cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цар Самоил
Беласичка битка (29 јули 1014 година)
Но, тука веќе подготвен чекал војсководецот на Василиј, Вотанијат, кој ја разбил војската на Несторица, Самоиловиот војсководец. Вотанијат всушност, гонејќи ги Самуиловите војници, стигнал до клисурата Клидион, ја преминал Беласица и ги изненадил утврдените војници на Самоил од зад грб. Самоиловите војници биле целосно поразени, а самиот Самуил одвај ја избегнал опасноста да биде заробен, благодарение на синот Радомир, кој храбро ги одбивал нападите, го качил татка си на коњ и го одвел во тврдината во Прилеп.
По битката Василиј II се упатил кон тврдината Мацукион која се наоѓала во подножјето на планината Беласица и откако ја разурнал заминал кон другата тврдина Термица која се наоѓала во близината на денешната бања Банско, но не успеал да ја освои и затоа се упатил кон Струмица.
Василиј II уште пред да ги крене опсадите на Струмица, Мосинопол и Мелник наредил сите Самуилови војници да се ослепат, а на секој стоти да му се извади по едно око и така тие осакатени да ги одведат останатите ослепени војници кај Самуил во Прилеп. Ова се случило во село Водоча по што и само село го добило своето име.
Смрт
По малку повеќе од два месеци, на 6 октомври 1014 година, Самуил умрел од срцев удар. Во историската наука нема согласност каде точно умрел Самуил. Според веста на Јован Скилица еден дел од историчарите се на мислење дека тоа се случило во Прилеп, но некој од научниците се сомневаат во тоа. Треба да се истакне дека Јован Скилица воопшто не соопштува каде Самуил починал. Имено тој соопштува за бегството на Самуил по битката во Прилеп, а потоа раскажува за ослепувањето на Самуиловите војници и истакнува:
Скилица детално ја опишува смртта на Самуил, но не наведува каде починал, а настаните ги изложува како тие да се случувале последователно и брзо еден по друг и поради тоа се добива впечаток дека Самуил починал во Прилеп. Меѓутоа се заборава дека помеѓу двете случувања: бегството на Самуил во Прилеп и неговата смрт поминале повеќе од два месеци. Затоа дел од историчарите се сомневаат дека тој останал во Прилеп и дека всушност тој починал во Преспа како што наведува Михаил Аталијат.
Самуил како законски наследник го поставил својот син Гаврил Радомир, дотогашен свој совладар, како и најмладиот свој незаконски син со непознато име Самоиловото Царство останало независно уште 4 години по смртта на својот водач.
Во 1969 година грчкиот археолог професор Николаос Муцопулос правел ископувања во базиликата Свети Ахил на истоимениот остров во Мала Преспа и на десниот нејзин наос отворил четири богати гроба, кои биле ограбени уште во средниот век. И покрај отсуството на натписи Муцопулос претпоставува дека тоа се гробовите на Самуил, неговиот син Гаврил Радомир, Јован Владислав и зет му Јован Владимир. Антрополошките истражување на коските за кои се смета дека се на Самоил, покажуваат дека мажот бил висок околу 1,60 метри и починал на околу 70 години.
Внатрешни прилики за време на Самуил
Според Стјепан Антолјак и Бранко Панов „во Самуиловата држава први и најбројни биле Македонците (македонски Словени), Словените во Грција (и на Пелопонез), потоа Бугарите, а по нив Србите, Хрватите, Ромеите, па Арбанасите (Албанци) и Власите, а потоа Романите, Турците Вардариоти и Ерменците.“ Според други автори, во Самоиловата држава живеле Бугари, Власи, Албанци, Ерменци и Грци. Стјепан Антолјак и Бранко Панов тврдат дека нема ниту еден изворен податок дека Македонците самите себеси се нарекувале Бугари или Македонци, и дека „речиси сите византиски писатели целата територија на Самуиловото (како и на Симеоновото) Царство ја нарекуваат „Бугарија“, во чиј склоп била и Македонија, а нејзините жители „Бугари.“ “. На чело на ваквиот конгломерат на народи, стоел царот и автократ Самуил, „раб божји“, како што се нарекувал самиот себеси. Службен јазик бил словенскиот, за што сведочат спомениците што самиот Самуил ги подигнал.
Јадрото на неговата држава било сосема поинакво. Тој востановил и врховна црковна институција на својата млада империја, во сосема друг центар, со седиште прво во Преспа, а потоа во Охрид. Но папската курија не се согласила Самуиловата држава да добие патријарх, туку архиепископ, а бидејќи Охридската архиепископија се косела со интересите на Византија, Василиј II не сакал да ја потврди. Во одделни истакнати манастири постоеле и препишувачки училишта, каде писарите-монаси препишувале на стариот словенски црковен јазик.
