cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Московско метро
Име
Метрото првично беше именувано по Л.М. Каганович, од 29 ноември 1955 година, го носи името на В.И. Ленин, во 1990-тите и 2000-тите не се користеше на сите станици, иако официјално прашањето за отстранување на името на Ленин никогаш не се појави. Во 2014 година, иницијативата за отстранување на името на Ленин од името на метрото и неговите станици беше преземена од московскиот огранок на партијата Јаблоко. Во 2016 година, раководството на метрото ја објави својата намера да ги врати таблите на кои беше напишано името на метрото „Метрополитен им. Ленин“ во сите метро станици кои биле реконструирани.
Станици
Од 258 станица на метрото, 88 се длабоко под земјата, 123 се плитко под земјата, 12 се на ниво на површината и 5 се издигнати.
Станиците што се градеа под режимот на Сталин, во стилот на социјалистичкиот класицизам, беа наменети како подземни „палати на народот“. Станиците како Комсомолска, Киевска или Мајаковска и други изградени по 1935 година во втората фаза од еволуцијата на мрежата се туристички знаменитости, нивната фотогенична архитектура, големи лустери и детална декорација невообичаени за јавен транспортен систем. Станиците отворени во 21 век се под влијание на меѓународен и понеутрален стил со подобрен технички квалитет.
Возен парк
Од почетокот, пероните биле долги најмалку 155 метри, за да можат да се сместат возови со осум вагони. Единствените исклучоци се на линијата Филовска: Виставочна, Меѓународна, Студенческа, Кутузовска, Фили, Баграционовска, Филевски Парк и Пионерска, кои дозволуваат само возови со шест вагони.
Возовите на линиите Замосковорецка, Калужско-Рижска, Таганско-Краснопресненска, Калининска, Солнцевска, Болшаја Колцеваја, Серпуховско-Тимирјажевска, Љублинско-Дмитровска и Некрасовска имаат осум вагони, на линијата Соколническа имаат седум или осум вагони и на линијата Филовска возови со шест вагони. Линиите Арбатско-Покровска и Колцева имаа возови со шест и седум вагони, но сега користат возови со пет вагони од друг тип. Линијата Бутовска користи возови со три вагони од друг тип.
Втора светска војна
Возовите од типот В беа возовите C-класа од Берлинското метро од 1945 до 1969 година, до неговото згаснување во 1970 година. Тие беа транспортирани од Берлинското метро за време на советската окупација. Возовите А-тип и Б-тип беа нови модели направени по отворањето.
Модерна ера
Во моментов, метрото оперира само возови од стилот 81.
Возниот парк на линијата Колцева се заменува со возови од типот 81-740/741 Русич со четири вагони. Линијата Бутовска беше дизајнирана по различни стандарди и има пократки (96 метри долги) платформи. Има возови од типот 81-740/741, кои се состојат од три вагони (иако линијата може да користи и традиционални возови со четири вагони). На Московскиот централен круг се користат возови Ласточка, составени од пет вагони.
Линии
Секоја линија е идентификувана со име, алфанумерички индекс (обично се состои од само број) и боја. Бојата доделена на секоја линија за прикажување на мапите и знаците е нејзиниот разговорен идентификатор, освен за неописните зелени и сини бои доделени на линиите Голема кружна, Замоскворецја, Љублинско-Дмитровска и Бутовска (маршрута 11, 2, 10 и 12 ). Претстојната станица се најавува со машки глас на возовите кои се движат кон центарот на градот (на кружната линија, возовите во насока на стрелките на часовникот) и со женски глас на појдовните возови (возови против стрелките на часовникот на кружната линија).
Метрото има врска со Московската едношинка, 4,7 километри, монорлесна линија со шест станици помеѓу Тимирјазевска и ВДНХ, која беше отворена во јануари 2008 година.
Историја
Првите планови за метро систем во Москва датираат од Руското Царство, но беа одложени поради Првата светска војна, Октомвриската револуција и Руската граѓанска војна. Во 1923 година, Московскиот градски совет формираше Канцеларија за дизајн на подземни железници при Московскиот одбор на урбани железници. Канцеларијата спроведе прелиминарни студии и до 1928 година разви проект за првата рута од Соколники до центарот на градот. Во исто време беше дадена понуда до германската компанија Сименс Баунион (Siemens Bauunion) да достави сопствен проект за истата траса. Во јуни 1931 година, одлуката да започне изградбата на московското метро ја донесе Централниот комитет на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз. Во јануари 1932 година бил одобрен планот за првите линии, а на 21 март 1933 година советската влада одобрила план за 10 линии со вкупна должина на трасата од 80 км.
Советските работници ја извршуваа градежната работата и уметничките дела, но главните инженерски дизајни, правци и градежни планови ги работеа специјалисти регрутирани од лондонското метро. Британците повикаа на тунелирање наместо техниката „сечење и покривање“, употреба на ескалатори наместо лифтови, дадоа идеја за правците и линиите, како и дизајн на возниот парк. Паранојата на НКВД беше очигледна кога тајната полиција уапси бројни британски инженери за шпионажа бидејќи стекнаа длабинско познавање на физичкиот распоред на градот. Инженерите за електричната компанија Метрополитен-Викерс (Метровик) беа изложени на судење и беа депортирани во 1933 година, завршувајќи ја улогата на британскиот бизнис во СССР.
