cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Православен богословски факултет „Св. Климент Охридски“ - Скопје
Простории
Богословскиот факултет во својот почеток располагал со скромни погодности за работа. За изведување на наставата, на факултетот му била дадена на располагање административната зграда на манастирот „Св. Јован Крстител“ во месноста Капиштец – Скопје заради можноста за извршување на богослужби, односно практичната настава во непосредна близина на спомнатата зграда. Локацијата се покажала извонредна. Манастирскиот храм во 1995 година бил срушен до темел и бил обновен со поголеми димензии. Факултетската зграда, пак, на двапати се доградувала и денес располага со корисна површина над 800 квадратни метри и дворно место од еден хектар.
Наставен кадар
Денес Православниот богословски факултет има петнаесетина реномирани професори, кои се познати во современата теолошка мисла кај нас и пошироко. Тие своето образовно и научно оформување го здобиле на овој факултет, на некои од универзитетите во нашата земја и во странство, како на пример на познатите теолошки центри во Рим, Атина, Белград, Софија, Бари и др. Учествуваат на научни конференции во земјава и во странство и даваат свој придонес во современото богословие. На Факултетот се ангажирани и асистенти, кои се школувале и во некои од странските теолошки универзитети.
Космос-635
Космос-635 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 14 март 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-635 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 323 км, а најмалото на 202.
Добри Величковски
Животопис
Добри Величковски е роден во 1943 година. Целата своја работна кариера ја поминал во Министерството за внатрешни работи каде што работел во повеќе оперативни единици, но главно бил ангажиран како разузнавач.
Во периодот меѓу 1995 и 1998 година раководел со Службата за државна безбедност. Во текот на неговото управување се случил атентат врз Киро Глигоров и Деветтојулските настани во Гостивар и Тетово.
По разрешувањето во 1998 година, Величковски се пензионирал. Подоцна од страна на ВМРО-ДПМНЕ бил обвинет дека бил главен протагонист во аферата „Сина птица" која се однесува на следење и прислушување на членови на оваа политичка партија.
Починал во 2006 година во Скопје.
Список на политички партии во Македонија
Во Република Македонија постојат голем број на политички партии кои учествуваат во политичкиот живот на државно и локално ниво. Со воведувањето на повеќепартискиот систем во СР Македонија во 1990, престанува политичкиот монопол на Сојузот на комунистите на Македонија (Комунистичка партија на Македонија до 1952) и во државата нагло се појавуваат голем број на партии. Таа година се регистрирани 24 политички партии. На првите парламентарни избори истата година учествуваат уште три политички субјекти и четири политички партии. Наредната година се регистрираат 14 политички партии, а во 1992 година уште 18, 10 партии во 1993 година, седум во 1994, четири во 1995, три во 1996 и две партии во 1997 година. Во пресрет на парламентарните избори во 1998 година се регистрирани нови седум партии. Најсиромашна е 1999 година - регистриран е само еден политички субјект. Затоа, пак, наредната година се појавуваат 10 нови партии.
Според податоците од Основниот суд Скопје 2, каде што се води регистарот на партии, до декември 2009 година во Македонија се регистрирани 99 партии. Тоа, е всушност намалување од претходниот број од 150 партии во 2005. Од тие 99 партии, само 45 биле усогласени со новиот закон за политички партии според кој на секои две години доставуваат податоци за бројот на членови. Овој начин на пререгистрација се бара за да се спречи појавата партии да се формираат пред избори за лични интереси, а потоа да исчезнуваат.
Најголем број од овие партии се мали и имаат незначително влијание на политичката сцена, а некои се комплетно неактивни. Малите партии ретко се решаваат за самостоен настап на изборите и најчесто стануваат долгорочни коалициони партнери со ВМРО-ДПМНЕ и СДСМ во македонскиот блок, или ДУИ и ДПА во албанскиот блок.
Активни партии
Во продолжение следи азбучен список на партиите кои не освоиле мандати во Собранието, а кои учествувале на парламентарните избори во 2008, самостојно или како дел од коалиција, како и на локалните и претседателските избори во 2009:
Членови на некои овие партии се дел од општинските совети, или пак се носители на јавни функции. Ова особено важи за помалите партии од коалицијата За подобра Македонија.
Неактивни и поранешни партии
Следува азбучен список на партии кои учествувале на парламентарните избори од осамостојувањето до 2008. Овие партии не се активни на изборите, голем дел од нив се згаснати, а дел од нив се припоени кон други партии.
Петар Соколов
Петар Соколов бил анархист и револуционер од Отоманска Македонија, член на Македонскиот таен револуционерен комитет, еден од инспираторите на Гемиџиите и деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Соколов е роден во 1870 година во Ќустендил, тогаш во Османлиската империja. Учи во Софија и потоа заминал за Женева да учи и влегува во анархистичката Женевска група.
Женевската група во 1898 година стапнува во контакт со луѓе на Внатрешната организација и Врховниот комитет. Следната година со Слави Мерџанов и Петар Манџуков заминуваат со четата на Гоце Делчев во Македонија, а после во Софија потпаѓаат под влијание на Борис Сарафов, кој ги финансира.
Веднаш по снабдувањето со пари, кружокот испраќа неколку свои членови во Македонија. За таа цел Слави Мерџанов и Петар Манџуков се вовлекуваат во Македонија, а Соколов се вовлекува во Одринско.
Кон крајот на 1899 година групата на Мерџанов замислува амбициозни планови: убиство на султанот и атентати на „Отоманската банка“ и Тутунската компанија во Цариград.
Мерџанов, Соколов и Манџуков, со претходно тајно одобрените парични средства од Сарафов, заминуваат за Цариград. Обеќаното количество на динамит од Сарафов пристигнува на време во Цариград, но при неговото пренесување во градот било откриено од полицијата.
