cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прашка пролет
Реформи
Во април 1968 г. Дубчек ја претставил „Акционата програма 1968“ за либерализација, која вклучувала слобода на печатот, слобода на говорот и слобода на движење, со економски акцент на потрошувачките добра и можноста за повеќепартиски систем. Програмата се засновала на гледиштето дека „социјализмот не може да значи само ослободување на работничката класа од нејзините експлоататори, туку мора да обезбеди поисполнет живот на секој човек од било кое буржоаско општество.“ Програмата ја ограничила и моќта на тајната полиција. и предвидувала уставен закон за федерализација на ЧССР во две рамноправни држави - Чешка и Словачка. Програмата се осврнувала и на меѓународните односи и предвидувала одржување на добри односи со западните земји, како и соработка со Советскиот Сојуз и другите комунистички земји. Таа предвидувала транзиција во тек од десет години, во која ќе се овозможат демократски избори и нова форма на демократски социјализам кој ќе го замени тековниот систем.
Пишувачите на Програмата биле внимателни да не ги критикуваат акциите на повоениот комунистички режим, туку само истакнувале дека тие акции не се веќе корисни. На пример, го оправдувале повоеното „централистичко управување засновано на директиви како одговор на остатоците на буржоазијата“. „Бидејќи антагонистичките класи веќе се победени во социјализмот“, велела програмата, „овие методи повеќе не се потребни“.
Програмата предвидувала економски реформи за Чехословачката економија да може да се придружи на „светската научно-техничка револуција“ наместо да се потпира на тешката индустрија, производството на суровини и човечки труд од ерата на Сталин. Покрај тоа, работниците требало да бидат наградувани според нивните квалификации и способности, а работните места да се исполнуваат со „способни, образовани социјалистички експертски кадри“ за да бидат конкурентни на капиталистичките економии.
Реакција од Источниот блок
Реформите не биле добро примени од Советското раководство на чело со Леонид Брежнев, кое се плашело дека тие може да ја ослабнат позицијата на Источниот блок во време на Студената војна. На состанокот во април 1968 г. во Дрезден, тогаш во Источна Германија, водачите на Варшавскиот пакт го критикувале чешкото раководство за планираните реформи, и му сугерирале дека самото споменување на „демократизација“ претставува критика на политиката на останатите.
На 3 август 1968 г. претставници од СССР, Источна Германија, Полска, Унгарија, Бугарија и Чехословачка се сретнале во Братислава и потпишале декларација која ги обврзувала на верност кон марксизмот-ленинизмот и пролетерскиот интернационализам, и објавиле непомирлива војна против буржоаската идеологија и сите антисоцијалистички сили. Советскиот Сојуз ја изразил својата намера да интервенира во било која земја од Варшавскиот пакт, ако таа се обиде да воспостави „буржоаски“ (повеќепартиски) систем. По конференцијата во Братислава, советските трупи ја напуштиле Чехословачка, но останале на нејзините граници.
Сосема ненадејно, без некој особен повод, СССР заедно со Унгарија, Полска и Бугарија, извршиле инвазија на ЧССР на 20 август 1968 г. Тие испратиле стотици илјади војници и илјадници тенкови за да ја окупираат земјата. Инвазијата била молскавична: почнала и завршила во текот на ноќта помеѓу 20 и 21 август 1968 г. без отпор од војската на Чехословачка.
Во текот на инвазијата, 72 Чеси и Словаци загинале, 266 биле тешко повредени, a уште 436 полесно повредени. Александар Дубчек го повикал народот да не се спротивставува.
Советите ја оправдале акцијата со „доктрината на Брежнев“ која велела дека СССР има право да интервенира ако некоја земја од Источниот блок почнува да се движи кон капитализам.
Дубчек и раководството на партијата биле повикани на преговори во Москва, каде што бил потпишан тнр. Московски протокол со кој се предвидувало потиснување на опозицијата, враќање на цензурата и разрешување на одредени реформисти. Во април следната година Дубчек бил сменет од челната позиција на Комунистичката партија на ЧССР од Густав Хусак. Исто така, и сите прореформски политичари во Комунистичката партија на Чехословачка постепено биле сменети.
Последици
Прашката пролет силно влијаела на односите во Источниот блок: Албанија се повлекла од Варшавскиот пакт, а водачот на Романија, Николае Чаушеску, остро ја критикувал советската постапка. Покрај тоа, СССР развил и таканаречена „доктрина на Брежнев“, која оправдувала интервенција на други земји од Варшавскиот договор во земја од истиот договор, ако социјализмот во таа земја е загрозен.
Прашката пролет останува овековечена во музиката и литературата преку делата на Карел Крил и на Милан Кундера „Неподнослива леснотија на постоењето“.
NGC 2206
NGC 2206 — спирална галаксија во соѕвездието Големо Куче, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2206 се споменува и како ESO 489-26, MCG -4-15-19, UGCA 123, AM 0614-264, IRAS 06140-2644.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2206 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2206 има привидни димензии од 2,4' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 15 м 59,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 26° 45' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 138°.
Други поделби
Проучување на NGC 2206 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 18736. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 317; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6513. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 655.
Антигон Хаџов
Животопис
Хаџов е роден 1874 година во градот Струга, како единствено дете во семејството на егзархиски наставници. Во 1892 година завршил во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ и станал учител во Струга. Влегол во Македонската револуционерна организација уште како ученик, посветен на Александар Чакаров.
