cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алтиплано
Заедници
На Алтиплано традиционално живеат Кечуаните, Уросите и Ајмарите, но и останати помали американски староседелски народи. Во минатото во регионот живееле, меѓу другите, и Инките.
Шахот во 1932 година
1932 во шахот содржи некои значајни настани.
Починале
Décennie 1930 aux échecs
Продром (Ениџевардарско)
Продром (Πρόδρομος, Продромос) — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на североисточните падини на планината Пајак, на надморска височина од 240 метри.
Низ селото тече реката Мегленица, која наводнува добар дел од обработливите површини.
Сместено е во областа Меглен, мала котлина помеѓу планините Кожуф на исток, Пајак на југоисток и Ниџе на северозапад, на околу 7 километри североисточно од селото Капињани.
Историја
Селото до 1924 година било населено исклучително со македонско население, кое во немирните години заради поголема семејна и имотна сигурност ја сменило верата и се исламизирало.
Селото си го задржало христијанското име и по исламизацијата.
Во 1924 година, муслиманското население од селото Продром, во согласност со Лозанскиот договор, принудено да се исели во Турција, а на негово место грчките власти населиле бегалски семејства од Источна Тракија. Според пописот од 1928 година, селото било чисто бегалско со 53 бегалски семејства со вкупно 202 жители.
За време на Граѓанската војна, во зимата 1947 година неговите жители принудно биле преселени од грчките монархистички власти во селата Фуштани и С’ботско, а по нормализирањето на ситуацијата, повеќето од нив не се вратиле во селото.
Стопанство
Продром е мошне богато село, кое произведува овошје, тутун, жито и други земјоделски производи.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Продром живееле 430 Македонци-муслимани.
Во 1920 година, Продром е посочено со 71 муслиманска куќа.
Селото во пописот од 1913 година било забележано со 375, а во 1920 година со 335 жители. По 1924 година се случила размена на населението, па така муслиманското население принудно било иселено во Турција, а на негово место биле доселени грчки бегалци од Источна Тракија. Според пописот од 1928 година, селото како чисто бегалско имало 202 жители, а во 1940 година 310 жители. Продром настрадало во Граѓанската војна, така што во зимата 1947 година неговите жители принудно биле преселени од грчките монархистички власти во селата Фуштани и С’ботско, а по нормализирањето на ситуацијата, повеќето од нив не се вратиле во селото. Во 1951 година било забелажано со 178 жители. Во 1961 година имало 205, во 1971 година 165, во 1981 година 127, а во 1991 година 157 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 186 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 88 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Капињани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Меглен, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Новоселци, во кој покрај селото Продром, влегува и селото Новоселци.
Црно Езеро (Шар Планина)
Црно Езеро — ледничко езеро во Македонија, едно од 27. езера на Шар Планина.
Езерото се наоѓа во сливното подрачје на реката Маздрача на надморска височина од 2.164 метри и претставува второ најголемо езеро меѓу Шарпланинските езера. Истото има неправилен облик и е издолжено во насока северозапад-југоисток.
Местоположба
Се наоѓа во Брустовичкиот масив, на неговата јужна падина наспроти северната на која што заедно се наоѓаат Белото и Боговињското Езеро. Езерото лежи на надморска височина од 2.120 метри во карпест басен на еден цирк - длабодолинка која се наоѓа на јужната страна Бориславец (Брустовец). Длабнатината (циркот) во кој се наоѓа Црното Езер на север е ограничена од врвот Бориславец, на запад и југозапад од гребенот на висорамнината и врвот Рудока, од исток со еден гребен кој е висок 2.540 метри, а јужната страна е карпеста и безводна. На јужната страна Црното Езеро е заградено со моренски бедем висок околу 6 метри. До езерото може да се стигне по добро обележана планинарска патека која започнува од селото Ѓурѓевиште и продолжува кон врвот Рудока.
Одлики
Црното Езеро зафаќа површина од 33.520 м². Долго е 248, а широко 185 со обем односно должина на бреговите од 825 метри. Длабоко е колку и Боговињското Езеро- 2,20 метри. Се наоѓа на карпест басен со лесно достапни брегови, со мирни линии, со исклучок на северниот дел. Бреговите се ниски со исклучок на северниот брег каде се појавува стрмен отсек на кој има извор со вода и едно мало полуострово во вид на клин долго 40 метри. На западниот дел се наоѓа една височинка на која е доградено бачило, па поради тоа езерото е изложено на таложење на животинскиот измет поради што, овој дел од езерото до неодеамна бил нечист и каллив. Голем дел на плитоците се уништени и обраснати со шамак и други растенија. Во близина на езерото се забележуваат траги на затрупано езерце, низ чиј талог сега тече поток кој се влева во езерото.
Мерења во 2020 г.
Пред прогласувањето на новиот национален парк „Шар Планина“, во извршената студија за валоризација на паркот се дадени мерењата дека езерото има површина од 34.820 м2, длабоко е 2,2 метри, долго е 320 метри, широко е 238 метри и средна широчина од 108,6 метри. Должината на бреговата линија изнесува 969 метри и има коефициент на разгранетост од 1,47.
