cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мрвачко
Географија
Најопшто земено, Мрвачко го опфаќа планинското подрачје на Јужен и Среден Пирин, Славјанка (Алиботуш), Стргач, Сенгелска Планина, Шарлија, Црна Гора, Серски Боздаг (Сминица) и Штудер. Според Константин Јиречек областа ги опфаќа населените места меѓу градовите Неврокоп, Мелник, Демирхисар (Валовишта), Сер и Драма. Согласно истражувањата на Васил К’нчов, северната граница на Мрвачко доаѓа до Момина Клисура на Места. Според него, на почетокот на 90-те години на XIX век, Мрвачко било административно поделено на четири кази, а имено: долините на Бродска Река и Серовица спаѓаат во Серската каза; долините на реките Буровица и Пештерник — во Неврокопската каза; долините на реките Белица и Пиринска Бистрица — во Валовишката (Демирхисарска) каза; а во Мелничко останале само неколку селца по десниот брег на Бистрица. Областа Мрвачко на турски била позната и како Демирколу, Демирџиколу или Демир Кола (железарска област, околија).
Основајќи се на јазичните особености, Стефан Салганџиев вели дека Мрваците живеат во Серската, Бајраклиџумајската, Демирхисарската, Петричката, Мелничката, Разлошката (до Јакоруда) каза, како и во дел од Неврокопската и дел од Драмската. На тоа подрачје влегува речиси целиот некогашен Серски санџак. Според проф. Георги К. Георгиев, доколку под Мрвачко го подразбираме подрачјето на рудсрско-железарска дејност, тоа не се совпаѓа со мрвачкото јазично подрачје. Според истиот автор, Салгандџев дава преголем опфат и не ги вклучува најисточните села од Јужен Пирин — Лески и Љалево, како и селата по северната и источната периферија на планината Стргач — Либјахово (Гоце Делчев), Вазме, Белотинци, Волково и Зрново. Слично се изразува и Атанас Шопов, според кого Мрваци се нарекуваат жителите само на оние села што се непосредно врзани со рударството и железарството.
Историја
Во XVI-XIX век областа била еден од важните центри за добивање и обработка на железо во Османлиското Царство. Археолошките испитувања укажуваат на тоа дека на ова подрачје било развиено металството уште од антиката. Според Страбон, Филип II Македонски добивал приходи „од рудниците и другите богатства на тие места“ (меѓу реките Струма и Места). Еден од првите документи во кои се говори за добивањето на железо во Мрвачко е грамотата од 1347 г., дадена на светогорскиот манастир „Св. Лавра“, каде се вели дека манастирот добива приходи „од топење железо во Трилисион“ (Трлис). Познатиот патописец Хаџи Калфа во средината на XVII век ги споменува богатите железни рудници на планината Беридие (Пирин).
Османлиските власти преземаат посебни мерки за зачувување на производството — го оневозможувувале приливот на турски колонисти и не му го наметнуваат исламот на месното население. Ова имало за цел да ги ограничат миграциските процеси, за да го поттикнат доселувањето на рудари во тие краишта. Проф. Георги К. Георгиев претпоставува дека жителите на Лехово веројатно се потомци на рудари од словенско потекло, преселени од Унгарија и Трансилванија во средината на XVI век. Вакви податоци даваат и Васил К’нчов и Атанас Шопов. Како резултат на оваа политика, населението во Мрвачко значително се зголемило. Во XVII-XVIII век стопанската дејност е особено заживеана. Ковниците во Мрвачко по број и производство ги надминуваат оние во Самоковско во Бугарија. Географската положба на областа овозможува брза достава на производите на пазарите во Сер, Драма, Зелјахово, Солун, Неврокоп, Пазарџик, Пловдив и на годишните панаѓури во Сер, Неврокоп и Трлис. По Руско-турската војна од 1877-1878 г. железарството во Мрвачко опаднало поради пробивот на поевтини западноевропски индустриски производи на пазарите во царството. Тогаш поголемиот дел од Мрваците се преселиле во други краишта.
Населени места
До крајот на XIX век, мрвачките села биле налик на мали градови поради големиот број на жители и збиениот распоред. Куќите биле цврсти и удобни, со големи дворови. Во минатото, главни центри во Мрвачко биле селата Горно Броди, Баница, Старчишта, Трлис, Крчово, Крушово, Лехово (денес на грчка територија) и Гајтаниново, Тешово и Пирин (денес во Бугарија).
Потекло на поимот
Според најзастапеното гледиште, името Мрвачко произлегува од дијалектниот збор мрва – ситни трошки или прав од дрвен јаглен. Најпрвин Мрваци се нарекувале јагленарите, а подоцна и сите што се занимаваат со рударство и занаетите поврзани со него. Според тоа, по некое време областа е наречена Мрвака или Мрвачко.
NGC 6140
NGC 6140 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6140 се споменува и како UGC 10359, MCG 11-20-12, CGCG 320-25, IRAS 16206+6530.
Откривање
Објектот е откриен на 3 јуни 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6140 е од видот SBc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,8 m/лм2. NGC 6140 има привидни димензии од 6,3' х 4,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 20 м 57 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +65° 23' 24"". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 6140 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57886. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 29; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4195. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1410.
