cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Голем народен собор на Србите, Буњевците и другите Словени во Банат, Бачка и Барања
Свикување на собранието
Според прогласот објавен на 17 ноември, право на глас на Големото народно собрание имале Србите, Буњевци и другите Словени од двата пола, над дваесет години. Замениците се избирале од општините, по еден пратеник на илјада граѓани, а се избирале со јавен собир, со акламација.
Големото народно собрание го отворил унијатскиот свештеник Јован Храниловиќ како најстар пратеник по возраст. Пратениците во Собранието претставуваа 211 општини од Банат, Бачка и Барања, а на седницата присуствуваа и претставници на Срем, членови на СНО Нови Сад, како и српски и француски офицери кои се најдоа во Нови Сад. По конституирањето на Собранието, претседателството го презеде Игњат Павлас, кој за подносител на главната одлука го прогласи Јаша Томиќ, претседателот на СНО Нови Сад. На овој историски собир најпрвин со краток говор се обрати Јаша Томиќ, а потоа ги прочита одлуките на Собранието.
Големото народно собрание не само што прогласило обединување на Банат, Бачка и Барања со Кралството Србија, туку донело одлука и за формирање на покраинска управа (влада и собрание) во овие региони. Покраинската власт официјално била именувана како Народна управа за Банат, Бачка и Барања, а за нејзин претседател бил избран Јован Лалошевиќ, додека покраинското собрание официјално било наречено „Голем народен совет“, чиј претседател бил избран Славко Милетиќ.
Одлуки на Собранието
Извадоци од одлуките на Собранието:
За слободата (Џон Стјуарт Мил)
„За слободата“ (англиски: On Liberty) — философски есеј на Џон Стјуарт Мил, објавен во 1859 година. Есејот е посветен на починатата сопруга на авторот, која му давала несебична поддршка низ целото негово творештво. Исто така, пред да го започне излагањето, Мил го наведува следниов цитат од делото „За делокругот и должностите на владата“ на Вилхелм Хумболт: „Крајна и највисока цел на секој човек е што повеќе и што поскладно да ги развие своите способности во нивните лични својства, а условите со кои ќе го постигне тоа се: слобода на работата и разновидност на положбата“.
Глава прва: Вовед
Во воведот Мил најпрвин наведува дека предмет на овој есеј не е слободната волја, туку слободата на поединецот во рамките на општеството, односно границите на власта над поединецот. Тој објаснува дека низ историјата борбата за слобода се сведувала на борба за ограничување на власта, а тоа се обезбедувало на два начина: со политички права и слободи и со уставни ограничувања на власта. Во продолжение, Мил предупредува дека контролата на власта е потребна и во демократските општества во кои власта му припаѓа на народот, зашто и во нив треба да се спречи тиранијата на мнозинството врз малцинските групи. Затоа, тој застанува во одбрана на правата на поединецот, а личната слобода може да се ограничи само за да се спречи штетата што им се нанесува на другите луѓе. Во спротивно, ако нечие однесување не влијае врз другите, тогаш тоа е само лична работа на поединецот, или, како што вели Мил: „Секој е сам свој господар над самиот себе, над своето тело, над својата душа.“ Во тој поглед, Мил предупредува дека сите дејствија чија цел е да зајакне општеството, а да се ослаби моќта на поединецот, е едно од најголемите зла во општеството.
Глава втора: За слободата на мислењето и говорот
Според Мил, столбовите на слободата се слободата на мислењето и на говорот кои се предмет на разработка во оваа глава. Тој го застапува ставот дека секој има право на слободно мислење, дури ако тоа е против јавното мислење, па дури и кога нечие мислење е погрешно. Според Мил, владата нема право да определува што е вистина, зашто таа нема монопол на вистината, па дури и таа може да биде носител на погрешни ставови. Така, историјата нè учи дека она што во одреден миг било општо мислење подоцна било отфрлено како погрешно, па дури и како бесмислено. Тој ги наведува познатите примери на Сократ и на Исус Христос, кои биле осудени на смрт токму од луѓето кои цврсто верувале во тогашното јавно мислење. Од друга страна, римскиот цар Марко Аврелиј е пример на мудар владетел кој остро го прогонувал христијанството, сметајќи го за невистинито и штетно, иако неговите философски ставови биле многу блиски на христијанските. Во продолжение, Мил истапува против верската нетолеранција и ги критикува тогашниет законски предлози за гонење на неверниците. Тој смета дека таквите закони само го попречуваат духовниот развој и откривањето на вистината. Во тој поглед, слободната размена на спротивните ставови и критичкото мислење се патот за да се дојде до вистината, зашто на тој начин се врши проверка на исправноста на јавното мислење и на туѓите заблуди. Со други зборови, општествените и моралните прашања треба да се претресат од сите страни, вклучувајќи ги и спротивните агрументи. Освен тоа, човекот не треба да се потпре само врз општоприфатеното мислење без да размислува самостојно и критички. Тоа се однесува и на христијанскиот морал, кој има и назадни елементи, а освен тоа, не е целосен и треба да се дополни со нехристијанските морални закони. На крајот од овој дел, Мил ги повторува четирите аргументи во прилог на слободата на мислењето и говорот:
Глава трета: За личноста како основа на човечката благосостојба
Во овој дел, Мил истакнува дека, по својата природа, човекот има желби и побуди и треба да настојува нив да ги искористи за добри дела. Притоа, човекот треба да ги развива своите побуди, зашто интензивните желби и побуди се израз на силна личност. Оттука, тој треба да постапува водејќи се од своите желби и во таа смисла го критикува калвинизмот, кој бара послушност од човекот. Наспроти тоа, Мил тврди дека човекот треба постојано да ги развива своите способности, зашто така ја развива личноста, а тоа им носи полза и на другите луѓе. Имено, малку луѓе во општеството се необично способни и надарени, така што тие никако не треба да се вметнат во некој калап, туку напротив, треба да им се овозможи да ги развијат своите способности, зашто тоа го движи општеството напред. Во демократските општества, власта им припаѓа на широките народни маси, а тоа неизбежно носи осредност. Токму поради тоа е потребна и корисна слободата на дејствувањето на надарените поединци. Но, оваа слобода се однесува и на просечните луѓе, кои природно се разликуваат меѓу себе и имаат различни вкусеви, потреби и желби, па поради тоа треба самостојно да се развиваат. Според него, општата јавност го кочи напредокот на општеството и секогаш се противи на посебноста и необичноста, настојувајќи да ги изедначи луѓето, а тоа води кон долгорочна стагнација на општеството. Во тој поглед, тој го посочува примерот на Кина, каде стремежот за изедначување предизвикал стагнација, а наспроти тоа, во Европа, токму различноста била причина на брзиот општествен развој.
