cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жедник
Жедник (научно: Sedum) ― голем род на цветни растенија од семејството Crassulaceae. Родот е опишан дека содржи до 600 видови, потоа намалени на 400-500. Тие се сукуленти од лисја кои се наоѓаат првенствено на северната полутопка, но се протегаат и на јужната полутопка во Африка и Јужна Америка. Растенијата варираат од едногодишни и притаени билки до грмушки. Растенијата имаат лисја што чуваат вода. Цветовите обично имаат пет ливчиња, ретко четири или шест. Обично има двојно повеќе прашници од ливчиња. Различни видови порано класифицирани како Sedum сега се во одделните родови Hylotelephium и Rhodiola.
Добро познати европски видови на жедници се Sedum acre, Sedum album, Sedum dasyphyllum, Sedum reflexum (исто така познат како Sedum rupestre) и Sedum hispanicum.
Опис
Жедникот е род кој вклучува едногодишни, двегодишни и повеќегодишни билки. Тие се одликуваат со сочни лисја и стебла. Степенот на морфолошка разновидност и хомоплазија го оневозможуваат фенотипското карактеризирање на жедникот.
Таксономија
Жедникот за првпат бил формално опишан од Карл Линеј во 1753 година, со 15 видови. Од родовите опфатени со семејството Crassulaceae, жедникот е најбогатиот вид, најморфолошки разновиден и најсложен таксономски. Историски бил сместен во потсемејството Sedoideae, од која бил типски род. Од трите современи потсемејства на Crassulaceae, врз основа на молекуларната филогенетика, жедникот е сместен во потсемејството Sempervivoideae. Иако родот е значително намален, од околу 600 на 420-470 видови, со образување до 32 одделни родови, тој сè уште сочинува една третина од семејството и е полифилиски.
Видовите жедници се наоѓаат во четири од шесте главни крунски кладови во рамките на потсемејството Sempervivoideae на Crassulaceae и се распределени на племиња, како што се: Покрај тоа, најмалку девет други различни родови се чини дека се сместени како жедник. Сепак, бројот на видови пронајдени надвор од првите два кладови (племето Sedeae) е само мал дел од целиот род. Затоа, сегашната определба, која е донекаде вештачка и опфатена, мора да се смета за нестабилна. Односите меѓу племињата на Sempervivoideae се прикажани во кладограмот. Сега се смета дека има приближно 55 европски видови. Жедникот покажува широка варијација во бројот на хромозомите, а полиплоидијата е честа појава. Хромозомскиот број се смета за важна таксономска одлика.
Претходните автори поставиле голем број видови жедници надвор од овие клади, како што се S. spurium, S. stellatum и S. kamtschaticum (клада Telephium), што е сегрегирана во Phedimus (племе Umbiliceae). Со оглед на значителните таксономски предизвици што ги претставува овој високо полифилетичен род, предложени се голем број радикални решенија за она што е опишано како „проблемот жедник“, од кои сите ќе бараат значителен број на нови комбинации во рамките на Sempervivoideae. Никулин и неговите колеги (2016) препорачале, со оглед на монофилијата на Aeonieae и Semperviveae, видовите жедници надвор од племето Sedeae (сите во подродот Gormania) да бидат отстранети од родот и да бидат прераспределени. Сепак, ова не го решава проблемот на другите родови сместени кај жедникот, во Sedeae. Во најголемата објавена филогенетска студија (2020), авторите предлагаат поставување на сите таксони во рамките на Sedeae во родот жедник и пренесување на сите други видови на жедник во преостанатите клади Sempervivoideae на други родови. Овој проширен Sedum sl би содржел околу 755 видови.
Поделба
Карл Линеj првично опишал 15 видови, кои се одликуваат со петомерни цветови, поделувајќи ги во две групи; Planifolia и Teretifolia, врз основа на морфологијата на листовите. со 15 видови, и оттука го носи неговото име како ботанички авторитет (L.). До 1828 година, де Кандол препознал 88 видови, во шест неформални групи. Направени се различни обиди да се поддели овој голем род, покрај сегрегирањето на посебните родови, вклучувајќи создавање на неформални групи, оддели, серии и подродови. За опширна историја на подфамилијата Sedoideae, видете.
Греј (1821) ги поделил 13-те видови познати во Обединетото Кралство во тоа време на пет дела; Rhodiola, Telephium, Sedum, (неименуван) и Aizoon. Во 1921 година Прагер основал десет секции; Rhodiola, Pseudorhodiola, Giraldiina, Telephium, Aizoon, Mexicana, Seda Genuina, Sempervivoides, Epeteium и Telmissa. Ова подоцна било ревидирано во најпознатиот систем, оној на Бергер (1930), кој дефинирал 22 поделби, кои ги нарекол Reihe (одделиили серии). Одделите на Бергер биле:
Голем број од нив, тој дополнително ги поделил. Спротивно на тоа, Фредерстрем (1935) усвоил многу поширок опишување на родот, прифаќајќи ги само Sedum и Pseudosedum во рамките на Sedoideae, делејќи го првиот на 9 делови. Иако ова било проследено со бројни други системи, најшироко прифатената инфрагенерична класификација по Бергер, била од Охба (1978). Пред ова, повеќето видови во Sedoideae биле сместени во родот Sedum. Од овие системи, било забележано „Сè уште не е предложена навистина задоволителна основа за поделба на семејството на родови“.
Некои други автори додале други серии и комбинирале некои од сериите во групи, како што се оддели. Посебно „Sedum секцијата Sedum“ е поделена на серии (види Кладови) Во поново време, два подрода се признаени, Gormania и Sedum.
Подродот Sedum се смета за три географски различни, но со еднаква големина делови:
S. sect. Sedum вклучува 54 видови домородни во Европа, кои Бергер ги класифицира во 27 серии.
Клади
Видовите и сериите се:
Подрод Gormania
{|
Од околу 80 евроазиски видови, серијата Rupestria образува посебна монофилетска група од околу десет таксони, која некои автори ја сметаат за посебен род, Petrosedum. Тоа била серија 20 во класификацијата на Бергер. Домородна во Европа, таа дошла да биде одгледувана и станала натурализиран во Северна Америка.
Сместени во серијата Monanthoidea се три макаронезиски сегрегирани родови, Aichryson, Monanthes и Aeonium.
Следниве родови се сместени во кладата Leucosedum: Rosularia, Prometheum, Sedella и Dudleya. Rosularia е парафилиска, и некои видови на Sedum, како што е S. sempervivoides Fischer ex M. Bieberstein се сместени од некои автори во Rosularia, како R. sempervivoides (Fischer ex M. Bieberstein) Boriss.
