cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лесковец
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година населението броело 249 жители. Боривое Милоевиќ малку подоцна го спомнува со 50 македонски куќи, а во 1920 г. броело 238 лица. Во 1926 г. селото е преименувано во Лептокариес, што е буквален превод на македонското име.
Иако не настрадало во Граѓанската војна, населението значително опаднало во текот на 1960-тите поради иселувања во прекуокеанските земји. Подоцна се одржало устојчиво, но почнало значајно да опаѓа во 2000-тите, при што во него во 2011 г. се збележани само 62 лица.
Според истражување од 1993 г. селото е чисто „словенојазично“ и во него македонскиот јазик е зачуван на високо ниво.
Цркви
Селска слава е Мала Богородица, на 8 септември.
Стопанство
Населението претежно се занимава со огледување на тутун, а застапено е и сточарството.
Агнес Мартин
Агнес Бернис Мартин (22 март 1912 - 16 декември 2004 година), била американска апстрактна сликарка. Нејзината работа е дефинирана како „есеј во дискреција за внатрешноста и тишината“. Иако често ја сметаат или ја нарекуваат минималист, Мартин се сметала себеси за апстрактен експресионист. Таа била наградена со Национален медал за уметност од Националниот фонд за уметности во 1998 година. Таа беше избрана за Кралската канадска академија за уметности во 2004 година.
Личен живот
Агнес Бернис Мартин е родена во 1912 година во Шкотска. Од 1919 година, почнала да живее и расте во Ванкувер. Подоцна, во 1931 година, се преселила во Соединетите Држави за да и помогне на својата бремена сестра Мирабел во Белингем, Вашингтон. Во 1950 година, добила американско државјанство. Мартин студирала на Универзитетскиот колеџ за образование во Западен Вашингтон, Белингем, Вашингтон, пред да ја добие својата диплома (1942) на Течерс колеџот, Универзитетот Колумбија. Додека живеела во Њујорк, Мартин се заинтересирала за модерната уметност и бил следела уметници како: Аршил Горки (1904–1948), Адолф Готлиб (1903–1974) и Џоан Миро (1893–1983). Таа посетувала многу часови во студио на Тицирс Колеџ и почнала сериозно да размислува за кариера како уметник.
Кариера
Нејзината работа е најтесно поврзана со Таос, со некои од нејзините рани дела видно инспирирани од пустинската средина во Ново Мексико. Сепак, има силно влијание од нејзиното рано воспитување во руралните средини на Канада, особено огромните и тивки прерии во Саскачеван. Додека се опишувала себеси како американски сликар, таа никогаш не ги заборавила своите канадски корени. Некои од раните дела на Мартин се опишани како поедноставени земјоделски полиња, а самата Мартин ја оставила нејзината работа отворена за толкување, охрабрувајќи ги споредбите на нејзините неукрасени, монохроматски платна со пејзажи.
Таа се преселила во Њујорк на покана на уметничката и сопственичка на галерија Бети Парсонс во 1957 година (тие се запознале пред 1954 година). Таа година, таа се доселила во Коентис Лип во долниот дел на Менхетен, каде што нејзините пријатели и соседи, од кои неколку биле исто така поврзани со Парсонс, биле и Роберт Индијана, Елсворт Кели, Џек Јангерман и Ленор Тауни. Барнет Њуман активно ја промовирал работата на Мартин и помогнал да се постават изложбите на Мартин во галеријата Бети Парсонс, во доцните 1950-ти. Друг близок пријател и ментор и бил Ад Рајнхард. Во 1961 година, Мартин дала придонес во краткиот вовед во брошурата за првата самостојна изложба на нејзината пријателка Ленор Тауни, а ова е единствен пат кога таа пишувала за работата на колега уметник. Во 1967 година, Мартин го напуштила својот живот во Њујорк. Меѓу причините биле смртта на нејзината пријателка Ад Рајнхард и раскинувањето со уметничката Криса со која Мартин се забавувала во текот на 1960-тите. Во нејзините десет години во Њујорк, Мартин честопати била хоспитализирана за да ги контролира симптомите на шизофренија кои се манифестирале на повеќе начини, вклучително и звучни халуцинации: во неколку наврати таа примала електроконвулзивна терапија во болницата Белви во Менхетен. Откако Мартин го напушта Њујорк, се сели во Галиштео, Ново Мексико (1977-1993). Во двата домови во Ново Мексико, таа сама изградила структури од тули од керпич. Таа се враќа на уметноста дури во 1973 година и свесно се оградува од општествениот живот и општествените настани. Таа спработувала со архитектот Бил Кац во 1974 година и изградила куќа на дрво кое ќе го користи како нејзино студио. Истата година, таа завршила нови слики кои од 1975 година биле редовно изложени.
Уметнички стил
Мартин го пофали Марк Ротко што „достигна нула за ништо да не застане на патот на вистината“. Следејќи го неговиот пример, Мартин исто така се сведе на најредуктивните елементи за да поттикне перцепција на совршенството и да ја нагласи трансцендентната реалност. Нејзиниот препознатлив стил беше дефиниран со акцент на линијата, мрежите и полињата со исклучително суптилна боја. Особено во годините на нејзиниот пробив во раните 1960-ти, таа создаде 6 × Квадратни платна од 6 метри кои беа покриени со густи, ситни и нежно исцртани графитни решетки. На изложбата Системско сликарство од 1966 година во музејот Соломон Р. Гугенхајм, решетките на Мартин беа прославени како примери на минималистичка уметност и беа закачени меѓу делата на уметниците како Сол Левит, Роберт Рајман и Доналд Џад. Сепак, иако минималистички по форма, овие слики беа сосема различни по дух од оние на нејзините други минималистички колеги, задржувајќи мали недостатоци и непогрешливи траги од раката на уметникот; таа бегаше од интелектуализмот, фаворизирајќи го личното и духовното. Нејзините слики, изјави и влијателни списи честопати одразуваа интерес за источната филозофија, особено таоистичката. Поради додадената духовна димензија на нејзината работа, која станува сè подоминантна по 1967 година, таа претпочита да биде класифицирана како апстрактен експресионист.
