cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Успенска катедрала (Москва)
Изградба
Во текот на 14 век, митрополитот Петар Киевски успеал да го убеди рускиот цар Иван I Московски да изгради соборен храм кој ќе биде посветен на Пресвета Богородица, и чија конструкција би била слична како на Катедралата на Успението во градот Владимир. Изградба на соборниот храм започнала на 4 август 1326 година, а катедрала била завршена и осветена на 4 август 1327 година. Во тоа време градот Москва станал главен град на Владимирско-суздаљското Кнежевство, а подоцна и на Киевска Русија.
Во текот на 15 век, се довело до заклучок дека црквата мора да биде реконструирана, бидејќи била во фаза на распаѓање. Така, истата започнала во 1472 година, а како главни архитекти биле избрани Кривцов и Мишкин. По две години од нејзината работа, црквата била скоро целосно изградена, но пред да биде официјално осветена, во градот се случил земјотрес кој придонел црквата да се сруши делумно. По ова, Иван III Руски го поканил големиот италијански архитект Аристотел Фиораванти да дојде во Русија и во руски стил да ја изгради црквата. Соборниот храм во Владимир уште еднаш бил земен како модел за изградба на црквата. Италијанскиот архитект на неколкупати одел во Владимир за да ги проучи руските методи за изградба. Така црквата била целосно завршена во 1479 година.
Историја
Во 1547 година, во оваа црква се одржало крунисувањето на првиот руски цар Иван Грозни. Оваа катедрала станала место каде биле крунисувани повеќе цареви и императори. Овде биле одржувани и голем број на народни собири, а црквата станала и дом на патријарсите и митрополитите. Околу нејзиниот двор се наоѓаат неколку гробови од нив.
По заземањето на власта во Русија од страна на Болшевиците, одржувањето на црквите било забрането. Со специјална дозвола од страна на Ленин, во катедралата за последен пат се одржала литургија на Великден во 1918 година. Во следните години, објектот бил затворен, за да од 1955 година биде претворен во музеј.
Според една легенда, во зимата 1941 година, во времето кога Нацистичка Германија била скоро пред портите на Москва, самиот Сталин наредил тајно да се одржи во катедралата литургија, за спас на земјата од германската инвазија. Во 1960 година, овде било префрлено министерството за култура.
По пропаѓањето на комунизмот, објектот повторно бил претворен во патријаршка црква, но продолжил да функционира и како музеј.
Балкон
Балкон (од balcone, „скеле“) ― платформа која се протега од ѕидот на зградата, поддржана од столбови или држачи за конзола и затворена со балустер, обично над приземјето.
Видови
Традиционалниот малтешки балкон е дрвен затворен балкон кој излегува од ѕид.
Спротивно на тоа, балконетот (Јулиев балкон) не излегува надвор од зградата. Обично е дел од горниот кат, со балустрада само напред, како мала ложа. Современ балконет често има метална бариера поставена пред висок прозорец што може да биде отворен.
Функции
Единицата со редовен балкон ќе има врати што се отвораат кон мал двор со огради, мала дворна градина или покривно зеленило. Француски балкон е лажен балкон, со врати кои се отвораат кон оградата со поглед на дворот или околниот пејзаж подолу.
Понекогаш балконите се приспособувани за церемонијални цели, на пр. базиликата „Св. Петар“ во Рим, кога новоизбраниот папа го дава својот благослов urbi et orbi по конклавата. Внатре во црквите понекогаш се обезбедуваат балкони за пејачите, а во салите за банкети и слично за музичарите.
Во театрите, балконот порано бил сценска кутија, но името сега обично е ограничено на делот од гледалиштето над кругот на фустанот и под галеријата.
Балконите се дел од скулптурниот облик на зградата што овозможува неправилни фасади без трошоци за неправилни внатрешни структури.
Покрај тоа што функционираат како надворешен простор за станбена единица, балконите можат да играат и секундарна улога во градењето одржливост и квалитетот на внатрешната средина. Било покажано дека балконите обезбедуваат ефект на настрешница што помага да се спречи прегревање на внатрешноста со намалување на сончевото засилување, а исто така може да има придобивки во однос на блокирање на бучавата и подобрување на природната вентилација во единиците.
Материјали
Балконите можат да бидат направени од различни материјали, но најпопуларен порано бил каменот. Со подемот на технологијата и современото доба, балконите сега можат да се градат од други материјали, вклучувајќи стакло и нерѓосувачки челик за да се обезбеди издржлив и современ изглед на зградата.
Значајни балкони
Една од најпознатите употреби на балконот е во традиционалните инсценации на сцената која стана позната како „сцена на балкон“ во трагедијата на Шекспир, „Ромео и Јулија “ (иако во сцената не се споменува балкон, туку само прозорец на која се појавува Јулија).
Имиња на балкони
Имињата на производителите за нивните дизајни на оградата на балконите често се однесуваат на потеклото на дизајнот, на пр. италијански балкон, шпански балкон, мексикански балкон, еквадорски балкон. Тие се однесуваат и на обликот на шипките што се користени за оградите на балконите, на пр. балкон со зглобови. Во градежната индустрија, нормално е балконите да бидат именуваат описно. На пример, лизгачки балкони со касети кои се однесуваат на современиот метод што се користи за вметнување на алуминиумски балкони или леани балкони кои се однесуваат на бетонски балкони истурени на градилиште.
Флит-Штегелиц
Флит-Штегелиц (Flieth-Stegelitz) — општина во округот Укермарк, во Бранденбург, Германија.
Алфонсо Калцолари
Алфонсо Калцолари (Alfonso Calzolari; — ) — италијански професионален друмски велосипедист.
Калцолари е роден во Вергато. Врв на неговата кариера била целокупната победа на Џиро д’Италија во 1914 година.
