cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Банка на Англија
Банката на Англија во 20 век
Периодот по Првата светска војна бил исполнет со големи нарушувања во меѓународниот финансиски систем, со што Банката на Англија била изложена на големи предизвици. Овој период бил обележан со обидот да се задржи златниот стандард според паритетот од пред Првата светска војна. Тоа било направено во 1925 година, но по цена на големо негативно влијание врз британската економија, така што златниот стандард бил целосно напуштен во 1931 година. Тогаш, златните резерви и девизи биле трансферирани во Министерството за Финансии (иако сè уште биле раководени од Банката на Англија). Во овој период, Банката на Англија постојано била во судир со министерството за финансии и со неговите советници (меѓу кои и Џон Мајнард Кејнз) кој го опишал гувернерот Монтегју Норман со зборовите: „секогаш апсолутно шармантен, секогаш апсолутно погрешен“. Оттгаш, единственото ограничување во издавањето книжни пари било да се добие решение од Парламентот, со кое се одобрува зголемување на фидуцијарната основа.
Во периодот меѓу двете светски војни со банката раководел Монтегју Норман, гувернер со најдолг мандат во историјата на Банката на Англија (од 1920 до 1944). Исто така, значаен настан во историјата на Банката на Англија е уривањето на нејзината зграда (проектирана од Џон Соунс) во 1920-тите години кое Николаус Певснер го нарекол „најголемото архитектонско злосторство во Лондон во 20 век“.
Периодот по Втората светска војна бил обележен со постојано напредок во разбирањето на вистинската улога на монетарната политика во економијата. Така, во 1959 година бил објавен познатиот „Радклифов извештај“ (Radcliffe Report) кој ја негирал пресудната улога на контролата на парите, а во 1980-тите монетарната политика станала главен инструмент во управувањето со агрегатната побарувачка. Притоа, во текот на 1970-тите и 1980-тите, Банката на Англија била во потрага по делотворно номинално сидро при шро најпрвин таа улога ја играле монетарните агрегати, потоа фиксниот девизен курс, а во 1992 година таа преминала кон таргетирање на инфлацијата.
Во 1997 година, владата на Обединетото Кралство ја обелоденила нејзината намера за префрлање на целосна одговорност на Банката на Англија во водењето на монетарната политика. На овој начин, Банката на Англија се приклучила кон независните централни банки низ целиот свет, а раководењето со јавниот долг било пренесено врз Министерството за Финансии. Формалната оперативна независност на Банката на Англија била потврдена во Законот за Банката на Англија (The Bank of England Act) од 1998 година.
Финансиската криза од 2007-2008 година укажала на потребата за нов пристап кон финансиската регулација и затоа во април 2013 година Банката на Англија направила големи реформи. Со Договорот за финансиски услуги од 2012 година бил создаден независен Комитет за финансиска политика, нов дискретен регулатор како филијала на Банката на Англија, и со тоа се создале нови одговорности во супервизијата на финансискиот пазар. Комитетот за финансиска политика е задолжен за преземање акција за намалување и отстранување на системскиот ризик, со цел да се заштити и подобри еластичноста на финансискиот систем на Велика Британија. Комитетот има и втора цел - да ја поддржи економската политика на владата.
Цели на Банката на Англија
Најважните цели на Банката на Англија се одредени од Одборот на директори, кој има значајна улога во поставувањето на нејзината стратегија. Банката на Англија постои за да обезбеди монетарна стабилност и да придонесе за финансиската стабилност. Основни цели на Банката на Англија се:
Управниот орган за регулација (PRA) е задолжен за супервизија на банките и на кредитните унии, осигурителните друштва и големите инвестициони фирми. Во целина, PRA регулира околу 1 700 финансиски фирми. Неговата главна цел е да се залага за сигурност и здравост на овие фирми - особено за осигурителните компании, обезбедувајќи соодветен степен на заштита за сопствениците на полисите.
Стратегиски цели
Стратегиските цели, одобрени од Одборот на директори, за 2012/13 година се:
Раководство
Системот за управување и одговорност на Банката на Англија, е воведен со закон во 1998 година. Некои негови аспекти подоцна биле изменети со Банкарскиот договор од 2009 година.
Одбор на директори
Притоа одборот има свое право на глас за согласност во врска со:
Одборот своите активности ги држи под надзор и секоја година се изработува Годишен Извештај за делотворноста. Членовите на Одборот и гарантираат на Банката дека нема да изнесуваат информации за нејзиното работење надвор од нивните функции и работни места, со цел да се осигура непристрасно и чесно извршување на задачите. Овие одлуки за потпишување гаранција се донесени во 2000 година и се одобрени од Министерството за Финансии во согласност со Владата.
Надзорен Комитет
Надзорниот Комитет е заменик на Одборот на Директори. Неговите главни функции се однесуваат во набљудување на активностите на Банката кон остварување на нејзините цели и стратегија. Овие цели се однесуваат на монетарната политика, финансиската стабилност и било кои други цели одредени од Одборот. Комитетот има слични функции со Дискретниот Управен Одбор за регулација (PRA) кои му се делегирани од Одборот. Тој врши мониторинг за тоа до кој степен се остварени овие цели, врши внатрешна финансиска контрола за да осигура соодветно извршување на нејзините финансиски активности. Тој исто така може да назначи и своја личност за мерење на перформансите на вработените. Со законот од 1998 година, дадени му се и одредени права во донесувањето одлуки.
