cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аврски културен центар
Стилски одлики
Оскар Нимаер е еден од најзначајните архитекти на дваесеттиот век. Ова е едно од поексцентричните и послободни негови дела. Во својот уметнички израз Нимаер во неа потполно го употребува излиениот бетон со кој ја формирал севкупната фасада. Тоа е израз кој ќе биде суштинска визура во модернистичката архитектура со планетрана распространетост. Како еден од главните творци на овој архитектонски израз со смелоста, фантазијата, концизноста, органичноста и синтезата, Нимаер го развива до совршенство меѓународниот архитектонски модернистички стил. Неговиот архитектонски израз не само што ќе изврши големо влијание на генерации светски архитекти, туку и во голема мера ќе придонесе за новата архитектонска визура во светски рамки. .
NGC 3692
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3692 се споменува и како UGC 6474, MCG 2-29-32, CGCG 67-84, IRAS 11258+0940.
Откривање
Објектот е откриен на 15 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3692 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 3692 има привидни димензии од 3,1' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 3692 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35314. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 192; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 856. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 66.
Злато (планина)
Злато е средновисока македонска планина што се протега северно од Прилеп, помеѓу Стара Река и Прилепска Река, во североисточниот дел на Пелагонија. Претставува западна огранка на масивот на планината Бабуна. Сочинува природна целина со површина од 50 км2. Највисок врв е Златоврв со 1.422 м. Злато има исклучително природни вредности, а тоа се најразновидните денудациони облици. Овие вредности според бројноста, манифестацијата и изразеноста на Злато претставуваат ретка појава. Затоа, планината е ставена на привремената список на УНЕСКО во Париз за заштита на природното наследство.
Хазелбахтал
Хазелбахтал (Haselbachtal) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија со население од 4.648 жители. Се состои од селата Бишхајм, Хеслих, Герсдорф, Мерсдорф, Рајхенау и Рајхенбах.
Географија и сообраќај
Хазелбахтал се наоѓа на околу 7 километри југозападно од градот Каменц и 35 километри североисточно од Дрезден. Автопатот 4 поминува јужно од општината и може да се стигне преку Пулсниц, кој е околу 10 километри оддалечен. Реката Пулсниц тече низ Хазелбахтал.
Историја
Рајхенбах бил првпат споменат во 1248. Градот бил основан во текот на германската источна колонизација. Во текот на Триесетгодишната војна, 248 луѓе, кои го сочинувале поголемиот дел од населението, умреле од чума.
Округот Рајхенау бил првпат споменат во 1436, но веројатно е дека е постар. Во годините од 1429 до 1431, Хуситите го нападнале селото и ја уништиле црквата. Во текот на војните за ослободување, најпрвин Прусите, потоа руските трупи биле стационирани во Рајхенау.
Окрузите Герсдорф и Мерсдорф биле првпат споменати во 1225 и 1264, соодветно. Тие се заедно од 14 февруари 1958.
Бишхајм бил првпат споменат 1225 и бил припоен со Хеслих на 1 јануари 1969.
На 1 јануари 2001, селата Рајхенбах, Рајхенау, Герсдорф-Мерсдорф и Бишхајм-Хеслих биле припоени кон општината Хазелбахтал.
Натела Јанкошвили
Родена од Гурјаани, Јанкошвили студирала од 1937 до 1943 година на Државната академија за уметност во Тбилиси. Подоцна станала член на Сојузот на уметници. Нејзини инструктори биле Ладо Гудијашвили, Давит Какабадзе и Серго Колубадзе. Била активна и како графичар и илустратор; нејзините илустрации биле искористени за јапонското издание на Витезот во кожата на Пантер објавено во 1966 година. Ианкошвили била во брак со писателот Ладо Авалијани, со кого живеела во мал, тесен стан во Тбилиси. Имаа толку малку простор што таа требаше да работи дење, оставајќи му простор да пишува ноќе. Двојката немала деца. Уметникот продолжи да живее во станот по смртта на Авалијани. Таа почина на 12 октомври 2008 година и беше погребана во пантеонот Дидубе до нејзиниот сопруг.
NGC 6061
Откривање
Објектот е откриен на 8 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Натела Јанкошвили
Ианкошвили одбила да се усогласи со очекуваниот социјал-реалистички стил на Советите, наместо тоа фаворизираше нео-експресионистички начин на сликање кој требало да стане нејзин белег. И покрај тоа, таа можела да патува, посетувајќи ги Куба и Мексико во текот на нејзината кариера. Делата произведени за време на овие престојувања подоцна биле изложени во Тбилиси. На 42 години, таа имала самостојна изложба во уметничката галерија во Тбилиси, со што станала првата жена уметник толку почестена.
Ианкошвили била предмет на ретроспективна изложба во Музејот на модерна уметност Зураб Церетели во 2018 година; тоа било првпат по 45 години нејзината работа да биде дадена самостојна изложба во земјата на нејзиното раѓање. Во 2000 година во главниот град на Грузија бил отворен музеј посветен на нејзината работа, кој содржел над илјада дела; порано управувана од владата, моментално станал приватен. Таа е тема на монографија уредена од Мамука Блијадзе, а била објавена од Универзитетот во Чикаго Прес во јули 2020 година Нејзиното дело може да се најде во колекцијата на Грузискиот музеј за ликовни уметности.
