cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Охотско Море
Охотското Море е големо и студено рабно море кое е замрзнато за време на зимските месеци и често е покриено со магла. Освен на местата каде го заплискува брегот на најсеверниот јапонски остров Хокаидо на југ, ова море е опкружено со руски територии: полуостровот Камчатка, на исток, руското копно и острово Сахалин, на запад, и пристаништето на Курилските Острови, на југоисток. Морското дно постепено се спушта од север кон југ, а потоа наеднаш до длабочина над 3,000 мкон северозапад од Курилите. Приливот, одливот и струите во морето се силни, а амплитудата на приливот на некои места достигнува до 13 м. Охотското Море е многу важно за Русија како риболовен ресурс. Исто така, има и наоѓалишта на нафта и природен гас во областите на континенталниот подводен гребен на север од ова море.
СИ-ДО
СИ-ДО - битолски детски музички фестивал се роди како резултат на долгогодишната музичка традиција на Битола. Имено, во изминатиот половина век, па сè до денес, во Битола делуваа неколку организации и асоцијации коишто непосредно се ангажирани со грижата за воспитување на децата. Една од тие организации беше пионерскиот центар до 1996, а од 2005 е здружението на граѓани од областа на културата Промедиа Битола.
Историја
На иницијатива на оваа организација уште пред повеќе од две децении секоја година беше организирана една широка музичка приредба под името „Одбираме музички таленти“. На неа учествуваа деца од детските градинки и основните училишта кои имаа желба да пеат и да се натпреваруваат за најдобри пејачи помеѓу своите врсници. Интересот беше необично голем и имаше масовен одзив кај децата од сите возрасти. Организатори беа: пионерскиот дом, тогашната културно-просветна заедница, музичкото училиште и домот на културата на Битола како и некои други општествени организации и поединци. Од 1978 година манифестацијата беше наречена „Дете-фест ДО-РЕ-МИ“. Ова манифестација беше реализирана во спорската хала, а за уметничко-звучната продукција специјално беше ангажиран Славе Димитров кој за оваа прилика состави ревиски оркестар и тоа од врвни музичари (претежно битолчани) кои специјално за оваа прилика допатуваа во Битола од разни краишта на тогашна Југославија со што (бесплатно) му се оддолжија на својот град. Ова едниствено издание на Дете-фест ДО-РЕ-МИ“ како редок настан беше во живо пренесуван на програмите на ЈРТ со посредство на Македонската телевизија, додека во музичките студија на Радио Скопје беа направени снимки на сите изведени песни. Во 1991 година ова манифестација го добива денешното, многу популарно име Дете-фест „СИ-ДО“ или скратено само СИ-ДО, во чест на името на познатиот битолски музички педагог, композитор и диригент Петар Сидовски кој почина во тој период.
Детскиот музички фестивал „СИ-ДО“, во 1998 година се одржува по осми пат. Во сите тие години, во месец мај, во преполнетата голема сала на домот на културата дефилираа над стотина деца годишно - како солисти така и членови на детскиот фестивалски хор. За ова, посебен придонес имаа битолските композитори на детската музика: Петар Сидовски, Кире Костов, Миле Шерденков, Славе Димитров, Петар Ѓорѓиев - Калица, Кирил Тодоровски, Милко Лозановски, Миодраг и Марјан Нечак, Снежана Наумовска како диригент и многу други музички педагози, организатори, директори на организации и друго. Некои од музичките надарени деца учесници на овој фестивал, денес се познати пејачи на македонската естрада. Ќе останат во сеќавање повеќе детски песни во македонската музичка антологија кои за првпат беа испеани на овој фестивал: „Супер бабичка“, „Метро и жилет“ и „Ако“ (музика и аранжман Миодраг Нечак, текст Валентин Соклевски), „Рокер јас сум мила мамо“ (Миле Шерденков) и „Споменар“ (музика Миле Шерденков, текст Валентин Соклевски), „Наташа од трето три“ (Драган Каранфиловски-Бојс), „Без другар тешко е“ (Љ.Мирковски), „Анушка“ (Ристо Самарџиев), „Амадеус, Амадеус“ (Марјан Нечак), „Визба стара и гитара“ (музика Марјан Нечак, текст Валентин Соклевски), „Мамбо ча ча ча“ (Дарко Шерденков) и уште многу други. Денес, овој детски музички фестивал има значјно место во културниот живот на градот, како и многу поклоници на овој вид музика, посебно кај најмладите. Во 2005 година композиторот Миле Шерденков по иницијатива од граѓаните на град Битола и пошироко еден од првите членови од организацијата на детскиот фестивал СиДо и Дарко Шерденков ја продолжуваат традицијата така што овој фестивал прераснува на едно повисоко ниво во интернационални рамки а тоа се докажува со многубројните награди и признанија што ги добива детскиот музички фестивал СиДо. Се одржува секоја година во месец мај во центар за култура Битола. Го организира З.Г. Промедиа Битола со целосна заштита на брендот СиДо. Директор на фестивалот е Дарко Шерденков.
Врвови и корени
„Врвови и корени“ е цртан филм создаден во 1974 година од режисерот Леонид Носирев според руската народна приказна „Човекот, мечката и лисицата“.
Видео публикации
Овој цртан филм зборува за вреден човек и мрзлива и глупава мечка.
