cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Антон Чупков
Кариера
Чупков се појавил во својот прв светски сениорски натпревар на Светското Првенство во 2015 во Казан, каде се пласирал во финалето на 200 метри градно, завршувајќи на 7-то место со време од 2:09,96, откако претходно поставил јуниорски светски рекорд во полуфиналето во време на 2:09,64.
Чупков учествувал и на Светското јуниорско првенство во 2015 во Сингапур; тој зел поединечни медали освојувајќи злато на 100 метри градно (1:00,19) и 200 метри градно (2: 10,19, рекорд на натпреварот), но заврши 7-ми во финалето на 50 метри градно. На штафетни натпревари, Чупков се натпреварувал на 4 х 100 метри мешано (со Данил Пахомов, Ирина Придхоко и Арина Опеншева ) каде Русија поставил нов јуниорски светски рекорд, со време од 3: 45,85, и во машка конкуренција од 4 × 100 мешано (со Данил Пахомов), Владислав Козлов, Роман Ларин, финиширајќи во 3:36,44), земајќи го рекордот на натпреварот.
Тој ја одбранил титулата на Светското првенство на 200 м градно. Тој се квалификувал втор по Метју Вилсон со време 2: 08.22. Во полуфиналето го покажал 2-то најдобро време, пливајќи со европско рекордно време од 2: 06,83. Во финалето тој завршил со светски рекорд, 2:06.12, достигнувајќи го растојанието за 0,56 секунди побрзо од Вилсон.
Меѓународна пливачка лига
Во пролетта 2020 година, Чупков потпишал за Торанто Титанс, првиот канадски тим за пливање во ISL, во нивната инаугуративна сезона.
Во есента 2019 година тој бил член на инаугуративната пливачка меѓународна лига за Меѓународниот пливачки клуб Енерџи Стандард, кој ја освоила титулата на тим во Лас Вегас, Невада, во декември. Тој победи на 200 метри градно и на натпреварите во Индијанаполис и во Лондон.
Космос-47
Космос-47 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 6 октомври 1964 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 383 км, а најмалото на 174.
Ролинг стоунс
Ролинг стоунс (англ. The Rolling Stones) — британски рокенрол бенд кој станал познат во 60-тите години. Тие се оригинални во мешањето на разни правци од американските композиции во нова форма на популарна музика. На почетокот на нивната кариера тие свиреле преработки на блуз, ритам и блуз, кантри и рокенрол музика. Нивните први нумери биле преработки на песни Чак Бери, Роберт Џонсон, Скримин Џеј Хокинс, Мади Вотерс и Хенк Вилијамс, меѓу другите. Иако основачите на бендот Мик Џегер и Кит Ричардс се сметаат за едни од најголемите текстописци во популарната музика, бендот никогаш не престанал да биде инспириран и од другите жанрови. Реге, панк, и денс музика, сите жанрови наоѓаат место на нивните плочи.
Гитаристот (и првичниот фронтмен) Брајан Џонс, иако популарен и харизматичен, бил избркан од групата во 1969 и умрел со таинствена смрт подоцна во таа година, претпоставена несреќа во тоа време, иако постојат обвинувања дека тој бил убиен. Џегер и Ричардс ќе го преземат пишувањето на текстови и изведбата. Џонс претпочитал да се остане блиску до блуз звукот, иако експериментирал со ситара, но Џегер и Ричардс го прошириле музичкиот пристап на Ролинг Стоунс.
Прабугари
Прабугари, Булгари или многу ретко Болгари — полуномадски туркиски народ кој првобитно живеел во Средна Азија и зборувал прабугарски јазик.
Теории за етничкото потекло
Самото потекло на Прабугарите е доста контроверзно и е предмет на разни дискусии и научни истражувања. Во бугарската наука има повеќе теории за нивното потекло, а една од нив е на бугарскиот научник Васил Златарски, кој во своето дело пишува: "Првата историја на Прабугарите несомнено треба да ја бараме во историјата на оние средноазиски туркиски (односно Turkic) народи, кои се познати под општото име Хуни..." Научникот Евгени Владиков е на истото мислење: "Прабугарите припаѓаат на поновите народи кои се доселиле на Балканскиот Полуостров (...) Околу 670 година на североисток од делтата на р. Дунав се појавуваат Прабугарите, кои се народ од туркиско (односно Turkic) потекло..." Големата Гролиер мултимедијалната општа компјутерска ЦД енциклопедија е на истото мислење и во поднасловот "Прабугари" (Bulgars) се вели дека "Прабугарите се туркиски народ кој мигрирал на Балканот од Средна Азија во втората половина на 7 век. Тие ги потчиниле словенските племиња и го основале Првото Бугарско Царство во 681 година." Полската наука исто така е прецизна во своите тврдења за туркиското потекло и вели дека "Прaбугарите и другите туркиски народи биле сточари." Прабугарското потекло го дава и делото од 8 век, Именик на бугарските ханови, кое го опишува потеклото на самите Прабугари од тоа време и јасно дава до знаење со чија релација се поврзани тогашните балкански Прабугари и Хуните. Тука е наведено дека Атила е директен крвен предок на ханот Кубрат кој се смета за прв владетел на Стара Велика Бугарија.
Прабугарите во Азија
Во историографијата сè уште не е точно утврдено од каде доаѓаат Прабугарите, но е прифатено дека до 2 век живееле во Средна Азија. Во согласност со иранската теорија нивната родина е меѓу реките Аму Дарја и Сир Дарја. Овој реон во древноста се нарекувал Балхара (грчки: Бактрија, арапски: Бургар). Денес реонот опфаќа делови од Узбекистан, Туркменистан, северен Авганистан и целиот Таџикистан и во него се зборуваат туркиски и ирански јазици. Според архолошките податоци поверодостојна е турко-хунската теорија дека тие потекнуваат од реонот на планината Алтај која се наоѓа на границата помеѓу Русија, Кина, Монголија и Казахстан.
