cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Царински и монетарен сојуз
Царински и монетарен сојуз е еден вид трговски блок кој е составен од царински сојуз и монетарен сојуз. Земјите-учеснички имаат заедничка политика за надворешна трговија и делат единствена валута.
Царинскиот и монетарен сојуз се воспоставува преку трговски пакт.
Светска трговска организација договори
Членови на Светската трговска организација и набљудувачи:
1149
1149 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1149 година од новата ера, 149. од вториот милениум, 49. од XII век и последна од 1140-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6657 и 6658 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5899 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4909 и 4910 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1902.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1149 година се протега во 3785 и 3786, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3845 и 3846 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1692. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 543 и 544 исламска година.
Спирко Бојковски
Спирко Тодосов Бојковски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Св. Никола (Кутретино)
'''Св. Никола''' — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Кутретино. Претставува осамен наод од римско време. Се наоѓа во североисточниот агол на олтарниот дел на црквата Св. Константин и Елена, што е иградена во 1953 година, каде е вграден дел од мермерна плоча со релјефна претстава. Не е познато од каде бил донесен мермерот.
Захариј Стојанов
Захариј Стојанов ( - ) (роден како Џендо Стојанов Џедев) бил револуционер, политичар и писател од Бугарија. Водач во Априлското востание, тој станува и негов прв историограф со својата книга „Записите на бугарските востанија“. Захариј Стојанов ја раководи организацијата за обединување на Кнежевството Бугарија со Источна Румелија во 1885, а остатокот од животот го минува како еден од водачите на Народнолибералната партија.
Животопис
Захариј Стојанов е роден во семејството на овчарот Стојан Далакчиев во селото Медвен, Сливенско. Неговото вистинско име е Џендо Стојанов Џедев. Учел на црковното училиште во родното село (1856-1862). Потоа е овчар во селото Топола и во селото Подвис, Бургаска област (1866-1870). Додека чиракува за кројач во Русе (1871-1872), се вклучува во Русенскиот револуционерен комитет. Захариј Стојанов учествува во Старозагорското востание (1875). Тој е еден од раководителите на IV Пловдивски револуционерен округ за време на Априлското востание (1876). По поразот на востанието, заедно со Георги Бенковски и отец Кирил и Стефан Далматинецот се засолниле на Стара Планина, но се предадени и паѓаат во заседа на Тетевенскиот Балкан. При заседа Бенковски и отец Кирил се убиени, Стефан Далматинец е фатен, а самиот Захарија Стојанов успеал да избега. По неколкудневните скитања низ Стара Планина е фатен во близина на селото Терзијското, во близина на Тројан.
По неколку месеци поминати во Тројанскиот, Ловешкиот, Севлиевски, Тъновскиот, Еленскиот, Сливенскиот и Новозагорскиот затвор, се населил со Пловдив, а подоцна принудно бил испратен во Медвен. Нелегално оди во ослободено Трново (1877).
По 1878 година Захариј Стојанов е член на окружниот суд во Трново (1880), секретар на Апелациониот суд и судски истражител во окружниот суд во Русе (1881), вработен во Дирекцијата за правда на Источна Румелија (1882-1885). Тој го предводи Бугарскиот централен таен револуционерен комитет, кој организира обединувањето на Источна Румелија со Кнежевството Бугарија (1885). Од 1886 живее во Софија, каде што се вклучува активно во дејностите на Народнолибералната партија. Тој е народен претставник во Народното собрание (1886), потпретседател (1887) и претседател на парламентот (1888-1889).
На 2 август 1889 година по повод двегодишнината од устоличувањето на кнезот Фердинанд I, Захариј Стојанов е удостоен со Кнежевски орден "Свети Александар" I степен. Починува од кинење на цревата, како последица на труење.
Мал зелкар
Мал зелкар (Pieris rapae) е пеперутка со мала или средна  големина, дел од групата на пеперутки белци. Оваа пеперутка е сродна со големиот зелкар, и двата вида на пеперутки се препознатливи по белата боја на крилјата.
Опис
По изглед изгледа повеќе како помала верзија на големиот зелкар. Горната страна е кремасто-бела боја со црни точки на врвотите. Женките, исто така, имаат две црни точки во центарот на предната страна. Нејзините долна страна е жолтеникава со црни точки. Понекогаш се помешува со молец поради неговиот обичен изглед. Распонот на крилјата кај возрасните е приближно 32–47 мм.
Живеалиште
Видот има природен живеалиште низ Европа, Азија и Северна Африка. Случајно бил воведена во Квебек, Канада во околу 1860 година и рапидно се ширил низ Северна Америка. Видот се раширил во сите животни зони во Северна Америка. Проценките покажуваат дека една женка од овој вид може да биде предок на неколку генерации од милиони единки. Малиот зелкар е отсутен или оскуден во пустинските и полусушните региони (освен за наводнуваните области). Не се наоѓа на север од канадската животна зона, ниту на Каналските острови крај брегот на јужна Калифорнија. Случајно била воведена и се размножила во Нов Зеланд и Австралија. Има знаци дека навлегува и во Јужна Америка.
