cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сем Бенели
Сем Бенели (10 август 1877 - 18 декември 1949) ― италијански драмски писател, есеист и либретист. Тој обезбедил текстови за неколку истакнати италијански опери, вклучувајќи „Љубовта на тројцата кралеви“ и „Магија“ на Итало Монтемеци, и „Вечерата на дворскиот шут“ на Умберто Џордано, врз основа на сопствената претстава на истиот наслов на Бенели. Тој е роден во Прато.
Претставата „Вечерата на дворскиот шут“ била голем њујоршки театарски успех во 1919 година под наслов „Шутот“, во која главните улоги ги толкувале Лајонел и Џон Баримор. Во Италија, Паола Пецаглија била сметана за најдобар машки протагонист на „Вечерата на дворскиот шут“, по инцидентот во 1913 година, кога главниот глумес се онесвестил пред да го изглуми ликот на Џането; таа го зазела неговото место постигнувајќи огромен успех. Оттогаш Пецаглија ја извршувала истата улога повторно и повторно.
Тој го напишал сценариото за филмот „Вечерата на дворскиот шут“ од 1942 година, врз основа на неговата позната драма.
Луис Грабан
Луис Грабан (роден во Кројдон на 12 јануари 1988) — англиски фудбалер,  напаѓач на Астон Вила на заем од Борнмут.
Душан Ристески
Животопис
Душан Ристевски ѕавршил Виша социјална школа, дипломирал на Факултетот по социологија и магистрирал 1996 година на Факултетот по социологија и хуманистика во Сиднеј.
Своите поетски остварувања започнал да ги објавува уште во детсво, објавувал песни за деца во периодика Наш свет, Другарче, списание Македонија. Бил активен член на литературни здрженија. Член е на Друштво на писатели на Македонија.
Живее и работи во Австралија, во Сиднеј, каде е виден активист в општествените дејства на Македонци во Австралија. Твори на маледонски и англиски јазик. Во Сиднеј формирал книжевно здружение Глигор Прличев. Сите негови драми се изведени во Австралиско македонски театар во Сиднеј, а дел од нив се претставени на македонската публика.
Со својата поезија е застапен во повеќе зборници и антологии. За поетска збирка Забранета љубов ја доби наградата Иселеничка грамота.
Дела
- Полутици, поезија, 1984, во 1989 година издадена двојазично на англиски и македонски јазик;
- Мајка, монодрама – изведена во Сиднеј и во Прилеп на Театарските игри „Војдан Чернодрински“, 1990 година;
- Неда, монодрама, поставена во Сиднеј во 1996 и 2016 година.
- Копча, поезија, 2001;
- Цвеќе-Жена, поезија, 2003;
-Страв и срам, драма, 2007;
- Забранета љубов, поезија, 2009;
- Стари и весели, драма, 2010;
- Раскол, драма, 2012;
- Остави ја свеќата да гори, драма, 2012;
- Борење со мечка, драма, 2013;
- Ограда, драма, 2014;
- Доктор Жими Мајка, драма, 2015;
- Куферот, драма, 2016;
- баба се мажи, драма, 2016;
- Ченто, монодрама, 2016;
- Сонце мое, драма, 2017;
- Каменот од Роби, драма, 2018,
- Тага за југ, драма, 2019;
- Баба бегалка, драма, 2019.
Кралев гамбит
Кралев гамбит — шаховско отворање кое настанува со потезите:
Белиот нуди пешак, за да го отстрани црниот e-пешак од центарот и да изгради силен центар играјќи d2-d4. Теоријата покажала дека за црниот со цел да ја задржи материјалната предност, одигрува потези со кои сериозно ја ослабел позицијата на своите фигури. Кралевиот гамбит е едно од најстарите забележани отворања, коешто било пробувано во 17. век од страна на италијанскиот шахист Џулио Полерио. Тоа е стара книга од Луис Рамирез де Луцена. Денес Кралевиот гамбит е ретко играно отворање во врвниот шах. Црниот може да избере да освои пешак, со што ќе создаде исклучително одбранбена позиција.
Историја
Кралевиот гамбит е едно од најпопуларните отворања во последните 300 години и било играно од многу големи шахисти и е се среќава во најголемите шаховски партии кои некогаш биле одиграни, вклучувајќи ја овде и Бесмртната партија. Сепак шахистите на ова отворање не обрнуваат големо внимание. Франсоа-Андре Даникан Филидор (1726-95), еден од најголемите шаховски теоретичари во тоа време запиѓшал дека Кралевиот гамбит би требало да води до реми, при најдобра игра на обете страни, потенцирајќи дека stating „гамбит еднаков на добар напад и одбрана никогаш не е решена партија, ни за едната ни за другата страна.“ Околу 150 години подоцна, Зигберт Тараш, деен од најдобрите шахисти на 19. и почетокот на 20. век го нарекол отворрањето „решавачка грешка“ и запишал дека „речиси е лудо да се игра Кралев гамбит“." Слично, идниот светски првак во шах Боби Фишер, по поразот во Кралев гамбит од Борис Спаски на шаховскиот турнир во Мар дел Плата во 1960, ја напишал познтатата статија „Расипаниот Кралев гамбит!“, објавена во American Chess Quarterly, во која запишал, „По мое мислење Кралевиот гамбит е расипан. Се губи од сила.“ Оттогаш Кралевиот гамбит ретко се игра во велемајсторските партии, иако сѐ уште се игра од некои велемајстори, како Џозеф Галгер, Александар Морозевич и Алексеј Федоров.
