cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Максим Гоналон
Олимпик Лион
На 20 октомври, откако влегол во 42. минута заменувајќи го повредениот Крис, Гоналон го постигнал својот прв гол за Олимпик Лион против Ливерпул на Енфилд, во натпревар од групната фаза од Лигата на Шампионите, кој Олимпик Лион го добил со 2–1. На 16 јануари 2010, Гоналон го постигнал својот прв гол во француската лига 1 против Нанси. Десет дена подоцна, Гоналон потпишал нов четиригодишен договор и се обврзал да остане во клубот до 2014 година. Во јануари 2013, тој ја преземал капитенската лента од аргентинецот Лисандро Лопез, и на својот прв натпревар како капитен, против Троја, го постигнал водечкиот гол во победата од 2–1 на Олимпик Лион во француското првенство.
Рома
На 3 јули 2017 година, Гоналон потпишал четиригодишен договор со Рома.
Репрезентација
Гоналон го одиграл својот прв сениорски натпревар за Франција против САД на 11 ноември 2011 година.
Кисела Јабука
Кисела Јабука — село и приградска населба во Општина Ѓорче Петров во Скопје. Поради немање на соодветна инфраструктура, населбата во минатото се сметала за дел на селото Волково, но во 2014 година, официјално била прогласена за село. Кисела Јабука на исток, запад и север се граничи со Волково, а на југ со Ново Село. Населбата во општината Ѓорче Петров е претставена преку МЗ Кисела Јабука.
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.317 жители, од кои 1.265 Македонци, 3 Власи, 28 Срби, 3 останати и 18 лица без податоци.
NGC 5442
NGC 5442 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5442 се споменува и како MCG -1-36-6, VV 691, IRAS 14020-0928.
Откривање
Телото е откриено на 11 јануари 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5442 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5442 има привидни димензии од 1,2' х 0,5'.
Политбиро на Комунистичката партија на Кина
Политбирото на Комунистичката партија на Кина (кин. 中国共产党中央政治局; пинјин: Zhōngguó Gòngchǎndǎng Zhōngyāng Zhèngzhìjú) е посебен орган од 19-25 членови што вршат надзор работата на Комунистичката партија на Кина. За разлика од политбироата на другите комунистички партии, одлучувачката моќ е содржана во неговиот Постојаниот комитет. Политбирото е вообичаено назначено од Централниот комитет.
Моќта на Политбирото се должи на тоа што неговите членови воедно се и високи државни функционери што го контролираат назначувањето на кадрите во самото политбиро и Секретаријатот Покрај ова, сите тие се на највисоки функции на покраинско ниво. Работењето на овој орган не е доволно познато, но се смета дека целото политбиро се среќава еднаш месечно, а постојаниот комитет се состанува еднаш неделно. Агендата на состаноците ја определува Генералниот секретар, а одлуките се носат со консензус.
Тековен состав (XVIII Политбиро)
XVIII Политбиро е избрано на Национален конгрес на Комунистичката партија на Кина во ноември 2012 г. Неговиот состав е следниот:
Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 30 (Штип)
Куќа на Мијалкови ― староградска куќа во Ново Село, Штип, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија под називот '''Куќа на ул. „Крсте Мисирков“ бр. 30'''.
Корнелијани
Корнелијани е италијански производител на машка облека, најпознат по своите костуми и спортски палта. Компанијата ги дистрибуира своите производи во над 70 земји ширум светот, преку продавници со повеќе брендови и околу 90 бутици со еден бренд. Корнелијани, исто така, произведува и испорачува костуми направени по мерка низ целиот свет. Неговиот приход во 2017 година бил 110 милиони евра. Корнелијани е 55% во сопственост на Инвесткорп од 2016 година.
Историја
Фирмата во семејна сопственост се протега назад се до 1930-тите кога Алфредо Корнелијани основал занаетчиски бизнис за изработка на мантили и капути, кој потоа бил ставен во мирување поради избувнувањето на Втората светска војна.
Синовите на Алфредо, Клаудио и Карлалберто подоцна го основале Корнелијани Сп А. во Мантуа во 1958 година. Во 1985 година компанијата ја основала Корнелијани САД Инк. во Њујорк за да ги дистрибуира своите асортиман низ САД и Канада. Во 1997 година Корнелијани ја отворил својата водечка продавница во Виа Монтенаполеоне, во Милано. Во 2005 година Корнелијани ја добил наградата Леонардо награда за квалитет, доделена од страна на претседателот на Италија на италијански компании кои промовираат производи од италијанско производство. Во 2008 година Корнелијани отворил моно-бренд бутик на улицата Њу Бонд во Лондон. Во 2012 година била основана Корнелијани Шангај Лтд, а во 2013 година била отворена директна предводничка продавница во Шангај. Денес, Корнелијани вработува 600 кројачи, шивачи и шаблони во Мантуа, каде што сè уште се произведуваат нејзините основни производи.
Во 2014 година, Бил де Блазио го одржал својот инаугуративен говор како градоначалник на Њујорк во костум на Корнелијани, а тенорот Андреа Бочели се оженил во костум на Корнелијани.
Во јуни 2016 година, инвестициската групација Инвесткорп со седиште во Бахреин, купила 55% од акциите во Корнелиани од членовите на семејството на компанијата за 50 милиони долари, вреднувајќи ја компанијата околу 100 милиони долари. По ова купување, Карлалберто Корнелијани се повлекол од функцијата извршен директор на компанијата. Во јули 2018 година, Корнелијани отворил онлајн продавница за малопродажба во Соединетите Американски Држави. Во ноември 2018 година, Лујџи Ферандо го заменил Паоло Ровиера како извршен директор на компанијата. Во декември 2019 година, Џорџо Брандаца бил назначен за извршен директор на Корнелијани.
