cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Апиксабан
Фактори на ризик за појава на крварење
Во септември 2013 година, производителите на новите орални антикоагуланси (НОАК) апиксабан, дабигатран етексилат и ривароксабан во заедничко информативно писмо, во координација со одговорните власти за лекови, истакнаа дека извештаите за несакани реакции на лекови од клиничките студии и од практиката покажале дека дури и со новите орални антикоагуланси, постои значителен ризик од големи настани на крварење, вклучително и смрт. Со цел да се минимизира ризикот од крварење, лекарите кои ги препишуваат овие лекови мора да го проценат ризикот од крварење за секој пациент поединечно и да ги земат предвид информациите за дозирањето и контраиндикациите, како и предупредувањата и мерките на претпазливост. Заеднички за сите нови орални антикоагуланси се следниве контраиндикации:
Исто така и нарушувањето на бубрежната функција може да биде контраиндикација, иако за трите лекови важат различни препораки.
Вреднување
Кај невалвуларна атријална фибрилација (срцево преткоморно треперење од причина која не е срцевиот залисток) и висок ризик од мозочен удар, апиксабан може да биде алтернатива на антагонистите на витамин К (на пр. фенпрокумон) во одредени ситуации, како на пример тешко прилагодување на INR со лекови антагонисти на витамин К, висок ризик од хеморагични мозочни удари или интрацеребрално крварење и нетолеранција, како и контраиндикации или интеракции на антагонисти на витамин К со други задолжителни лекови.
Во мај 2018 година, американската Администрација за храна и лекови (ФДА) ја одобри рекомбинантната белковина андексанет алфа како противотров. Во март 2019 година, европскиот орган за одобрување ЕМА препорача одобрение (трговско име во ЕУ: Ondexxya ) за ЕУ. Во април 2019 година, Европската комисија даде одобрение за европските земји-членки.
Андексанет алфа е структурно сличен на факторот Ха, но е ензимски неактивен. Се врзува за апиксабан и на тој начин го антагонизира врзувањето на апиксабан со природно настанатиот фактор Xa.
Клиничко испитување
Во повеќе студии се испитани и се испитуваат можностите за примена на лекот. Можни индикации се профилакса на тромбоза по ортопедски операции, профилакса на исхемичен мозочен инфаркт при атријална фибрилација, профилакса на акутен коронарен синдром и профилакса по прележана тромбоза и белодробна емболија.
Следниве студии се во тек или се веќе завршени:
Контраиндикации
Во случај на процедури за регионална анестезија блиску до 'рбетниот мозок (спинална анестезија или епидурална анестезија) апиксабан треба да се прекине 26-30 часа претходно и да не се отпочнува повторно најмалку четири до шест часа по процедурата. Апиксабан треба да се прекине најмалку 24 часа пред елективна операција за процедури со низок ризик од крварење. Во случај на интервенции во кои не може да се исклучи висок ризик од крварење или ризикот од крварење е неприфатлив, времето на прекинување на апиксабан пред операција е најмалку 48 часа, што одговара на најмалку четири полуживоти на апиксабан кај луѓе со нормална бубрежна функција. Во случај на бубрежна инсуфициенција, времето може да биде значително подолго.
14 март
14 март — 73-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (74-и во престапна година). Остануваат 292 денови до крајот на годината.
Рики Рубио
За шпанската репрезентација Рубио дебитирал во 2008 година, а со неа бил победник на две Европски првенства во 2009 и 2011, како и на Светското првенство 2019 на кое бил избран и за МВП.
Холандска влада во егзил
Холандска влада во егзил (Nederlandse regering in ballingschap), позната и како лондонски кабинет (Londens kabinet) ― холандска влада во егзил надгледувана од кралицата Вилхелмина, која за време на Втората светска војна по германската инвазија на земјата (10 мај 1940) побегнала во Лондон.
Позадина и егзил
Престолонаследникот на Холандија, принцезата Јулијана, заедно со нејзиното семејство била испратена во Канада, каде што ја поминале војната.
Егзил во Лондон
Сета надеж за ослободување на Холандија се полагала во влегувањето на Американците или Советскиот Сојуз во војната. Кралицата го разрешила Де Гир од функцијата премиер. Бил заменет со Питер Шурдс Хербранди. Аруба и Курасао, со своите рафинерии за нафта од светска класа, биле важни добавувачи на рафинирани производи за сојузниците. Аруба станала британски протекторат од 1940 до 1942 година и американски протекторат од 1942 до 1945 година. На 23 ноември 1941 година, по договор со холандската влада во егзил, Соединетите држави ја окупираа Холандска Гвајана за да ги заштитат рудниците со боксит. На Јапонија ѝ било наметнато ембарго за нафтени производи, што било една од причините за нападот на Перл Харбор.
Во септември 1944 година, холандската, белгиската и луксембуршката влада во егзил започнале да формулираат договор за создавање царинска унија на Бенелукс. Договорот бил потпишан на 5 септември 1944 година.
По завршувањето на Втората светска војна, Вилхелмина и нејзината влада се вратиле во Холандија и воспоставиле нов демократски режим.
15 март
15 март — 74-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (75-и во престапна година). Остануваат 291 денови до крајот на годината.
17 март
17 март — 76-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (77-и во престапна година). Остануваат 289 денови до крајот на годината.
16 март
16 март — 75-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (76-и во престапна година). Остануваат 290 денови до крајот на годината.
Градски стадион Дебар
Градскиот стадион Дебар - фудбалски стадион со сместивост од околу 2.500 гледачи. Со него стопанисува Општина Дебар, а главен корисник е ФК Кораби.
18 март
18 март — 77-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (78-и во престапна година). Остануваат 288 денови до крајот на годината.
20 март
20 март — 79-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (80-и во престапна година). Остануваат 286 денови до крајот на годината.
22 март
22 март — 81-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (82-и во престапна година). Остануваат 284 денови до крајот на годината.
21 март
21 март — 80-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (81-и во престапна година).
21 март е вообичаената дата на која настапува пролетна рамноденица (првиот ден на пролетта) на северната полутопка, односно есенска рамноденица (првиот ден на есента) на јужната полутопка.
Во астрологијата - првиот цел ден на хороскопскиот знак овен.
Остануваат 285 денови до крајот на годината.
