cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на ацтечкиот јазик
Пристигнување во Мезоамерика
Главниот политички и културен центар на Мезоамерика во реаниот класичен период бил градот Теотиуакан. Идентитетот на јазикот или јазиците кои се зборувале во овој град бол предмет на големи дебати, а меѓу тезите е дека наватлскиот се зборувал во овој град. Додека во XIX и XX век се сметало дека градот Теотиуакан бил основан од Ацтеците, сепак подоцна според археолошките и јазичните истражувања тежнееле да го оспорат ова гледиште. Така, се сметало дека навлегувањето на Ацтеците во градот се совпаѓа со падот одошто подемот на градот. Во скоро време, доказите од мајанската епиграфија од можно наватлско потекло била толкувана како покажување дека други мезоамерикански јазици можеби позајмувале зборови од праацтечкиот јазик, многу порано одошто се верувало до скоро време, и со тоа е можна ацтечка присутност во Теотиуакан.
Во Мезоамерика, мајанските, ото-мангвејските и мише-зокејските јазици постоеле заедно илјадници години. Така, поради долгогодишната присутност на јазиците во регионот настанал Мезоамериканското јазично подрачје (слично како Балканското јазично подрачје). По доселувањето на Ацтеците во регионот и нивниот јазик присвоил некои јазични особини на Мезоамериканското јазично подрачје. Такви особини се релационалните именки, појавата на калкови (позајмени преводи) и формите за присвојност кои се типични за мезоамериканските јазици.
Еден јазик од праацтечкиот се одделил и така настанал почутечкиот јазик, најверојатно во 400 година и пристигнал во Мезоамерика неколку векови пред пристигнувањето на главните наватлски јазици. Некои наватлски групи мигрирале јужно и пристигнале најверојатно до денешната територија на Никарагва. Денешниот пипилски јазик е единствениот жив јазик од овие јужнонаватлски дијалекти/ јазици.
Со почетокот на 7 век, Ацтеците се стекнале со голема моќ во централно Мексико. За Толтеците од Тула, кои биле активни во централно Мексико во 10 век, се верува дека биле наватлски говорници. До 11 век, Ацтеците биле доминантни во Мексиканската Долина, па и пошироко, и населувале населени места како што се Азкапоцалко, Кулуакан и Чолула. Наватлските миграции од север кон југ продолжиле сè до посткласичниот период на мезоамериканската хронологија. Еден од последните миграциски бранови било населувањето на Ацтеци на островот во езетото Тешкоко и околината. Оваа група била именувана како Мешика и со текот на времето го форирале познатиот Теночтитлан и неговата империја, позната како Ацтечка Империја. Нивното политичко и јазично влијание се проширило до Средна Америка и наватлскиот станал „лингва франка“ меѓу трговците и елитата во Мезоамерика. Како што Теночтитлан растел и станал најголем урбан центар во Средна Америка, во градот се доселувале наватлски говорници од различни региони. Така во Теночтитлан се родила урбаната форма на наватлскиот јазик, кој имал особини на голем број наватлски дијалекти. Оваа урбанизирана форма на наватлскиот јазик се нарекува класичен наватлски јазик, и тој бил документиран за време на колонијалниот период.
Шпанска инвазија
Со доаѓањето на Шпанците и шпанското освојување на Мексико во 1519 година, наватлскиот јазик не бил повеќе доминантен регионален јазик. Сепал, поради шпанското сојузништво со наватлските говорници од Тлшкала и со Ацтеците, наватлскиот јазик продолжил да се проширува низ Мезоамерика во декадите по падот на Ацтечката Империја. Во меѓувреме, шпанските освојувачи, заедно со наватлски војници, продолжиле со своите експедиции кон југ и север сè со цел да се освојат нови територии во име на шпанската круна. Језиутските мисии во северно Мексико и јигозападните САД, често вклучувале наватлски војници кои биле користени за заштита. На пример, околу 14 години по основањето на градот Салтилјо, кој бил основан во 1577 година, тлашкалтечка заедница била основана во околното село Сан Естебан де Нуева Тлшкала за да се обработува земјата и за да помогне на колонизаторите. Што се однесува за освојувањето на современата Средна Америка, Педро де Алвардо ја освоил Гватемала со помош на десетици илјади тлашкалтечки сојузници, кои потоа се населиле надвор од современиот град Антигва Гватемала. Слични ситуации се случиле во Ел Салвадор и Хондурас, каде се населиле Ацтеци и новите имиња на градовите биле од наватлско потекло. Така на пример, во Хондурас има населби со имиња како што се Мешикапа, а во Ел Салвадор Мехиканос.
Како дел од нивните мисии, членовите на различни религиски групации ја вовеле латиницата меѓу Ацтеците. Во првите 20 години по шпанската колонизација, текстови биле подготвени на наватлски јазик испишан на латиница. Истовремени училишта биле основани, како што се Колеџот Санта Крус де Тлателолко во 1536 година, во кој се изучувале староседелските и европските јазици од страна на староседелци и свештеници. Мисионерите исто така подготвиле граматики на староседелски јазици кои биле употребувани од свештениците. Првата наватлска граматика била напишана од Андрес де Олмос и била објавена во 1547 година, три години пред првата француска граматика. До 1645 година биле издадени повеќе  дела, а како автори се јавиле, меѓу другите, Алонсо де Молина (1571), Антонио дел Ринкон (1595), Диего Галдо Гузман (1642), и Орасио Карочи (1645). Граматиката на Карочи денес се смета за најважна наватлска граматика од колонијалниот период.