Кеплер-23b
Кеплер-23b — вонсончева планета која кружи околу Кеплер-23, сместена во соѕвездието Лебед. Планетата била откриена со вселенскиот телескоп Кеплер во јануари 2012. Планетата е поголема од земјата, и нејзината орбита е многу блиску до матичната ѕвезда.
Карпуза (Клиново)
Карпуза — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Клиново. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На 2,5 км југозападно од селото, на левиот брег на реката Сушица се забележуваат гробови градени од камени плочи - тип циста.
Павел Адамович
На 13 јануари 2019 година врз Адамович бил извршен атентат во Гдањск. Поради нападот со нож Павел Адамович починал на 14 јануари 2019 година по неколгу часови борба за живот.
Навадос
Навадос е тип на катабатички ветар кој дува во Јужна Америка. Се спушта од планините во Еквадор, кон високите долини каде има поле на низок воздушен притисок. Носи ладно време.
801 Хелвертија
801 Хелвертија — астероид од типот C којшто кружи околу Сонцето. Објектот е член на Главниот астероиден појас и се наоѓа во близина на Евномското семејство на астероиди. Астероидот, сепак, не е член на семејството, туку неповрзан натрапник во регионот, бидејќи неговиот состав не е во склад со членствите на семејството. Неговиот пречник изнесува 33 км, а неговото албедо е околу 0,038.
Шутово
Шутово — село во областа Горно Кичево, во Општина Кичево, сместено во околината на градот Кичево.
Потекло на името
За коренот на името на селото има повеќе можности. Едното е дека е од старословенско потекло, односно од „шут(о)“ што има значење на шегаџија или фалбаџија. Другото е од македонското потекло „шут“ со значење дворски смешник или од придавката „шут“ со значење крњ, штрб. Понекогаш има мислења дека потекнува и од значењето за човек, за некој што е будалест, глупав.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горно Кичево, сместено во Кичевската Котлина, во северниот дел на подрачјето на Општина Кичево. Селото е ридско, на надморска височина од 740 метри. Од градот Кичево е оддалечено 6 километри. Селото е сместено на западните падини на Челоица.
Куќите на ова село се сместени помеѓу низинското земјиште на запад и повисокото планинско земјиште на исток. Поради тоа селото има поволна стопанска положба. Околни села се: Премка, Гарани и Стрелци.
Месностите во планинскиот дел на атарот на селото ги носат следниве имиња: Кодра Сеферит, Маврец, Меџе Мешишит, Мола Сарет (Кисела Јаболка), Јазмак, Покошта, Треска, Парејца, Равен, Болкец, Умишта, Пали Круша, Ливада Стрезе (Стрезова Ливада), Бунари Кеч (Лош Бунар), Аре Браиме, Свињарец и Кашинец.
Селото има збиен тип и е издолжено од југозапад кон североисток. Селото скоро и да е поврзано со соседното Премка. Куќите на некои групи родови се групирани и наречени: Мурате, Амедит, Суљет и Литет.
Историја
Шутово се смета за познато старо село во Кичевската Котлина. Први пишани историски податоци за селото се сретнуваат во турските пописни дефтери од втората половина на XV век, односно во 1476/77 година, кога селото се споменува под името Шутов Дол со 62 словенско-христијански куќи, во кои имало 55 семејства и 7 неженети, сите христијани.
До првата половина на век селото било чисто македонско село, кое било доста големо, имало црква „Св. Атанасиј“ и гробишта околу нејзе.
На почетокот на век меѓу Македонците се населиле три муслиманско-арбанашки домаќинства. Од нив денес потекнуваат денешните големи родови Мурате, Амедит, Суљет и Литет. Поради наглиот пораст на бројот на Арбанаси, но и бројните нивни зулуми, Македонците започнале да се иселуваат од селото.
Во век, Шутово било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Селската црква била запалена од страна на Арбанасите во 1896 година. До 1960-тите години кога истражувал Јован Трифуноски црквата имала остатоци, а околу нејзе биле останати македонски гробови со плочи и крстови.
Околу 1900 година, бројот на македонски домаќинства бил само 18. Старешините на тие домаќинства биле Анѓеле, Петко, Цветан, Штерјо, Ѓенко и други. Подоцна и тие го напуштиле селото. Последните три македонски домаќинства биле избркани за време на балистичката окупација во текот на Втората светска војна. Тоа биле браќата Наќе, Аце и Драге Цветанови, кои сега живеат во Кичево.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 5,1 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 276 хектари, на пасиштата отпаѓаат 120 хектари, а на шумите 84 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 57 домаќинства со 140 жители муслимани и 58 христијани.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 346 жители, од кои 6 христијани и 340 муслимани. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Шутово имало 16 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е средно по големина и е населено со албанско население. Тоа, во 1961 година имало 657, а во 1994 година 669 жители.
Пописот од 1991 година не бил целосно одржан во селото Шутово, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема целосни податоци.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Шутово живееле 760 жители, од кои:
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 397 жители, од кои 376 Албанци и 21 лице без податоци.
Родови
Денес, Шутово е албанско село, чии родови се доселени. Староседелските македонски родови се иселиле во последниот век и половина.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Според истражувањата, пак, на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Осломеј.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0795 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 693 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во минатото во селото постоела црква „Св. Атанасиј“, која била срушена од страна на Албанците во 1896 година. Околу нејзе до 1960-тите години се забележувале руини, како и селските гробови на македонското население со плочи и крстови.
