cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Светот не е доволен
Содржина
Во седиштето на МИ6 е убиен нафтениот тајкун сер Роберт Кинг. Затоа, Бонд добива задача да ја заштитува неговата ќерка Електра и нејзиното богатство. Електра е наследничка на богатите нафтени полиња во Каспиското Море, проценети на стотици милијарди долари. Нејзиното богатство е привлечно за светските моќници, а особено за Ренард, убиецот на нејзиниот татко. Ренард прави саботажа на нафтоводот на Кинг, кој во иднина би можел да обезбеди нафта за целиот свет.
Книнска тврдина
Книнската тврдина (Kninska tvrđava) се наоѓа во близина на највисоката планина во Хрватска (Динара) и во близина на изворот на реката Крка. Таа е втората најголема тврдина во Европа и е најзначајното одбранбено упориште и историски град во Шибеничко-Книнската област во внатрешна Далмација. Изградбата на тврдината започнала уште во 9 век, додека сегашната градба потекнува од 17 и 18 век. Таа го достигнала својот врв за време на владеењето на Дмитар Звонимир, крал на Хрватска од 1076 година, кога служела како политички центар на кралството со кое тој владеел.
Локација и опис
Тврдината се наоѓа на главниот транспортен коридор кој води од Далмација до континентална Хрватска и Босна. Таа е сместена на врвот на стрмната планина Спас, на само 100 метри над градот Книн, чија историска локација е формирана многу рано во подножјето на истата планина. Археолошките ископувања покажуваат дека оваа област била населена уште од 6 век. Тврдината е 470 метри долга, 110 метри широка, и се наоѓа на 345 метри надморска височина. Првичниот изглед на градбата не е целосно познат. Според други слични утврдувања од тоа време, се претпоставува дека таа била опкружена со високи ѕидини и дека била прилагодена на теренот на кој се наоѓа.
Тврдината се состои од три дела: северна, средна и јужна. Секој дел од тврдината е заштитен со дупки и отвори за топови, и е поврзана со други делови преку градски порти и подвижни мостови. Изградбата на северниот дел, според неодамнешните истражувања, се верува дека се одвивала од средината на 8-от век до крајот на 11 век.
Барокни камени порти се поставени на главниот влез на тврдината, каде што вратите се направени од дабово дрво и зајакнати со железни клинци. Овој монументален влез најверојатно бил изграден од страна на Игнације Мацановиќ, градител од Трогир. Над вратите може да се види симболот на Венецијанската Република.
Кон северниот дел, на левата страна, постоела зграда на гувернерот на оружје; денес тоа е старата градска веќница. Лево од неа се наоѓале касарните кои денес се користат како галерија на Музејот во Книн. На истата локација подигнат е споменик на Лујо Марун (1857-1939), монах кој прв предложи археолошки ископувања во оваа област и благодарение на кого беа откриени мноштво остатоци од старата хрватска култура.
Во црквата Св. Барбара, се чува ѕвоно како подарок од папата Јован Павле II, кој го подари на градот Книн за време на неговата посета во 1994 година. Сегашниот изглед на тврдината е дело на венецијанскиот воен инженер, Албергети, при што еден натпис на тврдината сугерира дека градежните работи биле завршени во 1711 година. Тврдината е заштитена како историски урбан комплекс и е впишана во регистарот на културното наследство на Хрватска како споменик од најголемо значење.
Црквата Св. Барбара, посветена на Кирил и Методиј, исто така има епитаф напишан на старословенски јазик:
Историја
Хрватите ја изградиле тврдината во близина на опустошена римска населба (лат.: Tignino castro), брзо откако се населиле во таа област. Нејзините чувари постојано ја надградувале за да ги задоволат потребите за одбрана во тоа време. Тврдината била една од резиденциите на хрватските монарси, а подоцна станала нивна главна резиденција, бидејќи било многу побезбедно да се владее од Книн над териториите на Либурнија и Далмација, и да се покрстува паганското население во Гачка, Лика и Крбава. Овој факт го потврдуваат неколку цркви во областа на Книн изградени во времето на кнезот Трпимир.
Тврдината содржела неколку церемонијални хали и палатата на хрватските владетели, во која тие ги издавале своите документи и живееле со своите дворјани за време на нивниот престој во Книн. На другата повисока висорамнина на планината Спас, јужно од тврдината Тнена, било изградено помало утврдување кое служело како седиште на заменикот на банот.
Книнската епархија била основана во 1040 година од страна на кралот Стјепан I Хрватски, а го опфаќала подрачјето на реката Драва. Бискупот на Книн, исто така, ја имал и номиналната титула "хрватски бискуп".
Тврдината била поделена на мал и голем град во 14 век. Малиот град првенствено бил користен за одбрана, додека големиот град ги содржел куќите на гувернерите на градот, бискупите или жупаните. Предградијата се наоѓале на надворешната страна на ѕидините. Најстариот дел е горниот град на северната страна на тврдината, додека средните и долните градови биле изградени во доцниот среден век.
Веројатно е да во текот на 15 век, за време на зголемената опасност од османлиските напредувања кон Европа, дополнителен одбранбен ѕид бил подигнат, на кој денес се наоѓа главниот влез во тврдината. И двете утврдувања, цитадели, биле поврзани во унифициран одбранбен комплекс. Во мај 1522 година, Османлиите извршиле опсада на Книн, која завршила на 29 мај 1522 година со османлиска победа.