Комитет за финансиска политика
Овој комитет, исто така, е заменик на Одборот на Директори. Во него членуваат: Гувернерот, трита заменик Гувернери, извршниот директор на финансиското раководство, извршниот директор одговорен за финансиска стабилност и надворешни членови назначени од Канцеларот. Комитетот за финансиска политика придонесува во остварувањето на целта на Банката за финансиска стабилност преку идентификување и преземање акција за да се намалат ризиците во финансискиот систем. Во однос на ова, потребно е да се поддржат економската политика на владата, вклучувајќи ги нејзините цели за раст и намалување на невработеноста. Главен член на овој одбор е Гувернерот.
Советодавен Комитет за Финансискиот систем
Советодавниот Комитет ги набљудува и советува за извршување на функциите кои се однесуваат за финансиска стабилност а кои не се во надлежност на Комитетот за Финансиска политика. Во нив спаѓаат Системот за плаќање, Системот за спогодби и улогата на Банката во начинот на управување.
Комитет за хонорари и плаќање
Овој Комитет го советува Одборот на директори за исплаќање на најстарите извршни директори во Банката; Гувернери,членови на извршниот тим, советници на гувернерот и надворешни членови на Комитетот за финансиска политика. Исто така се однесува и на сите точки поврзани со плаќањето на неизвршните директори на Дискретниот одбор за регулација (PRA).
Комитет за ревизија и ризици
Функциите на Комитетот за ревизија и ризици сè со цел да му асистираат на одборот при исполнувањето на неговите одговорности за обезбедување делотворен систем на финансиска контрола, внатрешна контрола и управување со ризик. Тој е одговорен за давање независна сигурност и проценка на Одборот, дека контролните процедури се соодветни. Неговите членови се состануваат редовно, имаат детални услови во однос на примањето извештаи од внатрешните и надворешните ревизори и нивно разгледување, преглед на годишните финансиски извештаи, сметководствената политика и користените процедури, како и разгледување на матрицата на ризика на Бнаката и специфичните бизнис контроли.
Комитет за назначување и номинација
Овој комитет е формиран во 2010 година, меѓу другото за да дава препораки на Одборот на Директори при назначувањето извршни директори, секретар, внатрешен ревизор на Банката и заменик комитети со цел да се осигура непристарасно назначување на овие членови.
Банката на Англија денес
Покрај своите активности поврзани со централното банкарство, Банката на Англија, исто така, нуди голем број услуги на јавноста, со цел да изгради свест и разбирање за нејзината улога. На јавноста ѝ се достапни голем број материјали и презентации за сите возрасти, за младите луѓе таа обезбедува многу образовни содржини за парите, цените и економијата, вклучувајќи и годишен натпревар за ученици од средните училишта. За другите централни банки, Банката на Англија одржува семинари и нуди експертиза и совети. .
Банката има околу 200 економисти чиишто истражувања се објавени во интернационални списанија и се презентирани на академски конференции. Таа е редовен домаќин на многу работилници и семинари со други централни банки. Нејзиното влијае во светски рамки врз финансиските системи и институции е големо. Таа има големо национално значење во градењето здрав и стабилен глобален монетарен систем.
Монетарна политика
Главниот инструмент со која Банката на Англија ја обезбедува ликвидноста на банките се репо-договорите, како и купувањето „прифатливи“ хартии од вредност (најчесто, државни записи). Притоа, каматната стапка на репо-договорите ја одредува Комитетот за монетарната политика (Monetary Policy Committee)
Камбана
Камбана (campana, church bell) — ѕвоно што се користи во христијанските цркви, обично за да им го соопшти времето на одење во црква на верниците (за да можат да присуствуваат на богослужби, свадби, погреби и други служби, свечености и религиозни служби) и некои молитви. Камбаната се наоѓа во камбанарија.
Историја
Пред воведувањето на камбаните во христијанската црква, се користеле различни начини за повикување на верниците: свирење на труби, удирање на дрвени штици, викање или користење на гласник. Во 604 година од н.е., папата Сабинијан службено ја одобрил употребата на ѕвонови. Овие тинтинабули биле направени со ковање метал и немале големи размери. Поголемите ѕвонови биле направени кон крајот на VII и во текот на VIII век со леење метал со потекло од Кампанија. Како последица на тоа, камбаните го добиле името на кампана и нола од истоимениот град (Нола) во областа. Ова би го објаснило очигледно погрешното припишување на потеклото на црковните ѕвонови на Свети Павлин Милостив во 400 година од н.е. До раниот среден век, камбаните станале вообичаени во Европа. Тие најпрво биле вообичаени во Северна Европа, како одраз на келтското влијание, особено она на ирските мисионери. Пред употребата на црковните ѕвонови, грчките манастири ѕвонеле на рамна метална плоча (наречена клепало) за соопштување на богослужби.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Римска кујна
Во почетокот разликите помеѓу општествените класи не биле големи, но несразмерноста се зголемувала паралелно на растењето на самото царство.
Оброци
Традиционално изутрина се служел појадок наречен јентакулум или јантакулум, на пладне главното јадење на денот, наречено кена, а навечер се служела весперна. Заради грчкото влијание како и зголемениот увоз и потрошувачка на увозни храни, кена-та се зголемила во количина и разновидност и се јадела попладне, весперна-та била отфрлена и бил додаден втор појадок околу пладне, наречен прандиум.
Пониските слоеви од општеството ги следеле старите навики, заради тоа што подобро одговарале на дневниот ритам на мануелната работа.
Кена
Кај членовите на повисоките класи, кои не работеле физичка работа, станало популарно да се закажуваат сите обврски за утрото. По прандиум-от последните обврски се подмирувале и потоа се одело во бањи. Околу 3 часот почнувала кена-та. Овој оброк можел да трае и до доцна навечер, особено ако имало гости, по кој се служел комисатио (тура алкохолни пијалаци).
