cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1132 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1132 година се протега во 1504 и 1505, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1564 и 1565 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 589 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1807 и 1806 исламска година пред хиџра.
Перлеберг
Перлеберг (Perleberg) — град и административно седиште на округот Пригниц, сместен во северозападниот дел на сојузната покраина Бранденбург, во Германија. Градот ги добил градските права во 1239. Сместен во главно земјоделска област, градот има долга историја на војници кои биле сместени тука (најмногу од Прусија) и како административно седиште на локалната власт.
Географија
Перлеберг се наоѓа во срцето на округот Пригниц, на половина пат помеѓу двата најголеми германски града Берлин и Хамбург. Се граничи со општините Карштет на северозапад, Грос Панков (Пригниц) на североисток, Платенбург на југоисток; општинските заедници Бад Вилснак/Вајзен на југ, Ленцен-Елбталауе на запад; градот Витенберге на југозапад.
Штепениц тече од североисток кон југозапад низ Перлеберг. Историскиот центар на градот е изграден на острови помеѓу два ракави на реката.
Историја
Една од најстарите градби во градот е црквата Св. Јаков (Jakobikirche). Првпат спомената во 1294, била често обновувана и целосно изменета во 1850-тите.
Во 14 век го достигнал својот врв како дел од Ханза. Во 1523 бил средиште на армијата на изборниот кнез Јоахим Први како поддршка на неговиот зет Кристијан Втори во обидот да се врати на неговиот престол. Триесетгодишната војна предизвикала сериозни оштетувања на градот; од 3.500 жители, само 300 преживеале.
1297 п.н.е.
1297 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1297. година пред новата ера, 297. од вториот милениум п.н.е., 97. од 13 век п.н.е. и осма од 1290-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4211 и 4212 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3453 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2463 и 2464 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 544 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1297 година се протега во 1339 и 1340, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1399 и 1400 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 754 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1977 и 1976 исламска година пред хиџра.
Јаглен
Јагленот е тврдо фосилно гориво кое се добива од земјата преку јамски и површински коп. Често поврзуван со Индустриската револуција, јагленот останува исклучително значајно гориво. Тој е најзначајното гориво за производство на електрична енергија (во термоелектраните) во светски размери, и витална компонента за редукцијата на железната руда.
Во Македонија, тој е една од главните енергетски суровини. Во периодот по педесеттите години од XX век, со заострувањето на нафтената криза, започнало со интензивно геолошко истражување на јаглени. Истражувањата биле позитивни и биле откриени огромни резерви на лигнит. Најголеми резерви се докажани во пелагонискиот басен со 1.400.000.000 тони, потоа следуваат беровско-делчевскиот, ресенскиот, струшкиот, катлановскиот и кичевскиот басен. Во пелагонискиот басен се изградени и првите термоенергетски капацитети кои во моментов се стожер на електростопанскиот систем. Во кичевскиот јагленоносен басен активно работи еден термоблок (Осломеј). Новите резерви овозможуваат изградба на „Битола 4“ која ќе биде поврзана преку инфраструктури со „Битола 3“, што ќе придонесе за помали инвестиции.
Видови јаглен
Постојат неколку видови јаглен:
Интензитет на емисии
Интензитетот на емисија е гасот од стаклена градина емитиран во текот на животниот век на создавач по единица произведена електрична енергија. Интензитетот на емисија на електрана на јаглен е висок, бидејќи тие испуштаат околу 1000 г CO2eq за секој генериран kWh, додека природниот гас е со среден интензитет на емисија од околу 500 г CO2eq на kWh. Интензитетот на емисија на јаглен варира во зависност од видот и технологијата на создавачот и надминува 1200 г на kWh во некои земји.
Енергетска густина
Енергетската густина на јагленот е приближно 24 мегаџули на килограм. (приближно 6,7 киловат-часови на кг). За електрана на јаглен со 40% ефикасност, потребно е проценето 325 кг јаглен да напојува 100 W светилка за една година.
27,6% од светската енергија била обезбедена преку јаглен во 2017 година, а Азија искористила речиси три четвртини од неа.
Состав
Составот на пепелта, даден во однос на оксиди, варира:
Други помали компоненти се:
Годила
Годила — византиски војсководец, во служба за време на владеењето на Јустин I (518–527) и Јустинијан I (527–565).
NGC 4928
NGC 4928 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4928 се споменува и како MCG -1-33-75, IRAS 13004-0749.
Годила
Животопис
Во 528 година, Годила, заедно со Бадуариј, воделе воен поход од Одес (денес Варна) против хуните на Крим. Под водство на својот водач, Мугел, хуните освоиле византиски територии на крајбржјето на Црно Море. Подоцна истата година, Годила се придружил на Аскум и Константиниол за да се соочот со инвазијата на хуните/бугарите во Тракија. Византиската армија успела да победи една група од напаѓачите, но подоцна паднале во заседа и биле нападнати и поразени од втора група на хуни/бугари. Двајцата Константиниол и Аскум биле заробени од нивните непријатели со употреба на ласа, ии само Годила усоела да побегне, како што е запишано од Јован Малала и Теофан Исповедник.