Прабугарите во Европа
Кон крајот на 2 век еден дел од Прабугарите поради нејасна причина се преселиле во Европа, на север од Кавказ и меѓу реките Днестар и Итил (денес Волга). Прабугарите за првпат се спомнуват од европските историчари во т.нар. „Анонимен римски хронограф„, којшто е напишан од неизвестен летописец во 354 год. на латински јазик.
Во Европа, Прабугарите се населиле најнапред околу делтата на реката Волга, а после и на Кавказ, (денешна Ерменија и Кабардино-Балкарија), во Добруџа, околу делтата на реката Дунав, (денешна Бугарија и Романија). Прабугарите коишто се населиле околу делтата на реката Дунав во 7 век го сновале Првото Бугарско Царство во 681 година. По нивното доаѓање на територијата на денешна Бугарија настанал процес на мешање со словенското и останатото население коешто живеело на тие простори. Преку еден таков етногенетски процес настанат е денешниот словенски бугарски народ. Имено, денешниот етноним Бугари (буг. българи) е наследство од Прабугарите според чие име е именувана и денешната држава Бугарија (буг. България).
Во автономните републики на Руската Федерација - Татарстан, Чувашија и Кабардино-Балкарија, некои луѓе се сметаат себеси за потомци на Прабугарите. Овие народи денес имаат туркиски национални белези, зборуваат туркиски јазици и имаат туркиска култура. Се претпоставува дека јазикот, којшто се зачувал најмногу од прабугарскиот јазик, е чувашкиот, кој спаѓа во групата на туркиски јазици. Интересен пример се Гагаузите, од кои мал дел сè уште живеат во североисточна Бугарија, токму онаму каде што се населиле Аспаруховите Прабугари, а поголем дел од нив се преселиле во Молдавија по Руско-турската војна (1806-1812). Гагаузите зборуваат туркиски јазик и сите се православни христијани. Според некои теории тие се потомци на Прабугарите, а по други теории, тие се потомци на Куманите и Печенезите. Самите тие се нарекуваат ески Булгар (стари Бугари).
Според веќе пронајдените прабугарски написи во денешна Бугарија од средниот век, Прабугарите во Бугарија до 10 век, пишувале на грчко или свое непознато писмо, на прабугарски јазик.
Прабугарите во Македонија
Во некрополата "Млака" пред тврдината во Дебреште, Прилепско, откопани се гробови со наоди од доцниот 7 и 8 век. Тие се делумно или целосно кремирани и не се ниту ромеjски, ниту словенски. Најверојатно станува збор за Кутригурите. Ова прабугарско племе, заедно со побројните Сермесијани (поробени Византијци), под водство на Кубер, а како потчинето на аварскиот каган во Панонија, околу 680 г. се одметнало од Аварите и тргнало кон Солун.
Прабугарскиот хан Кубер околу 680 г. успеал да доjде во Македонија. Од властите во Солун добил дозвола тие да се населат во Прилепското Поле (Campus Kerameensis) - Керамесиаи е античкото име за Прилеп. Во бугарските толкувања станува збор за Битолското Поле. Кубер бил брат на ханот Аспарух (основач на Првото Бугарско Царство) и син на ханот Кубрат. Византиската верзија на историјата од "Чудата на св. Димитар Солунски" тврди дека од властите во Солун измолил дозвола да се насели во Прилепското (т.е. Прилепско-Битолското Поле). Планирал напади на Солун и соработувал со Византија, а имал и врски со Прабугарите од државата на Аспарух. Во натписот од Мадарскиот коњаник ханот Тервел зборува за Прабугарите (неговите чичковци) во Македонија.
Во Ерсека близу Корча и во Врап кај Елбасан, наjдени се делови од неговата благаjна, заробена во борбите против Аварскиот каганат. Два дела од ова богатство се откопани уште на почетокот од 20 век. Прабугарски наоди од 7-8 век во Македонија има и во реоните на Прилеп, Охрид и други места. Во првата половина на 9 век скоро сите делови на Македонија биле припоени кон Бугарија. Во 864 таа го прифатила христијанството како официјална државна вера, a во 893 словенскиот јазик како официјален државен и религиозен јазик и кирилското писмо како државно писмо.
Црква Свети Јован (Тарту)
Црква Свети Јован (естонски: Jaani kirik; германски: St. Johanniskirche zu Dorpat) — готска лутеранска црква, една од знаменитостите на градот Тарту, Естонија. Црквата е посветена на Јован Крстител.
Историја
Првично, Свети Јован била католичка црква, бидејќи најстарите делови од сегашната зграда потекнуваат од 14 век. Пред тоа, на истото место постоела црковна зграда барем од првата половина на XIII век. Археолошките истражувања покажале дека овде можеби имало дрвена црква во 12 век. Ова е особено извонредно затоа што националното христијанизирање се случило многу подоцна. Зградата од црвени тули доживеала големи промени, бидејќи во голема мера била обновена и по Големата северна војна и по Втората светска војна. Барокните капели биле додадени во 1746 и 1769 година. Црквата сега е дел од Естонската евангелистичко-лутеранска црква.
Големиот пожар во Тарту започнал во близина на црквата во 1775 година, а црквата и блиската куќа на Упсала биле поштедени од уништување, што уништил речиси двесте куќи.
На крајот на 19 век црквата обезбедувала основно образование. Овде единственото школување го добила глумицата Амали Конса.
