cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пеколот (Божествена комедија)
Осмиот круг
На дното — чета, голи грешни, трча: од средето накај нас еден ред, а другиот — со нас, но тие фрчат. ... Од сите страни никне рогат сој од карпиве, и грбот им го шари со камшик долг на тие што се в строј.
И скокаат пред камшикот што жари за првпат спуштен: кој би трпел бол по втор или третпат по грб да го дари! ...
Во втората полјана ги дочекува ужасен смрдеж и грешници извалкани со измет кои се удираат сами себе со цврстите дланки.
...А тука свет со грсти си фрла кал и збревта, реди пцост, тепајќи се со својте дланки цврсти. ... Од таму, пак, пред поглед не се скри гнасотија и куп од луѓе, беден, што излегле од нужник мислиш ти! Со поглед барајќи, видов еден со глава полна измет како стои...
Овие грешници се ласкавците кои со лажни зборови заведувале за да стигнат до целта. Овде, поетот среќава познати историски личности (Јазон, Одисеј, Тиресиј, Мухамед, итн.), папи и свештеници, како и голем број свои сограѓани, а некои од нив му ги претскажуваат крвавите борби во Фиренца и борбите меѓу италијанските градови. На пример Јазон, кој ја измамил Медеја и ја натерал да се вљуби во него и да му помогне да го најде руното. А кога тоа се случило, тој ја напуштил.
... сал нозе видов пред нас: ој, грешна душа со нив преташе, а в земи беше главата ѝ бедна! Во третата полјана се наоѓаат симонистите, луѓето што ги купувале своите позиции во црковната хиерархија. Данте разговара со папата Никола III кој ја трпи ужасната казна во пеколот закопан со главата во калта, а само нозете надвор.
Грешниците на четвртата полјана се измамниците кои за пари ја предвидувале иднината, гатачите, пророците, волшебниците. Нивната казна е во склад со гревот, сакајќи да ја видат иднината (напред), тука се свртени со главите назад:
Се загледав подлабоко во нив: нагрдени, сè слепо, криво, штрбо; од брадата до трупот — изглед див!
Со лице беа свртени кон грбот, назаднички чекореа, без збор, а гледаа не напред, ами в ’рбет! ... Читателу мој, Бог те имал в рака! Ти речи како пред клетниците би останал без плач пред таа мака,
гледајќи луѓе — со предниците извртени, а солзите им капат, паѓајќи в процеп на задниците!
Корумпираните политичари, слични на симонистите се сместени во петтата полјана на осмиот круг. Нивната казна е да вријат во жешка смола, а ако излезат надвор ги чекаат ѓаволи со своите вили: Во сиот дол ни траг од душа гола: сал меури се креваат, и пак се спуштаат одозгора до долу. ... Јас видов ѓавол: трча црн и вика, се качува по ридон, збревтан, див.
Ух! Тоа беше една дива слика: со крилјата во широк лет се вдал, а лесни нозе носат грозна лика:
на рамото тој долга вила клал, а грешникот на запците му виснал: за жилите го закачил, за жал!
На шестата полјана се лицемерите кои блескаат во своите позлатени оловни мантии. Ова е симбол на нивното лицемерие, однадвор сјајно и златно, а всушност оловно и тешко. По патот гледаат и распнат човек, закован со три клина како лежи на земјата. Тоа е големиот свештеник Каиф чии зборови се запишани во Јовановото евангелие: „Вие не знаете ништо, и не мислите дека подобро ќе ни биде ако умре еден човек за народот отколку целиот народ да пропадне“. Неговиот дедо (тест) свештеникот Ана соучествувал во решението да се распне Христос, па и тој ја има истата казна. Двајцата, директно вклучени во осудата на Христос, во пеколот се казнети исто - распнати, за да ја почувствуваат врз себе одлуката донесена за друг.
Следните две песни (24 и 25) се посветени на крадците. Нив ги чува кентаурот Како. Всушност, во митологијата Како е син на Вулкан и Вергилиј го опишал како получовек полуживотно, а Данте го претвора во кентаур. Тој бил голем крадец. Опеан е во „Енеида“, каде што се вели дека живеел во некоја пештера и кога Херкул се враќал од Шпанија со голем плен, големо стадо, запрел недалеку од пештерата на Како. Крадецот го начекал моментот на неговото невнимание и целото стадо го одвел во својата пештера, збришувајќи ги трагите. Херкул се досетил и отишол во пештерата каде го претепал и убил Како. Влезот во оваа полјана е опишан како снежен, замрзнат амбиент, без звук и движење. Но, по спуштањето во јамата Данте го здогледува ужасниот призор: клопчиња од змии лазат врз грешниците, им ги врзуваат рацете назад, а со опашката и главата им ријат по стомакот. Тука се случува една од неколкуте метаморфози (преобразби) опишани во делото:
Ги гледавме. И одеднаш врз еден шестонога се спушти змија грда, се зачипчи, го грабна в преграб леден.
Со нозете не му даде да мрда: го обвитка преку гради со двете, со средните — прегратката ѝ тврда —
му врза раце, и го гризна, ете, сред образи. Со задните го стегна за нозете, а опашот го сплете
меѓу нив, па на крстот така легна. Ни бршлени на дрво не се вијат ко ѕверот страшен него што го стегна.
А потоа, ко восоци што вријат, — се стопија, се смешаа по боја и станаа — ни човек, ниту змија. Симболиката на преобразбата е одземање (крадење) на телото и душата на грешникот. Како што тој крадел во животот, казнет е со крадење, преобразување на телото во друго. Претставници на крадците се: Вани Фучи, кој според политичката определба му бил противник на Данте, но бил познат по прогонствата на своите политички непријатели и осудуван за грабеж и насилство, во пеколот тој е претворен во пепел и станува од неа; фирентинецот Канфо, водачот на Црните, противниците на Данте, чија преобразба е опишана во претходниот извадок; Ањело Брунелски, кој бил од позната фамилија, но како дете го ограбил својот татко, а подоцна извршил и други кражби, па дури маскирајќи се како просјак, тој е претворен во споено неоформено тело со друг, во маса со две нозе, две раце, и две глави кои се како една итн.