Глава четврта: За границата на власта на општеството над поединечниот човек
Овде, Мил повторно го истакнува својот став дека единствено поединецот може да одлучува за својот личен живот, така што на власта ѝ останува да одлучува за општествените работи. Се разбира, општеството има право да воспостави правила со кои се регулираат односите меѓу луѓето и кои се задолжителни за поединците, т.е. секој има определени обврски кон општеството. Исто така, ако поединецот им прави штета на другите, општеството треба да го казни, судски и морално. Меѓутоа, општеството не треба да се меша во оние прашања кои се однесуваат само на поединецот. Притоа, ако некој човек се однесува лошо и само тој страда од таквите постапки, тогаш општеството може само морално да го осуди, да го избегнува или да покаже презир кон него, но не смее да му се меша во неговиот личен живот. Тоа значи дека општеството не смее да си го присвои правото да го поправа однесувањето на оној кој си наштетува само себеси. Во тој поглед, Мил тврди дека јавноста не смее да се меша во личните работи, зашто таа ги оценува поединците само според своите мерила и сфаќања, а тие не мора да бидат исправни и вистинити. Уште повеќе, тој предупредува на стремежот на општеството постојано да ги проширува границите на моралната полиција и грубо да навлегува во личните слободи. На крајот од овој дел, Мил ги илустрира своите погледи за границата на власта на примерите на продажбата на алкохолните пијалаци и на прогонувањето на мормоните.
Глава петта: Примени
На почетокот на овој дел, Мил го повторува ставот дека поединецот воопшто не е одговорен пред општеството за работите што се однесуваат само на него. Поединецот е одговорен само за своите постапки со кои може да им нанесе штета на другите и тогаш општеството има право да го казни. Во продолжение, Мил расправа за слободата на трговијата, за слободната продожба на отровните материи и за организирањето на проституцијата и комарот. Единствено, тој го брани мешањето во приватниот живот на човекот со намера да се спречи ропството, дури и кога тоа е доброволно. Потоа, Мил ги разгледува прашањата поврзани со слободата на луѓето да истапат од веќе склучените договори и односи и за слободата во рамките на бракот и семејството, спротивставувајќи се на потчинувањето на жената и на децата. Во тој поглед, тој се залага за задолжително државно основно образование и за казнување на неодговорните родители кои не ги пуштаат децата на училиште. Исто така, тој дава совети како да се организира основното образование без државата да влијае врз формирањето на погледите на децата. Мил дава три забелешки против мешањето на државата во личниот живот на поединецот: прво, се спротивставува на мешањето на државата во економската активност која најдобро можат да ја извршат поединците; второ, смета дека владата не треба да се меша и во некои работи кои таа би ги извршувала поефикасно (месната самоуправа, задругите), но кои треба да им се препуштат на поединците со цел да стекнат искуство во општокорисните работи; трето, смета дека треба да се спречи ширењето на надлежностите на владата поради опасноста од претерано зајакнување на бирократијата и нејзино отуѓување од народот (како во царска Русија). На крајот од овој дел, Мил дава некои совети за воспоставувањето рамнотежа меѓу локалната самоуправа, централната извршна власт, законодавството и судството, иако нагласува дека ова е сложено прашање.
Македонска ракометна супер лига (жени)
Македонската ракометна Супер лига за жени е највисоко екипно ракометно натпреварување за жени во Македонија. Организирана е од страна на ракометната федерација на Македонија.
Сезона 2021–2022
Ова е списокот на клубови кои се натпреваруваат во сезоната 2021-2022.
Епикур
Епикур (роден 341 п.н.е. на Самос - умрел 270 п.н.е. во Атина) бил старогрчки филозоф и основач на филозофското учење познато како епикурејство. Од неговата филозофија останати се само неколку фрагменти и писма од околу 300 напишани дела. Голем дел од она што се знае за епикурејската филозофија произлегува од неговите подоцнежни следбеници и коментатори. За Епикур целта на филозофијата е достигнувањето среќен и мирен живот кој се одликува со атараксија - душевна непоматеност, ослободеност од страв и апонија - отсуство од болка, како и живеење на самостоен и независен живот опкружен со пријатели. Епикур подучувал дека задоволството и болката се мерила за доброто и лошото; дека смртта е крај на телото и на душата, па затоа човекот не треба да се плаши од боговите кои ниту ги наградуваат, а ниту пак ги казнуваат луѓето; универзумот е бесконечен и вечен, а настаните во светот се во крајна линија засновани на движењата и интеракциите на атомите движејќи се во празниот простор.
