cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Покраини во Виетнам
Управа
Со покраините раководи „народен совет“ кој го избираат жителите. Советот назначува „народен комитет“, кој претставува извршен огранок на покраинската управа. Ваквата поставеност е упростена варијанта на државната управа на земјата. Покраинските управи се потчинети на централната влада.
Список на покраини
Според последниот попис, Виетнам има 85.789.573 жители. Најнаселена единица е градот Хо Ши Мин, кој претставува еден од петте централно управувани града, и има 7.123.340 жители. На второ место по населеност е неодамна проширениот град Ханој, со 6.448.837 жители. Најслабо населена единица е североисточната планинска покраина Бак Кан, со само 294.660 жители.
Податоците на следнава табела се водат според пописот од 1 април 2009 г.
Региони
Владата ги групира покраините во 8 региони, но истите се користат нередовно и класификацијата не е строга и постојат други алтернативни групирања. Регионите се следниве:
Надворешни врски
ভিয়েতনামের প্রশাসনিক অঞ্চল
NGC 5965/2
NGC 5965/2 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5965/2 се споменува и како NPM1G +56.0202.
Откривање
Објектот е откриен на 5 мај 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 33 м 53,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +56° 41' 28". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 5965/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2544663. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 51; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1413.
Јарчина
Јарчина е систем на реки и канали во регионот Срем во Војводинската провинција во Србија со вкупна должина од 53км, која се влева во реката Сава. Системот ја вклучува реката Меѓеш - канал Јарчина Галовица - тек Прогарска Јарчина.
Јарчина-Галовица
Првично, каналот се дели во два правци, Јарковачка Јарчина и Јарчина-Галовица. Првиот се влева на запад во реката Сава кај селото Јарак, источно од градот Сремска Митровица. Вториот продолжува на југ за 4км, до селата Попинци пред да го премине каналот Галовица кај село Прхово.
Прогарска Јарчина
Од тој момент, 22 Каналот долг км е познат како Прогарска Јарчина. Од лево ја прима реката Криваја и кај селото Ашања, северно од мочуриштето Обедска бара, каналот свртува кон исток и ја напушта Војводина и навлегува во областа Белград, каде што се влива во Сава кај селото Прогар (општина Сурчин), на надморска височина од 70 м. Во оваа делница каналот тече низ подрегионот Подлужје во регионот на Срем, покрај езерото Живача и мочуриштето, кое се користи за рибникот Бољевци. Каналот ја означува и западната граница на белградската мочурлива шума Бојчинска шума.
Римско гето
Папската була Cum nimis absurdum била изгласена од страна на папа Павле IV на 14 јули 1555 година. Покрај неколку правила, според оваа була, било наредено да се формира гето, каде биле сместени евреите, народ кој во Рим опстојувал уште пред да биде создадено христијанството како религија. Бројот на евреите во тоа време бил драстично намален, односно нивниот број бил околу 2.000 верници. Гетото било сместено во посебен квартал со три порти, кои биле затворани во текот на ноќта. Ѕидот околу гетото бил изграден од страна на италијанскиот архитект Џовани Салуцио Перуци.
Булата исто така имзабранила и неколку права на еврејската заедница, како на пример забрана за сопственост на имот. Според мал број на евреи пак, самото гето имало позитивна страна за евреите во градот, бидејќи претходно честопати имало случаи за напади врз еврејското население од страна на христијанското, па на овој начин ова било навидум искоренето.
Со формирањето на Римската република во XVIII век, римското гето било забрането, но ова траело само една година, колку и новата република, кога папската држава повторно била обновена, а евреите повторно биле принудени да се вратат во гетото.
Во 1848 година, на почетокот од својот мандат, папа Пиј IX го отворил гетото. Но по враќањето му од егзил во 1850 година,, во кое претходно Римсакта република издала големи анти-папски мерки и правила, папата издал серија од антилиберални мерки, вклучувајќи го и повторното воспоставување на гетото. На 20 септември 1870 година, Папската Држава престанала да постои, а со ова и самото гето.
Ѕидините од еврејското гето биле разрушени во 1888 година.
Денеска, областа околу поранешното гето претставува почетокот на римската синагога.
222 (број)
222 (двесте дваесет и два) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 221 а претходник на бројот 223.
Список на ѕвезди во соѕвездието Печка
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Печка, надолно подредени според сјајноста.
Воскресенска црква (Подолски реон)
Воскресенската црква (украински: Воскресенська церква) е поранешна црква која се наоѓала во Киев, Украина.
Првата црква посветена на Христовото Воскресение била изградена во текот на 16 век. Таа дрвена црква на верниците служела до 1670 година кога била срушена и на нејзино место била изградена нова црква. Денеска не се знае кој точно бил главниот архитект за изградба на црквата. Храмот нил изграден во украински барок стил.
