cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Реџо Калабрија
Морфологија и урбанистичка структура на градот
Во својата долга историја градот претрпел длабоки трансформации врз урбаниот изглед чии траги се видливи како на површина така и во археолошките подземни ископини. Таквите трансформации се последица од природни непогоди (земјотреси, морски плими и слично), но и на човечките неплански градби кои делумно го изменале изгледот на градот, особено во 60- те, 70-те и 80-те години од минатиот век. Веќе на почетокот на 90-те години се јавува поголема совесност за штетите кои ѝ се нанесени на територијата но и желбата за реконструкција која секако ќе мора да трае уште многу години.
Градот се протега на површина од 236,02 км2, и по земјотресот од 1908 година градот бил реконструиран со долги прави улици, пошироки во однос на античките.
Клима
Климата во Реџо е средоземна од тиренската страна, додека од јонската е суптропска, не толку влажна во однос на првата. Климата на Аспромонте е речиси апенинска.
Историја
Реџо Калабрија е една од најстарите грчки колонии во Јужна Италија и еден од најстарите градови во Европа. Во 5 век п.н.е. имал голема политичко-економска моќ и извесен период извршила големо влијание и врз градот Месина, достигнувајќи голем уметничко-културен престиж благодарение на својата филозовска школа на Питагора како и на училиштата за проза и поезија од кои излегле многу познати уметници. Исто така градот ѝ бил сојузник на Атина во војната на Пелопонез.
Во византискиот период градот станал метропола и главен град на Војводата од Калабрија.
Во доцниот Среден век градот бил мета на Сарацените и Лонгобардите, како и на Византијците и Норманите.
Днестар
Днестар (Дністе́р, Nistru) е река во Источна Европа. Најпрвин тече низ Украина, а потоа и низ Молдавија (каде ја дели самопрогласената територија Приднестровие од остатокот на земјата), за конечно да се влие во Црното Море, повторно на украинска територија.
Географија
Днестар извира во Украина, близу градот Дрогобич, до границата со Полска и тече кон Црното Море. Нејзиниот тек претставува дел од границата помеѓу Украина и Молдавија, по што тече низ Молдавија во вкупна должина од 398 километри, одвојувајќи дел од територијата на Молдавија со Приднестровие. Подоцна повторно претставува дел од молдавско-украинската граница, потоа тече низ Украина до Црното Море, каде нејзиниот естуар го образува Днестарскиот лиман.
Долж долниот тек на Днестар, западниот брег е висок и ридест, додека источниот е низок и рамен. Реката претставува де факто крај на Евроазиската степа. Нејзини важни притоки се Реут и Бик.
NGC 2840
NGC 2840 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2840 се споменува и како UGC 4960, MCG 6-21-25, CGCG 181-32, IRAS 09178+3534.
Откривање
Објектот е откриен на 10 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2840 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 2840 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 20 м 52,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 35° 22' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 2840 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26445. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 103; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2499. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 952.
Фридебургерхите
Фридебургерхите (Friedeburgerhütte) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Гербштет.
Витор Мендес
Витор Мендес Алвеш (роден на 13 февруари 1999 година), познат како Витор Мендес, е бразилски фудбалер кој игра како централен дефанзивец на Фигуеренсе, како позајмен играч од Атлетико Минеиро.
Клупска кариера
Роден во Белем, Пара, Мендес се приклучи на младинскиот состав на Сантос во 2016 година, од Интер де Лимеира. На 18 август 2017 година, тој го потпиша својот прв професионален договор до 2022 година но беше позајмен на Атлетико Минеиро во 2018 година, откако ретко се појавуваше.
На 20 јули 2020 година, Мендес беше позајмен на Серија Ц од страна на Боа Еспорте до мај 2021 година. Тој го направи своето деби за сениори шест дена подоцна, влегувајќи како замена за второто полувреме на Весли во победата на Кампеонато Минеиро од 1: 0 на гостувањето против Патрочинензе.
На 21 октомври 2020 година, Мендес се приклучи на Фигуеренсе на позајмица за остатокот од сезоната 2020 Сери Б.
Архиепископија
Архиепископија (αρχιεπισκοπή; archiepiscopia) — име за црковна област на чело со архиепископ, пред сè во Православната црква и некои други цркви кои припаѓаат на источното христијанство. Во потесна смисла, поимот може да се однесува на архиепископската матична епископија, односно епархија (исто така: архиепархија), додека во поширока смисла може да се однесува и на целата црковна област, односно на помесната црква на чело со архиепископот.
Во Римокатоличката црква и Англиканската црква, како и во некои други цркви кои исто така припаѓаат на западното христијанство, постои надбискупија.
Бонифациј Монфератски
Бонифациј Монфератски (1150-1207 година), маркиз он Монферат (северна Италија), главен водач на четвртиот крстоносен поход, владетел на солунската држава (1204-1207 година).
По четвртиот крстоносен поход и по формирањето на Латинското Царство во Цариград, на територијата на Македонија создал крстоносна држава со центар во Солун. Неговата власт се протегала и на Тесалија, средна Грција и Пелопонез. Поради бугарската опасност од север, бил принуден да ги среди односите со Латинското Царство. На латинскиот император Хенрих I му положил вазална заклетва и му ја дал својата ќерка за жена. Бил убиен во септември 1207 година во заседата што му ја подготвиле Бугарите.
Нуи
Нуи (Nui) — атол во Тувалу и еден од деветте окрузи на државата. Атолот има вкупна површина од 3.37 км² и население од 548 жители според пописот во 2002 г.
Географија
Нуи се состои од најмалку 21 островче. Тие се:
Најголем остров е Фенуа Тапу со површина од 1.38 км2, а после него следуваат Теликијај, Токинивае, Понгалеј, Талалолае, Пакантоу, Унимај, Пилијаиеве и Мотупуакака. Најнаселен остров е Фенуа Тапу каде се наоѓаат селата Фенуа Тапу и Танраке.
