cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кадуски јазици
Кадуските, Кадуглиско-кронгоски или тумтумски јазици сочинуваат мало јазично семејство. До 1981 година, овие јазици биле сметани за дел од кардофанските јазици, но од тогаш тие се дел од нилосахарските јазици. Како и да е, доказите за класифицирање се мали и може лесно да се направи нова класификација.
Густаф VI Адолф
Густаф VI Адолф (Оскар Фредрик Вилхелм Олаф Густаф Адолф; 11 ноември 1882 - 15 септември 1973) бил крал на Шведска од 29 октомври 1950 година до неговата смрт. Најстариот син на Густаф V и неговата сопруга, Викторија од Баден, тој бил престолонаследник во претходните 42 години во владеењето на неговиот татко. Непосредно пред неговата смрт, тој ги одобри уставните промени кои ги отстраниле последните номинални политички овластувања на шведската монархија. Тој бил доживотен аматерски археолог особено заинтересиран за античките италијански култури.
Раѓање
Роден е во Стокхолмската палата и со самото раѓање ја стекнал титулата војводата од Сканија. Патрилинески член на семејството Бернадот, тој исто така бил потомок на Куќата на Васа по мајчина линија. Преку неговата мајка, Викторија, тој бил потомок на Густав IV Адолф од Домот на Холштајн-Готорп (шведска линија).
1934/35 патување на Блискиот Исток
Од септември до декември 1934 година, престолонаследникот, принцезата Луиз, принцезата Ингрид и принцот Бертил посетиле голем број земји на Блискиот Исток. Патувањето започнало на 13 септември од Стокхолм. Патувањето било со железница преку Малме, Берлин и Рим до Месина, каде што членовите на кралското семејство се качиле на моторен брод на шведската ориентална линија Васаланд, наменет за Грција. Застанале во Патра, а потоа патувањето продолжило кон Егион. На 20 септември, тие пристигнале во Пиреја, од каде што членовите на кралското семејство заминале со воз за Атина, каде биле примени од претседателот на Грција и претставници на владините агенции. Понатаму, била направена екскурзија до Делфи, Нафплио и Делос со крстосувачот Хелас. По враќањето во Атина, Васаланд заминал за Солун на 28 септември, каде што го посетил меѓународниот саем. На 2 октомври, тие пристигнале во Истанбул. Откако бродот го фрлил сидрото, членовите на кралското семејство се истовариле на азиската страна на теснецот. Врвот бил на кејот пред железничката станица Хајдарпаша. На платформата чекал караванот на претседателот Мустафа Кемал Ататурк, во кој патувањето продолжило кон Анкара. На станицата гостите биле примени од Ататурк, членови на владата и администрацијата. По неговото пристигнување, престолонаследникот го посетил Ататурк како и министерот за надворешни работи Тевфик Рушту Арас. Посетата на Анкара траела од 3 до 5 октомври. На 5 октомври била остварена дводневна посета на Бурса. Престојот во Турција завршил со четиридневна тајна пауза во Истанбул, при што биле одржани неколку приеми во шведската легација.
По еднонеделниот неофицијален престој во Багдад со посети на модерни фабрики и екскурзии до Ур и Вавилон, двојката престолонаследник и принцезата Ингрид заминале за Дамаск на 5 декември со авион. Принцот Бертил го придружувал автомобилскиот караван низ пустината, каде трупи со камили парадирале на станицата Рутба. На 6 декември, претседателот на сириската Република приредил банкет за семејството на престолонаследникот, кој останал во Сирија четири дена. За време на враќањето во Бејрут, биле посетени Баалбек и урнатините на стариот сончев град. Во Бејрут, кралското семејство било примено со воени почести и биле гости на француската влада. Високиот комесар на Левант, со кој престојувал престолонаследникот и принцезата, приредил вечера, како и претседателот на Либанската Република. Престолонаследникот ги посетил и новите пристанишни капацитети во Бејрут и ги посетил канцелариите на шведската ориентална линија, Волво и SKF. Понатаму, патувањето продолжило во Ерусалим. Кралското семејство пристигнало на 11 декември со автомобил во Палестина и се сретнало на граница со англискиот комесар за северниот округ. Дводневна пауза била направена во Хаифа, каде што кралското семејство живеело во владината зграда на планината Кармел. Биле извршени посети на моторниот брод Хемланд на шведската Ориент линија. За време на престојот во Хаифа, престолонаследникот положил венец на споменикот на ирачкиот крал Фајсал I. Биле направени екскурзии до Капернаум, Ако, Назарет и Наблус, како и во модерната еврејска кооперативна колонија Нахала. Семејството на престолонаследникот пристигнало во Ерусалим на 13 декември и за време на нивниот престој таму, престојувале во резиденцијата на англискиот висок комесар. Програмата за следните денови вклучувала дводневен одмор во Јафа и Тел Авив. Биле остварени посети на канцелариите на Волво, СКФ, АСЕА и други шведски компании. Дводневна екскурзија имало околу 20 декември до Ерихон, на Мртвото Море, Трансјордан, главниот град Аман и Петра. Патниците ги примил Трансјорданскиот емир. По враќањето во Ерусалим, кралското семејство продолжило веднаш со воз за Каиро, каде што биле гости на египетската влада. Поради болеста на кралот Фуад, премиерот го организирал приемниот банкет во палатата Зафаран на 22 декември. Кралските гости го поминале Божиќ во тишина, делумно во вила во подножјето на пирамидите, делумно на шведската легација. Престолонаследникот и принцот Бертил потоа ја посетиле Александрија на неколку дена. Шведскиот конзул Карл Вилхелм фон Гербер организирал прием за гувернерот, главните функционери, конзулите и судството и шведскиот заменик конзул и такви за водечките трговски претставници.
