cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
921 п.н.е.
Откритија
921 av. J.-C.
Фирстенберг/Хафел
Фирстенберг/Хафел или само Фирстенберг (Fürstenberg) — град во округот Горен Хафел, во сојузната покраина Бранденбург, Германија.
До 1950, Фирстенберг бил дел од поранешното Големо Војводство Мекленбург-Штрелиц.
Географија
Фирстенберг се наоѓа на реката Хафел, 21 километар јужно од Нојштрелиц и 75 километри северно од Берлин.
Градот се наоѓа во јужниот дел на Мекленбуршката Езерска Област и е опкружен од Реблинското, Баленското и Шветското Езеро. Реката Хафел се дели на неколку канали како тече низ градот, а на еден од нив има брана за пловните објекти. Првичната местоположба на градот била на остров помеѓу каналите.
Градски единици
Фирстенберг се состои од 9 градски единици:
Нацистичка Германија
Во Фирстенберг се наоѓал концентрацискиот камп Равенсбрик, а на негово место сега се наоѓа споменик.
Советска воена база
Преземен од советската армија во 1945, по Втората светска војна тие основала база за Втората тенковска армија на Советските сили во Германија. Во почетокот на 1959, три години пред Кубанската криза, базата била опремена со 6 јадрени ракети R-5 Pobeda. Слични ракети биле поставени во Фогелзанг и Личен. По повлекувањето на ракетите во септември 1959, базата повторно станала седиште на тенковската армија.
По повторното основање на покраините во ГДР во 1990, Фирстенберг повторно припаднал на покраината Бранденбург, а од 1993 станал дел од новосоздадениот округ Горен Хафел. Руската армија ги напуштила нивните поранешни бази во Источна Германија во 1994.
714
714 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 714 година од новата ера, 714. од првиот милениум, 14. од VIII век и петта од 710-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6222 и 6223 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5464 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4474 и 4475 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1467.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 714 година се протега во 3350 и 3351, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3410 и 3411 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1257. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 95 и 96 исламска година.
NGC 2223
NGC 2223 — спирална галаксија во соѕвездието Големо Куче, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2223 се споменува и како ESO 489-49, MCG -4-16-2, UGCA 129, AM 0622-224, IRAS 06224-2248.
Откривање
Објектот е откриен на 23 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 24 м 35,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 22° 50' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на NGC 2223 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18978. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 317; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6506. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 419.
Вртоп (врв)
Вртоп — врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Република Македонија. Тој е составен дел на Шар Планина и неговата височина е 2.555 метри. Се наоѓа на главното било и срт на протегање на Шар Планина на масивот на неколку врвови кој се издига на левата страна на долината на Пена над селото Вешала. Вртоп е претпоследниот врв на запад на гребенот од неколку врвови почнувајќи со Кобилица на почеток на исток, Трескавец, Љубински Уши, седлото Царево Гумно и завршувајќи со Шилиџе на запад.
Федел
Федел е кварт (Stadtteil) во округот Хамбург-Мите на Слободниот и ханзеатски град Хамбург на истоимениот остров во реката Елба, во северна Германија.
Географија
Федел има површина од 4,4 км2.
Демографија
Во 2006, во квартот Федел живееле 4.944 луѓе. Густината на населеност била 1.136 луѓе на км2. 22% биле деца под 18 години, а 7,5% имале 65 години или повеќе. 51,1% од населението биле странци. 407 луѓе биле регистрирани како невработени.
Во 1999, постоеле 2.106 домаќинства, од кои 30,5% имале деца под 18 години, кои живеел со нив, а 40,9% од сите домаќинства имале само еден член. Просечната големина на домаќинства била 2,25.
Сергеј Милинковиќ-Савиќ
Сергеј Милинковиќ-Савиќ (српска кирилица: Сергеј Милинковић-Савић; роден на 27 февруари 1995 година), познат како Сергеј, е српски фудбалер играч од средниот ред на Лацио и на српската репрезентација.
Животопис
Mилинковиќ-Савиќ е роден во Леида, Шпанија, каде што неговиот татко Никола Милинковиќ, играл професионален фудбал во Шпанија во тоа време. Неговата мајка, Милана Савиќ, е поранешна професионална кошракашка. Исто така, Милинковиќ-Савиќ е постар брат на Вања Милинковиќ-Савиќ.
Војводина
Милинковиќ-Савиќ ја поминал младинската академија на Војводина. Тој бил еден од фудбалерите од средниот ред кои се појавиле во младински тим кој освоил две последователни национални титули во младинското првенство, заедно со Мијат Гационовиќ и Небојша Косовиќ. Како резултат на тоа, Милинковиќ-Савиќ го потпишал својот прв професионален договор со клубот на 26 декември 2012 година, на три години.
Генк
Во јуни 2014 година, Милинковиќ-Савиќ потпишал пет-годишен договор со белгискиот клуб Генк и му бил даден дресот со број 20. Тој го направи своето деби за клубот во 1-1 нерешениот натпревар со Серкл Бриж на 2 август 2014 година, додека својот прв гол за Генк 1-1 го постигнал против Локерен на 18 јануари 2015 година. Тој постигнал вкупно пет голови во 24 настапи во сезоната 2014-15 во белгиската Про лига.
