cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јасна Котеска
Котеска работи како редовна професорка по книжевност, родови студии и теориска психоанализа на Универзитетот Св. Кирил и Методиј во Скопје. Котеска магистрирала родови студии на Централно-европскиот Универзитет во Будимпешта и магистрирала и докторирала книжевност на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје.
Дела
Јасна Котеска е авторка на 12 книги, од нив седум на македонски јазик (објавени во Скопје), три на англиски јазик (во Вашингтон, Торонто и Белград), една на бугарски (во Софија) и една на словенечки јазик (во Љубљана). Таа работи претежно со 19-вековната филозофија и книжевност, вклучувајќи ги книгите за австрискиот психоаналитичар Зигмунд Фројд, за данскиот филозоф Серен Кјеркегор, како и студиите за Франц Кафка, раната психоанализа, интимноста, санитарноста, траумата и ресентиманот.
Котеска е авторка на преку 200 студии, некои од нив преведени на преку 12 јазици. Котеска периодично објавува колумни и блог постови за актуелните општествени прашања во весниците и на порталите во Македонија и во странство.
Признанија
Нејзината книга Комунистичка интима (во англиски превод од 2014 година) влезе во списокот на 30 книги за 2015 година на т.н. Финеганова список на книги на Европското здружение на писатели со седишта во Берлин и Париз.
Нејзината книга Киркегард за конзумеризмот (Торонто, Љубљана, 2016) е добитник на државната награда „Гоце Делчев“ за особено значајно остварување во сите области на науката од интерес за Република Македонија за 2017 година.
Часот на волкот
Часот на волкот (шведски: Vargtimmen) - шведски филм од 1968 година, во режија на Ингмар Бергман, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Макс фон Сидов, Лив Улман, Ингрид Тулин, Гертурд Фрид, Ерланд Јозефсон итн.
Содржина
Сликарот Јохан Борг (го игра фон Сидов) живее на осамен остров со својата бремена сопруга Алма (ја игра Улман). Тој се наоѓа во сериозна психичка и креативна криза, страда од несоница и доживува бројни кошмари. Алма го открива неговиот дневник и, читајќи го, дознава за неговите скриени желби и тајни. Јохан среќава таинствени ликови на островот, кои живеат во еден замок. Тој и Алма се поканети на вечера во замокот и таму Алма ја здогледува сликата што ја насликал Јохан, а на која е прикажана Вероника Фоглер, жената со која Јохан бил во љубовна врска во минатото. Исто така, Јохан ѝ ја кажува својата тајна за убиството на едно дете. Еден ден, еден од ликовите кои ги среќава Јохан, докторот, ги посетува Јохан со покана да дојде на забава во замокот на која ќе може повторно да ја види Вероника. Притоа, докторот му остава пиштол, а Јохан пука во својата сопруга. Во замокот тој ја среќава Вероника, која лежи гола во една соба, прекриена со бела покривка, како да е мртва. Тој започнува да ја милува, но тогаш во собата се појавуваат сите жители во замокот и го исмејуваат. И покрај пукањето, Алма не е мртва и таа го следи Јохан, кој заминува во шумата. Таму, Алма ги здогледува ликовите од замокот, но не може да го пронајде својот сопруг, кој мистериозно исчезнува.
Мускули на градниот кош
Во оваа група спаѓаат 59 мускули, од кои 29 се парни и 1 непарен.
Овие мускули се распоредени во 2 слоја: Мускули во површинскиот слој се: Мускули во длабокиот слој се:
Подем (роман на Жионо)
Подем (француски: Regain) - роман на францускиот писател Жан Жионо од 1930 година. Насловот на романот би можел да се преведе и како Препород или Обновување.
Содржина
Веќе подостарениот ножар Жедемус поаѓа на пат, со намера да ги продаде ножевите што ги произведува, а со себе ја води и жената со која живее, Арсил. Тие поминуваат по висорамнината крај селото Обињан, при што забележуваат како нешто таинствено ги следи. За да се одморат, двајцата слегуваат во селото и доаѓаат до куќата на Пантирл, а потоа го продолжуваат патот. Всушност, во тоа време, Пантирл се наоѓа во куќата, но здогледувајќи ја жената, нема смелост да им се покаже. Сепак, кога тие заминуваат, Пантирл тргнува по нив, но паѓа во планинскиот поток и потонува во водата, губејќи ја свеста. Подоцна се освестува на брегот, во друштво со непознатата жена (Арсил), додека ножарот Жедемус спие. Од неа, Пантирл дознава дека го спасил Жедемус. Меѓу Арсил и Пантирл веднаш се јавува заемна привлечност и таа заминува да живее со него.
Така, Пантирл си наоѓа жена. Еден ден, додека шета по висорамнината, тој ги наоѓа остатоците на Мамеш и сфаќа дека таа намерно им се прикривала на Жедемус и Арсил, со цел да ги намами да слезат во селото. По некое време, Пантирл купува семе и сади жито на висорамнината. Истата година, насекаде потфрла жетвата, а само кај него се раѓа многу убаво жито и тој успева да го продаде по поволна цена. Еден ден, во неговиот дом доаѓа Жедемус, кој ја бара Арсил назад, а Пантирл му дава пари во замена за неа. Гласот за добрата жетва се проширува и најпосле, во Обињан се доселува уште едно семејство. Прилетта, Арсил осанува бремена. На тој начин, со силата на својата волја, Пантирл успева да победи и селото започнува да заживува.