Архитектура
Најизвонредната одлика на Свети Јован е неговото богатство од теракотни фигурини што ја опкружуваат надворешноста на црквата. Првично, имало повеќе од илјада рачно изработени фигурини, секоја различна од другите; денес, сочувани се околу 200.
Од 1999 година, црквата Свети Јован има две нови ѕвона наречени Петрус и Паулус по двајцата светци-заштитници на градот (соодветно, Свети Петар и Свети Павле).
Азов
Азов, порано познат како Азоф или Азак, е град во Ростовска област, Русија, сместен на реката Дон на само 16 км од Азовското Море, што го носи името од градот. Население: 82,937 (Попис од 2010 година); 82,090 (Попис 2002); 80,297 (Попис 1989).
Рани населби во близина
Устието на реката Дон отсекогаш бил важен трговски центар. На почетокот на 3 век п.н.е., Грците од Боспоранското Кралство тука основале колонија, која ја нарекле Танаис (според грчкото име на реката). Неколку века подоцна, во последната третина од 1 век п.н.е., населбата била изгорена од кралот Поломон Први од Понт. Воведувањето грчки колонисти го вратило нејзиниот просперитет, но Готите практично го уништиле во 3 век. На местото на античкиот Танаис, сега окупирана од страна на Хутор на Недвигорка, е ископан од средината на 19 век.
Во 10 век, кога се распаднала Хазарската држава, областа поминала под контрола на словенското кнежевство Тмутаракан. Кипчаците, заземајќи ја областа во 1067 година, го преименуваа во Азак (т.е. низини), од каде потекнува модерното име. Златната Орда го преземала поголемиот дел од крајбрежјето во 13 и 14 век, но на венецијанските и геноаските трговци им било дозволено да се населат на местото на денешен Азов и таму основале колонија која ја нарекле Тана (или Ла Тана).
Тврдина
Во 1471 година, Отоманската империја добила контрола над областа и ја изградила силната тврдина Азак (Азов). Тврдината ги блокирала Дона Козаците да напаѓаат и да тргуваат во Црното Море. Козаците го нападнале Азов во 1574, 1593, 1620 и 1626 година. Во април 1637 година, три илјади Дон Козаки и четири илјади Запорошки Козаки го опседнаа Азов (Турците имаа четири илјади војници и двесте топови). Тврдината паднала во јуни 21 и Козаците испратиле барање до царот за повторно спроведување и поддршка. Комисија се изјаснила против ова заради опасност од војна со Турција и лошата состојба на утврдувањата. Во јуни 1641 година, Хусеин Дели, пашата од Силистрија ја инвестирал тврдината со 70.000-80.000 луѓе. Во септември, тие морале да се повлечат заради болести и недостатоци на обезбедување. Втората руска комисија известила дека опсадата оставила многу малку од ѕидовите. Во март 1642 година, султанот Ибрахим поставил ултиматум и царот Михаил им наредил на козаците да се евакуираат. Турците повторно го окупирале Азов во септември 1642 година.
Во 1693 година, гарнизонот на тврдината бил 3.656 од кои 2.272 биле јаничари.
Административен и општински статус
Во рамките на административните поделби, Азов служи како административен центар на областа Азовски, иако не е дел од него. Како административна поделба, таа е вклучена одделно како Азов Урбан Округ - административна единица со статус еднаков на окрузите. Како општинска поделба, оваа административна единица има статус на урбан округ.
Владата
Сергеј Бездолни од партијата Единствена Русија бил избран за градоначалник на Азов на 3 април, 2005 година и реизбран на 11 октомври, 2009 година од 72,9% од гласачите. Актуелниот шеф на администрацијата (управител на градот) Владимир Рашчупкин ја извршува функцијата од декември 2015 година.
Клима
Климата во Азов е влажна континентална (Кепенова класификација на климата), се одликува со топли лета, ладни зими (иако за Русија е прилично блага) и прилично слаби врнежи.
Атракции
Постојат многу споменици и музеи во Азов. Изградена во 1799 година, подрумот „Прашок“ во градот Азов е единствениот пример за изградба на тврдината од времето на Катерина за цела јужна Русија (изградени тврдини Ростов, Таганрог и други целосно уништени), па затоа заслужува да се смета за архитектонски споменик на уметноста на воено инженерство од 18 век. Дрвената визба служела четвртина век, во 1797 година била во трошна состојба, таа била демонтирана, а на нејзино место изградиле подрум направен од камен. Во 1799 година, во бастионот на Света Ана, бил изграден нов подрум за прав. Од почетокот на 19-ти до 20 век подрумот се користел како складиште на мраз. Од 1961 до 1965 година подрумот бил реновиран и предаден на историскиот музеј.
Во 1967 година, за да го прослават 900-годишнината на Азов, советските власти ја отворија изложбената диорама „Земањето на Азов од страна на трупите на Петар Велики во 1696 година“. Автор на Диорамата е рускиот уметник Арсени Чернишов.
Тврдината Азов е утврден комплекс со поглед на реката Дон и пристаништето Азов на север. Вклучува бедем, караули и порти. Споменик на Петар I е бронзен споменик на Петар Велики во центарот на Азов. Го дизајнираа вајарите Олег Комов и Андреј Ковалчук. Свеченото отворање се одржа на 19 јули 1996 година и се одржа заедно со 300-годишнината на руската морнарица.
Споменик на Алексеј Шеин е скулптура на рускиот државник, генерал, Бојар (од 1695 година) и првиот руски генералисими (1696) Алексеј Семенович Шеин. Споменикот беше отворен на 12 јуни 2009 година. Автори на проектот беа М. Лушников и В.П. Мокросов.