NGC 4928
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4928 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4928 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 3 м 0,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -8° 5' 5"". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 4928 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45052. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5536. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Цветков Рид (Старо Село)
Цветков Рид — археолошко наоѓалиште т.е. населба од доцноантичкото време. Се наоѓа во тетовското село Старо Село. Сместено е југоисточно од селото, под асфалтниот пат, каде на голема површина се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и множество градежен материјал.
Шкрилец
Шкрилецот е среднозрнеста до крупнозрнеста метаморфна карпа со среден до висок кристалитет и со одлично изразена шкрилавост, по која и го добиле името. Од минералите, во нив доминираат мусковит, талк, хлорит, биотит и други. Името го добиваат по водечкиот минерал или минералите што доминираат: микашисти (ако доминира лискунот), хлоритски шкрилци, талкотни шкрилци итн. Кварцот како редовна состојка некогаш може и да доминира (кварц-микашисти, кварц-хлоритски шкрилци итн.).
Гемологија
Гемологија — наука која се занимава со проучување на природни и вештачки скапоцени и полускапоцени камења. Се смета за геонаука и гранка на минералогијата. Некои јувелири се академски образувани гемолози и се обучени за препознавање и проценка на скапоцени камења.
Потекло
Гемологијата како предмет почнала да се изучува од јувелирите започнала во XIX век, но првите калификации биле поттикнати откако за оваа цел во 1908 г. Националното здружение на златари во Велика Британија поставило Гемолошки комитет. Овој комитет подоцна прерасна во Гемолошко здружение на Велика Британија, денес образовна добротворна организација и акредитирано тело чии курсеви се познати насекаде по светот. Првиот дипломец од ОН со Гем-а Диплома за завршен курс, во 1929, бил Роберт Шипли кој подоцна го основа Гемолошкиот Институт на Америка и Американското Друштво за Скапоцени Камења. Денес постојат неколку професионални училишта и здриженија на гемолози и сертифицирани програми ширум светот. Првата гемолошка лабораторија во служба на пазарот за скапоцени камења беше основана во Лондон во 1925, поттикната од навалата за новооткриениот „култивиран бисер’’ и напредокот во синтезата на рубините и сафирите. Сега насекаде по светот има Лаборатории за Скапоцени камења кои бараат посовремена опрема и искуство за итврдување на нови предизвици, како што се обработка за добивање на скапоцени камења, нови вештачки и други нови материјали.
Скапоцените камења во главно се категоризирани според нивната кристална структура, сецифична тежина, показател на прекршување и други оптички својства како плеохромизам. Физикото својсво „тврдост’’ е дефинирано според нелинеарната Мохова скала за тврдост на минералите. Гемолозите ги проучуваат овие фактори додека ги вреднуваат или проценуваат обликуваните и полирани скапоцени камења. Се прави гемолошко микроскопско испитување на внатрешната структура за да се утврди дали каменот е вештачки или природен преку откривање на течните инклузии и вклучени делумно стопени егзогени кристали за да се прикаже евиденција за топлинска обработка за подобрување на бојата. Спектроскопските анализи на обликувани камења даваат можност на гемолозите да добијат вистинска претстава за атомската стуктура и да го утврдат потеклото кое е од голема важност кога се вреднува каменот. На пример, рубин од Бурма ќе има точно одредено внатрешно и оптичко отстапување во споредба со рубин од Тајланд. Кога се камењата сѐуште необработени, гемолозите ја проучуваат надворешната сруктура; матичниот камен и минералното здружение; и природната и полираната боја. Каменот прво се распознава според бојата, показателот на прекршување, оптичките особини, специфичната тежина; и испитување на внатрешните одлики со увеличување.
Основно распознавање на скапоцените камења
Распознавањето на скапоцените камења е во суштина процес на елиминација. Камења со слична боја подлежат на нештетно оптичко тесирање сè додека не остане еден можен идентитет. Секој тест само индицира. На пример, сецифичната тежина на рубинот е 4.00, на стакло 3.15-4.20, на циркон 5,6-5,9. На тој начин може лесно да се утврди разликата помеѓу циркон и другите два; но има поклопување на рубинот со стаклото. И, како и кај сите природни материјали, никои два скапоцени камења не можат да бидат истоветни. Геолошката средина во која се формирани влијае на севкупниот процес, така што иако основите можат да се утврдат, присуството на хемиски "примеси" и измени заедно со структурни мани варираат и на тој начин се создаваат "засебности".
Распознавање според показател на прекршување
Еден тест за одредување на идентитетот на скапоцениот камен е мерење на прекршувањето на светлината во каменот. Секој материјал има критичен агол, во чија точка светлината се рефлектира во внатрешноста. Ова може да се измери и според тоа да се утврди идентитетот на каменот. Обично ова се мери со помош на рефрактометар но сепак може да се измери и со помош на микроскоп.
Распознавање според специфична тежина
Специфичната тежина, исто позната и како релативна густина, е различна во зависност од хемиската композиција и видот на кристалната структура. Тешките течности со позната специфична тежина се користат за тестирање на слаби скапоцени камења. Специфичната тежина се мери со споредба на тежината на каменот во воздух, со тежината на каменот потопен во вода.
