cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вторична структура на белковините
Предвидување
Предвидувањето на третичната структура на белковините само од аминокиселинската низа (низа) е предизвикувачки потфат (види предвидување на структурата на белковините), но користењето на поедноставните дефиниции за вторична структура е попрактично.
Раните методи за предвидување на вторичната структура биле ограничени на предвидување на трите доминантни вторични структури: завојница, плоча или случаен навој. Овие методи биле засновани на склоностите на поединечни аминокиселини за формирање на завојница или плоча, понекогаш заедно со правилата за проценка на слободната енергија за формирање на елементите на вторичната структура. Првите широко употребувани техники за предвидување на вторичната структура на белковините од нивната аминокиселинска низа биле методот на Чоу-Фасман  и GOR методот (Garnier-Osguthorpe-Robson). Иако овие методи тврделе дека постигнуваат ~60% точност во предвидувањето на некоја од трите состојби (завојница/плоча/навој), слепите компјутерски процени подоцна покажале дека вистинската точност е многу помала.
Значително зголемување на точноста (до речиси ~80%) било овозможено со употреба на порамнување на повеќе низи; знаејќи ја целосната дистрибуција на аминокиселините кои се јавуваат на одредена позиција (и во нејзината околина, обично ~7 остатоци од двете страни) низ еволуцијата дава многу подобра слика за структурните тенденции во близина на таа позиција. За илустрација, дадена белковина може да има глицин на одредена позиција, што само по себе може да сугерира случаен навој. Меѓутоа, порамнувањето на повеќе низи може да открие дека аминокиселини кои имаат тенденција да формираат завојница се јавуваат на таа позиција (и во близина) во 95% од хомологни белковини во тек на речиси милијарда години еволуција. Покрај тоа, со испитување на просечната хидрофобност на таа и блиските позиции, истото порамнување може исто така да сугерира шема на достапност на остатоците на растворувач во согласност со α-завојница. Земени заедно, овие фактори би сугерирале дека глицинот од изворната белковина зазема α-завојна структура, а не случаен навој. Неколку типови на методи се користат за комбинирање на сите расположливи податоци за да се добие предвидување на трите состојби, вклучувајќи ги невралните мрежи (анг. Neural network), скриен марков модел (анг. Hidden Markov Model (HMM)) и машини на поддржувачки вектор (анг. Support vector machine). Модерните методи за предвидување, исто така, обезбедуваат оценка на доверба за нивните предвидувања на секоја позиција.
Методите за предвидување на вторична структура биле проценети од CASP (Critical Assessment of protein Structure Prediction) експериментите и континуирано проценувани, на пример од ЕВА (бенчмарк). Врз основа на овие тестови, најпрецизни методи биле Psipred, SAM, PORTER, PROF и SABLE.
Точното предвидување на вторичната структура на белковините е клучен елемент во предвидувањето на третичната структура на белковините, во сите, освен во наједноставните (хомолошко моделирање) случаи. На пример, предвидената шема на шест елементи на вторичната структура βαββαβ е сигурен знак дека станува збор за фередоксински склоп.
Смолари
Смолари или Смоларе — село во Општина Ново Село, во областа Подгорје, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Селото Смолари се наоѓа во северното подножје на планината Беласица во областа позната како Подгорие. Селото е оддалечено 28 километри од градот Струмица во југоисточна насока и 6 километри од центарот на општината, Ново Село, на надморска височина од 382 метри. Јужно од селото се наоѓа реката Ломница, на која е расположен познатиот Смоларски Водопад, до кој се пристигнува преку екопатека. Вкупната височина на вертикалниот отсек на Смоларскиот Водопад изнесува 39,5 метри.
Среде село порано се наоѓале два стари јавори, високи околу 30 метри. Денес е останат помладиот јавор, чија старост се проценува околу 300 години.
Отоманско Царство
Името на селото е изведено од зборот „смолар“ или човек што се занимава со собирање смола.
За првпат во историските извори, ова село е споменето во пописот на населението од 1519 година. Во 1570 година селото е споменето во османлиски дефтер под името Свилани. Во истата година во селото живееле 12 христијански семејства.
Југославија
Пред Балканските војни, селото се наоѓало во состав на Петричката околија. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион, додека по крајот на Втората светска војна, во рамките на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Ново Село.
Население
Во текот на XIX век, селото било чисто македонско. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 година,Смоларе е наведено како село со 80 домаќинства и 298 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Смолари живееле 750 жители, сите Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 784 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија и функционирало бугарско училиште со еден учител и 31 ученици.
Според пописот од 1971 година, Смолари имало 986 жители. Намалувањето на 659 жители, според пописот од 2002 година, се должи на иселувањето на населението во западноевропските земји. Целокупното население во Смолари е сочинето од Македонци со православна вероисповед.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 659 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 312 жители, од кои 290 Македонци, 1 Србин и 21 лице без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1782 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 603 гласачи.
NGC 3703
NGC 3703 — спирална галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3703 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3703 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 3703 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 170146. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5509. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1018.
VBulletin
vBulletin (исто така наречен vB) е веб-софтвер наменет за дискусија и споделувања на мислења. Работи на PHP и користи mySQL база на податоци.
