cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Туризам во Башкортостан
Видови туризам
Во последниве години постои развој во нови области на туризам, како што се екотуризам, агротуризам, гастротуризам и етнотуризам, риболов, екстремен и социјален туризам. Во 2018 година имало локална историска туристичка рута „ Башкир низ целиот свет “, кој досега нема аналог во ниту еден регион на Руската Федерација. Според предвидувањата на организаторите, тоа ќе придонесе за развој на моторциклистичкиот туризам во републиката.
Организацијата
Агенцијата за туризам на Република Башкортостан е републичко извршно тело кое, во рамките на своите надлежности, спроведува државна политика и регулатива во областа на развојот и поддршката на туризмот и туристичката индустрија. Агенцијата е основана на 19 декември 2012 година во согласност со указот на претседателот на Република Башкортостан од 24 октомври 2012 година бр.УП-407 „За мерките за подобрување на структурата на извршните тела на државната власт на Република Башкортостан“ наместо Државниот комитет на Република Башкортостан за претприемништво и туризам во областа на туризмот и постапува врз основа на регулативите одобрени со Резолуцијата на Владата на Република Башкортостан од 18 декември 2012 година бр. одобрување на регулативите за Агенцијата за туризам на Република Башкортостан “.
Републиката годишно организира испраќање верници во Саудиска Арабија за го извршат Хаџ. Аџилакот се изведува преку тур-оператори: добротворна фондација Хаџ (од ЦСДУМ на Русија) и Урал-Хаџ (од Советот на муфтиите на Русија). Од 3200 аџии доделени од Русија од Саудиска Арабија, Белорусија има 370 места.
Социјален туризам
Агенцијата ја спроведува насоката на социјалниот туризам - подготвен е нацрт програма „Развој на социјалниот туризам во Република Башкортостан“ за 2013-2016 година, за кој е договорен со сите заинтересирани оддели. Вкупниот износ на финансирање на Потпрограмата се очекува да биде 228,6 милиони рубли, што ќе им овозможи на околу 28 000 пензионери, инвалиди и деца во домови за деца без родители да користат туристички услуги.
Погледи за развој на индустријата
Во моментов, идентификувани се седум кластери, кои ја сочинуваат основата за идниот развој на туризмот во Башкортостан. Трите окрузи ја формирале туристичката и рекреативна зона Урал, каде ќе се создаде меѓународен туристички комплекс, специјализиран за зимски спортови и рекреација и некои оригинални летни спортови. Планирано е „Урал“ да го посетуваат до 1,5 милиони туристи годишно.
Слободна Држава Прусија
Демократската Слободна Држава Прусија била онеспособена кога била преземена со Прускиот удар (Preußenschlag; распуштање на владата) во 1932–1933 и Ото Браун бил истеран од функцијата. Неговата влада ја поразила оваа одлука на суд, но во 1933, нацистичкиот режим ја преземал контролата на пруската влада.
Од 1933, Слободната држава била лишена од парламентарна демократија и била владеена единствено од Националсоцијалистичката германска работничка партија (нацистичка партија). Првично, Прусија била администрирана од страна на нацистот Херман Геринг, кој бил назначен за премиер на Прусија. Во 1935, територија на Слободната држава била поделена на регионални Гау, некои од нив вклучувале и територии надвор од Прусија, со што Прусија престанала да биде единствена територијална единица во Германија. Иако Слободна држава Прусија продолжила да постои под тоа име под водство на Херман Геринг во текот на нацистичкиот период, од 1935, пруската влада била делотворно припоена кон владата на Германскиот Рајх и местото на Геринг како министер-претседател била сметана повеќе како церемонијална улога во споредба со поголемите надлежности на владата на Третиот Рајх.
По крајот на Втората светска војна, Ото Браун им пристапил на американските власти за повторно да се воспостави легалната пруска влада. Тие и другите окупациски сојузнички сили, кои ја окупирале цела Германија, биле против таа идеја и ја прогласиле Прусија за укината во 1947.
1399
1399 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1399 година од новата ера, 399. од вториот милениум, 99. од XIV век и последна од 1390-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6907 и 6908 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6149 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5159 и 5160 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2152.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1399 година се протега во 4035 и 4036, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4095 и 4096 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1942. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 801 и 802 исламска година.
83
83 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 83 година од новата ера, 83. од првиот милениум, 83. од I век и четвртта од 80-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5591 и 5592 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4833 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3843 и 3844 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 836.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 83 година се протега во 2719 и 2720, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2779 и 2780 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 626. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 556 и 555 година пред хиџра.
Надворешни врски
80er
Прва египетска династија
Првата династија на древниот Египет (династија I) ја опфаќа првата серија на египетски владетели кои владееле со обединетиот Египет. Таа следи веднаш по спојувањето на Горниот и Долниот Египет, најверојатно од страна на Нармер, и го означува почетокот на Раниот династички период, време кога моќта била центрирана во Тинис.
Датумот на овој период е предмет на научна дебата за египетската хронологија. Спаѓа во раното бронзено доба и се проценува дека започнало помеѓу 34 и 30 век п.н.е. Во студија од 2013 година, заснована врз датумите најдени со радиојаглеродно датирање, почетокот на Првата династија - односно прогласувањето на Хор-Аха за владетел - се случило во 3100 п.н.е.,  што е околу еден век разлика (3218-3035, со 95% сигурност).
