cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хелголанд
Географија
Хелголанд се наоѓа на 46 километри од германскиот брег и се состои од два острови: населениот главен остров во вид на триаголник (1 км²) на запад и Дине (Düne, хелголандски: de Halem) на исток. Името Хелголанд најмногу се однесува на првиот остров. Дине е малку помал од првиот остров, околу 0,7 км², со помала височина и опкружен од песочни плажи. Не е постојано населен, но денес таму се наоѓа Хелголандскиот аеродром.
На главниот остров се наоѓаат мали плажи во северниот и јужниот дел, а во северниот, западниот и југозападниот дел островот достигнува височина од 50 метри. Во северозападниот дел се наоѓа познатата знаменитост на Хелголанд: Ланге Ана (Lange Anna („Долга Ана“ или „Висока Ана“) — осамена карпа висока 47 метри.
Двата острови биле поврзани до 1720 година, кога природната врска била уништена од силна поплава. Највисоката точка на главниот остров достигнува 61 метар над морето.
Иако културно е поблизок со Северна Фризија во истоимениот германски округ, двата острови се дел од округот Пинеберг, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн. Главниот остров има развиено пристаниште и често е посетувано од јахти.
Клима
Климата во Хелголанд е океанска, скоро целосно ослободена од полен и со тоа идеално за луѓе алергични на полен. Бидејќи нема поголемо копно во близина, температурите ретко паѓаат под -5 °C дури и во зима. Истовремено, зимните температури можат да бидат повисоки отколку во Хамбург за 10 степени, бидејќи студените ветрови од Русија се ослабени. Додека пролетта вообичаено е ладно, есента во Хелголанд е често подолга и потопла отколку на копното. Најниската температура некогаш измерена на Хелголанд била -11,2 °C во февруари 1956 година.
Геологија
Островот Хелголанд е геолошка необичност; присутноста на карактеристичните црвени седиментни карпи на главниот остров во средината на Германскиот Залив е необична. Тоа е единствена таква група на карпи долж континенталниот брег на Северното Море. Самата група е постара од белите кредести карпи на островот Дине. Всушност, малите кредести карпи близу Хелголанд, наречени witt Kliff („бели карпи“), се верува дека исчезнале од островот кон почетокот на век, кога поплавите целосно ги еродирале карпите.
Знаме
Знамето на Хелголанд е многу слично на неговиот грб — тоа е трибојно знаме со три хоризонтални ленти, од горе до долу: зелена, црвена и бела. Секоја од боите има симболично значење, прикажано во неговото мото:
Постои и алтернативна верзија во која зборо Sand („песок“) — заменет со Strand („плажа“).
Историја
За Германскиот Залив и областа околу островот се знае дека биле населени од праисторијата. Камени алатки биле откриени на подножјето на морето околу Хелголанд. На Оберланд биле видливи праисториски могили до крајот на век и ископувањата откриле скелети и артефакти. Исто така, праисториски бакарни чинии биле најдени под водата близу острово; овие чинии најверојатно биле направени на Оберланд.
Обично се вели дека името Хелголанд означува „Света земја“. Меѓутоа, Енциклопедија Британика ја опишува оваа теорија како „сомнителна“, насочувајќи го потеклото на „Халаглун“ (Hallaglun) или „Халигланд“ (Halligland), односно „земја на брегови, покриен и непокриен“.
Традиционални стопански дејности на островот биле рибарството, ловењето птици и фоки, уништување на бродови и — многу важно за многу прекуморски сили — насочување на прекуморските бродови до пристаништата на Ханзата, како Бремен и Хамбург. Во некои периоди, Хелголанд бил одлична почетна точка за огромни улови на харинги. Поради тоа, до 1714 година, островот повеќепати бил освојуван од Данска и Војводството Шлезвиг, освен еден период кога бил под контрола на Хамбург. Во август 1714 година бил освоен од Данска и останал дански до 1807 година.
На 11 септември 1807 година, во текот на Наполеоновите војни, кралскиот носач 1805 ги однел писмата од адмиралот Томас Мекнамара Расел до адмиралитетот на империјата во кои се објавила капитулацијата на Хелголанд на Британците. Хелголанд станал средиште на шверцот и шпионирањето против Наполеон. Данска тогаш службено се откажала од Хелголанд и го предала на Џорџ III со Килскиот договор (14 јануари 1814 година). Илјадници Германци дошле во Британија и се приклучиле на Кралската германска легија преку Хелголанд.
Во 1826 година, Хелголанд станал приморска бања и наскоро станал омилено туристичко одредиште за хановерската богата класа. Островот исто така ги привлекувал уметниците и писателите, особено од Германија и дури од Австрија, кои уживале во слободата на добрата (британска) управа, вклучувајќи ги Хајнрих Хајне и Август Хајнрих Хофман фон Фалерслебен. Станал прибежиште на револуционерите од 1830-тите и Ноемвриската револуција.
Британија ги предала островите на Германија во 1890 година со договорот Хелголанд-Занзибар. Обединетата Германија била загрижена странските поседи кои можеле да имаат влијание на западниот влез на стратешкиот Килски Канал, тогаш уште во изградба, како и на другите поморски објекти во областа, и извршила размена.
Хелголанд има важно место во историјата на проучување на орнитологијата и особено во разбирањето на преселбата на птиците. Книгата „Хелголанд, орнитолошка опсерваторија“ од Хајнрих Гетке, објавена на германски јазик во 1890 година и на англиски јазик во 1895 година, имала сериозно влијание на идните студии на преселбата на птици.