Историја
Во 1999 година Џејмс Лим и Џон Перцивал беа основачи на една Visual Basic страница, што користеше Infopop класичен форум. Како што страната се зголемуваше, тие увидоа дека софтверот што е напишан во Perl, користејќи flat-file база на податоци, не можеше секогаш да го издржи бројот на корисници. Во февруари 2000 година, двајцата решија да напишат нивни веб-софтвер, иако не беа познати со програмерските кодови. Кога напишаа нивни форум, тој беше толку баран што двајцата им понудија да го продадат софтверот на Infopop, но не беше успешно. Потоа ја создадоа фирмата наречена Jelsoft и првиот vBulletin што се плаќа.
Други производи
Користејќи го vBulletin јадрото Jelsoft создадоа уште два корисни производи или додатоци на форумот.
vBulletin Blog
Дозволува на зачленетите корисници на некоја vBulletin заедница да имаат свој блог на форумот. Цената се одвива околу $60 (долари) и дозволени се обновувања ако vBulletin софтверот е лиценциран.
vBulletin Project Tools
Софтвер кој ги поддржува сите промени на софтверот.
238 п.н.е.
238 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 238. година пред новата ера, 238. од првиот милениум п.н.е., 38. од 3 век п.н.е. и деветта од 230-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5270 и 5271 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4512 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3522 и 3523 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 515.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 238 година се протега во 2398 и 2399, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2458 и 2459 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 305. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 885 и 884 исламска година пред хиџра.
Катундас
Катундас — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Лумас.
Ошинув Долни
Ошинув Долни (Osinów Dolny, Niederwutzen) — село во општината Цедиња на Грифинскиот Округ во Западнопоморското Војводство, северозападна Полска. Сместено е на брегот на реката Одра, веднаш до самата граница со Германија која оди по неа. Лежи околу југозападно од Цедиња,  југозападно од Грифино и  југозападно од војводската престолнина Шчеќин. По својата местоположба, ова е најзападното населено место во Полска.
Селото има население од 205 жители (2011). Преку границата во Германија се наоѓа местото Хоенвуцен, на патот од Хојна (порано Кенигсберг во Нојмарк) за Бад Фрајенвалде во Бранденбург, Германија.
Сè до 1945 г. селото ѝ припаѓало на покраината пруската покраина Бранденбург во рамките на Германија. Од 1936 до 1939 г. во местото работела хартиена фабрика, која подоцна е затворена. Денес погоните служат како затворен пазар.
Стопанство
Малото стопанство Ошинув Долни ужива значаен промет од Германци кои ја преминуваат границата во набавка на поевтини производи и услуги уште од самото отворање на граничниот премин во 1993 г. Во поново време, местото шеговито се нарекува „Село на фризерите“ () поради тоа што преку половина од мештаните се занимаваат со фризерство, мнудејќи евтини потсрижувања за германските посетители од преку границата.
Синоптичарот
Синоптичарот (англиски:The Weather Man) — американска комедија-драма филм од 2005 година, во режија на Гор Вербински, напишан од Стив Конрад, во кој играат Николас Кејџ, Мајкл Кејн и Хоуп Дејвис. Приказната се врти околу еден синоптичар кој поминува низ средовечна криза.
Филмот заработи 19 милиони долари ширум светот.
Заплет
Успешниот синоптичар на временска прогноза во Чикаго, Дејвид Сприц (Николас Кејџ) е добро платен, но не добива скоро никаква почит од луѓето во околината, кои често фрлаат брза храна кон него. Дејвид се сомнева дека тоа е поради фактот што тие се огорчени ради тоа колку е лесна неговата висока платена работа. Дејв, исто така, се чувствува засенет од неговиот татко, автор и добитник на Пулицерова награда, Роберт Сприцел (Мајкл Кејн), кој е разочаран од очигледната неспособност на Дејв да созрее и да се справи со неговите две деца. Ситуацијата започнува да се влошува откако на Роберт ќе му биде дијагностицирана лимфома и му е кажано дека ќе живее само уште неколку месеци. Како што станува сè повеќе и повеќе депресивен, Дејв зема курс по стрелаштво, наоѓајќи во таа активност начин да го врати својот фокус и да ги смири нервите.
Дејвид подоцна се присеќа на еден разговор помеѓу него и неговиот татко, каде тој му објаснил дека „потешката работа и вистинската работа меѓу која човек треба да одбере најчесто се едно исто“ и дека „ништо што има значење не е лесно“. Дејвид го цени овој совет, но тешко му оди да го спроведе во пракса.
За да се докаже пред својот татко и евентуално да се смири со сопругата Норин (Хоуп Дејвис), со која е разделен, Дејв се бори за работната позиција на синоптичар во националното ток-шоу Здраво Америка. Работата би му ја зголемила неговата плата за скоро четири пати, но исто така значи преселување во Њујорк Сити. Кога Здраво Америка го кани во Њујорк, тој ја зема со себе неговата ќерката Шели (Гемењ де ла Пења) и успева да се зближи со неа помагајќи и да си купи посоодветна гардероба. Додека е таму, Дејв е известен дека неговиот син Мајк (Николас Холт) го нападнал неговиот советник Дон Боуден (Гил Белоус), тврдејќи дека тој сакал да изврши орален секс врз него. И покрај претрпениот стрес и цела вечер помината во пиење, Дејв ги импресионира менаџерите на Здраво Америка кои му ја нудат работата нему.
