cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1663 во книжевноста
1663 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
1662 во книжевноста
1662 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Курганска област
Курганска област (руски:Курга́нская о́бласть) е федерална област во Русија. Административен центар е градот Курган.
Средно камено време
Средно камено време или мезолит — поим со кој Х.М. Веструп во 1872 г. го означил периодот на ловечко-собирачките заедници и нивната материјална култура од крајот на леденото доба или плеистоценот (10 000 г. п.н.е.), до појавата на земјоделството, т.е. младото камено време (неолит), во раниот и среден холоцен. Овој период понекогаш се означува и со поимитеепипалеолит и протонеолит.
Ги вклучува сите културите коишто хронолошки може да се сместат помеѓу културите на доцниот палеолит и неолитот. Истражувањата вршени во последните дваесеттина години го покажуваат тоа дека мезолитот и не мора да биде општо прифатена етапа во развитокот на човештвото. Мезолитната етапа пред сè се однесува за Северна и Средна Европа. Долната граница која се определува со геоклиматски критериуми е поврзана со границата плеистоцен/холоцен, додека горната граница на мезолитот се определува со економскиот репер - појавата на производствена економика во следната етапа од праисторијата – неолитот.
Самото стопанство во мезолитот претставува веќе познат начин на економија, како што е присвојувањето, со една мала разлика, што тука ловот, собирањето и риболовот се поврзани пред сè со експлоатација на шумските ресурси и водените басени. Тоа доведува и до промена во начинот на ловење, па оттука и до промена на големината на орудијата и начинот на нивното добивање. Технолошките иновации во материјалната култура се состојат во целосна или делумна микролитизација и геометризација на големиот број камени делкани индустрии, што се огледува во појавата на нови типови на камено и коскено оружје и орудија од рог (секири, мотики, српови, јадици, мрежи, стапици), садови, (керамика), транспорт (скии, санки).Меѓу другото исто така почнува и масовно да се употребува и лакот.
Сега веќе времето на големите ловечки заедници од старото камено време (палеолит) е поминато. Во мезолитот ловот се распаѓа кога одделни ловци ловеле на начин којшто е поблизок до тој на американските трапери. Мезолитот е сврзан и со обидите на палеолитските групи од Северна и Средна Европа да се приспособат кон новите услови на живот што настапиле со затоплувањето на климата кон крајот на плеистоценот и почетокот на холоценот. Тоа биле групи кои пред сè биле доста конзервативни во својот развиток и живееле претежно во шумска средина.
Во некои делови од Европскиот континент коишто не биле зафатени со последното заледување, не постојат големи климатски промени помеѓу плеистоценоти холоценот, па следствено на тоа се случува да одделни палеолитски групи опстанат како такви сè до неолитот.
Во мезолитот на Европа воглавном преовладуваат две култури именувани по епонимните локалитети во Франција, а тоа се тарденоазиен и кастелновиен. Тарденуазиенот е мезолитска култура која се развива од средината на бореалот до средината на атлантикот (~средина на 7 до средина на 6 милениум пред н.е.) опфаќајќи го пред сè регионот на континентална Европа. Тука спаѓаат Франција, Белгија, Холандија, Швајцарија, Германија и Шведска, каде тој се јавува во повеќе регионални фациеси и претставува супстрат на повеќето доцнопалеолитски култури во регионот на западна и средна Европа.
Осип Мандељштам
Осип Емилевич Манделштам (О́сип Эми́льевич Мандельшта́м; 14 јануари 1891 - 27 декември 1938) — руско-еврејски поет и есеист. Тој бил сопруг на Надежда Манделштам и еден од најистакнатите припадници на поетиката. Тој бил уапсен од власта на Јосиф Сталин за време на репресијата во 1930-тите и испратен во внатрешен егзил со неговата сопруга Надежда. Со оглед на одложувањето, тие се преселиле во Воронеж во југозападна Русија. Во 1938 година Манделштам повторно беил уапсен и осуден на пет години во корективно-трудовен камп на Советскиот Далечен Исток. Тој починал таа година во транзитен камп во близина на Владивосток.
Животот и работата
Манделштам е роден во Варшава (тогаш дел од Руската Империја) во богато полско-еврејско семејство. Веднаш по раѓањето на Осип се преселиле во Санкт Петербург. Во 1900 година, Манделштам влегол во престижната школа на Тенишев. Неговите први песни биле отпечатени во 1907 година во алманахот на училиштето.
Брак и семејство
За Манделштам се вели дека имал афера со поетот Ана Ахматова. Таа инсистираше во текот на нејзиниот живот дека нивната врска отсекогаш била многу длабоко пријателство, а не сексуална врска. Во 1910-тите години, тој беше заљубен, тајно и безрезервно, со грузиска принцеза и сојузник од Санкт Петербург Саломеа Андроникова, на кого Манделштам ја посветил својата песна "Соломинка" (1916).
Во 1922 година, Манделштам се оженил со Надежда Хазина во Киев, Украина, каде што живеела со своето семејство. Тој продолжил да биде привлечен кон други жени, понекогаш сериозно. Нивниот брак бил загрозен од неговата вљубеност во другите жени, особено Олга Ваксел во 1924-25 и Марија Петрових во 1933-34.
За време на години на затворање на Манделштам, 1934-38, Надежда го придружуваше во егзил. Со оглед на реалната опасност дека сите копии од поезијата на Осип ќе бидат уништени, таа работеше да го запаметат целиот негов корпус, како и да ги сокрие и да ги сочува избраните хартиени ракописи, сè додека избегнуваше сопствено апсење. Во 60-тите и 70-тите години, кога политичката атмосфера се одмрзнуваше, таа беше во голема мера одговорна за уредување на тајни препишувања на поезијата на Манделштам.
