cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нури Шахин
Реал Мадрид
На 9 мај 2011 после повеќенеделни шпекулации, Шахин го најавил своето заминување од Дортмунд на прес-конференција на Сигнал Идуна парк. Тој потпишал шестогодишен договор со Реал Мадрид. Тој изјавил дека главната причина за заминување од клубот бил Жозе Морињо како и шансата да игра за таков голем клуб како што е Реал. Своето официјално деби го имал на 6 ноември 2011, влегувајќи како замена во победата на својот тим од 7-1 над Осасуна. На 20 декември 2011 го постигнал својот прв гол во дресот на Реал, во победата над Понферадина со 5-1 во Купот на Шпанија. На 27 март 2012, тој започнал во почетните единаесет против АПОЕЛ во четвртфиналето на Лигата на шампионите, а неговиот перформанс подоцна после натпреварот бил пофален од Мурињо и разни спортски весници. Сепак, тој не успеал да се наметне во Реал Мадрид во својата прва, а ќе се покаже и единствена сезона забележувајќи само 10 натпревари и 1 гол.
Ливерпул
На 25 август 2012, Шахин заминал на едногодишна позајмица во Ливерпул. Шахин го добил дресот со број 4. На 2 септември 2011 го имал своето деби во Премиер лигата, во победата на својот тим со 2-0 над Арсенал. На 26 септември 2011 ги постигнал својте први голови (два) во дресот на Ливерпул, во победата со 2-1 над Вест Бромвич Албион во третото коло на Лига купот. Свој први гол во Премиер лигата го постигнал три дена подоцна во победата на својот тим со 5-2 над Норич Сити. Во својата петмесечна епизода во дресот на Ливерпул, Шахин забележал 3 гола и 3 асистенции во 12 натпревари. На заминувањето од Ливерпул, Шахин изјавил дека не бил среќен ниту во Ливерпул ниту во Реал, и дека среќен е единствено што добил шанса во својата кариера да игра во исти клуб со Стивен Џерард.
Враќање во Борусија Дортмунд
На 14 јануари 2013, Ливерпул објавил дека го раскинале договорот за заем на Шахин со Реал Мадрид, и дека Шахин бил слободен да се врати во Борусија Дортмунд на заем до крајот сезона 2013-2014. Тренерот Клоп исто така бил воодушевен со неговото враќање во клубот. Своето деби во Бундеслигата по враќањето го имал, на 19 јануари 2013 влегувајќи како замена во 84-тата минута, во победата на својот тим со 5-0 над Вердер Бремен. На 16 март 2013 Шахин постигнал два гола во победата на својот тим со 5-1 над Фрајбург. Првата полусезона по враќањето кај милионерите ја завршил со 18 натпревари и 3 гола во сите натпреварувања.
На почетокот на сезоната 2013-2014, на 27 јули 2013 Шахин го освоил Суперкупот на Германија, откако Борусија го победила Бајерн Минхен со 4-2; Шахин го одиграл целиот натпревар. На 26 октомври 2013, Шахин постигнал гол во победата над големиот соперник Шалке 04 со 3–1.
На 10 април 2014, Борусија Дортмунд ја активарала клаузулата во договорот на Шахин со која им било дозволено перманетно да потпишат договор со играчот за сума од 7 милиони евра.
Вердер Бремен
На 31 август 2018, во последниот ден од летниот трансферен прозорец 2018, Шахин потшишал за Вердер Бремен. Според извештаите на медиумите, тој потпишал двегодишен договор со клубот како слободен играч. Своето деби за зелено-белите го имал на 16 септември 2018 во ремито 1-1 против Нирнберг на Везерштадион, влегувајќи во игра во 71-вата минута на местото на Филип Баргфреде.
Репрезентација
Шахин е најмладиот фудбалер кој заиграл и постигнал гол за турската сениорска репрезентација. Тој постигнал гол на своето деби на 8 октомври 2005 во победата на Турците со 2-1 над Германија.
Михендорф
Михендорф (Michendorf) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија.
Географија
Михендорф се наоѓа во пошумена област на околу девет километри јужно од Потсдам. Општинските единици (Ortsteile) Фресдорф, Штикен и Вилденбрух се наоѓаат во Природниот парк Нуте-Ниплиц. Јужно од градот се наоѓаат Големото Сединско Езеро, а западно Линевицско Езеро.
Општината е составена од самата населба Михендорф и пет општински единици. Бројките за населението се од 31 декември 2011
Портрет на Франсиско де Пиза
Портрет на Франсиско де Пиза ― слика од 1614 година на Ел Греко, сега во Кимбеловиот ликовен музеј во Форт Ворт, Тексас. Повеќето историчари на уметност го идентификуваат како доктор Франциско де Пиза, шпански свештеник, иако малцинството го идентификува како италијанскиот историчар Џакомо Босјо поради зборовите прикажани во отворената книга. Франсиско де Пиза бил непријател на Тереза Авилска, која ја критикувал затоа што сметал дека нејзините дела содржат „многу што противречи на вистината и здравата доктрина и секоја добра употреба на умствената молитва“. Позата на субјектот е слична на онаа во Портрет на кардиналот Тавера, која е со сличен датум.
157
157 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 157 година од новата ера, 157. од првиот милениум, 57. од II век и осма од 150-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5665 и 5666 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4907 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3917 и 3918 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 910.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 157 година се протега во 2793 и 2794, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2853 и 2854 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 700. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 479 и 478 година пред хиџра.
