cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грабнување на Даме Груев
Заложничката драма
Мицко од локалните србомани дознал за четите и решил да ги предаде на турската власт. Во селото набргу пристигала турската војска која го блокирала селото, а следното утро организациските стражари биле нападнати од аскерот и сите четници се кренале. Тие се обиделе да се пробијат и дошле во судир со војската, а притоа загинал Ѓурчин Наумов - Пљакот заедно со 4 четници.
Најголемиот дел од четниците и преостанатите војводи успеале да се засолнат, но во текот на борбата Даме Груев бил ранет и затоа тој со четникот Божин се засолнил во блиската шума. Од друга страна пак Мицко со својата чета се наоѓал во близината на селото и го набљудувал судирот.
Космос-1410
Космос-1410 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Грабнување на Даме Груев
Заложничката драма
Во текот на ноќта Даме и Божин се вратиле во селото, а следниот ден во селото влегол Мицко со својата чета и ја опколил куќата во која би сместен Груев. Србоманите со висок тон го повикувале Груев да излезе, но откако биле убедени дека тој е ранет во самата куќа влегол Мицко. Следниот ден Мицко ги повел со себе Даме и четникот Божин низ Порече.
Космос-1410
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 септември 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1500 килограми. Космос-1410 бил геодетски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1501 км, а најмалото на 1493.
Грабнување на Даме Груев
Заложничката драма
Тие на враќање наишле на Божин и дознале дека Даме се наоѓа во заложништво на просрпскиот војвода и за тоа веднаш била известена Организацијата. Таа од своја страна ги презела сите мерки за ослободување на Груев, а Битолскиот револуционерен комитет до српскиот конзул во Битола дал предупредување дека ако не биде ослободен Груев тие ќе започнат истребувачка војна.
Слични вакви закани биле испратени и до српскиот конзул во Скопје, а по иницијатива на Атанас Лозанчев и Задграничното претставништво, Антон Страшимиров стапил во контакт со дипломатскиот претставник во Софија.
Пере Тошев пак стапил во врска со српскиот ренегат Глигор Соколов и заедно со него заминал за Порече. За да се осигура дека нема да се повтори случката како со Груев, Пере Тошев го предупредил Соколов дека биле преземени дејствија за задржување на неговото семејство и роднини.
Гласини
Весниците во Србија, веднаш откако дознале за пленувањето на Груев, започнале со печатење на пропагандни текстови во кој бил величен Мицко и српските чети во Македонија, а биле пуштени и дезинформации дека Груев бил убиен дека тој бил заробен од Мицко кој бил
Во Белград тамошниот австроунгарски аташе известил дека Турците му понудиле на Мицко 5.000 наполеони за да им го предаде Груев, а според љубљанскиот весник Словенец, на Мицко од страна на Турците за главата на Груев му биле понудени 100.000 франци.
Епилог
Околу 20 дена по судирот во Слатино, српскиот конзул од Солун го известил бугарскиот трговски агент Атанас Шопов дека Груев бил ранет и е лекуван од страна на Србите од Кичевско, потенцирајќи дека Груев бил под заштита на тамошна српска чета на чело на која се наоѓал негов познаник.
Последици
Целата заложничка драма била на штета на Македонската револуционерна организација. Пошироката јавност не била запознаена со подробностите на целото случување, но се оставило впечаток дека еден од најголемите раководители се нашол во рацете на некој српски војвода, а сето тоа многу штетно влијаело врз моралот на организациските луѓе. Свештеникот Тома Николов кој бил раководител во Кичевско дека:
Каранфилче
Каранфилче (Syzygium aromaticum) е сосушена цветна пупка од истоименото растение. По потекло е од Молучките Острови, а денеска најмногу се произведува во: Танзанија, Мадагаскар и Индија. Најголем светски извозник е Танзанија.
NGC 696
NGC 696 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 696 се споменува и како ESO 353-50, MCG -6-5-4.
Откривање
Објектот е откриен на 29 ноември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 696 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 696 има привидни димензии од 1,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 49 м 31,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 34° 54' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 696 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6695. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 353; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7008.
ПУ „Александар Здравковски“ - Раотинце
Основно училиште „Александар Здравковски“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Александар Здравковски - Раотинце; скратено: ПООУ „Александар Здравковски“) — подрачно основно училиште во селото Раотинце.
Името на училиштето е во чест на Александар Здравковски.
Местоположба
Селото се наоѓа на работ од селото Раотинце.
Настава
Во училиштето наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Злински крај
Злинскиот крај (Zlínský kraj) е крај во Чешката Република, кој се наоѓа во централноисточниот дел на историската област Моравија. Наречен е по неговиот адмиистративен центар Злин.
Според чешки владини проценки и статистики, Злинскиот крај е најбезбедната чешка покраина со најмал број на убиства, силувања и напади на патиштата.
Градови
Градови со вкупно население преку 5.000 жители (податоци од 1 март 2003):
1112
1112 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1112 година од новата ера, 112. од вториот милениум, 12. од XII век и трета од 1110-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1112 година се протега во 3748 и 3749, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3808 и 3809 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1655. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 505 и 506 исламска година.
