cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Барбара Реџина Дич
Галерија
Иако изгледа дека нејзината уметност театрално го претставувала светот на природата, таа го правела тоа исклучиво за да се фокусира на убавината и чудесните форми на природната структура и боја, без митски или религиозен симболизам. Еве колку гуачи на Барбара Реџина Дич, кои личеле на скапоцени камења, отсликувале фасцинантен период во историјата на науката во 18 век. Нејзините дела, кои се продавале во Германија, Англија, Холандија и Франција, денес се во форма на збирки собрани во Холандија и Англија, но и во други земји
Фудбал на Летните олимписки игри 2004
Фудбалот на Летните олимписки игри 2004 — официјален фудбалски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Атина, Грција и тоа во машка и во женска конкуренција.
Горно Седларце
Горно Седларце — село во областа Долни Полог, во Општина Боговиње, на патот помеѓу градовите Гостивар и Тетово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Долни Полог, непосредно до патото Тетово - Гостивар. Селото е рамничарско, на надморска височина од 466 метри.Од градот Тетово населбата е оддалечена 8 километри. Атарот е мал и зафаќа простор од 4,5 км2.
Историја
На крајот на век, селото било дел од Полошката нахија во Тетовската каза на Отоманското Царство. Според податците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, Горно Седларце имало 85 жители, сите Албанци христијани. По податоците на Афанасиј Селишчев, во 1929 година населението во селото изнесувало 251 жител од кои најбројни се Македонците и Албанците, сместени во 46 куќи.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Седларце живееле 85 жители, сите Албанци.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година селото било дел од Брвеничка општина во Долнополошкиот срез и имало 46 куќи со 251 жител, Албанци и Македонци.
Горно Седларце броело 1.069 жители во 1961 година, додека во 1994 година бројот се зголемил на 1.483 жители.
Пописот во 1991 година не бил целосно одржан во Горно Седларце, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, во селото нема целосни податоци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.776 жители, од кои 1.773 Албанци и 3 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.521 жител, од кои 2 Македонци, 1.482 Албанци, 1 Србин и 36 лица без податоци.
Родови
Горно Седларце е албанско село.
Според истражувањата од 1948 година, родови во селото:
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2051 и 2052 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
Средна Америка
Средна Америка — централниот географски регион на Америка. По варијабилна дефиниција, регионот се простира на јужниот дел од континентот Северна Америка.
Горно Седларце
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.692 гласачи.
Средна Америка
Физичка географија
Физичкогеографски, Средна Америка е тенок провлак на јужниот дел од Северна Америка, протегајќи се од Техуантепечкиот Провлак во Мексико, па југоисточно до Панамскиот Провлак, каде се поврзува со колумбиските тихоокеански низини во северозападна Јужна Америка. Средна Америка има површина од 523.000 км2]]. Тихиот Океан лежи на југозапад, Карипското Море лежи на североисток и Мексиканскиот Залив лежи на север.
Поголем дел од Средна Америка се наоѓа на Карипското Плато. Регионот е геолошки активен, со повремени вулкански ерупции и земјотреси. Во 1931 и 1972, земјотресите ја уништија Манагва, главниот град на Никарагва. Плодните почви од вулканска лава во земјоделски продуктивните планински области се основната дејност на тамошното население.
Општествена географија
Геополитички, Средна Америка традиционално се состои од следните земји:
Според горната дефиниција, Средна Америка во 2006 има вкупно население од 39,267,000 жители. Целосно или делумно, Мексико е вклучено во Средна Америка под различни дефиниции. Обединетите Нации го вклучуваат Мексико во неговиот подрегион на Средна Америка, дефиниран како сите копнени држави на Северна Америка јужно од САД. Некои географи тука ги вклучуваат и југоисточните мексикански држави Кампече, Чијапас, Кинтана Ро, Табаско и Јукатан. Европската Унија не ги вбројува Белиз и Мексико во оваа дефиниција.
Панамскиот Канал, 77-километарски канал низ Панамскиот Провлак, ги поврзува Карипското Море од Атлантскиот Океан со Тихиот Океан. Иако физичкогеографски е трансконтинентална нација, само Панама (вклучувајќи го сегментот источно од Панамскиот Канал) често е сметана за дел на Северна Америка.
Историја
Порано постоела нација на Средна Америка во раниот XIX век која се состоела од сегашните нации Гватемала, Хондурас, Ел Салвадор, Никарагва и Костарика (и дел од современата мексиканска држава Чијапас). Овој состав од територии понекогаш бил познат како Обединетите Провинции на Средна Америка или Федерална Република на Средна Америка.
Во Средна Америка жиевеат околу 191 милин жители. Населението, главно, е разместено во континентално-приморските земјии во островските држави на Големите Антили. Во другите островски држави големината на територијата и бројот на населението се незначителни и се движат од неколку илјади до неколку стотини илјади.
Спата
Спата (Πολύδενδρο, Полидендро; до 1927 г. Σπάτα, Спата ) — село во Гребенско, Егејска Македонија, денес во општината Гребен на Гребенскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 172 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото е сместено на надморска височина од 660 м, околу 15 км североисточно од градот Гребен, крај реката Бистрица, на нејзината десна страна.
