cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Атомски бомбардирања на Хирошима и Нагасаки
Хирошима
Последователно, Хирошима ја погодил тајфунот Ида на 17 септември 1945 година. Повеќе од половина мостови биле уништени, а патиштата и пругите биле оштетени, што дополнително го уништило градот. Населението се зголемило од 83,000 набргу по бомбардирањето на 146,000 во февруари 1946 година. Градот бил обновен по војната, со помош на националната влада преку Законот за градба на градскиот спомен во Хирошима, донесен во 1949 година. Давана е финансиска помош за реконструкција, заедно со донирано земјиште што претходно било во сопственост на националната влада и се користело за воени цели. Во 1949 година бил избран дизајн за Меморијалниот парк во Хирошима. Сала за индустриско промовирање на префектурната Хирошима, најблиската преживеана зграда до локацијата на активирањето на бомбата, била назначена за Споменик во Хирошима Меморијалниот музеј во Хирошима бил отворен во 1955 година во Паркот на мирот. Хирошима исто така содржи Пагода за мир, изградена во 1966 година од Нипонзан-Мијоохоуџи.
Нагасаки
Нагасаки исто така бил обновен по војната, но бил драматично променет во процесот. Темпото на реконструкција првично било бавно, а првите едноставни живеалишта за итни случаи биле обезбедени дури во 1946 година. Фокусот на повторното развивање бил замена на воените индустрии со надворешна трговија, бродоградба и риболов. Ова било официјално прогласено кога бил донесен Законот за реконструкција на градот за меѓународна култура во Нагасаки во мај 1949 година. Изградени биле нови храмови, како и нови цркви како резултат на зголемувањето на присуството на христијанството. Некои од урнатините биле оставени како спомен, како што се тории во Санноу храм и лак близу нултата точка. Исто така, биле подигнати и нови структури како спомен-обележја, како што е Музејот за атомска бомба во Нагасаки, кој билеше отворен во средината на 90-тите години на минатиот век.
Дебата за бомбашките напади
Улогата на бомбардирањата во предавањето на Јапонија и етичките, правните и воените контроверзии околу оправдувањето на Соединетите држави за нив беа предмет на научна и популарна дебата. Од една страна, се тврди дека бомбардирањата предизвикале јапонско предавање, со што се спречиле жртви што би вклучувала инвазија на Јапонија. Стимсон зборувал за заштеда на еден милион жртви. Поморската блокада можеби ги изгладнувала Јапонците да се покорат без инвазија, но ова исто така ќе резултирало со многу повеќе смртни случаи на Јапонците.
Јапонскиот историчар Цујоши Хасегава тврдел дека влегувањето на Советскиот Сојуз во војната против Јапонија „играше многу поголема улога отколку атомските бомби во поттикнувањето на Јапонија да се предаде затоа што ја уништи секоја надеж дека Јапонија би можела да ја прекине војната со посредство на Москва“. Гледиште меѓу критичарите на бомбардирањата, што го популаризирал американскиот историчар Гар Алперовиц во 1965 година, била идејата за атомска дипломатија: дека САД користеле јадрено оружје за да го заплашат Советскиот Сојуз во раните фази на Студената војна. Иако не била прифатена од главните историчари, ова имало позиција во учебниците по историја на јапонските училишта.
Оние што се противеле на бомбардирањата давале и други причини за својот став, меѓу нив: верување дека атомското бомбардирање било фундаментално неморално, дека бомбардирањата треба да се сметаат за воени злосторства и дека тие претставувале државен тероризам.
Наследство
Како и начинот на кој започнала, така и начинот на кој завршила Втората светска војна фрлила долга сенка врз меѓународните односи врз децениите што доаѓале. До 30 јуни 1946 година, во американскиот арсенал имало компоненти за девет атомски бомби, сите уреди како „Дебел човек“ биле идентични со оние што биле користени во бомбардирањето на Нагасаки. Јадреното оружје било рачно изработено средство и останало многу работа за да се подобри нивната леснотија на составување, безбедноста, сигурноста и складирањето пред да биле подготвени за производство. Исто така, имало многу подобрувања во нивната изведба што биле предложени или препорачани, но тоа не било можно под притисок на развојот на војната. Претседателот на Здружениот началник на генералштабот, адмиралот на флотата Вилијам Д. Лихи ја осудил употребата на атомските бомби како усвојување на „етички стандард заеднички за варварите од мрачното време“ но во октомври 1947 година, пријавил воено барање за 400 бомби.
Американскиот монопол на јадреното оружје траел четири години пред создавањето на Советскиот Сојуз да активирал атомска бомба во септември 1949 година. САД реагирале со развојот на водородна бомба, јадрено оружје илјада пати помоќно од бомбите што ги уништиле Хирошима и Нагасаки. Ваквите обични цепни бомби оттогаш се сметаат за мало тактичко јадрено оружје. До 1986 година, САД имале 23,317 јадрени оружја, додека Советскиот Сојуз имал 40,159. На почетокот на 2019 година, повеќе од 90% од вкупно 13,865 јадрени оружја во светот биле во сопственост на Русија и САД.