ОУ „Кирил и Методиј“ - Свети Николе
Кирил и Методиј — основно училиште во Свети Николе, Општина Свети Николе. Училиштето е сместено во средишното градско подрачје во Свети Николе. Училиштето е од развиен тип и во него се образуваат ученици од I до IX одделение. Во склоп на училиштето работи и подрачното училиште во Долно Ѓуѓанци каде учат ученици од прво до петто одделение во комбинирана паралелка.
Во сопственост на училиштето е и спортската сала " Цар Самоил " во која се реализираат часовите по физичко образование од основното и средното училиште и од разни спортски клубови.
Историјат
Според архивските податоци училиштето започнува со работа во далечната 1969 година во сега постоечката училишна зграда во кој учеа ученици од петто до осмо одделение.
На ден 29 јуни 1973 година единственото основно училиште во градот со одлука бр.02-1071/14 на Собранието на Општина Свети Николе било поделено на две училишта што го означувале почетокот на работата на ООУ „Кирил и Методиј“ со статус на самостојно училиште. Училиштето стартувало со 27 паралелки од кои 12 паралелки во одделенска настава и 13 паралелки во предметна настава и две групи ученици во предшколско образование (забавиште). Вкупниот број на ученици во учебната 1973/74г. изнесувало 784. Во тој период како подрачни училишта гравитирале и училиштата во селата: Долно Ѓуѓанце, Павлешенци и Стањевци со вкупно пет комбинирани паралелки од прво до четврто одделение.
Освоени награди
Ученици од 6то одделение на државниот натпревар по географија : - Матеј Славевски - II награда, - Ива Дечков и Меланија Радевска - III награда. Ученичката Елена Андроникова доби диплома за учество на државен натпревар.
Јанев Теофил - прво место во категорија петто одделение, Енапрво место во категоријата осмо одделение и Кристина Костова второ место во категоријата шесто одделение !
Ена Славков прва награда од категоријата 8мо одделение и Теона Миткова втора награда од категоријата 9то одделение.
NGC 5280
NGC 5280 — елиптична галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5280 се споменува и како MCG 5-32-72, CGCG 161-131, NPM1G +30.0309.
Откривање
Телото е откриено на 23 мај 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5280 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5280 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 42 м 55,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 52' 9"".
Други поделби
Проучување на NGC 5280 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48580. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2004. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 86.
Висока
Висока (Όσσα, Оса, до 1927 г. Βυσσώκα, Висока) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Историја
Крај населбата има траги од населба од IV век п.н.е. На ридот Кури има населба од старомакедонската епоха.
Во 1751 година, жителка на Висока по име Кирана настрадала за верата и била канонизирана како Света Кирана Солунска. Црквата „Св. Кирана“ во селото била изградена во 1868 година, додека црквата „Св. Архангели“ во 1804 година.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 270 семејства со 305 жители муслимани и 931 Македонец Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 200 муслимани и 1350 жители Македонци.
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 2000 македонски гркомани, и функционирало грчко училиште.
Демографија
Во 1928 година селото броело 1626 жители. , додека во 1940 година селото броело 1703 жители.
Селото 889 пописот од 1951 година броело 1399 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 1381 жител, во 1971 година имало 889 жители, во 1981 година имало 576 жители, додека во 1991 година имало 856 жители. Денеска, населението на селото е 387 жители според пописот од 2011 година.
Маријан Бенеш
Маријан Бенеш (,  -,  ) е поранешен југословенски боксер од Босна и Херцеговина, еден од најголемите во историјата на Југославија. После восхитувачка аматерска кариера, која кулминира со освојување на златен медал на Европското аматерско првенство што се одржува во Белград во 1973, станува професионален боксер во 1977, а две години подоцна ја освојува и европската титула во јуниорска велтер категорија. Бенеш се повлекува од активно боксување во 1983 година, откако се здобива со сериозна повреда на окото.
Животопис
Маријан е роден во Белград. Неговите родители Јосип и Марија се учители. Под влијание на неговиот татко — кој предава музичко — Маријан свири на пијано и виолина како дете. Има три браќа и една сестра. Детството го минува во Тузла. Сепак, неговиот живот се здобива со радикален пресврт кога, на возраст од 10 година влегува во ринг и победува 18-годишник. Кога наполнува 16 години, потпишува за клубот Славија во Бања Лука, каде ја минува целата своја аматерска кариера.
Кариера
Во текот на својата аматерска кариера, Бенеш 9 пати станува шампион на Босна, 4 пати на Југославија и се закитува со уште небројно многу награди и признанија. Во 1973 година, ја освојува европската титула во велтер категорија. Сепак, откако се разболува од хепатит, докторите му предвидуваат крај на кариерата. "Радикално тврдоглав" (како што самиот се опишува) и посветен на боксот, решава да продолжи. Учествува и на Олимпијадата во Монтреал од 1976 година, но е поразен уште во второто коло.
Станува професионален боксер во 1977 година и за многу кратко време се докажува како еден од најдобрите во Европа. На 17 мај 1979 година, во својот роден град Бања Лука ја освојува европската титула, нокаутирајќи го французинот Жилбер Коен во четвртата рунда. Четири пати успешно ја одбранува круната, а во меѓувреме, во 1980 година, е поразен на бодови од тогашниот WBA шампион Ајуб Калуле во еден меч кој и денес се гледа како еден од најцврстите во историјата. Европската круна ја губи од Луј Акари во 1981 година.
