cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грамошта
Орографија
Грамошта го сочинува најсеверниот дел од планинскиот венец на Пинд на грчка територија. Највисок врв е Чукарец (Τσούκα Πέτσικ), со 2.520 м. Се состои од две планински била, кои се собираат под прав агол. Првото ја означува границата со Албанија, со врвовите Црн Камен (Μαύρη Πέτρα, Маври Петра, 2.461 м), Голио Врв (Γκόλιο, 1.934 м) и Каменик (Κάμενικ, 2.043 м). Другото било ги дели окрузите Јанина и Костур и има источна насоченост. Него го бележат врвовите Перифано (Περήφανο, 2.442 м), Гесо (Γκέσο, 2.166 м) — Голем Човек (Επάνω Αρρένα, Епано Арена, 2.192 м) и Мал Човек (Κάτω Αρρένα, Като Арена, 2.075 м). На врвот Гесо е поставен споменик во чест на загинатите владини војници во Битката на Грамошта (1949). На југ реката Коница (Сарандапоро) ја дели Грамошта од планината Смолика (2.637 м) — втора по височина во Егејска Македонија и цела Грција. На исток притоките на Бистрица ја делат Грамошта од планината од Корбец. Меѓу планинските била се образуваат три забележителни долини со помали населени места. Тоа се долините на с. Грамошта во Костурско и тие на с. Денско и с. Пеликат во Јанинско. Водите од првата долина се слеваат во Бистрица, како нејзини изворници, а водите од другите долини се слеваат во Коница.
Близу до границата со Албанија е сместено највисокото и најголемото планинско езеро во Егејска Македонија и Грција, наречено Гиздово (Γκιστόβα) на 2.350 м. Други убави езера се среќаваат во подрачјето на Голем Човек. Сместени се меѓу букови шуми, на височина од околу 1.700 м до нив може да се дојде со автомобил.
Планинските ливади се користат за напасување на големи стада овци. Во околината има високи борови и елови дрвја, со разлистени букови шуми во летниот период и црвеникава боја на лисјата наесен. Планината е богат со животински и растителен свет,, вклучувајќи 486 а растенија околу 20 вида цицачи, меѓу кои кафеавата мечка, дивата коза, лисицата, волкот, дивата свиња, срната и др. Од птиците се среќаваат златниот орел, соколот, еребицата и др. Шумите се состојат претежно од бука, црн бор, ела и даб.
Општи особености
Грамошта е четвртата по височина планина во Егејска Македонија и цела Грција, по Олимп, Смолика и Ниџе. Претставува најсеверен огранок на планинскиот масив Пинд и по него минува границата меѓу областите Македонија на исток и Епир на запад и југ. На исток, во долината на реката Бистрица е сместена општината Нестрам од областа Западна Македонија. На јужното подножје на планината, во долината на Коница (Сарандопоро) се наоѓа општината Коница во Епир. На запад и север се окрузите Колоња и Девол во Албанија.
Воена историја
До 1912 г., Грамошта ја образувала југозападната граница на етничка Македонија - селата во планината се влашки, а на североисточното подножје — македонски. На 24-29 август 1949 г. на планината се случила решителната Битка на Грамошта, каде со помош од американски и британски сили и напалм-бомби е поразена Демократската армија на Грција (ДАГ) со огромен број Македонци и со тоа е ставен крај на Граѓанска војна на штета на македонското население.
Регионален пат 29174
Регионален пат 29174 (ознака: Р29174) — регионален пат во Македонија, со насока на движење север-југ. Има вкупна должина од 16,2 километри и само 1 исцртана делница. Патот започнува во селото Крњево и треба да заврши кај скијачкиот центар СЦ „Кожуф“.
Делот помеѓу месноста Асан Чешма и скијачкиот центар не е проектирана и со тоа тој дел не е влезен во вкупната должина на патот.
Делници
Регионалниот пат 29174 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно само 1 делница.
Фудбалот во 1945 година
1945 година во фудбалот содржи некои значајни настани.
Уцберг
Уцберг (Utzberg) — село и поранешна општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2007 е дел од општината Нора.
Жељко Малнар
Жељко Малнар (Загреб, 12. април 1944 година. - Загреб, 9. Јули 2013 година),  хрватски авантурист, светски патник, патописец, автор на документарни филмови, ТВ-водител на анти-шоу, анти-политичар. Позната личност во Хрватска и светот.
Животен пат
По завршувањето на средното училиште, студирал медицина и експериментална зоологија. За време на неговите студии се воодушевува од генетиката, и веќе како дваесетгодишник ја организира својата прва експедиција во единствената прашума во Европа — Перуќица. Со овие експедиции, објавува повеќе трудови со забележаните работи на терен, и оваа работа, сè повеќе го преокупира. Пријателството со писателите Маријан, а особено со Новак Симиќ, уште повеќе ја продлабочува неговата љубопитност кон природата на човекот и на светот воопшто. Се дружи со тогаш младите индолози (проф. д-р Катичиќ, проф . д-р. Ивековиќ, проф. д-р Ж. Матешиќ, проф. д-р К. Башиќ) и други, од Филозофскиот факултет во Загреб, што на крајот го одведува во њу Делхи, каде што на Индискиот Институт за Масовни Комуникација, студира заедно со учениците од 18 земји од Третиот свет, новинарство за неразвиени земји. Но, по дипломирањето, останува во Индија уште цели 10 години.
