cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Николај Велимировиќ
Епископ жичко-охридски
Но, особено треба да се истакне неговата пастирска служба во Охридската епархија од 1920 до 1931 година и подоцнежната Охридско-битолска епархија од 1931 до 1936 година, а потоа и во неговата оригинална Жичка епархија каде конечно ќе биде вратен во 1936 година, по барање на Архиерејскиот собор и народот. Само како охридско-жички епископ Николај ја развил својата целосна и вистинска дејност во сите правци на црковниот и народниот живот, не занемарувајќи го своето богословско и литературно дело. Многу придонел и за обединување на српските помесни црковни единици на територијата на новосоздадената држава (од која често немал ниту разбирање, ниту посебна поддршка). Антички Охрид имал посебен ефект врз владиката Николај. Православната Русија веќе имала добро влијание врз Николај. Сега тоа влијание продолжило и го заокружил во Охрид и Света Гора, кои Владиката редовно ги посетувал секое лето. На него трајно влијание имале Светата Гора и делата на светите отци кои Николај во тоа време многу ги читал и проучувал. Во битолската богословија соработувал со намесникот на богословијата Свети Јован Шангајски и Јустин Поповиќ. Јустин често помагал и пишувал пофалби за богослужбеното движење предводено од Николај и кој бил соработник на мисионерската област со православните руски бегалци пред Октомвриската револуција.
Духовна активност
Од овој период потекнуваат многу значајни дела на владиката Николај. Тука барем треба да се споменат и други не помалку значајни јавни дела, како што е неговата работа со народот и особено со верниците.
Николај бил вклучен и во познатата „Конкордатска борба“ кога ненадејно и мистериозно починал српскиот патријарх Варнава. Меѓу другото остана и телеграмата на Николај и отвореното писмо „До господинот д-р Антон Корошец, министерот за внатрешни работи“ (август 1937 г.), во кое тој се жали за „нападот на цајканот“. Јули за мирна православна литургија пред катедралната црква во Белград „и за прогон и апсење на многу невини православни свештеници и верници низ Југославија.
И покрај сличностите меѓу политичките ставови на Велимировиќ и Љотиќ, меѓу нив имало разлики до крајот на 1930-тите и почетокот на 1940-тите. Велимировиќ го осудил германскиот империјализам, додека Љотиќ останал обожавател на нацизмот, кој го сметал за вреден сојузник во борбата против комунизмот и наводниот еврејски заговор. Сепак, Велимировиќ никогаш јавно не го осудил прогерманскиот став на Љотиќ.
Заедно со патријархот Гаврил, Николај имал свој удел во соборувањето на антинационалниот пакт на владата Цветковиќ-Мачек, поради што бил пречекан од народот, а особено омразен од германските окупатори.
Ферид Дебах
Ферид Дебах (роден на 19 јули 1976 во Париз) е актер, директор, сценарист и продуцент со француска и алжирска националност. Тој исто така е познат како професионален фотограф и политичар.
Николај Велимировиќ
Заробеништво за време на Втората светска војна
Германската разузнавачка служба го регистрирала Николај Велимировиќ како изразен англофил, и покрај фактот што Велимировиќ бил близок со водачот на движењето Збор, Димитрија Љотиќ. Априлската војна и капитулацијата на Кралството Југославија го нашле Велимировиќ во манастирот Жича. Откако Велимировиќ одржал јавна проповед против партизаните во Врњачка Бања, агентите на Зихерхајтсдинст и министерот на Љотиќ во владата на Недиќ, Михаило Олќан, го посетиле Велимировиќ за да го убедат да соработува со Германците. Оваа намера била напуштена бидејќи Германците мислеле дека Велимировиќ е поврзан со Драгољуб Михаиловиќ. Харалд Тарнер и Милан Недиќ дошле до заклучок дека Велимировиќ треба да биде интерниран во околината на Белград, но тоа не се случило. Меѓутоа, во јануари 1942 година, Велимировиќ го известил Гестапо дека е подготвен да соработува во борбата против партизаните. Благодарение на оваа понуда и интервенцијата на Љотиќ, Велимировиќ останал во Љубостинскиот манастир до 18 ноември 1942 година, кога бил префрлен и ставен во притвор во манастирот Војловица кај Панчево поради сомневање за соработка со четниците. Во мај 1943 година од Раковица таму бил префрлен патријархот Гаврило Дожиќ. „Молитвен канон и молитва“ на Николај кон Пресвета Богородица од Војловац, како и оние подоцна напишани, биле зачувани во еден том во Виена во јануари 1945 година веќе познатите „Три молитви во сенката на германските бајонети“, снимени на корицата на евангелијата во Српската црква во Виена.
Ферид Дебах
Признанија и награди
Признанија
Николај Велимировиќ
Заробеништво за време на Втората светска војна
Од 14 септември 1944 година, Германците ги придружувале владиката Николај и патријархот Гаврил од Војловица до концентрациониот логор Дахау. Таму тие биле затворени во посебен оддел за високи офицери и свештеници, се третирале подобро од другите и имале статус на специјални притвореници. Тие останале во Дахау три месеци, до декември 1944 година, кога Германците ги ослободиле на интервенција на Херман Нојбахер, како дел од договорот со Љотиќ и Недиќ. Тие отпатувале со Милан Недиќ и Херман Нојбахер во Словенија, каде што Љотиќ и Недиќ, заедно со другите српски националисти (Момчило Ѓујиќ, Доброслав Јевѓевиќ), се подготвувале да водат битка против партизаните. За време на престојот во Словенија, Велимировиќ го благословил семејството Љотиќ и четниците. Тој одржале погребен говор на погребот на Љотиќ. По смртта на Љотиќ, Велимировиќ ја напуштил Словенија и заминал во Австрија, каде што бил приведен од Американците. По ослободувањето заминал во Англија, а потоа во Америка, додека патријархот Гаврило Дожиќ се вратил во Белград.
