cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фаравахар
Релацијата помеѓу името на симболот и називите на она што би можело да го претставува, води до претпоставката дека симболот е „ангел чувар“ (Фраваши). Сепак, не постои опис за тоа како изгледа Фраваши во светиот текст на зороастризмот, Авеста, а од друга страна, во Авеста ентитетите се граматички дадени во женски род.
Денес во зороастризмот се вели дека Фаравахар е потсетник за целта во животот, што значи дека треба да се живее на тој начин што ќе се дозволи на душата да се спои со Ахура Мазда, главното божество во зороастризмот. Иако постојат бројни интерпретации на елементите од симболот, ниедна од нив не доаѓа пред 20 век.
Потекло на поимот
Персискиот збор се чита фороухар или фаравахар. На дијалектот што се користел во Сасанидското Царство, формата била фравахр (Книга Пахлеви: плвʾхл). Авестанската форма била .
Во иранската култура
Дури и по исламското освојување на Иран, зороастризмот продолжил да биде дел од иранската култура. Се слават празници како на пример иранската Нова година или Новроз, Мехреган, и Чакаршанбе Сури, кои се остатоци од традицијата на зороастризмот. Од почетокот на 20 век, може да се најде симболот Фаравахар на јавни места.
Иранскиот национален еп Шанаме, содржи приказни (делумно историски и делумно митски) од време на зороастризмот. Гробот на Фердовси, што годишно го посетуваат голем број Иранци, го има симболот Фаравахар.
Царскиот престол во Персија е поврзан со Фарвахар. Владетелот седнува на средина од престолот, кој е во форма на платформа или кревет, што се издига од земјата.
После исламската револуција од 1979 година, лавот и сонцето, кои биле дел од оригиналното иранско знаме, се забранети од владата за јавно прикажување, со цел луѓето да не се потсетуваат на претходниот живот, пред револуцијата. Сепак, знакот Фарвахар не бил отстранет, и станал национален симбол меѓу народот. Денес, зороастризмот иако не е државна религија, неговиот симбол е прифатен симбол на современата и древната иранска држава.
V407 Лебед
V407 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 14,68.
Дома (филм)
Дома е документарен филм на Ѓорче Ставрески.
Филмот беше сниман во периодот од 20 септември до 5 ноември 2006 година на локации во Македонија (Скопје и Штип) и Хрватска (Загреб и Задар) и претставува значаен чекор во воспоставување на континуирана соработка помеѓу млади македонски и хрватски филмски работници. Во него се портретираат осум поединци кои поради различни причини ја напуштиле својата татковина, преку кои се анализираат прашањата за културните и верските разлики, како и односот на општеството кон поединецот.
ДОМА е испратен на повеќе регионални и меѓународни фестивали за документарен филм. Досега, е влезен во официјалниот регионален натпреварувачки дел на ZagrebDox, фестивалот за документарен филм од Хрватска. На овој фестивал во 2006 година, Ѓорче Ставрески доби посебно признание во регионална конкуренција за режија на филмот Адам и Ева.
Псевдожитарки
Псевдожитарки се скриеносемени (нетревести) растенија што се употребуваат како житарки (кои се треви). Семињата се готват и јадат цели, или се мелат во брашно. Примери за псевдожитарки се штирот (опашкин штир, црвен штир, челенка), квинојата и хелдата.
Миктлантекухтли
Миктлантекухтли е ацтечки бог на смртта и господар на Миктлан.
997 п.н.е.
997 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 997. година пред новата ера, 997. од првиот милениум п.н.е., 97. од 10 век п.н.е. и осма од 990-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Шпанска граѓанска војна
Шпанска граѓанска војна (17 јули 1936 – 1 април 1939), позната и како Шпанска револуција — војна помеѓу шпанската републиканска влада и нејзините левичарски поддржувачи, од една страна, и бунтовниците, војската и десно-ориентираните формациии, на чело со Франциско Франко од друга.
Црква „Св. Варвара“ - Охрид
Света великомаченица Варвара — македонски православен храм, кој се наоѓа во срцето на стариот дел на градот Охрид, веднаш до влезот на античкиот театар, на главната улица „Илинденска“, која води кон горната порта на Самолиовата тврдина. Изградена е во 1965 година. На самото место постоело камарче во кое стоела иконата на св. в-мца Варвара, кое што и денес постои на северниот ѕид. После уривањето на придружните објекти и демонтирањето на иконостасот на црквата "Св. Јован" - Канео, истиот е монтиран во оваа црква, а иконите се сместени внатре во црквата со цел да се заштитат.
997 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4511 и 4512 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3753 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2763 и 2764 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 244 пред основањето на Рим.
Шпанска граѓанска војна
Во војната се вмешуваат и странски сили. Иако во принцип е усвоена политика на немешање, СССР ја поддржува владата (иако помошта на СССР е во голема мера двосмислена), а Франко е поддржан од Италија на Мусолини и од Хитлерова Германија. На страната на владата се борeле и доброволци од многу земји, кои главно биле дел од Интернационалните бригади. Меѓу попознатите личности кои се бореле на страната на Републиката биле: Џорџ Орвел, Ернест Хемингвеј, Андре Малро и други.
