cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дуинген
Дуинген (Duingen; Даујен на месниот остфалски дијалект) — слободна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа 25 километри југозападно од Хилдесхајм и 40 километри јужно од Хановер.
NGC 2639
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2639 се споменува и како UGC 4544, MCG 8-16-24, CGCG 237-14, IRAS 08400+5023.
Дуинген
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (Flecken), мала населба од месно значење.
Од 1 ноември 2016 година, поранешните општини Копенграфе, Хојерсхаузен, Мариенхаген и Венцен се дел од општината Дуинген. Сите тие биле дел од поранешната истоимена општинска заедница.
NGC 2639
Откривање
Објектот е откриен на 9 март 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Дуинген
Местоположба
Дуинген се наоѓа источно од Природниот парк Ридски крај Везер Шаумбург-Хамелн во рамките на Лајнското Средногорје помеѓу ридовите Ит, Тистер Берг и Дуингер Берг. Во близина се наоѓа изворот на притоката на Лајне, Зале. Низ Дуиншката Шума водат повеќе пешачки и велосипедски патеки.
NGC 2639
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2639 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 2639 има привидни димензии од 1,8' х 1,1'.
Дуинген
Општински единици
Општината Дуинген е составена од следниве единици:
(состојба 30 ноември 2016)
NGC 2639
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 43 м 37,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 50° 12' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 2639 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24506. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 44; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3422. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 671.
Нортмор
Нортмор (Nortmoor) — општина во округот Лер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината Нортмор се граничи со окружниот град Лер. Низ подрачјето на општината поминува реката Јиме.
Општински единици
Покрај главното истоимено место, кон општината припаѓаат местата Брун, Хајде, Плагенбург, Пилкамп и Тервиш.
10
10 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 10 година од новата ера, 10. од првиот милениум, 10. од I век и прва од 10-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5518 и 5519 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4760 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3770 и 3771 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 763.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 10 година се протега во 2646 и 2647, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2706 и 2707 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 553. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 631 и 630 година пред хиџра.
Надворешни врски
10er
Кераванјоки
Кераванјоки (фински: Keravanjoki; шведски: Kervo å) ― река во Финска. Таа е притока на реката Вантаа што се влева во Финскиот Залив кај Хелсинки.
Национална библиотека „Свети Кирил и Методиј“ - Софија
Национална библиотека Свети Кирил и Методиј или НБКМ (Национална библиотека „Св. св. Кирил и Методий“) — национална библиотека на Бугарија, сместена во градот Софија, Бугарија. Оваа библиотека е национална на целата земја, најстар културен институт кој бил создаден по ослободувањето на Бугарија во 1878 година, како и најголема во земјата.
Историја
Историјата околу создавањето на библиотеката започнува на 10 декември 1878 година, кога по идејата софискиот учител Михаил Буботинов била создадена комисија чиј претседател станал Марин Дринов. Така, на 17 јуни 1879 година библиотеката била основана како Бугарска народна библиотека. Во текот на нејзината историја, таа на неколкупати била проширувана, но и рушена, посебно по бомбардирањето на Софија во 1944 година. Новата зграда била направена по крајот на Втората светска војна, односно на 16 декември 1953 година.
Денес, библиотеката дава повеќе услуги на своите клиенти, како користење на нејзините матреијали, интернет и копирање. Таа своите материјали не ги дава на своите клиенти, доколку не е договорено поинаку.
NGC 7496
NGC 7496 — спирална галаксија во соѕвездието Жерав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7496 се споменува и како ESO 291-1, MCG -7-47-20, VV 771, IRAS 23069-4341.
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7496 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 7496 има привидни димензии од 3,3' х 3,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 9 м 46,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -43° 25' 39"". Положбениот агол на објектот е во износ од 2°.
NGC 5030
NGC 5030 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5030 се споменува и како MCG -3-34-23.
Откривање
Телото е откриено на 17 март 1881 година од страна на Едвард Синглтон Холден, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5030 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5030 има привидни димензии од 1,7' х 1,2'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 13 м 54,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -16° 29' 28"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 5030 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45991. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 285; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6113. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 737.
Сулфид
Сулфид — неоргански анјон на сулфурот со хемиска формула S2− или хемиско соединение кое содржи еден или повеќе јони S2−. Растворите на сулфидните соли се корозивни. Сулфидите се големи семејства на соединенија на неоргански органски соединенија, како на пр. олово сулфидот и диметил сулфидот. Сулфурводородот (H2S) и бисулфидот (SH−) се конјугирани киселини на сулфидот.
Хемиски својства
Сулфидниот јон (S2−) не постои во водни алкални раствори раствори на Na2S, туку сулфидот се претвора во хидросулфид:
При обработка со киселина, сулфидните соли се претвораат во сулфурводород:
Оксидацијата на сулфидот е сложен процес. Зависно од условитетаа може да даде елементен сулфур, полисулфиди, политионати, сулфит или сулфат. Металните сулфиди реагираат со халогени, образувајќи сулфур и метални соли.
Метални деривати
Водените раствори на преоднометални катјони реагираат со сулфидни извори (H2S, NaHS, Na2S), со што се таложат цврсти сулфиди. Ваквите неоргански сулфиди се слабо растворливи во вода, а многу од нив се сродни на минералите со истиот состав. Еден познат пример е силножолтиот вид CdS или „кадмиумско жолто“. Црните дамки што се појавуваат на сребрени предмети се Ag2S. Таквите видови понекогаш се нарекуваат соли. Сврзувањето на преднометални сулфиди е впрочем мошне ковалентно, што доведува до нивните полуспроводнички својства, кое пак е поврзано со заситените бои. Неколку од нив наоѓаат практична примена како пигменти, во сончеви ќелии и како катализатори. Габата црна кропилка (Aspergillus niger) игра улога во растворливоста на тешкометалните сулфиди.
