cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хенри Волтер Бејтс
Хенри Волтер Бејтс (роден на 8 февруари 1825 во Лестер, Англија, † 16 февруари 1892 во Лондон) е англиски природонаучник, еволутивен биолог и ентомолог. Тој бил основан од неговата амазонска експедиција, која започна во 1848 заедно со Алфред Расел Волес. Бејтс го испратил во неговото враќање од Бразил во 1859 година повеќе од 14.000 видови (повеќето инсекти), 8.000 беа нови за науката, во Англија. Тој беше поранешен следбеник на еволутивната теорија на Чарлс Дарвин. "Бејтс мимикри" е именуван по него.
Живот
Хенри Волтер Бејтс е роден на 8 февруари 1825 година во Лестер, најстариот од четирите синови на плетениот производител. На 13-годишна возраст, започнал школување со трговец со трикотажа. Во своето слободно време собирал инсекти. Во 1843 година објавил кратка работа на бубачки во списанието "Зоолог". Тој се дружеше со Алфред Расел Волес, кој исто така беше голем ентомолог. По читањето на книгата на Вилијам Хенри Едвард за неговата експедиција во Амазон, тие одлучија сами да ги посетат тропските дождовни шуми и да го финансираат своето патување со продажба на собраните примероци на инсекти. Бејтс се откажа од својата работа како канцелариски работник, и тие почнаа заедно на нивната експедиција.
Во 1848 година тие слетале во Пара (денес Белем), каде што останале околу една и пол година и од каде што ги направиле своите екскурзии во устата на Амазон. Во 1850 година нивните патишта се разделија и сите истражуваа и се собраа за себе.
Преку своето патување, тој направи значителен придонес во разбирањето на еволуцијата. Тој го открил подоцна именуван по него, мимика на Бејтс. Безобѕирните животни го преземаат изгледот (дефанзива) на беспомошни или неживи животни и со тоа ги мамат своите непријатели.
Во 1863 година се оженил со Сара Ен Мејсон.
По аплаузната апликација на позицијата на зоолошката служба на Британскиот музеј, тој работел од 1864 како вработен во Кралското географско друштво. Во 1881 година станал член на Кралското друштво во Лондон. Хенри Валтер Бејтс почина на 16 февруари 1892 година од бронхитис.
Папа (Иго)
Папа  е збирка  песни од Виктор Иго објавена во 1878.
Le Pape („Папа“) претставува политички тракт во стихови од Виктор Иго, кој го поддржувал христијанството, но ја напаѓал крутата организација на Католичката црква. Иако е напишана во 1874–5 година, таа била објавена дури на 29 април 1878 година, два месеци по почетокот на папството на папата Лав XIII. Претходникот на Лав, папата Пиј IX, создал длабоки поделби во црквата со неговата дефиниција за догмата на папската непогрешливост во јули 1870 година. На Иго долго време не му се допаѓал Пиј, заради неговата поддршка на Наполеон III.
Пиј IX ги ставил Клетници (1862) на Индексот на забранетите книги во 1864 година, каде што останала до 1959 година, а Богородичната црква во Париз била забранета во 1834 година. ,
Грчки проект
Грчкиот план (Греческий проект) на руската царица Екатерина II од 1780-тите за решавање на Источното прашање со делење на Отоманското Царство меѓу Руската Империја и Хабсбуршката монархија и враќање на Византиското Царство на територија, вклучувајќи Цариград, Тракија, Македонија, бугарските земји и со северна Грција, предводена од нејзиниот внук Константин Павловиќ.
Црква Откровение Христово, Рига
Црквата Откровение Христово (летонски: Kristus Apskaidrošanās pareizticīgo baznīca) е црква која се наоѓа во Рига, Латвија. Таа се наоѓа на адреса улица 11 Meжa.
Зидербраруп
Зидербраруп (Süderbrarup; Sønder Brarup) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на северната страна на Шлај, околу 20 километри североисточно од градот Шлезвиг и 30 километри југоисточно од градот Фленсбург. Позната е по археолошкото наоѓалиште „Торсберг мор“.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница. Во март 2018 година, поранешните општини Бребел и Долротфелд биле припоени кон Зидербраруп.
Прво Француско Царство
Француско Царство (1804-1814), познато и како Големо Француско Царство, Прво Француско Царство или Наполеоново Царство — царство основано од страна на Наполеон Бонапарт. Во времето на неговото постоење било доминантна сила во поголемиот дел од континентална Европа за време на раниот XIX век.
Наполеон на 6 април 1814 година абдицирал, но од прогонство се вратил од Елба наредната година. Во Битката кај Вратело Франција била поразена, кое го навестило пропаѓањето на царството.
Наполеон ја потпишал својата втора абдикација на 22 јуни; на 28 јуни кралот Луј XVIII бил повратен на францускиот престол, со што завршиле т.н. „сто дена“. Британските власти го прифатиле предавањето на поранешниот цар на 15 јули; подоцна бил протеран на островот Света Елена. Толку бил голем поразот на Наполеон, што Ватерло останал како синоним за огромен пораз.
Жан Батист Дувил
Жан Батист Дувил (1794–1837), француски патник, е роден во Хамби, во департманот Манш. Откако на рана возраст наследил богатство, решил да го задоволи својот вкус за патување во странство. Според сопствената професија ги посетил Индија, Кашмир, Хорасан, Персија, Мала Азија и многу делови од Европа. Во 1826 година заминал во Јужна Америка, а во 1827 година го напуштил Бразил во португалските поседи на западниот брег на Африка, каде неговото присуство во март 1828 година се докажува со споменувањето на него во писмата на Кастело Бранко, генералниот гувернер на Луанда.
