cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Битка кај Версиникија
Позадина
Бугарија, која исто така претрпела тешки загуби и големи материјални штети за време на кампањата на Никифор, исто така морала да ја реорганизира својата армија и ресурси и не била во можност да започне нова војна до следната година. Бугарските напади биле главно концентрирани во Тракија, но, исто така и по долината на река Струма. Многу градови биле запленети и нивната популација била испратена далеку на север во Бугарија преку Дунав. Нападот создал таква паника меѓу населението што резултирало да голем дел од византиските градови биле испразнети, дури и без да бидат нападнати од страна на Бугарите. Обидите на Михаил I да се спротивстави биле залудни. Тој организирал поход но веднаш по заминувањето, тој морал да се врати во престолнината поради заговор.
Во меѓувреме Бугарите продолжиле со напади во Тракија но во есента на 812 им бил понуден мир. Бугарската делегација била предводена од страна на Добромир, но византискиот цар одбил да склучи мир поради "сугестиите на неговите советници", како што вели Теофан. Сепак, вистинската причина најверојатно биле точката три од договорот од 716 година според кој бегалците и од двете страни ќе бидат взаемно разменетииако без разлика дали некој од нив имал заговор против власта. Таа точка била важна за Византијците поради авторитетот на нивните цареви кои биле ослабени, но, по кризата во Бугарија во средината на 8 век, овој предлог станал изгоден и за нив. Како одговор на одбивањето, бугарските сили го опколиле Несебар. тие имале одлични машини за опсада изградени од арапски емигранти, и наскоро го зазеле градот каде што биле пронајдени 36 бакарни сифони кој се користел како средство на познатиот грчки оган и големо количество на злато и сребро. .
Подготовки
И покрај загубата кај Несебар, Византијците не биле подготвени да ја решат ситуацијата по мирен пат. Во текот на зимата на 812-813 година, ханот Крум започнал интензивни подготовки за напад против Византија и Михаил кога разбрал, соодветно започнал со подготовка за одбрана. Во февруари 813 бугарските сили организирале неколку напади во Тракија, но набргу се повлекле по првите судири со Византијците. Повлекувањето се сметало од страна на византискиот цар како победа и тоа повлекување го охрабрило да направи контра напад.
Византијците повторно мобилизирале огромна армија собрана од сите теми на нивната империја. Како резултат на немирите во армијата, кампањата била одложен, но конечно тие тргнаа од Цариград во мај. Заминувањето било проследено со прослава и населението на градот вклучувајќи ја царицата, ги придружувала војници надвор од градските ѕидини. Тие дури и дале подароци на воените команданти и ги повикале да го заштитат на царот и се борат за христијаните.
Битка
Битката траела кратко: во утринските часови на истиот ден Византијците започнале со напади. Византијците во почетокот успеале да и нанесат некакви загуби на Бугарите, но од самиот почеток поголемиот дел од византиските сили биле толку исплашени што тие не се ни вклучиле во битката. Кога бугарскиот хан Крум наредил напад со бугарската тешка коњаница кон левото византиско крило, Византијците започнале да бегаат. Анадолската армија започнала прва со бегството, проследена со целата армија. Војниците на Јооан Аплакис ги оставиле зад себеси, а голем дел од нив загинале, вклучително и нивниот командант. Битката се одржала во долината и кога Бугарите го виделе повлекувањето на непријателските сили, започнале со напад кон ставената во голема стапица византиска војска. Всушност, бугарските сили не ни очекувале да постигнат толку голем успех, и кога заклучиле дека Византијците бегаат во паника, започнале нивните најголеми напади од страна на коњаницата. Во овој напад голем дел од византиские сили загинале, а други успеале да побегнат кон Цариград. Главните команданти кај Византија, вклучувајќи ги и императорот Михаил I Рангабе и генералот Лав, успеале први да побегнат од бојното поле. По ова, бугарските сили го зазеле византискиот камп каде пронашле злато и оружје.
Подоцна византиските хронисти го обвиниле на Лав како одговорен за поразот, тврдејќи дека тој намерно им наредил на единиците предвреме да го напуштат бојното поле. Ова гледиште е прифатено од страна на голем број на научници, но дел од нив ја отфрлиле оваа можност.
Последици
. Победата кај Версиникија и понатаму ја влошила хаотичната ситуација на Византија и му дала на бугарскиот хан можност за напади во близина на самиот византиски град Цариград. Битката исто така ја запечатила судбината на Михаил I Рангабе кој бил принуден да абдицира и да се повлече во манастир. Цариградскиот престол бил заземен од страна на Лав V Ерменец (813-820), кој се разликувал од неговиот претходник, како силен, карактерен и енергичен човек. Тој веднаш започнал подготовка за одбраната на Цариград, бидејќи тој го очекувал бугарскиот напад.
Патот кон Цариград бил отворен и бугарската војска започнала поход кон освојување на византиската престолнина Имало уште неколку тврдини во Тракија, кои останале во византиски раце, особено Адријанопол кој бил опколен од братот на Крум. На 17 јули 813 Крум пристигнал пред ѕидините на Цариград и го поставил својот логор без никакви пречки. Бугарите изградиле ровови по целата должина на ѕидовите на градот, а потоа Крум одеднаш понудил мировен договор.
Пред ѕидовите на византиската престолнина владетелот вршел импресивни пагански жртви на луѓе и животни. Ова направил голем впечаток на жителите на Цариград и дури било опишано од Теофан Исповедник во Скриптор инцертус (анонимна византиска кратка хроника која ги опишува настаните од периодот 811-820 година). Освен тоа Крум наредил да се ископа ров започнувајќи од Влахерна до Златната порта. Така главниот град бил опколен од копнената страна. Овие акции на бугарскиот владетел биле прилично демонстрација на сила отколку сериозни намери за освојување на градот. Целта била да бидат принудени византиските владетели да склучат мир, со кој да ги признаат освојувањата на Бугарите. Новиот император започнал мировни преговори, со тајната идеја за време на преговорите Крум да биде убиен. Во барањата за средба меѓу двата табора било двете страни да се малубројни и невооружени. Поради оваа причина, заедно со Крум присуствувал зет му Константин Пацик (кој најверојатно бил користен за преведувач). За разлика од нив Лав V Ерменец не присуствувал лично. Уште во почетокот на средбата, бугарскиот владетел ги забележал знаците кои Византијците ги прават кон војниците кои требало да го убијат, па поради тоа тој побегнал, но неговиот зет бил заробен.