Животопис
Неговите родители, Неокле и Херострата, двајцата родени Атињани, емигрирале во атинска населба на егејскиот остров Самос, околу 10 години пред раѓањето на Епикур во февруари 341 г. п.н.е. Како младо момче, четири години учел филозофија кај платонистот Памфил. На возраст од 18 години заминал во Атина на двегодишна воена служба. По смртта на Александар Велики, Пердика ги протерува атинските доселеници од Самос во Колофон, на брегот на сегашна Турција. По завршувањето на воената служба, Епикур се придружува на неговото семејство. Таму учел кај Навсифан кој ги следел учењата на Демокрит. Во 311/310 г.п.н.е. Епикур започнал да учи во Митилена, но предизвикувајќи раздор тој бил принуден да го напушти школувањето. Исто така, тој бил ученик и на Ксенократ. Тогаш, тој основал свое училиште во Лампсак, пред да се врати во Атина во 306 г.п.н.е., каде што останал сѐ до својата смрт. Таму основал „Градина", школа именувана според градината која ја поседувал, а која служела како место за средби во училиштето, отприлика на половина пат меѓу други две филозофски школи, Стоата и Академијата. Иако голем број од неговите учења биле под силно влијание на претходните мислители, особено на Демокрит, тој значајно отстапувал од детерминизмот на Демокрит. Епикур често го негирал неговото влијание, критикувајќи ги другите филозофи за збунетост, тврдејќи дека е „самоук". Епикур никогаш не се оженил и немал деца. Сепак, тој имал голема љубов која се викала Леонтија. Тој, најверојатно, бил вегетаријанец. Страдал од заболување на камења во бубрезите, на кое конечно му подлегнал, во 270 г.п.н.е., на возраст од 72 години.
Епикурејската школа
Епикурејската школа била сместена во дворот на неговата куќа, па поради тоа била наречена „Градина". Школата имала мал број, но посветени следбеници. Главните членови на школата биле Хермах, покровителот Идоменеј, Леонтеј и неговата сопруга Темиста, сатиричарот Колот, математичарот Полинеј од Лампсак, Леонтиј и Метродор од Лампсак, најпознатиот промотор на епикурејството. Епикурејската школа е првата помеѓу античките старогрчки школи која по правило, а не по исклучок примала жени како ученици. На портата на Градината бил напишан следниов текст кој бил пренесен од Сенека во XXI. писмо од Epistulae morales ad Lucilium (Морални писма до Лукиј):
"Странецу, ќе сториш добро ако останеш тука; тука нашето највисоко добро е задоволството."
Епикур го истакнал пријателството како важен елемент на среќата, а школата во многу нешта личела на заедница од пријатели кои живеат заедно. Сепак, тој, исто така, вовел хиерархиски систем на нивоа меѓу неговите следбеници кои морале да положат заклетва кон неговите основни принципи.
Етика
Епикуровата филозофија тргнува од ставот дека се она што го нарекуваме добро или лошо всушност потекнува од чувството на задоволство или болка: она што е добро е пријатно, а она што е лошо е болно. Неговите идеи за задоволството и болката во крајна линија се основа за морално разликување помеѓу доброто и злото. Ако болката, во некои случаи, е избрана наместо задоволството, тоа е само затоа што тоа таа би довела до поголемо задоволство во иднина. Иако Епикур честопати погрешно се толкува дека застапува потрага по задоволство, неговото учење многу повеќе претставува стремеж кон отсуство на болка и страдање, како физичко така и писихичко, како и постигнување на состојба на ситост и спокојство, ослободеност од стравот од смртта и одмаздата на боговите. Епикур тврдел дека кога не страдаме од болка, не чувствуваме ниту потреба за задоволства, влегувајќи во состојба на атараксија или душевно спокојство.
Учењата на Епикур биле воведени во медицинското учење и практиката на епикурејскиот лекар Асклепијад од Витинија, првиот лекар кој ја вовел грчката медицина во Рим. Асклепијад водел пријателски, сочувствителни, пријатни и безболни третмани на пациентите. Се залагал за хуман третман на менталните нарушувања, ослободувал ментално болни лица од притвор со цел да ги третира со природна терапија, односно со исхрана и масажи. Неговите учења се изненадувачко современи, затоа Асклепијад се смета за пионер лекар во психотерапијата, физикалната терапија и молекуларната медицина.
Епикур експлицитно предупредувал против преголемо уживање бидејќи тоа често доведувало до страдање. На пример, Епикур предупредувал да не се води љубов премногу страсно. Тој исто така верувал, за разлика од Аристотел, дека не треба да се плашиме од смртта. Кога човекот умира, тој не ја чувствува болката на смртта, бидејќи тој повеќе не е жив и затоа не чувствува ништо. Затоа, Епикур, славно изјавува: „смртта е ништо за нас". Кога ние постоиме, тогаш смртта не е тука; а кога постои смртта, тогаш ние не постоиме. Сите чувства и свеста завршуваат со смртта и поради тоа во смртта нема ниту задоволство, ниту болка. Стравот од смртта произлегува од верувањето дека во смртта постои свест. Како етичко упатство, Епикур го истакнал минимизирањето на страдањето и максимизирањето на среќата за себе и за другите: "Невозможно е да се живее пријатен живот без да се живее мудро, добро, и праведно, а невозможно е да се живее мудро, добро и праведно без да се живее пријатно."
Епикур тврдел дека пред да помислиме што ќе јадеме и пиеме, треба да се прашаме, со кого ќе бидеме заедно на масата; зашто ако јадеме без присуство на пријателите, тогаш живееме како лавот или како волкот.
Теорија на познанието
Епикур ги истакнува сетилата во неговата теорија на познанието, а неговиот принцип на повеќе објаснувања („ако неколку теории се во согласност со набљудуваните податоци, задржете ги сите") е ран придонес во филозофијата на науката.
Постојат и такви нешта за кои не може да изречеме само една причина, туку неколку, но само една од нив е вистинита. Како на пример, ако видете безживотно тело подалеку од вас, би било исправно да ги наброите сите причини на смрт, за да може да се издвои една, единствена причина за оваа смрт. Не би можеле да заклучиме дека умрел од рана од меч, од настинка или пак од болест, или можеби од отров, но со сигурност можеме да заклучиме дека нешто од работите кои ги наведовме ја причинла смртта.
