cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маркиз де Сад
Литературна критика
Сад од сите готски писатели највеќе ја почитувал работата на Метју Луис и Ан Редклиф и се восхитувал на бујната имагинација на Редклиф и го потенцирал романот на Луис Монахот како најдоброто достигнување од овој жанр.Сад велел дека овој жанр е чуден бидејќи натприродните елементи во Готските романи често ги збунувале читателите и велел дека авторите на Готските романи често морале да избираат дали широко да објаснуваат за натприродното или воопшто да не објаснуваат за ништо, но и во двата случаја читателот би бил сомничав.И покрај успехот на Монахот, Сад сметал дека секој писател на готски романи се соочил со овој проблем и уште сметал дека ако се избегнуваат овие проблеми, делата ќе се сметаат за совршени.
Слободоумни (либертински) романи
Романите на Сад биле споменувани во различни правци како што се порнографијата, готиката и барокот.Но, неговите дела се вбројуваат во т.н. слободоумни романи, а тоа се : Јустина или неволјите на доблеста, Јулиета, 120 дена во Содома, и Филозофија во будоарот. Овие дела даваат други гледишта за сексуалноста,религијата,правото и полот кои не се споредуваат со натприродното.Прашањата за сексуално насилство,садо-мазохизам и педофилија ги шокирале дури и сoвремениците на Сад кои биле добро запознаени со темите кои се обработувале во готскиот роман во 18 век.Во овие дела читателот мора да се одлучи дали ќе застане на страната на мачителот или жтрвата.Овие дела се фокусираат на темната страна на човечката природа и овде ја нема ниту магијата ниту фантазмагоријата која е присутна во готските дела, па затоа овие делата на Сад  не се вбројуваат во овој жанр.Со 120 дена во Содома, Сад сакал “да ја раскаже највалканата приказна што била некогаш напишана”.
Готски приказни
Иако повеќето дела на Сад се сметаат за слободоумни, во неговите приказни за Љубовни злосторства се забележуваат готски елементи.Во Херојски и трагични приказни, Сад употребува романтика и хорор.Овде има крв, трупови и секако, ненаситна страст.Споредено со Јустина, овде Сад е посмирен и овде се појавува влијанието од терминот садизам, а не и садистичките дела за разлика од агресивниот пристап во другите негови романи.
Пример за тоа е Ежен де Франвал, приказна за инцест и одмазда.Во неговото опишување на моралот тој се одделува од еротските свирепости и морални иронии кои се застапени во другите негови дела.Тој почнува со поинаков пристап: “Единственото наравоучение од оваа приказна е тоа дека треба да се просветли човештвото и да се подобри неговиот морал.Додека се чита, светот треба да ја сфати опасноста која ги демне оние кои не сакаат да запрат додека не си ги задоволат нивните желби ”. Некои описи од Јустина како да можат да се забележат во пејзажите во Мистериите на Удолфо и во визбите на Италијанецот, дела на Редклиф , но за разлика од овие дела, хероината на Сад, Софи, не може да побегне.За разлика од благиот готски роман на Редклиф, хоророт на Сад завршува со содомија, силување и измачување.Ликови како Софи се незамисливи за готските романи напишани за буржоазијата.Сад дури вели дека Софи ја возбудуваaт нејзините измачувачи, давајќи и мазохистички особини.
Садизам во готските романи
И покрај силната одвратност кон делата на Сад и самите тврдења на Сад дека не припаѓа на готските романи,има премногу сличности во овие два жанра.По издавањето на контроверзната Монахот на Метју Луис, Минерва Прес ја издаде Новиот Монах како обвинување на неморалната книга.Во Монахот се зборува за садистот г-дин Род чиешто училиште за млади девојки станува место на измачувања кое има своја ”соба за камшикување”. Новиот Монах ја открива врската помеѓу садизмот и готскиот роман.
Холандските Антили на Олимписките игри
Националниот олимписки комитет за Холандските Антили бил создаден во 1931 година и бил признаен од страна на МОК од 1950 година сè до 2011 година кога се распаднале Холандските Антили. На Летните олимписки игри во 2012 година, учесниците од петте острови се натпреварувале како независни учесници.
Составни делови
Аруба ги напуштила Холандските Антили во 1986 година и станала составен дел на Холандија. Оттогаш, нивните спортисти се натпреваруваат одделно под сопствено знаме. По распадот на Холандските Антили во 2010 година, Бонаир, Свети Евстахиј и Саба станале дел од Холандија како специјални холандски општини. Курасао и Свети Мартин станале посебни територии од Кралството Холандија. Во 2016 година, спортистите од овие острови ќе можат да се натпреваруваат по свој избор за Холандија или Аруба.
Сите заедно се нарекуваат „Холандски Кариби“.
Знамиња
Тројца учесници од петте острови на поранешните Холандски Антили можеле да се натпреваруваат како независни спортисти. Тие се натпреварувале под олимпиското знаме.
Список на медалисти
Од 2008 година, Јан Боерсма е единствениот спортист од Холандските Антили кој освоил медал, сребрен медал во едрење. Иако можеле да освојат уште едно сребро на игрите во Пекинг, по финалето на 200 м, кога Чуранди Мартина завршил втор, зад Хусеин Болт и неговиот настап на кој го срушил светскиот рекорд. На Мартина не му бил доделен медалот поради протестот од американските делегати кои го обвиниле дека трчал надвор од својата патека. Иако била поднесена жалба против дисквалификацијата на 6 март 2009 година истата е одбиена од Арбитражниот суд за спорт.
Распадот на Холандските Антили
По распадот на Холандските Антили, Олимпискиот комитет на Холандските Антили повеќе не бил признат како Национален олимписки комитет. На Олимписките игри во 2012 година, претставниците од петте острови се натпреварувале како независни спортисти под олимпиското знаме. Трите спортисти од поранешните Холандски Антили учествувал како дел од независните уесници: Лиемарвин Бонавација се натпреварувал во атлетика (400 м), Филипин Ван Анолт се натпреварувал во (едрење) и Региналд Де Винд се натпреварувал во џудо (81 кг). Сите тројца натпреварувачи се од Куракао. Чауранду Мартина се натпреварувала за Холандија.
