cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Елевсински мистерии
Деметра и Персефона
Мистериите се поврзани со митот за Деметра, божицата на земјоделството и плодноста, како што е раскажано во една од хомерските химни (околу 650 г.п.н.е.). Според химната, на ќерката на Деметра, Персефона (позната и како Коре) ѝ била доделена задачата да ги слика сите цвеќиња на земјата. Пред да заврши, таа била грабната од Ад, богот на подземниот свет, кој ја однел во кралството на подземјето. Вознемирена, Деметра насекаде ја барала ќерка си. Поради својата вознемиреност и во обид да го принуди Зевс да дозволи враќање на нејзината ќерка, таа предизвикала страшна суша во која луѓето страдале и гладувале, лишувајќи ги боговите од жртва и обожување. Како резултат, Зевс попуштил и ѝ дозволил на Персефона да се врати кај нејзината мајка. Според митот, за време на потрагата Деметра поминала низ многу авантури. Во една, таа му ги предала тајните на земјоделството на Триптолем. Најпосле, во консултација со Зевс, Деметра повторно се обединила со својата ќерка и земјата се вратила во своето поранешно зеленило и просперитет: првата пролет.
Зевс, притиснат од плачот на гладниот народ и од другите богови кои исто така ја слушнале нивната мака, го принуди Ад да ја врати Персефона. Сепак, правилото на Судбините било дека секој што јадел или пиел во подземниот свет е осуден да ја помине вечноста таму. Пред да биде пуштена Персефона, Ад ја измамил да изеде неколку семки од калинка што ја принудувало да се враќа во подземниот свет на неколку месеци секоја година. Деметра била несреќна поради отсуството на Персефона, и ја занемарувала земјата а кога Персефона ќе се вратела на површината, Деметра се радувала и повторно се грижела за земјата. Повторното раѓање на Персефона е симболично за повторно раѓање на целиот живот на растенијата и симбол на вечноста на животот.
Мистериите
Елевсинските мистерии се верува дека датираат многу одамна. Некои откритија во храмот Елевсинион во Атика сугерираат дека во основа тие се стар земјоделски култ. Се чини дека некои практики на мистериите биле под влијание на религиозните практики од микенскиот период. Ископувањата покажале дека приватна зграда постоела под Телестерион во микенскиот период и се чини дека првично култот на Деметра бил приватен. Во Хомерската химна се споменува палатата на кралот Келеос.
Едно од размислувањата на современите научници е дека мистериите имале за цел „да го воздигнат човекот над човечката сфера во божественото и да го утврдат неговото искупување со тоа што ќе го направат бог и ќе му се даде бесмртност“. Компаративната студија покажува паралели помеѓу овие грчки ритуали и слични системи на Блискиот Исток кои датираат од уште постаро време. Таквите култови ги вклучуваат мистериите на Изида и Озирис во Египет, сириски те култови, персиските мистерии и фригиските кабеирски мистерии.
Некои научници тврдат дека елевсинскиот култ е продолжение на минојскиот култ и дека Деметра е божицата од афионот којашто го донела афионот од Крит до Елевсина. Неколку корисни информации од микенскиот период може да се земат од проучувањето на култот на Деспоина, (претходничката божица на Персефона) и култот на Илитија, која била божица на породувањето. Мегаронот на Деспоина во Ликосура е многу сличен со Телестерионот на Елевсина, и Деметра е обединета со богот Посејдон, со кого ја имала ќерката, Деспоина (љубовница). Во пештерата Амнисос на Крит, божицата Илитија е поврзана со годишното раѓање на божественото дете и е поврзана со Енесидаон кој е аспект на Посејдон.
Елевсиските натписи се однесуваат на „Божиците“ придружувани од земјоделскиот бог Триптолем (веројатно син на Геја и Океан ) и „Бог и божица“ (Персефона и Плутон) придружувани од Евбулеј, кој веројатно го водел патот назад од подземјето. Митот бил претставен во еден циклус со три фази: „слегувањето“, „потрагата“ и „искачувањето“ (грчки „анодос“) со спротивставени емоции од тага до радост што ги доведувало мистите до возбуда. Главната тема било искачувањето на Персефона и повторното обединување со нејзината мајка Деметра. На почетокот на празникот, свештениците полнеле два специјални сада и ги истуриле, едниот кон запад, а другиот кон исток. Луѓето гледајќи и кон небото и кон земјата извикувале во волшебна рима „дожд и зачнување“. Во хомерската химна, ритуалот е поврзан со митот за земјоделскиот бог Триптолем. Главната точка на прославата била „поткастрување на житото во тишина“, што ја претставувало силата на новиот живот. Идејата за бесмртност не постоела во мистериите на почетокот, но иницираните верувале дека ќе имаат подобра судбина во подземниот свет. Смртта останала реалност, но во исто време нов почеток како растението кое расте од закопаното семе.