Кралство (1950-1973)
На 29 октомври 1950 година, престолонаследникот Густаф Адолф станал крал неколку дена пред неговиот 68-ми роденден, по смртта на неговиот татко, кралот Густаф V. Во тоа време, тој бил најстариот наследник на монархијата во светот (ова, пак, било прекршено од неговиот внук Чарлс, принцот од Велс на 2 ноември 2016 година). Неговото лично мото било „Должноста пред сите“.
За време на владеењето на Густаф VI Адолф, се работело на нов владин инструмент за замена на уставот од 1809 година и за реформи во согласност со времето. Меѓу реформите што ги барале некои Швеѓани било замена на монархијата или барем малку умереност на одредбата од стариот устав дека „само кралот ќе управува со царството“.
Кралот починал во 1973 година, десет недели пред неговиот 91-ви роденден, во старата болница во Хелсингборг, Сканија, блиску до неговата летна резиденција, замокот Софиеро, по влошување на неговото здравје кое кулминирало со пневмонија. Него на тронот го наследил неговиот 27-годишен внук Карл XVI Густаф, син на починатиот принц Густаф Адолф. Тој починал ден пред изборите во 1973 година, што се сугерира дека ги поколебало во поддршка на актуелната социјалдемократска влада. Во прекин со традицијата, тој не бил погребан во Ридархолмскиркан во Стокхолм, туку на Кралските гробишта во Хага заедно со неговите сопруги. Тој бил последниот преживеан син на Густаф V.
Не долго пред неговата смрт, Густаф Адолф одобриl нов устав со кој монархијата ѝ ги одзедеla преостанатите политички функции. Тоа ефикасно ги кодифицирало вистинските практики кои датираат од 1917 година. Новиот документ стапил на сила во 1975 година, две години по смртта на Густаф Адолф и го оставило неговиот внук како церемонијална фигура, без никаква суштинска улога во владеењето.
Лични интереси
Репутацијата на кралот како „професионален аматерски професор“ била надалеку позната; на национално и на меѓународно ниво и меѓу неговите роднини. Густаф VI Адолф бил посветен археолог и бил примен на Британската академија за неговата работа во ботаниката во 1958 година. Густаф VI Адолф учествувал во археолошки експедиции во Кина, Грција, Кореја и Италија и го основал Шведскиот институт во Рим.
Густаф VI Адолф имал огромна приватна библиотека составена од 80 000 тома и – речиси поимпресивно – тој всушност го прочитал главниот дел од книгите. Имал интерес за специјализирана литература за кинеската уметност и историјата на Источна Азија. Во текот на својот живот, кралот Густаф VI Адолф бил особено заинтересиран за историјата на цивилизацијата и учествувал во неколку археолошки експедиции. Неговата друга голема област на интерес била ботаниката, концентрирана на цвеќињата и градинарството. Тој се сметал за експерт за цветот Рододендрон. Во замокот Софиеро (летната резиденција на кралот) тој создал колекција на рододендрони со восхит.
Како и неговите синови, принцот Густаф Адолф и принцот Бертил, Густаф VI Адолф одржувале широки, доживотни интереси за спортот. Уживале во тенис, голф и риболов за добротворни цели. Тој бил претседател на Шведскиот олимписки комитет и Шведската спортска конфедерација од нивните основања и до 1933 година, а овие функции потоа ги презеле неговите синови последователно, Густаф Адолф до 1947 година, а потоа Бертил до 1997 година.
Според сите шест книги со мемоари на неговите синови Сигвард и Карл Јохан, внукот Ленарт и на сопругите на двата сина, Густаф Адолф од 1930-тите наваму покажал голем и постојан интерес за отстранување на нивните кралски титули и привилегии (поради браковите кои биле неуставни во тоа време), го убедил неговиот татко Густаф V да го стори тоа и Кралскиот двор да ги нарече тројцата членови на семејството само г-дин Бернадот.
Семејство и проблем
Густаф Адолф се оженил со принцезата Маргарет од Конат на 15 јуни 1905 година во капелата Свети Џорџ, во замокот Виндзор. Принцезата Маргарет била ќерка на принцот Артур, војводата од Конат, трет син на кралицата Викторија и принцот Алберт од Обединетото Кралство. Густаф Адолф и Маргарет имале пет деца: Престолонаследничката принцезата Маргарет ненадејно починала на 1 мај 1920 година, а како причина за смртта била наведена инфекција по операцијата. Во тоа време, таа била бремена во осмиот месец и го очекувала нивното шесто дете.
Густаф Адолф се оженил со Лејди Луиз Маунтбатен, поранешна принцеза Луиз од Батенберг, на 3 ноември 1923 година во палатата Сент Џејмс со прослава во палатата Кенсингтон. Таа била сестра на лордот Маунтбатен и тетка на принцот Филип, војводата од Единбург. Лејди Луиз станала кралица на Шведска. И кралицата Луиза и нејзините посиноци биле правнуци на кралицата Викторија од Обединетото Кралство, принцезата Маргарет која била прва братучетка на мајката на кралицата Луиз, принцезата Викторија од Хесен и Рајна.
Во неговиот втор брак се родила само една мртва ќерка на 30 мај 1925 година.
