cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Палацо де Балис
Палацо де Балис е историска зграда од 15 век со шпанска готска архитектура; Кулата Де Балис е дел од неа. Се наоѓа во центарот на градот Алкамо, во провинцијата Трапани.
Историја
Според историчарот Пјетро Марија Рока, палатата датира од 1495 година.
Им припаѓала на семејството Де Балис, благородници родени во Пјаченца, кои ја изградиле, а била направена по дизајните на Томазо и Пјетро Оддо, (татко и син) кои биле од Монреале (Палермо).
По изумирањето на Де Балис и преносот на имотот на семејството Папе и Полици, делот што ја вклучувал кулата му припаѓа на семејството Д'Анџело, додека другиот дел му припаѓа на семејството Кастроџовани-Ианито.
Опис
Џузепе Полици ја опишува палатата на овој начин:
На првиот кат квадратната кула има прозорец со архитрав и мали корни; на вториот кат, има три-светло-прозорец вметнат во кружен лак; на источната страна на дворот на дворот има мулиониран прозорец. Кулата е опкружена со диви, потпрени на мали ниши кои држат зашилени сводови.
Во античко време главната врата била во средината; во 18 век била заменета со две нови врати: таа на улицата број 21, има портал од калкаренит со две основи обложени со лесен; втората, на бројот 23, е помала и има две неправилни основи, поради обновувањето на површината на патот; во кулата може да се влезе преку скали од влезот во куќата број 23.
На првиот кат има четири балкони, од кои два се со камени галерии со бравулести јазли; на јужната страна, на вториот кат, има два балкона со две галерии со камења; на приземјето, во виа Мадона Дел'Алто, има три врати и три прозорци на модерни станбени згради. Првиот кат има четири мали балкони, а уште еден на вториот кат; на аголот го има грбот на семејството Де Балис, со лентиран штит со три топки.
Внатре во палатата има елегантен двор, со скали кои водат до првиот кат; вратите овде се лакирани и нивните панели со стакла, насликани со цвеќиња и различни фигури. Внатре во салата има некои фрески кои биле обновени од професорот Џузепе Ганга во 1985 година, кои претставуваат разнобојни цвеќиња и пејзажи. Наместо тоа, центарот на сводот е надграден со прозорец од рози, а спалната соба е украсена со кревет со настрешница и неколку фрески на таванот.
Во 2005 година, палатата и нејзината кула биле обновени и биле во согласност со првобитните одлики на зградата: овие дела биле целосно на сопствен трошок на семејството Д'Анџело.
Гранд Рапидс (Мичиген)
Гранд Рапидс е град во американската држава Мичиген. Овој град според статистиките во 2007 година, има 197 800 жители, што го прави најголем град во Мичиген после Детроит, и 112-ти град по број на жители во САД.
Збратимени градови
Гранд Рапидс има шеcт братски градови:
IC 154
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 154 се споменува и како IC 2136, ESO 363-7, MCG -6-13-4, AM 0531-362, IRAS 05314-3626.
Откривање
Објектот е откриен на 22 февруари 1898 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 154 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 154 има привидни димензии од 2,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 33 м 13,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -36° 23' 58". Положбениот агол на објектот е во износ од 109°.
Други поделби
Проучување на IC 154 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17433.
Али: Стравот ја јаде душата (филм)
Али: Стравот ја јаде душата (гер. Angst essen Seele auf) е западно германски филм од 1974 година напишан и режиран од Рајнер Вернер Фасбиндер (гер. Rainer Werner Fassbinder). Главните улоги се на Бригит Мира (гер. Brigitte Mira) и Ел Хеди бен Салем (гер. El Hedi ben Salem). Филмот е добитник на две награди на Канскиот филмски фестивал и се смета дека е едно од најмоќните дела на Фасбиндер. Бригит Мира има добино германска филмска награда за својата улога.
Синопсис
Приказната е за Али (Салем), млад марокански гастербајтер и Еми (Мира), шеесетгодишна вдовица која чисти прозорци. Се среќаваат кога Еми ќе се скрие во еден бар за да се скрие од дождот, а привлечена од егзотичната музика. Шанкерката Барбара му предлага на Али да ја покани Еми да играат и таа се согласува. Се развива чудно и невообичаено пријателство, потоа романса и на крај одлучуваат да стапат во брак. Тоа што следи е огорчена и насилна реакција поради нивната врска. Соседите им се закануваат, се жалат дека зградата сега е валкана. Колешките ја избегнуваат Еми, а Али се соочува со дискриминација на секој чекор.
Еми и Али одат заедно на долг одмор за да избегаат од дискриминацијата. Откако ќе се вратат, наеднаш се соочени со социјално прифаќање на нивната врска, но без притисокот од надвор тие мора повторно да размислат својата врска. Еми го зема Али здраво за готово, ги покажува неговите мускули на комшиите, коментира колку е тој чист.
