cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Трансмексикански Вулкански Појас
Историја
Појасот се простира преку централно-јужниот дел на Мексико, од Тихиот Океан до Мексиканскиот Залив помеѓу 18°30'С и 21°30'С, стоејќи на јужниот крај на Северноамериканската Плоча. Ова е приближно околу 1000 км, од кои 90-230 км спаѓаат во источно-западниот активен лак кој опфаќа површина од околу 160000 км². Во текот на неколку милиони години, со субдукција на Кокосовата и Риверската Плоча под Северноамериканската долж северниот крај на Средноамериканскиот Ров се формирал Трансмексиканскиот Вулкански Појас. Трансмексиканскиот вулкански појас е единствен вулкански појас од ваков вид; не е паралелен со Средноамериканскиот Ров, и многу од главните стратовулкани се позиционирани косо на општата положба на лакот. Во прилог на физиографските комплексности, неверојатни композиции од различно-доминантни субдукциски поврзани производи се во контраст со меѓу-плочните геохемиски модели. Многуте интригантни аспекти на појасот поттикнале неколку хипотези засновани на типичното сценарио за субдукција; меѓу-плочни пропусни трансформирачки грешки, Земјин плашт, раседи скок преку Источнотихоокеанскиот Гребен. Овие одлики се делумно поврзани со реактивирањето на системите за рана грешка за време на еволуцијата на појасот. Кршливоста, кинематиката и староста дефинираат комплексна низа од мноштво на фактори кои влијаеле на деформацијата на појасот. Во овие одлики не се исклучуваат ни големи стратовулкани, вклучувајќи ги и моногенетичките вулкански конуси, штитестите вулкани, комплекси од лавини куполи и големи купи. <hr style="height:2pt; visibility:hidden;" />
Геологија
Пред формирањето на Трансмексиканскиот Вулкански Ппојас, постариот соседен вулкански појас Сиера Мадре Оксидентал се протегал во областа. Продолжувајќи во периодот на еоцен, пост-ларамидската деформација, субдукциски поврзан вулканизам го формирал Сиера Мадре Оксидентал, силицијумски вулкански лак во палео-субдукциската зона од брегот на Баха Калифорнија, пред поделбата на полуостровот. Во доцниот еоцен до средниот миоцен, ротацијата на вулканскиот лак се движела спротивно од стрелките на часовникот и преминала од некогашниот активен Сиера Мадре Оксидентал во сега активниот трансмексикански вулкански појас. До средниот миоцен, транзицијата од силицијумска до во поголем дел на мафична композиција на вулканскиот лак била комплетирана, што се смета за почеток на Трансмексиканскиот Вулкански Ппојас. Поради ортогоналната ориентација на Трансмексиканскиот Вулкански Ппојас во однос на трендот на мексиканските тектонски провинции, пред-кредалниот темел е многу хетероген. Трансмексиканскиот вулкански појас источно на 101°З лежи на пред-камбријската група на карпи, собрани на микроконтинентот Оаксакија и на палеозојската група на карпи Микстеко. На 101°З западно, Трансмексиканскиот Вулкански Ппојас се наоѓа на врвот на композитната група на карпи Геро - составен од јурачки до кредни морски маргинални лакови кои се изградени на силицијумски турбидити од периодот на тријас до раната јура. Составот на овие втемелени карпи резултира со широчина од 50-55 км источно од 101°З и 35-40 км западно од 101°З.
Тектонска еволуција
Субдукциските плочи настанале од распадот на Фараљонската Плоча приближно пред 23 Ма, по што се создале две тектонски плочи на екваторските ширини и тоа Кокосовата Плоча на север и Насканската на југ. Пред околу 10 мг, Риверската Плоча бил последниот дел кој се одвоил од Кокосовата Плоча, станувајќи микроплоча. Оваа микроплоча се граничи со фрактураната зона на Риверската, Источнотихоокеанскиот Гребен, цепната зона Тамајо, и Средноамериканскиот Ров. Поголемата Кокосова Плоча се граничи со Северноамериканската Плоча и Карипската Плоча на североисток, Тихоокеанската Плоча на запад и со Насканската Плоча на југ. Кокосовата Плоча и Риверската се релативно млади тектонски плочи кои се протегаат по должината на ровот со различни стапки на конвергенција (Риверската = ~30 милиони години и Кокосовата = ~50-90 милиони години). Вообичаено пронајдените карпи поврзани со субдукција, како што се калци-алкалните карпи, зафатнински го чинат мнозинството на Трансмексиканскиот Вулкански Ппојас но исто така помали количини на меѓу-плочна лава, карпи богати со калиум и адакити се исто така распространети на оваа област. За време на плиоцен-квартарниот период, адакитските (во поголема мера фелсични) карпи кои потекнуваат од среден миоцен се најдалеку од ровот и местоположбата им е заедно со вулканскиот преден дел на централниот трансмексикански вулкански појас. Се претопоставува дека топењето на плочата придонело за адакитичниот отпечаток на Трансмексиканскиот Вулкански Ппојас, поттикнат од продолжената субдукција на Кокосовата Плоча.
