cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дезире Клари
Мадам Бернадот
По нејзиното враќање во Франција, Клари живеела со Џули и Жозеф во Париз. Во Париз, таа живеела во кругот на семејството Бонапарт, кое застанало на нејзина страна против Жозефина откако Наполеон ја раскинал нивната свршувачка. И таа самата не и се допаднала на Џозефина, бидејќи е цитирана дека ја нарекувала постара куртизана со заслужено лоша репутација, но се верува дека таа не покажала непријателство кон Џозефина како што покажале членовите на семејството Бонапарт. Таа добила предлог од генералот Жунот, но го одбила бидејќи бил даден преку Мармонт. Клари на крајот го запознала својот иден сопруг, Жан Батист Жил Бернадот, уште еден француски генерал и политичар. Тие се венчале на секуларна церемонија во Скео на 17 август 1798 година. Во брачниот договор, Клари добила економска независност. На 4 јули 1799 година, таа го родила нивното единствено дете, синот Оскар.
За време на државниот удар во 1799 година, кога Наполеон ја презел власта, таа била изложена на манипулации и од семејството Бонапарт, кое сакало Бернадот да го поддржи Наполеон, и од фракцијата Бернадот, која сакала тој да преземе акција за себе. Двете страни се обидоле да ја искористат за да влијаат на Бернадот и да извлечат информации од него за неговите ставови. Свесен за ова, тој не и кажал за неговите планови, но подоцна требало да каже дека поради влијанието на семејството бил пасивен за време на пучот. За време на пучот, двојката била принудена да се засолни во селската вила на генералот Саразин во Вилнев Сент Жорж: таа очигледно се облекла како маж за време на бегството. Таа цело време одржувала контакт со Џули, а Наполеон го прифатил Бернадот очигледно поради неа.
Во 1800 година, Бернадот била присутна на неуспешниот обид за атентат врз Наполеон, кога експлодирала бомба помеѓу кочијата на Наполеон и кочијата каде што седеле таа и Каролина Бонапарт. Не ја интересирала политиката, но добрите врски ја направиле марионета во рацете на нејзиниот сопруг и Наполеон, кои ја користеле за да влијаат еден на друг и да пренесуваат пораки. Во 1801 година, нејзиниот сопруг ја натерал да се меша во корист на генералот Ернуф преку Џозеф. Во 1802 година бил откриен заговор против Наполеон. Наполеон се посомневал во Жан Батист Бернадот и ја испрашувал неговата сопруга, која наивно му рекла дека нејзиниот сопружник не бил вмешан, иако тој го сретнал Моро во нивниот дом и го промрмрал неговото име, како и зборот заговор во сон. По ова, Наполеон го назначи нејзиниот сопруг за гувернер на Луизијана. Двојката била подготвена за пловидба, кога терминот бил повлечен.
На 19 мај 1804 година, нејзиниот сопружник бил прогласен за Маршал на Франција, што и дало еквивалентна позиција. Сепак, таа била опишана како рамнодушна кон социјалната положба, како нејзината сестра Џули. Наполеон ѝ дал додаток и куќа на улицата Анжу Сен Оноре, каде што престојувала до крајот на животот кога била во Париз. На крунисувањето на Наполеон на 2 декември 1804 година, таа ја следела Џозефина, чиј воз го носеле нејзините снаи, носејќи ги шамивчето и превезот на Џозефина на перница.
Нејзината сопруг бил водечки генерал во француската армија под Наполеон, и обично отсуствувал од Париз. Му се допаднало што е член на високото општество и ја натерал да земе часови по танц и бонтон од инструктор Монтел. Бернадот имала добри односи со царското семејство Бонапарт. По барање на нејзиниот сопружник, таа не морала да биде чекачка и не учествувала во дворскиот живот. Живеела во кругот на семејството Бонапарт и Клари, а учествувала и во високото општество, каде што уживала во музиката, театарот и танцот, додека летувала во бањите или нејзините селски вили во La Grange и Auteuil. Се верува дека можеби имала романтична врска со Корзиканката Анже Чиапе, која честопати била нејзина придружничка. Таа е опишана како убава и пријатна и вешта танчерка, но прилично анонимна. Таа живеела главно одвоена од нејзиниот сопружник во Париз за време на неговото отсуство. Таа преку кореспонденција го информирала за политичките настани во Париз. За време на времето на нејзиниот сопруг како гувернер на ханзеатските градови и гувернер на Хановер, Бернадот го посетила во Хамбург со нејзиниот син неколку пати, но таа никогаш не останувала долго; секој пат кога таа наскоро се враќала во Париз. Таа не била среќна да живее никаде освен Париз. Во 1806 година, таа била принудена да ја придружува царицата Џозефина во Мајнц. Кога нејзиниот сопружник бил назначен за принц од Понтекорво во 1806 година, таа загрижено прашала дали ќе биде принудена да го напушти Париз, но била среќна кога ја увериле дека нема. Во 1807 година, таа го посетила во Шпандау и во Мариенбург во Источна Прусија, каде што го негувала за време на неговата болест.
Во август 1810 година, сопругот на Бернадота бил избран за наследник на тронот на Шведска, а таа за наследничка, сега на таа позиција го добила официјалното име Дезидерија. Таа првично мислела дека ова е слично на позицијата на принцот од Понтекорво и не очекувала дека ќе мора да ја посети Шведска повеќе отколку што била принудена да го посети Понтекорво: „Мислев дека тоа беше како што беше со Понте Корво. место од каде би имале титула“. Подоцна требала да признае дека никогаш не се грижела за друга земја освен Франција и не знаела ништо за странските земји, ниту пак се грижела за нив, и дека била во очај кога ѝ било кажано дека овој пат ќе се очекува да замине од Париз. Десидрија го одложила своето заминување и не заминала со својот сопружник. Таа била воодушевена од позицијата што ја доби на францускиот двор по нејзиното издигнување во крунисана принцеза (секоја недела била поканета на дворски настани), и била исплашена од приказните на нејзините неволни француски слуги, кои се обидувале да ја обесхрабрат од заминувањето за Шведска велејќи дека Шведска е земја блиску до Северниот пол исполнета со поларни мечки. Конечно, таа го напуштила Париз и отпатувала преку Хамбург и Кронборг во Данска преку Оресунд до Хелсингборг во Шведска.