Распознавање според спектроскопија
Овој метод користи сличен принцип со начинот на кој призмата ја разложува белата светлина на нејзините компоненти. Се користи гемолошки спектроскоп за се анализа на селективната апсорпција на светлината во внатрешноста на скапоцениот камен. Во суштина, кога светлината преминува од една средина во друга, се прекршува. Сината светлина се прекршува повеќе отколку црвената. Во зависност од материјалот од кој е составен скапоцениот камен, ќе се приспособи количината на прекршената светлина. Обојувачките индикатори или хромофорите ги индицираат појасите во спектроскопот и покажуваат кој елемент е одговорен за бојата на каменот. Прикажаните бранови должини се мерат во нанометри.
Распознавање според примеси во кристалот
Примесите можат да им помогнат на гемологистите за да се определи дали еден скапоцен камен е природен, синтетички или топлотно обработен (т.е. поправки на кристалот или загревање).
1788
1788 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1788 година од новата ера, 788. од вториот милениум, 88. од XVIII век и деветта од 1780-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7296 и 7297 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6538 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5548 и 5549 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2541.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1788 година се протега во 4424 и 4425, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4484 и 4485 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2331. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1202 и 1203 исламска година.
Шарко Мари Тут
Шарко Мари Тут (Charcot Marie Tooth-CMT) (МКБ G-60.0 -Преваленца (распространетост) :  1-5 / 10 000) се наследни сензомоторни невропатии се нарушувања кои предизвикуваат оштетување на пе-риферните нерви кои пренесуваат информации и сигнали од мозокот и 'рбетниот мозок до и од ос-татокот од телото,како и сетилни информации како допир назад кон 'рбетниот мозок и мозокот. Прогресивна слабост на мускулите станува забележлива во рана зрелост, но болеста може да се појави на било која возраст. Симптомите започнуваат во стапалата и листовите, а можат да влијаат на прстите, дланките и рацете. Шарко Мари Тут е именувана според тројцата лекари кои ја опишале во 1886 година. Оваа болест обично не е опасна по живот, но може да влијае на мускулите вклучени во витални функции како дишењето.
Дијагноза
Дијагнозата опфаќа детална медицинска анамнеза,семејна анамнеза и невролошки преглед,про-цена на мускулна слабост во рацете, нозете,дланките и стапалата,намалена мускулна маса, намале-ни тетивни рефлекси и сетилна загуба, процена на деформитети на стапалото и други ортопедски проблеми, како блага сколиоза или абнормалности во зглобот на колкот.Лекарот може да ординира студии за нервна спроводливост и електромиографија (ЕМГ).Генетско тестирање, може да ги открие нај-честите типови на CMT (ДНК-тестови не се достапни за сите типови на CMT). Биопсија на нерв вклучува земање и анализа на мало парче од периферниот нерв под микроскоп, земен од листот на ногата.Лицата со CMT1 обично покажуваат знаци на абнормална миелинизација,а лицата со CMT2 обично покажуваат знаци на дегенерација на аксонот, без докази за демиелинација. Шарко Мари Тут болеста  е предизвикана од мутации во гени кои создаваат белковини вклучени во структурата и функцијата на аксонот или на миелинската обвивка. Повеќе од 40 гени се идентификувани кај Шарко Мари Тут, секој ген е поврзан со еден или повеќе видови на заболување, и сите мутации влијаат на нормална функција на периферните нерви.
Третман
Не постои лек за Шарко Мари Тут болеста, но физикална  и окупациона терапија, ортопедски помагала и операции можат да им помогнат на луѓето да се справат со онеспособувачките симптоми. Лекови за болка може да се препишат за лица кои имаат силна болка во нервите. Одржување на подвижноста, флексибилноста и јачината на мускулите е важно. Рано започнување  на  третман може да ја одложи и намали дегенерацијата на нервите и мускулна слабост пред да напредне до попреченост. Физикалната терапија вклучува обука за јакнење на мускулите, истегнување на мускулите и лигаментите и умерени аеробни вежби. Многу лица со Шарко Мари Тут имаат потреба од ортози за глуждот за одржување на подвижноста и спречување на повреди, кои обезбедуваат стабилност при активности како одење или качување по скали. Високи обувки исто можат да му дадат на лицето под-дршка за слабите глуждови. Стегачи за палците можат да помогнат при слабост на рацете и губење на фина моторика. Асистивни уреди треба да се користат пред да се настане инвалидитет и можат да спречат напрегање на мускулите и да го намалат слабеењето на мускулите. Некои лица со CMT се одлучуваат на ортопедска операција за лекување на сериозните деформитети. Професионалната терапија вклучува учење на нови начини за справување со активностите на секојдневното живеење. Генската терапија е уште една перспективна област на истражување. Експериментите вклучуваат клеточни култури и животински модели на болеста,трофични фактори или фактори на раст на нервите.
Фани Бајс
Фани Бајс роденото Ли (родена 1849 година) била британска вајарка специјализирана за создавање глави и бисти.
