cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Френсис Бејкон (сликар)
Творештво
Во 1976 година, за една Бејконова слика на аукцијата во Њујорк биле платени 140 000 американски долари. Во мај 1990 година, Бејконовиот триптих „Мај - јуни“ бил продаден за 6 270 000 американски долари. По смртта на Бејкон, цената на неговите дела започнала да расте вртоглаво: Така, во 2008 година, неговиот Триптих од 1976 година бил продаден за повеќе од 80 милиони долари, додека во ноември 2013 година уште едно негово дело достигнало рекордна цена. Имено, неговата слика од 1969 година, под наслов "Три студии на Лусијан Фројд", на аукцијата во Њујорк, организирана од страна на "Кристи", била продадена за дури 142,4 милиони долари.
Бронислава Вајс (Папуша)
Бронислава Вајс (17 август 1908 година, Лублин - 8 февруари 1987 година, Иновроцлав) била полско-ромски класичен поет и пејач.
Живот
Бронислава Вајс, попозната по нејзиното ромско име Папуша (што значи кукла), била една од најпознатите ромски поети. Таа пораснала номадски со своето семејство во Полска како дел од кумпанија или група семејства. Таа била писмена, што било многу невообичаено за тогашните полски Роми. Таа научила да чита тргувајќи со кокошки, во замена за лекции со локалните селани. Ова не било прифатено, и секогаш кога била откриена како чита, ја тепале и ја уништувале книгата. Бронислава се омажила на 15 години, за многу постар и почитуван харфист по име Дионизи Вајс. Таа била многу незадоволна од бракот и пеењето го користела како начин на ослободување на фрустрации. Нејзиниот сопруг често ја придружувал на харфата. Набргу откако научила да пее, таа почнала да компонира свои балади и песни засновани на традиционалното ромско раскажување и пишување песни.
Во 1949 година ја слушнал полскиот поет Јержи Фицовски кој веднаш го препознал нејзиниот талент. Многу од нејзините песни се поврзани со темата „Враќање дома“, тема вообичаена во ромската поезија. Иако Ромите го користеле ова за да го опишат копнежот да се вратат на отворениот пат, Фицовски ова го гледал како на Папуша копнежот да се насели, да не биде повеќе номад. Тој објавил неколку нејзини песни во списанието наречено Проблеми, како и интервју со полскиот поет Јулијан Тувим. Иако, од една страна, песната ја направи Папуша позната за првпат меѓу полската публика, од друга страна интервјуто и пред се ромско-полскиот минидичник прикачен на него, предизвикаа негативен пресврт во животот на поетесата бидејќи таа била обвинета за откривање на тајните на нејзината родна култура на гаџите.
Нејзините активности ги поврзале со таквите од страна на Ромите, со симултаните потези на полската комунистичка влада кои ја најдоа својата кулминација во септември 1952 година (поинаку позната како „Акција Ц“ или „Големиот застој“, чија цел беше да се создаде првиот попис на полските Синти и Роми, нивна регистрација и задолжително доделување лични карти). Обвинувањата на Папуша и Фицовски како поддржувачи, дури и ненамерно за принудното населување на Ромите, дури и сега не се невообичаени, иако законот за забрана на скитници се вовел дури во 1964 година. Слични закони почнаа да се појавуваат во соседните земји како што се Чехословачка (1958), Бугарија (1958) и Романија (1962). Самата Папуша се населила во западниот полски град Горзов Вилкополски, поминувајќи го најголемиот дел од својот живот во куќа на улицата Косиниеров Гдињскич, која денес носи плоча посветена на неа. Ромската заедница набрзо почнала да ја смета Папуша за предавничка, ѝ се заканувале и ја навредувале, или поради откривање на деталите за ромскиот јазик, културата, обичаите и обичајот, или поради нејзините контакти со гаџите, или за нејзината наводна улога во антиномадските потези на власта. Папуша тврдела дека Фицовски ја експлотирал и ја извадил од контекст. Нејзините апели паднале на глуви уши и Баро Шеро (Голема глава, старешина во ромската заедница) ја прогласил за „нечиста“. Таа била протерана од ромскиот свет, а нејзините контакти со Фицовски згаснаа. Потоа, таа поминала 8 месеци во ментална болница, а потоа следните 34 години од животот сама и изолирана пред нејзината смрт во 1987 година. Фицовски останал нејзин главен обожавател и пофалник, популаризирајќи го нејзиното наследство и уникатно место во полската и ромската култура во текот на неговиот подоцнежен живот.
Дела
Поголемиот дел од делата на Папуша вклучува традиционални ромски формати заедно со некои необични аспекти како што е пишувањето во еднинска форма. Многуте нејзини дела, биле поврзани со чувство на носталгија, копнеж и (особено) чувства на изгубеност.
„...водата не гледа зад себе
Бега, трча подалеку
Каде очи нема да ја видат,
Бронкс
Историја
Колонизацијата на Европејците во Бронкс започнала во 1639 година, кога Бронкс првично бил дел од округот Вестчестер, но бил доделен на округот Њујорк во два главни дела (Западен Бронкс во 1874 година и Источен Бронкс, 1895 година) пред да стане округ Бронкс. Пред тоа, областа била дел од индиската територија Ленапе.
Демографија
Според пописот од 2010 година, во округот имало население од 1.385.108 жители, што е за 52.458 (3,9%) повеќе од населението во 2000 година.
Бронислава Вајс (Папуша)
Дела
Често објавувала песни за време на доцните 1940-ти, па сè до средината на 50-тите години, кога била отстранета од ромскиот живот. Таа прво објавувала во полски книжевни списанија, а потоа и напишала свои сопствени книги. Таа повторно почнала да објавува за кратко време кон крајот на 60-тите.
Папуша била казнета затоа што ги објавувала своите поеми, бидејќи, како што се вели, Ромите не смеат да ги објавуваат тајните на ромското племе. Но, пишувањето песни е често хоби на Ромите и Ромките.