Владетели
Големите гробници на фараоните во Абидос и Накада, покрај гробиштата во Сакара и Хелуан во близина на Мемфис, откриваат градби изградени главно од дрвени и калливи тули, со мала употреба на камен за ѕидовите и подовите. Каменот се користел многу при производство на орнаменти, садови и повремено, за статуи. Тамарис се користел за изградба на чамци како што се бродовите Абидос.
Човечки жртви
Човечки жртви се практикувале како дел од погребните ритуали поврзани со сите фараони од првата династија. Јасно е прикажано дека овој ритуал постоел за време на оваа династија, односно чуварите биле погребувани во близина на гробот на секој фараон, како и животни жртвувани за погребот. Гробот на Џер е поврзан со погребувањето на 338 лица. Луѓето и животните кои биле жртвувани, како магарињата на пример, се очекувало да му помогнат на фараонот во задгробниот живот. Од непознати причини, оваа практика завршила со крајот на династијата.
Ана Клевска
Ана Клевска ( - ) била четвртата сопруга на англискиот крал Хенри VIII. На позицијата се задржила од 6 јануари до 9 јули 1540 година. Таа била ќерка на Јован III, војвода од Клеве, кое војводство се наоѓало во поречието на Рајна.
Куќа на ул. „Нико Доага“ бр. 68 (Крушево)
'''Куќа на ул. „Нико Доага“ бр. 68''' ― староградска куќа во Крушево, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Ана Станиславовна Минакова
Ана Станиславовна Минакова (родена на 30 мај 1985 година, Светловодск, Украинска ССР ) е украинска поетеса, ќерка на поетот Станислав Минаков. Музичар и уметник.
Биографија
Живее во Харков (Украина). Дипломирала девет одделенија во средното училиште во Харков бр. 54, осум одделенија во Детското уметничко училиште бр. 2 именувано по Петар Илич Чајковски. Сто фантазии“ (наставник Н.В. Кулинич). Од четиригодишна возраст го посетувала ликовното студио „Сто фантазии“ (наставник Н. В. Кулинич).
Караба
Караба — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Ана Станиславовна Минакова
Биографија
Во 2004 г Дипломирала со почести на одделот за пијано на Музичкиот колеџ во Харков. Б. Н. Љатошински (наставникот А. Д. Самсоник).
Во 2009 г - Магистер по уметност, дипломирала со почести на музичкиот оддел на Државниот универзитет за уметности во Харков. И. П. Котљаревски (специјалност „пијано и оргули“, наставник - почесен уметнички работник на Украина Н. НО. Мелников).
Цртежите биле изложени во Рускиот музеј ( Санкт Петербург ), Музејот на современа руска уметност (Џерси Сити, САД ), Рускиот државен музеј на природата ( Москва ), Централната куќа на уметниците (Москва) и на изложби во Харков. Во својата работа таа користи мали графички форми користејќи главно фломастери, моливи, гел пенкала, мастило, хартија, колаж. Од 2015 г работи и во керамика.
Автор на книги и збирки песни објавени во различни публикации (списанија, алманаси, весници, антологии) во Харков, Москва, Киев, Минхен, Отава, Брисел, Белгород, Северодонецк, Владивосток, Њујорк, Хабаровск, на многу страници на Интернет.
Од 2010 г - Книжевен ко-уредник (заедно со Станислав Минаков) на списанието за уметност за ученици, наставници и родители „ Веденска страна“.
Учесник е на меѓународни книжевни фестивали: Меѓународниот фестивал на поети „Гилеа“ (Киев, 2001), Меѓународниот младински фестивал на поети „003“ под покровителство на списанијата „Арион“, „Нова младост“, „Нов свет“ и Влада на Москва (Куќата на Чехов, Москва, 2003 година), фестивали на модерна поезија именувани по Чичибабин и „Месопотамија“ (Харков), „Куќа на костен“ (Киев) и Волошински (Коктебел).
Песните на А. Минакова се преведени на украински од С. Жадан (збирка „Готели на Харков“, Фолио, 2008).
А. Минакова пишува и проза (објавени дела во списанието „Сојуз на писатели“ (2009), черкаски алманах „Пушкин прстен“ (2006), Владивосток алманах „Сихоте-Алин“ (2007), Харков „Лава“ (2011), Харков весници.
Како новинарка, таа објавува написи за класичната и современата музика во периодични изданија во Украина, Русија и на Интернет.
Повремено се занимава со илустрација на книги и создавање анимирани филмови.
Биобиблиографските статии се посветени на Ана Минакова - во книгите на С. Чупринин „Во странство. Руската книжевност денес“ (Москва, 2008), „Писатели од Харков“ (Харков, Мајдан, 2003), литературно-критички написи во различни публикации („Литературнаја газета“, „Нов свет“, „Знамија“, „Далечниот исток“, „Московскаја Правда“, весници „2000“, „ Правда Украина “, „Лајв Журнал“ (Киев), на Интернет и многу други. итн., радио и ТВ програми (Харков, Москва).