Вода
Езерската вода е бистра со затвореносина боја. Поради поголемата длабочината и каменесто дно од далеку езерото има потемна (црна) боја, заради што е и наречено Црно Езеро за разлика од поплиткото Бело Езеро со тињесто дно. Вода добива од крајбрежните извори и од врнежи и топење на снегот, а ја губи со испарување и преку истоката наречена Матени (Матене) што се влева во реката Маздрача. Во минатото езерото било подлабоко, но со продлабочување на истоката од страна на жителите на селото Калиште, со цел да зафатат повеќе вода за наводнување, нивото на Црното Езеро, слично како Боговинското Езеро е снижено, а длабочината намалена. Поради сите овие одлики, ова езеро има голем туристички потенцијал.
Шахот во 1934 година
1934 во шахот содржи некои значајни настани.
Љуботен
Љуботен може да се однесува на:
Зигфрид Едстрем
Јоханес Зигфрид Едстрем (Johannes Sigfrid Edström; 21 ноември 1870 - 18 март 1964) — шведски индустријалец и спортски раководител.
Едстрем е роден во селото Морланда, на островот Оруст, Бохуслен. Студирал на технолошкиот факултет Шалмерс во Гетеборг, а подоцна и во Швајцарија и САД. Како млад, тој бил одличен спринтер на 100m којшто патеката ја истршувал за помалку од 11s. Од 1903 до 1933 година, Едстрем бил директор на електротехничкото претпријатие АСЕА, а од 1934 до 1939 година претседател на одбодор.
NGC 1067
NGC 1067 — спирална галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1067 се споменува и како UGC 2204, MCG 5-7-43, CGCG 505-45.
Откривање
Објектот е откриен на 22 ноември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1067 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1067 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 43 м 50,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 30' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 1067 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10339. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2329. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1301.
Список на археолошки наоѓалишта во Дебарско
Ова е список на археолошките наоѓалишта во Дебарско. Можно е списокот да е нецелосен.
Прекрасни коски (филм од 2009)
Прекрасни коски (англиски: The Lovely Bones) е филм од 2009 година, во режија на Питер Џексон. Главните улоги ги толкуваат: Рејчел Вајз, Стенли Тучи, Марк Валберг, Сузан Сарандон, Мајкл Империоли и Сирша Ронан. Филмот е снимен според истоимениот роман на Алис Себолд. За својата улога, Стенли Тучи бил номиниран за наградите „Златен глобус“ и „Оскар“.
Содржина
Во филмот се раскажува за необичната судбина на Сузи Салмон, девојка на возраст од 14 години, која во декември 1973 година била убиена од серискиот убиец Џорџ Харви (го игра Тучи), на патот од училиштето до дома. Но, по смртта, таа продолжува да го гледа своето семејство на земјата, додека нејзиниот убиец е на слобода. Заробена во прекрасниот, но необичен свет, Сузи открива дека мора да избере меѓу својата желба за одмазда и желбата да види како нејзините најблиски закрепнуваат од трагедијата и продолжуваат со животот.
Шахот во 1936 година
1936 во шахот содржи некои значајни настани.
Левтерска Река
Левтерска Река (Ελευθερές) — река в Правишко, Егејска Македонија.
Реката се образува во северниот дел на Лути Рид од реките Шашли (која извира источно под возвишението Имам Чешма, 394 м), од 1969 г. Дасомено Рема ), и реката Чешме (која извира западно од Имам Чешма, од 1969 г. Дросопиги ). Тече на југ, минува меѓу возвишенијата Митикас и Кара Бурун (286 м) и излегува во Левтерската Долина кај селото Левтера, по кое е наречена. Свртува на исток, ја прима десната притока Кара Дере (Мавро Рема ) и се влева во Егејското Море јужно од Кале Чифлик.
Систем за варење
Варење  или дигестија претставува сложен физиолошки процес, каде што хранливите материи, под влијание на физичката и хемиската обработка се претвораат во форми погодни за ресорпција и транспорт преку крвта и лимфата. Механичка преработка на храната се состои во ситнењето, влажнењето, мешањето и растворање на нејзините состојки. Хемиска преработка се состои од сложен низ последователни процеси, до разложување на сложените молекули на јаглехидратите, мастите и белковините до попрости хемиски соединенија погодни за ресорпција и транспорт преку крвта и лимфата.
Загорски штрукли
Штрукли (загорски штрукли) се традиционално хрватско јадење кое се прави во голем број на домаќинства во Хрватско Загорје и Загреб. Штруклите можат да се подготват на два основни начина: со варење или со печење.
Подготовка
Подготвувањето на ова традиционално домашно јадење подразбира посебна умешност на секоја домаќинка од подрачјето на Хрватско Загорје, кое опфаќа подрачје на Крапинско-загорската и Вараждинската жупанија, а во малку поразлична варијанта се готви и во цела средна Хрватска. Загорскиот крај изобилува со разни десерти кои досетливите сиромашни домаќинки од овој крај ги подготвувале за своите многучлени семејства. Штруклите можат да бидат солени и благи, можат да се варат или да се печат, можат да се послужат како чорба, предјадење, десерт, главно јадење или како самостојно мало јадење. Секој дел од ова подрачје има свој рецепт и начин на подготовка на штрукли. Сепак, сите варијанти на ова јадење во основа имаат сличен состав: тесто кое се развлекува, се полни со кравјо сирење, се додава кисела павлака и јајца, потоа се витка и се пече. На овој начин се готвеле штрукли во старите загорски домаќинства со векови наназад, и како такво јадење не е познато во слична форма никаде на друго место во светот. Кога созрева зеленчукот, кога има млади тиквички и тикви, штруклите често се полнат со нив, па тогаш се зборува за традиционален домашен тикварник. За полнење може да послужи и репка или толчени зрна од афион. Зависно од полнењето, штруклите можат да бидат сирењаци, тиквачи, штрукли со репа или штрукли со афион.