Геологија
Голем број на важни метални руди се сулфиди. Позначајни примери се: аргентитот (сребро сулфид), цинабаритот (жива сулфид), галенитот (олово сулфид), молибденитот (молибден сулфид), пентландитот (никел сулфид), реалгарот (арсен сулфид), стибнитот (антимон), сфалеритот (цинк сулфид), пиритот (железо дисулфид) и халкопиритот (железо-бакар сулфид).
Корозија предизвикана од сулфиди
Растворените слободни сулфиди (H2S, HS− и S2−) предизвикуваат многу агресивна корозија кај бројни метали како челикот, не’рѓосувачкиот челик и бакарот. Сулфидите присутни во воден раствор се одговорни за напрежното напукнување на челикот, наречено и сулфидно напрежно напукнување. Посебни мерки против корозија се посветуваат во индустриските погони кои обработуваат сулфиди: дробилки на сулфидни руди, длабоки нафтени извори, цевководите за сулфуреста нафта и фабриките на натронска хартија.
Корозијата поттикната од микроби или биогени сулфиди е предизвикана од сулфаторедуцирачки бактерии кои произведуваат сулфид што се испушта во воздухот и потоа оксидира во сулфурна киселина под дејство на сулфурооксидирачките бактерии. Биогената сулфурна киселина реагира со фекалии, ги напукнува канализациските цевки до степен на структурно пропаѓање. Овие оштетувања се голем проблем во јавната канализација низ целиот свет.
Оксидацијата на сулфидот може да создаде тиосулфат, кој е преоден вид одговорен за тешки проблеми со дупчеста корозија на челикот и не’рѓосувачкиот челик, а сердината исто така се закиселува со производството на сулфурна киселина кога оксидацијата е понапредната.
Органска хемија
Во органската хемија, поимот „сулфид“ се однесува на спојот C–S–C, иако поимот тиоетер е поеднозначен. На пример, тиоетерот диметил сулфид е CH3–S–CH3. Полифенилен сулфидот (вид. подолу) ја има емпириската формула C6H4S. Понекогаш под сулфиди се подразбираат молекулите кои ја содржат фунционалната група –SH. На пример, метил сулфид може да значи CH3–SH. Претпочитаниот описник за овие соединенија со SH е тиол или меркаптан, т.е. метантиол или метил меркаптан.
Дисулфиди
Поимот „дисулфид“ предизвикуа забуна бидејќи има различни значења. Молибден дисулфидот (MoS2) се состои од раздвоени сулфидни средишта здружен со молибденот во формалната оксидациска состојба +4 (т.е. Mo4+ и два S2−). Од друга страна, железо дисулфидот (пирит, FeS2) се состои од, или двоанјонот −S–S− здрижен со двовалентно железо во формалната оксидациска состојба +2 (црно железо: Fe2+). Диметил дисулфидот ја има хемиската врска CH3–S–S–CH3, а пак јаглерод дисулфидот нема врска S–S, туку S=C=S (линеарномолекулен аналог на CO2). Во сулфурната хемија и биохемијата, дисулфид најчесто ѝ се дава на сулфурниот аналог на пероксидната врска –O–O–. Дисулфидната врска (–S–S–) игра важна улога во конформацијата на белковините и во каталитичкото дејство на ензимите.
Добивање
Сулфидните соединенија можат да се добијат на неколку различни начини:
Безбедност
Многу метални сулфиди се толку нерастворливи во вода што веројатно не се токсични. Некои од нив испуштаат токсичен сулфурводород кога ќе се изложат на силна минерална киселина, вкучувајќи ги желудочните киселини.
Органските сулфиди се многу запаливи. Кога гори, сулфидот го ослободува гасот сулфур диоксид (SO2).
Сулфурводородот, некои од неговите соли и речиси сите органски сулфиди имаат силна скапана миризба; нив ги ослободува биомасата кога гние.
Валпараисо
Валпараисо (Valparaíso, букв. „Рајска Долина“) — еден од поголемите градови на Чиле, и еден од најважните пристаништа и растежен витален културен центар во јужно тихоокеанската полутопка. Градот е сместен во центарот на Чиле, и е управен центар на истоимениот регион. Сантјаго е престолнина на Чиле, но во Валпараисо е седиштето на националниот конгрес. Изграден на ридови со поглед кон тихоокеанскиот океан, поседува богата архитектурна и културна оставина. Валпараисо е под заштита на УНЕСКО, и често е абривеиран како еден од неалатинските американски најинтригантни урбани области. Но како и повеќето од Чиле, е ранлив на земјотреси, во последниот најсилен земјотрес во 1906 година загинале 3000 луѓе. Во 2003-та Чилеанскиот конгрес го прогласи Валпараисо за Чилеанска културна престолнина и седиште на новото националното културно министерство. Технички погледнато е шести по население град во земјата со 263.982 жители, Но агломерацијата, Велик Валпараисо има 829.143 илјади жители и е втор град во Чиле. Градот изиграл важна геополитичка улога во првата половина на 19-от век, кога служел како главна постојка на бродовите што патувале меѓу Атлантскиот и Тихоокеанскиот (Тихи) Океан. Отсекогаш е магнет на европски имигранти и до неодамна бил познат под името "Мало Сан Франциско" и "Накитот на Тихиот Океан". Сведоштва за поранешната слава на Валпараисо се најстарата Латино Американската Берза. Важен образовен центар со 9 универзитети.