Јазик и историја
Народот на Нуи зборува на дијалект од кирибатскиот јазик, но исто така зборува и тувалски јазик. Предците на Нуијците дошле од Гилбертските Острови, денешни Кирибати. Првиот Европеец кој пристигнал на островот бил Алваро де Мендања и Нејра во 1568. Тој го нарекол Исусов Остров, но не можел да стапне на истиот.
Урлик
Урлик е поема напишана од Ален Гинсберг во 1955 година, публикувана како дел од неговата колекција поезија од 1956 година "Урлик и други поеми", посветена на Карл Соломон. Самата поема претставува еден од врвовите во поетскиот опус и заедно со неколку други поетски творби го сместува Гинсберг на самиот пиедестал што се однесува до американската поезија на ХХ-от век. Нејзиното објавување ја пратат контраверзи поврзани со стигмите на тогашното американско општество, кои служат повеќе како илустрација за слободите и правата во писателските односно читателските кругови во 50-тите и 60-тите години на ХХ-от век, отколку некаков персонален атак на појавата на овој култен американски поет.
Структуирана е во три дела: I, II и III дел. Самата поема започнува со хипербола (како што говори и самиот Гинсберг во едно видео интервју).
''"Ги видов најдобрите умови на мојата генерација уништени во лудило, хистерично изгладнети, голи, додека се влечат низ црнечките улици во зори барајќи лута доза, хипстери со ангелски глави како копнеат за античка рајска врска со ѕвезденото динамо во машинеријата на ноќта..." ''
Понатаму продолжуваат овие колоритни, оживеани и силно експресивни слики и настани да се редат со експлицитно претставени ситуации, поенти, прилики и неприлики, кои доволно јасно зборуваат, всушност урликнуваат во бескрајот како негова апстракција. До крајот на првиот дел Гинсберг успева набројувајќи да создаде илузија на принцип кој не е принцип, искушение на здравата памет, да опише логика на судбинските пресврти, а дотогаш неизбежните инверзии, парадокси, апсурди, препуштајќи го судирот да се случи или да не се случи во главата на читателот. Во тој прв дел Гинсберг како да говори со неверување, во првичната психолошка фаза по прием на лоша вест-неприфаќање, но сеедно-констатирање на списокот од животни ломови. Во вториот дел, Гинсберг реагира во склад со втората физиолошка фаза од секоја психологија на восприемање, која настапува по неприфаќањето, а тоа е-наоѓање објект-носител на вината. Тој метафизички тоа го лоцира во антички бог со глава на бик(или друго животно во разни митологии) и тело на човек, кој Бог го означува со изворното име: Молох.
"Молох чија крв е пари! Молох, чии прсти се десет војски! Молох чии гради се човекојадски динамо! Молох чии уши се зачаден гроб! Молох чии очи се илјада слепи прозорци! Молох чии облакодери стојат во долгите улици како бесконечни Јехови. Молох, чии оџаци и антени ги крунисуваат градовите!"
Во понатамошниот дел следи една голема мудрост која на ингениозен и екстремно директен начин авторот му ја пренесува на читателот. Тој вели: Молох кој е име за умот. И навистина, тој и самиот во едно интервју ќе каже: мозокот грабливец најголем. Молох во кој тој се чувствува осамен е Молох кому се жртвуваат децата, барајќи притоа изобилие на страсти во чивотот. Молох чие живо олицетворение е метрополата.
Третиот и последен дел од песната е нетипичен, имено тука не наоѓаме помирување со погореизнесеното, напротив борбата продолжува, но сега со нов и вечен оптимизам, оптимизам кој извира од ниедно друго место, туку од самата душа. Гинсберг во тој дел ја пронаоѓа и отвора својата напатена поетска душа, се враќа на своите падови и магично во стил на голем поет ги претвора во победи и тоа преку ликот на Карл Соломон. Тој се обраќа со зборовите: "Со тебе сум во Рокленд", користејќи ја именката Рокленд како еуфемизам за нешто терциерно, солвентно, неутрално, нешто што ги спопаднува другите сите колку и самиот тој, но ете тој преку песната прв се обраќа урликнувајќи повторно: "Со тебе сум во Рокленд, каде си полуд од мене", но сеедно, "со тебе сум" нудејќи соломонско решение, тој му се обраќа на Карл Соломон, а со тоа и на сите нас, зборувајќи за настапот кој треба да го имаме едни со други, парафразирајќи едно негово интервју може да се каже: со тебе сум и каде со себе не си!
Бахар Парс
Бахар Парс (персиски: بهار پارس) (родена на 28 март 1979 година) — иранско-шведска глумица и режисерка.
Детство
Бахар е родена во Шираз, Иран, а во Трелеборг, Шведска дошла во 1989 година со своето семејство по војната во Иран и Ирак. Помеѓу 2003 и 2007 година студирала да стане глумица во „Teaterhögskolan“ во Стокхолм (во денешно време Стокхолмска драматична хогскола).
Кариера
Парс имала неколку улоги во претстави и исто така неколку филмови. Дебитирала во филмот „När mörkret fallet“ во 2006 година. Во 2008 година ја извела улогата на Нина во „Måsen“ на Фарназ Арбаби, во Бака театарот. Во градскиот театар на Упсала, Парс ги играла насловните улоги во драмите Ана Каренина во 2010 година, сценската верзија на „Låt den rätta komma“ во 2011 година и „Хеда Габлер“ во 2013 година, последната во режија на Фарназ Арбаби. Во 2014 година, Парс глумела во претставата на Јонас Хасен Кемирис, „Jag ringer mina bröder“ во улогата на Валери, во режија на Фарназ Арбаби во Kulturhuset Stadsteatern. Во ноември истата година таа ја извела монолошката претстава „På alla fyra“ во Киленшехен во Kulturhuset Stadsteatern. Весникот Svenska Dagbladet дал поволна критика на перформансот на Парс и го опишал со „таа имаше тотална контрола врз нејзините начини на изразување“. Надвор од глумата, Парс исто така го режирала и била еден од творците на „Nyårsklockan“, во кој се појавуваат петнаесет женски културни личности.