Иринеј Сремски
се смета дека бил Словен и дека пред епископството бил женет и имал деца. Пострадал во времето на Максимијан. Според христијаните во времето на тешките мачења неговите роднини стоеле околу него и плачејќи го молеле да се поштеди себеси и нив (т.e. да се одрече од Христа). Но овој свештеномаченик ги љубел повеќе раните за Христа отколку сите блага на овој свет. Во истото време од Проб пострадале и еден бавчанџија во Срем, серен и Афр во Регија. Бидејќи Иринеј никако не сакал да се одрече од верата, кнезот Проб наредил да бидат фрлени од еден мост во реката Сава. Пострадал во 304 година. .
Православната црква неговиот ден го чествува на 26 март.
Космос-975
Космос-975 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 10 јануари 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-975 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 563 км, а најмалото на 550.
Дипломец
Дипломец (англиски: The Graduate) е роман на американскиот писател Чарлс Веб од 1963 година.
Содржина
Романот се состои од осум глави, распоредени во три дела:
Осврт кон делото
Објавен во 1963 година, романот претставува совршен рез во американското општество и портрет на отуѓеноста и разочарувањето на младите во однос на вредностите што владееле во таа ера. Книгата обилува со луциден, прецизен и ироничен дијалог којшто го отсликува ликовите во нивната болна осаменост. Уште на почетокот од романот, главнот лик, Бенџамин гледа во огромна празнина која ги голта неговите младешки илузии. Соочен со апатијата на секојдневието, тој е во конфликт со околината додека ги открива потресните детаљи од животот. Наспроти него, госпоѓата Робинсон, која е легендарен лик во популарната култура, ја дели истата пасивна душевна состојба како Бенџамин, но со јасно портретираниот лик на средовечна привлечна жена, совршено ја дополнува сликата на реалноста, правејќи прецизен пресек под кој се открива целината на книгата. Книгата зрачи со универзалност и безвременост која лесно може да се примени и актуелизира и во денешнината. „Дипломец“ самоуверено и иронична фрла остар поглед врз современото општество, врз материјализмот на средната класа и врз социјалните норми, а притоа, преку брзиот дијалог, не дозволува читателот да ги загуби ритамот на делото и основната порака што се крие под текстот.
Изданија на македонски јазик
На македонски јазик, книгата е објавена во 2012 година во издание на „Темплум“, како 103 книга во рамките на едицијата „Магма“. Преводот од англиски јазик е дело на Алек Кузмановски. Книгата е печатена во мал формат (17 сантиметри), во мек повез и има 272 страници. Таа е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4658-12-2. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата „Кома“.
Големата вода
Големата вода може да се однесува на:
Религија во Мали
Ислам
Во текот на 9 век, муслимански Бербери и Туарези го довеле исламот на југ во Западна Африка. Исламот исто така се проширил во регионот од страна на основачите на суфизмот. Во следниот период голем дел од народите започнале да го прифаќаат исламот. Но, најзначаен од кралевите на Мали бил Муса I (1312-1337), кој го проширил влијанието на исламот во големите градови. Муса бил побожен муслиман, за кој се вели дека изградил голем број на џамии, додека Тимбукту станал еден од најголемите културни центри во Африка и во светот. Односите меѓу муслиманското мнозинство и христијанските и другите верски малцинства, вклучувајќи ги и практичарите на африканската традиционална религија, до неодамна биле генерално стабилни, иако во минатото имало неколку случаи на нестабилност и напнатост. Релативно е вообичаено да се најдат приврзаници на различни вери во рамките на исто семејство. Многу следбеници на една религија обично посетуваат верски церемонии на други религии, особено свадби, крштевки и погреби.
Од наметнувањето на шеријатското владеење во 2012 година во северните делови на земјата, прогонувањето на христијаните на север значително се зголемило и било опишано како сериозно од страна на Open Doors кои го објавиле христијанскиот индекс на прогон. Мали се појавува на редниот број 7 во списокот на индекси за 2013 година.
Имплементацијата на шеријатот на северот контролирано од бунтовниците вклучувало и забрана за музика, отстранување на раце или нози на крадците, каменување на прељубници и јавно камшикување на пушачи, алкохоличари и жени кои не се соодветно облечени. Во 2012 година, неколку исламски места во Мали биле уништени или оштетени од активисти поврзани со Ал Каеда, кои тврделе дека истите претставувале обожување на идоли.
Постојат странски исламски проповедници кои работат во северниот дел на земјата, додека џамиите поврзани со Дава (исламистичка група) се наоѓаат во Кидал, Мопти и Бамако. Организацијата Дава се здобила со приврзаници кои некогаш биле робови на туареските благородници, а исто така и меѓу невработените млади. Во август 2003 година во западниот дел на Мали избувнал конфликт кога традиционалните сунитски практичари ги нападнале на вахабистите, кои граделе овластена џамија.
Според годишниот извештај за слободата на вероисповедта на САД во 2005 година, исламот традиционално се практикувал во Мали и бил карактеризиран како умерен, толерантен и прилагоден на локалните услови. На жените им било дозволено да учествуваат во општествено-економските и политички активности и генерално не носеле превези.
Христијанство
Христијанството е втора по големина религија во Мали, со околу 5% од населението. Католицизмот започнал да се шири во Мали кон средината на 19 век кога земјата била француска колонија. Во 1868 година, територијата на денешно Мали станала дел од Апостолската префектурата која зафаќала територии од Сахара и Судан. До 1881 година биле елиминирани мисионерските центри и заменети од страна на француските мисионери во Сенегал. Во 1888 година била формирана првата постојана католичката парохија.