Додека неговата прва сопруга ја посетила родната Британија во раните години од нивниот брак, во Шведска нашироко се шпекулирало дека Густаф Адолф таму имал афера со оперската пејачка Роза Гринберг. Шведскиот вокал Карл Е. Оливбринг (1919–2002) во интервју за печатот тврдел дека е вонбрачен син на Густаф VI Адолф, тврдење сериозно сфатено од кралскиот биограф Кјел Фрид (1944–1998).
Кралот Густаф VI Адолф бил дедо на неговиот директен наследник на кралот Карл XVI Густаф Шведски, на кралицата Маргрете II од Данска и исто така на поранешната кралица Ана-Мари од Грција.
Со неговиот втор брак, кралот Густаф VI Адолф бил вујко на принцот Филип, војвода од Единбург.
Шведски
Во 1918 година, Густаф VI Адолф добил почесен докторат на Лундскиот универзитет, во 1926 година почесен докторат на универзитетите Јеил, Принстон и Кларк, во Кембриџ во 1929 година и во 1932 година на Универзитетот во Дорпат.
Грб и монограм
По неговото назначување како војвода од Скане, Густаф Адолф добил грб со краците на Скане во основата. По неговото стапување на тронот во 1950 година, тој го презел кралското оружје на Шведска.
Војник на судбината
„Војник на судбината“ (англиски: Soldier of Fortune) — американски филм од 1955 година, во режија на Едвард Дмитрик (Edward Dmytryk) по сценариото на Ернест К. Ган (Ernest K. Gann), засновано врз истоимениот роман. Главните улоги ги толкуваат: Кларк Гејбл (Clark Gable), Сузан Хејворд (Susan Hayward), Мајкл Рени (Michael Rennie) и Џин Бери (Gene Barry).
Синопсис
Џејн Хојт (ја игра ) заминува во Хонгконг за да го пронајде сопругот, фотографот Луис, кој исчезнал пред три месеци. Откако дознава дека кинеската влада го држи во заробеништво, таа бара помош од криумчарот Хенк Ли (го игра Гејбл), човек кој е подготвен да направи сè за пари. Меѓу нив веднаш се раѓа двострана привлечност, но Џејн не сака да го остави сопругот на цедило. За да го освои нејзиното срце, Хенк мора да се потруди да го спаси Луис...
NGC 3723
NGC 3723 — елиптична галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3723 се споменува и како MCG -2-30-2, NPM1G -09.0433.
Откривање
Објектот е откриен на 1880 година од страна на Ендрју Ејнсли Комон, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 36 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3723 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3723 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 3723 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35604. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5509. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1562.
271 п.н.е.
271 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 271. година пред новата ера, 271. од првиот милениум п.н.е., 71. од 3 век п.н.е. и втора од 270-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5237 и 5238 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4479 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3489 и 3490 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 482.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 271 година се протега во 2365 и 2366, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2425 и 2426 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 272. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 919 и 918 исламска година пред хиџра.
Бајзак (округ)
Бајзак е округ во Казахстан во покраината Жамбил. Центар е градот Сарикемер.
Самит на Г-20 во Питсбург 2009
Самитот на Г-20 се одржа во Конгресниот Центар David L. Lawrence во Питсбург, Пенсилванија на 24-25 септември 2009 година. Најавен набргу по Лондонскиот Самит во април 2009 година, претседателот на САД Барак Обама доброволно се понуди да биде домаќин на овој самит, првично планирајќи самитот да се одржи во Њујорк и координирајќи го со отворањето на Генералното собрание на Обединетите нации.. Меѓутоа, на 28 мај 2009 година поради координација на прашањата, администрацијата на Обама најави промена на местото на одржување, во Питсбург, со цел да го истакне економското закрепнување на градот кое следеше по падот на производниот сектор во втората половина на 20 век. Како одговор на глобалната кредитна криза,самитот на Г-20 во една година беше предложен набргу по самитот во Лондон кој се одржа во април 2009 година. Меѓу прашањата за кои се разговараше беше и предлогот за радикално реформирање на Меѓународниот монетарен фонд. Францускиот претседател Никола Саркози,исто така, навести дека ќе се оценуваат и веќе преземените мерки. Првичното место за одржување на самитот беше Конгресниот Центар David L. Lawrence, кој воедно беше и најголемата утврдена LEED зграда во светот. Работната вечера за светските водачи се одржа во Phipps конзерваториумот и ботаничката градина, избрани за да ги истакнат своите еколошки функции вклучувајќи и земјо-заштитничкиот приемен центар и Конзерваториумот на тропска шума опишани како енергетски најефикасни во светот.Други места кои ќе се искористат околу градот се музејот Andy Warhol, Средното училиште за креативна и изведувачка уметност во Питсбург и Rosemont, работната фарма на Тереза Хајнц Кери.
Подготовки
Во неделите што и претходеа на конференцијата,беа преземени многу мерки со цел да се подготви Питсбург за конференцијата. Многу улици во центарот на Питсбург беа обновени и беше презакажан пред-сезонскиот НХЛ хокејски натпревар во арената Мелон за Питсбуршките пингвини. Во текот на неделата на Г-20, многу улици беа затворени, а сообраќајните знаци беа прилагодени. Во времетраењето на конференцијата многу јавни училишта, универзитети и продавници во близина беа затворени, а се откажуваа и часовите или работата. Градоначалникот на Питсбург Luke Ravenstahl,се обиде да ги ублажи проблемите претходно сретнувајќи се со некои од групите од кои се очекувало да протестираат за време на настанот.
