cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гликоген синтаза
Највисока концентрација на гликоген синтазата во крвотокот се постигнува 30 до 60 минути после интензивно вежбање. Гликоген синтазата е клучен ензим во гликогенезата.
Ринге (Германија)
Општински единици
Општината Хогштеде се состои од следниве единици:
Живко Живковиќ
Живко Живковиќ (роден на 14 април 1989 година) е српски професионален фудбалер кој настапува на позицијата голман. Моментално настапува за грчкиот суперлигашки клуб ПАОК.
На репрезентативен план, Живковиќ ја претставувал својата земја на секое возрасно ниво од 17 до 21 година.
Партизан
Живко Живковиќ ја започнал својата фудбалска кариера во екипата на Слобода од Ужице. Тој подоцна, во 2005 година се приклучил на младинскиот погон во составот на Партизан. Живковиќ бил промовиран во првиот тим на Партизан, во пролетта 2007 година. На 1 јуни 2007 година го потпишал својот прв професионален договор, и тоа во времетраење од 5 години. Тој на почетокот настапувал за екипата на Телеоптик, пред да се врати во екипата на Партизан. Својот прв официјален натпревар за клубот на Партизан го имал на 8 декември 2007 година, во победата од 5:1, во домашната лига над екипата на ОФК Белград. На тој натпревар влегол како замена за повредениот соиграч Дарко Божовиќ.
Во летото 2008 година, за да стекне поголема минутажа и искуство, Живковиќ бил испратен како позајмен играч во екипата на Металац од Горен Милановац. Тој веднаш станал прв голман во неговата прва сезона во клубот. Неговиот нов клуб, во таа сезона бил промовиран во член на српската Суперлига. Во наредната сезона, прва на клубот во Суперлигата, Живковиќ пропуштил само еден од вкупно 30 натпревари. Со своите настапи му помогнал на клубот да избори опстанок во најелитното друштво.
Во летото 2010 година, Живковиќ се вратил во екипата на Партизан, и бил предвиден да биде како резервен голман кај Радиша Илиќ. Тој, подоцна испаднал од конкуренција за 18-члениот тим, бидејќи голманот Владимир Стојковиќ му се приклучил на клубот кон крајот на месец август 2010 година. На крајот од сезоната, Живковиќ имал одиграно само еден натпревар во лигата и еден натпревар во купот во сезоната 2010-11. Тој повторно во летото 2011 година бил позајмен во екипата на Металац од Горен Милановац, каде одиграл вкупно 13 натпревари во лигата, во сезоната 2011-12.
Откако го напуштил Горен Милановац тој по втор пат ја започнал, овој пат сезоната 2012-13, во екипата на Телеоптик, пред да биде промовиран повторно во месец октомври 2012 година назад во составот на Партизан, како замена за повредениот голман Владимир Стојковиќ. Одиграл еден првенствен натпревар до крајот на сезоната, а клубот ја освоил шестата последователна шампионска титула. Во наредната сезона, Живковиќ го одиграл својот прв натпревар во натпреварувањата на УЕФА, влегувајќи како замена за повредениот Милан Лукач на возвратниот натпревар од третото квалификациско коло на Лигата на шампионите против составот на Лудогорец од Разград. Тој натпревар се одиграл на 6 август 2013 година. Во сезоната 2013-2014 успеал да одигра вкупно четири натпревари во лигата.
Есента 2014 година, Живковиќ сè уште бил втор голман во екипата и тоа како замена на Милан Лукач. Тој, на 24 септември 2014 година се појавил само во првото коло во Купот на Србија одржувајќи ја својата мрежа чиста, во победата со резултат од 1:0 на гостински терен кај екипата на Бежанија. Сепак, Живковиќ го резервирал местото во првите единаесет играчи на стартот на пролетната сезона. Набрзо потоа станал незаменлив член на тимот. Тој продолжил да игра редовно и во есента 2015 година, но бил отстранет од тимот по доаѓањето на новиот тренер Иван Томиќ.
Ксанти
На 10 јуни 2016 година, било објавено дека Живко Живковиќ официјално потпишал со грчкиот клуб Ксанти. Тој ги одиграл сите 90 минути на сите 30 настапи на неговиот тим во Суперлигата на Грција за сезоната 2016-17, при што примил само 25 гола. Во наредната сезона 2017–18, Живковиќ останал прв голман на екипата на Ксанти, овојпат примајќи 29 голови на вкупно 29 натпревари.
На 21 април 2019 година, српскиот голман преку својот Фејсбук профил ја објавил својата одлука да го напушти клубот, по истекот на договорот.
ПАОК
На 26 јуни 2019 година, договорот на Живковиќ со екипата на Ксанти истекол, а составот на ПАОК веднаш стапил во акција за да го доведе во своите редови и да потпише договор како слободен играч. Сигурниот 30-годишен фудбалер би бил резервна опција за голманот Александрос Пашалакис откако вториот голман Родриго Реј бил префрлен како позајмен играч во екипата на Пачука. Живковиќ потпишал тригодишен договор за сума од 300.000 евра годишен надоместок.
Репрезентација
Живко Живковиќ ја претставувал репрезентацијата на Србија и Црна Гора на УЕФА првенството до 17 години во 2006 година заедно со неговите клупски соиграчи Стеван Јоветиќ и Никола Гулан. Потоа тој ја претставувал репрезентацијата на Србија на УЕФА првенството до 19 години во 2007 година. Во меѓувреме на 15 мај 2009 година, Живковиќ го одиграл својот прв натпревар за репрезентацијата на Србија до 21 година во домашната пријателска победа со резултат од 6:2 над селекцијата на Кипар У21. Тој бил член на тимот што настапувал на УЕФА првенството за играчи до 21 година во 2009 година. Претходно Живковиќ ја претставувал репрезентацијата до 20 години на еден меѓународен пријателски турнир во Катар.