Политика
За разлика од Стоиците, Епикурејците покажале малку интерес за учество во политиката во тоа време, бидејќи тоа води до проблеми. Наместо тоа, тие се залагале за изолација. Овој принцип е сумиран со фразата λάθε βιώσας што значи „живеј во анонимност", т.е. „истуркај го животот без да привлечеш внимание на себе", односно, живеј без потрага по слава, богатство, или моќ, туку анонимно, уживајќи во малите нешта како храна, во друштво на пријатели, итн. Плутарх пишува на оваа тема во својот есеј „Дали поговорката ’живеј во тајност’ е вистинита?“
Но Епикурејците сепак имале иновативна теорија за правдноста како општествен договор. Праведноста, вели Епикур, е договор кој обезбедува да не наштетите некому, ниту да ви наштетат, а чија цел е целосно уживање во придобивките од заедничкото живеење во добро уредено општество. Потребни се закони и казни за да се стават во ред заведените будали, а кои инаку би го прекршиле договорот. А мудриот човек, ја гледа корисноста од праведноста и поради ограничените желби, тој нема потреба да се вклучи во однесувањето забрането со законите. Законите кои се корисни за промовирање на среќа се праведни, но оние кои не се корисни, не се праведни.
Игор Џамбазов
Игор Џамбазов (р. 15 јули 1963) — македонски глумец, забавувач, ТВ-водител, музичар, писател, режисер на музички спотови и текстописец.
Глумечка кариера
Роден е на 15 јули 1963 во Скопје во семејството на композиторот Александар Џамбазов и глумицата Анче Џамбазова, а како внук на истакнатиот глумец Петре Прличко. Што се однесува до почетоците во глумата, неговата примарна професија, Игор Џамбазов со глума почнал да се занимава на шестгодишна возраст кога глумел во филмот Македонскиот дел од пеколот, во режија на Ватрослав Мимица. Во текот на детството, во тинејџерскиот период, па сè до запишувањето на Академијата за драмски уметности, тој е присутен во различни емисии и серии. Значајна улога во овој период е улогата на Трајче во филмот кој се заснова на истоимената книга „Волшебното самарче“ од Ванчо Николески. Во филмот ја играл главната улога заедно со легендарниот глумец Ристо Шишков.
По дипломирањето на Академијата за драмски уметности работи во Драмски театар - Скопје, а подоцна преминува во МНТ. Одреден период тој ја имал можностa да глуми во МНТ додека во него сѐ уште глумеле неговата мајка Анче Џамбазова и неговиот дедо Петре Прличко. Во 1996 година играл во филмот „Добредојдовте во Сараево“ (“Welcome to Saraevo”) во режија на Мајкл Винтерботом. Се снимал во Сараево за време на војната, па во Сплит и две недели во Лондон. Ликот што го толкувал бил меѓу првите десет важни лика. Во филмот се појавиле Вуди Харелсон, Мариса Томеи, Горан Вишниќ, Стивен Дилен и други. Премиерата била на Канскиот фестивал.
Во 2014 г. се преселил во селото Слепче, Демирхисарско, а од крајот на 2018 година, живее во селото Сретеново, во општина Дојран.
После одредено време тој прекинува да глуми во Македонскиот народен театар, но во 2016 се враќа на сцената со претставата „Брачна игра“ во режија на Тони Михајловски и според текст на Едвард Олби. Во неа, Весна Петрушевска и Игор Џамбазов, ги играат главните ликови, брачниот пар Џилијан и Џек. Во 2017 г. пак го игра главниот лик Мишел Радински во „Говорна мана“ во режија на Драгана Милошевски-Попова, според текст на познатиот српски театарски и филмски режисер Горан Марковиќ.
Почетоци
На само 12 години, во 1975 ја формирал својата прва група ПОП и со неа активно ординирал по скопските гаражи и атомски скривници. Уметничката атмосфера која владела во семејството Џамбазови мошне рано го внела во светот на музиката. Петнаесет години подоцна д-р Васил Тупурковски ја промовирал летната култна скопска атракција Хавана Бенд во кој настапувале: Игор, Горан Атанасов - Зеко и Сашо Пижевски - Пиже и за неколку месеци од своето постоење реализирале три снимки: „Дај ми, жити све...“, „Нема спас“ и „Шток ми, бејби“, кои никогаш, во интегрална, студиска верзија не биле официјално објавени на некаков носач на звук. Освен на касетата Поп-рок хит '91 (на МКПМРТВ), каде во друштво со најголемите македонски хитови се најде и Шток ми, бејби, една од подобрите песни во таа 1991 година. Песните, чиј комплетен автор бил Џамбазов биле снимени во студиото на Тоше Поп Симонов.
Годината 1992 Игор ја одбележал со хит-претставите Чија си и Грев или шприцер (продукција на Драмски театар - Скопје), со водителството во скопското КМР Скај радио (каде и го направи рекордот од 24 часа непрекинато водење програма) и со летната мини-турнеја со Бора Чорба, што се одвиваше по дискотеките во Македонија.
Домашните музички фестивали во почетокот на деведесеттите биле предизвик за Џамбазов. „Љубов запеј ни“, била композицијата со која настапил на фестивалот Макфест, а која ја снимил заедно со сестрите Тања и Лидија Кочовски, како и со Џон Илија Апелгрин.
После дебитанскиот настап на фестивалот, во 1992 година ја исполнил носталгичната Време за плачење, која добила втора награда од публиката, а во еуфоричното расположение, статуетката (во облик на прстен) му ја предал на македонскиот претседател Киро Глигоров, кој бил еден од најредовните посетители на фестивалот во Штип.
Во конкуренција со 20 битолски изведувачи во финалето Игор Џамбазов со настап на битолскиот Интерфест 1994 година го освоил шестото место, за да истата година го издаде својот прв соло албум, претенциозно наречен Грејтист хитс.
