cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
На патот (роман)
Осврт кон делото
Романот „На патот“ ужива висок углед во книжевната критика, која го смета за еден од најсилните и најважните романи на нашето време; за книга која ја преобразила американската младина; која извршила огромно влијание врз една цела генерација во САД во младинската супкултура; и која претставува еден од најголемите пресвртни точки на нашето време. Според критичарите, романот претставува сага за бранот на младоста во Америка, за патувањето по сојузните патишта, за истражувањето на полноќните улици на велеградовите, за учењето и запознавањето на големата земја. Ова дело е експлозија на свеста — пат кој го отвора умот за емоцијата и сензацијата, алкохолот, дрогата и сексот, философијата на искуството и поетиката на живеењето.
Претседателски избори во Русија (2012)
Претседателски избори во Русија се одржале на 4 март 2012 година. На изборите имало официјално пет пријавени кандидати од кои четири биле претставници од регистрирани партии а еден бил независен кандидат. На овие избори како новина било продолжувањето на мандатот на претседателот, односно на шест години.
Единствена Русија на конгресот во Москва на 24 септември 2011 година, рускиот претседател Дмитриј Медведев го предложил неговиот претходник, Владимир Путин да застане на претседателската функција во 2012 година. Понудата била прифатена од страна на Путин. Путин веднаш му понудил на Медведев да застане на чело на Обединета Русија по кое Медведев станал премиер.
Јордан Георгиевски
Јодран Георгиевски — македонски фудбалски голман.
Кариера
Својата кариера Јордан Георгиевски ја почнува во ФК Македонија Ѓ.П.. Додека настапува во младинските категории во клубот, обично игра на позиција лево крило, а дури подоцна како младинец станува голман. Во сезона 2001/02 преминува во Работнички, а во пролетниот дел е отстапен на двојна лиценца во Караорман од Струга. Со Караорман ќе постигне одлични резултати, кој како второлигашки клуб стигнува до 1/2 финалето на Купот на Македонија.
NGC 6944
NGC 6944 — елиптична галаксија во соѕвездието Делфин, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6944 се споменува и како MCG 1-52-17, CGCG 399-25, NPM1G +06.0514.
Откривање
Објектот е откриен на 15 август 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6944 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 6944 има привидни димензии од 1,5' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 38 м 23,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 59' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 57°.
Други поделби
Проучување на NGC 6944 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65117. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 209; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 523. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 315.
Анастас Коцарев
Анастас Коцарев во светската наука е познат како Anastas Kotzareff (, –, Швајцарија, ) — македонски деец и лекар онколог, еден од првите кој работел на истражување и лекување на ракот. Во 1915 година го основал Друштвото „Македонија“ во Женева, а во 1918 година ги обединил и другите македонски друштва од Цирих и Лозана во заедничкото Друштво на Македонците за независна Македонија. Се залагал „за единствена и независна Македонија“ и за балканска федерација. Соработувал со нобеловката Марија Кири на проблемот на дијагностицирање и лекување на ракот со примена на радиум. Бил еден од пионерите на радиотерапијата, но и на радиографијата. Прв во светот направил рендгенографија на фотографска плоча на пациент заболен од рак. Тој е најверојатно, покрај Мајка Тереза, единствениот Македонец што со своето дело бил многу блиску до добивање на Нобеловата награда.
Животопис
Коцарев е роден на 5 мај 1889 година во Охрид, во старо охридско семејство. Основно образование завршил во Охрид, а гимназија во Солун во 1908 година. Семејната трагедија, смртта на неговата мајка (почината од рак), како и на двете сестри кои починале млади, ќе бидат причина младиот Анастас да одлучи да студира медицина. Неговиот татко, кој бил познат банкар, за да ги плати трошоците за студиите на својот син, продал дел од семејниот имот (чифлик), бидејќи Анастас студирал на Медицинскиот факултет во Женева. По дипломирањето работел како асистент на универзитетската клиника, каде што и докторирал. Во периодот од 1917 до 1919 година работел како лекар и приватен доцент по онкологија на истиот Медицински факултет. Тој бил целосно посветен на науката и македонското прашање. Воспоставил широки контакти кои ги користи не само за неговите медицински истражувања, туку и за македонската кауза.
За македонската кауза
Уште во 1915 година, Коцарев го обновил Академското друштво „Македонија“ кое било продолжение на Академското друштво на македонско-одринските студенти во Женева, формирано по Илинденското востание (1904 – 1915). Во текот на Првата светска војна, на Универзитетот во Женева студирале околу 15 Македонци. Членовите на друштвото, Анастас Коцарев, Петар Здравев, Димитар Несторов, Трифун Греков, Благој Тошанов, А. Копандонов, Александар Крајчев и др., донеле правилник за работа што им овозможило да го регистрираат друштвото при Универзитетските власти. Во 1918 година, авторитетниот д-р Коцарев кој имал врски со видни швајцарски општественици, едногласно бил избран за претседател на друштвото. Тој се залагал „за единствена и независна Македонија“ и за балканска федерација.
