cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Констанца Свинарска
Биографија
По завршувањето на војната, таа се вратила на предавање во Познањ. Во 1980-те, таа соработувала со Академското здружение на пријателите на Лужица, Пролуж. Во 1949 година од страна на комунистите била разрешена од функцијата директор на Државното средно училиште Клаудина Поточка, како што и било кажано за доброто на училиштето. Во 1959 година, откако била вратена во образованието, таа била наградена со комеморативна значка на 15-годишнината на Народна Република Полска за заслуги на полскиот Црвен крст. Во дваесеттиот век, кога се пензионирала, таа предавала прашања од христијанската култура во црквата во Јежице. На ова ѝ претходеле двегодишни студии на Институтот за висока верска култура во Познањ.
Забрдени (Леринско)
Во Отоманското Царство
Селото за првпат се спомнува во османлиски дефтер од 1481 г. како Забрдени со 80 домаќинства кои се занимаваат со одгледување на лозја, ореви и правење мед.
Констанца Свинарска
Биографија
Таа била погребана на 24 април 1982 година во Лубаш. Таа била испратена во поворка од неколку стотици нејзини поранешни студенти.
Забрдени (Леринско)
Во Отоманското Царство
Во даночните записници на христијанското население од Леринскиот вилает за 1626-27 г. селото е означено како Забурдани со 62 даночни домаќинства. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очерк путешествия по Европейской Турции)“ ги опишал Забердин како македонско село.
Констанца Свинарска
Семејство
Отец Вацлав бил бунтовник од Голема Полска, дедото и бил јануарски бунтовник, а прадедото бил ноемвриски бунтовник. Таа имала двајца браќа: Вацлав (големополски бунтовник) и Миколај (канон и парохиски свештеник во Чарнков, убиен од Германците во КЛ Заксенхаузен во 1942 година).
Забрдени (Леринско)
Во Отоманското Царство
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Забрдени (Zabrdéni) имало 60 домаќинства со 152 жители Македонци.
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Забрдени живееле 325 Македонци християни. На почетокот на XX век целото село потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија, која правела обиди да ја вкорени бугарската пропаганда во селото. По Илинденското востание на неколку наврати е напаѓано од грчката вооружена пропаганда (андартите). По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото имало 344 Македонци под егзархијата и работело бугарско училиште.
Во 1905 г. селото пострадало од андартски напади. Истата година овие гркомански и грчки единици ја запалиле големата селска црква „Св. Никола“ — камена базилика без купола со женска црква (емпора).
Според Боривое Милоевиќ, пред Балканските војни селото имало 40 куќи.
Етел Шекспир
Дама Етел Мери Ридер Шекспир (родена како Вуд; 17 јули 1871 – 17 јануари 1946 година) била англиски геолог, јавен службеник и филантроп.
Забрдени (Леринско)
Во Грција
За време на Првата балканска војна во 1912 г. кај Забрдени грчката армија претрпила пораз од силите на Џавид-паша и времено се повлекла. . Подоцна селото е окупирано од грчка војска. По Втората балканска војна во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога Забрдени броело 358 жители. Во 1916 г. за време на Првата светска војна селото за кратко е окупирано од бугарската армија. Во 1920 г. во селото се попишани 306 лица. Во 1926 г. властите го преименувале во Лофи, што значи „ридови“, како своевиден превод на македонското име. На пописот од 1928 г. е забележан пораст на 417 жители. Во 1932 г. според грчките влати во Забрдени се заведени 71 македонојазични семејства, од кои 60 биле со изјавена македонска национална свест
Јован VI Кантакузин
Јован VI Кантакузин (грчки: Ἰωάννης ΣΤʹ Καντακουζηνός, о. 1292 - 15 јуни 1383) бил византиски цар од династијата Кантакузини кој владеел од 1347 до 1354 година.
Забрдени (Леринско)
Во Грција
Меѓу двете светски војни само незначителен број на жители се иселиле во прекуокеанските земји и Бугарија. На пописот од 1940 г. Забрдени имало 516 жители. Во април 1941 г. селото е окупирано од бугарската војска и воспоставена е бугарска општинска власт.
Етел Шекспир
Родена во Биденхем, Бедфордшир, ќерка на свештеник. Се школувала во гимназијата Бедфорд и факултетот Њунхам, Кембриџ (1891–95), дипломирала по природни науки. Во 1896 година таа станала асистент на Чарлс Лапворт на факултетот Мејсон (кој подоцна станал Универзитет во Бирмингем), и ја започнала подготовката на нејзиното најпознато дело, Британски граптолити, со нејзината пријателка од колеџ Гертруда Елс.
