cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јонатан (јаболко)
Јонатан е јаболко со средна големина, по вкус слатко, но и кисело, со цврста, но мазна лупка. Овој вид е во блиско сродство со јаболкото Езопус Шпиценбург.
Ова јаболко потекнува од 1826 од фармата на Филип Рик во Вудсток, Грофовија Алстер, Њујорк. Се мисли дека расадот бил Езопус Шпиценбург. За првпат забележано е во 1826. Иако можеби првобитно се нарекувало „Rick apple“ („Риково јаболко“), наскоро Џаџ Буел, Претседателот на Хортикултурното Друштво на Албани го преименувал во чест на Џонатан ( мак: Јонатан ) Хасбрук, кој го открил ова јаболко и му го посочил на Буел.
NGC 6027A
NGC 6027A — спирална галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6027A се споменува и како UGC 10116, MCG 4-38-6, CGCG 137-10, 7ZW 631, VV 115, HCG 79A, KUG 1556+208, Seyfert Sextet.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 59 м 11,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +20° 45' 20". Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 6027A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56576. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 155; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1502. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 113.
ТАВ Аеродроми
TAВ Аеродроми Холдинг (Tepe Akfen Vie) беше создадено од резултат на заедничко вложување меѓу Тепе и Акфен Холдинг групи и Airport Consulting Vienna во 1997. ТАВ Аеродроми е водечкиот оператор на аеродроми во Турција според статистиките за патници на DHMI во 2010 кои вклучувал и трансферни патници.
Историја
Во октомври 2015, ТАВ Аеродроми победи со понудената цена од 717 милиони евра за 20 годишен договор за изнајмување на Аеродромот Бодрум-Милас. Во САД, ТАВ влезе со победување на понудата за Duty Free деловите од Аеродромот Џорџ Буш.
Во јануари 2016, извршниот директор на ТАВ Аеродроми, Сани Садер, најавил дека имаат намера да влезат во иранскиот пазар.
Активности
Фирмата оперира со Аеродром Ататурк Истанбул (еден од најпрометните аеродроми), Аеродромот Есенбога Анкара, домашните и меѓународните терминали, Аеродромот Аднан Мендерес Измир меѓународен терминал и Аеродромот Газипаша Анталија во Турција, Аеродромот Тбилиси и Аеродромот Батуми во Грузија, Аеродромот Монастир Хабиб Бургиба и Аеродромот Енфида-Хамамет во Тунис, Аеродромот Александар Велики Скопје и Аеродромот Свети Апостол Павле Охрид во Македонија.
ТАВ се настојува и кон други делови од аеродромите како: Duty Free продавници, продавници за јадења и пијалаци, услуги на земја, информациски технологии, обезбедување и сервици. Аеродромите на ТАВ опслужуваат околу 420 илјади летови и 48 милиони патници просечно секоја година.
Гроб
Гроб — место каде што се погребани починати лица или животни. Гробовите обично се на места означени како гробишта, а во минатото се познати под терминот некропола.
ТАВ Аеродроми
Активности
Во 2010, 55% од приходите на фирмата се не-авиациски. Генерирала 753 милиони евра консолидирани приходи Акциите на компанијата се изложени на Истанбулската берза од 23 февруари 2007, под името ТАВХЛ.
Пунта Карнеро (Шпанија)
Пунта Канеро (шпански: Punta Carnero) - предна/челна карпа на брегот на Шпанија, во близина на градот Алгесирас, каде источниот крај на ридот Галоус се спушта на 200 метри за да се сретне со Средоземното Море. Нејзината најистакната одлика е светилникот Пунта Канеро, кој го означува влезот на Гибралтарскиот Залив и Гибралтарскиот Проток.
ТАВ Аеродроми
Активности
== Управувани аеродроми ==
Пунта Карнеро (Шпанија)
Козјиот Островот лежи во близина на светилникот, а тука започнува Хетарскиот Залив.
Историја
Во август 1415 година, португалската флота, управувана од кралот Жоао I Португалски, одржала воен совет, пред да го изврши освојувањето на Сеута, додека била закотвена покрај Пунта Канеро.
Гроб
Гробовите можат да содржат архитектонски објекти, структури и делови кои на археолозите ќе им обезбедат појаснување за животот и културата за времето во кое настанал гробот. Во некои религии се верува дека телото мора да биде недопрено, за да преживее душата.
Гробот претставува вечен дом на покојните, како таков тој е табуизиран и сакрален. Местото за погребување на починатите најчесто се поставувало на некој рид (за да имаат прегледност). Починатите се закопуваат на местата каде се погребани и нивните предци, членови на семејството. Ретко се случува некој да биде погребан на друго место и тоа само по сопственото барање или во случај да загинал во војната, далеку од сопствениот дом. Се случувало по посебна желба на покојниот да биде закопан на некое гранично место (меѓа помеѓу имотите, граница помеѓу селата или регионите) поради што постоеле судири меѓу луѓето. Ова се правело поради табуизација на могилата, самото тоа значело дека тоа место нема да се скрнави, преместува или да претставува понатаму проблем за заинтересираните страни.
Гробовите се копале по утврдени правила; местото предвидено за гроб се кадело и се полевало со вино, кога ќе започнело копањето не смеело да се прекине без разлика на временските услови или природни препреки, остатоците од претходно погребаните покојни (коски, делови од облека, камења кои можеле да претставуваат обележје) се виткале во платно и при погребувањето на покојникот биле враќани во гробот, копањето на гробот не се наплатувало. Доколку заврнел дожд при копање на гробот се верувало дека од истото домаќинство ќе почине уште некој до една година. Гробовите биле поставени во правец запад-исток, свртени со главата кон исток. Нашите далечни предци биле погребувани без ковчег, покриени со платно, рогозина или чаршаф, во гробот му се оставани подароците и личните предмети на покојниот. Над гробот, на местото каде се наоѓа главата се поставувало обележје, камен, се садело цвеќе, дрво и крст.