Жељко Малнар е автор на повеќе од 70 документарни филмови и репортажи од Турција, Јордан, Ирак, Иран, Авганистан, Пакистан, Индија, Шри Ланка, Малдиви, Тајланд, Панама, Порторико, Еквадор, Самоа, во Јужниот Тихи Океан, Нови Хебриди (Вануату), Соломонски Острови... Добитник е на многу награди и признанија во светот (Чикашки филмски фестивал, Барселона филмски фестивал...), а во 1986 година. ги добива клучевите на градот Форт Ворт Далас во американската држава Тексас од градоначалникот Боб Болан како награда за зближување на културите и народите.
Во 1992 година. на ТВ станицата OTВ ја започнал Ноќна мора, многу контроверзно ТВ шоу во кое се појавувале и настапувале различни живописни ликови од улиците на Загреб. Малнар, се самопрогласил за Претседател на измислената Република Пешченица што се користи како сатиричка платформа за потсмев на тогашната политичка сцена.
1063
1063 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1063 година од новата ера, 63. од вториот милениум, 63. од XI век и четвртта од 1060-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6571 и 6572 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5813 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4823 и 4824 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1816.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1063 година се протега во 3699 и 3700, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3759 и 3760 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1606. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 454 и 456 исламска година.
Драчевица (Демиркаписко)
Драчевица — село во Општина Демир Капија, во близина на градот Демир Капија.
Потекло и значење на името
Драчевица во минатото го носела името Горна Драчевица, бидејќи во Демиркаписко постоело уште едно село со името Драчевица. Тоа село наречено Долна Драчевица исчезнало за време на Првата светска војна.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југозападниот дел на територијата на Општина Демир Капија, сместено на десниот брег на реката Бошавица. Селото е ридско, на надморска височина од 490 метри, а од градот Неготино е оддалечено 28 километри. Од градот Демир Капија, селото е оддалечено 8 километри. До селото води земјен пат кој започнува во близина на хидроцентралата „Дошница“.
Драчевица се наоѓа на тераса на ридот Зајчар, кој ги раздвојува сливовите на реките Дошница и Бошавица. Низ селото поминува дол, кој се влива во Бошавица при излезот на реката од Баровската Клисура. Во селото се наоѓа чешма, додека во атарот постојат и други чешми и извори.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Три Брата, Оровог, Лисница, Гољак, Џбуровец, Падиње, Лештевски Дол, Дрмановец и Вршник.
Селото има разбиен тип, поделено на Горно и Долно Маало, сместени на десниот и левиот брег на долот.
Историја
Местото е населено уште од доцната антика, за што сведочат остатоците од населба со некропола во наоѓалиштето Падарница.
Селото било отсекогаш на истото место, а само еднаш по буица било целосно испразнето.
Селото било христијанско и од получифлички тип. До почетокот на век, селото имало збиен тип и слободно, а подоцна станало получифличко и на сретсело била подигната беговска кула.
За време на слободниот период, селото честопати било напаѓано од Турците од селата Бесвица, Прждево и Тремник. Селаните се договориле да го продадат селото на ајанот Кантур од Пепелиште. Подоцна била подигната кулата на Кантур на сретсело и селото било сигурно од арамии и напади. Подоцна, кулата и Долното Маало повеќепати биле наследувани, а последниот наследник го продал имотот на селаните пред аграрната реформа.
Стопанство
Атарот е голем и зафаќа простор од 28,4 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 2.325,4 хектари, на пасиштата отпаѓаат 414,3 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат само 71,5 хектари.
Селаните главно се занимавале со сточарство. Исто така, селаните ловеле и доста риба на Вардар.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 г. во Долна Драчевица имало 80, а во Горна Драчевица — 382 жители сите Македонци христијани. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во едната Драчевица (Dirtchevitza) имало 80, а во другата 368 Македонци, сите под егзархијата.
Селото е мало и во 1961 година броело 161 жител, додека во 1994 година бројот се намалил на само четири жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Драчевица немало жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Родови
Драчевица било христијанско македонско село.
Според истражувањата на Воислав Радовановиќ во 1924 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Во век, Драчевица било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Демир Капија, која била една од ретките општини која не била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така било дел од Општина Демир Капија.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на некогашната општина Неготино во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот 1955-1957 селото влегувало во рамки на општина Демир Капија.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Демир Капија, во која покрај селото Драчевица, се наоѓале и селата Бесвица, Бистренци, Демир Капија, Дрен, Иберли, Клисура, Копришница, Корешница, Кошарка, Человец и Чифлик. Во периодот 1950-1952, селото било исто така дел од некогашната општина Демир Капија, во која влегувале селата Демир Капија, Драчевица, Дрен, Копришница, Клисура и Чифлик.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1248 според Државната изборна комисија, кое е сместено во зградата на основното училиште во селото Барово. Избирачкото место ги опфаќа селата Барово, Драчевица и Стрмашево.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 11 гласачи. На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 10 гласачи.
Бредштет-Ланд
Бредштет-Ланд (Bredstedt-Land) — општинска заедница во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓала источно од Бредштет, околу 15 километри северно од Хузум. Нејзиното седиште било во Бреклум. Во април 2008 година била споена со општинската заедница Штолберг и градот Бредштет и ја создале општинската заедница Средна Северна Фризија. Општинската заедница Бредштет-Ланд се состоела од следниве општини:
Здружение за сопственички права на мажените жени
Здружението за сопственост на мажена жена ( шведски : Föreningen för gift kvinnas äganderätt), била шведска организација за правата на жените активна во Шведска помеѓу 1873 и 1896 година. Неговата цел била да работи на воведување реформирани закони во полза на еднаквоста на жените со мажите. Здружението е основано со цел да ги реформира законите за брак во однос на старателството на мажите над нивната сопруга и да им овозможи на мажените жени да се занимаваат со сопствената економија. Но, и покрај името, тие работела и на правна реформа во други прашања од женските права. Таа се смета за прва организација за правата на жените во Шведска.
