cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Долно Коњско
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Коњско живееле 360 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Коњско имало 320 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото не било вклучено во пописите во периодот 1948-1994 како посебна единица, туку неговите податоци се прикажувале во населеното место Коњско.
Според пописот од 2002 година, во селото Долно Коњско живееле 551 жител, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 521 жител, од кои 512 Македонци, 1 останат и 8 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната Општина Охрид.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Охрид.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од тогашната општина Охрид.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Галичица, во која покрај селото Велестово, се наоѓале и селата Велгошти, Елшани, Лескоец, Љубаништа, Коњско, Пештани, Рамне, Скребатно, Трпејца и Шипокно. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Шипокно, во која влегувале селата Велестово, Коњско и Шипокно.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1294 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во Долно Коњско.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 647 гласачи.
Мајка Јоана од Ангелите (филм)
Мајка Јоана од Ангелите (полски: Matka Joanna od Aniolów) - полски филм од 1961 година, во режија на Јежи Кавалерович (Jerzy Kawalerowicz). Главните улоги ги толкуваат: Луцина Виницка (Lucyna Winnicka), Мјечислав Војт (Mieczyslaw Voit), Ана Цјепјелевска (Anna Ciepielewska), Марија Хвалибог (Maria Chwalibóg), Станислав Јашукјевич (Stanislaw Jasiukiewicz), Зигмунт Зинтел (Zygmunt Zintel), Зигмунт Малавски (Zygmunt Malawski) и други. На Канскиот филмски фестивал во 1961 година, Кавалерович ја добил специјалната награда на жирито, а бил номиниран и за „Златната палма“.
Синопсис
Дејството на филмот се одвива во Полска, во 17 век. Во еден манастир, калуѓерките се однесуваат неморално, зашто во нив е влезен Сатаната. Црквата го испраќа калуѓерот Јозеф Сурин (го игра Војт) за да го истера Сатаната од калуѓерките. Тој се среќава со старешината на манастирот, Мајка Јоана (ја игра Виницка), која уште при првата средба се однесува непристојно. Исто така, со своите гревови особено се истакнува и сестрата Маргарета (ја игра Цјепјелевска), која постојано ја посетува блиската меана, каде пее раскалашени песни, пие алкохол и флертува со еден благородник (го игра Јасјукјевич). Калуѓерот Сурин ги употребува сите методи (молитви, пост, покора, егзорцизам), но не може да ги спаси калуѓерките, иако Мајка Јоана го моли да ја ослободи од демоните и да ја направи светица. Уште повеќе, со текот на времето, отецот Сурин станува душевно и физички послаб и чувствува дека потпаѓа под силата на Сатаната. Најпосле, еден ден, во меаната доаѓа благородникот, кој ноќта ја поминува со сестрата Маргарета, а потоа ја напушта. Тогаш, отецот Сурин ја зема секирата и убива двајца слуги.
Мртви души
Доживувањата на Чичиков или Мртви души (поема) (руски: Похождения Чичикова или Мертвые души (поэма) — роман на рускиот писател Николај Гогољ, првпат објавен во 1842 година.
Создавањето на романот
Гогољ започнал да го пишува романот во средината на 1835 година, а сижето му го позајмил Пушкин, наговарајќи го да започне да пишува поголемо дело. Во „Исповедта на писателот“, Гогољ го објаснува настанувањето на делото „Мртви души“: Во една прилика, кога Гогољ му прочитал на Пушкин една сцена, тој се воодушевил и му рекол „...како е можно со таква способност човек да не се зафати со некое големо дело!“ Потоа, Пушкин почнал да му укажува на Гогољ на неговата кревка градба, на болестите и на можноста да умре млад; потоа, му го кажал примерот со Сервантес кој, иако напишал неколку извонредни раскази, да не се зафател со „Дон Кихот“, никогаш не би го зазел своето место меѓу писателите; најпосле, му го отстапил своето сиже од кое сакал да напише еден вид поема, а тоа било сижето за „Мртви души“.
Откако ги напишал првите три глави, Гогољ ја прекинал работата на романот, посветувајќи се на пишувањето на комедијата „Ревизор“. По напуштањето на Русија, тој ја продолжил работата на романот во швајцарското место Веве, а потоа и во Париз, каде работел со голем полет. Така, во едно писмо до Жуковски, тој вели: „Сè што почнав, повоторно го преработив, размислив повеќе за целиот план и сега го водам мирно како летопис. Ако го сработам ова дело онака како што треба да се направи, тогаш... какво огромно, какво оригинално сиже! Цела Русија ќе се појави во него! Тоа ќе биде првата моја добра работа, работа која ќе го прослави моето име!“ Гогољ ги преработил трите глави во Париз, а малку подоцна во Рим ја продолжил работата на романот. Првиот дел на „Мртви души“ Гогољ го пишувал шест години и го завршил есента 1841 година. П. В. Аненков, кој му помагал на Гогољ во препишувањето на романот, опишува една случка која го покажува задоволството на Гогољ од она што го напишал: Еднаш, за време на препишувањето на шестата глава, Аненков го изразил своето воодушевување, нарекувајќи ја главата генијална, а малку подоцна, за време на прошетката, Гогољ запеал некоја весела украинска песна и на улицата почнал да игра со чадорот од кој по неколку минути останала само дршката.
Во декември 1841 година, Гогољ го доставил до цензурата во Москва. Меѓутоа, цензорите постојано му давале забелешки на некои неважни ситни детаљи. На пример, еден цензор се спротивставил на печатењето на книгата, со образложение дека душата е бесмртна, дека не постојат мртви души и дека насловот е во спротивност на една од основните христијански догми. Кога му било објаснето дека се мисли на кметовите, цензорот одговорил дека дури сега не дава дозвола за печатење, зашто книгата е насочена против кметовите. Наскоро нему му станало јасно дека нема да добие дозвола за печатење на романот и затоа го замолил познатиот критичар В. Г. Белински да го предаде ракописот до цензурата во Петроград. Таму, цензорот Никитенко се покажал поблаг и дал дозвола за објавување, со барање до авторот да направи поправки на 36 „сомнителни места“, да ја измени приказната за капетанот Копејкин и да го промени насловот на книгата. Така, романот излегол од печат на 21 мај 1842 година, со наслов „Доживувањата на Чичиков или Мртви души“ (како што барала цензурата) и под тој наслов продолжил да се објавува до Октомвриската револуција.
