cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Госпоѓа Бовари
За делото
Во младоста, Флобер работел неколку години на поетско-философската рапсодија „Искушението на св. Антон“. Кога го завршил, тој им го прочитал делото на двајца пријатели — Ди Кам и Луј Бује (Louis Bouihet), кои му препорачале да го изгори ракописот и да се зафати со друга, посовремена тема. Притоа, тие му го посочиле случајот на госпоѓата Деламар, која го изневерувала сопругот и потоа, разочарана од своите љубовници, доброволно умрела. Флобер го прифатил советот и ги започнал подготовките за пишувањето на романот. За време на крсторувањето по Нил во 1850 година, го избрал името на главниот лик во романот — Ема Бовари. Кон средината на 1851 година, по враќањето дома, тој започнал интензивно да работи на „Госпоѓа Бовари“, на кој потрошил пет години, и на 1 септември 1856 година, романот почнал да излегува во списанието „Париска ревија“ (Revue de Paris) во кое важна улога имал неговиот пријател Ди Кам. Меѓутоа, Флобер морал да попушти кога Пеша (Pichat), еден од уредниците на списанието побарал од авторот некои места да ги ублажи, а други да ги исфрли од романот. Истовремено, и месниот весник „Руански новости“ (Nouvelliste de Rouen) започнал да го објавува романот со позитивна критика, но и тој морал да го запре објавувањето. На почетокот од 1857 година, романот се појавил како посебна книга, во издание на Мишел Леви (Michel Lévy), и постигнал голем успех, така што, Леви, кој за делото платил 500 франци, од продажбата на книгата остварил значителна добивка. Наспроти тоа, најголемиот дел од книжевната критика го нападнала делото, меѓутоа, познатиот критичар Сен-Бев (Sainte-Beuve) објавил пофална рецензија во службеното списание „Монитор“ (Moniteur), пишувајќи дека „господинот Гистав Флобер ракува со перото како што лекарите ракуваат со скалперот...“, заклучувајќи со зборовите: „О анатоми и философи, насекаде наидувам на вашата трага!“
Објавувањето на романот предизвикало голем скандал во конзервативните кругови во Франција поради што против Флобер било поднесено обвинение и нему му се судело во шестото одделение на Парискиот суд за прекршоци, во две заседанија: на 31 јануари и на 7 февруари 1857 година. Во обвинението, царскиот обвинител Ернест Пинар тврдел дека романот претставува навреда на јавниот морал и на религијата. На судскиот процес, обвинителот најпрвин го прераскажал дејствието на романот, а потоа ги читал и ги коментирал спорните делови: љубовна сцена со Родолф, верскиот занос на Ема по разделбата со Родолф, неверството со Леон и смртта на Ема. Притоа, обвинителот сметал дека описите на неверствата на Ема со Родолф и со Леон претставуваат повреда на јавниот морал, додека во другиет две сцени се исмејува религијата. Сепак, судијата Дибарл го отфрлил обвинението. Во одбрана на Флобер, адвокатот Сенар, пак, истакнал дека авторот на книгата сакал да ги поттикне читателите на доблеста низ ужасувањето над порокот. Притоа, во своето излагање пред судот, Сенар ги истакнал сериозноста на Флобер и угледот на неговото семејство, како и квалитетот на романот. Според него, Флобер настојувал да ги истакне погубните последици кои произлегуваат од воспитувањето на жените во провинциските места, како и од несоодвениот брак, а исто така и недостатоците на општеството. Во романот авторот покажува неверојатна моќ за набљудување и за прикажување на човечките мисли со фотографска прецизност, а за тоа придонесла долготрајната подготовка на Флобер кој во текот на две-три години собирл материјали и правел белешки за романот. Понатаму, Сенар ги приложил поволните критики кои ги предизвикало делото во француската книжевна јавност, а особено воодушевувањето на Ламартин, кој го оценил романот како „најдоброто дело што го прочитал во последните дваесетина години“. Во продолжение, адвокатот Сенар детаљно читал делови од романот, побивајќи ги наводите на обвинителот, а за таа цел се служел и со цитати од делата на неколку големи француски писатели (Монтескје, Русо, Сент-Бев итн.). Врз основа на аргументите изнесени од бранителот Сенар, судијата Дибарл донесол ослободителна пресуда за Флобер и за одговорниот уредник и печатарот на „Париската ревија“.
Врз основа на романот, во 1952 година се појавил истоимениот филм на режисерот Винсент Минели, во кој главните улоги ги играат Џенифер Џоунс (ликот на Ема Бовари) и Џејмс Мејсон (како Гистав Флобер).
Дигитален идентитет
Дигитален идентитет е информација за субјектите што ги користат компјутерските системи за да претставуваат надворешен агент. Тие агенти можат да биде личност, организација, апликација или уред. ISO / IEC 24760-1 го дефинира идентитетот како „збир на атрибути поврзани со ентитет“. Информациите содржани во дигитален идентитет овозможуваат проценка и автентикација на корисникот кој комуницира со деловен систем на Интернет, без вклучување на човечки оператори.
Дигиталните идентитети овозможуваат автоматизација на нашиот пристап до компјутерите и услугите што ги обезбедуваат и им овозможуваат на компјутерите да посредуваат во односите. Терминот „дигитален идентитет“ означува и одредени аспекти на граѓанскиот и личниот идентитет кои се резултат на широко распространетата употреба на идентитетските информации за претставување на луѓето во прифатлив и доверлив дигитален формат во компјутерските системи.
Дигиталниот идентитет во денешно време често се користи на тој начини преку кој се бараат податоци за лица зачувани во компјутерски систем, со цел да бидат поврзани со нивниот граѓански или национален идентитет. Понатаму, употребата на дигитални идентитети е толку широко распространета што многу дискусии се однесуваат на „дигиталниот идентитет“ како цела колекција на информации генерирани од онлајн активностите на една личност. Ова вклучува кориснички имиња и лозинки, активности и архива од пребарувањата на Интернет, датум на раѓање, социјално осигурување и историја од интернет купувања.