Во текот на Првата светска војна мисионерска работа во Мали била прекинета, но истата продолжила во 1921 година кога биле основани Апостолскиот викаријат во Бамако и во периодот од 1927-1947 година биле основани уште четири апостолски префектури ..
На 14 септември 1955 година папа Пиј XII издал акт според кој викаријатот бил подигнат во ранг на архиепископија. Во текот на следните 9 години биле формирани и сите останати епархии на Мали. Во 1990 година, земјата била посетена од страна на папата Јован Павле II.
Куќа на бул. „Први мај“ бр. 112 (Битола)
'''Куќа на ул. „Први мај“ бр. 112 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 84 во Битола.
Блек Атлас
Алекзендр Флеминг (англиски: Alexander Fleming, роден на 19 март 1994 година), или познат по уметничкото име како Блек Атлас (Black Atlass), ― канадски пејач, текстописец и модел. Неговата песна, Paris, била промовирана во кампањата на Louis Vuitton, а била претставена и во рекламата за мирисот на Saint Laurent. Тој претходно бил дел од XO/Republic Records и го издал својот деби студиски албум, Pain & Pleasure, во 2018 година. Тој го издал својот втор студиски албум Dream Awake во 2020 година.
Ран живот
Блек Атлас е роден во Монтреал, Квебек. Откако татко му се вработил, тој се преселил во Лондон, Онтарио, местото каде што тој пораснал.
Кариера
Блек Атлас ја започнал својата музичка кариера додека бил средношколец. Тој го создал истоименото краткометражно издание, The Black Atlass, во подрумот на неговите родители во 2012 година. Синглот на краткометражното издание, Paris, бил искористен од луксузното трговско друштво Louis Vuitton, за да сними филм за прославување на нивната изложба во Музејот на украсни уметности во Париз. Снимката била прикажана и во реклама за мирисот на Saint Loraine во 2013 година. Истата година, Блек Атлас бил поканет во првиот ред и облечен од дизајнерот на машка облека на Кристијан Диор, Крис Ван Асе, за нивното претставување пролет/лето 2014 година во Париз.
Тој го издал своето второ краткометражно издание, Young Bloods, во 2014 година, преку Fool's Gold Records. За да го промовира краткометражното издание, била организирана турнеја во знак на поддршка на францускиот уметник Вудкид, вклучени биле и состаноци во Торонто, Монтреал и низ цела Европа. Вудкид го режирал и музичкото видео за една од песните на краткометражното издение, „Jewels“, во кое глуми манекенката Ања Рубик.
Во есента 2016 година, Алекзендр Ванг го претставил Блек Атлас во својата модна кампања заедно со Кајли Џенер, Винс Стејплс, Лекси Болинг, Зои Кравиц, A$AP Ferg, Биг Шон, Мечро Бумин, MØ, Скрилекс, Тинашеј, Тајга и други.
Во 2018 година, станал дел од издавачката куќа на The Weeknd, XO, и го издадал својот деби студиски албум, Pain & Pleasure. Истата година, тој соработувал со Џеси Рејз на песната „Sacrifice“, која била вклучена во позадинската музика на филмот „Ослободени педесет нијанси“.
Вториот студиски албум на Блек Атлас, Dream Awake, бил објавен на 3 април 2020 година. Албумот се состои од 12 песни. На 1 јули 2022 година, тој ја објавил „страната А“ од неговото краткометражно издание „Infinite“, што било негово прво независно издание преку Black Atlass, Inc. по истекот на неговиот договор со XO/Republic.
Признанија и номинации
Во април 2013 година, Блек Атлас бил признат како „Уметник на неделата“ според „Vogue“. Неговиот албум Pain & Pleasure бил номиниран за Наградата „ЏУНО“ за Снимка од ритам и блуз/соул на годината во 2019 година.
Блек Атлас бил заинтересиран за фотографија и графички дизајн, а првично бил настроен кон тие две професии по завршувањето на средно училиште.
Регион
Регион (од лат. regio — „крај“, „предел“, „област“) — мошне чест поим во полиња како географијата, астрофизиката и сл. што означува некоја територија во целост што содржи свои заемноповрзани делови. Поимот може да означува и територијална единица, од административен, статистички или поинаков карактер.
Географски региони
Во географијата, регионите можат да се поделат по нивните физички особености (физичка географија), одлики според човековото влијание (човечка географија) и замодејството на човекот со околината (околинска географија). Географските региони и подрегиони обично се непрецизно утврдени според извесни својства и напати менливи граници. Исклучок од ова е човечката географија, каде постојат построги законски одредници како државните граници на земјите.
Покрај глобалните континентални региони на светот, постојат и други видови на физички региони како што се хидросферните и атмосферски региони на океаните, и самостојни клими над копнените и водените маси на планетата. Копнените и водените региони се поделени на подрегиони според географските одлики што влијаат на екологијата. Такви се: рамниците и степите, шумовитите масиви, пустините и планинските подрачја.
Постојат региони што се однесуваат конкретно на животинскиот и растителниот свет, но и такви со општествена содржина: така, имаме културни, етнографски, јазични, економски, па сè до плански и статистички региони што служат за полесно собирање и обработка на податоци (на пр. статистички региони во Македонија).