Првите четири фази на изградба
Првата линија беше отворена за јавноста на 15 мај 1935 година во 07:00 часот. Беше долгa 11 километри и вклучуваше 13 станици. Денот беше прославен како технолошка и идеолошка победа на социјализмот (и, во продолжение, сталинизмот). Се проценува дека околу 285.000 луѓе се возеле во метрото на првиот ден од неговата работа, а неговиот дизајн бил дочекан со гордост; уличните прослави вклучуваа паради, претстави и концерти. Театарот Бољшој претстави хорска изведба на 2.200 работници на метрото; Беа дистрибуирани 55.000 плакати во боја (што го пофалија Метрото како најпрометно и најбрзо во светот) и 25.000 примероци од „Песните на радосните освојувачи на метрото“. Овој публицитет, произведен од советската влада, ја нагласи супериорноста на московското метро над сите други метроа во капиталистичките општества и улогата на метрото како прототип за советската иднина. Московското метро имаше просечна брзина од 47 км/ч и имаше максимална брзина од 80 км/ч. За споредба, возовите на њујоршкото метро биле побавни и имале просечна брзина од 40 км/ч и имале максимална брзина од 72 км/ч. Иако прославата беше израз на народната радост, таа беше и делотворна пропаганда, легитимизирајќи го метрото и прогласувајќи го за успех.
Почетната линија ги поврзувала станицата Соколники со станицата Охотни Рјад, а потоа се разгранува до Парк на Културата и Смоленска. Последниот крак беше проширен на запад до новата станица Киевска во март 1937 година, првата линија на метрото што ја преминува реката Москва преку мостот на метро Смоленски.
Втората фаза беше завршена пред војната. Во март 1938 година, огранокот на Арбацкаја беше поделен и проширен до станицата Курска. Во септември 1938 година, линијата Горковскаја беше отворена помеѓу Сокол и Театарска. Овде архитектурата го следи популарниот ар деко стил, кој беше споен со социјалистички теми.
Градежните работи на третата етапа беа одложени (но не и прекинати) за време на Втората светска војна, и беа пуштени во употреба два делници на метрото; Театарска-Автозаводска (три станици, ја преминуваат реката Москва преку длабок тунел) и Курска-Партизанска (четири станици) биле инаугурирани во 1943 и 1944 година соодветно. Воените мотиви ги заменија социјалистичките визии во архитектонскиот дизајн на овие станици. За време на опсадата на Москва во есента и зимата 1941 година, метро станиците беа користени како засолништа за воздушни напади; Советот на министри ги премести своите канцеларии на платформите на Мајаковска, каде Сталин одржа јавни говори во неколку наврати.
По завршувањето на војната во 1945 година, започна изградбата на четвртата етапа на метрото, која ја вклучуваше линијата Колцева, длабок дел од линијата Арбатско-Покровскаја од Плоштад на револуцијата до Киевска и површинско проширување до Первомајска во раните 1950-ти. Се смета дека декорацијата и дизајнот карактеристични за московското метро го достигнале својот зенит на овие станици. Линијата Колцева најпрво беше планирана како линија што се протега под Градинскиот прстен, широка авенија што ги опкружува границите на центарот на градот на Москва. Првиот дел од линијата - од Парк на Културата до Курска (1950) - ја следи оваа авенија. Плановите подоцна беа променети и северниот дел од обиколницата минува 1-1,5 километри надвор од авенијата, со што се обезбедува услуга за седум (од девет) железнички терминали. Следниот дел од линијата Колцева беше отворен во 1952 година (Курска-Белорусска), а во 1954 година беше завршена прстенестата линија.
Сталинистичките идеали во историјата на московското метро
Кога метрото беше отворено во 1935 година, тоа веднаш стана централно место на транспортниот систем (за разлика од коњските коли кои сè уште беа широко користени во 1930-тите во Москва).
Тој стана и прототип, визија за идните советски технологии од големи размери. Уметничките дела на 13-те оригинални станици станаа национално и меѓународно познати. На пример, станицата на плоштадот Свердлов (Театарска) имаше порцелански барелјефи кои го прикажуваат секојдневниот живот на советските народи, а барелјефите во спортскиот комплекс Динамо ги величаа спортот и физичката моќ на моќниот нов „Хомо Советикус“ (советски човек). Метрото беше промовирано како симбол на новиот општествен поредок - еден вид комунистичка катедрала на инженерската модерност.
Метрото беше иконично и поради тоа што го покажа социјалистичкиот реализам во јавната уметност.
Социјалистичкиот реализам всушност бил метод, а не стил. Методот бил под влијание на Николај Чернишевски, омилениот нихилист на Ленин од 19 век, кој изјавил дека „уметноста не е корисна освен ако не служи на политиката“. Оваа максима ги сумира причините зошто станиците ги комбинираа естетиката, технологијата и идеологијата: секој план што не ги вклучи сите три области кохезивно беше отфрлен.
Светла иднина и буквална светлина во метрото на Москва
Московското метро беше еден од најамбициозните архитектонски проекти на СССР. Уметниците и архитектите на метрото работеа на дизајнирање структура која го отелотворува свет (руски) (буквално „светлина“, фигуративно „зрачење“ или „брилијантност“) и светлое будущее (руски) (добро осветлена/блескава/светла иднина). Со нивните рефлектирачки мермерни ѕидови, високи тавани и големи лустери, многу станици на московското метро се споредуваат со „вештачко подземно сонце“.
Ова дворско подземно опкружување ги потсетува корисниците на метрото дека нивните даноци биле потрошени за материјализирање на „блескавата иднина“.
