cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нгероански јазици
Нгероанските јазици сочинуваат јазична група која е дел од подгрупата на нгероанско-витијаски јазици, од групата на западноокеански јазици од семејството на австронезиски јазици.
Јазици
Во оваа група се наоѓаат следниве јазици :
Прашума Јањ
Прашума Јањ е заштитен строг резерват на природата во Република Српска. Зафаќа површина од 295 ha и се простира на територијата на општина Шипово. Според класификацијата на Меѓународниот сојуз за заштита на природата, Прашумата Јањ е заштитена со највисока категорија на заштита Ia.1
Прашумското јадро од 58 ha од 1960-те години е заштитено од секаква експлоатација. Поголемиот дел од флората на прашумата Јањ ја сочинуваат стебла на бука и елка како и јавор, брест, јасен и смрека.
Кепреш
Кепреш (ḫprš) — древна египетска кралска круна. Исто така е позната како сина круна или воена круна. Фараоните од Новото Кралство честопати се прикажани како ја носат во битка, но исто така често се носело и на церемонии. Многумина порано ја нарекувале воена круна, но современите историчари се воздржуваат од тоа така да ја дефинираат.
Сè уште не е пронајден оригинален пример за кепреш. Врз основа на античките уметнички претстави, некои египтолози претпоставуваат дека кепрешот бил направен од кожа или зацврстена ткаенина. Со оглед дека дешрет (црвена круна) и хеџет (бела круна) очигледно биле ткаени од некакво растително влакно, круговите или прстените што ги украсуваат античките уметнички претстави на кепреш може наместо тоа да укажуваат на редовната низа на шестаголни дупки на отворено триаксијално ткаење. Како и со многу други кралски круни, уреј (кобра) била закачена на предниот дел на кепрешот како симбол на власта.
Кангсиев речник
Кангсиев речник (康熙字典,, мак. тр.: Кангси ѕедјен) — речник на кинескиот јазик кој важел за стандарден јазичен прирачник во XVIII и XIX век. Негов нарачател е царот Кангси династијата Ќинг кој издал указ за негово составување во 1710 г. Делото е завршено во 1716 г., а составувачите покажале голема иновативност во неговата изработка, притоа користејќи го новиот систем од 214 клучеви наречен ѕехуеј, кој денес е познат како 214 Кангсиеви клучеви.
Речникот содржи преку 47.000 знаци, иако 40% од нив се графички варијанти. Покрај нив, тука се опфатени и ретки или архаични знаци, а некои од нив се среќаваат само еднаш. Денес поалку од една четвртина од нив се во вообичаена употреба.
Составување
Уредници на речникот се Џанг Јушу и Чен Тингѓинг кои делумно го составиле делумно врз основа на два други речника од времето на династијата Минг: Ѕехуеј ( „Збирка знаци“, 1615 г.) од Меј Јингѕуо и Џенгѕетунг ( „Правописник“, 1627 г.) од Џанг Ѕеље. Зададениот рок од пет години се покажал недостатен, па затоа првичното издание имало низа грешки. Царот Даогуанг подоцна свикал стручен одбор, кој во изданието од 1831 г. исправил 2.588 грешки, претежно во наводите и цитатите.
Дополнетото издание содржи 47.035 различни знаци, како и 1.995 графички варијанти (сочинувајќи вкупно 49.030 знаци). Заведени се според 214 клучеви и подредени по бројот на дополнителни потези во знакот. Иако овие клучевите се користат во делото Ѕехуеј, денес се нарекуваат Кангсиеви клучеви поради популарноста и продолжуваат да се користат како начин на категоризација на кинеските знаци.
Ставките во речникот наведуваат и варијанти на знаците (кајшто постојат), изговор претставен со системот фанќе и современо читање на хомофони, поинакви значења, како и цитати од разни книги и толковници. Речникот содржи и созвучни таблици каде знаците се наведени по класи на слоговни созвучја, тонови и слоговни почетоци.
Денес речникот се нуди во разни облици како традиционално кинеско книговезништво, современа тврда подврска и дигитална семрежна верзија.
Кангсиевиот речник е еден од делата употребен при изработката на стандардот Уникод за кинеските знаци.
Убиство со умисла (филм)
„Убиство со умисла“ (српски: Убиство с предумишљајем) — српски филм од 1995 година, во режија на Горчин Стојановиќ. Главните улоги ги толкуваат: Небојша Глоговац, Бранка Катиќ, Ана Софреновиќ, Сергеј Трифуновиќ, Драган Миќановиќ.
Боксерите одат во рајот
„Боксерите одат во рајот“ (српски: Боксери иду у рај) — филм на режисерот Бранко Ѓеловиќ од 1967 година. Главните улоги ги играат: Мија Алексиќ, Љубиша Самарџиќ, Ружица Сокиќ и Павле Вуисиќ.
Синопсис
Филмот е приказна за еден поранешен боксер, кој своевремено бил непобеден во рингот, но подоцна заглавил во алкохолизам.
Белски јазици
Белските јазици сочинуваат јазична група која е дел од витијаските јазици од семејството на австронезиски јазици.
Класификација
Оваа група е составена од следниве јазици :
Национална музичка академија на Украина
Националната музичка академија на Украина или Киевската конзерваторија (украински: Національна музична академія України) е украинска државна институција за високо музичко образование. Нејзините курсеви вклучуваат постдипломско образование.
Оваа академско училиште се наоѓа во Киев, престолнината на Украина и го носи името на Петар Илич Чајковски. Таа била основана во 1913 година како Киевски колеџ на музиката во рамките на руското музичко општество. Организацијата на конзерваториумот била предводена од Сергеј Василевич Рахманинов, Александар Глазунов и Петар Илич Чајковски. Први директори биле Б. Пукалски (1913) и Рејнхолд Глиер (1914-1920).
Во 1938 година, конзерваториумот добил Орден на Ленинска награда. Во 1940 година, конзерваториумот го добил името по Петар Чајковски. Во 1995 година, претседателот на Украина со посебен декрет го преименувал името на академијата во Национална музичка академија на Украина - Петар Илич Чајковски.
Конзерваториумот се наоѓа во објект кој бил изграден во 1890-тите. Објектот бил уништен во Втората светска војна, но бил повторно изграден во 1955 година.