Во непосредна близина на селото се влева реката Праморица во реката Бистрица.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Спата било грчко село во Гребенската каза на Серфиџенскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Спата живееле 178 Грци.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Спата живееле 175 Грци христијани.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор, кога броело 242 жители. Нивниот број во 1920 г. се намалил на 236.
Во 1927 година, името на селото било променето во Полидендро (Πολύδενδρο).
Стопанство
Населението произведува жито, овошје, градинарски култури и други земјоделски производи. Населението делумно се занимава и со сточарството.
Население
Во пописот од 1913 година, селото било забележано со 242 жители, во 1920 година со 236 жители, во 1928 година со 324, во 1940 година со 391, во 1951 година со 364, во 1961 година со 360, во 1971 година со 320, во 1981 година со 296, а во 1991 година со 245 жители.
Самоуправа и политика
Во 1927 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 11 квадратни километри. Општината Спата била приклучена во општината Ираклеотес во 1997 година, која била укината во 2011 година и станала дел од поголемата општина Гребен.
Мими Хафида
Мими Хафида (родена на 26 август 1965 година, Батна, Алжир ) е алжирска поетеса, новинарка и визуелен уметник. Таа ја добила наградата Мохамед Диб во 2010 година на арапски за нејзината колекција, „Приказни за Аурите“
Јута
Јута (англиски: Utah) или официјално Држава Јута (State of Utah) е сојузна држава во западниот дел на САД. Јута е 45 држава која се приклучила на сојузот, односно Јута станала дел од САД на 4 јануари 1896 година. Државата е 13 по големина во САД, 34 по број на жители и 10 најслабо населена сојузна држава. Околу 80% од вкупно 2,817,222 жители на Јута живеат во регионот Васач Фронт, чиј центар е Солт Лејк Сити, кој воедно е и главен град на државата. Така, државата во најголем дел не е населена и населението е шесто најурбано во САД. Јута се граничи со Аризона на југ, со Колорадо на исток, со Вајоминг на североисток, со Ајдахо на север и со Невада на запад. Исто така, Јута, има допирна точна со Ново Мексико.
Државата е центар за транспорт, информатичка технологија и истражување, владини сервиси, рударство и главно туристичко одредиште за туризам во природа. Според Бирото за попис на САД, Јута била најбрзо растечка сојузна држава во САД во 2008 година. Сент Џорџ бил најбрзо растечки метрополски регион во САД во периодот од 2000 до 2005 година.
Потекло на поимот
Името „Јута“ потекнува од името на племето Јути што значи „луѓе од планините“. Прекарот на Јута е „Држава на пчелините кошници“.
Демографија
Бирото за попис на САД проценило дека населението на Јута во јули 2011 година било 2,817,222, што значи се зголемило за 1.93% од минатиот попис во 2010. Голем дел од населението живее во поголемите градови во Васач Фронт, метрополски регион во близина на планините Васач. Исто така се забележил пораст на населението и надвор од овој урбан регион.
Според етничкото потекло на населението, Јута е составена од:
Политика
Како и останатите сојузни држави на САД, така и Јута, има извршна, законодавна и судска власт. Моментален гувернер на Јута е Гери Херберт, кој ја презел функцијата на 11 август 2009 година. Гувернерот на Јута се избира за мандат од четири години. Законодавната власт на Јута е составена од Сенатот и Претставничкиот дом. Државните сенатори имаат мандат од четири години, додека претставниците мандат од две години. Врховниот суд на Јута е највисок суд во државата.
Административна поделба
Јута е административно поделена на окрузи. Според административната поделба од 1918 година, државата има 29 окрузи.
Поголеми градови и населени места
Населението на Јута е сконцентрирано во две области: Васач Фронт, кој се наоѓа во северниот централен дел на државата и има население од над 2 милиони, и југозападна Јута, која е позната како Јутас Дикси и има население од околу 150,000 жители.
Според пописот од 2010 година, Јута била втора најбрзо растечка сојузна држава во САД со 23.8 проценти во периодот од 2000 до 2010 година, веднаш зад Невада. Сент Џорџ е исто така втор најбрзо растечки метрополски регион во САД.
Трите најбрзо растечки окрузи во периодот 2000-2010 година биле Васач (54.7%), Вашингтон (52.9%) и Туила (42.9%). Сепак, округот Јута добил најмногу прилив на население (148,028).
Надворешни врски
Општо
Воени
Карти и демографија
Туризам
Културно наследство на Македонија во Општина Македонски Брод
Ова е список на објекти прогласени за културно наследство на Македонија на подрачјето на Општина Македонски Брод според евиденцијата во Регистарот на културно наследство на Управата за заштита на културното наследство на Македонија (УЗКН).
Алекс Кореча
Алекс Кореча (11 април 1974) е поранешен шпански тенисер. Тој бил двапати финалист на Ролан Сеул во натпреварот, и е освојувач на бронзен медал на Олимписките игри 2000 година.
Кариера
Алекс Кореча освоил мастер куп  во 1998 година, а во 1999 година достигна највисоко сместување на рејтинг во својата кариера. Одиграл клучна улога во освојувањето на првиот Дејвис Куп  за Шпанија, во 2000 година. година. На Олимписки игри во Сиднеј во 2000 година заедно со сонародникот Албертом Костом освоил бронза во конкуренција со машки парови.