До 2020 година, девет нации имале јадрено оружје но Јапонија не била една од нив. Јапонија неволно го потпишала Договорот за неширење на јадреното оружје во февруари 1970 година но сепак била засолнета под американскиот јадрен чадор. Американското јадрено оружје се чувало на Окинава, а понекогаш и во самата Јапонија, иако е во спротивност со договорите меѓу двете нации. Немајќи ресурси за борба против Советскиот Сојуз користејќи конвенционални сили, Западниот сојуз започнал да зависи од употребата на јадрено оружје за да се одбрани за време на Студената војна, политика што во 1950-тите станала позната како Нов изглед. Во децениите по Хирошима и Нагасаки, САД се има заканувано повеќе пати дека ќе го користи своето јадрено оружје.
На 7 јули 2017 година, повеќе од 120 земји гласале за усвојување на Договорот за забрана на јадрено оружје. Елејн Вајт Гомез, претседател на ОН за преговорите за договорот за јадрена забрана, рекла дека „светот чекаше на оваа законска норма веќе 70 години“, од атомските бомбардирања на Хирошима и Нагасаки во август 1945 година. , Јапонија не го потпишала договорот.
Контакт (филм)
Контакт — македонски филм од 2005 година во режија на Сергеј Станојковски.
Кулон
Кулон (симб C, Кл) е изведена SI-единица за електричен набој, наречена по францускиот физичар Шарл Огистен де Кулон (1736 -1806). Се дефинира како полнежот што минува низ постојана струја од еден ампер за време од една секунда:
Еден кулон е и одвишокот напон на позивитната страна на капацитетот од еден фарад со разлика на потенцијалот од еден волт:
Однос со елементарниот полнеж
Елементарниот полнеж (позитивниот набој на протонот или негативниот набој на електронот) изнесува прибл. . Во SI, елементарниот полнеж во кулони е приближна вредност: не постои опит кој може да даде апсолутна точност. Меѓутоа во другите системи, елементарниот полнеж има точно определена дефиниција, а другите полнежи се изразуваат во однос на него. На пример, кај обичајните електротехнички единици, вредностите на Џозефсоновата константа KJ и фон Клицинговата константа RK се точно утврдени вредности (се запишуваат како KJ-90 и RK-90), и оттука следува дека елементарниот полнеж исто така има точно определена вредност во рамките на тој систем. Поконкретно, изнесува точно.
Бачилиште (Поешево)
Бачилиште — археолошко наоѓалиште во битолското село Поешево. Наоѓалиштето поради неистраженоста е од непознат тип и период. Се наоѓа на место кое денес е под ниви помеѓу селата Поешево, Логоварди и Оптичари. На самата височинка каде што лежи, мештаните пронаоѓале ќерамиди, камења, како и метални предмети.
Џанг Деѓанг
Џанг Деѓанг (张德江, пинјин: Zhāng Déjiāng), (р. 1 ноември 1946 во Тајан, Љаонинг) — истакнат политичар во Комунистичката партија на Кина, моментално на функцијата претседател на Постојаниот комитет на Националното народно собрание, а претходно бил вицепремиер на Кина.
Животопис
Џанг е роден во Тајан, Љаонинг, а високото образование го стекнал на Јанбиенскиот универзитет, каде дипломирал корејски јазик. ВО август 1978 г. се запишал на универзитетот „Ким Ил Сунг“ во Северна Кореја и таму дипломирал економија. Се истакнал во времето на претседателот Ѓанг Ѕемин, најпрвин како партиски началник на Џилин, а од 1998 г. како началник на Џеѓанг. Во ноември 2002 ја добил должноста на партиски началник на Гуангдунг. На 14 март 2013 г. стапил на функцијата Претседател на ПК на Националното народно собрание.
Космос-497
Космос-497 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 30 јуни 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 94,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 71,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 766 км, а најмалото на 270.
Манила
Манила е главниот град на Филипините. Се наоѓа во северниот дел од државата, на островот Лузон.
Список на државни водачи во 743 година
Ова е список на државни водачи во 43 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Евроцентризам
Евроцентризам е политички термин измислен во 1980 година, кој се однесува на идејата за Европска Извонредност, еден светоглед центариран на западната цивилизација, како што се развила во текот на Европските колонијални империи од почетокот на модерниот период.
Терминот евроцентризам датира од крајот на 1980-тите и стана распространет во дискурсот за политичката коректност и културниот релативизам во текот на 1990-тите, особено во контекст на деколонизација и помош за развој и хуманитарна помош понудени од страна на индустријализираните земји ("Првиот свет") за земјите во развој ("Третиот свет").
Опсада на Триполи (1551)
Опсадата на Триполи се одвила во 1551 година помеѓу Османлиското Царство и Малтешкиот витешки ред во градот Триполи, денешна Либија. Градот бил под команда на Гаспард де Валиер, кој поседувал околу 30 коња (според некои извори бројот бил 200), 630 војници од Калабрија и Сицилија. Османлиската војска имала направено своја база во близина на градот уште од 1531 година. Со започнувањето на битката, Османлиите многу бргу успеале да ја заобиколат тврдината.
Кон опсадата се приклучил и францускиот амбасадор во Османлиското Царство, Габриел де Арамон. Главната цел на амбасадорот била да се принуди Малтешкиот ред да го предаде градот бидејќи се сметало дека Малта не била против сојузот на Франција и Османлиското Царство. Наспроти ова, Синан Паша одбил да се повлече од опсадата, бидејќи сметал дека било конечно време Малтешкиот ред да се искорени од Африканскиот континент. На ова најмногу се пожалил францускиот амбасадор, кој најавил директно заминување во Цариград за да се пожали на Сулејман I, но тогаш му било забрането тоа да го стори.
