cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тенкоопнен транзистор
Постојат уште четири вида на ТФТ монитори. Првиот вид се дели на екран со однос 16:10 и 5:4, сега е во мода 16:10 зошто филмовите за ДВД и кино се прават во однос 16:9 а причината зошто е земен однос од 16:10 е тој, што е тоа компромис помеѓу монитор за уживање и работење, попознати се како вајд скрин монитори. Предност е тој, што не се покажуваат оние две црни линии на горниот и долниот дел од екранот, со самото тоа и подобро се искористува дадениот простор. 5:4 се монитори на кои сме навикнати. Овие монитори се поевтини за производство од 5:4, бидејќи се од една плоча стакло помалку се фрлаат како неквалитетни, т.е. повеќе стакла се искористуваат. Мана, помалата оддалеченост помеѓу горната и долната граница нас не наведува наместо 17 инчи да купиме 19, зошто таа дијагонала одговара на големина од 17 инчи на 5:4 мониторите, но добиваме на ширина. Овој однос се користи и при поновите генерации на лап-топ компјутери, а зошто лап-топот е поширок, се добива простор кој се користи за додавање на бројчена тастатура, што е уште еден плус. Втор вид е пивот модел, т.е. монитор кој се врти околу вертикална оска, погоден е за дизајнери, бидејќи со вртење на мониторот во вертикала, дизајнерот, напр. за весници, добива простор кој овозможува да ја види цела страна во а4 формат без додатно скролање, што е уште една предност на овие монитори. Секако, оваа функција исто така чини пари, но онај кој ја користи, нему му се исплати. Третиот вид на ТФТ монитори сè до вграден ТВ Тјунер, така што мониторот може да служи и како ТВ, тие монитори се обично поскапи од телевизори, но гледање на самото тоа заштедувате на тоа што наместо да купувате два уреди купувате еден, тоа е исто така предност, како за куќниот буџет така и за простор. Четвртиот вид се монитори со ДВИ влез или дигитален. Тие се монитори како и сите други, само што користат понапредна врска со компјутерот. Сликата преку ДВИ врска е поквалитетна, поостра и во секој поглед подобра. Кај поевтините модели понекогаш е сликата полоша во однос на врската преку ВГА врска, но тоа е чисто маркетиншки трик.
Такео Вакабајаши
Такео Вакабајаши (роден - починал на ) — поранешен јапонски фудбалер.
18 (број)
18 (осумнаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 17 а претходник на бројот 19.
Англиска градина
Англиска градина или англиски парк или пределна градина (jardin anglais, giardino all'inglese, Englischer Landschaftspark) — вид градина со потекло од англиските уредени предели во XVIII век. По ова име градината се разликува од барокниот дизајн на француската формална градина.
Во Обединетото Кралство овој стил е тесноповрзан со делата на Кејпабилити Браун. Овој стил во Англија предоминирал само релативно кратко време, од средината на XVIII до почетокот на XIX век, и најголемиот дел од најпознатите градини во Англија не се во овој стил. Поимот „англиска градина“ не се користи во Англија, каде истиот се нарекува „пределна градина од XVIII век“ („18th century lanscape garden“).
Канонскиот европски „англиски парк“ со себе носи низа романтистички елементи. Во него секогаш има езерце или мало езеро со пристаништен или обичен мост. Погоре, со поглед на езерцето, имаме шестаголен павилјон, често во облик на еднокрилен римски храм. Некои паркови имаат и „кинески“ павилјон. Други елементи се грото и имитации на рушевини.
Значајни дејци во полето на Англиската градина се Стивен Свицер (1682-1745), Вилијам Кент (1685-1748), Чарлс Бриџман, Кејпабилити Браун (1716-1783), Џон Ванбру (1664-1726) и Лукас Питерс Родбард.
NGC 3392
NGC 3392 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3392 се споменува и како MCG 11-13-42, CGCG 313-37.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1791 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3392 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 3392 има привидни димензии од 0,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 3392 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32512. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 24; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4151. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 662.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Кауерн
Кауерн (Kauern) — општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија.
Соседни општини
Општини близу Кауерн се Хилберсдорф и Ронебург во округот Грајц, како и слободниот град Гера.
Општински единици
Кауерн има две единици: Лихтенберг и Лојч.
Историја
Кауерн е првпат споменат во документите во 1465, кога владетелот на Рудениц започнал да го гради дворецот кај Кауерн. Селото Кауерн припаѓала на војводството Саксо-Алтенбург и одржувало тесна врска со блискиот град Ронебург, кој се развил во текот на годините.
Во 1958, советско-германската компанија SDAG Wismut ја започнала изградбата на отворен коп за ураниум во Лихтенберг. До 1976 била создадена дупка од 240 метри. Потоа, ископувањето на ураниум во рудникот престанало, бидејќи продолжувањето било невозможно поради близината на Ронебург и рудникот Шмирхау. Во 1990, рудникот бил делумно пополнет со материјал од соседните копови. Кога Сојузната изложба на градини се одржала во близина во 2007, дупката требала да биде целосно пополнета и вклопена во новиот пејзаж на Ронебург.
Џони Хајес
Џон („Џони“) Џозеф Хајес ( - ) бил американски атлетичар и контроверзниот победник на маратонот на Летните олимписки игри - 1908 одржани во Лондон.
Џони Хајес се родил во Њујорк. На маратонот во Бостон во 1908, тој завршил втор, веднаш зад Томас Мориси и со тоа се пласирал на Олимписките игри истата година.
На игрите во Лондон, Хајес завршил втор, зад Дорандо Пјетри, но делегацијата на САД се побунила поради стигнувањето на целта на Пјетри со помош на двајца официјалци што не било по негова желба, па бил неправедно дисквалификуван, па Хајес го освоил златниот медал.
На 25 ноември 1908, на маратонот во Њујорк, Хајес загубил во двобој со Дорандо Пјетри, а истото се случило и на сличната трка одржана на 15 март 1909 година.
