cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Електронски зафат
Ќерката нуклид, ако таа е во возбудена состојба, а потоа транзиција на нејзината положба. Обично, гама-зраци се емитуваат во текот на оваа транзиција, но јадрена де-ексцитација исто така може да се одржи од страна на внатрешната реализација.
Следното зафаќање на еден внатрешен електрон од атом, надворешниот електрон заменува електрон, кој беше заробен и еден или повеќе карактеристични рендгенски фотони се емитуваат во овој процес. Фаќање на електрони понекогаш резултира и со ефектот дупчалка со спирална бургија, каде што електронот се испушта од електронската орбитала на атомот е резултат на интеракцијата меѓу електроните во атомот во процесот на барање пониска енергетска положба.
Следните зафаќање на електрони, атомскиот број е намален за еден, неутронскиот број е зголемен за еден, и нема промена во атомската маса. Едноставно зафаќање на електрони во неутрален атом, бидејќи загубата на електрони во електронската орбитала е избалансирана со губење на позитивни јадрени позитивни полнежи. Сепак, позитивниот атомски јон може да резултира од понатамошна дупчалка со спирална бургија електронска емисија.
Фаќање на електрони е пример за слаба интеракција, една од четирите фундаментални сили.
Фаќање на електрони е секогаш еден алтернативен режим на распаѓање радиоактивни изотопи кои немаат доволно енергија да се распаѓаат од позитронска емисија. Тоа понекогаш се нарекува обратно бета распаѓање, иако овој термин може да се однесува на интеракцијата на еден електрон антинеутрино со протон.
Историја
Теоријата на електронскиот зафат првпат била разгледувана од страна на Жан-Карло Вик Во неговиот труд во 1934 година, а подоцна бил објаснет од Хидеки Јукава и други. Електронскиот зафат К првпат бил забележан од страна на Луиз Алварез, во ванадиум-48. Ова тој го запишал во неговиот труд во 1937 година во списанието Physical Review. Алварез продолжил да го изучува електронскиот зафат во галиум-67 и други јадра.
Реакциони поединости
Електронот кој е фатен е еден од сопствените електрони на атомот, и не е нов, дојдовен електрон, како би можел да биде предложен од страна на начин на погоре напишаните реакции. Радиоактивни изотопи кои се распаѓаат од чисто зафаќање на електрони може да бидат попречени од радиоактивното распаѓање, ако тие се целосно јонизирани. Се претпоставува дека таквите елементи, ако се формирани од страна на R-процесот во експлозија на супернова, излегуваат целосно јонизирани и така не се подложни на радиоактивен распад како додека тие не се судрат со електроните во вселената. Anomalies in elemental distributions are thought to be partly a result of this effect on electron capture. Inverse decays can also be induced by full ionisation; for instance, 163Ho decays into 163Dy by electron capture; however, a fully ionised 163Dy decays into a bound state of 163Ho by the process of bound-state β− decay.
Хемиска врска и исто така може да влијае на стапката на зафаќање на електрони до мал степен (општо, помалку од 1%), во зависност од близината на електроните во јадрото. На пример, во 7Be, разлика од 0,9% е забележана меѓу половина што живеат во металик и изолаторски средини. Овој релативно голем ефект се должи на фактот дека берилиум е мал атом чии валентни електрони се блиску до јадрото.
Околу елементите во средината на периодниот систем, изотопите кои се полесни од стабилните изотопи на ист елемент имаат тенденција да се распаѓаат, преку зафаќање на електрони, додека изотопите потешки од стабилните се распаѓаат со електронска емисија. Фаќање на електрони најчесто се случува во потешките неутронски-дефицитарни елементи каде промената на маса е најмала и позитронска емисија не е секогаш можна. Кога загубата на маса во јадрена реакција е поголема од нула, но помала од 2 милиони [0-1e-], процесот не може да се случи со позитронска емисија но е спонтана за зафаќање на електрони.
Чести примери
Некои почести радиоизотопи кои се распаѓаат со електронски зафат:
За целосен список, погледајте табела на нуклиди.
Озаринци
Во селото се наоѓа архитектонски споменик од локално значење Озаринечки замок.
Герасим III Цариградски
Герасим III Цариградски — Вселенски патријарх во периодот од 1794 до 1797 година.
Бахамо
Бахамо е вид на ветар кој дува на Карибите. Достигнува олујни размери и дува од копна кон море. Најинтензивен е во југоисточна Куба во заливот околу градот Бахамо.
Страте Ивановски
Страте Русев Ивановски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Основно образование завршил во родното село. Уште како млад бил принуден да замине на печалба. Се населил во Скопје и станал општ работник. Тука се вклучил во народно-ослободителното движење по примерот на постариот брат, кој веќе бил член на МК на СКОЈ. Во август 1944 година стапил во редовите на Третата македонска ударна бригада. Набргу станал политички комесар на чета во четвртиот баталјон. Со својата единица учествувал во борбите против балистите во околните села во подножјето на Китка. Потоа во реонот на реката Треска, како и во акциите против Германците на железничката линија Скопје - Велес. На 13 ноември 1944 година учествувал во уличните борби за ослободувањете на Скопје. Борците од неговата единица заробиле голем број Германци. Наредниот ден заминал кон Ѓорче Петров, каде учествувал во жестоките борби против балистите. На 14 ноември 1944 година бил смртно ранет од непријателски куршум, крај реката Лепенец.