Особено за време на кралството и раната република, но исто така и во подоцнежните периоди (за работничката класа), кена-та во основа се состоела од каша од житарки (наречена пулс). Најпростата каша се правела од пиреј, вода, сол и маст. Пософистицираните видови се правеле со маслиново масло заедно со мешан зеленчук. Побогатите јаделе пулс со јајца, сирење и мед, и (само понекогаш) месо или риба.
През републиканскиот период, кена-та станала две јадења, главо јадење и десерт со овошје и морски плодови (на пр. мекотели, шкампи). При крајот на републиката, станало обичај оброците да се служат во три дела: предјадење (густатио), главно јадење (кена) и десерт (секундае менсае).
Култура на јадење
Од 300 п.н.е., културата на високата класа почнала да прима грчки влијанија. Сè поголемото богатство значело сè поголеми и пософистицирани оброци. Хранливата вредност не се сметала за важна: напротив, гурманите претпочитале храна со ниска калоричност и хранливи состојки. Лесно сварливите храни и дијуретичките стимуланси биле високо ценети.
На масата се носела лесна, полабава облека (вестис кенаторија) и оброците се служеле во посебна трпезарија која подоцна била наречена триклиниум. Тука се лежело на посебно направен кауч, наречен лектус триклинарис. Околу тркалезната маса, наречена менса, три вакви лекти биле распоредени во облик на потковица, за робовите да можат лесно да послужуваат, а на секој лектус легнувале до тројца. Во царско време само мажите можеле да лежат на лектус. Други маси за пијалаци стоеле од страна. Сите глави биле свртени кон главната маса, со левите лакти на перничиња, а нозете вон каучот. Вака поставени, највеќе деветмина можеле да јадат истовремено. Другите гости морале да седат на столици. Робовите, се разбира, стоеле.
Обичај на римјаните туѓ за многу други култури било да се фрла сè што не се јаде (како коски, школки, лупки) на подот, од каде истото се сметувало од робовите.
Летно време често се јадело надвор. Многу куќи во Помпеја имале камени каучи во некое особено убаво место во градината токму за оваа намена. Се јадело лежејќи само во формални прилики. Доколу оброкот бил рутински, тој се јадел седејќи, па дури и стоејќи.
Забава
За време на вечерата за гости, музичари, акробати и поети изведувале а исто така и меѓусебниот разговор помеѓу гостите играл важна улога. Танцувањата не биле вообичаени и се сметале за непристојни и несоодветни за приликата, иако за време на комисатио-то ова често не важело. Исто така било непристојно да се оди по нужда додека трае вечерата. По главното јадење, за време на пауза, се дарувало наларите, куќните духови. Овој дар обично се состоел од месо, колач и вино. Колачот обично се боел со шафран.
Предјадење
Овој дел од оброкот се нарекувал густатио или промулзис. Обично се состоел од лесни, јадења за апетит. Вообичаениот пијалак тука бил мулзум, мешавина од вино и мед. Важна улога играле и јајца - главно кокошји, но исто така и од патка, гуска и, во ретки прилики, дури и од фаун. Други основни состојки на предјадењето биле салати и зеленчуци.
1636 во музиката
1636 година во музиката содржи некои значајни настани.
Римска кујна
Предјадење
На големи гозби се служеле неколку предјадења едноподруго.
Вообичаените зеленчуци и растенија за салати биле биле:
Други предјадења:
Главно јадење
Помеѓу предјадето и главното јадење наречено се служело меѓујадење. Украсеноста на главното јадење (капут кенае) можела да биде и поважна од самите состојки.
Главното јадење се состоело од месо. Некои главни јадења:
Риба се служела само во подоцнежните периоди од римската историја и сето време била попскапа од месото. Римјаните пробувале да одгледуваат риби во слатководни и морски рибници, но некои видови риби не можеле да се гојат во заробеништво. Најпопуларна од сите била рибата мулус, (барбун). Постоело време кога оваа риба се сметала за симбол на луксузот, највеќе заради тоа што крлушките и добиваат светлоцрвена боја кога рибата умира вон вода. Затоа понекогаш оваа риба се оставала да умре полека на масата. Дури постои и рецепта каде рибата треба да умира ин гарум (во сос). Меѓутоа, на почетокот на царскиот период, овој обичај наеднаш престанал.
Не постоеле додатни јадења во денешна смисла на зборот, иако лебот го јаделе луѓе од сите класи по воведувањето на житото. По тоа само најсиромашните, кои немале пристап до фурна, морале да продолжат да јадат пулс. Лебот, кој постоел во голем број на варијанти, набргу станал особено популарен и јавни пекарници се отвориле во Рим уште во 270 п.н.е.
Зачините и мирудиите, особено биберот, но исто така и стотици други зачини, се увезувале на големо и се употребувале во огромни количини насекаде. Еден од најпопуларните зачини бил силфијата; за жал, неуспехот во култивацијата на ова растение резултирал со неговото изумирање. Сопствениот вкус и арома на месото и зеленчукот виле речиси целосно покриени од употребата на гарум и други зачини во големи количества. Се сметало за најголем кулинарски подвиг доколку еден гурман не можел да одреди со гледање, по мирис или по вкус кои биле состојките на едно јадење.
Десерт
Најпретпочитано овошје било грозјето. Римјаните разликувале грозје за вино и грозје за јадење. Тие исто така правеле суво грозје. По гозјето, најпопуларни биле смоквата и урмите како и многу видови на калинки. Се одгледувале и дуњи, разни видови на јаболка и кајсии.
