cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1188
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6696 и 6697 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5938 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4948 и 4949 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1941.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1188 година се протега во 3824 и 3825, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3884 и 3885 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1731. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 583 и 584 исламска година.
Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 14 (Штип)
'''Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 14''' ― куќа во Ново Село, Штип, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
ОУ „Владо Кантарџиев“ - Гевгелија
Владо Кантардзиев — основно училиште во Гевгелија, Општина Гевгелија. .
Мениерова болест
Мениерова болест, ендолимфатичен хидропс, хидропс на лавиринтот, (лат. Morbus Menierе) е хроничнo нарушување во внатрашното уво кое, иако сериозно го нарушува животот на пациентот, не е фатално. Според Американската академија за оториноларингологија, за Мениеровата болест се карактеристични четири главни симптоми, кои се појавуваат со различен степен на интензитет: вертиго (вртоглавица), губење на слухот, тинитус (зуење или шум во ушите) и чувство на наполнети уши.
Фазите во развојот на Мениеровата болест се движат од лесни почетни знаци и симптоми, па сè до тешки напади на вртоглавици и потполно губење на слухот, ако не се лечи болеста.
Оваа болест, најверојатно, се создава поради нарушување на микроциркулацијата во лавиринтот на увото. Наглувоста е променлива, но со време напредува. Најголем број болни се на возраст меѓу 40 и 60 години. Околу 40.000 нови случаи на Мениерова болест годишно се дијагностицираат само во САД. Околу 3% од болните со оваа дијагноза се деца. Болеста почесто се појавува кај жени. Кај некои жени се појавува подобрување на симптомите во текот на бременоста. При околу 5% случаи со Мениерова болест, постои позитивна семејна анамнеза која укажува дека постои генетска компонента со оваа болест. Иако кај повеќето случаи Мениеровата болест се појавува еднострано, без доминација на левото или десното уво, сепак во околу 10-50% болни, симптомите може да се појават и на спротивното уво.
Историја
Францускиот лекар Проспер Мениер (Prosper Ménière, 1799 — 1862) прв ја опишал оваа болест во 1861 година, и ја поврзал со промени во внатрешното уво. Имено, по долги и систематски набљудувања на промените кај повеќе од 60 болни со слушно-вестибуларна криза, ги објавил своите забележувања во четири последователни статии во едно медицинско списание во Париз, во 1861 година. Во овие статии докажал дека при некои болести со вртоглавица и нарушување на слухот, процесот не е локализиран во мозокот, како што се сметало претходно, туку во внатрешното уво. Случаите кои ги опишал Мениер всушност биле крвавења во внатрешното уво предизвикани од леукемија.
Во 1895 година, оваа болест во чест на Проспер Мениер, кој прв ја опишал, добила име Мениерова болест.
1187
1187 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1187 година од новата ера, 187. од вториот милениум, 87. од XII век и осма од 1180-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6695 и 6696 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5937 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4947 и 4948 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1940.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1187 година се протега во 3823 и 3824, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3883 и 3884 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1730. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 582 и 583 исламска година.
Кралски златен медал
Кралскиот златен медал (англ. Royal Gold Medal) е награда за архитектура што секоја година ја доделува Кралскиот институт на британските архитекти во име на британскиот монарх за значајни придонеси во архитектурата на меѓународната сцена.
Наградата за првпат е доделена во 1848 г. на Чарлс Роберт Кокерел, а меѓу лауреатите спаѓаат некои од најзначајните архитекти на XIX и XX век, вклучувајќи ги Гајлс Гилберт Скот (1925), Френк Лојд Рајт (1941) и Ле Корбизје (1953). Освен архитекти, наградата ја имаат добиено и двајца инженери: Ове Аруп (1966) и Питер Рајс (1992). Во 1999 г. медалот е доделен на градот Барселона (Шпанија).
Медалот се доделува врз основа на целокупниот опус на архитектот наместо за поединечни дела.
Прилепски народноослободителен партизански одред „Ѓорче Петров“
Прилепски народноослободителен партизански одред „Ѓорче Петров“ е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија.
Дејност
Одредот е формиран во реонот Габровник на 21 септември 1942 година, како прва чета во Велешко-прилепскиот партизански одред „Димитар Влахов“. Дејствува во селата Дабница, Десово, Ораов Дол, Беловодица, Плетвар, Старо Лагово, Забрчани, Дупјани и Мажучиште. На 20 декември 1942 година, одредот е опколен и разбиен од бугарската војска, во Прилепец. Меѓу загинатите е и Стефан Базерковски. Останатите преминале на север од планината Бабуна, во областа Азот.
NGC 7659
NGC 7659 — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7659 се споменува и како UGC 12595, MCG 2-59-40, CGCG 431-64.
Откривање
Објектот е откриен на 16 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7659 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7659 има привидни димензии од 0,8' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 25 м 55,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +14° 12' 35"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 7659 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71417. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1168. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
Лазо Колевски
Лазо Филипов Колевски – Лавски (познат и како Лазо Филипоски) (, Кавадаречко, -, ) — македонски комунист, учесник во НОВ. Заедно со Боро Петрушевски, Колевски бил првиот кој на 8 септември 1941 година убил непријателски војник по окупацијата на Македонија во Втората светска војна. Прогласен е за народен херој на Југославија на 11 октомври 1953 година.