Разгневен од Византијците, Крум наредил да бидат разграбени и опожарени црквите и манастирите во Источна Тракија. , заробените византиски војници да бидат убиени додека богатството од грабежите да биде однесено кон Бугарија. Замоците и населени места во внатрешноста на Источна Тракија биле ограбени и целосно уништени. Кулминација на гневот му бил заземањето на Одрин и поробувњето на 10.000 војници кои го штитиле градот. Крум по ова започнал масовна подготовка за напад на Цариград, која вклучувала Словени, Авари и специјални опсадни објекти. Загрижен од сите овие подготовки императорот започнал зајакнување на ѕидовите на градот и заштитните објекти. Опсадата била повлечена поради смртта на Крум на на 13 април 814.
Хлорни оксиди
Хлорот и кислородот се сврзуваат на многу начини:
Неколку јони исто така се хлорни оксиди:
Хлорид
Хлорид — сол или естер на хлороводородот, или пак соединение на хлорот со некој друг елемент.
Хлоридниот јон е анјон (негативно наелектризиран јон) кој настанува кога хлорниот атом се здобива со електрон или кога соединение како хлороводородот ќе се раствори во вода или друг поларен растворувач. Хлордните соли како натриум хлоридот (кујнската сол) најчесто се лесно растворливи во вода. Има улога на незаменлив електролит во сите телесни течности одговорен за одржување на рамнотежа помеѓу киселините и базите, пренос на нервните импулси и регулација на протекот на течностите во и од клетките. Други примери за јонски хлориди се калциум хлоридот и амониум хлоридот.
Хлоридот исто така е неутрален хлорен атом ковалентно сврзан во молекулата со единечна врска. На пример, метил хлоридот, со стандардно име хлорометан е органско соединение со ковалентна врска C−Cl во кое хлорот не е анјон. Други примери за ковалентни хлориди се јаглерод тетрахлоридот, сулфурил хлоридот и монохлораминот.
Електронски својства
Хлоридниот јон (пречник 167 пм) е многу поголем од хлорниот атом (пречник 99 пм). Ова се должи на тоа што хлоридниот анјон има еден електрон повеќе од хлорниот атом, смалувајќи го фатот на јадрото на валентната обвивка. Јонот е безбоен и дијамагнетен. Во воден раствор е високорастворлив во највеќето случаи, но некои хлоридни соли како сребро хлоридот, олово(II) хлоридот и жива(I) хлоридот се раствораат во вода сосема малку. Во воден раствор хлоридот се сврзува со протичкиот крај на водните молекули.
Реакции на хлоридот
Хлоридот може да се оксидира, но не се редуцира. Првата оксидација која се врши со хлоралканиот процес е претворање во хлорен гас. Хлорот понатаму може да се оксидира на други оксиди и оксианјони како што се хипохлоритот (ClO−, активната состојка на во хлорното белило), хлор диоксидот (ClO2), хлоратот и перхлоратот.
Во поглед на киселинските својства, хлоридот е слаба база како што се гледа од негативната вредност на pKa на хлороводородната киселина. Хлоридот може да се протонира со силни киселини како што е сулфурната:
Јонските хлоридни соли реагираат со други соли, притоа разменувајќи анјони. Присуството на халидни јони како хлоридот може да се утврди со сребро нитрат. Растворот кој содржи хлоридни јони дава бел талог од сребро хлорид:
ПУ „Никола Карев“ - Белушино
Основно училиште „Никола Карев“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Никола Карев“ - Белушино; скратено: ПООУ „Никола Карев“) — подрачно основно училиште во селото Белушино, составен дел на основното училиште „Никола Карев“ од градот Крушево.
Хлорид
Реакции на хлоридот
Концетрацијата на хлоридот се одредува со хлоридометар, кој ги пронаоѓа сребрените јони штом сиот хлорид во примерокот ќе се наталожи со оваа реакција.
Други оксианјони
Хлорот може да ги заземе оксидационите состојби −1, +1, +3, +5 или +7. Познати се неколку неутрални хлорни оксиди.
ПУ „Никола Карев“ - Белушино
Училиштето е именувано по револуционерот Никола Карев.
Хлорид
Други оксианјони
! Оксид. состојба ! Име ! Формула ! Структура
ПУ „Никола Карев“ - Белушино
Настава
Наставата во училиштето се изведува на албански наставен јазик.
Хлорид
Застапеност во природата
Во природата хлоридот е претежно застапен во морската вода, со концентрација од 19.400 мг/Л. Помали количества, но во поголема концентрација, се присутни во некои копнени мориња и подземни расолни бунари како што е Големото Солено Езеро во Јута и Мртвото Море во Израел. Највеќето хлоридни соли се растворливи во вода, што значи дека хлоридните минерали обично изобилуваат во суви предели или длабоко под земја. Такви минерали се халитот (натриум хлорид, NaCl), силвитот (калиум хлорид, KCl), бишофитот (MgCl2∙6H2O), карналитот (KCl∙MgCl2∙6H2O) и каинитот (KCl∙MgSO4∙3H2O). Се содржи и во евапоритни минерали како хлорапатитот и содалитот.
Улога во биологијата
Хлоридот има големо физиолошко значење кое вклучува регулација на осмотски притисок, рамнотежа на електролитите и рамнотежа на киселините и базите. Хлоридот е присутен во сите телесни течности, и претставува најзастапениот вонклеточен анјон кој сочинува една третина од тоничноста на вонклеточната течност.
Воедно, хлоридот има суштинска улога како електролит, клучен за одржување на хомеостазата на клетките и пренос на дејствени потенцијали во невроните. Може да тече низ хлоридни канали (вкл. рецепторот GABAA) и се пренесува од транспортерите KCC2 и NKCC2.