Т-64
Т-64 — прв советски тенк со тројца членови на екипажот, што се должи на инсталирањето на автоматски полнач на топот. Бил дизајниран во исто време со Т-72. Првиот прототип бил завршен во 1960 година, додека сериското производство почнало во 1969 година. Новина бил 125-милиметарскиот топ со мазна цевка, кој подоцна станал стандард за сите руски тенкови. На неговата основа бил развиен поуспешниот Т-80. Т-64 го доживеал своето огнено крштевање на 20 јуни 1992 година за време на битките во близина на градот Бендер во Молдавија.
Оклопна заштита
Оклопот на Т-64 се состои од челични плочи за телото и лиен панцирен челик за куполата. На посебно осетливи места на предната и челната страна на телото на куполата поставен е околоп кој се состои од челик и плочки од стаклопластика. Се поставува и реактивно-експлозивен оклоп.
Покретливост
Т-64 е придвижуван од двотактен, петцилиндричен дизел мотор 5DTF со моќност од 700 КС и максимална брзина од 75 km/h. Неговиот домет е 400 км.
Николас Моран
Ран живот и образование
Моран е Ирец од страната на неговиот татко, а Грк од страната на неговата мајка. Роден е во Калифорнија и присуствувал на Универзитетскиот колеџ во Даблин од 1992 до 1996 година
Кариера
Моран се приклучи на Армискиот резервен состав (Ирска) во септември 1997 година и на Националната гарда на армијата (САД) во ноември 2000 година Тој бил распореден во Ирак помеѓу 2004 и 2005 година како водач на тенковски вод (за што доби награда за храбра единица ), и во Авганистан помеѓу 2009 и 2010 година (за што доби Пофалница за заслужна единица ). Доби медал за бронзена ѕвезда и медал за заслужна служба.
Од август 2011 година, Моран е директор за односи со војската за Wargaming America, опишан од него како „врска помеѓу компанијата и прекрасниот свет на војската“.
Од септември 2011 година, Моран го води каналот на YouTube The Chieftain, кој се фокусира на „долги, длабински видеа, со приоритет на влегување во возилата за да се добие оценка на работите од „човечки фактори“ и од перспектива на крајниот корисник. како и други материјали добиени од архиви“.
Моран се залагаше за поддршка на Украина во Руско-украинската војна од февруари 2022 година
Моран моментално е командант на 1-та оклопна дивизија Главна командна станица - оперативен одред и оклопен офицер на тенковите М1 Абрамс и М3 Бредлис.
Личен живот
Моран има американско државјанство. Тој претходно бил двоен државјанин на Ирска и САД, но се откажал од странско државјанство во 2002 година кога бил назначен како офицер на Армијата на Соединетите Држави.
Светско првенство во ракомет за жени 1995
Светско првенство во ракомет за жени 1995 — 12-то Светско првенство во ракомет за жени кое се одржало во Австрија и Унгарија. На турнирот вкупно учествувале 20 репрезентации.
Златниот медал го освоила репрезентацијата на Јужна Кореја, победувајќи ја Унгарија во финалето, додека бронзениот медал го освоила Данска.
Крос-натпревари
4-то и 5-то место од Група А се сретнале со 5-то и 4-то од Група Б и исто за групата Ц и Д. Победникот на секој натпревар добил место во шеснаесетфиналето.
Вилхелм Брант
Роден на 22 мај 1900 година Везел, Германија (1900-05-22)
Починал на 15 јули 1941 година (1941-07-15) (41-годишна возраст) Горки Тушкева
Д-р Инг. Вилхелм „Вим“ Рени Брант бил германски воен офицер и инженер познат по неговите списи како и развојот на полето на камуфлажа и тенковска војна, пријател бил со Ернст Волкман. Меѓу другите случувања, Брант бил одговорен за еден вид маскирна облека и капаци за шлем издадени на Вафен СС. Брант, исто така, напишал голем број дела за теоријата на оклопно војување, почнувајќи од 1924 година Во раните 1930-ти, Брант учествувал во војната во Чако помеѓу Боливија и Парагвај, помагајќи ѝ на боливиската страна и нивните мали оклопни сили.
Тој бил многу тешко ранет на Источниот фронт на 13 јули 1941 година и починал два дена подоцна во воената теренска болница.
Наводи
https://alchetron.com/Wilhelm-Brandt
Кодрат Атински
Кодрат Атински (Κοδρᾶτος) — црковен отец, атински епископ. и еден од седумдесетте апостоли. Се почитува во православието и католицизмот.
Овој светител православието го чествува на 21 септември по стар или 4 октомври по нов стил. Се одбележува и на 4 (17) јануари заедно со другите светци на денот на Соборот на седумдесетте апостоли.
Житие
Ранохристијанскиот историчар Евсевиј Кесариски вели дека Кодрат бил ученик на апостолите.
Во делото Црковна историја, Книга IV, глава 3, Евсевиј забележува дека:
Со други зборови, Евсевиј вели дека Кодрат му упатил филозофска распвара на Адријан со одбрана (или апологија) на христијанската вера, кога царот ја постил Атина во 124 или 125 г. Евсевиј вели дека ова го трогнало царот за да издаде благокалонет указ. Кога спомнува дека исцелените и воскреснатите од Христос сè уште се живи, Евсевиј дава аргумент дека тој не бил само чудотворец со минливи дела.
Евсевиј потоа дава опис на писмо од Дионисиј Коринтски кое просто кажува дека Кодрат е назначен за епископ на Атина „по маченичката смрт на Публиј“, и вели дека со нивната ревност атинските христијани повторно се собрале и нивната вера заживеала.
Апологетот Аристид напишал слично дело. Евсевиј Кесариски имал примероци од двете. Бидејќи бил атински епископ по Публиј, Кодрат понекогаш се вбројува меѓу апостолските отци. Евсевиј го нарекува „умен и апостолски правоверен човек“, а Јероним Стридонски во „За знаменитите мажи“ ја зајакнува оваа врска, нарекувајќи го „ученик на апостолите“.
Тропар
За св. Кодрат Атински се пее овој тропар:
Национален военоисториски музеј
Национален военоисториски музеј (Национален военноисторически музей) ― музеј посветен на воената историја во Софија, Бугарија. Структура на Министерството за одбрана, постои под различни имиња и е подредена на различни установи од 1 август 1914 година (во пракса од 4 јули 1916 година). Се состои од 5.000 м2 внатрешна и 40.000 м2 надворешна (од кои 500 м2 покриени) изложбена површина, менувачки експонати, библиотека и сметачки центар.