Животопис
Рано останал без мајка и тешкиот живот го принудил заедно со татко му да се пресели во Прилеп, каде што завршил основно образование. Во 1935 година се преселил во Градско, каде работел како чирак во една пекарница. Во Велес дошол во контакт со тамошните револуционери и од тој момент започнал неговиот бурен живот.
Во 1937 година заминал на печалба во Белград, каде што се вклучил во тамошното синдикално движење. Таму се запознал со прилепската група студенти и станал посебно близок со Кузман Јосифовски - Питу, кој во тоа време се школувал во Белград.
По враќањето во Прилеп станува активен член на УРС-овите синдикати, а во 1940 година станува член на КПЈ. Истата година учествува во илинденските демонстрации во Прилеп. Еден месец подоцна, полицијата го запленила весникот „Пролетер“ и други партиски материјали, при што биле уапсени голем број лица, меѓу кои и Колевски. Затворен бил 15 дена, а поради неговото храбро држење го добил прекарот Лавски.
Учество во НОВ
По капитулацијата на Југославија бил член на Месниот воен штаб на МК на КПЈ во Прилеп и инструктор за ракување со оружје, а едно од складиштата за оружје била и неговата куќа.
На 8 септември 1941 година, заедно со Ѓоре Велкоски, Гиго Менкароски и Борко Петрески, по добиена задача од Месниот комитет, оди кај тунелот на Бабуна со цел да ги испита условите за минирање на железничкиот тунел кај село Гостиражни. Колевски, Велкоски и Менкароски, извршувајќи ја поставената задача, наишле на бугарска стража што го обезбедувала тунелот при што биле сопрени и им биле побарани лични документи. Колевски, наместо лична карта, го извадил револверот и стрелал во стражарот, кој паднал убиен. Во престрелката бил ранет уште еден окупаторски војник.
Набрзо потоа, Колевски е еден од седумте први прилепски партизани, кои на 12 септември 1941 година, во месноста Бидимаш на Селечка, ја формираат првата партизанска чета. По вклучувањето на четата во Прилепскиот партизански одред „Гоце Делчев“ и Колевски станал дел од Одредот, а на 25 октомври 1941 година, со само 23 години, е назначен за негов заменик командант.
По расформирањето на одредот, преминал во илегала. На почетокот на 1942 година оди по партиска работа во Тиквешката околија. На 2 март 1942 година, враќајќи се од Кавадарци за Прилеп, заедно со Борка Талески – Модерното, близу Плетвар наидуваат на бугарска заседа, при што загинуваат и двајцата.
За народен херој бил прогласен на 11 октомври 1953 година.
NGC 649
NGC 649 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 649 се споменува и како MCG -2-5-34.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Ромен Пертола
Ромен Пертола (француски: Romain Puértolas, роден на во ) — француски писател на бестселери во жанрот современ сатиричен роман.
NGC 649
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 40 м 7,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 16' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Ромен Пертола
Биографија
Ромен Пертола е роден на 21 декември 1975 година во Монпелје, Франција. Учел на „Камил Верне“ во кантонот Валенс. Магистрирал по шпанска литература и култура на Универзитетот во Гренобл со втора специјалност по француски јазик. Учел во Брајтон и добил диплома по англиска литература. Има и диплома за метеорологија добиена од „Метео Франс“.
NGC 649
Други поделби
Проучување на NGC 649 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6169. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 263; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5277. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1207.
Ромен Пертола
Биографија
Во текот на својот живот живеел во Франција, Шпанија и Англија, и покрај француски зборува шпански, каталонски, англиски и руски јазик. Работел како DJ, професор, преведувач, придружник, чистач на слот машини, бил илузионист итн. Работел како инспектор во Централно управување со француската гранична полиција и бил документарен аналитичар за нелегална имиграција и измама.
Започнал да пишува од школска возраст за сопствено задоволство, а неговиот прв роман го напишал во 2005 година. Добил многу откажувања од различни издавачки куќи за објавување на романот, па затоа решил да направи сопствени изданија само во три примероци за неговото семејство.
Неговиот прв објавен роман е „L'OEuf d'Einstein“ („Јајцето на Ајнштајн“). Неговиот прв официјално објавен роман е „Le jour où Shakespeare a inventé le moonwalk“ кој бил објавен во 2012 година.
Вториот роман „Неверојатното патување на Факир, кој се затворил во гардеробата на ИКЕА“ бил издаден во 2013 година и станал меѓународен бестселер и бил номиниран за различни награди. Романот бил преведен на 36 јазици и во Франција биле продадени повеќе од 100.000 копии до август 2014 година. . Ромен Пертола бил награден со наградата „Жил Верн“ и со наградата „Аудиолиб“ за аудио-изданието на романот.
Кесарија
Кесарија — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Едмонтонија
Едмонтонија   (Edmontonia)  четириножен тревојаден диносаурус од семејството нодосауруси. Општото име може да се преведе како „потекнува од Едмонтон“. .
