cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карневал
Луизијана
Најпознатите, најусовршените и најпопуларните настани се во Њу Орлеанс, додека другите градови од Јужна Луизијана, како што се Лафајет, Мамоу и Хоума, кои биле под француска контрола, се градови на познати сопствени карневалски прослави. Големите Марди Гра прослави се прошириле и во другите делови на Соединетите Американски Држави, како на пример во долината на реката Мисисипи во Сент Луис, Мисури, Орландо, Флорида во Јуниверзал Студиос и во квартот Гасламп во Сан Диего, Калифорнија.
Џони Ли Милер
Џонатан „Џони“ Ли Милер (роден на 15 ноември 1972 г.) — англиски филмски, телевизиски и театарски глумец.
Тој постигнал почетен успех со неговите изведби како Сајмон „Сик Бој“ Вилијамсон во Трејнспотинг (1996) и како Дејд Марфи во Хакери (1995), пред да добие дополнително критичко признание за изведбите во филмовите Afterglow (1997), Менсфилд Парк (1999), Летечкиот Шкот (2006) и Крај на играта (2009). Тој исто така играл главна улога во филмовите Мелинда и Мелинда (2004), Мрачни сенки (2012) и Византија (2013). Милер се појавил во неколку театарски претстави на Бродвеј, пред сè во По Госпоѓица Џули и Франкенштајн, а за втората добил Оливие награда за најдобар глумец.
Милер глумел главна улога во серијата Ели Стоун за која добил номинација за наградата Сателит за најдобар глумец. Потоа тој играл главна улога во костимираната драма Ема и споредна улога во петтата сезона од серијата Декстер. Тој моментално го игра Шерлок Холмс во криминалната серија Елементарно за која добил втора номинација за наградата Сателит за најдобар глумец.
Кашински настан
И покрај поларизација меѓу раководителите на македонското ослободително движење, ТМОРО не ја променила својата политика кон Врховниот комитет, напротив таа зазела уште поцврст став. Главни носители на борбата против врховистите по востанието биле Серчани и нивниот водач Јане Сандански. Сандански уште пред востанието имал една јасна македонска политика. Според него, врховистите биле орудие на бугарската влада и кнез кои сакале да ја присоединат Македонија кон Бугарија. Оттука, тој цврсто застанал кон новите врховистички навлегувања. Јасно зошто врховистите по востанието сакале да го ликвидираат Јане и да го освојат Серскиот револуционерн округ, кој бил тврдина на неговите приврзаници.
Џони Ли Милер
Младост
Дедо на Џони Ли Милер бил Бернард Ли, познат по улогата на ликот M во старите филмови со Џејмс Бонд. Неговиот татко, Алан Милер, бил театарски глумец, а подоцна работел како сценски менаџер во Би-Би-Си. Неговата мајка, Ен, исто така работела во театар. Милер има пријатни спомени од времето кога со сестра му присуствувале на правењето на Top of the Pops и Blue Peter.
Се школува во Тифин Бојс Скул (Tiffin Boys' School) во Кингстон на Темза кадешто се здобил со првите глумечки искуства и свирел во Тифин Свинг Бенд (Tiffin Swing Band). Го напушта училиштето на 17 години, во потрага по глумечка кариера.
Кашински настан
Хронологија
По Илинденското востание, Организацијата и Комитетот на Цончев ја продолжиле борбата. До востанието, врховистите со исклучок на градовите и неколку села, ги контролирале Горноџумајскиот, Петричкиот и Малешевскиот реон. Во Поројско и Гевгелиско, по смрта на Алексо Поројлијата и Иван Карасулијата врховистичкото влијание замрело. Одделни приврзаници на врховизмот можеле да се сренат овде-онде и во подалечните градови, како што биле д-р Владов во Битола и Ј. Тренков во Прилеп. Меѓутоа, најголемиот дел од нив биле принудени да дејствуваат заедно со месните комитети на Внатрешната организација. Приврзаниците на Иван Цончев во завладеаните области во Македонија, по востанието сакале да ги избришат сите траги на Вантрешната организација и да стапнат во соседните области: Разлошко, Мелничко, Кресненско и Струмичко. Нивни мети биле селата кои останале лојални на Организацијата, внатрешните раководители, оделните посовесни приврзаници на Организацијата, особено учителите. Најжестоки во прогонувањата биле бившите арамии, кои се ставиле во услуга на ВМОК, меѓу нив биле: Дончо Златков, Геше Пелтека, Атанас Чифлигаров и други. Меѓу нив биле и поранешните организациски луѓе кои поради злоупотреба на пари или друго престапно дело биле исклучени од Организацијата, како што бил поранешниот раководител Стојчо Бакалчето.
Серскиот револуциуонерен округ на Внатрешната организација по востанието не случајно бил зафатен од нов бран на врховистичка пенетрација. Серскиот округ бил тврдина на Сандански и неговите приврзаници, најголемите непријатели на врховизмот и јадрото на реформската струја која се појавила во Организацијата по востанието. Врховистите сметале дека со завладувањето на Серскиот округ, ќе можат полесно да навлезат во останатите револуционерни окрузи во Македонија. По новата врховистичка пенетрација, повторно на виделина излегле идејните разлики помеѓу двете страни. Внатрешните дејци во Револуционерен лист истакнале дека: ''Врховистите претставуваат полна негација на Внатрешната организација-меѓу неа и нив има бездна. Пред се, наспроти целта на Организацијата, автономна Македонија и нејзината девиза Македонија за Македонците, тие (врховистите б.н) поставуваат некаква автономна Македонија, со прикриена девиза Македонија за Бугарија. Автономна Македонија се сфаќа од Организацијата како самостојна државичка, која ќе влезе како одделен дел во федерацијата на другите државички на Полуостровот, а врховистите ја сфаќаат како претходна форма на Сан-Стефанска бугарија, која е остварлива само за оние, кои не гледаат подалеку од својот нос.''.
Џони Ли Милер
Кариера
По еден период учество во сапунската серија „EastEnders“ како Џонатан Хјуит, Џони Ли Милер го прави својот пробив во филмската индустрија со филмот „Хакери“ (1995), заедно со Анџелина Џоли, со која се жени следната година. Се разделуваат една година подоцна и конечно се разведуваат во 1999.