На 30 мај 2015 година, по неговите постојани настапи на клупско ниво, Живковиќ го добил својот прв повик за сениорската репрезентација на Србија. Тој бил на клупата за резервни играчи на пријателскиот натпревар против селекцијата на Азербејџан одигран на 7 јуни, како и на квалификацискиот натпревар за УЕФА ЕВРО 2016 против репрезентацијата на Данска одигран на 13 јуни истата година.
Признанија
Партизан
ПАОК
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Полошко
Свети Ѓорѓи е главната манастирска црква на Полошкиот манастир, која се наоѓа на самиот брег на Тиквешкото Езеро, во поранешното кавадаречко село Полошко, чиј атар денес припаѓа на селото Праведник. Првобитната црква е изградена до 1340, живописана во периодот 1343 – 1345година, додека нартексот е дограден во почетокот на 17 век. Живописот во нартексот датира од 1608 – 1609 година, а како негови ктитори се јавуваат игуменот на манастирот, Јеромонах Сава и Јеромонахот Патрониј.
Историја на црквата
Во литературата до скоро време се правеле претпоставки и погрешни заклучоци за времето на изградбата и за живописувањето. Таквите полемики траеле до 1983-85 година кога биле симнати фреските од 1609 година од источниот ѕид на припратата, а на кои биле прикажани сцени од житието на Св. Георги. Тогаш, под тие фрески биле откриени историските портрети на Драгушин и на неговата жена Ана со пригоден текст за неговата смрт и погребението во овој храм. На спротивната страна бил откриен ктиторскиот портрет на деспотицата Марија - мајката на Драгушин со моделот на црквата во рацете и покрај неа нејзиниот внук - синот на Драгушин и Ана. Во горните зони биле откриени портретите на кралот Душан, на неговата жена Елена и на синот Урош, а во нишата над влезот портретот на Св. Георги - патронот на црквата. Овие нови откритија овозможија да се датира изградбата на црквата, нејзиното зографисување, кој бил ктиторот на црквата, како и за гробот на Драгушин како близок роднина на кралот Душан.
Архитектура
Внатрешноста на црквата е целосно живописана со сцени и композиции од животот на Господ Исус Христос, со светители претставени во цел раст и допојасно, со композиции од Големите празници, со големо чувство за прилагодување кон архитектурата и со иконографска програма што е вообичаена за малите византиски цркви, истакнувајќи го гробниот карактер на храмот. Кон западната страна на црквата е подигната припрата пред 1609 година, кога внатрешните ѕидови на припратата се живописани. Припратата е градена со блокови камен одвоени со две вертикални тули и така наизменично. Од внатрешната страна е засводена а однадвор е со кров на две води. Има два влеза - едниот на северната а другиот на западната страна од припратата. За осветлување на внатрешноста има по една монофора на јужната и северната и бифора на западната страна.
Внатрешност
Внатрешноста на црквата е во целост живописана. Позната е по својот фрескоживопис од XIV век, а уште повеќе по полиелајот (црковен лустер) резбан во дрво што претставува и најстара датирана резба во Македонија од 1492 година. Мошне импресивен е големиот иконостасен крст со распетие изработен од резба во дрво од 1584 година. Од голема вредност се и престолните икони Св. Богородица од 1649 година и Исус Христос спасител со апостоли од почетокот на XVI век, како и царските двери од крајот на XVI век.
Живопис
На западната фасада над западниот влез има ниша во која е насликан „Св. Ѓорѓи“ на коњ. Горниот слој со претставата на „Св. Ѓорѓи“, кој е насликан во 1881 година, е изваден (симнат), а под него е исто така „Св. Ѓорѓи“ на коњ од 1609 година, кој изворно и денес стои во нишата. На северната фасада од припратата, односно над северниот влез во припратата има ниша во која е насликан св. Димитриј на коњ, дело на крушевските зографи. Од ентериерот на средновековната црква не е сочувано ништо. Можеме само да претпоставуваме каков бил иконостасот од XIV век, а сигурно бил поставен непосредно зад свечените релјефни арки што го врамуваат „св. Ѓорѓи“ на јужната и св. Никола на северната страна во источниот травеј. Тој го преградувал малиот олтарен простор, кој очигледно не ги задоволувал богослужбените потреби, па подоцна е заменет со нов, позападно поставен иконостас, којшто ги оштетил страничните ѕидови.
Детали
Царските двери се веројатно од втората половина на XVI век. Двата епистили со Деисисот и Големите празници се од првата четвртина на XVII век или можеби токму од 1630 година, кога е сликана храмовата икона на св. Ѓорѓи со неговото житие.
1091
1091 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1091 година од новата ера, 91. од вториот милениум, 91. од XI век и втора од 1090-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6599 и 6600 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5841 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4851 и 4852 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1844.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1091 година се протега во 3727 и 3728, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3787 и 3788 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1634. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 483 и 484 исламска година.
Роден
Роден (Rhoden) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари е дел од градот Остервик.
Удвојување (морфологија)
Удвојувањето, а поретко редупликација, во лингвистиката е морфолошки процес каде коренот на зборот, целосно или со мали промени, се удвојува за да се постигнат одредени граматички функции. Удвојувањето се користи како формообразување за да се постигнат граматички функции, како на пример множина, интензитет и слично. Покрај тоа, удвојувањето се користи и за зборообразување за да се создадат нови зборови од некои постоечки. Удвојувањето не постои во македонскиот јазик, освен за некои стилски изрази.