Мајл Одрун, дама со која што требаше да се ожени, се самоуби од тага поради срамот; а авантуристот се повлекол во 1833 година во Бразил и продолжил да истражува во басенот на Амазон. Според д-р Г. Гарднер, во неговите Патувања во внатрешноста на Бразил (1846), тој бил убиен во 1837 година на бреговите на реката Сао Франциско поради превисока наплата за неговата медицинска помош. Дувил можеби истражувал дел од провинцијата Ангола, а Сер Ричард Бартон тврдел дека описите на Французинот за земјата Конго биле реални; дека неговите набљудувања за антропологијата, церемониите, обичаите и болестите на луѓето биле извонредно точни; и дека дури и мајчините зборови употребени во неговиот наратив биле „во најголем дел дадени со необична коректност“. Сепак, се покажало дека главниот извор на инспирација на Дувил биле голем број необјавени португалски ракописи до кои имал пристап.
Никола Павлев Николовски
Никола Павлев Николовски (прекар Митре) ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Во родното село бил принуден да се занимава со земјоделство и сточарство. Тешките услови за живот го принудиле да се досели во Скопје со надеж на подобар живот. Во Скопје работел како општ работник. Учествувал во разни акции за помош на вооруженото востание против окупаторот. На 5 септември 1944 година стапил во борбените редови на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Бил борец во втората чета на четвртиот баталјон. Се одликувал со скромност и совесност. Во една борба на бригадата против балистичките банди, бил убиен во месноста Добри Дол.
Враќање на поетот (филм од 2005)
Враќање на поетот – ерменски документарен филм од 2005 година, во режија на Харутјан Хачатријан.
Содржина
Харутјан Хачатријан го избира Ашуг Џивани, поет од 19. век, за централна фигура на својот нов филм. Силата на овој поет лежи во неговата чиста мисла, филозофската перспектива, желбата беспрекорно да го завети следниот ден на генерациите и во идејата човекот да биде ослободен од сложеноста и формалноста. Авторот во исто време се спротивставува на културата, но и на самиот себе, со огромна доза на хумор и сарказам. Филмот претставува документарна студија за создавањето на споменикот на Џивани и транспортот на споменикот од Ереван, главниот град на Ерменија, до Џавак, родниот град на поетот. Оттаму, главен херој на филмот не е човекот, туку споменикот што патува. Патувањето како најсакана и најприродна средина на филмот и непредвидливоста на развивањето на филмскиот заплет се основните принципи на режисерскиот концепт што го прави филмот свеж и низ сето тоа се раѓа драмската композиција.
Мајкелсон-Гејл-Пиерсонов експеримент
Мајкелсон-Гејл-Пиерсонов експеримент (1925) е изменета верзија на Мајкелсон-Морлиевиот обид и ефектот на Сањак. Тој го измерил ефектот на Сањак заснован на Земјината ротација, и на тој начин ги проверува теориите за Специјална релативност и етер со вртливиот систем на Планетата Земја.
Експеримент
Целта, како што беше првично предложена од Алберт Мајкелсон во 1904 година, а потоа погубен во 1925 година, беше да дознае дали ротацијата на Земјата има влијание врз пропагирањето на светлината во близина на Земјата. Мајкелсон-Гејловиот експеримент бил многу голем прстенест интерферометар, (периметар од 1.9 километри), голем доволно да ја детектира аголната брзина на Земјата. Како оригиналниот Мајкелсон-Морлиев експеримент, верзијата на Мишелсон-Гајл-Пирсон ја споредувала светлината од еден извор (јаглероден лак) по патување во две насоки. Главната промена беше да се заменат двата "краци" од оригиналната ММ верзија со два правоаголници, едниот многу поголем од другиот. Светлината била испратена во правоаголниците, одразувајки се од огледалата во аглите,и враќајки се во почетната точка. Светлината која излегувала од двата правоаголници била споредувана на екран како светлина која се враќа од два краци и би била во стандарден ММ експеримент. Очекуваната поместувачка промена во согласност со стационарниот етер и специјалната релативно биле дадени од Мајкелсон како: каде \Delta е изместување на ресите* A во км2, \phi- аголот (41° 46'), c- брзината на светлината, \omega -аголната брзина на Земјата, \lambda- делотворна бранова должина. Во други зборови, овој експеримент имал цел да го детектира Сањаковиот ефект, поради ротација на Земјата.
Резултати
Исходот од експериментот била аголната брзина на Земјата како измерена од астрономијата така била потврдена во рамките на мерната точност.Прстенот на ефектот во експериментот на Мајкелсон-Гејл не бил калабриран со споредба со надворешна референца (што не било возможно,бидејќи подесувањето било фиксирано за Земјата). Од неговиот дизајн може да се доведе каде централната интерференција треба да биде ако има нулта промена*. Изменетата промена била 230 делови во 1000, со точност од 5 дела во 1000. Предвидената промена била 237 делови во 1000. Според Мајкелсон/Гејл, експреиментот е компатибилен и со идејата за стационарен етер и специјална релативност.
Како што веќе беше истакнато од Мајкелсон во 1904 година, позитивен резултат во ваквите експерименти е во спротивност со хипотезата за целосна етерска влеча. Од друга страна, концептот на неподвижен етер е во согласност со овој резултат, но сепак е контрадикторен (со исклучок на етер на Лоренц) експериментот на Мајкелсон-Морли. Така специјалната релативност е единствената теорија која ги објаснува двата експеримента. Експериментот е доследен со со релативноста од истата причина како и сите други експерименти од Сањак.Тоа е, ротацијата е апсолутна во посебна релативност, бидејќи не постои инерцијална рамка на референца во која целиот уред е во мирување за време на целиот процес на ротација, така што светлинските патеки на двата зраци се различни во сите тие рамки, следствено мора да се случи позитивен резултат. Исто така е можно да се дефинираат ротирачки рамки со посебна релативност (Родени координати), но сепак во тие рамки брзината на светлината повеќе не е константна во проширените области, па затоа и во овој поглед треба да се појави позитивен резултат. Денес, ефектите од Сањак поради ротацијата на Земјата се рутински вградени во ГПС.