Престолонаследничка
На 22 декември 1810 година, Дезидрија пристигнала со нејзиниот син Оскар во Хелсингборг во Шведска, а на 6 јануари 1811 година била претставена на шведскиот кралски двор во Кралската палата во Стокхолм. Во Хелсингборг ја пречекала нејзината назначена љубовница на облеките, грофицата Каролин Левенхаупт и почесната слугинка Маријана Коскул. Шведската клима наводно била шок за неа: пристигнала во текот на зимата и толку многу го мразела снегот што заплакала. Нејзиниот сопружник се преобратил по неговиот избор за наследник на шведскиот престол, а по нивното пристигнување, и нејзиниот син требало да го стори тоа, како што се барало, и бил одземен од неа за да биде воспитан како Лутеран. Во согласност со Законот за толеранција, немало барање таа да се преобрати, и била уредена католичка капела за нејзина употреба. Десидрија не била религиозна, но католичките маси служеле за да ја потсети на Франција, а таа го прославила раѓањето на Наполеон II од Te Deum во нејзината капела.
Дезидрија не можела да се прилагоди на барањата на формалниот дворски бонтон или да учествува во застапничките должности што се барале од неа на нејзината позиција на престолонаследничка. Нејзината француска придружба, особено Elise la Flotte, ја направиле непопуларна за време на нејзиниот престој во Шведска, охрабрувајќи ја да се жали на сè. Таа немала добри односи со кралицата Хедвиг Елизабета Шарлот, иако, наводно, кралицата Софија Магдалена била љубезна со неа. Во нејзините познати дневници, кралицата Шарлот ја опишала како добродушна, дарежлива и пријатна кога одбрала да биде, а не за заговор, но и како незрело „разгалено дете“, кое ги мразело сите барања и не можело да се справи со каква било форма на претставување. и како „Французинка во секоја педа“ која не сакала и се жалела на сè што не е француско, и „следствено, не и се допаѓало“. Кралицата Шарлот, која сакала да остане во центарот на вниманието на сопствениот двор, не била задоволна од Десидрија и исто така влијаела на кралот Чарлс против неа.
Десидера ја напуштила Шведска во летото 1811 година под името грофица од Готланд, официјално поради нејзиното здравје, и се вратила во Париз, оставајќи го својот сопруг и нејзиниот син зад себе. Таа самата рекла дека шведското благородништво се однесувало кон неа како да се направени од мраз: „Не зборувај со мене за Стокхолм, настинувам штом ќе го слушнам зборот“. Во Шведска, нејзиниот сопруг зел љубовница, благородничката Маријана Коскул.
Под истиот алијас Десидерија официјално престојувала инкогнито во Париз, со што ја избегнувала политиката. Меѓутоа, нејзината куќа на улицата Анжу ја набљудувала тајната полиција, а нејзините писма ги читале. Таа немала двор, само придружничката на нејзината дама Елиза ла Флоте да и помага како водителка на нејзините приеми, а таа најмногу се дружела со кругот на блиски пријатели и семејството. Нејзините приеми биле посетеувани од Талеран и Фуше, кои по мисијата на Наполеон се обиделе да влијаат на нејзината придружничка преку неа. Во 1812 година, таа дејствувала како посредник кога Наполеон преговарала со нејзиниот сопруг преку војводата де Басано. Нејзиниот сопруг сакал таа да биде сместена во Париз, каде што можела да го смири бесот на Наполеон поради политиката во Шведска и да го информира за настаните во центарот на европската политика, но бидејќи нивната кореспонденција е изгубена, не се знае колку е политичка била. За време на средбата помеѓу нејзиниот сопруг и царот Александар I од Русија во Або во 1812 година, царот му предложил на Чарлс Џон да се разведе од неа и да се ожени со една од неговите сестри, но кралот го одбил предлогот.
Пред неговиот напад на Русија, Наполеон побарал од Десидрија да ја напушти Франција. Таа се подготвила да замине, но успеала да го избегне прогонот. Бидејќи таа официјално живеела инкогнито, можеше да избегне политика кога Шведска и Франција објавиле војна во 1813 година. Во текот на летото 1813 година, таа се повлекла во селскиот имот на Џули, Мортефонтен, со Катарина од Виртемберг за да избегне внимание пред да се врати во Париз на новогодишната ноќ од 1814 година. На 31 март 1814 година, по пристигнувањето на сојузничките војски во Париз по поразот на Наполеон, нејзината куќа била прибежиште за нејзината сестра Џули. Таа се сретнала со нејзиниот сопружник, кој бил меѓу сојузничките генерали кои пристигнале во Париз. Таа сепак не се вратила со него во Шведска кога тој заминал, што привлекло внимание. На прашањето зошто од шведскиот гроф Јакоб Де ла Гарди во Мортефонтен, таа одговорила дека се плаши дека ќе се разведе ако го направела тоа.
На 14 мај 1814 година, таа била запознаена со Луј XVIII од Франција, чиј двор често го посетувала следните години и за кого се вели дека доста добро ѝ се допаднал. По Сто дена во 1815 година, членовите на семејството Бонапарт биле протерани од Франција. Ова ја вклучувала нејзината сестра Џули, а кога Луј XVIII изразил желба да ѝ направи услуга, таа редовно барала од него да направи исклучок за Џули и да и дозволи да живее во Париз. Во 1816 година, таа направила планови да се врати во Шведска, но сакала да ја донесе нејзината сестра, Џули, заедно со неа. Нејзиниот сопруг го сметал ова немудро, бидејќи Џули била сопруга на Бонапарт и нејзиното присуство можело да се сфати како знак дека тој застанал на страната на соборениот Наполеон. На крајот, од ова не дошло до ништо. Во овој момент, таа често поминувала време со Жермен де Стаел и Жулиет Рекамиер. Во 1817 година, сопругот на Десидера го поставил гроф де Монтришар во нејзиното домаќинство како негов шпион за да пријави дали таа направила нешто што може да влијае на него.
