cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Никола Тодоров
Животопис
Смртта на деветгодишната Тамара Димовска од Велес, која имаше искривување на рбетот, е еден од кобните случаи кои како виновник му се припишуваат на Тодоров. Битката за спас на девојчето со надлежните институции траеше цели три месеци, за тоа дали нејзината операција од 30.000 ќе ја плати Фондот за здравствено осигурување. Но, Тамара не издржа во правната процедура и чекајќи потпис од лекарите. За оваа голгота на семејството и смртта на Тамара, имаше протести против Тодоров, а опозицијата му поднесе интерпелација. Сепак, Тодоров преживеа и со помош на пратениците од ВМРО-ДПМНЕ остана министер.
Во биографијата за себе вели дека поседува „способност за тимска работа, работа во мултикултурна средина, креативност, флексибилност и амбициозност, инвентивност, комуникативност, експедитивност“.
Но, голем дел од граѓаните ќе се паметат и по скандалот со тендерот за набавка на ренген и дигитални апарати во вредност од 1 милион евра, што го доби фирмата Визарис МКД, поврзана со новинарката од Сител, Ивона Талевска. Откако СДСМ ја обелодени оваа афера, договорот беше раскинат, а Тодоров се правдаше дека постапката за набавка на опремата била законска и „малку неетична“.
Благоја Корубин
Благоја Корубин (, -, ) —  македонист, национален деец, првоборец во НОБ, филолог, преведувач, научен советник, истражувач и раководител на Одделението за современ македонски јазик при Институтот за македонски јазик „Крсте Петков Мисирков“.
Рани години
Основно училиште и гимназија завршил во Прилеп. Како член на Литературната секција во гимназијата го напишал и првиот прозен состав на српски јазик „Живот у Прилепу и околини“ (1937/1938). Бил член на воспитна група за кандидати за СКОЈ, на која Борка Талески им држел предавања за македонското национално прашање. По обуката станале членови на СКОЈ (1938/1939), а по матурирањето и членови на КПЈ (јуни 1940). Наскоро бил избран и за член на МК на СКОЈ во Прилеп, кој често организирал младински излети со културна и политичка програма, за кои составувал музичко-поетски хумористично-сатирични песни. Станал истакнат национален комунистички активист и организатор. Месниот комитет на СКОЈ, во кој членувал, ја организирал и Илинденската демонстрација во Прилеп (1940). Потоа заминал на студии на Педагошката група на Филозофскиот факултет во Скопје (1940/1941). Тука формирал македонска група од 15-18 членови на КПЈ и на СКОЈ, а во студентскиот дом каде што живеел бил еден од уредниците на Ѕидниот весник, каде што објавувал свои политички написи и афирмативен напис за македонскиот јазик од Нула Кацаволу.
Со подоцнешниот проф. д-р Панче Кировски ја превеле од француски на македонски јазик публикацијата „Прашањата на ленинизмот“ од Јосиф Сталин. Истовремено ја раководел и скоевската група во средното техничко училиште во Скопје, а бил задолжен за стручна помош и на партиската ќелија во работилницата на Папатеодоси и на ќелијата на шивачките работници. Кога бил направен обид за повторно издавање на весникот „Наша реч“ (јануари или февруари 1941), влегол во редакцијата заедно со Дејан Алексиќ и Антун Колендиќ и ја напишал уводната статија за првиот број.
По потпишувањето за пристапувањето на Кралството Југославија кон Тројниот пакт, вечерта на 26 март скопските студенти излегле на скопското корзо со пароли против пактот и војната. По говорите на А. Колендиќ и Филимена Михајлова, по барање на демонстрантите тој говорел на македонски јазик, поради што морал да се спасува со бегство од режимските агенти.
Втора светска војна
По фашистичката окупација станал борец на Првиот прилепски партизански одред „Гоце Делчев“ и учествувал во првата востаничка акција на Денот на востанието на македонскиот народ. Наскоро потоа бил уапсен и осуден, па целиот период на НОБ го минал во Скопскиот затвор (14 мај 1941 – мај 1943 и јуни 1943 – септември 1944) и во затворот во Хасково (мај–јуни 1943). Тука ја напишал зачуваната „Песна на скопските затвореници“ (кон крајот на 1941). Во просторијата во која биле сместени околу 60 затвореници од Македонија и Јужна Србија, тогашниот секретар на ПК на КПЈ за Македонија Лазар Колишевски формирал затворско партиско раководство, во кое бил и Корубин како одговорен за организацијата на културно-забавниот живот. За потребите на приредбите што ги организирале, тој напишал и други песни, „врапчиња“ и биле изведувани драмски текстови во проза и во стихови.
Повоен период
По Ослободувањето извесно време работел во Прилеп, а потоа во Скопје како јазичен уредник во Издавачкото претпријатие „Култура“ (1946) и во Институтот за здравствено просветување на СРМ како раководител на Одделот за печат (1946-1953).
На еден конкурс ја освоил првата награда за расказот „Првите излегуваат“ (1947). Во меѓувреме ги продолжил студиите на Филозофскиот факултет (група за македонски јазик) во Скопје (1947/1948) и бил репресиран по Резолуцијата на Информбирото (1948). По дипломирањето (1952) преминал на работа како асистент во Одделението за јазик на Институтот за фолклор (во јануари 1953), по два месеци осамостоен како Институт за македонски јазик, од каде што, како раководител на Одделението за современ јазик (1965-1986), заминал во пензија (1986).
Активности
Бил долгогодишен претседател на Друштвото на литературните преведувачи на Македонија (1959-1966) и на Сојузот на друштвата за македонски јазик на Македонија. Автор е на стручни и научни книги, голем број статии, сеќавања, прозни состави, четири стихотворби и други прилози. Бил посебно посветен во истражувањата на практиката на македонскиот јазик и повеќе децении ја уредувал рубриката „Јазично катче“ на дневниот весник „Нова Македонија“ и бил долгогодишен уредник на списанието „Македонски јазик“ и „Литературен збор“.