Осврт кон делото
Романот „Подем“ ги содржи сите елементи од првата фаза на творештвото на Жионо, но и некои одлики од целокупниот негов опус. Во однос на првото, во роанот се забележува користењето на народниот говор, со истакнување на едноставноста и наивноста на говорот на селаните. Во однос на второто, овој роман, како и сите други, може да се набљудува како роман во проза, со силно изразен лиризам и богатство на необични и оригинални поетски слики. Сепак, и покрај присуството на лирскиот полет, централно место во романот има дејството. Во однос на основната идеја на романот, тоа е повикот кон едноставен живот и враќање кон природата. Исто така, во романот се забележува идеологијата на Жионо според која човекот сам за себе треба да ја бара среќата. Така, Пантирл и Арсил, како единствени жители во селото, самостојно ја градат својата среќа, која дури на крајот од романот ја споделуваат со оние кои среќата ја бараат на ист начин како нив - преку враќање кон земјата.
Во однос на ликовите во романот, треба да се истакне нивната универзалност, која ги прави еден вид симболи. Притоа, дури и описот на нивната надворешност ја одразува блискоста со природата, како на пример, споредбата на телото на Пантирл со дрво. Исто така, главните ликови во романот не сакаат да се преселат во цивилизацијата, која ним им е одбивна. Во однос на уметничките средства, на речиси секоја страница од романот доминира персонификацијата која ја зголемува убавината на изразувањето на писателот: ветрот сака да им ја соблече облеката на луѓето; огнот скока како ждребе; дождот долетува и го покрива пределот со своите крилја; дрвјата шепотат на ветрот; сенката се влече на меките шепи итн. Наспроти нив, писателот користи и „деперсонификација“, споредувајќи ги живите суштества со неживата природа.
Киловче
Киловче (словенечки: Kilovče) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Знаме на Хамбург
Постојат три знамиња на Хамбург, Германија. Landesflagge (Граѓанско знаме), покраинското знаме на Хамбург (Staatsflagge) и адмиралското знаме (Admiralitätsflagge) се состојат од грбот на Хамбург на црвена заднина.
Граѓанското знаме покажува бел дворец со три кули на црвена заднина, кое се користено како покраинско знаме во покраината за повеќето намени. (Историско, било користено и како граѓанско знаме.) Најстариот печат со дворецот се смета дека потекнува од средината на 16-от век, иако тоа најверојатно било црвено поле со бел штит и црвен замок. Околу 1623, штитот започнал да биде изоставуван, оставајќи го црвениот замок на бела или бел замок на црвена заднина. Дури во 1751, со декрет било кажано дека белиот замок на црвена заднина е сметано како знаме на Хамбург.
Граѓанското знаме е слободно за употреба на сите. Покраинското знаме на Хамбург единствено е користено од сенатот на Хамбург како главно во покраината. Ова знаме било создадено во 1897 по повод отворањето на новото градско собрание. Адмиралското знаме на Хамбург единствено е користена на покраинските згради поврзани со поморството, откако нема повеќе воени бродови од 2008. Тоа вклучува адмиралски грб, кој постои од 1642.
Сона
Сона — река во источна Франција (департмани Вогези, Горна Сона, Златен Брег, Сона и Лоара, Ен и Рона) и 205 општини, десна притока на Рона. Долга е 473 km (деветта најдолга река во Франција), има сливно подрачје од 29.321 km²
Именување
Името Сона произлегува од името на келтската божица Сукона, која се смета за заштитничка на реката. Латинското име на реката е Arar, што претставува удвојување на индоевропскиот корен ar, што значи вода. Според Гај Јулиј Цезар, ова го одразува фактот дека е тешко да се одреди нејзината насока на течење поради бавното движење на водата.
Сливно подрачје, притоки
Сливот на Сона зафаќа површина од 29.321 km², од кој мал дел е на швајцарска територија и претставува 30,67% од сливот на Рона. На запад и северозапад, сливот на Сона се граничи со сливните подрачја на реките Лоара и Сена (од сливот на Атлантскиот Океан), на север, североисток и исток - до сливните подрачја на реките Меза и Рајна (од сливот Северното Море), а на југоисток – со сливните сливови на реката Ен и другите помали десни притоки на Рона.
Главни притоки:
Хидролошки показатели
Водите на Сона предимно произлегуваат од врнежи со нагласени зимски поплави (ноември до април) кога нејзиното ниво се зголемува за 3 – 4 m. Таа е една од најполноводните француски реки со просечен годишен проток во близина на устието од околу 400 m³/сек.
Економско значење, населби
По целото нејзино течение, долината на Сона е густо населена, а најголеми населби се: Шалон-на-Сона, Макон и Лион.
Општина Чегране
Општина Чегране — рурална поранешна општина во Македонија, основана во 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога била припоена на Општина Гостивар. Седиште на општината било селото Чегране.
Демографија
Според пописот од 2002 година, општината Чегране има 12310 жители, од кои:
Водена кула во Палиќ
Водената кула во Палиќ била завршена на 15 јуни 1910 година, како повеќенаменски објект - Водена кула, порта на летното одморалиште и трамвајска станица за електричниот трамвај воведен во 1897 година на релација Суботица - Палиќ и денес е симбол на Палиќ. Водената кула претставува недвижно културно богатство како споменик на културата.