Според Милонас, помалите мистерии се одржувале „по правило еднаш годишно во рана пролет во месецот на цвеќето, антестерион, додека „поголемите мистерии се одржувале еднаш годишно и секоја четврта година се славеле со посебен сјај во она што било познато како пентетерис. Керени се согласува со оваа проценка: „Помалите мистерии се одржувале во месецот антестерион, нашиот февруари Овој циклус траел околу два милениуми. Во Хомерската химна на Деметра, се вели дека кралот Целеус бил еден од првите луѓе што ги научил тајните обреди и мистерии на култот.
Под раководство на Пеисистратос од Атина, Елевсинските мистерии станале панхеленски, а аџиите се собирале од Грција и пошироко за да учествуваат. Околу 300 п.н.е., државата ја презела контролата над Мистериите и бројот на упатените во култот се зголемувал. Хелените ширум Хелада, па дури и населението кое живеело во границите на Римското Царство, заминувале на поклонение во Елевсина и Атина со цел да се посветат во мистериите и да учествуваат во тајните обреди. Право на посветување имал секој маж, жена, туѓинец или роб, но само доколку не извршено некакво убиство и доколку не се „варвари“ (односно, да зборуваат старогрчкиот јазик).
Ритуали
Елевсинските мистерии се славеле кон крајот на септември, траеле девет дена, секој ден посветените морале да извршуваат одредени обреди. Пред првиот ден на празнувањето, сите учесници или мисти се собирале во градот Елевсина, 20 километри североисточно од Атина, од каде што во поворка патувале сè до плоштадот на Атина носејќи со себе свети заветни  дарови наречени хиерá.
Учесници
Четири категории луѓе учествувале во Елевсинските мистерии. За да се учествува, требало да се даде заклетва на тајност :
Свештенство
Свештенството што служело во Елевсинските мистерии и во светилиштето било поделено на неколку служби со различни задачи, составени од мажи и жени. Шест категории свештеници чиноначалствувале во Елевсинските мистерии:
Службата на хиерофантот, првосвештеничката и свештеничката дадухуса биле наследени во семејствата Филеиди или Евмолпиди, а хиерофантот и Високата свештеничка биле од ист ранг. Задачата на Првата свештеничка било да ги имитира улогите на божиците Деметра и Персефона за време на Мистериите.
Тајни
Голем дел од конкретните информации за Елевсинските мистерии никогаш не биле запишани. На пример, само иницијантите знаеле што содржат кистето (сакрален ковчег) и калатот. Имало две Елевсински мистерии, поголема и помала.
Помали мистерии
Помалите мистерии се одвивале во месецот антестерија - осниот месец од атичкиот календар, паѓајќи во средината на зимата околу февруари или март - под раководство на атинскиот архистон базилеј. Со цел да се квалификуваат за иницијација, учесниците ѝ жртвувале прасе на Деметра и Персефона, а потоа ритуално се прочистувале во реката Илисос. По завршувањето на Помалите мистерии, учесниците се сметаа за мисти („иницирани“) достојни да бидат сведоци на Големите мистерии.
Поголеми мистерии
Поголемите мистерии се случувале во бодромион - третиот месец од атичкиот календар, паѓајќи кон крајот на летото околу септември или октомври - и траеле десет дена. Првиот чин (на 14-тиот бодромион) бил донесувањето на светите предмети од Елевсина до Елевсиониј, храм во подножјето на Атинската Акропола. На 15-тиот бодромион, ден наречен Собир (Agyrmos), свештениците (хиерофанти) го прогласувале почетокот на обредите (пророза) и ја извршувале жртвата (hiereía deúro). На 16-ти бодромион славениците се миеле во морето во Фалерум. На 17-ти, учесниците ја започнувале Епидаурија, фестивал за Асклепиј именуван по неговото главно светилиште на Епидаур. Овој „фестивал во рамките на фестивал“ го славел пристигнувањето на исцелителот во Атина со неговата ќерка Хигија и се состоел од поворка што водела кон Елевсинија, за време на која мистијците останувале дома во целовечерно празнување (pannykhís).
По пристигнувањето до Елевсина, имало целовечерно бдеење (pannychis) според Милонас и Керениј. можеби во спомен на потрагата по Персефона од страна на Деметра. Во одреден момент, иницијантите пиеле посебен пијалак (кикеон) од јачмен и нане (Mentha pulegium), кои можеби имале некакви психотропни ефекти.