Опис и име
На грбот и главата, Едмонтонија имала мали, тркалезни брановидни коскени плочи и многу остри шила по должината на страните. Четирите најголеми шила се издвојувале од рамената на секоја страна, од кои вториот бил поделен на под-рбетот во примероците E. rugosidens. Неговиот череп имал облик на круша кога се гледал одозгора. Врат и рамената биле заштитени со три коски изработени од големи плочки со лушпи.'Рбетниот столб содржел околу осум пршлени на вратот, околу дванаесет „слободни“ грбни пршлени, „сакрална прачка“ од четири споени задни дорзални пршлени, три сакрални пршлени, два каудосакрали и најмалку дваесет, но веројатно околу четириесет, опашни пршлени. Во вратот, првите два пршлени, атласот и оската, биле споени. Во рамениот појас, коракоидот има правоаголен профил, за разлика од позаоблената форма со Панополосаурус. Присутни биле две стернални плочи, поврзани со ресните на градната коска. Предниот екстремитет бил робустен, но релативно долг. Во Едмонтонија долгиот зглоб и E. rugosidens делтопекторалниот грб на хумерусот постепено се заокружувал. Метакарпусот е робустен во споредба со оној на Паноплосаурус. Раката многу веројатно била тетрадактил, со четири прста. Точниот број на фаланги е непознат, но формулата е на В.П. Кумбс предложил да биде 2-3-3-4 -? .
Наоди од фосили и детерминизација
Едмонтонија бил долг околу 7 метри и тежел 4-5 тони. Едмонтонија бил покриена со коски, освен стомакот, овие диносауруси живееле во стада, веројатно патувале со други диносауруси и се хранеле со растенија. Диносаурусите кои припаѓале на родот Едмонтонија ги населувале областите на денешна Канада (Алберта) и САД (Монтана, Тексас) во доцната крема пред околу 70 милиони години. .
Класификација
Следниот кладограм ја покажува положбата на „Едмонтонија“ во еволутивното дрво на нодосауридот според анализата во 2011 година од страна на палеонтолозите Ричард Стивен Томпсон, Ц. Париш, Сузана Маидимент и Пол М. Барет.
Соковник
Соковник, познат и како цедилник на сокови, ― алатка која користена за црпење на сок од овошје, билки, лиснати зеленчуци и други видови зеленчук во постапка наречена цедење. Апаратот го дроби, меле и/или го цеди сокот од пулпата.
Некои видови на соковници можат да функционираат и како обработувач на храна. Повеќето од двојните запченици и хоризонталните дробечки соковници имаат додатоци за дробење билки и зачини, истиснување тестенини, тестенини или стапчиња леб, правење детска храна и путер од јаткасти плодови, мелење кафе, правење млеко од јаткасти плодови итн.
Развртувачи
Цедилките се користени за цедење сок од цитрус како што се грејпфрут, лимони, лимети и портокали. Сокот се вади со притискање или мелење на преполовен цитрус по набразденото конусно средиште на соковникот и фрлање на кората. Некои развртувачи се неподвижни и бараат од корисникот да го притисне и да го заврти овошјето, додека други се електрични, автоматски вртејќи го средиштето кога ќе се притисне овошјето.
Центрифугални соковници
Центрифугален соковник го сече овошјето или зеленчукот со рамно сечило за сечење. Потоа го врти производот со голема брзина за да го одвои сокот од пулпата.
Дробечки соковници
Дробечки соковник познат како соковник со ладно цедење или бавен соковник користи единечен шнек за да ги набие и здроби производите на помали делови пред да го исцеди неговиот сок по статичен екран додека пулпата се исфрла преку посебен излез.
Тритурачки соковници
Тритурачките соковници (соковници со двојни запченици) имаат двојни бушилки за дробење и пресување на производите.
Притискалка за цедење
Притискалката за цедење, како што е притискалка за овошје или притискалка за вино, е притискалка од поголем обем што се користи во земјоделското производство. Овие притискалки можат да бидат неподвижни или мобилни. Мобилната притискалка има предност што може да се преместува од еден во друг овоштарник. Постапката првенствено се користи за јаболка и вклучува куп каша од јаболка, завиткана во фино мрежеста ткаенина, која потоа се пресува под околу 40 тони. Овие машини се популарни во Европа и сега се претставени во Северна Америка.
Апарат за сок на пареа
Рингловиот цедач за вадење сок е вообичаено тенџере за правење на пареа што се користи за загревање на грст бобинки (или друго овошје) во перфориран сад нареден на врвот на сад за собирање сок што е над садот за пареа. Сокот се вади без механички средства, така што е неверојатно бистар, а поради загревањето на пареа исто така се пастеризира за долгорочно складирање.
Јод (буква)
Јод или јуд е десетта буква од семитските абџади („азбуки“). Буквата се користи во феникискиот, арамејскиот, сирискиот, хебрејскиот и арапскиот јазик. Основанат звучна вредност на буквата е „ј“ (/ј/), а се користи во некои јазици и за долга „и“ (/iː/).
Арапски
Буквата се пишува како ي} :
Хебрејски
Буквата се изговара како „ј“ (/ј/).
ОУ „Владо Тасевски“ - Козле
Владо Тасевски — основно училиште во Козле, Општина Карпош. .
Учество на натпревари
Основното училиште " Владо Тасевски, е учесник во многу натпревари, без разлика дали тие се на општинско, градско или пак на државно ниво. Но, пред сѐ, училиштето е на културен натпревар, а за тоа секогаш го освојувало.
Драган Стојковиќ
Драган Стојковиќ (роден на 3 март 1965 година во Ниш), исто така познат по својот прекар Пикси, е српски фудбалски тренер и поранешен фудбалер и репрезентативец на Југославија.