23 март
23 март — 82-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (83-и во престапна година). Остануваат 283 денови до крајот на годината.
25 март
25 март — 84-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (85-и во престапна година). Остануваат 281 денови до крајот на годината.
Свет
Свет — планетата Земја и сиот живи битија на неа, вклучувајќи ја човечката цивилизација. Во поширока смисла, под поимот се подразбира целата материјална стварност, вселена, земјата со сите што суштествуваат на неа. Во теолошка смисла, светот го сочинува сето она што е материјално („световно“), наспроти светото небесното или духовното. Многу религии имаат свои учења за „крајот на светот“ или крајот на историјата, збирно наречени есхатологија.
Историјата на светот ги опфаќа позначајните геополитички збиднувања во текот на околу пет илјадалетија, од првите цивилизации до денешницата. Во таа смисла се применуваат поимите „светска религија“, „светски јазик“, „светска влада“ и „светска војна“, подразбирајќи меѓународен или меѓуконтинентален опфат без нужна вклученост на секој дел од светот.
Светското население е збир од сите народи на светот во дадено време; под светска економија се подразбира збирот на стопанствата на сите општества или земји, особено во контекст на глобализацијата. Поимите „светско првенство“, „бруто светски производ“ и „светски знамиња“ збирно ги подразбираат сите суверени држави во целина.
Филозофија
Во филозофијата, поимот „свет“ има неколку значења. Во некои случаи, ја подразбира сета стварноста или целата физичка вселена. Во други може да има поконкретна онтолошка смисла. Утврдувањето на соодветен концепт за светот отсекогаш бил меѓу задачите на европската филозофија, иако како изречна задача се јавува дури на почетокот на XX век и останува предмет на филозофска раправа до денес.
Парменид
Во своите дела, Парменид вели дека секодјевното поимување на стварноста на физичкиот свет е погрешно, и дека неговата стварност е „едно битие“ кое е неменлива, несоздадена и неуништива целина.
Платон
Во познатата алегорија за пештерата, Платон ги разликува облиците како идеи од сликите и претставите како два посебни света: светот на сетилата и светот на разбирањето.
Хегел
Хегеловата филозофија на историјата вели дека „светската историја е суд на светот“ (Weltgeschichte ist Weltgericht), односно гледиштето дека историјата е таа што му суди на човекот, неговите постапки и неговите ставови. Науката е производ на човековата желба да го преобрази светот во однос на себе, а нејзина конечна цел е примената на техничкиот напредок.
Шопенхауер
Светот како волја и претстава е најважното дело на Артур Шопенхауер. Според него, човековата волја е прозорец кон светот кој стои зад претставата или Кантовата „ствар сама по себе“. Со тоа, Шопенхауер смета дека стварта сама по себе може да се осознаеме (за разлика од Кант кој сметал дека ова е невозможно), бидејќи односот помеѓу претставата и крајната стварност може да се сфати како односот помеѓу човековата волја и неговото тело.
Витгенштајн
Според Лудвиг Витгенштајн, „Светот е сето она што е“. Оваа мисла напишана во неговото влијателно дело Логичко-филозофски трактат од 1921 г. послужила како основа за школата наречена логички позитивизам; ова учење поаѓа од тврдењето дека постои само еден свет, кој се состои од севкупноста на сите факти, без обѕир на тоа како истите ќе се толкуваат од било кој поединец.
Фројд
Како одговор на тоа, Зигмунд Фројд вели дека луѓето не живеат во заеднички свет, туку во заеднички мисловен процес. Сметал дека сите постапки на еден човек се поттикнати исклучиво од сладострастие. Оттука се развиле разни теории за реактивната свест.
Други мислители
Некои подоцнежни мислители, поттикнати од мислата на Дејвид Луис, целат дека метафизичките концепти како возможност, веројатност и неопходност најдобро се анализираат споредувајќи го дадениот свет со низа можни светови — гледиштето наречено модален реализам.
Религија и митологија
Митските космологии честопати го претставуваат светот сосредоточен во светската оска (axis mundi) и ограничен од светскиот океан, светската змија или слични замисли. Според некои религии, световноста (или плотност) е она што се однесувва на светот наспроти она што е нематеријално и вон него.
Во будизмот
Во будизмот, поимот „свет“ подразбира општество, наспроти манастир. Се однесува на материјалниот свет со своите световни придобивки како богатство, углед, занимањата и војувањето. Духовниот свет ја овозможува посакуваната просветленост по пат на промени во човечката психологија.
Во христијанството
Многу примери за уптореба на концептот „свет“ во учењата на Христос се среќаваат во Евангелието според Јован, како на пр. 7:7, 8:23, 12:25, 14:17, 15:18-19, 17:6-25, 18:36.
Во православието
Во православното монаштво или испосништво (аскеза), овоземскиот свет се владее според човековите страсти и нагони. Тие страсти просто се нарекуваат „свет“. Секоја од нив мора да се надмине со цел човекот да стекне спасение (теоза). Спасението доаѓа од личниот однос на поединецот со Бога. Ова поимување е застапено во делата на неколку испосници како како што се Добротољубие на Евгариј Понтиски и небесната Лествица на Јован Лествичник. Највисок степен на превосходство над светот е исихазмот, кој пак ја достигнува својата највисока точка во Видението на Бога.
Во католицизмот
Во католицизмот постои концептот Contemptus mundi („Одделност од светот“) каде светот, во својата суетност, впрочем не е ништо повеќе од залуден обид за скривање од Бога кога човекот ја задушува својата желба да го чини доброто и светото.
На Вториот ватикански собор (1962-65) е направен обид за воведување на позитивен теолошки поглед на светот по пат на пастирски оптимизам во начелата Gaudium et spes („Радост и надеж“), Lumen gentium („Светлост на народите“), Unitatis redintegratio („Возобнова на единството“) и Dignitatis humanae („Човечкото достоинство“).
Според католичката политика, изразот Orbis Catholicus (католичкиот свет) се темели на поимот Urbi et orbi („Градот (Рим) и светот“), а се однесува на христијанскиот свет под папско врховенство. Може да се сфати како аналог на еврејскиот свет или исламскиот свет.
Во хиндуизмот
Во хиндуизмот владее поимот дарма (поредок на светот) и во таа смисла е различен од џанимизмот и будизмот, како и од аврамските религии. До денес претставува најстарата религија на светот која сè уште се практикува.