Му (изгубен континент)
Му е име на хипотетички континент кој наводно постоел во еден од океаните на земјата, но исчезнал во зорите на човековата исорија.
Концептот и името биле предложени во 19 век од писателот Августус Ле Плонгеон, кој тврдел дека неколку девни цивилизации, како тие од Египет и Месоамерика, биле создадени од бегалците од МУ – кој го лоцирал во Атлантскиот Океан. Овој концепт бил популизиран и објаснет од Џејмс Чрчвард, кој тврдел дека Му неговаш бил сместен на Тихиот Океан
Модерни теории
Концептот на Чрчворд за Му е елабориран од друг писатели. Грахам Хенкок тврди дека уништувањето на Му се случило околу 10,000 г.п.н.е, додека Џејмс Брамвел и Вилијам Скот-Елиот тврдат дека катаклизичките настани започнале пред 800,000 години.
Космос-673
Космос-673 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 август 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3800 килограми. Космос-673 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 635 км, а најмалото на 604.
Алелна честота
Алелна честота — поим од популационата генетика, ја означува пропорцијата од сите копии на еден ген кој пак се состои од одредена генска варијанта — алел. Со други зборови, тоа е бројот на копии на одреден алел поделен со бројот на копии од сите алели кои се наоѓаат на генетското место (локус) во популацијата. Алелната честота може да се изрази во проценти. Во популационата генетика, алелните честоти се користат за да го отсликаат генетскиот диверзитет на поединечно, популационо и видово ниво.
Доколку имаме:
тогаш алелната честота е делчето (фракцијата) или процентот од сите појавувања на тој локус кој е заземен од даден алел, а честотата на еден од алелите е a/(n*N).
На пример, доколку честотата на еден алел е 20% во дадена популација, тогаш еден од пет хромозоми ќе го носи тој алел меѓу членовите на популацијата. Четири од вкупно пет ќе бидат заземени од страна на други варијанти на генот. Треба да се забележи дека за диплоидните гени, фракцијата на единки кои го носат овој алел може да биде близу два од пет.
Битка кај Сигетвар
Битката кај Сигетвар или опсадата на Сигетвар се случила во 1566 година помеѓу силите на Хабсбуршката монархија на чело со хрватскиот бан Никола Шубиќ и силите на Османликсата империја на чело со султанот Сулејман I. Опсадата завршила со освојување на тврдината на градот од страна на Османлиите.
Позадина
Тврдината Сигетвер претставувала стратешка точка за османлискатѕа инвазија во Европа. Во тоа време, османлиската војска била засолнета во Будим и Белград. Претходно Османлиите пропуштиле да го заземат градот Егер. Доколку градот паднал, на Османлиите им се отворала можност бргу да стигнат до Загреб, кое би означувало и сигурно паѓање на Карловац и Вараждин. Со тоа, богатото Хрватско Загорје би станало мета на постојано ограбување од Османлиите, а градот Загреб би станал главно упориште на Османлиите во нивните обиди за освојување на јужните германски и северните италијански градови.
Битка
Во малата тврдина во денешниот град Сигетвар, хрватскиот бан и гроф Никола Шубиќ се припремал за одбана. Неговата армија била составена од хрватски, унгарски и германски војници. Сите војници одлучиле да не го напуштат градот додека не загине последниот војник. Од друга страна, Османлиите ја започнале опсадата со околу 100.000 војници и 200 топови, на чие чело раководил Сулејман I. Големиот визер Мехмед-паша Соколовиќ го советувал на султанот најпрвин да се зазеде Сигетвар, а потоа да се продолжи кон Токај. Султанот го послушал и одлучил на негова страна, но сепак погрешил. Османлиската војска во Битката кај Сигетвар ја изгубила својата голема моќ и покрај тоа што го зазеле градот. На страната на Османлиите загинале повеќе од 20.000 војници, од кои околу 7.000 јаничари. Самиот султан Сулејман I не го дочекал паѓањето на градот, бидејќи починал во неговиот камп на 5 септември 1566.
Благовештенска црква (Москва)
Благовештенската црква (руски: Благовещенский собор) е христијански храм кој се наоѓа во Московскиот Кремљ во Русија. Црквата е посветена на христијанскиот празник Благовештение на Пресвета Богородица.
Оваа црква била дом на московските цареви. Црквата била изградена на Катедралниот плоштад од страна на архитектот Псков, во периодот од 1484 до 1489 година. Катедралата била изградена на местото на друг поранешен христијански храм, кој исто така го носел истото име, и кој датирал од 1416 година.
Во почетокот, храмот имал три куполи. Две од нив биле изградени во околу 1572 година. Во 1562 година црквата настрадала од пожар. Во периодот од 1562-1564 година била додадена четвртата купола. Самиот под на катедралата бил направен од јаспис, кој пак бил донесен од катедралата во Ростов од 16 век. Ѕидовите на катедралата содржат фрагменти од живопис, насликани од страна на Теодосиј (1508). Иконостасот содржи икони кои датираат од 14 век до 17 век, вклучувајќи ги и оние кои биле насликани од страна на Андреј Рубљов, Теофан Грек итн.
Lactarius acerrimus
Lactarius acerrimus е член на родот Млечки(печурки) од редот Russulales. За прв пат бил опишан од Макс Брицелмајр во 1983 година.
Опис
Шапката на печурката има помеѓу 5 и 15 см во пречник. Понекогаш зазема облик на инка кога е старо. Ламелата е во кремова боја кога е млада, добивајќи окер боја додека созрева. Нејзиниот раб е мазен, брановиден и неправилен. Дршката е кратка и тврда, со должина од 2 до 5 см и помеѓу 0,8 и 2 cm дебелина.
Распространетост
Видот може да се најде главно во Европа, но е забележан во Северна Америка и во Мароко.
Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Долина на кралевите
Долина на кралевите (وادي الملوك Wadi Biban el-Muluk; „Капија на кралот“) — долина во Египет каде во период од речиси 500 години (од XVI век п.н.е. до XI век п.н.е. се закопувани кралевите и други благородници на Стар Египет (од Осумнаесетта до Дваесетта династија). Долината се наоѓа на западниот брег на Нил, наспроти Теба (денешен Луксор).
Со последните откриени гробови од 2005 и 2008 година, долината има 62 гроба и комори. Кралските гробови се украсени со сцени од египетската митологија. Сите гробови се најверојатно отворени и покрадени во минатото, но сè уште ја прикажуваат сликата на моќта и богатството на владетелите од тоа време.
Долината на кралевите е во центарот на интерес на бројни археолози и египтолози уште од крајот на 18 век, а гробовите и погребните обичаи од тоа време сè уште се интересни за истражување. Долината е посебно популарна поради откритието на гробот „KV62“ на Тутанкамон (заедно со приказните за „проклетството на фараоните“ ).
Обична бурница
Обична бурница (Puffinus puffinus) или мал завој е птица со средна големина од редот на цевконосните, семејството морски птици Procellariidae. Научното име на овој вид птица било повеќепати менувано, во XVII век ја викале морската птица од островот Ман. Пафин е англиско-нормански збор кој се користи како термин за излечените примероци на малечките бурници. Атлантската морска птица (наречена пафин) го добила своето име многу подоцна, веројатно поради нејзините слични навики при правењето гнезда. Во Македонија, двата вида, обичната буравесник и средоземната бурница (Puffinus yelkouan) се викаат мал завој бидејќи порано тие се сметале за еден вид. Според списокот на „Авибазата“ на Denis Lepage, оваа птица ја има во Македонија, но нејзиното присуство не е посведочено.
Опис
Оваа птица е долга 30-38 сантиметри, со распон на крилјата 76-89 сантиметри. Таа има карактеристичен лет, со неколку мавтања на  крилјата брцнува во водата и речиси ја допира со врвот на крилјата. Оваа птица изгледа како летечки крст со крилја кои ги држи под прав агол во однос на телото и ја менува својата боја од црна во бела бидејќи горниот дел од телото кој е со црна боја и долниот дел од телото кој е со бела боја, наизменично се изложени на светлина додека лета ниско над морето.
Таксономија
Порано, секој жив примерок од видот Puffinus со средна големина, се сметал  за подвид на P. puffinus. Сегашната средоземна и балерска бурница (Sangster et.al. 2002), хјутонскиот, црниот, таунсендскиот, хавајскиот и флутерската бурница сега се сметаат за посебни видови. Од нив, само хавајскиот и можеби таунсендскиот, се блиски до овој вид - манска бурница или бурницата од островот Ман (Austin 1966). Претходниот Puffinus puffinus "супервид" испадна дека е примерок на повеќе или помалку далечна лоза. Меѓутоа, вклучувајќи ги изумрените видови наведени подолу, барем Средоземниот таксион очигледно  претставува  супервид  и тоа со право, и можеби  видовите од Нов Зеланд. Исто така, на овој комплекс изгледа му припаѓаат и неколку видови кои веќе се изумрени:
Поведение
Мановите буравесници се долговечни птици. Бурницата која се размножувала на островот Коупленд, Северна Ирска, беше познат како најстара дива птица во светот во 2003/2004 година; една птица на петгодишна возраст била обележана во јули 1953 год, пуштена на слобода и повторно уловена во јули 2003 година на старост од најмалку 55 години. Тие се многу друштвени птици и може да се видат во голем број од бродови или од копно, посебно во есен. Тивки се преку ден на море, но во текот на ноќта колониите каде се размножуваат, живнуваат и испуштаат гласни и пискави звуци.
Исхрана
Обичната бурница се храни со мали риби (особено ситни харинги, сардини), ракчиња, полипи и остатоци од фрлена храна во водата. Птицата оди во потрага по храна поединечно или во мали групи, и гледа да ги искористи морските цицачи и јатата на рибите грабливки кои го туркаат својот плен на површината. Овој вид не следи бродови.
Размножување
Овој вид се размножува во северниот Атлантик, во големи колонии на острови или крајбрежни гребени околу Велика Британија и Ирска. Се гнездат долж северноатлантскиот брег на североисточна Америка од 1970-те години, а оттогаш па наваму,  почнуваат да се размножуваат  и  на југ до Заливот Мејн, со тоа што е потврдено дека еден пар птици се вгнездил на  Матиникус Рок. Тие се моногамни птици кои гнездат во дупки и снесуваат едно бело јајце кое го посетуваат само преку ноќ за да го заштитат од големите галеби. На островите обично нема грабливи цицачи (но на островот Рум, околу 4 проценти од пилињата се плен на обичлниот елен кому му треба повеќе калциум. )
Се селиње
Ова е птица преселница која прелетува преку 10.000 километри до Јужна Америка во зима, користејќи ги водите на јужните делови од Бразил и Аргентина така што 55 годишната птица која е спомната претходно веројатно има прелетано преку 1.000.000 километри (не сметајќи ги секојдневните летови во потрага по риба). За една друга птица која била обележана во 1957 година (на околу 5 годишна возраст)  и која сè уште се размножува на  островот Бардсеј во Велс, орнитологот Крис Мед во април 2002 пресметал  дека има прелетано  над 8.000.000 км за време на својот 50 годишен живот.
Тиролска капа
Тиролска капа (Tirolerhut; cappello alpino; исто така, баварска капа или алпска капа) — вид на капа што првично потекнува од Тирол на Алпите, во денешниот дел од Австрија, Германија, Италија и Швајцарија.
Типична тиролска шапка првично имала круна изострен на една точка и е направен од зелена чувствува со гребенот околу ширината на рака, нешто што е особено честа појава во Зилертал.