Мечката, барајќи нешто како да добие бесплатен поклон, забележала дека пролетта, вреден селанец отишол на полето - да ја ора почвата. Со заканувачко грчење, се приближила до орачот и му се заканила дека ќе го повреди доколку не ја дели жетвата. Послушниот човек се согласил, ветувајќи дека искрено ќе ги подели садниците: врвови за ѕверовите и корени за себе. Глупавата мечка не знаела дека селанецот сее репка, чекала есен, ја примила ветената реколта и се налутила многу на селанецот што ја измамил.
Следната година Селанецот посеал 'рж. Кога отишол да го ожнее, Мечката се појавила на теренот и ги побарала своите корени. Кога човекот си заминал, Мечката ги пробала корените и, се разбира, повторно била многу несреќна. А човекот си мелел брашно, печел ржани колачи и ги јадел со квас.
Видео изданија
Цртаниот филм бил објавен на ДВД во колекција на цртани филмови: „Михал Потапич“, „Сојузмултфилм“ (дистрибутер „Крупен план“).
Танемански јазик
Танеманскиот, познат и како тетавоански или тетауански, е австронезиски јазик кој се зборува на островот Ваникоро во Соломоните. Јазикот се смета за скоро исчезнат бидејќи во 2012 година само еден човек го зборувал, Лаинол Нало. Јазикот бил заменет ос теануанскиот.
NGC 5450
NGC 5450 — дел од галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5450 се споменува и како NGC 5447, part of M 101.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5450 е од видот GxyP.
Други поделби
Проучување на NGC 5450 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3852. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.
Хартмансдорф (Средна Саксонија)
Хартмансдорф (Hartmannsdorf) — општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија, близу градот Кемниц.
Грб на Саба
Грбот на Саба е усвоен во 1985 од советот на островот Саба, кога бил уште дел од Холандските Антили и го задржал грбот на со статус на "специјална општина" Саба по неговото раскинување. Грбот содржи штит со месната птица тропска бурница (Puffinus lherminieri) и со слика од самиот остров. Грбот исто така содржи риба, рибарски брод и компир, што го претставуваат риболовството, Сабанските морнари и Сабанскиот компир. Мотото на оваа територија гласи: Remis velesque (literally со весла и пловидба).
Хорхе Гарбахоса
Репрезентативно, тој го освои златниот медал на Светското првенство во кошарка во 2006, а придонесе и за сребрените медали на европските првенства во 2003 и 2007 и бронзениот во 2001. Џорхе доследно ја приоритезира репрезентацијата пред клупската игра, и настапува за Шпанија на секоја дадена прилика. Тој дури се откажа од неколку милиони долари во Торонто за да може да настапи за Шпанија на Олимписките игри во 2008
Божидар Тодоровски - Бодле
Божидар Тодороски - Бодле — македонски поет.
Животопис
Божидар Тодороски е роден на година во. Починал на 28 ноември 2001 во Скопје. Завршил Филозофски факултет во Скопје. Работел како режисер во Телевизија Скопје. Член на ДПМ од 1974 година. Автор е на книгите: Бумеранг (поезија, 1963), Неспогодии (поезија, 1974), Сонетен венец на непризнатите (1977), Диво коњче (поезија за деца, 2000), Горчлива нафора и Боемски уроци (поезија, 2000). Својата прва изложба ја има 1961 година со дела насликани со паста за чевли. Голем мајстор на цртежот со туш и молив, која техника ја научил од својот наставник по ликовно Ачевски-Аче, ненадминат мајстор на таа техника. Неисцрпен мотив му била староградската архитектура од Старата Скопска чаршија, Охрид, Кратово, Прилеп, Битола. Последната изложба ја одржува во КИЦ-Скопје, 1991 година. Во својот творечки ансамбл има отворено преку 15 самостојни изложби.
Чурулкари
Чурулкари (Curculionidae) или чурилкари се семејство на „вистинските“ чурилкаровидни бубачки. Тие се едно од најголемите семејства на животни, со 6.800 родови и 83.000 видови опишани ширум светот.
Опис
Тие се препознаваат по нивните карактеристични долги муцки и антените; но покрај ова, чурилкарите имаат значителна разновидност на формата и големината, со возрасни единки долги од 1-40 мм.
Потсемејства
Потсемејствата што некои автори денес ги сметаат за валидни:
Радила
Радила (Οδηγήτρια, Одигитрија) — село во околината на Валовишта, Серско, Егејска Македонија, Република Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа западно од Валовишта и јужно од Железничката Станица Порој, под чија и општина припаѓа(порано и припаѓало на општината Соколово), на надморска височина од 80 метри.
Историја
Неговото население во минатото било турско.К`нчов го забележал со 300 жители, а во 1913 година е регистрирано со 240, при формирањето на општината со 175, а во 1920 година со 161 жител.По нивното иселување во Турција во 1924 година тука биле сместени 45 бегалски семејства со 171 жител, колку што броело селото во 1928 година.Поради концентрација на други бегалски семејства од попасивните села сместени во близина на Радила на северните падини на Круша, селото во 1940 бележи зголемување на бројот на жители и е евидентирано со 356 жители.Меѓутоа како последица од Втората светска војна и Граѓанската војна, во 1951 година е регистрирано со 226 жители.Бројот на жителите во 1961 година повторно се качува на 312, но поради масовните иселувања во градските центри во шеесеттите години во 1971 година паднал на 131, во 1981 година на 100, во 1991 година на 53, а во 2001 на 52 жители.