Внатре во Телестерион
На 19-ти бодромион, иницијантите влегувале во голема сала наречена Телестерион ; во центарот стоела Палатата (Анакторон), во која можеле да влезат само хиерофаните, каде што биле складирани свети предмети. Се претпоставува дека обредите внатре во Телестерион содржат три елементи:
Атинагора Атински, Цицерон и други антички писатели наведуваат дека токму за ова злосторство (меѓу другото) Дијагора бил осуден на смрт во Атина; На драматургот Есхил наводно му се судело за откривање тајни на Мистериите во некои од неговите драми, но бил ослободен од обвинението. Забраната за објавување на основниот ритуал на Мистериите била апсолутна, веројатно затоа не се знае скоро ништо за тоа што се случувало таму.
Завршница на прославите
По Телестерион следел целовечерен празник (панихис) проследен со танцување и веселба. Танците се одвивале на Раријанското поле, за кое се вели дека е првото место каде што пораснало житото. Исто така, доцна истата ноќ или рано следното утро се положувала жртва од бик. Тој ден (22-ри бодромион), иницијантите ги почестувале мртвите со истурање либации од специјални садови. На 23-тиот бодромион, Мистериите завршувале и сите се враќале дома.
Згаснување
Во 170 г. н.е., храмот на Деметра бил разрушен од сарматите, но бил повторно изграден од страна на Марко Аврелиј. Тогаш му било дозволено на Аврелиј да стане единствениот лаик што некогаш влегол во анакторон. Бидејќи христијанството се здобило со популарност во 4 и 5 век, престижот на Елевсина започнал да згаснува. Последниот пагански император на Рим, Јулијан, владеел од 361 до 363 година по околу педесет години христијанско владеење. Јулијан се обидел да ги врати Елевсинските мистерии и бил последниот император што бил инициран во нив.
Римскиот император Теодосиј Први ги затворил светилиштата со декрет за време на прогонството на паганите во доцната Римска Империја околу 30 години подоцна, во 392 г. н.е. Последните остатоци од Мистериите биле избришани во 396 година од нашата ера, кога аријанските христијани под водство на Аларик, кралот на Готите, ги уништил и осквернавел старите свети места. Згаснувањето на Елевсинските мистерии во 4 век го пријавил Евнапиј, историчар и биограф на грчките филозофи. Евнапиј бил инициран од последниот легитимен хиерофант, кого царот Јулијан го нарачал за да ги обновува Мистериите, кои дотогаш пропаѓале. Според Евнапиј, последниот хиерофант бил узурпатор, „човекот од Теспија, кој имал чин на Отец во тајните на Митра“.
Според историчарот Ханс Клофт, и покрај уништувањето на Елевсинските мистерии, елементите на култот преживеале во грчките села. Таму, селаните ритуалите на Деметра постепено ги пренеле на Свети Димитриј Солунски, кој постепено станал локален покровител на земјоделството и „наследник“ на паганската мајка-божица.
Месје 87
Месје 87 (M87, Девица A или NGC 4486) — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како Месје 87, Девица A и NGC 4486 се споменува и како M 87, UGC 7654, MCG 2-32-105, CGCG 70-139, Arp 152, VCC 1316, IRAS 12282+1240, 3C 274, Virgo A.
Откривање
Телото е откриено на 18 март 1781 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор со пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, Месје 87 е од видот E2/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,6, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 9,6, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. Месје 87 има привидни димензии од 8,3' х 6,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на Месје 87 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41361. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 877. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Џемаил Вејсели
Џемаил Вејсели (алб.: Xhemail Vejseli; Гајре, тетовско, ) е македонски политичар.
Животопис
Вејсели е роден во шарпланинското тетовско село Гајре на 15 ноември 1927 година. Бил член на СКОЈ, учесник во НОАВМ во 1944 и член на КПМ во 1948 година. По Ослободувањето завршил гимназија и првин бил учител, а потоа работел во ресорот за внатрешни работи во Тетово и како секретар на Општинскиот комитет на КПМ во село Шипковица. Како студент и апсолвент на Филозофскиот факултет, бил член на Универзитетскиот комитет на СКМ во Скопје. Подоцна бил секретар на Околискиот комитет на ССРНМ и политички секретар на Општинскиот комитет на СКМ во Тетово, пратеник и потпретседател на Републичкиот собор на Собранието на СРМ, член на ЦК на СКМ и претседател на Комисијата на ЦК на СКМ за развој на СК, претседател на Општинската конференција на СКМ во Тетово и пратеник во Соборот на народите на Собранието на СФРЈ. На 28 април 1982 година, на конститутивната седница на Собранието на Социјалистичка Република Македонија од третото делегатско свикување, Вејсели бил избран за член на Претседателството на СР Македонија. Бил и претседател на Сојузот на синдикатите на Македонија.
Црква „Св. Атанасиј“ - Лознани
Свети Атанасиј — главна селска црква во селото Лознани. Црквата е сместена во крајниот источен дел од селото, непосредно од десната страна на патот кој продолжува до Новоселани.
Историја
Црквата е изградена во 1860 година, била доградувана во 1900 година и обновена во 1926 година.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Во продолжение на западната страна е дограден објект чиј влез е сместен на јужната страна. Главниот објект на црквата е изграден од варовник и е покриен со крод од ќерамиди.