Ладни школки и остриги (кои се одгледувале на големо), првобитно биле десерти, а подоцна станале предјадења.
Колачите играле важна улога. Тие обично се правеле од жито и се натопувале со мед. Исто така се користеле и извесни видови на ореви.
Алкохолни пијалаци
Освен водата, која била насекаде достапна и од добар квалитет во Рим уште од 300 п.н.е., и која се служела на собна температура, топла или разладена со снег, луѓето пиеле мулзум (вино со мед) како и разни видови на вино како такво (разредено со вода). Виното често било манипулирано; на пример, постоела рецепта за правење на бело вино од црвено и обратно. Исто така, постоел и пијалак кој бил претходник на германскиот гливајн наречен кондитум пароксум (мешавина од вино, мед, бибер, лорбер, урми, мастикс и шафран), која се вриела и потоа се пиела топла или ладна.
На едно комисатио, арбитер бибенди или „одредувач на пиењето“ бил избиран со зарови: тој го назначувал соодносот на вино и вода како и колку секој треба да испие. Тој исто така имал право да побара од учесниците да рецитираат поеми, говори или нешто друго.
Гостите носеле венци, кои веројатно првобитно се користеле за да спречат главоболки од алкохолот, но кои подоцна останале да се користат како декорација. Овие венци се правеле со многу разни цвеќиња и парфеми. Видот на венецот кој некој го носел зависел од неговата положба во рамките на високите класи.
Литература
(Informationen über den relativen Wert der diversen Lebensmittel und Alltagsgüter)
Беса (завет)
Беса (besë) – чесен збор, даден збор што се смета за светост во традиционалната култура на Албанците; ветување.
Зборот беса на албански јазик значи залог за чест. Концептот се заснова на држење на својот збор во облик на лојалност или како гаранција за верност. Беса содржи обичаи за обврски кон семејството и пријател за интерен ангажман, лојалност и солидарност во меѓусебниот однос и тајност во однос на туѓинците. Бесата е исто така главен дел во концептот на аманет (доверување на чување или извршување на нешто, потпирајќи се на чест ).
Концептот беса е вклучен во Канунот на Лек Дукаѓин, обичајното право на Албанците. Бесата била битна институција во племенското општество на албанските планинци. Албанските племиња положиле заклетва за заедничка борба против владата и од овој аспект служела за поддршка на племенската независност. Бесата се користела за регулирање на меѓуплеменските работи како и интерните во самото племе. Отоманската влада ја користела бесата како начин за соработка со албанските племиња за поддршка на државната политика или за склучување договори.
За време на отоманскиот период, бесата била цитирана во владините извештаи за албанските немири, особено во однос на племињата. Бесата имала централно место во албанското општество во однос на добивање воена и политичка моќ. Во време на буни на Албанците против Османлиите, бесата делувала како врска меѓу различни групи и племиња.
Национален резерват Гобустан
Гобустанскиот резерват (азербејџански :Qobustan qoruğu) се наоѓа на околу 64 километри југозападно од Баку во Азербејџан. Објектот официјално од 2007 година била вклучена во списокот на УНЕСКО. Како национален парк на Азербејџан бил објавен во 1966 година, сè со цел да се зачуваат дрвените резби, калните вулкани во реонот. резерватот е многу богат со археолошки споменици. Поседува повеќе од 600.000 скални слики кои го опишуваат примитивниот човек, разни животни, ритуални танци, војници со копја во нвните раце, сонцето и ѕвездите. Тие датираат од пред 5.000 години.
Црква „Св. Атанасиј“ - Чифлик
Света Атанасиј — главна селска црква во демиркапиското село Чифлик, Македонија.
Црквата се наоѓа надвор од селото, на самиот пат кон градот Демир Капија. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата е сместена надвор од самото село.
Историја
Црквата била подигната во 1857 година.
Црквата била подигната на местото на стариот манастир „Св. Петка“.
Фрескоживопис
Црквата добила фрескоживопис во 1879 година, насликан од браќата Вангел, Никола и Коста од Крушево.
Гилберт Вајт
Гилберт Вајт ФРС (18 јули 1720 - 26 јуни 1793) бил "свештеник-природонаучник", пионерски англиски природонаучник, орнитолог и ботаничар. Тој останал неженет целиот свој живот. Тој е најпознат по својата природна историја и антиквитети на Селборн.
Список на луѓе од Куманово
Ова е список на познати Кумановци,
1635 во музиката
1635 година во музиката содржи некои значајни настани.
Man in the Mirror
„Man in the Mirror“ беше хит број еден песна на Мајкл Џексон. Синглот е објавен пролетта во 1988 година. Песната е една од критички најпризнатите песни и беше номинирана за Греми Награда за песна на годината. Текстот на песната го напишале Глен Балард, Саида Герет(чии гласови можат да се слушнат во позадина) и Мајкл Џексон.
Спотот за песната „Man in the Mirror“ прикажува историски случувања и личности вклучувајќи атомска експлозија, насилство, очај, но и сцени кои изразуваат надеж и мир кои се менуваат складно со менување на текстот на песната. Песната беше на врвот од „Билборд хот 100“ две недели. Исто така синглот беше број еден во ајтунс во САД и Обединетото Кралство, со продадени 1,3 милиони дигитални копии.