Братислав Грбиќ
Братислав Грбиќ (Ѓаковица, 11 август 1930 - Белград, 12 јануари 2005) бил глумец, долгогодишен снимател и прославен играч на ансамблите Лола и Коло и кореограф.
Биографија
Роден е во 1930 година во Метохија, каде татко му служел како офицер од Првата светска војна. Како момче морал да го напушти родниот град поради распадот на Кралството Југославија и создавањето на Голема Албанија во пролетта 1941 година. Семејството се иселило во Прокупље.
По војната, за време на реновирањето и работните акции, се сретнал со членовите на ОКУД „Иво Лола Рибар“ од Белград, а по доаѓањето на студии, во 1949 година, станува нивен член. Две години подоцна, тој бил поканет да се приклучи на професионалниот ансамбл „Коло“.
Паралелно со играњето во „Коло“, Грбиќ бил и глумец аматер. Се запишал на глума во класата на Јозо Лауренчиќ, заедно со Гидро Бојаниќ и Слободан Алигрудиќ. Ја добил главната машка улога на кастингот за филмот „Аникиното време“. Критиките биле во суперлатив, па покрај професионалната кариера на играч, тој станал и глумец. Следеле главните машки улоги во филмовите „ Нашите патишта се разидуваат“ и „Пролетниот виор“. Играл помали улоги во многу други продукции, а во серијата „Вук Караџиќ“ (1987), каде што бил ангажиран како снимател, во отсуство на соодветен глумец играл епизодна улога.
Во доцните педесетти години се заинтересирал за фотографија и за фотоапаратот. За време на турнејата на Далечниот Исток ја снимилл својата прва репортажа со „Коло“, која се емитувала на новоформираната Радио-телевизија Белград. Од 1962 година станал професионален снимател на РТБ и таму останал до 1991 година. За време на снимањето на документарците „Фрески на Југославија“ и „Време на фреските“, тој посетил 122 српски манастири. Во Лесновскиот манастир ја видел фреската „Коло“, која го инспирирала во 1973 година да реализира сценско-музичко дело на заживување на средновековни фрески од српските манастири наречено „Вива фреско“. За тоа Братислав Грбиќ вели: Длабоко во мене имаше итна потреба да го оживеам тоа културно богатство. Добив идеја да сликам фрески и да ги дизајнирам на сцената. Направив идентична композиција со ансамблот „Иво Лола Рибар“ и кога го скршив светлото од фреската на нив, луѓето од фреската „оживеаја“. Впечатокот беше навистина магичен !!
На крајот на истата година, програмата била изведена педесет пати во САД и Канада, а ја виделе околу 100.000 гледачи. Само во Њујорк, фреските оживеале 15 пати во „Медисон Сквер Гарден“, а Ансамблот имал настапувано и во Обединетите нации. Во претставата „Митовите на Балканот“ го оживеал минатото со фигури од Лепенски Вир. Својата креативност и иновативност ја покажал и во куклената претстава „Разиграно срце“ на театарот „Душко Радовиќ“, за која ја напаравил и кореографијата.
Признанија
Кон крајот на осумдесеттите ја добил Вук наградата за „Фреско вива“ и најпрестижната кинематографија во земјава „Милтон Манаки“. Ансамблот „Коло“ му ја доделил наградата за животно дело во 2004 година.
Емисиона теорија
Емисионата, исто наречена оддавачка теорија или балистичка теорија на светлината, била сопарничка теорија специјална теорија на релативноста, објаснувајќи го Мајкелсон-Морлиевиот опит од 1887. Оддавните теории се покоруваат на принцип на релативноста немајќи погоден систем за светлосен пренос, но вели дека светлината е оддадена со брзина c релативно со својот извор, наместо да се искористи постулатот на инваријантност. Така, оддавачката теорија ги спојува електродинамиката и механиката со едноставната Њутнова теорија. Иако денес сѐ уште постојат поддржувачи на оваа теорија надвор од традиционалната наука, поголемиот број на научници сметаат дека оваа теорија е целосно дискредитирана.
Ролс-Ројс Фантом II
Фантом II (Phantom II) го наследил на моделот Фантом I (New Phantom) во линијата на Ролс Ројс во 1929 год.
Возилото го делело 7.7-литарскиот (7668 см³) надвентилски шестцилиндричен линеарен мотор со својот претходник, и со тоа е последниот голем шестцилиндричен Ролс-Ројс. Моторот имал единечен 4-брзински мануелен пренос. Во 1932 бил додаден Синхронизиран пренос на третата и четвртата брзина, а на втората во 1935.
Емисиона теорија
Историја
Името кое најчесто се поврзува со теоријата на емисија е Исак Њутн. Во неговата корпускуларна теорија Њутн ги замислува светлосните корпускули кои се исфрлени од топлите тела со основна брзина "c" во однос на емитувачкото тело, покорувајќи се вообичаените закони на Њутновата механика, а потоа очекуваме светлината да се движи кон нас со брзина која е специфицирана со брзината на далечното емисионо тело (c ± v).
Ролс-Ројс Фантом II
Амортизацијата напред ја вршеле полуелиптични пружини, и за разлика од претходникот, исто така и одзади. Возилото имало и серво кочници на сите четири тркала.
