cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Двоен однос
Хиперболична геометрија
Експлицитно, нека кониката е единичната кружница. Нека P и Q се кои било две точки во внатрешноста на единичната кружница. Нека правата која ги поврзува ја пресекува кружницата во две точки, X и Y и точките се по редослед X,P,Q,Y. Хиперболичното растојание помеѓу P и Q во моделот на Кејли-Клајн на хиперболичната рамнина може да се изрази како
(множителот една половина е потребен за да се направи кривината да биде еднаква на − 1). Бидејќи двојниот однос е непроменлив при проективни трансформации, следува дека хиперболичното растојание е непроменливо при проективни трансформации кои го зачувуваат коникот C.
Обратно, групата G делува транзитивно на множеството од парови од точки (p,q) во единичниот диск на фиксно хиперболично растојание.
Подоцна, делумно преку влијанието на Анри Поенкаре, двојниот однос на четири комплексни броја на кружница бил искористен за хиперболична метрика. Да бидат на кружница за четирите точки значи дека се слики на четири реални точки при трансформација на Мебиус, а оттука двојниот однос е реален број. Моделот со полурамнина на Поенкаре и моделот на дискот на Поенкаре се два модела на хиперболична геометрија во комплексната проективна права.
Овие модели се примери на метрика на Кејли-Клајн.
Анхармонична група и Клајнова четири-група
Двојниот однос може да се дефинира со кој било од овие четири израза:
Тие се разликуваат по следниве пермутации на променливите (во нотација со циклуси):
Можеме да ги сметаме пермутациите на четирите променливи како дејство на симетричната група S_4 врз функциите од четирите променливи. Бидејќи горенаведените четири пермутации го оставаат двојниот однос непроменет, тие го формираат стабилизаторот К на двојниот однос под оваа акција, и тоа индуцира ефективно дејство на фактор-групата S_4/K на орбитата на двојниот однос. Четирите пермутации во K прават реализација на Клајновата четири-група во S_4, и количникот S_4/K е изоморфна на симетричната група S_3.
Така, останатите пермутации на четирите променливи го менуваат двојниот однос и се добиваат следните шест вредности, кои се орбитата на групата со шест елементи :
Анхармоничната група е генерирана со и. Нејзиното дејство на дава изоморфизам со S_3. Може да се реализира и како шесте споменати трансформации на Mебиус, што дава проективно репрезентација на S_3 на кое било поле (бидејќи е дефинирано со записи со цели броеви), и секогаш е верно/инјективно (бидејќи нема два член кои се разликуваат само по 1/−1). Над полето со два елемента, проективната права има само три точки, така што оваа репрезентација е изоморфизам и е исклучителниот изоморфизам. Во одликата 3, овој ја стабилизира точката -1 = [-1:1], што одговара на тоа дека орбитата на хармонискиот двоен однос е само една точка, бидејќи. Над полето со 3 елементи, проективната права има само 4 точки и, а со тоа и репрезентацијата е токму стабилизаторот на хармонискиот двоен однос, од каде вградувањето е еднаково на стабилизаторот на точката -1.
Исклучителни орбити
За одредени вредности на λ ќе има поголема симетрија и затоа помалку од шест можни вредности за двојниот однос. Овие вредности на λ одговараат на фиксните точки на дејството на S_3 на Римановата сфера (дадени со горенаведените шест функции); или, еквивалентно, оние точки со нетривијален стабилизатор во оваа пермутациона група.
Првата група фиксни точки е Сепак, двојниот однос никогаш не може да ги добие овие вредности ако точките A,B,C,D се сите различни. Овие вредности се гранични вредности кога еден пар координати се приближува кон друг:
Втората група на фиксни точки е Оваа ситуација е она што класично се нарекува , и настанува во проективни хармончни конјугати. Во реалниот случај, нема други исклучителни орбити.
Во комплексниот случај, најсиметричниот двоен однос се јавува кога. Тогаш тоа се единствените две вредности на двојниот однос и со нив се постапува според знакот на пермутацијата.
Трансформациски пристап
Вкрстениот однос е непроменлив при проективните трансформации на права. Во случај на комплексна проективна права, или Римановата сфера, овие трансформации се познати како трансформации на Мебиус. Општата трансформација на Мебиус има облик
Овие трансформации формираат групово дејство на Римановата сфера, позната како група на Мебиус.
Проективната непроменливост на двојниот однос значи дека
Дејството на групата на Мебиус е едноставно транзитивно на множеството од тројки од различни точки на Римановата сфера: со оглед на која било подредена тројка од различни точки,, постои единствена трансформација на Мебиус f(z) која ги пресликува во тројката. Оваа трансформација може погодно да се опише со користење на двоен однос: бидејќи мора да биде еднаквa на, што пак е еднакво на f(z), добиваме
Алтернативно објаснување за непроменливоста на двојниот однос се заснова на фактот дека групата на проективни трансформации на правата е генерирана од транслациите, хомотетиите и мултипликативната инверзија. Разликите z_j-z_k се непроменливи при транслациja
каде што a е константа во полето F. Понатаму, размерите се непроменливи при хомотетијата
за ненулта константа b во F. Затоа, двојниот однос е непроменлив при афините трансформации.
Со цел да се добие добро дефинирана инверзија
Координатен опис
Ако комплексните точки ги запишеме како вектори и дефинираме, и ако (a,b) е скаларниот производ на a и b, тогаш реалниот дел на двојниот однос е даден со:
Ова е инваријанта на 2Д специјалната конформална трансформација како што е инверзијата.
Имагинарниот дел мора да го користи 2-димензионалниот векторски производ
Диференцијално-геометриска гледна точка
Оваа теоријата го разгледува пристапот со диференцијално сметање кога се приближуваме кон четирите точки. Ова води до теоријата на Шварцовиот извод, и поопшто до проективните врски.