Во јануари 2021 година, откако пандемијата на коронавирус негативно влијаела на продажбата на компанијата, италијанското Министерство за економски развој дозволило таа да продолжи да работи до 15 април, додека не се најде нов инвеститор. Семејството Корнелијани сè уште поседува 20% од компанијата.
Дневен циклус
Дневен циклус — секое случување кое се повторува на секои 24 часа како резултат на една целосна ротација на Земјата.
Жданец (осамен наод)
Жданец — археолошко наоѓалиште во скопската населба Жданец, Општина Карпош. Претставува осамен наод од римско време.
Дневен циклус
Во климатологијата, дневниот циклус е еден од основните форми за одредување на климатските модели. Најпознатиот таков модел е одредувањето на дневната промена на температурата. Ваквиот циклус е скоро синусоиден, или пак вклучува делови од  синусоида (поради изгревањето и заоѓањето на Сонцето).
Жданец (осамен наод)
Во 1966 г. во непосредната близина на населбата е најдена фрагментирана надгробна плоча со латински натпис и со димензии од 107 × 42 × 11 см.
Споменикот се наоѓа во Музејот на Град Скопје.
Дневен циклус
Полудневен циклус — се однесува на појава која се случува на секои дванаесет часа или пак двапати дневно. Најчесто овие периоди се поврзани со Месечевите плими и осеки, и во овие случаи интервалите се блиски до 12 часа и 25 минути.
26 век п.н.е.
26 век п.н.е. — век кој започнал 1 јануари 2600 г. п.н.е. и завршил на 31 декември 2501 г. п.н.е.
Григор Витез
Григор Витез (лат.: Grigor Vitez) (Косовац, - Загреб, ) — српски писател, поет и преведувач.
Животопис
Витез е роден во селото Косовац, во околината на Окучани. По професија бил учител. Учествувал во Народноослободителната војна на страната на партизаните. Во чест на неговото творештво, денес, во неколку градови во Хрватска има детски градинки и основни училишта кои го носат неговото име.
Творештво
Изданија на македoнски:
- Песна на чучулигата. Препев: Ацо Шопов. Скопје: Култура, 1959. 51 стр.
Немања Лакиќ-Пешиќ
Немања Лакиќ - Пешиќ (14 јануари 1991) е српски среден бек кој игра за Јавор Ивањица.
Фудбалскиот клуб Керала Бластерс
Лакиќ-Пешиќ играл за Керала Бластерс ФК во индиската Супер лига од сезоната 2017-18. Тој, исто така, го продолжил својот престој со Бластерс и во сезоната 2018-19.
Трофеи
Долни Срем
Куцлебен
Куцлебен (Kutzleben) — општина во округот Унштрут-Хајних, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Општината припаѓа на општинската заедница Бад Тенштет.
Општински единици
Лиценземерн претставува дел од општината Куцлебен.
Арманска митрополија (Црква на Ирска)
Арманска митрополија (Province of Armagh) или Северна митрополија (Northern Province) — една од двете митрополии на денешната англиканска Црква на Ирска (другата е Даблинската), наречена по нејзиното седиште — градот Арма во Северна Ирска. Го носи формалниот назив „Обединета арманско-туамска митрополија“ (The United Province of Armagh and Tuam) по спојувањето со Туамската митрополија во 1833 г. Нејзин митрополит е Архиепископот Армански.
Надлежност
Митрополијата има 7 суфрагански епархии кои ја опфаќаат сета Северна Ирска дел од Република Ирска, односно грофовиите Донегол, Монахан, Каван, Лаут, Литрим, Слајго, Роскомон (освен најјужниот дел), Лонгфорд, Мејо и северната половина од Голвеј. САо тоа може да се рече дека зафаќа половина од островот Ирска.
Кале (Белица)
Кале — археолошко наоѓалиште во поречкото село Белица. Претставува доцноантичко градиште. Се наоѓа на 4 км северно од селото, на високиот рид Столаватец, на кој има зарамнет простор од 80 × 60 м, каде се гледаат остатоци од одбранбен бедем ѕидан од камен и варов малтер. Зачуван е само во темелите, а по површината на градиштето се среќаваат множество градежен материјал, фрагменти од керамички садови и питоси. Кај месен жител се наоѓаат монети откриени во ова наоѓалиште.
Роб Јансен
Роб Јансен е холандски, спортски агент и моментален претседател на Европската фудбалска асоцијација на агенти (ЕФАА).
Кариера
Роб Јансен е првиот регистриран фудбалски агент во Холандија. Тој е вклучен во фудбалската трансфер-индустрија повеќе од 25 години и застапувал некој од големите светски ѕвезди (претежно холандски), помагајќи им да направат трансфери во најголемите клубови во Европа, на играчи како: Денис Бергкамп, Вим Јонк, Едвин ван дер Сар, Филип Коку, Патрик Клајверт, Дирк Кајт, Ибрахим Афелај, Стијн Шарс, Мартен Стекеленбург и многу други. Тој, исто така, застапувал и некој тренери како Берт ван Марвијк и Марио Беен како и најдобриот играч во светот во хокеј на трева Тун де Ноијер.
Роб Јансен е член на одборот на директори на холандската агентска асоцијација Агент Про и тој е основачки претседател на Европската фудбалска асоцијација на агенти (ЕФАА).
Клиенти
Ова се фудбалерите кој се клиенти на Јансен во моментов.