Емисиона теорија
Историја
Во 20 век, специјалната теорија на релативноста беше создаденa од Алберт Ајнштајн за да се реши очигледниот проблем помеѓу електродинамиката и принципот на релативитет. Геометриската едноставност на теоријата беше убедлива, а мнозинството научници ја прифатија релативноста до 1911 година. Сепак, неколку научници го отфрлија вториот основен постулат на релативноста: постојаноста на брзината на светлината во сите инерцијални рамки. Така беа предложени различни оддавни теории каде што брзината на светлината зависи од брзината на изворот, а се користи Галилејската трансформација наместо Лоренцовата трансформација. Сите тие можат да го објаснат негативниот исход на Мајкелсон-Морлиевиот опит, бидејќи брзината на светлината е константна во однос на интерферомерот во сите појдовни системи. Некои од овие теории беа:
Ролс-Ројс Фантом II
Биле произведени и 278 полесни Континентал модели на Фантом II, од кои 125 за возење на лева страна.
Емисиона теорија
Историја
Се претпоставува дека Алберт Ајнштајн работел на сопствената теорија за емисија пред да ја напушти во корист на неговата специјална теорија на релативитетот. Многу години подоцна, Р.Ш. Шенкленд го известува Ајнштајн дека теоријата на Риц била "многу лоша" во одредени делови и дека самиот на крајот ја отфрлил теоријата на емисија, бидејќи тој не можел да помисли на ниту една диференцијална равенка што би можела да ја опише неговата теорија, бидејќи таа секогаш доведува до светлосните бранови да станат "измешани".
Побивање на емисионата теорија
Следната шема беше воведена од Де Ситер to test emission theories: каде што c е брзината на светлината, v брзина на изворот, c'  резултирачката брзина на светлината, и k константа која го означува степенот на зависност од изворот која може да постигне вредности помеѓу 0 и 1. Според специјалната теорија на релативност и неподвижниот етер, k = 0, додека теориите за емисија дозволуваат вредности до 1. Извршени се бројни копнени експерименти, на многу кратки растојанија, каде што не може "светлосното извлекување" или ефектите на исчезнување да имаат влијание, и повторно резултатите потврдуваат дека брзината на светлината е независна од брзината на изворот, со што конечно се отфрлаат теориите за емисија.
Астрономски извори
Во 1910 година Даниел Фрост Комсток и во 1913 година Вилем де Ситер пишуваат дека за случајот со систем со две ѕвезди што се набљудува од даден агол, светлосниот зрак од ѕвездата што се приближува може да се очекува да патува побрзо од светлосниот зрак на нејзиниот оддалечувачки придружник, и да го престигне. Ако растојанието е доволно големо за "брзиот" светлосен зрак што се приближува и го претекнува "побавниот" светлосен зрак што го испуштила претходно кога се оддалечувала, тогаш сликата на ѕвездениот систем треба да се појави целосно измешана. Де Ситер тврди дека ниту еден од системите на ѕвезди што ги проучувал не покажал невообичаен оптички ефект. Овие тврдења се сметаат како крај на Рициановата теорија и емисионата теорија воопшто, со.
Ефектот на распаднување на Ситеровиот опит е детално набљудуван од Фокс, и тоа верно ја поткопува докажливоста на опитите на Де Ситер со системот со двојни ѕвезди. Сепак, слични набљудувања се направени во спектарот на рентгенски зраци од страна на Брехер (1977), кои имаат доволно долго распаѓање, што не треба да влијае на резултатите. Набљудувањата потврдуваат дека брзината на светлината е независна од брзината на изворот, со.
Ханс Тиринг тврди во 1926 година, дека атомот што е забрзан за време на процесот на емисија од топлинските судири во сонцето, емитира светлосни зраци кои имаат различни брзини на нивните почетни и крајни точки. Значи, еден крај на светлината ќе ги престигне претходните делови, а со тоа и растојанието меѓу краевите ќе биде продолжено до 500 км пред да стигнат до Земјата, така што самото постоење на остра спектрална линија во сончевото зрачење, го оспорува балистичкиот модел.
Земјински извори
Ваквите експерименти го вклучуваат и оној на Садех (1963) кој користел техника на време на летање за да ги измери брзинските разлики на фотоните кои патувале во спротивна насока, кои биле произведени со позитронска анихилација. Друг експеримент беше спроведен од страна на Алвегер ет ал. (1963), кој го споредил времето на летање на гама-зраци од движечки и мирувачки извори. И двата експерименти не пронајдоа разлика, во согласност со релативноста.
Филипас и Фокс (1964) сметале дека Садех (1963) и Алвегер (1963), недоволно ги контролирале ефектите на распаѓање. Така тие спроведоа експеримент користејќи специјализирана опрема за контролирање на распаѓањето. Податоците собрани од различни растојанија помеѓу целта и детекторите беа константни со тоа што брзината на светлината е независна од брзината на изворот и беа во спротивност со моделираното однесување под претпоставката c ± v.
Продолжувајќи ги своите претходни испитувања, Алвегер ет ал. (1964) забележал π0-мезон кој се распаѓа во фотони со 99.9% светлосна брзина. Експериментот покажа дека фотоните не ја достигнале брзината на нивните извори и сè уште патувале со брзината на светлината, со. Набљудувањето на медиумите што ги преминале фотоните покажале дека промената на распаѓање не била доволна за да го наруши резултатот значително.
Исто така, биле спроведени мерења на брзина на неутрини. Мезоните што патувале скоро со брзина на светлината се користеле како извори. Бидејќи неутрините учествуваат само во електрослабо заемодејство, распаѓањето не игра никаква улога. Земјините мерења обезбедија повисоки граници од.
Интерферометрија
Сањаковиот ефект покажува дека Еден зрак на вртечка платформа поминува помалку растојание од другиот зрак, кој ја создава промената во интерферентниот модел. Опитот на Жорж Сањак, се покажа дека има проблем со ефектот на распаѓање, но покрај тоа Сањаковиот ефект е покажано дека се појавува и во вакуум, каде распаѓањето не игра никаква улога.