997 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 997 година се протега во 1639 и 1640, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1699 и 1700 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 454 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1668 и 1667 исламска година пред хиџра.
Шпанска граѓанска војна
По тригодишна војна во која загинале од 500.000 до 1.000.000, победа извојувале бунтовниците на Франко, воспоставувајќи десничарска диктатура и монархија.
Список на државни водачи во 1331 година
Ова е список на државни водачи во 331 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Шпанска граѓанска војна
Истовремено со одбраната на Републиката од Франко и десницата, одредени левичарски струи, особено анархистите, се стремат да извршат социјална револуција. Нивните стремежи се сузбиени, во прв ред поради дволичната улога што во текот на Шпанската граѓанска војна ја играат комунистите.
Список на државни водачи во 1331 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Шпанска граѓанска војна
Македонци во Шпанската граѓанска војна
На страната на Републиката се бореле и 137 Македонци, од трите делови на Македонија и од дијаспората. Тие во Шпанија доаѓале од Македонија, но и од Франција, Канада, САД, Советскиот Сојуз, Аргентина, Белгија, Албанија, Панама и други земји. Помеѓу попознатите се: Алексо Демниевски - Бауман, Цветко Узуновски, Ганчо Хаџипанзов, Елисие Поповски и Кирил Ќамилов. Останати македонски шпански борци се: Спас Банџов, Трајко Мишковски, Иван Дојчинов, Боро Поцков, Урфи Аголи, Трифун Бузев, Тане Наумов, Димитар Тодоров, Борис Атков, Владимир Арсовски, Ангел Димов, Петар Калев, Илија Јотов, Панајот Јотов, Андреј Колешинов, Григор Атанасовски и други. Македонци - шпански борци имало и од иселеништвото. Помеѓу македонските иселеници кои се бореле на страната на Шпанската Република биле и: Вангел Темелковски, Панајот Хаџиев, Димитар Тотев, Ламбро Марковски, Џорџ Пол, Димитар Бузев, Мајк Белов, Џан Томсон и други.
Македонските доброволци учествувале речиси на сите главни фронтови и герилата во Валенсија, Арагон, Мадрид, Каталонија, Харама, Кордоба, Брунете, и на други места. На воените боишта животите ги положиле 65 Македонци, околу половина од вкупниот број борци.
Сиера Леоне на Олимписките игри
Сиера Леоне испраќала спортисти на сите Летни олимписки игри од 1968 година со исклучок на Игрите во 1972 и 1976 година, но сепак земјата сè уште нема освоено олимписки медал. Ниеден спортист од Сиера Леоне нема настапено на некои Зимски олимписки игри. Поради недостиг на пари по граѓанската војна, Сиера Леоне можеби нема да може да учествува на следните Олимписки игри и меѓународни натпреварувања.
Нанахуацин
Нанахуацин е понизок ацтечки бог, кој се жртвувал за да стане бог на сонцето.
V439 Лебед
V439 Лебед — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед со просечна привидна величина од 11,84.
Стрновац
Стрновац — село во Општина Старо Нагоричане, во областа Козјачија, во околината на градот Куманово.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Стрновац имало 93 жители, од кои 87 Македонци и 6 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 48 жители, од кои 41 Македонец, 6 Срби и 1 лице без податоци.
Родови
Стрновац е македонско село.
Според истражувањата од 1971 година, родови во селото се:
Иселеништво
До 1971 година 4 семејства се иселиле во Австралија. Во мај 1971 година 15 млади момци се спремале да се иселат во Австралија. Потоа планирале и своите семејства да ги повлечат.
Гран Гала дел калчо 2018
Гран Гала дел калчо 2018 било осмото издание на истоимената манифестација на која се доделувале награди, од страна на италијанската асоцијација на фудбалери, за протагонистите во италијанскиот фудбал за сезоната 2017-2018.
Наградите биле доделени на 3 декември 2018 година.
Есјуфјол
Есјуфјол — подледнички вулкан на југоисточниот дел на ледената капа на ледникот Ватнајекидл, северно од вулканот Ерефајекидл кој се состои од централниот вулкан Снехета и широка купа. Поголемиот дел од вулканот, вклучително и купата од 40 км2 е покриен со ледена капа, но делови од југоисточната падина се изложени во правец на гребенот северозапад-југоисток.
Опис
Повеќето од изложените карпи на вулканот се алкалинско-базалтни, но помала количина на риолитски карпи исто така се присутни. Широк јекилхлеп се спуштил југоисточно од Ватнајекидл на почетокот на септември 1927 кој мирисал на сулфур и пепел паднала врз Брејдамеркурјекидл за која се сметало дека веројатно потекнува од Есјуфјол. Иако холоценски ерупции не се потврдени од Есјуфјол, роеви земјотреси кои може да индицираат магматски поместувања биле детектирани во октомври 2002 и во 2010.
Ометеотл
Ометеотл — ацтечки богови на двојството.
2001: Вселенска одисеја (филм)
2001: Вселенска Одисеја (англиски 2001: A Space Odyssey) е научно-фантастичен филм од 1968 година, режиран од Стенли Кјубрик, кој заедно со Артур Кларк е автор на сценариото. Филмот е заснован врз истоимениот роман на Артур Кларк и се занимава со тематски елементи на човековата еволуција, технологија, вештачка интелигенција и вонземскиот живот, а е познат по научниот реализам, пионерските специјални ефекти, провокативната двосмислена и често надреална сликовитост, употреба на звукот на местата на традиционалните наративни техники и минималното користење на дијалогот.