Следните две песни се посветени на подлите или злите советници. Овие не се луѓе што го даваат лажни совети, туку луѓе кои ја користат својата позиција за да ги советуваат другите да се вклучат во измама. Одисеј и Диомед тука се осудени за измамата со Тројанскиот коњ. Одисеј ја раскажува приказната за неговото фатално конечно патување (изум на Данте), каде што тој го напуштил својот дом и семејството за да отплови до крајот на Земјата, до самото Чистилиште; тој, исто така, ја споменува средбата со Кирка, кој ги претворала луѓето во животни, а него го маѓепсала да верува дека е жена му Пенелопа, па таму останал цела година.
Гвидо ди Монтефелтро, пак, раскажува како тој го советувал папата Бонифациј VIII, да му понуди на семејството Колона лажна амнестија и да ги засолни во тврдината Палестрина, а откако тие се предале, го разурнал местото. Казнетите во оваа полјана ги мачат пламени јазици, нивното тело постојано гори.
Во деветтата полјана на осмиот круг се наоѓаат сејачите на раздор, расколниците кои ги делеле луѓето на две спротивставени страни. Затоа и нивната казна е таква, како што ги делеле луѓето, така сега и нивното тело се дели, се расчеречува: Ко бочва без дно или пак со зевот јас видов еден — таков носи рез од грлото до чмарот, преку мевот
со цревата што в нозе прават вез... Го гледаш дробот, таа торба гадна што прави лајна од сè што ќе влезе.
Ја раствори тој грешник градта страдна и рече, беден: — „Гледај тука, клет, што лоша среќа мене ми се падна,
Во последната полјана на осмиот круг се наоѓаат разни измамници: кривоклетници, фалсификатори, алхемичари. Тие, според Данте, се болест на општеството, па затоа тука страдаат од разни болести.
Јас затнав уши крикот да го згаснам. ... ко овде каде што од лути рани се шири грозна смрдеа од тие што скапани во гној, на сите страни
се јазат...
Се чешаат со таква болна лика, разбеснети на сврбежот, а надеж за друг лек нема, само болот блика.
Тука се: аретинецот Грифолино, алхемичар; Капочо, алхемичар, кој ковел лажни пари; цела измамничка дружина од Сиена; измамникот Џани Скика и др.
Деветтиот круг
Последниот, деветти круг на пеколот се наоѓа во центарот на земјата. Во него се влегува низ бунарот крај кој, до половина закопани, стојат класични и библиски гиганти. Нимрод (бил ловец, па можеби затоа преку него има префрлено рог; според Библијата тој ја градел вавилонската кула и ги измешал јазиците и така ги поделил луѓето), Фиалт (бил син на Нептун, а со својот брат го кревале ридот Осу за да стасаат до небото), Бријар (син на Уран и Реја, имал сто раце), Антеј (син на Нептун и Реја, мајка му го заштитувала и тој црпел сили од неа, затоа Херкул не можел поинаку да го победи, па го кренал во воздух и го удавил. Тој уште не е роден кога била борбата меѓу гигантите и Бога), Тициј (син на Јупитер, бил убиен од Аполон зашто се обидел да ја обесчести Латона) и Тифиј (загинал од Јупитер кој го казнил поради бунтување). Единствен гигант кој не е заврзан со синџири е Антеј и тој ќе ги симне Данте и Вергилиј во деветтиот круг.
Во деветтиот круг се наоѓаат предавниците, распоредени во четири концентрични зони (или „појаси“). Првите се предавниците на семејството, на својот род; вторите се предавници на татковината; третите на пријателите (гостите) и четвртите на врховните господари (Бога и Исус). За разлика од популарната слика на пеколот, како огнен, жежок, тука предавниците се замрзнати во езеро на мраз, познат како Коцит, а секоја група е спакувана во мраз сè подлабоко и подлабоко.
Вториот појас се нарекува и Антенора, според Антенор од Троја кој го дал предлогот да ја вратат Елена на Грцте и да се склучи мир. Веројатно заради ова подоцна го сметаат за предавник на татковината. Тука се наоѓаат разни предавници на татковината, претежно современици на Данте и негови политички противници, но и жителите на Пиза, која тој ја нарекува „нова Тива“ зашто градот го раскинувале граѓански судири и убиства како и стариот град Тива (Теба).
Третиот појас е уште наречен и Птоломеев, според библиската личност Птоломеј, кој ги викнал на гости Шимун Макавеецот и неговите двајца синови, а потоа, по прославата наредил да се убијат. Овој е катот на предавниците на пријателите. Овие грешници се закопани уште подлабоко во мразот и само лицата им се гледаат.
Последниот, четвртиот појас е наречен Јудин, според Јуда Искариотски, библискиот предавник на Исус Христос. Тука се предавниците на своите господари и добродетели. Казнетите се целосно вкопани во мразот, искривени во сите можни позиции. Бидејќи нема со кого да разговара тука, Данте и Виргилиј брзо се движат кон центарот на пеколот. А, таму, најдлабоко, во центарот на пеколот се наоѓа предавникот на Господ — Сатаната или Луцифер, поголем од сите џинови, со три лица: И очите зачудени ми беа од трите лица сред висината: од предното — сè бои-ал се леат;
тој двете други од средината во правец ист со рамото ги слеал: ја прават сите три целината.
Од десно ликот беше жолто-бледен, од лево, како луѓето од Нил водопаден. Под секој лик свој леден
чифт крилја спрострел, сиот рид го скрил... Му личат ко на птица од сој реден Со такви едра кој ли кораб бил!