Според Ката Мартиновиќ Цвијин, „силуетата на водената кула е слободна варијација на дрвените цркви во Трансилванија“ дополнети со дрвени украсни детали, додека Бела Дуранци тврди дека „водната кула е замислена во форма на селска украсена порта припитомена во Калотасег, ризницата на унгарскиот фолклор“.
Двете архитектонски целини - кулата од едната страна и долниот павилјон од другата страна, поврзуваат широк конкавен лак во една целина. Заоблената пенетрација низ зградата води до одморалиштето. Погледот се протега до езерото, по Алејата, преку централниот заоблен премин на Големата тераса за да заврши кај Меморијалната фонтана покрај брегот.
Архитектура
Кулата е завршена со заоблен конусен покрив под кој се наоѓа мала тераса со дрвена ограда продупчена во форма на редови од срца. Кровната конструкција е дрвена закачалка со покривка од ќерамиди. Кровната коцка завршува со украсен шпиц од ковано железо. Вкупната висина на кулата е 31,75 метри.
Втората архитектонска целина е отворена чекална павилјон за трамвај, дизајнирана во форма на настрешница. Осум кружни столбови со вертикални растителни врежани народни мотиви, живи бои (окер, зелена, црвена)  врз  кои има заоблен конусен покрив покриен со ќерамиди. Покривот завршува со шило од ковано железо. Појасот на поткровјето е обложен со дрвени штици перфорирани во форма на вертикални редови на срца.
Покривната конструкција е дрвена закачалка на долната страна маскирана со дрвена облога. Видлив е само дел од конструкцијата. Во павилјонот има кружна ниска дрвена клупа. Централната пенетрација е решена во форма на два големи параболични дрвени заоблени носачи на двокрилниот покрив. Кровната конструкција е маскирана со дрвени облоги од долната страна. По должината на столбовите мине цветна декорација дизајнирана во духот на унгарскиот Арт Нову со жива боја. Во зградата преовладуваат две бои, окер и црвена, додека зелената и светло сината се појавуваат во декорацијата.
Зостир ('рт)
Зостир (Ζωστήρ; Zoster promontorium) ― 'рт во Атика, Грција, на кој се наоѓал храмот на Зостирскиот Аполон. Се наоѓа на Саронскиот Залив, а во античко време се наоѓал помеѓу Ексон и Анагирус. Името потекнува од грчката митологија, приказната како што ја раскажува Павсанија е дека на ова место Лето, која била бремена од Зевс, го олабавила позлатениот појас, или зостир, додека била бркана од лутата Хера. Лето верувала дека ќе ги роди близнаците Аполон и Артемида.
IC 90
IC 90 — галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 90 се споменува и како ESO 357-14, MCG -6-8-3.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 90 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 90 има привидни димензии од 1,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 17 м 20 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -33° 41' 25". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Стојан Попов
Стојан Попов (во —  во  ) — македонски револуционер.
Животопис
После извршениот деветојунски вооружен ноќен преврат изведен под директиви на Царот Борис III, од страна на организацијата на офицерите "Воениот сојуз" со учество и на ВМРО Автономистичка предводена од Тодор Александров и Александар Протогеров, четниците на Тодор Александров од полицијата имале дозвола кого сакаат да вадат од затвор, а при тоа ги ликвидирале на непознати места. Во издавањето на овие наредби главно учество земал зетот на Тодор Александров - Михаил Монев (кого Македонците го нарекувале „Црниот Монев“), тутунскиот трговец од Неврокоп Стојан Филипов, како и Анго Попов (наречен делибаша) кој бил назначен за пункотв началник на ВМРО (Автономистичка) за Пловдив
Во јуни 1923 година, бугарските власти го затвориле бившиот санданист Стојан Попов од Неврокоп. Царските автономисти на Тодор Александров и Александар Протогеров, го превзеле од власта и го убиле на непознато место.
Белешки
<references group="а" />
Список на државни водачи во 1741 година
Ова е список на државни водачи во 741 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
ТВ Далга-Крт
ТВ Далга-Крт — месен телевизиски канал во Куманово, Македонија.
Лакунарност
Во геометријата, лакунарноста изразува во која мера еден фрактал го пополнува просторот. Се користи за понатамошна класификација на фракталите и шарите кои мора да се различат бидејќи изгледаат мошне различно, иако имаат иста фрактална димензија.
Густите фрактали се одликуваат со мала лакунарност. Фракталите со поголема неправилност (грубост) имаат поголема лакунарност. Поимот го вовел математичарот Беноа Манделброт во 1983, изведувајќи го од латинскиот збор lacuna, со значење „прекин“ или „празнина“. Лакунарноста се зголемува како што се зголемува бројот и големината на празнините.
Лакунарноста на множество податоци може да се пресмета со методот на лизгање на квадрати, а потоа се претставува како функција на големината на квадрат r:
Лакунарноста како поим е присутна и во екологијата, обработката на слики и други научни полиња.