Збирки и алманаси
„Artes poeticae“ (Харков, „Скалилата на Марија“, 2000 година), „Градини на ликејот“ (Москва, IZhLT, 2000), „Анатомија на еден ангел“ (Москва, О. Г. И., Меѓународна фондација „Генерација“, 2002 година), антологија „Киевска Русија. Модерна руска поезија на Украина“ (Минхен, Толстој-Библиотек, 2003), „XXI поет. Снимка од настанот (Москва, издавачка куќа Р. Елинин, Фондација за меѓународна генерација, 2003 година), алманах „Две реки. Харков-Санкт Петербург“ (Харков, Крок, 2004); младински алманах „Левада“ (Харков, „Крок“, 2002, 2003, 2004, 2005 година); „Помеѓу тагата и ништото“ (збирка песни од учесници на фестивалот Б. Чичибабин Харков; Харков, Меѓународен мемориски фонд Б. Чичибабин, Ексклузив, 2004 година), „Звучи светлина“ (збирка песни од учесниците на Б. Чичибабин Харков Фестивал; Харков, Меѓународен меморијален фонд Б. Чичибабин, Ексклузив, 2005 година „И кога ќе дојде утре, дали мојот збор ќе одѕвони... Меѓународниот меморијален фонд Б. Чичибабин наполни 10 години“ (Харков, ексклузивна, 2006 година), „Ние Не можам да предвидам. Број 2" (Мир колекција, Њујорк, 2006); алманах "Илја" (Москва, 2006); литературен и уметнички јубилеен алманах "Две реки" (Харков, 2004), "Сихоте-Алин (Владивосток, 2006), алманах „Готели Харков“ (Преведено на украински и составено од С. Жадан, Харков, Фолио, 2008), антологијата „Руска поезија на 21 век“ (Москва, Вече, 2009 година), „Лава“ (Харков, 2010, 2011).
Врски
Некои статии а. Минакова:
Педро Беругете
Педро Беругете (шпан. Pedro Berruguete, ~ 1450 – 1504) бил шпански сликар, чија уметност се смета дека припаѓа на преодниот стил помеѓу готскиот и ренесансниот. Беругете е роден во Паредес де Нава, Шпанија. Како млад човек, во 1480 отишол во Италија и работел на дворот на Федериго да Монтефелтро во Урбино. Се вратил во Шпанија во 1482 и сликал низ неколку градови како Севиља, Толедо и Авила. Син му Алонсо Беругете станал најважниот вајар во ренесансна Шпанија.
NGC 2688
NGC 2688 — леќеста галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2688 се споменува и како MCG 8-16-40, NPM1G +49.0113.
Откривање
Објектот е откриен на 11 март 1858 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2688 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 2688 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 55 м 11,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 49° 7' 21". Положбениот агол на објектот е во износ од 96°.
Други поделби
Проучување на NGC 2688 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25048. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 70; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3420. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1004.
Апија
Апија (англиски и самоански: Apia) е главен град на независната држава Самоа. Градот се наоѓа на северниот брег на самоанскиот втор по големина остров Уполу и има околу 58.000 жители (2001).
Географија
Апија се наоѓа во природно пристаниште создадено од реката Ваисигано. Регионот е мала крајбрежна низина, во близина на планината Ваеја која има надморска висина од 472 метри. На самиот врв се наоѓа гробното место на познатиот писател Роберт Луис Стивенсон. Два срта поминуваат кон југ од планината.
Образование
Апија е дом на голем број претшколски, основни, средни и високообразовни инситутции во земјата. Во Апија се наоѓа единствениот универзитет во земјата, Национален универзитет на Самоа. Покрај него, во Апија има и кампус Јужнопацифичкиот Универзитет, оддел земјоделство. Покрај нив, друга важна институција која оперира во Апија е и училиштетото Роберт Луис Стивенсон, приватно основно и средно училиште.
Емотиконка
Емотиконка (emoticon) — ликовен и графички приказ на човечкото лице со кој се изразуваат чувствата. Најпозната емотиконка е смешкото, (англиски: smiley) [ :)], симбол на насмевка и среќа.
Историја
Американскиот ликовен уметник и сопственик на рекламна агенција Харви Бол го осмислил смајлито во 1963 година при спојување на едно осигурително претпријатие со помала фирма, сè со цел да се орасположат вработените кои биле вознемирени од здружувањето.
Обичниот смешко е типографски знак кој се прави со помош на две точки и заграда [ :)], често со додавање на цртичка [ :-)]. Тоа се прости емотиконки. Сложените содржат и други елементи. Во уникодот постојат и посебни ознаки за смешко -{#263A}- — ☺.
Најстарата забележена употреба на емотиконка било во 1881 година во американскиот сатиричен магазин „Пак“ (-{Puck}-). Тоа биле графеми сложени од правописните знаци со кои се изразувало смеа, изненадување, разочарување, лутина. Изнесена е како шеговита досетка.
Приказ
Иако емотиконките се познати уште од порано, препознатливите знаци сложени од линеарно наредени правописни знаци ги утврдил Скот Фалман, американски информатичар, на 19 септември 1982 година. Тој на универзитетот Карнеџи мелон во Питсбург ја предложил редовната употреба на овие знаци, што набрзо е прифатено. Во продолжение е дадена првата употреба на смајлито (на англиски), како и слободен превод на пораката за оние кои не го познаваат англискиот јазик.
19-Sep-82 11:44 Scott E Fahlman :-) From: <Scott E Fahlman Fahlman at Cmu-20c>
I propose that the following character sequence for joke markers:
19. септ. ’82. 11:44 Скот Е. Фалман :-) Од: <Scott E Fahlman Fahlman at Cmu-20c>
Прочитајте ја отстрана. Всушност, веројатно е поекономично да се обележуваат работите кои НЕ се шеги, со оглед на тековната состојба. За ова, користете
Галерија
Ликовно претставените емотиконки можат да бидат вакви.
