cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Симфонија бр. 84 (Хајдн)
Позадина
Симфонијата била една од серијалот од шест симфонии нарачани во 1784 година од страна на Concert de la Loge Olympique, популарна претплата за концерти во Париз (оттука и името за серијалот како целина). Како и другите Париски симфонии, Симфонијата бр. 84 е напишана за најголемиот оркестарски ансамбл за кој Хајдн пишувал до тоа време, вклучувајќи засилени дрвени дувачки делови и голем гудачки дел. За разлика од другите париски симфонии (освен бр. 87), во бр. 84 „поголема важност им се дава на дрвените дувачки инструменти“. И покрај нејзиниот број, симфонијата всушност била една од последните од шесте компонирани Париски симфонии. Завршена е во 1786 година.
Ставови
Делото е во стандарден облик, во четири става и е оркестрирано за флејта, две обои, два фаготи, две хорни и гудачки инструменти.
Бавниот втор став е мешавина помеѓу троен и варијациски облик. Главната тема е слична по облик на воведот во првиот став. Откако ќе се наведе темата, има контрастен пасус во мол кој е само лабаво мелодиски заснован на главната тема. Потоа следат уште две строфични варијации, првата лирска, а втората пограндиозна. Движењето потоа глатко преминува во каденцата кој го содржи целосниот дувачки бенд над гудачките инструменти на пицикато пред целото „тути“ да го заврши движењето со последната изјава на темата.
Љубљанска Котлина
Љубљанска Котлина (Ljubljanska kotlina) — котлина во горниот слив на Сава. Претставува најнаселеното подрачје во Словенија со главниот град Љубљана и населените места во тој крај. Главни реки се Сава, Камнишка Бистрица и Љубљаница.
Општина Луковица
Општина Луковица (Občina Lukovica) — општина во источниот дел на областа Горењска region in Словенија. Седиште е селото Луковица кај Домжале. Лежи на главниот пат од Љубљана за Цеље и постои како независна општина од 1994 г.
Населени места
Во општината се опфатени следниве населени места::
Суперкуп на Македонија (ракомет) 2018
Суперкупот на Македонија 2018 - 2. издание на Суперкупот на Македонија во ракомет. Турнирот бил одржан на Игралиштето Женска Плажа во Струга, во рамки на 46. издание на Меѓународниот ракометен турнир Струга, на 18 август 2018 година. Суперкупот бил освоен од Вардар по вторпат.
Учесници
1 Вардар го освоил Купот на Македонија 2018.
Симфонија бр. 85 (Хајдн)
'''Симфонија бр. 85''' во Б-дур, Хобокен I/85, ― четвртата од шесте Париски симфонии (броеви 82–87) напишани од Јозеф Хајдн. Популарно е позната како „Кралица“ (изворно: La Reine).
Позадина
85-тата симфонија била завршена или во 1785 или 1786 година. Рано го направила својот пат до Соединетите Држави, најпрво преку аранжман на клавијатура како онаа на која свирел Нели Кустис во Белата куќа.
Прекар (La Reine)
Прекарот „La Reine“ настанал затоа што делото било омилено на Марија Антоанета, во тоа време кралица на Франција. Таа е единствената од Париските симфонии чиј прекар потекнува од 18 век.
Ставови
Симфонијата е во стандарден четириставичен облик и е осмислена за флејта, две обои, два фаготи, две хорни и гудачки инструменти.
Првиот став содржи референца на Симфонијата бр. 45 „Збогум“. Вториот став е опишан од Хауард Чендлер Робинс Лендон како „збир на варијации на старата француска народна песна „La gentille et jeune Lisette“.
Џузепе Пјаци
Џузепе Пјаци (Giuseppe Piazzi; – ) — италијански свештеник, математичар и астроном. Ја основал опсерваторијата во Палермо. Најпознат е по откривањето на џуџестата планета Церера.
Живот
Роден е во Понте ин Валтелина, Ломбардија. Познато е дека Пјаци учел во Торино, веројатно на предавањата на Џовани Батиста Бекарија. Од 1768 до 1770 г. живеел во Домот на Театинците при црквата „Св. Андреја дела Вале“ во Рим додека учел математика кај Франсоа Жакје.
Во јули 1770 г. станал професор по математика на Малтешкиот универзитет. Во декември 1773 г. се преселил во Равена како префект на студентите и предавач по филозофија и математика на Школата на благородниците, каде се задржал до почетокот на 1779 г. По краток период во Кремона и Рим, во март 1781 г. Пјаци се преселил во Палермо и работел како предавач по математика на тамошниот универзитет.
На тоа место се задржал до 19 јануари 1787 г. кога станал професор по астрономија. Во истиот период му било понудено да престојува во Париз и Лондон на практична обука по астрономија и да уреди изработка на инструменти за опсерваторијата во Палермо која се основала под негово раководство.
Од 13 март 1787 до крајот на 1789 г. Пјаци се зближил со најзначајните француски и англиски астрономи. За него била изработена висинско-азимутска кружница од Џеси Рамсден, еден од највештите изработувачи на научни инструменти на XVIII век. Кружницата била најважниот инструмент на опсерваторијата во Палермо која биле свечено отворена на 1 јули 1790 г.
Во 1817 г. кралот Фердинанд го задолжил да ја доврши опсерваторијата „Каподимонте“ во Неапол, назначувјќи го за генерален директор на Неаполската и Сицилиската опсерваторија.
Каталогизација на ѕвезди
Пјаци бил задолжен да го надгледува составувањето на Палермскиот каталог на ѕвезди кој имал 7.646 ставки со досега невидена прецизност, вклучувајќи имиња на ѕвезди како „Гранатна Ѕвезда“ од Хершел, како и старооткриените ѕвезди Ротанев (β Делфин) и Суалокин (α Делфин). Работел на методично набљудување на небото. Првото издание на каталогот излегло во 1803 а второто во 1814 г.
Ободрен од успехот во откривањео на Церера и каталошката програма, Пјаци ги изучувал сопствените движења на ѕвездите за да најде соодветни кандидати за мерење на паралаксата. Како особено добра се покажала 61 Лебед, и нејзината паралакса подоцна е изменера од Фридрих Вилхелм Бесел. Ѕвездениот систем 61 Лебед понекогаш ги носи имињата Пјациева Летечка Ѕвезда и Беселова Ѕвезда.