Кралица
Во 1818 година, нејзиниот сопруг станал крал на Шведска, што ја направило Дезидерија кралица. Сепак, таа останала во Франција, официјално од здравствени причини, што предизвикало шпекулации во печатот во Париз и од нејзините посетители. Откако станала кралица, кралицата ѝ напишала и ѝ предложила да има шведски дами во чекање, но таа одговорила дека е непотребно да има двор бидејќи сè уште живеела инкогнито. Таа официјално се држела инкогнито и не била домаќинка на никаков двор, но одржувала контакт со шведската амбасада, редовно го посетувала дворот на Луј XVIII и често се гледала со Швеѓани на нејзините приеми, кои ги организирала во четврток и во недела, неофицијално во нејзината улога како кралица, иако сè уште ја користела титулата грофица.
Во овој период, таа се вљубила во францускиот премиер, Војводата де Ришелје, што привлекло внимание. Според една верзија, таа се заљубила во него откако Луј XVIII му дал задача да ја одбие нејзината редовна жалба за нејзината сестра Џули на најшармантниот можен начин. Вистина или не, таа навистина се заљубила во него, но наклонетоста не ја возвратил Ришелје, кој ја нарекувал своја „луда кралица“. Според Лоре Жунот, таа не се осмелила да разговара со него или да му пријде, но го следела каде и да одел, се обидувала да воспостави контакт со него, го следела на неговото патување во Спа и му ставала цвеќе во собата. Таа го следела до неговата смрт во 1822 година. Друга верзија на нејзиното однесување кон него била дека нејзиниот сопруг ѝ дал задача да воспостави контакт со Ришелје од политички причини, но дека неговиот став ја направил премногу засрамена да го стори тоа.
Во текот на летото 1822 година, нејзиниот син Оскар патувал во Европа за да ги прегледа идните невести, и било одлучено тие да се сретнат. Бидејќи Франција се сметала за несоодветна, тие се сретнале во Ахен и втор пат во Швајцарија. Во 1823 година, Десидрија се вратила во Шведска заедно со невестата на нејзиниот син, Жозефина од Лехтенберг. Тоа требало да биде посета, но таа останала во Шведска до крајот на животот. Таа и Џозефина пристигнале во Стокхолм на 13 јуни 1823 година. Три дена подоцна, кралскиот двор и владата ѝ биле претставени, а на 19 јуни таа учествувала на официјалниот пречек на Џозефина и била сведок на венчавката. - Добро позната приказна е дека по нејзиното враќање во Шведска имало топол и сушен период, па селаните кои доаѓале да ја видат биле натерани да ја поздрават со „Ви вил ха регн!“ („Сакаме дожд!“), што на скански дијалект звучи многу слично на францускиот „Vive la Reine!“ ("Да живее кралицата!" ). На 21 август 1829 година, таа била крунисана за кралица на Шведска во Сторкиркан во Стокхолм. Нејзиното крунисување било предложено по нејзиното враќање, но нејзиниот сопруг го одложил бидејќи се плашел дека може да има религиозни тешкотии. Всушност, имало сугестија дека таа треба да се преобрати во лутеранската вера пред нејзиното крунисување, но на крајот, прашањето не се сметало за доволно важно за да се притисне и таа сепак била крунисана. Таа била крунисана на нејзино барање, откако го притиснала Чарлс Џон со желба таа да биде крунисана како „во спротивно нема да биде соодветна кралица“. Се верувалп дека причината за нејзиното инсистирање е тоа што таа го сметала за заштита од развод. Сепак, таа никогаш не била крунисана во Норвешка поради нејзиниот статус како католик, и покрај тоа што побарала да биде крунисана и таму. Таа била првиот обичен човек што станала кралица на Шведска по Карин Мансдотер во 1568 година.
Врската помеѓу неа и нејзиниот сопруг, кралот Чарлс XIV Џон била малку далечна, но пријателска. Чарлс Џон ја третирал со одредена раздразливост, додека таа се однесувала многу слободно и неформално кон него. Дворот бил зачуден од нејзиното неформално однесување. Таа можела да влезе во неговата спална соба и да остане таму до доцна во ноќта, иако тој ѝ навестил дека сака да биде сам со својот омилен гроф Магнус Брахе. Секое утро, таа го посетувала својот сопруг во нејзината ноќница, што се сметало за шокантно, бидејќи нејзиниот сопруг во тоа време обично разговарал со членовите на државниот совет во неговата креветска одаја. Поради нивната разлика во навиките, тие ретко се гледале иако живееле заедно. Бидејќи таа секогаш доцнела на вечера, на пример, тој престанал да ги јаде оброците со неа, а со оглед на тоа што претпочитал да ги јаде сам, не било невообичаено благородниците од дворот да седат сами на трпезата, без присутна кралска двојка.