Во почетокот на 1903 година станува учител во егзархиската прогимназија во Крушево и зема учество во подготовките на востанието. Во текот на Илинденското востание бил член на Горскиот штаб на Крушевската востаничка околија и учествувал во одбрана на Крушевската република.
По востанието се легализирал и станува учител во Охрид, каде што е член на околискиот револуционерен комитет. Според Милан Матов:
Љубовна препрека
Љубовна препрека (Barrera de Amor), е романтична мексиканска теленовела. Серијата е снимена во Мексико во текот на 2005 година, со 200 епизоди. Серијата во Мексико имаше задоволувачки успех, додека во светот не беше толку популарна.
Синопсис
Марија Тереза Галван (Мајте) живее во Санта Марија, мал град близу мексиканската држава Агваскалиентес. Таа е во врска со Луис Антонио Ромео, стар вдовец чии две деца ја обожаваат Мајте. Луис Антонио е ветеринар на хациендата Ваљадолид и планира да се венча со Мајте, но неговата среќа е нарушена кога Адолфо Ваљадолид, кој се претставува како негов пријател, брутално ја силува Мајте. Воден од бес, Луис Антонио го претепува Адолфо и е пратен во затвор, од страна на мајка му на Адолфо, Г-ѓа Хасинта. Мајте, за жал, не може да му помогне, а набргу дознава дека е бремена. Таа се плаши за животот на Луис Антонио и го моли Аолдфо да ја повлече тужбата против него. Адолфо одлучува да го пушти него, само по еден услов, ако Мајте се венча за него. Кога Луис Антонио е пуштен на слобода, уверен е дека Мајте се венча за Адолфо само поради неговите пари. Очаен, го напушта градот и се сели во северно Мексико. Ремедиос Гомез е слугинка во фамилијата Ваљадолид. Таа живее со синот Федерико на имотот, кој е дволичен и злобен, а воедно е и полубрат на Адолфо. Федерико е опседнат со Манола Линарес, свршеничката на Адолфо, посесивна жена, која не го сака Адолфо, туку неговото богатство. Откако дознава дека Адолфо планира да се венча со Мајте, од инает Манола стапува во брак со Адолфо Замора. Адолфо и Хасинта се обидуваат да ја одвојат Мајте од нејзината ќерка Валерија, мислејќи дека таа нема правилно да ја одгледа. Мајте се обидува да побегне со ќерка и, но Федерико ја наоѓа. Хасинта одлучува да ја сопре Мајте, ја обвинува за малтретирање на сопругот и ја брка од хациендата. Погодена, Мајте заминува во Мексико, каде почнува да работи како готвачка во мал ресторан. Набргу после тоа, Хасинта ја праќа Валерија во интернат во Канада. Луис Антонио, сега живее во Долна Калифорнија, со синовите Андрес и Даниела и имаат ветеринарска амбуланта. Годините поминуваат, но Луис Антонио не ја заборавил Мајте. Мајте се обидувала да ја поврати нејзината ќерка со помош на Виктор, газдата на ресторанот, но не може да ја пронајде. Во Мексико, Мајте налетува на Магдалена, која ја запознала во Санта Марија. Магдалена била бивша девојка на Адолфо, но Хасинта не допуштила тој да се венча со неа. Сега работи во бордел како проститутка и има ќерка Вероника, чиј татко е Адолфо. Откако Магдалена умира, Мајте почнува да се грижи за Вероника и неуморно работи за да и ја плати школарината и да ја прати во интернат во Канада. Во интернатот, Вероника и Валерија, стануваат добри пријателки, без да знаат дека се сестри. Во Агваскалиентес, девојките ги запознаваат Андрес и Даниел. Двајцата им помагаат на татко им во работата, но Андрес сонува за работа како тореадор. Луис Антонио не го одбрува тоа, и Андрес вежба во тајност. Вероника има психички проблеми и има подвоена личност. Хасинта ја уверила Валерија како нејзината мајка е курва која го оставила нејзиниот татко поради друг маж. Истата љубов која пред многу години ги зближи Луис Антонио и Мајте, сега ги зближува Андрес и Валерија. Но, злобата, зависта и љубомората се нивните љубовни препреки.
Зоненберг
Зоненберг (Sonnenberg) — општина во округот Горен Хафел, во Бранденбург, Германија.
Список на градови во Туркменистан
Ова е список на градови во Туркменистан.
Поголеми градови
Ова е список на најголемите градови во земјата. Бројот на населението се однесува на 2010 г. Седиштата на покраините се задебелени.
Боја на водата
Бојата на водата варира во зависност од условите на околината во кои е присутна таа вода. Додека релативно малите количества вода се чини дека се безбојни, чистата вода има малку сина боја која станува подлабока како што се зголемува дебелината на набљудуваниот примерок. Нијансата на водата е суштинско својство и е предизвикана од селективна апсорпција и расејување на белата светлина. Растворените елементи или суспендираните нечистотии може да и дадат различна боја на водата.
Внатрешна боја
Внатрешната боја на течната вода може да се докаже со гледање на бел извор на светлина низ долга цевка која е исполнета со прочистена вода и затворена на двата краја со проѕирен прозорец. Светло тиркизната сина боја е предизвикана од слабата апсорпција во црвениот дел од видливиот спектар.
