cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ел Реј дел Мундо
Витоли на кубанскиот Ел Реј дел Мундо
Ова е список на витоли (големини) во рамките на производната линија на Дипломатикос со нивните димензии во англиски и метрички систем и нивните vitolas de galera (фабрички имиња) како и нивните конвенционални називи според американскиот жаргон за пури.
104
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5612 и 5613 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4854 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3864 и 3865 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 857.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 104 година се протега во 2740 и 2741, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2800 и 2801 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 647. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 534 и 533 година пред хиџра.
Волчишта (Ениџевардарско)
Географија
Селото е сместено во котлината Меглен, 3 км источно од гратчето С’ботско.
Во Отоманското Царство
На почетокот на XX век Волчишта било чисто македонско село во Ениџевардарска каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во селото (В’лчишта) живееле 110 Македонци христијани.
Целото село било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Волчишта (Voltchichta) имало 240 Македонци под патријаршијата. Во 1909 г. во селото проработела и бугарската пропаганда кога е отворено бугарско училиште. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 20 македонски куќи.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 118 жители, кои во 1920 г. биле 125. Во 1922 г. е преименувано во Идреја. Бидејќи до неодамна било чифлигарско село, во 1920-тите властите доведеле 132 грчки колонисти Турција и селото станало етнички мешано. Во 1928 г. во Волчишта е заведен 261 жител од кои 149 лица (37 семејства) биле грчки дојденци, а останатите Македонци.
До 1940 г. населението нараснало на 457 жители. Бројноста се задржала устојчиво и во следните десетлетија, со мали колебања. Во 1991 г. е Волчишта имало 484 жители од кои половината биле Македонци.
Стопанство
Селото е полско, а почвата се наводнува од реката Мегленица, поради што дава високи приноси. Главни производи се граорните култури и индустриските пиперки. Населението се занимава и со лозарство и овоштарство.
Матс Паулсон
Матс Паулсон (вистинско име Матс Паул Ингемар Паулсон; 28 јануари 1938 - 19 септември 2021 година) бил шведски пејач, поет, текстописец и сликар. Својот прв диск го издал во 1964 година; Tango i Hagalund. Напишал стотици песни, меѓу кои и Barfotavisan, Baggenslåten и Visa vid vindens ängar. Работел заедно со уметници, меѓу нив Александар Рибак и Хакан Хелстрем.
Лујџи Бокерини
Лујџи Родолфо Бокерини (Luigi Rodolfo Boccherini) ( –, ) бил италијански композитор и виолончелист. Особено е заслужен за развојот на камерната музика. Има напишано голем број композиции меѓу кој: ,,Гудачки квинтет,, итн,.
Вили Клас
Животопис
Вили Клас ја започнал својата политичка кариера во Хасалт. Во 1968 година, тој бил избран за пратеник во собранието. Во 1972 година, тој влегол во владата на Белгија како министер за образование. Помеѓу 1973 и 1992 година, тој бил министер за економски работи на Белгија три одделни пати. Тој, исто така, служел како заменик-премиер пет пати, и бил важен преговарач во формирањето на коалицијата на владите во текот на 1980-тите години. Клас бил министер за надворешни работи од 1992 до 1994 година.
Космос-905
Космос-905 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 26 април 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-905 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 415 км, а најмалото на 168.
1546
1546 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1546 година од новата ера, 546. од вториот милениум, 46. од XVI век и седма од 1540-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7054 и 7055 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6296 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5306 и 5307 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2299.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1546 година се протега во 4182 и 4183, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4242 и 4243 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2089. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 952 и 953 исламска година.
Зидајхсфелд
Зидајхсфелд (Südeichsfeld) — општина во округот Унштрут-Хајних, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Била создадена на 1 декември 2011 со спојување на некогашните независни општини Хајероде, Катариненберг, Хилдебрандсхаузен и Ленгенфелд унтерм Штајн.
Општински единици
На 1 декември 2011 година општината била создадена од следниве места:
Абидосаурус
Абидосаурус (што значи „гуштер од Абидос “) — род на сауропод ски диносаурус кој живеел во текот на периодот Креда. Фосилите од овој диносаурус, односно череп и посткраниумот (цел скелет или делови од скелетот, без черепот), биле пронајдени во карпи во североисточниот дел на Јута, САД
Откривање и опис
Абидосаурусот е еден од ретките сауроподи познати од материјалот на черепот, и првиот опишан целосен череп за сауропод од Америка кој датира од периодот Креда. Исто така, се истакнува по тесните заби, бидејќи претходните брахиосауриди имале пошироки заби.
Абидосаурусот се заснова на холотипот 16488 во Националниот споменик на диносаурусите, кој се состои од скоро целосен череп и долни вилици со првите четири пршлени на вратот. Обилни черепи и посткранијални коски биле пронајдени на истото место, вклучително и делумни черепи од три дополнителни единки, делумен пршлен на колкот и опашка, плешка, коска на надлактицата и коски на раката. Овие фосили биле пронајдени во подножјето на Сидар, во близина на стариот центар за посетители на Националниот споменик на диносаурусите. Цирконите од кал под камениот носител на песочник укажуваат на староста на песочникот и неговите коски содржани помалку од 104,46 ± 0,95 милиони години, во фаза на Албијан на рана креда.