Струшко
Поимот Струшко се употребува за приближно означување на местото на некој настан и значи дека се случило во околината на градот Струга, т.е. место кое географски тежнее кон градот Струга. Во зависност од административната поделба дефинирана со соодветна законска регулатива понекогаш се мисли на сите населени места кои потпаѓаат под управување на локалните власти во Општина Струга, според оваа дефиниција во одредени периоди некои места потпаѓаат под Струшко, но некогаш и не.
Градови во Свети Кристофер и Невис
Градовите во Свети Кристофер и Невис се најголемите населени места во државата. Бидејќи државата е мала, најголем дел од градовите имаат мал број жители и може да се сметаат за села наместо градови.
Куќа на ул. „Партизанска“ бр. 28 (Крушево)
'''Куќа на ул. „Партизанска“ бр. 28''' ― староградска куќа во Крушево, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
NGC 5080
NGC 5080 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5080 се споменува и како MCG 2-34-7, CGCG 72-46, NPM1G +08.0323.
Откривање
Телото е откриено на 27 април 1881 година од страна на Едвард Синглтон Холден, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5080 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 5080 има привидни димензии од 1,2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 19 м 19,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 25' 47"". Положбениот агол на објектот е во износ од 99°.
Тетовско
Поимот Тетовско се употребува за приближно означување на местото на некој настан и значи дека се случило во околината на градот Тетово, т.е. место кое географски тежнее кон градот. Во зависност од административната поделба дефинирана со соодветна законска регулатива понекогаш се мисли на сите населени места кои потпаѓаат под управување на локалните власти во Општина Тетово, според оваа дефиниција во одредени периоди некои места потпаѓаат под Тетовско, но некогаш и не.
Хелен Попова Алдерсон
Хелен Попова Алдерсон (-) била руска и британска математичарка и математички преведувач, позната по нејзиното истражување во врска со квазигрупите и повисоките закони за реципрочност.
Живот
По војната, таа се вратила да студира на Единбуршкиот универзитетот. Таму и докторирала во 1951 година; а нејзината дисертација имала наслов Логаритметика на не-асоцијативните алгебри.
По напуштањето на математичките истражувања, за да ги подигне своите две деца во Кембриџ, таа била финансирана од Калуст Гулбенкиан фондацијата, со стипендија за Луси Кевендиш колеџот, Кембриџ, на почетокот од доцните 1960-ти. Во Кембриџ, таа работела со Џ. В. С. Каселс.
Истражување
Во теоријата на повисоките закони за реципрочност, Алдерсон ги објавила неопходните и доволните услови за да 2 и 3 бидат на седми степен, во модуларен аритметички модул од даден прост број p.
Според Смит (1976), "обичните квазигрупи за првпат биле проучувани од страна на Хелен Попова-Алдерсон, во серија документи што датираат од раните педесетти години". Смит го цитира особено посмртниот документ (Алдерсон 1974), како и неговите наводи. Во овој контекст, квазигрупата е математичка структура, која се состои од збир на елементи и бинарна операција која не мора да го почитува асоцијативниот закон, но каде што (како група) оваа операција може да се инвертира. Да се биде обичен потребен е само конечен број на елементи и не-тривијални субалгебри.
Превод
Покрај руски, англиски и француски, Алдерсон зборувала и полски, чешки и малку германски. Таа станала англиски преведувач на Елементарната теорија на броевите, учебник кој најпрво бил објавен на руски јазик во 1937 година, од страна на Б. А. Венков. Нејзиниот превод бил издаден од Волтерс-Нордхоф од Гронинген во 1970 година. Исто како и оригиналниот текст, тој вклучувал фусноти од Алдерсон, обновувајќи го материјалот со новите случувања во теоријата на броеви.
Александар Малинов (револуционер)
Александар Малинов — македонски револуционер, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Александар Малинов e роден е во Ново Село, Штип на 22 декември 1899 година. Бил многу храбар и решителен револуционерен деец.
Со својата храброст се прославил и заслужено влегол во алејата на бесмртните со подвигот што го направил на 6 јануари 1904 година. Случајно откриен поради непретпазливост на некоја жена и опкружен од турска војска во штипското маало Ново Село, А.Малинов не се предал, туку храбро ја прифатил борбата, убивајќи 16 турски војници, 1 муљазим и 1 јусбашија.
Иако тешко ранет, успеал да се пробие од обрачот. Меѓутоа, како последица на раните набрзо починал. Овој македонски јунак бил погребан ноќе, тајно, од штипските граѓани во дворот на црквата „Св. Арангел“.
Корешта
<mapframe text="Местоположба на Корештата" latitude="40.69001" longitude="21.191254" zoom="8" width="353" height="273" align="right">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 21.196060180664062,         40.66397287638688        ]      }    }  ] } Корешта (дијалектно: Корешча; грцизирано:, Корестија) — историско-географска и етнографска област во Егејска Македонија, денес во Грција. Го зафаќа северозападниот дел од денешната административна област Западна Македонија.
Историја
Корештата за првпат се среќава во грамота на византискиот цар Василиј II од 1019 г. во која се определуваат правата на Охридската архиепископија, на која ѝ е одземен статусот на патријаршија по поразот на Самуиловото Царство.
Географија
Корештата на северозапад се граничи со планината Корбец (Трикларио), на североисток со Бигла (Варнудас), на југоисток со областа Пополе и на југозапад со Нестрамско. Низ оваа област поминува Желевска Река (Рулска Река), а нејзина притока е Беличка Река.
Лукас Јоркас
Лукас Јоркас (грчки: Λούκας Γιώρκας) (роден на е грчки пејач.