Во 1570 година, шпанскиот крал Филип II наредил наватлскиот јазик да стане службен јазик на шпанската колонија Нова Шпанија за да се олесни комуникацијата меѓу Шпанците и староседелците. Како резултат на тоа, шпанските мисионери започнале до предаваат наватлски јазик на староседелците кои живееле дури и во Хондурас или Ел Салвадор. За време на 16 и 17 век, класичниот наватлски јазик бил користен како литературен јазик и голем број текстови денес постојат од тој период. Зачуваните текстови на класичен наватлски јазик се истории, хроники, поезија, драмски дела, религиски дела, етнографски описи и административни документи. Шпанците им дале голема автономија на градските администрации каде имало значително староседелско население, а пак во градовите со мнозинско ацтечко население наватлскиот бил де факто пишан и устен службен јазик. Голема наватлска литература била создадена во овој период, меѓу кои се и Флорентиновиот кодекс, дванаесет томски компендиум на ацтечката култура, колекции наватлски песни, речници и слично.
Граматики и речници на староседелските јазици биле создадавани низ целиот колонијален период, но нивниот квалитет бил најдобар во почетокот на колонијалната ера. Властите увиделе дека изучувањето на сите староседелски јазици било невозможно, па тие се сконцентрирале кон изучување на наватлскиот јазик. За тоа време, јазичната состојба во Мезоамерика останала релативно стабилна, но во 1696 година кралот Чарлс II забранил да се користи кој било друг јазик освен шпанскиот во Шпанската Империја. Во 1770 година, се издала нова наредба со која се повикала елиминација на сите староседелски јазици. Со тоа, класичниот наватлски јазик престанал да биде литературен јазик.
Современ период
За време на модерниот период од историјата на Мексико, ситуацијата за староседелските јазици во државата станала нестабилна. Така, бројот на говорници на скоро сите староседелски јазици се намалил. Иако, бројот на апсолутни говорници на наватлскиот се зголемил во минатиот век, староседелското население во Мексико било маргинализитано. Во 1895 година, наватлскиот јазик го зборувале 5% од населението, а до 2000 година бројот паднал на 1,49%. Имајќи го предвид процесот на маргинализација заедно со трендот на миграција во урбаните центри и САД, некои јазичари предупредуваат за јазично изумирање на наватлскиот. Денес, наватлскиот е воглавно зборуван во руралните предели на државата. Според Мексиканскиот национален статистички институт, 51% од наватлското население се вработени во земјоделскиот сектор и 6 до 10 не земаат плата или земаат минимално.
Од раниот 20 век па сè до средината на 1980-те, образовните процеси во Мексико се фокусирале на „хиспанизацијата“ на староседелското население, па така во училиштата се учел само шпанскиот и употребата на староседелските јазици била неохрабрена. Како резултат на тоа, нема група Ацтеци кои имаат општа писменост на наватлски; како и нивната писменост за шпанскиот е исто така под националниот просек. Дури и при таква ситуација, јазикот денес се зборува од над милион луѓе, од кои околу 10% се еднојазични. Преживувањето на наватлскиот како целина не е загрозено, но неколку наватлски дијалекти се загрозени, а некои и изумреле.
Во 1990-те се случиле промени во официјалната мексиканска политика спрема староседелските народи и нивните права. Развојот на настаните во доменот на меѓународните права, заедно со домашниот притисок довеле до законодавни реформи и создавање на децентрализирани владини агенции како што се Националната комисија за развој за староседелците и Националниот институт за староседелските јазици. Овие агенции имале задача да ги промовираат и заштитат староседелските заедници и јазици. Така со закон староседелските јазици станале национални јазици и им се овозможило на луѓето да ги користат во јавниот и приватниот живот. Исто така, во законот е наведено дека во државата има задолжително двојазично и интеркултурно образование. Во февруари 2008 година, градоначалникот на градот Мексико, Марсело Ебрард, започнал иницијатива со која сите владини вработени лица да научат наватлски. Ебрард изјавил дека тој ќе продолжи со институционализација на наватлскиот и дека важно е за Мексико да ја запомни својата историја и традиции.
302 п.н.е.
302 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 302. година пред новата ера, 302. од првиот милениум п.н.е., 2. од 4 век п.н.е. и трета од 300-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5206 и 5207 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4448 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3458 и 3459 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 451.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 302 година се протега во 2334 и 2335, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2394 и 2395 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 241. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 951 и 950 исламска година пред хиџра.
Емир Бекриќ
Емир Бекриќ (Белград, 14 март 1991) — српски атлетичар кој е специјалист во 400 метри со пречки, државен рекордер и освојувач на медали на светските и европските првенства.
Кариера
Бекриќ е и јуниорски рекордер на Србија во дисциплината 110 метри со пречки (резултат 14,20 постигнат во 2008 година). На Европското првенство за помлади сениори во 2011 година во Острава освоил бронзен медал. На Летната универзијада во Шенџен истата година, во полуфиналната трка го собори државниот рекорд стар 23 години на 400 метри со пречки со време од 49,55 секунди. Подоцна го освои шестото место во финалето.