Кога се враќа назад, Дејв, лут затоа што Рас (Мајкл Рисполи), момчето на Норин, разговарал со неговиот син околу ситуацијата која се случила, импулсивно му удира шлаканица. Подоцна, Дејв се соочува и со советникот во неговиот дом, тепајќи го и предупредувајќи го дека му следи полошо.
Подоцна, целото семејството одржува пред-погреб за Роберт (организиран од мајката на Дејв, Лорен, играна од Џудит МекКонел ) и таму Дејв бара од Норин да се смири со него и да се преселат во Њујорк, но таа веќе одлучила да се омажи за Рас. Дејв и Роберт имаат еден последен разговор, во кој Дејв се расплакува, несигурен за одлуките кои ги направил во животот. Роберт го теши, велејќи му дека има време да се ослободи од целото ѓубре во неговиот живот. Роберт умира набргу потоа.
Филмот завршува неколку месеци подоцна, откако Дејв ја прифатил работата и се преселил во Њуjорк. Луѓето веќе не фрлаат работи кон него, што, според него, се должи на фактот што тој со себе носи лак и стрела,
Прием
Синоптичарот добил вкупна оценка од 59 проценти на Rotten Tomatoes и имал просечен ранг од 6,1/10 врз основа на 136 рецензии. Консензусот на страницата вели: „Со одлични изведби и темна, сува смисла за хумор, Синоптичарот е претежно облачен со само повремени изблици на сонце“. Има 61 од 100 резултат на Метакритик, земено од 37 филмски критичари, што укажува на „генерално поволни критики“.
NGC 6068A
NGC 6068A — леќеста галаксија во соѕвездието Мала Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6068A се споменува и како MCG 13-11-17, CGCG 354-30, CGCG 355-4, KCPG 476A, KAZ 52, NPM1G +79.0130.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6068A е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 6068A има привидни димензии од 0,9' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 54 м 47,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +78° 59' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 171°.
Други поделби
Проучување на NGC 6068A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56363. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 11; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4563. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1433.
Чемерно (превој)
Чемерно е превој во источна Херцеговина, на југозападниот рабен дел на котлината Чемерно, помеѓу планината Живањ и Лебршник. Превојот е висок 1.293 метри.
Превојот е составен дел од хидролошки разводник на црноморскиот и јадранскиот слив, исто така на климатските и фито географските граници помеѓу континентално-планинските влијанија од север и средоземните од југ.
Планинскиот превој Чемерно разделува три географски обаласти, на исток и југ се наоѓа Источна Херцеговина, на запад Стара Херцеговина, а на север е Подриње, односно сливот на реката Дрина. Планинскиот превој Чемерно се наоѓа помеѓу Националниот парк Сутјеска и Националниот парк Дурмитор. Во непосредној близини, северно од планинскиот превој Чемерно се наоѓа преминот Шќепан поље кој ја поврзува Фоча со Никшиќ.
Историја
Според усното предание на мештаните, називот Чемерно потекнува од верувањата дека српските мајки ги прателе турските каравани кои во јаничари ги одведувале српските деца од Херцеговина по пат кон Цариград. Изнемоштени од напорниот пат и угорнината, српските мајки паѓале по друмот и велеле „Куку мени чемерној! Јадна ти сам чемерна!".
На Чемерно се наоѓа познатата метеоролошка станица од 1892 година и фенолошката станица од 1959 година.
Превојот е најповолен природен премин од Гатачко поле во долината на Сутјеска и Дрина. По тој правец поминувал дубровничкиот друм. Во 1958 година, изграден е асфалтниот пат кој го поврзува Дубровник со Босна и Херцеговина и Србија.
Патот кој водел преку планинскиот превој Чемерно и служел за поврзување на мештаните од Источна и Стара Херцеговина, а кој е изграден за време на Југославија, пропаднал. Владата на Република Српска преку Министерството за сообраќај и врски на Република Српска ја финансирала обновата на стариот пат и изградбата на новите делници. Јавното претпријатие „Патишта на Република Српска“ го изработило планот за обновата и на тендерот го избрало требињското претпријатие „Херцеговина патишта“ кое во 2009 година ја извршило работата за обнова и изградба на новите делници на планинскиот превој Чемерно. За одржување на патот на планинскиот превој Чемерно се грижи јавното претпријатие „Патишта на Република Српска“, кое воедно е надлежно за сите патишта во Република Српска. На ден 10 октомври 2013 година, два месеци по званичното отворање на новата делница на патот, се случил првиот одрон кој го блокирал сообраќајот на неколку часа, а само три дена подоцна и вториот.
Документарен материјал
Документарен материјал — извор на архивскиот материјал, го сочинува целиот изворен и репродуциран (пишуван, цртан, фотографиран, филмуван, фонографиран, металографиран или на друг начин забележан) матњеријал и книги, картотеки и други евиденции за тој материјал, создадени во работата на државните институции, градската заедница, претпријатијата, установите и други организации и заедници, политички организации, општествени организации и здруженија на граѓаните, граѓанско правни лица, лица кои самостојно вршат дејност или професија и физички лица, додека тој е од значење за нивната тековна работа и доколку од него не е одбран архивскиот материјал.
