cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
1290
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6798 и 6799 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6040 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5050 и 5051 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2043.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1290 година се протега во 3926 и 3927, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3986 и 3987 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1833. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 688 и 689 исламска година.
Кичевско-мавровски народноослободителен партизански одред
Кичевско-мавровски народноослободителен партизански одред е партизанска единица на Народоослободителната војска на Македонија.
Одредот е оформен на 21 мај 1943 година, од 46 борци од Мавровско-гостиварскиот народноослободителен партизански одред „Кораб“, Кичевскиот народноослободителен партизански одред „Козјак“ и Крушевскиот народноослободителен партизански одред „Питу Гули“. Партизаните на одредот влегуваат во судири кај селото Сливово на 23 мај, Невестински гроб на 30 мај, Пресека на 14 јуни, Карбуница на 20 јуни, и други. Откако одредот брои 70 борци, во текот на јули 1943 година разделен е на Мавровско-гостиварски народноослободителен партизански одред (Прв кичевски народноослободителен одред) и Кичевски народноослободителен одред (Втор кичевски народноослободителен одред). На 23 септември 1943 година одредот влегува во рамките на Кичевскиот народноослободителен баталјон. Првата жртва на одредот бил Драге Ристески од кичевското село Карбуница. Знамето на одредот е сошиено од група младинки, меќу кои е ѝ Љубица Богеска од Кичево.
Елена Колева
Елена Колева  (Прилеп, 16 мај 1934) — македонски класичен филолог, редовен професор на Институтот за класични студии на Филозофскиот факултет во Скопје. .
Животопис
Проф. д‐р Елена Колева е родена на 16 мај 1934 година во Прилеп. Дипломирала на Филозофско‐филолошкиот факултет во Скопје, на Катедрата за класична филологија во 1959 година. Магистрирала 1985 година на Филозофскиот факултет во Скопје, на Групата за историја со магистерската теза „Михаил Псел како извор за историјата на македонскиот народ “. Докторирала 1991 година на Филолошкиот факултет во Скопје, на Катедрата за општа и компаратив на книжевност со докторската дисертација „Систаса на прагми како поетичко начело“.
Елена Колева од 1960 до 1974 година работи како професор по латински јазик во неколку средни училишта во Скопје. Во 1974 година е избрана за лектор по старогрчки јазик на Катедрата за класична филологија на Филозофскиот факултет во Скопје, а во 1984 година на истата Катедра е избрана во звањето предавач по старогрчка и римска литература. Во 1991 година д‐р Елена Колева е избрана во звањето доцент по античка литература, во 1995 година се здобива со звањето вонреден професор, а во 2000 година со звањето редовен професор на Филозофскиот факултет во Скопје. Со својата стручност и доблесност воспитувала и образувала бројни генерации на средношколци. Со своите инспиративни предавања, таа успеала да разбуди интерес за изучувањето на латинскиот јазик и да поттикне иницијативи за проширување и продлабочување на содржините предвидени со програмата.
Научна дејност
Својата педагошка дејност проф. Елена Колева ја продолжува на Филозофскиот факултет во Скопје на Катедрата за класична филологија, најнапред како лектор по старогрчки јазик, а потоа како професор по античка литература. Во постојните студиски програми и застапените методи на изучување на античката литература проф. Колева внесува значителни промени со што се унапредува изучувањето на оваа област во академскиот простор на Универзитетот. Имено, содржините од античката литература што дотогаш се изучуваа во една редуцирана рамка како историја на старогрчката и историја на римската литература, проф. Колева во рамките на своите предавања ги збогати со многу значајни сознанија од античката поетика и теорија на литературата. Ваквиот пристап ги направи нејзините академски обраќања атрактивни за студенти и од други катедри и институти на Филозофскиот и Филолошкиот факултет. Теориски освестениот пристап кон античката литература проф. Колева го артикулира во иницијатива за поинакво организирање на содржините на овие предмети, имено, за нивно еидолошко сегментирање. Оптималноста на ваквиот пристап кон една сложена и обемна материја набрзо го потврди високиот степен на апсолвирање на овие содржини кај студентите.
