cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1080
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 45 м 5,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 35' 15". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 1080 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10411. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4702. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1452.
Боневил (езеро)
Езерото Боневил во текот на леденото доба било со големина од 52 000 квадратни километри и длабочина од 300 метри со местоположба во американските сојузни држави Јута, Невада и Ајдахо. Денес има само остатоци од езерото Боневил вклучувајќи го и Големото Солено Езеро во Јута, езерото Јута и езерото Савиер. Бидејќи тие се суви форми од повлажното минатото, тие содржат корисни показатели за проучување на климатските промени.
Бокс на Летните олимписки игри 2016
Структура на натпреварување
На 23 март 2013, Меѓународната аматерска боксерска асоцијација (АИБА) вовеле значајни промени во структурата на натпреварување. Светската серија во бокс, којашто започнала да се одржува како професионално екипно натпреварвање во 2010 година, им овозможила на членовите на екипите да ја задржат подобноста за настап на игрите во 2012 година. Новиот професионален боксерски турнир на АИБА, којшто го сочинуваат професионалци кои имаат склучено пет-годишен договор со АИБА и се натпреваруваат со професионална карта, исто така претставува можност за натпреварувачите кои станале професионалци да ја задржат подобноста за настап на олимписките игри и да останат приврзани кон нивните национални комитети. Укинувањето на заштитни маски и системот на бодување за задолжително освојување на 10 бодови дополнително ја усогласуваат структурата на натпреварување на аматерскиот со професионалниот бокс.
Слично како и во 2012, мажите се натпреваруваат во следните десет категории:
Што се однесува до натпреварите во женска конкуренција, тие се подобри за натпревар во следните три категории:
Квалификациски критериуми
Секој национален олимписки комитет може да обезбеди учество на по еден натпреварувач во секоја категорија. Шест места (пет во машка и едно во женска конкуренција) се обезбедени за земјата-домаќин Бразил, додека преостанатите места се распоредуваат преку тројна комисија. Поради тоа што за првпат е дозволено учество на професионални боксери, обезбедени се и распределени вкупно 37 места: од нив 20 места се обезбедени преку Професионалната боксерска серија на АИБА, со по две во секоја категорија; а преостанатите 17 места преку Светската боксерска серија. Секој континент има обезбедено места преку два аматерски и полупрофесионални турнири.
Квалификацискит натпревари беа следните:
Распоред
Натпреварите ќе бидат распоредени во два дела во поголем број од натпреварувачките денови од олимписката програма: утрински дел (У), кој ќе започнува во 11:00 (UTC−03:00), и вечерен дел (В), кој ќе започнува во 17:00 (UTC−03:00). Понувајќи од 17 август, натпреварувачките денови ќе содржат само еден дел, кој ќе започнува во 14:00 (UTC−03:00).
Долгачка (Кореница)
Долгачка — археолошко наоѓалиште во прилепското село Кореница. Наоѓалиштето поради неистраженоста не е датирано и е од непознат тип. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека источно од селото, во котлинскиот дел на селскиот атар на длабочина од половина метар се забележуваат телеми од градби како и мноштво на покривен градежен материјал. Според мештаните наоѓалиштето се смета за населба, од која жителите биле раселени поради поплави.
Paedophryne amauensis
Paedophryne amauensis е вид на жаби откриен во август 2009 година, а официјално опишан и признаен во јануари 2012 година. Со своите 7,7 mm просечна должина, овие жаби официјално станаа најмалиот `рбетник на светот.
Откривање
Овој вид беше откриен во август 2009 година од херпетологот Кристофер Остин и неговиот докторант, студентот Ерик Ритмејер, кога двајцата беа на експедиција за истражување на природното богатство на Папуа Нова Гвинеја. Новиот вид го приметиле во близина на селото Амау во Централната провинција. Откритието беше објавено во научното списание PLoS ONE во јануари 2012 година.
Одлики и живеалиште
P. amauensis со своите 7,7 mm просечна должина се за само 0,2 mm пократки од претходниот рекордер во категоријата најмал `рбетник, вид на крап (Paedocypris progenetica) долг само 7,9 mm од Индонезија. Овој вид жаби живее на земја и нивниот животен циклус не ја вклучува фазата на полноглавци. Наместо тоа, тие се раѓаат како „скокачи“ - целосно оформени возрасни жаби. Можат да доскокнат и растојание еднакво на триесет пати нивната големина и произведуваат звуци со честота помеѓу 8400 - 9400 Нz. Kaко и сите други видови од фамилијата Paedophryne живеат на дното на прашумите, меѓу паднатите лисја.
Црква „Св. Теодор Тирон“ - Јанчиште
Свети Теодор Тирон — главна селска црква во селото Јанчиште, Македонија.
Црквата се наоѓа на излезот од селото во насока на селото Прељубиште. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа во јужниот дел на селото Јанчиште.
Историја
Денешната црквата била изградена во 1967 година. Главниот патронат на црквата се прославува на Тодорова Сабота, односно на првата сабота на Велигденскиот пост.
Иконостас
Во црквата има икона „Богородица со Христос“ од 1898 година, дело на Јаков Радев Мажоски, една година по нејзината изградба.
Помошни објекти
Во црковниот двор се наоѓа трпезарија, чиј камен-темелник бил поставен во 2002 година, а била осветена на 22 септември 2007 од страна на Митрополитот Полошки-кумановски и неколку локални свештеници.
Кејла Авила
Кејла Авила Перез (родена на 16 јуни 1990 година) е таеквондо вежбач од Хондурас.