Економија
Главни производи на селото се жито, памук и други земјоделски производи, а поради поволните услови за сточарење внимание му се посветува и на сточарството.
Демографија
До 1924 населението било турско, подоцна било населено со бегалци и е грчко.
Иселеништво
Во постариод период турското население емигрирало во Турција, додека пак во поново време населението емигрира во градовите.
Исак Сион
Исак Сион (Солун, 16 април 1916 - Белград, ) — учесник во НОБ од Штип, делегат на Првото заседание на АСНОМ и носител на Партизанска споменица 1941.
Животопис
Роден е во Солун. Во 1920 г. со семејството се преселил во Штип. Ја завршил Државната трговска академија во Скопје, студирал на Високата економско-комерцијална школа во Загреб, а потоа (од 1936) бил службеник во филијалата на Државната хипотекарна банка во Љубљана. Бил активист на СБОТИЧ. Во 1939 година учествува во акциите на напредните банкарски службеници во Љубљана, а во 1940 година станува член на КПЈ.
По Априлската војна во 1941 година се враќа во Штип и веднаш се вклучил во НОД. Бил во составот на Месниот комитет во Битола во 1942 година. На 11 март 1943 година, кога ги депортираат Евреите од Штип за Скопје, единствено Исак Сион, член на МК КПЈ, успева да побегне од колоната и да се засолни кај Фируз Демир. На 19 мај Сион му се приклучува на Вториот плачковички одред Гоце Делчев, а од 16 септември 1943 година се приклучува на Шарпланинскиот партизански одред. На 10 ноември се приклучува на одредот на Христијан Тодоровски Карпош во баталјонот „Орце Николов“, па во Третата македонска ударна бригада. Како заменик политички комесар во Третиот баталјон на Третата македонска ударна бригада (од февруари 1944), Исак Сион учествувал и во борбите при Пролетната офанзива, која траеше од април до јуни 1944 година. Бил делегат на Првото заседание на АСНОМ, а потоа е упатен за член на Обласниот комитет на КПМ во Штип (од август 1944) и бил секретар на Окружниот комитет на КПМ во Струмица.
По Ослободувањето бил член на ЦК на КПМ, генерален секретар на претседателот на Владата на НРМ, одговорен уредник на органот на ЦК на КПМ „Партиски живот“, вицегувернер на Народната банка на ФНРЈ во Белград, претставник на Сојузната стопанска комора во Лондон и др. Автор е на повеќе трудови од областа на монетарниот систем.
840
840 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 840 година од новата ера, 840. од првиот милениум, 40. од IX век и прва од 840-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6348 и 6349 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5590 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4600 и 4601 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1593.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 840 година се протега во 3476 и 3477, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3536 и 3537 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1383. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 225 и 226 исламска година.
Бона Сфорца
Бона Сфроца (родена на или на 2 февруари 1493 - починала на ) била војвотка на Бари, принцеза на Росано, кралица на Ерусалим и Полска како втора сопруга на полскиот крал Сигисмунд I.
Во 1518 година Бона Сфорца се омажила за полскиот крал Сигисмунд I и имале шест деца.
Бона Сфорца се одликувала со голема убавина и енергија. Уште додека бил жив нејзиниот сопруг, таа започнала да врши големо влијание во управувањето на Полското Кралство успевајќи да се отргне од големите дворјани. Како кралица на Полска Бона Сфорца е позната и со покровителство над ренесансната уметност, која благодарение на неа, започнала да продира во Полско-литванската Државна Заедница.
По смртта на Сигисмунд I, новиот крал Сигисмунд август бил принуден да се бори против силното влијание на својата мајка. Бона Сфорца имала план преку династическите бракови на своите деца да ја обедини под своја власт речиси цела католичка Европа. Во нејзините планови сепак не бил вклучен вториот брак на Сигисмунд август со литванската принцеза Барбара Радзвил. Поради тоа Бона Сфорца застанала на чело на Католичката опозиција во Полска против бракот на кралот со бидејќи принцезата била калвинистка. Тоа е причината Бона Сфорца да биде осомничена дека учествувала во труењето на Барбара Радзвил, која починала во 1551 година.
По проширувањето на конфликтот со нејзиниот син Бона Сфорца започнала да се чувствува несигурна во Полска и посакала да се врати во своите родни имоти во Италија. Плашејќи се дека при заминувањето во Италија, Сигисмунд август и забранил да ја напушти земјата. Во 1556 година Бона Сфорца успеала да ја напушти Полска откако јавно се одрекла од сопственоста над имотот во кралството. Таа сепак со себе понела 420.000 дукати, кои подоцна ги позајмила на шпанскиот крал, Филип II.
Откако ја напуштила Полска, Бона Сфорца заминала во Бари, Италија. Таму таа починала на 19 ноември 1557 година. Се смета дека била отруена по налог на шпанскиот крал кој не сакал да и ги врати парите.
Грб на Свети Вартоломеј
Грбот на Свети Вартоломеј е штит поделен на три хоризонтални траки. Во горната трака се наоѓаат три лалиња, во средната трака се наоѓа малтешки крст, а во долната трака се наоѓаат три златни круни. Под штитот се наоѓа натписот "Ouanalao". Овој грб се наоѓа и на знамето на Свети Вартоломеј.