На 14 септември во Цариград, издадени од еден шпион, се уапсени Мерџанов, Соколов, Манџуков и Павел Шатев. По застапувањето на бугарската влада, турската полиција ги ослободува Соколов Мерџанов и Манџуков со препратување во Бугарија, а Шатев го интернира во неговиот роден град Кратово.
Во 1901 година со свои другари Бугари и Ерменци Соколов прави обид за киднапирање на персискиот шах. Обидот не е успешен. Наскоро потоа Соколов е убиен во битка со турската војска кај Одрин.
Василе Димески
Василе Димески (, –, ) — македонски поет, драмски писател, критичар, есеист.
Животопис
Василе Димески е роден во 1946 година во Прилеп, каде што завршил средно образование, а Филозофски факултет, група Историја на југословенските книжевности завршил во Скопје. Паралелно со студиите работел прво како соработник, а потоа и како уредник на културната страница во весникот „Студентски збор“. Кога се вратил во Прилеп се вработил како професор по македонски јазик во електромашинскиот училиштен центар „Ристе Ристески-Ричко“, каде што го поминал поголемиот дел од работниот век.
Книжевно творештво
Василе Димески е автор на поетските книги. :
Ги има објавено и драмските книги : како и книгата полемики
Список на државни водачи во 826 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
638
638 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 638 година од новата ера, 638. од првиот милениум, 38. од VII век и деветта од 630-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6146 и 6147 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5388 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4398 и 4399 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1391.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 638 година се протега во 3274 и 3275, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3334 и 3335 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1181. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 16 и 17 исламска година.
Вилијам Рој Хоџсон
Позадина
Роден на 22 мај 1892 година во Кингстон, Викторија, Вилијам Хоџсон се школувал на Факултетот за рудници, Баларат и, како член на првичната класа од 1911 година, на Кралскиот воен колеџ, Дантрон, австралиска територијална престолнина. Дипломирал во 1914 година, бил назначен во Првата австралиска империјална сила и бил испратен во Египет пред да се бори во галиполската операција. Тој бил ранет од турски снајперист и се верувало дека бил мртов. Тој се вратил во Австралија во 1917 година откако бил награден со Воениот крст врачен на рака.
Тој се оженил со Мјуриел Дејзи Мекдауел на 18 октомври 1919 година во Христовата Црква, Саут Јара, Мелбурн. Тој бил приврзан кон Генералштабот на АМФ, воен штаб, во Мелбурн во 1918 година и станал шеф на воената разузнавачка служба во 1925 година. Тој беше промовиран на големо на 1 јануари 1926 година.
Во слободното време, Хоџсон се стекнал со квалификации во сметководство и студирал право на Универзитетот во Мелбурн, а дипломирал станувајќи додипломец во право во 1929 година. Таа година тој бил преместен за шест месеци во Комисијата за развој и миграција.
Тој поднесол оставка од службата за одбранбени сили во 1934 година и добил почесен чин на потполковник, продолжувајќи ја својата вмешаност во воената разузнавачка служба до 1936 година. Во 1934 година тој станал помошник секретар кој го надгледувал огранокот на Одделот на премиерот, кој се занимавал со надворешни работи. Во 1935 година Хоџсон бил поставен за секретар на Одделот за надворешни работи. Како советник за надворешни работи, тој присуствувал на Империјалната конференција во 1937 година во Лондон. До моментот на оставката како шеф на одделот во 1945 година, тој значително придонел за развој на професионална дипломатска служба.
Дипломатија и вклученост на Обединетите нации
Во 1945 година, Хоџсон беил вршител на должноста Врховен комесар во Канада, а потоа беше назначен за амбасадор во Франција. Во таа година, тој исто така присуствувал на Конференцијата на ООН за меѓународна организација во Сан Франциско и бил водач на австралиската делегација во подготвителната комисија на ООН во Лондон. Тој исто така бил австралиски делегат на првото Генерално собрание, што било одржано во Лондон во 1945-46 година, и австралиски претставник во Советот за безбедност и Комисијата за човекови права. Тој исто така бил австралиски делегат на Париските мировни договори, 1947 година.
Во 1946 година ООН ја основал Комисијата за човекови права, а полковникот Хоџсон дал значаен придонес. Елеонор Рузвелт ја презела улогата на претседател на Комисијата и ја презеде задачата да подготви Универзална декларација за човекови права, при што Хоџсон беил вклучен во овој комитет. Тој бил особено заинтересиран за спроведување на човековите права и се залагал за меѓународен трибунал за поднесување поплаки. Како алтернатива, Хоџсон предложил декларацијата да биде правно извршна, што не било приоритет за другите членови на комитетот.
Во 1947 година, Хоџсон беше назначен за шеф на австралиската мисија во ООН во Њујорк и исто така ја претставувал Австралија во Комисијата за атомска енергија на Обединетите нации. И во 1948 година бил претставник во Комисијата на ООН за Балканот, како и претставник на Економско-социјалниот совет и делегат на Генералното собрание на ООН. Тој продолжил да работи на комисии и делегации сè до неговото назначување за шеф на австралиската мисија во Јапонија и како британски претставник на Комонвелтот во Сојузничкиот совет за Јапонија.
Во 1949 година тој беше назначен за Висок комесар во Јужна Африка и останал таму до 1956 година, враќајќи се во Австралија за да се пензионира во 1957 година.
Хоџсон беше назначен за Офицер во Орденот на Британската Империја во 1934 година и Орденот на Свети Михаил и Свети Ѓорѓи во 1951 година.
Идил Бирет
Идил Бирет (турски: İdil Biret, родена на 21 ноември 1941 година, во Анкара, Турција) - турска концертна пијанистка.