Однеси ме дома (филм)
Однеси ме дома - ирански документарен филм од 2016 година, во режија на Абас Кијаростами, кој е автор и на сценариото. Улогите ги толкуваат: Пајман Мади, Негар Џавахеријан и Мани Аџиџи. „Филмот ја имал премиерата на фестивалот во Венеција.
Содржина
Филмот е снимен во Јужна Италија и прикажува прекрасно и разиграно видео од тамошните дворови и скалила. Сниман во црно-бела техника, филмот го покрива внимателно конструираниот наратив, што ги подвлекува „измамничката“ природа на филмскиот стил на Кијаростами и неговата вешта манипулација со времето и просторот.
Улснис
Улснис (Ulsnis; Ulsnæs) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Дидорф (Тирингија)
Дидорф (Diedorf) — општина во округот Вартбург, во Тирингија, Германија.
Фаниша
Терминологија
Според исламските научници, постојат две мислења за значењето на Фахиша:
Големите гревови вклучени во Фахиша се многубројни. Исламскиот закон го смета за голем грев секое дело што религијата ги предупредила муслиманите да не го прават, или ветила строга казна за извршување или пропишала хад за тоа. Примери за големи гревови се неверувањето во Господ (Алах) откако верувале во Него, убивање на невина душа, справување со рибата (лихварство, камата), грубо постапување со родителите, прељуба, блуд, давање лажни сведоштва итн.
Црква Свети Василиј (Москва)
Покровска катедрала (руски: Собор Покрова) или попросто Катедралата Покровскиј, попозната како '''Катедралата на Св. Василиј Блажениот' (руски: Собор Василия Блаженного) или Катедрала Св. Василиј'' е црква со повеќе конусни покриви карактеристични за руската црковна архитектура која што се наоѓа на Црвениот плоштад во Москва и се смета за симбол на уникатната позиција на Русија помеѓу Европа и Азија.
Изградбата на црквата започнала во времето на Иван IV (познат и како Иван Грозни), во чест за освојувањето на Казанскиот хаганат. Изградбата започнала во 1555 година, а истата завршила во 1561 година. Таа била највисоката градба во Москва, сè до 1600 кога била изградена кулата на Иван Грозни. Во 1588 година била изградена на нејзината источна страна капела. Во дворот на комплексот се наоѓа бронзена статуа на Димитриј Пожарски и Кузма Мињин, кои ја обединиле својата армија во времето на полските походи кон Русија во т.н. Време на неволи. Во почетокот статуата била поставена на Црвениот плоштад, но советската влада ја тргнала од таму поради одржување на парадите.
Сикихор
Сикихор е островска покраина на Филипините која е сместена во Централен Висајас Регионот. Главен град е истоимениот Сикихор. Не северозапад од Сикихор се наоѓа островот Кебу и Негрос, на североисток е покраината Бохол и на југ низ Бохолско Море е Минданао.
Историја
Во минатото Сикихор бил во состав на покраината Источен Негрос. Сикихор го нарекуваат уште „Огнен Остров“ (Isla del Fuego). Тоа останало уште од времето на шпанската колонизација. Во сегашно време Сикихор кај Филипинците е познат како Мистичниот Остров кој изобилува со вештерки и други натприродни појави.
Административна поделба
Сикихор е поделен на 6 општини.
Предјама
Предјама (словенечки: Predjama) — населба во Општина Постојна во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Симфонија бр. 90 (Хајдн)
'''Симфонија бр. 90 во''' Ц-дур, Хобокен I/90, ― композиција напишана од Јозеф Хајдн во 1788 година како дел од трисимфониското покровителство на грофот Оњи за Концертот на олимписката ложа. Повремено е нарекувана Буква R - што се однесува на постар метод за каталогизирање на симфониското творештво на Хајдн. Овој триптих ги вклучува и Симфонија бр. 91 и Симфонија бр. 92 на Хајдн.
Движења
Симфонијата е во стандарден облик во четири става и е осмислена за флејта, две обои, два фаготи, две хорни, две труби, тимпани, континуо (чембало) и жичени инструменти.
Вториот став е во облик на двојна варијација со соодветна тема во ф-мол и се состои од соло на инструменти за секоја варијација на првата тема.
Финалето содржи една од попознатите шеги на Хајдн. Набргу по почетокот на рекапитулацијата, музиката пристигнува до возбудлив и неочекуван „крај“ во Ц-дур проследен со четири такта тишина што ја наведува публиката да верува дека симфонијата можеби навистина е завршена. Наместо тоа, првата тема тивко продолжува во далечинскиот клуч на Дес-дур.
Денес (филм од 2014)
Денес - ирански документарен филм од 2014 година, во режија на Реза Миркарими, кој е автор и на сценариото. Улогите ги толкуваат: Парвиз Парастуи, Сохеила Голестани и Шабнам Могадами. „Денес“ е третиот игран филм на Миркарими и тој бил ирански кандидат за „Оскар“ во категоријата за најдобар филм од неанглиско говорно подрачје.
Содржина
Реза Миркарими ги испитува социјалните прашања преку една воздржана, цврсто фокусирана карактерна драма. Следејќи таксист кој сретнува една млада вознемирена жена за време на еден негов работен ден, филмот претставува одличен приказ на пристојноста и пожртвуваноста. Јонуз, таксистот, е принципиелен и молчалив карактер. Тоа е јасно од самиот почеток кога од таксито ќе исфрли стопанственик што се заканува некому по телефон. Во неговото такси влегува трудна жена која бара да ја однесе во болница, но не ја знае адресата на болницата.
