cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7701
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7701 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7701 има привидни димензии од 1,6' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 34 м 31,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -2° 51' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 7701 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71779. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5254. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1147.
Злате Михајловски
Злате Михајловски (исто така и Злате Малакоски, с. Богдево, Гостиварско, 1926 – Прилеп, февруари 1944) — учесник во НОВ. Прогласен е за народен херој на Југославија на 8 октомври 1953 година.
Животопис
Злате Михајловски е роден во гостиварското село Богдево во текот на 1926 година, во семејството на Меле и Велика. Биле двајца браќа и две сестри во семејството. Уште многу млад, Злате Михајловски заедно со група свои роднини заминал на печалба. Бил ѕидарски работник во Белград до 1941 година.
Учеството во Народноослободителната војна
По окупацијата на Југославија се вратил во Македонија и во март 1943 година стапил во Мавровско-гостиварскиот партизанскиот одред „Кораб“. При битката на одредот со балистите на 27 април 1943 година во Ново Село бил заробен. Спроведен бил и држен во затвор во Тирана, каде му била изречена пресуда: смрт со стрелање. Но, по капитулацијата на Италија, Злате Михајловски и останатите затвореници го напуштиле затворот. Во септември 1943 година станал борец во Првата македонско-косовска бригада, каде бил пушкомитралезец. Злате Михајловски со Првиот баталјон учествувал во борби кај Кичево, Осој, Буковник, Извор и на други места, каде се воделе борби со германски единици и балистички групи. На Првиот конгрес на антифашистичката младина на Македонија, одржан на 22 декември 1943 година во селото Фуштани, Егејска Македонија, Михајловски бил избран за член на претседателството.
Во февруари 1944 година, бригадата се придвижила кон области и места во Македонија кои биле под окупација на бугарската војска. Бригадата во која бил Злате Михајловски, водела битки околу градовите Велес и Прилеп. Михајловски со мала група партизани влегле во градот Прилеп, со цел да започнат ненадеен оган врз непријателските војници. Но, по успешната акција, неговата група била опколена од војска и полиција, и при престрелките Злате Михајловски бил смртно ранет. Неговото тело било изложено на фудбалското игралиште во Прилеп, каде многумина прилепчани продефилирале за да му оддадат почит.
Крупајски извор
Крупајскиот извор се наоѓа во источна Србија под западниот дел на варовничката планина Бељаница, од десната страна на Крупајската река, на надморска височина од 220 метри. Изворот се наоѓа во атарот на селото Милановац оддалечено од Жагубица околу 35 километри.
Положба и одлики
Изворот спаѓа во групата на варовнички извори со температура на водата меѓу 9-11 °C. Дното на изворот е со амфитеатрален облик со стрмни и на места скоро вертикални страни. Изворската вода истекува формирајќи поток со вкупна должина од 435 метри и тече прво кон север во должина од 130 метри, а потоа свртува кон запад и после околу 300 метри се влева во Крупајската река. На изворот е изградена брана со висина од околу 3 метри, така да денес изворот има изглед на издолжено езерце со должина од 40 метри и ширина од 17 метри. Водата од езерото се прелива преку ѕидот на браната како привлечен водопад.
Во 1998 година направени се спелеолошко-нуркачко истражувања кои откриле пештерски простор длабок околу 70 метри, кој со еден свој крак во облик на инверзен сифон одел до подземниот дел на водниот базен кој е под варовничкиот масив на планината Бељаница. Потокот од браната до воденицата тече низ корито со стрмни страни кои на места прават водопади. Хидролошкиот режим на изворот и неговиот воден капацитет не се доволно проучени. Како и поголемиот дел од варовничките извори, и овој се одликува со многу променлив воден капацитет во текот на една година или во тек на повеќе години. Кај воденицата се наоѓа бетонска чешма со пет метални цевки низ кои истекува топла вода со температура од 26 °C и капацитет од 6-10 литри во секунда. Оваа вода потекнува од природен термален извор кој е каптиран и спроведен под земја до чешмите. На десетина метри од чешмите се наоѓа друг термален извор кој во облик на минијатурен водоскок настанал сам од себе од геолошката пукнатина.
Крупајскиот извор и природната околина со површина од девет хектари се заштитени како споменик на природата од национално значење за република Србија. Споменикот на природата „Крупајски извор“ е прогласен со одредбата на Владата на република Србија (службен весник на република Србија бр. 9/95) по основ на Законот за заштита на животната средина. Ова природно добро е од исклучително значење затоа што е еден од најсилните варовнички извори во Србија, а, по морфологијата на изданот, по хидролошките функции и другите природни одлики, и припаѓа на групата на најрепрезентативни гравитациони извори.
Надворешни врски
]
Џакомо Черути
Џакомо Антонио Мелкиоре Черути (13 октомври 1698 – 28 август 1767) бил италијански сликар од времето на доцниот барок, активен во северна Италија, во Милано, Бреша и Венеција. Го добил прекарот Питочето (италијански: Pitocchetto, со значење: малиот просјак или просјаче) поради големиот број слики на селани облечени во крпи.
Животопис
Роден е во Милано, но најмногу работел во Бреша. На почеток од својата работа, бил под влијание на Антонио Чифронди и/или на Џакомо Тодеско, а наобразба добил од Карло Череза. Додека Череза тој најмногу сликал мртва природа и теми од религија, Черути е познат по сликите со просјаци и сиромашни, кои ги сликал реално, но со невообичаено достоинство и индивидуалност.