Стојковиќ долго време бил капитен на репрезентацијата на СР Југославија и на екипата на Црвена Ѕвезда од Белград. Се смета за еден од најдобрите фудбалери во Југословенската и Српската историја. Бил учесник на две Светски првенства, во Италија 1990 година и во Франција 1998 година. На Мундијалот во Италија, тој бил избран во најдобриот тим на првенството, таканаречениот Ол-стар тим. Осум години подоцна, тој бил капитен на СР Југославија на Светкото првенство во Франција, каде што неговата репрезентација била поразена од Холандија во осминафиналето.
Тој е еден од петте фудбалери на Црвена Ѕвезда, кој е награден со титулата Ѕвездина ѕвезда. Тој изјавил дека смета оти не го покажал целиот свој потенцијал во Европа поради повредата која го спречила да се етаблира во Марсеј, тогаш еден од најсилните клубови во Европа. И покрај тоа, постои консензус меѓу критичарите дека тој ги покажал извонредните способности во текот на кариерата и покрај хроничните повреди, во најреномираната лига во Јапонија.
По завршувањето на играчката кариера, Стојковиќ останал во Јапонија, каде ја започнал својата тренерска кариера во клубот за кој последно настапувал Нагоја Грампус. Тој го водел овој клуб до 2013 година, а потоа пет години бил тренер и на кинескиот клуб Гвангжу Р&Ф во периодот 2015-2020. На 3 март 2021, бил назначен за селектор на.
Животопис
Стојковиќ е оженет со Снежана, со која ги има ќерките Андреа и Ања, како и синот Марко.
Stahlgewitter
Stahlgewitter e германска RAC група, основана во 1995 година. Настапите и се во целост на германски јазик.
Во 2002 година групата потпишува договор со германскиот музички издавач PC Records, договорот носи големи успеси, и се продаваат 8000 копии на албумот "Politischer Soldat".
Вито Волтера
Вито Волтера ( – ) — италијански математичар и физичар, познат по своите придонеси во математичката биологија и интегралното сметање.
Волтера е роден во сиромашно еврејско семејство во Анкона, која во тоа време била дел од Папската Држава. Талентот за математика го покажал и пред запишувањето на Универзитетот во Пиза, каде што потпаднал под влијание на Енрико Бети. Во 1883 година станал професор по рационална механика. При тоа ја започнал работата на теориите на функции што довело до негово интересирање и понатамошни придонеси во областа на интегрални и диференцијални равенки. Неговото дело е сумирано во книгата „Теорија на функции и интегрални и интегро-диференцијални равенки“ (1930).
Во 1892 г. станал професор по механика на Универзитетот во Торино и потоа, во 1900 г. и професор по математичка физика на Универзитетот во Рим Ла Сапиенза.
По Првата светска војна, Волтера го насочил вниманието кон примената на неговаите математички идеи во биологијата, преку повторување и развивање на работата на Пјер Франсоа Верхлуст. Најпознатиот резултат од овој период се равенките Лотка-Волтера.
Во 1922 година се придружил на опозицијата на фашистичкиот режим на Бенито Мусолини и во 1931 година бил еден од само 12 од вкупно 1250 професори кои одбиле да ја дадат обврзната заклетва на верност. Неговата политичка филозофија може да се увиди од разгледница што ја пратил во триесеттите години, на која може да се види текст што може да се сфати и како епитаф за Италија на Мусолини:
Волтера не бил радикал, туку доживотен ројалист и националист, па веројатно ќе се спротивставел и ако левичарската опозиција на Мусоолини дошла на власт. Како резултат на неговото противење да потпише заклетва на верност кон фашистичката власт бил присилен да го напушти професорското место и членството во научните академии. Во текот на неговите последни години живеел претежно во странство и се вратил во Рим кратко време пред смртта.
Во чест на Вито Волтера имаат добиено име кратерот Волтера на Месечината и астероидот 14072 Волтера.
Василиј Иванчук
Василиј Михајлович Иванчук (Василь Михайлович Іванчук; роден на 18 март 1969) е украински шаховски велемајстор.
Иванчук се вбројува меѓу најдобрите шахисти во светот уште од 1988 година, кога на листата според Ело рејтингот го зазел второто место, но досега не ниту во еден наврат не бил светски првак. Познат е по променливите резултати, па така во 2007 година на рејтинг листата според ФИДЕ, неговиот пласман беше во опсегот од 12. место на априлската до 2. место на октовмриската листа, пред да падне на 30. место на листата во јули 2009 и повторно да се иакачи меѓу најдобрите 15 во 2010 година.
Иако никогаш не бил светски првак, Иванчук играше меч за светски првак во 2002 година, во кој загуби од сонародникот Руслан Пономариов. Сепак, тој е поранешен светски првак, но во брзопотезен шах во периодот од 2007 до 2008 година. Освојувач е и на бројни медали во тимска и во поединечна конкуренција на шаховските олимпијади, меѓу кои се и двата златни медали во тимска конкуренција на шаховските олимпијади во 1990 и во 2004 година. Истата 2004 година, Иванчук го освои златниот медал на поединечното европско првенство коешто се одржа во Анталија.
Рани години
Иванчук е роден во Копичинци, како дете на правник и професорка по физика. Шах научил да игра од неговиот татко, кратко откако наполнил шест години.
Во 1985 година, Иванчук победил на младинското првенство на Советскиот Сојуз и го зазел третото место на првенството на Украина. Неговиот прв меѓународен успех била победата на отворениот турнир во Њујорк во 1988 година, на којшто учествувале и велемајстори, освојувајќи 7½ од 9 бода. На светското младинско првенство истата година, коешто се одржало во Аделаида, завршил на делба на првото место, но загубил во разигрувањето против Жоел Лаутје. Благодарение на овие резултати, истата 1988 година Иванчук станал велемајстор, а до крајот на годината станал и еден од најдобрите 10 шахисти во светот.