NGC 6061
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6061 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 6061 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 6061 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57137. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 155; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1507. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 83.
Список на ISO 639-1 кодови
ISO 639 содржи пет списоци на кодови. Ова е список на ISO 639-1 јазични кодови, вклучувајќи ги и кодовите од ISO 639-2 и ISO 639-3.
Тој мрачен предмет на желбите
Тој мрачен предмет на желбите (француски: Cet obscur objet du désir) - француско-шпански филм од 1977 година, во режија на Луис Буњел, кој е ававтор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Фернандо Реј (Fernando Rey), Карол Буке (Carole Bouquet), Анхела Молина (Ángela Molina), Жилијан Берто (Julien Bertheau), Андре Вебер (André Weber), Марија Аскерино (María Asquerino) и Милена Вукотиќ. Филмот освоил вкупно шест награди и имал 11 номинации, вклучувајќи две номинации за „Оскар“ и една за „Златен глобус“.
Синопсис
Матје (го игра Реј), средовечен богат човек, патува со воз за Париз, а кога здогледува дека во возот се качува и една девојка, тој истура врз неа кофа со вода. За да го објасни своето необично однесување, тој започнува на патниците да им ја раскажува приказната за љубовта кон девојката чие име е Кончита (ја играат Молина и Буке). Тој ја запознава Кончита во својот дом, каде таа работи како слугинка. Воодушевен од нејзината убавина, тој се обидува да ја заведе, но таа исчезнува. По некое време, тој случајно налетува на неа и дознава дека таа живее со нејзината мајка (ја игра Маскерино) во сиромашен стан во Париз. Набргу, Матје започнува редовно да ја посетува при што секогаш им остава пари. Матје долго време се обидува да има секс со Кончита, но таа го убедува дека сака да остане девица и дека сексуалниот однос ќе дојде подоцна. За да го ослободи од маките, пријателот на Матје кој е судија (го игра Берто) издава налог за протерување на Кончита и нејзината мајка во Шпанија. Разочаран, Матје решава да замине на пат во Севиља каде сосема случајно ја здогледува Кончита. Таа го кани да ја гледа како танцува во еден ноќен клуб, но тој открива дека по регуларниот дел, таа танцува гола за туристите. Кај него пак се буди љубовта кон неа и ѝ купува куќа, но штом ги добива клучевите, таа не го пушта да влезе внатре. Уште повеќе, додека тој стои на портата, таа води љубов со нејзиниот млад придружник. Меѓутоа, по неко време, Кончита го посетува Матје и го убедува дека сексуалниот однос бил само глума и дека момчето не е нејзин љубовник. Меѓутоа, Матје жестоко ја тепа, нанесувајќи ѝ сериозни повреди. Кога Матје завршува со својата приказна, се појавува Кончита која врз него истура кофа со вода, но потоа тие се помируваат и заедно го напуштаат возот. Подоцна, тие шетаат во Париз и тогаш налутената Кончита се оддалечува од него, а во тој миг зад нив експлодира бомба.
Преглово
Преглово — големо село во областа Долно Кичево, во Општина Пласница, сместено на патот помеѓу градовите Кичево и Македонски Брод. Денес, селото претставува скоро една заедничка целина со соседното село Пласница.
Етимологија
По некое предание се верува дека името на селото потекнува од некоја жена Прегла, која живеела тука. Сепак, самите мештани не се сложуваат со истото.
Географија и местоположба
Ова големо село се наоѓа во областа Долно Кичево, во југозападниот дел на територијата на Општина Пласница, од десната страна на реката Треска. Од градот Македонски Брод, местото е оддалечено 11 километри. Селото е рамничарско, на надморска височина од 680 метри. Селото е сместено во северното подножје на Бушева Планина, оддалечено 18 километри југоисточно од Кичево.
Месностите во планинскиот дел на атарот на селото ги носат следниве имиња: Гробишта, Агини Огради, Леништа, Попов Камен, Бегоо Трло, Бркоа Река, Преслап, Ѓупско Кладенче, Шемшионец, Дулески Трла и Стрмоштица. Месностите во внатрешниот дел на атарот на селото се следни: Петкашинец, Црквина, Јасика, Врата, Сарџионец, Гумниште, Старо Латово, Опаљено, Оџино Трло, Камилица, Киши Гроб, Голема Присојница и Саботна Вода. Месностите во котлинскиот дел на атарот на селото се следни: Шарен Камен, Лениште, Виткојца, Жежница, Орлојца, Бегоо Трло, Рамниште и Јусуфоа Нива.
Селото има збиен тип. Се разликуваат пет маала, кои се наречени по родовите: Јусуфовско, Мифтароско, Пировско, Бетовско и Зејнеловско.