Кариера, политички прогон и смрт
Во 1922 година, Манделштам и Надежда се преселија во Москва. Во тоа време, неговата втора книга песни, Триста, беше објавена во Берлин. Неколку години потоа, тој речиси целосно ја напуштил поезијата, концентрирајќи се на есеи, книжевна критика, мемоари, Бучава на времето, Феодосија - и двете 1925; (Бучава на времето 1993 на англиски) и проза со мал формат Египетскиот печат (1928). Како дневна работа, тој ја превел литературата на руски јазик (19 книги по шест години), потоа работел како дописник на еден весник. Во есента 1933 година, Манделштам ја составил песната "Сталин епиграма", која ја прочитал на неколку мали приватни собири во Москва. Песната беше остра критика на "Горниот Кремљ". Шест месеци подоцна, во 1934 година, Манделштам бил уапсен. Но, по сослушувањето во врска со неговата песна, тој веднаш не беше осуден на смрт или Гулаг, туку да биде прогонет во Чердин на северниот Урал, каде што бил придружуван од неговата сопруга. По обидот за самоубиство, и по посредувањето на Николај Бухарин, казната беше намалена за протерување од најголемите градови. Инаку дозволено да го избере новото место на живеење, Манделштам и неговата сопруга го избрале Воронеж. Ова се покажа како привремен одмор. Во следните години, Манделштам напишал колекција песни наречени Воронежски тетратки, во кои биле вклучени циклусот Стихови на Непознатиот војник. Тој, исто така, напишал неколку песни кои се чинело дека го слават Сталин (вклучувајќи ја и "Ода на Сталин"). Меѓутоа, во 1937 година, на почетокот на Големата чистка, книжевната установа почнала да го напаѓа во печатот, прво локално, а веднаш потоа и од Москва, обвинувајќи го за засолниште на антисоветски ставови.
Второ апсење и смрт
На почетокот на следната година, Манделштам и неговата сопруга добиле владин ваучер за одмор недалеку од Москва; по пристигнувањето во мај 1938 година, тој бил уапсен на 5 мај (документ на логорот на кампот од 12 октомври 1938 година, потпишан од Манделштам) и обвинет за "контрареволуционерни активности". Четири месеци подоцна, на 2 август 1938 година, Манделштам бил осуден на пет години во коректорски кампови. Тој пристигна во транзитниот камп Вторая речка (Втора река) во близина на Владивосток на Далечниот Исток на Русија и успеа да ја забележи својата жена барајќи топла облека; тој никогаш не ги добил. Тој почина од студ и глад. Неговата смрт беше опишана подоцна во расказот "Цреша ракија" од Варлам Шаламов.
Пророштвото на Манделштам било исполнето: "Само во Русија е почитувана поезијата, таа ги убива луѓето. Постои ли на друго место каде поезијата е толку чест мотив за убиство?" Надежда Манделштам напиша мемоари за нејзиниот живот и времиња со нејзиниот сопруг во Надеж против надеж (1970) и Надежта напуштена. Таа исто така успеа да зачува значаен дел од непубликуваната работа на Манделштам.
Административна поделба на Бутан
Бутан се дели на 20 окрузи (རྫོ་ཁག།, ѕонгкаг) во состав на четири в зони (ѕонгдеј). Секој округ се дели на блокови (гевог), кои понакогаш во се групираат во подокрузи (дунгхаг).
Статистики за окрузите
Податоците за окрузите се водат по пописот од 2005 г.
Црква „Св. Димитриј“ - Турско Село
Црквата е изградена во 1843 година.
Лукијан
Лукијан од Самосата (Λουκιανὸς ὁ Σαμοσατεύς, Lucianus Samosatensis; cca 125 – iza 180) бил асирски реторичар, и сатиричен писател кој пишувал на грчки јазик.
Животопис
Лукијан е роден во Самосата (денес, во Турција) околу 125. година. Живеел во времето кога со Римското Царство владееле Антонин, Марко Аурелиј и Комод. Умрел околу 180. година, веројатно во Атина.
Творештво
Лукијан е познат по исклучително големиot опус. Негови најпознати дела се: Вистинита историја, Дијалози на мртвите, Дијалози на боговите, Дијалози на куртизаните, Александар, лажниот пророк, Продажба на верата, Филопсеуд (го вклучува и делото Ученикот на волшебникот), итн.
Лукијан е познат како Волтер на антиката. Тој е творец на изразот „морософи“ (грчки: μωρόσοφοι) што означува „глупави мудреци“ или „мудри глупаци“, а кој претставува спротивност на изразот „философи“ (грчки: φιλόσοφοι) што значи „пријатели на мудроста“.
NGC 1642
NGC 1642 — спирална галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1642 се споменува и како UGC 3140, MCG 0-12-72, CGCG 393-73, IRAS 04403+0031.
Откривање
Објектот е откриен на 29 декември 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1642 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1642 има привидни димензии од 1,7' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 42 м 54,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 0° 37' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на NGC 1642 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15867. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 83. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1524.
Георгица
Георгица (Γεωργίτσα) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес Грција. Според пописот од 2001 година селото нема жители.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на околу 25 километри  јужно од градот Гребен и 5 километри јужно од Житово, на северното подножје на планината Хасија, која е дел од масивот Пинд.
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 година во селото влегуваат грчки трупи и за време на Втората балканска војна во 1913 година Георгица станува дел на Кралството Грција.
При првиот попис од новата власт во 1913 година во Георгица се регистрирани 132 жители.
Во 1970-1971 година управата на воената хунта во Грција создала ново село Агии Теодори, во кое постепено се преселиле жителите на Георгица и на уште 6 околни села.
Демографија
Движењето на населениото по години е следното :
Стопанство
Населението во селото претежно се занимавало со сточарство и сточарски производи.