Историја
Заливот на Валпараисо прво бил населен од домородците Чангос. Шпански експлоратори пристигнале во областа во 1536-та, на брод наречен Сантиагвило, испратен од Диего де Алмагро, којшто се смета за прв европски експлоратор на Чиле. Бродот носел луѓе и намирници за Алмагровата експедиција, под команда на Хуан де Сааведра, којшто го крстил градот по неговото родно село Валпараисо де Ариба во Куенка, Шпанија. Во колонијално време, Валпараисо бил мал град. По независноста на Чиле станал главно пристаниште. Како пристаниште примил многу европски имигранти во тоа време. Имигранти од Англија и Германија ги основале првите приватни и секуларни училишта. А архитектурата рефлектирала различни европски стилови. Златниот век на Валпараисо завршил со пуштањето на панамскиот канал (1914).
Бантелн
Бантелн (Banteln) — село и поранешна општина во округот Хилдесхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Од 1 ноември 2016 година е дел од градот Гронау.
Национален парк Комое
Паркот првично бил додаден како светско наследство заради разновидноста на растителниот живот присутен околу реката Комое, вклучително и беспрекорни парчиња тропска дождовна шума кои обично се наоѓаат само појужно. Како добро еродирана рамнина помеѓу две големи реки, земјата во областа е дом на релативно неплодни почви и режим на влага погоден за побогата биоразновидност од околните области. Во 2003 година бил додаден на списокот на местата на светско наследство во опасност поради ловокрадството, отсуството на управување, пресипувањето на паркот со говеда, проблеми што се засилиле по избувнувањето на Првата граѓанска војна во Слоновата Коска. 41-та сесија на Комитетот за светско наследство (Краков, 2-12 јули 2017 година) имало донесено одлука Националниот парк Комое да се симне од Списокот на светско наследство во опасност по подобрувањето на зачувувањето на неговата фауна и живеалиште.
Историја
Областа околу Националниот парк Комое била историски секогаш ретко населена. Најверојатно се должи на релативната неплодност на почвата, присуството на заболување на речното слепило околу реката Комое и големата густина на мувите Цеце, што е вектор за болест на спиење. Во 1926 година, областа помеѓу реката Комое и Буна била прогласена за „Северен Брег на Слоновата Коска“, која била подоцна сменета во 1942 година и 53 година како „Резерват де Фаун де Буна“, давајќи му одредена рудиментална заштита. Областа западно од реката Комое била додадена на имотот на 9 февруари 1968 година во комбинација со надморска височина до статусот на Националниот парк со површина од 11.500 км2, што го прави еден од 15-те најголеми национални паркови во светот и најголемиот во Западна Африка. Во 1983 година, паркот бил прогласен за Биосферен резерват и светско наследство на УНЕСКО, поради неговата уникатна биоразновидност.
По избувнувањето на првата граѓанска војна во Брегот на Слоновата Коска, паркот бил ставен на списокот на Светско наследство во опасност во 2003 година, поради отсуство на управување што довело до ловокрадство и пресипување на паркот од говеда. За време на двете граѓански војни, паркот страдал многу под интензивно ловокрадство. По завршувањето на Втората граѓанска војна во Слоновата Коска, паркот повторно можел да се опорави со присуство на ОИПР (управување со паркот) и повторна инаугурација на истражувачката станица.
Предел
Стрмниот климатски градиент север-југ опфаќа мноштво живеалишта кои содржат извонредна разновидност на живот, што ја прави најбиоразновидна савана во светот и се движи од сувата суданска зона до релативно влажната Гвинеја Савана. Овие живеалишта вклучуваат во најголем дел различни савани, шумски острови, галериски шуми и крајбрежни пасишта, со што се обезбедува идеален пример за преодни живеалишта низ различни климатски зони. Реката Комое, која тече низ Брегот на Слоновата Коска, дозволи и разни живеалишта и здруженија на растенија, кои обично се наоѓаат на југ, во паркот, како закрпи на густата шума во близина на реката. Оваа разновидност на живеалишта низ различни зони и огромната површина посветена на зачувување на природните ресурси ја прават еколошка единица од особено значење и место на светското наследство на УНЕСКО.
Геоморфолошки паркот се состои од големи рамнини низ кои тече реката Комое и нејзините притоки (Ирингу, Баве, Конго). Реката Комое и нејзините притоки ја формираат главната дренажа и Комое поминува низ паркот 230 км2, со водотеци што се испуштаат и кон Волта на исток. Исто така, постојат различни постојани и полутрајни езерца распоредени низ паркот, од кои повеќето се сушат за време на сувата сезона. Почвите се во најголем дел неплодни и несоодветни за одгледување. Гранитни инселберги се издигнуваат и до 600 метри во областа на паркот.
Фауна
Националниот парк Комое има најмногу биодиверзна савана во светот и ја формира северната граница за многу животински видови, како што е жолт-поддржан дуикер (Cephalophinae) и Бонго. Во паркот има вкупно 135 видови цицачи. Ова вклучува 11 видови примати како маслиновиот бабун, зелен мајмун, помал мајмун,црно-бел колобус (Colobus), бел мангабеј и шимпанзо. Вкупно се регистрирани 17 видови месојади, но се верува дека најмалку 3 видови исчезнале во паркот - гепард, диво куче (од 1993 година) и неодамна лав (не се пронајдени знаци на лавови од 2008 година). Исто така, постојат 21 видови на Парнокопитни присутни во паркот вклучувајќи нилски коњ,Бонго, Африканскиот Глиган, биволи, Блатен јарец, Црвена антилопа, антилопата бушбак, Голема мочуришна антилопа, Црвена гривеста коњска антилопа и ориби (мала срна). Загрозените видови цицачи вклучуваат шимпанзо, мангабија, урзин колубус, африкански слон, нилски коњ, џиновски панголин, леопард, Африканска златна мачка, Буфон коб, бонго, Антилопа (Defassa), и жолтоносен дуикер.