Во 2015 година, таа била наградена со Медеа наградата со зборовите „На свој личен начин, Бахар Парс ги проширува начините да игра класични женски улоги и да ги донесе во наше време“. Таа ја имала главната улога како Берта во претставата „Marodörer“, напишана и режирана од Јенс Охлин во Драматен во 2015 година.
Личен живот
Парс се омажила со Линус Тунстром и имаат ќерка родена во 2011 година.
Билов (Кривиц)
Билов (Bülow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Јужноморавски крај
Јужноморавскиот крај (Jihomoravský kraj) е крај во Чешка, која е сместена во југозападниот дел на историската област Моравија. Административен центар е Брно.
Резерват Арастрадеро
Резерватот Арастрадеро (Arastradero Preserve), или официјално '''резерватот „Енид В. Пиерсон - Арастрадеро“''' (Enid W. Pearson-Arastradero Preserve), е природен резерват што го заштитува сливот на потокот Арастрадеро, вклучувајќи ја неговата пресушна притока Мејфлај. Резерватот го поседува и раководи градот Пало Алто, Калифорнија, САД.
Хроника на една најавена смрт
Хроника на една најавена смрт (шпански: Cronica de una muerte anunciad) - новела на колумбискиот писател Габриел Гарсија Маркес од 1981 година.
Содржина
Во книгата, раскажувачот (авторот) ги опишува околностите кои довеле до убиството на Сантјаго Насар, богато момче на возраст од 21 година. Убиството се случило во едно село на Карибите, а нему му претходела свадбената прослава на Бајардо Сан Роман и Анхела Викарио. Сан Роман бил богат човек, син на прославен генерал, додека Анхела била сиромашна девојка. Веднаш по свадбената прослава, Бајардо ја вратил Анхела кај нејзините родители, откривајќи дека таа не е девојка. Тогаш, Анхела била истепана од мајка ѝ при што Анхела изјавила дека Сантјаго е виновникот за нејзиниот срам, а нејзините браќа, Педро и Пабло (свињари и касапи) веднаш ги зеле ножевите и отишле да го чекаат Сантјаго со намера да го убијат. Притоа, тие отворено им кажале на сите жители на селото за својата намера, но поради чуден сплет на околности, никој не успеал навреме да го предупреди несреќното момче. Додека браќата седеле во дворот на локалната продавница, наспроти куќата на Сантјаго, тој се забавувал заедно со своите најблиски другари. Шефот на полицијата слушнал за намерата на браќата и им ги зел ножевите, но тие зеле други и продолжиле да го чекаат Сантјаго. Бидејќи отворено зборувале за својата намера, никој во селото не им верувал. Откако се разделил со другарите, Сантјаго се вратил дома, а потоа излегол да го пречека бискупот кој поминал крај селото. Потоа, тој ја посетил својата свршеница и дури таму разбрал дека браќата Викарио планираат да го убијат. Без да ја знае причината за тоа, Сантјаго потрчал кон својот дом, но мајка му случајно ја заклучила портата, затоа што нејзините слугинки ѝ кажале дека Сантјаго веќе се вратил дома. Така, браќата го искасапиле Сантјаго пред очите на целото село, а потоа Сантјаго умрел на прагот од својот дом. Браќата биле уапсени и поминале три години во притвор, но биле ослободени од судот. По настанот, како Бајардо така и целото семејство Викарио го напуштиле селото. Дури потоа, Анхела сфатила дека го сака Бајардо и во текот на 17 години му пишувала писма кои тој воопшто не ги отворал. Еден ден, без никаква најава, Бајардо се појавил во домот на Анхела.
Осврт кон делото
Новелата „Хроника на една најавена смрт“ била објавена во 1981 година, шест години по романот „Есента на патријархот“, кога Маркес се заколнал дека нема повеќе да објавува сè додека биде уништена диктатурата на Пиноче во Чиле. Книгата била објавена во тираж од два милиони примероци (над 1,5 милиони примероци само во првото шпанско издание) и постигнала голем успех кај публиката.
Во „Хрониката на една најавена смрт“ Маркез покажува дека е во состојба да ја промени насоката и да тргне по нов, а сепак сопствен, раскажувачки пат. Ова дело остава впечаток на развиен расказ, со што означува враќање кон раните раскази на Маркез, но најавува натамошно усовршување на возбудливото и навидум едноставното раскажување својствено на раните раскази од типот на: „Еден ден“, „Дремка во вторник“ и „Вештачки рози“. Делото е напишано дисциплинирано и со голема економичност. Иако во него се задржани некои од препознатливите мотиви, како што се: инсистирањето на телесното, ироничната хипербола, знаци од природата, итн., тоа е ослободено од недостатоците кои ја нарушувале хармонијата на некои негови рани дела (на пример, романите „Отпадници“ и „Лош час“). Во „Хрониката“, Маркез послободно и подоследно се свртува кон богатото наследство на античката трагедија развивајќи два полемички плана: Првиот план ја растура дихотомијата село-град во која сето зло потекнува од градот, додека автентичните морални вредности остануваат во селската пасторала. Притоа, Маркес оди чекор понатаму и ја покажува апсурдноста на поимите на честа и машкоста. На вториот план, Маркес ја оживува античката трагедија на детерминираноста при што тој ги прикажува хомеровската книжевна пракса и аристотеловата книжевна теорија во денешниот, апокрифен облик во кој принципите на веројатноста и нужноста се претвораат во принцип во кој апсурдното станува можно. „Хрониката“ се одликува со сложена, мозаичка структура во која не се почитуват временскиот и просторниот редослед, а самиот Маркес го оценил делото како „своето најдобро контролирано дело“. Наспроти иронијата и хуморот, како и многуте дигресии, „Хрониката“ нуди најпесимистичка слика на меѓучовечките односи во творештвото на Маркес.
