cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лудвиг Аугустинсон
Лудвиг Аугустинсон (роден на 21 април 1994) — шведски фудбалер, играч од одбраната на Севиља и на шведската репрезентација.
Биографија
Лудвиг е роден и израснал во централните делови на Стокхолм, како прво-родено дете во спортски-ориентирано семејство. Неговиот татко Ханс бил поранешен фудбалер во третата фудбалска лига на Шведска, а неговата мајка Елизабет играла одбојка на репрезентативно ниво. Неговиот помлад брат Јонатан Аугустинсон, е исто така, фудбалер и како и Лудвиг игра на позицијата лев бек.
Неговото семејство било дел од национална дебата во летото 2015 година, како и повеќето шведски репрезентативци кои доаѓаат од добро образовани семејства во побогатите населби. Критичарите изјавиле дека играчи како Аугустинсон денес се успешни заради износот на пари што семејствата ги вложуваат во нивните приватни тренинзи.
Иако играл фудбал целиот свој живот, тој се пробал и во хокеј на мраз во својата младост. Навивач е на Манчестер Јунајтед.
Во декември 2015 година, Аугустинсон се претставил како машки модел во божиќната кампања на NLY наречена The Next Generation.
Технички одлики
Модерен лев бек, добар во двете фази на играта, а меѓу најголемите негови квалитети се изведувањето на прекини, движењето без топка, темпото и тактичката дисциплина. Кариерата ја започнал како централен играч за врска, но ја сменил позицијата во лев бек на возраст од единаесет години поради големата конкуренција во средниот ред. Покрај тоа, тој бил користен и како лево крило, поради што има голема тенденција за напаѓање и често се одликува како асистент на головите за своите соиграчи.
Бромапојкарна
Аугустинсон ја започнал својата фудбалска кариера на шестгодишна возраст во екипата на Бромапојкарна во неговиот роден град Стокхолм. Тој бил забележителен талент во текот на неговите рани години, па кога бил капитен на тимот до 17 години имал проби во познати европски клубови како Борусија Менхенгладбах и Сампдорија. Откако напредувал низ младинските категории, тој заработил место во првиот тим на Бромапојкарна уште како 16-годишник во 2011 година и го направил своето деби во Суперетан (втората лига на Шведска) подоцна истата година. Со четири настапи во неговата дебитантска сезона, вклучувајќи го и дебито во домашниот куп, тој дошол дотаму да игра речиси во секој натпревар следната година, завршувајќи ја сезоната со два гола и четири асистенции. По две сезони во кои вкупно забележал 31 настап за Бромапојкарна, Аугустинсон се преселил во Гетеборг во јануари 2013 година.
Гетеборг
По доаѓањето во Гетеборг тој веднаш бил стартер на позицијата лев бек и играл во март 2013 во два натпревари од групната фаза од Купот на Шведска, кој подоцна му Гетеборг го освоил совладувајќи го Јургорден по изведување на пенали. Сепак, само неколку недели пред почетокот на првенството, тој заработил повреда на коленото додека играл за шведската репезентација под 21 година, што го оддалечила од терените пет месеци. На своето деби во Алсвенскан лигата чекал до 25 август 2013 година, кога во гостинскиот натпревар против Малме претрпел друга повреда, што значело дека ќе отсуствува во остатокот од сезоната.
Аугустинсон се вратил од својата втора повреда на време за првиот официјален натпревар во 2014 година, против Вернамо во купот на почетокот на март. Откако најпосле успеал да го заземе своето место во составот на Гетеборг, тој го постигнал својот прв гол за клубот во натпреварот од Алсвенскан, победата на гостувањето против Еребро со 4-3 на 24 септември 2014. Тој одиграл 28 натпревари во лигата таа сезона, без да биде ниту еднаш заменет, и асистирал за три гола. Подоцна заработил место и во „Тимот на годината 2014“ на Алсвенскан - врз основа на гласањето на навивачите на веб-страницата SvenskaFans.com.
Копенхаген
На 6 јуни 2014 година, Аугустинсон потпишал 4,5 годишен договор со данскиот ФК Копенхаген, на кој му се приклучил на 5 јануари 2015 година. Договорот бил склучен за тој да може да биде замена за сонародникот Пјер Бенгтсон на позицијата лев бек, поради тоа што договорот на Бенгтсон со Копенхаген завршувал на 31 декември 2014 година. Надоместокот за трансфер изнесувал 13 милиони шведски круни (приближно околу 1,4 милиони евра), што го направило Аугустинсон најскапиот бек кој некогаш бил купен од некоја шведска екипа.
Своето деби за данската екипа го направил во натпреварот од Суперлигата на Данска против Вестсјаланд, кога сезоната во данското првенство продолжила во февруари 2015; тој асистирал за првиот гол на Копенхаген во натпреварот, а подоцна и самиот тој постигнал гол, играјќи клучна улога во победата со 2-0. Ekstra Bladet го опишал настапот на Аугустинсон како „деби од соништата“, а тренерот Стале Солбакен рекол дека тоа било најдоброто деби уште од неговото деби за Копенхаген против лутиот соперник Брондби во 2000 година. Тој одиграл 15 првенствени натпревари во текот на пролетниот дел од сезоната, помагајќи му на тимот да стигне до второто место во лигата. Аугустинсон забележал шест асистенции во својата прва полусезона, со кој завршил на третото место на листата по бројот на асистенции и исто така бил дефанзивецот со најмногу асистенции во првенството за сезоната 2014–2015 - и покрај тоа што одиграл помалку од половината натпревари. Аугустинсон, исто така, играл редовно и во Купот на Данска, и постигнал еден гол и тоа од директен слободен удар во победата со 1-0 против Есбјерг во реваншот од полуфиналето. Копенхаген подоцна го освоил купот совладувајќи го Вестсјеланд во финалето играно во мај со 2-3 по продолженија, а Аугустинсон дал асистенција за првиот гол на својата екипа кој го постигнал Пер Нилсон. Освојувањето на купот била негова втора титула во кариерата, прва со Копенхаген.
