cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Абрахам Маслоу
За да ги задоволи своите родители Маслов најпрво запишува Правен факултет. Нешто подоцна се жени со неговата прва братучетка Берта Гудман, спротивно на желбата на неговите родители. Абрахам и Берта ќе имаат две ќерки. Тој и Берта заминуваат за Висконсин, каде што тој ќе ја изучува психологијата. Дипломира на Универзитетот во Висконсин во 1930, магистрира во 1931, а докторира во 1934 година. На овој универзитет работи со Хари Харлов, познат по изучувањето на емоционалното врзување кај резуз мајмуните. Една година по дипломирањето Маслов разминува во Њујорк каде што работи со Е.Л.Торндајк. Во тоа време Маслов се интересира за сексуалноста кај луѓето.
Од 1951 до 1969 година Маслов е на чело на институтот за психологија во Брендајс и од тогаш започнува со неговата теоретска работа. Во тоа време се сретнува со Курт Голдстеин кој го запознава со идејата за себе-остварување.
Последните години од својот живот ги поминува во Калифорнија сè до неговата смрт на 8 јуни 1970 година. По долги години боледување тој умира од срцев удар.
Хиерархија на човековите потреби
Маслов ќе придонесе за психлогијата преку неговата хиреархија на човекови потреби, која ја претставува како пирамида, а на врвот од пирамидата се наоѓа потребата за самоостварување или тензија или конфликт во животот на некоја личност. Основата на пирамидата ја сочинуваат основните потреби за преживување. Откако ќе се задоволат овие потреби, човекот се стреми да ги реализира потребите од второто ниво: потребата за безбедност и сигурност. Потребата се актуелизира само тогаш кога не е задоволена. Со задоволување на потребите, тие не исчезнуваат туку не мотивираат да се искачиме скалило погоре.
Третото ниво го сочинуваат потребите за припаѓање и љубов: потреба за пријател, дечко, девојка, потреба за деца односно за блиска емоционална врска (однос). Незадоволување на оваа потреба води кон осаменост и социјална анксиозност. Потоа следи потребата за почит. Маслов наведува две верзии на потребата за почит: ниска и висока. Негативна верзија на оваа потреба е комплексот на инфериорност и ниска самодоверба. На врвот од пирамидата се наоѓа потребата за самоостварување.
Окчилар
Окчилар или Акчелар — село во Егејска Македонија, Република Грција.
ОУ „Блаже Конески“ - Прилеп
Блаже Коневки — основно училиште во Прилеп, Општина Прилеп. .
Баптист Планкерт
Баптист Планкерт (Baptiste Planckaert; р. во ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Во мај 2018 година бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија.
Личен живот
Тој е брат на велосипедистите Едвард Планкерт и Емил Планкерт.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Црнораба еребија
Црнораба еребија (Erebia pronoe) е пеперутка од видот пеперутки шаренци. Пеперугата ја има на високи надморски височини. Ја има и во Македонија, но и Алпите и Карпатите.
Опис
Распонот на крилјата кај пеперутката е од 36 до 46 мм. Горната страна на пеперутката е воглавно темнокафеава во средишниот дел и светлокафеава кон краевите. Кој рабовите на предните крилја има три точки, а ист толкав број помали точки има и на задните крилја. Долната страна е значително пошарена со нијанси на светлокафеава, кафеава и сива боја. Се забележува и точка. Пеерутката се појавува во август и септември и има една генерација годишно.
Ларвите се хранат со видот Festuca.
Космос-1301
Космос-1301 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 27 август 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1301 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 272 км, а најмалото на 258.
Чедаросаурус
Чедаросаурус   (Cedarosaurus)  сауропод од оклопот Макронарија, најверојатно припаѓал на семејството Брахиосауриди, кој живеел во раната креда (пред околу 125 милиони години) во Северна Америка. .
Опис и име
Телото му било долго приближно 20 м, висина приближно 10 м, тежина приближно 40 тони. Неговите остатоци (фрагменти од скелетот) се пронајдени во САД (Јута и Тексас). Авторите на неговиот опис го вклучиле во семејството Брахиосауриди. Повеќето подоцнежни кладистички анализи ја потврдуваат неговата припадност кон ова семејство но некои сугерираат дека тој можеби бил член на Титаносауриформите,  од родот Вененосаурус и можеби поблиску поврзана со групата Титаносаурија отколку со брахиосаурус или базален претставник на Макронарија што не припаѓа на Титаносауриформите.
Наоди од фосили и детерминизација
Во 2001 година, Френк Сандерс, Ким Менли и Кенет Карпентер објавиле студија за 115 гастролити откриени во врска со примерок од Кедаросаурус. Фосилите биле идентификувани како гастролити врз основа на нивната тесна просторна дистрибуција, делумна поддршка на матрицата и ориентација на работ, индикативна за нивното таложење додека трупот сè уште имал меко ткиво. Нивните високи вредности на рефлексија на површината се во согласност со другите познати гастролити на диносауруси. Скоро сите гастролити на Кедаросаурус биле пронајдени во волумен од 0,06 м во просторот во цревата на скелетот.
Класификација
Бидејќи некои од најнередовните гастролити биле исто така најголеми, малку е веројатно дека биле проголтани случајно. Кедаросаурусот можеби открил дека неправилните класти се привлечни потенцијални гастролити или не биле селективни во однос на обликот. Кластите генерално имале боја, што укажува на тоа дека бојата не е главен фактор за одлучување на сауропод. Високиот однос на површина и волумен на најголемите класти сугерира дека гастролитите можеле да го разложат проголтаниот растителен материјал со мелење или дробење. Кластите од песочник имале тенденција да бидат кревки и некои се расипувале во процесот на собирањето.
