cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Барбара Харди(еколог)
Барбара Харди или Барбара Розмари Харди (родена на 31 март 1927 година) е австралиски екологист и научник. Таа е покровител на институтот Барбара Харди, поврзан со Универзитетот во СА. Институтот Барбара Харди истражува нискојаглеродно живеење и одржлива енергија. Нејзините истражувачки интереси вклучуваат и обновлива енергија, зачувување на биолошката разновидност и еколошки одржлив развој.
Биографија
Харди е родена во заливот Ларгс, Јужна Австралија. Таа го завршила своето средно образование во женското училиште Вудлендс на 16-годишна возраст и се запишала на факултет за наука на Универзитетот во Аделаида. Подоцна студирала на Универзитетот Флиндерс. Харди волонтирала во областа на животната средина од 1970-тите. Барбара Харди се омажила за Том Харди, во семејство кое се занимавало со вино и јахти.
Харди волонтирала во Советот за заштита на природата, почнувајќи од 1972 година, а потоа се запишаla на дипломскиi по науки за земјата на Универзитетот Флиндерс, во 1972 година. Харди работела со министерот за животна средина, Дејвид Вотон, во 1970-тите и 1980-тите. Таа има работено за Австралиската комисија за наследство, Landcare, Фондацијата за национални паркови и Центарот за наука и технологија. Харди е исто така покровител на Фондацијата за природа во Јужна Австралија.
Нејзиниот фокус е еколошки одржлив развој, производство на обновлива енергија и биолошка разновидност. На Универзитетот во Јужна Австралија, Харди била основачки член на одборот на Sustainable Systems and Technology. Таа потоа станала покровител на Институтот Барбара Харди, на Универзитетот во Јужна Австралија. Таа е застапник и на граѓанската наука, каде научните проекти имаат учество од членови на заедницата, во соработка помеѓу членовите на јавноста и научниците. Таа верува дека кога на членовите на заедницата им се слуша гласот, тоа може да влијае на нивното однесување и ставови. Таа е соработник на Австралискиот институт за енергија.
Животинска фарма
Животинска фарма - Бајка (англиски: Animal Farm - A Fairy Story) — сатиричен роман на Џорџ Орвел. Книгата е напишана меѓу ноември 1943 и февруари 1944 година, а била издадена во Англија, на 17 август 1945 година, а една година подоцна и во САД (без поднасловот „Бајка“).
Содржина
Книгата се состои од десет глави во кои е прикажан животот на една фарма во која животните ја преземаат власта.
NGC 1208
NGC 1208 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Животинска фарма
Осврт кон книгата
За брзо време, книгата стекнала голема популарност и до смртта на Орвел (јануари 1950 година) веќе биле испечатени 25.000 копии во Британија и 590.000 во САД, а книгата била преведена на сите поголеми европски јазици, како и на персиски, исландски и украински при што во повеќето преводи бил избришан поднасловот „Бајка“ или бил заменет со поднасловите „Сатира“ или „Современа сатира“. Инаку, во одделните изданија на книгата се појавуваат некои мали разлики во текстот. На пример, во март 1945 година, додека работел како воен дописник од Париз, Орвел го запознал Јозеф Чапски, кој му објаснил дека големината и карактерот на Сталин ја спасил Русија од германската инвазија. Неколку дена подоцна, Орвел побарал од својот издавач да направи мала поправка во осмата глава на книгата и реченицата „сите животни, вклучувајќи го Наполеон“ паднале на земјата да се промени во „сите животни, освен Наполеон“. Во своето писмо до издавачот, Орвел објаснил дека оваа поправка „ќе биде праведна кон Сталин, зашто тој останал во Москва за време на германскиот напад“.
NGC 1208
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1208 се споменува и како MCG -2-8-47, IRAS 03037-0943.
Животинска фарма
Осврт кон книгата
Според самиот Орвел, книгата се заснова на настаните кои довеле до завладување на Сталиновата ера пред Втората светска војна. Орвел, кој бил Демократски социјалист, бил критичар на Јосиф Сталин и на сталинизмот, особено по неговото искуство во Шпанската граѓанска војна. Тој тврдел дека СССР станал брутална диктатура, заснована врз култот на една личност. Главни ликови во романот се животни и преку нив Орвел изразува политички настани и личности. Книгата била издадена во периодот кога СССР бил во својот најголем подем и голем број издавачки куќи одбивале да ја испечатат книгата. Така, печатењето на книгата задоцнило, но сепак книгата доживеала голем успех по печатењето, најмногу поради тоа што Студената војна веднаш ја проследила Втората светска војна. Кон крајот на 1946 година, Орвел подготвил адаптација на „Животинската фарма“ за третата програма на BBC. На 2 декември, Двајт Мекдоналд, уредникот на американското списание „Политика“ (Politics), напишал дека претпоставува дека романот се однесува само на Русија, т.е дека не претставува општа изјава за револуцијата. На тоа, Орвел одговорил дека романот е првенствено сатира за руската револуција, но има и поширока примена. Исто така, во писмото до Ивон Даве (Yvonne Davet) тој го опишал делото како „контра Сталин“ и за францускито превод на книгата го предложил насловот „Union des républiques socialistes animales“, т.е. URSA (што значи мечка).