Заштита
Излегување од градски автобус на полицијата за спречување безредија на 24 септември во Оукланд. За време на самитот се очекуваа илјадници демонстранти,што беше класифицирано како Национално специјален безбедносен настан. Безбедността беше координирана од страна на тајната служба на Соединетите Американски Држави, која што работи заедно со Питсбургшката полиција. Се проценува дека за време на настанот ќе бидат потребни 4.000 полицајци а градот има само 900 полицајци.Државната полиција на Пенсилванија ангажира повеќе од 1.000 полицајци за централниот настан, вклучувајќи ги и SWAT, хеликоптерски, планински, прикриени, велосипедски и мотоциклистички офицери. Allegheny County од јуни располага со 75 полицајци специјално обучени и ги приклучи кон Питсбургшкото Полициско Биро. Њујорк и Балтимор, како и предградијата на Питсбург исто така ангажираа одреден број офицери. На помош пристигнаа и офицери од Чикаго,кои зеле слободни денови од своите работни места. Сите офицери, без оглед на одделот, за време на настанот беа под команда на Тајната служба. Chinook и Black Hawk хеликоптери, оклопни возила Humvees и екипажи на Армијата на САД, како и 10,25- метарски чамци со M240 митралези од Coast Guard, беа при рака, во случај на големи насилни протести или терористички напад.
Самитот
Индискиот премиер Manmohan Singh разговора со американскиот претседател Барак Обама во текот на Питсбуршкиот самит во Phipps конзерваториумот и ботаничките градини. Водачите на Г-20 почнаа да пристигнуваат во Питсбург на 24 септември 2009 година. Вечерта на 24 септември, водачите присуствуваа на приемот во Phipps конзерваториумот во Оукланд, во близина на Питсбург. Самитот започна утрото на 25 септември во Конгресниот центар David L. Lawrence, во центарот на градот.
Регионални организации
Меѓународни организации
Одговор
Десетици студенти на Универзитетот во Питсбург, кои велат дека биле неправедно уапсени и подложени на тешката полициска тактика во текот на Г-20 средбата минатата недела, бараат покренување на истрага за активностите на полицијата. Резултат Една најголемите изјави што произлезе од состанокот беше дека групата ќе стане нов постојан совет за меѓународна економска соработка. Ова значи дека многу поголемата Г-20 средба во суштина ќе ја замени помалата Г-8, која ќе продолжи да им излегува во пресрет на главните безбедносни прашања, но која ќе има помало влијание. Оваа одлука ќе им помогне на големите земји во развој - како Кина, Индија и Бразил да се вклучат, а кои првично не беа вклучени во Г-8.
Матео Максимов
Матео Максимов (француски: Matéo Maximoff, 17 јануари 1917 – 24 ноември 1999) бил француски писател и евангелистички свештеник од ромско потекло. Тој напишал и објавил 11 книги кои се преведени на над 14 јазици. Максимов е роден во Шпанија, а неговите родители потекниваат од Русија. Краток период биле во Шпанија, но поради граѓанската војна семејството побарало прибежиште во Франција. Своето образование и професионална кариера Максимов ги израдил во Франција
Градошорци
Градошорци — село во Општина Василево, во околината на градот Струмица.
Матео Максимов
Ран живот и образование
Максимов е роден во Барселона, Шпанија. Неговиот татко бил калдерашки Ром од Русија; а мајка му била Мануша од Франција. Таа била братучетка на пејачот Џанго Рајнхард. Тој имал неколку помлади браќа и сестри.
Градошорци
Географија и местоположба
Селото Градошорци се наоѓа во Струмичкото Поле, а во јужниот дел на Општина Василево. Градошорци е рамничарско село, расположено на надморска височина од 238 метри. Се наоѓа непосредно од левата страна на патот Струмица - Радовиш, на оддалеченост од 4 километри од градот Струмица. На југоисточната страна се допира и преку магистралниот пат е речиси споено со Василево, а на другиот југозападен крај е наполно споено со селото Ангелци, а од низ него води и се одвојува патот за селата Едрениково и Требичино. Селото Градошорци има и се гради и развива според урбанистички план, при што тоа е целосно поврзано со новоасфалтирани улици и е доста добро и убаво уредено со голем број на новоизградени голем и модерни куќи, посебно во правецот на Ангелци какои нови згради и производствени погони на претпријатија во индустриската зона на излезот кон магистралниот пат и во правец на Василево. Атарот на селото зафаќа простор од 8,7 км2, на кој доминира обработливото земјиште на површина од 664,2 ха, на пасиштата отпаѓаат 144,3 ха, а на шумите само безначајни 0,6 ха.
Матео Максимов
Ран живот и образование
Таткото на Максимов, калајџија, го научил како да чита, пишува и брои. Тој исто така имал многу да му кажува за Русија, историјата на Калдерашите и за различните Роми и земји. Починал кога Максимов имал 14 години. Максимов ја презел функцијата калајџија за да се издржува себеси, неговата мајка и помладите браќа и сестри. Тој ги научил своите браќа и сестри да читаат и пишуваат.
Градошорци
Потекло и значење на името
Селото Градошорци во повеќе пишани историски документи се среќава во неколку различни именски облици, како: Градашорци, Градошор, Гирдошор, Градошори, Гајрошор. Името на оа село е образувано од антропонимот односно личното име Градошор со додавката -ци, што би означувало семејна населба, задруга или луѓе кои припаѓаат на Градошор. Потеклото е од старословенскиот збор град со значење на утврдена населба во тврдина, замок, што поврзано со местоположбата во близината на манастирите во Вељуса, Водоча и Царевите кули над Струмица може да укажува на место кое води кон тврдини и утврдувања - градишта.