Александру Македонски
Александру Македонски (романски: Alexandru Macedonski) — романски поет, писател и новинар од македонско потекло, често именуван како најпознат и највлијателен романски поет после Михај Еминеску. Предвесник на локалната модернистичка литература, тој е првиот локален автор кој употребил слободен стих, а некои тврдеа дека биле први во модерната европска литература. Неговиот дедо е Димитрие Македонски, син на Стојан Минчо од Македонија.
Потекло
Татковското семејство на поетот пристигнало во Влашка во почетокот на 19 век. Тие биле од македонско потекло. Дедото на Александру, Димитрие и братот на Димитрие, Павел, учествувле во востанието во 1821 година против администрацијата на Фанариотите, и во сојуз со Филики Етерија; Димитрие станал предмет на контроверзии кога, во последната фаза од бунтот, застана на страната на Етериа во нејзината конфронтација со влашкиот водач Тудор Владимиреску, земајќи активно учество во убиството на овој. Двајцата браќа Македонски имаа кариера во влашките војни сили, во време кога земјата беше управувана од царски руски пратеници, кога Регуламентулскиот органски режим го призна семејството како припадност на благородништвото на Влашка.
Животопис
Како лидер на космополитски и естетички тренд формиран околу списанието Литератул, тој дијаметрално се спротивставуваше на традиционализмот на внатрешниот изглед на современиот Михаи Еминеску и неговото училиште. Дебитирајќи како неоромантичен во влашкиот традиција, Македонецот поминува низ реалистичко-натуралистичката етапа која ја смета за “социјална поезија”, додека постепено го прилагодува својот стил на симболизмот и параназизмот, и постојано, но неуспешно се обидува да се наметне во франкофонскиот свет. И покрај теоризираниот “инструментализам”, кој реагирал против традиционалните насоки на поезијата, тој одржувал доживотна врска со неокласицизмот и нејзиниот идеал на чистота.
Паралелно со неговата книжевна кариера, Македонецот бил државен службеник, особено служел како префект во Будјак и Северна Добруја во доцните 1870-ти. Како новинар и милитант, неговата верност се движеше меѓу либералната струја и конзерватизмот, станувајќи вклучени во полемиките и контроверзите на денот. Од долгата серија на публикации што ги основал, Литератул бил највлијателен, особено во неговите рани конфликти со литературното општество Џинмеа. Овие насочени Василе Александри и особено Еминеску, нивниот контекст и тон станаа причина за голем расцеп меѓу Македонецот и неговата публика.
Оваа ситуација се повтори и во подоцнежните години, кога македонското и неговото списание “Форца морала” започнаа кампања против драмскиот јунистички лик Јон Лука Караѓале, кого лажно го обвинија за плагијат. За време на Првата светска војна, поетот ги влошува своите критики со поддршка на централните сили против романската алијанса со страната на Антанта. Неговата биографија беше обележана и со долготраен интерес за езотеризмот, бројни обиди да се препознае како пронаоѓач и ентузијазам за возење велосипед.
Список на индоевропски јазици
Индоевропските јазици опфаќаат околу 443 јазици и дијалекти кои се зборуваат од околу милијарда луѓе. Ова семејство ги опфаќа повеќето од главните јазици во западна Азија и Европа. Секоја главна група на индоевропските јазици имаат многу подгрупи. Во прилог следат припадниците на индоевропското јазично семејство.
Балтички јазици
исчезнати:
Палеобалкански јазици
Секој од овие јазици може да сочинувал своја подгрупа или да биде поврзан со некој од останатите индоевропски јазици.
Јазици чиј статус не е јасен
Следните јазици можеби биле блиски со некој индоевропски јазик, но нивниот статус сепак не е јасен.
Парнокопитни
Парнокопитни (, од ст. гр. артиос, „целосно“ или „парно“ и дактилос, „прст“) — еден од двата реда на копнени вистински цицачи кои се означуваат како копитари. Овие два реда се разликуваат главно по градбата на стапалото на животните. Парнокопитните се високо успешна група во која се наоѓаат најраспространетите големи копнени денешни цицачи, со повеќе од 220 вида. Тука припаѓаат некои доста познати диви животни, како антилопи, срни, бизони и жирафи, а и најпознатите домашни животни, на пример, камили, стока, кози, свињи, овци и водни бафалоа.