Талесова теорема
Во геометријата, Талесовата теорема се однесува на периферен агол кој лежи над пречникот на кружницата. Периферен агол е оној чие теме лежи на кружницата, а краците се секанти на истата кружница, како во случајот на сликата аголот ABC.
Теоремата гласи: Секој периферен агол над полукружницата (пречникот) е прав.
Доказ
Точката О е центар на кружницата k, а AC е пречникот d на кружницата k (види слика). Полупречникот на кружницата k е означен со r.
Бидејќи е OA=OB=OC=r, следува дека триаголниците AOB и BOC се рамнокраки триаголници. Од тука, следува дека аглите OBA и OAB се исто така еднакви. Истово важи и за аглите OCB и ОBC. Аглите OBA и OAB ги означуваме и со γ, а аглите OCB и ОBC со δ.
γ + (γ + δ) + δ = 180°, или собрано:
2γ + 2δ = 180°.
Ако сега целото последно равенство го поделиме со 2, добиваме израз кој ја докажува Талесовата теорема:
Потекло
Теоремата го носи името според Талес од Милет (околу 624 - 546 п.н.е.), иако се смета дека емпириски им била позната и на старите Египќани и Персијци. Но Талес е веројатно првиот кој ја формулирал и математички ја докажал теоремата.
Stelling van Thales Teorema lui Thales Теорема Фалеса
Жан Сантеј
Жан Сантеј (француски: Jean Santeuil) — роман на францускиот писател Марсел Пруст.
За романот
Пруст почнал да го пишува својот прв роман, „Жан Сантеј“, во март 1896 година, но не успеал да го заврши. Во 1899 година, по четиригодишна работа и напишани околу илјада страници, целосно ја прекинал работата на романот. Дури во 1952 година, во еден сандак, пронајден во станот на братучетката на Пруст, бил пронајден ракописот на овој роман, кој бил објавен со насловот „Жан Сантеј“. Овој текст бил објавен во три тома, со предговор на Андре Моро. Главната инспирација за „Жан Сантеј“ Пруст ја пронашол во романите на Балзак. Поради тематската сличност меѓу овој роман и „Потрагата по изгубеното време“, „Жан Сантеј“ често се нарекува и прва верзија на „Потрагата“. Имено, „Жан Сантеј“ е фиктивна автобиографија која зборува за детството, младоста и зрелоста на главниот јунак, кој сака да стане писател. Притоа, прототиповите на познатите ликови, како и местата и случките од „Потрагата“ се застапени веќе во „Жан Сантеј“. На пример, Жилберта, Сен Лу и Балбек од „Потрагата“ се Мари Косишев, Анри де Ревејон и Етреј во „Жан Сантеј“. Исто така, двата романа почнуваат со „драмата пред заминувањето на спиење“, т.е. со епизодата во која малиот Жан (односно Марсел) одбива да оди на спиење ако не дојде мајка му да го бакне. Понатаму, уште во „Жан Сантеј“, Пруст се занимава со Драјфусовата афера, а важно место во романот зазема епизодата во која се опишува како Жан, за време на излетот на Женевското Езеро, доживува необично искуство со ненадејното сеќавање. Оваа епизода е многу слична на случката во романот за Сван во која Марсел, загризувајќи го колачето натопено во чај, доживува напад на сеќавањата на детството поминато во Комбре. Важно место во „Жан Сантеј“ зазема и долгата глава со есеистички карактер со наслов „Љубов“ во која се расправа за природата и смислата на љубовта. Според Прустовиот биограф и еден од најугледните прустолози Жан Ив Тадие, оваа глава подоцна еволуирала во „Една Сванова љубов“.
Според Андре Мороа, во „Жан Сантеј“ Пруст сè уште „не го открил својот вистински предмет... роман за романот, преминот од изгубеното во пронајденото време“ и во него ги нема „луѓето-жени, потомците на жителите на Содома“, односно темата на хомосексуалната љубов која во творештвото на Пруст се појавила дури по смртта на мајка му во 1905 година.
Панде Чесноска
Панде Чесноска (Прилеп, 1 септември 1919 - месност Буковиќ, јули 1945) — македонска комунистка, учесник во НОБ. Загинала во неразјаснети околности.
Животопис
И покрај тоа што Чесноска била ќерка на богато и видно семејство од Прилеп, била член на СКОЈ и КПЈ од пред војната. Пред војната се дружела со прогресивните младинци од Прилеп, а најмногу соработувала со народниот херој Кире Гаврилоски. Нивното зближување постепено ќе прерасне во вистинска љубов.
Есента 1943 година, Чесноска била испратена во редовите на партизанските единици, кои тогаш се наоѓале на ослободената територија на Дебрца. Во Бирото на Вториот обласен комитет останала до 5 декември 1943 година, кога партизанските единици се повлекле за Егејска Македонија. Вториот обласен комитет заминал за Битола, а Чесноска била испратена за Охрид. Нејзе, најверојатно, ѝ била дадена задача да ја пренесе архивата. Таа во Охрид се сместила во куќата на Никола Михајлов Камнаровски, кого го познавала од порано. Тој пред војната работел како келнер во кафеаната на нејзиниот стрико во Прилеп. Меѓутоа, била предадена и уапсена и подоцна однесена во битолскиот затвор. Заедно со други партизани побегнала од затворот и повторно се вклучила во движењето.
Во јули 1945 година ОЗНА ја ликвидирала Панде Чесноска, која работеше во истата служба и имаше чин поручник. Директни егзекутори беа Злате Билјановски и Мито Мицајков. Целата вистина за злосторот се дознала летото 1990 година, кога возачот Љупчо Покрајчев-Чкало решил јавно да каже дека неа ја убиле двајцата високи раководители на ОЗН-а кај месноста Буковиќ на патот Гостивар-Кичево.
Моник Адолф
Моник Адолф (Monique Adolphe;, во ) е француски научник и истражувач во областа на цитологијата. Таа е една од пионерите на култура на клетки ин витро и нејзините примени во алтернативите за животинско тестирање. Таа е добитник на Орденот на Почесната легија, како и на бројни други одликувања и награди.
Животопис
По нејзиното фармаколошко стажирање во Хотел-Дие де Париз под менторство на Жан Чејмол во 1950-тите, Моник Адолф во 1960 ги насочува своите истражувања во полето на култура на клетки. Со Пол Лехат се жестоки застапници на идејата за алтернативни методи при животинското тестирање, промовирајќи употреба на ин витро, во исто време препознавајќи ги и границите на овие методи.