Иако Абидосаурус живеел околу 45 милиони години по Жирафатитанот, черепите на овие два рода се слични, освен потесните, поостри заби и помалиот нос на Абидосаурус. Абидосаурусот може да се разликува од сите други сауроподи, вклучувајќи го и Жирафатитанот, со суптилни одлики на назалните и максиларните коски, неговите релативно мали надворешни дупки (ноздри) и некои одлики на забите. Во 2012 година Томас Хотлц дал должина од 18,3 метри (60 стапки).
Етимологија
Абидосаурусот бил именуван во 2010 година од Даниел Чур и неговите колеги. Името на родот се однесува на египетската митологија : Абидос е грчко име за град на Нил каде биле закопани главата и вратот на Озирис, додека холотипот на Абидосаурус се состои од глава и врат пронајдени во карпи со поглед на реката Грин. Типскот вид е A. mcintoshi во чест на Џон С Мекинтош, професор по физика, за неговите придонеси во Националниот споменик на диносауруси и проучувањето на диносаурусите
Војшанци
Војшанци — село во Општина Неготино, во неготинскиот дел на областа Тиквеш, во околината на градот Неготино.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југоисточниот дел на територијата на Општина Неготино, непосредно на левата страна на реката Вардар. Селото е рамнинско, на надморска височина од 140 метри, а од градот Неготино е оддалечено 9 километри.
Селото се наоѓа на левиот брег на Вардар, при устието на Војшанска Река, во самата рамница. Водата за пиење потекнувала од бунари и чешми. Во полето се наоѓа Турчинова Чешма, а во долината Извори.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Лак, Лака, Горна Лака, Ајдарина, Огради, Мера, Мрвјаник, Рудине, Мечин Дол, Сиви Кобили, Криво Долче, Караташ, Црвена Чука, Скрка, Пењајка и Пепелишче.
Селото има збиен тип со разредени краеви. Во минатото, Горното Маало се наоѓа на десниот, додека Сојкар и Долно Маало на левиот брег од долината.
Историја
Пред населувањето на муслиманите, христијаните имале свој манастир „Св. Илија“, а околу него се наоѓале гробишта.
Во селото живеело христијанско население до почетокот на век во Чифлик кај Долно Маало.
На пасиштата над селото зиме доаѓале Власи од Плачковица.
Стопанство
Атарот има средна големина и зафаќа простор од 15 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 664,2 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 639,4 хектари, а на шумите само 82,3 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција. Во селото има продавници и угостителски објекти.
Селаните се занимавале со земјоделство. Најплодното земјиште е во поплавните делови долж селската река.
Население
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото Војшанци имало 420 жители, Македонци (110 православни и 310 муслимани). Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Војшанци имало 80 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Војшанци е средно по големина село без некои значителни промени во бројот на населението. Во 1961 година селото броело 427 жители, од кои 379 биле Македонци, 39 Срби и седум жители Турци, додека во 1994 година селото имало 441 жител, од кои 420 биле Македонци, а 20 жители Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото Војшанци имало 432 жители, од кои 423 Македонци и 9 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 365 жители, од кои 344 Македонци, 5 Срби, 1 Бошњак, 2 останати и 13 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Војшанци:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Војшанци било муслиманско македонско село.
Според истражувањата на Воислав Радовановиќ во 1924 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во век, Војшанци било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Селото се наоѓа во Општина Неготино, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на општината Неготино и во периодот 1957-1962 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Пепелиште, во која покрај селото Војшанци, се наоѓале и селата Брусник, Јанешево, Калањево, Криволак, Липа, Пепелиште, Пештерница, Црвени Брегови и Џидимирци. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Бистренци, во која влегувале селата Бистренци, Војшанци, Иберли, Калањево, Корешница, Кошарка, Липа и Челевец.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1232 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место се опфатени и селата Брусник, Калањево и Липа.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 315 гласачи.
Глазгов
Глазгов е најголем град во Шкотска и трет по големина во Обединетото Кралство. Целосното име на градот е Град Глазгов и е најнаселена единица од сите 32 шкотски територијални единици. Градот се наоѓа на реката Клајд во западна Шкотска. Глазгов се протега на 175 км2 и има население од 580,690 жители.
Спорт
Најпознат фудбалски клуб од Глазгов е ФК Селтик.
NGC 7431
NGC 7431 — галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7431 се споменува и како NPM1G +25.0524, double system, contact.
Откривање
Објектот е откриен на 30 септември 1886 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7431 е од видот C+C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 7431 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 57 м 38,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 9' 52"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 7431 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1765321. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 168; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2238. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1175.
Моореја
Моореја (Mo'orea) — вулкански остров во Француска Полинезија, еден од Приветрените Острови, дел од архипелагот на Друштвените Острови, 17 км северозападно од Тахити. Според тахитскиот правопис Моореја значи "жолт гуштер" (на тахитски: Mo'o = гуштер, Re'a (од re'are'a) = жолто. Постарото име за островот е Ајмехо Првите западни колонизатори и патници го нарекувале Јорк.
Географија
Островот бил формиран како вулкан пред 1,5 до 2,5 милиони години, резултат на врелата точка на Друштвените Острови под океанската плоча која ја формирала целата територија на Друштвениот Архипелаг. Има теорија дека тековните заливи порано биле речни басени, кои се исполниле во текот на подигањето на морското ниво за време на Холоценот.