Покрај извонредниот и на многу рамништа потврден педагошки и стручен ангажман за унапредување на академската настава во Република Македонија, проф. д‐р Елена Колева со својата научна и преведувачка работа има значаен придонес за збогатување на нашето културно наследство и за проширување на неговите вредносни рамки. Својата долгогодишна преведувачка активност проф. Колева ја насочува главно кон философските дела на Платон. Таа е автор на првите преводи од старогрчки јазик на македонски на следните Платонови дијалози: Одбрана Сократова, Критон, Фајдон, Протагора, Евтифрон, Ион, Политеја, Закони, Гозба. Со овие преводи проф. Колева го промовира овој велик антички философ во македонскиот јазичен простор воспоставувајќи нови стандарди на преведување на античките философски текстови, кои дотогаш биле достапни само во посредувани преводи од други јазици. Новиот преведувачки пристап кон текстовите од античкото философско наследство значи, меѓу другото, настојување на соодветна словенска философска терминологија во македонскиот јазик и негово ослободување од традицијата на латинизмите. Од не помало значење за македонскиот културен простор е и Антологијата на хеленската лирика за која проф. Елена Колева го направи првиот превод на македонски јазик наблизу илјада фрагменти зачувани во разни антологии на хеленските лиричари и го придружи со обемна студија од стотина страници, Ѕоографија на Песната, што претставува релевантен и неизоставен из‐ вор за проучување на хеленската лирика, единствен од ваков вид во нашата академска јавност.
Во научната дејност на проф. д‐р Елена Колева има бројни интелектуални подвизи што отвораат нови простори за истражување во областа на класичната филологија и теоријата на книжевноста. Со својата докторска дисертација Систаса на прагми како поетичко начело таа промовира во македонската теорија една речиси непозната тема од античката поетика и поттикна бројни научни обраќања од оваа област. Нејзиното компетентно филолошко и теориско толкување на оригиналниот текст на Аристотеловата Поетика и посочената апликативност на ваквата анализа врз текстови од античката литература се инспиративни за научни истражувања и во други дисциплини, како што е естетиката, теоријата на литературата, други посебни литератури. За ваквата интелектуална раздвиженост сведочат бројните трудови што се појавуваат во нашата научна јавност со референца на ова бележито дело на проф. Колева.
Како почитуван теоретичар и врвен зналец на античката поетика, таа е вклучена во бројни проекти за истражување на различни аспекти и методолошки концепти на теоријата на литературата и естетиката. Еден од овие ангажмани е и нејзиното учество во изработката на Поимникотна книжевната теорија (МАНУ). Плодната и успешна академска и научна дејност на проф. д‐р Елена Колева се одликува со особен придонес во збогатувањето на македонската јазична ризница со бројни дела од античката философија и литература приложени за прв пат на македонски јазик и со особено значајниот и иновативен научен придонес во отворањето на нови истажувачки области во македонската теорија на полето на класичните науки, теоријата на литературата, теоријата на уметноста и естетиката.
Библографија
• 1983 - Платон, Одбраната Сократова, Критон, Фајдон, превод од старогрчки и белешки, Македонска книга, Скопје.
•1984 - ‘Кон „Трагичната катарса“ (Аристотел, Περὶ ποιητικῆς, III, 12)’, ЖА 34.1‐2, 95‐104.
•1985 - ‘Мимесис во поетиките на Хомер и Прличев’, Спектар 6, 109‐118.
•1986 - ‘Мимесис во поетиките на Хомер и Прличев ‘, во: Конески Б. И д-р (уред.), Животот и делото на Григор С. Прличев (Зборник трудови од Симпозиумот посветен на животот и делото на Григор Прличев, одржан од 10 до 11 мај 1985 година во Скопје), Институт за литература, Филолошки факултет, 138‐145.
•1987 - ‘Гносеолошкиот комплекс на Ојдип ,Стремеж 31.1‐2, Скопје, 27‐ 32.
•1988 - ‘Михаил Псел како извор за историјата на македонскиот народ’, во: Мошин В. и Славева Л. (уред.), Споменици за средновековната и поновата историја на Македонија, том V, Институт за истражување на старословенската култура, Прилеп, 25‐120.
•1989 - ‘Семиотичноста на Теофилактовиот Логос‘, во: Матевски М и др. (уред.), Климент Охридски и улогата на Охридската книжевна школа во развитокот на словенската просвета (материјали од научен собир одржан во Охрид од 25 до 27 септември 1986 година), Македонска академија на науките и уметностите, Скопје, 91‐95.