Форма
Трипликацијата се случува и кај други јазици, на пример евејски, шипибо, тви, мокилски јазик и мин нан. Понекогаш геминацијата (удвојување на согласки или самогласки) се смета за еден вид удвојување.
Целосно или делумно удвојување
Целосното удвојување вклучува удвојување на целиот збор. На пример, камскиот добива реципрочни форми од повратни заменки со целосно удвојување:
Делумното удвојување вклучува удвојување на само дел од зборот. На пример, маршалскиот јазик создава значење од типот на „сакаш нешто“ со удбојување на последната серија на „согласка-самогласка-согласка“ од основата:
Местоположба на удбоениот дел
Пример за почетна позиција:
Пример за крајно удвојување:
Пример за средна позиција':
Симон Аспелин
Симон Аспелин (11 мај 1974) е поранешен професионален тенисер во игра на парови од Шведска. Тој станал професионалец во 1998 година. Неговиот успех главно бил во игра на двојки, освојувајќи 12 титули и стигнувајќи до светскиот број 7 во март 2008 година. Во категорија на машки двојки, Аспелин го освоил Отвореното првенство на САД во 2007 година и сребрениот медал на Летните олимписки игри 2008 година. Незаборавен дел од кариерата на Аспелин бил кога тој и партнерот во двојки Тод Пери играле во четвртфиналето за мажи на првенството Вимблдон во 2006 година како осми носители во двојки против третите носители на тој турнир Марк Ноулс и Даниел Нестор. Ноулс и Нестор го добиле тој натпревар и резултатот во последниот сет бил 23 : 21.
На Отвореното првенство на САД во 2007 година, кога Аспелин со својот партнер Џулијан Ноул биле десетти носители, го постигнал најголемиот успех во својата кариера со освојувањето на УС Опен. Тоа бил неговиот прв Грен слем во кариерата. Во првите две кола победиле против Кубот/Скоч, а против Калери/Хорна буквално се прошетале низ натпреварот. Во третото коло продолжиле со добра игра и ги збришале осмите носители Џонатан Ерлих и Енди Рам. Во четвртфиналето, тие ги шокирале првите носители Боб и Мајк Брајан, откако претходно само неколку седмици имале загубено од нив. Во полуфиналето, тие се спротивставиле на нерангираните Жулиен Бенето и Николас Махут. Во финалето Аспелин и неговиот партнер ги победиле деветите носители, Павел Визнер и Лукаш Длоухи.Аспелин претходно никогаш не стигнал до полуфинале на еден Грен слем. Оваа победа ги ставила на позицијата бр. 5 во АТП листата за играчи во двојка во машка конкуренција, а исто со овој резултат Аспелин се искачил на 13то место на АТП листата во поединечна конкуренција. Неговиот рекорд во Дејвис купот во март 2009 година бил 3–5 (победи и одиграни) во двојки. Друг забележителен настап во 2007 година му бил финалето во Шангај против Ноулс/Нестор на тенискиот Мастерс куп кое го играл во пар со Џулијан Ноул. На Летните олимписки игри 2008 година, тој и неговиот колега Швеѓанецот Томас Јохансон ги победиле француската двојка Михаел Лодра и Арно Клемент со 7–6, 4–6, 19–17 во полуфиналето од турнирот. Натпреварот траел 4 часа и 46 минути. На крајот тие го освоиле сребрениот медал губејќи во финалниот натпревар.
Во мај 2011 година, тој бил примен во Куќата на славните ИТА (интернационална тенисерска асоцијација).
Во јули 2011 година, Аспелин објавил дека се повлекува од професионалниот тенис. Тој го одиграл својот последен турнир во Бастад, каде стигнал до финалето, но не успеал да ја освои својата тринаесетта АТП титула.
NGC 5293
NGC 5293 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5293 се споменува и како UGC 8710, MCG 3-35-24, CGCG 102-57.
Откривање
Телото е откриено на 21 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5293 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 5293 има привидни димензии од 1,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 46 м 52,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 16' 22"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 5293 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48854. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 196; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1460. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1019.
Activision Blizzard
Activision Blizzard, Inc., претходно Activision, Inc., е американска холдинг-компанија за Activision и Blizzard Entertainment, во сопственост на францускиот конгломерат Vivendi SA. Компанијата настанала со спојување на Activision и Vivendi Games, најавена на 2 декември, 2007 година, како дел од зделка вредна 18,8 милијарди долари. Договорот е завршен на 9 јули, 2008. Компанијата очекувала дека спојувањето на двете компании ќе ја создаде „најголемиот и најпрофитабилниот издавач на видеоигри во светот“. Самите сметаат дека се единствените издавачи што имаат „водечки позиции на пазарите за сите категории“ од полето на видеоигрите.
Одра
Одра (Oder; чешки/полски: Odra) — река во Средна Европа. Извира во Чешка и тече (главно кон север и северозапад) низ западна Полска, подоцна создавајќи граница долга 187 километри помеѓу Полска и Германија, дел од линијата Одра-Ниса. Реката на крајот се влева во Шчеќинскиот Залив северно од Шчеќин и потоа на три дела (Ѓивна, Швина и Пене) кои се влеваат во Балтичкото Море.