Островот е околу 10 милји широк од запад кон исток. Постојат два мали, речиси симетрични заливи на северниот брег. Оној на запад се нарекува Опуноху. Тој не е многу населен, но многу туристи доаѓаат во заливот. Главните општини околу заливот се Пихаена на исток и Папетоај на запад. На исток е Куковиот Залив, воедно наречен и Залив Пао Пао. Освен Пао Пао, други општини тука се Пихаена на запад и Махарепа на исток. Највисока точка е Планината Тохиеа, во близина на центарот на Моореја. Таа се издига над двата залива и може да се види од Тахити. Исто така постојат и пешачки патеки по планините. Заливот Вајаре е помал од двата главни заливи, на источниот брег. Овој залив е доста населен и има развиено стопанство. Главното село се наоѓа веднаш јужно од заливот.
Политика
Островот е административен дел од комуната (општината) Моореја-Мајао, самата управна субдивизија на Приветрените Острови. Главната село е Афареаиту. Најголемото село е Пао Пао на крајот на Куковиот Залив. Второ село по големина е Махарепа.
Туризам
Поради своите неверојатни пејзажи и пристапноста до Папете, Моореја е посетена од страна на многу западни туристи кои патуваат во Француска Полинезија. Особено популарна како одредиште за меден месец, Моореја често може да се види во рекламите на американските свадбени списанија. Артур Фромер во туристичкиот водич Фромер го прогласил островот за еден од најубавите острови на светот.
Историја
Како и многу други острови, Моореја отпрвин бил населен од Полинезијци од островите западно од Моореја. Тие пристигнале на кануата од Јужна Азија во потрага по острови кои ќе можат да ги населат. Се проценува дека тие пристигнале на Моореја пред околу 1000 години. Постојат некои стари знаменитости на Моореја познати како марае (храмови), направени од камени карпи во облик на пирамиди. На карпите има траги кои покажуваат дека тука повремено имало жртвувања. Најстарото марае е "Афареаиту Марае, кое се наоѓа во главната село на островот. Тоа било направено од страна на првите Полинезијци во 900 година.
Луѓе и настани
Островот бил меѓу оние кои ги посетила Истражувачката експедиција на САД на нејзината турнеја на Јужниот Пацифик во 1839 година.
Чарлс Дарвин нашол инспирација за неговата теорија за формирањето на коралните атоли гледајќи надолу кон Моореја додека стоел на врвот на Тахити. Тој го опиша како "слика во рамка", мислејќи на коралниот гребен што го опколува островот.
На 7 октомври 1967, завршила изградбата на Аеродромот Моореја, чие отворање било следниот месец.
Воздушен
Моорејанскиот аеродром Темае (ИАТА: МОЗ) е поврзан со меѓународниот аеродром во Папете и понатаму со другите Друштвени острови, како што е Бора Бора. Кога островјаните сакаат да направат меѓународен лет, тие ја користат компанијата Ер Тахити за да стигнат до Меѓународниот аеродром Фаа на Тахити. Аеродромот Моореја се наоѓа северно од заливот Вајаре.
Патен
Постои еден пат што поминува низ островот. По патот има километарски маркери од 1 до 35. Првиот е во близина на аеродромот. 35-тиот е во Хаапити.
Истражувачки капацитети
Истражувачката станица Гамп на Јужниот Пацифик при Универзитетот на Калифорнија, Беркли се наоѓа на западниот брег на Куковиот Залив. Во Гамп станицата е и Еколошката мисија за долгорочно истражување на коралниот гребен Моореја (MCR LTER). Проектот, финансиран од Националната Научна Фондација (NSF), е партнерство помеѓу Универзитетот на Калифорнија во Санта Барбара и Калифорнискиот Државен Универзитет, Нортриџ, вклучувајќи дополнителни истражувачи од Универзитетот Дејвис, Универзитетот Санта Крус, Универзитетот Сан Диего и Универзитетот на Хаваи. LTER е дел од Националната научна фондација за долгорочни еколошки истражувања (LTER). LTER Програмата е основана од страна на NSF во 1980 година за поддршка на истражување на долгорочни еколошки феномени.
Францускиот EPHE (École pratique des hautes études) и сега CNRS (Национален Центар за Научни Истражувања) е станица за истражување станица на Заливот Опуноху од околу 1970 година. Овој Центар за островско истражување и опсерваторија на животната средина (фр. Centre de Recherches Insulaires et Observatoire de l'Environnement) или CRIOBE е истражувачко мрежно место за неколку меѓународни проекти, вклучувајќи го и следењето на коралните гребени во Француска Полинезија, како и следењето на популациите на видовите риби над 30 години.
Дрвото од видот Phyllanthus nadeaudii е ендемски вид на Моореја.
Филип Рикер
Филип Томас Рикер (на Philip Thomas Reeker; роден на година во ) — американски дипломат, амбасадор на САД во Република Македонија од 2008 до 2011 година.