Викимапија
Викимапија (Wikimapia) — семрежен извор којшто ги комбинира Гугл картите со вики систем, овозможувајќи им на корисниците да додаваат информации (во вид на забелешка) на било која локација на глобусот. Создаден од Алексадар Корјакин и Евгениј Савелиев, проектот беше лансиран на 24 мај 2006 и цели кон „опишување на целата планета Земја“.
ВикиМапија не е поврзана со Википедија и фондацијата Викимедија, но нивната страница изјавува дека „била инспирирана од Википедија“.
NGC 6461
NGC 6461 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6461 се споменува и како UGC 10954, MCG 12-17-4, CGCG 330-55, CGCG 340-17.
Откривање
Објектот е откриен на 18 септември 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6461 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 6461 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 39 м 56,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +74° 2' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 6461 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60659. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 12; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4440. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 801.
Џон Утака
Утака има играно за Нигерија на две светски првенства и трипати бил учесник на Африканскиот куп на нациите, од неговото деби во 2002 година.
Личен живот
Тој е постар брат на Петер Утака, кој моментално игра за Пекинг Гуан во Кина.
Кула (Годивје)
Кула — археолошко наоѓалиште во охридското село Годивје, Општина Дебрца. Претставува опидум (утврдена населба) од хеленистичко време, доцната антика и средниот век.
Местоположба
Месноста Кула лежи 0,5 км западно од селото. Тоа е тераса со висина од 70 м, јазичесто издадена меѓу две длабоки бразди — меѓу Годивска Река на север и Жмерница на југ. Лесно е пристапна од запад, каде што преку мало седло преминува во масивот на Славеј Планина. Има голем преглед околу, cи до патот Охрид — Кичево и до долината на Сатеска 3 км на исток и планинскиот превалец.
Опис
Повисокиот западен дел бил издвоен со внатрешен ѕид во малечка акропола, на чие што чело стоела издадена кула (оттука и името). Споменатиот врв претставува утврдено место со остатоци од бедем граден од кршен камен и варов малтер. Темелите на кулата се сложени од големи камени блокови, кои можеби потекнуваат од хеленистичко време.
Антика
Ретки парчиња од грнчарија и една најдена фибула потекнуваат од хеленистичко време. Во доцноантичко време било изградено обѕидие со малтер околу простор голем 230 × 50 м (1 ха). Најдени се парчиња од ковано железо (клинци, кламфи, алатки, врвови од стрели и др.). Стари рудници и траги од преработка на железна руда се регистрирани на повеќе места на планинските падини југозападно од Кула.
Среден век
На Кула се утврдени и парчиња од словенски црепни, а меѓу железните врвови за стрели има повеќе примероци за пробив на оклоп, типични за развиенот среден век. Несомнено е дека со оживувањето на рударството во Дебрца во тоа време и борбите помеѓу Византија и Србија околу овој регион (1329/30 г.), старата крепост кај Годивје била повторно користена. Траги од нови ѕидарски работи нема и ова упориште најверојатно било користено само повремено. Во документите од тоа време местово не е забележано.
NGC 57
NGC 57 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 57 се споменува и како UGC 145, MCG 3-1-31, CGCG 456-46.
Откривање
Објектот е откриен на 8 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 57 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 57 има привидни димензии од 2,2' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 15 м 30,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 17° 19' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Денис Пал
Денис Пал (роден на 19 март 1991 година, Мишколц) е унгарски пејач и уметник, најзначаен за освојувањето на првата сезона на унгарската верзија на Гласот, Гласот на Унгарија.
Личен живот и кариера
Денис Пал е роден на 19 март 1991 година, во градот Мишколц. Неговата мајка е наставник во основно училиште, во кој он учеше 4 години. Дипломирал во основно училиште во Фатер Ѓерги Каталикус Гимназиум (католичко средно училиште Џорџ Мартинцузи). Тој во моментов е дел од факултетот на Универзитетот во Мишколц. Во 2013 година ја освои првата сезона на унгарската верзија на The Voice. Во 2014 година, тој ја освои и втората сезона на шоуто за таленти. Тој се смета за еден од најраспространетите изведувачи на Унгарија. Тој има баритон глас. Во 2016 година тој учествувал во шоуто „Голем дует“ со Жужа Демчак како негов партнер. Тој победил на натпреварот Познати ѕвезди со Вивиен Варга на 5 февруари 2017 година.
А Дал
Првпат учествуваше во "А Дал", национална селекција за Унгарија на натпреварот за песна на Евровизија, во 2013 година. Песната беше изведена како дует со Силвија Агарди. Тие напредуваа од првата рунда со 48 бода (квалификациите од жирито), до второто полуфинале со 38 бода (квалификациите од страна на телевизијата) до финалето, каде што и покрај квалификациите за суперфиналето каде што можеа да бидат избрани да ја претставуваат Унгарија на натпреварот за песна на Евровизија 2013, БајАлекс беше избран од телевизијата за да ја претставува Унгарија таа година.
Павле Кониковски
Павел (Павле) Пејков Граматиков, познат како Павле Кониковски, Павле Капетан и Канатлијски (роден во Кониково, Ениџевардарско, Егејска Македонија -, Чекре, Ениџевардарско) — македонски револуционер, ениџевардарски и поројски војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Граматиков е роден во 1870-тите во пазарското село Кониково, Егејска Македонија. Останал без образование. Како работник во турски чифлик во селото Кушиново бил обвинет за кражба на пари и бил претепан од Турците и осуден во Ениџе Вардар, но наскоро бил оправдан. Од тој момент неговото враќање во родното село станало опасно и започнал да дејствува сам против Турците. Влегол во ВМОРО и станал терорист на организацијата. Од 1896 година бил на чело на чета во Ениџевардарско. Потоа се присоединил кон четата на Иван Карасулијата и Апостол Петков и учествувал во борби во Пајак на Гандач. По пристапувањето кон четите неговата сопруга постојано бил малтретирана од Турците.