Хлоридот обично (но не секогаш) има повисока вонклеточна концентрација, поради што има негативен реверзен потенцијал (околу −61 mV при 37 °C во цицачка клетка). Карактеристички концентрации на хлорид во моделни организми се следниве: во бактеријата E. coli и лебниот квасец изнесува 10–200 мM (зависно од средината), во цицачките клетки таа е 5–100 мM, а во крвна плазма има 100 мМ.
Концентрацијата на хлорид во крва се нарекува серумски хлорид, и оваа концентрација се регулира во бубрезите. Хлоридниот јон е структурна составница на некои белковини; на пример, присутен е во ензимот амилаза. Во тоа својство, хлоридот е еден од непходните прехранбени минерали (наведен како хлор). Серумскиот хлорид се регулира во бубрезите со разни транспортери присутни со нефронот. Најголемиот дел од хлоридот кој се филтрира од гломерулот повторно се впива преку проксималното и дисталното извиено цевче (највеќе од проксималното) со активен и пасивен транспорт.
Корозија
Присуството на хлориди, како во морската вода, предизвикува значително поволни услови за дупчеста корозија кај највеќето метали (вклучувајќи не’рѓосувачки челик, алуминиум и високолегирани материјали). Ваквата корозија на челикот и бетонот води до месно разградување на заштитниот оксид во алкалниот бетон, со овозможува понатамошно разјадување на истото место.
Еколошки проблеми
Зголемената концентрација на хлорид може да предизвика разни еколошки последици во водните и копнените средини. Тој има улога во закиселувањето на потоците, да придвижи радиоактивни почвени метали со размена на јоните, влијае на смртноста и размножувањето на водните растенија и животни, привлекува соленовидни организми во претходно слатководни средини и пречи во природното мешање на езерата. Натриум хлоридот го менува составот на микробните видови при релативно ниски концентрации. Може да му попречи на процесот на денитрификација, неопходен во отстранувањето на нитрати за да се запази квалитетот на водата и одржливоста на органските материи.
Производство
Хлоралкалната индустрија има голема важност за стопанството во светот. Овој процес го претвора натриум хлоридот во хлор и натриум хидроксид, кои пак служат за добивање на многу други материјали и хемијалии. Тој вклучува две напоредни реакции:
Примери и примена
Пример за примена на хлоридот е готварската сол, која е натриум хлорид со хемиската формула NaCl. Во водата, таа се разложува на Na+ и Cl− ions. Солите како калциум хлоридот, магнезиум хлоридот и калиум хлоридот наоѓаат различни примени, од производство на лекови до создавање на цемент.
Калциум хлоридот (CaCl2) е сол која се продава во зрнест облик, наменета за отстранување на влагата во домот. Тој се користи и при одржувањето на неасфалтирани патишта и за зацврснување на подлогата при изградбата на нови патишта. Покрај ова, нашироко се применува во остранувањето на мраз бидејќи делотворно ја намалува неговата точка на топење.
Примери за ковалентно сврзани хлориди се фосфор трихлоридот, фосфор пентахлоридот и тионил хлоридот, кои се реактивни хлорирачки реагенси што се користат во лабораторија.
Квалитет на водаа
Постапката на отсолување подразбира отстранување на хлоридните соли за добивање на пивка вода. Во нафтената индустрија хлоридите се следат внимателно при дупчењето бидејќи нивното зголеменото присуство може да значи дека се дупчи во подземна солена вода под висок притисок или лош квалитет на целниот песок.
Храна
Хлоридните соли како натриум хлоридот служат за конзервирање на храна и како хранливи состојки или додатоци.
Волута
Волута е спирален, завиен орнамент кој го карактеризира јонскиот стил, и го среќаваме на капителот на јонскиот столб. Подоцна е инкорпориран во капителите на Коринтскиот стил и Композитниот стил. Волутата е мотиф кој поради својата универзалност се користи во различни домени на уметноста и низ сите наредни периоди. Овој антички елемент се презема и во ренесансната и барокна архитектура, а подоцна станува и главен дел од неокласицистичките и еклектичните стилови на 19-от век.
Јонски капител
Забележано е дека јонскиот капител со својот главен дел - волутите - има доста сличности со различни капители видени во архитектурата на Египет, Асирија, Хета и Кападокија. Овие влијалнија се објаснуваат со местоположбата на Јонија на источниот брег на Мала Азија, и се одразуваат општо на духот на јонскиот стил. Тој наспроти дорскиот стил, се карктеристика со витки пропорции, независност на елементите и нежни украси во кои ја среќаваме кривата линија.
Композицијата се состои од две волути споени со фасција, кои постепено се завиткуваат кон центарот формирајќи го „окото“ на волутата. Оваа композиција се повторува и на задната страна на капителот, правејќи збир од четири волути кои се јавуваат на секој столб.
Коринтски и композитен капител
Компзицијата на овој капител се состои од долниот дел кој е претстава на листови од растанието акантус, додека во средината се јавуваат стилизирани стебла кои се завиваат во волути. Овие волути се помали од тие на јонските капители и можат да бидат четири или повеќе.
Римската архитекута е под значителни влијанија на примерите од Стара Грција, а со тоа и нивните архитектонски стилови. Тие ги прилагодуваат елементите на нивниот вкус, менувајќи ја пропорцијата и обработката на декорациите. Повторувајќи го спојот на волути и листови од акантус, Римјаните го создаваат композитниот стил кој се одликува со поголема декорација и акцент на елементие од капителот. Волутите се повторно четири, но се поставени дијагонално и изобилуваат со гравури на флорални елементи.
Готска архитектура
Иако јонскиот стил се среќава во неколку примери на базилики од ранохристијанската архитектура, неговата употреба речиси изумира сè до средниот век, кога повторно се среќава во Готиката. Сега волутата се помалку наликува на нејзините порани прототипи и сè повеќе се сведува на спирални завивања во форма на листови.