Церера
Пјаци ја открил Церера на 1 јануари 1801 г. како „ѕвездено тело“ чие движење било сопоставено со заднинските ѕвезди. Најпрвин имслел дека ова е неподвижна ѕвезда, но штом забележал дека се движи се уверил дека станува збор за планета, или како што тој ја нарекол, „нова ѕвезда“. Не сакајќи да избрза пред научната јавност, Пјаци козервативно ја прогласил за комета.
Немал прилика да ја набљудува доволно долго таа бидејќи набргу се изгубила во сјајот на Сонцето. Неможејќи да ја пресмета орбитата на Церера со постоечките методи, математичарот Карл Фридрих Гаус разработил нов метод за пресметка на орбити, кој им овозможил на астрономите повторно да ја најдат. Откако била утврдена орбитата, станало јасно дека Пјаци добро претпоставил и дека телото не е комета, туку нешто послично на мала планета. Коинцитентно на тоа, точното место било предвиено од независно предложениот Тициус-Бодеов закон.
Пјаци го нарекол телото „Фердинандова Церера“ (Ceres Ferdinandea), по римската и сицилиска божицата на житото и Фердинанд IV, крал на Двете Сицилии (Неапол и Сицилија). Подоцна делот „Фердинандова“ бил изоставен од политички причини. Се испоставило дека Церера е првиот и најголем астероиди во астероидниот појас. Таа денес се смета за џуџеста планета.
Посмртни почести
Синот на британскиот офицер и астроном Вилијам Хенри Смит бил наречен Чарлс Пјаци Смит во чест на Џузепе Пјаци. Во 1871 г. Константино Корти изработил статуа на Пјаци и ја поставил на плоштадот во неговото родното место Понте. Во 1923 г. илјадитиот астероид по ред е наречен 1000 Пјација во негова чест. По него во 1935 г. е наречен месечевиот кратер Пјаци. Во поново време албедната образба (веројатно кратер) на Церера, снимена од вселенскиот телескоп „Хабл“, го носи неформалното име Пјаци.
Симфонија бр. 53 (Хајдн)
'''Симфонија бр. 53''' во Де-дур, Хобокен I/53, ― симфонија од Јозеф Хајдн. Често е нарекувана со поднасловот „Императорска“ (изворно: „L'Impériale“). Симфонијата е компонирана во1777 година. Оркестрирана е за флејта, две обои, фагот, две хорни, тимпани и гудачки инструменти.
Работата е во четири ставови:
Вториот став е во двојна варијација, почнувајќи и завршувајќи во А-дур, а втората тема во а-мол.
Всушност, постојат две други верзии на Финалето. Хајдн ја зел увертирата на непозната опера која започнува во Це-дур, и ги скратил последните десетина такта за да заврши во Де-дур. Хауард Чендлер Робинс Лендон претпоставува дека Хајдн не ја компонирал третата верзија на Финалето, туку дека одговорен е друг композитор, ангажиран од издавачот „Sieber“. Ојленбуршкото издание, уредено од Робинс Лендон, ги вклучува и двете финалиња на Хајдн. Преживеаната автографска партирура на второто финале нема делови од флејта или тимпани, па Робинс Лендон ги зел од хумелското издание. За делот за тимпани има ролни означени со „tr“ и брановидна линија (нешто што се појавува во ниту едно од другите ставови освен во уредувачката измена на Робинс Лендон во такт 16 од првиот став).
Л. П. Бурштајн ја забележал употребата на Хајдн на VII акорд и VII → V прогресија во четвртиот став, втора („Б“) верзија.
Токму оваа симфонија за првпат го привлекло Хајдн кон публиката во Лондон, каде што била исклучително популарна.
Нанѓинг
Нанѓинг, за разлика од Пекинг /Пекинг北京, Пекинг „Северна престолнина“ — главен град на кинеската покраина Ѓангсу кој се наоѓа веднаш спротиводно од делтата на Јангце, најбитната кинеска река. Градот сега има повеќе од осум милиони жители. Одиграл значајна улога во кинеската историја. Заземањето на градот од страна на Јапонците во 1937 година било придружено со масакр чиј обем не е утврден со сигурност.
ПТТ
ПТТ (акроним од Пошта, телеграф и телефон) – јавен сервис за комуникациски услуги (писма, пакети, телефон, телеграм). Во текот на дваесеттиот век бил вообичаен назив за монополистичките претпријатија кои би обезбедувале наведените услуги.
Нанѓинг
Нанѓинг има административен статус на потпокраински град. Кинеската кратенка на името на градот е níng (寧).
ПТТ
Со развојот на технологијата, поштата која како претпријатие вршело пренос на пораки, преминала, барем делумно, на нови видови комуникации, па поштите ширум светот развиле сопствени комуникациски мрежи и технологии за телеграфија, а потоа и за телефонија.
Нанѓинг
Географија
Нанѓинг зафаќа вкупна површина од 6.598 квадратни километри и се наоѓа во една од најголемите економски зони во Кина, делтата на реката Јангце. Реката тече во западниот дел на интрамуралниот град. Се наоѓа на 265 км северозападно од Шангај, 900 км јужно од Пекинг и 1.210 км источно од Чунгќинг.
ПТТ
Експлозивниот развој на телекомуникациите особено во последната третина на дваесеттиот век и со појавата на дигиталните телекомуникации, сметачи, факс-машини, микрообработувачи, пејџери, мобилни телефони и Интернет, телеграфот потполно ја изгубил својата смисла, па и како услуга и како техника се гаси.
Нанѓинг
Географија
Нанѓинг има влажна суптропска клима, под влијание на источноазиските монсуни. Годишните времиња се изделуваат, летата се многу топли, а дожд има во текот на целата година. Просечната температура е 15,7 °C, со максимална забележена температура од 43 °C ( јули 1934 ) и минимална од −16,9 °C ( јануари 1955). Годишно има во просек 117 врнежливи денови, со 1.106,5 мм врнежи. Сезоната на меију (梅雨, дожд од сливи) е во периодот од средината на јуни до крајот на јули. Според месната туристичка канцеларија, најдобро време за туристичка посета е меѓу септември и ноември.
ПТТ
Телекомуникациите како високопрофитабилни се одвојуваат од државата како и од помалку профитабилните пошти. Во Македонија тоа се случило во 1996 година, кога се формирало претпријатието за телекомуникации „Македонски телекомуникации“, и претпријатието за поштенски сообраќај „Македонска пошта“.