Атина Мургашанска
Атина Мургашанска (29 јули 1968, Пробиштип) е претседател на Советот на Општина Куманово.
Образование
Дипломира на Правниот факултет  „ Јустинијан Први“ при Универзитетот „ Кирил и Методиј“ во Скопје.
Има положено правосуден испит, магистрант е по административно право на УКИМ и е еден од првите медијатори  во Република Македонија.
Кариера
Работела како новинар и уредник на младинската и ноќната програма во Радио Куманово, а потоа како едукатор и презентер  во невладиниот сектор.
Истакнат активист е на полето на човековите права и родовата еднаквост. Учесник е на бројни проекти, обуки и семинари во земјата и странство од областа на човековите права, локалната самоуправа и регионалниот развој и управувањето со отпад.
Вработена е како помошник раководител во Центарот за развој на Североисточниот плански регион.
Во својата политичка партија е координаторка на Форумот на жените на СДСМ за Куманово и член на Комисијата за локална самоуправа на СДСМ.
На локалните избори во октомври 2017 година е избрана за советник, како носител на листата  на советници на СДСМ и коалицијата, а потоа избрана и за претседател на Советот на Општина Куманово.
Опсада на Одавара (1590)
Третата  (<span class="t_nihongo_kanji" lang="ja">小田原征伐 <span class="t_nihongo_comma" style="display:none">, Odawara seibatsu<sup class="t_nihongo_help noprint"><span class="t_nihongo_icon" style="color: #00e; font: bold 80% sans-serif; text-decoration: none; padding: 0 .1em;">? ) се случила во 1590, и била главната акција на походот на Тојотоми Хидејоши, со цел да се елиминира кланот Хоџо, кој бил закана за неговата моќ. Во месеците пред оваа опсада, имало избрзани но големи подобрувања во одбраната на замокот, бидејќи намерите на Хидејоши биле познати. На тој начин, и покрај огромната војска донесена од Хидејоши, при опсадата имало малку вистински борби.
Огромната восјка на Тојотоми Хидејоши го опколила замокот, што било наречено „најнеконвенционалната опсада во самурајската историја“. Самураите се забавувале со конкубини, проститутки, музичари, акробати, голтачи на оган и жонглери. Оние што се бранеле, спиеле на бедемите со цела опрема. И покрај нивниот мал број, го обесхрабриле Хидејоши од напад. Така, во најголем дел, оваа опсада се состоела во традиционалната тактика на изгладнување, но се случиле само неколку многу мали судири околу замокот.
По три месеци, Хоџо се предал соочен со многубројната војска, но најмногу заради недостиг на храна и производи. Земјата на Хоџо му била дадена на Токугава Иејасу, еден од врвните генерали на Хидејоши. Иако Хидејоши во тој момент не бил свесен за последиците, сепак на крајот излегло дека ова се претворило во голема помош за генералот Токугава.
Леворака жена
Содржина
Маријане е млада жена на возраст од 30 години, омажена за Бруно, кој работи како претставник за продажба на една голема европска фирма за порцелан. Тие живеат во мало место, во населба на бунгалови на падината на еден рид. Маријане и нивниот син, Стефан, седат дома и ќекаат да се врати Бруно, кој се наоѓа на службен пат во Финска. Откако го пречекуваат на аеродромот, тие одат дома и го легнуваат синот, по што Бруно предлага да вечераат во ресторан. По вечерата, Бруно добива идеја да преспијат во хотелот. Утредента, додека пешачат кон својот дом, Маријане наеднаш застанува и му кажува на Бруно дека добила необична идеја, по што му кажува дека тој треба да се отсели од куќата. Бруно е зачуден, но послушно ја исполнува желбата на Маријане, сметајќи ја само за привремена состојба.
Бруно се оди да живее во станот на пријателката на Маријане, учителката Франциска, која ѝ нуди на Маријане да го посети клубот на жените, со цел да ја стабилизира својата емоционална и психичка состојба. Во меѓувреме, Маријане одвреме-навреме одржува средби со Бруно, но целото време го поминува осамена во својот дом. Тогаш, таа се обраќа до издавачката куќа во која работела пред многу години и така започнува да преведува некоја француска книга. Деновите минуваат еднолично: Маријане напорно работи на преводот, Стефан денгуби, гледајќи телевизија или изведувајќи лудории со своето најдобро другарче, а односите меѓу мајката и детето се студени. Бруно се обидува да стапи во поблизок контакт со неа, уредникот на издавачката куќа ѝ се додворува, Франциска настојува да ја наговори да го посети женскиот клуб, но Маријане упорно ги одбива сите понуди за дружење и претпочита да остане во самотијата.
Еден ден, неа ја посетува татко ѝ, но тој не се ни обидува да влијае врз Маријане, знаејќи дека таа нема да го послуша. Шетајќи заедно низ паркот и низ градот, таа дознава дека и тој е исто толку осамен како и неа. Шетајќи во трговскиот центар, тие случајно запознаваат еден неуспешен глумец, кој извесно време подоцна ѝ изјавува љубов на Маријане, но таа воопшто не реагира на нејзината понуда. Останувајќи сами, Маријане и Стефан одат на прошетка во блиската планина, евоцирајќи спомени и тогаш таа искажува потопли чувства кон детето.