Во дворот на црквата се наоѓаат камбанаријата, базен за верски обреди и селските гробишта. Камбанаријата има квадратна основа, изградена е од тули и се издига јужно од црквата.
Велодромски велосипедизам
Велодромски велосипедизам — велосипедски спорт кој вообичаено се одржувани на специјални патеки или велодроми, иако многу настани се одржувале на постари велодроми, каде патеките се релативно плитко направени. За овој спорт се користат специјални велосипеди, со што се истакнува нивната аеродинамичност.
Самите патеки имаат облик на јајце и обично се долги 200 м, 250 м или 333,33 м. Трките за велодромски велосипедизам биле присутни на сите Олимписки игри, освен на оние во Стокхолм 1912 година. Женските дисциплини првпат се појавиле на Олимписките игри во Сеул во 1988 година, во делот за спринт.
Дисциплини
Дисциплините во велодромскиот велосипедизам се делат на две широки категории, спринтерски трки и трки на издржливост. Возачите обично се определуваат за една од овие две категории и не настапуваат во другата.
Спринтерските трки обично се возат по 8 до 10 кругови и се насочуваат на спринтерската сила.
Главни спринтерски дисциплини
Трките на издржливост се одржуваат на многу подолги растојанија. Иако овие примарно ја ставаат на проверка издржливоста на возачите, вештината за спринт е исто така потребна во медисон, бодовната трка и скреч. Должината на овие трки се движи од 12 до 16 кругови за индивидулната и екипната потера, до 200 круга во медисон на Светските првенства или Олимписките игри.
Главни дисциплини во издржливост
NGC 6856
NGC 6856 — астеризам во соѕвездието Лебед, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6856 се споменува и како OCL?.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1829 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6856 е од видот *Grp. NGC 6856 има само една позната привидна димензија, која изнесува 3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 59 м 17,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +56° 7' 53"".
Други поделби
Проучување на NGC 6856 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 55; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3939. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 543.
Слободна Држава Ирска
Слободна Држава Ирска (ирски: Saorstát Éireann) била држава основана во 1922 година по англо-ирскиот договор од декември 1921 година. Тој договор ја завршил тригодишната ирска војна за независност помеѓу силите на самопрогласената Ирска Република, Ирската Републиканска Армија (ИРА) и силите на британската круна.
Во 1931 година, со усвојувањето на Статутот на Вестминстер, Парламентот на Обединетото Кралство се откажал од скоро сите преостанати овластувања за законодавство за Слободната држава. Ова ги направиле поседите целосно суверени држави. Слободната држава на тој начин станала првата меѓународно призната независна ирска држава.
Во првите месеци на Слободната држава, се водела ирската граѓанска војна помеѓу новооснованата Национална армија и ИРА, кои одбиле да ја признаат државата. Граѓанската војна завршила со победа на владините сили, при што силите против Договорот го фрлиле оружјето во мај 1923 година. Политичката партија против Договорот, Шин Фејн, одбила да ги заземе своите места во Сенатот, оставајќи ја релативно малата Лабуристичка партија како единствената опозициска партија. Во 1926 година, кога претседателот на Шин Фејн, Самон де Валера не успеал да ја смени оваа политика, тој поднел оставка од Шин Фејн и ја основаше Фијана Фаил. Фијана Фаил влегла во Собранието по општите избори во 1927 година и влегла во владата по општите избори во 1932 година, кога стана најголемата партија.
Де Валера ја укина заклетвата за верност и започнал економска војна со Велика Британија. Во 1937 година подготвил нов устав, кој бил изгласан на референдум во јули истата година. Слободната држава завршила со стапувањето во сила на новиот устав на 29 декември 1937 година кога државата го променила името со „Ирска“.
Хусни Вела
Хусни Вела (Гајре, тетовско, ) — македонски учител и политички деец.
Св. Илија (Смоквица)
''' Св. Илија ''' — археолошко наоѓалиште во гевгелиското село Смоквица. Наоѓалиштето претставува црква од среден век.
Хусни Вела
Вела е роден во тетовското село Гајре во 1926 година. Завршил нижа гимназија во Тетово и Учителска школа во Скопје. Бил инспектор за просвета при Околискиот совет за просвета во Тетово, а потоа пратеник во Републичкиот собор на Народното собрание на НРМ во 1950 година.
Св. Илија (Смоквица)
Веднаш над северната периферија на селото се гледаат грамади од градежен камен и фрагменти од покривни ќерамиди што му припаѓаат на сакрален објект.