Нема ништо што укажува на тоа дека кралицата Десидера некогаш имала политичко влијание, и таа била пофалена за нејзиното отсуство на мешање во политиката. Секогаш кога Чарлс Џон станувал вознемирен, било познато дека таа можела да го смири со единствениот цврст збор „Бернадот!“ Една таква анегдота била кога Чарлс Џон, познат по својот жежок темперамент, беснеел за тоа како ќе казни некои политички противници на различни начини. За секоја казна што ја навел, таа наводно ја удирала својата лепеза во масата и им рекла на околните дворјани „Не би можел да повреди мачка!“, на што судот почнал да се смее. Таа, исто така, се припишува дека изјавила: „Ох, ми се допаѓа да те слушам што го кажуваш тоа, ти што немаш срце да го истиснеш вратот на мачка!“ Кралицата Дезире уживала во социјалниот живот, но само доколку тој бил неформален, а нејзиното силно несакање на бонтонот во дворот и одбивањето да му се потчини, ѝ отежнувало да се навикне на својата позиција како кралица и да се направи себеси почитувана од благородништвото, кое приватно ја исмевала нејзината тешкотија да се приспособи на бонтонот, и била сметана за одреден снобизам поради нејзиното минато како ќерка на трговец и републиканка. Следствено, и било тешко да ги дисциплинира своите аристократски дами во чекање, кои Чарлс Џон ги назначил без да се консултира со неа, и кои претпочитале да ги средуваат конфликтите во врска со бонтонот меѓу себе наместо да бараат од неа да посредува, што барем во една прилика довело на сцената поради која Чарлс Џон ја прекори: „Обидете се да ги натерате вашите дами да не ги објавуваат своите постапки и конфликти во јавноста како што се случи на денот кога заминавте од Стокхолм“, по инцидентот кога две дами во чекање имале „ врескање како веслачки мадами “ за предност во седиштата на кочијата на кралицата за време на патувањето. Овие тешкотии биле донекаде потиснати за време на мандатот на нејзината внука Марсел Ташер де ла Паџери, која постигнала општествен успех, и нејзините први години како кралица се опишани како време на балови и забави, повеќе отколку што било видено на шведскиот двор од денови на кралот Густав III. Меѓутоа, по заминувањето на Ташер во Франција, тешкотиите на Дезире да се навикне на дворскиот живот станале поизразени и таа постепено го намалувала своето учество во општествениот живот бидејќи не можела да најде задоволство во тоа кога тоа мора да се води во согласност со бонтон. Нејзиното несакање на формалниот дворски бонтон останале нејзината најголема жалба за нејзиниот живот во Шведска во нејзините писма до нејзината сестра Џули:
Последователно, со текот на времето Дезире учествувала сè помалку и помалку во дворскиот живот, и било речено дека „повеќето време го поминувала во сопствениот стан, каде што нејзините мисли со жалење се враќале назад во времето кога таа, опкружена со приврзани пријатели, живеела во Франција. ослободен од затворот на бонтон“. До почетокот на 1830-тите, таа била уморна од нејзиниот кралски статус и сакала да се врати во Париз, но нејзиниот сопруг одбил да го дозволи тоа. Ова не значи дека Дезире не се спријателила со некои од нејзините дворјани, особено со грофицата Клара Бонд, која и била омилена од нејзиното пристигнување во 1823 година до нејзината смрт. По заминувањето на нејзината внука во Франција, таа често се дружела со богатиот трговец Карл Абрахам Арфведсон, кој некогаш бил гостин во нејзиниот дом од детството. Меѓу нејзините други попознати дами во чекање биле Норвежанките Катинка Фалбе и Јана Фалбе. Поради ексцентричните навики на Десидерија, тие биле познати како „Страпатсфрокнарна“ (приближно „Несреќа на Месдемазелите“). За време на нејзиниот престој во палатата Розерсберг и покрај стравот од темнината, таа се шетала во паркот ноќе и и наложила на една госпоѓа во чекање да оди пред неа облечена во бело за да ги држи лилјаците подалеку од неа.
Десидера била заинтересирана за модата, посветувала голем интерес и гордост на косата и носела ниски фустани до напредна возраст. Таа уживала во танцувањето: нејзиното стандардно прашање на презентациите на дворот било дали дебитантите сакаат да танцуваат, а таа и самата добро танцувала за време на нејзината старост. Нејзините разговори биле главно за стариот живот во Франција. Таа никогаш не научила да зборува шведски јазик, а има многу анегдоти за нејзините обиди да го зборува јазикот. Нејзиниот недостаток на бонтон станал поприфатен со текот на годините, бидејќи станала позната како ексцентрик во други аспекти.
Нејзината омилена летна резиденција била палатата Розерсберг, каде што чувала кокошки за домашни миленици, но бидејќи Розерсберг била оддалечена, таа почесто престојувала во палатата Хага. Таа, исто така, често ги посетувала шведските бањи, како што е Рамлоса.
Дезидрија ја посетила Норвешка за прв пат во 1825 година. Во Норвешка, таа била претежно позната како заштитничка на Eugenia stiftelse (Фондацијата Евгенија) за сиромашни девојки во Осло од Марија Шандорф, именувана по кралицата, која често ја посетувала од 1828 до 1847 година.
Кралицата Мајка
Во 1844 година, Чарлс XIV умрел Џон, а Десидера станала кралица мајка. Нејзиниот син, новиот крал Оскар I, ѝ дозволил да продолжи да живее во одаите на кралицата во кралската палата, како и целиот нејзин дворски персонал без внимание, за да не мора да ги менува своите навики. Кога нејзината снаа, кралицата Џозефина се обидела да ја убеди да го намали нејзиниот двор по сопствена волја, велејќи дека повеќе не и треба толку голем двор како кралицата мајка, таа одговорила: „Точно е дека веќе не ми требаат сите, но на сите сè уште им требам“. Таа била внимателен и многу сакан работодавец меѓу нејзиниот персонал.
Десидрија навистина се занимавала со добротворни цели, но тоа било дискретно, и се вели: „Нејзината добротворна акција беше значителна, но се одвиваше во тишина“. Еден пример бил дека таа ги поддржувала сиромашните жени од високата класа давајќи им работа за шиење. Таа, исто така, дејствувала како официјален заштитник на добротворни институции, како што било Училиштето за девојки на женското општество. Истата година кога станала вдовица, ја опишал францускиот дипломат Бакур: „Кралското семејство не ја променило - за жал, поради угледот на круната. Таа отсекогаш била и ќе остане обична трговска жена, изненадена од нејзината положба и изненадувачка да се најде на престолот.“ Тој исто така додал дека таа била жена со добро срце.