Систем за варење
Дигестивни ферменти
Разградувањето на хранливите материи надвор од организмот може да се оствари на високи температури и во присуство на силни бази или киселини. Меѓутоа, истите материи лесно и релативно брзо се разложуваат во дигестивниот систем под влијание на дигестивните сокови. Јаглехидратите се распаѓаат на моносахариди, белковините на аминокиселини, а мастите на глицерол и масни киселини. Ваквото лесно и брзо разградување на хранливите материи се должи на присуството на специфични материи во дигестивните сокови, наречени ферменти.Ферментите од дигестивниот тракт се делат на три групи.
Загорски штрукли
Подготовка
Тестото се прави од брашно мешано остро и меко во еднаков однос, кое се замесува со додавање на млака вода, јајце, малку оцет, сол и две лажици масло. Се меси додека не почне да се одвојува од подлогата на која се меси. Се дели на топчиња, се покрива со чиста крпа и се остава околу еден сат. Потоа секое топче од тестото се развлекува полека на чаршав постелен на маса. За да не се кине кората внимателно се премачкува со масло. Откако ќе се развлече тенка кора преку целата маса, внимателно се кинат подебелите делови на крајот. Кората се посипува со подготвениот мастрав кој може да биде различен и со чаршавот постепено се витка во ролна. Ролната се става во соодветно намачкано тавче, се залива со масло, путер или маргарин и се пече.
За полнење се користат различни продукти: сирење, павлака, јајца и сол. За слатки штрукли се додава шеќер.
Систем за варење
Варење во усната празнина
По внесување на храната во усната празнина прво се определува вкусот, од што зависи дали храната ќе биде задржана или отстранета. Во усната празнина започнува варење на храната. Нејзиниот престој во усната празнина е кус и трае 10-20 секунди. Храната трпи механичка и хемиска обработка. Физичката обработка на храната се состои во нејзиното ситнење (џвакање). При џвакањето храната се навлажнува со плунка. Плунката (салива) претставува секрет на три пара плунковни жлезди, доушни, подвилични, подјазични. Плунката претставува бистра, безбојна, лесно леплива течност со реакција која може да биде лесно алкална и лесно кисела. Најголем дел од плунката отпаѓа на вода (98, 5-99 %). Остатокот го сочунуваат неорганските материи. Неорганските материи се состојат од солите на натриум, калиум, калциум и др. Во плунката се наоша лесно леплива материја муцин. Во процесот на џвакањето храната се натопува со плунка и се формира залак (болус) површината на залакот се обложува со плунка, а присуството на муцинот во залакот му овозможува лесно лизгање низ голтникот и хранопроводот.
Загорски штрукли
Подготовка
За тикварник се користи тиква, која се меша со кравјо сирење, јајца и малку сол. Тиквата може да биде од било кој вид и пред употреба се сече, се ренда, се посолува и се остава малку да отстои. Откако ќе се исцеди, се меша со сирење и јајца и со оваа смеса се полнат корите.
За штрукли со афион, се користи афион кој се вари во млеко. Откако ќе се згусне смесата, се остава да се излади и се додаваат јајца и малку павлака. Подготовката понатаму е иста како кај другите штрукли.
Систем за варење
Голтање
Голтањето претставува сложен физиолошки акт и се дели на три фази.
Загорски штрукли
Подготовка
За штруклите со репа потребна е претходно изрендана репа која е сварена во солена вода. Откако ќе се исцеди, се става во млеко да отстои кратко време, за млекото да го извлече мирисот на репата. Исцедената репа се додава на кравјо сирење, јајца и сол. Со оваа смеса се полни тестото.
Крапинско-загорската жупанија и Загорската агенција за развој го препознале културното богатство на овој крај и со желба да се сочуваат автохтоните рецепти, организирале манифестација наречена Штруклијада, која се одржува секоја година во овој крај. Штруклите се подготвуваат во разни прилики, од секојдневни па сè до празнични. Ова јадење е најстарото познато јадење од ова подрачје.
Систем за варење
Варење во желудникот
Желудникот претставува дел од дигестивниот тракт сместен меѓу хранопроводот и тенкото црево. Тој служи како резервоар за храна, а во исто време и како место каде што храната се меша со желудочниот сок. Создадената полутечна мешавина на храна со желудочниот сок се нарекува химус. Во желудникот се врши и разложување на некои хранливи материи под дејство на ензими. Храната во желудникот се задржува 4-10 часа. Желудечен сок. Жлездите на желудочната лигавица дневно лачат околу 1 - 1,5 литри сок. Лачењето е постојано, а во тек на процесот на варење на храна тоа се засилува. Постојат три вида желудочни клетки. Желудочен сок е бистра, безбојна течност со силно кисел вкус. Главните состојки на желудочниот сок се: вода, минерални материи, хлороводородна киселина, ферменти и ... Желудочниот сок содржи три ферменти. Останатите масти се разградуваат во тенкото црево под влијание на цревната и панкреасната липаза. Улогата на муцинот се состои во чувањето на желудочната лигавица од дејството на хлороводородната киселина.
Механизам на лачење на желудочниот сок
При внесување на храната лачењето на желудочниот сок станува пообилно и се остварува во три фази: ```цефалична```, ```желудочна``` и ```цревна```.