Име
Одра е наречена со различни имиња на различни јазици, но современите форми се меѓусебе слични: на англиски и Oder; на чешки, полски и Odra, Wódra; Òdra; средновековен латински: Od(d)era; ренесансен латински: Viadrus (воспоставено во 1534). Клавдиј Птоломеј дава сосем друго име за реката, односно не се однесува на самата Одра, туку најверојатно на Вјепж. На старословенски јазик, името на реката е Vjodr.
Географија
Одра е долга 854 километри, од кои 112 километри се на територијата на Чешка, 742 километри во Полска (вклучувајќи ги и 187. километри како граница помеѓу Германија и Полска) и е втората најдолга река во Полска (по Висла). Покрива слив од 118.861 км2, од кои 106.056 км2 се од територијата на Полска (89%), 7.217 км2 од Чешка (6%) и 5.587 км2 од Германија (5%). Реката со канали е поврзана со Хафел, Шпре, Висла и Клодница. Тече низ Шлеското, Ополското, Долношлеското, Лубушкото и Западнопоморското војводство во Полска и покраините Бранденбург и Мекленбург-Западна Померанија во Германија.
Главната река се влева во Шчеќинскиот Залив близу Полице. Шчеќинскиот Залив достигнува до островите Узедом (на запад) и Волин (на исток). Помеѓу овие два острова, постои тесен канал (Швина) која оди до Померанскиот Залив, кој претставува дел од Балтичкото Море.
Најголемиот град на реката Одра е Вроцлав, во Долна Шлеска.
Пловност
Одра е пловна во најголем дел од нејзината вкупна должина, сè до градот Кожле во горниот тек, каде реката се поврзува со Каналот Гливицки. Горниот дел на реката е канализиран и обезбедува поголеми баржи да пловат помеѓу индустриските места околу областа на Вроцлав.
Низводно, реката е слободна за пловење, поминувајќи низ градовите Ајзенхитенштат (каде се поврзува со Каналот Одра-Шпре, кој ја поврзува преку Шпре со Берлин) и Франкфурт на Одра. Низводно од Франкфурт се влева реката Варта, која обезбедува врска со Познањ и Бидгошч за помали пловила. Кај Хоензатен реката е поврзана со Каналот Одра-Хафел, кој повторно ја поврзува со Берлин.
Близу устието на Одра стигнува во градот Шчеќин, големо приморско пристаниште. На крајот, реката се влева во Балтичкото Море преку Шчеќинскиот Залив и делтата на реката кај Швиноујшќе.
Историја
Реката за Римјаните била позната како Viadrus или Viadua на класичен латински јазик и била дел од Килибарниот пат од Балтичкото Море до Римското Царство. На германски била и е наречена Oder, запишувана во постарите документи како Odera или Oddera во документи на средновековен латински јазик. Била спомната во Dagome iudex, кој опишал територија на Војводството Полска по водство на Мјешко I околу 990, како дел од западната граница на војводството.
Пред да се населат Словените на нејзините брегови, Одра била важен трговски пат во Германија и најчесто племињата на границите биле одредувани од поважните реки.
Во 13 век била изградена првата брана за заштита на земјоделските површини.
Каналот Финов бил изграден за првпат во 1605, поврзувајќи ја Одра со Хафел. По завршувањето на поправиот Канал Одра-Хафел во 1914 била намалена економската важност.
Поради тоа бил преземен потег од Фридрих Велики, кој препорачал пренасочување на реката во нов и прав канал во мочуришниот дел од земјата познат како Одербрух, близу Кистрин. Работите биле изведени во периодот 1746-1753, голем дел од мочуриштето бил овозможен за обработка, а главниот тек успешно бил насочен кон каналот.
Кон крајот на 19 век биле направени три дополнителни усовршувања:
Со Версајскиот договор, пловноста на Одра станала предмет на Меѓународната комисија за Одра. Според членовите 363 и 364 на Договорот, Чехословачка добила дел од пристаништето во Штетин (сега Шчеќин), потоа наречена Tschechoslowakische Zone im Hafen Stettin. Договорот потпишан помеѓу Чехословачка и Германија и управуван од Велика Британија бил потпишан на 16 февруари 1929 и требало да заврши во 2028, меѓутоа по 1945, Чехословачка не ја задржала својата правна позиција и тој де факто бил поништен во 1938/1939.
На Техеранската конференција во 1943, сојузниците одлучиле дека новата источна граница на Германија треба да поминува долж Одра но по Втората светска војна, Одра и Лужичка Ниса ја создале линијата Одра-Ниса, која била одредена од победничките сојузници на Потсдамската конференција како нова граница помеѓу Полска и Германија. Германското население источно од овие две реки било евакуирано од нацистите или побегнало пред налетот на Црвената армија. По војната, преостанатото население било присилно протерано според Потсдамскиот договор. Источна Германија ја потврдила границата со Полска во 1950, а потоа Западна Германија, по период на одбивање, на крај ги прифатила границите во 1970. Во 1990 новосоздадената обединета Германија и Република Полска потпишале договор за признавање на нејзините граници.
Градови
Главен тек:
Тек Ѓивна (помеѓу островот Волин и континентална Полска):
Тек Швина (помеѓу островите Волин и Узедом):
Шчеќински Залив:
Тек Пене (помеѓу островот Узедом и континентална Германија):
NGC 7719/2
NGC 7719/2 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7719/2 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,8 m/лм2. NGC 7719/2 има привидни димензии од 0,2' х 0,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 38 м 2,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -22° 58' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 7719/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 349; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6981. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1158.
IC 1878
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1878 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,4 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 43 м 28,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 58' 58".