Апсорпциите во видливиот спектар обично се припишуваат на возбудувањата на електронските енергетски состојби во материјата. Водата е едноставна молекула со три атоми, H 2 O, и сите нејзини електронски апсорпции се случуваат во ултравиолетовиот регион на електромагнетниот спектар и затоа не се одговорни за бојата на водата во видливиот регион на спектарот. Молекулата на водата има три основни начини на вибрации. Две истегнувачки вибрации на OH врските во гасовита состојба на водата се јавуваат при v 1 = 3650 cm −1 и v 3 = 3755 cm −1. Апсорпцијата поради овие вибрации се јавува во инфрацрвениот регион на спектарот. Апсорпцијата во видливиот спектар главно се должи на хармониката v 1 + 3v 3 = 14.318 cm −1, што е еквивалентно на бранова должина од 698 nm. Во течна состојба на 20 °C овие вибрации се поместуваат во црвено поради водородната врска, што резултира со црвена апсорпција на 740 nm, други хармоници како v 1 + v 2 + 3v 3 дава црвена апсорпција на 660 nm. Кривата на апсорпција за тешка вода (D 2 O) е со слична форма, но е поместена понатаму кон инфрацрвениот крај на спектарот, бидејќи вибрационите транзиции имаат помала енергија. Поради оваа причина, тешката вода не ја апсорбира црвената светлина и на тој начин на големите тела на D2O би им недостасувала карактеристичната сина боја на почесто пронајдената светла вода (1H 2 O).
Интензитетот на апсорпција значително се намалува со секој последователен призвук, што резултира со многу слаба апсорпција за третиот призвук. Поради оваа причина, цевката треба да има должина од еден метар или повеќе, а водата мора да се прочисти со микрофилтрација за да се отстранат сите честички што би можеле да предизвикаат расејување на Мие.
Боја на езерата и океаните
Езерата и океаните изгледаат сини поради неколку причини. Една од нив е дека површината на водата ја рефлектира бојата на небото. Иако овој одраз придонесува за набљудуваната боја, тоа не е единствената причина. Водата во базените со бело обоени страни и дното ќе изгледа како тиркизно сино, дури и во затворени базени каде што нема сино небо кое може да се рефлектира. Колку е подлабок базенот, толку е посина водата.
Дел од светлината што удира на површината на океанот се рефлектира, но поголемиот дел од неа продира во површината на водата, во интеракција со молекулите на водата и другите супстанции во водата. Молекулите на водата можат да вибрираат во три различни режими кога се во интеракција со светлината. Црвената, портокаловата, жолтата, а понекогаш и зелената бранова должина на светлината се апсорбираат, така што преостанатата светлина што се гледа е составена од сини и виолетови со пократка бранова должина. Ова е главната причина зошто бојата на океанот е сина. Релативниот придонес на рефлектираното небо и светлината што се расфрла назад од длабочините е силно зависен од аголот на набљудување. Распрснувањето од суспендираните честички, исто така, игра важна улога во бојата на езерата и океаните, предизвикувајќи водата да изгледа позелена или посина во различни области. Неколку десетици метри вода ќе ја апсорбираат целата светлина, така што без расејување, сите водни тела би изгледале црни. Бидејќи повеќето езера и океани содржат суспендирана жива материја и минерални честички, светлината одозгора се расфрла и дел од неа се рефлектира нагоре. Распрснувањето од суспендираните честички вообичаено би дало бела боја, како кај снегот, но бидејќи светлината прво поминува низ многу метри сино обоена течност, распрснатата светлина изгледа сина. Во екстремно чистата вода - како што се наоѓа во планинските езера, каде што расејувањето од честичките е многу мало - расејувањето од самите молекули на водата исто така придонесува за сина боја.
Дифузното зрачење на небото поради расејувањето на Рејли во атмосферата по линијата на видот им дава на далечните објекти сина нијанса. Ова најчесто се забележува кај далечните планини, но придонесува и за синилото на океанот во далечината.
Боја на ледниците
Ледниците се големи тела од мраз и снег формирани во ладна клима со процеси кои вклучуваат набивање на паднатиот снег. Додека снежните ледници изгледаат бели од далечина, одблиску и кога се заштитени од директна амбиентална светлина, ледниците обично изгледаат темно сино поради долгата должина на патеката на внатрешната рефлектирана светлина.
Релативно мали количества обичен мраз изгледаат бели затоа што има многу воздушни меури, а исто така и затоа што малите количини вода изгледаат како безбојни. Во ледниците, од друга страна, притисокот предизвикува воздушните меури, заробени во насобраниот снег, да се истиснат, зголемувајќи ја густината на создадениот мраз. Големи количества вода изгледаат сино, па затоа големо парче компримиран мраз, или ледник, исто така ќе изгледа сино.
Боја на примероци на вода
Растворениот и честичен материјал во вода може да предизвика да изгледа повеќе зелено, светло кафено, темно кафеаво или црвено. На пример, растворените органски соединенија наречени танини може да резултираат со темно кафеави бои, или алгите што лебдат во водата (честички) може да дадат зелена боја. Варијациите на боите може да се измерат со упатување на стандардна скала на боја. Два примери на стандардни скали за боја за природни водни тела се скалата Форел-Уле и скалата платина-кобалт. На пример, малата промена на бојата се мери според скалата на платина-кобалт во Хазен единици (HU).
Бојата на примерокот на вода може да биде:
Тестирањето за боја може да биде брз и лесен тест кој често ја одразува количината на органски материјал во водата, иако одредени неоргански компоненти како железо или манган исто така можат да дадат боја.