Џони Хајес бил тренер на Олимпискиот тим на САД на Летните олимписки игри - 1912 одржани во Стокхолм. Потоа предавал физичко воспитување и продавал храна.
Лангдок-Русијон
Лангдок-Русијон (Languedoc-Roussillon; Lengadòc-Rosselhon; Llenguadoc-Rosselló) е еден од 27-те региони во Франција. Се состои од пет департмани, и од едната страна се граничи со француските области Прованса-Алпи-Азурен Брег, Рона-Алпи, Оверњ, Југ-Пиринеи, а од другата страна со Шпанија, Андора и Средоземното Море.
Географија
Регионот е составен од следниве историски покраини:
Историја
Во минатото, во регионот живееле Келти,. Кон крајот на III век п.н.е. келтскиот народ Волки, се населил во регионот од Рона до Гарона, од Севените до Пиринеите. Нивни престолнини биле градовите Тулуза и Ним. Од I век п.н.е. тие станале сојузници на Римјаните.
На почетокот на V век, прво Вандалите ја нападнале покраината, а потоа тука се населиле Визиготите. Регионот останал под визиготска власт исто како и Шпанија сè до нивниот пораз од страна на Маврите во 719 година. Регионот бил освоен од Карло Велики и бил вклучен како дел од кралството на Аквитанија создадено во 778 година. По смртта на Карло Велики, оваа широка област на целиот југ на Рона сè до Атлантикот му паднала во наследство на неговиот син Луј Побожниот во 781 година. Раководењето со земјата им била доверена на грофовите од Тулуза. Во текот на феудалниот период се случила една голема политичка фрагментација. Имено, грофовиите на Русијон и на Серданија потпаднале под кралството Арагон, додека Долен-Лангдок преминал под властa на династијата Тренкавел и нивните соперници, грофовите на Тулуза.
Ремон IV наречен Ремон од Сен-Жил (1042-1115) со брак ја достигнал својата цел за обединување на помалите господарства, зголемувајќи ја својата држава со тоа што ги презел под своја власт грофовствата на Руерг, Ним, Нарбона, Жеводан, Агд, Безје и на Изес. Борбата против катарството и катарската крстоносна војна довела до згаснување на династијата на грофовите на Тулуза. Покраината била соединета со кралството на Франција во 1271 година. Оттогаш е создаден кралскиот Лангдок кој постоел сè до Француската револуција. Со договорот од Корбеј во 1258 година регионот бил поделен. Планинскиот масив на Корбјерите образувало граница меѓу кралството на Франција и кралството Арагон.
Во 1659 година, со Пиринејскиот договор грофовијата Русијон и северниот дел на Серданија биле припоени кон кралството Франција.
Политика
На регионалните избори во март 2004 година, градоначалникот на Монпелје Жорж Фреш, припадник на социјалистите победил на изборите, а потоа по негова иницијатива, знамето на регионот со крстот на Лангдок како и знамето на Русијон („Сенјерата“), било заменето со ново на кое не стоеле симболите на поранешните покраини. Задржани биле само боите (црвена и жолта), кои биле воедно и бои на Лангдок и на сите територии од поранешната Арагонска круна. Жорж Фреш исто имал намера да го смени и името на регионот, за да го избегне дуалитетот (Лангдок наспроти Русијон) и да го зајакне единството, односно целината. Тој сакал регионот да се нарече („Септиманија“).
Септиманија било името со кое Римјаните при крајот на Римското Царство ја именувале областа која приближно одговарала на денешниот регион Лангдок-Русијон (без Жеводан), и било користено во раниот среден век. Регионалниот совет дури и почнал и нашироко да го користи ова име. Сепак, градоначалникот уште веднаш се судрил со широка опозиција во однос на ова прашање, особено меѓу Каталонците во Источни Пиринеи кои ценеле дека името „Септиманија“ може да му наштети на каталонскиот идентитет, а воедно да наштети и на двојниот културен идентитет присутен во Лангдок-Русијон. Згора на тоа, старата Септиманија не се поклопувала точно со актуелните граници на Лангдок-Русијон, особено со фактот дека во неа не бил вклучен Жеводан кој пак е сегашниот департман Лозер. Оваа опозиција, заедно со нивните 45,000 собрани потписи на Каталонците како и јавниот протест на кои присуствувале околу 8,000 демонстранти во Перпињан, на 8 октомври 2005, го натерале Жорж Фреш да се откаже од промена на името на регионот.
Од друга страна, каталонските националисти во Русијон би сакале департманот Источни Пиринеи да се отцепи од Лангдок-Русијон и да стане свој независен регион кој би се нарекувал Северна Каталонија („Catalunya Nord“), како дел од каталонските земји (Països Catalans). Оваа идеја нема народна поддршка.
Административна поделба
Регионот Лангдок-Русијон е составен од 5 департмана:
Главен град на регионот е Монпелје, кој воедно е главен град и на департманот Еро. Најгусто населена општина е Монпелје во департманот Еро со (252,998 жители), а најмалку населена е Конет-сир-Локе во департманот Од (брои само 5 жители). Најголема по површина е општината Нарбон во Од (17,296 хектари) а најмала е Мон-Луј во Источни Пиринеи (39 хектари).
Лого
Логото на Регионалниот совет, од 2005 година до денес, претставува седум сонца обединети во едно. Тие го симболизираат движењето, иднината и светлината. Мотивот на 7-те сонца на логото е на црвена основа заедно со натписот „Регион Лангдок-Русијон".
Јазик
Пред XX век, во Лангдок се зборувало на окситански јазик, додека пак во Русијон се зборувало на каталонски. И двата јазика постепено биле заменети со францускиот. Последните години се прават напори да се оживеат и двата јазика преку разни проекти и иницијативи како што е Ла Бресола.
Книжевност
Окситанската книжевност — наречена воедно и Провансалска книжевност — е збир текстови напишани на окситански јазик во област која денес е Јужна Франција. Оваа книжевност е позната по својата поезија од XI и XII век – поезија на трубадурите – која била инспирација за поетската литература низ цела средновековна Европа.
