cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Здравко Шотра
Биографија
Дипломирал режија на Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград. Тој е вработен во Телевизија Белград речиси од нејзиното основање, каде што во текот на 70-тите години ја режирал познатата емисија „Образ со образ“ со Драган Николиќ и Милена Дравиќ, која станал многу популарна ширум поранешна Југославија.
NGC 1585
Други поделби
Проучување на NGC 1585 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15150. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 392; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7582.
Здравко Шотра
Биографија
До 1980 година е во брак со Никица Мариновиќ со која го има синот Марко.
Добитник е на наградата Златна антена за придонес во ТВ продукцијата во 2019 година.
Серии
Некои од неговите дела се:
Крелпа
Крелпа (Krölpa) — општина во округот Зале-Орла, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Крелпа се наоѓа во источниот дел на Тирингија, во долината на Кочау. Јужно од местото се наоѓа вештачкото езеро Хоенварте.
Соседни општини
Соседни општини на Крелпа се градовите Песнек и Ранис, како и општините Зајзла и Вилхелмсдорф во округот Зале-Орла, како и со општините Унтервеленборн и Улштет-Кирххазел во округот Залфелд-Рудолштат.
Општински единици
Општината е поделена на десет единици:
Најголемо место е Крелпа.
Татко (драма на Стриндберг)
Татко (шведски: Fadren) - драма на шведскиот писател Аугуст Стриндберг од 1887 година.
Прв чин
Капетанот Адолф го повикува на рапорт војникот Нејд за да го укори поради тоа што тој забременил некоја девојка, но војникот се брани дека детето не е негово. Капетанот е незадоволен од влијанието што го вршат жените во куќата врз неговата черка Берта и посакува неа да ја запише на училиште во градот. Од друга страна, неговата сопруга Лаура и дадилката Маргарет сакаат Берта да остане дома. Поради тоа, односите меѓу капетанот и Лаура се многу затегнати и тие постојано се караат. Ковајќи завера против него, Лаура ангажира нов семеен доктор кого сака да го убеди дека капетанот полудел. Во еден разговор, таа го потхранува сомнението кај капетанот дека Берта не е негова биолошка ќерка и тој бесен ја напушта куќата.
Втор чин
Докторот не е убеден во лудоста на капетанот, а Лаура упорно измислува разни „докази“. Кога капетанот се враќа дома, таму го наоѓа докторот, кој треба да се убеди во лудилото на капетанот, кој сè повеќе е опседнат од мислата дека Берта не е негова ќерка. Во острата расправа со Лаура, тој ја фрла ламбата кон неа, а докторот е сведок на тоа.
Трет чин
Капетанот го држат заклучен во една соба, а потоа дадилката му става лудачка кошула. Така се остварува лукавиот план на Лаура која сака да го затвори капетанот во лудница, а таа да ја зема неговата пензија и самостојно да ја воспитува Берта. Капетанот е психички скршен од помислата дека ја загубил борбата со својата жена и наеднаш умира.
За драмата
Во драмата „Татко“, Стриндберг го обработува прашањето на односот меѓу мажите и жените, искажувајќи ги своите претерани погледи за непомирливиот судир меѓу половите и за негативното влијание на жените врз животот на мажите. Притоа, во голем мера, ваквите гледишта на Стриндберг биле поврзани со неговото лично искуство - неговите три неуспешни брака, исполнети со обвинувања кон сопругите, кои кај него создале омраза кон жените, воопшто.
Ана Јенко Штерба-Бом
Ана Штерба-Бом  (родена Јенко; 9 јуни 1885 - 22 јули 1936 година) била словенечка хемичарка познат по тоа што била првата жена од Словенечките земји што добила докторска диплома по хемија.
Ран живот и образование
Ана Јенко е родена во Љубљана, тогаш дел од Австриско-Унгарија, во високо образовано семејство. Нејзиниот татко бил лекарот Лудвик Јенко и нејзината мајка Терезија Јенко (роденото Ленче), која исто така била образована жена, која студирала со Уршулина во Љубљана и во Баварија, како и поминала една година во Москва. Таа му помагала на својот сопруг во неговата пракса, а активно учествувале во словенечкиот културен живот како промотори на Панславизмот. Имаа четири деца. Сите браќа и сестри добиле високо образование, особено сестрата на Ана Елеонора која била првата словенечка лекарка.
Пет семестри студирала хемија како вонреден студент, а потоа како редовен студент. Меѓу нејзините учители биле Бохуслав Браунер (теоретска и физичка хемија), Бохумил Кужма (неорганска хемија) и нејзиниот подоцнежен сопруг Јан Станислав Штерба-Бом (историја на хемијата), додека исто така часови по минералогија, експериментална физика, математика, историја, по филозофија, чешки и германски јазик беа забележани во нејзината наставна програма. Веројатно го поминала летниот семестар во 1911 година подготвувајќи ја својата докторска теза на тема определување и раздвојување на три органски киселини: килибарна, јаболкова и винска киселина.
На 22 јули 1911 година, таа го одбранила својот докторат на Филозофскиот факултет на Универзитетот Карл-Фердинанд во Прага (огранок во Чешка) по големите ригоросуми по хемија со тезата „ Студии за определување и раздвојување на киселини: килибар, јаболко и вино''. Ова било забележано од неколку современи словенечки весници и ѝ го донесло признанието како прва Словенка која докторирала наука.