Најстарата позната графичка презентација на Книн се наоѓа на мапа на северната Далмација и Лика изработена од страна на венецијанскиот картограф, Матео Пагано (1515-1588), околу 1525 година. Сепак, подетален опис на урбаниот изглед на утврдувањето бил направен од венецијанскиот воен инженер Орацио Антонио Албергети (1656-1690) во една од неговите шеми направени во времето на протерувањето на Турците во 1688 година.
Јокуш (Немањици)
Јокуш  — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Немањици. Наоѓалиштето претставува некропола од античкоримско време.
Местоположба и наоди
Се наоѓа на околу 1,5 км северозападно од селото, над патот што води кон селото Орел. Претставува тераса под месноста Грчки Рид која е широко отворена и со благ пад кон коритото на Орелска Река и акумулацијата Мавровица. Во нивата на Војчо Златев Бутковски и во соседните ниви со орањето биле откривани плочи од конструкции на гробови, а во 1968 година била најдена надгробна плоча од мермер со релјефна претстава на задушна гозба, која В. Санев ја откупил за Музејот во Штип. Во 1981 и подоцна, во 1985 и 1986 година, биле извршени заштитни ископувања при што биле откриени и истражени 34 гроба, од кои само во еден гроб покојникот бил инхумиран. Погребувањето било извршено во три вида дупки: овални, во кои остатоците од кладата биле положени во ладна состојба и потоа покриени со нафрлени аморфни речни камења; правоаголни јами, во кои остатоците биле положени во топла состојба и покриени со плочи од песочник и речен камен, околу кои честопати бил направен венец од аморфни камења; правоаголни - во кои се поставувал камен-меморија. Гробните прилози се разновидни и меѓу нив има сатчиња од стакло и керамика и накит. Наодите се чуваат во Народниот музеј во Свети Николе.
Универзитетска библиотека „Светозар Марковиќ“
Универзитетска библиотека „Светозар Марковиќ“ или Белградска универзитетска библиотека (Универзитетска библиотека Светозар Марковић) — главна библиотека која се наоѓа во составот на Белградскиот универзитет, именувана по Светозар Марковиќ, српски политички активист во 19 век. Се наоѓа на булеварот „Крал Александар“, во близина на Правниот факултет и во непосредна близина на факултетите за градежништво, електротехника и архитектура. Универзитетот ги опслужува образовните и научните потреби на учениците, академиците и научниците. Денот на библиотеката е 24 мај, денот на словенските просветители Св. Кирил и Методиј. По основањето на библиотеката, колекцијата содржела 57.254 публикации од монографии и публикации, а денес има околу 1.700.000 публикации.
Во архивите на библиотеката се чуваат капитални дела од сите научни полиња, голема колекција на локални и странски автори (енциклопедии, библиографии, речници), стручни и научни списанија, публикации на локални и странски универзитети и значајна колекција на локални и странски докторски дисертации. Во библиотеката има фонд на реткости каде што се сместени ракописи, стари и ретки печатени книги, стари списанија и весници, архивска збирка и збирка на мапи, докторски, магистерски и специјалистички дела итн.
MP 40
MP 40 (МР скратеница од Maschinenpistole прев. автоматски пиштол) биле автомати произведувани во Нацистичка Германија за време на Втората светска војна, од 1939 до 1945 година. Тие биле користени од сите гранки на Германската армија. МР 40 е познат по релативно ниската каденца (темпо на стрелање).
Користење
МР 40 е усовршена верзија на МР 38, кој пак бил следбеник на автоматот на Berthold Geipel како MP 34 и MP 35. Сите овие автомати биле слични, но МР 40 бил најнапреден и најпрактичен. Затоа биле произведени преку 1.100.000 за време на Втората светска војна.
МР 40 често бил погрешно нарекуван „шмајзер“ иако Хуго Шмајсер (познат конструктор и производител на оружје) немал никаква врска ниту со конструирањето ниту со производството. Конструктор бил Хајнрих Волмер, а производител Ерма Верке. Подоцна Шмајсер го конструирал МР 41, варијанта на МР 40 но со дрвен кундак, исто како претходниците на МР 40.
MP 40 не бил масовно користен од Германската армија на фронт. Исклучително доверлив и практичен, мал и компактен (особено верзијата со преклоплив кундак), најдобри резултати давал на растојание до 100 метри. Затоа бил редовно користен од најголемиот број полициски единици во градски урбани места.
Суринам на Олимписките игри
Суринам првпат настапиле на Олимписките игри во 1960 година и оттогаш учествувале на сите игри освен на Летните олимписки игри во 1960 година и Летните олимписки игри во 1980 година кога истите ги бојкотирале.
На Зимските олимписки игри Суринам никогаш не учествувал.
Спортистите на земјата на Олимписките игри досега имаат освоено 2 медали, од кои 1 златен.
Националниот олимписки комитет на Суринам бил основан во 1959 година и бил признаен во 1959 година.
Ранкате
Ранкате - четврт и поранешно седиште на истоимената општина во округот Мендрисио во кантонот Тичино во Швајцарија. На 5 април 2009 година, општините Арзо, Каполаго, Џенестрио, Мендрисио, Ранкате и Тремона се споиле во општината Мендрисио.
NGC 5881
NGC 5881 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5881 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5881 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 6 м 20,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +62° 58' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 5881 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 53920. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 28; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4183. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1426.
Користена литература
Second Index Catalogue (1908). London: Royal Astronomical Society, 1953. (28,2157)
Оригами
Оригами е традиционална јапонска вештина за правење уметнички фигури со виткање на хартија. Зборот оригами, потекнува од ору што значи виткање и гами што значи хартија. Квадратната хартија вообичаено има површина од 15 cm x 15 cm и постои во разни бои или јапонски дизајни. Традиционалното Јапонско оригами се состои од виткање на хартија наречена уаши, во различни облици и со сечење и со лепење. За разлика од ова, во денешното оригами обично само се витка.