Голем дел од нејзината истражувачка кариера е посветена на проучување на 'рскавицата и хондроцитите. Како Истражувачки директор на Лабораторијата за клеточна фармакологија при Школата за истражување до 1997, таа обучува голем број млади научници за методите на култура на клетките. Во 1986 го основа Société de pharmaco-toxicologie cellulaire ("Друштво за клеточна фармако-токсикологија") (СПТЦ).
Наводи
Забелешка од преведувачот: Овие се на француски.
Менгенски јазици
Менгенските јазици сочинуваат јазична група која е дел од витијаските јазици од семејството на австронезиски јазици.
Шулин
Шулин — село во Мала Преспа, Република Албанија, Општина Пустец (Komuna Liqenas), Округ Корча(Korça).
Население
1900 година според Васил К’нчов селото броело 270 Македонци православни.
Родови
Родови во селото се: Веловци, Гроздановци, Доневци, Коревци, Костовци, Нечовци, Печовци, Настовци, Ристовци, Штерјовци, Симановци, Ташовци и Трповци.
Озирион
__БЕЗСОДРЖИНА__ Озирион - староегипетски храм. Сместено е кај Абидос, до задниот дел на мртовечкиот храм на Сети I.
Тој е составен дел од погребниот комплекс на Сети I и е изграден да личи на гробницата на 18-тата династија воДолината на кралевите. Откриен бил од археолозите Флиндерс Петри и Маргарет Мареј, кои го истражувале наоѓалиштето во 1902-03 година. Озирион првично бил изграден на значително пониско ниво од темелите на храмот на Сети, кој владеел од 1294-1279 п.н.е. Додека има несогласување во врска со нејзината вистинска возраст, Питер Бренд вели дека „може да се датира самоуверено до владеењето на Сети“. Страбон, кој го посетил Озирион во првиот век п.н.е., рекол дека тој бил изграден од Исмандес или Мандес (Аменемхет III), истиот градител како ѝ на Лавиринтот во Хавара:
Горна Сушица
Горна Сушица — село во Општина Свети Врач, во Пиринска Македонија, денешна југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Благоевградската област, на надморска височина од 554 метри. Оддалечено е 37 километри источно од општинскиот центар Свети Врач.
Историја
Според старо предание, жителите на селото потекнуваат од Неврокопско. По освојувањето на тој регион од страна на османлиска власт, дел од населението било принудено да ги напуштат своите родни краишта и да се населат во некое побезбедно место. Така успеваат да си ја зачуваат и својата христијанска вера. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) кон краjот на ХІХ век, во селото имало 515 жители, од кои Македонци и 15 Власи.
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 2.240 година во Горна Сушица имало 560 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1912 година изградена е црквата „Свети Димитриј“.
Демографија
Горна Сушица е мало село. Според пописот од 2011 година, во селото живееле 28 жители, запишани како Бугари.
На табелата е прикажан бројот на населението во Горна Сушица за периодот 1965-2011:
Редовни настани
Слава на селото е празникот Петровден и на тој ден традиционално се одржува голем собир.
Низина
Низина или рамнина е простран зарамнет или благо разбрануван дел на копното, обично благо наведнат во еден правец, чија надморска височина најчесто изнесува до околу 200м.
Црква „Св. Петка“ - Породин
Света Петка — главна селска црква црква на селото Породин.
Местоположба
Црквата се наоѓа во средишниот дел на селото, а околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Требињска Шума
Требињска Шума е каменит простор кој се простира од Требиње до Пољице Попово. Површината на просторот изнесува 115 км2, должината 23 км и широчината 4–8 км. Делот кој се простира од Дражин Дол до Хума се нарекува Шума, а низводно до Пољице Попово - Гора. Требињската Шума е карстна површина, со голем број на затворени депресии и провалии. Во поранешните години Требињската Шума важела за простор на големо богатство. Од 2008 година, Требињската Шума станува потенцијален предлог на Просторниот план на РС за заштитено подрачје поради своето богатство од животински и растителен свет и зачувана архитектура на куќите, но поради одредени проблеми тоа сè уште не е успешно изведено.
Ходр
Ходр (старонордиски Höðr) – слеп бог од нордиската митологија. Тој е од родот на Асите бидејќи е син на Один. Мајка му е божицата Фриг. Ненамерно го усмртил својот брат Балдер, најубавиот и најмилиот меѓу боговите.
Убиството на Балдер
Сите работи, и живи и неживи, ѝ ветиле на Фриг дека нема да му наштетат на Балдер. Единствено тоа не го сторила имелата, бидејќи Фриг ја сметала за многу млада и безопасна за да од неа бара заклетва. Така боговите го поминувале времето гаѓајќи го Балдер, што многу ги забавувало бидејќи овој бил неранлив. Ходр не учествувал во таквите игри бидејќи бил слеп. Еден ден му пришол Локи и му понудил да му помогне и тој да го погоди брата си. В рака му дал стрела од имела (за која дознал дека не се заколнала) и му помогнал да ја истрела во права насока. Балдер, погоден, веднаш умира.
Рагнарок
Снори Стурлусон во Прозната еда не зборува што му се случило на Ходр. Сепак, зборувајќи за пропаста на боговите, Рагнарок, вели дека на преживеаните Магни, Моди, Видар и Вали, од земјата на мртвите, од Хел, ќе им се придружат Балдер и Ходр. Што значи дека Ходр на некој начин бил усмртен. Други извори говорат дека Один со џинката Ринд го зачнал синот Видар. Според некои Один ја силовал Ринд. Видар пораснал за еден ден и го усмртил Ходр.
Според забележаното во Saxo Grammaticus, браќата Ходр и Балдер се соперници за раката на Нана. На крајот Ходр го усмртува злиот брат Балдер.
Знаме на Алберта
Знамето на Алберта е усвоено на 1 јуни, 1968 година.
Размерот на знамето изнесува 1:2. Во средината на знамето се наоѓа грбот на Алберта, на сина основа. Висината на грбот изнсува 7/11 од висината на знамето.
Боите на покраината се усвоени во 1984 година а тие се сина и златна. Овие две бои (нивните нијанси се познати како Алберта сина и Алберта златна) се појавуваат на грбот и знамето.
