cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хоти (племе)
Потекло
Подоцнежните целосни преводи на османлиските дефтери, исто така, покажале дека и покрај хронолошките несовпаѓања и другите грешки, усната народна традиција навистина се засновала на вистински историски личности. На пример, во 1974 година Селами Пулаха, кој превел од османлиски турски јазик и го објавил дефтерот на санџакот Скутари од 1485 година, открил дека во нахијата (заедницата) Кучи (која го опфаќала Триеши), се наоѓа населбата Банкек, а во нахијата на Хоти, населбата Гег со Станаш Кеќи на чело. Овие топоними ја отсликуваат традицијата на Бан Кеќи, кој бил основач на племето Триеши и на Гег Лазри, директен предок на племето.
Понатамошната анализа на податоците за населението и историските записи покажале дека додека Хоти живееле до почетокот на 15 век на нивната денешна област, Хоти како територијално-племенска единица на истата населба како и денес, ќе се консолидираат во средината до крајот. 15 век. На пример, во 1455 година, населбите кои подоцна биле дел од племето Хоти се појавуваат во венецијанските записи како различни од нив, факт што се гледа во усната традиција за Анас. Како и во оваа област, пастирските планински заедници ( катунд ) како Хоти ја задржаа својата територијална кохезија во текот на овој период на континуирано војување, тие дојдоа да ја апсорбираат соседната територија на не-пастирски заедници. Венецијанските документи за проноја (грантот) дека племето Хоти било дадено во неколку села во областа Скадар даваат повеќе информации за раните фази на овој процес. Во почетокот на 20 век, околу 12 семејства Анас останале патрилинески.
Средновековие
Во катастарот 1416-1417 година, селото Песиугла го раководи Никола Хоти, додека Андреа Хоти, неговите синови Андреас и Радаш, Мазрек Хоти и неговите браќа станале проноари во селото Подгора, во близина на денешен Коплик. Под Подгора како главно село во областа тие ги контролирале и населбите Мајора, Егреши, Вајуши, Карокјета (над. Фералини), Сордани и Љушта. Оваа последна населба ја воделе браќата Јунк и Влатик Хоти, на кои им биле дадени целосни наследнички права на Љушта и нејзиниот имот и за овие права морале да и плаќаат годишна кирија на Венеција.
Непријателството меѓу Хоти и Балша III постоело од најмалку 1414 година кога документите покажуваат дека тој барал од Венеција екстрадиција на двајца водачи на Хоти кои му наштетиле на неговите земји иако номинално биле негови вазали. Венецијанската управа на Скутари, размислувајќи за евентуален напад на Хоти во нивните земји и изгледите за сојуз со нив, не го прифати неговото барање. Балша како чин на одмазда против Венеција го запали лозјето село Калдрун во декември 1415 година. Последната фаза на непријателство меѓу Хоти и Балша започна откако тој ја донесе пресудата против Хоти во спорот со племето Матагузи за пасиштата. И покрај поддршката на Балша на Матагужи, Хоти ги презел спорните земји и Матагужи се одмаздил со убиство на четворица припадници на племето Хоти. Бидејќи Балша III повторно застанал на страната на Матагужи и не повикал на казна за убиствата, Хоти се префрлил на Венеција во замена за нивната поддршка. Бидејќи Хоти само номинално бил под Балша III во пограничен регион меѓу него и Венеција, ова влијаело на рамнотежата на силите и исто така бил еден од настаните што ја претскажале Втората Скутарска војна две години подоцна. Од овие настани до 1479 година кога започнала османлиската ера во тој регион, Хоти бил сојузник на Венеција.
Рано отоманско
По отоманската ера следувала територијалната реорганизација на регионот во санџак Скутари. Хоти бил направен во нахија на планините Хоти, која имала 10 населби (Гег, Тихомир, Михалина, Ибтош, Видаги, Ишбиша, Лубица, Побрежан, Божан, Облана) со вкупно 195 домаќинства во дефтерот од 1485 година Вистинскиот број на домаќинства може да биде поголем бидејќи луѓето од две села (Ибтош, Облана) се криеле во планинскиот терен за да избегнат регистрација, а едно село (Ишбиша) изгледало дека е целосно напуштено. Селата како Подгора, кои во венецијанското време му биле дадени како проноја на Хоти, се вратиле на старите административни поделби. Сто години подоцна, во дефтерот од 1582 година, некои села ќе бидат напуштени и повторно ќе се појават под други имиња како Облана кои повеќе не постоеле во 1582 година; наместо тоа, на негово место се појави Трабоин.
Клучни податоци за односите со централните османлиски власти дава и дефтерот од 1485 година на Скутар. Племенската структура на заедниците како Хоти означува неразвиени феудални односи на сопственост и, исто така, постоење на блиска природна економија. Во оваа рамка, отпорот на овие заедници да плаќаат даноци според новиот тимарски систем ги натера Османлиите да го прифатат нивното населување како комунални целини надвор од тимарските регистри. Хоти бил изземен од тимарскиот систем на распределба на земјиштето во раната Отоманска империја, а во нахијата на Хоти немало носители на тимари, бидејќи организацијата на комуналната сопственост останала непроменета. Хоти беше ослободен и од сите вонредни даноци кон новите централни власти. Наместо тоа, тие беа на позицијата флорици и плаќаа по еден дукат (50 акце ) по домаќинство како во предосманлиската ера. Самоуправните права на северните албански племиња како Хоти и Кељменди се зголемија кога нивниот статус се промени од флорици во дербенци, позиција која бараше само номинално признавање на централната власт. Позицијата на дербенци бара од планинските заедници да ги одржуваат и заштитат копнените патишта низ селата, кои ги поврзуваат регионалните урбани центри. За возврат тие беа ослободени од вонредни даноци. Племето Хоти имало статус на дербенци на преминот од Скадар до тврдините Медун и Депедукен во северната рамнина Зета.