Морфологија
Парнокопитните имаат најразличнен надворешен изглед. Тој се движи од малите еленчиња (Tragulidae) од југоисточна Азија, чии единки можат да тежат и помалку од 1 кг и да се високи не повеќе од 35 см во пределот на рамената, па сè до нилскиот коњ (Hippopotamus amphibius) кој тежи околу 4,500 кг. Главата е различна по форма, со влакнеста или гола нуска која може да е мала или голема. Странично поставените очи се често големи со долги трепки, додека ушите, со заоблаени или исшилени врвови, може да се релативно големи или мали во споредба со главата. Должината на вратот може да е кратка или мошне долга. Влакната кои го препокриваат вратот кај повеќето видови се релативно кратки, но некои видови, особено возрасните мажјаци, имаат подолги влакна долж вентралниот раб кои формираат јасно обликуван околувратник. Кај други, превој од кожа извисува од вентралната површина. Грбот може да е прав, или пак раменскиот појас да е повисок (како кај бизонот и гаурот) или обратно (како кај дуикерот). Должината на опашката е исто така најразлична, и тоа од многу кратка до долга. Влакната може да ја опфаќаат целата опашка, или само да се распоредени во еден терминален прамен. Нозете се релативно долги до кратки и релативно тенки кај повеќето видови, освен кај нилските коњи, чии нозе се доста здебелени. Формата на канџите е разнообразна − од тенки до широки во широчина и кратки или долги во должина. Крзното е составено од подолги одбранбени влакна и пократко поткрзно. Најдолгите одбранбени влакна кои можат да се најдат кај еден цицач се оние на овцобикот од Арктикот. Крзното се менува паралелно со сезоните, а кај некои видови неговата боја се разликува меѓу припадниците на различните полови и меѓу единките од различни возрасни групи. Черепот нема алисфеноиден канал и не постои постериорно издолжување на носните коски. Забите се хетеродонтни и високоспецијализирани во зависност од начинот на исхрана, при што повеќето се прилагодени за растителна храна. Видовите од семејствата Bovidae, Cervidae и Giraffidae ги изгубиле горните секачи. Долните песјаци обично се мали и изменети да функционираат како секачи (инцизиформни песјаци). Горните песјаци кај бовидите и жирафидите отсуствуваат. Тие исто така се отсутни и кај повеќето цервиди, но кај некои видови во ова семејство тие се присутни (иако се мали и тапи, на пример, кај родот Cervus). Кај еленчињата, мунтжаките и некои од помалите безроги срни, горните песјаци се зголемени, додека кај Suidae, Tayassuidae, Hippopotamidae и Camelidae, и двете горни и долни песјаци се добро развиени. Речиси секогаш постои простор или дијастема на долната вилица, меѓу песјакот и првиот преткатник. Забната формула е најразлична: (I0–3/3, C0–1/1, P2–4/2–4, M3/3) × 2 = 30–44.
Дефинирачката одлика на парнокопитните е бројот на прсти и градбата на нивната надпетна коска (astragalus). Речиси сите поседуваат помалку прсти од нивниот предок, кој имал пет. Освен за два вида од Tayassuidae (пекарот и тајасуто), за кои нема согласност за бројот на прсти на задните стапала, сите останати парнокопитни имаат изедначен (парен) број на функционални прсти (обично два или четири) на секое стапало. Првиот прст од вкупно петте кои се среќаваат кај првичниот мамалиски план на градба е изгубен кај парнокопитините со текот на еволуцијата. Поради ова, линијата на симетрија на стапалото минува меѓу средните два прста (третиот и четвртиот), создавајќи т.н. параксона нога, каде тежината на телото паѓа на овие два централни елементи. Кај парнокопитните со два главни прста, вториот и петтиот прст се или редуцирани, вестигијални, или отсуствуваат. Кога се присутни, тие се нарекуваат странични канџи. При видовите со четири функционални (тежиноносечки) прсти, истите образуваат раздалечено стапало. Притоа обично отсуствуваат канџи, но ноктите на крајот од четирите прсти се често издолжени. Повеќето парнокопитни исто така имаат издолжени метаподии кои, освен кај свињите, се споени во единечна функционирачка единица.
Еволутивни врски
Како и повеќето мамалиски групи, парнокопитните најпрво се појавиле за време на раниот еоцен (пред околу 54 милиони години). По својот облик, тие многу личеле на денешните еленчиња: мали, кратконоги животни кои јаделе листови и меки делови од растенијата. Во доцниот еоцен (пред 46 милиони години) се развиле трите денешни подредови: Suina (група на свињите); Tylopoda (група на камили); и Ruminantia (група на козите и домашната стока). Како и да е, парнокопитните не биле толку успешни во таа епоха за разлика од непарнокопитните. Парнокопитните ги задржале улогите во својата еколошка ниша, обично зафаќајќи маргинални станишта, и се претпоставува дека во овој период тие ги развиле нивните сложени дигестивни системи, кои им дозволиле да преживеат со храна од понизок ранг.
Појавата на семејството на тревите (Poaceae) во еоценот и нивното подоцнежно ширење за време на Миоцен (пред околу 20 милиони години) било голема промена − тревите се многу тешки за јадење, така што парнокопитните со нивните високоспецијализирани дигестивни системи биле подобро прилагодени на исхрана со треви, со што наскоро ги замениле непарнокопитните како доминантни растенојади. Изумрени видови на парнокопитари кои се развиле за време на Миоцен се: Ampelomeryx, Tauromeryx, Triceromeryx и други.
Систематика
Следната систематика се води по McKenna and Bell, создадена во 1997, и по објавените постоечки семејства признати по Mammal Species of the World, книга објавена во 2005.
Коловрат
Коловрат ( Colorât , Colovrat   ) е планински гребен на Јулијски Алпи на границата меѓу Словенија и Италија, западно од Толмин и југоисточно од Кобарид. Тоа е географска граница помеѓу долината Соца во Словенија и регионот на Венецијанска Словенија во Италија. Се протега околу 7 км на кота помеѓу 800 и 1150 м.
Постојат два патишта на гребенот, еден од италијанска страна, достапен од Дренчија и еден од словенечка страна, достапен од селата Ливек и Волче.
Помеѓу 15 и крајот на 18 век, Коловратскиот гребен бил граница помеѓу Хабсбуршката монархија и Венецијанската Република. Помеѓу 1866 и 1918 година, границата меѓу Австроунгарската империја и Италија исто така се одвивала по истата линија. Помеѓу 1947 и 1991 година, гребенот бил граница меѓу Италија и Југославија.