Денес, филмот е признат од критичарите и публиката како еден од најдобрите филмови во историјата: на пример, анкетата на списанието Sight & Sound од 2002 година, го рангирала филмот меѓу десетте најдобри филмови на сите времиња. Во 1969 година, филмот бил номиниран за четири награди „Оскар“, а добил еден „Оскар“, и тоа за специјални ефекти, додека истата година филмот добил три награди на „БАФТА“. Во 1991 година, филмот бил прогласен е за „културно, историски, или естетски значаен“ од страна на Библиотеката на Конгресот на Соединетите Држави и бил избран за зачувување во нивниот Национален филмски регистар. На разни фестивали, филмот добил 14 награди и имал уште седум номинации.
Кратка содржина
Насловната секвенца ја прикажува Земјата како се крева над Месечината додека изгрева Сонцето. Врз пејзажен приказ на африканската пустина, се прикажува насловот „Зората на човекот“. Племе од праисториски човеколики мајмуни се бори да преживее во сушната пустина. Едно утро, мистериозен правоаголен монолит се појавува во близина на нивната населба. По овој настан, еден човеколик мајмун (го игра Даниел Рихтер) ја измислува првата алатка, кога зема коска од едно купче и открива дека може да ја употребува како палка за да крши други коски. Овој човеколик мајмун, кој сега стои делумно исправено, го предводи своето племе во одбрана на нивното поило од друго племе, употребувајќи ја палката за да го убие водачот на непријателската глутница, користејќи го новооткриеното оружје. Победоносниот човеколик мајмун го фрла оружјето во воздухот и во тој момент филмот скокнува во иднината низ кадар кој ги поврзува коската со еден орбитирачки вештачки сателит.
Во продолжение на филмот, д-р Флојд (го глуми Вилијам Силвестер) оди на Месечината, каде е откриен црн монолит, чија старост се проценува на четири милиони години. Бидејќи монолитот емитира сигнал во насока на Јупитер, еден вселенски брод се упатува кон таа планета. Со бродот управува интелигентниот компјутер ХАЛ 9000 (гласот на Даглас Реин), кој ја знае за тајната мисија, додека екипажот сè уште не знае за задачата. ХАЛ 9000 се свртува против екипажот, така што започнува да прави саботажи на вселенскиот брод и ги убива космунаутите, но во последен миг еден член на екипажот, д-р Дејв Боуман (го игра Кир Дали) успева да го исклучи комјутерот. Потоа, тој ја дознава тајната на мисијата и се спушта на Јупитер. Наеднаш, тој се наоѓа во соба, уредена во старински стил, каде седи еден човек (самиот Боуман, но остарен), а човекот здогледува друг човек кој лежи на смртната постела (повторно, тој, но уште постар). Пред смртта, човекот го здогледува црниот монолит во собата, а филмот завршува со крупен кадар на човечки ембрион.
Наслов
На почетокот, Кјубрик и Кларк меѓусебно го нарекувале овој проект „Како го освоивме сончевиот Систем“, како омаж на популарниот вестерн на „МГМ“, „Како го освоивме западот“ од 1962 година. Но, Кјубрик одлучил да го именува проектот како „Патување отаде ѕвездите“ и ова го објавил на прес-конференција одржана на 23 февруари 1965 година. Сепак, и други наслови биле во игра, но „дури единаесет месеци по почетокот, во април 1965, Стенли го одбрал насловот „2001: Одисеја во вселената“. Колку што се сеќавам, идејата беше чисто негова“, подоцна напишал Кларк. Со намера да го оддалечи неговиот филм од типичните тогашни научно-фантастични филмови, во кои изобилуваат „чудовишта и секс“, Кјубрик ја зел Хомеровата „Одисеја“ како инспирација за насловот. „Ни текна“, вели тој, „дека широките морски пространства за Грците биле исто толкава мистерија колкава што за нашата генерација денес е вселената“.
Стил
Кларк и Кјубрик симултано го пишувале романот и сценариото, но додека Кларк одлучува појасно да го објасни мистериозниот монолит и Ѕвездената порта во книгата, Кјубрик одлучува да го направи филмот позагадочен со тоа што дијалозите и објаснувањата ги сведува на минимум. „2001, вели Кјубрик, е невербално, визуелно искуство“ кое ги одбегнува зборовите сакајќи да допре до потсвеста на човекот на еден поетичен и филозофски начин. Филмот е субјективно искуство кое „допира до свеста на секој човек како музиката или сликарството“.
Некои гледачи велат дека филмот им предизвикал чувство на возвишеност и духовност. Роџер Еберт забележува: „одбиената музика на Норт, која е достапна да се купи, е добра филмска музика, но немаше да биде соодветна за „2001“ бидејќи, како и сите други филмски музики, се обидува да соодветствува со дејството, да дава ’емотивни’ знаци. Класичната музика која Кјубрик ја одбра постои надвор од дејствието. Го покрева. Сака да биде возвишена; визуелното го прави посериозно, трансцендентално“.