Главен инженер за осветлување беше Абрам Дамски, дипломиран на Високиот државен уметничко-технички институт во Москва. До 1930 година бил главен дизајнер во московската фабрика „Електросвет“, а за време на Втората светска војна бил испратен во фабриката „Метрострој“ (Метро конструкција) како шеф на одделот за осветлување. Дамски ја препозна важноста на ефикасноста, како и потенцијалот за светлина како експресивна форма. Неговиот тим експериментираше со различни материјали (најчесто лиена бронза, алуминиум, лим од месинг, челик и млечно стакло) и методи за оптимизирање на технологијата. Дискурсот на Дамски за „Светилки и архитектура 1930–1950“ детално ги опишува епските лустери инсталирани во станицата Таганска и станицата Калужска (Октјабрска во денешно време, да не се меша со современата станица „Калужска“ на линијата 6). Станицата Калужска е дизајнирана од архитектот Леонид Полиаков. Одлуката на Полиаков да го заснова својот дизајн на реинтерпретација на руската класична архитектура јасно влијаеше на концептот на светилките, од кои некои ги планирав во соработка со самиот архитект. Обликот на светилките беше факел – факелот на победата, како што рече Пољаков... Уметничкиот квалитет и стилското единство на сите светилки низ внатрешноста на станицата ги направи можеби најуспешниот елемент на архитектонската композиција. Сите беа изработени од лиен алуминиум украсен со црно-златна елоксирана облога, техника која фабриката Метрострои само што ја совлада.
Метро станицата Таганска на централниот прстен е дизајнирана во сосем друг стил од архитектите К.С. Рижков и А. Медведев. Нивната тема се занимаваше со слики од војна и победа. Целокупниот ефект беше церемонијален. Во салите на платформата сините керамички тела на лустерите играа поскромна улога, но сепак ја нагласи целокупната експресивност на лампата. - Абрам Дамски, Лампи и архитектура 1930–1950 година
Индустријализација
Првиот петгодишен план на Сталин (1928–1932) ја олесни индустријализацијата за изградба на социјалистичка татковина. Планот беше амбициозен, со цел да се преориентира аграрното општество кон индустријализмот. Тоа беше фанатичната енергија на Сталин, планирањето од големи размери и дистрибуцијата на ресурсите кои го одржуваа темпото на индустријализација. Првиот петгодишен план беше клучен за завршувањето на московското метро; без индустријализација, Советскиот Сојуз не би ги имал суровините неопходни за проектот. На пример, челикот беше главна компонента на многу станици на метрото. Пред индустријализацијата, ќе беше невозможно Советскиот Сојуз да произведе доволно челик за да го вклучи во дизајнот на метрото; дополнително, недостигот на челик би ја ограничил големината на системот на подземната железница и неговиот технолошки напредок.
Московското метро ја унапреди изградбата на социјалистичкиот Советски Сојуз бидејќи проектот беше усогласен со вториот петгодишен план на Сталин. Вториот план се фокусираше на урбанизацијата и развојот на социјалните услуги. Московското метро беше неопходно за да се справи со приливот на селани кои мигрираа во градот во текот на 1930-тите; Населението на Москва порасна од 2,16 милиони во 1928 година на 3,6 милиони во 1933 година. Метрото, исто така, ја зајакна разнишаната инфраструктура на Москва и нејзините комунални услуги, кои досега речиси и не постоеја.
Мобилизација
Комунистичката партија имаше моќ да се мобилизира; бидејќи партијата беше единствен извор на контрола, таа можеше да ги фокусира своите ресурси. Најзначајниот пример на мобилизација во Советскиот Сојуз се случи за време на Втората светска војна. Земјата исто така се мобилизираше за да го заврши московското метро со невидена брзина. Еден од главните мотивациони фактори на мобилизацијата беше да го престигне Западот и да докаже дека социјалистичкото метро може да ги надмине капиталистичките дизајни. За Советскиот Сојуз беше особено важно социјализмот да успее индустриски, технолошки и уметнички во 1930-тите, бидејќи капитализмот беше на ниско ниво за време на Големата депресија.
Задолжен за мобилизацијата на метрото беше Лазар Каганович. Како истакнат член на партијата, тој ја презеде контролата врз проектот како главен надзорник. Каганович го доби прекарот „железен комесар“; тој ја сподели фанатичната енергија на Сталин, драматичното ораторство и способноста да ги одржува работниците брзо да градат со закани и казни. Тој беше решен да го реализира московското метро, ​​без разлика на трошоците.
Ова беше сеопфатна мобилизација; проектот привлече ресурси и работници од целиот Советски Сојуз. Во својата статија, археологот Мајк О'Махони го опишува опсегот на мобилизацијата на метрото:"Специјализирана работна сила беше привлечена од многу различни региони, вклучувајќи рудари од украинските и сибирските полиња на јаглен и градежни работници од фабриката за железо и челик во Магнитогорск, хидроцентралата Днепар и железницата Туркестан-Сибир. Изградбата на метрото вклучуваше железо од сибирски Кузњецк, дрво од северна Русија, цемент од регионот Волга и северен Кавказ, битумен од Баку и мермер и гранит од каменоломи во Карелија, Крим, Кавказ, Урал и Советскиот Сојуз. Далечен Исток." - Мајк О'Махони, Археолошки фантазии: Историја на изградбата на московското метро Квалификувани инженери беа дефицитарни, а неквалификуваните работници беа инструментални за реализацијата на метрото. Метрострои (организацијата одговорна за изградбата на метрото) спроведе масивни кампањи за регрутирање. Испечати 15.000 примероци на Ударник метростроја (неговиот дневен весник) и 700 други билтени (некои на различни јазици) за да привлече неквалификувани работници.