Следната сезона била најуспешната за Аугустинсон во неговата кариера: тој ја освоил својата прва првенствена титула во некоја земја, а исто така бил одбранет и домашниот куп од претходната сезона, така што Копенхаген ја освоил двојната круна во Данска за сезоната 2015-2016. Во првенството, Августинсон ја одиграл секоја минута во првите 30 натпревари од сезоната, за потоа да биде одморен во последните два гостински натпревари кога трофејот веќе бил обезбеден во средината на мај. Придонесол за титулата во лигата со девет асистенции во текот на кампањата, со кои бил најдобар асистент во првенството заедно со Николај Томсен и Расмус Фалк.
Вкупно за Копенхаген одиграл 107 натпревари и постигнал 5 голови.
Вердер Бремен
На 30 јануари 2017, било објавено дека Аугустинсон потпишал за германскиот клуб Вердер Бремен, на кој ќе му се приклучи за сезоната 2017-2018 во Бундеслигата.
Дебитирал во дресот на Вердер на 12 август 2017, во победата со 3-0 над Вјурцбургер Кикерс во Купот на Германија. Една недела подоцна, дебитирал во Бундеслигата во поразот со 1-0 на гостувањето кај Хофенхајм. Својот прв гол за Вердер, го постигнал на 11 февруари 2018 во победата со 3-1 над Волфсбург на Везер. Својата прва сезона со зелено-белите ја завршил со 33 настапи (29 во првенството и 4 во купот) и еден гол.
Во сезоната 2018-2019, по одличните настапи на Светското првенство 2018 во Русија, тој бил еден од најважните играчи во тимот на тренерот Флоријан Кофелт, играјќи како стартер во сите 34 натпревари во лигата и бил заменет само двапати, постигнувајќи притоа еден гол и имал пет асистенции. Исто така ги одиграл сите натпревари и во Купот на Германија, каде Вердер стигнале до полуфиналето во кое биле елиминирани од Бајерн Минхен. Пред почетокот на следната сезона тој заработил повреда на коленото во предсезонските подготовки, поради што морал кон крајот на август да оди на операција. Се вратил на терените кон крајот на ноември, играјќи ги сите 90 минути во поразот на домашен терен (1-2) од Шалке 04. Во вториот дел од сезоната имал нови проблеми со повреди, поради што одиграл само 15 натпревари во сезоната 2019-2020. Сепак, тој се опоравил за завршницата од сезоната и постигнал гол во плејофот за испаѓање од Бундеслигата против Хајденхајм со кој му помогнал на Вердер да остане во Бундеслигата. Сепак, испаѓањето не било избегнато следната сезона, кога Вердер со поразот во последното коло на домашен терен од Борусија Менхенгладбах испаднал во 2. Бундеслига.
Севиља
Во август 2021, Аугустинсон потпишал за шпанската Севиља.
Репрезентативна кариера
Аугустинсон ја претставувал Шведска во селекциите под 17 години и под 19 години 21 пат во периодот од 2009 до 2013 година.
Во 2012 година, дебитирал за репрезентацијата на под 21 година. Со оваа репрезентација настапил на Европското првенство за играчи под 21 година 2015 во Чешка, каде го остварил својот најголем успех на репрезентативно ниво, откако Шведска го освоила првенството совладувајќи ја Португалија во финалето по изведување на пенали. Аугустинсон играл во сите четири претходни натпревари на Шведска на првенството и го започнал финалето од првата минута, во кое откако по 120 минути игра се завршило 0-0 се пристапило кон изведување пенали со цел да се одреди победникот, а Аугустинсон бил еден од сигурните изведувачи за својата земја и подоцнежниот победник на првенството.
За сениорската репрезентација дебитирал на 15 јануари 2015 година, во пријателски натпревар против Брегот на Слоновата Коска.
Во јуни 2018, тој бил повикан од селекторот Јане Андерсон да ја претставува својата земја на Светското првенство 2018 во Русија. На 27 јуни 2018, во натпреварот од последното коло од групната фаза против во Екатеринбург, Аугустинсон го постигнал својот прв гол за својата репрезентација во победата со 3-0. Со таа победа, швеѓаните минале понатаму во осминафиналето каде ја совладале, а нивниот пат на првенството завршил во четвртфиналето каде биле елиминирани со 2-0 од. Аугустинсон ги одиграл сите минути за Шведска на првенството завршувајќи го со пет настапи и еден гол.
Три години подоцна, тој настапил и на Европското првенство 2020, каде одиграл четири натпревари а неговата репрезентација била елиминирана во осминафиналето од по продолженија.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 4 јули 2021.
Рафал во небото
„Рафал во небото“ (српски: Рафал у небо) — филм на режисерот Војислав Вања Бјењаш од 1958 година. Автор на музиката е Бојан Адамич, а главните улоги ги играат: Берт Солар, Дара Чалениќ, Велимир Бата Живојиновиќ и Павле Вуисиќ.
Синопсис
Еден партизански офицер ја наоѓа својата куќа запалена, а децата убиени. Тој решава на истиот начин да му се одмазди на четникот Маливук за направеното злосторство. Меѓутоа, кога се соочува со немоќните деца, тој сфаќа дека не може да ги убие поради злосторството на нивниот татко, па наместо во нив, пука во небото...
Бапчор
Бапчор (Βαψώρι, Вапсори; по 1955 г. Ποιμενικό, Пименико ) — поранешно село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција. Од селото денес е останата само црквата „Св. Ѓорѓи“.
Географија и местоположба
Атарот на Бапчор запфаќал површина од.
Историја
Според месните преданија, Бапчор настанало од жителите на населбите Ровици, Круша и Козјак — најверојатно во средниот век. Своето име селото го добило од зборот бач, односно старешина на бачило. За време на османлиското владеење селото било место каде се криеле ајдутите. Во XVI век селото било дервенџиско. Според Христофор Ѕавела, животот во селото бил особено активен во XV-XVI век. Во XV век во селото имало 87 глави на семејствата.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Бапчор се состоело од 100 семејства и 310 жители Македонци. Во есента на 1876 г селото било нападнато од албански разбојници, но нападот бил одбиен од месните селани. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900. Бапчор имало 1080 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во селото живееле 1360 Македонци и работело егзархиско училиште.