Зулу
Зулу (самон. исизулу) е банту-јазик, службен јазик на Јужноафриканската Република и мајчин јазик на народот Зулу. Јазикот го зборуваат околу 10 милиони луѓе, претежно во Јужноафриканската Република. Овој јазик е јазик кој најмногу се зборува по домаќинствата во државата, односно го зборуваат околу 24% од домаќинствата и го разбираат околу 50% од населението на државата. Во 1994 година јазикот станал единаесетти службен јазик во ЈАР. Зулу, како и сите останати банту-јазици, користи латиница како свое основно писмо.
Географска распространетост
Зулу припаѓа на Југоисточната група на банту-јазиците поточно на групата нгунски јазици. Јазикот се зборува во Квазулу-Натал во која 81 % од населението зборуваат зулу како мајчин јазик. Потоа се зборува во Мпумаланга со околу 26% и Гаутенг со околу 21%. Исто така е зборуван во некои други африкански држави, но со значителен процент во Лесото и Свазиленд. Јазиците ндебеле (зборувани во Зимбабве), сисвати (свази) и нгуни (порано зборуван во Малави) се сродни јазици на зулу и настанати од XIX век со селидба на зулу-население. Јазикот коса е доминантен во Зелено’ртската Република и е сличен со зулу.
Ракомет на Летните олимписки игри 2008
Ракометните турнири на Летните олимписки игри 2008 се одржаа од 9 до 24 август во Олимпискиот Спортски Центар Гиманзиум и Националната Сала. Медали беа доделени во машка и женска конкуренција.
Деветоаприлска трагедија
Трагедијата на 9 април (позната и како масакрот во Тбилиси или трагедијата од Тбилиси ) — настаните во Тбилиси, Грузиска Советска Социјалистичка Република, на 9 април 1989 година, кога антисоветската демонстрација била распрскана од Советската армија, што резултирала до смрт на 21 демонстранти и стотици повредени. 9 април денес се празнува како Ден на националното единство (ეროვნული ერთიანობის დღე: erovnuli ertianobis dghe ), годишен државен празник.
Вовед
Антисоветското движење станало поактивно во Грузиската ССР во 1988 година. Неколку штрајкови и состаноци биле организирани од антисоветските политички организации во Тбилиси. Конфликтот меѓу советската влада и грузиските националисти се продлабочил по таканареченото собрание на Лихни на 18 март 1989 година, кога неколку илјади Абхази побарале отцепување од Грузија и обновување на статусот на републиката на Унијата од 1921–1931 година. Како одговор, антисоветските групи организирале серија непланирани средби низ целата република, тврдејќи дека советската влада користела абхазиски сепаратизам за да се спротивстави на движењето за независност.
Локалните советски власти изгубиле контрола над состојбата во главниот град и не биле во можност да ги задржат протестите. Првиот секретар на грузиската комунистичка партија Jамбер Патијашвили побарал од раководството на СССР да испрати војници за да го вратат редот и да наметнат полициски час.
Демонстрации
Во вечерните часови на 8 април 1989 година, полковникот генерал Игор Родионов, командант на воената област на Океавка, им наредил на своите трупи да се мобилизираат. Неколку моменти пред нападот на советските сили, Патријархот на Грузија, Илија II им се обратил на демонстрантите, барајќи од нив да ја напуштат авенијата Руставели и околината на владината зграда, заради опасноста што претстоела во текот на денот по појавувањето на советските тенкови во близина на авенијата. Демонстрантите одбиле да се распуштат дури и по молбата на патријархот. Локалните единици на грузиската милиција (полиција) биле разоружани непосредно пред операцијата.
На 9 април, во 3:45 часот, Советските АПЦ и трупите на чело под генерал Игор Родионов ја опколиле демонстрационата област. Подоцна, Родионов во своето интервју тврдел дека групи грузиски милитанти нападнале невооружени војници со камења, метални ланци и прачки. Советските трупи добијле наредба од генералот Родионов да го распуштат и расчистат патот на демонстрантите со какви било неопходни средства.
Судир
Советскиот одред, вооружен со воени палки и лопати (омилено оружје на советските специјални сили ), напредувал врз демонстрантите кои се движеле по авенијата Руставели. За време на напредокот, војниците почнале да ги напаѓаат демонстрантите со лопати, нанесувајќи повреди за секој што бил погоден.
Една од жртвите на нападот било 16-годишно девојче кое се обидело да се оддалечи од војниците, но било бркано и претепано до смрт во близина на скалите на зградата на владата, при што добило удари во главата и градите. Таа била извлечена од областа од нејзината мајка, која исто така била нападната и ранета. Овој особено насилен напад е снимен на видео од балконот на зграда сместена од другата страна на авенијата. Видеото било користено како последица на доказите за време на парламентарната комисија на Собчак за истрага за настаните од 9 април 1989 година. Биле пријавени групи на советски војници кои бркаат поединечни жртви, наместо да ја растураат толпата.
Стампедото по нападот резултирало со смрт на 19 лица, меѓу нив 17 жени. Оддукциите спроведени врз жртвите ја констатирале директната причина за смрт на сите оние што починале, а тоа било поради задушување од компресија на телото и вдишување на хемиски супстанции, со исклучок на еден случај на сериозна повреда на черепот и мозокот.
1634 во музиката
1634 година во музиката содржи некои значајни настани.