век
За време на Германското Царство, островите станале главна поморска база, а во текот на Првата светска војна цивилите биле евакуирани на копното. Првата поморска битка во војната, Битката во Хелголандскиот Залив, се водела во првиот месец на војната. Островјаните се вратиле во 1918 година, но во текот на нацистите поморската база била возобновена. Концентрацискиот камп Хелголанд, нацистички камп на островот Олдерни, бил именуван по островот.
Вернер Хајзенберг (1901–75) првпат ја создал равенката за неговата слика на квантната механика додека бил на Хелголанд во 1920-тите. Додека бил ученик на Арнолд Зомерфелд во Минхен во почетокот на 1920-тите, Хајзенберг првпат се сретнал со данскиот физичар Нилс Бор. Тој и Бор оделе на долги прошетки низ планините и расправале за падот на постоечките теории поради новите експериментални резултати на квантната структура на материјата. По овие расправи, Хајзенберг се впуштил во неколкумесечно интензивно теоретско истражување, но без некој особен успех. На крајот страдајќи од тежок напад на алергија од полен, се повлекол на островот Хелголанд (без дрва и полен) во летото 1925 година. Тука ја поставил основата на квантната теорија.
Во 1937 година започнала изградбата на големиот проект „Хумершере“ со кој се предвидувало проширување на постоечките поморски објекти и враќање на големината на островот во времето од пред 1629 година. Проектот бил главно напуштен по почетокот на Втората светска војна и никогаш не бил завршен.
Втора светска војна
Областа била средиште на воздушната битка во Хелголандскиот Залив во 1939 година како резултат на британските напади кон германските пловила во областа. Областа често била бомбардирана од британското воздухопловство.
При Втората светска војна, цивилите останале на главниот остров и биле заштитувани од сојузничките напади во карпести склоништа. Во текот на претпоследниот воздушен напад, на 18 април 1945 година, биле користени 969 сојузнички воздухоплови, островот бил евакуиран. Најголем дел од 128. жртви во овој период биле припадници на антивоздушните единици.
Експлозија
мини|Почесна поштенска марка на Германската пошта во чест на враќањето на Хелголанд во 1952 година
На 20 декември 1950 година, двајца студенти и професор од Хајделбершкиот универзитет, Рене Лојдесдорф, Георг фон Хацфелд и Хубертус цу Левенштајн го посетиле островот и подигнале разни германски, европски и локални знамиња на островот. Студентите биле уапсени од британската војска и вратени назад на копното. Настанат започнал движење за враќање на островот на Германија кое добило поддршка од германскиот парламент. На 1 март 1952 година, Хелголанд бил вратен на Германија и на поранешните жители им било дозволено да се вратат. Први Март е службен празник на островот. Германските власти морале да исчистат огромна количина на недетонирана муниција, да го обноват главниот остров и повторно да ги изградат куќите пред да биде повторно населен.
Денес
Исто така, постои станица за спасување и барање на германската поморска служба на Хелголанд.
Орнитолошкото наследство на Хелголанд исто така било обновено, а Хелголандската птичја опсерваторија е управувана од Орнитолошкото работно здружение Хелголанд (Ornithologische Arbeitsgemeinschaft Helgoland), која била основана во 1991 година.
Снабдување со струја
Пред 2009 година, кога островот бил поврзан со копнената мрежа со морски кабел, електричната енергија на Хелголанд била добивана од локална централа на дизел.
Хелголанд бил дел од проектот GROWIAN, голем проект за ветерни турбини. Во 1990 година била поставена турбина од 1,2 мегавати. Покрај техничките проблеми, турбината не била обезбедена од громови и осигурителните компании не ја покривале штетата. Проектот за ветерна енергија бил сметан како пропаст од месното население и бил прекинат. Морскиот кабел, кој сега е во употреба, е долг 53 километри и е еден од најдолгите кабли за наизменична струја во светот и најдолг од овој вид во Германија. Кабелот завршува на германското копно кај Санкт Петер-Ординг.
Планови за проширување и ветер
Плановите за проширување на островите со враќање на земјата се појавиле помеѓу 2008 и 2010 година. Локалната заедница гласала против проектот.
Од 2013 година е направен нов индустриски објект на јужното пристаниште. E.ON, RWE и WindMW планираат да започнат со големи морски ветерни паркови крај Хелголанд. Местото било исчистено од остатоците од муниција.
Патни ограничувања
Постојат неколку возила на Хелголанд. Постои специјален член во германскиот закон за сообраќај (Straßenverkehrsordnung) кој забранува употреба на автомобили и велосипеди на островот. Ниедна друга областа во Германија нема никакви ограничување за општата употреба на возила, иако и на други острови во Северното Море, како Балтрум, е забранета употребата на автомобили и мотори.
Освен локалното амбулантно возило и малите противпожарни камиони, други возила на островот на електричен погон се неколку камиони, главно за пренос на материјали. Тротинетите понекогаш се користат како замена за велосипедите.
Островот го добил првото полициско возило на 17 јануари 2006 година. Дотогаш островските полицајци се движеле пеш или на велосипед (кои им биле дозволени и се изземени од општата забрана).
Маргот Бенгтсон
Маргот Бенгтсон (родена 1943 година) е шведски психолог и читател по психологија на Лундскиот универзитет. Таа е позната по своите истражувања во развојната, социјалната, феминистичката и критичката психологија, особено со истражувањето за полот, моќта, идентитетот и социјалната класа.
Бенгтсон докторирала психологија на Лундскиот универзитет во 1983 година и била назначена за Читател по применета психологија на Лундскиот универзитет во 1986 година. Нејзината рана работа „се фокусирала на тоа како потребите на општеството, жените да влезат во работната сила се разликуваат со трендовите во психолошките истражувања за разликите во половите“. Нејзината подоцнежна работа „ги следела интеракциите помеѓу поголемите политички промени и промените во родовиот идентитет на шведските млади“.