Хелена Котлер Вурник
Хелена Вурник, моминско Котлер (1882-1962) — словенечка уметничка родена во Австрија, позната по декоративни слики на фасадата на Кооперативна деловна банка и нејзиниот ентериер.
Живот
Родена е во Виена од татко Мориц Котлер, адвокат од поштата и мајка Бронислава, која потекнувала од Полска. Таа се школувала најпрво на „Graphische Lehr und Versuchsanstalt“, потоа „Kunstschule für Frauen und Mädchen“ и завршила на Виенска школа за уметност и занаетчиство.
Работа
По студирањето во 1910 година, таа добила стипендија за студирање уметност во околината на Модена во Италија за пет месеци. Продавала слики што ги насликала во Италија по враќањето во Виена и изнајмила уметничко студио. Во 1913 година го запознала својот иден сопруг Иван Вурник, додека двајцата цртале саламандери за биологот Франк Мегуњар во неговиот дом. Таа ја напуштила својата работа како илустратор за весникот "Illustrirtes Wiener Extrablatt", и се преселила со Иван Вурник да работат со него прво да Трст, а потоа Љубљана, и на крајот да се Радовљица.
Господа Головлеви
Господа Головлеви (руски: Господа Головлевы) - роман на рускиот писател Михаил Салтиков-Шчедрин од 1876 година.
Содржина
Романот се состои од седум делови:
Семеен суд
Арина Петровна Головлева е средовечна жена, сопственичка на голем посед со околу 4.000 кметови. Целиот живот го минува страсно посветувајќи се на зголемување на своето богатство и притоа целосно го запоставува своето семејство: уште од почетокот, со сопругот живее во лоши односи, а кон децата се однесува студено и отсутно. Подоцна, кога тие ќе пораснат, таа не може да ги поднесе, зашто сите тие се мрзеливи и неспособни. Еден ден, надзорникот на нејзинито имот ѝ соопштува дека нејзиниот најстар син, Степан, ја изгубил куќата во Москва, зашто бил заглавен во долгови. По извесно време, потполно осиромашениот Степан се враќа на имотот во Головлево, а мајка му му дозволува да остане, но тој е принуден постојано да живее затворен во една мала соба, се храни сосема оскудно, а мајка му воопшто не зборува со него. Еден ден, тој исчезнува, а потоа го наоѓаат во очајна состојба во другото село. По неколку дена, Степан умира.
Семејни сметки
На имотот во Погорелка, Арина живее сиромашен, осамен и здодевен живот, а по некое време, внуките Анинка и Љубинка ја напуштаат и таа останува сама. Тогаш, таа се чувствува целосно изнемоштена и без волја, препуштајќи им се на спомените. Поради тоа, Арина ги обновува врските со синот Порфириј и започнува често да го посетува во Головлево. Во меѓувреме, едниот син на Порфириј (Волоѓа) извршил самоубиство, другиот син (Пеќенка) живее во Петербург, а Порфириј живее во вонбрачна врска со ќерката на свештеникот. Еден ден, во Головлево неочекувано пристигнува Пеќенка, кој проневерил пари од армиската каса поради што му се заканува затвор. Татко му одбива да му позајми пари и меѓу нив започнува тешка кавга во која Пеќенка го обвинува татко му за смртта на Волоѓа. Во тој миг, пред очите на Арина поминува целиот нејзин живот и таа го проколнува синот Порфириј.
Изумирање
Некое време по пораѓањето и губењето на синот, Евпраксејушка започнува да размислува за својата положба и за животот со здодевниот Порфириј. Наеднаш, таа започнува да му пркоси, а потоа и отворено му се спротивставува. Од страв да не остане сам, Порфириј не ѝ возвраќа, а Евпраксејушка го искористува тоа и продолжува да се однесува уште подрско: навечер се заклучува во собата и не му дозволува на Порфириј да влезе, често оди во посета на своите родители, сосема ги запоставува домашните обврски, а на крајот дури и отворено кокетира со слугите. Поразенито Порфириј потполно се повлекува во својата соба, ја губи врската со реалноста и живее заглавен во своите фантазии, правејќи фиктивни пресметки како да го зголеми своето богатство.
Пресметка
Еден ден, кон средината на декември, во Головлево неочекувано пристигнува една жена - слаба, веќе остарена, со пропаднат изглед. Тоа е Анинка која, по смртта на сестра ѝ Љубинка, одлучува да раскрсти со својот дотогашен живот. Претходно, двете сестри имале неуспешен обид да најдат работа во државниот театар во Москва, по што нивната театарска група се преселила во градот Самоварнов. Таму, Љубинка си нашла љубовник (капетанот Лулкин) и започнала да живее раскошен, но блуден живот. Анинка не го прифатила тој пат и поради тоа двете сестри ги прекинале односите. Истовремено, трговецот Кукишев започнал да ѝ се додворува на Анинка, но таа упорно го одбивала. Сепак, Кукишев и Љубинка започнале да прават разни сплетки поради кои страдала театарската кариера на Анинка, така што, најпосле, таа му станала љубовница на Кукишев. Во текот на една година, двете сестри живееле богато, но сето тоа завршило кога нивните љубовници биле уапсени поради проневера на државни пари. Притоа, Лулкин извршил самоубиство, а Кукишев бил осуден на прогонство во Сибир. Меѓутоа, двете сестри морале да поминат мачен период за време на судењето, кога биле понижени и осудени од целата јавност. Потоа, тие живееле во крајна сиромаштија, а Анинка станала алкохоличарка. Еден ден, Љубинка извршила самоубиство, а Анинка се вратила во Головлево.