Иселеништво
Македонското население од Шутово се има целосно иселено. Во Кичево живеат Цветановци (3 к.) и Петковци (4 к.). Родот Шутаревци (3 к.) се иселил во соседното село Премка. Родот Шуговци (13 к.) се преселил во поречкото село Вир. Низ Порече има и други иселеници од Шутово.
Во поново време од селото има иселувања и од албанското население. Осум домаќинства се преселиле во Турција (во Истанбул и Адапазар). Три домаќинства се преселиле во Кичево.
NGC 3542
NGC 3542 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3542 се споменува и како MCG 6-25-13, CGCG 185-13, IRAS 11071+3712.
Откривање
Објектот е откриен на 26 март 1884 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3542 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 3542 има привидни димензии од 0,8' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 3542 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33868. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 106; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2522. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 695.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Рајан (општина)
Население
Следната табела го прикажува населението во Рајан (без новите општини).
Герман (Леринско)
Герман (Άγιος Γερμανός, Агиос Германос; до 1926 Γέρμαν, Герман) — преспанско село во Леринскиот округ, Егејска Македонија (денес Грција). Населението брои 182 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Голема Преспа, близу границата со Р. Македонија. Лежи на подножјето на ридовите Елата и Бела Вода, кои се дел од Баба. Низ селото минуваат Стара Река и Горна Река.
Топонимија
Подолу погледајте го опширниот список на топонимите во Герман.
Историја
Во селото во 1888 г. е пронајдена надгробна плоча на комитопулот Никола, жена му Рипсимија и синот Давид. Таа била поставена таму од цар Самоил во 6501 година од Почетокот на светот, индикт 6 (времето меѓу 1 септември 992 и 31 август 993 година). Гробот на кого што била поставена не е пронајден, но се смета дека се наоѓал во црквата „Св. Герман“. Не е познато кога умреле Никола и жена му. Давид бил убиен во 976 од некои Власи во месноста Убавите Дабови крај Костур. Се претпоставува дека комитата Никола умрел во селото Герман или во околината, каде што и може да управувал. Моментално плочата се наоѓа во Софискиот музеј, најверојатно пренесена во виорот на војните.
За време на ослободителната борба регионот бил меѓу најдобро подготвените и зел активно учество во Илинденското востание. Долнопреспанските жители пред востанието од 1903 година формирале чета од 150 востаници од долнопреспанските села под раководство на војводата Петре Дамовски - Германчето и под идејно водство на Наум Геровски и двајцата од село Герман. Тогаш комитетот, со седиште во село Герман, бил во состав на битолската револуционерна организација. На почетокот на востанието Турците се повлекле од селото, коешто била веднаш зафатено од четите на Никола Кокарев и Јован Кафеџијата. Заедно со четата на Ангел Андреев тие чинеле 300 востаници. Аскерот двапати го напаѓал Герман, на 18 и 21 август, и на двата пати одбиен. Етем-паша со 6.000 луѓе ги зазел сите места и ги нападнал германската и битолската чета кои беа засолнети меѓу Рудари и Герман, во месноста Штрковска Стена. Почнала голема битка во која паднале 45 души од битолската чета и 16 од германската. Во месноста Елата Турците го фатиле Никола Топалов, четник од германската чета, жив го одрале, му ги извадиле очите и така го оставиле да умре. На 28 август, кај месноста Бигла, Турците повторно ги нападнале избеганите од битолската чета. Тука најмногу паднале, а меѓу нив и војводата Јован. На Бигла биле закопани 24 души од битолската чета. По ова битолската и германската чета се растуриле.
По Втората балканска војна селото Герман се нашло во новите граници на Грција.
Во Втората светска војна Македонците од Герман активно учествуваат во борбите за слободна и независна Македонија рамо до рамо со Македонци од Вардарска Македонија. Во текот на Граѓанската војна во Грција посебно се истакнал Герман Дамовски.
Културни и природни знаменитости
Од особено значење е познатата црква „Св. Герман“, каде лежат моштите на првиот поглавар на Преспанската црква, Герман (Гаврил), како и кралска гробница со останките на Самуиловите родители Никола и Рипсимија, и на неговиот брат Давид. Црквата е со впишан крст, што е е најстар пример на црква од овој стил во Македонија.
Друга постара црква е „Св. Атанасиј“ од 1816 г.
Список на топоними
Ова е список на позначајните топоними во Герман и околината:
Родови
Во селото Герман живееле македонски православни родови.
Иселеништво
Голем број од населението на ова село се има иселено во Република Македонија. Потомците на иселените Германци во најголем број се наоѓаат во Скопје и Битола.
Постари иселеници од турско време, и до периодот на Втората светска војна има во битолско, охридско и ресенско. и тоа во: Бистрица (Николовци, Фотевци и Николовци втори), Долна Бела Црква (Дојчиновци), Љубојно (Германци или Карафиловци, Баковци и Думбовци), Подмочани (Дојчиновци), Оровник (Мартиновци).
Чукци
Чукците се микронезиски народ кој е староседелски народ во сојузната држава Чук во СД Микронезија. Чукците се најголем народ во СД Микронезија, каде сочинуваат околу 49% од населението Мајчин јазик на Чукците е чучкиот.