Џовани Симеоне
Џовани Пабло Симеоне Балдини (роден на 5 јули 1995 во Буенос Аирес ) — аргентински фудбалер, напаѓач на Фјорентина.
Биографија
Џовани потекнува од фудбалско семејство. Тој е син на поранешниот фудбалер и моментален тренер на Атлетико Мадрид, Диего Симеоне, и на моделот Каролина Балдини. Познат е под прекарот Ел Чолито, што е деминутив од прекарот на неговиот таткото, кој бил наречен Ел Чоло. Дури и неговите браќа Џанлука и Џулијано исто така ја започнале истата кариера.
Технички карактеристики
Елегантен, но физички моќен напаѓач, кој е способен да игра било каде во напаѓачката линија на својот тим; во својата кариера бил користен како втор напаѓач, централен напаѓач и како главен (осамен) напаѓач. Тој е компетентен и ефикасен финишер кој добро се служи со двете нозе, и покрај тоа што е природно деснак. Како силен и мошне енергичен играч, Симеоне е познат и по својата тимска работа пред сè со придонесите во дефанзива без топка, спуштајќи се често во средниот ред, со цел да му помогне на својот тим да ја врати топката назад во свој посед. Исто така е опремен со одлична брзина и умее интелегентно да се движи на противничката половина кога неговиот тим напаѓа, што му овозможува да создаде простор и да обезбеди длабочина во нападот на неговиот тим но и да игра на работ на офсајдот.
Ривер Плејт и Банфилд
Џовани Симеоне ја започнал својата кариера во екипата на Ривер Плејт, приклучувајќи му се на клубот во 2008 година на возраст од 13 години. Откако напредувал низ младинските категории, Симеоне потпишал тригодишен професионален договор со клубот во ноември 2011 година. Во јули 2013 година, бил повикан во првиот тим за пријателските натпревари од предсезоната. Симеоне го направил своето деби во лигата на 4 август 2013, започнувајќи како стартер и играјќи ги сите 90 минути во поразот од Химнасија Ла Плата со 0-1. Подоцна истиот месец тој го обновил договорот, потпишувајќи до 2016 година. Својот прв професионален гол Симеоне го постигнал на 8 септември, во победата на домашен терен над Тигре со 3-0. Вкупно за Ривер Плејт одиграл 33 натпревари и постигнал 4 гола.
На 13 јануари 2015, екипата на Банфилд направила понуда со која го побарале младиот напаѓач, кој никако не можел да добие простор за игра во континуитет во Ривер Плејт, да дојде на заем во овој клуб кој исто така се натпреварувал во Примера Дивисион на Аргентина (највисоката фудбалска лига во Аргентина). Договорот бил склучен шест месеци подоцна и на 6 јули 2015, Симеоне му се придружил на клубот на заем до крајот на сезоната. На 12 јули 2015 година, тој го направил своето деби за Банфилд постигнувајќи го притоа победничкиот гол во победата со 1-0 над Килмес. За Банфилд одиграл 34 натпревари и постигнал вкупно 12 гола.
Џенова
На 18 август 2016, Симеоне потпишал за италијанската Џенова во трансфер вреден 3 милиони евра. Џенова најпрво откупила 65% од договорот на играчот, а потоа и останатите 35% во јануари 2017 година. На 18 септември дебитирал во Серија А во дресот на Џенова во поразот со 2-0 на гостувањето кај Сасуоло. На 25 септември, тој го постигнал својот прв гол за грифоните, во ремито 1-1 на домашен терен против Пескара. На 27 ноември Симеоне постигнал два гола, во победата на домашен терен со 3-1 над Јувентус. Сезоната ја завршил со вкупно 13 постигнати голови (12 во Серија А и 1 во Купот на Италија).
Фјорентина
На 16 август 2017 година, Симеоне се преселил во Фјорентина за сума од 15 милиони евра плус 3 милиони во бонуси, потпишувајќи петгодишен договор до јули 2022. На 20 август дебитирал за виола во поразот од Интер со 3-0 на Џузепе Меаца. Својот прв погодок во дресот на Фјорентина го постигнал на 10 септември во победата со убедливи 5-0 на гостувањето кај Хелас Верона. Во неделата од 31 март до 7 април 2018, Симеоне постигнал гол во три натпревари по ред помагајќи и на Фјорентина да оствари три победи над Кротоне (дома 2-0), Удинезе (гости 2-0) и Рома (гости 2-0). На 29 април 2018, го постигнал својот прв хет-трик во кариерата во победата со 3-0 на домашен терен над Наполи.
Репрезентативна кариера
Симеоне бил репрезентативец на Аргентина во селекцијата под 20 години за која на 12 натпревари постигнал 10 голови. Во летото 2016 бил повикан во Олимписката репрезентација на Аргентина да учествува на Олимпијадата 2016 во Бразил.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана 29 април 2018.
Болоњезе сос
Болоњезе сос (италијански: ragù alla bolognese) е сос базиран на месо во италијанската кујна, типичен за градот Болоња. Вообичаено се користи за прелив на таљатели ал сос и за подготовка на лазањи ала болоњезе.
Италијанскиот сос ала болоњезе е бавно сварен сос, кој се базира на месо, а неговата подготовка вклучува неколку техники, вклучувајќи динстање и пржење. Состојките вклучуваат карактеристично софрито од кромид, целер и морков, различни видови мелено или ситно сечкано говедско месо, често заедно со мали количества масно свинско месо. Се додава бело вино, млеко и мало количество доматна паста или домати, а садот потоа нежно се крчка долго за сосот да испадне густ.