Следен чекор
Случувањата продолжија во студио РОСС, во продукција на Роберт Саздов, а програмите и коаранжманските работи ги направил Дарко Мијалковски. Комплетен автор на осумте теми бил Игор (освен за темата Играј, народе која всушност е обработка на хитот Dancing in the street од репертоарот на Мик Џегер и Дејвид Боуви). Од песните се издвојуваат: Абе, Марија, Колку си секси, Тие, Тогаш и повторно Дај ми, жити све, за оваа пригода повторно снимена, но без старите пријатели Зеко и Пиже. Некаде во тоа време датира и познатството со Раде Шербеџија, од кој произлегол дуетот со Игор и прекрасната анти-воена песна Зошто ние да не се дружиме, вметната на четвртиот албум на Шербеџија - Заборави, кој официјално бил објавен во САД, а чиј приход е наменет за раселените деца од просторот на СФРЈ.
Во дискографската кариера на Игор Џамбазов останал забележан и заедничкиот проект со Владо Јаневски. Имено, тие, за битолската дискографска фирма Сенатор објавиле сингл-касета Домашна работа, со четири теми: две на Владо, две на Игор. Од песните на Игор светлината на денот ја здогледале: Данке, мајне либе и Кољо шо го викаат Поп, а песните на Владо... во приказната за Владо.
Периодот во 1995 и 1996 година за Игор била запаметена по апстиненција од музиката, иако од тој период ќе остане запаметена соработката со Венко Серафимов, од која произлегла песната Скопје, Сарај, Матка... и обратно. Тогаш тој успешно ја водел емисијата Дневна соба на телевизија Сител, како и ТВ-квизот Џандар збира.
Улога во државното Бинго (на Лотарија на Македонија) му донела огромна популарност и повторно го вратила во светот на музиката. Новите концерти во 1998 година биле повод за најновите проекти на Џамбазов. Веќе во истата година бил промовиран албумот: Игор енд Френдс - Лајф фром јУниверзал хал, од концертот кој бил одржан на 18 февруари 1998 година. Како гости на концертот биле Игор Атанасовски - Харе, Сашо Гигов - Гиш, Бранко Попчевски, Банкрот Блуз Бенд, Тијана Тодевска, Зеко и Пиже, Ацо Џамбазов. Во време на најжестоките НАТО бомбардирања врз СР Југославија (март 1999.) Игор со најголемите ѕвезди од македонската естрада (Панки, Тијана, Ребека, Нокаут, Венко Серафимов, Маја Гроздановска, Магија...) во студиото Ентерпрајз на Валентино Скендеровски ја реализирал обработката на хитот на Иглс, Хотел Калифорнија - во негова верзија Хотел Македонија.
2000-тите
Големото враќање најпопуларниот Македонец на 20 век го има две години подоцна, во 2001 година, кога ја работи новата песна на Ребека (Нешто убаво), на Брејк (Во бестрага), кога го режирал спотот на Ареа (за темата Слободен) и конечно го реализира најамбициозниот соло проект „Ова не е блуз“, објавен под закрилата на Авалон продукција, како нивно десетто издание. На цедето се најдоа дванаесет теми (сместени во педесетина минути) и тие го претставуваат Игор Џамбазов во најдоброто и најкреативното светло досега.
Благодарение на своите извонредни уметнички и сценски перформанси Игор Џамбазов бил трипати е прогласуван за Најпопуларно ТВ лице на годината, 2 пати за Артист на годината и 6 пати за Водител на годината и не случајно го доби епитетот - „македонскиот шоумен“.
Својата музичка дејност Игор ја продолжува и во 21 век. Присуствува на концертот наречен 'Нокаут анплагд' (Nokaut Unplugged) на популарниот македонски бенд Нокаут, кој е одржан на 2 ноември 2007 во Македонска Опера и Балет, Скопје, со изведба на своите песни 'Диши Длабоко' и 'Во Бестрага' (оригинално напишана за Брејк). Концертот е добро прифатен од публиката и ја ревитализира музичката дејност на Игор, претставувајки го на нова генерација на обожаватели. Тој повторно присуствува на истоимен концерт 'Нокаут анплагд' (Nokaut Unplugged) на бендот Нокаут, овојпат одржан на 28 декември 2011 г. во Метрополис Арена, Скопје.
На 19 февруари 2012 во емисијата Тротоар, Игор за првпат ја изведува соработката со својот пријател Игор Атанасовски - Харе наречена 'Overdose od Blues'. Песната е сингл од соло албумот на Гуру Харе, кој како и песната е наречен 'Overdose od Blues.'
Музичката ренесанса на Игор кулминира со големо мултимедијално шоу по повод неговиот 50-ти роденден и јубилејни 40 години телевизиска кариера, 30 години од првата професионална театарска улога, како и 20 години од неговиот прв албум и соработка со неговиот пријател Игор Атанасовски – Харе. Концертот во организација на „Горила Продукција“ се одржа на 1 ноември 2013, во големата сала на спортскиот комплекс Борис Трајковски, траејки скоро цели три саати. На него присуствуваа многу соработници и колеги на Игор, како што се македонските пејачки Калиопи, Тамара Тодевска и Елена Ристеска, пејачот Влатко Илиевски, Пере и Франци од групата Нокаут и хорот на Златното Славејче под диригентската палка на Александар Џамбазов.
Во меѓувреме Игор ја продолжува и својата дејност како текстописец, со текстот за големиот хит на Тамара Тодевска "Тажна љубов, среќна песна", издадена во 2014 година. Следната година тој дава свој придонес и кон вториот албум на Тамара, "Еден Ден," со текстот за песната "Врвот е Дно".
Во 2016 на 19 издание на „Златна бубамара на популарноста“ Игор ја доби наградата „Златна бубамара за трајни вредности“ и изврши изведба на популарната песна 'My Wаy' на Франк Синатра, но со различен текст кој го опишува својот живот.
Во 2023 година со Игор Атанасовски (Гуру Харе) го промовираа нивниот албум наречен "Првите 30". Албумот е снимен во Студио Тралала во Скопје, продуцент на албумот е Мите Димовски. Албумот се состои од нивни авторски песни и препеани македонски народни песни.