Страни на светот
Четирите страни на светот се север, исток, југ и запад. Север и југ се свретени према своите соодветни полови на Земјата. Ротацијата на земјата пак, ја дефинира положбата на исток и запад.
Овие четири страни соодветствуваат со четирите степена на компасот: север: 0° (= 360°), исток: 90°, југ: 180° и запад: 270°.
Меѓустрани на светот се четирите споредни правци (страни) кои се наоѓаат меѓу четирите основни страни: североисток, југоисток, југозапад и северозапад.
О Дер
О Дер или О д'Ер (француски: Eau d'Heure) е најважното вештачко езеро во Белгија. Браните му се изградени во текот на 1970-тите. Езерото се наоѓа недалеку од селото Серфонтен (50 км јужно од градот Шарлероа) и границата со Франција. Реката на езерото исто така се нарекува О Дер. На оваа акумулација има пет брани и една хидроелектрана.
Местото е популарна туристичка атракција, особено за водените спортови како риболовот, кајакарството, нуркањето и едрењето на даска.
Сантјаго де Компостела
Сантјаго де Компостела (шпански: Santiago de Compostela) — главен град на автономната заедница Галисија во Шпанија. Се наоѓа во Северозападна Шпанија, во покраината А Коруња. УНЕСКО во 1985 година, стариот дел од градот го вклулчил во списокот на светско наследство. Во 2000 година градот бил прогласен за град на културата. Градот е седиште на галициската автономна влада. Овде се наоѓа еден од најстарите универзитети во Европа и светот, Универзитет Сантјаго де Компостела.
Во градот се наоѓа истоимената катедрала која е посветена на Апостол Јаков, како последната станица од т.н. Пат кон Сантјаго, којшто започнува од Јужна Франција. Според легендата, Свети апостол Јаков на Пиринејскиот Полуостров го “донел“ христијанството. Во 44 година апостолот бил обезглавен во Ерусалим. Неговите останки подоцна биле донесени во Галисија, Шпанија. По римските прогони на христијаните, неговиот гроб бил напуштен во 3 век. Според легендата, неговиот гроб бил откриен во 814 година. Епископот Теодемир видел чудо над неговиот гроб и веднаш го известил Алфонсо II од Астурија (791 — 842). Кралот веднаш наредил да се изгради капела на местото на гробот. Во 829 година била изградена првата црква, како и во 899. Кралот Алфонсо бил првиот поклоник кој го поминал т.н. Пат до Сантјаго. Во текот на 997 година, црквата била целосно опожарена и уништена од страна на Ал-Мансур Ибн Аби Амир (938 — 1002), командант на војската на Кордопскиот калифат.
Филип Симоновски
Филип Симоновски (Лазарополе, -, ), истакнато име на македонското новинарство, уредник и публицист во „Нова Македонија“.
Суперкуп на Македонија (фудбал)
Македонскиот суперкуп — годишно натпреварување во фудбал. Клубови кои учествуваат се победниците од Првата македонска фудбалска лига и Купот на Македонија.
Ова натпреварување се игра од 2011 (во 2012 натпреварувањето не било одржано). Исто така, и изданието 2016 не одржано помеѓу Вардар и Шкендија бидејќи Шкендија учествувала во квалификациите за Лига Европа.
Анри де Баје-Латур
Анри де Баје-Латур (Henri de Baillet-Latour; во Брисел - ) — белгиски благородник и трет претседател на Меѓународниот олимписки комитет (МОК).
Баје-Латур станал член на ИОК во 1903 и подоцна соосновач на Белгискиот олимписки комитет. Тој бил еден од организаторите на Олимписките игри во Антверпен во 1920 којшто град организацијата ја добил една година пред одржувањето. Поради краткиот период на подготовки и последиците од Првата светска војна, подготовките биле детално работени, а игрите залужени биле успешно организирани.
Анри де Баје-Латур станал претседател на Меѓународниот олимписки комитет во 1925 година како наследник на основачот на модерните Олимписки игри Пјер де Кубертен. На функцијата останал сè до својата смрт во 1942 година кога бил наследен од потпретседателот Зигфрид Едстрем.
Биргита Сален
Биргита Сигрид Марија Сален (родена на 29 јануари 1953 година) - шведска професорка по патологија на говорот и јазикот на Лундскиот универзитет во Лунд, Шведска. Таа станала професор на универзитетот во март 2012 година.
Сален е мајка на шведскиот пејач Монс Селмерлев.
Демијан Ле Бас (уметник)
Демијан Ле Бас (30 јануари 1963, Шефилд – 9 декември 2017 година, Вортинг) бил британски уметник поврзан со Аутсајдер Арт (или „Art Brut“), како и водечки експонент на „Ромската револуција“ во уметноста.
Живот
Ле Бас бил од ромско потекло. Тој го завршил своето образование на Кралскиот колеџ за уметност.
Живеел и работел со својата сопруга, ромската уметница Дилејн Ле Бас, во Западниот Сасекс на јужниот брег. Тој бил татко на писателот Демијан Ле Бас.
Колекции
Од 1987 година, неколку дела на Ле Бас се чуваат во колекцијата Масгрејв-Кинли од клучни аутсајдер уметници, управуванo од Моника Кинли, до нејзината смрт во 2014 година. Неговите понови дела се наоѓаат, меѓу другото, во збирките на Перппетуум Мобиле.
Изложби
Тој често изложувал во Обидинетото Кралство и во Германија, а неговите дела биле прикажани во Музејот Модерна во Шведска, во Јапонија, Франција, Финска и САД. Тој бил доста познат во круговите на аутсајдер уметност, и бил изложен како дел од анкета-шоу на Art Brut во Малме Констхал во 1991 година. Ле Бас исто така бил учесник на Прашкото биенале 3.