Цефалична
Цефаличната фаза претставува сложена, рефлексна фаза на секреторната активност на желудникот. Разговор, пријатен мирис или гледање на некое вкусно јадење, предизвикуваат кај гладен човек засилено лачење на желудочниот сок. Тоа е т.н. условно рефлекторно лачење на желудочниот сок или психичко лачење, бидејќи лачењето започнува пред храната да навлезе во дигестивниот систем. По внесувањето на храната во усната празнина, таа ги дразни рецепторите што се сместени во усната лигавица, а создадените импулси по нервен пат се пренесуваат до соодветните центри во продолжениот мозок. Од продолжениот мозок, преку нервус вагус, стимулирачките импулси се носат до жлездите во желудникот. Цефаличната фаза е безусловна.
Желудочна или хемиска
Со навлегувањето на храната во желудникот, по пат на механичко дразнење на желудочна лигавица ја засилува нејзината секреција. Освен тоа некои материи од храната или некои производи на нејзиното разградување, дејствуваат врз лигавицата во желудникот што доведува до продукција и ослободување на хормонот гастрин. Гастринот преку крвта доаѓа до желудочните жлезди и ги симулира да создаваат поголеми количини на желудочен сок.
Цревна фаза
Храната и производите од нејзиното варење, навлегуваат во тенкото црево и влијаат врз лачењето на желудочниот сок, било по нервен или по хуморален пат. Преку ентерогастричкиот рефлекс , во кој земаат учество и симпатичките нерви и вагус се врши инхибиција на желудочната секреција. Таа се остварува и по хумотален пат, преку хормонот ентерогастрон. Инхибиторното дејство врз желудочната секреција имаат уште два вида хормона: секретин и холецистокинин-панкреозимин.
Моторни функции на желудникот
Мускулните финкции на желидникот се трикратни: Постојат два вида движења: тонички и перисталитички. Мускулатурата на желидникот се наоѓа во состојба на постојана напнатост (тонус) дури и во случаи кога е наполно празен. Со навлегувањето на храната во желудникот, неговите мускулни влакна се истегнуваат, а со тоа се зболемува и волуменот на желудочната празнина. Ова истегање на мускулните влакна не го менува тонусот на желудочната мускулатура без оглед дали е празен или полн. Улогата на тоничките движења кои се појавуваат на секои 20 секунди се состои во мешање на храната, додека паристалтичките движења имаат за цел да ја туркаат и исфрлаат храната од желудникот. Бројот на паристалтичките движења изнесува 3 – 6 во минута.
Празнење на желудникот
Празнење на желудникот се остварува во порции, а зависи од количината и хемискиот состав на химусот. Навлегувањето на првата количина од химусот во дванаесетпалечното црево дејствува по механички (рефлекс преку вагус) и хемиски пат (ентерогастрон и секретин) врз понатаможното празнење на желудникот. Празнењето на желудникот е забавено во случаи кога химусот е покусел отколку што е нотмално, кога содржи повеќе маснотии и белковини или доколку е хипертоничен или хипотоничен. Брзината на празнењето на желудникот зависи од видот на храната.
Повраќање
Повраќање (вомитус) претставува сложен рефлексен акт со кој содржината на желудникот, а делумно и од почетниот дел од цревата се исфрла надвор преку устата. Понекогаш дел од содржината се исфрла и преку носните отвори. Пред повраќањето човекот чувствува мака,гадење и изнемоштеност. Ова чувство е придружено со бледило, потење и зголемено лачење на плунката. Поттик за повраќање се јавува при дразнење на голтникот, коренот на јазикот, лигавицата на желудникот, цревата итн. Импулсите се пренесуваат до центарот за повраќање во продолжениот мозок, а од тука еферентните нерви до мускулите што учествуваат во актот на повраќање. Повраќањето започнува со отворање на кардијалниот сфинктер, поради силната мускулна контракција од предниот абдомијален ѕид со што желудникот се потиснува кон дијафрагмата. Желудочната содржина, преку отворената кардија се уфрлува во хранопроводот, низ кој со антиперисталтичките движења содржината се пренесува во голтник, усна празнина и најпосле се исфрла на надвор.
Варење во дванаесетпалечното црево
Врз хранливата каша (химус) што доаѓа од желудникот во дваесетпалечното црево дејствуваат жолчката, цревниот и панкреасниот сок. Улогата на дванаесетпалечното црево и другиот дел од тенкото црево е значајна, бидејчи во нив продолжува варењето на хранливите материи. Под влијание на цревните и панкреасните сокови, хранливите материи, белковините, маснотиите и јаглехидратите се разложуваат до материи погодни за ресорпција преку крвта и лимфата.
Надворешни врски
Варење на храната
Дигестивен систем - видео анимација
Видухова (Западнопоморско Војводство)
Видухова (Widuchowa; Fiddichow, Фидихов) — село во Грифинскиот Округ на Западнопоморското Војводство во северозападна полска, на самата граница со Германија (округот Укермарк). Сместено е во општината Видухова и претставува нејзино седиште. Лежи на 15 км југозападно од Грифино и 35 км јужно од војводското седиште Шчеќин. Во 2008 г. Видухова имало 1.354 жители.
Сè до 1945 г. селото било во Германија. Кога прешло во полска, во прво време го носело неофицијалното име „Видухово“ (Widuchowo) На 12 ноември 1946 г. го добило денешното име.