Колку му била придавана важност на гробот сведочи и народната клетва, една од најтешките: ‘гробот да не му се знае’ или ‘да нема ни гроб, ни пород’. Почитта кон гробовите била потполна без разлика на верската или етничката или друга припадност. На гробот се обавувале обреди за братимење, се верувало дека болните можат да се излечат ако преспијат на гробот, ако го допрат или со помош на магиите кои се подготвувале со земјата од гробот на непознат човек. Во старите времиња луѓето се заколнувале врз гробот на своите најблиски.
Гробовите на починатите до година дена од погребот биле посетувани, за душата на покојниот се раздавала храна, се носело цвеќе, се кадел гробот, се пресипувал со вино. За да го покажат своето пристигање на гробот луѓето кршеле орев, бадем или лешник врз надгробната плоча, каменот или крстот. Понекогаш врз гробовите саделе растенија со трње, за дивите зверови и демонски животни да не го вознемируваат починатиот, но и да го заштитат од повампирување. Во Јужна Србија постои верување дека сушите настануваат доколку живите не искажат доволно почит кон починатите, во такви пригоди се одело на гробишта каде се раздавало за душата на починатите, а дрвените крстови се полевале со вода, некаде се носеле во река за да се потопат, па биле враќани на гробовите. Се верувало дека доколку гробот не се исчисти на задушниците и празниците посветени на мртвите и доколку над гробот не се раздаде храната каква што ја сакал покојниот, тој може да им наштети на домашните, да усмрти некое корисно животно, дури и да го разболи лицето што му предизвикало лутина.
Наводи
Kuburan 墓場
Габрешко Езеро
Габрешко Езеро — вештачко езеро во близина на гевгелиското село Габрово, Македонија. Езерото влегува во групата на изградени акумулации.
Местоположба
Акумулацијата се наоѓа надвор од селото Габрово, во непосредна близина на археолошкото наоѓалиште Селиште.
Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 85 (Битола)
'''Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 85''' ― староградска куќа во Битола, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Бенетон (групација)
Рани години
Во 1965 година, Лучано Бенетон, најстариот од четирите деца, бил 30-годишен продавач во Тревизо. Видел пазар за шарени алишта и го продал велосипедот на својот помлад брат, со цел да ја купи својата прва половна машина за плетење. Неговата почетна мала колекција на џемпери доби позитивен одговор во локалните продавници во регионот Венето, а наскоро потоа ги прашал неговата сестра и двајца помлади браќа, Жилберто и Карло да му се придружат. Во 1965 година, субјектот познат како „Бенетон груп“ е формиран.
Во 1966 година, Бенетон ја отвори својата прва продавница во Белуно, а три години потоа во Париз, со Лучано како претседател, неговиот брат Жилберто на чело на администрацијата, нивниот помлад брат Карло го водел производство и Џулијана како главен дизајнер.
Брендови
Основната дејност на компанијата и понатаму останува нивните линии на облека. Секојдневната облека се продава како „Обединетите  бои  на  Бенетон“, исто така има и модно ориентирана поделба на „Sisley“, „Playlife“ лежерна облека. Нивните производи вклучуваат женска облека, машка облека, детска облека и долна облека и тие се проширија во прибор за лична хигиена, парфеми и предмети за домашна употреба, како што се кујнски додатоци и бебешки производи. Групацијата произведува повеќе од 150 милиони облека секоја година и има мрежа од околу 6.000 современи продавници низ целиот свет.
Маркетинг
Компанијата е позната по спонзорството на голем број спортови и провокативната и оригинална кампања „Обединети бои“. Второспоменатата настанува кога на фотографот Oliviero Toscani му беа дадени одврзани раце од страна на раководството на Бенетон. Под водство на Toscani, беа создадени реклами што содржат зачудувачки слики кои не се поврзани со било кои вистински производи кои се продаваат од страна на компанијата.
Овие графички реклами со големина на билборд, вклучуваат слики на најразлични потресни теми, од кои една вклучува сцена на човек на смртна постела кој умира од СИДА (СИДА активистот, Дејвид Кирби). Во друга реклама ,имаше вклучено крваво, неизмиено новороденче со сè уште закачена папочна врвца, која беше многу контроверзна. Оваа реклама по нејзиното објавување во 1991 година поттикна повеќе од 800 жалби упатени до британската власт за рекламни стандарди во текот на 1991 година и за неа беше пишувано во референтната Гинисова книга на рекорди во 2000 година, како „најконтроверзна кампања“. Во други имаа вклучено парење на црн коњ со бел коњ, фотографии направени од близу од тетоважи на телата на мажи и жени на кои пишувало „ХИВ-позитивен“, гробишта со многу крстови – како споменици, колаж кој се состои од гениталиите на лица од различни раси, свештеник и калуѓерка вклучени во романтичен бакнеж,слики од затвореници осудени на смртна казна со електричен стол, реклама во која едно момче е со коса која е обликувана во рогови, со три различни срца со „црна“, „белa“, и „жолта“ напишана на нив (од март 1996 година) и слика од крвава маица и панталони изрешетени од куршуми од војник убиен во војната во Босна (оваа реклама беше објавена во февруари 1994 година). Логото на компанијата беше единствениот текст кој ги придружуваше сликите во повеќето од овие реклами. На најголемиот дел од рекламите, иако не на сите, се гледа обична бела позадина зад сликата.
Спорт и Спонзорства
Групацијата Бенетон влезе во Формула Еден како покровител на Тирел во 1983 година, потоа на Алфа Ромео во 1984 година; овој аранжман беше продолжен и за Алфа и за Толеман во 1985 година. Бенетон Формула лтд. беше формирана на крајот од 1985 година кога екипите Толеман и Спирит беа продадени на фамилијата Бенетон. Тимот го доживеа својот најголем успех под раководство на Флавио Бријаторе, кој управувал со тимот од 1990 до 1997 година. Михаел Шумахер за првпат стана шампион во 1994 и 1995 година, а тимот ја освои нивната единствена конструкторска титула во 1995 година. Од 1996 година,тимот се натпреваруваше под италијанска лиценца, иако беше со седиште, исто како Толеман, во Оксфордшир во Англија. Тимот беше купен од страна на Рено за 120 милиони долари во 2000 година и беше преименуван во Рено Ф1.