Чеде Филиповски - Даме
Чеде Филиповски - Даме (Никифорово,,  -  во ) — македонски комунист, учесник во НОБ. Прогласен е за народен херој на 1 август 1949 година.
Рани години
Потекнува од многудетно сиромашно, печалбарско семејство на Русе Филиповски. Негов помал брат е академскиот сликар Александар Филиповски.
Веднаш по завршувањето на основното училиште, морал да го напушти селото и заедно со своите другари и соселани да оди на печалба во Белград каде работи како ѕидарски работник. Во прво време морал да ги помине сите тешкотии како чирак, носејќи цигли, малтер и друг градежен материјал. Уште како млад имал можност да се запознае со акциите што ги преземало напредното синдикално и младинско движење на Белград.
Втора светска војна
По Априлската војна во 1941 се вратил во Македонија. Бил еден од организаторите на НОВ во Мавровскиот крај, член на КПЈ и на МК на КПЈ (1941), член на РК на КПЈ за Маврово и раководител на Воениот штаб (1942), секретар на Околискиот комитет на КПМ (1943), заменик политички комесар во Мавровско-гостиварскиот партизански одред, командант на баталјон и заменик-командант на бригада (1943), член на Акциониот одбор на Народноослободителниот младински Сојуз на Македонија формиран во ноември 1943 година, заменик-командант и командант на Четириесет и осмата македонска девизија во 1944 година.
Учество во борбите
Посебно се истакнал во борбите за Кичево, Дебар, Кленоец, Пресека, Дебрца и Локов. При заземањето на Кичево на 11 септември 1943 година, бил меѓу првите борци. При вториот напад на Кичево на 1 ноември 1943 година, повторно бил во онаа група борци која влегла во укрепената касарна и заробила 10 германски офицери и војници. Во борбите на Буковиќ, во мноrу тешка положба за македонските единици, тој со уште неколку борци, со непрекината борба го штител отстапувањето на единицата и ги спасил ранетите борци.
На 11 ноември 1943 година се формирала првата македонско-косовска ударна бригада, во која бил назначен за заменик-командант. Бригадата на чие чело стоел и Чеде одела од победа во победа, во Грција, Албанија, во Македонија, Богомила, под Дебрца, повторното ослободување на Кичево и Дебар и го завршила својот победоносен од со ослободувањето на неговиот роден крај - Гостивар.
Учествувал во многу борби кај Брждани, Буковиќ, Вруток, Мегленско - Егејска Македонија, планината Голак и Стогово, борбите за Кичево и Дебар и многу други.
АСНОМ и АВНОЈ
Бил делегат на Првото заседание на АСНОМ, како претставник од Гостиварскиот крај. На истото заседание на списокот со народни претставници на АСНОМ за членови на АВНОЈ под реден број 3 бил избран и Чеде Филиnовски (работник од Гостивар).Станал потпретседател на Главниот одбор на НОМС и член на Централниот одбор на УСАОЈ.
Во подготовките за Првото заседание на АСНОМ, во април 1944 година е објавена статијата „За историскиот развиток на националноослободителното движење на Македонија од 1890 година до 1944 година“, создадените услови за свикување на АСНОМ и неговото историско значење", во која е издвоен како претставник на новата генерација борци за слобода на Македонија.
Загинал кај Радовиш на 26 јуни 1945 година во сообраќајна несреќа, при судар на неговиот мотоцикл со автомобил возејќи од Штип за Струмица.
За народен херој бил прогласен на 2 август 1949 година.
Поврзано
Училишта наречени во чест на Чеде Филиповски:
Сукре (сојузна држава во Венецуела)
Сукре е една од 23 држави (estados) на Венецуела. Главе град е Кумана. Сукре има површина од 11,800 км2 и во 2007, имаше околу 916,600 жители.
Надворешни врски
10.64556°N, -63.03889°W
Лунценау
Лунценау (Lunzenau) — град во округот Средна Саксонија, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Цвикауер Мулде, 16 километри западно од Митвајда и 18 километри северозападно од Кемниц.
Арука
Арука (португалски: Arouca) — град и општина во Северниот регион, Португалија. Населението во 2011 година изнесувало 22.359 жители, на површина од 329,11 км2.
Источнокинеско Море
Источнокинеско Море — плитко со реосечна длабочина од само 349 м. Од Жолтото Море е одвоено со замислена линија што оди до островот Чеџу кај самиот врв на Корејскиот Полуостров до утоката на реката Јангцекјанг на кинеското копно. Кон југ ова море е поврзано со Јужнокинеското Море со тесниот Тајвански Проток што се наоѓа меѓу кинеското копно и островот Тајван. Западниот дел на морето во поголем дел покрива област на континентален подводен гребен. Неговиот најдлабок дел, коритото Окинава, се протега на неколку стотици километри по должината на западната страна на островите Рјукју, на исток.
Топла струја (разгранок од струјата Куро-шио) влегува во Источнокинеското Море а исток од Тајван и се движи северно, а нејзините разграноци навлегуваат во Жолтото и Јапонското Море на североисток. Лете, топли и влажни ветрови од западниот дел на Тихиот Океан во Источнокинеското Море носат обилни дождови, понекогаш со урагани. Зиме над морето дуваат студени и суви ветрови од азиското копно.