Кореча се повлекол од професионалниот тенис 24 септември 2005 година. Во својата кариера тој вкупно има освоено 17 поединечни титули, 3 титула во конкуренција на парови. По тенис кариерата бил тренер на Британската тенисерка  Енди Марија од април 2008 година. до 29 март 2011 година. кога тие се одлучиле да го прекинат договорот за тренирање. На крајот на 2011 година бил избран за тренер на репрезентацијата на Дејвис Куп тимот во Шпанија.
Од 2015 година тој соработува со Еуроспорт и прави интервјуа со тенисерите послем нивните турнири.
Сана Лундел
Сана Сесилија Лундел (родена на 6 ноември 1978 година во Стокхолм, Шведска ) е шведска фриланс новинарка и телевизиска водителка. Таа е ќерка на пејачот Улф Лундел. Таа има работено новинарска работа за списанијата Мама, М-Магасин, Хенес и весникот Афтонбладет. Таа исто така работела како телевизиски презентер на ТВ3 со емисии како што се Sanning och konsekvens заедно со Роберт Ашберг и Сталкерс со Хасе Аро. Од јуни 2013 година ја претставува документарната серија TV3 Dokumentär. Таа учествувала како славна натпреварувачка во Let's Dance 2019, што се емитувало на ТВ4
Лундел е во врска со глумецот Микаел Персбрант и парот има три заеднички деца. Таа има и едно дете од претходната врска со Вил Крафорд.
Венетски јазик
Венетскиот е исчезнат индоевропски јазик што бил зборуван во античките времиња во северна Италија поточно во областа Венето и денешна Словенија. Јазикот е зачуван во писмена форма на околу 300 натписи што датираат од 6 век п.н.е. па сè до 1 век. Луѓето што го зборувале јазикот се нарекувале Венети од страна на Римјаните и Грците. Јазикот тотално се изгубил со освојувањето на територијата од страна на Римското Царство. Денес, помеѓу славистите ширум Европа се појавува една теорија за овој јазик што од ден на ден станува се поприфатлива. Според нив венетскиот јазик не е никој друг освен дел од словенскиот јаизк. Тие научници тврдат дека венетскиот јазик и старословенскиот јазик биле еден ист јазик но со различна терминологија дадена од научниците од западна Европа. Исто така се тврди дека јазикот не бил зборуван само на територијата на Италија туку на територијата од Македонија до Русија па сè до Франција.
Примери од јазикот
Натписите се пронајдени на бронзена накит во Есте, Италија. Примерите се од Јадранскиот Венетски јазик, а за останатите дијалекти на овој јазик има слабо извори. Овој дијалект е сличен со латинскиот јаизк.
Спилио
Спилио — гребенско село во Егејска Македонија, Република Грција. Населението брои жители.
Ленцервише
Ленцервише (Lenzerwische) — општина во округот Пригниц, во Бранденбург, Германија.
1679
1679 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1679 година од новата ера, 679. од вториот милениум, 79. од XVII век и последна од 1670-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7187 и 7188 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6429 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5439 и 5440 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2432.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1679 година се протега во 4315 и 4316, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4375 и 4376 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2222. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1089 и 1090 исламска година.
Таблосликарство
Историја
Таблосликарсвото е многу старо; знаеме дека постоело во Стара Грција и Рим, но останати се многу малку примероци. Истото играло важна улога и во византиската уметност но и тука, многу малку се сочувани денес заради иконоборството во IX век.
Во доцниот XII век таблосликаството повторно заживеало во западна Европа заради новите литургиски обичаи—свештеникот и собирот сега биле на истата страна од олтарот, ослободувајќи го местото зад олтарот за прикажување на некоја света слика—и затоа олтарските декорации почнале да се бараат. Најраните облици на таблосликарството биле досали (олтарски позадини), олтарски преднини и распетија. Сите биле сликани со религиозни слики, обично со Богородица и Исус, Исус, светци.
Златното доба на таблосликарството било во XIII и XIV век во Италија. Меѓутоа 99.9% од ваквите дела во Италија денес не постојат.
Во XV век со доаѓањето на хуманизмот, и промената на ставовите за улогата на уметноста и покровителството, таблоскиарството заземало други правци. Световната уметност овозможила сликање на ковчези, кревети, и друг мебел. Свеста за важноста на поединецот родила нова уметничка форма: портретот.
Изработка на таблата и нејзино сликање
Таблосликарството биле популарни ширум западна Европа, но тоа вистински цветало во Италија. Италијанците развиле техники за изработка на таблите кои останале непроменети во следните 300 догини и повеќе, сѐ до појавувањето на масленото сликарство во XV век и стандардната употреба на платна во доцниот XVI век. Техниката ни е позната преку Ченино Ченини и неговата книга Прирачник на мајсторот (Il libro dell' arte) издадено во 1390. Ова бил макотрпен процес:
По изработката на дрвената табла, се правел нацрт на сликата со ќумур, се правеле поправки и дотерувања, сѐ додека не се добиела замислата на уметникот. Потоа користејќи мали четкички натопени во мешавина од пигмент и жолчка (т.е. темнпера), истата се сликала со многу мали потези. Бидејќи температа се суши бргу и не трпи грешки, секој потег бил една и единствена шанса и затоа грешки не смееле да се прават. Овој приморан перфекционизам ја диктирал природата и стилот на самата ваква уметност.