По нејзиното враќање во Шведска во 1823 година, Десидрија ја чувала својата куќа на улицата Анжу во Париз, чекајќи го нејзиното враќање. Со него управувала нејзината сестра Катрин Онорин Вилнев и нејзиниот стар француски персонал, додека нејзиниот бизнис во Франција го раководел нејзиниот внук, царскиот гроф Клари. Во мај 1853 година, откако Наполеон III се прогласил за француски цар, таа се подготвувала да се врати во Париз. Сè било подготвено, а до нејзиниот брод во Карлскона била придружувана од нејзиниот внук, принцот Оскар, војводата од Естергетланд. Нејзиниот страв од морските патувања, сепак, ѝ оневозможил да замине.
За време на нејзините последни години, таа била загрижена за нејзината куќа во Париз поради плановите на градскиот архитект Хаусман, но Наполеон III направил исклучок за неа и дозволил нејзината куќа да стои, што и било така сè до една година по нејзината смрт. Десидера имала прилично хармоничен однос со нејзината снаа и чувствувала симпатии за невестата на нејзиниот внук, принцезата Луиз од Холандија. За време на нејзините подоцнежни години како кралица, а особено како мајка кралица, таа станала позната по својата ексцентричност. Познато е дека таа одржувала обратни часови и, следствено, честопати доцнела и ги држела гостите да чекаат, нешто што го вознемирувало нејзиниот сопружник. Нормално, таа се повлекувала во четири часот наутро, а се будела во два часот попладне. Пред да си легне, „шетала со кочија“. За време на овие патувања, таа често одела на ненајавени посети, кои вообичаено биле незгодни поради времето. Кога времето било лошо, наместо тоа, нејзината кочија возела околу дворот на кралската палата. За неа било нормално да пристигне во посета на опера кога ќе заврши претставата. Таа легнувала наутро, станувала навечер, појадувала навечер и талкала низ ходниците на палатата за спиење со светло. Анегдота го илустрира ова: во 1843 година, чуварот на палатата ја видел кралицата целосно облечена на балконот на палатата среде ноќ. Кога дошол дома кај сопругата, и рекол дека е мрзелива во споредба со кралицата, која станала неколку часа пред изгрејсонце. Мислел дека кралицата станалал порано од кој било друг во градот, но всушност таа сè уште не легнала.
Дезидрија понекогаш земала деца од улиците во палатата и им давала слатки; не можела да се впушти во вистински разговор, но ќе рекла „Ком, ком!“ (Шведски за "Дојди дојди!" )
Постојат приказни за луѓе кои биле разбудени од нејзината кочија кога таа возела низ улиците ноќе. Кочијата понекогаш застанувала; ќе поспиела малку, а потоа ќе се разбудела и кочијата ќе продолжела по својот пат. Нејзината навика да кружи низ дворот во својата кочија ја нарекле „Кринг кринг“ (шведски „околу и околу“), еден од ретките шведски зборови што ги научила.
На 17 декември 1860 година, кралицата Дезидрија влегла во својата кутија во Кралската шведска опера веднаш по завршувањето на претставата и по враќањето во Стокхолмската палата, паднала пред да стигне до својот стан, умрирајќи на 83-годишна возраст во времето на владеењето на нејзиниот внук, кралот Чарлс XV. (нејзиниот син, кралот Оскар I, ја препокоил).
Во фикцијата
Дезире Клари била тема на неколку романи и филмови.
Четки за тапани
Четките за тапани се во форма на четка, но со железни или пластични влакна. Овие се уникатни помагала за тапани, кои најчест се свират на добош и произведуваат интересен звук. Ваквиот тип на помагала се најчесто употребувани во џезот и блузот.
Назнака за дигитални објекти
Меѓутоа, за разлика од URL-адресите, системот DOI не е отворен за секого. Право на негово користење имаат само организации кои ги задоволуваат договорните барања и сакаат да платат за да можат да доделуваат DOI-назнаки. Системот DOI се применува преку сојуз од регистарски агенции чиишто активности ги усогласува Меѓународната задолжбина за DOI (International DOI Foundation), која е творец на системот и раководи со него. Системот DOI наоѓа прназивна во низа издавачки активности од 2000 г. Наваму. До крајот на 2009 г. издадени се околу 43 милиони DOI-називи од страна на 4.000 организации.
DOI-називи
DOI-називот има облик на низа од знаци поделена на два дела: претставка и наставка. Претставката го означува регистраторот на називот, а наставката ја бира самиот регистратор и го претставува поединечниот објект со тоа DOI. Во овие низи се допуштени речиси сите важечки уникодни знаци, кои се толкуваат подеднакво без оглед на тоа дали се внесени со мали или големи букви.
На прназивр, кај DOI-називот  претставката гласи , а наставката е. Делот „10.“ го означува регистарот,, а знаците  во претставката го означуваат регистраторот. Во овој случај, регистратор е самата Меѓународна задолжбина за DOI, а наставката (назнака на објектот) е, со што се препознава поединечен објект (во случајов, прирачникот на DOI). Наводите што користат DOI-називи треба да се печатат со <tt>doi:10.1000/182</tt>. Ако наводот е хипертекстуална врска, се препорачува да се врската да се вметне како URL со конкатенација на „ http://dx.doi.org/ “ во DOI-називот, испуштајќи ја претставката „doi:“. На пр. DOI-називот <tt>10.1000/182</tt> се става во врска како http://dx.doi.org/10.1000/182. Оваа URL ја дава адресата на опслужувач со HTTP-застапник кој ќе го пренасочи мрежниот пристап кон исправното мрежно место на артиклот во врската.
DOI-називита можат да означуваат творечки дела (текстови, слики, аудио и видео сниимки, програми) како во електронски, така и во физички облик, претстави и апстрактни дела како дозволи, странки во исплата или достава при деловно работење итн. Објектите може да бидат опишани во различен степен на детализација: DOI-називита можат да означуваат списание, поединечен број на списанието, поединечна статија, или пак извесна табела во статијата. Изборот го прави доделувачот, но степенот мора да се наведе во метаподатоците на тоа DOI-назив, користејќи податочен речник од содржинскиот модел indecs.