Грегори Каико, во својата книга, пишува дека „2001“ е илустрација на двете контрадикторни желби што нѐ мотивираат да ја истражуваме вселената: желба за нешто возвишено – нешто поразлично од нас, духовно, и желба за убавина која ќе ни „каже“ дека не сме веќе изгубени во вселената, туку дома.
Црква „Св. Богородица Болничка“ - Охрид
Света Богородица Болничка — македонски православен храм, кој се наоѓа во стариот дел на градот Охрид, непосредно до ѕидот на долната порта, зад некогашната библиотека, на кејот на градското пристаниште. До денес не се откриени пишувани податоци за нејзиното живописување, но според изведбата на градењето и според анализата на живописецот оваа црква припаѓа на малите еднокорабни охридски цркви, од вренето на XIV век. Црквата претрпела повеќе измени и тоа во XVI и XVII век, а последен пат во оваа црква се интервенирало во 1834 година, кога повторно е живописана на малтер нафрлен врз стариот живопис. По конзерваторските работи во 1959-1960 година, живописот од 1834 година е остстранет и се наоѓа како експонат во тремот. Инаку постариот фрескоживопис е дело на непознат локален зограф со големо чувство за компонирање на боите, и е еден од подобрите остварувања во Охрид. Иконостасот е изработен од ореово дрво, од вештите раце на Никола Дарковски Караџовик од с. Лазарополе во 1833 година, и се вбројува помеѓу најзначајните дела на мијачките копаничари од минатиот век. Околу црквата се наоѓаат повеќе гробови на монаси или игумени, како и заедничка гробница. Двете цркви се нарекуваат болнички според маалото во кое се наоѓаат, бидејќи според раскажувањето на постарите жители во средниот век тука постоела болница.
Дисел
Дисел (герм. Düssel) — мала десна притока на реката Рајна во Северна Рајна-Вестфалија, Германија. Нејзиниот извор е меѓу Вилфрат и Фелберт. Тече кон запад низ долината Неандертал, каде биле откриени фосилите на првиот Неандерталец во 1856. Во Диселдорф ја формира речната делта со спојување на четири водотека (Северен Дисел, Јужен Дисел, Кителбах и Брикербах), кои сите се приклучуваат кон Рајна по неколку километри.
Диселдорф го земал неговото име од Дисел: Диселдорф значи „село на Дисел“.
Транслитерација по Вајли
Транслитерацијата по Вајли е систем за транслитерација (романизација) на тибетското писмо. Овој метод за транслитерација ги користи само стандардните букви од англиската азбука. Името потекнува од Турел Вајли, кој го составил овој систем во неговата статија „Стандарден систем за тибетска транслитерација“, објавена во 1959 година. Така, овој систем станал стандарден систем за транслитерација на писмото, особено во САД.
Согласки
Системот на Вајли за транслитерација на тибетските согласки е:
Крајната буква од писмото, нултата согласка ཨ, не се транслитерира. Нејзината присутност е означена со почетен самогласен слог.
Во тибетското писмо, некои букви се пишуваат лево, десно, горе и долу од дадениот слог. Ова правиле не важи за транслитерацијата, освен групата gy-, која може да биде напишана како претставка g или супфикс y. Овие се означуваат со употреба на точка меѓу g и y. На пример, གྱང 'ѕид' е gyang, додека གཡང་ 'јама' е g.yang.
Самогласки
Четирите самогласни знаци (дадени во овој пример со согласката ཨ ) се:
996 п.н.е.
996 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 996. година пред новата ера, 996. од првиот милениум п.н.е., 96. од 10 век п.н.е. и седма од 990-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4512 и 4513 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3754 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2764 и 2765 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 243 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 996 година се протега во 1640 и 1641, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1700 и 1701 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 453 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1667 и 1666 исламска година пред хиџра.
Заедничка надворешна и безбедносна политика на Европската Униja
Мастрихшки договор
По распадот на Советскиот Сојуз и крајот на Студената војна, безбедносниот систем и меѓународниот поредок на светот, а особено во Европа, значително се промени ја. Многу западноевропски земји веќе донекаде ја имаа интегрирано нивната безбедносна и надворешна политика преку НАТО и Европската Политичка соработка (EPC). По навршување на 1991 година, сепак се почувствувало потреба од нов и поинаков пристап во надворешната политика на ЕУ.
Мастришкиот договор (или исто така познат како Договорот на Европската унија), кој стапува во сила во 1993 година, воведува систем со три столба за институционалното функционирање на Европската унија. Трите столба се: Столбот на Европската заедница и Столбот за Правда и Внатрешни работи, Столбот на Заедничка надворешна и безбедносна политика, тие се дизајнирани да се грижат за надворешната политика и воените прашања. Последниот столб бил заснован на меѓувладиниот сектор, наспроти институционалната природа на другите два столба кои се засноваат на наднационализмот. Заради меѓувладината природа на ЗНБП, тие бараат едногласност во одлучувањето и даваат многу малку слобода да имаат влијание наднационалните институции на ЕУ (на пример, Европската комисија, Европскиот парламент).