Муза (врв)
Муза (познат и како Муса) — планински врв на планината Баба, во рамки на националниот парк Пелистер во југозападниот-западниот дел на Македонија. Неговата надморска височина изнесува 2.351 метри и се наоѓа југозападно од селото Злокуќани и градот Битола на 21° 15' игд и 40° 57' сгш. Се наоѓа главниот срт на протегање во средишниот дел на планината Баба, а од него се одделува планинската огранка која што се протегнува од врвот Муза на главниот срт кон североисток и север сè до над самиот град Битола и рамината на Пелагонија, и која што од десната страна ја заградува стрмната долина на реката Сапунчица. Врвот има тап и зарамнет облик на највисокиот дел, a погледнат од Преспа, долината на Сапунчица (Нижеполе), Пелагонија или Скрково има доста висок и грамаден изглед. Веднаш под него на неговата западна падина кон Преспа минува трасата на т.н. „Француски пат“ изграден во Првата светска војна, од кога има и разрушен воен објек веднаш на северната падина под врвот. Од самиот врв се отвора прекрасна глетка кон Преспанското Езеро и целиот срт на протегање на планината Баба со соседните врвови Бојаџиев Врв на југ, Голема Грива и Пелистер кон север, шумовитите предели на источните падини на Баба и Кајмакчалан во далечината.
Бјеловарско-билогорска жупанија
Бјеловарско-билогорската жупанија (Bjelovarsko-bilogorska županija) е административен регион во северозападна Република Хрватска. Во економски поглед, оваа жупанија е најсилна земјоделска жупанија во Хрватска.
Бјеловарско-билогорска жупанија
Според пописот од 2001 година во жупанијата живееле 133.084 жители (3% од вкупното население на Хрватска) со просечна густина на населеност од 50 жители на км2. Етничкиот состав е следниот: Хрвати 82,6 %, Срби 7.1 %, Чеси 5,3%, Унгарци 0,9 % а останатите 4,1% и други. Во оваа жупанија живеат најмногу припадници на чешкото малцинство во Хрватска. Според пописот од 1991 година, етничкиот состав изгледал вака: Хрвати 67,88%, Срби 16,14%, Бошњаци, Албанци, Роми и останати 8,74%, Чеси 5,82%, Унгарци 1,40%
Политика
Моментален жупан е Мирослав Чачија. Собранието се состои од 43 пратеници:
Географија
Бјеловарско-билогорската жупанија се наоѓа во источниот дел на централното подрачје на Хрватске. На север се граничи со Копривничко-крижевачката, на североисток со Вировитичко-подравската, на југ со Сисачко-мославинската жупанија и на запад со Загребската жупанија. Опфаќа простор на четири карактеристични географски целини: Билогорје (северно и североисточно), граничните масиви Папук и Равна гора (источно), Мославачкото горје (југозападно), и долината на реките Чесма и Илова (западно, централно и јужно). овој регион се одликува со благи ритчиња и со речни долини кои поминуваат низ глинесто-чакалска низина. Населбите во жупанијата често се надоврзани една на друга, со што се формирани долги низи на села, долги и по неколку километри.
Бјеловарско-билогорската жупанија зазема површина од 2.652 км2, што е 3,03% од вкупната површина на Хрватска и на нејзиното подрачје живеат 131,343 жители (според пописот од 2001 година), што изнесува околу 3% од населението во Хрватска. Средиштето на жупанијата е градот Бјеловар со 41.083 жители што сочинува 31,3% вкупниот број на жители на жупанијата. Бјеловар е политичко, културно и економско средиште на жупанијата.
Стопанство
На подрачјето на Бјеловарско-билогорската жупанија се наоѓаат значајни извори на нафта, земен гас, кварцен песок, глина и термални води. Во жупанијата најзастапено е производството на храна и сточарството, што резултира си значајно производство на млеко и месо. Освен земјоделство, во жупанијата е развиената прехранбената, дрвната, металопреработувачката и текстилната индустрија.
Немања Младеновиќ (фудбалер роден во 1993)
'''Немања Младеновиќ (3 март 1993) е српски професионален фудбалер кој игра за Нови Пазар.
27 век п.н.е.
27 век п.н.е. — век кој започнал 1 јануари 2700 г. п.н.е. и завршил на 31 декември 2601 г. п.н.е.
Немања Младеновиќ (фудбалер роден во 1993)
Колубара
Роден во Ваљево, Младеновиќ ја поминал младинската школа на ОФК Белград, а во младинските национални селекции бил повикан како член на екипата на Карабурма. Тој се преселил во Колубара во 2012 година и таа година забележал 30 настапи, од кои 29 натпревари во лигата и 1 куп, и постигнал 1 гол.
Металац Горни Милановац
Младеновиќ се приклучил на ФК Металац на почетокот на 2013 година. До крајот на сезоната 2012-13 забележа 13 настапи во Првата лига на Србија. За сезоната 2013–14, Младеновиќ одиграл 18 првенствени настапи со 2 гола, и исто така играл во куп натпревар против Партизан и плеј-оф натпревар против Рад. Во сезоната 2014–15 Младеновиќ бил најстандарден играч, играјќи ги сите сезонски натпревари, постигна 3 гола на 30 настапи во Првата лига на Србија, а имал и 2 настапи во купот и 2 натпревари во плеј-офот против Напредак Крушевац, откако потоа Металац се промовирал во Српска Суперлига. Младеновиќ го направил своето деби во Суперлигата на првиот натпревар од сезоната 2015–16, против Партизан. Младеновиќ го постигнал својот прв гол за сезоната 2016–17 во мечот против Црвена Звезда Белград на 29 јули 2016 година, 15 минути откако го заменил Милан Стојановиќ во второто полувреме од натпреварот.