Во 1979 година, Бенетон за првпат го спонзорирал нивниот (тогаш аматерски) локален рагби тим, А.С Рагби Тревисо. Бенетон Рагби оттогаш стана една од најголемите сили во италијанската рагби лига, со 11 титули во лигата и обезбедуваат многу играчи во репрезентацијата.
Во 1982 година, компанијата го купи својот локален кошаркарски тим, Палаканестро Тревисо, сега познат како Бенетон Баскет. Нивниот бренд Сисли е спонзор на локалниот одбојкарски тим, Сисли Волеј Тревисо.
Критики
Бенетон се соочи со критики од страна на Мапуче организациите, во текот на купувањето на традиционалното Мапуче земјиште во Патагонија. Curiñanco -Nahuelquir семејството беше избркано од својата земја во 2002 година по барање на Бенетон, но беше вратено во 2007 година.
И понатаму ја следи позицијата на Бенетон во однос на Мапуче во Патагонија. Бенетон предизвика сомневање, кога размислувале за користење RFID чипови за следење на облеката и залихите. Мрежното место кое го бојкотираше проектот обвини дека чиповите за следење „може да се читаат од далеку и да се користат за следење на луѓето кои се облечени во нив.“ Прашањата за приватноста на потрошувачите беа покренати и планот беше прекинат.
ПЕТА започна бојкот кампања против Бенетон за купување на волна од земјоделци кои практикуваат мазги. Бенетон од тогаш се согласи да не купува волна од мазги и уште повеќе да поттикне волнената индустрија да ја прифатат ПЕТА и договорот на австралиското здружение на одгледувачи на волна за прекин на употреба на волна од мазги.
Продажбата на брендовите
Бенетон стекнал 967,000,000 евра од продажбата на својот бренд „Обединети бои на Бенетон за возрасни“ што е 51% од вкупната продажба во 2009 година. Другите 31% од продажбата се постигнати преку продажба на брендот „Обединети бои на Бенетон за деца“ која е 601.000.000 евра. Третиот најголем процент од 16%, односно 300.000.000 евра заработи на „Сисли“ бренд. Од „Playlife“ брендот заработи 37.000.000 евра.
Фабрика
Младите уметници и дизајнери се поканети во центарот и им се дава едно-годишна студија заедно со професионална обука и ресурси. Стажантите работат во областа на дизајнот, визуелните комуникации, фотографијата, интеракцијата, видеото, музиката и издавачката дејност под раководство на експерти.
Пропусен опсег
Во компјутерските мрежи и компјутерските науки,пропусен опсег,мрежен опсег или дигитален опсег е мерка за пренос на бити во единица време од слободна или зафатени податочни комуникациски ресурси прикажано во битови во секунда или повеќе кратни од (бит/с, кбит/с, Мбит/с итн).
Ова е контрасно од употребата на поимот појасна ширина во полето на обработка на сигнали.Во книги за обработка сигнали,безжични комуникации,податочно емитување од модем, дигитални комуникации,електроника итн, пропусен опсег се однесува за пропусен опсег на аналогни сигнали мерени во херци. Врската со компјутерскиот термин,по Hartley's law, лимитот на дигиталниот податочен пренос на физички комуникациска врска е пропорционална со пропусниот опсег во херци.
Потрошувачка на мрежен пропусен опсег
Пропусниот опсег во битови понекогаш може да се однесува во потрошен пропусен опсег,кореспондирајќи на остварената пропусност или добрапропусност, т.е просечната рата од успешен пренос на податоци преку комуникацискиот пат. Оваа смисла се однесува на конецпти и технологии како обликување на пропусен опсег, пропусен опсег за управување, за пригушување, алокација(доделување)на опсег(на пример протокол за алокација на пропусен опсег и динамичка алокација за пропусен опсег), итн.Бит протокот е пропорционален со просечната зафатеност на пропусниот опсег на сигналот во херци(просечниот спектрален пропусен опсег на аналогниот сигнал претставувајќи го потокот од битови)за време на проучивачкиот временски интервал.
Пропусниот опсег на каналот може да биде помешан со пропусност на податоци. Канал со х bps не мора да емитува податоци во х брзина, бидејќи протоколи, енкрипција и други фактори можат да додадат значително време. На пример, многу од интернет сообраќајот користи емитувачки контролен протокол(TCP) кој го побарува тространото ракување за секоја трансакција, кое во многу модерни модемски имплементации е ефикасно,додава значително индиректно споредено со поедноставни протоколи. Генерално ,за многу ефективни дигитални комуникации,протокол за врамување е потребен,индирекно и делотворна пропусност зависи од имплементацијата. Реалната пропусност е помалку од иста со акутелниот капацитет на каналот плус индиректната имплементација.
Асимптотски пропусен опсег
Асимптотскиот пропусен опсег(формално асимптотска пропусност) за мрежа е мерка за максимална пропусност за лаком извор, на пример кога големината на пораката(бројот на пакети во секунда од изворот) се стреми кон бесконечност. Асимптотскиот пропусен опсег обично се пресметува со праќање на голем број на многу големи пораки преку мрежата, мерејќи ја крај-крај пропусноста. Како и другите пропусни опсези, асимптотската пропусност е мерена во повеќекратни битови во секунда.
Мултимедиски пропусен опсег
Дигитален пропусен опсег може да се однесува за: мултимедиска рата на битови или просечна бит рата после мултимедиско податочно компресирање(изворно кодирање), дефинирано како вкупното количество на податоци поделено по репродукциско време.
Пропусен опсег во вдомување
Во вдомувањље на мрежни места, поимот пропусен опсег е често некоректно употребен за да го опише количеството на податоци пренесени во или од мрежно место или опслужувач во рамките на препишано време, како на консумација на пропосен опсег акумулирана во текот на еден месец мерена во гигабајти во месец. По прецизната фраза е употребена за овој поим од максимално количество на податочен пренос во секој месец или даден период е месечен пренос на податоци.