Лацио
На 31 јули 2015 година, било најавено дека тој ќе се приклучи на Лацио. Тој го направил своето деби за клубот во првиот натпревар од 2015-16 година во квалификациите за Лигата на Шампионите против Баер Леверкузен на 18 август 2015 година. Милинковиќ-Савиќ го постигнал својот прв гол за Лацио во групната фаза во Лига Европа против екипата на Днепар Днипро на 17 септември 2015 година. Тој го постигнал својот прв во Серија А во 3-1 гостинската победа над Фиорентина на 9 јануари 2016 година. Во текот на неговата деби сезона 2015-16 сезона, Милинковиќ-Савиќ настапил 35 пати и постигна три гола за Лацио во сите натпреварувања.
Млади категории
Милинковиќ-Савиќ ја претставуваше младата селкеција на Србија под-19 години на УЕФА Европското првенство Под-19 години со освојувањето на златниот медал. Тој ги одигра сите 90 минути во четири од пет натпревари, вклучувајќи го и финалето на натпреварот против Франција. Потоа, Милинковиќ-Савиќ се појави на УЕФА Евро-19 првенство во 2014 година, каде што неговиот тим беше елиминиран во полуфиналето од Португалија.
Милинковиќ-Савиќ беше еден од највлијателните играчи на ФИФА Светското првенство за играчи до 20 годни, што се одржа на Нов Зеланд, каде што младата репреентацја на Србија  победи на турнирот. Тој бил награден со бронзен топка за неговите настапи за време на турнирот.
Сениорска репрезендтација
Во октомври 2015 година, Милинковиќ-Савиќ го добил својот прв повик во репрезентацијата на Србија од страна на менаџерот Радован Чурчиќ за квалификациите за Евро 2016 против  Албанија и Португалија. Тој останал неискористена замена на двата натпревари. Во мај 2016 година, Милинковиќ-Савиќ бил избран од страна на новоименуваниот селектор Славољуб Муслин за пријателските натпревари против Кипар, Израел и Русија. Сепак, откако не успеа да добие шанса за играње во првите два натпревари, Милинковиќ-Савиќ го напушти тимот во согласност со Муслин кој рече дека некои други играчи подобро се вклопуваат во неговиот тактички формат.
IC 774
IC 774 — галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во јуни 1892 година од страна на Едвард Емерсон Барнард.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 774 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. IC 774 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 43 м 45,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +55° 38' 46".
Други поделби
Проучување на IC 774 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Стеван Алексиќ
Стеван Алексиќ (23 декември 1876 - 2 ноември 1923) — српски сликар роден во Австроунгарија. Неговото дело припаѓа на школата во Минхен. Тој е особено познат по својата серија автопортрети, кои датираат од 1895 до 1922 година, кои истовремено ја илустрираат еволуцијата на неговиот стил и техника, како и промените во неговата физика и карактер, и е најголемата ваква колекција на српското сликарство.
Биографија
Стеван Алексиќ е роден на 23 декември 1876 година, во Арад, денешна Романија, во семејство на уметници. Неговиот татко Душан и дедо Никола биле обајцата сликари. Основното училиште го завршиле во Арад, каде ги добил првите лекции за сликарство од неговиот татко. Во 1895 година се преселил во Минхен, каде што студирал на Академијата за ликовни уметности во класата на Николас Гисис. Кога умрел неговиот татко, во 1900 година, тој решил да ги напушти студиите и да се пресели во Модош (денешно село Јаша Томиќ, Војводина, северна Србија). Таму тој изградил куќа со студио и се оженил со локалната учителка Стефанија Лукиќ, во 1905 година. Остатокот од својот живот го поминал живеејќи во Модош и работи како сликар. Починал на 2 ноември 1923 година.
Работа
Стеван Алексиќ создал околу 230 слики на платно, украси повеќе од 20 цркви со 100 икони и голем број ѕидни фрески и нацртал 60 скици и цртежи.
Од раната кариера, Алексиќ се занимаваше со украсување цркви; тој бил особено вешт во правењето монументални композиции со религиозен или историски контекст и украсил голем број сакрални предмети околу Војводина. Во исто време, во првата декада на 20 век, тој работел како портретист.
Едно од најзначајните дела на Алексиќ е „Весели луѓе во Банат“. Тој го изложил на 4та југословенска изложба на уметност во Белград во 1912 година, но доби многу негативни критики, особено од комунистичкиот политичар претворен во уметнички критичар Моша Пијаде, кој напиша дека „Некој колега од Модош, по име Алексиќ, произведе неверојатно лоша слика на жителите на Банат“. По ова фијаско, Алексиќ повеќе никогаш не изложувал во Белград и остана маргинална фигура на уметничката сцена во Белград во наредниот половина век.
Дури и по неуспехот на „Веселите луѓе на Банат“, Алексиќ продолжил да го истражува и разликува мотивот. Во 1922 година, една година пред да умре, тој ја направил својата последна верзија на сликата ставајќи се на платно и со тоа стана еден од учесниците во празничната атмосфера. Сцените од пабовите биле популарен мотив во неговите денови. Меѓутоа, додека некои сликари ја користеле оваа поставка за да изразат одредени проблеми со моралот, се верува дека Алексиќ немал такви намери.