Планинската месност Калето кај Бапчор претставувало традиционално место на летни пасишта на Каракачаните, наречени во месниот дијалект саракачани. До Втората светска војна пасиштата во калето се користеле од Каракачани од Берско, Халкидик и од околината на Лариса.
Поради активното учество на месното население во Илинденското востание, селото настрадало од страна на османлиските војски. Според писмото на водачите на востанието во Костурско, Васил Чекаларов, Лазар Поптрајков, Пандо Кљашев, Манол Розов и Михаил Розов, кое било испратено до сите странски конзулати во Битола на 30 август 1903 г., во селото на 22 август биле убиени Илија Т. Постолов (30 г.), Коста Пеов (25), Тодор Ставрески (50), Киријако Н. Жајков (60), Ѓорѓи Стојчев (50), Гиле Т. Гилев (20), Танас П. Стојчев (50), Ѓорѓи И. Огненев (60), Танас М. Гечов (60), Иван Т. Марковски (60), Дине И. Марковски (30), Јане М. Димов (60), Леко М. Димов (50), Васил Ф. Миленцев (18), Фило М. Кочов (79), Иван М. Кулавсов (60), Колевица Белчева (40), Зисовица Ставреска (70) и Елена Стасева (2). Запалени се и 13 селски куќи.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 г. биле евидентирани 1216 жители, додека на пописот од 1920 г., во селото биле евидентирани 959 жители.
Миграцијата на жителите на селото во САД била масовна по крајот на Илинденското востание. Миграцијата продолжила и во текот на двете светски војни. Една од најстарите колонии на Македонците во САД е таа во Форт Вејн, Индијана која била основана од доселеници од Костурско. Во 1912 г. преселениците од Бапчор го основале во Форт Вејн своето благотворно друштво наречено "Вич". Друштвото ги помагало со значителни средства своите соселани во Бапчор. Во 1932 г. дел од емигрантите создале и своја гранка на компанијата и во градот Рочестер, држава Њујорк. Во меѓувреме, во 1921 г. емигрантите од Бапчор учествувале во формирањето на братството Костур во Форт Вејн, кој бил домаќин при формирањето на Македонската патриотска организација во октомври 1922 г.
По крајот на Грчката граѓанска војна, селото целосно се распаднало. Населението на селото било принудено да побегне кон Македонија, додека еден дел заминале кон социјалистичките земји од Источна Европа. Грчките власти по нормализација на состојбата не го обновиле селото, додека пространите и богати пасишта кои биле во сопственост на македонските селани им бил доделен на грчки селани кои биле доселени од Епир. Иако ненаселено, името на некогашното село било преименувано во Пименико, што во македонски превод значи сточарска населба.
Од селото денес е останата само црквата „Свети Ѓорѓи“, изградена 1774–5 г. Долго време била напуштена, со заѕидана врата, за да не служи како прибежиште за бесправни преселници од Албанија. Во 2018 г. цркавата е обновена и преосветена од митрополитот Серафим Костурски.
Демографија
Во 1928 година селото броело 839 жители. , додека во 1940 година селото броело 854 жители.
Пештера на Еврипид
Пештера на Еврипид — тесна пештера, приближно 47 метри длабока со десет мали комори, на рид со поглед на Саронскиот Залив во областа Перистерија на јужниот брег на островот Саламис, Грција. Неговото име произлегува од неговата репутација уште од античко време како место каде што драматургот Еврипид дошол да ги пишува своите трагедии. Античките автори Филохор и Сатир го опишале Еврипид како мизантроп кој го избегнувал општеството демнејќи во пештера. Римскиот автор од вториот век, Аулус Гелиус, тврдел дека ја посетил „мрачната и темна пештера“ за време на неговата посета на Атина.
Археологија
Во 1990-тите, биле извршени ископувања под раководство на Јанос Г. Лолос, доцент по праисториска археологија на Универзитетот во Јанина, Епир, во соработка со Одделот за палеоантропологија на грчкото Министерство за култура.
Наодите датираат од доцниот неолит па наваму. Тие вклучуваат камени алатки и врвови од стрели; микенски погребувања; 5 век п.н.е. Атичка керамика со црна глазура; Монети од римски период и заветни фигурини; и накит од периодот на Франките, што генерално укажува на неговата долгорочна употреба како место за засолниште и обожавање. Најзабележително откритие бил фрагментарен скифос со црна глазура, кој датира од крајот на 5 век п.н.е., со буквите ΕΥΡΙΠΠ, јасно дел од името Еврипид, внимателно испишани со букви од хеленистичкиот или римскиот период. Лолос ја толкува чашата како заветна понуда за Еврипид, потврда за посветеноста на неговата поезија инспирирана во подоцнежните периоди.
Лолос ги открил и темелите на мало селско светилиште на околу 70 метри југозападно од пештерата, на патеката од брегот. Врз основа на мермерен фалус и други наоди, тој го протолкувал како светилиште на Дионис, богот покровител на грчкиот театар.
Пристап
Пештерата, неозначена, се наоѓа помеѓу населбите Перистерија и Колонес, на околу 350 метри северозападно од северниот крај на улицата Еврипид, по чиста пешачка патека. Пред пештерата има челична врата.
Лексемуел Реј Хеслер
Лексемуел Реј Хеслер (20 февруари 1888 - 20 ноември 1977) бил американски миколог. Тој бил син на Клинтон Ф. Хеслер и Лора Ајрис (моминско име Јангблод). Дипломирал на колеџот Вабаш во 1911 година и докторирал, на Универзитетот во Корнел во 1914 година.
Висенте Рејнес
Висенте Рејнес Мимо (Vicente Reynès Mimo; р. ) — поранешен шпански професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2003-2016 година.
По три сезони со екипата, Рејнес ја напуштил за да се приклучи на за сезоната 2014.