Џакарта
Џакарта (Jakarta) е главен град на Индонезија. Таа се наоѓа во северозападниот дел на островот Јава, на брегот на Зондско Море. Населението на Џакарта е околу 8 792 000 граѓани (според пописот од 2004 година), кое ја прави како еден од најголемите градови во Југоизточна Азија. Површината на градот изнесува 661.52 км2. Во градот се наоѓа аеродромот Soekarno-Hatta International Airport.
Основни податоци
Држава: Индонезија
Географска положба: 6° 10’ 44” сгш
106° 49’ 50” игд
Надморска височина: 8 m
Површина:661.52 км2.
Густина: 12.920 жит./км2
Телефонски повик: 021
Историја
Првите населувања на Џакарта датираат од околу 5 век. Во текот на 12 век таа е важен центар на хиндуистичката држава Зонда. Првите европски доселеници кои пристигнале во Џакарта биле португалците, во почетокот на 16 век. На 22 јуни 1527 година, градот бил опседнат и преземен од страна на местниот воен началник Фатахилах, при што градот е преименуван во Џајакарта (од јавански, "победа"). Оваа дата денес се смета за моментот на основување на градот.
Во 1619 година Џакарта е преземена од војската на Обединетата источноиндиска компанија на чело со Јан Питерсен Кун. Името на градот е сменето во Батавија (од батави, племе кое ја населило денешна Холандија при римското завојување на оваа држава). Во времето на Наполеон Бонапарт и неговите подходи, за кратко време градот бил управуван од британските власти (1811-1815). Со нараснувањето на холандската власт во регионот во текот на 19 век, важноста на Батавија исто така се зголемила.
Во време на Втората светска војна градот бил преземен од Јапонците (1942), кои му дале и денешното име Џакарта, сè со цел за да ја добијат подкрепата на местното население. По капитулацијата на Јапонија во 1945 Џакарта се враќа под контрола на Холандија, но зголеменото движење за независност доведува до создавање на независна Индонезија, а во 1949 Џакарта станува нејзин главен град.
Коњичка полиција
Коњичка полиција (на Mounted Police) — полициска единица која врши патрола со помош на коњ или камила. Најчесто служат во рурални средини како шуми или во метрополите каде што должностите може да им бидат живописни или церемонијални, но исто така сè почесто се користат и во протести поради нивната мобилна маса и предност во висината.
Јон Јунгрен
Џон Јунгрен (John Artur Ljunggren; Форшеда Вернамо, 9 септември 1919 година - Бор Вернамо, 13 јануари 2000 година) бил шведски спортист специјализиран за трки во брзо одење на 50 километри, еден од најдобрите пешаци во историјата на спортот. Бил олимписки победник и петкратен учесник на Летните олимписки игри, европски првак и петкратен учесник на европските првенства. 11 пати ја освојувал титулата во Шведска.
Јунгрен уште како дете се навикнал на долгите прошетки заедно со браќата Вернер и Гунаро бидејќи немале велосипеди. Тој бил познат по својата техника на одење и никогаш не бил дисквалификуван за време на неговите 499 трки. На национално ниво се натпреварувал и во велосипедизам, трчање и скијање.
Пет пати соборувал светски рекорди: во 1951 и 1953 година на 50.000 m (до 4.29: 58.0) и 30 km (до 4.21: 11.0), а во 1952 година на 30.000 m (2,27: 42,0).
Во текот на својата кариера, тој учествувал на 499 трки, од кои победил 315, 101 пати бил втор и 33 пати трет.
19 (број)
19 (деветнаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 18 а претходник на бројот 20.
Кристална џамија
Кристалната џамија е муслимански храм кој се наоѓа во Теренгану, Малезија. Овој објект бил граден во периодот помеѓу 2006 до 2008 година. Според местните списанија, оваа џамија поседувала архитектура со кинески карактер, и која не е изградена со исламски дух.
Мирски замок
Мирскиот замок (Мірскі замак) — замок кој се наоѓа во близина на месноста Мир, Белорусија. Објектот официјално од 2000 година била вклучен во списокот на УНЕСКО. Изградбата на замокот започнала кон крајот на 15 век, обликуван со готска архитектура, од страна на војводата Илинич. Во 1568 година, мирскиот замок преминал во рацете на литванскиот војвода Радзвил, кој ја завршил изградбата ма замокот во ренесансен стил. За време на Наполеон, замокот бил напуштен, и околу неколку векови некорисен. Реновирањето на замокот започнало во 19 век. По смртта на Доминика Радзивил, со него управувал неговата ќерка, Стефанија која се омажила за принцот Лудвиг.
NGC 3393
NGC 3393 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3393 се споменува и како ESO 501-100, MCG -4-26-11, AM 1045-245, IRAS 10459-2453.
Откривање
Објектот е откриен на 24 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3393 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3393 има привидни димензии од 1,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Други поделби
Проучување на NGC 3393 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32300. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 325; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6638. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1017.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Министер
Министер или повереник — политичар кој има важна управна улога во рамките на една национална или регионална влада на една држава. Тие се членови на кабинетот, обично под водство на монарх, генерален гувернер или претседател. Во уставните монархии суверениот или поткралот, и во полупретседателските земји, претседателот го има премиерот како главен советник.
Потекло
Поимот „министер“ води потекло од средноанглиски израз, кој пак влече корени од старофранцускиот збор ministre, од латински: minister, што значи 'слуга'. Во некои земји (како САД, Хонгконг, Филипините и Обединетото Кралство), таквото лице се нарекува секретар. Овој поим е користен и сѐ уште се користи во дипломатијата за второстепени дипломати (шефови на пратеништво). Во некои земји оваа функција се нарекува секретар.
Избор
Кај многу парламентарни системи на управување, особено оние со Вестминстерски модел како Обединетото Кралство, Канада и Австралија, мнистрите мораат да бидат избрани од законодавно тело. Кај претседателските системи на управа како САД и Мексико, министрите ги назначува претседателот, и не се избираат од парламентот.
Наводи
Menteri
20 (број)
20 (дваесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 19 а претходник на бројот 21.