Личен живот
Студирала физиотерапија на Националниот автономен универзитет во Хондурас, во Тегусигалпа. Таа има ќерка родена во 2013 година.
Кариера
Таа има освоено три бронзени медали на Панамериканското првенство во таеквондо. Таа била избрана за таеквондо на Летните олимписки игри 2020 година - +67 килограми за жени.
Шишански манастир
'''Шишански манастир „Успение на Пресв. Богородица“''' — манастир кај Шишани во Населичко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Шишанско-сачишката епархија‎ на Цариградската патријаршија.
Местоположба
Манастирот се наоѓа на 2 км југозападно од селото Шишани, до урнатините на некогашниот катедрален храм на Шишанската епархија, „Пресв. Богородица“.
Историја
Манастирот е основан во 1650 или 1772 г. Уште од самиот почеток имал врски со светогорскиот манастир Ватопед. Изгледа дека црквата првично не била манастирска. Постоењето на манстирот за првпат се спомнува во белешката на Неофит II Шишански во кондиката на митрополијата од 1797 г. за селото Шишани. Така, по 1762 и пред 1797 г., црквата „Успение на Пресв. Богородица“ е претворена во манастир. Поверојатно е дека храмот е изграден во XVIII век, а не во XVII како што тврди натписот. Градбата нема никаква црта од типологијата на манастирските цркви како купола, страничните ниши итн. Иконостасот е од обично дрво, зографисано со растителни и животински мотиви, како што се вратите од куќите во Сачишта од крајот на XVIII век. Царските икони се дело на зографот Георги Мануил од Селица, подарок од игуменот Теофан. За време на Македонската борба бил база на андартските чети.
Во 1970 г. манастирот е прогласен за споменик на културата.
Going Under
„Going Under“ e песна од американската рок група Evanescence. Издадена е на 9 септември 2003 како втор сингл од нивниот прв студиски албум, Fallen. Оваа песна требало да биде прв сингл, но тоа било песната „Bring Me to Life“. Додека песната не успевала да се искачи на Билборд Хот 100, се искачила на #5 место на Билборд Алтернативни песни табелата. Музичкото видео на песната се нашло на списокот на 15 најстрашни музички видеа некогаш снимени од Билборд. Песната добила златна сертификација од ARIA.
Позадина
„Going Under“ била последната песна напишана за албумот Fallen. Според Ејми Ли во песната се работи за заздравување од тешка врска, што го кажала во повеќе интервјуа.
Во текстот се работи за излегување од тешка врска, и кога сте на крајот од јажето, кога сфаќате дека нешто мора да се смени и дека не можете да ја издржите ситуацијата во која се наоѓате. Песната е кул. Многу е добра и силна.
Демо верзијата, која е снимена пред албумот Fallen, е со изменета музика и вокал на Ли. Акустичната верзија е снимена кратко по издавањето на Fallen, како и повеќето од песните.
Музичко видео
Спотот за песната Going Under е сниман во Берлин во мај 2003 година и е режиран од Филип Столзи.
Ејми ги дизајнирала двата фустани кои ги носи за време на спотот.
Список на песни
ЦД сингл (Американска верзија) (издаден 9 септември 2003)
Живјецки говори
Живјецки говори (познати уште како живјецко наречје) — претставуваат наречје во полскиот јазик карактеристично за населението на Живјец и на неговата околина (Живјецки Регион). Тие се дел од јужномалополските говори, кои, пак, влегуваат во составот на малополскиот дијалект. Говорите на Живјецкиот Регион не биле изделени на дијалектната мапа на Кажимјеж Нич и Станислав Урбањчик, но се споменуваат во описите на говорите на Погорје (Pogórze) и планинскиот појас што го создале овие дијалектолози.
Во говорите на Живјецкиот Регион може да се забележи влијание на соседните горношлезиски говори (звучното старополско „е“, реализирано како „i“ во именките, како и во номинатив и акузатив еднина, среден род, при флексијата на придавки со именки (на пример: zieli, gupi godani); реализацијата на носовките (назалите), кои малку отстапуваат од општополската норма; слабата лабијализација на „o“ во средишна позиција по тврди билабијални и заднонепчени согалски, задржувањето на „ch“ во именките од машки род (во другите граматички родови се менува во „k“)).
Поделба на говорите
Во поглед на фонетиката, Живјецкиот Регион може да се подели на три дела:
Оваа поделба произлегува од разнородноста на говорите – реализацијата на носовките (назалите), интензитетот на лабијализацијата на самогласката „o“, преминот на „ch“ во „k“, како и преминот на „ć“ во инфинитивните глаголски форми во „j“. Меѓу другите фактори, исто така, може да се издвои и релјефот на регионот, како и миграцијата на населението поврзано со него.
Слепило (роман)
Слепило (Ensaio sobre a cegueira, превод Есеј за Слепило) е роман на португалски от автор Жозе Сарамаго. Слепило е еден од неговите најпознати романи, заедно со Евангелието Според Исус Христос и Балтазар и Блимунда. Во 1998 година, Сарамаго ја доби Нобелова награда за литература, а Слепило беше едно од неговите дела кои беа наведени од Комитетот при објавувањето на наградата.
Заплет, кратка содржина
Слепило е приказна за чудна и необјаснета пандемија на слепило. Речиси сите сите жители во еден град се разболуваат, по што целиот систем тоне во хаос. Главни ликови во романот се неколкумина карактери кои меѓу првите се заразуваат и го губат видот. Во центарот е ликот на сопругата на докторот, нејзиниот маж, неколку негови пациенти и други, кои по игра на случајот ќе се најдат заедно во несреќата. По долг и трауматски карантин во една психијатриска болница, групата излегува и се обидува да преживее, водена од докторовата жена која, по некое чудо, единствена не е заразена и може да гледа. Власта уплашена од ненадејната епидемија ќе се обиде со репресивни мерки да ја контролира ситуацијата.