Шило (канцелариски материјал)
Шило (или бодилка) ― исправена шило што се користи за привремено држење на хартии. Шилото често било користено во рестораните за нарачки од келнерите до кујната.
Новинарскиот поим за „забоде“ статија се однесува на онаа статија што завршува забодена на уредничката маса наместо да биде проследена за објавување, обично поради други причини, а не обични уредувања.
Шилото било средината на трите строги забрани во познатата наредба историски испечатена на документи со бушени картички кои требале да се обработуваат преку сметач: „Не превиткувајте, забодувајте или осакатувајте“.
Црква „Св. Недела“ - Кучково
Света Недела — македонски православен храм и црква во скопското село Кучково, Општина Ѓорче Петров.
Црквата се наоѓа над селото и е сместена во ист двор со црквата „Св. Петка“. Дворот на обете цркви е уреден, а во средишниот дел се наоѓа лековита вода.
Хајденау (Саксонија)
Хајденау (Heidenau) — град во округот Саксонска Швајцарија-Источни Рудни Планини, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Во текот на Втората светска војна, во градот бил сместен подкамп на концентрациониот логор Флосенбирг. Градот се наоѓа на левиот брег на реката Елба, 13 километри југоисточно од Дрезден.
Полковник
Полковник — висок воен офицер ранг под генералски чинови. Сепак, во некои мали воени сили, како оние на Монако или Ватикан, полковникот е со највисок чин. Исто така се користи во некои полициски сили и паравоени организации.
Историски гледано, во седумнаесеттиот, осумнаесеттиот и XIX век, полковникот обично бил задолжен за полк во војска. Современата употреба варира во голема мера, а во некои случаи, терминот се користи како почесен наслов кој може да нема директна врска со воената служба.
Рангирањето на полковник е обично над ранг -потполковник. Рангирањето над полковникот обично се нарекува бригаден генерал.
Еквивалентните поморски редови може да се нарекуваат капетан или капетан на бродот. Во системот за рангирање на воздушните сили на Комонвелтот, еквивалентен ранг е капетан на групата.
Историја и потекло
Зборот "полковник" потекнува од истиот корен како зборот "колона" (италијански: колона ) и значи "на колона", и, по импликација, "командант на колона". Зборот „полковник“ затоа е поврзан со зборот „колона“ на сличен начин што „бригаден“ е поврзан со „бригада“, иако на македонски јазик оваа врска не е веднаш очигледна. До крајот на доцниот средновековен период, повеќе оргнизирани групи со големина на чета се нарекувале „колона“(полк) на армијата.
Бидејќи се верува дека зборот потекнува од италијански во шеснаесеттиот век, тој веројатно се користел за првпат од италијанските градски држави во тој век. Првата употреба на полковник како ранг во една национална армија беше во француските „Национални легии“ ( Лежеонски националисти ) создадени од кралот Франциско Први со негов декрет од 1534 година. Засновајќи ги воените реформи на декретот на Луј XII од 1509 година, тој ја модернизираше организацијата на француската кралска армија. Секој полковник командуваше со легија со теоретска сила од шест илјади луѓе.
Со смената од првенствено платената кон првенствено националната армија во текот на седумнаесеттиот век, полковник (нормално член на аристократијата) стана носител (германски Инхабер ) или сопственик на воен договор со суверен. Полковник се стекнува со право да командува со полкот — ако го добие од претходниот носител на тоа право или директно од суверениот кога се формирал нов полк или ако бил убиен актуелниот.
Бидејќи канцеларијата на полковникот стана воспоставена практика, полковникот стана постар капетан во група на чети кои сите беа заколнати да го следат неговиот личен авторитет — да биде управуван полк од него. Овој полк, или управување, до одреден степен беше отелотворено во договор и збир на пишани правила, исто така познати како полковнички режим или постојана регулатива. Со проширување, групата чети што подлежат на полковник полк (во претходната смисла) се сметаше за негов полк (во модерна смисла) исто така.
Во француска употреба во овој период, постариот полковник во армијата или, во полето на сила, постар воен изведувач, бил полковник и, во отсуство на суверениот или неговиот назначен, главниот полковникот можел да послужи како командант на армија. Позицијата, сепак, беше првенствено договорна и стануваше постепено повеќе од нефункционална синекура. (Шефот на единечен полк или демо-бригада би се нарекол „ господар на логор “ или, по Револуцијата, „ шеф на бригада “).
До крајот на 19 век, полковникот бил професионален воен чин, иако сè уште го држел офицер командувал со полк или еквивалентна воена единица. Заедно со другите редови, станува постепено повеќе прашање на рангирани должности, квалификации и искуство и соодветни титули и скала на плати отколку за функционална канцеларија во одредена организација.
Бидејќи европското воено влијание се прошири низ целиот свет, ранг на полковник стана донесен од скоро секоја нација (иако под различни имиња).
Со подемот на комунизмот, некои од големите комунистички вооружени сили сметаат дека е соодветно да го прошират полковничкиот ранг на неколку воени единици, што резултираше со уникатен постар полковник, кој беше пронајден и сè уште се користи во такви нации како Кина и Северна Кореја.