Екскалибур (филм)
Екскалибур (англиски: Excalibur) - американски филм од 1981 година, во режија на Џон Бурман кој е автор и на сценариото, заедно со Роспо Паленберг. Главните улоги ги толкуваат: Најџел Тери, Хелен Мирен, Габриел Бирн, Никол Вилијамс, Пол Џофри, Никоилас Клеј, Кетрин Бурман, Корин Редгрејв и Лијам Нисон.
Содржина
Волшебникот Мерлин (го игра Вилијамс) му помага на Утер Пендрагон (го игра Бирн) со помош на мечот Екскалибур да ја обедини Англија и тој да биде крал. Но, Утер копнее по жената на неговиот соперник и тоа го води во пропаст. Пред да умре, Утер го набива мечот во камен. Никој не може да го извади мечот освен неговиот законски наследник на престолот. Неколку години подоцна, неговиот син Артур (го игра Тери), кој не знае дека е син на Утер и дека има голема моќ, случајно успева да го извлече мечот од каменот, нешто што претходно не им успева на многу рицари. Со помош на Мерлин, Артур е прогласен за крал на Англија, а потоа тој ја основа Тркалезната маса, собирајќи ги сите чесни англиски витези...
Свиреж во осум
„Свиреж во осум“ (српски: Звиждук у осам) — филм на режисерот Сава Мрмак од 1962 година. Главните улоги ги играат: Ѓорѓе Марјановиќ, Јованка Бјегојевиќ, Јелена Жигон. Филмот бил инспириран од истоимениот албум на познатиот пејач Ѓорѓе Марјановиќ, кој во тоа време бил на врвот на популарноста.
Синопсис
Филмот претставува комбинација на драма, комедија и мјузикл, а во него се прикажува настојувањето на една филмска екипа да сними сериозна драма. Меѓутоа, инвеститорите се согласуваат да дадат пари само ако се сними нешто смешно. Така, замислената драма полека се претвора во комедија.
Апостол Вартоломеј
Свети Апостол Вартоломеј е христијански светец, еден од дванаесетте апостоли на Исус Христос. Се смета дека Вартоломеј и Натанаило се една иста личност. Како Натанаило се споменува единствено во евангелието на апостол Јован, додека во останатите три се споменува како Вартоломеј.
Заедно со апостол Филип и неговата сестра Маријамна, а во едно време заедно и со апостол Јован го проповедал евангелието најпрвин во Азија, па во Индија, Ерменија. Во Ерменија заедно со апостол Филип биле затворени. Според верувањата, во градот Јерапол имало некоја опасна змија, која надбожниците грижливо ја хранеле и ѝ се поклонувале како на Бог. Со Божјата молитва, тој, заедно со Свети Вартоломеј таа змија ја усмртиле. Со тоа врз себе го навлекле гневот на помрачените луѓе. Свети Филип бил затворен и распнат на дрво со главата надолу, заедно со Свети Вартоломеј. Тогаш, според верувањата, се отворила земјата и роголтала судијата и мнозина истомисленици како него. Луѓето, исплашени трчале да ги симнат распнетите светци, но успеале да го задржат само Свети Вартоломеј а Свети Филип веќе бил издивнат.
По ова, Свети Вартоломеј отишол во Индија, каде го проповедал евангелието на апостол Матеј, преведувајќи го на индиски јазик. Потоа се вратил во Ерменија, каде христијаните веруваат дека ја спасил ќерката на царот од лудило братот на царот наредил Вартоломеј да биде затворен и распнат на крст, а потоа му ја пресекол и неговата глава. Неговото тело, христијаните го сочувале во оловен сандак. Самиот сандак бил фрлен во морето, кое водата го донела до Липарските острови, каде епископ Агатон го дочекал и го погребал во храмот. Подоцна, моштите биле префрлени во Рим.
Едер Милитао
Едер Милитао (роден на 18 јануари 1998 година, во Сертанзињо) — бразилски фудбалер, играч од одбраната на Реал Мадрид и на бразилската репрезентација.
Технички одлики
Централен дефанзивец надарен со одлични физички предиспозиции, игра во воздухот, техника и брзина. Благодарение на својата тактичка еластичност, исто така, може да игра и странично, како десен бек. Тој е добар во давањето на вертикални додавања и во промените на насоката на нападите на својот тим.
Сао Пауло
Роден во Сертанзињо во државата Сао Пауло, Милитао започнал да игра фудбал во младинските категории на Сао Пауло во 2010 година. Своето деби за првиот тим го имал на 14 мај 2017 година, во поразот со 1–0 на гостувањето кај Крузеиро, во воведниот натпревар на Кампеонато Бразилеиро Серија А 2017. На 12 ноември 2017, тој добил црвен картон во ремито 1-1 со Васко да Гама. Во текот на сезоната во која клубот завршил на 13-тото место, Милитао забележил 22 настапи и постигнал два гола; првиот од неговите голови бил во победата со 2–1 против Виторија на 17 септември.
Порто
На 7 август 2018 година, Милитао потпишал петгодишен договор со португалскиот шампион Порто. Тој го направи своето деби во португалската Примеира лига на 2 септември, започнувајќи во победата со 3–0 на домашен терен против Мореиренсе во која тој асистирал за првиот гол на Порто, кој го постигнал капитенот Ектор Ерера. Во текот на следните натпревари, Милитао го зацврстил своето место како централен одбранбен играч во почетните единаесет на Порто, формирајќи партнерство во срцето на одбраната со сонародникот Фелипе.
На 28 ноември, Милитао го постигнал својот прв гол за клубот во победата на домашен терен со 3–1 против Шалке 04 во групната фаза од Лигата на шампионите, со удар со глава по центаршутот на Оливер Торес. На 3 јануари 2019 година, Милитао го постигнал својот прв гол во португалското првенство, во натпревар против Авеш.
Својата единствена сезона во дресот на Порто ја завршил со 47 настапи и 5 голови во сите конкуренции и бил избран во Тимот на годината на Примеира лига.