Во првиот дел на романот се опишува престојот на главните ликови во карантин, во напуштена психијатриска болница. Условите во кои се држат слепите се нехигиенски, тие се оставени сами да се грижат за себе, без доволно вода и храна и постојан прилив на нови слепи, ситуацијата брзо ќе прерасне во ужас и морална деградација.
Соочени со вакви услови, слепите стануваат животни, водени од основните инстинкти, заборавајќи на емпатијата и хуманоста. Војниците кои ја чуваат болницата, исто така се незаинтересирани за она што се случува внатре, соочени и самите со болеста пукаат врз секој кој ќе се обиде да излезе или да побара храна.
Ситуацијата во карантинот станува неподнослива откако група вооружени слепци ја презема контролата врз храната во карантинот, уценувајќи ги останатите да им ги предадат жените за сексуални услуги. Соочени со глад, силувања и понижувања, слепците ќе започнат меѓусебна борба, која ќе заврши со пожар во психијатриската болница. Принудени да излезат, тие ќе сфатат дека војниците веќе одамна не се на своите стражарски места и најверојатно и самите биле инфицирани. Групата сега е надвор, оставена да талка заедно со останатите слепци кои бараат какво било засолниште.
Малата заедница ја предводи сопругата на докторот која гледа, но тој факт го крие од останатите. Успеваат да стигнат во градот и да се сместат во станот на докторот. Но, анархијата, хаосот и очајот и тука се присутни.
Ликови: Сопругата на докторот
Сопругата на докторот е единствен лик во романот кој не го губи видот. Овој феномен во приказната останува необјаснет. Таа не сака да го напушти својот сопруг и со него доброволно оди во карантин, преправајќи се дека е слепа. Во карантинот се обидува да им помогне на слепците да се организираат, но не може да го спречи хаосот и деградацијата која ќе го зафати местото. Таа ќе го предводи бунтот против слепците силувачи и убијци, кои ќе ги уценуваат останатите со храна.
Докторот
Лекарот е офталмолог кој се разболува од контакт со пациент кој исто така е заболен од мистериозното "бело слепило". Тој е меѓу првите кој оди во карантин заедно со сопругата. Бидејќи е лекар, тој има посебен статус меѓу болните во карантинот, но предност има и поради фактот дека неговата жена гледа и го информира за состојбата и случките околу него.
Девојката со темни очила
Девојката со темни очила е проститутка која ослепува додека води љубов со муштерија во хотелска соба. Во карантинот ѝ се приклучува на групата околу докторот, бидејќи и самата е негов поранешен пациент. Станува блиска пријателка со докторовата сопруга и покрај фактот што во еден момент се впушта во секс со нејзиниот маж. На крајот на романот, таа му станува придружничка и љубовница на старецот со црниот превез.
Старецот со црниот превез на окото
Тој е последниот кој влегува во карантинот. Со себе носи транзистор, кој ќе им овозможи на слепците да слушаат вести. Тој, исто така, е главниот организатор на неуспешниот напад врз групата слепци кои крадат оброци. Откако групата излегува од карантинот, старецот станува љубовник на девојката со темни очила.
Крадецот на автомобили
Првиот човек кој го изгуби видот чекајќи со автомобилот на семафор беше однесен дома од крадецот на автомобили. Тој подоцна ќе ја искористи приликата да му го украде автомобилот на слепецот, но притоа и самиот ќе се зарази и ќе ослепи. Во карантинот тие повторно ќе се сретнат, што ќе доведе до караница меѓу нив. Крадецот прв ќе биде убиен од војниците, барајќи лек за инфицираната нога.
Првиот слепец
Првата жртва на слепилото е маж кој видот го губи чекајќи во сообраќајната редица пред семафор. Тој веднаш ќе замине на офталмолог, каде ќе го зарази докторот, но и другите пациенти во чекалната.
Стил
Како и повеќето дела на Сарамаго, романот е составен од долги реченици, со запирки наместо точки и дијалози без наводници. Ликовите немаат имиња, што е типично за неговите дела. Тие се описно прикажани како "жената на докторот ", "крадецот на автомобилот", или "старецот со превез". Со оглед што во романот сите се слепи, некои од овие описи се иронични.
И градот зафатен од епидемијата исто така е безимен. Не се знае ни државата во која се случува дејствието. Сепак постојат некои елементи кои укажуваат дека сепак се работи за земјата на писателот, Португалија.
Продолжение и филм
Сарамаго во 2004 година го напиша продолжението на романот Слепило, насловено како: Луцидност (Ensaio sobre на lucidez). Новиот роман се одвива во истата земја во која се претходно се случила епидемијата на слепило.
Африкански куп на нации 1978
Африкански куп на нации во 1978 година — 11-то африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Гана од 5 март - 16 март 1978 година. На ова првенство учество зеле 8 репрезентации. Вкупно биле одиграни 16 натпревари.
Слепило (роман)
Продолжение и филм
Според романот снимен е истоимениот филм, во режија на Фернандо Мејрелиш со Џулиана Мур, Дени Гловер, Марк Рафало. Филмот во 2008 та го отвори Канскиот фестивал.
Африкански куп на нации 1978
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Гана.
Трето место
1 Натпреварот бил прекинат откако Тунис во 42. минута, при резултат 1-1, протестирал против официјалниот претставник. На Нигерија и било доделена победа од 2-0, а на Тунис му било забрането да се натпреварува во следните две години.