Во 1997, Милер учествува во основањето на продукциската куќа „Natural Nylon“, заедно со пријателите Џуд Ло, Седи Фрост, Јуан Мекгрегор, Шон Пертви, Дејмон Брајант и Бредли Адамс. Natural Nylon згаснува во 2003.
Кашински настан
Хронологија
Овие суштински разлики неминовно воделе кон понатамошни судири. Дејците на Внатрешната организација, како и нејзините приврзаници се ноѓале во постојана опасност. Врховистите врз нив ги применувале различни мерки: заседи, измачувања, заробувања и пуштање на слобода со откуп, напади врз нивните куќи, палења и убиства. Во селото Добрилаки, Петричко четите на Атанас Чифлигаров и Стојче Бакалчето го ликвидирале организацискиот раководител бидејќи не сакал да се потчини на врховистичките наредби. Истите чети, во селото Игуменец запалиле 5 куќи, а притоа убиле и две лица. Врховистите ги заробиле, а потоа со откуп ги ослободиле Стефан Христов, Мицко Чакарски и Тасе Радев. Најомразени за врховистите биле даскалите, затоа што тие биле најнеподатливи за врховистичките сплетки и агитации. Давитко Милчев го претепал учителот во селото Дебочица, Горноџумајско затоа што одбил да се потчини на неговите наредби и работел како учител. Милчев, исто така му се заканил со смрт на учителот во селото Габрово, доколку отвори училиште. Со слични заплашувања биле избркани и учителите од селото Русиново, Малешевско.
Меѓутоа, Внатрешната организација презела акција против врховистичките прогони. Врховистите понекогаш паѓале во заседа на организациските чети или наидувале на вооружен отпор од страна на самите селани. Во декември 1904 година, потпоручникот Партениев ги собрал четите на Стојчо Бакалчето, Весе Пеливанов и други, во јачина од 60 души и влегол во Костурино, Струмичко со цел да го потчини на ВМОК. Но, набргу дошло до мобилизирање на организациската милиција од околните села и натрапниците биле избркани. За врховистите, несреќно завршиле и другите нивни обиди во Струмичко. ТМОРО јавно ја демаскирала оваа погубна политика: Прва задача на тие чети,-на четите што ги испраќа генерал Цончев, е да ги гонат поппросветните и посознателни членови на Внатрешната организација. Тие ги гонат, исто така, сите наши другари селани, кои ги примаат организациските чети и им содејствуваат; дури тие одат многу подалеку: ги тераат насила селаните да ги предаваат нашите чети на Турците. Како најголема врховистичка пречка за освојувањето на Серскиот округ се покажал Јане Сандански, Тој препорачал: Да, другари, опасноста е голема и (наш) долг е да ги следиме внимателно и најмалите постапки на непријателот, секогаш да бидеме на штрек и да го искорениме злото додоека е во зародиш, зашто после ќе биде доцна, многу доцна. Отука, Иван Цончев и неговите приврзаници, со поддршка на бугарскиот кнез Фердинанд, презеел иницијатива за освојување на Мелничкиот револуционерен реон и ликвидирање на Старикот. Мелничкиот револуционерен реон се наоѓал во рацете на Јане и неговите приврзаници, истовремено тој бил тврдина на серчани и имал стратешко значање во Серскиот револуционерен округ. Врховистичката тенденција за ликвидирање на Јане произлегувала од надежта дека со отстранувањето на најопасниот и најогорчениот противник на врховизмот ќе се постиган две цели: создавање на поволни услови за освојување на Серскиот револуционерен округ и обезглавување на реформската струја во ТМОРО, со што дополнително Организацијата одвантре ќе ослабнела.
Џони Ли Милер
Кариера
Покрај „EastEnders“, се појавува на телевизија во модернизацијата на „The Canterbury Tales“ како Арти и како Лорд Бајрон во филм на Би-Би-Си за животот на поетот. Работи на американската телевизиска серија „Smith“ (Си-Би-Ес, 2006). Првото појавување на американска телевизија го прави со серијата „Dead Man's Walk“ од 1996.
Кашински настан
Хронологија
Реализацијата на овој план му била доверена на капетан Јордан Стојанов. Во април 1905 година, здружените врховистички чети под команда на капетанот го започнале походот во Мелничко. Стојанов тогаш изјавил: ... или главата на Сандански ќе падне, или мојата... Но, Јане бил навремено известен, од страна на Љ. Харизанов од Софија, за врховистичката наезда. Во селото Кашина, врховистите престојувале три дена. Храната ја плаќале за да создадат впечаток дека не се разбојници, туку луѓе кои тргнале да ги заштитат интересите на народот. И покрај оваа постапка, населението знаело со кого си има работа. Отука, сите обиди на врховистите да дознаат каде се наоѓа Јане биле неуспешни. Старикот се наоѓал во месноста Желава и бил одлично информиран за случувањата во Кашина, преку раководителот на месниот комитет - Христо Гуштеров.
Кашинчани, од врховистичките четници Димитар Филчев од Кашина и Златан од Игралиште, го дознале времето и правецот на врховистичкото заминување. Оваа информација, му помогнала на Јане навремено да ја постави заседата. Во ноќта помеѓу 6/7 април (стар стил) 1905 година, врховистите заминале од Кашина и се упатиле кон селото Ковачево. Во 23 часот и 30, врховистите биле начекани од Јане Сандански. Во заседата учествувале четата на Јане во јачина од 30-35 души, четата на Таската Серски во јачина од 15 четника и четата атаанс Тешовалија со 15 четника и 4-5 селани, сè на сè околу 70 души. Врховистите биле 54 души. Во престрелката загинале 7 врховисти, а 6 биле ранети. Од заседата успеале да се извлечат Јордан Стојанов и Иван Господарев. Другите врховисти се предале и биле разоружани. Следниот ден, 6-мина од врховистите што биле заробени, биле изведени пред револуционерниот суд поради своите злосторства кон населението. Од нив, четворица биле осудени на смрт и на 8 април (стар стил) 1905 година биле ликвидирани. Останатите двајца биле ослободени.
Џони Ли Милер
Кариера
Во 1997, го игра Били Прајор во филмската верзија на романот на Пет Баркер, „Регенерација“, а во 2000 ја игра улогата на Камерон Коли во филмот „Complicity“, заснован на книгата од шкотскиот писател Ајан Бенкс. Во 2000 година, се појавува како Сајмон Шепард во филмот Дракула 2000 на Вес Крејвен.