Ренесанса и барок
Со повторното навраќање на античките вредности во уметноста, пак се појавуваат волутите како основи декоративни елементи на ренесансните објекти. Освен што се користат за декорација на капители, еркери и мебел, се среќаваат како мотиф кој го ублажува правиот агол меѓу вертикалите и хоризонталните елементи. Најголема употреба имаат „S“ волутите кои го формираат преодот од главниот - повисок кораб, и страничните пониски, кој за првпат ги користи Џакомо дела Порта на фасадата на црквата Џезу во Рим. Исто се среќаваат и како декорација на потпорки како во примерот на црквата Санта Марија Дел Флоре. По овие примери волутите стануваат омилен елемент за барокните архитекти, кои целат кон доловување на чувство на динамичност и драматичност во нивните објекти.
Неокласицизам до денес
Преку завиените форми на неокласицизмот, волутите продолжуваат низ архитектонските стилови до 19-от век. Тие денес ги среќаваме како декорација на фасадите на многу од монументалните објекти низ светот.
Останати примени на волутите
Паралелно на нивната употреба како архитектонски елементи, волутите редевно се застапени како дел од ентериерите низ историјата. Се среќаваат како орнаменти на скалишните краци, на огради, мебел, како и ѕидни и плафонски штуко декорации.
Исто така универзалниот мотиф на волутата се појавува и во склуптурата и сликарството низ различни историски периоди. Често се среќава и во занаетчиството како декорација на секојдневни предмети, посебно во периодот на движењето на уметноста и занаетите (Arts and Crafts Movement).
Исламска астрологија
Исламската астрологија (на арапски: илм-ел-нујум или илм-ел-фалак) се однесува на проучувањето на ѕвездите од страна на првите муслимани. На почеток астрологијата и астрономијата биле тесно поврзани, но подоцна се прави разлика меѓу овие две науки. Најраната семантичка дистинкција меѓу астрономијата и астрологијата ја дал персискиот астроном и астролог Абу Рејхан ел-Бируни околу 1000 година.
Почетоци
Постојат три големи периоди во исламската астрологија: првиот во 8 и 9 век во Багдад, Каиро и Дамаск, вториот во Шпанија од 10 до 12 век, и третиот во Персија во 13 и 14 век.
Арапите направиле неколку многу важни унапредувања во астрономијата и астрологијата. Во астрологијата вовеле нови и комплицирани техники, а во астрономијата се обидувале да го подобрат системот на Птоломеј. Се знае дека калифите им подарувале на астрономите опсерватории.
Во 10 век муслиманската култура цветала во Шпанија под влијание на Маварите, Евреите и христијаните. Биле поставени опсерватории во Толедо, Севиља и Кордоба, а астрономијата, астрологијата и математиката биле под патронство на просветените владетели. Во ова време астрологијата заживеала и во Франција и Германија, така што шпанската цивилизација обезбедила перфектени извори од арпаски текстови за европските научници. Взаемното дејство меѓу христијаните и муслиманите довело до унапредување на астрологијата.
Најголемите имиња во Шпанија биле Авероес (1126-1198 г.) и неговиот современик Евреинот Маимонедес (1135-1204 г.). Авероес ја решил контрадикцијата меѓу потребата од совршени кругови и фактот дека планетите не се движат во кругови. Тој докажал дека не е важно дали птоломејскиот универзум е реален или не, туку дека е важно неговото симболично значење и неговата употреба од страна на филозофите и астролозите како клуч за разбирање на универзумот.
Алфонсо X од Кастиља (1252-1284 г.) порачал да се изработат т.н. „Алфонсови табели“, коишто биле стандардни европски астрономски табели, сè до преработката од страна на Коперник во 16 век.
Куранот и астрологијата
Меѓу народот било раширено верувањето дека сонцето и месечината се затемнуваат кога умираат великани. Се случило така што кога синот на Мухамед, Ибраим, умрел, имало затенување на сонцето. За да го отстрани суеверието кај народот, Мухамед одржал говор во кој изјавил: „Сонцето и месечината се знаци на Алах; не се помрачуваат поради нечие раѓање или смрт.“
Со тоа Мухамед ја негирал поврзаноста меѓу движењата на планетите и настаните на Земјата. Забележано е и дека Мухамед изјавил: „Оној кој има знаење од астрологија, всушност ја познава магијата.“ Бидејќи магијата била забранета, оној што ја знаел астрологијата се сметал за грешен.
Како и сите религии, така и исламот забранувал посетување на гатачи, и се сметале за грешни оние кои сакале да ја дознаат својата иднина. Нивните молитви нема да бидат прифатени наредните 40 дена. Меѓу гатачките вештини била сместена и астрологијата.
Какау
Какау (Kakau) — село и поранешна општина во округот Витенберг, Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2011 е дел од градот Ораниенбаум-Верлиц.
Фаусто Покар
Фаусто Покар (итал. Fausto Pocar) (р. 1939) — италијански правник и претседател на Хашкиот трибунал. Тој е професор по меѓународно право на Миланскиот универзитет. Од 1984 до 2000 бил член на Комитетот за човекови права на ООН, со кој претседавал од 1991 до 1992. Покар служел и во италијанската делегација во Генералното собрание на ООН во Њујорк, како и во Советот за човекови права на ООН во Женева на неколку наврати. Во 1999 бил назначен а судија на Меѓународниот кривичен суд за поранешна Југославија (Хашкиот трибунал), и служи како негов претседател од 2005. Покар членува и во апелационата комора на Меѓународниот кривичен суд за Руанда од 2000 г.
Окрузи во Хамбург
Градот Хамбург во Германија е составен од 7 окрузи (германски: Bezirke, познати како адмистративни окрузи) и поделени на 105 квартови (германски: Stadtteile). Повеќето од квартовите биле поранешни населби. До 2008, територијалната организација е регулирана од уставот на Хамбург и неколку закони.
Историја
Првата официјална административна поделба на Хамбург биле парохиите на четирите цркви, Свети Петар, Света Катарина, Свети Јакоб и Свети Никола (или нејзината претходна зграда). На 24 февруари 1529, компромисот од 132 членови меѓу сенатот на Хамбург и граѓаните (германски: Langer Rezeß) се основал совет на граѓани. 12-те советници биле наречени Oberalte (Елдермен) и биле најстарите тројца ѓакони на парохиите. Секоја парохија имала утврдена граница.