Лукас е роден и израснал во Кипар. Потекнува од музичко семејство и учел пеење и класична гитара. Свирел во многу бендови на Кипар на разни инструменти. Откако завршил средно училиште, се преселил во Грција да студирал биологија. Во 2009 година се пријавил на шоуто за таленти "Фактор икс" и победил. Потоа излегол неговиот прв сингл, и настапувал низ големите грчки сали со познати пејачи меѓу кои и Елена Папаризу.
Во март 2011, бил избран за претставник на Грција на Евровизија 2011.
Битолско
Битолско може да означува неколку работи:
Карба
Карба — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Хамди Дема
Хамди Дема бил приврзаник на албанскиот крал Зогу. По окупацијата на Македонија во Втората светска војна, од 1941 до 1943 година бил во служба на италијанските окупатори и на нивните албански сојузници во Македонија. Од 1942 година бил капетан на албанската милиција во окупирано Кичево. На 29 јуни 1943 формирал Национален албански комитет, кој соработувал со народноослободителното движење. Наскоро, во јули 1943, побарал да се приклучи кон народноослободителното движење со голем дел од неговите милиционери. На 13 август 1943 бил назначен за командант на Првата оперативна зона на НОВ и ПОМ, а во септември 1943 за член на Главниот штаб на НОВ и ПОМ. Во тоа својство, во октомври 1943 година е еден од потписниците на Манифестот на Главниот штаб на НОВ и ПОМ. На 7 јули 1944 година бил делегиран за пратеник од Дебар на Првото заседание на АСНОМ. По Ослободувањето бил осомничен за контраразузнавачки активности, поради што бил осуден и во обид за бегство - убиен.
Општина Бар
Општина Бар — една од 23-те општини во Црна Гора. Зафаќа површина од 598 km2 и население од 42,048 жители. Седиште на општината е градот Бар.
Куќа на ул. „Партизанска“ бр. 38 (Крушево)
'''Куќа на ул. „Партизанска“ бр. 38''' ― староградска куќа во Крушево, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Бранимир Штулиќ - Џони
Бранимир Штулиќ Џони (роден на во Скопје) — рок-музичар, основач и некогашен пејач на загрепската група Азра. Претставник на таканаречениот Нов Бран на југословенската рок-музика од периодот на залезот на 1970-тите и 1980-тите години на XX век.
Бранимир Штулиќ - Џони извршил големо влијание на цела генерација луѓе кои пораснале со неговите ноти и стихови. Од почетокот на 1990-те години се преселил во Утрехт, Холандија, повлекувајќи се од јавниот живот, останувајќи „глув“ на разните повици да се врати на Балканот и во рок-музиката. И покрај едноиполдецениската неактивност неговото музичко влијание е сѐ уште огромно. Во негова чест се одржуваат рок-настани под име Tribute to Azra. Познат е како единствен музичар на балканските простори кој објавил тројни и четворни албуми. На почетокот на 1980-тите години сам си нанел најголема штета со хиперпродукција - за само три години издал еден обичен, два дупли и еден троен албум, вкупно 8 плочи. И покрај впечатливиот музички израз, за негова најсилна доблест се сметаат стиховите.
Своевиден куриозитет кој недвосмислено ја потврдува неговата големина, е правењето бисти со неговиот лик: ниту еден друг музичар, ниту уметник воопшто, не дочекал соработниците и обожавателите да му прават (ненарачани) бисти за време на животот. Неговиот култ опстојува сам од себе - култот на неговата личност сѐ уште живее, и покрај дводецениската неактивност, и покрај тоа што нема организација која би се грижела за одржување на култниот статус.
Емигрантските години во Холандија ги поминува во рекреативно играње мал фудбал, и има освоено повеќе први, втори и трети места на турнири, со различни состави на соиграчи.
Лактаза
Лактазата е ензим кој го произведуваат голем број на организми. Лактазата е неопходна за да се комплетира дигестијата на млекото; при што ја разложува лактозата, шеќер кој го дава слаткиот вкус на млекото. Во отсуство на лактаза, кај лицата кои консумираат млечни производи се јавуваат симптоми на лактозна интолеранција. Лактазата може да се користи како додаток во исхраната, а со додавање во млекото се добиваат млечни производи без лактоза.
Жолта окатка
Жолта окатка (Pyronia tithonus) е европски вид на пеперутка. Поради поголемиот број на единки во топла клима, ограничената распространетост на видот може да се претпостави дека се должи на климата. Колониите се разликуваат по големина во зависност од достапното живеалиште и може да се движат од неколку десетици до неколку илјади пеперутки.
Тотнауберг
Тотнауберг (герм. Todtnauberg) — село и рид во областа Шварцвалд, Германија кајшто филозофот Мартин Хајдегер имал планинска куќарка.
Жолта окатка
Физички изглед
Жолтата окатка е портокалова со две големи кафеави дамки на крилјата и кафеава шема на работ на крилјата. Дамките на предните крилја од нагоре личат на очи, најверојатно оваа одлика придонесува да се заштитат од напади од птици, па затоа жолтата окатка често одмара со отворени крилја. Познати се голем број на невообичаени форми, како што е excessa, каде што примероците имаат две до четири дополнителни точки на предното крило горната страна. Бројот на дамки на долната страна на задното крило исто така варира. Машката единка има темна дамка на горната страна на предното крило која содржи миризливи лушпи познати како андроконија. Ова е најверојатно за привлекување на женски единки. Не е познато многу за тоа како всушност функционира андроконијата за привлекување на партнер, а хемискиот состав на феромоните е исто така непознат.