Реал Мадрид
На 14 март 2019 година, бил објавен неговиот трансфер во Реал Мадрид, кој стапил на сила на 1 јули 2019 година. За доведувањето на Милитао во својте редови, Реал му платил на Порто 50 милиони евра, а играчот потпишал шестгодишен договор со Кралевите. Тој го направил своето деби на 14 септември, влегувајќи како замена за Серхио Рамос во последниот половина час од победата со 3–2 на домашен терен над Леванте. Тој забележал 15 настапи во лигата во текот на сезоната 2019-2020, во која Реал Мадрид ја освоил титулата.
Милитао го постигнал својот прв гол за Реал Мадрид против третологашот Алкојано во шеснаесттинафиналето на Купот на Шпанија на 20 јануари 2021 година; тој го отворил резултатот со удар со глава по центаршутот на Марсело, но неговиот тим на крајот изненадувачки загубил со 2–1 по продолженија. Истата година, на 1 мај, Милитао го постигнал својот прв првенствен гол за Реал во победата со 2–0 над Осасуна.
Репрезентативна кариера
На 12 септември 2018 година, Милитао го направил своето деби за сениорската репрезентација на Бразил во победата со 5-0 во пријателски натпревар против Ел Салвадор.
Тој бил повикан за Копа Америка 2019, каде играл малку (меѓудругото поради повреда, иако и не бил највисоко рангиран во хиерархијата на селекторот Тите) само во последните 15-тина минути од финалето против Перу кое завршило со победа на Кариоките од 3-1 за нивна деветта континентална титула.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 2 ноември 2022.
Хотово
Хотово — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Хотово се наоѓа на 14 километри јужно од Свети Врач и на 8 километри југозападно од градот Мелник. Селото се наоѓа на надморска висина од 196 метри и во овој регион климата се одликува со високи температури, бидејќи овде биле измерени рекордни температури во земјата. Атарот на селото зафаќа површина од 8.796 км2.
Османлиско Царство
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 270 жители, сите Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 360 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, работело едно егзархиско училиште со 1 учител и 23 ученици.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, седум лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Редовни настани
Секоја година на 14 октомври во селото се одржува собир на жителите на селото.
Европско првенство во кошарка 1991
Европското првенство во кошарка 1991 или Евробаскет 1991 е 27. европско кошаркарско првенство организирано од ФИБА Европа. Првенството се одржало во Италија и шампион била селекцијата на Југославија.
Собата на Марвин
Собата на Марвин (англиски: Marvin's Room) — американски филм од 1996 година, во режија на Џери Закс. Главните улоги ги толкуваат: Мерил Стрип, Роберт де Ниро, Дајан Китон и Леонардо Ди Каприо. Филмот е снимен според истоимената театарска претстава на Скот Мекферсон.
Содржина
Филмот прикажува едно дисфункционално семејство, чии членови повторно се зближуваат по повод една тешка болест. Ли и Беси се сестри кои живеат во различни држави и не разговараат веќе 20 години, откако татко им доживеал мозочен удар. Но, кога Беси се разболува од леукемија, таа мора по секоја цена да ги пронајде Ли и нејзиниот син за да донираат коскена срцевина. .
Не мешај се, Џо
Не мешај се, Џо e американски филм, во режија на Питер Тјуксбери. Главните улоги ги толкуваат: Елвис Присли, Џоан Блондел и Берџес Мередит.
Содржина
Во оваа вестерн музичка комедија, Елвис присли го игра јавачот на родео од Навахо, Џо Лесен Облак. Тој и неговиот татко му даваат интересна понуда на конгресменот. Ако нивниот експеримент се покаже успешен, тие очекуваат помош за целиот народ на Навахо.
Истерувач на правда
Истерувач на правда e американски филм, во режија на Џејмс Фарго. Главните улоги ги толкуваат: Клинт Иствуд, Тајн Дели и Хери Гардино.
Содржина
Полицискиот инспектор од Сан Франциско, Хари Калахан на свој начин решава еден случај на грабеж на продавница за алкохолни пијалаци. Затоа, капетанот Бригс го деградира и го сместува Калахан во канцеларијата. Сепак, тој не останува долго време таму, зашто тој е најспособниот полицаец за решавање кризни состојби.
Список на латински изрази (целосен)
Поврзано
Locuciones latinas Liste des locutions latines Daftar Kalimat Latin Lijst van Latijnse begrippen Lista de provérbios e sentenças em latim Seznam latinskih izrekov s komentarji Список латинських виразів
Црква „Св. Никола“ - Долно Косоврасти
Свети Никола — главна селска црква во дебарското село Долно Косоврасти, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа во селото Долно Косоврасти, сместена во повисокиот дел на селото.
Историја
Црквата била подигната на стари темели во век, а возобновена во 1985 година.
Лошо момче (филм од 2001)
Лошо момче - јужнокорејски филм од 2001 година, во режија на Ки-дук Ким, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Џае-Хјун Чо, Вон Сео, Јун-тае Ким и Дук-мун Чои.
Синопсис
Хан-ки (го игра Џае-Хју Чо) е криминалец кој речиси никогаш не зборува. Еден ден, тој ја здогледува непозната девојка Сун-хва (ја игра Вон Сео) и некое време зјапа во неа, а потоа седнува на нејзината клупа. Набргу доаѓа нејзиното момче и Хан-ки си заминува, но ненадејно се враќа и долго ја бакнува девојката. Откако одбива да се извини, група војници го претепуваат. По некое време, Сун-хва влегува во книжарница, а Хан-ки и неговите двајца другари стваат паричник во нејзината близина. Таа го зема паричникот и бега, но неговиот сопственик ја фаќа и бара да му врати 10.000 долари. Притоа, тој ја принудува Сун-хва да земе заем од рекетари, а нејзиното тело служи како гаранција дека ќе ги врати парите. Откако не го враќа заемот, Хан-ки ја граба Сун-хва и ја принудува да стане проститутка. Меѓутоа, тој е вљубен во неа и постојано тајно ја набљудува додека таа ги опслужува клиентите. Исто така, и неговиот другар Мјонг-су (го игра Дук-мун Чои) се вљубува во Сун-хва и ѝ помага да побегне, но Хан-ки пак ја грабнува и ја враќа во јавната куќа. Иако ја принудува да се проституира, Хан-ки е заштитнички настроен кон Сун-хва и во една прилика претрпува тешки повреди спречувајќи еден криминалец да води љубов со неа. Еднаш, криминалецот Јун-тае (го игра Јун-тае Ким) го убива полицаецот кој ја посетува јавната куќа, а полицијата го затвора Хан-ки, кој е осуден на смртна казна. Сепак, Јун-тае се покајува и намерно претепува друг полицаец за да оди в затвор. Таму, токму во мигот кога Хан-ки го водат на извршување на смртната казна, Јун-тае ги напаѓа него и затворските чувари, а потоа признава дека тој е убиецот. Откако излегува на слобода, Хан-ки ја ослободува Сун-хва. Подоцна, тој го претепува Мјонг-су кој, пак, го прободува со нож во стомакот. Тешко повреден, Хан-ки оди на морскиот брег, каде му се придружува Сун-хва, но таа и понатаму работи како проститутка.