Линда кај Вајда
Линда кај Вајда (Linda bei Weida) — општина во округот Грајц, во Тирингија, во Германија.
Соседни општини
Општини близу Линда се Берга (Елстер), Браунихсвалде, Ендшиц, Гауерн, Хилберсдорф и Рикерсдорф во округот Грајц, како и слободниот град Гера.
Општински единици
Општината се состои од селата Линда и Полен.
Нена Гупта
Нена Гупта (e родена на 4 јули 1959 година) e индиска глумица и директор на телевизија. Позната по својата работа и во уметнички-куќи и во комерцијални филмови, таа ја освоила Националната награда за филм за најдобра глумица за играње во улога на млада вдовица во Вох Чокри (1994). Во 2018 година, таа се враќа во кариерата и на сцената кога глуми како средовечна бремена жена во комедијата-драма Баџаи Хо, за што ја освоича  наградата „Филифрит Критика“ за најдобра глумица и добила номинација за наградата „Филмфир“ за најдобра глумица.
Телевизиските настапи на Гупта вклучуваат водечка улога во драмската серија Саанс (1999) и како водителка на индиската верзија на телевизискиот квиз-шоу „Најслаба врска“, по име Камзор Кади Каун.
Ран живот и образование
Нена Гупта е родена на 4 мај 1959 година во Њу Делхи на Р. Н. Гупта го посетувала училиштето  Лоренс Училиште, Санавар. Гупта ги завршила нејзините магистерски студии на М Фил. на Санскрит, и е ескус на Националната Школа за Драма, Њу Делхи.
Кариера
Гупта имала настапи во повеќе меѓународни филмови, како што е Ганди (1982), во кој ја играла внуката на Махатма Ганди, и филмовите „ Трговија од Слоновата коска “, „ Измамниците“ (1988), Мирза Галиб (1989) во Притвор (1993) и  Памун Мери  (1999). Таа оставила впечаток и во индиското паралелно кино, како Манди (1983), Рихаи (1988), Дристи (1990) и Седмиот коњ на Сонцето (1992). Овие претстави дополнително го воспоставија нејзиниот профил во индиските филмови заедно со нејзините современици на филмската уметност Реха, Шабана Азми, Смита Патил и Димпл Кападија. И покрај ова, Гупта никогаш немала голем трговски хит и и било тешко да најде драматични улогии изјавила : „Направив неколку грешки во почетокот на кариерата. Немав никој да ме води. Немав секретар. Не повикав режисери или не запознав луѓе што бараат улоги. Исто така, заради медиумите, постои перцепција дека сум силна жена. За жал, во нашето општество, тоа оди против вас. Така, добив само негативни, вампирски улоги. Обичните и едноставни женски улоги никогаш не ми излегуваат на патот заради мојот имиџ, што е многу погрешно. Мојот личен живот влезе со пишување во мојот професионален живот. “
Нејзиниот настап во филмовите во Хинди бил особено забележан во сатиричниот филм Џајн Бхи До Јаро во кој таа играше улога на секретар на Панкај Капур. Таа, исто така глуми заедно со Мадури Диксит во Калнајак (1993); таа била претставена во популарната песна „Коли Ке Пече“ во филмот. Таа ги има направено телевизиски филмови, Лавванти и Базар Ситарам (1993), кои ја освоиле Националната награда за филм во 1993 година за најдобар прв не-игран филм. Во 1994 година, напредокот на Гупта дошол со преценетата драма Вох Чокри како неодамна вдовица ;со оваа претстава таа ја освоила  Националната награда за филм за најдобра глумица во најдобра форма.
Во 2017 година, Гупта излегува на насловни кога споделила  објавата  на Инстаграм во која бара работа: „Живеам во Мумбаи и работам како добар глумец што бара добри улоги  за играње“. Зачудена од недостаток на улоги што се напишани за средовечни жени во Боливуд, Гупта подоцна изјавила : „После тоа објавување на Инстаграм, добив многу понуди - пет, всушност, и ги прифатив сите. Нема срам да се каже дека немате работа. “ Една од понудите што таа ја прифатила била комедија-драма на Амит Шарма, Баџаи Хо (2018), која се појавила како 9-ти највисоко распространет боливудски филм од 2018 година. Нејзиниот настап како средовечна бремена мајка го добила распространето критичко признание, при што разни критики и публикации ја наведувале нејзината изведба како белег на филмот и една од најдобрите во нејзината кариера. Рајеев Масанд ја карактеризирал Гупта за внесувањето на „вистинската емпатија“, додека Саибал Чатерје од НДТВ ја опиша нејзината интерпретација како „извонредно измерена“. Дејствувајќи наспроти Ајушман Куранана како нејзин син, Гупта добила различни признанија за нејзиниот настап, вклучувајќи ја и наградата Критилари на филмот  за најдобра глумица, Наградата на екранот за најдобра глумица (критичари) и наградата БФЈА за најдобра споредна глумица - ена. На 60 години, таа стана втора најстара номинација за најдобра глумица во историјата на филмската награда по Шармила Тагоре.
Гупта следно ќе се појави во акциониот филм на Рохит Шети
Соријаванси, спортска комедија на Ешвини Ијер Тивари -драма Панга, и повторно ќе игра со Ајушман Куранана за Шуб Мангал Зјада Саавдхан.
Телевизиска кариера
Нејзините големи улоги на телевизија биле со Кандаан (1985), Јатра (1986), Мирза Галиб Гулзар (1987), ТВ минисерија, во која игра  со
Шјам Бенегал ОК
Бахрат Ек Кој (1988), а подоцна Дард (1994),Гумрах (1995 ), Шримаан Шримати (1995), Саанс, Саат Пере: Салони Ка Сафар (2005), Читти(2003), Мери Биви Ка Џаваб Нахин (2004). Таа исто така глумела и во ТВ сериите, Буњајад.
Таа исто така била домаќин на индиската верзија на ТВ серијата Најслаба врска, Камзор Кади Каун и се појавила  во Џаси Џаиси Кои Нахин, која и  дала  значителна популарност.