Тешка повреда на окото му ја запечатува кариерата. Не се знае точно по кој меч истата настанува; според едни извори, таа е плод на борбата со Луј Минчило од 1983 година, а според други, потекнува уште од 1979 година и борбата со Сенди Торес во Зеница. Во текот на својата кариера, има претрпено уште низа повреди: 26 скршеници и оштетени гласни жици, поради кои Бенеш зборува тивко и бавно.
Од активно боксување Бенеш се повлекува во 1983 година, боксувајќи уште на два егзибициски натпревари во 1990-тите, без разлика на забраните.
Натамошен живот
Во 1995 година, за време на Војната во Босна, Бенеш, етннички Хрват, е принуден да ја напушти Бања Лука после низа закани и прогонства; неговиот помлад брат Ивица е убиен. За малку пари го продава својот имот и во многу тешки услови, ја преседува војната во Медулин и Загреб. Се разведува од својата жена Стана, која се преселува во Ниш, заедно со нивните две деца Жанет и Маријана.
Во 2004 година, документарна емисија за Бенешовиот живот со наслов Bio jednom jedan šampion (Си беше еднаш еден шампион) е снимена во продукција на Независната телевизија на Бања Лука. Без разлика на нејзините скромни очекувања, прикажана е во речиси сите поранешни југословенски држави, а самиот Бенеш се појавува на најголем дел од промоциите.
Бенеш сѐ уште живее сиромашно во Бања Лука, безмалку одржуван од неговата сестра Лилјана. Има издадено книга поезија Druga strana medalje (Другата страна на медалите), составена од песни посветени на спортот; има речено дека има напишано уште многу други, кои планира да ги издаде понатаму. Сѐ уште тренира и води здрав живот.
Црвена Гора
Црвена Гора (Βούρινος, Вуринос) — планина на југот на Егејска Македонија, на околу 10 км југозападно од градот Кожани и околу 20 км југоисточно од градот Гребен. Се издига на надморска височина од 1.866 м, северно од реката Бистрица кај планините Камбуница и Сињак. Северните падини и пониските делови се прекриени со шуми, а повисоките предели се степолики.
Населени места
Најблиски населени места се селата Драгодалишта (Метаморфоси), Радовишта (Родјани), Сфилци (Хромио), Сачишта (Сјатиста), Венци (Кендро), Варише (Варис) и други.
NGC 7707
NGC 7707 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7707 се споменува и како UGC 12683, MCG 7-48-12, CGCG 533-14, NPM1G +44.0415.
Откривање
Објектот е откриен на 24 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7707 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 7707 има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 34 м 51,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +44° 18' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 7707 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71798. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 88; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3243. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 554.
Награда „Ристо Шишков“
Награда „Ристо Шишков“ – единствена награда на Фестивалот на камерен театар „Ристо Шишков“ воспоставен во 1992 година.
Награда
Наградата се доделува за високо глумечко достигнување. Наградата е златен медалјон со ликот на Ристо Шишков и парична награда од 1.500 евра во денарска противвредност.
Имре Кертес
Имре Кертес (Imre Kertész) (, —, ) — унгарски писател, романописец, новинар, добитник на Нобелова награда за литература во 2002 година. Според соопштението на Нобеловиот комитет, наградата ја добил поради „пишувањето за кревките искуства на човекот спроти варварската арбитража на историјата“. Имре Кертес е првиот Унгарец — добитник на Нобеловата награда за литература.
Животопис
Како унгарски Евреин, уште како дете, во 1944 година, Кертес и целото негово семејство биле депортирани во логорот на смртта Аушвиц, а оттаму во логорот Бухенвалд, во Германија, каде што ја дочекал слободата во 1945 година. По војната, тој се вратил во Унгарија, каде што во 1948 година почнал да работи како новинар во весникот Világosság, но во 1951 година добил отказ, иако истата година ѝ пристапил на комунистичката партија. По двете години поминати на отслужување на воениот рок, Кертес започнал да работи како самостоен писател и како преведувач не германските автори, како: Ниче, Шницлер, Хофманштал, Фројд, Рот, Витгенштајн и Канети, кои извршиле големо влијание врз неговото дело.
Творештво
Најпознати дела на Кертес се: Неговите книги се преведени на повеќе јазици, како: германски, шпански, француски, англиски, чешки, руски, шведски, хебрејски итн.
Осврт кон творештвото на Кертес
Поради проблемите со унгарската комунистичка власт, својот прв роман, „Бесудбинство“, Кертес го објавил дури во 1975 година. Романот е занован врз неговото искуство за време на престојот во концентрационите логори Аушвиц и Бухенвалд, но според зборовите на Кертес, тој само ја користел формата на автобиографскиот роман, но тоа не е автобиографија. Ракописот за овој роман најпрвин бил одбиен, а дури и кога бил објавен, доживеал тивок бојкот. Во 1988 година се појавил неговиот втор роман „Пораз“, којшто се смета за втор дел на трилогијата започната со „Бесудбинство“, а која завршува со романот „Кадиш за нероденото дете“. Во 1992 година излегло делото „Бродски дневник“, дневник во форма на фикции којшто го опфаќа периодот 1961-1991, додека во 1997 година била објавена уште една книга со белешките на Кертес направени меѓу 1991 и 1995 година, со наслов „Некој друг: Хроника на метармофозата“.