Постојат различни форми на тиролска капа. Честопати, шапките се украсени со обоена лента и спреј од цвеќиња, пердуви или „четка“ на страната на круната. Традиционалната "четка" е направена од брада на коза од дивокоза. Зафаќа различни форми, и често може да се комбинира со пердуви.
Тиролската капа станала уште попозната благодарение на Едвард VIII, кој по абдикацијата, честопати престојувал во Австриска Стирија и честопати носел капа во тиролски стил, иако не потекнувал оттаму.
Во 19 и 20 век, тиролските носии развиле одреден степен на униформност во нивниот изглед. Во локалните селски носии на Тирол, различните стилови на тиролска капа преживеале од 1830те/1840те, иако слични на оние на современата мода. Овие оригинални форми варираат од високите, релативно тесни капи на Северен Тирол, кои биле забиени одозгора до малите широки капи на винската земја од Јужен Тирол.
Подоцна тиролската капа станала носител на имиџот на „тиролската култура“ како туристички симбол, под влијание и на народни музички групи кои носеле локални носии. Музичарот Били Мо во 1962 година напишал песна наречена „Претпочитам да купам тиролска капа“ со што ја засили врската помеѓу шеширот и традиционалната алпска музика. Во 1965 година комедија мјузикл се појавила под истиот наслов.
Обервира
Обервира (Oberwiera) — општина во округот Цвикау, во Саксонија, Германија.
Хемороид
Хемороиди или мајасил — едно од најчестите заболувања кај луѓето и имаат тенденција да рецидивираат. Тие се проширени и воспалени крвни садови во и околу анусот и долниот дел на ректумот. Се претпоставува дека повеќе од половина од популацијата ќе се соочи со овој непријатен проблем до својата 50 година од животот. Се манифестираат и кај машките и кај женските лица подеднакво. Појавата е позачестена над 50-годишна возраст, бидејќи сврзното ткиво на крвните садови во ректумот и аналниот отвор со текот на годините старее и ја губи својата еластичност. Хемороидите се честа појава во текот на бременоста, но тоа не се поврзува со губење на еластицитетот на крвните садови.
Непријатното чувство во пределот на анусот кое вклучува болка, силно пецкање, чешање и крвавење го сигнализира присуството на хемороиди, кои никако не смеат да се игнорираат.
За среќа, постојат третмани кои може да ги ублажат симптомите и целосно да ги излечат хемороидите.
Симптоми
Симптоми за оваа појава се:
Дијагноза
Дијагнозата кај обата типа хемороиди ја утврдува специјализирано медицинско лице – гастроентеролог и обично вклучува рачен ректален преглед – ректално туше.
Со цел да се исклучат други заболувања кои причинуваат болка и крвавење од анусот (полипи, иритабилни црева или рак на дебелото црево), но и поради фактот што внатрешните хемороиди се помеки од надворешните и потешко се дијагностицираат, потребно е да се изврши специјален преглед како аноскопија или ректоскопија (преглед исклучиво на крајниот дел на дигестивниот тракт – ректум и анус).
Кароза (сендвич)
Кароза, исто позната и како моцарела во кароза, е вид на пржен сендвич во италијанската кујна. Се подготвува на тој начин што се пржи моцарела која се става помеѓу две парчиња леб. Познато јадење е во регионите на Кампанија во Јужна Италија и во пределите на Њујорк. „Моцарела фрита“ е вид на јадење кое содржи сирење без леб.
Подготовка
Кароза се подготвува со моцарела, која се премачкува со јајце и две парчиња леб. Може да се подготви со различни видови на леб, како италијанскиот леб и леб за сендвичи. Корката на лебот понекогаш се отстранува пред да се пржи и лебот може да се направи на тостер пред да се пржи. Подготовката вклучува составување на сендвичот, потоа се става во брашно, па во јајце и потоа се пржи во тава. Лебните трошки може да се користат. Маслиново масло најчесто се користи за да се пржи ова јадење. Додатни состојки понекогаш се користат, како што се шунка, бргљун, модар домат, зелен домат и босилок. Откако ќе се подготви, има крцкава текстура. Може да се сервира како закуска.
По регион
Карозата е јадење може да се најде во камиончињата кои продаваат на улица и е популарно јадење во Кампанија, регион во јужна Италија. Бафало моцарела, која се подготвува со користење на млеко од италијански средоземен бивол, најчесто се користи во Кампанија за подготовка на сендвичот.
Познато јадење е и во италијанско-американските ресторани во Бруклин, Менхетен и околината на Квинс во Њујорк, каде некогаш се потготвува со пржење.
Варијации
Разликата во видовите на кароза е во тоа што кај едната моцарелата е премачкувана со путер,а другата е пржена во тава со тоа што се отстрануваат корките од лебот пред да се пржи.
Tratex
Tratex (порано: GePos) е семејство на геометриски бессерифни слогови предвидени за сообраќајни знаци во Шведска. Изработени се за да овозможат што поголема читливост во сообраќајни услови. Tratex е бесплатен за преземање и може слободно да се користи во илустрации и печатени изданија. Содржи и знаци од лапонското писмо. Творец на овој слог е Карл-Густав Густафсон.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Слепче
Свети Ѓорѓи – главна селска црква во селото Слепче. Сместена е во северниот дел од селото.
Историја
Црквата била изградена и живописана во периодот од XVII-XVIII век, а била обновена во XIX век.
Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна со правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна. Кон западниот ѕид на црквата е доградена припрата со два влеза — еден на западната и еден на јужната страна. На јужната страна од храмот има ниша со фреска во лоша состојба. Објектите на црквата и прилепениот помошен објект во целост се обоении во бела боја и се покриени со кров од ќерамиди.
Во дворот на црквата има уште еден помошен објект, а во него се сместени и селските гробишта.
