cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јамно
Јамно (Jamno) познато и под називот Гамел (полски - Gamel) — крајбрежно езеро во Полска. Се наоѓа на Западнопоморското крајбрежје во Западнопоморското Војводство. Езерото порано претставувало залив во Балтичкото Море, но со текот на времето се одвоило од морето. Површината на езерото изнесува 22 км² (деветто по големина во Полска), а најголемата длабочина изнесува 3,9 метри. Езерото е долго 10 км, а широко 3,4 км. Просечната длабочина на езерото е 1,5 метри. Бреговата линија е слабо развиена. Должината на брегот на езерото изнесува 29 километри. Околината на езерото Јамно и соседното езеро Буково е заштитена. Во езерото се влеваат неколку помали реки и потоци. Езерото е богато со риба и на него секоја година се одржуваат риболовни натпревари.
Трпезна црква Свети Петар и Павле (Киев)
Трпезната црква Свети Петар и Павле  (украински: Трапезна церква Петра і Павла) е поранешна православна црква кој се наоѓала во Киевско-печерската лавра во Киев, Украина. Црквата била изградена во 1694 година, а била разрушена во 1893 година.
Во текот на 1686 година, во близина на Успенската катедрала била изградена дрвена црква и посветена на апостолите Свети Петар и Свети Павле. Во периодот од 1686 до 1694 година, на местото на оваа црква била изградена нова црква од градежен материјал во класичен украински барок стил.
Во 1893 година било решено и оваа црква да биде разрушена, а на нејзино место да биде изградена нова црква. За главен архитект бил избран Владимир Николаев.
Хусби
Хусби (Husby) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
1729 во книжевноста
1729 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Прстофат
Прстофат — мала, неодредена количина на супстанција, обично во прав како сол, шеќер или зачин. Тоа е „количината што може да се земе помеѓу палецот и показалецот“. Според ДРМЈ тоа е „онаа количина од нешто колку што може да се земе со два-три прста“.
Кралство Албанија (средновековно)
Кралството Албанија (Mbretëria e Arbërisë, ) било основано од Карло Анжујски на териториите во Албанија кои тој ги освоил од Византиската империја во 1271, со помош на локалното албанско благородништво. Кралството Албанија било прогласено кон крајот на февруари 1272. Кралството се простирало од регионот на Дурацо (Дирахиум, денешен Драч) јужно до Бутринт. Позначаен обид да се навлезе на византиска територија била опсадата на Берат (1280–1281), која била неуспешна. Следувала византиска контраофанзива, по која Анжујците се повлекле кон внатрешноста во 1281. Кралството наскоро било редуцирано на мал регион околу Драч. Анжујците се држеле тука до 1368, кога градот бил заземен од Карло Топија. Во 1392, синот на Карло Топија го предал Драч на Венецијанците.
Масакрот во Сјеверин
Масакрот во Сјеверин бил масакр што се случил на 22 октомври 1992 година врз 16 Бошњаци од селото Сјеверин, кои биле киднапирани од автобус во селото Миоче, во Босна и Херцеговина. Киднапираните биле однесени во хотелот „Вилина Влас“ во Вишеград каде биле мачени пред да бидат однесени на реката Дрина и погубени. Припадниците на српската паравоена единица со која командувал Милан Лукиќ биле осудени за ова злосторство во 2002 година.
Позадина
Утрото на 22 октомври 1992 година, автобус кој патувал од Рудо, Босна, до Прибој во областа Санџак во Србија, бил запрен во босанското село Миоче од четворица членови на паравоената единица Осветници (Одмаздници) под команда на Милан Лукиќ. Останатите членови на групата биле Оливер Крсмановиќ, Драгутин Драгичевиќ и Ѓорѓе Севиќ.
Бошњачките патници од Сјеверин - 15 мажи и една жена, сите југословенски и српски државјани - биле извадени од автобусот и принудени да се качат на камион. Тие биле одведени во Вишеград, во источна Босна, кој бил под контрола на војската на босанските Срби. Попатно затворениците биле принудувани да пеат српски националистички песни. Камионот застанал во хотелот Вилина Влас во Вишеград. Заложниците биле жестоко претепани и мачени во хотелот, а потоа однесени крај реката Дрина каде што биле погубени.
Жртвите се: Мехмед Шебо, Зафер Хаџиќ, Медо Хаџиќ, Медредин Хоџиќ, Рамиз Беговиќ, Дервиш Софтиќ, Мехад Софтиќ, Мујо Алихоџиќ, Алија Мандал, Сеад Пецикоза, Мустафа Бајрамовиќ, Хајрудин Сајтарежовиќ. Нивните тела сè уште не се пронајдени.
Истражување
Истражувачкиот документарен филм Киднапирање (Отмица, режисер: Иван Марков), продуциран од Веран Матиќ за ТВ Б92 во 2002 година, известува за неуспехот на југословенската федерална и српската влада да го истражат злосторството, да ја одредат судбината на киднапираните и да ги заштитат другите преплашени жители на Сјеверин.
Југословенскиот сојузен министер за човекови и малцински права, Момчило Грубач, ја посетил областа два дена по киднапирањето. Локалниот пратеник во Сојузниот парламент Зоран Ќирковиќ го повикал Грубач итно да протестира кај Радован Караџиќ и да побара екстрадиција на сторителите. Ќирковиќ, Србин, нагласил дека киднапираните биле обични граѓани, а не војници или екстремисти или муџахедини или членови на единиците на босанските зелени беретки, туку само локални жители.
Присутен бил и Ратко Младиќ, министер за одбрана на Република Српска. Тој рекол дека не знае ништо за киднапирањето, дошол да види што се случува и да каже дека Армијата на Република Српска нема никаква врска со тоа, како и дека ќе направи сè што е во негова моќ да помогне во лоцирањето на киднапираните. Локалните жители биле подложени на дополнително заплашување од Милан Лукиќ. Српскиот претседател Слободан Милошевиќ одбил да ги прими роднините на исчезнатите лица, додека специјалниот владин комитет формиран од југословенската претседателка Добрица Ќосиќ не дал дополнителни резултати. Останатите бошњачки жители на Сјеверин побегнале во Прибој. Четири дена по киднапирањето, кога српската полиција го запрела Милан Лукиќ, тој извадил фалсификувана лична карта и возачка дозвола, издадени од полицијата на Вишеград.