Видот може да се најде на кое било отворено подрачје со разнолика вегетација. Може да се види обично во градовите, но исто така и во природните живеалишта, претежно во долинските предели. Иако е прикажан афинитет кон отворените области.
Амдалов закон
Амдалов закон, исто така познат како Амдалов аргумент, се користи за да се најде максималното подобрување на севкупниот систем кога само дел од системот е подобрен. Често се користи во паралелното сметање за да се предвиди теоретскиот максимум и забрзување со користење на повеќе обработувачи. Законот е именуван по компјутерски архитект Gene Amdahl, и беше претставен на AFIPS пролетната заедничка компјутерска конференција во 1967 година.
Забрзувањето на една програма со помош на повеќе обработувачи во паралелните компјутери е ограничен со времето потребно за секвенциалниот дел на работното време. На пример, ако на некоја програма и треба 20 часа користење на едно-јадрен процесор, а одреден дел од програмата која трае еден час да се изврши не може да се паралелизира, додека останатите 19 часа (95%) на времето за исполнување може да се парализирани, тогаш без оглед колку обработувачи се посветени на паралелно извршување на оваа програма, минималното време на извршувањето не може да биде помала од онаа критична еден час. Оттука, теоретски и забрзувањето е ограничено на најмногу 20×.
Дефиниција
Дадено:
Времето  алгоритам кој се нитка за да се заврши  n задача(и) на извршување кои одговараат на :
Опис
Амдаловиот закон е модел за очекуваното забрзување и односот помеѓу паралелизираната имплементација на алгоритмот и неговата секвенцна имплементација, под претпоставка дека големината на проблемот останува иста кога се паралелизира. На пример, ако за дадена големина на проблем паралелизираната имплементација на алгоритмот може да работи 12% од операциите на алгоритмот произволно брзо (додека останатите 88% од активностите не можат да се паралелизират), Амдаловиот закон се држи на тоа дека максималното забрзување на паралелизираната верзија е 1/(1 – 0.12) = 1.136 пати побрза од не-паралелизираната имплементација.
Технички, законот е конкретизиран со остварувањето на забрзувањето од подобрување до пресметки кои влијаат на процентот P од таа пресметка каде подобрувањето има забрзување  S. ((На пример, ако 30% од пресметките може да биде предмет на забрзување, P ќе биде 0.3; ако подобрувањето зазема место кое влијае двапати побрзоS ќе биде 2.) Амдаловиот закон конкретизира дека целокупното забрзување ќе биде:
За да видиме како оваа формула е изведена, времето на извршување на старата пресметка беше 1,за некоја единица време. Времето на извршување на нова пресметка ќе биде должината на времето за која неподобрениот дел зазема дел ( која е 1 − P), плус должината на времето за подобрениот дел. Конечното забрзување е пресметано како делење на старото со новото време, за кое и формулата важи. Пример:
или малку помалку од 1⁄2 од оригиналното време на извршување. Користејки ја оваа формула (P1/S1 + P2/S2 + P3/S3 + P4/S4)−1}},целокупното забрзување е 1 / 0.4575 = 2.186, или малку повеќе од двојното оригинално забрзување. Да забележиме дека забрзувањето од 20 и 5 пати нема голем ефект на целокупното забрзување кога P1(11%) не е забрзан, и P4(48%) e забрзан само 1.6 пати.
Паралелизација
Во овој случај на паралелизација, Амдаловиот закон вели дека ако P е процентот од програмата која може да биде паралелизирана (односно, има корист од паралелизацијата), и  (1 − P) е процентот кој не може да биде паралелизиран (останува сериски), тогаш максималното забрзување кое може да се оствари со користење на  N обработувачи е:
Ограничено, како N настојува кој бесконечност, максималното забрзување настојува кој 1 / (1 − P). Во пракса, цената на соодносот на перформансите паѓа брзо откако N се зголеми тогаш е дури мал дел од (1 − P).
Како пример, ако P е 90%, тогаш (1 − P) е 10%, и проблемот може да биде забрзан од максимум фактор 10, без разлика колку голема вредност се користи за N. Поради оваа причина, паралелното пресметување е единствено корисно за мал број на обработувачи, или проблеми со многу големи вредност за P: исто така наречени иеmbarrassingly parallel проблеми. Голем дел од вештините на паралелното програмирање се состои од обидот да се намали компонентата (1 – P) на најмала можна вредност.
P може да се процени со користење на мерливо забрзување (SU)на определен број на обработувачи (NP) користејки
P проценувајки на овој начин може да биде искористен во Амдаловиот закон за да предвиди забрзување на различен број на обработувачи.
Однос на намалувањето како резултат кај законот
Амдаловиот закон често е поврзуван со т.н law of diminishing returns, само во посебни случаи на имплементација на Амдалов закон. Ако еден избор оптимално ( во случаи на остварено забрзување) кое се подобрува, тогаш ќе се види монотоно опаѓање на подобрувањето. Ако, во секој случај, еден избор на не-оптималност, после подобрувањето на под-оптималната компонента и поместувањето до зголемување на повеќе оптимални компоненти, тогаш ќе се види зголемувањето како резултат. Да забележиме дека често е рационално да се подобри системот кој е не-оптимален во оваа смисла, со оглед на тоа дека некои подобрувања потешко се прифаќаат во времето на развој за разлика од другите.