Зидлихес Анхалт
Зидлихес Анхалт (Südliches Anhalt) — град во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Бил создаден на 1 јануари 2010, со спојување на поранешните општини Едериц, Фрасдорф, Глауциг, Гросбадегаст, Хинсдорф, Либена, Масдорф, Мајлендорф, Прозиг, Квелендорф, Радегаст, Ројпциг, Рисдорф, Шојдер, Требихау на Фуне, Вајсант-Гелцау, Вискау и Цебиц. На 1 септември 2010, поранешните општини Гребциг, Герциг и Питен се приклучиле на градот.
Црква „Св. Јован Крстител“ - Капиштец
Свети Јован Крстител — православна манастирска црква во скопската населба Капиштец. Црквата датира од старо време, но сегашниот објект датира од 1937 година. Во кругот на црквата се наоѓаат и извори на света вода.
Екатерина Џукева
Екатерина Џукева (Екатерина Джукева) (родена на 8 мај 1988 година) ― бугарска ракометарка која игра како голман за Лига Национала клубот СЧМ Крајова и за репрезентацијата на Бугарија.
Аропско-сисански јазик
Аропо-сисанскиот, или познат како аропски, е австронезиски јазик кој се зборува во Папуа Нова Гвинеја, во покраината Сандаун. Јазикот е дел од подгрупага на схаутенски јазици од групата на западноокеански јазици. Јазикот се пишува на латиница.
Список на државни водачи во 549 година
Ова е список на државни водачи во 49 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
864 п.н.е.
864 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 864. година пред новата ера, 864. од првиот милениум п.н.е., 64. од 9 век п.н.е. и петта од 860-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4644 и 4645 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3886 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2896 и 2897 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 111 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 864 година се протега во 1772 и 1773, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1832 и 1833 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 321 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1531 и 1530 исламска година пред хиџра.
IC 517
IC 517 — галаксија во соѕвездието Тукан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 517 се споменува и како ESO 108-28.
Откривање
Објектот е откриен на 21 август 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 517 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 517 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 24 м 4,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -66° 51' 28"". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на IC 517 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68762.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
NGC 6857
NGC 6857 — оддавна маглина во соѕвездието Лебед, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6857 се споменува и како PK 70+1.2, Sh2-100, not a PN.
Откривање
Телото е откриено на 5 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6857 е од видот EN. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 11,4 m. NGC 6857 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,63'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 1 м 48 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 31' 30"".
Други поделби
Проучување на NGC 6857 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 119; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2674. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 200.
Крај (ТВ-серија)
Крај (Son) — турска љубовно-акциона серија од 2012 година. Серијата е од продукциската куќа Ay yapim, а се прикажува na турската телевизиска мрежа ATV.
Врчва (Отиштино)
Врчва — археолошко наоѓалиште во велешкото село Отиштино. Претставува населба од римско време. На 2 км јужно од селото, од левата страна на патот за населбата Чашка, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Нуредин Реџеп Вока
Животопис
Вока е роден во тетовското село Шипковица во 1847 година. Основно училиште завршил во Тетово, медреса воПризрен, а дипломирал на Теолошкиот факултет во Истанбул, Турција. Објавил еден буквар на албански јазик и две читанки со турскоарапско писмо. Значајно е неговото дело „Мислења“ со филозофско-педагошка содржина. Во 1903 година од страна на турската администрациј е назначен за муфит во Битола.
Во негова чест училиштата во Шипковица (ОУ "Реџеп Вока " - Шипковица) и Бродец  (ОУ "Реџеп Вока " - Бродец) го носат неговото име.
Леонардо Бонучи
Леонардо Бонучи (роден во Витербо, 1 мај 1987) — италијански фудбалер, играч од одбраната на Јувентус и на италијанската репрезентација.
Рани години
Бонучи ја започнал својата кариера во младинските категории на тимот на Интер од каде се пробил до првиот тим. Сепак, тој одиграл само еден натпревар за Интер во Серија А против Каљари во сезоната 2004-05. Тој поминал периоди на заем во Тревизо и во Пиза по што се вратил во Интер во мај 2009 година. Но, во својот матичен клубот не останал за долго затоа што на 1 јули од страна на Интер било објавено дека тој заедно со Роберт Аквафреска, Франческо Болцони и Рикардо Mеџорини се продадени на Џенова како дел од трансферите на Тиаго Мота и Диего Милито во Интер.
Бари
Само што пристигнал во Џенова, веќе следниот ден (2 јули) Бонучи направил уште еден трансфер откако Џенова му продала половина од договорот на играчот на Бари како и правото да настапува за овој клуб во наредната сезона. Бонучи веднаш станал прв избор во центарот на одбраната на тренерот Џампјеро Вентура и оформил силно партнерство со Андреа Ранокија. Во еден момент од средината на сезоната Бари имал втора најдобра одбрана во лигата, а и завршувањето на сезоната во првиот дел од табелата исто така дошло пред сè благодарение на добрата игра во дефанзивен план.
