во Лига Еден. Во октомври, тој потпишал продолжување на договорот со клубот според кое требало да се задржи на Брамал Лејн до 2015 година. Неговата одлична форма продолжила помагајќи им на блејдс да стигнат до плејофот за промоција (каде загубиле во финалето од Хадерсфилд Таун на пенали). На крајот на сезона тој бил прогласен од клубот за „Играч на годината“ и „Млад играч на годината“ на Шефилд Јунајтед. Списанието „Натпревар на денот“ на БиБиСи го избрало Мегваер во својата екипа на годината на Лигата Еден за сезоната 2011–2012.
Мегваер продолжил да биде прв избор во центарот на одбраната и во следната сезона, а неговата добра форма продолжила и кога за првпат во кариерата постигнал два гола на еден натпревар во победата со 4-1 над Нотс Каунти на Мидоу Лејн во ЕФЛ Трофи на 17 октомври 2012 година. На крајот на февруари 2013 година, Мегваер го направил својот 100-ти старт за блејдс (на возраст од само 19 години) во ремито 0-0 против Лејтон Ориент на Брамал Лејн.
На 21 јуни 2014 година, било откриено дека Јунајтед му понудил на Мегваер нов подобрен договор со цел да го задржи играчот по пројавениот интерес за него од Хал Сити и Вулверхемптон Вондерерс. Претходно, Јунајтед веќе одбиле две понуди за Мегваер од Вулверхемптон кои изнесувале 1 милион и 1,5 милион фунти.
Првата сезона и заемот кај Виган Атлетик
На 29 јули 2014 година, Мегваер му се приклучил на Хал Сити во трансфер вреден 2,5 милиони фунти, потпишувајќи тригодишен договор со клубот од Премиер лигата. Своето деби за тигрите го имал на 21 август во првиот натпревар од плејоф рундата на УЕФА Лига Европа, во поразот со 1-0 на гостувањето во Белгија кај Локерен. Тој не играл во лигата до декември 2014. Своето деби во Премиер лигата го имал на 20 декември, влегувајќи во игра од клупата за резерви на местото на повредениот Картис Дејвис во последните 13 минути од поразот со 0-1 на домашен терен од.
Откако остварил само шест настапи во сите натпреварувања за Хал во првиот дел од сезоната, Мегваер му се приклучил на Виган Атлетик (кој тогаш се натпрварувал во Чемпионшип) на 10 февруари 2015 година со договор за едномесечен заем. Една недела подоцна, тој го направил своето деби за латикс во победата со 1-0 над Рединг. На 28 февруари, тој постигнал гол со глава по нафрлената топка на Џермејн Пенант во победата со 3-1 на гости кај Блекпул. Откако одиграл повеќе натпревари на заемот од месец дена во Виган отколку за целиот прв дел од сезоната во Хал, престојот на Мегваер на Ди Дабалју бил продолжен до крајот на сезоната. Сепак, сезоната завршила разочарувачки за Виган откако клубот испаднал од Чемпионшип, што претставувало второ лично испаѓање од овој ранг на натпреварување за Мегваер по она со Шефилд Јунајтед во неговата дебитантска сезона.
Пробивот во првиот тим
Интересно е тоа што додека Мегваер играл на заем во Виган, и Хал Сити испаднал од Премиер лигата во Чемпионшип, така што кога тој се вратил во Хал во летото 2015 продолжил да се натпреварува во истата лига каде ја завршил минатата сезона. Во текот на сезоната 2015-2016, Мегваер имал многу позначајна улога во Хал Сити во однос на неговата прва сезона во клубот. Иако првично бил замена на стоперските позиции за искусните Картис Дејвис и Мајкл Доусон, сепак на почетокот на ноември тој на најдобар можен начин ја искористил повредата на Дејвис и се воспоставил себеси во почетната постава како партнер на Доусон. Во февруари Мегваер повторно се вратил на клупата, откако Дејвис се опоравил и го заземал своето место во почетната постава, но во април му се укажала нова шанса откако овојпат се повредил Доусон. Вкупно тој забележал 24 настапи за тигрите во оваа сезона и му помогнал да клубот да избори нова промоција во Премиер лигата по само една година отсуство; на 28 мај 2016 Хал го победил со 1-0 во финалето на плејофот за промоција, а Мегваер се појавил во игра во последните минути од натпреварот на местото на стрелецот на голот Мохамед Диаме.
Редовен стартер, играч на годината и капитен
Следната сезона Мегваер станал стандарден првотимец под водството на менаџерот Мајк Филан. Својот прв гол за Хал Сити, Мегавер го постигнал во победата со 2-1 во Лига купот против Бристол Сити на 25 октомври 2016 година. Својот прв гол во Премиер лигата пак го постигнал на 5 април 2017, во победата со 4-2 над, во натпревар во кој исто така за првпат во кариерата ја носел капитенската лента на клубот. Својот втор гол во лигата го постигнал десет дена подоцна во поразот со 3-1 од на Британија. Иако сезоната завршила со испаѓање на тигрите од Премиер лигата, тој бил избран за играч на годината на Хал и од навивачите и од играчите.
Години на полна играчка зрелост
На 15 јуни 2017 година, Мегваер потпишал пегодишен договор со Лестер Сити во трансфер вреден 12 милиони фунти, што подоцна се искачил на 17 милиони фунти со додатоци. Своето деби го имал на 11 август, во поразот со 4-3 од Арсенал на отворањето на сезоната во Премиер лигата. Осум дена подоцна, тој го постигнал својот прв гол за лисиците, стрелајќи со глава по корнерот изведен од страна на Ријад Марез во победата со 2-0 над Брајтон и Хоув Албион на Кинг Пауер. Тој ги одиграл сите минути во сезоната 2017–2018 и бил награден со признанието играч на сезоната на Лестер Сити.