Основање
Музејот е основан во 1916 година, две години по основањето на воено-историската комисија, составена од архива, изложба и библиотека. Во тоа време тој бил еден од само трите бугарски музеи што постоеле. Неговата прва целосна изложба била откриена дури во 1937 година. Неговата сегашна структура и име датираат од 1968 година.
Танк музеј Норфолк
Музејот на тенкови Норфолк (претходно Turrets and Tracks ) е збирка на оклопни борбени возила во Норфолк, Источна Англија. Се наоѓал веднаш надвор од селото Форнсет Свети Петар и 10 mi јужно од градот Норвич. Колекцијата била составена од претежно британски возила од Студената војна. Музејот содржи околу 30 воени возила, како и голема колекција на мало оружје. Го вклучува прототипот Centurion AVRE 165, единствениот преостанат Crossley - Kégresse 20-30 cwt полу-трага и реплика на британската прва светска војна Марко IV што е изградена за ТВ-шоуто <i id="mwHg">на Гај Мартин, Тенкот од</i> Првата светска војна. [ потребен е непримарен извор ] [ потребен е непримарен извор ]
Историја
Музејот на тенкови Норфолк е основан во 2011 година од колекцијата на приватни воени возила, претходно познати како Turrets and Tracks од сегашниот претседател Стивен Мекхеј, кој собирал воена опрема уште од детството. Кога бил основан музејот, многу од возилата и огненото оружје биле од колекцијата MacHaye која била започната во раните 1980-ти, со купувањето на Алвис Саладин во 1995 година со што започна колекцијата на многу воени возила.[Потребен е цитат] Саладин е сè уште е изложен.[потребен е непримарен извор]
Главна сала
Главната сала го содржела најголемиот дел од реставрираните и возни возила во Музејот, како и мали изложби за Првата светска војна и Денот Д. Три од возилата ( Mark IV, Alvis Saladin и Chieftain ) се отворени за посетителите да истражуваат внатре.
Контејнер за пиштоли
Контејнерот за пиштоли е конвертиран транспортен контејнер кој содржи голем приказ на деактивирано огнено оружје кое датира од Првата Бурска војна до денес.
Приказ на Nissen Hut
Овој приказ вклучувало голема колекција на воени радија, како и медали, модели на воени возила и приказ на локалната историја.
Изложби на отворено
Голем број од музејските поставки се надвор од зградите поради недостаток на простор во затворен простор.
Курс за напад и опсег
Теренот за напад е наменски изграден теренски терен зад зградата на музејот кој вклучува различни стрмни ридови за прикажување на теренската способност на возилата, некои од статичните возила се изложени и на патеката за напад. Музејот имал годишен викенд настан наречен Armourfest каде посетителите можат да ги гледаат повеќето возила на музејот во движење, како и одредени гости воени возила на патеката. Посетителите исто така можат да се возат во музеите Bv 206 во повеќето отворени денови низ патеката за мала дополнителна такса.
Музејот има и наменски изграден полигон за стрелаштво и клуб кој работи во вторник навечер. опсегот може да се постави за да ги научи посетителите како да пукаат со воздушни пушки или лакови во мали групи и е отворен во првата недела од секој месец.
Џон Солц
Џон Солц служел како офицер на американската армија во војната во Ирак и е претседател и ко-основач на групата за застапување на ветераните VoteVets.org. Солц служел и во косовската кампања во 2000 година и подоцна во операцијата „Слобода на Ирак“ во 2003 година. Врз основа на неговата служба, Солц станал отворен критичар на извршувањето на операцијата „Слобода на Ирак“. Солц бил распореден во 2011 година како дел од операцијата Нова зора во Ирак.
Воена служба и потекло
Солц бил нарачан во 1999 година од Армијата на Универзитетот во Питсбург и присуствувал на основниот курс за офицер за оклоп во Форт Нокс, Кентаки. По дипломирањето, тој бил стациониран во Германија од 1999 до 2003 година. Помеѓу јуни и декември 2000 година, тој служел како водач на тенковски вод во војната во Косово. Помеѓу мај и септември 2003 година, тој служел како капетан за време на операцијата „Слобода на Ирак“, каде што работел во распоредени логистички конвои со 1-та оклопна дивизија.
Застапување на ветераните
Во 2006 година, Солц го коосновал VoteVets.org, кој првично беше PAC кој поддржал листа на ветерани кои се кандидираа за функцијата.
Оттогаш, VoteVets прерасна во група која има 700.000 поддржувачи, вклучувајќи ветерани, воени семејства и цивили кои ги поддржуваат, и е составена од PAC и 501c(4), VoteVets Action Fund. PAC помогна да се изберат голем број ветерани во секој циклус на федерално, државно и локално ниво.
Солц волонтирал за претседателската кампања на Џон Кери во 2004 година Во врска со неговите лични политички ставови, Солц изјави за Вашингтон пост во 2007 година дека „јас сум конзервативец“ и дека се спротивставува на порастот на војниците од војната во Ирак во 2007 година, бидејќи „не мислам дека 20.000 повеќе војници се демократски, не мислам дека 20.000 војници е републиканец. Мислам дека е глупаво.“
Тој бил чест соработник на бројни емисии, вклучувајќи ги All In with Chris Hayes, The Last Word with Lawrence O'Donnell, Morning Joe, AM Joy, Countdown with Keith Olbermann и The Dylan Ratigan Show на MSNBC. Тој беше интервјуиран од Асошиетед прес, Вашингтон пост, Њујорк Тајмс, Лос Анџелес Тајмс, магазинот <i id="mwVw">Тајм</i> и Њусвик . Тој се појави на NewsHour со Џим Лерер, CNN, MSNBC, Fox News Channel, ABC News, Nightline, Air America Radio, The Ed Schultz Show и The Bill Press Show.
Александра Бојко
Александра Леонтиевна Бојко (Александра Леонтьевна Бойко; 20 мај 1918 – 25 мај 1996) ― тенковски командант во Советската војска активна на Источниот фронт во Втората светска војна.
Животопис
Александра Леонтиевна Моришева е родена на 20 мај 1918 година во Белебеј, Башкортостан, РСФСР. Дипломирала на Киевскиот национален универзитет за технологии и дизајн во 1938 година и се вработила како хемичар во фабрика во Башкортостан. Моришева се преселила во Магадан, каде што станала инспектор во трустот Колимснаб до февруари 1942 година. Моришева се омажила за Иван Федорович Бојко.