Мартин работела само во црно, бело и кафено пред да се пресели во Ново Мексико. Во 1973 година, таа се враќа на уметноста и произведува портфолио од 30 сериграфи, На чист ден. За време на нејзиниот престој во Таос, таа вовела лесни пастелни потези и бои кои треперат во променливата светлина. Подоцна, Мартин ја намалила големината на нејзините слики од 72 × 72 квадратни слики на 60 × 60 инчи и почнува да користи ленти со етерична боја.
Лоренс Аловеј забележувал дека Мартин е од првата генерација уметници во стилот на апстрактен експресионизам, што е значајно и „ја покажува нејзината посветеност на возвишената тема“ и нејзината способност да ја „преобрази во јазикот на сликарството што на делата им дава аура на тивко достоинство“.
Изложби
Покрај учеството на меѓународните групни изложби како што се Биеналето во Венеција (1997, 1980, 1976), Биеналето Витни (1995, 1977) и Документа, Касел, Германија (1972), Мартин е добитник на повеќе награди вклучувајќи ја и наградата за животно дело во име на Женската група за уметност на Асоцијацијата за уметност на колеџот (2005); Соработник на Американската академија за уметности и науки (1992); гувернерската награда за извонредност и достигнувања во уметноста дадена од гувернерот Гери Џонсон, Санта Фе, Ново Мексико (1998); Националниот медал за уметности доделен од претседателот Бил Клинтон и Националниот фонд за уметности (1998); Наградата за истакнат уметник за животно дело од Асоцијацијата за уметност на колеџот (1998); Златен лав за придонес во современата уметност на Венециското биенале (1997); наградата Оскар доделена од австриската влада (1992); наградата Алексеј фон Јавленски доделена од градот Висбаден, Германија (1991); и избор на Американската академија и Институтот за уметности и книжевност, Њујорк (1989).
Колекции
Делото на Мартин може да се најде во големите јавни збирки во САД, вклучувајќи го и Музејот на уметност во Ново Мексико, Санта Фе, НМ; Уметничка галерија Олбрајт-Нокс, Бафало, Њујорк; Фондацијата Чанати, Марфа, Тексас; Музеј и градина на скулптури Хиршхорн, институција Смитсонијан, Вашингтон; Музеј на современа уметност во Лос Анџелес ; Колекцијата Менил, Хјустон, Тексас; Метрополитен музеј на уметност, Њујорк; Музејот на модерна уметност, Њујорк; Национална галерија на уметност, Вашингтон, ДЦ; Музеј на уметност Нелсон-Аткинс, Канзас Сити; Музеј на модерна уметност во Сан Франциско ; Соломон Р. Музеј Гугенхајм, Њујорк; Wadsworth Atheneum Museum of Art, Хартфорд; Вокер уметнички центар, Минеаполис; Музеј на американската уметност Витни, Њујорк; и Des Moines Art Center, Des Moines, IA, меѓу другите. Нејзината работа е и е дел од постојаните изложби на Dia Art Foundation, Beacon, Њујорк.
Сплајн
Кај сметачката графика, сплајновите се мошне застапени криви бидејќи се едноставни за конструирање, просто и точно се вреднуваат, и поради нивната способност да прават приближности на сложени облици прилагодување и интерактивна конструкција на криви.
Поимот „сплајн“ (spline) е преземен од еластичните свитливи лајсни што се користат во бродоградбата и проектирањето за исцртување на глатки криви облици.
Дефиниција
Сплајнот е расцепкано-полиномна реална функција
на интервал [a,b] составен од k подредени разделени подинтервали со На секој интервал i, функцијата S е полином така што
Редот на сплајнот (n) е еднаков на највисокиот ред на присутните полиноми, а полиномите треба да бидат такви што S(t) е непрекината и n-1 пати изведлива и во внатрешните јазолни точки. Ова значи дека во сите внатрешни јазолни точки за сите
Ако сите подинтервали се со иста должина, тогаш велиме дека сплајнот е рамномерен. Ако не се, тогаш сплајнот е нерамномерен.
Во голема мера најзастапени се кубните сплајнови, т.е. сплајновите од ред 3, бидејќи се користат за сплајнова интерполација која ја симулира функцијата на сплескани сплајнови.
Изведување на кубен сплајн
каде A и B се определуваат: и
Можеме лесно да покажеме дека овој сплајн ги пресретнува сите подредени парови, а има втор извод кој ги зачувува бараните изводи од втор ред во секоја позната точка.
За жал, изводите од втор ред не се познати и мора да ги пронајдеме. Ова можеме да го направиме со наложување на условот на непрекинатоста на првиот извод помеѓу интервалите. Ова значи дека изводот од кубниот сплајн вреднуван со интервалот ( x_{j-1} ,   x_j  ) мора да е еднаков на оној вреднуван со интервалот ( x_{j}   ,   x_{j+1}  ). Вака го добиваме следниов збир N-2 равенки со N непознати (вторите изводи):
За да формулираме поблем што не е недоодреден, така што добиениот кубен сплајн ќе биде уникатен, ќе мора да назначиме уште два услова. „Природниот кубен сплајн“ користи услов на нулта закривеност во крајните точки на сплајнот,. Друга можност е да избереме први изводи во крајните точки и да ги замениве во првоизводната равенка за да ги исполниме преостанатите две равенки.