Деветоаприлска трагедија
Судир
Официјалните извештаи на Советскиот Сојуз ги обвиниле демонстрантите дека го предизвикале судирот, велејќи дека трупите биле нападнати со стапови и ножеви. Според Тас, војниците ги следеле наредбите да не го користат оружјето, но екстремистите ги нападнале со парчиња метал, цигли и стапчиња. Тас ги опишал демонстрантите како мешање меѓуетнички судири и повикува на соборување на грузиската влада. Генералниот секретар на Советската комунистичка партија Михаил Горбачов ги критикувал „постапките на неодговорните лица“ за загубата на живот. Тој рекол дека тие се обиделе да ја соборат грузиската влада и да предизвикаат етничка тензија во Грузија. Портпаролот на Министерството за надворешни работи рекол дека судирите биле предизвикани од „убедливи националисти, екстремисти и политички авантуристи кои злоупотребуваат демократизација на штета на нашата нова политика на отвореност и на нашето општество“.
Фенасил хлорид и ЦС Гас биле користени против демонстрантите; а по крајот на настаните биле пријавени повраќање, респираторни проблеми и ненадејна парализа на нервниот систем.
На 10 април Советската влада издала изјава во која ги обвинува демонстрантите за предизвикување немири и опасност по безбедноста на јавноста. Следниот ден, грузиската телевизија ги покажала телата на 19 жени насилно убиени, демонстрирајќи наводна бруталност од страна на советските војници, бидејќи лицата на починатите жени тешко можело да се идентификуваат поради повредите на лицето и ударите во главата. Советската влада ги обвинила демонстрантите за смртта на 20-те лица, тврдејќи дека тие се прегазиле едни со други додека биле во паника и се повлекувале поради напредокот на советските војници. Иронично постоело вистина во ова, бидејќи советските трупи ги блокирале сите излези од областа, освен еден тесен премин, што го отежнувал излезот од областа и поради тоа било предизвикано торпедото.
Собраниска комисија за истрага на настани од 9 април 1989 година во Тбилиси била основана од страна на Анатолиј Собчак, член на Конгрес на народни заменици на Советскиот Сојуз. По целосна истрага, комисијата го потврдила тврдењето на владата дека смртните случаи биле резултат на газење, но друг фактор што придонесувал биле хемиските супстанции што се користеле против демонстрантите. Тој ја осудил војската, која ги предизвикала смртните случаи обидувајќи се да ги растера демонстрантите. Извештајот на комисијата го отежнува користењето на воената моќ против демонстрациите на граѓански немири во Советскиот Сојуз. Во извештајот на Собчак е даден детален извештај за насилството што било користено врз демонстрантите и се препорачува целосното гонење на воениот персонал одговорен за настанот на 9 април.
Последици
На 10 април, во знак на протест против нападот, Тбилиси и остатокот од Грузија излегле на штрајк и бил прогласен 40-дневен период на жалост. Луѓето оставале цвеќиња на местото каде се случила трагедијата. Прогласена била и вонредна состојба, но демонстрациите продолжиле.
Владата на грузиската ССР поднела оставка како резултат на настанот. Москва тврдела дека демонстрантите ги нападнале први и војниците морале да ги одвратат. На првиот Конгрес на народни заменици (мај – јуни 1989 година) Михаил Горбачов ја отфрлил целата одговорност, префрлајќи ја вината кон армијата. Откритијата во либералните советски медиуми, како и откритијата на истражната комисија на заменикот на „про- Перестројка “, Анатолиј Собчак, за настаните во Тбилиси, кои биле објавени на вториот Конгрес во декември 1989 година, резултирале во срам за советските тврдокорни и раководството на армијата вмешано во настанот.
Наследство
Трагедијата на 9 април го радикализирала грузиското спротивставување на советската моќ. Неколку месеци подоцна, седницата на Врховниот совет на грузиската ССР, одржана на 17-18 ноември 1989 година, официјално ја осудила окупацијата и анексија на Демократска Република Грузија од страна на Советска Русија во 1921 година.
Настаните од 9 април исто така довеле до таканаречен „синдром на Тбилиси“. Овој синдром се одликувал со неподготвеност на воените офицери и војници да донесат какви било тактички решенија или дури и да ги почитуваат наредбите без јасна патека на одговорност кон повисок орган. Тоа се појавило поради одбивањето на советското раководство да ја преземе одговорноста за наредбите за расчистување на плоштадот и извештајот на комисијата и критиката на Шеварднадзе кон војската воопшто. „Синдромот на Тбилиси“ продолжил да се шири во наредните години, особено по настаните во Баку и Вилнус, и придонел во 1991 година во одбивањето на војниците да ги спречат демонстрациите за време на пучот во август 1991 година.
На 31 март 1991 година, Грузијците прогласиле со големо мнозинство независност од Советскиот Сојуз на референдум. Со излезност од 90,5%, околу 99% гласале за независност. На 9 април, втора годишнина од трагедијата, Врховниот совет на Република Грузија го прогласил грузискиот суверенитет и независност од Советскиот Сојуз.
Аксел Домон
Аксел Домон (Axel Domont; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Бохуслен
Бохуслен (швед. ) — историска покраина (landskap) во најсеверниот дел на западното крајбрежје на Шведска. Се граничи со Далсланд на североисток, Вестерјетланд на југоисток, Скагерак (Северно Море) на запад и округот Естфол во Норвешка на север. Норвешкото име на покраината било Båhuslen.
Бохуслен го носи името на средновековната норвешка трврдина Бохус (Bohus fästning). Покраината била дел од Норвешка од 1050, па сè до склучувањето на Роскилдскиот мировен договор во 1658, со кој Шведска го добила и Сконеланд (Блекинге, Халанд и Сканија) од Данска.
Управа
Покраините во Шведска немаат административна функција. Таа улога ја играат окрузите. Со векови, административниот округ на Бохуслен бил округот Гетеборг и Бохус. Како што кажува името, тој се состоел од целата покраина Бохуслен сосе градот Гетеборг. Во 1999 е донесена одлука да се намали бројот на окрузи, и така Гетеборг и Бохус влегле во состав на многу поголемиот округ Вестра Јеталанд.