Животопис
Родена на 21 ноември 1941 година, во Анкара, Турција, Бирет била чудо од дете. Турците ја нарекувале турскиот Моцарт, а кога имала осум години, турскиот парламент со закон одобрил финансии за нејзино музичко образование во Европа. Преосетлива на музиката уште како бебе, таа стекнала способност да ја слушне мелодијата и да ја репродуцира на пијано кога имала само две години. Имала неверојатна способност да учи музика напамет без претходно да мора да ја извежба на пијаното, која подоцна ја свирела на восхит на гледачите. Прв нејзин учител во Франција бил познатиот педагог Надја Буланже, под чие менторство се образувала на Парискиот конзерваториум. Таму освоила три први награди. Подоцна Бирет студирала заедно со германскиот пијанист Вилхелм Кемпф, кој ја нарекувал својот омилен ученик.
Еден голем настан од нејзината рана кариера била серијата концерти што ги дала во Москва во 1960 година, во организација на рускиот пијанист Емил Гилелс. Таа одржала над 100 концерти во Русија. Во 1963 година се случило нејзино деби во САД со Бостонската симфонија со Концертот за пијано на Рахманинов број 3, заштитен знак во нејзиниот репертоар. Меѓутоа, покрај нејзините циклуси на Шопен и Брамс, Бирет била позната по изведбите и снимањето современа музика. Таа снимила екстремно авантуристичка музика за дискографската куќа Финадар на композиторот Илхан Мимароглу во 1970-тите, а нејзиниот диск Наксос со петте сонати на Пјер Булез во 1995 година ја освоила наградата "Златен дијапазон" на Франција.
Образование и музичка кариера
Бирет го започнала своето музичко образование на тригодишна возраст со Митхат Фенмен, кој и самиот студирал во класата на Надја Буланже и Алфред Корто. На 8 годишна возраст се запишала на Парискиот конзерваториум во Франција под менторство на Надја Буланже. Заслужна за нејзиното музичко образование била и Медлен де Валмалет која ја вовела во делата на композитори како Брамс, чиј комплетен опус подоцна и го снимила. Дипломирала на 15 годишна возраст, со три освоени награди. Музичко образование го продолжила со Алфред Корто и Вилхелм Кемпф.
На 16 годишна возраст, Бирет свирела како солист со најистакнати оркестри во светот, вклучително со Лондонскиот симфониски оркестар, Лондонската филхармонија, Бостонскиот симфониски оркестар, Ленинградската филхармонија и други. Таа соработувал со врвни диригенти како Херман Шерчен, Пјер Монто, Ерих Лејнсдорф, Рудолф Кемпе и многу други. Бирет, исто така, имала концертни настапи на фестивалите во Берлин, Монтреал, Истанбул, Дубровник, Монпелје, Персеполис, Ројан и Атина. Премиерниот концерт на Идил Берет во САД бил во Симфониската сала во Бостон под диригентство на Ерик Лејнсдорф, на  22 ноември 1963 година. Токму пред настапот (Рахманинов, Концерт за пијано број 3), маестро Лајнсдорф ѝ се обратил на публиката, велејќи дека штотуку пристигнала веста дека претседателот на САД бил жртва на атентат. Откако публиката се повратила од шокот, оркестарското раководство и свирачите се согласиле да продолжат со изведбата на Бирет.
Таа била членка на жирито на неколку пијано натпревари: Ван Клибурн (САД), Кралицата Елизабета (Белгија), Монтреал (Канада), Лист (Вајмар, Германија) и Бузони (Италија).
Концертни снимки
Широкиот репертоар на Бирет опфаќа голем дел од доцната класична и романтична музика за пијано. Нејзините бројни снимки (денес повеќе од 100 ) за дискографски куќи како ЕМИ, Дека, Атлантик, Финадар и Наксос ја вклучуваат првата снимка на Листовите транскрипции на деветте Бетовенови симфонии (EMI 6LP/1986), комплетни соло изведби на пијано работи и концерти на Шопен (15CD/1992), на Брамс (12CD/1997), Рахманинов (10CD/2000), пијано транскрипција на балетската музика на Стравински Firebird (2003) и многу други. Таа веројатно е најдобро позната по нејзините снимки на Шопен, за што ја освоила наградата Гранпри за снимка на Фредерик Шопен во Полска во 1995 година. Во 2004 година, продажбата на нејзините Наксос цд-а во светот достигнала два милиони копии. Наксос овој настан го одбележал со издавање платинест диск. Истата година сонатните снимки на Булез ја освоила наградата Златен дијапазон и била избрана меѓу најдобрите снимки на годината од страна на весникот Ле Монд во Франција.
Таа ги снимила комплетните (32) пијано сонати и концерти на Бетовен (вклучувајќи ја и Хорска фантазија) за нејзината сопствена дискографска куќа. Комплетот вклучува 19 цд-а. Бирет е единствениот пијанист кој ги снимил сите сонати и концерти на Бетовен како и Листовите транскрипции на деветте негови симфонии на јавни настапи.
Концертен опус
Идил Бирет во неколку циклуси ги отсвирила сите дела за пијано на Бетовен и Брамс. Во 1980 година таа во две серии свирела концерти со сонатите на Бетовен и пијано транскрипцијата (Лист) на сите 9 негови симфонии, емитувани во живо од страна на Радио Франција. Во 1990-тите години таа ги свирела петте пијано концерти на Бетовен, Хорска фантазија и Трикратниот концерт во пет концерти. Во 1997 ги свирела сите соло дела за пијано на Брамс во серија од пет рецитали во Германија за време на одбележувањето на стогодишнината од раѓањето на композиторот.
Во септември 2006 година, биографија "Идил Бирет - турска пијанистка во Франција", била напишано од страна на француски автор, проф. д-р Доминик Ксардел. Книгата била преведена и на турски јазик. Германскиот превод на книгата е објавен во септември 2007 година.