На Европското првенство во Хелсинки во 2012 година освои сребрен медал на 400 метри со пречки што го истрча за 49,49 секунди. На овој начин, Бекриќ постана првиот српски спортист кој освоил медал на Европското првенство на отворено. Во полуфиналето, Бекриќ го соборил државниот рекорд со 49,37 секунди.
Истата година, на Светското првенство во Москва, тој постави национални рекорди во полуфиналето и финалето, како и најдобрите времиња во сезоната за натпреварувачите од Европа, достигнувајќи го бронзениот медал. ЕАА му додели признание за Европски атлетичари на годината, како најдобар млад спортист.
Во декември 2013 година, Белградската атлетска федерација го прогласи за најдобар спортист во 2013 година, а од дневниот весник Sport доби награда „златна значка“ за најдобар спортист.
Негов тренер е Мирјана Стојановиќ.
Дајакур
Дајакур — населба и општина во североисточна Франција во регионот Шампања-Ардени, во департманот Горна Марна која припаѓа на перфектурата Шомон.
Според податоците од 1999 година, во општината живееле 90 жители, а густината на населението изнесувала 12 жит/км². Општината се простира на поврина од 7,37 км². Се наоѓа на средна надморска височина од 385 метри.
Керански јазик
Керанскиот е афроазиски јазик, дел од групата на чадски јазици од подгрупата на источночадски јазици. Гринберг во своите истражувања го именувал јазикот како „тубуриски“.
Преглед
Јазикот, според податоците од 1993 година во Чад го зборувале 44.500 луѓе, а вкупниот број на луѓе кои го зборуваат јазикот е 50.500. Јазикот се зборува во регионот Мајо-Кабо Ест во Чад, во близина на езерото Тикем. Исто така, јазикот се зборува во северен Камерун. Нема забележано дијалекти на јазикот и има лексичка сличност од 42% со кваншкиот јазик. Редоследот на зборовите во реченицата е подмет-прирок-предмет. За јазикот има издадено граматика и речник, но писменоста на керански е од 5 до 10%. Јазикот се пишува на латиница.
Босански Петровац
Босански Петрoвaц — град и седиште на истоимената општина во западна Босна и Херцеговина (Босанска Краина), односно во ентитетот Федерација Босна и Херцеговина, на крстопат на патиштата Бихаќ - Јајце и Јајце - Дрвар.
Географија
Најголемиот дел од територијата на општината Босански Петровец е положен во  Петровечкото  и Бравското поле, на надморска височина  од 600 до 850 метри, помеѓу планините Осјеченица, Клековача, Грмеч и Срнетица. Карактеристично за самата висорамнина е нејзиното крашко тло, без ниту една река или поток со постојан ток.Постојат неколку помали извори во подножјето на падините на околните планини, но нивните води се губат во рамнината на полето. Површината на општина Босански Петровец изнесува околу 750 км2, а вкупната должина на границата е 144,20 км.
Историја
Археолошките истражувања на голем број наоѓалишта сведочат за постоење на автохтоно население уште во времето на Илирите (племето Сардеати или Деури ). Се сметадека во тие населби живееле приближно околу 4000 луѓе. После римската окупација, од Јадранското крајбрежје преку Дрвар и Оштрељ водел римски пат до Колуниќ и Бар(а) (Босански Петровец) и тука се делел во три правци. Првиот, водел кон долината на реката Сана, вториот,  преку Крњеуша и Рисовец кон долината на реката Уна, каде водел и тртиот пат, кој минувал преку Бјелај. Римскиот цар и писател Константин Порфирогенит го споменува ова подрачје во 950 година во своето дело De administrando imperio, под името Pesenta. Тоа е латинското име за средновековната хрватска жупа Псет (Pset). . Овие области станале дел од средновековната босанска држава во тој период 1322 - 1332. година, за што е заслужен бан Стјепан II Котроманиќ. Османлиите го освоиле помеѓу 1530 и 1537. година.
Периодот на средниот век изобилува собогатство материјални и пишани документи, меѓу кои се:
По мирот во Карловац во 1699. делови од Хрватска, кои дотогаш беа дел од Отоманската империја, потпаѓаа под власта на Австрија или на Венецијанската Република. Муслиманското население се повлекува од овие области и се населува во областите на десниот брег на Уна. Воспоставена е граница што останува непроменета до денес. Во новите политички и воени случувања, Петровац добива стратешко значење. На местото на денешниот град е изградено утврдување со населба околу него (денешен Босански Петровац ). Тврдината е срушена во 1905 година, за време на австроунгарската окупација.
Населби
Бaрa, Бjeлaj, Бjeлajски Вaгaнaц, Босански Петрoвaц, Брaвсkи Вaгaнaц, Брестoвaц, Буkoвaчa, Бунaрa, Бусиje, Цимеше, Добрo Селo, Jaњилa, Jaсенoвaц, Kaпљух, Kленoвaц, Колуниќ, Kрњa Jeлa, Крњеуша, Ластве, Медено Поље, Орашко Брдо, Oштрељ, Подсрница, Прkoсi, Рашиновац, Ревеник, Рисовац, Скакулец, Смољaнa, Сувaja, Ведрo Поље, Вoѓеницa, Врaнoвинa и Вртoче.