Во автомобилот полицијата пронашла оружје и муниција. Лукиќ и Драгичевиќ биле обвинети за недозволено поседување оружје и фалсификување лични документи. По посетата на областа на Радмило Богдановиќ, претседател на Одборот за одбрана и безбедност на Комората на граѓани на југословенскиот парламент, влијателна личност во српските полициски кругови, Лукиќ и Драгичевиќ биле ослободени од притвор врз основа на недостиг на транспарентност. Милан Лукиќ бил уапсен од српската полиција уште двапати, во 1993 година, под сомнение дека убил жител на Вишеград на српска територија и во 1994 година, кога бил осомничен дека е командант на групата која киднапирала неколку патници од воз во Штрпци. Секој пат, истрагата бил прекината, и Лукиќ бил ослободен.
Обвинителство
На 23 октомври 2002 година, по падот на Милошевиќ, Канцеларијата на Јавното обвинителство во Белград издала обвинение против Милан Лукиќ, Драгутин Драгичевиќ, Оливер Крсмановиќ, Ѓорѓе Севиќ и уште пет други лица. Заштитата на сведоците се покажала како проблематична во судскиот процес.
Последните случувања
На 22 октомври 2008 година, на 16-годишнината од киднапирањата и убиствата, Фондот за хуманитарно право (ФХП) во Белград ја повикал српската влада да ја истражи и идентификува локацијата каде се скриени посмртните останки на 16-те убиени Бошњаци. ФХП истакна дека „Србија не учествува во одбележувањето на денот на убиството на Бошњаците од Сјеверин, ниту е подготвена да им даде на семејствата на жртвите финансиска компензација за нивното страдање“.
На 2 април 2009 година, Првиот општински суд во Белград ја отфрлил тужбата поднесена од ФХП против Република Србија во име на 25 членови на семејствата на жртвите, која барала компензација. Иако жртвите биле државјани на Србија, српското законодавство за државни репарации за членовите на семејствата на цивилните жртви на војната им негира на нивните семејства каква било материјална поддршка, бидејќи државата не ги смета членовите на семејствата на жртвите за жртви на војната (за разлика од другите граѓани на Србија кои изгубиле членови на блиското семејство за време на војната).
Злосторствата на Лукиќ биле опишани како едни од најтешките изведени пред Трибуналот, и тој е вториот човек осуден од Трибуналот на доживотен затвор. Судскиот совет на МКТЈ забележал дека две од злосторствата за кои тој бил прогласен за виновен, пожарот на улицата Пионирска и пожарот во Бикавац, „се пример за најлошите дејствија на нечовечност што едно лице може да ги нанесе врз другите“ и тие „мора да бидат високо рангирани“ во „предолга, тажна и бедна историја на човековата нечовечност кон човекот“.
Продолжува да се поставува прашањето дали единицата на Лукиќ дејствувала како паравојска или всушност била дел од Вишеградската бригада на војската на Република Српска. Оливер Крсмановиќ, еден од соучесниците на Милан Лукиќ прогласен за виновен од страна на Окружниот суд во Белград, живеел како бегалец со години, додека неговото апсење било во мај 2011 година.
Современо значење
Неуспехот на српската држава во ерата по Милошевиќ да ги реши прашањата за човековите права поврзани со масакрот се смета за симбол на проблематичниот статус на националните малцинства во Србија.
Во својот извештај за изборите во 2007 година „Извештај за статусот на националните малцинства во парламентарната изборна кампања 2007“, Младинската иницијатива за човекови права, меѓународно почитувана организација за човекови права, забележала дека статусот на националните малцинства во Србија е одреден „со злосторствата и атмосфера на страв, која владееше со земјата во 1990-тите“.
Извештајот го идентификува масакрот во Сјеверин како едно од најтешките злосторства извршени во Санџак, повикувајќи се на публикациите на Фондот за хуманитарно право, Комитетот за човекови права во Санџак и Младинската иницијатива за човекови права за дополнителни информации. Понатаму се вели дека „Ниту едно масовно злосторство извршено во Србија во 1990-тите не е целосно истражено, ниту пак одговорните за нив се кривично гонети и соодветно казнети. Сепак, Србија не направила ништо за да им помогне на жртвите и нивните семејства, ниту да ја признае државната одговорност за постапките на највисоките државни функционери во минатото. Ова во голема мера придонесува за недовербата на малцинствата и недовербата во српската држава.“
Подоцна во извештајот Горан Милетиќ од шведскиот Хелсиншки комитет за човекови права го идентификувал второто најважно прашање што ги засега малцинствата (по неадекватното законодавство за малцинските права) е „справувањето со минатото, или кратко - правдата“. Тој забележува „Замислете дека припаѓате на некое од националните малцинства во Србија. Замислете се себеси како Бошњак и запомнете ги само рациите за пребарување на оружје низ Сањак. Сетете се на Сјеверин, запомнете сè што се случи таму. Тоа биле сериозни прекршувања на човековите права. Сторителите сè уште не се казнети. Наместо тоа, тие остануваат во полициските сили и сè уште шетаат покрај истите луѓе во Пазар, Тутин, Сјеница итн. Сам го видов тоа.“
Исток 2 (Поешево)
Исток 2  — археолошко наоѓалиште во битолското село Поешево. Ноаѓалиштето претставува населба од неолитско време. На околу 800 м југоисточно од селото е присутна уште една помала тумба која е делумно оштетена од каналот за наводнување, далноводите и нивите.
На неа доминира рецентен материјал иако некои фрагменти укажуваат и на средновековна и предисториска керамика. Неопходен е подетален увид и истражување за точно да се утврди временската поставеност на ова наоѓалиште.