Од лилјак чиниш...голи беа тие, а мавташе со таква сила, што три ветра прави кога ќе ги свие,
носејќи му на Коцит мраз и зло... Шест очи плачат; в три бради се крие од солзи поток крвав, лигав...Но,
Тој бол им беше од послабите во споредба со оној кога мине со остар нокт по грбот, градите...
Двајцата поети ќе избегаат од пеколот од спуштајќи се низ грбот на Сатаната. Тие ќе поминат низ центарот на Земјата (во обратен правец од гравитацијата, предизвикувајќи Данте првично да помисли дека се враќа во пеколот). Тие се појавуваат во другата полутопка (што е опишано во Чистилиштето) пред зори во неделата на Велигден, под небо со многу ѕвезди.
Црква „Св. Јован Златоуст“ - Ангелци
'''„Св. Јован Златоуст“''' — христијански храм кој се наоѓа во селото Ангелци, Општина Василево.
Историја
Пред да биде изграден Манастирот на негово место се наоѓала куќа. На сопственичката на куќата Гина Бандулова Трајкова и се сонило дека треба да ја напуштат куќата бидејќи под нејзиниот темел се наоѓа христијанска црква. Кога сопствениците не сакале да ја напуштат куќата бидејќи немале каде на друго место да одат, им починало најмалото од своите четири деца. По овој чин старата куќа била разрушена а на нејзино место бил изграден манастирот посветен на Свети Јован Златоуст.
Денешниот манастир започнал да се гради во 1940-тите а целосно била изградена во 1950 година со помош на жителите на селото.
Долги години манастирот бил место каде што се ванчавале сите млади парови во селото и каде што ги крштевале своите деца, каде што се празнувале сите верски празници, сè до градењето на црквата св. Спас во 2016 година.
Филомена (филм)
Филомена (англиски: Philomena) е британски филм, во режија на Стивен Фрирс, според сценариото на Стив Куган и Џеф Поуп. Главните улоги ги толкуваат: Џуди Денч, Стив Куган, Софи Кенеди Кларк, Мер Винингам и Барбара Џефорд. Филмот освоил девет награди на фестивалот во Венеција, а имал три номинации за „Златен глобус“ и четири номинации за „Оскар“ (во категориите: најдобар филм, најдобра глумица, филмска музика и адаптирано сценарио).
Содржина
Забременувајќи како тинејџерка во Ирска, во 1952 година, Филомена (ја игра Денч) ја испраќаат во манастир како „нечесна жена“. Бебето ѝ го одземаат калуѓерките и го испраќаат во САД. Во текот на следните 50 години, Филомена упорно си го бара детето. Еден ден, таа го запознава новинарот Мартин Сиксмит (го игра Куган), кој е разочаран од светот и кој е заинтересиран за нејзината приказна.
Кенитра
Кенитра (на арапски: القنيطرة, транслитерација: Ал-Конаитирах, со значење "малиот мост") — град во Мароко, порано познат како Порт Љаутеј. Градот е пристаниште на реката Себу и има околу 359,142 жители (според попис од 2004). Кенитра е главен град на регионот Гарб-Чрарда-Бени Хсен. Градот бил основан во 1912 година како француско воено пристаниште. Бил преименуван во Кенитра во 1956 кога Мароко стана независен.
NGC 5764
NGC 5764 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Волк, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5764 се споменува и како OCL 934, ESO 223-SC4.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5764 е од видот II2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m. NGC 5764 има само една позната привидна димензија, која изнесува 3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 53 м 31,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -52° 40' 16"".
Други поделби
Проучување на NGC 5764 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 431; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8681. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Суровина
Суровина — основен материјал кој се преработува со цел да се добијат стоки (производи или полупроизводи). Такви примери се каучукот, јагленот, железната руда, дрвената граѓа, сировата нафта, па дури и воздухот и водата.
Холосеевски реон
Оваа област била создадена како резултат од последната административна поделба на градот која била спроведена во септември 2001 година, според одлуката на Киевскиот градски совет на 1 јануари 2001 година.
Реонот се наоѓа во југозападниот дел на Киев, и граничи со реоните Шевченко, Соломенскиот реон, Печерскиот реон и Дарницкиот реон. Реонот започнува од улицата Крештатик, и се протега кон југозападниот влез во градот.
Познати атракции:
Другата страна
„Другата страна“ — збирка раскази од македонскиот писател Ѓорѓи Крстевски. Книгата е издадена во 2019 година од издавачкото претпријатие Бегемот.
Содржина
Книгата содржи 33 кратки раскази:
Технички податоици
Книгата, со обем од 116 страници и со димензии од 19 сантиметри, е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4869-09-2. Таа е испечатена во печатницата „Графоден“ во тираж од 500 примероци, а нејзиното објавување било финансиски поддржано од Министерството за култура. Цртежот на предната корица е дело на авторот на книгата, графичкото уредување го извршила Наталија Лукомска, јазичната редакција е дело на Андреј Јованчевски, а лектурата ја направила Ирена Ралева.
NGC 1377
NGC 1377 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1377 се споменува и како ESO 548-51, MCG -4-9-33, IRAS 03344-2103.
Откривање
Објектот е откриен на 19 декември 1799 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1377 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1377 има привидни димензии од 1,8' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 36 м 39 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 20° 54' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 92°.
Други поделби
Проучување на NGC 1377 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13324. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 312; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5880. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 908.
Мити Тасески
Мити Јованов Тасески (8 август 1922 во Љубаништа, охридско — 13 април 1945 во Винковци, Хрватска) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Мити Јованов Тасески е роден на 8 август 1922 година. Симпатизер е на движењето уште од 1941 година. Доброволно стапува во Првата македонско-косовска ударна бригада на 28 април 1944 година. Во составот на Првата македонска ударна бригада загинува на Сремскиот Фронт, на позиција кај Винковци на 13 април 1945 година.