Постојат над 500 видови птици, од кои приближно 20% се меѓуафрикански птици преселници и други 5% палеарктички птици преселници. Некои од истакнатите видови птици вклучуваат Денхам, жолта гаварка, кафеава гаварка, Долгонога шлука, разни грабливки, четири од шесте видови штркови во Западна Африка и пет видови мршојадци. Паркот исто така содржи 36 од 38 иконски видови птици пронајдени во саваните во Судо-Гвинеја.
Реката Комое и нејзините притоки содржат најмалку 60 различни видови риби и овозможуваат невообичаено голема разновидност на водоземци за живеалиште во савана со 35 опишани видови. Исто така, има вкупно 71 опишан вид влекач, од кои три се крокодили: Џуџест крокодил (ранлив), Нилски крокодил (критично загрозен).
Флора
Имотот содржи околу 620 растителни видови, составени од 191 видови лигени (62 дрвја, 129 грмушки и винова лоза) и 429 тревни видови, вклучувајќи 104 треви. Паркот опфаќа разни преодни живеалишта, од шума до савана, со разни асоцијации на растенија типични за појужните региони. Галериските шуми, отворените шуми и крајбрежните пасишта се појавуваат заедно со сите видови савана, кои зафаќаат околу 90% од паркот. Шумата е составена од многу мешункасти дрвја. Во галериските шуми, Цинометра е најдоминантен род, додека закрпите на суви шумски острови обично се населени со Anogeissus leiocarpus, Antiaris africana, Isoberlinia doka, Cola cordifolia, национално загрозената Chlorophora excelsa и Blighia unijugata. Во поплавените рамнини, хипарнија руфа е најчестиот вид.
Станица за истражување Национален парк Комое
Истражувачката станица Националниот парк Комое, сместена во Националниот парк Комое, Брегот на Слоновата Коска, е основана од професорот Карл Едуард Линсенмаер во 1989/90 година. Неговата состојба на уметност, со електрична енергија, проточна вода, Интернет и голема климатизирана лабораторија, ја прави една од најмодерните теренски станици во Африка. Истражувачката станица била принудена да се затвори по избувнувањето на Првата граѓанска војна во Слоновата Коска во 2002 година. По завршувањето на Втората граѓанска војна во Слоновата Коска, во 2011 година започнале поправките на станицата и во 2014 година станицата повторно го постигна својот целосен работен капацитет. Фокусот на теренските истражувања е конзервација, тропска екологија и однесување.
Проект за зачувување на шимпанзата Комое (CCCP)
Од 2014 година до денес, CCCP работи на истражување и зачувување на дивите шимпанза што живеат во дел од паркот и околните области. Ова е важна популација за зачувување на шимпанзата во Брегот на Слоновата Коска и единствената шимпанза од савана која се изучува во длабочина. Многу студенти од различни националности соработувале и ги реализирале своите магистерски, постдипломски или докторски докторирања во рамките на проектот кој вработува и локални жители како начин да ги вклучат Африканците во конзервација.
Статус на зачувување
Националниот парк Комое бил ставен на списокот на светско наследство во опасност во 2003 година, главно поради зголемувањето на ловокрадството предизвикано од недостаток на управување по избувнувањето на првата граѓанска војна во Брегот на Слоновата Коска. По завршувањето на Втората граѓанска војна во Брегот на Слоновата Коска и стабилизацијата на регионот, агенцијата за диви животни ОИПР (канцеларија Ивориен дес Паркс и резервите) ја продолжи својата работа во Националниот парк Комое. OIPR аплицирале во Објектот за брз одговор (RRF) за финансирање и биле успешни да добијат максимален грант од 30.000 УСД за обезбедување на паркот. Главните предизвици со кои се соочува управувањето се успешната борба против ловокрадството, намалување на земјоделските притисоци и реновирање на улиците во паркот за соодветна контрола на пристапот. Главните проекти за борба против овие проблеми се воспоставување на ефикасен систем за надзор во паркот и тесна соработка со локалните заедници за намалување на притисоците врз периферијата на паркот преку партиципативно управување и воспоставување на одржливи извори на приход за селаните.
Свен Тумба
Свен Тумба (роден Свен Олоф Гунар Јохансон; 28 август 1931 - 1 октомври 2011) бил еден од најистакнатите шведски хокеари на мраз во 1950-тите и 1960-тите. Тој исто така ја претставувал Шведска во фудбал, како и голф и станал шведски шампион во скијање на вода. Јохансон првпат станал познат како „Тумба“ во 1950-тите, бидејќи имало и други играчи со исто презиме како неговото, а бидејќи тој пораснал во шведскиот град Тумба од таму го добил и својот нов прекар. Во октомври 1960 година се оженил со својата сопруга Мона, и пет години подоцна, заедно со Мона, законски го смениле своето семејно презиме во Тумба.
По неговото пензионирање од хокеј на мраз, тој станал успешен играч на голф, како и дизајнер на терени за голф, креатор и организатор на изложби и турнири за голф, како и амбасадор на играта голф, дури и официјално воведувајќи ја играта голф во поранешниот Советски Сојуз.
Хокеј на мраз
Тумба играл за шведскиот клуб Ѓургарден ИФ од 1950 до 1966 година, освојувајќи осум шведски првенства и три години бил најдобриот голгетер во лигата. Тој имал долга меѓународна кариера, играјќи за Шведска на 14 Светски првенства на ИХФ, четири Зимски олимписки игри. Прогласен е за најдобар напаѓач на Светските првенства во 1957 и 1962 година и најдобар стрелец на Зимските олимписки игри 1964 година. Тој бил и капитен на репрезентацијата. Хокеарскиот тим на Ѓургарден го има повлечено дресот со број 5 во негова чест.