Награди и признанија
Бирет станала национален уметник на Турција од 1971 година, поради нејзините придонеси во турската култура.
Бирет ги добила и следниве награди:
Попладнето на еден Фаун
„Попладнето на еден Фаун“ (француски: L'après-midi d'un faune) — поема (драма во стихови) на францускиот поет Стефан Маларме, објавена во 1876 година.
Осврт кон делото
Маларме почнал да го пишува „Попладнето на еден Фаун“ откако во јуни 1865 година неочекувано ја прекинал исцрпувачката работа на поемата „Иродијада“. Притоа, во „Поладнето на еден Фаун“ тој тргнал по спротивен пат споредено со „Иродијада“: почнал да работи на поема која содржела „мноу возвишена и убава“ идеја која по секоја цена морала да биде и сценска. Но, иако било наменето за прикажување во театарот и ги воодушевило поетот Теодор де Банвил и глумецот Коклен, делото никогаш не било изведнео пред публиката поради непостоење на „неопходното дејствие“. За разлика од „Иродијада“, „Попладнето на еден Фаун“ претставува духовно олеснување и препуштање на природните и телесните задоволства; тоа е сончева пасторала во која Маларме пронашол оддишка за своите мажествени заноси. Во книжевен поглед, оваа поема ја открива неговата сродност со барокната уметност, но истовремено таа го наговестува и делото на Пол Валери. Маларме работел на поемата многу долго и со години нешто поправал, бришел, допишувал и менувал. Во 1874 година, Маларме му го понудил делото на уредникот на книжевното списание „Современ Парнас“, но поемата била одбиена. Најпосле, делото било објавено во 1876 година, во луксузно издание со цртежи на Едуар Мане. Подоцна, откако врз основа на ова дело, Клод Дебиси ја компонирал својата фантазија за флејта и оркестар и по кореографската обработка на Нижински, делото се стекнало со голема популарност.
Боб
Боб ― зимски спорт во кој натпреварувачите пробуваат во што пократко време да се спуштат по замрзнатата патека во посебни аеродинамични санки, која исто така се нарекува боб. Боб е стандарден спорт на Зимските олимписки игри од 1924 година.
Историја
Боб како спорт првпат е прикажан во Швајцарија, на крај од 19 век. Првите натпревари биле одржувани на замрзнати патишта, и на дрвени санки. На почетокот се натпреварувале 5-6 членови на екипажот во еден боб, за подоцна да бидат пропишани две дисциплини: боб четворосед и боб двосед.
Во 1923 година била основана Меѓународната боб федерација или кратко ФИБТ (скратеница од француски јазик Fédération Internationale de Bobsleigh et de Tobogganing). Веќе на Зимските олимписки игри 1924 била внесена дисциплината боб четворосед, а на Зимските олимписки игри 1932 и дисциплината боб двосед, и тоа само за мажи. Тие две дисциплини биле во програма на сите игри од тогаш, освен на Зимските олимписки игри 1960 кага бобот бил привремено вон програма. Освојувачите на олимписки медали во боб двосед за жени вклучиле и дисциплини двосед на Зимските олимписки игри 2002.
Освен на Зимските олимписки игри, натпреварувањата во боб биле одржувани низ Светските и Европски првенства, како и Светскиот куп. Најуспешна нација во боб натпреварување се Швајцарија, Германија и Канада, а добри претставници повремено имаат и Италија, Русија, САД и Австрија.
Дисциплини
Постојат две дисциплини боб: четворосед и двосед. Додека мажите се натпреваруваат во двете дисциплини, жените се натпреваруваат само во дисциплината двосед. За секоја дисциплина строго се препишани димензии на  бобот:
За да постигне дозволена максимална тежина, екипажот смее во бобот да додаде одреден број метални тегови. Причината е секако тој боб што тежи повеќе постигнува поголема брзина спуштајќи се по стазата. Пред воведување на правилата за максимална тежина на бобот по правило настапувале потешки натпреварувачи.
Екипажот се состои од пилот, кочничара и во случај на четворосед уште два члена на екипажот. За успешен настап потребна е сила и брзина на екипажот со првично туркање на бобот, и подоцна тоа е уметност на пилотот кој треба на патеката да го пронајде оптималниот пат и во што пократко време да ја помине стазата пазејќи при тоа да не се случи превртување или излетување од стазата. Кочничарот на бобот го забавува при поминувањето низ целта, додека кочење на самата патека не е дозвољено.
Риба Мекентајр
Риба Мекентајр (англиски јазик Reba McEntire; родена на 28 март, 1955) - американска кантри пејачка и артист.
Таа ја започнала нејзината музичка кариера откако почнала да пее со своите браќа и сестри на локалните радио станици и на околните родеа. Како соло артист, таа била поканета да изведува во Оклахома Сити, каде го привлекла вниманиетно на кантри артистот Ред Стегал. Тој ја однел во Нешвил, Тенеси, каде таа потпишала договор со „Mercury Records“ во 1975 година. Првиот соло албум го издала во 1977 година и издала уште пет дополнителни студиски албуми под истата издавачка куќа до 1983.
Пеејќи со MCA Nashville Records, Мекентајр презела креативна контрола врз нејзиниот втор албум под издавачката куќа MCA, наречен „My Kind of Country“ (1984), кој имал потрадиционален кантри звук и од него произлегле сингловите: „How Blue“ и „Somebody Should Leave“. Албумот ѝ донел голем успех. носејќи и потоа серија од успешни албуми и број еден синглови во 80-тите и 90-тите.
Мекентајр има издадено 26 студиски албуми, 35 број еден синглови и 28 нејзини албуми добиле златна, платинска или мултиплатинска сертификација од Снимачката Индустриска Асоцијација на Америка.