Ватерполо на светското првенство во водени спортови 2011
Натпреварите од ватерполо на Светско првенство во водени спортови 2011 ќе се одржат од 17-30 јули во Ориен талнио Спортски Ценатр Шангај во Шангај, Кина.
Горељек
Горељек (словенечки: Goreljek) — населба во Општина Бохињ во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
NGC 670
NGC 670 — леќеста галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 670 се споменува и како UGC 1250, MCG 5-5-12, CGCG 503-24, KUG 0144+276, IRAS 01446+2738.
Откривање
Објектот е откриен на 26 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 670 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 670 има привидни димензии од 2,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 47 м 24,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 27° 53' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 172°.
Други поделби
Проучување на NGC 670 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6570. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 128; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1762. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 413.
Космос-1371
Космос-1371 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 1 јуни 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 750 килограми. Космос-1371 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 804 км, а најмалото на 784.
Ториште
Ториште — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Маслина Грнчарова-Иванова
Маслина Грнчарова-Иванова (1874, во Загоричани, Костурско — 1958 во Криводол, Бугарија) — македонска учителка и деец на ТМОРО.
Животопис
Маслина е родена во 1874 година во костурското село Загоричани во егејскиот дел на Македонија. Татко ѝ се викал Иван, а нејзиниот брат Вангел.
Заедно со учителката Елена Минасова го извезла знамето на Д’мбенската чета на ТМОРО. Во 1901 година, таа се вратила на кратко во родното село каде имала средба со Гоце Делчев. Поради членството во ТМОРО, била уапсена заедно со Манол Розов, Лазар Поп-Трајков и Павел Христов и осудена, а казната ја издржувала во затворот во Корча (Албанија).
По излегувањето од затвор, била секретар на Централната комисија на ТМОРО и член на Костурскиот окружен комитет на ТМОРО.
Маслина го шие и на 2 август 1903 година, качена на коњ, го развива знамето на нејзиниот командант Манол Ризов во Загоричани. Со посебна храброст се истакнала при ослободувањето на Невеска. По повторното апсење во август 1903 година Маслина Грнчарова била амнестирана и се вратила во родното село.
По Балканските војни емигрирала во Бугарија (1913), каде учителствувала во селото Пастух.
Во 1928 година, на вториот редовен конгрес на Македонскиот женски сојуз, Грнчарова влегла во раководното тело на организацијата како соработничка.
Маслина Иванова Грнчарова никогаш повеќе не го видела својот роден крај слободен. Таа умира во 1958 година во Криводол, Бугарија. Зад себе остава кратки спомени за револуционерното движење, во кое вели: „...мојата активност беше во служба на оние што носеа пушки. Ги пречекувавме четите, носевме леб, за избеганите од Иванчовата афера ангиравме куќи - да се сокријат од напади. Мојата активност, кога бев слободна, беше за други, а не за мене ... Пред Илинден, јас станав централна врска помеѓу војводите и реонските началници. Останав така и потоа во целиот наш Костурсски реон ...“.
Порт Џексон
Порт Џексон e залив во југоисточното крајбрежје од Австралија кој се состои од три ракави: Сиднејскиот залив (должина од 20 км, ширина од 1 до 3 км и длабочина до 60 м) кој е јужен, најголем и најзаштитен ракав од брановите на океанот, Мидл Харбор (анг: Middle Harbor), Северен залив. Овој залив е дел од Тасмановото Море (дел од Јужниот Тихи Океан). На бреговите од Порт Џексон се наоѓа Сиднејската опера и Сиднејскиот заливски мост. Тука била основана првата европска населба и колонија во Австралија, а потоа Порт Џексон продолжил да игра клучна улога во историјата и развојот на градот Сиднеј.
Историја
Кога пристигнале Европјаните, обалата околу Порт Џексон била населена со Еора кланови.
NGC 5251
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5251 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5251 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Порт Џексон
Пристигнувањето на Џејмс Кук во Порт Џексон
За прв Европјанин кој пристигнал во Порт Џексон се смета дека Џејмс Кук. Тој во 1770 година го нарекол заливот по Сер Џорџ Џексон. Џејмс Кук во својот дневник напишал „на пладне бевме... на околу 2 или 3 милји од копното и заливот се чинеше дека има безбедно пристаниште кое јас го нареков Порт Џексон“.
NGC 5251
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 37 м 24,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 25' 9"".
Порт Џексон
Првата флота
По осумнаесет години, во Порт Џексон пристигнала Првата флота. Таа прво била закотвена во Ботаничкиот залив, а на 21 јануари 1788 година гувернерот Артур Филип отпловил од Ботаничкиот Залив за да најде попогодно место за основање на колонија. Филип прво преноќил во Камп Ков, а потоа отишол во Порт Џексон пред да одлучи да се врати во Ботаничкиот Залив попладнето на 24 јануари. На 26 јануари 1788 година, целата флота се преселила во Порт Џексон каде што Артур Филип ја основал првата колонија во Австралија, која подоцна ќе стане градот Сиднеј.