Глизе 581
Глизе 581 е ѕвезда која е црвено џуџе со спектрален тип M3V, сместена 20,3 светлосни години од Земјата. Нејзината маса е пресметана на околу третина од онаа на нашето Сонце, и е 87-ми најблизок познат ѕвезден систем до Земјата. Со набљудувања е откриено дека оваа ѕвезда има најмалку четири планети: Глизе 581 b, c, d, e.
152 (број)
152 (сто педесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 151 а претходник на бројот 153.
Белат
Белат — вид на доста топол и сув ветар кој дува во зима во јужниот дел на Арапскиот Полуостров. Трае просечно до три дена, носејќи песок со себе.
Перистаси
Перистаси (Περίσταση) — село во Општина Катерина во округот Пиерија, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 3 километри источно од градот Катерина и на 5 километри западно од Вромероскала, на надморска височина од 3 метри.
Историја
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 166 семејства и 616 бегалци, додека во 1940 година селото броело 936 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 1071 жител, на пописот од 1961 година во селото живееле 1130 жители, во 1971 година имало 1176 жители, во 1981 година имало 1491 жител, додека во 1991 година имало 1730 жители. Денеска, населението на селото е 2545 жители според пописот од 2011 година.
Григориј V Цариградски
Григориј V Цариградски — вселенски патријарх во три наврати од 1797 до 1798 година, од 1806 до 1808 и од 1818 до 1821 година. Тој имал голема улога во обновата на црквата „Свети Ѓорѓи“-Истанбул, која била оштетена од пожар во 1738 година. Во периодот на избувнувањето на Грчката војна за независност, како етнарх на православниот Милет Григориј V бил обвинет од султанот Махмуд II за неспособност да го сузбие грчкото востание, иако ги осудил грчките востанички дејства за да ги заштити христијаните во Цариград од репресалиите на Турците. Угнетувањата започнале за време на светата недела во 1821 година, откако грчките побуненици постинале успех во борбите со отоманските војски на Пелопонез.
Тој бил изнесен од црквата „Свети Ѓорѓи“ - Истанбул на 22 април 1821 година, Велигден, веднаш по прославувањето на Велигденската литургија, и обесен (во патријархиска одежда) и висел два дена на портата на патријаршијата по наредба на султанот по што следел масакар на христијанското население во Цариград.
Во негово сеќавање, портата на Св. Петар, во еден период главна порта на патријаршијата, била заварена во 1821 година и останала заварена до денес.
Смрт
Според неколку сведоштва, по смртта на Григориј неговото тело заедно со телата на останатите прелати било предадено на евреите во градот, кои ги влечеле низ улиците и ги фрлиле во морето. Сведоштвата се разликуваат во однос на тоа дали евреите кои го сториле ова биле присилени или пак се пријавиле за да го сторат тоа, но приказната се раширила, што довело да се случат неколку крвави одмазднички напади во јужна Грција од страна на грчките востаници кои сметале дека евреите се соработници на Турците. Ова пак довело евреите да им се придружат на Турците во нападите на христијаните во некои области во северните делови на Грција, што пак довело до нов бран на антиеврејски напади на југот. Во текот на ноќта, телото на патријархот било извлечено од водите од страна на грчки морнари, кои го однеле во Одеса. По погребот, некои од грчките морнари напаѓале еврејски продавници кои работеле за време на погребалната церемонија. Телото на патријархот сепак на кајот завршило во митрополската црква во Атина.
Тој од страна на Грчката православна црква се смета за Великомаченик.
Влијание
Бруталното погубување на Григориј V, особено на ден Велигден, ги шокирало и навредило христијаните. Предизвикало и протести ширум Европа и го потпомогнало ширењето на филихеленизмот. Постојат наводи според кои за време на грчката борба за независност, многу востаници го изравирале името на Грегориј на своите мечеви како симбол на одмазда.
Дионисиос Соломнос, во својата Ода на слободата, која подоцна станала химна на Грција исто така го спомнува бесењето на патријархот.
Соборна црква „Преображение Господово“ (Санкт Петербург)
Соборна црква „Преображение Господово“ (официјално име:Собор Преображения Господня всей гвардии, Соборна црква „Преображение Господово“ на сите гардисти) — православна соборна црква. Се наоѓа на Плоштадот Преображенскаја (Преображенская площадь), веднаш до Литејни проспект во близина на метро-станицата Чернишевскаја. Никогаш не престанала да работи како богослужбено место. .
Црквата го добила името според Плоштадот на Преображение и на блиската улица, која порано била позната како Црковната улица (Церковный переулок) и сега е позната како улица Радишчев {{{lang-ru | переулок Радищева}}).
Историја
Изградбата на соборната црква била нарачана од царицата Елизабета Руска, била градена од 1743 до 1754 година, врз основа на проектот на архитектот Михаил Земцов.
Црквата била изградена на местото на старата касарна, онаа на гренадирската дивизија на Преображенскиот полк (елитна војска) во чест на устоличувањето на царицата на тронот со помош на војниците и офицерите од тој полк.