Историја
Преглово се смета за старо село во Кичевската Котлина. Под истото име се сретнува во втората половина на век. Во тоа село живееле 32 словенско-христијански семејства. Мештаните тврдат дека станува збор за постаро село од соседното Пласница.
Подоцна, христијаните го прифатиле исламот. Оттогаш, селото е мусламанско-торбешко, додека поранешниот христијанскиот карактер на селото може да се забележи од одредени топоними.
На месноста Гушаици има остатоци од ѕидини, каде населението побегнало за време на чумата.
Постои предание дека селото некогаш било опустошено од чума, која ја донел некој човек од Прилеп со товар со волна.
Во век, Преглово било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 12,2 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 979 хектари, а на обработливото земјиште 154 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 230 жители, сите Македонци-муслимани.
Според рускиот енограф Афанасиј Селишчев, селото било означено како населено со Македонци-муслимани.
Во 1961 година селото броело 601 жител, од кои 584 биле Турци, а 16 жители Македонци. Во 1994 година бројот на населението се зголемил на 1.031 жител, од кои 1.001 Турчин, 29 Македонци и 1 Албанец.
Според пописот од 2002 година, во селото Преглово живееле 1.079 жители, од кои:
* Населението е претежно македонско, но дел од македонското население со исламска вероисповед се изјаснило како Турци или Албанци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Преглово:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Потурчување
Поради социолошки, економски и политички влијанија, најголем дел од муслиманското население во селото се изјаснува како Турци. Македонскиот јазик е најзастапен, а јазиците на другите националности се изучуваат во поново време или воопшто не се говорат. На пописот од 2002 година, целото население е попишано како турско. На сите минати пописи или е заведено како македонско, или е во графата на муслимани или под друго. Општиот изговор на населението е дека отсекогаш биле Турци и дека во минатото им било забранувано да зборуваат на мајчиниот турски јазик. Најинтересен е фактот дека тие зборуваат на чист македонски јазик, а никогаш не биле под власт на држава која ја воделе Македонци, а да вршеле асимилација. После турското ропство, тој дел на Македонија бил под српска окупација, па тие го асимилирале народот во Срби, каде морало да се зборува на српски. Поаѓајќи од тој факт дека пласничани зборуваат на македонски, а не на окупаторскиот јазик - српски. По српската окупација, Македонија се ослободува и формира своја држава, каде Турците се конститутивен народ, а турскиот јазик мајчин за Турците. Сепак турскиот како наставен јазик е воведен дури по 1996 година, кога се формирала Општина Пласница.
Гледна точка на месното население
Месното население тврди дека се етнички Турци кои зборуваат на македонски јазик.
Општо гледиште
Според останатите гледишта, целото население по етничка припадност всушност се Македонци, поточно Македонци-муслимани, кои се изјасниле како Турци поради политичко-религиски причини. Податоци за ова се наоѓаат во македонски, бугарски, српски и останати светски извори.
Родови
Селото Преглово е торбешко.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Пировци (8 к.), Јусуфовци (12 к.), Шутаревци (14 к.) и Прлеви (1 к.). Сите се староседелци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Пласница, која била една од ретките општини во Македонија, кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ижиште, во која покрај селото Преглово, се наоѓале и селата Дворци, Ижиште, Лисичани, Ореовец, Пласница и Русјаци. Општината Ижиште постоела и во периодот 1950-1952, кога во нејзе биле вклучени селата: Дворци, Ижиште, Пласница и Преглово.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 276 и 276/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На парламентарните избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.129 гласачи.
Иселеништво
Од ова село се имаат иселено околу 18 торбешки семејства во Турција во периодот 1918-1957. Потоа, иселувањата престанале. Потоа иселеници има и во битолското село Будаково, родовите Алимовци (2 к.) и Велиовци (1 к.).
Симеон Симеонов
Доц. д-р Симеон Симеонов е продекан на Машинскиот факултет при Универзитетот „Гоце Делчев“ во Штип. Роден е на 24 октомври 1953 година во Штип. Своето основно образование го завршил во училиштето „Моша Пијаде“ во Кочани, а средното во гимназијата „Гошо Викинтиев“ во Кочани. Дипломските студии на Металопреработувачка насока ги завршил на Машинскиот факултет во Скопје и дипломирал во областа складирање на суровини и репроматеријали. На истиот факултет ги завршил и своите магистерски студии на насоката Машинска технологија, поднасока Автоматизирано производство. Магистрирал со темата „Методика за определување на техноекономска оправданост од примена на нова опрема во машиноградбената индустрија“. Своите докторски студии ги завршил на Машинскиот факултет во Скопје, со темата „Влијание на компонентите на структурата на материјалот за фрикциони облошки врз перформансите на фрикционите спојки за моторно возила“.
Работното искуство го започнал во Фабриката за автомобилски делови „Руен“ во Кочани во 1979 година. Во 1992 година е избран за научен соработник од областа на развој и испитување на спојки при истражно-развојна единица во „Руен“' – Кочани.
Својата работа на Универзитетот „Гоце Делчев“ ја започнал во 2008 година кога е избран за доцент на Машинскиот факултет, во полето машинство.