Гент
Гент е пристаниште и универзитетски град. Општината е сочинета од градот Гент, но и од околните градови: Афсне, Дестелдонк, Дронген, Гентбрухе, Ледеберг, Маријакерке, Мендонк, Остакер, Синт Амандсберг, Синт Денијс Вистрем, Синт Краус Винкел, Вонделгем и Звијнарде. Со 262.219 жители, во почетокот на 2019 година, Гент е вториот најголем белгиски град според бројот на населението. Површински, Гент, сосе околните области се простира на 1205 квадратни километри. Во моментов градоначалник на Гент е Матијас де Клерк.
Историја
Археолошки докази прикажуваат човечко присуство во подрачјето на сливот на Шелда и Леи што датираат од Каменото и Железното време.
Поголемиот број историчари веруваат дека старото име за Гент, „Ганда“, е потекнува од келтскиот збор ганда, што значи слив. Други извори го поврзуваат името на градот со непознато божество наречено Гонтија.
Нема пишани документи за римскиот период, но археолошките истражувања потврдуваат дека подрачјето на Гент бил населен во оваа доба.
Среден век
Во рамките на округот Фландрија, градот се развивал и од 11 век, станал мал град-држава. До 13 век, Гент бил најголемиот град во Европа северно од Алпите, веднаш по Париз; тој бил поголем од Келн и Москва. Во градските ѕидини живееле 65.000 луѓе. Камбанаријата и кулите на катедралата Свети Баво и црквата Свети Никола се само неколку од објектите препознатливи за хоризонтот на градот.
Реките течеле во област каде што многу земјиште било периодично поплавувано. Ваквото земјиште било идеално за одгледувањето на овци, чија волна била употребувана за изработка на текстил. Во средниот век Гент бил водечки град за производство на текстил.
Индустријата за волна, основана во Бриж, придонела за создавање на првата европска индустриска зона во Гент во средниот век. Трговската зона била толку развиена, што дополнителна волна морало да се увезува од Шкотска и Англија. Ова било една од причините за добри односи на Фландрија со Шкотска и Англија.
Рано модерно време
Градот закрепнал во 15 век, кога Фландрија била обединета со соседните провинции под водство на војводите од Бургундија. Високите даноци довеле до бунт, по што следела Битката кај Гавере во 1453 година, во која Гент претрпел ужасен пораз од војската на Филип Добриот. Во ова време центарот на политичко и општествено значење во Ниските Земји почнал да се префрла од Фландрија (Бриж-Гент) во Брабант (Антверпен - Брисел). Во 1500 година, Јована I Кастиљска го родила Карло V, кој станал цар на Светото Римско Царство и крал на Шпанија. Иако роден во Гент, тој го казнил градот и со побуната во Гент од 1539 година, ги обврзал градските благородници да шетаат боси пред царот со јамка околу вратот.
Кон крајот на 16 и 17 век градот доживува уништување поради Осумдесетгодишната војна. Со оваа војна завршува улогата на Гент како центар со меѓународно значење.
19 век
Во XVIII и XIX век, текстилната индустрија во Гент повторно зема замав. Ливен Боувенс, шверцувајќи ги индустриските и фабричките машински планови надвор од Англија, ја донел првата машина за механичко ткаење на европскиот континент во 1800 година.
20 век
Гент бил окупиран од Германците во двете светски војни, но избегнал тешко уништување. Во Втората светска војна, градот бил ослободен од страна на британската 7-ма оружена дивизија „Пустински стаорци“ и од локалните белгиски борци, на 6 септември 1944 година.
Географија
Со сплотувањето на општините во 1965 и 1977 година, градот бил составен од следниве подрачја:
Патен сообраќај
Автомобилски, градот е достапен преку два автопата:
Исто така Гент има две обиколници:
Железница
Општина Гент се состои од пет железнички станици :
Јавен превоз
Гент има широка мрежа на линии за јавен превоз, управувана од De Lijn.
Спорт
Во белгиската прва фудбалска дивизија Гент го претставува клубот КАА Гент, кој за првпат во својата историја, станал белгиски фудбалски шампион во 2015 година. Друг фудбалски клуб од Гент е ГРЦ Гент-Зеехвен, актуелен во четвртата белгиската дивизија. Фудбалските натпревари на Летните олимписки игри во 1920 година биле одржани во Гент.
Шест дена Гент, шестдневната велосипедска трка, се одржува секоја година, на велодромот Кујпек во Гент. Во друмскиот велосипедизам, градот е домаќин на традиционалната трка Omloop Het Nieuwsblad.
Црква „Св. Димитриј“ - Рабетино
Свети Димитриј — главна селска црква во кичевското село Рабетино, Македонија.
Црквата се наоѓа над селото и околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
До црквата се доаѓа по земјена патека, која започнува од сретселото, од каде е оддалечено стотина метри.
Историја
Црквата била подигната кон средината или кон крајот на век врз основа на стари темели.
Голема Црвена Дамка
Големата Црвена Дамка е постојано подрачје под висок притисок во атмосферата на Јупитер, кое ја предизвикува најголемата антициклонска бура во Сончевиот Систем. Се наоѓа на 22 степени јужно од екваторот на Јупитер, и се развива ветар со брзина до 432 km/h. Се верува дека ова е истата бура што ја забележале астрономите од 1665 до 1713 година, и ако ова е така, таа постои најмалку 356 години. Потоа била забележана во септември 1831 година, и од тогаш до 1878 година била забележана уште 60 пати, од кога започнале континуираните набљудувања.