Петта фаза
Почетокот на Студената војна доведе до изградба на длабок дел од линијата Арбатско-Покровскаја. Станиците на оваа линија беа планирани како засолништа во случај на јадрена војна. По завршувањето на линијата во 1953 година, горните пруги помеѓу Плоштад на револуцијата и Киевска биле затворени, а подоцна повторно отворени во 1958 година како дел од линијата Фиљовска.
Станиците, исто така, беа снабдени со тесни порти и системи за одржување на живот за да функционираат како соодветни јадрени засолништа.
Во понатамошниот развој на метрото, терминот „фази“ повеќе не се користел, иако понекогаш станиците отворени во 1957-1959 година се нарекуваат „петта фаза“.
Ерата на Никита Хрушчов на намалување на трошоците
Во доцните 1950-ти, архитектонската екстраваганција на новите метро станици беше отфрлена.
Ова беше направено по наредба на Никита Хрушчов, кој имаше утилитарен пристап кон дизајнот, сличен на „минимализмот“ по Втората светска војна, за разлика од дизајните од пред 1953 година (ера на Сталин).
Всушност, дури и украсите на станиците на метрото речиси завршени во времето на забраната за „прекумерност“ во дизајнот (како што се ВДНХ и Алексеевска) ги поедноставија последните декори.
За разлика од претходните живописни, добро украсени (ако не и премногу раскошни) станици; доцните 50-ти, 60-тите и некои од 70-ти метро станици, како што е станицата Југозападна би биле едноставни по дизајн (и стил), со ѕидови покриени со идентични квадратни керамички плочки (пред редизајнот на станицата во 2010 година).
За сите нови станици беше развиен типичен распоред на евтина плитко ископана метро станица (која брзо стана позната како Сороконожка – „стоногалка“, од раните дизајни со 40 бетонски столбови во два реда) и станиците беа изградени да изгледаат речиси идентични, различно едни од други само во боите на мермерните и керамичките плочки. Повеќето станици беа изградени со поедноставна, евтина технологија; ова резултираше со тоа што утилитарниот дизајн беше погрешен на некој начин.
Ѕидовите со евтини керамички плочки беа подложни на вибрации на возот: некои плочки на крајот ќе паднат. Не беше секогаш можно да се заменат плочките што недостасуваа со оние со точната боја и тон, што на крајот доведе до разнобојни делови од ѕидовите.
Во средината на 1970-тите, архитектонската екстраваганција беше делумно обновена. Сепак, продолжи да доминира поновиот дизајн на плитки „стоногалки“ станици (со 26 колони, пошироко распоредени). На пример, станицата Калужска има столбови украсени со гранит и уникатна нерамна форма на плочка (со искористен 3Д ефект). Исто така, Бељаево од 1974 година има правоаголни плочки кои изгледаат како ѕид од тули; има и огромни комеморативни плакети „1974“.
Метро станици од доцниот СССР
Контрастниот стилски јаз меѓу моќно украсените станици на центарот на Москва и едноставните станици од 60-тите на крајот беше исполнет со станици како Менделеевска, Петровско-Разумовска, Јаснево или Тиопли Стан (името на последната станица буквално се преведува како топло место и така станицата е декорирана: покриена е со панели слични на тули кои изгледаат како радијатори).
Во центарот на градот има станици како што е Боровицка, со непокриени тули и сиви бои слични на бетон кои придружуваат еден мозаик со средновековна тема.
Некои станици, како што е длабоко ископаната Шаболовска, има ѕидови украсени со лим, а не со плочки.
Пост-СССР станици на модерната Руска Федерација
Метро станиците од 90-тите и 2000-тите се разликуваат по стил, но некои од станиците се чини дека имаат свои теми:
Некои мрачни „стоногалки“ со досаден изглед, како Академска и Југозападна, претрпеа реновирање во XXI век (нови метални бели и сини ѕидови на Академска, аквалин стаклени, сјајни ѕидови на Југозападна). Голема кружна линиjа е единаесетта според официјалното нумерирање и најдолгата линија на московското метро. Врши кружно движење и има гранка на вилушка од Хорошовска до Делово Центр (која во иднина ќе се трансформира во делот Шелепиха - Деловој Центр на линијата Рубљово-Архангелскаја во изградба и услугата што ја поврзува гранката Хорошевскаја - Шелепиха, во врска со кој привремено ќе биде затворен, датумите не се познати). Тоа е најголемиот завршен проект во светот во индустријата на метрото, по отворањето стана најдолгата кружна линија на метро во светот, пред линијата бр. 10 на метрото во Пекинг со должина од 57,1 км. На линијата има 31 станица. Отворањето на последните 9 станици лоцирани во северниот и југоисточниот дел се одржа на 1 март 2023 година. 5G технологијата се тестира на пет станици на линијата.
На мапите на метрото е означено со тиркизна боја. Планирано е да се користи систем за автоматско водење на линијата.
Московски централен прстен (линија 14)
Новата кружна линија на метрото во Москва беше релативно брзо направена во 2010-тите: Московскиот централен прстен (линија 14) беше отворена за употреба во септември 2016 година со пренаменување, надградба на Малиот прстен на московската железница. Наведената железничка линија била изградена во Москва во времето на Царска Русија за возовите да сообраќаат низ тогашна Москва децении пред создавањето на московското метро; наведениот прстен од шини останал на место како неелектрифицирана линија (само за товарни локомотиви) до XXI век, така што никогаш не бил напуштен или прекинат.
Во 2012 година беше објавен предлог за преобразување на товарниот прстен во градска железница со чести патнички услуги. Поставена е нова пруга (до постојната) и беа изградени целосно нови станици помеѓу 2014 и 2016 година.