Административни региони
Самиот збор „регион“ е изведен од латинскиот збор regere („владее“). Според тоа поимување, голем број на земји во светот имаат региони како административни единици со значење на области во надлежност на извесна управа или самоуправа.
Административните региони се присутни во следниве земји:
Региони во Македонија
Република Македонија има статистички региони што служат статистички, економски (плански) и административни цели. Тие се:
Македонски крст
Македонскиот крст, познат и како вељушки крст, претставува варијација на христијанскиот крст, воглавно поврзан со Македонија и е симбол на Македонската православна црква. овој симбол всушност е раскошна двочленска плетеница со претстава на орнаментиран украс во форма на крст. Бидејќи крстот е симбол на МПЦ-ОА, тој е претставен и на црковниот грб, односно на бордурата на плашт, која е исполнета исполнета со 33 претстави на овој крст. Овој крст е и главен симбол на Столната медаља на Светиот македонски крст.
Ристо Димовски
Ристо Димовски (, -, ) — македонски сликар, иконописец и вајар, добитник на многубројни награди во Македонија и странство, меѓу кои и прв добитник на награда за животно дело доделена од ДЛУБ во 2016 година.
Животопис
Димовски е роден во Битола во 1947 година. Работел во Македонија, во соседството и во Европа. Неговите дела се наоѓаат низ целиот свет, како Италија, Грција, Германија, Шведска, Америка, Австралија. Кај него поминале многу ученици кои денеска творат и го носат неговото уметничко наследство. Починал на 21 јуни 2017 година во Битола.
Македонски крст
Историја
За првпат крстот бил прикажан на главната манастирска црква „Св. Богородица Елеуса“ во Вељушкиот манастир. Се знае дека црквата „Пресвета Богородица Елеуса“ е изградена во 1085 година и дека нејзин ктитор бил Емануил, тогашниот епископ струмички. Непознатиот мајстор го соѕидал крстот на фасадата со малечки црвени тули, така што тој во основата го има квадратот чии четири страни претставуваат основа на која е направен крст со страници со иста должина. Овој крст е првиот христијански симбол од Македонија што доживеал меѓународна афирмација како Македонски крст. Афирмацијата дошла преку фалеристички организации од повеќе земји, највеќе по промоција на крстот на медалите со кои МПЦ одликувала дваесетина истакнати личности. Фалеристичките организации што се занимаваат со проучување на одликувањата, без каква и да е забелешка прифатиле оригиналниот крст да се нарекува Македонски крст. Во почетокот овој крст бил симбол за манастирот и Струмичката епархија, но подоцна сè повеќе се наоѓал во црковна употреба и станал општ симбол на Црквата во Македонија. Повеќе земји со доминантно христијанска вероисповед имаат специфични крстови, кои се нарекуваат според името на земјата или на градовите. Такви, на пример, се Руски крст, Грчки крст, Римски крст, Ерусалимски крст. И македонскиот крст го наоѓа своето место во христијанскиот свет. Познато е дека црквата Пресвета Богородица Елеуса е изградена во 1085 година и дека нејзин ктитор бил Мануил, тогашниот епископ на Тиверопол. Кон крајот на XIX и почетокот на XX век македонскиот револуционер и учител Георги Трајчев од Прилеп ги запишува локалните преданија, според кој манастирот бил основан од учениците на Кирил и Методиј, а самиот Методиј проповедал десет години по долината на Бела Река која ги соединува Вељуса и Водоча. На мермерна плоча над влезната врата постои натпис на кој пишува: „Се возобнови од основа овој храм на пресветата Богородица Милостива од монахот Мануел, кој стана епископ на Тиверопол. Во година 1088 г. Непознат мајстор со малечки црвени тули го вѕидува крстот на фасадата на црквата на квадратна основа.
Во Македонија, орнаментиката е често присутна за естетско украсување во македонските цркви, црковни книги и сл. Тоа се ритмички композиции од линеарно-геометриски слики или мотиви земени од природата. Овој стил кој се развива во македонските црковни центри се разликува од уметноста која се развива во бугарската, српската или руската школа, а за која ќе говориме во посебна статија. Меѓутоа, бугарската пропаганда е дотаму стигната, кога треба да се докаже бугарскиот карактер на Македонија. Во 1994 година е објавена книгата „Бугарските народни крстови“ од Иван Енчев - Видју (1882 - 1936). Тој е бугарски илустратор, уметник, археолог етнограф, уметнички критичар и писател, кој своите истражувања на почетокот на XX век ги прави не само на територијата на Бугарија, туку и во Северна Добруџа, Пиринска и Вардарска Македонија, територии надвор од бугарските граници. Негова цел е докажување на единствени стилски особености на крстовите и единството на бугарската народна култура на целата историско-етничка територија Бугарија, кој според нив нормално припаѓа и територијата на Македонија. Притоа не води сметка за различностите, а неговите текстови се еднотипни: каде се наоѓаат крстовите, краток опис на нивната намена, од кога датира, големина, датум на цртежот (акварел, цртеж со мастило, фотографија). Цртежите се јасни и се добива јасна претстава за бројните варијации на крстовите на народната уметност. Најголем дел од неговото истражување на бугаринот И. Енчев зафаќаат крстовите на надгробните споменици, камени, дрвени, а исто крстови од ковано железо, фрески, везени украси и сл. Овде накратко би се осврнале на народниот крст кој се сретнува на црквите, надгробните споменици и везовите на територијата на Македонија.