Мечување
Мечување е боречка вештина во која два противника се борат со ладно оружје, кое го држат во рака и се обидуваат да го прободат (боцнат) противникот. На почетокот мечувањето било борбен систем, а не спорт. Во Европа постоела богата традиција на настава и нејзина апсорпција, за што сведочат десетици учебници по мечување, од кои најстарите се од 13 век. Освен целосно сочуваните книги за мечување, сочувани се и разни дела, слики и документи, за односот на средновековниот и ренесансен човек кон мечувањето.
Дисциплини во мечувањето
Во мечувањето постојат три основни дисцилини, кои се разликуваат по видот на оружјето кое се користи, по правилата за време на борбата т.е. делот од телото на противникот на кој се признава погодок или важечката површина. Трите дисциплини во мечувањето се: борба со флорет, борба со меч и борба со сабја.
Флорет е оружје со кое бод се добива исклучиво со убод и тоа само со врвот. Важечка површина за бод во мечувањето со флорет е исклучиво торзото на противникот, значи горниот дел од телото без рацете, вратот и главата. Флоретот е полесен од мечот, има помал заштитен гард и појако изразена еластичност. Борбата ја води судија кој проценува кој мечувалец имал предност во напади или кој правилно го извел нападот и во случај на обостран важечки погодок, тој одлучува кому ќе даде бод.
Меч е најмасовно од трите оружја, а кај борбите со меч важечка површина за бод е целото тело на противникот и бод се добива со убод. Кај борбите со меч не постои истото правило како кај борбите со флорет и сабја односно во случај на обостран погодок, двајцата натпреварувачи добиваат бод.
Сабја е оружје со кое во борбите бод се добива со убод и сечење. Кај борбите со сабја важечка површина за бод е горниот дел од телото на противникот и важат истите правила за предност во напади како кај борбите со флорет.
Опрема за спортисти-мечувалци
Освен самото оружје, мечувалците се опремени со заштитна опрема како што е соодветно мечувалско одело, ракавица и маска. Освен тоа за флорет и сабја мечувалецот носи спроводник пластрон во облик на елек кај борбите со флорет или маица со долги ракави кај борбите со сабја, кои треба потполно да ја покриваат важечката површина. Исто така секој мечувалец има соодветни кабли, сбодови со оружјето и при убод во важечката површина се регистрира бод со палење на светилка.
Правила во спортот мечување и мечувалски натпревари
Мечувањето се одвива на патека широка од 1,5 до 2 метри и должина до 14 метри. Противниците користат оружје со пропишани одлики и пропишана заштитна опрема за целото тело. Целта, во зависност од видот на оружјето, е да се боцне противникот, но само во строго одреден дел од телото. Автоматски електричните системи регистрираат бодови, а правилното изведување го оценуваат судиите. Победник е мечувалецот кој прв ќе собере одреден број бодови.
Натпреварите можат да бидат поединечни или тимски.
Кај поединечните натпревари, во првиот круг натпреварувачите се делат во групи од по 5, 6 или 7 мечувалци и мечуваат секој против секого до 5 туша. Времетраењето на борбата е 3 минути.
Во вториот круг секој натпреварувач мечува против друг, кој го поминал првиот круг и тоа до 15 туша, а времетраењето на борбата е 9 минути.
Кај тимските натпревари, тимот е составен од 4 лица, од кои еден е резерва и може да влезе на местото на било кој друг од својот тим по определен редослед. Се мечува до 45 туша, на принцип секој против секого, т.е. се играат 9 борби.
IC 815
IC 815 — галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 815 се споменува и како UGC 9461, MCG 10-21-21, CGCG 296-16, KARA 641.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јули 1889 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 815 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 815 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 39 м 33 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +62° 0' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Други поделби
Проучување на IC 815 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52379.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Окотелолко
Окотелолко бил стар ацтечки град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Бабис Мта
Бабис Мта (ბაბის მთა; познат и како Донгузорун) е врв покриен со ледници во централниот дел на планинскиот венец Голем Кавказ. Планината се наоѓа на границата помеѓу Грузија и Кабардино-Балкарија, Русија. Висината на планината е 4454 метри надморска височина. Венецот Цалгмили се разгранува од јужното крило на планината. Од падините на Бабис Мта се спуштаат ледниците Ледешдви, Долра и Донгузорун.
Црквиште (Нов Дојран)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во дојранското село Нов Дојран. Претставува остаток од старохристијанска базилика која датира од IV-V век.