Во подоцнежните години, искуството на патниците и на ромите станало рекурентна тема во неговите дела. Ле Бас го поканиле да учествува на првиот Ромски павилјон на Биеналето во Венеција во 2007 година. Последователно, тој дал голем придонес во органицацијата на „Вечниот ромско-цигански павилјон“ во Венеција во 2009 година и бил ко-иницијатор на 4-тиот Ромски павилјон што се одржал во Берлин во 2013 година.
Тој често имал изложби во Велика Британија и Германија, а неговите дела биле прикажани во Јапонија, Франција, Финска, Шведска и во САД.
Алипашина џамија (Охрид)
Историја
Али паша џамија е сместена во Старата охридска чаршија. За годината на нејзината изградба и за нејзиниот ктитор не постојат точни податоци. Според една вакуфнама која датира од 1491 година и во која се споменуваат сарај и вакафи кои му припаѓаат на Али паша се смета дека имало и џамија која го носела неговото име.
Според архитектонските одлики и едноставноста на формите, џамијата била изградена кон крајот на 15 или почетокот на 16 век. Во составот на џамијата во 1823 година била подигната и медреса која денес не постои.
Архитектура
Основата на Али пашина џамија е во форма на квадрат со димензии 15х15 метри над која се издига осумаголен тамбур а над него уште еден дванаесетостран тамбур засведен со плитка купола. Преодното решение во внатрешноста на џамијата е решено со помош на тромпи. Сите страни од харимот непрекидно водат кон единствената точка на кубето што ја симболизира единственоста на Алах, доста тесните отвори на прозорите се одлика на локалната градба што говори дека нејзиниот неимар е веројатно од Охрид. Првобитниот трем не е сочуван но следејќи ги аналогиите со слични објекти во овој период може да се претпостави дека бил од типот на отворен трм со три мали куполи (веројатно сличен на денешниот).
Внатрешноста на џамијата се одликува со единство на просторот, едноставност на формите и доминација на волуменот. Михработ, сместен на југоисточниот ѕид е со еднставна форма – вдлабен во ѕидот, без декоративни елементи и врамен во плитко профилирана рамка. Минберот е изработен од камен и на него се појавуват единствените декоративни елементи во целиот внатрешен простор. На горниот дел од минбарот изведени се во плиток релјеф розети и мотивот на чемпрес (кипарис), кој всушност претставува стара и универзална слика со погребна симболика, и истиот може да се смета за типичен мотив од народниот фолклор од крајот на 18 и почетокот на 19 век.
По целата должина на југозападната страна е сместен махвилот кој на свој начин го смирува волуменот во внатрешноста. Остатоците од минарето се наоѓаат до јужната страна од џамијата. Тоа е урнато во 1912 година и до денес не е обновено. Според димензиите на неговата основа станува збор за минаре кое со својата височина и елегантност доминирало во овој дел од охридската чаршија. Градено е од тула и во него се влегувало и од тремот но и од махвалот во џамијата.
Она што е особено интересно е податокот за постоење на уште едно минаре во западниот дел од џамијата. На овој податок наведува во својот „Патопис“ Евлија Челебија кој пренесува дека во Охрид постоела џамија со две минариња. Џамијата првобитно имала едно минаре, а подоцна султанот Бајазит II (1481 – 1512) наредил да се подигне уште едно. Можното постоење на уште едно минаре го потврдуваат и трагите од постоење на влез на тој дел од џамијата. Доколку ова се прифати, во тој случај Али Пашина џамија е една од ретките џамии со две минариња подигнат на Балканот.
Али Пашината џамија е градена од камен и печена цигла и е меѓу првите џамии која е изградена во Македонија. Целиот харим на џамијата нема никакви форми кои би ја нарушиле неговата целина, доколку се прифати нашата претпоставка, е една од ретките џамии со две минариња на Балканот.
Венера-2
Венера-2 била советска автоматска научно-истражувачка станица (вештачки сателит) наменета за истражување на планетата Венера. Лансирана е на 12 ноември 1965 година.
Текот на мисијата
Венера-2 носела телевизиски уред и научни инструменти. На 27 февруари 1966 година минала покрај Венера на далечина од 24,000 км и влегла во околусончевата орбита. Системите во леталото откажале при минувањето и никакви податоци не биле примени за планетата.
Горица (Горно Лакочереј)
Горица  — археолошко наоѓалиште во охридското село Горно Лакочереј. Наоѓалиштето претставува некропола и населба од римско време. На тумбата што се спушта кон полето, оддалечена 500 м североисточно од селото, по површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, градежен материјал и друго. Видливи се и темели од градби ѕидани од кршен камен и варов малтер. На западната страна на тумбата селаните откриле гробови градени од тегули − тип „на две води“.
Демиц
Демиц (Dömitz) — град во округот Лудвигслуст-Пархим, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на десниот брег на реката Елба, 25 километри југозападно од Лудвигслуст и 37 километри северозападно од Витенберге.
Му биле доделени градските права од грофовите на Даненберг во век. Градот претставува административно седиште на општинската заедница Демиц-Малис.
Трникова пеперуга
Трниковата пеперуга (Satyrium spini) е пеперуга од семејството на Сивци, од видот опашкари. Пеперугата ја има и во Македонија.
Распространетост
Пеперугата ја има во јужна и средна Европа, Мала Азија, Блискиот Исток и Урал. Ја нема во Италија и средоземните острови. Таа живее на отворени предели со грмушести растенија, планински ливади до 2000 метри надморска висина.
Опис
Распонот на крилјата на пеперугата е од 14 до 16 мм кај мажјаците, и 15 до 17 мм кај женките. Основата боја на горната страна е кафеавкаста, додека долната страна е жолтеникава. Кај женките на краевите има портокалови дамки. Долната страна има голема сина дамка и неколку портокалови точки. Има присуство на мали опашки.
Биологија
Пеперугата има една генерација годишно. Возраснуите летаат од мај до август, во зависност од локацијата. Гасениците се хранат со растенијата: Rhamnus, Prunus, Frangula alnus, Frangula daurica, Sorbus и  Malus.