Потоа, Али започнува афера со Барбара која му приготвува кускус. И кога веќе се чини дека врската не може да се поправи, Еми оди во барот за да се сретне со Али. Тие повторно играат и се сложуваат дека единственото важно нешто е тие да се заедно и дека мора да бидат добри еден кон друг. Во овој момент али колабрира во рацете на Еми поради стомачен чир. Филмот завршува со тоа што таа го посетува него во болница.
NGC 6732/1
NGC 6732/1 — галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6732/1 се споменува и како UGC 11381, MCG 9-31-11, CGCG 280-11.
Откривање
Објектот е откриен на 16 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6732/1 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 9,9 m/лм2. NGC 6732/1 има привидни димензии од 0,1' х 0,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 56 м 26,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +52° 22' 38"".
Други поделби
Проучување на NGC 6732/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2413402. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 54; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3553. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 542.
Сива азиска окатка
Сивата азиска окатка (Pseudochazara geyeri) е пеперутка од семејството на шаренците. Живее во Македонија, Албанија, Грција, источна Турција и Кавказот.
Опис
Сивата азиска окатка е кафеава по боја, со различни светли или темни нијанси. Горната страна е кафеавкасто-сива со примеси на жолтеникава боја, а долната страна е видно сјајна. Долната страна е посветла, има нијанси на кафеава, жолтеникава и сива, со бели вени. Живее на јужниот дел од Балканот па до Кавказот. Најмногу може да се види во јули и август. Лета од јуни до септември. Ларвите живеат на треви.
Ербиум
Ербиум (Er, латински - erbium) — лантаноид. Ова е уште еден елемент кој името го добил според селото Итерби во Шведска. Ербиум е застапен во Земјината кора во количини од 3,8ppm. Најважни минерали му се:
Роса Гарсија-Малеа Лопес
Роса Марија Гарсија-Малеа Лопес (родена 1981 година) станала првата жена борбен воздухопловец во шпанските воздухопловни сили откако се оспособила за летање со млазен борбен авион во 2006 година.
Ран живот
Роса Гарсија-Малеа Лопес е родена во 1981 г. во Алмерија, Шпанија.
Воена служба
Гарсија-Малеа е една од првите женски борбени воздухопловци во шпанските воздухопловни сили оспособена да го лета F/A-18 Hornet, со повеќе од 1.250 часа лет и по учеството во либиската војна во 2011 година, по 15 години служба во шпанските воздухопловни сили, таа му се придружила на Патриља агила на аеробатската демонстративна екипа како воздухопловец на Casa C-101. Во 2018 година била наградена со Медала де Андалусија за нејзините достигнувања.
Европско првенство во фудбал 2020 - група Ф
Европско првенство во фудбал 2020 - група Ф била една од шестте групи на Европското првенство 2020 и во неа се натпреварувале репрезентациите на Унгарија (еден од домаќините на првенството), бранителот на титулата Португалија, светскиот шампион Франција и Германија (уште еден домаќин).
Натпреварите се одиграле на два стадиони Пушкаш Арена во Будимпешта и Алијанц Арена во Минхен, од 15 до 23 јуни 2021 година.
Од оваа група понатаму минале Франција, Германија и Португалија, последната како една од четирите најдобри третопласирани репрезентации.
Натпревари
Натпреварите биле одиграни според Средноевропско летно време (UTC+02:00).
Унгарија - Португалија
<section begin=ЕП 2020 - Ф1 /><section end=ЕП 2020 - Ф1 />
Франција - Германија
<section begin=ЕП 2020 - Ф2 /><section end=ЕП 2020 - Ф2 />
Унгарија - Франција
<section begin=ЕП 2020 - Ф3 /><section end=ЕП 2020 - Ф3 />
Португалија - Франција
<section begin=ЕП 2020 - Ф5 /><section end=ЕП 2020 - Ф5 />
Германија - Унгарија
<section begin=ЕП 2020 - Ф6 /><section end=ЕП 2020 - Ф6 />
493 Гризелда
493 Гризелда — астероид од главниот појас. Откриен од страна на Макс Волф на 3 септември 1902 година.
Небесна Аида
„Небесна Аида“ (италијански: „Celeste Aida“) ― романса од првиот чин на операта „Аида“ од Џузепе Верди. Таа му претходи рецитативот „Se quel guerrier io fossi!“. Аријата ја пее Радамес, млад египетски воин кој сака да биде избран за командант на египетската војска. Тој сонува за победа на бојното поле, а исто така и за етиопската робинка Аида, во која тајно е вљубен.
Оваа сцена се одвива во салата на кралската палата.
Либрето
<poem lang="it" style="float:left;">Se quel guerrier io fossi! Se il mio sogno si avverasse! Un esercito di prodi da me guidato E la vittoria e il plauso di Menfi tutta! E a te, mia dolce Aida, Tornar di lauri cinto Dirti: per te ho pugnato, Per te ho vinto!
Celeste Aida, forma divina, Mistico serto di luce e fior, Del mio pensiero tu sei regina, Tu di mia vita sei lo splendor. Il tuo bel cielo vorrei ridarti, Le dolci brezze del patrio suol Un regal serto sul crin posarti, Ergerti un trono vicino al sol.