Историја
Здружението било ко-основано од Ана Хиерта-Рециус и Елен Анкарсвард во 1873 година, додека формално било предводено од машкиот парламентарец Густаф Фридолф Амлквист. Се смета дека здружението било пред се здружение за жени од повисоките класи и машки либерални интелектуалци. Меѓу нивните членови биле Аманда Керфштет и Елен Ки.
Здружението работело на влијание врз јавното мислење со цел да се воведат законски реформи во однос на родовата еднаквост. Неговата прва цел, која го дала името на здружението, била да им даде на мажените жени контрола над сопствениот имот. Ова била контроверзна тема: мажените жени биле законски малолетни под старателство на нивните сопрузи, и на тој начин немале контрола врз сопствениот имот, освен ако постоел предбрачен договор. Она што здружението всушност сакало да го постигне било, според тоа, укинување на старателството на мажот над неговата сопруга. Во 1874 година, правна реформа вовело право на професионална мажена жена да ги контролира парите што ги заработува по бракот. Во 1884 година, новата реформа им овозможила на мажените жени да го контролираат нивното наследство и имот. Истата година, реформата прогласила невенчани жени со законско мнозинство на иста возраст како и мажите: 21. Сепак, овие победи не биле целосни, бидејќи било задржано старателството на мажот над нивните сопруги.
Здружението работело на многу други прашања во врска со реформите во правата на жените освен за нивното главно прашање. Во текот на 1880-тите, тие имале кампања за зголемување на учеството на жените гласачи на изборите: од 1862 година, жените со законско мнозинство (невенчани, разведени и вдовици) имале право да учествуваат на општинските избори доколку ги исполнуваат имотните квалификации и здружението ги охрабрило да го искористат ова право: на општинските избори во 1887 година, учеството на женските избирачи се состоело од 10-15 проценти.
Во 1896 година, здружението било апсорбирано од Фредрика-Бремер-Фербундет и се распуштило.
Бранко Миљковиќ
Бранко Миљковиќ (српски: Бранко Миљковић, 1934, Ниш, Кралство Југославија - 1961, Загреб, СФРЈ) - бил српски и југословенски поет.
Творештво
Миљковиќ почнал да пишува поезија уште во најраната младост, а во 1955 година, во „Дело“ го објавил циклусот песни со наслов „Залудно ја будам“ со кој се наметнал како автентично име во југословенската поезија, предизвикувајќи голем интерес кај книжевната критика и кај публиката. За време на својот краток живот, тој ги објавил книгите: „Залудно ја будам“, „Со смрт против смртта“ (заедно со Блажо Шќепановиќ), „Оган и ништо“ и „Потеклото на надежта“. По неговата смрт, Радомир Стевиќ Рас го објавил библиофилското издание со стиховите на Миљковиќ, со насловот „Крв која свети“.
Уште со своите први дела, Миљковиќ се намтнал како еден од првите југословенски поети кои ја ослободиле поезијата од пригодноста и дидактичноста, како и од практицистичките, прозаични и фолклористички потреби. Поезијата на Миљковиќ е елоквентна, често и премногу дотерана, верна на концепцијата според која убавината и грациозноста на јазикот се од пресудно значење во поезијата. Таа се одликува со длабока филозофска изнијансираност, со рафинирана музика и убедливи слики, како и со луциден исказ, проткаен со внатрешен мисловен набој. Во неговите песни, со прецизен и функционален лирски израз, тој предочува теми со универзално значење, а повеќето од нив се потврда за големото мајсторство во изразот, за извонредната техника на стихот и за новите содржински зафати. Миљковиќ се одликува со интелектуално сфаќање на поезијата, така што тој гради цврста космогонија во која сè е збиено и единствено, а филозофската медитација и визија на светот добиваат универзалност. Миљковиќ ѝ поставил на својата поезија многу комплексни барања, ангажирајќи ја во потрага по смислата на светот и на животот, а според Драган М. Јеремиќ, неговиот принцип во книжевноста бил: „барајќи ја крајната смисла, да се влезе во другата страна на свеста и да се види што се случува таму“.
Во поезијата на Миљковиќ е присутна космичка симболика, хармонично вткаена и внатрешно извајана. Таа ѝ дава специфичност на поезијата, како и автентична и полнокрвна содржина и смисла. Тоа особено се однесува за песните со родољубива тематика во кои тој, ослободен од сите традиционалистички канони, на песната ѝ дал нов, ритмичко-рефлексивен тон. Неговата поезија е блиска до конкретниот предмет, независно дали пее за смртта, за револуцијата, за трагиката, за осаменоста, итн. Оттука, големината на неговата слоевита мотивско-изразна градба во 1960-тите создал широк круг на приврзаници во југословенската литература. Неговиот буен и младешки занес, најавен во „Залудно ја барам“, многу рационално и со префинет филозофски резонанс блеснал во „Оган и ништо“, а особено во „Потеклото на надежта“. Миљковиќ умеел да пронајде мотив за песна и во ништожните и безначајните пунктови, но знаел и да им внесе нова содржина на големите поетски теми. Неговиот тематски опфат е полнокрвен, бунтовен, длабоко осмислен и ненадминлив во пошироки рамки. Меѓу книжевните критичари постојат различни толкувања на неговото дело, движејќи се од пофалби, информативни и аналитички искази до негирање на формалните страни во неговата поезија. Сепак, според високата уметничка доблест, неговото творештво е автентично и неодминливо, а неговата поезија е израз на едно време.