Во својот есеј „Зошто пишувам“ од 1947 година, Орвел вели: „Животинска фарма беше првата книга во која се обидов, потполно свесно, да ги спојам политичката и книжевната цел.“ И навистина, неговиот обид се покажал како целосен погодок: искористувајќи ја книжевната форма, на својот оригинален начин, тој се пресметал со политиката и системот во Британија во периодот меѓу двете светски војни, осудувајќи го она што довело или можело да доведе до состојбата опишана во книгата. Меѓутоа, големината на ова дело е во тоа што во неа може да се најдат сличности со подалечната или поблиската историја на многу земји во светот. Силата на неговиот талент и фантазијата, убедливото раскажување за неверојатните нешта, необичната фабула, атмосферата, неочекуваните пресврти и хуманистичката порака ја прават „Животинската фарма“ актуелна книга. Според Малколм Бредбери (Malcolm Bradbury), „Животинска фарма“ претставува „голема сатира за мрачната страна на современата историја“, додека Ралф Стедман (Ralph Steadman) вели дека таа „е издржана денес исто толку како што беше пред 50 години“.
Останати животни
Покрај нив, во романот се појавуваат и други животни: козата Мјуриел (Muriel), кучињата Блубел (Bluebell), Џеси (Jessie) и Пинчер (Pincher), крави, гуски, коњи, патки, стаорци и зајци.
NGC 1208
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1208 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 1208 има привидни димензии од 1,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 6 м 11,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 32' 27". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 1208 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11647. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5294. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1467.
Авантуристички филм
Авантуристички филм е филмски жанр. За разлика од акционите филмови, авантуристичките филмови често користат акциони сцени по можност да покажат и истражат егзотични места на енергичен начин. Во авантуристичките филмови местото на случување може да биде џунгла, планина, остров, океан, град или пустина; ликовите може да се во потрага по изгубен континент или богатство или пак да се на херојско патување кон непознато. Авантуристичките филмови често се одвиваат во одреден временски период и може да вклучуваат адаптирани приказни од историски или фикциони авантуристички херои во рамките на историскиот контекст. Кралеви, монархии, битки, побуни или пиратство често се гледаат во авантуристичките филмови. Овие филмови исто така можат да бидат комбинирани со други филмски жанрови, како на пример со научна фантастика, фантазија и хорор.
Историја
Авантуристичките филмови го достигнале својот врв на популарност во Холивуд во 1930-те и 1940-те години, кога во филмовите како Капетан Блад, Авантурите на Робин Худ и Знакот на Зоро глумеле големи филмски ѕвезди, како Ерол Флин и Тајрон Пауер, кои често биле поврзувани со овој жанр. Во исто време, серијалите што биле прикажувани во сабота наутро често користеле исти тематски елементи како високо буџетните авантуристички филмови. Во почетоците на авантуристичките филмови, протагонистите главно биле од машкиот пол. Овие херои биле храбри и често се спротивставувале на тирани. Во неодамнешните авантуристички филмови покрај машки протагонисти се појавуваат и жени, како на пример Лара Крофт.
Огуз (округ)
Огуз е администраривен округ во Азербејџан.
Алцидес Ногуеира
Алцидес Ногуеира е автор на бразилски новели.
Бела Србија
Бела Србија или Бојка е назив за територијата во источна Германија, помеѓу реките Лаба и Зале, денес позната како Лужица. Во периодот на доцната Антика и раниот Среден век Бојка ја населувале словенски племиња наречени Бели Срби. Источно од Бела Србија се протегала Бела Хрватска.
Историските извори бележат дека дел од Белите Срби, воден од Непознатиот кнез, се иселил од Бојка на Балканот во 7 век за време на владеењето на византискиот цар Ираклиј I. Првично се населиле во Тесалија, а подоцна во Рашка, Босна, Захумје, Дукља и басенот на Неретва (Херцеговина). Подоцна, на овие територии се развила средновековната српска држава која во 14 век прераснала во царство.
Аргумент кој ја поддржува тезата за роднинската врска на балканските со Лужичките Срби е тоа што за разлика од македонските, мизиските и тракиските Словени, кои на Балканот доаѓаат преку Карпатите, српските и хрватските словени доаѓаат од насока север - најверојатно од Галиција или од Бојка.
Пјер Булез
Пјер Булез (Pierre Boulez) ( – ) бил француски композитор на современа класична музика и диригент.
Ран период
Како дете Булез започнал да зема часови по пијано и покажувал интерес како за музика така и за математика. Учел музика со Оливие Месијан и со Андре Ваурабург. Преку Месијан ја открил додекафонската техника. Подоцна учел со Рене Лејбовиц и навлегол во атоналните техники на компонирање во пост-Вебернистички стил. Меѓу првите дела во периодот од доцните 1940-ти години се Le Visage nuptial и Le Soleil des eaux, кантати за женски гласови и оркестар, како и ревизијата на Втората Соната за Пијано во 1948, дело кое Булез го создал на 23 години. Булез бил под силно влијание на Месијановиот интегрален серијализам, каде ја истражувал организацијата на висината на нотите, нивното времетраење, динамиката, начините на атакот на звуците итн. Булез предавал на Школата за Нова Музика во Дармштат, Германија, заедно со Карлхајнц Штокхаузен и Џон Кејџ, каде жестоко се спротивставувал на национализмот и неговото влијание во музиката.
