cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Млечки (род)
Растенијата имаат заеднички особености, како отровен, млечен, бел сок кој личи на латекс и необични и уникатни цветни структури. Родот може да се опише според својствата на генските секвенци на неговите членови или според обликот и обликот (морфологија) на неговите соцветија или цветови. Кога се гледа како целина, соцветието изгледа како еден цвет (псеуданциум). Има уникатен вид псеуданциум, наречен цијатиум, каде што секое цвеќе во соцветието е смалено на најголиот суштински дел потребен за полово размножување. Поединечните цвеќиња се или машки или женски, при што машките цвеќиња се сведени само на прашник, а женките на толчник. Овие цвеќиња немаат чашкини ливчиња или други делови што се типични за цвеќиња во други видови растенија. Структурите што го поддржуваат соцветието и другите структури под нив еволуирале за да ги привлечат опрашувачите со нектар или со облици и бои што е особено и кај други цвеќиња. Тоа е единствениот род на растенија што ги има сите три вида фотосинтеза, CAM, C3 и C4.
Опис
Растенијата се едногодишни, двегодишни или повеќегодишни тревести, дрвенести грмушки или дрвја со отровен млечен латекс. Корените се фини или дебели и месести или тубуларни. Многу видови се повеќе или помалку месести, трнливи или голи. Главното стебло, а најчесто и страничните на месестите видови се дебели и 15-19 см високи. Листопадните  листовите може да бидат наспрамни, наизменични или спирално поставени. Кај месестите видови, листовите се претежно мали и краткотрајни. Стипулите се претежно мали, делумно трансформирани во боцки или жлезди, или недостасуваат.
Избрани видови
Видете Список на видови млечки за целосен список.
Ангелски Водопад
Ангелски Водопад (домородно име: Kerepakupai merú) е највисокиот светски водопад со висина од 979 метри, а слободен пад на водата од 807 метри. Сместен е во Канајма националниот парк во регионот Гран Сабана од државата Боливар, Венецуела. Висината на водопадот е толку голема што водата е расеана од силните ветрови и се менува во магла пред да дојде до земјата.
<!--Основата на водопадот The base of the falls feeds into the Kerep river (alternately known as the Rio Gauya) which flows into the Churun River, a tributary of the Carrao River. In the indigenous Pemon language Angel Falls is called Kerepakupai merú meaning "waterfall of the deepest place".
The falls are sometimes referred to as Churun-meru, an error, since that name corresponds to another waterfall in the Canaima National Park. Churun in the Pemon language means "thunder".
Sir Walter Raleigh is sometimes said to have discovered Angel Falls, but these claims are considered "far-fetched". They were sighted in 1912 by the Venezuelan explorer Ernesto Sanchez La Cruz, but he did not publicize his discovery. They were not known to the outside world until the American aviator James "Jimmie" Crawford Angel flew over them on 16 ноември 1933 on a flight while he was searching for a valuable ore bed.
The first recorded human to reach the river that feeds the falls was the Latvian explorer Aleksandrs Laime, also known as Alejandro Laime to the native Pemon tribe. He made the ascent of Auyan-tepui in 1955. He also reached Angel's plane on the same trip, 18 years after the crash landing. He gave the name of the river after one of the most beautiful rivers in Latvia, the river Gauja. While the indigenous name of the falls is rarely used anymore, the Pemon given name of the river, Kerep, is still widely used.
Laime also was the the first to clear a trail that leads from the Churun river to the base of the falls. On the way, there is a viewpoint commonly used to capture the falls in photographs. It is named "Mirador Laime" ("Laime's Viewpoint" in Spanish) in his honor. This trail is used now mostly for tourists, to lead them from the Isla Raton camp to the small clearing.
The official height of the falls was determined by a National Geographic Society survey carried out by American journalist Ruth Robertson in 1949.
A book by Luke Dickinson, Angels Four, chronicles the first successful climb up the face of Auyantepui to the top of the falls.
The falls are located in an isolated jungle region of Venezuela and a flight from Caracas or Ciudad Bolivar is required to reach Canaima camp, the starting point for river trips to the base of the falls.
It is also possible to purchase a package that includes an aerial flyby of the falls. The falls cannot be seen on cloudy days, and there is no guarantee visitors will see them.
River trips generally take place from June to December when the rivers are deep enough for the wooden curiaras used by the Pemon Indian guides. During the dry season (December to March) there is less water than is seen in some photos, but it is also more likely that the top will not be clouded.-->
Горазд Чепишевски
Горазд Чепишевски — македонски пливач, кој настапува за пливачкиот клуб „Вардар“ од Скопје.
Кариера
Во октомври 2014 година, на пливачкиот митинг во Зрењанин, Србија, пливајќи во мал базен (25 м.), во трката на 200 метри градно, Чепишевски поставил апсолутен рекорд на Македонија, со време од 2:03, 42 минути. Притоа, тој го соборил македонскиот рекорд што една недела порано го поставил Марко Блажевски.
На Светското првенство во пливање на 25-метарски базени, одржано во декември 2014 година, во Доха, Чепишевски поставил два државни рекорда на Македонија, и тоа: на 50 метри грбно (25,56 секунди) и на 100 метри грбно (56,70 секунди).