Од крајот на 16 век па наваму, племињата како Хоти биле во состојба на полуавтономија, но исто така и во состојба на повремени конфликти со османлиската држава бидејќи таа била католички регион и племе во пограничните земји, што може да биде потенцијален извор на тензии во војните на Османлиите против нивните католички противници, Венеција, а подоцна и Австриската империја. Како католици, и покрај даночните ослободувања, Хоти, исто така, сè уште беше подложен на џизија и тоа беше дополнителна причина за незадоволство. Ова беше позадината за папските мисии во регионот да ја зајакнат католичката црковна организација против притисокот на исламизацијата. Нејзин воен и политички пандан беа состаноците на племињата во северна Албанија и Црна Гора со цел да се разговара за соработка против Османлиите под знамето на една од католичките сили. Еден таков состанок, Конвенцијата на Кучи, била одржана на 15 јули 1614 година во Кучи, каде што тоа племе Хоти, Кељменди и други решиле да побараат папска помош против Османлиите, како што изјавил патрицијот на Котор, Франческо Болица. Неколку месеци претходно, неговиот брат Маријано Болиза патувал низ санџакот Скутари и составил извештај според кој, Хоти имал 212 домаќинства и 600 борци, командувани од Мараш Папа и Рапша (80). домаќинства и 212 вооружени лица командувани од Пренк Кастрати.
Во 1613 година, Османлиите започнале кампања против бунтовничките племиња на Црна Гора. Како одговор, племињата Васојевиќи, Кучи, Бјелопавлиќи, Пипери, Кастрати, Кељменди, Шкрели и Хоти формирале политички и воен сојуз познат како „Сојуз на планините“ или „Албански планини“. Во нивните заеднички собири, како што е Водачите се заколнаа на Беса дека со сите сили ќе се спротивстават на претстојните османлиски походи, со што ќе ја заштитат нивната самоуправа и ќе го оневозможат воспоставувањето на власта на османлиските спахии во северните висорамнини. Нивното востание имало ослободителен карактер. Со цел да се ослободат од Османлиите од албанските територии
Други собири како овој се одржаа од 1620-тите до 1650-тите, во кулминацијата на Критската војна. Таквото собрание било забележано и во 1658 година, кога седумте племиња Кучи, Васојевиќи, Братоножиќи, Пипери, Кељменди, Хоти и Груда ја изјавувалесвојата поддршка за Република Венеција, воспоставувајќи го таканаречениот „Седумкратен барјак“ или „Алај“. -барјак“, против Османлиите. Слични бунтовнички настани продолжиле до крајот на непријателствата меѓу Венеција и Османлиите. По војната, во 1671 година, Штјефен Гаспари како апостолски посетител на Католичката црква поминал низ селото Хот и пријавил дека има 130 домови и 700 души. И покрај зголемувањето на данокот на џизија и војните што ги пустошеа пограничните земји, Хоти остана католик и беше организиран до крајот на 17 век во две парохии, едната во Рапша и другата во Трабоин, поделба што ја одразуваше територијалната поделба на населбите Хоти.
Во 1696 година, Хоти станал бајрак како и другите племиња во Малезија, северна Албанија и Црна Гора. Дотогаш капетанот на Хоти бил признат од Османлиите како војвода, што номинално станало втора по ранг титула на Хоти. Статусот на бајракот значел дека еден племенски водач бил назначен за бајрактар (знаменосец) од страна на османлиската држава и бил одговорен за собирање и водење на борци од племето во походите на османлиската војска. Бајрактарот на Хоти, кој бил признат како прв бајрактар на Малесија, ги предводел силите на племињата (Келменди, Шкрели, Кастрати, Груда и три помали племиња) во време на воена мобилизација. Настанот со кој Хоти стана бајрак беше одлучувачката улога на 300-те борци од племето во успешната одбрана на Улѓун (Улцињ/Улќин). На Лук Ѓони Јунчај, дотогаш војвода, му била понудена функцијата бајрактар под услов да премине во ислам. Собрание на целиот Хоти, одлучи неговиот син Ник Лука Ѓони (исто така наречен Ујк Луца) да се преобрати под услов сите мажи од Хоти, кои беа приведени во Анадолија да бидат ослободени, да се отстранат посебните даноци и сите мажи од Малесија. не би биле регрутирани да се борат во војни надвор од албанската територија. Така, Ника Лука станал Мехмет Лука Ѓони, додека неговиот брат Вуј Лука останал католик. Новото братство кое било формирано како огранок на Јунчај, станало единственото делумно муслиманско братство на Хоти, Луѓонај. Чун Мула, бајрактар на Хоти во 19 век, бил директен потомок на Мехмет Луча.
Бидејќи покрстувањето беше од политичка природа, муслиманските бајрактари од Хоти ги задржаа традиционалните верски обврски на поглаварите на Хоти и учествуваа на католичката миса во чест на Свети Јован Крстител на 29 август и го финансираа празникот што следеше по верските обреди. Во 1738 година, Хоти добил и како наследно место, титулата булук-паши на Хоти во санџакот на Скутари. Тоа значело дека претставникот на османлиската војска во областа Хоти ќе биде од самото племе. Во ерата на Скадарскиот пашалак, тој станал на чело на овие капетани на цела Малезија и бил наречен булук-паша на петте планини.