Научни погледи
Околу прашањето за потеклото и карактерот на Самуиловото Царство во историската наука постоелe и сѐ уште постојат на голем број на дискусии и несогласувања. Преовладувале неколку теории. Едната теза коja е застапувана од страна на бугарските научници е прифатена во голема мера и од светската историографија. Според оваа теорија во 972 година по падот на Бугарското Царство по локален револт тоа се создало наново, во денешна Македонија и според оваа хипотеза, западниот дел успеал да опстои и тој станал јадрото на новото Бугарското Царство.
Тезата дека Самуил е владетел на Првото Бугарско Царство е отфрлена од дел од научниците, кои што сметат дека Византија го уништува Првото Бугарско Царство во 971 година, а тезата дека Роман бил крунисан за бугaрски цар е отфрлена бидејќи бил скопен и според средновековната традиција не можел да носи царско звање. .
Една од постарите хипотези е Дриновљевата теорија за Западнобугарско Царство на Шишманови од 963 година но оваа теорија одамна е отфрлена како неточна. Откако оваа теорија била отфрлена во историската наука се спротивставиле две гледишта за Самуиловото Царство.
Другата гледна точка која се спротивставила на бугарските научници, а најјасно и најдетално била изложена од страна на Д. Анастасијевиќ, Хипотеза за Западното Бугарско Царство претставена во Гласник на скопското научно друштво 3 (1928) (L'hipotèse de la Bulgarie Occidentale Recueil Uspenskij I, 1930, 20 sg.). Според ова гледиште никогаш во историјата не постоела поделба на Западно и Источнобугарско Царство, а Јован Цимискиј го освоил целото Бугарско Царство и дури потоа во 976 година со востанието на Комитопулите против византиската власт и било создадено ново царство во Македонија. За карактерот на Самуиловото Царство, Острогорски истакнува:
Дел од современите историчари, Самоиловото Царство го именуваат како Бугарско Царство. Истиот став го прифатиле и дел од модерните српски историчари од САНУ. . Меѓутоа, западната историографија не е доволно запознаена со средновековната балканска историја, поголемиот дел од нивните трудовите се однесуваат на Византиско Царство и треба да се има предвид дека се користени исклучиво византиски извори во кои населението со словенски корени на Балканот се именува како Бугари.
Во руската историографија, доминира тезата дека Самуил и неговото царство се бугарски, меѓутоа основите на овие тврдења се од субјективна причина. Имено, првата источнословенска или древноисточнословенска држава — Киевска Русија (која настанала на териториите на Украина, а опфаќала и територии од денешна Русија) ја оценуваат како почеток на руската државност и дел од историјата на рускиот народ, а самата држава се именува како древноруска, а не како древнословенска. Овие ставови на руските историчари се во спротивност со ставовите на украинските историчари кои истакнуваат дека: „Киевска Русија е прва форма на украинската државност.“. Оттука ставовите на руските историчари се јасни, ако се признае посебноста на Самуил и неговото царство, руската историографија ќе треба да ги ревидира сопствените ставови.
Српската историографија редовно, Самоиловото Царство го именува како Царство на македонските Словени и го проучува заедно со останатите средновековни земји: Рашкa, Зетa, Травунија, Захумљe, Паганиja, Босна, Дубровник и Српското деспотство во денешна Војводина. Во постарата српска литература има тенденција да се имплицира суштински српски карактер на Македонците преку изучувањето на Самоиловата држава. Во поновата српска историографија доминира ставот дека Самоиловата држава настанала како резултат од востанието кренато од Комитопулите, синовите на кнезот Никола, кое било прво, во низата од три словенски востанија против Византија во X и XI век.
Александр Петрович Каждан истакнува дека суштината на спорот околу прашањето дали Самуил создал Македонско, Западнобугарско или Бугарско Царство нема врска со историјата, бидејќи таквиот спор претставува проектирање на модерните етнички заедници во минатото.
Тези на историографијата во Република Бугарија
Бугарските историчари му даваат бугарски карактер на Самуил и на неговото царство. Некои бугарски историчари истакнуваат дека Самуил е Бугарин по род и дека по смртта на бугарскиот цар Борис II за цар е прогласен Роман, неговиот брат, а во период од околу 6 години Самуил бил главен војсководец и дури по смртта на законскиот владетел се прогласил за бугарски цар         ,  и дека е 23 владетел на Првото Бугарско Царство. Дека Самуил е бугарски цар тие се повикуваат на голем број средновековни документи во кои Самуил се нарекува бугарски владетел и бугарски цар.