На крајот, изводот од кубниот сплајн се добива од решението на гореопишаните N равенки, и замената на второизведените решенија во сплајновата равенка, S^3(x). Бидеќи секое решено закривување е поврзано (во однос) само со закривеноста на соседните делови, матрицата на решението на еден кубен сплајн секогаш ќе биде тридијагонална матрица и така може да се реши со O(N) операции со постоечки алгоритми на тридијагонална матрица.
Примери
Еве прост пример за квадратен сплајн (од степен 2):
за кое S'(0)=2.
Еве прост пример за кубен сплајн:
бидејќи и
Еден пример кајшто применуваме сплајнови за составување на ѕвоновидната крива на веројатносната распределба се Ирвин-Холовите полиноми:
Историја
Пред ерата на сметачите, пресметките се вршеле рачно и затоа се применува ле функции како скалестата функција. Со доаѓањето на сметачите, сплајновите ги замениле полиномите најпрвин во интерполацијата, а потоа почнале да се користат за конструирање на глатки и еластични облици кај сметачката графика.
Сплајновите за прва пат се споменуваат во трудот на романскиот математичар Исак Јакоб Шенберг од 1946 што е веројатно првиот пример за употребата на „сплајн“ во смисла на глатка, расцепкана полиномна приближност. Меѓутоа овие идеи влечат корени во авиоконструкторството и бродоградбата.
Сплајнот како алатка (закривена лајсна) нашол примена во конструкцијата на авиони во Британија за време на Втората светска војна. Ваквото моделирање на крилата е позајмено од бродоградбата, кајшто овој облик се користел за исцртување на трупот на пловилото.
Во автоконструкторството, сплајнот се појавил независно на неколку места. Пионери во неговата употреба се Пол де Кастелжо од Citroën, Пјер Безје од Renault и Гарет Биркхоф, П.Р. Гарабедијан и Карл де Бор од General Motors.
Драгожани
Драгожани — село во Општина Битола, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Пелагонија, поточно во Битолското Поле, од левата страна на патот Битола - Демир Хисар - Кичево.
Историја
Во XIX век селото било дел од Битолската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Драгожани живееле 130 жители, сите Македонци.
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Драгожани имало 80 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот од 2002 година, селото Драгожани брои 156 жители, од кои 155 Македонци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 117 жители, од кои 112 Македонци, 3 Албанци и 2 лица без податоци.
Родови
Драгожани е македонско православно село, во кое живеат доселенички родови. Селото потекнува од првата половина на XIX век.
Родови во Драгожани се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 198 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 106 гласачи.
Гаџа
44.1896°N, 10.94482°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 44.1896°N, 10.94482°W Гаџа е италијански производител на машини за кафе, за еспресо, како и за мали кујнски апарати. Команијата е во сопственост на Саеко.
Историја
Основачот, Џовани Ахил Гаџија (1895–1961), аплицирал за патент (патент број 365726) за првата модерна машина за кафе без пареа на 5 септември 1938 година, која се користела комерцијално во неговото кафуле. Машината ја принудува вода да тече преку талог од кафето под висок притисок, создавајќи „крема“ што е единствена за еспресото.
Компанијата Гаџа е основана во 1947 година, а старувала со работа во 1948 година. Прво произведувала машини за комерцијална употреба, но набргу потоа ја издала Гилда, својата прва домашна машина.
Успехот дошл кога барот Мота & Бифи во Галериа Виторио Емануел, во Милано, ја инсталирал машината Гаџа и имало редица од клиентите. Првично, машините за кафе произведени од Гаџа биле исклучиво за професионална употреба, во 1977 година производството било проширено на машини за кафе за домашна употреба. Синот на Џовани, Камило, со неговиот партнер Армандо Миљорини, го проширил бизнисот на Навигли, но наишол на економски тешкотии. Во 1989 година компанијата, која имала обрт од над 56 милијарди лири, ја сменила сопственоста и била продадена на австро-американскиот бизнисмен Герхард Андлинлер.
Гаџа има четири производни линии. Тие продаваат автоматски машини за еспресо, рачни машини за еспресо, додатоци и зрна кафе под името на брендот Гаџа. Компанијата продолува да произведува еспресо машини (како и додатоци) од класични рачни машини до иновативните полуавтоматски и суперавтоматски модели неодамна додадени на линијата.
Од 2010 година, сите машини за еспресо и кафе Гаџа сè уште се произведуваат во Милано во фабриката Робеко Сул Навиглио. Наместо тоа, Гаџа Класик од 2015 година била изградена во Романија. Њу Гаџа Класик повторно се произведува во Италија и се користи алуминиумски котел.
Гаџа С.п.А компанијата била купена во 1999 година од колегата, италијански конкурент Саеко Интернашнл Груп, која пак била купена од холандскиот производител Филипс во 2009 година. Гаџа сè уште работи со посебна линија, но сега користи дизајни на Саеко во некои од своите домашни машини за еспресо. Пред преземањето од Филипс, повеќето домашни еспресо машини од Гаџаa имаат алуминиумски котли. Сега имаат котли од нерѓосувачки челик.
Во 2017 година Филипс го продал Саеко Интернешнл одделот (исто така со брендот Гаџа) на N&W Global Vending SpA, компанија лидер во италијанска Бергамо во автомати за пијалоци и грицки, родена во 2000 година од интеграцијата на Некта и Витенборг и контролирана од САД. фонд, Lone Star. Домашното одделение за кафемати останува во групацијата Филипс. Во ноември 2017 година N&W го менува своето име во Евока Груп.
Наводи
<references group="" responsive="1">
NGC 4907
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4907 се споменува и како MCG 5-31-89, CGCG 160-257, DRCG 27-205.