Тотнауберг
Романскиот поет Паул Целан напишал песна насловена како „Тотнауберг“ во која ја опишува неговата посета на Хајдегер во куќарката. Оваа куќарка се појавува и во филмот „Истер“
Жолта окатка
Физички изглед
Женските единки вообичаено имаат повеќе дамки од машките. Машките единки имаат поблиску поставени дамки на крилата, во споредба со женските, чии дамки се пораспространети преку рабовите на крилата.
Минхен
Минхен (München) — главен град на германската покраина Баварија. Градот лежи на реката Изар, северно од Баварските Алпи. Минхен е третиот најголем град во Германија по Берлин и Хамбург и има околу 1,35 милиони жители. Минхен бил домаќин на Летните олимписки игри во 1972.
Жолта окатка
Дистрибуција
Жолтата окатка најчесто се наоѓа во рабовите на ливади како и во живи огради.
Минхен
Геслото на градот е München mag Dich („Минхен те сака“). До 2006 г. беше „Светски град со срце“. Неговото име München потекнува од старогерманскиот збор Munichen, што во превод на македонски значи монаси. Името на градот потекнува од монасите во Бенедиктанскиот ред, кои и го основале градот; тоа е и причината поради која на грбот на Минхен има монах. Црно и злато се боите на Светото Римско Царство и тие се и официјалните бои на градот уште од времето на кралот Лудвиг IV.
Меѓутоа Минхен не е единственото место во Баварија со името München. Постојат три такви места: едната е самиот Минхен, втората североисточно од градот Нирнберг, и исто така Хутурм, град северно од Пасау.
Современиот Минхен е финансиски и издавачки центар и често е рангиран за најдобро одредиште за миграција и иселеничко место за живеење. Минхен го постигна 7-мото место во често цитираната ранг-листа за најдобар квалитет на живот Мерсер во 2010. За економски и социјални иновации, градот беше рангиран 15-ти на глобално ниво од 289 градови во 2010 и 5-ти во Германија. Во 2010, Минхен беше рангиран како 5-ти најдобар град за живеење од Монокл.
Географија
Минхен лежи на висорамнините во Горна Баварија, околу 50 км северно од северната граница на Алпите, на надморска височина од 520 м. Реките кои течат во Минхен се Изар и Вирм. Минхен се наоѓа кај северниот Алпски ’рт. Северниот дел од од ова песочно блато вклучува особено плоден дел, кој повеќе не е засегнат од процесот на набирање кој постоел на Алпите, додека јужниот дел е покриен со покриен со морени. Помеѓу овие подрачја се наоѓаат полиња на леднички води, како што е околината на Минхен. Секаде каде што овие депозити се потенки, подземните води може да продрат до површината и да настанат поплави, што доведува до појава на мочуришта, како што се во северниот дел на Минхен.
Клима
Во Минхен владее континентална клима, значително изменета поради близината на Алпите. Надморската височина и близината на Алпите придонесуваат за доста чести врнежи. Поројните врнежи често доаѓаат наеднаш и неочекувано. Разликите помеѓу дневните и ноќните температури во зима и лето можат да бидат екстремни. Топлиот ветер кој дува од Аплите (фен), може целосно да ги промени температурите за неколку часа, дури и во зима.
Зимата трае од декември до март. Зимите во Минхен се доста студени, но силните врнежи се ретка појава. Најстудениот месец е јануари со просечна температура од -2,2 °C (28 °F). Снежната покривка трае неколку недели во текот на зимата. Летата во Минхен се благи и топли, најтоплиот месец во годината, јули, e со просечна температура од 23 °C (73 °F). Летото трае од мај до септември.
Население и демографија
Во јули 2007 година, Минхен имал 1,34 милиони жители, 300.129 од нив немаат германско државјанство. Градот има големи турски и балкански заедници. Најголемата група на странски националности се Турците (43.309), Албанците (30.385), Хрватите (24.866), Србите (24.439), Грците (22.486), Австријците (21.411) и Италијанците (20.847). 37% од странските националности доаѓаат од ЕУ.
Со само 24.000 жители во 1700 г., бројот на населението речиси се дуплирало секои 30 години. На пример, Минхен имал 100.000 жители во 1852 г. а потоа 250.000 во 1883 г. До 1901 г. бројот се зголемил на 500.000. Оттогаш Минхен е третиот најголем град во Германија. Во 1933 г. на пописот се избројани 840.901 жител, а во 1957 г. Минхен ја надмина бојката од еден милион.
47,4% од жителите на Минхен не се поврзани со некоја религиозна група и оваа група претставува најбрзо растечки сегмент од населението. Како и во остатокот на Германија, Католичката и протестантските цркви имаат континуирано бавно опаѓање на членството. На 31 декември 2009, 37,8% од жителите на градот биле римокатолици, 13,8% биле протестанти и 0,3% Евреи. Исто така, има и мала парохија на Старите католици и на Епископската црква. Исто така, има и значителен број на муслимани, кои живеат во Минхен, во најголем број сочинети од имигрантите.
Почеток и средновековие
Годината 1158 се смета како година кога е основан Минхен, но и како најраната година кога Минхен како град е споменат во документ. Документот е потпишан во Аугсбург. Во тоа време Хенрик Лавот, Војводата на Саксонија и Баварија, изградил мост преку реката Изар, веднаш до населбата на Бенедиктинските монаси. Таму се протегал и патот за транспорт на солта и мостот служел за собирање даноци.