Слепило (роман)
Продолжение и филм
„Парадоксално, но слепилото во романот на Сарамаго е алегорија за  неспособноста да гледаме. Тоа што навистина треба да го видиме и тоа што Сарамаго, писател кој поминал диктатури и револуции го имал видено, а стравувал дека ние всушност не го гледаме - се наоѓа на секоја страница на оваа книга и не може да се раскаже.“
Ендру Милер, The New York Times
Средоземни игри 1975
Освојувачи на медали
Табелата е составена според бројот на освоени златни медали. При ист број на златни медали, се зема предвид вкупниот број на сребрени, а потоа и вкупниот број на бронзени медали. При еднаков број на освоени златни, сребрени и бронзени медали, местото е исто за сите земји со ваков резултат, при што во табелата се подредени по азбучен редослед. Овој систем го користи и МОК.
Клаудија Фахардо
Клаудија Каролина Фајардо Родригез ( одделот Кортес, 26 септември 1985 година) е спортски стрелец во Хондурас. На Летните олимписки игри 2012 година, таа се натпреварувала во воздушен пиштол на 10 метри за жени. Фахардо Родригез стигнала до 48. ранг во квалификациската рунда и не успеала да се пласира во финалето.
Рогат оклопник
Рогат оклопник (науч. Peltephilus ferox) е праисториски оклопник од групата на чуднозглобни цицачи што живеел во Аргентина во олигоценот, а изумрел во миоценот. Лушпите на главата преоѓале во рог што служел за да ги штити очите. Заедно со рогатиот мрмот од Северна Америка, ова е единственото рогато животно што копа под земја.
Рогатиот оклопник уште поодамна се смета за месојад поради големите триаголни заби, но во 1997 е предложено дека може да бил тревопасен.
Срѓан Мијаиловиќ
Срѓан Мијаиловиќ (10 ноември 1993) е српски фудбалер кој игра за Чукарички. Неговите основни позиции се офанзивен играч за врска или дефанзивен играч за врска. Срѓан има помал брат, кој исто така е фудбалер, Марко Мијаиловиќ, а игра за Вождовац.
Клупска кариера
За кратко време го покажал својот потенцијал и станал првотимец на 17 години. Почнал да игра фудбал како одбранбен играч за врска.
На 24 мај 2020 година, Крилија Советов објавил дека неговиот договор (кој требаше да истече на 31 мај) нема да биде продолжен.
Репрезентативна кариера
На 31 мај 2012 година, тој дебитирал за Србија на пријателски натпревар против Франција на 18-годишна возраст.
Дордоња (департман)
Дордоња (Dordogne, Dordonha) – департман во регионот Нова Аквитанија кој името го добил според истоимената река која поминува низ него. Седиште на префектурата е во Периге.
Историја
Департманот Дордоња е еден од првичните 83 департмани создадени за време на Француската револуција на 4 март 1790 година. Бил создаден од делови од поранешните провинции, главно од Перигор, но и од Ажене, Ангумоа и Лимузен. .
Во 1793 или 1794 година, Дордоња му го препуштила Каварк на Лот и Гарона.
На 6 нивоз III година (26 декември 1794), општината Паркул била извадена од Долна Шаранта и припоена на Дордоња.
Во 1819 година, општина Борепо е извадена од департманот и споена со Сујак во департманот Лот.
Во септември 1939 година, 80.000 Алзашани од Долна Рајна, од кои 60.000 стразбуржани и жители на деветнаесет села од Гран Рие, јужно од Стразбур, биле евакуирани кон Дордоња,. Во август 1940 година, кога Алзас бил анектиран кон Германија, било организирано нивно враќање, но 15.000 од нив претпочитале да останат во Дордоња.
За време на примирјето од 22 јуни 1940 година, департманот бил поделен на два дела: окупирана зона на запад и слободна зона на исток. , . По англоамериканското истоварање во Алжир и Мароко на 8 ноември 1942 година, Германците ја зазеле слободната зона на 11 ноември и се сместиле во Периге и Сент Астје.
До 1 јануари 2016 година Дордоња била дел од старата покраина Аквитанија.
Географија
Департманот е дел од регионот Нова Аквитанија и е опкружен со следните департмани: Горна Вјена, Корез, Лот, Лот и Гарона, Жиронда и Шаранта. Дордоња е третиот по големина департман во метрополитенска Франција.
Демографија
Најбројно население од 505.789 жители, департманот имал во 1851 година според пописот од таа година. По 150 години постојано намалување, бројот на жители паднал на 400.000 во 2000 година. Сепак, во првата декада од 21 век, има тренд на зголемување на населението.
Во Дордоња живеат голем број Британци, меѓу 5.000 и 10.000, привлечени од лежерниот начин на живот, топлата клима и пониските трошоци за живот. Заради ова департманот го добил прекарот Дордоњшир
Стопанство
Со шумска површина од 4080 км2, распарчена на 90.000 сопственици, шумата зафаќа 44% од површината на департманот. Шумскиот сектор, со бројни пилани и преработувачи, е вториот индустриски работодавач во Дордоња.
Лозарството со винови насади од сортите бержерак, монбазијка и пешарман е исто така голем работодавач и создавач на богатсва, како и вистинска туристичка атракција.
Сместени главно на југоисток на департманот, 200 производители на тутун обезбедуваат 15% од националното производство.
Во 2012 година, туризмот претставувал 21% од БДП на департманот и сè уште има потенцијал за понатамошен развој, особено кон англосаксонските посетители, љубители на француската гастрономија.