Николај Рубинштајн
Николај Григориевич Рубинштајн (Николай Григорьевич Рубинштейн) (14 јуни 1835 - 23 март 1881) бил руски пијанист, диригент и композитор. Тој бил помлад брат на Антон Рубинштајн и близок пријател на Петар Илич Чајковски.
NGC 4907
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4907 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4907 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Николај Рубинштајн
Живот
Роден е од еврејски родители во Москва, каде што неговиот татко штотуку отворил мала фабрика, Рубинштајн рано покажал талент на клавирот. Студирал пијано прво со неговата мајка и додека семејството било во Берлин помеѓу 1844 и 1846 година, тој учел пијано со Теодор Кулак и хармонија и контрапункт со Зигфрид Ден. За тоа време и тој и неговиот брат Антон го добиле интересот и поддршката на Менделсон и Мејербир. Кога семејството се вратило во Москва, Николај учел кај Александар Вилоинг, кој исто така бил на турнеја со него. Студирал медицина за да избегне воен рок, дипломирајќи на Московскиот универзитет во 1855 година. Како резултат на неговото свирење, Рубинштајн бил пречекан во сите модерни артистократски куќи во Москва. Тој заедно со принцот Николај Петрович Трубецкој го основал московскиот огранок на Руското музичко друштво во 1859 година и Московскиот конзерваториум во 1866 година, служејќи како директор на истиот сè до неговата смрт во 1881 година. Тој го ангажирал Чајковски, кој тогаш дипломирал од Конзерваториумот во Санкт Петербург, да предава хармонија на Конзерваториумот во Москва. Тој активно ги охрабрувал креативните напори на Чајковски и ги изведувал неговите композиции. Рубинштајн и Чајковски имале добро познат судир околу Првиот концерт за пијано, но Рубинштајн подоцна ја ревидирал својата позиција и стана ревносен шампион на делото. Рубинштајн ја спровел премиерата на операта на Чајковски, Евгениј Онегин во 1879 година. Чајковски го напишал своето пијано трио во А moll во спомен на Рубинштајн откако починал од туберкулоза во Париз.
NGC 4907
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 0 м 48,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 9' 25"". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Николај Рубинштајн
Живот
Рубинштајн исто така диригирал и изведувал музика од националистичката музичка група „Руска петорка “ на многу поголемо ниво од неговиот брат. Во 1869 година, кога водачот на групата, Мили Балакирев, бил принуден да се повлече од позицијата диригент на огранокот на Сант Петерсбург на Руското музичко друштво, Рубинштајн му ја дал поддршката на Балакирев, свирејќи на концертите на Слободното музичко училиште како гостин на Балакирев. Тој го дал и првиот перформанс на пијано делото на Балакирев, Исламеј, дело по кое е најпознат денес.
NGC 4907
Други поделби
Проучување на NGC 4907 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44819. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1995. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1393.
Николај Рубинштајн
Пијанизам
Николај Рубинштајн генерално се сметал за еден од најголемите пијанисти во своето време, иако сега неговата репутација е засенета од угледот на неговиот брат Антон. Неговиот пијанистички стил бил во спротивност со неговиот брат. Наместо тоа, тој се одлучил за воздржан класицизам повеќе во согласност со музичките вредности на Клара Шуман отколку Франц Лист. „Неговите изведби ги потенцирале видните детали за структурата на парчето и откриле голема јасност на деталите“. - напишал Едвард Гарден во New Groove
Според Харолд Шонберг, Антон Рубинштајн рекол дека „ако навистина Николај работеше, тој можеше да биде подобриот пијанист“. Еден од учениците на Николај, Емил фон Зауер, напишал споредба на стилот на изведување на двајцата браќа во 1895 година:"Тешко е да се каже кој бил подобриот пијанист. На сите начини браќата се различни. Како и нивниот изглед - оној мрачен, скоро до црнило; другиот многу блед - толку различно беше нивното изведување. Свирењето на Николај беше повеќе како на Таусиг, само потопло и поимпулсивно . Можеби Антон Рубинштајн беше поинспирираниот изведувач од нив двајцата, но тој беше нееднаков. Николај никогаш не се разликувал; неговото изведување и приватно и јавно беше секогаш исто и тој го одржуваше истиот стандард на извонредност."
1168 п.н.е.
1168 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1168. година пред новата ера, 168. од вториот милениум п.н.е., 68. од 12 век п.н.е. и деветта од 1160-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4340 и 4341 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3582 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2592 и 2593 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 415 пред основањето на Рим.
Ампир (Фабержеово јајце)
Ампир, Нефритово или медалјон Александар III – едно од украсните велигденски јајца изработени под надзор на рускиот јувелир Петар Карл Фаберже. Јајцето било изработено во 1901-1902 година за последниот руски цар, Николај II. Царот Николај ѝ го подарил јајцето на мајка си, царицата-мајка Марија Фјодоровна, на Велигден 1902 година.
Опис
Името на јајцето се однесува на фактот дека е направено во стилот ампир, од нефрит. Оригиналната Фабержеова фактура за ова дело гласи: „Јајце ампир, од нефрит, со злато, два дијаманти и минијатури“. Јајцето повторно се појавило во средината на 1990-тите, а некои истражувачи на Фаберже биле на погрешно мислење дека ова јајце е украсено со портрет во медалјон на Александар III од Русија, иако оригиналната сметка не споменува портрет на Александар III. Оваа грешка е резултат на погрешното толкување на листата за избор на скапоцености на Московската комора. Овој список забележал „јајце од нефрит, на златна основа, и со портрет на царот Александар III во медалјон" Поради ова, многу истражувачи биле сигурни дека во 1902 година царското јајце содржи портрет на Александар III, иако немало докази за тоа.