Таа режирала и успешни ТВ серии, како што се Саанс (1999), Сиски во (2000 година) и Кјун Хата Хаи Пјер. Таа ја играла и улогата на Шуба, една од четирите главни жени во  Специјални дами, дневна  сапуница на телевизијата Сони. Сега настапувала во Дил Се Дија Вачан како лекар по професија и е свекрва на главниот лик Нандани што се емитува на Зеј ТВ
Таа исто така ја води и  театарска продукциска куќа, „Сахај Продукција“ со глумецот Раџендра Гупта и глумела   и ја работела  продукцијата  на хиндиската претстава Соорија Ки Антим Киран Се Соријаја Ки Пахели Киран Так. Таа, исто така, имала неколку улоги во Ристеј, која се емитувала на Зеј ТВ во текот на 1999-2000 година.
Личен живот
Таа била во јавна врска со поранешниот криминалец во Западна Индија, Вивијан Ричардс, во осумдесеттите, со кого имала ќерка, Масаба Гупта, дизајнер. Нена никогаш не се омажила за Ричардс и одбрала да ја воспитува Масаба како самохрана мајка во Индија. Во тоа време, таа избрала да го пресели семејството од Њу Делхи во Мумбаи. На 15 јули 2008 година, Нена се омажила за Вивек Мехра со седиште во Њу Делхи,тој бил овластен сметководител и партнер со   ПвЦ Индија на тајна церемонија во Соединетите држави.
Градиште (остров)
Градиште — мал остров во Тиквешкото Езеро Островот е сместен во северниот дел на Тиквешкото Езеро, западно од селото Ресава и содржи археолошко наоѓалиште од битно значење за подалечната историја на Тиквешијата. Денес наоѓалиштето е прогласено за културно наследство на Македонија.
Географија
Островот Градиште, како возвишение, е настанат со исполнувањето на Тиквешкото Езеро, некаде околу 1970 година, по што следел и островот Брушани на друг дел од езерото кај истоименото село.
Климата на островот е умерена, се наоѓа на надморска височина од околу 240 метри. Најмалата оддалеченост на островот од брегот (кон исток) изнесува 120 метри. Островот има неправилна квадратна форма, со широчина од 140 до 160 метри, површина од 2,3 хектари, додека најголемата височина обично е околу 20-30 м, што зависи од нивото на водата во Тиквешкото Езеро.
Утврдено градиште и Град Тиквеш
На островот се наоѓа археолошкото наоѓалиште познато како Градот или Тиквеш Град, кое сведочи за долгото постоење на утврдена населба и некропола во текот на раната антика, римското време и средниот век, која во тоа време била копнено возвишение високо над коритото на Црна Река. Денес се забележуваат остатоци од масивни бедеми со повеќе фази на градба, а во внатрешноста има темели од архитектонски објекти. Пронајдени се керамички садови, метални предмети, монети и друг археолошки материјал, кои укажуваат на долговековно живеење на местото. На југозападниот дел на се откриени повеќе гробови со камени плочи од типот на циста. Оваа тврдина била средиштето на населбата наречена „Град Тиквеш“ која постоела во нејзиното подградие, а чии остатоци се денес под вода.
Наодите од утврдената населба се чуваат во Музеј-галеријата во Кавадарци и во Музејот на Македонија во Скопје.
Раноантичко и хеленистичко време
Низ долината на Црна Река водел значаен рударски пат на југ, кон рудниците во масивот на Кожуф, додека крај Тиквешка Река водел локалниот пат низ Тиквешијата до Вардар на исток (денес патот Возарци - Кавадарци - Неготино). Од врвот на Градот се контролирале двата пата многу километри далеку на север, југ и исток.
На зарамнетиот врв (денес површината на островот) во хеленистичко време постоела укрепена населба, голема 4-5 ха. Од ова време се најдени керамичките предмети и монетите, кои датираат од III до I век п.н.е. Во доцноримско време на тој простор бил изграден кастел, голем 140 × 155 м. Малтерниот ѕид околу него бил зајакнат со најмалку 7 кули. Во VI век обѕидието било обновено на низа места, а во југоисточниот агол се обликувала мала акропола со внатрешен ѕид. Во периодот од 1959-61 и 1967-68 г. откопани се делови од обѕидието, сондирани се културните слоеви и прибрани се движни наоди, меѓу нив и повеќе монети од IV, V и VI век. Во долината на Тиквешка Река е откопан еден полски имот, гробишта, црква и др.
Средновековие
Некои од обновените делови на обѕидието можеби потекнуваат од доцниот среден век, додека акрополата била целосно обновена (со димензии 56 × 30 м). Пред половина век нејзините ѕидови стоеле до 4 м високо над почвата. Во неа е изградена една цистерна и една помала црква, додека друга ваква црква лежи пред западното чело. Наоди: средновековна грнчарија и црепни, бројни ситни предмети исковани од железо, византиски монети од XIII век.
Акрополата го претставувала јадрото на „градот” Тиквеш, додека просторот околу неа а во рамките на античкото обѕидие (зафаќа 2 ха) бил населуван подоцна, на подледователни наврати. Тој служел за сместување на помошните објекти — коњушници и магацини, работилници, простории за стража, ковачници и др., а нивните темели се откриени со ископувањата.
Меѓутоа и во долинката долж реката, на голем простор источно од Градот, лежат остатоци од едно подградие. Со спомнатите ископувања пред потопувањето на овој терен во новото Тиквешко Езеро, на три места откопани се помали цркви со остатоци на фрескопис (врз глинена подлога) и гробишта околу нив. Овие остатоци потекнуваат од XIII век (монети) до XV—XVI век (фрески).
Региони во Мароко
Мароко се дели на 16 региони прогласени во 2012 г. со законот за децентрализација (регионализација) и претставуваат највисока административна единица во земјата. Регионите потоа се делат на вкупно 61 префектури и покраини. На чело на секој регион стои валија (управник), што го предлага кралот. Валијата воедно е управник и на покраината/префектурата во којашто живее.