Интернет конекцки пропусен опсег
Оваа табела го покажува максималниот пропусен опсег(потребните ресурси за физичкиот слој) од заеднички интернет пристапни технологии. За повеќе детални листи погледнете:
Наводи
Datenrate Băng thông
Порцелан
Порцелан е вид на полупроѕирна керамика, која се обработува на повисоки температури (1200° -{C}- до 1400° -{C}-) во споредба со обичната грнчарија. Таа е со бела боја и полупроѕирен изглед. Воглавно се украсува и со цртежи, па така добива поубав изглед.
Од порцелан се изработуваат различни украсни предмети но и кујнски садови. Многу е познат кинескиот порцелан, кои се изработуваат од мазна паста на основа на глина каолин и фелтспар (-{petuntse}-). На тој начин структурата дополнително се стврднува, бидејќи се пополнуваат сите микроскопски дупки.
Центарот на производство на порцелан бил Јингдзен во провинцијата Ђијангсји. Кинескиот порцелан бил — покрај свилата — еден од главните извозници на артикли, па Хан Кинезите вешто ја криеле постапката за нивна изработка. Дури 1708 година на Европејците им тргнало од рака да ја откријат постапката, а после тоа порцеланот почнал да се изработува и на Европскиот континент.
Разлика помеѓу порцеланот и обичната керамика е лесно воочлива. Ако да кажеме ни падне шолја од кафе на под, веројатноста дека ќе се скрши ќе биде помала доколку шолјта е од порцелан за разлика од онаа направена од обична керамика.
Познати марки на порцелан
Некои од познатите марки порцелан се:
До Селото (Сарамзалино)
На 400 м југоисточно од селото, во блокот на ЗИК „Овче Поле“ се наоѓа тумул кој при обработувањето на земјата е развлечен и делумно уништен.
Коловрат (Загорје на Сава)
Коловрат (словенечки: Kolovrat) — населба во Општина Загорје на Сава во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Дивље
Дивље — село во Општина Петровец, во областа Блатија недалеку од Скопје.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Општина Петровец, во областа Блатија, на 850 метри надморска височина, на планината Кула. Веднаш до селото има и автобуска станица која функционира од март до октомври. Во останатиот период патот не е прооден заради снег. Опкружено од 7 ридови, на кои има седум, и по стотина години стари крстови, Дивле важи за православна мека уште од XIV век кога во него се населил првиот негов жител - некојси прилепски поп. Секој од крстовите носи
На 35 километри североисточно од Скопје, на надморска височина од 853 метри, во селото Дивле човек навистина може да си ги одмори и мозокот и душата. Се вози многу, мислиш одиш до Охрид, и тоа преку стрмните висини на Стража. Ушите секоја секунда се затнуваат од притисокот. Треба да се поминат многу брда, додека се стигне до Дивле, затоа што е високо на планината наречена Грдиштанска. Поточно, речиси на нејзиниот врв Венец. Потоа се стигнува до Дивле. Има една селска чешма со прекрасна вода и спомен-плоча. Има и една табла на која пишува „Добре дојдовте во Дивле, чувајте ја природата“. Порано, кажуваат селаните, имало една друга на која истиот поздрав го пишувало на англиски. На селаните не им е јасно зошто бил на англиски, бидејќи никогаш не им доаѓале странци.
Опкружено од 7 ридови, на кои има седум, и по стотина години стари крстови, Дивле во овие краишта важи за православна мека. И не само за тоа, се фалат селаните, туку и за комитско гнездо, затоа што, на времето, во турско, во селото се родиле и загинале многу комити. Селото се наоѓа на висина каде што се гледаат 4 околии: Скопската, Велешката, Кумановската и Светиниколската. Никој не знае зошто селото се вика Дивле, но претпоставуваат, како што им кажувале старите, затоа што се наоѓа во дивина. Седумте камени крстови на тумбарките, велат мештаните, се најголемото обележје на Дивле. Секој крст се вика по некој светец. Така има св.Спас, св.Илија, св.Петка, св.Атанас, св.Недела, св.Богородица и св.Кирил. Некои се стари по сто, двесте години, можеби и повеќе. Дури и најстарите жители во селото не знаат да кажат колку. Крстовите, како што раскажуваат постарите, се ставани за да се обележи територија, односно, за да знаат и да видат сите дека во таа месност живеат христијани. Турците, порано, кога ќе освоеле некој рид, ги уривале крстовите, но мештаните, потоа, кога ќе ги истерале, пак ги граделе. Селото кое датира некаде од XIV век, сега е речиси празно. Прв жител на селото, според прикаските, бил некој поп од Прилеп, и живеел во старата црква „Св. Богородица“. Таа, според некои записи, е исто од XIV век, и претходно, во времето на Турците, била под земја, бидејќи Османлиите не давале црквите да се градат над земја. Преданијата за попот, велат селаните, можеби се точни, бидејќи ден-денес во дворот на црквата има стари гробови без имиња. А таму изгледа се закопани и монаси, бидејќи во овој крај најпрвин било развиено монаштвото.
Денес во селото има малку мештани кои живеат постојано. Има многу викендаши. Повеќето куќи се распаѓаат. Градени се од камен и со тесни мали прозорчиња. Дедо Страшко и дедо Санде се другари. Живеат еден до друг, па секој ден си се дружат. Седат надвор на клупата, пред куќа. Велат тука сè додека е топло, а потоа одат кај децата во Скопје. Имаат по 80 години. Се држат добро, иако дедо Страшко си има проблеми со ногата. Сега сè на сè има околу 35 луѓе кои се водат дека живеат во Дивле. Во селото има само 120 овци, за разлика од порано, кога не можеле да се избројат. Пред 1950 година во селото имало 125 куќи, но постепено, а најмногу во 70-тите години, многу семејства се иселиле. Чичко Гавро е роден во Дивле, но сега, заедно со жена му доаѓаат тука за да се одморат. Семејната куќа тој ја продал и изградил друга понова, на друг плац. Тетка Василка, жена му, е шеќераш, па благата умерена клима во Дивле и доаѓа како мевлем на рана. Летно време двајцата си поседуваат повеќе во селото. И во зима доаѓаат, затоа што патот често се чисти од снег.