Завратец (Севница)
Завратец (словенечки: Zavratec) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Грузке
Грузке (Грузьке) е село во Украина, Макаровски реон, Киевска област.
Жарко Кујунџиски
Жарко Кујунџиски (роден на 19 мај 1980 во ) — македонски прозаист и драмски автор.
Животопис
Во ноември 2009 година, на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје ја одбранил магистерската теза „Аспекти на микрофикцијата - врз примери од американската и македонската книжевност“. Работел како уредник на електорнскиот магазин Репер (www.reper.net.mk), а бил и неделен колумнист во дневниот весник „Дневник“. Работи како главен уредник на издавачката куќа „Антолог“. Исто така, тој е основач на фестивалот на европската литература „Bookstar“.
Творештво
Кујунџиски е автор на 13 книги од кои позначајни се: романите Spectator (2003), Америка (2006) и Најдено загубено (2008), збирката драми Ендрју, љубов и други непогоди (2004), збирката раскази 13 (2010), како и романот Свинга на гневот (2020). Три негови кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022). Неговите дела се преведени на неколку јазици. Неговиот расказ „Кога се губат очилата“ е дел од антологијата „The best European fiction 2013“.
Spectator е првиот дебитантски роман во македонската книжевност со пет изданија. Во своите дела Кујунџиски се занимава со комплексните односи меѓу единките во современото општество, невозможноста да се воспостави целосна емотивна комуникација, поради личните преобликувања и преобразби на впечатливите ликови кои најчесто се хиперсензитивни и кршливи, како и со процесите на претворање на материјалното во метафизичко.
Добитник е на петнаесеттина награди за најдобар краток расказ, драмски текст и есеј. Во 2003 година ја добил наградата „13 Ноември“.
Бела детелина
Бела детелина (латински:Trifolium repens), е тревно повеќегодишно растение од фамилијата на  Бобови (претходно споменувано како Leguminosae).Распространета е во Европа, вклучувајќи ги Британските острови, и Средна Азија и е еден од најраспространетите видови на детелина. Нашироко е воведена во светот како фуражна култура, а сега е исто така вообичаена во повеќето тревни области ( тревници и градини ) во Северна Америка, Австралија и Нов Зеланд. Видот вклучува сорти често класифицирани како мали, средни и големи, според висината, што ја рефлектира должината на петилата. Терминот „бела детелина“ се применува на видот општо, „холандска детелина“ често се применува на средни сорти (но понекогаш и за помали сорти), а „ладино детелина“ се применува на големи сорти.
Име
Името на родот, Детелина, потекнува од латинскиот ', „три“ и ' , „лист“, т.н. од карактеристичната форма на листот, кој речиси секогаш има три ливчиња ( трифолиолат ); оттука и народното име „ трифолија “. Името на видот, , е латински „лазење“.
Дистрибуција
Роден е во Европа и Средна Азија, сеприсутен низ Британските Острови, воведен во Северна Америка, Јужна Африка, Австралија, Нов Зеланд, Јапонија и на други места, и глобално се одгледува како фуражна култура.
Белата детелина се користи како модел на организам за глобално истражување на екологијата и урбаната еволуција. Како дел од Проектот за глобална урбана еволуција (GLUE), научници од 26 земји го испитуваа производството на цијанид од над 110.000 растенија детелина од 160 градови. Цијанидот може да биде корисен за растенијата на детелина како пречка за тревопасни животни. Анализирајќи ги разликите меѓу урбаните и руралните средини, научниците открија дека производството на цијанид има тенденција да се зголемува со оддалеченоста од центарот на градовите, што укажува на тоа дека популацијата на детелина се прилагодува на факторите кои вообичаено се среќаваат во урбаните центри ширум светот. Можни фактори може да вклучуваат температура (замрзнувањето е поврзано со содржината на цијанид), тревопасните притисоци и стресот од суша. Како живеалишта на детелина, центрите на градовите може повеќе да личат на други далечни градови отколку блиските рурални области.
Предок
Trifolium repens е тетраплоид (4n=32) со два диплоидни предци. Со цел да се зголеми генетската разновидност за размножување, истражувањето е фокусирано на пронаоѓање на овие предци. Предложените предци на Trifolium repens вклучуваат Trifolium nigrescens, Trifolium occidentale, Trifolium pallescens и Trifolium uniflorum .  Дополнително, можно е еден од диплоидните предци допрва да треба да се анализира, или затоа што не е откриен или е исчезнат.
Сточна храна
Белата детелина е опишана како најважна фуражна мешунка во умерените зони. Симбиотска фиксација на азот (до 545 кг од хектар N, иако обично многу помалку, на пр. околу 110 до 170 кг од хектар ) во коренските јазли на белата детелина ја спречува употребата на синтетички азотни ѓубрива за одржување на продуктивноста на пасиштата во многу умерена зона. Белата детелина најчесто се одгледува во мешавини со фуражни треви, на пр. повеќегодишна ржава ( Lolium perenne ). Ваквите мешавини не само што можат да го оптимизираат сточарското производство, туку можат да го намалат и ризикот од надуеност кај добитокот што може да биде поврзан со прекумерна паша на бела детелина на пасиштата. Ваквите мешавини на видови, исто така, имаат тенденција да избегнуваат проблеми кои инаку би можеле да се поврзат со внесот на цијани гликозиди ( линамарин и лотаустралин ) на чисти или речиси чисти насади на некои сорти на бела детелина. Меѓутоа, проблемите неизбежно се јавуваат со пасењето на монокултурите на белата детелина, а супериорното производство на преживари понекогаш се постигнува на монокултурите на белата детелина кои успеале да ја оптимизираат висината на ливадата.
Формононетинот и биоханинот А играат улога во формирањето на арбускуларна микориза на корените на белата детелина, а фолијарната болест може да го стимулира производството на естрогенски куместанци кај белата детелина. Меѓутоа, иако имало неколку извештаи за фитоестрогенски ефекти на белата детелина врз преживарите кои пасат, тие биле многу поретки од таквите извештаи за некои сорти на подземна и црвена детелина. Меѓу фуражните растенија, некои сорти на бела детелина имаат тенденција да бидат фаворизирани од прилично блиско пасење, поради нивната столониферна навика, што може да придонесе за конкурентска предност.