Региони
Регионите Гелимим-Ес-Семара (3) и Лаајун-Буждур-Сакија Ел-Хамра (2) делумно навлегуваат територија Западна Сахара. Уед Ед-Дахаб-Лагуира (1) е наполно во нејзините граници. Суверенитетот врз Западна Сахара е предмет на спор Мароко и фронтот Полисарио, кој ја смета територијата за независна Сахарска Арапска Демократска Република (САДР). Најголемиот дел од регионот е под управа на Мароко како негови јужни покраини. Фронтот Полисарио, кој има седиште во Тиндуф во југозападен Алжир, владее само со подрачјата источно од Мароканскиот Ѕид.
Надворешни врски
Regiões de Marrocos
Брит-Мари беше овде
Брит-Мари беше овде (Britt-Marie var här; Britt-Marie Was Here) е роман на Фредрик Бакман (Fredrik Backman), шведски колумнист, блогер и писател. Романот бил напишан во 2014 година. Своето книжевно деби Фредрик Бакман го имал во 2012 година, кога го објавил светскиот феномен Човек по име Уве, кој се продал во повеќе од 4 милиони примероци. По светскиот хит „Човек по име Уве“ и романот „Мојата баба ти се извинува“, Бакман напишал уште еден роман на забавен и трогателен начин.
За романот
Брит-Мари беше овде во исто време има трогателна и крајно смешна приказна каде што хероите се постари луѓе кои се принудени да се носат со новите животни околности и да се соочат со сосема нови предизвици што им ги поставува животот. Брит-Мари е 63-годишна жена која го напушта сопругот по 40 години неуспешен брак без љубов. Единствената работа која ѝ е достапна ја наоѓа во Варош, трошна мала населба уништена од економската криза. Протагонистот секогаш вечера во исто време, секогаш станува во исто време и го користи истото средство за чистење прозорци Факсин, кое одамна не се покажало како добро. Таа е ситна, педантна и започнува нов живот со бучни деца, калливи подови и странци. Самите жители на Варош се на работ на очај и се препуштаат на големата љубов кон фудбалот. Во Варош има младински клуб, продадено фудбалско игралиште, па децата играат фудбал на улица. Тие ја ангажираат Брит-Мари како фудбалски тренер бидејќи не можат да се пријават за учество на натпреварот без тренер. Бакмен го наоѓа својот пат до срцата на читателите претставувајќи обична личност која има нешто многу посебно во себе за кое таа самата не знаела дека постои. Во романот, Брит-Мари постепено ги урива ѕидовите зад кои се крие и наоѓа нешто скапоцено во себе.
Албанија (појаснување)
Поимот Албанија може да се однесува на:
Џамија Дарул Ешан
Џамијата Дарул Ешан е муслимански храм кој се наоѓа во Селангор, Малезија. Овој објект бил граден во периодот помеѓу 1985 до 1987 година.
Бугарија (појаснување)
Бугарија како поим може да се однесува на:
Окрузи во Есватини
Есватини е поделен на 4 окрузи. Окрузите потоа се делат на 55 околии („инкундли“), а тие пак, на главатарства („умфакација“).
Регионите се следниве:
Federal Territory Mosque
Џамијата Вилајах Персекутуан е муслимански храм кој се наоѓа во Куала Лумпур, Малезија. Овој објект бил граден во периодот помеѓу 1998 до 2000 година.
Хидео Шиноџима
Хидео Шиноџима (роден - починал на ) — поранешен јапонски фудбалер.
Виншендорф (Елстер)
Виншендорф (Елстер) (Wünschendorf/Elster) — општина во округот Грајц, во Тирингија, Германија.
Марко Маринковиќ
Марко Маринковиќ (роден на 6 јануари 1994 година) е српски професионален фудбалер кој игра на позизија централен бек за екипата на Будуќност од Добановци.
Црвена ѕвезда од Белград
Марко е роден во градот Ужице и ја поминал младинската академија во екипата на Црвена ѕвезда од Белград. Во текот на времето поминато под договор со тимот, Маринковиќ не одиграл ниту еден официјален натпревар за составот на Црвена ѕвезда од Белград. Тој го раскинал договорот во летото 2016 година.
Откако ги поминал сите млади категории, Маринковиќ бил позајмен во клубот од Сопот за сезоната 2012–13, заедно со соиграчот Дарко Лазиќ и со некои други играчи од младинскиот погон на составот на Црвена ѕвезда од Белград. До крајот на сезоната одиграл вкупно 15 натпревари и постигнал 2 гола.
Во летото 2013 година, тој се вратил од позајмицата помината во составот на Сопот и бил во првиот тим на почетокот на сезоната 2013-14. Двата натпревари во квалификациите за Лигата на Европа 2013–14 на УЕФА против екипата на ИБВ, тој го поминал седејќи на клупата. Маринковиќ, подоцна бил испратен во екипата на Смедерево, повторно како позајмен играч. За клубот на Смедерево одиграл 17 натпревари во Првата лига и еден натпревар од купот, оној против составот на Чукарички.
За сезоната 2014-15, Маринковиќ билк позајмен на екипата на Синѓелиќ од Белград. Таму одиграл 28 натпревари во Првата лига од кои дури 27 како стартер. Во текот на тие 27 натпревари еднаш бил заменет. Со тимот имал одиграно и еден натпревар од купот, оној против составот на Слобода од Ужице. Маринковиќ постигнал два гола, едниот против екипата на Бежанија во 1 коло и вториот против екипата на Слога од Краљево во 14 коло. Сите тие натпревари биле во составот на Првата српска лига. Откако соиграчот Урош Мирковиќ се преселил во екипата на Доњи Срем за време на зимската пауза, Маринковиќ станал капитен за време на втората полусезона.
Играчите Живковиќ и Маринковиќ подоцна на почетокот на 2015–16 биле испратени како позајмени играчи во екипата на Спартак од Суботица. Централниот бек првиот официјален натпревар за екипата на Спартак Суботица го имал на 1 август 2015 година, на третиот натпревар од српската Суперлига, против составот на Младост од Лучани. По само 5 натпревари за екипата на Спартак, тој се вратил во Белград.