Азовскиот историски, археолошки и палеонтолошки музеј-резерват е еден од најголемите јужни музеи на Русија, домаќин на најбогатата палеонтолошка колекција на југот на Русија. Музејот е основан на 17 мај 1917 година од Михаил Аронович Макаровски.
Збратимени градови
Азов е збратимен со:
Лос
Лосот (Alces alces) е најголемиот и најтешкиот претставник од фамилијата елени. Може да биде долг и повеќе од 3 м и тежок до 700 кг. Мажјаците се двојно поголеми од женките. Од другите елени се разликуваат по големите и широки рогови на мажјаците кои се сраснати во облик на лопата. Телото на лосовите е прекриено со темнокафеаво крзно, додека нозете им се светли и имаат широки чапунки за газење по кал или снег. Мажјаците на грлото имаат набрана кожа прекриена со крзно. Роговите ги отфрлаат секоја година, по што им растат нови. Лосовите живеат во шуми во близина на езера, мочуришта и други водени површини. Мошне добро трчаат, а изненадувачки добро пливаат и нуркаат. Лете влегуваат во вода и се хранат со водни растенија, а зиме јадат гранчиња од дрвја. Тоа се внимателни животни, најчесто активни во самрак, а дење воглавно се одмораат. Мажјаците лете живеат сами, а женките внимаваат на младите, додека зиме се задржуваат во поголеми или помали стада предводени од женки.
Живеалиште
Лосот обично живее во тајгите и умерените широколисни и мешани шуми на северната полутопка во умерена до субарктичка клима. Ловењето и другите човечки активности предизвикаа намалување на опсегот на живеалиштето на лосовите со текот на времето. Во моментов, повеќето лосови се наоѓаат во Канада, Алјаска, Нова Англија, скандинавските, балтичките држави и Русија. Лосот живее во средина во која може да најде соодветна исхрана (пр. езерски треви, млади дрвја и грмушки), а вооено да е заштитен од грабливци како и од екстремно топло или ладно време. Во текот на годишните времиња лосовите патуваат помеѓу различни живеалишта за да ги задоволат овие потреби. Лосот со својата дебела кожа, густо крзно кое ја задржува топлината и нискиот сооднос помеѓу површина и волумен е приспособен за живеење во ладни услови и одлично го толерира студот, но има ниска толеранција на топлина. Топлото време го преживува со повлекување на сенка, на провев или со потопување во ладна вода. На топло лосовите лесно можат да се најдат како шлапаат или пливаат во езерата или барите. Кога е многу изложен на топлина постојат големи шанси лосот да не се храни соодветно во лето, а со тоа и да не складира доволно сало за да ја преживее зимата. Женките исто така, може да не бидат во состојба да се отелат без потребното стекнување тежина во текот на летото. На лосот му е потребен пристап како до младите шуми за брстење, така и до старите шуми за наоѓање на засолниште.
Лосовите ги избегнуваат областите каде што има малку или воопшто нема снег бидејќи ова го зголемува ризикот од наидување на грабливци, како што се волците, и исто така ги избегнуваат областите со длабок снег бидејќи тоа ја намалува нивната подвижност. Поради тоа лосовите избираат средина која балансира со бројот на грабливци, достапност на храна и длабочина на снегот. Со повторната појава на бизонот во тајгите се појави загриженост дека лосот и бизонот ќе се натпреваруваат за зимската животна средина, а тоа би довело до намалување на популацијата лосови. Како и да е, ваков проблем не се појави. Лосот го претпочита субалпскиот појас во рана зима, додека бизонот претпочита влажни ливади и пасишта. Во доцна зима лосот претпочита речни долини и листопадни шуми или алпски терени над шумата, додека бизонот претпочита влажни ливади и пасишта или сончеви падини.
Популација
Северна Америка:
Европа и Азија:
Рогови
Мажјаците имаат рогови како и останатите претставници од фамилијата елени. Женките избираат партнер врз основа на големината на роговите. Мажјаците ја користат големината на нивните рогови со цел да ја заплашат и обесхрабрат конкуренцијата, а неретко доаѓа и до борба помеѓу соперниците. Големината и стапката на раст на роговите зависи од диетата и возраста; симетријата го одразува здравјето на лосот.
Роговите на мажјаците растат како цилиндрични греди кои се испакнуваат на двете страни од главата под прав агол на средната линија на черепот, а потоа се разгрануваат. Долниот крак од ова разгранување може да биде едноставно, или поделено на два или три забци, со понекое зарамнување. Роговите на лосот се широки и во форма на лопата со забци по должината на надворешниот раб. Роговите на возрасен алјаски лос (стар 5 до 12 години) имаат максимален распон поголем од 200 см. До 13-годишна возраст роговите на лосот се намалуваат во големина и симетрија. Најголемиот забележан распон е 210 см. Алјаскиот лос исто така го држи рекордот за најтешки рогови со 36 кг. Пречникот на гредата укажува на возраста на лосот, а не бројот на забците. Роговите на лосовите во Северна Америка (A. a. Americanus) вообичаено се поголеми од оние на евроазискиот лос и имаат по два лобуси на секоја страна, како пеперутка. Формата на роговите на евроазиските лосови потсетува на школка, со еден лобус на секоја страна.
По сезоната на парење мажите ги отфрлаат роговите за да штедат енергија за зима. Новиот сет на рогови ќе порасне на пролет. Потребни се три до пет месеци за нивен целосен развој, што ги прави еден од најбрзорастечките органи кај живоотните. Покривната кожа со својот богато развиен систем на крвни садови ги исхранува роговите, а бројни фоликули на влакна и даваат кадифена текстура. Младите лосови не ги отфрлаат роговите за време на зимата, туку ги задржуваат до следната пролет. Птиците, месојадците и глодачите ги јадат отпаднатите рогови кои се полни со белковини, а лосовите ја јадат покривната кожа за внес на хранливи материи.