Америка
Николај дошол во Америка во 1946 година, тогаш и се разболел.
Во Југославија важел за соработник на фашистите и за предавник. Нему му е одземено државјанството, а неговото име е ставено на списокот на автори чии дела не можеле да бидат објавени во земјава.
И владиката Николај повремено предавал во Америка: во привремената српска богословија во манастирот Св. Сава во Либертивил, во Академијата Св. Владимир и во руските семинарии на Света Троица во Џорданвил и Св. Тихон во Јужен Канаан, Пенсилванија. Од манастирот Св. Потоа Тихон бил префрлен во манастирот Свети Сава во Либертивил и погребан во близина на олтарот на црквата, на јужната страна на 27 март 1956 година, во присуство на голем број православни Срби и други верници низ Америка.
Пренесување на моштите во Србија
Многу години по неговата смрт, неговите мошти биле пренесени од Либертивил во Лелиќ на 12 мај 1991 година. Тие се изложени во храмот на манастирот Лелиќ, кој е негова оставина.
Канонизација
Српскиот патријарх Павле бил голем противник на брзите канонизации. Тој се спротивставил на секое брзање, особено кога станувало збор за идните светци. Павле со години го одложувал доделувањето на ореолот на Николај Велимировиќ и Јустин Поповиќ, иако многу ги ценел и почитувал. На пролетното заседание на Светиот архиерејски синод на Српската православна црква во мај 2003 г. бил канонизиран за светец. Свечената канонизација се одржала во црквата Св. Сава во Врачар, Белград, на 24 мај 2003 година. Следната година, епископот Шабачко-ваљевски Лаврентије му го посветил својот завет, манастирот Соко кај Љубовије и Крупањ, на св. Николај. Манастирот Соко е осветен на 8 мај 2004 година. Во овој манастир има музеј посветен на св. Николај, неговата голема биста во дворот на манастирот и уште една голема зграда наречена „Дом на Св. Владиката Николај „и каде учесниците на „Мобе“ престојуваат во текот на летото.
По него е именувано основното училиште „Владика Николај Велимировиќ“ Ваљево.
Црковната литература ги цитира зборовите на Јустин Поповиќ, кој го смета за „тринаесетти апостол“, „свет српски евангелист“ и „најголем Србин по Свети Сава“, додека во верските кругови редовно го споредуваат со свети Јован Крстител и Свети Јован Златоуст.
Литературни дела
Николај Велимировиќ и Никола Тесла се запознале во 1916 година во Њујорк, преку пријателот на Тесла, професорот Паја Радосављевиќ. Во тоа време јеромонахот Николај се обидел да ги обедини Србите во Америка, да ѝ даде поддршка на Србија која војувала со Австроунгарската Империја. Во таа насока, Пупин и Тесла биле задолжителни соговорници за Николај. Тесните односи меѓу Тесла и Пупин и многу критичкиот однос на Радосављевиќ кон Пупин направиле заедничкиот проглас на Тесла, Пупин и Радосављевиќ да не биде потпишан. Николај подоцна му напишал на Радосављевиќ дека жали што се обидел да го запознае Тесла во народните работи и дека би било грев да го одвлече вниманието од неговата работа. Анегдота за разговорот меѓу Тесла и Николај за сличноста (невидливоста) на струјата и моќта на Бога е зачувана со усното предание.
Контроверзност
Книгата „Преку затворскиот прозорец“, напишана за време на заробеништвото во Дахау, ги обвинува нехристијанските идеологии на Европа, како што се демократијата, комунизмот, социјализмот, атеизмот и верската толеранција, за војна. Во основата на овие појави, Велимировиќ ја гледа еврејската активност :
Николај го напишал ова дело во заробеништво и било објавено во Линц, Австрија, во 1985 година.
Постои верување дека Велимировиќ активно им помагал на Евреите за време на војната, иако е забележана само една таква епизода. Ела Трифуновиќ, родена Нојхаус, ѝ пишала на Српската православна црква во 2001 година, тврдејќи дека Велимировиќ ја криел неа и нејзиното семејство од Германците во манастирот Љубоштиња 18 месеци.
Адолф Хитлер во 1934 година го одликувал Велимировиќ по неговите напори да ги обнови германските воени гробишта во Битола.
Во 1935 година, Николај Велимировиќ одржал предавање во Белград под наслов „Национализмот на Свети Сава“. Во таа презентација, тој тврдел дека обидите на Адолф Хитлер врз германската национална црква биле слични на идеите на Свети Сава за националната вера и црквата:
Наследство
По него го добиле основното училиште „Николај Велимировиќ“ Шабац и ОУ „Николај Велимировиќ“ Ваљево.
Снимен е документарен филм за животот на владиката Николај, Свети Николај Српски.
Од 2021 година, Списанието „Николајев студије“ посветено на истражувањето на неговиот теолошки и црковен придонес е објавено
Литературни дела
Николај Велимировиќ објавил голем број литературни дела со духовна содржина. Во периодот по Втората светска војна, неговите дела биле забранети за печатење во Југославија. Во Србија почнале да се препечатуваат дури кон крајот на 1980-тите, пред тоа главно биле печатени во дијаспората благодарение на епископот Лоренс, а потоа пренесени овде.
NGC 2870
NGC 2870 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2870 се споменува и како UGC 5034, MCG 10-14-13, CGCG 289-8, KARA 335, IRAS 09241+5735.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2870 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2870 има привидни димензии од 2,5' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 2870 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26856. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 44; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3809. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 681.