Тумба сè уште го држи рекордот на постигнати голови кој изнесува 186 гола (на 245 натпревари) за шведската државна репрезентација.
Во 1997 година, тој бил примен во Куќата на славните, а во 1999 година бил награден со наградата за „Најдобар шведски играч во хокеј на сите времиња“, надминувајќи ги истакнатите играчи како Питер Форсберг и Матс Сундин.
Тумба бил првиот европски играч кој присуствувал на тренинг-камп на НХЛ клубовите и тоа во кампот на Бостон Бруинс во 1957 година. Тој се претпоставува дека добил понуда од 50.000 долари за договор од тимот Бруинс откако постигнал гол против Њујорк Ренџерс во претсезонски егзибициски натпревар, како и пет настапи за тимот во ранг на помалата лига на Ренџерс Квебек Ејс. Сепак, Тумба ја одбил понудата бидејќи поради тоа повеќе не би можел да настапува за аматерски тим на шведската репрезентација.
Како играч:
Проекти за хокеј на мраз:
Фудбал
Во средината на 50-тите години Тумба играл за Ѓургарден ИФ, тимот со кој станал и шведски шампион. Ја претставувал и шведската репрезентација. Тој одиграл еден натпревар за државната репрезентација (против Норвешка, 16 септември 1956 година).
Голф
По успешната кариера во хокеј на мраз и фудбал, Тумба се посветил на голфот како играч, дизајнер на терени за голф и амбасадор на спортот. Тумба е широко препознаен како важна, можеби најважна личност за воведување на голфот како широко распространет спорт во Шведска.
Започнал со играњето на голф, за прв пат, на возраст од над 30 години. На 39-годишна возраст,, претставувајќи го голф-клубот Стокхолм, победил и на скандинавскиот меѓународен аматерски натпревар (еден од трите големи аматерски турнири во Скандинавија во тоа време) и бил избран, како еден од четворицата најдобри аматери во земјата, настапувајќи за шведската државна репрезентација на трофејот Ајзенхауер во Мадрид, Шпанија во 1970 година.
Тој станал професионалец во 1974 година и бил еден од двајцата најдобри професионалци во земјата. Тумба ја претставувал Шведска на Светското првенство 1974 година во Каракас, Венецуела.
Меѓутоа, што се однесува до голфот во Шведска, тој не е запаметен по неговиот рекорд како играч, туку по неговиот придонес за популаризација на играта и ставање на Шведска на мапата на светот на голфот. Ја обиколувал Шведска како главна атракција на инаугурациите и годишнините во голф клубовите, претставувајќи ја својата популарност за голф, играјќи натпревари на изложби и привлекувајќи го вниманието во медиумите и меѓу луѓето, кои порано не знаеле ништо за оваа игра. Неговите успешни напори да организира изложби во Шведска со Арнолд Палмер во 1968 година и Џек Никлаус во 1969 година, биле проследени со професионалниот турнир на покана од Volvo Open, кој се одржал во Шведска во 1970 и 1971 година. Во 1973 година бил основан турнирот Scandinavian Enterprise Open, со Тумба како негов основач, и набрзо станал еден од најбогатите на европски турнири.
За време на периодот за голф кариерата на Тумба, бројот на членови во шведските голф клубови се зголеми за 50 пати, од околу 12.000 на почетокот на 1960-тите на приближно 600.000 во средината на 1990-тите.
Во 1985 година го добил златниот Амблем за заслуги од шведската PGA. На 100-годишнината од Шведската федерација за голф во 2004 година, тој бил прогласен за највлијателна личност во историјата на голфот во таа земја, како што е великанот за женски голф на сите времиња, Аника Соренштам.
Тумба и официјално ја вовел играта голф во поранешниот Советски Сојуз.
Проекти за голф:
Тимски настапи
Аматерски
Разно
Тумба напишал и бројни книги: Тумба кажува сè, Школата за хокеј Тумба (преведена на три јазици), како и Мојот богат живот (голата вистина).
Личен живот
Во поголемиот дел од животот по неговото пензионирање, Свен Тумба и неговата сопруга живееле во Вест Палм Бич, Флорида, враќајќи се повремено во Шведска за време на летото.
Смрт
Тој починал на 1 октомври 2011 година откако три месеци бил во болницата Дандеридс шјухус поради инфекција на колкот. Во моментот на неговата смрт, тој не бил шведски државјанин, бидејќи не бил регистриран дека живее во Шведска. Поссмртно, му била оддавана чест пред сите натпревари од шведската хокеарска лига Елитсериен кои се играле на тој ден, со едноминутно молчење. Неговото тело било погребано во црквата Енгелбрект во Остермалм, Стокхолм, на 20 октомври 2011 година. Приближно 500 пријатели и роднини пристигнале во црквата да остават цвеќе и да му оддадат почит на Свен Тумба.
Хип-хоп танц
Историја
Брејкинг/б-бојинг
Локинг
Попинг
Влијание
Танц екипи
Танц индустрија
Лирски хип-хоп
Забава
Jabbawockeez
Пред ABDC
ABDC
Специјална Аудиција во живо
Недела 2: Предизвик Видео Стар
Недела 3: Предизвик Луд Танц
Недела 4: Предизвик Лик од филм
Недела 5:Предизвик Мајкл Џексон
Недела 6: Предизвик Бродвеј Ремикс
Недела 8: Финалето во живо
Специјални настапи
Кариерата по ABDC
Целосна турнеја со New Kids on the Block
Турнеја во Австралија
Шоу во Лас Вегас
Хип хоп театар
Компании за театри со репертоар
Независни настапи
Ритам и Блуз
Етимологија
Крајот на 1940-тите години
Рани до средина на 1950-тите години
Крајот на 1950-тите години
1960-тите години и подоцна
Британски ритам и блуз
Нишапур
Нишапур — град во Иран. Во градот има 205,972 жители.