Работна соба
Типичната работна соба има работна маса (биро), столче, компјутер и полици за книги. Честопати како канцеларија се користи вишок спална соба, но многу современи домови имаат соба предвидена за таа намена. Ваквите соби обично се згодно сместени на приземниот кат.
Работната соба се развила од кабинетот од времето на ренесансата, па наваму.
40 век п.н.е.
40 век п.н.е. — век кој започнал 1 јануари 4000 г. п.н.е. и завршил на 31 декември 3901 г. п.н.е.
Музеј на канализацијата (Киев)
Музејот на канализацијата  (украински: Музей каналізації ) е музеј кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Овој невообичаен музеј ги привлекува туристите со невообичаена изложба посветена на развојот на санитаризацијата не само во Украина, туку и во целиот свет. Музејот бил основан во 1994 година.
Алзас
Алзас (Alsace) или Елзас (алзашки: ’s Elsass; Elsass/Elsaß; Alsatia) — поранешен регион во Франција. Се наоѓа на североисточната граница на западниот брег на горниот тек на Рајна и се граничи со Германија и Швајцарија. Најважен политички, економски и културен центар на Алзас е градот Стразбур кој воедно е и главен и најголем град на регионот. Бидејќи тој град е седиште на десетици меѓународни организации и тела, Алзас е политички еден од најзначајните региони во Европската Унија.
Траги на името „Алзас“ се гледаат во горногерманскиот збор Ali-saz или Elisaz, што значи "туѓо царство". Алтернативното објаснување потекнува од германското Ell-sass, што значи „сместено на Ил“, река во Алзас. Регионот историски припаѓал на Светото Римско Царство. Постепено се припоил кон Франција во тек на XVII век под власта на кралевите Луј XIII и Луј XIV како една од поранешните француски покраини. Алзас честопати се споменува сврзано со Лорена, поради тоа што германската припадност на овие два региона (како царска покраина Алзас-Лорена, 1871–1918) била оспорена во XIX и XX век, во тек на кои Алзас четири пати во тек на 75 години припаѓал последователно и на Франција и на Германија.
Иако историскиот јазик на Алзас е алзашки, регионален германски јазик, денес повеќето Алзашани зборуваат француски, службениот јазик на Франција. Околу 39% од возрасното население и веројатно помалку од 10% деца, течно зборуваат алзашки, така што во денешен Алзас за голем дел од населението може да се каже дека е двојазично. .
Клима
Алзас се одликува со планинска и полуконтинентална клима. Зимите се студени, летата се топли и има малку врнежи поради Вогезите кои го заштитуваат на запад. Градот Колмар has е вториот најсув град во Франција, со годишни врнежи од само 550 mm, со што е идеален за производство на  алзашкото вино. Додека на запад, на еден дел на планинскиот масив на Вогезите, се забележуваат и до 170 врнежливи денови годишно или разлика во 75 врнежливи денови на само 20 километри раздалеченост.
Во римскиот период
Во 58 п.н.е. Римјаните го нападнале и го освоиле Алзас победувајќи во Битката кај Ошсенфелд ., една од позначајните битки во тек на Галските војни кои ги водел Гај Јулиј Цезар за освојување на Галија. Во историјата е позната и како битка кај Вогезите. По Битката кај Ошсенфелд, после победата на Римјаните, Алзас бил припоен кон Рим станувајќи една од римските провинции во 27 п.н.е. Латинскиот јазик прогресивно ги заменил келтските јазици.
Алзас во тек на римскиот период станал центар на лозарството. За да ја заштитат својата богата индустрија, Римјаните изградиле тврдини и воени кампови кои подоцна се развиле во градови кои се населени оттогаш па до денес. Како дел на Римското Царство, Алзас бил дел на Горна Германија.
Во 12 п.н.е била основана римската тврдина Аргенторатум (од келтското: Аргентората) од каде подоцна се развил градот Стразбур.
Во 212 година сите слободни луѓе од регионот станале граѓани на Рим благодарение на Антониновиот едикт.
Алзас под франкиска власт
Од втората половина на IV век, голем број Германи, особено Алемани прогресивно ја населувале територијата на римски Алзас. По падот на Римското Царство, Алзас станал територија на Алеманите. Алеманите главно се занимавале со земјоделство а нивниот јазик ја оформил основата на денешниот алзашки јазик. Хлодовик и Франките ги поразиле Алеманите во текот на V век а по победата кај Толбијак, Алзас станал дел од Кралството Австразија. За време на меровиншките кралеви, наследници на Хлодовик, населението во Алзас било христијанизирано. Алзас останал под франкиска контрола сè додека кралството на Франките, после Стразбурските заклетви (Les serments de Strasbourg) од 842, не било формално и поделено со Верденскиот договор во 843; внуците на Карло Велики го поделиле кралството на три дела. Алзас бил дел од Средна Франкија, со која владеел најмладиот од внуците, кралот Лотар I. Лотар умрел во 855 а неговото кралство било поделено на три дела. Делот познат како Лотарингија, или Лорена, му припаднал на инот на Лотар. Останатото било поделено меѓу браќата на Лотар — Карло Ќелавиот (крал на Западното франкиско кралство) и Луј Германецот (крал на Источното франкиско кралство). Кралството Лотарингија било со краток век. Регионот кој подоцна ќе стане Алзас потпаднал под власта на Светото Римско Царство како дел од војводството на Швабија со Мерсенскиот договор во 870.