Герсвалде
Герсвалде (Gerswalde) — општина во округот Укермарк, во Бранденбург, Германија. Герсвалде претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Новруз
Новруз (, „нов ден“) – традиционален ирански празник Нова година кого го слават сите ирански народи, но и други народи кои се тесно поврзани со иранската култура. Обичајот за славење на Новруз се проширил во многу краишта на светот, вклучувајќи делови од средна и јужна Азија, северозападна Кина како и на полуостровот Крим.
Новруз го означува првиот ден на пролетта и почетокот на годината според иранскиот календар. Почнува со пролетната рамноденица која најчесто е на 21 март, односно ден порано или подоцна, во зависност од точката на посматрање. Обележувањето на Новруз датира пред исламското раздобје, а корените ги влече од времето на антички Иран. Тој е важен зороастриски празник кој има големо значење меѓу модерните зороастријци во Иран. Моментот кога Сонцето еклиптички го пресекува небесниот екватор прецизно се пресметува секоја година, а меѓу иранските семејства обичај е да се собираат и да го посматраат тој настан. Од ахеминидско време службената нова година почнувала со денот кога Сонцето го напушта зодијакот Риби, односно кога ќе влезе во зодијакот Овен, што означува рамноденица или еквиноциј. Еврејскиот празник Пурим најверојатно е преземен од иранскиот Новруз, кој исто така силно влијаел и на традициите на исмаилиите, алавитите , алевитите, како и бахаиите.
Називот Новруз првпат се спомнува во персиските записи од 2 век п.н.е., но одбележуван е уште во времето на владеењето на иранската династија Ахемениди (648-300 п.н.е.), кога народите од бројните сатрапии на Персиското Царство доаѓале да му предадат дарови на персискиот владетел. Симболиката на Новруз е прикажана на релјефите на Дариевата ападана во Персеполис, на кои лав растргнува бик.
Начини на славење
Новруз во текот на столетијата се поврзал со многу локални обичаи како што е призивање на Џамшид, митски ирански крал, како и со други верувања и легенди. Начинот на прославување на Новруз се разликува од место до место; од прескокање на оган или поток во Иран до одење преку затегнато јаже, оставање на запалени свеќи на куќниот праг или традиционални игра како коњски трки или традиционално борење во Киргистан. Песните и танците се вообичаени во скоро сите места каде се слави Новруз, како и полусвет семеен или јавен обед. Децата уживаат и учествуваат во славењето на повеќе начини, како што е украсување на тврдо варени јајца (писаница). Жените имаат клучна улога во организирањето на славењето, но и во пренесувањето на обичаите поврзани со Новруз. Новруз е поттик на вредностите на мирот и заедништвото меѓу генерациите и во рамките на семејството, но и вредностите на соседството, и така И придонесува на културолошката разноликост меѓу различните народи и заедници. Заради тоа Новруз е запишан во списокот на светското наследство во Азија и Океанија во 2009 година.
Ќешин
Ќешин (Cieszyn) — град во јужниот дел на Полска, во Шлеското Војводство, кое се наоѓа во областа на Шлеска.
Клучните настани за Ќешин датираат од IX век. Тие настани се поврзани со населувањето на словенско племе Голеншичи. Положбата на градот настанала во 1220 година. Во крајот на XIII век градот Ќешин бил центарот на Ќешинското Кнежевство.
Современиот административен центар на градот Ќешин се простира во две републики. Десната страна на градот Ќешин се простира на територијата на Полска, додека еден дел од градот се простира на левиот брег на Чешка. Официјалното име на градот е Ќешин. Од друга страна пак населението во чешкиот дел од градот Ќешин денес изнесува етнички хомогена припадност, всушност над 96% од населението се изјавува како полско население. Во полскиот и чешкиот дел од градот сепак доминираат различни религиозни деноминации, односно Римокатоличката црква и Лутеранската црква.
Состојба на населението во полскиот дел на Ќешин на 31 декември 2017 година изнесува 34.876 жители, а неговата површина е 28,61 км2. Во двата дела од градот населението изнесува 59.500 жители кои се простираат на 63 км2.
Фолксономија
Фолксономијата (од англ. folksonomy) е систем на класификација изведен од практиката и постапките на заедничко создавање на и раководење со ознаки за прибележување и категоризација на содржините. Оваа практика се нарекува и соработно означување, друштвена класификација, друштвено индексирање и друштвено означување. Поимот „фолксономија“ го измислил американскиот информатичар Томас Вандер Вал, и претсавува кованка од folks (народ) и taxonomy (таксономија).
Фолксономиите стекнале популарност на интернет околу 2004 г. како дел од приложните програми за друштвено вмрежување како кај друштвеното бележење и означување лица на фотографии. Означувањето функција мошне својствена на службите на Пајажина 2.0 која на корисниците им овозможува збирно да класификување и пронаоѓање информации. Некои мрежни места имаат облаци од ознаки како начин на прикажување на ознаките во една фолксономија.
Според една емпириска анализа на сложената динамика на системите за означување од 2007, дека постои складност во распределбата и заедничката употреба на поимите, дури и во отсуство на централно контролиран лексикон. Содржините можат да се пребаруваат само ако се категоризирани и групирани. Ова е изводливо само ако се означени со клучни зборови како во стручен напис.
Раменска Грмада
Раменска Грмада — археолошко наоѓалиште во битолското село Рамна. Претставува депо на монети од средниот век од византиоско време. Со рилањето на земјата за овоштарник на стопанството „Овоштар“ од селото Кажани во 1967 година било откриено богато депо на чанковидни монети, кое брои 9.190 примероци, во кое се застапени следните владетели: Мануил I Комнин, Андроник I Комнин, Исак II Ангел и Алексиј III Ангел. Наоѓалиштето лежи во централниот дел од северната половина на Цапарско Поле. На површината на нивите се гледаат остатоци од помала населба. Монетите се чуваат во Заводот и музеј во Битола.