За време на престојот во куќата на нејзиниот вујко, Анинка продолжува да се опива, а истовремено кај неа се забележуваат знаци на тешка болест. За тоа време, Порфириј и понатаму живее изолиран во својата соба, без контакт со околината и внесен во своите бесплодни фантазии. Неспособен да најде излез, тој ѝ се придружува на Анинка и двајцата ги минуваат деновите во пиење, придружено со меѓусебни кавги околу тоа кој е виновен за пропаста на членовите на семејството. За време на велигденските празници, Порфириј конечно се освестува и сфаќа дека целиот живот ги измачувал луѓето околу себе, но веќе е свесен дека пред него нема никаква иднина и дека е неспособен за никаква промена. Затоа, тој бара прошка од Анинка, во името на сите мртви роднини. Гризен од совеста, една студена ноќ, Порфириј заминува да го посети гробот на неговата мајка, а утрото го наоѓаат мртов крај патот. Кога гласникот пристигнува во куќата во Головлево, таму Анинка е веќе на умирање. Оттука, друг гласник заминува во блиското село Горјушкино, каде братучетката на Порфириј, која е единствената преостаната наследничка, веќе подолго време будно следи сè што се случува на имотот во Головлево.
Осврт кон делото
Големиот уметнички талент на Салтиков-Шчедрин дошол до целосен израз во „Господата Головлеви“. Романот се смета за негово најдобро дело во кое успеал на извонредно релјефен начин да го прикаже душевниот живот на членовите на семејството Головлеви, начин кој може да се спореди со најдобрите дела на светската книжевност. Особено се истакнува ликот на лицемерот Јудушка (Порфириј Головлев), кој стои рамо до рамо со ликовите од делата на Молиер, Шекспир и Достоевски. Атмосферата на овој роман е многу тешка и се граничи со трагизам, а сатирата на Салтиков-Шчедрин достигнува кулминација. Во опишувањето на процесот на постепеното згаснување на човечноста кај припадниците на ова семејство и во неговото неизбежно пропаѓање авторот се покажува не само како голем уметник, туку и како психолог.
Турско-ерменска војна
Турско-ерменска војна, позната во Турција како Источна операција или Источен фронт (турски: Doğu Cephesi) — дел од Турската војна за независност и се однесува на конфликт кој се случил во есента 1920 година помеѓу Ерменија и турските националисти, по потпишувањето на договорот од Севр. По првичната ерменска окупација на она што денес е Источна Турција, армијата на Турското национално движење на чело со Ќазим Карабеќир ги вратил териториите освоени од ерменските сили и продолжил понатаму, нанесувајќи и пораз на Ерменија. Освен тоа, турските сили ги вратила и териториите кои Отоманското Царство ги изгубила по војните со Руското Царство во 1855 и 1878 година.
По турската воена победа следувала и окупација од Советска Русија на Ерменија. Договорот од Москва (март 1921 година) меѓу Советска Русија и Големото национално собрание на Турција и поврзаниот Договор од Карс (октомври 1921) ги потврдиле територијалните придобивки што ги направил Карабеќир и ја воспоставил модерната турско-ерменска граница.
Ерменија имала територијални спорови со Отоманското Царство. Османлиите се обиделе да ги придвижат Ерменците за време на Ерменскиот геноцид и го окупирале Јужнен Кавказ во текот на летото 1918 година. Ерменија се спротивставувала додека сојузничките сили не ја освоиле Првата светска војна. Османлиите ги поставиле своите војници по должината на нивните територијални придобивки до пролетта 1919 година.
Позадина
По падот на Руското Царство во пресрет на револуцијата од февруари 1917 година и на Закавкаската федерација во мај 1918 година, Ерменците од Јужен Кавказ ја прогласија својата независност и формално ја формирале Првата Ерменска Република. Во своите две години од своето постоење, малата република, со главен град во Ереван, била опфатена со бројни проблеми, почнувајќи од жестоки територијални спорови со своите соседи и ужасна бегалска криза.
Најзагрозувачки проблем во Ерменија бил неговиот спор со својот сосед на запад, Отоманското Царство. Отоманците убиле околу 1,5 милиони Ерменци за време на Ерменскиот геноцид. Иако армиите на Отоманското Царство на крајот го окупирале Јужен Кавказ во летото 1918 и биле подготвени да ја уништат републиката, Ерменија се спротивставувала до крајот на октомври, кога Отоманското Царство капитулирало прец сојузничките сили. Иако Отоманското Царство било делумно окупирано од сојузниците по крајот на Првата светска војна, тие не ги повлекле своите сили од предвоената руско-турска граница до февруари 1919 година и одржувале многу трупи мобилизирани по оваа граница.
Болшевички и турски националистички движења
За време на Првата светска војна и во мировните преговори што следеле во Париз, Сојузниците ветиле дека ќе ги казнат Турците и ќе ги наградат на некои, ако не и на сите, со источните провинции на царството кои требало да се соединат кон зародишната ерменска република. Но, Сојузниците биле повеќе загрижени за склучување на мировните договори со Германија и другите европски членови на Централните сили. Во врска со прашањата поврзани со Блискиот Исток, главните сили, Велика Британија, Франција, Италија и Соединетите Американски Држави, имале спротивставени интереси во сферите на влијание што тие требало да ги преземат. Додека имало внатрешни несогласувања меѓу Сојузниците, а Соединетите Американски Држави не сакале да прифатат мандат за Ерменија, незадоволните елементи во Отоманско Царство во 1920 година започнале да ги деактивираат одлуките на отоманската влада во Цариград, ги здружиле своите сили и формирале Турско Национално Движење, под раководство на Мустафа Кемал Паша. Турските националисти сметале дека секоја поделба на поранешните османлиски земји (и последователна распределба на нетурските власти) е неприфатлива. Нивната потврдена цел била „да се гарантира сигурноста и единството на земјата“. Болшевиците биле сочувствувани со Турското движење поради нивното заедничко противење на „западниот империјализам“, како што го нарекувале тие.
Во својата порака до Владимир Ленин, водачот на Болшевиците, датирана на 26 април 1920 година, Кемал ветил дека ќе ги координира своите воени операции со болшевичката „борба против империјалистичките влади“ и побарал пет милиони лири во злато, како и вооружување „како прва помош“ на неговите сили. Во 1920 година, владата на Ленин ги снабдила Кемалистите со 6.000 пушки, повеќе од пет милиони пушки и 17.600 проектили, како и 200.6 кг златни плочки. Во следните две години износот на помошта се зголемила. Во преговорите на Договорот од Москва (1921), Болшевиците побарале Турците да ги отстапат Батуми и Нахичеван и повеќе права во идниот статус на теснецот. И покрај отстапките направени од страна на Турците, финансиските и воените резерви биле бавни во доаѓањето. По решавачката битка кај Сакарја (август-септември 1921), помошта започнала да доаѓа побрзо. По многу одложувања, Ерменците добиле од Сојузниците во јули 1920 година околу 40.000 униформи и 25.000 пушки со големо количество муниција.