За време на владеењето на царот Павел I, полковската катедрала Преображение ја добила почесната титула „на сите гардисти“, на 12 ноември 1796 година.
8 август (20 август, нов стил), 1825 година, првата црква Преображение изгорела во пожар. Сè што останало од црквата биле надворешните ѕидови и основните свети предмети, кои биле спасени.
Помеѓу 1825 и 1829 година била повторно изградена од архитектот Василиј Стасов во Империјален стил, тоа е денешниот изглед. Митрополитot Серафим ја осветил повторно изградената црква на 5 август (17 август, нов стил), 1829 година.
Главниот олтар бил посветен во чест на светиот ден на Преображение Христово, десно јужно) странична капела во чест на преподобниот Сергиј Радонежски, а левата (северната) странична капела во чест на мачениците Папата Климент I и Пјотр Александријски, чијшто празник се одбележува на 25 ноември (стар стил).
Во соборната црква во 1871 година започнало да работи парохиско добротворно друштво, одржувајќи милостина, детско засолниште, кафетерија, училиште за деца на војници и слободни станови. Во 1912 година, му се придружило Братството на трезвеноста и целомудрието. На светиот ден на Преображението Христово (популарно име - Јаболко Спасител), што се случува на 6 август (стар стил), катедралата традиционално е домаќин на овошен панаѓур.
По 1917 година Октомвриска револуција соборната црква останала отворена за богослужба. Во 1918 година станала парохиска црква, а транспарентите, ордените и воените трофеи што се чувале таму биле пренесени во Артилерискиот музеј; од 1950 година светите мошти се дел од збирката на музејот Ермитаж.
Од 1922 до 1926 година (под Сојузот на обновата на црквата на Антонин Грановски и од 1935 до пролетта 1944 година соборната црква била контролирана од реноватори; и од 1939 година, по затворањето на  Црквата на Спасителот на Сенаја], таа била главната реноваторска црква во Ленинград. За време на [[Опсадата на Ленинград во подрумот било изградено засолниште за воздушни напади со можност да собере 500 луѓе, каде што им била давана и прва помош на ранетите.
Фасадите и внатрешноста биле обновени помеѓу 1946 и 1948 година.
Ограда
Стасов наредил изградба на ограда околу катедралата во 1832-1833 година во знак на сеќавање на победата во Руско-турската војна од 1828-1829, чија основа биле цевките со топови земени од турските тврдини во Измаил, Варна, Тул'чи, Исакчи и Силистра, и од битката во Кулевчи. На бурињата е зачуван врежаниот грб на Отоманското Царство, а некои ги носат и имињата дадени на топовите: Гневот на Алах, Света полумесечина, Ислевање гром. “, „Јас давам само смрт“. Трофејните топови со ѓулиња од 18 и 24 килограми биле издвоени како подарок за соборната црква по наредба на царот Николај I.
Оградата се состои од 102 бронзени топовски цевки, во групи од по три, поставени на триесет и четири гранитни подлоги. Тие се поставени со муцката свртена надолу за да означат дека никогаш повеќе нема да се користат во борба. Централното буре на секоја групација е на врвот со крунисан двоглав орел. Групите буриња се поврзани со масивни украсни синџири. Двете главни порти се украсени со штитови со бронзени прикази на медалите претставени за војната. Исто така, околу катедралата стојат дванаесет топови и два Топови еднорог (долгоцевче), кои се сопственост на Преображенскиот полк.
Во 1886 година, архитектот Иван Блажеевич Слупски дизајнирал капела вградена во оградата. Во 1916 година, архитектот Сергеј Осипович Овсијаников планирал изградба на гробница за погребување на офицерите паднати во Првата светска војна, но проектот никогаш не бил реализиран.
Мошти и свети предмети
Во страничната капела во близина на северниот ѕид на црквата има икона со шарки со приказ на Преображението Христово, маченикот Панталеон и царот Свети Константин.
Иконата била дадена на полската болница на полкот во 1900 година од тогашниот командант на полкот, генерал-мајор великиот војвода Константин Константинович.
На говорницата во левиот клирос е уште една прославена икона, онаа на Богородица, Радост на сите грешници. Тоа е копија на чудотворна икона од црквата „Преображение Христово“ на Улицата Болшаја Ординка, направена во 1711 година по наредба на сестрата на Петар Велики, царевната Наталија Алексеевна за да го одбележи спасувањето на руската армија за време на Прутски поход во Руско-турска војна од 1710-1711 година. Донесена е во катедралата Преображение во 1932 година од затворената црква Христово Воскресение на Улица Шаљернаја.
Во катедралата се сместени полковите мошти, воени трофеи и бронзени ѕидни плочи со имињата на офицерите на Преображенскиот полк паднати во битка. Под стакло во посебни услови се чуваат униформите на Александар I, Никола I и Александар II, како и сабја обоена со крв што ја носел Александар II. .
NGC 3481
NGC 3481 — спирална галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3481 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3481 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Црква „Св. Благовештение“ - Бањане
Свето Благовештение — селска црква во скопското село Бањане, Македонија. Прогласена е за споменик на културата на Македонија.
NGC 3481
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 136°.
Црква „Св. Благовештение“ - Бањане
До црквата води земјен пат, кој се двои над манастирот „Св. Никита“ и поминува покрај црквата „Св. Богородица“.