Историја на набљудување
Не може со голема веројатност да се одреди од кога постои Големата Црвена Дамка. Таа можеби постоела и пред 1665 година, но исто така може сегашнава дамка на Јупитер да била за првпат видена дури во 1830 година, а добро проучена дури по јасното појавување во 1879 година. Бурата што била видена во 17 век можеби била поинаква од денешната. Постои долг временски јаз од нејзиното забележување во 1830 година и откритието во 17 век. Постојат многу малку докази кои би ја поврзале првата видена дамка на Јупитер со онаа што денес ја знаеме како Големата Црвена Дамка.
За прв човек кој ја здогледал Големата Црвена Дамка се смета Роберт Хук, кој опишал дамка на планетата во мај 1664 година. Но, можно е дамката која ја забележал Хук да била во друг појас (Северниот екваторијален појас, за разлика од сегашната местоположба на Големата Црвена Дамка во Јужниот екваторијален појас). Многу поубедлив е описот на Џовани Касини за „постојана дамка“ следната година. Дамката на Касини била забележувана од 1665 до 1713 година, меѓутоа јазот од 118-години ги тера астрономите да се сомневаат дека се работи за истата дамка. Првобитната дамка била забележувана во пократко време и поспорото кружно движење од сегашната дамка го отежнува донесувањето заклучок дали се работи за истата дамка.
Има мала нејаснотија во врска со дамка на Јупитер прикажана на слика од Донато Крети од 1711 година, изложена во Ватикан. Како дел од серијата панели во кои различни (зголемени) небесни тела служат како позадина за различни италијански сцени, и сите надгледувани од астрономот Евстахио Манфреди за точноста, сликата од Крети е прва слика која ја прикажува Големата Црвена Дамка како црвена. Ниту една јупитерова одлика не била експлицитно опишана во писмена форма како црвена пред крајот на 19 век.
Големата Црвена Дамка била забележувана од 5 септември 1831 година. До 1879 година била видена над 60 пати. Откако стекнала популарност во 1879 година, почнала континуирано да се набљудува.
Во 21 век, Големата Црвена Дамка почнала да се стеснува. На почетокот на 2004 година, имала приближно половина од пречникот што го имала пред еден век, кога достигнала ширина од 40.000 км, околу трипати поголема од пречникот на Земјата. Со тековната стапка на стеснување, таа до 2040 година ќе стане округла. Не се знае колку долго ќе трае дамката, ниту дали промената е резултат на нормални флуктуации. Во 2019 година, Големата Црвена Дамка почнала да се „лупи“ по рабовите, при што делови од бурата се откинувале и се распаѓале. Поради стеснувањето и „лупењето“ некои астрономи биле загрижени дека Големата Црвена Дамка би можела да исчезне за 20-тина години. Но, други астрономи веруваат дека видливата големина на Големата Црвена Дамка ја одразува нејзината покриеност со облаци, а не големината на вистинскиот, основен вител, и тие исто така веруваат дека појавата на лупење може да се објасни со замното дејство со други циклони или антициклони, како и нецелосно впивање на помали системи; ако е така, тоа би значело дека нема опасност дека Големата Црвена Дамка ќе ја снема.
Помала точка, означена како Овална БА, која се формирала во март 2000 година преку спојување на три бели овали, добила црвеникава боја. Астрономите на 5 јуни 2006 година ја нарекле Мала Црвена Дамка или ''Црвен Јуниор. С''е чинело дека Големата Црвена Дамка и Овалната БА се приближуваат за да се спојат. Бурите се одминувале една од друга на секои две години, но одминувањата во 2002 и 2004 година биле малку позначајни. Ејми Сајмон-Милер, од Центарот за вселенски летови Годард, предвидела дека бурите ќе се доближат најблиску на 4 јули 2006 година. Таа работела со Имке де Патер и Фил Маркус од Универзитетот Калифорнија во Беркли и тим од професионални астрономи од април 2006 година за да ги проучуваат бурите со помош на вселенскиот телескоп Хабл; на 20 јули 2006 година, двете бури биле фотографирани од Опсерваторијата Близнаци како поминуваат една до друга без да се спојат. Во мај 2008 година, трета бура на Јупитер поцрвенала.
Големата Црвена Дамка не треба да се меша со Големата Tемна Точка, одлика забележана во близина на северниот пол на Јупитер во 2000 година од вселенското летало Касини-Хајгенс. И во атмосферата на Нептун има слична одлика, исто така наречена Голема темна дамка. Нептуновата темна дамка била снимена од Војаџер 2 во 1989 година и се претпоставува дека можеби била атмосферска дупка наместо бура. Ја снемало во 1994 година, иако слична дамка се појавила посеверно.
Истражување
На 25 февруари 1979 година, кога вселенското летало Војаџер 1 било на 9.200.000 километри од Јупитер, ја пратило првата детална слика од Големата Црвена Дамка. Биле видливи мали облачиња до 160 км. Шарената, брановидна структура од облаци што се гледа лево (западно) од Големата Црвена Дамка е подрачје со исклучително сложено и променливо браново движење.
Вселенското летало Јунона, кое влегло во поларна орбита околу Јупитер во 2016 година, откако му се приближило на Јупитер на 11 јули 2017 година, прелетало врз Големата црвена Дамка и направило неколку слики од бурата на растојание од околу 8.000 км над површината. Во текот на мисијата Јунона, леталото ќе продолжело да го проучува составот и еволуцијата на атмосферата на Јупитер, особено неговата Голема Црвена Дамка.