•1990 -Платон, Одбраната Сократова, Критон, Фајдон, превод од старо‐ грчки јазик, белешки (заедно со В. Томовска), Култура, Скопје.
• ‘Coincidentia oppositorum’, во: Софокле, Антигона, Филоктет, препев од старогрчки Љубинка Басотова, Мисла, Скопје, 5‐20.
• ‘Потрага по обликот на Еразмоʹ, во: Еразмо Ротердамски, Пофалба на глупоста, превод од латински Љ. Басотова, Култура, Скопје, 165‐209.
• ‘Прилог кон античката теорија на поетиката“, Спектар 17, 99‐104.
•1992 - Систаса на прагми како поетичко начело, Ѓурѓа, Скопје, 1992.
• ‘Прилог кон античката поетика: Баумгартен и неговите филозофски медитации за некои аспекти на поетското делоʹ, ГЗбФф 45, 167‐172.
•1993 - ‘Топика на миметичка идеалност и хероизам во поетскиот облик Скендербејʹ, Културен живот 38.2, 3‐6.
•1994 - Платон, Дијалози: Протагора, Евтифрон, Ион, превод од старогрчки, предговори, белешки и објаснувања, Култура, Скопје.
• ‘Мимеса ‐ суштина на уметноста‘, Културен живот 39.1, 7‐9.
• ‘Апологија на обликот‘, Културен живот 39.4‐5, 41‐44.
• ‘Топика на миметичка идеалност и хероизам во поетскиот облик Скендербеј‘, во: Спасов А. и др. (уред.) Животот и делото на Григор Прличев (Зборник трудови од Научен собир одржан во Скопје на 21 и 22 април 1993 година), Македонска академија на науките и уметностите, Скопје, 145‐150.
•1995 ‘[[Квинт Хоратиј Флак’, во: Квинт Хоратиј Флак, За поетската уметност, препев од латински Љ. Басотова, Мисла, Скопје, 5‐39.
• ‘Уште неколку белешки за Еврипид‘, во: Еврипид, Хиполит,
•Ифигенеја во Авлида, Бакхи, препев од старогрчки Д. Чадиковска, Скопје, 261‐278.
• ‘Определување на трагедијата’, во: Софокле, Трахинки, Ајант, Електра, препев од старогрчки Д. Чадиковска, Зумпрес, Скопје, 223‐254.
‘Античкиот Ерос‘, Културен живот 40.7‐8, 44‐53.
•1996 - Антологија на хеленската лирика, предговор, вовед и препев од старогрчки, Зумпрес, Скопје.
• ‘Потрага по обликот на Еразмо‘, во: Еразмо Ротердамски, Пофалба на глупоста, превод од латински и белешки Љ Басотова, Детска радост, Скопје, 165‐209.
• ‘Потрага по обликот на Еразмо‘, Око 19, 81‐88.
•1998 - ‘Белешки за атинската трагедија‘, ГЗбФф 25 (51), 103‐131.
• ‘Синархија на архетипската стварност‘, во: Ќулафкова К. (уред.),
• Феминистички стратегии: Зборник на текстови, Сигмапрес, Скопје,120‐142.
• ‘Енергија на „Скитачкото сиже“’, во: Бакевски П., Елегии, Спектар прес, Скопје, 191‐237.
•1999 - ‘Публиј Вергилиј Марон: Fatum primum: метафизичко историски топос Август’, во: Публиј Вергилиј Марон, Ајнеида, препев од латински Љ. Басотова, Култура, Скопје, 7‐46.
•2000 - ‘Ајсхил и трагичната песна‘, во: Ајсхил, Трагедии: Прибегарки, Персијци, Седумтемина против Теба, препев од старогрчки јазик и белешки Д. Чадиковска, Мисла, Скопје, 5‐33.
• ‘Coincidentia oppositorum‘, Стремеж 46.7‐9, 102‐116.
•2001 - ‘Хесиод – обид за неколку хеуристички тези‘, во: Хесиод, Теогонија, препев, коментар и индекс М. Чичева‐Алексиќ, Сигмапрес, Скопје, 5‐28.
• Платон, Политеја, превод од старогрчки, предговор, коментар и белешки, Три, Скопје.