Генерализации во повисоки димензии
Двојниот однос не се генерализира на едноставен начин во повисоки димензии, најмногу заради другите геометриски својства на конфигурациите на точките, особено колинеарноста - конфигурациските простори се покомплицирани, а различните k -точки од точки не се во општа положба.
Додека проективната линеарна група на проективната права е 3-транзитивна (кои било три различни точки може да се пресликаат во кои било други три точки), и навистина едноставно 3-транзитивна (постои единствена проективно пресликување која ја носи секоја тројка во друга тројка), со двојниот однос на тој начин како единствена проективна инваријанта на група од четири точки, постојат основни геометриски инваријанти во повисока димензија. Проективната линеарна група од n -просторот има (n+1)^2-1 димензии (затоа што  проективизацијата отстранува една димензија), но во други димензии проективната линеарна група е само 2-транзитивна – затоа што три колинеарни точки мора да се пресликаат во три колинеарни точки (што не е ограничување во проективната права) – и затоа нема „генерализиран двоен однос“ заради што има единствена инваријанта од n^2 точки.
Колинеарноста не е единственото геометриско својство на конфигурациите на точките кое мора да се зачува - на пример, пет точки одредуваат коника, но шест општи точки не лежат на коника, така што дали шесторката од точки лежат на кониката е исто така проективна инваријантна. Може да се проучуваат орбитите на точките во општа положба - на правата „општата положба“ е еквивалентна на тоа да се биде различно, додека во повисоки димензии овој поим бара геометриски размислувања, како што беше дискутирано - но, како што погорното покажува, ова е покомплицирано и помалку информативно.
Бернард Маламуд
Бернард Маламуд (1914-1986) - американски писател со еврејско потекло.
Творештво
Заедно со Филип Рот и Сол Белоу, Маламуд е еден од најголемите американски писатели со еврејско потекло. Тој е познат по своите романи и кратки раскази во кои го опишува животот на Евреите во гетата на големите градови, со осврт на тензијата во односите со другите жители, особено прикажани низ ликот на т.н. „шлемил“. За својот роман „Поправач“ ја добил Пулицеровата награда.
Библиографија
Најважни дела на Маламуд се:
Опел Астра
Опел Астра (Opel Astra) — мал семеен автомобил (C-сегмент во Европа), дизајниран и произведен од германскиот производител на автомобили Опел од 1991 година.
Брендиран е како „Опел Воксхол“ во Велика Британија и „Буик Ексел XT“ во Кина. Холден Астра била прекината во Австралија и Нов Зеланд во 2009 година, бидејќи девизниот курс го направил увозот на автомобили „Опел“ неконкурентен и бил заменет со „Холден Круз“. Накратко се вратил на австралискиот пазар во 2012 година, и за првпат се претстави како опел, но продажбата била прекината откако Опел се повлекол од земјата една година подоцна. На 1 мај 2014 година, Опел објавил дека Астра ГТЦ и Астра ВХР ќе се вратат во Австралија и Нов Зеланд во 2015 година, повторно под името Холден.
Именување
Името Астра потекнува од Воксхал, кој ги произведувал и продавал претходните генерации на Опел Кадет (Кадет Д (1979-1984) и Кадет Е (1984-1991) како Опел Воксхал. Последователната номенклатура за стандардизирана политика на ГМ Европа во раните 90-ти била таква што имињата на моделите биле исти на сите пазари без оглед на маркетот во којшто биле продавани.
Од 2019 година, има пет генерации на Астра. Самото име Опел се означува со последователни букви од латинската азбука. Официјалната практика на Опел е дека Астра е логично продолжение на „Кадет“, а со тоа и првата генерација на Опел Астра е наречена како Астра Ф (последната Опел Кадет била Кадет Е). Вообичаената практика би започнала со Астра А, доколку Астра се сметала за посебен модел. Моделите што се продаваат како „Опел“, „Холден“ или „Шевролет“ имаат различни генерации што ја рефлектираат историјата со нивните имиња на нивните домашни пазари и нивните практики за именување.
Астра Ф (1991–1998)
„Опел Астра Ф“ била претставена во септември 1991 година. Преку наследникот на „Кадет Е“, Опел ја променил ознаката „Астра“, која веќе била користена од Опел за Кадет Д и Е. Била понудена како хечбек со три или пет врати, седан и караван и достапен само со пет врати. Исто така бил понуден и кабиолет, дизајниран и изграден од Бертоне во Италија. Додека Астра Ф завршила со производство во Германија во 1998 година, автомобилите произведени во Полска останале во понудите во Централна и Источна Европа, како и во Турција, со името Астра Класик од 1998 до 2002 година.
„Опел Астра Ф“ се состоела од два главни вида и била ревидирана во 1995 година, со лансирањето на новиот мотор „Екотек“ на Опел.
Настрана од моделот 200t S само во Јужна Африка, водечки модел бил GSi од 2,0 Л I4 16V со 151 КС (110 kW), кој бил достапен како само со три врати. Исто така, се одликувал со спортска каросерија и проширени предни седишта во внатрешноста. Сепак, овој модел бил заменет во 1995 година и бил преименуван како СПОРТ, иако се произведувал во ограничен број, а каросеријата била отстранета исто така и можело да се избере со пониска моќност, но помодерна верзија на „Екотек“. Во Европа од 1994 година сите модели на Астра биле понудени со 2,0 L 16V Ecotec X20XEV паралелно со моторот 2.0 L 8V (C20NE). Некои модели на Астра имале мотор од 1.6 L со 83 КС.
Откако Астра Ф била заменета со новата генерација Астра Г во 1998 година, таканаречениот „REDTOP“ C20XE мотор бил изваден од производство.