Во 2009 година е избран за продекан на Машинскиот факултет и сѐ уште е на оваа функција. Освен тоа, доц. д-р Симеон Симеонов е член на Универзитетскиот сенат на Универзитетот „Гоце Делчев“, како и на научно-наставниот совет на Машинскиот факултет при УГД. Доц. д-р Симеонов е член и на Комисијата за избор на лаборатории на УГД, како и член на Метролошкиот совет при Министерството за економија на РМ.
221 п.н.е.
221 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 221. година пред новата ера, 221. од првиот милениум п.н.е., 21. од 3 век п.н.е. и втора од 220-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5287 и 5288 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4529 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3539 и 3540 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 532.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 221 година се протега во 2415 и 2416, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2475 и 2476 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 322. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 868 и 867 исламска година пред хиџра.
Пшемислав Њемјец
Кариера
Го направил своето професионално деби во 2002 за екипата. Најголеми победи на Њемјец се Трката околу Словенија 2005 и Трката околу Тоскана 2006. Исто така има освоено три етапи на Рут ду Суд и завршил на 16. место помеѓу водечките велосипедисти на Летните олимписки игри 2008. Во 2013 година, Њемјец имал завршници во првите десет на многу етапни трки, вклучувајќи го Џиро дел Трентино, Волта а Каталуња и на Тирено-Адријатико. Подоцна возел на Џиро д’Италија како поддршка на Микеле Скарпони, каде имал солиден резултат, завршувајќи на шестото место во генералниот пласман.
Откако завршил трет на Џиро дел Трентино 2013, Њемјец бил избран да ја предводи екипата Тим Лампре на Џиро д’Италија. Иако неговото водство преминало на неговиот помлад колега, Диего Улиси, откако загубил седум минути на осмата етапа. Ја остварил својата најголема победа во кариерата на Вуелта а Еспања 2014. Бил дел од рано бегство и победил сам на последното искачување до Лагос де Коведонга.
Метохекситален
Метохекситал или метохекситон (се продава под брендовите Бревитал и Бритал) е лек кој е дериват на барбитурати. Се класифицира како лек со краткотрајно дејство и има брз почеток на дејство. По своите ефекти е сличен на натриум тиопентал, лек со кој се натпреварувал на пазарот за анестетици.
Фармакологија
Метохекситал се врзува за специфично место кое е поврзано со Cl - јонофори на ГАБА А рецепторите. Ова ја зголемува должината на времето во кое Cl - јонопорите се отворени, со што се предизвикува инхибиторен ефект.
Метаболизмот на метохекситал е примарно хепатален преку деметилација и оксидација. Оксидацијата со страничен ланец е основното средство за метаболизам вклучено во прекинувањето на биолошката активност на лекот.
Индикации
Метохекситал првенствено се користи за индуцирање анестезија, и генерално се обезбедува како натриумова сол (т.е. метохекситален натриум). Се користи само во болнички или слични услови, под строг надзор. Најчесто се користи за индуцирање длабока седација или општа анестезија за хирургија и стоматолошки процедури. За разлика од многу други барбитурати, метохекситал всушност го намалува прагот на напади, својство што го прави особено корисен кога се обезбедува анестезија за електроконвулзивна терапија (ЕКТ). Неговата брза стапка на закрепнување со стекнување на свест во рок од три до седум минути по индукцијата и целосно закрепнување во рок од 30 минути е голема предност во однос на другите EКT барбитурати.
Синтеза
Метохекситал може да се синтетизира на класичен начин на правење деривати на барбитурна киселина, особено со реакција на деривати на малонски естер со деривати на уреа. Добиениот алил-(1-метил-2-пентинил) малонски естер се синтетизира со последователна алкилација на самиот малонски естер, почнувајќи со 2-бромо-3-хексин, кој дава (1-метил-2-пентинил)малонски естер, а потоа со алибромид. Во последниот чекор, реакцијата на десупституираниот малонски естер со N -метилуреа дава метохекситал.
Барбарево
Барбарево — село во Општина Ново Село, во околината на градот Струмица. Името на селото може да се сретне и како Барбаро̀во.
Географија и местоположба
Барбарево се наоѓа на планината Огражден, на надморска височина од 840 метри.
Историја
Се претпоставува дека селото го добило името од грчкиот збор „барба“ што значи „стар“, односно „стара населба“. Селото првпат се споменува во пописот од 1519 година. Низ Барбарево тече мала река што го дели селото на два дела: источно и западно маало. Во селото се наоѓа итн. Чучур чешма. Во неговиот атар се простира населбата од римскиот период, Црвено Поле. Во Барбарево постои и училиште. Црквата „Св. Атанас“ е изградена 1870 година, а селската слава се празнува на 15 мај. Селаните од ова место масовно се иселуваат, па така на пописот од 1971 година тоа имаше 375 жители, а денес само 62, сите Македонци со православна вероисповед.