Дополнително на тоа се истакнува дека како Македонец се нарекува византискиот цар Василиј II и дека тој потекнувал од византиската тема Македонија, која се наоѓала во денешната област Тракија и дека по уништувањето на Самуиловата држава Василиј се нарекол Бугароубиец.
Покрај овие тврдења се истакнува дека бугарскиот патријарх Дамјан бега во Охрид и дека овој град станува седиште на бугарската патријаршија со што се тврди дека Охрид е бугарска престолнина, а не македонска. Уредувањето на Самуиловата држава ги имала истите традиции како и Бугарското Царство и дека денешната област Македонија по 1018 година е именувана од страна на Василиј II за посебна административна единица или тема под името Бугарија.
Во бугарската историографија посебно се истакнува битолскиот натпис на Иван Владислав во кој себеси се именува како бугарски цар од бугарски род, а неговиот син го носи името Пресијан II како името на бугарскиот хан. Во „Речник на македонската историја“, кој е единствениот референтен документ од овој тип во официјалната список на историски речници во Европа, доминираат бугарските погледи
Бачило
Бачило или мандра – една од основните градби во сточарска населба. Старешината на бачилото се нарекува бач.
Покрај бачилото основни градби во една сточарска населба се: колиба, трло, слон, појата, страга, поило, солило, говедарник и кочина. Бачилото и колибата се наменети за сточарите, а останатите објекти за ситниот и крупниот добиток. Бачилото е поделено на два дела: во првиот дел, каде се отвореното огниште со казанот, креветите и садовите за брашно и сол, престојуваат сточарите, а во вториот дел, каде се преработува млекото во млечни производи, се сместени качиња, бутини, ведра, чинии, котлиња и др.
Елизабет Омореги
Елизабет Омореги (23 декември 1996, Атина, Грција) - бугарска ракометарка со словенечко државјанство, среден бек на ЧСМ Букурешт и на словенечката репрезентација.
Таа најпрво настапувала за бугарската репрезентација, но во октомври 2017 година откако добила словенечко државјанство решила да настапува за оваа земја.
Животопис
Омореги е родена и израснала во Атина, Грција, во семејство со четири деца на татко Нигеријец и мајка Бугарка. Елизабет, исто така, има две сестри, Марија и Рејчел, и еден брат, Емануел. Семејството потоа се преселило во Плевен, Бугарија, каде што Елизабет одела на училиште. Уште од рана возраст, Омореги започнала да се занимава со спорт тренирајќи атлетика сè до 8 годишна возраст кога еден ден тренерите на бугарскиот ракометен клуб Ловеч 98 Наско Табаков и Габриела Петрова ја забележале и ја повикале да го промени спортот и да започне да тренира ракомет. Така тргнала по стапките на нејзината мајка, Наталија Асенова, која била ракометен голман. Во едно интервју за нејзиното дестство и промената на спорт Омореги изјавила: "Тогаш имав само 8 години, но многу брзо разбрав, дека ракометот ќе игра многу важна улога во мојот живот".
Во Бугарија
Омореги ја започнала својата ракометна кариера во екипата на Ловеч 98, приклучувајќи му се на тимот под 10 години. Во 2007 година се преселила во екипата на Локомотив Варна, а една година подоцна во 2008 година и се приклучила на екипата на Шугар од нејзиниот град Плевен. Со овој клуб освоила три шампионски титули во категориите под 14, под 16 и под 19 години. Во сезоната 2011-2012 дебитирала за првиот тим на Шугар Плевен во бугарското првенство, завршувајќи како најдобар стрелец за сезоната и придонесувајќи за високото трето место во лигата на плевенчанскиот клуб.
Крим
На 6 октомври 2014, на возраст од 17 години, Омореги ја напуштила Бугарија и потпишала договор со словенечкиот клуб Крим. Своето деби за новиот клуб го имала на 17 октомври 2014, постигнувајќи три гола во победата со 32-20 на домашен терен над австрискиот Хипо во Лигата на шампионите. На 10 декември 2014, Омореги постигнала два гола во гостинската победа на Крим кај Жалец со 26-34 во словенечкото првенство. Исто така со клубот настапувала и во Регионалната ракометна лига во која Крим завршил на разочарувачкото четврто место во конкуренција на пет клубови. На 13 февруари 2015, Омореги постигнала највисоки за неа 5 гола во својата деби сезона во Лигата на шампионите во поразот на домашен терен од Будуќност, по што Крим бил елиминран од натпреварувањето во главната фаза завршувајќи на последното место во групата. Подоцна истиот месец, Омореги потпишала нов договор со словенечкиот клуб за уште три сезони. Во својата прва сезона во клубот ги освоила титулите во словенечкото првенство и Купот на Словенија.