Национални споменици
На списокот за национален споменик на Босна и Херцеговина тука се следните споменици:
Полка
Полка е брз средноевропски танц, кој е популарен во Европа и Америка. Настанал во средината на XIX век во денешна Чешка. Полката се игра во многу земји меѓу кои се: Литванија, Чешка, Полска, Хрватска, Словенија, Германија, Австрија и други. Некој варијанти на полка се играат во нордиските земји, Британија и Мексико.
Во класичната музика, полки компонирале Јохан Штраус постариот и Јохан Штраус помладиот. Името „полка“ доаѓа од чешкиот збор „пулка“, што значи мала половина, што се однесува на кратките получекори кои се користат во танцот. Заради зборот полка често луѓет мислат дека овој танц е измислен од Полска.
Вистинскиот крај на големата војна (филм)
Вистинскиот крај на големата војна (полски: Prawdziwy koniec wielkiej wojny) - полски филм од 1957 година во режија на Јежи Кавалерович (Jerzy Kawalerowicz), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Луцина Виницка (Lucyna Winnicka), Роланд Гловацки (Roland Glowacki) и Анджеј Шалавски (Andrzej Szalawski).
Синопсис
Роза (ја игра Виницка) се мажи за перспективниот млад архитект Јулиуш (го игра Гловацки). Меѓутоа, тогаш започнува Втората светска војна и Јулиуш набргу е депортиран во концентрационен логор. Роза постепено ја губи надежта за враќањето на нејзиниот сопруг. Таа се вљубува во друг човек и се обидува да го продолжи животот со него. Но, еден ден, сосема неочекувано, се враќа Јулиуш...
Региони во Франција
Франција се дели на 18 региони (régions), од кои 13 се матични (континентални), а 5 се прекуморски. Матичните региони (во кои спаѓа и островот Корзика) се делат на 2 до 13 департмани, додека пак прекуморските имаат по еден, па затоа се нарекуваат и „прекуморски департмани.
Улога
Регионите немаат законодавна автомонима, нити пак можат да донесуваат регулативи. Секој има свои давачки (со поголеми давачки добиваат помал дел буџет од државата) и имаат видни, но не баш големи буџети под управа на регионални совети со застапници предложени од департманските собранија и главните општини во регионот.
Нивната главна правна задача е да градат и одржуваат средни училишта.
Освен овие правни должности, регионите имаат значителни дискрециони трошоци за инфракструктура (образование, јавен превоз, помош на универзитети и истражни тела, помош за претприемачи). Заради ова, претседателствувањето со еден богат регион е прилично високопрофилна функција.
Зорге (Саксонија-Анхалт)
Зорге (Sorge) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Оберхарц на Брокен. Името на градот значи „грижа“ на германски.
Константинополска патрија
Иако во минатото му била припишувана на писателот од 14 век Ѓорѓи Кодин, збирката всушност потекнува од претходните векови, веројатно првпат била составена околу 995 година во времето на владеењето на Василиј II (вл. 976–1025), а потоа ревидирана и додадена во времето на владеењето на Алексиј I Комнин (вл. 1081–1118).
Збирката содржи:
Самофинансирање
Самофинансирање е финансирање кое деловните субјекти го вршат од сопствени извори на средства.
Внатрешни извори на самофинансирање
Внатрешни извори на самофинансирање се оние кои деловниот субјект како самостоен правен субјект ги создава во работењето било со амортизација на основните средства и долгорочните пласмани, со долгорочни резервирања, или со акумулирана нето-добивка за себе.
Надворшени извори на самофинансирање
Надворшени извори на самофинансирање - правни и физички субјекти коишто обезбедуваат средства за финансирање на деловните субјекти, а нивниот домицил е вон претпријатието.
Страшниот суд (Микеланџело)
Страшниот суд (италијански: Il Giudizio Universale) — фреска изработена од страна на италијанскиот ренесансен сликар Микеланџело, кој го покрива целиот ѕид на олтарот на Сикстинската капела во Ватикан. Фреската претставува опис на Второто пришествие на Христос и конечниот суд од Бога на целото човештво.
Изработката на фреската траела четири години помеѓу 1536 и 1541 година (подготовката на олтарниот ѕид започнала во 1535 година). Микеланџело започнал да работи на проектот дваесет и пет години откако го завршил таванот на Сикстинската капела и имал речиси 67 години кога го завршил. „Страшниот суд“ започнал во времето на папата Климент VII, но бил завршен во времето на папата Павле III.
Тони Морисон
Тони Морисон (вистинското име ѝ е Клое Ентони Вофорд, родена на 18 февруари 1931, Лорен, Охајо, САД - 2019) — американска писателка, добитничка на Нобелова награда за литература во 1993 година за романите што се одликуваат со поетски талент и ја опишуваат суштествената страна на американската стварност.
Животопис
Потекнува од работничко семејство на афроамериканци. Во 1953 година го завршила универзитетот „Хауард“, а во 1965 година била уредник во книгоиздавателството „Рендом Хауз“ во Њујорк. Од 1989 година била професор по хуманитарни науки на Пристонскиот универзитет, Њу Џерси. „Молчењето ни било долго и длабоко“, вели Морисон. Барајќи ја врската меѓу сегашноста и минатото, Морисон раскажува за ликот на афроамериканците, принудени да ги поднесуваат ужасите на ропството и ексцесите на расизмот. Била членка на Американската академија за уметност и литература.