Историја
Потеклото на болоњскиот сос е поврзано со францускиот сос, чорба од состојки намалени на мали парчиња, која станала популарна во 18 век.
Најраниот документиран рецепт за сос сервиран со тестенини доаѓа од крајот на 18 век, во близина на Болоња, од Алберто Алвиси, готвач на локалниот кардинал Барнаба Кјарамонти, подоцна папа Пиј VII.
Во 1891 година, Пелегрино Артуси објавил рецепт за сос окарактеризиран како болоњезе во својата книга за готвење. Рецептот на Артуси, кој тој го нарекол Мачерони ала болоњезе, се смета дека потекнува од средината на 19 век кога тој поминал значително време во Болоња. Сосот содржел претежно посно телешко филе заедно со панцета, путер, кромид и морков. Месото и зеленчукот требало да бидат ситно мелени, да се готват со путер додека месото да порумени, а потоа да се покрие и да се готви како супа. Не бил предвиден сос од домати. Артуси коментирал дека вкусот може да се направи уште попријатен со додавање мали парчиња сушени печурки, неколку парчиња тартуф или пилешки црн дроб сварен со месото и исечен на коцки. Како тајна на вкусот, тој исто така предлагал да се додаде половина чаша крем во сосот кога ќе биде целосно готов за да има уште помазен вкус. Артуси препорача да се служи овој сос со тестенини со средна големина направени од тврда пченица. Тестенините треба да се направат свежи, да се сварат, а потоа да се ароматизираат со сос и сирење пармезан.
Еволуција и варијации
Откако Артуси го снимил и последователно го објавил својот рецепт за мачерони ала болоњезе, она што сега е сос ала болоњезе еволуираше со кујната во регионот. Најзабележителен е претпочитаниот избор на тестенини, кои денес се широко признати како свежи таљатели. Друг одраз на еволуцијата на кујната од нејзиниот почеток, е додавањето на домати, било како пире или како концентрирана паста, во заедничката мешавина на состојки. Слично на тоа, и виното и млекото се појавуваат денес во списокот на состојки во многу од современите рецепти, а говедското месо претежно го заменило телешкото месо како доминантно месо.
Во 1982 година, Италијанската академија за кујна, организација посветена на зачувување на кулинарското наследство на Италија, сними и депонираше рецепт за „класичен болоњски сос“ во Стопанската комора на Болоња. Објавена е и верзија на рецептот на академијата за американски кујни. Рецептот на академијата ги ограничува состојките на говедско месо исечено од чинијата, свежа непушена панцета, кромид, морков, целер, пастата, супа од месо, суво бело вино, млеко, сол и црн пипер.
Во денешно време, постојат многу варијации на рецептот дури и кај домашните италијански готвачи, а репертоарот е дополнително проширен од некои американски готвачи познати по нивната експертиза во италијанската кујна. сос ала болоњезе е сложен сос кој вклучува различни техники на готвење, вклучувајќи динстање, пржење и варење. Како таков, тој е добро приспособен за толкување и адаптација од професионални готвачи и домашни готвачи подеднакво. Вообичаени извори на разлики вклучуваат кое месо да се користи (говедско, свинско или телешко) и нивните релативни количества, можното вклучување на суво месо или отпадоци, кои масти се користат во фазите на пржење, каква форма на домат се користи, составот на течностите за готвење и нивната специфична низа на додавање.
Сепак, ова не би било во согласност со сопствените верувања и изјави на академијата за останување верен на традицијата во документирањето и зачувувањето на кулинарското наследство на Италија. Готвачот роден во Милано Марио Карамела изјавил: „Во Италија постојат неколку традиционални рецепти на таљатели ал сос ала болоњезе со повеќе или помалку мали варијации“. Според британската авторка на книги за готвење и пишувач на храна, Фелисити Клоук, „Факт е дека не постои дефинитивен рецепт за болоњезе месен сос, но за да биде достоен за името, треба да ги почитува традициите на областа“, став кој е конзистентен со она што често го изразува Италијанската академија за кујна.
Многуте варијации имаат тенденција да се засноваат на заедничка тема. На пример, лукот е отсутен од сите рецепти споменати погоре, како и билките, освен скромната употреба на ловорови лисја од некои. Зачините се ограничени на сол, бибер и повремено прстофат морско оревче. Во сите рецепти, месото доминира како главна состојка, додека доматите, во една или друга форма, се само помошна состојка.
Традиционална употреба
Во Болоња, сос традиционално се комбинира и се служи со таљатели направени со јајца и меко пченично брашно од северна Италија. Прифатливите алтернативи на свежите таљатели вклучуваат други широки рамни форми на тестенини, како што се папардел или фетуцин, и форми на туби, како што се ригатони и пени. Додека комбинацијата на сос со свежи таљатели останува најтрадиционална и најавтентична во болоњската кујна, некои - како што е Пјеро Валдисера - се залагаат за капитализирање на неговата веќе меѓународно распространета комбинација со шпагети, дури и со обид да ја прикажат како не сосема туѓо на локалната традиција.
Сосот болоњезе заедно со бешамел се користи и за подготовка на традиционални печени лазањи во болоњски стил.
Шпагети болоњезе
Шпагети болоњезе е јадење со тестенини кое е популарно надвор од Италија, но не е дел од традиционалната болоњезе или воопшто италијанската кујна. Јадењето генерално се смета за неавтентично кога ќе го сретнат Италијанците во странство.