26 март
26 март — 85-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (86-и во престапна година). Остануваат 280 денови до крајот на годината.
27 март
27 март — 86-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (87-и во престапна година). Остануваат 279 денови до крајот на годината.
Тото против четворица
Тото против четворица (италијански: Totò contro i quattro) - италијански филм од 1963 година, во режија на Стено, а според сценариото на Бруно Корбучи и Џовани Грималди. Главните улоги ги играат: Тото, Пепино Де Филипо и Алдо Фабрици.
Синопсис
На полицискиот инспектор Сарачино (го игра Тото) му го крадат автомобилот пред неговата куќа. Потоа, во канцеларијата доаѓа еден човек кој е убеден дека неговата жена и ветеринарот сакаат да го убијат. Истовремено, друг човек пријавува дека некој го уценува. Тото оди во царинската служба каде строгиот царински службеник го казнува поради банален царински прекршок. Така, Сарачино е исправен пред неколку задачи. Кога дознава местото каде уценетиот човек треба да ги предаде парите, Тото оди во еден бутик, каде купува женска облека која му е потребна за да го реши случајот. Таму открива дека сопственик на бутикот е царинскиот службеник, а потоа дознава дека тој заработува многу пари. Тото го наведува царинскиот службеник на доверлив разговор кој го снима и така го уловува корумпираниот службеник. Потоа, Сарачино, преоблечен како проститутка, го решава случајот со уценувањето. Истовремено, еден свештеник ги убедува крадците да му го вратат автомобилот на Сарачино. Сарачино тргнува во потера по својот автомобил и предизвикува судар. Додека тој и свештеникот се возат во автомобилот, на Сарачино му се слошува и ја потпира главата на рамото на свештеникот. Таа сцена ја гледаат крадците, кои помислуваат дека свештеникот има љубовница и одлучуваат да не ги слушаат неговите совети, туку да продолжат да крадат.
31 март
31 март — 90-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (91-и во престапна година). Остануваат 275 денови до крајот на годината.
28 март
28 март — 87-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (88-и во престапна година). Остануваат 278 денови до крајот на годината.
24 март
24 март — 83-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (84-и во престапна година). Остануваат 282 денови до крајот на годината.
30 март
30 март — 89-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (90-и во престапна година). Остануваат 276 денови до крајот на годината.
2 април
2 април — 92-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (93-и во престапна година). Остануваат 273 денови до крајот на годината.
29 март
29 март — 88-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (89-и во престапна година). Остануваат 277 денови до крајот на годината.
Носталгија (филм од 1983)
Носталгија (италијански: Nostalghia) - советско-италијански филм од 1983 година во режија на Андреј Тарковски. Автори на сценариото се Андреј Тарковски и Тонино Гвера. Главните улоги ги толкуваат: Олег Јанковски, Домицијана Џордано и Ерланд Јозефсон. Централна тема на филмот е носталгијата, осаменоста и културните и уметничките разлики меѓу народите. За овој филм, Тарковски ги освоил наградата на Екуменското жири, наградата за најдобар режиср и наградата FIPRESCI на Канскиот филмски фестивал во 1983 година, а исто така, со Робер Бресон ја поделил посебната награда на жирито. Притоа, советската власт успеала да го спречат филмот да ја освои „Златната палма“, а поради тоа, Тарковски одлучил никогаш повеќе да не снима во СССР.
Содржина
Рускиот поет Андреј (го игра Јанковски) доаѓа во Италија истражувајќи го животот на еден руски композитор од XVIII век, а нему му помага една преведувачка (ја игра Џордано). Тие се сместуваат во позната бања, каде го запознаваат чудниот човек Доменико (го игра Јозефсон), кој своевременого држел своето семејство затворено во текот на седум години поради што бил затворен во лудница. Доменико има желба да помине преку базенот со запалена свеќа, но гостите во бањата не му дозволуваат, плашејќи се дека тој сака да се удави. Поради тоа, Доменико го запознава Андреј да го направи тоа. Додека престојува во хотелот, Андреј чувствува носталгија за својот дом и за семејството. Иако тој ѝ се допаѓа на преведувачката, таа го напушта и заминува во Рим. Последниот ден, Андреј се подготвува да се врати дома, но преведувачката му се јавува по телефон и го известува дека Доменико е во Рим, каде држи говор пред протестантите. Тогаш, Андреј се враќа во бањата каде, по неколку неуспешни обиди, успева да помине преку базенот со запалена свеќа. Меѓутоа, тогаш тој страда од срцев удар. Во меѓувреме, во Рим, по одржаниот говор, Доменико се самозапалува.
3 април
3 април — 93-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (94-и во престапна година). Остануваат 272 денови до крајот на годината.
1 април
наслов на врска
4 април
4 април — 94-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (95-и во престапна година). Остануваат 271 денови до крајот на годината.
5 април
5 април — 95-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (96-и во престапна година). Остануваат 270 денови до крајот на годината.
Среќо моја (филм од 2010)
Среќо моја - украинско-германско-холандски филм од 2010 година, во режија на Сергеј Лозница, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Виктор Немец, Владимир Головин и Алексеј Вертков. На Канскиот филмски фестивал во 2010 година, филмот влегол во конкуренција за „Златната палма“ и за „Златната камера“.
Синопсис
Георгиј (го игра Немец) е возач на камион кој превезува брашно. Еднаш, случајно го застанува полицијата, а потоа тој качува еден постар автостопер, патем се обидува да спаси една млада проститутка и најпосле завршува во шумата, каде три бездомници му нудат сместување во кампот. Тие го онесвестуваат, му ја крадат стоката, а тој се буди со изгубено сеќавање...
Кротка (филм од 2017)
„Кротка“ (руски: Кроткая) — филм од 2017 година, во режија на Сергеј Лозница, кој е автор и на сценариото (инспирирано од истоимената новела на Достоевски). Главните улоги ги играат: Василина Маковцева, Валериј Андрјута, Сергеј Колесов и Дмитриј Бјовски. На Канскиот филмски фестивал во 2017 година, филмот влегол во конкуренција за „Златната палма“.