Риболовот е еден од основните извори на приходи во оваа област, а најмногу се лови ингчун, туна, ракчиња, скуша и еден вид риби слични на јагулата. Источнокинеско Море претставува главна поморска сообраќајница до пристаништата во Јапонија и на други места во северниот дел на Тихиот Океан.
Ало, ало!
Дејствие
Сместена за време на Втората светска војна, Ало, ало ни ја раскажува приказната за Рене Артоа, Французин, кој има кафуле во селото Нувион. (Сцените во центарот на селото се снимани во Линфорд Хол, Норфолк). Германците го окупирале селото и украле сè што е вредно, меѓу што и сликата „Паднатата Богородица“ (оние кои ја гледале серијата, ја знаат како „Паднатата Богородица со големите цицки од Ван Кломп“). Командантот на градот решава да ја зачува сликата за него за да ја продаде по војната, и го тера Рене да ја крие во неговото кафé. И Хитлер ја сака сликата за него, па го праќа Хер Ото Флик од Гестапо во градот за да ја најде, но Флик се труди да ја зачува за себе.
Во исто време, кафéто се користи како скривалиште за двајца храбри, но збунети Британски авијатичари. Рене е натеран да работи за Отпорот, кои би го стрелале затоа што ги служи Германците во кафéто. Безбројните планови на Отпорот да ги врати авијатичарите во Англија, кои секогаш се неуспешни, се една од главните приказни во серијата. Како дел од плановите, Отпорот вградува радио во спалната на тештата на Рене. Оваа тајна направа за комуникација меѓу Лондон и Отпорот (под кодираното име „Ноќен сокол“ (Night Hawk)), е скриена под креветот, и како сигнал кога Лондон се јавува се поставени светилки во рачките на креветот. Насловот на серијата е инспириран од поздравите на Рене кога е на радиото/телефонот. („allô“)
Во една од пораните епизоди беше изглумена смртта на Рене, па затоа, во најголемиот дел од серијата, тој треба да се преправа како неговиот брат близнак, и да ја убеди жена му повторно да се венча со него за да си го поврати кафéто. Во меѓувреме, жена му на Рене, Едит, е барана од г-дин Алфонс, којшто има своја погребална и е растргнат помеѓу љубовта кон Едит и восхитеноста кон Рене кого смета за вистински херој на Франција.
Тирено-Адријатико 2020
Тирено-Адријатико 2020 — 55. издание на велосипедската етапна трка Тирено-Адријатико, која се одржала помеѓу 11 и 17 март како тринаесетти настан во сезоната на Светската турнеја. На 6 март 2020 година била одложена поради пандемијата на КОВИД-19 во Италија и била повторно закажана од 7 до 14 септември.
Ало, ало!
Дејствие
Овие неколку приказни се главните за време на целото времетраење на серијата, низ кои се испреплетени многу замки, физички комедии и визуелни мамки, смешни акценти, многу сексуални инсинуации и др. Секоја епизода се заснова на претходната, поради што мора да се види секоја епизода за да се разбере дејствието. На почетокот на секоја епизода, Рене раскажува во кратки црти што се случило претходно, често почнувајќи со „Како што се сеќавате...“.
Тирено-Адријатико 2020
Екипи
Бидејќи Тирено-Адријатико е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Пет професионални континентални екипи биле поканети, со што била заокружена главната група од 24 екипи. Секоја екипа настапила со по седум возачи, со што на почетокот имало 175 возачи. Од овие возачи, 152 ја завршиле трката.
Ало, ало!
Епизоди
По пилот-епизодата во декември 1982, сезона од шест епизоди беше направена и прикажана од септември 1984 па натаму. Втората, третата и четвртата сезона следеа по една годишно, секоја по шест епизоди.
Петтата сезона се состои од 26 епизоди прикажани меѓу септември 1988 и февруари 1989, а причина беше емитувањето на серијата во Америка. Но, тоа не беше успешно првиот пат (иако потоа серијата стана популарна на PBS). Како резултат на тоа, шестата сезона се состои само од 8 епизоди, емитувани во септември 1989 па натаму.
Во јануари 1990 година, Горден Кеј доживеа тешка несреќа со повреди на главата во сообраќајна несреќа. Ова ја задоцни премиерата на седмата сезона, која се состои од 10 епизоди емитувани од јануари 1991 па натаму. Осмата сезона следеше во јануари 1992, и последната, деветта сезона од шест епизоди беше прикажана во септември истата година. Во 1994, BBC емитуваше Најдоброто од Ало, ало!, компилација од клипови од серијата и неколку нови сцени со Горден Кеј и Кармен Силвера, во кои Рене и Едит зборуваат за настаните во војната.
Занимливости
Целта на серијата не беше да се исмева војната, туку филмовите и сериите коишто се направени во врска со војна, во овој случај драмата на BBC „Secret Army“ за движењата на Отпорот, која одеше од 1977 до 1979 и се засноваше на активностите на отпорот во едно кафуле во Брисел, но и била извлечена инспирација од патриотските црно-бели Британски мелодрами од 1940-тите. Улогата на Рене меѓу Германците и Отпорот е пародија на Рик од Казабланка.
Претходната комедија заснована на војна на BBC беше „Dad’s Army“.
Во 2008, германската телевизија ПроЗибн ги откупи правата за емитување на Ало, ало!, која за првпат ќе биде емитувана во Германија.