Уџда
Уџда (арапски: وجدة) — град во источен Мароко со население од околу половина милион жители. Градот се наоѓа на 15 километри западно од Алжир и околу 60 километри јужно од Средоземното Море. Тој е седиште на Ориенталниот регион.
Пајне (округ)
Пајне (Peine) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се граничи со (од југ надесно) окрузите Хилдесхајм, Хановер и Гифхорн, како и градовите Брауншвајг и Залцгитер.
Историја
До почетокот на раниот век, територијата на округот припаѓала на Брауншвајг-Целе, Брауншвајг-Волфенбител и на Хилдесхајмската епископија. По 1815 година, Брауншвајг-Целе и Хилдесхајм припаднале на Кралството Хановер. Во 1866 година, Хановер потпаднал под Прусија. Пруската власт ги основала окрузите (Kreise) во 1885 година, меѓу кои и Пајне.
Областа имала традиција на топење, рударска традиција која траела до 1976 година, кога последниот рудник бил затворен. Во локалната историја се памти рударската несреќа кај Ленгеде во 1963 година, кога загинале 29 рудари, а 11 други биле спасени две недели по несреќата.
Географија
Округот се наоѓа на простор помеѓу градовите Хановер и Брауншвајг. Реката Фузе влегува во округот на југ, тече низ градот Пајне и го напушта округот северно кон Целе.
Целулоза
Целулозата е фитополисахарид и претставува најважен претставник на полисахаридите во растенијата. Количината на целулоза во некои микроорганизми, алги и лишаи е беззначајна, а животните воопшто не содржат целулоза.
Од целулоза се состојат околу половина материјали кои ги изградуваат клеточните ѕидови кај дрвата и другите растителни производи (памук, филтер хартија итн.).
Мулен Руж (филм)
Мулен Руж! (француски: Moulin Rouge!) е американски филм од 2001 година, во режија на Баз Лурман. Главните улоги ги толкуваат: Никол Кидман и Еван Мек Грегор.
Содржина
Идеалистот Кристијан (го игра Мек Грегор) е привлечен во мрачното и фантастично подземје на парискиот ноќен клуб „Мулен Руж“. Во овој темен и гламурозен рај на ноќниот живот, поетот започнува страсна љубовна врска, која завршува трагично.
Wicked Lester
Wicked Lester била рокенрол група од Њујорк. Групата била формирана (како „Rainbow“) во 1970, од познатите Џин Симонс на бас и Пол Стенли ритам гитара. Во 1971 година бендот го менува името во „Wicked Lester“. Во 1972 Питер Крис оставил оглас во магазинот Ролинг Стоунс дека бара бенд, каде ќе свири тој на тапани, по што бил повикан во бендот, а потоа на аудиција истата година го избираат Ејс Фрели за нова соло гитара (на аудицијата присуствувал и Еди Ван Хален кој не бил избран), по што во 1973 година Wicked Lester стануваат Kiss.
Немеза (претпоставена ѕвезда)
Немеза (нарекувана и Немесис или Немезида ) е претпоставена ѕвезда (црвено џуџе или кафеаво џуџе), за која се верува дека ротира околу Сонцето на растојание од околу 95.000 АЕ (1,5 светлосни години ) т.е. малку подалеку од Ортовиот Облак. Првата претпоставка е поставена во 1984 година со цел да се објасни воочениот циклус на масовни угинувања според геолошките наоди, кои се чинело дека се случуваат периодично во интервали од 26 милиони години. До 2012, биле откриени повеќе од 1800 кафеави џуџиња. Односно, во близина на Сончевиот Систем се испоставило дека има многу помалку кафеави џуџиња отколку што се претпоставувало. Наместо да има по една ѕвезда на секое кафеаво џуџе, можно е да за секое едно кафеаво џуџе да има дури шест ѕвезди. Ваквата констатација наведувала дека половината или повеќе ѕвездени системи се бинарни, тројни или системи со повеќе ѕвезди поврзани во ѕвездени јата. Поголем дел од ѕвездите од типот на Сонцето се единечни. Во еден труд од 2017 година, Сара Садавој и Стивен Сталер тврделе дека Сонцето најверојатно во времето на неговото формирање било дел од бинарен систем, и навеле дека тогаш веројатно имало ѕвезда Немеза“. Таа ѕвезда се одвоила од бинарниот систем пред повеќе од четири милијарди години, што значи дека не би можела да го предизвика неодамна воочениот циклус на масовни угинувања, изјавил Даглас Вакоч за Бизнис Инсајдер (Business Insider), и додал дека „Ако Сонцето стварно бил дел од бинарен ѕвезден систем во фазата на создавање, неговата ѕвезда-близнак треба да носи покротко име како Придружник, наместо страшното Немеза“.
Според поновите теории, други сили, како поминување на други ѕвезди во близина или аголниот ефект на галактичката гравитациска рамнина при преминувањето на Сончевиот Систем низ рамнината на Млечниот Пат можат да ги „разбудат“ кометите во Ортовиот Облак (Хипотеза на Шива), т.е. може да предизвикаат орбитални растројувања на некои тела од надворешниот Сончев Систем. Во 2011 година, Корин Бејлер-Џонс ги анализирал кратерите на површината на Земјата и дошол до заклучок дека наодите за периодични интервали (со кои се претпоставува дека имало периодични дождови од комети исфрлени од ѕвездата Немеза) се статистичка грешка и навел дека кратерите не нудат докази за постоењето на Немеза. Но, во 2010 година, А.Л. Мелот и Р.К. Бамбах во фосилни остатоци пронашле доказ кој го потврдува периодичното угинување (за кое Рауп и Сепковски тврделе дека постои), но со повисока доза на сигурност и во двојно подолг набљудуван временски период од 500 милиони години. Инфрацрвениот астрономски сателит (ИРАС (IRAS)) во 1980-тите не успеал да ја пронајде Немеза. Астрономското истражување 2MASS, во периодот од 1997 до 2001 година, не пронашло друга ѕвезда или кафеаво џуџе во Сончевиот Систем.