Светско првенство во ракомет за жени 1999
Светско првенство во ракомет за жени 1999 — 14-то Светско првенство во ракомет за жени кое се одржало во Данска и Норвешка. На турнирот вкупно учествувале 24 репрезентации.
Златниот медал го освоила репрезентацијата на Норвешка, победувајќи ја Франција во финалето, додека бронзениот медал го освоила Австрија.
Каспар Хаузер
Каспар Хаузер (30 април 1812 – 17 декември 1833) бил германскo момче кое тврдело дека пораснало во целосна изолација во затемнета ќелија. Тврдењата на Хаузер и неговата последователна смрт од убодна рана, предизвикале многу дебати и контроверзии. Теориите изнесени во тоа време го идентификувале како член на големата војводска куќа од Баден, скриен поради кралската интрига. Овие мислења не се целосно документирани во подоцнежни истраги. Други теории сугерираа дека Хаузер бил измамник.
На 26 мај 1828 година, тинејџерско момче се појавило на улиците на Нирнберг, Германија. Со себе носел писмо упатено до капетанот на 4-та ескадрон на 6-от коњанички полк, капетанот фон Весениг. Нејзиниот наслов гласел:Von der Bäierischen Gränz
daß Orte ist unbenant
1828
местото е непознато
1828) Анонимниот автор тврдел дека момчето му било оставено како доенче на 7 октомври 1812 година и дека го научил да чита, да пишува и христијанската религија, но никогаш не му дозволил „да направи ниту еден чекор надвор од мојата куќа“. Во писмото било наведено дека момчето сега би сакало да биде коњаник „како што бил неговиот татко“ и го поканил капетанот или да го прими или да го обеси.
Следните два месеци ги поминал во кулата Лугинсланд во замокот Нирнберг под грижа на затворскиот чувар Андреас Хилтел. И покрај тоа што многу подоцнежни извештаи би го кажале, тој бил во добра физичка кондиција и можел добро да оди; на пример, тој можел да ги искачи 90 скалила до својата соба. Тој бил со „здрав лик на лицето“ и имал околу 16 години, но изгледал интелектуално попречен. Градоначалникот Бајндер, сепак, тврдел дека момчето има одлично помнење и дека брзо учело. Различни љубопитни луѓе го посетиле, на негово очигледно задоволство. Одбивал секаква храна освен леб и вода.
Приказ на Хаузер за животот во зандана
Отпрвин се претпоставувало дека Хаузер е диво дете од шумите. Во текот на многуте разговори со градоначалникот Бајндер, Хаузер раскажал поинаква верзија на својот живот, која подоцна ја запишал со повеќе детали. Според приказната, Хаузер онолку долго колку што можел да се сети го поминал својот живот во мрачна самница. Тој ги дал димензиите на ќелијата долга приближно два метри, широка еден метар и висината на еден и пол, со само кревет од слама за спиење и четири играчки, два коња и куче издлабени од дрво.
Хаузер тврдел дека секое утро чим се разбудел наоѓал ржан леб и вода до својот кревет. На моменти, водата имала горчлив вкус, и кај него предизвикувала подлабок сон од вообичаено. Во такви моменти, сламата на неговиот кревет била променета и му биле исечени косата и ноктите. Хаузер трвдел дека првото човечко суштество што некогаш го сретнал е човек кој го посетил не многу пред неговото ослободување. Човекот внимавал да не му го открие својот лик на Хаузер. Овој човек го научил да го напише своето име водејќи му ја раката. Откако научил да стои и да оди, Хаузер бил однесен во Нирнберг. Странецот, наводно, го научил да ја каже фразата „Сакам да бидам коњаник како татко ми“ (на старобаварски дијалект ), но Хаузер трвдел дека не разбирал што значат зборовите.
Оваа приказна предизвикала голема љубопитност и го направила Хаузер предмет на меѓународно внимание. Се појавиле гласини дека тој бил од кнежевско потекло, веројатно од Баденско потекло, но имало и тврдења дека бил измамник.
Пол фон Фојербах, претседател на баварскиот апелационен суд, започнал да го истражува случајот. Хаузер бил формално посвоен од страна на градот Нирнберг и биле донирани пари за негова издршка и образование. Тој бил предаден во рацете на Фридрих Даумер, учител и филозоф, кој го подучувал различни предмети и со тоа ја открил неговата дарба за цртање. Се чинело дека на момчето му пријала оваа нова средина. Даумер, исто така, го подложил на хомеопатија и магнетни експерименти. Како што ја Фојербах ја раскажал приказната, „Кога професорот Даумер го држеше северниот пол [на магнет] кон себе, Каспар ја стави раката на лажичката на својот мев, влечејќи го елекот во надворешна насока, и рече дека тоа го привлекува; и му се чинело дека од него излегува струја на воздух. Јужниот пол влијаеше на него послабо; и рече дека дувало врз него.“
Раната
На 17 октомври 1829 година, Хаузер бил пронајден во подрумот на куќата на Даумер со исекотина на челото. Тој тврдел дека додека седел на нужникот, бил нападнат и повреден од маж со качулка, кој му се заканил со зборовите: „Сè уште треба да умреш пред да го напуштиш градот Нирнберг“. Хаузер раскажал дека го препознал човекот како истиот тој што го довел во Нирнберг. Како што било очигледно од трагите на крв, Хаузер најпрво побегнал до првиот кат каде се наоѓала неговата соба, но потоа, наместо да си ги побара своите старатели, се симнал долу и се прекачил низ ќепенокот во визбата. Вознемирените службеници повикале полициска придружба и го пренеле до Јохан Бибербах, член на градскиот совет. Нападот врз Хаузер, исто така, ги подгориле гласините за неговото можно потекло од Унгарија, Англија или Куќата на Баден.
ЛК II
Лајхтер Кампфваген II (германски: Leichter Kampfwagen II; во превод: лесно борбено возило), попознато како ЛК II (LK II), ― лесен тенк дизајниран и произведен во ограничен број во Германија во последната година од Првата светска војна. Основан на развојот на ЛК I, тој вклучувал фиксна задна надградба и имал две различни конфигурации; едната варијанта е вооружена со МГ 08/15, а другата е вооружена со оружјето Максин-Норденфелт од 5,7 цм. Неговиот оклоп бил од 8 до 14 мм дебелина, што довело до вкупна тежина од 8,75 тони. Моќноста ја обезбедувал четири цилиндарскиот ензински мотор со 55-60 коњски сили на Дајмлер-Бенц Модел 1910, давајќи максимална брзина од 14 до 18 км/ч со опсег на возење од 65–70 км.