Македонските студенти од Универзитетот во Цирих, во 1915 година исто така формирале Политичко друштво „Македонија на Македонците“, а во 1916 година во Лозана било формирано Политичкото друштво „Македонија – за одбрана на правата на Македонците“, додека во Женева пак било формирано Политичкото друштво за независност на Македонија. До крајот на Првата светска војна во Швајцарија постојат околу 25 македонски друштва, кои во времето на Версајската мировна конференција формираат Главен одбор на македонските друштва за одбрана на целоста и државната конституција на Македонија.
Во август 1918 година, д-р Александар Коцарев ги обединил македонските друштва од Цирих и Лозана во заедничкото Друштво на Македонците за независна Македонија. На 15 декември 1918 година тие го основале Главниот одбор на македонските друштва во Швајцарија или Генерален совет на македонските друштва во Швајцарија (Conseil general des Societes maccedonienne), со седиште во Лозана. Д-р Коцарев бил избран прво за потпретседател (15 декември 1918 - 2 мај 1919), а потоа и за претседател (2 мај - 1 јули 1919). Во овој период нивен печатен орган бил списанието „Македонска независност“ („L’Independence macedonienne), преку кој светот се запознал за борбата и стремежот на македонскиот народ.
Домот на д-р Кацарски во Женева, како и во Париз служел за промоција на македонското прашање пред меѓународните фактори. Познати се неговите контакти од мај 1919 година со проф. Г. Д. Херонод од САД, кој го поддржал барањето на македонскиот народ за независност. За жал, барањето на Главниот одбор да испрати тричлена комисија која би ги застапувала интересите на македонскиот народ, било одбиено од преговарачите на Париската мировна конференција. Но, тоа д-р Коцарев и неговите соработници не ги спречило да продолжат да испраќаат телеграми и петиции, барајќи справедливо решавање на македонското прашање. Во дописите до Париската конференција Главниот одбор на македонските друштва во Швајцарија инсистирале на 14-те Вилсонови точки во кои се предвидувало правото на само определување на секој народ. Од сите упатени писмени акти, големо значење има апелот што бил испратен до целиот цивилизиран свет во јуни 1919 година, потпишан од претседателот д-р Коцарев и неговите соработници. Во него е нагласено дека Македонците имаат право на живот, а се истакнува и вољата на македонскиот народ за создавање на независна македонска држава по примерот на Швајцарија и под протекторат на една од незаинтересираните сили - САД. Отткако Македонија останала поделена, Главниот одбор функционирал до 27 ноември 1919 година. Сепак, активноста на Академското друштво „Македонија“ се чувствувало сè до крајот на 1923 година, а во 1924 година тоа престанало да делува откако неговите активни членови ги завршиле студиите и се вратиле во своите родни краеви. Иако носталгијата го терала да се врати во родното место, но тој останал во Швајцарија, каде продолжил со својата истражувачка работа за дијагностицирање и лекување на ракот. Тој се надевал дека еден ден ќе се врати во Охрид, каде сакал да отвори институт за истражување и лекување на ракот.
Во својата истражувачка работа како лекар, д-р Александар Коцарев го користел радиумот за инјектирање во ткивата за дијагностички и терапевтски цели. Во 1922 година, тој ја направил првата радоиграфија на пациент заболен од рак. Во 1929 година преминал во Париз, каде продолжил со своите истражувања. Неговите истражувања го прават еден од пионерите на радиодијагностиката и радиотерапијата. Во текот на 1921 до 1931 година, д-р Коцарев има издадено голем број публикации за својата истражувачка работа, а во тогашните весници има записи за него. Неговите истражувања дури и денес се цитираат. За неговата истражувачка работа добил награда од Медицинската академија во Париз, а тој е еден од првите Македонци кој бил најблиску до добивање на Нобеловата награда.
Д-р Коцарев никогаш не се оженил, а целиот свој живот го посветил на науката и за решавање на македонското прашање. Боледувал од лесна форма на дијабет, но ненадејно починал на 29 март 1931 година во Париз. Се смета дека бил отруен од тајните служби на балканска земја на која му сметала неговата активност по однос на македонското прашање.
Данинг-Кругеров ефект
Данинг-Кругеров ефект (Dunning–Kruger effect) — когнитивна предрасуда каде што лицата со помала вештина страдаат од илузиорна надмоќност, погрешно проценувајќи ја сопствената способност како многу поголема отколку што таа навистина е. Данинг и Кругер ја припишуваат оваа предрасуда на метакогнитивна неспособност, каде што оние со помала вештина, не можат да ја препознаат нивната неспособност и прецизно да ја одредат нивната компетентност. Нивното истражување, исто така, сугерира дека често лицата со поголема вештина ја потценуваат сопствената компетентност и може погрешно да претпостават дека задачите кои се лесни за нив исто така се лесни и за другите; со други зборови, тие претпоставиле дека другите би биле исто компетентни колку и тие самите, ако не и повеќе.
Данинг и Кругер тврдат дека ефектот е резултат на внатрешна илузија кај оние со помала вештина, како и надворешна погрешна перцепција на оние со голема вештина: "погрешната проценка на некомпетентните произлегува од погрешно размислување за самите себе, а погрешната проценка на компетентните произлегува од погрешно размислување за другите."