ЧСМ Букурешт
На 27 април 2018 година било објавено дека Омореги потпишала договор со романскиот тим ЧСМ Букурешт, кој започнал да важи од летото истата година.
Репрезентативна кариера
Омореги настапувала за бугарската репрезентација, со која победила на ЕХФ Челенџ трофи 2014, турнир на кој била избрана и за МВП.
Во октомври 2017 година, словенечките медиуму објавиле дека Омореги добила словенечко државјанство и ќе може да игра за националната селекција на Словенија.
Розова магла (филм)
Розова магла (англиски: Purple Haze) е филм, комедија-драма, снимен во 1983 за Мет Колфилд, студент на колеџ кој е избркан поради пушење на канабис и набргу е пратен во Виетнам, летото 1968 година.
Дејствие
Филмот започнува во универзитетот во Принстон, 1968, каде што Мет Колфилд и неговите пријатели гледаат телевизија. Таму, тие сведочат на изјавата на претседателот Линдон Б. Џонсон кој информира дека нема да се повлече на изборите кои следат. Откако ги слушнале овие вести, Мет и неговите пријатели прославиле пушејки марихуана. Едно примерно дете од соседната соба е вознемирено поради недоличното однесување на соседите па откако им кажал да прекинат со викањето, поради што тие го исфрлиле надвор, тој ја повикува полицијата. За неколку минути, Мет и неговите цимери се фатени како пушат марихуана и се отпуштени од колеџот. Мет се враќа дома кај неговото семејство каде што се справува со неколку проблми пред да исплови за Виетнам.
Музика во филмот
„Розова магла“ изгледа е најдобро запаметен по неговите песни кои главно содржат рок-музика од втората половина на 1960-тите.
IC 1772
IC 1772 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1772 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 1772 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 31 м 5,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 1' 46"".
Други поделби
Проучување на IC 1772 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 169460.
Легионите на Свети Адофонис
Легионите на Свети Адофонис — роман на македонскиот писател Славко Јаневски, прв дел од трилогијата „Миракули на грозомората“, издаден во 1984 година.
IC 1772
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
ОУ „Блаже Конески“ - Мичурин
„Блаже Конески“ — основно училиште во населбата Мичурин, Општина Аеродром.
NGC 631
NGC 631 — елиптична галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 631 се споменува и како UGC 1153, MCG 1-5-7, CGCG 412-6, NPM1G +05.0064.
Откривање
Објектот е откриен на 27 октомври 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 631 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 631 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 36 м 47 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 5° 50' 9". Положбениот агол на објектот е во износ од 123°.
Други поделби
Проучување на NGC 631 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5983. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 173; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 34. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 21.
Центар (населба во Цеље)
Центар (словенечки: Center) ― населба или поточно градски четврт (mestna četrt) во гратчето Цеље, Словенија.
Старо градско јадро
Во населбата се наоѓа т.н. Старо градско јадро каде е зачувана стара архитектура. Точки на интерес кои се сместени во средиштето на стариот град се: Цељскиот дом, Железничката станица, Хранилницата, Хотел „Европа“, Позајмувачницата, Словенечкиот народен театар Цеље, Протасиевиот дворец, црквата „Св. Богородица“, Народната куќа, Кнезовиот дворец, Покраинскиот музеј Цеље, Споменик на Богородица на Главниот плоштад, Опатиската црква „Св. Даниела“, Водната кула, Сломшковиот плоштад и др. Цељската куќа била изградена во новиот историски стил на старогерманската готика во 1907 година. Виенскиот архитект Петер Павел Бранга направил планови за претставителна трикатна зграда со аголна кружна кула. Денеска со просториите ги управува Институтот „Целеја Цеље“. Пратасиевиот дворец е доцнобарокна зграда која има сала за венчавки. Народниот дом на Плоштадот на цељските кнезови бил изграден во 1895-96 година. Денеска таа служи како општинска зграда. Кнезовиот дворец (Долен замок, словенечки: Spodnji grad) служела како седиште на цељските грофови во 14 и 15 век. Зградата претрпела најголеми промени за време на владеењето на Марија Тереза. Црквата „Пресвета Богородица“ во рамките на миноритскиот манастир, била изградена на почетокот на XIV век, а денешниот изглед го добила во 1858-80 година. Црквата „Св. Даниела“ е една од најстарите градби во гратчето и станала соборна црква по прогласувањето на епархијата во 2006 година.