Преку користење на понова и помоќна технологија - телескоп со инфрацрвени зраци, која може да открие кафени џуџиња со топлина од само 150 келвини и на оддалеченост од 10 светлосни години од Сонцето, WISE истражувачот не ја открил Немеза. Во 2011 година, Дејвид Морисон од НАСА, напиша дека нема шанси тело како Немеза да постои, зошто инаку ќе било откриено од инфрацрвените истражувања на небото.
Тврдење за периодичност кај масовните угинувања
Во 1984 година, палеонтолозите Дејвид Рауп и Џек Сепкоски објавиле труд во кој тврдат дека увиделе статистичка периодичност во стапките на угинување во последните 250 милиони години преку користење различни форми за анализа на временска низа. Биле насочени на угинувањето на фосилни фамилии од морски 'рбетници, безрбетници и праживотни, и забележале вкупно 12 настани на масовно угинување во тој временскиот период. Просечниот временски интервал помеѓу овие настани на угинување бил 26 милиони години. Два настана на угинување (креда-палеоген и еоцен-олигоцен) се совпаѓале со настани од џиновски удари. Иако Рауп и Сепкоски не можеле да ја откријат причината за таквата претпоставена периодичност, тие навеле дека е можно причината да доаѓа од вселената. Одговорот набргу следел од неколку тимови на астрономи.
Во 2010 година, Мелот и Бамбах ги преиспитале податоците од фосилните остатоци со нови и подобрени техники за датирање на остатоците, и со користење друг независен примерок покрај оној што го користеле Рауп и Сепкоски. Тие пронашле докази за повишена стапка на изумирање со периодичност од 27 милиони години, за двојно подолг период (500 милиони години) и со многу поголема статистичка значајност од онаа на Рауп и Сепковски.
Развој на претпоставките за Немеза
Два независни тима астрономи, Даниел П. Витмир и Алберт А. Џексон IV, и Марк Дејвис, Пит Хат и Ричард А. Мулер, во истото издание на списанието Природа (анг: Nature) објавиле слични хипотези со кои ја објаснувале периодичноста на изумирањата предложени од Рауп и Сепкоски. Според оваа хипотеза Сонцето може да има неоткриена ѕвезда-придружник со изразена елипсовидна орбита која периодично поттикнува дожд од кометите во Ортовиот Облак, при што голем број комети минуваат низ внатрешниот Сончев Системм и следствено се зголемуваат шансите некоја од овие комети да ја удри Земјата. Оваа претпоставка била позната како претпоставката за „Немеза“ или „Ѕвездата на смртта“.
Ако Немеза постои, има несогласување за тоа за каков вид на ѕвезда станува збор. Мулер тврдел дека таа е црвено џуџе со привидна светлинска величина меѓу 7 и 12, а Даниел П. Витмир и Алберт А. Џексон сметале дека таа е кафеаво џуџе. Ако е црвено џуџе, би била заведена во ѕвездените каталози, но само по мерењето на нејзината паралакса; затоа што ротира околу Сонцето, би имала ниско сопствено движење и така не би можела да се открие со постари инструменти за набљудување на движењето кои пронашле ѕвезди со девета магнитуда, како што била Барнардовата ѕвезда. (сопственото движење на Барнардовата ѕвезда било откриено во 1916 година.) Мулер очекувал Немеза да биде откриена кога инструментите за испитувањата на паралаксата ќе ја достигнат десетата магнитуда.
Мулер, осврнувајќи се на последното масовно изумирање од пред 11 милиони години, тврдел дека Немеза има главен полупречник од околу 1,5 светлосни години (95.000 АЕ) и навел дека се наоѓа во близина на Хидра, врз основа на претпоставена орбита изведена од официјалната апсида на многу атипични долги комети кои имаат орбитален лак со што се задоволуваат одликите на Мулеровата претпоставка. Најновиот труд на Ричард Мулер поврзан со теоријата за Немеза бил објавен во 2002 година. Тогаш, тој навел дека Немеза пред 400 милиони години била растроена од друга ѕвезда која минувала во близина, при што Немезис од кружна орбита преминала во орбита со занесување од 0,7.
Во 2010 година и уште еднаш во 2013 година, Мелот и Бамбах пронашле докази за висока стапка на масовно изумирање на секои 27 милиони години. Но, затоа што Немеза е многу оддалечена од Сонцето, би требало да биде подложна на растројување од ѕвезди кои минуваат во нејзина близина, и затоа нејзиниот орбитален период треба да се корегира за 15-30%. Затоа, шпицот на угинувањата на секои 27 милиони години не се совпаѓа со Немеза.
Орбитата на Седна
Заднептунското тело Седна има прилично долга и необична елипсовидна орбита околу Сонцето; нејзиното растојание од Сонцето е меѓу 76 и 937 АЕ. На Седна ѝ се потребни околу 11.400 години за да го обиколи Сонцето. Мајкл Браун, астрономот кој ја открил, во напис за списанието Дискавер рекол дека местоположбата на Седна е здраворазумски несфатлива: „Седна не треба да е таму“, рекол Браун. „Нема шанси Седна да биде таму каде што е. Никогаш не е доволно блиску за да биде под влијание на Сонцето, ама и никогаш не оди доволно далеку од Сонцето за да биде под влијание на други ѕвезди.“ Според тоа, Браун претпоставувал дека големо невидливо тело ја предизвикува аномалијата на орбитата на Седна.