Таквото претворање на стара, но сè уште недопрена и искористена кружна линија во целосно заложена линија на московското метро му помогна на градот да ја намали тензијата на метро системот. Забележливо е олеснување на метежот и намалување на користењето на поранешната прекористена линија Колцева од воведувањето на Московскиот централен прстен.
Лого
Првата линија на московското метро беше лансирана во 1935 година, комплетирана со првото лого, голема буква „М“ поврзана со текстот „МЕТРО“. Нема точни информации за авторот на логото, па често им се припишува на архитектите на првите станици – Самуил Кравец, Иван Таранов и Надежда Бикова. На отворањето во 1935 година, буквата М на логото немала дефинитивен облик.
Денес, со најмалку десет различни варијации на обликот во употреба, московското метро сè уште нема јасни упатства за брендот или логото. Беше направен обид во октомври 2013 година да се започне национален натпревар за имиџ на брендот, кој беше затворен неколку часа по неговото објавување. Сличен натпревар, кој се одржа независно подоцна истата година, даде подобри резултати, иако ниту еден не беше официјално прифатен од официјалните лица на Московското метро.
Билети
Во октомври 2021 година, едно возење чини 60 рубли (приближно 44 денари). Попусти (до 33%) за поединечни возења се достапни при купување на возења „на големо“, купување билети за повеќекратни патувања (како што се дваесет патувања или шеесет патувања), а децата под седум години можат бесплатно да патуваат (со нивните родители).
Постојат билети и кои траат одредено време - 24-часовен билет, 72-часовен билет, билети за еден месец и за една година.
Спроведувањето на билетот се врши на влезните места. Штом патникот ќе влезе во системот на метро, нема дополнителни проверки на билетите - може да се вози до кој било број станици и слободно да врши трансфер во системот.
Трансферите до други системи за јавен превоз (како автобус, трамвај, тролејбус/„електробус“) не се опфатени со возењето. Трансферот до едношинката и Московскиот централен прстен е бесплатен додаток на возењето во рок од 90 минути по влегувањето во метро станица.
Во метрото, турникетите прифаќаат назначени пластични картички („Тројка“, „социјални картички“) или картонски картички РФИД за еднократна употреба.
Неограничени картички се достапни и за студенти по намалена цена (од 2017 година, 415 рубли за календарски месец на неограничена употреба) за еднократна цена од 70 рубли. Транспортните картички наметнуваат доцнење за секоја последователна употреба; т.е. картичката не може да се користи 7 минути откако корисникот ќе помине низ турникетот.
Историја на паметни билети
Турникетите од советската ера прифаќаа монетите од рубља.
Во раните години на Руската Федерација (и со почетокот на хиперинфлацијата) се користеа пластични жетони. Картичките со магнетни ленти за еднократна употреба беа воведени во 1993 година на пробна основа и се користеа како неограничени месечни билети помеѓу 1996 и 1998 година. Продажбата на токени заврши на 1 јануари 1999 година, а тие престанаа да се прифаќаат во февруари 1999 година; од тоа време како билети се користеле магнетни картички со фиксен број на возења.
На 1 септември 1998 година, московското метро стана првиот метро систем во Европа кој целосно ги имплементира „безконтактните“ паметни картички, познати како транспортни картички. Картичките требаше да имаат неограничен број патувања за 30, 90 или 365 дена, нивниот активен животен век беше проектиран на 3½ години; неисправните картички требаше да се заменат без трошоци.
Во јануари 2007 година, московското метро почна да ги заменува магнетните картички со бесконтактни билети за еднократна употреба. Ултралесните билети се достапни за фиксен број патувања во апоени од 1, 2, 5, 10, 20 и 60 патувања (валидни 5 или 90 дена од денот на купувањето) и како месечен билет, валиден само за избран календарски месец и ограничен на 70 патувања. Продажбата на магнетни картички престана на 16 јануари 2008 година, а магнетните картички престанаа да се прифаќаат кон крајот на 2008 година, со што московското метро стана првиот голем јавен транспортен систем во светот кој работи исклучиво на бесконтактниот автоматски систем за наплата на билетите.
На 2 април 2013 година, Одделот за транспорт во Москва воведе транспортен електронски паричник базиран на паметни картички наречен Тројка.
Во 2013 година, како начин да се промовираат Олимписките игри во Сочи и активниот начин на живот, московското метро инсталираше автомат кој на патниците им дава бесплатен билет во замена за правење 30 сквотови.
Среќни часови за линиите 7 и 15
Ако влезете во линијата 7 или линијата 15 (+трансфер станици) во работните денови до 07:15 или од 8:45 до 9:15 часот, добивате 50% попуст. Сепак, вашиот трошок за билет не може да има негативна вредност (ако стапиле на сила други попусти).
Програмата за среќни часови за московското метро е насочена против метежот на линијата 7 на станицата Вихино.
Проширувања
Од почетокот на 21 век, неколку проекти се завршени, а повеќе се во тек. Првата беше екстензијата Аннино-Бутово, која ја прошири линијата Серпуховско-Тимирјазевска од Пражска до Улица Академика Јангелија во 2000 година, Анино во 2001 година и Булвар Дмитрија Донского во 2002 година. Нејзиното продолжение, покачената линија Бутовска, беше инаугурирана во 2003 година. Станицата Воробјови Гори, која првично беше отворена во 1959 година и беше принудена да се затвори во 1983 година, откако беше откриено дека бетонот користен за изградба на мостот е неисправен, беше повторно изградена и повторно отворена по многу години во 2002 година. Друг неодамнешен проект вклучуваше изградба на крак од линијата Фиљовска до Московскиот меѓународен деловен центар. Ова ги вклучуваше Виставочна (отворена во 2005 година) и Меѓународна (отворена во 2006 година). Продолжението Строгино-Митино започна со Парк на Победата во 2003 година. Нејзините први станици (Кунцевска и Строгино) беа отворени во јануари 2008 година, а Славјански булвар следеше во септември. Мјакинино, Волоколамска и Митино беа отворени во декември 2009 година. Станицата Мјакинино беше изградена со државно-приватно финансиско партнерство, единствено во историјата на московското метро. Новиот терминал, Пјатницкоје Шосе, беше завршен во декември 2012 година.