Прирачникот на трујачот Јанг
Прирачникот на трујачот Јанг e британски филм, во режија на Бенџамин Рос. Главните улоги ги толкуваат: Хју О’Конор, Антони Шер и Тобијас Арнолд.
Содржина
Филмот се заснова врз вистинска приказна за еден британски тинејџер, кој ги отрул родителите и колегите од работата. Греам е интелигентно момче, но многу неморално. Тој се интереира за хемијата и е фасциниран од морбидни убиства. Најпрвин, со мали дози отров, ја труе мајка си. Сепак, полицијата го открива и тој завршува во душевна болница. Поради добро поведение, тој излегува на слобода и се вработува во една фирма, каде почнува систематски да ги труе колегите. Кога еднаш ќе ги помеша шолјите со кафе, наеднаш ќе биде откриен неговиот идентитет.
Матео Монтагути
Матео Монтагути (Matteo Montaguti; р. ) — италијански професионален велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Дебар
Дебар — град во западниот дел на Македонија и административен центар на Општина Дебар, која опфаќа уште и 17 села.
Ориноко
Ориноко (Río Orinoco) — една од најголгите реки во Јужна Америка, со должина од 2.140 км. Сливот зафаќа површина од 880.000 км2, од кои 76,3% се во Венецуела а остатокот во Колумбија. Реката Ориноко и нејзините притоки образуваат значаен сообраќаен систем во источниот и внатрешниот дел на Венецуела и рамничарските делови во Колумбија.
Дебар
Се наоѓа во Дебарското Поле, покрај брегот на Дебарското Езеро. Претставува центар на крајниот западен регион, кој главно е населен со Македонци од муслиманска вероисповед и Албанци.
Ориноко
Историја
Устието на Ориноко прв го забележал Кристофер Колумбо, на своето трето патување во 1498 г, но изворот е истражен дури во 1951 г. Тој се наоѓа на венецуелско-бразилската граница, на надморска височина од 1.047 м (2.31806°N, -63.36167°W).
Делтата и притоките на Ориноко во источните долини на Апуре и Мета се истражени во XVI век од германска експедиција под водство на Амброзиј Ехингер и неговите наследници. Во 1531 г. Диего де Ордаз испловил од устието до вливот на Мета, додека пак Антонио де Берио испловил до Касанаре, до Мета, а потоа по Ориноко се вратил во Коро.
Во 1800 г. сливот го го истражил познатиот природонаучник и географ, Александар фон Хумболт. Во патувањата ги забележал речните делфини, и пишувал бројни извештаи и трудови за флората и фауната на подрачјето.
Географија
Течението на Ориноко има облик на широк елипсовиден лак околу Гвајанскиот Штит. Поделен е на четири потези со нееднаква должина:
Во устието, Ориноко образува широка делта што се разгранува на стотици реки и водотеци што течат низ мочурливо шумско подрачје од 41.000 км2. Во дождливата сезона, реката надоаѓа до ширина од 22 км и длабочина од 100 м.
Највеќето поважни реки во Венецуела се притоки на Ориноко. Од нив најголема е Карони, која се влева во Ориноко кај Пуерто Ордаз, недалеку од водопадите Љовизна. Интересен елемент на речниот систем на Ориноко е каналот Каскијара, кој почнува како ракав на Ориноко, па завршува во Рио Негро, притока на Амазон — така образувајќи „природен канал“ помеѓу Ориноко и Амазон.
Екологија
Во Ориноко живеат водни животни како амазонскиот делфин и ориночкиот крокодил, еден од најретките влекачи во светот (250 единки). Its present-day range in the wild is restricted to the Orinoco River Basin. The Orinoco is home to карипската пирана (Pygocentrus cariba).
Стопански активности
Реката е пловна по најголемиот дел од течението is navigable for most of its length, а багерското прокопување на коритото овозможува пристап за прекуокеанските бродови сè до градот Боливар на вливот на реката Карони, 435 км спротиводно. Речните пароброди носат стоки до Пуерто Ајакучо и Атурските Брзаци.
Железна руда
Во 1926 г. венецуелски инженер пронашол многу богато наоѓалиште на железна руда во сливот, јужно од Сан Феликс, на планината Ел Флореро. Целосната експлоатација на наоѓалиштето започнала по Втората светска војна, од група здружени венецуелско-американски претпријатија. Во почетокот на 1950-тите, од рудникот дневно се ископувале околу 10.000 тони рудоносна земја.
Нафтен песок
Бреговите на реката се богати со нафтен песок во т.н. „нафтен појас“, кој е потенцијална суровина за добивање на нафта во иднина.