Бодо/Глимт
На 26 јануари 2017 година, Младеновиќ потпишал со Бодо/ Глимт. Младеновиќ го постигнал својот прв гол на деби натпревар за новиот тим, во победата со 5–0 над Елверум на 17 април 2017 година. Неколку дена подоцна, на 26 април, тој исто така постигнал гол на натпреварот од Норвешкиот фудбалски куп против Фауске/Спринт. Со 6 настапи со 2 гола во двете норвешки домашни натпреварувања, Младеновиќ го раскинал договорот со клубот и си заминал како слободен играч на почетокот на август истата година.
Земун
Младеновиќ се вратил во српскиот тим Земун во летото 2017 година. Тој постигнал гол и асистенција до Дејан Ѓениќ на неговиот деби натпревар за победа од 2–0 над Чукарички, по што бил избран за играч на неделата во српската Суперлига. Младеновиќ во првата полусезона имал вкупно 18 натпревари во домашните натпреварувања. Во последните денови од декември 2017 година, двете страни меѓусебно го раскинале договорот, а Младеновиќ клубот на полусезона.
Бачка Бачка Паланка
Враќајќи се во Србија, Младеновиќ повторно му се придружил на Земун и започнал да тренира со клубот на 11 јуни 2018 година. Подоцна, истиот месец Младеновиќ се преселил во Бачка Бачка Паланка и потпишал едногодишен договор со новиот клуб. До крајот на ноември 2018 година, Младеновиќ меѓусебно го раскинал договорот и го напушти клубот како слободен играч.
Спартак Суботица
На 15 јануари 2019 година, Младеновиќ се приклучил на Спартак Суботица.
Репрезентативна кариера
Младеновиќ бил повикан во репрезентацијата на Србија до 19 години, со 8 настапи со 2 гола помеѓу 2011 и 2012 година. Како селектор на српската репрезентација до 23 години, Милан Раштавац го повика Младеновиќ во тимот за пријателски натпревар на 22 декември 2015 година, кога тој го имал своето деби за тимот постигнувајќи гол во победата од 3-0 над Катар.
Патарос
Патарос (Δροσάτο, Дросато, до 1927 Ποταρός, Потарос) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 20 километри северозападно од градот Кукуш, на 3 километри од грчко-македонската граница, во близина на југоисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 232 метри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Патарос се состоело од 29 семејства и 121 жител Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Патарос имало 340 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 360 Македонци и работело егзархиско училиште.
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Затоа, во пописот од 1913 година, во селото живееле 403 жители, додека во 1920 година имало 410 жители. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Македонија, и на негово место било населено гркоманско население од Струмица.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Во 1927 година, селото било преименувано во Дросатон.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 577 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 1047 жители. Зголемувањето на бројот на население се должело на тоа што во селото имало изградено воена база, па во пописите биле вбројувани и самите војници. Поради блискоста со границата, во селото постоела и полициска станица. Селото во пописот од 1951 година броело 1161 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 1786 жители, во 1971 година имало 1071 жител, во 1981 година имало 897 жители, додека во 1991 година имало 864 жител. Денеска, населението на селото е 1068 жители.
Градби
Во 1857 година била изградена „Успение на Пресв. Богородица“. Во 1975 година оваа црква била затворена, и до неа била изградена нова црква. Старата црква била реставрирана во 1999 година и претворена во уметничка галерија.
Црквата „Св. Ѓорѓи“ исто така е од XIX век.
Стопанство
Населението на селото главно се занимава со производство на жито и тутун.
Образование во Русија
Во Русија, државата ги обезбедува повеќето образовни услуги и го регулира образованието преку Министерството за образование и наука. Регионалните власти го регулираат образованието во рамките на нивните јурисдикции во доминантната рамка на федералните закони. Трошоците на Русија за образование пораснале од 2,7% од БДП во 2005 година дури на 3,8% во 2013 година, но остануваат под просекот на ОЕЦД од 5,2%.
Пред 1990 година, курсот за обука во Советскиот Сојуз траел 10 години, но на крајот на 1990 година, 11-годишниот курс официјално стапи во функција. Образованието во државните средни училишта е бесплатно; првото високо (универзитетско ниво) образование е бесплатно со резервации: значителен број студенти се запишуваат со целосно плакање. Машките и женските ученици имаат еднакви удели во сите фази на образованието, освен во високото образование каде што жените имаат предност, со 57%.
Според проценката за 2015 година на Централната разузнавачка агенција на Соединетите држави, стапката на писменост во Русија била 99,7% (99,7% за мажи, 99,6% за жени). Според проценката на ОЕЦД за 2016 година, 54% од возрасните во Русија (25 до 64-годишна возраст) имале стекнато високо образование, со што Русија го држи второто највисоко достигнување на високото образование меѓу 35-те земји-членки на ОЕЦД. 47,7% имале завршено средно образование (целосен 11-годишен курс); 26,5% имале завршено средно училиште (9 години) и 8,1% се стекнале соосновно образование (најмалку 4 години). Највисоката стапка на високо образование (24,7%) е забележана кај жените на возраст од 35 до 39 години (во споредба со 19,5% за мажите на иста возраст).
Во споредба со останатите земји на ОЕЦД, Русија има некои од најмалите големини на класови и некои од најкратките наставни часови годишно.
Во 2014 година, Пирсон / Економист единицата за разузнавање го оценила образованието на Русија како осмо најдобро во Европа и тринаесетто најдобро во светот; Образовните достигнувања на Русија биле оценети како 21-ри највисоки во светот, а когнитивните вештини на студентите како 9-ти највисоки.