Кога дигиталниот идентитет содржи информации кои се јавно достапни и не се анонимни, другите можат да ги користат за откривање на граѓанскиот идентитет на таа личност. Во поширока смисла, дигиталниот идентитет е интернет верзија или аспект на социјалниот идентитет на една личност. Ова исто така може да се нарече и идентитет на Интернет. Со само-суверен идентитет (SSI) корисникот има средства за генерирање и контролирање на уникатни идентификатори, како и одреден објект за складирање на податоци за идентитет. Правните и социјалните ефекти на дигиталниот идентитет се комплексни и предизвикувачки. Сепак, тие едноставно се последица на зголемената употреба на компјутери и потребата да им се дадат на компјутерите информации што можат да се користат за идентификување на надворешни агенти.
Хокеј на трева на Летните олимписки игри 2012
Натпреварите во хокеј на трева на Летните олимписки игри 2012 се одржаа од 29 јули до 11 август 2012 година во Ривербанк арената, Лондон. На 13 ноември 2010 година, Меѓународната Хокеј федерација одлучила да учествуваат по 12 репрезентации во машката и женската категорија.
Германија го освоила златниот медал во машка конкуренција по четврти пат, а додека пак во женска конкуренција по третпат најуспешна била Холандија.
Халоклин
Во океанографијата, халоклин (од грчки hals, халос „сол“ и клин „до наклон“) — клин предизвикан од силен, вертикален градиент на соленоста во водно тело. Бидејќи соленоста (во согласност со температурата) влијае на густината на морската вод, таа може да игра улога во нејзината вертикална стратификација. Зголемувањето на соленоста за 1 kg/m3 резултира со зголемување на густината на морската вода за околу 0,7 kg/m3.
Опис
Во средните ширини, вишокот на испарување над врнежите доведува до тоа површинските води да бидат посолени од длабоките води. Во таквите региони, вертикалната стратификација се должи на тоа што површинските води се потопли од длабоките води и халоклинот е дестабилизирачки. Таквите региони може да бидат склони кон солени прсти, процес што резултира со преференцијално мешање на соленоста.
Во одредени региони со висока географска широчина (како што се Северноледениот Океан, Беринговото Море и Јужниот Океан) површинските води се всушност поладни од длабоките води, а халоклинот е одговорен за одржување на стабилноста на водниот столб, изолирајќи ги површинските води од длабоките води. Во овие региони, халоклинот е важен за овозможување на формирање на морски мраз и ограничување на бегството на јаглерод диоксид во атмосферата.
Халоклини, исто така, се наоѓаат во фјордовите и слабо измешаните утоки каде свежата вода се депонира на површината на океанот.
Халоклин може лесно да се создаде и да се набљудува во чаша за пиење или друг проѕирен сад. Ако свежата вода полека се прелива преку количество солена вода, со помош на лажица држена хоризонтално на ниво на водата за да се спречи мешањето, замаглениот меѓусебен слој, халоклинот, наскоро ќе биде видлив поради различниот показател на прекршување преку границата.
Халоклинот најчесто се меша со термоклин - термоклин е област во водно тело што означува драстична промена на температурата. Халоклинот може да се совпадне со термоклинот и да формира пикноклин.
Халоклините се вообичаени во варовничките пештери исполнети со вода во близина на океанот. Помалку густа свежа вода од копното формира слој над солената вода од океанот. За истражувачите на подводните пештери, ова може да предизвика оптичка мамка на воздушниот простор во пештерите. Поминувањето низ халоклинот има тенденција да ги разбранува слоевите.
Санкти Спиритус (покраина)
Санкти Спиритус (Provincia de Sancti Spíritus) е една од покраините во Куба. Главен град е Санкти Спиритус. Друг град од поголема важност е Тринидад.
Јужното крајбрежје на покраината е рамно, но западниот дел е планински. На југоисток се наоѓаат бројни ризофори и мочуришта.
Во оваа покраиниа се наоѓа најголемиот вештачки резервоар во Куба, наречен Ембалсе Заза.
Туризмот е голема стопанска гранка во покраината, кој се случува околу Тринидад, град кој му припаѓа на Светското културно наследство со дузини колонијалн згради (и речиси без архитектура од XX век) кои датираат од шпанската хегемонија во 1500-тите. Како речиси цела Куба, шеќерната трска и говедата се важни за стопанството. Тука во извесна мера се одгледуваат и тутун и ориз.
Во XVII век, холандски и британски пирати пробале да ја заземат оваа територија, но биле неуспешни, бидејќи шпанскиот гарнизон постојано ги одвраќал. Од 1660 до 1680, Тринидад бил преполн со пирати од Јамајка и Тортуга, и на двапати тие го срамниле градот со земја.
Покраините Сиенфуегос, Санкти Спиритус и Виља Клара биле дел од некогашната покраина Санта Клара.
Општини
Извор: Население од пописот во 2004 г. Површина според општинската прераспределба од 1976 г.
Меморијален музеј „Стив Наумов“
Меморијалниот музеј „Стив Наумов“ — меморијален музеј и спомен-куќа во градот Битола, посветена на македонскиот револуционер Стефан Наумов-Стив. Меморијалниот музеј се наоѓа на улица „Пецо Божиновски” број 11.
Историја
На 4 јули 1961 година, по повод Денот на борецот, отворена е за прв пат постојаната музејска поставка, откако објектот е реконструиран и адаптиран за ваква намена.
Во 1977 година објектот бил повторно реконструиран и адаптиран со тоа што беа овозможени услови за нова презентација на ликот животот и делото на Стеван Наумов-Стив.
Поставка
Поставката е поставена на простор од околу 150 квадратни метри во приземје и спрат. Во 2002 година, поставката по трет пат е обновена со содржина од нови експонати.