Тигре (јазик)
Тигре (гез: ትግረ tigre) е семитски јазик што е многу сличен и потсетува на класичниот јазик гез. Исто така јазикот е доста сличен и со тигриња. Јазикот го зборуваат околу милион луѓе во Еритреја, и помал број во Судан.
1661 во книжевноста
1661 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Несо (месечина)
Несо, познат и како Нептун XIII – најоддалечена позната месечина на Нептун. Претставува неправилна месечина откриена од Метју Холман, Брет Гледман и др. на 14 август 2002 година, иако останала незабележана до 2003 година. Несо кружи околу Нептун на растојание од повеќе од 48 Gm (милиони км), што го прави (заклучно со 2015 година) најоддалечената позната месечина на која било планета. Во апоцентарот, месечината е оддалечена повеќе од 72 Гм од Нептун. Ова растојание е доволно големо за да го надмине афелот на Меркур, што е оддалечено околу 70 Гм од Сонцето.
Несо е и месечината со најдолг орбитален период, 26,67 години. Следи повратна, многу наклонета и многу ексцентрична орбита илустрирана на дијаграмот во однос на другите неправилни месечини на Нептун. Месечините над хоризонталната оска имаат директно, а месечините под него ретроградно движење. Жолтите сегменти се протегаат од перицентарот до апоцентарот, покажувајќи ја ексцентричноста.
Со оглед на сличноста на параметрите на орбитата со Псамата (S / 2003 N 1), се сугерирало дека двете неправилни месечини може да имаат заедничко потекло од распад на поголема месечина.
Несо го носи името на една од нереидите. Пред објавувањето на нејзиното име на 3 февруари 2007 година (IAUC 8802), Несо бил познат под својата привремена ознака, S / 2002 N 4.
Наводи
Забелешки
Наводи
1660 во книжевноста
1660 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Мрежи засновани на облак
Мрежи засновани на облак — мрежни решенија почнуваат да се појавуваат на пазарот кој ветува да испорача иста цена, ефикасност, и приспособливост кој даваат придонес во мрежната сфера како софтверски сервис Saas. Мулти-тенант архитектура заснована на Saas апликација како што е SalesforceTM го изменија статус кво-то во CRM сферата. Облак-заснованото вмрежување ветува револуција која ќе донесе многу новости во компјутерското вмрежување.
Дефиниција
Облак-заснованите мрежни решенија се нов начин да се постават дистрибуираните компаниски мрежи кои донесуваат компаниска класа на мрежи со можност за користење на насекаде низ светот, преку апликации кои се високо еластични, припаѓа на повеќе закупци и нема да побарува капитална инверсиција во мрежна опрема. За разлика од традиционалните хардвер-засновани решенија, облак-заснованото решение е многу едноставно, овозможувајки компаниите да постават далечински локации за неколку минути и да работат со нивните мрежи преку апликација облак-заснована апликација, овозможувајќи нивоа на централизирана контрола и видливост на мрежата. Овие услуги се исто така врз основа на претплата.
Предности
Ова ги овозможува предностите што ги нуди облак-пресметувањетo. Производите на облак-заснованото вмрежување се стремат да ги понудат сите стандардни мрежни својства кој секој би ги очекувал од било кој мрежен производ но да биде доставен во облак-заснован модел наменет за повеќе корисници, кој е едноставен за користење од клиентите и ИТ администраторите, нудејќи грануларна контрола и видливост која не е можна со наследување на мрежни решенија без капитална инвестиција.
Играчи
Пазарот за облак-заснованите мрежи ветува дека наскоро ќе биде преполн. Мрежните „тешкаши“ како што се Cisco и Juniper неможат да излезат на крај со придобивките што облак-пресметувањето може да ги донесе во мрежниот свет. Почетоците на Pareto и Meraki во Силициумска Долина донесоа нови начини и решенија во облак-заснованите мрежи за нивните клиенти.
Црноглаво грмушарче
Црноглавото грмушарче е често и широко распространето грмушарче. Претежно е маслинавосиво одозгора и посветло сиво одоздола, а разликите меѓу петте подвида се мали. Двата пола имаат уредни обоени капи на главата, мажјаците - црна, женките - црвеникавокафеава. Оваа птица е распространета низ речиси цела Европа и северозападна Африка и претпочита стари листопадни шуми. Ја има и во Македонија.
Распространетост
Распространетоста на црноглавото грмушарче е голема, а и бројот на птиците полека се зголемува. Вкупниот број се проценува на околу 10 милиони поединеци, од кои најмногу се во Европа од 75 до 94%. Од 1980 има нагорен тренд, на умерено зголемување на популацијата, проценето врз основа на прелиминарните податоци за 21 земја во Европа, вклучени во општата шема за Мониторинг на обичните видови птици.
Оваа птица е делумен преселница. Распространета е од северозападна Африка, преку југозападна Азија, западен Сибир, Атлантскиот брег, до долината на реката Об, Мала Азија и Кавказ. Се среќава во цела Европа, со исклучок на северните делови од Скандинавија.
Опис
Црноглавото грмушарче е големо колку селското врапче, а телото му е тенко и стројно. Должината на телото е 13-15 см, а распонот на крилјата е 20-23 см.
Пердувите му се сивокафеави одозгора, а долниот дел од телото е посветол, белкав. Мажјаците имаат изразито црно теме, а кај женките и младенчињата тоа е црвенокафеаво. Пердувите на крилјата и опашката му се сиви. Песната е мелодична и јасна со карактеристичен, малку меланхоличен звук, потсетувајќи на флејта. Главно пеат мажјаците и многу ретко женките. Повикот за тревога е остар и отсечен, потсетува на чек-чек-чек. Понекогаш ја имитира песната на другите птици, а најчесто на градинското грмушарче и славејчето.