Нанѓинг
Географија
Многу природни ресурси се наоѓаат во Нанѓинг, со повеќе од 40 видови на минерали, вклучувајќи железо, сулфур, кои сочинуваат 40 % од резервите на Ѓангсу ; ги има најголемите резерви на стронциум во Источна и Југоисточна Азија. Нанѓинг има и огромни резерви на вода, од речно и подземно потекло; има неколку топли извори, како што е изворот Тангшан во Ѓангнинг и изворот Тангќуен во Пукоу.
Опкружен со Јангцекјанг и планини, Нанѓинг располага со прекрасни предели. Езера како езерото Сјуенву и езерото Мочоу се достапни за јавноста во средиштетот на градот; Пурпурните Планини сместени во источниот дел на градот се исто така место на археолошки наоѓалишта и културни месности. Познатиот стратег и политичар од раздобјето на Трите Царства, Џуге Љанг, ја напишал следнава реченица:(„Со Пурпурните Планини како змеј на издигнување и камените ѕидини како тигар што рика, Ѓинлинг е свето живеалиште на царевите.").
Историја
Нанѓинг е еден од најстарите градови во Јужна Кина. Според преданието, Фу Чај, господарот на земјата Ву, ја основал првата градска месност, Јеченг (冶城) во 495 г.пр.н.е. Во 473 г.пр.н.е., Царството Јуе ја освоило земјата Ву и го основала градот Јуеченг (越城) во близина на сегашниот мост Џунгхуа. Во 333 г.пр.н.е., по пропаста на Царството Јуе, Царството Чу го основала Ѓинлинг Ји (金陵邑) во северозападниот дел на денешниот град. Оттогаш, историјата на Нанѓинг е исполнета со многу уништувања и обновувања.
Нанѓинг станал главен град во 229 година, кога Сун Ќуан од Царството Ву го преселило својот главен град во Ѓанје (建邺), како продолжение на Ѓинлинг Ји во 211 година, за време на периодот на Трите Царства. По инвазијата на Цинг Ву, благородниците и богатите од династијата Ѓин избегале преку реката Јангце и го основале својот главен град во Нанѓинг, тогаш наречен Ѓнканг (建康). Нанѓинг тогаш бил главен град на Јужна Кина за време на периодот на поделба Север-Југ, додека династијата Суи не ја обединила Кина и го уништила целиот град.
Градот бил повторно изграден за време на династијата Танг и повторно станал главен град за време на временто владеење на царството на Јужен Танг (937-975). Индустријата на Ѓенканг се развивала и својот врв го достигнала за време на династијата Сунг, иако под постојана закана од странски напаѓачи. По монголската инвазија, градот станал средиште на текстилна технологија.
Откако се наметнал како победник по поделбите на доцниот период на војните на династијата Јуен, Џу Јуенџанг, основачот на династијата Минг, повторно го основал главниот град Нанѓинг во 1368 година, усвојувајќи го за првпат неговото денешно име, Nanjing (Нанѓинг). Тој го изградил она што се покажало како најголем град во светот во тоа време, со 200.000 работници кои го завршиле проектот по 21 година. Сегашните ѕидини на Нанѓинг датираат од ова раздобје: тоа се најголемите урбани ѕидини во светот кои сè уште постојат. Во 1403 година, главниот град бил префрлен од Нанѓинг во Пекинг.
Во 1911 година, Вучаншкото востание во Вухан го означило почетокот на успехот на Сун Јат-сен кој со Куоминтанг започнал револуција на одредени елити при што ја соборил династијата Ќинг и ја основал Република Кина во 1912 година, со Нанѓинг како главен град. Ова е периодот познат како Република Нанѓинг. Главниот град подоцна бил преместен во Пекинг кога Јуен Шикај станал претседател. Во 1928 година, Чанг Кај Шек ја презел власта од Куоминтанг и повторно го прогласил Нанѓинг за главен град. Пекинг, контролиран од воените лидери, и Вухан, предводен од Ванг Ѓингвеј, исто така претендирале на статус престолнини. Во поплавите во Кина во 1931 година загинале рекорден број нејзини жители како од давење, така и од болести. Исто така бил унитештен голем дел од градот.
На 13 декември 1937 година, Јапонската царска армија го освојува Пекинг и продолжува со стратешкото бомбардирање на Нанѓинг, официјалниот главен град. Жестината на ова бомбардирање и она на Кантон довело до резолуција на Советодавниот комитет за Далечниот Исток на Друштвото на народите против Јапонија. Лордот Кренборн, потсекретар за надворешни работи на Обединетото Кралство, потоа дал лута изјава: „Зборовите не можат да го изразат чувството на длабок ужас со кој цивилизираниот свет ја прими веста за овие воздушни напади. Тие често се насочени на места кои се далеку од зоната на непријателство. Воената цел, доколку постои, се чини дека зазема второстепено место. Се чини дека главната цел е да се предизвика терор преку масакрирање на цивили...“
За да ја избегне инвазијата, владата на Куоминтанг потоа се преселила во Вухан, пред да се смести во Чонгќинг, во времето на битката кај Вухан. По падот на Нанѓинг, во декември во главниот град јапонските освојувачи извршиле голем масакр. Проценките, кои се предмет на жестоки негирања, зависат во зависност од изворите. Судот во Нанѓинг проценува дека загинале 300.000 лица, додека според други извори, како што е судот во Токио, бројот е околу 200.000.
За време на јапонската окупација, во градот била поставена марионетска влада, предводена од Ванг Ѓингвеј, реорганизирана национална влада на Република Кина. Јапонската царска армија, исто така, основала бактериолошка единица каде јапонските лекари вршеле експерименти на човечки заморчиња.
По Втората светска војна, Куоминтангот повторно го прогласил Нанѓинг за свој главен град. На 23 април 1949 година, Народноослободителната армија, откако го освоила Пекинг и ѝ се придружил голем дел од трупите на Куоминтанг, го освоила Нанѓинг, принудувајќи го Куоминтанг да се повлече на Тајван, помогнати од Соединетите Американски Држави, официјално ставајќи крај на Република Кина во Континентална Кина. Оттогаш, Нанѓинг е главен град на покраината Ѓангсу и останува официјален главен град на Република Кина со седиште во Тајван.