Оценувајќи го ова дело, Илија Чашуле вели дека Маркес го напуштил стилот на „Есента на патријархот“ и се вратил на книжевната поставка на некои други свои дела како, на пример, „На полковникот нема кој да му пишува“. Во книгата, во апсурдната историја на човекот чија смрт е предодредена, без никакви можности да се интервенира во судбината, се среќава избрусената, стегната, јасна, кратка и напната реченица, како и чистиот, неоптоварен, „хроничарски“ јазик. Наизглед, тоа е дело без големи претензии, еден вид цртичка, краток одмор во творештвото на авторот, но тоа е само навидум така. Наспроти „Есента на патријархот“, во „Хрониката“ е застапено надворешно смирено, постапно раскажување за незибежната судбина на еден човек, но философската димензија за неможноста и за несакањето да се измени текот на нештата останува како тегобен товар по прочитувањето на книгата.
Изданија на македонски јазик
Делото било објавено на македонски јазик во 1983 година (како прво негово дело објавено на македонски јазик), во издание на „Мисла“, во превод на Ванѓа Чашуле. Коректурата и лектурата ги извршила Елисавета Бежановска. Книгата е со димензии од 21 сантиметри, а била испечатена во печатницата на НИП „Нова Македонија“, во Скопје. Таа е каталогизирана во НУБ „Климент Охридски“ - Скопје, но ја нема меѓународната ознака ISBN.
Белово (Албанија)
Белово — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, во округот Пешкопеја и во општината Мелан.
Хајрула Мисини
Хајрула Мисини (албански: Hajrula Misini, ) е поранешен член на ОНА. Познат е како Командант Шпати. Бил пратеник во Македонското Собрание.
Во текот на конфликтот во Македонија бил командант на ОНА во 113 регионална бригада (Кумановско). .
Сигрид Бернсон
Сигрид Анамарија Бернсон (родена на 28 декември 1988 година) е шведска пејачка и професионална танчерка. Бернсон ја започнала својата кариера како една од професионалните танчери во серијата Ајде да танцуваме на ТВ4 во 2011 година. Таа ја освоила седмата и деветтата сезона на натпреварот, настапувајќи со Антон Хисен и Бенџамин Ингросо, соодветно.
Во 2015 година, Бернсон ја започнала пејачка кариера и извела гостински вокал на песната „Happy Hours“ од Џон де Сон. Во 2017 година, таа го изведе својот деби соло сингл „Ова лето“ на Lotta på Liseberg. Таа учествувала на Мелодифестивален 2018 со песната „ Патрик Свејзи “ и се пласирала во рундата Андра Чансен од првото полуфинале, каде што била елиминирана од конкуренцијата од диџеј Мендез со неговата песна Everyday.
Синглс
Белешки
Хајлигентал
Хајлигентал (Heiligenthal) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 24 јануари 2010 е дел од градот Гербштет.
Џамија „Бедр“ (Форино)
Џамија „Бедр“ (Форино) — една од трите џамии во селото Форино, во Општина Гостивар, Македонија.
Расковник (митологија)
Расковник е митско растение кое има моќ да отвори секоја брава. Трагачите по тајните, закопани богатства верувале дека без оваа трева најголемите богатства не можат да се откријат ниту портите до нив можат да бидат отворени. Според некои верувања оваа магична трева ја познавале само некои животни (еж, желка, змија) и единствениот начин да се таа открие било познавање на животинските јазици.
Камбс
Камбс (Cambs) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Бершин
Бершин — село во источна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, во округот Пешкопеја и во општината Клос.
Петко Бојчевски
Петко Златанов Бојчевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Основно училиште завршил во родното место, а потоа како и повеќето младинци обработувал земја и се грижел за добитокот. По ослободувањето на Скопје, во ноември 1944 година, стапил во редовите на 8та дивизија на КНОЈ. Бил борец во 2от подотсек на 8та чета. Од воените напори, особено во студената зима 1944-1945 година, Петко тешко се разболел.
Бил на лечење во Битола, но иако млад, тој не ја издржал тешката болест и починал на 19 април 1946 година. Неговот гробно место се наоѓа на селските гробишта, во неговот родно село Побожје.
NGC 964
NGC 964 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 964 се споменува и како IC 1814, ESO 355-24, MCG -6-6-10, IRAS 02290-3615.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 964 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 964 има привидни димензии од 2,1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 31 м 5,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 36° 2' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 31°.
Други поделби
Проучување на NGC 964 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9582. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 354; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7016.
Космос-1774
Космос-1774 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 август 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1800 килограми. Космос-1774 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 63,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9719 км, а најмалото на 622.
Игор Антон
Игор Антон Ернандез (Igor Antón Hernández; р. ) — поранешен шпански професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 2005-2018.
Кариера
Откако ги импресионирал директорите на неговата екипа во 2007, каде освоил етапа на Тур де Романди, Антон набрзо бил одбран како водач на екипата за генералниот пласман на Вуелта а Еспања 2008, каде завршил како осми во генералниот пласман. Годината му започнала добро и во јуни бил втор на Еускал Бициклета. Подоцна истиот месец, Антон ја освоил втората етапа на UCI ProTour трката Тур де Свис. Во генералниот пласман завршил како трет. Во септември на Вуелта а Еспања, Антон бил во најдобрата форма во кариерата и го одржувал темпото на Алберто Контадор и Алехандро Валверде низ планините. Падот на етапата до Алто де Л’Англиру ставил крај на неговите амбиции на Вуелта. Падот предизвикал фрактура на клучната коска и сезоната ја завршил порано.