Серијализам
Примери за целосно серијални дела на Булез се: Polyphonie X (1950-1951, повлечено подоцна), двете Études за лента од (1951-1952) и првата книга од Structures за 2 пијана. Structures е и пресвртница кај Булез, поради најочигледниот серијален пристап кој предизвикал многу реакции и критики. Ѓерѓ Лигети издал текст каде ја зема предвид целата серијална структура на делото и посочува дека Булезовиот "аскетски пристап" мора да се прекине... Овие критики го пренасочуваат Булез кон пофлексибилен експресионистички пристап, споменати и од него во есејот "На лимитот на плодната земја...". Серијализмот го ублаува со гестикулативна музика.
Le marteau sans maître
Најголемото постигнување применувајќи ја оваа техника е Le marteau sans maître за ансамбл и глас, напишана во период од 1953 до 1957 и е едно од врвните постигнувања на XX век. Le marteau sans maître е револуционерна синтеза на различни стилови во модерната музика, од џез, Гамелан, традиционална африканска музика и јапонска музика. Една од иновациите во оваа композиција е тн. "мултипликација на висините на нотите".
Agusta/Bell AB-412 Grifon
Хеликоптерот АВ 412 лиценцирано се произведува од компанијата Agusta и претставува среден хеликоптер со 15 седишта, на кој му се вградени два турбомлазни мотори Pratt & Whitney PT6T-3D, четирикрак носечки ротор и современа авионика.
NGC 5561
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5561 се споменува и како CGCG 295-44.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5561 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5561 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 17 м 22,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +58° 45' 1"".
Други поделби
Проучување на NGC 5561 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2800986. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3865. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 715.
Костел (замок)
Костелс — замок кој се наоѓа во селото Костел, Словенија. За првпат тврдината споменува во 1336 година како Castrum Grafenwarth, а сегашното име за првпат се споменува во 1449. Замокот е опкружен од два метри висок ѕид со пет одбранбени кули кои биле изградени по налог на Фридрих II.
По 1456 година, замокот бил преземан од страна на Хабсбуршката монархија. Во текот на 15 век и 16 век замокот претставувал важна стратеѓка фортификација која служела против нападите на Османлиското Царство. Замокот на неколкупати бил на удар на Османлиите. Во него биле населени пребегнатите Ускоци од териториите кои претходно биле заземени од Османлиите.
Рашка
Рашка, историска српска земја и област во југозападна Србија кој името го добила според истоимената река. Рашка била значајна српска жупа во периодот на средниот век, а великиот жупан Стефан Немања успеал да ја направи Рашка најмоќна меѓу српските жупи, така преземајќи го приматот од Зета. Престолнина на Рашка бил градот Рас, недалеку од денешен Нови Пазар. Од Рашка ќе се развие средновековното кралство Србија на чело со династијата Немањиќ.
Рашка првпат се споменува во 1189 година како Расција. Оттогаш во западниот свет Србите биле именувани како Расцијани, Раицени или Раци. Последниов термин преминал во навредливо унгарско име за Србите. Заради бројноста на Србите во Војводина и Славонија, понекогаш за нив (особено за Војводина) се користел терминот Мала Рашка.
Разорена планета
Во астрономијата, разорена планета е планета или егзопланета или, нешто малку помало како, планетезимал, месечина, егзомесечина или астероид кој бил разорен или уништен од некое блиско астрономско тело, астрономско тело во минување или објект како ѕвезда. Некропланетологијата е наука која ги проучува ваквите процеси. По таквото разорување може да се создаде голема количина на гас, прашина и карпести делови, кои можат да ја опкружат матичната ѕвезда и да формираат околуѕвезден диск или диск од остатоци. Како последица на тоа, остатоците кои орбитираат може да образуваат „ нерамномерен прстен од прашина“, кој предизвикува непредвидливи светлосни флуктуации во сјајноста на матичната ѕвезда. Исто се смета дека може да е причинител на чудно треперливите кривини на светлината поврзани со ѕвездената светлина забележана кај одредени променливи ѕвезди, како на пример Табиевата Ѕвезда (KIC 8462852), RZ Piscium и WD 1145+017. Кај таквите ѕвезди може да се забележи прекумерно инфрацрвено зрачење, што само по себе наведува дека прашина и други остатоци можеби кружат околу ѕвездите.
Планети
Примери од планети или нивни остатоци, за кои се смета дека се разорени планети или дел од такви планети, се: „Оумуамуа и WD 1145+017 b, како и астероидите, врелите Јупитери и оние што се сметаат за претпоставени планети, како што се Петтата планета, Фаетон, планетата V и Теја.
Светлинска крива на Табиевата Ѕвезда
Табиевата Ѕвезда (KIC 8462852) е ѕвезда од главната низа од типот F која има необични светлосни флуктуации, како што е и до 22%-то намалување на светлината. Поставени се неколку хипотези за да се објаснат овие неправилни промени, но досега ниту една не ги објаснува во целост сите аспекти на кривата. Едно од објаснувањата е дека „нерамномерен прстен од прашина“ кружи околу Табиевата Ѕвезда. Но, во септември 2019 година, астрономите објавиле дека забележаните затемнувања на ѕвездата на Таби може да се предизвикани од фрагменти кои се резултат од разорување на напуштена егзомесечината.