Матео Максимов
Франција
Во 1936 година, поради Шпанската граѓанска војна, Максимов со неговата мајка и браќа и сестри ја напуштиле Шпанија за да побараат засолниште меѓу роднините во Франција. Во 1940 година, по поразот на Франција во Втората светска војна и германската окупација, Максимови биле уапсени под сомнение за разузнавање со непријателот, како и многу други странски бегалци. Семејството на Максимов било интернирано во камп за „шпиони“, 42 дена пред да биде префрлен во „Циганскиот камп“ во Тарбс. Во мај 1941 година, тие беа интернирани во камп за „номади“ во близина на Ланемезан. Во тоа време на Ромите не им било дозволено да патуваат и им биле задржани личните карти (патната дозвола) од локалните агенции за спроведување на законот.
Градошорци
Отоманско Царство
Еден од најстарите записи за селото Градошорци потекнува од XVI век, односно од 1570 година кога тоа било тимар во посед на некојси Ахмед кој бил еден од писарите на финансиската управа при царскиот двор, во рамки на Струмичката нахија во Ќустендилскиот санџак. Во ова време во селото, запишано како Градошор живееле 49 македонски христијански семејства како и 41 неженет кои произведувале 270 товари пченица, 230 товари мешано жито, градинарски култури, лук, лен, уров, леќа, сено, грозје и вино, се чувале и свињи и пчели и имало 6 воденици за што селото плаќало годишен данок од 18 499 акчиња.
Во текот на XIX век, селото било со мешан состав. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 38 семејства со 123 жители Македонци и 21 Турчин На крајот на XIX век, според записите на Стефан Верковиќ од 1889, селото Градошорци се споменува со 511 жители. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 400 жители, од кои 300 Македонци и 100 Турци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 160 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и 12 Роми.
Во екот на револуционерната борба за ослободување на Македонија од отоманското ропство на крајот на XIX и почетокот на XX век, познатиот случај на Аферата мис Стон, на 23 февруари 1902 година грабнатите заложници биле ослободени од Андон Ќосето токму во селото Градошорци.
На 21 август 1905 година, Струмичката чета се судрила со турскиот аскер меѓу селата Ангелци и Градошорци, по коешто војниците извршеле грабежи. Во оваа битка загинал војводата Иван Тодев, познат уште како Бељал Чауш.
Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС. Во текот на Втората светска војна, во селото бил формиран НОО од страна на Киро Минанов. По крајот на Втората светска војна, Градошорци било вклучено во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Василево.
Стопанство
Според составот на атарот селото Градошорци има полјоделска функција. Сместено во плодната рамнина на Струмичкото Поле и крај главните сообраќајни патни врски, селото Градошорци има многу поволна положба која што влијае на високиот степен на економски напредок и развој, за што најочигледен резултат се многубројните новоизградени големи куќи и уреденоста на селот. Како и повеќето околни места, селото Градошорци е едно од најголемите производители на градинарски култури односно на ран зеленчук, кој преку откупните центри во селото и околината покрај тоа што во голема мерка ги снабдува пазарите во Македонија завршува и за извоз. Градошорци е надалеку познато по производството на праз, во чија чест секоја година во селото се одржува манифестацијата Ден на празот. Во Градошорци годишно се произведуваат по 20.000 килограми односно 20 тони праз, со што тоа е најголемиот производител на праз во Македонија. Во селото најмногу се одгледува праз од сотрата „камуш“, кој се одликува по неговата ровкост, должината поголема и од еден метар, високиот квалитет и неговите хранливи вредности. Останати градинарски култури кои се одгледуваат на големи површини во Градошорци се: зелката (и пролетната и есенската), пиперот (чушки) - ајварка и остантите видови под пластеници, домати (френки), краставици и корнишони, кромид, лук, марула (зелена салата), морков, грашок, спанаќ, како и значајни површини засадени со лубеници и дињи. Со градинарство се занимаваат речиси сите куќи во селото. Од поледелството во помала мерка е застапено и одгледувањето на жита, пред сè пченка и пченица. Поради ова во Градошорци уште одамна постоела земјоделска задруга, а денес активно работат и функционираат десетина приватни земјоделски претпријатија и задруги кои се занимаваат со откуп, продажба и трговија со зеленчук и земјоделски производи. Поради извонредно поволната местоположба, во селото Градошорци на самиот крај веднаш до магистралниот пат Струмица - Радовиш на површина од околу 10 хектари се протега индустриската зона „Градошорци“ во која свои стоваришта, погони и откупно-дистрибутивни центри за зеленчук и земјоделски производи имаат повеќе претпријатија како „Фоли Ком“, „Евромак“ „Елени Комерц“, фирмата за производство за амбалажа за пакување, кеси и вреќи, „Калмак“, како и фирми за мебел, столарство, градежништво, автопревоз како „Столе Комерц“, „Тритерол-Бенц“, „Хит-Бекатон“. Заради ваквите поволни економски услови во селото и зоната работат и повеќе регистрирани трговски претрпијатија и поединци, продавници, берберница, приватни здравствени установи меѓу кои „Ајавнхо“, „Војкан-М“, „Прима Медика“, ТП „Доневи“ итн.
Население
На пописот од 2002 година, селото имало 1 744 жители. Следува табела на националната структура на населението
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, Градошорци има 1.484 жители.