Во текот на својата историја, црквата била на неколкупати реновирена, како во 1732 и во 1809 година, кога била изградена и нејзината камбанарија. Во 1811 година, црквата била опфатена од голем пожар и голем дел од иконостасот бил изгорен.
Во текот на 1930 година, Воскресенската црква била разрушена.
Хајденхајм на Бренц
Хајденхајм на Бренц (Heidenheim an der Brenz) — град во округот Хајденхајм во сојузната покраина Баден-Виртемберг во Германија. Се наоѓа во близина на границата со Баварија, околу 17 км јужно од Ален и 33 км северно од Улм. Хајденхајм е најголемиот град и седиште на округот Хајденхајм. Хајденхајм е стопански центар во округот Хајденхајм и е седиште на индустриското претпријатие „Фојт“ (Voith).
Збратимени градови
Хајденхајм е збратимен со следните градови:
Загорка Присаѓанец-Тодоровска
Загорка Присаѓанец-Тодоровска — македонски поет, детски писател, раскажувач и преведувач, родена е 14 август 1930 во Прилеп, почина на 17 февруари 2013 во Скопје.
223 (број)
223 (двесте дваесет и три) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 222 а претходник на бројот 224.
Загорка Присаѓанец-Тодоровска
Животопис
Загорка Присаѓанец-Тодоровска основното образование го стекнала во родниот Прилеп. Завршила Филолошки факултет на група книжевност и романска филологија во Скопје. Работела како професор по литература, како новинар во Радио Скопје и била уредник во образовната редакција во Македонската РТВ. Во МАНУ работела како виш стручен соработник за македонската литература. Член на Друштво на писатели на Македонија од 1992 година. Загорка Присаѓанец-Тодоровска била сопруга на македонскиот книжевник Гане Тодоровски.
Села кај Добова
Села кај Добова (словенечки: Sela pri Dobovi) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Загорка Присаѓанец-Тодоровска
Дела
- Преобразби, поезија, 1987;
- Штокче на рокче, поезија, 1990; - поезија, Протокот на животот, 1992;
- Светот на дланка, поезија 1992;
Владислав Рејмонт
Владислав Станислав Рејмонт, Władysław Stanisław Reymont (7 мај 1867 година - 5 декември 1925 година) — истакнат полски писател од времето на Млада Полска, бил еден од главните претставници на полскиот реализам со елементи на натурализмот и бил добитник на Нобеловата награда за литература (1924 година) за повеста CHŁOPI (Селани).
Загорка Присаѓанец-Тодоровска
Дела
- Нишан за Деспина, поезија, 2005.
Владислав Рејмонт
Животопис
Како ученик во занаетчиско училиште тој пројавил интерес за театарската сцена и поезијата. Својата среќа на сцената авторот на романот „Комедијантка“, кој првпат се појавил на македонски јазик, ја испробал во провинциските театарски дружини, но без успех.
Загорка Присаѓанец-Тодоровска
Дела
Објавувала раскази, записи и јнижевни осврти во периодиката.
Владислав Рејмонт
Животопис
Неуспешниот „комедијант“ се вратил дома и се вработил како железнички службеник. Периодот на театарското скитање одиграл важна улога во оформувањето на писателскиот лик на Рејмонт. Првите прозни обиди, континуирани во текот на работата во железничката станица, не ги дале очекуваните резултати, но Рејмонт не се откажал и понатаму мечтаел за театарот и литературата, кој многу повеќе го привлекувале отколку работата како службеник.
Творештво
Почетоците на неговата идна богата писателска кариера биле исполнети со редица објавени новели („Франек“, „Почетничка“, „Смрт“, „Зима“, „Кучка“, „Идила“), но вистинскиот почеток бил забележан во декември 1894 кога тој се доселил во Варшава, носејќи со себе полн куфер ракописи.
NGC 1586
NGC 1586 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Владислав Рејмонт
Творештво
Идниот триесетгодишен период од неговиот живот бил исполнет со пишување и објавување на романите: „Поклонение до Јасна Гора“ (1985), „Комедијантка“ (1896), „Ферменти“ (1897), „Ветена земја“ (1898), „Селани“ (1902-1909), „Мечтател“ (1910), „Вампир“ (1911), „Година 1794“ (1913-1918) и „Бунт“ (1924).
Комедијантка
Во основа на романот „Комедијантка“ лежеле личните театарски икуства на Рејмонт и неговите набљудувања на театарската средина. Главна личност на романот била младата девојка Јанка Орловска, која сакала да се откине од провинциската средина и се бунтувала против несаканиот брак што сакал да ѝ го наметне татко ѝ, избегала од од дома и се ангажирала во театарот. Театарската сцена нејзе ѝ се чинала како можност да го развие својот талент да избега од шаренилото на работничкиот и да бара повреден и подобар живот. Сепак со времето се покажало дека без протекција нема да добие подобри улоги во театарот, ниту наклонетост на критиката, а ниту ќе заработела за да живее. Заедно со гладот Јанка ја запознала тажната вистина за обожаваниот „храм на уметноста“.