Подоцнежниот живот
Следната година, на 4 декември 1912 година, Ана Јенко се омажила за својот професор Јан Станислав Штерба-Бом и ги земала двете негови презимиња, па почнала да го користи името Ана (Ана) Штерба-Бом. Јан Станислав, откако ги заврши своите студии на Сорбона во Париз под Анри Моасан, Пјер Кири и Мари Кири на крајот на векот, најверојатно го договорил тренингот на Ана во лабораторијата на Марија Кири. Сепак, Ана Штерба-Бом не продолжила со независно истражување по бракот, туку го поддржала истражувањето на нејзиниот сопруг за својствата на скандиумот. Таа не била потпишана како соавтор на трудот што тој го објави во 1914 година во списанието „Zeitschrift für Electrochemie und Angewandte Physikalische Chemie“, како што беше вообичаена практика во тоа време, но нејзиниот научен придонес е потврден во делот за признанија. .
Во 1914 година се роди нивниот син Јан Петер. Јан Петер Штерба-Бом станал и хемичар и, како и неговата мајка, соработувал со својот татко на хемиски студии. Докторирал по хемија во 1937 година. Ана Штерба-Бом починала од рак на 22 јули 1936 година во Прага и е погребана на Гробиштата Винохради.
Карпош I
Карпош I е населба која се наоѓа во западно Скопје.
Јагол
Јагол — село во областа Горно Кичево, во Општина Кичево, сместено во околината на градот Кичево.
Потекло на името
Името на селото има старословенско потекло и доаѓа од „агол“ што означува конец, крај, ќоше. Може да има и турско потекло и да доаѓа од „агил“ со значење кошара.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во подножјето на планината Буковиќ и се наоѓа во непосредна близина на соседното село Јагол Доленци. Други околни села се: Бериково на север и Поповјани на југ.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Кошариште, Драгушица, Влаиница, Осојница, Грамаѓе, Гавраник, Раделица, Рамниште, Странка, Каменица, Поле, Црква, Засврдел, Ѓурчевци и Горица.
Селото има збиен тип и е поделено на два дела: западен со македонско и источен со албанско население.
Историја
Јагол е старо село во Кичевската Котлина и во него има староседелски македонски родови. До почетокот на век, Јагол било само македонско село.
Според османлиски документи, во 1747 - 1748 година, жители на Букојчани воделе тужби против жителите и спахијата на селата Јагол и Строгомиште (Горно и Долно), кои завладеале со пасиштата на Букојчани.
Месноста Ѓурчевци се наоѓа 15 минути пеш западно од селото, каде некогаш водел стариот пат Кичево-Гостивар. Таму се наоѓал ан, а постоеле и неколку куќи. Поради зулуми, народот се иселил, а денес таму се наоѓаат ниви.
На почетокот на век, во Јагол се доселиле три арбанашки домаќинства, кои потекнува од ист предок од некое село Морач во Албанија. Од таму избегале поради крвна одмазда. Овие Арбанаси почнале да прават злочини откако добиле земја од Македонците.
Во век, Јагол било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од 5,5 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 202 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 173 хектари, а на шумите 143 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 270 жители, од кои 160 Македонци и 110 Албанци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Јагол имало 160 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Јагол:
Јагол е средно село по големина, чиј број на населението многу не се променил. Така, во 1961 година Јагол броел 366 жители, од кои 251 биле Албанци, а 113 жители Македонци, а во 1994 година броело 362 жители, од кои 351 Албанец, а 11 жители Македонци.
Пописот од 1991 година не бил целосно одржан во селото Јагол, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема целосни податоци.
Според пописот од 2002 година, во селото Јагол живееле 406 жители, од кои: 4 Македонци, 399 Албанци и 3 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 215 жители, од кои 5 Македонци, 202 Албанци и 8 лица без податоци.
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2002), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Јагол е мешано православно-муслиманско село. Во селото староседелци се само православните Македонците.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Според истражувањата, пак, на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Осломеј.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Јагол Доленци, во која покрај селото Јагол, се наоѓале и селата Бериково, Јагол Доленци, Папрадиште, Поповјани и Туин. Во периодот 1950-1952, селото влегувало во рамки на некогашната општина Доленци, заедно со селата Бериково, Доленци, Јагол, Папрадиште и Поповјани.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0798 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 332 гласачи.
Личности
Личности родени во Јагол:
Иселеништво
Од Македонците има доста иселеници, како постари, така и во поново време, поради што има иселено од сите родови. Иселеници главно има во Кичево, Тетово, Скопје, Белград, Видин и на други места. За поединечни родови се знае: Стамевци (1 к.) отишле во соседното Поповјани, Спасеновци (2 к.), отишле во селото Челопеци. Иселувањето на македонското население по Втората светска војна се засилило, поради што македонското маало е скоро целосно празно.
Кај Албанците има отселени само три домаќинства: две во Поповјани и едно во Кичево.
Тиморско Море
Тиморското Море е дел од Индискиот Океан и се наоѓа помеѓу островот Тимор на север и Австралија на југ. На исток се наоѓа Арафурското Море кое е дел од Тихиот Океан. Во Тиморското Море спаѓаат Бонапартовиот Залив и заливот Ван Димен на северниот брег на Австралија. Единствен голем град на неговите области е австралискиот град Дарвин. Морето е долго 480 километри и има површина од 610.000 км2, најголемата длабочина која што морето ја достигнува е 3.300 метри во северниот дел. Најголеми острови во меорето се: Мелвил, Ашмор и островот Картие.
Маџари
Маџари — населба во Скопје, во рамките на Општина Гази Баба.