NGC 3481
Други поделби
Проучување на NGC 3481 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33097. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 281; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5500. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 991.
Црква „Св. Благовештение“ - Бањане
Местоположба
Црквата е сместена над самото село Бањане, на падините на Скопска Црна Гора. Црквата е потешко пристапна.
NGC 3481
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Црква „Св. Благовештение“ - Бањане
Историја
Црквата е стара, најверојатно и средновековна. Во минатото претставувала манастир со свој комплекс. Манастирот го посетувале и христијаните од денешното албанско село Блаце. Селото Никиштане претставувало метох на манастирот.
Бел ветар
Бел ветар — вид на ветер, силен југо кој на северните падини на Динарските Планини има особина на ветрот фен па го испушува тлото и суши билките. Називот Бел ветар се користи во народот во Босна и Херцеговина, а понекогаш го викаат и Бел град.
Мрзлава Вас
Мрзлава Вас (словенечки: Mrzlava vas) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Ia Orana Maria
Ia Orana Maria  ( Аве Марија ) е слика, масло на платно од 1891 година на Пол Гоген, сега во Метрополитен (музеј).
Со ова масло на платно, Гоген се навратил на верските теми прикажани во „Жолтиот Христос“, „Визија по проповедта“ и „Зелениот Христос“, кои биле создадени за време на неговиот престој во Бретања (регион во северозападна Франција).
Невообичаено е упатувањето на Гоген за агресивноста на западната култура во животот на Тахитјаните. Во своето дело, Гоген се занимавал со католичкиот приказ на Дева Марија и Исус Христос во сосема поинаква средина. Само ореолите ги разликуваат од двајцата побожни Тахитјани, зад кои може да се види ангел во растителноста.
Ова дело е малку поголемо од повеќето слики на Гоген со многу детали. Делото има религиозен карактер, но во многу нешта се разликува од традиционалните западни прикази на верските мотиви и со тоа во позиција на две побожни жени чиј став е преземен од фотографиите на будистичкиот храм во Боробудур (Јава). Уметничкото дело како краен резултат остава впечаток на спојување на Исток и Запад. Сликата е изложена во Метрополитен музејот.
Директива за прекугранични спојувања
Опис
Директивата 2005/56 воведе поставила правна основа во рамките на Европската Унија за хармонизација на законодавството во однос на прекуграничните спојувања. Директивата била инспирирана од Третата директива на Европскиот совет за националните спојувања на јавните друштва со ограничена одговорност. Третата директива признавала два вида спојувања: со преземање или со формирање, и дозволи за пренос на средства со имплициран континуитет на сопственост.
Директивата 2005/56 се однесува на спојувањата во кои учествуваат најмалку две трговски друштва од различни земји-членки на ЕУ (а подоцна била проширена на друштвата од Европската економска заедница). Директивата за прекугранично спојување се однесува само на друштвата со ограничена одговорност формирани во согласност со законот на земјата-членка на ЕУ или ЕЕА. Нејзината цел е да ги овласти и регулира прекуграничните спојувања без ликвидација и автоматскиот трансфер на средствата и обврските кон субјектот што произлегува од спојувањето. Директивата дефинира три типа спојувања:
Секое правно лице кое учествува во процесите на спојување и преземање е предмет на националните правни прописи, додека Директивата за прекугранично спојување содржи само конечни, посебни прописи за одредени точки.
Земјотрес во Централна Италија (2016)
На 24 август 2016 во 03:36 по месно време, земјотрес ја погодила Централна Италија, блиску до Норча, 75 км југоисточно од Перуџа и 45 км северно од Л'Аквила. Потресот бил првично забележан од Геолошкиот топографски институт на САД дека се случил на длабочина од 6.2 км со јачина од 6.4 степени. Првичниот земјотрес бил проследен со најмалку 40 силни последователни потреси.
Јачината подоцна била поправена од страна на Геолошкиот топографски институт на САД на 6.2, додека Европско-средоземниот сеизмолошки центар ја променил јачината на 6.1. Регионот е еден од најактивните сеизмолошки подрачја во Италија. Потресот бил најсилен до сега од 2009 година. Најмалку 290 луѓе загинале, а десетици се водат како исчезнати.
NGC 1544
NGC 1544 — спирална галаксија во соѕвездието Кефеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1544 се споменува и како UGC 3160, MCG 14-3-6, CGCG 361-11, CGCG 370-1A, KARA 143, NPM1G +86.0007, CGCG 362-4.
Откривање
Објектот е откриен во 1877 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1544 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1544 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 2 м 36,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 86° 13' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 1544 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16608. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 1; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4621. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1328.
Сканија
Сканија (од лат. Scania) или Сконе (швед. ) — најјужната покраина (landskap) во Шведска. Се состои од полуостров на јужниот крај на Скандинавскиот Полуостров и некои блиски острови. Современата административна единица е истоимениот округ (län) Сконе кој ги опфаќа речиси истите граници како покраината. Најголем град е Малме, кој е административен центар на округот и трет град по големина во Шведска.