Чичко Гавро раскажува како се запустело селото. „Пред 25 години се иселија 368 семејства. Се иселија од сиромаштија, немаше вода во селото. Тогаш имаше кампања за селење на луѓето од село во град, па ги собираа за да работат во индустријата. Им викаа: „Ќе дојдеш од работа, ќе се искапиш и ќе си читаш весник“. Најмногу се вработија во Железара. И така дојде време Железара да се растури, па сега истите тие ги гледаме како доаѓаат понекогаш пак во Дивле. Садат кромид, салатка. Сиромаштија. Не можат ништо друго, зашто нема вода за вадење“, вели Гавро.
Тој, како и многу други од неговата генерација, има учено во селското училиште „Свети Кирил и Методиј“. Тогаш, пред неколку децении, селото живеело во полн ек. Денес од училиштето е останата само руина и тешко може да се замисли дека некогаш таму имало детски џагор. Чичко Гавро кажува дека пред една година, по којзнае колку години, во селото дошла невеста и родила бебе. Каде ќе учи бебето кога ќе порасне, не се знае, но Гавро претпоставува некаде долу, во Петровец.
Во селото ако нешто вирее, тоа се само грав, компир или грашок. Гравот не е некоја вообичаена сорта, туку оној што не бара вода - „чучавец“. Некои селани денес прават биено сирење, но Гавро вели дека не е баш многу убаво. „Многу е солено и ќе ти скрши глава“, се смее тој.
Порано во Дивле се одлгледувало многу памук и афион. Селаните им го продавале афионот на дрогериите, но потоа, кога наркоманијата зела замав, државата станала свесна, па забранила да се одгледува.
Тетка Василка, кога е во селото, се занимава со тоа што одгледува грашок, сорта тритон и малку кромитче. Немаат бунар во дворот, па не може да си дозволи нешто повеќе да засади. За разлика од нив, многу куќи имаат бунари. Пред неколку години, нивните комшии нашле бунар во нивниот двор. Почнале да го копаат, и излегло дека којзнае од кога е стар, но дека долго време бил запретан. Велат, сигурно повеќе од 100 години. Кога излегла камената конструкција на бунарот на виделина, чичко Гавро, кој му правел друштво на комшијата, си нашол едно старо грне во бунарот. Грнето сега е дел од колекцијата на Гавро. Тој има хоби да собира стари работи. Има најдено еден камен со хиреоглифи, кога копал гаража во дворот. Во тоа време му дошол некој студент по карпологија и го сликал каменот бидејќи, како што му рекол, стар е илјадници години. Сега Гавро не ни знае каде е каменот. Се трудеше да го најде, ама не можеше. Вели: „Којзнае каде е, некаде меѓу сите камења во дворот“. Внатре во куќата тој има се и сешто. На ѕидот има еден стар нож од Балканските војни, кој се става на пушка. Го нашле во Пирава, во селото на Василка. „Којзнае што се е правено со овој нож!“, вели Гавро, ама пак си го чува внатре, над сликата на дедо му, сликан како пасе овци. Дедо му на Гавро, се што имал му оставил. Едно котле старо 140 години од кое пиел козјо млеко, тава за пржење чварки со долга рачка, „копанка“ каде се замесувало тесто за тиганици, „шарлаган“ каде се чувал густ зејтин кој се користел само за Велигден и за слави, шарена торбичка која се носела кога се канело за свадби, бројаници.......Гавро не пие козјо млеко од котлето, ама кажува дека е многу здраво, зашто дедо му од тоа млеко живеел 103 години.
Селска слава е Св. Петка, на 8 август. Тогаш доаѓаат многу луѓе, но не само во него туку и во старата црква „Св. Богородица“ и ево дна друга, која е долу, на патот кон селото — „Св. Недела“. Се готви во манастирот кој се наоѓа на едното брдо, на местото каде то претходно имало крст. Манастирот му се сонил на некој пред многу години, дошол и го изградил. Сега крстот е внатре во манастирот. Навистина, претходно, вели Гавро, човекот лежел затвор, затоа што во комунизмот „ни на сон“ не смеело да ти текне да градиш црква или манастир.
Секои петок, сабота и недела до селото оди автобус на ЈСП број 69. Имаат и улично осветление и телефон. Селото полека се претвора во монденско место, затоа што некои млади, чии родители имаат плацеви или стари куќи, сега градат големи и нови вили. Оние мештани што сè уште чуваат овци, си имаат проблеми со волците. Овчарите ги бркаат со петарди. Мечки во селото нема, иако има едно место, близу еден од камените крстови, кое се вика Мечкоица. Сепак, она што им е најголем проблем на луѓето што живеат во Дивле е водата. Имаат цевки, ама немаат вода. Пред неколку години локалната власт им ставила цевки, но не им пуштила вода. И самите не знаат зошто. Гавро вели, затоа што нема гласачко тело во Дивле, вкупно 35 души, па партиите „немаат интерес да ги лажат“.
Историја
Историјата на ова село е прилично нејасна. Постојат голем број анкети и истражувања од кои најверодостјна е легендата за владетелот Дими. Се смета дека тој бил голем восјсководец во соседните села пред долго време( пред околу 300 години). Со својата војска, успеал да стигне до селото и да го освои, со што му припаднала најубавата девојка од Дивле позната под името Љупка. Ова село има едно поголемо обележје, „Димиевите кули“, кој се малку по длабоко во шумата близу селото.
Стопанство
Селото не се одликува со поважни стопански активности. Постарите лица во селото живеат скромно и се занимаваат со одгледување и летање на гулаби.
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, сите Македонци.