Предвидувањата на Рицовата емисиона теорија беа во согласност со скоро сите Земјини интерферометриски тестови, освен со оние коишто вклучуваат ширење на светлината во движечките медиуми, а Риц не ги сметаше тешкотиите што ги презентираа тестовите како Физоовиот опит да бидат несовладливи. Сепак, Толман забележал дека експериментот со Мајкелсон-Морли кој користи надворешен извор на светлина може да обезбеди одлучувачки тест за хипотезата на Риц. Во 1924 година, Рудолф Томашек извршил изменет експеримент со Мајкелсон-Морли, користејќи светло од ѕвезда, додека Дејтон Милер користел сончева светлина. Двата експерименти не беа во согласност со хипотезата на Риц.
Бабкок и Бергман (1964) ставија вртечки стаклени плочи меѓу огледалата на интерферометар со заедничка патека поставени во статична Сањакова конфигурација. Ако стаклените плочи се однесуваат како нови извори на светлина, така што вкупната брзина на светлината што се појавува од нивните површини е c + v, се очекува промена во интерферентниот модел. Сепак, немаше таков ефект кој повторно ја потврдува специјалната релативност, и што повторно ја покажува независноста на изворот на брзината на светлината. Овој експеримент беше извршен во вакуум, па така ефектите на распаѓање не играат никаква улога.
Бекман и Мандикс (1965) го повторуваа опитот на Мајкелсон и Мајорјана(1918) со подвижните огледала во вакуум, откривајќи k да е помала од 0.09. Иако користениот вакуум беше недоволен за дефинитивно да се отфрли распаѓањето како причина за нивните негативни резултати, доволно беше да се направи распаѓањето многу мало. Светлината од движечкото огледало минато низ Лојдовиот интерферометар, дел од зракот што патува по директен пат до фотографскиот филм, дел што се одразува од Лојдовото огледало. Експериментот ја споредува брзината на светлината хипотетички патувајќи со c + v од подвижните огледала, наспроти рефлектираната светлина која хипотетички патувала со c од Лојдовото огледало.
Други дискусии
Оддавните теории ја користат Галилејската трансформација, според кои временски координати се непроменливи при промена на систем ("апсолутно време"). Така, Ајвс-Стилвеловиот опит, кој ја потврдува релативистичката временска дилатација, исто така ја побива емисионата теорија на светлината. Како што покажува Хауард Перси Робертсон, целосната Лоренцова трансформација може да се изведе, кога Ајвс-Стилвеловиот опит ќе се разгледа заедно со експериментот на Мајкелсон-Морли и експериментот на Кенеди-Торндајк.
Понатаму, квантната електродинамика го става ширењето на светлината во сосема поинаков, но сепак релативистички контекст, што е сосема несложно со секоја теорија која постулира дека брзината на светлината е под влијание на брзината на изворот.
Христо Џорлев
Христо (Ицо) Џорлев — македонски револуционер, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Христо Џорлев е роден во градот Кукуш, тогаш во Отоманското Царство. Влегува во ВМОРО и извршува терористички наредби на Централниот комитет.
Во мај 1898 година по наредба на Дамјан Груев, Ицо Џорлев заедно со Андон Ќосето, со помош на Аргир Манасиев, Илија Докторов и Иван Телјатинов, го убиваат во Гевгелија пред очите на кајмакамот, Христо Цицов (Цицо), истакнат водач на патријаршиската партија. По убиството, од Солун преку организациски канал е испратен за Бугарија. Од таму по кратко време заминува во четата на Крсто Б'лгаријата. Загинува во борба со турските аскер во Тиквешко.
Негови потомци се Наско и Зоран Џорлеви.
NGC 6462
NGC 6462 — елиптична галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6462 се споменува и како MCG 10-25-85, CGCG 300-63, ARAK 529, IRAS 17443+6155, KARA 829, 7ZW 740.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јуни 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6462 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 6462 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Орехек (Постојна)
Орехек (словенечки: Orehek) — населба во Општина Постојна во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Граница (филм од 2009)
Граница – ерменски филм од 2009 година, во режија на Харутјан Хачатријан, кој е автор и на сценариото, заедно со Михаил Стамболтсјан. Главните улоги ги играат: Липарит Липаритијан, Манвел Микитарјан и Давит Гаспарјан.
Содржина
Раскажана од перспектива на еден спасен бизон, ова е приказна на еден мал град што се бара себеси по ерменско-азербејџанскиот конфликт. Прифаќањето на бизонот од страна на другите животни во фармата полна со животни, фармери и бегалци, го отсликува раширеното сомневање во земјите од постсоветскиот свет.
NGC 59
NGC 59 — елиптична галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 59 се споменува и како ESO 539-4, MCG -4-1-26, KDWG 2.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 59 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 59 има привидни димензии од 2,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 15 м 25,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 21° 26' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 127°.
Други поделби
Проучување на NGC 59 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1034. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 305; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5845. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 577.
Фишбах/Рен
Местоположба
Местото се наоѓа во тириншкиот дел на ридскиот масив Рен.
Планини
Највисока точка е Умпфен (701 м.), видлива знаменитост во југоисточниот дел на местото.
Водотеци
Повеќе потоци го образуваат потокот Фишбах, десна притока на реката Фелда.
Алонорахи
Алонорахи (Αλωνορράχη) — планина во Кожанско, Егејска Македонија. Претставува дел од планината Камбуница.
Опис
Ова е ниска долгнавеста планина сместена во јужниот дел на Кожанско, меѓу вештачкото Витивјанско Езеро на реката Бистрица на запад и север и долината на Трановалто од исток.
Карпите на плинаната са офиолити и доломитски варовици.