NGC 2354
NGC 2354 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Големо Куче, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2354 се споменува и како OCL 639, ESO 492-SC6.
Откривање
Објектот е откриен на 6 март 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2354 е од видот III2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,5 m. NGC 2354 има само една позната привидна димензија, која изнесува 18'.
Космос-674
Космос-674 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 29 август 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-674 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 319 км, а најмалото на 175.
Бергамот
Бергамот или бергамот-портокал ( subsp. bergamia) — мал агрум со приближно крушест облик. Ова овошје за првпат е добиено во Италија, со вкрстување на крушест лимон и горчлив портокал или грејпрфут. Расте на мали дрва со исто име.
Овошјето главно се одгледува на јонскиот крајбрежен регион во покраината Калабрија, дотолку што претставува симбол на целиот регион и градот. Тој обем и квалитет не може да се добие никаде на друго место во светот; се одгледува и на Брегот на Слоновата Коска, Аргентина и Бразил но добиениот квалитет на есенција не може да се спореди со оној од Реџо Калабрија заради тамошните аргилитни, варовнички и алувијални наслаги.
Најмалку еден италијански производител прави мармалад чија главна состојка е бергамот. Во Грција од него се прави слатко.
Бергамот-портокалот нема сродна врска со истоимената билка.
Маслото има некои негативни ефекти како осетливост на светлина (заради хемикалијата бергаптен) и спречување на желудечна апсорпција на калииум во организмот. ,
Пау Гасол
Пау Гасол Саез — поранешен шпански професионален кошаркар, роден на година во. Висок е 2.13 метри и играл во НБА лигата за тимовите на Лос Анџелес Лејкерс,Мемфиз Гризлис,Чикаго Булс,Сан Антонио Спарс и Милвоки Бакс. Тој е син на Мариса Саез и Аугустин Гасол, а неговиот брат Марк Гасол е исто така НБА играч. Гасол беше продаден на Атланта Хокс, но правата ги имаше тимот на Мемфис Гризлис. Во Мемфис, Гасол станал клупски рекордер по бројот на одиграни натпревари, промашени удари, минути во игра, слободни фрлања, офанзивни и дефанзивни скокови, блокови и бодови. По седум поминати години во тимот на Гризлис, Гасол беше трампан во екипата од градот Лос Анџелес на 1 февруари 2008 година. Со Лејкерси освоил две шампионски титули (2009 и 2010).
Брестовска унија
Брестовска унија — одлуката на Рутенската православна црква односно епархии во Полско-литванската Државна Заедница за да ги прекине односите со Источната православна црква и да влезе во заедница и да се става под авторитетот на римскиот папа. Епархијата на Мукачево, која се наоѓала во Кралство Унгарија, била оставена надвор од процесот.
Во 1588-1589 година цариградскиот патријарх Еремија II патувал низ Источна Европа, особено во Полско-Литванскиот Комонвелт и Големото Москвско Кнежевство, каде што, од 1458 година, ја признал Руската православна црква во Москва и го осветил патријархот Јов Московски. Патријархот Еремија II го соборил киевскиот митрополит Онисифорус Дивочка и по одобрување на кралот на Полска Сигисмунд III го поставил Михаил Рогоза како нов митрополит на Киев.
По заминувањето на Еремија II во 1590, четири од девет епископи на Рутенската православна црква (Вилнус) се собрале во градот Брест и потпишале декларација за нивната подготвеност да прифатат сојузот со Рим.
Вештерот (видеоигра)
Вештерот (објавена под меѓународното име The Witcher, во Полска под изворното име Wiedźmin) — позната видеоигра со фантазиска заднина, развиена од страна на полското студио CD projekt RED и објавена од страна на Атари. Нејзината премиера била на 26 октомври 2007 година на платформата Microsoft Windows и во април 2012 била објавена сметачката верзија на OS X системот. Дејството на Вештерот се одвива во светот наречен континентот, напишано од Анджеј Сапковски. Главниот јунак во играта, со кој се оживотворува играчот е Гералт од Ривија - еден од вештерите, односно ликови со натчовечки сили, кои обично убиваат чудовишта што ги напаѓаат населените места. По настаните од Сагата Вештерот, Гералт лишен од сеќавањето, повторно се обидува да се пронајде во мрачната реалност во светот на играта, лишен од изразената поделба на доброто и злото. Токму развитокот на играта го приморува Гералт да направи бројни морални одлуки, кои влијаат врз понатамошните судбини на споредните независни јунаци. И покрај обидот на Сапковски за прикажување на атмосферата на тој свет, видео играта Вештерот не добила официјална поддршка од страна на писателот.
Првите обиди за да се преточи светот на вештерот во јазикот на играта биле планирани уште во деведесеттите години на XX век од страна на Metropolis Software, сепак на студиото CD Projekt RED им успеало да ја завршат работата на овој проект, кој траел пет години. За проектот на Вештерот биле одговорни Михал Мадеј и Јацек Брзезињски. Буџетот на играта изнесувал околу 19 милиони злоти, а самото нејзино издание било придружено со голема промотивна кампања. По појавата на Вештерот добиле пофалби од страна на критичарите за фабулата, аудиовизуелното оформување и системот на борба. Како негативни забелешки за продукцијата на полското студио биле веднаш признаени прекумерната сексуализација на жените како и бројните технички грешки, при што повеќето од нив ги поправило Подобреното издание, издадено во септември 2008 година, која освен тоа содржело нови авантури за играчот.
Значајниот комерцијален успех на Вештерот - до јуни 2011 година биле продадени не помалку од 2 милиони примероци - предизвикало нагло внимание од страна на полскиот печат. Во 2011 година CD Projekt RED произвеле продолжение на делото под името Вештерот 2: Атентатори на кралеви (Wiedźmin 2: Zabójcy królów), веднаш потоа во 2015 година се појавила третата, која ставила крај на трилогијата на сцените од серијата, насловена како Вештерот 3: Див Лов (Wiedźmin 3: Dziki Gon).