Творештво
Како писателка Морисон дебитира со романот „Најсиното око“ (1970). Авторка е на уште пет романи, меѓу кои се „Песна на Соломон“ (1978), „Љубена“ (1987), кој ја добил Пулицеровата награда, и „Џез“ (1992). Во нејзиното творештво се опишуваат животот и историјата на црнците во Америка.
Делија Григоре
Делија Григоре (ромски: Делија Григоре, роденa на 7 февруари 1972 година во Галац) е романски ромски писател, филолог, академик и активист за ромските права.
Биографија
Делија Григоре пораснала под романскиот комунистички режим, кога Ромите не биле признати како етничка група, туку како странски елементи што мора да се асимилираат во романското општество. За тоа време, нејзиното семејство го криело својот вистински идентитет за да избегне дискриминација. По романската револуција во 1989 година, таа можела да ја потврди својата ромска етничка припадност и да го научи одново јазикот. Во 1990 година, таа завршила средни студии во средното училиште „Зоја Космодемиаскаја“ во Букурешт, додека во 1992 година дипломирала Санскритски јазик и стара индиска цивилизација и култура на Универзитетот во Букурешт. Во 1995 година се стекнува со диплома по романска и англиска филологија на Филолошкиот факултет на Универзитетот во Букурешт. Од 2000 година, Делија Григоре објавила серијал списи за ромската култура и јазик.
Во 2002 година се стекнала со докторат за антропологија на ромската култура со д-р. теза Семејни обичаи на традиционалната култура на Романија со шема на номадски идентитет на југоистокот на Романија. Во моментов предава на Катедрата за странски јазици и литература на Универзитетот во Букурешт. Таа исто така се вклучила во одбраната на правата на Ромите како претседател на Здружението ȘATRA / ASTRA - „Амаре Рроменца“.
Во февруари 2002 година, Делија Григоре побарала романските државни органи и раководството на Романската православна црква да ја признаат нивната одговорност за спроведувањето и последиците од петвековното ропство на ромскиот народ во историските романски држави Влашка и Молдавија.
Мало Коњари
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Мало Коњари живееле 340 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Мало Коњари имало 240 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото Мало Коњари брои 727 жители, од кои 723 Македонци, 2 Срби и 2 останати.
Родови
Мало Коњари е македонско село.
Според истражувањата од 1954 година, родови во селото се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1447 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 573 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Дејствието на приказната „Силјан Штркот“ собрана од Марко Цепенков се одвива во Мало Коњари.
Страв
Страв — чувство предизвикано од согледана опасност или закана која предизивкува објавување на промени во метаболизмот и во одредени органски функции и на крај промена во однесувањето, како што се: бегство, криење или замрзнување од перцепираните трауматски настани. Стравот кај луѓето може да се случи како реакција на одреден специфичен стимул  кој се јавува во сегашноста или во очекување на идните закани што се сметаат како ризик за телото или животот. Одговорот на стравот произлегува од перцепцијата на опасност која доведува до конфронтација  или бегство или избегнување на заканата (исто така познат како „бори се-или-бегај“ одговор), која во екстремни случаи на страв (ужас и терор) може да биде одговор на замрзнување или парализа. Кај луѓето и животните, стравот се менува со процесот на разбирањето и учењето. На тој начин, стравот е оценето како рационално или соодветно и ирационални или несоодветна. Ирационален страв се нарекува фобија.
Кисело млеко
Кисело млеко е прехранбен производ направен  со скиселување на млекото. Скиселувањето му дава на млекото поинаков вкус што се постигнува преку бактериска ферментација преку додавање на некоја киселина, како што е сок од лимон или оцет. Киселината предизвикува млекото да коагулира и да се згусне, со што се намалува  растот на штетни бактерии и се подобрува  рокот на траење на производот.
Традиционално, киселото  млеко едноставно било свежо млеко што било оставено да ферментира и да се скилсеи со тоа што ќе биде чувано на топло место во текот на еден ден, често во близина на шпоретот. Денес киселото млеко се разликува од млекото што се скиселило по природен пат.
NGC 6101
NGC 6101 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Рајска Птица, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6101 се споменува и како GCL 40, ESO 69-SC4.
Откривање
Објектот е откриен на 1 јуни 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Други поделби
Проучување на NGC 6101 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 454; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Тенис на Летните олимписки игри 1996
Тенискиот турнир на Летните олимписки игри 1996 во Атланта бил одржан на тврда подлога во Тенискиот центар Стоун Маунтајн од 23 јули до 3 август. За првпат по Летните олимписки игри 1924, бил доделен само еден бронзен медал во сите дисциплини. Американските тенисери освоиле три од четирите златни медали.
Вкупно 179 играчи се натпреварувале од 55 различни национални комитети.