Но во 2015 година, во текот на работата на специјалната експертска група бил пронајден уникатен историски документ „Список на лична сопственост на царицата-мајка Марија Фјодоровна, сместена во складиште во Гатчинскиот дворец“ до 28 јули 1917 година. Оваа книшка од 12 страни наведува најмалку 150 предмети, вклучувајќи ги и 7 царски Фабержеови јајца, кои ѝ припаѓале на царицата-мајка Марија Фјодоровна. На втората страница од овој документ, под број 10, стои ставка „Јајце на златна основа, на два нефритни столба, со портрети на великата војвотка Олга Александровна и војводата Олденбург“. Овој опис бил најточен, што истражувачите на Фаберже го имале во тој момент. Тоа било јајце, кое погрешно се сметало за „јајце од нефрит, на златна основа и со портрет на царот Александар III во медалјон“.
Верзијата на овој подарок на царицата-мајка Марија Фјодоровна, исто така се потврдува со фактот дека во 1901 година била свадбата на Олга Александровна и Петар Олденбург. Овој настан бил многу важен за Марија Фјодоровна, бидејќи не сакала нејзината ќерка да ја напушти Русија (во случај на нејзин брак со некој од членовите на европските династии). Фабержеовите јајца обично имале некое значење - комеморативни или важни настани од претходната година.
Изненадување
Изненадување во ова јајце се минијатури на великата војвотка Олга Александровна и војводата Петар Олденбург.
Сопственост
Сега јајцето е во приватна колекција во Њујорк, САД.
.so
.so — највисок државен домен за Сомалија. По долго отсуство, доменот .so бил повторно воспоставен на 1 ноември 2010 година од страна на .SO Registry, кое пак е контролирано од Министерството за пошта и телекомуникации.
Преглед
Поради граѓанскат војна во Сомалија, управувањето на доменот бил доделен Monolith Innovation Group, компанија во Питсбуро, Пенсилванија, која не работи. Доменот останал кај оваа компанија иако истата не работела сè до 17 април 2009 година, во тој период доменот .so бил пренесен на опслужувачите не новиот управител Министерството за пошта и телекомуникации на Сомалија.
Пропаста на Monolith (ml.org)
Monolith Innovations, како доменски опслужувач, бил користен во 1990-тите.
Второстепените регистрации во тој период биле мошне скапи. Monolith раководеле со најразлични проекти и дозволувале помали страници да добијат семрежна адреса во обликот example.ml.org скоро бесплатно наместо да се плати целата цена од 50 американски долари за име како example.com, example.org или example.net
Археи
Археи — домен на едноклеточни микроскопски организми. Тие, како и бактериите, се прокариоти, што значи дека немаат клеточно јадро ниту мембрански органели.
.so
Пропаста на Monolith (ml.org)
Доменското име .so бил првично создаден на 28 август 1997 година, при врвот на славноста на ml.org. Во тоа време, добивките биле очигледни. Со преземањето на доменот, Monolith можела да издава .so доменски имиња на второстепено ниво без трошоци, обезбедувајќи алтернатива за поскапите мрежни услуги.
Археи
Археите првично биле класифицирани како бактерии, под името архебактерии (во царството Архебактерии, лат. Archaebacteria), но оваа класификација е застарена. Клетките на археите имаат уникатни својства кои ги одделуваат од другите два домени на животот, бактериите и еукариотите. Археите понатаму се поделени на повеќе колена. Класификацијата е тешка бидејќи мнозинството видови не се изолирани во лабораторија, а биле пронајдени само со анализа на нивните нуклеински киселини во примероци од нивната средина.
.so
Пропаста на Monolith (ml.org)
Според оснвачот на ml.org, Авик Дата, во 1998 година, изјавил „Јас лично се трудам да создадам светски слободен врвен домен. Дали ова ќе биде реалност е друго прашање, парите зборуваат и големи пари се вртат при битките за регистри.“
Археи
Археите и бактериите обично се слични по големина и форма, иако неколку археи имаат многу чудни облици, како што се плоскатите и коцкестите клетки на Haloquadratum walsbyi. И покрај оваа морфолошка сличност со бактериите, археите поседуваат гени и неколку метаболни патишта кои се поблиски со оние на еукариотите, како, на пример, ензимите вклучени во транскрипцијата и транслацијата. Другите аспекти на биохемијата на археите се уникатни, како што е присуството на етерски липиди во нивните клеточни мембрани. Археите користат повеќе извори на енергија од еукариотите; тие варираат од органски соединенија, како што се шеќерите, до амонијак, метални јони, па дури и водороден гас.
.so
Пропаста на Monolith (ml.org)
Сепак, ml.org престанала да постои при крајот на 1998 година поради „технички и организациони проблеми“ кои вклучувале и големи проблеми со опслужувачите. Its second-level domains remain registered to Aveek Datta, president of the former Monolith Innovations Group, but appear not to be in active use. Низ историјата на доменот, сопственикот на една страница на nic.so изјавил дека „no .SO се достапни и дека не барале регистарски партнери.“ Сепак, DNS опслужувачите за тоа име биле лошо наместени, па адресите на nic.so биле достапни само повремено.
Археи
Археите толерантни на хиперсоленост (халобактерии) користат сончева светлина како извор на енергија, а други видови археи го врзуваат неорганскиот јаглерод; сепак, за разлика од растенијата и цијанобактериите, не се откриени видови на археи кои ги вршат и двете активности заедно. Археите се размножуваат бесполово, со проста делба, фрагментација или пупење; за разлика од бактериите и еукариотите, не се познати видови кои формираат спори.