Црква Света Троица (Подолски реон)
Црквата Света Троица  (украински: Троїцька церква) е поранешна православна црква кој се наоѓала во Киев, Украина. Црквата била изградена во 1859 година, а била разрушена во 1935 година.
MOA-2008-BLG-310L
MOA-2008-BLG-310L е ѕвезда од 23-та величина на оддалеченост од барем 20.000 светлосни години во соѕвездието Скорпија. Има маса од 0,67 сончеви маси, што веројатно значи дека е ѕвезда од тип K во доцна фаза. Во 2009, при појавата на искривување и зголемување наречена гравитациска микролеќа, пронајдена е планета како кружи околу ѕвездата, на растојание од 1,25 ае од деа, со маса 2,3 % од онаа на Јупитер.
Шинано (река)
Шинано 信濃川, шинано-гава) — најдолгата и најголемата река во Јапонија. Тече од префектурата Нагано до префектурата Ниигата, каде е наречена Чикума (, чикума-гава).
Извира во планината Кобуши, на тромеѓето на Сајтама, Јаманаши и Нагано и тече на северозапад, каде се среќава со притоката Сај од Мацумото. Подрачјето на уоката, наречено Каванакаџима, е познато по местото кајшто избиле Битките кај Каванакаџима помеѓу војските на властелините Такеда Шинген од Кај и Уесуги Кеншин од Ечиго. Потое течението свртува во североисточен правец и реката се влева во Јапонското Море кај градот Ниигата.
Во 1922 г. е изграден каналот Окозу како заштита на Ниигата од поплави. Ова овозможило создавање на големи и богати оризови полиња во Ниигатската Рамница.
По реката („Чикума“) се наречени два борбени крстосувачи Царската јапонска морнарица.
Султан Ахмедова џамија
Џамијата „Султан Ахмед“ (Sultanahmet Camii) — муслимански храм во Истанбул, Турција. Изградена од истакнатиот архитект Седефкар Мехмед-ага по наредба на султанот Ахмед I во периодот од 1609 до 1616 г. Поради своите бои — сина, зелена и бела, од плочка од порцелан, во Европа исто така е позната и како „Сина џамија“ (Mavi Camii).
Историја
По склучувањето на мирот во Житваторок и неповолните воени резултати со Персија, султанот Ахмед I решил да изгради голема џамија во Цариград сè со цел да може подобро да ги слуша заповедите на Алах. Оваа џамија била првата т.н. царска џамија која била изградена во Османлиското Царство. Со оглед на тоа што неговите претходници џамиите ги граделе со помош на воениот плен, султанот Ахмед морал да ги повлече средствата од државната каса, затоа што тој не победил во многу значајни војни и битки.
Изградбата на џамијата започнала во август 1609 година. Како главен архитект бил назначан Седефкар Мехмед-ага, ученик и асистент на познатиот архитект Мимар Синан. Организацијата на работата била опишана во детали во осум тома, кои денеска се наоѓаат во библиотеката на Топкапи-сарај. Објектот е официјално отворен во 1617 година (иако натписот на портата на џамијата вели дека е во 1616). Позната како Сината џамија, Султан Ахмедовата џамија е една од најимпресивните споменици во светот.
Џамијата била прикажана на банкнотите од 500 турски лири, кои биле во оптек од 1953 до 1976 година.
Архитектура
Дизајнот на Султан Ахмедовата џамија претставува кулминација на двата века постоење на Османлиското Царство. Таа вклучува некои византиски елементи од соседните Света Софија со традиционална исламска архитектура и се смета дека е последната голема џамија од класичниот период. Архитектот повеќе ги имал спроведено идеите на Мимар Синан, но сепак освен големината на џамијата, величественост и раскош, во внатрешноста на објектот недостасува креативна мисла.
Надворешност
Фасадата на пространството пред дворот била изградена на ист начин и стил како и фасада на Сулејмановата џамија, освен додадените минариња и куполи. Дворот се наоѓа околу самата џамија, и е окружен со аркада (ревак). Во центарот на дворот се наоѓа шестстрана фонтана, која изгледа мала во однос на димензиите на дворот. Нејзината полукупола има сталактитска структура.
На западниот влез во горниот дел на портата се наоѓа тежок метален синџир, и преку овој влез можел да минува само султанот на коњ. Ланецот бил ставен на таа позиција при што морало султанот да ја наведне главата пред да влезе во џамијата. Целта на овој ланец била симболична односно преку неа се обезбедувала божјата близина на султанот.
Внатрешност
Долните делови на внатрешните ѕидини и столбови во џамијата, се украсени со повеќе од 20.000 рачно изработени керамички плочки направени во Изник (древна Никеја). Додека пониските нивоа на плочки се во традиционален дизајн, во една од горните галерии се претставени различни видови на цвеќе, овошје и чемпрес. Повеќе од 20.000 плочки биле направени под надзор на грнчарот Касика Хасан, Мустафа и Мерсин Ефенди од Аванос (Кападокија).
Горните нивоа во внатрешноста се со доминантна сина боја, но со слаб квалитет. Најважниот елемент во внатрешноста на џамијата е михработ кој е направен од резбан мермер и сталактит. Соседните ѕидови се обложени во керамички плочки. Веднаш до него се наоѓа минберот, односно местото во џамијата од каде имамот проповеда молитва. Внатрешноста на џамијата е направена на начин којшто дозволува сите верници да го гледаат имамот при проповедањето.
Кралски киоск се наоѓа во југоисточниот агол. Тој се состои од една платформа, ложа и две мали соби за одмор кои се поврзани со царската ложа. Многуте светилки во внатрешноста на џамијата некогаш биле покриени со злато и скапоцени камења. Некогаш овде имало голем број на стаклени кристални чаши, а некои од нив денеска се наоѓаат низ музеите во Истанбул.
Минариња
Султан Ахмедовата џамија е една од двете џамии во Турција која има шест минариња. Другата е џамијата Шабанџи Меркез во Адана. Кога бројот на минариња бил обелоденет, султанот бил критикуван дека е многу самоуверен и дрзок, бидејќи во тоа време, ист број на минариња во тоа време имала само џамијата Масџид ал-Харам во Мека. Овој проблем бил надминат кога во џамијата во Мека било изградено уште едно, седмо минаре. Четири минариња се наоѓаат во аглите на џамија. Секое минаре има шерефе.