Во 1898 година се населил кај Ениџевардарското Езеро, каде што си изградил рибарска куќа сред трска, како заштита од ненадејни напади. Во 1901 година бил во Софија и Гоце Делчев го назначил за војвода во Поројско. Заминал за Македонија со четата на Михаил Чаков. Дејствувал некое време во Поројско со четата на Станиш Наков, но потоа се вратил во Ениџевардарско со една чета, со намера да биде околиски војвода и така влегол во конфликт со Апостол Петков. Извршил ликвидации на арнаути, падари и стекнал слава меѓу населението како заштитник. Граматиков и Апостол Петков биле смирени од Аргир Манасиев.
Словенечка уметност
Словенечката уметност се однесува на сите облици на визуелна уметност во или поврзани со Словенија, и пред и по независноста на земјата од Југославија во 1991 година. Уметноста во Словенија е обликувана од голем број словенечки сликари, вајари, архитекти, фотографи, графичари, писатели на стрипови и илустрации и концептуални уметници. Најпрестижните установи кои изложуваат дела на словенечки визуелни уметници се Народната галерија на Словенија и Музејот на модерна уметност во Љубљана.
Сликарство
Историски гледано, сликарството и вајарството во Словенија кон крајот на 18 и 19 век биле обележани со неокласицизам (Матевж Лангус), бидермајер (Џузепе Томинц) и романтизам (Михаел Строј). Првата ликовна изложба во Словенија била организирана кон крајот на 19 век од Ивана Кобилца, која работела во реалистична традиција. Импресионистичките уметници се сликари како Матеј Стернен, Матија Јама, Рихард Јакопич, Иван Грохар чие што дело Сејач (словенечки: Sejalec) било прикажано на словенечката монета од 5 центи на еврото и вајарот Франк Бернекер кој го вовел импресионизмот во Словенија. Еспресионистички сликари се Вено Пилон и Тоне Краљ чија сликовница, препечатена тринаесет пати, сега е најпрепознатливата слика на народниот херој Мартин Крпан.
Скулптура
Обновувањето на словенечката скулптура започнало со Алојз Гангл (1859–1935), кој го направил првиот јавен споменик на значајниот деец на просветителството Валентин Водник и го обезбедил Генијот на театарот и други статуи за зградата на словенечкиот национален театар за опера и балет.
Архитектура
Модерната архитектура во Словенија ја вовел Макс Фабјани, а во средината на војната Јоже Плечник и Иван Вурник. Во втората половина на 20 век, националниот и универзалниот стил биле споени од архитектите Едвард Равникар и Марко Мушич.
Фотографија
Во 1841 година, Јанез Пухар (1814–1864) измислил постапка за фотографирање на стакло, признат на 17 јуни 1852 година во Париз од Француската академија за земјоделство, занаетчиство и трговија. Гојмир Антон Кос бил значаен реалист сликар и фотограф помеѓу Првата светска војна и Втората светска војна.
Првиот фотограф од Словенија чие дело било објавено од списанието National Geographic е Арне Ходалиќ
Графика
За време на Втората светска војна, бројни графики биле создадени од Божидар Јакац, кој помогнал во основањето на повоената Академија за визуелни уметности во Љубљана.
Стрипови
Милко Бамбич е познат по првиот словенечки стрип Црнче Бу-ци-бу (словенечки: Zamorček Bu-ci-bu), алегорија на кариерата на Мусолини, и како творец на брендот Три срца, која и денес ја користи Раденска. По Втората светска војна, стриповите на Мики Мустер се здобија со популарност во Словенија.
Илустрација
Во 1917 година Хинко Смрекар ја илустрирал значајната книга за Мартин Крпан на Фран Левстик за словенечкиот народен јунак. Илустраторите на детските книги се голем број жени илустратори, како што се Марленка Ступица, Марија Луција Ступица, Анчка Гошник Годец, Марјанца Јемец Божич и Јелка Рајхман.
Многу генерации деца се образувани со техничките и научните илустрации создадени од Божо Кос и објавени во словенечките детски списанија, како што е Цицибан.
Неодамна, илустрациите на Лила Прап се здобиле со популарност во Јапонија, каде што на телевизија биле емитувани детски цртани филмови засновани на нејзините илустрации.
Концептуална уметност
Создадени биле голем број концептуални групи за визуелна уметност, вклучувајќи ги OHO, Group 69 и IRWIN. Во денешно време, словенечките визуелни уметности се разновидни, засновани на традиција, го одразуваат влијанието на соседните народи и се испреплетени со современите европски движења.
Уметност да се биде дедо
Уметност да се биде дедо  е збирка на  песни од Виктор Иго објавена во  1877.
На 13 март 1871 година, 44-годишниот син на Виктор, Шарл, починал од мозочен удар, додека се возел во кочија на проштална вечера за некои од пријателите на Виктор во еден ресторан во Бордо. Сопругата на Шарл починала кратко потоа, а Виктор Иго се посветил целосно на грижата за нивните деца, неговите внуци - Жан и Жорж. Песните ги опишуваат чувствата на дедото посветен на своите внуци. Љубовта и нежноста се слават, свежината и расположбата на младите ја омекнуваат потенцијалната мрачност на староста. Патувањето во зоолошката градина го привлекувала поетот. Опишани се многу шармантни сцени. Тој продолжува со нападот врз тиранијата и фанатизмот и со потрагата по вистината. , Виктор Иго напишал : - „„Верувам во деца како што верувавме во апостоли“
Битка кај Марџ Рахит (634)
Битката кај Марџ Рахит се одвила во јули 634 година помеѓу силите на Гасанидите поддржани од Византија и Праведниот Калифат на територијата на денешна Сирија. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
На чело на муслиманската армија бил Халид ибн ал-Валид со сила од околу 9,000 војници, додека христијанскиот сојуз имал над 15,000 војници. Според изворите, муслиманскиот напад над градот започнал на некој голем верски празник на Гасанидите.
Емпфертсхаузен
Емпфертсхаузен (Empfertshausen) — општина во округот Вартбург, во Тирингија, Германија.