Речиси две децении подоцна во 1175 година Минхен официјално добил статус на град и е утврден со крепост. Во 1180, со судењето на Хенри Лавот, Отон I станува војвода на Баварија и Минхен преминал во рацете на бискупот на Фрајзинг. Наследниците на Ото, династијата Вителсбах ќе управуваат со Баварија до 1918 г. Во 1240, самиот Минхен бил предаден на управување на Отон II, а во 1255 год, кога Војводството Баварија се поделило на два дела, Минхен станал резиденцијата на војводата на Горна Баварија.
Главниот град на обединета Баварија
Кога Баварија во 1506 г. повторно се обединува, Минхен станува главен град на Баварија. Уметноста и политиката се под особено влијание на кралскиот двор (види Орландо ди Ласо, Хенрих Шиц, а подоцна и Моцарт и Рихард Вагнер). Во XVI век Минхен бил центар на германската контрареформација како и на ренесансната уметност. По наредба на војводата Вилхелм V е изградена језуитската црква Св. Михаил (Michaelskirche), која подоцна станува центар на контра реформацијата. Тој исто така ја гради и пиварата „Hofbräuhaus“, која во 1589 г. произведува темно пиво. Католичката лига е основана во Минхен во 1609 г. За време на Триесет годишната војна во 1623 г. Минхен станува избирачко седиште, кога Максимилијан I, војводата на Баварија се здобил со власт со изгласувањено, но во 1632 градот бил окупиран од Густав II Адолф од Шведска. Една третина од населението умира во 1634 и 1635 г. кога градот го зафаќа бубонска чума. Под управа на баварските изборници Минхен бил важен центар во времето на барокот, кој секако страдал под окупацијата на Хабсбурзите во 1704 год и 1742 г.
Во 1806 г. градот станал престолнина на новото Кралство Баварија, со покраински парламент (Landtag) и новата Мингенско-фрајзиншка архиепископија, која се наоѓа во градот. Дваесет години подоцна покраинскиот универзитет Лудвиг Максимилијан се сели во Минхен. Поголемиот дел од префинетата архитектура на Минхен е овој период и е изградена во времето на првите три баварски кралеви. Подоцна годините на принцот-регент Леополд се забележани како години на силна уметничка и културна активност во Минхен. (како Франц вон Штук и Синиот јавач)
Прва и Втора светска војна
Со избувнувањето на Првата светска војна во 1914 година, животот во Минхен станува сосема тежок, откако Сојузниците блокирале секаков пристап до храна и гориво во Германија. За време на француските воздушни напади во 1916 г. три бомби паднале врз Минхен. По Првата светска војна градот е центар на политички немири. Во ноември 1918 г., ноќта спроти револуцијата Лудвиг III со својата фамилија го напуштил градот. По убиството на првиот републикански премиер на Баварија Курт Ајснер во февруари 1919 г. од страна на Антон Граф фон Арко на Вали, прогласена е Баварската Советска Република. Кога комунистите ја презеле власта, Ленин, кој живеел во Минхен неколку години претходно, испратил телеграма со честитка, но набрзо Советската република била симната од власт на 3 мај 1919 година од страна на Слободниот корпус (Фрајкорите). Додека републиканската власт повторно била обновена, Минхен полека станува седиште на десно ориентираната политика, Адолф Хитлер и националсоцијализмот го доживуваат својот процут.
Во 1923 г. Хитлер и неговите приврзаници, кои во тоа време биле најбројни во Минхен, извршиле државен удар „Хитлер-пуч“ (германски: Hitlerputsch или Hitler-Ludendorff-Putsch), во обид да ја соборат Вајмарската Република и да ја освојат власта. Овој обид бил неуспешен и резултирал со апсење на Хитлер, времено онеспособување на Нацистичката партија, која во суштина и не била позната надвор од Минхен.
Минхен уште еднаш ќе стане упориште на нацистите, кога националсоцијалистите ќе ја преземат власта во Германија во 1933 година. Националсоцијалистичка германска работничка партија (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei НСДАП) прво го создава концентрациониот логор во Дахау, 16 км северозападно од градот. Поради важноста да се зголеми свеста за националсоцијализмот, Минхен е сметан за главен град на Движењето (Hauptstadt der Bewegung). Седиштата на НСДАП биле во Минхен и повеќето административни згради (Führerbauten) биле изградени во близината на плоштадот Кенигсплац (Königsplatz). Некои од нив се зачувани и до денес.
Градот е познат и како место на кулминацијата на политиката на попуштање водена од страна на Велика Британија и Франција, кој довел до Втората светска војна. Така, во Минхен британскиот премиер Невил Чемберлен го прифатил анектирањето на чехословачкиот Судетски регион кон Голема Германија со надеж дека ќе запрат желбите на Хитлеровиот Трет Рајх.
Минхен бил база и на движењето „Бела роза“, група на студенти која организирала движење на отпор во периодот од јуни 1942 год до февруари 1943 г. Најактивните членови биле уапсени и изведени пред суд, поради пуштање на летоци во универзитетот „Лудвиг Максимилијан“. Тоа биле Ханс и Софи Шол.
Градот бил особено оштетен од страна на сојузничките бомбардирања за време на Втората светска војна — околу 71 воздушен напад се изведени во период од 6 години.