NGC 1586
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1586 се споменува и како UGC 3062, MCG 0-12-36, CGCG 393-27.
Откривање
Објектот е откриен на 30 декември 1861 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1586 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 1586 има привидни димензии од 1,7' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 30 м 38,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 18' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 1586 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15331. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 223; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4734. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1524.
ДСУ Гимназија „Славчо Стојменски“ - Штип
„Славчо Стојменски“ — средно училиште во Штип.
Основање и развој
Училиштето е основано на 28.09.1954 година. Денес има вкупно 820 ученици и 26 паралелки.
СОУ Гимназија „Славчо Стојменски“ - Штип се наоѓа во централниот дел на град Штип, сместено од левата страна на реката Отиња, притока на реката Брегалница која минува покрај градот Штип и го одредува индустрискиот дел на градот од централното подрачје.
На западната страна од Гимназијата се наоѓаат убавата зграда на собранието на општината Штип. Источно во непосредна близина се сместени: Основното училиште „Ванчо Прке“, текстилното училиште „Димитар Мирасчиев“ и градската библиотека „Гоце Делчев“.
Северно од училиштето, спротивно на десниот брег на реката Отиња, се наоѓаат: познатиот хотел „Оаза“, работничкиот универзитет „Ванчо Прке“, домот на културата „Ацо Шопов“ и домот на АРМ (во истата зграда), пред кои во убаво пошумено зеленило се наоѓа алеата на народните херои - Славчо Стојменски, Ванчо Прке и Михајло Апостолски.
Погледот на западниот дел на училиштето целосно е свртен кон историската тврдина наречена Исар.
Сотир Голабовски
Сотир Голабовски (роден 30 октомври 1937 година во Струга - починал на 4 ноември 2014 година во Скопје), е македонски композитор, музиколог и музички педагог, од четвртата генерација македонски композитори.
Живопис
Музичкото образование го завршил во Скопје, кога уште како средношколец пројавил интерес за компонирање. Тогаш ги создал и првите свои творби во кои, сосема разбирливо, интересот кон фолклорот е доминантен. "„… Вовед во мојата професионална определба беше конкурсот што во 1952 година го организира Централниот комитет на Народната младина на Македонија, на кој јас освоив две награди за моите први творби: Сонатата за виолина и пијано и Двете народни песни за пијано. Претседателот на жирито … уште тогаш ми понуди со него да работам композиција…“." Паралелно со ова виреела и љубопитноста за современите композициски струења што резултирало во создавање на оркестарската композиција „Дивретименто“ во кое прави спој на додекафонскиот начин на компонирање со присуство на македонски фолклорни ритми и звучен колорит. Во 1958 година се запишал на Музичката академија во Љубљана, на одделот за композиција, во класата на проф. Луцијан Марија Шкерјанц. На истиот факултет ги завршил и своите постдипломски студии. Потоа се вратил во Скопје и работел, најнапред, како музички соработник во Радио Скопје, а потоа, во еден подолг период – како професор на Педагошката академија во Скопје. Последните петнаесетина години од својот работен век ги изминал како професор и шеф на Катедрата за музикологија на Факултетот за музичка уметност во Скопје. Во меѓувреме, во 1985 година докторирал кај познатиот византолог Владимир Мошин на тема „Музичките ракописи на охридската збирка и најстарите сочувани триоди на словенски јазик“. Пред тоа (во почетокот на седумдесеттите години) посетувал курсеви кај познатите претставници на европската авангарда (Штокхаузен, Холберг и др.) што оставило влијание врз неговиот композиторски ракопис од ова време. Во еден период бил дописен член на Македонската академија на науките и уметностите. Кон крајот на шеесеттите и почетокот на седумдесеттите години, паралелно со компонирањето започнал неговиот интензивен интерес за проучување на македонската црковно-духовна традиција. Во рамките на тој дел од неговата активност, престојувал во повеќе европски центри каде што се усовршувал за задачите што се наоѓале пред македонската медиевистика. Поттикнат од потребата за еден поорганизиран и посистематски пристап кон оваа проблематика, како и кон проучувањето на современите музички текови во Македонија, кон средината на седумдесеттите години (1975) еден е од иницијаторите на манифестацијата „Струшка музичка есен“, којашто по неколкуте години во кои творештвото и музикологијата се испреплетувале во комплементарна творечка и научна презентација, од почетокот на осумдесеттие години (со почнување на Деновите на македонската музика во Скопје, 1978 година) – станало главно собиралиште на големите музиколошки имиња од земјава и од странство. На чело на Струшката музичка есен останал до средината на првата деценија од XXI век.