Со археолошките ископувања од страна на Археолошкиот музеј од Скопје, во дворните места на Г. Поп Коцев, Р. Џиков и Р. Кацаниев, јужно од патот во централниот дел на селото се откриени остатоци од трикорабна, луксузно градена базилика, со нартекс и широка полукружна апсида на источната страна. Откриени се траги од канцел-преграда. Подот во презвитериумот бил изведен со бели мермерни плочки, организирани во полиња што образувале крст. Најдена е богата архитектонска пластика од бел мермер.
Јан Беднарек (фудбалер)
Јан Кацпер Беднарек (Jan Kacper Bednarek, роден на 12 април 1996, во Слупца) — полски фудбалер, играч од одбраната на Саутхемптон и на полската репрезентација.
Технички карактеристики
Физички многу силен централен дефанзивец, со силен карактер, вешт во борбата за ничија топка и во поставувањето во одбрана пред противничките напаѓачи.
Поради неговите одлики често е споредуван со Милан Шкриниар.
Лех Познањ
Својата кариера Беднарек ја започнал во екипата на Лех Познањ, за која дебитирал во полската Екстракласа во 2013 година на возраст од само 17 години, во победата со 2-0 на домашен терен над Пјаст Гливице. Сезоната 2013-2014 ја завршил со вкупно 2 настапи за првиот тим на Лех, додека следната сезона забележал 4 (2 во првенството и уште 2 во купот).
Во летото 2015 година, Бендарек бил позајмен на Горњик Лечна до крајот на сезоната 2015-2016. Тој забележал 17 настапи во првенството и еден во купот и бил стандарден првотимец во завршницата на сезоната играјќи во средниот ред.
За време на сезоната 2016-2017, Беднарек се вратил во Лех и го постигнал својот прв погодок како професионалец во својот прв натпревар за сезоната во кој Лех ја победил Краковија на домашен терен со 2-1. На 2 мај 2017, Беднарек го започнал натпреварот и ги одиграл сите 120 минути во финалето на Купот на Полска, во кое неговиот тим бил поразен по продолженија од Арка Гдиња со 1-2.
Вкупно во сите натпреварувања за Лех одиграл 40 натпревари и постигнал 1 гол.
Саутхемптон
На 1 јули 2017 година, Беднарек потпишал петгодишен договор со англискиот Саутхемптон, во трансфер вреден 5 милиони фунти. Своето деби во Премиер лигата го направил на 14 април 2018 година, против Челси во поразот со 2-3 на домашен терен, и во истиот натпревар го постигнал својот прв гол за Саутхемптон.
Во сезоната 2019-2020, Беднарек станал прв избор на позицијата централен дефанзивец во формацијата на менаџерот Ралф Хазенхутл. Тој ја завршил сезоната со 34 настапи во Премиер лигата, постигнувајќи еден гол во поразот со 2-3 на домашен терен од Вулверхемптон Вондерерс.
Астон Вила и враќање во Саутхемптон
На 1 септември 2022 година, Беднарек преминал во на заем до крајот на сезоната. Сепак, незадоволен од малата минутажа во Бирмингем, после само 4 настапи за Астон Вила, Беднарек се вратил во Саутхемптон во јануари 2023 година откако неговата позајмица завршила шест месеци порано од предвиденото.
Репрезентативна кариера
На 4 септември 2017 година, Беднарек го направил своето репрезентативно деби за сениорската репрезентација на Полска во победата со 3-0 победа над Казахстан.
Во мај 2018 година, тој бил избран во прелиминарниот список од 35 играчи на полскиот селектор Адам Навалка за Светското првенство 2018 во Русија. Подоцна тој се нашол и во конечниот список од 23 играчи за турнирот. На 28 јуни 2018, тој го постигнал својот прв гол за Полска, единствениот во натпреварот против Јапонија со кој неговата репрезентација победила со 1–0. Беднарек ги одиграл сите три натпревари за Полска на турнирот, но и покрај победата во натпреварот против јапонците тие биле елиминирани уште во групната фаза.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 23 јануари 2018.
Мемфис (Египет)
Мемфис била древната престолнина на Анеб-Хеч, првата нома на Долниот Египет. Нејзините урнатини се наоѓаат во близина на градот Мит Рахина, 20 км јужно од Гиза.
Според легендата поврзана со Манетон, градот бил основан од фараонот Менс. Главниот град на Египет за време на Старото Кралство, останал важен град низ древната египетска историја. Таа зазема стратешка позиција на отворот на делтата на Нил, и бил дом на трескави активност. Неговото главно пристаниште, Перу-нефер, заземал висока густина на работилници, фабрики и магацини кои дистрибуирале храна и стока низ античкото кралство. За време на својата златна ера, Мемфис напредувал како регионален центар за трговија и религија.