Мемешли
Мемешли — село во Општина Струмица.
Географија и местоположба
Мемешли се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 22 километри.
Надморската височина во селото е 530 метри а површината на селото изнесува 1047 ха.
Стопанство
Претежно занимање на населението е земјоделство и сточарство. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 107 ха.
Население
На пописот од 2002 година, селото имало 44 жители, сите Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 16 жители, од кои 15 Турци и 1 лице без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1833 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 29 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 29 гласачи.
Ласки јазик
Ласки јазик (ლაზური ნენა, lazuri nena; ლაზური ენა, lazuri ena; ჭანური ენა, č'anuri ena, или chanuri ena) — јужнокавкаски јазик кој се зборува од Ласите во југоисточните брегови на Црното Море, поточно во Турција и во делови од Грузија. Се проценува дека овој јазик го зборуваат околу 30.000 жители во Турција и околу 2.000 во Грузија.
Класификација
Ласкиот е еден од четирите јужнокавкаски јазици. Заедно со мегрелскиот јазик ја формира подгрупата на зански јазици. Двата јазика се слични и според некои јазичари овие два јазика се дијалекти на занскиот јазик. Сепак не е можно да се поставува еден зански јазик, бидејќи тој се распаднал на двата денешни јазика.
Дијалекти
Последните два дијалека се сметаат за еден „пазарски дијалект“. Често, луѓето кога зборуваат на своите дијалекти имаат проблеми со разбирањето.
Социјален и културен статус
Ласкиот јазик нема службен стгатус ниту во Турција, ниту во Грузија и нема пишан стандард. Моментално, овој јазик се користи за секојдневна употреба, но и за литературата, бизнисот и останати општествени активности, За официјална употреба, Ласите или користат турски или грузиски.
Овој јазик е уникатен од сите јужнокавкаски јазици бидејќи воглавно не се зборува во Грузија, туку во Турција. Иако разликите меѓу различните ласки дијалекти се мали, сепак самите говорници сметаат дека тие се големи. Бидејќи нема стандарда форма на јазикот, за подобро разбирање луѓето користат турски јазик.
Во периодот од 1930 и 1938, ласкиот и мегрелскиот јазик уживале културна автономија во Грузија, но сепак не биле официјални. Од тогаш, не се воспоставиле обиди за стандардизирање на двата јазика, иако голем број интелектуалци сепак ги користат истите како еден вид стандарди.
Во Турција од 1984 година, ласкиот јазик е пишан јазик. Јазикот користи азбука заснована на турската латиница. Од тогаш, таа азбука се користи за објавување на ласки јазик. Бидејќи грузиската азбука е специјално создадена за јужнокавкаскиот фонетски систем, истата подобро функционира за ласкиот одошто латиницата, но бидејќи поголем дел живеат во Турција се користи латиницата. Првиот турско-ласки речник бил објавен во 1999 година.
Ласите не го користат ласкиот јазик на училиште, туку ги користат турскиот и грузискиот. Скоро сите Ласи се двојазични, или зборуваат турски или грузиски, покрај мајчиниот. Турскиот јазик има значително влијание на речничкиот состав на ласкиот.
Јазичарички одлики
Како и останатите кавкаски јазици, ласкиот има богат систем на согласки, всушност овој јазик има најмногу согласки од сите јужнокавкаски јазици и има само пет самогласки. Именките се менуваат со додавање суфикци за да се искаже граматичката функција. Јазикот има од 4 до 7 падежи (во зависност од дијалектот), потоа има број но нема род.
Ласките глаголи се менуваат со додавање суфукси во согласност со лицето и бројот, како и според граматичкото време, аспек, начин или евидентност.
Граматички одлики
Некои специфични граматички одлики се:
Падот на Византија (група)
Падот на Византија е македонска дарк вејв група која настанала во 1983 година. Горан Трајкоски, кој ја предводи оваа група потоа продолжува во други состави како Мизар (Второто Откровение), а ја формира и Анастасија. Падот на Византија почнува со post punk и експериментален панк, но набрзо го оформува својот darkwave звук, инспириран од бендови како Joy Division и Bauhaus, со елементи на македонска етно музика и црковнословенски пеења.
Иако бендот се распаѓа во 1985 година, тие остануваат запаметени на просторите на цела Југославија.
Членови
Од октомври 1983 до септември 1984 година во групата членувале: Од октомври 1984 до јуни 1985 године групата настапувала во следниов состав:
Изданија
Во текот на двете години на постоењето, групата не објавила сопствен материјал на официјален носач на звук, но нивните песни се застапени на компилациите „Македонски документ“ (песната „Сепак истата состојба“) и „Ноќ над Југославија“.
Концерти
Падот на Византија, во текот на своето краткотрајно постоење, има одржано концерти во следните градови:
Опсада на Одавара (појаснување)
Замокот Одавара кој денес влегува во рамките на градот Одавара во Јапонија, бил под опсада трипати.
Камера опскура
Камера опскура е оптичка направа која порано се користела како помагало за цртање, а исто така претставува пронајдок кој придонесе за откривање на фотографијата. Денешните фотоапарати понекогаш се викаат камери баш поради сличноста со оваа направа.