Черути сликал на оваа тема во периодот од 1725 до 1740 година, а зачувани се околу 50 негови слики од тој период. Мира Пахес Мериман во нејзиниот есеј со наслов Комедија, реалност, и развој на тематското сликарство во Италија, вели дека „неговите фигури не прават ништо, но и немаат што да прават“. Таа ги опишува сликите на Черути како соочување со:
"најдолните од заедницата; потиснатите и бездомните сиромашни; старите и младите со нивната сеприсутност, елоквентни знаци на нивната сиромаштија и тешкиот труд, сираци и нивните надредени, азили без радост кои нудат неплатена работа, уличари кои преживуваат со ситни парички заработени како носачи, и ги губат на коцка; болни, парализирани и деформирани; осамени вагабонди; дури и туѓинец од Африка — и сите во искинати и валкани алишта, сите со вперени очи директно во нас..."
Негова карактеристична слика е Жена со куче која е насликана јасно и без идеализирање. Како и во поголемиот дел од неговите слики, жената се појавува во преден план, а позадината е неидентификувана и темна.
Надбубрежна жлезда
Надбубрежните жлезди (латински: glandula suprarenalis) се ендокрини жлезди. Надбубрежната жлезда е парна жлезда, се дели на лева и десна. Жлездите се сместени над горните полови од бубрезите, двете се тешки од 10 до 12 грама. Десната надбубражна жлезда по форма е триаголнеста, а левата наликува на полумесечина. Надбубрежната жлезда е изградена од два дела различни по форма и потекло, а тоа се: срцевина (meldullla) и кора (kotex). Кората има неврогено потекло како и бубрегот, а нејзините клетки се многуаголни, групирани оформуваат три слоја. Медулата на надбубрежната жлезда има симпатогено потекло како симпатикусот на човековото тело. Таа е составена од големи клетки и симпатички ганглиски клетки. Симпатичките ганглиски клетки ја поврзуваат надбубрежната жлезда со периферниот центар на автономиот нервен систем. Според местото на создавање хормоните на надбубрежните жлезди ги делиме на медуларни и кортикални.
Функција на надбубрежната кора
Надбубрежната кора создава различни хормони со слична хемиска структура, од групата стероиди, но со различни функции. Прва група од стероидните хормони се минералокортикоидите. Втората група се состои од глукокортикоиди. Третата група ја сочинуваат андрогените.
Кората на надбубрежните жлезди создава три групи хормони: во zona glonerolosa се создаваат менералокортикоидите, во zona fasciculata гликокортикоидните и во zona reticuloaris андрогените хормони.
Менералокортикоиди
Од минералокортикоидите хормони најголема физиолошка улога има алдестеронот. Неговата улога се состои во регулирање на концентрацијата на натриум во организмот. Алдестеронот ја стимулира ресорпцијата на натриум од дисталните и собирните каналчиња на нефронот, олеснувајќи го транспортот низ клеточните мембрани. Врз лачењето на алдестеронот имаат влијание други два хормони: кортикотропниот хормон од аденохипофизата и ренинот што го лачат бубрезите.
Алдостеронот и артерискиот притисок
Алдостеронот произведен од надбубрежната кора учествува во воспоставувањето рамнотежа на минералите и течностите во организмот. Својата функција ја врши во бубрезите, каде ја поттикнува реапсорпцијата на натриумот и отстранувањето на калиумот преку мочта. Овие дејства ги задржуваат течностите во организмот и, според тоа го зголемуваат артерискиот притисок. Во нормални услови, производството на алдостерон зависи од еден деликатен регулаторен механизам: при паѓањето на артерискиот притисок бубрегот лачи ренин,ткивен хормон кој активира една супстанција што ја произведува црниот дроб кој се наоѓа во плазмата, ангиотензин, агенс кој дејствува врз надбубрежната кора и го поттикнува производството и излачувањето на алдостеронот.
Гликокортикоиди
Гликокортикоидите хормони се со најголемо физиолошко дејство во организмот, тое го покажуваат кортизолот и кортикостеронот. Гликокортикоидите играат важна улога во регулацијата на метаболизмот на јаглехидратите, мастите и белковините. Под влијание на гликокортикоидите разградувањето (катаболизам) на белковините се зголемува, се стимулираат процесите на гликогенизата и неогликогенезата (создавање на гликоген од мастите и белковините). Лачењето на гликоркотеидите зависи од кортикотропниот хормон на аденохипофизата и се остварува по пат на негативна повратна врска. Врз количината на ослободениот кортикотропен хормон, а преку него на гликокортикоидите, големо влијание имаат сите видови на физички и психички стресови.
Андрогени хормони
Андрогените хормони (андростендион и 11 β - хидроксиандростендион) и естрогените својства функцијата ја искажуваат во гениталната сфера. Андрогените хормонизаедно со тестостеронот (машки полов орган што го лачат тестисите) се одговорни за маскулинизација, а естрогените хормони за феминизација на организмот. Зголеменото лачење на андрогените хормони кај дечињата предизвикува појава на предвремена полова зрелост, која се манифестира со предвремен развој на половите органи и секундарните полови белези (влакнавост во пределот на пубисот во пазувите, растење на брадата и мустаќите и мутирање на гласот). Кај девојчињата настанува маскулинација (попримање на машки белези). Тоа се манифестрира со појава на секундарните полови одлики карактеристични за машкиот организам (машки тип на влакнавот, машки глас, растење на клиторисот и атрофија на овариумите).
