cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Захир
„Захир“ е пишувана на мајчиниот јазик на Коелјо, португалски, и е преведена на 44 јазици. Книгата најпрво беше објавена во Иран, во Персија, од страна на издавачката куќа Караван. Иран никогаш не потпишал каков било договор за меѓународните авторски права. Поради првото објавување на книгата во Иран, книгата беше по заштита на законот за национални авторски права на Иран. Оваа мерка за борба против плагирањето ја создаде необичната ситуација каде што книгата за првпат е објавена на јазик кој не му е мајчин јазик на авторот. Така, книгата беше забранета во Иран неколку месеци по издавањето, за време на 18. Техерански меѓународен саем на книгата.
Содржина
„Захир“ на арапски значи „очигледно“ или „впечатливо“. Приказната се врти околу раскувачот, автор на бестселери, и потрагата по неговата исчезната жена, Естер. Тој ужива во сите привилегии што ги носат парите и славата. Осомничен е за нечесна игра од страна на властите и е притиснат од улогата што ја игра во нејасното исчезнување на неговата жена од нивниот дом во Париз.
Така, главната личност треба да го преиспита својот живот како и неговиот брак. Раскажувачот не е способен да открие што довело до исчезнувањето на Естер. Што ја навело што го напуштила? Доаѓа до Михаил, еден од пријателите на Естер во времето кога ја започнува книгата. Дознава од Михаел дека Естер, која беше одговорна за војната против желбите на нејзиниот маж (главниот лик), го напуштила за да го пронајде мирот, како да имаа проблеми додека живееа заедно. Тој сфати дека за да ја пронајде Естер, прво треба да се пронајде себеси. Михаил го воведува раскажувачот во неговите верувања и навики; неговата мисија за ширење љубов држејќи сеанси по хотелите и среќавајќи ги сиромашните луѓе кои живеат на улиците (скитниците). Тој му кажува на раскажувачот за гласот што го слуша и за неговата верба во него. Раскажувачот, кој многу често се заљубува во жените, се консултира со неговата идна жена, Мери, за неговиот проблем. Таа му кажува дека Михаил може да биде епилептичен. По своја желба го советува да го бара Захирот како и неговата желба, иако тоа може да значи загуба за неа.
Така, раскажувачот одлучува да го бара својот Захир. Тој, од Михаел, блискиот пријател на Естер пред да замине од Франција, дознава дека таа е во Казахстан. Како што Естер првично го донесе Михаил од Казахстан во Франција, главниот лик претпоставува дека таа мора да биде таму некаде. Тој беше љубопитен да дознае што ја променило Естер, и подоцна и ја дознава вистината. Таа била заинтересирана да се пронајде себеси преку шиење килими. Конечно, раскажувачот го среќава својот Захир и што се случува, дали точката на кулминација е нејзиниот интерес сѐ уште да живее со него. За време на патувањето на раскажувачот од Париз за Казахстан, Коелјо анализира различни сфаќања на љубовта и животот.
Коелјо го споредува бракот со збир од железнички траки кои секогаш остануваат заедно и никогаш не се зближуваат. Оваа новела е патување од застојан брак и љубов до реализацијата на невидената, секогаш растечка гравитација на две души.
Клавдиј Птоломеј
Клавдиј Птоломеј (латински: Claudius Ptolemaeus, грчки: Κλαύδιος Πτολεμαῖος) бил познат римски историчар, географ и астроном, којшто живеел во Александрија.
Упал
Упал (Upahl) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Клавдиј Птоломеј
Име и потекло
Се претпоставува дека бил припадник на грчката заедница во Египет. Но исто така постојат податоци кои укажуваат дека е можно да бил хеленизиран египќанин.
NGC 5893
Откривање
Објектот е откриен на 9 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5893 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 5893 има привидни димензии од 1,2' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 13 м 34,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +41° 57' 33"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 5893 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54351. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 78; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3048. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1371.
Планкен
Планкен (Planken) — најмалку населената општина во Лихтенштајн. Целата општина Планкен има само 366 жители.
Историја
Името се верува дека го добила од латинскиот збор за „растечки ливади“. Нејзина најпозната градба е капелата од век, кога била обновена во 1955 година под водство на архитектот Феликс Шмид од Раперсвил. Дополнително е родното место на езотеричниот писател од век Мартин Смирк.
Ахмед Арифи-паша
Ахмед Арифи-паша (1830 – 1895/96 ) — османлиски благородник, сенатор, државник и реформатор, кој служел како Голем везир на Отоманската империја во 1879 година. Во современите извештаи на англиски јазик бил познат како Арифи Паша. Тој бил либерален и ги поддржувал напорите на Митат-паша да ја втурне Империјата кон уставнизмот.
Животопис
На 28 јули 1879 година, тој станал Голем везир, но функцијата ја задржал нешто повеќе од еден месец.
XVIII легија
XVIII легија (Осумнаесетта легија; латински: Legio XVIII; напишана како XVIII или XIIX ) ― легија на императорската римска војска. Основана е околу. 41 п.н.е. од идниот император Август. Легијата, заедно со XVII и XIX легија, била уништена во Битката кај Тевтобуршката Шума (9 септември 9 н.е.). Симболот и когноменот на легијата се непознати.