Живеалиште и поведение
Живелаиштето на црноглавото грмушарче се шумите. Се среќава по рамнинските предели со грмушки, но и во планинските до 1.700 метри надморска височина. Живее во парковите и градините во населените места, во шумичките крај реките и густите листопадни шуми. Во Европа ги претпочиа смрековите шуми, но сака влажни области покрај езера.
Понекогаш лета кратко, како сколовранец, па слетува, а понекогаш личи на сипка и виси со главата надолу. Често се перчи на некоја висока гранка и до 20 метри височина, и храната ја набавува таму. Ја собира од тенките гранчиња и лисја, а понекогаш во грмушки или на земја.
Во сезоната на парење се храни со различни инсекти, бубачки, муви, комарци, ларви, мекотели и пеперуги и нивните гасеници. Другиот период јаде овошје и бобинки, како цреши, малини, капини, боровинки и др. Птицата помага за ширење на овие растенија, бидејќи во стомакот не ги преработува добро нивните семиња. Тоа е исклучително снаодливо при исхраната. Забележани се птици кои со клунот ги отвораат овошките и ја јадат само нивната внатрешност. Интересни случаи се забележани во Шпанија, каде птиците ги јадат малите маслинки цели, а на поголемите ја исколвуваат само надворешноста, а семката ја оставаат. Во Англија е регистриран случај во кој црноглаво грмушарче отвора капак на сад, за да си земе грашок.
Размножување
Гнездото започнуваат да го прават 10-20 дена по пристигнувањето. Го градат на мали листопадни или иглолисни дрвја или грмушки. Понекогаш го градат високо на дрвото, но тогаш е далеку од стеблото, на периферијата во густата крошна. Најчесто се на височина од 1 до 2 метра од земја. Го градат двете птици во тек на 5-6 дена. Има форма на чашка, а е изградено од треви, коренчиња, мов и лишаи. Послано е со мали пердувчиња, влакна и тенки, уредно наредени суви тревки.
На крајот на април или почетокот на мај женката снесува од 4 до 6 светлокафеави или валкано бели јајца, ситно испрскани со рѓави и кафеави дамки. Двете птици ги инкубираат на смени во текот на 11-12 дена. Првите денови по изведувањето женката речиси постојано ги загрева, дури и кога е убаво времето, но по 2-3 дена почнува да му помога на мажјакот при хранењето. Младенчињата го напуштаат гнездото по 14 дена, но родителите, главно мајката, продолжуваат да ги хранат уште десетина дена. На едногодишна возраст птиците стануваат сексуално зрели. Имаат две легла годишно - првото во април, а второто во јули. Второто легло има помалку јајца. Ако првото легло е неуспешно, можно е едната птица да ја напушти територијата, но најчесто обата родитела остануваат заедно и за второто легло.
1659 во книжевноста
1659 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Аеродром Улцињ
Аеродром Улцињ (Aeroporti Ulqini, Aerodrom Ulcinj, Кирилица: Аеродром Улцињ) е аеродром вон употреба во Улцињ во Црна Гора.
Историја
Во 1940те, летот на Аеропут Белград-Подгорица бил продолжен до крајбрежниот град Бар.
Променлива ѕвезда од типот на Бета Кефеј
Променлива ѕвезда од типот на Бета Кефеј (бета-кефеида) или ѕвезда од типот на Бета Големо Куче — вид променливи ѕвезди кои покажуваат мали брзи промени во нивната сјајност поради пулсирањата на на нивната површина, што се должи на наобичните својства на железото при температура од 200.000 K во нивната внатрешност. Ваквите ѕвезди обично се врели и сино-бели од спектралната класа B, и не треба да се мешаат со кефеидите, кои се наречени по ѕвездата Делта Кефеј и се сјајни суперџинови.
Курска Област
Курска Област (руски:Ку́рская о́бласть) — федерална област во Русија. Административен центар е градот Курск. Има население од.
Променлива ѕвезда од типот на Бета Кефеј
Својства
Бета-кефеидите се ѕвезди на главната низа со маса од 7 до 20 M_\odot (т.е. маса 7–20 пати поголема од Сончевата). Меѓу нив се некои од најсјајните ѕвезди на небото, како што се Бета Јужен Крст и Бета Кентаур; Спика исто така се смета за бета-кефеида, но престанала да пулсира во 1970 г. од необјасниви причини. Обично сјајноста им се колеба од 0,01 до 0,3 величини во период од 0,1 до 0,3 дена (2,4–7,2 часа). Прототипната Бета Кефеј (β Cep) покажува колебање на привидната величина од +3,16 до +3,27 со период од 4,57 часа. Најголемата сјајност ја достигнува кога е најмала и најврела. Најголем замав во сјајноста (до 1 величина) имаат на ултравиолетови бранови должини. Кај мал број на ѕвезди е забележан период покус од еден час, што одговара на од фундаменталниот периодот на радијално пулсирање и  од фундаменталниот период. Овие ѕвезди исто така имаат и релативно мали замави и мошне тесен опсег на спектрални типови B2-3 IV-V. Тие се нарекуваат краткопериодна група со акронимот BCEPS.
Пулсирањето на бета-кефеидите се дело на капа-механизмот и пулсирањата на p-начин. На длабочина каде температурата достигнува 200.000 K, ѕвездата изобилува со железо. При овие температури, железото има зголемена (наместо намалена) непровидност, поради што доаѓа до насобирање на енергија во тој слој. Ова води до зголемен притисок кој повторно го истуркува слојот нанадвор, и циклусот се повторува во рок од неколку часа. Ова се нарекува Fe-туркање или Z-туркање (Z ја означува металичноста на ѕвездата). Сличните бавнопулсирачки B-ѕвезди покажуваат пулсирања на g-начин водени од истите промени во непровидноста на железото, но тука ѕвездите се со помала маса, а периодите се подолги.