Оријана Фалачи
Оријана Фалачи (италијански: [oˈrjaːna falˈlaːtʃi] ; 29 јуни 1929 година - 15 септември 2006 година) беше италијанска новинарка, авторка и политички интервјуер. Партизанка за време на Втората светска војна, таа имаше долга и успешна новинарска кариера. Фалачи се прослави ширум светот со своето известување за војната и револуцијата и нејзините „долги, агресивни и откривачки интервјуа“ со многу светски лидери во текот на 1960-тите, 1970-тите и 1980-тите.
Нејзината книга „Интервју со историјата“ содржи интервјуа со Индира Ганди, Голда Меир, Јасер Арафат, Зулфикар Али Буто, Вили Брант, Шахот на Иран Мохамад Реза Пахлави и Хенри Кисинџер, претседателот на Јужен Виетнам Нгујан Ван Тишу и генералот на Северен Виетнам Во Нгујен Гиап за време на војната во Виетнам. Интервјуто со Кисинџер е објавено во Плејбој, а Кисинџер се опишува себеси како „каубој кој води вагон со возење напред сам на својот коњ“. Кисинџер подоцна напишал дека тоа е „единствениот најкатастрофален разговор што некогаш сум го водел со кој било член на печатот“. Таа исто така ги интервјуирала Денг Кјаопинг, Андреас Папандреу, Ајатолахот Хомеини, Хајле Селасие, Лех Васа, Муамер Гадафи, Марио Соарес, Алфред Хичкок и многу други.
По пензионирањето, таа се вратила во центарот на вниманието откако напишала серија контроверзни написи и книги критички настроени кон исламот, кои предизвикале осуда, како и поддршка.
Движењето на отпорот
Фалачи е родена во Фиренца, Италија, на 29 јуни 1929 година. Нејзиниот татко Едоардо Фалачи, производител на кабинети во Фиренца, бил политички активист кој се борел да стави крај на диктатурата на италијанскиот фашистички водач Бенито Мусолини. И покрај нејзината младост, за време на Втората светска војна, таа се приклучила на италијанското антифашистичко движење на отпорот, Правда и Слобода (италијански: Giustizia e Libertà), дел од отпорот (италијански: Resistenza). Подоцна била одликувана со орден за храброст од италијанската армија. Во ретроспективната колекција на нејзини дела од 1976 година, таа забележала:
„Без разлика дали станува збор за деспотски суверен или избран претседател, од убиец генерал или сакан водач, јас ја гледам моќта како нехуман и омразен феномен... отсекогаш гледав на непослушноста кон угнетувачите како единствен начин да се искористи чудото на раѓањето“.
Почетокот на кариерата како новинар
Откако ја стекнала дипломата за завршено средно образование, Фалачи кратко присуствувала на Универзитетот во Фиренца каде студирала медицина и хемија. Подоцна се префрлила на книжевноста, но набргу се откажала и никогаш не ги завршила студиите. Тоа бил нејзиниот чичко Бруно Фалачи, самиот новинар, кој ѝ предложил на младата Оријана да се посвети на новинарството. Фалачи ја започнала својата кариера во новинарството за време на тинејџерските години, станувајќи специјален дописник за италијанскиот весник „Ил матино Дел'Италиа чентрале“ во 1946 година. Почнувајќи од 1967 година, таа работела како воен дописник за известување за Виетнам, Индо-пакистанската војна, Средниот Исток и во Јужна Америка.
1960-тите
Долги години, Фалачи била специјален дописник за политичкото списание Л'Еуропео и пишувала за голем број водечки весници и списанието Епока. Во Мексико Сити, за време на масакрот во Тлателолко во 1968 година, Фалачи била застрелана трипати од мексикански војници, влечена од косата долу и оставена полумртва. Нејзиниот извештај од очевидец станала важен доказ со кој ги демантирала негирањата на мексиканската влада дека се случил масакр.
Во 60-тите години на минатиот век таа започнала да спроведува интервјуа, прво со луѓе во светот на литературата и кино (објавено во форма на книга во 1963 година како „Антипатичните“ (италијански: „Gli antipatici“), а подоцна и со светски лидери (објавено во книгата „Intervista con la storia“ од 1973 година), кои доведоа до некои да ја опише како „во текот на 70-тите и 80-тите години од минатиот век најпознатиот - и најзаплашувачки - интервјуер во светот“.
1970-тите години
Во раните 1970-ти, Фалачи била во љубовна врска со предметот на едно од нејзините интервјуа, Александрос Панагулис, кој бил осамен лик во грчкиот отпор против диктатурата во 1967 година, заробен, силно измачуван и затворен за неговиот (неуспешен) обид за атентат врз диктаторот и поранешен полковник Георгиос Пападопулос. Панагулис починал во 1976 година, под контроверзни околности, во сообраќајна несреќа. Фалачи тврди дека Панагулис бил убиен од остатоци од грчката воена хунта и нејзината книга „Човек“ (италијански: „Un Uomo“) била инспирирана од неговиот живот.
За време на нејзиното интервју со Хенри Кисинџер во 1972 година, Кисинџер изјавил дека војната во Виетнам е „бескорисна војна“ и се споредил со „каубојот што го води вагонскиот воз, вози сам напред на неговиот коњ“. Кисинџер подоцна тврдел дека тоа е „единствениот најкатастрофален разговор што некогаш сум го водел со кој било член на печатот“. Во 1973 година, таа го интервјуирала Мохамад Реза Пахлави. Таа подоцна изјавила: „Тој ги смета жените едноставно за грациозни украси, неспособни да размислуваат како мажи, а потоа се обидува да им даде целосна еднаквост на правата и должностите“. За време на нејзиното интервју во 1979 година со ајатолахот Хомеини, таа му се обратила како „тиранин“ и успеала да ја симне шамијата. Еве еден мал извадок од нивниот дијалог:
ОФ: Јас сѐ уште треба да ве прашам за многу работи. На пример, за шамијата која бев должна да ја носам за да дојдам и да ве интервјуирам, а што им ја наметнувате на Иранките... јас не зборувам само за фустанот, туку и за тоа што претставува, мислам на апартхејдот кога иранските жени биле принудени по револуцијата. Тие не можат да студираат на универзитет со мажи, не можат да пливаат во море или базен со мажи. Тие треба да прават сѐ одделно, носејќи ја својата шамија. Патем, како можете да пливате носејќи шамија?