Ќорсокак (филм од 2015)
Ќорсокак – ерменски документарен филм од 2015 година, во режија на Харутјан Хачатријан.
Содржина
Откако добива зелена карта, Левон заминува во САД. За жал, Америка не е она за што се издава преку рекламите и поп-културата. Филмот е болно размислување за бегството и за разочарувањето, а исто така е и политичка истрага за она што значи живот во капиталистичка земја.
Црква Пресвета Богородица (Рига)
Црквата Пресвета Богородица (летонски: Vissvētās Dievmātes Patvēruma pareizticīgo baznīca) е црква која се наоѓа во Рига, Латвија. Таа се наоѓа на адреса улица Менсес 3.
Планина (Постојна)
Планина (словенечки: Planina) — населба во Општина Постојна во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Полноќен каубој
Полноќен каубој е американски драма филм од 1969 заснован на истоимениот роман на Џејмс Лио Херлихај од 1965. Сценариото било напишано од Валдо Солт, режиран бил од Џон Шлисинџер, а главните улоги ги толкуваат Дастин Хофман и Џон Војт.
Кинески чај
Кинески чај е пијалак направен од лисјата на чај растенија (Camellia sinensis) и зовриена вода. Листовите за чај се обработуваат со традиционални кинески методи. Кинескиот чај се консумира во текот на целиот ден, вклучително и за време на оброците, како замена за обична вода, за здравје или за едноставно задоволство.
Историја
Практиката на пиење чај има долга историја во Кина, потекнувајќи од таму. Иако чајот потекнува од Кина, за време на династијата Танг, кинескиот чај генерално ги претставува чајните листови кои се обработуваат со методи наследени од древната Кина. Според популарната легенда, чајот бил откриен од кинескиот цар Шен Нонг во 2737 година п.н.е., кога лист од блиската грмушка паднал во вода, царот вриел. Чајот е длабоко вткаен во историјата и културата на Кина. Пијалакот се смета за едно од седумте потреби на кинескиот живот, заедно со огревно дрво, ориз, масло, сол, соја сос и оцет. Околу 771 година п.н.е. - 476 година п.н.е. кинескиот чај се користи за медицински цели. Овој период, исто така е познат како "пролетен и есенски период", токму кинескиот народ прв го вкусил сокот извлечен од чајните листови што ги џвакале.
Кинескиот чај може да се класифицира во пет различни категории: бели, зелени, улонг, црни и пост-ферментирани. Други додаваат категории за миризливи и компримирани чаеви. Сите овие доаѓаат од сорти на (Camellia sinensis) растение. Повеќето кинески чаеви се одгледуваат и се консумираат во Кина, меѓутоа, исто така, се извезуваат на меѓународно ниво поради порастот на популарноста на кинеската кујна низ целиот свет. Најчесто е достапен во кинески продавници во продавници за храна и продавници низ целиот свет.
Зелениот чај е најпопуларен тип на чај што се консумира во Кина.
Во рамките на овие главни категории чајот го има во огромни сорти на поединечни пијалаци. Некои истражувачи бројат повеќе од 700 од овие пијалаци. Други го ставиле бројот на повеќе од 1.000. Некои од варијациите се должат на различни видови на растението Камилија. Популарниот (Tieguanyin), на пример, се проследи наназад до една фабрика откриена во (Anxi) во провинцијата Фуџијан. Други чаеви привлекуваат некои од нивните одлики од локалните услови на одгледување. Сепак, најголем фактор во големите варијации доаѓа од разликите во преработката на чај откако ќе се собираат чајните листови. Белите и зелените чаеви се топлински третирани (поедноставен кинески: 说青, традиционален кинески: 殺青) наскоро по изборот за да се спречи оксидација, често наречена ферментација, предизвикана од природни ензими во лисјата. Улонг чаеви се делумно оксидирани. Црните чаеви се целосно оксидирани. Други разлики доаѓаат од варијации во чекорите за обработка.
Династија Песна
Чајот бил важна култура за време на династијата Сонце. Чај фарми опфатени 242 земји во ова време. Ова вклучуваше скап чај за почит, кој беше чај од провинциите Жеџијанг и Фуџијан, кој бил извезен во Југоисточна Азија и Арапските земји. Во династијата Песна, чајот почна да се притисне во чајни колачи. Некои биле врежани со обрасци на кинескиот змеј и Феникс и биле наречени егзотични имиња, меѓу кои:
Голем змеј чај торта, Мали змеј чај торта, надминувајќи Снег змеј топка торта, ликовна сребрен Sprout, облак лист, злато пари, Јаде цвет, инч на злато, долговечност Sprout, Вечната пролет Jаде лист, змеј во облаците, долговечност змеј Sprout, Змејот Феникс и Цвет, и Вечниот Сребрена Сплит.
Huqiu и Tianchi чај
Во тоа време чајот Huqiu (кинески: 虎丘 茶; осветлен чај "Тигар Хил"), не требало да се меша со црниот чај со истото име од Nilgiris округ во она што сега е Тамил Наду, Индија било наводно развиена како најдобар чај во светот; сепак, количината на производството била прилично мала, а производството е регулирано од страна на кинеската влада. Некои, сепак, сметаат дека неговиот вкус е втор на чајот Тјанки (кинески: 天池 茶; осветлена "Небото базен".
Жи чај
Жи чај кинески: 岕 茶 од Changxing Каунти во провинцијата Жеџијанг се смета високо од познавачите, иако тоа е прилично скапо.
Луо Жи чај од Гу Чу планина во Changxing Каунти во провинцијата Жеџијанг, исто така, беше познат како Гу Чу Виолетова Снимајте. Gu Zhu Violet Shoot беше чај за царски почит од династијата Танг речиси деветстотини години до средината на династијата Чин. [Гуангжу] Гу Гу Жу Виолет Снимај повторно беше оживеан во 1970-тите како чај од врвна оценка во Кина.