Шмалцероде
Шмалцероде е село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2009, е дел од градот Ајслебен.
Извори на информации за лекови
Категоризација на клинички испитувања Класфикација која се темели на откривање на нови лекови, регулирана од фоод анд друг администратион 1. Претклинички испитувања Бидејќи овие испитувања се вршат на специфични животни, екстраполацијата на резултатите врз човекот е тешко. 2.	Фаза I клинички испитување (1година) Се врши на здрави доброволци (20-100), користејќи разни дозажни форми и режими на дозирање, со цел фокусирање на сигурноста на лекот и неговата фармакокинетика. 3.	Фаза II клинички испитување (2-5години) Испитувања на новиот лек се состои од контролна студија на лимитиран број на пациенти (100-500) за релативно краток период. 4.	Фаза III клинички испитување (2-4год.) Поголем број на пациенти (1000-3000) И поделг временски период(3- 12 месеци ) 5. Фаза IV клинички испитување Овие исптувања се вршат по регисрирањето на лекот и истите ги вршат прозводителите, владата и др. Евалуација на клинички студии Структура на труд кој опишува клиничко иситување т.н. ИМРАД формат: 1.	Наслов/ Апстракт - насловот треба да биде јасен, да го привлече вниманието на читателот, да не биде пристрасен и да не укажува на авторската сугестија кон одредена терапја. Апстрактот содржи краток опис на целите, методите, резултатите од истражувањето. 2.	Вовед - ги дава основните иформации, целите и хипотезите на студијата. 3.	Методи - претставуваат најважниот дел клиничката студија. Овој дел содржи информации за : дизајнот, студиската популација, инструментите и статистиката користена за време на истражувањето. 4.	Резултати - резултатите треба да презентирани на јасен и разбирлив начин, несаканите ефекти треба да бидат опишани заедно со резултатите за ефикасност, а Р - вредностите треба да бидат дадени за секоја статистичка анализа на податоците. 5.	Заклучок/Дискусија - заклучоците треба да се доследни на резултатите и во контакт со првичното прашање на студијата, при тоа добиените резултати треба да се споредат со претходно спроведените истражувања 6.	Наводи - читателот треба да ги прегледа референциите кои се однесуваат на студијата.
Сан Лоренцо ал Маре
Сан Лоренцо ал Маре (San Lorenzo al Mare) — општина во покраината Империја, во италијанскиот регион Лигурија, сместена околу 100 километри југозападно од Џенова и околу 10 километри западно од градот Империја. До 31 декември 2004 година имал 1.409 жители.
Сан Лоренцо ал Маре се граничи со следниве општини: Чипреса, Чивеца, Костараинера и Империја.
Црква „Св. Атанасиј“ - Тумба (Ениџевардарско)
Свети Атанасиј (Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Тумба, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1802 г. или во 1805 - 1806 г.
Храмот претставува трикорабна базилика со димензии 15,5 × 10 м и трем од западната и јужната страна. Галеријата и припратата кои се наоѓале на запад денес не се зачувани. Карактеристична е полукржната апсида која ја опфаќа целата висина на храмот, сè до покривот.
Внатрешноста на црквата е зачувана во првобитна состојба. Живописана е во 1864 г. од истакнатиот тресонечки мајстор Дичо Зограф. Владичкиот престол, амвонот, нишата на жртвеникот се насликани со цвеќиња и вазни. На иконостасот се претставени сцени од Старииот завет со Адам и Ева. Иконите се изработени во 1805 - 1806 г. Нишите на жртвеникот, како и фронтоните над аркадите во наосот се насликани со сцени од житието на Исус Христос. Во храмот има икони од зографот Христо Сакелариев од Петрово, Ениџевардарско.
Во црквата има реликвии и икони донесени во 1920-тите од грчките доселеници од Источна Тракија.
Во 1987 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Араонајски јазик
Араонајскиот јазик, или кавински јазик, е американски староседелски јазик кој се зборува во Боливија. Јазикот е мајчин јазик на Араонајците, од кои 90% течно го зборуваат јазикот. Јазикот меѓу народот се зборува во голем дел, но се забележува и употреба на шпанскиот јазик. Араонајците живеат покрај реката Манипури во департманот Ла Пас. Делови од Библијата се преведени на араонајски, а исто така има објавено и речник. Јазикот е еден од службените јазици во Боливија.
Шахот во 1938 година
1938 во шахот содржи некои значајни настани.
Ферокактуси
Ферокактусите (Ferocactus) се вид на кактусовидни кактуси. Тие се често во облик на буре, со долги боцки и мали цветови. Има околу 30 видови на ферокактуси. Овие кактуси може да се најдат во југозападни САД и северозападно Мексико.
Живеалиште
Овие кактуси се пустински и може да се справат со благо смрзнување и екстремни горештини. Често се наоѓаат во топли предели. Често се наоѓаат на места каде нема многу вода, не се акумилира водата и не е редовна влагата.
Одгледување
При контролирано одгледување, овие кактуси сакаат многу светлина, малку вода и добра дренажа. Тие се популарно како домашни украсни растенија. Не толерираат смрзнувачки температури, што може да резултира со нивно жолтеење, венеење и изумирање.
Екологија
Повеќето од овие кактуси имаат добра хармонија со мравките и нивните колонии.