Структура
Големата Црвена Дамка на Јупитер ротира спротивно од стрелките на часовникот, за период од околу шест Земјини дена или четиринаесет Јупитерови дена. На 3 април 2017 година измерената ширина на Големата Црвена Дамка била 16.350 км, што значи дека нејзиниот пречник е за 1,3 пати поголем од оној на Земјата. Облаците од оваа бура се издигнуваат на околу 8 км над околните облаци.
Според прибавените инфрацрвени податоци Големата Црвена Дамка е постудена (а со тоа и на повисока кота) од повеќето други облаци на планетата. Меѓутоа, горната атмосфера над бурата има значително повисоки температури од остатокот на планетата. Ова загревање на највисокото подрачје се објаснува со тоа што е предизвикано од акустични (звучни) бранови кои се издигнуваат од турбуленциите на невремето во долниот дел.
Преку внимателно следење на одликите на атмосферата, во далечната 1966 година се открило дека Големата Црвена Дамка ротира спротивно од стрелките на часовникот, што било потврдено и од снимките од леталото Војаџер. На јужниот раб од дамката има млазна струја кога тече кон исток, и многу посилна млазна струја на северниот раб која се движи кон запад. Иако ветровите околу работ на дамката можат да достигнат брзина до 432 km/h, се чини дека струењето во внатрешноста како да го нема, со мали придвижувања кон внатре и нанадвор. Со текот на времето, времето за кое ротира дамката се намалува, можеби како директен резултат на неговото постојано смалување.
Боја и состав
Нијансите на Големата црвена дамка варираат од речиси тула-црвена до бледа-лосос или дури и бела боја. Дамката понекогаш исчезнува, и може да се види само преку Шуплината на црвената дамка, која се наоѓа на нејзиното место во Јужниот екваторијален појас (ЈЕП). Очигледно, можноста да се види е поврзана со ЈЕП; кога појасот е светло бел, дамката тежнее да стане потемна, а кога ЈЕП е темен, дамката обично е светла. Овие периоди кога дамката е темна или светла се случуваат во неправилни интервали; од 1947 до 1997 година, дамката била најтемна во периодите 1961–1966, 1968–1975, 1989–1990 и 1992–1993 година.
Механичка динамика
Нема општоприфатена теорија за тоа што го предизвикува создавањето или бојата на Големата Црвена Дамка. Лабораториските студии ги испитуваат ефектите што космичките зраци или УВ светлината од Сонцето ги имаат врз хемискиот состав на облаците на Јупитер. Се поставува прашањето дали зрачењето од Сонцето реагира со амониум хидросулфидот во надворешната атмосфера на Јупитер за да се создаде темноцрвена боја. Истражувањата наведуваат дека бурата создава огромни количини на гравитациски бранови и акустични бранови, поради турбуленциите во бурата. Акустичните бранови патуваат по вертикала нагоре до висина од 800 км над бурата каде што се пробиваат во горната атмосфера, претворајќи ја брановата енергија во топлина. Поради ова регионот во горната атмосфера има температура од 1600 K што е за неколку стотици Келвини потопла од остатокот на планетата на ваква висинска кота. Ефектот е опишан како „плискање [...] на океански бранови на плажа“. Причината за опстанокот на бурата (која трае со векови) е што Јупитер нема планетарна површина (само течно јадро од водород) која преку физичко триење би го спречила овој процес; гасните витли опстојуваат многу долго во атмосферата бидејќи нема нешто што би се спротивставило на нивниот аголен моментум.
Бирмингем (Алабама)
Бирмингем (Birmingham) е најголемиот град во Алабама, САД, административен центар на округот Џеферсон. Основан е во 1871 како центар на црната металургија и е наречен по англискиот град Бирмингем. Населението во Бирмингем изнесува околу 231,000 жители (2005). Има железнички јазол, пристаниште и аеродром на 8 км од градот. Развиени се металуршката, коксовохимичната, машиностроителната, оружената индустрија.
Вигода Смошевска
Вигода Смошевска (Wygoda Smoszewska) — село во општината Закрочим во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Лукас Пестлбергер
Лукас Пестлбергер (Lukas Pöstlberger; р. ) — австриски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Станал национален друмски првак во 2012 година.
Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2017 и ја освоил воведната етапа, со што станал прв австриски возач кој освоил етапа на Џиро и прв Австриец кој водел на трката. Во јули 2018 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2018.
Распоред на резултатите на големите трки
— = не учествувал; СО = се откажал
Време (дневен весник)
Време — згаснат дневен весник во Република Македонија.
Јазо (Раклиш)
Јазо — археолошко наоѓалиште во радовишкото село Раклиш. Наоѓалиштето претставува доцноантичка населба. На југозападната периферија на селото се среќаваат делови од керамички садови и градежен материјал, а најдени биле и еден прстен, еден капител и монета од царот Гордијан.
Кастриот (село)
Кастриот (село) — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Кастриот.
Словенски преселби на Балканскиот Полуостров
Словените имаат индоевропско потекло. Тие претставуваат посебна јазичаричка и културна гранка во рамките на индоевропската фамилија, кон која припаѓаат народите што говорат германски, романски, ирански, келтски и некои други јазици (грчки и ирански јазик). Во далечното минато предците на овие народи живееле на иста територија. Врз основа на употребата на некои зборови пр. зима, бреза и др. кај јужните народи, се смета дека прататковината на Индоевропјаните се наоѓала во централна и северна Европа.