На средината од корицата на првото издание на „Мртви души“ со големи букви се издвојува зборот „Поема“, потоа со ситни букви е напишано „Доживувањата на Чичиков“, а подолу со црни букви стои насловот „Мртви души“, заедно со годината на издавањето. Притоа, на корицата се претставени вињети на черепи, шишиња, чаши, печена гуска и трагични маски; странично се прикажани контурите на кафеани, бунари, риби, шишиња, опинци, а најгоре е прикажана познатата руска тројка.
Во 1846 година се појавило второто издание на првиот дел на „Мртви души“. Во предговорот на ова издание, Гогољ објаснува дека неговата намера била да ги покаже недостатоците и пороците на рускиот човек, додека подобрите луѓе и карактери ќе најдат место во другите делови на романот. Притоа, тој признава дека многу нешта во книгата не се верно опишани и дека во неа има многу пропусти и грешки, молејќи ги читателите да ги поправат. Понатаму, Гогољ пишува дека во книгата не се работи за стилот и за убавината на изразот, туку за нештата и за вистината на нештата и дека не може да ги објави последните делови од романот додека колку-толку не го запознае рускиот живот.
Според планот на Гогољ, „Мртви души“ требало да бидат составени од три дела. Во едно писмо до Жуковски од 1842 година, тој пишува: „Ви ги испраќам Мртви души. Тоа е првиот дел. Овој дел многу го преработив... но, не можам а да не видам колку малку е важен во споредба со другите делови што треба да дојдат по него.“ Притоа, Гогољ го нарекува првиот дел шупа, а другите делови ги споредува со дворец со колосални размери. Гогољ почнал да го пишува вториот дел на „Мртви души“ пред да биде објавен првиот дел. Меѓутоа, во 1842 година тој западнал во душевна криза и во мистицизам, што се забележува и во неговите редакции на вториот дел на романот. Во такви околности, борејќи се со здравиот разум и со опскурното мисионерство, во 1845 година, тој го запалил ракописот, а во 1848 година, по неговата посета на Палестина и враќањето во Русија, продолжил да работи на вториот дел на „Мртви души“, но повторно го запалил ракописот. Сепак, продолжил да ја пишува книгата и да ги преработува главите. Познато е дека успеал да ја заврши и да ја препише книгата, но девет дена пред смртта, на 12 февруари 1852 година го запалил и тој ракопис. Случајно, од книгата останале пет глави коишто ги објавил неговиот роднина Николај Трушковски во Москва, во 1855 година, врз основа на ракописната копија на оригиналот што ја направил С. П. Шевирјов. Не е познато, зошто Гогољ го уништил ракописот на вториот дел на книгата, но се знае дека на неа работел повеќе од десет години при што тој им читал делови од книгата на своите пријатели. Денес, од вториот дел на „Мртви души“ се зачувани првите четири глави коишто се поврзани и сочинуваат целина. Единствено, четвртата глава е недовршена и таа претставува дел од некоја од завршните глави на книгата. Врз основа на фактот дека имињата во неа не се конечно утврдени, за неа се претпоставува дека е напишана пред останатите три глави, а за сите четири глави се претпоставува дека припаѓаат на една од првите редакции на вториот дел на „Мртви души“, можеби на онаа што Гогољ ја запалил во 1845 година.
Во вториот дел на „Мртви души“ јасно се гледа големата идејна и душевна криза на Гогољ, како и промената во неговата идеологија. Навистина, и во вториот дел се присутни силните реалистични слики од животот, а ликовите на Тентетников и Хлобуев воопшто не заостануваат зад јунаците од првиот дел. Особено е интересен ликот на Тентетников, кој во руската книжевност претставува прототип на Обломов. Во таа смисла, Чернишевски вели дека “во поголемиот дел од исечоците, наспроти нивната неодреденост, избива големиот Гогољев талент со својата поранешна сила, свежина, благородност на насоката вродена на неговата висока природа.“ Но, во овој дел јасно се гледа тенденцијата за разубавување на стварноста и Гогољ се обидува да создаде идеални руски луѓе од типот на спахијата Констанжоглу, милионерот Муразов и Улињка, ќерката на генералот. Меѓутоа, овие идеални ликови се нереални и невистинити.
Покрај четирите глави од вториот дел на „Мртви души“, зачувани се три варијанти на „Приказната за капетанот Копејкин“, коишто суштински се разликуваат меѓу себе. Притоа, првата варијанта (којашто Гогољ воопшто не ја доставил до цензурата) е најпошта, втората варијанта е онаа што била забранета од цензурата, а третата е варијантата одобрена од цензурата. Подготвувајќи го првиот дел на „Мртви души“ за печат, Гогољ претпоставил дека цензурата нема да ја одобри „Приказната за капетанот Копејкин“ и затоа ги ублажил најострите места од првата редакција и целосно го исфрлил крајот во кој било опишано како богатиот Копејкин заминал во Америка. Меѓутоа, дури и разблажената верзија не била прифатлива за цензорот Никитенко, кој побарал од Гогољ да ја исфрли приказната за Копејкин. Гогољ бил огорчен поради тоа барање, сметајќи дека приказната е едно од најдобрите места во книгата. Поради тоа, тој одлучил целосно да ја преработи приказната и така настанала третата варијанта.