Со Мастришкиот договор ЕУ добива правна основа за решавање на надворешна политика  и надворешна безбедносна политика. Колективноста и делотворноста политики на Европската унија, сепак, биле далеку од постигнати. Заедничка политика во која било област има потреба заеднички институционални структури во кои може да се одвива заедничка координација и соработка. Недостатоците на заедничките соработки како и на овој договор се истакнуваат за време на конфликтите на Балканот во раните 90-ти години на кои ЕУ имаше исклучително незадоволителен одговор.
Амстердамски договор
Договорот од Амстердам, кој стапува во сила во 1999 година, произведе неколку важни правни промени во врска со ЗНБП. Нов пост - Високиот претставник за заедничка надворешна и безбедносна политика бил формиран, а поранешниот генерален секретар на НАТО Хавиер Солана беше негов прв застапник. Гласовите од квалификуваното мнозинство биле воспоставени како како постапка за донесување одлуки за ЗНБП. Дополнително, било воведено "конструктивно апстинирање", давајќи им можност на земјите-членки да се воздржат од гласање без да ја блокираат конечната одлука, истовремено не се обврзани да ја применат изгласаната одлука.
На Европскиот совет во Келн, одржан во 1999 година, била претставеноа Европска Политика за Одбрана и Безбедност.
Лисабонски договор
Договорот од Лисабон стапува во сила во 2009 година и со овој договор се става крај на Столбниот систем воспоставен со Мастришкиот договор. Понатаму, во обид да се обезбеди поголема координација и доследност во надворешната политика на ЕУ, Лисабонскиот договор назначува еден висок претставник на Унијата за надворешни работи и безбедносна политика, спојувајќи ги високиот претставник за заедничка надворешна и безбедносна политика и европскиот комесар за надворешни односи и европска соседска политика во една само една функција. Од декември 2011 година, Високиот претставник е одговорен за Европската служба за надворешни работи (EEAS), која исто така е создадена со Договорот од Лисабон. EEAS во суштина е наменета да биде заедничко Министерство за надворешни работи или дипломатски тело за Европската Унија. Европската политика за одбрана и безбедност била преименувана во „Заедничката одбранбена и безбедносна политика“ и процесите на донесување одлуки стануваат полесни во некои околности, особено со создавањето на нов механизам за "постојана структурирана соработка" (PESKO).
Европски совет
Политичката улога на Европскиот Совет вообичаено е насочена кон поставување на широки политички цели и одговарање на предизвиците кога потребна примена на политички одлуки. Вообичаено Европскиот Совет не се вклучува во ракувањето со детални политички прашања.
Членот 26 од ДЕУ (договори на ЕУ) гласи: "Европскиот совет ги идентификува стратешките интереси на Унијата, ги утврдува целите и ги дефинира општите насоки за заедничка надворешна и безбедносна политика, вклучитејќи и  прашања поврзани со одбрана".
Членот 15.6 од ДЕУ гласи: "Претседателот на Европскиот совет, на негово ниво и во неговата максимална можност, ќе обезбеди надворешно застапување на Унијата за прашањата што се однесуваат на нејзината заедничка надворешна и безбедносна политика".
Совет за надворешни работи
Главното институционално тело на ЗНБП е Советот за надворешни работи (FAC-СНР). Со СНР претседава Високиот претставник и е единствениот Совет на министри (Совет на Европската унија) кој не го ротира својот претседавач заедно со ротирачкото претседателство на Советот на Европската унија. СНР се состанува редовно - барем еднаш месечно - и повеќето своите одлуки ги донесува според правилото на едногласност. СНР го советува Комитетот за политички и безбедносни прашања (PSC-КПБ), кој е одговорен за секојдневното функционирање на ЗНБП. Со КПБ претседава службено лице назначено од Европската служба за надворешни работи и претежно се состанува двапати неделно. Други релевантни комисии се: Воениот комитет на Европската унија и Комитетот за цивилни работи за управувањето со кризи.
Високиот претставник на Унијата за надворешни работи и безбедносна политика.
Статија Високиот претставник на Унијата за надворешни работи и безбедносна политика
Европска служба за надворешна акции
ЕЕАS-EСНА е обезбедена со Лисабонскиот договор според член 27 (3) од ДЕУ:
"Со цел да го исполни неговиот мандат, Високиот претставник ќе биде потпомогнат од страна на Европска служба за надворешни работи. Службата работи во соработка со дипломатските служби на земјите-членки и ги опфаќа службениците од соодветните оддели како Генералниот секретаријат на Европскиот Советот и на Европската Комисијата, како и персоналот одреден од националните дипломатски служби на земјите-членки."
ЕСНА е одговорна за развивање и спроведување на надворешната политика и мисиите на ЕУ и за обезбедување на надворешните политики на ЕУ како целина дека се кохерентни и координирани. Околу 140 делегации на ЕУ и меѓународни организации се во рамките на ЕСНА.
Европската комисија
Високиот претставник, кој е потпретседател на Европската комисија, го има второстепенито глас за време на Советот за надворешни работи. Влијанието на Комисијата врз ЗНБП не е директно, но индиректното влијание останува значајно поради силните овластувања на Комисијата во областите како што се трговијата и развојната помош.