По некое време започнале преговори за предавање на градот. Градот бил опсаден на 15 август 1551 година по само шест дена од бомбардирањето. Голем број на француски војници и сили биле однесени во Малта како резултат на револт на францускиот амбасадор. Од Малта, францускиот амбасадор му напишал писмо на Анри II за неговата интервенција. Улогата на Арамон била многу критикувана од Карло V, бидејќи императорот се сомневал дека тој ги поддржувал Османлиите при заземањето на градот. Сепак, денеска не е изјаснето точно која улога ја имал амбасадорот во војната.
Кога Гаспар де Валиер се вратил во Малта, тој бил ставен на тешки критики од страна на Големиот мајстор Хуан де Хомедес. Во следните години, Триполи станал важен центар на Османлиското Царство. Градот станал престолнина на османлиската провинција Триполитанија. Во 1560 година од страна на христијаните бил направен обид за враќање на градот, но истиот завршил со неуспех.
Жан Франсоа Шамполион
Жан-Франсоа Шамполион (француски: Jean-François Champollion; — ) — француски научник, филолог и ориенталист.
Шамполион го дешифрирал египетското хиероглифско писмо врз основа на претходните истражувања од Атанасиус Киршнер, Силвестер де Саси, Томас Јанг и др. Шамполион успеал да преведе делови од Каменот од Розета во 1822 година, докажувајќи дека пишаниот египетски јазик бил сличен на коптскиот, и дека системот на пишување бил комбинација од фонетски и идеографски знаци.
Животопис
Шамполион е роден во Фижак, Франција, како последно од седумте деца во семејството. Живеел во Гренобл неколку години и дури и како дете покажувал неверојатен талент за јазици. До 16-годишна возраст веќе знаел да сборува десетина јазици и имал презентирано труд пред Академијата во Гренобл за коптскиот јазик. Кога имал 20 години зборувал латински, грчки, хебрејски, амарски, санскритски, авестиски, пахлевиски, арапски, сириски, калдеански, персиски, етиопски и кинески јазик.
Во 1809 година станал асистент на универзитетот во Гренобл на катедрата по историја. Неговиот интерес за ориенталните јазици, особено за коптскиот, довело до тоа да му биде доверена задачата да го дешифрира тогаш неодамна откриениот Камен од Розета, и ги поминал следните две години (1822-1824) на оваа задача. Во својот труд од 1824 година „Апстракт за хиероглифскиот систем“ ги дал основите на она што подоцна станало основа на современата египтологија. Тој исто така ја идентификувал важноста на Торинскиот список на кралеви, и ја одредил староста на Зодијакот од Дендера. Неговиот интерес за египтологијата се создал во времето на освојувањата на Наполеон во Египет (1798-1801). Шамполион подоцна бил избран за професор по египтологија на Францускиот колеџ во Париз.
Франко-тосканска експедиција во Египет
На 21 јули 1828 година, Шамполион заедно со тосканскиот јазичар Иполито Роселини и уште четири члена на експедицијата, тргнале кон Египет. Пловеле по течението на Нил и извршиле низа истражувања во Долината на кралевите во Египет. Успеале да дешифрираат многу споменични натписи и со тоа да го потврдат методот што го открил Шамполион. Но за жал, во текот на експедицијата извршиле и неколку грабежи на археолошки богатства, како на пример од гробницата на Сети I, од која однеле две големи ѕидни површини кои денес се наоѓаат во музеите во Париз и во Фиренца.
Дел од постигањата на експедицијата се посмртно објавени во книгата „Спомениците на Египет и Нубија“ (1845). Делови од неговата работа се подоцна објавени од неговиот брат Жак Жозеф Шамполион. Синот на Жак Жозеф, Аме-Луј, напишал и биографија за двајцата браќа.
Випавски Криж
Випавски Криж (словенечки: Vipavski Križ) — населба во Општина Ајдовшчина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Пунчак Џаја
Пунчак Џаја (Puncak Jaya) или Карстенсова Пирамида (Carstenszpyramide) — планина во венецот Судирман во западниот дел од покраината Папуа во Индонезија. Со 4.884 м надморска височина, Пунчак Џаја е највисока планина во Индонезија, највисока на островот Нова Гвинеја (каде влегува и Папуа Нова Гвинеја), највисока во Океанија и петта по висина во Југоисточна Азија. Со ова, планината е највисоката точка помеѓу Хималаите и Андите, како и највисокиот островски врв на светот. Според други извори, највисока планина во Океанија е Вилхелм (4.509 м), доколку се земе дека Индонезија ѝ припаѓа Азија.
На 4 км од планината е сместен рудникот на Грасберг — најголем рудник на злато и трет најголем рудник на бакар во светот.
Откривање
Прв до планината дошол Карстенсовиот сонародник Хендрик Лоренц со шестмина Дајаци од Борнео. По него е наречен Националниот парк Лоренц во кој спаѓа планината.
Историја на искачување
Во 1936 г. е спроведена холандската „Карстенска експедиција“, но стручњаците не успеале да утврдат кој од трите врва е највисок. Антон Цолејн, Жан Жак Дози и Фриц Висел ги искачиле двата врва, но поради невреме не успеале да се качат на Карстенсовата Пирамида.