Главен полковник
Во многу современи армии, „полкот“ има поголема важност како церемонијална единица или фокус на лојалноста на членовите отколку како вистинска битка. Војниците имаат тенденција да бидат распоредени во „баталјони“ (командувани од потполковник ) како попогодна големина на воената единица и, како такви, полковникот имаат тенденција да имаат повисок профил во специјалистички и командни улоги отколку како вистински команданти на полкови. Меѓутоа, во армиите на Комонвелт, позицијата на полковникот како фигура на полк се одржува во почесната улога на „главен полковник“, што обично ја држи член на кралското семејство, благородник или пензиониран висок воен офицер. Главниот полковник носи полковничка униформа и ги охрабрува припадниците на полкот, но не учествува активно во реалната командна структура или во какви било оперативни должности.
Полковник во одделни воени сили
Следниве написи се занимаваат со ранг на полковник како што се користи во разни национални вооружени сили.
Европски еквивалентни редови
Од 16-от век, рангот на полковник командант го усвоија неколку армии на Средна и Источна Европа, особено силите на Полско-литванската Државна Заедница, козаци и потоа Мускови. Во земји со словенски и балтички јазици, точното име на рангот содржи најразлични магии, сите потомци од старословенскиот збор plk или polk што значи единица на постојаната војска (видете ја приказната за походот на Игор ) и ги вклучува следниве:
Другите земји го усвоија рангот и правописот кога станаа дел од Руската Империја и подоцна Советскиот Сојуз, вклучувајќи ги следниве:
Арапски редови
Постојат два вообичаени арапски редови релевантни за англискиот збор „полковник“:
Покрај тоа, не-арапскиот полковник често се нарекува "kūlūnīl" (كولونيل). Во Османлиското Царство, Османлиските рангови миралеј и каимакам порано биле користени наместо сегашните арапски редови - Хамад и ʿакад.
Турски и османлиски редови
Османлиите користеле ранг на „началник на колоните“, кој бил „kol ağa“, од кол (колона на турски јазик) и аша (шеф на турски јазик). Сепак, на власт, ова беше повеќе еквивалентно на европски мајор. Рангот на отоманската војска на „потполковник“ ( кајмакам ) беше еквивалентен по авторитет на еден европски полковник. Кол ања веќе не се користи.
Зборот за полк, за жал, може да значи и поворка или да биде лабаво преведен како колона на мажи. Алеј бил во османлиската војска рангирајќи го мералеј („ режиментен емир “) и отоманската жандармерија ранг алејбеј („ режиметал бег “). Овие отомански чинови беа еквивалентни на командантите на европските бригади.
Блесок
Блесок — македонска културна установа, со седиште во Скопје.
Историјат
Културната установа „Блесок“ била основана од поетот Игор Исаковски.
Издавачка дејност
Издавачката дејност на „Блесок“ опфаќа наслови од различни жанрови, распоредени во повеќе едиции:
Пепе (фудбалер 1983)
Кеплер Лаверан Лима Фереира (Képler Laveran Lima Ferreira), попознат како Пепе – португалски фудбалер. Својата фудбалска кариера ја започнал со Коринтијанс, локален тим. Таму и го добил прекарот Пепе.
Иако имал тешкотии при приспособувањето на островот Мадеира, каде го фатила носталгија, Пепе брзо напредувла. Неговиот раст во Маритимо не поминал незабележано од големите европски гиганти, меѓу кои и Порто, за кој Пепе се одлучил. После заминувањето на Жозе Мурињо и доаѓањето на Ко Адријансе ја достигнува својата целосна афирмација. Во Реал Мадрид преминува во 2007 година.
Маритимо
Пепе заедно со еден соиграч од Коринтијанс Алагоаноа, со само 18 години потпишал за португалскиот прволигаш Маритимо. Својата прва сезона во Португалија ја поминал во Б тимот на Маритимо.
Порто
Во текот на летото во 2004 година, Пепе потпишал за Порто. Трансферот бил вреден милион евра, со тоа Маритимо од идниот трансфер да добие 20%. Исто така добиле и неколку играчи.
Во првата сезона Пепе бил користен како замена на двајцата ветерани, Педро Емануел и Жорхе Коста. Во следните сезони под водство на Ко Адријансе, Пепе добива повеќе прилики и го искажува цел свој потенцијал.
Реал Мадрид
На 10 јули 2007 година, Пепе потпишува договор со Реал. Трансферот е вреден 30 милиони евра.
Во текот на сезоната 2008/09, Пепе бил постојано повредуван, а на 21 април 2009 година заради намерно удирање на противнички играч казнет е со десет натпревари суспензија.
Во текот на сезоната 2009/10, Пепе се вратил во почетните единаесетмина и на натпреварот со Севиља, го постигнал својот првенец за Реал. На 12 декември на натпревар против Валенсија, изнесен е од теренот. После се дознале дека имал руптура на десното колено заради што во прашање го довел својот настап на Светското првенство во фудбал во Јужноафричката Република во 2010 година.