Ако мажјакот е кастриран, било случајно или хемиски, тој ќе го отфрли моменталниот сет на рогови и веднаш ќе порасне нов сет деформирани со изменета форма рогови кои ќе ги носи до крајот на животот без да ги отфрли повеќе. Овие израстоци со карактеристичен изглед (често нарекувани и „ѓаволски рогови“) се извор на митови и легенди кај Ескимите, како и кај некои други племиња на домородните народи од Северна Америка.
Во исклучително ретки околности и кај женките може да пораснат рогови. Ова обично се должи на хормонски дисбаланс.
Копита
Како и сите членови од редот парнокопитари, на стапалото лосот има два големи кератинизирани копита кои соодветствуваат на третиот и четвртиот прст, со два мали постеролатерални рудиментарни прсти кои соодветствуваат на вториот и петтиот прст. Копитото од четвртиот прст е пошироко од она на третиот, но е пократко во должина. Ова стапало е приспособено за одење по меко тло. Копитото се шири под товар, ја зголемува површината на газење, при што се ограничува потонувањето на ногата во мека почва или снег, а исто така се зголемува и ефикасноста при пливање.
На цврсто тло мажјакот остава видлив отпечаток од рудиментарните прсти, додека женката и младенчето не оставаат. На меко тло или кал кај сите може да се види отпечаток од рудиментарните прсти.
Крзно
Крзното му се состои од два слоја, горен слој составен од долги влакна и мека волнена подлога. Влакната од горниот слој се шупливи, исполнети со воздух за подобра изолација, а исто така им помага да останат на површина додека пливаат.
Таблица на основни интеграли
= Останати интеграли =
Дела за чембало (Рамо)
Дела за чембало (фр. Pièces de clavecin) — три збирки со музика за чембало од францускиот композиор Жан-Филип Рамо. Првата била издадена во 1706; втората во 1724; а третата во 1729 или 1730 (како Nouvelles suites de pièces de clavecin - „Нови свити од дела за чебало“). По нив, во 1741 следела Дела за чембало и концерти (Pièces de clavecin en concerts), во кои чембалото го придружува флејта, виолина и виола да гамба.
Дела за чембало и концерти (1741)
Петте „концерти“ се содржат од следниве дела:
Космос-48
Космос-48 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 14 октомври 1964 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-48 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 282 км, а најмалото на 203.
Интегрално коло
Интегрално коло или интегрирано коло (чип или микрочип) — електронски уред наменет за определена намена кој се состои од повеќе транзистори споени во струјно коло. За разлика од транзисторите, интегралното коло во себе содржи цели електронски шеми со различни делови како што се транзистори, отпорници, кондензатори и др. Првото интегрално коло го осмислил Џек Килби во 1958 г.
Интегралното коло се состои од куќиште, кое е од пластика или керамика, изводи со кои се поврзува на печатена плочка и полупроводнички елемент во средината на интегралното коло, кој со изводите најчесто е поврзан со многу тенки златни проводници.
Бројот на изводи зависи од типот на интегралното коло т.е. од неговата намена и може да се каже дека тој број на изводи е стандарден за различни функции.
Постои цел спектар на интегрални кола кои извршуваат различни функции, некои од нив се:
Заради големиот број на елементи на мал простор често има потреба да се ладат со дополнителни уреди. Тоа е редовен случај кај микрообработувачите.
Интегралните кола предвидени за стандардна употреба имаат температурен опсег од 0 до +55 °C, додека за воените употреби тој опсег опфаќа од -15 до +70 °C.
Космос-49
Космос-49 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 24 октомври 1964 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
ОУ „Никола Вапцаров“ - Градско Балдовци
„Никола Вапцаров“  — основно училиште во Градско Балдовци, Општина Струмица.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Горни Липовиќ
Свети Ѓорѓи (позната и како Св. Великомаченик Ѓорѓи) — главна селска црква во радовишкото село Горни Липовиќ. Црквата се наоѓа на влезот од селото, на височинка што се издига на левата страна покрај патот.
Историја
Црквата е изградена во 1877 година, но не е позната кога и од кој архијереј била осветена. Иконите биле изработени во 1860 година од страна на видниот крушевски мајстор Никола Михајлов.
Архитектура
Градбата на црквата е со правоаголна основа, обоена е со бела боја и е покриена со ќерамиди. Од западната и северната страна на црквата е доградена припрата, којашто е значително пониска од црквата и е покрена со ќерамиди. Пред влезот на црквата има натстрешница, којашто се издига на два цилиндрични столбови. Таа е повисока од припратата, но пониска од црквата и исто така е покриена со ќерамиди. Над натстрешницата, на четири цилиндрични столбови се издига камбанаријата.
Естадио до Аруда
Естадио до Аруда е повеќенаменски стадион во Ресифе, Бразил. Во моментов најмногу се користи за фудбалски натпревари. Стадионот е изграден во 1972 година и може да собере 60.044 гледачи. Естадио до Аруда е во сопственост на Санта Круз фудбалски клуб. Стадионот е именуван по Хозе до Рего Масиел, кој бил градоначалник на Ресифе помеѓу 1952 и 1955 година.
Историја
Градоначалникот Хозе до Рего Масиел во 1955 година донирал парцела на Санта Круз. Оваа парцела е местото каде што е изграден стадионот. Стадионот бил отворен на 4 јуни 1972 година.
Воведниот натпревар се одиграл на 4 јуни 1972 година, кога Санта Круз победил аматерски бразилски национален тим со 1–0. Првиот гол на стадионот го постигна Бетињо од Санта Круз.