Зденко Крижан
Зденко Крижан (13 февруари 1915, Прага - 23 јули 2005, Риека) — анатом, професор и основоположник на Институтот и на Катедрата за анатомија во Скопје.
Животопис
Зденко Крижан е роден во Прага на 13 февруари 1915 година. Завршил медицински факултет во Загреб во 1940 година, каде по дипломирањето работел како асистент. По ослободувањето на Сараево, Зденко Крижан стапил во ЈНА, каде служел како лекар до декември 1945 година. По војната, работел во Хигиенско-епидемиолошкото одделение на Главната воена болница во Загреб.
При формирањето на Медицинскиот факултет во Скопје, Зденко Крижан бил поканет да го одржи првото предавање, со што се означил почетокот на наставата на МФ. Предавањето се одржало во адаптирана барака на Институтот за хистологија пред голем број студенти и гости. Зденко Крижан бил поставен за доцент по предметот „Анатомија“. Во есента 1948 година, Крижан бил поставен за директор на Институтот, а во летниот семестар 1947-1948 година, држел предавања и по предметот „Пластична анатомија“ во Средното уметничко училиште во Скопје.
Кариера
Зденко Крижан бил прв директор на Институтот и шеф на Катедрата по анатомија, од 1947 до 1957 година, и бил декан на Медицинскиот факултет во Скопје во периодот од 1953 до 1954. Во 1957 година бил избран за редовен професор по предметот „Анатомија“ и за претседател на Заводот за анатомија при МФ, а подоцна бил и претседател на анатомистите на Југославија. Во 1957 година бил избран за вонреден професор на Медицинскиот факултет во Риека, каде држел настава за студентите по општа медицина, а од 1973 година и за студентите на стоматологија. Во Риека во 1961 година бил избран за шеф на Заводот за анатомија и декан на Медицинскиот факултет во периодот од 1968 до 1973 година.
Зденко Крижан е автор напоголем број научни трудови, меѓу кои и капиталното дело „Компендиј анатомија човека“.
Добил награда за животно дело, кое го доделува Управата на Приморско-горанска жупанија на Хрватска.
2047
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7555 и 7556 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6797 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5807 и 5808 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2800.
Захара Нампево
Д-р Захара Нампево, е адвокатка од Уганда, активистка за човекови права и академик. Таа е извршна директорка на Центарот за човекови права и мир (HURIPEC) на Правниот факултет на Универзитетот Макерере, во Кампала, главниот град и најголемиот град на Уганда.
Позадина и образование
Захара Нампево има долга листа на академски квалификации и во законот и во арената за човекови права. Таа има диплома по правни науки на Универзитетот Макерере, во Кампала, главниот град и најголемиот град на Уганда. Таа, исто така, има диплома за правна пракса, добиена од Центарот за развој на правото, исто така во Кампала.
Нејзината напредна диплома за заштита на човековите права е добиена од Универзитетот Або Академи, во Турку, Финска. Таа, исто така, има магистер по правни науки, за човекови права, доделена од Универзитетот во Нотингем во Обединетото Кралство. Нејзината диплома доктор по правни науки е добиена од Универзитетот Емори во Атланта, Џорџија, Соединетите Американски Држави.
Кариера
Пред да се приклучи на факултетот на Универзитетот Макерере во 2006 година, таа работела како виш правен службеник во Фондацијата за иницијатива за човекови права (FHRI), непрофитна организација за застапување на човековите права, со седиште во Нсамбја, населба во Кампала. Таа, исто така, работела како специјалист за родова правда во Фондот за развој на Обединетите нации за жени, во Либерија. Непосредно пред да се приклучи на Макерере, таа работела за Данската агенција за меѓународен развој (ДАНИДА), како координатор на нивната програма „Пристап до правда“.
Други размислувања
Д-р Захара Нампево е директорка во Центарот за истражување на управување и јавна политика, тинк-тенк, со седиште во Кампала, Уганда.
Магреб
Од геополитичка гледна точка областа ги вклучува Мароко, Западна Сахара, Алжир, Тунис, понекогаш и Либија и поретко Мавританија. Арапскиот магрепски сојуз ги содржи сите овие држави освен Западна Сахара, заради нејзиниот политички статус - за арапските земји сѐ уште е мароканска провинција, а за другите е привремено окупирана од Мароко.
Локалното арапско-берберско население на регионот во минатото во Европа е нарекувано маври.
Национален парк Неџангсан
Национален парк Неџангсан (내장산국립공원, 內藏山國立公園) се наоѓа во покраините Џеолабук-до и Џеоланам-до, Јужна Кореја. Бил назначен како осми национален парк во 1971 година. Името го добил по според врвот Неџансгсан висок 763 метри. Паркот е дом на вкупно 919 растителни видови и 1.880 животински видови. 12 вида од животните се загрозени.
Чоколада (филм)
Чоколада (Chocolat) е американски филм од 2000 година заснован на истоимениот роман на Џоен Харис, а режиран од Ласе Халстрем. Сценариото го адаптираше Роберт Нелсон Џејкобс. Чоколада ја раскажува приказната на една млада мајка која пристигнува во фиктивното француско село Ланкен сус Тан со нејзината шест-годишна ќерка и отвора продавница за чоколадо. Нејзиното чоколадо набрзо почнува да го менува животот на мештаните.
Филмот е сниман во селото Флавињи сир Озерен во Бургунди, Франција, како и на други локации во Франција.