Населување на Словените на Балканот
Врз основа на резултатите што ги дава археологијата како и резултатите од јазичаричките истражувања на споредбената филологија и врз основа на историските извори, особено на некои податоци од грчките и римските писатели формирањето на ранословенската етничка маса во рамките на индоевропската заедница се датира доста длабоко во минатото дури до 3000. п.н.е. Всушност се смета дека кон IV милениум започнало распаѓањето на индоевропската заедница. Притоа први се оделиле и издвоиле во самостојни јазично етнички групи : Хиндусите, Иранците, Хетите и др. кои тргнале кон југоисток. По нив се издвоиле германските и романските етнички заедници. Додека словенската заедница се издвоила нешто подоцна кон крајот на II милениум п.н.е. Од неа се отцепиле таканаречените балтословенски народи, предците на денешните Литванци, Летонци (Латвијци) и Естонци.
Во својата прататковина Словените го усвоиле земјоделството кое претставувало основна стопанска гранка, а се занимавале и со сточарство, лов и риболов. Споредбената филологија на словенските јазици покажува дека во областа на земјоделството и сточарството имињата на поедини предмети сврзани со овие дејности постојат многу зборови од ист корен. Тоа значи дека Словените се занимавале со споменативе стопански дејности уште додека живееле на своите стари територии. Дека Словените уште пред почетокот на новата ера се занимавале со земјоделство најдобро покажуваат заедничките корени на зборовите: жито, живот; Што би значело дела житото било основно средство за одржување во живот. Заеднички им биле и имињата на разни житарици како на пример: јачмен, пченица, просо и др. Покрај тоа Словените знаеле и за некои видови овошје од средноевропското продрачје (јаболко, орев, круша и др.) што растело по нивните жуми. Покрај земјоделството, важна стопанска гранка кај Словените било и сточарството кое главно зависело од природно-географскте услови на територијата што ја населувале. Познато е дека старите Словени знаеле за домашните животни : говедото, кравата, овцата и најверојатно кучето. Од живината ги познавале кокошката и гуската. Важни стопански гранки биле и риболовот и пчеларството. Од рибите знаеле за : сомот, пастрмката и др, а од медот го приготвувале својот омилен пијалак медовина. Ловот исто претставувал една од поважните стопански гранки, впрочем за неговиот развиток постоеле многу поволни услови. Нивната татковина била богата со непрегледни шуми во кои живеел разновиден дивеч и ѕверови. Словените ги познавале и најпримитивните форми на некои занаети. Знаеле за преработка на дрво, за грнчарството, за кожарството, а и правеле некои предмети за домашна употреба. Живееле во примитивни живеалишта. Куќите им биле направени од дрво или од прачки облепени со глина-кал. Во рамничарските предели правеле земјанки, кои со еден дел биле вкопани во земјата. Интересно е да се напомене дека живеалиштата имале повеќе излези што претставувало мерка на предпазливост во случај на ненадеен напад. Живеалиштата најчесто биле подигнувани покрај вода (реки и езера), како поради заштита од надворешни напади така и поради бавењето со риболов.
Верувањата на Словените
Старите Словени живееле во родови, односно родовски општини составени од поголеми фамилии. Верувале во многу богови. На прво место го почитувале богот на молњата и громот Перун, чие име е зачувано и до ден денес во топонимијата и во цвеќето Перуника. Важно место во словенскиот пантеон заземале и богот на плодноста Дажбог (Дајбог), потоа заштитникот на стадата Волос (Велес), божицата на убавината Лада, богот на злото Чрнбог (Црнбог), богот на доброто Белбог, божицата на смртта Морана и др. Словените верувале и во цела низа натприродни суштества и сили кои стоеле на понизок ранк од боговите. Верувале дека реките, езерата, шумите и планините имале свои заштитнички нинфи или вили, а исто така и врколаци и вампири. Ова верување се задржало доста долго речиси кај сите словенски народи за што говорат бројни приказни. Како и другите народи Словените не можеле да се помират со фактот дека со смртта престанува животот, па затоа почнале да веруваат во задгробен живот. Притоа заедно со мртвите често биле закопувани нивните најдраги предмети, а понекаде со смртта на домаќинот на куќата била убивана и неговата жена. Најголем број од Словените немале свештеници, ниту пак храмови посветени на своите божества. Обредите се вршеле на места однапред определени за таа намена.