Други поделби
Проучување на IC 1878 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Шпонхолц
Шпонхолц (Sponholz) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Славко Милосавлевски
Славко Милосавлевски ( во —  во ) — бил македонски социолог, дисидент од времето на комунизмот.
Образование и научна дејност
Основно училиште завршил во с. Вратница, a гимназија во Скопје. Дипломирал на Правниот факултет во Скопје во 1957 година. По завршувањето на Правниот факултет, во периодот од 1958 до 1960 година заминал на постдипломски студии во Институтот за општествени науки, во Одделението за политички науки. Во учебната 1961/62 година студирал на Институтот за високи европски студии во Торино. Својата докторска дисертација на тема „Сојузот на комунистите на Југославија во системот на социјалистичката демократија во Југославија“ ја одбранил во 1965 година на Правниот факултет во Скопје. Од март 1961 година до јуни 1974 година предавал социологија на Правниот факултет во Скопје. Од јули 1967 до април 1969 година бил директор на Институтот за социолошки и политичко-правни истражувања.
Политичка активност
Славко Милосавлевски бил активен учесник во НОБ од 1941 година. За време на војната вршел разни политички должности, a крајот на војната го затекнал како член на бригаден комитет на КПЈ. Носител е на Партизанска споменица 1941.
Во периодот 1957-1958 година бил претседател на Општина Тетово. Во 1966 година, по падот на Александар Ранковиќ, станал член на Извршниот комитет на ЦК СКЈ. На таа функција бил до 1969 година, кога бил избран за секретар на Секретаријатот на ЦК СКМ.
Во екот на борбата на југословенското комунистичко раководство против либерализмот и национализмот, како близок соработник на Крсте Црвенковски, Милосавлевски во 1972 година се нашол под удар. На 27 октомври 1972 година по барање на тогашниот преседател на СКМ, Ангел Чемерски, Милосавлевски поднесол оставка на функцијата секретар на СКМ, а на 36-та седница на ЦК СКМ во јануари 1973 година, поднесол оставка и на членството во Централниот комитет. Следната година конзервативците во Партијата сакале сосема да го отстранат од Партијата и кон крајот на јуни 1974 година успеале да организираат изјаснување на Основната организација на СКМ на Правниот факултет. Основната организација гласала за исклучување на Милосавлевски од СКМ, при што му престанал и работниот однос на Факултетот.
Во ноември 1974 година Милосавлевски заминал за САД во надеж дека ќе најде работа на некој американски факултет. Сепак, неговите идеолошки врски со југословенскиот комунизам биле премногу силни и тој не сакал југословенската власт да го прогласи за дисидент. Поради тоа одбил да се согласи за издавање на неговата книга „Револуција и антиреволуција“ на англиски јазик и во јуни 1975 година, по добиените лажни најави дека ќе биде повторно разгледано неговото враќање на работа на Факултетот, се вратил во Македонија. Веднаш се покажало дека неговите надежи биле неосновани и Милосавлевски останал изолиран сè до воведувањето на политичкиот плурализам.
По воведувањето на политичкиот плурализам учествувал во формирањето на Социјалдемократската партија на Македонија и бил избран за нејзин прв претседател. На чело на партијата бил до септември 1991 година, кога ја напуштил партијата и се повлекол од активната политика.
По осамостојувањето на Република Македонија одреден период бил македонски амбасадор во СР Југославија.
Творештво
Славко Милосавлевски има објавено поголем број дела, од кои позначајни се следните:
Месија
Месија (משיח, „спасител“) — избран човек од страна на Бог чија задача Му е да го поврзи својот народ. Најчесто нарекуван уште и како цар, свештеник или пророк со Божји Дух.
Христијанство
Во хрстијанството се смета дека Исус Христос е Месијата кој ќе го спаси човештвото.
Јудаизам
Според јудаизмот, од Месијата се очекува да бидат простени сите гревови на Евреите како и обновување на светиот храм во Ерусалим. Доаѓањето на Месијата би ја докажала вистината за јудаизмот, воспоставувајќи рамноправност и мир помеѓу народите.
Ислам
Во исламот, како Месија се смета Иса, синот Мерјемин т.е. Исус.
Наводи
mwl:Messias (Judaísmo) Mesija (judovstvo) משיח
Лоренцо Гиберти
Лоренцо Гиберти (1378 – 1 декември 1455), роден како Лоренцо ди Бартоло — италијански ренесансен скулптор од Фиренца, клучна фигура во раната ренесанса, најпознат како креатор на две групи бронзени врати на крстилницата во Фиренца, подоцна наречена од Микеланџело, (портите на Рајот), Обучен како златар и скулптор, основал важна работилница за скулптура во метал. Неговата книга Коментарии содржи значајни пишувања за уметноста, како и она што можеби е најраната преживеана автобиографија од кој било уметник.
Во кариерата на Гиберти доминираат две последователни нарачки за парови бронзени врати на крстилницата во Фиренца (Батистеро ди Сан Џовани). Тие се препознаваат како големо ремек-дело на раната ренесанса и биле познати и влијателни од моментот на нивното откривање.
Биографија
Гиберти е роден во 1378 година во Пелаго на 20км од Фиренца. Се вели дека Лоренцо бил син на Чионе ди Сер Буонакорсо Гиберти и Фиоре Гиберти. Сепак, постои одреден сомнеж за тоа дали Чионе бил вистинскиот татко на Гиберти. Во одреден момент од нивниот брак, Фиоре отишол во Фиренца и живеел со златар по име Бартоло ди Микеле. Фиоре и Бартоло одржувале заеднички брак, па не се знае кој бил биолошкиот татко на Гиберти. Нема документација за смртта на Чионе, но се знае дека по неговата смрт Фиоре и Бартоло се венчале во 1406 година Без разлика, Бартоло бил единствениот татко што Лоренцо го познавал и тие имале блиски и љубовни односи. Бартоло бил умен и популарен златар во Фиренца и го обучувал Лоренцо во неговиот занает. Токму од ова стажирање Лоренцо ги научил првите принципи на дизајнот.