Јужна Африка и 200t S
Моделот исто така бил лансиран во Јужна Африка во 1991 година, каде што бил произведен под лиценца од Делта. Името „Кадет“ било задржано за хечбекот Астра до 1999 година. Моделите на седан и караван биле понудени под името Астра. Кадет и Астра во Јужна Африка ја освоиле наградата „Автомобил на годината“ во две последователни години (1994 и 1995 година) иако претставувале верзии на истиот автомобил. Номенклатурата на Јужна Африка била означена со центрилитри, така што Астра и Кадет се одликуваат со моделите 140, 160i, 180i и 200i. Оваа Астра вклучила и варијанта со истиот мотор со турбополнач наречен Опел Кадет 200t S. 200t S било специфично име каде Делта Мотор сакала да ја прикаже специјалноста на типот, кој би можел да го победи BMW M3. „Т“ се залага за турбополнач. Моторот (C20LET) во Опел Астра и Кадет 200t S бил изведен од Опел Калибра и Опел Вектра A 4x4 2.0 16V турбо, со погон на четири тркала, пронајден на европските пазари, но локалните инженери го промениле шестбрзинскиот погон на четири тркала со менувач (Getrag F28) само на предните тркала и како таков бил единствен за Јужна Африка.
Останати пазари
Опел Астра исто така станал достапен во Австралија, познат како „Холден“, прво во Нов Зеланд во 1995 година, а потоа и во Австралија во 1996 година. Првите модели биле увезени од Велика Британија, но подоцна моделите биле увезени од Белгија. Името „Холден Астра“ претходно се користело на преработените модели на Нисан Пулсар од 1984 до 1989 година.
Почнувајќи од март 1995 година, седанот „Астра“ се увезел во Индонезија каде се продавал како „Опел Оптима“. Името морало да се смени бидејќи Astra International бил долг оперативен локален партнер на Тојота во Индонезија. Во Индија Опел Астра била претставена за локалниот пазар во заедничко вложување со компаниите „Берла“, со почеток во 1996 година. Индиското производство завршило во 2002 година.
Астра Г (1998–2004)
Астра Г била претставена во Европа во 1998 година. Автомобилот бил достапен како хечбек со три или пет врати, седан со четири врати, караван со пет врати и две специјални верзии од 2000 година: Астра Купе и Астра Кабриолет, и двете дизајнирани и изградени од Бертоне. Астра Г забележала воведување на мотор на природен гас. Неговата шасија била подесена од Лотус Карс и ја формирала основата на Опел Зафира со седум седишта. Биле произведени приближно 90,000 купиња, од кои 7000 кабриолети.
Производството на седан „Астра“ и „Караван“ продолжило во фабриката „Опел“ во Гливице во Полска, по претставувањето на следната генерација „Астра Х“, со тоа што постариот модел бил брендиран како „Астра Класик“ на сличен начин како и неговиот претходник, на долниот крај на пазарот. Овој автомобил бил понуден во Средна и Источна Европа, како и во Турција со името Астра Класик II од 2004 до крајот 2009 година. Покрај европските пазари, овие модели биле продадавани и во Австралија и Нов Зеланд како Холден Астра Класик, сè додека не биле заменети со Холден Вива (дизајниран во Јужна Кореја) во 2006 година.
Астра Г бил претставен како Шевролет Астра во Бразил, како и во Аргентина, Мексико и други латиноамерикански пазари до 2011 година. Бразилскиот модел со четири цилиндри овозможувал на автомобилот да ја има технологијата „flex-power“, обезбедувајќи 128/140 КС (G / A) на 5200 вртежи во минута.
Такси верзија на бразилскиот извор на моделот, напојувана со бензинец 2.0, била продавана во Чиле како Чеви Урбан.
Во 2004 година, преку руското заедничко вложување ГМ-АвтоВАЗ, била лансирана верзијата со 4 врати на Астра Г како Шевролет Вива. Се продавала преку застапниците на „Шевролет“ во Русија, додека застапниците на „Опел“ ја продавале поновата „Опел Астра Х.“ Продажбата била слаба од самиот почеток поради високите цени: единствената лансирана верзија била опремена со мотор 1.8л, ставајќи ја цената на Вива над Тојота Корола. Од проект кој чинел 340 милиони американски долари, биле продадвани помалку од илјада автомобили годишно. (801 автомобили во 2007 година ). Гласините за затворање на производството на започнале да кружат уште во летото 2005 година. ГМ-АвтоВАЗ го затворил малото производство на Вива во март 2008 година
V8 купе
Серијата Астра Г Купе се користела како тркачки автомобили во за ДТМ (Германско туристичко првенство). Овие тркачки автомобили биле дизајнирани со делови одземени од патните автомобили, освен светлата и рачките на вратите. Тркачките автомобили се напојувле со 4.0L V8 мотори со скоро 500 КС (370 kW). Опел се покажал лошо во текот на неколку сезони на ДТМ бидејќи само Мануел Насочувач се пласирал значително во првенството еднаш, заземајќи го второто место во сезоната во 2000 година.
Астра Х (2004–2009)
Астра Х била претставена во март 2004 година како хечбек со пет врати, додека караванот од пет врати кон крајот на 2004 година и спортски хечбек со три врати, назначен за ГТЦ (Гран туризмо) за европските пазари, Спорт Хеч во Велика Британија и купе во Австралија, претставено во 2005 година. Врз основа на новата Делта платформа, нејзината големина била зголемена во споредба со претходната верзија. Производството дошло до крајот на 2009 година, освен за моделот на ТвинТоп кој продолжил да се произведува до ноември 2010 година. Стареењето на Вектра Б било заменето во Бразил со седан верзија на Астра Х, именувана како Шевролет Вектра, сè додека не беше заменета со Шевролет Крузе во 2009 година. Моделот бил во согласност со другите модели понудени во Бразил. Оваа верзија била понудена како Опел на некои евроазиски пазари во 2006 година, по дебито на меѓународното автомобилско шоу во Истанбул, Турција, вклучувајќи ја Ирска во 2008 година. Овој модел бил произведен во Гливице, Полска . . Исто така, во 2006 година бил претставен моделот Астраван, варијантата на комбе со 3 врати. Во септември 2007 година, во Бразил била промовирана верзија со 5-врати на Астра, на пазарот како Шевролет Вектра ГТ за да се разликува од веќе постојната Астра, која била заменета со хечбекот Шевролет Крузе во 2011 година. Опел Астра била ревидирана во јануари 2007 година, со воведување на различни бои на задните светилници.