Синопсис
Една жена живее во мало руско село, а нејзиниот маж е в затвор поради наводно убиство. Бидејќи пакетот што му го испратила се враќа назад, таа оди д го посети. Притоа, уште на железничката станица, таа е уапсена, но набргу е пуштена. Кога пристигнува во затворот, таму одбиваат да го примат пакетот. Поради тоа, таа бара помош од локалните мафијаши и од организацијата за заштита на човековите права, но никој не може да ѝ помогне. Најпосле, таа одлучуав да се врати дома и заспива во чекалната на железничката станица. Тогаш, таа сонува како полицијата ја носи во една ловечка куќа во која се собрани сите луѓе кои таа ги видела за време на своето патување до затворот, а потоа неа ја силуваат. Кога се разбудува, една жена ѝ кажува дека успеала да ѝ среди средба со нејзиниот затворен сопруг.
6 април
6 април — 96-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (97-и во престапна година). Остануваат 269 денови до крајот на годината.
8 април
8 април — 98-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (99-и во престапна година). Остануваат 267 денови до крајот на годината.
9 април
9 април — 99-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (100-и во престапна година). Остануваат 266 денови до крајот на годината.
Ана Дере
Ана Дере или Трипотамос (Τριπόταμος, Ανά Ντερέ) — река во Берско, Егејска Македонија која поминува низ градот Бер.
Опис
Реката извира од јужните делови на планината Каракамен, јужно од с. Кастанија. Тече во североисточен правец и минува низ с. Топљани. Кај некогашното село Горна Лужица свртува на северозапад, го одминува с. Лужица (Долна Лужица) и ја прима големата лева притока Гавана. Продолжува на североисток и проаѓа низ северозападните населби на градот Бер. Тука на реката стои стариот Синан-бегов мост, изграден во 1585-86 г.
Откако ќе го напушти градот, тече на североисток и кај Нова Луковица се влева во реката Мегленица како нејзина десна притока.
Ѕид на смртта
Ѕид на смртта (српски: Зид смрти) - роман на српскиот писател Живојин Павловиќ. За овој роман, авторот ја добил НИН-овата награда за роман на годината.
Содржина
Во кафеаната „Тимок“ во Белград, пред неколку познаници, Будимир Видаковиќ раскажува за неговата семејна лоза. Меѓу слушателите е Стеван Арсенијевиќ, стар човек кој живее во Белград, е поранешен партизан, учесник во НОВ и поранешен глумец во театарот во Врановац. Тој се сеќава на случките од своето минато: Пред една година, кога работел како глумец во театарот во Врановац, Стеван бил избран да ја игра насловната улога во „Кралот Лир“, но во последен миг претставата била откажана поради снимањето на филмот за партизанското движење во Тимочка Краина. За таа цел, него го посетил (режисерот на филмот, неговиот воен другар Уча кој во последните денови од војната му го спасил животот. Поради тоа, поради големиот хонорар и по одобрението добиено од легендарниот партизански командант Вук Бабиќ, кого требало да го глуми, Стеван не можел да ја одбие понудената улога. Најпрвин, Стеван бил оженет за Ванда, по потекло од Полска. Нивниот син Зоран умрел мал, по некое време, брат му Коста извршил самоубиство во затворот, а набргу, за време на породувањето умрела Ванда. Така, Стеван останал со малата ќерка Јелица и се оженил со Слободанка. За време на снимањето, Стеван се спријателил со младото момче Тадија Шарац (Теди), кој го потсетувал на мртвиот. Кога се повредила при снимањето на една сцена, Стеван поминал неколку дена во болницата, очекувајќи дека ќе го посети Теди. При една посета на Уча, Стеван го искажал своето незадоволство од филмот и донел одлука да го напушти родниот град и да замине во Белград. Притоа, тој се вратил во хотелот, а таму ја затекнал Јелица во собата на Теди и тоа го повредило уште повеќе. Кога пристигнал во Белград, Стеван го побарал Теди, но без успех. Откако ја гледал претставата „Кралот Лир“ во режија на Бергман, тој ги сретнал својата колешка од театарот во Врановац, Бранка, и нејзиното момче, режисерот Ведран, кои го поканиле да им се придружи во нивниот алтернативен театар. Веднаш по премиерата на претставата, театарската дружина се распаднала и Стеван почнал да живее во кафеаната „Тимок“ во која се собирале луѓето со потекло од Источна Србија. По некое време, него го совладала носталгијата и еден ден се вратил во Врановац. Таму, Стеван го посетил театарот, каде дознал дека умрел неговиот пријател Јеленко и дека продолжиле пробите за претставата „Кралот Лир“. Излегувајќи од театарот, тој фатил ретка пеперутка, а потоа отишол во куќата во која живеел неговиот брат Коста. Таму, случајно видел докази дека неговата сакана сопруга Ванда го изневерувала со Коста. Разочаран, Стеван се вратил во Белград.
Во паркот пред кафеаната „Тимок“, Стеван понекогаш среќевал непознат човек кој често шетал бесмислено низ паркот. Тој бил Љубинко Манчиќ, научник кој дознал дека е добитник на Октомвриската награда за еден свој изум. При една посета на Везув, тој ја запознал музичарката Силвија Форетиќ која станала предмет на неговата фантазија, но тој немал храброст да ѝ пријде, иако редовно ги посетувал нејзините концерти. Подоцна, Силвија била тешко повредено во авионска несреќа и престанала да се занимава со музика. Во една прилика, Љубинко добил напад на астма и заминал на лекување на еден остров во близината на Корчула. Таму, случајно ја сретнал Силвија, а потоа ја посетил во нејзиниот дом. Додека разговарале, тие слушнале бебешки плач, а потоа пронашле напуштено бебе. Силвија и нејзиниот татко отишле да го однесат бебето на соодветно место, а кога Љубинко повторно отишол во нивната куќа, татко ѝ на Силвија му рекол дека таа веќе два месеца не е дома. Оттогаш, Љубинко никогаш повторно не ја видел Силвија. Еден месец по таа средба, Љубинко ѝ напишал писмо на Силвија со предлог да го посвојат бебето, но не добил одговор на писмото. На денот на празникот, тој дознал дека, наспроти неговото очекување, Октомвриската награда не ја добил тој, туку неговиот директор. Целиот во бунило, Љубинко дошол дома, а во меѓувреме, еден кат подолу лежело мртвото тело на мајка му на Теди, која ненадејно умрела. Додека стоеле околу ковчегот, Теди и брат му Павле забележале капки вода како паѓаат од таванот. Набрзина влегле во станот на Љубинко и виделе дека станот е целиот поплавен, а во водата лежел Љубинко, гол и мрморејќи нејасни зборови.