Рикер работел како помошник службеник за информации во Будимпешта (1993–1996) и како службеник за јавни работи во Скопје (1997–1999). Од 1999 до 2000 година е директор за односи со печатот во Стејт департментот. Рикер бил портпарол на Кристофер Хил, амбасадор на САД во Македонија, специјален пратеник за Косово во 1998 и 1999 година. Од 2000 до 2003 година Рикер работел во Бирото за јавни работи како заменик-портпарол и заменик помошник секретар. Бил награден со награда за извонредност во јавната дипломатија „Едвард Р. Мароу“ во 2003 година. Во 2003 и 2004 година патувал во САД и во странство како портпарол на Стејт департментот, држејќи говори и давајќи интервјуа на тема дипломатијата и надворешната политика на САД. Од 2004 до 2007 година е заменик шеф на мисијата во Будимпешта, Унгарија. Во 2007 година Рикер е префрлен во амбасадата на САД во Ирак, каде што работел како советник на амбасадорот за јавни работи.
Филип Рикер е номиниран за амбасадор на САД во Република Македонија од страна на претседателот на САД Џорџ В. Буш. Тој е потврден од американскиот Сенат и станал петтиот амбасадор на САД во Македонија на 29 септември 2008 година, доаѓајќи на местото на Џилијан Миловановиќ. Рикер е амбасадор на САД во Македонија до 15 јули 2011 година. Потоа, на неговото место дошол Пол Д. Волерс. Во август 2011 година Рикер станал заменик помошник државен секретар за европски и евроазиски прашања и бил одговорен за односите на САД со Албанија и поранешните југословенски републики, без Словенија. Во 2014 година е назначен за генерален конзул на САД во Милан, Италија. Од 2017 година Рикер работел во Европската команда на САД, воено заповедништво на Одделот за одбрана на САД со седиште во Штутгарт, Германија, и учествувал во програмата POLAD (Foreign Policy Advisor Program).
Во отсуство на постојан функционер, Рикер е вршител на должноста помошник државен секретар за европски и евроазиски прашања од март 2019 година, предводејќи го Бирото за европски и евроазиски прашања задолжено за спроведување на американската надворешна политика во Европа и Евроазија и за советување на заменик-секретарот за политички прашања за прашања поврзани со дипломатските мисии во регионите.
Рикер дипломирал на Универзитетот Јејл во 1986 година и магистрирал на Школата за глобален менаџмент „Тандерберд“ во Аризона во 1991 година. Тој ги поминал средношколските години во Австралија. Покрај англискиот како мајчин јазик, Рикер го познава и македонскиот и други јазици.
Двоуснена согласка
Двоуснена согласка  (уснено-уснена согласка или билабијал) е согласка која се изговара со двете усни. Според меѓународната фонетска азбука (МФА), тие се следниве:
Оверското наречје на игбо разликува шест пара на двоусни избувни согласки:. Околу 0,7% од јазиците на светот воопшто немаат двоусни согласки. Такви се индијанските јазици тлингитски, чипевјански, онајдски и вичитски.
Педро Пичардо
Педро Пабло Пичрдо Пералта (роден на 30 јуни 1993 г.) — кубански атлетичар кој се натпреварува во дисциплината трискок. Тој бил светски јуниорски шампион во својата дисциплина во 2012, а на Светското првенство 2013 го освоил сребрениот медал. Тој исто така бил „сребрен“ на Светското првенство 2015.
Животопис
Првиот медал во кариерата на меѓународни првенства, Пичардо го освоил на јуниорското првенство на Средна Америка во 2012, каде со прескокнати 16.40 метри успеал да го освои златниот медал. Две недели подоцна, на светското јуниорско првенство во Барселона, кубанецот станал светски јуниорски шампион откако успеал да прескокне 16.79 метри.
Во февруари 2013, Пичардо за првпат ја прескокнал границата од 17 метри, прескокнувајќи 17.16 метри во Хавана. На почетокот на јуни, повторно во Хавана, тој го поставил најдобриот светски резултат дотогаш во годината откако успеал да прескокне 17.69 метри. На Светското првенство 2013 во Москва, Пичардо прескокнал 17.68 метри кои биле доволни за сребрениот медал зад Теди Тамго кој го подобрил најдобриот резултат во годината на 18.04 метри.
Во 2014, тој го освоил бронзениот медал на Светското првенство во сала во Сопот, прескокнувајќи 17.24 метри во шестиот обид. Истата година тој го поставил најдобриот резултат во годината откако во Хавана прескокнал 17.76 метри.
На 8 мај 2015, во Хавана, Пичардо поставил нов кубански рекорд во трискок, прескокнувајќи 17.94 метри, со што го соборил 18. годишниот рекорд на Јоелби Кесада од 17.85 метри.. Една недела подоцна, на митингот од дијамандската лига во Доха, кубанецот за првпат во својата каериера ја прескокнал границата од 18 метри, прескокнувајќи 18.06 метри, со што повторно поставил нов кубански рекорд. Американецот Кристијан Тејлор завршил веднаш зад Пичардо со скокот од 18.04 метри, со што за првпат во историјата на дисциплината биле прескокнати два скока преку 18 метри на еден митинг.
На 28 мај 2015 во Хавана, Пичардо третпат во годината го подобрил кубанскиот рекорд во трискок прескокнувајќи 18.08 метри, резултат кој претставува трето најдобро остварување на сите времиња.
Географска карта
Историја
Изработката на картите потекнува уште од камено време и го поместува датумот на откритието на пишаниот јазик наназан за неколку илјади години. Една од најстарите карти нацрната е на ѕидот Чатал Хејук во Средна Анадолија (денешна Турција), а настанала пред 6200 г.