Пасифаја
Пасифаја (грчки јазик|Πασιφάη) (латински јазик|Pasiphae) во старогрчката митологија била персеидина и хелиева ќерка, жена на кралот Минос.
Дивље
Родови
Дивле е македонско село.
Пасифаја
Пасифајиното име на грчкиот јазик значи „она која се осветлува“.
Дивље
Родови
Според истражувањата од 1962 година, родови во селото се:
Пасифаја
Митологија
Пасифаја со кралот Минос имала четири сина - Деукалион, Глаук, Андрогеј, Катреј - и две ќерки - Аријадна и Федра, а потоа се вљубила во светиот бел бик и родила чудовиште, полубик - ѕвездениот Астерион - Минотаур.
Минос, пред да стане крал, побарал од богот Посејдон некој знак дека тој, а не неговиот брат, ќе дојде на престолот на Крит. Посејдон ги слушнал молбите на Минос и како знак испратил бел бик, под услов Минос да га жртвува во негова чест. Преубавиот бел бик излегол од морето, а Минос, кога го здогледал толку прекрасен, одлучил да го измами Посејдон и жртвувал друг бик. Посејдон, кога ја видел измамата, се разбеснил и одлучил да го казни Минос така што направил Пасифаја, миносовата  жена, лудо да се вљуби во бикот.
Дивље
Личности
Личности родени во Дивље:
Пасифаја
Митологија
Пасифаја, во желба некако да се доближи до бикот, отишла до Дедал да и помогне и да смисли начин како таа да ја задоволи својата страст. Дедал смислил како да и помогне на Пасифаја. Направил дрвена крава во која се вовлекла и сокрила Пасифаја, па бикот така ја оплодил, а Пасифаја забременила и подоцна го родила чудовиштето - полубик и получовек - Минотаур.
Дивље
Култура и спорт
Во селото постои планинарски дом и голманска школа.
Пасифаја
Митологија
Минотаур, додека бил дете, го одгледала Пасифаја, но како тој растел, така станувал се побесен и побесен, така што Дедал, по совет на  Делфиската пророчица изградил лавиринт во кој би се држел Минотаур. Лавиринтот е изаграден под миносовата палата на Кносос.
Пасифаја, како нејзината внука Медеја ги познавала магичните својства на билките, а така ја претставувале и старите Грци. Аполодор во Библиотеката наведува дека Пасифаја му фрлила магија на верност на Минос, така што тој, во своите вонбрачни средби со конкубините, ејакулирал змии и шкорпии и така ги убивал своите љубовници, а единствено Прокрида, бидејќи ја имала волшебната билка која ја штитела од Пасифајините волшепства, успејала долго да остане во врска со Минос.
Во Талами, во континенталниот дел од Грција Пасифаја е почитувана како божица - пророчица, а Паусанија, кој ја изедначува Пасифаја со божицата на Месечината Селена, ја опишува бронзената скулптура на Пасифаја и Хелије. Цицерон, во „De natora Deorum“, запишал дека спартанските ефори, за да им се прикажат предвидувања кои би им помогналепри владеењето, спиеле покрај Пасифајиниот храм.
Бенетон (семејство)
Тие се исто така познати и по нивната сопственост на Бенетон Формула, на натпреварувачки тим во Формула Еден и значајни европски кошаркарски и рагби тимови.
Науката во 1756 година
1756 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Тицеов синдром
Тицеов синдром претставува исто така воспаление на ребрената 'рскавица, но за разлика од костохондритисот се јавува и оток на 'рскавицата, којшто е палпабилен и болно осетлив при клинички преглед. Етиологијата е непозната. Болеста е самолимитирачка, најчесто минува по дванаесет недели. Често градната болка којашто се јавува кај костохондритис може да личи на болка при миокарден инфаркт, па поради тоа пациентот се јавува на лекар. Често болката е пропратена со мачнина и повраќање, анксиозност, страв и препотување. Затоа е потребно прво исклучување на можноста за постоечки срцев удар, на пациентот да му се укаже дека при костохондритис нема оштетување на орган, но дека треба да се лекува болката која некогаш може да биде интензивна и да ги оневозможува секојдневните физички активности.
Банишка Река
Банишка Река (или Баничка Река) — река во Македонија, сместена на планината Крчин.
Реката зафаќа сливно подрачје од 29,5 км2.
Извор
Извира на јужните падини на планината Крчин, северозападно од градот Дебар.
Тек
Реката поминува низ селото Баниште и северозападно од градот Дебар, и се влева од десната страна во Варошки Поток, кој за кратко време се влева во реката Црн Дрим.
Гартов (појаснување)
Гартов може да се однесува на следново:
Црничани
Црничани може да се однесува на следниве села во Македонија:
Јонаголд
Јонаголд е сорта на јаболко која е хибрид помеѓу сортите Златен Делишес и Јонатан. Ова јаболко е големо и слатко со тенка лупка. Меѓутоа заради нивната големина, овие јаболка не се одгледуваат на големо во многу земји во светот. Јонаголдот е триплоид, што значи дека не само што бара друга сорта на јаболко за опрашување, туку исто така и не дава свој полен.
Науката во 1755 година
1755 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Милјоказ
Милјоказ — еден од низата на бројни знаци кои во римскиот период биле поставени вдолж патот на одредени растојанија, вообичаено на едната страна на патот или во неговата средина. Миљоказите се поставувале и да го осигураат патникот дека го следи вистинскиот пат по кој тргнал и да го прикаже поминатото растојание или растојанието до следниот миљоказ.
Историскиот поим милјоказ (од латинскиот milliarium) се употребува и денес.
На територијата на Македонија се пронајдени голем број на милјокази кои упатуваат на мрежата на патишта кои постоеле во антиката во земјата.
Пермиц
Пермиц (Pörmitz) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Местото се наоѓа 3 километри северно од окружниот град Шлајц.
Нежани (Дебар)
Нежани — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Зал Дарде.
Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 58 (Битола)
'''Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 58''' ― староградска куќа во Битола, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Старо купуем
Старо купуем — македонски филм од 2013 година во режија и сценарио на Младен Крстевски. Главните улоги ги играат: Младен Крстевски, Кица Ивковска Велјановска и Александар Шехтански.