Содржина
Вијан Роше доаѓа во малото француско село Ланкен сус Тан во зимата 1959 година, заедно со нејзината ќерка Анук. Заедно ќе отворат продавница за чоколадо токму пред четириесетте денови пост и со тоа ќе создадат големи промени и немири кај мештаните. Со нејзината способност да ги препознае тајните желби на своите купувачи и да ги задоволи со точно одбраните слатки, ќе ги натера граѓаните да попуштат во искушението. Самопрогласениот водач на градот е запрепастен од искушенијата кои Вијан ги создава со своите деликатеси. Плашејќи се дека тоа ќе го уништи моралот на становниците во градот, им забранува да влегуваат кај Вијан во продавницата, надевајќи се дека тоа ќе ја натера да го напушти градот. Но, во градот доаѓа уште еден странец, згодниот Роукс (Џони Деп), па тој и неговите луѓе ќе ги здружат силите со Вијан да го ослободат градот, со што доаѓа до конфликт меѓу оние кои ги претпочитаат старите навики и оние кои уживаат во новоткриениот вкус на задоволството.
Венег
Венег (или Унег), исто така познат како Венег-Небти, е име на раноегипетски фараон, кој владеел за време на Втората египетска династија. Иако неговата хронолошка позиција е јасна за египтолозите, сепак не е јасно колку долго владеел. Исто така, не е јасно кој од археолошко идентификуваните кралеви одговара на Венег.
Име и противречности
Името на Венег се појавува во натписи со црно мастило на фрагменти од алабастер и во натписи на вазни од шкрилци. Зачувани се седумнаесет садови на кои го има неговото име, од кои единаесет биле пронајдени во подземните галерии под Скалестата пирамида на кралот Џосер во Сакара. Египтолозите, како што се Волфганг Хелк и Франческо Тирадрити, истакнуваат дека сите натписи се направени на место на постоечки натписи, што значи дека имињата што првично биле ставени на садовите биле сосема различни.
Симболот што бил употребен за да се напише името на Венег е предмет на значителен спор помеѓу египтолозите до ден-денес. Таканаречениот „венег цвет" ретко се користи во египетското пишување. Мистериозно, венеговиот цвет често е цртан со шест вертикални „потези“, три од нив на секоја страна од цветната пупка. Значењето на овие потези е непознато.  По смртта на Венег, неговиот хералдички цвет не се користел повторно до кралот Тети (6-та династија), кога се употребувал во пирамидалните текстови. Се чини дека цветот венег бил некако поврзан со египетскиот култ за сонцето и смртта. Но, вистинското значење на цветот како име на кралот останува непознато.
Владење
Малку е познато за владеењето на Венег. Натписите на садовите каде се споменува неговото име, прикажуваат извештаи за церемонијални настани, како што се „подигнување на столбовите на богот Хор“. Овој празник е често запшуван на садовите од време на владеењето на Нинечер, поради што хронолошката позиција на Венег се претпоставува дека е многу блиску до онаа на Нинечер.
Големата вода (роман)
Големата вода — македонски роман на Живко Чинго објавен во 1971 година. Раскажувањето во романот е предадено преку главниот лик Лем Никодиноски. Тој ја доживеал трагичната судбина на многуте деца без родители од повоениот период, кога тие биле оставени на грижата на строгите и сурови воспитувачи од сиропиталиштата.
Темата во романот е животот на децата, воени сирачиња, во домот за сираци „Светлост“ веднаш по завршувањето на Втората светска војна. Насловот на романот е силна метафора за недостижната слобода. Нејзината симболика има хуманистичко и антрополошко значење.
Според истиот роман е направен истоимениот филм во режија на Иво Трајков.
Структурна обработка
Чинговиот роман „Големата вода“ се искристализирал во своето повеќегодишно настанување. Раскажувачките целини не се резултат на моменталната авторова поетска занесеност, туку резултираат од потребата уметнички и функционално да се раслојат деталите на уметничката визија. Чинго спонтано ја пребродува реалистичката постапка и се упатува кон митско-симболичниот и фантастичниот реализам. Пробивот на микросветот на јунакот станува уметнички посоодветен и пофункционален во стилскиот простор на романот вредносно се остварува обликувањето на импресијата и се доживува јунакот-раскажувач.
Во романот Чинго говори за настани „од еден дом за сирачиња кој се отвора во првата слободна пролет 1946 година“. Описот на проклетите часови минати во домот и иимагинативно осмислениот пат до Сентерлевиот рид, тоа се основните тематски точки во романот. Авторот моќно ја нагласува раскажувачката свест на јунакот Лем, чии раскажувања не се сведени на обично, надворешно набљудување. Низ призмата на јунаковото искуство врши вреднување на настаните од домот и истовремено, во другиот наративен тек, како противтежа на живото/пеколот ја поставува својата уметничка проекција за сонот на Големата вода.
Избраниот набљудувачки агол придонесува за посебност при раскажувањето. Очигледна е авторовата намера да ги обликува неповолните околности и животни премрежија во согласност со системот на насилство што предизвикува животот да биде сфатен како проклетство. Раскажувачот недвосмислено ги разграничува доброто од злото, тешкотијата од слободата. Сцените се поетски осмислени, нема строга одвоеност помеѓу реалното и фантастичното. Исказите се субјективизирани, а особено е нагласен детскиот невин поглед врз животот.
Во натамошниот тек од раскажувањето, Лем своето внимание го насочува кон Исак Кејтен, другар од стројот. Кејтен се издвојува од другите деца поради својата двојна личност. Тој поседува бунтовничка свест, самодоверба и внатрешен мир, за разлика од другите деца во домот кои се преполни со стравопочит кон нивните воспитувачи. Неговиот лик е неконвенционален, токму поради тоа што е спој на мистичното и вистинитото.