Таа била особено одговорна за илустрациите. Оваа монографија требало да стане стандардна палеонтолошка референтна работа за многу години. Објавила голем број други дела и била избрана за член на Геолошкото друштво во 1919 година. Во 1920 година го добила медалот Мурчисон за нејзината работа на монографијата.
Во 1906 година таа добила нејзината диплома од Универзитетот во Бирмингем, а набргу потоа стапила во брак со Гилберт Арден Шекспир, професор по физика на Универзитетот со кого се сретнала во Кембриџ. Имале само едно дете, ќерка, но таа починала во детството. За време на Првата светска војна, таа се посветила на помагање на инвалидите. Таа била почесен секретар на Одборот за воени пензии во Бирмингем и од 1917 до 1926 година и била член на Комитетот за специјални грантови на Министерството за пензии. Таа била назначена за судија на мирот во Бирмингем во 1922 година, специјализирана за случаи кои вклучувале деца и девојчиња од работничката класа. Таа била семеен посетител на згрижувачките родители и поканила многу сиромашни жени и девојчиња да останат во нејзиниот дом во Калдвел Хол, Аптон Ворен, Ворчестершир.
Забрдени (Леринско)
Во Грција
Според грчки податоци од 1945 г. во селото има 597 македонојазични жители, од кои 400 со „негрчка национална свест“, 50 наводно со „грчка“ (што е сомнително) и 147 со „неутврдена“. Забрдени не настрадало позначајно во Граѓанската војна, па затоа од него во Р. Македонија и источноевропските земји се иселиле само четири семејства и извесен број поединци. Намалувањето на населението во следните периоди се должи на иселување во прекуокеанските земји.
Јован VI Кантакузин
Борбата против царот Андроник II
Веќе во 1322 г. одново избувнала војна. Во лагерот на младиот Андроник дошло до несогласувања предизвикани, во крајна линија, од соперништвото меѓу големиот дукс Сиргијан и големиот доместик Кантакузин. Бидејќи Андроник III застанал на страната на својот пријател Кантакузин, Сиргијан, којшто дотогаш бил главен водач на целиот потфат, му се придружил на стариот цар и во негова служба сега го преземал водството во борбата против својот неодамнешен закрилник и господар. Откако повеќе градови во близина на престолнината го прифатиле него, Андроник II одново попуштил и била постигната спогодба според поранешните услови.
Владеењето во сенка
Со Андроник III на власт дошла нова генерација чијшто најистакнат претставник бил Јован Кантакузин. Вистинскиот водач во граѓанската војна во последните години, Кантакузин во свои раце ја зел државната управа. Со државничките способности тој значително ги надминал сите свои современици, па и храбриот и непостојан цар. Андроник пожртвувано и не без успех ги водел војните, но правец на државната политика и давал Кантакузин. Периодот на демагошките ветувања изминал. Преземајќи ја власта и одговорноста, Андроник III и Кантакузин значително се придружувале кон мерките на претходната влада. Разбирливо, многу последици од граѓанските војни не можеле веќе да се отстранат. Финансиските тешкотии уште повеќе се зголемиле и вредноста на перперата во времето на внатрешните борби одново паднала.
Забрдени (Леринско)
Во Грција
Според истражување од 1993 г. селото е чисто „словенојазично“ и во него македонскиот јазик е одлично зачуван.
Јован VI Кантакузин
Владеењето во сенка
Тоа што особено ја карактеризира политиката на новата византиска влада, давајќи и ново обележје, била соработката на Кантакузин со селџучките емири коишто, како и на Византија, се чувствувале загрозени од османлиската експанзија. Воедно византиската влада се обидувала да се ослободи од врската со Џенова за да воспостави сопствена самостојност како поморска и трговска сила. Тоа не можело да се постигне без јакнење на византиската флота, па градењето бродови за царот Андроник III и големиот доместик Јован Кантакузин била една од најнеодложните задачи. Бидејќи за тоа не биле доволни државните средства Кантакузин и другите византиски магнати, секако, уште тогаш го помагале градењето бродови од свои лични средства.