Камера опскура во минатото
Оптичките појави отсекогаш постоеле, но биле толкувани на различни начини. Во најраните времиња на човековата историја, за нивното дејствување, биле поврзувани со таинствени, мистериозни сили. Описите на манифестација на светлината како природна појава, чие потекло може донекаде да се објасни, за првпат се појавуваат во Кина, а потоа во Индија и во Египет.
Некои светлосни феномени се пратени со очите на набљудувач, односно со непосредно набљудување, но тоа не било секогаш можно.
Постоеле феномени кои не можеле да се пратат без посредник, на пример затемнувањето на Сонцето. Еден таков посредник била темната соба (лат. camera obscura). 350 години пред нашата ера во Платоновата држава, опишана е пештера на чии ѕидови, благодарејќи на еден отвор кој пропушта светлина, се појавуваат интересни игри на сенките. Таквиот принцип на светлосна проекција бил познат и на други мислители во стариот век. Подоцна, Аристотел воочил и во својата Физика опишал еден сличен феномен: „Тој го набљудувал полумесечниот облик на делумно помраченото сонце, кое се проектирало на земјата низ дупчињата на ситото или низ проредите на листовите во сенката на дрвото. Исто така приметил дека сликата станува поостра, колку што отворот е помал.“
При археолошките ископувања во Кина откриена е насликана ќерамида на која е претставена далечна перспектива, а насликаните човечки фигури со препознатливи ликови, многу потсетувале на фотографии. Очигледната сличност со фотографијата, не наведува на заклучок дека тие слики настанале во комбинација со некој едноставен облик на камера опскура. Таквата претпоставка ја наоѓа својата потврда и на страниците на историската наука. Пред две и пол илјади години, во најстарите индиски споменици од времето на Веда (5. век пред нашата ера) забележан е опис на затемнета соба со мал отвор на едната страна, кој е насочен према сончевата страна. Сличен на тоа е и описот, кој го оставил кинескиот филозоф на материјалистичката ориентација, Мо Цу. Тој го опишал формирањето на превртената слика, односно феноменот кој се појавува кога светлината поминува низ отвор со големина на игла и формира проекција на надворешниот простор. Сите тие откритија би паднале во заборав, заедно со Аристотеловите пергаменти, ако античките знаења, со посредство на Арапите, не оживееа повторно во Европа при крајот на средниот век, а особено во периодот на раната ренесанса.
Камера опскура денес
Фасцинирани од овој необичен феномен, голем број луѓе сакајќи да видат како изгледа тоа, самите си направиле темна соба. Тоа го постигнале со тоа што, во една соба од секаде каде што влегува светлина (прозорци, врати) ја залепиле со материјал којшто не пропушта светлина. Потоа направиле еден сосема мал отвор, низ којшто светлината што влегувала, на ѕидот кој бил спроти отворот создала проекција на објектот кој се наоѓал надвор, односно објектот што се наоѓал надвор се појавил на ѕидот наопаку.
Следната ноќ, 50 водачи на црнечката заедница, на чело со дотогаш релативно непознатиот свештеник Мартин Лутер Кинг, се состануваат за да расправаат околу соодветните дејствија што треба да бидат преземени во врска со апсењето на Роза Паркс. Она што е усогласено било Бојкотот на автобусите во Монтгомери. Целата црнечка заедница цели 381 ден ги бојкотирала јавните автобуси. Десетици јавни автобуси стоеле со месеци без работа сè додека законот со кој се легализирала сегрегацијата во јавните автобуси не бил укинат. Овој настан помогнал за ширењето на многу други протести против сегрегацијата, а во 1956 случајот на Паркс конечно стигнал пред Врховниот суд кој одлучил дека сегрегираното возење со автобус е неуставно.
По овој настан, Паркс станува икона на движењето за граѓански права. Во раните 60-ти се преселува во Детроит, каде што работеше во штабот на претставникот Џон Кониерс (демократ од Мичиген) од 1965 до 1988.
369 п.н.е.
369 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 369. година пред новата ера, 369. од првиот милениум п.н.е., 69. од 4 век п.н.е. и последна од 360-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5139 и 5140 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4381 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3391 и 3392 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 384.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 369 година се протега во 2267 и 2268, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2327 и 2328 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 174. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1020 и 1019 исламска година пред хиџра.
Освојувачи на медали на Зимските олимписки игри 2014
Најуспешен учесник на игрите бил рускиот натпреварувач во брзо лизгање на кратки патеки Виктор Ан, кој освоил три златни и еден бронзен медал.
Список по земји
Списокот е направен според информациите добиени од Меѓународниот олимписки комитет (МОК) и е во склад со прописите утврдени од страна на МОК за составување на ваквите списоци. Според прописите, земјите во списокот се претставени со нивните национални олимписки комитети, а се подредени по бројот на освоени златни медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат еднаков број на освоени златни медали, подредувањето продолжува по освоените сребрени, па по освоените бронзени медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат освоено ист број на златни, сребрени и бронзени медали, тогаш тие заземаат исто место во списокот и се прикажани според редоследот на првата буква во азбуката.
земја-домаќин (Русија)
Елен Скок
Елен Скок (Еленски Скок или Елен Мост) — камен лачен мост во околината на с. Могорче преку Мала Река во Реканскиот регион на западна Македонија. Изграден кон средината на XVIII век од делкан камен со само еден лак според плановите и од страна на Мимар Хајрудин — архитект на Стариот мост на Неретва во Мостар и ученик на прочуениот архитект Мимар Синан.