АХ: Ништо од ова не ве засега, нашите обичаи не ве засегаат вас. Ако не го сакате исламскиот начин на облекување, не сте обврзани да го носите, бидејќи тоа е за млади жени и угледни дами.
ОФ: Ова е многу љубезно од ваша страна, имам, бидејќи ми го кажувате ова, веднаш ќе се ослободам од овој глупав средновековен партал. Таму!
1980-тите години
Во 1980 година, Фалачи го интервјуирала Денг Кјаопинг. Мајкл Ранк го опишал ова интервју како „најоткриеното интервју на кој било кинески водач од кој било западен новинар“ (освен она што Мао Це-тунг му го дал на Едгар Сноу во 1930-тите), при што Денг зборувал искрено за Мао „извонредно искрено од кинеските стандарди“, додека повеќето западни интервјуа со кинески лидери беа „слаби и глупави“.
Пензија
Живеејќи во Њујорк и во куќа што ја поседувала во Тоскана, Фалачи предавала на Универзитетот во Чикаго, Универзитет Јеил, Универзитет Харвард и Универзитет Колумбија.
По 11.09
По 11 септември 2001 година, Фалачи напишала три книги критички настроени кон исламските екстремисти и исламот воопшто, и во пишувањето и во интервјуата предупредила дека Европа е „премногу толерантна кон муслиманите“. Првата книга била „Бес и гордост“ (првично напис на четири страници во „Кориере дела сера“, најголемиот национален весник во Италија). Таа напишала дека „синовите на Алах се размножуваат како стаорци“, и во едно интервју за „Волстрит журнал“ во 2005 година, таа рекла дека Европа повеќе не е Европа, туку „Евроабија“. „Бесот и гордоста“ и „Силата на разумот“ станале бестселери.
Нејзините списи се преведени на 21 јазик, вклучително англиски, шпански, француски, холандски, германски, португалски, урду, грчки, шведски, полски, унгарски, хебрејски, романски, српско-хрватски, персиски, словенечки, дански и бугарски.
Личен живот и смрт
Фалачи станалa, во последните години, строго социјално конзервативна, спротивставувајќи се на абортус (освен за силување), евтаназија, истополови бракови и хомосексуални посвојувања.
На 27 август 2005 година, Фалачи имала приватна публика со папата Бенедикт Шеснаесетти во Кастел Гандолфо. Иако била атеист, Фалачи, наводно, имала голема почит кон Папата и изразил воодушевување од неговиот есеј со наслов „Ако Европа се мрази себеси“ од 2004 година. И покрај тоа што е атеист, во „Силата на разумот“, таа тврдела дека била и „христијанска атеистка“.
Фалачи починала на 15 септември 2006 година, во нејзината родна Фиренца, од рак. Таа била погребана во Чимитеро Евангелико дељи Алори во јужното предградие на Фиренца, Галуцо, заедно со членовите на нејзиното семејство и камен спомен на Александрос Панагулис, нејзиниот покоен придружник.
Наследство
Од 2018 година, улиците или плоштадите се преименувани во нејзина чест во Пиза и Арецо, во Централна Италија и Џенова, на север.
Јавна градина ѝ е посветена и во Сесто Сан Џовани, индустриски град во близина на Милано.
Во јули 2019 година, долната комора на парламентот одобри создавање на државни записи со ниска аноминација, кои исто така може да се користат како фактичка паралелна валута со еврото. Според главниот предлагач на планот, пратеникот во десничарската политичка партија Лега, Клаудио Борги, банкнотата од 20 евра треба да има слика на Фалачи.
Награди
Фалачи двапати ја добила наградата Сент Винсент за новинарство (1967, 1971). Таа исто така ја добила наградата „Банкарела“ (1970) за „Ништо, и така биди“; Награда Виареџо (1979), за „Човек: Роман“ ; и Прикс Антиб, 1993 година, за „Иншалах“. Таа ја добила титулата „D.Litt.“ од колеџот Колумбија (Чикаго).
На 30 ноември 2005 година, во Њујорк, Фалачи ја добила наградата „Ени Тејлор“ за храброст од Центарот за проучување на популарната култура. Таа беше почестена за „херојството и вредностите“ што rend го дадоа „симбол на борбата против исламскиот фашизам и витез на слободата на човештвото“. Наградата Ени Тејлор секоја година се доделува на луѓе кои покажале необична храброст во неповолни услови и голема опасност. Дејвид Хоровиц, основач на центарот, го опиша Фалачи како „генерал во борбата за слобода“. На 8 декември 2005 година, Фалачи беше награден со Амброгино д’оро (Златно Амброџино), највисоко признание за градот Милано. Таа ја добила и наградата „Орел“ од Јан Карски.
Постапувајќи по предлог на италијанската министерка за образование Летиција Морати, на 14 декември 2005 година, претседателот на Италијанската Република, Карло Аѕељо Чампи, ѝ доделил златен медал на Фалачи за нејзините културни придонеси (Бенемерита дела култура). Состојбата на нејзиното здравје ја спречила да присуствува на церемонијата. Таа напишала во својот говор: „Овој златен медал ме трогна затоа што ги задоволува моите напори како писател и новинар, мојот ангажман во првата линија за одбрана на нашата култура, љубовта кон мојата земја и кон слободата. Мојата тековна добро позната здравствена состојба ме спречува да патувам и да го примамлично тој дар за мене, жена која не ја интересираат медали, трофеи, има интензивно етичко и морално значење ".
На 12 февруари 2006 година, претседателот на Тоскана, Рикардо Ненчини, ѝ доделил златен медал на Фалачи од Советот на Тоскана. Ненчини извести дека наградата е доделена бидејќи Фалачи бил „светилник на тосканската култура во светот“. За време на доделувањето на наградите, одржано во Њујорк, писателката зборуваше за нејзиниот обид да создаде карикатура на Мухамед, како одговор на полемиката во врска со слични карикатури што се појавија во француските и холандските весници. Таа изјавила: „Ќе го нацртам Мухамед со неговите 9 жени, вклучувајќи го и малото бебе со кое се оженил кога имал 70 години, 16-те конкубини и женска камила облечена во бурка. Досега моливот ми застана на сликата на камилата, но мојот следен обид сигурно ќе биде подобар“.