Хамурабиев законик
Хамурабиевиот законик (создаден ~ 1760 п.н.е.) е еден од првите збирки закони (законици или кодекси) и најдобро зачуваниот пример на овој вид на документ од Месопотамија. Создател на законикот е Хамураби. Претходни збирки на закони се Законикот на Ур-Наму, крал на Ур (~ 2050 п.н.е.), Законикот на Ешуна (~ 1930 п.н.е.) и Законикот на Липит-Иштар од Исин (~ 1870 п.н.е.).
Законикот стоел јавно, на очиглед на секој; така, никој не можел да се оправдува дека не го познавал законот. Меѓутоа стручњаците претпоставуваат дека во тоа време ретко кој обичен граѓанин знаел да чита.
Историја
Хамураби (~ 1810 п.н.е. – 1750 п.н.е.) сметал дека тој бил избран од боговите да му ги даде законите на неговиот народ. Во предговорот на законикот тој вели:
Во горниот дел од стелата, Хамураби е прикажан пред престолот на богот на сонцето Шамаш.
Закооните се нумерирани од 1 до 282 (недостасуваат бр. 13 и 66-99) и се испишани на старовавилонски на 2.5-метарска стела од црн базалт Стелата била откриена во декември 1901 во Суза, Елам, денешен Хузестан, Иран, каде била запленета од Еламскиот крал Шутрук-Нахунте во XII век п.н.е. Денес е изложена во музејот Лувр, Париз.
Хамурабиевиот законик бил еден од многуте збирки закони во древниот Близок Исток. Највеќето од овие законици произвлегле од слични култури и сродни народи во рамките на релативно мал простор, па така содржат пасуси слични еден на друг. Закониците како претходниот законик на Ур-Наму, од династијата Ур-III (XXI век п.н.е.), хетитскиот законик (~ 1300 п.н.е.) и Тората (~ 1400 п.н.е. под Мојсеј) се одликуват со сличности со Хамурабиевиот законик и другите законици од истата географска територија.
Assassin's Creed
Assassin's Creed е акциско-авантуристичка/научно-фантастична видеоигра од трето лице изработена од Ubisoft Montreal, а издадена од Ubisoft. Оваа игра беше пуштена во продажба во ноември 2007 за играчките конзоли PlayStation 3 и Xbox 360, и во април 2008 за Windows. Дејствието во играта се фокусира околу направата „Анимус“ која му дозволува на нејзиниот корисник да ги преживее генетските мемории на неговите предци.
Со користењето на оваа направа се дознаваат детали за војната помеѓу витезите Темплари и Убијците, која се одвива околу мистериозниот артефакт познат како „Парче од рајот“. Дејствието во играта првенствено зазема место во Светата земја за време на Третата крстоносна војна во 1191 година. Играта се здоби со генерално позитивни критики, и освои повеќе награди на саемот Е3 во 2006. Продолжение под името Assassin's Creed II, беше издадено во ноември 2009.
Макасарски Проток
Во протокот се влева реката Махакам на Борнео.
Долж протокот се сместени пристанишните градови Баликпапан (Борнео) и Макасар и Палу (Сулавеси). По течението на реката Махам е се наоѓа и градот Самаринда, 48 км спротиводно од протокот.
Борис Симоновски
Борис Колев Симоновски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Израснал во бедно земјоделско планинско семејство. Откако го завршил основното четиригодишно училиште, почнал да се занимава со земјоделие и сточарство, а ѝ аргатувал по туѓи имоти. Неговиот живот бил тежок и макотрпен. Со распламтување на сенародното востание активно го помагал народноослободителното движење. На 6 септември 1944 година стапил во редовите на Кратовскиот баталјон. Земал учество во борбите против Германците на Здравчи Камен и Крива Река, кога окупаторот се обидел повторно да го окупира Кратово, во кои борби бил повеќепати рануван. По борбите на Сремскиот фронт и ослободувањето на Југославија учествувал во прочистувањето од разните остатоци на квислиншките единици, четниците и усташите, во кои битки повторно бил тешко ранет. Ѝ покрај укажаната лекарска помош, на 20 мај 1945 година, подлегнал на раните.
Милан Смиљаниќ
Милан Смиљаниќ (роден 19 ноември 1986 година) е професионален српски фудбалер кој настапува на позицијата во средниот ред. Моментално е во редовите на српскиот Суперлигашки клуб, во составот на ФК Партизан.
Почетокот на животот
Милан Смиљаниќ е роден во Калмар, Шведска, бидејќи неговиот татко Бранко, кој исто така бил професионален фудбалер, во тоа време настапувал за екипата на ФК Калмар АИК.
Партизан
Милан Смиљаниќ подоцна се вратил во Србија и се приклучил во младинските редови на ФК Партизан. Под раководство на главниот тренер Владимир Вермезовиќ, тој го одиграл својот прв натпревар во лигашкиот дел против составот на ФК Сутјеска од Никшиќ, во втората полусезона од 2004–05 година.
Еспањол
На 18 јули 2007 година, шпанскиот клуб Еспањол се договорил со составот на Партизан за трансфер на Смиљаниќ. Сумата на средства за тој трансфер не била објавена, а договорот бил со важност од 5 години. Својот прв натпревар во Ла Лига (Примера Дивисион-Шпанија) го имал на 26 август 2007 година, во поразот од 0:1 на домашен терен против составот на Реал од Ваљадолид. Повеќето од неговите први две сезони во Каталонија ги поминал на клупата за резервни играчи, иако еден од неговите главни конкуренти, на истата позиција на која настапувал тимот, Иван де ла Пења, често бил повреден.