Лоренцо се интересирал за многу форми на уметноста и не се ограничувал на обработка на злато. Тој ги воодушевувал другите со моделирање копии на антички медали, а исто така и во сликарството. Лоренцо добил формална обука како сликар од Герардо Старнина, италијански уметник од Фиренца. Потоа отишол да работи во работилницата на неговиот очув, каде што работел и Антонио дел Полаиуоло. Кога бубонската чума ја погодила Фиренца во 1400 година, Гиберти се преселил во Римини.
Во Римини имал среќа да работи на завршување на фреските на замокот на Карло I Малатеста, каде што помогнал во завршувањето на фреските на ѕидовите на замокот. Се верува дека тука ја стекнал својата длабока љубов кон сликарската уметност. Набргу по пристигнувањето во Римини, добил известување од неговите пријатели дека во неговиот роден град Фиренца, управителите на Крстилницата организирале натпревар на мајстори кои се вешти во работа со бронза. И покрај неговото големо ценење за сликарството, Гиберти побарал од Малатеста отсуство. Во 1401 година тој се упатил назад во Фиренца за да учествува на натпреварот што се одржувал за комисијата да направи пар бронзени врати за крстилницата на катедралата во Фиренца.
Врати на крстилницата во Фиренца
Вратите на рајот од источната страна Вратите од северната страна
Гиберти првпат станал познат кога како 21-годишник победил на натпреварот во 1401 година за првиот сет на бронзени врати, со Филипо Брунелески како второпласиран. Оригиналниот план бил вратите да прикажуваат сцени од Стариот завет, но планот бил променет за да прикажува сцени од Новиот завет. Меѓутоа, пробниот дел, кој преживеа, ја прикажува жртвата на Исак.
За да ја изврши оваа нарачка, тој формирал голема работилница во која обучувал многу уметници, вклучувајќи ги Донатело, Масолино, Микелоцо, Паоло Учело и Антонио дел Полаиуоло. Кога неговиот прв сет од дваесет и осум панели биле завршени, Гиберти добил нарачка да создаде втор сет за друга врата во црквата, овој пат со сцени од Стариот завет, како што првично било наменето за неговиот прв сет. Наместо дваесет и осум сцени, тој направил десет правоаголни сцени во сосема поинаков стил. Овие биле понатуралистички, со перспектива и поголема идеализација на темата. Наречен „Парите на рајот“ од Микеланџело, овој втор сет останува главен споменик на времето на ренесансниот хуманизам.
Десетте панели од Рајските порти прикажуваат неколку епизоди од одредена приказна од Стариот завет. Списокот подолу покажува каде е поставена секоја приказна на Рајските порти.
Портите на Рајот повеќе описни панели
Приказната за Адам и Ева (панел)
Во почетокот на светот, Бог го создал Универзумот (прикажано на горниот дел од сликата) и тогаш ја создал и „ Рајската градина “. Ова е местото каде што ги создал првите луѓе Адам и Ева кои јадат јаболно од забранетото дрво. Ева била измамена од Луцифер, паднатиот Божји ангел, змијата, која и кажала дека ќе биде како Господ ако јаде од забранетото овошје (прикажано на левата средна страна). Луцифер, најубавиот Господов ангел, станал паднат ангел и ѓавол (прикажано долу лево).
Приказната за Каин и Авел (панел) Овде е прикажана библиската приказна за двата сина на Адам и Ева, Каин и Авел.
Каин обработувал земја додека Авел чувал овци. Кога двајцата принеле жртва на Господ тој ја прифатил жртвата на Авел. (прикажано на врвот на фотографијата).Каин на овој гест реагирал со гнев и го убил својот брат Авел. Како казна за стореното дело, Господ го прави вечен скитник. Познато е дека Авел бил мирољубив и мирно седи со стадото (прикажано на во средината на левата страна). Каин го мами Авел да го следи и го убива (прикажано на дното).
Приказната за Ное (панел) На Бог не му се допаднало дека светот се исполнил со насилство. Тој му рекол на Ноа дека ќе ја уништи земјата со поплава и дека треба да изгради ковчег (прикажано преку брановите на фотографијата). Му било кажано да донесе по две од секој вид животно и неговото семејство (прикажано на левата, десната и на средината). Мојсеј е прикажан до буре кое е симбол на пијаниците.
Приказната за Авраам (панел) Кај Авраам дошле тројца мажи и тој ги облекол, ги нахранил и ги напоил. Тројцата мажи биле ангели и се покажале како Божји гласници (прикажано долу лево). Му кажале дека неговата сопруга Сара, која имала 80 години, ќе роди дете. Откако го добија детето, Бог му нареди на Авраам да го жртвува Исак, но ангел му нареди да застане (прикажано на врвот).
Приказната за Исак (панел)Исак е син на Авраам. Тој требал да биде жртвата од раката на татко си Авраам, пред ангел да го спречи да го стори убиството. Јаков го прима благословод од Исак (прикажано на десната страна). Ребека го слуша Бог како ѝ кажува дека нејзините два сина ќе имаат конфликти (прикажано на покривот).