Географија
Покраината се одликува со карпесто крајбрежје насочено кон архипелаг со околу 3.000 острови и 5.000 ситни островчиња. Тие го сочинуваат северниот дел на Гетеборшкиот Архипелаг, втор по големина во земјата (по Стокхолмскиот). Во минатото овој предел бил познат по големиот број на гребени и подводни карпи што предизвикувале бродоломи. Најголемите острови Оруст и Шерн се општини сами по себе. Обата острова имаат карактеристична култура и историја. Иако карпест, теренот не е планински: највисока точка е Бјорнепикен со 224 м.
Близу Лисешил се наоѓа единствениот фјорд во Шведска - Гулмарен. Долг е 25 км, широк 1-3 км и има максимална длабочина од 118,5 метри. Фјордот е живеалиште на растителни и животниски видови што не се пристутни на ниедно друго место.
За разлика од другите делови на Шведска, во Бохуслен има релативно малку езера и реки: од вкупната површина од 4.500 км2 само 177 км2 отпаѓа на слатка вода. Езерата често се среќаваат, но имаат мала површина. Најголеми се езерата Северен и Јужен Буларен, со вкупна површина од 40 км2.
Историја
Во II милениум п.н.е. почнало т.н. Скандинавско бронзено време (~ 1700-500 п.н.е.) чие карактеристично сведоштво се наодите на карпеста уметност ширум Бохуслен. Во текот на Големата преселба на народите (300-700 г.) и Викиншката ера (700-1000), ова подрачје било дел од Викен, и тоа поделено на две целини: Ранрике на север и Елфсисел на југ.
Покраината била во подем сè додека Норвешка била самостојна земја. Со обединувањето на Норвешка со Данска, економската моќ на покраината почнала да опаѓа, а нејзината територија станала честа мета на напади од Швеѓаните. Норвешката тврдина Бохус (Båhus) е изградена за одбрана на оваа територија. Како погранична зона со Шведска, и во помала мера данските територии во Халанд, во регионот живееле несразмерно многу семејства на војници и воени лица.
Бохуслен ѝ припаѓал на Данска/Норвешка сè до 1658 кога ѝ припаднал на Шведска согласно одредбите на Роскилдскиот мировен договор. Оттука се гледа зошто договорот е склучен во Данска. Во текот на XVII век во Марстранд е изградена тврдината Карлстен. Извесен период Марстранд бил порто-франко (слободно пристаниште) со загарантирана слобода на верските убедувања и обичаи, и затоа таму се наоѓала единствената синагога во Шведска во тоа време.
Во XVII век риболовот на харинга станал важна стопанска гранка во покраината, што е причина за нејзиниот повторен економски расцут од 1747 до 1809 г. Поради ова долж крајбрежјето изникнале многу рази рибарски места.
Пред да започне масовниот риболов, голем дел од Бохуслен бил прекриен со шума. Шумарството било најважна гранка и главен извор на приходи на населението. Кога риболовот станал најважна гранка, шумите и понатаму продолжиле да се експлоатираат за дрвена граѓа и како огрев за казаните во преработката на харинга. Обесшумувањето во текот на XIX век довело до денешната карпеста топографија.
Култура
Во Бохуслен се зборува говор од јеталандското наречје на шведскиот јазик. Во дијалектот се забележуваат влијанија од норвешкиот јазик, што се должи на шестевековната норвешка власт во покраината.
Културните остатоци од Скандинавското бронзено време (1700-500 п.н.е.) се пристуни во облик на карпеста уметност, каде се прикажани сцени од секојдневниот живот и верски обреди. Карпестите цртежи кај Танум, кои се стари 2.500 - 3.000 години, се заштитени како светско наследство на УНЕСКО. Ширум покраината се среќаваат и карпестите резби, каде се овековечени земјоделските активности на населението, обредите, бродовите, кужни предмети, стапки, животни и симболи на плодност како фалуси.
NGC 3607
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3607 се споменува и како UGC 6297, MCG 3-29-20, CGCG 96-21.
Откривање
Објектот е откриен на 14 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3607 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 3607 има привидни димензии од 4,6' х 4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 3607 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34426. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 146; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1437. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 51.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Инсекти
Инсектите (научно: класа Insecta, од лат. insectum, позајмено од грч. entomon - „расечи на делови“) — група на членконоги кои имаат хитински надворешен скелет, триделно тело (глава, торакс и абдомен), три пара на членести екстремитети, сложени очи и две антени. Тие се една од најразнообразните групи на животни на планетава, со преку милион опишани видови и сочинуваат повеќе од половина од сите познати живи суштества. Бројот на рецентни видови се проценува на шест и десет милиони, и веројатно претставуваат над 90% од различните животински форми на Земјата. Инсектите може да се најдат во речиси сите животни средини, иако само мал број на видови се среќаваат во океанот, станиште во кое доминира друга членконожна група — раковите.