Волта а Каталуња 2019
Волта а Каталуња 2019 (позната и како Трка околу Каталонија 2019) — 99. издание на велосипедската етапна трка Волта а Каталуња, која се одржала помеѓу 25 и 31 март како деветти настан во сезоната на Светската турнеја.
Била освоена од Мигел Анхел Лопес од екипата.
Екипи
Бидејќи Волта а Каталуња е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што се заокружила групата од 25 екипи.
Поредок
На Волта а Каталуња 2019 се доделувале четири различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа и временските бонуси на средните спринтови (3, 2 и 1 секунда) и на крајот на етапите (10, 6 и 4 секунди, соодветно за првите тројца велосипедисти), предводникот ја добил бело-зелената маичка. Овој пласман се сметал за најважен на Волта а Каталуња 2019 и победникот на овој пласман се сметал за победник на трката.
Дополнително, постоел и спринтерски пласман, кој се наградувал со бело-сина маичка. Во спринтерскиот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршат на некое од првите три места на средните спринтови во текот на секоја етапа; овие средни спринтови исто така нуделе и бонус секунди за генералниот пласман. Исто така, постоел и планински пласман, каде се доделувала бело-црвена маичка. Во планинскиот пласман, бодови се добивале доколку велосипедистите се искачат на некое искачување пред другите велосипедисти, така што повеќе бодови имало на повисоките категоризирани искачувања.
Четвртата маичка го претставувала пласманот за млад возач, обележана со бело-жолта маичка. Само возачите родени по 1 јануари 1994 година смееле да се натпреваруваат во овој пласман; најдобриот млад возач во генералниот пласман бил предводник на пласманот за млад возач. Постоел и пласман за екипите, каде времињата на тројцата најдобри велосипедисти по екипа се додавале заедно; водечката екипа на крајот на трката била екипата со најниско вкупно време.
Грб на Свети Мартин (Холандија)
Грбот на Свети Мартин (Холандија) содржи штит со сонце што изгрева и мото. Штитот ги содржи судницата во Свети Мартин во центарот, граничниот споменик на десно, и портокалово-жолтиот мудрец (националниот цвет) на левата страна. Летајќи пред изгрејсонцето има пеликан, што е националната птица на Свети Мартин. Под штитот има трака со мотото на Свети Мартин на (на Латински): Semper pro Grediens (секогаш напред).
Гентјана Роки
Гентјана Роки (Gentjana Roçi, родена на 17 септември 1994 година) е македонска фудбалерка на позиција напаѓач, која моментално игра за КуПС во Наистен Лигата, главната дивизија на женски фудбал во Финска. Таа претходно играла во македонското првенство за ФК Борец и ЖФК Наше Такси, со кои исто така играла во Лигата на шампиони, и во германската втора Бундес лига за БВ Клопенпенбург. Таа е член на македонската репрезентација.
Девиза (појаснување)
Девиза (лат. devisa) може да значи:
Гесло
Гесло или мото — фраза која формално ја опишува општата мотивација или намера на една општествена група или огранизација. Геслото може да биде на било кој јазик, но најчести се локалниот и латинскиот. Владите обично употребуваат гесла на домашниот јазик. Пример за геслото на локален јазик е македонското државно (и револуционерно) гесло: Слобода или смрт.
Хералдика
Во хералдиката, геслото обично се истакнува на грбот, на лентата (на подножјето) под штитот или пак над челенката, како да речеме во шкотската хералдика. Пример за гесло на грб е геслото на кралскиот грб на Обединетото Кралство, кое гласи: Dieu et mon droit („Бог и моето право“).
Во англиската и шкотската хералдика мотата не се доделуваат заедно со грбот, туку можат да се додаваат и менуваат по желба.
Пешница
Пешница или Пештерска Река — река во Западна Македонија, притока на Треска. Таа е понорница која извира десетина метри во внатрешноста на пештерата Пешна. Оваа понорница според некои теории е Крапската Река која формира неколку езерца и водопоади во еден од најголемите пештерски системи во Македонија, за кој се претпоставува дека е долг десетина километри. Наспроти изворите се наоѓаат остатоци од разурната тврдина. Реката е долга само неколку стотини метри и во летните периоди нивото е многу ниско или целосно пресушува. Но со доаѓањето на пролетните дождови и топењето на снегот, од огромната карпеста челуст избива силен вруток. На нејзиниот краток тек видливи се траги од многу воденици, според кажувањата на месното население некогаш ги имало вкупно 23.
Јао (цар)
Јао (кинески:尧) (2353 - 2234 п.н.е.) бил легендарен цар на Кина, еден од Тројцата возвишени и петте цареви. Иако името на кинески му е Јаотанг-ши (陶唐氏), родно име му е Ји Фангхсун (伊放勳) или И Чи (伊祈). Тој бил втор син на царот Ку и царицата Чингту (慶都). Познат е и како Танг Јао (唐堯).
Цар Јао се смета за совршено морален владетел-мудрец, Неговата добронамерност и трудољубивост служела како пример за подоцнежните цареви. Во раните ракописи ги наоѓаме Јао, Шуен и Ју како историски личности, додека денешните историчари веруваат дека тие ги претставуваат поглаварите на племињата здружени во хиерархиски систем на управа во преодниот период од родовски патријархат во феудализам.