Јазик
Мајчин јазик на Чукците е чучкиот јазик. Јазикот е дел од подгрупата на тручки јазици, од групата на микронезиски јазици од семејството на австронезиски јазици. Јазикот е сроден со понпејскиот јазик. Јазикот се пишува на латиница.
Демографија
Според пописот од 2010 година, се покажало дека Чукците се најбрзо растечката етничка група во Тихиот Океан за декадата 2000-ти во САД. Во 2000 имало околу 700, а кон крајот на 2010 година имало над 4.000 Чукци.
Религија
Огромен дел од Чукците се Христијани. Сепак, помеѓу Чукците останале одредени верувања и обичаи од традиционалните вери.
Општествени активности
Чукците се одлични рибари. Во современиот период рибарството е главен извор на приход кај Чукците, и во оваа активност се ангажирани и мажи и жени. Традиционалните Чукци граделе куќи користејќи палми.
Црква „Св. Архангели“ - Ѓуреџик
Свети Архангели (Ταξιάρχες Γρανίτη) — црква во селото Ѓуреџик, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Според Георги Стрезов во 1891 г. црквата била под врховенството на Цариградската патријаршија.
Општина Белчишта
Општина Белчишта — поранешна рурална општина во Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога заедно со поранешната Општина Мешеишта и дел од територијата на Општина Охрид ја создале новата Општина Дебрца. Седиште на општината било селото Белчишта.
Територијата на општина се наоѓала во регионот Дебрца. Најголема река во општината била Сатеска. Општината се граничела со: Општина Мешеишта и Општина Косел на југ, Општина Делогожди и Општина Луково на запад, Општина Другово на север и Општина Сопотница на исток.
Демографија
Заедно со Општина Мешеишта, Општина Белчишта според пописот од 2002 година го има следниот состав на население:
Статистички податоци кои се водат и одделно за Општина Мешеишта и Општина Белчишта според пописот од 2002 година, етничкиот состав е следен:
NGC 1609
NGC 1609 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1609 се споменува и како MCG -1-12-25, NPM1G -04.0199.
Откривање
Објектот е откриен на 26 ноември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1609 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1609 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 32 м 45 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 22' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Федерација Босна и Херцеговина
Федерацијата Босна и Херцеговина (латиница: Federacija Bosne i Hercegovine, кирилица: Федерација Босне и Херцеговине) е една од двете политички единици што ја сочинуваат суверената држава Босна и Херцеговина (другата единица е Република Српска).
Федерацијата на Босна и Херцеговина е претежно населена со Бошњаците и Хрвати, која е и причината за нејзиното неформално име Бошњачко-хрватска федерација. Сепак, со одлука на Уставниот суд во 2001 година, Србите беа прогласени за трет уставен народ на Федерацијата. Истото се случило и со Бошњаците и Хрватите во Република Српска.
Големополско Војводство
Големополско Војводство (województwo wielkopolskie) — војводство во западна средна Полска. Создадено е на 1 јануари 1999 г. од дотогашните војводства Познањско, Калишко, Коњинско, Пилско и Лешненско, согласно управната реформа усвоена претходната година. Наречено е по историската област Големополска која е опфатена во војводството, со исклучок на извесни југозападни делови.
Војводството зазема второ место по површина и трето по население во земјата. Зафаќа и има население од околу 3,4 милиони жители. Главен град е Познањ, а други поважни градови се Калиш, Коњин, Пила, Острув Вјелкополски, Гњезно (стара престолнина на Полска) и Лешно. Се граничи со седум други војводства: Западнопоморското на северозапад, Поморското на север, Кујавско-поморското на североисток, Лоѓското на југоисток, Ополското на југ, Долношлеското на југозапад и Лубушко на запад.
Градот Познањ е збратимен со грофовијата Нотингемшир во Англија.
Градови и гратчиња
Војводството има 109 градски населени места, тука наведени по број на жители според состојбата во 2006 година:
Управна поделба
Големополското Војводство е поделено на 35 окрузи, од кои 4 се градски, а 31 се земски. Тие пак се поделени на вкупно 226 општини.
NGC 5988
NGC 5988 — спирална галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5988 се споменува и како UGC 9998, MCG 2-40-12, CGCG 78-58.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5988 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 5988 има привидни димензии од 1,2' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 44 м 33,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 17' 35"". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на NGC 5988 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55921. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 200; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 934. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 136.
Црква Света Троица (Соломенски реон - Киев)
Црквата Света Троица  (украински: Свято-Троїцька церква) е поранешен православен манастир кој се наоѓал во Киев, Украина. Црквата била изградена во 1916 година, а била разрушена во 1930 година.
Кавакли (Драмско)
Кавакли  (Αίγειρος, Егирос) — село во Општина Доксат во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Брахиоцефалична артерија
Брахиоцефалична артерија или брахиоцефалично стебло е артерија која со крв ја снабдува десната рака, вратот и главата. Таа е првата гранка на аортниот лак. Се дели на десна заедничка каротидна артерија и десна потклучна артерија. Не постои брахиоцефалична артерија на левата страна. Левата заедничка каротидна артерија и левата потклучна артерија излегуваат директно од аортниот лак.
Кавакли (Драмско)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри јужно од градот Драма и на 15 километри источно од Доксат.