ЛК II бил дизајниран од германскиот инженер и дизајнер на автомобили Јозеф Волмер, кој исто така ги дизајнирал A7В, К-Ваген и ЛК I. Волмер бил назначен на положбата главен дизајнер за одделот за моторни возила на Германското воено одделение
Само два прототипа биле произведени до јуни 1918 година, а потоа следеле нарачки за 580 тенкови, кои никогаш не биле завршени.
Шведска
По војната, шведската влада купила делови за 10 примероци во тајност за 200.000 шведски круни. Деловите биле испорачани под изговор дека се котелски плочи и земјоделска опрема, а потоа собрани во Шведска како Стридвагн м/21 (шведски: Stridsvagn m/21; накратко Стрв м/21; Strv m/21), што во суштина била подобрена верзија на прототипот ЛК II. Зборот „стридвагн“ значи тенк на шведски. Стрв м/21 бил напојуван со мотор клипови сместен напред, а возачот и екипажот биле одзади. Суспензијата и опремата за возење билеа заштитени со низок оклоп. Биле изградени десет од овие тенкови, нивното вооружување митралез Шварцлозе (Schwarzlose) од 6.5 мм.
Во 1929 година, пет биле повторно изградени за да се создаде варијантата Стрв м/21-29 која била вооружена со митралез од 37 мм или два митралези и бил придвижуван од мотор на Сканија-Вабис. Стрв м/21-29 бил надградена верзија на фм/21. Модификациите имале помоќен мотор, нов алтернатор и надворешно осветлување. Едно од овие подобрени возила било управувано од Хајнц Гудеријан за време на посетата на Шведска во 1929 година.
Подоцна Германците купилеа главен дел од стопанското друштво AB Landsverk и го направиле Ото Меркер главен дизајнер и во 1931 година го произвел Стрв м/31 (Л-10), кој бил првиот тенк произведен во Шведска.
Стрв м/21-29 останал во служба до 1938 година. Преживеан пример може да се види во Германскиот тенковски музеј во Мунстер, Германија, а и стрв м/21 и стрв м/21-29 биле изложени во Музејот Аксвал Тенк во Шведска.
Еден Стрв м/21-29 бил во фаза на враќање во целосна работна состојба во Шведска. Од 2018 година, резервоарот е вратен во работна состојба и сега е изложен во Музејот на одбранбени возила во Стронгос.
Светско првенство во ракомет за жени 2001
Светско првенство во ракомет за жени 2001 — 15-то Светско првенство во ракомет за жени кое се одржало во Италија. На турнирот вкупно учествувале 24 репрезентации.
Златниот медал го освоила репрезентацијата на Русија, победувајќи ја Норвешка во финалето, додека бронзениот медал го освоила Југославија.
Параклис „Св. Недела“ - Вевчани
Света Недела — параклис, во западниот раб на селото Вевчани.
Местоположба и историја
Црквата е сместена во рамките на самите Вевчански Извори во месноста Извор. Таа е направена врз самиот водотек од изворот.
Иконостасот е изработен од Ѓорѓија Бубаноски во 1939 година.
Михаил Кошкин
Михаил Илич Кошкин ( руски : Михаи́л Ильи́ч Ко́шкин; 3 декември 1898 година, Бринчаги, Јарославска област – 26 септември 1940 година) бил советски конструктор на тенкови, тој исто така бил главен конструктор на познатиот среден тенк Т-34. Т-34 бил најпроизведениот тенк во Втората светска војна. Животот го започнал како слаткар, но потоа студирал инженерство.
Во 1937 година, Црвената армија го назначиле да раководи со дизајнерското биро КБ-190 за да дизајнира замена за тенковите БТ во фабриката за локомотиви во Харков Коминтерн (KhPZ) во Харков. Кошкин го замислил тенкот Т-34 откако тенковите БТ тестирани за време на Шпанската граѓанска војна се покажале дека се под оклопни и склони кон запалување. Учествувал во војната три години и се покажал како храбар воин. Командантите ги ценеле неговите достигнувања и го забележаа неговиот остар интелект. Од линијата на фронтот Михаил Кошкин беше испратен на Московскиот комунистички универзитет именуван по Јаков Свердлов. Дипломирал во 1924 година и наскоро поранешниот чирак станал директор на фабриката за слатки во градот Вјатка.
Кошкин тврдел дека го нарекол резервоарот „Т-34“ затоа што почнал да замислува дизајни за тенкот во 1934 година. Откако советската армија го отфрли неговиот прототип, Кошкин почна приватно да составувал прототип што може да се тестира на кој ќе работи вечерта, по долги денови дизајнирање на подобрувања на тенкот БТ.
Наводи
<references group="" responsive="1"> https://russiapedia.rt.com/prominent-russians/science-and-technology/mikhail-koshkin/index.html
Мајкл А. Рајан
Бригадниот генерал '''Мајкл А. Рајан''' бил генерален офицер во Армијата на Соединетите Американски Држави.
Воена служба
Рајан добил Редовна армиска комисија во оклоп во 1981 година по дипломирањето со новинарство на Државниот универзитет во Аризона како истакнат воен дипломец. Неговото воено образование ги вклучувало основните и напредните курсеви за оклопни офицери, Колеџот за команда и генералштаб и Воениот колеџ на армијата на Соединетите држави. Имал магистратура на стратешки студии. Посетувал и различни семинари и курсеви на НАТО.
Првата негова должност била во 3-та пешадиска дивизија како водач на тенковски вод, извршен офицер на тенковската компанија и водач на вод за поддршка во 1-виот баталјон, 64-ти оклоп во Кицинген, Германија. Откако служел како С-3 Ер, тој командувал со четата Алфа, потоа со штабот и штабот на третиот баталјон, 67-ми оклоп, 2-та оклопна дивизија во Форт Худ, Тексас. Тој се вратил во Германија како контролор на набљудувач на тим за маневарска компанија во Центарот за обука за борбени маневри (ЦМТЦ) во областа за обука Хоенфелс (во Хоенфелс, Баварија ), а потоа служел како тенковски баталјон С-3 и во првиот баталјон, 68-ми оклоп, 8. пешадиска дивизија во Вајлдфлекен и 5. баталјон, 77. оклоп, 1. оклопна дивизија во Манхајм.