Од османлиска перспектива, институцијата бајрак имала повеќекратни придобивки. Иако признаваше полуавтономен статус во заедниците како Хоти, тој исто така може да се искористи за стабилизирање на пограничните области бидејќи овие заедници во нивниот нов капацитет ќе ги бранат границите на империјата, бидејќи во нив ги гледаа границите на сопствената територија. Понатаму, Османлиите ја сметале функцијата поглавар бајрактар како средство кое во време на бунт можело да се користи за поделба и освојување на племињата со делење на привилегии на неколку избрани. Од друга страна, автономијата на пограничните земји беше исто така извор на конфликт бидејќи племињата се обидуваа да ја зголемат својата автономија и да го минимизираат учеството на османлиската држава. Преку кружна серија настани на конфликти и повторно преговарање беше пронајдена состојба на рамнотежа помеѓу османлиската централизација и племенската автономија. Оттука, отоманската ера е обележана и со континуиран конфликт и со формализирање на социо-економскиот статус во рамките на отоманската администрација.
Доцно отоманско
Распадот на Отоманската империја во долгиот 19 век го доживел подемот на балканските држави. Воспоставувањето на Кнежевството Црна Гора и неговата цел за проширување кон југ ја загрозило граничната автономија на Хоти, која Црна Гора се обидла да ја стави под своја контрола. Интересите на големите сили (главно Русија, Австроунгарија, Италија) во регионот дополнително ја комплицирале ситуацијата. Овие настани колективно наречени „ Голема источна криза “ довеле до Берлинскиот конгрес кој бил финализиран со Берлинскиот договор. Различни сценарија за доделување на планинска територија на Црна Гора се дискутираа додека Отоманската империја и Црна Гора се подготвуваа да потпишат признавање на независноста на Црна Гора и зголемени граници. Во април 1880 година, Италија ѝ предложи на Отоманската империја на Црна Гора да и го даде округот Туз со католичкото население Груда и Хоти, што би ги оставило племињата поделени меѓу двете земји. Призренската лига е создадена за да ја одбрани албанската територија од анексија. Хоти во лигата бил претставен со неговиот бајрактар Чун Мула и Дед Ѓо Лули, нејзиниот најистакнат војсководец. Во тоа време, во последните децении на 19 век, според извештаите за ерата, населението на Хоти изнесува околу 4.000 до 4.500 со 400-500 домаќинства.
Османлиската држава за да избегне внатрешен бунт во регионот при перспектива на анексија, ги избриша сите долгови во регионот и прераспредели дел од родот што се плаќаше како даноци. Првата област што била одредена да биде отстапена била Плав и Гусиње, но по битката кај Новшице во декември 1879 година, каде Црна Гора била поразена, областа била исклучена. Следната област за која се дискутираше веќе во септември 1879 година беше онаа на горната долина Џем (региони Триеш и Која е Кучит ), цела Груда (вклучувајќи го и Тузи ), дел од Хоти и дел од Вермош. Во однос на Хоти, ова би оставило дополнителен проблем на тензии и нестабилност поради тоа што племето имал предимство по традиција над другите четири племиња за време на мирот и војната. Во јануари 1880 година било одлучено оваа област да биде припоена кон Црна Гора и договорот бил ратификуван на 18 април 1880 година. Веќе се правеле подготовки од страна на планинските племиња. Во март Хоти, Груда, Кељменди и Кастрати прогласија дека анексијата ќе биде прекината и почнаа да собираат сили во близина на границата. Племињата се собраа на Беса (залог) да се спротивстават на какво било намалување на нивните земји и испратија телеграми до околните региони за воена помош.
На 22 април, во Тузи беа формирани одбранбени линии против црногорската анексија што требаше да се случи следниот ден. Од 400-те почетни бранители на Тузи, многумина беа од Хоти. Во наредните денови, оваа бројка порасна на 12.000, бидејќи доброволците од Лигата на Призрен дојдоа на одбраната. Од 6.800 кои беа во одбранбената позиција на Хелм, 500 беа од Хоти. Овие настани ја запреа анексијата на Хоти, иако Триеш и беше предаден на Црна Гора. Граничната област остана нејасна и конфликтна зона во годините што следеа. Во мај беше потпишан нов договор и главната цел на црногорската анексија стана Улцињ, бидејќи планот за Хоти и Груда пропадна. За да им помогнат на бранителите на Улцињ, Хоти и Груда решија да ги нападнат црногорските позиции и го зазедоа Матагужи на 12 јули, но изгубија контрола над него единаесет дена подоцна. Османлиската војска конечно го зазеде Улцињ и ѝ го предаде на Црна Гора на 22 ноември.
Во 1881–2, Хоти и Груда планирале напад против Црна Гора и извршиле рации покрај границата со Кучи. Ситуацијата била многу нестабилна во областа бидејќи Османлиите се обиделе да ја обноват својата управа. Во мај 1883 година, 3000 планинари се кренале во бунт против османлиската држава. Хоти, Груда, Кастрати и Шкрели договориле нова беса (залог) за запирање на разграничувањето на отоманско-црногорската граница. Отоманскиот фронт Австроунгарија интервенирала за да се потпише примирје. Потоа, во регионот Хоти, Груда и Кастрати била извршена казнена експедиција од страна на Османлиите под водство на Хафиз-паша на 10 јуни. Откако ја презеле контролата на 25 јуни, Османлиите го срамниле Хоти.
Младотурската револуција во 1908 година и последователното обновување на османлискиот устав обезбедија нови надежи за малцинствата за почитување на нивните национални права. Како и многу други племиња, Хоти направил Беса (залог) да го поддржи уставот и да ја прекине крвната одмазда до 6 ноември 1908 година. И покрај првичните високи ветувања, уставните права никогаш не беа спроведени како што се очекуваше и репресијата врз малцинствата набрзо стана централна политика на Младотурците. Во Косово, надежите повторно се зголемија со избувнувањето на бунт во 1910 година, но тој беше поразен. Потоа следеше забрана за албанско образование, апсења и егзил на албанските националисти и кампања за разоружување на планините на Малесија. Во меѓувреме, планинските племиња биле во комуникација со Никола I Петровиќ, кој бил подготвен да им дозволи да влезат во Црна Гора и да пружи одредена прикриена поддршка против Османлиите со цел да ја искористи ситуацијата за свои цели.