Алзас како дел на Светото Римско Царство
Некаде во тоа време целиот регион почнал да се дели на бројни феудални секуларни и црковни господарства, ситуација која траела сè до XVII век и била вообичаен процес во царството. Алзас доживеал голем просперитет во тек на XII и XIII век за време на владеење на царевите од династијата Хоенштауфен. Фридрих II назначил Епископ на Стразбур за да управува со Алзас, но власта на епископот била од страна на грофот Рудолф Хабсбуршки, на кој му биле дадени права од страна на Конрад IV, синот на Фридрих II. Стразбур почнал да расте и станал најнаселениот и трговско најважниот град во регионот. Во 1262, после долга битка со епископите што биле на власт, Стразбур најпосле го добил статусот слободен царски град. Градовите како Колмар и Хагенау исто така почнале да стануваат економски значајни и се стекнале со некој вид на автономија во рамки на "Декаполата", федерација на десет слободни градови. Просперитетот на Алзас завршил во XIV век по низа сурови зими, лоши посеви и болести како црната смрт. За овие несреќи биле обвинети Евреите што пак довело до погромите во 1336 и 1339. Дополнителна природна катастрофа бил земјотресот во Рајнската долина во 1356, еден од поголемите во Европа кој го срамнил со земја градот Базел. Просперитетот во Алзас се вратил под власта на Хабсбуршката династија за време на ренесансата.
Во 1469, после договорот од Сент-Омер, Зигизмунд, војвода на Австрија, му го продал Горен Алзас на Карло Бургундски. Иако Карло владеел со областа, даноците биле исплаќани на Фридрих III. Овој искористувајќи ги даноците а воедно и со помош на еден брак во рамки на династијата успеал да добие предност и да си ја поврати контролата врз Горен Алзас (освен слободните градови) во 1477 кога регионот потпаднал под власта на семејството Хабсбург.
За време на Протестантската реформа во XVI век, Стразбур бил напредна заедница а неговите жители ја прифатиле протестантската религија во 1523.
Под власта на Франција
Триесетгодишната војна од 1618-1648 длабоко го погодила регионот. Алзас бил жртва на постојани грабежи и масакри а многу од градовите биле запалени. Настапил период на глад и чума. Населението од градовите и од селата бегало во околните планини и шумите на Вогезите. Економијата била целосно опустошена. Само Милузката република била поштедена благодарение на нејзиниот статус на град-држава. Републиката масовно ги прифаќала алзашките бегалци во многу поголем број од оној на жителите на самата република а се проценува дека со војната 60% од населението загинало.
Во 1648 со Вестфалската спогодба, поголемиот дел на Алзас потпаднал под власта на Франција со исклучок на неколку града кои ја задржале својата независност а подоцна, поради десеткуваната популација дошле голем број имигранти од Швајцарија, Австрија и другите соседни држави.
Сепак, Алзас имал посебна позиција во Кралството на Франција. Германскиот јазик сè уште се користел во локалните заедници, училиштата а на германскиот (лутерански) Универзитет на Стразбур учеле и се запишувале студенти од Германија. Едиктот од Фонтенбло, со кој се легализирала супресијата на француското протестантство, не бил применуван во Алзас. За разлика од останатиот дел на Франција, имало извесна религиозна толеранција, иако француските власти постојано се обидувале да го наметнат католицизмот а лутеранската катедрала во Стразбур морала да им биде предадена на католиците во 1681. Долж Вогезите постоела граница со остатокот на Франција додека таква граница немало кон Германија. Поради овие причини Алзас останал обележан со доминантна германска култура и сè до Француската револуција повеќе економски ориентиран кон Германија.
Во тек на Француската револуција
Во 1789 започнала Француската револуција и со неа настапила првата административна поделба кога Алзас бил поделен на два департмана Горна и Долна Рајна. Алзашаните одиграле значајна улога во тек на Француската револуција. На [21 јули] 1789 година, по добивање на веста за падот на Бастилја во Париз, толпа луѓе ја урнале стразбуршката градска тврдина и ги натерале градските власти да го напуштат градот со што симболично бил ставен крај на феудалниот систем во Алзас. Во 1792, Руже де Лисл во Стразбур го искомпонирал револуционерниот марш "Марсејеза", кој подоцна станал химна на Франција. Некои од најпознатите генерали на Француската револуција исто така потекнувале од Алзас, особено Келерман, победникот кај Валми, и Клебер, кој ја предводел француската армија при востанието во Венде. Под Наполеон Бонапарт, во 1814 и 1815, Алзас бил окупиран со странски сили, вклучително 280,000 војници и 90,000 коњи само во Долна Рајна. Ова имало тешки последици по трговијата и економијата на регионот. Згора на тоа нови трговски патишта биле отворани преку пристаништата на Средоземното Море и Атлантикот со што регионот лесно бил заобиколен.
Популацијата била во брз пораст, од 800,000 во 1814 до 914,000 во 1830 и 1,067,000 во 1846. Комбинацијата на економските и демографските фактори довело до нова криза, глад, сиромаштија и недостаток од работа за младите луѓе. Оттука, многу луѓе почнале да го напуштаат Алзас упатувајќи се не само кон париз – каде алзашката заедница значајно се зголемила во бројка, со некои славни нејзини членови како на пример баронот Осман – туку воедно и на многу подалечни места како Русија и Австриското Царство во барање нови можности кои ги нуделе овие места: Австрија освоила територии во Источна Европа кои порано биле дел на Отоманското Царство и нудела одлични можности за новите доселеници како начин да се консолидира на новите територии. Многу Алзашани во тој период од 1820-1850 емигрирале и во Соединетите држави.