До август 1920 година Сојузниците го подготвиле мировното решение на Блискиот Исток, како форма на договорот од Севр. САД одбиле да го преземат ерменскиот мандат во мај истата година, но сојузниците ги делегирале на САД за да ги повлечат западните граници на републиката. САД доделиле четири од шесте источни провинции во Отоманското Царство, вклучувајќи и излез на Црно Море. Договорот од Севр служел за да ги потврди сомневањата на Кемал за сојузничките планови за поделба на земјата. Според историчарот Ричард Г. Хованисијан, неговата одлука да нареди инвазија на Ерменија имала намера да им покаже на сојузниците дека „договорот нема да биде прифатен и дека нема да има мир додека Западот не е подготвен да понуди нови услови во согласност со принципите на Турскиот национален пакт“.
Рани фази
Според турски и советски извор, турските планови за враќање на поранешните османлиски земји на исток веќе биле воспоставени уште во јуни 1920 година. . Користејќи ги турските извори, Билјал Шимуш во средината на јуни го идентификувал кога точно владата на Анкара започнала да се подготвува за кампања на исток. Непријателствата први ги започнале силите на Кемалистите. Ќазим Карабеќир бил назначен за команда на новоформираниот Источен фронт на 9 јуни 1920 год и му бил доделен авторитет над теренската армија, над сите цивилни и воени претставници на Источниот фронт на 13 или 14 јуни. Престрелките меѓу турските сили и ерменската војска на границата со Карс биле чести во текот на летото, иако целосните непријателства не се пробиле до септември. Убеден дека сојузниците нема да дојдат во одбрана на Ерменија и свесни дека водачите на АДР не успеале да ја признаат својата независност од страна на Советска Русија, Кемал дал наредбата на генералот Карабеќир да навлезе во Ерменија. Во 2:30 часот наутро на 13 септември, пет баталјони од турскиот XV армиски корпус ја поминале турско-ерменската граница и ги изненадиле ретко распространетите и неподготвени ерменски војски кај Олти и Пенијак. Во зори, силите на Карабеќир го окупираа Пенијак, а Ерменците претрпеле најмалку 200 жртви и биле принудени да се повлечат кон исток кон Сарикамиш. Бидејќи ниту сојузничките сили ниту Советска Русија не реагирале на турските операции, на 20 септември Кемал му дозволил на Карабеќир да продолжи натаму и да ги преземе Карс и Кагизман.
Во тоа време, XV Корпус на Карабеќир пораснал на четири дивизии. Во 3 часот изутрина на 28 септември, четирите оддели на XV армиски корпус нападнал кон Сарикамиш, создавајќи таква паника што ерменските жители го напуштиле градот до времето кога Турците влегле следниот ден. Вооружените сили започнале да се подготвуваат за Карс, но нападот бил одложенен поради ерменскиот отпор. Во почетокот на октомври, ерменската влада се изјаснила дека сојузниците треба да интервенираат и да го спречат турскиот напредок, но без успех. Повеќето британски расположливи сили на Блискиот Исток биле концентрирани на кршењето на племенските востанија во Ирак, додека Франција и Италија, исто така, се бореле против турските револуционери во близина на Сирија и на Анталија. . Соседната Грузија прогласила неутралност за време на конфликтот.
На 11 октомври, советскиот ополномоштеник Борис Легран пристигнал во Ереван со текст за преговори за нов советско-ерменски договор. Договорот потпишан на 24 октомври обезбедил поддршка од Советскиот Сојуз. Најважниот дел од овој договор се однесувал на Карс, за кој Ерменија се согласила да го отстапиref name="havan">Hovannisian. Republic of Armenia, Vol. IV, p. 259. . Турското национално движење не било задоволно од можниот договор меѓу Советите и Ерменија. Карабеќир бил информиран од Владата на Големото национално собрание во врска со договорот на Борис Легран и му било наредено да го реши проблемот со Карс. Истиот ден бил потпишан договорот помеѓу Ерменија и Советска Русија, а Карабеќир ги преместил своите сили кон Карс.
Окупирање на Карс
На 24 октомври, силите на Карабеќир започнале нов, масовен поход против Карс. Ерменците го напуштиле градот, кој до 30 октомври се нашол под целосна турска окупација. Турските сили продолжиле да напредуваат, а една недела по освојувањето на Карс, тие ја презеле контролата врз Александропол. На 12 ноември, Турците го зазеле и стратешкото село Агин, североисточно од урнатините на поранешниот ерменски главен град Ани, планирајќи да се придвижат кон Ереван. На 13 ноември Грузија ја прекршила својата неутралност. Таа склучила договор со Ерменија за да го нападне спорниот регион Лори, кој бил основан како неутрална зона меѓу двата народа во почетокот на 1919 година.
Договор од Александропол
Турците, со седиште во Александрополи, упатиле до Ерменците ултиматум кој биле принудени да ги прифатат. Ерменците на почетокот го отфрлиле ова барање, но кога силите на Карабеќир продолжиле да напредуваат, тие немале друг избор освен да капитулираат. На 18 ноември 1920 година, тие склучиле договор за прекин на огнот. За време на инвазијата, турската армија извршила масовни злосторства против ерменските цивили. Тие вклучувале масовни силувања и масакри со погубени десетици илјади цивили. Злосторствата се случиле во Карс и Александропол.
По заземањето на Ереван и Вагаршапат од страна на болшевичките сили на 2 декември 1920 година, ерменската влада го потпишала Договорот од Александропол на 3 декември 1920 година, иако повеќе не постоела како правно лице. Договорот барал Ерменија да ги разоружа повеќето од своите воени сили и да ги отстапи сите османлиски територии што и биле доделени на Ерменија со Договорот од Севр. Ерменскиот парламент никогаш не го ратификувал договорот, бидејќи советската инвазија се одржала истовремено и комунистите ја презеле контролата над земјата.