Хипофункција
Хипофункцијата на кората на надбубрежните жлезди здружена со хипофункцијата на сржта доведува до појава на заболување познато како Адисонова болест. Болеста се одликува со следниве симптоми: општа мускулна слабост (адинамија), атрофија на мускулите намален артериски притисок (хипотензија), намалена концентрација на гликозата во крвта (хипогликемија), намалена телесна температура (хипотермија) и карактеристична обоеност на видливите делови од кожата''. Кожата има боја на бронза, па оттаму и синоним на ова заболување „Бронзово заболување“.''
Хиперфункција
Кушинов синдром (Cushing синдром). Кушиновиот синдром се манифестрира со добивање на тенка кожа, мускулна слабост, зголемено ниво на гликоза. Зголемено лачење на андрогените хормони во кората од надбубрежната жлезда (андостендион, естрогени) кај децата предизвикува привремен пубертет (pubertas precox) која се манифестрира со развој на половите органи и појава на секундарните полови белези. Кај женските настанува маскулинизација (појава на машки белези, машки тип на влакност, машки глас, астрофија на овариумите). Кај машките фемининизација (појава на женски белези). Причини за пореметување на функцијата на ендокрините жлезди може да бидат тумури во жлездите при што се намалува или се зголемува функцијата. Во стресна состојба се стимулира adrenalin преку хупоталамусот при што организмот реагира со зголемен крвен притисок, зголемен шеќер во крвта, забрзана работа на срцето и дишењето.
Надворешни врски
Адисонова болест (Morbus Addison)
Рак на надбубрежни жлезди
Кралицата е мртва (албум)
Кралицата е мртва - (англиски: The Queen Is Dead) - албум на англиската група „Смитс“ (The Smiths) од 1985 година. Во 2013 година, британското музичко списание „НМЕ“ (NME) го прогласило албумот за најдобар на сите времиња.
Технички информации
Албумот е објавен од страна на дискографската куќа „Раф трејд рекордс“ (Rough Trade Records), a како продуценти се јавуваат пејачот Мориси (Morrissey) и гитаристот Џони Мар (Johnny Marr). Истовремено, тие се автори на сите песни, освен на првата песна на албумот („The queen is dead“), која е напишана од Милс, Годфри и Ску (Mills, Godfrey and Scoo). Инженер при снимањето на албумот бил Стифен Стрит (Stephen Street).
Содржина
На албумот се наоѓаат 10 песни:
Страна A:
Страна B:
Ангели (ТВ-серија)
Ангели (Casi Angeles) — аргентинска тинејџерска теленовела која во Македонија прво се прикажуваше на А1 Телевизија, а потоа на Сител Телевизија. Теленовелата во Аргентина својата премиера ја имала на 21 март 2007, но после нејзиниот голем успех била најавена и втората сезона која започнала неколку месеци по завршувањето на првата т.е. после 15 ноември 2007. Серијата раскажува за неколку деца кои се посвоени од злобните Бартоломе и Хустина и живеат под нивен надзор во една вила. Но, причината поради која тие не се чувствуваат најдобро и сакаат да избегат од моменталниот живот е тоа што нивниот старател ги учи да крадат. Серијата има огромен успех во Аргентина, но најголема причина е творецот на серијата, Крис Морена, кој ги создаде мега популарните Млади бунтовници, Флорисиента, Пиратска душа и др. Глумечката постава од серијата има основано и музичка група Teen Angels која ги задоволува обожавателите со концерти и има голем успех насекаде низ светот.
Прва сезона
Првата сезона ги претставува најосновните односи на ликовите. Се запознавме со Сиело Махико, која поради игри на судбината се вработува како слугинка во една куќа. Каде поради сплет на околностите, го запознава младиот и згоден археолог Николас Бауер. Кој претставува нејзин главен љубовен интерес. Дејството во поголем дел се центрира околу злобните планови на сопствениците на куќата, Бартоломе „Барто“ Бедожа Агуеро и неговата верна помошничка и подоцна љубовничка Хустина Гарсија.
Двајцата во очите на народот водат дом за деца, кои ги третираат одлично, додека скришум ги малтретираат, злоупотребуваат и експлотираат, изложувајќи ги на тежок уличен живот и кражба. Четири од децата се тинејџери и тоа: Маријанела, Рама, Тачо и Хасмин. Мар претставува млада девојка која вљубена во синот на Бартоло, Тијаго не ја забележува љубовата од Рама. На нејзиниот пат стојат Тефи, Начо и другите другари на Тијаго од високото друштво. Рама е младо момче кое заедно со својата помлада сестра Алели се обидува да живее нормален живот, несреќно вљубен во Мар. Тачо е најцврстото и најсилното дете од сите деца и е вљубен во Хасмин. Хасмин пак од друга страна е циганка која е доста суеверна и секогаш подготвена на разни цигански игри и ритуали, која е ставена во средина на љубовен триаголник од Тачо и младиот богаташ од соседството Начо.
Втора сезона
Сезоната започнува три месеци по настаните од првата сезона. Сиело која претходно беше апсорбирана од куќниот часовник, е мистериозно исчезната, а всушност е во влезена во нова димензија каде го запознава Тик-Так таканаречениот ангел чувар, кој ја подготвува за понатамошните опасности, кои во тоа време не се откриени.
Николас Бауер по загубата на Сиело решава да ги пронајде исчезнатите Малвина и Кристобал, со што ангажира специјален тим со кој ги бараат насекаде, незнаејќи дека се загубени во шумата во која тимот се наоѓа. Нико по патот да ги пронајде наидува на свој далечен пријател Салвадор со чија помош ја продолжува потрагата. На крајот ги наоѓа токму навреме кога Малвина добива породилни болки, и Нико и помага во пораѓањето со што на свет ја донесува својата ќерка Есперанса.