Во приземниот дел во најголема мера прикажана е покуќнината и предметите за секојдневна употреба на семејството Наумови. На горниот кат од објектот кој зазема простор од околу 80 м2 во 4 посебни целини, презентирани се документи и предмети што го следат животот и делото на херојот од неговото најрано детство (фотографии, документи, предмети тесно поврзани со животот на неговото пошироко семејство). Во втората целина-простор е прикажана неговата револуционерна активност, неговото загинување на 12 септември 1942 година заедно со неговиот соборец и другар народниот херој Мите Богоевски. Историскиот дел завршува со приказ на победата над фашизмот и сè она што за херојот, за неговото име и во негова чест, е напишано и изградено како спомен.
Во третата целина, во простор од 18 м2 уредена е гостинска, приемна соба за свечености-визити, со оригинални и откупени предмети од тој период што даваат приказ на средно имотливо семејство од тој период, со еден фонд на врамени семејни фотографии.
Завршница на целокупната поставка е преуредениот затворен ходник во кој се поместени три уметнички ликовни дела со димензии од над 3х4м од ликовниот уметник и учесник во НОАВМ, Тоде Ивановски. Во нив авторот го прикажува револуционерниот пат на Стив, и тоа формирањето на Првиот партизански одред „Пелистер”, убиството на злогласниот полициски начелник Ќурчиев, и средбата на Стив и Мите пред загинувањето. Во истиот ходник поставена е и макета која тридимензионално и со одредени светлосни ефекти го прикажува нападот на Партизанскиот одред „Даме Груев” на полициската станица-участок во с. Кажани под раководство на Стеван Наумов-Стив. На посебно пано се прикажани и народните херои од Битола и Битолско.
Венуле (Црквино)
Венуле — археолошко наоѓалиште во велешкото село Црквино. Наоѓалиштето претставува римска населба. На 4.5 км источно од селото десно од современиот пат Велес-Неготино, на падина со површина од околу 0.4 хектара се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. Во Народниот музеј во Велес се чува една римска монета.
Пуно (регион)
Пуно е регион во Перу. Регионот се наоѓа во југоисточниот дел од земјата и се граничи со Боливија на исток, со Мадре де Диос на север, со Куско и Арекипа на запад, со Мокевга на југозапад и со Такна на југ. Главен град на регионот е Пуно, кој се наоѓа на езерото Титикака.
Административна поделба
Регионот е поделен на 13 покраини и 107 окрузи. Покраините и главните градови се:
NGC 150
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 150 се споменува и како ESO 410-19, MCG -5-2-18, UGCA 7, AM 0031-280, IRAS 00317-2804.
Откривање
Објектот е откриен на 20 ноември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 150 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 150 има привидни димензии од 3,9' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 34 м 15,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 27° 48' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 118°.
Други поделби
Проучување на NGC 150 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2052. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 306; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6423. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 19.
Тања Урошевиќ
Био-библиографија и извадок од нејзиниот необјавен роман „Еден сив мартовски ден“
Тања Урошевиќ е несомнено најплодната и најзаслужната преведувачка и афирматорка на руската литература во Македонија. Нејзина заслуга е што македонската публика, од една страна, добила верни и уметнички вредни преводи на значајни дела од класичната руска литература, а од друга - што македонските читатели имале можност навремено, во вистински момент, да се запознаат со најзначајните остварувања на руските писатели од понови времиња. Некои нејзини преводи („Идиот” на Достоевски, „Доктор Живаго” на Пастернак, „Мајсторот и Маргарита” на Булгаков) доживеале и по десетина изданија и сѐ уште постојано се препечатуваат.
Тања Урошевиќ е родена 1936 година во Бендери (денес во Р. Молдова) во семејство со измешана национална припадност: нејзиниот дедо по татко, дошол во почетокот на XX век, како економски емигрант, од Македонија во Русија, и се оженил со Русинка. Таткото на Тања Урошевиќ, роден од тој брак, се жени, исто така, со Русинка. Во време на Втората светска војна семејството се враќа во Македонија.
Тања Урошевиќ завршила Филозофски факултет во Скопје - група Историја на книжевностите на југословенските народи. Работела како професор по македонски и руски јазик во средните училишта во Скопје, како лектор по руски јазик на Економскиот факултет во Скопје и во Центарот за странски јазици, а подоцна како новинар на Радио Скопје. Како уредник на Редакцијата за култура на Третата програма на Радио Скопје посебно внимание посветувала на пласирањето на најновите научни сознанија и постигнувања во областа на лингвистиката, на литературата и на другите уметности. И самата пишува осврти, прикази на книги и списанија и прави преводи (особено од руската литература) за Програмата и објавува во списанието Трета програма и во друга периодика.
Со преведувањето на уметничка литература, главно од руски јазик, се занимава уште од студентските денови. Тоа е втората половина на педесеттите години, време кога во македонската литература се одигруваат значајни процеси и постои голема жед за книжевни сознанија и искуства што доаѓаат од другите простори. Во тие години во сите југословенски културни центри - вклучувајќи го тука, секако, и Скопје - постои извонредно голем интерес за руската литература од првите децении на XX век. Во македонските весници и списанија Тања Урошевиќ објавува препеви на песни на руските модерни поети од дваесеттите години на дваесеттиот век, меѓу кои и на Б.Л. Пастернак (за првпат на македонски јазик и значително пред името на овој поет да стане познато во широки размери поради Нобеловата награда). Нејзините први преводи од руски јазик, кои изле¬гуваат како книги се „Кројцерова соната” на Толстој (1965) и „Шарени ветрови” на Всеволод Иванов (1967). Во тоа има нешто симболично, карактеристично за преведувачката дејност на Тања Урошевиќ: свртеноста и кон руската класика, но и кон остварувањата на руската литература од XX век со изразито модерни, иновативни тенденции. Преводот на „Кројцерова соната” е еден од првите преводи на Толстој на македонски јазик, а појавата на преводот на романот на Всеволод Иванов ќе го привлече вниманието на помладите македонски писатели и ќе изврши значајно влијание врз натамошниот развој на еден дел од македонската проза.