Моди
Моди (Μόδι) — село во Општина Бешик во Солунски округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. . Пред реформата на локалната власт во 2011 година Моди била дел од општина Мадитос.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 75 километри источно од Солун и на 13 километри западно од Ставрос, во североисточниот дел на Халкидик, во подножјето на планина Колјани. Во близина на селото поминува автопатот кој води од Солун кон Кавала.
Историја
Во XIX век Моди било село во Лагадинската каза во рамките на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 550 жители Грци.
Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 205 Грци.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 2 семејства и 8 лица бегалци, додека во 1940 година селото броело 259 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 296 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 329 жители, во 1971 година имало 326 жители, во 1981 година имало 406 жители, додека во 1991 година имало 379 жители. Денеска, населението на селото е 249 жители според пописот од 2011 година.
Јулијана Ѓоргова
Јулијана Ѓоргова (р., во ) — македонска професорка при Стоматолошкиот факултет во Скопје и доктор на стоматолошки науки.
Животопис
Проф. д-р Јулијана Ѓоргова е родена на 5 јануари 1947 г. во Куманово, Р. Македонија. Средно образование завршила во Училиштето за забари и забни техничари во Скопје, во 1964 г. На Стоматолошкиот факултет во Скопје дипломирала во 1971 г. Во 1976 г. се здобила со звањето специјалист по ортодонција.
Во 1981 г., на Стоматолошкиот факултет во Скопје, го одбранила магистерскиот труд под наслов “Положбата на инцизивите и нивното влијание на дентоскелетални-мекоткивни структури”, и се стекнала со научниот степен магистер на стоматолошки науки од областа ортодонција. Со одбраната на докторската дисертација под наслов “Одлики на краниофацијалните структури кај деца во зависност од типот на лицевата ротација”, на Стоматолошкиот факултет во Скопје во 1990 г., се здобила со научниот степен доктор на стоматолошки науки од истата област.
Првото вработување на проф. Ѓоргова било во 1972 г., на Клиниката за ортодонција во Скопје (Стоматолошки оддел при Медицинскиот факултет). Во 1977 г. била избрана за помлад асистент на Катедрата за ортодонција при Стоматолошкиот факултет во Скопје, а преизбрана во 1978 г. Во 1982 г. била избрана за асистент на истата Катедра, а реизбирана во истото звање била во 1985 и 1989. Во звањето доцент била избрана во 1991 г., а во 1997 г. во звањето вонреден професор.
На стручно усовршување за фиксна ортодонтска техника професор Ѓоргова била во Љубљана, Словенија, во траење од една недела во 1986 г., кај професор Франц Фарчник.
Проф. Ѓоргова, во својата долгогодишна посветеност на ортодонцијата, особено внимание посветува на антропометриските испитувања на главата и на денталните лакови на македонска популација. Таа се занимава и со испитување на растот на краниофацијалните структури.
Публицистичкиот опус на професор Ѓоргова опфаќа над 100 статии објавени во домашни и во странски публикации.
За својата севкупна дејност проф. д-р Ѓоргова била наградена со благодарница од Македонското лекарско друштво (1985) и повелба по повод одбележувањето на 30-годишнината од формирањето на Стоматолошкиот факултет во Скопје (1989).
Мадам Блаватска
Елена Петровна Ган (Елена Петровна Ган 12 август 1831, Екатеринослав, Украина, Руска Империја - 8 мај 1891, Лондон), позната како Хелена Блаватска (Елена Блаватская) или Мадам Блаватска, родена Хелена фон Хан — основач на теозофијата и Друштвото на теозофи.
Семејство
Нејзини родители биле полковникот Петар Алексеевич Ган (Пётр Алексеевич Ган) или Peter von Hahn (1798-1873) од старо германско благородничко семејство и Елена Андреевна Фадеева (1814-1843), автор на повеќе новели под псевдонимот "Зенеида Р-ва ". Прогласена од страна на Белински за "руска Жорж Санд", умрела на возраст од 28 години, кога Хелена имала 11. Сестрата на Хелена Вера Желиковска била писател на окултна / фантастика. Сергеј Вите – руски министер и премиер за време на владеењето на царот Николај II – бил нејзин прв братучед. Во своите мемоари, грофот Вите се присетува на своите средби со Елена.
Од мајчина страна, баба и дедо на Елена биле Андреј Михајлович Фадеев, управител на Саратов, подоцна на Тбилиси, и неговата сопруга Хелена (родена Принцеза Долгорука) – и двајцата истакнати фигури во време на руското просветителство. Елена израснала во средина богата со спиритуалност и традиционалната руска митологија, што ја вовело во царството на натприродното.
Првиот брак
Се омажила четири недели пред да наполни седумнаесет години, на 7 јули 1848, со четириесет годишниот Никифор Василевич Блаватски, заменик управник во Ереван. После три несреќни месеци, таа украла коњ и избегала преку планините назад кај дедо ѝ во Тбилиси.
Дедо ѝ веднаш ја испратил кај татко ѝ, кој бил пензиониран и живеел близу Сант Петерсбург. Отпатувал две илјади милји за да се сретне со неа во Одеса, но не ја нашол. Таа не се качила на паробродот, туку избегала со капетан на англиска едрилица на пат за Истанбул. Според нејзиното кажување, никогаш не ги исполнила брачните обврски, и цел живот останала девица.