Подоцнежни настани
Во 1942 година, за да го заштити Сиднејскиот Залив од напад на јапонски подморници, таму била изградена мрежа против подморници. На 31 мај 1942 година, три јапонски подморници влегле во заливот, а една од нив се заплеткала во мрежата. Откако не успеале да ја ослободат подморницата, екипажот се самоубил. И двата на екипажот од втората подморница извршиле самоубиство. Третата подморница испукала две торпеда кон УСС Чикаго (ја промашиле целта) пред да го напушти заливот. Во ноември 2006 година, оваа подморница била пронајдена во близина на северните плажи во Сиднеј.
Мрежата против подморница била отстранета набргу по Втората светска војна.
Утврдувања
Форт Денисон е поранешна казнено место и одбранбен објект кое се наоѓа на мал остров сместен сесевероисточно од Кралската ботаничка градина во Сиднејскиот Залив.
На Сиднеј Хедс и на други места има утврдувања, а некои сега се на листата на културно наследство. Првите утврдувања се од 1830-тите и требало да го одбранат Сиднеј од напади од море или од побуни на осуденици. Тврдините биле изградени од песочник ископан на самото место и се состојат од различни тунели, подземни простории, складишта на барут, касарни и ровови.
Амфипол
Амфипол ― значаен антички град во областа Бисалтија, на утоката на реката Струма (тогашен Стримон).
1148
1148 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1148 година од новата ера, 148. од вториот милениум, 48. од XII век и деветта од 1140-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Амфипол
Музеј
Наодите од древниот град се претставени во Ениќојскиот археолошки музеј на извесно растојание од наоѓалиштата.
Надворешни врски
Древната гробница во Амфипол(ис) не е изградена, туку е природен рид
1148
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6656 и 6657 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5898 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4908 и 4909 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1901.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1148 година се протега во 3784 и 3785, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3844 и 3845 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1691. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 542 и 543 исламска година.
Хипофиза
Хипофиза (питуитарна жлезда или подмозочна жлезда) — релативно мала жлезда со маса од околу 0,5 g. Сместена е во вдлабнатинката наречена турско седло (Sella turcica) во основата на черепот. Преку хипофизарната дршка - инфундибулум таа е поврзана со хипоталамусот, во кој се сместени повисоките (виши) центри на вегетативниот нервен систем. Токму од хипоталамусот хипофизата ги добива потребните ,,инструкции" за нејзината активност, и тоа преку ослободувачките (releasing) хормони. Хипофизата е обвиена со капсула од сврзно ткиво.
Хипофизата се состои од три различни делови, како по функција, така и по градба:
Предниот дел од хипофизата се означува и како аденохипофиза, додека задниот како неврохипофиза. Средниот дел од хипофизата (парс интермедиа) понекогаш се смета за дел од аденохипофизата. Тој кај луѓето е многу мал. Меѓутоа, кај некои животни тој е многу поголем и има многу поголема функција.
Хистологија на хипофизата
Од хистолошка перспектива, се забележува дека само аденохипофизата се состои од жлездени клетки, додека неврохипофизата е составена од нервно ткиво. Всушност, неврохипофизата е дел од хипоталамусот. Меѓутоа, во неа нема целосни неврони, туку само нивните нервни влакна и завршетоци. Невроцитите се наоѓаат во хипоталамусот.
Хормони од аденохипофизата
Аденохипофизата лачи стимулирачки хормони (тропни хормони). Освен хормонот за раст, тие имаат стимулирачко дејство врз функцијата на другите ендокрини жлезди (целни жлезди) во организмот. На тој начин, директно или индиректно, тие учествуваат во контролата на метаболизмот и на многубројни други функции во организмот. Ова е главната причина што хипофизата се смета за еден вид ,,диригент" во ендокриниот систем.
Во аденохипофизата се синтетизираат многу важните стимулирачки хормони:
Секрецијата на хормоните од аденохипофизата скоро целосно е контролирана од хипоталамусот. Во хипоталамусот се лачат специјални хормони, наречени ослободувачки. Тие, преку посебен хипофизарен портален систем од крвни садови се пренесуваат до аденохипофизата. Овде тие делуваат на посебни жлездени клетки и ја стимулираат секрецијата на одделни стимулирачки хормони.
Информациите кои хипоталамусот ги прима од нервниот систем (како промената на концентрацијата на некои хранливи материи, електролити, вода итн.), влијаат преку ослободувачките хормони на секрецијата на хормоните од аденохипофизата
Хормон на средниот резен
Средниот резен на хипофизата го излачува меланотропинот, хормон кој поттикнува секреција на меланин во меланоцитите.
Хормони од неврохипофизата
Хормоните од неврохипофизата се синтетизираат во хипоталамусот, а се излачуваат на нервните завршетоци во самата неврохипофиза. Таа е еден вид ,,резервоар" за овие хормони. Овие хормони се излачуваат од неврохипофизата под влијание на нервни импулси од хипоталамусот.