Историја
Самата хартија била измислена во Кина и стигнала во Јапонија во 7 век. Оттука, оригамито почнало да се прави за време на празници и се збратимило со религиозните церемонии. Оригамито како занимација започнало во периодот Муромачи (1338-1573) кога почнале да се прават кукли и слично. Особено било популаризирано во периодот Едо (1603-1868).
Бои
Боите на создадените модели специфираат чувства и односи, како на пр:
Денес
Најпопуларизираната форма на оригами во денешно време е Оризуру (вид штрк). Некои веруваат дека доколку се направат 1000 оризуру и се поврзат заедно, може да се излечи човек од каква било болест (т.е., да се исполни желба). Денес подарок од овој тип може да се најде покрај некои кревети во болниците во Јапонија.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Вакуф
Свети Константин и Елена — главна селска црква во селото Вакуф, во Општина Кратово. Се наоѓа во истуреното маало Горно Стојкарци, составен дел на селото Вакуф, во близина на регионалниот пат од Кратово до Куманово, кој поминува низ самото село.
Местоположба
До црквата води земјен пат кој се исклучува од регионалниот пат.
Историја
Црквата била осветена на 3 јуни 2014 година, на самиот ден на патрониот празник на црквата и празникот на светите Константин и Елена, од страна на митрополитот Кумановско-осоговски г. Јосиф.
Еугенол
Еугенол е органско соединение присутно кај некои видови растенија, особено кај карамфилчето и неговото етерно масло.
Џамија Султан Ибрахим
Џамија Султан Ибрахим  е муслимански храм која се наоѓа во Селенгор, Малезија. Била изградена во периодот од 1980 година до 1982 година.
Саат кула Јилдиз
Саат кулата Јулдиз (турски: Yıldız Saat Kulesi) — саат кула која се наоѓа веднаш до дворот на џамија Јилдиз, во областа Бешикташ, Истанбул, Турција, на европската страна од Босфорот.
Антибирократска револуција
Анти-бирократската револуција, позната и како Јогурт револуција — период од историјата на СФРЈ кој започнал на 8-та седница на Централниот комитет на Сојузот на комунистите на Србија во 1987 година и завршил кон почетокот на 1989 година со кадровски просени што овозможиле ограничување на автономијата на српските провинции и доминација на Србија во сојузните власти. Овој период бил одбележан со низа митинзи во текот на летото и есента 1988 година со кој претседателот на ЦК на Србија, Слободан Милошевиќ ги соборил провинциските власти на Војводина и на Косово и републичките власти во Црна Гора, заменувајќи ги со негови приврзаници. До 1989 година, Србија добила контрола над 4 од 8 гласови во Сојузното претседателство и контролата врз Сојузот на комунистите на Југославија.
Позадина
Според југословенскиот Устав од 1974 година, автономните провинции Војводина и Косово биле во голема мерка независни од владата на Сојузна Република Србија и секоја имала едно место во Претседателството на СФРЈ, кое сè уште опфаќало шест републики на СФРЈ. Како резултат на тоа, нивниот статус бил речиси идентичен со оној на републиките, што им овозможувало на провинциските влади на Косово и Војводина да спроведуваат практично независни политики.
Подигнувањето на власта на Милошевиќ се совпаднало со тензиите на Косово, каде Србите се жалеле дека биле угнетувани од Албанците и раководството на провинцијата доминирана од Албанците.
Во услови на растечки етнички тензии меѓу Албанците и Србите, тогашниот претседател на Сојузот на комунистите на Србија, Слободан Милошевиќ, во април 1987 година отпатувал за Косово за да посредува во спорот. Наместо тоа, тој се сретнал со Србите, а потоа дал изјава „Никој не смее на вас да ве тепа!„ што ја влошило ситуацијата. По убиството на војниците на ЈНА: Сафет Дудаковиќ, Хазим Џемановиќ, Горан Бегиќ и Срѓан Симиќ во касарната во Параќин, кои убства биле извршени од страна на Азиз Кељменди, српските медиуми почнале кампања против Албанците, и тврделе дека тоа е кривично дело насочено против Југославија. Тогашниот претседател на партијата во Белград, Драгиша Павловиќ, на 11 септември рекол дека ситуацијата во Косово не може да се подобри со „лесно ветена брзина“ ниту со „вонредна состојба“. На 17 септември, на седницата на партијата, Павловиќ ги критикувал националистичките феномени.
По овие говори, дневниот весник „Политика експрес“ го нападнал Павловиќ и го поставил прашањето: „На кого се однесува критиката на Павловиќ за „лесно ветената брзина“? Во образложението се наведува дека ветувањето е дадено од самиот ЦК на СК Србија и е заклучено дека Павловиќ го напаѓал Централниот комитет. Осмата седница на ЦК СКС се одржала на 23 и 24 септември 1987 година. Седницата била водена од Слободан Милошевиќ, тогашниот претседател на Претседателството на ЦК на СКС и Иван Стамболиќ, тогашниот претседател на Претседателството на Србија. На таа седница, со огромно мнозинство гласови, Драгиша Павловиќ бил разрешен од членството во ЦК на СК Србија.
Оваа седница го претставува последното разминување на идеите на Слободан Милошевиќ и Иван Стамболиќ, кој бил разрешен во декември истата година.
На крајот на 1987 година и во првата половина на агодина, во Србија започна кампања во која се опишувала тогашната состојба како неподнослива. Раководството на провинцијата било обвинето за бирократска неефикасност и отуѓеност од народот. Имало пароли како „Ув Србијо, од три дела повторно ќе бидеш цела“. Атмосферата дополнително се влошувала со бројни написи и писма од српски весници, особено во „Политика“.