По првичните неуспешни обиди на клубот да го испрати како позајмен играч во некој од клубовите за сезоната 2009–10, Смиљаниќ првите месеци од новата сезона ги поминал само на тренинзи, без да има добиено и дрес со соодветен број. Сепак, таков потег бил договорен кон крајот на месец јануари 2010 година. Тогаш тој во месец јуни, се приклучил со статус на позајмен играч на екипата на Спортинг од Хихон.
Враќање во Партизан
Во летото 2010 година, Милан Смиљаниќ бил позајмен во неговиот поранешен матичен клуб Партизан. Откако му истекол периодот за позајмен играч, тој се вратил во Шпанија и го договорил раскинувањето на договорот со клубот од Барселона, Еспањол.
Смиљаниќ на 16 август 2011 година потпишал постојан договор со екипата на Партизан, склучувајќи договор со важност од две години.
Генчлербирлиги
На 29 мај 2013 година, било објавено дека екипата наГенчлербирлиги СК ги договорил условите со Милан Смиљаниќ за да се потпише договорот. Во тој период Смиљаниќ бил слободен агент (слободен играч). Тој се појавил на само четири натпреварувачки натпревари за време на неговиот престој во клубот. Неговиот прв натпревар во Супер лигата бил на 19 октомври 2013 година во поразот на домашен терен со резултат од 1:3 против екипата на Касимпаша СК.
Смиљаниќ бил ослободен од составот на Генчлербирлиги на 30 јуни 2015 година.
Подоцнежни години
На 30 јули 2015 година, Милан Смиљаниќ му се приклучил на составот на ФК Макаби Нетања со потпишан договор по принципот 1+1 (една сезона со можност за уште една). Тој го напуштил Израел на 9 август 2016 година, преселувајќи се заедно со сонародникот Небојша Маринковиќ во клубот од А-лигата Перт Глори ФК (Австралија). На 16 февруари 2017 година, тој го напуштил клубот со взаемно раскинување на договорот за да ги истражи можностите за настап некаде во Азија.
На 15 јуни 2017 година, Милан Смиљаниќ се вратил во израелската Премиер лига и потпишал со новопромовираниот тим од првата лига, екипата на Фк Хапоел Ашкелон.
Партизан, трет пат
Во месец јуни 2018 година, Смиљаниќ по трет пат се вратил во својот матичен клуб, обврзувајќи се на двегодишен договор. Во месец јуни 2019 година бил назначен за заменик капитен на составот на Партизан од Белград.
Репрезентација
По сезоната 2006–07, Милан Смиљаниќ бил повикан од првиот тренер на Србија за играчи до 21 година, Мирослав Ѓукиќ, за да биде дел од неговиот тим за Европското првенство на УЕФА 2007 година. Тој ѝ помогнал на државната репрезентација да заврши како вицешампион (второ место) на турнирот, веднаш зад домаќинот Холандија.
Милан Смиљаниќ својот целосен прв натпревар за сениорската репрезентација на Србија го имал на 22 август 2007 година, во поразот од 2:3 против репрезентацијата на Белгија во Брисел. Тоа бил натпревар од квалификациите за УЕФА ЕВРО 2008. Во месец јули наредната година тој бил избран за да настапува во тимот од 18 играчи за Летните олимписки игри 2008. На чело со тренерот Ѓукиќ репрезентацијата на Србија на тие олимписки игри се рангирала на последното место во нејзината група.
Наредната година, Смиљаниќ се појавил на Европското првенство за играчи до 21 година во 2009 година и тоа како капитен на тимот. Неговата репрезентација не успеала да го повтори успехот од претходното првенство одржано во Холандија. Овој пат составот на Србија, на првенството одржано во Шведска, не успеала да ја мине групната фаза.
Хоакин Кортес
Хоакин Педраја Рејес (професионално познат како Хоакин Кортес; роден на 22 февруари 1969 година) е шпански обучен, балетан и фламенко танцувач.
Биографија
Хоакин Кортес е шпански фламенко танцувач. Роден во Кордоба, Кортес покажал интерес за танцување уште од својата рана возраст. Кортес и неговото семејство се преселиле во Мадрид во 1981 година. Набргу откако се преселил во Мадрид, почнал сериозно да зема професионални часови по танцување и сериозно да учи.
Во 1984 година е примен за член на шпанската престижна национална балетска компанија. Тој го обиколи светот со шпанскиот национален балет, настапувајќи на важни места како што се Метрополитен операта (Центар Линколн) во Њујорк и палатата Кремљ во Москва. За време на неговиот ангажман во шпанскиот национален балет, тој станал и главен соло изведувач познат по својата феноменална издржливост и атлетизам. Копнеејќи по поголема контрола врз својата креативност, Кортес ја формираше компанијата Joaquín Cortés Flamenco Ballet и ја започна својата прва меѓународна турнеја „Cibayí“ во 1992 година. Формирањето на сопствената компанија на Кортес му овозможи да се оддели од пуристичкиот балет и да создаде свој спој на фламенко, балет и модерен танц. Во 1995 година, покрај тоа што беше прикажан во два меѓународни филма - „La flor de mi secreto“ (Цветот на мојата тајна) и „Фламенко“ на Карлос Саура, Хоакин Кортес се впушти во тоа што често се смета за негов најуспешен потфат, „Pasión Gitana“ (Циганска страст). „Pasión Gitana“ го означи почетокот на признанието на Кортес не само за неговата моќ како танцувач, туку и како кореограф и уметнички директор. Во 1999 година, Кортес беше предмет на документарен филм и започна успешна турнеја на „Соул“ низ Северна и Јужна Америка. Во 1990-тите, Хоакин Кортес стана познат по неговите блиски врски со високопознати личности како што се Наоми Кембел, Џорџо Армани и Мира Сорвино.