По смртта на мајка им, браќата Павле и Теди Шарац се вратиле на снимањето на филмот. Таму, Павле ја сретнал Мерсиха која одамна ја имал забележано во Белград. Во разговорот со снимателот Девериќ, Павле се запознал со минатото на Мерсиха, а потоа заедно со неа и со другарот Баљак, тргнал на пат за Белград. Меѓутоа, како последица на големото невреме, автомобилот се отпревртил, а тие се засолниле во блискиот планинарски дом. Вечерта, Павле бил сведок на групниот секс во кој учествувале Мерсиха, Баљак и чуварот на домот, а таа сцена кај него предизвикала одвратност. Утреднета, тој и Мерсиха го напуштиле домот, а Баљак останал со намера да го извлече својто автомобил од долот. Два дена подоцна, во Белград, Павле дознал дека Баљак погинал и таа вест силно го погодила. Кога случајно ја сретнал Мерсиха, тој ѝ кажал за смртта на Баљак, а потоа него го нападнал снимателот Девериќ, но во последен миг Мерсиха му го спасила животот.
Во кафеаната „Тимок“, Будимир Видаковиќ, кој бил сведок на сцената во која еден човек (Девериќ) трча по некоја девојка (Мерсиха), им раскажува на присутните за минатото на својата сопруга за која малку подоцна открил дека го изневерувала. На улицата, тој сретнал непозната девојка (Мерсиха) на која ѝ удрил шлаканица. Подоцна, заедно со сопругата, Будимир отишол во стоковната куќа „Белграѓанка“ каде видел мотоцикл кој му ги разбудил спомените од младоста. Вечерта, во својот дом, тој посакал да води љубов со сопругата, но таа не му дозволила.
10 април
10 април — 100-иот ден во годината според грегоријанскиот календар (101-и во престапна година). Остануваат 265 денови до крајот на годината.
Гомора (серија)
Гомора (Gomorra) е италијанска телевизиска серија, за првпат емитувана на Sky Italia од 2014 до 2021 година.
Продукција
Снимањето на првата сезона започна во август 2013 година и се одвивало во: Неапол, Милано, Ферара, Ментон и Барселона. Најголем дел од сцените се снимени во центарот и околните области на Неапол, како: Понтичели, Сан Џовани а Тедучо, Сан Пјетро а Патиерно, Скампија, Секондиљано, Областа 219 на Сан Виталијано и Парко Верде на Каивано. Режијата е на Стефано Солима, Франческа Коменчини и Клаудио Купелини.
Снимањето на втората сезона започна на 14 април 2015 година во Келн, Германија, во јуни продолжи во Нола и завршило во Неапол на шести ноември. Другите сцени се снимени во: Рим, Бергамо, Милано, Трст, Хрватска и Хондурас. На режисерите од првата сезона им се приклучува и Клаудио Џованези.
Во октомври 2016 година, започна снимањето на третата сезона, во која Стефано Солима и Клаудио Џованези се повлекуваат како режисери, а снимањето завршило на 7 јуни 2017 година.
Снимањето на четвртата сезона започнува на 16 април 2018 година и завршува на 29 ноември истата година; дел од сцени се снимени во: Поџомарино, Лондон, Болоња и Реџо Емилија. На Франческа Коменчини и Клаудио Купелини, како режисери се придружуваат и Марко Д'Аморе (веќе актер во оваа серија), Енрико Розати и Чиро Виско.
Прва сезона
Во Неапол, почитуваниот и стравуван дон Пјетро Савастано е шеф на кланот на Камора во Секондиљано. За него работат многу доверливи луѓе, меѓу кои и Чиро ди Марцио, познат како Бесмртниот и токму на него, дон Пјетро му ја дава задачата да ја запали куќата на мајката на Салваторе Конте, негов ривалски шеф. Покрај тоа Чиро има обврска да го подготви синот на Пјетро, Џенаро Савастано, познат како Џени за неговата идна улога како глава на семејството, односно шеф на кланот.
По дојава, полицијата врши претрес на еден од каминоните со дрога и го уапсува дон Пјетро. Меѓутоа тој успева да командува и од затворот, но по масакрот во Кастел Волтурно, полицијата го открива виновникот и дон Пјетро е осуден на суровиот затвор од 41 бис. И покрај неговите негодувања, раководењето на кланот го презема неговата сопруга, дона Има Савастано, која не му верува на Чиро и смета дека Џени не е подготвен да стане шеф. Поради тоа таа решава да го испрати Чиро во Шпанија за да склучи мир со шефот на ривалскиот клан, Конте, а Џени го испраќа во Хондурас, за да преговара со шверцерите на дрога. Договорот со Конте е успешен, но и покрај тоа дона Има продолжува да не му верува на Чиро и да го потценува. Во тој период бизнисот доживува пораст, па таа одлучува да отвори нови места за продажба, свесна и за опасностите од новите непријателства.
По долг период во Хондурас, Џени се враќа во Неапол, целосно променет и физички и карактерно, подготвен да го земе она што му следува, но се оддалечува од Чиро и сè повеќе се здружува со негови врсници. Првото нешто што го прави е промена на дотогашниот градоначалник на општината Џуљано, Фабрети, верен на дон Пјетро и на семејството Савастано, и на негово место го става неговиот пријател Микеле Касиљо. Тоа предизвикува недоверба кај старите послушници на дон Пјетро и поради тоа со доаѓањето на Џени започнува внатрешна војна помеѓу старите и младите, односно приврзаниците на Џени и оние на дон Пјетро.