Американска награда на фондацијата Италија – САД во 2010 година (во спомен).
Понатамошно читање
Написи од Фалачи
Написи за Фалачи
Книги за Фалачи
Битка кај Хамат
Битката кај Хамат, понекогаш наречена Битка кај Хама, - битка помеѓу Вавилонците и побегнатите остатоци од египетската војска поразени во Кархемиш. Била водена во близина на античкиот град Хамат на реката Оронт.
Во оваа битка, Навуходонозор уште повеќе ги разбил остатоците од египетската војска на Нехо II, кои претходно ги победил во Битката кај Кархемиш. Битката се споменува во Вавилонските летописи, сега сместени во Британскиот музеј. Во Летописите се вели дека Навуходонозор II ги убил скоро сите египетски борци, толку исцрпени што никој од нив не се вратил во својата земја. Летописите не го споменуваат Нехо и во Библијата се спомнува само „војската на Нехо“, а можно е Нехо да не бил присутен, а египетската војска да била само гарнизонска војска. Тој се справувал со разни бунтови во делтата.
Џовани Стропа
Џовани Стропа (роден на година) — италијански професионален фудбалски тренер и поранешен играч кој за последно бил главен тренер на клубот Монца од Серија А.
Милан и позајмица во Монца
Стропа ја започнал својата играчка кариера во младинскиот систем на Милан и бил позајмен две сезони во Монца, де факто фидер клуб на Милан во тоа време. Тој се вратил во Милан во 1989 година, правејќи го своето професионално сениорско деби за клубот во Копа Италија на 23 август, во ремито 0–0 на гости против Парма. Милан подоцна стигнал до финалето на Купот на Италија, каде бил поразен од Јувентус. Тој го направил своето деби во Серија А на 27 август 1989 година, во победата од 3–0 на гости над Чезена, одбележувајќи ја приликата со постигнување гол од далечина. Стропа ја завршил својата прва сезона со тимот со освојување на европски куп, европски суперкуп и интерконтинентален куп во 1990 година, под тренерот Ариго Саки.
Лацио и Фоџа
Во 1991 година, тој потпишал за Лацио и во 1993 година се преселил во Фоџа, тогаш аутсајдерски тим од Серија А, познат по нивниот спектакуларен, офанзивен стил на игра под тренерот Зденек Земан.
Враќање во Милан
По импресивната сезона со Фоџа, тој се вратил на стадионот Сан Сиро за да игра со Милан една сезона, освојувајќи го својот трет УЕФА Суперкуп со клубот, како и Суперкупот на Италија. Вкупно, Стропа одиграл 85 настапи за Милан, постигнувајќи девет гола; тој го направил својот последен настап за клубот во поразот со 1–0 на гости кај Наполи, во Серија А, на 18 мај 1995 година
Павлова Пештера
Павлова Пештера (Петропавлова Пештера) се налаоѓа во Петрово Поле во близина на Требиње. Во оваа пештера според преданието доаѓал свети апостол Павле, па од тука и името. Според преданието тој криејќи се од римските власти во оваа пештера го покрстувал народот. Традиционално секоја година во пештерата, на Петровден, се собираат голем број на верници во присуство на свештеници кои ја извршуваат службата. Пештерата има камен олтарски дел и икона од свети апостол Павле.
Џовани Стропа
Последни години
Откако го напуштил Милан, Стропа потоа играл две сезони со Удинезе и две и пол сезони во Пјаченца, пред да се приклучи на Бреша на зимскиот трансфер пазар во 2001 година. По неколку други искуства со Џенова во Серија Б, Алзано Вирешит од Серија Ц1 и Авелино од Серија Б, тој се вратил во Фоџа, во Серија Ц1, во 2004 година
Павлова Пештера
Самата пештера се состои од неколку сали богато украсени со сталактити и сталагмити. Во внатрешноста на пештерата се наоѓа и мало езеро за кое постои верување дека девојки кои ќе се измијат со неговата вода на Петровден ќе бидат убави и привлечни, а се верува дека помага и на жени који немаат пород. Оваа пештера е под заштита на Завод за заштита на културно-историско и природно наследство на Република Српска и спаѓа во природно добро од III категорија.
Петропавлов манастир
Петропавлов манастир се наоѓа во непосредна близина на Павловата Пештера.
Џовани Стропа
Последни години
Тој се пензионирал кон крајот на 2005 година, по краток престој во Чјари од Серија Д, каде што му се придружил неговиот поранешен соиграч од Бреша и напаѓач Дарио Хубнер.
Меѓународна кариера
Забележливите игри на Стропа за клубот дури му дозволиле да го направи своето деби за фудбалската репрезентација на Италија на 13 октомври 1993 година, во победата од 3–1 на домашен терен над Шкотска; вкупно, тој забележал четири настапи за Италија помеѓу 1993 и 1994 година, под водство на неговиот поранешен менаџер на Милан, Саки.
Милан до 21 години
Стропа бил тренер на тимот на Милан до 21 години во сезоната 2010-11, но бил ослободен од должноста на 11 јуни 2011 година, со уште една година до крајот на неговиот договор, и само една недела откако загубил со 1-0 од Рома во четвртфинале на Кампионато Примавера.
Зудтирол
На 13 јули 2011 година тој беше претставен како нов главен тренер на Зудтирол.
Пескара
На 8 јуни 2012 година, тој бил именуван за главен тренер на новодојдените во Серија А, Пескара, заменувајќи го Зденек Земан, неговиот поранешен шеф за време на неговиот прв период како играч во Фоџа, кој потпишал заРома неколку дена пред неговото назначување. Му помагале Андреја Гера, Франческо Сита, Андреја Тонели и Масимо Марини. Тој поднел оставка како тренер на Пескара на 18 ноември 2012 година, по серијата лоши резултати и тимот паднал во средината на зоната за испаѓање. Тој го напуштил клубот заедно со Гуера (заменик-тренер) и двајцата помошници Сита и Тонели.
Специја
Во јуни 2013 година, тој ил именуван за нов тренер на клубот Специја од Серија Б.
Враќање во Зудтирол
На 20 април 2015 година, Стропа се вратил како главен тренер на Зудтирол завршувајќи ја сезоната 2014–15 на десеттото место. Следната сезона, Стропа му помогнал на тимот уште еднаш да заврши на десеттото место. На 12 мај 2016 година, клубот соопштил дека договорот на Стропа нема да биде обновен по истекот на 30 јуни.