Зоран Иванов
Зоран Иванов — македонски новинар. Завршил Факултет за новинарство во Скопје, а во 1974 г. станал соработник на Радио Скопје. Подоцна работел како новинар и уредник-коментатор за Македонското Радио и Македонската Телевизија. Соработувал со повеќе електронски и печатени медиуми (меѓу кои Сител и Утрински Весник).
Иванов бил првиот директор на Македонската Информативна Агенција (МИА). Автор е на двотомната книга „Амбиент“, која е хронолошка збирка на неговите новинарски записи, коментари и анализи. Во 1994 г. ја добил наградата „Новинар на годината“. Во 2012 г. му била врачена наградата „Крсте Петков Мисирков“ за животно дело, признание кое го доделува ЗНМ.
Негово хоби е падобранството, а тој е исто така повеќекратен првак и рекордер во неколку категории во Македонија и во светот. Носител е на највисокото меѓународно признание во спортското воздухопловство - „Златна значка со три дијаманти“ на Светската федерација (ФАИ). Тој е татко на три деца, Игор, Тина и Дуња.
NGC 2989
NGC 2989 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2989 се споменува и како ESO 566-9, MCG -3-25-20, IRAS 09430-1808.
Откривање
Објектот е откриен на 12 февруари 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2989 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 2989 има привидни димензии од 1,7' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 45 м 25,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 18° 22' 28". Положбениот агол на објектот е во износ од 38°.
Други поделби
Проучување на NGC 2989 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27962. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 323; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6048. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1021.
Фармаковигиланца
Во 1963 година од страна на светската здравствена организација била усвоена резолуцијата 16.36 во која се реафирмирала потребата за формирање на систем кој ќе биде лесно апликативен во меѓународни рамки, со цел детектирање на претходно непознати или недоволно разјаснети несакани дејства на лековите. Прибирањето на извештаите за несакани дејства во една централна дата база е од клучно значење за подобрување на безбедносниот профил на лекот. Основните принципи на фармаковигиланцата се: 1. Основање на национални центри за мониторинг и проценување на несакани дејства. 2. Обезбедување на водич за работа. 3. Идентификација на придонесот што националните центри можат да го дадат во меѓународниот систем. За постигнување на зацртаните цели потребно е воспоставување на целосен систем, кој во себе треба да содржи: 1. База на податоци, формирана од поединечните извештаи на лекарите практичари, фармацевти, стоматолози и медицински сестри. 2. Постојан и системски мониторинг на целокупната популација. 3. Здравствена статистика. 4. Анализа на податоците. Во последната декада сè повеќе почнува да расте свесноста за важноста на фармаковигиланцата. Глобализацијата и трговската експанзија во светот, како и интернетот, повлекоа низа последици кои доведоа до намалување на нивото на безбедност кога се лековите во прашање:
Цели и принципи
Фармаковигиланцата е наука која се занимава со откривање, проценување, препознавање и превенирање на несаканите дејства или некои други проблеми поврзани со употреба на лек. Со фармаковигиланцата се опфатени и: растенија, традиционални лекови, производи од крв, биолошки производи, медицински помагала, вакцини. Спрецифичните цели кон кои се стреми оваа наука се, првенствено, да се подобри грижата за пациентот и безбедноста поврзана со употреба на лекови со кои се подобрува здравјето на вкупната популација. Оваа наука ги разгледува и проучува прашањата поврзани со субстандардни лекови, грешки во лековите, употреба на лекови за индикации кои не се одобрени, извештаи за акутни и хронични труења, несакани дејства на лекови во комбинација со хемикалии и друго. Исто така, дава придонес при оценување на придобивка, штета, ефикасност и ризик при употреба на лековите, при што се сугерира безбедна, рационална и ефикасна употреба на лековите.
Национални центри за фармаковигиланца
Тие, главно, ги координираат постмаркетиншките студии за мониторинг за несакани дејства на лековите. Тие, исто така, ги собираат и анализираат извештаите за несакани дејства, ги известуваат препишувачите, производителите и јавноста за нов ризик од несакано дејство, донесуваат регулаторни одлуки, прават разлика помеѓу “сигнали” и бацкгроунд ноисе. Собирањето на извештаи за сомнителни несакани дејства останува основна активност на Националните центри за фармаковигиланца. Тие играат важна улога во зголемувањето на јавната свесност за важноста на безбедната употреба на лековите, поради што сè повеќе се гледа како регулаторна активност која има важна улога во клиничката пракса и создавање на политиката во јавното здравство. Многу фармацевстки компании имаат развиено ефикасни мониторинг системи кои учествуваат во детектирање на нови несакани дејства за зголемување на безбедноста при употреба на лековите.
Болници и научно образовни институции
Голем број медицински институции имаат развиено систем за следење на несакани реакции на лековите во нивните клиники. Фармаковигиланцата сè повеќе се смета за клиничка дисциплина, благодарение на напорите на клиничката фармакологија и фармацевските оддели. Зголемената свесност за важноста на безбедната употреба на лековите потикнува многу активности, како што се едукација, истражување, развој на регулативата, клинички истражувања, етички комисии и сл., кои даваат голем придонес.