И така, до крајот на 1910 година, околу 2.500 луѓе нашле засолниште во областа околу Подгорица. Големите сили избраа помирувачка политика и беа против нов албански бунт. Бидејќи Николас даваше сè поотворени изјави за анексија под Црна Гора и исто така беше повикан од големите сили да остане неутрален и да не ризикува општа војна, бунтовниците избраа да тргнат напред и да го започнат нападот на 24 март 1911 година. Дед Ѓо Лули на чело на 15-20 луѓе од Хоти и 200-300 од Кељменди ја зазеле османлиската стража во Грабом и така започнала востанието на планинарите. До 30 март паднаа десет пунктови во Хоти, Груда и Кељменди и тој ден бунтовниците, кои броеа вкупно 2.200 сили, го освоија Тузи. Хотите беа околу 400 од вкупниот број и беа под водство на Дед Ѓо Лули, кој дојде во првите редови како генерален водач на бунтот. Тој ден меморандум кој го испратија до амбасадите на Големата сила во Цетиње го подготвија Дед Ѓо Лули, Сокол Баци, Иса Болетини и други. Меморандумот го постави барањето за автономија и самоуправа на албанските вилаети.
Битките беснееле на линијата од Диноша до Дечиќ, каде битката што се случила на 6 април е најпријавената активност на бојното поле на бунтот. Седум бунтовници од Која и триесет Османлии загинаа во битката, но тоа стана познато затоа што по победата, Дед Ѓо Лули го подигна албанскиот стандард на врвот Братила. Знамето не било подигнато од 15 век и одбраната на Скендербег од Османлиите. Османлискиот одговор дојде во текот на целиот април и Тузи беше повторно заземен, а многу села беа запалени од Шевкет Тургут-паша и беше прогласена воена состојба. На 14 мај, Османлиите започнале нов напад со 10.000 луѓе во линијата Диноша-Тузи-Дечиќ, бранена од 2.000 планинари. Одбраната беше опколена и повторно се повлече кон Подгорица. Османлиите повикале на потчинување и понудиле амнестија и голема парична отштета за секој водач што ќе се предаде, но тоа било одбиено. Во меѓувреме, востанието доби меѓународно покривање и се организираа групи волонтери да дојдат во регионот да се борат.
Како што избувнаа новите борби, на 23 јуни 1911 година, водачите на востанието и другите албански револуционери се собраа во близина на Селца во Келменд и го подготвија Меморандумот на Грче со кој бараа албанските општествено-политички и јазични права. Во претставништвото на Хоти беа Дед Ѓо Лули и Ѓето Марку и неговите тројца парохиски свештеници Карл Пренуши (Вуксанлекај), Себастијан Хила (Рапша) и Луиѓ Бушати (Трабоин). Меморандумот беше одбиен, но започна преговарачки процес, што доведе до евентуален договор кој вклучува општа амнестија, признавање на правото на албанско образование и правото на носење оружје. Во нахието на Хоти, тоа значело дека османлиската влада за прв пат се обврзала да отвори и финансира основно училиште на албански јазик. Учењето на албански јазик дотогаш било понудено од свештениците и монасите на Католичката црква или во едно од албанските училишта што Австроунгарија ги финансирала под културниот протекторат над католиците од Отоманската империја. Почетокот на Балканските војни остави голем дел од договорот неприменет.
Модерен
Во Балканските војни, северните албански територии беа под комбиниран српско-црногорски напад. Петмесечната опсада на Скутари беше фокусна точка на кампањата. Градот бил предаден по договор на Есад-паша Топтани и Никола I, но црногорската војска претрпела 15.000 загуби. Долгиот отпор значеше и дека црногорските претензии во регионот беа попречени. Конечниот статус на градот требаше да остане во новата албанска држава со договорот од Лондон што следеше во мај 1913 година. Според условите на договорот, Хоти требаше целосно да остане во рамките на Албанија. Во јуни избувна втората балканска војна. Со поразот на Бугарија, победниците, вклучително и Црна Гора, ги зголемија своите граници и повеќе од половина од Хоти и беа дадени на Црна Гора, како и цела Груда со условите на договорот од Букурешт во август 1913 година. Сепак, регионот остана во превирања, а црногорската вистинска контрола не беше воспоставена бидејќи избија судири во пограничните области. Потоа интервенирала српската војска која го окупирала просторот. По понатамошната интервенција на Австроунгарската империја, српската војска се повлекла. Во тој процес се случија масакри на стотици луѓе. Во јануари 1916 година, со предавањето на Црна Гора на Австроунгарија во Првата светска војна, Хоти потпаднал под австроунгарска воена и цивилна администрација до 1918 година.
На Париската мировна конференција од 1919 година, албанската делегација најпрво предводена од Турхан-паша, а потоа и Луиѓ Бумчи го претстави својот случај Хоти и другите територии да и бидат вратени на Албанија, но границите останаа непроменети. Според новите договори, српската војска влегла во Хоти, Груда и северните висорамнини кои со договорот од Букурешт и биле дадени на Црна Гора, сега како дел од Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. На 25 декември 1919 година, српската војска извршила операција при која во Хоти уапсила и погубила најмалку 72 мажи. Овој настан беше одбележан 100 години подоцна и беше подигнат споменик во селото Хоти од страна на потомците на жртвите на настан на кој заеднички присуствуваа претставници на општините Малечи е Махе во Албанија и Тузи во Црна Гора. Еден од потомците на убиените е Ѓон Јунчај, албанско-американски обвинител и американски претставник во Албанија.