Скитачките години
Според нејзината приказна која ја раскажала на својот подоцнежен биограф, годините од 1848 до 1858 ги поминала во патување по светот, и изјавила дека ги пропатувала Египет, Франција, Канада (Квебек), Англија, Јужна Америка, Германија, Мексико, Индија, Грција и секако Тибет каде две години учела со луѓето кои ги нарекувала Браќа.
Тврдела дека станала будист во Шри Ланка а дека била иницирана во Тибет. Во Русија се вратила во 1858 година и прво отишла да се види со сестра си Вера, која како млада вдовица живеела во Ругодево, село кое го наследила од сопругот.
Агарди Метрович
За смртта на Агарди постојат две различни верзии: според едната, Агарди умрел на 19 април 1870 во кревет, болен од треска и во делириум, а според другата умрел од експлозија во 1871 година, на патот за Каиро на бродот 'Евмониа'.
Њуjорк
Во 1873 година Блаватска се сели во Њујорк. Луѓето биле восхитени од нејзините психички способности, а тоа ја поттикнало да продолжи со работата како медиум. Меѓу другите психички и спиритуални науки од тоа време, медиумството засновано врз квазирелигијата наречена спиритуализам, започнато во Рочестер, Њујорк, било популарно поле на кое Блаватска ја изградила својата кариера.
Во текот на својата кариера, таа тврдела дека демонстрирала подвизи како што се левитација, јасновидост, астрална проекција, телепатија, и друго. Исто така изјавила дека знаела да материјализира, односно да извади предмети од ништо, иако генерално повеќе ја интересирале 'теоријата' и 'законите' отколку демонстрирањето.
Во 1874, на фармата на браќата Еди, Хелена се сретнала со Хенри Стил Олкот, адвокат, експерт за земјоделство и новинар кој ги покривал темите на феноменот на спиритуалноста. Набрзо, почнуваат заедно да работат, а од тој период е нејзината книга "Откриениот Изис".
Се омажила по вторпат со Мајкл Бетанели, на 3 април 1875 година во Њуjорк. Се разделиле после неколку месеци, а разводот е извршен на 25 мај 1878 година. На 8 јули 1878, добила американско државјанство.
Основање на Друштвото на теозофите
Во Њујорк, таа го основала Друштвото на теозофите, во септември 1875, заедно со Хенри Стил Олкот, Вилијам Кван Џаџ и други. Мадам Блаватска напишала дека сите религии се истовремено и вистинити по своите внатрешни учења и несовршени по своите надворешни вообичаени манифестации. Нејзините пишани дела го поврзуваат езотеричното спиритуално знаење со новата наука, и може да се сметаат за зачеток на она што денес се нарекува њу ејџ. Всушност, многумина истражувачи сметаат дека њу ејџ започнува со Блаватска.
Едно време живее во Филаделфија, каде имала проблеми со ногата. Изјавила дека за време на болеста претрпела "трансформација" што ја иснпирирало да го основа Друштвото на теозофи. Подоцна, на 12 јуни 1875 година, го опишала своето оздравување објаснувајќи дека ги отпуштила докторите кои предлагале ампутација на ногата. Забележана е нејзината изјава "Интересно, мојата нога заминува во духовниот свет пред мене!", и забележано е исто така дека ноќе ставала бело куче да спие врз нејзината болна нога.
Во Индија
Заминува во Индија, во Бомбај на 16 февруари 1879 година. Во својата книга Окултен свет Синет го опишува нејзиниот престој од шест недели во неговиот дом во Алахабад.
Некаде во декември 1880, за време на вечерна забава со друштво каде присуствувале и господин и госпоѓа Хјум, Блаватска извела материјализирање на изгубениот брош на госпоѓа Хјум.
Во 1882 година, Друштвото на теозофи веќе било меѓународна организација. Друштвото го води од овде едно време, но потоа се сели во Германија. Престојувала извесно време во Остенд (15 јули 1886 - 1 мај 1887) од каде била во контак со своите англиски пријатели, и каде напишала поголем дел од Тајната доктрина. Конечно, се сели во Англија, во куќата на свој ученик, каде останува до крајот на животот.
Последните години
Во август 1890 година, формира "Таен круг" од 12 ученици, меѓу кои се Ани Бесант, грофицата Вачмејстер и други.
Мадам Хелена Петровна Блаватска умира на 8 мај 1891 година, од компликации од грип.
Нејзините последни зборови биле: "Не го прекинувајте ланецот! Не дозволувајте мојата последна инкарнација да биде неуспешна."
Нејзиното тело е кремирано. Една третина од пепелта е испратена во Европа, една третина во САД, а една третина е расејана во реката Ганг. Денот 8 мај теозофите го прославуваат како Ден на Белиот лотос.
Влијанија
Врз Блаватска извршиле влијание следниве автори:
Делата на Блаватска се појавуваат како влијателни кај следниве мислители, автори и уметници:
Дела
Повеќето нејзини дела се издадени како ''Собрани дела на Х.П. Блаватска''. Оваа серија содржи 15 нумерирани тома.
Меѓу другите нејзини наслови се:
Абхазија
Абхазија (апхаски: Аҧсны/Апсни, грузиски:Апхазети) е де факто независна република во состав на Грузија. Независноста на Абхазија е призната од Венецуела, Русија, Никарагва и Науру. Во контекст на тоа не се признаваат за легитимни никакви органи на власта и држаните дејствија на областа. Големиот дел од населението има руско државјанство. Главен град на Абхазија е Сухуми.