Меѓу неговите најзначајни дела е серија автопортрети произведени помеѓу 1895 и 1922 година. Тоа е најголемата ваква серија во српското сликарство и може да се користи за следење на неговиот уметнички, ментален, како и физички развој. Алексиќ често се прикажувал како седи на маса во паб, но во годините пред неговата смрт сликите стануваат сè повеќе макабри и злобни; тој често е придружуван од фигурата на смртта, седи на неговата маса, свири виолина или гледа во неговата чинија.
Критика
Алексиќ честопати беше критикуван како епигон, маргинален уметник и анахроничен сликар. Неговата фреска „Распетие“, насликана на фасадата на црквата Саборна во Сремски Карловци, протоерејот Јован Јеремиќ ја опиша како „копија направена според традицијата на Западната црква“; сепак, многу од неговите современици ја пофалиле фреската за нејзината живост и експресивност.
Васа Поморишац, ученик и колега на Алексиќ, дала многу горчлива критика за работата на неговиот учител: „Живеејќи во мало село, со сите ситни вредности на таквата заедница, неговиот дух не можеше да ги достигне високите височини што му ги прорече неговиот професор Гисис. Тој останал далеку од тоа големо движење на прочистување, умирајќи полека во затната вода, имајќи болна сенка во душата затоа што никогаш не постигна самоактуелизација“.
Погранични пунктови на Македонската револуционерна организација
Пограничните пунктови на Македонската револуционерна организација се наоѓале во пограничните градови и села во Бугарското кнежевство кои гравитирале кон Османлиското Царство. Преку овие пунктови се префрлало оружје, муниција и друга воена опрема, литература, се собирале доброволци и се формирале чети за внатрешноста на Македонија и Одринско. Првите пунктови биле организирани од страна на Гоце Делчев во Ќустендил и Дупница во текот на 1895 и 1896 година. Во прво време по каналите се добивале весници и книги, подоцна револвери, ками и бомби, а најпосле пушки и патрони. За подготвување на овие канали, Гоце Делчев неколкупати одел тајно во Кочани и Виница, како и во некои други села по патот на каналите.
Гоце Делчев ги формирал пунктовите во Ќустендил, Дупница и во некои погранични села околу, уште додека бил во Штип, како легален работник. Гоце како задграничен претставник во Софија, ја проширил мрежата по целата гранична линија. Во текот на 1896 година во Виница, Гоце имал средба со Ефрем Чучков и Глигор Атанасов. Во присуство на Георги Иванов-Винички почнале подготовките на првиот организиран канал: Ветра (Ќустендилско), Ќустендил, Илково, во Калиманско Поле и Виница. Мрежата се ширела и стигнала до Скопско и во други правци, под влијание на Штип. Делчев пред сите други ги обиколил Струмичко по пат за Солун каде ја посоветувал струмичката организација како да ја води работата околу каналот.
Пунктовите и луѓето во нив се сметале за организциски независни, но во текот на целото време тие останале главно под лично влијание на Гоце Делчев, затоа што луѓето биле од него одбрани и нему му биле призврзани. Во разни градови во Бугарија, Македонската револуционерна организација имал свој луѓе, а во пограничните градови и во понекое село каде што биле формирани пунктовите имало луѓе кои се зафатиле да и служат на Организацијата. Групи од такви луѓе по пунктовите, како посредници или курири, извршувале огромна работа за предавање во Македонија, помошта која доаѓала од Бугарија. Значењето на тие пунктови не се ограничувале само на просто посредништво, тие биле душата на комитетите во пограничните места. Луѓето кои не ја познавале одблиску револуционерната дејност на Организацијата, не можеле да си објаснат како е можно да се пренесува толкаво количество на материјали (околу 10 000 пушки, неколку илјади бомби и др.) и да минуваат толку чети, и тоа честопати безопасно, и покрај засилената турска контрола и безбедност. Според Ѓорче Петров, објаснувањето било во добрата организација на куририте и пунктовите. Тие прости луѓе со огромна вештина, не признавале препреки на патот и ги заобиколувале пречките и врвовите без да запрат, а во секое време тие се ориентирале во условите на движењето со голема точност. Курите ја знаеле секоја точка во своите реони, се движеле ноќно време и речиси секогаш стигнувале на определената точка во точното време. Улогата на куририте не се ограничувала само на нивните поштенски задачи. Тие биле дена рака на пунктовите и биле душата на нивната работа.
Тешкотијата на задачите се состоела во тоа што куририте морале да водат истовремена сметка за сигурноста на материјалите и за спасувањето на животите на многуте четници и бегалци кои ги префрлале преку границата. Сето тоа лежело на нивниот грб. Пред да се засилат четите и Четничкиот институт, тие биле единствените вооружени луѓе на кои им се давале најсложените задачи, вклучително и обезбедувањето на превовот на оружјето. Сите тие биле познаници на Гоце Делчев, тие биле негово дело и негови пријатели. Меѓу нив биле: Васил (Васе) Тупарлијата од Малешевско, долгогодишен организациски работник, Ангел Винички кој загинал во 1902 година како четник, Станоја од едно паланечко село, убиен на мртава стража во текот на 1897 година како курир кога префрлал оружје, Коле Сарафчето од село Саса, Глигор Крстевски од Будимирци, неговите пријатели го викале Ѕверката, Стојан од село Лешница (Пијанечко) и др.