ГМ Русија го започнала привременото производство во близина на Санкт Петербург во февруари 2008 година, со потенцијален капацитет од 25.000 возила на годишно ниво.
Шевролет Астра бил повлечен од Мексико во 2008 година, како резултат на повлекување на производите на Опел од марката, заменети со седанот Шевролет Крузе за моделот 2010 година.
Опел Астра Класик 3 од Бохум бил понуден на продажба како хечбек со 5 врати и караван на некои пазари во Источна Европа.
ОПЦ
Во текот на 2005 година, Опел ја претставил ОПЦ-верзијата на Астра ГТЦ (се продавала како Астра ВХР во Велика Британија) која произведува 240 КС (177 kW, 237 КС) ) и 320 N⋅m (236 lb⋅ft). Стандардните одлики на OPC верзијата вклучуваат спортска каросерија, шестстепен рачен менувач, ксенонски фарови и 18-инчни алуминиумски тркала.
Ова возило било продавано до крајот на 2009 година во Австралија и Нов Зеланд од страна на специјалните возила Холден како HSV VXR. HSV VXR биле продавани како стандардни со целосна кожна облога, контрола на климатизацијата, 6 дискови за ЦД и алуминиумски тркала од 19 инчи.
ТвинТоп
Во 2006 година била претставен Астра ТвинТоп. Автомобилот има три-делови преклопен метален покрив кој седи во горната половина на простор за багаж, оставајќи значителен простор за багаж под него. Сè уште се продава на четири места, но задниот простор за седење е помал од другите модели на Астра. ТвинТоп бил достапен во три верзии, вклучувајќи 200 КС (147 kW; 197 кс) 2.0 L турбо и 1,9 CDTI дизел во 150 КС (110 kW; 148 КС).
Во јануари 2007 година на австралискиот пазар бил претставен со верзија со Z22YH 2.2 L мотор и 6-степен рачен или 4-степен автоматски менувач кој бил единствен за Австралија.
ТвинТоп бил прекинат прекинат во ноември 2010 година заедно со ГТЦ со 3 врати, со што бил заменет со Опел Каскада.
Сатурн Азија
Сатурн Астра бил претставен за време на Саемот за автомобили во Чикаго во 2007 година. Со намера да го замени Јон како најмал модел на марката, Сатурн Астра бил произведуван во Антверпен, Белгија. Се нудел единствено во три и пет вратични облици на хечбек, со продажба почнувајќи од 2 јануари 2008 година. Достапен бил само еден мотор: 1,8 L U18XER со четири цилиндри на бензин со технологија со променлив вентил, произведувајќи 138 КС (103 kW ) и со достапен петстепен рачен менувач или четиристепен автоматски менувач.
Моделот Астра XE бил достапен само на верзијата на каросеријата со пет врати на хечбек. Алуминиумските тркала од 17 инчи (430 мм) биле стандардни со XR, додека XE бил со челични тркала и пластични капаци.
Во Институтот за осигурување за безбедност на автопати (IIHS), Астра добила добар вкупен резултат во предните влијанија, додека при несакани влијанија добил Маргинален вкупен рејтинг. Воздушните перничиња за предните и задните завеси на главата и предните седиштабиле стандардни.
Генерал моторс предвидувал продажба на меѓу 30.000-40.000 возила годишно во САД. Продажбата била бавна, првично поради моделот Јон, а подоцна и поради неизвесноста околу иднината на брендот Сатурн. Во 2008 година само 11.968 биле продадени во САД, а во 2009 година продажбата паднала на 6.298.
Со останување на голем број на непродадени автомобили на многу претставништва, ГМ објавила дека ќе стави крај на увозот на Астра. Во јуни 2009 година, ГМ ја објавила својата намера да ја продаде корпорацијата Сатурн на Пенске Аутомотив Груп, но тоа никогаш не било заклучено и во 2010 година „Генерал моторс“ го прекинал брендот Сатурн.
Наследникот на Сатурн Астра во Северна Америка санал „Буик Верано“, претставен во 2012 година.
Мотори
Моторите биле на располагање со рачен менувач со 5 и 6 брзини, полуавтоматски менувач на Easytronic со 5 брзини и автоматски менувач со 4 и 6 брзини. Во почетокот имало бензинец со 1.4 90 КС, 1,6 105 КС, 1,8 125 КС и 2.0 со турбо мотор во две верзии: 170 КС и 200 КС. Варијантата на дизел била со 1.3 CDTI со 90 КС, 1,7 ЦДТИ со 80 КС, 100 КС и 1,9 ЦДТИ мотори со 120 и 150 КС. За време на производството, некои мотори добиле поголема моќност како 1,6, 1,8, 1,7, 1,9 и 2,0 турбо со 240 КС.
Astra J (2009–2015)
Астра Ј е заснована на платформата на Џенерал Моторс, Делта II и за првпат била претставена на Саемот за автомобили во Франкфурт во 2009 година во Германија. Автомобилот го има преземено најголемиот дел од својот стил од новата Опел Инсигнија, со повисоки опции на стандарди. Целосното производство започнало во Елсмир Порт, на крајот на септември 2009 година. Испораките започнале во декември 2009 година. Првично верзијата се нарекувала „Астра I“, но го добила името „Астра Ј“ за да се избегне мешање на буквата I со бројот 1.
Астра била развиена во „Меѓународниот центар за технички развој“ (ОТДЦ) на Опел во Риселсхајм и го продолжила дизајнерскиот јазик на Опел, „вајарската уметност ја исполнува германската прецизност“. Системите за навигација на автомобилите ги снабдува Бош.
Опел Астра се нашла на третото место по доделувањето на наградата „Европски автомобил на годината“ во 2010 година.