Творештво
Творештвото на Сотир Голабовски, во текот на петте интензивни творечки децении минувало низ повеќе фази на кои заеднички именител им е интересот за различните стилски композициско-технички определби. Неговиот опус го сочинуваат дела од солистичката, камерната, вокалната и оркестарската музика. Во почетокот е под влијание на неоромантизмот со присуство на тоналноста и чистата дијатоника. Подоцна интересот го свртил кон посовремените начини на компонирање, при што врската со традицијата ја барал главно во јасната архитектоника на делата. Крајот на шеесеттите, особено целите седумдесетти години се одликуваат со тенденција на разбивање на формата врз основа на користење на алеаториката и на пунктуализмот и оваа творечка фаза, како и кај поголем број други македонски композитори, се поклопува со дејствувањето на ансамблот за современа музика „Света Софија“, како и со рефлексиите што во ова време ги имаат некои авангардни европски музички центри (Дармштат, на пример, каде што посетувал летни курсеви во 1970 и 1972 година). Дека Голабовски ги следел „вибрациите“ на светската композиторска сцена сведочи и фактот што кон крајот на својот творечки век одново се вратил кон јасната формална градба и кон неокласичниот начин на музичко изразување. Сотир Голабовски, освен во музичкото творештво, исклучителен придонес дал и на полето на музикологијата. Бил автор на повеќе книги („Традиционална и експериментална македонска музика“, Скопје, 1984; „Историја на македонската музика“, Скопје, 1999), како и на капиталното издание „Македонски осмогласник 1 и 2“ (1993 и 1995 година). Во неговото музиколошко наследство, освен спомнатите трудови, спаѓаат и голем број статии за различни прашања сврзани за подалечното минато или актуелните состојби во Македонија, македонски композитори, 109 дешифрации на црковно-словенски напеви, напишани со невматска нотација од нивните автори или подоцнежни препишувачи и откриени од различни истражувачи.
Амерсфорт
Амерсфорт (Amersfoort) — општина и втор најголем град во покраината Утрехт, средишна Холандија. Претставува брзорастечки град во изминативе 25 години, а воедно поседува добро зачуван и заштитен средновековен стар град. Амерсфорт е една од најголемите железнички раскрсници во државата, поради неговата местоположба на двете главни железнички линии во Холандија.
Бројот на жители во Амерсфорт во 2016 година изнесувал 153.773 жители.
Стара Река (Костурско)
Стара Река или Сува Река (Σταρα ρέκα или Ξηροπόταμος, Ксиропотамос) — река во Костурско, Егејска Македонија. Претставуванајважен дотек на Костурското Езеро, во кое се влева над селото Маврово. Во минатото била одговорна за заблатување на подрачјето.
Слив
Сливот на Стара Река зафаќа површина од, чија највисока точка достигнува 1.600 м. Реката е долга 17,7 км. Средниот проток изнесува 854 л/сек и 1.437 л/сек за време на врнежи. Од деветте реки кои се влеваат во Костурското Езеро, Стара Река е најголемата и го опфаќа поголемиот дел од источниот дел на неговиот слив. Приливот на вода од Стара Река е од големо значење за езерото како негов главен извор на вода со среден годишен дотур од 350 л/сек, но и поради изобилството од наносем материјал кој го внесува во него.
Реката извира северно под врвот Цуцулец (1.470 м) и тече во јужен правец. Ја прима левата притока Бела Вода или Дапчова Река (Аспронери) која извира под врвот Слива (1.434 м). Потоа ја прима и левата притока Света Недела (Агија Киријаки). Свртува на запад, каде ја прима големата десна притока Олицка Река или Јазо, која се образува над Олишта од неколку потоци што извираат под врвовите Голина (1.861 м), Србинов Камен (1.375 м) и Чука (1.567 м) со јужен правец, како и од потокот Пострап (Мелисорема) со источен правец. Реката повторно се насочува јужно и ја прима левата притока Рот (Рема Василијадас) која се образува под Загоричани од Суха Река, наречена и Селска Река, која минува низ Загоричани и реката Дива Череша (Рема Агриокерасијас). Потоа кај Б’мбоки (Ставропотамос) Стара Река ја прима левата притока Даули (Котури), чии пак притоки се Бобишка Река и Дуца. По Б’мбоки реката постепено прави 90-степено свртување на запад крај врвот Кајнак (1.136 м), ја прима Горенска Река од југ и се влева во Костурското Езеро меѓу селата Личишта од север и Маврово од југ.
Притоки
→ лева, ← десна
Ремптендорф
Ремптендорф (Remptendorf) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Општински единици
Во заградите се дадени датумите на првото споменување на местата.
Соседни општини
Соседни општини се градот Цигенрик, Есбах, градот Шлајц, градот Залбург-Еберсдорф, градот Бад Лобенштајн, градот Вурцбах, Лојтенберг (округ Залфелд-Рудолштат), Дрогниц (округ Залфелд-Рудолштат) и Алтенбојтен (округ Залфелд-Рудолштат).
Награда Струни од светла
Наградата Струни од светла е годишно признание кое им се доделува на музичарите за нивниот посебен придонес во афирмацијата на поетскиот збор во рок и блуз музиката. Го установила Фондацијата Саша Радоњиќ, а за прв пат признанието било врачено во 2016 година.