Фабула
Дејството на играта се случува во слични фантазиски заплети за време на средновековието. Тоа се заснова на светот на вештерот од романот на Анджеј Сапковски. Писателот се води по фантазиската формула, но исто така искористил многу алегории и наводи кон другите видови, традицијата и историјата. Судбината меѓу неговите јунаци ја истрива еднозначната поделба на доброто и злото, поставувајќи ги пред дилеми и последици полни со противречност и несигурност.
Аверн
Аверн било античко име за вулканскиот кратер во близина на Кума, Италија, во регионот Кампанија западно од Неапол. Делот од флегрските полиња со вулкани, Аверн е приближно 3,2 километри во обем. Во рамките на кратерот е и езерото Аверн.
Вештерот (видеоигра)
Фабула
Во Вештерот играчот се оживотворува во ликот на главниот јунак од светот на Сапковски, Гералт од Ривија. Тој е еден од вештерите - ликови со натчовечки сили кои обично убиваат чудовишта што ги напаѓаат населените места. Крајот на Сагата за Вештерот потклава неколку различни завршетоци на судбините на Гералт (меѓу кои и неговото убиство), но дејството на играта се одвива по настаните во Сагата, каде што му успева да преживее. Оттаму фабулата на Вештерот не добила официјална потпора од Сапковски.
Аверн
Улога во древното римско општество
Се верувало дека Аверн е влезот кон подземниот свет и како таков е прикажан во Енеида на Вергилиј. Според традицијата, сите птици кои летале над езерото биле предодредени да паднат мртви, оттука и името на езерото „(езеро) без птици“. Ова најверојатно се должи на токсичните испарувања кои кратерот ги испуштал во атмосферата.
На брегот на езерото се наоѓа грото на Кумејската Сибила, а влезот во долгиот тунел околу 800 метри води кон Кума, каде се наоѓало нејзиното светилиште. Има и остатоци од храмови на Аполон и Јупитер. За време на граѓанската војна меѓу Октавијан и Антониј, Агрипа се обидел да го претвори езерото во воено пристаниште. За таа цел бил ископан воден пат од езерото Лукрино до Аверн. Остатоците од пристаништето сè уште можат да се видат под површината на езерото.
Вештерот (видеоигра)
Заплет
Гералт се упатува јужно кон Визима, престолнината на Визима и каде што Фолтест владее. Во периферијата, тој среќава магично надарено дете наречено Алвин и разбира дека Визима е во карантин. За да обезбеди пропусница, Гералт порзува демонско-куче кое ја пустошело периферијата, но е уапсен откако се обидел да влезе во Визима. Гералт се пријавува да убие едно чудовиште во канализацијата во замена за неговата слобода од притвор и излага во Храмовиот четврт во Визима. Со помош на приватен истражувач, Гералт следи повеќе траги на Саламандра и е сведок на воздигнати тензии помеѓу Редот на пламнатата роза и Скоја'тел. По еден судир со Азар Џавед и Професорот, Гералт е онесвестен и спасен од Трис, која го кани него на забава на високи службеници во Трговскиот четврт во Визима. Таму, Гералт ја сретнува принцезата Ада и добива неколку нови траги на саламандровиот бизнис фронт. Додека Редот на пламнатата роза и Скоја'тел стануваат посмели во нивните напори, Гералт открива повеќе за алвиновите моќи и визии додека ги урива операциите со дрога на Саламандра.
Аверн
Терминот ' (множина ') го користеле и античките натуралисти за одредени езера и други места кои го инфицираат воздухот со отровни пареи или испарувања. Пештерата на кучиња во Италија била познат пример. Сепак, најславното од нив е езерото Аверн.
Вештерот (видеоигра)
Заплет
Гералт конечно ја напаѓа саламандровата база во Визима со помош или од Редот на пламнатата роза или Скоја'тел и го убива Професорот, но се наоѓа опколен од кралските чувари по бегството. Ада, која фалсификувала кралски едикти во отсуство на Фолтест, изјавуава дека таа мора да го убие за да го прикрие своето предавство пред Трис да го телепортира него во село на другата страна од Визимското Езеро. Гералт и Јаскер пронаоѓаат "стаклен" мир додека се грижат за Алвин, помагајќи во проблемите кои ја опкружуваат една несудена свадба, и преговарајќи меѓу сеолото и жителите на еден воден град. Со тек на време, сепак, конфликтот меѓу Редот и Скоја'тел го загрозува селото, присилувајќи го Гералт конечно да избере страна или да стане непријател на двете страни. Исплашениот Алвин мистериозно исчезнува во еден миг, и Гералт и Јаскер одлучуваат да запловат на назад во Визима и да и стават крај Саламандра.
Аверн
Тие биле наречени и мефити. Мефит била римска божица на штетните испарувања, која штитела од маларија.
Вештерот (видеоигра)
Заплет
Со повеќето витези од Редот и нивните мутанти кои сега влегуваат во отворен бунт, кралот повторно се потпира на Гералт со договор да го убие Великиот Господар. Откако бил соочен, Великиот Господар се обидува да го убеди Гералт со неговиот "голем план" за да го спаси човештвото од пророштвата за светско-проголтувачкиот мраз. Скептичниот Гералт е ставен во илузија на ледена пустелија од Великиот Господар, кој има страшни сличности со Алвин. Гералт успешно го поразува него и потоа му пришол кралот на Дивиот лов во сеништен облик, да ја земе душата на Великиот Господар. Сеништето го предупредува Гералт за претстојните настани или се бори против него и исчезнува, при што Гералт го уива Великиот Господар и бега од илузијата. Како што Гералт го ликвидирал Великиот Господар, тој забележува дека тој ја има истата амајлија како онаа на Алвин со што потврдува дека тој бил Алвин целото време, поради својата Старешинска крв, тој по грешка се само-испратил назад во времето, години пред настаните во играта. Во завршната сцена, еден маж со вештерски вертикални зеници се обидува да го убие Фолтест. Сепак, атентаторот е спречен од Гералт, што води директно кон Вештерот 2: Атентатори на кралеви.