Се состои од шпагети послужени со сос направен од домати, мелено говедско месо, лук, вино и билки. Понекогаш меленото говедско месо може да се замени со друго мелено месо. Во оваа смисла, сосот е всушност посличен на неаполскиот сос од југот на Италија отколку северната болоњска верзија на сос.
Јадењето често се служи со рендан пармезан, но често се користат и локални сирења, како што е чедарот. Може да се служи со сос до тестенините отколку што е вообичаено во италијанските јадења со шпагети. Сосот може да се стави врз тестенините или дури и да се сервира одвоено од нив, оставајќи ги рестораните сами да ги измешаат.
Потеклото на јадењето е непознато, но можеби еволуирало во контекст на емиграцијата на јужните Италијанци во почетокот на дваесеттиот век во Америка како еден вид фузија под влијание на стилот богат со домати на неаполските сос или можеби се развил во имигрантските ресторани во Британија во повоената ера. Првото спомнување на оваа комбинација се појави во книгата Практични италијански рецепти за американски кујни, напишана од Џулија Лавџој Куниберти во 1917 година, а објавена за да се соберат средства за семејствата на италијанските војници, во времето кога се бореле во Првата светска војна. Во книгата Болоњезе сос се препорачува за „макарони или шпагети“. Последниве всушност веќе беа широко распространети во Соединетите Држави, за разлика од таљатели, традиционално направени свежи и тешки за извоз поради кревкоста на нивната конзистентност.
Езеро Ледро
Езерото Ледро е езеро во Трентино, северна Италија. Езерото се наоѓа на надморска височина од 655 метри, а неговата површина е 2 187км2.
Езерото Ледро е познато како едно од најчистите езера во Трентино, а во текот на летото достигнува температура од 24 C, привлекувајќи туристи со своите четири плажи.
Во 2009 и 2011 година водата во езерото не била за пливање од цветање на алгите, предизвикани од Планктотрикс. .
Историја
Езерото Ледро потекнува од таложење на морена за време на четвртата глацијална ера. Од 1929 година, нивото на езерото е регулирано за да одговара на енергетските потреби на хидроцентралата Рива дел Гарда, која ја користи водата од езерото за производство на електрична енергија на база на пумпа- складирање.
Арбиново
Арбиново — село во Општина Дебрца, во областа Дебрца, во околината на градот Охрид.
Потекло на името
Населението на Арбиново ништо не знае зошто селото се вика Арбиново. Не ни знаат кога е настанато и како е настанато.
Географија и местоположба
Селото Арбиново се наоѓа во областа Дебрца, меѓу Славеј и Илинска Планина. Селото се наоѓа на 1 километар источно од регионалниот пат Охрид-Кичево, 34 километри оддалечено од Охрид и 30 километри оддалечено од Кичево. Атарот на селото Арбиново се граничи со атарите на следните села: Сливово од север, Мраморец и Слатино од исток, Лактиње и Годивје од запад и Издеглавје и Слатински Чифлик од југ.
Населението вода за пиење добива од изворот наречен Горни кладенец. Тоа е мало место. Селаните викаат „од таму си носиме вода во стомни“. Извори подалеку од селото се: Капиште, Гушец и Бардовци. Атарот околу селото е прилично голем. На него се овие делови, во шумата: Чртојца, Умишта, Капиштец, Гушец, Каљојшта и Опаленик. На обработената земја се следните делови: Бучков мост, Тумби, Гоедаројца, Цер, Митров дол, Зад Голо брдо, Поле и Иконче. Арбиново е со куќи од збиен тип и се дели во 4 маала.
Историја
Селото Арбиново е многу старо село, и не се знае како е настанато, се знае дека е спомнато во пописниот дефтер од Охридскиот Санџак во 1582 година, се наоѓало во нахија Дебрца. За време на Илинденското востание селото било запалено, а Турците убиле неколку селани. За време на издеглавската афера или арбиновската битка од ова село во Дијарбакир биле однесени 14 селани. Тоа биле: Милош Иваноски, Филип Јолески Коњарошки, Миладин Јолески, Темелко Ѓорески, Јоанче Ѓорески, Анастос Анѓелески, Косто Јованоски, Миладин Јованоски, Ристе Трпески, Милош Трпески и Никола Шуканоски.
Во XIX век, Арбиново се наоѓало во Охридската каза, нахија Дебрца, во Отоманското Царство.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Арбиново имало 280 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Арбиново имало 320 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 12 жители, од кои 11 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Арбиново е македонско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1948 година родови во селото се Според истражувањата пак на Јован Трифуноски во 1979 година, родови во селото се (поделени на четири маала):
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Дебрца, која настанала со спојување на поранешните општини Белчишта и Мешеишта по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Белчишта.
Во периодот 1952-1955, селото влегувало во рамките на тогашната Општина Сливово, во која покрај селото Арбиново, се наоѓале и селата Врбјани, Годивје, Лактиње, Мраморец, Сливово и Турје. Во периодот 1950-1952 година, селото Арбиново се наоѓало во некогашната Општина Сливово, во која влегувале селата Арбиново, Мраморец, Сливово и Турје.
Изборно Место
Во селото посто избирачко место бр. 1329 според Државната изборна комисија, кое е сместено во месната заедница С. Арбиново.
На Референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 14 гласачи.
Иселеништво
Постари иселеници има во крушевското село Арилево (Мутавџиовци). Потоа во Издеглавје (Коњаровци и Савевци) и во Ново Село (Алексоски).