Браун изјавил дека е мошне веројатно дека една или повеќе ѕвезди вон Сончевиот Систем кои минувале во близина пред милијарди години, би можеле да ја извлечат Седна во нејзината сегашна орбита. Во 2004 година, Кенион го унапредил ова објаснување, откако ги анализирал податоците за орбитата на Седна и по вршење на компјутерски симулации за можни древни ѕвезди кои поминале во близина на Сончевиот Систем (а воедно да не се дел од него).
Минати, тековни и планирани потраги по Немеза
Инфрацрвените потраги по Немеза се битни затоа што поладните ѕвезди под инфрацрвена светлина сјаат релативно посилно. Лојхнеровата опсерваторија при Универзитетот во Калифорнија до 1986 не успеала да ја открие Немеза. Инфрацрвениот астрономски сателит (IRAS) во 1980-тите, исто така не успеала да ја пронајде Немеза. Астрономското истражување 2MASS, во периодот од 1997 до 2001 година, не пронашло друга ѕвезда или кафеаво џуџе во Сончевиот Систем. Ако постои Немеза, би можела да биде откриена од Пан-СТАРРС или планираните астрономски истражувања од ЛССТ.
Имено, ако е Немеза црвено или кафеаво џуџе, од мисијата на WISE (инфрацрвено истражување на вселената со кое биле опфатени и тела од соседството на Сончевиот Систем, преку мерење на паралакса со што се потврдува движењето) се очекувало да може да ја пронајде. WISE е способно да открие кафеави џуџиња топли само 150 келвини и оддалечени до 10 светлосни години, а ако кафеавото џуџе е поблиску тогаш е и полесно да се открие. Првичните резултати од истражувањето на WISE биле објавени на 14 април 2011 година. На 14 март 2012 година бил објавен целиот каталог на мисијата WISE. Во 2014 година, податоците на WISE ја отфрлиле можноста за постоење на тело со големина барем колку Сатурн во Ортовиот Облак (десет илјади АЕ).
НАСА во 2011 година сооптила дека „неодамнешните научни анализи повеќе не ја поддржуваат идејата дека угинувањата на Земјата се случуваат во редовни, повторливи интервали, и затоа, хипотезата за Немеза повеќе не е потребна“.
Немеза во литературата
Во 2011, македонскиот писател Бранко Прља ја објавил книгата „Досие: Ѕвезда Немезис“ како дел од трилогијата Астрогном, во која се преплетуваат фактите и научната фантастика (посебен жанр кој се нарекува „факција“ или едукативна проза).
Во митологијата Немеза е ќерка на божицата на ноќта Никта и богот на темнината Ереб. Таа е божица на одмаздата и ги казнува оние кои претеруваат во нешто. Како олицетворение на праведната борба, се бори против сето она што го нарушува редот и рамнотежата во природата. Немеза е божицата што го казнила и самобендисаниот Нарцис. Таа ги менува судбините на луѓето и ги опоменува да бидат умерени.
Руска Империја
Руската Империја (тогашен руски: Pоссiйская Имперiя) — држава која постоела од 1721, па сѐ додека не била прогласена за република во август 1917.
Историја
Руската Империја произлегла од моќната средновековна држава Московија (Московска Русија), владеена од наследниците на Иван IV како цареви. Иако империјата била официјално прогласена во 1721 г. од страна на цар Петар I, таа навистина се родила кога Петар станал цар во 1682. Петар бил згаден од назадноста на неговата земја, и затоа, пред да го заземе престолот, тој патувал по Европа, работејќи разни работи и занимања за да стекне искуство, како би можел да ја осовремени Московија. По војната на Балтикот во раните 1700-ти, Петар се зацврстил на крајбрежјето, и го основал градот кој ќе биде престолнина на државата во следните 200 години, Санкт Петербург. До крајот на XIX век империјата зафаќала површина од 22,400,000 км2 (речиси 1/6 од копнената површина на светот); во тоа време нејзиниот единствен соперник била Британската Империја. Меѓутоа во тоа време, најголемиот дел од населението живеело во европска Русија. Во Руската Империја живееле повеќе од 100 различни етнички групи, со тоа што русите биле мнозинство, со околу 45% од населението.
Во 1914, Руската Империја се состоела од 81 губернии и 20 области. Вазали и протекторати на Руската Империја биле Бухарскиот емират, Хивскиот ханат и, по 1914, Тува (Уријанхаи).
Руската Империја била наследна апсолутна монархија на чие чело стоел автократскиот император (царот) од династијата Романови. Руското православие била официјална државна религија која била контролирана од царот преку Светиот Синод. Поданиците на Руската Империја биле поделени цо сословја, или општествени класи како благородништво (дворјанство), свештенство, трговци, козаци и селани. Сибирските и централноазиските народи биле официјално регисрирани како инородци (несловени, буквално: „луѓе со друго потекло“).
По падот на монархијата по Февруарската револуција во 1917 год, Русија била прогласена за република од страна на Привремената влада.
Овој период, заедно со неговите преклопи со следните периоди, е покриен во следниве статии.
Владетел
Петар Велики ја променил својата титула од Цар во 1721, кога бил прогласен за Серуски Император. Додека следните владетели ја задржиле оваа титула, владетелот на русија останал да се нарекува Цар или Царица сѐ до падот на империјата во Февруарската револуција во 1917 год.
Надворешни територии
Вон самата „поширока Русија“, империјата се состоела и од уставните монархии во персонална унија:
Балтичкиот губернорат исто така се сметал за засебен од самата „поширока Русија“, заради воглавно автономното балтичко германско благородништво кое ја задржило контролата врз правниот систем, Лутеранската црква, локалните и градските управи, како и образованието кое се одвивало на германски јазик сѐ до доцниот XIX век, и делумно до 1918.
Империјата исто така контролирала и голема прекуморска територија во Северна Америка:
Покрај тоа, понекогаш империјата контролирала и концесиони територии, од кои значајни биле пристанишниот град Квантунг и Кинеската источна железничка зона, од кои двете биле предадени на царска Кина, како и концесија во Тјанѕин.