Кашински настан
Хронологија
Веднаш по погубувањето, Јане одржал говор пред другите врховисти и остро ја осудил нивната дејност. Меѓу останатото, рекол: ''дека сме иделе во Македонија само да си го поминеме времето и сме биле плаќани од кнезот и поддржувани од владата, дека нашата цел била да ја освоиме нивната татковина Македонија, и да го направиме кнезот крал, дека тие не сакале Македонија да ги плаќа долговите на Бугарија и сл. Им рекол дека се тие Внатрешна организација и дека нив не ги сака народот и дека немаат потреба од бугарски пушки, бугарска помош, од Егзархијата, пцуел (ругал) се бугарско и сл.'' Неколкумина од врховистите, по говорот на Јане, ја увиделе својата заблуда и останале кај него. Таската Серски и Андон Ќосето биле задолжени да ги одведат во две групи заробените врховисти до бугарската граница. Јане, пред нивното заминување, им препорачал: Уште со своето идење вие го нарушивте статутот на Организацијата. Кој сака да се бори за слободата на Македонија, треба да се потчини на револуционерните закони! Запомнете добро, нема да ви дозволиме да правите лична политика со нашето свето дело!
Џони Ли Милер
Кариера
Во 2005, бил меѓу конкурентите за улогата на Џејмс Бонд, како замена за ирскиот глумец Пирс Броснан. Улогата му беше доделена на британскиот глумец Даниел Крег. Следната година, Милер го игра бициклистот Грејам Обри во „Летечкиот Шкот“.
Кашински настан
Хронологија
Настанот кај Кашина силно ја разбранила бугарската јавност. Иван Цончев и неговите приврзаници просто биле запрепастени. Врховистите не очекувале толку остра реакција на Старикот. Врховистите попаднале во иста замка, каква што тие му подготвувале на Јане. Со оваа акција, Јане Сандански им пратил порака на врховистите, која тие многу јасно ја разбрале. Внатрешната организација, кон врховистичките чети ќе применува ист третма, каков што применува кон андартските и српските чети. Кашинскиот настан бил само еден од многуте во долгатаа борба помеѓу двете организации, меѓутоа ново било во тоа што овој пат имало повеќе жртви, а меѓу настраданите имало познати имиња. По Кашина, борбата продолжила со уште поголема жестокост. По двомесечно молчење, Внатрешната организација излегла со опширно објаснување зошто таа се бори против врховистите, односно да ги објасни своите принципиелни ставови.
Џони Ли Милер
Кариера
Во 2007, Милер бил одбран за улога во новата серија на „Еј-Би-Си“, „Ели Стоун“. Треба да игра лик кој е адвокат и кој верува дека можеби е пророк.
Кашински настан
Хронологија
На 2 јуни 1905 година во Официјалниот додаток на Револуционерен лист било истакнато: Организацијата се зафати да го подготви населението за свесна револуционерна борба; да го заштитува од произволностите на администрацијата, од поткупливоста на судовите, ос експлатацијата на земјовладителите и лихварите, од разбојниците, да му обезбеди поподнослив живот во текот на ослободителната борба, да го подготвува и да го заштитува, за да може еден ден целосно да ја користи слободата која сама ќе си ја извојува. Внатрешните дејци објасниле, дека за да ја заштитат Организацијата од расцеп тие категорички застанале против секое надворешно посегнување, од каде и да доаѓа. А од друга страна биле врховистите кои имале за цел да создадат револуционерно движење надвор од Македонија, без да имаат врска со пробеното население. Внатрешната организацијам истакнала: Денес веќе никој умен човек не мисли дека со такви вештачки движења, потпалени и поддржувани однадвор, Македонија може да се ослободи: Тие на Бугарија би и донеле војна со Турција или со некоја соседна држава, но никогаш слободна Македонија.
Џони Ли Милер
Приватен живот
Милер исто така е поддржувач на Ф. К. Челси. Исто така учествува на маратони од забава, често како поддршка за добротворната организација Менкап (Mencap).
Има многу тетоважи по телото. Три од нив (Издржливост, Истрајност и Дисциплина) веројатно се поврзани со неговиот интерес спрема маратоните. Милер исто така љуби и да свири на саксофон.
Кашински настан
Хронологија
Организацијата објаснила дека таа е принудена да ги прогонува врховистите, не само од идејни разлики, туку и поради практични причини. Односно, според погледите на внатрешните дејци, и да не постоеле никави принципилени разлики помеѓу ВМОК и ТМОРО, Организацијата ќе морала да ги гони врховистите, бидејќи тие егзистирале како нешто посебно од неа, зашто таа не може на својата територија да трпи никаква друга револуционерна организација или корпорација, која не се потчинува на нејзините закони. Организацијата, како и во минатото, истакнала дека нејзините врати се отворени за секого што сака да работи и дека нема потреба од друго групирање на силите, освен ако со тоа се сака да се внесе раздор во македонското дело. ТМОРО на обвинувањата за казнените мерки кои ги спроведувала, одговорила: ''Организацијата има право да казнува: тоа право и го дава населението за кое се бори. Ако султанската влада применува крвави закони за да го одржи во ропство милионското населени, тогаш и Организацијата, која се бори за надминување на таа крвава тиранија, има право да се служи до истото насилство-со смртни казни-со убиства.''
Кашинскиот настан придонел за продор и зацврстување на вистината за македонската борба пред европската јавност. Внатрешната организација, не се борела само против налетите на грчките и српските чети, туку и против четите кои навлегуваат од Бугарија. На страната на серчани застанале повеќе јавни гласила: бугарскиот весник Ден, рускиот Син отечества, бугарските Народни права, списанието Ново време, Балкански новини и др. Во еден допис од Белград, публикуван во весникот Ден, била изнесена констатацијата дека Кашина е прелудиј на онаа градиозно-страшна борба, која допрва ќе почне против сите оние чети, кои со своите национални стремежи сакаат да отворат уште една длабока рана на и онака многу страдалното тело на Македонија, кои сакаат да ја поделат Македонија и да ја онеспособат Македонија и да ја онеспособат за борба против тиранот... Внатрешната организација смело им ја фрли нараквицата на шовинистичките чети, безразлично откаде тие идат и безразлично какви се: бугарски, српски или грчки.