Во февруари 2020 година, пејачката се врати во музичката корпорација Universal Music Group. Истата година, таа заедно со Мелиса Питерман започна свој поткаст насловен како „Живеење и учење“.
Црква Рождество на Пресвета Богородица (Сандомирск)
Сандомирската катедрала (полски: Bazylika katedralna Narodzenia NMP w Sandomierzu) е црква која се наоѓа во Сандомирск, Полска. Црквата е посветена на Пресвета Богородица, и била изградена во 1360 година во стил на готска архитектура. Во XVIII век била реновирана.
Космос-636
Космос-636 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Работничка партија
Работничката партија (РП) е поранешна левичарска политичка партија во Македонија. Била основана на 24 јуни 1990 година. Нејзин претседател бил Крсте Јанковски.
Космос-636
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 20 март 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-636 бил надгледувачки сателит.
Работничка партија
На парламентарните избори во 1990 година РП добила 31.591 гласа (2,9%), но не освоила пратеничко место. На парламентарните избори во 1994 година РП добила 15.416 гласови (1,6%), а на локалните избори во 1996 година - 10.831 (1,4%) и шест советнички места. На парламентарните избори во 1998 РП учестувувала со листа од 35 кандидати на чело со Ѓуро Кешкец, при што освоила 1.528 гласови (0,14%). По изборите нејзината активност полека стагнирала, за по локалните избори во 2000 година, на кои настапила во коалиција со Комунистичката партија на Македонија целосно ги прекинува своите активности.
Космос-636
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 304 км, а најмалото на 170.
Работниот ден на Мејбел (филм од 1914)
Работниот ден на Мејбел (англиски: Mabel's Busy Day) - краток американски филм од 1914 година, во режија на Мек Сенет (Mack Sennett). Главните улоги ги играат: Чарли Чаплин, Мејбел Норманд (Mabel Normand) и Честер Конклин (Chester Conklin).
Содржина
Една продавачка на сендвичи (ја игра Норманд) му дава сендвич на полицаецот за да ја пушти на полигонот каде се одржува трка на автомобили. Истовремено, еден поднапиен човек (го игра Чаплин) се обидува да влезе без влезница, но полицаецот го сопира. Сепак, пијаницата успева да го истепа полицаецот и да влезе во полигонот, каде бесцелно шета и им пречи на гледачите. Девојката нема успех во продажбата, а кога еден од гледачите ѝ досадува, пијаницата ѝ доаѓа на помош, но потоа ѝ краде сендвич. Продавачката го повикува полицаецот, а во меѓувреме пијаницата го зема сандакот со сендвичи, преправајќи се дека ги продава, но гледачите му ги земаат сите сендвичи без да платат. Кога пристигнува девојката со полицаецот, настанува општа тепачка. На крајот, продавачката почнува да плаче од очај, а пијаницата ѝ се придружува.
Парашкев Цветков
Парашкев Цветков (Парашкев Цветков), (името се среќава и како Параскев ), бил револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член, раководител и војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден е во 1875 година во Плевен, Бугарија. Завршил гимназија во Софија и потоа учителствувал три години. Во 1897 година заминал во Прага (Чешка), а потоа во Дрезден (Германија), каде што студирал музика. По враќањето станал професор во Битолската егзархиска гимназија (1902).
Учествувал на Смилевскиот конгрес (мај 1903) каде бил избран за еден од секретарите. Уште пред Илинденското востание раководел со една од револуционерните чети во Битолско.
На 21 мај 1903 година со четата бил откриен и опседнат во селото Могила, Битолско, од 300 турски војници. По 36-часовна борба, тешко ранет, војводата Цветков извршил самоубиство.
Целофизоиди
Целофизоиди или Coelophysoidea - диносауруси кои живееле во периодот од доцниот Тријас и раната Јура. Тие биле распространети географски и најверојатно живееле на сите континенти. Целофизоидите биле тенки, месојадни диносауруси и по форма биле слични со Целуросаурус ите, со кои порано биле заедно класифицирани, а некои видови имале деликатни мозочни нерви. Големините се движат од околу 1 до 6 метри во должина. Не е познато каков вид на надворешна обвивка имал овој вид на диносаурус, и разни уметници ги прикажале како лушпести или како пердувести. Некои видови можеби живееле во заедница, како што се заклучува од места каде се пронајдени бројни фосили на едно место.
Примери на целофизоиди се Целофиз, Прокомпсогнатус и Лилиенстернус. Повеќето диносауруси порано се наоѓале во подкласата на „Подокесаурус“ кои денес се класифицирани како целофизоиди.
И покрај својата многу рана појава во фосилните записи, целофизоидите имаат голем број на изведени одлики кои ги одделуваат од примитивните (базални) теропод и. Меѓу најистакнатите од овие изведени одлики ( апоморфии ) е начинот на кој се поврзани коските на горната вилица (артикулација на премаксила - максила ), која е флексибилна со длабок јаз помеѓу забите во двете коски. Главен извор на несогласување меѓу експертите за троподите е дали целофизоидите споделувале или не неодамнешен заеднички предок со Цератосаурија ( sensu stricto ) отколку што тоа го правеле цератосаурите со другите тероподи. Најновите анализи укажуваат на последното, дека целофизоидите не формирале природна група заедно со цератосаурите. Слично на тоа, додека <i id="mwHw">Дилофосаурусот</i> и слични тероподи традиционално се класифицираат како целофизоиди, неколку студии објавени кон крајот на 2000-тите години сугерираат дека тие всушност можат да бидат поблиски поврзани со тетанурантите.