Придружно садење, зелено ѓубриво и покривни култури
Белата детелина расте добро како придружно растение меѓу тревниците, житните култури, пасишните треви и зеленчуковите редови. Често се додава во мешавините во семето на тревникот, бидејќи може да расте и да обезбеди зелена покривка во посиромашните почви каде што тревниците не се добри. Белата детелина може да толерира тесно косење и пасење, и може да расте на многу различни видови и pH на почви (иако претпочита глинени почви). Како мешункасто и издржливо растение, се смета дека е корисна компонента на управувањето со природните или органските пасишта и грижата за тревниците поради неговата способност да го поправа азот и да не се натпреварува со плевелите. Природното фиксирање на азот го намалува истекувањето од почвата и со одржување на здравјето на почвата може да ја намали инциденцата на некои болести на тревникот кои се засилени со достапноста на синтетичко ѓубриво. Поради овие причини, често се користи како зелено ѓубриво и покривна култура.
Кулинарска употреба
Покрај тоа што прави одлична фуражна култура за добитокот, неговите лисја и цветови се вредна храна за преживување: тие се богати со белковини и се широко распространети и изобилни. Свежите растенија со векови се користат како адитиви за салати и други оброци кои се состојат од лиснат зеленчук. Тие не се лесно за луѓето да се сварат сурови, но, сепак, тоа лесно се поправа со варење на собраните растенија 5-10 минути. Домородните Американци јаделе некои видови сурови. Исушените цветови од бела детелина, исто така, може да се пушат како хербална алтернатива на тутунот.
Медицинска употреба
Во Индија, T. repens се смета за народен лек против цревни хелминтични црви, а експериментална студија in-vivo потврди дека воздушните ластари на T. repens имаат значителни антицестодални (анти-тенија) својства.
Етимологија
Трифолиум значи „трифолија“ (листови со три лобуси); ова е името на Плиниј за трилисни растенија.
Репенс значи „притаен“ или „столоничен“.
Матијас Гриневалд
Гринвалд или "" (под псевдонимот Р. 1470. † 1528. Тој бил значајна фигура на германското ренесансно сликарство и претставник на доцно- готски експресивен спиритизам.
Име
По 2002 година истражувачките публикации на Карл Арндт откриле дека уметникот го нарекол Готарт и по име Нитарт и дека неговиот монограм бил М. Г. Н. (Матис Готарт Нитјарт). Во историјата на уметноста влегол како Матијас Гринвалд, за да му се заблагодариме на Јоахим Садрант за неговата прва биографија и биографија која се појавила од 1675 до 1679 година. Ова име се користи и на германска територија и меѓународно е прифатено.
Биографски податоци
Уште еден голем сликар според Дирер бил именуван Матијас Готхарт Нитхарт Гринвалд. Гринвалд е роден околу 1470 ./ 1480. во Вурцбург и 1528 година. Починал во Сала на продажба. Станал познат највеќе во 20 век. Каде што го стекнал своето образование денес е непознат, но тој сигурно ги знаел делата на Мантинг, Леонард, Рафаел, Хиеронимус Бош и Холбејн. Тој израснал во Вурцбург и помеѓу 1501 и. и 1521. бил сопственик на продавницата во Селенгенштат. Поголемиот дел од својот живот го поминал во Мајнц. Тој беше протестант и ги одобри учењата на Мартин Лутер.
Од неговите најрани познати работи е Христос на крстот, 1502 ./ 1503. година. 1510 . тој го извршил како државен службеник кај епископот Мајнц. Во тоа време тој насликал олтарски жртвеници за цркви и катедрали кои ги создал неговите олтарски дела за кои е познат.
Во 1516 тој станал судски сликар на благородниот вајар Албрехт Бранибурски. Поради непознати причини и веројатно поради неговите верувања како лутеран, тој требаше да го напушти овој пост во 1520 година.
Гринвалд се преселил во Хол и повторно работел како инженер за водовод и фонтани и починал таму. Уметниците пријатели во служба на кардиналот Албрехт му ја потпишаа смртната казна. Нема нови вести за него. Најголем дел од неговите дела се изгубиле, ќе требало да нѐ задоволат и сочувана една линија мотиви во меките ткива, и всушност тие биле студиски дела за олтарното сликарство што тој го насликал и го покажа своето знаење за италијанската графика. Неговите цртежи се под влијание на еден мистичен визионерски стил со акцентиран гест кој носи ехо во доцниот готик. Деталите од неговиот живот се доста нејасни за сликарот од толку голема важност како што е Гриневалд. Веројатно е роден во Вирцбург. Живеел во стил на сликар кој бил архитект и стопанственик, и тој се придржувал кон правилата на еснафот. Тој не живеел долго време. Тој имал корист за Мартин Лутер, и тој зависел од многуте патрони за кои работел и кои биле католици. Тој бил инспириран од индивидуалистичкиот дух на ренесансните уметници во Италија. Неговото име сигурно не било Гринулд, грешка од авторот на 17-ти. век од Јоаким фон Сандрарт, од кои сме инспирирани од информациите за овој сликар, кој го измешал со друг уметник, кој го користел Гринвалд со Корја. Стилот на Гринулд бил натуралистички и фанфазиски, формите што ги користел се невообичаени и се приближуваат кон ренесансното сликарство. Во неговиот натурализам, Гриневалд живеел на збрчканото тело на Христос и тагата на болните лица на Марија и Јован.
За разлика од идеализмот и хуманизмот на развиената ренесанса, Гриневалд користел насилство и трагедија во областите со мал контраст. Токму овие елементи што можат да се согледаат во неговата рана работа од него, кои ги создаваат мајсторите од поединечен стил високо развиени и видливи во неговото олтарско дело и со право се смета за претходник на експресионизмот.