Селото се наоѓа на надморска височина од 340 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 280 Турци.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 414 жители.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Егирос.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 53 грчки семејства со 257 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 257 лица, додека во 1940 година селото броело 334 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 149 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 190 жители, во 1971 година имало 56 жители, во 1981 година имало 14 жители, додека во 1991 година имало 7 жители. Денеска, селото е напуштено, според пописот на населението од 2011 година.
По глава на жител
По глава на жител (или per capita, од лат. pro capite = „за секоја глава“, т.е. „по човек“) ― поим кој се користи во најразлични општествени науки и статистички истражувања, како владини статистики, економски показатели и студии за човековата околина.
Овој мерен поим сепак најчеста примена наоѓа во статистиката, каде се употребува наместо поконвенционалното „за секој човек“.
Во светот поимот се користи и во тестаменти (како „по глава“) за да се посочи дека сите наследници добиваат подеднаков дел од имотот. Ова се разликува од поделбата „по гранка“ (per stirpes), каде секоја гранка од семејството добива подеднаков дел, без разлика колку членови брои.
Рок-музика во Македонија
1960-ти
Еден од бендовите кои успеале да се афирмираат меѓу првите е групата „Бис Без“, кои биле под силно влијание на легендарните Битлси. Формирани се во 1964 како резултат на спојување на веќе постоечките бендови „Бисери“ и „Безимени“.
1970-ти
Во периодот на 1970-тите биле формирани групите Пу, Ден за ден, Мадригали, Лева Патика (бенд), Триангл, Автограм и други. Повеќето од нив биле хард рок, прогресивен рок, фолк рок, џез рок и фанк рок. Кон крајот на 1970-тите се популаризира панк рокот. Најважни претставници на овој правец се групите Бадминтонс и Сарацени, предводени од Владимир Петровски-Картер. Подоцна тој ја формирал групата Александар Македонски. Во развитокот на правецот нов бран (New Wave) учествувале „Цилиндар“, „Токму така“ и „Уста на уста“. Во овој период се формирале и „Леб и сол“, едни од најуспешните македонски рок групи, а меѓу најпознатите хард рок групи се „Конкорд“ и „Карамела“.
1980-ти
1980-тите се можеби најуспешниот период на македонската рок-музика. Меѓу најпознатите бендови од овој период се Бастион, Хаос ин Лаос, Меморија, Анастасија, додека пак култните македонски бендови Мизар, Архангел и Падот на Византија оставиле веројатно најголем белег во македонската рок-музика.
Кон крајот на 1980-тите, под водство на Љубиша Петрушевски, во Куманово се појавило музичкото списание „ММ“ чиј прв број се појавил во мај 1989 година.
1990-ти
Во 1990-тите се популаризирал хеви металот. Најзначаен претставник од овој правец била групата Санаториум. Во овој период се формирале и алтернативните групи Suns, Last Expedition, Balkan Express, Паркети, D' Daltons, Рок агресори итн., а во втората половина на 1990-тите се појавиле првите хардкор панк групи, како: Smut, Флукс, Sidewalk, No Name Nation, Siniac и други.
Во 1990-тите, во Куманово започнала да се развива рок-сцената чии најзначајни претставници биле групите ТБ Трачери, Морбид џокер и The Hip.
2000-ти
Во 2000-тите, најуспешни групи се Суперхикс (ска панк), Поинт Бленк (рок/метал), Дени те чува (мелодик харкор), Верка (фолк метал), Културно Уметнички Работници (гаражен панк), Веrnаys рropaganda (инди рок, пост панк), Новиот почеток (хардкор панк), Mooger Fooger (инди рок), Pumpers (алтернативен рок) и други.
2010-ти
Бендови кои ја бележат првата половина на 2010-тите се Визија (алтернативен рок), ХаХаХа (панк рок), Foolish Green (психоделичен рок), Колт (гранџ, прогресивен рок), Молокаи (сурф рок), Smoke Shakerѕ (инди рок), Chromatic point (прогресивен метал), Culture Development (пост хардкор), Темпера (алтернативен рок) и други.
Гренд слем
Постојат само четири тениски турнири кои го носат епитетот Гренд слем:
Секој од нив се одржува по еднаш во текот на календарската година. Во текот на одржувањето на овие турнири, тенисерите и тенисерките се натпреваруваат во поединечна конкуренција, но исто така и во парови, односно двојки (машки, женски и мешани).
Овие турнири се најважни во очите на тениската јавност а и бодовите што ги носат се вредносно најголеми. Истото важи и за наградниот фонд.
629 Бернардина
629 Бернардина — мала планета што кружи околу Сонцето.
Историја на Башкортостан
Историја на Башкортостан — историјата на Башкортостан и истоимениот историски регион.
Антички период
Локалитетот Старо-Тукмалински од раниот палеолит е откриен во 1955 година. Првиот споменик од раниот и средниот палеолит, откриен на територијата на современиот Башкортостан, е локалитетот Мисоваја во близина на езерото Карабаликти во Транс-Урал, каде што биле откриени различни уреди што ги користел човекот: рачни зашилени точки, секири, разни производи од локални камени карпи. Територијата на Јужен Урал се одликувала со изобилство на вегетација, добиток и камени суровини и привлекувала луѓе од различни региони (вклучувајќи и доста оддалечени).