Верзијата на караванот, именувана какоа Sports Tourer на Опел, била претставена на Саемот за автомобили во Париз во 2010 година, и излегла на продажба набргу потоа, со почетна цена од 16.575 фунти за верзијата ES, по кое следувале Ексклузив, СРИ и СЕ верзиите, а последната имала продажна цена од 20.345 фунти. Овој модел бил поевтин од претходниот караван на Опел, но има повеќе стандардна опрема. Усвојувањето на името „Sports Tourer“ конечно ја прекинала традиционалната ознака Караван на Опел за своите автомобили од оваа серија.
Шангај ГМ ја претставила кинеската верзија на хечбекот „Опел Астра“, кој е именуван како „Buick Excelle XT“. Овој автомобил излегол во продажба во јануари 2010 година. Биле најавени три мотори: Екотек D-VVT 1.6 L, 1,8 L и 1.6 L Турбо.
Седанот на Астра за првпат бил претставен во Меѓународниот салон за автомобили во Москва во 2012 година. Седанот со 4 врати има голем број на имиња во зависност од пазарот: Буик Ексел ГТ во Кина, Буик Верано во Северна Америка итн. Оваа верзија, која е увезена во Европа од Кина, не се продава во Велика Британија, иако е достапна на некои други пазари како Ирска, Малта , и Јужна Африка.
ГТЦ
Верзијата со 3 врати наречена Astra GTC била претставена во јули 2011 година. Однадвор, верзијата задржува многу малку елементи во дизајнот на стариот модел со 5 врати. Има поубав изглед, со многу повеќе „извајана“ шасија. Кон крајот на 2013 година, новиот мотор 1.6 Turbo EcoTech со 200PS го заменил постариот мотор 180PS со ист капацитет, што значи 1.6 турбо го заменил Би-турбо Дизел како најбрз модел.
ГТЦ се произведува во Гливице, Полска, со низа модели на бензин и дизел. Во Велика Британија, ГТЦ ги вклучува моделите SRi и VXR.
Мотори
Моторите се достапни со 5-брзински или 6-брзински рачен менувач. Единствениот достапен автоматски менувач е со шест брзини, кој може да се нарача за 1.4 турбо, 1.6, 1.6 турбо и 2.0 CDTI во зависност од регионот. Од 2011 година, Start/Stop бил воведен во одредени земји на некои модели, а од 2012 година била додадена функција за преку главна моќност на 1.4 турбо.
Во февруари 2014 година, Опел го претставил својот нов мотор - GM Medium Diesel, со 1.6 CDTI мотор со 136 КС, а подоцна и со 110 КС.
Астра K (2015–2021)
Новата Опел Астра била претставена на Саемот за автомобили во Франкфурт во септември 2015 година.
Астра К е помала (5 см), и полесна (до 200 кг) во однос на Астра Ј. Иако надворешно е помала однадвор, Опел тврди дека е поголема однатре, отколку претходната Астра Ј во зависност од моделот. Целосно новата архитектура на возила игра голема улога во намалувањето на тежината. Секоја компонента била проверена за компактен дизајн и лесни материјали. Тежината на каросеријата е намалена за 20 проценти од 357 на 280 килограми. Дополнителните мерки поврзани со шасијата резултирале со намалување на тежината на уште 50 килограми; овие вклучуваат челици со мала тежина и ултра-висока јачина како и намалување на тежината на предната и задната оска.
Достапните мотори се: 1.0 3-цилиндрични, 1,4-цилиндрични бензински мотори и дизел 1.6-литарски.
Мотори
Моторите се достапни со пет брзински или 6 брзински рачен менувач, како и новоразвиениот 5-брзински полуавтоматски EasyTronic 3.0 кој е достапен само за 1.0T SIDI моторот. Единствениот друг достапен автоматски менувач, на почетокот на производството, е 6-брзинскиот, со мотор 1.4 SIDI Turbo со 150 КС, и 1,6 CDTI со 136 PS. Купувачите можат да го изберат системот Start/Stop за сите мотори како дополнителна опција, освен 1.0T кој има систем како стандардните серии.
Сите мотори се нови и неодамна развиени од Опел - 1.0T SIDI, 1.4T SIDI (кој своето деби го имал во Астра K во 2015 година ).
Тон Накаџима
Ацуши Накаџима или Тон Накаџима (јапонски: 中島 敦, 5 мај 1909 - 4 декември 1942) - јапонски писател.
Животопис
Тон Накаџима потекнува од семејство на писатели и познавачи на класичната кинеска книжевност. Оттука, и тој добро ги познавал кинескиот јазик и класичната кинеска книжевност. Откако дипломирал на Одделот за јапонска книжевност, тој се вработил како државен службеник на островите во Јужното Море.
Творештво
Накаџима стекнал книжевна слава со своите кратки раскази кои се одликуваат со широка ерудиција и фантазија, која потсетува на писателот Акутагава. Неговото најпознато дело, „Светлина, ветар и соништа“ е објавено во 1942 година.
Трохлеарен живец
Трохлеарен живец (лат. nervus trochlearis) — четврт черепен (капитален) живец (CN IV). Тој е исклучиво моторен (соматски еферентен) нерв, кој инервира само еден мускул: горниот кос мускул на окото.
Трохлеарниот живец е единствен меѓу капиталните нерви во неколку аспекти:
Хомологни живци на трохлеарниот живец се среќаваат кај сите вилични 'рбетници. Уникатните одлики на трохлеарниот живец, вклучувајќи го неговиот дорзален излез од мозочното стебло и неговата контралатерална инервација, се набљудуваат и во мозокот на ајкулите.
Човековиот трохлеарен живец ембриолошки потекнува од базалната плоча на ембрионскиот среден мозок. Зборот „трохлеарен“ потекнува од старогрчкиот збор τροχιλέα (trokhiléa), што значи „чекрк“.