Флора на Антарктикот
„Антарктичката флора“ е посебна заедница на васкуларни растенија што еволуирале пред милиони години на суперконтинентот Гондвана. Сега се наоѓа на неколку одделни области на Јужната хемисфера, вклучително и јужна Јужна Америка, најјужна Африка, Нов Зеланд, Австралија и Нова Каледонија. Џозеф Далтон Хукер (1817 - 1911) беше првиот што забележал сличности во флората и шпекулираше дека Антарктикот служел или како извор или како преодна точка, и дека копнените маси што сега се одвоени можеби порано биле соседните.
Врз основа на сличностите во нивната флора, ботаничарот Роналд Д'Ојли Гуд идентификуваше посебно Антарктичко флористичко кралство кое вклучуваше јужна Јужна Америка, Нов Зеланд и некои јужни островски групи. Покрај тоа, Австралија добила свое флористичко кралство поради приливот на тропска евроазиска флора која најмногу ја замени флората на Антарктикот и ги вклучи Нова Гвинеја и Нова Каледонија во Палеотропско флористичко кралство.
Потекло
Пред милиони години климата на Антарктикот била потопла и можела добро да ја поддржи флората во неогенот. Ова вклучуваше шуми од подокарп и јужна бука. Антарктикот исто така бил дел од античкиот суперконтинент Гондвана, кој постепено се распаднал со тектоника на плочи почнувајќи од пред 110 милиони години. Одвојувањето на Јужна Америка од Антарктикот пред 30–35 милиони години овозможи да се формира Антарктичката кружна струја, што го изолираше Антарктикот климатски и предизвика тој да стане многу постуден. Антарктичката флора последователно изумре на Антарктикот, но сè уште е важна компонента на флората на јужна Неотропска (Јужна Америка) и Австралазиско царство, кои исто така беа поранешни делови на Гондвана.
Некои родови кои потекнуваат од Антарктичката флора сè уште се препознаваат како главни компоненти на Нова Каледонија, Тасманија, Мадагаскар, Индија, Нов Зеланд и јужна Јужна Америка.
Јужна Америка, Мадагаскар, Африка, Индија, Австралија, Нов Зеланд и Антарктикот беа дел од суперконтинентот Гондвана, кој почна да се распаѓа во раниот креда период (145–пред 66 милиони години). Прва се отцепи Индија, потоа Африка, а потоа Нов Зеланд, кој почна да се движи кон север. До крајот на Креда, Јужна Америка и Австралија сè уште биле приклучени на Антарктикот. Палеонтологот Гилберт Бренер го идентификувал појавувањето на посебна јужна Гондвана флора до крајот на креда во поладните и влажни региони на јужната хемисфера на Австралија, јужна Јужна Америка, јужна Африка, Антарктикот и Нов Зеланд; најмногу наликуваше на флората на денешен јужен Нов Зеланд. Во северна Јужна Америка и северна Африка се развила посува северна Гондвана флора.
Денес, флората на Африка и Индија има малку остатоци од флората на Антарктикот. Австралија се оддалечила на север и станала посува; влажната антарктичка флора се повлкла на источниот брег и Тасманија, додека остатокот од Австралија е содоминантен Багрем, Еукалиптус и Casuarina, како како и ксерични грмушки и треви. Human пристигнале во Австралија пред 50–60.000 години и користеле оган за да ја преобликуваат вегетацијата на континентот; како резултат на тоа, флората на Антарктикот, позната и како „флора на дождовните шуми“ во Австралија, се повлече во неколку изолирани области кои сочинуваат помалку од 2% од австралиската копнена површина.
Дрвенестите растенија на антарктичката флора вклучуваат четинари во семејствата Podocarpaceae, Araucariaceae и подфамилијата Callitroideae на Cupressaceae, и [ [ангиосперми]] како што се семејствата Proteaceae, Griseliniaceae, Cunoniaceae, Atherospermataceae и Winteraceae, и родови како јужна бука ([ [Nothofagus]]) и обичка (Fuchsia). Многу други фамилии на цветни растенија и папрати, вклучувајќи го и дрвото папрат Dicksonia, се карактеристични за антарктичката флора.
Флора на Антарктикот
Испитувањата на горните креда и раните терциерни седименти на Антарктикот даваат богат збир на добро сочувани фосилни двокотиледони ангиоспермови дрва што обезбедуваат докази за постоењето, од доцниот креда, на умерени шуми слични по состав на оние што се наоѓаат во денешна јужна Јужна Америка. , Нов Зеланд и Австралија. Се предлага палеоботаничко живеалиште слично на постоечкото студено умерено Валдивски дождовни шуми.
Постојат два четинари и најмалку седум морфотипови на ангиосперми регистрирани во палеофлората на Антарктикот. Иглолисните растенија вклучуваат Купресиноксилон, кој е почест, и Подокарпоксилон. ]], еден вид Myrceugenelloxylon (слично на Luma, во постоечката фамилија Myrtaceae), и еден вид на Weinmannioxylon (слично на Eucryphia'' во постоечката фамилија Cunoniaceae).