Од неврохипофизата се излачуваат два хормона:
Хаџи Халил-паша
Хаџи Халил-паша (турски: Hacı Halil Paşa) ― османлиски голем везир. Неговиот епитет Хаџи значи „аџија“.
Рани години
Тој бил со албанско потекло, роден во Елбасан и се издигнал низ Бостанџискиот корпус. Во 1694 година, тој поднесол оставка и отишол во Багдад како подреден на управникот на Багдад. Во 1711 година бил унапреден во севкупна команда на Бостанџискиот корпус (Бостанџибаши) и во 1716 година на функцијата беглербег на Ерзурумскиот Пашалак. Сепак, тој не служел во Ерзурум поради избувнувањето на Австриско-турската војна од 1716–1818 година, и бил прекомандуван да служи во Белград.
Подоцнежни години
Иако бил осуден на смрт, тој се сокрил во Константинопол. На 7 јуни 1720 година бил откриен, но со помош на неговите соборци бил помилуван. Во 1727 година, тој станал управник на Егрибозкиот Санџак во средна Грција, а следната година бил назначен за управник на Крит, каде што починал во 1733 година.
Пристапна мрежа
Пристапната мрежа е дел од телекомуникациската мрежа која ги поврзува претплатниците до нивните оператори за разлика од базичната мрежа (кор мрежа) која ги поврзува телекомуникациските јазли во мрежата на еден оператор и ги поврзува мрежите на различни оператори.
Телефонско наследство
Пристапната мрежа можеби е највредното средство кое го поседува операторот со оглед дека истото му овозможува да нуди услуги.
Бакарните пристапни мрежи се состојат од бакарни парици кои ги поврзуваат крајните корисници со централата односно со опремата во централната локација. Оптичките пристапни мрежи се состојат од оптички влакна кои ги поврзуваат крајните корисници со опремата во централната локација. Безжичните пристапни мрежи се состојат од мрежа на радио-примопредајници кои обезбедуваат врска на терминалните кориснички уреди со централната локација преку радиобранови.
Пристапната мрежа е суштинска за идната профитабилност на операторите кои се судираат со масовни намалувања на приходите од телефонски услуги, делумно заради отворање на монополските компании за конкуренција, и уште повеќе заради зголеменото користење на услугите на мобилната телефонија и бесплатни апликации за разговор преку интернет. Операторите понудија нови услуги како хДПЛ (х Дигитална претплатничка линија) и телевизија преку ИП за да го зачува профитот. Пристапната мрежа повторно е главна пречка за достигнување на овие профити со оглед дека светските оператори имаат сигурни податоци за 40% до 60% од нивните пристапни мрежи. Без познавање на одликите на овие огромни бакарни мрежи, многу е тешко и скапо да се поврзат нови корисници и да се обезбедат податочни брзини кои се бараат за обезбедување на услуги од новата генерација. Еволуирајќи пристапните мрежи ширум светот сè повеќе ја вклучуваат оптичката технологија. Оптиката веќе сочинува поголем дел од базичните мрежи (кор мрежи) и се шири сè поблиску и поблиску до корисникот, сè додека не се постигне целосен премин, испорачувајќи услуги преку оптика до домот (ОДД, FTTH – Fibre To The Home).
Пристапен процес
Процесот на комуникација со мрежата почнува со обид за пристап, при кој еден или повеќе корисници имаат интеракција со комуникацискиот систем за да се овозможи трансфер на корисничка информација. Самиот обид за пристап почнува со генерирање на барање за пристап од пристапен изворишник.
Обидот за пристап завршува или со успешен пристап или со неуспешен пристап (грешка при пристап) кој резултира со завршување на обидот со што било освен трансфер на корисничка информација меѓу изворот и одредиштето во специфицираното максимално пристапно време.
Грешката при пристап може да биде резултат на испад на пристап, блокирање на корисникот, некоректен пристап или одбивање на пристапот.
Тарифирање на пристапот
Тарифирање на пристапот е тарифирање кое го врши локалниот оператор за користење на неговите централни уреди за генерирање или терминирање на мрежен сообраќај кој се пренесува до или од други централни уреди.
Оптички претплатнички мрежи
Пасивната оптичка претплатничка мрежа користи едномодно оптичко влакно, оптички сплитери и оптички разделници, дуплексирано така што двата сигнала (конмрежен/апстрим и конклиентен/даунстрим) го делат истото влакно на различни бранови должини. Побрзите стандарди за ПОМ генерално поддржуваат поголема стапка на корисници по ПОМ, но може да доведат до користење на засилувачи при потреба од дополнително покривање.
Пристапните мрежи вообичаено ги поддржуваат технологиите точка до точка (point to point) како Етернет, која го премостува надворешниот сплитер за да стигне до доделената врска во централната локација. Некои ПОМ мрежи користат „хоум ран“ (home run) топологија каде уличните кабинети содржат само преспојни панели (печ панели), така што сите сплитери се сместени централно. При ова може да се очекуваат повисоки инвестициски трошоци од 20%, но и поконкурентен големопродажен пазар бидејќи опремата може да постигне поголема искористеност.