Содржина
Романот се состои од два дела при што првиот дел содржи 11 глави, а вториот дел се состои од четири нумерирани глави (од кои четвртата е недовршена) и една ненумерирана глава.
Ликовите во романот
Во „Мртви души“ Гогољ дал цела галерија на типични ликови од тогашна Русија. Во прв ред, сликајќи го благородништвото, тој ја продолжил темата почната во неговите збирки раскази „Вечери во селцето крај Диканка“ и „Миргород“ и повторно го прикажува паразитскиот живот на спахиите. Ликовите на Манилов, Собакевич, Ноздрјов, Коробочка и другите претставуваат деформација на човечката природа и деградација на најважното во човекот, иако секој од нив претставува посебен лик: Манилов е добар човек, љубезен и „идеалист“, но од неговата добрина нема никаква полза и затоа за него се добива негативна слика; за разлика од него, Коробочка и Собакевич се практични и себични луѓе кои ги гледаат своите интереси; а интересен е и ликот на Ноздрјов, кој на почетокот делува како обичен дрдорко, но подоцна се покажува како расипан човек. Сепак, покрај спахиите, Гогољ ги прикажува и провинциските градови во кои живеат морални чудовишта, а службениците се корумпирани и ја крадат државата. Особено релјефно е насликан главниот лик, Чичиков, кој по своите карактерни црти не е подобар од спахиите и државните службеници. Уште од детството, тој е воспитуван да им се додворува на претпоставените и постепено тој се формирал во совршен никаквец. Во продолжение, еден од насилните делови во „Мртви души“ е Приказната за капетанот Копејкин - мајсторско дело во кое се исмејува петроградската бирократија.
Осврт кон делото
Во предговорот кон второто издание на „Мртви души“ од 1846 година, Гогољ им се обраќа на новинарите, писателите и читателите со молба, независно од нивното образование, внимателно да го прочитаат делото и да му ги испратат своите забелешки. Притоа, тој објаснува дека во книгата намерно се насликани ликови кои ги покажуваат недостатоците и пороците на рускиот човек, а не неговите вредности, додека подобрите карактери ќе бидат опишани во другите делови од книгата. Исто така, авторот укажува дека во дискусиите за книгата вниманието не треба да биде насочено кон стилот, туку главната поента се состои во вистината за нештата. Во продолжение, Гогољ кажува дека не може да ги објави последните делови од книгата сè додека сестрано не го запознае рускиот живот.
Иако на прв поглед, „Мртви души“ претставува неверојатна и смешна анегдота, во романот Гогољ успеал аналитички да ја открие суштината на руското општество во 19 век. Бидејќи неговата сложена и оригинална замисла не можела да се изрази во конценционалната форма на романот, Гогољ ја прифатил формата на поемата, која му овозможила да ги спои реализмот и лирските теми, т.е. прозата со поезијата. Оттука, во речиси сите свои статии, критичарот Белински го нарекува Гогољ поет. Инаку, уметничката структура на „Мртви души“ ја сочинуваат три меѓусебно поврзани круга: спахиите, градските службеници и животниот пат на Чичиков при што во делото нема главни и споредни јунаци. Поради тоа, своевремено, некои критичари сметале дека „Мртви души“ претставува циклус на различни новели, но органската целокупност на делото го докажува спротивното.
Во своето дело „За развојот на револуционерните идеи во Русија“, критичарот Херцен пишува дека објавувањето на „Мртви души“ бил настан што „ја потресол целата Русија“, предивикувајќи поделба на два табора: едни го фалеле, а други го критикувале делото. Уште кога Гогољ му прочитал на Пушкин некои од почетните делови од романот, Пушкин воодушевено рекол: „Боже, колку е тажна нашата Русија!“. Осврнувајќи се на „Мртви души“, Херцен вели: Гогољевата поезија е крик на ужасот и срамот што ги испушта човекот, понижен од нискиот живот, кога наеднаш ќе го забележи во огледалото своето скотско лице.“ Поетот Н. Јозиков, во едно писмо од 1 декември 1842, го изразува восхитот со зборовите: „Каков талент! Многумина пред Гогољ го опишувале изживувањето на руското благородништво, но никој како него не го налутил толку“. Од друга страна, реакционерните критичари, како Булгарин, Сенковски и Полевој, тврделе дека „Мртви души“ се „извитоперена карикатура“ и „клеветење“ на Русија; списанието „Северна пчела“ го обвинувала дека насликал „некаков посебен свет на никаквеци што никогаш не постоел и ниту можел да постои“; а умерените критичари му префрлале за едностраното и тенденциозно прикажување на стварноста; а најдалеку отишол Ф. И. Толстој-Американец кој на еден собир изјавил дека „Гогољ е непријател на Русија и треба во синџири да се спроведе во Сибир.“
Веќе во првите два месеца по појавувањето на книгата, за неа се појавиле бројни критички статии. На пример, во статијата насловена „Неколку зборови за Гогољевата поема Доживувањето на Чичиков или Мртви души“, К. С. Аксаков го застапувал мислењето дека поемата, со својата содржина, карактер и поетска форма, претставува омаловажување на Хомеровиот класичен еп и негово претворање во роман. На тие обвинувања остро одговорил Белински, докажувајќи дека споредбата со Хомер е бесмислена и дека делото на Гогољ е „еп на нашето време“ во којшто се „огледува современиот живот“. Навреден од критиката, Аксаков одговорил со антикритика во списанието „Московјанин“, а нему му одговорил Белински со статијата „Објаснение на објаснението по повод Гогољевиот еп Мртви души“, објавена во 11. тетратка на списанието „Татковински записи“. Повторно, Белински докажувал дека нема никаква сличност меѓу Гогољ и Хомер, зашто патосот на „Илијадата“ ја афирмира стварноста, додека патосот на „Мртвите души“ ја негира стварноста. Според Белински, единствената сличност меѓу Гогољ и Хомер е тоа што двајцата се поети. Од друга страна, мислењата на Аксаков ги поддржале критичарите Самарин и Хомјаков. На тој начин се развила голема полемика за книгата, што го навело Белински да заклучи дека критичките расправи околу „Мртви души“, всушност, се резултат на судирот меѓу старите и новите принципи, т.е. дека тие се битка на две епохи. Во својата статија, Белински ги оценил „Мртви души“ како „дело што стои над сè што било и што е во руската книжевност, зашто во нив длабочината на живата општествена идеја е неразделно поврзана со бескрајно уметничките убавини на сликите.“ Иако романот е исполнет со смешни ситуации, смеата нема централно место во него и Белински воопшто не го сметал за хумористично дело. така, тој пишува: „Ние не гледаме во неа ништо шеговито... сè во неа е сериозно, мирно, вистинито и длабоко.“ Инаку, самиот Гогољ бил незадоволен од брошурата на К. С. Аксаков и во писмото до С. П. Аксаков изразил жалење што авторот на статијата не ја сфатил поемата и дека го „посрамотил пред светот“, изразувајќи надеж дека критиката ќе успее точно да ја определи вредноста на поемата. Во тој поглед, Белински бил првиот критичар кој ја сфатил вредноста на „Мртви души“, а подоцна нему му се придружиле и Херцен и Чернишевски, кој во едно писмо до Гогољ истакнал дека тој е основач на „сатиричниот или поточно критичкиот правец во рускиот реализам“.