Јувентус
На истиот ден кога Италијанската репрезентација била елиминирана од Светското првенство, Бари ги откупил преостанатите половина права на Бонучи од Џенова за € 8M. Потоа, Бари потпишал и со Серхио Бернардо Алмирон во ко-сопственост договор за 2,5 милиони €, кои веќе настапувал тука на позајмица од Јувентус во сезоната 2009-10. Џенова пак ги откупила преостанатите 50% од правата на Доменико Крисито од Јувентус за 6 милиони € следниот ден. Веднаш по овие трансфери Бонучи заминал во Торино на медицински прегледи, и замената во 3-насоки завршила на 1 јули, кога Бонучи го комплетирал својот трансфер во Јуве за сума од 15,5 милиони € (пари во готово плус замена на играчи) и потпишал 5-годишен договор.
Своето деби за „Старата дама“ Бонучи го имал токму против својот поранешен тим, Бари во порзот на неговиот тим нагости со 1-0. Бонучи бил стандарден во одбраната на Јувентус во текот на својата прва сезона, играјќи како партнер во центарот на одбраната со својот колега од репрезентацијата Џорџо Кјелини. Бонучи одиграл 34 од 38-те меча во Серија А и бил еден од најчесто користените играчи на тимот. Тој го постигна својот прв гол за Јувентус во Лига Европа плеј-оф мечот против Штурм Грац.
Својот прв гол во дресот на Јувентус во Серија А, Бонучи го постигна на 25 октомври 2011 кога неговиот тим ја победи дома екипата на Фиорентина со 2-1. Тој го постигна првиот гол во мечот во 13-тата минута. Истата сезона тој постигнал гол и во уште една победа на неговиот тим на гостувањето во Сицилија против Палермо и повторно го постигнал првиот погодок во мечот што завршил 2-0 за Јувентус.
Даниел Фонсека
Даниел Фонсека Гарис (роден на 13 септември, 1969 година во Монтевидео) — поранешен уругвајски фудбалер, напаѓач. Неговиот прекар бил el castor (брадата).
Фудбалска кариера
Фонсека ја започнал својата кариерата во Насионал Монтевидео во 1988 година. Таму одиграл 14 натпревари, постигнал три гола и тримуфирал во Копа Судамерикана, јужноамерикански еквивалент на Суперкупот на Европа. Во 1990 дошол во Европа, каде најпрво играл за екипата на Каљари, а потоа игра две одлични сезони во Наполи, постигнувајќи 31 гол во 50 натпревари. Во 1994 година екипата на Рома го доведува во својот состав, но тука не можел да се избори за место во почетниот тим и останал во сенка на аргентинската ѕвезда Абел Балбо. Тој се преселил во Јувентус за кој настапувал во периодот од 1997-2000, но ни тука престојот не му бил којзнае колку успешен поради тоа што често се мачел со повреди, и ја пропуштил целата сезона 1999-2000, па бил продаден на Ривер Плата. По краток период му следува враќање во Насионал, а потоа Фонсека повторно се вратил во Италија, овој пат во Комо каде играл за истоимениот тим. Во 2003 се откажува од фудбалот. Како главна причина наведува, тоа што тренерот повеќе не смета на него, а тој пак вели дека не сака Фонсека да добива пари без претходно да си ги заработи.
Бројот на постигнати голови во италијанската Серија А му е фантастичен, особено ако се има предвид тоа што во поголемите клубови како Рома и Јувентус не играл во првата постава. Но, и покрај тоа Фонсека направил одлична кариера постигнувајќи голем број на важни голови влегувајќи како замена и се здобил со статусот на Златна резерва.
За репрезентацијата има 30 одиграни натпревари и 10 гола, а учествувал и на Светското првенство во 1990 година.
Клиенти
Ова се фудбалерите кој се клиенти на Фонсека во моментов. Луис Суарес повеќе не е негов клиент, бидејќи започнал соработка со Пере Гвардиола (братот на тренерот на Манчестер Сити Пеп Гвардиола).
NGC 4486A
NGC 4486A — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4486A се споменува и како UGC 7658, MCG 2-32-110, CGCG 70-141, ARAK 372, VCC 1327.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1781 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4486A е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 4486A има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 4°.
Други поделби
Проучување на NGC 4486A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41377. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 877. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
IC 518
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 518 се споменува и како ESO 146-22.
Откривање
Објектот е откриен на 16 јули 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 518 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,7 m/лм2. IC 518 има привидни димензии од 1,5' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 23 м 29,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -60° 33' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на IC 518 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68738.
863 п.н.е.
863 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 863. година пред новата ера, 863. од првиот милениум п.н.е., 63. од 9 век п.н.е. и четвртта од 860-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4645 и 4646 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3887 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2897 и 2898 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 110 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 863 година се протега во 1773 и 1774, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1833 и 1834 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 320 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1530 и 1529 исламска година пред хиџра.