Според една легенда, Јао станал владетел на 20 годишна возраст, а починал на 119 години. За свој наследник го одбрал Шуен, кому исто така му ги дал двете ќерки за жени.
Еден од неговите бројни придонеси е измислувањето на играта го, како забава за неговиот син кој бил прилично нискоинтелигентен идиот.
ПУ „Кирил и Методиј“ - Побожје
Основно училиште „Кирил и Методиј“ (официјално: Подрачно основно училиште „Кирил и Методиј“ - Побожје; скратено: ПОУ „Кирил и Методиј“) — подрачно основно училиште во селото Побожје, составен дел на истоименото училиште во селото Кучевиште.
NGC 5451
NGC 5451 — дел од галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
ПУ „Кирил и Методиј“ - Побожје
Училиштето е именувано по словенските просветители Светите Кирил и Методиј.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во непосредна близина на главната селска црква „Св. Петка“.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
NGC 5451
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5451 е од видот GxyP.
Други поделби
Проучување на NGC 5451 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3852. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.
Грб на Свети Мартин (Франција)
Грбот на Грб на Свети Мартин (Холандија) содржи брод, палма, патка, сонце и натписот "Ville de Saint Martin".
Поврзано
Collectivity of Saint Martin
Зајда
Зајда (Sayda) — град во округот Средна Саксонија, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа 24 километри јужно од Фрајберг и 28 километри северно од Хомутов.
Машка кошаркарска репрезентација на Шпанија
Кошаркарската репрезентација на Шпанија е претставник на Шпанија на меѓународни кошаркарски натпреварувања. Репрезентацијата на Шпанија има бројни успеси кои вклучуваат прво место на Светското првенство во кошарка во 2006 и второ место на Европското првенство во кошарка во 2007.
Селекција
Европско првенство 2007.
NGC 858/1
NGC 858/1 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 858/1 се споменува и како ESO 478-13, MCG -4-6-16, AM 0210-224, IRAS 02102-2242.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 858/1 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 858/1 има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 12 м 30,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 22° 28' 17".
Други поделби
Проучување на NGC 858/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8451. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 309; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5861. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1287.
Трептовер Толензевинкел
Трептовер Толензевинкел (Treptower Tollensewinkel) — општинска заедница во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Алтентрептов.
Општинската заедница Трептовер Толензевинкел се состои од следниве општини:
839
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6347 и 6348 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5589 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4599 и 4600 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1592.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 839 година се протега во 3475 и 3476, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3535 и 3536 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1382. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 224 и 225 исламска година.
Паг
Паг е еден од островите во хрватскиот дел на Јадранско Море. Климата на островите е претежно средоземна, населението главно се занимава со полјоделство, риболов и туризам. Од полјоделството најзастепено е лозарството и одгледувањето на маслинки. Овој остров зафаќа површина од 285 km2. Населението, според пописот во 2001 изнесува 9.059. Главен град на островот е Паг.
Административни поделби
Островот Паг е единствениот хрватски остров кој е поделен помеѓу две жупании. Северниот дел на островот се наоѓа во Личко-сењската, а јужниот дел (Паг, Општина Колан и Општина Повjана) во Задарската жупанија.
Со воспоставувањето на жупаниите во 1992 година, целиот остров и припаднал на Личко-сењската жупанија, што предизвикало отпор во јужниот дел на островот. Пред осамостојувањето на Хрватска, островот гравитирал меѓу Риека и Задар, со тоа што автомобилите на целиот остров имале риечки регистарски таблички.
Со новиот закон за подрачјата на жупаниите од 1997 година, островот бил поделен помеѓу двете жупании и поголемиот, јужниот дел со градот Паг и Општина Повjана припаднал на Задарската жупанија. Општината Колан била формирана во 2003 година со одвојување од областа на градот Паг.
Население
Најголемиот дел од населението на островот Паг, го сочинуваат Хрватите со 98%. Останатите 2% ги сочинуваат Срби и Словенци.
Чакавски се зборува на местата Новаља, Лун, Стара Новаља, Колан, Мандре, Шимуни, Кустиќи и Зубовиќи.
Цакавски се зборува на местата: Паг (град), Метајна, Кошљун и Пробој.
Шчакавски се зборува на местата: Повљана, Горица, Врчиќи, Стара Вас, Дињишка, Влашиќи, Смоквица и Мишковиќи.
Димитар Влахов
Димитар Влахов (Кукуш, 8 ноември 1878 - Белград, 7 април 1953) — македонски револуционер, општественик и државник. Бил деец на Македонската револуционерна организација, Народната федеративна партија, Солунската социјалистичка федерација, ВМРО (Автономистичка), ВМРО (Обединета), Бугарската комунистичка партија, Комитерната и Комунистичката партија на Југославија.
Рани години
Тој е роден во Кукуш, Егејска Македонија. Неговиот брат е револуционерот Христо Влахов. Во периодот од 1894-1897 година учел во Солунска машка егзархиска гимназија. Подоцна завршил средно образование во Првата машка гимназија во Софија, а потоа станал учител во Белоградчик. Образованието го продолжил во Германија и Швајцарија каде учел хемија, а таму почнал да се движи и меѓу социјалистичките кругови. Во тоа време тој станал и член на БРСДП и гравитирал околу Македоно-одринската социјалдемократска група, а стапил во контакт и со анархистите од Македонскиот таен револуционерен комитет. Во 1903 година дипломирал на Софискиот универзитет.