Меѓувоениот период беше обележан со повеќе бегалци кои ја преминаа границата и се населиле во Албанија. Им биле дадени обработливи површини и се населиле во селата кои го носеле името на нивната татковина. Така, Хоти и Ри (Новиот Хоти) бил населен во 1932 година од семејства на бегалци кои дошле од Трабоин. Во сега југословенскиот дел на Хоти, политичката ситуација беше тензична и нестабилна. Самата Албанија потпаѓаше под сферата на влијание на Италија, и Италија се претставуваше како бранител на албанските национални права.
Капитулацијата на Југославија пред Германија во Втората светска војна доведе до преобликување на границите и Хоти стана дел од Албанија под италијанска, а подоцна и германска хегемонија во 1941-44 година за да добие поддршка за Оската меѓу Албанците. Во 1945 година, југословенските партизани повторно ја добија контролата над Хоти и Груда. 15 декември е официјалниот датум за државната прослава на „денот на ослободувањето“ на Тузи. По 1948 година, границата меѓу Албанија и Југославија се затвори и стана силно милитаризирана. Пограничните региони како Хоти страдаа особено бидејќи членовите на семејството станаа изолирани еден од друг. Во 1990-тите, колапсот на економијата доведе до голема миграција низ Хоти, Груда и северните висорамнини, како што се случуваше низ целиот Балкан.
Традиции
Најстарата црква во Хоти е во урнатини и датира од околу 1500 година. Хоти бил поделен на две парохии: едната во Рапше, а другата во Трабоин. Пјетер Богдани во 1672 година забележал дека во Бриѓе покрај црквата во функција имало и училиште. Рапше првпат станал парохија во 1699 година, кога Францисканскиот ред се населил во Хоти. Еден од многуте францисканци, кој служел во црквата Бриѓе бил фра Ѓерѓ Фишта во 1902 година.
Парохијата и црквата Трабоин првпат датираат од 1648 година, но црквата подоцна била уништена и повторно изградена. Во 1696 година Хоти добил статус на бајрак и други права под услов еден од неговите водачи да премине во ислам. Оттогаш бајрактарот на Хоти е муслиман и оние семејства кои денес се муслимани потекнуваат од ова првобитно покрстување. Така, во доцниот османлиски период, племето Хоти се состоело од 500 католички домаќинства и 23 муслимани меѓу кои и семејството на бајрактарите. Ова преобраќање не влијаело на односите во заедницата бидејќи иако бил муслиман, бајрактарот ги следел традициите на племето. Годишно го финансирал празникот Свети Јован Крстител (Shën Gjoni или Шњони), заштитникот на Хоти, и на тој ден служел миса.
Погребните обичаи на Хоти како и оние на Малесија воопшто вклучуваат оплакување на покојникот на колективен начин од група мажи (ѓаматари).
Братства
Сите семејства на Хоти припаѓаат на братства кои потекнуваат од четворицата синови на Гег Лазер Кеќи: Пјетер, Јунч, Ѓон, Лајч. Покрај користењето на имињата на братствата или на имињата на најстарите познати предци како презимиња, поединечни семејства може да имаат и патронимско презиме земено од понов предок или од селото на потекло. Од Пјетер Гега, основач на Трабоин, потекнуваат: Ѓелај, Гојчај, Дедвукај, Ницај, Леквукај, Камај, Ѓоке-Чамај, Душај, Дакај. Како презиме Трабоини го користат и потомците на Пјетер Гега.
Едвард IV
Едвард IV (Edward IV; – ) — крал на Англија во периодот од 4 март 1461 до 9 април 1483 година, со мали прекини во периодот од 1470-1471 година, и тој е првиот крал на Англија од династијата Јорк.
Доаѓање на престолот
Роден е на 28 април 1442 година во Франција. Бил син на Ричард Плантагенетски, трет војвода од Јорк. Неговиот татко имал претензии кон англискиот престол, за кој се водела т.н. Војна на розите помеѓу династија Ланкастер и династија Јорк. Кога татко му бил убиен во Битката кај Вејкфилд, Едвард, како негов најстар син, ги наследил неговите претензии. Со помош на Ричард Невил, Едвард успеал да ги порази позициите на Ланкастер, и во 1461 година да се прогласи за крал на Англија. Во тоа време, Хенри VI и неговата сопруга биле во Северна Англија. едвард уште еднаш успеал да победи во Битката кај Товтон.
Симнување од власт
Во 1464 година Едвард се оженил со Елизабета Вудвилска, вдовица на Џон Греј, кој загинал во војната. Со помош на помалиот брат на Едвард, Џорџ, опозицијата успеала да поведе војска која би војувала против Едвард. Еден дел од кралската армија доживеала огромен пораз во Битката кај Еџекот Мур, а самиот едвард бил заробен. Ворик се обидела да владее со земјата, но наишла на голем отпор од страна на благородниците, па морала да го пушти на слобода Едвард. Кралот на тоа не одговорил, туку сакал да се помират со Ворик и Кларенс. Но во 1470 година тие повторно организирале бунт против Едвард, но овој пат тие доживеале голем пораз и биле принудени да побегнат во Франција. Во Франција, тие дошшле во контакт со Маргарита де Анжу и се согласиле Хенри VI повторно да биде избран за крал на Англија. Така, со помош на Франција, Едвард бил принуден да го напушти престолот и да побегне. Во меѓувреме, братот на Ворик, Џон Невил, исто така преминал на страната на Ланкастер.