Образование
Гимназија „Цеље - Центар“
Наводи
46.23028°N, 15.26222°W
Алжирски протести (2011)
Алжирските протести претставуваат низа протести кои започнале кон крајот на 2010 година. Како главни причини за започнувањето на протестите се големата невработеност, недостиг од градби за домување, зголемување на цените на храната, зголемување на корупцијата. Протестите се прошириле низ целата земја.
Протестите, според законите во Алжир, доколку не се одобрени од страна на властите, се незаконски. При овие немири загинале пет лица, а околу 800 биле повредени .Првата жртва била едно 18-годишно момче кое било застрелано за време на судирите меѓу демонстрантите и алжирската полиција во околината на Мсила
Грб на Боцвана
Грбот на Боцвана е официјалниот грб на оваа јужноафриканска држава. Грбот бил усвоен веднаш по независноста на државата од Велика Британија, поточно грбот бил усвоен на 25 јануари 1966 година.
Симболизам
Клиповите на штитот ја симболизираат индустријата во државата. Трите брановидни ленти ја симболизираат водата, бидејќи водата има големо значење во државата. Бикот ги симболизира говедата во државата, бидејќи говедата имаат силно влијание во општеството. Зебрите се карактеристичен и важен елемент од дивиот свет на државата, сиракот е важна растителна билка во државата и слоновата коска ја симболизира поранешната трговија со слонови коски. Геслото „Дожд“ е тесноповрзано со симболизмот на водата, но се верува дека истото значи и среќа.
Стив Манданда
Стив Манданда (роден на 28 март 1985) — француски фудбалер, голман на Олимпик Марсеј и француската репрезентација.
Во моментов тој исто така е капитен на својот клуб. Манданда ја претставувал Франција на три меѓународни турнири; Евро 2008, Светското првенство 2010 и Евро 2012.
Ле Авр
Манданда ја започнал својата кариера во екипата на Ле Авр за кој го направил своето деби во лигата во август 2005 година, и не примил гол сè до својот четврти натпревар. Тој одиграл 30 натпревари во сезоната 2005-06 и 37 во сезоната 2006-07, а со своите настапи го привлекол вниманието на други клубови. По неуспешниот пробен период во Астон Вила пред сезоната 2007-08 сезона, тој му се приклучил на Марсеј во летото 2007 година.
Олимпик Марсеј
На почетокот на неговата прва сезона со Марсеј, Манданда бил резерва на првиот избор Седрик Карасо. Сепак повредата на коленото ќе го извади Карасо надвор од акција за шест месеци, оставајќи го чист патот за Манданда да стане редовен чувар на голот на Марсеј. На 3 октомври 2007 година Манданда имал фантастичен настап во натпреварот од Лигата на шампионите против Ливерпул на Енфилд помагајќи му на својот тим да победи со 1-0 благодарение на голот на Матје Валбуена.
На 5 март 2008 година, Манданда му се приклучил на Олимпик Марсеј на траен четиригодишен договор.
Репрезентативна кариера
Манданда има одиграно 17 натпревари за француската репрезентација до 21 година.
Своето деби за сениорската репрезентација го направил на 27 мај 2008 година, појавувајќи се како замена на полувремето на местото на Себастијан Фреј во победата со 2-0 над Еквадор во пријателски натпревар одигран во Гренобл.
Есенска хипархија
Есенската хипархија е пеперутка од видот на пеперутки шаренци. Ја има и во Македонија.
Подвидови
Подвидови на пеперутката се:
Распространетост
Пеперутката може да се најде во Средна Европа, Јужна Европа, Северна Африка, Мала Азија и Кавказот.
Опис
Пеперугата има распон на крилја од 60 до 68 мм. Бојата на пеперутките варира, особено во поглед на нијансите на кафеавата боја. Најчесто долната страна е темнокафеава кај мажјаците, а малку посветла кај женките. Има бела бордура на краевите, а се забележуваат црни и бели точки. Долните страни се посветли и точките се поизразени.
Често може да се најде како одмора на карпи со затворени крилја. Возрасните единки летаат од јуни до октомври.
Ларвите се хранат со различни видови на треви, како на пример Brachypodium phoenicoides, Brachypodium retusum, Bromus erectus, Bromus sterilis, Corynephorus canescens, Dactylis glomerata, Festuca ovina, Koeleria vallesiana, Lolium rigidum, Nardus stricta, Poa annua, Stipa gigantea, Stipa parviflora, Stipa pennata, Oryzopsis canadensis, Deschampsia cespitosa, Anisantha sterilis и Carex.