Во меѓувреме во куќата која сега е под раководство на Нико, е целосно трансформирана во вистинско весело место со помош на Фелиситас, која решава да остане да живее во куќата. Истовремено Тијаго, Мар, Рама, Хасмин и Тачо со новото училиште се на одмор на кој му се ближи крајот. Таму нивните врски се ставени на тест, некои од нив откриваат и нови љубовни интереси, а се раѓаат и соперништва.
Како главен антагонист во првата половина од сезоната се појавува Франка. Мистериозна и бестрашна, но прекрасна млада девојка која привлечена од неодамнешните електромагнетни полиња околку куќата на Сиело решава да се пресели во поранешната куќа на Николас Бауер. Таа тајно работи за скришна организација позната под името „CC“. Заедно со својот помошник Лука кој го тера да се влезе во куќата како уште еден невин бездомник малку помалку вградува импланти на секој од децата. Уште од првата епизода тајната корпорација ја киднапира Фелиситас за време на нејзината посета на својата сестра Хустина и ја става во затвор на местото на Хустина и обратно. Со што Хустина преправена во Фели навлегува во куќата и почнува да соработува со Франка.
По потребното обучување на Сиело, таа се наоѓа сама и напуштена повторно во нормалата и го запознава Салвадор, пријателот на Нико, со кој развива цврста врска која завршува со брак на кој конечно Нико открива дека жената со која Салвадор се жени е исчезната Сиело која не покажува знаци дека воопшто памети некој од својот минат живот. Нико не можејќи да се сноси со загубата на Сиело (пред да дознае каде е) се препушта на страста и започнува врска со својата соседка Франка која почнува да манипулира со него.
Дејството кулминира во средината на сезона каде Франка е разоткриена и е откриено дека над неа постои посилен човек кој раководи со целата корпорација под името Хуан Круз. Од овој момент па натаму се редат низа настани поврзани со Хуан Круз, кои конечно доведуваат до неговото разоткривање и финална пресметка помеѓу него и Тијаго, кој всушност излегува негов син.
Меѓу гореспоменатите настани помеѓу помладите улоги се раѓаат нови врски и соперништво. Исто така се претставени и нови ликови во оваа сезона. Симон, младо и чесно момче кое се вљубува во Мар, а е истот така најдобар другар на Тијаго што доведува до љубовен триаголник. Мелоди, за која Мар дознава дека е всушност девојката со која Тијаго имал летна авантура, се појавува во градот и решава да ја обнови својата врска со Тијаго, што создава уште еден триаголник. Набргу Мар и Тијаго ги прекинуваат своите врски и започнуваат заедничка врска со таа цел повеќе да не страдаат. Ова доведува до оддалечување на Симон од останатите и до зближување на Мелоди со Тефи и останти ученици од средното училиште. Тефи (негативец од прва сезона) заедно со другите се преселува во куќата на Нико бидејќи нејизната мајка не е во градот, и иако во првата сезона изгледа како површна личност подоцна во втора сезона дознаваме нешто повеќе за нејзиниот лик и причините за нејзините постапки. На крајот испаѓа дека и е сестра на Мар (и како сестрите Риналди заедно се многу посилни) и Лука (инфилтриран во куќата од страна на Франка) се заљубува во Тефи и полека престанува да биде од страна на организацијата "СС".
Меѓу овие ликови воведени се и други ликови меѓу кои: Каридад, Валерија, Мат, Чарли, Кендра и др. Каридад е млада девојка од провинција која се вселува во куќата. Валерија е девојка која служи како љубовен интерес на Рама која исто така се вселува во домот. Мат служи како љубовен интерес на Хасмин на почетокот од сезоната. Чарли претставува уште еден член на корпорацијата „CC“, кој и помага на Франка, а подоцна и и ја зазема и нејзината позиција, и Кендра која е воведена во средината на сезоната и се претставува како мајката на Тијаго, која боледува од тешка болест, скришум работејќи за Хуан Круз.
Трета сезона
Дејството во третата сезона се случува 22 години подоцна од случувањата на втората сезона која заврши со конечно отворање на златната книга и кoја поголем дел од главните ликови ги испраќа на различни места низ целиот свет, 22 години во иднината. Тијаго ќе се најде сред пустина, Мар ќе биде на планина со снег на која ќе биде лизгаво, Рама ќе падне на урнаритини и карпи, Хасмин ќе падне во водите на еден водопад, Тачо ќе се најде покрај пештери, Тефи ќе биде во камион полн со овци и добиток, Лука ќе се најде сред пожар, Хустина ќе падне во дупка за гроб односно ќе падне на гробишта, Валерија ќе биде на мост на автопат, Симон ќе биде во една кочија управувана од еден дедо, Мелоди ќе се најде во една валкана река, Начо ќе биде на сред градилиште и прашини, Каридад ќе падне во базен во еден хотел, Жека на висорамнина... сите ќе бидат на различни места низ светот, потоа полека полека, ќе се формираат во 4 групи и тоа: Тефи, Тина, Начо и Рама; Лука, Шека, Каридад и Вале; Тиаго, Симон и Хазмин; Мар, Мелоди и Тачо и на крај ќе се најдат сите на едно место. Одма после тоа Есперанса (Хоуп), доаѓа со еден камион, и сите влегуваат во него, со кој подоцна ќе стигнат до училиштето Мандалај, во кое директор е Камило Естрежа, а тука е и Паз Бауер, ќерката, на Сиело и Нико. Во почетокот, децата ќе си мислат дека таа е Сиело, но подоцна ќе сфатат, и сè ќе се среди.