Преназначен во ЦМТЦ по Колеџот за команда и генералштаб, Б.Г. Враќајќи се во Форт Худ, тој командувал со 1-виот баталјон, 8-та американска коњаница (Мустанг), 1-та коњаничка дивизија, распоредувајќи се со својот баталјон во кампот Мекговерн, Брчко, Босна и Херзоговина на СФОР 4, а потоа служеше како Г3 (Офицер за операции) за 1-ва коњаничка дивизија. По дипломирањето на Воениот колеџ на американската армија во Карлајл, Пенсилванија, Б.Г. Александрија, Вирџинија. Б.Г. Рајан командувал со 1-та (железен коњ) бригада, 1-ва коњаничка дивизија и следејќи ја таа команда служеше како директор на Заедничката напредна програма за борби (сега Дивизија)/Канцеларија за аналитички проекти во Александрија, ВИР.
Тој бил назначен во јули 2005 година како заменик командант на дивизија за маневрирање на 1-та оклопна дивизија со седиште во Визбаден, Германија. Кон крајот на 2006 година тој служеше како заменик-началник на Генералштабот за операции на Сојузничкиот корпус за брза реакција на НАТО (ARRC), првиот брзо распоредлив штаб на корпусот на НАТО лоциран во близина на Дизелдорф, Германија. Тој бил распореден со ARRC во Авганистан за ISAF (Меѓународните сили за помош во безбедноста) IX во 2006-2007 година на таа позиција. Тој служел во 2009 година како директор за стратешки комуникации и стратешки ефекти за ISAF и USFOR-A (US Forces-Afganistan). Од август 2009 година, Б.Г. Неодамна е во пензија по над 30 години истакнат стаж.
БГ Рајан се распоредил во Босна за операцијата Заедничка кованица и во Ирак за време на операцијата Слобода за Ирак I и II и во Авганистан за време на операцијата Трајна слобода (OEF) и ИСАФ IX и XI.
Награди и одликувања
Наградите на генералот Рајан вклучуваат:
Наводи
This article incorporates public domain material from websites or documents of the United States Army.
Стојка Цекова
Стојка Цекова (, -, ) — македонска театарска, филмска и телевизиска глумица. Била член на драмата при Македонски народен театар - Скопје од 1949 до 1978 година.
Параклис „Богојавление“ - Вевчани
Богојавление, наречено и '''Црквиште „Св. Јован“''' — мал параклис, во западниот раб на селото Вевчани.
Местоположба
Црквата е сместена во рамките на самите Вевчански Извори во месноста Извор. Во близина, во реката, секоја година на денот Водици, е фрлан крстот.
Марија Велинова
Марија Велинова — македонска поетеса. Таа е студентка на Катедрата за општа и компаративна книжевност при Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје.
Има објавувано повеќе текстови на платформата „Култура Бета“, како и во списанијата „Средношколски размислувања 4“ и „Филозофска трибина“. Учествувала на „Скопскиот поетски фестивал“ каде што победи на поетско читање за млади поети „Отскочна даска“ и на поетските читања „Добри гости“ и „Поетска епизода“. Во 2022 ја претставуваше Македонија на Светската филозофска олимпијада.
Дела
До сега, има објавено две стихозбирки:
РК Борец
Во овој клуб, Пепи Манасков ја започнал својата ракометна кариера.
Во рамките на југословенскиот ракомет
Во натпреварувачката сезона 1963/64, во екипата како големо засилување дошол ракометарот Миле Кратовалиев. На 12 февруари 1964 година за првпат клубот се појавил под името Борец, по соединувањето на Работнички и Железничар. Тогаш се комплетирал составот кој навести голем подем: Кирков, Кратовалиев, Донев,  Гајдов, Мијаков, Ј. Васков, Ангелов, Ѓошев,Мишков, Пљаков, Жабев, Брзаков, Р.Васков, Лазов, Саздов, Настев, Клинчаров, Гигов.
Три години по ред 1965, 1966, 1967 година, Борец го освоил тие сезони во Републичкото првенство. Во тоа време како засилување пристигнале Бекуловски, Поп Арсов, Димитровски и Атанасовски. Таа генерација имала две неуспешни квалификации за влегување во Првата сојузна лига во Риека (1965) и Лесковац (1966). Во квалификацискиот турнир во Велес од 30 јуни до 2 јули 1967 година, Борец ги совладал сите противници: Бечеј, Сплит и Иванград и станал член на Првата сојузна лига за натпреварувачката сезона 1967/1968. Таа сезона 1967/68, Борец во првиот дел од првенството завршил на четвртото место. На крајот на сезоната Борец го освоил осмото место и опстанал во елитата. Во југословенскиот куп во таа натпреварувачка сезона, Борец елиминирал низа познати клубови и стигнал до финалето. На 25 мај во Кумровец, ракометарите на Борец биле победени со 21:13 (8:7) од тогашниот првак Бјеловар кој потоа станал и победник на Купот на Европските шампиони. Во тој состав биле: Гигов, Ѓошев, Клинчаров, Мијаков, Лазов, Димитровски, Ј.Васков, Р,Васков, Атанасовски, Баљуковски, тренер Николовски Панче и Кратовалиев Миле. Во овој период клубот освоил неколку меѓународни турнири во Варна од Бугарија, Мартин од Чехословачка, и Ротслав и Бив од Полска. Во ревијален натпревар ја поразил репрезантацијата на Македонија со висок резултат 22:11, а дури четири играчи на Борец се нашле на ранг листата меѓу најдобрите десет, Ѓорѓи Гајдов бил прв стрелев, Трајче Клинчаров четврти, Пеце Димитров седми,а Ангел Кирков деветти.
Доминацијата на велешкиот ракомет завршил со првенството на Првата сојузна лига 1968/69 година. Во понатамошниот период, клубот играл во Втората сојузна лига и Меѓурепубличката лига. Борец повторно бил освојувач на Македонската лига во сезоните 1977/78 и 1984/85.
1990-ти
Со создавање на нови млади ракометари, новиот бран на подем почнал во сезоната 1992/1993 година кога по долгогодишното натпреварување во Втората сојузна лига со додавката Агропин, станал член на ново формираната Македонска Супер лига. Тоа била генерација на Т. Тутарков, Недев, Кузманов, Василев, Петров, Драган, Јовиќ, Хрстов, Јанев, Г. Шопов, Рунчев, Ангов, Кацаров, Николов, Крстев, Коцев, Илиев, Б. Чурлевски кој под раководството на тренерот Ангел Кирков го освоиле петтото место, за во наредното да се искачат едно место повисоко.