1871
Во 1871, декларацијата на германското царство Покраината Хамбург се состоела на градот Хамбург со Altstadt (Стар град), Neustadt (Нов град) и St. Georg (Хамбург од 1868). Предградието наречено St. Pauli и неколку директно наименувани делови и други земји.
На југ, руралните области помеѓу Биле и Елба се наоѓаат Билвердер на Биле, Морфлет, Алермее, Шпаденланд, Татенберг, Оксенвердер и Рајтброк.
Неколку села и рурални области се наоѓале јужно од реката Елба, на пр. Морвердер, Калтенхофе, Појте, Федел, Нидернфелде, Клитјенфелде, Елерхолц, Рос, Валтерсхоф, Миленвердер, Драденау и општините Финкенвердер и Морбург.
Градот Бергедорф и општините Курслак, Алтенгаме, Нојенгаме, Кирхвердер, Крауел и Гестхахт. И општините Куксхафен, Гроде, Дезе, Зидервиш и Вестервиш, Штикенбител, Заленбург, Дунен, Холте и Шпанген, Аренш и Беренш, Оксштет, Гудендорф и островот Нојверк.
Закон за голем Хамбург
На 1 април 1938, поради Gesetz über Groß-Hamburg und andere Gebietsbereinigungen (Закон за голем Хамбург) (од 26 јануари 1937) покраината Хамбург ги изгубила нејзините рурални области, тие станале дел од Хамбург. Градот исто така добил голема површина од провинцијата Шлезвиг-Холштајн како Алтона и Вандсбек, обата станале окрузи на Хамбург. Исто така, руралните окрузи Бергштет, Билштет, Брамштет, Брамфелд, Дуфенштет, Хумелсбител, Лемзал-Мелингштет, Лобриге, Попенбител, Ралштет, Зазел, Штајлсхоп и Велингсбител, Курслак во Ахтершлаг и Локштет биле додаден на покраината. Провинцијата Хановер го предала градскиот округ Харбург-Вилхелмсбург. Населбите на рурални окрузи Алтенвердер, Кранц, Финкенвердер, Фишбек, Франкоп, Гут Мор, Ханеверш Кирхвердер, Лангенбек, Мармсторф, Нојенфелде, Нојграбен, Нојланд, Ренебург, Синсторф и делови од нив станале квартови во рамките на градските граници.
Хамбург ги изгубил Куксхафен, Гестхахт, Шмаленбек, Грос Хансдорф и островите Нојвер, Шарнхерн и Нигерхерн.
Окрузи
Округот на Хамбург е споредлив со третото административно ниво во Германија. Во Уставот на Хамбург е дефинирана област, која може да биде создадена за административни цели. Окрузите биле создадени со закон. Округот имал мали права во создавањето закони и правила споредено со окрузите на покраините на Германија, бидејќи Хамбург истовремено е покраина и град во Германија.
Парламент на округот
Сите окрузи на Хамбург имаат сопствени локални парламенти (германски: Bezirksversammlung). Членовите на Bezirksversammlung се избираат заедно со изборите за хамбуршкиот покраински парламент (германски: Hamburgische Bürgerschaft). Се состојат од 45, 51 или 57 претставници, зависејќи од населението на округот. Претставниците се избираат на секои четири години по пропорционален систем. Парламентот е еднодомен парлаент и претставниците се избираат на универзални, директни, слободни, еднакви и тајни избори. Секој граѓанин на Европската Унија може да гласа, доколку на денот на изборите, има навршено 18 години, пријавен е Хамбург како главно живеалиште три месеци или повеќе и граѓанинот не е исклучен од правото на гласање.
Правата на парламентот најчесто се однесуваат на прашања од локално значење (н.п. местото на противпожарните станици, училиштата итн), да бидат информирани од главната локална канцеларија (Bezirksamt), но може да направи и задолжително резолуции на главната локална канцеларија.
Квартови
Квартовите на Хамбург не се политички независни, но имаат официјално признати граници. Тие немаат сопствена влада или администрација. Повеќето квартови имаат историја како независни рурални, урбани или субурбани места и тие ја создаваат основата на покраината и градот Хамбург. Оваа историја често може да се забележи во завршетоците на имињата како Бергедорф. -дорф означува село, така Бергедорф е село во планина (Berg е германски за планина). Некои квартови се составени од неколку службени признати места, немојте да бидете збунети со т.н. соседства наречени од жителите. Вкупно, Хамбург е поделен од 180 места (германски: Ortsteile). Квартот Занкт Паули е многу поголем отколку соседството Занкт Паули, што означува област околу Репербан.
Територијална организација
Округот Алтона се состои од квартовите Алтона-Алтштат, Алтона-Норд, Баренфелд, Бланкенезе, Грос Флотбек, Изерброк, Луруп, Нинштетен, Осдорф, Отмаршен, Отензен, Рисен, Штерншанцен и Зилдорф.
Квартовите Алермее, Алтенгаме, Бергедорф, Билвердер, Курслак, Кирхвердер, Лобриге, Морфлет, Нојалермее, Нојенгаме, Оксенвердер, Рајтброк, Шпаденланд и Татенберг припаѓаат на округот Бергедорф.
Квартовите Билброк, Билштет, Боргфелде, Финкенвердер, Хафен Сити, Хамбург-Алтштат, Хам, Хамерброк, Хорн, Клајнер Грасброк, Нојштат, Нојверк, Ротенбургсорт, Штајнвердер, Занкт Георг, Занкт Паули, Федел, Валтерсхоф и Вилхелмсбург припаѓаат на округот Хамбург-Мите.
Округот Хамбург-Норд е составен од квартовите Алстердорф, Бармбек-Норд, Бармбек-Зид, Дулсберг, Епендорф, Фулсбител, Грос Борстел, Хоелуфт-Ост, Хоенфелде, Лангенхорн, Олсдорф, Уленхорст и Винтерхуде.
Алтенвердер, Кранц, Ајсендорф, Франкоп, Гут Мор, Харбург, Хаусбрух, Хајмфелд, Лангенбек, Мармсторф, Нојенфелде, Нојграбен-Фишбек, Нојланд, Ренебург, Синсторф и Вилсторф се квартови во округот Харбург.