Оптички претплатнички мрежи во Македонија
Во Македонија оптичка претплатничка мрежа во 2009 година почна да гради Македонски Телеком со проектот „оптика до домот“.
Покрај Македонски Телеком, оптика до домот на корисниците им нуди и операторот Неотел
Според годишниот извештај за развој на пазарот на електронски комуникации во РМ Агенцијата за електронски комуникации за 2016 година, бројот на претплатници со пристап до интернет преку оптичка мрежа изнесува 21.741 претплатник, односно 5,70% од вкупниот број на претплатници на интернет во Република Македонија.
Кога јас бев млад ловец
Кад сам био млађан ловац ја позната српска (војводинска) тамбурашка љубовна песна. Песната е со лесен интересен ритам и е полушегобијна (што пак е донекаде типично за војводинските песни). Војвоѓаните ја сметаат за свовидна химна на ловците.
За потребите на филмот Професионалец, српскиот музичар Момчило Бајагиќ - Бајага ја има преработено оваа песна, која може да се чуе во позадина во една од сцените.
Една од повеќе познатите верзии на оваа песна е во изведба на Звонко Богдан (подолу).
Текст
Кад сам био млађан ловац ја, једна ме је мома волела, дивног ока, а још лепши стас, за ловца је то највећа сласт.
Хитра нога, ведро чело, дај девојко лице бело. Мени свака љубит’ се да, ето тако живи ловац млад!
Кад ујутро пођем у лов ја, испрати ме моја драгана, неколико пољубаца да, и сав срећан пођем у лов ја.
Зец, лисица, јаребица, дивља патка, препелица. Па и голуб и грлица и по која комшиница...
Зец, лисица, јаребица, дивља патка, препелица. Па и голуб и грлица и по која девојчица...
Рипли
Рипли е село во Сари, кое „израснало“ на главниот пат „А3“ кој води од Лондон, Портсмунт. Патот беше преименуван како Б2215 кога бил изграден бајпас. Селото е сместено биску до патот за мотори М25 и 10.5км (6 милји) југоисточно од Вокинг, 11км (7 милји) североисточно од Гилдфорд и од прилика 38км (23,5 милји) југозападно од централен лондон. Во соседните подрачја се вклучени: Сенд, Сенд Марш и Окхам. Во селото има учителски бар (Во Европа од 17 бек датира овој израз како престојно место за транспортерите од странство кои поминувале), The Talbot Holtel кој датира од 1453 година. Тука има и специјалист за чевли, Клифорд Џејмс, кој бил награден со ѕвездата Мишелин и 3 АА розети. Селската цеква св. Марија Магдалена е изградена во Нормански стил. Рипли е споменуван во новелите на Х.Г.Велс „Војната на световите“ и „Тркалата на можноста“ Крикетот е популарен спорт во селото веќе 200 години. Во 1870ите, велосипедизмот исто така стана популарен спорт во јужниот дел на Англија и Рипли беше погодно растојание од Лондон за велосипедистите да застанат и да се одморат во Anchor Inn. Сестрите Ани и Хариет Дибли толку многу ги охрабруваа велосипедистите, па во некои години од наредната декада, книгата на посетители собирала над 7000 имиња. Во Рипли има две школи – Ripley C of E Основно Училиште и Ripley Court Preparatory School, приватно школо. Исто така, Рипли е родно место на најголемиот рок/блуз, блуз-рок гитарист Ерик Клептон, и место каде што почива неговиот син, Конор, кој загинал по падот од апартманот на неговата мајка во Њујорк.
Публицирани извори
McCann, Clare (editor) (2009) 'Memories of War' (Send and Ripley History Society, ISBN 978-0-956-2929-0-2)
Банзин
Банзин (Bansin) — најзападниот дел од општината и морското одморалиште Херингсдорф во Мекленбург-Западна Померанија, Германија, на источниот брег на островот Узедом, околу пет километри северозападно од полскиот град Швиноујшќе. Банзин е едно од најпопуларните одморалишта на германскиот балтички брег и претставува посебна единица во општината Херингсдорф.
Покрај песочните плажи на балтичкиот брег, Банзин е близу езерата Шлонско Езеро, Шмоленско Езеро, Готенско Езеро, како и Големото и Мало Кребско Езеро.
Германскиот цар Вилхелм II го посетил Банзин неколкупати поради одмор. Еден од познатите луѓе кој поседува своја летна куќа во Банзин бил и астрономот Фридрих Зимон Архенхолд.
NGC 7681
NGC 7681 — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7681 се споменува и како UGC 12620, MCG 3-59-63, CGCG 454-74.
Откривање
Објектот е откриен на 11 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7681 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 15,7 m/лм2. NGC 7681 има привидни димензии од 1,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 28 м 54,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 18' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на NGC 7681 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71558. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 169; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1720. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 320.
Елвина Палавичини
Елвина Палавичини (22 јануари 1914 – 29 август 2004) била италијанска благородничка, принцеза, членка на семејството Палавичини, и често се смета за водач на таканареченото Црно благородништво во Рим во втората половина на 20 век.