До 1948 година околу 10 семејства се иселиле во Аргентина, потоа Канада (едно семејство), Војводина (едно семејство), Бугарија (пет семејства), САД (едно семејство). Помеѓу двете светски војни иселување имало уште во прилепските села Десово и Вашарејца, во градот Битола, како и во селото Песочани (Коњаровци или Јолевци).
После Втората светска војна стапил најсилниот бран на иселување при што иселеници има во Охрид (преку 70 семејства), Скопје (преку 20 семејства), Струга, Кичево. Потоа иселување имало и во Австралија.
Супа од мисо
Супата од мисо (味噌汁, мисоширу) ― традиционална јапонска супа состоејќи се од подварок од даши со омекнатата паста од мисо која е помешана. Како дополнение, има многу изборни состојки (разни зеленчуци, тофу, абура-аге, итн.) која може да се додаде на регионални и сезонски рецепти, и лична желба. Во јапонската хранлива култура, супата од мисо е претставник на јадења со супи, служена со ориз. Супата од мисо е исто така наречена омиоцуке (御味御付).
Заедно со суимоно (чиста супа зачинета со мала количина соин сос и сол во подварок од даши), супата од мисо се смета за еден од двата основни вида на јапонската кујна.
Паста од мисо
Видот на пастата од мисо избрана за супа дефинира многу од нејзиниот карактер и вкус. Пастите од мисо (традиционално јапонско зачинување произведено со ферментација на соја со сол и габата Aspergillus oryzae, позната на јапонски како коџикин (麹,), а понекогаш и ориз, јачмен или други состојки) може да се категоризираат во црвено (акамисо), бело (широмизо), или мешани (авасе/ауасе). Постојат многу варијации во овие теми, вклучително и регионални варијации, како што се шинанско мисо или сендајско мисо.
Подготовка и служење
Супата од мисо може да се подготви на неколку начини, во зависност од готвачот и стилот на супата. Јапонските рецепти обично бараат повеќето зеленчуци да се готват во зовриенато даши, особено печурки, дајкон, моркови, компири, тофу и риба. Мисото се става одделно во некои подвароци од даши, отстранети од мешавината што врие, за да се спречи готвењето на пастата од мисо, што го менува вкусот, убива корисни бактерии и ги намалува здравствените придобивки од биолошки активната паста од мисо. Кога зеленчукот се готви, подварокот се отстранува од топлината, се додава ставеното мисо и се меша во супата, се додаваат сите неварени состојки и садот се служи.
Во Јапонија, супата од мисо и бел ориз ги сочинуваат средишните јадења на традиционалниот јапонски појадок. Супата е омилена кај обичните и кралските семејства многу векови, но има и многу други јадења што вклучуваат појадок. Сите тие се прилично мали, некои вклучуваат јајце, риба и ната, што е ферментирано соја. Супата обично се служи во лакирани чинии со капаци и се пие директно од садот, иако цврстите состојки се јадат со стапчиња за јадење. Садот понекогаш има капак за одржување на топлина и арома, како и за подобрување на претставата.
Брза супа од мисо
Брзата супа од супа е достапна во пакети со една порција. Обично се продава во дехидрирани прав и паста, иако понекогаш се продава и замрзнато исушена. Обично содржи сушени додатоци како што се вакаме и тофу со грав од соја, кои брзо се обновуваат со додавање топла вода. Овие се познати на јапонското работно место, каде што супата од може да се направи со ручек исто лесно како зелениот чај и користејќи иста вода. Брзата супа од мисо е достапна во многу продавници за храна надвор од Јапонија. Има рок на траење од 3 до 12 месеци.
Здравствени придобивки
Во 2003 година, истражувачите од јапонскиот Национален центар за рак предложиле дека „јадењето три или повеќе чинии со јапонска сувомесна супа од мисо секој ден може да го намали ризикот од развој на рак на дојка кај жените“.
Студиите во 2020 година покажале дека вообичаеното консумирање супа од мисо има ефект на намалување на крвниот притисок и отчукувањата на срцето, или има ефект на размножување на добри бактерии во цревата и помага да се спречи запек.
Супата од мисо, исто така, има релативно нискокалорична вредност, но може да се внесе белковина содржана во мисото и прехранбени влакна и витамини содржани во различни состојки заедно со супата.
1211
1211 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1211 година од новата ера, 211. од вториот милениум, 11. од XIII век и втора од 1210-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6719 и 6720 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5961 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4971 и 4972 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1964.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1211 година се протега во 3847 и 3848, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3907 и 3908 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1754. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 607 и 608 исламска година.
Кенет Каунда
Кенет Каунда ( - 2021), замбиски државник, прв претседател на Замбија од 1964 до 1991 година.
Благој Ханџиски
Благоја Ханџиски (Владимирово,, ) — македонски политичар, Министер за надворешни работи на Македонија во периодот од 29 мај 1997 до 30 ноември 1998 година.
Животопис
Роден е во 1948 година во с. Владимирово, Беровско. Завршил на Електротехничкиот факултет во Скопјем а подоцна станал и доктор по електротехнички науки. Работел како електроинженер во Рудници и железарница Скопје. Бил вработен во Трговското претпријатие „Славија“, Скопје. Од 1973 година бил вработен на Електротехничкиот факултет како редовен професор.
Бил пратеник во македонското Собрание во мандатот од 1990 до 1994 година.
Добро го знае англискиот јазик, а зборува и француски и руски јазик.
Директори
Директори — српска ои, панк рок, и ска група од Белград, кој е основан 1989 година. Членови на групата се: Небојша Дракула, Срџан Мариќ, Мирослав Пилиповиќ, Драган Рашковиќ, и поранешниот член Предраг Тошовиќ.
