Суматрански_носорог
Заробеништво
Иако се ретки, суматранските носорози повремено биле присутни во зоолошките градини во последните 150 години. Во 1872 година два суматрански носорози биле сместени во Лондонската зоолошка градина. Еден од нив, женка со има Бегум, била фатена во Читагонг во 1868 година и живеела во зоолошката до 1900 година, со што го држи рекордот за најдолг живот на едно животно во заробеништво. Во овој период, Филип Склатер, секретар на Зоолошкото друштво во Лондон, тврдел дека првиот суматрански носорог бил присутен во колекцијата на Зоолошката градина во Хамбург од 1868 година. Пред изумирањето на подвидот Dicerorhinus sumatrensis lasiotis, најмалку седум примероци биле чувани во зоолошките и циркусите. Сепак, суматранските носорози не напредувале надвор од нивното природно живеалиште. Носорог од зоолошката градина во Калкута, имал успешно породување во 1889 година, но за време на целиот 20 век ниту еден носорог не е роден во зоолошките градини ширум светот. Во 1972 година починал последниот суматрански носорог кој живеел во заробеништво, поточно во зоолошката градина во Копенхаген. И покрај тоа што размножувањето на овие животни немало голем успех, во раните 1980-ти години била почната програма за размножување на суматранскиот носорог во заробеништво. Помеѓу 1984 и 1996 година, со оваа ex situ заштитна програма, биле транспортирани 40 суматрански носорози од нивното природно живеалиште во зоолошки градини и резервати низ светот. Сепак и покрај големите очекувања, до 1990-те ниту еден носорог не е роден, по што повеќето се сложиле дека оваа програма била неуспех. Во 1997 година, специјалисти од МСЗП за азиски носорози, изјавиле дека програмата била тотален неуспех дури и во „одржувањето на видот во дозволени лимити на смртност“ бидејќи, освен што немало раѓање на млади носорози туку и 20 од носорозите во заробеништво умреле. Во 2004 година сите суматрански носорози кои биле во заробеништво на полуостровот Малезија изумреле како резултат на болеста сура, што ја намалила популацијата на осум единки. Седум од овие носорози биле пратени во САД (другиот останал во Азија), но до 1997 година, останале само три: женка во зоолошката градина во Лос Анџелес, мажјак во зоолошката градина во Синсинати, и уште една женка во зоолошката градина во Бронкс. Како последен напор, трите носорози биле обединети во Синсинати. После многу години неуспешни обиди, женката од Лос Анџелес, Еми, затруднела по шести пат. Сите пет претходни бремености биле неуспешни. Истражувачите поучени од претходните искуства, со помош на дополнителни хормонски терапии успеале да ја одржат бременоста и Еми во септември 2001 година родила млад мажјак кој го добил името Андалас (индонeзиски збор за Суматра). Андаласовото раѓање било првото успешно раѓање на суматрански носорог во последните 112 години. Потоа, на 30 јули 2004 година, се родила и Суци. На 29 април 2007 година, Еми се породила по третпат, носејќи го на свет Харапан (или Хери). Во 2007 година, Андалас кој дотогаш живеел во зоолошката градина во Лос Анџелес, бил вратен во Суматра за да учествува во програмите за размножување со здрави женки. И покрај неодамнешниот успех во Синсинати, овие програми остануваат контроверзни. Поборниците за овие програми сметаат дека е постигнат успех со проучувањето на репродуктивните навики, подигнувањето на јавната свест за носорозите и добирање финансиска помош за заштитните програми во Суматра. Противниците на овие програми сметаат дека загубите се преголеми, програмата е премногу скапа и дека популациите во заробеништво не можат да се споредат со степенот на закрепнување на носорозите во добро заштитените природни живеалишта.