Рандов
Рандов (Randow; Rędowa ) — река во областа Укермарк, во сојузната покраина Бранденбург, и областа Западна Померанија, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, која се јавува и како граница помеѓу овие области. Древното име и е Лохница, според кое е наречен градот Лекниц. Од 1700 се користи исклучиво Рандов.
Нејзиниот извор се наоѓа близу Пенкун, од каде реката тече кон север и кон југ. Јужниот дел се влева во реката Велзе, додека северниот дел се влева во Икер, само неколку километри пред да се влие во Шчеќинскиот Залив. Мочуришната долина на Рандов е позната како Рандовбрух (Randowbruch). Реката го дала своето име на поранешниот округ Икер-Рандов во Мекленбург-Западна Померанија, како и на историскиот округ Рандов во покраината Померанија.
АФК Свонзи Сити
АФК Свонзи Сити (англиски: Swansea City Association Football Club) е велшки фудбалски клуб од градот Свонзи. Моментално се натпреварува во Чемпионшип, второто ниво на англискиот фудбал.
Клубот е основан 1912 како Свонзи Таун, a во фудбалската лига се придружил во 1921 година. Во 1969 година клубот го променил своето име од Свонзи Таун во Свонзи Сити, бидејќи Свонзи добил статус на град. Откако најголемиот дел од своето постоење го поминале играјќи во пониските англиски дивизии, својата прва промоција во Првата дивизија ја избориле во 1981 година. Во текот на нивната дебитантска сезона во елитата тие биле близу до освојување на титулата во лигата, но падот забележан при крајот на сезоната, ги довел до тоа да завршат на шестото место, што сепак до денес е клупски рекорд. Клубот претрпел испаѓање веќе во следната сезона, и послдователно паднал сè до Четвртата дивизија до 1986 година, а потоа за малку избегнале испаѓање во Конференција во 2003 година. Од тој момент започнало искачувањето на клубот од Четвртата дивизија до највисоката дивизија на англискиот фудбал кое подоцна било прикажано во филмот од 2014 година, со наслов Jack to a King – The Swansea Story. Во 2011 година, Свонзи повторно се вратил во елитата по речиси 30 години, изборувајќи промоција во Премиер лигата. Во февруари 2013, клубот го освоил својот прв позначаен трофеј - Лига купот - совладувајќи го нисколигашот Брадфорд Сити во финалето со 5-0; со овој успех се квалификувале за УЕФА Лига Европа, каде стигнале до шеснаесттинафиналето каде биле елиминирани од Наполи. Клубот испаднал од Премиер лигата на крајот од сезоната 2017-2018, завршувајќи на 18-тото место.
Својте домашни натпревари Свонзи Сити ги играле на стадионот Веч Филд до 2005 година, а потоа се преселиле на Либерти, стадион кој го делат со рагби екипата Оспрејс. Капацитетот на Либерти во моментов е преку 21,000 седечки места. Навивачите на Свонзи се познати под името "Џекс", а едно од објаснувањата за нивното име доаѓа од 17 век кога морнарите од Свонзи биле познати како "Swansea Jack" па во градот имале репутција на добри морепловци. Меѓутоа, постојат и други претпоставки за нивното име. Денес навивачите, па и фудбалерите на овој клуб најчесто се нарекуваат Лебеди (заради амблемот на клубот).
Менаџери
<div style="float:left; font-size:90%; width:300px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
Ксантика
Ксантика (од - март) — старомакедонско празнување кое почнало да се слави пред 3000 години. Ова е празник на пролетта, љубовта и природата. Празнувањето се одвивало на улиците и во театрите низ програма од ора, музика и обреди. За празнувањето пишувале повеќе антички писатели како биографот на Александар III Македонски — Квинтиј Куртиј Руф, Хесихиј, Јустин и Диодор. На празникот исто така се организирале разни манифестации, културни приредби, спортски натпревари и воени дефилеа. Според старомакедонскиот календар, почетокот на годината се совпаѓал со есенската рамнодневица и прв месец бил Диј (октомври). Оттаму пак, првиот пролетен месец Ксандик (март) бил празнуван како благослов за животот кога разбудената пролетна светлина ја победува зимската темнина.
Празникот според македонскиот професор Ташко Белчев бил во чест на митот на несреќната љубов помеѓу македонскиот бог Македон и Ксантија (божица на цвеќињата), од кој се зачувани записи од VI век п.н.е Според стари преданија, богот Македон кој бил син на семоќниот бог на Диа, се вљубил до последен здив во божицата на цвеќињата - Ксантија. Но од како злите сили на некои од боговите на Пантеонот ја замениле Ксантија во цвеќе, кутриот бог Македон, секоја пролет ја барал својата прва и незаборавна љубов низ сите ливади и полиња, кај сите бистри потоци и реки, во сите цветни градини.
Ксантика, Македонците ја преземале како епоним од името на божицата на цвеќињата, љубовта и убавината Ксантија, која според митолошките податоци постоела во земјата на богот Македон. Многу ја обожавале божицата Ксантија и во нејзина чест, тие пролетниот празник го нарекле Ксантика, а првиот месец Ксантик, кој на повеќе места се спомнува во Библијата. Се празнувала спонтано цел месец.
Ксантика остана незаборавена до денешно време. Ја гледаме во празнувањето на Прочка, Цветници, Младенци, Лазарица, Тодорица, Летник и Благовец. Ја гледаме во народните ракотворби, во изворноста на македонскиот вез, во монументалноста на нашите песни и ора, во звуците на народните инструменти. Ја гледаме во сјајот на пролетните цвеќиња.
И во денешно време се организираат разни манифестации во градот Битола со кои се празнува овај антички празник на Македонците.