Структура
Трохлеарниот живец излегува од дорзалната страна на мозочното стебло, веднаш под долната испакнатина на средниот мозок (colliculus inferior). Тој кружи позади мозочното стебло и доаѓа напред насочен кон окото во субарахноидалниот простор. Поминува помеѓу задната мозочна артерија и горната мозочна артерија, а потоа ја пробива тврдата мозочница (dura mater) непосредно под слободната маргина на шаторот на малиот мозок (tentorium cerebelli), близу до вкрстувањето на прицврстената маргина на шаторот и неколку милиметри од задниот клиноиден продолжеток (processus clinoideus posterior). Потоа се движи по надворешниот ѕид на кавернозниот синус. Конечно, тој влегува во очната празнина преку горната пукнатина на очната празнина (fissura orbitalis superior) и го снабдува горниот кос мускул (musculus obliquus superior bulbi).
Јадро
Јадрото на трохлеарниот живец се наоѓа во каудалниот среден мозок под аквадуктот на Силвиус (aqueductus Sylvii). Тоа се наоѓа веднаш под јадрото на очнодвигателниот живец (III) во ростралниот среден мозок.
Трохлеарното јадро е уникатно по тоа што неговите аксони се движат дорзално и ја преминуваат средната линија пред да излезат од мозочното стебло постериорно. Според тоа, лезија на трохлеарното јадро го афектира контралатералното око. Лезиите на сите други капитални јадра влијаат на ипсилатералната страна.
Функција
Трохлеарниот живец носи моторни влакна кои го инервираат горниот кос мускул на окото (musculus obliquus superior bulbi). Тој носи аксони од општ соматски еферентен тип, кои служат за инервација на скелетни мускули.
Функција на горниот кос мускул
Со цел да се разберат дејствата на горниот кос мускул, корисно е да се замисли очното јаболко како ограничена сфера (како топчето на компјутерскиот глушец), на таков начин што се можни само одредени вртежни движења. Дозволени движења за горниот кос мускул се (1) ротација во вертикална рамнина, односно гледање надолу и нагоре (депресија и елевација на очното јаболко) и (2) ротација во рамнината на лицето (инторзија и ексторзија на очното јаболко).
Релативната јачина на овие две сили зависи од тоа на кој начин гледа окото. Кога окото е аддуцирано (гледа кон носот), силата на депресија е зголемена. Кога окото е абдуцирано (гледа во спротивна насока од носот), силата на инторзија е зголемена, додека силата на депресија е намалена. Кога окото е во примарна положба (гледа право напред), контракцијата на горниот кос мускул создава сила на депресија и сила на инторзија со приближно еднакви јачини.
Значи, дејствата на горниот кос мускул се (1) депресија на очното јаболко, особено кога окото е аддуцирано; и (2) инторзија на очното јаболко, особено кога окото е абдуцирано. Клиничките последици од слабоста на горниот кос мускул (предизвикани, на пример, од парализа на трохлеарниот живец) се објаснети подолу.
Ова резиме за функцијата на горниот кос мускул ги опишува само неговите најважни функции и е преедноставување на реалната состојба. На пример, тетивата на овој мускул се прикачува зад екваторот на очното јаболко во фронталната рамнина, па затоа контракцијата на мускулот има тенденција и да го абдуцира очното јаболко (да го сврти нанадвор). Всушност, секој од шестте мускули двигатели на очното јаболко (екстраокуларни мускули) создава вртежни сили во сите три рамнини (елевација-депресија, аддукција-абдукција, инторзија-ексторзија) со различен степен, во зависност од тоа на кој начин гледа окото. Релативните сили се менуваат при секое движење на очното јаболко, односно при секоја промена на насоката на погледот. Централната контрола на овој процес, која вклучува континуирано, прецизно прилагодување на силите на дванаесет различни тетиви со цел да се насочат двете очи во иста насока, е навистина извонредна.
Неодамнешното откритие на чекрци од меки ткива во очната празнина, слични на трохлеата, но анатомски посуптилни, целосно го смени нашето разбирање за дејствата на мускулите двигатели на очното јаболко.
Вертикална диплопија
Повредата на трохлеарниот живец предизвикува слабост на движење на окото надолу, со резултирачка вертикална диплопија (двоен вид). Засегнатото око се придвижува нагоре во однос на нормалното око, поради тоа што силите на контракција на останатите екстраокуларни мускули ја губат силата која им се спротивставува. Пациентот гледа две видни полиња (по едно од секое око), одделени меѓусебе вертикално. За да компензираат за ова, пациентите учат да ја навалуваат главата напред (да ја подвиткаат брадата) со цел да ги спојат двете видни полиња во едно.
Торзиона диплопија
Парализата на трохлеарниот живец, исто така, влијае на торзијата (ротација на очното јаболко во рамнината на лицето). Торзијата е нормален одговор на навалување на главата настрана. При навалување на главата, очите автоматски се вртат во спротивната насока, така што ориентацијата на околината останува непроменета, т.е. вертикалните предмети остануваат вертикални.
Слабоста на торзијата предизвикува торзиона диплопија, кај која истовремено се гледаат две различни видни полиња, навалени едно кон друго. За да го компензираат ова, пациентите со парализа на трохлеарниот живец ја навалуваат главата на спротивната страна, со цел да ги спојат двете слики кои ги гледаат во едно видно поле.
Причини
Клиничките синдроми можат да потекнуваат и од периферни и од централни лезии на трохлеарниот живец.
Периферна лезија
Периферната лезија е оштетување на снопот од нервни влакна, за разлика од централната лезија, кај која има оштетување на трохлеарното јадро во централниот нервен систем. Акутните симптоми често се резултат на траума или болест, додека хроничните симптоми често се вродени.