По Кашина, врховистите биле жедни за одмазда и го засилиле притисокот врз селата кои биле лојални на Организацијата. Полковникот Атанас Јанков по колежот во селото Загоричани, заминал со својата чета за да им се одмазди на андартите, меѓутоа се задржал во Пирин и застанал не чело на походот против Внатрешната организација. Какви биле намерите на врховистите дознаваме од Григор, еден од четниците на Јанков, кој испратил писмо до некој свој роднина во Софија. Писмото се нашло во рацете на Организацијата и тоа бил објавено во Револуционерен лист, во него се вели: ''Овие денови ќе го префрлиме Пири за да слеземе во Банско-пространа рамнина, каде што треба да извршиме пресуди над некои села, кои морално и материјално помогнале за разбивање на една наша чета. Таму ќе има оган и нож, којшто може тоа ќе прави.''
Од ова писмото, може да се заклучи дека тактиката на врховистите воопшто не се разликува од онаа на српските и грчките чети, кои ја пустошеле Македонија по Илинденското востание со цел да го зацврстат или прошират влијанието на сопствените држави. Организацијата истовремено морала да војува и против едните и против другите. По Кашинскиот настан, борбата помеѓу ТМОРО и ВМОК се засилила. Четите на двете организациисе чекале, си поставувале заседи, а кога ќе се сретнеле се бореле жестоко. Кон крајот на мај 1905 година, врховистичкиот војвода Кочо Лефтеров ја опколил и нападнал малешевската чета предводена од Душо Желев, во селото Русиново. Во Струмичко, се воделе повеќе крвави битки. Врховистите во оваа област навлегле со неколку чети за да го разбијат Христо Чернопеев и да му го одземат округот. На 23 мај 1905 година се водела најжестоката борба. Струмичката реонска чета се судрила со поручникот Настев. Од врховистите паднале тројца, меѓутоа на помош им дошле Протогеров и Лефтеров со своите чети. Борбата траела пет часа, во текот на која паднале тројца врховисти и двајца организациски борци. Во јуни 1905 година, имало нова борба помеѓу Чернопеев и Лефтеров. Во предвечеријето на Рилскиот конгрес, односите помеѓу двете организации биле влошени до степен на истребување.
Невроза
Невроза — група на функционални ментални нарушувања, вклучувајќи хроничен стрес, но без губење врска со стварноста или халуцинации. Неврозата не е идентична со психозата, која означува губење допир со стварноста. Изразот „невроза“ повеќе не се употребува од страна на професионалните психијатри во САД, а во 1980 година бил отстранет од „Дијагностичкиот и статистичкиот прирачник на менталните нарушувања“ (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders).
Неврозата може да се дефинира како „слаба способност за приспособување кон окружувањето, неможност за промена на животните навики и неспособност за развој на побогата, покомплексна и позадоволна личност“.
Симптоми и причини
Постојат различни видови невроза: опсесивно-принудно нарушување, опсесивно-принудно нарушување на личноста, анксиозност, хистерија, како и разни фобии. Според Ц. Џорџ Бори, порнешен професор на Универзитетот на Шипензбург, симптомите на невроза вклучуваат: анксиозност, тага или депресија, лутина, раздразнетост, ментална конфузија, ниско чувство за самовреднување, различни проблеми во однесувањето (импулсивни или компулзивни дејствија, фобии, летаргија), различни когнитивни проблеми (непријатни и вознемирувачки мисли, повторување на мислите, опсесија, фантазирање, нетивен став и цинизам), итн. Во односите со луѓето, неврозата се манифестира низ зависност, агресивност, перфекционизам, шизоидна изолација, социо-културно несоодветно однесување, итн.
Историја и етимологија
Изразот невроза Изразот „невроза“ е искован од грчкиот збор νεῦρον (неврон, т.е. нерв) и наставката ωσις (оза, што означува „болна или ненормална состојба“). Тој бил создаден од шкотскиот доктор Вилијам Кулен (William Cullen) во 1769 година, означувајќи „нарушувања на осетите и движењата“ предизвикани од „општата состојба на нервниот систем.“ Кулен го употребил овој израз за да опише разни ментални нарушувања и симптоми кои не можела да ги објасни психологијата. Значењето на овој израз било редефинирано од Карл Јунг и Сигмунд Фројд во почетокот и средината на XX век и така изразот продолжил да се употребува во психологијата.
Во 1980 година, изразот „невроза“ бил отстранет од Дијагностичкиот и статистичкиот прирачник на менталните нарушувања“ (DSM) поради одлуката на уредниците на прирачникот да понудат опис на однесувањето наместо опис на скриените психолошки механизми. Уште тогаш, оваа промена предизвикала бројни несогласувања. Според American Heritage Medical Dictionary, изразот невроза „повеќе не е во употреба во психијатриската дијагноза.“
Теоријата на Хорни
Во нејзината книга, „Неврозата и човековиот растеж“, Карен Хорни воспоставила целосна теорија за потеклото и динамиката на неврозата, според која, неврозата е искривен поглед на светот и на себе, определена од компулзивните потреби на човекот наспроти интересот за светот каков што е. Хорни смета дека неврозата се пренесува врз детето од неговото окружување во раното детство при што таа може да манифестира на разни начини:
Според Хорни, слабите анксиозни нарушувања и нарушувањата на личноста се само варијации на неврозата во поглед на степенот на изразеност и на поединечната динамика. Спротивната состојба на невроза Хорни ја нарекува самоостварување – состојба во која личноста реагира на светот со целата длабочина на нејзините спонтани чувства, т.е. личноста ги остварува своите вродени потенцијали. Овој процес, Хорни го споредува со семето, кое расте и станува дрво при што семето цело време во себе го содржи потенцијалот да се развие во дрво.
Теоријата на Фром
Според Ерих Фром, основната причина за појавата на невроза лежи во неуспешниот развој од поврзаноста на детето за мајката до неговата поврзаност за таткото и нивната конечна синтеза. На пример, неврозата се јавува поради тоа што во детството, човекот имал мајка која многу го сакала, но или премногу му попуштала или пак доминирала над него, додека таткото бил слаб и незаинтересиран. Во тој случај, развојот на човекот може да остане фиксиран во раната поврзаност со мајката, т.е. подоцна детето се развива во немоќна личност која е зависна од мајката, која бара заштита, а ѝ недостасуваат татковските квалитети - дисциплина, независност, способност да владее со својот живот. Таквиот човек се обидува да ја пронајде „мајката“ во секого, понекогаш во жените, а понекогаш во силните мажи со авторитет и власт. Од друга страна, ако мајката била студена, рамнодушна и наклонета кон доминација, детето може да ја пренесе својата потреба за мајчинската заштита на таткото и на подоцнежните татковски личности или пак тоа ќе се развие во еднострана личност која го бара таткото и која е приврзана на принципите на законот, редот и авторитетот. Таквиот развој е поинтенизвен, ако таткото е авторитативен, а истовремено е приврзан кон синот. Независно од тоа за каков случај станува збор, неврозата се развива затоа што еден од принципите, татковскиот или мајчинскиот, не успева да се развие или се мешаат улогите на таткото и мајката (во потешките облиџи на невроза).