Влијание и наводи
На крајот од првата книга од романот „Предел насликан со чај“ на српскиот писател Милорад Павиќ, главниот лик зема повторно да ја чита книгата „Мртви души“ (која еднаш веќе ја прочитал на 15-годишна возраст) при што додека чита надвор врне силен дожд, исто како во дејствието на книгата.
Туркменистан на Олимписките игри
Туркменистан првпат настапил на Летните олимписки игри во 1996 година. На Зимските олимписки игри земјата нема учествувано.
Претходно, земјата настапувала во составот на репрезентацијата на СССР. По распаѓањето на Советскиот Сојуз во 1991 година, Туркменистан заедно со уште 15 нови држави од поранешниот СССР на Зимските олимписки игри од 1992 година настапиле како Обединета екипа под олимписко знаме.
Подоцна во 1992 година, 11 здружени републики од поранешниот СССР повторно учествувале на Летните олимписки игри во Барселона. Како самостојна држава, Туркменистан за првпат настапил на Летните олимписки игри во 1996 година. Оттогаш учествувал на сите Летни олимписки игри.
Спортистите на Туркменистан на Летните олимписки игри досега немаат освоено медал.
Националниот олимписки комитет на Туркменистан бил основан во 1990 година, додека од страна на МОК бил признаен во 1993 година.
Езеро Бочац
Бочац ― вештачко езеро во Босна и Херцеговина. Сместено е во Општина Мркоњиќ Град.
1684 во музиката
1684 година во музиката содржи некои значајни настани.
Мануел Фетнер
Мануел Фетнер (германски: Manuel Fettner; роден на 17 јуни 1985 година) ― австриски скијачки скокач. Тој освоил сребрен медал во дисциплината нормален рид на Зимските олимписки игри 2022 и златен медал со тимот на Светските скијачки првенства 2013.
Рутирање на Андроид
Бидејќи Андроид е деривација на Linux, насочувањето на Андроид уредите е слично како и овозможувањето до администраторските привилегии на Linux или било кој друг Unix-like оперативен систем, како што се FreeBSD или OS X.
Опис
Насочувањето овозможува сите инсталирани апликации од страна на корисникот на уредот да може да извршуваат привилегирани команди кои вообичаено не се достапни на уредите во нивнато продажно издание. Насочувањето е потребно за некои напредни и потенцијално опасни операции, вклучувајќи и измена и бришење на системски податотеки, бришење на апликации инсталирани од страна на мобилните оператори или самиот производител, пристап на најниско ниво до хардверските ресурси на уредот (ребутирање, контрола на статусните светла, или рекалибрација на влезните посредници.) Типична рутинг инсталација исто така ја инсталира и суперусер апликацијата, која ги надгледува апликациите на кои им се овозможени суперусер права.
За разлика од iOS jailbreaking, насочување не е потребно за извршување на апликации дистрибуирани надвор од Google Play продавницата, таканаречено "sideloading". Андроид оперативниот систем го поддржува ова својство на два начина: со опцијата "Unknown sources" во менито за нагодување и со Android Debug Bridge. Меѓитоа некои телеком оператори, како AT&T, го забрануваат инсталирањето на апликации кои не се во Складиштето на апликации определни од нивна страна., меѓутоа за некои уреди (во кои спаѓа Samsung Infuse 4G) не важат овие правила, па и AT&T скоро го тргна ова ограничување на некои свои постари уреди.
2012 година Амазоновиот Kindle Fire фабрички беше подесен за Амазоновото складиште на апликации (Amazon Appstore) а не за Google Play, но како и многу други Андроид уреди, Kindle Fire овозможува симнување на апликации од непознати извори, а апликацијата "easy installer" од складиштето на Амазон го прави ова навистина доста лесно. Пристапот од некои алтернативни апликации може да бата насочување но насочувањето не секогаш е неопходно.
Немањето на рут привилегии го заштитува корисникот од оштетување на витални програми/апликации на телефонот, рут корисникот има пристап до разни нагодувања и до софтверот кој е неопходен за извршување на некои системски операции, така што е можно да се оштети уредот; т.е. да се направи уредот некорисен и практично непоправлив, преку оштетување на некоја погрешна податитека.