Хедер Локлир
Хедер Локлир е американска глумица родена на 25 септември 1961.
Кратка биографија
Хедер Локлир има четири постари сестри, а татко ѝ бил декан на универзитетот UCLA во Лос Анџелес.
Започнала да студира психологија на UCLA но, уште како „бруцош“ ја убедиле да посетува часови за глума и по неколку снимени ТВ спота решила да ги напушти студиите и да почне да глуми.
Првиот значаен момент во нејзината глумечка кариера се случува во 1982 година, кога ја добива улогата на Семи Џо (Саманта Џонсон), во тогаш многу популарната серија „Династија“ (Dynasty).
Согледувајќи го нејзиниот телевизиски потенцијал, продуцентот Арон Спелинг и понудил улога во серијата „Мелроуз плејс“ (Melrose Place), во период кога серијата го губела рејтингот. Нејзиното појавување многукратно ја зголемува гледаноста и и го враќа на серијата стариот рејтинг.
За нејзината улога во оваа серија, четирипати била номинирана за наградата Најдобра ТВ глумица.
По завршувањето на снимањето на „Мелроуз плејс“, добива покана да настапува во „Лудиот град“ (Spin City), каде уште еднаш покажува дека е вистинска ТВ ѕвезда.
Била мажена за рокерот Томи Ли, од кого се развела во 1992 година.
Во 1994 се омажила за рок-гитаристот Ричи Самбора, од следечката група на Џон Бон Џови. Со Ричи Самбора ја имаат ќерката Ава Елизабет, која е родена во 1997 година.
Сент Ен Сенди Поинт
Сент Ен Сенди Поинт е една од 14 парохии во Свети Кристофер и Невис. Оваа парохија е најмала по големина на Свети Кристофер и зазема површина од само 13 км2. Парохијата се наоѓа на островот Свети Кристофер и административен центар е Сенди Поинт Таун.
Населени места
Административен центар на парохијата е Сенди Поинт Таун, кој е втор по големина град во државата со 3.000 жители. Градот се наоѓа во јужниот дел од парохискиот брег. Покрај него, во парохијата има уште три населби, кои може да се сметаат за квартови на Сенди Поинт:
Зехарија Сичин
Зехарија Сичин (1920-2010) е автор на бројни книги во кои дава објаснување за потеклото на човекот.
Сичин смета дека древната сумерска култура води потекло од Анунаките (или Исполини, Нефелими), раса на вонземјани од планетата која ја нарекува Нибиру, за која смета дека има елиптична орбита во нашиот Сончев Систем. Како добар познавач на сумерската митологија и древните јазици, посебно сумерскиот јазик, сознанијата ги црпи од древните текстови, но сепак неговите спекулации не се прифатени од пошироката научна заедница.
Кратка биографија
Сичин е роден во Баку, Советски Сојуз, а пораснал во Палестина. Се стекнува со знаење на современиот и древниот хебрејски јазик, други семитски јазици и европски јазици, потоа Стариот завет, како и историја и археологија на Блискиот Исток. Сичин дипломирал на Универзитетот во Лондон, отсек економска историја. Долги години работел како новинар и уредник во Израел, а потоа живеел и пишувал во Њујорк. Неговите книги се преведувани на повеќе јазици, па дури и на браево писмо за слепите, а често гостувал на радио и телевизија.
Идеи
Според интерпретацијата на сумерската космологија на Сичин, постои неоткриена планета со долга елиптична орбита, која влегува во нашиот Сончев Систем на секои 3600 години. Оваа планета се вика Нибиру (и се поврзува со Мардук во вавилонската космологија). Според Сичин, Нибиру предизвикал катастрофа на древната планета Тиамат, која Сичин ја сместува меѓу Марс и Јупитер. После тој небесен судир се настанати планетата Земја, астероидниот појас, нашата Месечина како и кометите. Во Енума Елиш, Тиамат е опишана како божица. Според Сичин, Тиамат после сударот со Нибиру е поделена на два дела: од едниот дел е создаден астероидниот појас, а другиот дел добил нова орбита и денес тоа е нашата планета Земја.
Поддржувачите на теоријата на Сичин велат дека со ова се објаснува чудната географија на Земјата, но исто така и потеклото на Месечината, необично огромниот сателит за вака мала планета, а катастрофалниот судир е пресметано дека се случил пред околу 4,5 милијарди години.
Сичин смета дека планетата Нибиру е дом на технолошки напредна вонземска раса, налик на човекот, наречени Анунаки во сумерскиот мит, за кои Сичин смета дека се споменати и во Библијата каде се наречени Нефилими. Натаму толкувајѓи ги старите сумерски текстови на Енума Елиш, тој вели дека оваа раса за првпат се спуштила на Земјата пред околу 450.000 години во потрага по минерали, посебно злато, што го нашле и го ископувале во Африка. Овие „богови“ работеле самите во својата колонијална експедиција на Земјата, каде после бунт на работниците од рудниците решиле генетички да го создадат Homo sapiens со мешање на своите вонземски гени со оние на веќе постоечкиот Homo erectus. Целта била да си создадат робови кои бесплатно ќе работат во рудниците.