Последици
Кон крајот на ноември 1920 година, во Ерменија имало комунистичко востание поддржано од Советскиот Сојуз. На 28 ноември 1920 година, обвинувајќи ја Ерменија за инвазиите на Шарур (20 ноември) и Карабах (21 ноември), 11-тата дивизија на Црвената армија под команда на Анатолиј Гекер ја преминала линијата за демаркација помеѓу Ерменија и Советски Азербејџан. Втората советско-ерменска војна траела една недела. Исцрпена од шестгодишните војни и конфликти, ерменската војска и население не можеле да бидат активни.
Кога Црвена Армија влегла во Ереван на 4 декември 1920 година, владата на Ерменската Република се предадала. На 5 декември, силите на Ерменскиот револуционерен комитет исто така влегле во градот. Советите ја презеле контролата и Ерменија престанала да постои како независна државаref name="Hewsen-237" />. Набргу потоа, комунистите ја прогласиле Ерменска Советска Социјалистичка Република.
Војната во Јужен Кавказ била решена во Договорот за пријателство помеѓу Големото национално собрание на Турција (ГНАТ) (кое ја прогласила Турската Република во 1923 година) и Советска Русија (РСФСР). Договорот од Москва, потпишан на 16 март 1921 година, бил потпишан со „Договорот за пријателство и братство“. Наследувачкиот договор од Карс, потпишан од претставниците на Азербејџанска Советска Социјалистичка Република, Ерменска Советска Социјалистичка Република, Грузиска Советска Социјалистичка Република, ја отстапил Аџарија на Советската Грузија во замена за територијата на Карс. Според договорите, под протекторат на Азербејџан била формирана автономна област Нахичеван.
662
662 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 662 година од новата ера, 662. од првиот милениум, 62. од VII век и трета од 660-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6170 и 6171 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5412 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4422 и 4423 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1415.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 662 година се протега во 3298 и 3299, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3358 и 3359 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1205. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 41 и 42 исламска година.
Канифинг
Канифинг (Kanifing) — град во пошироката област на Банџуп во Гамбија. Сместен е блиску Серекунда, најголемиот град во областа.
Елизабета II
Елизабета II (Elizabeth II) цело име: Елизабета Александра Мери Виндзор (21 април 1926 - 8 септември 2022) — поранешна кралица на шеснаесет независни држави и нивни прекуморски територии здружени во сојузот наречен Комонвелт. Стапила на престолот во 1952 г. и владеела сè до нејзината смрт во 2022 г.
Герсвалде (амт)
Герсвалде (Gerswalde) — општинска заедница во округот Укермарк, во Бранденбург, Германија. Нејзиното седиште е во Герсвалде.
Елизабета II
Покрај Обединетото Кралство, Елизабета II била и Кралица и на Канада, Австралија, Нов Зеланд, Јамајка, Барбадос, Бахамите, Гренада, Папуа Нова Гвинеја, Соломонски Острови, Тувалу, Света Луција, Свети Винсент и Гренадините, Антигва и Барбуда, Белиз и Сент Китс и Невис. Во секоја од овие држави, била претставена од Генерален гувернер. 16 земји во кои била кралица се познати како кралства на Комонвелтот. Нивното вкупно население брои 129 милиони жители. Теоретски, нејзината моќ била огромна, но во пракса и според конвенциите, таа лично никогаш не се впуштала во политички прашања. Сепак, особено во Велика Британија, позната е по тоа дека била активна во кулоарската политика и во работите на државата, и редовно се среќавала на работни средби со министрите од Владата.
Герсвалде (амт)
Општинската заедница Герсвалде се состои од следниве општини:
Елизабета II
Елизабета II држела и низа други позиции, меѓу нив и шеф на Комонвелтот, врховен поглавар на Англиканската црква, војвотка на Нормандија, Господар на островот Ман, врховен командант на армијата на Велика Британија, врховен командант на армијата на Канада, врховен адмирал на морнарицата итн.
Во 1947 г. се омажила за принцот Филип, војводата од Единбург, роден како принц од Грција и Данска, но по натурализацијата во Англија познат како Филип Маунтбатен. Имале 4 деца и повеќе внуци.
Детство
Елизабета се родила на 17 Брутон Стрит во Мејфеар, Лондон на 21 април 1926. Нејзиниот татко бил принцот Алберт, Војвода на Јорк (подоцна крал Џорџ VI), вториот најстар син на Џорџ V и кралицата Мери. Нејзината мајка била војвотката на Јорк (леди Елизабета Боуз-Лајон), ќерка на Клод Џорџ Боуз-Лајон, 14 гроф на Стратмор и Кингхорн и неговата жена, грофицата од Стратмор.
Кралицата била крстена во Музичката соба во Бакингемската палата од Космо Ланг, тогашниот Јоршки надбискуп, а нејзините кумови биле кралот Џорџ и кралицата Мери, кралскатата принцеза, војводата на Конот, грофот од Стратмор и леди Елфинстон.
Елизабета била крстена по нејзината мајка, додека двете средни имиња се преземени од нејзината баба од таткова страна кралицата Александра и од нејзината баба кралицата Мери. Како дете членовите на нејзиното најблиско семејство ја нарекувале „Лилибет“.
Како внука по машка линија на британскиот суверен, таа ја имала титулата британска принцеза и ословувана Нејзиното Кралско Височество. Полниот начин на ословување ѝ бил Нејзиното Кралско Височество принцезата Елизабета од Јорк. Кога се родила, таа била трета во наследната низа на британскиот престол, зад нејзиниот татко и чичко, принцот од Велс (подоцна крал Едвард VIII). Иако нејзиното раѓање побудило јавен интерес, никој не можел да предвиди дека таа би станала кралица. Се претпоставувало дека нејзиниот чичко, принцот од Велс би се оженил и би имал деца во догледно време. Доколку Едвард останал на престолот и немал деца (што било веројатно), Елизабета сепак би била кралица.