Фоџа
На 14 август 2016 година, тој бил назначен од Фоџа. Тој стигнал до промоција во Серија Б со тимот на Пулисе.
Кротоне
Во јуни 2018 година, Стропа бил назначен за тренер на Кротоне, на местото на Валтер Зенга. Кротоне го објавил отпуштањето на Стропа на 29 октомври 2018 година Тој бил вратен на функцијата главен тренер на 28 декември 2018 година, по оставката на Масимо Одо, кој претходно го заменил на чело на калабрискиот клуб.
Од неговото враќање во Кротоне, Стропа го предводел калабрискиот клуб до дванаесеттото место во неговата прва сезона, и му бил доделен нов договор. Во својата втора сезона, тој го предводел Кротоне до автоматска промоција во Серија А, водејќи ги Рособлу назад во највисоката лига по двегодишно отсуство. Неговата дебитантска сезона како менаџер во Серија А сепак не се покажала како успешна, бидејќи Кротоне се борел да остане надвор од зоната за испаѓање, што довело до отказ на Стропа на 1 март 2021 година
Монца
На 28 мај 2021 година, било објавено дека Стропа ќе биде назначен за главен тренер на Монца на 1 јули. Тој се вратил во клубот 32 години по неговото искуство како играч. Првата победа на Стропа како тренер на Монца дошло на 29 август, помагајќи му на неговиот тим да победи со 1–0 на домашен терен против Кремонезе
Тој ја одвел Монца до четвртото место во регуларниот дел од сезоната, пропуштајќи ја автоматската промоција по поразот од Перуџа со 0-1 во последниот натпревар, што им овозможило на Кремонезе и Пиза да ги надминат Бјанкоросите, кои биле на второто место на еден натпревар до крајот. Во промотивниот плеј-оф турнир, Монца влегла во полуфиналето, каде што ја елиминирала Бреша, а потоа ја совладала Пиза во финалето во две средби со вкупен резултат 6-4 (по продолженија), со што клубот обезбедил историска прва промоција во Серија А во 110-годишната клупска историја.
Стил на игра
Брз, енергичен и талентиран, но сепак склон кон повреди, Стропа бил главно познат по своите технички вештини и неговата способност да создава шанси за соиграчите, што му овозможило да игра во неколку креативни улоги во средниот ред и во нападот: тој првично бил распореден како офанзивен играч за врска, или како помошен напаѓач, но тој исто така се користел и како крилен играч, па дури и како централен играч за врска; подоцна играл како длабок лажен плејмејкер во последните сезони од неговата кариера.
Нидвалден
Кантонот Нидвалден, исто така Кантон Нидвалд (Kanton Nidwalden) е кантон на Швајцарија. Сместено е во средиштето на Швајцарија. Населението е 40.278 (во 2007 година) од кои 4.046 (или 10%) се странци. Главниот град е Штанс.
Географија
Нидвалден се наоѓа во средината на Швајцарија. На север се граничи со Езерото Луцерн (Вирвалдштатерзее), на сите други насоки со планинскиот венец (Урнерските Алпи). Областа на кантонот е 276,1 км2 од кои околу 40% е населено или користено за земјоделство. Шумите зафаќаат околу една третина од кантонот, а околу една четвртина се сметаат за непродуктивни (планини или ледници).
Општини
Постојат единаесет општини: Бекенрид, Буохс, Даленвил, Еметен, Енетбирген, Енетмоос, Хергисвил, Обердорф, Штанс, Штанштад и Волфеншисен. Главниот град е Штанс.
Економија
До 20 век, во Нидвалден преовладувало земјоделството. Говедата и сирењето се извезувале главно во северна Италија. Околу 1500 година, многу луѓе во Нидвалден работеле како платеници-војници.
Традиционалните области како што се шумарството и земјоделството сè уште се од важност. Земјоделството е специјализирано за сточарство и млечни производи. Фармите сè уште ги водат поединечни семејства.
Во последниве години, Нидвалден станува сè повеќе вообичаено место за живеење и работа. Ова е предизвикано од нејзините ниски даноци, неговата средишна локација помеѓу Цирих и Милано, и неговата природна околина. <sup class="noprint Inline-Template" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ '' <span title="The time period mentioned near this tag is ambiguous. (April 2019)">кога? <sup class="noprint Inline-Template" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="The material near this tag possibly contains original research. (April 2019)">оригинално истражување? ''
Туризам
Поради својата планинска географија, туризмот е важен во Нидвалден. Езерото и планините привлекуваат многу туристи, и во текот на зимата и во текот на летото. Најголемите одморалишта вклучуваат Клевеналп, Штансерхорн (планина), регионот околу Баналп и Биргеншток.
Култура
Традиционалната култура во Нидвалден била сочувана од многу мештански организации. Има традиционална музика, јодлање, танци, театри и фестивали. Исто така, има голем број на современи културни настани, како концерти и галерии.
Втора струшка парохија
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Себастијан Ларсон
Себастијан "Себ" Бенгт Улф Ларсон (роден на 6 јуни 1985) — шведски фудбалер, играч од средниот ред на АИК и на шведската фудбалска репрезентација.
Кариера
По почетокот на неговата кариера во клубот од родниот град, ИФК Ескилстуна, Ларсон набрзо бил забележан од скаут на Арсенал, додека играл за својата репрезентација.
Тој направил три настапи за Арсенал, пред да премине во Бирмингем Сити, најпрво на заем во сезоната 2006-2007, а потоа направил и трајен трансфер во текот на летото на 2007 година. Ларсон поминал пет години во Бирмингем, доживеал промоција во, и испаѓање од, Премиер лигата во два наврати. На 1 јули 2011, тој му се приклучил на Сандерленд, откако неговиот договор со Бирмингем - кој одново претрпел испаѓање - истекол. Со црните мачки играл 6 сезони во кој запишал преку 200 натпревари, сè до нивното испаѓање од Премиер лигата во сезоната 2016-2017 како последнопласирани. Во сезоната 2017-2018, Ларсон играл во Чемпионшип за, а во јуни 2018 се вратил во својата Шведска, каде потпишал договор со екипата на АИК.