До рвот се стасува од селото Трановалто (670 м) за околу 2,5 часа.
Каракачанско куче
Каракачанското куче или Бугарскиот овчарски пес е нова раса на кучиња, создадена во Бугарија во последните 10 години. Расата е призната во 2009 година од FCI како дел од расата SOUTHEASTERN EUROPEAN SHEPHERD (Ciobanesc Romanesc de Bucovina) под покровителство на Романија  и Србија. Кучињата се одликуваат со џиновски раст, густо крзно,  избалансиран карактер и верност кон сопственикот.
Денеш Пазманди (1816–1856)
Денис Пазманди де Шомор и Сомодор (7 април 1816 – 24 јануари 1856) бил унгарски земјопоседник и политичар, кој служел како претседател на Претставничкиот дом помеѓу 1848 и 1849 година.
Животопис
Тој е роден во стара, благородна фамилија во Коллод, Комаром, на 7 април 1816 година. Неговите родители биле Денис Пазманди, кој бил член на Националниот комитет за одбрана за време на унгарската револуција од 1848 и Јудит Пели Наѓ. Студирал право во Пожоњ и Пешта. Тој се приклучил на реформското движење во 1830-ти години. Во текот на Народното собрание од 1832-1836 година, тој служел како правник, заедно со Берталан Семере, Ференц Пулски и Шебо Вуковиќ. Учествувал во пишувањето на судските извештаи, кои биле автентичен извештај за функционирањето на легислативата водена од Лајош Кошут. Тој објавил неколку статии под псевдонимот Пешти Хирлап, во кои ги поддржал реформите.
Од 1839 година тој служел како заменик нотар во округот Комаром. Од 1843 година бил еден од водачите на умерената либерална опозиција. Тој станал претставник на Нагигманд во 1848 година. Кабинетот Батјани го испратил заедно со Ласло Салај во Франкфурт за да преговара со германскиот парламент. Тој станал претседател на долниот дом на 10 јули.
Неуспешно разговарал со Кралскиот суд во Виена во септември во палатата Шенбрун. Тој не ја следел унгарската влада во Дебрецен по окупацијата на Буда, се предал во јануари 1849 година. Како резултат на тоа, Претставничкиот дом бил лишен од својот мандат во март. Тој бил уапсен од Ричард Гион во април. Кошут нареди истрага против него, но скоро потоа тој бил ослободен на посредувањето на Шебо Вуковиќ. Откако револуцијата не успејала, тој се повлекол на својот имот. Пазманди починал во 1856 година по долга болест.
Св. Спас (Годивје)
'''Св. Спас или Црквиште''' — археолошко наоѓалиште во охридското село Годивје, Општина Дебрца. Претставува сакрален објект од средниот век.
На околу 450 м од излезот на селото во североисточен правец, по патот за селото Врбјани се наоѓаат остатоци од триконхална верска градба. На ова место во поново време е изградена црквата „Св. Спас“.
Битка кај Фахл
Битката кај Фахл (арапски: معركة فحل‎) се одвила во јануари 635 година помеѓу силите на Византија и Праведниот Калифат на територијата на денешна Сирија. Битката е дел од Византиско-арапските војни и Муслиманското освојување на Сирија, а завршила со победа на Праведниот Калифат.
Мои песни, мои сништа
Мои песни, мои сништа (The Sound of Music) е американски музички филм од 1965, режиран од Роберт Вајс, во кој глумат Џули Ендрус и Кристофер Пламер.
Населба Исток
Населба Исток — туристичка населба во Општина Охрид, која денес претставува приградска населба на градот Охрид.
Географија и местоположба
Населбата се наоѓа источно од Охридското Езеро, во дел од градот Охрид. Населбата припаѓа под Општина Охрид, брои 117 жители сите од македонска националност по вероисповед православни христијани, сместени во околу 30 домаќинства и околу 80 станови претежно градби од понов период.
Список на државни водачи во 6 година
Ова е список на државни водачи во 6 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Василије Николовски
Василије Петрушев Николовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од земјоделско семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство. На 10 февруари 1944 година стапил во Третата македонска ударна бригада. Го изминал нејзиниот славен борбен пат и учествувал во бројни борби и победи над непријателот, како и во познатата мајска офанзива, кога бугарските дивизии и специјални единици се обидувале да ја уништат. Подоцна, учествувал во завршните борби за дефинитивното ослободување на Македонија. Кон крајот на октомври 1944 година, во жестока борба против балистите и Германците кај селото Шишево, храбро загинал.
Св. Врач (Варош)
'''Св. Врач''' — археолошко наоѓалиште во прилепското село Варош. Претставува средновековна црква.
Во југоисточниот дел на Варош, во близината на патот Прилеп-Кичево и на околу 80 м југозападно од црквата Св. Петар, според податоците од населението, се наоѓала црквата Св. Врач, во која се споменува во повелбата на кралот Стефан Душан. Со ископувањата во 1955 година не се констатитрани остатоци од црква.
Симфонија бр. 91 (Хајдн)
'''Симфонија бр. 91''' во Е дур, Хобокен I/91, ― композиција напишана од Јозеф Хајдн. Завршена е во 1788 година како дел од трисимфониското покровителство од грофот д'Оњи за Концертот олимписката ложа, наследник на Хајдновиот серијал „Париски симфонии“ на Хајдн. Повремено е нарекувана Буква Т, што се однесува на постар метод за каталогизирање на симфониското творештво на Хајдн. Овој триптих ги вклучува и Хајдновите Симфонија бр. 90 и Симфонија бр. 92.
Ракописот на автограмот носи посвета на д'Оњи, но Хајдн му дал копија на принцот Крафт Ернст фон Етинген-Валерштајн како да е оригинал.