Оригиналната студија
Феноменот за првпат бил забележан во низа на експерименти изведени од страна на Дејвид Данинг и Џастин Кругер од одделот за психологија на Универзитетот Корнел во 1999 година. Студијата била инспирирана од случајот на МекАртур Вилер, човек кој ограбил две банки, откако во заблуда го намачкал лицето со сок од лимон убеден дека сокот од лимон се користи како невидливо мастило; тоа ќе го скрие неговото лице од безбедносните камери. Авторите истакнале дека претходните студии сугерираат дека незнаењето на стандардите на изведба во голема мерка се сведува на неточни само-проценки на компетентност.
Оваа шема на преценување на компетентноста била сретната во студии на повеќе вештини како што се читање со разбирање, практикување на медицина, управување со моторно возило и играње на игри како што се шах или тенис. Данинг и Кругер претпоставиле дека за дадена вештина, некомпетентните луѓе: Данинг и Кругер аналогно на дотогашните истражувања почнале да ја изучуваат и – "аносогнозија од секојдневниот живот" – состојба во која едно лице кое доживува физичка попреченост, поради мозочни повреди, не е свесно или го негира постоењето на попреченост, дури и во облици како што се слепило или парализа: "Ако сте неспособни, не можете да знаете сте неспособни... Вештините кои ти се потребни за да се добие точен одговор се токму тие вештини кои ти се потребни за да го препознаеш вистинскиот одговор."
Последователна студија, објавена во истиот труд, сугерира дека многу некомпетентните студенти ја подобрија нивната способност да го проценат нивниот ранг по минимално подучување во вештините кои тие претходно ги немале, без оглед на подобрувањето стекнато во вештините.
Награда
На Данинг и Кругер им била доделена сатиричната Иг Нобелова награда во областа на психологијата за нивниот скромен извештај, 'Неквалификувани и несвесни за тоа: 'Како потешкотиите во препознавањето на сопствената неспособност доведува до надуени само-проценки'.
IC 636
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 636 се споменува и како NPM1G -07.0125.
Откривање
Објектот е откриен на 28 јануари 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 636 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 15,1 m/лм2. IC 636 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 30 м 48,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -7° 2' 47"".
Други поделби
Проучување на IC 636 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1025189.
Тавеуни
Тавеуни — трет по големина остров на Фиџи, по Вити Леву и Вануа Леву, со вкупна површина од 434 квадратни километри. Островот претставува масовен штитест вулкан кој се издига од дното на Тихиот Океан и се наоѓа на 6,5 километри источно од Вануа Леву, преку територијата на Сомосомо. Тој припаѓа на групата острови Вануа Леву и е дел од провинцијата Какаудрове во Фиџи во рамките на Северната дивизија.
Тавеуни се наоѓа на северниот крај на Корско Море и е целосно производ на вулканска активност. Третиот по големина остров во Фиџи е одделен од Вануа Леву преку Сомосомовиот теснец. Островот е широк од 10 до 14 километри и долг 42 километри. На врвот се наоѓа штитест вулкан, кој е издолжен и кој избувна по расед на дното на океанот. На островот има околу 150 вулкански конуси, вклучувајќи го и Улигалау, вториот највисок врв на Фиџи со 1241 метри (4,072 стапки) и врвот Des Vœux, следен во висина од 1,195 метри (3,921 стапки). Имало најмалку 58 вулкански ерупции од првата човечка населба околу 950-750 п.н.е., од кои сите ги погодиле јужните две третини од островот. Големите ерупции од 300-500 година н.е. предизвикале напуштање на јужните области до околу 1100 година. Најновата ерупција предизвикала проток на лава на јужниот врв на островот во околу 1550 година. Централниот гребен на островот ја означува најголемата вулканска активност околу вулканските отвори.
Езеро Тагимуција е една од најпознатите туристички атракции, кое зафаќа вулкански кратер на надморска височина од 800 метри и е живеалиште на реткиот цвет на medinilla waterhousei. Најпознатите водопади на Фиџи, Боумските водопади, исто така се наоѓаат на островот, и се сместени во Националниот парк Боум. Јужно од селото Вуна, се наоѓа област позната како Јужен Кејп, каде што последната вулканска ерупција на Тавеуни се случила пред околу 500 години. Највисоката точка на регионот е дупката на Матамаики со гејзери создадени од ветрови што се срушиле во вулканските карпи.
ФК Караорман
ФК Караорман е македонски фудбалски клуб од Струга. Клубот настапува во Третата фудбалска лига - Југозапад. Своите домашни натпревари ги игра на Стадионот Градска Плажа, кој има капацитет од 500 гледачи. Клупска боја е црвената.
Историја
ФК Караорман бил формиран во 1923 година, под името „Црн Дрим“, од напредната струшка младина. Меѓу еден од основачите на ФК Караорман бил и познатиот македонски сликар, Вангел Коџоман. По Втората светска војна, клубот го добил денешното име Караорман. Во својата историја, клубот една сезона има настапувано во Првата фудбалска лига. Потоа се натпреварувал во Втората фудбалска лига, освен мал период кога бил член на Третата фудбалска лига.
Поддржувачи
Навивачката група на Караорман се нарекува „Паткари“.