Акутна парализа
Најчеста причина за акутна парализа на трохлеарниот живец е траума на главата. Дури и релативно мала траума може привремено да го истегне трохлеарниот живец (со привремено поместување на мозочното стебло во однос на задниот клиноиден продолжеток). Пациентите со мало оштетување на трохлеарниот живец најчесто се жалат на „заматен“ вид. Пациентите со поголемо оштетување имаат диплопија и вртежни (торзиони) нарушувања на видните полиња. Вообичаениот клинички тек е целосно закрепнување во текот на неколку недели до неколку месеци.
Изолирана повреда на трохлеарниот живец може да биде предизвикана од кој било процес што го истегнува или го притиска овој живец. Генерализирано зголемување на интракранијалниот притисок, предизвикано од хидроцефалија, идиопатска интракранијална хипертензија, крварење, едем, може да влијае на трохлеарниот живец, но најчесто прво е засегнат очноодводниот живец (VI) (симптомот е хоризонтална диплопија, а не вертикална диплопија). Инфекциите ( менингитис, херпес зостер), демиелинизацијата (мултипла склероза), дијабетичната невропатија, туморите во очната празнина, синдромот на Толоса-Хант и болестите на кавернозниот синус можат да влијаат на трохлеарниот живец. Овие болести, исто така, влијаат и на другите капитални нерви. Изолирано оштетување на трохлеарниот живец е многу ретко во овие случаи.
Централна лезија
Централно оштетување е оштетување на трохлеарното јадро, а го засега контралатералното око. Јадрата на другите капитални нерви генерално влијаат на ипсилатералните структури.
Трохлеарното јадро и неговите аксони во мозочното стебло можат да бидат оштетени од инфаркти, крвавења, артериовенски малформации, тумори и демиелинизација. Во клиничката слика обично доминира колатералното оштетување и на други структури.
Испитување
Тестот за навалување на главата на Алфред Биелшовски е тест за парализа на горниот кос мускул предизвикан од оштетување на трохлеарниот живец.
Захар Прилепин
Захар Прилепин (1975) - руски писател.
Животопис
Прилепин е роден во селото Иљинка во Рјазањската област. Дипломирал на филолошкиот факултет при Универзитетот на Нижегород. На почетокот, работел како обезбедување во ноќните клубови, физички работник, гробар, а како командант на една единица на ОМОН (одделение на полицијата за посебни намени) учествувал во војната во Чеченија. Потоа, работел како новинар.
Творештво
Прилепин е еден од водечките руски писатели, добитник на бројни руски награди, како: „Верните синови на Русија“, „Национален бестселер“, „Супернацбест“ итн. Неговите дела се вклучени како задолжителна или препорачана литература во наставните програми на пет руски универзитети. Најпознати негови дела се: „Грев“, „Чевли полни со жешка вотка“, „Сањка“, „Дојдов од Русија“, „Патологии“ и „Црниот мајмун“.
Третиот дел од ноќта
Третиот дел од ноќта (полски: Trzecia część nocy) - полски филм од 1971 година, во режија на Анджеј Жулавски (Andrzej Źuławski) кој е и автор на сценариото заедно со Мирослав Жулавски (Miroslaw Źuławski). Главните улоги ги толкуваат: Малгожата Браунек (Malgorzata Braunek), Лешек Телешински (Leszek Teleszynski) и Јан Новицки (Jan Nowicki).
Ензимска хидролиза
Во биохемијата, ензимската хидролиза ― постапка во кој ензимите го олеснуваат расцепувањето на врските во молекулите со додавање на елементите на водата (т.е. хидролиза). Таа игра важна улога во варењето на храната.
Третиот дел од ноќта
Синопсис
Дејството на филмот се одвива за време на Втората светска војна. Во едно село, германските војници ги убиваат жената и детето на Михал, а тој и неговиот татко успеваат да побегнат. Наскоро, Михал станува дел од движењето на отпорот, но при првата акција тој е ранет. Тој се крие во една зграда, а припадниците на Гестапо по грешка заробуваат друг човек и така Михал успева да се спаси. Притоа, тој запознава млада жена која започнува да се пораѓа. Михал ѝ помага да го роди бебето, а таа му помага нему. Михал е опседнат со жената поради тоа што му личи на неговата жена Хелена, а истовремено го гризе совеста поради судбината на нејзиниот сопруг. Жената и нејзиното бебе се сместуваат во еден манастир, и тоа во истата соба во која живеел Михал со своето семејство. Михал, пак, се вклучува во програмата за одгледување тифусни вошки од кои се произведуваат вакцини и со заработените пари им помага на жената и бебето. Најпосле, тој дознава дека нејзиниот сопруг е пренесен во една болница и оди таму за да го ослободи, но полицијата го убива.
Ензимска хидролиза
Може да биде користена за да се обезбеди обновлива енергија, како и со целулозниот етанол.
Фенол-формалдехидна смола
Фенол-формалдехидни смоли (PF) или фенолни смоли (исто така ретко наречени фенопласти ) ― синтетички полимери добиени со реакција на фенол или супституиран фенол со формалдехид. Користени како основа за бакелит, фенол-формалдехидните смоли биле првите комерцијални синтетички смоли (пластика). Тие се широко користени за производство на обликувани производи, вклучително и топчиња за билијард, лабораториски површини и како облоги и лепила. Некогаш тие биле првостепен материјал што бил користен за производство на плочи, но во голема мера биле заменети со епоксидни смоли и ткаенина од фиберглас, како и со материјалите за огноотпорни FR-4 кола.
Постојат два главни методи на производство. Едниот реагира со фенол и формалдехид директно за да произведе термореактивни мрежен полимер, додека другиот го ограничува формалдехидот за да произведе преполимер познат како новолак кој може да биде обликуван и потоа да биде вратен со додавање на повеќе формалдехид и топлина. Постојат многу варијации и во производството и во влезните материјали кои се користат за производство на широк спектар на смоли за посебни намени.