Во својот говорот, одржан на 10 декември 2002 година во името на Шведската академија, а по повод доделувањето на Нобеловата награда, Торгни Линдгрен дава кус осврт врз творештвото на Кертес, истакнувајќи дека стварноста што е предмет на неговата книжевна продукција тешко може да ја разбере или опише оној кој не ја доживеал. Притоа, книжевната критика често го става романот „Бесудбинство“ во центарот на Кертесовото творештво, но секој негов роман или есеј е интимно поврзан со некое друго негово дело. Така, во „Бесудбинство“, Кертес дава наизглед едноставен, соголен приказ на животот на едно младо момче во логорите Аушвиц, Цајц и Бухенвалд, но ова дело поседува тежина што го става во центарот на современата европска проза. „Пораз“ е повеќезвучна, децентрализирана критика на тоталитарната држава, а ова дело е поврзано со бројни алузии и тематски детаљи од книгата „Англиското знаме“, која пак е интимно поврзана со книгата „Бродски дневник“. Слично на тоа, романот „Кадиш за нероденото дете“ содржи јасно видливи нишки што го поврзуваат со „Бесудбинство“ и со „Пораз“. На тој начин, читајќи ги делата на Кертес, на читателот му се отвора доследен организам или симфониско дело во духот на Малер или Веберн. Кертес ѝ пристапува на традицијата на контрапунктен начин. Во неговиот свет, традицијата не е привремен феномен, туку таа е просторен феномен, зашто ја сочинува околината, пејзажот во којшто престојува авторот.
Награди
Покрај Нобеловата награда, Кертес е добитник и на повеќе други книжевни награди, како:
Сања Арсовска
Сања Арсовска — македонска театарскa, филмскa и телевизискa глумица. Димпломирала на Факултетот за драмски уметности во Скопје, Универзитет „Св. Кирил и Методиј“, во класата на Проф. Владимир Милчин. Вработена е во Драмски театар - Скопје. Има приближно 10 години искуство со театар.
Филмографија
улога: Толкана режија: Александар Поповски улога: млада србинка режија: Дарко Митревски
Тин Једвај
Тин Једвај (Загреб, 28 ноември 1995) — хрватски фудбалер кој во моментов настапува за Бајер Леверкузен и Фудбалска репрезентација на Хрватска.
Динамо Загреб
Професионалната кариера ја започна во 2013. година доаѓајќи во младата категорија ГНК Динамо. Првиот натпревар за овој клуб ја играл против НК Осиек. Првиот гол го постигнал против ХНК Цибалија.
За време на професионалната кариера со ГНК Динамо, освои трофеј на Првата хрватска лига, а следната сезона и Суперкупот на Хрватска, со победата против ХНК Хајдук Сплит. Во ГНК Динамо забележал 13 настапи и постигнал еден гол.
Рома
На крајот на првата професионална сезона, Једвај преминал во ФК Рома. Договорот го потпишал на 10 јули 2013. година.Првата утакмица за клубот ја имал на 1. декември 2013. година, кога влегол во 83 минута, а неговиот тим славел со резултат 4-0, на натпреварот против ФК Џенова. За Рома имал само два натпревари.
Бајер Леверкузен
Од 2014 година потпишал за ФК Бајер Леверкузен. Првата утакмица за тимот ја имал во вид на Германскиот Куп во сезона 2014/15. После неколку дена ја одиграл и првиот натпревар за германскиот тим во вид на Лига на шампиони во фудбал, во натпреварот против ФК Копенхаген. Во сезоната 2015/16 играл само еден натпревар.
Репрезентативна кариера
За сениорската селекција на Хрватска играл на Европското првенство 2016 година и на светското првенство 2018, одржано во Русија.
ОУ „Кирил и Методиј“ - Стајковци
„Кирил и Методиј“ — основно училиште во Стајковци, општина Гази Баба.
Ариј Пазовски
Ариј Моисејевич Пазовски бил руски еврејски диригент. Се родил на 2 февруари 1953 година, а починал на 6 јануари 1953 година.
Тој бил помлад диригент на Бољшој од 1923 до 1928 година, а потоа бил и режисер од 1943 до 1948 година. Како диригент на Бољшој операта, се претпоставува дека тој вратил делови од операта на Модест Мусоргски кои биле цензурирани во Руската Империја. По неговото пристигнување во 1943 година од него се барало да го оживее репертоарот со некои опери од 19 век и поради тоа морал да ја одложи „Војна и мир“.
Амфиболија
Амфиболија претставува употреба на двосмислени зборови. Се основа на двозначноста и двосмисленоста на зборовите и изразите. Освен изговореното значење, се истакнува и она второто.
Керала
Сојузната држава Керала настанала во 1956. со соединувањето на трите некогашни кнежевства: Кочин, Малабар и Траванкоре. Името Керала значи „Земја на кокосовите палми“. На малајалски кера значи кокосова палма, која е многу честа во овој регион, додека алам значи земја.