Август Раш
Август Раш (англиски: August Rush) — филм од 2007 година режиран од Кирстен Шеридан, по сценарио на Пол Кастро, Ник Кесл и Џејмс В. Харт, и продуциран од Ричард Бартон Луис.
Заплет
Дејсвото се случува во 1996 година. Лајла Новачек (Кери Расел) е виолончелистка во оркестар која живее под строгите правила на нејзиниот татко. Луис Конели (Џонатан Рис Маерс) е водечки вокал на „The Connelly Brothers“. Лајла и Луис се среќаваат случајно за време на една забава и водат љубов, додека еден човек свири на хармоника подолу на улицата. Лајла се враќа кај нејзиниот разлутен татко назад во Чикаго, притоа дознавајќи дека е бремена од Луис. По една расправија со нејзиниот татко, таа истрчува надвор на улицата и ја удира автомобил. Таа се пораѓа предвреме, а нејзиниот татко брзо го дава нејзиниот син на посвојување. Луис продолжува да ја чека Лајла во Њујорк и на крајот се откажува. Единаесет години подоцна, Еван (Фреди Хајмор) живее во сиропиталиште надвор од градот. Еван ја има способноста да слуша музика каде и да е. Тој се среќава со социјалниот работник Ричард Џефрис (Теренс Хауард) кој му ја дава на Еван неговата визит-карта, потоа Еван оди во Њујорк за да го пронајде неговото семејство.
Луис живее во Сан Франциско и оттогаш ја напушта својата музичка група. Тој се среќава со еден од поранешните членови на неговата група и е поканет на неговиот роденден. Луис се колеба дали да оди, бидејќи не разговара со неговиот брат Маршал (Алекс О'Лофлин) од распадот на групата. На крајот ќе одлучи да оди. Сепак на забавата неговиот брат пушта клипови од настапите на групата, Луис се соочува со неговиот брат, што резултира со мала тепачка и неговата девојка (која не била свесена дека тој бил музичар) му раскинува и си заминува. Лајла живее во Чикаго и исто така се има откажано од музиката. Нејзината другарка ја охрабрува повторно да се приклучи кон Симфонијата, но Лајла одбива. Таа е повикана кај нејзиниот татко кој е на смртна постела и тогаш тој признава дека го дал детето на посвојување и дека тоа се наоѓа некаде во Њујорк. Во меѓувреме Еван е земен под закрила на Волшебникот (Робин Вилијамс) музичар – бездомник кој верува во неговата уметност. Еван се обидува да свири на гитара, и станува толку добар што Волшебникот ќе му го даде неговото старо место во Централ Парк и неговата гитара, која тој претходно му ја дал на Артур (Леон Томас III). Стариот театар во којшто живеат е опколен од страна на полицијата. Волшебникот им го одвлекува вниманието на полицајците и му овозможува на Еван (кој сега го нарекуваат Август Раш) да избега. Тој се засолнува во една црква каде што љубезниот пастор (Мукелти Вилијамсон) ја забележува неговата дарба и го запишува Август во школата Џулијард. Лајла исто така е во Њујорк, решена да настапува со Симфонијата како и да го бара нејзиниот изгубен син. Ричард исто така го бара Еван, и и помага да го идентификува нејзиното дете со летоци за негово пронаоѓање.
Луис, разгледувајќи некои старите предмети, решава повторно да се поврзе со Лајла и лета до Чикаго за да ја најде. Тој чека неколку часа и кога ќе праша еден од станарите каде што живеела Лајла за нејзиниот стан, жената ја заменува Лајла со нејзината пријателка и му вели дека таа е на меден месец во Њујорк. И покрај тоа, Луис се решава да оди во Њујорк и да настапи со неговиот стар бенд.
Август се докажува во Џулијард и дури му е доделен и негов настап со истата Симфонија во која настапува и Лајла. Но, Волшебникот прекинува една од пробите и го извлекува Август надвор од училиштето, за повторно да го врати на улиците да свири за него. Август, исто така, се среќава со Луис кој оди замислен низ паркот и тие свират заедно. Август му ја кажува неговата дилема, а Луис му вели да го направи она што тој сака да го прави.
Доаѓа и денот кога настапуваат Симфонијата и Луис. На Август сè уште не му е дозволено да присуствува на настанот. И покрај тоа Август одлучува да го напушти Волшебникот и да оди, со помош од Артур кој исто така се бунтува против Волшебникот. Август побегнува низ метрото и се упатува кон Симфонијата.
Луис е на пат кон аеродромот, кога на плакат од Симфонијата ќе го забележи името на Лајла. Тој излегува од неговото возило и започнува да трча кон паркот. Август исто така пристигнува на време за да ја изведе неговата рапсодија, како и Ричард (кој открива дека Еван и Август се една иста личност). Лајла започнува да се оддалечува од паркот, но е привлечена назад од настанот. Луис пристигнува во паркот, ја забележува Лајла меѓу толпата луѓе и повторно ја наоѓа. Август ја завршува неговата рапсодија и погледнува надолу насмевнувајќи им се на Лајла и Луис, и сфаќа дека тие се неговите родители. Волшебникот последен пат е виден како свири на хармоника во метрото. Филмот завршува кога Август вели: "Музиката е насекаде околу нас, се што треба да направите е да ја слушнете."
Музика
Напишана од Ван Морисон, изведена од страна на Џонатан Рис Маерс Напишана од Крис Трапер, изведена од страна на Џонатан Рис Маерс Напишана од Марко Манцина и Каки Кинг, во изведба на Каки Кинг Напишана од Мајкл Хеџис, во изведба на Каки Кинг Напишана од Импакт Репертори Театар, изведена од Симон Јамиа Неш и Импакт Репертоари Театар Номинирана за Оскар за најдобра оригинална песна Напишана од Хеитор Переира, изведена од страна Хеитор Переира и Даг Смит Напишана и изведена од Џон Леџенд
Музичката точка на Лајла и Луис започнува кога Лајла го свири Adagio-Moderato за виолончело во Е-мол од Едвард Елгар.