Главните точки на кампањата биле следниве:
Митинзи
Но, избувнувањето на големи протести започнало во средината на 1988 година. Во јуни протестот на работниците во фабриката Змај собрал околу 5.000 луѓе. Во јули се одржувале собири во седум градови со десетици илјади учесници, а во август во десет градови со 80.000 учесници. До декември митинзите се прошириле во 39 градови со над 400.000 учесници.
Војводина
Митинзите во Војводина започнале на 9 јули со протест на косовските Срби во Нови Сад против „албанскиот геноцид“ што го изложл на Косово. Милошевиќ преку својот гнев кон водачите на провинцијата Војводина, кои одбиле да застанат покрај него. Демонстрантите барале разрешување на врвните водачи на Социјалистичката автономна покраина Војводина и Сојузот на комунисти од Војводина. Претседателството на СФРЈ и СКЈ побарало Милошевиќ да го покаже својот авторитет за да ги прекине митинзите и да го канализира гневот на луѓето преку институциите, што тој, сепак, го одбил тоа. На заедничката седница на Претседателството на Сојузна Република Србија и Централниот комитет на СК на Србија, на 5 септември 1988 година тој рекол дека митинзите се „фер, демократска и очекувана реакција“ - „На крајот на краиштата, луѓето можат да се соберат само врз основа на која се чувствуваат нападнати и загрозени. Напаѓани се бидејќи се Срби и Црногорци, тие ги напуштаат своите домови како Срби и Црногорци и, според тоа, се бранат како Срби и Црногорци. “- извадок од говорот на Слободан Милошевиќ на таа седница.
По тримесечни митинзи на улиците, на 5 октомври 1988 година, околу 150.000 луѓе се собраа во Нови Сад на протест против провинциската влада на Војводина. Демонстрациите започнале во близина на Бачка Паланка ипродолжиле во Нови Сад. Протестите во Бачка Паланка биле организирани од Михал Кертес, службеник на средно ниво на Сојузотна комунистите и унгарски државјанин, кој останал запаметен по неговата проценка „Како можете вие Србите да се плашите од Србија, кога јас, Унгарец, не се плашам од Србија?“ Демонстрантите од Нови Сад и другите делови на Србија се собрале во голем број пред Бановина, седиштето на Собранието на Војводина. Водачите на Војводина биле заробени во зградата. Тогашниот претседател на СФРЈ, Лазар Мојсов, веднаш побарал интервенција на армијата, но била спречена од следбениците на Милошевиќ.
Раководството на провинцијата тогаш издало наредба да им се спречи на демонстрантите снабдување со електрична енергија и вода, што дополнително ги налутило демонстрантите и предизвикало уште повеќе луѓе од Нови Сад и околината да се приклучат на демонстрациите. Кога напојувањето било обновено, раководството на покраината ја променило тактиката; за да ги смират демонстрантите, им било наредено да им дадат леб и јогурт на демонстрантите. Сепак, наскоро лутите демонстранти започнале да ги фрлаат илјадниците јогуртни кон зградата на провинцискиот парламент и кон официјалните лица кои се обиделе да им се обратат. Опишувајќи ги овие настани во Нови Сад во својот ТВ-извештај за ТВБ, известувачот Миодраг Попов го нарекол протестот „јогуртска револуција“ и од тогаш терминот влегол во политичката историја, така што и другите револуции биле наречени со иронични имиња „Балва револуција“, „Кадифена револуција “,„ Нежна револуција “итн. Терминот е опишан како последица на инцидентот кога демонстрантите фрлале јогурт кон зградата на владата.
По една ноќ под опсада, утрото на 6 октомври, целокупното колективно раководство на Војводина поднело оставка и било заменето со членови лојални на Милошевиќ: Недеjко Шиповац, Радован Панков и Радоман Божовиќ. Некои историчари проценуваат дека „револуцијата јогурт“, која започнала со процесот на централизација на Србија, го означила почетокот на распадот на Југославија и крвавите конфликти што следувале.
Митинг во Ушќе
Митингот во Белград на Ушќе, наречен митинг „Братство и единство“, се одржал на 19 ноември 1988 година. Според државниот печат, на митингот присуствувале околу еден милион луѓе, а според други, неколку стотици луѓе. Митингот бил замислен како најголем од сите собири, при што големи групи луѓе доаѓаат од цела Србија со фабрички и јавни автобуси изнајмени за оваа пригода. Милошевиќ ја повторил целта на Србија за слобода и еднаквост во рамките на Србија во Југославија:
Црна Гора
Јавните собири и медиуми исто така биле искористени и во Црна Гора, каде што првите митинзи за поддршка на Косовските Срби и Црногорци се одржале во Титоград на 20 август 1988 година. Раководството на Сојузот на комунистите на Црна Гора бил во дефанзива во тој момент, тврдејќи дека исто така го брани Косово, но нивното воздржување во директна поддршка на Милошевиќ не била волја на демонстрантите.