Историја
Местото е населено уште од новото камено време, за што сведочи наоѓалиштето Тумба.
На крајот на XIX век Маџари било село во Скопската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Маџари живееле 120 Македонци христијани.
На почетокот на XX век целото население на селото потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. По податоците на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Маџари имало 128 жители, сите Македонци.
По Првата светска војна селото е преименувано во Душановац. Согласно државната политика за колонизирање на Вардарска Македонија, во селото е создадена колонија претежно од доселени Херцеговци.
Во 1925 г. на местото на старата трошна црква е изграден храмот „Свети Спас“ („Вознесение Христово“). Во 1992 г. населението полнало да го преградува храмот од темел.
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена го завел Маџарлик (Madžarlik) како село со нејасен етнички состав.
Население
Според последниот попис од 2002 година, Маџари има 12.874 жители.
Следува табелa на националната структура на населението
Родови
Маџари е мешана населба, во минатото Маџари било село, но со тек на време станало населба.
Според податоците од 1950-тите родови во Маџари се.
Личности
Личности родени во Маџари:
Зонда
Зонда е вид на доста сув ветар кој се јавува во Јужна Америка. Дува во источните подгорини на Андите, особено во Аргентина. Достигнува брзина и до 40 километри на час. Претставува фенски тип на ветар.
NGC 3518
NGC 3518 — спирална галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3518 се споменува и како NGC 3110, NGC 3122, MCG -1-26-14, IRAS 10015-0614.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3518 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,1 m/лм2. NGC 3518 има привидни димензии од 1,6' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Надворешни врски
NGC 3518
Франц II (Свето Римско Царство)
Франц II бил најголем противник на Наполеонова Франција во Наполеоновите војни, а по битката кај Аустерлиц претрпел уште неколку порази. Неговиот најтежок личен пораз, најверојатно бил бракот на неговата ќерка Мари Луиз од Австрија со Наполеон на 10 март 1810 година. По абдикцирањето на Наполеон по Војната на Шестата коалиција, Австрија на Конгресот во Виена станала најистакната членка на Светата алијанса. На Виенскиот конгрес се истакнал канцеларот на Франц Клеменс Венцел, принцот фон Метерних на кој Австрија си ги повратила поранешните територии освоени од Наполеон. Франц во своето подоцнежно владеење се сметал за реакционер, затоа што го формирал Европскиот концерт, кој во силно се спротивставувал на народните националистички и либерални тенденции.
Внуци на Франц II се: Наполеон II (единствениот легитимен син на Наполеон), Франц Јосиф I од Австрија, Максимилијан I од Мексико, Марија II од Португалија и Педро II од Бразил.
До доаѓањето на власт
Франц бил син на царот Леополд II (1747–1792) и неговата сопруга Марија Луиза од Шпанија (1745–1792), ќерка на Карло III од Шпанија. Роден е во Фиренца, главниот град на Тоскана, каде што неговиот татко владеел како Голем војвода од 1765 до 1790 година. Иако имал среќно детство опкружен со браќата и сестрите, се знаело дека Франц најверојатно ќе биде иден цар (неговиот вујко Јосиф немал живи наследници од неговите два брака), и така во 1784 година, младиот надвојвода бил испратен во Царскиот двор во Виена за да учи и да се подготви за идната улога.
Самиот цар Јосиф II ја презел одговорноста за развојот на Франц. Царот бил многу строг со него. Јосиф напишал дека Франц бил „закочен во растот“, „заостанат во телесната умешност“ и „ни повеќе ни помалку дете од разгалена мајка“.
По смртта на Јосиф II во 1790 година, таткото на Франц станал цар. Зимата 1791 година, тој се разболел, а здравјето постепено се влошувало на почетокот на 1792 година; на 1 март Леополд починал, на релативно млада возраст од 44 години. Франц, кој само што наполнал 24 години, станал цар, многу порано од очекуваното.
Цар
Додека бил на чело на Светото Римско Царство како владетел на пространите мултиетнички хабсбуршки наследни земји, Франц се чувствувал загрозен од француските револуционери, а подоцна и од експанзионизмот на Наполеон, како и од неговите социјални и политички реформи кои биле проширени низ Европа. Франц имал тешки односи со Франција. Неговата тетка Марија Антоанета, сопругата на Луј XVI и француска кралица, била гилотинирана од револуционерите во 1793 година, на почетокот на неговото владеење, иако, општо земено, тој бил рамнодушен на нејзината судбина.
Подоцна, тој го внел Светото Римско Царство во Француските револуционерни војни. Накратко командувал со сојузничките сили за време на Кампањата во Фландрија во 1794 година, а потоа му ја предал командата на неговиот брат надвојводата Карло. Подоцна бил поразен од Наполеон. Со Договорот од Кампо Формио, тој на Франција ѝ го отстапил левиот брег на Рајна во замена за Венеција и Далмација. Тој повторно се борел против Франција за време на војната на втората коалиција.
На 11 август 1804 година, како одговор на тоа што Наполеон си се крунисал за цар на Французите (на почетокот од 1804), Франц II објавил дека ќе ја преземе титулата наследен цар на Австрија како Франц I, што технички било незаконски според царското право. Сепак, Наполеон претходно се согласил и затоа се случило.