Историја
По поразот на Антониј и Клеопатра во Битката кај Актиум (31 п.н.е.), легијата била стационирана во Галија. Кон крајот на 1 век п.н.е., XVIII била испратена во провинциите Германија кај Рајна за да учествува во огромната војска предводена од Друс, а подоцна и од Тибериј. Во 5 година, провинциите биле смирени. Во 7 година, Публиј Квинтилиј Вар бил назначен за управник.
Нова Костараџа
Нова Костараџа (Νέο Κωσταράζι, Нео Костарази) — село во Костурско, Егејска Македонија, денес во општината Рупишта на Костурскиот округ во Западна Македонија, Грција.
XVIII легија
Историја
На 9 септември, Арминиј, водачот на херуските сојузници, пријавил бунт во рајнската област. Без да се посомнева во добиените информации, Вар ги зел своите три легии, XVIII заедно со XVII и XIX, и се упатил кон запад. На 9 септември, во близина на денешниот Оснабрик, Херуските предводени од Арминиј ја нападнале војската на управникот. Сите три легии биле уништени во она што е познато како Битка кај Тевтобуршката Шума и нивните орелски стандарди се изгубени.
Нова Костараџа
Географија
Селото се наоѓа на 20 км јужно од градот Костур и на 5 км северно од с. Богатско. Лежи на левиот брег на реката Ѓоле, во западното подножје на планината Саракина. На 4 км на запад горе на Саракина се наоѓаат урнатините на старото село Костараџа, од кое останала само црквата „Рождество на Пресв. Богородица“.
Историја
За време на Граѓанската војна (1946 - 1949) старото село Костараџа тешко настрадало и неговите жители се расеале по градските центри и рамничарските села. Подоцна ова население е преместено во Нова Костараџа доста пониско.
Во 1997 г. влегло во состав на општината Јон Драгумис, која на 1 јануари 2011 г. е припоена кон општината Рупишта согласно законот „Каликратис“.
Стопанство
Селото произведува жито, тутун и грав. На пространите пасишта има доста добиток. Атарот зафаќа површина од 2202 хектари.
Иван Блажев
Иван Блажев (1974, Скопје, Македонија) е современ македонски фотограф.
Животопис
Иван Блажев е роден во 1974 година во Скопје. Дипломирал на отсекот за филмска режија на Бруклинскиот колеџ во САД, а завршил постдипломски студии по фотографија на Ликовната акдемија во Нови Сад, Србија.
Творештво
Блажев приредил повеќе самостојни изложби и учестувал на учествувал и на групни изложби, организирани во Скопје, Краков, Берлин, Брисел, Мадрид, Леуварден, Виена итн. Неговите фотографии се одликуваат со изразен интимен и лирски сензибилитет.
Солосанчо
Сан Хуан де Гредос — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Фленсбуршка влада
Фленсбуршка влада — привремена влада на Нацистичка Германија основана околу крајот на Втората светска војна во Европа. Владата била основана по смртта на Адолф Хитлер на 30 април 1945 за време на Битката за Берлин. Била раководена од Карл Дениц како Рајхсканцелар и Јохан Лудвиг Шверин фон Крозиг како премиер.
Црква „Рождество на Пресвета Богородица“ - Мал Град
Рождество на Пресвета Богородица или само Пресвета Богородица (Kisha e Shën Mërisë Maligrad) — православна пештерна црква на островот Мал Град во Преспанското Езеро. Островот се наоѓа во македонската област Мала Преспа, во состав на Општина Пустец. Денес ѝ припаѓа на Горичката митрополија и прогласена е за споменик на културата на Албанија.
Црквата е посветена на Рождеството на Богородица и низ вековите претрпела доста промени, за што сведочат трите зачувани натписи. Најстариот, сместен во апсидата, е од 1345 г. На него се запишани првите ктитори на храмот — Бојко и сопругата Евдокија. Вториот е од 1369 г. и се наоѓа северно од внатрешноста на западната врата, над ликовите на Св. Константин и Елена. На него се зборува за обновувачите на црквата — благодорникот Кесар Новак, сопругата Калија, синот Амирал и ќерката Марија. Третиот натпис е од 1607 г. когато надворешната фасада е одново насликана со композицијата „Страшниот суд“.
Во црквата има фрески и грчки натписи од 1369 г. Има фрески на семејството на Новак и Калија.
Зографите на црквата се припадници на Костурската ликовна школа од втората половина на XIV век. Нивни дела се живописите на црквата „Св. Атанасиј Музачки“ во Костур и „Исус Христос Животодавец“ во с. Борје кај Горица.
Ренат Јанбаев
Ренат Јанбаев (руски: Ренат Рудольфович Янбаев, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК Локомотив Москва.
Јанбаев својата професионална кариера ја започнал во 2001 година како играч на ФК ЦСКА Москва. Во сезоната 2003 бил на позајмица во ФК Анжи Махачкала. Во 2005 настапувал за ФК Химки, 2006 во ФК Кубањ Краснодар, за да во 2007 потпиѓе за ФК Локомотив Москва.