Тој бил најблизок со Балдинг Грин од германски уметници, со кого често бил разменуван.
Гребс-Ниндорф
Гребс-Ниндорф (Grebs-Niendorf) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Вогополе (Ура Вајгуроре)
Вогополе (Vokopola) — село во јужна Албанија. Се наоѓа недалеку од Ура Вајгуроре во истоимената општина од Белградскиот округ.
Тања Кочовска
Тања Кочовска (родена во ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица и пејачка.
Филмографија
Кочовска ги остварила филмските улоги:
Животопис
Дипломирала на Факултетот за драмски уметности во Скопје. Од 1994 година е вработена во Театар за деца и младинци-Скопје. Ќерка е на поранешните членови на групата "Мањифико" Панче и Невена Кочовски. Нејзина сестра е пејачката Лидија Кочовска.
Ивона Марија Вернер
Ивона Марија Карин Маргарета Вернер, родена Ивон Карин Маргарета Брорсон, на 28 февруари 1954 година во градот Бастад во округот Кристијанштад, е шведски историчар и професор. Таа во моментов работи на Лундскиот универзитет.
Полошко
Полошко — историско село во Кавадаречко Мариово, чиј атар денес е поделен на селата Бегниште (селото) и Праведник (манастирот). Селото било најпознато по Полошкиот манастир. Селото се наоѓало во источниот дел на Мариово, на десниотбрег на реката Црна.
Историја
Во дарението од Константин Драгаш на манастирот Св. Пантелејмон-Росикон на Света Гора от 70-те години на 14 век, селото било вклучено во него заедно со својот манастир. Во XIX век Полошко бил чифлик во Рожденска нахија (Мариово) на Тиквешка каза на Османлиското Царство. Во публикацијата „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ е наведено дека во 1873 г. Подлошко (Podloschko) имало 15 домаќинства и 78 жители. Според статистиките на бугарот Васил К’нчов од 1900 година Полошко имало 12 жители. По создавањето на вештачкото Тиквешко Езеро во 1964 - 1968 година, селото целосно било потопено, од кое останал само Полошкиот манастир, до кој се стигнува само по воден пат.
Родови
Полошко било македонско село, но денес иселено.
Според истражувањата од 1920-1924 во селото живееле следните македонски родови.
NGC 2891
NGC 2891 — елиптична галаксија во соѕвездието Компас, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2891 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 2891 има привидни димензии од 1,5' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 26 м 56,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 24° 46' 58". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 2891 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26794. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 323; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6592. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1383.
Паул Мај
Паул Мај, познат и како Пол Остерермар (роден на 8 мај 1909 во Минхен - починал на 25 февруари 1976 во Таукирхен во близина на Минхен) бил германски филмски режисер, уредник на филмови, сценарист и продуцент на играни филмови. Паул Мај изрежирал 40 филмови. Бил активен помеѓу 1935 и 1972.
Животопис
Паул е син на филмскиот продуцент Питер Остермаер и неговата сопруга Олга, родена како Вернард. Тој го посетувал Стејт департментот за фотографија и работел во фотокопир. Голем број на познати глумци играле улоги во неговите филмови, како што се Маргарет Хаген, Едит Шулце-Веструм, Герт Фробе, Јоаким Хансен, Јоаким Фуксбергер, Ерих Шеллоу, Пол Едвин Рот, Алберт Ливен, Ханс Нилсен, Елен Швиер, Ханзорг Фелми, Густав Кнут, Хелен Вита, Вернер Ливен, Армин Дален, Ханс Песенбахер, Антје Вајсгербер, Гермејн Дамар, Кристијан Мајбах и Лиане Хиелшер.
Менде Солунчевски
Д-р Менде Солунчевски (Вирово, Демир Хисар, 1.12.1963) е професор, писател и поет. Тој е вонреден професор на Воената академија „Михаило Апостолски“ - Скопје, на Меѓународниот славјански универзитет „Гаврило Р. Державин“ во Свети Николе и Битола, како и на Бизнис академија Смилески - БАС Скопје - Битола.
Животопис
Менде Солунчевски е роден во демирхисарското село Вирово. Основно образование завршил во родното место, а гимназија во Демир Хисар. Дипломирал во 1988 година на Филозофскиот факултет во Скопје - група одбрана. Во 2001 година станува магистер по одбрана, а во 2008 година станува доктор по менаџмент на Универзитетот Св.Кирил и Методиј во Скопје.
Член е на Македонското научно друштво - Битола, Организацијата на резервни офицери на РМ (ОРОРМ), Здружението на дипломирани студенти од РМ на Европскиот центар за безбедносни студии - Џорџ Маршал, Црвениот крст на РМ, Сојузот на борците од НОВ и продолжувачи на делото од НОВ, како и на Литературниот клуб „Изгрев“ од Демир Хисар. Основач и претседател е на здружението на граѓани за афирмација на култура, екологија и рурален туризам „Валавица“ - Демир Хисар.
Автор е на повеќе од стотина научни и стручни трудови издадени во домашни и меѓународни зборници и списанија.
Работи во Министерството за одбрана - Регионален раководител на Одделение за одбрана за регион Битола.
Парабола за фарисејот и цариникот
Парабола за фарисејот и цариникот (или парабола за фарисејот и даночникот) — една од познатите Исусовите алегориски приказни која се наоѓа во Евангелието по Лука.
Параболата прикажува фарисејски свештеник, кој се фали со своите доблести, наспроти собирач на данок кој понизно му се моли на Бога за милост. Оваа приказна ја нагласува потребата од скромна молитва.
Парабола
Лука пренесува дека Исус им ја кажал следнава приказна на некои кои биле убедени дека се праведни и ги презираат другите луѓе:
Толкувања
Во текот на 1 век, фарисеите биле познати по нивното строго почитување на Мојсеевиот закон. Фарисејот во оваа приказна е уште поревносен од своите пријатели, пости почесто отколку што е потребно, дава десеток на сѐ што ќе добие, дури и во случаи кога верските правила не го налагаат тоа. Уверен во својата праведност, фарисејот не барал ништо од Бога и затоа не добил ништо.