Алехандро Валверде
Алехандро Валверде Белмонте (Alejandro Valverde Belmonte; р. во Лас Лумбрерас, Мурсија) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Најголемите победи на Валверде се случиле на Вуелта а Еспања во 2009, Критериум ди Дофине во 2008 и 2009, Трка околу Баскија во 2017, Волта а Каталуња во 2009, 2017 и 2018, Лиеж-Бастоњ-Лиеж во 2006, 2008, 2015 и 2017, Флеш Валон во 2006, 2014, 2015, 2016 и 2017, Класика де Сан Себастијан во 2008 и 2014, светската серија UCI ProTour 2006 и UCI ProTour 2008, Светските турнеи во 2014 и 2015 и друмската трка на Светското првенство 2018.
Вкупно, Валверде има 123 професионални победи. Пред неговата победа на Светското првенство, го држел рекордот на освоени медали на светските првенства – двапати го освоил сребрениот медал на светските првенства, во 2003 и 2005 година, како и бронзениот четири пати во 2006, 2012, 2013 и 2014. До 2019 година, Валверде завршил деветнаесет пати меѓу првите десет на големите трки. Валверде е еден од ретките, кој комбинира различни специјалности во друмскиот велосипедизам, станувајќи силен специјалист за искачување, спринтер и добар на хронометри.
По долгата судска битка бил суспендиран на две години како дел од истрагата Операција Пуерто, но се вратил на натпреварувањата во 2012 година, откако му завршила суспензијата. Сите негови резултати од 2010 година биле избришани, вклучувајќи ја и победата на Тур де Романди 2010 и не настапувал во 2011 година.
Аматерска кариера
Поради неговите бројни победи, на Валверде му било понудено да вози за елитната аматерска екипа Банесто со седиште во Навара, малку оддалечена од неговиот дом во Мурсија. Можеби поради исцрпеноста од патувањето дома секој викенд, неговите резултати се влошиле додека бил со екипата.
Тој се преместил во професионалната екипа Келме и бил трениран од Франсиско Моја, кој му помогнал да стане подобар велосипедист. Келме исто така му ветиле дека ќе му дозволат да се премести во професионалната екипа, доколку покаже добри резултати. На крајот на првата сезона со аматерската екипа Келме, тие му понудиле да се премести во професионалната екипа.
Келме (2002–2004)
Валверде станал професионалец во 2002, кога потпишал договор со шпанската екипа, каде останал до крајот на сезоната 2004. Во текот на неговиот престој во Келме тој имал пробив на Вуелта а Еспања во 2003, каде освоил две етапи и завршил трет во генералниот пласма. Таа година, тој исто така ги освоил Вуелта а Мајорка и етапа на Вуелта ал Паис Васко и други шпански трки, како што се ГП Примавера и ГП Вилјафранка де Ордизија. Ја завршил сезоната со второ место на Светското друмско првенство 2003 зад Игор Астарлоа, откако победил во спринтот пред Петер ван Петегем и Паоло Бетини.
Во сезоната 2004, тој одлучил да остане во Келме и покрај финансиските проблеми на екипата и понудите од други екипи. Ги освоил Волта а ла Комунитат Валенсијана, Вуелта а Мурсија, етапи на Вуелта ал Паис Васко, Вуелта а Бургос и четвртото место на Вуелта а Еспања 2004. Иако освоил етапа на Вуелта, тој бил повреден во несреќа, па бил приморан да ги намали неговите амбиции за генералниот пласман. Исто така, учествувал на Летните олимписки игри.
Кес д’Епарњ
Валверде му се придружил на UCI ProTeam во 2005. Тој ја освоил последната етапа на Париз-Ница и завршил втор во генералниот пласман зад Боби Јулих. Исто така освоил и две етапи на Вуелта ал Паис Васко. На неговото прво појавување на Тур де Франс ја освоил 10. етапа од Тур де Франс пред Ленс Армстронг, кого го победил во спринтот во Куршевел на крајот од планинската етапа во Алпите. По 12. етапа, тој бил на петтото место во генералниот пласман, 3 минути и 16 секунди зад Ленс Армстронг. Исто така, тој водел во пласманот за млад возач (бела маичка), со 3 минути и 9 секунди пред колегата на Армстронг Јарослав Попович. Меѓутоа, Валверде бил приморан да се повлече од трката на 13-тата етапа, поради повреда на коленото. Валверде скоро се повратил на време за Светското велосипедско првенство UCI во Мадрид, Шпанија. Повредата на Оскар Фреир, кој бил капетан на шпанската репрезентација, го приморала да стане водач, и покрај тоа што имало само еден ден пред Светското првенство. Неверојатно, но тој бил способен да биде конкурентен и завршил втор зад победникот Том Бонен.
2006
Во 2006, Валверде освоил етапа на Вуелта ал Паис Васко, завршувајќи втор во генералниот пласман, истовремено освојувајќи го и бодовниот пласман. Потоа ги завршил престижните два пролетни класика, победувајќи на Флеш Валон и четири дена подоцна и на Лиеж-Бастоњ-Лиеж. Потоа, Валверде освоил етапа на Тур де Романди, завршувајќи трет во крајниот пласман. Валверде планирал предизвик на Тур де Франс 2006 и изјавил дека се надева на победа во иднина. Заминал во велосипедската фабрика Пинарело во Тревизо, Италија, да ги подобри неговите резултати во хронометрите. Всушност, тој започнал меѓу фаворитите на Тур де Франс по откажувањето на Јан Улрих и Иван Басо, поради истрага за допинг. Меѓутоа, на третата етапа на Тур де Франс 2006, Валверде имал несреќа и морал да го напушти Тур де Франс, поради фрактура на десната клучна коска. Неговата амбиција за победа на Гранд Тур се префрлила на Вуелта, подоцна истата година.