Се сметало дека Мемфис е под заштита на богот Пта, заштитник на занаетчиите. Неговиот голем храм, Хут-ка-Пта (што значи "Прилог на Ка на Пта"), била една од најистакнатите градби во градот. Се верува дека името на овој храм, изречен на грчки како Aἴγυπτoς (Ај-гип-тос) од историчарот Манетон, е етимолошко потекло на современото англиско име Египет.
Историјата на Мемфис е тесно поврзана со онаа на самата земја. Неговото пропаѓање се верува дека се должи на губењето на нејзиното економско значење во доцната антика, по зголемувањето на приморската Александрија. Нејзиното верско значење исто така се намалило по напуштањето на античката религија по Солунскиот едикт.
Урнатините на поранешниот главен град денес нудат фрагментирани докази за своето минато. Сочувани се, заедно со пирамидалниот комплекс во Гиза, како светско наследство од 1979 година. Мрежната страница е отворена за јавноста како музеј на отворено.
Топоним
Мемфис имал неколку имиња за време на неговата историја од скоро четири милениуми. Неговото древно египетско име било Анеб-Хеч (преведено како "белите ѕидови" ).
908 п.н.е.
908 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 908. година пред новата ера, 908. од првиот милениум п.н.е., 8. од 10 век п.н.е. и деветта од 900-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4600 и 4601 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3842 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2852 и 2853 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 155 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 908 година се протега во 1728 и 1729, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1788 и 1789 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 365 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1576 и 1575 исламска година пред хиџра.
Отомпан
Отомпан бил стар ацтечки град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Будање
Будање (словенечки: Budanje) — населба во Општина Ајдовшчина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Ерменци во Азербејџан
Ерменците во Азербејџан — Ерменци кои живееле во голема мера во денешната држава Азербејџан и нејзиниот претходник, Советски Азербејџан. Според статистичките податоци, во Советски Азербејџан живееле околу 400.000 Ерменци во 1989 година. Меѓутоа, повеќето Ерменци морале да ја напуштат републиката, по настаните што довеле до Нагорнокарабашката војна, како резултат на ерменско-азербејџанскиот судир.Злосторствата насочени против ерменското население, наводно, се случиле во Сумгајит (февруари 1988), Ганџа (Кировабад, ноември 1988) и Баку (јануари 1990). Денес, огромното мнозинство Ерменци во Азербејџан живеат на територија контролирана од страна на оддалечениот регион Нагорно-Карабах (120.700 во 1999 година според азербејџанската официјална статистика ) која ја прогласила својата еднострана независност во 1991 година под името Нагорно- Карабах, но истата не е признаена од ниту една земја, вклучувајќи ја и Ерменија. Неофицијалните извори проценуваат дека бројот на Ерменци кои живеат на азербејџанска територија надвор од Нагорно-Карабах е околу 2.000 до 3.000, и речиси исклучиво се состои од лица кои се во брак со Азери или се со мешано ерменско-азербејско потекло. Бројот на Ерменци кои најверојатно не се во брак со Азерци се проценуваат на 645 (36 мажи и 609 жени) и повеќе од половина (378 или 59 отсто од Ерменците во Азербејџан надвор од Нагорно-Карабах) живеат во Баку, а остатокот во руралните средини. Тие најверојатно се постари луѓе или пак веројатно немаат други членови на семејството. Ерменците во Азербејџан се изложени на голем ризик сè додека конфликтот во Нагорно-Карабах останува нерешен. Во Азербејџан, статусот на Ерменците е несигурен. Ерменските цркви остануваат затворени, поради големата емиграција на Ерменците и стравот од азербејџански напади.
Ерменци во Нагорно-Карабах
Ерменците живееле во регионот на Нагорно Карабах уште од времето на антиката. Во почетокот на 2 век п.н.е. Карабах станал дел од Ерменското Кралство. Во 14 век, се појавило локално ерменско раководство, кое се состоело од пет благородни династии предводени од кнезови, кои ги држеле титулите на меликс и биле нарекувани Камса (пет на арапски). Ерменскиот меликс ја одржувал контролата над регионот до XVIII век. Во раниот 16 век, контролата врз регионот преминала во рацете на династијата Сафавиди, која ја создала провинцијата Ганџа-Карабах. И покрај овие освојувања, населението на Горен Карабах останал во голема мера ерменско.
Карабах бил вклучен во составот на Царство Русија со Договорот Курекчај, потпишан помеѓу ханот од Карабах и царот Александар I во 1805 година, а подоцна тоа било формализирано од руско-персискиот договор од Ѓулистан во 1813 година, пред остатокот од Закавказјето да биде инкорпориран во во составот на Царство Русија во 1828 година со Договорот од Туркменхај. Во 1822 година, ханството било распуштено, а областа станала дел од Елисабетполската провинцијата во рамките на Царство Русија.