Науката во 1754 година
1754 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Јорданчо Давитков
Јорданчо Давитков - македонски кошаркарски тренер, и поранешен  кошаркар, репрезентативец на Македонија и селектор на истата репрезентација.
Како играч
Во својата професионална играчка кариера ја започнал во Работнички, настапувал во него 17 сезони. Во 1998 година се преселил во гостиварски Никол Ферт во кој играл две сезони.
Како тренер
Својата тренерска кариера ја започнал во 2000 година во Никол Ферт, со кој го освоил Купот на Македонија на двапати, во изданијата 2001 и 2002. Сезоната 2002/03 ја започнал во Никол Ферт со кој го освоил Суперкупот 2002. Потоа во февруари 2003 година пристигнал во Поло Трејд, за на крај во април да потпише за Балкан Стил. Сезоната 2003/04 во поголем дел ја минал во Неметали Огражден, сè до пред крајот на сезоната кога му бил врачен отказ. Во јуни 2004 година, Давитков потпишал четиригодишен договор со Ферпшед Работнички. Со Фершпед Работнички го освоил освоил Првенството во сезоните 2004/05, 2005/06, како и Купот во 2005 и 2006. По неуспешната сезона 2006/07, Давитков си поднел оставка од кормилото на Фершпед. Во декември 2007 година, Давитков потпишал со Струмица 2005. Таму останал сè до крајот на март 2008 година. Во мај 2008 година, Давитков ја започнал својата меѓународна кариера во исландски Унгменафелагиo Снаефел. Таму не останал долго и во ноември истата година, Давитков и Снаефел ја прекинале соработката. Во ноември 2008 година, станал бил тренер на кувајтска Ал Кадсија, каде бил до 2011 година. Со Ал Кадсија освоил три домашни првенства и еден кувајтски Куп во 2010 година. Сезоната 2011/12 ја минал во друг кувајтски клуб, Ал Јахра, со кој бил вицепрвак во Купот. Следната сезона се преселил во ОАЕ, во клубот Ал Васл Дубаи, со кој потпишал едногодишен договор. Од 2015 до 2017 година бил тренер на Ал Шааб, уште еден емиратски клуб. Во ноември 2017 година, Давитков потпишал за клубот Банијас од Обединетите Арапски Емирати. Но поради репрезентативните обврски, во декември истата година, Банијас му врачил отказ. Во јануари 2018 година, Давитков станал старо-нов тренер на Ал Кадсија. Токму со Ал Кадсија, Давитков повторно станал првак во кувајтското првенство. Во април 2020 година, тој го напуштил клубот Ал Кадсија. Во средината на јануари, Давитков станал тренер на косовска Пеја. Таму не останал долго бидејќи на почетокот на март си дал отказ како тренер и заминал. Но речиси веднаш, на крајот на март, тој пронашол нов ангажман во романскиот клуб Таргу.
Како играч
На 30 мај 1993 година, Давитков го одиграл првиот натпревар за македонската репрезентација.
Како селектор на Македонија
Давитков станал селектор на македонската кошаркарска репрезентација во 2001 година, наследувајќи го Марин Докузовски. Во 2003 година македонската репрезентација била суспендирана и преместена во Дивизијата Б. На тоа натпреварување, Македонија учествувала во 2005 година, притоа освојувајќи место за унапредување во А дивизијата. На дополнителните квалификации за Евробаскетот 2007, Македонија не успеала да влезе на завршниот турнир, и поради тоа Јорданчо Давитков поднел оставка.
Подоцна тој станал селектор на кувајтската кошаркарска репрезентација.
Во март 2017 година Давитков бил повторно назначен за селектор на Македонија. Во претквалификацискиот циклус Македонија завршила на последното трето место неуспевајќи да напредне во квалификациите.
Во септември 2019 година, од страна на македонската федерација, било потврдено дека Давитков нема веќе да е селектор на Македонија.
Како селектор на Кувајт
Во август 2011 година, Јорданчо Давитков станал селектор на машката кувајтска репрезентација. Таму останал сè до 2012 година.
Кизларско-Первомајска заложничка криза
Кризата кулминирала кога во една битка кај селото Первомајское било уништено целото село од страна на руските безбедносни сили. За време на кризата, 41 цивили биле убиени, 37 руски војници и 90 чеченски терористи.
Почеток
На 9 јануари 1996 година, чеченската единица предводена од Салман Радуев, кој делувал по наредба на Џохар Дудаев, започнал заложничка криза слична на Будјоновската криза во Дагестан. Бунтовниците предводени од самиот Радуев навлегле во градот Кизлар каде под своја контрола зеле од 2,000 до 3,400 заложници во локалната болница. Според руски извори, немало повеќе од 1.200 заложници. Во текот на операцијата, најмалку 13 лица загинале во уличните борби и 19 во опсадата на болницата, вклучувајќи и 24 цивили )..
Сите 120 заложници биле ослободени следниот ден, откако руските власти изјавиле дека бунтовниците мораат најпрвин да ги ослободат заложниците за да им биде гарантиран безбедносен премин назад во Чеченија. .
Опсада на Первомајское
Бунтовниците по крајот на заложничката криза во Кизлар, во колона од 11 автобуси и два камиони биле упатени назад во Чеченија. Но конвојот бил сопрен откако руските хеликоптери наеднаш отвориле оган кон конвојот. Група од 37 полицајци кои биле во придружба на конвојот се предадиле на чеченските бунтовници. По ова, чеченските сили навлегле во селото Первомајское, каде успеале да го заробат населението, се засолниле во локалната џамија и им наредиле на заробените полицајци да започнат да копат ровови. Според податоците, Чеченците заробиле дополнително околу 100-тина заложници од селското население.