Октопод
Октопод, осмоног или осмокрак — животно од типот мекотели, во класата главонозите со околу 600 видови, и во редот на осумноги главонози. Се вбројува во фамилијата октоподи која брои 150 видови. Октоподот живее во топлите и во умерените мориња, на длабочина до 30 метри (лете) и до 100 метри (зиме), во води со карпесто и камчесто дно. Не поднесува ниски температури. Доволна е малку постудена зима, па да исчезне целата популација октоподи и да не може да се обнови во текот на неколкуте следни години. Должината им се движи од 3 сантиметри до 9 метри (од што 5 метри отпаѓаат на краците). Октоподите тежат од 200 грама до 5 килограми, дојдека најголемите единки можат да достигнат тежина и до 200 килограми. Живеат околу две години.
Рибеира (Шпанија)
Рибеира — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 65.1 жит./км2, население од 14,000 жители (2004).
Романо кер
Романо кер е ромски културен и Ресурсен Центар од јануари 2018 година, кој се наоѓа во Старата градска црква во Осло. Романо кер во превод значи "Куќа на Ром". ромски јазик кој е мајчин јазик на Норвешките роми. Романо кер е создаден како дел од репарациите на норвешката држава за националното малцинство, кои се воспоставиле откако Премиерот Ерна Солберг на 8 април 2015 година во знак на расистичката политика на не исклучување тоа било спроведено во норвешка во децении пред и по Втората светска војна. Центарот за Култура се реализирал во соработка со мисија на црквата. Меѓу другото, зградата се наоѓа во Куќата. Тие им помагаат на норвешките Роми да се сретнат со норвешките институции, да одржуваат курсеви и предавања за училиштата кои сакаат да дознаат повеќе за малцинството, да имаат рекреативни објекти за деца и млади и да ја шират Ромската култура преку отворени настани. Сколелостјенесте тие исто така помагаат и во домашните обврски.
На романскиот канал вести на Невимос Норвешка во соработка Помеѓу Романо кер, Мисијата на Црквата и Бизнис Меморандум Лондон. Продуцира вести и извештаи на Ромски и норвешки јазик за прашања релевантни за норвешкото Вселенско малцинство. На 15-ти. ноември 2021 година, каналот започнал ново ток-шоу што се емитува во живо од просториите на Романо кер. Шоуто се вика Романо!.
Гросмелзен
Гросмелзен (Großmölsen) — општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Гросмелзен се наоѓа на реката Граме, околу десет километри североисточнод од покраинскиот главен град Ерфурт во југоисточниот дел на Тириншката Котлина.
Соседни општини
Гросмелзен се граничи со следниве места: Удештет на север, Олендорф на исток, Валихен на југ и Клајнмелзен на запад.
Милош Бабиќ
Милош Бабиќ (23 ноември 1968) е српски поранешен професионален кошаркар. Тој игра како крилен центар или пак како центар.
Кариера
Тој играл колеџ кошарка за Технолошкиот универзитет во Тенеси во Куквил, Тенеси 3 сезони (1987/88-1989/90). Тој бил избран од Феникс Санс во втората рунда (вкупно 50-ти пик) на драфтот во НБА во 1990 година, а веднаш на денот на драфтот бил заменет за Кливленд Кавалирс во замена за италијанскиот играч Стефано Рускони (нацртан со 52-риот избор во целина од Кавалирс ).
Тој играл во Националната кошаркарска асоцијација (НБА) две сезони за Кливленд Кавалирс (1990–91) и Мајами Хит (1991–92), сите заедно во 21 натпревар, со просек од 1,8 поени и 1,0 скок по натпревар за 4,1 минути по натпревар. просечно.
Ева Хелен Улврос
Ева Хелен Улврос (родена 1954 година) е шведска историчарка и авторка. Таа е професор на Лундскиот универзитет, каде што е специјалист за социјален развој на родовиот идентитет и културните аспекти на историјата во Шведска. Таа е родена во Лунд.
Биосферен резерват Рио Платано
Биосферниот резерват Рио Платано е 5.250 км2 зачувано земјиште во регионот Ла Москитија на карипскиот брег на Хондурас. Поголемиот дел од земјата се протега по должината на Рио Платано. Во резерватот има голем број на загрозени видови и некои од најголемите делови на шумата во Хондурас. Тој е светско наследство и биосферен резерват од 1982 година. Во 2011 година, УНЕСКО го стави резерватот на списокот на светско наследство во опасност.
Резерватот опфаќа и планинска и низинска тропска дождовна шума, полна со разновиден див свет и на растенија, и има повеќе од 2000 жители. Резерватот е дел од мезоамериканскиот биолошки коридор кој се протега од Мексико кон југ преку Средна Америка.
Историја
Во 1960 година, земјата била одвоена како „Археолошки резерват Сиудад Бланка“, именувана по античка населба позната како ла Сиудад Бланка. Овој резерват бил преименуван во „Биосферен резерват Рио Платано“ во 1980 година, и бил додаден на списокот на светското наследство во 1982 година.
Управување и развој со резерватот биле создадени во 1980 година, а спроведени во 1987 година од страна на Одделот за природни обновливи извори. Во 1997 година, дополнителни 3250 км2 билее назначени како тампон-зона за резерватот. Во 1997 година, Германската банка за развој започнала план со кој значително ќе се прошири резерватот до реката Патука и биосферниот резерват Босавас во Никарагва. Во моментов, германскиот план е одложен.
Археолошки наоѓалишта
Во резерватот сè уште има над 200 археолошки места, вклучувајќи го и местото каде што Кристофер Колумбо првпат пристигнал во континентална Америка. Резерватот исто така содржи руинирани населби, вклучувајќи камења од згради и патишта, резби во карпа и други остатоци.
Малку од овие наоѓалишта се заштитени, всушност некои се ограбени, а голем дел од нив се значаен фактор за туризам. Иако археолошката вредност на регионот првично играла голема улога во формирањето на резерватот, резерватот во моментов се фокусира најмногу на заштитата на шумите.