Дебар
Потекло на поимот
Голем дел научници тврдат дека името на градот Дебар е од македонско потекло, односно со потекло и значење од македонскиот, старословенскиот и другите словенските јазици. На старословенски јазик именката дебар (дьбръ) означува долина, котлина, што соодветствува со местоположбата и околината во која што се наоѓа градот Дебар. Во Македонија постојат повеќе имиња на села, области, предели и други топоними кои се изведени од именката дебар како што е областа, а воедно и котлина, етнографски предел и општина Дебрца во Охридско, селата Дебреше (Гостиварско), Дебреште (Прилепско), Дебрец (Кајларско), Дебриште (Кавадаречко) (во постари записи и тетовското село Доброште се среќава како Дебреште), месноста Дебревник (Струмичко), со една заедничка одлика дека се наоѓаат во долини и котлини, односно подножја на планини каде започнува долинскиот или рамничарскиот дел на котлините. Исто така, македонскиот просветител, преродбеник и учител Јордан Хаџи-Константинов - Џинот во своите записи, патописи и објавени статии во педесеттите години на 19 век, често го употребува зборот дебрина, дебрини за долини и котлини. Оттаму може да се заклучи дека името (топонимот) дебар е образувано од физичкогеографски, односно орографски термини со значење долина, односно котлина. Имајќи ја предвид местоположбата на градот Дебар и Дебарското Поле, денес во најголем дел потопоено под вештачкото езеро, како и пошироката област Горни и Долни Дебар, во котлина помеѓу планините Дешат, Стогово и Јабланица, а воедно и предел каде се составуваат долините на реките Радика и Црн Дрим, со сигурност може да се заклучи дека градот го добил своето име од страна на своето староседелско македонско население и неговиот јазик, како резултат на својата географска положба.
Но сепак името Дебар се споменува уште пред доаѓањето на Словените, односно зборот Дебар ѝ е познат на историјата уште пред нашата ера. Така во „Историја Уннов“ на стр. 86 пишува: „''Во 268 година пред Христа...Готите со 6000 лаѓи и 320 000 војници влегле во Св. Гора, го опседнале Солун, дошле до Дебар каде што се судриле со римската коњаница.''..“ Од ова произлегува дека Дебар е остаток од пражителите на тоа место, со чие се нарекувала целата долина (deboros) и покраина. Оваа теза ја потврдува и чешкиот историчар Иречек, кој меѓу другото вели дека зборот не е словенски, туку произлегува од латинскиот deboros, со значење котлина, долина.
Легендите на народниот раскажувач поинаку го толкуваат потеклото на името Дебар: Во свое време Дебар бил едно големо село, чии жители се занимавале со занаети и кираџилук. Кираџиите, патувајќи по стрмните патишта ги заморувале коњите, особено кога се враќале, бидејќи биле многу натоварени. Заморените коњи тие ги терале со „Ди-бре, ди-бре! “ и со времето овој назив останал да се употребува за селиштето.
Први записи за името
Првиот пишан документ што го спомнува името Дебар е картата на Клавдиј Птоломеј, направена околу средината на II век во која се нарекува Deborus. Византискиот цар Василиј II знаел за неговото постоење, додека Феликс Петанчиќ го споменува под името Dibri во 1502.
Јастребов во „Стара Србија и Албанија“ („Споменик Српске Краљевске Академије“ кн.41) пишува: „Тој град (Дебар) и за време на Скендербега не постоел“. Скендербег ја отпочнал војната со Турците во 1444 година, што значи дека и тогаш градот Дебар не постоел. Според Јастребов, на местото на денешниот град Дебар, се наоѓало село Оровник. Ова тој го заклучува од исказите на некои стари Албанци. Меѓутоа, некој Мустафа Џуф од Лусна му кажал на Јастребова дека под Оровник треба да се подразбира месност што се простирала од денешниот Дебар на север близу до село Граждани.
Летописецот Акрополита (1257 г.) вели дека на патот од Драч, преку Мат во Дебар бил принуден да остане повеќе одошто требало, бидејќи патот бил опасен од востанатото население. Меѓутоа, овде искрснува прашањето дали под името Дебар се подразбира град или покраина. Повеќе од научниците сметаат дека овде станува збор за покраина бидејќи докази за постоењето на називот Дебар уште во XII, па и во XI век, има доста.
Пред сè, арапскиот научник Идризи во 1153 година пишува: „Патот Via Egnatia за Скопје минувал од Драч-Тирана-Дебар под долината на реката Радика, Маврови Ханови, Горни и Долни Полог преку Жеден планина за Скопје.“
Првпат градот Дебар под неговото име во географските карти е напишан во една карта издадена во 1545 година со „Dibri“. Потоа и Барлет, биограф на Скендербег во 1577 година вели „самиот бил во градот Горни Дебар“. Од ова произлегува дека при крајот на XV и почетокот на XVI век имаме сигурни податоци за потоењето на градот Дебар.
Географија и местоположба
Градот Дебар се наоѓа во Дебарската Котлина (Поле), на крајниот западен дел на Западна Македонија и воопшто на Република Македонија близу до границата со Албанија. Од Скопје е оддалечен 131 км, а најблиски градови до него се Струга (52 км) и Гостивар (71 км). Дебар лежи во југоисточниот дел на Дебарското Поле во подножјето на планината Дешат (Крчин) на надморска височина од 625 метри. Исто така Дебар е опкружен и со планините Стогово на исток и Јабланица на југ, кои го одделуваат дебарскиот крај од соседните области Кичевско и Дримкол во Струшко. Градот Дебар се наоѓа на самиот брег до вештачкото Дебарско Езеро, кое е заезерено со изградба на браната Шпилје во 1969 година на вливот (утоката) на реката Радика во Црн Дрим, непосредно на јужниот крај на градот. Планините и брдата Крчин, Тикварци и Пашина Ливада му даваат на градот прилично убав изглед.
Низ Дебар минуваат неколку рекички како Вакуфска Река, Бански Поток, Цинцароска Река и некои помали. Водата од овие реки се влева во Црн Дрим.
Климата во градот е мешовита од континентална и планинска со изразити одлики и на средоземната (средоземната) клима кои се резултат на силното климатско влијание од Јадранското Море кое доаѓа и се чувствува од запад по долината и течението на Црн Дрим. Зимите во Дебар се одликуваат со обилни снежни врнежи, а поради високите планини, јадранското влијание и постоењето на вештачкото езеро пролетта и есента се одликуваат со голема влажност и врнежи, додека летата се одликуваат со пријатна свежина.