Потоа делата на руските писатели во превод на Тања Урошевиќ, почнуваат да излегуваат во една импозантна низа. Од руските класици тука се: Н. Гогољ („Виј”, „Шинел”), А. Пушкин („Повестите на Белкин”, „Пикова дама”) М. Лермонтов („Кнегиња Лиговска”, „Фаталист”), Ф. Достоевски („Идиот” и кратките прози во четири тома – „Белите ноќи”, „Неточка Незванова” и др.), Л. Толстој („Козаци”, „Отец Сергиј”, „Смртта на Иван Илич”), А. Чехов ( „Човек во футрола”, „Смртта на чиновникот”), Ф. Сологуб („Ситниот демон”), Г. Плеханов, К. Станиславски („Системот”). Но,Тања Урошевиќ најмногу внимание им посветува на вели¬каните на руската литература од XX век: Л. Леонов, А. Плато¬нов, И. Бунин ( „Село” и „Темните алеи”), Б. Пастернак („Доктор Живаго” со опширен предговор), Марина Цветаева („Преписка со Борис Пастернак”, „Пороен дожд светлина”, „Автобиографски прози”- со опширни предговори), М. Булгаков (романите „Мајсторот и Маргарита”, „Театарски роман” и повестите „Фатални јајца” и „Песјо срце”), В. Набоков (романите „Покана за смртна казна” и „Дарба”, со опширни поговори), Надежда Мандељштам („Сеќавања”, со поговор), при што таа зема значајно учество со своите преводи во големите издавачки проекти на Министерството за култура на Република Македонија во втората деценија на XXI век.
Покрај овие дела објавувани во одделни книги и антологии, во нашите списанија се печатени повеќе избори на руските поети и раскажувачи во нејзин превод (А. Ремизов, Н. Гумиљов, А. Ахматова, Д. Хармс, В. Купријанов).
Тања Урошевиќ има подготвено две антологии.
Едната е „Ѓаволијада” (1998) - избор на фантастични раскази во руската литература од првата половина на XX век, во која се застапени раскази на: В. Брјусов, Ф. Сологуб, А. Ремизов, Л. Андре¬ев, Е. Замјатин, В. Каверин, Л. Леонов, А. Грин, М. Булга¬ков, М. Цветаева, В. Набоков, Д. Хармс, В. Иванов, А. Сињавски. Во оваа антологија изборот, преводот и белешките за заста¬пените автори се нејзини.
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Црквата Свети Александар Невски во Новочеркаск (Церковь Святого благоверного князя Александра Невского) ― е православна црква во Ростовска и Новочеркаска епархија. Се наоѓа во градот Новочеркаск, Ростовска област, Русија.
Историја
Во 1805 година, по основањето на Катедралата Успение во Новочеркаск, местото во градот било осветено од епископот на Воронеж  Черкаси Арсениј за изградба на новата црква на Александар Невски.
Со текот на времето, местото за изградба на храмот било сменето и повторно осветено од свештеникот Василиј Рубашкин.
Тања Урошевиќ
Најнов превод ѝ е книгата „Дванаесет руски поети” (2015) која е направена според изборот на Екатерина Турчанова, како проект на соработка помеѓу рускиот и македонскиот ПЕН центар. Во изборот се застапени современите руски поети: Ина Лисњанска, Евгениј Рејн, Олег Чухонцев, Владимир Алејников, Јуриј Кублановски, Алексеј Аљохин, Ефим Бершин, Сергеј Гандлевски, Олесја Николаева, Евгениј Чигрин, Виктор Куле, Максим Амелин. Изборот и белешките за застапените автори се на Екатерина Турчанова, а препевот и поговорот се од Тања Урошевиќ.
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Историја
Првично црквата била изградена од дрво според проектот на архитект Лавопие. На 29 јуни 1810 година, протојерејот Алексеј Оридовски ја осветил оваа дрвена црква во името на Свети Александар Невски.
Тања Урошевиќ
На овој начин, Тања Урошевиќ го заокружува својот преведувачки опус во еден широк лак - од руската класика на XIX век, до најновите дела на современите руски прозаисти и поети. Нејзина заслуга е што руската литература (и руската култура) се длабоко вткаени во македонската културна меморија преку еден исклучително претставителен избор на делата што таа ги одбрала да ги преведе. Нејзиниот придонес за присус¬твото на руската култура во денешна Република Македонија е извонредно голем и видлив.
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Историја
Во 1822 година, на црквата бил придодаден параклис посветен на Света великомаченичка Параскева, осветена на 26 октомври истата година од протоереј Јаков Мерхалев.
Во 1827 година атаманот Д.Е. Кутејников предложи во Новочеркаск да се изгради камена црква наместо дрвената црква на Александар Невски.
Тања Урошевиќ
Тања Урошевиќ е одликувана од Московската организација на Сојузот на писателите на Русија со медалот „Грибоедов”. Во Македонија таа за својот преведувачки опус е наградувана повеќепати, а носител е и на највисоката награда за превод „Григор Прличев” која се доделува за целокупно дело.
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Историја
Овој предлог беил одобрен од страна на свештениците, а планот и проценката на трошоците исто така биле одобрени во 1829 година од императорот Никола I, кој наредил да започне изградбата на камената црква на Александар Невски.
Тања Урошевиќ
МИРИСАА БАГРЕМИТЕ, ЦВЕТАА ТОПОЛИТЕ
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Историја
Камбанаријата била изградена во 1834 година.
Тања Урошевиќ
(Одломка од необјавениот роман на Тања Урошевиќ - „Еден сив мартовски ден”)
NGC 6546
NGC 6546 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Историја
Во 1835 година самата црква била обновена: биле поставени камени темели и бил воспоставен олтар.
NGC 6546
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6546 се споменува и како OCL 24, ESO 521-SC29.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јуни 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6546 е од видот III2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 8 m. NGC 6546 има само една позната привидна димензија, која изнесува 15'.
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Историја
Во 1866 година, дрвениот покрив на црквата бил заменет со железен.
NGC 6546
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 7 м 22 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -23° 17' 48"".
