Трилер_(жанр)
70-тите и 80-тите
Декадата доживеа насилен старт во жанрот трилер со Frenzy (1972), првиот британски филм на Хичкок во речиси две декади, на кој му е дадена оцена ‘R’ за неговите брутални и експлицитно задушувачки сцени. Нискобуџетниот филм Duel (1971), на Стивен Спилберг, кој има култен ред и се работи за насилство на патот помеѓу беспомошен патник (Денис Вивер) и невиден, немилосрден возач на камион. Еден од првите филмови за обожавател кој е опседнат со својот идол е режисерското деби на Клинт Иствуд Play Misty for Me (1971), во кој се работи за калифорниски диџеј кој е гонет од слушателка (Џесика Валтер). Deliverance (1972) на Џон Бурман, ја следеше опасната судбина на четири Јужни стопанственици за време на викенд патување. Don't Look Now (1973), на режисерот Николас Роуг, е напната, збунувачка и мрачна приказна за очај во Венеција, со Доналд Сатерленд и Џули Кристи како пар кој жала за удавувањето на нивната ќерка. Во напнатиот лик на Френсис Форд Копола во шпионскиот трилер The Conversation (1974), експерт за прислушувачки уреди (Џин Хекман), систематски открива тајно убиство додека и тој самиот е шпиониран. The Eyes of Laura Mars (1978), режиран од Ирвин Кершнер, е уште еден трилер со тема за манијак со Феј Данавеј како главен лик кој е фотограф, манијак. Брајан Де Палма во свите филмови обично обработува теми за вина, перверзност, параноја и опседнатост. Вклучува и слични елементи на дејствието како што се: прераното убивање на главниот лик, прекинувачки точки на гледање и последици од сонот. Ова се некои од неговите филмови: психолошкиот трилер Sisters (1973), тоа е филм за двојна личност, со музика од најчестиот и омилен соработник на Хичкок, композиторот Бернард Херман; Obsession (1976), кој на некој начин е инспириран од вртоглавица; Dressed to Kill (1980); во атентаторскиот трилер Blow Out (1981), се раскажува за звучните ефекти на маж кој сведочи за „случајното“ убиство на гувернерот; и еротиката Body Double (1984), во кој се работи за глумец кој се замешува во приказна на интриги и мистерија со својата еротична сосетка со „двојно тело“. Шпионските и филмовите со завера се расфрлани за време на овие две декади. The Black Windmill (1974), на Дон Сигел, извчечен од романот Seven Days to a Killing на Клајв Егелтон, со Мајкл Кејн како Џон Тарант, шпионски агент чиј син е киднапиран. Во The Parallax View (1974), на Алан Пакула се работи за заговор предводен од Корпорацијата Паралакс околу атентатот на американскиот сенатор кој се кандидирал за претседател, кој беше докажан од истражниот новинар Џозеф Фреди (Ворен Бити). Научно – фантастичниот трилер Capricorn One (1978), на Питер Хајам и предложи на владата дека идејата за теоријата на заговор за слетувањето на Марс е комплетна измама. Последниот филм на Сем Пекинпа, шпионскиот трилер со испревртено дејствие The Osterman Weekend (1983), е заснован на најдобро продаваниот роман на Роберт Лудлум, а ѕвездата во филмот е Џон Хант како злобен агент на ЦИА, агент – шпионот Лоренс Фасет. Британскиот политички трилер со заговор Defence of the Realm (1985), претставен со Габриел Брн како репортер кој истражува тајна операција. Шпионскиот трилер The Fourth Protocol (1987), на Џон Мекензи, извлечен од запис на оригиналниот романописец Фредерик Форсајт, претставен со Мајкл Кејн како британски интелигентен агент Џон Престон и Пирс Броснан како лош руски агент Мајорот Валери Петровски. Декадата завршува со Dead Calm (1989) на Филип Нојс, психолошки трилер со Никол Кидман, која мора да се бори за својот живот на јахта против излуден бездомник (Били Зејн). Овој трилер има елементи на опсесија и заробен главен лик кој мора да најде начин за да избега од шепите на негативецот. Овие уреди имаат влијание врз голем број трилери во следните години, во раните 90 – ти.