Највисокиот врв е искачен дури во 1962 г. од експедицијата преводена од австрискиот алпинист Хајнрих Харер (Филип Темпл, Расел Кипакс и Албертус Хејзенга).
Кога покраината преминала во Индонезија (1963), планината го добила името „Пунчак Сукарно“ (), во чест на првиот претседател на државата. Подоцна го добила сегашното име „Пунчак Џаја“ што значи „врв на победата“.
Демохристијанство
Демохристијанство или христијанска демократија — политичка идеологија која ги синтетизира идеалите на христијанството и демократијата. Се појавува во Европа во XIX век под влијание на конзервативизмот и католичкото општествено учење. По нејзиното проширување, усвоена е во многу земји во светот со значајно христијанско население.
NGC 2250
NGC 2250 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Еднорог, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2250 се споменува и како OCL 547, *Grp ?.
Откривање
Објектот е откриен на 20 февруари 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2250 е од видот IV2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,9 m. NGC 2250 има само една позната привидна димензија, која изнесува 10'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 33 м 49,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 5° 5' 4".
Други поделби
Проучување на NGC 2250 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 227; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4806. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 943.
Трајан Мицевски
Трајан Здравков Мицевски (  ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, па се занимавал со земјоделство. На 11 септември 1944 година стапил во Дополнителната бригада, а по ослободувањето на Скопје преминал во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Во ноември и декември 1944 година со Бригадата заминал на Косово, каде учествувал во борбите за разоружување и ликвидирање на преостанатите балистички банди. По успешното извршување на овие задачи, стигнал во близината на Белград, каде успешно завршил тримесечна вoeнa настава. На 12 април 1945 година учествувал во големата пролетна офанзива на Првата југословенска армија во Срем. При еден јуриш кај Илинци, бил погоден и загинал. Бил закопан на борбената позиција.
Чекори за сеќавање
Чекори за сеќавање (анг. A walk to remeber) е американски љубовен филм од 2002 година втемелен врз истоимениот роман на Николас Спаркс. Режисер на филмот е Адам Шенкмен во продукција на Денис де Нови и Хунт Ловри за Warner Bros, а главните улоги ги имаат Шон Вест и поп пејачката Менди Мур.
Јована Јанковиќ
Јована Јанковиќ (српски: Јована Јанковић) (родена на ) — позната српска телевизиска водителка која веќе 4 години е едно од заштитните лица на националната телевизија во Србија, РТС. Таа и пејачот Жељко Јоксимовиќ беа избрани за водители на 53-тото издание на Евровизија кое ќе се одржи во Белград.
Ханс Ем
Ханс Ем (, Марибор -, ), инженер, професор на Шумарскиот факултет во Скопје, најстариот член на МАНУ. Бил учесник во НОВ на македонскиот народ од 1941 година.
Животопис
Ем дипломирал на Високата школа за култура на земјиштето во Виена во 1923 година. Службувал во шумарските оперативи на подрачја од Србија, Косово, Црна Гора и од Македонија. Во Банската управа и Дирекцијата за шуми во Скопје работел на воведувањето смоларење во боровите шуми во Македонија и на преработка на смолата. Назначен е за прв директор на Шумарскиот институт во Скопје (1944). Бил професор на Земјоделско-шумарскиот факултет во Скопје (1947–1968) и негов декан (1953/54). Член е на Научниот совет за изработка на вегетациска карта на Југославија. Редовен член на МАНУ. Еминентен шумарски стручњак на меѓународен план. Прв научник и проучувач е на дендрофлората и шумските заедници во Македонија. Публикувал „Преглед на дендрофлората на Македонија“ (1967). Изготвил прва скрипта за фитоценологија, го формирал и го раководел арборетумот во Трубарево, еден од најбогатите на просторот од Југославија. Открил нови дрвни и растителни видови за македонската и светската дендрофлора. Публикувал бројни трудови во домашни и во странски списанија.
Приказна за Санџан
Приказната за Санџан (или Qissa-i Sanjan или Kisse-i Sanjan) (, કિસે સનજાન) е известување за првите години од населувањето на индискиот потконтинент од страна на приврзаници на зороастризмот. Во недостаток на други текстови, овој текст е прифатен како единствен кој зборува за настаните од тоа време, а голем број членови на заедницата Парси овој еп го сметаат како точен запис за нивните предци.
Приказната започнува во Велики Корасан, и зборува за патувањето на емигрантите во Гуџарат, на западниот брег од денешна Индија. Првото поглавје, кое е најдолго, завршува со воспоставување на Огнен храм во Санџан (Гуџарат), и подоцнежното растурање на нивните потомци. Во наредните поглавја, се зборува за успехот при одбивањето на исламските освојувачи, а потоа за неуспехот во истата задача.
На крајот, приказната е потпишана од Парси свештеник по име Бахман Каикобад. Како датум е ставена годината 969 Y.Z. (1599 C.E., види зороастриски календар) - неколку века по опишаните настани. Приказната е во стихови, во стил кој е вообичаен за персиската поезија.
Приказната за Санџан станала достапна за европските научници во 1771 година, кога е направен превод на француски јазик. Но, не предизвикала внимание до почетокот на 20 век.