Interscope Records
Interscope Records е американска издавачка куќа во сопственост на Universal Music Group. Седиштето на издавачката куќа се наоѓа во Санта Моника, Калифорнија. Interscope Records е основана во 1990 година, а денес преку неа се издаваат записите на повеќе од 146 изведувачи.
NGC 1514
NGC 1514 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Персеј, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1514 се споменува и како OCL 398.
Откривање
Објектот е откриен на 28 декември 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1514 е од видот II1m. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,4 m. NGC 1514 има само една позната привидна димензија, која изнесува 12'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 9 м 57 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 49° 30' 54".
Свети Спас (Свети Николе)
Свети Спас — археолошко наоѓалиште во Свети Николе Наоѓалиштето претставува некропола од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 500 м од центарот на градот во јужен правец и во близината на наоѓалиштето Рудина. Претставува терасеста височинка (кота 309) на која, со градежните работи за локалниот ТВ-репетитор бил откриен и отворен гроб – тип циста, од монолитни плочи од песочник и со димензии од 1,87 × 0,78 × 0,81 м. Покојникот бил положен на плеќи врз исто таква монолитна плоча. Најдени се две монети, едната на Диоклецијан а другата на Константин. Може да се претпостави дека во оваа некропола биле погребувани жителите од населбата на местото Рудина. Наодите се чуваат во Народниот музеј во Св. Николе
Бураѓа
Бураѓа (Μελιάδι, Мелиjади) — село во Општина Катерина во округот Пиерија, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 27 километри западно од градот Катерина и на 22 километри јужно од центарот на општината, Елафина.
Селото се наоѓа на надморска височина од 236 метри.
Демографија
Селото за првпат на пописите се споменува во 1928 година кога бројот на жители изнесувал 48. На пописот од 1940 година живееле 183 лица, 1951 година во селото биле евидентирани 158 жители, во 1961 година во селото живееле 340 жители, во 1971 година имало 308 жители, во 1981 - 308 жители, и во 1991 година - 248 жители. Денеска, населението на селото е 103 жители според пописот од 2011 година.
Гаргантуа
„Гаргантуа“ (француски: La vie tres horrifique du grand Gargantua pere de Pantagruel) — роман на францускиот писател Франсоа Рабле од 1534 година, дел од циклусот „Гаргантуа и Пантагруел“.
Постанокот на книгата
Во прологот на „Гаргантуа“, Франсоа Рабле им кажува на читателите дека романот го пишувал додека јадел и пиел, односно за него не трошел посебно време. Исто така, тој ги советува читателите дека, наспроти привидната несериозност, во романот ќе најдат скриена наука, која ќе им открие возвишени тајни и тајни стравотии поврзани со верата, политичката состојба и стопанскиот живот. Иако романот се вика „Гаргантуа и Пантагруел“, всушност најпрвин била напишана книгата посветена на Пантагруел (1532), а деве години подоцна го напишал и делот во кој се опишува животот на Гаргантуа. Дури во подоцнежните изданија, приказната за синот Пантагруел била поставена по приказната за таткото Гаргантуа. Идејата за овој роман Рабле ја добил од едно мало анонимно дело за џинот Гаргантуа, а истовремено неговите популарни алманаси полни со шеги и необични случки му донеле голем успех, покажувајќи му го начинот на пишување.
Содржина
„Гаргантуа“ се состои од песна насловена „На читателите“, пролог напишан од авторот и 57 глави.
Џинот Гаргантуа бил син на Грангузиј и на Гаргамела, ќерка на кралот на Пеперутките. Гаргантуа поминал 11 месеци во стомакот на мајка му, а се родил за време на една голема гозба и пијанка, кога Гаргамела се прејала месо и добила болки во стомакот. Тогаш, Гаргантуа излегол од нејзиното лево уво и наместо за заплаче, како сите бебиња, тој посакал да пие. Поради неговата големина, него го доеле со млеко од 17.913 крави, а за го облечат биле потребни стотици аршини платно. Гаргантуа бил облечен во бело (како симбол на радоста) и во сино (како симбол на небото). Кога наполнил пет години, Незајаз изнајмил учител кој го воспитувал Гаргантуа повеќе од 40 години.
По смртта на неговиот учител, Гаргантуа добил нови педагози и бил испратен во Париз на школување. Таму, Гаргантуа најпрвин се качил на кулата на Богородичната црква и почнал да мокри врз народот при што погинале 260.418 луѓе, а потоа ги уркал камбаните за да ја украси својата огромна кобила, голема колку шест слона. Сепак, тој ги вратил камбаните, а потоа времето го трошел на јадење, пиење, играње и безделничење. Меѓутоа, неговиот учител Понократ започнал да го воспитува на најдобар начин и Гаргантуа ги научил сите науки, уметности, занаети и воени вештини.