Продолжувајќи во новиот милениум, фокусот на Кортес се префрли од танцување кон кореографија и уметничка насока. Тој продолжува да танцува во ограничен капацитет во живо на сцената, на филм и телевизија. Во 2000 година, доби улога во филмот „Gitano“ (Циган) и повторно во 2004 година во „Vaniglia e cioccolato“ (Ванила и чоколада). Во 2001 година гостуваше на концертот на Џенифер Лопез во Порторико. Во 2004 година, Кортес беше вклучен во меѓународната турнеја на „De Amor y Odio“ што го однесе, меѓу другите места и во Англија, Португалија, Тајланд и Њујорк. 2007 година го означи почетокот на најновиот спектакл на Хоакин Кортес, „Mi Soledad“. На 15 мај 2007 година тој настапи како гостин танцувач во високопрофесионалниот полуфинален сегмент на „Танц со ѕвездите“ на ABC.
Кортес е визуелна инспирација за ликот Vamp во серијата видеоигри Metal Gear.
Pasión Gitana
На крајот пристигнуваат туристи (филм)
На крајот пристигнуваат туристи е германски филм од 2007 година. Оваа драма е во режија на Роберт Талхајм. Главните улоги се на Александар Фелинг, Ричард Рончевски, Барбара Висоцка.
Синопсис
Оваа тивка, впечатлива драма докажува дека од сооветна временска перспектива за Аушвиц може да се раскажува разумно и со чувства.
Свен, еден млад Германец, воопшто не помислува на меморијалот на концентрациониот логор во Аушвиц кога се пријавува за цивилна служба во странство. Аушвиц за него претставува мало гратче во Полска, со чуден јазик, се разбира и најстрашниот симбол на холокаустот: најголемиот германски логор за уништување, и сè она што го слушал на часовите по историја. Отежнувачка околност е што Свен треба да се грижи за Станислав, кој преживеал во концентрациониот логор и е полн со омраза. Тој раскажува приказни-сведоштва за тоа време, поправа куфери и го шиканира Свен. На разбирање наидува само кај младата преведувачка Ања. Ања сака да го напушти градот, а Свен одлучува да се отакаже од сè. Со спакувани куфери седи на железничката станица. На крајот сепак пристигнуваат туристи, како секој ден, и Свен мора да донесе одлука...
Манолис Ангелопулос
Манолис Ангелопулос (8 април 1939 година – 2 април 1989 година, Лондон) бил популарен грчки пејач, композитор и текстописец со ромско потекло.
За време на неговото детство Ангелопулос патувал низ цела Грција со својот семеен караван од елинизирано-циганско потекло, продавајќи разновидна стока од теписи до лубеници. Камионите на караванот имале микрофон и тој почнал да ги продава овие предмети преку користење на неговиот пеачки глас преку звучниците. Откако го изгубил својот татко кога имал 13 години, тој се обидел да му помогне на своето семејство работејќи во неколку клубови. Неговиот талент за пеење привлекло многу композитори и продуценти, нудејќи му можност да ја сними својата прва песна во 1957 година.
Манолис Ангелопулос починал во лондонската болница на 2 април 1989 година, една недела пред да наполни педесет години, поради компликации од операција на срцето (троен бајпас). Тој бил еден од најпознатите пејачи во Грција.
Тој се оженил со родна Гркинка, Ана Василеу, која исто така била пејачка. Имале три деца; Елијас, Статис и Марија, чиј кум бил Стелиос Казанцидис.
Вајшлиц
Вајшлиц (Weischlitz) — општина во округот Фогтланд, во Саксонија, Германија.
Стадион Кејптаун
Стадионот Кејптаун се наоѓа во Кејптаун, Јужноафриканска Република. Стадионот бил изграден односно официјално пуштен во употреа на 14 декември 2009 година. Стадионот има сместивост од 69,070 седишта. Тој специјално бил изграден за намените на Светското првенство во фудбал кое ќе се одржи од 11 јуни до 11 јули 2010 година.
Еслебен-Тојтлебен
Еслебен-Тојтлебен (Eßleben-Teutleben) — село и поранешна општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од општината Бутштет.
Географија
Општината се наоѓала непосредна на границата со покраината Саксонија-Анхалт.
Општински единици
Поранешната општина се состоела од местата:
Сештојад
Сештојад, сејад или омнивор (од — „сè“ и vorare — „јаде“) – животно што јаде и месо и растителна храна.
Примери
Кај сештојадните цицачи забите се приспособени како за кинење на месо, така и за џвакање и мелење на растителни делови. Мечките се познати по тоа што го сакаат пчелниот мед, но се хранат и со мали животни, како што се рибите и ларвите на инсекти. Својата исхрана ја дополнуваат со растителна храна. Занимливо е дека верверицата, која инаку се храни со ореви, желади, лешници и семе од четинарски дрва, исто така ги напаѓа и птиците и нивните јајца. Човекот исто така е сештојад.
Меѓу птиците, враната и гавранот се сештојади. Посебно е познат гавранот по тоа што јаде многу разновидна храна, всушност сè што е хранливо, а може да биде и мршојадец.
Лозишта (Речица)
Лозишта — археолошко наоѓалиште во охридското село Речица. Наоѓалиштето претставува депо на накит од железно време. На околу 1 км северозападно од селото, во нивата на Танаско Митрески во 1955 година со земјоделските работи било откриено депо од 46 разн предмети (белезици, прстени, украсни петлици и др.). Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Охрид.
Космос-1793
Космос-1793 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 20 ноември 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1800 килограми. Космос-1793 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9717 км, а најмалото на 639.
Балтрум
Балтрум (во минатото Балтеринге; Baltrum или Balteringe; Baltrum) — еден од 32. Фризиски Острови и општина во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Тој е еден од седумте населени Источнофризиски Острови на работ од долносаксонскиот дел од Ваденското Море во јужниот дел на Северното Море, сместен помеѓу островот Лангеог (запад) и Нордернај (исток).