Освен ликот на Кејтеновиот син, бивалентност се јавува и во самата симболика на делото. Ако Големата вода значи недостижна слобода од една страна, од друга страна таа има свое хуманистичко значење преку тоа што е мотив и поттик за ослободување од прангите на стравот. Таа постои во свеста на јунаците, врзана е за нивниот свет, а за делото станува основен идеен фактор.
Во поглавјето „Ѕид“, авторот ја искористил неговата симболика да го претстави како поим за ред и граница кон патот за Сентерлевиот рид. Тој е темна метафора за животот во домот, асоцијација за затвор и укината слобода. Самиот ѕид си имал своја историја, според Лем „криел нешто проклето од минатото“.
Калина Ковачевиќ
Калина Ковачевиќ (Белград, 22 ноември 1983 година) е српска глумица. Доаѓа од познато семејство, нејзиниот татко бил драматург Синиша Ковачевиќ, а мајка и била глумицата Љиљана Благоевиќ.
Животопис
Завршила музичко училиште и свири пијано. Дипломирала на Факултетот за драмски уметности во Белград, во класата со Марија Каран и се Наде Мацанковиќ.
Нинштет
Нинштет може да се однесува на следниве места во Германија:
NGC 7468A
NGC 7468A — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7468A се споменува и како UGC 12342, MCG 3-58-30, CGCG 453-61, VV 738, IRAS 23024+1624.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7468A е од видот SB/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 7468A има привидни димензии од 1,3' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 4 м 53,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 40' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 147°.
Пречник
Означување на пречник во инженерството
Честопати овој карактер нема да се прикажи правилно, па затоа во повеќе случаи може да се користи буквата ø, односно уникод: 0248 (хекс: 00F8).
Во LaTeX, ознаката се добива со командата \diameter која е дел од пакетот wasysym.
Ознаката се разликува од симболот за празно множество, од големата грчка буква Φ, и од нордичката самогласка Ø.
Обопштување
Дефинициите дадени во погорното важат само за кружници и сфери (плус кругови и топки).
Примеира лига
Примеира лига — највисокиот ранг на фудбалските натпреварувања во Португалија. Моментален шампион е екипата на Бенфика. Лигата моментално го зазема 5. место на ранг-списокот на УЕФА.
Моментално во Примеира лигата се натпреваруваат 18 клубови, но само 5 клуба успеале да ја освојат титулата. Од основањето во 1934 година до сега се одржани 80 првенства во која доминирале клубовите од таканаречената „Голема Тројка“: (Порто, Бенфика и Спортинг Лисабон), која вкупно освоила 78 титули, додека останатите две титуле ги освоиле Белененсеш и Боавишта.
Дивокоза
Дивокоза — животно од семејството на шуплорогите. Должината на телото изнесува 130 см, височината 70-80 см, а тежината 30-50 килограми. Снагата е снажна, јака, со здрави нозе, прилагодени за одење по карпи и стрмнини. Крзното зимно време има кафеаво-црна боја, долго и густо, а летно време е кусо со жолто-’рѓава боја и темна црта на грбот. ‎ По должина на главата, од муцката кон ушите, има темна (речиси црна) лента. И мажјаците и женките имаат рогови, кои се црни, со обична должина 24-31 см, силно извиени назад како кука. Кај женките тие се покуси, а врвот е во правец назад. На мажјаците пак врвот е насочен надолу со што е речиси паралелен на основата на роговите. Нивната крв е побогата на црвени крвни зрнца, а срцето помоќно во споредба со тие на други цицачи, што живеат на планините. Копитата имаат цврст надворешен раб и мека, слична на габа, внатрешност. Тоа им овозможува одлично прилепување кон карпите, камењата и замрзнатите површини. Сето тоа им овозможува да искачат разлика од 1000 метри надморска височина само за неколку минути. Дивокозата живее претежно на карпи и пасишта, но исто така и во планинските шуми. Обично стадата бројат 6-20 женки со нивните јариња и млади мажјаци, а ги води некоја стара женка. Се среќаваат и стада само од мажјаци (2-5 единки). Инаку мажјаците и старите женки живеат самостојно. Женките достигнуваат полова зрелост на 2-3 година, а мажјаците нормално на четвртата година. Дивокозата нема роднинска врска со домашната коза. Живее околу 15-17 години.
Пролет:
За овој период од годината дивокозата го менува темното и дебело зимско крзно со жолто-’рѓаво и кусо летно крзно. Женките ги напуштаат стадата и по 165-175 дневна бременост раѓаат едно, понекогаш и две јариња. Речиси веднаш по раѓането јарињата се спремни да ја следат мајката.
Лето:
Дивокозите формираат мали стада. Женките ги дојат јарињата околу 6 месеци истовремено хранејќи се обилно. За тоа време од годината најсакана храна се различните видови трева (62%) и свежи гранки. Јаде дури и токсични алкалоиди како чемериката.