1431 п.н.е.
1431 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1431. година пред новата ера, 431. од вториот милениум п.н.е., 31. од 15 век п.н.е. и втора од 1430-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4077 и 4078 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3319 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2329 и 2330 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 678 пред основањето на Рим.
Емели Розенквист
Емели Розенквист (27 ноември 1980 година) е шведска глумица.
NGC 7332
NGC 7332 — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7332 се споменува и како UGC 12115, MCG 4-53-8, CGCG 474-12, KCPG 570A.
Откривање
Објектот е откриен на 19 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7332 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 7332 има привидни димензии од 4,1' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 37 м 24,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 47' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 155°.
Други поделби
Проучување на NGC 7332 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69342. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 167; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2220. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1175.
371
371 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 371 година од новата ера, 371. од првиот милениум, 71. од IV век и втора од 370-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 371 година се протега во 3007 и 3008, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3067 и 3068 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 914. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 259 и 258 година пред хиџра.
Иктин
Иктин (грчки: Ικτίνος) бил старогрчки архитект во 5 век п.н.е., кој, заедно со Каликрат бил конструкторот на Партенонот (447–432 п.н.е.) во Атина.
Најцелосниот пример за неговите дела зачуван денес е Хефестовиот храм во Атина, кој е релиси сосема зачуван заради тоа што подоцна бил црква. Ова е Дорски храм.
Се верува дека Иктин го конструирал и Аполоновиот храм во Васаи, каде за првпат (колку што знаеме) бил употребен Коринтскиот столб, како и Телестерионот, гигантска хала во Елевзин за употреба на Елевзинските мистерии.
Францускиот уметник Жан Огист Доминик Енгр има насликано слика со сцена со архитектот и лирскиот поет Пиндар под наслов Пиндар и Иктин изложена во Националната галерија, Лондон.
IC 1421
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 20 м 12,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 24' 14"".
Други поделби
Проучување на IC 1421 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1408926.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Џос Стоун
Џоселин Ева Стокер (родена на 11 април 1987 година), попозната по нејзиното сценско име Џос Стоун, е англиска пејачка, текстописец и глумица. Таа стана позната кон крајот на 2003 година со нејзиниот деби-албум со повеќе платина, The Soul Sessions, кој ја направи списокот на Меркур награда за 2004 година. Нејзиниот втор албум, слично мулти-платина Mind Body & Soul (2004), беше на врвот на британската албумска табела за една недела и го освои првите десет хитови "Ме имаш мене", најуспешниот сингл на Стоун на британскиот сингловит график досега. И албумот и синглот добија една номинација на Греми наградите 2005, додека самата Стоун беше номинирана за најдобар нов изведувач, а во годишната анкета на музички критичари БиБиСи од 2004 година, беше рангирана на петтото место како предвидено пробивање на чин 2004. Таа стана најмладиот британски женски пејач на врвот на табелата за албуми во Велика Британија. Третиот албум на Стоун, Воведувањето на Џос Стоун, објавен во март 2007 година, доби статус на златен рекорд од страна на RIAA и го освои второто највисоко деби за британскиот женски соло-изведувач на Билборд 200, и стана врв на петте албуми на Стоун во САД.
Таа го издаде својот четврти албум, Color Me Free!, на 20 октомври 2009 година, кој стигна до првите 10 на Билборд. Стоун го објави својот петти албум, LP1, на 22 јули 2011 година, кој стигна до првите 10 на Билборд. Во текот на нејзината кариера, Стоун има продадено 14 милиони записи ширум светот и се постави себеси како еден од најдобро продаваните души уметници од 2000-тите години, и најдобро продаваните британски уметници од нејзиното време. Нејзините први три албуми се продадоа над 2,722,000 примероци во САД, додека нејзините први два албуми се продадоа над 2 милиони примероци во Велика Британија.
Стоун заработил бројни признанија, вклучувајќи две Британски награди и една Греми награда од пет номинации. Таа исто така го направи своето филмско деби во 2006 година со фантастичниот авантуристички филм Ерагон и го направи своето деби на телевизијата што ја прикажува Ана од Клевс во серијата шоу "Тјудорс" во 2009 година. Стоун беше најмладата жена на листата "Сандеј тајмс" од 2006 година - годишна список на најбогатите луѓе во Велика Британија - со 6 милиони фунти. Во 2012 година, нејзината нето вредност се проценува на 10 милиони фунти, што е петти најбогат британски музичар под 30 години.
Фудбал на Летните олимписки игри 2008
Фудбалот на Летните олимписки игри 2008 — официјален фудбалски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Пекинг, Кина и тоа во машка и во женска конкуренција.
Црква „Св. Наум“ - Орман
Свети Наум Охридски — македонски православен храм во Охридското село Орман. Таа е еднокорабна, градена од кршен камен со полукружна апсида на источната страна.
Црквата се наоѓа над селото, односно на ридот Чекоштина и е од поново време, однисно од 50тите години на XX век. Изградена од самите селани на некогашниот имот на манастирот Св. Наум. Орманци во минатото верувале дека духот на Св. Наум е присутен на овој простор и рано наутро кога одле на орање забелжувале како се издига сноп светлина и патува над езерото кон Св. Наум. Патронот на црквата се прославува на 3 јули секоја година.