Сезоната 2009 започнала послабо за Антон. Започнал на Тур де Франс во јули, но потфрлил во однос на резултатите. Тур бил исполнет со лоша среќа за Антон, откако имал најмалку три пада на почетокот на тринеделната трка. Меѓутоа, Антон излегол со добра форма по Тур де Франс и ја освоил единствената победа во сезоната на 2 август, кога победил на Субида а Уркиола.
Во 2010, Антон се покажал како добра возач на класиците, завршувајќи 4. на Флеш Валон и 6. на Лиеж-Бастон-Лиеж. На Вуелта а Еспања, Антон ги освоил етапата 4 и 11, со што ја преземал водечката маичка. Меѓутоа на етапата 14, додека ја носел водечката маичка, Антон доживеал силен пад на спустот и бил приморан да се откаже од трката.
Во 2011, Антон освоил две етапи на Гранд Тур трките. Победил на етапата 14 на Џиро д’Италија и етапата 19 на Вуелта а Еспања, обете со завршници на нагорнина.
Во 2012, Антон бил насочен кон Вуелта а Еспања 2012, каде завршил како 9. во генералниот пласман по импресивните резултати на планините.
Антон му се приклучил на за сезоната 2014, откако неговата претходна екипа,, се распаднала на крајот на сезоната 2013.
Во мај 2015 година, Антон постигнал победа по четиригодишна суша. Ја освоил планинската прва етапа на Вуелта а Астурија со четиринаесет секунди предност пред Аметс Чурука од. Не го испуштил водството на втората етапа, која била последна етапа на трката. Завршил со водечката група од пет возачи.
Антон се повлекол од тркање по последната етапа на Вуелта а Еспања 2018. Бил поздравуван од публиката на улиците на Мадрид, кога возел на чело на групата некое време. Неколку месеци подоцна, неговата кариера била поздравена од локалниот фудбалски клуб Атлетик Билбао на нивниот стадион пред баскиското дерби против Еибар.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Илевиц
Илевиц (Ihlewitz) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Гербштет.
Буенос Аирес (појаснување)
Буенос Аирес (шпански: Buenos Aires), во превод „добар воздух“, може да се однесува на следниве места во Аргентина:
Постојат неколку места со истото име и во други држави:
Ева Еклунд
Ева Ани Софи Еклунд (17 декември 1922 – 19 ноември 2015 година), подоцна Ева Хог-Петерсен, била шведско-данска танчерка, пејачка, композитор и ресторан.
Биографија
Еклунд ја започнала својата кариера како модел и танчерка во театарот Пантомима во Тиволи Гарденс. Во 1939 година, таа била ангажирана за ревијата на Густав Воли во театарот Södra во Стокхолм. Во 1942 година, таа се појавила во шоуто на Алберт Габие. Во 1947 година била ангажирана како танчерка во циркус во Архус, но се разболела и морала да се откаже од својата танцувачка кариера. Во раните 1950-ти, таа стана уметнички директор во дискографската куќа Universal Grammophone. Таа, исто така, снимила голем број популарни танцови албуми под името Eve Annie. Таа, исто така, ја компонирала музиката за schlager Lirekassemandens datter која стана хит и во Данска и во странство.
Комедија од 1967 година
Во И  1967 година, таа била ко-сценарист на сценариото за комедијата Onkel Joakms hemmelighed (исто така позната како Nyhavns glade олук ). Таа, исто така, ја компонирала музиката за две од нејзините песни, 1-2-3-4 и Тит тит. Таа исто така одиграла мала улога во филмот. Филмот е за млада, разгалена девојка која наследува ресторан во Нихавн. Тоа е делумно инспирирано од нејзините сопствени искуства. Во 1962 година, таа го презела ресторанот Дет Гилдне Лам (Златното јагне) на Нихавн 51 по нејзината мајка и го претворила во едно од најпопуларните места во Нихавн со жива музика и танц. Нејзиниот сопруг, Роберт Хоег-Петерсен, бил сопственик на зградата.
Аркудохор
Аркудохор (Αρκοχώρι, Аркохори; книжевно: Αρκοχώριον, Аркохорион; до 1934 година: Αρκουδοχώρι, Аркудохори ) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Негуш, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 5 километри јужно од градот Негуш, на надморска височина од 600 метри. Вкупниот селски атар зафаќа површина од 17 квадратни километри.
Сместено е на источните падини на планината Каракамен.
Историја
Населението во минатото имало грчко и македонско потекло, но македонското било одамна асимилирано од грчкото. К’нчов и Бранков погрешно го споменуваат како македонска населба.
Во 1934 година, името на селото било преименувано во Аркохори (Αρκοχώρι).
Стопанство
Селото Аркудохор е доста пасивно, а населението главно се занимава со овоштарство, со експлоатација на шумите и со сточарство.
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 240 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Аркудохор имало 320 Македонци.
Селото во пописот од 1913 година било забележано со 447 (од кои 266 мажи и 181 жена ), во 1920 година со 446, во 1928 година со 512, во 1940 година со 670, во 1951 година со 715 и во 1961 година со 675 жители. Во 1971 година, поради иселувањето на поголем број семејства во поголемите градови во земјата и во странство, бројот на населението се намалил на 375, а во 1981 година на 206 жители. Во пописот од 1991 година се покажало зголемување, бидејќи биле забележани 312 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 332 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 256 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Негуш со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Негуш, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Аркудохор, во кој е единствено село.