Население
Во времето на пописот во 2010 година, вкупното население на градот Нанџинг беше 8,005 милиони. ОЕЦД ја процени опфатената градска област во тоа време како 11,7 милиони.[111] Официјалната статистика во 2011 година проценува дека населението на градот е 8,11 милиони. Наталитетот е 8,86 отсто, а смртноста 6,88 отсто. Урбаната област имаше население од 6,47 милиони луѓе. Соодносот на половите на градското население бил 107,31 мажи наспроти 100 жени.[112][113]
Како и во поголемиот дел од источна Кина, официјалниот етнички состав на Нанџинг е доминантно националноста на Хан (98,56 проценти), со 50 други официјални етнички групи. Во 1999 година, 77.394 жители припаѓале на официјално дефинираните малцинства, меѓу кои огромното мнозинство (64.832) биле Хуи, придонесувајќи со 83,76 проценти за малцинското население. Втората и третата по големина малцинска група беа Манчу (2.311) и Жуанг (533). Поголемиот дел од малцинските националности живееле во округот Џиание, што сочинува 9,13 проценти од населението во областа.[114]
Преовладува етничката припадност Хан (98,56 %), со присутни 50 други етнички групи. Во 1999 година, 77 934 résidents биле други малцинства, од кои огромното мнозинство биле Хуи (64 832, или 83,76 % од малцинствата). Следат Манчуите ( 2 311 ) и Џуанците (533). Повеќето од овие малцинства живеат во округот Ѓенје, што сочинува 9,13 проценти од населението во областа.[114]
Соодносот маж-жена во 2003 година бил 106,49 мажи на 100 жени.
Економија
Од периодот на Трите кралства, заради својата географска местоположба што го правело идеален транспортен центар, Нанѓинг станал текстилен индустриски центар. За време на династијата Минг, оваа индустрија уште повеќе се развила, со што станал еден од најпросперитетните градови во Кина и во светот. Текстилот, монетите, печатењето, бродоградбата и другите индустрии биле на својот технолошки врв. Градот бил еден од најголемите трговски средишта на Далечниот Исток.
Во првата половина XX дваесеттиот век, заради својата политичка улога и порастот на животниот стандард, Нанѓинг постепено еволуирал од центар на производство во голем центар на потрошувачка. Биле отворени многу продавници како Zhongyang Shangchang, што ги привлекувало трговците од целата земја да ги продаваат своите производи. До 1933 година, приходите од секторите за храна и забава ги надминале оние од производството и земјоделството. Третина од населението работело во терцијарниот сектор, каде што, како и во Шангај, процветале трговијата со секс, дрогата и коцкањето.
Во 1950-тите, централната влада инвестирала многу во Нанѓинг за да изгради државни фабрики, како дел од националниот план за брза индустријализација. Биле основани една по друга фабрики од индустриите за електрика, механика, хемија и челик, со што Нанѓинг станал главен центар на индустриското производство на кинескиот брег. Воодушевени од создавањето на град со меѓународен стандард, водачите на градот направиле и катастрофални грешки за време на неговиот развој, како што се инвестирање милиони јуани за изградба на рудници за експлоатација на непостоечки јаглен, што довело до негативен раст во 1960-тите.
Денес
Сегашната градска индустрија е главно наследена од состојбата наследена по 1960-тите, со електронска, автомобилска, петрохемиска, енергетска и индустрија на челик како „петте индустриски столба“. Остануваат големите државни претпријатија како што се Panda Electronics, Jincheng Motors и Nanjing Steel. Терцијарната индустрија станува сè поважна, достигнувајќи 44 % од вкупните приходи на градот. Многу инвеститори дошле во Нанѓинг, како што се Fiat, IVECO, AO Smith и Sharp. Оваа состојба особено дошла до израз откако Кина се приклучила на СТО и во просек по две странски компании секој ден основале свои претставништва.
Месната власт се обидува да ја подобри привлечноста на градот со изградба на големи индустриски паркови, како: Гаосин, Ксинганг, Хуагонг и Џијангнинг. И покрај овие напори, соседните градови Вуси, Суџоу и Хангџоу го претекнуваат Нанѓинг. Дополнително, државните претпријатија не можат да станат меѓународно конкурентни компании, па им се заканувал принуден банкрот. Ова резултирало со голем број моментално невработени.
Во 2005 година, вкупниот БДП изнесувал 130,3 милијарди јуани, а БДП по глава на жител 37.207 јуани.
Култура
Градот има неколку музеи, вклучувајќи го и музејот Нанѓинг, еден од најголемите во Кина. Градот кој бил и главен град на Кина, има империјална култура со монументалните локалитети од овој дел од историјата, како и институции од периодот на Република Кина, чиј главен град бил и како што е Палатата на претседателот.
Образование
Нанѓинг има многу универзитети:
Превоз
Нанѓинг е важен сообраќаен центар во Кина и ја користи својата близина до Шангај и Хангџоу за да биде во центарот на трговијата.
Железнички
Нанѓинг го опслужуваат неколку брзи линии на станицата Нанѓинг-Југ, како што е ЛГВ Шангај-Нанѓинг или ЛГВ Пекинг-Шангај.
Воздушен
Градот го има меѓународниот аеродром Нанѓинг-Луку.
Метро
Градската средина ја опслужува метрото Нанѓинг, кое се состои од урбани и приградски линии.
Управни поделби
Потпокраинскиот град Нанѓинг ја врши својата јурисдикција над тринаесет дела од кои единаесет се општински окрузи:
Симфонија бр. 86 (Хајдн)
'''Симфонија бр. 86''' во Де-дур, Хобокен I/86, ― петтата од шесте Париски симфонии (броеви 82–87) напишани од Јозеф Хајдн, а била напишана да биде изведена во Париз во 1787 година. Ја напишал во Естерхаза во 1786 година, но за многу поголем оркестар, на поттик на грофот Клод д'Огнеј.
Движења
Делото е во стандарден облик на четири ставови и оркестрирано за флејта, две обои, два фаготи, две труби, две хорни, тимпани и гудачки инструменти (виолина I, виолина II, виола, виолончело, контрабас). Од шесте Париски симфонии, 86-та и 82-та се единствените две кои користат перкусии и труби. Постојат четири става:
Првиот став е во сонатна форма и е широко замислен. Невообичаена одлика е тоа што примарната тема на изложбата започнува „off-tonic“ и не се разрешува во Де-дур до пет такта. Слично на тоа, секундарната тематска група исто така го одложува воспоставувањето на доминантниот клуч.