Во 2016 година, американската компанија Блумберг го оценила високото образование на Русија како трето најдобро во светот, мерејќи го процентот на матуранти кои одат на колеџ, годишните матуранти по наука и инженерство како процент од сите дипломирани студенти и наука и дипломирани инженери како процент од работната сила.
Во 2014 година Русија била рангирана како 6-то најпопуларно одредиште за странски студенти.
Џозеф Стиглиц, поранешен главен економист на Светската банка, изјавил дека една од добрите работи што Русија ги наследила од времето на Советскиот Сојуз е „високото ниво на образование, особено во техничките области толку важни за новата економија “.
Нивоа на образование
Според објавениот закон, образовниот систем на Русија вклучува 2 вида на образование : општо и стручно.
Општото образование ги содржи следните нивоа:
Понатаму, исто така постои и дополнително општо образование (училишни студиски групи или пак клубови).
Стручното образование ги има следните нивоа:
Понатаму, постои и дополнително стручно образование. Тоа е достапна за дипломирани студенти на институции за стручно или високо образование.
Предучилишно образование и основно образование
Според пописот од 2002 година, во градинките биле запишани 68% од децата (78% од урбаните и 47% од руралните средини) на возраст од 5 години. Според податоците на УНЕСКО, запишувањето во било кој вид предучилишна програма се зголемило од 67% во 1999 година на 84% во 2005 година.
Градинките, за разлика од училиштата, се регулираат од регионалните и локалните власти. Министерството за образование и наука регулира само кратка програма за подготовка на предучилишна возраст за деца од 5-6 години. Во 2004 година владата се обидела да им ја наплати на родителите целата цена за градинките; широко распространетата јавна опозиција предизвикала пресврт во политиката. Во моментов, локалните власти можат законски да им наплатат на родителите не повеќе од 20% од трошоците. Близнаци, деца на универзитетски студенти, бегалци, ветерани од Чернобил и други заштитени социјални групи имаат право на бесплатна услуга.
Сега предучилишните установи (или градинките) започнуваат на возраст од два месеци и траат до шест години.
Општа рамка
Во учебната година 2007-2008 година имало 59.260 училишта за општо образование, што е пораст од 58.503 во претходната година. Сепак, пред 2005–2006 година, бројот на училишта постојано се намалувал од 65.899 во 2000–2001 година. Бројот од 2007-2008 година вклучувал 4.965 училишта за напредно учење специјализирани за странски јазици, математика итн .; 2.347 напредни училишта за општа намена, и 1.884 училишта за сите категории деца со посебни потреби;  не вклучувал стручно техничко училиште. Приватните училишта сочинувале 0,3% од запишаните во основните училишта во 2005 година и 0,5% во 2005 година.
Според извештајот на УНЕСКО од 2005 година, 96% од возрасната популација имала завршено нижо средно училиште и повеќето од нив имаат и вишо средно образование.
Деветгодишното средно образование во Русија е задолжително од 1 септември 2007 година. До 2007 година, тоа било ограничено на девет години со изборни оценки 10-11; федералните субјекти на Русија можеле да спроведат повисок задолжителен стандард преку локалното законодавство во рамките на единаесетгодишната федерална програма. Москва донела задолжително единаесетгодишно образование во 2005 година, слично законодавство постоело во Алтајскиот Крај, Јакутија и Тјумењската област. Студентите од 15 до 18 години може да се откажат од училиштето со одобрување на нивните родители и локалните власти, и без нивна согласност, по постигнување на возраст од 18. Протерувањето од училиште за повеќе злоупотреби што го нарушуваат училишниот живот е можно почнувајќи од 15-та година од животот
Децата се прифаќаат во прва година на возраст од 6 или 7 години, во зависност од поединечниот развој на секое дете. До 1990 година, почетната возраст била поставена на седум години, а школувањето траело десет години за учениците кои планирале да продолжат понатаму за да се стекнат со високо образование на универзитетите. Студентите кои планирале да продолжат со техничките училишта, го правеле тоа, по правило, по 8-та година. Преминувањето од десет на единаесетгодишен систем било мотивирано со постојаното зголемено оптоварувањето во средните и сениорските оддели. Во 60-тите години од минатиот век, тоа резултирало во „претворање“ на четврта година од основно во средно училиште. Намалувањето на основното образование довело до поголем диспаритет помеѓу децата кои влегувале во средно училиште; за да се компензира „исчезнатата“ четврта година, основното образование било продолжено со „нулта година“ за шестгодишни деца. Овој потег е сè уште предмет на контроверзии.
Децата од основните класови вообичаено се одделени од другите класови во рамките на нивниот сопствен кат во училишната зграда. Идеално, ги учи еден наставник во текот на сите четири основни години (освен физички тренинг и, доколку се достапни, странски јазици); 98,5% од наставниците во основните училишта се жени. Нивниот број се намалил од 349,000 во 1999 година на 317,000 во 2005 година. Почнувајќи од петтата година, секој академски предмет го предава стручен наставник по предмет (80,4% жени во 2004 година, зголемување од 75,4% во 1991 година). Односот ученик-наставник (11: 1) е на исто ниво со развиените европски земји. Просечните месечни плати на наставниците во 2008 година се движеле од 6.200 рубли (200 американски долари) во Мордовија до 21 000 рубли (700 американски долари) во Москва.