Биографија
Била родена во Џенова на 22 јануари 1914 година како Елвина деи Медичи дел Васкело, ќерка на Џакомо де Маркези Медичи дел Васело (1883–1949) и неговата сопруга.
За време на нацистичката окупација на Рим по примирјето меѓу Италија и сојузничките вооружени сили, принцезата Палавичини ги поддржувала италијанските ројалистички партизани и подоцна била наградена со бронзен медал за воена храброст за тоа.
Почнувајќи од 1977 година, принцезата Елвина Палавичини водела група на црно благородништво што му давала поддршка на надбискупот Марсел Лефевр. Исто така била активно вклучена во политиката, особено поддржувајќи ги политиките на американскиот потпретседател Дик Чејни и секретарот за одбрана Доналд Рамсфелд.
Принцезата Елвина Палавичини, понекогаш наречена „црна кралица“ или „прва дама“ на римското благородништво, починала на 29 август 2004 година во Кортина д'Ампецо. На нејзиниот погреб во базиликата Сан Лоренцо во Лусина присуствувале бројни претставници на италијанската влада, како и на благородништвото.
Брак и семејство
По неговата смрт се родила единствената ќерка на сопружниците, Марија Камила. Марија Камила се омажила, а подоцна се развела со внукот на Армандо Дијаз дела Виторија.
Хипокауст
Хипокауст (латински: hypocaustum) претставува староримски систем за загревање на простории.
Љубица Славеска
Љубица Славеска (моминско: Борисова; р. во ) — македонски фармацевт и универзитетска професорка на Фармацевтскиот факултет во Скопје, раководителка на катедрата за броматологија.
Животопис
Нејзиното главно поле на истражување ја насочува да стане раководителка на катедрата по броматологија на самиот факултет. Претходно била вработена исто така во Републичкиот Завод за здравствена заштита на Одделот за контрола на прехранбените производи.
Автобиографија (Григор Прличев)
За делото
Својата автобиографија Григор Прличев започнал да ја пишува во 1884 година, во времето кога учителствувал во Солунската Гимназија. Иако делото го пишувал цела година, тоа е прилично кратко. Тоа особено се забележува во одредени делови каде се прескокнуваат цели делови од неговиот живот. Сепак, ова дело ни дава јасна слика за борбата на македонските преродбеници против грчката пропаганда и за животот во Охрид во 19. век. И покрај тоа Прличев ја завршил автобиографијата во 1885 година, таа била објавена дури во 1894 година, т.е. по неговата смрт, како дел од зборниците издадени од бугарската влада.
Во автобиографијата се испечатени и три песни на Прличев. Две од овие стихотворби оставиле траен белег на животот во Охрид низ периодот на националното самоосознавање и подоцнежната борба за слобода.
Круперов белец
Круперовиот белец (Pieris krueperi) е пеперутка од семејството на пеперутки белци. Пеперутката се наоѓа на Балканскиот Полуостров, но и во Иран, Мала Азија, Средна Азија, и Оман.
Опис
Овие пеперутки живеат во области кои се обработливи (земјоделски и градинарски) каде има вегетација и градинарски производи. Пеперутката живее и на планински предели до 2.500 метри надморска височина. Распонот на крилјата е од 44 до 54 мм. Возразните единки летаат од април до септември, во две или три генерации по година.
Лактиње
Лактиње — село во Општина Дебрца, во областа Дебрца, во близина на патот Кичево - Охрид.
Потекло на името
Меѓу народот се смета дека селото порано се викало Латини, по Латините кои живееле овде. впрочем името на селото би требало да дошло од старото Лактово
Географија и местоположба
Соседни села на селото Лактиње се: Арбиново од исток, Песочани и Издеглавје од југ, Ржаново и Збажди од запад и југозапад, и Годивје од север.
Историја
Селото Лактиње е стара населба, тоа има свое историско минато и од најстари времиња е населено на истиот простор. Во атарот на селото се пронајдени остатоци од стари уништени населби, како на месноста Градиште од доцната антика, во повеќе усни преданија се изнесува дека на таа месност се наоѓал град под име Повеница, со повеќе негови делови, меѓу кои некои именувани како Сушица. Според некое друго предание селото Лактиње своето име го добило по доселувањето на родот Јоргановци, кои дошле од местото Латини во Лариса (денешна Грција), и по тоа селото го добило името, според преданието тоа било уште за време на Византија.
Постои уште едно предание кое вели: Некогаш во дамнешни времиња во селото се случил пустеш по кој скоро сето население било убиено или избегано, со исклучок на две сестри. Тие се скриле во шумите и седеле таму долго време, а кога им дошло време да се мажат се договориле поголемата сестра да го земе првиот маж што ќе помине, а помалата вториот маж. Така прв дошол некој Вељан и од него се Вељановци, втор дошол некол Топал, крив во ногата, и по него се Топаловци. Тие биле најстари родови во селото.
Како најстари родови во селото се спомуваат, Вељановци, Топаловци, Јоргановци, Булиовци, Балабановци и др. Во 1583 година, по пописот во Охрискиот Санџак, во селото живееле 30 семејства и 4 неженети. За време на борбите за ослободување на Македонија од ова село излегле многу борци, така овде биле родени Смиле Војданов Војнески и Дејан Димитров Мицкоски, кои останале во сеќавање на народот во Дебрца како големи борци за слободата на Македонија.