УЕФА Лига Европа 2010/11
Европа Лига 2010/11 — втора сезона на УЕФА Европа Лигата, второто најсилно фудбалско натпреварување организирано од УЕФА, и 40то издание со претходникот УЕФА Куп. Започна на 1 јули 2010, со првите квалификациски натпревари, и заврши на 18 мај 2011 со финалето на Авива Стадион, Даблин, Република Ирска, помеѓу Порто и за првпат финалисти Брага. Ова беше прво Португалско финале во европските натпреварувања и само третпат португалски екипи да се соочат меѓу себе во Европа, претходно Брага ја елиминираше Бенфика во полуфиналето. Порто ја победи Брага со 1-0, со голот на најдобриот стрелец во натпреварувањето Рамадел Фалкао, и ја освои втората титула во натпреварувањето, после титулата во 2002-03 УЕФА Куп.
Распределба на тимови по асоцијација
Вкупно 194 тима од 53 УЕФА асоцијации учествуваа во 2010-11 УЕФА Европа Лига. На државите им се доделени места според нивниот 2009 УЕФА лигашкиот коефициент, кое што ги зема во обѕир нивните постигнувања во Европските натпреварувања од 2004-05 до 2008-09.
Подолу е квалификационата шема за 2010-11 УЕФА Европа Лигата:
Дистрибуција
Победникот од 2009–10 УЕФА Европа Лига, Атлетико Мадрид, имаше загарантирано место во групната фаза од 2010-11 УЕФА Европа Лига, затоа што не се квалификуваше во ниту еден дел од Лига на Шампиони 2010/11. Но како и да е, тие се квалификуваа во третата квалификациона рунда од Европа Лига преку домашниот перформанс, затоа што се беа вицепрваци од 2009-10 Копа дел Реј, а победниците Севиља се квалификуваа во Лигата на Шампиони. Како резултат на тоа, местото во третата квалификациона рунда остана празно, па за да се пополни се направија следниве промени:
Правила за редистрибуција
Место во Европа Лигата е празно, кога еден тим се квалификувал и за Лигата на Шампиони и за Европа Лигата, или се квалификувал во Европа Лигата преку повеќе од еден начин. Кога некое место е празно, тоа се редистрибуира во националната асоцијација според следниве правила:
Тимови
Лигашката позиција од минатата сезона е покажана во загради.:
Рунди и дата на жрепки
Сите жрепки се одржуваат во седиштето на УЕФА во Нион, Швајцарија ако не е наведено поинку.
Носители
Жрепката за квалификационите рунди, плеј-оф рундата и групната фаза се засновани на 2010 УЕФА коефициенти. Коефициентите се пресметани на основа на комбинацијата од 20% од вредноста на коефициентот на националната асоцијација за периодот од 2005-06 до 2009-10 и остварувањето на тимовите во УЕФА клупските натпреварувања за истото тој период. Клубовите се распоредени според коефициентите и подоа поделени во шешири според нив.
Во жрепките за квалификационите рунди и плеј-оф рундата, тимовите се поделени еднакво во еден носителски и еден неносителски шешир, засновано на нивните клупски коефициенти. Носителот ќе игра против неносител, а редот на натпреварите во пресметката се одлучува случајно. Поради ограниченото вреmе помеѓу мечевите, жрепките за втората и третата квалификациона рунда се одржаа пред да се дознаат резултатите од претходните рунди. Жрепките во овие извлекувања се влечеа под претpоставка дека тимовите со повисок коефициент се победници. Ако потоа победи пониско рангираниот клуб, тој едноставно ќе го заземи местото на тимот што го победил. Покрај тоа, во третата и плеј-оф рундата, тимовите шампиони и тимовите нешампиони се одделени. Заради овие жрепки, УЕФА може да формира “групи“ во соогласност на принципите поставени од Клубаскиот Натпреварувачки Комитет, но тие се шема за жрепката и не подразбира групирање во смисла на натпреварување, додека се осигурува дека тимови од иста асоцијација нема да се сретнат меѓусебно.
Во жрепката за групната фаза, 48те тима се поделени во четири шешири од по дванаесет тима, засновани на нивните клупски коефициенти, со освојувачот на титулата (ако учествува) автоматски сместен во Шеширот 1. Секоја група содржи по еден тим од секој шешир, но тимовите од иста асоцијација не можат да се сместат во иста група.
Во жрепката за првата нокаут рунда, дванаесетте победници од групата и четирите подобро третопласирани тимови од групната фаза во Лигата на Шампиони (засновано на нивните остварени перформански во групната фаза) се носители, а додека дванаесетте второпласирани и останатите четири третопласирани тимови од групната фаза во Лигата на Шампиони се неносители. Носителите ќе играат против неносители, додека носителот ќе биде домаќин на вториот натпревар. Тимовите од иста група или иста асоцијација неможат да играат меѓусебе.
Во жрепките за осмина-финалето за понатаму, нема никакви носители и тимовите од иста група или иста асоцијација можат да играат меѓусебно.
Групна фаза
48те тима беа извлечени во дванесет гурпи од четири тима на 27 август 2010 во Монако. Во секој група, тимовите играат секој против себе на домашен и гостински терен. Натпреварите се играа на 16 септември, 30 септември,21 окстоври, 4 ноември 1-2 декември 15-16 декември 2010. Победниците и второпласираните од групата ќе продолжат во рундата од 32, каде ќе им се приклучат осумте третопласирани тимови од групната фаза од Лигата на Шампиони 2010/11.