Рекордот на посетеност на стадионот моментално изнесува 90.200, поставен на 23 март 1994 година кога Бразил ја победил Аргентина со 2-0. Оттогаш капацитетот на стадионот е намален поради безбедносни причини.
Црква „Св. Никола“ - Градско Балдовци
'''„Св. Никола“''' — христијански храм кој се наоѓа во Градско Балдовци, Општина Струмица.
Санта Марија (вулкан)
Санта Марија — еден од најголемите активни вулкани кој се простира на западниот дел од висорамнините на Гватемала, поточно во областа Кецалтенанго близу до градот Кецалтенанго. Вулканот бил познат под името Гагзанул (на локалниот к'иче јазик) сè до освојувањето на регионот од шпанските колонизатори во 16-иот век. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Во 1902 година се случила една од трите најголеми ерупции во 20-иот век со индекс на експлозивност VEI-6. Поголеми ерупции единствено имале вулканите Новарупта во 1912 година и планината Пинатубо во 1991 година. Може да се спомене и дека оваа ерупција е една од петте најголеми во последните 200 години (а веројатно и 300 години).
Геолошка историја
Вулканот Санта Марија е дел од планинскиот појас Сиера Мадре кој се протега на западниот дел на Гватемала одделен од Тихиот Океан со широка рамнина. Со геолошкиот процес на субдукција на Кокосовата плоча под Карибската плоча се формирал вулканскиот појас во Средна Америка. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Се претпоставува дека ерупциите на Санта Марија почнале пред околу 30,000 години. Во период од неколку илјади години ерупциите биле мали и чести, градејќи голем конус на вулканот кој достигнал надморска височина од 1400 м на која е сместен и градот Кецалтенанго. Следејќи ги ерупциите кои го изградиле конусот, се чини дека шаблонот на активноста се сменил по долгите години поминати во мирување проследени со емисија на мали лавини текови од отворите на планината.
Ерупцијата во 1902 година
Првата ерупција на вулканот Санта Марија која е заведена се случила во октомври 1902 година. Пред тоа вулканот бил во хибернација околу петсто а можеби и неколку илјади години, додека неговото будење било иницирано од сеизмички промени во регионот кои почнале во јануари 1902, што вклучувало и голем земјотрес во април истата година. Ерупцијата започнала на 24 октомври, а најголемите експлозии се случувале во текот на наредните два дена исфрлајќи околу 5,5 кубни километри (1,3 кубни милји) на магма. Ерупцијата била една од најголемите во 20-иот век со нешто помала магнитуда од вулканот на планината Пинатубо што се случил во 1991 година. Ерупцијата била „колосална“ и имала показател на вулканска избувност од 6. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Пемјата формирана при климакталната ерупција паднала на површина од околу 273,000 квадратни километри (105,000 квадратни милји), додека вулканскиот пепел паднал дури до Сан Франциско, изразено во бројки бил распространет до 4,000 километри (2,500 милји). Ерупцијата откорнала големо парче од југозападниот дел на вулканот, оставајќи кратер од околу 1 километар (0.6 милји) во диаметар и околу 300 метри (980 стапки) длабочина, протегајќи се малку подолу од врвот на 2,300 метри (7,500 стапки). Првиот знак на избув било попрскување на песок над градот Кецалтенанго. Потоа ветерот го сменил својот правец и почнал да дува од југ кон исток носејќи го пепелот во насока кон плантажата на кафе Хелветиа која се наоѓала на 6 милји од вулканот, во правец на југозапад. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Поради немањето на доволно информации за еруптивноста на вулканот Санта Марија, месното население не ги препознало сеизмичките процеси и другите знаци на предупредување пред ерупцијата. Имало најмалку 5,000 жртви како резултат на ерупцијата додека во подоцнежната појава на маларија згаснале уште многу животи.
Низа на настани при ерупцијата 1902 година
<hr style="height:5pt; visibility:hidden;" />
Фотографии од ерупцијата 1902 година
<hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Во времето на катастрофата, регионалните власти на градот Кецалтенанго морале да преземат одговорност, бидејќи централната влада била фокусирана на прославата на „Fiestas Minervalias“, најголемиот пропаганден фестивал на режимот на претседателот Мануел Естрада Кабрера; покрај тоа, централната власт била толку фокусирана на фестивалот што се обидле да го минимизираат влијанието на ерупцијата и отишле толку далеку со пропагандата што им кажале на граѓаните дека тоа не се случило во Гватемала, туку во Мексико. Понатаму, властите во Кецалтенанго добиле службен одговор од владата дека нема средства за санација на штетата од ерупцијата, бидејќи тие веќе биле потрошени за помош по земјотресот во април 1902 година. Во такви околности, регионалните власти во градот Кецалтенанго објавиле дека се уништени сите земјоделски насади во западната зона, и се предвидувал глад поради недостаток на храна; исто така, добитокот бил зафатен од катастрофата, многу грла угинале, и се предвудувал недостаток од месо. За среќа централната власт им дозволила да увезуваат брашно без даноци во сладните неколку месеци. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> За месното население последиците од ерупцијата биле катастрофални; тие не само што ги изгубиле роднините, пријателите, домовите, и полињата, туку биле и принудени да работат бесплатно за земјопоседниците кои биле компензирани за направената штета со конфискувани поседи од локалните комунисти во областа Сан Мигел Успантан Киче, областа Панам во Сучитепеге и областа Солола.