Содржина
''Цитатите се од англиската книга, издадена во 1920 година. ''
Првото поглавје почнува со падот на Сасанидското Царство во 642 C.E., поради муслиманското освојување на Персија. Прогонот на приврзаниците на зороастризмот довел до намалување на луѓето со „добра вера“, како и нивно заминување од Велики Корасан.
Бегалците прво се сместиле блиску до Бушер, каде останале 15 години. Од таму, тие со бродови заминале за Хиндустан, во северните делови од Индија. Стигнале до островот Диу, каде останале во наредните 19 години. Од Диу, пловеле покрај брегот, и конечно стигнале во Гуџарат. Некои извештаи велат дека станува збор за 18.000 луѓе кои стигнале со седум брода.
По некое време, свештениците на новата заедница побарале од кралот дозвола да направат Огнен храм. Желбата им била исполнета, и храмот бил набрзо направен и осветен. Огнот во приказната е наречен „Оган од Вараран."
Приказната потоа ги прескокнува наредните пет или седум века (и двете бројки се споменуваат) Крајот на првото поглавје укажува дека многу од потомците на дојденците заминале во разни насоки.
Во наредните три поглавја, се зборува за инвазијата на исламските трупи. На почеток, со помош на зороастријците, нападите биле одбивани. Но во битката наредниот ден, „среќата се свртела“, и Раџата бил убиен.
Петтото поглавје зборува за бегството на зороастријците во Бахрот, кои со себе го зеле огнот од Санџан. Таму останале 12 години, па заминале во Бансда, каде направиле нов храм.
Во шестото и последно поглавје, приказната зборува за пренесувањето на огнот во новиот храм во Навсари.
Дебати кои произлегуваат од текстот
Поради отсуство на други извори, Приказната за Санџан е прифатена како единствен текст во кој се зборува за првите години на бегалците по Индискиот Потконтинент. Меѓу припадниците на заедницата Парси, приказната се зема за вистинита приказна за нивните предци.
Важноста на текстот сепак, не е во реконструкцијата на настаните, туку во описот на заедницата Парси и нивниот однос со доминантна култура. Како таква, приказната игра клучна улога во оформувањето на идентитетот на Парси заедницата. Дури и ако хрониката не е ништо повеќе од легенда, сепак е крајно информативен документ кој зборува за историјата на Парси.
Хронологијата на приказната води кон неколку различни проценки на годината на преселба. Според тоа, поткрепено од документ од 1826 година ), предложени се три години како датуми кога бегалците стигнале таму: 936, 785 и 716. Настанот за кој се зборува во четвртото поглавје се случил најверојатно во 1465 година (види Делхиски султанат), што ја става 716 C.E. - 750 години пред исламската инвазија, а 936 C.E. околу 530 години пред тој настан.
Прашањето околу тоа дали првата населба во Индија е во Санџан или во Диу, наголемо се дискутирало на почетокот на 20 век, кога за првпат е предложено да се прослави нивното доаѓање во Индија. На крајот, прославата е направена за Санџан. Во текстот не е јасно кажано од каде точно тргнале зороастријците, сепак може да се претпостави дека потекнувале од Санџан (Корасан), наслеба блиску до древниот град Мерв (денес во Туркменистан). Дојденците биле нарекувани од месното население 'Корасанци'. Понатаму, семејните имиња (презимиња) не биле вообичаени за тој период, туку се користеле многу подоцна. Ни авторот на текстот не споменува свое презиме.
Историчарите кои се занимаваат со Парси се поделени во врска со условите при барањето азил, односно со делот склопувањето брак да се одвива само навечер (како што прават во хиндуизмот). Овој дел го отвора прашањето: зошто нешто толку ситно е услов за азил.
Космос-498
Космос-498 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 јули 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 91,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 461 км, а најмалото на 266.
Тајан (околија)
Тајан (кин. 台安县, пинјин: Tái'ān xiàn) е околија во покраината Љаонинг, Кина. Околијата е под управа на градот Аншан.
Околијата Тајан е роден крај на политичарот Џанг Деѓанг, поранешен вицепремиер за економија на НР Кина и денешен Претседател на Постојаниот комитет на Националното народно собрание.
912 п.н.е.
912 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 912. година пред новата ера, 912. од првиот милениум п.н.е., 12. од 10 век п.н.е. и трета од 910-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4596 и 4597 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3838 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2848 и 2849 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 159 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 912 година се протега во 1724 и 1725, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1784 и 1785 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 369 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1580 и 1579 исламска година пред хиџра.
Список на државни водачи во 1256 година
Ова е список на државни водачи во 256 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Антимасонство
Антимасонство (познато уште и како анти-слободно ѕидарство) — спротивставување на слободното ѕидарство. Сепак, не постојат еднакви антимасонски движења. антимасонството е составено од драстично различни критики од, понекогаш некомпатибилни групи коишто, на некој начин се непријателски настроени кон Слободното ѕидарство.