Образование
Младата принцеза Елизабета добила домашно образование, како и нејзината помлада сестра, принцезата Маргарет, под туторство на нејзината мајка, а потоа војвотката од Јорк. Нејзина гувернанта била Марион Крафорд. Таа студирала историја со С. Х. К. Мартен, проректор на Етон како и современи јазици. Моментално таа течно зборува француски. Веронауката пак, ја научила од Кантербуршкиот надбискуп и отсекогаш била побожен верник во рамките на Англиканската црква.
Престолонаследничка
Кога нејзиниот татко станал крал 1936 со абдикацијата на нејзиниот чичко Едвард VIII, Елизабета станала престолонаследничка.
Нора Морк
Нора Морк (родена на 5 април 1991 г., во Осло) е норвешка ракометарка која игра на позицијата десен бек за ЧСМ Букурешт и за норвешката репрезентација.
Кариерата ја започнала во екипата на Бекелагет, а потоа играла и за Олборг и Њард пред да потпише за најславниот норвешки клуб Ларвик во 2009 година. За Ларвик играла 7 сезони и освоила исто толку титули Првак на Норвешка и Купови на Норвешка како и Лигата на шампионите во сезоната 2010-2011. Во 2016 година потпишала за унгарскиот Ѓер.
Во својата досегашна кариера Морк со норвешката репрезентација има освоено едно Светско првенство (во 2015), три Европски првенства (2010, 2014, 2016) и бронза на олимписките игри (2016).
Животопис
Нора Морк е сестра близначка на Теа Морк, која исто така е ракометарка и во моментов настапува за Ларвик.
Морк израснала во близина на областа Бекелагшален во Осло. Додека била дете нејзината мајка работела во одборот на ракометниот клуб Бекелагет, па било природно и Нора и нејзината сестра Теа на шестгодишна возраст да започнат да играат ракомет во клубот, како и двајцата нивни родители претходно активни ракометари.
Анџело Тејлор
Анџело Тејлор (роден на 29 декември 1978 г.) — американски атлетичар кој е специјализиран за трките на 400 метри со пречки, победник на трките на 400 метри со пречки на Летните олимписки игри во 2000 и 2008 година. Негов најдобар резултат во оваа дисциплина е времето од 47.25 секунди. Тој и Феликс Санчез го имаат осмото најбрзо време во историјата на 400 метри со пречки.
Нора Морк
Бекелагет
Откако ги поминала сите младински категории во клубот, на 11 април 2007, само шест дена по нејзиниот 16-ти роденден, Нора Морк дебитирала за А-тимот на Бекелагет играјќи во завршницата од првенствениот натпревар против Левангер. Меѓутоа поради правилото во Норвешката Прва лига со кое дозвола за настап имале само играчи на возраст над 16 години, по крајот на сезоната 2006-2007 сестрите Морк потпишале договор со данскиот клуб Олборг.
Анџело Тејлор
Најбрзото време на Тејлор во кариерата на трките на 400 метри е 44.05 секунди, време кое е 15. најбрзо во историјата. Тој го освоил бронзениот медал на трката на 400 м на Светското првенство 2007.
Нора Морк
Олборг
Во текот на летото на 2007 година, Леиф Готештад бил ангажиран за тренер во Олборг. Покрај неговата тогашна девојка Хајди Локе, тој ги довел во клубот и сестрите Нора и Теа Морк со што бројот на норвешки ракометарки во клубот станал три. Во тоа време близначките биле на возраст од околу 16 и пол години и морале да го пренасочат своето образование во Данска запишувајќи се на колеџот во Олборг.
Двете сестри поради возраста немале право на настап ниту во Данската прва лига, но биле пријавени за европските натпревари на клубот во текот на сезоната. За разлика од својата сестра Теа која набрзо по почетокот на сезоната се здобила со сериозна повреда и не одиграла ниту еден натпревар за данскиот клуб, Нора играла и во трите натпревари од групата во Лигата на шампионите, но на клубот не му одело добро, па откако биле елиминирани се префрлиле во понискиот ранг на натпреварување Купот на ЕХФ. Во Купот на ЕХФ, Олборг се приклучил во шеснаесеттина финалето на турнирот и првиот противник им била екипата на Алкоа Корнекси од Унгарија. Во првиот натпревар на домашен терен на 4 ноември 2007 година, Нора Морк постигнала 7 голови, а подоцна била прогласена и за играч на натпреварот во победата со 28-26 над Унгарките. Меѓутоа во реваншот следната недела Морк неуспеала да се запише во списокот на стрелците, а Олборг загубил со 30-26 и биле елиминирани од европските натпреварувања.
Анџело Тејлор
Покрај освоените медали во поединечните трки, Тејлор има освоено три златни медали од Светските првенства заедно со американскиот штафетен тим на трките на 4×400 метри (2007, 2009 and 2011), како и два олимписки медали (златен во 2008 и сребрен во 2012).
26 јануари
26 јануари — 26-иот ден во годината според грегоријанскиот календар. Остануваат 339 денови до крајот на годината (340 во престапна).
Нора Морк
Олборг
На почетокот на 2008 година тренерот Готештад добил отказ поради слабите резулатати, а набргу потоа и близначките Морк се вратиле во Бекелагет.
Враќање во Бекелагет
На почетокот на пролетта 2008 година, сестрите Морк се вратиле во Бекелагет откако завршил нивниот престој во Данска. Како и сестрите во текот на летото Бекелагет го напуштил и тренерот Фроде Шеије. Клубот имал тежок период при наоѓање на трајно решение на тренерската функција во текот на сезоната, а поради тоа и некој од играчите започнале да бараат нови клубови. Нора Морк ја завршила сезоната во Бекелагет, а потоа потпишала едногодишен договор со екипата на Њард.
Њард
Нора добила неколку понуди од големи клубови за трансфер во текот на летото на 2008 година, но заедно со нејзината сестра, таа одбрала да остане во Осло и потпишала едногодишен договор со екипата на Њард. Клубот водел голема битка за опстанок во првата лига и благодарение пред сè на сестрите Морк успеал да се спаси од испаѓање, победувајќи во 5 победи од првите 8 натпревари во 2009 година.