NB. Џин Чи сега се нарекува Ји Син населено место. Чај Џин Чи беше познат и како чај Јанг Сјен. Руо лисја се лисја од (Indocalamus) (tessellatus) бамбус. Листот е долг околу 45 см.
Луан чај
Луан чај (кинески: 六安 茶), кој исто така се вика Луан чај чај, се користи за кинеска медицина. Не може да ја ослободи својата арома и да има горчлив вкус ако не се пече во право. Карактеристичниот квалитет на овој чај се смета за добар. Овој тип чај е особено погоден за луѓе кои страдаат од гастрични проблеми. [Се бара извор] Чајот Lu'an сè уште се произведува во Кина, покраината Анхуеј. Чајот Lu'an од пештерата во округот Ѓинџај се смета за поквалитетен, бидејќи илјадници лилјаци во пештерата можат да обезбедат идеално ѓубриво за чајните растенија.
Чај Songluo
Чајот Songluo е произведен во планината Songluo сместена северно од округот Xiuning во провинцијата Анхуи, Кина. Чајните насади се расфрлани на надморска височина од шест до седумстотини метри на планината.
Longjing и Tianmu чај
Longjing чај и чај Tianmu може да одговара на Heaven Pool чај поради временските услови во нивните растечки региони. Бидејќи студената сезона доаѓа порано во планините, во зима има снежен снег, оттука и чајните растенија подоцна се 'ртат. [Вен Zhenheng]
Longjing чај се произведува во округот Вест Езеро во Хангжу, Кина. На Longjing, буквално "змеј буна", се наоѓа на (Fenghuang) планина. (Tianmu) планината се наоѓа во округот Lin'an во северозападниот дел на провинцијата Жеџијанг. Постојат два 1500 метри врвови, секој со езерцето на врвот исполнет со кристално чиста вода што изгледа како око, па оттука и името Тјанму (кинески: 天 目, осветлена "небото око").
Костуми и етика
Во текот на целата Кина, во рестораните, вообичаено е корисниците да ги исчистат своите чинии и прибор на масата, исплакнувајќи ги со чај од тенџерето. Чајот може да се истури преку садови во една од нивните чинии, или поголем сад може да се обезбеди како сад за отпадоци за чај што се користи за плакнење на чинии. Во рестораните во Кина, чајот обично се служи наместо вода, а со тоа и има тенденција да биде вкус на лесен пијалак. Меѓутоа, кога се пие како дневен пијалак, кинескиот народ има тенденција да користи специјално лично чајно шише, во кое на вода им е дозволено да впиваат лисја часови со часови и непрекинато да пијат. Овој метод, кој е поприсутен во секојдневниот кинески живот, вклучува повторна употреба на истите листови од чај во текот на денот.
Прибор
Традиционалниот кинески чај се состои од специјални глинени или порцелански чајници, чаеви, чај лажици, чај strainers, дренажа пепелниците, чај форцепс (за лисја), голем форцепс (за чај чаши) и повремено, чај caddies. Сите овие се чуваат на специјален дрвен сад за чај со вграден уред за одвод и држач за исцедена вода. сепак, во посовремени времиња, специјално изградени електрични плочи за чај сетови се користат од страна на некои кинески луѓе.
Кинески чај култура Институт за истражување
Кинески чај култура Институт за истражување е директно под централната власт Кина Кина Кина АДПЛ го одобри формирањето на подредени единици, Здружението издаде документ број 20 [2016], од страна на Централниот пропаганда Одделот насоки. Кина чај култура истражувачки институт канцеларија, составен во (SASAC) на Државниот совет, Централната организација Одделот, Централната пропаганда департментот, Националната федерација на синдикатите, Народна Република Кина Министерството за образование, Министерството за култура, Народна Република Кина Федерацијата на книжевни и уметнички кругови, Министерството за граѓански прашања и други партиски, владини и воени одделенија и раководството на грижата и грижата, од десетици универзитети и национални истражувачки институции, организации, стручњаци за чај, универзитетски професори, доц. , истражувачи, научници и индустријалци како членови на легитимноста и авторитетот на медиумите, истражување Античка кинеска литература Барај непрофитна организација.
Чај од градина
Чај куќа која има кинески градини или домашна кинеска градина во која луѓето уживаат во нивниот чај.
Чајна куќа
Кинеската чајна куќа се однесува на јавното место каде што луѓето се собраа да пијат чај и генерално се развија и на јавни места за забава. Кинеската чајна куќа има долга историја. Прво се оформи за време на династијата Танг Kaiyuan (713-714) и стана популарен за време на династијата Песна. Од династиите Минг и Кинг, културата на чајната куќа беше интегрирана со регионалната култура.
Ба-Шу култура и Сечуан чаеви
Сечуан чајџиите имаат различни големини. Големите имаат стотици места, а малите, само неколку. Тие исто така имаат одлични услуги. Традиционалните чаеви од Сичуан користат црвени чајници, конзерви, лимени чаеви со покривки изработени од порцелан Jingdezhen, туоча - лисја со компримиран чај во облик на чаша и чувари на чај во сите начини на работа. Уште повеќе, Сечуанските чаеви имаат социјални функции. Тие играат важна улога во ширењето на информациите од државните работи. Луѓето можат да разговараат меѓусебно таму. Тие исто така служат како неофицијални судови.
Wu-Yue култура и Хангжу чаеви
Wu-Yue област е познат по производство на чај, а зелениот чај произведен во провинцијата Жеџијанг игра одлучувачка улога. Во Хангжу, повеќето tearooms се елегантни, едноставни и несофистицирани. Тие нагласуваат правење чај со квалитетна вода и вкус на чај во одлична средина, со цел да се постигне вистинското значење на чајната уметност.
Тијанџин чаеви, Шангај Fuchaguan чајџии и Гуангдунг tearooms
Во минатото, чајџиите во Шангај се сметаат како научени и рафинирани места во Шангај. Шангај луѓето ги нарекоа teahouses fuchaguan да изразат копнеж за одмор. Најтипичната чајџилница со локални одлики се наоѓала во старата област Chenghuangmiao.