На север Сканија се граничи со покраините Халанд и Смоланд, на североисток со покраината Блекинге, на исток и југ со Балтичкото Море, а на запад со теснецот Ересунд. Теснецот го пресекува автомобилско-железничкиот Ересундски мост и ја поврзува покраината со данскиот остров Зеланд. Ова подрачје е дел од меѓународниот регион Ересунд.
Управа
Како и останатите покраини во Шведска, Сканија нема административно-политичка улога како единица, туку претставува исклучиво културно-историска целина.
Од 1719 до 1996 г. покраината била поделена на два округа (län): Кристијанстад и Малмехус. Окрузите имале свој управник и окружен совет и биле поделени на општини и месности.
Во 1997 г. окрузите се споени и така е образуван округот Сконе, кој има речиси исти граници како покраината.
По две години, окружните подрачја се споиле во еден регион (регион Сконе), кој е надлежен за здравството, јавниот превоз, планирањето и културата.
Историја
Сканија во пишаните извори се јавува за првпат во IX век. Во средината на X век потпаднала под власта на данскиот крал Харалд Синозабиот. Заедно со Блекинге и Халанд го сочинувала скандинавскиот дел на источна Данска. Поради ваквата местоположба, Сканија со векови претставувала повод за честите данско-шведски војни. Во 1658 г. е склучен Роскилдскиот мировен договор според кој сите дански поседи источно од Ересунд ѝ припаднале на шведската круна. Сканија најпрвин била шведска територија под власта на генерален управник, а потоа влегла во состав на самата Шведска. Последниот обид на Данска да ја поврати покраината е направен во Битката кај Хелсингборг (1710), која завршила со нејзин пораз. Во 1719 г. покраината е поделена на два округа, со тоа сообразувајќи се со административниот систем на останатите делови на земјата. Оттогаш до денес Сканија е наполно дел од Шведска.
Национални паркови
Сканија има три национални парка
Градови
Преку 90% од населението на Сканија живее во градови. Следниве населени места имаат над 10.000 жители:
Култура
Долготрајните трговски врски на Сканија со други крајбрежни места во Европа оставиле значителен белег на локалната култура, која се смета за различна од другите краишта во Шведска. Широките предели и поблагата клима дава поинакво чувство, кое разни дејци го опишале како слично на Прованса во јужна Франција и Зеланд во Холандија. Меѓу нив се вбројуваат Аугуст Стриндберг и Карл Лине.
153 (број)
153 (сто педесет и три) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 152 а претходник на бројот 154.
Калсадиља де лос Барос
Калсадиља де лос Барос — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура, Шпанија.
Далтабан Мустафа-паша
Далтабан Мустафа Паша османлиски државник кој бил голем везир четири месеци и дваесет дена од 4 септември 1702 година до 24 јануари 1703 година.
Живот
Тој е роден во Битола. Според изворите неговото потекло било српско. Тој како дете растел кај Кара Ибрахим-паша. Кога Кара Ибрахим-паша бил голем везир во 1684 година, тој бил член на царскиот совет. Подоцна бил назначен за џебеџи, а во 1691 година станал јаничарски ага.
Подоцна станува и везир и станал член на гардата Бабадаќ. Исто така бил и назначен за управител на Анадолија во 1695 година, а во 1696 година и на Дијарбакир. За време на неговиот воен поход во Австрија, тој бил разрешен од службата како везир во Софија поради жалбите за неговите злосторства и бил протеран во Почитељ, Босна. По зголемувањето на непријателските напади на Босна, во 1697 година, повторно станува везир и е назначен за сераскер на Босанскиот фронт. Тој го одвратил непријателсните напади и ја одбранил Босна. Во 1698 година, тој бил назначен за управител на Рака. Во 1699 година, тој бил назначен за управител на Багдад. Повторно ги зазел Басра и Курна од бунтовничките сили и истите целосно ги отстранил. По овие достигнувања, тој повторно се враќа како управник на Анадолија.
На 4 септември 1702 година, тој го заменува Амџазаде Ќопрулу Хусеин-паша, кој се повлекол поради болест. Далтабан Мустафа Паша бил назначен за голем везир благодарение на шеик ел ислам Фејзула Ефенди кој бил учител на султанот Мустафа II.
Далтабан Мустафа-паша сфатил дека ако сака да остане голем везир ќе треба да ги следи наредбите на Фејзула Ефенди. Султанот Мустафа II одбивал да го прифати новиот голем везир сè додека истиот не бил на разговор со шеикот ел ислам. Тој посакувал секоја од политиките на државата и владата да ги спроведе мислењата и идеите на Фејзула Ефенди.
Иако Далтабан Мустафа-паша да ги следи наредбите на Фејзула Ефенди, сепак тој не бил прифатен од другите државни службеници бидејќи бил обичен граѓанин и не ги разбирал случувањата на дворот и бил многу строг и груб. Дури и султанот почнала да му смета оваа грубост.
Далтабан Мустафа-паша бил разрешен од службата на 24 јануари 1703 година поради тоа што сторил кривично дело провокација на Кримскиот хан против султанот и бил погубен само три дена подоцна
Џамија Амр Ибн Ал-Ас
Џамијата Амр Ибн Ал-Ас (арапски:تاج الجوامِع или „Круна на џамиите“ ) е муслимански храм кој се наоѓа во Каиро, Египет. Овој објект бил изграден во 642 година, и се смета дека оваа е една од првите џамии кои биле изградени во Египет.