Од друга страна, публиканите (јавните службеници кои работеле за Рим) биле презрени Евреи кои соработувале со Римското Царство. Бидејќи биле најпознати по собирањето патарини и даноци, тие обично се опишуваат како цариници или даночници. Меѓутоа, оваа приказна не ја осудува нивното занимање (види и Лука 3:12-13), туку ги опишува како „ја признаваат својата состојба на недостојност пред Бога и ја признаваат својата потреба за помирување“. Доаѓајќи кај Бога со понизност, даночникот ја добива милоста и помирувањето што ги барал“.
Боливарска алијанса на народите на нашата Америка
Боливарската алтернатива за Америките (шпански: Alternativa Bolivariana para las Américas, ALBA) е проект за политичка, социјална и економска соработка помеѓу латино-американските земји. Неа ја предложија Венецуела и Куба како алтернатива на Зоната на слободна трговија на Америките (FTAA на англиски или ALCA на шпански), предложена од страна на САД. Терминот „боливарска“ се однесува на Симон Боливар, борецот за независност на латино-американските земји од шпанската колонијална власт.
Критика на чистиот ум
Критика на чистиот ум (Kritik der reinen Vernunft) е филозофско дело на Имануел Кант, издадено во 1781 и по вторпат во 1789. Познато и како Кантовата „прва критика“, проследено е од Критика на практичниот ум во 1788, а во 1790 од Критика на судењето. Во предговорот на првото издание Кант го објаснува насловот: „Не подразбирам критика на книги и системи, но на разумот воопшто, во однос на сето знаење по кое тој тежнее независно од сето искуство.“
Боливарска алијанса на народите на нашата Америка
Првиот договор во рамките на овој проект е потпишан во Хавана на 14 декември 2004 година од страна на венецуеласкиот претседател Уго Чавез и кубанскиот претседател Фидел Кастро. На почетокот, договорот имаше за цел размена на медициски ресурси и нафта помеѓу двете земји. Венецуела испорачува околу 96.000 барели нафта дневно за Куба по поволни цени, а Куба испрати околу 20.000 лива медицински персонал и неколку илјади учители да работат во сиромашните средини во Венецуела.
Критика на чистиот ум
Предговори
Кант има напишано два различни предговори на Критиката на чистиот ум (во 1781 и во 1787) во кои го објаснува својот проект (да и овозможи на метафизиката да не биде повеќе бојно поле на филозофите и меѓусебно противставените мисловни школи) како и пресвртот во нашата замисла на знаењето (станува збор за прочуената коперниканска револуција). Двата предговори се неопходни и клучни за вистинско разбирање на делото.
Собрадо (Галиција)
Собрадо — општина во покраината Ла Коруња од автономната заедница Галиција, Шпанија. Има површина од 120.64 жит./км2, население од 2,168 жители (2004). Регионот е најпознат по истоимената опатија.
Боливарска алијанса на народите на нашата Америка
По победата на Ево Моралес на изборите во Боливија, на 29 април 2006 година и Боливија се приклучи кон проектот.
Критика на чистиот ум
Предговори
Следствено, Талес и Галилеј направиле потребна револуција со цел еден вид на знаење да се преобрази во научно. Секоја дисциплина која сака да стане научна мора самата да разбере дека субјектот е темелот на познанието и дека целото познание е делумно независно од искуството.
Боливарска алијанса на народите на нашата Америка
И сандинистичкиот водач Даниел Ортега, кој победи на изборите во Никарагва во ноември 2006 година, го поддржува приклучувањето на Никарагва во АЛБА.
Критика на чистиот ум
Предговори
Но метафизиката сè уште го нема достигнато овој статус на наука, што значи дека таа мора да претрпи промени. Кант ги истакнува јасно последиците на копериканската револуција во однос на метафизиката. Субјектот мора да биде во средиштето на сите иследувања, како и искуството кое се наметнува како неопходно. Галилеј не ги воспоставил само а приори хипотезите, бидејќи ни е јасно дека експериментирањето е неизоставен дел од неговите иследувања.
Едноставно може да се изрази Кантовото гледиште на метафизиката, онака како што се појавува во целото дело: Кант сака да ја преобрази во наука како математиката и физиката. Но бидејќи трансцендентите објекти не можат да се искусат, тоа е невозможно: за да се стави крај на филозофските расправи, мора да се пронајде друг пат по кој метафизиката (сфатена како познание на душата, слободата и Бог) ќе се преобрази во наука.
Поради тоа, возможно и нужно е да се претстават трите главни концепти на метафизиката (Бог, душата и слободата) во доменот на моралот. Треба да разбереме дека овие три концепти не можат да бидат искористени надвор од моралот. Овие три концепти се корисни за водење на нашите постапки, но немаат никаква употреба во областа на науката. Со овие зборови: „Го остранив знаењето за да ослободам место за верата“, Кант образложува дека всушност остранува едно псевдо-знаење (метафизиката) за од него да направи вера во која науката не може да не натера да веруваме но која сепак е основа на моралот.
Брезова пеперуга
Брезова пеперуга (Thecla betulae) е пеперуга од семејството Сивци од видот опашкари. Пеперугата ја има и во Македонија.
Аса Ветергрен
Аса Ветергрен (родена 1969 година) е вонреден професор на Катедрата за социологија на Универзитетот во Гетеборг. Нејзините истражувачки интереси вклучуваат социјални движења, миграција, процеси на идентификација и промена во организацијата и општеството и социологијата на емоциите.