После пробата извршена во последната година од УЕФА Европа Лига, УЕФА одлучи дека и во ова и во натпреварувањето од 2011–12, ќе се користат двајца екстра судии - со по еден на секој гол.
Финале
Финалето се одигра на 18 мај на Авива Стадион во Даблин, Ирска.‎ Поради УЕФА правилата против кооперативно спонзорство надвор од асоцијацијата, за финалето стадионот се премиенуваше во "Даблин Арена".
Балталија
Балталија — село во Општина Штип, во околината на градот Штип.
Географија и местоположба
Населбата се наоѓа во јужниот дел на територијата на Општина Штип, во проширената долина на реката Крива Лакавица, лева притока на Брегалница. Селото е рамничарско, на надморска височина од 380 метри. Од Штип населбата е оддалечена 18 километри. Балталија природно е дел од етнографската област Лакавица.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Балталија имало 70 жители, од кои 40 Турци и 30 Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Балталија имало 32 жители.
Балталија е мало село, коешто во 1961 година броело 115 жители, а во 1994 година бројот се намалил за 26 жители.
Според пописот од 2002 година, населението на Балталија броело 22 жители, од кои 21 Македонец и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 7 жители, од кои 6 Турци и 1 Влав.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 2308 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште на селото Лакавица.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 118 гласачи.
Список на државни водачи во 614 година
Ова е список на државни водачи во 14 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
NGC 6944A
NGC 6944A — спирална галаксија во соѕвездието Делфин, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6944A се споменува и како MCG 1-52-16, CGCG 399-24.
Откривање
Објектот е откриен на 15 август 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6944A е од видот SBd/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 6944A има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 6944A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65108. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 209; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 523. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 315.
Магаза на Симончеви
Магаза на Симончеви или Магаза на Деребанови — магаза сместена во чаршијата во Охрид, во непосредна близина на плоштадот „Св. Климент Охридски“. Објектот се наоѓа на списокот на културно наследство на Македонија како значајно културно добро.
Историја
Во средината на XIX век дошло до слабеење на државниот и политичкиот апсолутизам, што се одразило врз опаѓање на општествените градски функции и префрлање на инвеститорската активност на поширок слој граѓани. Ваквите состојби придонеле кон значителна промена на урбанистичкиот изглед на градот и промена на изгледот на охридската чаршија, која во втората половина на XIX век се претворила во работна зона.
Во тој период, занаетчиите и трговците се појавиле како нова стопанска сила во чаршијата, а дрвените приземни дуќани постепено започнале да прераснуваат во масовни објекти со значително поголема материјална вредност, наречени „магази“. Со оглед на тоа што од останатите земји во Европа била увезувана луксузна индустриска стока, како и нови архитектурни идеи, во чаршијата се појавиле објекти од камен со простории кои биле функционално поделени на магацин и продавница. Стоката, којашто имала поголема вредност, требало добро да се обезбеди, па поради тоа дрвените ќепенци биле заменети со железни капаци.
Магазата во охридската чаршија била изградена во 1884 година од непознати групи на мајстори. Таа е сместена во непосредна близина на плоштадот „Св. Климент Охридски“ и е дел од низата магази кои се сочувани на овој потег.
Архитектура
Приземјето на магазата е одвоено од катот со профилиран венец од бигор, додека на аглите и по средината на фасадата на катот се изведени пиластри од полна тула. Градбата завршува со профилирана стреа од бигорни блокови над кои е изведен двоводен кров покриен со ќерамиди – каналици од стар тип. Стреите содржат хоризонтални олуци изработени од поцинкуван лим. Поради потребите на сопствениците, објектот вертикално бил поделен на два дела, кои се користат како два дуќана, но ваквата поделба не се одразила врз надворешниот изглед на објектот.
На ѕид од градбата е поставена мермерна плоча со големина од околу 30 × 40 см, на која е испишано: „1884 Maiи 28 Iоан Сiмонче и Синои“.
Состојба
Објектот е сочуван во релативно добра состојба и се смета за средно загрозен поради дотраеноста кај дрвената меѓукатна и кровна конструкција, како и кај кровниот покривач. Надворешниот изглед на објектот е во голема мера изворно зачуван, додека внатрешниот изглед бил менувам во зависност од потребите на сопствениците. Така, промена е извршена на столаријата која е заменета со нова, а металните капаци на излозите во приземјето и на еден од прозорците на катот не се сочувани.
Блатен свиркач
Блатниот свиркач или плоскоклуна пескарка — мала крајбрежна птица. Се среќава и во Македонија.
Опис
Блатниот свиркач е мала птица, сосема малку помала од обичниот свиркач, но со подолг и поправ клун и покуси нозе. Возрасните птици во сезоната на парење имаат украсен грб со темносиви пердуви и бели долни делови со црнкасти белези на градите. Има светла круна и линија кај окото. Во зима, тие се светлосиви одозгора и бели одоздола.