Процес на насочување
Процесот на рутрање прилично се разликува во зависност од тоа кај кој уред се изведува, но секогаш вклучува искористување на безбедносните слабости на софтверот вграден од страна на производителот (firmware). Потоа следи копирање на su податотеката на локација на патот (PATH) на тековниот процес (т.е. ) и доделување на извршни привилегии со наредбата chmod. Надгледувачка апликација како SuperUser или SuperSU може да ги контролира привилегиите на барањата за запис во дневниците (log) од страна на други апликации. Постојат многу напатствија, прирачници и туторијали, како и софтвер кој го автоматизира целиот процес за постоечките Андроид уреди со што го прават процесот на насочување брз и лесен.
Пример, кусо време откако беше пуштен во продажба T-Mobile G1, брзо беше откриено дека се што ќе се напише на тастатурата било толкувано како команда во привилегиран (рут) мод. Се разбира Google набрзо издаде закрпа и го исправи овој баг, но копија од старата верзија на кодот се појави во јавноста, со што им се даде можност на корисниците да направат симнување на пониска верзија за да може да ги користат рут привилегиите. Google-брендираните Андроид уреди, Nexus One, Nexus S и Galaxy Nexus, може да бидат отклучени на ниво на boot-loader едноставно ако се поврзи уредот со компјутер додека се наоѓа во boot-loader мод и се стартура Fastboot програмата со командата "fastboot oem unlock". Откако ќе се прифати предупредувањето, ќе биде отклучен boot-loader така што новиот системски код може да биде директно запишан во флеш меморијата без потреба било што да се хакира.
Во скоро време, Motorola, LG Electronics и HTC Corporation имаат додадено некои безбедносни својства на нивните уреди на хардверско ниво со цел да го спречат продадените Андроид уреди да бидат рутирани. Така, Motorola Droid X има безбеден boot-loader кој го поставува телефонот во "recovery mode" ако се направи обид неверификуван фабрички код да биде вчитан во уредот. Samsung Galaxy S II ќе прикаже индикатор - жолт триаголник, ако фабричкиот код на уредот бил изменет.
Реакција на индустријата
Сè до скоро, производителте на таблети и паметни телефони и мобилните оператори не беа позитивно настроени кон развојот на firmware од трети страни. Производителите ја искажуваа својата загриженост за несоодветното функционирање на уредите кои користат неофицијален софтвер и поврзаните трошоци за поддршка. Уште повеќе, производителите на firmware, како CyanogenMod понекогаш нудат својства за кои операторите може да наплатуваат како за дополни/премиум услуги (пример, tethering). Како резултат на тоа, техничките пречки како заклучување на bootloader-ите и ограничениот пристап до рут пермисиите беа воведени во повеќето уреди. Така кон крајот на 2011 година, Barnes and Noble и Amazon.com, Inc. започнаа да го користат автоматското, over-the-air надградување на firmware-от, кај 1 април 1 на Nook Tablet-те и 6 февруари 1 на Kindle Fire, беа избришани можностите за добивање на рут пристап до уредите. Nook Tablet-от 1 април 1 исто така ја има избришано и можноста корисниците да преземаат апликации од други продавници/складишта различни од официјалната Barnes and Noble продавница/складиште за апликации (без modding).
Но, како што софтверот развиен од заедницата станува се попопуларен, и имајќи ја предвид позицијата на Copyright Office and Librarian of Congress (US), која де факто дозволува "jailbreaking" на мобилните уреди, производителите и операторите ги омекнаа своите позиции, а некои од нив меѓу кои  HTC, Samsung, Motorola и Sony Ericsson, дури и активно обезбедуваат поддршка и го поддржуваат развојот.
1683 во музиката
1683 година во музиката содржи некои значајни настани.
Фиер Мимаре
Фиер Мимаре — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Козара
NGC 1699
NGC 1699 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1699 се споменува и како MCG -1-13-39, IRAS 04545-0449.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1860 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1699 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1699 има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 56 м 59,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 45' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Пархасиј
Пархасиј од Ефес бил еден од насјлавните старогрчки сликари. Се преселил во Атина, и се рангира меѓу Атичките уметници. Неговото творештво се одликува со една анегдота запишана од Ксенофонт во разговорот помеѓу Пархасиј и Сократ на тема уметност; затоа јасно е дека тој веќе бил прославен пред 399 п.н.е.. Сенека вели дека Пархасиј купил еден од Олинтијците кого Филип II Македонски го има продадено во ропство во 346 п.н.е., и го мачел за да има модел за неговата слика на Прометеј; но оваа приказна, која е слична на една таква за Микеланџело, е хронолошки невозмозна. Друга анегдота нѝ кажува за неговиот натпревар со сликарот Зевкиј. Зевкиј имал насликано некои гроздови толку совршено, што на нив долетале птици да ги колваат. Потоа тој му рекол на Пархасиј да ја тргне завесата за да ја открие својата слика, но, гледајќи дека сликата всушност самата завеса вила сликата, тој признал дека е надминат, бидејќи Зевкиј излагал птици, но Пархасиј го излагал Зевкија.
Пархасиј универзално се поставува во најпрвиот ранг на сликари. Неговото скицирање било особено чудесно, а многу од неговите цртежи на дрво и пергамент биле зачувани и високо вреднувани од подоцнежните сликари како пример за учење. Тој бил првиот кој се здобил со вештината на сликање на ликови кои изгледаат дека излегуваат од позадината. Неговата слика на Тезеј го красела Капитолот во Рим. Неговите други дела, покрај порнографијата која била негово хоби, се главно митолошки групи. Негово славно дело е и сликата на Демос, персонификација на атинскиот народ; според една приказна, веројатно заснована на епиграми, дванаесетте главни одлики на луѓето, иако очигледно прилично недоследни една на друга, биле јасно изразени на оваа фигура.
1682 во музиката
1682 година во музиката содржи некои значајни настани.
Четкарица (Стење)
Четкарица — археолошко наоѓалиште во преспанското село Стење. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на 1,5 км северозападно од селото, каде по површините на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и друг градежен материјал.