Исто така, малку подоцна, дознаваат за едно видео, коешто Есперанса од иднината, му го дава на Камило, и тука е и пророштвото што ако се случи - светот е осуден на хаотична судбина. Откако ќе го видат видеото, Паз ќе одлучи на денот кога Хуан Круз ќе треба да ја убие Паз сите да се на различна страна, за така пророштвото да не може да се оствари. Тоа е во 7 на пладне, и сите одат на различни страни, но така сите прават големи грешки.На пример, Мелоди оди кај Тачо, во хотелот со 5 звездички, Мар и Тијаго гледаат една црква и наместо да ја избегнат, тие влегуваат внатре, Мар оди во нужник, а Тијаго го киндапираат, Хазмин ќе ја ранат, Тина во брзање ќе го прегази Тео, а Сол му помага на Хуан Круз за тој да може да ја убие Паз... Тефи,Рама, Вале, Начо, Кика, Хаиме, Луна и Педро седат во Мандалај, бидејќи нивното пророштво веќе „се случи“ благодарение на вештините на Хуан Круз. Подоцна во серијата како непријател се појавува Министерката, за која на крајот на трета сезона се дознава дека е Луз (сестрата на Сиело) која како мала била киднапирана и е манипулирана.
Глумецот кој го толкува Николас Бауер, ја напушта серијата поради лични причини, а неговиот лик е целосно тргнат. Додека пак глумицата која ја толкува Сиело се враќа во серијата, но во улогата на ќерката на Сиело и Николас, Паз. Тука ќе биде и ќерката на Нико и Малвина, Есперанса. Машкиот протагонист е Маријано Торе, кој во втората сезона го глуми Хуан Круз, а во третата го глуми синот на Хуан Круз, Камило Естрежа.
Четврта сезона
Во третата сезона на Ангели се запознавме со значењето на нивното патување. Тие патуваа во иднината со мисија да ја спасат Пас, но и да го спасат мирот на светот, кој е пред уништување. Во крајот на третата сезона, Шефицата на Министрите која се дознава дека е Луз, помалата сестра на Сиело, заедно со нејзината корпорација фрли гас-бомби во разни околини. Некои беа фатени на денот на бомбите, но некои не. Фатените личности сега се дел од Новиот Свет НЕ (Нова Ера), а они кои успеале да избегаат од Владината корпорација на денот на бомбите го формираат Отпорот.
На фатените личности им се избришани претходните спомени и им се аплицирани нови. Така тие сега се сосема нови личности. Фатени се: Мар, Хасмин, Рама, Жека, Начо, Тео и Есперанса. Процесот на бришење на спомените на сите нив успеал освен на Есперанса. Таа ќе се поврзе со личностите од отпорот (Тиаго, Тачо, Симон, Лука, Џони, Вале, Тефи и Мелоди) и ќе им помогне на оние кои се жртви на Владината корпорација да си ги вратат своите спомени назад. Подоцна ќе бидат фатени, прво Симон, а потоа и Вале на кои исто така ќе им бидат избришани спомените.
Уште една од мистериите на оваа сезона е тоа кои се вистинските родители на двете посвоени керќи на Луз. Алаи, се дознава дека всушност е ќерка на Хасмин и Тачо. Таа била киднапирана од Луз во 2018 година. За Нина можете да прочитате подолу, по објаснувањето за г-дин Џеј.
Се дознава дека главниот на Владината корпорација и причината за уништувањето на светот е г-дин Џеј, чиј идентитет е главната мистерија на оваа сезона. На децата од Отпорот ќе им помага т.н. Професор, кој е Тиаго во иднината. Тој открива дека Џеј е Симон кој е дојден од уште поддалечната иднина за да ѓи фрли бомбите низ целиот свет. Џеј т.е. Симон ја киднапирал Луз, но не и ги избришал спомените, едноставно и аплицирал дека Сиело и Нико ја исфрлиле на улица. Поради тоа Луз ги мрази нејзините чичковци и тетки. Нина е всушност клон на ќерката на Џеј т.е. на ќерката на Симон и Вале. Четвртата сезона претставува вториот дел од исполнувањето на мисијата на децата. Во третата сезона ја спасија Пас, а во четвртата треба да го спасат мирот на светот, но како? Мирот на светот нема да биде нарушен доколку не постои Џеј. Така Симон бидејќи не сака да се претвори во Џеј се согласи кога неговите другари ќе се вратат во нивното време (2010) тој да отиде во некое друго време каде што нема никој да познава и нема да има причина да се претвори во Џеј. Така тој и Тиаго отидоа во 2068 за Симон да остане таму каде што светот е сосема уништен. Но бидејќи тоа што младиот Симон го гледа се претвора во спомен на Џеј Тиаго направи план во кој тој глуми како го убива Симон. Така Џеј ги остави на мира Тиаго и Симон. Кога децата се вратија во 2010 година веќе никој на светот не може да патува низ времето, па така Симон, заедно со Вале која преку нејзиното пишување отиде во 2068ма година неможат да се вратат во 2010 и така Џеј никогаш нема да постои, и вториот дел од мисијата е исполнет.Професорот е Тијаго.
ОУ „Јосип Броз Тито“ - Жировница
Јосип Броз Тито — основно училиште во Жировница, Општина Маврово и Ростуше. .
Класификација на минералите
Класификација на минералите — постапка по која се одредува припадноста на минералите во групи според нивните хемиски својства. Почнувајќи од 1950-тите за класификацијата е надлежно Меѓународното минералошко здружение, кое ги сместува минералите во едно од следниве три:
Оздолени
Оздолени — село во Општина Дебрца, во областа Дебрца, во околината на градот Охрид.