Во 1994 година Спортската сала во Велес била претесна да ги прими јубителите на ракометот кои одушевено го поздравиле освојувањето на Купот на Македонија. Во финалето бил совладан фаворизираниот Пелистер од Битола со 21:18. Тоа бил подвиг што го издале избраниците на тренот Кирков: Тутарков, Калановски, Петров, Илиев, Диневски, Кацаров, Аџиќ, Јовиќ, Коцев, Минов, Чурлевски, Г. Шопов. Со тоа, Борец за првпат обезбедил право на учество на европска сцена.
Во првото коло на Купот на европскиот куп на победници, Борец го елиминирл грчкиот претставник Архелос. Во второто коло, од рускиот Каустик од Волгоград, Борец доживеал два порази. Претседател на овој успешен период за Борец е Илинденко Стровјанов, кој за новата сезона повлече конкретни чекори за засилување на екипата при што за тренер бил ангажиран Јошко Петковиќ од СР Југославија и некои странски играчи со што Борец конечно создал тим за шампионска титула која била освоена во Супер лигата 1994/95.
Тој последен значаен успех во последнава деценија на XX век го постигнале: Тутарков, Петров, Радивоевќ, Пунчук, Сологуб, Косјуг, Јовиќ, Илиев, Котески, Николов, Диневски, Дугиќ, Кацаров, Тодоровски, Минов, Кимевски, Калановски, Колевски. Како првак на Македонија Борец повторно се појавил на европска сцена, овој пат во Купот на европските шампиони. Повторно Борец успеал да го мине првото коло откако го елиминирал тимот на Динамо од Букурешт. Наредниот противник бил шампионскиот и европски првак Елгоријага од Бидасоа, од кој бил елиминиран.
Во натпреварувачката сезона 1995/1996, Борец во Супер лигата го освоил третото место што му овозможи настап во Челенџ Купот, тогаш познат како Сити Куп. Противник била португалската екипа Бенфика од Лисабон од кого ги загубиле двата натпревари, на свој терен (15:18) и во Лисабон (14:22).
По таа сезона, спонзорот на клубот си заминал, а со него и сите играчи, а клубот Борец се нашол во тешка криза, речиси пред ресформирање. Со крајни напори клубот бил консолидиран со поранешниот член на управата - Стојан Андов и таа натпреварувачка сезона 1996/97, клубот испаднал од Супер лигата. Во таа сезона за клубот настапувале: Тутарков, Колев, Кирков, Петров, Минов, Драганов, Коцев, Румцев, Илиев, Тодоровски, Кацаров, Шопов, Гичев, а трењери биле Николов и Васков.
Во натпреварувачката сезона 1997/98 Борец, по излегувањето од Супер лигата, настапил забележително подмладен, состав во кој од поранешните ракометари настапуваа само Петров и Кацаров и го освоиле петтото место во Првата лига во состав: Гигов, Петров, Марков, Игнов, Зарески, Анастасовски, Темелков, Мукиќ, Кацаров, Христов, Димов, Тодоровски, Кирков, Коцевски, Ѓуровски, Лазаревски, Пецаров, Андов, Танев, Добрамаџиски.
Во натпреварувачката сезона 1998/99, Борец во Првата лига го освоил четвртото место во состав: Гигов, Петров, Димов, Анастасовски, Христов, Јовановски, Климкаров, Кацаров, Тодоровски, Танев, Андов, Марков, Игнов, Лазаров, Манев, Коцевски, Димов, Наумовски, Прличков, Кирков. Во натпреварувачката сезона 1999/2000 година, Борец во Првата лига го освоил шестото место.
2000-ти
Натпреварувачката сезона 2000/01 година се настапил под името Борец - Дервен и го освоил второто место во Првата лига. Сезоната 2001/02, поради зголемување на Супер лигата на десет екипи, Борец добил право на учество во елитата. Составот на екипата биле Кацаров, Наќов, Ѓуровски, Ангелов, Темелковски, Димов, Илиев, Петров, Виларов, Петров, Кирков, Димовски, Петров, Шопов, Панев, Панев, Митев, Диневски, тренер бил Васко Василев, а секретар Васил Нановски и претседател Илија Тепев. Тогаш Борец го освоил деветтото место.
Во 2002/03 година како Борец Тедико во Супер лигата завршил на единаесеттото место во состав: Раповец, Кирков, Димовски, Марков, Петров, Петричев, Димовски, Илиев, Климкаров, Танески, Чолаков, Мандра, Панев, Малденовиќ.
Сезоната 2003/04 година Борец Тедико, за време на осмото коло од плејофот на Супер лигата, го напуштил натпреварувањето.
Во истата натпреварувачка сезона во Велес постоела друга екипа која се натпреварува во Првата лига под име Велес. Тоа всушност и била младинската екипа од Борец.
Во сезоната 2004/05, Борец во Супер лигата настапил со младинската екипа бидејќи квалитетните играчи го напуштиле клубот и овој млад состав го освоил последното место и испаднал од лигата. Составот на екипата бил: Меанџиев, Крстевски, Јанушев, Кочов, Николиќ, Андреев, Неделковски, Трчков, Стојковски, Лазаревски, Илиев, Дамјанов, Божинов, Бабунски, и тренер Н. Бисинов. Во оваа сезона младинците на Борец го освоиле првото место во младинската конкуренција.
Во оваа натпреварувачка сезона во Првата лига, втората екипа на клубот - Весна го освоила петтото место во Првата лига.
Натпреварувачката сезона 2005/06, Првата лига била поделена на две групи по осум екипи на Запад во кој настапувал Борец и Исток во кој настапувала екипата на Весна.
Натпреварувачката 2007/08, Првата лига повторно била раздвоена на Запад и Исток со по осум екипи. Во Исток настапувале и Борец и Весна. РК Весна поради финансиски проблеми се откажала во вториот дел од првенството. Борец го освоил второто место во групата и во разигрувањето на трите екипи од Исток и трите од Запад повторно бил втор и не успеал да се пласира во Супер лигата.
Наредната натпреварувачка 2008/09, управата на Борец го презела клубот Младост од Богданци кој бил Суперлигаш. Екипата завршила последна и отпаднала во Првата лига.
Натпреварувачката 2009/2010, во Првата лига Борец ја започнува извонредно и на две кола пред крај го обезбедил првото место и пласман во Супер лигата. Составот на екипата бил: Игнов, Стојановски, Трчков, И. Лазаревски, С. Трчков, Стојковски Златко, Андреев, А. Лазаревски, Илиев, Темелковски, Костов, Мечавелов, Митевски, Мирчев, Петров, Крстевски. Тренер на екипата бил Шопов Тони, претседател Нановски Васил, директор Панче Николов и секретар Николиќ Стефан.