Критики
Слични идеи застапуваат и авторите како Имануел Великовски, Ерих вон Деникен, Ален Ф. Алфорд и Лоренс Гарднер. Алфорд подоцна се откажал од ваквите ставови и станал критичар на Сичин.
Во врска со тезата на Сичин дека „Адам има вонземски гени“ постои тврдење дека 223 делови од гените најдени од „Конзорциумот за човечки гени“ се без никаква претходна потреба на еволициското дрво на гените. Подоцнежните истражувачи не се согласуваат со ова тврдење на „Конзорциумот за човечки гени“, сметајќи дека не постојат доволно примероци за споредбено проучување на гените.
Артуро Видал
Артуро Еразмо Видал Пардо — чилеански фудбалер, играч од средниот ред на „Барселона“ и на чилеанската фудбалска репрезентација.
Како разноврсен играч кој може да игра на неколку различни позиции, Видал ја пронашол неговата омилена позиција во „Јувентус“, покажувајќи се како играч од светска класа на позицијата box-to-box midfielder во средниот ред способен за помагање на своите соиграчи и во двете насоки одбраната и нападот. Со овие предиспозиции играјќи за „Јувентус“, бил наречен „Воинот“ (Il Guerriero) од страна на италијанскиот печат, заради неговата цврста игра и силните двобои во кои влегува.
Во 2013 година, Видал бил рангиран како единаесетти најдобар фудбалер во светот од страна на Блумберг.
Ран живот
Видал е роден во Сан Хоакин, општина на работничката класа во чилеанскиот главен град Сантјаго, како второ од шесте деца на Еразмо и Жакелин. Тој има уште двајца браќа и три сестри. Неговиот потенцијал бил откриен од страна на неговиот чичко и откако се пробал во неколку помали клубови, тој подоцна им се приклучил на младинските одреди на локалниот Примера Дивизион клуб Коло Коло.
Коло Коло
Видал својата кариера ја започнал во првенството на Чиле во најпознатиот и најтрофеен тим од оваа земја Коло Коло, каде тренер бил Клаудио Борги. Тој го направил своето професионално деби во првиот натпревар, од двомечот за доигрувањето за титулата против Универсидад де Чиле нагости. Видал влегол во игра после нешто помалку од 10 минути како замена за повредениот Гонсало Фиеро. На крајот Коло Коло победил со 2-1 што било доволно и со пораз дома од 0-1 да го освојат првенството. Во следната сезона (Клаусура 2006) тој станал многу важен дел од тимот и ќе го одведе Коло Коло до нивната втора првенствена титула по ред. Видал постигнал три гола во Копа Судамерикана 2006. Неговите добри игри им фатиле око на скаутите на различни европски клубови.
Баер Леверкузен
По завршувањето на Апертура 2007, Видал се разделил со „Коло Коло“ и заминал во Бундеслигашот Баер Леверкузен на 1 јули 2007. „Баер“ го следел неговиот напредок некое време и неговите добри игри на У-20 Светското првенство истата година го убедиле спортскиот директор на „фармацевтите“ Руди Фелер да го доведе во клубот. Двата клуба се согласиле за надомест од 11.000.000 $, а „Баер Леверкузен“ платил 7.700.000 $ за 70 % сопственост на неговиот договор. Неговиот трансфер го срушил претходниот национален рекорд од 9.000.000 $, колку што платил „Вилјареал“ за услугите на Матијас Фернандес (исто така од „Коло Коло“) во 2006 година.
Откако го пропуштил првото коло во првенството поради повреда, своето деби за новиот клуб Видал го направил на 19 август во поразот од „Хамбургер“. Својот прв гол во Бундеслигата го постигнал во својот трет меч против „Хановер“ во победата од 3-0.
Видал бил клучната алка во тимот на „Баер“ во сезоната 2008-2009 кога тие стигнале до финалето на Купот на Германија каде биле поразени од „Вердер Бремен“. На патот до тоа финале Видал постигнал три гола: против „Аугсбург“ во второто коло (2-0), против Бајерн Минхен во четврт-финалето (4-2) и против Мајнц во полуфиналето (4-1 по продолженија), а исто така имал и две асистенции.
Во сезоната 2010-2011 Видал постигнал 10 првенствени гола и бил прв стрелец на тимот кој заврши на крајот како втор зад шампионот Борусија Дортмунд. Исто така Видал имал и 11 асистенции за своите соиграчи со што бил на делба на второто место во лигата во оваа категорија.
Јувентус
За сезоната 2012-2013 тој го отстапил дресот со број 22. на новото засилување Квадво Асамоа и го зел дресот со број 23., негов омилен (кој веќе го носел во Коло Коло и Баер Леверкузен). Во дебито во сезоната на 11 август постигнал гол од пенал со кој му помогнал на Јувентус да дојде до победата од 4-2 по продолженија против Наполи во италијанскиот Суперкуп. Својот прв погодок во новото првенство Видал го постигнал на 2 септември, повторно со удар од белата точка во победата со 4-1 нагости кај Удинезе. Во истиот месец, на 19-ти, во неговата дебитантска сезона во Лигата на шампионите, ја затресол мрежата на гостувањето кај Челзи помагајќи му на Јуве да дојде од 0-2 до 2-2. На 29 јануари 2013, со погодок го одбележал гостувањето кај Лацио во полуфиналето на италијанскиот куп со што успеал да реализира гол во сите четири турнири од сезоната во кој Јувентус имал играно (заедно со Вучиниќ). Во оваа сезона Видал го потврдил нивото од претходната година, па дури имал и подобри статистички показатели, што покажува фактот дека е еден од најплодните стрелци на Јувентус: благодарение на фактот што ќе стане главен изведувач на пеналите во тимот, ја завршува сезоната како прв стрелец со 15 голови во сите турнири од кој 6 од пенал. На 5 мај 2013 година, неговиот гол од пенал го одлучил натпреварот против Палермо со што на Јувентус му носи одбрана на титулата и второ скудето по ред за Видал.