Ознаката „капричо“ на бавното движење е користена само уште еднаш во симфонискиот излез на Хајдн; во финалето на „А“ верзијата на 53-та симфонија.
Финалето во облик на соната се одликува со теми кои го содржат ритмичкиот мотив од пет осмини кои водат во следното петолиние. Во повеќето случаи, овие пет ноти исто така се повторуваат и стакато.
Тотал ТВ
Тотал ТВ — сателитски телевизиски провајдер во сопственост на Србија Бродбенд и United Group. Емитува преку Еутелсат 16А (16,0И) и има покриеност над 1 милион претплатници во југоисточна Европа, особено во државите на поранешна Југославија.
Ракомет на Летните олимписки игри 2000 (мажи)
Ракометот на Летните олимписки игри 2000 - мажи — официјален ракометарски турнир на Олимписките игри во машка конкуренција. Турнирот се одржил во Сиднеј, Австралија во периодот од 16 септември до 30 септември. Вкупно учествувале 12 репрезентации и биле поделени во две групи. Ракометната репрезентација на Русија победила на турнирот.
Ракомет на Летните олимписки игри 1996 (мажи)
Ракометот на Летните олимписки игри 1996 - мажи — официјален ракометарски турнир на Олимписките игри во машка конкуренција. Турнирот се одржил во Атланта, САД во периодот од 24 јули до 4 август. Вкупно учествувале 12 репрезентации и биле поделени во две групи. Ракометната репрезентација на Хрватска победила на турнирот.
Табела
{|
Болница „Ајатолах Мусави“
Болница „Ајатолах Мусави“ ― државна болница сместена во Занџан и моментално има сместивост од 320 легла.
Центар за стратешки истражувања (Иран)
Центар за стратешки истражувања ― водечки ираннски аналитички центар за стратегиски прашања. Тоа е истражувачка група на Советот за целесобразност. Последниот шеф на организацијата бил Али Акбар Велајати кој го заменил поранешниот шеф Хасан Рухани, поранешен претседател на Иран. Основана е во 1989 година. Го објавува Кварталот за надворешни односи, Рахборд (Стратегија) на персиски и Ирански преглед на надворешни работи на англиски јазик.
Одделенија
ЦСИ има шест поврзани одделенија:
Чака
Чака (Чака) владеел како цар на Бугарија од 1299 до 1300. Тој бил син на монголскиот владетел Ногај и неговата жена Алака. Некаде после 1285 Чака се оженил со Елена, ќерка на бугарскиот цар Георги Тертер I. Во доцните 1290ти, Чака го поддржал неговиот татко Ногај во војната против законскиот хан на Златната Орда, Токтај. Токтај го победил и го убил Ногај во 1299.
Чака ги предводел неговите поддржувачи во Бугарија, ги набркал царот Иван II и неговата мајка која била регент, и се поставил за владетел на Трново во 1299. Не е сосема познато дали владеел како цар на Бугарија или едноставно дејствувал како сизерен на братот на неговата жена, Теодор Светослав. Од бугарската историографија е прифатен како владетел на Бугарија.
Чака не уживал долго во својата нова позиција на моќ, бидејќи војските на Токтај го следеле во Бугарија и го опседнале Трново. Теодор Светослав, кој бил клучен во преземањето на власта од страна на Чака, организирал заговор во кој Чака бил затворен и убиен во 1300. Неговата глава била испратена на Токтај, кој за возврат ја осигурал позицијата на Теодор Светослав за нов цар на Бугарија. Изгледа дека соработката на Теодор Светослав придонела за повлекување на монголското мешање во Бугарија.
Тес Вестер
Тес Вестер е холандска ракометарка, голман на Оденсе и на холандската репрезентација.
Клупска кариера
Вестер ја започнала својата кариера во 1999 година, на возраст од 6 години. Во нејзината младинска кариера таа исто така играла и за ВЗВ и Хандбал Академи.
Во сезоната 2008-2009 потпишала договор со екипата на ВОК Амстердам, со која во текот на истата сезона настапувала во Лигата на шампионите со само 15 години. Таа исто така освоила две титули во холандското првенство со клубот од Амстердам пред да го напушти во 2010 година. Вестер играла една сезона во дресот на Е&О Емен (2010-2011), пред да го има својот прв ангажман во странство.
Во 2011 година, таа се преселила во Германија каде потпишала за Олденбург, чиј гол го бранела до 2015 година и клуб со кој го освоила Купот на Германија во 2012 година. Потоа, Вестер потпишала за една од најсилните германски екипи Битигхајм. Со Битигхајм ја освоила Бундеслигата во сезоната 2016-2017 и играла повторно во Лигата на шампионите по подолга пауза.
Во 2018 потпишала за данскиот Оденсе. Во својата прва сезона во клубот, Вестер му помогнала на Оденсе да го освои третото место во данското првенство, да стигне до финалето во Купот на Данска (загубиле од Никобинг) како и до четвртфиналето на Лигата на шампионите каде биле елиминирани од бранителот на титулата и подоцнежен шампион Ѓер.
Репрезентативна кариера
Вестер дебитирала за холандската репрезентација во пријателски натпревар против Романија на 2 октомври 2012 година. Првиот голем турнир на кој таа била повикана да брани за репрезентацијата било Европското првенство во 2014 година, на кое холанѓанките завршиле на седмото место.
Следната година, таа била дел од холандската репрезентација која настапила на Светското првенство 2015 во Данска, и стигнала до финалето на турнирот, каде биле поразени од Норвешка со 23-31. Таа била избрана во Ол-стар тимот на првенството како најдобар голман и имала најголем број на одбранети удари (120) како и највисок процент на одбранети удари (43%).
Во 2016 година Вестер и нејзините соиграчки од репрезентацијата обезбедиле прво историско учество за Холандија на Олимписките игри. На олимпискиот турнир, Холандија го освоила четвртото место после поразите во полуфиналето од Франција со 23–24, и во натпреварот за бронзата од Норвешка со 26–36.
Во 2017 и 2018 година, Вестер освоила уште два бронзени медали со репрезентацијата од Светското првенство 2017 и Европското првенство 2018.