Желковец (Ранченци)
Желковец — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Ранченци. Наоѓалиштето претставува населба од доцноантичко време.
На 3 км западно од селото, на јужните падини на ридот Желковец, во нивите на Д. Манев има грамади од градежен материјал, а по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови и питоси.
Ревматизам
Ревматизамот е болест која се јавува кај коските и мускулите. Болеста се лекува со первматични лекови и топли бањи, но не секогаш има резултат.
Трње (Пивка)
Трње (словенечки: Trnje) — населба во Општина Пивка во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Берка/Вера
Берка/Вера (Berka/Werra); наречена и Берка на Вера) — град во округот Вартбург, во Тирингија, Германија. Се наоѓа на реката Вера, 19 километри западно од Ајзенах.
Градски единици
Во рамки на градот спаѓаат и следниве места:
Ладислав II
Ладислав II може да се однесува на:
Спаса (Рабетино)
Спаса — археолошко наоѓалиште во кичевското село Рабетино. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа во непосредната близина на селото, каде се гледаат грамади од кршен камен, како и аморфни плочи од гробови. Според мештаните, на ова место се наоѓале остатоци од манастир и некропола.
Мајстор Екхарт
Мајстор Екхарт или Екхарт Хоххајмски (Meister Eckhart, Eckhart von Hochheim, 1260 - 1328) — германски доминиканец и филозоф-мистичар.
Филозофски погледи
Екхарт сметал дека човекот може да ја спознае само негацијата, но никогаш не може да го спознае квалитетот на врховната реалност. Според него, „во меѓувреме, човекот не може да знае што е Бог, дури и кога одлично би знаел што не е Бог... Така, задоволен со ништо, духот тежнее кон највиското до сите добра.“ Понатаму, тој вели: „Божественото Едно е негација над негациите, одрекување над одрекувањата... Секое суштество содржи негација: тоа негира дека постои она другото.“ Оттука, според Екхарт, Бог е „апсолутно Ништо“, т.е. тој тврдел дека Бог му се открил на Мојсеј со „апсолутно ништо“. Екхарт тврдел дека крајната цел во верата е соединувањето со Бога. Според неговите зборови: „Ако сум преобразен во Бога и ако тој ме соедини со себе, тогаш низ живиот Бог нема разлика меѓу нас... Некои луѓе замислуваат дека ќе го видат Бога, дека ќе го видат како тој да стои онде, а тие овде, но не е така. Бог и јас - ние сме едно. Спознавајќи го Бога, јас го внеусвам во себе. сакајќи го Бога, јас продирам во него.“
1537 во архитектурата
1537 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Папа Инокентиј XIII
Инокентиј XIII (лат. Innocentius PP. XIII; 13 мај 1655 - 7 март 1724) — римски папа од 8 мај 1721 до 7 март 1724. Потекнуал од благородничко семејство, од кое во XIII век потекнувал и папата Инокентиј III. Бил воспитуван како Езуит, а ја исполнувал и функцијата на апостолски нунција. Во моментот кога бил избран за папа, тој бил тешко болен. Умрел по три години од неговиот избор.
Список на видови врби
Во светот постојат околу 350 видови врби. На оваа листа се дадени околу една третина од нив.
Бигорски манастир
Бигорски манастир Свети Јован Крстител (или Свештена бигорска обител) — манастир што се наоѓа на патот помеѓу Гостивар и Дебар во непосредна близина на селата Ростуше, Битуше, Велебрдо и Требиште, по течението на реката Радика во Западна Македонија.
Историја
Според Бигорскиот поменик, како и според записот на чудотворната икона на Свети Јован Крстител, манастирот бил основан од страна на монахот Јован Дебранин во 1020 година. Во врска со постанокот на Бигорскиот Манастир, преродбеникот Јордан Хаџи-Константинов Џинот пишува:
„Во Дебар суштествува една велика обител, наречена Бигор, т.е. храм на ‘Светиот Претеча и Крстител Јован’... Тука има од 15 до 20 калуѓери, и непрестајно Му се служи на Бога бескрвна жртва. Оваа обител е ѕидана од царот Самоил… По паѓањето на бугарското царство оваа обител била запустена и разорена сè до темелите, а после биле обновена од многу работливите монаси“.
Ваквото известие на Џинот доаѓа веројатно од раширеното мислење дека Јован Дебарски бил близок роднина на царот Самоил. За тоа пишува и Г. Трајчев:
„Има луѓе кај нас, коишто допуштаат дека Јован произлегувал од родот на цар Самуил. Некои дури го сметаат Јована за најмалиот брат на Мојсеј, Арон, Давид и Самуил“. Но потоа заклучува: „Историјата, меѓутоа, не споменува за такво блиско сродство. Неосновано е, а следствено и недокажано таквото мислење“.
Освен во Поменикот, годината 1020 се спомнува уште и на самата чудотворна икона на Свети Јован Крстител, поточно на една плочка од сребрената кошула:
''С(вя)тая и чудотворная егω икона с(вя)таго Иωана Пре(д)теча ωблече ся во время смїренаго игумена архимандрита Михаила и архимандрита Харитона сω братиями. 1885. Старата икона е ҂ a҃к'' (= 1020).
Кога К. Балабанов во почетокот на 70-те години на минатиот век го извадил сребрениот оков од иконата, открил дека на неа пишува:
Поменї раба твоегω Їванъ монахъ.
„Лѣта ωтъ Хр҇ста  ҂АѾЛД  великїй и вѣчнїй поменикъ да помнуется на всякїй день“, и веднаш потоа: „Первий ктиторъ Іванъ монахъ“.