Историја на набљудување
Американскиот астроном Едвин Брент Фрост ги открил колебањата во радијалната брзина на Бета Кефеј во 1902 г., првично заклучувајќи дека се работи за спектроскопска двојка. Колебањата во сјајноста прв ги открил германскиот астроном Паул Гутник во 1913 г. Наскоро ваквата колебливост била забележана и кај Бета Големо Куче и Сигма Скорпија, Весто Слајфер во 1904 г. забележал дека радијалната брзиан на Сигма Скорпија се колеба, а Р.Д. Леви (1952) и Ото Струве (1955) потоа заклучиле дека ова мора да се должи на нејзиното пулсирање. Овие ѕвезди почнале да се нарекуваат променливи од типот на Бета Големо Куче бидејќи таа ѕвезда била најтемелно проучена во првата половина на XX век, иако набљудувањата биле отежнати од фактот што се наоѓа ниско јужното небо. Меѓутоа, Бета Кефеј бил првиот откриен член на класата и затоа денес ваквите ѕвезди се нарекуваат бета-кефеиди, иако носат слично име на кефеидите и можат да бидат помешани со нив.
Сесилија Пејн-Гапошкин и Сергеј Гапошкин завеле 17 веројатни членови на класата во нивното дело Променливи ѕвезди од 1938 г., иако тие ги ставиле заедно во со променливите од типот на Делта Штит. Доста проучувана пред 1952 г. била и ѕвездата 16 Гуштер. Бројот на познати членови се накачил на 41 во 1966 г. Ото Струве доста темелно ги проучувал бета-кефеидите во 1950-тите, но посветеноста на нив опаднала по неговата смрт.
Христијан Л. Стеркен и Миколај Јежикевич во 1993 г. завеле 59 како конечни, и уште 79 како претпоставени бета-кефеиди. Станков завел 93 члена во неговиот каталог од 2005 г. и додал уште 77 кандидати и 61 слаби или отфрлени ѕвезди. Кај шест ѕвезди (Јота Херкул, 53 Риби, Ну Еридан, Гама Пегаз, HD 13745 (V354 Персеј) и 53 Овен) е утврдена променливост на бета-кефеиди, а воедно и на бавнопулсирачки B-ѕвезди.
NGC 3574
NGC 3574 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3574 се споменува и како MCG 5-27-22, CGCG 156-20, NPM1G +27.0308.
Откривање
Објектот е откриен на 1877 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3574 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3574 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3574 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34080. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1983. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 99.
Национален парк Те Уревера
Националниот парк Те Уревера (англ. Te Urewera National Park) — поранешен национален парк во Нов Зеланд и најголемиот од четирите на Северниот Остров. Зафаќа површина од околу 2.127 км2, и се наоѓа североисточно од регионот Хоков Залив.
Областа е прогласена за национален парк на 28 јули 1954 г, сочинувајќи се од сливното подрачје на езерата Ваикаремоана, Ваикареити и други крунски резервати, а во 1957 кон паркот се придодадени и сите крунски земјишта северно од Руатахуна, со дополнителни 1.350 км2. Паркот е прошируван и во 1962, 1975 и 1979 г. со помали додавки и менување на границите во периодот меѓу тие години.
Во паркот не е вклучено езероското дно и маорските енклави. Круната го издава езерското дно под наем, кое е под управа на Службата за заштита на природата.
Те Уревера е роден крај на племето Тухое. Заради географската изолација, овој бил еден од последните региони кои потпаднале под британска власт за време на колонизацијата во XIX век. Маорскиот водач Те Кути во бегство се засолнил кај ова племе, и со нив склучил сојуз.
Природознание
Паркот е дом на најразновидна флора и птици. Од пониската вегетација мошне распространет е крунскиот папрат (Blechnum discolor). Во паркот живеат сите птици присутни на Северниот Остров освен веката.
Лина
Поврзани имиња
Карола (унгарски јазик: Karola), Карла (унгарски јазик: Karla), Карлота (унгарски јазик: Karlotta), Каролина (унгарски јазик: Karolina).
1658 во книжевноста
1658 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Коин
Коин бил крал на Македонското Кралство.
Марјан Божиновски
Марјан Божиновски (Горно Оризари,,  – Вејце, , )  бил македонски бранител, припадник на Посебната единица на СВР Битола при МВР, учесник во воениот конфликт во Македонија во 2001 година. Загинал во заседа на 28 април 2001 во масакрот кај Вејце.
Живот, војната 2001 година и смрт
Со младешка енергија и ентузијазам чекореше низ суровоста на животот. Ја имаше силната поддршка од родителите кои копнееа да го оженат, внуци да дочекаат. Веруваа сите во подобри времиња, надминување на кризата која ја потресуваше земјата.
Марјан и другарите не беа рамнодушни. Во нив пламетеше искреноста и патриотизмот кои станаа предизвик да заминат во одбрана на светите придобивки и независноста на македонската држава. Замина за Тетово, таму каде што дебнеше паравојската на албанскиот тероризам.
На 28 април 2001 година на патот меѓу тетовските села Селце и Вејце, подмолно, ѕверски и насилно згасна животот на 26 годишниот Марјан и на војниците и полицајците во масакрот кај Вејце кои застанаа во одбрана на својата македонска земја а станаа жртви на албанските качачки терористички банди.
Во масакрот кај Вејце, иако Марјан се здобил со повеќе огнострелни рани, додека давал знаци на живот, бил запален од терористите, при што неговото тело е целосно јагленисано од изгореници од четврти степен, со одвоени долни екстремитети. Погребан е на гробиштата во Битола. Божиновски остана неженет и без деца. Марјан Божиновски посмртно е одликуван со медал за храброст од Претседателот на Р. Македонија.