Есен:
Крзното потемнува и се здебелува. Крајот на есента (ноември-декември) е сезоната за парење. Дивокозата е полигамна и еден мажјак се пара со повеќе женки. За да добијат некоја женка мажјаците водат привлечни борби. Тие ја маркираат територијата со мирисните жлезди, што им се наоѓаат зад роговите. Мирисот ги привлекува женките. Кога ќе се појави друг мажјак тие се ежат еден спрема друг, а по кратки судири се бркаат по карпите. Ретко некој ќе добие траума. Но во заградени ловишта, каде нема простор за бегање, се забележани повеќе случаи на смрт, што зборува за голема жестина во борбите. За време на парењето мажјаците не се хранат, губат многу енергија и како резултат тие силно ослабуваат.
Зима:
Со првите врнежи на снег, дивокозите ги напуштаат пасиштата и се симнуваат во планинските шуми. Храната е претежно сува трева, гранки и мов. За тоа време на годината дивокозите умираат најмногу - поради лавини, глад, болести или како жртва на ѕверови. Дивокозите добро држат на студ, а при големи снегови можат ништо да не јадат до две недели. За време на зимата можат да загубат до 1/3 од нивната тежина.
Деноноќие:
Активна е само за време на денот. Преку лето дивокозата се храни наутро и навечер, а попладне се одмара на високо место или пасе за кратко време. Преку зима пак, поради малата количина на храна се движи целиот ден со мали одмори. Ноќе се движи само при опасност.
Траги:
Трагата на дивокозата претставува стапка со две тенки и долги копитчиња со широко растојание меѓу нив (долу на сликата). Стапката е долга 5-6 см и широка 3-4 см. При нормално одење копитата се одбележуваат паралелно,а при трчање врвовите се оддалечени и се одбележуваат и задните помали копитчиња (горе на сликата).
Распространетост
Дивокозата се среќава во планините на Западна, Јужна и Источна Европа, Мала Азија и Кавказ. Поради географската изолираност на популациите во науката се поделени на 2 вида со 10 подвида. На Пиринејскиот Полуостров и Апенинскиот Полуостров живее видот пиринејска дивокоза (Rupicapra pyrenaica) со 3 подвида. На Алпите, Карпатите, планините на Балканскиот Полуостров, Мала Азија и Кавказ се среќава обичната дивокоза (Rupicapra rupicapra) со 7 подвидови. Во минатото се среќавале пошироко и во шумите, но се истиснати од човечката активнст во високите предели на планините. Така, на пример, во Кантабриските Планини на карпест терен дивокозата слеѓува до морето.
Во Република Македонија живее Балканската дивокозата (Rupicapra rupicapra balcanica) на планините од западниот дел од државата - Кораб, Шар Планина, Баба Планина, Јакупица, Дешат, Галичица, Бистра, Јабланица.
Надвор од Европа дивокозата е интродуцирана во Нов Зеланд во 1907 година како дар од австрискиот цар Франц Јосиф. Таму наидова на одлични услови за живот, популацијата бргу се зголемува и денес таа не е заштитена, така што Департаментот за заштита дури го охрабрува ловот, за да ја зачува месната флора.
Балканска дивокоза
Дивокозата потекнува од Pachygazella sp. од Средна Азија, која живеела пред околу 10 милиони години. Со текот на времето популација се поделила на две големи групи - северна и јужна, односно Rupicapra rupicapra и Rupicapra pyrenaica . Пред околу 10 000 години балканската дивокоза се одделила од алпскиот подвид. Тие се разликуваат по некои одлики на роговите и краниумот. Денес таа живее фрагментирано по планините на Балканскиот Полуостров. Во Грција живее во мали популации на Родопите и планините од Епир до северозападен Парнас, а нејзиниот број изнесува од 300 до 500 единки. Во Албанија се среќава на Албанските Алпи, на Дебар, Либражд, Пука, Мирдита, во средна Албанија - Баратанд Скрапар, и на југ во Коломже и Пермет. Бројноста на дивокозите во Албанија е нешто 1000 единки. Во државите од поранешна Југославија се среќава во сите, без Словенија. Во крајот на осумдесеттите години броела околу 14 000 единки, но по војните нема точни подтоци за денешната состојба. Во Бугарија живее на Стара Планина, Рила, Пирин, Родопи, а наскоро е интродуцирана и на Витоша. Бројноста на бугарските популации е околу 2000 дивокози. Во добар дел од балканскиот ареал живее во паркови и резервати.
Лов
Дивокозата е ценет ловечки трофеј. Како редок дивеч таа претставува посебна атракција и предизвик за ловците, исто и заради тешко пристапните терени на планините. Се лови претежно заради роговите, бидејќи само тие се оценуваат. Се користи меѓународниот стандарт CIC. Колку постара е дивокозата толку поголеми се роговите, бидејќи тие не се менуваат и растат цел живот. Ловот се изведува со ловечки карабин на популација најмалку од 30 единки. Се ловат трофејно зрели 12-14 годишни единки. Таа фаза е достигнување на врв во развојот на индивидот, кој потоа ја следи амплитудата на опаѓање. Во големи популации се ловат и живини над четири годишна возраст. Исто така, постои и селективен застрел кај дивечот кој заостанува во развојот. Ловокрадците ја убиваат пред сè заради месото. На младите дивокози месото е кревко, а на старите кози е жилаво и тешко за јадење.
NGC 5002
NGC 5002 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5002 се споменува и како UGC 8254, MCG 6-29-51, CGCG 189-34, KUG 1308+368.
Откривање
Телото е откриено на 27 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5002 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 5002 има привидни димензии од 1,7' х 1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 10 м 38,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +36° 38' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 173°.
Други поделби
Проучување на NGC 5002 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45728. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2534. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 110.
NGC 2610
NGC 2610 — планетарна маглина во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.