Посетата на папата
Папата Бенедикт XVI при својата посета на Турција, на 30 ноември 2006 година ја посетил Султан Ахмедовата џамија. Тоа означува само втора посета на еден папа во муслиманско светилиште. Тој со затворени очи, заедно со Мустафа Кагричи и Емрулах Хатипоглу се свртиле кон Мека искажувајќи молитва.
NGC 3558
NGC 3558 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3558 се споменува и како MCG 5-27-8, MK 422, CGCG 155-89, CGCG 156-10, DRCG 23-16.
Откривање
Објектот е откриен на 15 април 1866 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3558 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 3558 има привидни димензии од 0,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 138°.
Џенифер Гарнер
Џенифер Ен Гарнер (родена на 17 април 1972 година) е американска глумица и продуцент. Гарнер е најпозната по улогата на таен агент Сидни Бристоу во ТВ серијата Алијас, која се емитувала на американската телевизија АБЦ. На оваа телевизија се емитувани сите пет сезони од серијата, од 2001 до 2006 година. За изведбата во оваа серија, Гарнер е добитничка на Златен глобус.
Додека работела на серијата Алијас, Гарнер добила и неколку мали улоги во познати филмови како Перл Харбор (2001 г.) заедно со нејзиниот сегашен сопруг Бен Афлек, и во Фати ме ако можеш (2002 г.). Од тогаш, Гарнер се појавува во споредни, како и во главни улоги во големи филмски проекти како Ѓавол на доброто (2003 г.), Од 13 години на 30 (2004 г.), Електра (2005 г.) и Џуно (2007 г.). Гарнер е во брак со глумецот и режисер, Бен Афлек, од 2005 година, и тие имаат две ќерки и еден син.
Животопис
Гарнер е родена во Хјустон, Тексас. Нејзината мајка, Патриша Ен, била професорка по англиски јазик од Оклахома, а нејзиниот татко, Вилијам Џон Гарнер, работел како хемиски инженер. Поради работата на татко и, кога имала четири години, тие се преселиле во Принстон, Западна Вирџинија, а потоа во Чарлстон, Западна Вирџинија, каде Гарнер ги поминала средношколските денови. Како инспирација, на Гарнер и служела нејзината постара сестра која живеела во Бостон, Мелиса Лин Гарнер Вајли. Нејзина помала сестра е Сузана Кеј Гарнер Карпентер.
Гарнер била конзервативно воспитувана. Тоа вклучувало одење на црква секоја недела, да не се шминка, да не носи бикини, и да не стави пирс сè додека не наполни барем 16 години. За ова, подоцна Гарнер се пошегувала, велејќи дека нејзиното семејство е на само еден чекор подалеку од Амишите. На тригодишна возраст, таа започнала да зема часови по балет, и продолжила да танцува додека била дете, но не станала класична балерина. Гарнер одела во средното училиште Џорџ Вашингтон во Чарлстон, каде завршила во 1990 година. Таа добила диплома за ликовни уметности од Универзитетот Денисон, каде го основала женското здружение Пи Бета Фи.
Гарнер не планирала да биде глумица. ''Сакав да бидам лекар, библиотекар... Глумењето не беше возможно за мене. Колку повеќе го учев она што требаше да се научи за оваа област, толку повеќе се навлекував на тоа. Сè се случи бидејќи имав желба да научам повеќе. Никогаш не ми дојде мислата „Сакам да бидам ѕвезда“. Никогаш не се почувствував така'', вели Гарнер.
Мода
Од 17 јули 2013 година, Џенифер Гарнер е првата, а во моментов и единствената славна личност која е претставник на модната куќа Макс Мара. Од септември, оваа кампања ќе биде претставена и во списанијата Вог, Ел, Харперс Базар, Ин Стајл, Њујорк Тајмс и во Интернешенел Хералд Трибјун.
Глума
Нејзината поголема улога, таа ја добила во филмот Другар, каде ми е автомобилот? во кој ја игра улогата на девојката на ликот на Ештон Качер. Во 2001 година, таа се појавува како споредна улога, во добропознатиот филм Перл Харбор, во кој глуми болничарка, а се појавува заедно со нејзиниот сопруг Бен Афлек.
Подоцна, во 2001 година, Џ.Џ.Абрамс, продуцентот на Фелисити, серија во која Гарнер периодично глумела од 1998 година, ја повикал на кастинг за улогата на Сидни Бристоу во неговиот нов филм Алијас. Гарнер, која дотогаш секогаш глумела расплакани и сентиментални улоги, сè до првите денови од кастингот, не помислила дека некогаш можеби ќе треба и да замавне некој удар во својата улога. Бидејќи таа „мавала“ баш како девојче, и без никаква основа и искуство во боречки вештини или гимнастика, се запишала на интензивни часови по Теквондо, за да се припреми за улогата. Иако Гарнер одела на кастинзите и се подготвувала, Абрамс признал дека е малку исплашен од помислата дека таа можеби нема добро да се снајде со улогата, посебно заради тоа што, уште на првиот ден од стрелањето, таа и самата рекла дека мисли дека не може да се снајде. Подоцна, Гарнер коментирала дека тогаш таа била баш девојче. Не знаела дури ни како да удри. Додека таа изведувала некои акциони сцени во текот на серијата, со потешките борби и опасните експлозии се справувала нејзината двојничка, Шона Дагинс. Првите неколку епизоди од првата сезона на Алијас, која добила повеќе од 10,2 милиони гледачи за една недела, во 2002 година и донеле на Гарнер Златен глобус за Најдобра глумица во телевизиска серија (драма). Платата на Гарнер, на почетокот била 40.000 долари за една епизода, но до крајот на серијата, достигнала до 150.000 долари за епизода. За време на оваа серија, таа добила четири последователни номинации за Златен глубус за Најдобра глумица во телевизиска серија (драма), како и номинација за Еми награда за нејзината главна улога. Во 2005 година, Гарнер била режисер на епизодата Во соновите, од серијата Алијас, која била објавена во мај истата година. Оваа серија, завршила во мај 2006 година, со скратената петта сезона, која од 22 епизоди била скратена на 17. Ова се случило поради бременоста на Гарнер, за која се зборува и во приказната која е опишана со оваа последна сезона.