Чиро, чувствувајќи се отфрлен и омаловажен од Џени, решава заедно со неколку негови пријатели да го прекине примирјето, што самиот тој го склучил со Конте. Па така му наредува на Даниелино да го убие Тонино Русо, десната рака на Конте, но сите сомнежи паѓаат врз Џени. Чиро сака да ги избрише сите докази, но неможејќи да го најде младиот Даниелино, ја киднапира неговата девојка и подоцна ја убива. Даниелино пак очаен бара помош од брат му Масимо, возачот на Конте, кој му ја раскажува приказната на шефот и се обидува да го натера да му прости. Конте, откако дознава за тоа, ги убива двајцата браќа и решава да ги прекине односите со Џени, сè уште сметајќи го за виновен и одговорен за убиството на Русо. Дона Има го открива предавството на Чиро, благодарение на пораката што девојката на Даниелино ја испраќа до еден негов другар, и го уценува Чиро дека ќе му каже на Џени, доколку тој не го убие Конте. Но наместо него, Чиро ја убива дона Има и го поштедува животот на Конте. Меѓутоа Џени наоѓа копија од снимката во чантата, што тој ѝ ја подарил, и станува свесен за предавството на Чиро. Не знаејќи кому повеќе да верува, им наредува на младите приврзаници да ги убијат старите, сметајќи ги за сојузници на Чиро, па така голем дел од послушниците на дон Пјетро умираат, но Чиро заедно со Маламор успева да избега. Откако приврзаниците на Џени откриваат каде се крие Чиро, одат да го убијат, но паѓаат во заседата на Конте, сè уште убеден дека вистинскиот непријател е Џени.
Дон Пјетро успева да избега, со помош на Маламор, кој заедно со некои други луѓе го напаѓаат комбето со кое полицајците треба да го префрлат во друг затвор. Во последната сцена е прикажан Џени, тешко ранет, меѓутоа движењето на раката укажува дека сè уште е жив.
Втора сезона
Дон Пјетро е во бегство, откако го ослободуваат од комбето за време на трансферот, дознава што му се случило на Џени и го планира неговиот следен потег.
Чиро го формира Сојузот со некои поранешни подружници на Савастано и со Салваторе Конте, кој ги снабдува со дрога и тежнее да си ги врати старите, изгубени места за продажба. Чиро има јасна замисла: од Сојузот да добие моќна и многубројна војска, поради тоа има за цел да ги придобие и т.н. Неодлучни. Целта на Сојузот е секој член да работи автономно низ Секондиљано, но дрогата ја земаат од исто место, од Конте. Бесмртниот, сигурен за одмаздата од Савастано, ги носи на сигурно Дебора, неговата сопруга и малата МаријаРита. Но и покрај тоа што на Дебора сè ѝ е овозможено, таа чувствува гнев и огорченост кон Чиро, сакајќи дури и да го пријави во полиција. По безбројна кавга, Чиро, бесен над неа, ја убива.
Во меѓувреме здравствената состојба на Џени се подобрува и тој излегува од болница.
По една година во Неапол, тој се враќа во Хондурас, каде што организира шверц на дрога во име на татко му. По неколку месеци, се враќа во Европа, оди прво во Рим за да ја договори продажбата на неговата дрога со дон Џузепе Авитабиле, шеф на Камора и градежник. Во тој период Џени почнува да се гледа со неговата ќерка Азура Авитабиле. Потоа заминува за Германија, каде што го чека татко му Пјетро. Тоа се тешки времиња за семејството Савастано, поради тоа што се барани од полицијата. Дон Пјетро почнува да шверцува гориво и оружје, додека расте неговата желба за одмазда против Чиро и Конте. Една вечер додека преговара со шефот на калабриската ‘Ндрангета, дон Пјетро заедно со Џени го ризикуваат нивниот живот, во заседа против калабрискиот шеф. Но благодарение од предупредувањето на пријателите на Џени, кои успеваат да го убијат шефот, Џени и татко му успеваат да побегнат неповредени. За време на бегството, германската полиција, сметајќи ги за сомнителни, почнува да ги брка, но на дон Пјетро му се слошува и принудени се да застанат. Џени и покрај омразата кон татко му поради непочитувањето од минатото, му помага и го засолнува на сигурно. Меѓутоа утрото откако ги повратил силите, дон Пјетро одлучува да се врати во Неапол и да ги врати загубените криминалните активности, оставајќи го синот сам на себе.
Со Сојузот не владее мир, бидејќи членовите се незадоволни од Салваторе Конте, кој иако тврди дека е различен од Савастано, се однесува како шеф, грабајќи се по најпрофитните места за продажба. Чиро се обидува да ги смири сите, велејќи им да бидат трпеливи, во очекување на погрешен чекор од Конте, на тој начин ќе можат да земат дел од неговите места. Таквиот момент брзо пристигнува: за време на роденденската забава на Конте, тој ја прободува раката на ‘О Мулато, еден од членовите, бидејќи ја исмева трансродовата девојка Нина, сестра на јавната девојка на Конте и потајно негова љубовница. Како дополнителна казна, го одзема местото за продажба на ‘О Мулато и го доделува на ‘О Принчипе. Чиро ја користи приликата и бара од ‘О Мулато и ‘О Принчипе, мајстор во разредувањето на дрогата, да го предадат Конте. Иако и двајцата се негови верни приврзаници, тие се согласуваат со планот на Чиро. Прво го информираат Конте, кој му ја враќа базата за продажба на ‘О Мулато, а потоа за време на религиозната миса, на која Конте учествува секоја година, го убиваат.
По смртта на Конте, дон Пјетро гледа можност да го нападне Сојузот, прво наредува на неговите луѓе да го ограбат курирот на Шанел, сестрата на Ѕекинета. Дон Пјетро се среќава со Џенаро да го информира за тоа што планира да го направи против Сојузот, наредувајќи му да замине од Секондиљано, по стоти пат понижувајќи и омаложувајќи го. Шанел оди во затворот да го посети син ѝ Рафаеле, познат како Лелучо, заедно со нејзината млада снаа која секојдневно ја прекорува. Дон Пјетро продолжува со провокациите против Шанел, овојпат организира грабеж во коцкарницата каде што таа често игра покер. Во меѓувреме наоѓа тајно засолниште и успева да се информира за настаните од Патриција, внука на Маламор, која е неговите очи и уши надвор. Шанел го открива сторителот на кражбата во коцкарницата и наредува да го запалат жив, меѓутоа навреме пристигаат Чиро и ‘О Принчипе да го спасат по цена да им каже кој му го наредил тоа. Младиот успева само да проговори: „Пјетро Савастано ... се врати“, пред да го убијат. Стравувајќи од можните последици, Сојузот предводен од Чиро,‘О Муларо и О’Принчипе одлучува да преговара за договор со Савастано. Патриција, амбасадорот на дон Пјетро го известува дека Сојузот сака да преговара само со Џенаро, негирајќи го присуството на поранешниот шеф.