Приказната за Јосиф (панел) Таткото на Јосиф се викал Јаков и живеел во Ханаан. Џозеф бил вториот најмлад од 11-те браќа и поради тоа неговиот татко поминувал повеќе време со него. Јаков му дал на Јосиф посебна наметка, на која неговите браќа му завидувале. Јосиф им раскажал на своите браќа за двата сона. Во едниот тие го убиваат а во другиот му се поклонуваат. Тие биле бесни и планирале да го убијат, но го продале во ропство во Египет. (прикажано долу десно). Јосиф бил затворен и на луѓето им го кажувал значењето на нивните соништа. Фараонот го побарал Јосиф да го објасни својот сон. Фараонот му го раскажал својот сон на Јосиф каде неговиот град останува без ресурси на храна. Џозеф предложил секоја година да чуваат дел од храна настрана за да имаат за годините кога жетвата е помала. (прикажано со луѓе со изобилство од храна).
Приказната за Мојсеј (панел)Мојсеј бил скриен од неговата родена мајка во кошница да плови по реката Нил. Ќерката на фараонот го забележа бебето Мојсеј и го извади од кошницата (на левата страна е прикажана реката и луѓето). Мојсеј станал дете на египетскиот фараон. Тој е роден како Израелец и неговиот народ бил поробен од египетскиот народ. Десетте чуми го погодија Египет и луѓето се покажани како исплашени (прикажани од луѓето од десната страна). Мојсеј ги води Израелците надвор од Египет преку Црвеното Море (прикажано десно, луѓе кои се радуваат) Мојсеј ги прима десетте заповеди од Бога на планината Синај (прикажано на врвот).
Приказната за Џошуа (панел)После смртта на Мојсеј Исус Навин станал водач на Израелците и морал да ги води во Ветената земја (прикажано на дното). Божјиот народ, ја преминува реката Јордан (се гледа на средината на речниот поток). Исус Навин ги носел десетте заповеди околу градот Ерихон седум пати, а потоа ѕидот се срушил. Џошуа и неговата војска потоа го презеле градот (прикажано на врвот). Тие биле победници во преземањето на градот (прикажан на врвот).
Приказната за Давид (панел)Саул бил крал на Израел. Бог рекол дека Саул не бил избраниот крал да го води Божјиот народ. Пророкот Самоил бил испоратен од Бог да го најде следниот крал. Давид бил вратен кај Саул како Давид и стана негов оклопоносец и му наложил да го носи својот штит. Имало војна меѓу Израел и Египет (прикажана на целата фотографија). Голијат им ветил на своите армии да прекинат доколку некој може да го убие. Давид бил вешт во одбрана на стадо овци од ѕверови и со камен го удрил Голијат и со меч го убил. (прикажано на дното на фотографијата).
Претходни врати од Андреа Писано
По препорака на Џото, Андреа Писано ја добил нарачката да го дизајнира првиот сет на врати за крстилницата во Фиренца во 1329 година. Јужните врати првично биле поставени на источната страна свртена кон Дуомо и биле префрлени на нивната сегашна локација во 1452 година. Овие прото-ренесансни врати се состојат од 28 четворофилни панели, со дваесет горни панели кои прикажуваат сцени од животот на Свети Јован Крстител. Осумтте долни панели ги прикажуваат осумтте доблести: надеж, вера, милосрдие, понизност, цврстина, воздржаност, правда и разумност. На Писано му биле потребни шест години за да ги заврши во 1336 година. Во 1453 година, Гиберти и неговиот син Виторио добиле задача да додадат кутија од врата на постоечките панели на Писано. Гиберти умрел во 1455 година, осум години пред да биде завршена рамката, оставајќи го поголемиот дел од делото на Виторио и другите членови на неговата работилница. На врвот на вратата има латински натпис: „Andreas Ugolini Nini de Pisis me fecit AD MCCCXXX“ (Андреа Писано ме направи во 1330 година). Јужните врати биле реставрирани во септември 2016 година.
Конкурс од 1401 година
Во 1401 година, Arte di Calimala (Еснафот на увозници на ткаенина) објавил конкурс за дизајнирање врати на крај биле поставени на северната страна на крстилницата. Оригиналната локација за овие врати била источната страна на крстилницата, но вратите биле преместени на северната страна на крстилницата откако Гиберти ја завршил својата втора задача, позната како „Рајските порти“.
Овие нови врати ќе послужат за славење на Фиренца која е поштедена од релативно неодамнешните неволји како што е Црната смрт во 1348 година. На секој учесник на конкурсот му биле дадени четири маси од месинг и требаше да направи релјеф на тема: „Жртвата на Исак“ Секој уметник добил една година да го подготви својот панел, а уметникот кој бил оценет како најдобар требало да ја добие нарачката. Жирито избрал само седум полуфиналисти од многутте пријавени, меѓу кои беа Гиберти, Филипо Брунелески, Симоне да Коле, Франческо ди Вал д'Омбрино, Николо д' Арецо, Јакопо дела Кверсија да Сиена и Николо Ламберти. Во 1402 година во времето на судењето, само Гиберти и Брунелески биле финалисти, а кога судиите не можеле да одлучат, им било доделено да работат заедно на нив. Поради гордост, Брунелески заминал во Рим да студира архитектура, а со тоа 21-годишниот Гиберти останал сам да работи на вратите. Автобиографијата на Гиберти, сепак, тврдела дека тој победил „без ниту еден спротивен глас“. Оригиналните дизајни на Жртвата на Исак од Гиберти и Брунелески се изложени во музејот Барџело во Фиренца. Разликите помеѓу Жртвата на Исак создадена од Брунелески и Гиберти го вклучуваат начинот на кој е конструиран панелот и севкупната ефикасност на панелот. Панелот на Брунелески се состои од поединечни парчиња од фигурите на уметничкото дело поставени на бронзената рамка. За разлика од методот на Брунелески, Гиберти ги имаше сите фигури, со исклучок на Исак, излиени како едно парче. Самите парчиња од фигурите биле сите издлабени одвнатре. Поради методите за тоа како Гиберти го направил панелот, тој на крајот бил посилен, користел помалку бронза и имал помала тежина од панелот на Брунелески. Со користење на помалку бронза, панелите биле и поекономични. Вклучувајќи го и аспектот на самата уметност, овие разлики биле вклучени во тоа како советот на натпреварот одлучувал за победникот.