Рубикон
Рубикон (Rubico) е мала река на север на Италија. Таа имала посебно значење во римското право, бидејќи ниту еден генерал немал овластување да ја премине со своите трупи. Почнувајќи од 59 п.н.е., служела како граница меѓу римските провинции и Кисалпска Галија; законот на тој начин го штител Рим од внатрешните воени закани. Таа станала позната кога Јулиј Цезар ја поминал со својата легија под оружје на 10 јануари 49 п.н.е. по углед на Гнеј Помпеј Велики. Со тоа го прекршил законот на Римскиот сенат. Според историчарот Светониј, откако ја преминал реката, тој ја изговорил познатата фраза: Коцката е фрлена („Alea iacta est“).
Оттогаш постои израз „да ја премине Рубикон“ кој го надживеал тогашниот Рим, па и денес се користи за човек кој се впушта во акција со ризични последици.
За време на Римската Империја, Рубикон се влевал во Јадранско Море помеѓу Римини (Ариминиум) и Чезена (Кезена). Сегашниот соодветен тек често се оспорува. Главно се врзува со реката Писјатели, која извира на истата планина и тече паралелно во двете долини за да се спои на нивото на морето во местото Гатео.
Список на државни водачи во 1279 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Центар (Сараево)
Центар (босански, српски, хрватски: Centar) е општина во центарот на Сараево во Босна. Таа се наоѓа помеѓу постарите делови на градот под Стари Град, а поновите посовремени делови на градот во рамките на општините Нови Град и Ново Сараево. Во општина Центар е административен, деловни, комерцијални, културни, образовни и медицински центар во Сараево. Иако некои од овие може да се побива Центар е сигурно најважниот дел од Сараево, се сместени повеќето големи гранки на градот и националните влади.
Скорпија (кована пара од 2018 година)
Скорпија — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2018 година.
Маскара
Маскара е често употребувана козметика за нагласување на очите, здебелување, продолување и/или дефинирање на трепките. Вообичаено е во течна, кремаста или кашеста состојба. Модерната маскара има неколку состави, но како си да е, сите се со исти основни состојки, масла, восоци и конзерванси.
Дефиниција
Англискиот речник Колинс Collins ја дефинира маскарата како : "козметичка состојка за потемнување,обојување и здебелување на трепките, која се нанесува со четкичка или стапче". Англискиот речник Оксфорд Oxford додава дека по потреба маскарата може да се нанесува и на веѓите.
Производство
Кои состоки се избираат исто така зависи од како е произведена маскарата. Денес има два основни методи за производство. Првиот е познат како безводен. Во овој метод, сите восоци, масла и бои се мешаат,загреваат и истовремено се протресуваат во формулиран сооднос. Резултатот е полуцврста супстанца која е готова за да се амбалажира, пакува, превезувана и продавана. Вториот метод е познат како емулзија. Овој метод исто така резултира со полуцврста супстанца, но постапката во голема мера се разликува. Во овој метод, прво се комбинираат водата и згуснувањето. Посебно, восоците и емулгаторите се мешаат и загреваат. Потоа, поеднинечно во двете смеси се додава пигментот. На крај,се се меша во хомогена смеса, која делува како активатор со голема брзина за да добро ги измеша маслата, водата, восоците и емулгаторите, состојки кои природо се отпорни една на друга.
Сигурност
Затоа што кометиките слободно се регулирани од ФДА,за разгледување на состојките, староста, па така тоа е препорачливо и за користењето на маскарата. Супстанца се смета за козметика доколку се употребува во комбинација со телото на начин на кој не ја старее структурата на телото и неговата функција. Ова остава голема доза на слобода во индустријата за убавина при формулирање на козметиката. Секако, има некои хемикалии кои екплицитно се забранети за вклучување во козметиката. Како исклучок, живини соединенија може да се користат како конзерванс во шминка за око, па така по потреба се најде и во маскарата. Постои одредена загриженост за одредени состојки кои се најдени во маскарата откако се откри дека може да предизвикаат рак кај глувци и едни други состојки кои се познаци како високо отровни за човечкото тело или лесно испарливи течности. И покрај овие вознемирувачки факти, тие постојат во мали количини во маскарата и нивното присуство не е поврзано со негативно влијание на здравјето. Правилна употреба ана маскара вклучува отстранување на тубичката и четката по четири до шест месеци. Маскарата треба да се фрли доколку забележиме дека мириса различно,чудно или особено луто. Тоа е малку веројатно и невообичаено, но во маскарата може да растат бактерии. Поради ова и од природата на оваа употреба, луѓето кои употребуваат маскара се изложени на мал рисик да добијат инфекции на очите или конјунктивност, но оваа појава е ретка. Многу почесто се случува да се развие јачменче или уште почесто, потечени очни капаци. Јачменчиња и потечени очни капаци се класифицирани како алергиски реакции. Алергиските реакции може да бидат предизвикани од кои било од компонентите на маскарата, па така често се препишуваат: метилпарабен, алуминиум во прав, бутипарабен или бензин алкохол.