За тоа време започнала војна меѓу кралот на Лерне, Пикрокол и кралот Грангузиј, предизвикана од сосема банална причина: пекарите од Лерне оделе на пазар да ги продадат своите погачи, а некои жители на кралството на Грангузиј им ги зеле погачите кои ги платите по пазарната цена. Тогаш, војската на кралот Пикрокол упаднала во земјата на Грангузиј и направила пустош. Кралот Грангузиј се обидел спорот со својот долгогодишен пријател да го реши по мирен пат, но наговорен од своите воени старешини, Пикрокол не сакал примирје. Затоа, Грангузиј го повикал Гаргантуа да дојде да ја брани татковината. Со својата мала дружина, Гаргантуа успеал да го победи бројниот непријател, а во борбите особено се истакнал калуѓерот Јован, кој успеал да зароби еден висок непријателски старешина. И во таа прилика, кралот Грангузиј се покажал многу великодушен, зашто го ослободил заробеникот и му подарил големо богатство. Потоа, Гаргантуа го нападнал кралот Пикрокол и ја уништил неговата војска, но кралот успеал да побегне. По победата, Гаргантуа ги ослободил непријателските војници и уште им дал паричен надомест за изгубеното времеа, а исто така богато ги наградил и своите војници. Поради големите воени заслуги, на калуѓерот Јован му изградил огромен манастир, а него го поставил за независен опат. Притоа, манастирот сосема отстапувал од верските начела: во него живееле мажи и жени заедно, калуѓерите биле многу убави и целото време го посветувале на читање, свирење, воени вештини и занаети, а сите биле потполно слободни и се однесувале според принципот „Прави што ќе посакаш“. Во темелите на манастирот била напишана гатанка во вид на пророштво, во кое се претскажувало дека на земјата ќе дојде човек кој ќе ги раскара луѓето, потоа ќе настапат потоп и голем пожар, по што преживеаните ќе продолжат да живеат во среќа.
Осврт кон делото
Во романот се забележуваат неколку елементи: Најпрвин, во делото се слави радоста на животот и се повикува на негово уживање на сите начини што ни се дадени од природата. Во основата на романот стојат култот на природата и култот на животот, а кон крајот на делото Рабле дава слика на едно идеално општество, претставено преку манастирот на Телемската опатија чие основно начело е: „Прави што ќе посакаш“ (Fay ce que voudras). Имено, Рабле сметал дека на човекот формиран со добро образование и воспитување треба да му се даде слобода на дејствувањето. Оттука, тој дава остра сатирична осуда на сето она што го спречува слободниот развој на личноста, осуда на застареното средновековно образование, како и осуда на аскетизмот и на апсурдните закони. Оттука произлегуваат и педагошките идеи на Рабле, изложени во описот на младиот Гаргантуа, кој инсистирал на спој меѓу образованието (знаењето) и воспитанието (моралната поука) комбинирани со хигиена и со физичка активност. Овие ставови, особено спојот на духовното и физичкото вежбање, делуваат многу модерно. Притоа, во духот на хуманизмот, Рабле се залагал за потполно знаење, т.е. за совладување на сите науки и вештини, а ја истакнувал и користа од практичната настава. Во таа смисла, делот во кој е опишано воспитувањето на Гаргантуа претставува мала педагошка енциклопедија при што Рабле се јавува како далечен претходник на современата педагодија, особено со залагањето за техничко образование. Исто така, низ описот на војната меѓу кралевите Грангузие и Пикрокол, тој ги искажал своите хуманистички и пацифистички идеи за братска соработка меѓу народите.
Томино Село
Томино Село — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Потекло на името
Маалската структура на селото и поделеноста на истото за прославување на сенародниот верски празник Водици и празникот Света Варвара (или само Варвара) како семеен, основано ја потврдуваат легендата која е пренесувана од колено на колено, а која за настанувањето на селото вели: „На сегашната локација на селото најпрво, по бегството од уништениот град Закамен во Малесија, се населил некојси Томо со своите синови Лозин, Бурад и Коритјан. Поради тој факт Томо станал епоним за името на селото, а неговите синови епоними за трите маала: Лозиновско, Бурадовско и Коритјановско, како што и денес се нарекуваат. Секое од овие маала за прослава на празникот Водици претставува засебен крст што значи се празнува заедно во кругот на родот што потекнува од епонимот на маалото, додека пак сите семејства во трите маала ја славаат истата семејна, домашна слава Варвара, според традицијата на преземање од претходната генерација, односно во случајот од епонимот на селото по пат на делби. Четвртото маало во селото е наречено Станоовци, според името на епонимот Станоја кој се доселил од кај Шкодра во денешна Албанија и имал ковачки занает. И ова маало го слави празникот Водици како општ верски празник, но бидејќи епонимот не потекнува од родот на Томо, ова маало ја слави семејната слава Свети Ѓорѓија.
Постои и друга легенда според која селото името го добило по името на третата сестра на Крале Марко по име  Тома, која изградила град на врвот од томиноселската планина Козјак познат како Кале Кула, од кој постојат и денес остатоци, наводно што служел за одбрана и засолнување од зулумќари и други натрапници.
Географија и местоположба
Атарот зафаќа површина од 10,2 км2. На него шумите зафаќаат површина од 558 хектари, на пасиштата отпаѓаат 327 хектари, а на обработливото земјиште 119 хектари.
Местоположбата на селото е на источните падини од планинскиот масив што се протега во правец север-југ од планините Сува Гора, Добра Вода на север до Песјак на југ, опкружено со синорите на селата: Сушица и Инче од север, Горни Манастирец и маалото Василковци од исток, Тополница од југ и југозапад и село Туин од запад.