Легенди
Според првата легенда, мостот е изграден во знак на сеќавање на момчето кое за да ја одбрани честа на својата девојка убил еден турски бег. По настанот, Турците пратиле силен аскер за да го фатат. Гонет од аскерот момчето бегало и стасало до надојдената Мала Река. Во тој момент на очај и безизлез за момчето, од шумата се појавиле самовили и го претвориле во прекрасен елен, кој без проблем ја прескокнал реката. Подоцна, во знак на сеќавање на настанот, но и како благодарност до самовилите, селаните го изградиле мостот.
Другата легенда раскажува за бегот кој со својата војска се обидувал да улови еден елен којшто постојано им бегал и никако не допуштал да му се приближат. Иако бил ранет, еленот не им се предавал ни во оној момент кога бегството речиси било невозможно. Кога се нашол на брегот на Мала Река, не двоумејќи се, скокнал на другиот крај на реката и таму починал. Восхитен од неговата храброст и упорност да достои до крај, не предавајќи му се на непријателот, бегот наредил во негова чест да се изгради мост, што ќе го симболизира тој судбоносен скок на еленот.
На планината Стогово, во непосредна близина на селото Могорче, ловџија од селото одејќи на лов пресретнал елен. Ја подигнал пушката за да пука. Но, кога еленот го погледал, сфатил дека еленот со топлиот поглед и ставот како да го моли да не пука, да не го убива. Ловџијата бил маѓепсан, ја спуштил пушката, се доближил до еленот и почнал да го гали, а тој со главата го гушкал и го изразил своето пријателство. Така ловџијата и еленот се спријателиле и секој ден се дружеле. За средбите со еленот ловџијата им раскажал на селаните. Тие едно утро се упатиле да го бараат. Го сретнале и се обиделе да го фатат. Но, еленот почнал да бега и за да не стане плен на непознатите, се обидел да ја прескокне реката. Но, не успеал во тоа. Скокот бил за неколку педи пократок и ги скршил предните нозе. Во спомен на храброста и убавината на еленот, селаните на Могорче, кои биле прочуени мајстори, го соѕидале овој мост со невообичаена градба и архитектура.
Боб Рок
Боб Рок — канадски музичар и продуцент кој соработувал со познатите хард рок групи како Металика, Мотли Кру, Бон Џови и Аеросмит.
NGC 1705
NGC 1705 — елиптична галаксија во соѕвездието Сликар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1705 се споменува и како ESO 158-13, AM 0453-532, IRAS 04531-5326.
Откривање
Објектот е откриен на 5 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1705 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1705 има привидни димензии од 1,9' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 54 м 13,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 53° 21' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на NGC 1705 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16282. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 421; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8510.
Опсада на Одавара (1569)
Втората опсада на Одавара се случила во 1569 година. Откако не успеал со опсадата Хачигата, во 1568 и замокот Такијама, Такеда Шинген се свртел против кланот Хоџо, односно нивниот главен замок во Одавара. Опсадата траела само три дена, а потоа војската на Такеда го запалила градот и заминала. Замокот Одавара не паднал, и останал во рацете на Хоџо.
NGC 3785
NGC 3785 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3785 се споменува и како UGC 6620, MCG 5-28-7, CGCG 157-8.
Откривање
Објектот е откриен на 28 април 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3785 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3785 има привидни димензии од 1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 3785 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36148. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1984. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1379.
Карун
По Ахваз, течението продолжува кон Персискиот Залив, подвојувајќи се во две растоки во делтата: Бахманшир и Хафар што му се приклучува на Шат ел-Араб (пер. Арвандруд) и се влева во Персискиот Залив. Меѓу двата ракава е сместе важниот остров Абадан. Хафар го дели пристанишниот град Хоремшехр од островот.
Реката е спомената во Библијата под името „Фисон“ — една од четирите реки на Еденската градина (Рајот). Другите три се Тигар, Еуфрат и Керхе („Улај“ или „Гихон“). Во времето на Македонската империја, реката се нарекувала Паситигар, што е веројатно етмолошки врзана со библиското име Фисон. Средновековното (и денешно) име Карун доаѓа од „Кухранг“, која денес се однесува на една од поважните притоки на реката.
Црква „Св. Атанасиј“ - Чучулигово (Серско, XX век)
Свети Атанасиј (Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Чулулигово, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Историја
Црквата е изградена во 1972 г. и се наоѓа во центарот на селото, веднаш до постарата истоимена црква „Св. Атанасиј“. Осветена е на 20 ноември 1982 г. Претставува крстокупола базилика со тројна апсида на исток.
Лидија Тасевска
Лидија Тасевска (10 јануари 1970, Куманово) – пратеник во Собранието на Македонија.
Образование
Основно и средно образование завршува во Куманово, дипломирала на Филолошки факултет при  УКИМ. Магистер е на економски науки од областа на бизнис менаџмент.
Кариера
Работи како наставник по македонски јазик и литература во СОУ „Гимназија“ Гоце Делчев, каде подоцна станува и заменик директор. Оттаму ја презема позицијата директор на СОУ „Перо Наков“ во Куманово.