Горан Атанасов - Зеко
Заедно со Сашо Пижевски - Пиже и Игор Џамбазов бил основач и член на култната група Хавана Бенд, која била своевидна атракција на македонската естрада во раните 1990-ти, позната по хитовите „Шток ми бејби“, „Нема спас“, „Дај ми, жити сè“ и др. По нејзиното распаѓање, се посветува на својот бизнис - угостителството и само повремено, како гостин, учествува во неколку музички проекти.
Зеко бил исто така менаџер, соопственик и сопственик на повеќе кафулиња, ресторани, ноќни клубови и дискотеки. Меѓу позначајните биле кафулето Баскет, забавниот комплекс Хавана клуб во Градскиот парк, дискотеката Парк во Градскиот стадион и таверната Хавана.
Во подоцнежните години правел обиди за повторното обединување на Хавана Бенд и нивниот хит Балада за мајка ти и татко ти, што било плод на соработката со Александар Митевски.
Емил Зола
Емил Зола (Émile Zola; - ) — француски писател, творец и најизразит претставник на натурализмот во книжевноста. Најпознати негови дела се романите: „Нана“, „Жерминал“, „Земја“, „Плодност“, „Пари“ „Слом“, „Тереза Ракен“ итн.
Животопис
Емил Зола е роден на 3 април 1840 година, во Париз. Детството го поминал во Прованса, во друштво на Пол Сезан. Емил немал навршено ниту седум години кога умрел татко му, по што неговото семејство осиромашило. Подоцна, со надеж за подобрување на материјалната положба, заедно со мајка му, Емил се преселил во Париз. Откако двапати паднал на матурата, неговата мајка не можела повеќе да го издржува, така што тој морал да се вработи во царинарницата, како службеник, но по само два месеца дал отказ. Потоа, тој живеел во бедна мансарда, во голема сиромаштија, често хранејќи се само со леб натопен во масло.
Зола бил голем борец за правдата и за вистината. Оттука, тој не останал рамнодушен во големата афера што ја потресла Франција во 1894 година, капетанот Драјфус бил осуден на робија поради шпиунажа. Уверен во неговата невиност, Зола застанал во негова одбрана, објавувајќи ја статијата „Обвинувам“ која социјалистот Гед ја прогласил за „најголемиот револуционерен чин на столетието“. Поради таа статија, Зола бил обвинет за навреда на армијата и осуден на затворска казна во траење од една година, но наговорен од пријателите, тој пребегал во Англија, каде останал 11 месеци. Потоа, кога Касацијата ја поништила пресудата на капетанот Драјфус, Зола се вратил во Франција. Тогаш, сметајќи дека ја завршил својата мисија, Зола се повлекол од јавниот живот. Зола умрел неочекувано, на 29 септември 1902 година, задушувајќи се при спиење од чадот што излегувал од каминот. Веста за неговата смрт одекнала низ целиот свет, а најпознатите весници објавиле пофални прилози нарекувајќи го со зборовите: „голем дух за кого светот беше премногу мал“, „голем неимар на човечката добрина и на социјалното братство“, „голем писател чија огромна уметност беше израз на вистината и орудие на општествениот спас“, „писател кој имаше пресуднно влијание врз ориентацијата во пишувањето на нашето време“ итн.
Творештво
Уште во младоста, Зола бил полн со самодоверба и верувал дека ќе стане славен писател. Најпрвин пишувал поезија, а потоа преминал на проза и за три години објавил осум книги. На возраст од 30 години, Зола го направил планот за циклусот од 31 роман со заеднички наслов „Ругон-Макари“, во кој е дадена историјата на едно семејство во периодот на Второто царство, а која според пристапот потсетува на Балзаковата „Човечка комедија“. Во овие романи, некои подобри а некои послаби, јасно се манифестираат сите најважни тенденции на натурализмот: детерминистичката филозофија, сведување на сите акции и мисли на физиолошки причини, брутален поглед на светот, сведување на љубовта на сексуален нагон, инсистирање на болни, морално и физички расипани ликови, омраза кон општественото уредување итн. Најпознати романи од овој циклус се: „Жерминал“, „Трујалница“, „Нана“, „Во зовриениот лонец“, „Слом“ итн.
Осврт кон делото на Зола
Зола спаѓа во кругот на ретките писатели кои не ја изгубиле современоста ниту повеќе децении по смртта. И денес, неговите дела се читаат многу и се преведуваат на голем број јазици. Делото на Зола сè уште живее и ги распалува страстите при што едни го фалат со восхит, а други го напаѓаат. Популарноста на Зола се должи на тоа што тој е поборник за посреќна иднина на луѓето, борец против нееднаквоста и паразитите во општеството, борец за вистината, писател со смела мисла.