Полица (Горно Лакочереј)
Полица  — археолошко наоѓалиште во охридското село Горно Лакочереј. Наоѓалиштето претставува населба од среден век. На 1 км северозападно од селото, на крајната тумба од месноста Ќерија, на зарамнето плато, порано обработувано а денес пошумено, се гледаат остатоци од ѕидови градени од кршен камен и варов малтер. По површината на платото се среќаваат фрагменти од покривни ќерамиди и друг градежен материјал.
Луково (Рашка)
Луково е село во општината Рашка, Србија. Според пописот во 2002 во селото има 38 жители.
Каренц
Каренц (Karenz) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Врапи
Врапи — село во централна Албанија. Селото се наоѓа во областа Тирана.
Кристоф Вандевале
Кристоф Вандевале (Kristof Vandewalle; р. во ) — поранешен белгиски професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот 2008-2015.
Додека бил член на екипата, освоил две последователни екипни хронометри на Светското првенство и две последователни национални хронометарски трки.
Во сезоната 2014, Вандевале ќе вози за екипата по три сезони со  и неговиот претходник. Негова прва победа во боите на екипа, била третото национално хронометарско првенство во мај 2014 година.
Елин Викстрем
Елин Викстрем е шведски уметник и менаџер, роден во 1965 година во Карлскруна. живее во Гетеборг / Умео и била професор на Академијата за ликовни уметности, Умео 2001-2005 година. Таа во моментов е менаџер на Школата за ликовна уметност во Герлесборг.
Закон на Базаглија
Закон на Базаглија или Закон 180 (Legge Basaglia, Legge 180) е италијанскиот Закон за ментално здравје од 1978 година, кој означува голема реформа на психијатрискиот систем во Италија, содржел директиви за затворање на сите психијатриски болници и довело до нивна постепена замена со цела низа услуги засновани на заедницата, вклучувајќи ги поставувањата за акутна болничка нега. Законот Базаглија е основа на италијанското законодавство за ментално здравје. Главниот предлагач на Законот 180 а негов архитект бил италијанскиот психијатар Франко Базаглија. Затоа, Законот 180 е познат како „Закон за Базаглија“ од името на неговиот промотор. Парламентот на Италија го одобрил Законот 180 на 13 мај 1978 година, и на тој начин иницирало постепено демонтирање на психијатриските болници. Спроведувањето на законот за психијатриска реформа било постигнато во 1998 година што го означил самиот крај на системот на државната психијатриска болница во Италија. Законот имал влијание низ целиот свет бидејќи другите земји нашироко го прифатиле италијанскиот модел. Демократската психијатрија била суштинска во раѓањето на реформскиот закон од 1978 година.
Самиот закон траел до 23 декември 1978 година. Потоа, неговите членови биле инкорпорирани, со многу мали измени, во поширок закон (legge 23 dicembre 1978, n. 833 - Istituzione del Servizio sanitario nazionale) што го вовел Националниот здравствен систем.
Општи цели
Општите цели на Законот 180/1978 вклучувало создавање на децентрализирана служба на заедницата за лекување и рехабилитација на ментални пациенти и спречување на ментални болести и промовирање на сеопфатен третман, особено преку услуги надвор од болничката мрежа. Законот 180/1978 вовел значителна промена во обезбедувањето психијатриска нега. Акцентот се префрлил од одбрана на општеството кон подобро задоволување на желбите на пациентите преку грижата во заедницата. Новите хоспитализации во душевните болници „стар стил“ веднаш престанале. Законот барал повторното хоспитализација да престане без две години. Никој не бил неволно отпуштен во заедницата.
Историја
Новиот италијански закон бил создаден по спроведување на долгорочни пилот-експерименти за деинституционализација во голем број градови (вклучувајќи ги Горица, Арецо, Трст, Перуџа, Ферара) помеѓу 1961 и 1978 година. Овие пилот-експерименти успеале да покажат дека е можно да се замени застарената грижа за старателство во психијатриските болници со алтернативна грижа во заедницата. Демонстрацијата се состоела во прикажување на ефективноста на новиот систем на грижа според неговата способност да овозможи постепено и конечно затворање на психијатриските болници, додека новите услуги, кои соодветно може да се наречат „алтернативни“ наместо „комплементарни“ на психијатриските болници, се создавале. Овие услуги вклучуваат апартмани без персонал, надгледувани хостели, групни домови, дневни центри и задруги управувани од пациенти.
Во раните шеесетти, критичен фактор за развојот на новиот Закон бил достапноста на широко распространети реформски движења низ целата земја предводени од синдикатите, работничката класа, студентите и радикалните и левичарските партии. Ова уникатно општествено милје довело до усвојување на иновативни законски нацрт-закони вклучувајќи законодавство за правата на работниците, абортусот, разводот и конечно, Законот 180.
Главни одредби
Законот 180 се засновал на следните главни одредби:
Дихотомија во третманот на менталното здравје
Од донесувањето на Законот 180 во 1978 година, италијанскиот Закон за ментално здравје предизвикал сериозна дебата, оспорувајќи ги неговите социополитички импликации, оценувајќи ги неговите позитивни точки и критикувајќи ги неговите негативни. Меѓутоа, меѓународната дискусија никогаш не го довела во прашање она што Законот 180 го направил за да се подобри судбината на менталните болни кои вршат кривични дела. Италијанското искуство покажува како, кога нема погодни решенија, тешките прашања може да се заобиколат. Италијанското законодавство создал дихотомија во третманот за ментално здравје: за негова заслуга им дал право на ментално болните кои го почитуваат законот да го одбијат лекувањето и го прекинал секој понатамошен прием на ментални пациенти; во исто време, им овозможува на ментално болните кои го прекршуваат законот да бидат затворени во посебни установи на неопределени казни, со што се лишуваат од сите граѓански права.
Главните последици
Главните долгорочни последици од спроведувањето на Законот 180 се дека:
Наследство
Американскиот психијатар Лорен Мошер го нарекоч Законот на Базаглија револуционерен и верувал дека може да се научат вредни лекции од постепеноста на моделите што се користат во развојот на законот и од поддршката за националното здравствено осигурување што го спроведуваше.