На парламентарните избори во 2016 година настапува како кандидат за пратеник од СДСМ и коалицијата при што влегува во составот на Собранието на Република Македонија.
На парламентарните избори во 2020 година е реизбрана за пратеник.
Врдомици
Географија
Селото се наоѓа во источното подножје на планината Црвена Гора (Вуринос).
За време на Османлиското Царство
Кон крајот на XIX век Врдомици (Ердогмуш) е турско село во Кајларската Каза на Османлиското Царство. Според грчкиот конзулат во Еласона од 1904 година, во Ердомусли живееле 875 Турци.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Врдомици станува дел на Кралството Грција.
Во 1913 година селото Врдомици има 977 жители. Во 1920-тите години според Лозанскиот договор населението се иселува во Турција, а на негово место се населиле бегалци, Грци Понди, од Турција. Во 1928 година селото е целосно бегалско со 299 семејства и 1.093 жители бегалци.
Во 1927 година името на селото е променето во Пондокоми, што во превод значи Понтиско Село.
Сиријци
Сиријци, се мнозинство жители на Сирија. Културното и лингвистичкото наследство на сирискиот народ е мешавина од домородните елементи и странските култури што владеат со земјата и нејзиниот народ во текот на илјадници години. Мајчиниот јазик на повеќето Сиријци е Левантин арапски, кој го замени поранешниот мајчин јазик, арамејски, по последиците од муслиманското освојување на Левант во VII век, што доведе до воспоставување на Калифатот под последователни арапски династии, кои, за време на Абасидскиот калифат, го промовираше користењето на арапскиот јазик, иако малцинство Сиријци го задржаа арамејскиот, за кој сè уште се зборува на неговите сириски и западни дијалекти. Во 2018 година, Сириската Арапска Република имаше проценето население од 19,5 милиони, што вклучува, покрај споменатото мнозинство, етнички малцинства како Курди, Ерменци и други.
Гил Скот-Херон
Гилберт Скот-Херон (1 април, 1949 – 27 мај, 2011) — американски соул и џез поет, музичар, и писател, познат по своите џез поетски настапи во седумтесетите и осумдесеттите години на XX век. Неговата соработка со музичарот Брајан Џексон вклучувала мешавина од џез, блуз и соул, како и рецитати во врска со социјалните и политичките проблеми во тоа време, пренесени преку разни мелизматички вокални стилови од страна на Скот-Херон. Тој сам себе се опишувал како „блузологист“ (bluesologist), израз кој тој го дефинирал како „научник којшто се занимава со потеклото на блузот“. Неговата музика, најпозната во албумите Pieces of a Man и Winter in America во раните седумдесетти, влијаела на движењето Енгендер, а подоцна и на афроамериканските жанрови на музика како што се хип-хопот и нусоулот.
Морско прасе
Домашнo морскo прасe или заморец — животно од семејството на морските прасиња (Caviidae) и се чуваат претежно како домашни миленици. И покрај нивното име, немаат никаква врска со морето, ниту пак со свињите. Овие животни се глодачи и имаат по 4 прсти на предните, и по 3 прсти на задните нозе. Обично живеат од 3 до 8 години, но ако се хранат со трева и се пуштаат во природна околина, можат да достигнат и до 10 години старост.
Ова животно е припитомен вид (Cavia porcellus) на јужноамериканското морско прасе. Личи на многу други морски прасиња по тоа што е дебело, со кратки нозе и е долго 25 см. Има мали уши, нема надворешна опашка и има крзно, коешто е црно, жолто-кафено, крем, кафено, бело или комбинација на овие бои. Должината на влакното и составот варираат. Се храни, главно, со трева и со други зелени растенија. Припитомено е во времето пред Инките, а било донесено во Европа во раните години на XVI век. Тоа е популарно домашно милениче и значајно животно за испитување. Морските прасиња играат значајна улога во испитувањата и проучувањата. Ова животно може да има свиоци на неговото крзно или пак да биде со рамно крзно.
За чување: -Женките првиот полов однос мора да го имаат пред да наполнат 8 месеци и да се породат пред да наполнат една година, бидејќи карлицата зараснува, и ембрионот т.е малечките (2-5 во просек) не можат да излезат по природен пат и ќе треба да се изврши царски рез.
-Ако имате едно морско прасе и сте решиле да вдомите уште едно, тогаш нивниот прв контакт нека биде на неутрална територија, морските прасиња бележат територија преку урината, како кучињата и ја бранат. Немојте да дозволите миленичињата уште од прв ден да не се сакаат, бидејќи тоа ќе остане така.
-За одржувањето хигена нормално потребно е на секои 3-4 дена менување на пилевината, во зависност колку морски прасиња чувате. Капење може еднаш месечно и тоа со бебешки шампон без многу хемикалии или некоја купка за интимни делови, редовно чешлање, бидејќи склони се кон митарење, и на секој 2-3 месеци сечење на ноктите, бидејќи многу брзо растат и често се кршат. Исто така предните запчиња им се кршат, но тоа не треба да биде проблем бидејќи тие непрекинато растат. Ако го чувате во кафез нема потреба од камчиња за да ги тријат забите, туку тие тоа ќе го прават од оградата на кафезот.