Повторно враќање
По поразот над Едвард, Хенри повторно бил избран за крал на Англија, а Едвард заминал во Бургундија. Владетели на Јорк во тоа време биле неговиот чичко Чарлс и неговата сестра Маргарите Јоркска. Во почетокот, Чарлс немал намера да му помогне на Едвард, но француските власти објавиле војна на Бургундија, па Чарлс бил принуден да ги промени своите позиции. Така, со негова помош Едвард успеал да собере определена армија и да замине кон Англија.
По враќањето на Англија, тој наишол на големи проблеми. Градот Јорк му ги застворил портите, а тој продолжил со мобилизацијата на војници. Многу бргу на негова страна се присоединил неговиот брат Кларен. Во Битката кај Барнет, Едвард успеал да му нанесе пораз на Ворик. Многу бргу по неговата смрт бил убиен и наследникот на Ланкастер, Едвард Ланкастерски. По само неколку денови Едвард се вратил во Лондон а Хенри бил убиен. На 18 февруари 1478 бил убиен и Кларенс, поради заговор.
Управување и смрт
Останатиот дел од неговото управување било мирно, бидејќи династија Ланкастер била скоро целосно уништена а единствениот соперник останал само Хенри Тјудор, кој живеел во прогонство. Во 1475 година Едвард војувал со Франција. Во 1482 година му дал поддршка на Александар Стјуартски, брат на Јаков III Шкотски, да го зазеде шкотскиот престол.
Едвард IV починал на 9 април 1483 година, а бил наследен од страна на неговиот син Едвард V.
Нинџуцу
Нинџутсу (Ninjutsu (忍術) или ninpō (忍法) ) е стара јапонска боречка вештина која до денешен ден останала покриена со превезот на мистеријата, така што таа е малку позната дури и за јапонскиот народ. Првите пишани извори потекнуваат од 520 година. Во средновековна Јапонија, во време кога таа била поделена меѓу десетина воени заповедници, често доаѓало до судир меѓу нивните војски предводени од самурајските воини. За самураите било голема чест да се загине во време на војна, бидејќи така им налагал нивниот кодекс. Од друга страна, кодексот на буши (воините) не важел за нинџите. Тие употребувале посебен неконвенционален начин на борба. За нив единствено било важно како да се изврши задачата, да се заштити своето семејство и да се преживее. Тоа бил нивниот кодекс.
Келн-Рајзик
Келн-Рајзик (Kölln-Reisiek) — општина во округот Пинеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Бароец (Требеништа)
Бароец — археолошко наоѓалиште во селото Требеништа во областа Дебрца. Претставува раносредновековна некропола. Се наоѓа на околу 2 км источно од селото, во источното подножје на Требенишко кале, и околу 250 м јужно од меѓуселскиот пат за Ливоишта. На просторот се протега некропола со гробови покриени со поголеми камени плочи, ориентирани во правец запад-исток.
Кади Аргач (Долно Црнилиште)
Кади Аргач — населба и некропола од доцноантичко време. На 3 километри североисточно од селото Долно Црнилиште, во непосредна близина на оранжериите на селото Пеширово се откриени гробови со конструкции од камени плочи. При пошумување на теренот биле наоѓани темели од објекти ѕидани со кршен камен и варов малтер.
Венечки мост
Венечки мост (Γεφύρι Κέντρου) или Турски мост (Τούρκικο Γεφύρι) — стар камен мост кај селото Венци, Гребенско, Егејска Македонија.
Мостот преминува рекичка, притока на Бистрица. Се наоѓа на надморска височина от 626 м, веднаш источно од Венци. Изграден е во 1814 година и го поврзува Венци со соседните села Агалуш и Саракин. Активно се користел сè до 1960-тите.
Има еден полукружен лак. Има должина од 9 м, висина од 4,5 м, со распон на лакот од 4,2 м. Има ширина од 3,8 м (од кои 2,4 м отпаѓаат на коловозот), бидејќи уште од почетокот бил предвиден за запрежни коли.
Последните денови на Софи Шол (филм)
Последните денови на Софи Шол (Sophie Scholl – Die letzten Tage) e германски историски филм од 2005 година, во режија на Марк Ротмунд. Главните улоги ги играат: Јулија Јенч и Фабијан Хинрикс. Филмот е добитник на повеќе награди.
Содржина
Дејството на филмот се довива за време на Втората светска војна и ја прикажува биографијата на најпознатите членови на германското анти-нацистичко движење „Бела роза“. Во филмот се прикажани последните денови од животот на Софи Шол, која е погубена на 21 годишна возраст од страна на Народниот суд во Германија, на 22 февруари 1943 година.
Закон за постојан однос на масите
Закон за постојан однос на масите, познат и како Прустов закон - еден од основните хемиски закони. Според овој закон елементите меѓусебно се соединуваат во точно одредени и постојани масени односи кога даваат исто соединение.
Законот го дал францускиот хемичар Жозеф Пруст во 1794 година, а во 1799 година ја објавил својата хипотеза.
Од овој закон јасно произлегува дека составот на хемиските соединенија е постојан без обѕир на начинот на нивното добивање. Така на пример, водата во себе секогаш ќе содржи 8 маси на кислород на секоја маса на водород. (Ar(H)=1 g/mol, Ar(O)=16g/mol)
Иако овој закон важи за огромниот дел од соединенијата (заедно се нарекуваат далтоноиди), постои одреден број на исклучоци. Така на пример, некои соединенија на поедини метали и кислородот во зависност од условите под кои настануваат, имаат променлив состав. Во тој случја се работи за бертолоиди. Бројот на овие соединенија е занемарлив.
Топеница
Топеница е традиционален македонски специјалитет карактеристичен за полошкиот крај. Во Тетовско се нарекува Топењца (во крајниот Долни Полог позната е под името Цепан Дедо), додека во Гостиварско е позната како Топтањца/Туптањца. Се користи како оброк за време на пости, но се прави и како мрсно јадење. Поради својата едноставност на пригорвување, топеницата се почесто е на трпезата.