По големиот успех на серијата Алијас, Гарнер се појавува во филмот на Стивен Спилберг, Фати ме ако можеш во 2002 година. Спилберг ја видел Гарнер во Алијас и сакал токму таа да ја игра улогата во неговиот филм. Нејзиното вистинско пробивање на филмското платно е со улогата на Електра Начиос, жената за којашто е заинтересиран Бен Афлек, во акциониот филм Ѓавол на доброто (2003 г.), преработка на истоимениот стрип. Таа рекла дека нејзиното вежбање за Ѓавол на доброто било многу поужасно отколку она што го правела во Алијас, па открила и дека неколкупати се заглавила во жици, додека се изведувале борбените сцени, па Афлек бил спремен да ја фати и да ја спаси. Таа за малку ќе доживеала сериозна несреќа, кога заплеткана со жици, со нејзините раце кои биле заглавени и не можела да ги мрда, паднала надолу по ѕидот, со главата надолу со таква брзина што можела да си ја скрши главата од ѕидот. Афлек ја спасил, и во 2003 година, таа изјавила: ''Од никаде се појави еден црвен ѓавол кој ги стави неговите раце околу мене и извика: Ја држам. Ви велам, имам свој супер-херој''. Ѓавол на доброто добил разни критики, а овој филм станал апсолутен хит.
Првата главна улога на Гарнер е во филмот Од 13 години на 30, кој добил скромен успех. Оваа нејзина изведба, критичарите ја оцениле како „сјајна, блескава“. Втората нејзина главна улога е повторно со улогата на Електра, во продолжението на Ѓавол на доброто, филмот наречен Електра. Овој филм бил тотален неуспех, и бил остро нападнат од критичарите. САД Денес изјавиле дека Гарнер е многу попривлечна кога игра улога во која е шармантна и прекрасна, како што тоа го направи во Од 13 години на 30.
Во албумот за добротворни цели Неочекувани соништа – Песни од ѕвездите од 2006 година, Гарнер ја испеала песната на Френк Ласер, Моето срце е исполнето со тебе. Таа се појавува и во филмовите Фати го и ослободи го (2006 г.) и Кралството (2007 г.) покрај Џејми Фокс, Џејсон Бејтмен и Ашраф Бархом. Потоа, се појавува и во комедија/драмата на Џејсон Рејтмен, Џуно, филм кој станал голем хит и кој заработил и преку 230 милиони долари. По премиерата на филмот на Филмскиот фестивал во Торонто, Ентертејнмент Викли ја прогласиле изведбата на Гарнер, за најдобра изведба на глумица во споредна улога на фестивалот.
Првиот свој настап на Бродвеј го имала на 1 ноември 2007 година, кога ја играла Роксана во филмската верзија на истоимената драма Сирано де Бержерак,покрај Кевин Клајн на Бродвејскиот театар Ричард Роџерс. Првобитно, овој филм требало да се заврши најдоцна до 23 декември 2007 година, но поради штрајкувањето на сценските работници кон крајот на 2007 година, филмот бил одложен за 6 јануари 2008 година.
Во 2010 година, Гарнер се појавува во романтичната комедија Денот на вљубените, во режија на Гери Маршал. Во овој филм таа глуми покрај Ештон Качер, Џесика Алба, Џесика Бил, Ен Хатавеј, Џулија Робертс и нејзиниот колега од Алијас, глумецот Бредли Купер, покрај другите. Таа ја глуми девојката на Патрик Демпси. Овој филм постигнал големи успеси, и на светско ниво заработил и преку 215 милиони долари. Во 2011 година, таа глуми и во преработката на истоимениот филм од 1981 година, Артур. Истата година, Гарнер е поканета да се придружи на Академијата за филмски уметности и науки. Во 2012 година, таа глуми во филмовите Чудниот живот на Тимоти Грин и Путер.
Следно, таа ќе глуми во Купувачот на Далас клубот од 2013 година, повторно соработувајќи со Метју Меконахи. Во април 2013 година, Гарнер започнала со снимањето на филмот Врв и Испланираниот ден (En. Draft Day), во Њујорк и Кливленд, Охајо, заедно со Кевин Костнер. Филмот е во режија на Иван Рејтман. Во април 2013 година, Гарнер му се придружила на Стив Карел во Дизни адаптацијата на познатата книга за деца Александар и страшниот, ужасниот, и многу лошиот ден (En. Alexander and the Terrible, Horrible, No Good, Very Bad Day). Снимањето е закажано да започне од август па до октомври 2013 година, во Лос Анџелес. Во мај 2013 година, Гарнер се приклучила на филмската екипа за филмот Замисли си (En. Imagine) заедно со Ал Пачино, Анет Бенинг, Боби Канавејл и Мајкл Кејн. Снимањето започнало кон крајот на јуни или почетокот на јули во Лос Анџелес.
Продуцент
Во 2006 година, Гарнер ја основала продуцентската куќа Вандалија Филмс. Првиот филм кој таа го издала бил Путер, кој бил емитуван во американските театри во 2012 година.
Бракови и семејство
На 19 октомври 2000 година, Гарнер се омажила за глумецот Скот Фоули со кого се запознала на снимањето на Фелисити во 1998 година. Откако се разделиле со Фоули во март 2003 година, Гарнер поднела барање за развод во мај истата година, а како причина ги навела ненадминливите разлики помеѓу нив двајца. Двајцата глумци официјално се развеле на 30 март 2004 година. По разделбата со Фоули, Гарнер била во врска со нејзиниот колега од Алијас глумецот Мајкл Вартан. Нивната врска траела од август 2003 до март 2004 година.