.so
Повторно воспоставување
На 3 февруари 2009 година, ICANN одобрила пренесување на доменот .so на Министерството за пошта и телекомуникации за Сомалија. На состаноците на ICANN, било споменато дека Авик Дата, поранешниот управител на доменот, го оспорил предоделувањето но не одговорил на барањето на ICANN да ја потврди поврзаноста со поранешното претпријатие.
Археи
Археите првично биле сметани за екстремофили кои живеат во сурови средини, како што се топлите извори и солените езера, но оттогаш биле пронајдени во разновидни живеалишта, вклучувајќи ги почвите, океаните и мочуриштата. Тие се дел и од човековата микрофлора и се наоѓаат во дебелото црево, усната шуплина и на кожата. Археите се особено застапени во океаните, а се смета дека планктонските археи се една од најзастапените групи на организми на планетата.
Тие играат важна улога во јаглеродниот и азотниот циклус на Земјата. Досега не се познати примери на патогени или паразитски археи, но тие често можат да бидат мутуалисти или коменсали. Ваков пример се метаногените археи кои ги населуваат цревата на преживарите и на човекот, каде што помагаат во варењето на храната. Метаногените археи исто така се користат и во производството на биогас и третманот на отпадните води, а биотехнологијата ги искористува ензимите на екстремофилните археи кои можат да издржат високи температури и органски растворувачи.
NGC 7222
NGC 7222 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Археи
= Класификација =
Нов домен
Во поголемиот дел од XX век, прокариотите се сметале за единствена група на организми и биле класифицирани врз основа на нивната биохемија, морфологија и метаболизам. На пример, микробиолозите се обиделе да ги класифицираат микроорганизмите врз основа на структурите на нивните клеточни ѕидови, нивните облици и супстанците кои ги консумираат. Во 1965 година, Емил Цукеркандл и Лајнус Полинг предложиле да се користат секвенци на гени од различни прокариоти за да се разберат нивните сродствени односи. Овој пристап, познат како филогенетика, е главниот метод кој до ден денес се користи.
Археите првпат биле класифицирани како посебна група на прокариоти во 1977 година, од страна на Карл Воуз и Џорџ Е. Фокс, во филогенетските дрва засновани на секвенци на гени на рибозомната РНК (рРНК). Овие две групи првично биле наречени Archaebacteria и Eubacteria и биле третирани како суперцарства од страна на Воуз и Фокс, додека други истражувачи ги третирале или како царства или како потцарства. Воуз тврдел дека оваа група на прокариоти е фундаментално поинаков облик на живот. За да ја нагласи оваа разлика, Воуз подоцна предложил нов природен систем за класификација на организмите, со три одделни домени: еукариоти, бактерии и археи, во она што е денес познато како „Револуцијата на Воуз“ (анг. Woesian Revolution).
Зборот „археја“ доаѓа од старогрчкиот ἀρχαῖα, што значи „стари нешта“, бидејќи првите откриени претставници биле метаногени, а се претпоставувало дека метаногениот метаболизам ја отсликува примитивната атмосфера на Земјата, а со тоа и староста на овие организми. Долго време, археите се сметале за екстремофили кои живеат само во екстремни живеалишта, како што се топлите извори и солените езера. Меѓутоа, со истражување на нови живеалишта, биле откриени нови видови на археи, така што, до крајот на 20 век, идентификувани се видови и во неекстремните средини.
Денес, тие се познати како голема и разновидна група на организми кои се широко распространети во природата и се чести во сите живеалишта. Препознавањето на важноста и сеприсутноста на археите се должи на употребата на полимераза верижната реакција (PCR) за детекција на прокариоти во примероците од животната средина, како што се водите или почвите. Ова овозможило откривање и идентификација на организми кои дотогаш не биле култивирани во лабораторија.
Моментална класификација
Класификацијата на археите, и прокариотите воопшто, е поле на истражување кое брзо се менува. Сегашните системи на класификација имаат за цел да ги организираат археите во групи кои споделуваат структурни одлики и заеднички предок. Овие класификации во голема мера се потпираат на употребата на генски секвенци на рибозомната РНК за да се откријат сродствените односи помеѓу организмите (молекуларна филогенетика). Повеќето од култивираните и добро проучените видови на археи се членови на две главни колена, Euryarchaeota и Crenarchaeota. Други групи биле привремено создадени, на пример, необичниот вид, Nanoarchaeum equitans, кој бил откриен во 2003 година, бил класифициран во ново колено, Nanoarchaeota.
Исто така, било предложено ново колено, наречено Korarchaeota. Тоа содржи мала група на необични термофилни видови кои споделуваат обележја со двете главни колена, иако посродни се со Crenarchaeota. Други, неодамна откриени видови на археи, како што се „Archaeal Richmond Mine acidophilic nanoorganisms“ (ARMAN, кои ги содржат Micrarchaeota и Parvarchaeota) се во далечно сродство со сите од горенаведените групи. Тие биле откриени во 2006 година, и се меѓу најмалите познати организми.
Било предложено суперколено со акронимот ТАСК, кое ги вклучува ThauMarchaeota, Aigarchaeota, Crenarchaeota и Korarchaeota. Ова суперколено можеби е поврзано со потеклото на еукариотите. Неодамна, било предложено суперколеното Asgard, за кое се смета дека е сестринска група на ТАСК, и дека е најсродно со предокот на еукариотите.
Концепт на вид
Класификацијата на археите во видови е исто така контроверзна. Биологијата го дефинира видот како група на сродни организми кои можат меѓусебе да се размножуваат, но овој критериум не важи кај археите кои се репродуцираат бесполово.