Географија
Абхазија зазема површина од околу 8600 км2. Расположена е во северозападната страна на Грузија. Има излез на Црно Море. На северозапад се граничи со Краснодарскиот крај, а Кавкаските планини служат како граница помеѓу Абхазија и Карачаево-Черкесија. На исток областа се граничи со Сванетија, а на југоисток — со Самегрело.
Релјефот на Абхазија е претежно ридско-планински (75%). Поголемиот дел од населението живее по или во крајбрежјето и во долините со големи водни текови. Климата е блага и во советско време Абхазија ја нарекуваа „грузинска ривиера“. Кавкаските планини служат за преграда пред студените северни ветрови. Климата по крајбрежјето е суптропска, а средната годишна температура во Абхазија е околу 15 °C. Средните јануарски температури се 4-6 °C, а средните јулски варират меѓу 22 и 23 °C. Силниот мраз ретко се сретнува во зимата по Црноморието.
Реоните со надморска висина над 1000 m имаат планински клима, во која зимите се многу студени, а летата се долги и топли. Со зголемувањето на надморската височина (над 2000 m) зимата е уште постудена, а летото — пократко.
Економија
Платежно средство во областа е руската рубља. Во Абхазија се произведува чај, тутун, вино и плодови.
Култура
Абхазија издава свои поштенски марки.
Ванчо Танчев
Ванчо Танчев ( во —, ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил активен и упорен помагател на нелегалната чета. Бил убиен без суд и пресуда на многу жесток и мачен начин. Важел за умерен поддржувач на македонската кауза.
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Танчев, Ванчо}}
Војводство Мантова
Војводство Мантова (италијански: Ducato di Mantova) — војводство во Ломбардија, Северна Италија. Нејзиниот прв војвода бил Федерико II Гонзага, член на Домот на Гонзага кој владеел со Мантова од 1328 година. Следната година, Војводството ја добило и Маркгрофовијата Монферат, благодарение на бракот помеѓу Гонзага и Маргарет Палеолога, Маркиза од Монферат.
Историската моќ и влијание на Војводството под семејството Гонзага го направиле еден од главните уметнички, културни и особено музички центри на Северна Италија. Мантова го имала и еден од најубавите и најпрестижни дворови во Италија и Европа во петнаесеттиот, шеснаесеттиот и почетокот на седумнаесеттиот век.
Во 1708 година, по смртта на Фердинандо Карло Гонзага, последниот наследник на семејството Гонзага, Војводството престанало да постои. Нивните домени биле поделени помеѓу Домот на Савоја, која ја добила преостанатата половина од Монферат, и Домот на Хабсбург, која го добила самиот град Мантова.
Рана историја
По падот на Западното Римско Царство, Мантова била нападната од Византијците, Ломбардите и Франките. Во 11 век станала сопственост на Бонифациј од Каноса, маркизот од Тоскана. Последниот владетел на семејството била грофицата Матилда од Каноса (почина во 1115 година), која, според легендата, наредила да се изгради скапоцената Ротонда ди Сан Лоренцо (1082 година). По смртта на Матилда од Каноса, Мантова станала слободна комуна и напорно се бранела од Светото Римско Царство во 12 и 13 век.
За време на борбата за инвеститура, Пинамонте Бонаколси ја искористил хаотичната ситуација за да ја преземе власта - како главен капетан на народот - во 1273 година. Неговото семејство владеело со Мантова следниот век, правејќи ја областа просперитетна и уметнички поубава.
На 16 август 1328 година, последниот Бонаколси, Риналдо, бил соборен во бунт поддржан од Домот на Гонзага, семејство на службеници, имено 60-годишниот Луис и неговите синови Гај, Филипино и Фелтрино. Новите владетели изградиле нови ѕидови со пет порти и ја обновиле архитектурата во градот во 14 век, но политичката ситуација во градот не се решила додека Лудовико II не ги елиминирал своите роднини, преземајќи ја власта за себе во 1370 година.
Преку исплата од 120.000 златни флорини во 1433 година, Џанфранческо бил назначен за маркиз на Мантова од страна на императорот Сигизмунд, со чија внука Барбара од Бранденбург се оженил. Во 1459 година, папата Пиј II одржал сообрание во Мантова за да прогласи крстоносна војна против Турците.
Војводство
Првиот војвода од Мантова бил Федерико II, кој ја добил титулата од Карл V, светиот римски цар во 1530 година. Следната година, семејството ја стекнало Маркгрофовијата Монферат преку брак. Федерико ги поставил темелите на познатата Палацо Те, во периферијата на градот, и длабоко ги подобрил урбанистичките добра на градот.
Во 1624 година, Фердинандо Гонзага го преселил војводското седиште во нова резиденција, Вилата Ла Фаворита, дизајнирана од архитектот Николо Себрегонд, во Порто Мантовано.
Околу осумстотини лица, вклучително и писатели, уметници, музичари, па дури и група глумци на комедија дел арте, уживале во покровителство на Гонзага на почетокот на седумнаесеттиот век. Во тоа време, Гонзага биле покровители на фламанскиот уметник Петер Паул Рубенс. Војводството исто така одиграло клучна улога во развојот на операта; Клаудио Монтеверди живеел таму од околу 1590 до 1612 година, а неговиот Орфео (1607) и други дела за прв пат биле претставени таму.
Во 1625 година Фердинандо Гонзага го основал Универзитетот во Мантова, каде што језуитите предавале хуманитарни науки и филозофија, додека лаиците предавале право и медицина.