За наградата
Втемелувач на наградата е Саша Радоњиќ - писател, музичар и косопственик на новосадската издавачка куќа Соларис. Тој во музиката е активен како кантаутор и фронтмен на концептуален состав.
Избирањето на добитникот на наградата го врши тричлено жири, чиј единствен постојан член е самиот Саша Радоњиќ. Името на наградениот обично се соопштува кон средината на мај. Свеченото врачување на признанието се одржува во текот на јуни во Нови Сад, најчесто во просториите на книжарницата Соларис. Лауреатот тогаш добива плакета и една од електричните гитари од колекцијата на Радоњиќ.
Од 2017 до 2019 година било вообичаено и во април да се објавуваат имињата на музичарите кои влегле во најтесниот круг на номинирани за наградата.
Од 2020 година, било воведено и сродното признание Светло од струна, наменето за млади уметници од рок музиката и културата. Предвидена е да се доделува само во оние години во кои жирито препознава посебен капацитет кај младите рокери. На победникот му се врачува статуетка.
Цавтат
Цавтат (Cavtat) — село во Дубровничко-неретванската жупанија во Хрватска. Се наоѓа на крајбрежјето на Јадранско Море на 15 km јужно од Дубровник и е седиште на општината Конавле.
Население
Според пописот од 2011 година во Цавтат живееле 2 153 жители.
Ригонце
Ригонце (словенечки: Rigonce) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Црква Свети Ѓорѓи (Киев)
Црквата Свети Ѓорѓи  (украински: Георгіївська церква) е поранешна црква која се наоѓала во Киев, Украина.
Првата црква на ова место била изградена во времето на Јарослав Мудриот во 1037 година. Во 1240 година, монголците ја разрушиле црквата, и храмот во урнати бил до 1674 година кога била изградена дрвена црква и истата била посветена на Свети Ѓорги. Во 1744 година старата црква била разрушена а на нејзино место била изградена нова црква во украински барок стил. Во 1752 година црквата била осветена.
Во 1934 година, црквата била разрушена.
Инеос Гренадиерс
Тим Инеос (кратенка според UCI: INS; во периодот 2010-2019 позната како Тим Скај) — британска професионална друмска велосипедска екипа, која настапува во Светската турнеја. Екипата има седиште во Манчестер, Англија, со логистичка база во Белгија и оперативна база во Италија. Екипата е предводена од поранешниот директор на британската велосипедска федерација, Дејв Брејлсфорд.
Целта на Тим Скај била „да победат на Тур де Франс за пет години“ откако ги исполниле првичните очекувања од 2010 година и целта „да го создадат првиот британски победник на Тур де Франс за пет години“. Скај ја постигнала првичната цел од 2010 во 2012 година кога Бредли Вигинс победил на Тур де Франс 2012, станувајќи првиот британски победник во историјата, додека сонародникот Крис Фрум завршил како второпласиран. Подоцна, Фрум победил на Тур де Франс 2013, така што ја постигнале целта на Тим Скај двапати, за време на првичниот одреден временски период.
NGC 3520
NGC 3520 — елиптична галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Митко Котовчевски
АВТОРСКИ КНИГИ
•Современ тероризам,  Македонска  цивилизација,  Скопје,  2002 година.
NGC 3520
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3520 се споменува и како ESO 570-4.
Митко Котовчевски
АВТОРСКИ КНИГИ
•Борба против  тероризмот,  Македонска  цивилизација,  Скопје,2004 година.
NGC 3520
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Митко Котовчевски
АВТОРСКИ КНИГИ
•Прирачник    за    заштита     од    тероризам     и    насилнички криминал,  Македонска  цивилизација  и  Министерство  за одбрана на Р.епублика Македонија, Скопје, 2005 година.
NGC 3520
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3520 е од видот E1/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 3520 има привидни димензии од 1,3' х 1'.
Митко Котовчевски
АВТОРСКИ КНИГИ
• Дефендологија    (второ    изменето    и    дополнето    издание),Македонска ризница, Куманово, 2005 година.
•Етиологија на вооружените  конфликти,  Митко Котовчевски, Скопје, 2007 година.
NGC 3520
Други поделби
Проучување на NGC 3520 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 33648. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 326; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6080. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1012.
Митко Котовчевски
АВТОРСКИ КНИГИ
•Разузнавачко-безбедносната заедница на САД после 11 септември 2001 година, Митко Котовчевски,Скопје,2007 година.
NGC 3520
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Митко Котовчевски
АВТОРСКИ КНИГИ
•Англиско-македонски речник на разузнавачката терминологија,Филозофски факултет, Скопје, 2007 година.
• Тајните служби  на  Балканот,  Филозофски  факултет,  Скопје,2007 година.
•Англиско-македонски и   македонско-англиски  речник   на разузнавачката   терминологија,   Митко  Котовчевски,  Скопје, 2009 година.