На почетокот на сезоната 2010/11 во клубот е доведен Рикардо Карваљо со кој Пепе ќе го сочинува стоперскиот тандем на кралскиот клуб. За тренер е поставен Жозе Мурињо. На почетокот на есента се појавиле гласови дека Пепе сака да го напушти Реал, наводно незадоволен со својата плата од 1,8 милиони евра годишно. Во игра била и понудата на Челси кој барал замена за Карваљо.
Репрезентација
Пепе никогаш не играл за бразилската репрезентација во ниедна категорија, па во август 2007 година, добил португалско државјанство, а на 30 истиот месец бил повикан да игра за Португалија.
Дебитирал на 21 ноември 2007 година во натпревар против Финска. Првиот гол го постигнал против Турција во групата на Европското првенство во фудбал – Австрија и Швајцарија 2008 година.
Селекторот на Португалија во текот на квалификациите за СП во Јужна Африка го користел на позиција на последен играч за врска, но после неговата тешка повреда на коленото додека настапувал за клубот, играњето на СП било под знак прашање. Сепак Пепе настапил на два натпревари, против Бразил и против Шпанија.
Во мај 2016 година, португалскиот селектор го објавил списокот на играчи за Европското првенство во Франција на кој список се наоѓал и Пепе.
IC 1303
IC 1303 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1303 се споменува и како MCG 4-22-21, CGCG 121-31, NPM1G +23.0183.
Откривање
Објектот е откриен на 22 април 1896 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1303 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 1303 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 10 м 5,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +22° 50' 20"".
Други поделби
Проучување на IC 1303 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25843.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Убавата Галатеја
Дејствие
Вајарот Пигмалион лудо се заљубил во неговата статуа на Галатеја. Затоа тој не сакал да ја продаде статуата на патронот Мида, туку ја замолил Венера, божицата на љубовта, да ѝ вдахне живот на статуата. Венера тоа го прави и статуата оживува. Меѓутоа Галатеја е своеглава. Таа не му е верна на Пигмалион и го мами со неговиот слуга Ганимед (бидејќи тој повеќе ѝ се допаѓа), а не го одбива ни Мида, кој и нуди накит. Кога Пигмалион ја фаќа Галатеја на дело, тој ја моли Венера таа повторно да ја скамени. Накитот на Мида исто така се претвора во камен, а целата статуа Пигмалион му ја продава нему.
Микашист
Микашистите се мошне распространети метаморфни карпи со среден или висок кристалитет. Структурно се лепидобластични, додека текстурно се шкрилави. Настануваат со метаморфоза (видоизменување) на глинестите карпи.
Микашистите се изградени од кварц и лискуни, како важни состојки. Од групата лискуни најчесто се застапени мусковит, а нешто поретко биотит. Отпорни се кон хемиско распаѓање, но поради составот и добро изразената шкрилавост, лесно подлежат на механичко распаѓање.
454
454 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 454 година од новата ера, 454. од првиот милениум, 54. од V век и петта од 450-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5962 и 5963 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5204 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4214 и 4215 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1207.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 454 година се протега во 3090 и 3091, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3150 и 3151 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 997. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 173 и 172 година пред хиџра.
Гулабни карпи
Гулабни карпи ( Περιστερόβραχοι , „гулабни карпи“), се ненаселени грчки островчиња/карпи, во Егејското Море, блиску до источниот брег на Крит. Административно тие се наоѓаат во општината Итанос Ласити во Грција.
Сојузмултфилм
Сојузмултфилм е советско и руско државно филмско студио за производство на цртани филмови. Создадено е на 10 јуни 1936 година во Москва и е најголемото студио за анимација. За време на постоењето на студиото, создадени сè повеќе од 1.500 цртани филмови во различни жанрови и уметнички техники, од кои многу влегле во „златниот фонд“ на светските класици за анимација и добиле повеќе од четиристотини меѓународни фестивалски награди и признанија.
Раните години (1936-1941)
Студиото е создадено на 10 јуни 1936 година, со наслов „Сојуздетмултфилм“ како резултат на спојување на малите групи „Совкино“, „ Межраппомфилм“ (Дел „Межрабпомфилм“ беше претворено во студио „ Сојуздетфилм “, сега - „ Филмско студио за нив“ „Горки“) и „Мосфилм“. Наредбата за создавање филмско студио за анимирани филмови била потпишана од раководителот на Главната дирекција на СССР филмска и фото-индустрија, но се верувало дека одлуката за нејзино создавање дошла лично од Јосиф Сталин.
За студиото биле доделени просториите на православните цркви Свети Никола Чудотворец затворени од советската влада во Новаја Слобода на улицата Долгоруковска (во времето на Советскиот Сојуз - улица Калјаевскаја), каде што се наоѓало производството на рачно цртани филмови. Храмот на Арбат бил вратен на Руската православна црква во 1991 година, а храмот на улицата улицата Долгоруковска бил вратен на државата и Руската православна црква во октомври 2017 година. Во почетниот персонал на студиото биле веќе добро познатите мајстори на цртаното кино - Иван Иванов-Вано, Олга Ходатаева, Валентина и Зинаида Брумберг, Владимир Сутеев, Дмитриј Бабиченко, Александар Иванов, Пантелејмон Сазонов, Владимир Полковиков, Леонид Амалрик и други.