Европскиот парламент
Според член 36 од ДЕУ, високиот претставник е обврзан "редовно да се консултира со Европскиот парламент за главните аспекти и основните избори" на ЗНБП и ЗБОП (Заедничка безбедноста и одбранбена политика) и да го информира за тоа како овие политики се развиваат. Тој има обврска постојано да бидат соодветно земени предвид ставовите на Европскиот парламент ".
Земјите-членки
Членот 32 од ДЕУ наведува:
"Земјите-членки се консултираат меѓусебно во рамките на Европскиот совет и Советот за секое прашање на надворешна и безбедносна политика од општ интерес, со цел да се утврди заеднички пристап. Пред да преземе какви било дејства на меѓународната сцена или да преземат какви било обврски кои би можеле да влијаат на интересите на Унијата, секоја земја-членка треба да се консултира со другите во рамките на Европскиот совет. Земјите-членки треба да обезбедат ( преку низа на своите активности) взаемна солидарност со цел да ги потврдат интересите и вредностите на Унијата на меѓународна сцена."
Оперативени
ЗНБП на ЕУ функционира преку голем број на оперативни инструменти кои најчесто ги презема од Советот за надворешни работи. СНР ги спроведува "општите насоки и стратешките линии" (член 26 ДЕУ ) обезбедени од Европскиот совет. Дополнително, СНР презема Одлуки, со кои се дефинираат и спроведуваат активности или позиции на Европската Унија. Имплементацијата на рестриктивните мерки (вклучувајќи санкции) е уште еден многу важен инструмент кој во зависност од нивната природа, се спроведува во рамката на ЗНБП од страна на СНР.
Декларативни
Во рамката на ЗНБП, Советот може да донесе заклучоци кои може да бидат усвоени од Европскиот совет и СНР. Тие формално би го презентирале ставот на Европската унија и имаат повеќе декларативна тежина од самите декларации и изјави. Последните два вообичаено се обраќаат од страна на Високиот претставник во име на ЕУ како целина.
Цели
Согласно член J.1 од наслов V од Мастришкиот договор, Европската унија дефинира и имплементира заедничка надворешна и безбедносна политика која ги опфаќа сите области на надворешната и безбедносната политика чии цели се:
• Заштита на заедничките вредности, фундаментални интереси, независност и интегритет на Унијата во согласност со принципите на Повелбата на Обединетите нации.
• Зајакнување на безбедноста на Унијата на сите начини.
• Зачувување на мирот и зајакнување на меѓународната безбедност, во согласност со принципите на Повелбата на Обединетите нации, како и принципите на Завршниот акт од Хелсинки и целите на Париската повелба, вклучувајќи ги и оние од надворешните граници.
• Промовирање на меѓународна соработка.
Дополнителна литература
Josifovic, Ivica, and Zlatko Keskoski. "European\Common Security and Defence Policy after the Lisbon Treaty: European but not Common." (2015)
Nikodinovska Krstevska, Ana. "Мирот како вредност на надворешната политика на Европската унија." Списание на научни трудови Петта меѓународна конференција конференција „Меѓународен дијалог: Исток–Запад “(Култура, Славјанство и Економија 1.5 (2014): 73-76.
TRAPPIST-1
TRAPPIST-1 е црвено џуџе во соѕвездието Водолија. Има маса од околу 9% од масата на Сонцето, полупречник малку поголем од планетата Јупитер, и температура на површината од околу 2566 K. Ѕвездата е оддалечена 12.47 pc од Сонцето и се проценува дека е стара 7.6 милијарди години, што ја прави постара од Сончевиот Систем.
Ѕвездата била откриена во 2000 година. Во 2016 и 2017, набљудувањата од телескопот TRAPPIST во опсерваторијата Ла Сија, и бројни други вселенски и земски телескопи, довеле до откривање на две земјовидни планети во орбити околу ѕвездата. Подоцна беше откриено дека дополнителен сигнал во податоците е разултат на пет планети, со што вкупниот број достигнал седум планети. The orbital periods – the time it takes for each planet to orbit the star – have precise numerical ratios of 8:5, 5:3, 3:2, 3:2, 4:3, and 3:2, with the shortest period being about one and a half days. This orbital resonance could have existed since the formation of the planetary system. The planets are likely to be tidally locked to TRAPPIST-1, which might force them to keep the same side facing their host star.
Дури четири од планетите (d, e, f, g) се претпоставува дека орбитираат во зоната погодна за живот на ѕвездата и со тоа да има температури погодни за присуство на течна вода и развој на живот. Дали тие всушност имаат течна вода е функција на бројните својства на планетите, вклучителни и дали тие имаат атмосфера. Не постои јасен доказ дека некоја од планетите има атмосфера и не јасно дали планетите би можеле да задржат атмосфера со оглед на емисијата на зрачење на TRAPPIST-1.
NGC 6996
NGC 6996 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Лебед, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6996 се споменува и како OCL 197, in Milky Way.
Откривање
Телото е откриено на 28 октомври 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6996 е од видот III2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 10 m. NGC 6996 има само една позната привидна димензија, која изнесува 5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 56 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +45° 28' 24".
Други поделби
Проучување на NGC 6996 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 85; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3575. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1133.