Следува табела на народносната структура на населението:
Во однос на населеноста селото Градошорци двојно се зголемило и прераснало во голема населба. Така, во 1961 година Градошорци броело 768 жители од кои 543 биле Македонци (70,7 %), а 223 (29,0  %) жители биле Турци, додека во 1994 бројот се зголемил на 1473 жители од кои 984 (66,8  %) Македонци и 486 (32,9  %) Турци. Поради извонредно добрата местоположба на селото во најплодниот дел на Струмичкото Поле крај главните сообраќајни патни правци што воедно овозможува одлични услови за живот, селото Градошорци на следниот попис за само 8 години забележало значителен пораст на своето население за 271 жител или за 15,54%. Овој значаен пораст кој е забележлив и кај Македонците и кај Турците кои живеат во селото се должи најмногу на природниот прираст со раѓање на деца, а во помала мера и на доселување од околните поодалечени ридско-планински села како што се Варварица од чии иселеници во Градошорци е основано т.н. Варваричко маало, Требичино и др.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.525 гласачи.
Вретено
Вретено може да се однесува на :
Цртање
Инструментот за цртање испуштал мала количина материјал на површината, оставајќи видлива трага. Најчеста поддршка за цртање била хартијата, иако биле користени други материјали, како што се картон, дрво, пластика, кожа, платно и штица. Можело да се направат привремени цртежи на табла. Цртањето било популарно и основно средство за јавно изразување низ историјата на човештвото. Тоа било едно од наједноставните и најефикасните средства за комуникација на идеи. Широката достапност на инструменти за цртање го правела цртањето една од најчестите уметнички активности.
Покрај неговите поуметнички форми, цртањето често се користело во комерцијална илустрација, анимација, архитектура, инженерство и технички цртеж. Брзиот цртеж со слободна рака, обично не бил наменет како завршена работа, понекогаш се нарекувал скица. Уметникот кој се занимавал или работел во техничко цртање можело да се нарече цртач.
Преглед
Цртањето било една од најстарите форми на човеково изразување во рамките на визуелните уметности. Генерално се занимавало со означување на линии и области на тон на хартија/друг материјал, каде што точното претставување на визуелниот свет се изразувало на рамна површина. Традиционалните цртежи биле монохроматски, или барем имале малку боја, додека модерните цртежи со моливи во боја можело да се приближат или да ја преминат границата помеѓу цртежот и сликањето. Во западната терминологија, цртањето се разликувало од сликањето, иако слични медиуми често се користеле во двете задачи. Сувите медиуми, вообичаено поврзани со цртањето, како што била кредата, можело да се користат во пастелни слики. Цртежот можело да се направи со течен медиум, нанесен со четки или пенкала. Слични потпори исто така можело да послужат и за двете: сликањето генерално вклучувало нанесување на течна боја на подготвено платно или панели, но понекогаш на истата потпора прво се исцртувало долниот цртеж.
Цртањето често било истражувачко, со значителен акцент на набљудување, решавање проблеми и состав. Цртањето исто така редовно се користело како подготовка за слика, што дополнително ја замаглувала нивната разлика. Цртежите создадени за овие цели се нарекувале студии. Постоеле неколку категории на цртање, вклучувајќи цртање фигури, цртани филмови, цртање и слободна рака. Исто така, постоеле многу методи на цртање, како што се цртање линии, шипки, засенчување, надреалистичкиот метод на ентопична графоманија (во кој точките се правеле на местата на нечистотии во празен лист хартија, а потоа се правеле линии помеѓу точките), и трасирање (цртање на проѕирна хартија, како на пример хартија за следење, околу контурите на веќе постоечките форми што се прикажувале низ хартијата).
Брзиот, нерафиниран цртеж можело да се нарече скица.
Во комуникацијата
Цртањето било еден од најстарите форми на човеково изразување, со докази за неговото постоење претходи на писмената комуникација. Се верувало дека цртањето се користело како специјализирана форма на комуникација пред пронаоѓањето на пишаниот јазик, докажано со изработката на пештерски и карпести слики пред околу 30.000 години ( Уметност на горниот палеолит ). Овие цртежи, познати како пиктограми, прикажувале предмети и апстрактни концепти. Скиците и сликите произведени од неолитот на крајот биле стилизирани и поедноставени во симболични системи ( прото-пишување ) и на крајот во рани системи на пишување.
Во ракописи
Пред широката достапност на хартија, монасите од 12 век во европските манастири користеле сложени цртежи за да подготвувале илустрирани, илуминирани ракописи на велум и пергамент. Цртањето исто така било широко користено во областа на науката, како метод за откривање, разбирање и објаснување.
Во науката
Цртањето дијаграми на набљудувања бил важен дел од научното проучување.
Во 1609 година, астрономот Галилео Галилеј ги објаснил фазите на промена на Венера, а исто така и сончевите дамки преку неговите набљудувачки телескопски цртежи. Во 1924 година, геофизичарот Алфред Вегенер користел илустрации за визуелно да го демонстрира потеклото на континентите.
Како уметнички израз
Пронајдокот на првата широко достапна форма на фотографија довело до промена во хиерархијата на уметноста. Фотографијата понудила алтернатива на цртањето како метод за прецизно прикажување на визуелните феномени, а на традиционалната практика на цртање му било даден помал акцент како суштинска вештина за уметниците, особено во западното општество.
Значајни уметници и цртачи
Цртањето станало значајно како уметничка форма околу доцниот 15-ти век, со уметници и мајстори гравери како Албрехт Дирер и Мартин Шонгауер (околу 1448-1491), првиот северен гравер познат по име. Шонгауер потекнувал од Алзас и е роден во семејство на златари. Албрехт Дирер, мајстор на следната генерација, исто така бил син на златар.