Ирански кран
Кран ― поранешна валута на Иран помеѓу 1825 и 1932 година. Бил поделен на 20 шахи или 1000 динари и вредел десетина од еден томан. Ријалот го заменил кранот со сооднос 1:2 во 1932 година, иако бил поделен на сто (нови) динари. Кран повеќе не е службена деноминација, но поимот сè уште ужива широка употреба кај Иранците.
Вредност
Во 1930 година, тој бил врзан со фунтата на 59,75 крани = 1 фунта, иако постоеше регулиран напореден пазар каде цената на фунтата била многу повисока од гореспоменатата законска стапка.
Монети
До 1876 година, сребрените монети биле ковани во апоени од ⅛, ¼, ½ и 1 кран. Во 1876 година била воведена бланширана кованица, со апоени од 12, 25, 50, 100 и 200 динари, ¼, ½, 1, 2 и 5 кирани. Златните монети и банкнотите биле деноминирани во томани.
Орден на Исламската револуција
Орден на Исламската револуција ― највисокиот орден на почесните ордени во Исламската Република Иран, воспоставен од „Советот на министрите на Иран“ на 21 ноември 1990 година. Според „член 2“ од „Регулативата за доделување владини наредби“ на Иран, „Орден на Исламската револуција“ е еден број за секој претседателски мандат што му се дава на претседателот на Иран на церемонијата на претседателската инаугурација.
Белојанис
Белојанис (Μπελογιάννης) е село во округот Фејер, Унгарија. Било основано од бегалци од Грчката граѓанска војна, меѓу кои Грци и Македонци, и било наречено по Никос Белојанис.
Историја
Според пописот од 2001 во селото живееле 1,185 жители, од кои 23.4% биле Грци, 61.4% Унгарци, 0,3% Романци, 14,9% не дале одговор. Според религија: 25.5% биле католици, 14.3% православни, 5.7% калвинисти.
Асаноец (извор)
Асаноец — силен извор на вода, карстно врело, во близината на селото Девич во областа Порече. Се наоѓа веднаш непосредно до левиот брег на реката Треска, во подножјето на Девини Кули, на надморска височина од 515 метри и околу 1,5 километри оддалеченост, југоисточно од селото Девич. Се одликува со многу силна издашност и штедрост на вода, која се влева во реката Треска. Водите од врелото Асаноец, кои се одликуваат со голема бистрина и чистота се користат за пиење и наводнување од месното население. Водата во изворот Асаноец се појавува од Крапскиот Понор кој се наоѓа далеку на спротивната десна страна на Треска, минувајќи под коритото на течението на Треска. Утврдено е дека подземниот водотек на Крапа (Крапскиот Понор) по сифонски пат го минува коритото на Треска и се појавува преку две заезерени алувијални вртачи во врелото Асаноец, кај село Девич. На овој начин преку загадување на водите во Крапскиот Понор се врши и загадување на врелото Асаноец чии води, од месното население се користат за пиење.
Андаруни
Андаруни во иранската архитектура, е внатрешните простории во која живееле жените. Таквите простории, на арапски се наречени харем.
Приватен простор
Во традиционалната персиска станбена архитектура андаруни е дел од куќата во која се сместени приватните конаци. Ова е особено местото каде жените од куќата се слободни да се движат без да бидат видени од странец („на махрам“). Ова е исто така место каде жените можат да општат со своите роднини ( махарим ) без да го следат кодексот на облекување или без да носат хиџаб.
Во случај кога патријархот на куќата имал повеќе од една жена, секоја жена добива свој дел во андаруните како што е случајот со нејзината свекрва или снаа ако живеат со семејството. Единствените мажи што се дозволени во оваа област се оние кои се директно поврзани со господарот на куќата (неговите синови) и самиот господар, кои може да вклучуваат момчиња на возраст под пубертет и гости кои се дозволени под посебни околности.
Дворот (обично во таларот) на куќата обично се наоѓал во андаруните.
Дихотомија
Еднаквиот простор андаруни за мажи е наречен бируни. Овие два дела, кои и двата се изградени околу градина, се дел од таканаречената внатрешно-надворешна дихотомија на персиските куќи, што ја означува просторната поделба помеѓу сегментот андаруни и бируни. Првиот е приватен простор, додека вториот го претставува јавните простории бидејќи е исто така место каде што се одржуваат деловни активности и церемонии. Гласниците, кои обично се млади момчиња, се вработени во меѓудејствијата помеѓу двете простории.
Дигитална земска телевизија во Македонија
Дигиталната земска телевизија во Македонија беше воведена во јуни 2013 година, со целосното исклучувањето на аналогниот сигнал. Процесот за премин кон целосно дигитално емитување на земската телевизија траеше четири години, започнувајќи во 2009 година со воведувањето на комерцијалната платформа „BoomTV“, како и пробното истовремено емитување на програмските сервиси на МРТ на дигитален мултиплекс.
Во 2023 година преку дигиталната земска мрежа на МРД и А1 Македонија се емитуваат шест програмски сервиси на МРТ, пет приватни национални телевизии и шест регионални телевизиски станици од кои четири во Д1 (Скопје), една во Д1 (Велес) и една во Д8.
Историја
Во 2009 година операторот One, денес дел од А1 Македонија, ја лансираше платформата „BoomTV“ („A1 TV Lite“ од 2019), емитувајќи заклучени домашни и странски телевизиски програми преку три мултиплекси низ целата држава. Како дел од пакетите реформи за придружување на Европската Унија, дигиталната телевизија беше целосно воведена со гасење на аналогниот телевизиски сигнал на 1 јуни 2013 низ сите радиодифузни региони во државата.
Еднофреквентни региони
Територијата на Македонија е поделена на осум еднофреквентни региони за кои се доделени по осум DVB-T мрежи (мултиплекси). MUX 1, 2 и 3 се доделени на А1 Македонија на кои емитува заклучени програми за своите претплатници. MUX 4 и 5 се доделени на Македонската радиодифузија за емитување на програмските сервиси на Македонската радио-телевизија. MUX 6, 7 и 8 се предвидени за емитување на програмите на приватните телевизиски станици. На државно ниво на MUX 6 се емитуваат програмите на петте национални телевизии, а регионалните телевизии во секој еднофреквентен регион, освен Д1 (Скопје), се емитуваат на MUX 7. MUX 8 не е доделен.