Завршил факултет по физичка култура во Лавов.
Турнирски победи
Иванчук се стекнал со светска слава со победата на турнирот во Линарес во 1989 година. Истата година, победил и на турнирот во Бил. Следната година, тој поедил на силниот шаховски турнир во Тилбург.
Особено значаен успех, Иванчук постигнал со победата на турнирот во Линарес во 1991 година. На турнирот учествувале 14 шахисти, од кои 8 биле меѓу најдобрите 10 во тој момент на светот, вклучувајќи го и најдобриот шахист во тој момент, Гари Каспаров. За време на целиот турнир, главната борба се водела меѓу Иванчук и Каспаров, а по завршувањето на последниот круг, Иванчук победил со половина бод повеќе од големиот противник, притоа пбедувајќи го во меќусебната партија.
По втората победа на турнирот во Линарес, набргу следувала и победата на шаховскиот турнир во Рејкјавик. Во 1992 година, победил и на силниот шаховски турнир во Дортмунд. Останати силни турнири на кои победил во текот на 1990-тите се и оние во Минхен и Новгород во 1994, третата победа во Линарес во 1995, победата во Хорген истата година, првата и досега единствена победа на турнирот во Вајк ан Зее во 1996 годинам како и победите во Белград во 1997, Елиста во 1998 и Лавов и Монтекатини Терме во 2000.
Кандидат за светски првак
Со добрите игри во својата рана кариера, многумина сметале дека Иванчук ќе стане светски првак, но ова сè уште се нема случено. Најблиску до овој успех беше во 2002 година, кога играше меч за светски првак во кој загуби против сонародникот Руслан Пономариов со 2½:4½ (+0-2=5). Тој, исто така беше неуспешен и покрај неговите напори да стане класичен светски првак, титула која постоеше во периодот од 1993 до 2006 година. Поради обврските кон ФИДЕ, Иванчук заедно со Ананд не учествуваа на турнирот во Дортмунд во 2002 година, кој воедно беше и турнир на кандидатите за светското првенство во 2004 година. Во својот следен обид, на светското првенство во 2005, Иванчук беше исклучен од конкуренција врз основа на неговиот рејтинг, кој беше за малку послаб од потребниот.
Во ноември 2007 година, во рамките на меморијалниот турнир во чест на Михаил Таљ се одржа светското првенство во брзопотезен шах на кое Иванчук победи и стана светски првак во една шаховска категорија.
Тимски настапи
Иванчук, често учествува на најголемите тимски и репрезентативни настапи. Досега има учествувано на 11 шаховски олимпијади, двапати како претставник на Советскиот Сојуз (во 1988 и во 1990 година) и девет пати како претставник на Украина (од 1992 до 2010 година). Освојувач е на вкупно 13 медали, од кои 4 се златни како дел од победничката репрезентација на Советскиот Сојуз во 1988 и во 1990 година и на Украина во 2004 и 2010 година. Од вкупно 143 одиграни партии, неговата успешност е 67.5%(+57 =79 -7).
Контроверзи
На 38. шаховска олимпијада, која се одржа во 2008 година во Дрезден, Иванчук беше дел од репрезентацијата на Украина, играјќи на прва табла. Пред последниот круг на натпревари, репрезентацијата на Украина беше на второто место, со реални шанси за победа, додека само висок пораз од репрезентацијата на САД ќе ја оставеше без медал. Уште пред почетокот на натпреварите од последниот круг, Иванчук беше избран од својата репрезентација за контролата за утврдување на употребата на недозволени средства, којашто требаше да се спроведе веднаш по завршувањето на натпреварите.
Во мечот, вознемирените репрезентативци на Украина загубија со 3½ - ½, при што Иванчук загуби против Гата Камски во партијата којашто се играше на првата табла. По мечот, Иванчук беше загрижен и бесен, а неговото расположение беше јасно видливо од гледачите во салата. Кога официјалните претставници на организаторот го повикале да го одведат до местото каде што треба да се изврши контролата, тој одбил да биде тестиран. Според правилата, одбивањето да се биде тестиран е еднакво на позитивен резултат на тестот што значеше двегодишна забрана за Иванчук од учество на турнирите организирани од страна на ФИДЕ.
Сепак, подоцна беше утврдено дека Иванчук не е виновен во случајот, врз основа на тоа што тој наводно не бил информиран за потребата од спроведувањето на контролата од страна на официјалните лица и дека во моментите на загриженост и бес по мечот, не го разбрал целосно барањето на арбитарот.
Карактер и стил на игра
Тој е многу интелигентен... но никогаш никој не знае кон што ќе се измени неговото расположение. Некогаш, тој ќе Ве смета како негов изгубен брат. Но, следниот ден може целосно да Ве игнорира.
Така, шахистите имаат изрека за него. Тие велат дека тој живее на „Планетата Иванчук“... Го имам видено пијан, рецитирајќи украинска поезија, а наредниот ден како има импресивен разговор.
Едно време, тој учеше турски. Не ме прашувајте зошто... Секој ден е изненадување со него.