<poem style="margin-left:2em; float:left;">Само јас да сум тој воин! Да ми се оствари само сонот! Војска од храбри луѓе со мене како нивен водач И победа и аплауз на целиот Мемфис! А тебе, слатка моја Аида, Да се вратам крунисан со ловорики, Да ти кажам: за тебе се борев, За тебе победив!
Небесна Аида, божествен облик, Мистична венец од светлина и цвеќиња, Ти си кралица на моите мисли, Ти си сјајот на мојот живот. Сакам да ти го вратам твоето прекрасно небо, Слатки ветришта на вашата родна земја, Да поставам кралски венец на вашата коса, Да ти подигнам престол до сонцето.
Чадор
Чадор — предмет што се употребува за заштита од сонцето или од дождот. Чадорот се состои од платнена или пластична обвивка, која ја држат метални жици, а која е поставена на дрвена или метална прачка.
Подстењшек
Подстењшек (словенечки: Podstenjšek) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Список на државни водачи во 318 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Масимо Бонтемпели
Масимо Бонтемпели (Massimo Bontempelli), (, –, ) бил италијански поет, драматург, романописец и композитор. Тој бил во Италија творецот на книжевниот стил познат како магичен реализам.
Животопис
Бонтемпели дипломирал на Универзитетот во Торино во 1903 година. Работел како наставник во основно училиште седум години, во тоа време малку пишувал. За време на Првата светска војна работел како дописник од фронтот. По војната, се населил во Милано посветувајќи се на литературата,се заинтересирал за литературните стилови на футуризмот и магичниот реализам. Во 1926 година, тој заедно со Курцио Малапарте го основале списанието „900“. Во редакцијата биле вклучени: Џејмс Џојс, Макс Жакоб, Рајнер Марија Рилке Вирџинија Вулф и Блез Сандрар.
За време на доцните 1920-ти и раните 1930-ти, Бонтемпели бил идеолошки блиску до фашизмот. Тој работел како секретар на синдикатот на фашистичките писатели а во странство предавал за италијанската култура. Сепак, во 1938 година тој одби да прифати универзитетско работно место што пред тоа го имал професор со еврејско потекло, поради што бил исфрлен фашистичката партија, приклонувајќи се кон комунизмот. Во 1953 година, бил избран за сенатор а бил и рехабилитиран, од неговото минато.
Подстење
Подстење (словенечки: Podstenje) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
NGC 2113
NGC 2113 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2113 се споменува и како ESO 57-EN36.
Откривање
Објектот е откриен на 3 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 45 м 24,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 46' 27".
Други поделби
Проучување на NGC 2113 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Фернандо VII (Шпанија)
{| align=right
Црква „Св. Прокопиј“ - Бер
Свети Прокопиј (Άγιος Προκόπιος) — средновековна црква во градот Бер, Егејска Македонија. Влегува во состав на Берско-негушко-камбаниската епархија на Цариградската патријаршија. Храмот е дел од парохијата на „Сретение Господово“. Црквата е подигната во XIV век како еднокорабен храм со дрвен покрив. По архитектонските интервенции до почетокот на XVII век, храмот е претворен во трикорабна базилика. Внатре се зачувани забележнителни фрески од крајот на XIV век, сместени врз западниот ѕид на првичниот храм. Во 1589 и 1607 г. црквата е повторно живописана со вредни фрески — Рождество, Благовештение, Вознесение и други. Во црквата се чуваат и мноштво вредни икони.
IC 155
IC 155 — галаксија во соѕвездието Гулаб, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 155 се споменува и како IC 2135, ESO 363-7, MCG -6-13-4, AM 0531-362, IRAS 05314-3626.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 33 м 13,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -36° 23' 58". Положбениот агол на објектот е во износ од 109°.
Други поделби
Проучување на IC 155 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17433.
Палт
Палт е традиционална шведска кнедла од компири исполнета со месо, од која има многу различни варијанти. Палтот е почеста во северниот дел на Шведска. Палт традиционално се служи со путер и планинска брусница, и една чаша ладно млеко на страна.
Варијации
Блодпалт е старомодно шведско јадење кое сè уште е прилично вообичаено во северна Шведска и Финска. Историјата на јадењето датира од времето кога домаќинствата внимателно ги користеле сите делови на животните за да добијат доволно храна.
Блодпалт е направен од крв (од говеда или свиња на југ, ирваси на самиот север) измешана со брашно каде што најчесто се користат 'рж, пченица и/или јачмен. Откако ќе се остави да отстои преку ноќ, се додава пире од зимски компири. „Тестото“ потоа се формира во грутки и се вари додека не исплива на површината, а потоа се служи со пржено свинско месо. Ова го прави јадењето хранлив оброк кој често се јаде во зимскиот период од годината. Питепалт е палт од компир и специјалитет на градот Питео, иако варијанти се јадат во целата земја. Ова шведско јадење има речиси исто толку варијанти колку и домаќинства во Питео, но заедничко им е мешавина од пченично и јачменово брашно (додека другите варијанти на компир палт може да користат други брашна како што е 'рж или да го исклучат јачменот), и може да имаат и друго полнење освен свинско месо, како мелено месо, и тогаш се нарекува рамен палт.