Самиот континент на Антарктикот бил премногу студен и сув за да може да ги поддржи буквално сите васкуларни растенија со милиони години. Скудната вегетација на Антарктикот е резултат на студената температура, недостатокот на сончева светлина, малите врнежи, послаб квалитет на почвата и недостатокот на влага, поради неможноста на растенијата да ја апсорбираат водата достапна во форма на мраз. Постоечката флора на Антарктикот во моментов се состои од околу 250 лишаи, 100 [мов]], 25-30 liverwort и околу 700 копнени и водни алгал видови. Две цветни растенија, Deschampsia antarctica (Антарктичка трева за коса) и Colobanthus prettynsis (Антарктичкиот бисер), се наоѓаат на северните и западните делови на ендемични на Антарктикот вклучуваат Grimmia antarctici, Schistidium antarctici и Sarconeurum glaciale
Куќа – сопственик Велимир Ѓиновски (Галичник)
Куќа на Велимир Ѓиновски ― куќа во сопственост на галичкото семејство Ѓиновски која е заведена како културно наследство на Македонија.
Космос-2212
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 20 октомври 1992 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-2212 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1415 км, а најмалото на 1407.
Скендербег
Ѓорѓија „Ѓерѓ“ Кастриот ( — ), попознат како Скендербег (бег Александар) — една од најзначајните личности во историјата на Албанија и албанскиот народ.
Рани години
Скендербег е роден како „Ѓерѓ Кастриоти“ во Кроја, денешна Албанија. Син на Јован Кастриот, тој потекнувал од феудалното христијанско семејство „Кастриоти“. Според англискиот историчар Гибон, Јован Кастриот бил кнез на Епир, а неговата власт ги вклучувала денешните албански области Матка, Кроја, Мирдита и Дебар. Неговата мајка Воисава, била кнегиња, од полошкото семејството „Трибалда“ или од благородното семејство „Музака“. Неговите родители имале девет деца, од кои Ѓерѓ бил најмалиот син, а неговите браќа се викале Станиша, Репош и Костандин, додека неговите сестри Мара, Јелена, Анѓелина, Влајка и Мамица.
Јован Кастриот, како византиски вазал кој се борел против Османлиите, за да ги задржи поседите во средна Албанија и во дебарската област, ги дал своите синови како заложници кај султанот. Таму, децата биле потурчени, а Ѓорѓи го добил името Скендер и ја променил својата вера во Ислам. Подоцна, децата на Јоан Кастриот ја загубиле наклонетоста на султанот Мурат II и тој ги отрул тројцата браќа на Скендер. Скендер завршил воена школа во Одрин, а потоа војувал во турската војска при што остварил многу победи за Отоманското Царство во борбите против христијанските народи поради што Јоан Кастриот морал да им се извини на Венецијанците поради активноста не неговиот син. За своите воени заслуги, го добил званието „Искендер Беј“ („бег Александар“ — тур. İskender Bey, алб. Skënderbeg) споредувајќи ја воената умешност на неговото семејство со Александар Македонски.
Востанието против Османлиите
По битката против Јанош Хуњади кај Ниш во 1443 година, наместо да се врати кај султанот, Скендербег ја напуштил турската војска, заминал во Круја и преминал во христијанството. Тој кренал востание во Дебарско и се прогласил за господар на земјата со која владеел татко му при што создал сојуз со повеќе соседни христијански владетели, а султанот трипати испратил воени експедиции кои безуспешно ја напаѓале Круја. По смртта на султанот Мурат, неговиот син Мехмед II ги продолжил борбите против Скендербег, но тој веќе зајакнал и ги проширил границите на својата држава. Така, тој ги освоил градовите Драч, Белград и Леска, кои претходно биле под власт на Венеција. Исто така, тој му помогнал на кралот Алфонс V да ги одбие турските напади во 1466 година, а отишол дури и кај папата Павле II за да бара помош. Таму, тој бил примен срдечно и бил одликуван со орденот „Рицар на христијанството“, но не ја добил ветената помош. Последната османлиска опсада на Круја била извршена во 1467 година, а ја предводел познатиот турски водач Балабан-паша. Скендербег умрел од треска на 17 јануари 1468 година во Љеш, каде што бил закопан во катедралната црква „Св. Никола“.
Црква Слобозија
Црквата Слобозија (романски: Biserica Slobozia) е црква која се наоѓа во Букурешт, Романија и е во склопот на Романската православна црква. Црквата била изградена во периодот од 1664 до 1667 година и е посветена на Свети Димитар Солунски.
Соња Шкориќ
Соња Шкориќ (Соња Шкорић, родена на 26 февруари 1996 година во Панчево, Србија, СР Југославија) - пејачка-текстописец која победила на српскиот национален избор за Детската Евровизија 2010 ..
На 26 септември 2010 година, таа победила на српскиот национален избор за Детската Евровизија 2010 во Минск со песната „Чаробна ноћ“ (Волшебна ноќ).
Орал
Орал е земјоделски и индустриски центар и е важна трговска станица од нејзиното основање. Сообраќајот се одвивал по реката Урал од Каспиското Езеро и Уралските Планини со векови. Денес е една од најголемите влезни точки за железнички сообраќај од Европа до Сибир, сервисирање на многу нови нафтени полиња во каспискиот слив и индустриските градови на јужниот дел на Урал.
Историја
Орал е основана во 1613 година од Козаци, и првично го добил името Јаицк, по реката Јаик, името на реката Урал во тоа време. Во 1773 година се случи првиот козачки бунт против локалниот руски командант генерал Траубенберг, предводен од Јемелијан Пугачов. Траубенберг бил убиен заедно со уште неколку офицери.
Како казна за козаците Јаик кои застанале на страната на востаниците, царицата Катерина Втора објавила на 15 јануари 1775 година дека реката Јаик отсега ќе се преименува во река Урал, а Јаицк ќе биде познат како Уралск.