1657 во книжевноста
1657 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Муслиманска милиција на Санџак
Муслиманската милиција Санџак била формирана во Санџак и источна Херцеговина во Југославија окупирана од Оската помеѓу април или јуни и август 1941 година за време на Втората светска војна. Била под контрола на Независната Држава Хрватска до септември 1941 година, кога италијанските сили постепено ја ставија под своја команда и формираа дополнителни единици не само во Санџак, туку и во источна Херцеговина. По капитулацијата на Италија во септември 1943 година, таа беше ставена под германска контрола, додека некои од нејзините единици беа споени со три баталјони албански колаборационистички трупи за да се формира „ СС Полизеј-Селбстшутц-полк Сандшак “ под команда на високиот офицер Вафен СС Карл. фон Кремплер.
Муслиманската милиција Санџак имаше околу 2.000 луѓе во постојани сили и дополнителни помошни сили на локално ниво. Нејзини значајни команданти се Хасан Звиздиќ, Хусеин Ровчанин, Сулејман Пачариз, Ќазим Сијариќ, Селим Јуковиќ, Билал Дрешај, Ќамил Хасанагиќ и Галјан Лукач.
Тоа беше една од трите вооружени групи, покрај четниците и југословенските партизани, кои делуваа во Санџак за време на Втората светска војна и се вклучија во насилни меѓусебни борби. Муслиманската милиција учествувала во задушувањето на востанието во Црна Гора, вршејќи бројни злосторства врз Србите во Црна Гора. По задушувањето на востанието оваа милиција продолжила да се бори против југословенските партизани, но некои нејзини единици продолжиле и со напади врз Србите во Санџак и во источна Херцеговина. Според германски и хрватски извори, големината на муслиманската милиција во април 1943 година била меѓу 8.000 и 12.000 мажи.
Позадина
Санџак е планински регион кој се наоѓа на границата меѓу денешна Србија и Црна Гора. Значајно муслиманско малцинство е дел од населението во регионот по анексијата на Српскиот деспотат од Отоманската империја во 1459 година. Историјата на омраза, често малтретирање и повремено насилство насочено кон муслиманите од Санџак од страна на нивните соседи Срби значеше дека тие генерално одржуваа систем на меѓусебна заштита за да ги чуваат нивните заедници и имот. Пред Берлинскиот конгрес во 1878 година, Санџак бил приклучен на Босна и Херцеговина под османлиска власт.
Помеѓу 1929 и 1941 година, Санџак бил дел од Зетска Бановина (покраина) на Кралството Југославија, чии граници, како и оние на пет од другите осум бановини, биле пропишани за да се обезбеди српско мнозинство кое ќе ги заштити интересите на Српската владејачка елита на Југославија. На пописот од 1931 година, окрузите Бијело Поље, Дежева, Милешева, Нова Варош, Плевља, Прибој, Сјеница и Штавица имаа вкупно население од 204.068, со 43 отсто (87.939 муслимани) од Албанците, а 56,5 отсто (115.260) се православни Срби или Црногорци.
Првичните реакции на инвазијата
Во април 1941 година, Германија и нејзините сојузници од Оската ја нападнаа и ја окупираа Југославија. Германските трупи од 8 -та и 11-та панцирска дивизија влегле во Санџак на 16 април и го окупирале целиот регион до 19 април. Во сите случаи, окружните службеници и жандармите се предале мирно, но немало демонстрации на поддршка за Германците додека не пристигнале во секоја заедница. Во Сјеница, Нова Варош, Прибој, Пријепоље и Бијело Поље улиците биле пусти кога пристигнале Германците, при што продавниците биле затворени, а повеќето луѓе останале во нивните домови.
Во Нови Пазар, делови од заедницата им приредиле добредојде на Германците кога станале свесни за нивниот пристап од Рашка. Кога Германците пристигнаа во градот на 17 април, се вееја германски знамиња со свастика, а војниците ги пречека комисија за добредојде, која ги поздрави со краток говор. Одборот за добредојде го вклучи меѓувоениот градоначалник на градот, Аќиф Хаџиахметовиќ, како и Стјепан Фишер, Ахмет Дача и Ејуп Љајиќ. Во Плевља некои елементи од заедницата, вклучително и округот и општинските градоначалници, се сретнаа со Германците на периферијата на градот и одржаа прием за да им посакаат добредојде.
Во Пријепоље, пред да пристигнат Германците, беше свикан состанок на истакнати Срби и муслимани, на кој Србинот Сретен Вукосављевиќ ги повика Србите и муслиманите да одржуваат добри односи и да ја третираат окупацијата како привремена. Само градоначалникот се сретна со Германците кога пристигнаа во градот. Германците се повлекле во Плевља на неколку дена, а патролите составени од еден Србин и еден муслиман го одржувале законот и редот.
На 19 април, Германците свикаа состанок на муслиманските славни од Нови Пазар, Сјеница и Тутин. Средбата се одржа следниот ден во Косовска Митровица, а на неа учествуваа и претставници на муслиманската и албанската заедница од Косовска Митровица, Вучитрн, Подуево, Приштина, Пеќ, Исток и Дреница. На 60-те делегати на средбата им се обрати командантот на германската 60-та пешадиска дивизија, генерал -лојт Фридрих-Георг Еберхард, кој пред собранието изјави дека Германците ги ослободиле Албанците од Србите и дека сега ги поканува Албанците да ја преземат администрација на косовскиот регион. Тој исто така рече дека за време на напредувањето на неговата дивизија од Скопје, кон Косовска Митровица виделе дека српските четници убиле 3.000 Албанци. Тој изјави дека косовскиот регион ќе биде дел од германската окупирана територија на Србија, под влада во Белград со доминација на Германија. Оваа изјава беше примена во камен молк. Еберхард потоа и кажа на групата дека сите Срби во косовската област на крајот ќе бидат преселени во Србија, а Косово потоа ќе содржи само Албанци, муслимани и католици. На состанокот потоа се разговараше за ситуацијата и беше одлучено дека поранешните југословенски структури и власти во регионот ќе бидат разоружани и демонтирани, а сите српски функционери ќе бидат разрешени.