Според традицијата, Ла Сиудад Бланка се наоѓа во регионот. Со текот на годините, многу професионални и аматерски археолози тврдат дека го пронашле ова место, но никој не донел веродостоен доказ, и повеќето професионалци остануваат скептични дека некогаш постоел.
Месно население
Овој резерват е дом на повеќе од 2.000 домородни жители и сè поголем број жители мигранти. Населението вклучува четири многу различни и уникатни културни групи: Мискито, Печ, Гарифунас и Ладино. Помалите групи, жителите Печ, Гарифунас и Мискито, живеат претежно на север, покрај реката. Овие луѓе имаат различни права на земјата и најмногу ја користат за земјоделство. Земјоделството од помал обем на Печ лесно се прави одржливо. Многумина од најголемата група, Ладино, влегле во резерватот од југ. Конфликтот околу правата на земјиштето е извор на конфликт меѓу етничките групи. Тековниот конфликт околу правата на земјиштето вклучува недомородни народи кои влегуваат и им се закануваат на домородните сопственици на земјиште - принудувајќи ги да ги напуштат своите историски земји.
Конзервација
Во 1996 година резерватот бил назначен како Светско наследство во опасност. План за управување со резерватот, имплементиран во 2000 година, вклучувал макрозонирање, подзонирање и специфични планови за прашањата за зачувување. Планот за макрозонирање воспоставил тампон зони, културни зони и зони на јадро. Вкупната закана, особено во зоните на јадрото, се намалила во 2006 година. Значително се подобриле напорите за зачувување, што довело до отстранување на резерватот од списокот на Светското наследство во опасност, во 2007 година. УНЕСКО неодамна (2011 година) изврши мисија на Рио Платано и откри нелегална активност во основната зона. Во моментов се случуваат шверц на дрога, расчистување земјиште за пасење на добиток, и нелегален риболов и лов покрај реката. Во 2011 година, УНЕСКО повторно го стави резерватот на списокот на светско наследство во опасност.
Областа е заштитена од Одделот за заштитени подрачја и диви животни, Државната управа за шумарство во Хондурас, и добива одредено финансирање од Светскиот фонд за диви животни и други приватни организации. Голем број владини и невладини организации и комитети развиле и спровеле планови за зачувување во регионот. Главната цел на резерватот е да го заштити земјиштето од уништување на шумите, како и развој на резерватот.
Планот за зачувување на резерватот има за цел да ги интегрира локалните жители во нивната околина преку одржливи земјоделски практики. Домородните популации играат голема улога во успехот на планот за зачувување, и внатре во резерватот и надвор од резерватот во тампон зоните. Доделувањето титули и признавањето на правните имотни права играле важен дел од почетокот на планот за зачувување на резерватот.
Клима
Годишните врнежи се движат помеѓу 2.850 и 4.000 милиметри, а локалните жители забележале тренд кон посушни сезони. Климата во регионот е клучна за зачувување на вредните влажни шуми, и важна е за земјоделството од кое зависи домородното население.
Исто така, во резерватот се случуваат во просек четири силни тропски бури на секои десет години. Плановите за развој и земјоделството зависат од природните нивоа на реката за испуштање вода од ниските области. Последиците од ураганот Мич во 1998 година го нарушиле развојот на хидроцентралата Патука II.
Географија
Земјата се протега од брегот на Ла Москитија низ лагуните и по должината на Рио Платано нагоре во планините. Тампон зоната ги вклучува и Паулаја и Сико, и треба да се протега до реката Патука. Резерватот е претежно планински, вклучувајќи ги Пико Дама, гигантска гранитна формација и Пунта Пиедра, највисокиот врв со 1.326 метри височина.
Резерватот го вклучува речиси целиот слив на Рио Платано и многу други помали водни патишта. Голем дел од регионот е покриен со планински терен. Реките течат низ пониските и низ планинските региони. Реките создаваат езерца, мочуришта и природни насипи.
Географијата на регионот ги прави земјоделството и конзервацијата особено комплицирани. Ниските копнени области покриени се со вода во текот на целата зима, а реките и разните притоки содржат широк спектар на флора. Крајбрежниот регион на север е почесто документиран, така што на остатокот од регионот му треба потемелно истражување.
Флора
Главните екосистеми вклучуваат мангрови и слатководни блата и мочуришта, борова савана, и шума. Постои разновидно количество на флора, проценета на над 2.000 видови растенија, иако малку е напишано за тоа бидејќи многу видови се нови или неоткриени. Постојат два големи екосистеми на мангрови долж крајбрежјето: лагуната Брус и лагуната Ибан. Областа Брус е 120 км2 и солена, а областа Ибанс е 63 км2 и со слатка вода. Мангровите се вредни и кревки, па затоа се значителен дел од вредноста на резерватот. Понатаму, земјата станува прерија и борова и палмина савана, во зависност од достапноста на вода. По должината на сливот на реките, растителноста е густа влажна шума, што е повторно, слабо проучена.
Фауна
Документираната фауна во регионот вклучува 39 видови цицачи, 377 видови птици и 126 видови влекачи и водоземци. Регионот е богат со птици, вклучително и кралскиот мршојадец, орелот харпија, голем кракс, кадрав гуан, црвена ара, зелена ара. Меѓу другите видови овде живеат: белоглавиот капуцин, мајмунот врескач, пајак мајмун, мрзливец, пакови, кинкаџу, централно-американска видра, пума, пекари, и елени.
Туризам
Големата густина на дивиот свет по должината на брегот на Ла Москитија го прави овој резерват популарна дестинација за екотуристите. Иако приватните организации започнуваат претпријатија за екотуризам низ целиот регион, владата нема сеопфатен план за контрола или искористување на екотуристите. Екотуризмот може да понуди олеснување на месното население погодено од сиромаштијата, зголемена свесност за биолошката вредност, и може да генерира приход што може да се искористи за финансирање на проекти за резерватот. Во моментов се нудат 10 - 12 дневни сплаварски патувања низ целата должина на Рио Платано.