Континентална Европа
Континентална Европа или копнена Европа — непрекинатото копно на континентот Европа, без околните острови.
Во најчеста смисла, поимот ги исклучува континенталните острови грчките острови, Кипар, Малта, Сицилија, Сардинија, Корзика, Балеарските Острови, Велика Британија и Ирска и околните острови како Нова Земја и нордискиот архипелаг, но и недалечните океански острови, меѓу кои Канарските Острови, Мадеира, Азорите, Исланд, Фарските Острови и Свалбард.
Старото поимнување на Европа како културна целина ја опфаќало „јадрена Европа“ (гер. Kerneuropa), односно континенталната територија на историското Каролиншко Царство, во кое денес спаѓаат Франција, Италија, Германија (или германојазична Европа) и земјите од Бенелукс (историска Австразија).
Ѕвездообразба
Ѕвездообразба ― процес со кој густите подрачја во молекуларните облаци во меѓуѕвездениот простор, понекогаш наречени „ѕвездени расадници“ или „ѕвездообразбени подрачја“, се распаѓаат и образуваат ѕвезди. Како гранка на астрономијата, ѕвездообразбата вклучува проучување на меѓуѕвездената средина и џиновските молекуларни облаци како претходници на процесот на ѕвездообразба и проучувањето на протоѕвездите и младите ѕвездени објекти како непосредни производи. Tоа е тесно поврзано со образувањето на планетите, друга гранка на астрономијата. Теоријата за ѕвездообразбата мора да ја земе предвид и статистиката на двојните ѕвезди и функцијата на почетната маса. Повеќето ѕвезди не се образуваат изолирано, туку како дел од група ѕвезди наречени ѕвездени јата или ѕвездени асоцијации.
Меѓуѕвездени облаци
Спирална галаксија како Млечниот Пат содржи ѕвезди, ѕвездени остатоци и меѓуѕвездена средина од гас и прашина. Меѓуѕвездената средина се состои од 10−4 до 106 честички на цм3 и се состои од приближно 70% водород по маса, а најголемиот дел од преостанатиот гас се состои од хелиум. Овој медиум е хемиски збогатен со траги на тешки елементи кои биле произведени и потоа исфрлени од ѕвездите преку соединување на хелиум. Подрачјата со поголема густина на меѓуѕвездена средина образуваат облаци или расеани маглини, каде што се образуваат ѕвезди. За разлика од спиралните, елиптичните галаксии го губат студенилото во нивниот меѓуѕвезден простор за време од околу милијарда години, што ја спречува галаксијата да образува расеани маглини, освен преку спојување со други галаксии. Во густите маглини каде што се создаваат ѕвезди, голем дел од водородот е во молекуларен (H2) облик, така што овие маглини се нарекувани молекуларни облаци. Вселенското набљудувалиште Хершел открило дека молекуларни влакна се навистина сеприсутни во молекуларните облаци. Густите молекуларни влакна, кои се клучни во процесот на образување на ѕвезди, се фрагментираат во гравитациски врзани јадра, од кои повеќето еволуираат во ѕвезди. Постојаното собирање на гас, геометриското свиткување и магнетните полиња може да го контролираат начинот на фрагментација на влакната. Со суперкритичните набљудувањата на влакната се откриени квазипериодични синџири на густи јадра со растојание споредливо со внатрешната ширина на влакното, и вклучува вградени протоѕвезди со одлив. Набљудувањата покажуваат дека најстудените облаци имаат тенденција да образуваат ѕвезди со мала маса, забележани прво во инфрацрвена светлина внатре во облаците, а потоа во видлива светлина на нивната површина откога облаците ќе се распаднат, додека џиновските молекуларни облаци, кои се главно потопли, произведуваат ѕвезди од сите маси. Овие џиновски молекуларни облаци имаат карактеристична густина од 100 честички на цм3, пречник од 100 ly, маси до 6 милиони сончеви маси (M☉), и просечна внатрешна температура од 10 К. Околу половина од вкупната маса на галактичкиот меѓуѕвездена средина се наоѓа во молекуларните облаци, и во Млечниот Пат има околу 6.000 молекуларни облаци, секој со повеќе од. Најблиската маглина до Сонцето каде што се образуваат масивни ѕвезди е маглината Орион, оддалечена 1300 ly. Сепак, ѕвездообразбата со помала маса се одвива на оддалеченост од околу 400-450 светлосни години, во комплексот облак ρ Ophiuchi.
Позбиено место на ѕвездообразбата се непроѕирните облаци од густ гас и прашина познати како Бокови глобули, така наречени по астрономот Барт Бок. Тие можат да се образуваат во поврзаност со разурнувањето на молекуларни облаци, а понекогаш и независно. Боковите глобули обично се со пречник до една светлосна година и содржат неколку соларни маси. Тие можат да се забележат како темни облаци наспроти светлите оддавни маглини. Откриено е дека повеќе од половина од познатите Бокови глобули содржат новосоздадени ѕвезди.