Ниски Земји
Ниски Земји (de Lage Landen или , les Pays Bas, die Niederlande) — крајбрежните низински краишта на северозападна Европа кои ги сочинуваат долните сливови на реките Рајна, Меза и Шелда. Во средновековието регионот бил поделен на повеќе полусамостојни кнежевства кои доста подоцна прераснале во денешните држави Белгија, Луксембург и Холандија, како и областа Француска Фландрија.
Историски, подрачјата без излез на море се здружувале политички и стопански со приморските, образувајќи разни сојузи на пристаништа и задгрбнини, протегајќи се во континентален правец сè до Рајнската област во Германија. Ова е причината што делови од Ниските Земји имаат ридести предели, како Луксембург и јужна Белгија. Во рамките на ЕУ, регионот и денес се нарекува Бенелукс (скратено од Белгија-Холандија-Луксембург).
Во римско време, преку ова подрачје се протегала воената краина на царството, како место на конктакт помеѓу Рим и германските племиња. Со распадот на царството, Ниските Земји први развиле самостојни трговски патишта кои ја овозможиле преродбата на Европа во XII век. Во тој период, ова биле најгусто населените краишта на Западна Европа заедно со северна Италија. Највеќето градови биле под управа на еснафи и совети, на чие чело стоел владетел кој бил само фигура и подлежел на строги ограничувања. Сите овие краишта зависеле претежно од трговија, мануфактурно производство и поттикнувањето на слободниот проток на стоки и занаетчии. Главни јазици на градскиот живот биле месните дијалекти на холандскиот и францускиот јазик.
Историја
Во политички поглед, регионот води потекло од времето на Каролиншкото Царство и бил опфатен во војводството Долна Лотарингија. По распадот на ова војводство, Ниските Земји потпаднале под власта на разни велможи, за потоа да прејдат под бургундските војводи од династијата Валоа. Затоа, доста голем дел од регионот почнал да го носи името Бургундски Ниски Земји. Со крајот на бургундското владеење, голем дел од Ниските Земји влегле во владение на Хабсбурговците и станале Хабсбуршки Ниски Земји, кои до 1581 г. се нарекувале и Седумнаесет Покраини. Дури и по отцепувањето од автономната Холандска Република (Обединетите Покраини) на север, поимот „Ниски Земји“ продолжил да се однесува на целиот регион. Помеѓу 1815 и 1839 г. земјите се здружиле во едно Обединето Нискоземско Кралство, за на крајот да бидат поделени на трите денешни земји — Холандија, Белгија и Луксембург.
Рана историја
Ниските Земји влегувале во состав на римските провинции Белгиска Галија и Долна Германија, чие население се состоело од белгиски и германски племиња. Во IV и V век, во регионот навлегле франкиски племиња, кои подоцна наметнале своја власт. Меѓу нив преовладала династијата Меровинзи, кои извршиле прехристијанизација на јужниот дел (под Рајна).
Во Франкија
Кон крајот на VIII век, Ниските Земји станале срцевина на мошне пораснатата Франкија, а на местото на Меровинзите дошла династијата Каролинзи. Во 800 г. папата го крунисал Карло Велики за цар, со тоа возобновувајќи го Рим во облик на Светото Римско Царство.
По смртта на Карло Велики, тројцата негови внуци ја поделиле Франкија на три дела. Средна Франкија му припаднала на Лотар I и го добила името Лотарингија или Лорена. Освен изворната крајбрежна Грофовија Фландрија, која била во Западна Франкија, остатокот од Ниските Земји биле во низинскиот дел на оваа „Долна Лотарингија“.
Со смртта на Лотар, краиштата станале јаболко на раздорот помеѓу Западна и Источна Франкија, кои пробувале да ги припојат кон себе. Така, Ниските Земји се состоеле од феудални лена, над кои власт имало или кралството Франција или Светото Римско Царство. Борбите помеѓу овие две сили продолжиле со векови, во кои секој владетел настојувал да се здобие со титулата Војвода на Лотир.
Војводство Бургундија
Во текот на XIV и XV век, владетелите почнале да склучуваат бракови и со тоа да ги спојуваат одделните владенија. Овој процес го достигнал својот врв во династијата Валоа, која владеела со Војводството Бургундија. Под нивната власт, Ниските Земји доживеале голем процут како политичко и стопанско средиште на Северна Европа, познато по занаетите и луксузните стоки; на културен план се истакнале ранофламанските сликари, кои работеле во просперитетните градови како Бриге, Гент, Мехелен, Левен, Турне и Брисел — сите во денешна Белгија.
Седумнаесет Покраини
Во 1477 г. бургундските поседи прешле во рацете на династијата Хабсбурговци преку наследничката Марија Бургундска. Ниските Земји биле поделени на седумнаесет покраини, кои во 1549 г. се обединиле во една неделива територија согласно указот „Прагматичната санкција“ на царот Карло V. Сепак, одделните покраини ги задржале своите обичаи, закони и управни уредувања. Со ова, Карло се прогласил за „Господар на Ниските Земји“ (Heer der Nederlanden), титула која му припаѓала само нему и на неговиот син.
Со овој државнички потег, Карло од покраините направил една неделива целина и, по абдикацијата, во 1555 г. му ги предал на неговиот син, шпанскиот крал Филип II.