Балтрум е најмалиот остров во овој архипелаг по површина и население. Има површина од 6,5 квадратни километри и население од само 599 жители (2020).
Етимологија
Потеклото на името не е јасно објаснето. ВО 1398 година, островот бил првпат споменат како Балтеринге (Balteringe) што значи пасиште или „местото на синовите или следачите на Балтер“. Друга претпоставка е дека името потекнува од нордискиот бог Балдр – син на Один и Фриг.
Местоположба
Балтрум припаѓа на островската група Источнофризиски Острови и припаѓа на Источна Фризија. Островот има должина од пет километри и широчина до 1,4 километри. Површината на островот изнесува околу 6,5 квадратни километри, со што претставува најмал остров по површина од седумте населени Источнофризиски Острови. Најмала оддалеченост до копното изнесува околу 4,5 километри. Помеѓу островот и копното се наоѓаат калливи површини („вати“). Делови од островот и Ваденското Море припаѓаат на националниот парк „Долносаксонско Ваденско Море“.
На запад, Балтрум е одделен од Нордернај преку морскиот премин („гат“) Вихтер Ее, а на исток од Лангеог преку морскиот премин Акумер Ее. Највисока точка на островот е во средишниот дел на островот, дина за набљудување со височина од 19,3 метри.
Клима
Климата на островот Балтрум е под директно влијание на Северното Море. Во просек, температурите на островот во лето се посвежи, а во зима се потопли отколку на копното.
Историја
Географите Страбон и Плиниј Постариот обезбедуваат дека островот постоел од првиот век пред нашата ера. Во текот на ерата на источнофризиските феуди, од 1350 до 1464 година, Источнофризиските Острови припаѓале на силното семејство Том Брок. Во 1398 година, Балтрум бил споменат во документ по првпат, кога Видзел том Брок го доделиле Балтеринге на војводата Алберт I од Баварија.
Во век, Балтрум имал издолжен облик сличен на денешниот облик на островите Нордернај и Јист. Низ вековите, Балтрум изгубил огромна количина земја на својот западен брег поради ветрот и морските услови, што издолжувањето на источниот брег не можело да го надомести. Помеѓу 1650 и 1960 година западниот брег на островот се придвижил околу 5 километри кон исток, додека источниот брег се придвижил само 1,5 километри на исток. Увид од комитетот во 1650 година навел дека четиринаесетте жители на островот од тоа време биле изложени на опасност од морето. Во 1737 година имало село со црква, кое морало да биде напуштено поради засилување на песочните дини во 1800 година. Новото село, наречено „Западно село“, било населено околу 800 метри западно од денешниот западен брег (близу денешниот спруд Отхелоплате помеѓу Балтрум и Нордернај), а на исток било „Источно село“. Бура во 1825 година го поделило островот на неколку дела и го направил ненаселив.
Од 1870 година натаму, островот бил заштитен против силата на морето со повеќе нивоа на заштита. Дополнително имало брани за одбрана на изградената површина против поплавите.
На островот не постојат имиња на улиците, туку само броеви на куќите. Моментално (2009 г.) има околу 300 броеви на куќи. Нумерирањето е извршено врз основа на датумот на изградба на куќата. Така, броевите на куќите ја покажуваат историјата на градбите на островот. Меѓутоа, броевите не се менуваат, ако градбата е заменета со нова.
Туризам
Иако Балтрум станал приморско одморалиште во 1876 година, туризмот се развивал многу бавно. Од 1966 година, Балтрум станал приморско здравствено одморалиште одобрано од самата држава. Два хотели биле отворени кон крајот на век, „Хотел Кипер“ во 1892 година и „Хотел цур Пост“ во 1895 година. Пред Втората светска војна, островот бил посетуван од 5 до 6.000 луѓе. Во 1960 година, скоро 17.000 туристи го посетиле островот, а од 1970-тите имало над 30.000 луѓе секоја година во главната сезона. Покрај приближно 500 жители имало околу 3.000 гости кои постојано живееле на островот во главната сезона, со што бил исцрпен капацитетот на двете мали села.
Хилдегард Бјорк
Тора Марија Фредрика Хилдегард Бјорк (1 мај 1847 - 7 април 1920) — првата Швеѓанка која се стекнала со академска диплома. Денес се смета за женска академска пионерка во Шведска. Бјерк добила можност да се запише и да дипломира и од Лунд и од Упсала. Таа исто така имала интерес за литература и работела против проституцијата.
Животопис
Хилдегард Бјорк е родена на 1 мај 1847 година во Бро, Вермланд. Таа била ќерка на геодетот Карл Емануел Бјорк и неговата сопруга Ана Шарлот Роман. Ана починала кога Хилдегард имала само четири години, а нејзиниот татко починал во 1869 година кога таа имала 22 години. Годината по смртта на нејзиниот татко се отворила можност Швеѓанките да имаат пристап до студентски испит, а Хилдегард Бјорк била една од првите што ја искористиле можноста. Дипломирала на училиштето Елементар Нија во Стокхолм во јуни 1872 година, а следната година се запишала во Универзитетот во Упсала  дипломирајќи медицинска филозофија во 1873 година и медицина во 1879 година. Во пролетта 1880 година, Бјерк била примен на Лундскиот универзитет. Но, откако страдала од сипаници и дополнителни проблеми со слухот, таа ги прекинала студиите и никогаш не стана лиценциран лекар.