Историја на групата
Групата е основана 1989 година, прва песна е „Го мразам Хајдук"(Мрзим Хајдук), која е објавена 1990 година, а прв албум е „Ќе ги чистите улиците"(Чистичете улице) кој е издаден во 1994 година. Најпознати песни се: „Доаѓа возот" (Иде воз), „Кој е светски шампион" (Ко је светски шампион), „Под сливите" (Под шљивама), „Пролет" (Пролече), "Животинска фарма" (Животињска фарма), и „Пиво“.
Политичка позадина
Во текот на своето постоење, групата снимила повеќе социјални и политички песни, од кои најпознати се „Го мразам Хајдук" (Мрзим Хајдук), во која пеат против претседателот на Хрватска, Фрањо Туџман. Исто така во текот на демонстрациите на 9 март, 1991 година, поради апсењето на Вук Драшковиќ, групата ја снима песната „Бандо црвена“, во која пеат против комунизмот и режимот на Слободан Милошевиќ, која подоцна често се изведувала на митинзите на тогашната опозиација.
Физијатрија
Физијатрија — дел од медицината поврзана со физикалната медицина и медицинската рехабилитација.
Поим
Изразот „физијатрија“ за првпат е употребен во 1930-тите во САД како кратенка за медицинската област поврзана со дејноста на лекарите-специјалисти по физикална медицина и рехабилитација. Во повеќето земји на ЕУ таа се нарекува физикална и рехабилитациска медицина. Физијатријата претставува посебна медицинска специјалност која е одговорна за превенција, медицинска дијагноза, третман и рехабилитација на лицата со медицински состојби поврзани со онеспособеност и со ограничувања во активностите во секојдневниот живот. Физијатријата помага во подобрувањето на физичкото и когнитивното функционирање, во намалувањето на болките, во подобрувањето на активностите што може да ги изведуваат пациентите, како и со подобрување на квалитетот на животот.
Физијатријата може да влијае врз модификацијата на персоналните фактори и на факторите на опкружувањето. Оваа медицинска дејност се состои од два дела:
Улога
Лекарот-специјалист по физикална медицина и рехабилитација прави преглед и процена на пациентот, прави процена на функционалниот статус, односно дали има нарушувања во функционирањето на пациентот, дали постои попреченост и онеспособеност, прави план и програма за рехабилитација, ординира разни физикални агенси, тераписки вежби, работна терапија, терапија во вода, масажа, итн. Исто така, физијатарот препишува ортопедски помагала и лекови, спроведува советување и едукација на пациентите и на членовите на семејството на лицата со онеспособеност, итн. Физикалната медицина и рехабилитација претставува тимска работа во која физијатарот спработува со физиотерапевти, работни терапевти, медицински сестри, психолози, социјални работници, протетичари-ортотичари и со лекари од сродни специјалности. Како коринсици на физикалната терапија и рехабилитација се јавуваат пациенти со ревматолошки заболувања, нарушувања на мускулоскелетниот систем, вродени или стекнати деформитети, дегенеративни заболувања на ’рбетниот столб и на зглобовите, пациенти по ортопедски операции, пациенти со невролошки заболувања, лица со спортски повреди, лица со повреди на главата, мозокот или ’рбетот, пациенти по неврохируршки операции, лица со белодробни или срцеви заболувања, итн.
Ашиклар
Ашклар — село во Егејска Македонија, Република Грција.
IC 1775
IC 1775 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1775 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. IC 1775 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 31 м 23,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 12' 22"". Положбениот агол на објектот е во износ од 92°.
Други поделби
Проучување на IC 1775 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41439.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Езеро Тоблино
Езерото Тоблино е езеро во Трентино, Италија. На надморска височина од 245м, неговата површина е 0,67 км². Сливот е прогласен - заедно со околината - за биотоп и за ботанички и за етолошки интереси и е заштитен од Автономната провинција Тренто. Го зазема терминалниот дел на Вале деи Лаги, недалеку од Тренто и населените области Падерњоне, Сарче, Вецано и Калавино.
Список на градови во Русија
Ова е список градови во Русија: {| cellpadding=12
Езеро Тоблино
На гребенот сместен на северниот брег на езерото, стои замок од средновековно потекло, наречен Замок Тоблино. Замокот е приватна сопственост и се користи како ресторан.
Галиум
Галиум — хемиски елемент во периодниот систем.
Прв предлог за постоење на галиумот е од Дмитриј Менделеев во 1871 година врз основа на пропустите во неговиот новосоздаден Периоден систем на елементите. Галиумот всушност бил откриен од страна на француски хемичар Paul-Émile Lecoq de Boisbaudran во 1875 година. Подоцна истата година, Lecoq бил во можност да добие чист галиум преку електролиза на галиум хидроксид (Ga(OH)3) со калиум хидроксид (KOH). Галиум се топи на температура слична на собната температура и е еден метал кој има јасна претстава за градбата, па наоѓа примена во топломерите. Галиумот лесно формира легури со повеќето метали. Галиум се користи како материјал за полупроводници и се користи за производство на транзистори и диоди кои емитуваат светлина. Галиум арсенид (GaAs) може да произведе ласерска светлина, директно од електрична енергија.
Моника Илиева
Моника Илиева ( во ) e претприемач и основач на познатите музички продуцентски и издавачки куќи Cafe De Anatolia и Aodion Records.
Живот и кариера
Во 2018 се запишува на магистерски студии во Љубљана, отсек Стратешки Маркетинг и Студии за Брендирање, што помага значително во развивањето на брендот на Cafe De Anatolia. Во 2019 заедно со нејзиниот брат ja основа втората музичка куќа Aodion Records.