Бојата на водата може да открие физички, хемиски и бактериолошки состојби. Во водата за пиење, зелената боја може да укаже на истекување на бакар од водоводот од бакар и исто така може да претставува раст на алги. Сината, исто така, може да укаже на бакар, или може да биде предизвикана од сифонирање на индустриски средства за чистење во резервоарот со комоди, познат како повратен тек. Црвените може да бидат знаци на 'рѓа од железни цевки или бактерии во воздухот од езерата итн. Црната вода може да укаже на раст на бактерии кои го намалуваат сулфурот во резервоар за топла вода поставен на премногу ниска температура. Ова обично има силен мирис на сулфур или расипано јајце (H2S) и лесно се коригира со цедење на бојлерот и зголемување на температурата на 49 C или повисоко. Мирисот секогаш ќе биде во цевките за топла вода, ако бактериите што намалуваат сулфат се причината, а никогаш во водоводот со ладна вода. Учењето на спектарот на бои за индикација за нечистотија на водата може да го олесни идентификувањето и решавањето на козметичките, бактериолошките и хемиските проблеми.
Квалитетот и бојата на водата
Присуството на боја во водата не мора да значи дека водата не е за пиење. Супстанциите што предизвикуваат боја, како што се танините, можат да бидат токсични за животните во голема концентрација.
Бојата не се отстранува со типични филтри за вода; сепак употребата на коагуланси може да успее да ги зароби соединенијата што предизвикуваат боја во добиениот талог. Други фактори можат да влијаат на гледаната боја:
Имиња на бои
Различни култури го делат семантичкото поле на бои поинаку од употребата на англискиот јазик, а некои не прават разлика помеѓу сината и зелената боја на ист начин. Пример е велшкиот каде што глас може да значи сино или зелено, или виетнамски каде што xanh исто така може да значи едно или друго.
Други имиња на бои доделени на водни тела се морско зелена и ултрамарин сина. Невообичаените океански бои ги дале поимите црвена плима и црна плима.
Бертран Деланое
Бертран Деланое (француски: Bertrand Delanoë) (роден  ) е француски политичар и градоначалник на Париз од 2001 година (реизбран до 2014). Истакнат член е на Социјалистичката партија на Франција. Тој е потенцијален кандидат за претседател на Франција во 2012 година.
Детство и образование
Деланое е роден во градот Тунис (Тунис) во француско-туниско семејство. За време на детството, се доселуваат во Франција. На 6 годишна возраст станува член на локален хор. На 11 годишна возраст, е сведок на Битката кај Бизерт (северен Тунис). По доселувањето во Франција, се запишува на правни студии во Тулуза. Стекнува и диплома по економски науки.
Политичка кариера
Политичката кариера ја започнува на 23 годишна возраст, како секретар на Социјалистичката федерација во Авејрон. Во 1977 за првпат е избран за советник во Париз. Во 1993 година, станува претседател на огранокот на социјалистите за Париз. Во 1995 е избран за сенатор во францускиот Сенат, а истовремено ја врши и функцијата секретар на Комитетот за надворешни работи и одбрана.
Градоначалник на Париз
Деланое е избран за градоначалник на Париз на 18 март 2001 година, кога за првпат по Француската Комуна од 1871 година, контролата врз општинскиот Совет ја презема левицата. Изборите ги добива со целосна поддршка на неговите социјалисти, партијата на зелените и комунистите, со што го поразува конзервативниот противкандидат. На функцијата градоначалник, доаѓа како наследник на Жак Ширак (1977-95) и Жан Тибери (1995-2001).
Обид за атентат
На 5 октомври 2002 година, Деланое преживеа обид за атентат, кога за време на фестивалот „Бели ноќи“ психички болно лице го избоде со нож. Изјавата на напаѓачот (Азедин Беркан) била дека нападот бил резултат на неговата омраза кон политичарите, Социјалистичката партија и хомосексуалците. Деланое ја напушти болницата по две недели од нападот, додека напаѓачот беше вратен во психијатриска болница каде претходно долго се лекувал.
Приватен живот
Во текот на 1998 година, во телевизиско интервју, Деланое соопшти дека е хомосексуалец.
Топографска истакнатост
Tопографската истакнатост (релативна височина, самостојна височина, проминентност) е мерка за височината на врвот на една планина или рид помеѓу него и најниската изолинија што го окружува него, и ниеден повисок врв. Со ова се изразува самостојноста на врвот.
Дефиниции
Договорно се зема дека истакнатоста на планината Монт Еверест (највисока во светот) е еднаква на нејзината надморската височина. Со исклучок на овој посебен случај, постојат неколку истоветни дефиниции:
Најистакнати врвови во Македонија
За „ултраистакнати“ се сметаат сите оние врвови со забележителна истакнатост поголема од 1.500 м. Во Македонија такви се:
Црква „Св. Петка“ - Василево
'''„Св. Петка“''' — христијански храм кој се наоѓа во Василево, Општина Василево.
Список на државни водачи во 1294 година
Ова е список на државни водачи во 294 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
40 Лебед
40 Лебед — ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 5,62.
Џејмс Мид
Џејмс Едвард Мид CB, FBA (James Edward Meade; — ) — британски економист и добитник на Нобеловата награда за економија во 1977 година, заедно со шведскиот економист Бертил Олин „за нивниот придонес кон теоријата на меѓународната трговија и меѓународниот биланс на плаќање“.