По Руската револуција од 1917 година, Карабах станал дел од Демократската Федеративна Република Закавказје, но државата бргу се растурила во одделни ерменски, азербејџански и грузиски држави. Во текот на следните две години (1918-1920), имало неколку кратки војни меѓу Ерменија и Азербејџан во неколку региони, вклучувајќи го и Карабах. Во јули 1918 година, Првото ерменско собрание на Нагорно-Карабах го прогласил регионот за самоуправување и создал национален совет и влада. Подоцна, османлиските сили влегле во Карабах, задушувајќи го вооружениот отпор од страна на Ерменците.
Во април 1920 година, додека азербејџанската армија била заглавена во Карабах во борбата против локалните ерменски сили, Азербејџан бил освоен од болшевиците. Потоа, спорните области на Карабах, Зангезур и Нахчован биле ставени под контрола на Ерменија. Во текот на јули и август 1920 година, Црвената армија го окупирала планинскиот дел на Карабах, Зангезур и дел од Нахчован. Подоцна, поради политички причини, Советскиот Сојуз се согласил на поделба според која Зангезур ќе падне под контрола на Ерменија, додека Карабах и Нахчован ќе бидат под контрола на Азербејџан. Освен тоа, планинскиот дел од Карабах, кој бил наречен Нагорно-Карабах, добил автономен статус како автономен регион на Нагорно-Карабах, давајќи им на Ерменците повеќе права отколку што им биле дадени на Азерите во Ерменија и овозможувајќи им на Ерменците да бидат назначени на клучни позиции и да посетуваат училишта на нивниот мајчин јазик.
Советскиот Сојуз цврсто го контролирал регионот, конфликтот над регионот починал неколку децении.Ерменците во Карабах во голема мера не биле потиснати. Нивната ситуација била несомнено подобра од оние на Азерите во Ерменија кои живееле во Зангезур, иако не поседувале автономија. Локалните училишта нуделе образование на ерменски, но ја предавале азербејџанската историја, а не историјата на ерменскиот народ; населението имало пристап до телевизија на ерменски јазик што била емитувана од каналот со седиште во Степанакерт контролиран од Баку, а подоцна и директно од Ерменија, иако на неповолен начин. За разлика од Баку, случаите на мешани ерменско-азерски бракови во Нагорно-Карабах биле многу ретки. Автономијата на Нагорно-Карабах довела до подемот на ерменскиот национализам и од решеноста на Ерменците во барањето независност.Со почетокот на распаѓањето на Советскиот Сојуз во доцните 1980-ти и раните 1990-ти, повторно се појавило прашањето за Нагорно-Карабах. Според Хјуман рајтс воч, азерскиот ОМОН и советските воени сили заеднички започнале „кампања на насилство за растерување на ерменските селани од областите северно и јужно од Нагорно-Карабах, територијална енклава во Азербејџан, каде што ерменските заедници живееле со векови“. .
„Сепак, неоснованата цел беше да се убедат селаните, половина се пензионери, кои постојано се преселуваат во Ерменија. Оваа воена акција официјално се нарекува „Оперативен прстен“.На азербејџанските селани им било дозволено да дојдат и да ги ограбуваат празните ерменски села, додека повеќе од десет илјади ерменски селани биле принудени да заминат од Азербејџан.
Мнозинското ерменско население започнало движење кое кулминирало со унилатералното прогласување независност.
Цеденик
Цеденик (Zehdenick) е град во округот Горен Хафел, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа на реката Хафел, 26 километри југоисточно од Фирстенберг/Хафел и 51 километар северно од Берлин.
Ерменци во Азербејџан
Ерменци во Нахичеван
Во 16 век, контролата над областа преминала во рацете на Сафавидска Персија. Во 1604 година, шахот Абас I, загрижен дека земјите Нахичеван и околните области ќе поминат во османлиски раце, одлучил да воспостави политика на изгорена земја. Тој го присилил целото месно население, Ерменци, евреи и муслимани, да ги напуштат своите домови и да се преселат во персиските провинции јужно од реката Арас. Голем дел од депортираното население се населило во околината на Исфахан, која била прогласена за Нова Џулфа, бидејќи повеќето од жителите биле по потекло од Џулфа (претежно ерменски град).
Цеденик
Градски единици
Цеденик е составен од следниве единици:
Меѓународни односи
Цеденик е збратимен со:
Ерменци во Азербејџан
Ерменци во Нахичеван
Некои ерменски политички групи и ерменската дијаспора, меѓу кои и најзначајната Ерменска револуционерна федерација (АРФ) тврдат дека областа треба да припадне на Ерменија. Сепак, Нахичеван официјално не го бара ова од владата на Ерменија. Но, големите ерменски верски и културни остатоци се сведоци на историското присуство на Ерменци во регионот. Неодамна, средновековните ерменски гробишта на Џулфа биле целосно уништени од азербејџански војници во 2006 година.
