Среден_век
Црквата и монаштвото
Пред освојувањата од страна на Арабите, христијанството било еден од главните фактори за обединување на Источна и Западна Европа, но со освојувањето на Северна Африка дошло до расцепување на поврзувањата по морски пат помеѓу овие области. Византиската црква која станала Православната црква, сè повеќе и повеќе се разликувала во јазикот, практиките и литургијата од западната црква која станала Католичка црква. Источната црква го користела грчкиот јазик наместо западно- латинскиот. Се појавиле теолошки и политички разлики, а до првата половина на 8-от век се појавиле и проблеми како иконоборство, клерогамија (свештенички брак), ставање на црквата под државна контрола, коишто докажале дека културните и верските разлики биле поголеми од сличностите. Официјалниот прекин се случил во 1054 година кога дошло до конфликт помеѓу папството и патријархатот на Цариград поради папската превласт и се екскомуницирале едни со други што довело до поделба на христијанството во две цркви- на Римокатоличка црква и на Источна православна црква. Варварските инвазии на запад не влијаеле воопшто врз црковната структура во Римското Царство, но папството го загрижувале западните епископи коишто од епископот на Рим чекале поддршка за верско или политичко управување. Пред 750 година многу од папите биле повеќе загрижени за византиските прашања и за источните теолошки проблеми. Регистарот, или архивираните копии од писма на папата Грегориј Велики, (папа, 590-604 г.) останале и од тие преку 850 писма огромно мнозинство биле со прашања за Италија или Цариград. Единствениот дел од Западна Европа, каде што папството имаше влијание беше Велика Британија, онаму каде што Грегориј го испратил Грегоријан во 597 година на мисија, чијашто цел била претворањето на Англосаксонците во христијани. Ирските мисионери биле најактивни во Западна Европа меѓу 5-от и 7-от век, дејствувајќи прво во Англија и Шкотска а потоа на континентот. Монасите како Колумба (умрел 597год.) и Колумбан (умрел 615 г.) ги основале манастирите, предавале на латински и грчки јазик и пишувале световни и религиозни дела. Во раниот среден век, монаштвото од Западот го доживеало својот подем. Традициите и идеите кои потекнуваат од пустините во Египет и Сирија му го дале обликот на европското монаштво. Повеќето европски манастири биле од типот на манастири коишто се фокусираат на искуството кое го стекнала заедницата од духовниот живот (cenobitism), којшто за првпат бил воведен од Пахомиј (умрел 348год.) во 4 век. Монашките идеали се ширел од Египет во Западна Европа во 5-от и 6-от век, преку хагиографската литература, за којашто пример е Животот на св. Антониј. Св. Бенедикт (умрел 547 г.) во текот на 6-от век го напишал Бенедиктинското правило за западното монаштво, со детали за административните и духовните одговорности на заедницата на монаси предводена од игуменот. Монасите и манастирите имале големо влијание врз животот во раниот среден век, во разни случаи биле доверители на земја на моќните семејства, центри за пропаганда и кралска поддршка во ново освоените региони, како и основи за мисијата и проелитизацијата. Манастирите биле главни а понекогаш и единствени места за образование и описменување, во регионот. Многу од преживеаните ракописи на Римската класика биле препишувани во манастирите од Раниот среден век. Монасите, исто така биле автори на нови дела, вклучувајќи историја, теологија, како и други предмети, кои беа напишани од автори како што е Беде (умрел 735 г.), роден во северна Англија и пишувал во доцниот 7-ми и почетокот на 8 век.