Кога игра, Иванчук ретко гледа во таблата. Наместо тоа, тој се ѕвери во таванот и ѕидовите со празен поглед, што сепак е случај и со други силни шахисти, кои ги анализираат позициите на таблата, без да гледаат во неа. Неговиот стил на игра е непредвидлив и многу оригинален што го прави закана за било кој шахист, иако понекогаш води и до брзи порази.
Низата неуспешни резултати кулминираше со неговата елиминација уште во раната фаза на светскиот куп во 2009, по што тој емоционално изјави дека ќе се повлече од професионалното играње шах. Сепак, подоцна тој ја повлече оваа одлука.
Личен живот
Во 1991 година, Иванчук се оженил со руската шахистка Алиса Гаљамова, со која подоцна се развел. Во 2007 година, се оженил по вторпат.
Ореви
Оревите (науч. Juglandaceae) се фамилија на дрвја, понекогаш грмушки, во редот Fagales. Различните членови од оваа фамилија се нативни за Америка, Евроазија и Југоисточна Азија.
Оревите имаат големи и ароматични листови, кои најчесто се последователни, но наспрамни кај родовите Alfaroa и Oreomunnia. Листовите се пересто насечени или троделни, и обично 20-100 см во должина.
Постојат осум рода во оваа фамилија, вклучувајќи ги и комерцијално важните ореводајните дрва орев (Juglans), пекан (Carya illinoinensis) и хикори (Carya). Персискиот орев, Juglans regia, е еден од најважните орешкови култури во светот. Овие дрвја се исто така добри како градежни материјали.
Систематика
Познатите рецентни родови се групирани во потсемејства, племиња и подплемиња на следниот начин :
Потсемејство Engelhardioideae Потсемејство Juglandoideae
Племе Platycaryeae Tribe Juglandeae
Подплеме Caryinae Подплеме Juglandinae
Дојранска епопеја
Дојранска епопеја е збирно име за пет одбранбени битки што ги водеше бугарската армија против напредувачките сили на Антантата за време на положбениот период на јужниот фронт на Првата светска војна во областа на градот Дојран.
Откако бугарската офанзива во 1915 година беше запрена со наредба на германската команда на српско-грчката граница, бугарската армија се пренасочи во дефанзива и создаде силна одбранбена позиција во Дојран.
Битката во Дојран (1916)
Битката кај Дојран во 1916 година беше првата битка на таканаречената Дојранска Епопеја. Се одржа помеѓу 9 и 18 август 1916 година, во близина на Дојранско Езеро. На почетокот на август 1916 година, три француски колонијални дивизии и една англиска со 45 000 војници и 400 топови започнаа офанзива против позицијата Дојран, бранета од 2-та бригада на Втората тракиска пешадиска дивизија под команда на полковник Христо Чаракчиев (9 март 1870, Севлиево – март 1943). Офанзивата започна на 9 август со артилериски оган против позициите на Дваесет и седмиот чепински и Деветтиот пловдивски пешадиски полк. Следните четири напади – на 10, 15, 16 и 18 август – беа одбиени од Втората дивизија, поддржани од единиците на Деветтата плевенска пешадиска дивизија. Сојузничките сили беа принудени да се повлечат на своите почетни позиции со над 3200 жртви, при што чепинските сили изгубија 1106, а пловдиските сили 250. Резултат: Победа за Бугарија
Битката во Дојран (1917)
Битката кај Дојран во 1917 година беше втора битка од таканаречената Дојранска Епопеја. Се одржа помеѓу 22 април и 8 мај 1917 година во близина на Дојранско Езеро.
Првичен напад
На 9 и 10 февруари, сојузниците ги нападнале позициите на 33 свиштовски и 34 тројански пешадиски полкови, но биле одбиени со силен противнапад на тројанскиот полк. Напредувањето на непријателот на 21 февруари беше запрено од бугарската артилерија по дводневна битка.
Предвидувањата на бугарската команда за голем сојузнички напад се потврдени со информациите од разузнавачката служба и однесувањето на непријателот. Затоа, Деветтата плевенска пешадиска дивизија беше исполнета со засилувања и стана вкупно 30 000 војници, 147 топови, 35 минофрлачи и 130 митралези.
Според наредбите на високата команда, фронтот беше поделен на три зони со различна ширина: од десната страна на реката Вардар до ридот Варовита со ширина од 13 км и бранета од првата бригада (6 чети со 48 топови, 12 минофрлачи и 56 митралези); централната зона е од ридот Варовита до ридот Каракоњо со ширина од 4 км, заштитена од 57 полкови (3 чети); лево од ридот Каракоњо до Дојранско Езеро со широчина од 9 км е последниот сектор што го брани втората бригада (6 чети, 76 топови, 19 минофрлачи и 52 митралези).
Битката
Битката за пробив во бугарските позиции започна на 22 април и продолжи со мали прекини до 9 мај 1917 година. Нападот започна со силно четиридневно артилериско гранатирање, во кое Британците испукаа 100 000 гранати. Како резултат, уништени се насипите и некои дрвени конструкции на предните позиции. Бугарската армија исто така возврати оган од батериите меѓу Вардар и Дојран. Главниот командант Владимир Вазов нареди деноноќно гаѓање врз позициите на Британците. После почетната неколкучасовна битка меѓу британските и бугарските батерии, Бугарите продолжија да пукаат во британските позиции уште еден час, при што беа испукани околу 10 000 гранати.
Во следните денови, британските напади не биле многу чести и силни и биле одбиени од Бугарите без никаков проблем. Сепак, поради силниот бугарски оган, Британците се повлекоа во првобитните позиции на 27 април.