Историја
Населувањето на Словените во Дебарската област се случува во VII и VIII век. Географските и топографските номенклатури говорат од XVII и XVIII век говорат дека Дебарската област била населена со словенско население. Така од 122 називи на селата во Дебарско, 103 носат словенски имиња, додека другите 19 имаат турски називи. До навлегувањето на Турците словенското и албанското население во дебарската област било христијанско. Но оттогаш започнува исламизирањето. Веројатно во почетокот ова исламизирање се вршело по барање на самото месно население. Тоа било предизвикано од чисто економски причини - зачувување на имотите, неплаќање даноци и добивање на разни други привилегии што им ги давала турската власт на муслиманите.
Општото движење на македонското население од селата во градот е забележано од XVII век наваму. Ова е предизвикано од честите зулуми и засилените грабежи, Најголеми иселувања се забележани од селата на Два Брата Планина. Меѓутоа, Дебар особено нараснува околу средината и при крајот на XIX век.
Во 1832 година се воведува задолжителен данок - „бедел“ за христијанското население. Тоа доведува до исламизирање на многу христијански семејства. Во тоа време станале големи преместувања од селата кон Дебар и понатаму. Ова преместување продолжува низ целиот XIX век. На местото на македонското население се населувале Албанци. Отаде во дебарските говори се среќаваат многу албански зборови. Многу македонски фамилии доселени во Дебар си ги зачувале своите семејни имиња по селата од каде што дошле, како на пример Кочишки, Броштички, Осолнички, Банишки, Раички, Макеларски, Обочки, Радоешки, Отиштански и др. Хан во 1865 години бележи дека градот Дебар имал 2 000 куќи со 10 000 жители, додека Шемседин во 1891 година запишал дека Дебар бил населен со 20 000 жители. Како што може да се забележи Дебар бил најмногу населен во XIX век, а најмногу поради тоа што градот бил важен сообраќаен крстопат и еден од најголемите македонски трговски центри. Низ Дебар минувал главниот пат Via Egnatia. Во исто врмее градот ги опфаќал сите покраини од двете страни на средното течение на Црн Дрим - од Струга до Призрен, од Тирана до Кичево и од Елбасан до Гостивар. Сето тоа му придавало големо значење на екномскиот центар на западната страна на Балканскиот Полуостров. Преку Дебар се движеле долги колони каравани во разни правци, за Албанија, Солун, Скопје. Најтесен контакт во трговски однос Дебар имал со Елбасан, потоа со Битола, Солун и Скопје. Во Дебар се внесувало жито, стока и манифактура, а се изнесувало значително количество кожи и тоа најмногу од ситна стока, потоа гајтан и земјени садови. Дебар се развивал сè до поставувањето на границата меѓу Југославија и Албанија кога неговото значење почнува нагло да опаѓа. Во тој период Дебар ја изгубил својата моќ на трговски центар.
Покрај трговијата, во Дебар било многу развиено занаетчиството. Најмногу развиени занаети биле којунџискиот, тервискиот, ковачкиот, ѕидарскиот, потоа опинчарскиот, бојаџискиот, зографскиот, казанџискиот и др. Интересно е што со занаетчиство најмногу се занимавало само македонското население, додека албанското повеќе било трговско. Околното население повеќе се занимавало со земјоделство, а помалку со сточарство. Во почетокот на XIX век во Дебарско почнува да се развива печабарството. Ова печалбарство го предизвика феудалниот поредок. Земјата се наоѓала во рацете на агите и беговите. Неа ја обработувало бедното македонско население, помалу и албанското. Наградите за вложениот труд биле мизерни. И тие требало да бараат начини за својот и опстанокот на своите семејства. Започнале масовни печалбарски миграции во Бугарија, Турција, Србија, Романија, па и во Египет и Америка. Некои од печалбарите сосема се иселувале од Дебар и останувале постојано да живеат во местата каде што работеле. Денес потомци на дебарчани има во Солун, Софија, Белград, Букурешт, а во Скопје има и свое маало - „Дебар Маало“.
Во 17-19 век многу развиена била Дебарската дрворезбарска школа. Нејзините претставници изработиле многу иконостаси во Македонија, Бугарија, Србија па дури и во Русија. Кон крајот на 19 век, во дебарскиот затвор бил затворен и измачуван од турските власти големиот македонски преродбеник Григор Прличев, кој убаво го има опишано Дебар во својата автобиографија.
Поради својот економски процут, богатството на своите жители и прочуеноста на дебарските мајстори-градители и ѕидари, во времето на Отоманското Царство постоела изреката: „Стамбол гори, Дебар го гради“.
Население
Во првиот организиран попис на СФР Југославија од 1948 година, во Дебарскиот срез имало 25.231 жител, од кои 4.698 во градот Дебар, а 20.533 во селата (Дебарско Поле, Голо Брдо, Жупа, Река, Малесија). Од етнички аспект, населението го сочинувале 14.516 (57,5 %) Македонци, 7.485 (29,6%) Албанци, 2.913 (11,5 %) Турци, 267 (1,05 %) Роми и 50 останати.
Пописот од 1991 година не бил целосно одржан во градот Дебар, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, во градот нема целосни податоци.
Според пописот од 2002 година, градот Дебар има 14.561 жител, додека новосоздадената Општина Дебар со новата организација броела 17.952 жители.
Поради тешката економска состојба последните години е зголемено иселувањето од Дебар, чии жители најчесто се иселуваат во САД.
Според пописот на населението од 2002 година, во градот имало 14.561 жител и спаѓал во групата на средни градови. Етнички гледано, населението е составено од:
Во градот се зборуваат следниве јазици :
Во Дебар се застапени следните религиски групи :
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во градот Дебар:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Населби и маала
Градот е поделен на неколку маали и тоа: Варош, Будулец, Џиматовци, Горно Тикварци, Долно Тикварци, Мазија, Вакуф, Долна Маала, Муроец, Пичаковци, Шаваец и некои други помали.