Неговата трета сезона во Торино Видал ја отворил со освојување на вториот Суперкуп, играјќи на 18 август 2013 година во натпреварот во кој Јувентус го победил Лацио со 4-0; а против бјанкочелестите, исто така, тој ги постигнал својоте први сезонски голови, постигнувајќи два со кои го отворил резултатот во првенствениот натпревар во кој Јувентус уште еднаш убедливо го совладал противникот од Рим сега со 4-1 на 31 август. На 14 септември Видал постигнал гол и во дербито на Италија против Интер во Милано, израмнувајќи на 1-1 (што било и конечен резултат) во 75-тата минута од натпреварот, само две минути подоцна откако домаќините го отвориле резултатот. Својот прв гол во Лигата на шампионите 2013-2014 го постигнал од пенал во нерешениот натпревар 2-2 со Галатасарај. Во петтото коло од групата Б во истото натпреварување, Видал го постигнал првиот хет-трик во кариерата, во победата на Јувентус над Копенхаген со 3-1, со головите постигнати во 29., 60. и 64. минута, при што, првите два гола ги постигнал од пенал. Видал станал првиот чилеански играч кој успеал да направи хет-трик во врвните европски клупски натпреварувања, и трет бјанконеро во историјата (по Инѕаги и Дел Пјеро). На 3 декември 2013, тој го обновил својот договор со Јувентус до 2017 година, за плата од 4,5 милиони € по сезона плус бонуси. По завршувањето на сезоната го освојува своето трето последователно скудето. Видал бил еден од клучните протагонисти во сезоната со 11 голови во првенството и 7 во европските натпреварувања или вкупно 18 (што е негов личен рекорд), со што го подобрил својот рекорд на постигнати голови во сите три случаи. Сепак, крајот на сезоната за играчот од средниот ред не бил најдобар, бидејќи заработил повреда на коленото во полуфиналето од Лигата на Европа против Бенфика. Видал бил опериран на почетокот на мај како би се опоравил за настап на Светското првенство во Бразил.
Четвртата сезона со Јувентус, сега со нов тренер Масимилијано Алегри, Видал ја отворил наоѓајќи се помеѓу светлината и сенката, најмногу поради тоа што сè уште се опоравувал од последиците на повреда која ја залечил премногу брзо, главно поради стравот дека нема да може да придонесе доволно за својот клуб како во претходната сезона. Сепак, на 24 септември ја отворил сметка на голови, постигнувајќи ги првите два гола во победата со 3-0 над Чезена на домашен терен, во четвртото коло од Серија А 2014-2015. На 30 ноември, за време на дербито против Торино го отворил резултатот од пенал во првото полувреме, а потоа му асистирал на Андреја Пирло за победничкиот гол во 94-тата минута со кој Јувентус победил со 2-1. Под раководство на Алегри, Видал бил преместен понапред во срцето на играта во 4-3-1-2 формација, каде тој имал улога како напаѓачки играч од средниот ред како поддршка за двајцата напаѓачи. На 14 април 2015, повторно од пенал, го постигнал решавачкиот гол за пласманот на својот тим во полуфиналето на Лигата на шампионите, со триумф над Монако со вкупен резултат 1-0. На 2 мај, неговиот погодок со глава, го одлучил натпреварот на гостувањето против Сампдорија со што Јувентус математички го обезбедил скудетото, четврто по ред за чилеанецот и за Јуве, додека на 20-ти истиот месец го освојува својот прв наслов во Купот на Италија, играјќи како стратер во финалето одиграно во Рим против Лацио, во кое Јувентус победил со 2-1 по продолженија. Конечно, на 6 јуни, Видал станал првиот чилеански фудбалер во историјата кој играл во финалето на Лигата на шампионите, иако Јувентус не го освоил трофејот, по поразот од Барселона со 3-1.
Баерн Минхен
На 28 јули 2015 година, Видал се вратил во Бундеслигата, потпишувајќи четиригодишен договор со „Баерн Минхен“ за сума од 37.000.000 € плус до 3.000.000 € во бонуси. Видал дебитирал за „Баерн“ четири дена подоцна во Суперкупот на Германија против „Волфсбург“, влегувајќи во игра од клупата за резерви на местото на Тијаго во 74-тата минута. Натпреварот завршил 1-1; „Баерн“ загубил во пенал-серијата, во која Видал бил еден од прецизните изведувачи.
Репрезентативна кариера
Видал ја претставувал У-20 репрезентацијата Чиле на Јужноамериканското првенство за играчи под-20 години во 2007 во Парагвај, каде што постигнал шест гола. Така тие избориле квалификација за У-20 Светското првенство. Видал учествувал и на ова натпреварување, каде што постигнал два гола докажувајќи се како една од предностите на тимот, кој го осовил историското трето место. Нелсон Акоста имал намера да го повика за Копа Америка 2007, но се сметало за неосновано играч од под-20 категоријата веднаш да биде повикан во сениорскиот состав.
Помеѓу 2007 и 2009 бил повикан неколкупати во репрезентацијата на Чиле за квалификациите за Светското првенство 2010, каде популарните La Roja, го освоиле второто место и избориле пласман на мундијалот. Видал дебитирал против селекцијата на Венецуела на 7 февруари 2007. Тој бил повикан за Светското првенство 2010, каде ги одиграл сите четири натпревари сите почнувајќи како стартер. Во 2011 учествувал на Копа Америка во Аргентина, собирајќи три настапи и забележал еден гол против Мексико.