Округот Вандсбек се состои од Бергштет, Брамфелд, Дуфенштет, Ајлбек, Фармзен-Берне, Хумелсбител, Јенфелд, Лемзал-Мелингштет, Маринтал, Попенбител, Ралштет, Зазел, Штајлсхоп, Тондорф, Фолксдорф, Вандсбек, Велингсбител и Волдорф-Олштет.
Округот Ајмсбител е поделен на девет квартови: Ајделштет, Ајмсбител, Харфештехуде, Хоелуфт-Вест, Локштет, Ниндорф, Ротербаум, Шнелзен и Штелинген.
За статистичка цел, округот Хамбург-Мите има реони наречени Schiffsbevölkerung (луѓе кои живеат на бродови).
По азбучен ред
Алермее | Алстердорф | Алтенгаме | Алтенвердер | Алтона-Алтштат | Алтона-Норд | Баренфелд | Бармбек-Норд | Бармбек-Зид | Бергедорф | Бергштет | Билброк | Билвердер | Билштет | Бланкенезе | Боргфелде | Брамфелд | Кранц | Курслак | Дулсберг | Дуфенштет | Ајделштет | Ајлбек | Ајмсбител | Ајсендорф | Епендорф | Фармзен-Берне | Финкенвердер | Франкоп | Фулсбител | Грос Борстел | Грос Флотбек | Гут Мор | Хафен Сити | Хамбург-Алштат | Хам-Мите | Хам-Норд | Хам-Зид | Хамерброк | Харбург | Харфештехуде | Хаусбрух | Хајмфелд | Хоелуфт-Ост | Хоелуфт-Вест | Хоенфелде | Хорн | Хумелсбител | Изерброк | Јенфелд | Кирхвердер | Клајнер Грасброк | Лангенбек | Лангенхорн | Лемзал-Мелингштет | Лобриге | Локштет | Луруп | Маринтал | Мармсторф | Морбург | Морфлет | Нојенфелде | Нојенгаме | Нојграбен-Фишбек | Нојланд | Нојштат | Нојверк | Ниндорф | Нинштетен | Оксенвердер | Олсдорф | Осдорф | Отмаршен | Отензен | Попенбител | Ралштет | Рајтброк | Рисен | Ренебург | Ротенбургсорт | Ротербаум | Зазел | Шнелзен | Зинсторф | Шпаденланд | Занкт Георг | Занкт Паули | Штајлсхоп | Штајнвердер | Штелинген | Штерншанце | Зилдорф | Татенберг | Тондорф | Уленхорст | Федел | Фолксдорф | Вандсбек | Валтерсхоф | Велингсбител | Вилхелмсбург | Вилсторф | Винтерхуде | Волдорф-Олштет
Белешки
<ol type="A"> <li>^Повеќето имиња се во старогермански изговор. </ol>
Список на државни водачи во 1035 година
Ова е список на државни водачи во 035 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Автопортрет. Меѓу часовникот и креветот
'Автопортрет. Меѓу часовникот и креветот' — слика автопортрет од 1940-1943 година на Едвард Мунк и е едно од последните негови големи дела.
Тој се прикажува себеси како несреќен, постар човек. Зад него е светла просторија полна со светлосни и матни слики, тој е помеѓу часовник и кревет, симболизирајќи го неизбежното поминување на времето и каде на крајот ќе легне за последен пат. .
Казанска катедрала (Москва)
Казанската катедрала (руски: Казанский собор) е христијански храм кој се наоѓа во Московскиот кремљ на Црвениот плоштад во Русија.
Стојче Тошевски
Стојче Тошевски (, Егејска Македонија, -, ) бил  истакнати македонски композитор, еден од најталентираните претставници на генерацијата композитори што на македонската музичка сцена стапиле во почетокот на седумдесеттите години. Се издвојувал по оригиналниот пристап на компонирање, по инвенциите во хармонскиот јазик, по впечатливите мелодии, но и по карактеристичната употреба на македонскиот фолклорен јазик. Се категоризира во четвртата генерација македонски повоени композитори.
Казанска катедрала (Москва)
Катедрлата била изградена во 1630 година, во чест на ослободувањето на Москва од полско-литванската агресија, од која Русија се ослободила во т.н. Време на неволји во 1612 година, под раководство на принцот Димитриј Пожарски. Принцот наредил да биде изградена оваа црква. Честопати принцот се молел пред Казанската икона, која денеска Русија ја слави за победата над агресорите од исток.
Стојче Тошевски
Животопис
Тошевски е роден во Ранци Егејска Македонија во 1944 година. Ссудиите по композиција ги завршил кај проф. Властимир Николовски, Миленко Живковиќ и Енрико Јосиф, кои му овозможиле да развие плодна творечка дејност. Во творештвото на Тошевски се одвојуваат две фази: почетната, што се развила во седумдесеттите години (кога настана антологиската композиција „Мадригали“, 1973) и втората, што започнала во деведесеттите години кога е прекината повеќегодишната творечка осека. Во меѓувреме, Тошевски извршувал одговорни функции во Радио Скопје, каде што го поминал целиот работен век, од 1968 до 2000 година (од 1985-1989 како помошник директор за музика). Во последната фаза го создал Концертот за пијано и оркестар (1993) и уште неколку композиции за различни состави. Паралелно со ова, развил и забележителна општествена активност ( бил и претседател на СОКОМ 1980/81 година, член на Советите на „Охридско лето“, „Стушка музичка есен“, „Златно славејче“, член во телата на организацијата СОКОЈ во поранешна Југославија).
За својата плодна активност, во 2008 ја добил наградата „Трајко Прокопиев“ за животно дело што ја доделува Сојузот на композиторите на Македонија. Починал ненадејно на 16 ноември 2008 година во Скопје.
Казанска катедрала (Москва)
Во текот на 1632 година црквата била изгорена од пожар, па царот наредил да биде реновирена. За последен пат била обновена во периодот од 1929 до 1932 година. Но, по само четири години, комунистите во земјата решиле да ја срушат, главно поради чистењето на Црвениот плоштад од цркви.
По падот на комунизмот, во периодот од 1990 до 1993 година, црквата била повторно изградена.