Забрдени (Леринско)
Во Грција
Во средината на октомври 2008 г. жителите на селото одржале протести против воената вежба на грчката армија што требала да се одржи во непосредна близина на селото, како и против приведувањето на македонски новинари. Ова предизвикало интервенција од грчката полиција, приведувајќи 4 лица, а едно било полесно повредено. Прекршочни пријави за овие инциденти биле покренати против 7 жители на Забрдени.
Јован VI Кантакузин
Надворешна тогашна состојба
Андроник III и Јован Кантакузин храбро се обиделе да и се спротивстават на тешката судбина. Во 1329 г. тргнале во Мала Азија со 2,000 војници за да ја ослободат опседнатата Никеја. Но биле поразени во нерамна борба кај Филокрена и во почетокот на март во 1331 г. Орхан влегол во Никеја. Шест години подоцна во рацете на Османлиите паднала и Никомедија. Андроник III и Јован Кантакузин се обиделе со помош на новоизградената флота да ги засилат византиските позиции на море. Во 1329 г. царската флота тргнала најпрвин на Хиос којшто под власта на џеновјанското семејство Цакарија се одметнал од Царството. Овој важен остров бил освоен и сè до 1346 г. останал под византиска власт. Исто така, со поддршка на соседните селџучки емири, била принудена да ја признае врховната власт на Византија, воедно и Фокеја, којашто исто така се наоѓала во рацете на Џеновјаните.
Забрдени (Леринско)
Цркви
Селото има две цркви:
Ноам Чомски
Аврам Ноам Чомски (роден на 7 декември 1928 во Филаделфија) — американски јазичар, научник, историчар, социјален критичар и политички активист. Понекогаш опишан како „татко на модерната лингвистика“, Чомски е исто така еден од основачите на полето на когнитивната наука. Автор е на повеќе од 100 книги за теми од полето на лингвистиката, војната, политиката и медиумите. Идеолошки, неговите ставови се на линија со анархосиндикализмот и либертерскиот социјализам.
Забрдени (Леринско)
Цркви
Селска слава е Митровден.
Јован VI Кантакузин
Надворешна тогашна состојба
Откако го отрула својот маж-деспот, епирската деспотка Ана ја презела власта со својот син Никифор II и стапила во преговори со византискиот цар. На чело на поголема војска, чиешто јадро со сочинувале туркиски трупи, Андроник III и Јован Кантакузин побрзале од Тесалија за Епир за да ја примат изјавата на верност од епирската деспотка (1337 г.). На тој начин Епир со Акарнанија без борба бил припоен на Византиското царство. По налог на титуларната латинска царица Катарина Валоа, којашто тогаш владеела со Ахајското Кнежевство, анжујскиот намесник во Драч организирал востание за враќање на отфрлениот деспот. Никифор II во Арта бил прогласен за владетел, а царскиот намесник Теодор Синадин бил затворен. Меѓутоа, само неколку градови му се придружиле на деспотот, додека поголемиот дела на земјата му останал верен на византискиот цар. Кога Андроник III и Јован Кантакузин пристигнале со малата војска, востанието било брзо ликвидирано (1340 г.). Никифор морал да се врати во своето чесно прогонство во Солун и да се задоволи со титулата паниперсеваст и со свршувачка со ќерката на Кантакузин. Јован Кантакузин со занес го величал овој успех, којшто ниту една поранешна влада, и покрај сите напори не била во состојба да го постигне.
Ноам Чомски
Животопис
Роден во семејство на еврејски имигранти од Филаделфија од средна класа, Чомски развил ран интерес за анархизмот од книжарниците во Њујорк. На 16-годишна возраст започнал да студира на Универзитетот во Пенсилванија, полагајќи курсеви по лингвистика, математика и филозофија. Во 1949 година дипломирал на Универзитетот на Пенсилванија. На истиот универзитет магистрирал во 1951 година, а во 1955 година ја одбранил својата докторска дисертација „Трансформациска анализа“ и станал доктор на науки од областа на лингвистиката. Неговата теорија за универзалната генеративна граматика му донесе бројни признанија во јазичаричките кругови при што поради неговите заслуги на ова поле е наречен „Ајнштајн на лингвистиката”.