•Национална безбедност,  Филозофски  факултет,  Скопје,  2011 година.
•Полемологија, Филозофски факултет, Скопје, 2011 година.
•Менаџирање на терористички  закани, Филозофски факултет, Скопје, 2011 година.
Газанфер Бајрам
Газанфер Бајрам (Gazanfer Bayram;, ) — истакнат македонски академски сликар, мозаичар и професор од турска народност.
Животопис
Бајрам е роден во Скопје на 17 март 1943 г. Завршил постдипломски студии на Отсекот за монументално сликарство на Академијата за ликовна уметност во Белград. Специјализирал фреско-сликарство и мозаик. Две години работел на Отсекот за мозаик на Академијата за убави уметности во Равена. Мозаиците се изложени во музеи и во приватни колекции во Македонија, Италија, Турција, Канада, САД, Австралија, Бугарија и во многу градови на поранешна Југославија. Автор е на Мозаиците во МНТ во Скопје, во Собранието на Македонија, во ВИП-салата на аеродромот „Александар Велики“. Учествувал на многу групни и самостојни изложби.
Матеј II Цариградски
Матеј II Цариградски — Вселенски патријарх во три периоди, кусо во 1596 година, од 1598 до 1602 и неколку денови во 1603 година.
Живот
Роден е во с. Клиново, Тесалија, во влашко семејство и станал јанински митрополит. Во 1596 година бил избран за патријарх, но изборот не бил признат од страна на Светиот синод бидејќи бил избран без да присуствуваат сите членови, па тка по дваесет денови бил приморан да се повлече и да замине на Света Гора.
Во април 1598 година бил повторно избран за патријарх и на престолот останал сè до јануари 1602 година, кога се вратил на Света Гора. За време на своето патријархување Матеј го префрили патријахалното седиште од црквата Св. Димитриј која се користела од 1597 година во незначајната црква Св. Ѓорѓи во Фанар, каде е до денес. Тој исто така ја канонизирал благословената Филотеја Атинска, која пострадала маченички неколку години претходно во Атина.
Уште еднаш вил прогласен за патријарх во јануари 1603 година мо на престолот останал само седумнаесет денови, најверојатно до неговата смрт, или, според дрги извори, сè додека не се повлекол на Света Гора каде починал истата година.
Трајанка Јовчевска
Трајанка Јовчевска (Никодин,, – , ) била македонски археолог и виш кустос во Велешкиот музеј. Најпозната е по пронајдокот на древниот музички инструмент, топчеста флејта окарина, која ја открила во наоѓалиштето Мрамор кај Чашка.
Животопис
Јовчевска е родена на 16 јануари 1959 година во прилепското село Никодин. Дипломирала на Филозофскиот факултет во Скопје на група Историја на уметноста со археологија во 1982 година. Работела на местото Виш кустос - археолог во Народниот музеј во Велес. Била членка на Македонското археолошко научно друштво. Објавила значајни трудови за енеолитстка куќа „Кале“ и некрополата од доцното бронзено железно време „Манастир“ како и многу други дела. Починала во Велес на 21 јануари 2013 година.
Субашќој
Субашќој (Νέο Σούλι, Нео Сули; до 1927 г. Σουμπάσκιοϊ, Субасќој; Subaşköy) — село во Општина Довишта во Серскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 7 километри источно од градот Сер и на 7 километри западно од Довишта, на надморска височина од 234 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Серската каза во составот на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 620 Грци
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 820 Грци и 15 Турци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 850 Грци, и функционирало грчко училиште.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 1239 жители, додека на пописот од 1920 година во селото биле евидентирани 1349 жители.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1930 година, селото било преименувано во Нео Сули.
NGC 5966
NGC 5966 — елиптична галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5966 се споменува и како UGC 9923, MCG 7-32-32, CGCG 222-28, near SAO 64799/64800.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5966 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5966 има привидни димензии од 1,8' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 35 м 52,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +39° 46' 9"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 5966 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55552. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 78; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3053. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1376.
809 Лундија
809 Лундија — мал двоен астероид од типот V кој орбитира во рамките на Флориното семејство во главниот астероиден појас. Именуван е според Лундската опсерваторијата во градот Лунд, (Шведска) која функционира во рамките на Лундскиот универзитет.
Особености
Лундија орбитира во Флориното семејство. Сепак, спектарот од типот V покажува дека не станува збор за член на Флориното семејство, туку најверојатно станува збор за дел од друг астероид (два делови доколку се земе предвид и месечината) исфрлени од површината на 4 Веста најверојатно од некаков удар во минатото. Орбитата е на големо растојание од Веста за истиот да биде дел од Вестинското семејство. Не е јасно како успеал да ја постиге таа далечна орбита од астероидот Веста, но познати се и други примери на астероиди од типот V кој орбитираат надалеку од астероидот Веста. Преложен е механизм на поврзаност меѓу Јарковскиевиот ефект и нелиниските секуларни резонанси (претежно од Јупитер и Сатурн).