Старите гуангдунски тиароми беа евтини. Редовните корисници ќе бидат доставени со чаша чај, и две парчиња бухти полнети со ситно свински свинско месо, парен кнедли со тестото собрано на врвот, или кнедли со полнење на ракчиња. Сепак, чајџиите сега стануваат различни. Денес, на клиентите им се нуди тенџере со силен чај веднаш штом ќе пристигнат, и имаат многу избор од широк спектар на освежителни пијалаци.
Пекинг култура во чајџилница
Постојат многу видови на чаеви во Пекинг, кои вклучуваат (Shuchaguan), (Qingchaguan), (Qichaguan), (Yechaguan), (Dachaguan) и (Erhunpu).
Лош број на музеи
Културата на чајхаус даде посебен придонес во развојот на романот, а (shuchaguan) беше најдобриот доказ за објаснување. Во (shuchaguan), чајот дејствува само како медиум и додаток, бидејќи луѓето главно доаѓаат да го слушаат раскажувањето на приказни. Раскажувањето на приказни беше изведено двапати дневно и долга приказна би траела два или три месеци. Познатиот (shuchaguan) беа извонредно опремени со трска или дрвени маси и столици, а украсени со дела на калиграфија и сликарство, со цел да се изгради атмосфера за раскажување приказни. Целта на пиење чај во (shuchaguan) е зголемување на нивните историски знаења, убивајќи време и забавувајќи се себеси. Значи (shuchaguan) беа најпогодни за старите луѓе.
Qingchaguan
(Qingchaguan) обезбедува места за луѓе од сите сфери на животот да се забавуваат елегантно. Во минатото, повеќето од Qingchaguan беа едноставно опремени со плоштади маси и дрвени столици. Тејаповите со корици се користеа за да служат чај. Сепак, чај се служи без освежување во (Qingchaguan).
Qichaguan
(Qichaguan) обезбедува места за клиенти да играат шах. (Qichaguan) едноставно беа опремени со дрва или грутки од дрво насликани со шаховски плочки, кои делумно беа погребани во земјата, или шахбороди со клупи од двете страни. Кога луѓето пуштаа шах додека пиеле чај, тие ќе почувствуваат дека шаховските плочи биле како бојно поле на животот. Обично тие привремено ќе заборават на нивните страдања, и затоа чајот се викаше (wangyoujun) (г-дин бесплатно).
Yechaguan
Луѓето отидоа во (Yechaguan) да ги ценат прекрасните градини. Луѓето во Пекинг во старите времиња беа заинтересирани да уживаат во прекрасните сцени во различни сезони. Значи, (yechaguan) беа најмногу изградени во тие места со прекрасни градини и убави погледи.
Dachaguan
Dachaguan обезбеди чај, храна и одлични услуги за луѓето во различни занаети, како што се бизнис мажите и научниците. Стана популарна поради своите повеќе функции и добри услуги.
Hongluguan
Hongluguan беа инсталирани со црвени печки кои печени манџурски и кинески колачи. Тие служеа на сите видови колачи, кои беа помали и поексклузивни од оние направени од продавниците за печиво. Клиентите можат да пијат чај додека земаат мостри од овие колачи.
Wowoguan
(Wowoguan) служеше разновидно освежување, вклучително и (aiwowo), пареа сунѓер колачи, (paicha), (pengao) и сусам семе колачи.
Banhuguan
Карактеризира со голем бакар тенџере, (banhuguan) одговара и префинет и популарен вкус.
Erhunpu
(Erhunpu) служи чај без освежување, но обезбедува јадење и победува објекти. Тој им обезбеди на клиентите храна подготвена од внатрешни состојки или состојки донесени од клиенти.
Етрурска азбука
Етрурска или староиталска азбука се однесува на неколку изумрени азбуки во употреба на Апенинскиот Полуостров во антиката за разни (главно италски) и неиндоевропски (на пр. етрурски) јазици.
Овие азбуки водат потекло од евбејската грчка кисмата азбука, во употреба во Исхија и Кими во Неаполскиот Залив за време на VIII век п.н.е.. Кимската азбука пак, била доста слична на феникиската, заради феникиското влијание за западно-централното Средоземје.
Германската рунска азбука најверојатно води потекло од една од овие азбуки (II век).
Етрурската азбука
Не се знае дали процесот на прифаќање на грчката азбука се случил во Италија од првата грчка колонија, градот Кими, или пак во Грција/Мала Азија. ВО секој случај ова била западногрчка азбука. Кај азбуките на западот, X имал звучна вредност, Ψ означувал ; на етрурски: X = , Ψ = или  (Rix 202-209).
Најраниот етрурски абецедариум, наречен таблица од Марсилијана д'Албења (близу Гросето) која датира од ц. 700 п.н.е., дава 26 букви кои соодвествуваат на современите облици на грчката азбука сан и копа, но кои сѐ уште ја немале буквата омега.
Оваа класична азбука се употребувала сѐ до II век п.н.е. кога почнала да се контаминира со подемот на латиницата. Наскоро потоа, самиот етрурски јазик изумрел.
Оска азбука
Оските веројатно ја прифатиле архаичната етрурска азбука за време на VII век п.н.е., меѓутоа препознатлива оска варијанта на азбуката не гледаме пред V век п.н.е. Оските ја прошириле класичната етрурска азбука со додавање на долги варијанти на I и U, транскрибирани како Í и Ú. U го означувало оското o, додека Ú се користело за u.
Азбука од Лугано
Азбуката од Лугано се користела за запишување на лепонтски написи, како едно од најстарите сведоштва за келтски јазици, во употреба од VI до V век п.н.е. Оваа азбука има 17 букви, изведени од архаичната етрурска азбука:
Оваа азбука не разликува звучни од затворени согласки, т.е. P означува /b/ или /p/, T означува /t/ или /d/, K означува /g/ или /k/. Z веројатно означувало /ц/. U /u/ и V /w/ биле засебни. Θ веројатно означувало /t/, а X означувало /g/. ПОостојат тврдења дека сродно писмо е пронајдено во Глозел, Франција.