Аверн
Наводи
<references group="" responsive="0">
Вештерот (видеоигра)
Начин на играње
Играчот се движи во фантазиски свет набљудуван низ перспективата на трето лице или во изометричен поглед. Светот на играта не е отворен, но е поделен на области, во кои на играчот му се дадени определени локации.
Играчот по добивањето на вештините од алхемијата може да спрема еликсири, кои се создаваат со помош на мешање на состојките придобиени од растенијата или убиените чудовишта со посебни напитоци, на пример со високопроцентен алкохол. Создадените мешавини можат да послужат во разна корист во зависност од состојките - на пример лечење на ранет јунак, можност за гледање во темнина или помош за точност во борба. Сепак еликсирите имаат нус појави - го трујат ликот на играчот. Освен еликсирите, играчот може да спрема масла за мечевите или петарди фрлани против непријателите.
Освен борбата и извршувањето на мисијата играчот може да навлезе во посебни интеракции со ликовите кои се појавуваат во играта. На пример можно е коцкање во крчма, заедничко пиење алкохол со цел да се добијат посебни предмети или информација од соговорникот и заведување на жени, со што играчот добива карти со еротска содржина.
Играчот е приморан да направи морални избори, кои ќе имаат значајно влијание во светот на играта и нејзиниот завршеток. Ефектите од направениот избор се активираат по неколку часови во играта, што го прави безцелно применувањето на методата за запишување на заплетот пред извршената одлука. Секоја од одлуките има определени негативни ефекти.
Борба
На почеток играчот располага со челичен меч кој се користи во борба со луѓе и немагични чудовишта, затоа за време на играта исто така се здобива со сребрен меч кој служи исклучително за судири со суштества со магично потекло. За време на борбата со непријателските ликови играчот мора да фиксира стил, со кој ќе се послужи. Достапни се три видови: силен - назначен за судири со исклучително отпорни противници, брз - за борба со спретни ликови како и групен - кој служи за одбрана од група на непријатели и кој им задава најмалку штети.
За време на борбата играчот губи бодови на истрајност, што влијае на неговата кондиција во понатамошните битки. Возможна е негова регенерација на истрајност со помош на одмор во гостилница или покрај огниште.
Токму со успесите во играта играчот добива можност да се послужи со пет магични секвенци, наречени Знаци. Аард (Aard) овозможува телекинетички удар против непријателскиот лик, Квен (Quen) создава одбранбено поле кое ги задржува нападите на противникот, Ирден (Yrden) поставува магична стапица за чудовишта, Игни (Igni) предизвикува огнен напад, затоа пак Аксии (Axii) дозволува да се преземе контрола над противникот. Знаците можат да бидат развивани, што значи поефективни.
Развој
Пред вклучувањето на CD Projekt, Metropolis Software (кој CD Projekt го откупил во 2009 година и го затворил во 2010 година) обезбедиле дозвола од Анджеј Сапковски за неговите романи во серијалот „Вештерот“, околу 1997 година. Сепак, поради неколку други проекти во кои тоа студио било вклучено тогаш, и грижите од нивниот издавач TopWare за меѓународното привлекување на материјалот, проектот не продолжил понатаму од некоја почетна медија и ниво на играње.
CD Projekt проект подоцна му пришол на Сапковски за правата за серијалот. Тие успеале да ги озбедат правата за околу 35,000 злоти (околу 9,500 долари) од Сапковски, кој сакал целосна исплата, наместо исплата како за авторски права, иако ова му било понудено. Во интервју од 2017, Сапковски рекол дека во тоа време тој немал интерес во видео игри, и на зделката гледал само од перспектива на финасиска корист.
Двигател на играта
Вештерот работи на значително изменета верзија на Aurora Engine од BioWare, унапредена за самостојно играње. Многу промени биле вметнати на првичниот двигател; Некои од нив се опишани подолу.
Една од најважните одлики на Aurora Engine-от е тоа што светот е дизајниран токму како што развивачите го замислиле, наместо користење на циглова графика. Сите средини се развиени во 3ds Max и потоа пренесени на двигателот на играта. Како резултат, развивачите може да создадат уникатни играчки светови, наместо рециклирање на истите циглови објекти повторно и повторно. Верзијата на CD Projekt на двигателот поддржува светли карти создадени во 3ds Max. Кажано е дека сенките создадени на овој начин изгледаат пореалистично, и придонесуваат за подобри перформанси на играта.
Изменетиот двигател исто така вклучува боја на текстурата, посебна алатка што дозволува развивачот да ја обои средината користејќи разни текстури. Ова овозможува развивачот светот на играта да го направи навистина уникатен. Новите реалистични Небесни кутии и водени ефекти дизајнирани посебно за „Вештерот“ биле додадени во двигателот. Природното светло за време на различни фази на денот, реалистично се менува, преминот на денот и ноќта служи за да го збогати амбиентот на играта. Времето може динамично да се промени од росење до темно бурно врнење придружено со громотевици и молњи.
Други значителни промени вклучуваат анимации со физичко снимање, подобрено моделирање на физиката, нови механики и нов борбен систем. Дополнителните модификации вклучуваат вметнување на портали и вклучување на други графички ефекти (светење, напредни динамични сенки, заматувања, итн.).
Локализација
Сите карти со приказ од жените покажани по гералтовите "сексуални освојувања" биле цензурирани ("ретуширани за поскромен стандард") за изданието во Соединетите Држави. Во самата игра драјдата била променета, па нејзината коса покривала повеќе од нејзиното тело во ова издание.