Список на виши училишта во Бугарија
Ова е список на акредитирани виши училишта во Бугарија:
Стрелиција
Некои видови се широко одгледувани како украсни растенија на отворено, а некои на затворено во саксии. Стрелицијата е зимзелено растение, која во своето природно живеалиште расте како диво растение. Нивните лисја се како лисја од банана, а пламениот цвет е како глава на рајска птица.
Размножување
Тие се опрашуваат од нектарниците (сончеви птици). Стрелицијата нема природни опрашувачи како инсекти; затоа во области без нектарници, на растенијата од овој род обично им е потребно рачно опрашување со цел успешно да има семе.
Видови
Пет вида се препознаваат:
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
NGC 274
NGC 274 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 септември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 274 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 274 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 51 м 1,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 3' 24". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 274 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2980. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4680. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1206.
NGC 2056
NGC 2056 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2056 се споменува и како ESO 56-SC172, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен во декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2056 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m. NGC 2056 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 36 м 34,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 70° 40' 19".
Други поделби
Проучување на NGC 2056 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Бета испакнатина
Бета испакнатината може да се опише како локализирано нарушување на правилното водородно поврзување во бета-плочата со вметнување на дополнителни аминокиселински остатоци во едната или двете водородно поврзани β-нишки.
Типови
β-испакнатините можат да се групираат врз основа на должината на нарушувањето во водородните врски, бројот на аминокиселинските остатоци вметнати во секоја од нишките, дали нарушените β-нишки се паралелни или антипаралелни и врз основа на нивните диедарски агли (што го контролира поставувањето на нивните странични ланци). Двата најчести типа се: класичната бета испакнатина, која се јавува во рамките на, или на работ на, антипаралелната бета-плоча; првиот остаток во испакнатината обично има αR, а не нормалната β, конформација.
Другиот тип е бета испакнатата петелка (исто така наречена тип G1 β-испакнатина), која често се јавува во асоцијација со антипаралелна плоча, но исто така и во други ситуации. Еден остаток има αL конформација и е дел од бета свиок или алфа свиок, така што мотивот понекогаш ја формира петелката на бета шнола.
Ефекти на структурата
На ниво на структурата на полипептидниот ’рбет, класичните β-испакнатини можат да предизвикаат едноставна аневризма на β-плочата, на пример, испакнатината во долгата β-шнола на рибонуклеазата А (остатоци 88-91). β-испакнатината, исто така, може да предизвика β-плочата да се преклопи, на пример, кога два остатока со левогири и десногири α-завојни диедарски агли се вметнуваат спротивно еден на друг во β-шнола, каков е случајот со Met9 и Asn16 во псевдоазуринот (PDB код 1PAZ).
Ефект на функционалноста на белковините
Сочуваните испакнатини често влијаат на функционалноста на белковините. Најосновната функција на испакнатините е да сместат дополнителен аминокиселински остаток кој се јавил како резултат на мутација и сл., а да се одржи шемата на водородно поврзување и на тој начин севкупната белковинска архитектура. Други испакнатини се наоѓаат во врзувачките места на белковините. Во одредени случаи, како кај фамилијата на имуноглобулински белковини, сочуваните испакнатини ја помагаат димеризацијата на Ig домените. Тие се, исто така, имаат функционална важност кај белковините DHFR (од анг. Dihydrofolate Reductase - дихидрофолат редуктаза) и SOD (Superoxide Dismutase - супероксид дисмутаза), каде петелките кои содржат испакнатини го опкружуваат активното место.
Себастијан Лангевелд
Себастијан Лангевелд (Sebastian Langeveld; р. во Лајден) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Неговата најголема победа била на Омлоп Хет Нивсблад 2011 за. На 17 август 2011, било објавено дека му се придружува на австралиската екипа на неговата дебитна сезона во 2012. На 19 септември 2013, Лангевелд потпишал со за сезоните 2014 и 2015.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Билјана Гарванлиева
Билјана Гарванлиева (, -, Германија, ) — македонска режисерка, сценаристка и драматург со долгогодишно искуство на европската документаристичка сцена. За нејзините документарни филмови има добиено бројни меѓународни награди, меѓу кои и Германската сојузна награда за филм за нејзиниот прв документарен филм „Девојчето што свири на хармоника“ (2006) и наградата за најдобар документарен филм на 16. Филмски фестивал во Сараево за документарниот филм “Шивачките” (2010).
Животопис
Билјана Гарванлиева е родена во 1973 година во Скопје, но по потекло е струмичанка. По студиите по драматургија на Факултетот за драмски уметности во Скопје во 1999 ја добива стипендијата ДААД на германската влада за студии по театрологија и филмологија на Универзитетот „Фраје“ во Берлин. Од тогаш Билјана Гарванлиева живее и работи како самостојна авторка и режисерка во Берлин. Во 2006 го реализира својот прв документарен филм „Девојчето што свири на хармоника“ за германската државна телевизија „Цдф/3зат“. Филмот е крунисан со бројни награди меѓу кои најзначајна е „Златна Лола“, највисоката национална награда за филм во Германија, која ја доделува германската влада, за најдобар краток германски документарен филм во 2007 година. Во 2009 за истата телевизија го сними „Девојчето што бере тутун“, кој има добиено бројни награди за режија како и повторна номинација за „Златна Лола“. Најзначајна е наградата за медиуми „Јулијане Бартел“ за најдобар германски документарен филм во 2010, кој на ангажиран и неконвенционален начин ја претставува жената во медиумите. За својот документарен филм „Шивачките”, во 2010, Гарванлиева го освои „Срцето на Сараево“ за најдобар документарен филм на 16. Филмски Фестивал во Сараево.. По долго боледување починала на 10 септември 2016 година во Берлин, Германија.