Камерфорст
Камерфорст може да се однесува на следниве места во Германија:
Сатима
Планината Сатима, позната и како Лесатима е трета по височина планина во Кенија и највисока во областа Абердаре. Името на оваа планина на масаи јазикот е Олдоињо Лесатима, кое има различни алтернативни правописи, како што е Ол Доњо Ле Сатима, и значи „планина на телето бик“.
Врвот лежи на северниот крај на Абердаре, кој и самиот е долж источната страна на Големата долина, и е нивната највисока точка. Околу него има голем број остри вулкански конуси наречени „Забите на змејот“. На северозапад од планината има морени меѓу 3.600 и 3.800 метри.
Аншлус
Аншлус (германски , во превод: припојување, сојуз) — поим кој ја означува анексијата на Австрија од страна на Нацистичка Германија на 12 март 1938 година. Германскиот правопис на зборот, до германската правописна реформа од 1996 година, бил Anschluß.
Пред Аншлус и во двете земји постоела силна поддршка од луѓето од сите средини, не само нацисти, за сојуз на двете земји.. Желбата за унија била составен дел од движењето на нацистичкиот Heim ins Reich. Претходно, Нацистичка Германија обезбедила поддршка за Австриската националистичка партија во обидот да ја преземе власта од владата на Австрофашизамите.
Идејата за Аншлус (обединета Австрија и Германија која ќе формира Голема Германија), започнала откако обединувањето на Германија ја исклучило Австрија и Германските Австријци од Германското Царство во која доминирала Прусија во 1871 година. По крајот на Првата светска војна, со падот на Австроунгарија во 1918 година, новоформираната Република Германска Австрија се обидела да формира унија со Германија, но договорите од Сен Жермен (10 септември 1919) и Версај (28 јуни 1919) го забраниле тоа.
1681 во музиката
1681 година во музиката содржи некои значајни настани.
Ферас Козаре
Ферас Козаре — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Козаре
Машка ракометна репрезентација на Бахреин
Машка ракометна репрезентација на Бахреин — репрезентација на Бахреин која ја претставува земјата на меѓуинародните ракометни натпреварувања и е под управа на Бахреинската ракометна федерација. Екипата е раководена од тренерот Ристо Буха.
Капетан Прат (покраина)
Капитан Прат (Provincia de Capitán Prat) — една од четирите покраини на чилеанскиот регион Ајсен (XI). Главен град на покраината е Кокран. Покраината е именувана по поморскиот херој Артуро Прат.
Географија и население
Покраината е осма најголема по површина и четврта најмалку населена во континенталниот дел на Чиле. Според спроведениот попис од Националниот статистички институт (INE) во 2002 година, покраината имала население од 3.837 жители.
Управа
Како покраина, Капитан Прат е второстепена административна единица, предводена од назначениот гувернер.
Унгени (Молдавија)
Унгени (романски: Ungheni) — град во Молдавија. Унгени е седми најголем град во државата со население од 35,157 жители. Градот е центар на реонот Унгени.
Надворешни врски
UNGHENI.TV / Портал за вести
Аеродром Логоварди
Аеродром Логоварди — аеродром сместен 9 км од градот Битола. Почнал да работи во 1935 г. како цивилен аеродром, а денес е наменет за спортско-рекреативни летови.
Статус
Логоварди е активен аеродром со постојана површина, но со минилмани објекти потребни за A, B или C аеродроми
Историја
Во 1935 г. „Аеропут“ ја отворил авиолинијата Белград-Ниш-Битола летајќи со патничкиот авион Spartan Cruiser II.
1679 во музиката
1679 година во музиката содржи некои значајни настани.
1678 во музиката
1678 година во музиката содржи некои значајни настани.
Јенс Кекелејре
Јенс Кекелејре (Jens Keukeleire; р. во Брухе) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — не учествувал
Св. Атанас (Стење)
'''Св. Атанас''' — археолошко наоѓалиште во преспанското село Стење. Претставува црква од старохристијанско време. Се наоѓа на околу 1 км јужно од селото, крај патот за селото Коњско во близината на црквата „Св. Атанасиј“, подигната во XVIII век. При трасирањето на патот што поминува крај самата црква биле откриени остатоци од постар објект — црква градена со камен и варов малтер, како и едно столпче од мермер со врежан грб. Според овие наоди, може да се претпостави дека црквата „Св. Атанасиј“ била подигната врз темелите на постар сакрален објект.
Демографија на Македонија
Витална статистика
Извор: Државен завод за статистика
Население
Според податоците од пописот 2002
Животоспособна статистика
Вкупната стапка на плодност е бројот на живородени деца што се очекува една жена да ги има во текот на нејзиниот размножувачки период. Извори: Our World In Data и Gapminder Foundation.
Карине Погосјан
Биографија
Музичките студии на Погосјан започнале во нејзината родна земја Ереван, Ерменија, во Училиштето за уметности. Нејзините учители во Ерменија биле Ирина Газаријан, Ватче Умр-Шат и Светлана Дадјан. Откако се преселила во Соединетите Американски Држави во 1998 година, таа го добила својот BM, summa cum laude, од California State University, Northridge, под професорката Франсоаз Регнат, и нејзиниот MM и D.M.A. дипломи на Музичкото училиште во Менхетен, под д-р Аркадиј Аронов, завршувајќи ја својата диплома. за рекордни две години, со теза за Арам Хачатуријан за пијано.
Г-ѓа Погосјан моментално е со седиште во Њујорк, каде што предава на нејзината алма матер, Музичката школа на Менхетен и на факултетските и на предколегиските факултети. Нејзиниот најзабележителен студент е Чарли Пут кого го предавала на предколеџот.
Музичка кариера
Погосјан е страствена музичарка кој е опишана како „извонредна“ има настапувано во Карнеги Хол, Концертната сала Меркин, Сала Стејнвеј, серијата Концерти на црквата Троица во еден, сериите на Беверли Хилс Недела во два, Комитетот долина за Филхармонијата на Лос Анџелес, Рециталот на Баховиот ручек во Калифорнија, Меѓународниот фестивал на полуостровот млади уметници во Калифорнија и Меѓународниот институт и фестивал за тастатура во Њујорк.