Револуционерно дело
При крајот на 1909 година во селото се формира комитет на ВМРО од страна на Христо Чернопеев и Михаил Думбалаков. Во својата книга „Во пламенот на животот и револуцијата“ (Презъ пламъцитѣ на живота и революцията), Михаил Думбалаков истакнува:
Население
За првпат селото се спомнува во Лесновскиот поменик от XVI век и во Трескавичкиот кодекс од 18 век како Барбарево.
Во Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника се вели дека 1873 г. селото Барбарово имало 100 семејства односно 382 жители.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Барбарево живееле 480 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Барбарево имало 560 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Познатиот бугарски археолог Богдан Филов го посетил струмичкиот крај во летото 1915 година при што забележал:
Според пописот од 2002 година, селото Барбарево има 62 жители, сите Македонци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1781 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 42 гласачи.
Иселеништво
Како и повеќето села во Република Македонија, населението масовно се иселува во средината и крајот на XIX век. Во почетокот на XIX век селото имало околу 560 жители, денес тоа има само 62 жители.
Квалификации за Светско првенство во фудбал 2018 - плејоф (ОФК - КОНМЕБОЛ)
Квалификации за Светско првенство во фудбал 2018 – плејоф (ОФК–КОНМЕБОЛ) било фудбалско натпреварување, односно два натпревари од дополнителните квалификации помеѓу победникот на 3. круг на квалификациите на ОФК конфедерацијата Нов Зеланд, и петопласираната екипа во квалификациите на КОНМЕБОЛ конфедерацијата Перу. Натпреварите од плејофот биле одиграни на 11 и 15 ноември 2017 година. Перу победил со вкупен резултат 2–0 и се квалификувал за Светското првенство.
Преглед
Нов Зеланд третпат по ред настапил во дополнителниот интерконтинентален бараж за Светско првенство. Во баражот 2009 година биле поуспешни од Бахреин, додека четири години подоцна биле поразени од Мексико. За разлика од Нов Зеланд, за Перу ова бил прв интерконтинентален бараж.
Св. Петка (Витолиште)
'''Св. Петка – Голем Даб''' — археолошко наоѓалиште во прилепското село Витолиште. Претставува населба од доцноантичкото време и раниот среден век.
Се наоѓа на 800 м северозападно од селото, на една рамнина во чија близина има повеќевековен даб, од левата страна на патот за селото Живото. На површината се гледаат фрагменти од тули, покривни ќерамиди и остатоци од градба градена од приделкани камени блокови и варов малтер.
Кукање (село)
Кукај (село) — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Кастриот.
Алинци (Прилепско)
Алинци — село во Општина Прилеп, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото Алинци се наоѓа во јужниот дел на Прилепско Поле, оддалечено 12 километри јужно од Прилеп.
Историја
Во XIX век селото било дел од Прилепската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Алинци живееле 102 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Алинци имало 120 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, во селото Алинци живеат 238 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 171 жител, од кои 161 Македонец, 1 Албанец и 9 лица без податоци.
Родови
Алинци е македонско православно село, сите родови во селото се доселенички.
Родови во Алинци се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1506 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 172 гласачи.
Иселеништво
Се знае за следните постари иселени родови и семејства од ова село.
Беровци и Јаричевци се иселени во Беровци. Муртановци иселени се во Ношпал. Од родовите Станковци, Секуловци и Јаричевци има по едно семејство иселено во Прилеп.
Рицнојендорф-Штаков
Рицнојендорф-Штаков (Rietzneuendorf-Staakow) — општина во округот Даме-Шпревалд, во Бранденбург, Германија.
Метилфенобарбитал
Метилфенобарбитал (ИНН), познат и како мефобарбитал (УСАН, ЈАН) и мефобарбитон (БАН), кој се продава под брендови како што се Мебарал, Мефилталетен, Фемитон и Проминал, е лек кој е дериват на барбитурати и се користи првенствено како антиконвулзив, но и како седатив и анксиолитик. Тој е N -метилиран аналог на фенобарбитал и има слични индикации, терапевтска вредност и подносливост.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Нигрита
Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου) — црква во градот Нигрита, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е забележителен пример за духовната архитектура. Изградена е во три последователни фази — првата е од XVI век, а последната од крајот на XVII до почетокот на XVIII век. На нејзино место веројатнјо имало помал храм од доцновизантиско време, од кога датираат првите податоци за постоењето на градот. При реконструкција на чесната трпеза во 2006 г. е откриена белешка во олтарот ставена заедно со мошти на Свети Трифун и Свети Пантелејмон. Белешката е од митрополитот Јоаникиј III Серски, кој вели дека тој го осветил храмот на 3 април 1753 г., вториот ден на Велигден.
Подоцна десниот олтар во црквата е посветен на Света Петка. Градбата претставува трикорабна базилика со женска црква. Во 1987 г. стариот нартекс е срушен и изграден е нов. Внатрешноста е зачувана во недропрена состојба — има дрвен иконостас и обложен таван.