Жртва на следење
Од 2002 година, еден маж, Стивен Бурки, ја следел Гарнер. Тој бил уапсен конечно во декември 2009 година. Бурки бил обвинет за две следења, за што се одбранил дека е невин со изговор дека има ментално пореметување. Во март 2010 година, тој бил прогласен за ментално болен, и бил испратен во Државната ментална установа во Калифорнија, со судска одлука да остане подалеку од фамилијата Афлек 10 години, во случај да биде отпуштен од болницата.
Гарнер низ медиумите
Во 2002 година, Гарнер се нашла на врвот на листата Максим Хот 100. Во декември 2007 година, списанието Чарлстон Сандеј Газет-Мејл (En. The Charleston Sunday Gazette-Mail), ја именувало Гарнер за најпопуларен жител на Западна Вирџинија за истата година, поради нејзината посветеност, професионална етика и единствена улога како пример и амбасадор на Западна Вирџинија. Списанието Пипл ја прогласило за една од најубавите жени во 2012 година.
1727 во книжевноста
1727 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Гроспоствиц
Гроспоствиц (Großpostwitz, Budestecy) — општина на истокот од Саксонија, Германија. Припаѓа на округот Бауцен и се наоѓа јужно од истоимениот град.
Географија
Општината се наоѓа на северниот крај од Лужичките Планини (Lusatian Hills), долж реката Шпре. Сојузниот автопат 96 поминува низ Гроспоствиц.
Села
Неколку села припаѓаат на општината:
Турскиот султан Мехмед V Решад во посета на Солун
Турскиот султан Мехмед V Решад во посета на Солун е филм на браќата Милтон и Јанаки Манаки од 1911 година во времетраење од 11 минути. Филмот е снимен во стандард техника, без звук, во црно бела техника и 35мм филм.
Историска позадина
По победата на Младотурската револуција (1908 година), на местото на Абдул Хамид II, во 1909 година за нов султан бил поставен Мехмед V Решад, кој владеел до 1918 година и бил претпоследен турски султан. Во 1911 година Мехмед V Решад тргнал во посета на најоддалечените европски краеви на своето царство и при оваа своја обиколка ги посетил Солун и Битола. Браќата Манаки успеале да издејствуваат специјална дозвола за да го придружуваат и снимаат султанот за време на неговиот престој, реализирајќи две импозантни филмски целини за неговите посети на Солун и на Битола.
Кратка содржина
Иако само единаесетминутен, овој краток филм прикажува барем три драматуршки цврсто поврзани секвенци: За овие последни секвенци е интересно што тие се снимени од возот во движење така што се забележани попатни предели и железнички станици низ кои минувал султанот и неговата експедиција.
1726 во книжевноста
1726 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Франсоа Гасе
Франсоа Гасе (родена 1942 година; починала на 22 април 2014 година ) била француски палеобиолог, палеоклиматолог и палеохидролог. Специјализирала феномени во животната средина, поточно проучување на лакустрините седименти од античките езера во Африка и регионот Азија. Франсоа Гасе имала посебно влијание во започнувањето на првите истражувачки проекти кои имале за цел обнова на палеоклиматските варијации и квартерните палеоокружувања во различни региони, поточно: Сахара и Сахел, Источна Африка и Мадагаскар, Западен (Касписки) и Јужен (Тибет) и во Блискиот Исток (Либан). Таа е супер активна на национално и меѓународно ниво. Таа е член на СТРАНИЦИ (минати глобални промени)\Меѓународна програма за геосфера-биосфера.
Кариера
Докторирала геологија во 1975 година на Универзитетот во Париз со теза за еволуцијата на езерото Абе. Нејзината работа станала првиот континуиран запис со африкански плиоцен - плеистоцен дијатом. Таа влегла во Францускиот национален центар за научни истражувања (ЦНРС) и се приклучила на лабораторијата за хидрологија и изотоп за геохемија на Универзитетот Париз-Суд во 1986 година, под раководство на професорот Жан-Шарл Фонте. Таа се преселила во Центарот на Рекерше и Дневник на Економијата на опкружувањето (CEREGE) во 1998 година.
Во 2005 година таа станала првата жена што добила медал Вега од Шведското друштво за антропологија и географија.
Во 2010 година, таа била одликувана со медалот Ханс Ошгер, доделен од Европската унија за геолошки науки, за нејзиниот „придонес во реконструкцијата на климатската варијабилност за време на холоценот од архивите на континенталот и за подобро разбирање на климатските механизми вклучени во овој период“.
Алжир
Алжир — република во Северозападна Африка и најголема независна држава на континентот. Со површина од околу 2,381,741 км2, Алжир е најголема држава во Африка. Главен град е Алжир. Алжир својата независност ја добива во 1962 година. Населението се состои од Арапи и Бербери. Религијата е муслиманство (Сунити). Службен јазик е арапски, но доста се говори и француски.
Историја
Во текот на својата историја, денешната територија на Алжир била под власта на различни народи, култури и режими.
Рана историја
Фенекијците (1000 п.н.е.) и Римјаните биле најзначајните окупатори на Алжир, сè до доаѓањето ан Арапите во текот на 8 век.
среден век
Во текот на средниот век, берберската династија Фатимиди, по потекло од Алжир, го зазел Египет и покрај тоа што по краток период ја напуштила Северна Африка. Во следните години земјата била во составот на Османлиското Царство. Денешните граници на земјата биле оформени во тоа време.
Отомански Алжир
Отомански Алжир претставувал територија на Отоманското Царство. Територијата на денешен Алжир од страна на Османлиите била освоена во 1525 година од страна на Хајредин Барбароса. Во следните векови Алжир станал центар на османлиската власт во Југоисточна Европа и Средоземјето. Земјата била заземена по француската инвазија во 1830 година.