Прназивна
Моментално системот DOI наоѓа најголема прназивна кај:
Во издавачката служба на Организацијата за економска соработка и развој „SourceOECD“ секоја табела и графикон во издание на организацијата е прикажана со DOI-назив што води до Excel-податотека со податоци за табелата или графиконот. Се планира и понатамошен развој на ваквите можнсоти.
DOI се има проширено и во неанглиските говорни подрачја – со Европската регистарска агенција mEDRA, и кинеската регистарска агенција Wanfang Data. Задолжбината планира понатамошно ширење и во други сектори.
Можности и предности
Системот DOI е предвиден на овозможи облик на доследно препознавање, каде секое DOI-назив означува еден единствен објект на недвосмислен и постојан начин. Покрај ова, системот здружува метаподатоци со објектите, давајќи им на корисниците релевантни информации за објектите и нивниот заемен однос. Како дел од метаподатоците се вклучени и мрежни дејства што им овозможуваат на DOI-називита упатување кон мрежни места кајшто се сместени објектите што ги опишуваат. Ова системот DOI го постигнува во соработка со системот Handle и содржинскиот модел indecs со друштвена инфраструктура.
Меѓународната задолжбина за DOI (IDF) врши надзор и контрола на спроведувањето на овие технологии и работата на системот преку својата техничка и друштвена инфраструктура. Друштвената инфраструктура од здружени независни регистарски агенции што нудат DOI се темели на онаа кај постоечките успешни назнаки како GS1 и ISBN.
Старошево
Старошево или Ставрово — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Земја на Џорџ V
Земја на Џорџ V (George V Land) — дел од Антарктикот, еден од отсечоците на Австралиската Антарктичка Територија, навнатре од Брегот на Џорџ V. Како и кај другите отсечоци на Антарктикот, определен е од два меридијана — 142°02' ИГС and 153°45' ИГД, and by the 60° ЈГШ.
Областа за првпат ја истражиле членовите на Австралиската антарктичка експедиција (1911–14) под водство на Даглас Мосон, кој ја нарекол по Џорџ V како крал на Австралија.
ПУ „Никола Карев“ - Бучим
Основно училиште „Никола Карев“ (официјално: Подрачно основно училиште „Никола Карев“ - Бучим; скратено: ПОУ „Никола Карев“) — подрачно основно училиште во селото Бучим, составен дел на истоименото училиште во Радовиш.
Училиштето е именувано по македонскиот револуционер Никола Карев.
Местоположба
Училиштето се наоѓа во средишниот дел од селото, во непосредна близина на џамијата.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на турски наставен јазик во две или три училници.
NGC 5521
NGC 5521 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5521 се споменува и како UGC 9122, MCG 1-36-30, CGCG 46-77, ARAK 443.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5521 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 5521 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 15 м 23,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 24' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 96°.
Други поделби
Проучување на NGC 5521 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50931. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 320. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
Принцеза Сесилија од Шведска (1807–1844)
Сесилија од Шведска (22 јуни 1807 година во Стокхолм – 27 јануари 1844 година во Олденбург ) била композиторка, шведска принцеза по раѓање и голема војвотка од Олденбург по брак. Таа била ќерка на шведскиот крал Густав IV Адолф и Фредерика од Баден.
Биографија
По раѓањето, таа била израсната под надзор на кралската гувернанта Шарлот Стиернелд. Најмладата од четирите деца, Сесилија ја напуштила Шведска во 1810 година со своето семејство, откако нејзиниот татко бил соборен како крал на Шведска со државен удар од 1809 година. Таа е израсната во родната земја на нејзината мајка, Големото Војводство Баден (Германија). Откако нејзините родители се развеле во 1812 година, таа била воспитана главно од нејзината баба Амалија од Хесен-Дармштат во Бруксал.
Таа го запознала Август, големиот војвода од Олденбург во 1830 година, и по еден час разговор, бракот бил решен. Таа отишла кај нејзиниот брат во Виена, каде што се одржала нејзината венчавка во присуство на австрискиот император Франциско I. Таа се преселила во градот Олденбург во јуни 1831 година.
Сесилија имала интерес за културата. Како голема војвотка од Олденбург, таа компонирала мелодија на химна за Олденбург. Химната подоцна била додадена со стихови на Теодор фон Кобе и именувана „Heil dir, o Oldenburg“. Во 1833 година, Сесила го поддржала основањето на првиот градски театар, кој денес е Стариот театар Олденбург. Меѓутоа, никогаш не се знаело дека била блиска со населението во Олденбург, каде што живеела живот ограничена во круговите на дворот. По неа се именувани мост, плоштад и пат, како и училиште. Во чест на покојната Сесилија, локалитетот Cäciliengroden на заливот Jade во близина на Вилхелмсхавен (подоцна вклучен во Санде во Фризија ) бил именуван по неа.
Сесилија починала на 36-годишна возраст од пуерперална треска, неколку дена откако го родила своето трето дете Елимар. Таа била погребана во војводскиот мавзолеј во дворот на Света Гертруда (Св. Гертруденкирхоф / Гертруденфридхоф) во градот Олденбург. Таму била погребана и нејзината сестра Амалија Марија Шарлота.
Брак
Таа се омажила за Август, Големиот војвода од Олденбург (1783–1853) на 5 мај 1831 година во Виена. И двајцата како членови на Домот на Холштајн-Готорп и потомци на Кристијан Август од Холштајн-Готорп, принцот од Еутин, тие биле далечни братучеди. Тоа бил трет брак на Август.
Имале три сина:
Куско
Куско (Cuzco; на Qusqu) — град во југоисточно Перу, во близина на долината Урубамба на планинскиот масив Анди. Градот е главен град на регионот Куско и на покраината Куско. Куско има население од околу 348.935 жители и се наоѓа на 3300 метри надморска височина. Градот бил историски главен град и центар на Империјата на Инките и во 1983 година станал дел од светското културно наследство на УНЕСКО.
Потекло на поимот
Името на градот Куско доаѓа од кечуанскиот назив за градот "qusqu wanka"  што во буквален превод значи карпа на бувот.