Забрдени (Леринско)
Родови
Според истражувањата на Боривое Милоевиќ од почетокот на XX век, во Забрдени се забележуваат следниве староседелски родови:
Јован VI Кантакузин
Регентството врз Јован V Палеолог
Кога Андроник III на 15 јуни 1341 г. умрел, неговиот син Јован V имал само девет години. Како најблизок пријател и соработник на покојниот цар, големиот доместик Јован Кантакузин полагал право врз водењето на регентството. Меѓутоа, против него се создала моќна опозиција којашто се собрала околу царицата мајка-мајка Ана Савојска и патријархот Јован Калекас. А најопасен противник на Кантакузин му бил неговиот некогашен приврзаник, итриот Алексиј Апокавк, којшто во времето на граѓанската војна се истакнал на страната на Андроник III и се здобил со големи почести и богатства.
Ноам Чомски
Творештво
Ноам Чомски е автор на голем број дела од областа на лингвистиката, надворешната политика и медиумите:
Забрдени (Леринско)
Родови
Ташемини (7 куќи), Мицковци (3 к.), Настасовци (5 куќи), Крстовци (2 куќи), Стефо Јован (1 куќа), Костадиновци (3 куќа), Кирковци (4 куќи), Наце Гиче (1 куќа), Мицевци (2 куќи), Илија Дело (1 куќа), Дафо Јане (1 куќа), Мицо Василов (1 куќа), Петко Аврам (1 куќа), Трпчевци (3 куќи), Таше Мине (1 куќа), Танчии (1 куќи) и Ташовци (3 куќи).
Јован VI Кантакузин
Надворешно-политичка состојба
Дворските интриги и борбите на странките го исполнувале животот во византиската престолнина. Меѓутоа, надворешно-политичките неприлики не чекале. Турците го ограбувале тракискиот брег, Србите одново продреле до Солун, а и Бугарите се заканувале со војна. Со трупи врбувани со лични средства, Кантакузин успешно им се спротивставил на непријателите. Дури, му се отворила можност одново да ги засили византиските позиции во Грција. Ахајските феудалци го известиле големиот доместик дека се подготвени да го признаат византискиот суверенитет. Во Ахајското Кнежевство владеело длабоко вриење така што француските барони повеќе сакале да му се потчинат на византискиот цар отколку на претставниците на банкарското семејство Ачајуоли од Фиренца, коишто од неодамна управувале со Ахаја како намесници на титуларната царица Катарина. Кантакузин бил исполнет со занес и надежи. „Ако со божја помош успееме“, рекол во воениот совет, „да ги потчиниме Латините населени на Пелопонез, тогаш и Каталонците во Атина и Беотија доброволно или присилно ќе ни се приклучат нам. Тогаш власта на Ромеите, како во старото време, ќе се шири од Пелопонез до Византион, и ќе ни биде лесно и од Србите и од другите соседни варварски народи да добиеме задоволство за сите навреди кои толку долго ни ги нанесуваа“.
Ноам Чомски
Творештво
Три од неговите книги, „Нужни илузии“ („Култура“, 2003), „Интервенции“ („Култура“, 2007) и „Кој владее со светот?“ („Арс Ламина“, 2019) се преведени на македонски.
Забрдени (Леринско)
Родови
Дојденци се потомците на Овчарец (1 куќа), доселен од селото Овчарани.
Јован VI Кантакузин
Новата граѓанска војна
Но овие надежи биле пресретнати од избувнувањето на нова граѓанска војна којашто не само што ги урнала сите изгледи за приширување на византиската власт, туку го уништила и тоа што минимално на Византија и останало. Заминувањето на Јован Кантакузин од престолнината, противничката странка го искористила за извршување државен удар. Големиот доместик, којшто се одушевувал од грандиозните патриотски планови, бил прогласен за државен непријател, неговата палата била урната и ограбена, а неговите приврзаници, доколку не успеале да побегнат од Цариград, биле затворени. Во договор со царицата Ана Савојска, на чело на регентството застанал патријархот Јован. Алексиј Апокавк бил поставен за голем дукс и управител на престолнината и соседните градови и острови, а на неговите приврзаници им биле дадени високи позиции. Кантакузин ја прифатил борбата и во Димотика на 26 октомври се прогласил за цар. Меѓутоа, почитувајќи го принципот на легитимитетот, кон кого и во натамошниот тек на граѓанската војна цврсто се придржувал, тој наредил во свечените акламации на прво место да се споменуваат имињата на царицата Ана и легитимниот цар Јован V, а дури после нив неговото име и името на неговата сопруга Ирина. Тој сакал да нагласи дека не се бори против легитимниот царски дом, туку против Апокавк, којшто наскоро во Цариград станал семоќен. Како востаничко движење во времето на првата граѓанска војна и Кантакузиновата акција против цариградското регентство се потпирала пред сè врз тракиското благородништво, така што и овојпат провинцијата ја надминала престолнината.