• ‘Предговор’, во Басотова, Љ., Latine discimus: Учебник по латинскијазик за II година за реформираното гимназиско образование, Просветно дело, Скопје, 3‐5. 120‐142.
•Аристотел, Никомахова етика, превод од старогрчки и предговор, Три, Скопје.
• ‘Потрага по обликот на Еразмо’, во: Еразмо Ротердамски, Пофалба на глупоста, превод од латински Љ. Басотова, Три, Скопје, 119‐151.
•2005 - ‘Платон: Политеја (извадоци)‘, превод од старогрчки, во: Џепароски И. (уред.), Убавина и уметност: од Платон до Кроче, Магор, Скопје, 3‐52.
•2006 ‘Regressus in (in)finitum или Чекорење назад до определено (историско) време’, во: Лукретиј Кар, За природата на нештата,препев од латински Љ. Басотова, Култура, Скопје, 5‐42.
• ‘Документарна подлога на ракописот: fussnote‘, Портал 19/20,11‐14.
•2007 Платон, Закони, превод од старогрчки и предговор, Три, Скопје.
•2008 Платон / Ксенофонт, Симпосиумска еротологија: Платон, Симпосион, Ксенофонт, Симпосион, превод од старогрчки, предговор, белешки и објасненија, Култура, Скопје.
• ‘Деконструкција на поимот – метаморфоза‘, во: Томовска, В. И Мартиновски, В. (уред.), Метаморфози и метатекстови: Зборник трудови од научната работилница одржана на 11. V. 2007, Друштво на класични филолози „Антика“, Друштво за компаративна книжевност на Македонија, Скопје, 9‐19.
•2009 - ‘Поетскиот устав или de institutione… orphica’, Синтези 15, 24‐30.
•2010 - ‘Атрагичниот пост‐хероизам во ‘Одисеја’ (митопеја или иманенција на свеста)’, во: Томовска, В. и Мартиновски, В. (уред.), Одисеи за Одисеја: Зборник трудови од научната работилница одржана на 01.VI. 2009 година, Друштво на класични филолози „Антика“, Друштво за компаративна книжевност на Македонија, Скопје, 9‐20.
•2013 - ‘Risus et ridiculi laus (Пофалба на смеата и шегата)‘, во: Томовска, В. и Мартиновски, В. (уред.), Сите лица на смешното (од антиката до денес): Зборник трудови од научната работилница одржана на 11. V. 2012, Друштво на класични филолози „Антика“, Друштво за компаративна книжевност на Македонија, Скопје, 9‐22.
•2014 - Платон, Гозба, Ион, Федар, Држава, Кратил, превод од старогрчки јазик на Гозба, Ион, Федар и Држава и поговор, Магор, Скопје.
•2015 Стара грчка лирика, избор, препев од старогрчки јазик и поговор, Три, Арс Ламина ‒ публикации, Скопје.
• ‘Евдајмонизмот на смртта – суштината на поетскиот облик трагедија’, во: Софокле, Драми: Кралот Едип, Антигона, Електра, Филоктет, Едип на Колон, препев од старогрчки Д. Чадиковска и Љ. Басотова, Арс ламина – публикации, Скопје.
•2017 - ‘Парадокс и неговата поетолошка динамика (во општа смисла,и преку хеленски културолошки парадигми)’, во: Томовска В. и др.(уред.) Studia classica anniversaria: Прилози од меѓународната научна конференција одржана по повод 70 години од Институтот за класични студии, 22‐23 ноември, 2016, Скопје, Филозофски факултет ‒ Скопје, Скопје, 223‐231.
•2018 - ‘Публиј Вергилиј Марон’, во: Публиј Вергилиј Марон, Пастирски песни – ратајски песни, препев од латински јазик Љ. Басотова, Силсонс, Скопје,.
Награди и признанија
Професор Елена Колева е добитник на бројни награди и признанија: • Државната награда „Св Климент Охридски“, Скопје, 2009 година.
Општина Србиново
Општина Србиново — рурална поранешна општина во Македонија, основана 1996 година, а престанала да постои со законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година, кога била припоена на Општина Гостивар. Седиште на општината било селото Србиново.
Речане
Речане — село во Општина Гостивар, во областа Горен Полог, во околината на градот Гостивар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел на територијата на Општина Гостивар, а во изворишното подрачје на реката Вардар. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 740 метри.