Роден во Свониџ, Дорсет. Се образувал на колеџот Малверн и го посетувал колеџот Ориел во Оксфорд во 1926 година на класичната катедрала, но се префрлил на филозофија, политика и економија. Неговиот интерес за економијата произлегол од завршната година на колеџите Крист и Тринити во Кембриџ (1930–31), каде имал чести дискусии со водечките економисти во тоа време, како Денис Робертсон и Џон Мајнард Кејнс.
По работата во Лигата на народите и во владата, бил водечки економист во првите години на владата на Атли, пред да стане професор на Лондонската економска школа (1947–57) и Кембриџ (1957–67).
Ран живот и образование
Мид се преселил во градот Бат, Сомерсет, во југозападна Англија. Го посетувал училиштето Ламбрук во Беркшир од 1917 до 1921 година, каде неговото образование се насочило кон грчкиот и латинскиот јазик. За време на колеџот Ориел, Оксфорд, Мид кон крајот на втората година на класичните студии се префрлил на филозофија, политика и економија, што било нов концепт во тоа време, кој започнал во 1921 година. Интересот за економија на Мид растел поради повеќе причини.
Ја сметал големата невработеност во Обединетото Кралство во меѓувоениот период како закана и општествено зло. Неговата поврзаност со мајорот Клифорд Даглас, со кого се запознал преку неговата тетка, му помогнала да дојде со лек за ова зло.
Во 1930 година, Мид бил избран за член на колеџот Хертфорд, Оксфорд. Тука добил можност да го продолжи изучувањето на економијата како магистрант. Во 1930–31 година, Мид се приклучил на колеџот Тринити, Кембриџ, откако бил поканет од Денис Робертсон, со кого се сретнал преку неговата тетка.
Додека бил во Кембриџ, Мид станал близок пријател со Ричард Кан, Пјеро Срафа, Џоан Робинсон и Остин Робинсон, кои го создале Кембриџскиот окружок за економска дискусија. Заедно започнале да зборуваат за работата на Кејнс со име Расправа на парите. Секој викенд, Кејнс бил присутен и бил информиран за дискусијата на окружокот. Исто така, дискутирале теории со Кејнс во собата на Кејнс на колеџот Кинг.
Кариера
Мид станал предавач на колеџот Хертфорд, Оксфорд, во 1931 година и продолжил до 1937 година. Мид заедно со младите ентузијасти како Рој Харод, Хенри Фелпс Браун, Чарли Хич, Роберт Хал, Линдли Фрејзер, Морис Ален и Ерик Харгривс, кој бил нивен постар тутор на колеџот Ориел, го започнале конџептот на предавање економија како редовен предмет, кој бил релативно нов на Оксфорд. Мид бил назначен да го предава целиот предмет за економската теорија. Мид особено го интересирале економијата за масовната невработеност и меѓународната трговија. Во тоа време, Оксфорд имал силни врски со Лигата на народите преку Гилберт Мари како претседател и Маргарет Вилсон како секретар, која на крајот ќе се омажи за Мид. Мид станал член на економскиот дел на Лигата на народите во Женева во 1937 година. Работел како главен уредник на списанието World Economic Survey и ги објавил 17. и 18. издание.
Во април 1940 година, Мид бил присилен да ја напушти Женева во Англија со неговото семејство, жената и трите деца, поради војната. Станал член на економскиот дел на воениот секретаријат во Англија и останал до 1947 година издигнувајќи на местото директор во 1946 година. На Мид му се приклучиле Лајонел Робинс и Кејнс и заедно ги решавале секојдневните економски проблеми од системот за сооднос до ценовната политиката на компаниите. Мид станал професор по трговија на Лондонската економска школа во 1947 година, каде економската катедра била предводена од Лајонел Робинс. Додека бил во Оксфорд, Мид напишал кратка книга со наслов „Вовед во економската анализа и политика“. Мид верувал дека било време повторно да ја напише книгата додека предавал меѓународна економија. Полека прераснала во две книги на Мид, „Платен биланс“ (1951) и „Трговија и благосостојба“ (1955).
Првото издание на „Платен биланс“ го изнел фактот дека за секоја од целите на политиката, владата мора да има алатка за спроведување. Второто издание на „Трговија и благосостојба“ говорело за условите под кои слободната трговија ја прави државата подобра и условите под кои не. Мид заклучил дека, спротивно на претходните верувања, ако земја веќе штити еден од нејзините пазари од меѓународната конкуренција, понатамошната заштита на друг пазар може да биде „втор најдобар“. Тоа е, иако идеално е да бидат отстранети сите трговски пречки, ако поради некоја причина ова не е возможно, тогаш додавањето на одбрана доза на протекционизам може да ја подобри економската благосостојба на земјата.
Двете книги му одзеле една деценија да ги заврши, меѓутоа според него сè уште не го покривале целото поле на меѓународната економска политика, бидејќи посветил малку внимание на проблемот на меѓународните аспекти на економскиот раст или динамичната рамнотежа. И покрај неговите зборови, Мид ја поделил Нобеловата награда за економија заедно со Бертил Олин во 1977 година.