Првите aнти-масонски документи
Најстариот антимасонски документ бил леток испечатен во 1698 година од пресвитеријански министер кој се викал Винтер. Летокот гласи:
"ЗА СИТЕ БОЖЈИ ЛУЃЕ, во градот Лондон. Мислам дека треба да ве предупредам за пакоста и злото практикувани пред очите на Бог од страна на т.н. ослободени масони, ви велам чувајте се за да не ве прелажат нивните обреди и тајни ветувања; и бидете претпазливи ништо да не ве натера да грешите. Бидејќи во оваа ѓаволска секта, луѓето тајно се состануваат и заколнуваат против сите без да бидат прогонети. Масонството е антихристот којшто требаше да дојде водејќи ги луѓето од стравот од Бога. Како можат луѓето да се состануваат на тајни места и со тајни знаци да се погрижат дека никој не ги гледа правејќи го Божјото дело; не ли се ова дела на злосторници? Знаејќи дека Бог ги гледа како седат во темнината тие треба да бидат поразени, а тајните на нивните срца соголени. Не се мешајте со овие корумпирани луѓе за да не се најдете во светскиот пожар."
Американско политичко антимасонство (1830 г. -1850 г.)
Во 1826 година, Вилијам Морган исчезнал од малиот град Батавија, Њујорк, откако се заканил дека ќе ги открие „тајните“ на масонството со објавување на нивните ритуали. Неговото исчезнување поттикнало некои од антимасоните да тврдат дека бил киднапиран и убиен од масоните. Исчезнувањето на Морган предизвикало низа протести против масонството, коишто на крајот се прошириле и во областа на политиката. Под раководство на антимасонот Турло Вид, aнти-Џексон движењето станало (бидејќи Џексон бил масон) антимасонска партија. Политичката партија избрала претседателски кандидати во 1828 година и 1832 година, но од 1835 година партијата била распуштена секаде, освен во Пенсилванија.
Британско политичко aнти-масонство (1990-денес)
Уште од 1997 година одредени членови на британската влада започнале да се обидуваат да усвојат закони коишто ѝм наложуваат на масоните кои се приклучуваат на полицијата или судството, да ги изјаснат своите членства јавно пред владата поради обвинувањата дека масоните извршуваат дела на взаемно унапредување и менување на наклонетоста. Ова движење првично било предводено од Џек Строу, Министер за внатрешни работи од 1997 година до 2001 година. Во 1999 година, Велшкото собрание станало единствен орган во Велика Британија којшто поставува законска обврска за изјаснување на членството на масоните. Во моментов, од припадниците на полицијата и судството во Англија се бара доброволно да признаат дека се масони. Сепак, сите успешни судски кандидати морале да го „изјаснат својот масонски статус” пред состанокот во 2009 година, кога по успешниот предизвик во Европскиот суд од страна на италијанските масони, Џек Строу се согласил дека политиката е „непропорционална” и ја разрешил. Спротивно на тоа, новите членови на полицијата не се обврзани да го изјаснат својот статус.
Во 2004 година, Родри Морган, Првиот министер на велшкото собрание, изјавил дека го прекинал именувањето на Жерард Елијас за генерален бранител поради врски со слободното ѕидарство, иако политичарите на не-работничката партија (анг. non-Labour Party) тврделе дека вистинската причина била да се има поддржувач од Работничката партија (анг. Labour Party), во случајов, Малколм Бишоп.
Прогонство од страна на комунистите
Советска Русија ги забранила сите тајни друштва во 1922 година, вклучувајќи го тука и масонството. На една од Вторите меѓународни средби, Григориј Зиновјев побарал таа да се исчисти од масоните. Масонството не постоело во Советскиот Сојуз, Кина или други комунистички држави. По војната, повторното појавување на масонството во Чехословачка и Унгарија во 1950 година било потиснато. Меѓутоа, во Куба продолжило да постои масонство во Кубанската револуција, а според кубанскиот фолклор, Фидел Кастро развил место за масоните кога им дал засолниште во масонската ложа во 1950-тите.
Прогонство под нацистички режим
Фашистите го третирале масонството како потенцијален непријател. Масонски писатели тврдат дека јазикот којшто се користи во тоталитарните режими е сличен со оној на некои современи критичари на масонството.
Постојано сметани за идеолошки непријател на нацизмот во нивното сфаќање на светот (Weltauffassung), осудениците во масонскиот концентрационен логор биле оценети како ,,политички” затвореници, и носеле превртен (со врвот долу) црвен триаголник.
Во 1943 г., пропагандата Абтајлунг, делегација на министерството за нацистичко-германски пропаганди во окупирана Франција, го нарачала пропагандниот филм Окултни сили. Филмот го навредува масонството, парламентаризмот и Евреите како дел од Виши движењето против нив и се обидува да докаже дека постои еврејско-масонски заговор.
Масонството и патриотизмот
Масонството наводно ги спречува своите членови од целосно посветување на нивната нација. Кртитичарите тврдат дека во споредба со јасните клеветења за предавство на оперативното масонство, шпекулативното масонство (масонството по 1723 г.) било далеку подвосмислено. Старата Католичка енциклопедија тврди дека масонското негирање за предавство не е засновано врз морална основа, туку врз основа на непријатностите на другите масони. Таа исто така расправа, дека поговорката „Лојалноста на слободата ги надминува сите други размислувања” ги оправдува предавството, и цитатите на Алберт Меки, кој рекол: „...да беа предавството и бунтот масонски злосторства, скоро секој масон во Соединетите колонии (Америка), во 1776 г., би бил осуден на протерување и секоја ложа на одземање на налогот од Големите ложи на Англија и Шкотска, под чија надлежност биле во тоа време”.