Мексиканско гризли
Мексиканското гризли (Ursus arctos nelsoni) е изумрен подвид на кафеавата мечка. Триномното име е дадено по американскиот природонаучник Едвард Вилијам Нелсон, кој застрелал ваква мечка во областа Чивава во 1899.
Особености
Мексиканското гризли било едно од најголемите и најтешките цицачи во Мексико. Достигнува должина од 183 сантиметри и просечна тежина од 318 килограми. Поради сребрената боја на неговото крзно, нарекуван е и „el oso plateado“ (сребрена мечка). Се храни најчесто со растенија, плодови и инсекти. Понекогаш се храни и со мали цицачи или мрша. Раѓаат едно до 3 младенчиња секои 3 години.
Живеалиште
Ова животно живееле во северните територии на Мексико, во боровите шуми. Се среќавалe од Аризона до Ново Мексико, до 1920-тите. Како нивно последно живеалиште се смета областа Чивава.
Причини за исчезнување
Првите Европејци кои стапиле во контакт со мексиканското гризли биле конквистадорите кои во 16. век, на чело со Франциско Васкес де Коронадо тргнале на експедиција да ги најдата Седумте златни града. Тие тргнале од Град Мексико на север преку Ново Мексико со денешните држави Тексас и Канзас. Бидејќи овие мечки понекогаш се хранеле со добиток, од фармерите биле сметани како штетници. Ова резултирало со зголемен лов и труење на овие мечки, кои веќе за време на 1930-тите станале загрозен вид. Еднствените преостанати популации живеле на неколку планини на територијата на Чивава. До 1960 останале само 30 единки. И покрај статусот на загрозен и заштитен вид, нивниот лов продложил. До 1964 година, Мексиканското гризли било истребено.
Старо Село (Црновец)
Старо Село— археолошко наоѓалиште во битолското село Црновец. Претставува населба од среден век. Се наоѓа на околу 700 м западно од селото, во подножјето на ридот Самарница, каде при обработувањето на земјата жителите откриле темели градени од камен и кал, а по површината се среќаваат покривни ќерамиди и градежен материјал.
Апостол Петков
Апостол Петков Терзиев, наречен Апостол-Војвода и Ениџевардарското Сонце (Бојмица, - Крушари, ) — истакнат македонски револуционер, војвода од ТМОРО и МРО и клучна личност на Солунскиот револуционерен округ.
Почетоци
Апостол Петков е роден на 6 мај 1869 година во с. Бојмица во областа Бојмија, денес во егејскиот дел на Гевгелиско. Потекнува од родот на Терзиевци. Неговиот постар брат Митре бил ајдутин, а брат му Тано и братучед му Андон, загинале како комити. Апостол кој бил неписмен, како младинец работел како кантонер на железничката линија Солун – Скопје. Во 1892 година, ја напуштил работа и се одметнал. Од тогаш па до почетокот на 1897 година крстосувал како ајдутин по Пајак планина, дружејќи со Иван Карасулијата. Додека Апостол ајдукувал, во 1896 година, неколку мина од неговото семејство станале членови на месниот комитет на ТМОРО во Бојмица.
Војвода на ТМОРО 1897-1902
Во 1897 година, Даме Груев се запознал со Апостол Петков и И. Карасулијата и ги поканил да се приклучат кон Организацијата како членови на тајната полиција. Тие биле покрстени од Поп Стамат во Солун. Во октомври 1897 г., по препорака од ЦК во Солун, и со залагање на Аргир Манасиев од Гевгелија, Апостол Петков и И. Карасулијата ја формирале првата чета на ТМОРО во Солунскиот револуционерен округ. Во 1897/1898 година, четата се движела низ областа Бојмија, по Пајак планина, Гевгелиско, Дојранско и Ениџевардарско, ликвидирајќи насилници и разбојнички банди. Во октомври 1898 година, И. Карасулијата и А. Петков го киднапирале Туран бег, за чие ослободување добиле 2.000 турски лири, но во касата на ТМОРО, предале само 400 лири. Поради тоа, ЦК во Солун, размислувал за нивно казнување со смрт, но по залагање на Аргир Манасиев до тоа не дошло. Превоспитувањето на Апостол Петков и на Карасулијата било препуштено на Михаил Апостолов Попето. За враќање на довербата, ЦК им наложил на Апостол Петков и И. Карасулијата да го ликвидираат лекарот Димитриос Кивериндис, кој бил главен организатор на грчката пропаганда во Гевгелиско. Атентатот врз Кивериндис бил извршен на 3 декември 1898 година. Заради подобра контрола врз Апостол и Карасулијата, ЦК на ТМОРО ја поделил четата на два дела, при што Карасулијата станал војвода во Гевгелиско, а Апостол во Ениџевардарско.
На 12 август 1900 година, четата на Апостол Петков го ликвидирала внукот на Демир субаша, кој важел за голем злосторник во регионот. На 30 ноември во режија на Апостол Петков бил изведен обид за ликвидација на лекарот Ангелаки Секелариос, кој бил организатор на грчката во Гуменџе. Секелариос го преживеал атентатот. Нападот врз него добил голем публицитет во грчкиот печат, а за случајот се расправало и во грчкиот парламент. По Солунската провала од 1901 година, Апостол Петков заминал за Бугарија за да обезбеди подобро вооружување за својата чета.