†СЕЙ С(ВѦ)ТЫЙ ОБРАЗЬ Ч(ЕС)ТНАГѠ ІѠАНА ПРЕ(Д)ТЕЧИ, ИЗЪ ОБРАЖЕНЪ Ѿ Ч(ЕС)ТНІѦ И ЧОУДОТВОРНІѦ И САМОПРИШІѦ ЕГѠ ИКОНѢ, СІѦ ЧОУДОТВОРНАѦ И Б(О)ЖЕ(С)ТВЕНАѦ ИКОНА, С(ВѦ)ТАГѠ ІѠАННА ПРЕ(Д)ТЕЧИ, САМА ПРИШЛА, НАМѢСТѢ СЕМЪ л҃г ЛѢТА СЕДАЛА НАМѢСТѢ СЕМЪ БЕЗЪ ПОКРОВА И ПОДЪ НЕѦ ИСКИТѢЛЪ ИСТОЧНИКЪ ВОДИ ПРИСЛАДКЇѦ, И ПОТОМЪ ИЗЪѠБРѢЛЪ Ю НѢКЇЙ ХР(ИС)ТОЛЮБИВЫЙ МОНАХЪ НАРИЦАЕМИ ИВАНЪ, И СОГРАДИЛАСѦ МАЛАѦ Ц(Е)РКОВЪ И СОБРАЛЕСѦ МНОГОУ ПОСТНИЦИ, ВО ЛѢТА Ѿ ХР(ИС)ТА, а҃к, НЫНѢ СО БОЖЇЮ ПОМОЩЪ ѠГРАДИСѦ ВЕЛИКЇЙ МОНАСТИРЪ И Ц(Е)РКОВЪ НОВАѦ СО МНОГЇА ПАЛАТИ И ПРЕКРАСНАѦ ТРАПЕЗАРЇА, ВТОМЪ ВРЕМѦ ѠБРѢТЕСѦ КТИТОРЪ СМИРЕНЇЙ ИГОУМЕНЪ АРСЕНЇѦ АРХИМАНДРИТА С БРАТЇАМИ. ВО ЛѢТА Ѿ ХР(ИС)ТА а҃ѿла. М(ЕСЕ)ЦА ЇАНОУАРЇА л҃ ДЕНЪ. ИЖЕ ВО ДЕБРЪСКОЙ ЕПАРХІЙ ѠБРѢТАЕТСѦ МОНАСТИРЪ С(ВѦ)ТАГѠ ІѠАННА ПРЕ(Д)ТЕЧИ ОУСЕКНОВѢНЇЕ.
Во XVI век манастирот бил целосно разрушен од страна на отоманската власт и од целиот комплекс не останало ништо. Од помениците, исто така, се дознава дека манастирот бил повторно обновен во 1743 година, од страна на јеромонахот Иларион кој бил и првиот игумен на Бигорскиот манастир во поново време. Впрочем, низ сета историја на манастирот, како негов градител и возобновител се јавува месното македонско население, од областите на Река и Дебарско.
Името на манастирот доаѓа поради фактот што објектот бил изграден од бигор. Бигорскиот манастир го сочинуваат манастирската црква која е посветена на Јован Крстител, костурницата, сместена до самата црква, сејменската одбранбена кула, комплексот манастирски конаци, како и новоизградените гостински конаци.
Монашко братство
Монашкиот живот во манастирот е обновен во 1995 година, со доаѓањето на сегашниот игумен Епископ Антаниски г. Партениј. Новиот игумен г. Партениј го затекнал Манастирот духовно замрен, пуст и оставен на забот на времето и уште од самиот почеток се соочил со многубројни тешкотии, при повторното духовно заживување на ова светилиште. Но, свесен дека за монахот вистинската Божествена љубов се наоѓа во болката за спасението на својата душа и во болката за спасението на целиот свет, тој се определил да им служи на другите, и покрај големите искушенија. Знаејќи дека духовната обнова на секој Манастир започнува, пред сè, со обновата на литургискиот живот, игуменот г. Партениј го вовел редовниот деноноќен, седмичен и годишен богослужбен круг, според типикот на светата православна Црква, којшто вклучува: вечерна, повечерие, полуноќница, утрена, часови, Божествена Литургија и останатите богослуженија. Секако, посебен и најдрагоцен Божји дар и благослов за нашата Свештена Обител е обновата на православното старчество, коешто е венец на духовниот подвиг. Духовното раководство на старецот, преку светите тајни исповед, покајание и причест, е срце на духовниот живот, од коешто исходи божествената воскресенска благодат, што ги преобразува душите на луѓето. Сето тоа привлече голем број верници, кои, заедно со возобновеното општежително монаштво, станаа дел од духовната преродба што ја зафати и целата наша Татковина. Така, манастирот и денес, како грижлива и чедољубива мајка, повторно ги повикува сите свои чеда и, подобно на коработ на праотецот Ное, ги отвора своите врати за да ги спаси верните од духовниот потоп. Секој што доаѓа овде е повикан да стане сопричесник на оваа духовна средина, каде што царува главата – Христос и каде што слегуваат Неговите прославени членови – Светиите, за да заедничарат со верните во Божественото богослужение.
Денес братството брои околу 30 монаси, кои живеат според општежителните правила на Света Гора Атонска.
Братството на манастирот традиционално го чува Мијачката гарда, која е облечена во посебни свечени костими од овој крај.
Празнувања
Главниот празник на манастирот, манастирската слава, е Отсекувањето на главата на свети Јован Крстител, на 29 август по стар стил, односно 11 септември по нов стил и другиот втор празник е Раѓањето на свети Јован Крстител, на 23 јуни/7 јули. Други помали слави се Споменот на чудото на пресвета Богородица со иконата „Достојно е“, на 11/24 јуни. Освен тоа, торжествено се слават и празниците и Рождеството Христово, Успение на Пресвета Богородица на 15/28 август, именденот на игуменот Епископ Партениј, на 07/20 февруари, а особено торжествено се празнува Воскресението.
Иконостас
Внатрешното уредување и декорација на црквата го започнал Игуменот Арсениј уште во 1810 г. До крајот на својот живот, игумен Арсениј ќе стане најзаслужен за ангажирањето на иконописци и зографи.