2007
Ја започнал 2007 со освојување на генералните пласмани на Волта а ла Комунитат Валенсијана и Вуелта а Мурсија. На четвртата етапа од Вуелта а Мурсија, Валверде го освоил неговиот прв поединечен хронометар. Исто така завршил трет на Критериум Интернационал и петти на Вуелта ал Паис Васко. На Арденските класици, го зазел второто место на обете Флеш Валон и Лиеж-Бастоњ-Лиеж, не успевајќи да го повтори успехот од сезоната 2006. На Тур де Франс 2007, Валверде бил гледан како еден од фаворитите за жолтата маичка, сè до катастрофалниот поединечен хронометар, кој ги уништил неговите шанси за борба за генералниот пласман. Сепак завршил шести во генералниот пласман, доцнејќи 11 минути, така завршувајќи го неговиот прв Тур де Франс, откако не успеал да ја заврши трката во 2005 и 2006. Тој одлучил да не учествува на Вуелта а Еспања, со цел да се подготви за Светското друмско првенство. На 29 август 2007, UCI објавил дека Валверде не смее да се натпреварува на Светското друмско првенство во Штутгарт, поради неговите можни дејствија во истрагата за допинг „Операција Пуерто“ за да ја заштити атмосферата и угледот на светските првенства. UCI, исто така, ја повикал Шпанската велосипедска федерација (RFEC) да отвори дисциплинарна постапка против возачот, но RFEC одбила да го прифати барањето на UCI, велејќи дека нема нов доказ против него. RFEC, исто така, го вклучила Валверде во нејзината екипа за Светските првенства. Предметот бил разгледуван од Арбитражниот суд за спорт, кој дозволил учество на Валверде на Светското друмско првенство.
2008
Во 2008, Валверде покажал силна форма во пролетта. По освојувањето на Вуелта а Мурсија, Валверде бил фокусиран на тренирањето. Ја објавил неговата подготвеност со завршувањето на подиум во Класика Примавера и триумфот на Париз-Камамбер. Овие успеси ги предвиделе извонредните резултати на Арденските класици: подиум на Амстел Голд Рејс и победа на Лиеж-Бастоњ-Лиеж. Валверде исто така го освоил и Критериум ди Дофине Либере 2008 и шпанското национално друмско првенство во јуни. На 5 јули, Валверде ја освоил првата етапа на Тур де Франс 2008. Неговата форма попуштила на Пиринеите и откако паднал на Кол де Турмале, така губејќи 5 минути и 52 секунди од етапниот победник Леонардо Пиеполи, губејќи ја надежта за завршување на подиумот. Тој се покажал подобро на Алпите и се надевал на завршувањето во првите десет. На Алп д‘Ез се покажало дека работел заедно со Тим ЦСЦ со цел да го елиминира Кедел Еванс. По Тур де Франс, извојувал силна победа на Класика де Сан Себастијан 2008, водејќи во спринтот и држејќи ги на растојание Александар Колобнев и Давиде Ребелин. Подоцна, на Вуелта а Еспања 2008, започнал силно, освојувајќи ја втората етапа и носејќи ја маичката за генерален пласман на третата. Првата недела бил на главните позиции. Меѓутоа, загубил околу две минути на многу влажната етапа до Саунсес и ги изгубил шансите за подиум. Меѓутоа, завршил на четвртото место со извонредни резултати, вклучувајќи го и возењето на Англиру, каде единствено бил надминат од Алберто Контадор и потоа со добар резултат на планинскиот хронометар. Пред учеството на Светското друмско првенство во Варезе, тој бил математички прогласен за победник на UCI ProTour 2008, со што ја освоил втората победа во четирите изданија на натпреварувањето.
2009
Валверде ја започнал 2009 во добра форма со освојување на бодовниот и планинкиот пласман на Вуелта а Кастиља и Леон, каде завршил деветти со две етапни победи. Не можел да ги повтори неговите успеси во последните неколку години во пролетните класици, па така завршил седми на Флеш Валон. Тој ги освоил Класика Примавера и Волта а Каталуња, со што ги оставил оние разочарувања позади него. За заканата да не се трка на Тур де Франс, која висела над него, тој се натпреварувал на Критериум ди Дофине Либере надевајќи се да ја докаже неговата вредност. Тој постојано низ двата хронометри останал во врска со водачите на трката, пред да заврши втор на Мон Венто, каде и го презел водството во генералниот пласман. Иако, Кедел Еванс постојано го напаѓал него во последните денови, тој останал да води, со помошта на неговиот сонародник Алберто Контадор, да ја зачува жолтата маичка. Врз основа на овие успеси, тој ја обжалил неговата забрана од италијанските власти пред Арбитражниот суд за спорт во надеж за тркање на Тур де Франс. На 20 септември 2009, Валверде ја освоил првата победа во генералниот пласман на Вуелта а Еспања 2009.
2010
Сите резултати од 2010 биле повлечени, поради неговото суспендирање.
2012
Валверде повторно се вратил на групата, во текот на Тур Даун Андер 2012, првата трка од сезоната 2012 на Светската турнеја на UCI. Тој ја освоил петтата етапа во трката - кралската етапа на настанот - бил подобар во спринтот со возачот на Сајмон Геранс, и завршил втор во генералниот пласман. Ја заработил неговата прва победа во генерален пласман, со освојувањето на Вуелта а Андалусија во февруари, истовремено освојувајќи ја кралската етапа во текот на трката. Валверде исто така завршил трет на Париз-Ница и со освојувањето на етапата 3 покажал добра форма за претстоечкиот Тур де Франс. На Тур де Франс возел мирно во главната група до етапата 17, кога се задржал најмногу од членовите на бегството. Тим Скај скоро да го достигнал, на крајот завршувајќи со предноста од само 19 секунди. Оттука Валверде ја освоил 4. етапа на Тур де Франс во неговата кариера.