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Историја
Сепак, почетокот на градежните работи на сосема нова камена црква беше одложен. Во 1889 година бил изготвен новиот проект на црквата. Тоа беше одобрено од козакот атаман принцот Николај Свјатополк-Мирски. Проектот доби благослов и од архиепископот Макариј.
Тања Урошевиќ
Се сеќава, беше еден мошне светол ден, некој празник – веројатно Први мај – кога, по заморната и бесмислена парада преку главната улица и плоштадот, сите средношколци појурија во паркот. Во Кермес беа испоседнале матурантите, дрско нарушувајќи ги правилата, во пресрет на својот веќе сосема близок академски статус. Помалите пак, седумнаесет и шеснаесетгодишници, кои мораа да ја почитуваат забраната да седат во кафеана без придружба на некој постар, шетаа по насипот, оставајќи им ги со презир на љубовните двојки позасолнетите врвици и клупи. Сонцето им ги омекнуваше зглобовите, ги зашеметуваше слаткиот мирис на расцветаниот багрем, засилен уште и со по некоја дафина, затскриена во бујното зеленило на вториот дел од паркот. Мовта од тополите леташе низ воздухот, им се лепеше на трепките, се пикаше во носот. Маријана, Катја, Сергеј и Оливера чекореа тромо и без волја, небаре двоумејќи се дали и понатаму да продолжат или да си се разотидат дома. Полека се издвоија од соучениците, кои одеа несредено, подзастануваа, се туркаа со некои други, се довикуваа гласно. Четиритемина седмокласници се трудеа да одат во еден ред, но тоа не им успеваше. Хаотичноста и турканицата на недисциплинираната толпа ги натера да се разделат двајца по двајца. Оливера му се залепи на Сергеј и живо гестикулирајќи се трудеше да му го привлече вниманието кон себеси. Катја и Маријана одеа веднаш зад нив и млако си префлуваа по некој збор од немајкаде. Оливера, пак, во метежот на противречни чувства кои ја беа опфатиле, не успеваше да ја исползува за себе пригодата што ја чекаше одамна да се најде насамо со Сергеј. Пелтечеше, се обидуваше да започне некој разговор, го прекинуваше нагло, обесхрабрена од неговата сосема јасно иска¬жана незаинтересираност и рамнодушност. И тогаш, Оливера погледна кон групата која одеше во спротивна насока и како да доби вдахновение:
NGC 6546
Други поделби
Проучување на NGC 6546 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 339; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6842. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 326.
Тања Урошевиќ
- Го гледаш новион од VII - а? – со еден омаловажувачки гест на главата, му се обрати таа на Сергеј.
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Историја
Работите на изградбата на новата црква се изведувале од 1891 година. Во 1893 година црквата била грубо изградена. Во летото 1894 година беше поставен крст на главната купола.
Црковен Абрамов нарачал во Москва мермер иконостас на свој трошок, за цена од 22 илјади рубли.
Тања Урошевиќ
- Кој нов? - расеано ја праша Сергеј.
- Па оној, новион, кој на полугодиево дојде од Дубровник ли, од Сплит ли, не знам од каде. Паметиш што чалам се крена околу него, син на некојаси воена ѕверка! Но мошне згодно момче е, нели?
- Па… - неодредено ѝ одврати Сергеј. – И што е со него?
- Па… - подзабави малку и Оливера. – Сакав да ти кажам дека некој не е баш рамнодушен спрема него.
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Историја
Во летото 1896 година бил поставен иконостасот. Со благослов на Архиепископот Атанасиј, во чест на Света великомаченичка Параскева бил осветен десниот коридор на црквата.
Тања Урошевиќ
- А! А кој тоа? – сѐ уште незаинтересирано ја праша Сергеј.
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Историја
Во 1899 година црквата била обоена со маслени бои и покриена со ѕидни слики.
Црквата на Александар Невски била изградена во неовизантиски стил. Може да прими до 1.500 луѓе.
Тања Урошевиќ
- Подобро е да речеш која! – викна наеднаш гласно Оливера и некако злокобно се втренчи во него. – Погоди!
Небаре насетувајќи нешто лошо, Сергеј сиот пламна. Му се вцрвенија образите, вратот се прекри со црвени дамки. Длабоко поставените црни очи му се вжарија за миг а потоа згаснаа, како да запливаа во некаква тага.
„Колку личи на птица”, си помисли Оливера. За миг се поколеба, дали да продолжи со својот наум. Срцето ѝ се стегна од жалост, но победи нејзината решеност да го сврти тркалото во своја полза.
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Историја
Во средината на 1970-тите во зградата на црквата започнале „реставраторски работи“ за да се создаде планетариум во неа. Во 1990-тите црквата била повторно отворена.
Тања Урошевиќ
- Катја, твојата Катја, - изговори со злобен шепот, а потоа, решена да ја зацврсти својата лага, го заби ножот до крајот. Малку нервозно, иако сакаше да изгледа незаинтересирано, го додаде коментарот: – Скроз е зацапана во него, не си забележал? Од авион се гледа!
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Историја
На 12 март 1995 година било поставено ново ѕвоно ..
Тања Урошевиќ
Со тоа како да се исцрпи целата нејзина храброст и, исплашена од својата дрскост, но и од реакцијата на Сергеј, таа нагло молкна. Тој одеше како сосечен, не наоѓајќи сила да про¬говори што и да било. Оваа необична штама, која настапи толку неочекувано, не остана незабележана од оние кои одеа зад нив. Прво Катја го забрза чекорот за да се израмни со нив, а потоа и Маријана, потскокнувајќи, бучно се втурна меѓу Сергеј и Оливера, ги фати за раце и ги протресе извикувајќи:
Црква „Свети Александар Невски“ (Новочеркаск)
Литература
«Донская Церковная Старина», вып. 2-й, 1909 г., стр. 31.
Тања Урошевиќ
- Еј, насмевнете се малку, зар не гледате колку е убав денот? – А потоа и самата гледајќи дека нејзините зборови не ја постигнаа целта, наеднаш рече: - Ова нема врска, ајде кај мене дома. Ќе се напиеме лимонада, а мајка ми, чинам, го испече денеска оној свој колач со кајсии!