Во 1957 година, Мид се преселил од Лондон на местото претседавач на катедрата за политичка економија во Кембриџ, кое го држел до 1967 година кога се откажал за да стане постар истражувач на колеџот Крист во Кембриџ. Мид го напуштил местото поради пензионирање во 1974 година. За ова време, Мид започнал да мисли да напише едно или две изданија на домашните аспекти на економската теорија и политика. Успешно напишал четири поглавја во низа наречена „Стационарна економија“, „Растечка економија“, „Контролирана економија“ и „Само економија“. Дури и по четирите изданија, Мид сè уште мислел дека е само на почеток. Верувал дека границите на знаењето, кога станува збор за економијата, постојано се шират со таква брзина, што е невозможно да воспоставиш јасно засновано разбирање на целата област и неговите растечки делови.
Во 1974 година, Мид станал претседавач на комитетот на Институтот за фискални студии за истражување на градбата за директно оданочување во Обединетото Кралство. Комитетот се состои од бројни економски теористи и водечки практичари во даночното право, сметководството и администрацијата.
Во 1976 година добил почесен докторот од Универзитетот Бат.
Мид умрел на 22 декември 1995 година во Кембриџ.
Моделот на економски раст на Мид
Основни претпоставки на моделот на Мид:
Детерминанти на стапката на економски раст
Според горенаведените претпоставки, нетопроизводот произведен од економијата зависи од следниве четири работи:
Оттука произведствената функција за економија би била дадена со:
Каде: Y = нетопроизвод или нетореален доход K = постоечка залиха на машини L = износ на труд N = износ на земја t = време
Времето е пресметано бидеќи со тек на време производствоот ќе се зголеми без зголемувања во K, L или N. Зголемување во Y со време (означено со \Delta Y) може да се случи на три начини. Најпрвин, залихата на машини може да се зголеми ако општеството започне да штеди дел од својот доход преку акумулирање на реален капитал. Ако зголемувањето во залихите на капитал се случи за една година е означена со \Delta Y, производот ќе се зголеми за V \Delta K каде V го означува маргиналниот нето-физички производ од машина.
Второ, L, работното население, може да расте. Ако \Delta L означува зголемување на износот на продуктивноста на трудот вработена во една година и W го мери маргиналниот производ на трудот, производот ќе расте во таа година за W \Delta L.
На крај, нетопроизводот може да се зголеми, ако постои зголемување во техничкиот напредок (оттука зголемување на ефикасноста). Вкупното зголемување во нетопроизводот поради техничкиот напредок е дадено со \Delta Y'. Оттука, вкупното зголемување во нетопроизводот за една година е збир на три влијанија. Комбирајќи ги се добива равенството:
Делејќи ги обете страни со Y, добиваме:
Или,
(Прво равенство)
Тука е годишна пропорционална стапка на раст на нетопроизводот,  годишна пропорционална стапка на раст на залихите на машини,  годишна пропорционална стапка на раст на продуктивноста на вработеното население и  годишна пропорционална стапка на раст на нетопроизводот поради зголемување на техничкиот напредок.
Мид ги означил овие четири пропорционални стапки на раст како y, k, l и r соодветно. е пропорција на нетонационалниот доход кој ќе биде исплатен како нетопрофити (кој обезбедува сопствениците на машините да добијат еднаква награда на вредноста на нетомаргиналниот производ од машината). Мид го означил ова како U и го нарекол „пропорционален маргинален производ на машината“. Под претпоставка за постојани доходи, тоа е еднакво на пропорцијата на националниот доход добиен како профит. Слично претставува пропорционален маргинален производ на труд и е еднаков на пропорцијата на нетонационалниот доход кој ќе биде исплатен како плати во услови на постојани доходи. Мид го означил ова како Q. Оттука првото равенство може да биде запишано како:
(второ равенство)
Ова покажува дека стапката на раст на нетопроизводот y е збир на трите други стапки на раст, збир на стапката на раст на залихите на машини k собрана со маргиналната важност на машините во производството, на пр., во конкурентна рамнотежа преку сооднос на националниот доход оди како профити U плус стапката на раст на население I собрана со маргинална важност на трудот во производството или во конкурентна рамнотежа преку соодност на националниот доход оди како плати Q плус стапката на раст на техничкиот напредок r. Оттука, второто равенство може да биде запишано како:
(трето равенство)
Бидејќи y - l е разликата помеѓу стапката на раст на вкупниот производ и стапката на раст на работното население може да се измери стапката на раст на реалниот доход по жител. На пример, ако вкупниот реален доход се зголемува за 10 проценти секоја година, но работното население расте за 8 проценти по година, доходот по жител расте за околу 2 проценти по година.
Третото равенство покажува дека стапката на раст на реалниот доход по жител (y – l) — производ на три фактори.
Најпрвин расте поради стапката на раст во реалниот капитал k собрана преку нејзиниот пропорционален маргинален производ или пропорцијата на нетонационалниот доход, кој ќе биде платен минус профитите во конкурентна рамнотежа U. Второ се намалува од стапката на растот на работното население l собрана како еден минус пропорционалниот маргинален производ на трудот l - Q. На крај расте од износот на технологија во економијата r.
Елементот UK во третото равенство може да се запише и како бидејќи стапката на раст на залихите на машини е  каде S е соодносот на нетонационалниот доход кој е заштеден. Затоа имаме што изразува иста работи во трите форми, дека придонесот кој го прави акумулацијата на капитал кон стапкта на раст на крајниот производ. Оттука, основната врска помеѓу стапката на раст на реалниот доход по жител и нејзините три основни детерминанти може да бидат изразени како:
Мид ја објаснил примената на овие равенства преку едноставен пример.