Најубавиот украс во црквата и она по што е најпознат овој храм, е секако прекрасниот и единствен од ваков вид во Православието – иконостас, врвно дело на мијачките копаничари, кои, по својата вештина на обработка на дрвото, останале ненадминати и до ден денес. Тоа се прочуените Петре Филиповски – Гарката  од с. Гари, со својата тајфа и Макариј Фрчковски од Галичник. Тие ова монументално дело го завршиле за зачудувачки кратко време, од 1830 до 1835-та год.
По својата архитектоника тој е сличен на двокатните иконостаси, што најпрво ги среќаваме на Атос (Света Гора), а потоа и по целиот Балкански Полуостров. Желбата на Арсениј била – иконостасот на манастирот да биде еден од најубавите до тогаш. Затоа решил да ги ангажира најдобрите мијачки копаничари и најдобрите зографи за тоа време, што придонело иконостасот да ги надмине сите други со својата уникатност. Тоа го потврдува и Дамјан Арсов, некогашен жител на Дебар, кој во 1895 г. изјавил дека како иконостасот во Бигорскиот манастир немало ни на Света Гора, а ја обиколил сета.
Она што го прави единствен и неповторлив иконостасот, е употребата на човечката фигура. Тука мијачките копаничари ја покажале сета своја вештина, сместувајќи, на релативно мал простор, значителен број на сцени од Стариот и Новиот завет. Овие сцени се прикажани на таков начин, што ни се пренесува драматичноста на целата ситуација, како да е жива и реална, како да се одвива пред нашите очи. Покрај човечката фигура, во декорацијата на иконостасот присутни се и разновидни животни, како и цветни мотиви. Сиот тој сплет е остварен во една пријатна хармонија, преку претходно изготвениот цртеж – план на мијачките резбари. Нивната стрпливост да длабат во дрвото и на толку мал простор да изрезбаат толку голем број на сцени од Светото Писмо, буди вистински восхит кај луѓето. Тоа што го создадоа овие резбари не можеме да го сретнеме ниту на Света Гора, ни кај епирските резбари, а најмалку кај резбарите од Балканските резбарски школи.
Иконостасот е прилагоден на димензиите на црквата. Затоа овде се наоѓаат три реда икони, што е редок случај, бидејќи почесто се среќаваат иконостаси со само два реда икони. Налик е на светогорските иконостаси од XIX век, со централно поставени царски двери и два странични влеза, на јужната и северната страна. Царските двери се двокрилни и богато исполнети со резби и иконопис со претстава на „Благовештение“. Покрај „Благовештението“, мајсторите резбари изработиле уште една композиција од животот на Христа, потоа едно од неговите чуда – Исцеление на слепиот, како и „Истерувањето на трговците од храмот“.
Резбаните правоаголни табли под престолните икони се најубавиот дел на иконостасот во Бигорски. На овие табли е потврдена виртуозноста на мијачките копаничари, нивната недостижност во резбарството. Тука, на овие простори, каде се претставени повеќе од петстотини човечки и околу двесте животински фигури, илустративно е претставен Стариот и Новиот завет. Од Стариот завет се издвојуваат: „Жртвата Авраамова“, „Првиот грев“ и „Прогонувањето на Ева и Адам од рајот“, „Каиновото убиство“ и др. Новиот завет започнува од втората табла, со животот на Богородица. Мијачките копаничари од тајфата на Петре Филиповски кои работеле на иконостасот, како да сакале да ја искажат сета своја благонаклоност и почит кон Божјата Мајка – Богородица, изработувајќи четиринаесет сцени од нејзиниот живот. На втората табла централното место го зазема Богородица со Христос. Лево од неа е „Благовештението“, а на десната страна карактеристично е „Поклонението на тројцата источни цареви“, кои носат дарови и се поклонуваат пред Богородица. Тука доста импресивно е прикажано и „Бегството на Богородица во Египет“. Во изразот на лицата од оваа сцена, предаден е психолошкиот елемент во драмата што ги снашла витлеемските деца, заклани по наредба на царот Ирод.
На следните табли прикажан е животот и страдањата на нашиот Господ Исус Христос. Централно е претставена „Тајната вечера“, лево е „Јудиното предавство“ и „Молитвата во Гетсиманската градина“, а на десната половина продолжуваат композициите: „Патот на Голгота“, „Неверен Тома“, „ Христос пред Пилат“ и др.
Под престолната икона на Св. Јован Крстител се претставени повеќе сцени од неговиот живот. Тука се прикажани „Рождеството на Св. Јован“, „Роденденот на Ирод“, „Танцот на Саломија“ и др., меѓу кои најубаво е претставено „Отсекувањето на главата на Претечата“.
Најгорниот дел од иконостасот е еден од најимпресивните и него го красат големиот крст од Распетието Христово и неговите придружни делови. Ваквиот крст е честа појава кај резбаните иконостаси во поствизантискиот период, особено во XVII, XVIII, и XIX век и претставува символ на верата, спасението и победата. Ламјите што се претставени во подножјето на крстот, го симболизираат злото победено од Христа.
Икона на Свети Јован Крстител
Покрај иконостасот, манастирот е познат и по иконата на Св. Јован Крстител за која се верува дека има чудотворна моќ. Според преданието, иконата ја нашол монахот Јован во 1020 година. Таа сама дошла до местото каде што подоцна бил изграден манастирот и лебдела над изворите на реката Радика. Во XVI век, во времето на султанот Селим II, Османлиите го запалиле манастирот, а иконата мистериозно исчезнала за потоа, уште помистериозно да се врати неоштетена. Во манастирските списи е запишано дека иконата на свети Јован Крстител 35 години не била заштитена и дека дури во 1885 година иконата е обложена со сребрен оклоп. На иконата Јован Крстител е претставен како светец-трирачник. Се верува дека лотретата рака е благосвувачка и дека иконата им помага на родителите кои не можат да добијат деца.
Легенда
Според легендата, некој бег од Албанија во текот на XVI век дошол во манастирот на поклонение. Наредната година тој добил син и сиот свој имот му го подарил на Свети Јован. Тој ветил и дека ќе праќа маслиново масло во манастирот зашто такво масло се произведувало на неговиот имот. Денеска месните жители сметаат дека на имотот на бегот постои табла на која е испишано името на светецот.
Свети мошти
Во наосот, во големиот кивот изработен во 1834 година по нарачка на игуменот Арсениј, има делови од моштите на:
Моштите биле донесени од Цариград, од страна на Хаџи Наќе од Белчица, во 1820. Во кивотот, исто така, е вградена честичка од чесниот крст, донесена во 2000 година.