Сантиагуито
По ерупцијата во 1902 година следеле 20 години мирување. Во 1922 година почнале нови ерупции со екструзија на лава од куполата во кратерот направен 1902 година. Лава куполата во кратерот била дацитска во составот. Растот на куполата бил и егзоген и ендоген. Активноста била концентрирана на неколку различни отвори со што Сантиагуито добил неколку куполи кои се преклопуваат. Моментално активен вентил е само Ел Калиенте. Има уште три други вентили и тоа Ел Брухо, Ел Митад и Ел Моње. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Иако најголем дел од еруптивните активности на Сантиагуито се умерени, забележани се и повремени поголеми експлозии. Во 1929 година, дел од куполата се распаднал, генерирајќи пирокластични текови кои во околината убиле од неколку стотици до 5.000 луѓе. Повремените одрони создале помали пирокластични текови, додека вертикалните ерупции на пепел до височина од неколку километри над куполата биле вообичаени.
Вулкански опасности на Санта Марија
Областите на југ од Санта Марија се значително погодени од активноста на вулканот. Во моментов, најчестите вулкански опасности во Санта Марија се лахари, кои често се случуваат во дождовната сезона поради обилните дождови кои паѓаат на лабавите вулкански наоѓалишта. Градот Ел Палмар кој се наоѓа на 10 километри (6 милји) од Сантиагуито, е на двапати уништен од лахарите што ги принудило жителите да го преселат градот во сегашниот Нуево Ел Палмар во кој инфраструктурата, како што се патиштата и мостовите се постојано оштетени. Лахарите ги имаат погодено и реките на кои теченито им се протега сè до Тихиот Океан. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Лавините текови не се случуваат често од Сантиагуито, и имаат тенденција да се протегаат не повеќе од неколку километри од куполата. Магмата во Сантиагуито е богата со силикати, и затоа е високо вискозна. Затоа, тековите на лава се движат бавно и имаат мала опасност по човечкиот живот, иако се случува оштетување на имот. Може да се случат брзи пирокластични текови, и тие може да патуваат неколку километри од куполата. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Една опасност која би можела да биде катастрофална е колапсот на самата Санта Марија. Кратерот од 1902 година кој се наоѓа на јужниот дел од планината се има извишено над просечната граница и доколку дојде до нов земјотрес или ерупција во областа може да предизвика огромно лизгање на земјиштето кое може да покрие до 100 квадратни километри (39 квадратни милји). Сепак, ова се смета дека е малку веројатно да се скучи во блиска иднина. <hr style="height:5pt; visibility:hidden;" /> Иако вулканот Санта Марија претставува закана за месното население, сепак е прогласен за вулкан на декадата, кој е идентификуван како мета за одредена студија од страна на вулканолозите со цел на ублажување на сите идни природни катастрофи предизвикани од вулканите.
Џамија (Џепиште)
Џамија (Џепиште) — главна и единствена џамија во селото Џепиште, во Општина Дебар, Македонија.
Историја
Џамијата била подигната од некоја богата муслиманка од градот Дебар, бидејќи самите селани немале можности.
Џамија (Баланци)
Џамија (Баланци) — главна и единствена џамија во селото Баланци, во Општина Центар Жупа, Македонија.
Петар Мостров
Петар Мостров (роден на година во  - починал на  година во ) — македонски лекар, ортопед.
Животопис
По завршувањето на Медицинскиот факултет во Скопје (1958/59) Мостров започнал да работи во Болницата за костнозглобна ТБЦ во Охрид, чиј в.д. директор бил од 1961 до 1967 година, кога и специјализирал ортопедија во Скопје и Белград. Бил директор на оваа институција (1967–1974). Примариус е од 1974 и до пензионирањето бил советник во Болницата.
Космос-50
Космос-50 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 28 октомври 1964 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-50 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 232 км, а најмалото на 187.
Космос-52
Космос-52 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 11 јануари 1965 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-52 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 295 км, а најмалото на 200.
Космос-51
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Капустин Јар, СССР на 9 декември 1964 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 350 килограми. Космос-51 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 48,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 530 км, а најмалото на 259.
Младински Совет Нова Генерација
Мисија, визија, цели и вредности
Мисијата на организацијата е да се поттикнат младите да ги развијат своите капацитети и способности преку обезбедување на национални и меѓународни можности за неформално образование, активизам и волонтерство преку промовирање на европските вредности. Организацијата се стреми да создаде нова генерација образовани и свесни млади луѓе подготвени да земаат активно учество во процесот на донесување одлуки во општеството.
Младински Совет Нова Генерација замислува општество со способни, активни и општествено одговорни луѓе.
Нова Генерација го зајакнува младинското учество преку имплементација и поддршка на проекти и иницијативи насочени кон развој на младите во нашата локална заедница, но и на национално и меѓународно ниво. Основата на организацијата се базира на искуството на нејзините членови во младинската работа, неформалното образование, активното учество и социјалниот активизам, кои имаат цел да им овозможат можности за учење и мобилност на младите луѓе се со цел да се зголеми нивната активност во општеството.
Вредностите за кои што се залага организацијата се: солидарност, единство, разновидност, еднаквост, човечко достоинствo, активно граѓанство, социјална одговорност, демократија и владеење на правото, слобода на лично изразување.
Историја
Младински Совет Нова Генерација била основана во 2010 година основана од Ѓоко Грдановски, младински активист.
Активности
Младински Совет Нова Генерација развива младински проекти во рамки на програми понудени од домашни и меѓународни фондови и донатори. Со оглед на целната група и поле на работа, повеќето од проектите поддржани и имплементирани од организацијата се развиени во рамките на програмата Еразмус+. Всушност, организацијата дејствува како координатор и организација домаќин, како и партнерска организација на различни проекти кои се занимаваат со теми поврзани со младите. Досега има работено, подготвено и испратено над 1000 млади луѓе од Македонија.