Голема Нива (Волково)
Голема Нива — населба од бакарно време. Во непосредната близина на селото, во нивата на Д. Ристо се среќаваат фрагменти од керамички садови, а сопственикот нашол и предмети од бронза.
Светско првенство во ракомет за жени 1997
Светско првенство во ракомет за жени 1997 — 13-то Светско првенство во ракомет за жени кое се одржало во Германија. На турнирот вкупно учествувале 24 репрезентации.
Група A
GER : JPN 32:17 (16:7) AUT : BRA 36:23 (18:12) POL : ANG 29:24 (15:10) JPN : AUT 16:24 ( 8:13) BRA : POL 19:32 ( 7:15) ANG : GER 20:32 (11:12) JPN : BRA 25:21 (10:9) GER : POL 29:19 (14:9) AUT : ANG 29:22 (13:9) GER : BRA 32:18 (17:6) ANG : JPN 30:30 (15:16) POL : AUT 26:25 (14:11) BRA : ANG 23:30 (12:17) POL : JPN 23:17 (12:10) AUT : GER 18:28 (10:14)
Група B
CRO : CAN 27:14 (16:6) NOR : BLR 34:21 (14:12) FRA : UZB 39:17 (17:8) UZB : CRO 15:45 (10:19) CAN : NOR 15:32 ( 7:17) BLR : FRA 17:30 (10:15) CAN : BLR 13:30 ( 7:10) NOR : UZB 44:13 (20:5) CRO : FRA 21:20 ( 7:13) CRO : BLR 28:19 (12:9) UZB : CAN 18:18 (10:8) FRA : NOR 19:23 (10:9) BLR : UZB 35:20 (14:9) FRA : CAN 32:17 (18:7) NOR : CRO 22:25 (11:13)
Група C
ROM : ALG 44:23 (25:9) HUN : URU 36:12 (19:7) KOR : CIV 30:24 (18:12) URU : ROM 15:34 ( 9:14) CIV : HUN 21:33 ( 6:17) ALG : KOR 16:35 ( 5:18) ROM : HUN 26:30 (14:19) ALG : CIV 20:21 ( 9:12) KOR : URU 35:11 ( 15:4) ROM : CIV 28:26 (12:10) URU : ALG 18:29 ( 5:15) HUN : KOR 29:30 (17:16) CIV : URU 29:18 (15:6) HUN : ALG 28:13 (16:5) KOR : ROM 30:21 (13:12)
Група D
MKD : SLO 26:22 (11:11) RUS : CZE 27:24 (10:12) DEN : CHN 38:16 (17:9) SLO : RUS 27:30 (11:15) CHN : MKD 24:30 (11:19) CZE : DEN 27:41 (12:23) RUS : MKD 22:19 ( 9:8) CZE : CHN 30:25 (14:13) DEN : SLO 37:24 (22:09) SLO : CZE 28:31 (10:18) RUS : CHN 27:19 (16:7) MKD : DEN 25:23 (15:8) CHN : SLO 34:35 (19:17) MKD : CZE 24:24 (9:12) DEN : RUS 22:22 (12:12)
Финална фаза
FRA : POL 20:30 (11:16) GER : BLR 33:23 (16:8) AUT : NOR 18:24 (12:6) CRO : ANG 30:22 (14:8) KOR : CZE 29:26 (16:10) DEN : HUN 30:25 (19:12) ROM : MKD 33:37 (33:37 - 27:27 - 29:29 - 15:13) RUS : CIV 28:20 (11:11)
Четвртфинале
GER : MKD 24:19 (13:7) POL : RUS 19:24 ( 8:13) DEN : CRO 25:21 (14:7) KOR : NOR 21:27 (12:15)
Полуфинале
за 1-4 место GER : NOR 23:25 ( 9:11) DEN : RUS 32:22 (19:12)
5-8 место KOR : MKD 34:26 (22:12) POL : CRO 19:20 ( 8:9)
Финале
за 1-2 NOR : DEN 20:33 (11:14) за 3-4 GER : RUS 27:25 (16:12) за 5-6 KOR : CRO 33:32 (28:28 - 14:15) за 7-8 MKD : POL 36:34 (30:30 - 18:12)
Наводи
Извор: Меѓународна ракометна федерација
Меѓународен ден на пивото
Меѓународeн ден на пивото — прослава која се одвива во првиот петок од секој август, основана во 2007 година во Санта Круз, Калифорнија од Џеси Авшаломов. Од своето основање, Меѓународниот ден на пивото прераснал од мал месен настан во западниот дел на Соединетите Држави во светска прослава која опфаќа 207 градови, 80 земји и 6 континенти. Меѓународниот ден на пивото има три декларирани цели:
Прослава
Учесниците се охрабруваат да си дадат еден на друг „подарок пиво“ купувајќи едни на други пијалаци и да изразат благодарност до пиварите, шанкерите и другите учесници во постапката од добивање на пивото до неговото послужување. Во меѓународниот дух на празникот, исто така се предлага учесниците да излезат од нивната домашна/месна вообичаена зона и да вкусат пиво од друга култура.
Промена на датумот
Од 2007 до 2012 година, Меѓународниот ден на пивото се славел на 5 август. По Меѓународниот ден на пивото 2012 година, основачите направиле анкета меѓу обожавателите и избрале да го преместат празникот во првиот петок во август.
Големата турнеја
„Големата турнеја“ (српскохрватски: Велика турнеја) — филм на режисерот Жорж Скригин од 1961 година. Главните улоги ги играат: Оливера Марковиќ (која ги пее песните во филмот), Павле Вуисиќ, Антун Налис и Бранка Веселиновиќ.
Синопсис
Во филмот се прикажани бројните незгодни ситуации за време на турнејата на една музичка група низ Југославија...
Витица (ботаника)
Витица — специјализиран орган што им овозможува на одредени ползечки растенија да се фаќаат за различни потпори.
Историја
Најсеопфатна студија била монографијата на Чарлс Дарвин За движењата и навиките на ползечките растенија (1865), во која тој го вовел поимот обвивање за да го опише спиралното движење што го изведува витицата.
Биологија
Витиците, обично се со кружен пресек и може да се завиткуваат во стегната спирала. Ова намотување во контакт со потпирачот се должи на контактен тропизам (хаптотропизам) и се јавува само на одредени места на витицата. Намотувањето може да биде во насока на стрелките на часовникот или во спротивна насока. Кај угојката, витиците образуваат две намотки во спротивни насоки.