Старите мајсторски цртежи често ја рефлектирале историјата на земјата во која биле произведени и основните одлики на нацијата во тоа време. Во Холандија од 17 век, протестантска земја, речиси немала религиозни уметнички дела и, без крал или двор, повеќето уметности биле купени приватно. Цртежите на пејзажи или жанровски сцени честопати не се гледале како скици, туку како високо завршени уметнички дела. Италијанските цртежи, сепак, го покажувале влијанието на католицизмот и црквата, кои одиграле голема улога во уметничкото покровителство. Истото често важело и за француските цртежи, иако во 17 век дисциплините на францускиот класицизам значеле дека цртежите биле помалку барокни од послободните италијански колеги, што пренесувало поголемо чувство за движење.
Во 20 век модернизмот ја поттикнал „имагинативната оригиналност“ и пристапот на некои уметници кон цртањето станал помалку буквален, поапстрактен. Светски познатите уметници како Пабло Пикасо, Енди Ворхол и Жан-Мишел Баскија помогнале да се оспори статус квото, со тоа што цртањето било многу во центарот на нивната практика и често ја реинтерпретира традиционалната техника.
Цртежите на Баскија биле изработени во многу различни медиуми, најчесто мастило, молив, фломастер или маркер и стапче за масло, а тој цртал на која било површина што му доаѓала при рака, како што се врати, облека, фрижидери, ѕидови и бејзбол шлемови.
Вековите создале канон на значајни уметници и цртачи, секој со свој посебен јазик на цртање, вклучувајќи:
Материјали
Медиумот било средство со кое мастилото, пигментот или бојата се доставувале на површината за цртање. Повеќето медиуми за цртање биле или суви (на пр. графит, јаглен, пастели, конте, сребрена точка), или користеле течен растворувач или носач (маркер, пенкало и мастило). Моливите со акварел можело да се користат суви како обичните моливи, а потоа да се навлажнат со влажна четка за да се добијат различни сликарски ефекти. Многу ретко, уметниците цртале со (обично декодирано) невидливо мастило. Цртежот со метална точка обично користел еден од два метали: сребро или олово. Поретко се користеле злато, платина, бакар, месинг, бронза и калај.
Хартијата доаѓала во различни големини и квалитети, кои се движеле од весници до висококвалитетна и релативно скапа хартија што се продавала како поединечни листови. Хартиите се разликувале по текстура, боја, киселост и јачина кога биле влажни. Мазната хартија била добра за прикажување на фини детали, но по "забната" хартија подобро го држела материјалот за цртање. Така, погруб материјал бил корисен за создавање подлабок контраст.
Весникот и хартијата за пишување можело да бидат корисни за вежбање и груби скици. Хартијата за следење се користела за експериментирање на половина завршен цртеж и за пренос на дизајн од еден лист на друг. Картриџ хартијата бил основниот тип на хартија за цртање што се продавал во влошки. Бристолската плоча и уште потешките табли без киселина, често со мазни завршетоци, се користеле за цртање фини детали и не се искривувале кога се нанесувало влажен медиум (мастило, миење). Велум бил исклучително мазен и погоден за многу фини детали. Ладно цедената акварел хартија можело да биде омилена за цртање со мастило поради нејзината текстура.
Основните алатки биле табла за цртање или маса, острилка и гума за моливи, а за цртање со мастило, бришечка хартија. Други алатки што се користеле биле кружен компас, линијар и квадрат. Фиксативот се користел за да се спречеле дамки од молив и боички. Лентата за цртање се користела за прицврстување на хартијата на површината за цртање, а исто така и за маскирање на област за спречување на случајни траги, како што биле испрскани или испрскани материјали и миење. Се користел триножник или косо маса за да се одржела површината за цртање во соодветна положба, која била генерално похоризонтална од положбата што се користи при сликањето.
Техника
Речиси сите цртачи ги користеле рацете и прстите за да ги применувале медиумите, со исклучок на некои хендикепирани поединци кои цртале со устата или со нозете.
Пред да работел на слика, уметникот обично истражувал како функционирале различни медиуми. Тие можеле да пробаат различни алатки за цртање на листовите за вежбање за да ја одределе вредноста и текстурата и како да го примениле имплементот за да произведат различни ефекти.
Изборот на уметникот за цртање потези влијаел на изгледот на сликата. Цртежите со пенкало и мастило често користеле шрафирање - групи на паралелни линии. Вкрстено шрафирање користело шрафирање во две или повеќе различни насоки за да се создал потемен тон. Скршеното шрафирање, или линиите со наизменични прекини, формирале посветли тонови - и контролирањето на густината на паузите постигнува градација на тонот. Stippling користел точки за да произведел тон, текстура и сенка. Можело да се постигнат различни текстури во зависност од методот што се користи за градење тон.
Цртежите во суви медиуми често користеле слични техники, иако моливите и стапчињата за цртање можело да постигнат постојани варијации во тонот. Вообичаено, цртежот се пополнувал врз основа на тоа која рака ја фаворизирал уметникот. Деснак уметник цртал од лево кон десно за да избегне размачкување на сликата. Бришачите можеле да ги отстранат несаканите линии, да ги осветлат тоновите и да ги исчистат заскитаните траги. Во скица или цртање на контурите, цртаните линии често ја следеле контурата на субјектот, создавајќи длабочина со тоа што изгледале како сенки исфрлени од светлина во положбата на уметникот.