Меѓу Франција и Германија
Франција испровоцирана со Емската телеграма влегла во војна со Прусија (Пруско-француска војна (1870–71)), и била поразена од Кралството Прусија и другите германски држави. Исходот на војната довел до обединување на Германија. Ото фон Бизмарк ги припоил Алзас и северниот дел на Лорена кон новото Германско Царство во 1871; за разлика од другите држави-членки на германската федерација, кои си имале свои сопствени влади, новата царска територија Алзас-Лорена била единствено под власта на кајзерот, односно царот, управувана директно од царската власт во Берлин. Од 100,000 до 130,000 Алзашани (од вкупното население кое изнесувало милион и пол жители) одбрале да останат француски граѓани и да го напуштат Рајхсланд Елзас-Лотринген. Дури во 1911, Алзас-Лорен стекнал извесна автономија, добил свој грб и знаме.
Во тек на Првата светска војна, за да ги избегнат братоубиствените крвопролевања, многу Алзашани се пријавиле во царската морнарица а потоа зеле и учество во бродските побуни кои довеле до абдикција на кајзерот во ноември 1918, со што Алзас-Лорен останал без управа на царот. Самопрогласената република на Алзас-Лорен објавила своја независност. Сепак, две недели подоцна, по потпишувањето на примирјето на 11 ноември 1918, француската војска влегла во Алзас за да ги задуши немирите на штрајкувачите во Алзас и да ги отстрани од власт самопрогласените револуционери. Многу Алзашани го поздравиле навлегувањето на француските трупи во Алзас Алзашаните од страна на француската јавност биле сметани за француски браќа кои се ослободиле од германска власт. Германија формлно го отстапила регионот на Франција со Версајскиот договор.
Регионот потоа во 1940 повторно бил припоен за Германија, за време на Втората светска војна и инкорпориран во рамки на Големиот Германски Рајх. Алзас бил припоен со Баден, а Лорена со Сар, за да стане дел од планираниот Вестмарк. Во тек на војната, 130,000 млади луѓе од Алзас и Лорена принудно биле вклучувани во германската војска, а во некои случаи и во рамки на силите Вафен SS.
Политика
Алзас исто така е и најголем поддржувач на Европската Унија од сите останати региони на Франција. Тој бил еден од неколкуте региони кои со 'да' гласале за Европскиот устав во 2005.
Кратка политичка хронологија
Алзас бил дел од римската провинција Горна Германија Хлотар припоил кон своето кралство голем дел од Алеманија, меѓу што и Алзас. Под Каролиншкото Царство, Франкија била поделена на три дела (види Верденски договор). Алзас потпаднал во Средна Франкија, Лотарингија што ќе биде дел на германското Свето Римско Царство. Со Вестфалската мировна спогодба во 1648, голем дел на Алзас станал француски. Стразбур му се предал на Луј XIV во 1681. Победена, Франција го отстапила Алзас на Германското Царство. Алзас повторно станал француски со Версајскиот договор. По поразот на Франција, Третиот Рајх си го припоил Алзас кон своите територии. Алзас се ослободил од нацистичката власт.
Административна поделба
Алзас административно е поделен на 2 департмана, 13 департмански окрузи, 75 кантони и 904 општини:
Демографија
Со густина од 222 жители/км2, Алзас е трет најгусто населен регион во континентална Франција.
Стопанство
Согласно Националниот институт за статистика и економски студии (Institut National de la Statistique et des Études Économiques (INSEE)), бруто-домашниот производ на Алзас изнесувал 44.3 милијарди евра во 2002. Со БДП по глава на жител од €24.804, тој бил втор најразвиен регион на Франција, веднаш зад Ил де Франс. 68% од работните места се во услужната дејност, а 25% во индустријата.
Алзас е регион на разновидни стопански гранки, вклучително:
Копнена мрежа
Сообраќајот во Алзас е доста добро развиен со оглед на густината на населението. Главниот железнички транспорт е на линијата север-југ која ги поврзува Стразбур и Сен-Луј. Главниот автопат е автопатот А35 кој ги поврзува Лотербур и Сен-Луј преку Стразбур, Селестат и Колмар. Регионот со Париз е поврзан со железничката источноевропска линија за супер брзите возови (TGV) пуштена во употреба од 10 јуни 2007. Оваа линија го поврзува Париз со Стразбур. Во градовите (Стразбур, Колмар, Милуз) мошне развиен е автобускиот и трамвајскиот сообраќај.
Речна мрежа
Размената на стоки на пристаништата во Алзас изнесува над 15 милиони тони, од што две третини припаѓа на Стразбур, кое е второ по големина речно пристаниште во Франција.