Морфологија и анатомија
[[Податотека:robal.png|right|300px|thumb|Анатомија на инсект
A- Глава  B- Торакс   C- Абдомен
1. антена
2. очели (долни)
5. мозок (церебрална ганглија)
7. дорзална артерија
8. трахеални цевчиња (труп со спиракули)
9. мезоторакс
10. метаторакс
11. предни крила
12. задни крила
13. средно црево (желудник)
14. срце
15. овариум
16. задно црево (црево, ректум & анус)
17. анус
19. нервно ткиво (абдоминална ганглија)
20. Малпигиеви цевчиња
21. перница
22. канџи
24. тибија
25. фемур
26. трохантер
27. предно црево (жлездест и мускулест желудник)
28. торакална ганглија
29. кокса
30. плунковна жлезда
31. подголточна ганглија
32. усни делови ]]
Должината на инсектите е мошне варијабилна, од пердувокрилестата џуџеста буба, која одвај се гледа со голо око (долга е 0,25 mm), па сѐ до подвижниот стап на Југоисточна Азија, кој е долг до 50 cm кога неговите екстремитети се испружени. Меѓутоа, најголемиот број од инсектите се големи меѓу 6 и 25 mm. Најтешкиот член во светот на инсектите е Африканската Голијат буба, која тежи околу 85 g, неколкупати повеќе отколку тежината на некои помали птици.
Надворешен скелет (егзоскелет)
Како и кај другите членконоги, егзоскелетот на инсектите се состои од полуригидни плочки и цевчиња. Кај инсектите, овие плочки се состојат од пластиковиден материјал наречен хитин кој е во комбинација со белковина. Водоотпорна восочна покривка ги обложува плочките и превенира исушување на внатрешните ткива.
Глава
Еден инсект добива важни информации за околината во која се наоѓа преку своите антени. Тие се протегаат од предниот дел на главата, обично меѓу и нешто над очите на инсектот. Иако антените некогаш се наречени чувствувачи, нивната првична улога е осетување на мирисот. Антените се обрабени со бројни олфакторни нерви, преку кои инсектот намирисува храна и ги детектира феромоните или молекулите кои носат мирис, ослободени од потенцијалните партнери. На пример, некои инсекти, како мравките и медоносните пчели, ги допираат антените меѓусебно за да ги разликуваат партнерите од натрапниците и за да делат информации за извори на храна или опасност. Антените на комарците можат да детектираат звуци и ароми.
Торакс
Тораксот, кој се наоѓа веднаш после главата, е место за кое се припојуваат екстремитетите и крилата на инсектот. Возрасните инсекти можат да имаат еден или два пара на крила, или пак тие да отсуствуваат, но тие речиси секогаш поседуваат шест екстремитети. Кај некои инсекти, како тврдокрилците, екстремитетите се практично идентични, но кај други инсекти секој пар е со малку поразлична форма. Сепак, некои инсекти имаат специјализирана структура на екстремитетите. Пример за тоа се богомолките кои имаат предни екстремитети за раскинување и прободување, вооружени со смртоносни боцки; како и штурците и болвите, кои имаат големи, мускулести задни екстремитети кои ги катапултираат во воздухот. Предните нозе на молците се изменети за копање, а грбнопливачите имаат задни нозе превдидени за пливање.
Абдомен
Зад тораксот се наоѓа абдоменот, дел од телото чија функција е поврзана со дигестијата и репродукцијата. Абдоменот содржи два дела од дигестивниот тракт: средното црево, кое го вклучува и желудникот, и задното црево. Кај сите инсекти има Малпигиеви цевчиња кои лежат меѓу средното и задното црево. Овие цевчиња ги отстрануваат екскретите од крвта и ги предаваат на цревата.
Таксономија
Ова е список на редови и повисоки таксони на инсекти.
Во поттипот шестоноги, неколку групи како Земјините болви (Collembola), обично се третираат како инсекти; меѓутоа некои автори ги третираат како различни од инсектите бидејќи тие имаат различно еволутивно потекло. Ова е случај и со останатите членови на внатрешноусните (Entognatha): безантенците (Protura) и двоопашестите (Diplura).
Вистинските инсекти, тие од класата Insecta, се разликуваат од сите други членконоги по тоа што имаат ектогнатни или изложени (надворешни) усни делови и единаесет абдоминални сегменти. Поради ова, вистинските инсекти често се нарекуваат и како Ectognatha (надворешноусни). Многу групи на инсекти крилати како возрасни единки. Егзоптериготниот дел од Neoptera понекогаш се дели на Orthopteroida (каде се присутни церци) и Hemipteroida (каде отсуствуваат церци).
Поткласа Apterygota (бескрилни инсекти) Поткласа Pterygota (инсекти со крила)
Еволуција
Инсектите најверојатно еволуирале од некој примитивен член од надкласата Myriapoda за време на Силур (пред околу 400-440 милиони години). Во овој период од геолошката историја, васкуларните растенија тукушто започнале со освојување на копното. Овие растенија несомнено претставувале нов и огромен неексплоатиран извор на храна и засолниште, а е евидентно од раните фосилни пронајдоци дека инсектите биле брзи во искористувањето на овој нов ресурс. Нивниот штотуку стекнат успех во овие суви, копнени услови се должел најмногу на егзоскелетот со надворешен слој од восочна кутикула за да се минимизира исушувањето.
Иако не постојат фосилни пронајдоци за првите инсекти, разумно е да се шпекулира дека инсектите еволуирале независно од другите шестоноги (споредба на главени структури и усни делови). Како што и претходно се спомена, сите примитивни инсекти имаат ектогнатни усни делови (мандибулите и магзилите не се затворени со главената празнина). Овие усни делови се најчесто насочени надолу од вентралната страна на главата (хипогнатни) отколку нанапред од предниот дел на главата (прогнатни) како кај другите хексаподи. Инсектите исто така еволуирале со додатен склерит (клипеус) на предната површина од главената капсула. Мускулите се протегаат од клипеусот до горните ѕидови на предусната празнина (цибариум) зад усните делови. Кога овие мускули се контрахираат, цибариумот се зголемува и ја цица храната кон устата.