Жиронда (департман)
Жиронда (Gironde, Gironda) – департман во регионот Нова Аквитанија на југозапад од Франција. Името го добил според естуарот Жиронда, главен воден пат. Винскиот регион Бордо е во Жиронда.
Историја
Жиронда е еден од првичните 83 департмани создадени за време на Француската револуција на 4 март 1790 година. Била создадена од делови од поранешните провинции Гијена и Гаскоња.
Од 1793 до 1795 година, името на департманот било сменето во Бек д’Амбес за да се избегне асоцијација со револуционерната партија на жирондистите.
Географија
Жиронда е дел од сегашниот регионНова Аквитанија и граничи со департманите Ланд, Лот и Гарона, Дордоња и Приморска Шаранта, а со Атлантскиот Океан на запад. Со површина од 10.000 км2 Жиронда е најголемиот департман на метрополитенска Франција. Ако се вклучат и прекуморските департмани, тогаш Жиронда изгледа како џуџе во однос на Француска Гвајана чија површина изнесува 83.846 км2.
Жиронда е позната по најдолгата плажа во Европа „Сребрен Брег“, која привлекува многу сурфери. Исто така, во Жиронда е роден Жак Ив Кусто истражувач на морињата и сите форми на живот во вода.
Големата дина во Пила во Аркашонскиот Залив близу Бордо е највисоката песочна дина во Европа.
Споменик на Ѓорѓија Пулевски (Скопје)
Споменикот на Ѓорѓија Пулевски претставува бронзена склуптура на Ѓорѓија Пулевски, сместена во самиот центар во Скопје. Споменикот бил најавен како дел од т.н. проект Скопје 2014 и бил поставен на 7 мај 2011 година. Се наоѓа веднаш до Музејот на ВМРО, на левата страна на Вардар до Камениот Мост. Споменикот чинел нешто повеќе од 140 000 евра, додека автор е Сретко Јовановски.
Папа Јован I
Јован I (лат. Johannes PP. I; ? - 18 мај 526) — римски папа од 13 август 523 до 18 мај 526. Се родил во Тоскана. Бил испратен, против негова волја, од страна на остроготскиот крал Теодорик во Византија, кај императорот Јустинијан. По враќањето бил уапсен и затворен. Умрел во затвор.
NGC 5208
NGC 5208 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5208 се споменува и како UGC 8519, MCG 1-35-1, CGCG 45-7, NPM1G +07.0327.
Откривање
Телото е откриено на 23 јануари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5208 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5208 има привидни димензии од 1,7' х 0,6'.
Next Time
Next Time понекогаш Некст Тајм е етно-поп дуо од Скопје, Република Македонија. Негови членови се двајцата браќа - близнаци Мартин и Стефан Филиповски. Стефан е водечкиот пејач во групата додека Mартин свири на гитара и е придружен вокал. Групата ја претставуваше Македонија на Евровизија 2009 во Москва, Русија.
NGC 5208
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 32 м 27,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 19' 1"". Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Други поделби
Проучување на NGC 5208 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47637. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 313. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 90.
Next Time
Историја
Некст Тајм се формира на почетокот на 2008 година и потпишаа договор со План Б продукција. Пред тоа настапуваа како бенд на музички фестивали за деца. Откриени биле од композиторот и текстописецот Јован Јованов. Ова македонско дуо во тој период го пуштаат нивниот прв сингл „Не верувам во тебе“ во мај 2008 година. Текстот на песната беше напишан од Некст тајм, а песната беше во продукција на Јованов. „Не верувам во тебе“ за кратко време се искачи на врвот на музичките листи во македонија и стана хит којшто набрзина ги лансираше Некст Тајм високо на македонската музичка сцена. Бендот исто така сними и спот за песната. Прва појава на Некст тајм на фестивал беше на Првиот музички радио фестивал „Ѕвездена ноќ“ во јуни 2008 година. На „Ѕвездена ноќ“ дуото ја доби наградата „Летен хит на годината“ со нивната втора песна „Ме мислиш ли?“. Два месеци подоцна на Охрид фест, Некст тајм беа избрани за најдобри нови уметници со нивниот трет сингл „Ме остави сам да живеам“. Најголемиот фестивалски успех на Некст Тајм беше победата во второто полуфинале на Макфест во октомври. Со нивниот нов сингл „Без тебе тивко умирам“ тие го освоија второто место во финалето, со само 3 бода помалку од првопласираниот.
На 16 декември 2008 година, Некст Тајм го објавија првиот албум. Тој се состои од 13 песни, од кои две пеа испеани на странски јазик. Една од тие песни беше на англиски - „Why did you go“. Другата песна беше препев на италијанската поп-опера песна „Caruso“. Првите четири синглови беа придружени со спотови. Со објавувањето на нивниот албум тие се стекнаа со голема популарност и станаа значајни уметници на Македонската музичка сцена.
Во февруари 2009 година, Некст тајм се натпреваруваа на Скопје фест, македонски музички натпревар и национален избор за песна за Евровизија, изведувајќи ја песната „Нешто што ќе остане“. Групата победи на овој фестивал и со тоа ја претставуваше Македонија на Евровизија 2009 година во Москва.
На 20 септември 2011 година, момците од Некст Тајм, го прославија својот 25ти роденден. Но покрај роденденот, на истиот тој датум во хотелот „Александар Палас“, го промовираа и својот втор студиски албум „На крајот од денот“. Содржи 12 песни, од кои една е дуетска со Тони Зен и една е бонус песна т.е. ремикс на песната „На крајот од денот“. Албумот наиде на позитивни критики, што всушност е круна на нивната работа и вложување во албумот последните 3 години.