Долниот палеолит во јужниот дел на Урал е претставен со две културни традиции: поархаичниот тип Кизил-Јаровски (локалитет-Кизил-Јар-2, Улек-Кази 6, Утиулган 7, Кизил-Јар-4) и Тип Каришкин (Мисоваја, Каришкино-11, Утиулган-8, Долина-1, Долина-11, Сибај-5б, итн.). За типот Каришкин, директните културни аналози се локациите со Тејак во Франција (локалитет во пештерата Баум Боне во Прованса). Присуството на паралели во техничките и типолошките одлики на збирката од подоцнежните фази на локалитетот-работилница Кизил-Јар 2 (оски на цалги) и материјали од голем број кавкаски и арапски локалитети (Кударо I, Кударо III и Цона во Јужна Осетија, Машхад III во Јужен Јемен) укажува на напредокот на носителите на ахелејската индустрија во средниот плеистоцен од територијата на Кавказ до Јужен Урал.
Мустерскиот локалитет Новобелокатаискаја припаѓа на средниот палеолит.
Во пештерата Иманај-1, сместена во истоимената клисура на територијата на националниот парк „Башкирија“, живееле луѓе пред 35,000 години, за што сведочи и откривањето на черепот на мала пештерска мечка со траги од причинета штета, со камен како алат и копје. Камената индустрија наоѓа аналогии на локацијата Илскаја-1 во Северен Кавказ, во материјалите од горниот слој на Кик-Коба на Крим и на други места на културата Тејак. Пронајдени се и алатки на антички луѓе, коски од пештерски лавови, свиња, црвен волк и други животни. Најголемата палеолитска локација на Урал е откриена на бреговите на акумулацијата Нугуш. Камените артефакти од средниот палеолит и честичките јаглен во базалниот хоризонт на седиментниот профил на пештерата Иманај сведочат за подоцнежните неандерталци кои живееле во неа далеку подалеку од нивната традиционална област на распространетост во Западна Европа и Јужна Евроазија.
Сликите во пештерите на Капова (Шулган-Таш) и Игнатиевскаја припаѓаат на доцниот палеолит. На нивните ѕидови се пронајдени различни слики од карпеста уметност (силуета на мамути, волнени носорози, коњи, камили и други животни). Најстарите слики во пештерата Капова датираат од пред 36.400 години. На палеолитската локација Сергеевка 1 во Националниот парк Башкирија, пронајдени се заби на волнен носорог, бизон, ирвас, коњ и камени алатки датирани пред 16.000 години. За пештерата Кулјурт-Тамак, датирањето на јаглен од 14.920 ± 660 и 15.870 ± 390 години е добиено со користење на радиојаглеродно датирање.
Во мезолитскиот период (12-7 милениум п.н.е.), имало значително зголемување на населението на сегашната територија, како што било потврдено од различни археолошки наоѓалишта од овој период (на пример, Јангелка, Мурат, Јактикул). Расниот тип на локалното население од тој период бил кавказоиден со знаци на монголоидност.
За време на неолитскиот период (6-4 милениум п.н.е.) има премин од присвојувачка кон производна економија на земјоделството и сточарството, но тоа било забавено поради климатските услови, а риболовот останал најрационален вид на дејност. Во овој период се развило и широко распространето производство на керамика. Се изработувале и алатки од кремен, од кои најзастапени биле стругалките, ножевите и острите ловечки алати. Пронајдени се и разни украси.
Во енеолитот (крајот на 4 - почетокот на 2 милениум п.н.е.) продолжил развојот и интеракцијата на претходно формираните низи на населението на Јужен Урал. Во овој период локалното население одгледувало ситен и крупен добиток. Се верува дека токму на овие места коњот првпат бил припитомен. Во 21 населби во Јужен Урал, пронајдени коски од домашни животни.
Од средината на II до почетокот на I милениум п.н.е., во бронзеното доба, започнува периодот на интензивен развој на територијата на Јужен Урал и е поврзан со доаѓањето на племињата од културата Абашев. Абашевите имале високо ниво на обработка на бронза и изработка на алати од неа. Создаден е пасторален стопанско-културен тип на дејност, како и стационарни населби. Гробницата Старо-Јабалаклински во областа Чишмински може да се датира во 21-19 век п.н.е. .
За време на формирањето на срубно-андроновските антиквитети (XVI-XV век п.н.е.) се појавувиле населби и погребни структури, кои сведочат за продлабочувањето на општествената хетерогеност на општеството (богати погребни места на водачите и воената аристократија што се појавува) и консолидација на различни групи на население во големи меѓуплеменски заедници. Јасен доказ за овие процеси е развојот на селата Баланбаш, Тјубјак, Синташта, Устие, Аркаим итн. Гробницата Чумарово-I во село Новоабдрахманово се состои од 15 гробни комплекси и има две нивоа на погребување - XVII и III век пред нашата ера. Пречник од 16 и 20 метри: бронзено време ( Археолошка култура на Срубнаја) и рано железно време (Сарматинска култура).
Кушнаренковската (крајот на 6-ти - средината на 8-ми век) ) и Карајакуповската (втора половина на VIII-IX век. ) култура се наоѓале во сливот на средниот и долниот тек на реката Бела.
Рана историја
Земјата на Башкирите, нејзините луѓе и обичаи биле пријавени во X-XIII век од арапските географи Ал-Балки, италијанскиот монах Карпини Плано и Холанѓанецот Гијом де Рубрук. Самото име на народот - „Башкорт“ - за прв пат се среќава во описот на Салам Тарјеман (прва половина на 9 век). Географот ел-Идриси во XII век пишувал за два региони на Башкирите „внатрешни“ и „надворешни“ и ги спомнал башкирските градови Немжан, Гурхан, Каракија, Касра и Масра. Спомнувањето на областа со името „Башгурд“ се среќава во „Огуз-Наме“.