Психологија
Во култури кој ја идеализираат младоста (најповеќе Западните култури), одржување на младоста стана општествен приоритет. Одликите на дете: меки образи, тркалезно лице, мека кожа, големи очи, напрчено носе и кратка брада често се идеализирани. Маскарата помага, имено за визуелно зголемување на очите. Маскарата ги извлекува трепките од работ на окото со што создава очи како срна, односно пошироко отворени очи. Широки очи културно се изедначени со младоста, што потсвесно е поврзана со невиноста. Невиноста и младоста предизвикуваат заштитнички инстинкти, како и чувства на привлечност.
Морепа (Ивлин)
Морепа (Maurepas) — општина во департманот Ивлин, во регионот Ил де Франс, во северна Франција. Се наоѓа во западните предградија на Париз, 31,2 километри од центарот на градот.
Збратимени градови
Збратимена е со Вотерлувил во Хемпшир, Велика Британија.
Историја
Најстари градби во општината се руини од 1000-тите години и уништени во 1425 година. Во близина се наоѓа црква, која потекнува од век.
Сообраќај
Морепа не е опслужуван од Паришкото метро или приградската железничка мрежа. Најблиска станица е Ла Вериер во соседната општина, 0,7 километри од центарот на Морепа.
Париз-Ница 2015
Париз-Ница 2015 — 73. издание на велосипедската етапна трка Париз-Ница. Започнала на 8 март, а завршила на 15 март и претставувала втора трка во календарот на Светската турнеја. Трката се вратила на традиционалниот формат на Париз-Ница по невообичаеното движење во 2014 година. Започнала во Морепа, западно од Париз, со пролог; потоа рутата се движела на југ низ Франција со неколку етапи погодни за спринтерите. Одлучувачкиот дел на трката започнал на четвртата етапа со искачување на Кол де ла Кроа де Шобуре. Трката завршила седум дена подоцна со искачување на Кол д’Ез во близина на Ница.
Првакот од 2014 година, Карлос Бетанкур, одбрал да не ја брани титулата. Раното водство на трката припаднало на Михал Квјатковски на прологот, а го чувал водството до третата етапа, кога го преземал Мајкл Метјус преку временските бонуси. На четвртата етапа победил Ричи Порт, додека Квјатковски се вратил на чело на трката. На шестата етапа, хаотична етапа во врнежливи услови, Тони Галопен победил и повел во генералниот пласман на трката, но не успеал да го одбрани водството на последниот ден на завршниот хронометар. Порт, првак од 2013 година, го освоил генералниот пласман, како и две етапи. Квјатковски завршил втор, додека Симон Шпилак го заокружил подиумот.
Бодовниот пласман му припаднал на Метјус, кој имал четири завршници меѓу првите десет, како и една етапна победа. Планинскиот пласман бил освоен од Томас де Гент. Квјатковски го освоил пласманот за млад возач, како најдобар возач роден по 1 јануари 1990 година. Екипниот пласман бил освоен од.
Екипи
Бидејќи Париз-Ница е настан од Светската турнеја, сите 17 UCI World Tour екипи се автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. Три други професионални континентални екипи добиле специјални покани.
Екипи во Светската турнеја биле:
Екипи кои добиле специјални покани биле:
Поредок
На Париз-Ница 2015 постоеле четири различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист на крајот на секоја етапа и временските бонуси за првите тројца на друмските етапи, предводникот ја добивал жолтата маичка. Овој пласман бил сметан за најважен на Париз-Ница 2015 и победникот на пласманот бил сметан за победник на трката.
Дополнително, постоел бодовен пласман, каде била доделувана зеленаа маичка. Во бодовниот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршеле во првите десет на етапите. За разлика од бодовниот пласман на Тур де Франс, видот на етапата немало влијание на бодовите кои се добивале – секоја етапа имало подеднаков број на достапни бодови во ист сооднос. Победата носела 15 бодови, второто место 12 бода, третото 9 бода, четвртото 7, петтото 6 и по еден помалку до еден бод за 10. место. Исто така, бодови можеле да се добијат и на средниве спринтови; три бода доколку за првиот кој ќе ја помине линијата, два бода за вториот и еден за третиот.
Имало и планински пласман, а предводникот во пласманот ја добивал белата маичка со црвени точки. Во планинскиот пласман, бодовите биле добивани доколку се стигне на врвот на искачувањето пред другите велосипедисти. Секое искачување било категоризирано со прва, втора или трета категорија, а бодовите биле сразмерно делени. На искачувањата од прва година, бодовите биле делени на следниов начин: 10 бода за првиот кој стигнал до врвот, осум бода за вториот, шест за третиот, четири за четвртиот и по еден помалку до еден бод за седмиот. На искачувањата од втора категорија бодовите биле делени: 7 бода за првото место, второто место носело 5 бода, третото 3 и по еден помалку до еден бод за петтото место. На искачувањата од трета категорија и едно искачување од четврта категорија, бодови на врвот имало само за најбрзите тројца; 4 бода за првиот, 2 бода за вториот, 1 бод за третиот.
Четвртата маичка го претставувала пласманот за млад возач, обележена со белата маичка. Пласманот се пресметувал на ист начин како генералниот пласман, но учествувале само возачи родени на или по 1 јануари 1990 година.