До селото се стигнува по магистралниот пат Македонски Брод-Самоков и локалниот пат од Долни Манастирец преку Василковци до Томино Село што е единствен пат за патување со моторно возило. Релјефот на синорот на селото е изразито планински подложен на ерозивни случувања и тешко пристапен особено во неговиот планински дел.
Историја
Атарот на селото бил населуван и во постари времиња, на што укажуваат имињата на повеќе месности како на пример: Старо Село што се наоѓа на северната падина на ридот Сукалоец, спроти селото од северна страна, потоа месноста Горно Село, што се наоаѓа на околу два километри западно од селото, потоа Гркови куќишта, високо на планината Подишта над селото, потоа месноста викана Гробишта на ридот длабоко во томиноселската планина Бачилишта, каде се наоѓаат неистражувани некрополи и на крај постојат остатоци од населба на ридот Дрење источно од селото каде се откривани темели од ѕидана населба како и некропола на поширок простор на самиот врв од висорамнината.
На денешното место на Томино Село постоела стара средновековна населба, која, според легендата, настанала со доселување на неговите први жители од опустошениот град Закамен, кој се наоѓал во областа Малесија помеѓу Струга и Дебар во западна Македонија.
Првпат, Томино Село се спомнува во пописниот дефтер на турските вилаети, за даночни обврзници од пописот извршен во 1467/68 година. Во тоа време во селото имало 11 домаќинства. Во пописот на даночни обврзници извршен сто години подоцна во 1568/69 година во турскиот дефтер се наведени имињата на домаќините на 19 домаќинства и 12 неженети жители и тие како даночни обврзници.
Селото припаѓало на Кичевската каза, а било во владение на Али-бег.
Во век, Томино Село било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
Значајно од историски аспект за селото е вклученоста на неговите жители во револуционерните движења на македонскиот народ. Уште во времето на предилинденскиот период, заради подготовка на Илинденското востание во текот на 1902 година селото го посетиле Дамјан Груев и Ѓорѓи Сугаре и при тоа бил создаден револуционерен комитет од три члена: Грујовски Наумче-началник, Премчевски Стојан и Јовановски Јован-членови.
Во селото е создадена и комитска чета што ја сочинувале, Јовановски Јован-војвода, Кофиловски Стојо, Симоновски Мирче и Димитриовски Совронија-комити и др. Голем број жители од селото земале учество за жал, на страната на окупаторите во Балканските војни како и во Првата светска војна во кои петнаесет томиноселци ги дале своите животи: Аце Трендафилоски, Младен Србиноски, Боге Стојчевски, Пејо Јаневски, Здраве Здравески, Софронија Маркоски, Димко Јанески, Стојан Премчески, Јован Јованоски, Смилко Столески, Илија Руфчески, Стеван Грујовски, Мисајле Миланоски, Трпе Трајковски и Јованче Ѓорѓиоски.
Од страна на врховистичка чета на ВМРО, на Бадник (6 јануари) во 1916 година на месноста Дервишка Нива на патот Македонски Брод-Прилеп, 103 лица од Поречието набедени за соработка со српската власт се заклани, меѓу кои и следните томиноселци: Милорад Танкоски, Стојо Манески, Здраве Наумоски, Аце Миленкоски, Данило Миланоски, Јован Стојкоски-учител во селото и уште три засега неидентификувани лица.
Во Втората светска војна и народноослободителна војна за македонскиот народ во периодот 1941-1944 година, Томино Село се наоѓало под окупација на Бугарија, со стационирана бугарска воена единица, со задача да ја чува границата со Италија и квислиншка Албанија и да внимава на населението. Есента 1944 година во селското училиште, од страна на Првата македонско-косовска ударна бригада е организирана Прва партизанска болница на македонско-косовската и поречка бригада за лекување на ранети борци од поширокиот реон. Во таа војна зеле учество поголем број на жители од селото од кои седуммина ги дале своите животи:
Други учесници во Народноослободителната војна и револуцијата во Македонија: Стојмир С. Ристески, Лубе Г. Дамчески, Стојанче Б. Трајаноски, Ристе Дукоски, Ѓорѓија Т. Трендафилоски, Костадин Ј. Симоски, Раде В. Лозаноски, Елена М. Златаноска, Софронија Настоски, Ефтимија Трпески, Стојмир Ѓонески, Стојчески С. Миливој, Стојмир Настоски, Богољуб Јандрески, Митија Митаноски, Аце Митаноски. Сите со своите семејства отселени во селата Јабука и Качарево крај Панчево во Банат.
Стопанство
Селото има мешовита земјоделска функција.
Томино Село е село од планински тип со мешано земјоделско-сточарско стопанисување. Во главно покрај земјоделието скоро секое домаќинство се занимавало и со сточарство при што се одгледувани овци, кози и говеда. Како главни земјоделски производи биле житата и градинарските растенија. Значајно место заземало и овоштарството, особено застапен бил костенот, но како спореден извор на приходи. Жителите од ова село во размената со останатиот свет во главно учествувале со костенот, при што ги пополнувале потребите од лебно жито и сточна храна.