Во олтарот се чуваат и мошти на:
Манастирски комплекс
Во манастирскиот комплекс има отворено „Галерија на икони“. Во галеријата има изложено околу седумдесетина икони и истите датираат од XII век, XIII век и XIX век. Галеријата започнала со икони од првата половина на XVII век, и се проследени со Христовиот живот од благовештението, од рождеството, крштевање Христово, преображение, влегувањето во Ерусалим, распнувањето, воскресението, вознесението и успението на Пресвета Богородица.
Во притворот на црквата во 1871 година се наоѓале фреските на Св. Климент Охридски, Св. Наум, Св. Јован Владимир, Свв. Кирил и Методиј, Св. цар Борис и Св. цар Иван Шишман Бугарски. Според бугарскиот новинар Светослав Терзиев, денес имињата на бугарските владетели Борис и Иван Шишман се преправени во Стефан Дечански и Лазар Хребељановиќ, за време на српската управа на Македонија 1913-1941 година.
Во манастирот Бигорски има остатоци од црквата што потекнува од XVI век, односно од XVII век и XVII век, од која сè уште се чуваат големите икони. Најстарите, поточно од XVI век се реставрираат во Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата.
Занимливости
Во комплексот на манастирот се снимени делови од македонскиот филм „Мис Стон“. На 15 април 2022 година, под режија на Илија Ико Каров, бил издаден филмот насловен „1000 години Сведок на Светлината“, посветен на јубилејот на манастирот. Во него е прикажан монашкиот живот на Светата Бигорска обител.
Пожарот во манастирот
На 30 септември 2009 година, во манастирскиот комплекс избувнал пожар при што целосно изгорел стариот конак, горниот палат, две трпезарии, гостинската просторија, кујната, библиотеката и монашките живеалишта.
Библиотека
Манастирот е дом на бројни значајни македонски средновековни црковни текстови, како што се:
Ладислав III
Ладислав III може да се однесува на:
Данкмарсхаузен
Данкмарсхаузен (Dankmarshausen) — општина во округот Вартбург, во Тирингија, Германија.
Светораче (археолошко наоѓалиште)
Светораче — археолошко наоѓалиште во кичевското село Светораче. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа на една мала височинка што се наоѓа во селото, во непосредната близина на резервоарот за вода, каде мештаните откопале повеќе гробови градени од камени плочи во кои, покрај скелетите, имало и керамички садови.
1536 во архитектурата
1536 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Никита Печерски
Никита Печерски е христијански светец, епископ на Новгород и дел од Киевско-печерската лавра. Никита е почитуван од страна на Руската православна црква.
Бил роден во Како монах, не го послушал игуменот, се оддалечил од манастирот и се затворил во една келија. Според христијанските верувања, еднаш кога Никита бил на молитва, му се јавил ѓаволот во вид на светол ангел и му рекол: “'Немој повеќе да се молиш, туку читај книги, а јас ќе се молам за тебе'!” Никита послушал, престанал да се моли и почнал да чита книги. Го читал само Стариот завет, а Новиот завет никако не можел да го отвори затоа што тоа не му го дозволувала ѓаволската сила. Со помош на ѓаволот и пророкувал и тоа само лоши дела, кражби, палежи и останати лоши дела што му се познати на ѓаволот. Најпосле, светите отци печерски увиделе дека Никита паднал во ѓаволска измама, па почнале да се молат на Бога за него. Никита се повратил, ја увидел пропаста во која бил, горко се покајал за непослушноста и гордоста и се упатил по вистинскиот пат. се упокоил во 1108 година.
Православната црква неговиот ден го чествува на 31 јануари.
Петрилово (Ранченци)
Петрилово — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Ранченци. Наоѓалиштето претставува вила рустика од доцноантичкото време.
Милан Гашиќ
Милан Гашиќ (роден во Крушевац, на 13 ноември 1993) е српски фудбалер кој моментално настапува за екипата на Трајал. Во исто време ги извршувал функциите капитен на тимот и спортски директор. Тој е среден син на директорот на Безбедносно информативната агенција и поранешен министер за одбрана на Република Србија, Братислав Гашиќ. Гашиќ бил член на помладите категории на локалните клубови Трајал и Напредак. Подоцна до својата 20-та година, аматерски играл во пониско рангираниот фудбал. На јавноста ѝ станал познат на почетокот на 2014 година, кога тренирал два дена со тимот на Црвена ѕвезда, што веднаш било поврзано со политичкиот ангажман и позиции на неговиот татко.
Гашиќ професионалната кариера ја започнал во екипата на Младост од Лучани со кој го освоил трофејот од Првата лига на Србија во сезоната 2013/14. Подоцна променил неколку клубови, а во периодот од 2015 до 2017 година бил член на екипите на Напредак од Крушевац и на Борац од Чачак, а во меѓувреме бил отстапен како позајмен играч во екипите на Темниќ и Колубара.
Во 2017 година, Гашиќ му се придружил на својот постар брат Владан во водењето на фудбалскиот клуб Трајал, прифаќајќи ја позицијта на спортски директор. Во тој период клубот се натпреварувал во Западната зона, 4-та лига по квалитет во српскиот фудбал, додека во следните две сезони се пласирал во Првата лига на Србија. Гашиќ за времето на натпреварувачката сезона 2017/18 година одиграл 28 натпревари и постигнал 10 голови во сите натпреварувања.
Почетоци
Бидејќи е роден во Крушевац, Гашиќ играл за помладите категории на играчи во локалните клубови Трајал и Напредак, а рекреативно се занимавал и со мал фудбал. Подоцна се преселил во нисколигашкиот клуб на Јединство 1936, со седиште во градската населба Мудраковац, за кој ги одиграл своите први сениорски натпревари. Подоцна, откако заминал да студира во Белград, се приклучил на екипата на Земун, чиј генерален директор во тоа време бил Горан Буњевчевиќ, каде како играч до 20 години имал право да игра како бонус играч и во Српската Лига на Белград. Во средината на 2013 година Гашиќ заработил повреда, поради што го пропуштил остатокот од календарската година. На почетокот на 2014 година Гашиќ одговорил на првиот повик на тогашниот тренер на Црвена ѕвезда, Славиша Стојановиќ, пред продолжението на сезоната во Српската Суперлига. Тој останал во клубот на Црвена ѕвезда на дводневна проба, по што си заминал од политички причини.