Согле
Согле — село во областа Азот, во Општина Чашка, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Азот, во средишниот дел на територијата на Општина Чашка, во средното сливно подрачје на реката Бабуна. Селото е рамничарско, сместено на надморска височина од 390 метри.
Селото Согле се наоѓа на левиот брег на реката Бабуна. Куќите се наоѓаат во мало проширување на долината на Бабуна околу железничката пруга Велес-Прилеп. Околни села се: Теово, Богомила, Бистрица и Мелница.
Жителите се снабдуваат со вода од бунари. На атарот на Согле избиваат изворите: Горно Согле, Осојница и Градиште, а стоката се пои од Бабуна.
Границата на атарот води преку следните предели: Орланик, Рамновец, Дрење, Рид, Бабуна, Било, Градиште, Корија, Калја, Стража, Кориски Дол, Тумба, Студена Вода, Вртешка, Рудина, Лилјачица, Простица (планински превој спрема Мелница) и Пладник.
Внатрешните делови на атарот ги носат следните називи: Турски Дол, Присој, Лозница, Горно Согле, Осој, Бута, Кашкала, Ливадица, Дупки, Садовица, Бачилиште и Завој.
Селото е од збиен тип и се разикуваат Горно или Торбешко Маало, Долно или Скеревско Маало и Селмановско Маало. Првото е десно од железничката пруга додека останатите се лево.
Историја
Согле е старо село во областа Азот и долината на Бабуна: се споменува уште во средниот век. Други пишани споменувања на Согле потекнуваат од 1476/7 и 1481 година, кога имало 22 односно 40 македонски христијански куќи, а неговите жители биле дервенџии. Во Согле најпрвин живеело православно македонско население.
За ова сведочи и Ѓорче Петров во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“ од 1896 година. Тој запишал дека Согле е на 1 ½ час од Ореше и на 2 часа од Богомила со 70 куќи. Некогаш тоа било чисто македонско село, сопственост на црквата Света Богородица. Пред 45 години во него се населил некој дебранин Џафер и прочиениот разбојник Мале, поранешен полјак во селото. Христијаните од страв почнале да се иселуваат при што селото станало чисто турско. Соглевци најмногу одгледуваат тутун, од кој вадат до 6000 товари годишно.
Во век селото било дел од Велешката каза од Отоманското Царство.
И покрај тоа, во 1954 година Согле го достигнало претходниот број на куќи. После тоа од ова село започнале големи иселувања на муслиманите. На местото на иселениците се доселувале бројни Македонци христијани од разни села во горниот слив на Бабуна. Потоа се доселиле и неколку албански домаќинства од Косово.
Североисточно од Согле на растојание од 2,5 километри е месноста Бачилиште. Таму се наоѓа манастирот Света Богородица изграден во 1856 година. Манастирот денес има многу убави и обновени конаци. Истите мајстори кои го ѕидале манастирот ја изградиле и џамијата на сретсело. За време на изградбата на манастирот во Согле имало и нешто христијани. Согленскиот манастир преку дарувања станал прилично богат. Имал околу 300 кози, 50 говеда, 200-300 кошници со пчели и нешто ниви. Две ниви на манастирот подариле согленските муслимани. За да се чува стоката и обработува земјата во манастирот престојувале и до 30 работници. Стопанското значење на манастирот почнало да опаѓа по Втората светска војна. Сепак, на денот на манастирската слава – Мала Богородица таму се собираат бројни жители од разни места. Денес, манастирот е обновен и сѐ повеќе посетуван од луѓе. „За болест и џумбус“ манастирот го посетувале и некои муслимани од Согле.
Потегот Горно Согле се наоѓа на илјада метри западно од денешното село. Изгледа дека таму некогаш се наоѓале куќи. Сега во нивите на тој предел се изоруваат делови од ќерамиди, а таму постојат и „ќункови (цевки) за вода“. Потезите Градиште и Каља се на границите на атарот. Градиште е кон Ореов Дол, а Каља кон Теово. Според некои археолошки истражувања се смета дека гробот на попот Богомил кој го започнал богомилството како верско и општествено движење, се наоѓа токму во атарот на селото Согле и тоа во близината на муслиманските гробишта кои се наоѓаат до селото од западната страна. Од шеесеттите години се основани и нови христијански гробишта од источната страна на Согле. На тоа место се наоѓале остатоци од стари гробови, а се зборува дека имало и остатоци од црква, која денес е возобновена.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 20,2 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 813 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 486 хектари, а на пасиштата отпаѓаат 493 хектари.
Селото, во основа, има мешовита функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Согле имало 400 жители, сите Албанци муслимани.
Селото не е големо. Тоа во 1961 година броело 320 жители, од кои 224 биле Турци, а 91 жител Македонци. Во 1994 година бројот се намалил на 127 жители, од кои 83 биле Македонци, 19 Албанци, 16 Турци и пет жители Срби.