По Илинденското востание и ова село го зафаќа бранот на печалбарството како последица на сиромаштија од опустошувања и репресалиите. Поголем број на печалбари во тајфи оделе во Влашко. Секоја тајфа имала свој водач. Посебно се истакнувала тајфата на Сиљан Н., кој предводел околу 50 печалбари. Тие биле ценети и барани по балканските метрополи. Печалбарството го раздвижувало и носело промени во начинот на животот во селото во поглед на исхрана, облекувањето, како и согледување на потребата од описменување.
Денес, во селото напуштено е и земјоделието и сточарството, така што ниту се ора, ниту коси трева за стока, па земјата што некогаш била обработувана постепено ја освојуваат шумите. Сето тоа како причина што нема со тие активности кој да се занимава. Денес се егзистира од пензиски примања, собирање на шумски плодови, лековити билки и други извори.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Томино Село имало 320 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Томино Село имало 320 жители.
На крајот од Втората светска војна, селото броело 59 куќи со над 250-300 жители. Во 1946 година државата спроведе колонизација на население од пасивни краишта при што и од Томино Село се отселиле во Војводина 23 семејства. Новото време, по завршувањето на Втората светска војна донело можности за помасовно школување на новите генерации кои по школувањето го напуштале селото заради вработувања во разни места на земјата со што започнува постепеното стареење на селото и намалување на неговите жители. Тоа доведува и до напуштање на одредени стопански дејности, како обработка на земјата, намалување на сточниот фонд, а и намалување на новородени деца што во осумдесеттите години на минатиот век доведува и до затворање на основното четиригодишно училиште. Во 1996 година во селото има 54 жители од кои дел пензионирани повратници и воглавно стари луѓе.
Селото е мало и е населено со македонско население. Така, во 1961 година броело 212 жители, а во 1994 година само 56 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Томино Село имало 44 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 18 жители, од кои 16 Македонци и 2 лица без податоци.
Родови
Томино Село е македонско село.
Родови во селото се:
Општествени установи
Во Томино Село, уште во 1904 година во просторија на куќа во сопственост на манастирот Св. Богородица, што се наоѓала во дворот на сегашната постоечка училишна зграда е отворено основно четиригодишно училиште. Прв учител во селото бил некојси Герман. Во 1924 година во селото е изградена зграда на училиштето, која и денес постои. Поради отселување на младите жители, селото постепено останува без подмладок, поради што во 1980 година училиштето престанува да работи. Во текот на НОБ училиштето било користено за привремена партизанска болница.
Самоуправа и политика
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Манастирец, во која влегувале селата Горни Манастирец, Долни Манастирец, Драгов Дол, Инче, Томино Село и Тополница.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Долни Манастирец, во која покрај селото Томино Село се наоѓале селата Горни Манастирец, Горно Крушје, Долни Манастирец, Долно Крушје, Драгов Дол, Слатино и Тополница.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0241 според Државната изборна комисија, кое е сместено во месната заедница.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 19 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 18 гласачи.
Иселеништво
На крајот од Втората светска војна во 1945 година селото броело 59 куќи со над 250-300 жители.
Во 1946 година државата спровела колонизација на население од пасивни краеви заради населување на имотите од напуштените села од страна на старите жители во Војводина. Од Томино Село се отселиле 23 семејства. Дванаесет од тие семејства добиле земја и се населиле во селото Јабука, а единаесет во селото Качарево и двете во близина на градот Панчево.
По ова помасовно отселување од селото, настапува периодот на постепено напуштање и отселување од селото на сите што во новото време се посветија на образованието и други занимања поради што се населуваа таму каде што секој ќе најдеше работа. Стопанските дејности кои во селото беа застапени почнуваат да стагнираат и да замираат. Најголем број на отселени од Томино Село покрај колонизираните, ги има во главниот град Скопје,особено во населбата Драчево, како и на други места низ земјата и пошироко. Карактеристично е што нема отселувани во далечните земји, како САД, со исклучок на едно лице во Австралија.
Шинзо Абе
Шинзо Абе (安倍 晋三; — ) — јапонски политичар и двапати премиер на Јапонија.
Аби бил најмладиот премиер во јапонската историја и прв премиер на Јапонија роден после Втората светска војна.
Животопис
Абе потекнува од едно од најугледните јапонски политички семејство (неговиот дедо Кан Аве и татко му Шинтаро Абе биле исто така угледни политичари). Преку сопругата Јоко Киши е поврзан со некогашниот премиер на Јапонија Нобусуке Киши.
После студиите во Јапонија и САД, во 1979 година се вработил во претпријатието „Кобе стил“. Од 1982 работел во Министерството за надворешни работи на Јапонија, занимавајќи се со политиката во склопот на Либерално-демократската парија. Во 1993 година првпат е избран за пратеник во народното собрание на Јапонија.
На 20 септември 2006, партијата го предложила како кандидат за нов премиер, па на 29 септември 2006 го заменил дотогашниот премиер Џуничиро Коизуми.
Оставка на местото премиер на Јапонија поднел на 12 септември 2007 година, а го наследил Јасуо Фукуда. На изборите во 2012 г. повторно ги добива гласовите за премиерското место од неговиот претходник, Јошихико Нода, стапувајќи на функцијата на 26 декември 2012.