Ентрегалде
Ентрегалде (Întregalde, Koliben) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 877 жители.
Казуо Ишигуро
Сер Казуо Ишигуро ( /k æ z u oʊ ˌ ɪ ʃ ɪ ɡ ʊər oʊ, K æ z u oʊ - / ; роден на 8 ноември 1954 година) — британски романописец, сценарист и раскажувач. Роден е во Нагасаки, Јапонија, и се пресели во Велика Британија во 1960 година кога имал пет години.
Ишигуро е еден од најпознатите современи автори на фантастика во светот што зборува англиски. Добил четири номинации за награда „ Ман Букер“ и ја добил наградата во 1989 година за неговиот роман „Остатоци од денот“. Романот на Ишигуро во 2005 година, Never Let Me Go, бил именуван од „ Тајм“ за најдобар роман на годината и бил вклучен во списокот на списанието на 100-те најдобри романи на англиски јазик објавени меѓу 1923 и 2005 година.
Во 2017 година, Шведската академија му додели Нобеловата награда за литература на Ишигуро, опишувајќи го во својот цитат како писател „кој, во романи со голема емотивна сила, ја откри бездната под нашето илузорно чувство за поврзаност со светот“. Ишигуро бил витез во списокот на почести на кралицата во 2018 година.
Раниот живот
Ишигуро е роден во Нагасаки, Јапонија, на 8 ноември 1954 година, син на Шизуо Ишигуро, физички океанограф и неговата сопруга Шизуко. На петгодишна возраст, Ишигуро и неговото семејство (вклучувајќи ги и неговите две сестри) ја напуштиле Јапонија и се преселиле во Гилдфорд, Сари, бидејќи неговиот татко бил поканет за истражување во Националниот институт за океанографија (сега Национален центар за океанографија ). Тој не се врати во посета на Јапонија до 1989 година, скоро 30 години подоцна, кога бил учесник во Програмата за краткорочни посетители на Фондацијата Јапонија. Во интервју за Кензабури Ōе, Ишигуро изјави дека јапонските поставки на неговите први два романи се замислени: „Јас пораснав со многу силен имиџ во главата на оваа друга земја, многу важна друга земја на која имав силна емотивна вратоврска… Во Англија цело време ја градев оваа слика во мојата глава, имагинарна Јапонија “. Ишигуро, кој е опишан како британски азиски автор, во интервјуто за БиБиСи објаснил како растењето во едно јапонско семејство во Велика Британија било клучно за неговото пишување, овозможувајќи му да гледа работи од поинаква перспектива на онаа на многумина неговите англиски врсници.
Тој завршил во основното училиште Стонтон, а потоа и на граматичката школа на Вокинг Каунти во Сари. По завршувањето на училиштето, тој земал една празнина година и патувал низ Соединетите држави и Канада, цело време додека пишувал списание и испраќал демо ленти за снимање компании. Во 1974 година, тој започнал да студира на Универзитетот во Кент во Кантербери, а дипломирал во 1978 година со диплома за уметности (почести) на англиски јазик и филозофија. Откако поминал една година пишување фантастика, тој ги продолжил студиите на Универзитетот во Источна Англија, каде студирал заедно со Малком Бредбери и Ангела Картер и се стекнал со магистерски студии по творечко пишување во 1980 година. Неговата теза стана негов прв роман, А бледи погледи на Хилс, објавен во 1982 година. Тој стана државјанин на Велика Британија во 1983 година.
Литературна кариера
"Луѓето не се две третини една работа, а остатокот нешто друго. Температурата, личноста или перспективата не се делат така. Битовите не се раздвојуваат јасно. Вие завршувате смешна хомогена мешавина. Ова е нешто што ќе се почести во последниот дел на векот - луѓе со мешани културни средини и мешани расни потекла. Така оди светот." Во интервју во 1990 година, Ишигуро кажал: „Ако пишував под псевдоним и морав некој друг да позира за фотографиите во мојата јакна, сигурен сум дека никој не би помислил да рече:„ Овој човек ме потсетува на тој јапонски писател. ““ Иако некои јапонски писатели имаа далечно влијание врз неговото пишување - Јуничириќ Танизаки е тој што најчесто го цитира - Ишигуро рече дека јапонските филмови, особено оние на Јасујуриз Озу и Микио Нарусе, биле позначајно влијание. Некои од романите на Ишигуро се поставени во минатото. Never Let Me Go има квалитети на научна фантастика и футуристички тон; како и да е, тој е поставен во осумдесеттите и 90-тите години, и на тој начин се одвива во многу сличен паралелен свет. Неговиот четврт роман „Безбојниот “ се одржува во неименуван град на Средна Европа. Остатоците од денот се наоѓаат во големата куќа на англиски лорд во периодот околу Втората светска војна.
Уметник на пловечкиот свет е поставен во неименуван јапонски град за време на периодот на реконструкција по предавањето на Јапонија во 1945 година. Раскажувачот е присилен да се помири со својот дел во Втората светска војна. Тој се смета за виновен од новата генерација која го обвинува дека е дел од погрешната надворешна политика на Јапонија и е принуден да се спротивстави на идеалите на модерното време, претставено од неговиот внук. Ишигуро рече за неговиот избор на временски период, „Имам тенденција да бидам привлечен од предвоените и повоените поставувања затоа што ме интересира за тестирање на овој бизнис на вредности и идеали, а луѓето треба да се соочат со идејата дека нивните идеали не биле Не е баш она што мислеа дека се пред да дојде тестот “.
Со исклучок на погребениот гигант, романите на Ишигуро се напишани во наративен стил од прва личност.