Усната традиција тврди дека на крајот крајот на ΧVIII или почетокот на XIX век изгорел источниот дел на црквата. За ова сведочи фактот што мал дел од фреските на храмот се подгорени и се постари за околу еден век од останатите. Во главниот храм и во нартексот има живопис од XVIII и првата половина на XIX век. Фреските од XVIII век се дело на непознат творец, за кој преданието вели дека бил монах кој ги насликал без надомест, освен сместување и храна. Живописот од XIX век е дело на прочуениот мајстор Михаил Анагност од Самарина и неговата тајфа. За жал, тие потоа се видоизменети од неспособни зографи. Од 1922 до 1935 г. храмот бил катедрала на Нигритската епархија.
Во 1990 г. црквата е прогласена за заштитен споменик на културата.
Во парохијата влегуваат и следниве параклиси:
Алејдин-паша
Алејдин-паша — прв голем везир на Отоманското Царство. Неговото татково име било Кемалетин, така што често бил нарекуван Хаџи Кемалетин-оглу Алејдин-паша или Алејдин-бин Хаџи Кемалетин, со значење „син на Хаџи Кемалетин“. Тој најверојатно бил од градот Џендере, откаде што исто така потекнувало познатото семејство Чандарли. Алејдин Паша бил факих (стручњак по исламско право). Бил назначен за везир за време на последните години од владеењето на Осман I (најверојатно во 1320), а продолжил да ја извршува функцијата и за време на владеењето на Орхан I. Со оглед на тоа то имало само еден везир во диванот за време на раните години од постоењето на Отоманскиот бејлик, неговата титулавсушност не била „Голем везир“, иако неговата функција била еднаква на онаа на подоцнежните Големи везири. Поради тоа, тој е познат како првиот Голем везир на Отоманското Царство.
Алејдин-паша ја основал првата постојана војска на отоманскиот султан, којашто подоцна прераснала во јаничарска војска. Новите припадници на војската носеле бели капи, што е различно од црвените капи на туркменските војници претходно. Алејдиновата служба како Голем везир завршила пред 1333 година.
Интересно
Некои извори тврдат дека Алејдин-паша бил брат на султанот Орхан I. Иако, Орхан имал брат со името „Алејдин-паша“, братот Алејдин и везирот Алејдин не се верува дека биле иста личност.
Руд Гулит
Руд Гулит, OON (born Rudi Dil; 1 септември 1962 година) е поранешен холандски фудбалер и менаџер кој настапувал во 1980-тите и 1990-тите, како играч од средниот ред или напаѓач. Тој бил капитен на фудбалската репрезентација на Холандија во 1988 година, кога Холандија го освоила УЕФА Еуро 1988 и исто така бил член на тимот од светското првенство во Италија 1990 година и на ЕУРО 1992.
На клупско ниво, во 1987 година се преселил од ПСВ во Милан за надоместок за трансфер во светски фудбалски размери. Лесно препознатлив со неговите карактеристични плетенки, тој бил дел од познатото холандско трио во Милано, во кое биле вклучени Марко ван Бастен и Франк Рајкард. Гулит освоил три титули во Серија А и два Европски Купови на Шампионите со Милан. Во 1996 година, тој потпишал за Челзи, а една година подоцна бил назначен за играч-менаџер на клубот. Во својата дебитантска сезона, тој го предводел Челзи до успехот во ФА Купот, првата голема титула на клубот по 26 години, и со тоа станал првиот странски менаџер кој победил во ФА Купот.
Гулит ја освои Ballon d'Or во 1987 година и бил именуван заСветски фудбалски играч на годината во 1987 и 1989 година. Како, играч од средниот ред и напаѓач, тој бил разноврсен играч, играјќи на бројни позиции за време на неговата кариера. Во 2004 година, тој бил именуван за еден однајпопуларни 125 најдобри фудбалери, како дел од 100-годишнината од ФИФА.
Бајково
Бајково — село во Општина Ново Село, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Бајково се наоѓа на планината Огражден, на надморска височина од 345 метри.
Историја
Според легендата, селото го добило името по сточарот Бајко, кој прв се населил на денешното место. Првпат селото се споменува во пописот на населението од 1519 г.
Население
Според првит попис од 1519 година спроведен од османлиската власт. Тогаш селото имало 39 христијански семејства, тројца неженети и десет вдовици. Пред Балканските војни (1912-1913), Бајково било дел од Петричката околија.
Според пописот од 1971 година, селото имало 272 жители. Набргу потоа дошло до масовно иселување на населението, особено во новооснованото село Самоилово. Според пописот од 2002 година, во Бајково живее само едно семејство со двајца жители.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има само 2 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1779 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на дом на културата. Во ова избирачко место е опфатено и селото Бадолен.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 7 гласачи.
Редовни настани
Среде село се наоѓа бунар, каде што луѓето порано масовно се собирале. Во селото се наоѓаат црквата „Св. Атанас“, изградена 1910 година и манастирот „Св. Петар и Св. Павле“, изграден 1943, а реновиран 1986 година. Населението се враќа во селото за време на верските празници Петровден (12 јули) и Петковден (27 октомври).