Анџело Тејлор
Почетоци
Роден во Албано, Џорџија, Тејлор студирал на Технолошкиот институт во Џорџија и ја освоил титулата на државното студентско првенство во 1998 година. Истата година, Тејлор го освоил сребрениот медал на државното првенство на САД. Од 1999 до 2001 година, тој трипати последователно бил државен шампион на САД на трките на 400 метри со пречки.
Нора Морк
Њард
Добрите игри во Њард не останале не забележани, на 16 март 2009 најдобриот норвешки клуб Ларвик објавил дека потпишале 3-годишен договор со Нора Морк и нејзината сестра Теа, кој ќе стапи на сила од летото 2009 година.
Ларвик
По летната пауза во 2009 година Нора Морк ги започнала подготовките за новата сезона со нејзиниот нов клуб, Ларвик. Во својата прва сезона во клубот, таа станала Шампион на Норвешка со клубот и постигнала 151 гол во 21 натпревар во првенството. Нора исто така постигнала 58 гола во натпреварите од Лигата на шампионите 2009-2010, каде Ларвик стигнал до полуфиналето и загубил од подоцнежниот шампион данскиот Виборг.
Во следната сезона таа била дел од тимот на Ларвик кој ја освоил тројната круна норвешкото првенство, Купот на Норвешка и Лигата на шампионите 2010-2011. Нора играла во сите 16 европски натпревари на тимот во победничката кампања постигнувајќи вкупно 68 гола. Во финалните натпревари против Итчако Морк постигнала 4 гола; 3 во првиот натпревар на домашен терен кој Ларвик го добиле со 23-21 и еден во реваншот во Шпанија во кој загубиле со 25-24, но сепак тоа било доволно за освојување на титулата.
Анџело Тејлор
Олимписки шампион
Во 2000 година, Тејлор истрчал најдобро време во сезоната на американското олимписко изборно натпреварување и пред Летните олимписки игри 2000 во Сиднеј важел за фаворит. Таму, во возбудливо финале, Тејлор од четвртото место преминал на второто место пред последните две пречки и во целта бил за три стотинки побрз од Хади Ал Сомајли од Саудиска Арабија, со што успеал да го освои златниот медал. Тој бил дел од американскиот штафетен тим кој бил првопласиран во квалификациската и полуфиналната трка. Во финалето тој не трчал за американскиот тим кој го освоил златниот медал. На 2 август 2008 година, Меѓународниот олимписки комтет ги одземал медалите на американскиот штафетен тим, откако Антонио Петигру признал дека користел недозволени средства. Три од четирите американски атлетичари во финалето, вклулувајќи го Петигру и близнаците Алвин и Келвин Харисон, како и Џером Јанг кој трчал во квалификациите, признале или биле позитивни на недозволени средства. Само Тејлор и светскиот рекордер Мајкл Џонсон не биле вмешани во допинг скандалот, со сепак останале без своите златни медали.
Нора Морк
Ларвик
Следната сезона 2011-2012 била најмалку успешна за Нора Морк бидејќи таа доживеала тешка повреда на стартот од сезоната поради што ги пропуштила најголемиот број од натпреварите. Иако Ларвик одново ја освоил домашната двојна круна (првенството и купот), во полуфиналето на Лигата на шампионите ниту враќањето на Морк не можело да им помогне посилно да им се спротивстават на подоцнежните шампионки Будуќност Подгорица кои во двата полуфинални натпревари славеле победа со 23-13 (во Подгорица) и 20-22 (во Ларвик) елиминирајќи го Ларвик.
Анџело Тејлор
Олимписки шампион
На Светското првенство 2001, Тејлор бил елиминиран во полуфиналето на трката на 400 метри со пречки борејќи се со синусна инфекција и грип, но го освоил златниот медал со американскиот тим на штафената трка на 4×400 метри. Тој не успеал да се квалификува за Светското првенство 2003 и бил неспешен во одбраната на своето олимписко злато на Летните олимписки игри 2004, завршувајќи на четвртото место во полуфиналето.
Нора Морк
Ларвик
Во сезоната 2014-2015 Морк го предводи Ларвик до ново финале во Лигата на шампионите, но таму повторно загубиле од Будуќност со 26-22 иако таа постигнала 10 гола. Вкупно во сезоната Морк постигнала 98 гола во Лигата на шампионите и била трет стрелец со 4 гола помалку од водечкото дуо Кристина Њагу и Андреа Пенезиќ кој постигнале 102 гола.
Анџело Тејлор
Втора олимписка титула
Во 2007 година Тејлор поставил нов личен рекорд на 400 метри и бил државен жампион во таа дисциплина. Тој го освоил бронзениот медал на трката на 400 метри на Светското првенство 2007 во Осака, завршувајќи зад сонародниците Џереми Воринер и Лашон Мерит. Тој бил дел од американскиот штфетен тим кој го освоил златниот медал на трката на 4×400 метри.
Нора Морк
Ларвик
Вкупно во седум сезони во Ларвик, Морк освоила 7 титули Првак на Норвешка, 7 Купа на Норвешка и титулата во Лигата на шампионите.
Тумба (Пешталево)
Тумба — археолошко наоѓалиште во прилепското село Пешталево. Ноаѓалиштето поради неистраженоста е од непознат тип и не е датирано. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека јужно од селото во истоимениот потес локалните селани пронаоѓале темели на објекти.
Анџело Тејлор
Втора олимписка титула
Тејлор завршил на второто место на трката на 200 метри на митингот во Ријети во август 2010 година, забележувајќи нов личен рекорд во дисциплината од 20.23 секунди. Тој се пласирал зад Керон Клемент и Бершон Џексон во рангирањето за дисциплината 400 метри со пречки, но на митинзите од дијамантската лига во Лозана, Монако и Стокхолм успевал да заврши на подиумите во истата дисциплина.