Поради критиките од високата команда, Британците направија нови обиди да се пробијат. На 8 мај, по долго артилериско гранатирање, започна нов напад. Главниот напад започна во 9 часот со британски трупи во 5 бранови кон бугарските позиции. По четири напади ноќта на 8-9 мај, Британците претрпеа големи загуби и беа поразени. Дописник за „Тајмс“ пишува дека британските војници точката „Борис“ ја нарекуваат „долината на смртта“.
Резултат: Одлучна победа за Бугарија
Дојранскиот фронт во склоп на Македонскиот фронт за време на Првата светска војна го опфаќа просторот од Дојранското Езеро до реката Вардар. Линијата на фронтот се протегала во тоа време долж српско-грчката граница воспоставена со Букурешкиот мировен и во должина била околу 25 км. Една од позначајните позиции на овој дел, а денес особено интересен за посетителите е ридот Кала Тепе (Голема Круна) со надморска висина од 611 м.н.в.
Кала Тепе (превод од турски = тврдина+врв) бил важна точка во овој дел од фронтот и од највисоката позиција „Ѓаволско око“ се воделе стратешките операции од страна на Бугарската војска.
Неодамна пристапот до оваа позиција е олеснет до одредена мера и истата ја посетуваат сè повеќе туристи.
Како до локацијата: До врвот Кала Тепе води земјен пат во должина околу 4 км кој е прооден само за теренски возила во летните месеци од годината. Патот води до Фердинандова чешма од каде по уредени скалила единствено може да се продолжи пеш. Иако овие скалила се неодамна уредени, важно е да се има предвид дека истите се низ карпест терен каде лесно може да дојде до лизгање па затоа мора да се води особено внимание при качувањето и задолжително да се носи опрема за планинарење.
Битката во Дојран (1918)
Битката кај Дојран во 1918 година е трета и последна битка Дојранската Епопеја и се одвивала помеѓу 18 и 19 септември.
Битката
На 16 септември 1918 година, единиците на Антантата започнаа нова масовна офанзива против позицијата Дојран, како и против одбраната на Деветта плевенска дивизија, која во тоа време беше во состав на 58-ми, 17-ти, 33-ти и 57-ми пешадиски полк, како и 34-от полк во дивизиска резерва и 4-от полк во армиска резерва (околу 30 000 војници) распоредија 4 англиски и 2 грчки дивизии со повеќе од 75 000 луѓе, под команда на генералот Џорџ Милн.
Првиот напад на ридовите го извршија 22-та и 26-та дивизија на британската армија со поддршка на критската дивизија на грчката армија. Како што напредуваа по ридовите, дивизиите се најдоа под оган и беа принудени да се повлечат со големи загуби. Нападот потоа продолжи, а 12-от пол Чешир го предводеше нападот. Бункерите на ридовите се опремени со митралези кои отвораат оган врз нив, чиј ефект е застрашувачки за Антантата: само 20-30 проценти од нивните војници стигнуваат до рововите, но оние што остануваат продолжуваат напред и ги заземаат првите два бугарски ровови.
Полкот Јужен Велс стигнува до последната одбранбена линија. Од целиот баталјон, само еден офицер и 11 војници стигнале до кампот. Бугарските единици покажаа голема храброст, иако односот на силите беше 6 спрема 1 во корист на сојузничките сили.
Повлекување
По цел ден борби, Антантата успеа да заземе многу малку територија од десната страна, благодарение на грчките сили. Следниот ден, нападна 65-тата бригада. Нападот резултираше со нови загуби, при што само половина од војниците се вратија живи. Сепак, нападот го зазеде градот Дојран и неколку ридови над него. По некое време пукањето од бугарските утврдувања беше запрено, а како што напредуваа, Британците и Грците открија дека биле напуштени од бугарската војска. Причината за ова е што српските и француските војски ги поразија австроунгарските и бугарските војски во долината на Вардар и исто така напредуваа кон Доjран. Кога германскиот иследувач дознал за операцијата, тој наредил бугарската војска да се повлече за да не биде отсечена странично.
Како резултат на дводневните жестоки борби, Антантата изгуби 11 673 убиени и ранети и 547 заробени војници наспроти 1736 убиени и 1000 ранети Бугари. Цели англиски полкови ги оставија коските во подножјето на врвовите на Дуб и Кала Тепе. Во исто време, сепак, беше направен пробив кај Добро Поле и командантот на Деветтата дивизија, генерал-мајор Вазов, доби наредба да се повлече. Победата кај Дојран сепак беше искористена за да може бугарската делегација предводена од Андреј Тасев Љапчев на разговорите за прекин на огнот во Солун да обезбеди Бугарија да не биде окупирана од војските на балканските држави.
Tekken (франшиза)
Текен (јап. 鉄拳) е јапонска мултимедијална франшиза фокусирана на борбени и аркадни видеоигри создадени и издадени од Бандаи Намко Ентертејнмент. Франшизата вклучува филмски и печатени изданија.
Дојранска епопеја
Битката во Дојран (1918)
Генералот Владимир Вазов, командант на 9-та дивизија, подоцна напиша: „Цели комори од илјадници мртви тела ги затнаа падините. Овие не беа сенегалски или арапски платеници, туку чистокрвни Англичани од Лондон, Бирмингем и Кембриџ.“
Во 1928 година во Плевен се издава весникот „Дојран“ по повод десетгодишнината од Дојранската Епопеја.