NGC 3693
NGC 3693 — спирална галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3693 се споменува и како MCG -2-29-32, NPM1G -12.0359, IRAS 11256-1255.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3693 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 3693 има привидни димензии од 3,4' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 84°.
Други поделби
Проучување на NGC 3693 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35299. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 282; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5515. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1029.
Грб на Шлезвиг-Холштајн
Грб на Шлезвиг-Холштајн — грб на сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн поделен вертикално: во хералдичкото десно поле, т.е. лево гледано од набљудувачот, двата сина лава се поставени на златна позадина, насочени кон другата половина. Лавовите на Шлезвиг биле земени од грбот на Данска. Хералдичката лева страна е црвена со сребрен лист од коприва на Холштајн, древен симбол, кој бил користен од грофовите на Шауенбург и Холштајн.
Историја
Во спротивност со вистинските лавови на Шлезвиг свртени кон лево, лавовите на покраинскиот грб се свртени на десната страна. Според легендата, Ото фон Бизмарк ја наредил оваа промена по Втората Шлезвишна војна, бидејќи мислел дека е „неучтиво“ од лавовите да ја покажуваат нивната задна страна на Холштајн. Моменталната верзија била одобрена од владата на Шлезвиг-Холштајн на 18 јануари 1957 година.
Всушност, вообичаено е во германската хералдика за обичните фигури во грбот да бидат свртени кон средиштето; оваа практика е позната како хералдичка куртоазија.
Покраинско лого
Грбот може да биде користен единствено од официјалните власти. Владата има издадено лого, кое може да биде користено од пошироката јавност. Тоа вклучува заоблен штит и поедноставни лавови.
Наркобарбитал
Наркобарбитал (Пронаркон) е дериват на барбитурати развиен во 1932 година од Карл Хајнрих Фридрих Бодекер и Хајнрих Грубер Шонеберг, доделувачи на фирмата JD Riedel-E. de Haën AG, Берлин, Германија. Подоцна, во 1937 година, мај бил патентиран во САД. Тој е N-метилиран дериват на пропалилонал и има слични седативни ефекти. Сè уште се користи во ветеринарната медицина за поттикнување хируршка анестезија.
222 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5286 и 5287 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4528 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3538 и 3539 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 531.
Неалбарбитал
Неалбарбитал (Censedal) е дериват на барбитурати развиен од Aktiebolaget Pharmacia во 1950-тите. Има седативно и хипнотичко дејство и се користел за лекување на несоница.
222 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 222 година се протега во 2414 и 2415, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2474 и 2475 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 321. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 869 и 868 исламска година пред хиџра.
Шлепциг
Шлепциг (Schlepzig) — општина во округот Даме-Шпревалд, во Бранденбург, Германија.
Охорн
Охорн (Ohorn) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија.
Географија
Општина се наоѓа 2 километри источно од Пулсниц и 30 километри североисточно од Дрезден, главен град на Саксонија. Вгнезден во долината на реката Пулсниц, Охорн е опкружен од типичниот пејзаж за западните лужичките ридови, достигнувајќи висина од 449 метри на ридот Хохштајн (Hochstein). Охорн има сопствен излез на сојузниот автопат А4.
Административна поделба
Охорн е поделен во 5 дела: Фуксбеле, Гикелсберг, Мителдорф, Обердорф и Редер.
Историја
Следејќи го повикот на германски тевтонски визези, 1.100 занаетчии, производители и земјоделци од Тирингија, Франконија, Хесен и Баварија дошле да ја населат областа на реката Пулсниц, создавајќи населба на околу 20 хектари од јузападната страна на ридот Шлајсберг (Schleißberg). Реката била важен фактор за одбирањето на локацијата на населбата.
Охорн бил првпат споменат во историските документи во 1349 во книга за феуди поседувана од Фридрих III, гроф на Тирингија, добивајќи го името „Ahorn“, кое означувало „населба на јавори“ Во 1537, дворецот во Охорн бил споменат како имот на владетелите од Пулсниц. Денес постојат само делови на овој дворец. Во тие времиња, немало поважни чекоро за неговиот развој, неговиот статус како фармерска населба истрајал и покрај фактот дека се граничел со бискупијата од Мајсен и бохемиското кралство. Во меѓувреме, бројот на жители бил намален поради разните епидемии. Чумата предизвикала смрт за скоро една петтина од населението.
Во 1661, владетелите на Охорн дозволиле изградба на училишна зграда. Првото училиште било отворено во 1750. Почнувајќи во 1745 се случила драстична социјална промена. Поради развојот на водениците и малите мануфактури, демографски Охорн се зголемил, па така во 1885 во населбата имало над 2.000 жители.
Во 1827 и 1879, била изградена нова училишна зграда. Првата автобуска линија со окружнаа областа била воведена во 1912 од поштенскиот автобуси на Бернхард Моке, станувајќи прва таква во Саксонија, пворзувајќи ги двата поголеми града Пулсниц и Кенигсбрик.
Калифорнија (Сао Паоло)
Проектирана е од архитектот Оскар Нимаер (1907–2012) во соработка со Карлос Лемос (роден 1925). Зградата била градена од 1951 до 1955 година.