Дел од Маџарите, кои не заминале во 884 година како дел од унгарските племиња заедно со голем број сојузнички народи во регионот на северниот дел на Црно Море, останале во 10-ти и 11-ти век во Урал на територијата на денешните Татарстан, Башкортостан и Перм.
Во X-XIII век, западниот дел на Башкирите бил дел од Волшка Бугарија Многу башкирски кланови формирани во овој период  имаат бугарски корени.
Златна орда
Од 1220 до 1234 година, Башкири те војувале со Монголци те, всушност, спречувајќи го нападот на монголската инвазија на запад. Башкирите постојано добивале битки и склучиле договор за пријателство и сојуз. Монголско-башкирската војна траела 14 години (додека походот низ Русија траел само 3 години). Во Тајната историја на Монголите, Башкирите се наведени меѓу народи кои покажале најсилен отпор на Монголите.
Обично грмушарче
Обичното грмушарче е вообичаена, широко распространета мала врапчевидна птица која се размножува низ Европа и умерена западна Азија. Таа е птица преселница, што зимува во тропска Африка, Арабија и Пакистан. Оваа птица гнезди во Македонија.
Опис
Обичното грмушарче е една од неколкуте Sylvia видови каде се разликуваат мажјаците од женките, со полов диморфизам. Птицата е со големина на врапче, долга 13-15 см. Кај мажјаците, главата и тилот се пепелави, а грбот и крилјата кафеави. Опашката е кафеава со бели рабови. Градите се кремаворозови, стомакот белкав, а грлото бело. Горниот дел од крилјата имаат портокаловокафеави рабови. Женката нема пепелави пердуви на главата, таа е кафеава, а долниот дел сличен, малку посветол. Грлото не е бело, туку е белкаво. Кога стоии, кај птицата е карактеристична ’рѓакафеавата боја на крилото. Очите кај мажјаците се светлопортокалови, а кај женките жолтокафеави до маслинавокафеави.
Историја на Башкортостан
Златна орда
Во јуни 1391 година, во близина на реката Кондурча се одржала „Битката на народите“. Во битката, се судриле војските на двете светски сили од тоа време: ханот на Златната Орда Тохтамиш и емирот на Самарканд Тимур (Тамерлан). Битката завршила со пораз на Златната орда, уништување на многу градови и ставање крај на Златната орда.
ФК Бачка Бачка Паланка
ФК Бачка, или ФК Бачка Бачка Паланка, е српски професионален фудбалски клуб основан во Бачка Паланка во 1945 година.
Обично грмушарче
Живеалиште
Оваа птица најчесто се среќава во рамнините и предпланинските падини. Живее во отворени предели со грмушки: пасишта, ливади, периферии на шуми, овоштарници, обработливи површини и паркови во градовите. Во живеалиштето мора да има грмушки каде птиците ги прават своите гнезда. Ги избегнува иглолисните густи шуми.
Историја на Башкортостан
Пристапување
Од втората половина на 16 век до почетокот на 19 век, Башкирите окупирале земји од левиот брег на Волга на југозапад до горниот тек на Тобол на исток, од реката Силва на север до средниот тек на Урал на југ.
Обично грмушарче
Исхрана
Слично на повеќето грмушарчиња и овој вид, исто така, се храни со инсекти, кои ги собираат по гранките на дрвјата и грмушките и ретко на земја. Јаде бубачки, мали мушички, комарци, пајаци, ларви, мекотели, скакулци, пеперуги и нивните гасеници. Малите се хранат исклучиво со многу мека и нежна храна - гасеници на пеперуги и пајаци. Наесен конзумираат и ситни меки плодови и семиња. Јадат капини, малини, глог и друго. По напуштањето на гнездото на младите и од второто легло, возрасните и младите почнуваат активно да се хранат, за да акумулираат масти, кои им се потребни за долгата преселба. Овие птици се многу корисни како прочистувачи на лисјата и плодовите од штетните инсекти.
Историја на Башкортостан
Пристапување
Во 1554 година, амбасадорите на северозападните башкирски кланови дошле кај кралскиот гувернер во Казањ и однапред се договориле за условите за влез. Во 1554-1555 година, претставници на племињата Јурмати, Бурзјан, Кипсак, Узерган и Тамјан патувале во Казањ.
Обично грмушарче
Огласување
Пеењето на обичното грмушарче е брзо со стругави звуци со три надолни тонови. Звуците кои ги создава може да се опишат како тир-ли-ви-тир-ли-чет-чит-читирли, а кога е вознемирено испушта кратко, јасно и силно чек. Почетокот на пеењето е тивко, а крајот - силен и остар. Како и повеќето грмушарчиња брзо го прифаќа пеењето на другите видови и со задоволство го имитира. За разлика од другите грмушарчиња, обичното пее и за време на летањето.
Норте
Норте — тип на ветар кој дува во САД и Средна Америка. Претставува генетско наследство на нордерт кој исто така е ладен, силен и носи поладно време.
Обично грмушарче
Размножување
Парењето започнува веднаш по пристигнувањето од преселбата, а обично порано пристигаат мажјаците. Тие пеат, качени на високите гранки на дрвјата и грмушките, за да ги привлечат женките. Тие пеат летнувајќи нагоре и директно спушатајќи се надолу, засолнувајќи се во грмушките. Додека се во воздух два-трипати ја повторуваат песната.