Грб на Гана
Грбот на Гана е претставен на 4 март 1957 година од страна на Елизабета II. На грбот има син штит поделен со крстот на Св. Џорџ. Во средината има златен лав, симбол на поврзаноста на Велика Британија и Гана. Во останатите делови се наоѓа меч, замок, какао и рудник на залто. Над штитот се наоѓа црвена земја, е симбол на слободата на Африка. Штитот го придржуваат два златни орли, а под штитот има трака со националното мото "Freedom and Justice" (Слобода и Правда).
1213
1213 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1213 година од новата ера, 213. од вториот милениум, 13. од XIII век и четвртта од 1210-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6721 и 6722 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5963 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4973 и 4974 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1966.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1213 година се протега во 3849 и 3850, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3909 и 3910 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1756. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 609 и 610 исламска година.
Црна еребија
Црната еребија (Erebia melas) е пеперутка од видот на пеперутки шаренци. Оваа пеперутка ја има на цел Балкан, вклучително и Македонија. Пеперутката претпочита високи надморски височини.
Опис
Основната боја на пеперутката е црната. На предните крилја, кон врвот, има црни точки. Задните имаат 3 до 4 точки со бела внатрешност, кои понекогаш се поголеми од предните. Кај мажјаците бојата на горната и долната страна се скоро исти, со мала нијанса во светлината. Кај женките долната страна варира. Антените се црни. Ларвите се жолтеникави. Пеперутката лета од јули до септември..
Марко Марин
Марко Марин (роден на 13 март 1989 година) — германски професионален фудбалер кој настапува за Црвена Ѕвезда, како играч од средниот ред или како лево крило.Тој е познат по неговото забрзување, дриблинг, агилност, креативност, разновидност, техничка вештина и способност за играње.
За фудбалската репрезентација на Германија од 2008 до 2010 година, тој настапил 16 пати и ја претставувал земјата на Светско првенство во фудбал 2010 година, каде што биле трети.
Ран Живот
Марин е роден во Градишка, СР Босна и Херцеговина, СФР Југославија, Босна и Херцеговина, Република Српска, од родители Срби, односно мајката Борка Марин и таткото Ранко Марин. Марин имал само две години кога неговото семејство се преселило во Германија во 1991 година поради работата на неговата мајка. Растејќи во Франкфурт, Марин почнал да игра фудбал во локалните клубови.
NGC 7641
NGC 7641 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7641 се споменува и како NGC 7627, UGC 12556, MCG 2-59-29, CGCG 431-47.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1873 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7641 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7641 има привидни димензии од 1,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 22 м 30,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 53' 37"". Положбениот агол на објектот е во износ од 133°.
Други поделби
Проучување на NGC 7641 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71241. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1165. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
Космос-1300
Космос-1300 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 август 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 630 км, а најмалото на 606.
Бронтомерус
Бронтомерус   (Brontomerus)  род на сауропод кој живеl во рана креда во денешна Северна Америка. Се разликуваl од другите сауроподи со конструкција на илијачната коска, што укажуваla на силни мускули на задните екстремитети. Точната филогенетска позиција на Бронтомерус е нејасна - најверојатно таа припаѓаla на групата Камарасауроморфа, веројатно и на помалите групи во рамките на оваа обвивка: Титаносауриформите и Сомфоспондилијата. .
Опис и име
Бронтомерус е познат по холотипичната илијачна коска (OMNH 66430), фосилитe пршлени, пекторално ребро, две нецелосни плочи на градната коска и скоро целосно лево рамо сечило со должина од 98 см. Коскената коска е само околу 1/3 од големината на сечилото на рамото, докажувајќи дека остатоците припаѓаат на најмалку двдва примероци - малечок холотип и зрел примерок. Сите информативни елементи покажуваат одлики карактеристични за групата Titanosauriformes, затоа авторите сметаат дека тие припаѓаат на еден таксон.
Предацетабуларниот лобус на илиумот е поголем од оној на кој било друг сауропод, ретрапентикуларниот лобус е силно намален и илиумот е пропорционално повисок од оној на другите сауроподи. Ишијадичниот педункул се сведува на мал додаток од задниот дел на илиумот. Висината на фрагментот над-школка на илијачната коска е 52% од нејзината вкупна должина - кај другите познати сауроподи не надминува 45% и обично е околу 40%. Пропорцијата на коската на колкот Бронтомеру наликува на онаа на брахиосауридот.Поради отсуство на срамни, ишијални, феморални или предни каудални пршлени, функционалното толкување  е тешко. Големиот пресек пред школката обезбедува места за прицврстување на протективните мускули, овозможувајќи му на екстремитетот силно да се движи напред. Не е познато дали мускулите на повлекување биле толку силно развиени - ако е така, Бронтомеру би можел да има екстремно мускулни екстремитети за сауропод со што можешл да замавне многу силно. Авторите не исклучуваат дека релативно големите мускули можеле да се користат за движење на многу долгите нозе - ако ова толкување е правилно, Бронтомерус со многу одлики ќе наликувал на жирафа.