По 1496 година, Шпанската империја ги зазела бреговите на Северна Африка. Орук Барбароса и Хајредин Барбароса во 1516 година својата база на операции ја преместиле во Алжир и следната година, во 1517 година побарале помош од Отоманското Царство. Во 1518 година Орук бил убиен во текот на една битка со шпанските сили. Хајредин го наследил како воен командант на Алжир. Во времето кога во Османлиското Царство на власт бил Сулејман I, тој му наредил експедиција на Хајредин Барбароса да ги нападне бреговите на Северна Африка а во замена Барбароса да стане владетел на овие простори односно вазал на Османлиите.
Синот на Барбароса, Хасан Паша бил првиот вазал кој бил директно назначен за управител на Алжир во 1544 година кога неговиот татко се повлечел. Во следните години Алжир станал ваза во војната со Шпанија, како и за османлиските напади во Мароко. Во 1580 година Алжир формално станала дел од Отоманското Царство по признавањето на Шпанија. Во следните години во земјата била организирана административната власт каде на чело стоел паша кој имал мандат од три години.
И покрај крајот на непријателствата со Шпанија во 1580 година, во следните години следувале голем број на напади врз христијани кои биле заробувани и продавани како робови. Пиратството собирало голем број на приходи за Алжир и империјата. Поради ова во текот на следните векови следувале неколку експедиции од европските сили кои завршувале неуспешно. Во 1816 година дошло до војна меѓу Алжир и САД познати како Прва берберска војна и Втора берберска војна.
Француска инвазија
Француската инвазија на Алжир била голема воена операција предводена од страна на Кралство Франција на чело со Шарл X врз Отомански Алжир во 1830 година.
Како формална причина за француискиот напад било блокирањето на акжирското пристаниште во 1827 година. По три години дошол уште еден инцидент каде еден француски брод бил бомбардиран. Така, инвазијата на Алжир започнала на 5 јули 1830 година со поморски бомбардирања. Французите многу бргу ги поразиле силите на Хусеин Деј кој бил владетел на Алжир, но отпорот продолжил. Конфликтите продолжиле во следните 45 години.
За време на Наполеоновите војни Алжир имал голема корист од трговија со Средоземјето каде биле увезени големо количество на храна од Франција која алжирските власти го купиле со кредит. Французите го ограничиле своето тргување бидејќи Средоземјето било управуванo од страна на Велика Британија. Владетелот на Алжир се обидел да ги зголеми даноците кое довело до нестабилност во земјата и започнување на Првата берберска војна и Втората берберска војна.
Во 1827 година Хусеин Деј побарал од Франција да го плати долгот од 1799 година кога Наполеон го нападнал Египет. Следувала блокада на пристаништето на Алжир каде најголеми загуби претрпиле француските трговци бидејќи тие не биле во можност да тргуваат со Алжир, додека пак берберските пирати биле во можност да ја избегнат блокадата. Францускиот крал одлучил да организира казнена експедиција на бреговите на Алжир и да ги уништи берберските пирати. Конфликтот завршил со анексија на Алжир од страна на Франција.
Во следните години земјата била населена од страна на Французи, Италијанци. Новодојденото население добило статут на полноправни француски граѓани, за разлика од муслиманското население кое немало скоро никакви права.
Современа историја
Во текот на 1954 година во Алжир започнала партизанска војна против француските власти. Во 1959 година Алжир ја постигнал својата независност, за да во 1962 година ја објави истата. Од 2010 до 2012 г. се одржувале големи протести во земјата поради невработеност, корупцијата и лошите услови за живот. Овие немири се карактеризирани со судири помеѓу народот и власта, која се повикува на законот, кој вели дека сите протести што не се одобрени од власта се противзаконски.
Географија и клима
Средоземна (средоземна) клима
Административна поделба
Алжир се дели на 48 покраини („вилаети“), 553 окрузи („дајри“) и 1.541 општини („баладии“). Сите покраини, окрузи и општини се наречени по нивните административни центри.
Територијалната поделба е неколкупати од осамостојувањето на земјата. При воведувањето на нови покраини, редните броеви од старите се запазуваат, па затоа нивниот редослед не е сосем азбучен.
Население, јазик и религија
Според последниот попис одржан во 2006 година, населението на Алжир изнесува 32 930 091 луѓе.
Старосна структура
(2006) (2009)
Јазици
Службен јазик в земјата е арапскиот.
Епоха (астрономија)
Во астрономијата, епоха е момент од време што се користи како точка за одредување на орбитата на едно небесно тело. Обично, епоха е моментот кога е забележана ѕвездата.
Јулијанската година, која е наречена така по Јулиј Цезар (100 п.н.е. — 44 н.е.), е година која содржи точно 365,25 дена. Јулијанската година 2000 започнува на 1 јануари 2000 година во точно 12:00 часот. Почетокот на јулијанската година се запишува со претставката 'J' и наставката '.0', на пример: 'J2000.0' за почетокот на јулијанската година 2000.
Разбој (музички албум)
Разбој - музички албум на македонскиот етно-музичар Драган Даутовски, објавен во 2008 година од издавачката куќа „DDQ“.
Упсалска катедрала
Упсалска катедрала — катедрала сместена помеѓу Универзитетската сала на Универзитетот во Упсала и реката Фирис во центарот на Упсала, Шведска. Црква на Шведската национална црква, во лутеранската традиција, Катедралата во Упсала е седиште на надбискупот од Упсала, приматот на Шведска. Исто така, гробницата на кралот Ерик IX (1120–1160, владеел 1156–1160), кој станал светец-заштитник на нацијата се наоѓа таму и тоа било традиционално место за крунисување на новите шведски кралеви.
Разбој (музички албум)
Содржина
Албумот содржи 14 песни:
Упсалска катедрала
Катедралата датира од крајот на 13 век и со височина од 118.7 метри (389ст), таа е највисоката црква во нордиските земји. Првично изградена во римокатолицизмот, се користела за крунисување на шведските монарси долг период по протестантската реформација. Неколку од нејзините капели биле претворени во гробници за да ги сместат гробниците на шведските монарси, вклучувајќи ги Густав Васа и Јован III. Тука биле погребани и Карл Линаеус, Олаус Рудбек, Емануел Сведенборг и неколку архиепископи.