По пучот во Војводина, дошло до „извозна револуција“ во другите републики. Само два дена по падот на раководството на Војводина, митинзите во Црна Гора започнале на 7 октомври. Црногорската милиција интервенирала против демонстрантите во Жута Греда, кои побарале оставка од црногорското раководство, составено од Милјан Радовиќ, Марко Орландиќ и Видоје Зарковиќ. За да се поправи ситуацијата, црногорското раководство прогласило вонредна состојба. Вонредната состојба не траела долго, бидејќи била разбрана во медиумите контролирани од Милошевиќ и меѓу приврзаниците на Милошевиќ како чин на непријателство кон Србија. Протестите траеле три месеци, со масовни инциденти со полицијата. Друг значаен настан бил заедничкиот митинг на работниците од државната фабрика Радое Дакиќ, предводена од Павле Милиќ и студенти на Универзитетот во Веjко Влаховиќ. Околу 10.000 демонстранти се собраа во Титоград на 10 јануари 1989 година. Старото раководство, збунето и неорганизирано, наскоро се предало и поднело оставка на 11 јануари, а ниту еден од нив подоцна немал значајна политичка функција. Нови млади сили на Црна Гора биле избрани во новото раководство: Момир Булатовиќ, Мило Ѓукановиќ и Светозар Маровиќ, кој бил цврсто приврзан на официјален Белград во наредниот период. Сојузотна комунисти од Црна Гора подоцна се трансформирал со целосна контрола врз (Социјалистичката) Република Црна Гора.
Реакција на Федералната партија
Соборувањето на Војводина и црногорското раководство, како и експлицитната употреба на српскиот национализам, претставувало шок за југословенската јавност и предизвикало лавина реакции низ цела Југославија кои не можеле да бидат запрени или игнорирани од тогашната партија и државниот врв. Најострите осуди дошле од Словенија, чие партиско раководство беше најважно во осудата на настаните во Нови Сад и Титоград, нарекувајќи ги државен удар, или модел со кој ќе се воспостави репресивен поредок во остатокот од земјата. Другите републики исто така ја осудиле анти-бирократската револуција и го обвиниле Милошевиќ за национализам и популизам, додека официјалните државни и партиски органи биле многу повоздржани во тоа. Сепак, освен вербална осуда, имало неколку иницијативи да се стави крај на анти-бирократската револуција, дури и со симболични мерки.
Единствениот што во тоа време сериозно се обидел да го запре Милошевиќ бил Стипе Шувар, претседател на претседателството на ЦК СКЈ. За време на опсадата на партиското седиште во Нови Сад, тој го замолил тогашниот Федерален секретар за внатрешни работи, Петар Грачанин, да го сруши со употреба на контингенти на сојузната милиција, што Грачанин го одбил тој предлог. Кога тоа не успеало, Шувар се обидел да добие поддршка на седницата на ЦК на СКЈ за планот недвосмислено да го осуди Милошевиќ и неговите политики, или да ги исклучи него и неговите поддржувачи од партијата. Планот, сепак, пропаднал заради нејасниот став на Организацијата на СКЈ во ЈНА, непопуларноста на самиот Шувар, кој уживал углед како догматски комунист и непријател на демократските реформи, како и двоумењето и недостатокот на единство во одредени партиски организации. За време на маратонската седница, која, како 8-ма седница на ЦК на Србија се емитувала на телевизија, Шувар успеал само го спречи поддржувачот на Милошевиќ, Душан Чкребиќ, да влезе во Претседателството, и тоа преку тајно гласање на членовите на партијата. Тој резултат, сепак, го натерал македонскиот претставник Тупурковски да го изрази своето незадоволство од неизборот на Чкребиќ, користејќи го терминот „ непринципиелна коалиција “ за првпат.
Милошевиќ одговорил на овие настани со претходно невидена пропагандна кампања против Шувар, која траела до мај 1989 година. кога ја напуштил функцијата за да го преземе како хрватски член Претседателството на СФРЈ.
Косово
Косовските Албанци, кога виделе дека се обидуваат да ја ограничат автономијата на Косово, решиле да се спротивстават на тоа. На 20 февруари 1989 година, во скоро сите институции на системот во покраината, бил прогласен генерален штрајк .Најважниот бил штрајкот на рударите во рудникот „Стари Трг“ во близина на Приштина. Рударите се барикадирале во шахтите, барајќи прекинување на најавените политички и уставни измени, како и најавеното разрешување на претставниците на провинцијата. Поради тежината на ситуацијата, Милошевиќ и тогашниот претседател на Претседателството на СКЈ Стипе Шувар, заминале за Косово. Говорот на Милошевиќ не ги убедил Албанците да го прекинат штрајкот. На 27 февруари ситуацијата започнала да ескалира. Словенечкото државно раководство, предводено од Милан Кучан, водач на Сојузот на комунисти на Словенија, ги поддржал косовските рудари во нивниот штрајк. Следниот ден, на 28 февруари, стотици илјади луѓе демонстрирале пред Сојузното собрание во Белград, барајќи итно решавање на ситуацијата во Косово и апсење на Азем Власи, водач на Сојузот на комунистите на Косово и претседател на Косово. Милошевиќ разговарал со толпата истиот ден и ветил дека ќе биде уапсен. Само три дена подоцна, Азем Власи веќе бил во затвор.
По митингот во Белград, Слободан Милошевиќ на крајот побарал југословенската држава и водачите на партиите да одобрат употреба на сила за да се задуши бунтот во Косово. Истиот ден, на 28 февруари,претседателството на СФРЈ ја одобрило употребата на војската и прогласило вонредна состојба во Косово. Скоро во исто време, српските специјални сили упаднале во рудниците и го задушиле штрајкот на албанските рудари. Стотици од нив биле уапсени, а раководството на покраината било разрешено.
На 23 март 1989 година, косовскиот парламент усвоил уставни измени. На 28.март српскиот парламент усвоил измени на републичкиот устав. Овие измени значително ги намалиле правата и овластувањата на провинциите Војводина и Косово, кои дотогаш биле скоро изедначени со републиките.