Кајсии?, си помисли Оливера. Мирисаше багремот и цветаа тополите, тоа добро се сеќавам. Но, кајсии, тие стигнуваат подоцна, нели? А матурантите постојано седеа во „Кермес”, таму традиционално ги подготвуваа матурските испити. Дали тоа беше навистина Први мај или некој друг празник? Се посомнева во точноста на своето паметење, но се утеши веднаш. Што е важно кој ден тоа било. Она на што добро се сеќава е дека еднодушно ја прифатија поканата на Маријана и го завршија тоа не многу ветувачко пролетно претпладне на големата тераса кај неа дома на Илинденска.
И таму низ воздухот пролетуваше здодевната мов од алејата на тополите во паркот. А мирисот на багремите? Да, го имаше и него. Во времето на цутењето на багремите градот цел мирисаше на нив, како што мирисаше на цутот на липите во јуни. А тој ден, во сеќавањето на Оливера, како да го содржеше и мирисот на липите, и вкусот на колачот со кајсии. А можеби бил со јаготки или со праски? И воопшто, тој ден, на некој чуден начин, како да беше собрал во себе и некои други денови од тој период на годината, прелеани од уште младата, несозреана и затоа палава сончевина, која зашеметуваше, приспиваше и тревожеше, во исто време. Што е важно кој ден тоа било, си повтори Оливера, вслушувајќи се во свирењето на ученичката. Чувствувајќи дека ѝ остана должна, поради својата заскитаност на мислите, кимнувајќи во такт со главата великодушно ја охрабри:
- Така, така, само продолжи така, одлично, дете мое!
А самата, како мачка пробудена за миг, слатко се протегна во мислите и побрза да се врати во сончевината на онаа тераса. Таму се случуваше, како што засекогаш запамети Оливера, нешто толку битно и незадолжително во исто време, толку невино, чисто, а и скокотливо грешно, што таа еве сѐ до денес не може да биде начисто колкава е нејзината вина, и дали воопшто ја има. Да, таа тогаш ја беше смислила и почнала да ја спро¬ведува во дело целата игра – то ест лага – дека Катја е заљубена во тој некојси несреќен Давор, што значеше дека Сергеј треба да се откаже од неа. А кога виде каков болен удар му нанесе на Сергеј, дали од каење или заради воспоставување на некаква рамнотежа, почна да шири наоколу дека Маријана го сака Сергеј, а дека и тој е безумно заљубен во неа. Несебично, во овој случај, зашто од сето ова таа за себеси не добиваше ништо. Освен, можеби, некој надомест за своите чувства, со којшто, беше свесна, немаше многу причини да се фали.
Како и да било, во секој случај, мрежата беше нафрлена, а времето, од своја страна, почна сериозно да ја плете и мрси.
Но зошто, по толку години, сѐ уште Оливера да чувствува вина за една лага започната на таа тераса? Или, поточно, зошто само таа? Кој од нив не лажел или, во најмала рака, не ги прикривал, не ги камуфлирал со измислици, своите вистински чувства? Зар сите четворица тогаш, онака глумејќи ги опфатените од некоја светска тага, но несовладливо привлечни и ноншалантни Хемингвееви ликови, или, пак, раскошно шарените и површни ликови од „Бал на вода”, се разладуваа со штотуку исцедената лимонада, небаре в раце држат некој егзотичен коктел на кубанска плажа, биле способни јасно да разграничат што е вистина а што е лага, и дали воопшто тоа им била целта. Дали воопшто, додека мовта од тополите им ги лепеше клепките а блескавото сонце ги тераше да мижат и врз нив просто се истураа каскадите на Дворжаковата „Хумореска”, која им ја свиреше на виолина мајката на Маријана, застаната во рамката на вратата, тие сакале да знаат што е, а што не е, што е мечта, а што е живот, што е зло, а што добро? Подоцна, многу подоцна, кога во една пригода Оливера им раскажуваше на некои свои ученици за тие нивни собирања кај Маријана, и за тоа дека мајка ѝ им свирела на виолина, сосема аматерски, но, се разбира, Оливера го премолчуваше тоа, едно од момчињата изреагира мошне неочекувано за неа: „Боже, колку многу ја сакала ќерка си и сите вас таа жена!” Оливера прво се запре¬пасти од оваа констатација на инаку дрзок и не многу прилежен ученик, но кога подразмисли сфати - да, имаше таму многу сакање, многу љубов. Што замислена, што стварна. А покрај сето тоа и многу тага. Необјаснива, беспричинска, би можело да се каже, но упорна, сепрониклива, која се разлеваше не само низ нивната душа, туку и низ телото до најситните капилари. Ги растажуваше ли неизвесноста од животот кој, ете, само што не им тропнал на вратата, или, пак, од извесноста дека сето тоа што го доживуваат во тој миг, е само миг, неповратно краток? И самата таа госпоѓа Маргарита, за нив тетка Марга, мајката на Маријана, со сета убавина и љубов што ја ширеше околу себе – не само мајчинска, туку и некоја општа, непозната и, како што понекогаш насетуваа тие, по малку грешна - беше олицетворение на таа минливост и на таа тага.