Движења
Првиот став е отворен со бавен вовед кој Хајдн го работи во почетниот алегро асај. Првата тема на Алегро е изведена од идејата што Хајдн ја користел во неговата кантата Аријана а Наксос, Хоб. XXVIa/2, составена истата година. Темата е хроматска, легато и во дводелен превртен контрапункт. Втората тема е танцова. Двете теми се тесно поврзани со отворањето ларго.
Бавниот став е збир од три варијации на тема. Слушајте го фаготот и придружниот жичен филигран во првата варијација и низата трилери блиску до крајот на ставот.
Менуетот вклучува трио за фагот пропратено со pizzicato односно откинување на жиците.
Финалето е отворено тивко и се гради постепено до крајот.
Шмихел под Нанос
Шмихел под Нанос (словенечки: Šmihel pod Nanosom) — населба во Општина Постојна во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Трумени Гумења (Годивје)
Трумени Гумења — археолошко наоѓалиште во охридското село Годивје, Општина Дебрца. Претставува црква од средниот век.
Се наоѓа на североисточниот крај од селото. При градењето на основното училиште и во неговиот двор биле откриени остатоци од мала црквичка и повеќе гробни конструкции со насоченост исток-запад.
Стрез
Севастократор Стрез — средновековен македонски владетел на Просек (1207-1214), областа околу денешниот град Демир Капија и Струмица, севастократор, роднина на бугарската владетелска фамилија.
Владеење
Во почетокот на 13 век, ја загубил борбата за испразнетиот бугарски престол, по смртта на Калојан, и се засолнил во Србија. Со српска помош завладеал со добар дел од Македонија со центар во Просек (1207) и создал свое феудално владение. Во 1207 година Стрез се утврдил во градот Просек и започнал да владее како независен владетел. Неговата власт се протегала од Скопје до Охрид и Бер на југ, а на исток териториите до планините Огражден и Беласица. Стрез бил воинствен владетел. Постојано преземал походи за проширување на своите територии, особено на југ кон Солун. Поради тоа морал да води неколку војни против Солунското латинско кралство (1210). Во почетокот имал успех и освоил некои латински територии, но подоцна бил принуден да се повлече. Решавачката битка со Латините се одиграла пролетта 1211 година во Пелагонија. Стрез доживеал катастрофален пораз во битката и повеќе не преземал напади на Солунското латинско кралство. Потоа започнал да се подготвува за напад на Србија (1214). По неуспехот на Сава Немањиќ да го одврати од планираниот напад, бил организиран заговор и бил ликвидиран (1214).
Калтенленгсфелд
Калтенленгсфелд (Kaltenlengsfeld; ренски: Längsfd) — село и поранешна општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 31 декември 2013 е дел од градот Калтенордхајм.
Местоположба
Калтенленгсфелд се наоѓа во тириншкиот дел на ридскиот масив Рен во странична долина на Фелда. Местото се наоѓа околу 18 километри северозападно од окружниот град Мајнинген.
Планини
Највисока точка во местото е Хоен Рајн (Hohen Rain, 702,8 м.).
Водотеци
Повеќе потоци го образуваат Цигелбах, десна притока на Фелда.
Киро Серафинов Николовски
Киро Серафинов Николовски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од селско семејство. Основно училиште завршил во село Ранковце, а потоа се занимавал со земјоделство. На 10 септември 1944 година, стапил во Третата македонска ударна бригада. Со бригадата учествувал во повеќе борби и акции против германските транспортни возови. На 20 октомври 1944 година, во составот на бригадата, бил учесник и во борбите кај Треска против балистичките банди кои биле потпомогнати од Германците со артилерија и друго тешко оружје. Во оваа жестока борба, тој загинал. Бил закопан на местото на загинувањето.
Мудис
Мудис инвесторс сервис или Мудис (англиски: Moody's Investors Service, Moody's) - американска фирма за давање финансиски информативни услуги. Таа е една од трите најголеми агенции за доделување кредитен рејтинг.
Методологија за оцена на кредитниот рејтинг на банките
Мудис ја користи истата методологија како при ново одредување на кредитниот рејтинг на некоја банка така и при следење на постојните кредитни рејтинзи. При новото одредување на кредитниот рејтинг на банката, Мудис се фокусира врз финансиската историја, стратегијата и бизнис-моделот на банката, додека при следењето на веќе одредените кредитни рејтинзи се анализираат голем број потфактори. Методологијата на Мудис се состои од следиве чекори:
При одредувањето на основната оцена за кредитниот рејтинг за банката се проценува влијанието на следниве три фактори:
Анализата на поддршката што ја добива банката и нејзината структурна анализа се одвива во три фази:
Активности
Во 2018 година, агенцијата „Мудис“ се спогодила со американската Комисија за хартии од вредност и берзи (Securities and Exchange Commission) да плати 16,25 милиони долари како казна за лошите внатрешни контроли и нејасниет дефиниции, како и за недоследната примена на симболите на кредитниот рејтинг меѓу 2010 и 2013 година. Од тој износ, 15 милиони долари претставуваат казна за пропустите во моделите кои агенцијата ги користи за процена на квалитетот на хартиите од вредност, а агенцијата се согласила да плати и 1,25 милиони долари за анализа на процедурите и внатрешните контроли за употреба на симболите на кредитниот рејтинг. Претходно, за време на финансиската криза од 2008 година, агенцијата „Мудис“ се согласила спогодбено да плати отштета од 800 милиони долари поради невниманието при оценувањето на квалитетот на хартиите од вредност.
Зарих
Зарих (ज़रीह) или дарих ― украсена, обично позлатена, решеткаста конструкција, која опфаќа гроб во џамија или исламски храм.