БСК од Борча
На почетокот на 2016 година, Марко Маринковиќ се пресели во составот на БСК од Борча, и тоа со статус како позајмен играч. Натпреварот против екипата на Лозница го започнал во тандем со соиграчот Александар Цветковиќ. Во 61 минута од тој натпревар, Маринковиќ добил црвен картон. Претходно, на истиот натпревар, на почетокот од второто полувреме постигнал гол за својата екипа. Откако пропуштил неколку натпревари за екипата, тој се вратил повторно во составот. Марко Маринковиќ постигнал голови за победи на својот тим против екипите на ЧСК Челарево во 25 коло и Напредак од Крушевац во 29 коло. Тоа биле натпревари од Првата српска лига. Во текот на пролетната половина од сезоната 2015–16, Маринковиќ одиграл вкупно 11 лигашки натпревари за екипата на БСК од Борча.
Маринковиќ во екипата на БСК од Борча во Српската прва лига 2016–17 останал и по раскинувањето на договорот со екипата на Црвена ѕвезда од Белград. Подоцна, во текот на првата половина од истата сезона, тој се појавил во куп натпревар против неговиот поранешен клуб.
Борац од Чачак
На 23 јануари 2017 година, Маринковиќ потпишал договор со важност од 2 години со екипата на Борац од Чачак.
Апициј
Апициј (латински: Apicius) — наслов на збирка римски рецепти за готвење, за кои се смета дека се собрани во доцниот VI или раниот V век н.е. Книгата е напишана на јазик многу повеќе налик на народниот отвколку на класичниот латински јазик.
Апициј бил текст за употреба во кујната. Најраните печатени изданија носат општ наслов De re coquinaria („За готвењето“), и му биле препишани на извесен Целиј Апициј (Caelius Apicius), измислица заснована на фактот што еден од двата ракописа е насловен со зборовите „API CAE“. Името Апициј веќе долго време носело конотација на раскош и страст кон храната, која произлегува од навиките на човекот кој го носел тоа име. Најпознатата личност кому е дадено ова име заради гурманство е Марко Гавиј Апициј, кој понекогаш грешно се смета за автор на оваа книга.
Текстот е подреден во десет кратки заглавја налик на организацијата на современите готварски книги:
Содржината е помешана, т.е. извесни рецепти треба да припаѓаат на други заглавја. Некои рецепти ги среѓаваме во две варијанти, некои се јасно прекратени каде недостига барем по еден ред.
Храната опишана во книгата дава важен увид во начинот на исхрана во античкиот свет околу Средоземниот басен - многу од храните кои денес ги поистоветуваме со тој регион—домати, паста—не биле достапни во антиката. Од друга страна, рецептите за најбогатите содржеле некои навистина егзотични состојки, како да речеме фламенго.
Во еден сосем друг ракопис го среќаваме сткратениот епитом Apici Excerpta a Vinidario - „џебен Апициј“ од извесен Винидариј, напишан во V век. Меѓутоа, насловот е неточен заради тоа што ова дело не се состои од извадоци од рецептите во Апициј. Наместо тоа, книгата содржи сосема други рецепти кои не ги наоѓаме во Апициј. Ова се должи или на губење на текстот или на промена на истиот како резултат на записките кои секој готвач со време си ги додавал.
Одкога двата ракописа одново биле пронајдени, испечатени се две изданија - едно во Милано (1498) и Венеција (1500). Во времето на преродбата на античките пишани дела, луѓето уживале да читаат римска „готварска книга“. За популарноста на делото сведочи фактот што во следните четири децении се појавуваат уште четири изданија. Во долгото стандардно издание на К. Т. Шух (Хајделберг, 1867), издавачот додал и некои рецепти од Виндариевиот ракопис.
Остербург (Алтмарк)
Остербург (Osterburg) — град во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Тој се наоѓа околу 22 километри северозападно од Штендал.
Меѓународни односи
Остербург е збратимен со:
Херкул (соѕвездие)
Херкул — соѕвездие. Наречено е според митскиот јунак од римската митологија Херкул (Херакле). Ова соѕвездие било познато уште во времето на Птоломеј, а денес е петто соѕвездие по големина.
Роберт Попов
Роберт Попов — македонски поранешен професионален фудбалер кој играл на бековската позиција. Исто така бил член на Македонската фудбалска репрезентација. Тој е брат на фудбалерот Горан Попов.
Клупска кариера
Роберт е десен одбранбен играч или одранбен играч за врска. Кариерата ја започнал со ФК Беласица. Во 2003 година Попов потпишал со Литекс од Ловеч за сума од 200.000 евра. Во мај 2004 година тој им помогнал да го освојат Купот на Бугарија. Во јануари 2008 година Роберт Попов потпишал со француски ФК Осер. Попов имал сериозна повреда додека бил во Осер, но кога се опоравил, не играл многу, па Попов и клубот меѓусебно се договориле да го раскинат неговиот договор во летото 2010 година.
Тој се пензионирал како фудбалер по крајот на сезоната 2015/16 кога играл во швајцарски Бирменсдорф.
Под 19 години
Попов остварил 2 настапи за Македонија под 19 години. Во тие натпревари тој не постигал голови.
Под 21 година
Попов остварил 5 настапи за Македонија под 21 година. Во тие натпревари тој не постигал голови.
Џамија Џалан Палох
Џамијата Палох е муслимански храм кој се наоѓа во Ипох, Малезија. Овој објект бил граден во 1912 година од страна на Ван Мухамед Салех.
Роберт Попов
Сениорска репрезентација
Тој го имал своето сениорско деби за Македонија во јули 2001 година пријателски натпревар против Катар и има стекнато вкупно 16 натпревари, без постигнати голови. Неговиот последен репрезентативен натпревар бил пријателскиот натпревар во ноември 2009 година против Иран.
Список на натпреварите на Македонија во кои бил вклучен Попов.