Историја на Башкортостан
Пристапување
Во 1555-1556 година, амбасадорите на башкирските кланови заминале во Москва за таканаречените „пофални писма“, во кои биле утврдени условите за нивниот влез во руската држава. Тие го навеле целосното право на Башкирите да располагаат со нивната територија, да имаат своја војска, администрација, религија. Во исто време, државата презела обврски да им помогне на Башкирите во одбивањето на надворешната агресија, за што Башкирите морале да платат данок и да одвојат војници за учество во одбранбените војни на Русија.
Обично грмушарче
Размножување
Гнездото го прават директно на земјата, во пониските делови на сувите грмушки или во густите високи треви, коприви, плевел и др., не повисоко од 25 см од земја. Изградбата ја започнува кога растителноста бувнува, за да го скрие гнездото. Ова обично се случува не порано од почетокот на јуни. Го гради од трева и корења, а внатре го постила со мов, коса и сл. Несе од 4 до 6 јајца, светложолти, зеленкави или кафеавкави, испрскани со маслинавокафеави или виолетовосиви дамки. Понекогаш дамките се толку многу, што целосно ја покриваат позадината. Големината им е 17-20 мм во должина и 13-14 мм во ширина. Само женката ги инкубира јајцата во тек на 11-12 дена. Младенчињата остануваат кај родителите околу 10-12 дена, по што го напуштаат гнездото. Во Јужна Европа често одгледуваат и второ легло.
Статус
Популацијата на видот во Европа се проценува на 14-25 милиони парови кои формираат 50 до 74% од целата светска популација. Таа е нерамномерно распределена и на површина од 1 км² може да има до десетина пара. Според првичните податоци од мониторингот на обичните видови птици, овој вид е со силно растечки тренд во Европа. Проценката на глобалната големина на популацијата во 2001 година е меѓу 57 и 150 милиони птици. Спред Црвената листа, оваа птица е во категоријата на вид со најмала загриженост.
Историја на Башкортостан
Пристапување
Доброволното присоединување во Русија и примањето на пофални писма од Башкирите се споменува и во хрониката на надзорникот Кидрас Мулакаев, пренесена од П. И. Ричков и подоцна објавена во неговата книга ''„Историја на Оренбург“: „... не само оние земји каде што живееле пред нивното државјанство, сè уште малку луѓе и во екстремна беда, имено, надвор од реката Кама и во близина на Белата Волошка (која е именувана по Белата Река), тие, Башкирите, беа потврдени, но згора на тоа, им беа доделени од многу други, на кои тие сега живеат, како што е потврдено со пофални писма, кои многумина сè уште ги имаат.''
Ексклузивноста на односите меѓу Башкирите и Русија се рефлектира во „Катедралниот законик“ од 1649 година, каде што било забрането за Башкирите, под услов од конфискација на имотот: „...болјари, околинскиртте луѓе, и адвокатите и благородниците од Москва и благородниците и болјарските деца од градовите и руските локални жители не треба да купуваат или разменуваат никакви чинови и хипотеки.»
До средината на 17 век, по распадот на Сибирскиот хан, всушност, се случило конечното влегување на територијата на денешен Башкортостан во Русија.
Башкирски востанија
За време на животот на Иван Грозни, условите на договорот сè уште биле почитувани, и покрај неговата суровост, тој останал во меморијата на башкирскиот народ како љубезен, „бел крал“ ( аҡбатша). Со доаѓањето на власт на семејството Романов во 17 век, политиката на царизмот веднаш почнала да се менува на полошо. Со зборови, властите ги увериле Башкирите во нивната лојалност кон условите на договорот, но со дела тргнале на патот на нивното прекршување. Ова било изразено, пред сè, во ограбувањето на башкирските патримонски земји и изградбата на пунктови, затвори, населби, христијански манастири и линии на нив. Гледајќи го масовниот грабеж на нивните земји, кршењето на нивните права и слободи на нивните предци, Башкирите се кренале на бунт во 1645, 1662-1664, 1681-1684, 1704-11/25. Царските власти биле принудени да задоволат многу од барањата на бунтовниците. По Башкирското востание од 1662-1664 година. Владата уште еднаш официјално го потврдила патримоналното право на Башкирите. За време на востанието од 1681-1684 г. - била дадена слобода за практикување на исламот.
По востанието од 1704-1711 г. (амбасадата од Башкирите повторно се заколнале на верност на царот во 1725 година) - биле потврдени патримоналните права (начин на користење на земјиштето и негова сопственост) и специјалниот статус на Башкирите и било одржано судење што завршило со осуда за пречекорување на овластувањата на владините „профитери“ кои барале даноци од Башкирите и кои истите не биле предвидени со закон, што служело како една од причините за востанието. За време на востанијата, башкирските чети стигнале до Самара, Саратов, Астрахан, Вјатка, Тоболск, Казањ и планините на Кавказ. Човечките и материјалните загуби биле огромни. Најтешките загуби за самите Башкири биле востанијата од 1735-1740 година. Тоа било поврзано со активностите на експедицијата Оренбург. За време на востанието бил избран хан Султан Гирај (Карасакал). По брутално потиснување, многу од татковските земји на Башкирите биле одземени и префрлени на службените Мишарите. Според проценките на американскиот историчар Алтон Стјуарт Донели, секој четврти човек од Башкирите умрел.