Масонството, сепак, ѝм наложува на своите членови дека: „Во државата треба да бидете тивки и мирни предмети, верни на својата влада и праведни кон својата земја; не треба да покажувате нелојалност или бунт, туку трпеливо да служите на правната власт и гордо да се приспособите на владата на државата во која живеете”.
Со овој товар на душата, американските масони се доследни застапници на Уставот на САД, вклучувајќи го и одвојувањето на црквата од државата, кое што Римокатоличката црква го гледа како прикриен напад врз местото на црквата во јавниот живот.
Теории на заговор
Историски гледано, постоеле жалби дека масоните тајно планирале да создадат општество засновано врз револуционерни идеали за слобода, еднаквост, братство, одделување на црквата од државата и (во Нацистичка Германија) еврејски заговор за верска толеранција. Слично на тоа, некои антимасони изјавиле дека масонството е еврејски фронт за светска доминација, или барем е користено од евреите за оваа цел. Пример за ова претставува познатиот литературен фалсификат Протоколите на старите од Зион. Хитлер го забранил масонството делумно поради оваа причина. Водачот на Палестинското исламистичко движење Хамас, тврди дека масонството е ,,тајно општество” создадено како дел од ционистичкиот заговор за да го управува светот.
Најстариот документ којшто ги обвинувал масоните дека се вмешани во заговор бил Enthüllungen des Systems der Weltbürger-Politik („Откривање на системот на космополитската политика”), објавен во 1786 г. Книгата тврди дека постоел заговор од страна на масоните, илуминатите и језуитите коишто планирале светска револуција. Во текот на 19 век, оваа теорија е повторена од страна на повеќе христијански контра-револуционери, коишто ги обвинувале масоните за секој напад врз постоечкиот општествен систем.
Исто така, постојат многу други религиозни и политички теории на заговор, повеќето поврзани со владата на САД, кои тврдат дека сите претседатели се масони (всушност само 14 од 44 претседатели биле масони) или дека масоните биле вмешани во атентатот на Џон Кенеди. Многу од овие теории укажуваат на присуството на масонски симболи во архитектурата на федералните згради или во планот за улици на Вашингтон.
Христијанско антимасонство
Еден од првите христијански критичари на масонството бил Чарлс Фини. Во неговата книга Карактерот, тврдењата и практичната работа на масонството, Фини не само што ги исмејува масоните, туку и објаснува зошто го гледал напуштањето на заедницата како суштествен дел, 3 години по неговото преобратување во христијанин и влегување во богословијата.
Одреден број на припадници од протестантската и православната вероисповед ги спречуваат нивните верници да се приклучат на масонските ложи, иако ова се разликува во поглед на интензитетот според вероисповедта. Некои едноставно изразуваат мала загриженост за тоа дали масонството е компатибилно со христијанството, додека пак, од друга страна, некои го обвинуваат братството за обожавање на ѓаволот.
Римокатоличката црква, од 1738 г., го забранила членството во масонските организации, повикувајќи се на обете, политички и религиозни причини. Сè до 1983 г. казната за католиците кои се приклучуваат на братството било изопштување. Оттогаш, казната е забрана, која што го исклучува обвинетиот од Светата причест. Иако канонската казна е променета во 1983 г., тоа не е случај и со забраната за членство. .
Муслиманско антимасонство
Многу аргументи од страна на исламските антимасони се тесно поврзани со антисемитизмот и антиционизмот, иако постојат и други критики како што е поврзувањето на масоните со Даџал. Одредени муслимани кои се противат на масонството тврдат дека масонството ги застапува интересите на Евреите низ целиот свет и дека една од нивните цели е повторната изградба на Храмот на Соломон во Ерусалим по уништувањето на џамијата Акса. Во член 28 од нивниот завет, Хамас вели дека масонството, Ротари клубот, и други слични групи „работат во интерес на ционизмот и според неговите наредби.... ” Многу земји со големо муслиманско население, не го дозволуваат постоењето на масонски ложи под нивна надлежност. Сепак, во земјите како Турција и Мароко постојат Големи ложи while in countries such as Malaysia, додека пак, во земјите како Малезија и Либан , постојат Региони на Големи ложи коишто работат под раководство на некоја веќе основана Голема ложа.
Олтар (соѕвездие)
Олтар — јужно соѕвездие сместено меѓу Скорпија и Јужен Триаголник. Името потекнува од латинскиот збор Ara што означува „олтар“. Олтар било едно од 48 соѕвездија кои биле забележани од Птоломеј во век, и останало едно од 88-те современи соѕвездија определени од Меѓународниот астрономски сојуз.
Ѕвезди
Олтар содржи дел од Млечниот Пат на југ од Скорпија и поради тоа е богато со ѕвездени полиња.
Ѕвездите во соѕвездието немаат имиња во западната култура, но во Кина тие се наречени α Arae „Чу“ („палка“ или „стап), и ε Arae „Цо Канг“, што значи 'лев чувар'.
Далечни објекти
Во северозападниот агол на Олтар се наоѓа дел од Млечниот Пат и во истиот се содржат неколку расеани јата (од особена важност NGC 6200) и расеани маглини (вклучувајќи го тука и парот од јато/маглина NGC 6188 и NGC 6193). Најсјајното од збиени ѕвездени јата, со светлинска величина 6 NGC 6397, и на растојание од само о 6.500 сг (6.149×1013 км), со што е едно од најблиските збиени ѕвездени јата до Сончевиот Систем.