Писателска кариера
Во 2013 издавачката куќа Три произведува нови изданија на книгите „Гол Човек“ (оригинално издадена во 2005) и „Прирачник за Анти Антиалкохоличари“ (оригинално издадена во 2011) и станува издавачка куќа за сите понатамошни дела на Игор, почнувајќи со „Приказни од Мјаyкедонија“. За разлика од своите први автобиографски дела, „Приказни од Мјаyкедонија“ е роман пишан од гледната точка на својата мачка Емилија Џамбазова Бавчанска.
„Улица Диши длабоко“ е збирка од најпознатите песни напишани или изведени од Игор Џамбазов. Покрај незаборавните блуз-стихови, тука се и забавните описи за инспирацијата и процесот на нивното настанување, како и општествените (не)прилики, интимните исповеди и сите негови (не)згоди и пороци. . Промовирана е на 27 декември 2017 во ресторанот „Вип база“.
ОУ „Битолски Конгрес“ - Лопате
Маршал Тито — основно училиште во Лопате, Општина Куманово.
Кавеја
Кавеја (латински: cavea; преведено: „преграда“) ― поим кој се однесува на седиштата на римските театри и амфитеатри. Кавејата традиционално била организирана во три хоризонтални делови, што одговараат на општествената класа на гледачите:
Слично на тоа, првиот ред бил наречен прима (прва) кавеја, а последниот ред бил наречен кавеја ултима (крајна). Кавејата била дополнително поделена вертикално на кунеи. Кунеус (cuneus; латински „клин“; множина, cunei) бил дел во облик на клин разделен со скали (scalae).
Кавејата исто така се однесувала и на подземните ќелии во кои дивите ѕверови биле затворени пред борбите во римската арена.
Ampulloclitocybe clavipes
Ampulloclitocybe clavipes, попознати како клитоциб со клесто стапало или клубено стапало, е вид на жабрена печурка од Европа и Северна Америка. Сивите кафеави печурки имаат жолтеникави жабри и луковична дршка и се наоѓаат во листопадни и иглолисни шуми. Иако се смета за јадење, реакции слични на дисулфирам се пријавени по консумирање алкохол после јадење оваа печурка.
Таксономија
Првично била опишана како Agaricus clavipe од јужноафриканскиот миколог Кристиан Хендрик Персоон во 1801 година, неговата специфичен епитет изведен од латинските термини clava „клуб“ и pes „стапало“. Таа била пренесен во Клитосибе од германскиот натуралист Пол Кумер во 1871 година, па дури била назначен, неправилно, како вид од Хауард Е. Бигелоу во 1965 година. Францускиот миколог Лусиен Келе избрал да го смести во Омфалија (сега Омфалина) во 1886 година.
Скот Редхед и неговите колеги го предложиле родот Ampulloclitocybe за него, бидејќи видот бил само далечно поврзан со другите членови на Clitocybe, Omphalina pyxidata и "Clitocybe" lateritia. Отприлика во исто време, финскиот миколог Хари Хармаја го предложил родот Clavicipe. Меѓутоа, бидејќи првото име било објавено на 5 ноември 2002 година, а второто на 31 декември 2002 година, Хармаја призна дека приоритет има Ампулоклитоциб.
Англискиот миколог П.Д. Ортон го опишал Clitocybe squamulosoides во 1960 година, за кој сметаше дека е тенок роднина со големи спори, иако разликите се неконзистентни и постојат средни форми. оттука се смета дека не се разликува од A. clalipes.
Вообичаените имиња вклучуваат клубено стапало, шапка од инка со клупско стапало, клитоциб со клесто стапало и клитоциб со клево стапало.
Опис
Капата на печурката е 4-8 см во пречник, конвексен со мала газда, станувајќи рамна до депресивна форма. Има мазна површина често покриена со фибрили и обично влажна. Боите на капачињата се генерално сиво-кафеави, понекогаш маслиново нијансирани, со бледа маргина. Дршката има изразено луковична основа, и е 3-7 см висок од 1-1.5 см широк. Неговата површина е покриена со свилени влакна, и има иста боја како шапката. Густото месо е бело, но малку жолто во основата. Во стеблото е тврд на површината и сунѓерест и мек во центарот. Воден е со малку сладок мирис кој се споредува со горчлив бадем, цвет од портокал,  цимет,  или дури и гума за џвакање од грозје. Жабрите се силно распуштени и имаат крем-жолта боја, во контраст со остатокот од печурката. Помеѓу обичните жабри има некои помали жабри, а жабрите повремено се чатале во близина на стеблото. Рабовите на жабрените се прави кај помладите печурки, а понекогаш брановидни (брановидни) кај постарите. Отпечатокот на спори е бел. Кружните до овални спори се 4,5-5 на 3,5-4 микрони.
Наликува на заматениот агарик, но може да се разликува по неговото луковично стебло, длабоко распуштените жабри, и потемната боја. Во западниот дел на Соединетите Американски Држави, може да се помеша со Ampulloclitocybe avellaneialba, која е поголема и има потемна шапка и бели жабри.
Дистрибуција и живеалиште
Тој е широко распространет и изобилен низ Северна Европа и Британските острови, и станува се позастапен. Во Северна Америка, тоа е вообичаено под борови насади на исток, а поретко во северозападниот дел на Тихиот Океан.
Се наоѓа во иглолисни и листопадни шуми, особено под бука,  овошните тела се појавуваат од август до ноември во северна Европа.
Јадливост
Клубовите стапала собрани од Стинчфилд Вудс, северозападно од Декстер, Мичиген, во 1974, 1976 и 1977 година предизвикале синдром сличен на Антабус. Алкохолот бил консумиран околу седум часа откако печурките биле јадени во секој случај, што резултирало со црвенило на лицето, пулсирање на главата и вратот и надуени раце околу пет до десет минути потоа. Симптомите биле благи со вотка и џин, но полоши со виски, што резултирало со силна главоболка која траела неколку часа. Повторното предизвикување алкохол следниот ден ги предизвика симптомите, но не после тоа. Овој феномен е забележан барем уште еднаш во САД. Чудно, колекцијата на клупски стапала пред 1974 година не откри никакви симптоми. Феноменот е забележан и во Јапонија. Иако слични на симптомите забележани со Coprinopsis atramentaria, инхибиторот на алдехид дехидрогеназа кај овој вид не е познат. Експериментите со екстракт од клупско стапало откриле дека тој го инхибира ензимот ацеталдехид дехидрогеназа во црниот дроб на глувчето.