Ретски азбуки
Азбуката од Санцено (како и од Болцано), околу 100 ретски написи.
Азбуката од Магре, источноретски написи.
Азбука од Есте
Слични, но не исти написи како кај Магре, венетски написи.
Латиница
21 од 26-те архаични етрурски букви биле прифатени во старолатинскиот јазик од VII век п.н.е., или непосредно од кисмата азбука, или преку архаични етрурски форми, кои, споредени со класичната етрурска азбука, ги задржале буквите B, D, K, O, Q, X, но ги отфрлиле Θ, Ś, Φ, Ψ, F (етрурско U е латинско V, етрурско V е латинско F).
Уникод
Уникодната низа U+10300–U+1033F е резервирана за „Староиталски“ без назначение за конкретна азбука (i.e. стаориталските азбуки се сметаат за еквивалентни, а користениот фонт ја одредува варијантата).
Надворешни врски
Lingua etrusca
879 Рикарда
879 Рикарда — астероид во орбита околу Сонцето откриен од страна на германскиот астроном Макс Волф на 22 јули 1917м година. Станува збор за астероид член на динамичкото Марииното семејство на астероиди и се создал при судирен распад на првичниот поголем астероид. наречен е по германската интелектуалка Рикарда Хух. Астероидот од Главниот астрономски појас 8847 Хух е исто така наречен по неа.
Методија Николовски
Методија Манојлов Николовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Лазар Делев
Лазар Делев, познат како Оревски, — македонски револуционер, војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Делев е роден во 1875 година во сиромашно семејство во бојмишкото село Ореовица, тогаш во Османлиското Царство, денес Певкодасос, Грција. Се нааселил во Солун и станува работник при железничкото депо на железничката станица. Станува член на ВМОРО, исполнува терористички и курирски задачи.
Во мај 1898 година е уапсен по убиството на водачот на гркоманската партија во Гевгелија, Христо Цицов во кое Делев нема учество. Лежи во Гевгелискiot затвор до ноември, по што е затворен во Еди куле во Солун до 10 август 1899 година, кога судот го прогласиl за невин и покрај притисокот на Солунскиот грчки конзул и солунската митрополија за осудување.
По неговото ослободување влегува во четата на локалниот војвода Иванчо Карасулијата и зема учество во Илинденското востание, се бори во Горноџумајско заедно со Илија Балтов и Христо Саракинов.
Од 1905 година е самостоен гевгелиски војвода и заедно со Аргир Манасиев ги одбил нападите на грчката вооружена пропаганда. Негов четник е Дељо Василев.
Во Првата балканска војна станува војвода на партизанската чета № 44 при Македонско-одринското ополчение, со 25 души. Напредува по долината на реката Струма со четите на Дончо Златков, Никола Герасимов и Тане Николов. Зема учество во борбите кај Осеново, Сенокос и други, а подоцна е во Здружентаа партизанска чета на МОО.
Лазар Делев умира во 1938 година, Софија.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Махмутли
Рождество на Пресвата Богородица (Γεννήσεως τῆς Θεοτόκου) — црква во селото Махмутли, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата е изградена на местото на помал храм. Изградбата траела од 1939 до 1957 г. Претставува крсткуполна базилика, живописана со средства на жителите. Осветена е во 1962 г. Во 1994 г. во црковниот дво е подигната помошна канцелариска градба.
Во парохијата влегуваат и параклисите „Св. Пантелејмон“ и „Свети Евангелист Матеј“.
Горица (Годивје)
Горица — археолошко наоѓалиште во охридското село Годивје, Општина Дебрца. Претставува тумба со две цркви од средниот век. Едната од нив денес е обновена.
Местото се наоѓа на околу 3 км југоисточно од селото и десно од меѓуселскиот пат Годивје - Сливово. Во средишниот дел на зарамнетиот врв се забележуваат урнатини од две цркви. Според особеностите, едната е без можности за дефинирање на обликот, но е постара, а другата, градена подоцна, има облик на еднокорабна градба со полукружна апсида.
Во близината се забележуваат гробни конструкции со насоченост запад-исток. Според постарите жители од селото, обете биле посветени на Апостол Вартоломеј.
Обнова
Обновата на едната од нив е почната во 2018 г. и по завршувањето на сите работи, храмот „Св. Вартоломеј“ е осветен од митрополитот Тимотеј Дебарско-кичевски на 24 јуни 2020 г.
Суперкуп на Франција 2018
Суперкуп на Франција 2018 било 23-то издание на Суперкупот на Франција. Во натпреварот се натпреварувале победникот на Лига 1 2017-2018 и Купот на Франција Париз Сен Жермен, и вицешампионот на Лига 1, Монако. Натпреварот се одиграл на Унивезитетскиот спортски центар во Шенџен, Кина.
Натпреварот практички бил реприза на претходното издание, во кое ПСЖ го победил Монако со 2–1.
Париз Сен Жермен го победил Монако со 4-0 и го освоил Суперкупот на Франција 2018, нивни шести последователен а вкупно осми во историјата наслов во Суперкупот на Франција. Стрелци за парижаните биле Анхел Ди Марија (два гола), Кристофер Нкунку и Тимоти Веа.
Екипа победник
Победник на Суперкупот на Франција 2018 8. титула
Сорсогон
Сорсогон е покраина на Филипините која е сместена во Бикол Регионот на островот Лузон. Главен град е Сорсогон Сити.Покраината се граничи со Албај на север.
Народ и култура
Најголемиот дел од населението се Биколанци кои зборуваат на Биколански јазик. Најголемиот дел од населението се Римо-католици, но има и доселеници од соседните региони кои се муслимани и хиндуси.
Административна поделба
Сорсогон е поделен на 14 општини и 1 град.