Учебната година трае од 1 септември до крајот на мај и е поделена на четири термини. Студиската програма во училиштата е фиксна; за разлика од некои западни земји, учениците или нивните родители немаат избор на предмети за студии. Класното оптоварување по ученик (638 часа годишно за деветгодишници, 893 за тринаесетгодишници) е помало отколку во Чиле, Перу или Тајланд, и малку пониско од она во повеќето држави на САД, иако официјалното време често се додава со дополнителна работа на час. Ученицитесе оценуваат на скала во 5 оцени, почнувајќи во пракса од 2 („неприфатливо“) до 5 („одлична“); 1 е ретко користена оценка и значи екстремен неуспех. Наставниците редовно ги делат овие оценки (т.е. 4+, 5−) во секојдневна употреба, но резултатите од термините и годините се оценуваат строго, односно со 2, 3, 4 или 5
Опција за стручно оспособување
По завршувањето на деветгодишната програма, студентот има избор или да ги заврши преостанатите две години во нормално училиште или да се префрли на специјализирана школа за професионална обука. Историски гледано, тие биле поделени на нископрестижни и подобри технички и медицински училишта (на ниво на медицинска сестра); во 2000-тите, многу такви институции, доколку работеле, биле преименувани во колеџи. Тие им обезбедуваат на студентите квалификација за стручни вештини и средношколско уверение еквивалентно на 11-годишно образование во нормално училиште; програмата, поради нејзината компонента за обука за работа, трае 3 години. Во 2007-08 година имало 2.800 такви институции со вкупно 2.280.000 студенти. Руските стручни училишта, како и училиштата за техничка подготовка во САД, спаѓаат во класификацијата ISCED со што бројот на запишувања пријавени од УНЕСКО е помал, 1,41 милиони; разликата се припишува на високите класи на техникумтеи кои го надминуваат стандардот за средно образование.
Унифицирани државни испити
Традиционално, универзитетите и институтите спроведувале свои тестови за прием, без оглед на училишната евиденција на апликантите. Немало униформирана мерка за способностите на дипломираните студенти; оценките издадени од средните училишта се сметале за некомпатибилни поради разликите во оценувањето помеѓу училиштата и регионите. Во 2003 година, Министерството за образование ја започнало програмата Унифициран државен испит (УДИ). Збир на стандардизирани тестови за матуранти, издадени униформно низ целата земја и оценети независно од учениците во училиштата, слично на САТ од Северна Америка, требало да ги замени приемните испити на државните универзитети. Така, како што сметале реформаторите, УДИ ќе им дал на талентирани дипломци од оддалечени локации да се натпреваруваат за прием на универзитети по нивен избор, истовремено елиминирајќи го митото поврзано со приемот, што тогаш се проценувало на 1 милијарда американски долари годишно. Во 2003 година, 858 универзитетски работници биле обвинети за мито, „хонорар“, за прием во МГИМО наводно достигнал 30 000 американски долари.
Директорите на универзитетите, особено ректорот на Московскиот државен универзитет Виктор Садовничиј, се спротивставиле на новитетот, тврдејќи дека нивните училишта не можеле да продолжат да функционираат без да им наплатуваат на апликантите со свои влезни пречки. Како и да е, законодавците вовеле новитет во февруари 2007 година. Во 2008 година било задолжително за студентите и изборно за универзитетите; целосно е задолжително од 2009 година. На неколку високообразовни установи сè уште им е дозволено да воведат свои приемни тестови, покрај бодувањето на УДИ; ваквите тестови мора да бидат објавени однапред.
Доделувањето на оценки за употреба вклучува две фази. Во овој систем, „основното оценување“ е збир на бодови за извршени задачи, при што секоја од задачите има максимален број бодови. Максималното вкупно основно одделение варира по предмет, така што може да се добие, на пример, основно одделение 23 од 37 во математика и основно одделение 43 од 80 на француски јазик. Потоа, основните оценки се претвораат во завршни или „тест оценки“ со помош на софистицирана статистичка пресметка, која ја зема предвид распределбата на основните оценки меѓу испитаниците. Овој систем е критикуван поради неговата нетранспарентност.
Првата национална сесија на УДИ за опфаќање на сите региони на Русија се одржала летото 2008 година. 25,3% студенти не го поминале тестот за литература, 23,5% не успеале да го поминат тестот по математика; највисоки оценки биле забележани во француски јазик, англиски јазик и социјални студии. Дваесет илјади студенти поднеле приговори против нивните оценки; една третина од приговорите биле решени во корист на студентите.
Физичка попреченост
Децата со телесна попреченост, во зависност од природата, степенот на попреченост и достапноста на локалните специјализирани институции, посетуваат или такви институции или посебни часови во редовните училишта. Заклучно со 2007 година имало 80 училишта за слепи лица и деца со слаб вид; нивниот училиштен мандат е продолжен на 12 години, а класовите се ограничени на 9-12 ученици по наставник. Образованието за глуви лица се одвивало во 99 специјализирани градинки и 207 средни интернати; децата кои се родени глуви, се примаат во специјализирани градинки што е можно порано, идеално од 18 месеци; тие се школуваат засебно од децата кои изгубиле слух откако стекнале основни говорни вештини. Стручните училишта за работните глуви лица кои немаат завршено средно образование постојат само во пет градови. Друга широка мрежа на специјализирани институции се грижи за деца со нарушувања на подвижноста. 60-70% од сите деца со церебрална парализа се школуваат преку овој канал. Децата се примаат во специјализирани градинки на возраст од три или четири години и се пренесуваат во тесни специјализирани групи; специјализацијата продолжува во текот на нивниот училиштен мандат што може да се протега до тринаесет години. Системот, сепак, не е подготвен да прифаќа деца кои исто така покажуваат очигледна попреченост во развојот ; тие немаат друга опција освен домашното школување. Сите дипломирани студенти на училишта за физички инвалидитет имаат право на исто ниво на сертификати за средно образование како и останатите матуранти.