Европски универзитет (Скопје)
Прв приватен универзитет - Европски универзитет - Република Македонија (ЕУРМ) — приватен акредитиран универзитет на подрачјето на Република Македонија кој изникнува од темелите на Факултетот за општествени науки. Акредитиран од одборот за акредитација на 1 јуни 2005 година Европскиот универзитет – Република Македонија е приватен акредитиран универзитет кој нуди современо образование и кој постојано ги развива и надградува процесот на стекнување на знаење во согласност со современите светски образовни трендови.
Историја
Историјата на Европскиот универзитет – Република Македонија започнува со основањето на Факултетот за општествени науки (ФОН) во 2001 година. Активностите на Европскиот универзитет беа признати на 1 јуни 2005 кога e акредитиран од страна на Одборот за акредитација на Р. Македонија.
Следната, 2006 година е впечатлива по основањето и акредитацијата (nоември 2006) на уште три нови факултети: Факултет за комуникации и медиуми, Факултет за јавна администрација и Факултет за арт и дизајн. Дотогаш постоеја Факултетот за економски науки и Факултетот за информатика. Покрај тоа, истата година sпоред одлуката Бр. 12 на Одборот за акредитација на Р. Македонија, потврдена e адекватноста на програмите на Европскиот универзитет согласно европските стандарди на 3+2 модулот на студирање. Во почетокот на 2009 година Првиот приватен универзитет - Европски универзитет Република Македонија подготви елаборат за примена на решенијата и одредбите од новиот закон за високо образование.
Факултети
Во моментов на Европскиот универзитет – Република Македонија постојат седум факултети:
ЕУРМ станува членка на IACBE во 2005, а по исполнувањето на условите се здобива со статус Кандидат за акредитација на 4 август 2006 година. Тргнувајќи од насоките и начелата на IACBE, ЕУРМ разви План за проценка на резултати врз основа на кој е извршена самоевалуација во академската 2006/2007.
Ангел Петров
Ангел Петров (во —  во  ) — македонски револуционер.
Животопис
После извршениот деветојунски вооружен ноќен преврат изведен под директиви на Царот Борис III, од страна на организацијата на офицерите "Воениот сојуз" со учество и на ВМРО Автономистичка предводена од Тодор Александров и Александар Протогеров, четниците на Тодор Александров од полицијата имале дозвола кого сакаат да вадат од затвор, а при тоа ги ликвидирале на непознати места. Во издавањето на овие наредби главно учество земал зетот на Тодор Александров - Михаил Монев (кого Македонците го нарекувале „Црниот Монев“), тутунскиот трговец од Неврокоп Стојан Филипов, како и Анго Попов (наречен делибаша) кој бил назначен за пункотв началник на ВМРО (Автономистичка) за Пловдив.
Во јуни 1923 година, царските автономисти од затворот во Пловдив го извадиле Ангел Петров од Неврокоп, кој бил одведен на непознато место и бил убиен, бидејќи им го оспорувал правото на царските луѓе да се служат со името на ВМРО.
Белешки
<references group="а" />
Список на државни водачи во 259 година
Ова е список на државни водачи во 59 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Европа
Македонија
Кутлевец (Долани)
Кутлевец — археолошко наоѓалиште во штипското село Долани. Наоѓалиштето претставува населба од римското време. Се наоѓа на 12-тиот километар од двете страни на патот Штип-Радовиш, на десниот брег на реката Лакавица, во близината доланските трла. Теренот е рамнина, на југоисточниот крај опкружена со мали височинки, на која по површина има делови од керамички садови со сива боја и делови од тегули. Најдени се и остатоци од темели на грнчарска фурна.
IC 91
IC 91 — галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 91 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 91 има привидни димензии од 1,9' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 19 м 34,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -32° 27' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 149°.
Други поделби
Проучување на IC 91 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12404.
Фернандо Колунга
Фернандо Колунга Оливарес (шпански: Fernando Colunga Olivares) е мексикански глумец во теленовели. Неговата популарност во Латинска Америка, особено во Мексико е огромна, благодарение на бројните улоги во популарни теленовели како што се: „Алборада“, „Вистинска љубов“, „Злобница“, „Есмералда“ и многу други. Благодарение на огромната популарност на неговите теленовели Фернандо се стекна и со меѓународна слава. Има освоенo 2 „Tv y Novelas“ награди (награди кои ги доделува публиката), и една „Los Heraldos“ награда (еквивалент на Оскар-от).