Бјорк станала неформален помошник лекар на професорот по анатомија Карл Фредрик Науман, и нејзиниот получичко кој бил лекар по медицина и живеел во Стокхолм. Откако и двајцата починале од старост, Бјорк работела како приватен негувател на голем број поединци во Франција и Англија. Една од нив, Јулија Евелоф, станала блиска пријателка и тие живееле заедно во Лозана во истото живеалиште сè до смртта на Бјорк на 7 април 1920 година.
Верда
Верда (Werda) — општина во округот Фогтланд, во Саксонија, Германија.
Гросбрембах
Гросбрембах (Großbrembach) — село и поранешна општина во округот Земерда, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од општината Бутштет.
Електронска конфигурација
Електронската конфигурација го означува распоредот на електроните во орбиталите по растење на нивната енергија. При запишувањето на електронската конфигурација важат правилата за пополнување на орбиталите, како што се:
Гросбрембах
Географија
Гросбрембах се наоѓа во источниот дел на Тириншката Котлина помеѓу Етерсберг и Фине.
Електронска конфигурација
Електронската конфигурација се претставува на три начини:
На пример, електронската конфигурација на азотот е 7N:1s22s22px12py12p z1 На пример, за азотот, скратена конфигурација би била 7N:1s22s22p3 или во уште поскратена верзија, каде што се пишува конфигурацијата на највисокото енергетско ниво, а пред неа се наведува симболот на инертниот гас, ставен во средни загради, што му претходи на елементот во периодниот систем: 16S:[10Ne]3s23p4
Ева Бјерлинг
Ева Хелена Бјерлинг (родена на 3 мај 1961 година) е шведска политичарка и член на Умерената партија. Таа служела како министер за трговија од 2007 до 2014 година и како министер за нордиска соработка од 2010 до 2014 година во шведската влада. Таа била член на шведскиот Риксдаг за округот Стокхолм од 2002 до 2014 година.
На 16 октомври 2014 година, таа поднела оставка од Риксдагот и објавила дека ќе се повлече од политиката.
NGC 977
NGC 977 — спирална галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 977 се споменува и како UGC 2042, MCG 3-7-27, CGCG 462-27, IRAS 02311+2045.
Откривање
Телото е откриено во 1877 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 977 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 977 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 33 м 59,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 20° 58' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Други поделби
Проучување на NGC 977 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9776. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 130; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 886.
Појана Вадулуј
Појана Вадулуј (Poiana Vadului, Schwarzenthal) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 1.304 жители.
Софија Берјесон
Софија Берјесон (родена на 28 април 1964 година) е шведски професор на одделот за управување со технологија на Технолошкиот универзитет Чалмерс во Гетеборг Шведска. Нејзиното академско истражувачко поле опфаќа прашања за тоа како големи, зрели организации се менуваат и развиваат со фокус на управувањето со работата на иновациите. Таа работи на примена на иновациите како организациска трансформација и особено во контекст на иновациите во деловниот модел. Таа применува квалитативни методи, честопати соработнички методи на истражување соработувајќи со индустриски партнери со намера да создаде знаење што може да се реализира.
NGC 2853
NGC 2853 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2853 се споменува и како UGC 4987, MCG 7-19-66, CGCG 209-60, KCPG 199B.
Откривање
Објектот е откриен на 18 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2853 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 2853 има привидни димензии од 1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 23 м 17,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 40° 12' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 2853 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26580. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 71; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2994. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 721.
Антонио Грамши
Антонио Грамши (Antonio Gramsci; 22 јануари 1891 - 27 април 1937) — италијански писател, политичар, политиколог, филозоф, социолог и лингвист. Тој бил еден од основачите и некогашен водач на Комунистичката партија на Италија и бил затворен од страна на фашистичкиот режим на Бенито Мусолини.
Младост
Грамши е роден во Алес, на островот Сардинија, како четврто дете од седумте синови на Франческо Грамши (1860–1937) и неговата сопруга Џузепина Марчас (1861–1932). Таткото на Грамши бил по потекло од Арберешите, додека мајка му потекнувала од месните земјопоседнички семејства. Финансиските потешкотии на стариот Грамши, и проблемите со полицијата, го принудиле семејството да се преселува во повеќе села во Сардинија, додека конечно не се населиле во Гиларца.
Во 1898 година Франческо бил осуден за проневера и затворен, доведувајќи го своето семејство во крајна беда. Младиот Антонио морал да го напушти школувањето и да работи привремено до ослободувањето на неговиот татко во 1904 година. Како момче, Грамши страдал од здравствени проблеми, особено од малформации на ‘рбетот, кои ќе го запрат неговиот раст и ќе го остават сериозно грбав. Со децении, се сметаше дека неговата состојба била поради несреќа (повреда) во детството - конкретно, откако бил оставен кај некоја дадилка - но од неодамна се смета дека била поради Pott disease (екстрапулмонална туберкулоза), форма на туберкулоза која може да предизвика деформитет на ‘рбетот. Грамши исто така бил погоден од разни внатрешни нарушувања во текот на својот живот. Грамши завршил средно училиште во Каљари, каде што престојувал со својот постар брат Џенаро, поранешен војник, чие време на копното од него беше направил социјалистички милитант. Сепак, симпатиите на Грамши тогаш не лежеле на социјализмот, туку на поплаките од осиромашените сардински селани и рудари. Тие ја сфатиле нивната негрижа како резултат на привилегиите уживани од брзо индустријализираниот Север, и биле склони да се свртат кон сардинскиот национализам како одговор.