На 28 јуни 1989 година, на српскиот празник Видовден, Милошевиќ им се обратил на присутните на Косово Поjeе за 600. годишнина од битката на Косово. Неговиот говор го карактеризираат многу аналитичари како официјален почеток на националистичката кампања на Србија.
Словенија
По пучот во Србија, Милошевиќ планирал да ја „извезе револуцијата“ во другите југословенски републики, каде наишол на сериозен отпор, особено од Словенија и Хрватска, кои тврделе дека земјата треба да биде регулирана за односите на Конфедерацијата.
На 1 декември 1989 година (денот кога се формирало Кралството Срби, Хрвати и Словенци ), во Љубљана бил најавен голем српски „митинг на вистината“. Сепак, Словенија го забранила митингот и тој не се одржал. Во градот, тој завршил со апсење на триесет српски демонстранти за нарушување на законот и редот. Следниот ден, во Србија започнал бојкотот на словенечките производи, а многу компании ги прекршиле деловните договори со словенечките партнери.
Епилог
По Бирократската револуција, започнала сериозна политичка криза, која кулминирала со распаѓање на Сојузот на комунистите на Југославија и вооружени судири на територијата на СФРЈ.
Меровиншка уметност
Меровиншката уметност е уметност на меровиншката династија на Франките, која опстојала од V век до VIII век во денешна Франција, Бенелукс и дел од Германија. Доаѓањето на меровиншката династија во Галија во V век довело до значајни промени во областа на уметноста. Скулптурата назадувала да биде малку повеќе од едноставна техника за украсување на саркофази, жртвеници и црковен мебел. Од друга страна, златарството и новиот медиум на ракописното осветлување интегрирале „варварски“ животински декоративен стил, со доцноантички мотиви и други прилози од расојание на кое што се наоѓа Сирија или Ирска за да се состави меровиншката уметност.
Архитектура
Обединувањето на Франкиското царство под Хлодовик I (465-511) и неговите наследници, кореспондирало со потребата од изградба на цркви и посебно манастирски цркви, кои претставувале главен извор на моќ за меровиншката црква. Плановите често ја продолжувале традицијата на римската базилика, но исто така попримиле и влијание на оддалеченост на кои биле Сирија и Ерменија. На истокот, повеќето градби биле од дрво, но каменот бил покарактеристичен за значајните градби на западот и во јужните делови кои подозна биле под меровиншка власт. Главните цркви биле реконструирани, најчесто повеќепати, но многу меровинчки планови биле реконструирани од археологија. Описот во „Историја на Франките“ на епископот Григориј Турски за базиликата на Сен Мартин, изградена во Тур од Св.Перпету (епископ 460-490) на почетокот на периодот, а во тоа време на работ на франкиската територија, е причина да се жали за исчезнувањето на оваа градба, една од најубавите неровиншки цркви, за кои вели дека имала 120 мермерни столбови, кули на источниот крај, како и неколку мозаици: "Сен Мартин прикажал вертикално истакната комбинација на блок-единици кои формираат сложен внатрешен простор и соодветно богата надворешна силуета, која требало да биде заштитен знак на романескното". Одлика на базиликата на Св.Мартин кој станал симбол на црковната архитектура на Франките бил саркофаг или реликвијар на светецет издигнат да биде видлив и седнат осно зад олтарот, понекогаш во Апсида. Нема римски преседани за оваа Франкиска иновација. Црквата Сен Петар во Вјен е единствената преживеана. Бројни друго градби, сега загубени, меѓу кои меровиншките темели на Сен Дени, Сен Гереон во Келн и „Сен Жермен де Пре“ во Париз се опишани слично раскошни.
Некои мали градби преостануваат, особено крстилниците кои излегле надвор од мода и биле поштедени од реконструкција. Во Екс ан Прованс, Риез и Фрежис, три октагонални крстилници, секоја покриена со купола на столбови, сведочат за влијанието на ориенталната архитектура. Многу поразлично од овие провинциски крстилници, таа на Сен Жан во Поатје (XI век) има форма на правоаголник опкружен со три апсиди. Оригиналната градба веројатно претрпела неколку измени, но е зачувувана декорацијата на меровиншкиот карактер.
Покрај многуте крипти, многу поради важноста на култот на светците во тоа време, само тие на Св.Сурин, Бордо, Св.Лорен, Гренобл и опатијата на Жуар (XII век) успеале да опстанат.
Други уметности
Од 7 век, способностите на меровиншките занаетчии мора да биле добро познати, како што биле донесени во Англија повторно да ги воведат вештини за правење стакло, како и меровиншките каменорезачи биле користени за изградба на англиски цркви. Меровиншките ѕидари, исто така, во голема мера ја применувале вештината "opus gallicum" и се одговорни за нејзино пренесување во Англија и за нејзино препуштање на Норманите, кои ја донеле во Италија.
Многу малку ммеровиншки илуминативни ракописи преживеале, од кои побогато украсен е Гелазискиот сакрамент од XIII век во ватиканската библиотека, кој има геометриска и животинска декорација, помалку сложен од оној на Островската уметност на Британските острови, но произлегуваат од металопреработувачки мотиви, со некое влијание од доцната антика и Блискиот Исток. Главните центри биле Луксејската опатија, ирска фондација, а подоцна неговата ќерка-куќа во Корбиската опатија.
Голема меровиншка уметничка колекција во Берлин била земена од страна на советските окупатори во Русија, каде што останува сè до денешен ден.
СОЗШУ „Ѓорче Петров“ - Кавадарци
„Ѓорче Петров“ — средно училиште во Кавадарци, Општина Кавадарци.