Зарихот е изграден од фини материјали од вешти мајстори, од калиграфи, металци, златарници, столари и инженери. Зариховите можат да бидат со големина на мала соба и најчесто се градат рачно во постапка која често трае неколку години. Не се сите зарихи со ист квалитет; сепак, најсложените зарихи пронајдени, често се наоѓаат во светилиштата на шиитските имами и ретко се градат, на овие зарихи им треба подолго време за да бидат изградени и користат пософистицирани материјали и методи.
Ѕидовите на зарихот се полни со стихови од Куранот, имиња на свети фигури и други религиозни уметнички дела. Значајни градби се наоѓаат во светилиштето Имам Хусеин, џамијата ел-Абас, џамијата Сејуде Рукаја, џамијата Абдул Кадир Џилани, Џунајд Багдадски со храмот Сари ал-Сакати и џамијата Имам Али.
880 Херба
880 Херба — астероид во орбита околу Сонцето откриен од страна на германскиот астроном Макс Волф на 22 јули 1917 година во Хајделберг.
Фотометриските набљудувања на овој астероид во опсерваторијата „ОИрган Меса“ во Лас Крусес, Ново Мексико од 2011 година дале светлинска крива дсо период од 12,266 ± 0,001 часа и промена на светлосната величина од 0,13 ± 0,02 величина. Кривата е асиметрична со еден максимум и еден минимум.
Американски сјај
Американски сјај (англиски: American Splendor) е серијал на автобиографски стрипови и графички новели напишани од Харви Пекар и нацртани од голем број на различни стрип-цртачи. Во 2003 направена е филмска адаптација.
American Splendor アメリカン・スプレンダー
Хрушевје
Хрушевје (словенечки: Hruševje) — населба во Општина Постојна во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Свети Стефан (населба)
Свети Стефан — туристичка населба во Општина Охрид, која денес претставува приградска населба на градот Охрид.
Географија и местоположба
Населбата се наоѓа источно од Охридското Езеро, во дел од градот Охрид. Населбата припаѓа под Општина Охрид, брои 112 жители сите од македонска националност по вероисповед православни христијани, сместени во околу 30 домаќинства и околу 80 станови претежно градби од понов период.
Население
Според последниот попис на населението на Македонија од 2002 година, населбата има 112 жители, од кои 111 Македонци и 1 останат.
Заград (Варош)
Заград — археолошко наоѓалиште во прилепското село Варош. Претставува некропола од железното време. На 1 км северозападно од Варош, во југозападниот дел на наоѓалиштето, во ровините по дожд биле наоѓани бронзени фибули со ѕвездести проширувања на лакот и плочеста триаголна нога. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
Награда „Мајка Тереза“
Државната награда ја доделува Одборот за доделување на државната награда „Мајка Тереза“, составен од претседател и 12 члена, кој распишува конкурс и донесува одлука за доделување на наградата. Наградата првпат била доделена во 2006 година.
Државна универзална стоковна куќа
Државна универзална стоковна куќа (руски: ГУМ, Государственный универсальный магазин) — заедничко имe за главните стоковни куќи во многу градови на Советскиот Сојуз, а и во некои пост-советски држави. Најпознатиот ГУМ е голема продавница во Китај-город во Москва, која гледа кон Црвениот плоштад. Пред дваесеттите години на XX век местото било познато како Горните трговски редови.
Московски ГУМ
Со фасада која што се протега во должина од 242 m по источната страна на Црвениот плоштад, Горните трговски редови биле изградени помеѓу 1890 и 1893 од страна на Александар Померанцев и Владимир Шуков. Трапезоидната зграда содржи интересна комбинација на елементи од руската средовековна архитектура и челична рамка и стаклен покрив, сличен стил на големите викторијански железнички станици во Лондон. Во близина, се наоѓа зграда која исто така гледа кон Црвениот плоштад и е слична на Горните трговски редови, порано позната како Средните трговски редови.
Постоечката структура — дефинирана од Вилијам Крафт Брамфилд како „признание и кон Шуковиот дизајн и кон техничката вештина на руската архитектура кон крајот на 19 век“ — беше изградена да ги замени претходните трговски редови кои изгореа во 1825. Дизајнот со стаклен покрив ја прави зградата уникатна. Покривот чиј пречник е 14 m изгледа лесно, но е цврста конструкција изработена од околу 50 000 парчиња метал (околу 819 тони). Зградата е осветлена од огромни заоблени прозорци изработени од железо и стакло, од кои секој тежи 820 тони и има 20 000 панели стакло. Во времето на Руската револуција од 1917 ГУМ имал околу 1 200 продавници. Фасадата е поделена на неколку катови изработени од црвен фински гранит и таруса мермер.
По Револуцијата, ГУМ беше национализиран и продолжи да работи како стоковна куќа сè додека Сталин не го претвори во канцелариски простор во 1928 за комитетот на чело на неговиот прв петгодишен план. По самоубиството на сталиновата жена Надежда во 1932, ГУМ се користеше за приказ на нејзиното тело.
Сè уште работи и денес како популарно туристичко одредиште за посетителите на Москва. Многу од продавниците имаат стока од познати фирми познати на западот; месните жители ги нарекуваат „изложба на цени“, со тоа што шегата е во тоа што никој всушност не може да си дозволи да купи нешто од изложените работи. Во 2005, имаше околу 200 продавници.
Постои слична историска стоковна куќа која што ѝ е соперник на ГУМ по својата големина, елеганција и архитектура. Името ѝ е Централна универзална стоковна куќа (Централњиј Универсалњиј Магазин, или скратено ЦУМ) и се наоѓа веднаш источно од Бољшој театарот.
Благој Страчковски
Благој Страчковски (Велес, – Велес, ) — македонски комунист, учесник во НОБ. На 11 октомври 1953 година, со одлука на претседателот со СФРЈ, Јосип Броз-Тито, бил прогласен за народен херој.