Поделба
Указот за обединување на Ниските Земји претставувал најсилниот чин на Хабсбурговците во нивната борба против партикуларизмот, но наишол на силен отпор и довел до Холандската побуна. Новонаметнатата политика предизвикала револт меѓу жителите на одделните покраини, кои ги доживувале своите краишта како посебни земји. Покрај тоа, царската власт создала нови епископии и наложила закони против кривоверство кои дополнително го зголемиле незадоволството меѓу народот.
Како последица од побуната, во 1581 г. северните покраини прогласиле независност од Хабсбуршка Шпанија, создавајќи Република на Седумте Обединети Покраини. Останатите десет покраини на Јужните Ниски Земји останале под окупација на Фламанската армија во служба на Шпанија и затоа се нарекуваат Шпански Ниски Земји. Шпанската власт се задржала сè до склучувањето на Договорот од Утрехт (1713) по Војната за шпанското наследство, кога шпанските нискоземски владенија ѝ припаднале на Австрија и станале Австриски Ниски Земји.
Поново време
На почетокот на Првата светска војна (1914) Централните сили навлегле во Луксембург и Белгија и воспоставиле воена окупација. Напредувањето на војската кон Франција било запрено, и завојуваните страни се нашле во безизлез кој траел целата војна. На крајот од војната инвазијата предизвикала 56.000 жртви.
Втората светска војна во регионот започнала со одлуката на Вермахтот да ја заземе Франција. Ниските Земји претставувале лесен начин да се заобиколат огромните француски утврдувања наречени Мажинова линија. Германците решиле дека Ниските Земји мора да се заземат што побргу, со цел да се добие временска предност над Франција. Ова ѝ овозможуалое на германската војска да се справува со сојузничката закана од воздушно бомбардирање на важната област Рур. но и појдовно место (северот на Франција) за поморските и воздушни походи на Британија. Германија го зазела регионот за само две недели благодарение на тактиката блицкриг.
Белгија, Холандија и Луксембург биле под окупација од 1940 до 1945 г. и нивните влади пребегале во Британија. Во 1944 г. ја потпишале Лондонската царинска спогодба, удирајќи ги темелите на економската заедница на Бенелукс — претходник на ЕЕЗ (подоцна ЕУ).
Тефтан
Тафтан или Тефтан (персиски: تفتان, Taftân) — активен стратовулкан кој се наоѓа во југоисточен Иран во провинцијата Систан и Балуџистан. Со варијабилни пресметани височини од околу 4.000 метри (13.000 стапки) над морското ниво, Тафтан е највисоката планина во југоисточен Иран. Најблискиот град е Хаш.
Тафтан има два главни врвови, Наркух и Матеркух, а за двата врва се пресметани различни висини. Северозападниот Наркух има два кратери и е постар од двата врвови. Југоисточниот врв Матеркух е опкружен со лавини текови и има најмалку три кратери. Главната карпа во Тафтан е составена од андезит.
Извештаите за историска вулканска активност се нејасни и најмладите радиометриски датуми се 0,71 ± 0,03 mya. Во моментов, вулканот има енергична фумаролична активност која е видлива од голема далечина и вклучува бројни отвори во Матеркух. Тафтан се чини дека е дел од геотермална област, а голем број на топли извори може да се најдат околу вулканот.
Тафтан е дел од вулканскиот лак во Иран, заедно со Базман, исто така во Иран, и Кох-и-Султан во Пакистан. Овој вулкански лак се формирал на седиментни слоеви од Еоценот и резултирал од субдукција на океанските Арапски плочи под Иран.
Географија и геологија
Тафтан се наоѓа во иранската провинција Систан и Балуџистан. Градови кои се наоѓаат во близина на Тафтан се Хаш на 45 километри на југ и Захедан кој се наоѓа на 100 километри на север. Во 1844 година, Абдул-Наби пријавил за постоење на вулканска активност на планината. . Во 1971 година било објавено дека некои племиња кампуваат на падините на Тафтан во текот на зимските сезони.
Регионална поставка
Вулканска активност се случила во делови од Иран од периодот на Креда. За време на еоценската и олигоценската епоха, вулканската активност достигнала максимум, со дебели пирокластички слоеви кои биле депонирани во централниот дел на Иран и планините Алборз. Областа околу вулканот Тафтан припаѓа на тектонската зона која е различно наведувана како Шустан или зоната Забул-Балох. По формирањето на океанот, тектонските блокови Нех и Лут се судриле за време на еоценската епоха.
Вулканската активност во врвот Тафтан се чини дека се однесува на субдукција на Арапската плоча под плочата на Централен Иран, која се појавува со темпо од 3,5 до 4,2 сантиметри годишно. Оваа субдукција исто така е одговорна за вулканизам кај Базман во Иран и Кох-и-Султан во Пакистан. Овој синџир е познат како Вулкански лак Балуџистан. .
Локална поставка
Тафтан е највисоката планина во југоисточниот дел на Иран. Топографијата е генерално стрмна. Длабоките долини со U и V форми се развиле со текот на времето, а вулканот има силно еродиран изглед. Една од овие долини, Таминдан, би можело да биде долината во верските текстови на Авеста. Една серија на игнимбритски карпи околу вулканот која достигнува дебелина од 50 метри (160 стапки) би можело да биде стара 2 милиони години.