Основање и развој
Претходница на ова училиште било основано во 1945-46 година кога била создадена една шумарска паралелка во рамките на Дрвното Техничко училиште “Здравко Цветковски” од Скопје. На 16 јули 1956 година, преку решението број 14982 на титовелешката околија, средното земјоделско-шумарско училиште било основано со двете насоки – општа шумарска (две паралелки) и лозаро-винарска (една паралелка). Од 1965 до 1984 година училиштето се поделило и се обликувале две училишта, шумарски училиштен центар и лозаро-винарски училиштен центар, кои во учебната 1983-84 година повторно биле споени.
Од работата на училишниот центар од 1965 година добиени се и оформени следните производни објекти за обавување на практична настава: Декоративен расадник; Оранжерија; Ботаничка градина; Работилница; Ниско стеблеста шума – “Љубаш”; Наставно-научна шума – “Михајлово”; Полигон за обука на шумарски работници, а по интеграцијата во учебната 1983-84 година изградена е нова зграда на училишниот центар од 2000 м2, работилница за дрво-преработувачка струка, машинаска работилница, обновени се оранжериите, преуреден е училишниот двор, асвалтирани се спортските игралишта, патеките и училишниот двор и започната е изградбата на објектот за теренска настава во месноста Михајлово.
Во 1987 година, училиштето било проширувано.
Од 1992 година училиштето го носи називот СОЗШУЦ “Ѓорче Петров”. Училиштето како воспитно-образовна и стручна установа континуирано постигнува забележителни резултати во образованието, воспитанието и стручното оспособување на кадрите. Училиштето го посетуваат 716 ученика расподелени во 24 паралелки во четири наставни години, а во него работат 50 наставници, и се школуваат кадри од 4-ти и 5-ти степен стручна подготовка. Училиштето поседува и библиотека со книжен фонд од над 13 000 книги. Во училиштето се школуваат ученици од сите краишта на државата.
Учество на натпревари
Во месец мај 2010 година на „Државната смотра на млади техничари“ одржана во Гостивар, во приватното средно училиште Јахја Кемал, ученикот Попов Митко од III-3 клас, освоил трета награда на државно ниво, во дисциплината информатика - примена на софтвер. Ментор на ученикот бил професорот по информатика Тодоров Ѓоко.
Декар
Декар (да) — мерна единица за површина, најчесто за земја. Еден декар е еднаков на 10 ара, т.е. 1000 квадратни метри. Иако е основна единица, арот бил дефиниран според постарите единици на метричкиот систем, но денес не е дел од системот SI. Неговата употреба заедно со СИ единици е прифатена, но не се препорачува.
Декарот се користи ретко во светот, освен во Норвешка и земјите кои порано биле под турска власт (вклучувајќи ја и Македонија); Декарот приближно се совпаѓа со византиската стрема и отоманскиот дољум, а прецизно се совпаѓа со метричката стрема и метричкиот дољум.
Претворање
ديكار Декар Decare
NGC 1501
NGC 1501 — планетарна маглина во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1501 се споменува и како PK 144+6.1, CS=14.4.
Откривање
Објектот е откриен на 3 ноември 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1501 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m. NGC 1501 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,87'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 6 м 59,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 60° 55' 17".
Други поделби
Проучување на NGC 1501 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 39; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4064. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1236.
Гимбабица (Избишта)
Гимбабица — археолошко наоѓалиште во преспанското село Избишта. Претставува некропола од хеленистичко време. Се наоѓа северно од селото, каде при реконструкцијата на патот Ресен-Охрид, во 1953 година се откриени неколку гробови. Во гробовите биле најдени два целосно зачувани кантароса и една чинија. Кантаросите се со црн фирнајс, а чинијата со окер боја. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Охрид.
Второ истражување
По 65 години приказната за оваа некропола останала затворена, сè до нејзиното повторно актуелизирање во 2018 година кога започнале археолошки истражувања под раководство на м-р Перо Арџанлиев потпомогнат од неговиот стручен тим, Илија Бошковски, Радомир Ивановиќ, Игор Ефтимовски и Роберт Поповски.
Во археолошките истражувања од 2018 година ова наоѓалиште било точно сместено и хронолошки потврдено, а во 2019 година фокусот на истражувањето на археолозите бил насочен кон добивање на повеќе информации за ширењето и организацијата на некрополата, погребниот ритуал кај античките Преспанчани и одликите на нивната материјална култура. Периодот од 3 кон 4 век пр.н.е бил исполнет со промени во начинот на живот во Охридско-Преспанскиот регион, културните текови и општествено уредување, а тој период на промени бил јасно изразен и во двете различни погребни форми засега откриени на Гимбабица. Истражувањата од 2019 година потврдиле дека оваа некропола е постара, некои гробови датираат од 4 век.пр.н.е.
Оваа раноантичка некропола е позната и како вечно почивалиште на воини, дами и металурзи кои живееле пред повеќе од 2.300 години. На војничката култура меѓу жителите на заедниците кои се погребувале кај Гимбабица укажуваат откриените копја и ножеви, откриените бронзени садови за вино, бронзен накит, ѓердан од стаклени перли и сл. даваат информации за нивниот вкус, откриениот стригил (метална алатка за стругање нечистотии од кожата) и железната алатка се претпоставува дека се користеле за некаква рударска или металообработувачка дејност. Рудните резерви на регионот веројатно биле и основата за богатството на заедницата која ја формирала далеку попознатата Требенишка некропола.
Кочо Десано
Кочо Десано (вистинско име Кочо Вангелов Десановски) (Битола, 1920 - Скопје, јуни 1942) бил македонски комунист, борец во НОВ.