Повоен Минхен
По американската окупација во 1945, Минхен е целосно обновен следејки прецизен - и во споредба со останатите опустошени градови во Западна Германија - доста конзервативен план, којшто го врати на градот стариот изглед, кој градот го имал од пред Војната. Во 1957 година Минхен брои над 1 милион жители.
Во 1972 година Минхен е домаќин на Летните олимписки игри, при што израелски атлетичари биле убиени од палестински терористи во масакрот во Минхен, кога одделни членови на терористичката група „Црн септември“ како заложници замале членови на израелскиот олимписки тим.
Поголемиот дел од жителите на Минхен имаат висок стандард на живеење. „Mercer HR Consulting“ постојано го рангира Минхен како еден од 10-те топ градови со највисок квалитет на живот во светот и според анкетата во 2007 г. Минхен се наоѓа на 8-то место. Истата компанија, исто така, го рангира Минхен и како 39-от најскап град за живеење и најскапиот град во Германија. Минхен има доста успешна економија, предводена од информатичката технологија, биотехнологија и издавателството. Загаденоста на животната средина е релативно ниска, иако од 2006 градскиот совет е доста загрижен за нивото на загаденост особено во деловите од градот каде што се главните автопати. Со стапувањето насила легислативата на ЕУ за концентрацијата на загаденоста во воздухот, организациите за заштита на животната средина како „Гринпис“ упорно протестираат со цел градскиот совет и владата на покраината да заземе посериозен став во врска со загадувањето.
Криминалната стапка во Минхен денес е многу пониска во однос на останатите големи градови во Германија, како Хамбург или Берлин. Високиот стандард на живеење и беѕбедноста се причина што од страна на жителите со англиски мајчин јазик е наречен „Toytown“. Минхен е наречен и „Millionendorf“ од страна на Германците, што значи „село од милион жители“.
Политика
Моментално, градоначалник на Минхен е Дитер Рајтлер од Социјалдемократската партија на Германија (СПД). СПД има речиси непрекината традиција на владеење во Минхен, која датира од Втората светска војна. Што е и доста впечатливо, бидејќи останатиот дел од Баварија е особено конзервативна, каде Христијанско-социјалниот сојуз на Баварија секогаш освојува апсолутно мнозинство на изборите во Баварија било да е на општински, покраински или на сојузно ниво.
Минхен моментално е воден од коалицијата на СПД, Зелените и Роза Листа (Розова листа, партија за заштита на правата на хомосексуалците).
Како главен град на Слободната покраина Баварија Минхен е значаен политички центар во Германија и во него е и седиштето на Баварскиот покраински парламент, Покраинската канцеларија (Staatskanzlei) и сите покраински министерства и целата администрација.
Неколку нционални и меѓународни институции го имаат своето седиште во Минхен, меѓу кои и Сојузниот финансиски суд на Германија и Европската агенција за патенти.
Во 2003, Минхен одлучи постепено да се префрлаат 14.000 сметачи на слободна програмска опрема. Развиван е на Дебиан основа на Линукс, наречен ЛиМукс.
Архитектура
Градот е интересен спој од историски згради и современа архитектура која импресионира, бидејќи по војната Минхен ги обновува урнатините од историските знаменитости, но истовремено и создава нови ремек-дела во архитектурата. Една студија спроведена за „National Geographic Traveler“ од Центарот на здружението за одржлив развој, избраа повеќе од 100 историски места во целиот свет и Минхен е на 30-тото место како најдобро одредиште.
Центарот на градот
Во центарот на градот е Мариенплац, голем отворен плоштад именуван според столбот, кој е во центарот на плоштадот и близу кој се наоѓаат Стариот и Новиот градски дом (ратхаус). На кулата на Новиот градски дом е познатото ѕвонење на камбаните (Rathaus-Glockenspiel). Три порти од разрушените средновековни тврдини се зачувани до денес: [„[Изартор]]“ (Isartor), на исток, „Зендлингертор“ (Sendlinger Tor) на југ и „Карлстор“ (Karlstor) на запад од центарот на градот. Карлстор (кој бил тотално разурнат ѕа време на Втората светска војна) води до Штахус, голем плоштад на кој се наоѓа Палатата на правдата (Justizpalast) и голема фонтана.
Црквата Свети Петар (Peterskirche) во близина на Мариенплац е најстарата црква во центарот на градот. Изградена е во романски стил и во неа биле сместени монасите уште пред официјалното основање на градот во 1158 г. Во близина на Св. Петар е и Црквата на Светиот Дух (Heiliggeistkirche) изградена во готски стил, која подоцна од 1724 година била претворена во барокен стил и истата гледа кон Виктуалинмаркт (Viktualienmarkt), најпознатиот пазар во Минхен.
Богородичната црква (Фрауенкирхе) — најпознатата градба во центарот на градот и служи како катедрала на Минхенско-франзиншката архиепископија. Во близина е и црквата Свети Михаел (Michaelskirche), која е и најголемата ренесансна црква северно од Алпите, додека пак Театинеркирхе (Theatinerkirche) — базилика од доцниот италијански барок и истата имала оргомно влијание на јужно германската барокна архитектура. Таков пример е Одеонсплац ("Odeonsplatz"). Други барокни цркви во центарот на градот кои вредат да се видат се Биргерзалкирхе, Салваторкирхе, Црква Свети Троица, Свети Ана Даменстифскирхе и Свети Ана во Лел, првата рококо-црква во Баварија. Црквата Азам е помогната и изградена од браќата Азам, пионери уметници во рококо периодот.