По натпреварот
На Гиберти му биле потребни 21 година да ги заврши вратите. Овие позлатени бронзени врати се состојат од дваесет и осум панели, со дваесет панели кои го прикажуваат животот на Христос од Новиот завет, а на 19 април 1424 година тие биле поставени на страната на Крстилницата. 20-те табли го прикажуваат животот на Христос од Новиот завет преку следните сцени: Благовештение, Рождество, Поклонение на мудреците, Расправија со лекарите, Крштевањето Христово, Искушение Христово, Бркање на трговците, Христос оди по вода, Преображение, Воскресение на Лазар, Христовото пристигнување во Ерусалим, Тајната вечера, Агонија во градината, Заробувањето на Христос, Христово мачењер, Христос на суд со Пилат, Патување во Голгота, Распетие, Воскресение и Педесетница. На осумте долни панели се прикажани четворицата евангелисти и црковните отци: Свети Амвросиј, Свети Јероним, Свети Григориј и Свети Августин. Панелите се опкружени со рамка од зеленило во куќиштето на вратата и позлатени бисти на пророци и сибили на раскрсниците на панелите. Првично поставени на источната страна на местото на вратите на Писано, тие подоцна беа преместени на северната страна. Нив ги опишува историчарот на уметност Антонио Паолучи како „најважниот настан во историјата на фирентинската уметност во првата четвртина од петнаесеттиот век“.
Бронзените статуи над северната порта го прикажуваат Јован Крстител како им проповеда на Фарисеите се извајани од Франческо Рустичи. Постои веројатност дека Леонардо да Винчи му помогнал во дизајнот и при изборот на неговите алатки.
По завршувањето на вратите
По завршувањето на овие врати, Гиберти бил широко признат како славна личност и врвен уметник во оваа област. Нему му биле дадени многу нарачки, вклучително и некои од папата. Во 1425 година добил втора нарачка за крстилницата во Фиренца, овој пат за источните врати, на која тој и неговата работилница (вклучувајќи ги Микелоцо и Беноцо Гоцоли) се труделе 27 години, надминувајќи се себеси. Темата на дизајнот на вратите ги избрал Леонардо Бруни д'Арецо, тогашен канцелар на Република Фиренца. Вратите содржат десет табли со сцени од Стариот завет. Панелите се големи правоаголници и повеќе не биле вградени во традиционалната готска четворка, како во претходните врати. Гиберти ги искористил неодамна откриените принципи на перспектива за да им даде длабочина на неговите композиции. Секој панел прикажувал повеќе од една епизода. „Приказната за Јосиф“ ја прикажува наративната шема на Џозеф фрлен од неговите браќа во бунарот, Јосиф продаден на трговците, трговците што го предаваат Јосиф на фараонот, Џозеф го толкува сонот на фараонот, фараонот му оддава чест, Јаков ги испраќа своите синови во Египет и Јосиф ги препознава своите браќа и се враќа дома. Според Vasari 's Lives, овој панел бил најтежок, а воедно и најубав. Фигурите се распоредени во многу низок релјеф во перспективен простор (техника измислена од Донатело и наречена rilievo schiacciato, што буквално значи „срамнет релјеф“). Гиберти користел различни скулпторски техники, од засечени линии до речиси слободна скулптура на фигури во рамките на панелите, дополнително нагласувајќи го чувството за простор.
Рамката на панелите е украсена со богатство од зеленило и овојшје, со статуетки на продоци и вкупно 24 бисти. Двете централни бисти се портрети на уметникот и на неговиот татко Бартоломео Гиберти.
Микеланџело ги нарекол овие врати „Рајските порти“ (It. Porte del Paradiso), и сè уште се нарекуваат со тоа име. Џорџо Вазари ги опишал еден век подоцна како „непобитно совршени во секој поглед и мора да се рангираат како најдоброто ремек дело некогаш создадено“. Самиот Гиберти рекол дека тие се „најединственото дело што некогаш сум го направил“.
Бронзена статуа на Свети Јован Крстител
Статуата на Јован Крстител се наоѓа во нишата на Орсанмикеле во Фиренца, изградена од 1412-1416 година.
Ова ремек-делото било нарачано од еден од најбогатите еснафи во Фиренца, Арте ди Калимала, кој бил еснаф на трговци со волна.
Статуата била пред своето време од аспект на технолошка изведба. Гиберти имал неверојатна вештина за леење за да може да ја врзе оваа статуа од 8'4 инчи направена од бронза.
Бронзена статуа на Свети Матеј
Оваа статуа била финансирана од еснафот на банкатите, Арте Дел Камбио и била создадена од 1419-1423 година.
Еснафот инсистирал нивната статуа да биде висока или повисока од статуата на Свети Јован Крстител.