Воздушна мрежа
Во Алзас има два меѓународни аеродрома. Меѓународниот аеродром Базел-Милуз-Фрајбург е единствениот совршено бинационален аеродром на светот. Авионските компании нудат повеќе од 60 одредишта директни летови. Инфраструктурата е наменета за прифаќање од 6 до 8 милиони патници. На аеродромот се присутни 58 компании. Другиот аеродром е меѓународниот аеродром Стразбур-Енцајм управуван од страна на Стопанската и индустриска комора на Стразбур и Долна Рајна.
Туризам
Поради тоа што уште во минатото бил густо населен, Алзас е познат по неговите убави села, цркви и замоци и другите убавини на неговите поголеми градови Стразбур, Колмар, Селеста, Гебвилер, Саверн, Оберне иако истите постојано биле рушени во тек на петте века војни меѓу Франција и Германија. Алзас исто така е познат и по неговите виногради (посебно долж 170 км на Патот на вината на Алзас од Марленхајм до Тан) и Вогезите познати по убавите зелени шуми и прекрасни езера.
Високиот Кенигбург
Замокот се наоѓа во општината Оршвилер на височина од 757 метри издигнувајќи се врз долината на Алзас наспроти Селеста. Замокот тајно бил изграден од страна на Фридрих Хохенштауфен и во повеќе наврати уништуван. Бил реконструиран од 1901 до 1908 по наредба и вкус на царот Вилхелм II. Тој е еден од најпосетуваните средновековни замоци во Франција од страна на туристите.
Катедралата на Стразбур
Стразбуршката римокатоличка катедрала е изградена во готски стил. Градбата на катедралата започнала во 1176 а завршила во 1439. Висока е 142 метри и во периодот од 1625 до 1847 била највисокото здание на светот. Денес таа е втората највисока катедрала во Франција веднаш зад онаа во Руан (висока 151 метар). Во неа се наоѓа астрономскиот часовник конструиран во XVI век кој порано се сметал за едно од « седумте чуда на Германија ».
Ридот Сент-Одил
Ридот е дел од Вогезите и се издига на височина од 764 метри и се наоѓа во општината Отрот. На врвот постои манастир посветен на римокатоличката светица Света Одил, света заштитничка на Алзас. Манастирот бил создаден околу 700 година кога таткото на Света Одил го оставил својот замок во наследство на ќерка си која го претворила во манастир.
Паганскиот ѕид
Паганскиот ѕид, наречен така од страна на папата Лав IX поради претпоставката дека бил изграден пред Христа, впрочем претставува три мегалитски целини оддалечени една од друга неколку километри: Различен од останатите два ѕида, овој се протега на сртот на планината во правец југоисток/северозапад во должина од околу 2,5 километри. Изграден е од камења поставени едни врз други без траги од кал или малтер. Ѕидот е висок околу 1.80 метри а дебелината на теметот изнесува околу 1.70 метри. Сè уште не се знае потеклото на ѕидот и тој е предмет на разни контроверзи и извор на фантазии. Приказните околу потеклото на ѕидот повеќе наликуваат на приказни и легенди отколку на неоспорни историски факти.
Други знаменитости
Град на автомобилот (колекција на браќа Шламф) во Милуз, е најголемиот музеј на автомобили на светот, со 500 возила од кои 464 автомобили од 98 марки, меѓу кои и славната колекција на Фриц Шламф – најголемата светска колекција на Бугати. Во 1989, музејот бил наречен « Државен музеј на автомобилот — Колекција Шламф ». Во 2006 музејот бил реконструиран, проширен, обновен и бил наречен Град на автомобилот (Cité de l'Automobile).
Град на возот во Милуз воедно наречен и Француски музеј на железницата (Musée français du chemin de fer) е најголемиот железнички музеј во Европа. Тој содржи глобална колекција за историјата на француската железница на површина од околу 15.000 м2 со повеќе од стотина возила и илјадници предмети поврзани со железницата.
Тоа е најголемиот музеј во Европа посветен на електричната енергија. Музејот бил отворен во Милуз во 1987 со изложбен простор од 4000 м2. Музејот ги опфаќа сите аспекти на електричната енергија, од историски до научен,.
Екомузејот на Алзас е музеј за валоризација на обичаите, ракотворбите и народните традиции на Алзас и е најголемиот музеј на отворено во Франција. Претставува традиционално алзашко село со 70 автентични алзашки градби, куќи, мелница, црква и други објекти каде се претставени традиционалните занаети од страна на глумци облечени во народни алзашки носии.
Култура
Алзас историски бил дел на Светото Римско Царство. Од XVII век, постојано преминувал од власт под Франција во власт под Германија што придонело да се развијат негови посебни културни обележја за разлика од другите региони на Франција. Во традицијата останале присутни германските траги, како на пример во алзашката кујна и архитектура, додека современите институции целосно се под доминација на француската култура.
Штркот како симбол на Алзас
Штркот е еден од главните симболи на Алзас и е предмет на многу приказни и легенди. Птицата речиси исчезнала во тек на 70-тите години на XX век но биле направени големи напори за истата да се зачува и да остане присутна во регионот. Штрковите најчесто се среќаваат на крововите на куќите, црквите и јавните згради во Алзас. Луѓето се грижат за зачувување на овој симбол и честопати самите им ги адаптираат или обновуваат нивните гнезда.
Јазик
Според една студија направена во 1970-80, во Алзас се зборувале стотина дијалекти од кои поголемиот дел припаѓале на алеманскиот. Сепак, иако германските дијалекти се зборувале во Алзас во тек на поголемиот дел од историјата, денес доминантен јазик во Алзас е францускиот.