Линкести
Линкести — една од етничките заедници кои населувале дел од територијата на Македонија, односно територијата која се наоѓала јужно од територијата на Пелагонците. Нивната територија се викала Линкестида. Во V век пр. н.е. Врска бил самостоен и покрај моќното македонско кралство кое се наоѓало во негова близина. Првпат се спомнати кај Тукидид во втората половина на 5 век п.н.е. Во времето на македонскиот крал Пердика II (ц.454 - ц.413 пр.н.е.), во Линкеста владеел Арабеј, кој војувал против атинскиот војсководец Брасида. Во времето на Архелај (413 - 399 пр. н.е.) се спомнува друг владетел со исто име Арабеј, а во времето на Аминта (ц.540-498 пр.н.е), Линкеста војувал со него. По овие настани Врска и Линкестите повеќе не се спомнуваат во пишаните извори и веројатно истите влегле во составот на Македонската држава.
Оздолени
Потекло на името
Според искажувањата на постарите луѓе, селото Оздолени, името го добило според тоа што жителите на ова село се дојдени одоздола, односно од старата локација која се наоѓала на Брест.
Географија и местоположба
Селото Оздолени се наоѓа во Средна Дебрца, на 33 километри северно од градот Охрид, на 4 километри источно од магистралниот пат Охрид-Кичево-Скопје. Селото е сместено на 1.055 метри надморска височина, на западното подножје на Илинска Планина.
Од северната, источната и јужната страна е заградено со ридовите Бошков Рид (1.020 м.), Грагорец (1.111 м.), Љутики (1.150 м.) и Манчев Рид (910 м.), а од западната страна се простира Оздоленското Поле. Околни села се Слатино и Слатински Чифлик на север и североисток, Издеглавје на запад, Сошани на југоисток, Белчишта на југозапад, и Прострање на исток.
Историја
Кај постарите луѓе од селото Оздолени постои предание, кое се пренесувало од колено на колено дека селото порано се наоѓало на Брест. Се мисли дури и дека селото Издеглавје се наоѓало на таа локација, но по некое време се оделило и се преместило на Селиште, што се наоѓа северно од селото Издеглавје. Кога се случило тоа не се знае. Во пописниот дефтер од 1582 година се спомнува под името Издолени со 27 христијански семејства. На денешната локација селото го основале родовите Богдановци, Смилевци, Шишковци и Трпчевци кои дошле од Брест, тие некогаш чинеле еден род, но со тек на време се одродиле. За време на Илинденското востание селото дало многу борци, а како последица на аферата во Арбиново, за Дијарбекир биле заточени повеќе селани.
Селото дало активен придонес и во текот на Втората светска војна, па така постоела група од селани кои го организирале народот тоа биле: Љубе Смилески, Илија Гиноски, Темелко Стојаноски, Трајче Николески, Саве Николески, Најденко Богданоски, Тодор Тодороски, Ристо Смилески и Петре Петрески- Рапо од Слатински Чифлик. Од ова село во НОБ загинале: Ристо Шулески, Ванко Шулески и Јонче Стојаноски (во борбите со балистите кај Кленоец); Ристо Донески (загина во борбите со балистите кај Зајас) и Ѓоргија Тодороски (се разболе на Сремски Фронт и умре во Нови Сад).
Во XIX век, Оздолени се наоѓало во Охридската каза, нахија Дебрца, во Отоманското Царство.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Оздолени имало 200 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Оздолени имало 216 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 14 жители, од кои 12 Македонци и 2 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата на Јован Трифуноски од 1978 година, родови во селото се:
Родови во селото Оздолени се следните: Шишковци (6 к.) и Богдановци (4 к.), потекнуваат од ист предок, Трпчевци (11 к.) и Смилевци (3 к.), наведените 4 рода се староседелски кои живееле во раселеното село Брест; Гавриловци (5 к.), Марковци (2 к.), потекнуваат од заеднички предок, кој дошол од некое село во околината на Пешкопеја, порано се викале Зенговци, го знаат следното родословие:, Јордан (жив на 56 г. во 1980 година) Ѓорѓија-Стеван-Гаврил-Сиљан-Зенго, кој се доселил околу 1800 година; Гроздановци (1 к.), доселени се однекаде.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1948 година, родови во селото Оздолени се:
Според поновите истражувања правени од Димитар Смилески, како родови од селото Оздолени се забележуваат:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Дебрца, која настанала со спојување на поранешните општини Белчишта и Мешеишта по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Белчишта.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Охрид. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Белчишта.
Во периодот 1952-1955, селото влегувало во рамките на тогашната Општина Издеглавје, во која покрај селото Оздолени, се наоѓале и селата Издеглавје, Слатино, Слатински Чифлик и Сошани. Во периодот 1950-1952 година, селото Оздолени се наоѓало во некогашната Општина Слатински Чифлик, во која влегувале селата Издеглавје, Оздолени, Слатино, Слатински Чифлик и Сошани.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1326 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на задружен дом. Во ова избирачко место е опфатено и селото Слатински Чифлик.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 30 гласачи.
Култура
Во ова село се снимаше телевизиската серија „Итар Пејо“.