Дополнителни мултиплекси
Во сите радиодифузни региони постиои можност за доделување на осми мултиплекс, кој би бил наменет за пренос на програми на комерцијални телевизиски станици. Во одредени региони потенцијалниот број на мултиплекси е 10. Следната табела ги содржи сите потенцијални фреквенции кои се распределени на осумте радиодифузните региони, вкучувајќи го и подрегионот Д9 - Град Скопје (подрегион на Д1 - Црн Врв Скопје). На табелата не се прикажани фреквенциите кои се распределени, но припаѓаат на електромагнетниот спектар предвиден за LTE бежични широкопојасни телекомуникации (790-862 MHz, односно девет канали во UHF појасот).
A1 TV Lite
A1 TV Lite е платформа на А1 Македонија за дигитална телевизија која ги користи првите три мултиплекси за емитување на шифриран сигнал со програми до крајните корисници. Воведена е во 2009 година под името BoomTV.
Надворешни врски
ЈП „Национална радиодифузија“
Африканско првенство во ракомет за мажи 1974
Африканско првенство во ракомет за мажи 1974 — прво Африканско првенство во ракомет за мажи кое се одржало во градот Тунис, Тунис. Вкупно учествувале 6 репрезентации. Домаќинот Тунис победил на турнирот.
Законодавство на Иран
Законодавството на Исламската Република Иран се состои од два дела, еднодомна парламентарна комора наречена Исламско советодавно собрание (Меџлис) и рецензиона власт, Гардискиот совет на Уставот кој е помоќен.
Според член 93 од Уставот на Исламската Република Иран, Парламентот воглавно нема правен статус без истовремено постоење на Советот. Како последица на тоа, постоењето на Советот е предуслов за ефикасност на законодавната власт бидејќи сите предлог-закони усвоени од Парламентот треба да бидат доставени до Советот за да се донесат. Советот има овластување да стави вето на нацрт-законот доколку најде дека е несоодветен со шеријатот и уставот.
Во случај Собранието и Советот да спорат за блокиран предлог-закон и да одбијат да прифатат ставови меѓусебно, предлог-законот се доставува до Советот за целесообразност, создаден за решавање на судирите. Нејзините членови ги именува Врховниот водач.
Муган (покраина)
Муган ― покраина на Абасидскиот Калифат, во денешниот историски регион Азербејџан во Иран. Главен град бил Баџраван. Други градови биле Барзанд, Пилсавар, Махмуд Абад и Дезхман. Муганската земја се наоѓала западно од Каспиското Езеро и јужно од реката Аракс, опфаќајќи го Муганската Рамница.
Звуци на тишината (филм од 2006 година)
Звуци на тишината ― документарен филм од 2006 година на Амир Хамз и Марк Лазарз за музиката во Иран. Бил прикажан на Филмскиот фестивал Трибека во 2006 година, вклучувајќи музика од О-Хум, Баробакс и Хич-Кас.
Центар за човекови права во Иран
Центар за човекови права во Иран (порано Меѓународна кампања за човекови права во Иран; МКЧПИ/ICHRI) ― невладина организација од Соединетите Држави, која има за цел да ги промовира човековите права во Иран.
Групата започнала кон крајот на 2007 година кога неколку активисти за човекови права кои работелеа за холандската невладина организација „Фондација за човекова безбедност на Блискиот Исток“ сакале да се насочуваат на ситуацијата во Иран.
Позадина
Хади Гаеми е извршен директор (од 2019 година). Дипломирал на Бостонскиот универзитет во 1994 година, а потоа предавал физика на Њујоршкиот универзитет до 2000 година. Оттогаш работел во полето за човекови права и во 2003 година добил грант за истражување од Фондацијата „Мекартур“.
Во октомври 2015 година, глумецот и активист Назанин Бониади се приклучил на Одборот на директори на Центарот за човекови права во Иран.
Младински комунистички сојуз на Персија
Младински комунистички сојуз на Персија ― поранешна комунистичка младинска организација во Персија. Организацијата била основана во средината на Гиланската револуција. Таа била створена по расколот на 31 јули 1920 година помеѓу комунистичките и некомунистичките џангалски елементи. МКС на Персија водел агитациски и пропагандни активности и организирал вооружени дејствија против следбениците на Кучик Кан. Организацијата беше уништена по поразот на Гиланската Социјалистичка Советска Република.
Во 1927 година, се споиле различни комунистички младински групи, повторно создавајќи го МКС на Персија. Тоа било дел од Младата комунистичка интернационала. Во есента 1928 година, организацијата била потисната заедно со другите леви групи.
Света Недела
Недела или Света великомаченичка Недела или Киријаки(ја) (III век - 289) — христијанска светица и великомаченичка за време на царот Диоклецијан. Се чествува на 7 јули (20 јули по нов стил) Таа е многу почитувана во Македонија, каде постојат голем број храмови посветени на неа.
Житие
Недела е родена Никомедија, Анадолија како единствено чедо на богати грчки родители Доротеј и Евсевија, кои биле побожни христијани. Бидејќи се родила на Господовиот ден недела, родителите ја нарекле по тој ден.
Од детството таа му се посветила на Бога. Била убава и многумина ја барале за жена, но таа ги одбивала сите, велејќи дека му е вереница на Исус Христос. Главниот судија на градот сакал да ја вери за неговиот син бидејќи и таа била од имотно семејство, но таа го одбила и него. Налутен од ова, судијата решил да ја пријави неа и родители на царот Диоклецијан како христијани.
Диоклецијан наредил семејството да се уапси; кога одбил да ги чествува паганските богови, Доротеј бил претепан. Бидејќи овој обид бил залуден, Доротеј и Евсевија биле протерани во Мелитина во источна Анадолија. Недела биле испратена во Никомедија на распрашување од неговиот зет и совладетел Максимијан. Кога Недела одбила да се откаже од верата, Максимијан наредил да биде камшикувана. Бидејќи Максимијан не успеал да ја убеди да се преобрати, тој ја испратил кај Иларион, епарахот на Витинија во Халкедон, со порачка тој да се обиде да ја преобрати или да му ја врати.