Историја
Куско бил главен град на Империјата на Инките. Се смета дека некаде во 11 век или 12 век бил основан од страна на Манко Капак. Овој град бил кралски и верски центар на Инките.
Збратимени градови
Куско е збратимен со:
Занает
Занает — занимање кое бара конкретни работни вештини. Историски ова би било неиндустриско производство во мал број или количество. Човекот кој се занимава со занает се нарекува занаетчија.
Домаќинствата на занаетчиите не биле толку самоиздржувачки колку оние кои се занимавале со земјоделство и, како такви, директно зависеле од трговска размена.
Занаетчиите особено се концентрирале во урбаните места и формирале еснафи. Бидејќи занаетчиите постојано работеле со размена на добра (покрај нивната изработка), и тоа барало извесно ниво на образованост, во општествената хиерархија тие имале повисоко место од селанството.
Занаетчиството бил главен облик на производство пред индустриската револуција. Исклучок од ова е помасовната организираната поделба на трудот наречена мануфактурно производство, која може да се претстави како преод од поединечниот занаетчија кон индустрискиот период.
Наводи
Handvaardigheid
Општина Шентиљ
Општина Шентиљ (Občina Šentilj) — општина во Подравскиот регион, североисточна Словенија. Во 2020 г. населението броело 8.351 жител. Седиште е паланката Шентиљ во Словенске Горице.
Населени места
Општината ги опфаќа следниве населени места:
Меровинзи
Меровинзите биле салискофранкиска династија која владеела со Франките во регионот (познат како Франкија на латински) кој одговара на старата Галија од средината на 5-от век. Тие често војувале едни со други меѓу гранки во семејството. Во тек на последниот век на нивното владеење, династијата сè повеќе добивала само церемонијална улога. Владеењето на Меровинзите завршило во март 752 кога папата Захариј формално го соборил Хилдерик III. Наследникот на Захариј папата Стефан II, исто така го потврдил и го крунисал Пипин Малиот наместо Хилдерик во 754 и со тоа започнува каролиншката монархија и почеток на Светото Римско Царство.
Потекло
Меровиншката династија своето име го должи на полулегендарниот Меровех (латинизиран како Meroveus или Merovius), водач на Салиските Франки, и се појавува во пошироката историја со победите на неговиот син Хилдерик I (457 – 481) против Визиготите, Саксите, и Алеманите. Синот на Хилдерик, Хлодовик I (481 – 511) успеал да обедини повеќе Гали северно од Лоара и да ги стави под своја контрола во 486, кога го поразил Сијагриј, римскиот владетел во тоа подрачје. Тој победил во Битка кај Толбијак против Алеманите во 496, кога според Григориј Турски, ја прифатил христијанската вера. Потоа тој ги поразил Визиготите чие кралство било во Тулуза во Битката кај Вује во 507. По смртта на Хлодовик, неговото кралство било поделено меѓу неговите четири сина, и во тек на следниот век оваа традиција на делба продолжила. Иако секој од овие меровиншки кралеви си владеел со свое кралство, за доцната Римското Царство тоа значело еден ист ентитет со кој колективно владееле овие неколку кралеви (секој во своето кралство) меѓу кои по ред настани можело да дојде до повторна обединување на целото кралство под еден владетел.
Историја
По смртта на Хлодовик I во 511, кралството на Меровинзите ги вклучувало сите Франки и цела Галија но не и Бургундија. За надвор, кралството, иако поделено меѓу различни кралеви, го задржало единството и ја освоило Бургундија во 534. После падот на Остроготите, Франките исто така ја освоиле и Прованса. После тоа нивните граници со Италија (со која владееле Ломбардите од 568) и со визиготската Септиманија останале мошне стабилни.
Внатрешно, кралството било поделено меѓу синовите на Хлодовик а подоцна и меѓу неговите внуци и честопати се војувало меѓу разните кралеви, кои брзо станувале сојузници или пак се вртеле еден против друг. Смртта на еден крал создавала конфликт меѓу преживеаните браќа или пак со синовите на покојниот, и сето тоа имало разноразни исходи. Подоцна тие конфликти станале дури и посилни. Честите војни не значеле целосно пустошење туку зеле речиси ритуален карактер, со определени 'правила' и норми.
Најпосле, Хлотар II во 613 го обединил целото франкиско кралство под еден владетел. Подоцнежните поделби предизвикале стабилни целини, односно Австразија, Неустрија, Бургундија и Аквитанија.
Честите војни ја ослабнале кралската моќ, додека аристократијата била во добивка и добивала огромни концесии од кралевите заради нивната поддршка. Со овие концесии моќта на кралот пропаѓала на сметка на грофовите и војводите). Сепак во недостиг на доволни извори, многу малку се знае за текот на 7-от век. Меровинзите останале на власт сè до 8-от век. Синот на Клотер Дагоберт I (умрел во 639), кој испратил трупи во Шпанија и во паганските словенски територии на исток, е последниот моќен меровиншки крал. Подоцнежните кралеви се познати како rois fainéants ("никакви кралеви"), односно кралеви кои ништо не правеле туку препуштале на своите мајордоми да им ги вршат работите. Многу кралеви млади дошле на престолот а потоа и млади умирале, со што уште повеќе се намалувала кралската моќ.
Конфликтот меѓу мајордомите завршил кога Австразиците под Пипин Средниот во 687 победил во Битката кај Тертри. После ова, Пипин, иако не бил крал, станал политички водач на франкиското кралство и оваа позиција му ја оставил во наследство на неговиот син. Сега синовите на мајордомите го делеле кралството меѓу себе под владеење на единствен крал.