По долги години изградба, долгоочекуваното проширување на линијата Љублинска беше инаугурирано со Трубнаја во август 2007 година и Сретенски Булвар во декември истата година. Во јуни 2010 година, таа беше проширена на север со станиците Достоевска и Марина Роша. Во декември 2011 година, линијата Љублинска беше проширена на југ за три станици и поврзана со линијата Замосковоретска, при што станицата Алма-Атинска беше отворена во декември 2012 година. Линијата Калининска беше продолжена покрај Московскиот автопат во август 2012 година со станицата Новокосино.
Во 2013 година, линијата Таганско-Краснопресненска беше продолжена по неколку одложувања до југоисточните области на Москва надвор од Обиколницата со отворањето на станиците Жулебино и Лермонтовски Проспект. Првично планиран за 2013 година, нов сегмент од линијата Калининска помеѓу Парк на Победата и Деловој Центар (одделен од главниот дел) беше отворен во јануари 2014 година, додека подземното проширување на линијата Бутовска на север за да понуди трансфер до линијата Калужско-Рижска заврши во февруари. Спартак, станица на линијата Таганско-Краснопресненска која остана недовршена четириесет години, конечно беше отворена во август 2014 година. Првата етапа од јужното проширување на линијата Соколническа, станицата Тропарово, беше отворена во декември 2014 година.
Тековни планови
Московското метро претрпува големо проширување; тековните планови предвидуваат речиси 150 километри нови линии да бидат отворени помеѓу 2012 и 2022 година.
Покрај големото проширување на метрото, владата на Москва и Руските железници планираат да надградат повеќе приградски железници во стилот на метро. За да се постигне тоа се планира да се изградат нови патеки и станици.
Метро 2
Се тврди дека втор и подлабок метро систем со кодно име „Д-6“, дизајниран за итна евакуација на клучниот градски персонал во случај на јадрен напад за време на Студената војна, постои под воена јурисдикција. Се верува дека се состои од една патека што ги поврзува Кремљ, главниот штаб, Лубјанка (Штабот на ФСБ), Министерството за одбрана и неколку други тајни инсталации. Наводно има влезови во системот од неколку цивилни згради, како што се Руската државна библиотека, Московскиот државен универзитет (МСУ) и најмалку две станици на редовното метро. Се шпекулира дека тие ќе овозможат евакуација на мал број случајно избрани цивили, покрај поголемиот дел од елитниот воен персонал. Сомнителен спој меѓу тајниот систем и редовното метро наводно се наоѓа зад станицата Спортивнаја на линијата Соколническа. Последниот дел од овој систем наводно бил завршен во 1997 година.
Бомбашки напад од 1977
На 8 јануари 1977 година, беше објавено дека бомба убила 7, а тешко повредила 33 луѓе. Таа експлодирала во преполн воз помеѓу станиците Измајловска и Првомајска. Тројца Ерменци подоцна беа уапсени, обвинети и погубени во врска со инцидентот.
Пожари од 1981 година
Во јуни 1981 година, седум изгорени тела беа извадени од станицата Октјабрска за време на пожар. Во исто време бил пријавен и пожар на станицата Проспект Мира.
Несреќа на ескалатор од 1982 година
На 17 февруари 1982 година се случи фатална несреќа поради колапс на ескалатор на станицата Авиамоторна на линијата Калининска. Осум лица загинаа, а 30 беа повредени поради натрупаност предизвикана од неисправни сопирачки за итни случаи.
Бомбашки напад од 2000
На 8 август 2000 година, силна експлозија во подвозник на метрото на метро станицата Пушкинска во центарот на Москва ги однесе животите на 12 луѓе, а 150 лица биле повредени. Рачно изработена бомба еквивалентна на 800 грама ТНТ била оставена во кеса во близина на киоск.
Бомбашки напад од февруари 2004
На 6 февруари 2004 година, експлозија уништи воз помеѓу станиците Автозаводска и Павелецка на линијата Замоскворетска, при што загинаа 41 човек, а беа повредени над 100. Беа обвинети чеченските терористи. Подоцнежната истрага заклучи дека жител на Карачај-Черкезија извршил самоубиствен бомбашки напад.
Бомбашки напад од август 2004
На 31 август 2004 година, жена бомаш самоубиец го активирал својат експлозив при што загинале 10 луѓе, а над 50 биле повредени. Официјалната истрага заклучила дека овој напад бил организиран од чеченските бунтовници.
Затемнување на Москва од 2005
На 25 мај 2005 година, затемнување низ градот ја прекина работата на некои линии. Затемнувањето сериозно ги погоди линиите Замосковоретска и Серпуховско-Тимирјажевска, каде што првично беше прекината целата услуга поради запрени возови во тунелите во јужниот дел на градот (најпогоден од затемнувањето). Подоцна, ограничената услуга продолжи и патниците заглавени во тунелите беа евакуирани. Некои линии беа само малку погодени од затемнувањето, кое главно го зафати јужниот дел на Москва; северните, источните и западните делови на градот имаа мало или никакво нарушување.