И навистина, имаше нешто толку трогливо, непостојано, минливо во нејзината присутност, тука пред нив, со виолината в раце, и отсутноста, во исто време, во одлутаноста некаде, не толку во друг простор, колку во некое друго време, си го продолжи Оливера својот монолог во себе. Чиниш таа од нив како да очекувала некоја поддршка, некој напор, за да ја задржат неа - средовечна жена, во домашна роба од јапонска свила со крупни цветни шари, чие извиено, сѐ уште еластично тело се ниша и трепери сообразно со гудалото, одвај се додржува да не одлета, да не исчезне од пред нивните очи. Во тие мигови, инаку секогаш насмеаната и добродушна, по малку површна Маријана, добиваше мошне сериозен и сосредоточен израз. Небаре, и покрај сета блискост со својата мајка, таа наеднаш откривала во неа и некоја друга, недоволно позната жена. Ја мразела ли или се обидувала да ја сфати? Иако сите ја забележуваа оваа чудна промена кај Маријана, ни Оливера, а и никој друг од нивното мало друштво не си го поставуваше тоа прашање тогаш. Идејата дека Маријана се обидувала да ја процени мајка си и да ѝ суди со сета жестокост на својата седумнаесетгодишна возраст, ѝ се беше јавила на Оливера дури откако, многу, многу години подоцна го препозна истото однесување на Весна кон Катарина. Ќерките се толку строги кон своите мајки, воздивна длабоко Оливера, не без извесна злорадост и, којзнае зошто, се загледа во ученичката покрај пијаното. Девој¬чето сѐ уште беше мало. Уште е рано, уште е рано за тоа! Како да ѝ се закани во мислите Оливера на мајка ѝ, во случајов –непозната и за неа сосема ирелевантна жена. Но Маријана?.. можно ли е да не се прашувала, да не забележувала ништо дури ни на таа возраст?
Маргарита, што е вистина, се обиде своевремено да побара работа за себе, но насекаде само наидуваше, небаре по договор, на подолг молк и краток одговор на крајот: “да, да, ќе видиме”, дури без она „јавете се пак” или „ќе ви се јавиме ние”. Тоа беше уште најучтивата форма на одбивање жена за чиј маж се знаело дека не само што за време на војната преминал на другата страна, туку уште од деновите на неговите студии во Лозана, биле запаметени и следени неговите политички активности и врски. Во прво време, кутрата Маргарита, продаваше по нешто свое на Бит-пазар; по некое палто, чевли од мажот, костум. Но тоа не можеше да трае подолго време. Се обиде да држи приватни часови на деца по француски јазик, но кој во тоа време можеше да оддели, макар и ситни парички, за таков луксуз? Таа одлично го знаеше јазикот - беше завршила француски колеж во Солун, но ни таа диплома, ни општата образованост не ѝ помогнаа да биде доволно конкурентна во однос на другарките кои завршиле забрзани аналфабетски курсеви и ги пополнуваа местата во блоковската, градската и републичката администрација. Тогаш се всели Докторот и овој проблем се реши сам од себе. Официјално, за сите тој остана станар. За некакво друго определување или и озаконување на таа врска никогаш не станало збор, ниту од самите глумци внатре, ниту пак од душегрижниците надвор. Со својата висока и одговорна положба Докторот беше заштитен од какви било прашања од тој вид.
Остануваше, на крајот, само Маријана. Прво мало девојче, а потоа девојка која расте и зрее и сѐ повеќе се обидува да ги одгатне тајните на светот, сосе оние на своето најблиско опкружување, со својата блескава, маѓосна појава и весел, добродушен карактер, никогаш не оставаше место за сомнеж дека е можеби незадоволна, дека страда од необичниот стек на околностите во кои се одвиваше животот кај неа дома. Секогаш го носеше оној непоматен со ништо насмев на лицето, и израз на задоволство од своите блиски, од училиштето, од другарите, од професорите, од колачите на мама. Таква беше: добро и среќно дете. Не ја збунуваше дури ни тоа што живее во, за тогашните времиња, ретко изобилство. Со радост ги носеше убавите фустани, со богати жипони, што ѝ ги шиеше мама од материјали добиени во специјалните магацини до кои имаше пристап нивниот Доктор. Со најприродна добродушност ги делеше своите обилни ужинки со полугладните деца во класот, на школските излети носеше храна како за мала чета. Својот најблизок круг пријатели често го канеше дома. Ги послужуваше секогаш со нешто вкусно што го подготвила мама Марга. Мама Марга која имаше доволно време за сето тоа, зашто мама Марга беше единствената мајка која не одеше на работа, не се туркаше во бескрајните редици пред ГРАНАП-от – Градска народна продавница – кој беше сместен во дел од некогашната ординација но нивната сопствена куќа, за да набави некаква храна, која не мораше да оди на состаноците на БЛОКОТ – некој вид месна заедница со силен политички предзнак – исто така, сместен во другиот дел – на кои беа принудени да одат сите. Таа беше одморена, убаво исчешлана и намирисана, внимателна и љубезна со нив. Ги честеше со нешто кое тукушто го испекла, сварила, подготвила. И, им свиреше на виолина.
Кутрата. Тие не знаеле дека таа, во својот осаменички живот, исполнет со некоја бескрајно присутна и не наполно осознаена вина, само на овој начин, макар за малку, можела да ја симне својата маска, да им се предаде на своите чувства, на својата тага. Душата најлесно се отвора пред децата, зашто тие на ништо не му се чудат. Но за она за што чувствувала потреба да им кажува таа ни пред нив не смееше да употребува зборови и затоа, преку музиката, која ја изведуваше не премногу вешто, таа допираше до нивните срца. Сето тоа беше толку убаво, освен онаа невообичаена втренченост на Маријана.
По овој настан, кој сериозно го потресе нивното мало друштво, трите девојчиња станаа неразделни. Времето останато од школските обврски го минуваа главно, кај Маријана, во нејзината мала соба, но и во „салонот” каде што често со нив седеше и Докторот, сега наполно преобразен во нивните очи во еден драг и добродушен старец. Мајката Марга во ваквите пригоди веќе не им свиреше туку тивко приседнуваше некаде скраја со благ насмев на задоволство. Иако длабоко загрижени поради болеста на Сергеј, кај Маријана, Катја и Оља, небаре на некој чудесен начин исчезнале сите нивни сомнежливости, незадоволства, беспричински таги. Оваа сосема стварна опасност што му се закани на нивниот другар како да им даде една полетна и зрела сила да се погледнат со животот очи в очи. Со Докторот тие расправаа за предностите на санаториумската терапија, црпејќи ги своите сознанија од „Волшебниот рид” на Томас Ман, кој колективно го читаа таа зима. Докторот, пак, со неочекувано трпение им одговараше опширно и сериозно, добродушно замижувајќи пред нивната наивна самоувереност. Се разбира, шепотењата и придушените кикотења за мадам Шоша, за еротските доживувања под „туберкулозно” повишената тем¬пе¬ратура, тие ги одлагаа за кога ќе седнат стиснати една покрај друга во малата соба на Маријана. Во таквите пригоди во кафето што го пиеја ќе додадеа понекогаш по некоја капка вињак, ако Маријана успееше да исцеди од Докторовото шише, без тој да го забележи тоа. Така завладуваше помеѓу нив трите едно пријатно чувство на заговорништво, на тајност.