Речане е големо село во подножјето на Влаиница, сместено во тесната долина на Мелца, притока на Вардар. Селото е добро скриено од ветрови и обилува со вода. До 1946 година, водата за пиење се добивала од чешми и од извори. Тие биле наречени: Крој Бард, Уј Бард, Метоа Чешма, Чар, Дулци и други.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Теќе, Леска, Ара Ѓат, Феришта, Манастир, Калдрма, Осој, Свињец, Лака, Огради, Врбица, Равш, Забел, Секе, Краста, Карпа, Бела Вода, Велчева Нива, Асаноа Чешма, Дуфски Пат, Алилов Гроб, Букоа Сеља, Љуга, Суа Река, Врбица, Орќушко Гробје, Чар, Срт, Новоселски Пат, Гури Калајнџиас (Калајнџиски Камен), Стрмец, Рупа, Врв и Викала.
Речане е збиено село, кое се дели на маалата: Маала Епр, Маала Касаларве, Маала Касамаларве и Маала Монит. Во првите три маала живеат разни родови, додека во последното маало живее само еден род.
Историја
Речане е старо село, во кое некогаш живееле православни Македонци. Подоцна тие жители се иселиле или изумреле. Денес, во селото живеат муслимани, кои говорат на албански јазик. Помеѓу старото и новото население постоел континуитет што се забележува во зачуваните словенски топоними, како и по името на селото. Сепак, многу малку се знае за старото македонско население.
На атарот на селото постојат траги од срушени манастири или цркви. Еден манастир се наоѓал на месноста Манастириште или Св. Богородица, сместено околу половина час пеш на север од селото. На месноста се гледаат поголеми камени блокови, бигорни плочи, извор, а порано имало и гробови со крстови. Секоја година на Велики петок се собирале околните христијани, палејќи свеќи околу изворот, врзувајќи врвци и оставајќи пари. Порано, таму оделе многу повеќе луѓе. За овој манастир се наоѓаат податоци и од други автори, но тие погрешно го именуваат како вруточки. Жителите на Вруток споменуваат дека манастирот бил голем, имал пространи ниви, а неговите пчеларници се наоѓале на местото на денешното село Речане.
Друг речански манасти се наоѓал североисточно, во месноста Теќе каде денес има ниви. На споменатото место не се познаваат никакви остатоци, но мештаните за тој дел од атарот често меѓу себе викаат Манастир. Во Вруток се споменува дека овој манастир се нарекувал Свети Илија.
Третиот храм од селото се наоѓал покрај денешниот пат Гостивар-Маврово, каде до 1946 година таму се наоѓало селското гумно и ниви со назив Ара Манастирит. До 1940-тите години се познавале остатоци од храмот, а земјиштето околу него не било обработувано.
Во 1913 година, локалните Албанци учествувале во побуна против српската војска, поради што селото било запалено (од 273 куќи, останале само 13). Набрзо селото било обновено, но поради тоа во него нема стари куќи.
Во 1932 година, во селото била подигната нова општинска зграда. При поставувањето на темелите биле пронајдени гробови со крстови, а недалеку од зградата се наоѓало Иваноско Маало. Денес, тука е џамијата, а околу нејзе се наоѓаат албански куќи. Православно население имало и во Горното Маало, каде се наоѓа месноста Вора Шкинас (Христијански Гробишта).
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 9,6 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 691 хектар, на обработливото земјиште отпаѓаат 249 хектари, а на пасиштата само 32 хектари.
Врз основа на составот на атарот селото Речане има полјоделско-шумарска функција. Во селото работат услужни објекти.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Речане живееле 1.000 жители, сите Албанци муслимани.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година, Речане е дел од Врутовската општина во Горнополошкиот срез и има 214 куќи со 1.013 жители (Албанци).
Селото е големо, но со намалување на населението и е населено со албанско население. Така, селото во 1961 година имало 1.640 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 995 жители.
Пописот од 1991 година не бил целосно одржан во селото Речане, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради што за таа пописна година, за селото нема целосни податоци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.054 жители, од кои 1.038 Албанци и 16 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 683 жители, од кои 1 Македонец, 664 Албанци и 18 лица без податоци.