Претпоставете дека луѓето штедат една десетина од нивниот доход со што S = и дека маргиналниот производ на реалните капитални добра или стапката на профит на пазарот е 5 проценти годишно. Оттука V = 5 проценти по година. Придонесот на акумулацијата на капитал кон растот на производот, SV ќе биде една десетина на 5 проценти годишно. Оттука пола процент годишно. Објаснувањето на ова е, од годишен доход од 1000, ако луѓето штедат 100 единици и ако додавањето на 100 единици на залихите на машини го зголемува годишниот производ секоја една година за 5 единици, тогаш првичниот годишен доход од 1000 ќе се зголемува за годишната акумулација на капитал на 1005 или за половина процент во годината. Претпоставувајќи дека годишниот доход е 1000 и дека првичните залихи на машини се 2000 Y = 1000 и K = 2000.
Слично, истата работа може да биде изразена велејќи дека износот на машини ќе се зголеми од 1000 на 2100 или за 5 проценти годишно. Тогаш и по година.
Така, придонесот на акумулацијата на капитал на стапката на раст на завршниот производ била една десетина од 5 проценти секоја година или половина процент годишно.
Критичка оцена на теоријата на раст на Мид
Теоријата на раст од Мид е неокласична по прирда. Едноставна е и привлечна бидејќи ветува држава со силен економски раст. Меѓутоа страда од неколку маани:
Најпрвин, за да постои силна држава со економски раст, технолошкиот напредок треба да го присвојува целиот труд. Ова е специјален случај во неутралниот технолошки процес на Харод. Меѓутоа, ова не постои во моделот.
Второ, неокласичниот механизам на прилагодување зависи од флексибилноста на цените. Но, ако тие не се флексибилни се појавуваат многу тешкотии. На пример, во кејнзијанската стапица на ликвидност, каматата може да падне под минималната, спречувајќи го соодносот на капитал да биде доволно висок за да се постигне растечка рамнотежа.
Трето, не постои спомнување на инвестициската функција. Се претпоставува дека е целосно одредена од заштедите. Оттука претприемачките очекувања за иднината не се земени во обзир.
Четврто, во неокласичните модели, капиталот се претпоставува дека е хомоген и растеглив. Оваа претпоставка е нереална, но и без тоа, станува многу тешко да се стигне до фазата на брз раст.
На крај, технолошкиот напредок се смета дека е целосно егзоген, што повторно е целосно нереално.
Сумирано, неокласичниот модел на раст на Мид е заснован на одредени ограничувачки и нереални претпоставки. Оттука, примената на овој модел во случајот на неразвиените земји е скоро невозможно бидејќи претпоставките за совршена конкуренција, целосна вработеност и целосна искористеност на машините и постојаните доходи не влегуваат во нивните економски состојби.
Други придонеси
Професорот Мид направил други придонеси кон економијата. На пример, покажал дека работните задруги не треба да одговорат неефикасно на растот на цените дури и во теорија.
Објавени трудови
Негови книги се следниве:
Космос-455
Космос-455 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 17 ноември 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 325 килограми. Космос-455 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Волкот и седумте јариња на нов начин
Волкот и седумте јариња на нов начин —е советски музички цртан филм на Леонид Аристов, заснован на бајката „Волкот и седумте јариња“.
Сите ликови од цртаните филмови, во основа, комуницираат исклучиво со песни напишани од Јуриј Ентин на музиката на Алексеј Рибников.
Заплет
Почетокот на заплетот соодетствува со содржината на бајката: козата-мајка заминува во зеленчукова градина по зелка, строго советувајќи им на седумте јариња да се заклучат со седум брави и да одговорат само на нејзиниот глас. Оставени сами, децата пеат и танцуваат, привлекувајќи го на тој начин волкот. За да влезе внатре, волкот се преправа дека е мајката коза, пеејќи песна:
Но, запомнувајќи ги советите на мајката, децата одговараат од зад вратата:
Колку и да се обидува волкот да ги измами децата, тие не го пуштаат да влезе внатре:
Потоа, волкот оди во музичко училиште кај петелот, со молба да го научи да пее:
Откако добил часови за пеење вокал и проголтал неколку сурови јајца, волкот повторно се појавува пред малата куќа на јарињата. Пеејќи песна со тенок глас, тој ги замајува, а јарињата му ја отвораат вратата:
На кое едно од децата одговара:
Јарињата почнуват да пеат и танцуваат, било многу убаво и волкот не можел да одолее, така што и тој започнал да танцува.
Кога козата се вратила дома, видела хаос во празната куќа и помислила на крај дека волкот ги зел нејзините мали деца. Таа талкала низ шумата, пеејќи тажна песна, кога одеднаш слушнала силен аплауз во близина. Приближувајќи се до местото на забавата, таа ги видела волкот и јарињата како стојат на сцената и заедно пеат песна. Козата прегрнувајќи ги децата, на Волкот му подарува цвет.
Копно
Копно е голема земјишна површина окружена со море или океан. Поимот може да се однесува и на сета сувоземна површина на Земјината топка.