Двоен систем
Набљудувањата на светлинската крива во 2005 година покажале дека Лундија е двоен систем од два објекти со приближно иста големина кој кружат околу заедничкото тежиште. „Лундија“ денес се однесува на есен од овие објекти, додека останатиот е привремено означен како S/2005 (809) 1. Сличната големина на двата објекти е определен на начин што при меѓусебните прекривања светлината се намалува за слично количество на светлина без разлика на тоа кој објект е прикриен. Поради сличната големина на првиот и вториот објект овој систем се води како двоен систем.
Со слично албедо како она на 4 Веста (околу 0,4) наведува на помислата дека истите се со пречик од  7 км. Периодот на меѓусебното орбитирање е 15,4 часа, што пак отприлика кажува дека растојанието мегу истите е доста мало во интервал од 10–20 км доколку се земат предвид вообичаените вредности за густината и албедото.
NGC 1587
NGC 1587 — елиптична галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1587 се споменува и како UGC 3063, MCG 0-12-35, CGCG 393-28, KCPG 99A, 2ZW 12.
Откривање
Објектот е откриен на 19 декември 1783 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1587 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 1587 има привидни димензии од 1,7' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 30 м 40 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 0° 39' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 1587 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15332. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 223; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 82. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1524.
Електроакустична музика
Tape music/Музика за лента
Делата на Халим Ел-Даб се веројатно најраниот пример на музика за лента. Неговата композиција The Expression of Zaar, првпат изведена во Каиро во 1944 година, е првото дело во историјата кое користи техники подоцона познати како musique concrète. Ел-Даб станува сè попознат поради неговите дела создадени во Columbia-Princeton Electronic Music Center, пишувајќи го Leiyla and the Poet во 1959 година.
Композицијата Williams Mix на американскиот композитор Џон Кејџ е пример за дисциплината при компонирање дела за лента. Кејџ ја пишува партитурата од 192 страници. Во текот на една година, 600 звуци се монтирани и снимени, притоа дополнувајќи ја партитурата со нови исечоци на ленти, за да потоа бидат поделени на различни канали на лентата. Делото го завршува на 16 јануари 1953 година. Првата изведба ја доживува на 21 март 1953 година на Универзитетот во Илиноис, Урбана.
Електронска музика
Во Келн, elektronische Musik настанува во периодот од 1949–51 година со делата на композиторот Хеберт Ајмерт и физичарот Вернер Мејер-Еплер, кои се засновани исклучиво на синтетички создадени звуци, пред сè синусоидни звуци. Почетокот на развојот на електронската музика датира од "инвенцијата на електронската лампа во 1906 година. Прецизната контрола која ја пружа студиото го дозволува она што Ајмерт го нарекува тотална контрола, "до последниот елемент на нотата", до серијалните пермутации, "кое резултира со комплетно нов начин на компонирање на звукот" . Во студиото, серијалните операции можат да бидат применети на елементи на звукот како бојата или динамиката. Взаемната врска помеѓу овие две школи е дека музиката е снимена и изведена преку звучници, без жив изведувач. Најголемиот дел од електроакустичните дела користат комбинација на снимени и синтетизирани или обработени звуци и расколот пристапот на Шефер и оној на Ајмерт е надминат со првиот важен пример, Gesang der Jünglinge на Карлхајнц Штокхаузен од 1955-56 година.
Техники на генерирање звук
Сите електроакустични дела се создадени со електронска технологија. Некои електроакустични композитори користат звуци кои не се присутни помеѓу акустичните инструменти. Заемното дејство на звуците и начините на кои истите се преобразени во време се нарекува "спектроморфологија", термин измислен од композиторот Денис Смоли.
Circuit bending
Circuit bending е креативен краток спој на нисковолтажни уреди како гитарските ефекти, детски играчки и мали синтисајзери кои се користат при создавање на нови музички инструменти и звучни генератори. Нагласувајќи ја спонтаноста и случајот, circuit bending техниките се често поврзани со Noise музиката, иако повеќето од конвенционалните современи музичари и музички групи се идентификуваат како експерименти со "искривени" инструменти. .
Центри, здруженија и настани за електроакустична музика
Постојат разни центри за истражување и композиција низ светот. Постојат и голем број на конференции и фестивали, помеѓу најпознатите се International Computer Music Conference или ICMC, International Conference on New interfaces for musical expression или NIME, Фестивалот Bourges International Electroacoustic Music Festival (Бурж, Франција) и Ars Electronica (Линц, Австрија).
Голем број на национални асоцијации ја промовираат електроакуситчната музика, меѓу кои се издвојуваат Canadian Electroacoustic Community (CEC) во Канада, Society for Electro-Acoustic Music in the United States (SEAMUS) во САД, Australasian Computer Music Association во Австралија и Нов Зеланд, и Sound and Music (претходно Sonic Arts Network) во Велика Британија. Списанието Computer Music Journal и Organised Sound се двете најважни научни списанија посветени на електроакустичните студии.