Додека за картите се мисли како за производи на разумен, научен поглед на светот, картите имаат и свој митски квалитет. Предмодерните карти и традиции на нивна изработка надвор од западната трдиција често ја спојувале географијата со космологијата, покажувајќи набљудувачки однос кон свемирот. Средновековните Т-О карти, на пример, го покажуваат Ерусалим во средината на светот, а во некои случаи и односот на Земјиното тело кон Исусовото тело. Спротивно на тоа, поморските карти од истиот период со приказот на Средноземјето одлично се точни.
Патните карти денес можеби се и најмногу користени карти па формираат подвид на навигациони карти, кои исто така вклучуваат и поморски карти, карти на железнички мрежи, но и планинарски и бициклистички карти. Со општествените карти, вклучувајќи ги и GreenMaps, сè повеќе се зголемува нивната важност.
Орентација на картите
Конвенционално поголемиот дел од геометриските точни карти содржат текст на врвот на картата кога таа е свртена со север кон горе, т.е. север се наоѓа на врвот на листата.
Карти на кои север не се наоѓа на врвот:
Некои правоаголни карти направени во Австралија го покажуваат Јужниот Пол на својот врв. На некои вакви карти може да изгледа како свртена наопаку. Тие првенствено се наменети за новости и како туристички карти.
Старите карти на Ед ја покажуваат јапонската царска палата на врвот, но исто така и во средината на картата. Ознаките на картата се свртени на тој начин, да не можат исправно да се прочитаат сè додека царската палата не се постави над главата.
Европските средновековни Т и О карти како Херефордските катри на светот имаат средиште во Ерусалим, а истокот е на врвот на картата. Ако личноста се наоѓа на некоја сместена точна внатре во подрачјето на картата, тогаш картата може да се ориентира на таков начин што секоја точка на картата ќе лежи во ист правец како што одговара во стварноста. Примената на навигацијата на тој начин се нарекува ориентација.
Видови карти
Според размерот на картата така се делат и картите на крупни, средни и ситни размери. Картите од крупен размер (1:100 000) се добиваат со непосредно репрудукцирање на оригиналните теренски снимки. Картите со среден размер (од 1:100 000 до 1:500 000) се изработуваат од кратите со крупен размер. Картите со ситни размери (од 1:500 000 па натаму) се изработуваат од карти со среден размер.
Според содржината и намената картите се поделени на:
Според намената, картите можат да бидат: историски, статистички, туристички, сообраќајни, метеоролошки итн.
Марлон Брандо
Марлон Брандо Џуниор (3 април 1924 – 1 јули 2004), беше американски глумец на филмското платно и во театрите. Сметан за еден од најдобрите и најважните американски глумци, Брандо беше еден од само трите професионални глумци заедно со Чарли Чаплин и Мерлин Монро именуван во магазинот “Тајм (Time)” како еден од стотте најличности на XX век. Брандо има значаен удел во филмското глумење. Беше злогласен за неговото лоша “мрморлива” дикција и суровиот животински магнетизам сепак неговите темпераментни и живи настапни беа високо ценети и широко се смета за еден од најдобрите и највлијателните глумци на XX век. Режисерот Мартин Скорсезе за него изјави “тој е печатот: филмот се мери како “пред Брандо” и “по Брандо”. Брандо беше рангиран како четврти најдобар глумец од страна на Американскиот филмски институт за машки глумци кои своето деби на малите екрани го имале до или во 1950 г. Како долготрајна културна икона, Брандо стана бокс-офис ѕвезда за време на 1950те, време за кое пет пати беше номиниран за Оскар за најдобар машки глумец и трипати по ред ја освои “BAFTA” наградата за најдобар глумец како главна улога. На почетокот здоби популарност со улогата на “Стенли Коваслки” во филмот ”A Streetcar Named Desire” (1951), настапот во претставата “Тенеси Вилијамс” го направи голема ѕвезда на Бродвеј од 1947 до 1949, улогата како ”Terry Malloy” во “On the Waterfront” (1953) со која доби Оскар како и неговото иконско претставување на бунтовничкиот водач на моторџиите “Johnny Stabler” во “The Wild One” (1953) што се сметаше за совршена слика за поп културата. Брандо беше номиниран за Оскар и за улогите како “Emilliano Zapata” во “Viva Zapata!” (1952), “Mark Antony” во филмот режиран од страна на Жосеф Л.Манкиевич според книгата “Julius Caesar” на Шекспир, “Lloyd Gruver” во “Sayonara” (1957). Во оваа декада, Брандо се појави трипати во списокот на десет ѕвезди кои најмногу заработуваат, во 1954 г. како десетти, 1955 г. како шести, и како четврти во 1958 г.
Брандо го режираше и глумеше во култниот вестерн филм “One-Eyed Jacks” чија премиера беше во 1961 год, по што глумеше во неколку неуспешни проекти почнувајќи со филмот “Mutiny on the Bounty” (1962) направен според истоимената новела. ’60-те беа неуспешна декада за Брандо, и после 10 години во кои не настапи во ниеден комерцијално успешен филм, го освои својот втор Оскар за улогата на “Vito Corleone” во филмот “The Godfather” режиран од Френк Копола во 1972 г. која критичарите ја оценуваат како една од неговите најдобри. Овој филм кој стана комерцијално најуспешен во времето кога беше издаден заедно со улогата како “Paul” во “Last Tango in Paris” (1972), која беше номинирана за Оскар и дадоа нова димензија на кариерата на Брандо и го сместија во врвот на бокс-офис ѕвездите како и на шестото место меѓу десетте ѕвезди кои најмногу заработуваат во 1972 г. и на десеттото во 1973.