Иако Олтар е во близина на средиштето на Млечниот Пат, можат да се видат две спирални галаксии (NGC 6215 и NGC 6221) во близина на η Arae.
Планетарни маглини
Скат (Hen 3-1357), најмладата позната планетарна маглина од 2010 година, образувана во соѕвездието Олтар, светлината од нејзиното создавање за првпат е забележана во 1987 година.
На крај, NGC 6326. Планетарна маглинакоја можно е да има двоен систем во својот центар.
Прикази
Во цртежите, соѕвездието е прикажано како олтар од кој се издигнува чад во јужна насока. Но, цртежите за Олтар не се секогаш исти. На почетокот на печатењето, во резба од 1482 година на Хигинсовата класична Poeticon Astronomicon го претставува олтаропт опколен со демони. Јохан Бајер во 1603 година го претставил Олтар со запалени кандила, и пламените јазици се издигнуваат кон југ во повеќето атласи. Гај Јулиј Хигинс исто така го претставил Олтар со запалени кандила, но покрај нив стоеле ѓаволи. Но, Вилем Блау, холандски уранографер кој работел во и  век, го претставил Олтар како олтар на кој се вршат жртвувања, и со запалени животински понуди. За разлика од повеќето цртежи, чадот во цртежите на Блау е насочен северно, и е претставен од Алфа Олтар. Понеобичен цртеж за Олтар е оној на Арат, старогрчки уранографер, од 270 п.н.е. Тој го претставил Олтар како светилник, каде Алфа, Бета, Епсилон и Зета Олтар ја претставуваат основата на светилникот, а Ета Олтар ги претставува пламените јазици на светлината од светилникот.
Митологија
Во старогрчката митологија, Олтар било местото во кое боговите принеле жртва пред да создадат сојуз и да ги поразат Титаните. Блискиот Млечен Пат го претставува чадот од нивното жртвување на олтарот.
Иточна астрономија
Во кинеската астрономија, ѕвездите од соѕвездието Олтар се во Азурниот Змеј на исток (東方青龍, Дунг фанг ќинг лунг).
Ел Тепостеко
Ел Тепостеко бил стар ацтечки град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Либенвалде
Либенвалде (Liebenwalde) — град во округот Горен Хафел, во сојузната покраина Бранденбург, Германија. Се наоѓа 16 километри североисточно од Ораниенбург и 39 километри северно од Берлин.
Во 2003 градот бил проширен со селата Фрајенхаген, Хамер, Кројцбрух, Либентал и Нојхоланд.
Пио Алберго Тривулцио
Пио Алберго Тривулзио најчесто познат како Багина, е стар пензионерски дом и болница во Милано, Италија. Сè уште активен и ден денес, отворен уште од 1766 година.
Историја
Во 1766 година, миланскиот аристократ Толомео Тривулзио, по неговата смрт, го предал својот имот на засолниште за „старите сиромашни лица“, за да бидат сместении во неговата сопствена палата во областа Верзиере. Болницата почнала да функционира во 1768 година, а подоцна станала дел и од поголемото добротворно здружение кое ги вклучувало и двата главни традиционални сиропиталишта во Милано.
Во почетокот на 20 век, Тривулцио бил преместен на патот кој што ги поврзува Милано со Баџо, а потоа го добил и прекарот „Багина“.
Во 1992 година, Тривулцио доби и многу големо медиумско внимание како последица на политичкиот скандал во Тангентополи, бидејќи неговиот претседател Марио Киеза беше првиот политичар кој беше уапсен во судењето во Мани Пулите.
Наводи во популарната култура
Поради својата долговечност, „Багина“ е добро позната на миланското население и се споменува во миланската поп-култура и фолклор, на пр., во голем број милански дијалектални идиоми (на пример, sun bun per la Baggina, „Јас сум добар за Багина“, што значи „стар сум“). Пејачот и текстописец Фабрицио Де Андре ја спомна „Il poeta della Baggina“ во неговата песна La domenica delle salme, вклучена во албумот Le Nuvole од 1990 година.
Фусноти
<references group="" responsive="1">
Калиштлахуака
Калиштлахуака бил стар ацтечки град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Едобих
Едобих (или Едобинк, според Годфроа Курт ) бил водач на Франките од почетокот на 5 век, поборник на узурпаторот Константин III. Починал во 410.
Животопис
Константин, малку подоцна бил предаден од неговите генерали, Геронтиј кој станал сојузник на еден друг узурпатор – Максим. Константин тогаш побарал од Едобих да собере војска и да се бори со Геронтиј, но бил нападнат од војската на Констанциј, генералот на царот Хонориј. Едобих бил убиен додека неговата војска се повлекувала. Хонориј тогаш го заземал Арл и го убил Константин III.
Силвологија
Силвологија (латински: silva или sylva, „шуми“; -λογία, -логија, „наука за“ или „проучување на“) ― биолошка наука за проучување на шуми и ретко стеблести шуми, вклучувајќи разбирање на природните шумски екосистеми и ефектите и развојот на силвокултурните практики. Поимот ја надополнува силвокултурата, која се занимава со уметност и практика на управување со шумите.
Силвологијата се смета за единствена наука за шумарството и за прв пат ја користел Роелоф Олдеман. Интегрира студија за шуми и шумска екологија, која се занимава со автоекологија на едно дрво и природна шумска екологија.