Целиот палт е направен од суров компир, додека кнедлите направени од претходно варени компири се нарекуваат кропкакор. Ова му дава на питепалтот потемна боја во спор.
NGC 328
NGC 328 — спирална галаксија во соѕвездието Феникс, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 328 се споменува и како ESO 151-13, AM 0054-531.
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 328 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 328 има привидни димензии од 2,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 56 м 57,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 52° 55' 25". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 328 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3399. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 417; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8473.
Корифи
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри југоисточно од градот Гида, а западно од градот Солун, во близина на железничката пруга која води од Солун за Атина, на надморска височина од 10 метри.
Сместено е во областа Урумлак. На половина километар западно од селото се наоѓа маалото Нихор (Νεοχωρόπουλο), во минатото сметано за одделно село.
Историја
Неговото население уште од порано било погрчено.
По Првата светска војна, во 1922 година, во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Корифи била мешана населба со 24 бегалски семејства со вкупно 88 жители, додека во Неохоропуло - биле сместени 21 бегалско семејство со вкупно 87 жители.
Стопанство
Селото е сместено во сред поле, кое е многу плодно и располага со одлични услови за земјоделство. Основни производи на селото се памукот и шеќерната репка, а големо внимание му се посветува и на краварството, бидејќи селото располага со 2.000 декари зелени површини кои се користат како ливади.
Население
По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Корифи (Korifi) живееле 145 Грци.
Иако Бранков го споменува со 145 жители, изгледа селото било многу поголемо, бидејќи со пописот во 1913 година селото било забележано со 455 жители, а во 1920 година со 568 жители. По 1923 година тука биле населени и 24 бегалски семејства со 89 жители. Поради убавата местоположба, плодната почва и извршените мелиорации, бројот на населението постојано растел. Од 816 жители, колку што биле забележани во 1928 година, во 1940 година нивниот број се покачил на 1.206. Во 1951 година биле попишани 1.208, во 1961 година 1.686, во 1971 година 1.656, во 1981 година 1.650, а во 1991 година 1.520 жители. Зголемувањето на бројот на жителите во 1961 година па наваму се должело и на фактот дека соседното село Нихор било припоено кон Корифи. Од 2001 година, селото Нихор повторно се води како посебна населба.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.544 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.227 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Плати со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Корифи, во кој покрај Корифи влегува и селото Палихор.
Тулиум
Тулиум (Tm, латински - thulium) - е лантаноид. Името го добил од зборот Thule - античко име на Скандинавија. Тулиумот во Земјината кора е застапен во количини од 0,48ppm. Најважни минерали му се:
Russula aeruginea
Russula aeruginea, позната и како тревнозелена гулапка, леплива зелена гулапка или зелена гулапка, е јадлива габа Гулапка. Широко распространета во северните умерени региони, обично се наоѓа под бреза, најмногу во борови шуми. Многу отровната Amanita phalloides може да има сличен изглед, особено одозгора.
Таксономија
Видот првпат била опишана во делото на Елиас Магнус Фрајс од 1863 година, Monographia Hymenomycetum Sueciae. Специфичниот епитет aeruginea е изведен од латинскиот aeruginus, и се однесува на извалкана боја на бакарот.
Опис
Шапката е рамнакога е млада, наскоро има форма на инка и слабо е пругаста, малку леплива и сјајна, бледо зелена до светло сиво-зелена, поретко маслинесто зелена. Шапката е голема од 4-10 см во пречник. Тесно распоредените ливчиња се со бледо крем боја кога се млади, подоцна стануваат светложолти кога спорите созреваат. Дршката е бела, повремено со дамки во боја на 'рѓа во основата, често прилично кратка со надолжни бразди. Тоа достигнува 5-8 см должина и 1-2 см дебелина. Месото е бело, кршливо и без мирис, со благ вкус. Russula aeruginea се јадливи.
Отпечатокот на спори е кремасто-жолт. Спорите се сферични до овални со гребени и брадавици на површината и се со димензии 6-8 на 6-7 μm.
Зелените примероци на Russula xerampelina, може да се помешаат со R.aeruginea. Тие можат лесно да се разликуваат по тоа што примероците на R. xerampelina секогаш мирисаат на варени школки, додека примероците на R.aeruginea немаат карактеристичен мирис.
Живеалиште и распространетост
Плодните тела на Russula aeruginea растат на земја во шуми, во трупи во легло од лисја или во трева. Тој е ектомикоризален кај брезата, но и кај четинари те, особено борот и смреката. Широко е распространет во северните умерени зони. Плодувањето се случува од јули до ноември во Европа, и подоцна од лето до есен во Северна Америка. Габата се наоѓа и во Источна Африка.