Условите денес
Ерменците кои сè уште живеат во Азербејџан практично живеат со виртуелно криење, а исто така ги промениле своите ерменски имиња и презимиња, бидејќи тие морале да одржуваат исклучително низок профил за да избегнат малтретирање и физички напади. Тие продолжиле да се жалат (приватно поради страв од напади) дека и понатаму се предмет на вознемирување и кршење на човековите права и затоа морале да го сокријат својот идентитет. Според извештајот на Службата за имиграција и натурализација од 1993 година :
Извештајот на Европската комисија против расизам и нетолеранција (ЕКРН) објавен во мај 2011 година покажал дека нивните услови едвај се подобриле. Комисијата утврдила дека:
744
744 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 744 година од новата ера, 744. од првиот милениум, 44. од VIII век и петта од 740-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 744 година се протега во 3380 и 3381, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3440 и 3441 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1287. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 126 и 127 исламска година.
Санта Сесилија Акатитлан
Санта Сесилија Акатитлан бил стар ацтечки град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Гран при Квебек 2010
Гран при Квебек 2010 било првото издание на Гран при Квебек, еднодневна професионална велосипедска друмска трка, која се одржала во Квебек Сити, Квебек, Канада. Била одржана на 10 септември како претпоследен настан во UCI ProTour 2010. Со Гран при Монтреал 2010, која се одржала два дена подоцна на 12 септември 2010, била единствената од двете трки во Северна Америка за UCI ProTour 2010. Исто така била дел и од Светскиот ранкинг на UCI.
Тек
Патеката се состоела од 15 кругови на растојание од 12 километри. Во текот на посетата од Меѓународниот велосипедистички сојуз во 2009, ја рангирале трката како „предизвикувачка“ од техничка гледна точка, бидејќи самиот Квебек е многу ридест.
Оваа патека била добро поставена за специјалистите за искачување и оние кои сакаат стрмнини. Завршницата се наоѓала на нагорнина.
Екипи
21 екипа биле поканети на Гран при 2010
Екипи од UCI Pro Tour:
Екипи поканети со дополнителна покана:
Список на државни водачи во 1253 година
Ова е список на државни водачи во 253 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Червиканско Поле (Нов Дојран)
Червиканско Поле — археолошко наоѓалиште во дојранското село Нов Дојран. Претставува депо на монети старомакедонски владетели од т.н. хеленистичкото време.
Шумадиски Округ
Шумадиски Округ (Шумадијски округ / Šumadijski okrug) - една од осумте административни области на Шумадија и Западна Србија. Се наоѓа во централните делови на земјата. Според резултатите од пописот од 2011 година, округот брои 293.308 жители, а негов административен центар е градот Крагуевац. Округот е именуван по географскиот регион Шумадија.
Червиканско Поле (Нов Дојран)
Монетите денес се чуваат во Археолошкиот музеј во Загреб.
Шумадиски Округ
Општини
Шумадискиот Округ е поделен на 6 општини и градот Крагуевац. Општините на округот се:
Демографски податоци
Според последниот официјален попис направен во 2011 година, округот Шумадија имал 293.308 жители. 64,9% од населението живеело во урбани средини. Етничкиот состав на областа бил:
Култура и историја
Во околината на Крагуевац се наоѓаат неколку средновековни манастири, меѓу кои и манастирот Благовештение Дивостин од XIII век; манастирот Свети Никола, за кој се верува дека постоел во времето на битката за Косово во 1389 година; и манастирот Драча од непознати времиња.
Во 1833 година во Крагуевац била основана Крагуевачката гимназија, првата гимназија на српски јазик јужно од реките Сава и Дунав. Последните педесет години овој град на српско школување носи симбол на тагата: во Меморијалниот парк во Шумарице стои споменик на учениците и наставниците од оваа гимназија кои беа погубени во Втората светска војна. Како застрашувачки пример за цела Србија, германските фашисти егзекутирале 7.000 граѓани во Крагуевац во текот на еден ден, на 21 октомври 1941 година. Меѓу нив имало околу 300 ученици и 18 наставници, од кои 15 момчиња на возраст од 8 до 15 години.
Качунка
Качунка или шафран — повеќегодишна билка од семејството на перуники. Може да достигне висина до 30 см. Растението нема правилно стебло: шест венечни ливчиња, венечен цвет, заедно со две тесни ливчиња, растат од подземна луковица. Ливчињата се наслонети кон земјата и на неколку сантиметри од тлото, се шират на лево. Ваквата градба на цветот, без изразени поделби на цветните чашки и круна, во ботаниката се нарекува перигон. Толчникот кај сите качунки е златнопортокалова боја и најчесто, има истобојни прашници. На врвот од толчникот се наоѓа жиг или нишка (Croci stigmata), органели чија задача е да се прилагодат на поленовите зрна. Жиговите и денес се користат како исушен зачин и за бојадисување на намирниците, посебно колачи, а се користат и во медицината. Во поголема мера качунката е отровна.