Инцидент на билборд во 2006 година
На 19 март 2006 година, градежен куп од неовластена инсталација на билборд бил пробиен низ покривот на тунелот, удирајќи во воз помеѓу станиците Сокол и Војковска на линијата Замосковоретска. Немало повредени.
Бомбашки напад од 2010
На 29 март 2004 година, две бомби експлодирале на линијата Соколническа, при што загинале 40, а биле повредени 102 луѓе. Првата бомба експлодирала на станицата Лубјанка на линијата Соколническа во 7:56 часот. Најмалку 26 загинале во првата експлозија, од кои 14 биле во вагонот каде што се случила експлозијата. Втората експлозија се случила на станицата Парк на културата во 8:38 часот, околу четириесет минути по првата. Во таа експлозија загинале 14 лица. Чеченските сепаратисти ја презеле одговорноста за бомбашките напади во московското метро.
Излетување од шини од 2014
На 15 јули 2014 година, воз излетал од шините помеѓу Парк на Победата и Славјански Булвар на линијата Арбатско-Покровска, при што загинале 24 луѓе и биле повредени уште десетина други.
Во популарната култура
Московското метро е централна локација и име на популарната серија на новели и видео игри Метро, каде што за време на јадрена војна, жителите на Москва се протерани во московското метро, кое е дизајнирано како засолниште, а различните станици се претвораат во импровизирани населби.
Во 2012 година бил објавен уметнички филм за катастрофа во московското подземје.
Бесмртните
Бесмртните (од грчки, понекогаш Десет илјади бесмртни или Персиски бесмртни), исто така познати и како бесмртна армија (персиски: سپاه جاويدان) е име дадено од Херодот за елитната тешка пешадиска единица од 10.000 војници во армијата на Ахеменидското Царство. Оваа единица вршела двојна улога: служела како царска гарда, но и како армија. Бесмртните главно биле Персијци, но имало и Мидијци и Еламити.
Бројни прашања поврзани со оваа единица остануваат неодговорени, (дури и потеклото на името), поради тоа што недостасуваат автентични извори.
Херодот
Херодот ги опишал „Бесмртните“ како тешка пешадија, водени од Хидарн, и кои постојано биле точно 10.000 на број. Тој исто така напишал дека името на оваа воена единица доаѓа од обичајот да се замени со нов член секој што е убиен, повреден или болен, со што единицата има постојана сила.
Оваа елитна единица е наречена „Бесмртните“ само во изворите кои се засноваат врз пишувањето на Херодот. Во персиските извори наоѓаме доказ за постоењето на постојана единица, иако не се наречени „Бесмртни“. „Можно е информаторот на Херодот да ги измешал именките: Anûšiya („пријатели“) и Anauša („бесмртни“)“, но ова тврдење не е прифатено од Рудигер Шмит.
Историја
Бесмртните одиграле клучна улога во битките на Камбис II (освојувањето на Египет во 525 година п.н.е.) и на Дариј I (освојувањето на помали кралства - северен Пенџаб и Синд, денес во Пакистан, и Скитија, во 520 година п.н.е. и 513 година п.н.е.). Бесмртните учествувале во Термопилската битка во 480 година п.н.е. и биле дел од персиската војска при заземање на Грција, во 479 година п.н.е.
Света Анастасија (остров)
'''Островот Св. Анастасија''' — бугарски остров во Црното Море. Се наоѓа на 1,5 километри од брегот кај Черноморец, на 12 метри надморска височина, и опфаќа територија од еден хектар. Тој е единствениот населен остров покрај бугарското крајбрежје на Црното Море.
Бесмртните
Историја
Во текот на последните декади од Ахеменидското Царство, улогата на главниот командант на Бесмртните (хазарапатиш) била проширена со тоа што тој станувал и главен министер на кралот. Телохранителите на кралот кои биле во директен контакт со него, од пред тоа биле дел од одредена одбрана чета од илјада силни мажи.
Света Анастасија (остров)
Островот се снабдува со електрична енергија и вода за пиење. Именуван е по поранешниот манастир Св. Анастасија, кој се наоѓа на островот. Манастирот постоел уште од средниот век и бил реконструиран во текот на 18-19 век. Потоа манастирот бил напуштен од 1923 година, кога островот бил трансформиран во затвор.
Бесмртните
Опрема
Херодот го опишал нивното наоружување на следниов начин: плетени штитови, кратки која, контејнер за стрели, мечеви или кратки ками, прачки, лак и стрели. Под облеката носеле панцирни палта. Копјето, за разлика од обичните војници, било сребрено, а повисоките офицери имале врвови за копјето од злато. Оваа единица била следена од караван со покриени кочии, камили и мазги, кои ги пренесувале потребните производи за нив, но и конкубини и слуги. Меѓу потребните производи спаѓала специјална храна што била сервирана само за нив.
Света Анастасија (остров)
Во 1925 година, група од 43 политички затвореници (комунисти и антифашисти), предводени од Теохар Бакарџиев, започнале бунт на островот и успеале да побегнат во Советскиот Сојуз. Во нивна чест, островот бил преименуван како Болшевички Остров кога комунистите дошле на власт во 1945 година. Бугарскиот филмски режисер Рангел Валчанов го базирал својот филм „На малиот остров“ од 1958 година според овој настан.