Дон Пјетро за да ја одмазди дона Има, дури и по цена на животот на неговиот син, му наредува на Џени да го убие Бесмртниот, му дава испечатен тридимензионален пиштол, за да не го откријат при авионските контроли, што може да испука само еден куршум. Патриција го испраќа оружјето преку еден млад човек, што треба да го достави на Џенаро. Чиро се упатува кај дон Аниело, кој во негово име разговара со Џузепе Авитабиле и обајцата гарантираат за нивната сигурност. Аниело лично разговара со Чиро и Џенаро во посебни соби и средбата ја договара во Трст, по барање на Џенаро кој сака да биде што подалеку од татко му. На роденденската забава на Џенаро во Рим, доаѓаат неговите верни пријатели ‘О Кардило, Капа’ и бомба и ‘О Трак. Во една прилика ‘О Трак краде часовник од раката на еден непознат гостин, откако Азура му кажива на Џенаро, тој се налутува и ги брка. Во следните денови, Чиро и Џенаро одат во Трст и се сместуваат во два различни хотели оддалечени на еден километар, но сепак Џенаро ја знае точката локација на Чиро. Уште вечерта тајно оди во неговата соба, сакајќи да го нападне, но Чиро не се обидува да се одбрани и на крајот Џенаро, по низа изнакажани навреди, си заминува. Следниот ден во присуство на дон Аниело, Џенаро ги прифаќа двата услови од Сојузот: тие ќе земаат стока од младиот Савастано, доколку луѓето на татко му останат во нивниот кварт неможејќи да поседуваат други места за продажба. Прв што подложи на новото правило е Маламор, кој е спречен од две момчиња да излезе од неговото соседство. Патриција го информира дон Пјетро за новиот договор, а тој е бесен на синот и бара средба со него.
Тоа и го добива, Џенаро му укажува на застарениот менталитет за одмазда и дека убиството на Чиро би предизвикало нова војна меѓу нив, додава и дека меѓу нив двајца тој е посилен заради стоката што ја поседува, а татко му е сам и немоќен. Децата од улицата, пријателите на Џени, го обвинуваат нивниот пријател што не се враќа да им помогне, а без клан немаат работа ниту пари за да преживеат, па одлучуваат да преземат акција, односно ограбуваат едно место во зашититено подрачје. Дон Пјетро, информиран од Патриција, го испраќа Маламор крвнички да ги истепа. Чиро ја користи приликата да разговара со третиот од нив ‘О Кардило за да го убеди да оди на неговата страна. Фрустрирани од новите правила, другите двајца решаваат да формираат помала група и почнуваат да вршат кражби на оружје. Џенаро дознава од ‘О Принчипе за настаните и сфаќа дека крвопролевањето мора да престане бидејќи расправиите меѓу двете страни му штетат на бизнисот. Оди во Неапол и зборува со ‘О Трак, во присуство на ‘О Кардиљо и му ги нуди истите услови од претходно доколку одлучи да се врати на неговата страна. Меѓутоа ‘О Трак ги напаѓа луѓето околу него и го вперува пиштолот кон Џенаро, но ‘О Карило успева да го спречи во намерата, а Џенаро му го помилува животот.
Дон Пјетро решава да не го почитува договорот што Џени го склучи со Сојузот, поради тоа решава да го нападне Габриеле наречен‘О Принчипе, кој не се движи со луѓе околу себе за да го заштитат. Патриција се осмелува и го прашува дон Пјетро кој е вистинската причина за таквата постапка, а тој одговара дека во прашање е личната војна против Џени, кој успеал да го престигне. Росарио, ‘О Нано десната рака на Чиро, се сомнева дека Габриеле работи и со нив и со Џенаро. По советот на ‘О Мулато, Габриеле решава да земе заштита, поради тоа дон Пјетро почнува да се сомнева дека можеби Патриција е шпион. Во меѓувреме Росарио ги пренесува сомнежите за ‘О Принчипе и некои други членови, а пак неговите луѓе го напаѓаат салонот на девојката на Габриеле и веднаш по тоа главниот осомничен е ‘О Нано. Додека Сојузот е фокусиран на тие работи, дон Пјетро го поткупува Анџело Сепино, најблискиот човек на ‘О Принчипе и во заседа лично го убива Габриеле.
Вината за смртта на ‘О Принчипе веднаш паѓа врз Росарио ‘О Нано, кој веднаш потоа умира, застрелан пред неговата сопруга и мала ќерка. Сојузот успева да го фати и Анџело Сепино, Чиро му го поштедува животот за да не создава нови внатрешни војни, откако тој ќе признае. По тоа свикува состанок за да им објасни на присутните дека ‘О Принчипе тајно работел и за Џени, затоа и сомнежите на Росарио биле основани и е убиен од дон Пјетро, а Росарио бил невин. Па така новата војна од Сојузот е насочена кон дон Пјетро, кој сака да владее со сите.
По ослободувањето на Лелучо, Шанел бара и го добива местото за продажба на Габриеле, но таа постапка предизвикува лутина кај Децата од уличката, кои се надевале дека ќе го добијат истото, а нивната реакција дополнително се должи на нискиот процент на заработувачка. Поради тоа, го киднапираат Лелучо, кој во меѓувреме дознал за предавството на сопругата, но полицијата ги запира на контролен пункт и спречени се во намерата да го убијат. Патриција во договор со дон Пјетро, ѝ нуди помош на сопругата на Лелучо, доколку таа соработува со нив и со Децата од уличката за да го убијат. Гневна на Шанел за убиство на љубовникот и гледајќи конечно прилика да ѝ се одмазди, го прифаќа предлогот на дон Пјетро. Но поради непредвидена грешка, убиваат друг човек на местото на Лелучо. Во Рим, Чиро се среќава со Џени и го информира за случувањата и низата убиства што ги предизвикал татко му, со цел да го натера да ги земе работите во свои раце.