Александар Пушкин го посетил градот со неговиот пријател Владимир Дал во септември 1833 година додека ја пишувал неговата книга „Историја на Пугачов“ (1834) и неговиот роман „Ќерката на капетанот“ (1836).
Градот бил под опсада наметната од Козаците за време на Руската граѓанска војна од 1917 до 1922 година. Во неговата одбрана учествувале Михаил Фрунзе, Василиј Чапаев и Георги Жуков.
По независноста на Казахстан во 1991 година, Уралск беше преименуван во Орал.
Клима
Климата на Орал е со континентален тип, кој се одликува со долги студени зими и топли лета.
Орал се смета за еден од најчистите градови во Казахстан.
Население
Населението во Орал е главно составено од Казаци, иако од моментот на основањето на градот до распадот на СССР, Русите беа најголемата етничка заедница во градот. Има и Украинци, Татари и претставници на други народи.
На почетокот на 2020 година, населението на градот изнесувало 234 155 жители, додека на метро областа на градот Орал живееле 314 657 лица.
Етнички состав
Етничкиот состав на жителите на Орал (на почетокот на 2020 година) :
Железница
За прв пат, железничка линија беше донесена во Орал во 1894 година. Тоа беше пругата Рјазањ-Урал. Станицата со бедеми во стилот на минарињата од Средна Азија најпрво се наоѓала далеку од градот, па Лав Николаевич Толстој напишал дека од станицата отишол во градот „... преку степата обрасната со телеграфски столбови“.
За време на советскиот период, градот растеше, сега станицата се наоѓаше практично во центарот на градот. Поради зголемувањето на бројот на патници во 70-тите години на минатиот век, се бараше изградба на нова станица; истовремено беше урнат и стариот архитектонски споменик од 19 век.
Во моментов, има редовна железничка линија со старата и новата престолнина на Казахстан - градовите Алмати и Нур-Султан, како и рускиот град Саратов.
Аеродром
По реконструкцијата во 90-тите, аеродромот Орал доби статус на меѓународен аеродром, сместен на 16 километри од градот, недалеку од приградското село Подстопноје.
На 3 јули 2019 година, започна реновирање и модернизација на терминалот на аеродромот. По модернизацијата, патничкиот сообраќај ќе се зголеми од 160 илјади на 350 илјади луѓе, а терминалната површина ќе се зголеми од 4000 квадратни метри на 7500 квадратни метри.
Од 2017 година, Аеродромот извршува летови кон Москва, Франкфурт, Атирау, Актау, Нур-Султан и Алмати.
Спорт
Бенди е главниот спорт во градот. Спортскиот клуб Акжајик, кој ги игра своите домашни натпревари на стадионот „Јуност“, е единствениот професионален тим во земјата и игра во 2-та највисока дивизија на Русија. Во септември 2017 година, Казашката Бенди федерација го купи клубот.
Градот испрати тим на Спартакијаде 2009 и заврши на второто место. Сите играчи на репрезентацијата до 23 години во сезоната 2013/14 дојдоа од Орал. Откако репрезентативците на Казахстан го освоија златниот медал на Азиските зимски игри 2011, тимот се врати во Орал со триумф.
Црквиште (Макреш, Светиниколско)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Макреш. Наоѓалиштето претставува средновековна црква со некропола. На 200 м северно од селото има мала правоаголна црквичка од која се зачувани апсидниот дел и влезот на западниот ѕид. Околу црквата има камени конструкции од гробови.
Грб на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република
Грбот на Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република бил усвоен на 10 јули 1918 година, од страна на владата на тогашната СФСР, и неколкупати бил изменуван.
Опис
Грбот се темели на грбот на СССР. Прикажува симболи од земјоделието (пченица) и изгрејсонце, симбол на иднината на руската нација. На грбот се наоѓа и срп и чекан и црвена ѕвезда, симболи на комунизмот. Во склоп на грбот се наоѓа и мотото на СССР "Пролетери од сите земји обединете се!" напишан на руски јазик. Во горниот дел се наоѓа натпис "PCФCP" (руска скратеница за "Руска Советска Федеративна Социјалистичка Република").
Поврзано
Coat of arms of Russia Armoiries de la Russie
Хром триоксид
Хром триоксидот (исто така познат како хром(VI) оксид или хром анхидрид) е неорганско соединение со формулата CrO3. Тоа е киселиот анхидрид на хромната киселина и понекогаш се продава под истото име. Ова соединение е темно-виолетова цврста супстанца во безводни услови, светло портокалова кога е влажна и која се раствора во вода истовремено со хидролиза. Годишно се произведуваат милиони килограми, главно за галванизација. Хром триоксидот е моќен оксидатор и канцерогено сооединение.
Производство, структура и основни реакции
Цврстата супстанција се состои од синџири на тетраедарски координирани атоми на хром кои споделуваат темиња. Затоа, секој центар на хром дели два центри за кислород со соседите. Два атоми на кислород не се делат, што дава вкупна стехиометрија од 1:3.
Структурата на мономерниот CrO3 е пресметана со помош на функционалната теорија на густината и се предвидува дека е пирамидална (точка група C3v) наместо рамна (точка група D3h).