Постои и екипен пласман, во кој времињата биле додавани времињата на тројцата најдобри велосипедисти по екипа на секоја етапа; водечка екипа на крајот на трката била онаа со најмало вкупно време.
Моша Пијаде
Моша Пијаде - Чича Јанко (Белград, 4 јануари 1890 година - Париз, 15 март 1957 година) бил учесник во Народноослободителната борба, револуционер, сликар, новинар и ликовен критичар, општествено-политички работник на ФНРЈ и НР Србија, кој учествувал во изработката и одлуките на Второто заседание на АВНОЈ и првиот Устав на ФНРЈ, генерал-мајор на ЈНА во резерва, херој на социјалистичкиот труд и народен херој на Југославија.
Биографија
Роден е на 4 јануари 1890 година во Белград, во познатото семејство на сефардските Евреи - Пијаде. По завршувањето на основното училиште и гимназијата, 1905 година го посетувал занаетчиското и уметничкото училиште во Белград, а од 1906 г. до 1910 година студирал сликарство во Минхен и Париз. Покрај ова, активно се занимавал и со новинарство. Своите новинарски чекори ги започнал во 1910 година во весникот „Пиемонт“. Од 1911 година до 1912 година бил секретар на Здружението на новинарски соработници во 1913 година, а од 1913 г. до 1915 година учител по цртање во Охрид.
Политичка работа и затвор
Се приклучил на Комунистичката партија на Југославија (КПЈ) на 1 јануари 1920 година, а веднаш потоа бил избран за секретар на партиската организација „Дунав“. Бил учесник на Вториот конгрес на КПЈ одржан во Вуковар во јуни 1920 година, во август 1920 година е избран, на листата на КПЈ, за советник на град Белград. Кога во 1921, Законот за заштита на државата ја забранил Комунистичката партија на Југославија и го уапсил Извршниот комитет на КПЈ, Моша Пијаде, исто така бил уапсен во август и во октомври станал член на Извршниот одбор на КПЈ илегално и многу активно се вклучил во создавањето на независни работнички синдикати.
Во 1922 година ја претставувал КПЈ на Втората конференција на Балканската комунистичка федерација во Софија. Во време кога КПЈ барала легални форми на политичка работа од незаконитост, Моша на крајот на 1922 година работел во подготовките за основањето на Самостојната работничка партија на Југославија (НРПЈ). Со забраната на Самостојната работничка партија престанале можностите за легално политичко работење на КПЈ, па Партијата морало да оди во уште поголема незаконитост. Партијата му дала задача на Моша да организира илегална печатница на ЦК на КПЈ во Белград. Таму се печателе летоци и весникот „Комунист“. Во февруари 1925 година, откриена е илегалната печатница, а Моша Пијаде бил уапсен. Судот го осудил на дваесет години затвор, која казна подоцна била намалена на 12 години. Затворската казна ја отслужил во Сремска Митровица и Лепоглава, каде што развивал различни политички активности меѓу затворениците, поради што во 1934 г. година е осуден на уште две години, па одлежал вкупно 14 години затвор. Адвокатите кои го бранеле биле Светолик Гребенац и Чедо Плечевиќ.
И покрај тешките затворски услови, Моша ја продолжил својата револуционерна дејност. Со неговите извонредни напори, занданите биле претворени во комунистички училишта. Тој бил организатор на многу акции на политичките затвореници против затворскиот режим: демонстрации, штрајкови со глад итн. Од големо значење е преводот на Марксовиот „Капитал“, кој заедно со Родољуб Чолаковиќ го  превеле во затвор.Моша Пијаде, покрај тоа, ги превел и „Комунистички манифест“, „Мизерија на филозофијата“ и „Критика на политичката економија“. Моша бил затворен во Лепоглава во 1930 година, и таму се запознал со Јосип Броз Тито.
Народноослободителната борба
По Априлската војна и окупацијата на Кралството Југославија, Моша бил испратен во Црна Гора од Централниот комитет на КПЈ за да напарви подготовки за востанието. По избувнувањето на Тринаесето јулското востание, учествувал во организирањето на востанието, а од декември 1941 г. година се преселил во Врховниот штаб на НОПОЈ, каде како раководител на Економскиот сектор и Одделението за заднински овластувања најмногу се занимавал со организацијата на народната власт и со заднината.
Долна џамија (Дебреште)
Долна џамија — џамија во селото Дебреште. Џамијата се наоѓа во средишниот дел од селото, непосредно покрај речниот кеј.
Моша Пијаде
Народноослободителната борба
Во развојот и зајакнувањето на Народноослободителните комитети (НОК), голема улога одиграл „Фочанскиот правилник“, кој во февруари 1942 г. година, бил издаден од Врховниот штаб, а подготвен од Моша Пијаде. Тој посветил одредено време на создавањето на Антифашистичкиот совет на народното ослободување на Југославија (АВНОЈ), а на неговото Второ заседание во Јајце, најактивно учествувал во изготвувањето на сите одлуки кои биле темел на новата Социјалистичка Федеративна Република Југославија. Тој бил еден од основачите и соработниците на Телеграфската агенција на Нова Југославија (Танјуг), на 5 ноември 1943 година.