Распаѓање на облак
Супермасивна црна дупка во јадрото на галаксијата може да послужи за регулација на брзината на ѕвездообразбатата во галактичкото јадро. Црната дупка може да стане активна, испуштајќи силен ветер преку колиматиран релативистички млаз. Ова може да го ограничи понатамошната ѕвездообразбата. Масивните црни дупки кои исфрлаат честички кои емитуваат радиофреквенција со брзина приближна на светлината, исто така можат да го спречат образувањето на нови ѕвезди во некои постари галаксии. Сепак, радио емисиите околу млазовите исто може да предизвикаат ѕвездообразба. Слично на тоа, послаб млаз може да предизвика ѕвездообразба кога ќе се судри со облак. Како што се урива, молекуларниот облак хиерархиски се распаѓа на помали и помали парчиња, додека фрагментите не достигнат ѕвездена маса. Во секој од овие фрагменти, гасот што се распаѓа ја зрачи енергијата добиена со ослободување на гравитационата потенцијална енергија. Како што се зголемува густината, фрагментите стануваат непроѕирни и на тој начин се помалку ефикасни во зрачење на нивната енергија. Ова ја зголемува температурата на облакот и спречува понатамошна фрагментација. Фрагментите се кондензираат во ротирачки сфери на гас кои служат како ѕвездени ембриони.
Ефектите од турбуленцијата, макроскопските текови, ротацијата, магнетните полиња и геометријата на облакот го усложнуваат процесот на распаѓање. И ротацијата и магнетните полиња можат да го попречат распадот на облакот. Турбуленцијата е од големо значење за предизвикување фрагментација на облакот, а во најмали размери промовира колапс.
Бремен (покраина)
Бремен (службено: Слободен ханзин град Бремен; Bremen или Freie Hansestadt Bremen) — најмала и најненаселена од шеснаесетте сојузни држави на Германија (Bundesländer).
Неофицијално е наречена Покраина Бремен, иако понекогаш ова се користи и во службени цели. Покраината се состои од градот Бремен и приморската ексклава, Бремерхафен, опкружена од поголемата покраина Долна Саксонија во северниот дел на Германија.
Географија
Покраината Бремен се состои од две неповрзани територии. Овие енклави ги опфаќа Бремен, службено со статус град (Stadtgemeinde Bremen), кој е и покраинскиот главен град, како и градот Бремерхафен (Stadt Bremerhaven). Обата се сместени на реката Везер; Бремерхафен (буквално „пристаништето на Бремен“) се наоѓа низводно на устието на Везер со отвореното море на Северно Море. Обете енклави се целосно опкружени од соседната покраина Долна Саксонија (Niedersachsen). Највисока точка во покраината е Фридехорст Парк (32,5 метри).
Историја
Градот Бремен, член на сојузот Ханза, станал слободен царски град на Светото Римско Царство, а потоа држава, во 1646. Кога се распаднало Светото Римско Царство, градот не бил медијатизиран (не бил вклучен во териториите на околните монархии), туку станал суверена држава официјално наречена Слободен ханзин град Бремен. Валутата на државата била бременски талер (до 1873 година). Во 1811 година, Првото Француско Царство ја анектирало градот-државата.
По Виенскиот конгрес во 1815 година, бременскиот емисар и подоцна градоначалник, Јохан Шмит, успешно издејствувал потврдување на самостојноста на градот и бил потврден како една од 39. суверени држави на новиот Германски сојуз.
Во 1827 година, Бремен купил земјиште на устието на Везер од Кралството Хановер, за да го подигне новото морско пристаниште, Бремерхафен. Ова овозможило Бремен да остане главно германско пристаниште за тргнување на емигрантите кон Америка и подоцна за колонијалната трговија на Германија.
По поразот на Австрија и припојувањето на Хановер, во 1867 година Прусија го привлекла Бремен во Северногерманскиот Сојуз, а потоа по германската победа над Франција во 1871 година, во новото Германско Царство предводено од Прусија како една од 26. основачки држави.
Како меѓународно пристаниште и стопанско средиште, Бремен имал силна лева и либерална традиција. На последните избори за царскиот Рајхстаг во Берлин, во јануари 1912 година, социјалдемократите (SPD) обезбедиле мнозинство од гласовите, 53,4%. Левите либерали (Linksliberale) освоиле 41,4%, а само 5,1% отишле за конзервативците. На последните слободни избори во Вајмарската Република, во ноември 1932 година, социјалдемократите освоиле 31,2% од гласовите, а комунистите (KPD) 17,4%, споредено со 20,8 за нацистите.
Кога дури и по компромитираните општи избори во март 1933 година, нацистите освоиле само една третина од гласовите во Бремен (32,7%), нацистичкиот режим го распуштил државниот парламент и неговиот сенат. Бремен во наредните дванаесет години останал под директна власт на водачот на Гау. Во овие години, малата еврејска заедница на Бремен (1.438 луѓе во 1933 година) била уништена преку присилна емиграција и депортација кон камповите на смртта.
Додека Хановер бил под британска контрола по крајот на Втората светска војна во 1945 година, Бремен бил ставен под контрола на САД, бидејќи на окупациската зона на САД и бил потребен пристап до океанот. Како резултат на ова, Бремен го задржал своето државништво, иако другите помали држави биле споени со поголеми.
Политички систем
Законодавната власт во покраината Бремен ја има 83-членото Граѓанско собрание (Bürgerschaft), избирано од граѓаните на двата града Бремен и Бремерхафен.