Фараон (филм од 1966)
„Фараон“ (полски: Faraon) - полски филм од 1966 година во режија на Јежи Кавалерович (Jerzy Kawalerowicz), кој е автор и на сценариото, заедно со Тадеуш Конвицки (Tadeusz Konwicki). Главните улоги ги толкуваат: Јежи Зелник (Jerzy Zelnik), Вјеслава Мазуркјевич (Wieslawa Mazurkiewicz) и Барбара Брилска (Barbara Brylska). Филмот е адаптација на истоимениот роман на полскиот писател Болеслав Прус (Bolesław Prus), а во 1967 година бил номиниран за наградата „Оскар“ за најдобар странски филм,
Синопсис
Младиот Фараон Рамзес XIII е во судир со свештенството околу тоа кој ќе управува со Египет и со неговото богатство...
NGC 3742
NGC 3742 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3742 се споменува и како ESO 320-6, MCG -6-26-1, AM 1133-374.
Откривање
Објектот е откриен на 21 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3742 е од видот SBab/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 3742 има привидни димензии од 2,4' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 116°.
Други поделби
Проучување на NGC 3742 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35833. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 367; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7740. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Штиге
Штиге (Stiege) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Оберхарц на Брокен.
Асанова Лака (Тработивиште)
Асанова Лака — археолошко наоѓалиште во околината на село Тработивиште. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичкото време. На 3 км источно од селото, од двете страни на долот Дапштица, на рамна површина од неколку декари можат да се најдат фрагменти керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Најдени се и повеќе монетамонети
Прешлен (појаснување)
Прешлен може да се однесува на :
Мителпелниц
Мителпелниц (Mittelpöllnitz) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Општината се наоѓа на северниот раб од Тириншките Шкрилни Планини.
Соседни општини
Соседни општини се Герода и градот Триптис во округот Зале-Орла, како и Харт-Пелниц и Аума-Вајдатал.
Општински единици
Општината Мителпелниц се состои од следниве места:
Стоговци (Апаче)
Стоговци (словенечки: Stogovci) — населба во Општина Апаче во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Прешлен (предење)
Прешлен – прстен или сферичен предмет наместен на долниот дел на вретеното за да ја зголеми и одржува брзина на вртење на истото. Со векови прешлените биле изработувани од многу различни материјали: јантар, рог, коска, корал, стакло, метал (железо, олово, оловни легури) и дрво (даб). Често за изработка се користеле и локални материјали како: креда, варовник, песочник, шкрилци и др.
Мелено месо
Мелено месо  е месо ситно сецкано во мелница за месо или со нож.
Безбедност на храната
Меленото месо се смета дека е понебезбедно од сецкани парчиња месо. Ако не се готви доволно долго може да доведе до труење. Во целите парчиња месо, внатрешноста на месото е стерилна дури и пред готвење. Кога месото е мелено,има поголема можност за бактериска контаминација. Ако јунешкото не е добро приготвено, постои значителни шанси дека патогените бактерии ќе преживеат и може да предизвикаат болест, бидејќи при затоплување бактериите се размножуваат брзо.
Висока Маала
Висока Маала — село во Општина Василево, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Висока Маала се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија, во северниот високопланински дел на Струмичка Котлина, во источниот дел на Општина Василево, додека атарот на селото граничи со Општина Босилово. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 17 километри.
Надморската височина во селото е 555 метри додека селото зафаќа површина од 19,6 км2. Од нив 1819,9 хектари се шуми, 116,5 хектари се обработливо земјиште и 21,3 се пасишта
Отоманско Царство
Во текот на XIX век, селото било чисто турско. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 20 семејства и 55 жители Турци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 185 жители Турци.
Југославија
По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС. По крајот на Втората светска војна, Висока Маала била вклучена во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Василево.
Демографија
Во 1961 година селото имало 342 жители. Во 1994 година во селото живееле 410 Турци ..
На пописот од 2002 година, селото имало 497 жители. Следува табела на националната структура на населението
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, Долно Лисиче има 697 жители.
Следува табела на народносната структура на населението:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1808 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Нивичино.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 430 гласачи.
Мала Враца
Мала Враца е планинскиот врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Република Македонија. Тој е составен дел на Шар Планина и неговата височина е 2.536 метри. Се наоѓа на јужниот дел на нејзиното главно било, односно срт по кој се протега македонско-косовската граница. Всушност, Мала Враца претставува изразито стрмно издигнат каменест гребен по кој во меридијански правец од север кон југ се протегаат котите со надморска височина од 2536, 2487, 2493, 2480, 2457, 2455, 2444 и 2477 метри, кои поради малата разлика од видување на самото место е тешко да се утврди кој е највисокиот врв, поради што постои двоумење дали првата или средишната кота (врв) пред Долното Врачанско Езеро се највисокиот врв и со тоа воедно врвот Мала Враца. Поради извонредно големата стрмнина и раздробениот камењар, искачувањето на врвот Мала Враца е многу тешко и ретко. Самиот гребен на врвот Мала Враца е опкружен со 4 леднички езера во подножјето и тоа: Долното и Горното Врачанско Езеро во долината и изворишниот дел на Маздрача од македонската страна и Горното и Долното Дефско Езеро на висорамнината Шутман од косовската страна.
Бидијоански јазик
Бидијоанскиот е афроазиски јазик, дел од групата на чадски јазици од подгрупата на источночадски јазици.