Интернационална хармонизација на потребната документација во процесот на регистрација на лековите
Еден од приоритетите за хармонизација е начинот и методите на прибирање, обработување и евалуирање на извештаите за несакани дејства. Извештаите треба континуирано да се собираат и обработуваат бидејќи новите лекови во различни земји се појавуваат во различно време. Кај новиот лек, неговата ефикасност и безбедност се темели на испитувања вршени низ најмногу неколку илјади пациенти, при тоа нема доволно искуство кај пациенти со зголемени ризици, нема доволно податоци за долготрајна употреба. На тој начин е тешко да се детектира ретко несакано дејство, затоа е потребно да се врши интензивен мониторинг во текот на првата година. Периодичните извештаи се сумираат од различни земји и варијациите во врска со безбедноста, со тоа се овозможува сознавање на промените на лекот при што се оптимизира неговата употреба. Во нашиот закон за лекови, помошни лековити средства и медицински помагала се регулирани прашањата за следење на сигурноста и ефикасноста на лековите по нивното воведување во промет. Надлежен орган е Националниот центар. Центарот доставува извештај до СЗО еднаш годишно, исто така, по барање на производителот, дава известување за пријавените несакани дејства, односно инциденти со медицински помагала од неговата производна програма. Извештаите производителот ги поднесува: секои шест месеци во период од две години за секое ново добиено одобрение за ставање во промет и еднаш годишно до истекот на одобрението, во постапка за обновување на одобрението за ставање во промет. Здравствените организации и физичките лица должни се да го пријават секое несакано дејство во центарот за следење на несакани дејства и производителот, посебно во случај на смрт или непосредно загрозување на животот од употреба на производите.
Марија Никифорова
Марија Никифорова (Марія (Маруся) Григорівна Нікіфорова; Мария Григорьевна Никифорова; 1885-1919), беше анархистички партизански водач. Таа исто така беше нашироко позната по својот прекар, Марусја. Таа станала позната фигура во анархистичкото движење од 1918-1919 во Украина за време на руската граѓанска војна.
Анархо-комунистичката политика на Никифорова беше формирана во средината на нејзините тинејџерски години, и таа брзо усвоила милитантни тактики со цел да ја унапреди. Во текот на нејзините активистички години, Никифорова даде бројни говори промовирајќи ги нејзините политички мислења. Сепак, транскрипции и цитати од нејзини говори едвај ја преживеале советската ера, и таа не ги запишувала своите ставови во писма, есеи, или статии. Она што е познато за нејзините говори е дека таа нашироко била позната за нејзиното харизматично ораторство, кое таа го користела да промовира анархистички ставови. Нашироко позната како анархистичка, се велеше дека постојано носела сосема црна облека како симбол на својата слободарска филозофија.
Никифорова во голема мера била игнорирана од страна на историчарите после нејзината смрт. Историчарите од советската ера во голема мера ја избришале од историјата, и покрај важната улога која ја играше во Руската револуција од 1917 година и последователната граѓанска војна. Биографскиот речник за руската револуција вклучува стотици записи, но не ја вклучува неа. Од неколкуте болшевички жени кои се вклучени, ниту една давала воени команди како Никифорова.
Постои малку објаснување за занемарувањето од страна на анархистичките историчари. Иако биле објавени неколку биографии на Нестор Макно - анархист врз кој Никифорова имала големо влијание, малку се спомнува Никифорова. Ова е и покрај нивната тесна соработка, како и нејзината поголема современа слава, според биографот Малком Арчибалд: "...во 1918 Никифорова веќе беше позната како анархистичка Атаманша (женски воен водач) во цела Украина, додека Макно уште беше прилично непозната фигура работејќи во едно провинциско село."
Пожари
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 14 километри североисточно од градот Бер и на исто толку километри југозападно од градот Гида, на надморска височина од 19 метри, во непосредна близина на железничката пруга што води од Солун за Бер. Вкупната површина на селскиот атар изнесува 10 квадратни километри.
Историја
Како и сите села во областа Урумлак и Пожари уште од одамна било населено со грчко население.
По Првата светска војна во 1922 година во селото биле населени малку грчки бегалци. Во 1928 година, во селото биле сместени 1 бегалско семејство со вкупно 3 жители. Во 1928 година селото било преименувано во Кефалохори (Κεφαλοχώρι), што во превод означува главно село.
Стопанство
Населението во селото главно се занимава со земјоделство, главно произведувајќи големи количества на памук и шеќерна репка.
Население
Во 1913 година селото било забележано со 272 жители. Во 1920 година биле попишани 325, а во 1928 година 428 жители, од кои само двајца бегалци. Во 1940 година Пожари имало 628, во 1951 година 721, во 1961 година 832, во 1971 година 702, во 1981 година 695, а во 1991 година 792 жители. Зголемувањето на бројот на жители се должи на извршените мелиорации, регулацијата на коритото на реката Бистрица, искоренувањето на маларијата и примената на современата агротехника во земјоделството.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Антигониди со седиште во селото Кавасила, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Пожари, во кој е единствено село.
Вики
Вики — мрежно место каде е овозможено корисниците да додаваат, отстрануваат или уредуваат содржини преку својот прелистувач, понекогаш без потреба од регистрирање, со користење едноставен јазик за означување или семрежен уредувач на текст. Леснотијата на заемнодејството и користењето го прави викито делотворна алатка за соработувачко создавање содржини. Терминот вики може да се однесува на самиот соработувачки софтвер кој ја овозможува работата на такво мрежно место, или на определени конкретни вики мрежни места, како информатичкото мрежно место (и првобитен вики) WikiWikiWeb, или енциклопедиите на интернет од типот на Википедија.