Задоволството од самите себе се зголемуваше уште и со тоа што редовно ја посетуваа мајката на Сергеј, тетка Цветанка, како што ја викаа со нежност. Таа, веќе не млада жена со мошне чувствително здравје, живееше повлечено и скромно. Сѐ уште одеше на работа во својата железничка амбуланта, но таму веќе го немаше стариот доктор Михаил Василевич, чичко Миша и онаа топла, пријателска атмосфера што тој ја ширеше околу себе. Меѓу помладите доктори и сестри, сите „проверени”, дојдени со препорака од новите власти, одвреме-навреме ќе почувствуваше опасни сомнежи: „да, да, таа е во ред, но сепак, сепак, нејзиниот маж?..” Сосема доволно за таа да се чувствува несигурно и исплашено. А сега, кога Сергеј беше отсутен, тоа чувство не ја напушташе ни дома. Во единствената соба, во која живееше со синот, зашто толку им беше доделено, откако мораа да ја напуштат сопствената куќичка во Влае, во стан, кој го делеа неколку семејства, наеднаш како да беше зината една огромна празнина. Редок случај кога отсуството е поопипливо отколку што беше самото присуство на сувикавото и скромно момче. Во раните самраци таа зима, додека мајката беше зафатена со приготвувањето на чајот од „лечебни тревки”, повторувајќи го изразот научен од рускиот доктор, како што се изразуваше таа и кои ги берела “лично” на своите осаменички прошетки на падините на Водно, над самиот свиок на Вардар во Влае, Оља, Катја и Маријана и на своја кожа ја чувствуваа сегдеприсутната на сивата и со ништо ненадоместливата штама. И врз нив преминуваше тагата, која владееше во претрупаниот а празен простор. Но тие наоѓаа сили да ѝ дадат отпор не само заради самите себе, туку и да го ублажат тоа чувство и да внесат барем малку ведрина и надеж кај кутрата жена. Тие ги разменуваа со неа писмата што ги добиваа од Сергеј, ѝ ги пренесуваа охрабрувачките пораки од Докторот, разговараа за важни и неважни нешта. По секоја од овие посети тие се чувствуваа некако просветлени, добри и се гордееја со самите себе. Се чини дека токму таа зима, кога Сергеј беше недосеглив за нив, во некои далечни снежни простори и под сериозна закана за своето здравје, тие трите, Катја, Марјана и Оља, беа најмногу блиски и дружни. Она што така подмолно му се закани на нивниот другар сосема како да ги избриша личните интереси на секоја од нив, наполно ги сплоти, тројно ја зголеми нивната сила, за небаре тој да има на што да се потпре.
Со приближувањето на пролетта, од онаму, од сѐ уште снежните Алпи, пристигнуваа сѐ подобри вести. Дамките во градите на Сергеј бледнееја пред напливот на сончевата светлина и, веќе кога сосема се запролети, во април тој се врати дома. Зацврснат, малку поправен и созреан на некој чуден начин. Веќе не оној затворен во себе, срамежлив момчак, но не и како оние сосила созреани и несмасни матуранти, што глумат возрасни мажи. Тоа беше и натаму истиот стар Сергеј, но кон него како да се приклучило нешто ново, одвај забележливо, непоимливо ни за Катја, ни за Оља, ни за Маријана. Дали некое ново искуство, со кое се здобил во санаториумот, или тоа беше она нагло созревање, што го носи соочувањето со сериозна болест? Насетуваа можеби и тие по нешто од сето тоа, и тоа како да им влеваше извесна стравопочит, претпазливост во однесувањето со него и раѓаше рој запрашаности во нивните глави. Но, над сѐ, преовладуваше чувството на радост и наплив на силна сеопфатна љубов. Сите се чувствуваа некако зајакнати, небаре оздравени заедно со Сергеј.
Сите овие околности, како што можеше и да се очекува, во нивната мала дружина ја кренаа на херојски пиедестал Маријана. Сергеј, сосема оправдано ѝ должеше благодарност. А благодарност чувствуваа и Катја и Оливера. И под такви услови, се разбира, интригата околу нивната заемна љубов, која толку произволно ја беше започнала Оливера, сега се зацврсти и доби убедливост во очите на сите. Дури и самите Маријана и Сергеј како да почувствуваа нешто од тоа. Не дека тие наеднаш се издвоиле од друштвото како двојка. Не, напротив! Нивното четиричлено друштво беше цврсто и еднодушно како никогаш дотогаш, но јасно можеше да се забележи меѓу нив некоја душевност и блискост, која Катја и Оливера го беа протолкувале секоја на свој начин.
Впрочем, тоа, најпосле, и немаше голема важност, зашто сите беа просто заплиснати, озарени од една сеопшта, голема љубов и немаше место за себичност, за љубомора, за завист. Сите беа заљубени, среќни, никој од нив не ни помислуваше да се праша кој и во кого.
„Стремеж“ бр. 1 2020
Александар Василевич Александров
Александар Василевич Александров (Александр Васильевич Александров; - ) — руски и советски композитор, основач на ансамблот „Александров“ и автор на химната на СССР, а од 2001 г. и химна на Русија (со друг текст). Бил доктор на науки по уметност и предавал како редовен професор на Московскиот конзерваториум. Прогласен е за Народен уметник на СССР и лауреат на Сталиновата награда.