Есента 1903 година се вклучува во македонското национално-ослободително движење. Во 1904 година кратко време е член на ЦК на ТМОРО и раководител на ТМОРО во Солун. Уапсен е во 1904 година и останува во затвор до 1905 година.
Младотурската револуција
По Младотурската револуција, во есента 1908 година е избран за пратеник во отоманскиот парламент, како претставник на левицата на македонското ослободително движење. Пред влегувањето во Отоманскиот парламент не го владее турскиот јазик (единствениот на кој можело да се зборува). Во тој период многу брзо го совладува јазикот. Од тој период забележани се неговите говори за самоволието на младотурската власт над македонското население (1910) и говорот за заштита на националните малцинства (од 1911).
Учествува во редактирањето на весникот „Единство“ кој бил орган на дејците од Струмичкиот револуционерен округ на ВМОРО. На основачкиот конгрес на Народната федеративна партија во август 1909 година е избран за претседател на Централното биро на партијата и станува еден од нејзините најистакнати членови. Набрзо влегува во судир со Јане Сандански и во јануари 1910 година го исклучува од членство на партијата. Не зема учество на Вонредниот конгрес на НФП во април 1910 година, на кој санданистите избираат ново раководство на партијата. Од летото 1910 година станува член на Солунската социјалистичка федерација.
Балканските војни и Првата светска војна
По Балканските војни револуционерната дејност ја продолжува во емиграција. Во своите „Мемоари“ пишува дека имал неповолно мислење за Димитрија Чуповски и неговата дејност во која се вели дека биле „во улога на руската завојувачка политика на Балканот во однос на Македонија и дека за списанието „Македонски глас“ дека бил издаван со руски пари.
Помеѓу двете светски војни
По завршувањето на Првата светска војна ја вршеше должноста бугарски генерален конзул, прво во Одеса, а потоа во Виена. Во 1920 година Влахов бил избран за резервен член на ЦК на ВМРО (Автономистичка), како претставник на левото крило. По тоа време тој бил испратен во Варна од Тодор Александров за да оствари контакт помеѓу ВМРО и Советска Русија. Врска му бил Крсто Раковски, негов кум и истакнат работник на Коминтерната. По нарачка на ВМРО Влахов, заедно со зетот на Тодор Александров - Михаил Монев заминале во јули 1923 година за Москва. По враќањето Влахов подготвил извештај во кој се рефлектирало дека СССР симпатизира на македонското ослободително движење и има желба контактите да продолжат. Влахов бил еден од член-основачите е на Македонскиот научен институт во 1923 г. Во 1924 година тој бил испратен со препораките на ВМРО како трговски претставник на Царството Бугарија во Виена.
Во 1924 година е еден од организаторите на потпишувањето на т.н. Мајски манифест во Виена со кој ВМРО се согласува да дејствува заедно со комунистичките партии од Балканот. По потпишувањето на Мајскиот манифест, со кој се обиде да ги смири спротивставените водачи на ВМРО, Димитар Влахов бил отповикан од бугарската влада. Манифестот очигледно бил комплетиран на 29 април 1924 година, но неговото публикување е одложено и виси во воздух во очекување на враќање на Тодор Александров во Софија за да ги консултираат другите партии таму. По пристигнувањето во Софија неговите следбеници го убедиле да го повлече својот потпис во интерес на самата ВМРО која не би смеела да си дозволи да изгуби толку „способен“ водач во тој критичен момент. Александров поради тоа го известил Влахов и Петар Чаулев да го суспендираат објавувањето на Манифестот и веднаш да се вратат во Софија.
Влахов одбива да постапи така и се вклучи во формирањето на ВМРО (Обединета). Несогласувајќи се со терористичките методи на ВМРО, кое во тој период потпадна под влијание на Ванчо Михајлов и дегенерира во пион на бугарските и италијанските планови за ширење на Бугарија на Балканот, Влахов ги изложи своите идеи во неговата позната книга „Балканска федерациja“ во која се вели: „Интегрализмот е големосрпска идеја, федерализмот - југословенска, а федерацијата има за нас смисла до толку до колку ние преку неа би можеле да го видиме нашиот заветен идеал - слобода на нашата татковина...“
Влахов не беше ориентиран ниту кон Бугарија, ниту кон Југославија (која тогаш водеше политика на крут централизам), туку кон Советскиот Сојуз, со чија помош тој се надеваше да постигне обединување на јужно-словенските народи каде Македонија би формирала одделна, автономна федерална единица.
На крајот на 1933 година Балканскиот секретаријат на Коминтерната решава да го постави за разгледување македонското прашање. По спомени на присутниот на седницата Димитар Влахов, таму е решено да се довери подготовката на резолуциjaта за прашањето на двајца Полјаци кои немале поим од оваа проблематика. Со помош на Влахов сепак била изготвена Резолуција на Коминтерната од 1934 година за македонското прашање и таа била е одобрена од Политичкиот секретаријат на Коминтерната на 11 јануари 1934 година. Самата резолуција е усвоена од Извршниот комитет на Коминтерната во февруари 1934 година. Од Коминтерната одлуката за македонска нација се пренесува на ВМРО (Обединета) и во април 1934 година весникот „Македонско дело“ го објавило текстот на резолуцијата.