Во 1627 година, директната линија на семејството Гонзага завршила со злобниот и слаб Винченцо II, а градот полека пропаѓал под новите владетели, Гонзага Неверс, кадетска француска гранка на семејството. Избувнала војната за наследство на Мантова, а во 1630 година царска војска од 36.000 платеници од Ландскнехт ја опседнала Мантова, носејќи ја чумата со себе. Мантова никогаш не се опоравила од оваа катастрофа.
Војводата Фердинанд Чарлс, неспособен владетел чија единствена цел била да одржува забави и театарски претстави, се здружил со Франција во војната за шпанското наследство. По поразот, тој бил сменет од царот Јосиф I и се засолнил во Венеција, носејќи со себе илјада слики. По неговата смрт, во 1708 година, неговото семејство ја изгубило Мантова засекогаш во корист на Хабсбурговците од Австрија.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Леуново
До црковната зграда во висина од 20 метри е камбанаријата, а самата црква е оградена со ѕид.
Историја
Според одредени мислења црквата потекнува од пред век, но точниот датум не се знае.
Во црквата постои Леуновско евангелие кое според водените знаци потекнува од 1537 година.
Жителите инвестирале многу во иконостасот и олтарот. Фреските и длаборезот се изработени од Леуновчани. Во Леуново уште од век се јавиле првите зографи. Во поново време леуновчани се грижат и вложуваат труд и средства за одржување на храмот.
Најголемата прослава на црквата се одржува секоја година на денот на Успението на Богородица, која се слави и како селска слава на Леуново.
Барска кокошка
Барската кокошка е крајбрежна птица од семејството блатни кокошки (Rallidae), која се размножува во бујни, растителни, влажни предели низ Европа, Азија и северна Африка. Таа е птица преселница од северните области, но во појужните и умерени е постојан жител преку целата година. Ја има и во Македонија.
Таксономија и систематизација
семејството на блатните кокошки се состои од речиси 150 видови. Иако потеклото на групата се изгубило во античко време, најголем број видови и најпримитивни форми се среќаваат во Стариот Свет, што укажува дека ова семејство потекнува таму. Сепак, родот Rallus (блатни кокошки), групата долгоклуни птици од трските, на кои припаѓа и оваа птица, се појавила и во Новиот Свет. Најверојатно, еволуирале од една инвазија преку Атлантикот. Барската кокошка прв ја опишал Карл Лине во неговата Systema Naturae, 1758 под сегашното научно име Rallus aquaticus.
Има три појасно дефинирани подвида на оваа птица.
Опис
Барската кокошка е средно голема блатна птица, со должина од 23 до 28 см, со распон на крилјата од 38 до 45 см. Мажјаците обично тежат од 114 до 164 грама, а женките се малку помали со тежина од 92 до 107 грама. Горните делови од главата до опашката се маслинавокафеави со црни линии, особено на рамењата. Од страните на главата и долните делови кај градите е сивкавосина, освен црнкавиот дел од клунот до очите и кафеавото од страните на градите. Слабините се во црно-бели линии, а под опашката е бела со потемни линии. Долгиот клун и очите се црвени, а нозете се светлокафеави. Половите се исти, со тоа што женките се малку помали имаат потенок клун. Младенчињата имаат црнкава круна и бела брада и грло. Долните делови им се кремави или бели со потемни линии, а слабините се во линии кремаво-кафеави, а не црно-бели. По сезоната на парење, барската кокошка има интезивно митарење и е безлетна околу 3 недели. Огласувањето на оваа птица е слично на гровтање и цвичење како прасе. Ваквите звуци ги испуштаат за означување на територијата, за тревожење и известување. Додворувачаката песна на двата пола е тик-тик-тик, мажјакот со малку понизок тон, а завршува со треперлив звук од женката. Мажјакот може да пее со саати. При лет, испуштаат остар свиреж, често пропратен со гласен повторлив крик од страна на мажјакот кога ѝ го покажува местото за гнездење на женката и гугукање кога се во гнездото со пилињата. Овие птици се најгласни кога го одбираат местото за гнездење и во раната фаза на додворување кога пеењето продолжува длабоко во ноќта.
Живеалиште и поведение
Барската кокошка живее на места со постојана влажност, со стоечки или бавно проточни води, висока и бујна растителност, со трски, ириси и слични водни растенија. Живеат и во солените крајбрежни мочуришта. Кога се селат или во зима, користат поразнолики влажни живеалишта, вклучувајќи бари, градини и дупки со ѓубре,па дури и такви што замрзнуваат.
Со своето перје кое се претопува во средината, оваа птица многу тешко може да се забележи. Нејзиното тенко тело ѝ овозможува да се провлекува низ трските, а ако се најде во опасност на отворено, таа се „скаменува“. Оди исправено, но кога е во опасност потклекнува и трча. Плива, кога е неопходно, а кратки растојанија прелетува со нозете испружени надолу. Иако летот ѝ изгледа слаб, таа е способна да прелетува долги преселби, ноќе. Барската кокошка ја брани својата територија, понекогаш заедно, двајцата од парот, напаѓајќи го натрапникот со испружен врат.
Размножување
Барската кокошка е моногамна и многу територијална кога се размножува. Паровите се создаваат веднаш штом пристигнат од преселба, па дури и за време на летот. Во поголеми пространства, со добри услови за исхрана, овие птици гнездат на оддалеченост од 20 до 50 м. Територијата варира во големина, но најтипична е од 300 метри. На почетокот парот се додворува и се спојува со повици. Мажјакот го избира местото за гнездење и ѝ го покажува на женката, со накострешен грб, кренати крилја, испрчена опашка и клун насочен вертикално надолу. Ова додворување е придружено со гласни повици. Пред спарувањето, мажјакот ги крева своите крилја и опашка, и со својот клун си ги допира градите. Мажјаците ги хранат женките за време на додворувањето, а за време на инкубацијата, женката може да се тргне од гнездото за да кружи околу мажјакот, нежно да го повикува, да го трие нејзиниот од неговиот клун и да трчка од и кон него.