Рускиот претседател Борис Елцин зборувал на националната телевизија и дал детален опис како 38 снајперисти  требало да го покријат целосно селото. Пред да започне нападот, руските власти објавиле дека чеченските сили обесиле шест руски војници. Во наредните три дена, руските сили постојано се обидувале да се пробијат во селото, поддржувани од тешко вооружување. Во нападите биле убиени најмалку 12 цивили, вклучувајќи го и полковникот Андреј Крестјанинов. На 12 јануари 1996 година, бунтовниците изјавиле дека ќе ги ослободат сите заложници, но во замена ги сакале политичарите Григориј Јавлински и Јегор Гаидар, кој бргу се согласиле, и пензионираните генерали Борис Громов и Александар Лебед, кои го одбиле повикот.
Откако преговорите не успеале, министерот за внатрешни работи на Русија, Анатолиј Куликов и шефот на ФСБ Михаил Барсуков лажно изјавиле дека машките заложници започнале да ги убиваат чеченските бунтовници. . По ова, руските команданти наредиле на своите сили да отворат оган врз селото со тенкови и повеќе ракетни фрлачи. Генерал-мајорот Александар Михајлов изјавил дека бунтовниците убиле поголем дел од заложниците, а премиерот Виктор Черномирдин пак изјавил дека во селото нема преживеано никој од заложниците. И покрај погрешната изјава, борбите продолжиле и најмалку 16 цивили загинале.
Вапилица
Вапилица - река во Југозападна Македонија што се слива во Охридско Езеро.
Течение
Вапилица е река во крајниот југозападен дел на Плакенска Планина, поминува низ селото Вапила и се влева во Опејниска Река или Коселска Река, а потоа во Охридско Езеро. Вапилица зафаќа сливно подрачје од 49.03kм2
Кизларско-Первомајска заложничка криза
Број на жртви
Според извештаите, 37 руски војници и 41 цивили беа убиени за време на нападот. Според Аслан Масхадов, 90 чеченски борци загинале во нападите, додека пак Елцин изјавил дека нивниот број бил 153, а 30 биле заробени.
Најмалку 65 лица, вклучувајќи и 24 цивили, биле пријавени за убиени во Кизлар.
Последици
На 19 јануари 1996 година, Радуев предложил размена на полициските заложници со чеченските заробеници. Според посебна резолуција од Државната дума, биле амнестирани 11 герилци. Тие биле заменети со 17 полицајци. На 27 јануари 1996 година, 26 мртви чеченски борци биле заменети со заложниците
Заложничката драма исто така предизвикала и поделеност меѓу чеченските сили. Самиот Салман Радуев бил осуден од страна на врвот на чеченскиот бунтовнички водач. Радуев бил фатен од страна на Русите во текот на Втората чеченска војна и во 2001 година бил осуден на доживотен затвор. Тој починал во 2002 година, Истата година, Турпал Али-Атгериев бил осуден на 15 години затвор, кој исто така починал во затворот. И двајцата герилци починале под многу сомнителни околности. . Други два учесника во нападот биле осудени и тоа: Асланбек Алказуров на пет години затвор (починал во 2004 година и Хусеин Гасумов на осум години затвор.
Науката во 1753 година
1753 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Кисовец
Кисовец (словенечки: Kisovec) — населба во Општина Загорје на Сава во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Гартов
Гартов (Gartow) — општина во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на крајниот исток од Долна Саксонија, недалеку од реката Елба, околу 30 километри североисточно од градот Залцведел и 20 километри западно од Витенберге.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (Flecken), мала населба со локално значење.
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
Местоположба
Гартов се наоѓа во историската област Вендланд на западниот брег на реката Зеге, лева притока на Елба. Од 1970-тите години, реката Зеге е проширена во вештачко езеро, направено северно од Гартов. Местото е опфатено во биосферниот резерват Долносаксонски Елбталауе. Јужно од Гартов се протега големо шумско подрачје познато како Гартовер Танен. Највисоката точка изнесува 32 метри.
Низ местото поминува сојузниот пат Б493 помеѓу Лихов и Шнакенбург.
Општински единици
Општината Гартов се состои од следниве три места:
Браница (Сарамзалино)
Браница — археолошко наоѓалиште во светиниколското село Сарамзалино. Претставува населба од римско време.
Гартов
Знаменитости
Во Гартов се наоѓа предавател за радио и телевизиски пренос со кули високи над 300 метри. На 20 август 2009 година, помалата кула била срушена со експлозиви. До повторното обединување на Германија, овој предавател бил исто така користен за директна радиоврска со поранешен Западен Берлин.
Браница (Сарамзалино)
На периферијата на селото, во непосредната близина на училиштето, при обработувањето на нивите се откриени темели од објекти, а по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и многу градежен материјал. Од ова наоѓалиште потекнува мермерната ара која е поставена како скалило во училиштето.
Гартов
Знаменитости
Во соседниот Горлебен е планирано складиште за јадрен отпад. Ова довело до многу контроверзи и протести во областа.
Дамаскинарска литература
Дамаскинарска литература или дамаксини се поучни зборници во кои било јасно нагласено дека се напишани на народен јазик.
Дамаскините се зборници со црковни проповеди, приказни, легенди и описи на настани и личности сврзани за христијанството. Првите дамаскини претставуваат превод од грчки на црковнословенски јазик со елементи од народниот јазик, и обид да се приближи книгата до народот. Постепено во нив преовладала мислата на грчкиот проповедник Дамаскин Студит, кој велел дека за народот треба да се пишува на едноставен и разбирлив јазик.
Нивниот најстар словенски превод е направен во втората половина на 16 век од епископот пелагониски и прилепски Григориј ѝ ги содржи словата на најпознатиот зборник на Дамаскин Студит „Сокровиште“. Во подоцнежните зборници од овој вид, внесени се слова и поуки од други автори, потоа апокрифни текстови, раскази со религиозна и световна тематика и слично. Интересната содржина и достапниот јазик се главните причини за нивната голема популарност кај нас, особено во 19 век. Од Македонија водат потекло околу 200 дамаскини. Најпознат меѓу нив е Крнинскиот дамаскин.
Држени
Држени или Ндершан — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Зал Реч.