Ајндховен
Ајндховен (Eindhoven - Ејндховен) — општина и град во покраината Северен Брабант на југот на Холандија, првобитно поставен на устието на реките Домел и Гендер. Гендер е исушен со брана по Втората светска војна, но Домел сѐ уште тече низ градот.
Блиски градови и гратчиња се Сон ен Бругел, Нунен, Хелдроп-Миерло, Варле, Велдховен, Оиршот и Бест. Оваа агломерација има околу 440.000 жители. Целата област (заедно со Хелмонд) има околу 750.000 жители. Ајндховен е исто така дел од урбаната област Брабант Стад, којашто има над 2 милиони жители.
Историја
Ајндховен први пат во записите се спомнува во 1232, кага је брабантскиот војвода Хендрик I му доделил градски привилегии на местото Ендеховен со 170 куќи и бедем на вливот на два потоци. Името на градот значи „крајни полиња“.
Град, кој со тек на време се зголемувал, но бил уништен во 1486 година од војните трупи од Хелдерланд. Нови силни ѕидине и замок се подигнати во 1502 година, меѓутоа во 1543 година градот бил повторно уништен. Големиот пожар во 1554 година уништил 75% куќи, кои се обновени до 1560 година. За време на Холандската револуција Ајндховен повеќепати паѓал од холандски во шпански раце, а дел на Холандија дефинитивно станал слободен дури во 1629 година.
Индустријската револуција го препородила Ајндховен. Биле изградени канали, патишта и пруги кои го поврзале градот со околните региони. Во прво време индустријата на градот била концентрирана на тутун и текстил, но најголемиот пораст го доживела со појавата на гигантот во електро-индустријата, компанијатаФилипс.
Големите бомбардирања во Втора светска војна, особено во операцијата Маркет Гарден, уништила големи делови на градот. После војната градот не ги обнавил старите зданија, но радикално го променил ликот користејќи современа архитектура.
Демографија
Во 2006 година населението на Ајндховен се состоело од 209,179 лица, од кои 26.5% или околу 55,400 луѓе со странско потекло. Како лица со странско потекло се сметаат луѓе кои се родени надвор од Холандија, или барем еден од нивните родители е роден надвор од Холандија.
Големи малцински групи се:
Други големи малцински групи се Германци и Индонезијци.
Стопанство
Ајндховен прераснал од мало село во 1232 година во еден од поголемите градови во Холандија со околу 210.000 жители во 2006 година. Голем дел од овој раст се должи на Филипс и ДАФ. Филипс во Ајндховен отворил фабрика за светилки во 1891. Голем прилив на работници придонел во 1920 година Ајндховен да се прошири на пет соседни општини, на сите четири страни на светот. Во дваесеттиот век индустријата во оваа област се проширила и на производство на возила со компанијата ДАФ, -{Van Doorne's Automobiel Fabriek}-), додека текстилната и тутунската индустрија полека изумирала.
Сообраќај
Аеродромот Ајндховен е најблискиот аеродором, кој се наоѓа на само 8 километри од центарот на градот. Аеродромот служи како воена воздухопловна база и како цивилен комерцијален аеродром. Ајндховен Аеродоромот е вториот најпрометен аеродорм во Холандија, после Схипхол во Амстердам. Има летови од страна на Ер Франс -КЛМ до Лондон Сити. Рајан ер опслужува со линијата до Лондон Станстед аеродромот, Даблин, Рим, Милано, Пиза, Бордо, Марсеј, Глазгов, Мадрид, Валенсија, Стокхолм, Каунас, Малта и Барселона. Виз ер опслужува со линиите до Белград, Брно, Букурешт-Банеса, Будимпешта, Клуј-Напока, Дебрецин, Гдањск, Катовице, Прага, Рига, Софија, Темишвар, Вилинус, Вроцав и Скопје. Во летната сезона, Рејкјавик е опериран од страна на Исланд Експрес, двапати неделно. Трансавиа има летови до Аликанте, Анталија, Бодрум, Крф, Даламан, Фаро, Гран Канариа, Инсбрук, Малага, Мајорка, Минхен, Прага, Родос и Салцбург, иако овие одредишта не се опфатени во целата година. Аеродромот во Ајндховен опслужил повеќе од 4,6 милиони патници во 2015 година.
Ајдховен е исто така е и железнички центар. Главната железничка станица во Ајндховен има директни врски со:
John Mayall & the Bluesbreakers
John Mayall & the Bluesbreakers биле пионерски англиски блуз бенд предводен од пејачот, текстописец и мултиинструменталист Џон Меиал. Меиал го користел името на бендот од 1963 до 1967, а потоа го запоставил околу претнаесет години. Како и да е, во 1982 беше најавено „враќање на the Bluesbreakers“ и од тогаш името беше зачувано. Името постана општ поим без да се прави разлика кои снимања беа кредитирани само на водачот, а кои на водачот и групата. Во „the Bluesbreakers“ беа вклулени:
Историја
Бендот кој подоцна ќе прерасне во „the Bluesbreakers“ во 1965, бил формиран во јануари 1963 и станал ред на повеќе од 100 различни комбинации на музичари кои свиреле под тоа име. Ерик Клептон се вклучил во бендот во 1965, неколку месеци по издавањето на нивниот прв албум. Со себе Клептон, во бендот, го внесе и блуз влијанието откако ги напушти „the Yardbirds“ со намера да свири блуз.