Бесмртните
Опрема
Она што Бесмртните го носеле на главата, се смета дека е персиската тијара. Не се знае точно каква била формата, но некои извори ја опишуваат како капа од штоф или филц, која можела да се симне врз лицето заради заштита од ветер и прашина во сувите персиски предели. Од зачуваните до денес обоени ахемедски глинени плочи и од резбите на кои се претставени Бесмртните, може да видиме дека тие носеле облеки со многу детали, обетки во форма на круг и златен накит. Сепак, се смета дека вака се облекувале само за свечени прилики.
Света Анастасија (остров)
Еден неделен весник со седиште во Бургас, Фактор, во 2006 година објавил дека водачот на Движењето за права и слободи, Ахмед Демир Доган, го посетил островот и изразил желба да го приватизира. Меѓутоа, Бугарската православна црква, која тврди дека островот е нејзина сопственост, се спротивставила на тоа.
Бесмртните
Во уметноста и популарната култура
Херодот споменал две воени елитни групи - Спартанците и Бесмртните - кои се соочиле во битка. Ова претставува инспирација за детален опис на битката, посебно на Бесмртните:
Света Анастасија (остров)
Денес, покрај манастирот со својата црква, островот има и светилник кој се наоѓа на островот, како и музеј, ресторан, кеј, конференциска сала и два куќи за гости со вкупно пет соби достапни за туристите. Во текот на летото, островот се посетува од Бургас преку бродски услуги кои се движат напред и назад неколкупати на ден.
NGC 6942
NGC 6942 — спирална галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јуни 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6942 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 6942 има привидни димензии од 2,1' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 40 м 37,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -54° 18' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 6942 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65172. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 437; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8791. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Список на државни водачи во 1387 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Вртење околу неподвижна оска
"„Оската на вртење“ пренасочува овде. За математички контекст, видете ја застапеноста на оската-аголот." Вртење околу неподвижна оска е специјален случај на вртежно движење. Хипотезата на неподвижна оска ја исклучува можноста за оската да ја смени својата ориентација, и не можат да се опишат таквите појави како клатење или прецесија. Според Ојлеровата теорема за вртењето, истовремено вртење заедно со бројот на неподвижните оски не е возможно. Доколку две вртења се принудени да ротираат во исто време, ќе се појави нова оска на вртење. Со оваа статија се претпоставува дека вртењето е исто така стабилно, така што не е потребно силата на вртење да се одржи во живот. Кинематиката и динамиката на вртењето околку неподвижна оска на круто тело се математички многу поедноставни од оние за слободно вртење на круто тело; тие се целосно слични со оние на линеарно движење со една неподвижна насока, што не е точно за слободно вртење на круто тело. Изразите за кинетичка енергија на објектот, и за силите на деловите на истиот, исто така постојат поедноставности за вртење околку неподвижна оска, отколку за општи вртежна движења. Поради овие причини, вртењето околу неподвижна оска обично се изучува во воведот на физика, за потоа студентите да имаат совладано линеарното движење; неговата целосна севкупност на вртежно движење обично се споменува во воведните часови по физика.
Објаснување и вртење
Крутото тело е објект со конечна мера во која сите растојанија помеѓу компонентите се константни.Не постои вистинско круто тело;надворешните сили можат да деформираат некој цврст предмет.За наши цели,тогаш, крутото тело е цврсто кое бара голема сила за значително да се деформира. Промената во позицијата на честичките во три-димензионален простор може да се целосно утврдени со три координати.Промената на позицијата на крутото тело е покомплицирано да се опише.Тоа може да се смета како комбинација на два различни типа на движење:транслаторно движење и вртежно движење.
Чисто транслаторно движење се случува кога секоја честичка од телото има иста моментална брзина како и секоја честичка;а потоа на патеката секоја честичка е паралелна на следната патека од сите други честички во телото.Под транслаторно движење,промената на положбата на круто тело е наведено во целосто тело од страна на три координати како x, y и z давајќи им можност на поместување во било кој момент, како што се на тежиштето, сосредоточено на круто тело.
Чисто вртежно движење се случува ако секоја честичка во телото се движи во круг околу една линија.Оваа линија се нарекува оска на вртење. Тогаш полупречник векторите од оската на сите честички поминуваат истата аголно поместување во исто време. Оската на вртење не треба да се движи низ телото.Во принцип, секое вртење може да биде одредено во целост од страна на три аголни поместувања во однос на правоаголни координатни оски x, y и z.Секоја промена во позицијата на круто тело сосема е опишано од страна на три ранслаторни и три вртежни координати.
Секое поместување на крутото тело може да се добие со првото изложување на телото на поместување проследено со вртење, или обратно, вртење проследено од поместување. Веќе знаеме дека за секоја колекција на честички,мирување во однос еден на друг,како и во круто тело,или во релативно движење,како експлозија на фрагменти од школка, забрзувањето на тежиштето се дадени од страна на""каде M е вкупната маса на системот и acmе забрзување на тежиштето. Останува прашањето на опишување на вртење на телото околу тежиштето и се однесуваат на надворешните сили кои дејствуваат на телото.Кинематичкото и динамичкото вртежно движење околу една оска да личат на кинемарика или динамика на транслаторно движење;вртежно движење околу една оска дури има теорема за работна енергија слична на онаа динамика на честички.
Аголно поместување
"Главна статијаАголно поместување."А честичките се движат во круг со полупречник .Откако ќе се помести на должина на лакот ,неговата аголна позиција е \theta во однос на оригиналната положба,каде.
Во математика и физика вообичаено е да се користат природните единица радијани наместо степени или револуции.Едниниците се претвораат на следниов начин:
,и
Аголното поместување е промена во аголна позиција:
каде е аголно поместување, е почетна аголна позиција и  е завршната аголна позиција.