Штом санџачките муслимански водачи се вратија во своите заедници од состанокот во Косовска Митровица, тие инсталираа членови на нивните внатрешни кругови во градовите Нови Пазар, Сјеница и Тутин, вклучувајќи ја градската стража, судовите, даночната управа и поштенските служби. Ова потоа се прошири и на муслиманските села во тие области. Во Бијело Поље и Плевља, предвоените окрузи и градоначалниците на општините останаа на своите места. Округот Штавица бил префрлен во Албанија под контрола на Италија.
По неколку дена, во Пријепоље се појавија гласини дека српските четници се приближуваат кон градот, а муслиманското население се подготвувало да се вооружи во самоодбрана. На состанокот повикан за дистрибуција на оружје се случи несреќа со муниција, при што загинаа четворица, а повеќе беа ранети. Германците набрзо пристигнале да истражат и биле убедени од прогерманските муслимани дека Србите намерно ја предизвикале експлозијата. Тие собраа немуслимани, како и најмалку еден муслимански комунист и ги построија до ѕид. Други муслимани интервенирале да ги спасат, велејќи им на Германците дека експлозијата била предизвикана од невнимание, а не од Србите. Германците ја разоружале само југословенската жандармерија во Тутин и блиската Црквине. Во сите други центри им дозволија на жандармите да го задржат оружјето.
Низ Санџак, комунистите успешно убедуваа дел од населението да не им го предава оружјето на Германците како што им беше наредено, но на нивните напори се спротивставија прогерманските елементи на заедницата кои го охрабрија предавањето на оружјето. Германците првично им дозволија на офицерите на поразената Југословенска армија да се вратат во своите домови, сè додека тие редовно се јавуваа во локалниот гарнизон. Ова имаше за цел да се осигура дека полицајците ќе можат лесно да бидат сместени и интернирани.
Поделба на Југославија
Југославија набрзо била поделена. Некои југословенски територии биле припоени од нејзините соседи на Оската, Унгарија, Бугарија и Италија. Италијанците ја окупирале и Црна Гора со намера да формираат вазална држава, а границите на оваа територија го опфаќале најголемиот дел од Санџак. Германците го дизајнираа и го поддржаа создавањето на марионетската држава предводена од усташите, Независна Држава Хрватска, која приближно го сочинуваше најголемиот дел од предвоената Бановина Хрватска, заедно со остатокот од денешна Босна и Херцеговина и некоја соседна територија. Италијанците, Унгарците и Бугарите окупираа други делови од југословенската територија.
Германија не припои ниту една југословенска територија, туку ги окупираше северните делови на денешна Словенија и стационираше окупаторски трупи во северната половина на НДХ. Преостанатата територија, која се состоеше од самата Србија, северниот дел на Косово (околу Косовска Митровица) и Банат бил окупиран од Германците и ставен под управа на германската воена влада.
Германско-италијанска демаркациона линија
Линијата на разграничување помеѓу областите на германска и италијанска одговорност преку окупирана Југославија беше одредена на состанокот на германските и италијанските министри за надворешни работи во Виена на 21-22 април 1941 година. Два дена подоцна, Адолф Хитлер ја постави почетната граница (позната како Виенска линија) преку Санџак по линијата Прибој - Нови Пазар, при што и двата града паднаа на германската страна на линијата. Германците не брзале да предадат делови од регионот на Италијанците, одржувајќи ги своите окупаторски трупи низ Санџак и првично само дозволувајќи им на Италијанците да го гарнизораат Бијело Поље. Тие не беа сигурни во способноста на Италијанците да го обезбедат регионот и не сакаа да се потпрат на српските колаборационисти, барем на почетокот. Иако можеа да воспостават соработка со локалните муслимански власти во Нови Пазар и Тутин, работите не беа толку едноставни во другите градови во регионот. Клучните германски интереси во Санџак вклучуваат експлоатација на минерали и важниот пат кон Грција преку долината Ибар.
НДХ дизајнира на Санџак
Усташките идеолози го сметале Санџакот за составен дел на НДХ, и сакале да ги окупираат градовите во Црна Гора и Санџак, со што ќе воспостават заедничка граница со Бугарија.
На 29 април, вод од усташки трупи пристигна во Пријепоље, каде што биле пречекани од локалните муслимани. Командантот на водот одржа краток говор и се обрати на состанок во училиште, изјавувајќи дека Санџак е припоен кон НДХ и им кажа на сите локални функционери дека мора да се заколнат на нивната нова земја. Дел од водот бил стациониран на железничката станица кај Увац кај Сјеница, а дел е испратен во Прибој.
На аспирациите на усташите им дале дополнителен поттик и санџачките муслимани, кои на 30 април 1941 година испратиле писмо до Поглавникот (водачот) на НДХ, Анте Павелиќ. Во писмото, испратено преку Сараево, се наведува дека Санџак и економски и историски е дел од Босна и Херцеговина, и се бара Санџак да биде инкорпориран во НДХ. Исто така, побара Павелиќ да испрати одред на усташка милиција во секој округ на Санџак, наведувајќи дека таквата акција има целосна поддршка од Германците. Писмото е потпишано „во име на окрузите на Санџак“ без да се прецизира кои области се застапени, иако од 38-те потписници, Плевља и Приеполе доставија по десет, шест биле од Сјеница, имаше по пет од Прибој и Бијело Поље, а двајца од Нова Варош. Немало потписници ниту од Нови Пазар, ниту од Тутин. Во периодот веднаш по инвазијата, меѓу муслиманите од Санџак имало неколку спротивставени струи. Некои сакаа да се приклучат на НДХ, други сакаа да се приклучат на италијанскиот протекторат на Албанија, група сакаше да се здружи со прогерманскиот Хаџиахметовиќ во Нови Пазар, а други сакаа да соработуваат со сепаратистичките црногорски „Зелени“. Оваа дивергенција на ставови се одрази на состанокот во Бијело Поље, кој се залагаше за приклучување кон НДХ, иако значително малцинство го поддржа усогласувањето со Хаџиахметовиќ. Во источниот дел на Санџак, исто така, имало значителен број Албанци, кои агитирале за проширување на соседна Албанија за да вклучи големи области на Санџак.