Проекти на организацијата
Целни групи на проектите се: Младински Совет Нова Генерација има улога на координатор или партнер во вкупно 128 проекти од КА1, КА2, КА3 и Еразмус Спорт активности покриени од Еразмус плус програмата.
Еразмус плус КА1 проекти: 109 проекти како партнер, 2 проекти како координатор. Еразмус плус КА2 проекти: 14 проекти како партнер, 1 проект како координатор. Еразмус плус КА3 проекти: 1 проект како партнер. Еразмус плус Спорт проекти: 1 проект како координатор.
Дел од проектите на Младински Совет Нова Генерација:
Џамија (Брештани)
Џамија (Брештани) — главна и единствена џамија во селото Брештани, во Општина Центар Жупа, Македонија.
Васко Граса Моура
Васко Граса Моура (роден на година во  - починал на  година во ) — португалски поет, раскажувач, драматург, есеист.
Животопис
Моура е роден е во Порто на 3 јануари 1942 година. Студирал право и бил значајна фигура во јавниот и политичкиот живот на Португалија и Европа. Раководел со најреномираните институции во Португалија, од националната телевија, до институции од областа на културата и уметноста. Но покрај овој дел од неговиот живот, преку своето творештво се вбројува меѓу најреномираните современи португалски поети.
Николај Сличенко
Николај Сличенко (Никола́й Алексе́евич Сличе́нко); 27 декември 1934) е руски актер, пејач и главен директор на Театарот Ромен во Москва. Тој е единствениот Ром кој добил награда за Народен уметник на СССР (1981).
Васко Граса Моура
Животопис
Како поет се прославил со книгата „Модус што се менува“ (1963), по која следеле:
Николај Сличенко
Животопис
Николај е роден во Белгород, во Русија, во ромско семејство. Дел од детството го поминал во време на Втора светска војна, во текот на војната, Николај изгубил многу братучеди и блиски луѓе. Кога бил мало момче, неговиот татко бил застрелан прен неговите очи во 1942 година. Послое војната, семејството Сличенко се наоѓала на ромски колективен имот во Вороњешка област. Тинејџерите морале да работат подеднакво со возрасните. Тоа било време кога Николај слушнал за ромскиот театар во Москва и сонувал да настапува во негов театар.
Васко Граса Моура
Животопис
Како раскажувач ги објавил:
Николај Сличенко
Животопис
Во 1951 година, Николај е примен во театарот „Ромен“. Тој го привлече вниманието на водечките театарски мајстори. Секако, не му многу олеснило: започна како повеќето, како помошник глумец. Првата главна улога ја добил во 1952 година, кога сè уште немал осумнаесет години. Тоа било времето кога театарот се пресели во Сергијев Посад.
Васко Граса Моура
Животопис
Како есеист, ги објавил книгите:
Николај Сличенко
Животопис
По претставата, Сличенко привлече внимание како способен глумец. Театарот започна да го вклучува во тековните репертоарни претстави. Сè на сè, тој играше во повеќе од шеесет улоги во неговиот домашен театар и глумеше во голем број популарни филмови, вклучувајќи ги „Под дождот и сонцето“, „Мојот остров е син“,  Свадба во Малиновка  и други.
Во 1977 година, Николај Сличенко стана генерален директор на театарот „Ромен“. Поради тоа, тој мораше да заврши сениорски курс за режисер, во Руската академија за драмски уметности, во 1972 година, под раководство на Народниот уметник на СССР, Андреј Гончаров
Васко Граса Моура
Животопис
Како преведувач, Васко Граса Моура ги има преведено, меѓу останатите, Шекспир, Рилке, Гарсија Лорка, Валтер Бенјамин и Нов живот и Божествената комедија од Данте Алигиери. За последната ја има добиено наградата Песоа во 1995 година. Добитник на Златниот венец на Струшките вечери на поезијата во 2004 година.
Космос-53
Космос-53 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Капустин Јар, СССР на 30 јануари 1965 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 310 килограми. Космос-53 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Казанлак
Казанлак (Казанлък) — град во Јужна Бугарија, административен центар на општината Казанлак во Старозагорската Област. Има население од околу 48.989 жители (2022).
Во Казанлак се наоѓа наjголемата и наjдобра зачувана во Бугарија Тракиска гробница под заштита на УНЕСКО, историски музеj, музеj на розата. Во близина се наоѓа античкиот град Севтополис и долината на тракиските цареви. Претставува административен центар на опшина Казанлак.
Во градот се наоѓа и наjголемата воена фабрика на Балканот „Арсенал“, каде се произведуваат автоматските пушки „Калашников“, ловечки пушки, муниција и други огнени оружја.
Киро Мукаетов
Киро Мукаетов (роден на година во  - починал на  година во ) — македонски новинар, припадник на првата повоена генерација.
Животопис
Киро Мукаетов дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје (1950). Учествувал во НОБ од октомври 1942 година, и бил уапсен и интерниран. Од октомври 1944 г. го уредувал Билтенот на НОФ за Тиквешијата. Новинар во „Нова Македонија“ (1945/46), потоа цела деценија дописник на Танјуг од Македонија. Во периодот 1957/79 година бил уредник, главен уредник и директор на „Стопански весник“. Соработувал со повеќе медиуми, особено од Словенија. Го редактирал и подготвил за печат шестомниот зборник „Тиквешијата во НОБ 1941-1945“.
Џамија (Броштица)
Џамија (Броштица) — главна и единствена џамија во селото Броштица, во Општина Центар Жупа, Македонија.
Кирил Муратовски
Кирил Муратовски (роден на година во  - починал на  година во ) — македонски архитект.
Космос-54
Космос-54 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 21 февруари 1965 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 50 килограми. Космос-54 бил воен и комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 56,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1711 км, а најмалото на 260.