Разбој (музички албум)
За албумот
На албумот настапуваат: Драган Даутовски (тамбура, бас-тамбура и гајда), Ратко Даутовски (тапан), Бајса Арифовска (кавал, тамбура и гајда), Александра Поповска (вокал) и Марјан Јанковски (кавал и гајда). Драган Даутовски е извршен продуцент на албумот и аранжер на сите композиции; инженер на звукот е Братислав Зафировски, кој го направил и миксот, заедно со Драган Даутовски. Албумот е снимен во студиото „The Hidden Dragon“ во Скопје, во текот на 2006/2007 година. Дизајнот и ликовното уредување на албумот е дело на „New Moment New Ideas Company“.
Упсалска катедрала
Црквата е дизајнирана во француски готски стил од француски архитекти меѓу кои и Етјен де Бонеј. Тој е во форма на крст формиран од наосот и трансептот. Поголемиот дел од структурата бил изграден помеѓу 1272 и 1420 година, но западниот крај бил завршен дури во средината на 15 век. Кулите близначки биле набргу потоа изградени на западниот крај на црквата. Подоцна биле додадени високи шпицови, но по пожарот во 1702 година, тие биле украсени со ниски кормила од Карл Харлеман во 1735 година. Тие биле целосно редизајнирани од Хелго Зетервал, кој презел значителни промени во зградата во 1880-тите. Главниот градежен материјал на катедралата е тула, но столбовите и многу детали биле од Готландски варовник.
Сите сводови биле изградени според првичниот план од 13 век, иако некои од нив биле подигнати дури во 1440 година. Покрај уметничките дела во погребните капели, неколку од постарите покуќнини на црквата може да се видат во Музејот на Ризницата. Во 1702 година, многу одлики биле уништени во голем пожар. За време на реновирањето извршено во 1970-тите, многу од средновековните фрески кои биле варосани по реформацијата биле откриени и обновени.
Историја
Кога била осветена во 1435 година од архиепископот Олаус Лауренти, катедралата сè уште не била завршена. Таа била посветена на Свети Лоренс, многу ценет во цела Шведска во тоа време; Свети Ерик, светецот-заштитник на Шведска (иако никогаш не бил канонизиран од Римокатоличката црква); и Свети Олаф, заштитникот на Норвешка. Таа била завршено во текот на следните децении. Иако нема документарни записи за осветувањето, постојат неколку референци од истиот период за капелите на катедралата, вклучувајќи ги и нивните олтари кои биле посветени на Светиот крст, на Богородица или на други светци. Последната главна компонента на катедралата, кулите, биле изградени помеѓу 1470 и 1489 година. Катедралата била оштетена од пожар во неколку наврати, особено за време на големиот пожар од 1702 година, кој уништил голем дел од градот. Работата со реставрација не била завршена до средината на векот. Црквата не била редовно место за богослужба на мирјаните до реформацијата. Била резервирана за официјални служби на хиерархијата на Католичката црква (со каноните на катедралата). Парохиските цркви во Упсала биле црквата Света Троица или Бондкиркан, „Селска црква“, како што често се нарекувала; црквата Свети Петар; Црквата на Пресвета Богородица; и францисканскиот манастир. Последните три биле изградени на источната страна на реката Фирис, која била централна деловна област и останала до денес. Тие биле сукцесивно урнати за време на реформацијата. Соборниот храм бил црква за крунисување, за многу кралеви и кралици на Шведска до 1719. Таа била местото на прославување на крунисување од средниот век до крајот на 17 век. Стокхолмската катедрала Сторкиркан станала официјална црква за крунисување. Од 1885 до 1893 година, архитектот Хелго Зетервал (1831–1907) презел сеопфатни реставраторски работи, настојувајќи да ѝ даде на катедралата француски високоготски изглед, иако бил критикуван дека не го почитувал оригиналниот балтички готски стил на зградата. Тој, исто така, додал зашилени француски шпицови на кулите, со што катедралата се искачила на висина од 118,7 метри, така што ја прави висока колку што била долга. Во обид да ѝ даде на катедралата потенок изглед, Зетервал значително изменил големи делови од средновековните надворешни ѕидови од тули и ги отстранил украсните бело измиени „слепи прозорци“ на фронтови кои биле слични на оние на блиската црква Света Троица.
Понатамошните работи за реновирање во раните 1970-ти довеле до подобрувања во структурата на зградата и вклучиле реставрација на ѕидовите и прозорците. Големи делови од цементните додатоци од Зетервал на надворешната структура на катедралата биле отстранети неколку децении подоцна бидејќи негативно влијаеле на изгледот на зградата. Во 1989 година, папата Јован Павле II учествувал на екуменската служба во катедралата во Упсала со надбискупот Бертил Веркстром. Во 2010 година била поставена опрема за противпожарна заштита и заменети се електричните и топлинските системи.
Архитектура
Катедралата е највисоката црковна зграда во Скандинавија. Нејзината висина е 118,7 метри е иста како нејзината должина додека има широчина од 45 метри. Висината внатре е 27 метри. Црквата е дизајнирана во француски високоготски стил од француски мајстори, вклучувајќи го и Етјен де Бонеј. Изградена е високо на чакален гребен на југозападниот дел на реката Фирис, нејзиниот латински попречен план на теренот се состои од трикорабна базилика (централен кораб опкружен со два странични патеки) со еднокорабни трансепти и четворо залив со амбулантски опкружен со пет капели. Коработ со седум заливи се граничи со капели од двете страни. Почнувајќи од источниот крај на црквата и капелите кои го опкружуваат капелата, најголемиот дел од структурата бил изграден помеѓу 1270 и 1420 година, но западниот крај на наосот бил завршен дури во средината на 15 век, додека на кулите биле потребни неколку децении за да се завршат. . Главниот материјал е црвена тула, но катедралата е изградена на камена основа, а столбовите на капислата и многу детали се од Готландски варовник. (Столбовите на коработ првично биле од тули, но биле заменети со варовник како дел од реставраторските работи извршени под надзор на Хелго Зетервал од 1885 до 1893 година.)