Романите на Ишигуро често завршуваат без резолуција. Прашањата со кои се соочуваат неговите ликови се закопани во минатото и остануваат нерешени. Така, Ишигуро завршува многу од своите романи на белешка за меланхолична оставка. Неговите ликови го прифаќаат своето минато и кои станаа, вообичаено откриваат дека оваа реализација носи утеха и завршува на ментална болка. Ова може да се сфати како литературен одраз на јапонската идеја за моно не знае. Ишигуро ги брои Достојевски и Пруст меѓу неговите влијанија. Неговите дела се споредуваат и со Салман Ружди, Џејн Остин и Хенри Џејмс, иако самиот Ишигуро ги отфрла овие споредби.
Во 2017 година, на Ишигуро му беше доделена Нобелова награда за литература, бидејќи „во романите со голема емотивна сила, [тој] го откри бездната под нашето илузорно чувство за поврзаност со светот“. Како одговор на добивањето на наградата, Ишигуро изјави: "Тоа е прекрасна чест, главно затоа што тоа значи дека јас сум по стапките на најголемите автори што живееле, така што тоа е страшна пофалба. Светот е во многу неизвесен момент и се надевам дека сите Нобелови награди би биле сила за нешто позитивно во светот како што е во моментот. Ќе бидам длабоко поттикнат ако би можел на некој начин да бидам дел од некаква клима оваа година во придонесот за некаква позитивна атмосфера во многу неизвесно време." Во интервјуто по објавувањето на Нобеловата награда, Ишигуро рече „Отсекогаш сум кажал во текот на мојата кариера дека иако сум пораснат во оваа земја и сум образована во оваа земја, дека голем дел од мојот начин на гледање на светот, мојот уметнички пристап е јапонски, затоа што јас бев воспитан од јапонски родители, зборувајќи на јапонски јазик “и„ Јас секогаш го гледав светот преку очите на моите родители “.
Музичка работа
Ишигуро има ко-напишано неколку песни за џез-пејачот Стејси Кент со саксофонистот Џим Томлинсон, сопругот на Кент. Ишигуро придонесе стихови во албумот „Греми“ номиниран во Греми во 2007 г., „Тетово на утринскиот трамвај“, вклучувајќи ја и нејзината насловна песна, нејзиниот албум од 2011 година, Сонувач во концерт, нејзиниот албум за 2013 година, „Менувајќи светла“, и нејзиниот албум за 2017 година, I Know I Dream. Ишигуро, исто така, ги напиша нотите на албумот во Кент во 2003 година, „Повторно во Loveубовта“. Ишигуро за првпат се запозна со Кент, откако го избра нејзиниот снимање на „ Тие не можат да ме однесат од мене “ како еден од неговите дискови на дистинскиот остров во 2002 година и Кент после тоа го замоли да напише за неа.
Ишигуро за своето лирско пишување рече дека „со интимна, доверлива песна од прво лице, значењето не смее да биде самостојно на страницата. Мора да биде косо, понекогаш мора да прочитате меѓу редови “и дека оваа реализација имала„ огромно влијание “врз неговите писанија за измислици.
Личен живот
Ишигуро е во брак со Лорна Мекдугал, социјален работник, од 1986 година. Тие се состанаа во добротворната организација за бездомништво на Киринците во Западен Лондон во Нотинг Хил, каде што Ишигуро работел како работник за преселување во станбени простории. Двојката живее во Лондон со нивната ќерка Наоми.
Ишигуро напиша во едно мислење „дека Велика Британија сега многу веројатно ќе престане да постои“ како резултат на референдумот за членство на Европската унија во Обединетото Кралство 2016 година.
Тој се опишува како „сериозен цинефил “ и „голем обожавател на Боб Дилан “, претходен примател на Нобеловата награда за литература.
Награди
Освен за бледо гледиште на Хилс и погребаниот гигант, сите романи на Ишигуро и неговата колекција раскази се најдоа на списокот на главните награди. Најзначајно, Уметникот од лебдечкиот свет, кога бевме сирачиња и никогаш не ме пуштил, сите беа кратки на списокот Букер. Откриената сметка на состанокот на судискиот комитет откри дека комитетот се нашол да одлучува помеѓу Никогаш не дозволувајте да одам и морето на Johnон Банвил пред да му ја додели наградата на второто.
Daimler AG
Daimler AG порано Даимлер Крајслер е германска автомобилска корпорација. Со единица за продажба, тој е тринаесетти најголем производител и втор по големина производител на најголемите камиони во светот. Во прилог на автомобилите, Даимлер произведува автобуси и обезбедува финасиски услуги преку финансиските услуги на Даимлер. Компанијата исто така го поседува поголемиот дел на акции во воздушната група на ЕАДС, високата-технологија и матичната компанија на Водафон (Vodafon) Мекларен Мерцедес тркачкиот тим на Мекларен Групата( која што моментално е во процес за да се здобие со целосно независен статус на правно лице), и јапонскиот производител на камиони Мitsubishi Fuso Truck и автобуската корпорација. Даимлер Крајслер е основан во (1998-2007 година) кога Мерцедес- Бенз производителот на Даимлер-Бенз(1926-1998) во Штутгарт, Германија се спои со седиште во САД- врз основа на Крајслер Корпорацијата во 1998 година. Договорот создаде нова можност за независност, на Даимлер Краислер. Сепак, откупот не успеа да го создаде трансатлантскиот автомобилски центар  за којшто се надеваа оние коишто го создадоа договорот, и Даимлер Краислер на 14 мај 2007 година објави дека тој ќе го продаде Крајлсер на Церберус Капитал Менаџмент на Њујорк, приватен капитал на фирмата која што е специјализирана во реструктуирање на проблематичните компании. На 4 октомври 2007 година на вонредниот состанок акционерите на Даимлер Крајслер се одобри преименувањето на компанијата. Од 5 октомври 2007 година, компанијата беше наречена Дамлер АГ. Американската компанија го присвои името Крајслер ЛЛЦ коха на 3 август 2007 година се заврши продажбата. Даимлер произведува автомобили и камиони под брендовите на Мерцедес Бенз Мајбах, Смарт, Фреигхтлиер и многу други.