Покривен систем
Кожниот систем ги опфаќа кожата и додатоците на кожата кои дејствуваат за да го заштитат телото од разни видови оштетувања, како што се губење на вода или оштетување однадвор. Тука се вклучени и влакна, крлушки, пердуви, копита и нокти. Има најразлични дополнителни функции; може да послужи за водоотпорност и да ги заштити подлабоките ткива, да екскретира отпад и да ја регулира телесната температура и е место за прицврстување за сетилни рецептори за откривање на болка, сензација, притисок и температура. Кај повеќето копнени ’рбетници со значителна изложеност на сончева светлина, овој систем исто така овозможува и синтеза на витамин Д.
Кожа
Кожата е најголемиот орган на телото. Кај луѓето, тоа опфаќа околу 12 до 15 проценти од вкупната телесна тежина и опфаќа 1,5-2м 2 од површината. Човечката кожа (integument) е составена од најмалку два главни слоја на ткиво: епидермисот и дермисот. (Хиподермисот или поткожниот слој не е дел од кожата).. Епидермисот е најповршниот слој, обезбедувајќи ја почетната бариера за надворешното опкружување. Одделено е од дермисот со мембрана. Епидермисот содржи меланоцити кои даваат боја на кожата. Најдлабокиот слој на епидермисот, исто така, содржи нервни завршетоци. Под ова, дермисот се состои од два дела, папиларните и ретикуларните слоеви и содржи сврзно ткиво, крвни садови, жлезди, фоликули, корени на влакната, сетилни нервни завршетоци и мускулно ткиво. Најдлабокиот слој, хиподермисот, првенствено е составен од масно ткиво. Значителните снопови со колаген го прицврстуваат дермисот до хиподермисот на начин што им овозможува повеќето области на кожата да се движат слободно низ подлабоките слоеви на ткивата.
Дермис
Дермисот е средниот слој на кожата, составен од густо неправилно сврзно ткиво и аороларно сврзно ткиво како што е колаген со еластин наредени во дифузно снопчеста шема. Дермисот има два слоја. Едниот е папиларен слој кој е површен слој и се состои од аороларно сврзно ткиво. Другиот е ретикуларниот слој кој е длабок слој на дермисот и се состои од густо неправилно сврзно ткиво. Овие слоеви служат за да дадат еластичност на кожниот систем, овозможувајќи истегнување и флексибилност, истовремено и за да се спротивставуваат на нарушувањата, брчките и олабавувањето на кожата. Во дермалниот слој се наоѓаат краевите на крвните садови и нервите. Многу хроматофори се исто така сместени во овој слој, како и рожестите творби на кожата како што се влакната, пердувите и жлездите.
Хиподермис
Хиподермисот, познат како поткожен слој, е слој кој се наоѓа под кожата. Прикачен е за дермисот, кој е веднаш над него, со влакна на колаген и еластин. Во суштина е составена од еден вид на клетки познати како адипоцити специјализирана за акумулирање и складирање на маснотии. Овие клетки се групираат заедно во лобули одделени со сврзно ткиво.
Хиподермисот делува како енергетски резерват. Маснотиите содржани во адипоцитите може да се вратат во крвотокот, преку вените, при интензивен напор или кога има недостаток на материи што обезбедуваат енергија, и потоа се претвораат во енергија. Хиподермисот учествува, пасивно барем, во терморегулација бидејќи маснотиите се топлински изолатор.
Функции
Кожниот систем има повеќе улоги во хомеостазата. Сите телесни системи работат на меѓусебно поврзан начин за одржување на внатрешните услови неопходни за функцијата на телото. Кожата има важна улога во заштита на телото и делува како прва линија на одбрана на телото од инфекција, промена на температурата и други предизвици за хомеостазата. Функциите вклучуваат:
Клиничко значење
Можни болести и повреди на човековиот кожен систем се:
Бугарија на Евровизија
Бугарија за првпат дебитирала на Евровизија во 2005 која се одржала во Киев, Украина. Тие за првпат настапиле со џез бендот „Кафе“ и не забележале добри резултати. Нивниот најголем резултат бил во 2017 кога настапиле со песната 'Beautiful mess' и го освоиле второто место.
Hattorioceros
Hattorioceros е род на рогови кои припаѓаат на фамилијата Anthocerotaceae.
Познат е само еден вид, Hattorioceros striatisporus.
Името на родот Hattorioceros е во чест на Синсуке (или Синске и Шинсуке ) Хатори (1915-1992), кој бил јапонски ботаничар (бриологија) и професор по ботаника на Универзитетот во Токио.
Родот беше ограничен од Џиро Хасегава во J. Hattori Bot. Лабораторија. vol.76 на страница 32 во 1994 г.
Космос-1411
Космос-1411 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Италијанска градина
Италијанска градина обично се однесува на стил на градини, каде и да се наоѓа, одразувајќи голем број големи италијански ренесансни градини кои преживеале во нешто слично на нивната оригинална форма. Во историјата на градинарството, за време на ренесансата, Италија ги имала најнапредните и најпочитуваните градини во Европа, што имало големо влијание врз другите земји, особено на француската формална градина и холандските градини.