Начин на приготвување
Водата се става да зоврие. Брашното се меша со содата и солта и се замесува со врелата вода. Прво се меша со лажица бидејќи е врело, а потоа тестото се изработува со раце. Од тестото се кинат топчиња околу 20 и од секое топче се расукува кора. Секоја коричка се намрсува со масло и се редат една врз друга. Последната кора не се мачка и со малечките корички наредени една врз друга со сукало се прави кора колку тепсијата. Потоа се става во тепсија да се пече додека не поцрвене. Се ваѓа од рерна и со помош на две виљушки се кине топенцата на поситни или покрупни парчиња по желба. Потоа се сервира.
Мрсната верзија ја опфаќа истата процедура, но се користи свинска маст. На крајот кога ќе се раскине тестото, се зоврива свинска маст (околу 200 ml) и се попарува раскинатата пита.
IC 1994
IC 1994 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1994 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 55 м 27,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 4' 6".
Други поделби
Проучување на IC 1994 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Космос-1648
Космос-1648 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 25 април 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1648 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 326 км, а најмалото на 227.
Казапа (департман)
Казапа (Caazapá) е департман во Парагвај. Главен град на департманот е градот Казапа. Казапа се наоѓа во Источен Парагвај и меѓу Парагвајците е познат по насадите на портокал и мандарина. Источниот дел е релативно неразвиен и е составен од брда и прашума. Западниот дел на департманот е составен од низини и мочурливи површини.
Административна поделба
Департманот е поделен на 10 окрузи:
Географија
Департманот се наоѓа во регионот Источен Парагвај. На север департманот граничи со департманот Гваира, на југ со департманот Итапуа, на исток со департманот Алто Парана и на запад со департманите Мисионес и Парагвари.
Највисока температура измерена во департманот била 37 степени целзиусови, а најниста 1 степен целзиусов.
Ра-Безенбек
Ра-Безенбек (Raa-Besenbek) — општина во округот Пинеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Андарти
Андартите (Αντάρτης) се припадници на грчка герилска паравоена формација. Имале различни цели во зависност од историските периоди во кој биле активни: Кон крајот на XIX и почетокот на XX век учествувале во Борбата за Македонија, со цел делови од Македонија и Тракија да бидат присоединети кон Грција.
Во текот на Втората светска војна се бореле против германската окупација над Грција.
Шенандоа (филм од 1965)
Шенандоа (англиски: Shenandoah) - американски вестерн-филм од 1965 година, во режија на Ендрју В. МекЛакглен, според сценариото на Џејмс Ли Барет. Во главните улоги настапувааат: Џејмс Стјуарт, Патрик Вејн, Џин Корбет, Филип Алфорд, Кетрин Рос, Розмари Форсајт, Џин Џексон и Џорџ Кенеди. „Шенандоа“ е антивоен филм со тема од Граѓанската војна во САД. Филмот добил одлични оцени од критичарите и бил номиниран за наградата „Оскар“, во категоријата за најдобар звук (Волдон О. Вотсон). Десет години подоцна, врз основа на филмот бил направен успешен мјузикл што се прикажувал на Бродвеј повеќе до илјада пати, а авторот на текстот Барет ја освоил наградата „Тони“.
Синопсис
Чарли Андерсон (го игра Стјуарт) е имотен фармер од Шенандоа, во Вирџинија. Граѓанската војна беснее веќе неколку години, но домот на Чарли сè уште не е загрозен од војната. Чарли упорно избегнува да учествува во војната, зашто се грижи за своите шест сина и за ќерката, кои настојува да ги заштити од последиците на војната. Меѓутоа, набргу, ќерка му Џени (ја игра Форсајт) се мажи за Сем (го игра МекКлур), кој е војник во армијата на Конфедерацијата, а најмладиот син Бој (го игра Алфорд) е заробен од војската на Северот. Оттука, откако војната доаѓа до неговиот дом, Чарли поаѓа во очајничка потрага по исчезнатиот син...
Суперкуп на Македонија во кошарка 2015
Суперкупот на Македонија 2015 или наречен уште и Хуавеи Суперкуп 2015 поради спонзорски причини било 7. издание на Суперкупот на Македонија во кошарка. Финалниот турнир се одиграл во спортскиот центар Билјанини Извори во Охрид во организација на Македонската кошаркарска федерација и Општина Охрид во соработка со „Хуавеи“. Во овогодинешното издание, во натпреварувањето за првпат учествувале четири екипи, односно сите финалисти од двете натпреварувања, односно Првенството и Купот. Во ова издание првак бил МЗТ Аеродром.
Признанија
Извор:
NGC 5432
NGC 5432 — двојна ѕвезда во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5432 е од видот *2.
NGC 837
NGC 837 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 837 се споменува и како ESO 478-10, MCG -4-6-11, AM 0207-224, IRAS 02079-2239.
NGC 5432
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 3 м 40,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -5° 58' 28".
Други поделби
Проучување на NGC 5432 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 286; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4981. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1616.
NGC 837
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 837 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 837 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 10 м 16,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 22° 25' 53". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
Други поделби
Проучување на NGC 837 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8297. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 309; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5861. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1287.
Замерн
Замерн (Samern) — општина во округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Замерн се наоѓа помеѓу окружниот град Нордхорн и градот Штајнфурт на границата со сојузната покраина Северна Рајна-Вестфалија.
Архив на Србија
Архив на Србија е националниот архив на Србија, кој се наоѓа во Белград. Во него се сместени и заштитуваат документи и други архивски материјали произведени од државни органи и организации на Србија уште пред 1918 година (пред Србија да стане дел од Кралството Југославија) и зачувани документи за време и по Втората светска војна (кога Србија беше федерален субјект во комунистичка Југославија и Србија и Црна Гора). Во Архивот на Југославија, исто така во Белград, се чуваат документи кои датираат од периодот кога Србија била дел од Кралството Југославија и документи изработени од државните органи и организации на Југославија од 1918 до 2006 година.