Иако правилно спроведената туристичка индустрија може да има корист од резерватот, моментално нерегулираната индустрија создала големо количество сообраќај и оштетени археолошки наоѓалишта. Туристичката индустрија има влијание во целиот резерват, но особено се повредени незаштитените археолошки наоѓалишта. Без развој на инфраструктурата, тешко е да се има профитабилна и одржлива индустрија за екотуризам, особено во резерват со тешки проблеми со зачувување.
Закани за зачувување
Резерватот сè уште се соочува со неколку закани за зачувување. Сечата и развојот продолжуваат да бидат проблеми, а ситуацијата ја влошува зголемената популација од посиромашните делови на Хондурас или бегалците од Никарагва.
Сеча
Владата ја регулира индустријата за сечење дрвја во Хондурас. И покрај надзорот над овие и други организации и мораториумот за влегување во резерватот, дрвјата махагони и натаму се сечат и се отстрануваат. Владата на Хондурас не успеа да донесе закони доволно строги за да има значително влијание во спречувањето на уништувањето на шумите. Целиот резерват може брзо да исчезне, дури и преку нерегулирано уништување на шумите.
Месното население признава дека големо количество махагони го напушта резерватот, но многу посиромашни делови од економијата сметаат дека високата цена на махагони е доволен поттик за расчистување на вредните екосистеми кои обезбедуваат незаменливи услуги на вода и почва. Дрвокрадците кои стојат зад уништувањето на шумите во резерватот сè уште се главно непознати.
Развој
Развојот во и околу резерватот претставува проблем за плановите за зачувување. Изградбата на хидроцентралата Патука II во реката Патука ги потенцира елементите на дебатата. Хидроцентралата влијае повеќе отколку само на водниот пат каде е изградена. Исто така, потребна е инфраструктура што ја нарушува животната средина околу неа. Голем дел од резерватот нема развиени патишта ни струја.
Земјоделството низ резерватот претставува подиректна закана. Како што популацијата се шири во рамките на резерватот, така се зголемуваат и нивните земјоделски активности. Голем дел од областа на мочуриштата е несоодветен за земјоделство, потребни се нивоа и континуиран развој за да бидат продуктивни. Голем дел од нелегалната сопственост поттикнува конфликт, понекогаш насилен, меѓу различните културни групи за правата на земјоделско продуктивните области.
Посиромашните фармери прибегнуваат кон деструктивни техники, што е особено штетно за земјата на саваната и преријата. Иако сегашниот план за управување има за цел да ги едуцира земјоделците за овие деструктивни практики, тие продолжуваат. Идните цели на управување имаат за цел да промовираат одржлива техника кај поголем број традиционални земјоделци.
Бегалци
Сиромаштијата во Хондурас и соседната Никарагва и зголемениот број урагани доведоа многу бегалци во резерватот, што напорите за зачувување станале сè посложени. Овие бегалци често влегуваат од југ на резерватот, а понекогаш создаваат и поголем конфликт интегрирајќи се со домородното население. Додека традиционалните земјоделски практики можат да бидат деструктивни, стресот создаден од поголемо население е многу поштетен за резерватот.
Во моментов, корпорацијата Хондурас за развој на шумарството со помош на силите за јавна безбедност на Хондурас прават напори во резерватот да се намали бројот на луѓе што доаѓаат. Сепак, бегалците продолжуваат да влегуваат. Резерватот разгледува план за преместување на бегалците надвор од резерватот. Овој план бил пречекан со политичко противење.
Ризница (Викимедија)
Ризница (или Викимедиина ризница; Wikimedia Commons) е складиште на слободни слики, звуци, видеоснимки и други мултимедијални податотеки. Таа е проект на Фондацијата Викимедија, а податотеките што се подигнати на Ризницата може да се користат од сите проекти на Викимедија на сите јазици, односно Википедија, Викикниги, Викиизвор и Викивести, или за преземање и користење на друго место, бидејќи целата содржина е или во јавна сопственост или е издадена под слободни лиценци како ГНУ-овата лиценца за слободна документација.
Во јануари 2008, Ризницата содржела повеќе од 2 милиони мултимедијални податотеки, додека на крајот од 2012 година 15 милиони.
Горње Брезово
Горње Брезово (словенечки: Gornje Brezovo) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долна Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Месната црква е посветена на Свети Улрих и припаѓа на Севничката парохија. Изградена е во 1643 година.
Пернила Витунг-Стафшед
Пернила Витунг-Стафшед (моминско презиме Витунг) - шведска биофизичка хемичарка, родена 1968 година, која е професорка по хемиска биологија на Технолошкиот универзитет Чалмерс во Гетеборг.
Образование
Таа станала магистер на науки во инженерството од Чалмерс универзитетот за технологија и доктор на науки во биофизички хемија во истата институција во 1996 година, со тезата со наслов Intelligent nucleic acid interactions with peptide nucleic acids and in recombination proteins.
Вработување
После нејзиниот докторат, таа работела дванаесет години во САД на Институтот за технологија во Калифорнија, Институтот Бекман во Пасадена, Калифорнија (1997-98), Универзитетот Тулан во Њу Орлеанс, Луизијана (1999-2003) и Универзитетот Рајс во Хјустон, Тексас (2004-2008).
Во 2008 година, таа се вратила во Шведска на позицијата професорка на Универзитетот Умео. Од септември 2015 година, таа е професорка на Технолошкиот универзитет Чалмерс и е раководителка на одделот за хемиска биологија. Таа води истражувачка група која се фокусира на биофизичките својства на белковините; белковини кои пренесуваат метали и белковини кои се преклопуваат погрешно и се собираат заедно. Истражувањето е основна наука, но има врски со болести како што се Алцхајмерова, Паркинсонова и рак.