Институт за геостратешки истражувања и надворешна политика
Институт за геостратешки истражувања и надворешна политика — директорат-институт во рамки на Министерството за надворешни работи на Македонија насочено кон истражувањата од областа на геостратегијата, геополитиката, надворешната политика, дипломатија и соработка.
Историјат
Институтот за геостратешки истражувања и надворешна политика (ИГИНП), како засебен Директорат во рамки на Министерстовото за надворешни работи, е формиран со одлука на Владата на Република Македонија во август 2012 година. Поточно, институтот за геостратешки истражувања и надворешна политика во рамки на Министерството за надворешни работи на Република Македонија започна со работа на 1 август 2012 година, по претходно усвоен заклучок на Владата на РМ од 3 јули 2012 година. За релативно кратко време, Инстутот се профилира како сериозно истражувачко, аналитичко и оперативно тело во рамките на Министерството за надворешни работи и пошироко, како единствена институција од ваков вид во Република Македонија.
Раководители
Во досегашното работење на Институтот за геостратешки истражувања и надворешна политика, негови раководители биле:
Визија, мисија, цели
Своето работење и делување, Институтот го засновува и темели врз основа на пропишаните визија, мисија и цели кои се во двигател и во скалд на неговите надлежности. Градење на надворешната политика, што ќе биде насочена кон давање значаен придонес за активно учество на Република Македонија во меѓународните и глобалните политички текови и дебати. Генерирање на стратегиските насоки од државен интерес и нивно промовирање пред домашната и странската јавност, како и промовирање и поттикнување ставови, гледишта, позиции во рамките на експертско-дебатните форуми и конференции, кои би биле од полза во процесот на создавање политики и носење решенија во сферата на надворешната политика.
Надлежности
Врз основа на пропишаната визија, мисија и цели на Институтот за геостратешки истражувања и надворешна политика во неговите надлежности спаѓаат:
Соработка и партнерства
Во рамки на досегашното работење се воспоставени партнерства и остварена е успешна соработка помеѓу Институтот за геостатешки истражувања и надворешна политика (ИГИНП) и : Сродни Институти од воневропски држави: Обединети Арапски Емирати (ОАЕ), Мароко, Алжир и Египет; како и соработка со државни и приватни универзитети во Република Македонија.
Трговиште (област)
Трговишка област е една од 28-те области на Бугарија. Се наоѓа во северозападниот дел на земјата. Административен центар на областа е градот Трговиште. На исток таа граничи со Шуменска област, на запад со Великотрновска област, на север — со областите Русенска и Разградска, а на југ — со Сливенска област. Трговишка област има површина од 2.716 км2 и население 135.262 жители.
Список на населените места во Трговишка област
Градовите се со удебелен фонт
Општина Антоново
Антоново, Банковец, Богомолско, Букак, Великовци, Велjово, Глашатаj, Голjамо Долjане, Горна Златица, Девино, Длжка Полjана, Добротица, Долна Златица, Д'бравица, Изворово, Капиште, Китино, Коноп, Краjполе, Крушолак, К'пинец, Ќосевци, Љубичево, Малка Черковна, Малоградец, Манушевци, Мечово, Милино, Моравица, Моравка, Орач, Пиринец, Пороjно, Присоjна, Пчелно, Равно Село, Разделци, Свирчово, Свободица, Семерци, Сл'нчовец, Стара Речка, Старчиште, Стеврек, Стоjново, Строjновци, Таjмиште, Тиховец, Трескавец, Халваџиско, Чеканци, Черна Вода, Черни Брjаг, Шишковица, Jaзовец , Jaребично, Jaстребино
Општина Опака
Голjамо Градиште, Горско Абланово, Грчиново, Крепча, Љублен, Опака
Општина Попово
Априлово, Баба Тонка, Берковски, Бракница, Водица, Гагово, Глогинка, Горица, Долец, Долна Кабда, Дриново, Еленово, Заветно, Зараево, Захари Стоjаново, Звезда, Иванча, Кардам, Ковачевец, Козица, Конак, Ломци, Манастирица, Марчино, Медовина, Осиково, Паламарца, Помоштица, Попово, Посабина, Садина, Светлен, Славjаново, Трстика, Цар Асен
Општина Трговиште
Алваново, Александрово, Баjачево, Бистра, Божурка, Братово, Буjново, Буховци, Вардун, Васил Левски, Голjaмо Ново, Голjaмо Соколово, Горна Кабда, Давидово, Драгановец, Дралфа, Д'лгач, Здравец, Копрец, Кошничари, Кралево, Кршно, Лилjак, Ловец, Макариополско, Маково, Миладиновци, Мировец, Момино, Надарево, Овчарово, Осен, Острец, Паjдушко, Певец, Подгорица, Преселец, Пресиjaн, Пресjaк, Пробуда, Пролаз, Разбоjна, Ралица, Росина, Руец, Стража, С'единение, Тврдинци, Трговиште, Трновца, Цветница, Черковна
Лозаново
Лозаново — село во областа Славиште, во Општина Крива Паланка, во околината на градот Крива Паланка.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Славиште, речиси во средишниот дел на територијата на Општина Крива Паланка, непосредно до самиот град Крива Паланка, така што припаѓа на неговата рурбална зона. Селото е ридско, чии маала се сместени на надморска височина од 900 метри.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Барлијска Чука, Бабин Камен, Чука, Анче, Јанково, Рид, Маџово, Шилегарник, Аѓачово, Крст, Камен, Солиште и Страна.