За време на Војната на третата коалиција, австриските сили претрпеле катастрофален пораз кај Аустерлиц, а Франц морал да го потпише Пожунски договор, кој многу ја ослабнал Австрија и ја предизвикал пропаста на Светото Римско Царство. Во јули 1806 година, под притисок од Франција, Баварија и петнаесет други германски покраини ги ратификувале статутите за основање на Рајнскиот сојуз, а Наполеон бил назначен за заштитник, и на Царскиот рајхстаг му ставиле до знаење дека сакаат веднаш да го напуштат царството. Потоа, на 22 јули, Наполеон му дал ултиматум на Франц со кој барал да абдицира како цар на Светото Римско Царство до 10 август. Пет дена подоцна, Франц соочен со неизбежното и, без да го спомене ултиматумот, навел дека по Пожунскиот мир се трудел да ги исполни своите должности како цар, но дека околностите го убедиле дека повеќе не може да владее во согласност со заклетвата, затоа што тоа било невозможно по создавањето на Рајнскиот сојуз. Тој додал дека „со ова донесуваме декрет дека ја сметаме за распуштена врската што до сега нè поврзуваше со државите на Царството“; всушност го распуштил царството. Истовремено прогласил дека целосно и формално ги повлекува неговите наследни земји од царската јурисдикција. Од тогаш, тој владеел како Франц I, цар на Австрија.
Во 1809 година, Франц повторно ја нападнал Франција, со надеж дека ќе ја искористи полуостровската војна во Шпанија со која бил зафатен Наполеон. Тој бил повторно поразен, и овој пат бил принуден да склучи сојуз со Наполеон, да му отстапи територии на Царството, да се приклучи на континенталниот систем и да му ја даде својата ќерка Мари-Луиз да се венча со Наполеон. Наполеоновите војни драстично ја ослабиле Австрија, таа веќе немала излез на море и не била водечка држава меѓу државите на Германија, позиција која била отстапена на Кралството Прусија.
Во 1813 година, по петти и последен пат, Австрија се свртела против Франција и им се придружила на Велика Британија, Русија, Прусија и Шведска во нивната војна против Наполеон. Австрија имала важна улога во конечниот пораз на Франција. Како признание за ова, Франц, претставен од Клеменс фон Метерних, претседавал со Конгресот во Виена, при што бил формиран Европскиот концерт и Светиот сојуз, по што во Европа била воведена ера на конзервативизам. На Конгресот во Виена од 1815 година бил создаден Германскиот Сојуз, лабаво здружување на држави од Средна Европа како организација на преживеаните држави од Светото Римско Царство. Овој Конгрес бил личен триумф за Франц, кој бил домаќин на различните достоинственици, но Франц им свртил грб на своите сојузници царот Александар и Фридрих Вилијам III од Прусија со преговарање за таен договор со новиот француски крал Луј XVIII.
Внатрешна политика
Франц поради сомнеж создал широка мрежа од полициски шпиони и цензори за следење на населението (во ова тој одел по стапките на татко му, бидејќи Големото Војводство Тоскана ја имало најефективната тајна полиција во Европа). Шпиунирано било и неговото семејство; биле шпиунирани состаноците и активностите на неговите браќа, надвојводите Карло и Јохан. Преовладувала и цензура.
За да се зголеми патриотското чувство за време на војната со Франција, во 1797 година на музиката на Џозеф Хајдн била компонирана химната „Gott erhalte Franz den Kaiser“ за таа да се пее како Кајзерхимна. Текстот подоцна бил адаптирани за подоцнежните цареви а музиката опстојува како Песна на Германците.
Подоцнежните години
На 2 март 1835 година, 43 години и еден ден по смртта на неговиот татко, Франц умрел во Виена од ненадејна треска на 67-годишна возраст. Умрел во присуство на многу членови од неговото семејство. Имал величествен погреб, а неговите поданици три дена со почит поминувале покрај неговиот ковчег во капелата на Хофбург. Франц бил погребан во традиционалното почивалиште на хабсбуршките монарси, Царската крипта Капузинер на плоштадот Ноје Маркт во Виена. Тој е погребан во гробот број 57, опкружен со неговите четири сопруги.
Бракови и деца
Франц II се оженил четири пати:
Титули
Од 1806 година тој ги користел титулите: „Ние, Франц Први, по милоста Божја император на Австрија; крал на Ерусалим, Унгарија, Бохемија, Далмација, Хрватска, Славонија, Галиција и Лодомерија ; надвојвода од Австрија ; војвода од Лорена, Салцбург, Вирцбург, Франконија, Стирија, Корушка и Крањ, Големиот војвода од Краков, голем везир на Трансилванија, маркгроф на Моравија, војводата од Sandomir, Masovia, Лублин, Горна и Долна Шлезија, Аушвиц и Zator, Teschen и Friule ; Принц од Берхтесгаден и Мергентхајм ; кнежевски гроф од Хабсбург, Горица и Градишка и од Тирол ; и Маркграв од Горна и Долна Лужица и во Истра “.
Пајсиј II Цариградски
Пајсиј II Цариградски — Вселенски патријарх во четири наврати во век.
Живот
Пајсиј е роден во Кајсери и семјното презиме било Киоумурцоглу. Тој најверојатно од младоста се преселил во Цариград и станал митрополит во Никомедија кус пред 1716 година, најверојатно во 1712 година.