Спорт
Кога се зборува за спорт во Оздолени пред сѐ се мисли на фудбалот како најпопуларен спорт. Фудбалот започнал да се игра помеѓу двете светски војни. Секаде каде што настапувал тимот на Оздолени, имал играчи од селото Оздолени, како и нешто од соседните помали села Сошани и Слатински Чифлик. Во првата генерација фудбалери кои играле за Оздолени може да се вбројат: Ристо Пројкоски, Војне Струмоски, Благоја Тодороски, Аргил Спироски, Анѓеле Маркоски, Наум Маркоски, Јордан Стојаноски, Саве Николески, Ѓорче Ристески, Ѓоре Ристески, Љубе Ристески, Бошко Богоески, Славе Богданоски и Димо Шишкоски. Втората генерација фудбалери во Оздолени ја сочинуваа воглавно следните младинци: Тефко Грозданоски, Насте Стојаноски, Милан Ѓоргоски, Петре Шишкоски, Зарко Струмоски, Љубе Симјаноски, Миле Тодороски, Никола Китески, Круме Китески, Душан Иљоски и Иван Иљоски.
Иселеништво
Во поодамнешно време во селото Осој отишол родот Ширговци, постари иселеници од Оздолени има и во селото Лактиње, таму е родот Балазовци; Лулевци се иселиле во Издеглавје; Ратајковци од Оздолени се иселиле во Слатински Чифлик, па од таму во Слатино; Неделковци се иселиле во Железнец, Железник, во Оздолени припаѓале на родот Гроздановци; Ориѓани се иселиле во Сопотница, Железник околу 1870 година, во Оздолени припаѓале на родот Вељановци (Пупановци); Сиљановци се иселиле во Манастирско Доленци, Кичевско; Ѓорговци се иселиле во Кадино Село, прилепско околу 1878 година кога се одвоиле од матичниот род Ѓорговци во Оздолени; Оздоленовци во постаро време се иселиле во Охрид.
Од 1950-тите години оздоленци се отидени по градовите. Иселеници има во Охрид, Скопје, Кичево, Струга, Гевгелија, Ресен, Тетово, Битола, Струмица, и др.
Надвор од Македонија највеќе се иселени во Австралија, а други се иселени во Белград, Бугарија, Франција, Германија, Холандија, САД, Швајцарија, Аргентина, Канада.
Од 1961 до 1991 година од селото се отселени преку 300 луѓе.
Од родовите поединечно се знае за следните иселеници до 1948:
Неделковци (4 к.) се иселени во селото Железнец, Железник во 1741 г., Ориѓани (6 к.) се иселени во селото Сопотница, Железник во 1870 г.
Јошиока Јајои
била лекар и активистка за права на жената. Таа го има основано Медицинскиот универзитет во Токио за жени во 1900 година. Ова била првата медицинска школа за жени во Јапонија. Таа исто така е позната како Вашијама Јајои.
Животопис
Јошиока е родена во денешниот дел од градот Какегава, префектурата Шизуока, каде што нејзиниот татко, лекар, се залагал за основно образование за децата од селото. Јајој пораснала во 19-от век кога образованието на жените било озогласено. Таа завршила медицинско училиште Саисеи-Гакуша и ја добила 27-та медицинска лиценца доделена на жена во Јапонија. Сфаќајќи ја тежината на оваа кариера за жените во Јапонија, таа решила да основа свое медицинско училиште, што го сторила пред да наполни 30 години.
Јајој била политички активна во текот на својот живот. Со многу свои колеги, таа се залагала за сексуално образование. Во 1930-тите, Јајој била вклучена во јапонското движење за право на глас на жените, движење наречено „Чисти избори“ во Јапонија. Во 1938 година, јапонската влада ги назначила Јајои и уште десет жени водачи на „Советот за вонредни состојби за подобрување на начините на живеење на нацијата“, што било напор за пред-воена мобилизација. Таа била водечка фигура во разни воени патриотски здруженија на жени и здруженија на млади. По завршувањето на војната, таа повторно се свртила кон организациите што го промовирале образованието на жените.
Јајои во 1955 била наградена со Орденот на скапоцената круна, а во 1959 била посмртно наградена со Орденот на светото богатство.
Меморијалната награда Јошиока била воспоставена во чест на наследниците на Јошиока. Јапонското здружение на жени во медицината ги именувала своите две награди според Јошиока Јајои и Огино Гинко (првата жена лиценцирана како лекар во Јапонија).
Јајој била прикажан на јапонска комеморативна поштенска марка 80 јени, на 20 септември 2000 година заедно со Наруше Jinинзо и Цуда Умеко. Меморијалниот музеј посветен на Јајој постои во Какегава, Шизуока.
Женска ракометна репрезентација на Македонија
Ракометната репрезентација на Македонија е женска сениорска репрезентација што ја претставува Македонија на светската ракометна сцена во женска конкуренција. Репрезентацијата е раководена и е под закрила на РФМ. Тренер на репрезентацијата е Симе Симовски, а капитен на репрезентацијата е Елена Ѓорѓиевска.
Состав
Ракометарки дел од квалификациските натпревари против Словенија во јуни 2019 година.
1120
1120 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1120 година од новата ера, 120. од вториот милениум, 20. од XII век и прва од 1120-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6628 и 6629 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5870 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4880 и 4881 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1873.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1120 година се протега во 3756 и 3757, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3816 и 3817 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1663. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 513 и 514 исламска година.
Надворешни врски
1120'erne
Ацил халид
Во хемијата, терминот ацил халид (познат и како киселински халид) се однесува на соединение добиено од киселина со замена на хидроксилна група со халидна група.
Доколку киселината е карбоксилна, соединението содржи -COX функционална група која се состои од карбонилна група единечно поврзана со халоген атом, како хлор. Општата формула за таков ацил халид може да се запише како RCOX, каде R може да биде, на пример, алкил група; CO е карбонилната група, а X го претставува халогениот атом. Види го простиот дијаграм надесно.
Пример за ацил халид е ацетил хлоридот CH3COCl. Види го дијаграмот надесно.