Иларион се потрудил колку што можел со ветувања и закани, но кога ова не успеало, наредил Недела да биде мачена. Била обесена за коса додека војниците ја гореле со факели. По неколку часа била одврзана и фрлена во зандана. Ноќта ѝ се јавил Христос и ѝ ги излечил раните. Утредента Иларион изјавил дела боговите ја излекувале од сожаление и ѝ порачал да оди во храм за да им се заблагодари. Доведена во паганскиот храм, Недела се помолила на Бога да ги уништи идолите; веднаш настанал ненадеен земјотрес и статуите се распрнале на парчиња. Иларион тогаш изрекол богохулни зборови, и веднаш умрел погоден од гром.
Недела претрпела мачење од Аполониј, наследникот на Иларион. Ја фрлиле во оган, но пламенот се гасел. Кога ја фрлиле на диви ѕверови, тие се скротиле. На крајот Аполониј наредил да биде убиена со меч. Пред погобувањето се помолила на Бога да ја прими неа и сите оние што ќе го слават нејзиниот спомен. Кога завршила со молитвата, му ја предала душата на Господа пред мечот да се спушти на нејзината глава.
Светицата тогаш била возраст од 21 година. Благочестивите христијани ги зеле нејзините останки и ги закопале.
Почитување
Света Недела во православието се чествува на 7 јули (20 јули по нов стил).
Тропар
Во нејзина чест се пее следниов тропар:
Кондак
Во богослужбата се пее овој кондак за великомаченичката:
Црвен Камен
Црвен Камен (попознат и како Гури Куј, со значење Црвен Камен од албански Gurri Kuq) — врв во средишниот дел на главниот срт на протегање на планината Кораб, во Република Македонија. Неговата височина изнесува 2.380 метри, додека на топографските карти е забележано 2.377 метри.
Местоположба
Се наоѓа во средишниот дел на планината на планинската огранка која се испушта долго на нејзината источна падина, припаѓајќи целосно и длабоко на македонска територија. Врвот Црвен Камен го претставува третиот по ред планински врв од планинската огранка која започнува и се испушта кон исток од врвот Боази на главниот срт. Според местоположбата на врвот Кабаш се наоѓа на координатите 41°45'27" северна географска широчина и 20°32'49" источна географска должина, северозападно од селото Рибница. Поточно, врвот Црвен Камен е сместен непосредно на југ над долината на Длабока Река, од каде тој има особено забележителен поглед кој со острата зашиленост преовладува со својата забележителност со која доминира во просторот. Се одликува со многу голема стрмнина и зашиленост, а неговите стрмни јужни и северни падини се прошарани со многу стрмни тревнати ливади и карпи со црвена и црвеникава боја кои достигнуваат до самиот врв и поради што најверојатно тој го добил името Црвен Камен - Гури Куј. Кон исток е поврзан со врвот Кабаш, а на запад со врвот Кепи Гропа Фонгот (Предбоза). На сите топографски карти врвот е забележан под името Гури Куј. Убавата „алпска“ глетка и големата стрмнина на неговите падини кои го прават доста тежок за искачување. Од самиот врв се пружа прекрасна глетка на трите највисоки корапски врвови Голем и Мал Кораб и Малокорапска Стена, како и целата источна падина на корапскиот масив. До врвот Црвен Камен може да се пристапи и да се искачи по многу стрмната северна падина, скршнувајќи лево од доброобележана планинарска патека која води кон познатиот Корапски водопад.
Пат 47 (Иран)
Пат 47 ― пат во северозападен Иран. Го поврзува поважниот град Исфахан со градот Арак, градот Хамадан и градот Занџан. Се наоѓа во покраината Хамадан, покраината Исфахан, покраината Маркази и покраината Занџан.
Цепелин (појаснување)
Цепелин може да се однесува на:
Пат 37 (Иран)
Пат 37 ― пат кој го поврзува градот Такестан со покраината Хузестан. Дел од него е дел од автопатот Ахваз-Техеран.
Виза за во иднина
Виза за во иднина (босански: Viza za budućnost) е босанска хумористична серија која започна со прикажување на сепрември 2002, а заврши во април 2008 година.
Оваа серијата се емитуваше и во Македонија на A1.
Концепт
Серијата на хумористичен начин ги отсликува проблемите на жителите на повоено Сараево како и нивната желба да продолжат со нормален тек на животот.
Преку вкупно 206 епизоди, во текот на 6 сезони, гледачите ја следеа судбината на семејството Хусика и семејството Голијанин и беа сведоци на повторното воспоставување на пријателството меѓу нив.
Епизоди
Првата епизода на Виза за во иднина се емитуваше на 22 септември 2002 година. Првата сезона има 44 епизоди, втората има 37 епизоди, третата има 19 епизоди, четврата има 42 епизоди, петтата сезона има 34 епизоди, а шестата и последна сезона има 30 епизоди. Последната епизода се емитуваше на 17 април 2008 година на ФТВ. Серијата има вкупно 206 епизоди.
Виза за во иднина стекна голем успех на ФТВ за време својата премиера, а серијата беше прикажана и во други земји од регионот.
Хамадански камен лав
Хамадански камен лав (, шир-е санги-је хамедан) ― историски споменик во Хамадан, Иран.
Кога првпат била изградена, оваа статуа имала двојник за кој и двајцата ја сочинувале старата порта на градот. За време на исламското освојување на Персија, победниците Арапи ја нарекувале портата како „баб ул-асад“ (, „лавовска порта“). Портите биле урнати во 931 н.е. кога Дејламидите го зазеле градот.
Мардавиџ неуспешно се обиде да пренесе еден од лавовите во градот Реј. Налутен поради тоа што не ги преместил, нареди да ги урнат. Едниот лав е целосно уништен, додека на другиот му е скршена раката и влечена на земја. Полуурнатиот лав лежел на страна на земја до 1949 година, кога повторно бил подигнат, користејќи дополнителна рака што била вградена во него. Во 1968 година Хајнц Лушеј покажа дека лавот е хеленистичка скулптура и дека споменикот на лавот во Хајронеја (подигнат во 338 п.н.е.) е споредлив. Неговото толкување дека бил изграден по наредба на Александар Македонски за да ја одбележи смртта на неговиот близок сопатник Хефестион во 324 година п.н.е. е усвоен од Организацијата за културно наследство на Иран.
Наводи
<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 34.78609°N, 48.52418°W
Пат 46 (Иран)
Пат 46 ― пат низ планините Загрос, кој се наоѓа во покраината Хамадан и во покраината Курдистан во западен Иран.