Освен за „Двобојот на гитари“, сите делови за гитара на Август се отсвирени од страна на американскиот гитарист-композитор Каки Кинг, „позајмувајќи“ ги за потребите на филмот своите раце.
Композиторот Марк Манцина поминал повеќе од година и пол компонирајќи ја музиката за Август Раш. „''Срцето на приказната е како реагираме и како се поврзуваме преку музиката. Се работи за младо момче кое верува дека ќе ги најде неговите родители преку неговата музика. Тоа е она што го води''“. Последната тема на филмот е составена прва. „''На тој начин би можел да земам делови и парчиња од крајот и да ги поврзам работите кои се случуваат во (Августовиот) живот. Сите теми се парчиња од сложувалката, затоа на крајот означуваат нешто, бидејќи потсвесно сте ги слушале во текот на филмот''“. Музиката се снимала во Todd-AO Scoring Stage и Eastwood Scoring Stage во Warner Brothers.
Прифаќање
Рецензијата од страна на USA Today, Клаудија Пуиг коментирала дека: „Август Раш нема да биде за секого, но функционира ако и се предадете на неговата мелодична и непоправливо чувствителна приказна за музика која буди спомени и визуелна поезија“. „Hollywood Reporter“ го оценува филмот позитивно, пишува дека „приказната е за музичари и за тоа како музиката ги поврзува луѓето, и музиката на филмот и песните, создадени од композиторите Марко Манчина и Ханс Цимер, создадоа поетска фантазија сè до неуверлива приказна“".
Џамилија Гевин го споредува филмот со Оливер Твист на Дикенс и Корам Бој. Шон Џонсон ја искористил рапсодијата на Август е за време на настапот на Флор Ексерсајз за време на Летните олимписки игри 2008 година. Во 2007 година Carleton College's Semaphore Reparatory Dance Company за нивниот танчерски настап употребува една од првите гитарски песни презентирани за време на филмот.
Хаџиме Моријасу
(роден ) — јапонски фудбалер.
Биди кул
Биди кул (англиски: Be Cool) — американски филм, во режија на Ф. Гери Греј. Главните улоги ги толкуваат: Џон Траволта, Ума Турман и Двејн Џонсон.
Содржина
Разочаран од филмската индустрија, Чили Палмер (го игра Траволта) решава да се обиде како музичар. Притоа, тој ја среќава вдовицата (ја игра Турман) на еден музички продуцент и се вљубува во неа.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Муртино
'''„Св. Ѓорѓи“''' — христијански храм кој се наоѓа во Муртино, Општина Струмица.
Црквата започнала да се гради во 1870 година а завршила во 1872 година. Во текот на 2009 година црквата била реконструирена во византиски стил. Иконите биле цртени од страна на зографот Петре Поп Стојанов од село Стојаково.
Фудбалска Асоцијација на Данска
Фудбалската Асоцијација на Данска или Данска фудбалска асоцијација (дански: Dansk Boldspil-Union) е главна фудбалска организација во Данска. Ова е организација на данските фудбалски групи која ја води Данската фудбалска лига како и машката и женската. Седиштето на организацијата се наоѓа во Брондби. Данската фудбалска асоцијација е еден од основачите на ФИФА и УЕФА. Асоцијацијата е основана во 1889 но не се натпреварувала официјално сè до 1908 година што значи дека победата на Летните олимписки игри во 1906 година не била официјално забележана. Од 2008 година, Данската фудбалска асоцијација го преземала водството за развивање на малиот фудбал во Данска.
Атанас Бадев
Атанас Бадев (, 14 јануари 1860 -, 21 септември 1908) — македонски композитор, хорски и музички теоретичар и педагог, еден од првите професионално школувани македонски композитори. Основно образование завршил во родниот град, а потоа школувањето го продолжил во Солун и Бугарија, каде матурирал со одличен успех во I машка гимназија во Софија. За време на летниот одмор во 1879 г. основал црковно-училиштен хор во Прилеп. По желба на семејството две години студирал математика и физика во Универзитетот во Одеса. По враќањето од Русија се вработил во Солун, со намера да обезбеди средства за понатамошното образование.
Музика најпрвин студирал во Синодалната школа за црковно пеење во Москва, потоа кај Милиј Балакирев и Николај Римски-Корсаков при Дворската пејачка капела во Санкт Петербург. По завршените студии ја истражувал и собирал македонската народна музика, бил наставник по музика и хорски диригент во Солун. По бунтот на учениците од Солунската гимназија (1896) е преместен во Русе, потоа во Самоков и во Ќустендил.
Работа на македонската музикологија
(4+3); (2+3+4);  (3+2+2+2+2)
На првиот музички конгрес во Софија, во 1904 Бадев поднесува и реферат за метричко-ритмичките одлики на македонскиот фолклор („За фолклорот и неговите особености во Македонија“). Тоа е прв приказ од овој вид за македонската музика. Трудот не е печатен, како и неговата збирка хармонизирани народни песни, чиј ракописи до ден денес не се пронајдени.
Компонирал главно вокални дела, световни и духовни. Зачувани се само свеската „Упражнения по черковното пение“ и „Златоустова литургия“, печатена во 1898, од која посебно се изделуваат ставовите: „Иже херувими“, „Јако да царја“, „Хвалите Господа с небес“ и „Христос воскресе“. Тоа дело, пишувано под влијанието на руската духовна музика, сведочи за еден талентиран творец, полн со фантазија и за она време голем мајстор на хорскиот слог како и на хармонскиот и полифоничен начин на компонирање.
Дно (книга)
Дно — дело на Анче Пешева.