Во индустрискиот дел, 3271 претпријатија распределени низ целиот департман вработуваат околу 23.800 лица.
Туризам
Во Дордоња има преку 1.500 замоци како:
Прочуените пештери Ласко се затворени за посетители, но копија на Ласко е отворена за посетителите и е голема туристичка атракција. Периге има важни римски руини, вклучително и арена која е сè уште видлива во паркот во близина на центарот на градот.
Тирено-Адријатико 2021
Тирено-Адријатико 2021 — 56. издание на велосипедската етапна трка Тирено-Адријатико, која се одржала помеѓу 10 и 16 март како петти настан во сезоната на Светската турнеја.
NGC 3003
NGC 3003 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3003 се споменува и како UGC 5251, MCG 6-22-13, CGCG 182-21, KUG 0945+336, IRAS 09456+3339.
Откривање
Објектот е откриен на 7 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3003 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 3003 има привидни димензии од 5,7' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 48 м 35,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 25' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 79°.
Други поделби
Проучување на NGC 3003 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28186. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 104; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2505. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1345.
Леонардо да Силва Соуза
Леонардо да Силва Соуза ( Андира, 18 март 1992 година ), познат како Леонардо — бразилски фудбалер, кој играл за Шабаб Ал Ахли од Обединетите Арапски Емирати. Играл во позиција на лево крило или офанзивен играч за врска.
Кариера
Леонардо ја започнал својата сениорска кариера во Енозис, Кипар. На септември 15, 2012 година, Леонардо постигнал гол против Анортозис на своето деби во сениорска конкуренција. Одиграл една полусезона за Енозис и постигнал 5 гола на 11 натпревари во Првата лига на Кипар.
Во јануари следната година, Леонардо потпишал тригодишен договор со украинскиот Металург Донецк. Одиграл една полусезона за Металург, постигнал 1 гол и забележа 1 асистенција на 9 натпревари.
Анжи
На август 10, 2014 година Леонардо потпишал двегодишен договор со Анжи. На 13 септември, Леонардо дебитирал за Анжи во Втората лига на Русија. Леонардо го постигнал својот прв гол во дресот на Анжи на 18 март на 23-от роденден против Јенисеи во победата на Анжи од 5-1. Во својата прва сезона во рускиот клуб, Леонардо постигнал 7 гола и запиша 5 асистенции на 22 одиграни натпревари во сите натпреварувања. На 19 јули 2015 година Леонардо дебитира во руската Премиер лига против Крилја Советов. Тој го постигнал својот прв гол во Премиер лигата од пенал во нерешениот резултат 1-1 против Урал. 25 февруари 2016 година Анжи го раскинал договорот со Леонардо затоа што не му се придружил на тимот на подготовките во Шпанија.
Партизан
Леонардо починал на 8 јули 2016 година потпишал тригодишен договор со белградски Партизан и позајми дрес со бројот 42. Леонардо дебитирал за Партизан во Српската Супер лига на гостувањето против Бачка. Тој го одиграл второто полувреме и беше еден од најзабележаните на теренот. На 20 август, Леонардо го постигнал својот прв гол во дресот на Партизан против Спартак, во поразот од Партизан со 2-1. Една недела подоцна, Леонардо постигнал прекрасен удар од слободен удар и асистираше за победа од 4: 0 над Рад. На 17 септември 2016 година, Леонардо постигнал гол во 89-та минута од 152-то вечно дерби против Црвена Звезда, за триумф на Партизан со 1-0 на стадионот Хумска. Во 154. Вечно дерби, одржано на 18 април 2017 година на стадионот „Рајко Митиќ“, Леонардо со два постигнати гола, заедно со Леандре Тавамбу, бил најзаслужен за триумфот на Партизан од 3: 1 над домашната Црвена звезда.
Леонардо постигнал вкупно 26 голови за Партизан, 24 во Супер лигата на Јелен, еден во Купот и еден во квалификациите за Лигата на шампионите.
NGC 1081
NGC 1081 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1081 се споменува и како MCG -1-8-3, IRAS 02426-0455, KUG 0242-049.
Откривање
Објектот е откриен на 21 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1081 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1081 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 45 м 10,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 42' 39". Положбениот агол на објектот е во износ од 174°.
Други поделби
Проучување на NGC 1081 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10416. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 220; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5863. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 911.
Арбенин (драма)
Ликови
Во драмата се појавуваат следниве ликови:
Содржина
Драмата се состои од пет чина.
Руслана
Руслана — пејачка која се прослави со победа на Евровизија 2004.
Опсада на Гвозданско
Опсадата на Гвозденско (хрватски: Opsada Gvozdanskog) — опсада на замокот Гвозданско во Кралство Хрватска во рамките на Хабсбуршката Монархија. Битката околу Гвозденско и опсадата на замокот траела од 3 октомври 1577 до 13 јануари 1578 година, помеѓу бранителите на хрватските сили и освојувачката османлиска војска под команда на Ферхат-паша Соколовиќ. Битката резултирала со османлиска победа но со тешки загуби на отоманската страна, додека сите бранители загинале за време на опсадата.
Позадина
По падот на Бугарија, Србија и Босна, Отоманското Царство ги насочило своите сили кон Унгарија и Хрватска. Првичните напади првично се состоеле од чести напади и кажби во јужните делови на кралствата. Во 1493 година, хрватската армија доживеала тежок пораз во Битката кај Крбавско поле. Нов бран османлиски освојувања започнал во 1521 година, по што добар дел од Хрватска бил освоен или ограбен.