Брандо не успеа да го зграпчи моментот од издигањето на неговата кариера, земајќи голема пауза додека да се појави во “The Missouri Breaks” во 1976 исто така огромен хит на филмскиот бокс-офис. После овој период доби неколку високо платени улоги за краткото појавување во филмовите “Superman” во 1978и “The Formula” во 1980 по што паузираше девет години од филмското платно. Според Гинисовата книга на рекорди, Брандо бил платен рекордени 3.7 милиони долари (денешни 14 милиони) плус 11.75% од бруто заработката за 13 дена работа во улогата како Џор Ел во Супермен зголемувајќи ја својата мистичност. Ги заврши ’70-те со контроверзната улога како поручникот “Walter Kurtz” во уште еден филм на Френк Копола, “Apocalypse Now” (1979) огромен хит на бокс-офисот од кој Брандо имаше огромна заработка која му помогна за финансирање паузата во неговата кариера за време на ’80-те. Брандо беше и активист, поддржувајќи многу проблеми посебно оние за граѓанските правата на Афроамериканците и протестите на Индијанците.
Ран живот
Марлон Брандо Џуниор е роден во Омаха, Небраска како син на Марлон Брандо, производител на пестициди и сточна храна и неговата сопруга Јулија Дороти. Неговите родители се преселисе во Еванстоун, Илиноис но се развеле кога тој имал 11 години. Неговата мајка си ги зела своите три деца Џослин (1919–2005), Френсис (1922–1994) и Марлон и заминала да живее во Санта Ана, Калифорнија. Подоцна неговите родители се помириле и повторно живееле заедно сега во Литертивил предградие на Чикаго, Илиносис.
Брандо има германски, холандски, англиски и ирски корени. Неговиот прапра дедо Јохан Билхелм Брандау бил германски емигрант во Њујорк во почетокот на 1700 г. Брандо беше воспитуван како христијан саетнист. Неговата прабаба го напуштила семејството кога Марлон Брандо Постариот имал само 5 години. Ги искористила парите што нејзиниот сопруг ги пратил за коцкање и алхохол.
Марлон Брандо Постариот бил талентиран аматерски фотограф. Неговата сопруга, попозната како Доди, била млада и талентирана глумица. Таа пушела, носела панталони и возела коли кои не биле вообичаени за жените во тоа време. Како и да е, таа била алхохоличарка и често се случувало да биде донесена дома пијана од ноќните барови во Чикаго. Доди Брандо глумела и била администратор во театар. Таа му помогнала на Хенри Фонда да ја започне својата глумечка кариера и го заинтересерала својот син Марлон за глумењето. Како и да е, Марлон бил поблизок со својата баба Беси Пенбакер отколку со неговата мајка. Вдовица, кога била млада пенбакер работела како секретарка, а подоцна и како активист во христијананската саентистичка верата. Нејзини татко бил доктор од Ирска, а нејзината мајка Јулија Ватс од Англија.
Брандо бил имитатор уште од мал и ја развил способноста да ги апсорбира одликите на луѓето кои ги играл и ги претставувал драматични и со голема страст. Неговата сестра Џослин била прва која покажала интерест кон глумецството, се запишала на Американската Академија за Драмски Уметности. Таа се појавила на Бродвеј потоа во филм и на телевизија. Другата сестра на Брандо, Френсис го напуштила колеџот во Калифорина и се запишала на уметност во Њујорк. Наскоро Марлон појде по нејзините стапки.
Брандо бил вратен една година назад, а подоцна и исфрлен од средното школо во Либертивил поради проблеми кои ги направил со својот мотор. Бил префлен во Воената Академија во Шатук каде што учел неговиот татко. Тој бил одличен во театарот и добро во училиштето. Во неговата последна година (1943) Марлон бил казнет заради непослушност на армиски офицер во една вежба. Бил пратен во својата соба но се прикрадил и избегал во градот каде подоцна бил фатен. Факултетот изгласал тој да биде избркан иако студентите го поддржувале и се држеле на ставот дека изклучувањето било престрого. Тој бил повикан назад наредната година, но решил да се откаже од училиштето.
Брандо работел како ископувач на злато, работа преку летото овозможена од татко му. Потоа пробал да влезе во армијата, но на физичкиот тест била откриена повреда на неговото колено со која се здобил играјќи фудбал во Шатук. Заради тоа бил класифициран како 4-F и не бил вклучен во армијата. После ова решил да ја следи својата сестра и да замине во Њујорк. Татко му го издржувал 6 месеци и се понудил да му најде работа како продавач. Како и да е, Брандо заминал да студира на Професионалната Американска школа за театар дел од т.н “The New School” и во Глумечкото студио.