Археите покажуваат високо ниво на хоризонтален пренос на гени меѓу одделните лози. Некои истражувачи сугерираат дека единките можат да се групираат во групи слични на вид, доколку имаат сличен геном и редок трансфер на гени во/од единки со помалку слични геноми, како на пример видовите на родот Ferroplasma. Од друга страна, студиите на Halorubrum откриле значителен генетски трансфер во/од популации со кои се помалку сродни, што ја ограничува применливоста на овој критериум. Прашање е до кој степен ваквата дефиниција на вид би имала практично значење.
Моменталното познавање на генетската разновидност е фрагментарно, а вкупниот број на видови на археи не може со точност да се процени. Проценките за бројот на колена се движат од 18 до 23, од кои само 8 имаат претставници кои биле култивирани и директно проучувани. Многу од овие хипотетски групи се изведени од една рРНК секвенца, што укажува на тоа дека разновидноста меѓу овие организми останува нејасна. Меѓу бактериите, исто така, има многу видови кои не се култивирани, што доведува до слични предизвици за нивната карактеризација.
Во просек, архејските ДНК секвенци, па и целите геноми, покажуваат поголем степен на сложеност отколку оние кај бактериите.
= Потекло и еволуција =
Староста на Земјата е околу 4,54 милијарди години. Научните докази покажуваат дека животот започнал на Земјата пред најмалку 3,5 милијарди години. Најраните докази за живот на Земјата се биогениот графит пронајден во метаседиментарни карпи, стари околу 3,7 милијарди години, најдени во Западен Гренланд и фосили од микробни биофилмови пронајдени во 3,48 милијарди години стар песочник, откриен во Западна Австралија. Во 2015 година, остатоци од биолошка активност се пронајдени во карпи стари 4,1 милијарди години, во Западна Австралија.
Иако можни прокариотски фосили датираат пред околу 3,5 милијарди години, повеќето прокариоти немаат карактеристични клеточни морфологии, па затоа формата на фосилот не може со сигурност да се користи за да се идентификуваат како археи. Наместо тоа, хемиските фосили кои содржат уникатни липиди се повеќе информативни, бидејќи таквите липиди се карактеристични за археите, а не се јавуваат кај другите организми. Некои студии сугерираат дека архејски или еукариотски липиди се присутни во шкрилци кои датираат од пред околу 2,7 милијарди години, но овие податоци оттогаш се оспорувани. Вакви липиди се откриени и во постари карпи во западен Гренланд. Најстарите траги се наоѓаат во областа Isua, каде се најдени најстарите познати седименти на Земјата, формирани пред 3,8 милијарди години. Лозата на археите можеби е најстарата што постои на Земјата, која најрано се одделила од заедничкиот предок на трите домени на животот.
Карл Воуз тврдел дека бактериите, археите и еукариотите претставуваат посебни еволуциони линии кои рано дивергирале од заедничкиот предок. Една од хипотезите е дека ова се случило пред еволуцијата на клетките, кога недостатокот на типична клеточна мембрана овозможил неограничен латерален пренос на гени, а заедничките предци на трите домени се појавиле со фиксација на специфични подгрупи на гени. Можно е последниот заеднички предок на бактериите и археите да бил термофилен организам, што би значело дека пониските температури се „екстремни услови“ за археите, па затоа организмите што живеат во постудени средини се појавиле подоцна. Археите и бактериите не се повеќе сродни помеѓу себе отколку што која било од нив е со еукариотите, па затоа терминот прокариот, иако сѐ уште е во употреба со значењето „не е еукариот“, станува архаичен и со ограничена вредност.
NGC 7222
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7222 се споменува и како UGC 11934, MCG 0-56-12, CGCG 377-35, NPM1G +01.0542.
Археи
Споредба со другите домени
Археите биле класифицирани како трет домен на животот поради големите разлики во структурата на рибозомната РНК меѓу нив и останатите организми. РНК молекулата која била секвенционирана кај нив, позната како 16S рРНК, е присутна кај сите организми и секогаш ја има истата витална функција, а тоа е синтезата на белковини. Бидејќи оваа функција е централна во метаболизмот, микроорганизмите со мутации на нивната 16S рРНК веројатно нема да преживеат, што доведува до голема стабилност во структурата на оваа нуклеинска киселина во текот на многу генерации. 16S рРНК е исто така доволно голема за да ги задржи информациите специфични за организмот, а истовремено доволно мала за да биде секвенционирана за релативно краток период. Во 1977 година, Карл Воуз, микробиологот кој го проучувал генетското секвенционирање на организмите, развил нов метод за секвенционирање кој вклучувал поделба на РНК молекулата на фрагменти, кои можеле да се сортираат и да се споредат со фрагменти од други организми. Колку повеќе се слични секвенционираните сегменти помеѓу различните видови, толку поблиску се сродни тие видови.
Воуз го користел новиот метод за споредување на рРНК за да ги категоризира и разграничи различните видови на организми. При секвенционирањето тој открил група на метаногени организми со многу поразлични секвенци од сите дотогаш познати прокариоти и еукариоти. Овие метаногени организми биле многу послични едни со други, отколку што биле со другите организми, што го навело Воуз да предложи сосема нов домен - археи. Неговите експерименти покажале дека, во структурата на 16S рРНК, археите се послични со еукариотите отколку со бактериите, иако по морфологија се послични со бактериите. Ова довело до заклучокот дека археите и еукариотите споделуваат поскорешен заеднички предок од бактериите и еукариотите. Развојот на клеточното јадро се случил после расцепот меѓу бактериите и овој заеднички предок на археите и еукариотите. Иако археите се прокариоти, тие се посродни со еукариотите, па затоа не можат да се класифицираат ниту во доменот на бактериите ниту во доменот на еукариотите.
NGC 7222
Откривање
Објектот е откриен на 11 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
.so
Повторно воспоставување
Новиот управител на регистарот повторно го активирал доменот .so на 1 ноември 2010 година. Барањата за регистрација можат да се поднесат на мрежната страница на .SO Registry.