Конференции и симпозиуми
Пропратени од пејпер презентации, работилници и семинари, многу од овие настани вклучуваат исто така и концерти, перформанси и звучни инсталации создадени од оние кои учествуваат на конференциите или симпозиумите.
Ново Село (Кичевско)
Ново Село — село во областа Горно Кичево, во Општина Кичево, сместено во околината на градот Кичево.
Потекло на името
Името на селото е најчесто сретнуваното во Македонија и неговото значење е едноставно: спојување на придавката „ново“ со именката „село“, што доаѓа од мало населено место.
Според преданието, името Ново Село потекнува откако селото се издвоила од Србица, откако биле блиску едно до друго.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Горно Кичево, сместено во Кичевската Котлина, во североисточниот дел на подрачјето на Општина Кичево, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Македонски Брод. Селото е планинско, на надморска височина од 1.040 метри. Од градот Кичево е оддалечено 24 километри. Сместено е на западните падини на планината Челоица.
Куќите на ова село се наоѓаат на тераса на надморска височина околу 1.000 метри. На исток од селото се издигнува планинскиот врв Маја (1.824 м.).
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Рамниште, Крс, Свинска Дупка, Бела Бука, Магаречка, Бачилиште, Маја, Црковница, Голем Камен, Бостаниште, Ликој Ниви, Млаче, Глаучи, Мала Нивица, Кошара, Зад Кошара, Богданои Јарци, Богданов или Боглев Камен, Селиште, Под Леска, Бел Пат и Бела Вода.
Селото има разреден тип и е поделено на три маала, од кои едното е македонско (Боглевско), а другите две албански (Балажовско и Коруновско).
До селото води асфалтен пат од поголемото село Србица.
Историја
Сепак денешното село не е многу старо. Тоа било основано кон крајот на век од страна на Македонецот Богдан (или Богле) доселен од околината на Прилеп. За него се говори дека чувал многу јарци над селото на планината Челоица, кои потоа ги продавал. Две месноста носат имиња по него, Богданои Јарци и Богданов Камен. Од него потекнуваат македонските родови.
Во првата половина на век, во Ново Село се доселиле двајца Арбанаси по потекло од Мат во Северна Албанија. Тие се населиле во средишниот и во јужниот дел на селото. Поради нивниот поголем природен прираст, Албанците од селото станале мнозинство. Имале свои пасишта југоисточно од селото, а до 1941 година и свои сточарски кошари во непосредна близина на Рабетино.
Во век, Ново Село било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 10,1 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 632 хектари, на пасиштата отпаѓаат 317 хектари, а на обработливото земјиште 86 хектари.
Селото, во основа, има сточарско-шумарска функција. Во минатото, во селото имало услужни објекти.
Население
Според податоците од 1873 година, селото Ново Село имало 28 домаќинства со 62 жители муслимани и 36 христијани.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 185 жители, од кои 110 Македонци и 75 Албанци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Ново Село имало 120 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1961 година селото броело 316 жители, од кои 253 биле Албанци, а 61 жител Македонци, а во 1994 година бројот се намалил на 170 жители, од кои 159 Албанци, а 11 жители Македонци.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Ново Село живееле 143 жители, од кои: 2 Македонци и 141 Албанец.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 38 жители, од кои 1 Македонец, 36 Албанци и 1 лице без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Ново Село:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Ново Село е македонско-албанско село. Сите родови се доселени.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Според истражувањата, пак, на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се:
Иселеништво
Од селото се имаат иселено најголемиот дел од македонското население, најмногу во градовите Кичево, Гостивар, Белград и Софија, додека за поединечни родови се знае за Трпевци (4 к.) во селото Јагол и Дојчиновци (1 к.) во селото Рабетино.
Албанците од селото се иселувале во помал обем од Македонците, најмногу во Кичево, селата Србица и Поповјани, но и во Германија.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Осломеј.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Осломеј, во која покрај селото Ново Село, се наоѓале и селата Арангел, Гарани, Жубрино, Лазаровци, Мамудовци, Осломеј, Премка, Србица, Стрелци, Црвивци и Шутово. Во периодот 1950-1952, селото влегувало во рамки на некогашната општина Србица, заедно со селата Арангел, Ново Село, Србица и Туин.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0788 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 136 гласачи.
Берген
Берген (норвешки: Bergen) е втор најзначаен, и втор по големина град во Норвешка. Toj е најголем град во покраината Западна Норвешка и центар на округот Хордалан. Берген во 2011 имаше 263.000 жители во границите на градот, а во поширок размер живеат над 400.000. Во минатото беше познат како една од најважните пристаништа на Ханзеатската Лига. И денес Берген е многу важно пристаниште, најголемо во државата. Стариот, сочуван трговски дел на градот, Бриген, денес е на списокот на светски културни наследства на УНЕСКО.