Латинско име
Научното име на општиот вид е Cavia porcellus, при што porcellus (поркелус) на латински значи „мало прасе“. Cavia (кавија) е на новолатински; потекнува од кабијаи (cabiai), името на животното на јазикот на галибските племиња, некогаш домородно во Француска Гвајана. Кабијаи може да биде прилагодување на португалската савија (çavia; сега savia), која сама по себе потекнува од тупискиот збор сауја (saujá), што значи стаорец.
На други јазици
Заморчињата се нарекуваат куви (quwi) или хака (jaca) на кечуански јазик и куј (cuy) или кујо (cuyo) (множина cuyes, cuyos) на шпански јазик во Еквадор, Перу и Боливија.
Името на животното алудира на свињи на многу европски јазици. Германскиот збор за нив е меершвајнхен (Meerschweinchen), буквално „морско свинче“, на полски јазик тие се нарекувани свинка морска (świnka morska), на унгарски како тенгерималац (tengerimalac) и на руски како морскаја свинка (морская свинка). Ова потекнува од средногорногерманското име мерсвин (merswin). Ова првично значело „делфин“ и се користело поради негодувачки звуци на животните (за кои се сметало дека се слични).
Постојат многу други, веројатно помалку научно засновани, објаснувања за германското име. На пример, едрените бродови кои застанувале за доснабдување во Новиот свет прибирале залихи на заморчиња, кои обезбедувале лесно пренослив извор на свежо месо. Францускиот термин е кошон д'Анд (cochon d'Inde) (индиска свиња), или (кобај) (cobay); Холанѓаните го нарекувале гине бихетје (Guines biggetje; гвинејско заморче), или кавија (cavia), во некои холандски наречја се вика шпансе рат (Spaanse rat; шпански стаорец); и на португалски, заморчињата се именува како кобаија (cobaia), од тупискиот збор преку неговата латинизација или како поркињо да Индија (porquinho da Índia; индиско прасенце). Ова поврзување со свињи не е универзално меѓу европските термини; на пример, општиот збор на шпански е конехиљо де Индиас (conejillo de Indias; индиско зајче).
Кинезите го означуваат животното како туншу (豚鼠; свински глушец), а понекогаш и како хеланџу (荷蘭 豬; холандска свиња) или тијанџушу ( 天竺鼠; индиски глушец). Јапонскиот збор за морско прасе е морумото (モルモット), што произлегува од името на друг глодач кој живее во планина, мрмотот. Ова е како морските прасиња биле нарекувани од холандските трговци, кои прво ги донеле во Нагасаки во 1843 година. Другиот, а поретко, јапонски збор за морско прасе, со употреба на канџи, е тенџику-незуми (天竺鼠; てんじくねずず), буквално се преведува како индиски стаорец.
Исхрана
Морското прасе треба да се храни со зеленчук, но никако марула, бидејќи содржи состојка која што го нагризува црниот дроб. Овошје можете да давате но не во толку големи количини како зеленчукот. Може јаболко, мандарина во зимно време, лубеница на лето, банана (во помали количини).
Морските прасиња се тревопасни животни и не смее да им се дава месо и млечни производи. Млечните производи се особено кобни бидејќи предизвикуваат пролив, кој предизвикува смрт на животното во рок од 4-5 часа.
Размножување
Мајката ги носи малите околу 70 дена и тие се раѓаат со нокти, заби, крзно и по неколку дена почнуваат да гризат.
Строго контролирани возови (филм од 1966)
Строго контролирани возови (чешки: Ostře sledované vlaky) - чешки филм од 1966 година, во режија на Јиржи Менцел (Jiří Menzel), кој е автор на сценариото, заедно со Бохумил Храбал. Главните улоги ги играат: Вацлав Нецкар (Václav Neckář), Јитка Бендова (Jitka Bendová), Јосеф Сомр (Josef Somr) и Владимир Валента (Vladimír Valenta). Ова е првиот долгометражен филм на Менцел, заснован според истоимениот роман на Храбал, со што зпаочнала нивната долготрајна соработка. Филмот освоил повеќе награди, меѓу кои и „Оскар“ за најдобар странски филм. Со текот на времето, угледот на филмот се зголемувал. Така, во 1982 година, во анкетата на УНЕСКО, тој бил ставен на списокот на стоте најдобри филмови на сите времиња, а во 2005 година и американското списание „Тајм“ го ставило филмот во својот избор на стоте најдобри филмови.
Содржина
Дејствието на филмот се одвива конкрајот на Втората светска војна во чешкиот град Костомлати. Младиот Милош Хрма (го игра Нецкар) завршува се вработува на железничката станица. Шефот на станицата (го игра Валента) најмногу го интересираат гулабите кои ги одгледува, додека железничарот Хубичка (го игра Сомр) пак се интересира само за жените. И Милош има девојка, кондуктерката Маша (ја игра Бендова), но тој е срамежлив и несигурен. По една неуспешна љубовна ноќ со Маша, засрамениот Милош изнајмува соба во хотел (јавна куќа) и се обидува да изврши самоубиство, но го спасуваат, а лекарот го советува да најде поискусна жена. Додека Милош и Хубичка се занимаваат со своите љубовни проблеми, партизаните сè почесто ги уништуваат германските возови. Еднаш, еден железничар ги известува Милош и Хубчка дека во нивната станица треба да помине воз полн со муниција и дека некој треба да фрли експлозив на возот. Кога низ станицата минува германски воз, војниците го заробуваат Милош, но кога ќе ги видат раните на неговите раце, го ослободуваат. Една ноќ, во станицата се појавува непозната млада жена која на Хубичка му го доставува експлозивот за планираната акција. Во знак наблагодарност поради тоа што Милош му го спасил животот, Хубичка ја убедува жената да води љубов со Милош. Најпосле, еден ден, во станицата доаѓа дисциплинската комисија на железницата со цел да го испита случајот во кој Хубичка водел љубов со службеничката во работното време. Бидејќи Хубичка е зафатен со сослушувањето, Милош го зема експлозивот и го фрла во германскиот воз. Меѓутоа, војниците го забележуваат Милош и го убиваат, а набргу возот експлодира.