Во 1936 година, во Лондон беше организирана прослава за крајот на војната. Од бугарска страна, делегацијата е предводена од генерал Владимир Вазов. Додека излегувал од возот на станицата Викторија, на платформата е подреден блок од британската армија, а командантот на церемонијата дал наредба: „Спуштете ги знамињата! Поминува победникот кај Дојран!“
Tekken (франшиза)
Јапонскиот развивач на видеоигри, Намко, го започнал серијалот во 1994 година, со објавувањето на првата истоимена игра. Заклучно со 2017 година, постојат девет последователни игри (вкупно 10), осум спин-оф игри, и постојат три адаптации како играни филмови и други медиуми. Tekken 2, како и третата игра Tekken 3, се сметаат за камен темелници; тие добиле критичко признание за гејмплејот и за задлабочено искуство. Следните наслови го следеле овој концепт и добиле генерално позитивни критички одговори.
Серијата е универзално признаена и комерцијално успешна, испорачувајќи повеќе од 50 милиони копии, што ја прави една од најпродаваните франшизи на видеоигри на сите времиња, и третата најпродавана франшиза за борбени игри во историјата. Главната серија е широко наведена од критичарите и публикациите за видеоигри како најголем фактор за подигање на стандардите на борбените игри, фалејќи ја нејзината гејмплеј механика и можноста за снимање на борбата.
Игри
Сите главни наслови од серијата првично се аркадни игри, а матичните плочи на аркадниот уред традиционално користат технологија заснована на PlayStation конзолите. По нивното аркадно издание, домашните изданија главно се наменети за конзолите од линијата на PlayStation.
Tekken 2
Tekken 2 била аркадно објавена во 1995 година, а во 1996 година за PlayStation. Неколку години подоцна била направена варијанта и за Zeebo конзолите. Се состои од десет почетни ликови, и дополнителни петнаесет за отклучување, давајќи вкупно дваесет и пет карактери. Домашната верзија содржи четири нови режими кои ќе станат суштински за серијата, а тоа се „Survival“ (преживување), „Team Battle“ (тимска борба), „Time Attack“ (најбрзо свртување на играта со даден карактер) и „Practice“ (вежбање). Играта содржи содржи слични визуелни арени како оние од аркадната верзија, а последна анимирана сцена се отклучува за даден карактер, кога ќе се сврти играта со истиот, во аркадниот режим, за секој лик од играта. Канонската завршница на оваа игра се смета онаа во која што Хеихачи го преживува падот, влегува во Вториот турнир „Крал на железната тупаница“ и го совладува Казуја, потоа фрлајќи го во активен вулкан и повторно ја зазема компанијата Мишима Заибатсу. За време на настаните од Вториот турнир, Казуја и Џун Казама се мистериозно привлечени еден кон друг и стануваат интимни.
Tekken 3
Tekken 3 била аркадно издадена во 1997 година, а за PlayStation во 1998 година. Поради 19-годишниот скок на приказната помеѓу претходната и оваа игра, во голема мера е претставена нова екипа на ликови, вклучувајќи го и дебито на главниот лик Џин Казама, синот на Казуја и Џун, како и познатите дебитантски главни ликови Линг Жаоју и Хуоаранг, вклучувајќи вкупно дваесет и три карактери. Домашната верзија го вклучува режимот наречен „Tekken Force“ (играчот има задача да го „истрча“ нивото, притоа борејќи се против војниците на Мишима корпорација, и на крајот со еден „boss“ лик) како и бонус режим „Tekken Ball“ (буквално подавање со топка слично на одбојка), а исто така ги содржи слични визуелни арени како оние од аркадната верзија. Канонската завршница на Tekken 3 се смета онаа на Пол Феникс, победувајќи го Огар, верувајќи дека е победникот, за веднаш потоа Огар да се претвори во втората „Вистински Огар“ фаза. Џин Казама се соочува со Вистински Огар и го победува, одмаздувајќи се за неговата мајка. Со Огар надвор од патот, дедото на Џин, Хеихачи, пука во него, оставајќи го да умре. Сепак, Џин преживува, оживеан од „Ѓаволскиот ген“ што го наследил од неговиот татко.
Tekken Tag Tournament
Tekken Tag Tournament е следниот наслов, аркадно објавен во 1999 година, и како официјален придружен наслов при објавувањето на новата PlayStation 2 конзола во 2000 година. Иако играта не е канонична за приказната, таа се смета за еден од главните делови на франшизата. За разлика од претходните наслови, Tekken Tag Tournament се одликува со „таг-битки“ (дозволено е наизменично менување на двајца претходно одбрани ликови при активна борба), вклучувајќи ги скоро сите карактери на Tekken во серијата до тој момент, со вкупно 34 карактери. Играта се инсталирала на истата аркадна машина како Tekken 3, па големи графички надградби се добиле кога истата била пренесена за PlayStation 2. Домашната верзија содржи слични визуелни арени како оние од аркадната верзија, а исто така има и бонус режим наречен „Tekken Bowl“ (мод во кој може да се кугла со ликовите). Ремастеризирана верзија на играта, Tekken Tag Tournament HD, е вклучена во колекцијата Tekken Hybrid од 2011 г., која исто така содржела демо на играта Tekken Tag Tournament 2, и филмот „TEKKEN: BLOOD VENGEANCE“.