Наоди од фосили и детерминизација
Фосилите на Бронтомерус биле откриени помеѓу 1994 и 1995 година на локацијата ОМНХ В857, познат како хотел „Меса каменолом“, сместен на исток од Гранд Каунти, Јута. Карпите од кои се ископани остатоците припаѓаат на рубинскиот ранч на формацијата Буро Кањон (третирана од авторите како дел од планинската формација Кедар, на иста возраст како Кањонот Буро), вклучувајќи седименти датирани од ап и алб. Илиумот и скапулата Бронтомерус биле споменати во 1997 година од страна на Џејмс Киркланд и неговите колеги кои изјавиле дека тие се „споредливи со плевроцелите“ - единствениот познат раноокозен сауропод од Северна Америка во тоа време. Бронтомерус и типичните видови на родот Б. Митицинтоши биле опишани во 2011 година од Мајкл Тејлор, Метју Ведел и Ричард Цифели. Името Бронтомерус потекнува од грчките зборови bronto („гром“) и merós („бут“), кои се однесуваат најверојатно на снажните мускули на задните нозе. .
NGC 5206
NGC 5206 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5206 се споменува и како ESO 220-18.
Откривање
Телото е откриено на 2 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5206 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 5206 има привидни димензии од 3,8' х 3,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 33 м 43,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -48° 9' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 37°.
41 п.н.е.
41 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 41. година пред новата ера, 41. од првиот милениум п.н.е., 41. од 1 век п.н.е. и втора од 40-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5467 и 5468 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4709 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3719 и 3720 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 712.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 41 година се протега во 2595 и 2596, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2655 и 2656 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 502. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 682 и 681 исламска година пред хиџра.
Ак Сакали
Ак Сакали — село во Егејска Македонија, Република Грција.
ОУ „Блаже Коневски“ - Велес
„Блаже Конески“ — основно училиште во Велес, Општина Велес. Училиштето е основано во 1982 година, и во него се изведува настава од прво до деветто одделение. Училиштето е поделено на две помали згради, а тие се поврзани со еден премин. Во првата зграда учат учениците од прво до четврто одделение, а во втората зграда учениците од петто до деветто. Училиштето има 2000 ученици. Најактуелно е што во секоја училница има компјутер за секое дете освен во кабинетот по Музичко.Во училиштето се изучува Веронаука и Запознавање на Религии.
IC 1774
IC 1774 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1774 се споменува и како VCC 1353.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 31 м 19,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 44' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
1212
1212 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1212 година од новата ера, 212. од вториот милениум, 12. од XIII век и трета од 1210-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6720 и 6721 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5962 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4972 и 4973 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1965.
Елизабет Хоглунд
Раниот живот
На 12 октомври 2010 година, била објавена биографијата на Хоглунд En kvinna med det håret kan väl aldrig tas på allvar („Сигурно жената со таа фризура не може да се сфати сериозно“). Кога Хоглунд имала четири години, нејзината мајка многу се разболела и морала да биде хоспитализирана. Таа повеќе не можела да се грижи за Хоглунд и нејзината сестра; нејзиниот татко работел во доцните ноќни смени во поштата за да не може да се грижи за децата со полно работно време. И двете биле сместени во сиропиталиште, каде што била сериозно малтретирана. По една година поминати во сиропиталиштето, двете девојчиња биле вратени кај родителите.
Новинар
Хоглунд ја започнала својата новинарска кариера во 1970 година во Västgöta-demokraten, локалниот весник во Бурос. Во 1977 година, таа се преселила во Стокхолм, каде што работела како народен правобранител за печатот за шведската конфедерација на синдикати. Помеѓу 1981 и 1983 година, таа работел во Veckans Affärer како деловен известувач сè додека не била ангажирана во Sveriges Television (SVT), исто така како деловен известувач. Во 1987 година, таа започнала да се појавува како дел од вестите на SVT Rapport, каде што работеше како финансиски известувач и политички известувач. Во летото 1996 година таа станала европски дописник за програмата и беше со седиште во Брисел. Во 2000 година, Хоглунд се врати во Шведска, каде што продолжила да работи со Рапорт, а исто така и со Актуелт, другата голема информативна програма на СВТ. За време на нејзините години како европски дописник за Рапорт, таа и нејзиниот сопруг живееле во Ватерло, Белгија. Хоглунд има работено и на други SVT програми како што се Uppdrag granskning, Reportrarna и Studio 24, од кои сите повеќе се фокусираат на истражувачкото новинарство.