Образување и структура
Фенолот реагира со формалдехид на орто и пара местата (места 2, 4 и 6) дозволувајќи до 3 единици формалдехид да се закачат на прстенот. Првичната реакција во сите случаи вклучува образување на хидроксиметил фенол:
Дифенолот (HOC6 H4)2CH2 (понекогаш наречен „димер“) се нарекува бисфенол F, кој е важен мономер во производството на епоксидни смоли. Бисфенол-F може дополнително да ги поврзе генерирачките три- и тетра-и повисоки фенолни олигомери.
Новолакови
Новолаковите се фенол-формалдехидни смоли со моларен однос формалдехид и фенол помал од еден. На местото на самиот фенол, тие често се произведуваат од крезоли (метилфеноли). Полимеризацијата е завршена со употреба на киселинска катализа како што се сулфурна киселина, оксална киселина, хлороводородна киселина и поретко, сулфонски киселини. Фенолните единици главно се поврзани со метиленски и/или етерски групи. Молекуларните тежини се ниски илјади, што одговара на околу 10-20 фенолни единици. Добиениот полимер е термопластичен и бара средство за стврднување или зацврстувач за да се образува термозатегнување.
Хексаметилентетрамин е зацврстувач додаден на вкрстено поврзување новолак. На температура поголема од 90 °C, образува метиленски и диметиленски амино мостови. Резолите може да се користат и како средство за стврднување (зацврстувач) за смолите од новолак. Во секој случај, средството за стврднување е извор на формалдехид кој обезбедува мостови помеѓу синџирите на новолакови, на крајот целосно поврзувајќи го системот.
Новолаковите имаат повеќекратна употреба како залепувач на гуми, смола со висока температура, врзивно средство за огноотпорни материјали поврзани со јаглерод, јаглеродни сопирачки, светлоотпорници и како средство за стврднување за епоксидни смоли.
Резоли
Базно катализираните фенол-формалдехидни смоли се направени со сооднос формалдехид/фенол поголем од еден (обично околу 1,5). Овие смоли се наречени резоли. Фенолот, формалдехидот, водата и катализаторот се мешаат во саканата количина, во зависност од смолата што треба да се образува, а потоа се загреваат. Првиот дел од реакцијата, околу 70 °C, образува густ црвено-кафеав леплив материјал, кој е богат со хидроксиметилни и бензилски етерски групи.
Брзината на базно катализираната реакција првично се зголемува со pH вредноста и достигнува максимум на околу pH = 10. Реактивниот вид е феноксидниот анјон (C6H5O−) образуван со депротонација на фенолот. Негативниот полнеж се делокализира над ароматичниот прстен, активирајќи ги местата 2, 4 и 6, кои потоа реагираат со формалдехидот.
Бидејќи се терморегулатори, хидроксиметилните феноли ќе се вкрстат при загревање на околу 120 °C за да се образуваат метиленски и метилетерски мостови преку елиминација на молекулите на водата. Во овој момент смолата е 3-димензионална мрежа, која е типична за полимеризирани фенолни смоли. Високото вкрстено поврзување му дава на овој вид на фенолна смола цврстина, добра термичка стабилност и хемиска непропустливост. Резолите се нарекуваат смоли со „еден чекор“ бидејќи се лечат без вкрстено поврзување за разлика од новолаците, смола од „два чекора“.
Резолите се главни материјали од полимерна смола кои широко се користат за лепење и лепење градежни материјали. Надворешна иверица, ориентирано праменски штици (ОСБ), инженерски ламинат под висок притисок се вообичаени примени.
Вкрстено поврзување и соодносот формалдехид/фенол
Кога моларниот однос на формалдехид:фенол ќе достигне еден, теоретски секој фенол е поврзан заедно преку метиленски мостови, создавајќи една единствена молекула, а системот е целосно вкрстено поврзан. Ова е причината зошто новолаковите (F:P <1) не се стврднуваат без додавање на средства за вкрстено поврзување, и зошто резолите со формулата F:P >1 ќе се стврднат.
Примени
Фенолните смоли се наоѓаат во огромен број индустриски производи. Фенолните ламинати се направени со ставање на еден или повеќе слоеви на основен материјал како хартија, фиберглас или памук со фенолна смола и ламинирање на основниот материјал заситен со смола под топлина и притисок. Смолата целосно се полимеризира за време на оваа постапка образувајќи термозацврстена полимерна матрица. Изборот на основниот материјал зависи од планираната примена на готовиот производ. Хартиените феноли се користат во производството на електрични компоненти како што се пробивачките плочи, во ламинатите за домаќинство и во хартиените композитни панели. Стаклените феноли се особено добро прилагодени за употреба на пазарот на лежишта со голема брзина. За контрола на густината се користат фенолни микробалони. Средството за врзување во нормалните (органски) влошки за сопирачките, чевлите на сопирачките и дисковите на спојката се фенолна смола. Хартија со споена со синтетичка смола, направена од фенолна смола и хартија, се користи за изработка на шалтери. Друга употреба на фенолни смоли е изработката на дуропласт, славно користен во автомобилите Трабант.
Фенолните смоли се користат и за изработка на надворешна иверица попозната како иверица отпорна на временски услови и вриење, бидејќи фенолните смоли немаат точка на топење, туку само точка на распаѓање во температурната зона од 220 °C и повисоко.
Топчињата за билијард со повисоко ниво се направени од фенолни смоли, за разлика од полиестерите што се користат во поевтините комплети.
Понекогаш луѓето избираат делови од фенолна смола засилени со влакна бидејќи нивниот коефициент на топлинско проширување тесно се совпаѓа со оној на алуминиумот што се користи за други делови од системот, како во раните сметачки системи и Дурамолд.
Холандскиот фалсификатор на слики Хан ван Мегерен го измешал фенол-формалдехид со неговите маслени бои пред да го испече готовото платно, со цел да го лажира сушењето на бојата низ вековите.
Биоразградување
Фенол-формалдехидот се разградува од белата гниење габа Phanerochaete chrysosporium.
1942
1942 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1942 година од новата ера, 942. од вториот милениум, 42. од XX век и трета од 1940-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7450 и 7451 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6692 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5702 и 5703 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2695.