Извршната власт е составена од Сенатот на Бремен, избиран од Граѓанското собрание. Сенатот е предводен од претседател, кој е еден од градоначалниците на градот Бремен и е избиран директно од Граѓанското собрание. Сенатот избира од своите членови како втор градоначалник, кој служи како заменик на претседателот. Спротив на сојузниот канцелар на Германија или други германски покраини, претседателот на Сенатот нема власт да поништи одлука на сенаторите, која е донесена заеднички на сенатот. Од 1945 година, Сенатот постојано бил во мнозинство од социјалдемократската партија.
На општинско ниво, двата града во покраината се управувани посебно:
Политички мнозинства
Во повоен Бремен, пристаништето, бродоградилиштата и поврзаните индустрии ја привлекле работничката класа. Како и пред 1933 година, ова довело до поддршка на социјалдемократите. Меѓутоа, во 1980-тите години механизацијата на пристаништето и затворањето на водечкото бродоградилиште довело до криза во вработеноста и ја нарушило довербата во традиционалната база на гласачи на партијата. Партијата SPD, која имала 51% од гласовите во 1987 година, го изгубила своето делотворно мнозинство. Поради тоа, владината коалиција станала редовна појава.
На покраинските избори во Бремен во 2019 година одржани на 26 мај 2019 година за избор на членови на Граѓанското собрание на Бремен, како и за градските совети на Бремен и Бремерхафен. Изборите се одржале на истиот ден како изборите за Европскиот парламент. Демохристијанскиот сојуз (CDU), по првпат, станала најголема партија во Граѓанското собрание, додека социјалдемократите паднале на второто место. Зелените и Левица имале мали подобрувања. По изборите, SPD, Зелените и Левица се согласила да создадат влада. Карстен Зилинг поднел оставка како градоначалник и бил заменет од сопартиецот Андреас Бофеншулте.
Преглед на изборните резултати од 26 мај 2019 година за Граѓанското собрание на Бремен ! rowspan="2" colspan="2" | Партија ! rowspan="2" | Гласови ! rowspan="2" | % ! rowspan="2" | +/- ! colspan="2" | Места ! rowspan="2" | Вкупно места ! rowspan="2" | +/- ! rowspan="2" | Места % ! Бремен ! Бремерхафен ! colspan=8| ! align=right colspan=2| Вкупно ! align=right| 1.469.506 ! align=right| 100,0 ! align=right| ! align=right| 69 ! align=right| 15 ! align=right| 84 ! align=right| 1 ! align=right| ! align=right colspan=2| Изленост на гласачите ! align=right| ! align=right| 64,1 ! align=right| 13,9 ! align=right| ! align=right| ! align=right| ! align=right| ! align=right|
Грб
Грбот и знамето на Бремен се:
Стопанство
Повоеното стопанство по Втората светска војна во Бремен доживеало подем заедно со западногерманскиот виртшафтсвундер („стопанско чудо“) во 1950-тите и во 1960-тите години. Ова довело до раст и постојано населување на мигрантско работничко население, главно од Турција и Јужна Европа.
Дел од тешката индустрија во градот не успеале да се повратат од нафтениот шок во раните 1970-ти години. Двете најголеми бродоградилишта се затвориле во 1983 и во 1997 година. Други отпуштања биле предизвикани од реструктурирањето и зголемувањето на механизацијата на пристаништето. Полу- и неквалификуваната работна сила тешко можела повторно да најде работа и стапката на невработеност во периодот на 1980-тите била скоро двојно поголема од западногерманскиот просек.
Поради структурните промени во стопанство, Бремен бил принуден да троши повеќе на социјалните услуги. Субурбанизацијата го намалила населението и даночните приходи. Проширувањето со околните рурални општини не е возможно за Бремен, бидејќи тие припаѓаат на покраината Долна Саксонија.
Со финансиска поддршка од Европската Унија и од сојузната влада, стопанската политика била насочена кон поддршка на воспоставените стопански сектори, кои се засноваат на напредна технологија, како авијација и производство на авиони, производство на автомобили, поморство и логистика, како и развој на образованието и инфраструктурата за нови дигитални претпријатија. Во ова важна улога игра и растечкиот универзитетски сектор. Понатамошни инвестиции имало во обнова на центарот на градот, но тоа не го поттикнало туризмот. Неколку стручњаци го опишуваат услужниот сектор на Бремен како недоволно развиен, поради недостиг на седишта на поголеми компании.
На почетокот на овој век, невработеноста во Бремен изнесувала 13%, стапка која била помала само од „новите покраини“ во поранешната Источна Германија.
Стапката на невработеност се спуштила на 9,5% во октомври 2018 година и била највисока од сите 16 германски покраини.
Пенсилванија
Пенсилванија, официјално позната како Заедница Пенсилванија (англ. Commonwealth of Pennsylvania), е сојузна држава во САД која е сместена на североисточниот и централно-атлантскиот регион на Соединетите Држави, поточно во регионот на Големите Езера. Државата се граничи со Делавер на југоисток, Мериленд на југ, Западна Вирџинија на југозапад, Охајо на запад, Онтарио, Канада, на северозапад, Њујорк на север и Њу Џерси на исток.
Според површина, Пенсилванија се наоѓа на 33 место во САД, според бројот на жители на шестото и според густина на население на 9 место меѓу 50-те сојузни држави. Четирите најнаселени градови во државата се Филаделфија, Питсбург, Алентаун и Ири. Главниот град на државата е Харисбург.