Близард (ветар)
Близард е вид на ветар кој дува во Северна Америка. Овој ветар е многу силен и ладен ветар кој настанува со продирање на арктичкиот воздух. Предизвикува снежни бури.
Литература
Lumimyrsky Blizzard Snøstorm Snøstorm
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Калапот
Успение на Пресвета Богородица (Κοίμηση της Θεοτόκου Πανοράματος) — црква во селото Калапот, Драмско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е сместена на северниот крај на селото. Изградена е во 1841 г. и денес е во многу добра состојба. На западната страна има трем, а на катот над него има женска црква. Во минатото имало покриен трем од двете страни на храмот. Однадвор црквата е украсена со релјефни плочи. На една од нив пишува:
На квадратната камбанарија на северозападниот агол на комплексот е врежана годината 1864.
Според Георги Стрезов во 1891 г. во црквата се служело и на словенски и на грчки.
NGC 5925
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5925 се споменува и како OCL 938, ESO 177-SC6.
Откривање
Објектот е откриен на 28 јули 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5925 е од видот III1m. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,4 m. NGC 5925 има само една позната привидна димензија, која изнесува 20'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 27 м 26 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -54° 31' 42"".
Други поделби
Проучување на NGC 5925 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 431; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8699. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Отоманско освојување на Крим
Отоманското освојување на Крим — воено освојување на државите и колониите на Крим од страна на Отоманското Царство во 1475 година. Јужниот брег на Крим, како и стратешки важната територија Керч - Јеникал, станале дел од самата Отоманското Царство. Степските предели станале јадро на Кримското Ханство, кое било во вазална зависност од Портата. Ќучуккајнарџискиот договор (1774) ставил крај на отоманското владеење на полуостровот.
Позадина
По распадот на Златната Орда во 1441 година, остатоците од Монголите на Крим се турцизирале. Постои етногенеза на Кримските Татари.
Крим бил поделен помеѓу степското Кримско ханство, планинското кнежевство Теодоро и џеновските колонии на јужниот брег. Главниот град на Кнежевството Теодоро бил Мангуп, една од најголемите тврдини на средновековниот Крим (90 хектари).
Турски освојувања
Турција, под султанот Мехмед II, се ориентирал кон големи територијални проширувања.
Во летото 1475 година, Отоманските Турци, кои ги зазеле териториите на поранешната Византија, пристигнале со голема сила на чело со Гедик Ахмед-пПаша на Крим и Азовското Море во мај, ја опседнале и ја зазеле Кафа, биле погубени 300 благороднички Џеновци, а по ова, следувало и освојување на Солдаја и помалите џеновски тврдини (вклучувајќи го и Тану на Дон) и грчките градови. Поседот на фамилијата Гизолфи на Таман паднал во 1482 година.
Во јули Мангуп бил опколен. Теодоро бил освоен од османлиските трупи под команда на Гедик Ахмед-паша. Во исто време, за време на опсадата на Мангуп од страна на Теодоритите, која вклучувала воен одред од триста војници испратени од молдавскиот владетел Стефан III Велики, бил убиен целиот јаничарски корпус што постоел во тоа време во Отоманското Царство.
Последици
На територијата на кнежевството Теодоро и освоените џеновски колонии на капетанијата Готија, Османлиите го создале Кефинскиот санџак (1475-1588) со центар во Кефе (Феодосија). Кефинскиот санџак бил поделен на кадалици Мангуп, Судак и Кафа. Во 1588-1775 година го носел и името Кефински ејалет. Османлиите таму ги држеле своите гарнизони, бирократијата и строго наплаќале даноци.
Земјите од доменот на султанот, каде што живеело христијанско население, биле надвор од јурисдикцијата на кримските ханови. На Татарите дури им било забрането да се населат на нив. Долгата административна поделба на полуостровот на соодветните османлиски и автономни кримски делови довела до поинаква етногенеза и различна лингвистичка типологија на северните и јужните групи на Кримските Турци. Населението на јужниот брег главно се состоело од новодојдени муслимански Турци, како и Италијанци, Ерменци, Грци, Готи, кои на крајот биле турцизирани. И покрај лингвистичката туркизација, некои од овие народи ја задржале христијанската религија. Остатоците од монголско-татарските народи ги задржале своите полуавтономни поседи во подножјето и степскиот Крим (Кримско ханство), меѓутоа, Турците ги изградиле тврдините Ор ( Перекоп), Арабат, Јеникале, Гезлев, во кои тие чувале постојани гарнизони.
Победите на Крим биле од големо воено значење за Турците, бидејќи Кримските Татари им доставувале помошни трупи, понекогаш 100 илјади луѓе, но потоа ја туркале Турција против Русија и Полска. Мировниот договор од Ќучук-Кајнарџи ставил крај на отоманското владеење на полуостровот: според него, Керчкиот Полуостров станал дел од Руското царство, а преостанатата територија била вклучена во независното Кримско ханство, кое исто така било припоено од Русија во 1783 година.
Директива за преземање
Директивата за преземање или Европска директива 2004/25 е правен документ на Европската унија со кој се регулира проблематиката на преземањата на трговските друштва.