Во есента 2007 година, таа организираше и изведе серија концерти со три рецитали во салонот за пијано Јамаха со наслов „Соната за пијано на дваесеттиот век“.
Неодамна, таа помогна да се организира концертот „Реквием и воскресение“ во комеморација на 95-годишнината од ерменскиот геноцид во ерменската катедрала Свети Вартан во Њујорк, каде што нејзината изведба на Сонатата за пијано од Хачатуријан доби овации и беше опишана како „ опаѓање на вилицата“. „Ерменскиот Мирор Спектатор“ напиша: „Хачатурската соната во три движења - ретко изведена композиција - е вистинска турнеја за виртуозниот пијанист. Технички недопрена, г-ѓа Погосјан ги искажа движечките квалитети на надворешните движења, и убавината на средниот дел што допита до срцето."
Најистакнат интерпретатор на Хачутаријан, Погосјан „ја населуваше музиката во сите нејзини бурни, турбулентни длабочини, разбивачки стакато и занесна сензуалност, носејќи го сопственото несвесно чувство за забава“.
Таа се појави како солист со бројни оркестри, вклучувајќи ги Нова Западна симфонија, Камерниот симфониски оркестар Парк Авенија, Симфонискиот оркестар Musica Bella, Симфонискиот CSUN и ансамблот Коколо и Симфонискиот оркестар Голем Њубург, чиј музички директор д-р. Чое ја опиша г-ѓа Погосјан како „магнет на публиката“ и „роден изведувач“. Учествувала на мастер класи на истакнати уметници како што се Алиша де Лароша, Клод Франк, Џон О'Конор и Џером Роуз.
Погосјан е победник на Конкурсот на уметници за откривање на ново западно симфони, меѓународниот натпревар за пијано Thousand Islands, Конкурсот за симфониски концерти CSUN, Меѓународните аудиции на уметници и беше добитник на главната награда на меѓународниот натпревар за пијано Лист во Лос Анџелес, Конкурсот за музика и уметност во пет градови. , и Конкурсот за пијано Арно Бабајани. Г-ѓа Погосјан е, исто така, добитник на стипендии од Националната академија за снимање уметности и науки, Симфонискиот оркестар на Глендејл, Ерменската студентска асоцијација на Америка, АГБУ и Фондацијата Џејкоб и Бронислав Гимпел и Музичката школа на Менхетен.
Нејзиното соло ЦД со клавирски дела и балетски транскрипции на Арам Хачатуријан беше објавено летото 2014 година, во издание Наксос.
1677 во музиката
1677 година во музиката содржи некои значајни настани.
Фаќекуќе
Фаќекуќе — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Лешња
Анксиозно растројство
Анксиозните растројства се кластер на ментални нарушувања кои се одликуваат со значајни и неконтролирани чувства на анксиозност и страв при што социјалното, професионалното и личното функционирање на личноста се значително нарушени. Анксиозноста може да предизвика физички и когнитивни симптоми, како што се немир, раздразливост, лесен замор, тешкотии со концентрирање, зголемен пулс, болка во градите, абдоминална болка и различни други симптоми кои може да варираат во зависност од личноста
Во секојдневен говор, зборовите анксиозност и страв често се користат наизменично. Во клиничката употреба, тие имаат различни значења: анксиозноста е дефинирана како непријатна емоционална состојба за која причината или не е лесно идентификувана или се смета дека е неконтролирана, додека стравот е емоционален и физиолошки одговор на препознаена надворешна закана. Терминот анксиозно растројство се однесува на голем број специфични нарушувања кои вклучуваат стравови (фобии) или симптоми на анксиозност.
Постојат неколку видови на анксиозни нарушувања, вклучувајќи гигенерализирано анксиозно растројство, специфична фобија, социјално анксиозно растројство, растројство на анксиозност на одвојување, агорафобија, панично растројство и селективен мутизам. Ако на некое лице му е дијагностицирано анксиозно растројство, психијатарот или психологот мора прво добро да го процени лицето за да се осигура дека анксиозноста не може да се припише на друга медицинска болест или ментално растројство. Можно е поединецот да има повеќе од едно анксиозно растројство во текот на својот живот или во исто време. За лицата со анксиозност, постојат бројни третмани кои можат да го подобрат нивното расположение, однесување и способност да функционираат во секојдневниот живот.
Генерализирано анксиозно растројство
Кај децата, симптоми на ГАР најчесто се главоболки, немир, абдоминална болка и срцеви палпитации. Обично се појавува на возраст од 8 до 9 години.
Специфични фобии
Најголема категорија на анксиозни нарушувања е онаа на специфичните фобии, која ги вклучува сите случаи во кои стравот и анксиозноста се предизвикани од специфичен предмет или ситуација. Помеѓу 5% и 12% од населението ширум светот имаат специфични фобии. Според Националниот институт за ментално здравје, фобија е интензивен страв или аверзија кон одредени предмети или ситуации. Поединците со фобија обично имаат преголем страв од средбата со предметот на нивниот страв, што може да биде што било од животно до локација, до одредена ситуација. Вообичаени фобии се летање, крв, вода, возење по автопат и тунели. Кога луѓето се изложени на нивната фобија, тие може да доживеат треперење, отежнато дишење или забрзано чукање на срцето. Така, луѓето со специфични фобии често се трудат да избегнат да се сретнат со нивната фобија. Луѓето разбираат дека нивниот страв не е пропорционален на реалната потенцијална опасност, но сепак се обземени од него.