Распространетост и поведение
Блатниот свиркач е типична птица преселница, поминувајќи го периодот на неразмножување во областа од источна Африка, преку јужна и југоисточна Азија до Австралија. Формира големи јата и со други птици, особено со обичниот свиркач. Оваа птица се размножува во влажните мочуришта на арктичка северна Европа и Сибир. Кога се додворува мажјакот изведува разни летови. Гнездото го сместуваат на земја и несат 4 јајца. Се хранат пасејќи во меката кал на брегот претежно со инсекти и безрбетници. Договорот за заштита на африканско-евроазиските миграторни птици се однесува и на блатниот свиркач.
Претседателски избори во Русија (2008)
Претседателските избори во Русија се одржале на 2 март 2008 година. На изборите имало официјално четири пријавени кандидати. За трет претседател на Руската Федерација бил избрал Димитриј Медведев.
Бик (филм од 2004)
„Бик“ (италијански: Il toro) – филм на режисерот Карло Мацакурати (Carlo Mazzacurati) од 1994 година. Мацакурати е автор и на сценариото, заедно со Умберто Контарело (Umberto Contarello) и Сандро Петраља (Sandro Petraglia). Главните улоги ги играат: Диего Абатантуоно (Diego Abatantuono), Роберто Читран (Roberto Citran) и Марко Месери (Marco Messeri). На филмскиот фестивал во Венеција, Читран ја освоил наградата „Сребрен лав“ за најдобар спореден глумец.
Синопсис
Откако добива отказ од работното место без никаква отпремнина, одгледувачот на бикови, Франко, одлучува од својата поранешна фирма да украде расен бик и да го прошверцува во Унгарија со намера да го продаде скапо...
Малата војна во Унгарија
Малата војна е име кое ги означува конфликтите помеѓу хабсбуршката монархија и нејзините сојузници од една страна и Османлиското Царство од друга. Овој период трае од крајот на Виенаската опсада во 1529 година до Опсадата на Егер во 1552 година.
Војната следувала по неуспешната опсада на градот Виена во 1529 година од страна на Сулејман I. Фердинанд I започнал противнапад во 1530 година за да ја уништи големата војска која султанот ја имал донесено од Истанбул. По неколкуте места заземени од христијаните, одговорот од Сулејман престигнал во 1532 година, кога Османлиите повторно со огромна армија се упатиле кон Виена. Фердинанд ја повлекол својата војска оставајќи околу 700 војници (пешадија) да го бранат Косег. Големиот везир на Османлиите, Паргали Ибрахим-паша знаел дека мора да биде освоен градот главно поради потребниот одмор од неуспешната опсада на Виена. Благодарение на храброто хрватско раководство, нападот на Османлиите бил одбиван. Во натамошниот тек, започнале преговори околу предавањето на градот. Градот бил мирно предаден, а целата христијанска армија била поштедена. По ова следувало потпишување на мировен договор, според Унгарија била признаена како осмабнлиско вазалство. Но, тоа не траело многу, бидејќи била воспоставена хабсбуршка власт повторно. Следувале голем број на битки помеѓу двете сили, во кој порази доживеувале и двете страни.
Во април 1543 Сулејман започнал нова кампања во Унгарија, која се покажала доста успешна. Голем дел од Унгарија се нашла под османлиска власт. Како дел од француско-унгарскиот договор, голем број на Французи исто така се нашле во Унгарија. Така, француските артилеристи биле испратени во 1543-1544 година да се борат на страната на Османлиското Царство. Во 1543 година бил заземен градот Естергом, а во следните години следувале и други градови. Мировниот договор помеѓу двете страни трале до 1552 година кога Сулејман одлучил да го нападне Егер.
Монофизитство
Монофизитството (грчки: Μονη φυσις - една природа) е христолошко учење според кое Исус Христос има само една природа како Бог, а природата на Исус како човек се отфрлува.
Оваа учење било мошне расширено помеѓу христијаните од 4 век. Оваа учење било проповедено од страна на монахот Евтихиј, кој бил ученик на Кирил Александриски. Монофизитството се расширило најмногу во Палестина, Сирија и особено во Египет. Монофизитството се формирало по крајот на Вселенскиот собор во 381 година. На Четвртиот вселенски собор оваа движење било прогласено како еретичко.
Крајот на соборот довело до раскол во црквата, по кое биле формирани повеќе христијански струи, кои денеска претставуваат посебни цркви, и тоа: Коптска православна црква, Сириска православна црква, Ерменска православна црква итн.
Монофизитството било неприфатливо за царот во Цариград затоа што, како што во тоа време се велело, доколку Исус има само божествена природа, тоа би значело дека со распнувањето бил убен Бог - кој инаку се смета за неуништлив.
Општина Делогожди
Општина Делогожди — поранешна рурална општина во Западна Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои согласно Законот за територијална поделба од 2004 година на 12 април 2005 година, кога била припоена со Општина Струга. Локалното и поширокото население не било задоволно од ова припојување. Центар на општината било селото Делогожди.
Црква „Св. Никола“ - Трн
Свети Никола — главна селска црква во селото Трн. Црквата е сместена во непосредна близина на сретселото.
Општина Делогожди
Населени места
Во Општина Делогожди спаѓале следниве села: Богојци, Ливада, Корошишта, Мислодежда, Ново Село, Поум, Џепин, Тоска и Делогожди.