Преглед
Според податоците од 1981 година, јазикот го зборувале околу 14.000 луѓе. Јазикот се зборува јужно од Монго и западно до Абу Телфане во регионот Гера во Чад. Јазикот е составен од следниве дијалекти: гаравгиноански, џекиноански, бигавуноансоо, налгуноански и обојгуноански. Првите два се сметаат за источни дијалекти, а останатите за западни. За јазикот има издадено граматика и речник и се пишува на латиница. Луѓето се муслимани и зборуваат и арапски.
Грос Розенбург
Грос Розенбург (Groß Rosenburg) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Барби.
Пропаганда (книга)
Пропаганда („Propaganda“) е најзначајната книга на Едвард Л. Бернајс, напишана во 1928 година. Во неа тој тврди дека научната манипулација на јавното мислење била потребна за надминување на хаосот и конфликтите во општеството. Притоа, лицата кои работат како  "советници за односи со јавноста"  (ПР-советници) ги карактеризира како  "практичари социолози, чија надлежност е слична на онаа на индустриските инженери, главните менаџери или на советниците за инвестиции во нивните соодветни области ". Тој ја развива теоријата дека за да им помогнат на клиентите, ПР-советниците треба да ги користат и применуваат своите знаења од антропологијата, историјата, социјалната психологија и социологијата.
Содржината
Книгата содржи шест поглавја во кои се обработува комплексниот однос помеѓу социјалната психологија, демократијата и корпорациите. Тезата на Бернајс е дека "невидливите" луѓе кои го создаваат знаењето и пропагандата владеат над толпата, поседувајќи монопол над моќта да го обликуваат мислењетo, вредностите и однесувањето на граѓаните. Се работи за книга што не премолчува ниту еден аспект на манипулацијата со јавното мислење, па дури таквото однесување го смета за сосема легитимна појава што секогаш ќе постои. Според авторот, интелигентното малцинство има право да го предводи помалку интелигентното мнозинство кон целите што се во интерес на првата групација. Таа не е напишана од аспект на некој теоретичар, туку од практичар и професионалец кој секојдневно се занимавал со проблемите и решенијата.
Еден од главните концепти што Бернајс го нуди е да не се продава производот, туку да се продава потребата за тој производ. При објаснувањето на продажбата на пијано, на пример, тој пишува дека еден успешен пропагандист треба "да се стреми да развие перцепција кај публиката за идејата од потреба за постоење на музичка соба во домот". На овој начин, одлуката на клиентот да купи пијано ќе биде инспирирана од идејата за оваа соба, а самото пијано - олицетворение на очекувањата за таа просторија. Неговото објаснување е дека „една фабрика која има капацитет со своето производство да снабди цел континент, не може да си дозволи да чека сè додека граѓаните да изразат потреба за нејзиниот производ; таа мора да одржува постојан контакт, преку рекламирање и пропаганда во јавноста, со цел да си обезбеди континуирана побарувачка што сама по себе ќе ја направи профитабилна нејзината скапа инвестиција во производството.“
Авторот во книгата укажува дека пропагандата може да стане поефикасна и повлијателна ако претходно се дознаат скриените мотиви на публиката.
Бернајс директно објаснува: ''„Свесната и интелигентна манипулација со организираните навики и мислења на толпата е важен елемент во демократското општество. Оние кои го користат овој невидлив механизам на општеството претставуваат невидлива влада која е вистинската управувачка сила во нашата земја. Ние сме управувани, нашите умови се моделирани, нашите вкусови се формирани, нашите идеи во голема мера се предложени од страна на луѓе за кои никогаш не сме слушнале."''
Влијанија
Поради својата актуелност и аналитичност „Пропаганда“ се изучува на сите катедри за односи со јавноста, комуникологија и политичка наука ширум светот и е своевиден задолжителен учебник за лицата кои сакаат да станат стручни во овие области. Се смета дека токму Бернајс е одговорен за кризата на демократијата во светски рамки и дека неговите методи што се прикажани во книгата предизвикале манипулации од масовни размери. Поради тоа, го нарекуваат основач на професијата односи со јавноста и татко на спинувањето.
Денес пропагандата е најчесто користен метод во политиката, при што обично за нејзино успешно реализирање се користат следните постапки: Освен овие, има и други примери за успешна пропаганда како што се заплашувањето на неистомислениците, фингираните резултати на анкети, погрешните извештаи, „разубавувањето“ на реалноста, извлекувањето зборови од контекст и слично.
NGC 3743
NGC 3743 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3743 се споменува и како CGCG 126-106, NPM1G +21.0301.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1874 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3743 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3743 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3743 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35855. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1440. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
Замкова Гора (Киев)
Замкова Гора (Замкова Гора) ― рид и историска знаменитост во средиштето на Киев, Украина. Тој е дел од градскиот географски релјефен комплекс познат како Киевски Планини (или Киевски Ридови). Местото се вика „Замкова“ затоа што Витаутас Велики тука имал свој замок. Други имиња: Хоревица, Киселивска, Фроловска, Лиса Гора. Некои важни настани од украинската историја се случиле на ридот. Според некои истражувачи, Замкова Гора има и мистична праисторија, наводно една од лисите гори („ќелави планини“) - местата на собирите на вештерки. Географски навистина е „ќелава“ (недостигаат дрвја) од повеќе страни.
Во 18 век на ридот биле основани гробишта (сега напуштени).