Опис
Членот 15 од Директивата за преземање утврдува правила кои имаат за цел да ја промовираат преземачката активност. Тој утврдува дека, кога понудувачот стекнува одреден процент на акции, тој е способен да им наложи на сите сопственици на останатите акции да ги продадат на понудувачот по фер-цена. Со оваа одредба, Директивата наведува дека во одреден временски период, интересот на акционерите не ги надминува недостатоците за понудувачите.
Пренос на Крим од Русија на Украина
Преносот на Кримската област во рамките на Советскиот Сојуз во 1954 година бил административна акција на Президиумот на Врховниот Совет кој го префрлил Крим од Руска СФСР под јурисдикција на Украинска ССР.
Позадина
Пред да биде инкорпориран во составот на Руското Царство, Кримскиот Полуостров бил независен на чело со кримскиот хан. Муслиманските турски кримски Татари биле под влијание на Отоманското Царство. Во 1774 година, по Руско-турската војна од 1768–74 година, Руското и Отоманското Царство се согласиле да се воздржат од мешање во Крим преку Ќучуккајнарџискиот договор. Во 1783 година, по зголемениот пад на Отоманското Царство, Руското Царство го анектирала Крим.
Во рамките на Русија, полуостровот бил префрлен помеѓу повеќе внатрешни администрации. Во периодот на Руското Царство и Руската СФСР, до неговото префрлање во Украинската ССР во 1954 година, Крим бил управуван од 14 администрации.
Речиси 8.000 Кримски Татари загинале за време на депортацијата, а десетици илјади загинале последователно поради суровите услови во егзил. Депортацијата на Кримските Татари резултирала со напуштање на 80.000 домаќинства на своите домови.
Автономната република без нејзината насловена националност била намалена во област во рамките на Руската СФСР на 30 јуни 1945 година.
На 19 февруари 1954 година, областа била префрлена од Руска СФСР под јурисдикција на Украинска ССР, врз основа на „интегралниот карактер на економијата, територијалната близина и блиските економски и културни врски меѓу покраината Крим и Украинска ССР“ и да ја одбележи 300-годишнината од соединувањето на Украина со Русија. (Перејаславски договор како што бил познат во Советскиот Сојуз).
Севастопол бил затворен град поради неговата важност како пристаниште на советската Црноморска флота и бил приклучен на Кримската област дури во 1978 година.
Уредба
На 19 февруари 1954 година, Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз издал декрет за префрлање на Кримската област од Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република на Украинската Советска Социјалистичка Република. Документите кои денес се чуваат во Државниот архив на Руската Федерација (ГАРФ) потврдуваат дека потегот првично бил одобрен од Президиумот (Политбирото) на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз (КПСС) на 25 јануари 1954 година, отворајќи го патот за овластувачката резолуција на Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз три недели подоцна. Според Советскиот Устав (член 18), границите на републиката во рамките на Советскиот Сојуз не може да се прецртаат без договор на републиката за која станува збор. Преносот бил одобрен од Президиумот на Врховниот Совет на Советскиот Сојуз. Уставната промена (членови 22 и 23) за да се приспособи на преносот била направена неколку дена по декретот издаден од Президиумот на Врховниот совет.
Декретот првпат бил објавен на насловната страница на Правда, на 27 февруари 1954 година. Целосниот текст на декретот бил: На 26 април 1954 година, Уредбата на Президиумот на Врховниот Совет на СССР за префрлање на Кримската област од Руска СФСР на Украинска ССР.
Имајќи го предвид интегралниот карактер на економијата, територијалната близина и блиските економски и културни врски меѓу покраината Крим и Украинската ССР, Президиумот на Врховниот Совет на СССР донесува декрети:
Прашање за уставноста
Според написот од 2009 година на руската веб-страница Правда.ру, Президиумот на Врховниот совет се собрал на седница на 19 февруари 1954 година кога биле присутни само 13 од 27 членови. Немало кворум, но одлуката била донесена едногласно.
Марк Крамер, професор по студии на Студената војна на Универзитетот Харвард, возвратил дека се појавиле нови извори кои покажуваат дека републичките парламенти на Руската СФСР и Украинската ССР дале согласност за трансферот на Крим и затоа го почитувале членот 18 од советскиот устав кој навел дека „територијата на република на Унијата не може да се менува без нејзина согласност“. Крамер, исто така, изјавил дека „правниот систем во Советскиот Сојуз беше главно фикција“.
На 27 јуни 2015 година, по анексијата на Крим од страна на Руската Федерација, Канцеларијата на јавниот обвинител на Руската Федерација го прифатил барањето на лидерот на партијата „Праведна Русија“, Сергеј Миронов, да ја оцени легитимноста на преносот на Крим во 1954 година и изјавил дека преносот го прекршил и Уставот на Советскиот Сојуз. Во текстот на документот потпишан од рускиот заменик јавен обвинител Сабир Кехлеров се наведува: „Ниту Уставот на РСФСР, ниту Уставот на СССР не му даваат овластување на Президиумот на Врховниот совет на СССР да разгледува промени во уставно-правниот статус на автономните советски социјалистички републики, кои се членки на сојузните републики. ''Со оглед на горенаведеното, одлуката усвоена во 1954 година од страна на Президиумот на Врховниот совет на РСФСР и на Советите за префрлање на Кримската област на РСФСР не соодветствува со Уставот (Основниот закон) на РСФСР. или Уставот (основното право) на СССР''.“
Мотив
Преносот на Кримската област во Украина е опишан како „симболичен гест“, по повод 300-годишнината од Договорот од Перејаслав од 1654 година, наречен „Повторно обединување на Украина со Русија“ во Советскиот Сојуз. Тој исто така му се припишува на првиот секретар на Комунистичката партија Никита Хрушчов, иако лицето што го потпишал документот бил претседателот Климент Ворошилов, де јуре шеф на државата на Советскиот Сојуз.