Во периодот 1994-2002, маалото Лозаново било отстрането од атарот на селото и било пренесено во градското подрачје на Крива Паланка, што може да се забележи во драстичниот пад на жители на селото.
Селото Лозаново се наоѓа северозападно од градот Крива Паланка, во негова непосредна близина. На запад и северозапад се граничи со селото Градец, на североисток со селото Дрење и на југоисток со градот Крива Паланка.
Историја
На атарот на селото постојат остатоци од некогашна населба, како што се гробови и врчви. Сепак, таа населба пропаднала од некоја причина.
За денешното село се кажува дека е ново, основано од доселеници во средината на век. Дошле на земјиште поседувано од Турци и најпрвин било основано маалото Лозаново, сместено веднаш до самиот град Крива Паланка. Останатите маала сместени повисоко се создадени подоцна.
Во век, Лозаново било село во Кривопаланечка каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделска функција.
За време на Отомаското Царство, селаните ја обработувале земјата на Турците, која подоцна ја откупиле. Во минатото селото имало развиено сточарство.
Население
По Првата светска војна селото било дел од општината Градец и имало 110 жители.
Поради близината до градот, Лозаново имало позитивен популациски биланс, бидејќи бројот на жители се зголемил од 130 жители во 1961 година, на 517 жители во 1994 година.
Според пописот од 2002 година, во селото Лозаново живееле 53 жители, од кои 52 Македонци и 1 Бошњак.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 64 жители, од кои 47 Македонци, 2 останати и 15 лица без податоци.
Родови
Родови во селото се:
Според истражувањата од 1975 година, родови во селото се:
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Порано ова село се сметало како дел од селото Градец
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Крива Паланка, која била една од малкуте општини, кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Кривопаланечка градска општина, во која покрај градот Крива Паланка, се наоѓале и селата Б’с, Варовиште, Дренак, Дрење, Дурачка Река, Киселица, Конопница, Кошари, Лозаново, Мартиница и Станци. Во периодот 1950-1952, селото, исто така, било дел од некогашната Кривопаланечна градска општина, во која влегувале градот Крива Паланка и селата Варовиште, Дрење, Кошари и Лозаново.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0948 според Државната изборна комисија, кое опфаќа и дел од градот Крива Паланка, сместено во основното училиште „Јоаким Крчовски“.
NGC 4135
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4135 се споменува и како MCG 7-25-32, CGCG 215-34.
Откривање
Објектот е откриен на 4 мај 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4135 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4135 има привидни димензии од 1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 87°.
Други поделби
Проучување на NGC 4135 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38601. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 74; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3019. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1367.
Српска православна црква
Српска православна црква или скратено СПЦ — автокефална црква која се наоѓа на шестото место во православниот свет, веднаш по Цариград, Александрија, Антиохија, Ерусалим и Русија.
Денеска, Српската православна црква е доминантна на територијата на Србија, Црна Гора и Република Српска во Босна и Херцеговина, со повеќе од 84% од населението на трите земји. Нејзините митрополии и епархии се наоѓат и надвор од земјата, односно во Босна и Херцеговина, Црна Гора и Хрватска, како и во целиот свет.
Почеток
Србите христијанството го примиле доста бавно. Кон крајот на 8 век завршила борбата помеѓу христијанството и паганството. Во почетокот христијанството во Србија било под јурисдикција на Охридската православна црква. Растко Немањиќ односно Свети Сава во 1219 година успеал да ја организира првата српска црква, позната како Пеќската архиепископија, а подоцна патријаршија. Српскиот владетел Стефан Душан успеал да го подигне угледот на црквата, и да ги прошири нејзините граници, станувајќи патријаршија. Свети Сава бил прогласен од страна на Цариградската патријаршија за прв архиепископ на српскиот народ.
Според канонското право, самостојноста на една земја подразбирала и автокефалност на самата црква. По 1204 година, седиштето на Вселенската патријаршија било преместено од Цариград во Никеја. Свети Сава имал голема мисија во Никеја, чија цел била признавање на новата српска црква. Најверојатно како резултат на состојбите во тогашната распадната Византиско Царство, Вселенската патријаршија дозволила за прв архиепископ на српската црква да биде избран Свети Сава, брат на српскиот крал Стефан.