Првите напади над Византија
Веќе во 4. Век Словените започнале да се раздвижуваат од старата татковина кон запад, исток и југ. На запад тие постепено стигнале до реката Елба на која и го дале словенското име Лаба па од таму и Словените што ги населиле нејзините брегови биле наречени Лабиски Словени. На исток Словените стигнале до реките Ока и Горна Волга. А на југ ги преминале Карпатите и започнале да проникнуваат во пределите северно од Дунав. Една од причините кои го предизвикале поместувањето на дел од Словените било раздвижувањето на германските племиња (Готи) и на Хуните од Азија кон запад, кои всушност и ја предизвикале големата преселба на народите. Првите сведоштва за раздвижувањата на словенските племиња датираат од 4 вел. Кон средината на овој век, според известувањата на Јорданес, Словените (Антите) влегувале заедно со другите племиња во составот на Остроготскиот сојуз на чело со Херманарих. Кога во 375 година Хуните го поминале Дон и го разбиле Готскиот племенски сојуз, Словенските племиња се осамостоиле. По разбивањето на Остроготите Хуните продолжиле да се движат кон запад и стигнале до Дунав потчинувајќи ги под своја власт и многу племиња меѓу кои и Словените. По распаѓањето на Хунскиот племенски сојуз 454 година, Словените започнале масовно да се населуваат на териториите јужно од Карпатите. Односно на левиот брег на долен Дунав, тогашната граница на Византиското царство кон варварскиот свет. Од тоа време датираат и првите споменувања на нивното име во делата на византиските автори. Така псевдо-Кевсариј (втора половина на 5 век) веќе говори за Словените (грч. Склабенои) како за народ што живее покрај реката Дунав. Набрзо по пристигнувањето на долен Дунав Словените сами или заедно со други народи и племиња започнале да ја преминуваат реката и да напаѓаат на Византиското царство.
Во сојуз со Лонгобардите, Аварите најпрвин ја ликвидирале државата на Гипидите, а по заминувањето на Лонгобардите во Италија во 568 г. станале единствени господари на Панонија. Кога дошле во Европа Аварите броеле околу 20000 војници, а кога им се придружиле Хунските и Бугарските племиња нивниот број се зголемил на 50000 војници. По краткото затишје кон крајот на 70-те и особено кон текот на 80-те години од 6-от век започнал нов голем бран Словенски и Аваро-словенски напади на Византија. Користејќи ја зафатеноста на Византија во борбата со Аварите околу Сирмиум, Словените во 581. год нападнале на царството и 4 години ги пустошеле неговите територии. Во 584 за првпат бил нападнат и градот Солун, управниот центар на префектурата Илирик. Две години подоцна Словените овојпат заедно со Аварите презеле нов напад на Солун, кој завршил без успех. Во продолжение на овој поход Словените и Аварите се распрснале по околните области, а некои дошле и до Пелопонез каде што се населиле. Се смета дека од овој период започнал процесот на потрајно населување на Словените на Балканот и до формирање на првите Склавинии.
Конечно населување на Словените на Балканот
Во почетокот на 7. век по неуспехот на Византиската офанзива на долен и среден Дунав, започнал третиот бран на Словенска инвазија на Балканот. Користејќи ја внатрешната криза во Византија огромната маса Словени го преплавиле Балканот пустошејќи ги Византиските провинции и рушејќи ја Византиската власт. Со тоа всушност започнала последната етапа на трајното населување на Словените на балканските простори. Народот на Словените од 614-616 ги пустошел Хелада, Ахаја, Тесалија, соседните острови, Епир, голем дел од Илирик, дел од Азија и Егејските острови. Две години подоцна 618 година Словените ги обновиле нападите, а Византија не се ни обидела да ги одбрани своите територии. Така во првата половина на 7 век Словените конечно го освоиле Балканот и во своето големо движење кон запад и југ се запреле на рабовите на Балканското копно. Големи промени настанале и во областа на топонимијата. Најголем број од населбите, реките, езерата и планините добиле нови словенски имиња, а останатите Словените ги прилагодиле на својот изговор. Тесалоника – Солун ; Цариград – Цариград ; Сингидунум – Белград ; Сердика – Софија ; Месенврија – Несебар ; Пулпудави – Пловдив ; Наисус – Ниш ; Пауталија – Ќустендил ; Маргус – Морава ; Савус – Сава ; Дравус – Драва ; Данубиус – Дунав ; Стримон – Струма ; Скардус – Шар Планина.
Хендрик Аверкамп
Хендрик Аверкамп (Hendrick Avercamp; 27 јануари 1585 - 15 мај 1634) — сликар од златното време на холандското сликарство.
Роден е во Амстердам и учел сликарство кај данскиот доселеник Питер Исакс (1569–1625), а веројатно и кај Давид Винкбонс. Во 1608 се преселил во Кампен (покраина Оверајсел). Бидејќи бил нем, станал познат и како „немецот од Кампен" (de Stomme van Kampen).
Аверкамп еден од првите пејзажисти на холандската школа од XVII век. Во своето творештво ја претставува Холандија зиме. Неговите слики се весели и шаренолики, внимателно изработени пејзажи со луѓе. На многу од луѓето се прикажани како лизгаат по замрзнати езера.
Делата уживале голема популарност, а цртежите обоени со акварел ги продавал како готови слики, кои потоа купувачите ги ставале во албуми. Кралската збирка во Лондон има извонреден репертоар на неговите дела.
Починал во Кампен и е погребан во локалната црква Свети Никола.
Кулман (Алабама)
Кулман (Cullman) е град во Алабама, САД, административен центар на округот Кулман. Основан е пред 1873 од германскиот имигрант полковник Џон Кулман, по кој е именуван градот. Населението во Кулман изнесува околу 14 000 души (2000).
Во Кулман е роден глумецот Ченинг Татум (р. 1980).
Кокошковидни
Кокошковидни — ред птици со крупно тело, каде спаѓаат: кокошките, мисирките, тетребите, фазаните и еребиците. Името им доаѓа од лат. "gallus," — петел. Во овој ред има околу 290 вида птици распространети низ целиот свет. Некои од нив со тек на време станале домашна живина.