Во 2010 година, Пернила Витунг-Стафшед била една од десет истражувачи во Шведска кои биле назначени за Валенберг научници, со петгодишен грант доделен од Фондацијата Кнут и Алис Валенберг.
Во 2017 година е избрана за член на советот на Биофизичкото друштво (БПС).Таа била втор шведски научник некогаш избран; првиот бил Арне Енгструм 1960–1963 година.
Научни написи
Пернила Витунг-Стафшед објавила повеќе од 200 научни написи во рецензирани списанија (јануари 2017 година).
Написи за дебата
Дали е решен родовиот јаз во либерална Шведска? Статија за дебата, објавена на мрежната страница STEM Women.
Образованието во Шведска не е еднакво како што мислите. Статија за дебата на шведски јазик во веб-списанието Кири на Шведскиот истражувачки совет.
Друго
Во 2016 година, таа била гостински блогер на веб-списанието „Кири“ на Истражувачкиот совет.
Топлина на испарување
Топлината на испарување се јавува како латентна (скриена) и специфична топлина на испарување.
Скриена топлина на испарување е количеството топлина што се потрошува при фазниот премин за целосното испарување на дадена маса течност при константна температура и притисок. Ако таа се подели со масата на испарената течност, се добива специфичната топлина на испарувањето. Ако земеме m = 1kg, следува dqi = dQi. Значи, специфичната топлина на испарување бројно е еднаква на количеството топлина што треба да се даде на единица маса течност за целосно да испари при точката на вриење. За различни супстанции таа има различна вредност.
Гросрудештет
Гросрудештет (Großrudestedt) — општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Општината претставувала административно седиште на поранешната општинска заедница Граме-Ауе.
Географија
Гросрудештет се наоѓа во југоисточниот дел на Тириншката Котлина.
Дојче Веле
Дојче Веле преведен од "Германски бран") — германска медиумска компанија основана во 1953 година со седиште во Келн, а во 2003 година се преселила во Бон . Телевизиската програма била емитувана од Берлин, додека официјалните веб- опслужувачи била сместена во Бон и во Берлин. Промената на логото и ребрендирањето на медиумската куќа, вб-страницата и ТВ-програмата биле објавни на 6 февруари 2012 година. До падот на Берлинскиот ѕид, Меѓународното Радио Берлин се удави во медиумската компанија Дојче Веле. Револуционерната пресвртница во минатото на оваа компанија е 1 април 1992 година, кога поранешниот (од германскиот збор, во преводот на "Радио во американскиот сектор") го наследи Дојче Веле. Таа користела опрема за емитување програми во Америка на германски, англиски и шпански јазик под името "". Од 1995 година, оваа телевизиска компанија обезбедила 24 часа телевизиско програмирање: 12 часа на германски, 10 часа на англиски и 2 часа на шпански). Дојче Веле е радиодифузер во Германија кој го отворил своето мрежно место. Првично (тие биле сместени на www.dwelle.de ), речиси две години, служеле само како адреси за контакт. После тоа, тие пораснале на страница која објавила вести на повеќе од 30 јазици. Со текот на времето тие "се преселија" на www.dw-world.de, а денес тие се наоѓаат на www.dw.de.
Тие ги нуделе најновите вести од Германија, Европската унија и светот секојдневно, објавени на седум светски јазици: арапски, кинески, англиски, германски, руски и португалски. За други јазици пишувале мешани написи за најважните настани во кратка форма.
Дојче Веле ја поседувал својата академија, која денес претставува меѓународен центар за развој на медиумите и новинарството. Услугите Акадеи се нудат на нивните партнери од целиот свет, особено на универзитетите и земјите во развој и земјите во транзиција, со цел да се создадат слободни и независни медиуми. Програмата за млади новинари трае 18 месеци, како за луѓето од германското говорно подрачје, така и од другите региони каде што се зборуваат други јазици, во кои Дојче Веле ги поттикнува своите новинарски активности. Директорот на Академијата DW е Кристијан Грамс, кој зад себе има богата новинарска кариера.
Компанијата ги почувствува последиците од финансиската криза во изминатите години. Во последните 5-6 години, буџетот бил намален за вкупна вредност од околу 75 милиони евра. Бројот на вработени, кој во 1995 година бил околу 2.200 на платен список, исто така е намален, денес оваа листа содржи околу 1.200 имиња. Во иднина се очекуваат нови намалувања.
Виви Вајда
Виви Вајда е шведски геолог. Во 2010 година ја освоила наградата Årets geolog (геолог на годината) доделена од Натурветарна. Била професор на Лундскиот универзитет и моментално е раководител на Катедрата за палеобиологија во шведскиот музеј на природна историја. Таа е член на Кралското физиографско друштво во Лунд.
Горица (Албанија)
Горица или Корча (Korçë, Κορυτσά, влашки: Cоrceaо, Görice) — град и општина во истоимената област во рамките на Горичкиот округ во југоисточниот дел на Албанија. Општината е создадена во 2015 г. со спојување на дотогашните општини Дреново, Горица, Лејка (Лекас), Дворани, Булгарец, Високуќи (Виткуќ), Воскоп и Москополе, кои станале општински единици. Според пописот од 2011 г. населението на сегашната општина брои 75.994 жители, а тогашната општина зафаќала. Според истиот попис, тогашата општина броела 51.152 жители. . Ова е шести град по големина во Албанија. Сместен е на висорамнина на надморска височина од 850 м, обиколена од планината Морава.
Градот денес
Во Горица живее голема влашка заедница, како и бројно македонско население кое говори на својот горички дијалект. а исто така и голем број на православни етнички Албанци. Локалното радио од овој град емитува и програми на македонски јазик наменети за етничките Македонци од тој крај. Од 2010 година во Горица зрачи и локална телевизија (ТВ Кристал) на македонски јазик.