Наследниците на Свети Сава, со поддршка на династијата на кралот Немањиќ во 1346 ја создале Пеќската патријаршија. Со зголемувањето на улогата на српската држава, истовремено растела и моќта на српската црква. Кога кралот Душан одлучил да се прогласи за цар на Србите и Грците, во исто време старешината на православната црква требало да добие ранг на патријарх. Душан оваа акција ја покренал главно поради политички причини. Според државно-правниот систем во источните земји, царот не можел да биде замислен без патријарх. Освен ова, Душан се надевал дека со освојување на грчката држава, полесно ќе може да ги урамнотежи односите како цар на двата народи, а од друга страна пак би имал патријарх кој достојно ќе го замени вселенскиот. Но, според канонското право, границите на црковните региони секогаш се совпаѓале со оние на земјата. Според ова, Вселенската патријаршија имала ipso facto јурисдикција над епархиите кои биле одвоени од Византија, а припаѓале на некоја од соседните земји. За прогласување на српската патријаршија, тој се обратил кај Бугарската држава.
Прогласување на српскиот патријарх
На државниот собор во Скопје, во 1346 година, дотогашниот пеќски архиепископ Јаниќиј II свечено бил прогласен за српски патријарх. На тој собор биле присутни сите архиепископи, митрополити, епископи, игумени и други претставници на црквата. Како гост присуствувал и бугарскиот трновски патријарх Симеон со своите епископи и свештеници. На овој собор било решено некои угледни епископии да добијат ранг на митрополија. Од друга страна пак, Охридската архиепископија, бидејќи влегла во составот на Српското царство, и понатаму останала автокефална. Нејзиниот архиепископ морал да го признае првенството на Печката патријаршија. Грчките епархии пак, кои претходно биле под надлежност на Цариград, исто така биле вклучени под власта на Пеќската патријаршија, вклучувајќи ја и Света Гора. По седум дена од прогласувањето на патријаршијата, на 16 април 1346 година, бугарскиот патријарх Симеон, со новиот пеќски патријарх Јаниќиј и охридскиот архиепископ Николај I, го крунисале Душан за цар на Србите и Грците.
Реорганизација и пад
Во следните години српската црква доживеала огромна реорганизација, каде биле основани неколку нови епархии, и биле изградени неколку манастирски комплекси. Во 1349 година, во Скопје бил направен т.н. Душанов законик, кој дополнително ја наложил потчинетоста на епархиите на Пеќската патријаршија. Според законот, главата на Пеќската патријаршија бил избиран од страна на државен собор, кој собор го сочинувале членови на црквата и државата. Епископите биле избирани од страна на синодот. Избраниот патријарх бил следбеник на престолот на Света Сава, и се носел со титулата: Патријарх на сите српски и поморски земји. Владетелот на земјата честопати го повикувал на патријархот да учествува во дискусиите при земање на важни решенија за земјата.
Во 1354 година починал првиот српски патријарх. На негово место застанал Сава IV. Во негово време започнал процесот на помирување на српската и цариградската црква. Цариградскиот патријарх Калист I, кој имал пуштено проклетство кон српскиот народ, главно поради постојаните закани од страна на Османлиите, во 1364 година отишол во Сер за да побара помош од Србите. Но тој во Сер набргу се разболел и починал. Преговорите на двете цркви било продолжено од страна на деспотот Углеша. Во 1368 година сите епархии во своите области ги одвоил од Пеќската патријаршија и ги повратил под контрола на Цариград.
Углеша, набргу по ова, заедно со својот брат Волкашин, загинал на Битката на Марица во 1371 година. Инвазијата на Османлиите на Балканот продолжила со голем успех. По Маричката битка, сите епархии на Света Гора повторно биле ставени под јурисдикција на Цариградската патријаршија.
Во меѓувреме, српските калуѓери на Света Гора се нашле во лоша положба. Сепак, во 1374 година, светогорскиот старец Исаија отишол кај кнезот Лазар и побарал поддршка за помирување на двете цркви. Лазар очигледно ги разбрал барањата на монахот. Така Исаија бил испратен во Цариград. Јован Палеолог и Филотеј го примиле, и по разговорите бил донесен мир помеѓу двете цркви.
Призренски акт
Така, официјалното помирување помеѓу двете цркви било објавено во Призрен во 1375 година. Сепак, по овој акт, авното единство започнало да опаѓа, како и моќта на српската црква. До смртта на патријархот Сава IV, патријархот бил избиран на државен собор. По неговата смрт било решено да новиот патријарх биде изберен самите архиреи и игумени на сите српски земји без улога на српскиот владетел. Во 1375 година се состаниле во Пеќската патријаршија, но долго време не можеле да дојдат до договор. Проблемите најмногу биле потикнувани од некои свештеници кои пред сè ги гледале своите лични интереси. На крај, сепак било решено да за нов патријарх биде избран Ефрем. Ефрем ја возглавувал патријаршијата од 1375 до 1382 година.
Отоманска власт
Со пропаѓањето на српската држава настапиле тешки времиња за патријаршијата. Голем број на српски манастири биле напуштени или разрушени. Пеќската патријаршија била укината, а повторно обновена во 1557 година.
Во 1459 година Смедерево паднало под власта на Отоманците. Со ова, власта на охридскиот архиепископ се проширила. Во текот на 1530 до 1541 година, смедеревскиот митрополит постојано се обидувал да ја обнови Пеќската патријаршија. Овие обиди траеле еден подолг период од 1527 до 1541 година. Охридскиот архиепископ Прохор овие обиди успеал на трипати да ги осуди на црковните собори, а истото го сториле и цариградскиот, александрискиот, ерусалимскиот и антиохискиот архиепископ.