Првиот пат кога Пајсиј бил избран за патријарх бил на 20 ноември 1726 година денот кога Калиник III бил најден мртов пред да седне на престолот: Пајсиј веднаш бил избран од групата кпја го поддржувала Калиник за наследник на престолот за да се спречи враќањето на Еремија III. Првите неколку години од неговото владеење било означено од судири со групата од заедницата во Кајсери, чиј главен претставник бил Еремија III а подоцна Неофит VI, и покрај фактот што и самиот Пајсиј бил родум од истиот град. Во 1731 оваа група се обидела да го разреши и замени со Еремија но не успеале. Втоприот обид во септември 1732 година бил успешен, кога Еремија III го заменил на птестолот. Кога подоцна Еремија морал да се повлече поради здравствени проблеми, бил избран патријарх од Никомедија (Серафим I) по што следел уште еден од Кајсери (Неофит VI) кој начествувал 6 години.
Начелствувањето на Неофит VI било прекинато со одлука на Големиот везир, кој му дозволил на Пајсиј да начелствува по вторпат во август 1740 година. Сепак по три година во мај 1743 година, Пајсиј бил расчинет од Високата порта поради финансиски причини и Неофит VI бил повторно поставен за патријарх.
Третото начелствување на Пајсиј започнало во март 1744 година, кога го заменил Неофит VI. Кус период по ова се појавил нов соперник, митрополит од Никомедија и иден патријарх Кирил V, кој ги изнел жалбите против него и успеал да го замени на 28 септември 1748 година. Жалбите биле воглавно поради финансиското упраување на Пајсиј со милетот, т.е. христијанската граѓанска заедница, а да го намали долгот на патријаршијата тој наметнал повисоки даноци врз населението особено врз секуларното свештенство што предизвикало големо незадоволство.
Четвртото начелствување на Пајсиј било кус прекин во начелствувањето на Кирил V, во мај 1751 година кога Кирил бил сменет од митрополитите поради неговите одлуки за даноците и поради силната позиција за прекрстување на ерменците и католичките верници. Кирил пак бил поддржан од голем број на населението и од страна на демагогот монах Авксентиј, кој поттикнал бунтови кои кулуминирале со насилен напад на патријархатот и заробувае на самиот Пајсиј. Пајсиј последователно бил заменет од страна на Кирил V кој дал подарок на османлиските власти од 45.000 гроша.
По четвртото и последно начелствување, Пајсиј се повлекол во манастирот Камариотиса на островот Халки, каде починал на 11 декември 1756.
Ванеса Бруно
Ванеса Бруно е дизајнерка на облека од Париз. Пред да го лансира својот прв бренд облека во 1996 година, Ванеса работела и како модел, пејачка и глумица. Таа соработувала со дизајнерката/режисерка Стефани Ди Џусто во дизајнирање облека за кратки филмови, вклучувајќи го и краткиот филм „Визуелна поезија“, со Кејт Босворт во видеото со наслов „LØV“, моделирано по словенското („S-LØV-enian“) езеро Блед и по локалните Lipizzaner раси на коњи.
Ванеса го започнува својот моден бренд на 24 -годишна возраст во Париз, Франција. Бруно ја организира својата колекција во различни теми. Во нејзината колекција есен/зима 2010 година вклучува балетски комбинации.
ПУ „Јоаким Крчовски“ - Дурачка Река
Основно училиште „Јоаким Крчовски“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Јоаким Крчовски“ - Дурачка Река; скратено: ПООУ „Јоаким Крчовски“) — подрачно основно училиште во селото Дурачка Река, составен дел на истоименото училиште од градот Крива Паланка.
Училиштето е именувано по првиот македонски просветител Јоаким Крчовски.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Дурачка Река.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
218 (број)
218 (двесте и осумнаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 217 а претходник на бројот 219.
Карпош II
Карпош II е населба која се наоѓа во западно Скопје.
NGC 5965/1
Откривање
Објектот е откриен на 5 мај 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5965/1 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5965/1 има привидни димензии од 5,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 34 м 2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +56° 41' 8"". Положбениот агол на објектот е во износ од 53°.
Други поделби
Проучување на NGC 5965/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55459. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 51; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3872. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1413.
Општини на Филипините
Зборот општина (bayan, односно munisipyo на Себуијански и на Тагалог) — локална управувачка власт на Филипините. Општините се нарекуваат и градчиња (директен превод од bayan). Се разликуваат од градовите најмногу по посебниот систем на управување. Во 2006 имаше 1.509 општини, но со новиот закон од 4 септември ина вкупно 1.493 општини.
Класификација
Општините се класифицираат спорев вкупните годишни приходи во последните три години:
476 Хедвиг
476 Хедвиг (1901 GQ) — астероид од главниот појас откриен на 17 август 1901 г. од Лујџи Карнера во Хајделберг.
СУ „Св. Наум Охридски“ - Македонски Брод
'''„Св. Наум Охридски“''' — средно училиште во Македонски Брод, Општина Македонски Брод.
Пожар
Пожар — неконтролирано горење на материи коe намерно или од невнимание го предизвикал човекот или е резултат на природни биолошки, физички или хемиски процеси. Пожарите нанесуваат големи штети на човекот и на природната средина. Намерните пожари се нарекуваат палежи и се предизвикани со свесна човечка активност.
Причини за настанување на пожарите
За да постои пожар потребно е да се исполнети неколку услови: Ако не е исполнет еден од овие услови, неможно е настанување на пожар, т.е. со отстранување на еден од овие елементи се овозможува гасење на пожарот. Доколку се исполнети сите услови за појава на процесот на горење, тој ќе отпочне доколку се влијае со доволно силен надворешен импулс (топлинска енергија, отворен пламен, искра). Дали од првичното согорување понатаму ќе настане пожар, зависи од можноста за пренос на топлинската енергија. Преносот на топлинската енергија се врши на повеќе начини: преку спроводливост, со струење и со зрачење.