Космос-1411
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 30 септември 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1411 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 286 км, а најмалото на 228.
Италијанска градина
Градините биле формално поставени, но веројатно на нешто порелаксирано од подоцнежниот француски стил, со цел да се прошири или проектира регуларноста на архитектурата на куќата во природата. Градина со сличен стил, и со користење на многу медитерански растенија, често се нарекува „Италијанска градина“ насекаде околу светот.
Од крајот на 18 век, многу големи Италијански градини биле преработени во верзија на Англискиот стил на пејзажна градина, а опсегот на типови на градини што всушност се наоѓале во Италија е значителен, делумно во зависност од различните климатски услови.
Историја и влијание
Италијанската градина била под влијание на римските градини и италијанските ренесансни градини. Принципите на Француската градина се засновале на оние на Италијанската градина, но Андре ле Нотр на крајот ја засени во обем и концепт во градините на Вокс-ле-Виконт и Версај во текот на 17 век. Официјалната рана Англиска градина била под влијание на фонтаните и каскадите кои биле елементи на Италијанската ренесансна градина, и иако имала подоцнежни водни одлики - на пример, 300-годишната каскада во Chatsworth House - Италијанското влијание било заменето во Англија од формални Француско-Холандски партери и авении од XVII век. Од почетокот на осумнаесеттиот век па наваму, благодарение на градинарите како Чарлс Бриџман, Вилијам Кент и Хамфри Рептон, дизајнот на градината во Англија добила сосема поинаков и романтичен пресврт.
Римско влијание
Римските градини биле многу инспирирани од грчките градини и обично биле во перистилите. Администраторите на Римската империја активно разменувале информации за земјоделството, градинарството, сточарството, хидрауликата и ботаниката. Градините на Лукулус на Пинкискиот рид на работ на Рим ја воведоа персиската градина во Европа, околу 60 п.н.е. Градината била место на мир и спокојство, прибежиште од урбаниот живот и место исполнето со религиозни и симболични значења. Како што се развиваше римската култура и стануваше сè под влијание на странските цивилизации преку трговијата, употребата на градини се прошири и градините на крајот напредуваа во Стариот Рим.
Плиниј Помладиот го опишал својот живот во неговата вила во Лорентум: „...добар живот и вистински, кој е среќен и почестен, поисплатлив од кој било „бизнис“, залудна врева и бескорисни занимања на градот и посветете се на литературата или на слободното време“. Целта на градината, според Плиниј, била отиум, што може да се преведе како изолација, спокојство или релаксација. Градината била место за размислување, читање, пишување и релаксација.
Плиниј опишал засенчени патеки граничи со жива ограда, украсни партери, фонтани и дрвја и грмушки исечени на геометриски или фантастични форми. Сите одлики кои ќе станат дел од идната ренесансна градина.
Италијански средновековни градини
Италијанските средновековни градини биле оградени со ѕидови и биле посветени на одгледување зеленчук, овошје и лековити билки, а во случајот со монашките градини, за тивка медитација и молитва. Општо земено, типовите на монашки градини се состоеле од кујнски градини, амбулантски градини, овоштарници на гробишта, конаци и лозја. Поединечните манастири имале „зелен двор“, парцела со трева и дрвја каде што можеле да пасат коњи, како и визба или приватни градини за послушници, монаси кои имале специфични места во манастирот.
Италијански ренесансни градини
Италијанската Ренесанска градина се појавила кон крајот на 15 век во вилите во Рим и Фиренца, била инспирирана од класичните идеали за ред и убавина, и наменета за задоволство од погледот на градината и пејзажот пошироко, за размислување и за уживање во глетките, звуците и мирисите на самата градина. За време на доцната ренесанса, градините станале поголеми и уште посиметрични, и биле исполнети со фонтани, статуи, пештери, водни органи и други одлики дизајнирани со цел да ги воодушеват нивните сопственици и да ги забавуваат и импресионираат посетителите.
Додека раните Италијански ренесансни градини биле дизајнирани за размислување и задоволство со тунели зеленило, дрвја за сенка, затворен џардино сегрето и полиња за игри и забава, Медичи, владејачката династија од Фиренца, користеле градини за да ја покажат својата сопствената моќ и величественост. „Во текот на првата половина на шеснаесеттиот век, величественоста почна да се доживува како кнежевска доблест, а архитектите, скулпторите, сликарите, поетите, историчарите и хуманистичките научници низ целиот италијански полуостров добија задача да измислат прекрасна слика за нивните моќни покровители. " Централната фонтана во Вила ди Кастело имаше статуа на Херкулес, симболизирајќи го Козимо де Медичи, владетелот на Фиренца, и козата со рибна опашка која била амблем на Медичи. Градината ја претставуваше моќта, мудроста, редот, убавината и славата што Медичи ги донеле во Фиренца.