Забрдени (Леринско)
Стопанство
Населението се занимава со земјоделство и сточарство. Главни производи се житото и тутунот.
Јован VI Кантакузин
Движењето на исихастите
Византија се наоѓала на прагот на една од најтешките кризи што воопшто ја доживеала. Додека граѓанската војна од дваесеттите години значително го ослабела Царството, граѓанската војна од четириесеттите години му ја одзела последната животна сила. Во многу поголема мера во внатрешните борби сега се замешале странските сили, а борбата на политичките струи се заострила со социјални судири и верски спорови. Византија ја зафатила не само политичка туку и тешка социјална криза. Силно социјалноо-револуционерно движење дошло до израз во странката на зилотите, а со политичките и социјалните борби се преплетил и огорчениот верски спор, предизвикан од движењето на исихастите, најинтересното верско движење во доцновизантиската епоха.
Исихасти во Византија од дамнина биле нарекувани калуѓерите кои во целосна повлеченост и тишина воделе строг самотнички живот. Во XIV век исихазмот добил карактер на побено мистичко-аскетска струја. Далечен претходник на оваа струја бил познатиот мистичар од XI век, Симеон Нови Богослов, со кого доцновизантискиот исихазам имал блиски допири во науката и практиката. Прв основател на исихастичкото движење бил синајскиот калуѓер Григориј, којшто во триесеттите години на XIV век ги обиколил византиските земји проповедајќи го своето мистичко-аскетско учење. Учењето на Григориј Синаит во византиските манастири наидувал на силен одек. Особено било големо одушевувањето во Света Гора. Ова старо жариште на византиското православие станала средиште на исихазмот. Најголемата цел кон која се стремеле исихастите била визијата за божествената светлина. Таа цел се постигнувала со помош на одредени аскетски методи.
Социјални разлики
Не биле помалку остри ниту социјалните спротивности коишто го раскинувале Византиското царство. Токму социјалниот расцеп бил причина за крајната жестокост со која била водена оваа граѓанска војна. Колку што Царството повеќе осиромашувало и слабеело, толку поголема била сиромаштијата на широките маси на населението на село и во град. И на село и во градовите сиот имот бил концентриран во рацете на тенок слој од аристократијата, и таа станала предмет на омраза на огорчените маси.
Во времето на својот расцут, византискиот апсолутизам врз урнатините на старата муниципална управа го изградил својот бирократски апарат и градскиот живот му го подредил на својот сеопфатен централизам, иако со времето локалните сили дошле одново до израз и оживеале традициите на градските слободи. Меѓутоа, ова заживување на градската автономија било причинето пред ес од слабеењето на централната власт под притисокот на феудалното велепоседништво, а не од подемот на новите општествени сили. Во градовите на доцновизантиската епоха не господарела новата класа на трговците и занаетчиите, како на Запад, туку локалната земјишна аристократија. Оваа разлика не смеела да се испушта од вид колку и да било точно дека настаните коишто во средината на XIV век го потресле византискиот градски живот, имаат многу аналогии во историјата на современите италијански или фламански градови и дека влегуваат во општите рамки на социјалните судири во тогашните европски градови. Оваа основна разлика објаснува зошто Византија, некогашната водечка економска сила во светот, толку брзо била надмината од италијанските градови и толку целосно потисната во заднина.
Последователни востанија
Со избувнувањето на судирот меѓу цариградското регенство и водачот на аристократите Јован Кантакузин, социјалниот антагонизам, којшто тлеел, избувнал со сета своја сила. Во борбата против Кантакузин, Алексиј Апокавк вешто го корисел огорчувањето на нижите слоеви против благородништвото собрано околу неговиот соперник. Во Едрене избувнало востание против локалната аристократија и набрзо пожарот ги зафатил и другите грчки градови. Членовите на благородничките и на имотните семејства коишто биле приврзаници на Кантакузин, насекаде биле отстранети.