Пренесувањето на топлината по пат на спроводливост се одвива кај цврстите тела, каде топлинската енергија поминува низ цврстите супстанции како резултат на движењето на молекулите, односно атомите, при тоа со задвижување на побудените атоми топлината се пренесува од едниот крај на другиот. Појавата на пожари на ваков начин е доста честа, така се случува да дојде до палење на кровни конструкции, како резултат на загревањето на дрвената граѓа која се наоѓа во непосредна близина на оџаците кои се користат во станбените објекти.
До појава на пожар може да дојде и како резултат на пренесувањето на топлината преку струење: До појава на пожар може да дојде и преку пренесување на топлината по пат на зрачење, кога атомите и молекулите на телата побудени од топлинските движења оддаваат електромагнетни бранови.
Електричната струја и пожарите
Најчеста причина за појава на пожари се електричните инсталации, пред сѐ поради нивната широка распространетост и неисправностите заради дотраеност и оштетување, неправилната употреба на електроуредите и апаратите. Електричната енергија може да предизвика пожар на неколку начини:
Дел од електричната енергија во текот на нејзиното движење низ спроводниците, се трансформира во топлинска енергија. Таа трансформација на електричната енергија во топлинска секогаш мора да се држи под контрола поради загубите кои би настанале во текот на нејзиниот пренос, а најмногу поради можноста од појава на пожар. При вакви несакани загревања, најчеста причина за појава на пожар е краткиот спој, кој се јавува во случај кога ќе се допрат два спроводници под напон, при што низ уредот и инсталациите почнува да тече многу појака струја од нормалната. Доколку краткиот спој веднаш не се прекине, доаѓа до уништување на уредот и инсталациите.
Краткиот спој се јавува како реултат на:
Постои еднофазен и двофазен краток спој. Краткиот спој може да се предвиди ако внимателно се набљудува работата на потрошувачите. Пожар како резултат на појава на искрење и електричен лак настанува кога два спроводници ќе се најдат на блиско растојание и кога струјата ќе почне да тече низ воздухот. Температурата на електричниот лак може да изнесува од 1500 до 4500 степени Целзиусови и може да ја запали секоја запалива материја која ќе се најде во негова близина.
До појава на искра доаѓа на повеќе начини: прекин на струјно коло, недоволно цврсти контакти, искрење во разни електрични машини, појава на искри при сечење на метал или електрично заварување, контакт на спроводници низ кои тече електрична струја, итн. Во такви услови, доаѓа до дисперзија на честички од металот-спроводник, кои се загреани на висока температура. Доколку тие паднат на некој запаллив материјал, можат да предизвикаат пожар. Честа причина за појава на пожар претставуваат и електричните уреди и машини кои електричната енергија ја трансформираат во топлинска. При тоа, тие можат да предизвикаат пожар:
Статичкиот електрицитет и пожарите
Статистичкиот електрицитет претставува електричен полнеж кој се создава по пат на триење, движење на течности низ цевки, кршење на кристали и сл. Статистичкиот електрицитет може да се појави и при контакт на две цврсти тела од различна природа. Така создадениот статички електрицитет се манифестира преку создавање на двоен слој на границата на допирот, а таквиот контакт на различните тела предизвикува меѓусебна размена на наелектризирање. Ако се работи за спроводници кои имаат мала електрична проводливост, може да дојде до јонизација на воздухот во веќе создаденото електрично поле.
За да се спречат несакани последици кои би можеле да настанат за време на празнењето на статичкиот електрицитет преку појава на искра, потребно е да се обезбеди перманентно одведување на статичкиот електрицитет. Најефикасна заштита од статичкиот електрицитет претставува оневозможувањето на неговото создавање, а таа се постигнува уште во фазата на проектирање и изведување на инсталацијата.
До појава на статички електрицитет доаѓа и кај ременските преноси на вртење на транспортните ленти од изолаторски материјали, при мешање на некои сусптанции, при мелење, дробење и пресување на некои изолаторски материјали, при филтрирање на воздухот и други гасови, при движење на течности низ цевководи во услови кога брзината на движење е поголема од дозволената итн.
Во однос на статичкиот електрицитет, посебно внимание им се посветува на експлозивните материи во прав, пластичните експлозивни материи, црниот барут, детонаторите, производство на муниција, транспортот на експлозивните материи, во текстилната индустрија, индустријата на хартија и лакирниците. Пожарот како резултат на статичкиот електрицитет настанува како последица на појава на искра која се јавува заради премин на електрицитетот од наелектризираното тело на неутрално (празнење).
Сподња Поханца
Сподња Поханца (словенечки: Spodnja Pohanca) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Пожар
Статичкиот електрицитет и пожарите
Статичкиот електрицитет се создава и кај луѓето: телото, облеката, обувките, алатот. Создавањето на статичкиот електрицитет на човекот честопати претставува опасност во производствениот процес каде се работи со лесно запалливи материи. Празнењето на статичкиот електрицитет се врши по пат на искрење, при што се врши неутрализација и се ослободува големо количество енергија која во одредени услови може да предизвика несакани последици. Кај човекот статичкиот електрицитет се појавува како резултат на триењето помеѓу облеката и телото на човекот, триење кое настанува помеѓу различните слоеви и делови на облеката, при соблекување на облеката, при триење на облеката со предметите и помагалата за секојднена употреба, при движење на изолациски обувки по изолациски подлоги итн.