Во 2000-те е отворено и првото училиште на македонски јазик со поддршка од партијата Македонска алијанса. Од 2015 г. во градот се одржува и македонскиот фолклорен фестивал „Сонце“.
Име
Градот е именуван различно во други јазици: Κορυτσά, Koritsá; Coriza; Görice.
Енергетско ниво
Енергетското ниво е ниво на кое се наоѓаат одредени орбитали кои имаат еднаква вредност за главниот квантен број n. Секоја вредност на n е соодветна на определено енергетско ниво (слој): K, L, M, N, O, P и Q. Овие слоеви имаат одредени одлики:
NGC 995
NGC 995 — леќеста галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 995 се споменува и како UGC 2118, MCG 7-6-44, CGCG 539-63.
Откривање
Телото е откриено на 8 декември 1871 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 995 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 995 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 38 м 31,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 31' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Мурена
Се вбројува во класата коскени риби, во поткласата зракоперкови риби, во редот јагуловидни риби и во фамилијата мурени. Постојат стотина видови мурени. Се среќаваат на коралните гребени и по должината на стрмните, карпести брегови на Атлантскиот, Индискиот и Тихиот Океан, како и во водите на Средоземното Море. Долга е околу еден метар. Но некои единки достигнуваат должина до три метри и тежина до 100 килограми. Средоземната мурена се мрести од јули до септември и ги остава јајцата да пливаат по површината на водата сè до нивното изведување. Малите, речиси проѕирни, странично сплеснати змиулести ларви се носени од брановите и водните струи.
ZDF
Радиодифузната станица започнала да емитува на 1 април 1963 година во Ашборн, а во 1967 година започнала со емитување програми во боја. Во 1974 година, по кратко време емитувана од Висбаден, се преселила во Мајнц.
Роис
Роис — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 93 жит./км2, население од 5,122 жители (2004) и густина од 55.08 жит./км2.
Џовани ди Козимо де Медичи
Џовани ди Козимо де Медичи (роден на во  - починал на  во ) бил италијански банкар и покровител на уметноста.
Џовани Медичи е роден како втор син на Козимо Стариот и Контесина де Барди. За разлика од својот брат, Џовани имал добра здравствена состојба и бил прогласен од Козимо како негов веројатен наследник. Од 1438 тој основал филијала на семејната банка во Ферара.
Џовани се оженил со Џиневра дељи Алесандри во 1453 година. Имале само едно дете кое починало во 1459 година, а освен ова тој имал и најмалку уште две вонбрачни кои исто така починале многу млади.
Џовани починал во 1463 година и бил погребан во базиликата ди Сан Лоренцо.
Ингер Закрисон
Ингер Закрисон (роден 1936) е шведски археолог специјалист за историјата на народот Сами. Како вонреден професор по археологија на Универзитетот во Упсала и поранешен кустос на историскиот музеј во Стокхолм, таа ја истражувала археологијата и историјата на Сами народот уште од железното време.
Каримата
Каримата (Karimata) — широк проток што ги поврзува Јужнокинеското и Јаванското Море и ги двои островите Суматра и Борнео (Калимантан) во Индонезија.
Протокот е широк околу 150 км, мерејќи од источниот брег на осторовот Белитунг до западниот брег на Борнео. Белитунг е одделен од Банка на запад со многу потесниот Гаспаров Проток. Островот Банка се наоѓа недалеку од источниот брег на Суматра, од која е одделен со протокот наречен по него. Во источниот дел на протокот Каримата се сместени Кариматските Острови, североисточно од Белитунг и релативно близу до западниот брег на Борнео.
Живко Попов
Живко Попов (роден на 23 јуни 1950 година во Кавадарци) — македонски хирург, професор и научник од областа на урологијата и медицинските науки. Член на МАНУ.
Образование
Основно училиште и гимназија завршил во Битола, а Медицински факултет во Скопје во 1976 година. На Клиниките за хируршки болести (Клиника за урологија) при Медицинскиот факултет во Скопје се вработил во 1977 година. Специјалист-хирургуролог е од 1983 година кога ја завршил четиригодишната специјализација по урологија на Медицинскиот факултет во Скопје, хирург-трансплантолог е од 1986 година кога завршил едногодишна специјализација по трансплантациона хирургија во Универзитетско-клиничкиот центар Хенри Мондор, XII Париски Универзитет, Франција (Проф. Clement Abboue ; Проф. Jean Auvert). На 27.11.1991 година на Медицинскиот факултет при Универзитот Св. Кирил и Методиј во Скопје ја одбранил докторската дисертација од областа на медицинските науки со наслов: Проценка на реактивноста на локорегионалната туморска лимфаденопатија и улогата на лимфаденектомијата во дијагностиката на урогениталниот канцер (ментор Акад.. Б. Бадиев).
Акад. Живко Попов своето образование го продолжил во Париз, при што во 1994 година се здобил со универзитетска диплома за продлабочени студии во хируршките науки (Diplome d’Etudes Approfondies en sciences chirurgicales D.E.A.) на V Париски универзитет Rene Descartes, со писмен испит и јавна одбрана на мемоарот со наслов: Evalutions de la proliferation et de la surxpression de p53 dans le cancer de la vessie: Valeur pronostique. На 10 ноември 1998 година ја одбранил својата втора докторска дисертација во Франција од областа на хируршките науки (опција канцерологија), повторно на престижниот V Париски универзитет Rene Decartes, UFR Cochin Port Royal, теза со наслов: Marqueurs moleculaires du cancer vesical: valeur pronostique (ментор: Проф. D. Chopin). Јавната одбрана на трудот била оценета со највисока оценка од страна на комисијата со која претседавал Претседателот на Француската уролошка асоцијација Проф. Francois Richard.