Сега е мал пејзажен парк во Подолски реон кој сè уште содржи интересни гробни споменици. Замкова Гора е исто така еден од двата рида што се граничат со Андријивскиот Спуст.
Враќајќи ја мистичната суштина на ридот, месните сатанистички групи ги спроведуваат своите церемонии таму од крајот на 1980-тите. Мали обредни структури биле тајно изградени на местото.
Надворешни врски
50.4625°N, 30.51083°W
Ге-мол
Ге-мол ― молска скала заснована на Ге, која се состои од тоновите Ге, А, Бе, Це, Де, Е и Еф. Нејзината клучна сигнатура има две снижувалки. Нејзината релативна дурска скала е Бе-дур, а нејзината паралелен дурска скала е Ге-дур.
Според Паоло Пјетропаоло, тоа е спротивно на музичките клучеви. Тоа е паметно, аргументирано и тврдоглаво.
Природната молска скала Ге е:
Промените потребни за мелодичните и хармонските верзии на скалата се запишуваат со случајни по потреба. Хармониските и мелодиските молски скали на Ге се:
Моцартовата употреба на Ге-мол
Ге-мол била сметана за клучот преку кој Волфганг Амадеус Моцарт најдобро ја изразил тагата и трагедијата, и многу од неговите помали клучни дела се во Ге-мол, како што се Квартет за пијано бр. 1 и Гудачки квинтет бр. 4. Иако Моцарт допрел различни молови во неговите симфонии, Ге-мол е единствениот молски клуч што го користел како главен клуч за неговите бројчани симфонии (Бр. 25 и познатата Бр. 40). Во класичниот период, симфониите во Ге-мол речиси секогаш користеле четири хорни, два во Ге-мол и две во Бе алто. Друга конвенција на симфониите во Ге-мол забележана во Моцартовите Бр. 25 и Бр. 40 бил изборот на Е-дур, потчинетата скала на релативниот дурски Бе, за бавно движење, со други примети како што сеХајдновата Бр. 39 и симфонијата на Јохан Баптист Ванал во Ге-мол од пред 1771 година.
Мојата мајка (филм од 2015)
Синопсис
Маргерита (ја игра Бај) е режисерка која снима филм за фабрика која ја купува странски инвеститор. За време на снимањето, нејзината мајка (ја игра Лазарини) лежи во болница, со лоша прогноза за преживување. Сето тоа ѝ предизвикува притисок и поради тоа Маргерита е нервозна и на снимањето, а особено се затегнати нејзините односи со познатиот глумец од странство (го игра Туртуро). На крајот, Маргерита ја зема мајка си дома, каде таа умира. Низ разговорите со поранешните ученици на мајка си, Маргерита дознава колку сакана и почитувана била таа.
Михаил Корубин
Михаил Kорубин ― македонски уметник (сликар) (роден 11 април 1986 во Скопје, Македонија).
Корубин е трета генерација на македонски сликари, неговиот дедо уметникот Миле Корубин и неговиот татко уметникот Рубенс Корубин.
Има излагано на повеќе групни и самостојни изложби во Скопје, Њујорк, Торонто, Сен Пол де Ванс, Софија итн.
Образование
Михаил завршил на Академијата за ликовна уметност - Скопје, како и постдипломски студии отсек сликарство во класата на Проф. Благоја Маневски.
Творештво
Според списанието „Style.No.Chaser“, за Михаил е напишано „Комбинира стилови и техники за да развие примамливи текстури кои се речиси кинематографски по изглед. Михаил го негува фактот дека пораснал во дом каде што уметноста беснеела, а неговите рани уметнички спомени од детството, вградени некаде во главата, понекогаш мистериозно се појавуваат во неговата работа денес.
Тој има создавано колоритни и експресивни портрети во масло и акрилик на платно кои доловувале суптилни гестови кои лесно може да се земат здраво за готово во секојдневните интеракции. Сепак, во неговите дела, овие кратки погледи и движења зборуваат за рамката на умот на една личност. Суштината на неговите дела била да го спои реализмот со апстракцијат, чинејќи се дека лебдечките форми и размачканите бои го формираат говорот на телото на субјектите исто колку и нивните физички одлики.
Корубин е творец на правец на уметнички геометриски симболи кои ги има наречено „Артокенс“.
“Артокенс” кој е кованица од два збора “Арт” и “токен” кои што на кратко би значеле уметнички симболи. Артокените се артистичка репрезентација на одредени и одбрани зборови кои означуваат чувства, емоции, карактери, природни појави итн. Секогаш создадени и оформени од скоро совршени едноставни геометриски форми, како круг, триаголник, квадрат и слично.
Околу самите симболи, Михаил се има искажано во септември 2021: Преку тие форми целта ми е да обработам еден збор во еден минималистички запис објаснувајќи го неговото дејство со кое  би му дал значење во форма на симбол. Сите „Артокени“ се цртани рачно од мене и се претворени во лимитирани едиции на цртежи“.
Проекти
Михаил има работено на повеќе музички проекти и концерти како и арт едиции за вино со негов потпис.
Приватен живот
Михаил Корубин е оженет со македонскиот музички уметник Каролина Гочева.
Рубаи
Рубаи или рубијат (арап. رباعیات) значи четиристишие во периската литература.
Римската шема е ААБА (понекогаш АААА).