Во времето кога Османлиите конечно ги освоиле сите територии на Пеќската патријаршија, голем број на христијански објекти биле претворени во џамии, или пак биле рушени. Од каменот кој го добивале од рушењето на црквите биле градени различни мостови, сараи и слично, за потребите на новите владетели.
Според законот, Османлиите ја признавале слободата на вероисповед, но во практика тие настојувале христијанското население да ја прифати муслиманската религија.
Мехмед-паша Соколовиќ
Во времето на Мехмед-паша Соколовиќ, потурчен Србин од Херцеговина, Пеќската патријаршија била обновена. Големиот везир на Сулејман Величествениот успеал да го убеди султанот во тоа. Охридскиот архиепископ немал моќ за да се спротивстави на ова. Така, за прв патријарх на обновената Пеќска патријаршија бил поставен братот или близок роднина на големиот везир, Макариј Соколовиќ. Пеќската патријаршија опфаќала најголема територија досега, не само онаа од времето кога била основана, туку и делови од Бугарија (Ќустендил и Самоков), цела Босна и Херцеговина, Далмација, Црна Гора, Славонија, Банат, сè до Будимпешта. Охридската архиепископија пак останала со деловите јужно од Тетово, Скопје, Велес, Штип вклучувајќи ги и реоните околу Охрид, Битола, Прилеп, Кавадарци и Струмица.
Патријархот Макариј започнал со уредување на својата патријаршија. Српскиот поглавар бил признаен за врховен водач не само на реонот на Пеќската патријаршија, туку и пошироко. Градот повторно станал престолнина на новиот патријарх, голем дел од манастирите и црквите биле обновени.
Борба со Османлиите
По смртта на Макариј во 1574 година, неговиот наследник започнал постепено да размислува околу можното политичко ослободување од Османлиите. Во следните години низ целата српска земја започнале голем број на бунтови и востанија кои на крај завршувале со пораз за Србите. Честопати, патријарсите стапувале во контакт со римските папи. Но тие преговори со Рим не успевале, најчесто поради тоа што и самата Западна Европа била соочена со сличен проблем. Патријархот Пасиј (1614—1647) започнал да преговара и со православна Русија. До контакт дошол преку скопскиот митрополит Симеон, кој во 1641 година отишол во Москва. Патријархот Гаврил I заминал во Русија на преговори, но подоцна кога се вратил бил уасен и погубен. Најголема улога во ослободувањето на Србите имале патријархот Арсениј III и Арсениј IV.
Грчки патријарси
Главно поради овие случувања, Османлиите повеќе ја изгубиле довербата во патријархот, па затоа започнале, според договорот со Цариградската патријаршија, за нови патријарси да поставуваат Грци. Соодветно на ова, и епископите биле Грци. Во следните години за многу мал период биле сменето голем број на патријарси. Така, во периодот од 1737 до 1766 биле сменети 10 патријарси. Ваквите промени директно влијаеле врз угледот на Пеќската патријаршија. Од друга страна пак, цариградскиот патријарх ова го користел за свои цели, спремајќи се за укинување на патријаршијата.
Конечно во 1766 година, султанот Мустафа III издал ферман според кој патријаршијата била укината.
Повторна обнова
Од година Српската православна црква повторно се нашла под јурисдикција на Цариградската патријаршија. Со воспоставувањето на српската автономија во 1832 година, во Белград била прогласена автономна митрополија, повторно под контрола на Цариград, а во 1879 година црквата добила автокефалност. Во текот на Балканските војни, во составот на Белградската митрополија влегле Скопската, Велешко-дебарската и Призренската. До 1920 година не постоела единствена црковна организација, и овој период од историјата на српската црква е познат како период на покраинските цркви. Најзначајна од сите овие покраински цркви била Карловечката митрополија. Со создавањето на Кралство СХС во 1918 година, биле создадени услови за обединување на црквата и обновување на Пеќската патријаршија. Од 1920 година, седиштето на црквата е во Белград, а црквата има ранг на патријаршија.
Храмови и манастири
Српската православна црква поседува голем број на манстири и цркви. Од нив, најпознати се:
Коценбил
Коценбил (Kotzenbüll) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Варвара (Драдња)
Варвара  — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Драдња. Наоѓалиштето претставува населба од римско време. На доминантна тераса, што се наоѓа над речното корито, се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Список на државни водачи во 1681 година
Ова е список на државни водачи во 681 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Russula agaricina
Russula agaricina е габа од семејството Гулапка.
Првпат била опишана во 1876 година како Macowania agaricina од Кароли Калхбренер, а во 2007 година, врз основа на филогенетски докази, била пренесена во родот Гулапка од Тереза Лебел и Џенифер Тонкин (но невалидно било објавено). Името Russula agaricina било валидно објавено во 2018 година од Џејмс Трап и Тод Елиот.