После долгото владеење на Пипин, неговиот син Карло Мартел стекнал моќ, борејќи се против благородниците и неговата маќеа. Неговата репутација на суровост дополнително ја поткопала кралската моќ. Под водство на Карло Мартел, Франките ги поразиле Маврите во Битката кај Тур во 732, сопирајќи го ширењето на исламот на европскиот континент. Во тек на последните години од неговиот живот, тој дури владеел и без крал, сепак, тој не зел кралско достоинство. Неговиот син Карломан и Пипин уште еднаш го удостоиле Хилдерик III за да го задушат бунтот на периферијата на кралството. Сепак, во 751, Пипин најпосле го заменил последниот Меровинг и со поддршка на аристократијата и со благословот на папата Захариј, станал еден од француските кралеви. На отфрлениот Меровинг му била ошишана симболичната долга коса и бил пратен во манастир. Со Пипин, Каролинзите станале кралеви на Франките.
Власт и закон
Меровиншкиот крал бил господар на сè што ќе се стекнело со војна, емја, луѓе, предмети, и тој бил задолжен за поделбата на стекнатото богатство меѓу неговите следбеници, што значи неговата моќ не била апсолутна. "Кога умирал неговиот посед бил еднакво поделен меѓу наследниците иако се работело за личен посед: кралството било форма на оставнина " (Rouche 1987 p 420). Некои историчари сметале дека ова се случувало дека на Меровините им недостигало смисла за of res publica (анг. republic за "public matter"), но други историчари го критикувале ова гледиште како премногу поедноставување на нештата.
Кралевите своите намесници ги назначувале да бидат комити (грофови), задолжувајќи ги за одбраната, администрацијата, и за пресуди при кавги. Грофовите требале да снабдуваат со војска, да регрутираат и да ги снабдуваат со земја. Овие војски биле повикувани од кралот како негова воена поддршка. Годишни национални собранија на аристократи одлучувале за поголемите политики и за војувањето. Војската исто така ги прогласувала новите кралеви дигајќи ги на своите штитови продолжувајќи ја така старата практика со која кралот бил оној што ќе победел во битка. Понатаму, од кралот се очекувало да се одржува самиот со производите на неговото лично царство (royal demesne), што било нарекувано фиск. Овој систем со време се развил во Феудализам, и очекувањата кралот да се одржува сам траеле сè до Стогодишната војна. Трговијата опаднала со опаѓањето и пропаѓањето на Римското Царство, па во поголемиот дел се опстојувало од емјоделието. Во останатата интернационална трговија најмногу доминирале блискоисточните трговци, најчесто еврејските Раданити.
Меровиншкиот закон не бил универзален закон кој важел подеднакво за сите; тој се применувал а секој поединец зависно од неговото потекло: Рипуријанските Франки биле предмет на нивниот Lex Ripuaria додека пак таканаречениот Lex Salica (Салиски Закон) важел а салиските кланови, чиј прв обид за кодифицирање бил во 511 (Rouche 1987 p 423) и се укинал кога владеела династијата Валоа.
Религија и култура
Христијанството било донесено кај Франките од страна на монасите. Најпознатиот од сите овие мисионери е Свети Колумбанус, ирски монах кој ивршил големо влијание кај кралицата Батилда. Меровиншките кралеви и кралици ја користеле новоформираната свештеничка моќ во своја корист. Манастири и епископски седишта биле давани како награда на елитите коишто ја поддржувале династијата. Големи парчиња емја биле донирани на манастирите, истите биле ослободени од даноци за да се зачуваат во семејството. Семејството ја зачувало власта врз манастирите со тоа што членови на семејството биле именувани за игумени, опати (аба). Некои синови и ќерки кои не можеле да се венчаат биле праќани во манастирите за да не го загрозат наследството на постарите деца. Оваа прагматична примена на манастирите осигурала тесни врски меѓу елитите и манастирските имоти.
Бројни Меровинзи кои служеле како бишопи и опати, и кои биле основачи на опатии и манастири, биле прогласувани за свети. Најкарактеристична форма на меровиншката култура е претставена преку житијата на светците. Меровиншката хагиографија не била да се реконструира биографија во римска или модерна смисла, туку да се привлече и задржи народната побожност со формули на обработени книжевни вежби, со што Франкиската црква ја канализирала народната побожност, ја дефинирала природата на светоста и задржала одредена контрола вр култовите кои спонтано се равивале при погребите, каде животната сила на светецот била присутна да чини добрина при верски пожеланија.
Vitae et miracula („Животи и чуда“), кои биле суштинскиот елемент на меровиншката хагиографија, биле гласно читани на праникот на светецот. Многу меровиншки светци, и поголемиот дел светици, биле локални, обожавани строго во нивниот регион; нивните култови оживеале во средниот век, кога голем број од женската популација се заредувале во манастир.
Меровиншки некрополи
Меровиншките гробови биле саркофази од глина, ковчези од дрво а некогаш поединци закопани само во земја. Тие обично содржеле бројни накити, оружја, остатоци од облека и други дарови. Дури во каролиншката епоха, даровите биле забранети од Црквата, како паганска пракса.
Главно, истражувањата покажуваат дека луѓето биле со добро здравје и робустни, ретко се забележува дека гладувале.
Многу ретко има детски гробови. Во тој период, децата се крштевале на возраст од 3-4 години, кога биле сигурни дека детето е во добро здравје и дека ќе живее, бидејќи едно крштевање чинело мошне скапо. Починатите деца кои не биле крстени биле закопувани како не-христијани, надвор од светите места.
Меровинзите во псевдо-историјата/популарната култура
Во бројни митови Меровинзите се прикажани како потомци на Тројанците, или на петоглавото морско чудовиште познато како Квинотаур. Меровинзите се нашироко споменувани во книгата Света крв и светиот грал, во која се вели дека се потомци на Исус, засновано на лажна информација што ја пуштил Пјер Плантар во средината на 20-от век. Филмот од 2006, Кодот на Да Винчи, заснован на истоименото дело на Ден Браун, ги третира истите теми на ''светата крв“. Во него, главниот лик, Софи, открива дека е потомок на меровиншката крвна лоза, која потекнува директно од самиот Исус Христос. Меровинг е името на антагонистот во третиот дел на трилогијата „Матрица“. Некои одлики на овој лик соодветствуваат со одликите на однесувањето на Меровинзите.