Гнездото е направено од растителноста која е достапна, обично од страна на мажјакот, за еден ден. Кренато е на 15 или малку повеќе сантиметри од нивото на мочуриштето, понекогаш конструирано на купче корења или слична поддршка. Може да се постави и повисоко ако водата знае да го крене своето ниво. Гнездото е околу 15 см во пречник и 7 см високо. Добро е скриено, со тесен приод.
Обично несат 6-11 јајца. Јајцата се од валкано бели до розовокремави, со црвенокафеави дамки од страните. Обата родитела ги квачат, но женката малку повеќе. Инкубацијата трае 19-22 дена. Храната ја носи родителот кој не инкубира во моментот. Пилињата по два дена можат да го напуштаат гнездото, но родителите сè уште ги хранат. По пет дена тие и самите си наоѓаат храна. Стануваат независни по 20-30 дена, а може да летаат по 7-9 недели. Ако гнездото биде откриено, женката е во состојба да ги пренесува јајцата или пилињата едно по едно на друга локација. Јајцата ги пренесува во клунот, а пилињата под крило. Овие птици стануваат сексуално зрели на 1 година, а обично имаат по 2 легла годишно. Најголема регистрирана возраст за оваа птица е 8 години и 10 месеци.
Статус
Бројот на барските кокошки опаѓа, но сепак има голема популација од 100.000 до 1.000.000 возрасни, како и голема распространетост на 15.600.000 км2. Затоа спаѓаат во категоријата на најмала загриженост. Луѓето со илјадници години ги јаделе барските кокошки, ги јаделе Римјаните, ги има на фреските во Помпеја, каде консумацијата продолжила од средниот век до ден денешен. Како и да е, заради животната средина и нејзината прикриеност, ловот е отежнат, и не претставува сериозна закана за овој вид.
Национално здружение за право на глас на жените (Шведска)
Национална асоцијација за право на глас на жените (Landsföreningen för kvinnans politiska rösträtt, LKPR) — дел од општото движење за право на глас и националното друштво за право на глас на жените во Шведска. Функционирала како паралела на Sveriges allmänna rösträttsförbund (SARF; „Шведска лига за универзално право на глас“) која била активна главно во стекнување на целосно право на глас за мажите. ЛКПР била дел од Меѓународната алијанса за право на глас на жените. Била активна локално од 1902 година како Föreningen för kvinnans politiska rösträtt (Друштво за право на глас на жените), и на национално ниво како Landsföreningen för kvinnans politiska rösträtt (Национална асоцијација за право на глас на жените) од 1903 до 1921 година.
Позадина и основа
Во 1902 година, два предлога во врска со реформата на избирачкото право биле претставени до парламентот. Едниот бил од министерот за правда Јалмар Хамарскјолд, кој предложил на оженетите мажи да им се даваат два гласа, бидејќи може да се сметало дека гласаат и наместо нивните сопруги. Другиот предлог бил претставен од Карл Линдхаген, кој предложил жените да имаат право на глас. Предлогот на Хамарскјолд предизвикал гнев кај активистите за правата на жените, кои формирале група за поддршка на движењето Линдхаген. Една од причините за формирање на група за поддршка на жените била тоа што противниците на женското право на глас го искористиле фактот дека правото на жените не било барање од самите жени, а пред да се изгласал предлогот на Линдхаген, групата за поддршка успеала да предаде преку список од 4154 имиња од Стокхолм и 1487 од Гетеборг.
На 4Јуни 1902 година, Ференинген за Kvinnans Politiska Rösträtt (FKPR) бил основан од, меѓу другите, Ана Витлок, Лидија Валстром и Сигне Бергман. Сепак, тоа било сепак локално стокхолмско општество. Друштвото испратило говорници да организираат локални секции, а на новогодишната ноќ 1903 година, биле основани толку многу локални секции што името можело да се смени во Landsföreningen för kvinnans politiska rösträtt, односно организација на национално ниво.
Организација и активизам
Официјалното ослободување на ЛКПР било дека жените треба да гласаат под исти услови како и мажите. Оваа фраза значела дека до воведувањето целосно машко право на глас во 1909 година, тие барале на даночните жени со законско мнозинство со приход, кои веќе имале право да гласаат на општинските избори од реформата во 1862 година, да им биде дозволено да гласаат и на национално ниво. избори. По целосното машко право на глас од 1909 година, истата фраза автоматски значеле дека тие бараат право на сите жени да гласаат. До 1909 година, ова имало ефект дека жените со социјалистички симпатии избирале други женски организации. ЛКПР не била единствената женска организација во Шведска која барала право на глас на жените. Исто така, Frisinnade kvinnor (Либерални жени), Vita bandet (Женска умерена унија) како и социјалистичките женски организации барале право на глас на жените, но ЛКПР била единствената организација која имала женско право на глас како своја главна задача, и така останало до 1917 година. кога дел од десничарските жени го формирале Moderata kvinnors rösträttsförening (Друштво на женско право на глас на умерени жени). ЛКПР исто така се занимавала со други прашања или го сметала правото на глас на жените како средство за нивно решавање: бидејќи само луѓе со законско мнозинство можеле да гласаат, барањето за право на глас на жените на крајот требало да доведе до укинување на законското старателство на мажот над мажената жена.