Зградата Калифорнија во приземјето е галерија, а во горните катови - станбен објект. .
Опис
Зградата има десет ката, со уште три ката поставени подземја, вкупно тринаесет спрата. На котата на Руа Дом Хозе де Барос, на долниот дел од галеријата (горниот дел е 8,4 метри во висина) и поради разликите во нивоата меѓу двете улици, зградата сега има осум ката по трасата попреку. Со оваа конфигурација, со внатрешниот двор, севкупната волуминозност на објектот е тринаесет ката низ целата зграда. .
Стилски одлики
Оскар Нимаер е еден од најзначајните архитекти на дваесеттиот век. Ова е едно од делата во кој авторот направил баланс помеѓу своите стилски претензии (особено во ентериерот) и побарувањата на инвеститорот. Во својот уметнички израз Нимаер комбинирал бетон, стакло и челик. Тоа е израз кој ќе биде суштинска визура во модернистичката архитектура со планетрана распространетост. Како еден од главните творци на овој архитектонски израз со смелоста, фантазијата, концизноста, органичноста и синтезата, Нимаер го развива до совршенство меѓународниот архитектонски модернистички стил. Неговиот архитектонски израз не само што ќе изврши големо влијание на генерации светски архитекти, туку и во голема мера ќе придонесе за новата архитектонска визура во светски рамки. .
Фетарбитал
Фетарбитал (фенетарбитал) е дериват на барбитурати. Има антиконвулзивни ефекти и релативно слабо седативно дејство и се смета дека има низок потенцијал за злоупотреба.
Освалд Евери
Освалд Теодор Евери (Oswald Theodore Avery; — ) бил американски молекуларен биолог, имунолог и лекар. Значителен дел од кариерата на Освалд Евери е сврзана со болницата на Универзитетот Рокфелер во Њујорк. Евери е познат како еден од соавторите на експериментот на Евери, Меклаод и Меккарти, кој во 1944 година, заедно со Колин Меклаод и Маклин Маккарти покажал дека самата ДНК е носител на генетската информација.
Нобеловецот Арне Тизелиус во 2003 година изјавил дека Евери е еден од најдостојните научници кои не добиле Нобелова награда за своите истражувања.
По Освалд Евери е именуван еден кратер на Месечината.
Животопис
Евери е роден на 21 октомври 1877 година во Халифакс (Канада).
Учел во New York Male Grammar School, потоа во Colgate Academy, а подоцна и во Colgate University. Евери избрал медицинска кариера во Колеџот на лекари и хирурзи на Колумбискиот универзитет во Њујорк, и добил медицински степер во 1904 година.
на 1 август 1918 година добил државјанство на САД. Од 1923 до 1948 година работел во Институтот Рокфелер. Умира од рак на панкреасот во 1955 година.
Златно око
Златно око (англиски: GoldenEye) — филм од 1995 година за тајниот агент Џејмс Бонд, во режија на Мартин Кембел. Филмот трае 125 минути.
Факти за филмот
Филмот „Златно око“ е режиран од режисерот Мартин Кембел, а главните улоги ги толкуваат Пирс Броснан, Шон Бин, Изабела Скорупко, Фамке Јансен, Џуди Денч и Алан Каминг. Овој филм претставува 17. продолжение од циклусот посветен на тајниот агент Џејмс Бонд. Истовремено, ова е првиот филм во кој улогата на Бонд ја игра Пирс Броснан. Насловната песна од филмот била напишана од Боно и Еџ од групата "У2", во изведба на Тина Тарнер.
Содржина
Во филмот, Џејмс Бонд го спасува светот од катастрофа откако моќно сателитско оружје доаѓа во погрешни раце. Тој брза кон Русија во потрага по украдениот код за „Златното око“, но неговата задача ја отежнува еден опасен агент.
Фереро Спа
Фереро СпА е италијански производител на чоколада и други кондиторски производи, основан од Пјетро Фереро, слаткар, во 1946 година со седиште во Алба, Пиемонт, Италија. Компанијата го постигнала успехот на чело со синот на  Пјетро, Микеле Фереро, потоа со неговиот син Пјетро Микеле (внук на основачот), кој го надгледуваше глобалниот бизнис пред да почине на 18 април 2011 година во велосипедска несреќата на возраст од 47 години. Анкетата во 2009 од Институтот за Репутација ја рангираше Фереро како најреномирана компанија во светот. Тоа е приватна фирма во сопственост на семејството Фереро и е опишана како „една од најпознатите таинствени фирми во светот.“ Групата Фереро во светот, на чело извршен директор Џовани Фереро, вклучува 38 трговски друштва, 18 фабрики, а околу 21.500 вработени.
Историја
Компанијата придава големо значење на тајноста, наводно, да се заштитат од индустриска шпионажа. Таа никогаш не одржала прес-конференција и не дозволува медиумски посети на својата фабрика. Производите Фереро се направени со машини дизајниран од страна на куќа во одделот за инженерство.