За копнени површини се сметаат:
Квалификации за европското првенство во фудбал 2012 - група Х
Резултати
<div id="Исланд - Норвешка">
<div id="Португалија - Кипар">
<div id="Данска - Исланд">
<div id="Кипар - Норвешка">
<div id="Португалија - Данска">
<div id="Данска - Кипар">
<div id="Исланд - Португалија">
<div id="Кипар - Исланд">
<div id="Норвешка - Данска">
<div id="Исланд - Данска">
<div id="Португалија - Норвешка">
<div id="Кипар - Португалија">
<div id="Норвешка - Исланд">
<div id="Данска - Норвешка">
<div id="Португалија - Исланд">
<div id="Кипар - Данска">
<div id="Норвешка - Кипар">
<div id="Данска - Португалија">
Родос
Родос (Ρόδος) — најголемиот од островите на Додеканезите и во поглед на копнена површина и на население. Административно островот формира посебна општина во рамките на регионалната единица Родос, која е дел од Административниот регион Јужен Егеј. Главен град на островот и седиште на општината е Родос. Градот Родос имал 50.636 жители во 2011 година. Островот се наоѓа североисточно од Крит, југоисточно од Атина, и веднаш зад анадолискиот брег на Турција. Островот е познат и како „Витешки остров“ според Витезите Болничари, кој некогаш владееле со островот.
Историски гледано, Родос бил познат во целиот свет поради Колосот, едно од Седумте светски чуда на античкиот свет. Средновековниот стар град Родос е прогласен за светско културно наследство. Денес, островот е еден од најпопуларните туристички одредишта во Европа. Името на американската држава Род Ајленд се заснова од овој остров.
Име
Островот е познат како Ρόδος на грчки јазик во текот на целата историја. Покрај тоа, островот е познат како Роди на италијански, Родос на турски, и Роди или Родес во ладино.
Патувањата на Сер Џон Мандивил погрешно известуваат дека Родос порано бил наречен „Колос“, главно поради Колосот на Родос и Посланието на Павле до Колосјаните, што се однесува на античкиот град Колосе.
Името на островот може да се добие од ерод, кое на феникиски значи змија, бидејќи островот бил нападнат од змии во антиката.
Географија
Островот Родос има облик на копје. Островот е долг 79,7 километри и широк 38 километри со вкупна површина од околу 1.400 квадратни километри и крајбрежје од околу 220 километри. Варовникот е главна седиментна карпа која се среќава на островот. Градот Родос е сместен на северниот дел од островот, како и античките и модерни комерцијални пристаништа. Главната воздушна порта (Меѓународниот аеродром Дијагора) се наоѓа на 14 километри југозападно од градот во Парадиси. Патната мрежа е распространета од градот долж источниот и западниот брег.
Надвор од градот Родос, островот е полн со мали села и спа-центри, меѓу кои и Фалираки, Линдос, Кремасти, Хараки, Пефкос, Архангелос, Афанту, Иксија, Коскиноу, Ембона, Парадиси и Тријанта. Родос има изворска вода богата со минерали (а понекогаш и морска вода) која се користи за лековити бањи, а бањските одморалишта нудат различни здравствени третмани.
Родос се наоѓа 363 км исток-југоисток од грчкото копно, и 18 км од јужниот брег на Турција.
Флора
Внатрешноста на островот е планинска, ретко населена и опфатена со борови шуми и чемпрес. Додека бреговите се карпести, островот има обработливи површини на земјиште каде што се одгледуваат агруми, винско грозје, зеленчук, маслинки и други култури.
Фауна
Во 2005 било докажано дека елените се застрашени од исчезнување. Во долината Петалудес (во превод „долина на пеперутките“), во текот на летните месеци се собираат голем број молци. Планината Атавирос, со 1216 метри е највисоката точка на островот.
Земјотреси
Посилни земјотреси на островот се случиле во 226 п.н.е., кој го уништил Колосот на Родос, на 3 мај 1481 година, кој уништил голем дел од градот Родос и на 26 јуни 1926 година.
На 15 јули 2008 година, Родос бил погоден од земјотрес со јачина од 6,3 степени, предизвикувајќи мало оштетување на неколку стари згради и еден смртен случај.
Клима
Родос има средоземна клима.
Праисторија
Островот бил населен во неолитскиот период, иако има малку остатоци од таа култура.
Минојски период
Во 16 век п.н.е., Минојците дошле на Родос. Подоцна старогрчката митологија се присетува на племенската раса наречена Телхини и го поврзува островот Родос со Данај.
Микенски период
Во 15 век п.н.е., Микенските Грци извршиле инвазија на островот. По крајот на бронзеното време, првите обновени надворешни контакти на островот биле со Кипар.
Хомер споменува дека Родос учествувал во Тројанската војна под водство на Тлеполем.
Архаичен период
Во 8 век п.н.е., населбите на островот започнале да се формираат, со доаѓањето на Дорците, кои ги изградиле трите значајни градови Линдос, Јалисос и Камеирос, кои заедно со Кос, Книд и Халикарнас (на копното) го сочинувале т.н. Дориски хексаполис (грчки јазик за шест градови).
Островот е роден од сојузот на Хелиј, богот на сонцето и нимфата Рода, а градовите биле именувани за нивните три сина. Рода е розов хибискус на островот. Диодор Сицилиски напишал дека Актис, еден од синовите на Хелиј и Рода, отпатувал во Египет. Тој го изградил градот Хелиополис и ја подучувал астрологијата на Египќаните.
Класичен период
Во 408 п.н.е., градовите се обединиле, формирајќи една територија. Тие го изградиле градот Родос, нов град на северниот крај на островот. Нејзиниот редовен план, според Страбон, бил надминат од атинскиот архитект Хиподам.