Постојат 42 специјализирани колеџи за стручна обука (недипломски) за лица со посебни потреби; најзабележителни се Школата за музика за слепи лица во Курск и медицинското училиште за слепи лица во Кисловодск. Целосно одделено додипломско образование е обезбедено од два колеџи: Институт за уметности за инвалиди (158 студенти се запишале во 2007 година) и Социјален хуманитарен институт (250 студенти се запишале), двата института во Москва. Другите институции обезбедуваат полуодделена обука (специјализирани групи во рамките на нормалното опкружување на колеџот) или прогласуваат пристап за целосна попреченост на нивните редовни часови. Државниот технички универзитет Бауман во Москва и Државниот универзитет во Чељабинск имаат најголем број на студенти со посебни потреби (на пример имале по 170 во 2007 година). Универзитетот Бауман се фокусира на образование за глуви лица; Педагошкиот институт Херцен запишува различни групи на студенти со телесна попреченост. Сепак, независни студии тврдат дека универзитетите не успеваат да ги интегрираат лицата со попреченост во нивниот академски и социјален живот.
Ментална попреченост
Постојаната, но лесна ментална попреченост што го исклучува ко-образованието со нормални деца во блиска иднина, но не се квалификува како умерена, тешка или тешка попреченост бара специјализирана корекција ( коррекционные  ), во интернати кои се протегаат од 8-9 до 18-21 година. Нивната задача е да ја прилагодат личноста на живеење во современо општество, наместо на последователно образование.
Децата со потешки форми на интелектуална попреченост, главно се исклучени од образовниот систем. Некои од нив се обучени во групи со тешка попреченост во училиштата за поправки и сиропиталиштата, на други им се помага само преку советување.
Терциерно образование (Образование на универзитетско ниво)
Според извештајот на УНЕСКО од 2005 година, повеќе од половина од руското возрасно население има стекнато високо образование, што е двојно повисоко од просекот на ОЕЦД.
Заклучно со академската 2007-2008 година, Русија имала 8,1 милиони студенти запишани во сите форми на високо образование (вклучително и воени и полициски институции и постдипломски студии). Странските студенти учествуваат со 5,2% од вкупниот број на студенти, од кои половина биле од други земји на ЗНД. 6,2 милиони студенти биле запишани во 658 државни и 450 приватни цивилни институции на ниво на универзитет лиценцирани од Министерството за образование; вкупниот број на наставници достигнал 625 илјади во 2005 година.
Бројот на државните институции постојано се зголемувал од 514 во 1990 година на 655 во 2002 година и останал скоро константен од 2002 година. Бројот на приватни институции, за првпат пријавени како 193 во 1995 година, продолжува да расте. Трендот за консолидација започнал во 2006 година кога државните универзитети и колеџи од Ростов на Дон, Таганрог и други јужни градови биле сбодови во Јужниот федерален универзитет, со седиште во Ростов на Дон; сличен конгломерат бил формиран во Краснојарск како Сибирски федерален универзитет ; третиот се појавил во Владивосток како Федерален универзитет на Далечниот Исток. Државниот универзитет во Москва и Санктпетербуршкиот државен универзитет се здобиле со статус на федерални универзитети во 2007 година, без понатамошни организациски промени.
Финансиските и визните историски потешкотии го отежнувале стекнувањето високо образование во странство за младите лица во постсоветската ера.
Традиционален модел
За разлика од моделот на Соединетите Држави или Болоњскиот систем, руското високо образование традиционално не било поделено на додипломски (дипломски) и постдипломски (магистерски) нивоа. Наместо тоа, терцијарното образование било спроведувано во една фаза, вообичаено во времетраење од пет или шест години, што резултирало со специјалистичка диплома. Специјалистичките дипломи биле еднакво прифаќани како квалификациите за магистер / м-р на западот. На специјалист дипломиран не му требала дополнителна академска квалификација за да продолжи со професионална кариера, со исклучок на некои (но не сите) гранки на медицински професии за кои била потребна фаза на пост-дипломски престој. Образованието на воениот колеџ траел четири години и бил рангиран еквивалентно на специјалистичка диплома.
Историски гледано, цивилното високо образование било поделено помеѓу малцинството на традиционални универзитети со широк наставен план и поголем број тесни институти за специјализација (вклучително и уметнички училишта). Многу од овие институти, како што се Институтот за физичко инженерство во Москва и Институтот за кинематографија Герасимов, се концентрирани првенствено во Москва и Санкт Петербург. Институтите чии дипломирани студенти се во голема побарувачка низ цела Русија, како што се медицинските институти и институтите за наставници, се раширени порамномерно низ целата земја. Институтите во географски специфични области имаат тенденција да бидат сместени во области што ги служат своите специјалитети. Институтите за рударство и металургија се наоѓаат на територии богати со руда, а морските и риболовните институти се наоѓаат во пристанишните заедници.
Медицинското образование првично се развивало во рамките на универзитетите, но било одвоено од нив во 1918 година и останало одделно заклучно со 2008 година. Правното образование во Русија постои и во рамките на универзитетите и како самостојни правни институти како што е Академскиот правен универзитет (руски: Академический правовой университет, АПУ) основан под покровителство на Институтот за држава и право. Во 90-тите години, многу технички институти и нови приватни училишта создале свои оддели за право; заклучно со 2008 година, правните оддели обучиле околу 750 илјади студенти.