Уши (Волково)
Уши — археолошко наоѓалиште во атарот на скопското село Волково, Македонија.
Наоѓалиштето зафаќа површина од 1,5 хектари, каде има многубројни остатоци од керамички садови, питоси, покривни ќерамиди и друг градежен материјал.
Космос-1454
Космос-1454 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 22 април 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6700 килограми. Космос-1454 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 67,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 282 км, а најмалото на 162.
Горна Савоја
Горна Савоја (француски: Haute-Savoie (изговорено От Савуа ― департман во регионот Оверњ-Рона-Алпи во југоисточна Франција, кој се граничи и Швајцарија и Италија. Нејзината префектура е Анси. На север е Женевското Езеро; на југ и југоисток се Монблан и планинскиот венец Аравис.
Го носи своето име од историскиот регион Савоја, како и департманот Савоја, кој се наоѓа јужно од Горна Савоја. Во 2017 година, имал население од 807.360 жители. Нејзини потпрефектури се Боневил, Сен Жулиен-ен-Женевоа и Тонон-ле-Бејн. Францускиот влез во Монбланскиот тунел во Италија е во Горна Савоја. Позната е по зимските спортови; првите Зимски олимписки игри биле одржани во Шамони во 1924 година.
Историја
Историскиот регион Савоја била управуван од Савојците, владејачката династија на Савоја од 1032 до 1860 година. Војводството Савоја биле владетели на регионот Савоја од 1416 до 1720 година.
Територијата окупирана од современата Горна Савоја и соседниот департман Савоја станала дел од Кралството Сардинија по Договорот од Утрехт во 1713 година. Анексијата на регионот од страна на Франција бил официјализирана со Торинскиот договор на 24 март 1860 година.
Од ноември 1942 до септември 1943 година, Горна Савоја била подложена на воена окупација од фашистичка Италија. Маки де Глиер (Maquis des Glières) (група на борци од Слободниот француски отпор кои се спротивставиле на режимите на нацистите, Вишиевска Франција и француската милиција за време на Втората светска војна) дејствувале од Горна Савоја. Во зима 1943-1944 година, германските војници запалиле околу 500 фарми како одговор на активностите на Францускиот отпор.
Географија
Горна Савоја се состои од четири окрузи, поделени на 281 комуни и 17 кантони. На север, се граничи со швајцарскиот кантон Женева и Женевското Езеро; на исток швајцарскиот кантон Вале и италијанската Аостинска Долина; на запад францускиот департман Ен; а на југ департманот Савоја.
Горна Савоја има најголем височински масив од сите департмани во Франција; најниската точка е 250 м во долината на Рона и највисокиот Монблан на 4.810,40 м. Некои од најпознатите светски скијачки центри се наоѓаат во Горна Савоја.
Демографија
Развој на населението од 1861 година:
Занаети
Кон крајот на 2000 година, занаетите зафатиле 15 проценти од работната сила, или 28.443 вработени и 1.922 чираци. 11.951 работни друштва претставени на Répertoire des Métiers (Трговски индекс) биле поделени на:
Градежни и јавни работи
Кон крајот на декември 2000 година, градежните работи и јавните работи опфатиле 13.867 вработени во 4.838 работни друштва како што следува:
Трговија
Кон крајот на декември 2000 година, трговскиот сектор учествувал со 33,994 вработени во 9,351 работно друштво како што следува:
Малопродажба
Кон крајот на 2006 година, департментот имал 600 комерцијални претпријатија на над 300 кв м (за вкупна површина од 705,419 кв м), вклучувајќи:
Црна операција
Црна операција (на англиски: Black operation или black op) е тајна или прикриена операција која најчесто вклучува активности кои се многу тајни и се надвор од стандардниот воен протокол дури и спротивни на законот.
Душан
Душан — словенско име кое првенствено се користи во земјите на поранешна Југославија; и меѓу Словаците и Чесите. Името е изведено од словенската именка душа „душа“.
Број на луѓе со име Душан
Во Србија, тоа било 29-то најпопуларно име за мажи, во 2010 година.
Пукај во пијанистот (филм)
„Пукај во пијанистот“ (француски: Tirez sur le pianiste) — француски филм од 1960 година, во режија на Франсоа Трифо, кој е автор и на сценариото, заедно со Марсел Муси. Главните улоги ги играат: Шарл Азнавур, Мари Дибоа, Никол Бергер, Мишел Мерсие, Серж Даври, Албер Реми и Даниел Буланже.
Синопсис
Едуар Саројан (го игра Азнавур) е познат пијанист од Париз. Во еден разговор, неговата сопруга Тереза (ја игра Бергер) му кажува дека неговата слава се должи на нејзината љубовна врска со неговиот менаџер. Едуар го напушта станот, но веднаш се враќа назад, а во меѓувреме Тереза извршува самоубиство. Тогаш, тој се откажува од свирењето и се вработува во еден бар каде работи под лажното име Шарли Колер. Келнерката Лена, која го знае неговото вистинско име, се вљубува во него и тие почнуваат љубовна врска. Во меѓувреме, неговите двајца браќа имаат проблеми со гангстерите, а последиците ги трпи и Шарли. Откако сопственикот на барот (го игра Даври) им дава на гангстерите информации за Шарли, тој оди во барот и по кратка расправа го убива сопственикот, а потоа, заедно со Лена бегаат надвор од градот. Истовремено, ганстерите го киднапираат малиот Фидо, синот на Шарли. Шарли и Лена заминуваат во една планинска куќа во која се кријат неговите браќа, но таму доаѓаат и гангстерите. Фидо успева да им побегне, но гангстерите ја убиваат Лена. По престрелката со нив, Шарли и браќата успеваат да побегнат, но гангстерите ги бркаат.