На 20 август 1937 година, филмското студио било преименувано во „Сојузмултфилм“.
Целото производство било пренесено во општата технологија на „транспортерот на целулоид“. Речиси единствената насока од првите години на работа на студиото биле кратките филмови за деца засновани врз животински ликови прикажани во Дизни стил. Но, и покрај позајмениот стил, веќе во тоа време, уметнички интересни дела почнале да се појавуваат: пред сè, филмовите на Владимир Сутеев („Бучно пливање“, „Зошто носорогот има брчки на кожата?“). ").
Од 1937 година, студиото започнало да снима филмови во боја (но правеле и црно-бели верзии). Од 1938 година, во студиото е воведен процес на цртање работилници и употреба на методот ротоскопирање - синхронизација на глумците и животни со понатамошниот цртеж на време. Во 1939-1941 г., студиото создава филмови кои подоцна влегуваат во „златниот фонд“ на светската кинематографија: „Лимпопо“ и „Бармали“ од Леонид Амалрик и Владимир Полковиков, „Ладно е“ од Иван Иванов-Вано, „Чичко Степа“ и „ Мува-Цокотуха“„Владимир Сутеев“, и други.
Во 1940 година, имало промена на приоритетите од квантитативни индикатори до квалитетот на произведените филмови. Студиото организирало четиримесечни курсеви за аниматори, а вработените се надополнувале со своите дипломци, млади специјалисти (ваквите курсеви во историјата на „Сојузмултфилм“ биле реализирани најмалку четиринаесет пати).
За време на Големата патриотска војна (1941-1945)
Во првите месеци од Големата патриотска војна, сите креативни групи на филмското студио биле префрлени на снимање пропагандни постери и цртани филмови. Многу вработени во „Сојузмултфилм“ се бореле на фронтовите на Големата патриотска војна или биле вклучени во снимањето на инструктивни подготвителни филмови за потребите на Црвената армија.
Во октомври 1941 година, започнала евакуацијата на дел од студиото во градот Самарканд (Узбекистанска ССР), директорите на Ленфилм, Михаил Цехановски и Матислав Пашченко, кои биле вклучени во персоналот на студиото, пристигнале таму од опколениот Ленинград. Во 1943 година Сојузмултфилм се вратил во Москва.
За време на војната, поради недостаток на материјали, тешките услови за работа и недостиг на персонал, производството на цртани филмови било значително намалено. Неколку филмови биле објавени, но тие сè уште се познати: „Јолка“ (1942) од Петар Носов и Михаил Цехановски, „Лисица, зајак и петел“ (1942) од Олга Ходатаева, „Украдено сонце“ (1944) од Иван Иванов-Вано, „Приказна за царот Салтан“ (1943) и „Синбад морнарот“ (1944) од сестрите Валентина и Зинаида Брумберг, „Орел и крт“ (1944) од Пантелејмон Сазонов и Ламис Бредис, „Телефон“ (1944) од Михаил Цехановски.
По војната
Од 1946 година, филмското студио било сместено во поранешната црква Свети Никола Чудотворец во Новаја Слобода, обновена како музеј на атеизмот. Како што забележал телевизискиот канал Култура: „Првата годишнина била прославена со нова куќа на Калјаевскаја, сега улицата е преименета во Долгоруковскаја. Потоа, во 1946 година, Сојузмултфилм започнал да цвета. Реновираното студио ги привлекло најдобрите од најдобрите дипломци на ВГИК: Винокурова, Никитин, Швартсман. Скоро секоја лента била хит. Цртаните филмови биле наменети и за возрасни и за деца“.
Во повоениот период, идеолошките кампањи од 1946-1953 година, вклучително и „борбата против Дизнизмот“, го снемало директното позајмување техники од примероците на американските филмови и го дефинирале оригиналниот естетски „канон“ на советскиот детски цртан филм. Меѓу директорите и аниматорите на студиото се појавуваат нови лица (Лев Атаманов, Иван Аксенчук итн.)
Најнезаборавните дела на „Сојузмултфилм“ од втората половина на 40-ти години на минатиот век: долгометражниот цртан филм „Малиот грбав коњ“ (1947) на Иван Иванов-Вано, цртежите „Изгубеното писмо“ (1945) и „Федја Зајцев“ (1948) од сестрите Валентина и Зинаида Брумберг, филмот„Сивиот врат“(1948) на Леонид Амалрик и Владимир Полковиков, верзијата во боја на предвоениот филм„Квартетот“(1947) на Александар Иванов, филмот на Михаил Цехановски „ „Седумбојниот цвет“ (1948).
Во 1947 година, на VIII филмски фестивал во Венеција, филмот на Матислав Пашченко „Песната на радоста“ бил награден со бронзен медал за најдобар анимиран филм. Ова била прва меѓународна награда на студиото.