По вториот мандат и оставката, Абе бил заменет на премиерското место од Јошихиде Суга почнувајќи од 16 септември 2020 г. Продолжил со својата политичка активност сè до неговиот атентат за време на кампања.
Атантат
На 8 јули 2022 г. Абе бил застрелан додека држел говор на митиг во Нара, и подоцна истиот ден им подлегнал на повредите откако настапил срцев застој. Полицијата го привела осомничениот сторител Јамагами Тецуја за кој се смета дека го застрелал поради незадоволство од неговите почитички дејства. Тецуја е поранешен припадник на Јапонската морнарица.
Требино
Требино — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во крајниот јужен дел на територијата на Општина Македонски Брод, на источните падини на планината Песјак. Селото е ридско, на надморска височина од 660 метри. Од градот Македонски Брод е оддалечено само 2 километри.
Атарот зафаќа површина од 8,7 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 714 хектари, на пасиштата отпаѓаат 76 хектари, а на обработливото земјиште само 62 хектари.
Историја
Во век, Требино било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото нема развиена земјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Требино имало 65 жители, сите Македонци муслимани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Требино имало 16 жители, христијани.
Требино е мало село, населено со македонско население, коешто во 1961 година броело 211 жители, а во 1994 година 204 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Сланско имало 198 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 133 жители, од кои 130 Македонци, 1 Албанец и 2 лица без податоци.
Родови
Требино е македонско село.
Според истражувањата од 1926 година, родови се:
муслимански:
Православни:
Муслиманите биле постари во селото.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Македонски Брод.
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Брод, во која влегувале селата Брод, Девич, Дреново, Латово, Сланско, Суви Дол и Требино.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Брод, во која покрај селото Требино се наоѓале селата Брод, Девич, Дреново, Грешница, Латово, Сланско и Суводол.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Брод.
Во периодот 1957-1965, селото се наоѓало во некогашната општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0233 според Државната изборна комисија, кое е сместено во основното училиште.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 142 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 140 гласачи.
Иселеништво
Пред да биде муслиманско село, Требино било православно. Стари православни иселеници од селото имало во Латово, Миокази, Речани, Букурешт, муслиманите се иселувале во Кичево и Турција.
NGC 3447
NGC 3447 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3447 е од видот SBdm/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 15,5 m/лм2. NGC 3447 има привидни димензии од 3,8' х 2,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 3447 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32694. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1429. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 463.
Кучкар (Лагадинско)
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри североисточно од градот Лагадина и на 4 километри западно од Висока, на Богданска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 610 метри.
Историја
Во XIX век Кучкар е турско село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 140 жители Турци. Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Галини.
Демографија
Во 1928 година селото броело 130 жители. , додека во 1940 година селото броело 156 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 127 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 152 жители, во 1971 година имало 48 жители, во 1981 година имало 87 жители, додека во 1991 година имало 107 жители. Денеска, населението на селото е 161 жител според пописот од 2001 година.
Наото Кан
Оженет е со роднината Нобуко и имаат два сина.
Список на ѕвезди во соѕвездието Овен
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Овен, надолно подредени според сјајноста.
Разум
Разум е способноста за свесното придавање смисла на нештата, за воспоставување и верифицирање на факти и за менување или оправдување на вештините, институциите и верувањата врз основа на нови или постоечки информации. Разумот е тесно поврзан со такви карактеристични дејства на човекот како филозофија, наука, јазик, математика и уметност и обично се смета за конечна одлика на човечката природа. Концептот на разумот понекогаш се нарекува рационалност, а понекогаш дискурзивен разум, што е спротивно на интуитивниот разум.
Разумот или „резонирањето“ (односно „расудувањето“) е поврзано со размислувањето, спознанието и интелектот. Разумот, како и навиката или интуицијата, е еден од начините со кој размислувањето доаѓа од една идеја до друга сродна (поврзана) идеја. На пример, со негова помош рационалните битија се разбираат меѓусебно во однос на размислувањето за причината и последицата, вистината и лагата, како и тоа што е добро, а што лошо.
Базичен индекс
Базичните индекси (или индексите со постојана база) претставуваат такви релативни броеви кои ја изразуваат релативната големина на појавата во тековниот период спрема базниот период.
Овие индекси го изразуваат движењето на појавата, измерено спрема нивото што го имала таа појава во еден определен временски термин земен како базичен период.
Формула
Ако членот на временската низа, односно големината на појавата, во базичниот период  ја означуваме со yb тогаш базичните индекси ги добиваме според следната формула: каде што:
Земајќи го за база избраниот податок и ставајќи ги во однос сите останати податоци со базниот, ја добиваме временската низа на броевите изразени во единиците на базичниот податок. Множејќи ги овие броеви (односи) со 100 ја добиваме серијата на базичните индекси изразени во проценти (бодови).
Пресметаните базични индекси во однос на својата база секогаш '''се изразуваат во проценти. '''Меѓутоа, разликата на два базични индекси не покажува проценти, туку индексни бодови.