Витомил Зупан
Витомил Зупан (,  —, ) — словенечки  раскажувач, романописец, драмски автор и поет.
Животопис
Неговиот татко бил убиен во Првата светска војна во 1916 година. Гимназија завршил во Љубљана, а потоа се запишал на Техничкиот факултет во Љубљана. Тој ги заврши градежните студии дури во 1959 година. Витомил живеел во боемски живот. Многу патувал, работел на англиски брод, како дрвосечач, ски инструктор во Босна, како боксер, бојаџија во Франција и инсталатор на громобрани.
Во неговата родна земја, тој бил поврзан со левичарски студентски организации, а бил и член на соколите. На почетокот на Втората светска војна се вклучил во ослободителниот фронт на Словенија. По неговото апсење, Италијанците го испраќаат во логоро во 1942 година, подоцна избега и се придружија на партизаните.
Дамаск
Дамаск (арапски: دمشق‎ Dimashq) — главен град и најверојатно најголемиот град во Сирија, по падот на населението на Алеп поради Битката за градот. Градот во Сирија е познат како ash-Sham (арапски: الشام‎) како и со прекарот „град на јасминот“ (арапски: مدينة الياسمين Madīnat al-Yāsmīn). Покрај тоа што е еден од најстарите постојано населени градови во светот, Дамаск е главен културен центар на Левант и арапскиот свет. Градот има проценето население од 2.503.000 лица од 2022 година.
Градот се наоѓа во југозападна Сирија и претставува центар на голема метрополитенска област од 2,6 милиони луѓе (2004). Географски вграден во источното подножје на планината Антилибан на 80 километри од источниот брег на Средоземјето на 680 метри надморска височина, Дамаск има степска клима поради дождовниот ефект. Реката Барада тече низ Дамаск.
Првото населување на градот се случил во вториот милениум п.н.е., и во текот на својата историја Дамаск бил избран за главен град на Омејадскиот Калифат од 661 до 750 година. По победата на династијата на Абасидите, седиштето на исламската власт била преместена во Багдад. Дамаск забележал политички пад за време на ерата на Абасидите, но повторно добил значење во периодите на Ајубидите и Мамелуците. Денес, Дамаск е седиште на централната влада и сите владини министерства.
Потекло на поимот
Името на Дамаск првпат се појавило на географската список на Тутмос III како 𓍘𓄟𓊃𓈎𓅱 / 𓍘𓄟𓈎𓅱𓈉 „Т-м-с-к“ во XV век п.н.е. Етимологијата на античкото име Т-м-с-к е неизвесна. Истото е потврдено како 𒀲𒀴𒋙 „Имерису“ на акадски јазик, 𓍘𓄠𓈎𓅱 „Т-м-с-к“ на египетски, Даммаш (דמשק) на арамејски јазик и Даммешек (דמשק) на библиски хебрејски јазик. Голем број акадски правописи можат да се најдат во писмата од Амарна, од 14 век п.н.е.: Dimasqa, Dimasqi и 𒁲𒈦𒀸𒋡 Dimàsqa. Подоцна арамејските манифестации на името често вклучуваат наметлива решетка (буква r), можеби под влијание на коренот dr, што значи "живеалиште". Така, англиското и латинското име на градот е „Дамаск“, кое е увезено од грчкото Δαμασκός, кое потекнува од кумранското Darmeśeq (דרמשק) и Дармсук (ܕܪܡܣܘܩ) на сириски, што значи „ добро наводнето земјиште“. На арапски јазик, градот се нарекува Димаш-ша-Шами (دمشق الشام), иако ова честопати се скратува или на Димаш или аш-Шам од страна на граѓаните на Дамаск, Сирија и другите арапски соседи и Турција (како што е Шам). Аш-Шам е арапски термин за „Левант“ и за „Сирија“. Историски, Baalshamin или Ba'al Shamem (арамејски: ܒܥܠ ܫܡܝܢ, Господар на Небесата), семитски бог на небото во Ханаан/Феникија и Античка Палмира.
Географиија
Стариот град Дамаск, опкружен со градските ѕидини, лежи на јужниот брег на реката Барада, каде е речиси сува. На југоисточниот, северниот и североисточниот дел, градот е опкружен со приградски области чија историја се протега назад до средниот век: Мидан на југозапад, Саруџа и Имара на север и северозападн. Овие населби првично се појавиле на патиштата кои воделе надвор од градот, во близина на гробовите на религиозни личности. Во далечните села во XIX век се развиле на падините на Џабал Касион, со поглед на градот, веќе на местото на населбата Ал-Салихиџа, центриран на важно светилиште на средновековниот андалузискиот шеик и филозоф Ибн Араби. Овие нови населби првично биле населени од курдски војници и муслимански бегалци од европските региони на Отоманското Царство кои паднале под христијанска власт. Така тие биле познати како Ал-Акрад (Курдски) и Ал-Мухаџирин (Мигрантски). Тие се наоѓаат на 2-3 километри северно од стариот град.
Од крајот на 19 век, современиот административен и трговски центар започнал да се развива западно од стариот град, околу Барадата, на областа позната како Марижа или „На ливадата“. Марижа наскоро станало име на првично централниот плоштад на модерниот Дамаск, со градската сала. Судовите, поштата и железничката станица биле изградени на повисоко ниво малку на југ. На европскиот станбен квартал наскоро започнало да се гради патот што води меѓу Марижа и Салихиџа. Комерцијалниот и административниот центар на новиот град постепено се префрлил малку на север кон оваа област.
Во XX век, поновите населби се развиле северно од Барада, а до одреден степен и на југ, кон оазата на Гута. Во 1956-1957 новото соседство на Јармук станало втор дом на илјадници палестински бегалци. Планерите на градот претпочитале да ја зачуваат Гаута колку што е можно повеќе, а во подоцнежниот XX век некои од главните области за развој се на север, во западниот дел на Меже и неодамна по должината на долината на Барада во Думар, на северозапад и на падините на планините на Берзе на североисток. Посиромашните области, често изградени без официјално одобрување, главно се развиле јужно од главниот град.