Нора Морк
Ѓер
Во летото 2016, Морк потпишала за унгарскиот Ѓер, приклучувајќи им се во клубот на својте колешки од репрезентацијата Кари Олвик Гримсбо и Хајди Локе. Во својата прва сезона во клубот ги освоила Унгарското првенство и Лигата на шампионите. До трета титулата во Лигата на шампионите, втора лична за Морк во кариерата, Ѓер стигнал победувајќи го Вардар во финалето по продолженија со 31-30, а Морк придонела за успехот со 6 гола вклучувајќи го и последниот гол на Ѓер.
Почетокот на следната сезона 2017-2018, бил тежок за Морк откако се нашла на удар на хакерите кој преку апликација и го хакирале телефонот и ги објавиле нејзините интимни голи фотографии на интернет. Како последица на тоа ракометарката паднала во депресија и одбила да игра за норвешката репрезентација на Светското првенство во Германија, но сепак подоцна се предомислила и настапила на турнирот.
На 5 февруари во натпреварот на Ѓер против Никобинг во Лигата на шампионите претпела тешка повреда по која изнесена на носилки предвреме го завршила натпреварот. Подоцна деталните прегледи покажале дека се работи за скинати вкрстени лигаменти на коленото поради што морала да го пропушти остатокот од сезоната.
Анџело Тејлор
Летни олимписки игри 2012
На своите четврти Летни олимписки игри, Тејлор бил капитен на американскиот атлетски тим. Двократниот олимписки шампион на 400 метри со пречки, завршил на петтото место со време од 48.25 секунди. Во финалето на штафетната трка на 4x400 метри, Тејлор во последната замена влегол со предност пред штафетниот тим на Бахама, но бил преминат од бахамецот Рамон Милер, со што американскиот тим го освоил сребрениот медал.
Надворешни врски
''
Нора Морк
Репрезентативна кариера
Нора Морк го имала своето деби за сениорската репрезентација на Норвешка на 21 септември 2010 во натпревар против Романија. Таа била повикана во норвешката репрезентација за Европското првенство 2010 во Норвешка и Данска, и притоа постигнала 23 гола на турнирот помагајќи и на Норвешка да стане европски шампион. Во финалето играно во Јуске Банк Боксен во Хернинг, каде што Норвешка ја победила Шведска пред 11.000 гледачи, Морк постигнала 1 гол.
Нора Морк беше најдобар стрелец на Норвешка на Европското првенство 2014, Светското првенство 2015 и Европското првенство 2016 (на последниот турнир, таа била и целокупно најдобар стрелец) и на тој начин била најзаслужна за тоа норвешката репрезентација да освои три титули. Таа, исто така била најдобар стрелец на Норвешка и на Светското првенство 2013 и Олимпискиот турнир 2016.
Увоз
Увоз ― пренос на добра преку државната граница, од надворешен извор. Оној што го врши увозот се нарекува увозник. Увоз во земјата примател е извоз од земјата што испраќа. Увоз и извоз се дефинирање на финансиските трансакции на меѓународната трговија. Во меѓународната трговија, увозот и извозот на стока се ограничени со квоти за увоз, во надлежност на царинскиот орган. Надлежниот орган за увоз и извоз може да наметне тарифа на увезената стока.
Дефиниција
Увозот се состои од промет на стоки и услуги на резидент (нација) од нерезиденти. Точната дефиниција на увозот во националните сметки вклучува и исклучува одредени „гранични“ случаи. Општото ограничување на увозот во национални рамки е даден подолу:
Основни статистички податоци трговија често се разликуваат во однос на дефинирањето и покриеност од условите во националните сметки:
Податоци за меѓународната трговија со стоки се добиени главно преку изјавите на царинските служби. Ако една земја се однесува на општите трговски систем, сите производи што влегуваат во земјата, се регистрираат како увоз. Ако посебни трговски систем (на пример статистика екстра-ЕУ за трговија) ​​се применува на стоки кои се добиени во царински складишта не се евидентирани во статистиката на надворешната трговија, освен ако тие потоа одат во слободен промет на земјата увозник. Посебен случај е статистика во рамките на ЕУ трговија. Од стоки се движат слободно меѓу земјите-членки на ЕУ без царински контроли, статистички податоци за трговијата со стоки меѓу земјите-членки мора да се добие преку анкети. За да се намали статистички товар на испитаниците мали трговци скала се исклучени од обврската за известување.
Статистички снимање на трговијата со услуги се заснова на изјавите од страна на банките на нивните централни банки или од страна на анкетите на главната оператори. Во глобализираната економија каде услугите може да биде изречена во електронска форма (на пример интернет) поврзани со меѓународните текови на услуги е тешко да се идентификуваат. Основни податоци за меѓународната трговија нормално не рекорд шверцувана стока или меѓународните текови на нелегални услуги. Мал дел од шверцуваната стока и нелегални услуги, сепак, може да бидат вклучени во официјалната статистика на трговијата преку атарот пратки или атарот декларации, кои служат во прикривањето на нелегалната природа на активностите.ни (данок) на стоката. Покрај тоа, увозот и извозот на стоки се предмет на трговски договори меѓу увоз и извоз на надлежности.
Герсдорф (Саксонија)
Герсдорф (Gersdorf) — општина во округот Цвикау, во Саксонија, Германија.
Кастело дел Матезе
Кастело дел Матезе — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Гангстер (филм од 1977)
Гангстер (француски: Le Gang; италијански: La Gand del Parigino) - француско-италијански филм од 1977 година, во режија на Жак Дереј (Jacques Deray), според сценариото на Алфонс Будар (Alphonse Boudard) и Жан-Клод Карие (Jean-Claude Carriere). Главните улоги ги толкуваат: Ален Делон (Alain Delon), Ксавиер Депраз (Xavier Depraz), Ролан Бертан (Roland Bertin), Адалберто Марија Мерли (Adalberto Maria Merli), Морис Барие (Maurice Barrier), Џампјеро Албертини (Giampiero Albertini) итн. Филмот претставува адаптација на познатиот криминалистички роман Flic Story на некогашниот полициски инспектор Rogera Bornichea.