Долна џамија (Дебреште)
Историја
Долна џамија е најстара џамија во Дебреште, а се претпоставува и дека е најстара во целиот прилепски крај.
Архитектура
Градбата на џамијата има четириаголна основа. Објектот е обоен во бела боја и е покриен со кров од ќерамиди. Џамијата има едно минаре со многуаголна основа и две шерефиња. Дворот на џамијата е ограден со камена ограда и во него има помошен објект.
Моша Пијаде
Повоена кариера
Тој е еден од авторите на првиот Устав на ФНРЈ од 1946 година, Уставниот закон и други закони кои ги претставувале правните основи на ФНРЈ и нејзините институции. Учествувал и на Мировната конференција во Париз. На Петтиот и Шестиот конгрес на КПЈ е избран во Политбирото на ЦК на КПЈ. Бил член на Претседателството на Социјалистичкиот сојуз на работниот народ на Југославија (ССРНЈ), Централниот одбор на Сојузот на борците, редовен член на Српската академија на науките и уметностите (САНУ), член на српската Здружението на новинари (ЗНС) и Здружението на уметници на Србија (ЗЛУС). Имал чин резервен генерал-мајор на ЈНА.
Починал во Париз на 15 март 1957 година по враќањето од Лондон каде што ја предводел југословенската парламентарна делегација. Погребан е во Белград, во Гробот на народните херои на Калемегдан, каде што биле погребани и Ѓуро Ѓаковиќ, Иво Лола Рибар и Иван Милутиновиќ.
Сликарство
По завршувањето на основното училиште ја напуштил Нижата гимназија во 1905 година, од кога кратко време посетувал Ликовно-занаетчиско училиште во Белград кај Марко Мурат, а веднаш потоа станал приватен ученик на Пашко Вучетиќ. Студирал 1906 - 1907 година сликарство во Минхен во приватното училиште на Хајнрих Книер, а потоа и на Академијата за ликовни уметности кај сликарот Ангел Јанко. Заминал за Париз во 1909 година, а во Белград се вратил во 1910 година.
Од 1913 година до 1914 година бил учител по цртање во Гимназијата во Охрид.
За прв пат изложувал во Сомбор во 1911 година, потоа 1919 ггодина со „Групата на уметници“ во Белград. Единствената самостојна изложба ја организирал во 1952 во неговото студио во Белград. За него биле организирани комеморативни изложби во 1957 и 1958 година во: Белград, Сараево, Пула, Загреб, Љубљана и Сплит.
Направил околу 120 слики (од кои повеќето се изгубени) и стотици скици и цртежи. Највредните слики се во Народниот музеј и Музејот на современа уметност во Белград.
Уметничка критика
Како револуционер, Моша Пијаде се занимавал и со проблемот на местото на уметникот во општеството во неговата уметничка критика, дијалектички антагонизирајќи го како „уметнички пролетаријат“. Освен на социјалната критика, Пијаде се посветил и на пишување уметничка критика, спаѓајќи во редот на најобразованите и најчувствителните српски критичари во своето време. Неговиот метод на критички пристап се засновал на аналитичко и синтетичко толкување на уметничките појави, творци и дела, на реалистичен и материјалистички концепт на естетско расудување. Тој дал голем придонес во модернистичкото демистифицирање на националните и традиционалните поставки, теми и содржини на нашата уметност на почетокот на 20 век. Бил жесток и принципиелен полемичар за некои прашања од современата уметност, нејзиното разбирање и јавно значење. Ниту како сликар, ниту како ликовен критичар не се залагал за естетиката на социјалистичкиот реализам.
Новинарство
Се занимавал со револуционерно новинарство: од 1910 г. до 1924 година, пишувал прокомунистички текстови, и за Раднички новине (од 1920 година, кога бил примен во КПЈ), потоа за Сојузното движење, Радник, Борба итн.; на почетокот на 1919. Во 1923 година, тој го основал својот дневен опозициски весник „Слободна реч“ во Белград, за кој уредувал и пишувал, а кој излегувал до 1923 година. „Слободниот говор“ е од 1924 година како неделник, всушност, бил весникот на КПЈ. Од таа година е уредник и на синдикалниот весник „Организиран работник“. Кога во 1923 г. Независната работничка партија на Југославија. Пијаде го уредувал и нејзиниот весник „Радник“, а кога властите го забраниле, тој почнал да го издава и уредува весникот „Оковани Радник“.
Од 1911 година до 1912 година бил секретар на Здружението на новинарски соработници.
Бил основач и прв соработник на Телеграфската агенција на Нова Југославија (Танјуг), на 5 ноември 1943 година.
Со избувнувањето на Првата светска војна во 1914 година, при евакуацијата од Белград, ја понел со себе и на тој начин ја спасил рожницата (заглавието) на Политика.
Одликувања
Носител е на бројни странски и југословенски одликувања, меѓу кои се:
Од странските се издвојуваат: грчкиот орден на Ѓорѓи I, Етиопскиот орден на Света Троица итн.