На 29 август 1526 година, во Битката кај Мохач, христијанските сили предводени од кралот Лајош II биле поразени од османлиските сили предводени од Сулејман Величествениот. Лајош бил убиен во битката што резултирало со крај на независното Кралство Унгарија, бидејќи тој починал без наследник. И Кралство Унгарија и Кралство Хрватска станале спорни територии помеѓу Хабсбуршката Монархија и Отоманското Царство. Фердинанд, брат на Карло V, се оженил со сестрата на Лајош и бил избран за крал од страна на благородниците од Унгарија и од Хрватска.
Замокот Гвозденско
Замокот Гвозденско претставувал квадратна тврдина во сопственост на семејството Зрински, сместен на главниот пат помеѓу градовите Двор и Глина. Имал четири кули на неговите агли и поголема кула на влезот. За првпат замокот се споменува во 1488 година и бил изграден за заштита на блиските рудници од железо, бакар, олово и сребро. Семејството Зрински ковало сопствени монети во Гвозденско.
Османлиите во неколку наврати се обиделе да го освојат замокот Гвозденско. Првиот голем обид бил во 1566 година. Вториот неуспешен обид бил во 1561 година, кога 8000 Османлии под команда на Малкоч-бег го нападнале замокот. Третиот обид бил во 1574 година, кога Ферат-паша Соколовиќ се обидел да го освои замокот со предавство. Другиот обид од Капиџи-паша во 1576 година, исто така, не успеал.
Подготовки
[[File:Kingdom of Croatia 1573.png|thumb|200px|
]] Во почетокот на 1573 година во северозападна Хрватска започнал голем бунтовнички револт. Побуната била брзо потисната, но со големи жртви. Револтот уште повеќе ја влошила финансиската и воената ситуација во земјата. Отоманското Царство склучило мировен договор со Венецијанската Република во март 1573 година, што им овозможило на локалните санџагбегови да ги насочат своите сили кон Хрватска. Во текот на 1573 и 1574 година, неколку тврдини на границата биле уништени, а хрватските сили биле едвај способни да се справат со нападите. На 15 мај 1574 година, хрватскиот парламент одлучил да изгради две нови тврдини и да ги зајакне седум, вклучувајќи го и Слуњ, и да воведе нови давачки за да помогне во собирањето средства. Сепак, овие мерки немале значајно влијание врз целокупната состојба на одбраната.
На 19 декември 1574 година, за време на седницата на хрватскиот парламент, Гашар Алапиќ бил официјално именуван за ко-бан на Хрватска, заедно со Јурај Драшковиќ. Султанот Селим II починал во истиот месец и бил наследен од неговиот син Мурат III. Ферад-паша Соколовиќ во текот на 1575 година водел неколку напади кон границите, вклучувајќи и неуспешен напад врз Бихаќ. Во септември, тој ја поразил армијата предводена од хабсбуршкиот генерал Хербард VIII, кој бил убиен во битка, а потоа се вратил во Босанскиот Санџак. Неговото дејствување во текот на годината сериозно ја ослабила хрватската одбрана и овозможило пробив кон реките Корана, Мреница и Купа
Иако султанот Мурат III го потврди мировниот договор на неговиот татко со царот Максимилијан II на 22 ноември 1575, османлиските напади во земјите управувани од Максимилијан II не запреле. Во следната година биле регистрирани 50-60 отомански упади. Во 1576 година, следеле напади западно од Уна и помеѓу реките Сава и Драва. Во април 1576 година околу 7.000 отомански војници го нападнале градот Храстовица, северно од Гвозденско, но градскиот гарнизон го одбил нападот. Во јуни, Османлиите го освоиле градот Бужим, југозападно од Гвозденско, а наскоро започнале да го напаѓаат и замокот Гвозденско, чиј гарнизон броел 130 луѓе. Отоманците се повлекле по тридневните борби, кога пристигнале засилувања предводени од Јохан Аверперг, командант на Хрватската воена граница. Ѕидовите на источната страна биле делумно срушени со отоманската артилерија.
Градот Цазин бил окупиран на 18 јули. До крајот на годината поголемиот дел од областа помеѓу Уна и реката Глина била под контрола на Османлиите. Останатите хрватски упоришта во областа биле изолирани и нивната околина била запустена. Тешката ситуација во земјата, исто така, била засегната од нејасната позиција на војната, бидејќи и Алапиќ и Драшковиќ побарале од царот да ги ослободи од своите должности. водството потоа му било понудено на Крсто Унгнад, но неговите услови биле одбиени од страна на царот. На 12 октомври, Максимилијан II починал, а неговиот син Рудолф II го наследил. Рудолф II испратил писмо до Драшковиќ и Алапиќ, барајќи од нив да продолжат да ги вршат своите должности. На 25 декември, претставниците на хабсбуршките и отоманските власти потпишале 8-годишен мировен договор.
Хрватската линија на одбрана во 1577 се протегала од реката Драва до градот Сењ. 4.729 мажи биле стационирани на границите и по градовите. Хабсбуршките власти планирале да ја зајакнат воената граница и да го зголемат бројот на војници. Рудолф II му ја дал задачата да ја зајакне границата на неговиот вујко, Карло II.
Друг бран османлиски напади започнале во јули околу Бихаќ и во регионот на Кордун. Во септември, Фехад-паша Соколовиќ лично ја предводел војската која ги освоила останатите тврдини до реката Глина, северно од Цазин.