Намесникот Теодор Синадин морал да избега од градот. Исто така, и припадниците на повисокиот сталеж, приврзаниците на Јован Кантакузин, спасот го побарале во бегство. Нивните имоти биле запленети. Како противници на Кантакузин, зилотите ја признавале легитимната влада на царот Јован V Палеолог. Дури најпознатите водачи на оваа антиаристократска странка биле од семејството на Палеолозите. Бидејќи го избркале дотогашниот солунски намесник, како приврзаник на Кантакузин и изразит претставник на благородништвото, зилотите го прифатиле претставникот што бил испратен од Цариград. Меѓутоа, првиот избор во градот го немал царскиот намесник, туку водачот на зилотите. Со текот на времето неговото влијание само растело така што Солун фактички живеел свој посебен живот и уживал речиси целосна самостојност. Во вториот град на Царството подолго време загосподарила револуционерната антиаристократска странка којашто енегично ја бранела својата власт и сурово се пресметувала со своите противници.
596
596 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 596 година од новата ера, 596. од првиот милениум, 96. од VI век и седма од 590-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6104 и 6105 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5346 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4356 и 4357 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1349.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 596 година се протега во 3232 и 3233, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3292 и 3293 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1139. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 27 и 26 година пред хиџра.
NGC 7206
NGC 7206 — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7206 се споменува и како UGC 11904, MCG 3-56-7, CGCG 451-6.
Откривање
Објектот е откриен на 7 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7206 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7206 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 5 м 40,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 47' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 147°.
Други поделби
Проучување на NGC 7206 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68014. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 211; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1680. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 187.
IC 1247/1
IC 1247/1 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Ирина Хазарска
Чичак или Ирина Хазарска (турски: Çiçek, грчки: Ειρήνη;? - 750) била хазарска принцеза и византиска царица (732-752), прва сопруга на царот Константин V Копроним.
IC 1247/1
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Ирина Хазарска
Според Теофан Исповедник, Чичак била ќерка на хазарския ханот Бихар, а според патријарх Никифор таа била негова сестра. Во 735 Чичак, која веќе го имала прифатено христијанството и грчкото име Ирина, била омажена за синот на византискиот цар Лав III Сириец, Константин, кој подоцна се качил на византискиот престол како Константин V Копроним. Овој династички брак го зацврстил сојузот меѓу Византија и Хазарскит хаганат, кои имале заеднички непријател во лицето на Арапскиот калифат.
IC 1247/1
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1247/1 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 1247/1 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Ирина Хазарска
Во Цариград Чичак започнала да ги изучува напорно основите на христијанската вера, запознавајќи се подетално со Евангелието. Теофан Исповедник ја претставува како исклучително божествена жена и гледал во неа целосна спротивност на свекорот и нејзиниот сопруг. Лав III и Константин V биле поддржувачи на иконоборството, додека Теофан Исповедник бил иконопочитател. Веројатно неговите пишувања дошле до израз кај самата Ирина, која започнала да ги споделува ставовите на хронистот.
IC 1247/1
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 20 м 53,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 30' 30".
Други поделби
Проучување на IC 1247/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1561585.
Ирина Хазарска
Со името на Чичак-Ирина се поврзува и навлегувањето во византискиот двор на нова мода во машката облека, под влијание на хазарскиот начин на облекување - т.н. чичакион.
Космос-837
Космос-837 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Ирина Хазарска
Царот Лав III починал на 18 јуни 741 година, по кое на престолот се качил Константин V, а Чичак-Ирина била прогласена за негова царицата.
Космос-837
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 1 јули 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-837 бил комуникациски сателит.
Ирина Хазарска
На 25 јануари 750 година Чичак-Ирина го родила идниот цар Лав IV Хазар. Во врска со овој настан, името на Чичак-Ирина се споменува за последен пат во изворите. На следната година Константин V веќе бил оженет за својата втора сопруга. Се претпоставува дека Чичак починала при или непосредно по раѓањето на нејзиниот син.
Според истражувањата името Чичак произлегува од турски збор "çiçe", која значи цвет.
1248 п.н.е.
1248 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1248. година пред новата ера, 248. од вториот милениум п.н.е., 48. од 13 век п.н.е. и деветта од 1240-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4260 и 4261 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3502 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2512 и 2513 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 495 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1248 година се протега во 1388 и 1389, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1448 и 1449 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 705 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1926 и 1925 исламска година пред хиџра.
Ницен
Ницен (Nützen) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Димитровград
Црквата „Рождество на Пресвета Богородица“ („Рођења Пресвете Богородице“) — христијански храм кој се наоѓа во Димитровград, Србија.
Историја на Википедија
Џими Велс и Лари Сенгер во 2000 година ја започнале Нупедија, која требало да биде слободна енциклопедија на ист начин како што Линукс е слободен оперативен систем. Но, Нупедија не напредувала најдобро, па во 2003 била згасната. Луѓето кои работеле на Нупедија, виделе дека идејата е одлична, но дека реализацијата е слаба, и така настанала Википедија.