Традиционалниот јазик на регионот е алзашкиот, алемански дијалект на горногерманските јазици а со тоа и тесно поврзан со швајцарско-германскиот. Некои франкиски дијалекти на централнозападна Германија се исто така зборувани на крајниот север на Алзас. Ниту алзашкиот ниту пак франкискиот дијалект немаат официјален статус на регионални јазици во Франција, иако и двата се признати како јазици на Франција и можат да бидат избирани како наставен предмет во гимназија.
Иако Алзас неколкупати бил припојуван во минатото кон Франција, сепак тој неколку векови немал директна поврзаност со неа. Од крајот на Римското Царство (V век) па сè до припојувањето кон Франција (XVII век), Алзас политички и културно бил дел од германскиот свет. Германскиот јазик најпрво бил прифатен во градовите во Алзас, како нивен службен јазик во замена на латинскиот за време на Лутеранската реформа. Во Стразбур литургиите се држеле на германски а исто така тој бил и град во кој била објавена првата германска Библија во 1466.
По припојувањето на Алзас кон Франција во XVII век и поради јазичната политика на Француската револуција сè до 1870, во Алзас пораснал бројот на луѓе кои зборувале француски. Со образовните реформи во XIX век, средната класа почнала сè подобро да го владее францускиот јазик. Сепак, и после сите тие напори, сепак голем број луѓе продолжиле да ги зборуваат нивните германски дијалекти и да пишуваат на германски.
Алзашкиот јазик, заедно со другите регионални јазици, бил признат од страна на француската Влада во официјалниот список на јазиците на Франција. Истражувањето на INSEE спроведено во 1999 покажало дека 548,000 возрасни луѓе во Франција зборуваат алзашки јазик со што овој јазик е на второ место по примена во (после окситанскиот).
Архитектура
Традиционалната архитектура на Алзас се куќи изградени од дрво и кал врамени со надворешни столбови истакнати на фасадата. Крововите се од плоснати рамни ќерамиди во форма на ’’дабаров опаш’’. Ваквиот тип куќи со надворешни дрвени столбови се среќаваат и во Нормандија но сепак најмногу ги има во Алзас и тоа поради неколку причини: Куќите во Алзас почнале полека да бидат покривани со малтер од XIX век, за да се намали ризикот од пожар. Тие почнале да ги малтерисуваат систематски во втората половина на минатиот век, и тоа во најразлични нијанси.
Гастрономија
Алзашката кујна, силно се заснова на германските кулинарски традиции и особено се одликува со употреба на свинско месо во најразлични форми. Традиционални јадења на Алзас се: Во јужниот дел на Алзас, наречен воедно и Сунгау, карактеристично јадење е и пржениот крап.
Збратимени покраини
Има договор за меѓународна соработка меѓу Алзар и долуспоменатите региони:
Користена литература
− Rezension über das „Schlaraffenland“ Elsass
Четврта египетска династија
Четвртата династија на древниот Египет (династија IV) се одликува како „златна ера“ на Старото Кралство. Династијата IV траела од  до 2494  г. п.н.е. Тоа било време на мир и просперитет, како и период во текот на кој се документирала трговијата со други земји.
Четвртата династија предводела во градбата на пирамидите. Релативниот мир на Третата династија им овозможи на владетелите на династијата IV слободно да истражуваат повеќе уметнички и културни определби. Експериментите за градење на фараонот Снофру довеле до еволуција, од мастаби и стилизирани слојни пирамиди, до „вистинските“ пирамиди, како што се оние на висорамнината Гиза. Ниту еден друг период во историјата на Египет не ги достигнал архитектонските достигнувања на Династија IV.
Ова била втора од четирите династии што го сочинуваат „Старото Кралство“, и била дел од златното доба на египетската култура. Четвртата династија се одвивала помеѓу 2613 и 2494 г. п.н.е. Кралот Снофру, првиот крал на четвртата династија, ја држел територијата на древна Либија на Синајскиот Полуостров и Нубија на југ.
Белгија на Олимписките игри
Белгија за првпат учествувала на Летните олимписки игри во 1900 година, кои се одржале во Париз. Од 1920 година, оваа земја има учествувано на сите Олимписки игри.
Белгиските спортисти на Олимписките игри имаат освоено вкупно 144 медали, од кој 139 на летните и 5 на Зимските олимписки игри.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Драгожани
'''Успение на Пресв. Богородица''' — црква кај битолското село Драгожани, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен јужно над селото, на Облаковска Планина. Изградена е во 1875 година. На североисток има самостојна куловодна камена камбанарија на два ката. Храмот има голем затворен трем на запад. Изѕидан е од камен со украсни појаси од тули. Тулни украси има и над прозорците.
Сеслово
Сеслово (Σεβαστό, Севасто, до 1927 Σέσλοβο, Сеслово) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 7 километри северозападно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 225 метри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Сеслово се состоело од 25 семејства со 108 жители Македонци Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Сеслово имало 50 Роми 200 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 176 Македонци и работело егзархиско училиште.