Животопис
Фернандо Колунга е роден на 3 март 1966 година во Град Мексико. Неговите родители се Маргарита Оливарес и Фернандо Колунга. Фернандо нема браќа и сестри. Тој е единец во семејството. Неговото детство како што вели било една голема претстава во која имало две главни личности: „Моите родители“ - вели Фернандо. Со нив тој патуваше на речиси сите плажи во Мексико. Уште од 9-годишна возраст пројавил интерес за глумата. Но, завршил на Универзитот во Мексико како инженер. По совет на пријател, се запишал на CEA (Centro de Educación Artística de Televisa), кадешто го стекнал своето образование како актер. Пред да ја започне својата глумечка кариера работел и како бармен во дискотеки.
Гергис (Тројада)
Гергис (Γέργις), познат и како Гергит (старогрчки: Γέργιθος, Гергитос; латински: Gergitus) или Гергита (Γέργιθα) или Гергитес (Γέργιθες), а подоцна и Керге, ― поранешен град во античка Тројада, на север од реката Скамандер. Било населено, според Херодот, со потомци на митските Тевкријанци. Херодот исто така запишува дека го поминала персиската војска на Ксеркс I на пат кон Абидос во 480 г. п.н.е. Во времето на Ксенофонт, Гергис се нарекува силно место; имал акропола и силни ѕидини и бил еден од главните градови на дарданската принцеза Манија. Кралот Атал од Пергам ги преселил жителите на Гергис на место во близина на изворите на Кајкус, од каде потоа наоѓаме место наречено Гергета или Гергитион, во близина на Фриконска Лариса, на територијата на Киме. Некои верувале дека стариот град Гергис бил родното место на Сибила, од каде што на монетите пронајдени таму е втиснат ликот на пророчицата.
Фернандо Колунга
Личен живот
Фернандо не сака многу да зборува за својот приватен живот. Глумецот е сѐ уште ерген. Кога ја снимаше теленовелата „Марија од квартот“ (Maria la del Barrio) се запозна со Талија и тие веднаш се вљубија. Нивната врска траеше една и пол година и не заврши со брак, како што пишуваа мексиканските весници. Денес, Талија е мажена за Томи Мотола магнатот на музичката продукција и сопственик на Сони Мјузик. После врската со Талија, Фернандо не беше во друга сериозна врска. Беше поврзуван со Арасели Арамбула, неговата партнерка од теленовелата „Прегрни ме цврсто“ (Abrazame Muy Fuerte), како и со глумицата Сабине Моусиер. Овие гласини Фернандо жестоко ги демантираше. Поради осаменичкиот живот, во Мексико се шпекулира за неговата вистинска сексуална определеност. Тој понекогаш вели дека сака да има среќен брак каков што неговите родители имале.
Гергис (Тројада)
Кефалион (Κεφαλίων) или Кефалон (Κεφάλων) од Гергис бил ретор и историчар за време на владеењето на Адријан. Тој го напуштил својот град поради непријателство со неговите владетели и отишол во Сицилија. Напишал многу дела на јонско грчки јазик.
Наоѓалиштето се наоѓа во близина на Каринкали, азиска Турција.
Наводи
39.89849°N, 26.60926°W
Фернандо Колунга
Личен живот
Фернандо живее во куќата на неговите родители, затоа што не сака да живее сам во голема куќа. Тој има страст за моторите. Страста за моторите почнала кога татко му му го купил првиот мотор за 12-тиот роденден но морал да почека за да го вози. Фернандо исто така ги сака и традиционалните мексикански јадења - „кесаидите и енчиладите“. Тој има две кучиња - Макс и Тјара. Негово хоби е гледање добри филмови, возење со мотор, вежбање, телоградба и јавање.
Кариера
По овој период Фернандо реши да земе пауза од теленовелите и да се посвети на своите театарски ангажмани, како и на реализација на некои филмски улоги. Глумеше покрај Паулина Рубио во филмот „Бакни ме во уста“ (Besame en la Boca). Реализираше улоги и во театарските претстави „Неоригинален грев“ (Pecado No Original) и „Un Engano No Hace Dano“.
Колунга се врати на телевизиските екрани во 2004 со хит теленовелата „Вистинска љубов“ (Amor Real), во која глуми покрај „кралицата на теленовелите“ Адела Нориега. Улогата на Мануел во оваа теленовела, му ја донесе втората „Tv y Novelas“ награда. Продуцентката на „Вистинска љубов“, Карла Естрада, му ја понуди главната машка улога во нејзината следна теленовела „Алборада“. Партнерка во оваа теленовела му е популарната пејачка и глумица Лусерo, којашто токму со оваа теленовела се врати на телевизиските екрани по долгогодишната пауза. Исто како и претходната теленовела, и „Алборада“ доживеа неверојатен успех. Во Мексико моментално се прикажува неговата најнова теленовела „Страст“ (Pasion), во која партнерка му е Сузана Гонзалес, нам позната по улогата на Ана Кристина во теленовелата „Љубов и омраза“.
Заедно со Цезар Евора ја реализираа театарската претстава „Стапица на смртта“ (Trampa de Muerte). Најнов филмски проект му е филмот „Крадецот кој го ограби крадецот“ (El Ladron que Roba a Ladron) во кој исто така се појавуваат и Саул Лисазо и Габриел Сото.
NGC 4085
NGC 4085 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4085 се споменува и како UGC 7075, MCG 9-20-86, CGCG 269-32, IRAS 12028+5037.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4085 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4085 има привидни димензии од 2,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 78°.
Други поделби
Проучување на NGC 4085 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38283. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3457. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1389.