Ларсон е познат и по одличното изведување на слободните удари, за кое некои го нарекуваат специјалист. Токму по еден негов гол од слободен удар против Арсенал на 16 октомври 2011, Арсен Венгер изјавил за својот поранешен фудбалер дека е можеби најдобриот изведувач на слободни удари во првенството.
Хиперион (митологија)
Во старогрчката митологија, Хиперион (Ὑπερίων, "Високиот") бил еден од дванаесетте Титани деца на Геја (Земја) и Уран (Небо или Рај) кој, предводен од Крон, го тргнал татко му Уран од престолот. Со неговата сестра, титанката Теја, Хиперион ги создал Хелиј (Сонцето), Селена (Месечината) и Еос (Зората).
Митологија
Синот на Хиперион, Хелиј, во многу митолошки дела се наведува како Хелиј Хиперион (, "Високо сонце"). Во Одисеја на Хомер, во Теогонија на Хесиод и Хомеровата химна за Деметра, Сонцето по еднаш во секое од делата е наречено Хиперионидес (, "Син на Хиперион"), а Хесиод со сигурност го замислува Хиперион како одвоено битие во другите дела. Во подоцнежната грчка литература, Хиперион секогаш се разликува од Хелиј. Хиперион е опишан со одлики на „Бог на мудроста и на светлината“ додека Хелиј подоцна станува физичка инкарнација на Сонцето. За Хиперион нема многу податоци во грчката култура и митологија и главно се појавува на списокот на дванаесетте Титани: "'За Хиперион ни е кажано дека бил првиот кој, со внимание и набљудување, го разбрал движењето на сонцето и на месечината и на другите ѕвезди, како и на сезоните. Ги сфаќал овие тела и тие факти им ги кажал на другите и од таа причина го викале татко на овие тела откако почнал да зборува за нив и за нивната природа.'"Хиперион многу малку или речиси воопшто не се спомнува во Титаномахијата, епот во кој Олимпијците ги победиле Титаните и ги фрлиле во Тартар.
Како татко на Хелиј, императорот Јулијан во Хиперион го гледал како „првиот принцип, макар што неговата релевантност во теургијата е непознатa.
Факултет за бизнис администрација (Куманово)
Факултет за бизнис администрација ― факултет во Куманово, кој е составна единица при Државниот универзитет во Тетово, Тетово.
Програма
Факултетот нуди две студиски програми:
Злате Тренески
Злате Тренески ( - ) — македонски комунист и учесник во НОВМ.
Животопис
Роден е на 10 октомври 1916 година во кичевското село Кленоец, тогаш окупирано од Бугарија во Првата светска војна. Станал член на КПЈ во 1941 година. Влегол во НОВМ во Партизанската група „Козјак“. Потоа, станал курир на Главниот штаб на НОВ и ПОМ и секретар на Околискиот комитет на КПМ во Кичево. Делегат е на Првото заседание на АСНОМ и на Второто заседание на АВНОЈ.
По завршувањето на Втората светска војна, влегува во Државна безбедност. Носител е на Партизанска споменица 1941.
Тој е татко на Мартин Треневски, новинар, поранешен министер и дипломат.
Битолска Област
Битолска Област — административна единица во Кралството на Србите, Хрватите и Словенците од 1922 до 1929 година. Нејзиното седиште било во Битола, според која областа го добила името.
Географија
На север од Битолската Област биле Скопската и Брегалничката Област, на запад Албанија, на југ Грција и на исток Бугарија. Обласно средиште била Битола по која го добила името. Се простирала на површина од 11.969 квадратни километри, расчленета на многу котлини, најмногу во сливот на Вардар и неговите десни притоки Треска и Црна Река, на запад во сливовите на Црн Дрим и Преспанското Езеро, а најмалку на исток во сливот на Струмица.
На планините често има бујни пасишта, понекогаш шуми, а по котлините и нивните рамнини многу плодна почва, особено околу Струмица и Вардар и во Битолско-прилепското Поле. Западниот дел од областа, почнувајќи од планинското Мариово, е значително повисок и под влијание на средноевропската клима, со повеќе атмосферски врнежи (750-1.000 ), а источниот дел е понизок, а таму во сливовите околу Вардар и Струмица се чувствуваат претежно средоземни влијанија, а има помалку врнежи од дожд (500 до 750).
Стопанство
Главното стопанство во западните региони било сточарството, со исклучок на поголемите полиња (како Битолско-прилепското) каде што има плодни житници. Во источните и ниски предели било развиено земјоделството, успевале житарките, а особено индустриските и трговските растенија од топлото поднебје, како што се: афион (мак за опиум), бубаќ (памук), сусам, ориз, бадем, сл; тутунот е посебен, се одгледува свилена буба, а лозарството било особено развиено уште од античко време. Риболовот бил прочуен како за Охридското и Преспанското Езеро, така и за Дојранското Езеро.
Покрај индустријата, се развивало и рударството, бидејќи има рудници за јаглен, железо, олово, сулфур и мајдан, мермер, азбест и филитни плочи. Имало три железнички линии. Главната била покрај Вардар, а од не се одвојувала теснолинејската Градско — Прилеп — Битола, па продолжувала по линијата со нормален колосек Битола — Солун. Трета по важност била теснолинејката Охрид - Кичево - Скопје. Сообраќајот се опслужувал и по патишта, кои ги поврзувале населените места и стопанските центри.
Население
Според пописот од 1921 година, областа имала 341.095 жители. Некои котлини биле значително погусто населени (Битолско-прилепското Поле, долината на Црн Дрим и Охридската Котлина) од другите области.
Населението во западните делови било значително понапредно; оттука и познатите „мајстори“ (градежници), резбари, „ зографи “ (живописци), „гурбетџии“ (печалбари). Покрај врските со брегот на Егејското и Јадранското Море преку Грција и Албанија, Битолската Област била особено важна како заштитник и иден претходник на македонското население, кое останало под Грците до Костур, Бистрица и Солун.
Административна поделба
Областа ги содржела срезовите:
По воведувањето на бановини, целиот простор на оваа област влегол во рамките на Вардарската Бановина.
Бек (кошарка)
Бек е назив за позиција на играч во кошарката. Оваа позиција е резервирана за играчи со добар шут и голема брзина. Често во кошаркарската терминологија за бек се кажува и „двојка“.