Опсада
Во почетокот на октомври, голема отоманска војска преводена од страна на Ферхад-паша и Капиџи-паша навлегле кон централна Хрватска. На 3 октомври овие сили го опколиле Гвозданско. Замокот бил заштитен од околу 300 мажи, претежно рудари и војници, под команда на четворица искусни капетани: Дамјан Докторовиќ, Јурај Гвоздановиќ, Никола Ожеговиќ и Андрија Стешиќ. Еден војник успеал да помине низ отоманската линија и да стигне до хрватскиот град Стеничњак. Сепак, недостатокот на војници го спречил противнападот. Исто така се очекувало дека Гвозданско ќе може да ја издржи опсадата до зимата, кога било предвидено повлекувањето на османлиските сили. Ферхад-паша ја распоредил артилеријата на околните ридови и наредил продолжено бомбардирање на тврдината. Опсадата го спречило снабдувањето со храна и муниција до тврдината. Исто така, имало недостаток на вода. Последните резерви на тврдината биле донесени во август. Дел од османлиската војска била оставена да го задржи Гвозданско под опсада, додека Ферхад ги одвел останатите и ги нападнал останатите соседни тврдини, вклучувајќи ја Острожачка тврдина, која била освоена на 13 ноември. По кратка опсада, замокот Зрин, порано седиштето на семејството Зрински, исто така бил освоен на 20 декември. По пПдот на Зрин, Гвозданско бил целосно опкружен со османлиски тврдини и градови.
Последици
Загубата на Гвозданско и другите упоришта, меѓу кои и Острожац, Цазин, Бужим и Зрин, довеле до многу промени во организацијата на одбраната. На 6 февруари 1578 година, Крсто Унгнад бил потврден како нов бан на Хрватска од страна на хрватскиот парламент. Администрацијата на Хрватската воена граница била доверена на надвојводата Карло II на 25 февруари. Братот на Рудолф, Ернест, бил ставен во команда на Воената граница помеѓу реката Драва и Трансилванија. Карло II добил право да го свикува Советот за војна во Грац и да назначува генерали, капетани и други офицери на границата. Внатрешните австриски војводства обезбедиле финансиска поддршка за Воената граница и им биле доделени места во советот во Грац, кој бил независен од Советот за војна во Виена. Поранешната цивилна администрација на границата била заменета со воените претставници на Хабсбуршката династија. Таквата организација понатаму ја одделила границата од хрватските власти.
По освојувањето на Гвозданско, сите блиски рудници биле уништени. Османлиите поставиле траен гарнизон во тврдината во декември 1578. Неговите ѕидини биле обновени во 1579 година и тврдината била опремена со дополнителни топови. Гвозданско останало под контрола на Османлиите до 1685 година.
Манастир „Св. Ѓорѓи и Пресв. Богородица Утешение“ - Цигарево
Свети Ѓорѓи и Пресвета Богородица Утешение (Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Γεωργίου και Παναγίας της Παραμυθίας στο Άνυδρο) — женски манастир кај поранешното село Цигарево, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Географија
Манастирот се наоѓа во југоисточните пазуви на планината Пајак над Гуменџе, на неколку километри јужно од селото Рамна, на местото на некогашно Цигарево. Кон манастирот водат три пата — еден од Гуменџе преку Рамна, друг од Дамјан, а трет од Пилорик. Јужно од манастирот се гледаат урнатините од куќите на Цигарево.
Историја
Манастирот е основан во 1990 г. од монахињата Јована Хаѕика кај постоечката цигаревска црква „Св. Ѓорѓи“. Осветен е на 28 август 1991 г. од митрополитот Амвросиј Полјанско-кукушки. Во септември истата година прешла во новосоздадената Гуменџиско-бојмичко-ругуновска митрополија.
Мошти
Во манастирот има мошти од Свети Рафаил, Света Олимпија, Апостол Филип, Света Петка, Петте Маченици (Евгениј, Евстратиј, Мардариј, Орест и Авксентиј), кожата на Свети Кирик, мошти на Света Катерина, Свети Јоаким Ватопедски, светци од манастирот Хозева, Витлеемските младенци, Свети Игнатик Метимниски, Свети Јован Колибар, Свети Методиј и Свети Ѓорѓи.
Цркви и параклиси
Манастирската црква „Пресв. Богородица Утешение“ е храм со куполи од светогорски тип. Има резбан иконостас. Црквата е живописана од Христос Карапалис, а преносливите икони се дело на монахињите.
Северно од главната црква е малата македонска црква „Св. Ѓорѓи“, веројатно изградена во XIX век, која во прво време имала улога на главна црква на овој манастир.
На север од влезот е параклисот „Св. Архангели и св. Теодор Тирон и Теодор Стратилат“. Десно од плоштатчето е параклисот „Св. Никола и св. Пантелејмон“, а лево е параклисот „Св. Мироносци и св. Кипријан и Јустин“. Југоисточно од манастирската црква е малката црквичка „Св. Онуфриј“, а југозападно е параклисот „Св. Сава“. Десно надвор од главната манастирска порта е параклисот „Воскресение Христово и св. Харалампиј“, а лево е „Св. Лука Кримски“.
Кале (Кореница)
Кале или Градиште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Кореница. Наоѓалиштето поради неистраженоста не е датирано и е од непознат тип. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека западно од селото на врвот на едно возвишение (кота 600 метри) се забележуваат остатоци од ѕидови, ќерамиди и керамика. Според мештаните наоѓалиштето се смета за стара населба од хеленистичко време.
Кромидеста купола
Кромидеста купола (луковичная глава) — облик на архитектонска купола, карактеристична за православвните цркви во Источна Европа. Овој облик на купола се појавува и во Германија, каде е познат под името Zwiebelturm и се појавува како дел од барокните градби. Некои куполи имаат поголем пречник од оној на кулата над која се поставуваат и нивната висина обично ја надвисува нивната ширина. Овие крушковидни, стеснети форми на куполи многу наликуваат на кромид, по кои и биле наречени.