Пенсилванија има брег долг 82 км на езерото Ири и 92 км на реката Делавер. Според пописот од 2010 државата се нашла меѓу оние со најголем број европско-американски жители и голем број на Афроамериканци.
Географија
Должината на Пенсилванија изнесува 274 км, а широчината 455 км. Од вкупно 119,282 км2, 116,075 км2 се земјена површина, 1,269 км2 се внатрешни водени подрачја, а 1,940 км2 е водената површина на езерото Ири. Таа е 33. најголема држава во САД. Пенсилванија има 82км долго крајбрежје при езерото Ири и 92км долго крајбрежје по реката Делавер.
Границите на држава ги сочинуваат Масон-Диксоновата линија (39°43' С) на југ, реката Делавер на исток, 80°31' на запад и 42° СГШ на север со исклучок на кратки сегменти на западниот крај каде триаголник се протега северно до езерото Ири. Пенсилванија се граничи со шест држави: Њујорк на север, Њу Џерси на исток, Делавер и Мериленд на југоисток, Западна Вирџинија на југозапад и Охајо на запад. Исто така, Пенсилванија дели водена граница со Канада. Од оригиналните тринаесет колонии, Пенсилванија е единствената држава која нема граница на Атлантскиот Океан. Меѓу поголемите градови во оваа држава се: Филаделфија, Јорк, Ридинг и Ланчестер на југоисток, Питсбург на југозапад, трите града Алентаун, Бетлеем и Истон во централен исток (познат и како Лехај Валеи), трите града Скрентон, Вилксбар и Хезлтон на североисток и Ири на северозапад. Вилијамспорт служи како „центар“ на северо-централниот регион, а главен град на државата е Харисбург.
Клима
Движејќи се кон внатрешниот планински предел на државата климата станува значително поладна, бројот на облачни денови се зголемува и зимските снежни врнежи се поголеми. Во западните предели на државата, особено градовите близу езерото Ири, количината на снежни врнежи достигнува 254 сантиметри на годишно ниво. Исто така, дождовите се во изобилство застапени низ целата држава во текот на годината.
Историја
Пред заедницата да биде поставена од Европејците, областа била дом на Делавери (познати и како Лени Ленапи), Сасквехеноки, Ирокези, Ири, Шаќуни и останати американски индијански нации. И холанѓаните и англичаните тврделе дека двете страни од реката Делавер биле дел од нивното колонијално земјиште во Америка. Холанѓаните биле првите кои го присвоиле и имале влијание врз изторијата на Пенсилванија.
До 3 јуни 1631, холанѓаните започнале од полуостровот Делмарва со воспоставувањето на званенделската колонија на страната на денешен Луис, Делавер. Во 1638 швеѓаните додале масло на веќе започнатиот оган со воспоставувањето на новата Шведска колонија на страната на денешен Вилмингтон, Делавер, со центар во тврдината Кристина. Новите Швеѓани, во најголем дел, го контролирале долниот предел од регионот околу реката Делавер (делови од денешен Делавер, Њу Џерси и Пенсилванија), но таму и не воспоставиле многу колонии. На 12 марти, 1664, кралот Чарлс II од Англија му дал дозвола на Џејмс, војвода од Јорк, за контрола на земјиштето во кое било вклучена и оригиналната компанија Вирџинија од Плимаут Грент, како и друго земјиште. Овој потег на Чарлс бил, повторно, оспоруван од холанѓаните од Нова Холандија поради тоа што вклучувал и делови од денешна Пенсилванија.
На 24 јуни 1664, војводата од Јорк продал голем дел од својот посед, кој ја вклучувал денешната територија на Њу Џерси, на Џон Беркли и Џорџ Картрет за да добие сопствена колонија. Во тој период земјиштето не било во Британска сопственост, но продажбата за делот од Нова Холандија, на западниот предел од реката Делавер, била извршена. Британското освојување на Нова Холандија било започнато на 29 август 1664, кога Нов Амстердам бил принуден да се предаде соочувајќи се со топовите на британските бродови на пристаништето Њујорк. Ова освојување продолжило и било завршено во октомври 1664, кога британците ја освоиле тврдината Касмир, денешен Њукасл, Делавер. Мирот од Бреда помеѓу Англија, Франција и Холандија го означил крајот на британското освојување на 21 јули 1667, иако имало привремени промени.
На 12 септември 1672, како дел од третата Англо-Холандска војна, холанѓаните ја реосвоиле провинцијата Њујорк/Нов Амстердам и таму воспоставиле три окружни суда кои подоцна станале и оригинални окрузи во денешна Пенсилванија и Делавер. Подоцна, на 9 февруари 1674, ова било делумно ревидирано кога договорот од Вестминстер ја завршил третата Англо-Холандска војна и ги променило сите политички односи во „status quo ante bellum“ (како што работите биле пред војната). Британците ги задржале холандските колонии со нивните холандски имиња. До 11 јуни 1674, Њујорк одржал контрола врз оддалечените провинции, меѓу кои и Апленд (тогашен округ кој подоцна ќе стане Пенсилванија), но имињата започнале да се заменуваат со британски имиња, што се одвивало до 11 ноември 1674. Апленд бил поделен на 12 ноември 1674, произведувајќи еден општ преглед на денешната граница помеѓу Пенсилванија и Делавер.