Историја_на_филмот
Креативно влијание на звукот
Сепак во однос на креативноста, брзата транзиција била тешка и на некој начин филмот накратко се вратил на условите од неговите најрани денови. Доцните 1920-ти изобилувале со статични, сценски звучни филмови додека уметниците пред и зад камерите се бореле со строгите ограничувања на првичната звучна опрема и со сопствената несигурност за тоа како да го искористат новиот медиум. Многу сценски изведувачи, режисери и писатели биле воведени во филмографијата бидејќи производителите барале персонал со искуство во раскажување засновано на дијалози. Многу од главните филмски работници и глумци од тивките филмови, не биле во можност да се прилагодат и нивните кариери се нашле во строго ограничена ситуација, па дури и завршувале. Овој чуден период бил прилично краткотраен. 1929 била година на пресвртница: Вилијам Велман со „Ноќите во Чајнатаун“ ​​и „Човекот што го сакам“, Рубен Мамулијан со „Аплауз“, Алфред Хичкок со „Уцена“ (првиот звучен филм од Велика Британија), биле меѓу режисерите, кои вовеле поголема флуидност во звучните филмови и кои експериментирале со експресивната употреба на звукот (Ајман, 1997). При тоа, тие имале корист и ги однеле понапред техничките достигнувања на микрофоните и камерите, како и можностите за уредување и пост-синхронизација на звукот (наместо снимање на сите звуци директно за време на снимање на филмот). Звучните филмови ја истакнале црната историја и се отворила можност за правење на повеќе различни жанрови отколку кај тивките филмови. Очигледно, мјузиклот е роден, првиот холивудски мјузикл во класичен стил бил „Бродвејската мелодија“ (1929) и оваа форма го пронашла својот прв голем творец во кореографот и режисер Базби Беркли (42-рата улица, 1933, Дамес, 1934). Во Франција, авангардниот режисер Рене Клер направил надреално користење на песните и танцот во комедиите како „Под покривите на Париз“ (1930) и „Милион“ (1931). Студиото Универзал започнало да објавува готски хорор филмови како „Дракула“ и „Франкештајн“ (двата од 1931). Во 1933 година, РКО го објавиле класичниот филм со „џиновско чудовиште“ на Меријан Ц. Купер, „Кинг Конг“. Трендот најдобро напредувал во Индија, каде што влијанието на традиционалните драми со песни и танци го направиле мјузиклот, основна форма во повеќето звучни филмови (Кук, 1990); речиси незабележано од страна на западниот свет со децении, ова популарно индиско кино (Боливуд) сепак станало едно од најплодните во светот. Во тоа време станале популарни американските гангстерски филмови како „Малиот Цезар“ и филмот на Велман, „Јавниот непријател“ (двата од 1931). Дијалогот добил предност во однос на „пантомимата“ во Холивудските комедии; брзите, духовити настани во „Насловната страница“ (1931), или „Тоа се случи една ноќ“ (1934), потоа сексуалната двосмисленост на Мае Вест („Таа му згреши“, 1933) или честото субверзивно анархичко зборување без смисла на Браќата Маркс („Шаткина супа“, 1933). Волт Дизни, кој претходно бил во бизнисот со кратки цртани филмови, зачекорил во играните филмови со првиот анимиран филм од англиско говорно подрачје „Снежана и седумте џуџиња“, објавен во 1937 година од страна на РКО Филмови. 1939, голема година за американското кино, донела филмови како „Волшебникот од Оз“ и „Однесено од виорот“.