Во периодот пред и по Илинденското востание во селото постоела лактинска чета, под водство на комитата Алексо Копиљакоски.
Во XIX век, Лактиње се наоѓало во Охридската каза, нахија Дебрца, во Отоманското Царство.
Лактиње во Балканските војни и во Првата светска војна
Почетокот на Првата балканска војна во Македонија и Лактиње бил дочекан со радост, бидејќи била создадена можност за за ослободување од петвековното турско ропство. Затоа сите од Лактиње и Македонија воопштво се впуштиле во борбата на страната на сојузничките сили. Но после балканските војни Македонија била поделена и Лактиње и целата Вардарса Македонија потпаднале под српска окупација. Во српската војска биле испраќани доста жители на Лактиње, кои немале никаква обука и биле испраќани во првите воени редови. Биле испраќани во западна Србија да се борат со Австроунгарија, или на Солунски Фронт. Во Првата балканска војна и во Првата светска војна, во период од шест години, од кои три на страната на Србија и три години на страната на Бугарија.
Лактиње во НОБ
На 6 октомври 1943 година, со наредба на Главниот штаб на Втората оперативна зона, во Лактиње се формира команда на место како заедничка власт, со седиште во прво време во село Издеглавје, а потоа во Белчишта, командант бил Танаско Алексиев-Левски од Сливово, а потоа и Божин Костески од Белчишта. На истиот ден во Лактиње бил формиран и Околиски народно ослободителен одбор за теренот на Дебрца. За претседател бил избран Антим Поповски од Слатино.
Во 1944 година бил избран и вториот народнослободителен одбор на Лактиње.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Лактиње имало 480 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Лактиње имало 560 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 54 жители, од кои 37 Македонци и 17 лица без податоци.
Родови
Лактиње е македонско село.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Дебрца, која настанала со спојување на поранешните општини Белчишта и Мешеишта по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Белчишта.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Охрид. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Белчишта.
Во периодот 1952-1955, селото влегувало во рамките на тогашната Општина Сливово, во која покрај селото Лактиње, се наоѓале и селата Арбиново, Врбјани, Годивје, Мраморец, Сливово и Турје. Во периодот 1950-1952 година, селото Лактиње се наоѓало во некогашната Општина Годивје, во која влегувале селата Врбјани, Годивје и Лактиње.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1334 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на здружен дом.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 57 гласачи.
Иселеништво
Во постаро време од селото се има иселеници на следните места, Илијовци (13 к.) во селото Долно Лакочереј, Камберовци (4 к.) во Ново Село, исто така иселеници има и во Песочани. Потоа помеѓу двете светски војни доста население е иселено во одредени прилепски села. Потоа до 1948 година иселеници уште имало во Србија (4 семејства), Аргентина (3 семејства), Битола (1 семејство), Австралија (1 семејство), Бугарија (3 семејства), САД (3 семејства) и во Скопје (1 семејство).
До 1978 година од селото се иселиле целосно и следните родови, Дуковци, Пластевци, Петревци, Збашковци, Даневци, Треневци и Богдановци.
Индиско огледало (филм)
„Индиско огледало“ (српски: Индијско огледало) — југословенски филм од 1985 година во режија на Зоран Амар. Главните улоги ги играат: Драгомир Бојаниќ Гидра, Слободан Алигрудиќ, Младен Андрејевиќ и Нада Блам.
Синопсис
Во 1984 година, ракометниот тим од Муљојевац треба да влезе во првата лига. За да ја остварат целта, Јавор, Сима и Богољуб собираат многу пари за да го подмитат судијата. Во меѓувреме, Јавор е откриен со неговата љубовница, додека сопругата го изневерува со неговиот пријател. Најпосле, и љубовницата го изневерува Јавор со еден играч од ракометната екипа.
Дамчеста тринга
Дамчеста тринга — крајбрежна птица од семејството на мочварките (Scolopacidae) во родот на трингите. Се размножува низ северна Скандинавија и северна Азија, а зиме се сели на југ, на Средоземјето, јужни Британски Острови, Франција, тропска Африка, и тропска Азија. Понекогаш заскитува во Австралија и Северна Америка. Ја има и во Македонија.
Таксономија
Дамчестата тринга за првпат ја опишал германскиот зоолог Петер Симон Палас во 1764 година. Таа е монотипичен вид, без познати подвидови. Таксономски, формира блиска група со неколку други видови од големиор род на трингите, како жолтоногата тринга (Tringa melanoleuca) и зеленоногата тринга (Tringa nebularia).
Распространетост и живеалиште
Дамчестата тринга се размножува низ целиот Арктик во поголемиот дел на Евроазија, од Скандинавија на запад до Чукотскиот Полуостров на исток. Типично живеалиште во периодот на гнездење се мовнатите мочуришта и перифериите на големите езера. При преселбата за одмор избираат слатки води, за разлика од другите крајбрежни птици кои почесто одмараат на бреговите од морињата.