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски а самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година, во селото биле евидентирани 93 жители, додека во 1920 година 107 жители Турци. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека од селото се иселиле муслиманските жители. Во 1926 година, селото било преименувано во Севасто.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 257 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 470 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 248 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 218 жители, во 1971 година имало 181 жител, во 1981 година имало 197 жители, додека во 1991 година имало 143 жител. Денеска, населението на селото е 150 жители според пописот од 2001 година.
Зорица Нушева
Зорица Нушева ) — македонска глумица.
Животопис
Првото сценско искуство Нушева го стекнала на училиште со рецитации и како хорска пејачка. Во 2007 година завршила студии за глума на Факултет за драмски уметности (ФДУ) во Скопје.
Нушева работи првенствено како театарска глумица во комични претстави. Член е на ансамблот на Театар Комедија од Скопје. Во 2019 година го имаше своето филмско деби со Господ постои, името ѝ е Петрунија од Теона Стругар Митевска. Во социјалната сатира, Нушева ја презема насловната улога на невработена, фрустрирана Македонка која како жена незаконски интервенира во верска поворка резервирана за мажи. За оваа изведба ѝ беше доделена глумечка награда на Фестивалот на европски филм во Севиља истата година.
Нушева е мажена и живее во Скопје. Таа е мајка на две деца.
Мирјана Крстева-Масети
Мирјана Крстева-Масети (1979) — македонска сликарка.
Животопис
Крстева-Масети е родена во 1979 година. Таа дипломирала на Академијата за ликовна уметност во Благоевград, Бугарија, во 2001 година. Исто така, таа е основач и член на Мултимедија центар од Гевгелија.
Творештво
Крстева-Масети е член на Друштвото на ликовни уметници на Македонија од 2010 година. Таа е наградувана авторка, која имала над 10 самостојни и повеќе од 60 групни изложби во Македонија и во странство, а учествувала и на повеќе од 15 домашни и меѓународни ликовни колонии. На 31 октомври 2014 година, во уметничката галерија во Музејот на Куманово била отворена нејзината самостојна изложба.
Колска вага
Тензометрија
Тензометријата е збир на методи за одредување на деформациите на механичките конструкции или нивните делови. Се мери со помош на механички, електрични или оптички мерни уреди, кои во основа мерат микродеформации, врз основа на кои се пресметуваат вкупните деформации и напрегања. Во зависност од методот на мерење и видот на испитувањето, измерените деформации (т.н. мерни основи) можат да бидат помали од еден милиметар, па до неколку сантиметри. Мерниот уред се нарекува тензиометар и треба да се разликува од тензиометарот кој го тестира површинскиот напон на течностите.
Црква „Св. Атанасиј“ - Орешани
Свети Атанасиј — црква во скопското село Орешани. Се наоѓа непосредно западно над селото во близина на железничката пруга Скопје - Велес и е изградена во нов стил.
823
823 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 823 година од новата ера, 823. од првиот милениум, 23. од IX век и четвртта од 820-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6331 и 6332 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5573 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4583 и 4584 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1576.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 823 година се протега во 3459 и 3460, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3519 и 3520 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1366. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 207 и 208 исламска година.
NGC 870
NGC 870 — галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 870 се споменува и како MCG 2-6-52.
Откривање
Телото е откриено на 22 ноември 1854 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 870 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 870 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 17 м 9,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 14° 31' 22".
Други поделби
Проучување на NGC 870 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8721. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 174; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 637. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 209.
NGC 5465
NGC 5465 — ѕвезда во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5465 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 6 м 27,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -5° 30' 24".
Други поделби
Проучување на NGC 5465 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 241; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4981. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1616.
Ивона Џамтовска
Ивона Џамтовска (родена на, во Скопје) — македонска поп-пејачка, најдобро позната по претставувањето на Македонија на Евровизија 2000 како дел од групата XXL со песната „100% те љубам“.
Завршила гимназија, а потоа и филолошки факултет, отсек англиски јазик. Мажена е и има еден син.
Македонска кујна
Македонската кујна е исто така позната по разновидноста и количеството на млечни производи и локални алкохолни пијалаци како разни вина, ракии и мастика.
Сиракли
Сиракли — кукушко село во Егејска Македонија, Република Грција.
Ана Петровска
Ана Петровска (р. во ) — македонски архитект и политичар. Петровска претходно била директорка на Државниот инспекторат за животна средина, како и државен секретар во Министерството за животна средина и просторно планирање.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Кравари
'''Успение на Пресв. Богородица''' — црква кај битолското село Кравари, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е гробишен храм, сместен на југоисточниот крај на селото. Изградена е во 1894 година. Обновена е во 1917 и осветена во 1932 година. Претставува голема базилика со отворен ѕидат трем на запад и југ кој има повеќе последователни покриви. На северозапад има помошна градба со куловидна камбанарија на шест ката.
Забележително е тоа што црквата е подигната на тумба во месноста Старо Село, каде има остатоци од населба од неолитот, бакарното и бронзеното време.
Освојувачи на медали на Зимските олимписки игри 1976
Во списокот на освојувачи на медали по земји на Зимските олимписки игри 1976 се наведени сите земји-учеснички на игрите кои освоиле медали. Најуспешна нација на игрите била репрезентацијата на Советскиот Сојуз, која освоила 13 златни од вкупно 27 медали.