Во 1902 година, Врховниот македонски комитет презел иницијатива за провоцирање востание во Македонија, а за таа цел врбувал и некои поранешни војводи од ТМОРО. ЦК на ТМОРО настојувал да ја попречи провокаторската дејност на врховистите. Пионер на врховизмот во Гевгелиско, станал Иван Карасулијата, во Кукушко Атанас Чопката, а во Воденско, Вангел Иванов. Подоцна низ регионот поминал и врховистичкиот провокатор – полковникот Анастас Јанков. Додека Апостол отсуствувал од Ениџевардарско, таму како војвода на ТМОРО се наметнал Павле Кониковски. Кога се вратил Апостол помеѓу нив избило соперништво околу приматот за војводството, но со посредништвото на Аргир Манасиев, било постигнато помирување, но недовербата останала. Апостол Петков и П. Кониковски, ја избегнувале наредбата од ЦК на ТМОРО за разоружување на Иван Карасулијата. Оправдувањето на Апостол било: „Ако се судриме ... ќе загубиме многу момчиња, зашто неговите се опитни и добро вооружени“. Во меѓувреме Апостол постигнал џентлменски договор со Карасулијата за ненапаѓање. Апостол под изговор дека неговиот војводски престол бил загрозен од П. Кониковски, одбегнал да замине со Аргир Манасиев за Воденско за да ги преследуваат врховистичките чети. Поради тоа Организацијата, размислувала за прекоманда на Апостол од регионот, па дури и за негово ликвидација. Меѓутоа, А. Петков и П. Кониковски се извлекле со тоа што ја разоружале врховистичката чета на Атанас Петровалијата. Кон крајот на 1902 година, П. Кониковски починал под сомнителни околности, а една од претпоставките е дека бил отруен од А. Петков.
Востаничката 1903 година
На 9 март 1903 година, по предавство од страна на гркоманите од с. Крива, четата на Апостол била опколена во Бојмица. Според хетографираниот весник на ТМОРО „Слобода или смрт“, на турскиот повик да се преде, Апостол одговорил: „Секој од нас има по 300 патрони, од кои по еден ќе зачуваме за себе, а другите куршуми ќе ги испратиме подарок за вас“, по што започнала престрелка која траела цел ден. При овој судир четата имала 4 мртви, меѓу кои и Тано, братот на Апостол, како и 2 ранети, а од страна на Турците загинале 2 жандарми.
Во средината на јули 1903 година здружените чети на Апостол Петков, Крсто Асенов и Трајко Јотов се судриле со турските војски кај с. Постол. При овој судир Турците имале 4 убиени и 2 ранети, а од четите загинале 2 комити. На Илинден 1903 Апостол Петков и Крсто Асенов во с. Корнишор, ги осветиле востаничките знамиња на двете чети. Тогаш К. Асенов се венчал со Ана Малешевска. Венчавката на Асенов била погрешно протолкувана, поради што тој бил убиен на подмолен начин. Поради тоа, наместо на 2 спроти 3 август, демонстративниот напад на Гуменџе, Апостол Петков го извел на 9 август 1903 година, а тоа пак предизвикало репресија од страна на власта врз цивилното население. Следниот ден Апостол го нападнал турскиот гарнизон во с. Крива. На 9 септември, Апостол се судрил со турските војски кај с. Рамна. На 25 септември Апостол Петков и Иван Карасулијата се судриле со турските војски кај врвот Гандач, при што извојувале огромна победа. На 12 декември 1903, Апостол Петков и Аргир Манасиев, биле опколени од турска војска кај с. Горгопик, близу Гуменџе. Од овој судир, четите се извлекле без загуби, а од страна на Турците имало 12 убиени и ранети.
Заштитник на обесправените, безмилосен кон непријателите
Апостол Петков зимата 1903/1904 година останал во регионот за да го заштитува населението и да го одржува духот на Организацијата. За време на велигденските празници 1904 година Ениџевардарско го посетил Даме Груев и заедно го обиколувале регионот неколку денови. Тогаш Апостол, околу себе држел 100-тина вооружени лица, но по сугестија од Груев, повеќето од нив биле распуштени. Летото 1904, во регионот на Апостол, дваесетина дена престојувал и Ѓорче Петров. Присуството на Д. Груев и Ѓ. Петров било во функција на придобивање приврзаници за своите концепции во поглед на претстојното преуредување на Организацијата. При крајот на 1904 г., Апостол Петков, заедно со Андон Ќосето, Лука Иванов и Тодор Серменински се јавува како потписник на едно писмо против задграничните претставници Христо Матов и Христо Татарчев, кои поради своето политиканство отстапиле од принципите на Организацијата поради што им искажале недоверба, и ги прогласиле за „опасни непријатели на Организацијата“.
Во мај 1904 година, османлиските власти и дипломатските претставници го отвориле прашањето за разоружување и легализација на активните војводи и комити. За таа цел, биле испратени писмени повици кон нив за да се предадат. Апостол Петков, испровоциран од овој потег на дипломатите, се обратил со писмо до солунските конзули, при што изјавил дека четите нема да се предадат се' додека во Македонија не бидат спроведени реформи. Во писмото меѓу другото пишува: „Зарем Македонецот не е човек да живее слободно? Зарем Македонецот не е слободен да го дише чистиот воздух, како што се радуваат слободните народи? Македонецот веќе е уверен дека се дури се наоѓа под Турчинот, ништо сигурно нема за него: тој не е сигурен за својот живот, не е сигурен за своите мили и драги дечиња, за честа на жената и своите ќерки, за својот имот итн. Таа несигурност го натера Македонецот да го земе оружјето в раце и да се бори со Турчинот. Тој не жали зашто ќе умира од куршумите на непријателот, и е спремен да го прави тоа, сè до денот на неговото ослободување“.
Во септември 1904 година, Апостол испратил писмо до ениџевардарскиот кајмакам со кое од него побарал: 1. Да не им дозволи на арнаутските ќехаи со своите стада да се престојуваат во Ениџвердарско; 2. Пасиштата да останат за користење од месното население; 3. Субашите и сејмените да ги плаќаат самите бегови, а не селаните; и 4. Меѓу чифликсајбиите и чифлигарите да се воспостават односи како во европските земји. Во спротивно се заканил дека ќе ги убива сите Арнаути – ќехаи, овчари, субаши, сејмени и дека ќе ги пали беговските куќи и кули. Слични предупредувања Апостол испратил и до рускиот генерален конзул во Солун, како и до цивилните агенти. Во оваа писмо покрај другото пишува: „бујната македонска натура, храбрите чеда на злочесната татковина, не можат да останат ладнокрвни спроти сите овие стенкања на своите браќа ... овие достојни синови на славното име Македонија веќе прибегнуваат кон најпоследното средство, а имено кон уништување на мачителот“. Предупредувачко писмо, Апостол Петков, испратил и до чифликсајбиите: Изет ефенди и Хаки ефенди од Солун.