Се користи во органската синтеза како оксиданс, често како раствор во оцетна киселина или ацетон во случај на оксидација на Џонс. Во овие оксидации, Cr(VI) ги претвора примарните алкохоли во соодветните карбоксилни киселини и секундарните алкохоли во кетони. Реакциите се прикажани подолу:
Употреба
Хром триоксидот главно се користи во хромирањето. Обично се користи со адитиви кои влијаат на процесот на обложување, но не реагираат со триоксидот. Триоксидот реагира со кадмиум, цинк и други метали за да генерира пасивизирачки хроматски фолии кои се отпорни на корозија. Се користи и за производство на синтетички рубини. Растворот на хромната киселина исто така се користи при нанесување на типови на анодна облога на алуминиум, кои првенствено се користат во воздушните апликации. На Меѓународната вселенска станица, се користи за контрола на растот на бактериите во резервоарот за складирање на отпадна вода. Растворот на хромна киселина/ фосфорна киселина е исто така преферирано средство за соголување на анодни облоги од сите видови.
Безбедност
Хром триоксидот е многу токсичен, корозивен и канцероген. Тоа е главниот пример на шествалентен хром, кој претставува еколошка опасност. Сродните деривати на хром(III) не се особено опасни; на тој начин, редукантите се користат за уништување на примероците од хром(VI).
Хром триоксидот, како моќен оксидатор, ќе ги запали органските материјали како што се алкохолите при контакт.
Месџид ел-Харам
Месџид ел-Харам (на арапски: المسجد الحرام, Света џамија) е џамија која се наоѓа во Мека, Саудиска Арабија. Ова е најголемиот муслимански храм во светот. Во самиот нејзин двор се наоѓа и Ќабата. Самата плоштина на џамијата зазима место од 356 800 м2 и се претпоставува дека може да собере околу 4 000 000 луѓе, како една од најголемите градби на човештвото. Според исламот, џамијата била изградена од страна на ангелите пред да биде создаден човекот, кога Бог наредил на земјата да биде определено местото за богослужба.
Се верува дека првата Ќаба била изградена од ангелите и дека Адам е првиот човек којшто ја изградил повторно. Во текот низ историјата самата џамија била многупати разрушувана и повторно изградена. Според исламот, таа била изградена од страна на Ибрахим и неговиот син Исмаил.
Кофеин
Употреба
Кофеинот делува стимулативно врз нервниот систем, делува на бубрезите како благ диуретик и при тоа помага во исфрлувањето на вишокот на флуиди од организмот. Кофеинот исто така делува стимулативно врз срцевиот мускул, ја покачува будноста итн. Инфузиите направени од листовите на Camellia sinensis (чај) се конзумирале на исток пред околу два милениума и практично се донесени во Европа во шеснаесеттиот век.
Британците се сметаат за најголеми консументи на чај, со просечна годишна конзумација од околу 4,5 кг, a тоа одговара на околу 300 mg кофеин.
Зрната од кафе содржат просечно по 1 % кофеин, зелениот чај содржи 1,5 - 2,5 % кофеин, кола пијалаците содржат од 12 – 18 mg кофеин на 100 mL, а некои енергетски пијалаци можат во себе да содржат значително поголем процент на кофеин.
Кофеинот кога се прима заедно со друга храна може да пречи во апсорбцијата на минералите, како на пример калциумот и железото. Така на пример пиењето многу кока-кола може да пречи во апсорбцијата на калциум, а со тоа забите и коските стануваат помалку отпорни на кршење.
Фаруски Океан
Фаруски Океан  е древен океан кој постоел од пред 800 до 635 милиони години, помеѓу распадот на Родинија суперконтинент и почетокот на формирањето на Гондвана суперконтинентот.
Отворање и затворање
Фарускиот океан се отворил пред околу 800 милиони години во ерата Неопротерозоик откако се разделил по источната граница на Западноафриканскиот кратон за време на распадот на Родинија. Океанот почна да се затвора пред околу 730 милиони години со субдукција на исток на лакот Тилемси, кој беше насобрана наспроти регионот Хогар на Сахарски Метакратон.
Западниот дел од масивот Хоггар е направен од материјал од Фарускиот Океан, вклучувајќи океански базалти, лачни вулкански и седиментни карпи и седименти кои биле излеани во Фарускиот Океан од западноафриканскиот кратон и источниот Хогар. Затворањето беше завршено кога западноафриканските и сахарските кратони се судрија пред околу 635 милиони години на почетокот на Пан-африканската орогенеза.
Јужна екстензија
Океанот Гојаш се затворил за време на последните фази на формирање на Западна Гондвана. Јужниот дел на Трансбразилската линија (TBL) ја означува зоната на шиење на ова затворање, додека северниот дел Борборема од TBL и Транс-Сахарскиот појас, кој тече од Алжир до Бенин, означете ја зоната на шиење на затворањето на Фарускиот Океан.
Овие затворања на океаните и последователните тектонски настани не беа симултани, туку се случија во подолг временски период.
Во југозападна централна Африка возраста на ладење на гранулитот се движи помеѓу 587 и 576 Ma, додека во североисточен Бразил тие се движат од 568 до 500 Ma.
Сепак, податоците од аеромагнетните и гравитациите даваат доказ за континуитет помеѓу TBL lineament, Собралниот расед во североисточен Бразил, раседната зона Канди во Бенин и Транс-сахарскиот појас формирана со затворање на Фарускиот Океан.