Влегува жандармеријата на НДХ
На 3 мај 1941 година, баталјон на жандармеријата на НДХ почна да се распоредува во Санџак од Сараево. За пропагандни цели тие го носеа муслиманскиот фес наместо вообичаената покривка за глава. Во текот на следните два дена, баталјонот се воспостави во Прибој, Пријепоље, Пљевља и Нова Варош, со чети со седиште во Увац, Прибој, Пријепоље и Нова Варош. Жандармите на НДХ ги разоружаа сите српски жандарми и донесоа неколку клучни луѓе од Босна, кои беа назначени за окружни началници и како водачи на организацијата усташка младина. На 5 мај, чета пристигнала во Плевља и побарала Германците веднаш да им го предадат градот. Германците одбија додека се подготвуваа да им го предадат на Италијанците, кои требаше да го преземат градот три дена подоцна. Во Нова Варош, жандармите на НДХ имаа кул прием, усташкиот окружен комесар беше човек донесен од Вишеград во источна Босна. На 10 мај, Италијанците им наредиле на жандармите на НДХ да излезат од Плевља и ја разбиле усташката управа во градот, бидејќи биле загрижени за притисокот на НДХ за припојување на Санџак. Во тоа време, комбинирани германски и НДХ гарнизони беа поставени во Прибој, Пријепоље и Нова Варош, а Бијело Поље и Пљевља беа под строга италијанска контрола. Германците ги контролираа Сјеница, Тутин и Нови Пазар.
Повлекување на германските трупи
Пред да ги повлечат своите трупи од Санџак за да се подготват за претстојната Операција Барбароса, Германците сакале брзо да воспостават колаборационистичка контрола над областа. Владата на НДХ го виде овој развој како од корист на нивната аспирација да го анектира Санџак. На 10 мај, голема група муслимани од Нова Варош му пишале на Хакија Хаџиќ, усташки комесар за Босна, барајќи да воспостави управа во тој град, наведувајќи дека додека муслиманите сочинуваат 70 отсто од општинското население, градот бил опкружен со српски села, од чие население се плашеле.
Промени на линијата Виена
Во средината на мај, делот Санџак од Виенската линија бил изменет, при што границата ја следеше линијата Прибој- Нова Варош - Сјеница -Нови Пазар, а сето тоа падна на северната (германска) страна од линијата. На 15 мај, делегација на муслимани од Санџак пристигнала во Загреб и му предала петиција на Павелиќ со барање целиот Санџак да биде припоен кон НДХ. Тие се нарекуваа себеси „хрватски муслимани“ и изјавија дека се обидуваат да избегнат поделба на Санџак меѓу различни сили. Имаше дополнителни промени на Виенската линија на 21 мај, кога Италијанците ги презедоа заедниците Рудо (во НДХ), Прибој, Нова Варош, Сјеница и Дуга Полјана, но Нови Пазар остана во германски раце.
И покрај формирањето на германско-италијанска комисија во ноември 1941 година за да ја прегледа линијата преку Санџак, не се случија дополнителни промени сè до предавањето на Италија на почетокот на септември 1943 година. Со оглед на нивните интереси, ниту владата на НДХ ниту муслиманите од Санџак не беа задоволни со овие аранжмани.
Пуч на про-НДХ во Сјеница
На 13 јуни, во отсуство на германски гарнизон во Сјеница, муслиманите про-НДХ ја соборија проалбанската администрација и му пишаа на Славко Кватерник, министерот за вооружени сили на НДХ, барајќи веднаш да испрати трупи на НДХ да го гарниционираат градот. Тие испратија и делегација во Пријепоље, барајќи од командантот на гарнизонот на НДХ да испрати војници. Тој предводел вод војници и тим жандарми кои се воспоставија во градот, средба со малиот германски гарнизон. Во јули, Дуга Полјана била префрлена во округот Дежева, а потоа беше контролирана од Нови Пазар наместо од Сјеница.
Основање на муслиманската милиција
Штом заврши југословенскиот отпор, санџачките муслимани ги зајакнаа своите договори за колективна безбедност со собирање доброволци вооружени со напуштено оружје на Кралската југословенска армија. Во периодот помеѓу 29 април и 8 мај 1941 година, усташките сили ја извршиле својата наредба за заземање на Санџак. Помеѓу април или јуни и август 1941 година основале муслиманска усташка милиција во Санџак, со упоришта во Бродарево, Комаран, Хисарџик и делови од Нови Пазар, Тутин и Сјеница.
На 15 мај 1941 година група муслимани од Пљевља, Бијело Поље и Пријепоље му пишале на Павелиќ и ја изразиле лојалноста кон НДХ, наводно, во името на сите муслимани од Санџак.
На територијата на Санџак имало многу чети на муслиманската милиција. Сите тие се бореа против југословенските партизани во целиот период од постоењето на оваа милиција. Муслиманската милиција имаше постојани сили од околу 2.000 мажи кои земаа плата и повремено мобилизираа сили кои не беа платени. Имаше и помошни единици организирани во седум одреди на општинско ниво.