Шанел лута на Чиро поради лошото менаџирање на Сојузот и Децата од уличката, договара средба со дон Пјетро, сакајќи да премине на неговата страна. Чиро, пак, дознава за постапката на Шанел, а истовремено открива дека Патриција е амбасадорот на дон Пјетро. Веднаш потоа испраќа луѓе да ја следат, додека таа оди да се види со Џени. Таа го забележува автомобилот што ја следи, сфаќа дека е во опасност, ги уништува телефонските картички и преку фиксен телефон успева да го предупреди Џени, кој веднаш оди да го спаси татка си. Луѓето на Чиро ја фаќаат Патриција и ја носат во еден магацин каде што се наоѓа и нејзиниот брат, ја уценуваат да им каже каде се наоѓа Пјетро Савастано. Таа иако им признава, тој веќе е избеган, но Чиро не го знае тоа и ѝ го поштедува животот, укажувајќи ѝ ја разликата меѓу него и дон Пјетро, кој на негово место веројатно би ја убил. Дон Пјетро немајќи доверба во Шанел, им наредува на Децата од уличката да ја убијат за да ја преземат нејзиното место за продажба. Таа иако навремено бега, запрена е од полицијата која ја уапсува поради убиство на љубовникот на нејзината снаа. За време на средбата со синот, Пјетро го прекорува за тајната соработка со ‘О Принчипе. Потоа се среќава со Патриција и ја испрашува за тоа како се спасила од Чиро.
Во Рим, Џузепе Авитабиле испраќа еден од неговите да заплаши јавен службеник, но наместо тоа, момчето го убива и подоцна исчезнува. Тројца членови од Сојузот што преминале на страната на Децата од уличката го убиваат ‘О Мулато, тоа предизвикува повторен бран на паника во Сојузот. Во меѓувреме ‘О Зингарело оди кај дон Пјетро да побара прошка за повторно да се врати во неговиот клан, но условот од Пјетро останува истиот: главата на Чиро ди Марцио. Од друга страна Чиро прави сè што е во негова можност да го најде дон Пјетро нудејќи парична награда за секој кој знае нешто. Во еден момент ‘О Зингарело бара состанок со него, убедувајќи го дека му го нашол дувлото. Всушност се работи за стапица наменета за Чиро, кој пак ја насетува и Маламор, десната рака на Пјетро, го убива ‘О Зингарело. Чиро се среќава повторно со Џени со цел да го убеди да ја преземе контролата, што дотогаш ја има татко му. За време на свадбата на Џенаро и Азура, доаѓа полицијата која го уапсува Џузепе Авитабиле поради убиство на јавниот службеник. Патриција, добива заштита од дон Пјетро за нејзините браќа, почнува да живее со него.
Одмаздата на дон Пјетро продолжува без престан, овојпат наредува да се убие Лелучо. Чиро, од друга страна собира луѓе за да му се приклучат во војната против Савастано. Азура, веќе бремена, се сомнева дека Џенаро го предал татко ѝ, а пак тој ѝ го потврдува тоа, но без оглед на околностите, таа му е благодарна бидејќи и самата посакува свој живот, без влијание на татка си. Во меѓувреме Маламор ја убива ќерката на Чиро, МаријаРита, по наредба на стариот Савастано. Џени го прекорува за смртта на девојчето, а тој пак продолжува да го навредува. Чиро, уништен и поразен, по погребот решава да си замине, оставајќи им ги парите на најверните пријатели. Дон Пјетро, радувајќи се на малата победа го кани Џенаро во семејната капела, но наместо него се појавува Чиро, откако претходно Џенаро го нашол и му дал оружје, и го убива Пјетро. Во исто време, во Рим Азура раѓа момче, кое Џени ќе го нарече Пјетро.
Четврта сезона
Џени ја одбележува смртта на Чиро заедно со Сина крв. По тоа, одлучува да го промени својот живот, поради ветувањето што ѝ го дал на Азура, но прво се обидува да стави крај на војната што браќата Капачо ја почнаа против него. За да успее во намерата бара помош од семејството Леванте, моќен клан од Вила Литерно, воедно и роднини на Џенаро, мајка му Има била братучетка на сопругата на Герландо, главата на семејството. Тие решаваат да му помогнат: синовите на Герландо ставаат бомба во еден автомобил пред обложувалница, што предизвикува експлозија и тешко го ранува еден од браќата, ‘О Крези. Другиот ‘О Дипломато решен е веднаш да преземе нешто, но дон Аниело го спречува во намерата, информирајќи го за огромната моќ што ја поседува кланот Леванте.
Џени договара средба со Патриција, Енцо и Валерио, браќата Капачо и семејството Леванте: Герландо и неговите три сина. Ги информира дека Секондиљано го доделува на Патриција, а за да нема конкуренција, тој ќе ги снабдува сите со дрога по однапред договорена цена. На крајот ги известува дека се повлекува и решава да го смени својот живот.
Една година подоцна, Џенаро има за цел да изгради втор аеродром во Кампанија, легално со помош на менаџерот Алберто Реста и неговата помошничка Тицијана Палумбо. Патриција, веќе шеф на Секондиљано, е во врска со еден од синовите на Леванте, Микеланџело, но освен неговата сестра Грација, целото семејство е против нивната врска.
Покрај тоа, Патриција има и голем проблем бидејќи полицијата ја запленува пратката со дрога, па таа заради мирот во новосоздадениот сојуз, се обврзува сама да ја плати следната пратка надоместувајќи ги загубите на останатите. Сепак браќата Каспачо не се согласуваат со нејзиниот предлог и ги бараат дадените пари назад за да може да купат дрога од друго место, заради тоа Патриција е принудена да побара пари од Џенаро. Тој ѝ дава, но наредува да се најде кој го пријавил запленувањето во полицијата. Најдоверливиот човек на Патриција, Никола истражува за тоа заедно со неговиот братучед Лино, дури бара помош и од Енцо и Валерио, но тие го одбиваат. Дознава дека дел од пратката завршила кај африканската криминална група што живее на брегот Домитио, па оди на средба со нив со цел да открие кој стои позади запленувањето. Открива дека повикот до полицијата го направиле Леванте, за да ја тргнат Патриција од Секондиљано. Двајца од браќата го убиваат Лино и го уценуваат Никола да ја убие Патриција, во спротивно тие ќе ја убијат сестра му и внуците.