Вилата Медичи во Фиезоле (1455–1461)
Вилата Медичи ги следеше заповедите на Леон Батиста Алберти дека вилата треба да има поглед „што гледа на градот, земјата на сопственикот, морето или голема рамнина и познатите ридови и планини“, и дека во преден план е „деликатноста на градините“. Градината има две големи тераси, едната на ниво на приземје, а другата на ниво на првиот кат. Од собите за прием на првиот кат, гостите можеа да излезат во чардак, а од таму во градината, така што чардак бил преоден простор што ги поврзува внатрешноста со надворешноста. За разлика од подоцнежните градини, вилата Медичи немала големи скалила или друга одлика што би ги поврзала двете нивоа.
Градината ја наследил неговиот внук Лоренцо де Медичи, кој ја направил место за средба на поети, уметници, писатели и филозофи. Во 1479 година, поетот Агноло Полицијано, учител на децата Медичи, ја опишал градината во писмо: „Седнати меѓу косините страни на планините, овде имаме вода во изобилство и постојано освежувани со умерени ветрови, не предизвикуваат мала непријатност од отсјајот на сонцето. Како што се приближуваш до куќата, се чини дека е врежано во дрво, но кога ќе стигнеш до неа, ќе откриеш дека има целосна перспектива на градот“.
Палацо Пиколомини во Пјенца, Тоскана (1459)
Палатата Палацо Пиколомини во Пјенца, била изградена од Енеа Силвио Пиколомини, кој бил папа од 1458 до 1464 година, под името Пије II. Бил изучувач на латински јазик и пишувал многу за образованието, астрономијата и социјалната култура. Во 1459 година, тој изградил палата за себе и за своите кардинали и двор во неговиот мал роден град Пиенца. Како и вилата Медичи, главната одлика на куќата била заповедничкиот поглед од чардак над долината, Вал д'Орсија, до падините на Монте Амијата. Поблиску до куќата, имало тераси со геометриски цветни леи околу фонтаните и украсени со грмушки исечени во конуси и сфери слични на градината на Плини.
Кортил дел Белведере во ватиканската палата, Рим (1504–1513)
Во 1504 година, папата Јулиј II му наредил на архитектот Донато Браманте да ја рекреира класичната римска градина за задоволство во просторот помеѓу старата папска палата Ватикан во Рим и блиската вила Белведере. Неговиот модел бил античкото светилиште на Фортуна Примигенија во Палестрина или антички Праенште, и тој ги користеше класичните идеали на пропорција, симетрија и перспектива во неговиот дизајн. Тој создаде централна оска за поврзување на двете згради и серија тераси поврзани со двојни рампи, моделирани по оние во Палестрина. Терасите беа поделени на квадрати и правоаголници со патеки и цветни леи и служеа како надворешен амбиент за извонредната колекција на класични скулптури на папата Јулиј, во која беа вклучени познатиот Лаокоон и Аполо Белведере. Срцето на градината била двор опкружен со тристепена чардак, кој служеше како театар за забава. Централна егзедра го формираше драматичниот заклучок на долгата перспектива до дворот, рампите и терасите.
Венецијанскиот амбасадор го опиша Кортил дел Белведере во 1523 година: „Се влегува во многу убава градина, од која половина е исполнета со растечка трева и заливи и дудинки и чемпреси, додека другата половина е поплочена со квадрати од тули поставени исправено, и во секоја на плоштадот од тротоарот израснува прекрасно портокалово дрво, од кои има многу, наредени во совршен ред. Од едната страна од градината е најубавата чардак, на едниот крај има прекрасна фонтана која наводнува портокаловите дрвја и остатокот од градината покрај мал канал во центарот на чардак“.
За жал, изградбата на Ватиканската библиотека кон крајот на шеснаесеттиот век низ центарот на кортилот значи дека дизајнот на Браманте сега е заматен, но неговите идеи за пропорција, симетрија и драматични перспективи биле користени во многу од големите градини на италијанската ренесанса.
Вилата Мадама, Рим (1516)
Вилата Мадама, сместена на падините на Монте Марио и со поглед на Рим, била основана од папата Лео X и продолжила од кардиналот Џулио де Медичи.
Работата на вилата Мадам престанала во 1520 година по смртта на Рафаел, но потоа ја продолжиле други уметници до 1534 година. Тие завршиле една половина од вилата вклучувајќи половина од кружниот двор и северозападниот чардак кој бил украсен со гротескни фрески од Џулио Романо и од Џовани да Удине. Добрите преживеани одлики вклучуваат фонтана со глава на слон од Џовани да Удине и две гигантски фигури од Бачо Бандинели на влезот од Џардино сегрето, тајната градина. Вилата сега е државна куќа за гости на Владата на Италија.
Вила ди Кастело, Тоскана (1538)
Вила ди Кастело бил проект на Козимо де Медичи, првиот војвода од Тоскана, започнат кога имал само седумнаесет години. Дизајниран е од Николо Триболо, кој дизајнирал уште две градини. Градината била поставена на блага падина помеѓу вилата и ридот Монте Морело. Триболо најпрво изградил ѕид преку падината, поделувајќи ја на горна градина исполнета со портокалови дрвја и долна градина која била поделена на градинарски соби со ѕидови од жива ограда, редови дрвја и тунели од цитрусни дрвја и кедри. Централната оска, артикулирана со низа фонтани, се протегала од вилата до основата на Монте Морело. Во овој аранжман, градината имаше и големи перспективи и затворени, приватни простори.