Клиничка практика
Клиничката практика ја извршувал во повеќе универзитетски институции во Р. Македонија, СФРЈ и странство. Согласно стручните активности предвидени со програмата и планот за специјализација покрај Хируршките клиники при Медицинскиот факултет во Скопје, во 1982 година престојувал три месеци на Институтот за урологија и нефрологија во Белград и Уролошката клиника при Клиничкиот центар во Љубљана. Во пролетта 1985 година заминал на неколкумесечна специјализација во Mayo Clinic, Mayo Medical School, Rochester Минесота, САД (Проф. W. L. Furlow) каде што се запознал со употребата на протези во урологијата, импотенцијата, пенисната хирургија, лимфните дисекции кај урогениталниот канцер, радикалните простатектомии и други големи хируршки процедури. Во текот на 1985/1986 година бил на едногодишна специјализација по трансплантациона хирургија на XIII Париски универзитет во Клиничкиот центар Хенри Мондор, кај познатите професори Јеаn Auvert, Claude Abbou и Dominique Chopin. Во 1986 исто така престојувал четири месеци кај познатиот проф. Maurice Cames во Centre Medico – Chirurgical Foch во Париз заради едукација во полето на уролошката онкологија, посебно радикалните цистопростатектомии и супституцијата на мочниот меур. Од 1992 до 1994 година повторно престојувал на XII Париски универзитет во Клиничкиот центар и Центарот за хируршки истражувања Хенри Мондор кај професорите К. Абу и Д. Шопин. Во овој период тој извршил двегодишна суплементарна едукација во полето на бубрежното и мултиорганското пресадување, уролошката онкологија, како и научноистражувачка работа во полето на имунологијата на урогениталниот канцер. Неговата суплементарна едукација е богата со повеќе кратки стручни престои со цел да се перфекционираат постоечките или да се воведат нови хируршки процедури во решавањето на уролошката патологија, од кои се издвојуваат: Cornell University, New York (1999); Универзитетскиот клинички центар А.К.Х. Виена, (2000); Универзитетската Елизабетска болница Линц, Австрија, (2003); Универзитет во Тел Авив, Израел Клинички центар Sheeba, (2003); Универзитет во Берн, Швајцарија, (2003 и 2006) и други. Своите академски наименувања ги започнал во 1983 година кога е избран за асистент по предметот хирургија на Медицинскиот факултет во Скопје; асистент по уролошка хирургија во 1985/1986 година во Универзитетската болница Хопитал Хенри Мондор (Проф. Ј. Ауверт) и Хопитал Фоцх (Проф. М. Цамеѕ) во Париз, Франција. Во 1991 година е избран за доцент, во 1996 година за вонреден професор, а од 2002 година е редовен професор по предметот хирургија на Медицинскиот факултет во Скопје. Повеќегодишните стручни и научноистражувачки престои на Клиничките болници во Париз му овозможиле да се здобие и со престижни академски титули на Парискиот универзитет: универзитетски клинички шеф по уролошка хирургија (Chef de Clinique associe aux Universites) при ЦХУ Хенри Мондор, Faculte de Medicine Creteil, Universite Paris XIII Val De Marne; универзитетски поканет професор по уролошка хирургија (Professeur Invite des Universites) при ЦХУ Хенри Мондор, Faculte de Medicine Creteil, Universite Paris XIII Val De Marne, France.
Работен век
Болничките наименувања ги започнал како шеф на отсекот за ендоскопија при Клиниката за урологија, Медицински факултет Скопје (1984–1991 ). Од 1992 до 1995 година бил шеф на Одделението по општа урологија, а од 1995 до 1999 година бил назначен за шеф на Одделот по уролошка онкологија. За директор на Клиниката за урологија бил избран во три мандата (1995–1997; 1999–2002; 2006). Во 1996 година бил назначен за модератор на Хируршките клиники при Клиничкиот центар Скопје, а нивни координативен директор бил во периодот од 1999 до 2002 година.
Научна дејност
Акад. Живко Попов објавил над 70 научно-стручни трудови во домашни и меѓународни научни списанија. За редовен член на Македонската академија на науките и уметностите е избран на 27 мај 2009 година.
Клајнмелзен
Географија
Клајнмелзен се наоѓа во југоисточниот дел на Тириншката Котлина.
Милош Бајалица
Милош Бајалица (15 декември 1981) е српски фудбалски дефанзивец кој моментално игра за Раднички Ковачи.
Кариера
Својот квалитет го докажал играјќи за ОФК Белград. Тој бил именуван за капитен на ОФК од новиот менаџер Ратко Достаниќ. Бајалица го привлекол вниманието на многу клубови и на крајот потпишал со соседите Црвена звезда Белград. Во 2008 година, тој се преселил во Јапонија за да игра за Нагоја Грампус. Тој бил ослободен од Нагоја Грампус на крајот на сезоната 2009 година. На 17 февруари 2010 година, на официјалната веб-страница на Хенан Констракш било објавено дека Бајалица потпишал за нив да се приклучат на неговиот српски сонародник Горан Гавранчиќ. Потоа се преселил во Шанкси Чанба, но заминал откако немал успешна втора сезона во Кјото Санга ФК. Во летото 2016 година, Бајалица му се приклучи на тимот од Лигата на зоната Морава, Раднички Ковачи.
Топлина на топење
Топлината на топење е бројно еднаква на количеството топлина што треба да се даде на единица маса од некој кристал за да се стопи целосно при точката на топењето.
Различните супстанции имаат различна топлина на топење.
Свети Јероним во покајание (Тицијан, 1575)
Свети Јероним во покајание ― слика со Свети Јероним од 1575 година, дело на Тицијан, сега во Нови музеи во Ескоријал.
Суета (Тицијан)
Суета ― маслена слика на италијанскиот сликар Тицијан од доцната ренесанса, датирана околу 1515 година и сега е чувана во Стара Пинакотека во Минхен, Германија.