Електричните празнења и пожарите
Многу често се случува пожар да биде предизвикан како резултат на атмосферското празнење на електрицитетот. Во Земјината атмосфера се присутни позитивни и негативни јони, при што атмосефата се јонизира во повисоките и пониските слоеви. Причина за јонизација во пониските слоеви претставува присуството на радиоактивни супстанции, а додека пак во повисоките слоеви јонизацијата се појавува како резултат на космичкото зрачење и наелектризираните честички кои потекнуваат од Сонцето.
Постојат два извори на електризирање во атмосферата во присуство на водена пареа: топлинско и циклонско. Топлинското наелектризирање се појавува во услови на изразито загревање, воздушно струење и можност на кондензација на водената пара. За разлика од него, циклонското се појавува во случај кога ќе се сретнат две воздушни маси со различна влажност и температура. Во двата случаи, доаѓа до раздвојување на позитивните од негативните полнежи заради:
Облаците се движат низ атмосферата со одредена брзина, заради што се јавуваат триења меѓу воздушните слоеви, облаците се наелектризируваат, а по пат на електромагнетна индукција се наелектризируваат и облаците кои се наоѓаат во непосредна близина, со спротивен полнеж. Во даден момент може да дојде до електрично празнење и до појава на гром, кој всушност претставува атмосферско празнење помеѓу облак и Земјата.
Сончевата светлина и пожарите
Пожари настануваат и како резултат на топлинското дејство на Сонцето, директно и индиректно (кога сончевите зраци поминуваат низ конвексни стаклени површини) и влијанието на сончевата топлинска енергија врз садовите под притисок, при што доаѓа до ширење на садот со материја, зголемување на притисокот и прскање на овие садови, како резултат на што може да се појави искра која го запалува гасот или течноста.
Самозапалување
До појава на пожар може да дојде и со самозапалување на одредени сусптанции. За самозапалувањето е карактеристично тоа што се јавува како резултат на биолошки, физички и хемиски реакции, при што овие реакции најчесто се егзотермни. Тоа значи дека доаѓа до ослободување на енергија која се акумулира во самата супстанција, а дел од таа енергија се одведува во околината. За топлината која што се акумулира е карактеристично тоа што доведува до забрзување на хемиските реакции, при тоа доаѓа до самозатоплување на материјата и до појава на жешки точки. Ако при овој процес се достигне температура на палење, супстанцијата се самозапалува.
Најчесто се самозапалуваат: испарливи и полуиспарливи масла, супстанции од растително потекло, јаглен, разни хемиски супстанции и експлозивни материи. Од масти и масла кои се самозапалуваат најкарактеристични се: масло од лен, од коноп, од ореви, сончогледово, соино, кокосово и од рицинус.
Кога растенијата ќе се пресечат, нивните животни функции и понатаму продолжуваат, се произведуваат потребни материи кои се неопходни за опстанок, при што како резултат на тоа се ослободува и енергија. Како резултат на ферментацијата доаѓа до појава на микроорганизми кои ја зголемуваат температурата. Како причина за пожар од самозапалување кај растенијата е влагата. Особено е карактеристично самозапалувањето на сеното, кое е лош спроводник, при што создадената топлина се акумулира, доаѓа до појава на жешки точки и истовремено расте и температурата. Потоа, доаѓа до формирање на пожарни канали кон периферијата и при контакт со воздухот доаѓа до отворен пламен и брзо согорување. Во материите кои се самозапалуваат, спаѓа и јагленот. За него е карактеристична апсорпцијата на кислородот и оксидацијата на одредени елементи, како што се сулфурот, поради што доаѓа до создавање на сулфурна и сулфуреста киселина, кои реагираат со други елементи кои јагленот ги содржи. Овие реакции се егзотермни, топлината која што се создава се акумулира во складираниот јагленот, доаѓа до зголемување на температурата и до негово самозапалување.
Процесот на самозапалување е особено карактеристичен за експлозивните материи (т.н. потисни ЕМ-барути). За овие материи е карактеристично тоа што без разлика каде се чуваат, подлежат на процесот на самораспаѓање. Овој процес се должи на нивниот хемиски состав, односно основна компонента - нитроцелулозата, која со текот на времето се распаѓа, при тоа се развиваат гасови (азот, јаглерод моноксид, јаглерод диоксид итн.), вода, алдехиди и киселини. Оваа реакција е егзотермна и топлината која што се ослободува делува каталитички и го забрзува процесот на саморазложување, при што ако топлината не се одведува, доаѓа до самозапалување на барутот, експлозија и неконтролирано горење.
Намерно предизвикување пожар и правна регулатива
Некои луѓе намерно предизвикуваат пожари затоа што патат од психичко нарушување поради кое не можат да ги контролираат импулсите (пироманија). Тие се разликуваат од подметнувачите на пожар кои тоа го прават заради економска корист или одмазда.
Постојат и луѓе кои намерно подметнуваат пожари за да учествуваат во нивното гасење, со цел да ја задоволат својата патолошка потреба да се чувствуваат потребни, важни и да добијат пофалба од останатите. Ваквата состојба се нарекува херојски синдром и од него ретко страдаат пензионирани и поранешни пожарникари и други службени лица.
Црногорско оро
Црногорско оро или едноставно оро е црногорско национално оро кое потекнува од Динарскиот регион на Западен Балкан.
Етимологија
Името „оро“ потекнува од дијалектната форма на зборот „Орао“, што значи „орел“, што се однесува на тоа како танцот се изведува за да личи на движењата на орелот.