Список по земји
Списокот е направен според информациите добиени од Меѓународниот олимписки комитет (МОК) и е во склад со прописите утврдени од страна на МОК за составување на ваквите списоци. Според прописите, земјите во списокот се претставени со нивните национални олимписки комитети, а се подредени по бројот на освоени златни медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат еднаков број на освоени златни медали, подредувањето продолжува по освоените сребрени, па по освоените бронзени медали. Доколку се случи две или повеќе земји да имаат освоено ист број на златни, сребрени и бронзени медали, тогаш тие заземаат исто место во списокот и се прикажани според редоследот на првата буква во абецедата.
Јереј
Јереј (грчки: ιερεύς - „свештеник“) — свештеник во православната црква. Јерејот го ракополага архијереј, и тој извршува Свети тајни, го проповеда Евангелието, принесува дарови
Афел
Афел — точка во орбитата на астрономскиот објект, каде што тој е најдалеку од својот орбитален фокус. Поимот со спротивно значење кој ја претставува точката каде што објектот е најблиску до својот орбитален фокус се нарекува „перихел“.
Според Првиот кеплеров закон, сите планети, комети и астероиди во Сончевиот Систем имаат приближно елиптични орбиити околу Сонцето. Оттука, објектот којшто орбитира има најблиска и најдалечна точка од објекот околку кој се движи. Секоја екстремна вредност е позната како апсида. Орбиталното занесување ја мери сплеснатоста на орбитата, односно отстапувањето од совршен круг.
Потекло на поимот
Поимот „афел“ потекнува од старогрчките зборови ἀπ(ό) (апо), со значење „далеку“, и Ἥλιος (хелиос), со значење „Сонце“.
Основни формули
Полупречникот на перифелот се пресметува со помош на формулата:
каде:
Брзината во перихелот се пресметува со формулата:
Други планети
Перихелот н останатите планети во Сончевиот Систем согласно информациите на НАСА се случува на следните растојанија:
Овен (хороскопски знак)
Хороскопскиот знак Овен (латински: Aries, грчки: Αιγόκερος) го носат оние коишто се родени помеѓу 21 март и 19 април. Со овој знак владее планетета Марс. Симболот ги претставува роговите на овенот или живо растение никнато од земјата.
На патување околу зодијакот
Првиот знак во Зодијакот е поврзан и со првата астролошка куќа, а го претставува првото поединечно појавување од колективната темница. Овој знак е сржта на позитивната надворешна природа, има кардинална волја за акција, го има ентузијазмот на огнот и изобилната енергија на неговиот владетел Марс.
Мотивација
На Овенот му треба да напредува, да добие специјално место, неуморен е во тежнеењето кон целта и незаплашен од препреките. Нестрплив е со деталите и не трпи глупости. Искрен, чесен, отворен, неговата парола е „Дела, а не зборови.“ Ужива во предизвик, во ризик или акции зачинети со опасност.
Работа и интереси
Овенот има многу да понуди кога се бара иницијатива. Храброста, снаодливоста и чувството за организација се неговите квалитети, но и квалитетите што се бараат од позицијата на водач, што тој ја посакува. Овенот е најдобар кога работите се одвиваат по негово, а сосема не одговара за рутинска и здодевна работа. Му треба физичка активност, па често се занимава со спортови или натпреварувачки игри. Овенот има склоност кон алати, машини и оружје.
Во односи
Овенот е исполент со романтика и витешки идеали, но не сака трпеливо да чека, ниту да размислува дали партнерот е соодветен за него. Машкото се гледа себеси како витез во сјаен оклоп, кој ја спасува неговата дама од змаеви, а женското е ловец и сама си го одбира сопругот. Овенот е идеален партнер за сите на кои им треба силна рака и огнена физичка врска.
Домашен живот
Машкото Овен издава наредби по дома, и бара од децата да не ја поминат „црвената линија“. секогаш е зафатен со нешто. Жената Овен е способна да води кариера, домаќинство и градинка, да ја поправа колата, да ги организира децата и секогаш некаде брза. И ручекот се јаде набрзина во домот на Овенот, а лежалки никогаш не се употребуваат.
Зборови кои го опишуваат Овенот
Важи и за двата пола: потврден, храбар, енергичен, амбициозен, самодоверлив, дарежлив, иницијатор, импулсивен, одговорен.
Понекогаш може да биде: агресивен, кавгаџија, фалбаџија, егоистичен, пребрз, нетрпелив, груб, неучтив, невнимателен.
Хавиер Чакон
Хавиер Чакон Кесада (Javier Chacón Quesada; р. ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Роден во Велес-Рубио, Чакон настапува како професионалец од почетокот на сезоната 2012, возејќи како член на екипата. На неговиот прв Гранд Тур, Вуелта а Еспања 2012, Чакон бил во бегство на две од првите четири друмски етапи; вториот пат на петтата етапа, кога заминал во соло бегство и возел сам 140 километри од вкупно 168 километри, колку што била етапата.
Нера Десаи
Нера Десаи (1925 - 25 јуни 2009 година) била една од водачите на Женските студии во Индија и била истакната по својот придонес како професор, истражувач, академик, политички активист и социјален работник. Таа го основала првиот од ваков вид Истражувачки центар за студии на жени и Центарот за рурален развој во 1974 година. Таа се приклучила на Универзитетот за жени на СНДТ во 1954 година и била дел од разни управни тела како професор и раководител на одделот за социологија (постдипломски).