Распространетост
Растението е најзастапено во Иран. Околу Средоземјето и во Франција, Шпанија, Мароко, Грција, Турција, Италија и Австралија. Годишното производство изнесува околу 200 тони. Во Иран се произведуваат приближно 170 до 180 тони годишно.
Вкус на зачинот
Качунката има силен ароматичен вкус, пикантен и малку горчи, но и вкус на земјата во која се задржил долго време. Вкусот му е истовремено и цветен, малку лут и сличен на мед, мошусот, но и јодот. После неколку месеци тој пушта комплексен спектар на арома. Поседува различни состојки.
Фарад
Фарадот (симб F, Ф) е единица за електричен капацитет од системот SI. Го носи името на англискиот научник Мајкл Фарадеј (1791-1867).
Дефиниција
Еден фарад претставува капацитет на кондензатор меѓу чии проводници напонот расте за 1 волт кога ќе се наполни со количество електрицитет од 1 кулон. Еден кулон е еднаков на 1 ампер во секунда. Пример: Кондензатор со капацитет од 47 nF ќе зголеми за 1 волт во секунда со влезна струја од 47 nA.
Равенства
Фарадот може да се претстави во следниве основни SI-единици: s4 × A2 × м−2 × кг−1
Може да се изрази и вака:
A=ампер, V=волт, C=кулон, J=џул, m=метар, N=њутн, s=секунда, W=ват, кг=килограм, Ω=ом
Во електрониката, еден фарад е прилично голем капацитет. Најзастапени во електротехниката и електрониката се микрофарадот (μF), нанофарадот (nF) и пикофарадот (pF).
Големината на кондензаторите се движи од 100 fF (фемтофаради, 10−15 F) до ултракондензатори од 5 kF (килофаради, 103 F).
Михаел Апелгрин (ракометар)
Микаел Апелгрен (роден на 6 септември 1989 година) е шведски ракометар за Рајн-Некар Ловен и репрезентацијата на Шведска.
Тој се натпреваруваше на Европското првенство во ракомет за мажи во 2016 година.
Космос-503
Космос-503 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 јули 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-503 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 264 км, а најмалото на 186.
Рунеберг торта
Рунеберг торта (или торта) (runebergintorttu; Runebergstårta) е финска торта со вкус на бадеми и арак или рум и тежи околу 100 грама.
Обично има џем од малини опкружен со прстен од глазура на врвот.
Тортата е именувана по финскиот поет Јохан Лудвиг Рунеберг (1804–1877) кој, според легендата, редовно ја јадел оваа торта за појадок бидејќи жена му често ја правела. Тој ја комбинирал заедно со алкохолниот пијалок Панш. Рунеберг тортите обично се јадат само во Финска и најчесто се достапни во продавниците од почетокот на јануари до роденденот на Рунеберг на 5 февруари. Сепак, градот Порво, каде што живеел Рунеберг, е исклучок, бидејќи во некои од кафулињата таму, овие торти се достапни секој ден од годината.
Историја
Популарната легенда вели дека сопругата на Рунеберг, Фредрика Рунеберг, го создала десертот. Нејзината книга со рецепти од 1850-тите го вклучува рецептот за тортата, за која се верува дека е варијација на претходниот рецепт на слаткарот Ларс Астениус од Порво.
IC 816
IC 816 — галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 816 се споменува и како IC 1056, UGC 9516, MCG 8-27-23, IRAS 14441+5036, KUG 1444+506, KARA 645, CGCG 273-25.
Откривање
Објектот е откриен на 8 април 1888 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 816 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. IC 816 има привидни димензии од 1,8' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 45 м 48,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +50° 23' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 29°.
Други поделби
Проучување на IC 816 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52713.
NGC 2254
NGC 2254 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Еднорог, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2254 се споменува и како OCL 500.
Откривање
Објектот е откриен на 28 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2254 е од видот I2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,1 m. NGC 2254 има само една позната привидна димензија, која изнесува 6'.
Други поделби
Проучување на NGC 2254 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 182; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 733. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 923.
907 п.н.е.
907 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 907. година пред новата ера, 907. од првиот милениум п.н.е., 7. од 10 век п.н.е. и осма од 900-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4601 и 4602 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3843 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2853 и 2854 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 154 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 907 година се протега во 1729 и 1730, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1789 и 1790 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 364 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1575 и 1574 исламска година пред хиџра.