Името на првиот софтвер наречен вики — WikiWikiWeb, му го дал неговиот автор Вард Канингем. Канингем се сеќавал дека на Меѓународниот аеродром во Хонолулу еден шалтерски службеник го посоветувал да се качи на автобуската линија „вики-вики“ која сообраќала меѓу терминалите. Според Канингем „го одбрав вики-вики како алтернатива за „брзо“ и така избегнав да го наречам ова брз-веб.“ „Вики-вики“ е удвојување на „вики“, хавајски збор што значи брзо или бргу. Зборот понекогаш се користи и како бекроним за „она што го знам е“, што опишува функција на споделување, чување или размена на знаење.
Според Канингем, идејата за „вики“ потекнува од софтверот HyperCard што го напишал во доцните осумдесетти години. Во доцните деведесетти, се јави растечко прифаќање на викијата како потенцијално делотворен начин за развој на приватни и јавни бази на знаења, и овој потенцијал ги инспирираше основачите на енциклопедискиот проект Nupedia, кој подоцна прерасна во Википедија. Во првите години на XXI век, викијата беа прифатени во рамки на претпријатија како колаборативен софтвер. Често се употребуваа за комуникација на проекти, интранети и документација, во прво време на технички теми. Во декември 2002 година Socialtext го објави првото комерцијално вики решение со отворен код. Во текот на овој период, софтвер за вики со отворен код беше широко достапен, симнуван и инсталиран. Денес некои компании користат вики како нивен единствен колаборативен софтвер и како замена за статични интранети. Вики софтверот наводно повеќе се користи зад огнени ѕидови во приватни мрежи отколку на јавниот интернет.
Типично работење на вики мрежно место
Вики е мрежно место што може да се уредува без познавање на HTML. Повеќето такви имаат систем за следење на промените со зачувување на претходните верзии, кои може да бидат вратени. Еден систем врз основа на вики може да содржи различни алатки, направени да овозможат на корисниците постојано следење на промените како и да дискутираат многу од неизбежните прашања поврзани со ваквата дејност, пред сè несогласувањата околу содржините. Содржините на вики може да се несоодветни, а понекогаш некои корисници случајно или намерно објавуваат и неточни информации.
Многу јавни вики мрежни места дозволуваат целосно неограничен пристап за луѓето да може да придонесат без да мора да поминат процес на „регистрирање“, за разлика од други интерактивни мрежни места како форуми или мрежни места за разговор (чат). Многу корисници ова го сметаат за пријатно изненадување.
Вандализам
Отворената филозофија на вики мрежните места, односно дозволувањето секому да ги уредува содржините, не секогаш има за последица добронамерни интервенции. Вандализмот на вики е проблем за сите вакви мрежни места. Пристапот преку кој е лесно да се исправи направена штета наместо да се вршат обиди за нејзино спречување се нарекува „мека сигурност“. Многу од уредниците на вики мрежните места се покажале дека имаат добри намери, иако на поголемите мрежни места може да поминат подолги периоди во текот на кој вандализмот поминува незабележано. Друга негативна страна на вики мрежните места е тролувањето.
Ораовец
Ораовец — село во областа Клепа, во Општина Велес, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Клепа, во југозападниот дел на територијата на Општина Велес, во долното сливно подрачје на реката Бабуна, од нејзината десна страна. Селото е ридско, на надморска височина од 460 метри. Од градот Велес, селото е оддалечено 14 километри.
Историја
Во век, Ораовец било село во рамките на Велешката каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селово, во основа, има мешовита земјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Ораовец имало 620 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ораовец имало 696 жители.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Ораовец имало 19 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 24 жители, од кои 19 Македонци, 3 Власи и 2 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата од 1966-67 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Велес, која била намалена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Велес.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Титов Велес. Селото припаѓало на некогашната општина Градско во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Војница, во која покрај селото Ораовец, се наоѓале и селата Витанци, Војница и Крајници. Општината Војница постоела и во периодот 1950-1952 година.
Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 2207 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватен објект.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 10 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 12 гласачи.
Иселеништво
Од селото има огромен број на иселеници. Еден дел се иселени пред крајот на турското владеење (70 к.), а другиот дел после Втората светска војна (40 к.). Населението е највише иселено во Скопје и Велес. Има и целосно иселени родови како: Цветковци, Таневци, Шумановци, Манчевеловци, Нешовци, Зугровци, Србовци, Малезановци, итн. Повеќето родови биле староседелци, а за Зугровци се мисли дека биле доселени од селото Папрадиште.
Френк Капра
Френк Расел Капра (Frank Russell Capra, Francesco Rosario Capra; Бизаквино, Сицилија, 18 мај 1897 — Ла Кинта, 3 септември 1991 година) — американски филмски режисер, сценарист и продуцент од италијанско потекло.
Основни податоци
Френк Расел Капра е роден на 18 мај  1897 година, во местото Бизаквино во Сицилија (Италија) како Франческо Розарио Капра. Неговото семејство емигрирало во 1903 година во Америка. Живеел во Лос Анџелес, Калифорнија, каде што дипломирал и станал инженер на хемијата. Учествувал во Првата светска војна, во 1920-тите години. Станал американски граѓанин и зел име, Френк Расел Капра. Двапати бил во брак. Неговата прва сопруга била Хелен Хауел, од која зе развел во 1927 година. Втора негова сопруга била Лу Капра, со која тој имал четири деца. Умрел на 3 септември 1991 година, на 95 години.