Евровизија 2023
Локација
На 2022 издание на Евровизија победник беше Украина и традиционално ќе биде поканета да биде домаќин на овогодинешното издание на евровизија, како што и претходно беше во 2005 и 2017 година. Во екот на Руската инвазија врз Украина, беше шпекулирано дека алтернативно, држава која е дел од „Големата петка“, составена од Франција, Германија, Италија, третопласираната Шпанија и второпласираната Велика Британија, можеби би биле поканети да бидат домаќини на Евровизија 2023 година.
Ако фестивалот биде одржан надвор од Украина, тоа би било прв пат после 1980 година, кога Евровизија не би била одржана во земјата која победила минатата година.
Неофицијално, украинскиот претседател Влодомир Зеленски изјави дека се надева дека овогодинешното издание ќе биде одржано во Мариупол.
Следните држави покажаа интерес да бидат домаќини, во случај Украина да не е во можност:
Други држави
Право на учество имаат сите членки на Европската радиодифузија која во догледно време ќе испрати покана до сите педесет и шест членки.
Активни членки на ЕРД
Следните држави учествуваат на Евровизија 2018, со што се очекува да учествуваат и на ова издание на Евровизија.
Наводи
<references group="" responsive="1">
NGC 1209
NGC 1209 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 30 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1209 е од видот E6. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 1209 има привидни димензии од 2,2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 6 м 2,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 36' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 1209 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11638. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5865. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 911.
NGC 3154
NGC 3154 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3154 се споменува и како UGC 5507, MCG 3-26-40, CGCG 93-71, IRAS 10103+1716.
Откривање
Објектот е откриен на 12 март 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3154 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 3154 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 13 м 1,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 17° 2' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 124°.
Други поделби
Проучување на NGC 3154 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29759. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 144; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1419. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1356.
Станци
Станци — село во областа Дурачка Река, во Општина Крива Паланка, во околината на градот Крива Паланка.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа длабоко во Осоговските Планини и изобилува со вода. Во самото село се влеваат две помали реки, Голема и Козједолска. Поради положбата на вливот, селото го добило своето име. Кај вливот се наоѓа Средното маало со четиригодишното училиште, што претставува главниот дел на селото.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Вигња, Кураиска или Долно Маало, Бачевиште, Крива Њива, Мушково, Рупи, Бојаџина Падина, Рамниште, Селиште, Попово, Козичино, Каменита Падина, Извор, Вуково Ливадче, Баштевска Ливада, Дебели Рид, Стојанова Њива, Петрева Њива, Ваклино Водино, Гребенџин Гроб, Бел Камен, Варош, Портарица, Бабино Гумно, Сулејманово, Жугино, Манастирска Дупка, Околчеста Орница, Средње Брдо, Ширина, Горња Ширина и Ватов Гроб.
Селото има разбиен тип. Се разликуваат следниве маала: Долно, Средно, Бабино Гумно, Портарица и Варош. Во секое маало главно живеат членови на истиот род.
Селото Станци се наоѓа југоисточно од градот Крива Паланка. На североисток се граничи со селото Б’с, на исток со селото Костур, на југ со Општина Кочани и на југозапад и запад со селото Дурачка Река.
Историја
Во Долно Маало постојат две месности, Селиште и Попово. Преданието зборува дека на Селиште постоеле куќи, но дека таму народот изумрел или избегал.
Во век, Станци било село во Кривопаланечка каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 21,4 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 943 хектари, на пасиштата отпаѓаат 811 хектари, а на обработливото земјиште 319 хектари.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
По месноста Вигња, но и по други топоними, се заклучува дека во селото постоеле рударски работи во минатото. Покрај рударството, мештаните се занимавале и со правење дрвен јаглен од бука. Бил изработен ситен, за ковачите, и крупен, за огрев на домаќинствата. Во 1945 година престанал овој занает.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Станци имало 350 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Станци имало 504 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
По Првата светска војна селото било дел од општината Дурачка Река и имало 409 жители.
Станци, по број на население, преминало од големо во мало село, населено со македонско население. Така, во 1961 година селото имало 430 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 249 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Станци живееле 203 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 134 жители, од кои 122 Македонци и 12 лица без податоци.
Родови
Станци е село со македонско православно население, кое се верува дека е старинско. Селото има толку родови колку и маала. Секој род го добил името по маалото во кое живее.
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Крива Паланка, која била една од малкуте општини, кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Кривопаланечка градска општина, во која покрај градот Крива Паланка, се наоѓале и селата Б’с, Варовиште, Дренак, Дрење, Дурачка Река, Киселица, Конопница, Кошари, Лозаново, Мартиница и Станци. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната Општина Дурачка Река, во која влегувале селата Б’с, Дренак, Дурачка Река и Станци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0958 според Државната изборна комисија.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 182 гласачи.
Редовни настани
Во селото се одбележуваат следниве празници: Свети Архангел во маалото Варош, Свети Дух во Средно маало, Младенци во Долно Маало и Свети Симеон во маалото Портарица.
Иселеништво
Од селото, по Првата светска војна, а најмногу по Втората светска војна се отселиле многумина. Иселеници се сретнуваат во Банат (Јабука и Велика Греда), овчеполските села (Џумајлија и Каратманово), штипското село Чардаклија, во градовите Скопје, Крива Паланка и во Кочани, во Лозница во Србија.