Марк Крамер, професор по студии на Студената војна на Универзитетот Харвард, исто така, тврди дека преносот делумно бил за да и помогне на тогашната несигурна политичка позиција на Хрушчов против премиерот Георгиј Маленков преку добивањето поддршка од првиот секретар на Украинската комунистичка партија Олексеј Кириченко. Крамер верувал дека преносот, исто така, има за цел значително да го зголеми бројот на етничките Руси во Украинската ССР, која и самата поминува низ проблеми со интегрирањето на претходната полска територија поради организираниот украински националистички отпор.
Нина Хрушчова, политиколог и правнука на Никита Хрушчов, изјавила за неговиот мотив, „тоа беше донекаде симболично, донекаде се обидуваше да го реконструира централизираниот систем, а Никита Хрушчов многу ја сакаше Украина, така што мислам дека до одреден степен тоа беше и личен гест кон неговата омилена република. Тој беше етнички Русин, но навистина чувствуваше голем афинитет со Украина.“ Сергеј Хрушчов, синот на Хрушчов, тврдел дека одлуката се должи на изградбата на хидро-електрична брана на реката Днепар и последователната желба целата администрација да биде под едно тело. Со оглед на тоа што Севастопол на Крим бил место на Црноморската флота, суштински елемент на советската, а потоа и на руската надворешна политика, трансферот го имало предвидениот ефект на незапирливо обврзување на Украина за Русија, „Вечно заедно“, како што бил направен и постер за комеморација на настанот. Други причини биле наведени интеграцијата на економиите на Украина и Крим и идејата дека Крим е природно продолжение на украинските степи. Исто така, постоела желба делови од Крим повторно да се населат со словенски народи, главно Руси и Украинци, откако полуостровот бил предмет на големи депортации на Кримските Татари во Средна Азија од страна на советскиот режим во 1944 година
Последици
Преносот го зголемил етничкото руско население во Украина за речиси милион луѓе. Истакнати руски политичари како Александар Руцкој сметаат дека трансферот е контроверзен. Контроверзите околу законитоста останале болна точка во односите меѓу Украина и Русија во првите неколку години по распадот на Советскиот Сојуз, а особено во внатрешната политика на Крим.
Во јануари 1992 година, Врховниот совет на Русија ја довел во прашање уставноста на преносот, обвинувајќи го Никита Хрушчов за предавство против рускиот народ и изјавил дека истиот е нелегитимен. Александар Руцкој, поранешен потпретседател на Русија, изјавил дека ова е „шема“ и дека оние што го потпишале документот сигурно страдале од сончев удар или мамурлак.
Постоела конфузија околу статусот на Севастопол и дали тој бил дел од овој пренос бидејќи имал одреден степен на независност од Кримската област и никогаш формално не го ратификувал преносот, иако подоцна бил споменат како украинска територија во советскиот устав и Белавежскиот договор меѓу Украина и Русија.
Во 1994 година, руската националистичка администрација под раководство на Јуриј Мешков го презел Крим со ветување дека ќе и го врати Крим на Русија, иако овие планови подоцна биле откажани. Во договорот од 1997 година меѓу Руската Федерација и Украина, Русија ги признала границите на Украина и го прифатила суверенитетот на Украина над Крим. Договорот истекол на 31 март 2019 година.
Руска анексија на Крим
По Револуцијата на достоинството во 2014 година, териториите на Севастопол и Крим биле заземени од Руската Федерација; анексијата била официјализирана по референдумот на кој 96 отсто од населението на Крим се изјаснило дека гласало „за“. Овој потег бил осудуван од новата украинска влада и не бил почитуван од повеќето држави на ООН, кои продолжуваат да го признаваат Крим како дел од Украина. Венецијанската комисија (советодавно тело на Советот на Европа во областа на уставното право) издала мислење во 2014 година, заклучувајќи дека референдумот е незаконски според украинскиот устав и дека „околностите на Крим не дозволија одржување референдум во согласност со европските демократски стандарди“.
Зелк
Зелк (Selk) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
154 (број)
154 (сто педесет и четири) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 153 а претходник на бројот 155.
Свети Димитрија (Катеринско)
Свети Димитрија (Άγιος Δημήτριος) — село во Општина Катерина во округот Пиерија, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 5 километри источно од градот Катерина и на 5 километро западно од Вромероскала, на надморска височина од 971 метри.
Историја
Во 1940 година селото броело 1694 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 2199 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1551 жител, во 1971 година имало 1105 жители, во 1981 година имало 1041 жител, додека во 1991 година имало 973 жители. Денеска, населението на селото е 627 жители според пописот од 2011 година.