Наоѓање на базичните индекси
Изнаоѓањето на базичните индекси ќе го илустрираме со податоците дадени во следнава табела:
Добиениот износ на базичниот индекс над 100 покажува релативен пораст, а под 100 релативно опаѓање на појавата во однос на нејзиното ниво во базичниот период. Треба да се напомене дека пресметаните базични индекси во однос на својата база секогаш се изразуваат во проценти. Така, на пример, индексот на бруто-домашниот производ (БДП) во 2005 година во износ од 106,96 покажува пораст за 6,96% во однос на 2000 година. Базичниот индекс во 2002 година (96,29) во однос на 2000 покажува намалување на БДП за 3,71%. На ист начин се толкуваат и останатите базични индекси во однос на својата база. Меѓутоа, разликата на два базични индекси не покажува проценти туку индексни бодови. Така, на пример, БДП во 2005 е поголем од БДП во 2004 година за 3,92 индексни бодови. Бидејќи 2000=100 тоа значи дека 196,222=100, односно 1.962,22=1 индексен бод, а 3.92 индексни бодови изнесуваат 7,683 милиони денари за колку што е поголем БДП во 2005 година во однос на БДП во 2004 година. Тоа значи, дека индексните бодови ја искажуваат апсолутната, а не релативната разлика на оригиналните (емпириските) податоци изразена со помош на големината на базата, бидејќи секој индексен бод претставува стоти дел од големината на базата. Базичните индекси можеме да ги дефинираме како индекси на развојот, бидејќи го изразуваат развојот на појавата во набљудуваниот временски период во однос на базичниот период. Тоа значи дека индексните броеви со постојана база можат да се користат за компарирање и анализа како и оригиналните податоци од кои се пресметани. Доколку имаме статија на базични податоци, без оригинални податоци, од нив можеме да ги пресметаме базичните индекси, а исто така, можеме од дадените базични индекси да ги пресметаме верижните индекси.
Проблеми при изборот на базичната големина
Изборот на базата при пресметувањето на базичните индекси претставува мошне одговорна и сложена работа, односно за да би се извршил добар избор на базниот период треба добро да се познаваат одликите на набљудуваната појава. Бидејќи базичниот податок на временската низа се зема како мерило за споредување, тоа значи дека не е секогаш сеедно кој податок ќе го користиме како база. Поради тоа при изборот на базичниот период треба да се води сметка за варијациите на наљудуваната појава. Како базичен период треба да се земе оној член на временската низа кој со својата големина го репрезентира нивото на наљудуваната појава. По правило тоа е оној временски период или момент во кого набљудуваната појава покажува барем приближно просечно ниво во својот развој. Во земјоделството, на пример, за базична година не треба да се земе ниту сушна, ниту родна година. Затоа при пресметување на индексот на земјоделското производство за база се зема просечно производство во тригодишен или петгодишен период, или производството во годината кога е остварено “нормално” производство. Не треба, исто така, да се земе за базична годината или периодот во кои биле исклучителни “вондредни” прилики (војни, големи поплави, земјотреси и сл.). Тоа значи, доколку се поизразени цикличните варијации на набљудуваната појава и доколку се поголеми осцилациите во динамиката на појавата, доколку е поприсутен проблемот при изборот на базата за споредување. Значењето на правилниот избор на базата се состои во тоа што податокот кој се зема за база ја определува големината на пресметаните индекси. Ако големината на набљудуваната појава во базичниот период е мошне мала или голема, индексот ќе покажува деформирана слика за нејзиниот развој-нереално голем пораст или опаѓање. Треба да се има предвид фактот дека изборот на постојана база не може да биде конечен. Тоа произлегува од таму што во текот на временскиот период доаѓа до промени во структурата на масата. По правило структурата на масата повеќе ќе се менува доколку базичниот период е временски поодадалечен од набљудуваниот период. Поради тоа како база се зема периодот којшто не е многу оддалечен од набљудуваниот (тековниот)  период. Кога во структурата настанат големи и значајни промени тогаш се наложува потреба од менување на базичниот период и негово приближување до набљудубваниот период. Исто така, би требало,  во базичниот период  да не се пројавуваат нагласени флуктации во цените, ниту голем диспаритет во цените. Базичниот период не треба да се најде ниту во близина на највисоката или најниската точка од циклусот на цените. Коректноста на анализата и објективноста во информирањето ја наложуваат потребата од примена на серии на индексни бројки со различна база, односно достигнатиот степен на развој на појавата во набљудуваниот временски период  да се спореди со карактеристични податоци од различни временски периоди.
Соталбо
Соталбо — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Свети Стефан (Свети Николе)
Свети Стефан — археолошко наоѓалиште во Свети Николе Наоѓалиштето претставува црква од средниот век. На источниот дел од градот се наоѓа гробишната црква Св. Стефан, изградена во 1910 година врз темели на еднокорабна црква. Пред влезот на црквата е најден масивен коринтски капител кој е прибран во Народниот музеј во Св. Николе.
Усучена парица
Усучена парица, често и бакарна парица — вид ожичување каде два проводници кои образуваат едно електрично коло, се меѓусебно усучени за да се намали електромагнетната интерференција (EMI) од надворешните извори; на пример, електромагнетно зрачење од незаштитени телефонски кабли (UTP), и преслушување помеѓу соседни кабли. Усучената парица е пронајдок на Александар Грејам Бел.