Буковидни
Буковидните (науч. Fagales) се ред на цветни растенија, каде се вбројуваат најшироко распространетите дрва. Името го добиле по родот Буки (Fagus). Припаѓаат на розидната група на дикотиледони. Во овој ред спаѓаат следниве семејства и родови:
Во постариот Кронквистов систем се наведуваат само четири семејства (Брези, Corylaceae, Буки, Тикодендрони; Corylaceae не припаѓале на Брезите); овој распоред го следи Светскиот попис на одбрани растителни семејства. Другите семејства биле разделени во три различни реда, сместени во Хамамелиди. Пресличниковидните се состоеле од едно семејство (пресличници), Оревовидните се состоеле од Оревите и Коњски опашки, а Восковцовидните ги опфаќале преостанатите (плус Balanops). Промените се должат на испитувањата со кои е востановено дека вака утврдените Восковцовидни, се парафилетски во однос на другите групи.
Апоскеп
Апоскеп (Απόσκεπος, Апоскепос) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 5 километри северозападно од градот Костур во Костурската Котлина, во историско-географската област Пополе, на јужниот дел од Нередска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 792 метри.
Историја
Во отоманскиот збирен даночен список на немуслиманското население селото е наведено под името Пескопос со 10 семејства на Никола, Јано, Јорг, Петро, Михо, Којос, Доброслав, Јорг, Алекса и Душман, и една вдовица Кала. Вкупниот приход на империјата од селото бил 686 акчиња.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Апоскеп се состоело од 90 семејства со 290 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Апоскеп 740 жители Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 912 Македонци и работело егзархиско училиште.
Според грчката статистика од 1902 година селото имало 107 семејства, од кои 66 егзархиски и 41 патријаршиско. Во селото работело грчко и бугарско училиште.
Поради активното учество на месното население во Илинденското востание, селото настрадало од страна на османлиските војски, додека 15 лица биле убиени кај местото Ковачо.
Според грчката статистика од 1905 година селото имало 320 жители Македонци и 300 Грци. Во 1905 година селото настрадало од грчки андартски напади. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 150 македонски семејства.
Во текот на Втората балканска војна, селото настрадало и било окупирано од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија и Бугарија.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 465 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 333 жители.
Демографија
Во 1928 година селото броело 360 жители. , додека во 1940 година селото броело 377 жители.
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем дел од населението било принудено да ги напушти своите домови.
Селото во пописот од 1951 година броело 270 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 234 жители, во 1971 година имало 189 жители, во 1981 година имало 192 жители, додека во 1991 година имало 166 жители. Денеска, населението на селото е 135 жители според пописот од 2001 година.
Тане Цалески
Тане Цалев Стефаноски, познат како Тане Цалески ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Од својата четврта година останал без татко ѝ неговото семејство се пpeceлило и живеело во Кичево, каде го завршил основното училиште. Завршил и трговско училиште, а потоа станал трговски помошник. Бидејќи во 1937 година останал без работа, бил принуден да оди на печалба во Белград, каде успеал да го изучи браварскиот занает и станал квалификуван бравар. Во Белград се поврзал со напредните работници и студенти и учествувал во повеќе штрајкови и демонстрации против тогашната ненародна власт. Во 1938 година, Тане се вратил во Кичево и се вработил како ложач на малиот воз.
Втора светска војна
Во 1941 година станал член на КПМ во Кичево, а од пролетта 1943 година ѝ член на Месниот комитет за Кичево и секретар на Железничката партиска организација. Во пролетта 1942 година, како работник во ложилницата во Кичево, служел како курирска врска помеѓу Кичево-Струга и Кичево-Гостивар, релацијата на која сообраќал возот. Како секретар на Железничката партиска организација во Кичево, уште во есента 1942 година бил организатор на штрајкот на железничарите. Во септември 1943 година, во слободно Кичево, бил доста активен, а со повлекувањето на единиците од Кичево, заминал партизан со Групата баталјони и учествувал во борбите за второто ослободување на Кичево на 1 ноември 1943 година. Со Групата баталјони ги продолжил борбите на Буковиќ и Гостиварско. На 19 ноември 1943 година бил во една отсечена група борци од баталјоните која водела борба со балистите кај селото Симница - Гостиварско каде бил убиен.
Во негова чест
Во Кичево, една фабрика за навојни жици е именувана по неговото име, а исто татка и една улица го носи токму неговото име.