Почетоци
Википедија е покрената во февруари 2003 година, и во третата година на нејзиното постоење (на 26 август 2005) проектот имал повеќе од 2 милиони статии, википедија постои на повеќе од 150 јазици, а покрај Википедија постојат уште и Викицитат, Викикниги, Викиизвори, Викиречник.
IC 1248
IC 1248 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 20 м 54,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 30' 52"".
Други поделби
Проучување на IC 1248 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Ана (сопруга на Артабасд)
Ана (705 - по 743) била сопруга на Артавазд Иконољубец и царица на Византија и августа во периодот од 741 до 743 година.
Августа
Ана била првородена ќерка на Лав III Сириец и Марија, како и сестра на Константин V Копроним, Козма и Ирина.
Во 713 година, царот Анастасиј II го назначил нејзиниот сопруг Артавазд за владетел (стратег) на Ерменија. По падот на Анастасиј, Артавазд направил договор со неговиот соработник Лав III, владетелот на Анадолија за соборување на новиот цар Теодосиј III. Овој договор бил запечатен со свршувањето на Ана за Артавазд, и бракот се случил откако Лав III седнал на престолот во март 717 година.
Наскоро по неговото стапување на власт, Артавазд ја крунисал сопругата Ана за Августа а неговиот син Никифор за совладетел, додека пак другиот син Никита за водач на ерменската тема. Ана станала мајка на вкупно седум деца.
Пад
Но додека Артавазд можел да се потпре на поддршката на темите Тракија и Опсикија, Константин V Копроним за себеси ја обезбедил поддршката на Анадолската и Тракијската тема. Неизбежниот судир се случил во мај 743 година, кога Артавазд водел напад против Константин но бил поразен. Подоцна истата година Константин го поразил Никита, и на 2 ноември 743 година Артаваздовото владеење завршило, кога Константин V влегол во Цариград и го заробил својот непријател. Артавазд и неговите синови биле јавно ослепени и испратени во Хлорскиот манастир во предградијата на Цариград. .
Годината на смртта на Ана е непозната, но таа не се споменува по владеењето на нејзиниот брат.
Светски ден на телекомуникациите и информациското општество
Светски ден на телекомуникациите и информациското општество – 17 мај дефиниран од ООН кога се прославува денот на телекомуникациите и информациското општество. Целта на овој настан е да се даде помош во зголемувањето на свеста за можностите што користењето на интернетот и другите информациски и комуникациски технологии (ИКТ) може да му го донесе на општествата и економиите, како и начинот да се премости дигиталниот јаз. 17 мај ја означува годишнината од потпишувањето на првата Меѓународна телеграфска конвенција и формирањето на Меѓународната унија за телекомуникации.
Светски ден на информациското општество
Во ноември 2005 година, Светскиот самит за информациско општество го повика Генералното собрание на ООН да го прогласи 17 мај за Светски ден на информациското општество за да се стави во фокусот значењето на ИКТ и широкиот спектар на прашања кои се однесуваат на информациското општество што ги покрена Светскиот сами за информациско општество. Генералното собрание усвои резолуција (A/RES/60/252) во март 2006 година која одредува дека прославата на Светскиот ден на информациското општество ќе се прославува секоја година на 17 мај.
Светски ден на телекомуникациите и информациското општество
Во ноември 2006 година, Конференцијата на МУТ во Анталија, Турција, реши двата настани да се слават на 17 мај како Светски ден на телекомуникациите и информациското општество. Ажурираната Резолуција 68 ги повикува земјите членки денот да го прославуваат на годишна основа со организирање на соодветни национални програми.
Светскиот ден на телекомуникациите и информациското општество во Македонија
По повод Светскиот ден на телекомуникациите и информациското општество, Институтот за телекомуникации при Факултетот за електротехника и информациски технологии на универзитот „Св. Кирил и Методиј“ почнувајќи од 2014 година, секоја година организира работилница од областа на телекомуникациите.
NGC 4895
NGC 4895 — леќеста галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4895 се споменува и како UGC 8113, MCG 5-31-81, CGCG 160-249, DRCG 27-206.