Схоластика
Схоластика е поим со кој се означува универзитетската наука која е под контрола на црквата. Схоластиката постои во времето на раниот феудализам кога феудалците ги задоволувале своите интереси главно преку црквата.Во тоа време целото општество зависело од интересите на црквата,а сите науки и уметности коишто се проширувале и унапредувале биле под контрола на црквата.Во тоа време од црквата зависело и образованието коешто било организиарно во црковни училишта.Периодот на схоластика завршува до хуманизмот кога започнале да се формираат световни училишта и да се отвораат првите универзитети коишто биле независни од црквата.
920 п.н.е.
920 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 920. година пред новата ера, 920. од првиот милениум п.н.е., 20. од 10 век п.н.е. и прва од 920-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4588 и 4589 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3830 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2840 и 2841 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 167 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 920 година се протега во 1716 и 1717, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1776 и 1777 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 377 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1588 и 1587 исламска година пред хиџра.
Список на државни водачи во 721 година
Ова е список на државни водачи во 21 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Син Врв
Син Врв — планински врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Република Македонија. Тој е составен дел на Шар Планина и неговата височина е 2.531 метар. Се наоѓа во средишниот дел на Шар Планина на огранката која што се протегнува од Титов Врв до над самиот скијачки-центар Попова Шапка. Врвот се издигнува високо над карпестиот предел Бобинова Стена на гребенот Церипашнина Планина и од самиот скијачки центар е забележлив како врвот што се издигнува лево од жичарницата и ски-патеката Церипашина. На самиот врв има поставено антени и железни столбови, поради што тој е познат и под името Антени.
На самиот врв поминува зимската патека по која се искачува највисокиот шарски Титов Врв, а исто така во зимски услови по него минува ратрак патека која води до близината на гребенот на врвот Бакардан каде се скија со турно-скии и сноуборди (снегштици) по стрмните и екстремни необележани патеки на долините Казани и Казаниште. Во зависност од точката на гледање Син Врв е втор или претпоследен врв на протегање по веригата Церипашина - Син Врв - Карабунар/Вакаф - Бакардан - Титов Врв (Шар) - Мал Турчин. Препознатливи месности во непосредна близина на гребенот на Син Врв се Бобинова и Орлова Стена на источната падина и Казаниште на западната, а од самиот врв при ведро време се отвора глетка на целиот масив на Шар Планина. Потеклото на името е непознато, но во зимски услови, поради фактот што на врвот и неговите падини нема поголеми карпи и камења и тој е целосно покриен со снег, во зависност од положбата на сонцето снегот на самиот врв може да има синкава боја.
Хокеј на трева на Летните олимписки игри 1972
Хокејот на трева на Летните олимписки игри 1972 — официјален турнир на Олимписките игри во хокеј на трева. Турнирот се одржал во Минхен, Германија. На турнирот учествувале вкупно 16 репрезентации.
Првото место го освоил Западна Германија, второто Пакистан и третото Индија.
Група А
27 август 1972 28 август 1972 29 август 1972 31 август 1972 September 1, 1972 3 септември 1972 4 септември 1972
Група Б
27 август 1972 28 август 1972 30 август 1972 31 август 1972 2 септември 1972 3 септември 1972 4 септември 1972
Полуфинале
7септември 1972 8 септември 1972
Последна фаза
7 септември 1972 8 септември 1972 9 септември 1972
Бронза
10 септември 1972
Финале
10 септември 1972
IC 775
IC 775 — галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во јуни 1892 година од страна на Едвард Емерсон Барнард.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 775 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 775 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 43 м 52,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +55° 39' 22"".
Други поделби
Проучување на IC 775 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Арински јазик
Аринскиот е мртов енисејски јазик. Јазикот се зборувал покрај течението на реката Енисеј во Русија, поточно помеѓу Енисејск и Краснојарск. Јазикот бил сроден со исто така мртвите котски и асански јазик. Аринскиот изумрел во 18 век.
Стрелец (кована пара од 2018 година)
Стрелец — кована пара за колекционерски цели издадена од страна на Народната банка на Република Македонија во 2018 година.
Лице
На лицето, во средишниот дел на монетата се прикажани четири атласа кои го држат небото и круг со симболите на сите хороскопски знаци. На вметнато кобалтно стакленце е претставена слика на северното небо со ѕвездата Северница во средината, опкружена со соѕвездието Стрелец. Во долниот дел е претставен цртеж на Сончевиот Систем. Во позадината е прикажан дел од картата на небото. Во долниот дел од лицето на парата е прикажан Грбот на Република Македонија и годината на издавање на монетата - „2018“. Исто така, прикажани се и натписите на македонски јазик: „Република Македонија“ и „100 денари“.
Опачина
Во горниот дел од опачината е претставена слика на стрелец од ѕвездениот атлас „Firmamentum Sobiescianum“, создаден од страна на Јоханес Хевелиј на крајот од 17 век. Сликата на хороскопскиот знак Стрелец и неговото соѕвездие е претставена и на вметнато кобалтно стакленце. Во горниот дел исто така е претставен симболот на хороскопскиот знак Стрелец. Во долниот дел е претставена златна слика на стрелец на позадина од цртеж на кој е претставен Сончевиот Систем. На левата страна се прикажани латинското име на хороскопскиот знак – „SAGITARIUS“ и ознаката „Ag925“.
NGC 2224
NGC 2224 — астеризам во соѕвездието Близнаци, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 24 декември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.