Во 90-тите години, институтите обично се преименувале во универзитети, задржувајќи ја својата историска тесна специјализација. Во поново време, голем број од овие нови приватни „универзитети“ биле преименувани во „институти“ за да ја рефлектираат нивната потесна специјализација. Така, на пример, Универзитетот за академско право неодамна (2010 година) бил преименуван во Институт за академско право.
Во овие институти, специјализацијата на студентот во рамките на избраниот оддел бил утврдена по приемот, а движењето помеѓу различните насокии во рамките на истиот оддел било тешко. Студиските програми биле (и сè уште се) строго утврдени за целиот мандат на студии; студентите имаат малку избор во планирањето на нивниот академски напредок. Подвижноста помеѓу институциите со компатибилни студиски програми било ретко дозволена, обично поради семејното преместување од град во град.
Движењето кон Болоњскиот процес
Русија е во процес на миграција од својот традиционален модел на високо образование, некомпатибилен со постојните западни академски дипломи, до структура на диплома во согласност со моделот воспоставен со Болоњската декларација. (Русија се ко-потпишана во Болоњската декларација во 2003 година. ) Во октомври 2007 година Русија донела закон со кој се заменува традиционалниот петгодишен модел на образование со двостепен пристап: четиригодишна до-дипломска програма проследена со двегодишен магистер ( магистр , магистер ).
Потегот бил критикуван за неговиот само формален пристап: наместо да ја преобликуваат нивната наставна програма, универзитетите едноставно вметнувале акредитација за BSc / BA во средината на нивните стандардни пет или шестгодишни програми. Пазарот на трудот генерално не е свесен за промената и критичарите предвидуваат дека самостојните дипломи за дипломирање нема да бидат признати како „вистинско“ универзитетско образование во догледна иднина, што ја прави дипломата непотребна и непожелна без понатамошна специјализација. Институциите како МФТИ или МИФИ практикуваат двостепено разградување на нивните специјализирани програми со децении и се префрлаат на назнаките на процесите во Болоња многу пред законот од 2007 година, но апсолутното мнозинство од нивните студенти ги завршуваат сите шест години наставна програма магистер / м-р.
Подвижноста на студентите меѓу универзитетите традиционално се обесхрабрува и со тоа се одржува на многу ниско ниво; нема знаци дека формалното прифаќање на Болоњскиот процес ќе им помогне на студентите кои бараат подобро образование. Конечно, додека петгодишната специјалистичка обука претходно била бесплатна за сите студенти, новата фаза со магистер / м-р не е. Смената ги принудува студентите да плаќаат за нешто што претходно било бесплатно. Бранителите на Болоњскиот процес тврдат дека последните години на специјалистичката програма биле формални и бескорисни: академските распореди биле опуштени и непожелни, овозможувајќи им на студентите да работат на друго место. Кратењето на петгодишната специјалистичка програма на четиригодишен BSc / BA нема да ја намали реалната академска содржина на повеќето од овие програми.
Постдипломски нивоа
Структурата за постдипломските дипломи досега ја задржува својата единствена советска шема основана во 1934 година. Системот прави разлика помеѓу научните дипломи, докажувајќи лични достигнувања на постдипломските студии во научни истражувања и сродни, но одделни академски титули, докажувајќи лични достигнувања во образованието на универзитетско ниво.
Постојат два вида на постдипломски студии : кандидат наук ( кандидат за наука ) и доктор наук ( доктор на науки ). И едниот и другиот сертификат се за научно, а не за академско достигнување, и мора да бидат поткрепени со оригинална / романска научна работа, докажана од публикации во рецензирани списанија и дисертација одбрана пред високиот академски одбор. Насловите се издаваат од високата комисија за атестирање на Министерството за образование. Дипломата секогаш се доделува во една од вкупно 23 предодредени полиња на науката, дури и ако основното достигнување припаѓа на различни области. Така, можно е да се бранат две дипломи на кандидат независно, но не истовремено; доктор во една област може исто така да биде кандидат во друга област.
Кандидатот наук може да се постигне во рамките на универзитетското опкружување (кога универзитетот е ангажиран во активно истражување во избраната област), специјализирани истражувачки капацитети или во рамките на единиците за истражување и развој во индустријата. Типичен пат на кандидат наук од прием до диплома трае 2-4 години. Трудот за дисертација треба да содржи решение за постоечки научен проблем или практичен предлог со значителен економски или воен потенцијал. Насловот често се сфаќа како еквивалентен на доктор на науки во западниот свет, иако ова може да варира во зависност од полето на студирање и не може да се гледа како такво надвор од Русија, туку како позначаен степен.
Доктор наук (доктор на науки), следната фаза, подразбира постигнување значителен научен резултат. Оваа титула честопати се поистоветува со германска или скандинавска хабилитација. Трудот за дисертација треба да го сумира истражувањето на авторот што резултира во теоретски изјави кои се квалификувани како ново откритие или решение на постоечки проблем или практичен предлог со значителен економски или воен потенцијал. Патот од кандидат до доктор обично трае 10 години посветена истражувачка активност; секој четврти кандидат ја достигнува оваа фаза. Системот имплицира дека апликантите мора да работат во своето поле на истражување со полно работно време; сепак, дипломите во општествените науки рутински им се доделуваат на активни политичари.
Академски звања доцент и професор се издаваат на активен универзитетски персонал кој веќе има стекнато дилома на кандидат или доктор ; правилата пропишуваат минимален мандат за престој, авторство на востановени учебници за учење во одбраната област и менторство на успешни постдипломски специјализанти. Посебни, помалку формални правила се применуваат за професорите по уметност.