Население
Според последниот попис од 2002 година, Општина Делогожди има 7.884 жители, од кои:
Црква „Св. Никола“ - Трн
Архитектура
Во дворот на црквата се сместени камбанаријата, помошен објект и селските гробишта. Камбанаријата има квадратна основа и се состои од три дела, така што најдолниот е со најголема, а најгорниот со најмала основа. Влезот во камбанаријата се наоѓа на јужната страна, а во најгорниот дел над него има бифора. Во долниот дел на западната страна има фреска над која е испишан датумот 5 октомври 1939 година.
Жировница (Идрија)
Жировница (словенечки: Žirovnica) — населба во Општина Идрија во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Игор Тасевски
Игор Тасевски (Скопје, ) — македонски фудбалски голман.
Претседателски избори во Русија (2004)
Претседателските избори во Русија се одржале на 14 март 2004 година. На изборите имало официјално шест пријавени кандидати. За втор по ред мандат се изборил Владимир Путин.
IC 637
IC 637 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 ноември 1889 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 637 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 34 м 0,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -5° 6' 26"".
Други поделби
Проучување на IC 637 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Список на државни водачи во 1385 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Јоахимстал (амт)
Општинската заедница Јоахимстал се состои од следниве општини:
Електрицитет
Електрицитет — збир физички појави што произлегуваат од присуството и текот на електричен набој. Предизвикува различни мошне познати ефекти, како што се молњата, статичниот електрицитет, електромагнетната индукција и протокот на електрична струја. Покрај ова, електрицитетот го овозможува создавањето и примањето на електромагнетно зрачење како што се радиобрановите.
Набојот создава електромагнетни полиња кои делуваат врз други полнежи. Електрицитетот се јавува како последица од неколку вида физички појави:
Во електротехниката, електрицитетот се применува во:
Електричните појави се предмет на изучување уште од стариот век, но до исправен теоретски увид се дошло многу подоцна (XVII и XVIII век). Но дури и тогаш електрицитетот имал многу мала применлива вредност. Оваа состојба значајно се изменила со развојот на електротехниката кон крајот на XIX век, кога електрицитетот нашол широка примена во стопанството и домот. Електрификацијата имала длабоко влијание врз индустриското производство и општеството во целина. Благодарение на многустраноста на електрицитетот, тој е практично неограничен во примената: покрај индустријата и апаратите, тој има суштинска улога во превозот, загревањето, осветлувањето, телекомуникациите и информатиката и како таков претставува столб на современото стопанство.
Историја
Долго време пред да постои знаењето за електрицитетот, луѓето биле свесни дека постојат риби кои можат да предизвикаат електричен удар. Старите египетски текстови од 2750 п.н.е овие риби ги нарекуваат „грмотевници на Нил“, и ги опишале како „заштитници“ на сите риби. Електричните риби биле подоцна повторно опишани од ancient Greek, Roman and Arabic naturalists and physicians. Several ancient writers, such as Pliny the Elder and Scribonius Largus, attested to the numbing effect of electric shocks delivered by catfish and electric rays, and knew that such shocks could travel along conducting objects. Patients suffering from ailments such as gout or headache were directed to touch electric fish in the hope that the powerful jolt might cure them.
електрична струја
Движењето на електричните полнежи е познато како електрична струја, чија јачина е најчесто мерена во ампери. Струјата може да се сости од каков било наелектризирани честички, најчесто тоа се електрони, но било кој полнеж во движење претставува струја. Електричната струја може да се спроведува низ нешта, спроводници, но не низ изолатори.
Од историска конвенција, позитивната струја ја има истата насока на пренесување како секој позитивен полнеж кој го содржи, или да се пренесува од најпозитивниот дел на колото до нај негативниот. Струјата дефинирана на овој начин е наречена електрична струја. Движењето на негативно наелектризираните електрони во електричното поле, една од најпознатите форми на струја, се смета за позитивна во „обратна“ насока на таа од електроните. Како и да е, наслонувајќи се на условите, електричната струја, може да се состои од пренесувани наелектризирани честички во било која насока, дури и во двете насоки одеднаш. ПОзитивно кон негативната конвенција се употребува за да се поедностави оваа ситуација.
Процесот при кој електричната струја се пренесува низ материјал е позната под терминот електрична спроводливост, а неговата природа варира со онаа на наелектризираните честички и материјалот преку кој се движат. Примерите за електрични струи вклучуваат метална спроводливост, каде што електроните течат низ плазми како што се електричните искри. Додека честичките можат да се движат прилично бавно, понекогаш со просечна лебдачка брзина со фракција од само неколку милиметри во секунда, електрично коло кое ги пренесува самата се движи блиску до брзина на светлината, овозможувајќи електричните сигнали постојано да се пренесуваат низ жиците.
Струјата предизвикува видливи ефекти, кои историски биле средства за препознавање на нејзиното постоење. Тоа дека водата може да биде рас падната -- било открено од страна на Вилијам Николсон и Антони К. во 1800, процес кој е познат под името електролиза. Нивната работа била неверојатно проширена наоколу од Мајкл Фарадеј во 1833. Струја низ електричен отпор предизвикува локално затолување, ефект кој Џејмс Џул го изучувал математички во 1840. Едно од најважните откритија поврзано со струјата било ненамерно направено од страна на Хана Кристијан Орстед во 1820, кога, додека припремувал предавање, тој забележал дека струјата во жицата ја вознемирува стрелката на магнетниот компас. Тој го открил електромагнетизмот, фундиментална интеракција помеѓу електрицитетот и магнетите. Левелот на електромагнетните емисии генерирани од electric arcing е доволно висока за да произведе електромагнетно мешање, кое може да биде штетно за работата на соседната опрема.