По занимање бил занаетчија - столар. За време на окупаторскиот режим на стара Југославија бил истакнат синдикалист. По окупацијата на Битола, Десано бил примен за член на КПЈ. Во подготовките на исфрлање на првиот битолски партизански одред „Пелистер“, Десано ги одржувал каналите по кои се префрлале илегалците до над селото Лавци. По априлската провала бил уапсен. Му било судено од фашистички суд кој го осудил на смрт со бесење. Смртната казна била извршена во 1942 година во Скопје.
Негови потомци и денес живеат во Битола и се занимаваат со уметност.
NGC 3435
NGC 3435 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3435 се споменува и како UGC 6025, MCG 10-16-22, CGCG 291-12, IRAS 10517+6132.
Хановер
Хановер (Hannover) — главен град на покраината Долна Саксонија, Германија и некогаш преку личен сојуз бил семејно седиште на хановерските кралеви на Велика Британија, под нивната титула како војводи од Брауншвајг-Линебург (подоцна наречено Изборништво Хановер). На крајот на Наполеоновите војни станал главен град на Кралството Хановер.
NGC 3435
Откривање
Објектот е откриен на 9 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Хановер
Покрај што е главен град на Долна Саксонија, Хановер бил главен град на административниот округ Хановер додека не биле распуштени овие административни окрузи на почетокот на 2005. Од 2001 тој е дел од регионот Хановер, кој е општинско тело создадено од поранешниот округ и градот Хановер.
NGC 3435
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3435 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 3435 има привидни димензии од 1,8' х 1,2'.
Хановер
Со население од 522.944 жители (1 февруари 2007) градот е главен центар на северна Германија, познат како еден од домаќините на годишните трговски саеми како што се Хановерскиот саем и CeBIT. Секоја година, Хановер е домаќин на „Шиценфест Хановер“, најголем фестивал за стрелци во светот и „Октоберфест Хановер“, кој е втор октоберфест по големина. Во 2000, Хановер бил домаќин на светскиот саем Експо 2000. Саемскиот простор во Хановер, поради бројните продолжувања, особено за Експо 2000, е најголем во светот. Хановер е исто така од национална важност, поради неговите универзитети и медицинската школа, неговиот меѓународен аеродром и неговата голема зоолошка градина. Градот е исто така важна точка како раскрсница на железничните линии и автопати, поврзувајќи ги главните европски линии во правец исток-запад (Берлин - област Рур) и правец север-југ (Хамбург - Минхен).
NGC 3435
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Хановер
Историја
Хановер бил основан во средновековието на јужниот брег на реката Лајне. Неговото првично име Honovere значело „висок (речен) брег“, иако ова не е потврдено (das Hohe Ufer). Хановер бил мало рибарско село, кое станало релативно голем град во 13-от век поради неговата местоположба на природните патишта. Патувањето преку копно било релативно тешко, неговата позиција на горниот тек на реката помогнала да порасне со растечката трговија. Бил поврзан со ханзеатскиот град Бремен преку Лајна и се наоѓал близу јужниот крај на широката Северногерманска Низина и северзападно од планините Харц, па така сообраќајот исток-запад и возовите поминува оттука. Така, Хановер бил излезна порта на речните долини на Рајна, Рур и Сар, нивните индустриски зони кои се ширеле на југозапад и низинските региони на исток и север, за копнениот сообраќај поврзувајќи го Харц со долните земји и Саксонија или Тирингија.
NGC 3435
Други поделби
Проучување на NGC 3435 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32786. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 24; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4145. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 712.
Хановер
Историја
Во 14-от век биле изградени главните цркви во Хановер, како и градскиот ѕид со три градски порти. Почетокот на индустријализацијата во Германија довела до трговија на железо и сребро од северните планини во Харц, што ја зголемило важноста на градот.
NGC 3435
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Хановер
Историја
Во 1636, војводата Георг, владетел на кнежевството Каленберг на Брауншвајг-Линебург, го преместил неговото седиште во Хановер. Војводите на Брауншвајг-Линебург ги добиле титулите кнезови-изборници од светиот римски цар во 1692 и ова било потврдено од соборот во 1708. Така, кнежевството било унапредено во Изборништво Брауншвајг-Линебург, повеќе познато како Изборништво Хановер по главниот град на Каленберг (поврзано: Династија Хановер). Неговите изборници подоцна станале монарси на Велика Британија (и од 1801, на Обедонето Кралство на Велика Британија и Ирска). Првиот од нив бил Џорџ I, кој го наследил британскиот престол во 1714. Последниот британски монарх кој владеел во Хановер бил Вилијам IV: Салиски закон, кој барал наследување по машка линија, ѝ забранил пристап на кралицата Викторија во Хановер. Како наследник по машка линија на Џорџ I, Кралицата Викторија самата била член на Династијата Хановер. Меѓутоа, нејзините наследници го понеле титуларното име на нејзиниот маж во Саксо-Кобург-Гота. Три крала на Велика Британија, или Обедонетото Кралство, во исто време биле кнезови-изборници на Хановер.
Во текот на времето на личниот сојуз на круните на Велика Британија и Хановер (1714–1837), монарсите ретко го посетувале градот. Всушност, во текот на царувањето на последните три заеднички владетели (1760–1837), имало само една краткa посета, од Џорџ IV во 1821. Од 1816 до 1837, претставник на круната во Хановер бил принцот Адолф.
Во текот на Седумгодишната војна, Битката кај Хастенбек се случила на 26 јули 1757, близу градот. Француската армија ја поразила хановерската армија, водејќи до окупација на градот. Бил повратен од англо-германските сили предводени од војводата Фердинанд од Брауншвајг следната година.