Во текот на 2008 и 2009 година, Хоглунд пишувала написи и за вечерниот таблоид Expressen, а од 2009 година пишувала неделен сегмент за Aftonbladet. Во текот на крајот на 2009 и почетокот на 2010 година, Хоглунд ја водела емисијата на ТВ4 Förkväll. Таа била отпуштена од работното место од ТВ4 во зимата 2010 година од засега неутврдени причини.
Уметник и автор
Покрај новинарската работа, Хоглунд е и уметник и автор. напишала четири книги, а сликала речиси цел живот. Хоглунд сликашла со масла од својата 12-та година и имала околу 70 уметнички изложби на кои се прикажува нејзината работа во Шведска. Меѓу местата каде што нејзините дела се прикажани се Стокхолм, Гетеборг, Вестерас, Ландскрона, Талберг и Кунгсбака. Хоглунд е заинтересиран за прашањата за полот и еднаквоста. Таа, сепак, изјави дека не мисли за себе како феминистка.
Тркач на велосипеди
Хоглунд е поранешна друмски велосипедист и го освоила златниот медал на шведското првенство во 1971 и 1972 година. Таа возела велосипед за ИФ Имер во Бурос, за кого го освои шведското првенство во екипен велосипедизам во 1971, 1972 и 1973 година. Нејзини тимски партнери во првите две години беа Меери Боделид и Моника Бенгтсон. Во 1973 година таа освои златни медали во тимот заедно со Марја-Лена Андерсон и Солвеј Карлсон.
Награди
Во текот на нејзината кариера во новинарството, Хоглунд има добиено голем број награди и почести. Во 1986 година, таа била наградена со најдобар деловен известувач од шведскиот локален совет.
Во ноември 2009 година, Хоглунд била наградена со Guldkrattan (Златното гребло) од магазинот Resumé, а во февруари 2010 година била прогласена за „Карти на годината 2009“ од списанието M–Magasin на Амелија Адамо.
Здравје
Хоглунд преживеала рак. Таа двапати се борела со болеста и претрпела две големи операции за рак.
NGC 7642
NGC 7642 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7642 се споменува и како UGC 12560, MCG 0-59-35, CGCG 380-48, IRAS 23202+0109.
Откривање
Објектот е откриен на 19 октомври 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7642 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 7642 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 22 м 53,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 26' 34"". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
NGC 5207
NGC 5207 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 19 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5207 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5207 има привидни димензии од 1,7' х 1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 32 м 13,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 53' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 5207 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47612. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 898. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1079.
42 п.н.е.
42 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 42. година пред новата ера, 42. од првиот милениум п.н.е., 42. од 1 век п.н.е. и трета од 40-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Војска
Војската претставува вооружена организација, овластена од општеството да употребува сила, вклучувајќи и употреба на оружје за одбрана на сопствената земја. Војската, покрај одбраната, има и други улоги важни улоги за општеството, како што се: напредокот на политичката агенда (случајот со комунизмот во текот на Студената војна), поддршка на економската експанзија (случајот со империјализмот), како и надворешна контрола. Како придавки, изразите „воена/воено/воен“ се однесуваат на сето она што е поврзано со војската, било да се работи за имот, гледиште итн. Војските често функционираат и како „општество во општество“, што значи дека имаат посебни воени заедници, посебна економија, посебен образовен систем, здравство, судство и други сегменти.
Професијата „војник“, како дел од војската, е постара. Некои од најраните зачувани примероци од aнтичкиот древен период ја отсликуваат моќта и вештината на тогашните воените водачи. Битката кај Кадис, во 1274 година п.н.е., како  едно од клучните достигнувања во владеењето на фараонот Рамзес Втори е претставена во барелјеф врз неговите споменици. Илјада години подоцна, првиот император на обединетата Кина, Ќин Ше Хуанг, имал толку голема желба да ги импресионира боговите со неговата воена моќ, што дури бил погребан со цела теракотна војска. Римјаните оставиле зад себе безброј монографии, ракописи и голем број раскошно изрезбарени триумфални капии и статуи во чест на извојуваните воени победи.
Етимологија и дефиниција
Во Англија, зборот војска првпат се среќава во 1585 година, како „милитари“. Значењето доаѓа од латинскиот збор „милитарис“ (латински: miles, што значи војник), меѓутоа изворот не е многу веродостоен, бидејќи често упатува на сосема различни значења на овој поим како „тело“ или „маса“, кои немаат апсолутно никаква поврзаност со војската. Денешното значење на зборот упатува на некој кој е вешт во ракување со оружје, ангажиран е во воена служба или учествува во војна.