Археи
Споредба со другите домени
Друга уникатна одлика на археите е способноста за метаногенеза (метаболно создавање на метан). Метаногенати археи играат клучна улога во екосистемите заедно со организмите кои продуцираат енергија со оксидација на метан, какви што се многу видови бактерии, бидејќи тие често се главниот извор на метан во овие средини. Метаногените археи, исто така, играат клучна улога во циклусот на јаглерод, со тоа што го разградуваат органскиот јаглерод до метан, кој претставува еден од стакленичките гасови.
Споредба со бактериите
Односот помеѓу трите домени е од централно значење за разбирање на потеклото на животот. Повеќето од метаболичките патишта, кои се кодирани од повеќето гени на организмот, се заеднички за археите и бактериите, додека повеќето гени инволвирани во генската експресија се заеднички за археите и еукариотите. Во рамките на прокариотите, структурата на архејските клетки е најслична на онаа на Грам-позитивните бактерии, поради тоа што и двете имаат еден липиден двослој, и обично содржат дебел сакулус (егзоскелет) со варијабилен хемиски состав. Во некои филогенетски дрва, засновани на различни генски/белковински секвенци на прокариотски хомолози, архејските хомолози се поблиску поврзани со оние на Грам-позитивните бактерии. Археите и Грам-позитивните бактерии исто така споделуваат CSIs во голем број на важни белковини, како што се 70-килодалтонски белковини на топлински шок (анг. 70 kilodalton heat shock proteins - Hsp70) и глутамин синтетаза I; меѓутоа, филогенијата на овие гени била толкувана дека содржи латерален трансфер на гени помеѓу организми од различни домени, па затоа можеби не ги одразува вистинските сродствени односи меѓу организмите.
Една од предложените хипотези е дека археите еволуирале од Грам-позитивните бактерии како одговор на селекционен притисок од дејството на антибиотици. Овој предлог бил заснован на опсервацијата дека археите се отпорни на голем број антибиотици, главно на оние продуцирани од Грам-позитивните бактерии, и на фактот што овие антибиотици првенствено делуваат на гени кои се различни меѓу археите и бактериите. Хипотезата е дека селекциониот притисок за развој на отпорност кон антибиотиците на крајот довел до големи промени во гените кои се цел на антибиотиците, а соевите во кои се јавиле вакви промени се заедничкиот предок на денешните археи.
Еволуцијата на археите како одговор на антибиотски селекционен притисок, или некој друг конкурентен селекционен притисок, исто така може да го објасни нивното прилагодување кон екстремни услови (како што се висока температура или киселост), како резултат на нивната потрага по ненаселени ниши, со цел избегнување на организми кои произведуваат антибиотици; што е една од сугестиите на Томас Кавалир-Смит. Овој предлог го поддржуваат и други студии кои ги истражуваат структурните односи меѓу белковините и студии кои укажуваат на тоа дека Грам-позитивните бактерии го сочинуваат најстарото филогенетско разгранување во рамките на прокариотите.
Споредба со еукариотите
Еволутивниот однос помеѓу археите и еукариотите останува нејасен. Постојат тврдења дека сродството помеѓу еукариотите и архејското колено Crenarchaeota е поблиско од сродството помеѓу архејските колена Euryarchaeota и Crenarchaeota. Присуството на архејски гени во одредени бактерии, како Thermotoga maritima, веројатно е резултат на хоризонтален пренос на гени. Стандардната хипотеза сугерира дека предците на еукариотите рано се одделиле од лозата на археите и дека еукариотите настанале преку спојување на археја и бактерија, од кои првата го дала јадрото, а втората цитоплазмата; ова објаснува одредени генетски сличности, но наидува на тешкотии во објаснувањето на клеточната структура.
Алтернативна хипотеза е еоцитната хипотеза, според која еукариотите дивергирале релативно доцна од археите (види слика од десно).
Еден вид на археи откриен во 2015 година, Lokiarchaeum (класифициран во предложеното ново колено Lokiarchaeota), именуван по хидротермалниот извор наречен „Замокот на Локи“ во Северноледениот Океан, е најблизу сроден со еукариотите и се претпоставува дека е преодна форма меѓу прокариотите и еукариотите.
Досега се пронајдени неколку сестрински колена на Lokiarchaeota (Thorarchaeota, Odinarchaeota, Heimdallarchaeota), кои заедно ја чинат супергрупата Asgard, која можеби е сестрински таксон на групата TACK. Односот меѓу членовите на Asgard и еукариотите сѐ уште е во процес на истражување.
= Морфологија = Големината на поединечните археи се движи од 0,1 микрометри (μm) до над 15 μm во пречник, а се јавуваат во различни форми, најчесто како сфери, стапчиња, спирали или плоскати. Други морфологии во коленото Crenarchaeota вклучуваат заоблени клетки со неправилен облик кај Sulfolobus, игличести нишки со пречник помал од половина микрометар кај Thermophilum, и скоро совршено правоаголни прачки кај Thermoproteus и Pyrobaculum. Археите од родот Haloquadratum, како што е видот Haloquadratum walsbyi, се рамни квадратни клетки кои живеат во хиперсалински води. Ваквите необични форми најверојатно ги одржува клеточниот ѕид и прокариотскиот цитоскелет. Во археите постојат белковини сродни со цитоскелетните компоненти на други организми и во нивните клетки се формираат филаменти, но, за разлика од другите организми, овие клеточни структури се слабо разбрани. Кај родовите Thermoplasma и Ferroplasma недостатокот на клеточен ѕид прави да клетките имаат неправилни форми и личат на амеби.