Торино
Во 1911 година, Грамши добил стипендија да студира на Универзитетот во Торино. Во Торино, тој читал литература и вистински се заинтересирал за лингвистиката, која ја студирал под менторство на Матео Бартоли. Грамши бил во Торино за време на индустријализацијата, со фабриките на „Фиат“ и „Ланча“, регрутирајќи луѓе од посиромашните региони. Почнале да се појавуваат првите индустриски социјални проблеми и во тоа време се основале и синдикатите. Грамши влегол во социјалистичките кругови и се состанувал со сардинските емигранти. Како резултат на неговиот светоглед обликуван од обете негови претходни искуства во Сардинија и неговата околина на копното, кон крајот на 1913, Грамши се приклучил во Италијанската социјалистичка партија. Покрај тоа што покажувал голем талент за неговите студии, Грамши го издавале финанскиските проблеми, како и неговото здравје. Во почетокот на 1915, го напуштил образованието, но тоа не наштетило кај него да се зголемува политичката посветеност. Во тоа време, тој се стекнал со широко познавање на историјата и филозофијата. На Универзитетот Грамши дошол во контакт со мислата на Антонио Лабриола, Родолфо Мондолфо, Џовани Џентиле, Бенедето Кроче, веројатно најголемиот широко почитуван италијански интелектуалец во неговото време. Таквите мислители го прифатиле хегелскиот марксизам, на кој Лабриола му го дал името “праксис филозофија”. Од 1914 година наваму, текстовите на Грамши за социјалистичките весници, како што е Il Grido del Popolo, му го зголемија угледот на значаен новинар. Во 1916 година станал соуредник на пијемонтското издание на Avanti!, официјалниот орган на Социјалистичката партија. Како плоден писател на политичката теорија, Грамши се докажа како импресивен коментатор, пишувајќи за сите аспекти на социјалниот и политичкиот живот во Торино. Во тоа време, исто така, Грамши беше вклучен во едукација и организација на работниците во Торино: тој зборувал во јавност за првпат во 1916 година и истапил со говор на теми како што е Ромен Ролан, Француската револуција, Париската комуна и еманципацијата на жените. Во пресрет на апсењето на водачите од СП, кое следело по револуционерните немири во август 1917 година, Грамши станал еден од водечките социјалисти во Торино и бил избран за член на Привремениот Комитет и уредник на Il Grido del Popolo. Во април 1919 година, заедно со Палмиро Тољати, Анџело Таска и Умберто Терачини, Грамши го направил неделниот весник L'Ordine Nuovo. Во октомври истата година, и покрај тоа што се дели во разни непријателски фракции, СП со огромно мнозинство решила да се приклучи на Третата интернационала. Како најблиска на болшевиците според ориентација, гледајќи од страна на Ленин, групата L'Ordine Nuovo ја добила поддршката против анти-парламентарната програма на екстремната левица на Амадео Бордига.
Меѓу различните тактички дебати кои се одржале во рамките на партијата, групата на Грамши била истакната за застапување на работничките совети, кои биле основани спонтано, за време на големите штрајкови во 1919 и 1920 година. За Грамши овие совети биле соодветно средство за овозможување на работниците да ја преземат контролата врз организирање производство. Исто така тој верувал дека неговата позиција во тој момент морала да биде во согласност со Лениновата политика за „Сета моќ на советите”, неговиот став бил нападнат од страна на Bordiga за предавство на синдикалната тенденција под влијание на мислата на Жорж Сорел и Даниел Делеон. До поразот на работниците во Торино, пролетта 1920, Грамши бил речиси сам бранејќи ги советите.
Во Комунистичката партија на Италија
Неуспехот на работничките совети да се развијат во национално движење довело Грамши да верува дека е потребна Комунистичка партија во ленинистичка смисла. На 21 јануари 1921 година, во Ливорно беше создадена Комунистичката Партија на Италија. Грамши бил поддржан против Бордига околу антифашистичка група милитанти „Народни јуришници“ (Arditi del Popolo). Грамши ќе беше водачот на партијата од самото формирање, но тој не беше подреден на Бордига, чиј акцент на дисциплината, централизмот и чистотата на принципите доминираше во програмата на партијата до губењето на водечката позиција во 1924 година.
Во 1922 година Грамши патува во Русија како претставник на новата партија. Таму ја запознава Јулија Шухт, млада виолинистка, со која Грамши ќе се ожени во 1923 и со која ќе има два сина. Грамши никогаш не го видел својот втор син.
Руската мисија се совпаднала со доаѓањето на фашистите во Италија, и Грамши се вратил со инструкции да помогне, наспроти желбите на раководството на КПИ, обединет фронт на левичарските партии против фашизмот. Кон крајот на 1922 и почетокот на 1923 година, владата на Бенито Мусолини започнала кампања на репресија против опозициските партии, апсејќи го поголемиот дел на тогашното раководство на КПИ, вклучувајќи го и Бордига. При крајот на 1923 година, Грамши отпатувал од Москва до Виена, каде се обидел да ја оживее партијата растргната од фракциските судири.
Во 1924 година Грамши, сега познат како шеф на КПИ, ги добил изборите како пратеник за Венето. Тој почнал да го организира лансирањето на официјален весник на партијата, наречен L'Unità, живеејќи во Рим, додека неговото семејство било во Москва.
Во 1926 година маневрите на Јосиф Сталин во Болшевичката партија го натерале Грамши да напише писмо до Коминтерната, во кое ја критикува опозицијата предводена од Лав Троцки, но исто така укажува на некои грешки на водачот. Тољати во Москва, како претставник на партијата, го примил писмото, го отворил, го прочитал, и решил да не го доставува. Ова предизвикало тежок конфликт помеѓу Грамши и Тољати, кои тие никогаш не го решиле комплетно.
Затвор и смрт
На 9 ноември 1926 година, фашистичката влада донела нов бран на итни закони, земајќи го како изговор наводниот обид за атентат врз Мусолини неколку дена порано. Полицијата го уапсила Грамши, и покрај неговиот парламентарен имунитет и го одвеле во римскиот затвор.