Во инжинерството или, струјата е често опишана како еднонасочна струја или како најизменична струја. Овие термини се однесуваат на тоа како струјата варира со тек на времето. Еднонасочната струја, as produced by example from a battery and required by most electronic devices, е еднонасошно пренесување од позитивниот дел на колото до негативното. Ако, како што е најчесто, ова предесување е носено од елекроните, тие ќе се пренесуваат во обратна насока. Најизменничната струја е секоја струја која повторливо ја менува насоката.; скоро секогаш ова зема форма на синусен бран  Најизменичната струја така се менува напред назад во полуспроводник без полнежот да се движи со текот на времето. Просечната вредност на двонасочнтата струја е еднаква на 0, но ја пренесува енергијата најпрво во една насока и потоа во обратната. Двонасочната струја епод влијание на елекрични својства кои не се забележливи во стабилна состојба на еднонасочната струја, како што се индуктивноста и капацитетот. Овие својства како и да е можат да станат важни кога колото е подложено на transients, како што кога бил за првпат наполнет со енергија.
Брест (Штипско)
Брест — село во Општина Штип.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Брест имало 230 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Брест имало 184 жители.
Брест е мало село, коешто во 1961 година броело 181 жители, а во 1994 година бројот се намалил за 30 жители.
Според пописот од 2002 година, населението на Брест броело 32 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 8 жители, сите Македонци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 2310 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 14 гласачи.
Чучер-Сандево
Чучер-Сандево (во минатото познато само како Чучер) — село во Општина Чучер-Сандево, во областа Црногорија, во околината на градот Скопје. Селото претставува административно седиште на истоимената општина.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел на Скопската Котлина, во средишниот дел на територијата на Општина Чучер-Сандево. Селото е ридско, на надморска височина од 540 метри.
Селото зазема амфитеатрална положба. Сместено е на падините на брдото Тромеѓа, како и во една сува долина. Мештаните со вода за пиење се снабдувале од пет чешми, кои со вода се снабдуваат од изворот Шумљаковац, северозападно од селото. Во атарот на селото постојат и други извори на вода, особено во планинскиот дел. Во 1950 година бил изграден водовод.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Дол, Лазово, Шумљаковац, Забел, Лулево, Црквен Забел, Извор, Солиште, Маринкова Голина, Трчмео, Големи Брег, Рапочева Појата, Блачански Рид, Елезица, Мост, Вржи Вир, Лепенац, Лука, Пруга, Никиштанско Куличе, Душка, Шумљак, Мусов Гроб, Кула, Чешмиче, Средно Солиште, Клепотенец, Марков Камен, Марков Даб, Црњевац, Палешевина, Пударац, Река, Коларово Кладенче, Булини Гробишта, Вртвоѓа и Крна Глава.
Селото има особен збиен тип. Родовските куќи образуваат свои маала, како што се Џепиќи, Урдаревиќи, Кајевиќи, Ливриниќи и други. Во поново време, куќите се градат издвоени од стариот дел на селото.
Селото се наоѓа во областа Црногорија, во југозападните делови на планината Скопска Црна Гора. Чучер-Сандево е на 15 километри оддалеченост северно од градот Скопје.
Чучер е едно од ретките села во која има куќи со пространи чардаци и чешми со многу дулки.
Историја
Западно од селото, во близина на реката Лепенец, се наоѓала некогашна Давина Кула, во која според мештаните се наоѓала некоја жена по име Дафина. Подоцна, кулата била освоена од Турците. И денес се наоѓаат остатоците од некогашната кула и други ѕидини.
Преданието наведува дека селото најпрвин се наоѓало неколку стотина метри северозападно од денешната местоположба, околу изворот Шумљаковац. Меѓутоа, мештаните морале да го напуштат тоа село, бидејќи поради нешто било запалено. Селото не било преместено наеднаш, туку домаќинствата се селеле повеќепати.
Од старите родови во некогашното село, во денешното село се зачувани само родовите Кајевиќи и Ливриниќи.
Според бугарските извори, во селото се доселиле српски доселеници во периодот 1689-1739 година.
До крајот на турската власт во 1912 година, селото трпело напади од страна на муслиманските жители (особено од селото Блаце) и не добивало заштита од страна на државата.
Во век, Чучер било село во Скопската каза на Отоманското Царство.
Првичното име на селото било само Чучер, но било додадено и „Сандево“ по Втората светска војна во чест на народниот херој Александар Урдаревски-Санде. Всушност, по војната се случило спојување на старото село Чучер и новосоздадената населба Сандево во непосредна близина на селото.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 11 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 596 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 238 хектари, а на шумите 114 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Сточарството било главна стопанска гранка на мештаните до крајот на Втората светска војна. Особено биле одгледувани кози. Стоката била чувана во месностите Бела Вода и Стануловац на планината Скопска Црна Гора.