Долната градина имаше голема мермерна фонтана која требаше да се види на позадината на темни чемпреси, со фигури на Херкулес и Антеј. Веднаш над оваа фонтана, во центарот на градината, се наоѓаше лавиринт од жива ограда формиран од чемпрес, ловор, мирта, рози и жива ограда. Во средината на лавиринтот била скриена друга фонтана, со статуа на Венера. Околу оваа фонтана, Козимо имал монтирани бронзени цевки под плочките за giochi d'acqua, кои биле скриени канали кои можеле да се вклучат со клуч за да ги натопуваат доверливите гости. Друга необична одлика била куќа на дрво скриена во дабово дрво покриено со бршлен, со квадратна трпезарија внатре во дрвото. На далечниот крај на градината и поставен до ѕид, Триболо создал елаборирана грото, украсена со мозаици, камчиња, морски школки, имитирани сталактити и ниши со групи статуи на домашни и егзотични животни и птици, многу со вистински рогови, рогови и заби. Животните ги симболизираа доблестите и достигнувањата на минатите членови на семејството Медичи. Водата течеше од клуновите, крилјата и канџите на животните во мермерни басени под секоја ниша. Позади посетителите може да се затвори ненадејно порта, а тие би биле натопени од скриени фонтани.
Кога последниот од Медичи умрел во 1737 година, градината почнала да се менува од нејзините нови сопственици, Куќата на Лорен. Лавиринтот бил урнат и статуата на Венера била преместена во вилата Ла Петраја, но долго пред тоа, градината била опишана од многу амбасадори и странски посетители и стана позната низ Европа.
Вила д'Есте во Тиволи (1550–1572)
Вила д'Есте е вила лоцирана во Тиволи, во близина на Рим, Италија. Наведено како светско наследство на УНЕСКО, тоа е одличен пример на ренесансната архитектура и италијанската ренесансна градина.
Планот на градината е поставен на централна оска со помошни попречни оски со внимателно разновиден карактер, освежени со околу петстотини млазници во фонтани, базени и корита за вода. Обилната вода се снабдува од Аниен, кој делумно се пренасочува низ градот, на растојание од еден километар, и од изворот Ривелезе, кој снабдува цистерна под дворот на вилата.
Најгорната тераса на вилата завршува во балкон со балустран на левиот крај, со прекрасен поглед на рамнината долу. Симетричните двојни скалила што ја зафаќаат централната оска водат до следната градинарска тераса, со грото на Дијана, богато украсено со фрески и мозаик од камчиња на едната страна и централната Фонтана дел Бикиероне што лабаво му се припишува на Бернини, каде што водата излегува од навидум природна карпа во чаша слична на школка.
Вилата д'Есте во Тиволи е една од најголемите и најдобро сочуваните градини од италијанската ренесанса. Создаден е од кардиналот Иполито II д'Есте, син на Алфонсо I д'Есте, војводата од Ферара и Лукреција Борџија. Тој бил назначен за кардинал на дваесет и девет години и стана гувернер на Тиволи во 1550 година. За да ја развие својата резиденција, тој презеде поранешен францискански манастир, а за градината ја купи соседната стрмна падина и долината долу. Неговиот избран архитект бил Пиро Лигорио, кој вршел ископувања за Иполито во блиските урнатини на античката Вила Адријана или Адријановата вила, големата селска резиденција на императорот Адријан која имала бројни елаборирани водни одлики.
Лигорио ја создал градината како серија од тераси кои се спуштаат по стрмниот рид на работ на планините со поглед на рамнината Лациум. Терасите биле поврзани со порти и големи скали, почнувајќи од терасата под вилата и поминувајќи надолу до Фонтаната на змејовите во подножјето на градината. По скалите поминуваа пет траверзални улички на различни нивоа, кои беа поделени на соби со жива ограда и решетки покриени со винова лоза. На премините на скалите и уличките имаше павилјони, овошни дрвја и ароматични растенија. На врвот, шеталиштето што го користеше кардиналот минуваше под вилата и водеше во еден правец до грото на Дијана, а во другиот до грото на Есклепиј. Славата на Вилата д'Есте бил системот на фонтани, напојувани од два аквадукти кои Лигорио ги изградил од реката Аниен. Во центарот на градината, уличката од сто фонтани, ја преминала падината, поврзувајќи ја Овалната фонтана со Римската фонтана, која била украсена со модели на познатите знаменитости на Рим. На пониско ниво покрај чешмата на змејовите минуваше уште една уличка и ја спојуваше фонтаната Просерпина со фонтаната на бувот. Сè уште пониско, алејата со рибници ја поврзувале Фонтаната на Органот со местото на предложената фонтана на Нептун.
Секоја фонтана и патека раскажува приказна, поврзувајќи го семејството д'Есте со легендите за Херкулес и Хиполит, митскиот син на Тезеј и кралицата на Амазонките. Централната оска водеше до Фонтаната на змејовите, која илустрираше еден од трудовите на Херкулес, а три други статуи на Херкул беа пронајдени во градината. Митот за Иполито, митскиот истоименик на сопственикот, бил илустриран со две грото, онаа на Есклепиј и Дијана.