Висајско Море
Висајско Море — море на територијата на Филипините, обиколено со регионите Источни и Западните Висаи од исток и запад, и Централни Висаи од југ. Околу морето се сместени островите Масбате на север, Лејте на исток, Себу и Негрос на југ, и Панај на запад.
Морето е поврзано со Сибујанското Море на северозапад преку протокот Хинтотоло, со Самарското Море на североисток, Камотското Море на југоисток, Бохолското Море на југ преку протокот Тањон и Сулското Море преку Гимарашкиот Проток и Панајскиот Залив. Најголем остров во Висајското Море е Бантајан.
Македонија во 2000 година
Фудбал
* Пријателски натпревари
Манипур
Манипур е сојузна држава во Индија со површина од 22.327км2 и 2.388.634  жители (сос: 1. јан. 2001). Се наоѓа на североистокот на Индија. Се граничи со индиските држави Нагаланд на север, Мизорам на југ, Асам на запад. Се граничи и со Мјанмар на исток. Меитеите се основна етничка група, а нивниот јазик манипури е службен од 1992. Манипур се смета за чувствителна гранична држава. Странците мораат да имаат специјална дозвола за да влезат во Манипур. Тие дозволи важат само 10 дена и се издаваат со организирани туристички групи.
Проблеми во Манипур
Постојат три главни етнички групи во Манипур. Меитеите претставуваат етничка група, која е мнозинство. За нив се вика дека се Манипури. Седум племиња припаѓаат на Меитеите. Има 29 племиња на планините и поделени се на две главни групи Нагаси и Куку-Чинси. Овие етникуми меѓу себеси пават конфронтации.
IC 1895
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Геополитика
Геополитика — наука од редот на општествените научни дисциплини која се занимава со проучување на општествените, економските, демографските и политичките процеси на државите како единки зависни и распоредени во единствениот географски простор. Главна дефиниција на геополитиката, која доминирала подолго време е дека таа претставува концепција која ја објаснува политиката на државата преку природногеографските услови, географската положба и расните разлики на населението. Како најглавни чинители во рамки на проучувањата и спроведувањето геополитички анализи се земаат политичките процеси, одлуки и системи, економските остварувања и можности и воено-безбедносните способности и сила на државите врз основа на нивната географска положба, односно географскиот простор на кој се наоѓа нивната државна територија и нивната позиција во светот во однос на важните геостратешки точки или положбата во однос на другите држави.
IC 1895
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1895 е од видот *.
Геополитика
Историски развиток
Зависноста на човекот од физичко-географскиот простор била причина уште од дамнешни времиња тој да го истражува и проучува со цел подобро да го користи и владее. Оттаму, геополитичките размислувања влечат корени уште од антиката каде Аристотел пишувал за влијанието на географската положба врз човековите особини како и импликациите врз економските и воените потреби на идејалната држава. Со истите прашања за влијанието на географскиот простор врз човековите особини и државите се занимавале и средновековните мислители на прагот на хуманизмот - Монтескје, Боден и др. Сепак, поимот геополитика за првпат бил употребен во 1899 година во статијата на шведскиот научник Рудолф Кјелен, под наслов „Студија за шведските политички граници“. Овој научник во својот труд „Државата како облик на живеење“ ("Der staat als Lebensform") геополитиката ја определува како наука за државата како географски организам или појава во просторот, оценувајќи го влијанието на географските фактори врз државата и нејзината моќ како пресудно и од кое произлегуваат насоките за за структурирање на најефикасната политика, која на државата ќе и овозможи безбедност и успешен развој.
IC 1895
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 45 м 51,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 32' 9"".
Геополитика
Историски развиток
Како прва теорија во рамките на геополитиката се смета концептот за Хартленд или „срцевината на светот“ изнесена од британскиот географ Џон Мекиндер во 1904 година. Според оваа теорија на Мекиндер „срцето на светот“ (анг. heartland) се наоѓа во Источна Европа и оној кој командува со него владее со „светскиот остров“ - Евроазија, што значи дека тој владее и со светот. Врз основа на оваа теорија се развиваат двата главни правци во геополитиката: телурократијата или „цивилизацијата и силите на Копното“ од која до денес произлегуваат правците и доктрините на континентализмот, евроазијството и таласократијата или „цивилизацијата и силите на Морето“ од која пак излегува правецот и доктрината на (евро)атлантизмот. Со сѐ поголемиот економски и техничко-технолошки развој и напредок на човештвото што се одразувал на јакнењето на државите и нивните војски се отворила потребата за проучување на значењето и стратешката важност и предности на физичкиот географски простор во однос на нивниот опстанок, раширување и доминација во светот. Поради сето тоа на почетокот на XX век постоел огромен интерес и постојан развој на геополитиката со геополитичкото и геостратешкото размислување. Во тој поглед предничел интересот на германските географи, генерали и истражувачки кои поведени од сфаќањето за државата како жив организам и потребата од нејзино територијално раширување на „животен простор“ заради опстанок ја развиле германската школа на геополитика на чија основа Нацистичка Германија и Адолф Хитлер ја изградиле својата државна, воена и надворешно политичка доктрина. Тоа повлијаело за многу негативни ставови кон геополитиката по Втората светска војна поради што таа била речиси занемарена и скоро напуштена како дисциплина. Со сѐ побрзиот информациско-технолошки развој во подоцната фаза на Студената војна и појавата на делата на Хенри Кисинџер и Збигњев Бжежински, започнал повторниот интерес кон геополитиката но овој пат повеќе од научен пристап, со што таа е повторно вратена како дисциплина на научната и истражувачката сцена во светот. Глобализацијата и крајот на Студената војна изразен со новата борба за прераспределба на моќта во светот означија ново и сѐ поголемо актуелизирање и подем на интересот за геополитиката како научна, истражувачка и стратешко-државничка дисциплина во науката и меѓународните односи.
IC 1895
Други поделби
Проучување на IC 1895 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.