Историја
Првиот предлог за формирање национален архив дојде во 1846 година, но Законот за националниот архив бил усвоен дури на 14 декември 1898 година. Архивот започнал со работа во 1900 година, а основачи на Националниот архив биле: Ј.Н. Ивковиќ, д-р М. Гавриловиќ, М. Ранчиќ и М.К. Борисављевиќ. Неговото прво официјално име било Национален архив на Кралството Србија. Историчарот и дипломат Михаило Гавриловиќ бил претседател на Архивот во периодот 1900-1910 година. Гавриловиќ бил главен одговорен за раниот развој и организација на Архивот. Во овој период Архивот се наоѓал во резиденцијата на генералот Сава Грујиќ.
Името се менувало неколку пати. Помеѓу 1918 и 1945 година бил наречен Национален архив (во тоа време бил Национален архив на Кралството Југославија). Помеѓу 1945 и 1948 година името било Национален архив на ФНРЈ. Помеѓу 1948 и 1969 година бил Национален архив на Народна Република Србија (посебниот Архив на Југославија е основан во 1950 година). Во 1969 година, Архивот го добил своето сегашно име, Архив на Србија. За време на Првата светска војна, дел од архивскиот материјал бил префрлен во Ниш и Крагуевац, но друг дел останал во Белград. За време на повлекувањето на српската војска, дел од архивите биле уништени, некои изгубени, но многу било зачувано во вагон на железничката станица во Крушевац. По војната, Архивот стана Национален архив на новоформираното Кралство на Србите, Хрватите и Словенците (Југославија).
За време на Втората светска војна, дел од архивскиот материјал бил конфискуван од нацистичките германски власти. Во 1941 година биле земени вкупно 519 кутии од периодот на Кралството Србија, а во 1942 година во Виена биле пренесени вкупно 579 гајби полни со документи и 88 актови. Германската армија ја окупираше зградата во два периода, па голем дел од архивата беше преместена на Технолошко-техничкиот факултет и на белградската универзитетска библиотека, а највредните предмети беа ставени во сефовите на Народната банка. По војната, Архивот стана Национален архив на новоформираната ФНРЈ, до 1 јануари 1948 година кога беа формирани посебните Архиви на Југославија.
Архивирајте денес
Србија денес работи со широка мрежа на архиви кои ја покриваат целата земја. Иако Националниот архив во Белград беше тешко оштетен за време на Втората светска војна, архивите сè уште чуваат голема количина на информации кои датираат од раниот средновековен период.
Архиви и збирки
Во рамките на своите 972 архиви и 51 збирка, Архивот на Србија содржи 10 километри историски записи. Кога се зема предвид времето на потекло, архивските материјали се поделени на два сегмента – стариот и новиот период. Стариот период ги опфаќа архивските материјали до крајот на 1918 година, додека новиот период ги опфаќа материјалите од Втората светска војна наваму. Најстарите историски записи зачувани во Архивот на Србија, кои потекнуваат од Србија, се записите на Главниот кабинет (Канцеларијата на кнезот на Србија ) (документи од 1815-1839 година). Покрај тоа, Архивот на Србија чува и приватни и семејни записи и збирки, како и збирки на државници, политичари, научници, писатели, културни и јавни работници и други значајни личности од Србија.
Водени документи
Поголемиот дел од старите архивски материјали во Архивот датирале од 19 век, но има и кои се уште постари. Еден историски запис од големо значење е записот за привилегираната српска општина во Буда (документи од 1696 година наваму). Најстар документ сочуван во Архивот е Основачката повелба на Високи Дечани од 1330 година. Во Архивот се чуваат и други значајни документи, меѓу кои: документи издадени од Караѓорѓе, Устав на Кнежевството на Србија, Закон за прогласување на Кралството Србија, Закон за еснафот на кожарите прогласен од Арсеније III Црнојевиќ и други.
Зграда на Архивот
Зградата била подигната во 1928 година по проект на Николај Краснов. Емигрирал од Руската империја и работел во Министерството за архитектура во Кралството Југославија. Станува збор за еднокатна монументална зграда, во форма на буквата „Т“, која е поставена наопаку. Објектот се наоѓа на улица Карнегијева бр.2.
Анзоатеги
Историја
Името и е дадена според големиот венецуелски херој, Хозе Антонио Анзоатеги (1789-1819), кој се борел за независноста на Венецуела.
Градот Барселона, бил уште од 1677 главен град. Во 1810, Анзоагети била одделена од провинцијата Кумана.
Географија
Анзоатеги е сместена во североисточниот дел на земјата и се граничи со Монагас и Сукре на исток, Боливар на југ, Гварико на запад, Миранда на северозапад, и со Карипското Море на север..
Неселение
Според пописот од 2001, Анзотеаги има вкупно 1.477.900 жители.
Економија
Доминантна гранка во стопанството на Ансоатеги е нафтата. Најголема компанија во државата па и во цела Јужна Америка е компанијата "Complejo Petroquímico de Jose". Исто така се стреми и кон развој на туризмот и рибарството.
Територијална поделба
Анзоатеги има вкупно 21 општина (municipios).
Тарасиј Цариградски
Тарасиј Цариградски — Вселенски патријарх во периодот од 784 до 806 година.
Неговиот претходник, патријархот Павле, тајно успеал да го напушти престолот и да замине во некој манастир. Во тоа време, на царскиот престол биле Константин VI и Ирина. Во 783 година, според советот на Павле, за патријарх бил избран царскиот советник и сенатор Тарасиј.