Во првата половина на 1950-тите, студиото произведувало популарни детски филмови, од кои многу се темелат на употребата на „еклер“. Меѓу највпечатливите дела од овој период: „Каштанка“ од М. Цехановски, „Скарлетниот цвет“ и „Златната антилопа“ од Л. Атаманов, „Снежното девојче“ И. Иванова-Вано, „Непослушен маче“ М. Пашченко, „ Магичен дуќан“ Л. Амалрик и В. Полковиков, „Кога ќе се осветлат дрвјата“, „Шумски патници “ М. Пашченко и многу други. Во исто време, во студиото била создадена работилница за производство на куклени цртани филмови, предводена од Роман Гуров, кој работел во „Мосфилм“ пред војната.
Од 1955 година, директорите и аниматорите на студиото постепено се оддалечуваат од строгите натуралистички одлуки, започнуваат потрагата по поконвенционални форми, активно се развива сатиричниот жанр. Лев Атаманов го спроведува првото искуство за доделување на улогата на одреден лик на одреден аниматор (во филмот „Снежната кралица“ Оле-Лукоје го игра Фјодор Хитрук).
Меѓу најпознатите дела на студиото во 1955-1959 година има долгометражни филмови: „Волшебното момче“ од В. Полковиков и А. Снежко-Блоцкаја и Снежната кралица Л. Атаманов, слики „Во одредено кралство“ И. Иванова-Вано, "Гранче од орев " И. Аксенчук, „Невообичаен натпревар“ од М. Пашченко и Б. Дежкина, „Брод“ и „Куќата на мачката“ од Л. Амалрик, „Оган гори во јарангата“ од О. Ходатаева, „Островот на грешките“ од сестрите Брумберг, „Петар и Црвенкапа“ и „Авантурите на Мурзилка“ од Е. Раиковски и Б. Степанцев, „Чудото “ од А. Иванова.
Во исто време, студиото усовршувало нов вид активност - синхронизирање странски филмови и цртани филмови, со кои се занимавале до раните 90-ти. Најпознати директори за синхронизација на „Сојузмултфилм“ се Георѓи Калитиевски, Маја Мироскина, Ала Гончарова.
1960-ти години
Во раните 1960-ти, за време на одмрзнувањето на Хрушчов, објавувањето на сатирични цртани филмови нагло се зголемило. Отпрвин ова се должело на намалувањето на производството на филмови за деца, но наскоро се донела одлука за зголемување на вкупниот обем на производство.
Пресвртот на 1950-тите и 1960-тите години во Сојузмултфилм бил обележан со креативни пребарувања и експерименти, кои до 1963 година целосно го смениле „ликот“ на студиото. Во овој период, снимени се следниве филмови: „Коза“ од Р. Давидов, „Клуч“ од Л. Атаманова, „Големи неволји“ од сестрите Брумберг, „Две приказни“ од Л. Амалрик, „Диви лебеди“ од М. и В. Цехановских, „ Историјата на злосторството“ од Ф. Хитрук, „Мир во твојата куќа“ В. Никитин и јас. Николаев, „Бања“ А. Каранович и С. Јуткевич и други.
Од 1960-тите, опсегот на стилски, жанровски и технолошки пребарувања и решенија постојано се ширел. Во тимот на Фјодор Китрук бил воведен „методот на бригада“ - приврзаност на аниматорите кон филмската екипа за време на подготвителниот период. Во кукленото кино, полуобемен, „барелеф“, вклучително и хартиени кукли („Летечкиот пролетер“ од И. Иванов-Вано и И. Бојарски).
Познати дела на „Сојузмултфилм“ од 1960-тите - „Лефти“ И. Иванова-Вано, „Клупа“ и „Балерина на брод“ од Л. Атаманов, „Палешка“ и „За нилскиот коњ, кој се плашеше од вакцинирање“ од Л. Амалрик, „Тавтабита“ и „Рибар -мачка“ В. Полковикова, „Акционери“ Р. Давидов, „Чиполино“ и „Снежни патеки“ од Б. Дежкин, „Волкот во триесет и деветтото кралство“ и „Прозорец“ од Б. Степанцева, „Мачорот во чизми“ од сестрите Брумберг, „Малата сирена“ од И. Аксенчук, „Локомотивата од Ромашков“ од В. Дегтиарева, „Баранкин, биди маж!“,„Ќерка на сонцето“ и „ Рики-Тики-Тави “ А. Снежко-Блоцкај, „Будилник“ и „Чадорот на баба“ од Л. Милчин, „Топтижка“, „ Одмор на Бонифациј“, „Човек во рамка“ и „Филмски филмски филм“ Ф. Хитрук, „Граница“од В. Котионочкин, „Шпионски страсти“ од Е. Хамбург, „Живееше еднаш Козјавин“ и „Стаклена хармоника“ од А. Хржановски, „Песната на малото глувче“ од Ј. Приткова и други.
Меѓу познатите филмови на здружението на кукли од 60-тите години на минатиот век - „Митен“ на Р. Качанова, „Кој рече Мјау?„ и „Детето кое броеше до десет“ В. Дегтјарјова. Во овие години доаѓаат до режија, Вадим Курчевски („Мојот зелен крокодил“, „Легендата на Григ“, „Франтишек“), Николај Серебрјаков („Чекам пиле“, „Среќата е надвор од капата“, „Метеж“) ), Михаил Каменецки Иван Уфимцев („Чии шишарки се во шумата?“).