Панично растројство
Лилноста која страда од панично растројство, има кратки напади на интензивен ужас и страв, често проследени со треперење, тресење, конфузија, вртоглавица, гадење и/или отежнато дишење. Овие напади на паника, дефинирани како страв или непријатност што нагло се појавуваат и достигнуваат врв за помалку од десет минути, може да траат неколку часа. Нападите можат да бидат поттикнати од стрес, ирационални мисли, општ страв или страв од непознатото. Сепак, понекогаш зошто се појавува овој напад е нејасно и настанува без никакво предупредување. За една личност да спречи повторно да има паничен напад може да избегнува одредени места, луѓе, типови на однесувања или одредени ситуации.
Покрај повторливите неочекувани напади на паника, дијагнозата на панично растројство бара споменатите напади да имаат хронични последици: или грижа за потенцијалните импликации на нападите, постојан страв од идни напади или значителни промени во однесувањето поврзани со нападите. Како такви, оние со панично растројство доживуваат симптоми дури и надвор од специфичните епизоди на паника. Често, овие личности забележуваат нормални промени во отчукувањата на срцето, што ги наведува да мислат дека нешто не е во ред со нивното срце или дека ќе добијат нов напад на паника. Во некои случаи, зголемена свест ( хипервнимателност ) за функционирањето на телото се јавува за време на напади на паника, каде што секоја согледана физиолошка промена се толкува како можна опасна по живот болест (т.е. екстремна хипохондријаза ).
Агорафобија
Агорафобијата е специфична вознемиреност дека личноста се наоѓа на одредено место или се случува ситуација каде што бегството е тешко или срамно или каде што помошта може да биде недостапна. Агорафобијата е силно поврзана со паничното растројство и често е предизвикана од стравот од напад на паника. Вообичаена манифестација вклучува потреба постојано да се гледа на врата или друг начин за бегство. Покрај самите стравови, терминот агорафобија често се користи за одредено избегнување кое поединците често го развиваат. На пример, по напад на паника додека вози автомобил, личноста со агорафобија може да развие анксиозност од самиот чин на возење и затоа во иднина да избегнува да вози и да влегува во автомобил. Во тежок случај на агорафобија, личноста може да се плаши да го напушти својот дом.
Социјално анксиозно растројство
Социјалното анксиозно растројство (САР исто така познато како социјална фобија) претставува интензивен страв од јавен срам или понижување при социјална интеракција. Овој страв може да биде специфичен за одредени социјални ситуации (како што е јавно говорење) или, потипично, се доживува во повеќето (или сите) социјални интеракции. Приближно 7% од возрасните Американци имаат социјално анксиозно растројство, а повеќе од 75% од луѓето ги доживуваат своите први симптоми во детството или раните тинејџерски години. Социјалната анксиозност често манифестира специфични физички симптоми, вклучувајќи црвенило, потење, забрзан пулс и тешкотии во говорот. Како и со сите фобични нарушувања, оние со социјална анксиозност често ќе се обидат да го избегнат изворот на нивната анксиозност; во случај на социјална анксиозност ова е особено проблематично, а во тешки случаи може да доведе до целосна социјална изолација.
Посттрауматско стресно нарушување
Посттрауматско стресно растројство (ПТСР) во минатото се сметаше за анксиозно растројство (сега е преместено во нарушувања поврзани со траума и стрес во DSM-V) што произлегува од трауматско искуство. Со ПТСР се соочуваат приближно 3,5% од возрасните во САД секоја година, а се проценува дека на еден од единаесет луѓе ќе му биде дијагностициран ПТСР во текот на нивниот живот. Посттрауматскиот стрес може да произлезе од екстремна ситуација, како што е војна, природна катастрофа, силување, заложништво, злоупотреба на деца, малтретирање или дури и сериозна несреќа. Тоа може да произлезе и од долготрајна (хронична) изложеност на силен стрес- на пример, војници кои биле во војна и биле изложени на постојани убиства и стресни ситуации. Вообичаени симптоми се хипервнимателност, анксиозност, лутина и депресија. Покрај тоа, најчесто е проследено и со нарушувања на спиењето. Луѓето кои имаат ПТСР често се одвојуваат од своите пријатели и семејството и имаат потешкотии да ги одржуваат и зачуваат овие блиски односи. Постојат голем број третмани кои ја формираат основата на планот за лекување за лицата кои страдаат од ПТСР. Таквите третмани вклучуваат когнитивна бихејвиорална терапија (КБТ), терапија со продолжена изложеност, терапија за инокулација на стрес, лекови и психотерапија и поддршка од семејството и пријателите.
Истражувањата за посттрауматско стресно нарушување (ПТСР) започнале со ветерани од војната во Виетнам, како и жртви од природни и неприродни катастрофи. Студиите откриле дека степенот на изложеност на катастрофа е најдобар предиктор за ПТСР.
Анксиозно растројство на одвојување
Пореметување на анксиозност на одвојување (SepAD) е чувство на прекумерно и несоодветно ниво на анксиозност поради одвојувањето од личност или место. Анксиозноста од разделување е нормален дел од развојот кај бебињата или децата, и само кога ова чувство е преголемо или несоодветно може да се смета за нарушување. Нарушувањето на анксиозноста на одвојување погодува приближно 7% од возрасните и 4% од децата, но случаите кај децата имаат тенденција да бидат потешки; во некои случаи, дури и краткото разделување може да предизвика паника.
Опсесивно компулсивно нарушување
Лицето кое страда од OКР знае дека ритуалите кои ги прави се неразумни и се бори постојано против своите мисли и своето однесување.
Не е јасно зошто се појавува OКР, но може да бидат вклучени бихејвиорални, когнитивни, генетски и невробиолошки фактори. Фактори на ризик вклучуваат семејна историја, немањето партнер (иако тоа може да биде резултат на нарушувањето) и припаѓањето на повисока социоекономска класа или вршењето на неплатена работа. Од оние кои страдаат од OКР, околу 20% ќе го надминат, а симптомите барем ќе се намалат со текот на времето кај повеќето (дополнителни 50%).