Други важни видови на куполи во православната црква се шлеместите куполи, како оние на катедралата Света Софија во Новгород и успенската катедрала во Владимир. Во Украина, ваквите куполи се наречени крушести куполи, а највпечатлива е онаа на катедралата Света Софија во Киев. Во барокната архитектура се употребува поимот пупчеста купола, како онаа на црквата Свети Андреја во Киев.
Историја
Историчарите на уметноста се несогласни околу прашањето кога и зошто комидестите куполи станале посебно обележје на руската архитектура. Византиските цркви и киевскоруската архитектура се одликувале со отворени и мазни куполи без посебна конструкција издигната над кулата. Наспроти оваа античка форма, секоја кула во руската црква е надвисната со посебна метална структура или греда, што е поврзано со железна плоча или ќерамиди.
Од крајот на 19. век, многу руски цркви од пред петробарокниот период имале пупчести куполи. Големите кромидести купли биле издигнувани во седумнаесеттиот век на просторот околу градот Јарославл, кој коинцидентно бил познат по големите кромиди. Сосема малку куполи имале посложена пупчеста форма, која останала како остаток од барокната архитектура од доцнит седумнаесетти век. Крушестите куполи обично се поврзуваат со украинскиот барок, додека конусните куполи се типични за Закавказјето.
Александар Вулин
Александар Вулин (Нови Сад, 2 октомври 1972) — српски политичар, дипломиран правник, новинар и актуелен министер за внатрешни работи на Република Србија, поранешен пратеник во Народното собрание на Република Србија, директор на Канцеларијата за Косово и Метохија (2012-2014) ресор (2013–2014), министер за труд, вработување, ветерани и социјални работи (2014–2017) и министер за одбрана во Владата на Република Србија (2017–2020).
Тој бил првиот што јавно го употребил терминот „српски свет“, поради што се смета за негов творец.
Потекло и образование
Семејството Вулин потекнува од Мањача во Република Српска, а во старо време од областа меѓу Кључ и Бања Лука.
Александар Вулин е роден на 2 октомври 1972 година во Нови Сад, како син на инженерот Ранко Вулин и мајката Боса, медицинска сестра. Има и помлад брат Бојан.
Основно училиште завршил во Нови Сад, а потоа Карловачка гимназија во Сремски Карловци. Дипломирал на Правниот факултет во Крагуевац. Ја завршил 2017 година и Високите студии за безбедност и одбрана на Воената академија на Универзитетот за одбрана во Белград, како студент 6. класа, заедно со Небојша Стефановиќ и Синиша Мали.
Бил колумнист во весниците „Свет“, „Национал“, „Центар“, како и политички коментатор на радиото „Индекс“, а извесно време и главен уредник на неделникот „Печат“.
Рана политичка кариера (1990-2000)
Политичката кариера ја започнал во 1990 година, кога се приклучил на Сојузот на комунистите-Движење за Југославија (СК-ПЈ), чиј генерален секретар станал. Кога избил партискиот конфликт во 1994 г. Тој станал еден од основачите на Југословенската (Обединета левица) (ЈУЛ), партија чиј претседател бил Љубиша Ристиќ, иако де факто лидер била Мира Марковиќ. Вулин станал портпарол и заменик-претседател на Дирекцијата на ЈУЛ, како и претседател на Југословенската револуционерна младина, младинскиот огранок на партијата. Како млад левичарски политичар, тој во својата канцеларија чувал портрет на аргентинскиот марксистички револуционер Ернест Че Гевара.
Тој ја напуштил југословенската левица на почетокот на 1998 година,поради несогласувањето со идејата дека левичарската Социјалистичка партија на Србија и југословенската левица формираат републиканска влада со десничарската Српска радикална партија, како и со влегувањето на Српското движење за обнова во сојузната влада. Управувањето на ЈУЛ во 2000 година донело одлука да го протера и тоа го потврдиле на конгресот, според пишувањата на медиумите на барање на Мирјана Марковиќ и Милован Бојиќ.
Период на опозиција (2000-2012)
Тој ја основал Демократската левица во 2000 година, која во јуни 2002 година, колективно се приклучила на Социјалистичката партија на Србија. Во компанијата „Супер прес“ е од 2000 година до 2002 година. Бил помошник директор за маркетинг, потоа директор за маркетинг во компанијата „Колор прес“ од 2003 година. до 2007 година и заменик генерален директор на „Color Media International“ од 2007 година до 2012 година.
Учествувал во протестите на 12 јуни 2003 година на улицата Брехтова во Церак, против апсењето на полковникот Веселин Шљиванчанин, обвинет пред Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија во Хаг. На протестите биле присутни генералниот секретар на Српската радикална партија, Александар Вучиќ и претседателот на Партијата за српско единство, Борислав Пелевиќ.
Министер за труд, вработување, бранители и социјала
На предвремените парламентарни избори во 2014 г. Социјалистичкото движење останало во широка коалиција предводена од Српската напредна партија. Народното собрание на Република Србија на 27 април, ја избрало новата влада на чело со Александар Вучиќ, а Вулин бил избран за министер за труд, вработување, ветерани и социјални работи.
Во 2014 г бил назначен за претседател на Советот за унапредување на Ромите и спроведување на Декадата за вклучување на Ромите. Дотогаш таа функција ја извршувал претседателот на ромската партија Срѓан Шајн.
Во втората Влада на Александар Вучиќ, август 2016 година, останал на чело на истиот оддел.