Понекогаш уметникот оставал дел од сликата недопрен додека го пополнувал остатокот. Обликот на областа што требало да се зачува можело да се обои со течност за маскирање или да се исече од фрискет и да се нанесе на површината за цртање, заштитувајќи ја површината од заскитани траги додека не се отстранела маската.
Друг метод за зачувување на дел од сликата бил да се нанесе фиксатор со прскање на површината. Ова го држел лабавиот материјал поцврсто на листот и го спречувал неговото размачкување. Сепак, спрејот за фиксирање вообичаено користел хемикалии кои можело да му наштетат на респираторниот систем, па затоа требало да се користи во добро проветрени простори како на отворено.
Друга техника била субтрактивното цртање во кое површината за цртање била покриена со графит или јаглен и потоа се бришела за да се направи сликата.
Тон
Засенчувањето била техника на менување на тонските вредности на хартијата за да се претставела сенката на материјалот, како и поставеноста на сенките. Внимателно внимание на рефлектираната светлина, сенките и нагласувањата можело да резултира со многу реалистично прикажување на сликата.
Техниките за засенчување кои исто така воведувале текстура на цртежот вклучувале шрафирање и шипкање. Голем број други методи создавале текстура. Покрај изборот на хартија, материјалот за цртање и техниката имале влијание на текстурата. Текстурата можела да се направи да изгледа пореално кога е нацртана покрај контрастна текстура; груба текстура била поочигледна кога била поставена до непречено измешана област. Сличен ефект можело да се постигне со цртање различни тонови блиску еден до друг. Светлиот раб до темна позадина се издвојувал за окото и речиси изгледал како да лебдел над површината.
Форма и пропорција
Мерењето на димензиите на предметот додека го блокирате цртежот бил важен чекор во создавањето на реална претстава на темата. Алатки како компас можеле да се користат за мерење на аглите на различни страни. Овие агли можеле да се репродуцираат на површината за цртање, а потоа повторно да се проверат за да се увериме дека се точни. Друга форма на мерење била да се споредат релативните големини на различни делови од субјектот едни со други. Прстот поставен на точка по должината на апаратот за цртање можело да се користи за да се спореди таа димензија со другите делови од сликата. Линијарот можело да се користи и како прав и како уред за пресметување пропорции. Кога се обидувате да нацртате комплицирана форма како што е човечка фигура, на почетокот било корисно да ја претставите формата со збир на примитивни волумени. Речиси секоја форма можела да се претстави со некоја комбинација на коцка, сфера, цилиндар и конус. Откако овие основни томови ќе се собереле во сличност, тогаш цртежот можело да се рафинира во попрецизна и полирана форма. Линиите на примитивните томови биле отстранети и заменети со конечната подобие. Цртањето на основната конструкција била основна вештина за репрезентативна уметност и се учела во многу книги и училишта. Неговата правилна примена ги решавала повеќето несигурности за помалите детали и правела конечната слика да изгледа конзистентна.
Порафинираната уметност на цртање фигури се потпирала на уметникот кој поседувал длабоко разбирање на анатомијата и човечките пропорции. Обучен уметник бил запознаен со структурата на скелетот, локацијата на зглобот, поставеноста на мускулите, движењето на тетивите и како различните делови работеле заедно за време на движењето. Ова му овозможувало на уметникот да направи поприродни пози кои не изгледале вештачки вкочанети. Уметникот бил запознаен и со тоа како пропорциите варирале во зависност од возраста на субјектот, особено кога цртал портрет.
Перспектива
Линеарна перспектива била метод за прикажување на објекти на рамна површина, така што димензиите се намалувале со растојанието. Секој сет на паралелни, прави рабови на кој било објект, без разлика дали е зграда или маса, следела линии кои на крајот се спојувале во точка на исчезнување. Обично оваа точка на конвергенција била некаде по хоризонтот, бидејќи зградите се граделе на ниво со рамната површина. Кога повеќе структури биле порамнети една со друга, како што се зградите долж улица, хоризонталните горни и долни делови на структурите обично се спојувале во точка на исчезнување.
Кога биле нацртани и фронтовите и страните на зградата, тогаш паралелните линии што формирале страна се спојувале во втора точка долж хоризонтот (која можела да биде надвор од хартијата за цртање. ) Ова е перспектива од две точки. Со конвергирање на вертикалните линии до трета точка над или под хоризонтот се добивала перспектива од три точки.
Длабочината можело да се прикаже и со неколку техники покрај перспективниот пристап погоре. Предметите со слична големина требало да изгледаат сè помали колку што се подалеку од гледачот. Така, задното тркало на количката изгледа ломалку помало од предното тркало. Длабочината можела да се прикаже преку употреба на текстура. Како што текстурата на објектот станувала подалеку, тој станувал покомпресиран и зафатен, добивајќи сосема поинаков карактер отколку кога би бил блиску. Длабочината можела да се прикаже и со намалување на контрастот кај подалечните објекти и со тоа што нивните бои биле помалку заситени. Ова го репродуцирало ефектот на атмосферската магла и предизвикувало окото да се фокусирало првенствено на предметите нацртани во преден план.
Уметност
Композицијата на сликата била важен елемент за производство на интересно дело со уметничка заслуга. Уметникот планирал поставување на елементи во уметноста за да ги пренел идеите и чувствата со гледачот. Композицијата можела да го одреди фокусот на уметноста и да резултирала во хармонична целина која била естетски привлечна и стимулативна.