Иако често претставуван како методичен глумец, Брандо се сметаше сам себе за се само не за методичен глумец. Тврдеше дека ги презира предавањата на Ли Стразберг: “кога и да имав некој успех Ли Стразберг сакаше да профитира од тоа. Тој никогаш не ме научи ништо. Да можеше тој ќе правеше профит и од сонцето и од месечината. Тој беше амбициозен и себичен човек кој ги експлотираше луѓето кои присуствуваа на неговите часови и сакаше од себе да направи глумечки гуру. Некој луѓе го почитуваа но никогаш не разбрав зошто... Стразберг никогаш не ме научи да глумам”. Брандо беше страстен студент и следител на Стела Адлер, од која ги научи техниките на Станиславскиот систем. Постои приказна во која Адлер кажува како го учела Брандо во која Адлер им кажала на студентите да глумат кокошки, а потоа додала дека јадрена бомба ќе падне врз нив. Сите почнале да трчаат по училницата само Брандо се преправал дека седи врз јајце. На прашање од Адлер зошто одлучил да реагира вака, Брандо одговорил :“Јас сум кокошка, што знам јас за јадрена бомба?”.
Почетоци
Брандо ги користеше вештините од "Stanislavski System" за првите улоги кои ги доби во Сајвил, Њујорк на Лонг Ајленд. Неговото однесување придонесе тој да биде исфрлен од кастингот во Сајвилд но подоцна доби улога во една локална претстава преку која успеа да стигне до Бродвеј во мелахоничната драма “I Remember Mama” во 1944 г. Критичарите го опишаа за најперспективен глумец на Бродвеј по улогата како очаен воен ветеран во ‘Truckline Café” иако оваа претстава била прилично комерцијално неуспешна. Во 1946 се појави на Бродвеј како млад херој во политичката драма “A Flag is Born” одбивајќи да прифати плата помала од просечната глумечка плата поради неговата поврзаност со проблемот за Израелската независност. Во истата година Брандо глумеше заедно со Катерина Колонел во неколку нејзини претстави од која најпозната е Антигона. Но вистинската слава Брандо ја стекна со улогата на Стенли Ковалски во претставата од 1947 г. на Тенеси Вилијамс “A Streetcar Named Desire” режирана од Елија Казан. Брандо ја доби улогата возејќи до Провинстаун, Масачусетс каде Вилијамс го поминувал летото и правел аудиции за улогата на Стенли Ковалски. Вилијамс изјавил дека го здогледал Брандо веднаш знаел дека го има Ковалски. Брандо својата инспирација за толкување на Стенли Ковалски ја базирал врз основа на боксерот Роки Грацијано кој го проучувал во локалната сала. Грацијано не знаел кој е Брандо сè додека Брандо не му подарил карта за претставата. Грацијано изјавил: “платното се крена и веднаш си помислив дали ова е неранимајкото од вежбалницата? и тој ме глуми мене !!!”
Во 1947 год, Брандо направил тест за браќата Варнер за тоа како би глумел на филм. За тестот одглумил дел од сценарио за филмот “Rebel Without A Cause” кое не е поврзано со истоимениот филм издаден во 1955 г. Овој тест е прикачен како бонус во ДВД изданието на “A Streetcar Named Desire”.
Првата филмска улога на Брандо дојде во 1950 г. глумеше како гневен воен ветеран во “The Man”. Поминал цел месец во кревет во воена болница во Ван Нис за да се спреам за улогата. Оваа улога за самиот Брандо значеше дека неговиот статус во армијата ќе биде сменет од 4-F во 1-А. Имал операција на коленото кое го повредил во Шатук и бил прегледуван од армиските доктори бил испратен и на прегледи кај армискиот психијатар но за среќа психијатарот бил пријател на друг доктор кој пак бил познаник на Брандо и му помогнале да ја избегне воената служба во Војната во Кореја.
Издигнување кон голема слава
Брандо ја пресели претстава “A Streetcar Named Desire’ и неговата улога како Стенли Ковалски на теливизиските екрани и беше номиниран за Оскар за најдобра машка улога исто како и во наредните три години за улогите во Вива Запата во 1952 год, Јули Цезар во 1953 и Марк Ентони во 1954. Неговите први пет филмови го издигнаа и му помогнаа да ја освои „BAFTA“ наградата трипати по ред од 1951 до 1953 за најдобра главна машка улога.
Во 1953 година глумеше и во “The Wild One” возејќи го својот мотор Труимф Тандербрд 6Т, што доведе до противење на производителите на Триумф моторите поради тоа што Брандо го претставил како силеџиски мотор со кој одредена банда освојува мал град. Но сликите на Брандо со неговиот Триумф Тандербрд станаа иконски и го зголемија пуублицитетот на производителот.
Подоцна во оваа година Брандо играше во претставата на Ли Фолк, “Arms and the Man” во Бостон. Фолк бил горд да им пренесе на луѓето дека Брандо одбил понуда од 10.000 долари неделно на Бродвеј за да настапува во неговата претстава во Бостон за само 500 долари неделно. Ова беше последен пат на Брандо да глуми во претстава.
Брандо освоил „Оскар“ за улогата како Тери Малоу во филмот „На доковите“ (On the Waterfront). Во една позната сцена од овој филм го убедил режисерот Казан дека сценариото е нереално и со Род Стејџер импровизирале за сцената да изгледа пореално.