Популарност
Орото обично се изведува на црногорските и херцеговските свадби и прослави. Може да биде вклучена во стилизирана фолклорна кореографија и ја изведуваат фолклорни танци од Црна Гора и Србија на натпревари ширум светот.
Ередивиси
Ередивиси е највисоко ниво на холандската фудбалска лига. Лигата е основана во 1956 година, две години по почетокот на професионалниот фудбал во Холандија. Од сезоната 2020–2021, таа е рангирана на 8-то место на најдобрите лиги во Европа од страна на УЕФА.
Лигата се состои од 18 клубови, кои играат по форматот секој против секого двокружно. Двата најслабо пласирани клубови на крајот на секоја сезона испаѓаат во втората лига по ранг, Ерсте дивиси, а оттаму влегуваат прво и второпласираната екипа. Најуспешен клуб е со 34 титули и моментално е бранител на титулата.
Знаме на Јужен Судан
Знамето на Јужен Судан е официјалното знаме на овој регион и бил усвоен како резултат на Споразумниот мировен договор со кој се ставил крајот на Втората суданска граѓанска војна. Ова знаме, претходно, било користено како знаме на Суданското Народно Ослободително Движење. Знамето е слично со знамето на Кенија и е составено од три еднакви големи хоризонтални ленти и две мали хоризонтални ленти. Големите ленти во во црвена, црна и зелена боја, додека малите се во бела и се под и над црвенат лента. На прицврстениот дел има син триаголник со златна петокрака. Црната боја го симболизира јужносуданскиот народ, белата мирот, црвената ја симболизира крвта пролеана за слобода, зелената ја симболизира почвата, сината го симболизира Нил, а Ѕвездата од Витлеем го симболизира единството на државите во Јужен Судан.
Карпош III
Карпош III е населба која се наоѓа во западно Скопје.
Ракова
Ракова (Racova) — општина во округот Бакау во Романија, во која живеат 3.516 жители. Се состои од четири села: Ракова, Гура Вали, Халмачоаја и Илиеши.
Копнењак
Копнењак е вид на ветар кој дува во Средоземјето. Дува во текот на ноќта од копното кон морето. Спротивен е на зморац.
219 (број)
219 (двесте и деветнаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 218 а претходник на бројот 220.
Хофсјекидл
Хофсјјекидл (Hofsjökull) — трет по големина ледник во Исланд. Припаѓа на типот платоски ледници. Се наоѓа во средишниот дел на островот, помеѓу Ватнајекидл и Лангјекидл и северно од планината Керлингарфјел. Површината на овој ледник изнесува 925 км2. Под ледникот се наоѓа истоимениот вулкан. Хофсјекидл е извор на неколку реки, меѓу кои е и Тјоурсау, најдолгата река на островот.
Хрунло
Хрунло — град и општина во Оуст Хелре, сместена во на истокот на Холандија на самата граница со Германија во регионот на покраината Гелдерланд наречен  Ахтеркук. Хрунло била една општина до 1 јануари 2005 година, кога се спои со Лихтенвурде.
Денес, Хрунло првенствено е познат по своето пиво пиварницата Хролш (буквално: "од Grol"), која била отворена уште од 1615 година, но била затворена во 2004 година, кога се преселила во Букело. Хролш произведува многу видови на пиво, вклучувајќи пива за секоја сезона и пива кои се извезуваат низ целиот свет.
Историја
Хрунло потекнува од почетокот на 7-от век. Името Хрунло се однесува на зелените дрва кои се постават во соседството (  Грун "" значи "зелена" ',' ло  значи "шума"), па оттука стариот штит на Хрунло, е зеленото дрво. На 2 декември 1277 година, Хрунло ги добил градските права од Реинауд I од Зутфен (Zutphen). Имало шест советници, од кои четири биле членовите на општинскиот совет и двајца градоначалници. Судската архива на Хрунло е многу некомплетна.
Од 1406 година, Хрунло е дел од епископијата Минстер. Градот бил важен трговски центар по должината на Германија и Холандија како трговски пат, што резултирал со богат спектар на еснаф .Тој станал силно упориште во текот на 16 и 17-от век. Упориштето било постојано под опсада во осумдесетгодишната војна. Градот сè уште има воени упоришта во облик на Грахт (канал) и (остатоци од) бедеми и во денешно време.
Во 1597 година градот бил под опсада на Морис Насау. Во 1606 година градот бил под опсада на  шпански војници предводени од Амбросио Спинола. Во 1627 година Хрунло бил под опсада од страна на Фредерик Хендрик, и е еден од најважните историски настани на градот. Овој историски настан има уште ефекти во денешна  форма на имињата на улиците како и имињата на претпријатија во градот. Два ресторани во нејзиниот историски центар се соодветно наречен Фредерик Хендрик и "Het Belegh van Grol" (опсадата на Грол). Денес во градот по повод споменот од осумдесетгодишната војната се реконструирани со редовно цртање доста голем број луѓе. Како дел од поширокиот туристички атракциски план, некои од старите бедеми на Хрунло биле под реставрација во 2007 година, предизвикувајќи контроверзии. Туризмот е од голема важност за Хрунло, со повеќе од 3500 туристи на локално ниво во дадено време.
Норботен
Норботен (Norrbotten = „Северна Ботнија“) — покраина (landskap) во најсеверниот дел на Шведска. Се граничи со Вестерботен на југ, Лапонија на запад и Финска на исток.