Откривање
Објектот е откриен на 5 мај 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4895 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4895 има привидни димензии од 1,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 0 м 18 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 12' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на NGC 4895 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44737. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Битка кај Острог
Битката кај Острог била една од најголемите битки во османлиско-црногорската војна, која завршила со османлиска победа. По османлиската победа, Црна Гора прифатила мировен договор со Отоманската империја.
Црногорската војска се состоела од триесет баталјони пешадија, од по 848 луѓе на секоја линија, корпус на коњаница, составен од 3.000-10.000 луѓе. Бројот на Отоманската армија бил непознат. Исто така, црногорската артилерија била поставена во планините.
Битката завршила со османлиска победа бидејќи црногорските сили не успеале да ги спречат османлиските сили во Острог.
1189 п.н.е.
1189 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1189. година пред новата ера, 189. од вториот милениум п.н.е., 89. од 12 век п.н.е. и последна од 1180-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4319 и 4320 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3561 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2571 и 2572 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 436 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1189 година се протега во 1447 и 1448, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1507 и 1508 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 646 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1866 и 1865 исламска година пред хиџра.
598
598 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 598 година од новата ера, 598. од првиот милениум, 98. од VI век и деветта од 590-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6106 и 6107 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5348 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4358 и 4359 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1351.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 598 година се протега во 3234 и 3235, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3294 и 3295 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1141. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 25 и 24 година пред хиџра.
Космос-838
Космос-838 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 2 јули 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 443 км, а најмалото на 427.
1190 п.н.е.
1190 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1190. година пред новата ера, 190. од вториот милениум п.н.е., 90. од 12 век п.н.е. и прва од 1190-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Демирхисарски заговор
Демихисарски заговор или Брсјачка буна — организиран отпор во 1880-тите години меѓу македонското население во југозападна Македонија против власта на Отоманското Царство, незадоволно од Берлинскиот конгрес (1878) и останувањето на Македонија под турска власт. Заговорот ги зафатил териториите помеѓу Крушево, Охрид, Битола, Прилеп и Кичево.
1190 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4318 и 4319 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3560 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2570 и 2571 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 437 пред основањето на Рим.
Демирхисарски заговор
Муслимански зулумџии
Нападите на албанските банди довеле до анархична состојба поради која речиси во секое село во југозападна Македонија се појавиле муслимански зулумџии кои ја узурпирале турската власт и ги подложувела селаните на маки. Меѓу зулумџиите се нашле: Џемо од Порече, Ќучук Сулејман од Прилепско, Карабатак од Охридско и други.
Берлински конгрес
На Берлинскиот конгрес големите сили решиле Македонија да остане во рамките на Отоманското Царство и за неа биле предвидени реформи според членот 23, односно воведување на критскиот органскиот устав од 1868 година. Меѓутоа во текот на Руско - турската војна во составот на руската и српската армија имало македонски доброволци кои се бореле за слободата на Македонија, по војната тие се вратиле во своите домови и започнале со четнички живот незадоволни од општата состојба во Македонија како и од одлуките на Берлински конгрес. Македонските доброволци кои се бореле во редовите на руската војска навлегле во источна Македонија и набргу се нашле како учесници во Кресненското востание, додека пак македонските борци во редовите на српската војска учествуваат во Демихисаркиот заговор.
Првите акции
Сите овие случувања и настани придонеле да дојде до самоорганизирање на народот и формирање на вооружени чети во западна Македонија кој во почетокот дејствувале независно една од друга и секоја во својот реон, а најчесто на чело на овие чети биле поставувани доброволци од српско - турските и руско - турските војни.
Четата на Стефан Петревски
Во Турн-Северин, околу Стефан Петревски се формирала група на Македонци од Поречко, тие решиле да се вратат во својот крај и да се нафатат со ајдутство. Тргнале во неколку групи и за неколку месеци се нашле Поречко, а меѓу нив бил и Мицко Крстевски (иќ) од Латово кој решил веднаш да преземе акција, во заседа го сочекал Џемаил Ага и го убил. Ова убиство било опеано во песната:
Четата на Чакревци
Tаква четa била и онаа на прилепчанецот Диме Чакре кој бил учесник во Руско - турската војна во која бил и одликуван со руски медал за храброст. Чакре најпрво се засолнил во Ќустендил потоа навлегол во Прилепско каде со својата чета од 9 души, составена од: брат му Мијале, Тоде Бочварчето, Ѓоргија Лажот, Јосиф Радобилец, Мицко Мариовчето и други, ликвидирале неколку зулумџии од Прилеп и неговата околина по што се нашле во Крушево.