Сенат на Отоманското Царство
Членовите на Сенатот биле избрани од султанот и нивниот број бил ограничен на една третина (1/3) од членството на Парламентот. Членовите и претседателот на Сенатот биле назначени да бидат сигурни и реномирани водачи на земјата, и еден сенатор требало да биде стар најмалку 40 години. Понатаму, според 62-та клаузула од уставот од 1876 година, министрите на владата, гувернерите на провинциите, воените команданти, казаскарите, амбасадорите, источните православни патријарси, рабините и фериковите на армијата и морнарицата, доколку исполнуваат одредени услови, исто така може да станат членови на Сенатот преку нивните канцеларии.
Членовите на двата дома, заедно со владините министри предводени од големиот везир (де факто премиер на Отоманското Царство), се состанувале еднаш годишно за да разговараат и да состават список на работите што треба да ги донесе султанот следната година, и да ги разгледаат неговите активности преземени во претходната година. Истиот ден, сенаторите се заколнувале дека ќе останат лојални на уставот, султанот, нацијата и нивните должности.
Предлог-законите и буџетите што ги усвојувал Парламентот биле достасувани во Сенатот, каде што биле разгледувани и променувани н по потреба испраќани назад во Парламентот. Сенатот исто така имал моќ да создава и оригинално законодавство.
Втора уставна ера (1908–1920)
По прогласувањето на Втората уставна ера, биле направени измени и дополнувања на уставот од 1876 година. Според овие амандмани, Сенатот започнал да се собира секоја година на почетокот на ноември, да се состанува на задоволство на султанот и да се распушта по четири месеци. Сенатот обично се состанувал по Парламентот. Во вонредни услови, на барање на султанот, или по писмена жалба потпишана од мнозинството од пратениците, целиот парламент можел да се состане порано на заедничката седница на Сенатот и Парламентот и да ја продолжи седницата.
На 17 декември 1908 година, Сенатот се собрал повторно за прв пат по повеќе од 30 години, неколку негови членови се променил со текот на времето до крајот на Првата светска војна во 1920 година, кога сојузничката окупација на Цариград го присилила затворањето на парламентот на 16 март 1920 година. Де факто затворањето се случило на 11 април, кога султанот, под притисок на сојузниците официјално го прогласил парламентот за распуштен.
Наследникот на Османлискиот сенат, Сенатот на Републиката е основан по прогласувањето на Турската Република.
Темпло Мајот
Темпло Мајот бил стар ацтечки град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Луковица
Луковица (науч. Bulbus) — видоизменето стебло, подземен орган, кој се среќава кај некои растенија. На нејзиниот долен дел се наоѓа коренот. Присутна е кај претставниците од фамилиите на лилјани (или кринови), фам. кокичиња, фам. лукови и др. Исполнува неколку многу важни функции. За време на периодот на мирување, надземниот дел на некои растенија (лалиња, лилјани, хипеаструми и др.) пресушува. Овој период обично настапува кога условите на средината ќе се влошат (студ, затоплување итн.). Во овој период растението треба некако да се запази до новото подобрување на условите. Тоа ги складира сите хранливи материи кои ги има на располагање во својата луковица, која започнува да се окрупнува. На пример, со настапувањето на зимата, растението мирува сè до пролетта, односно до почетокот на новиот вегетативен период. Во овој момент луковицата игра клучна улога - чува сè што е неопходно за животот на растението. Со подобрување на условите, дадениот вид растение се буди и од луковицата се развиваат листовите. Старата луковица загинува, но на нејзиното место се појавува нова. Овој тип на видоизменети стебла се препокриени со заштитни лушпи, бидејќи неретко се омилената храна на некои животни (вклучително и човекот). Кај некои видови луковиците се отровни, што е приспособување кон истата причина. Понекогаш од една луковица може да израснат по 2 растенија, кои, пак, следната година ќе образуваат 2 одделни луковици. Кај нив исто така е можно удвојување, и така процесот продолжува.
ФК Македонија Штутгарт
ФК Македонија Штутгарт (MK Makedonija Stuttgart) — фудбалски клуб од Штудгарт, Германија формиран од страна на македонски доселеници во 1985 година.
745
745 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 745 година од новата ера, 745. од првиот милениум, 45. од VIII век и шеста од 740-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Бартоломео Дијас
Бартоломео Дијас (Bartolomeu Dias, Бароломеу Дијаш; ~ –  ) — португалски благородник, прочуен како морепловец и истражувач. Испловил околу југот на Африка во 1488 г. и станал прв Европеец кој стасал до Индискиот Океан преку Атлантскиот.
745
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6253 и 6254 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5495 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4505 и 4506 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1498.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 745 година се протега во 3381 и 3382, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3441 и 3442 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1288. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 127 и 128 исламска година.