По ова во ’50-те Брадно глумеше најразлични улоги почнувајќи како Наполеон во “Désirée”, “Sky Masterson” во мјузиклот “Guys and Dolls”. Глумел и во “The Teahouse of the August Moon” како Сакини односно јазичен толкувач за американската армија во Јапонија, пилот во американската армија во филмот “Sayonara” и во “The Young Lions” како германски офицер.
Во ’60-те Брадно се појавил во неколку филмовикако што се “One-Eyed Jacks” (1961) вестерн, единствен филм што тој го има режирано, “; Mutiny on the Bounty” (1962), “The Chase” (1966),“Reflections in a Golden Eye” (1967) каде глуми како потиснат и подзаборавен армиски офицер. Оваа улога го потикна критичарот Стенли Крауч да напише: “Главното достигнување на Брандо е што успеа да ја отслика молчаливата но сепак стоичката мелахонија на оние кои се потиснати од надворешното опкружување”.Исто така глумеше и секс гуру во филмот “Candy” (1968). За неговиот нареден филм “Burn!” (1969) има изјавено дека му е фаворит иако бил комерцијално неуспешен. Неговата кариеара забави кон крајот на деценијата затоа што тој доби репутација како глумец со кој не може да се работи.
Кум
Улогата на Брандо како Вито Корлеоне во 1972 година беше пресвртница во средината на неговата кариера. Режисерот Френсис Форд Копола го убеди Марлон да направи тест во кој би имал додатоци на дел од неговото лице. Брандо сам со помош на памучни топчиња успеа да ги надува образите. Копола беше воодушевен од неговиот главен карактер во филмот шеф на мафијашка фамилија, но мораше да се препира со продукцијата затоа што сакаше улогата да ја добие некој темпераментен глумец. Марио Пузо секогаш го замислувал Брандо како Корлеоне. Меѓутоа водечките луѓе на Парамоунт сакаа Корлеоне да го глуми Дени Томас со надеж дека Томас ќе ја приклучи својата продукциска компанија кон Парамоунт. Томас ја одби понудата и бараше Брадно, како желба на Копола и сите други кои присуствувале на пробата да ја добие улогата.
Конечно, Чарлс Булдром претседател на компанијата “Gulf+Western” “мајка” на Парамаунт нагорови Брандо да ја добие улогата. Кога ја видел пробата вчуденовидено прашал: “Што гледаме? Кој е овој стар гениј?”
Брандо доби Оскар за оваа улога но одби да ја прифати наградата со што стана само вториот глумец кој одбил Оскар (прв бил Џорџ Скот). Тој ја бојкотираше церемонијата, а наместо него прати активист за правата на индијанците во Америка кој се појавил во Апачи фустан за да ги пренесе причините зошто Брандо не е присутен. Причината била неговото противење на начинот на кој Холувуд и другите телевизии ги претставуваат индијанците.
Наредно е филмот на Бернарно Бертулочи од 1973 г. “Last Tango in Paris” но перформансот на Брандо бил во сенка на секлуалната содржина на филмот. И покрај тоа, Брандо повторно беше номиниран за Оскар за најдобра машка улога.
Брандо бил повикан да се појави на финалната сцена од вториот дел на филмот Кум, но не се појавил на денот на снимањето поради несогласувања со студиото и бил исфрлен од сцената.
Залез на кариерата
Брандо ја имаше улога на Џор-Ел таткото на Супермен во истоимениот филм во 1978 г. Тој се согласил да ја прифати оваа улога но неговите услови биле да добие голем надомест и да не мора да го учи сценариото туку тоа да тече некаде во позадина за време на снимањето. Подоцна во документарец за Супермен издаден во 2001 г.беше откриено дека Брандо заработил 3.7 милиони долари за две недели.
Брандо сними сцени и во вториот дел на Супермен, но откатко продуцентите одбија да му платат иста сума како и во првиот дел тој им забрани да ги искористат сцените во кој тој се појавува. Но по смртта на Брандо сцените во кој глуми беа вметнати во реизданието на Супермен 2. Две години по неговата смрт тој ја “преигра” улогата на Џор-Ел татко на Супермен во најновото издание “Supermen Returns” во 2006 г. Во овој филм беа искористени сцени кои веќе беа прикажани во првиот дел и сцените снимани во вториот дел кои никогаш не биле прикажани. Гласот на Брандо е користен низ целиот филм.
Брандо глумеше и како офицерот Волтер Е. Куртц во филмот на Форд Копола “Apocalypse Now”. Глуми како високо ценет офицер на Американската Армија кој станува предавник. Тој води воени операции по своја волја и е под закана од Американската армија исто како и Виетнамците. Брандо добивал по 1 милион долари неделно за овој проект.
Иако стави крај на неговата кариера во 1980 г. Брандо повремено се појавуваше како споредна улоги во неколку филмови: “A Dry White Season” ( беше номиниран за Оскар во 1989), “The Freshman” во 1990 г. и во “Don Juan DeMarco” во 1995 г. Во неговиот последен филм “The Score” во 2001 година глумеше заедно со Роберт Де Ниро кој исто така го глумеше Вито Корлеоне во “The Godfather II”. За перформансите во некој од последните негови филмови како што е ” The Island of Dr. Moreau” (1996) ги доби можеби најлошите критики во неговата кариера. Тој ја дал идејата за поемата наречена “Fan-Tan” зедно со режисерот Доналд Камел уште во 1979 година но таа била реализирана дури во 2005.