Друг пример е со замена на хидроксилна група со хлорид во сулфурна киселина, при што се создава сулфонил хлорид.
Синтеза на ацил халиди
Вообичаен метод за синтеза на ацил халиди во лабораторија е со реакција на карбоксилни киселини со реагенси како тионил хлорид и фосфор пентахлорид за ацил халиди, како и со фосфор трибромид за ацил бромиди и цијанурска киселина за ацил флуориди.
Реакции на ацил халидите
Бидејќи ацил халидите се прилично реактивни соединенија, тие се отровни и при нивната употреба треба да се преземат специјални заштитни мерки. Тие предизвикуваат солзење бидејќи можат да реагираат со водата на површината на окото, со што произведуваат халоводородна и други органски киселини кои го иритираат окото. Слични проблеми се јавуваат доколку се вдишат пареи од ацил халиди.
NGC 690
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 690 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 690 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 47 м 48 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 43' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 690 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6587. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 263; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5855. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 349.
ОУ „Јосип Броз Тито“ - Струга
„Јосип Броз Тито“ — основно училиште во Струга, Општина Струга. .
Музеј на истакнати личности од украинската култура
Музејот на истакнати личности од украинската култура (украински: Музей видатних діячів української культури) е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Музејот е посветен на Лесја Украинка, Никола Лисенко, Панас Саксагански и Михајло Старицки.
Музејот бил основан во 1987 година. Музејот бил основан поради фактот што кон почетокот на 20 век, во непосредна близина во Киев живееле горенаведените писатели.
Црници (Лешок)
Црници — археолошко наоѓалиште во тетовското село Лешок. Претставува некропола од римското време. Се наоѓа на околу 1 км јужно од селото, во овоштарникот на ЗИК „Тетово“. Во 1970 година со земјоделските работи биле откриени обработени блокови од мермер, плоча со грчки натпис од мермер и женска глава, исто така изработена од мермер. Наодите се чуваат во Музејот на тетовскиот крај.
Мантова
Мантова - град и комуна во Ломбардија, Италија и главен град на истоимената провинција.
Во 2016 година, Мантова бил прогласен за италијанска престолнина на културата, а во 2017 година, бил именуван како Европска престолнина на гастрономијата, вклучен во областа Источна Ломбардија (заедно со градовите Бергамо, Бреша и Кремона).
Мантова била опкружена од три страни со вештачки езера, создадени во текот на 12 век како одбранбен систем на градот. Овие езера добивале вода од реката Минсио, притока на реката По која се спуштала од езерото Гарда. Трите езера се нарекувале „Горни“, „Средни“ и „Долни“ езера. Четвртото езеро, езерото Пајоло, кое некогаш служело како одбранбен воден прстен околу градот, пресушило кон крајот на 18 век.
Во 2017 година, Легамбиенте ја рангирал Мантова како најдобар италијански град за квалитетот на животот и животната средина.
Историја
Мантова била островска населба која првпат била основана околу 2000 година п.н.е. на бреговите на реката Минсио, која течела од езерото Гарда до Јадранското Море. Во 6 век п.н.е., Мантова било етрурско село кое, според етрурската традиција, било повторно основано од Окнус.
Името можело да потекнува од етрурскиот бог Мантус. Откако била освоена од Кеномани, галско племе, Мантова последователно била водена помеѓу првата и втората пунска војна против Римјаните, кои го препишале нејзиното име на Манто, ќерката на Тиресија. Оваа територија подоцна била населена со војници ветерани од Август. Најпознатиот антички граѓанин на Мантова бил поетот Виргилиј, или Публиус Вергилиус Маро ( Mantua me genuit ), кој бил роден во 70 година п.н.е. во село во близина на градот кое сега било познато како Вирџилио.
По падот на Римската империја
По падот на Западното Римско Царство од рацете на Одоакер во 476 г.н.е., Мантова, заедно со остатокот од Италија, била освоена од Остроготите. Таа била повторно преземена од Источното Римско Царство во средината на 6 век по готската војна, но потоа била повторно изгубена од Ломбардите. Тие за возврат биле освоени од Карло Велики во 774 година, со што ја вклучиле Мантова во Франкската империја. Поделбите на империјата (поради употребата на партибилното наследство од страна на Франките) во договорите од Верден и Прум довеле до тоа Мантова да преминела во Средна Франција во 843 година, а потоа во Кралството Италија во 855 година. Во 962 година Италија била нападната од германскиот крал Ото I и така Мантова станала вазал на новоформираната Света Римска Империја.
Во 11 век, Мантова станала сопственост на Бонифациј од Каноса, маркиз од Тоскана. Последниот владетел на тоа семејство била грофицата Матилда од Каноса (п. 1115), која, според легендата, наредила да се изгради скапоцената Ротонда ди Сан Лоренцо (или Кружната црква Свети Лоренс) во 1082 година. Ротонда постоела и денес и била реновирана во 2013 година.
Правило на Подестериа
Од 1215 година, градот бил управуван под подестериите на поетот-државник на Гелф Рамбертино Бувалели. За време на борбата меѓу Гелфите и Гибелините, Пинамонте Бонаколси ја искористил хаотичната ситуација за да ја преземел власта на подестериите во 1273 година. Тој бил прогласен за генерален капетан на народот. Семејството Бонаколси владеел со Мантова во следните две генерации и ја направил попросперитетна и уметнички поубава. На 16 август 1328 година, Лујџи Гонзага, службеник во подстеријата на Бонаколси, и неговото семејство организирале јавен бунт во Мантова и изнудиле државен удар на последниот владетел на Бонаколси, Риналдо.