Историја
Даимлер АГ е германски производител на автомобили, моторни возила, и машини, и датира повеќе од еден век. Договорот за заеднички интерес беше потпишан на 1 мај 1924 година помеѓу Benz & Cie ( основани во 1883 година) од Карл Бенз и Заедницата на Даимлер моторите ( основана во 1890 година) од страна на Готлиб Даимлер и Вилхелм Мајбах. Двете компании продолжија да ги произведуваат одделно нивните автомобили и  брендови на мотори со внатрешно согорување, сè до  28 јуни 1926 година, кога Benz & Cie и Заедницата на Даимлер моторите АГ официјално се споија – и станаа Даимлер- Бенз АГ- и се согласија дека потоа, сите фабрики ќе го користат бренд името на Мерцедес Бенз на нивните автомобили. Во 2007 година, Крајслер групата беше продадена за Цеберус Капитал Менаџмент ( види подолу) името на матичната компанија беше променето на Даимлер АГ ( Daimler AG).
Хронологија на Даимлер АГ
Benz & Company, 1883- 1926 година Заедницата на Даимлер моторите АГ, 1890- 1926 година Заедницата на Даимлер- мотори (ДМГ) ( Корпорација Даимлер мотори) беше германски мотор и подоцна производител на автомобили, во работењето од 1890 година сè до 1926 година. Основана од Готлиб Даимлер и Вилхелм Мајбах, најпрво беше основана во Канштад( денес Бад Канштад, град којшто е во областа на Штутгарт). Даимлер почина во 1900 година, и нивниот бизнис беше преместен во 1903 година во Штутгарт – Унтертуркхајм, откако првата фабрика беше уништена од пожар, и повторно во Берлин 1922 година. Другите фабрики беа сместени во Мариенфелде ( во близина на Берлин) и Синделфинген ( веднаш до Штутгарт). Претприемништвото започна да произведува бензински мотори, но по успехот на мал број на тркачки автомобили, коишто беа направени според договорот од Вилхелм Мајбах за Емил Јелинек,  се започна со производството на моделот на Мерцедес од 1902 година. По ова, производство на автомобили се прошири и со тоа стана главен производ на ДМГ, и тоа создаде неколку различни модели. Поради кризите, коишто настанаа по Првата светска војна, ДМГ во 1926 година се спои со Benz & Cie, и стана Даимлер- Бенз( Daimler- Benz) и го присвои Мерцедес- Бенз како своја автомобилска марка. Поголемо спојување се случи во 1998 година со Крајслер (Chrysler) за да стане ДаимлерКрајлслер (DaimlerChrysler). Во 2007 година името конечно се промени само во Даимлер АГ( Daimler AG) кога Крајслер ( Chrysler) се продаде. Даимлер-Бенз АГ ( Daimler- Benz AG), 1926-1998 година ДаимлерКрајслер (DaimlerChrysler AG), 1998-2007 година Даимлер АГ (Daimler AG), 2007 година- сè до денес
„ Спојување на Еднаквите“
Спојување со Крајслер Поранешното лого на Даимлер АГ (Daimler AG) како ДаимлерКрајслер АГ ( DaimlerChrysler AG). Во 1998 година Даимлер-Бенз АГ „се спои“ со американскиот произведувач на автомобили Крајслер Корпорација со размена на акции и го создаде ДаимлерКрајслер АГ. Условите на спојување беше дозволено од неавтомобилските бизниси на  Даимлер-Бенз како што е  Даимлер –Бенз меѓународни сервиси АГ (Daimler- Benz InterServices AG) Дебис ( основана во 1989 година за да се справи со обработката на податоци, финансиски и осигурителни услуги, и менаџмент за недвижнини за Даимлер групата)  да продолжи да ги извршува нивните стратегии за проширување. Дебис објави приходи од $8.6 милијарди ( 15, 5 милијарди Германски марки) во 1997 година. Проблематичната врска
Спојувањето беше спорно, поради тоа што инвеститорите лансираа тужби околу тоа дали трансакцијата беше „ спојувањето на еднаквите“ како што тврди сениор менаментот или всушност , се произнесува преземањето на Крајслер од страна на Даимлер-Бенз. Со одлична акција на инвеститорот ,тужбата беше решена во август 2003 година за 300 милиони американски долари, додека една понуда од милијардер инвеститор активист Крик Керкориан се пропушти на 7 април 2005 година. Трансакцијата ја покажува работата на нивниот архитект  Јурген Е. Шремп, којшто поднесе оставка на крајот од 2005 година , поради падот на цената на акциите на компанијата по трансакцијата. Спојувањето исто така беше предмет на книгата Употребено за возење: Како Даимлер- Бенз ппбегнал со Крајслерот,( 2000 година), од Бил Власич и Бредли А. Стертц. Друго прашање е дали спојувањето ги пренесе ветените синергии и успешно ги интегрираше двата бизниса. Најдоцна до 2002 година, ДаимлерКрајслер застапуваше две линии на производи. Подоцна таа година, компанијата имаше производи коишто воведоа два елемента од двете страни на компанијата, вклучувајќи го и Крајслер Кросфајр( Chrysler Crossfire), којшто се заснова на платформата на Мерцедес СЛК и користи 3.2 L V6 Мерцедес, и Dodge Sprinter/ Freightliner Sprinter. Четвртата генерација Jeep Grand Cherokee е врз основа на Мерцедес Бенз М-класата и покрај фактот дека е речиси четири години по поделбата на Даимлер/Крајслер.
Продажба на Крајслер