Родови
Денес, Речане е муслиманско село со население кое говори албански јазик. По етничката припадност може да се подели на исламизирани и албанизирани Македонци, на Албанци и на Роми.
Според истражувањата од 1946 година, родови во селото се:
Околните Албанци забележуваат дека селаните во Речане имаат поинаков говор од нивниот, што говори фактот дека доселениците на патот од Северна Албанија се задржувале во Горна Река.
Иселеништво
Од селото има многу иселени албански семејства. Поради печалба околу десет семејства заминале во Романија. Во 1913 година, кога селото било запалено, околу 30 албански семејства се иселиле во Гостивар. Родот Зитои (1 к.) се иселил во Вруток, родот Фида (1 к.) се иселил во Чегране, Фератовци (2 к.) се иселиле во Чајле, додека родот Маџанлар изумрел.
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во рамките на Општина Гостивар, која била значително проширена со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно, во периодот 1996-2004 година, селото било дел од Општина Вруток.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Вруток, во која покрај Речане се наоѓале Вруток, Дуф, Ново Село, Орќуше, Печково и Равен. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од тогашната општина Вруток во која влегувале селата Вруток, Мердита, Печково и Равен.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 0528 и 0528/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.097 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.096 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во минатото во селото постоеле три цркви или манастири.
Џиро ди Ломбардија 2014
Џиро ди Ломбардија 2014 — 108. издание на еднодневната велосипедска трка Џиро ди Ломбардија, често позната и како трка на паѓачките лисја. Била одржана на 5 октомври 2014 година на растојание од 254 километри. Трката била различна од минатите години и завршила во Бергамо. Трката претставувала претпоследен настан во календарот на Светската турнеја.
Трката била освоена од Даниел Мартин, кој се издвоил од водечката група во последниот километар, пред Алехандро Валверде и Руј Кошта.
Екипи
Бидејќи Ватенфал Класик е настан од Светската турнеја, сите 18 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да испратат екипа. На уште седум екипи им биле доделене специјални покани, со што била создадена група од 25 екипи.
Екипи кои настапиле на трката биле:
† Специјално поканети професионални континентални екипи.
Мирослав Беловиќ
Мирослав Беловиќ (7 август 1927 г. — 30. Март 2005) бил српски режисер, писател и глумец. Тој е роден во Илиџа во Сараево. Тој е режисер и професор на Факултетот за драмски уметности во Белград, 1948—1956 година како професор за глума, и 1970-тите години. како професор за театарска режија. За режија тој студирал во Драмскиот Институт во Ленинград (СССР).
Кариера
Како член на Југословенскиот драмски театар започнал во 1948 година.
Меѓу неговите најзначајни режии на сцената биле:
Последната негова режија  во Југословенскиот драмски театар е претставата “Балада со Зејтнилика“ (1992)
Автор е на книгата „Режисерска дилема“ и на одреден број на есеи, студии и статии за театар.
Победник е на „Седмојулската награда“.
Тој беше во брак со Маја Димитриевиќ, глумица.
Црн Дрен
Cornus sanguinea, обична дренка или крвава дренка, е вид дренка родена во поголемиот дел од Европа и западна Азија, од Англија и централна Шкотска на исток до Каспиското Море. Широко се одгледува како украсно растение.
Екологијаџа
Умерена топлина на сончеви места, иако може да толерира сенка и во појужните области на неговата дистрибутивна област расте во планините. Во поладните области како што е Скандинавија расте на ниво на морето.
Потребни се лесни, често алкални почви. Видот се шири со семиња и столони. Нејзиниот природен опсег опфаќа поголем дел од Европа и западна Азија. Посебно го има во реките, особено во осојничавите предели и клисурите. Расте на маргините на шумите или непошумените области како шуми во обнова, бодликави шумски рабови, со други видови трнливи грмушки (на пример, Clematis vitalba, Crataegus monogyna, Malus sylvestris, Prunus spinosa, Rubus idaeus или Rubus ulmi).
Се размножува со никулци од семиња и корени, што го прави ефикасен за зафаќање области на земјиште и формирање густи насади. Во зависност од околностите, може да биде инвазивен.
Користи
Листовите обезбедуваат храна за некои животни, вклучително и Лепидоптера, како што е молецот Coleophora anatipennella. Кучешките бобинки ги јадат некои цицачи и многу птици. Многу сладопасни пасери ги сметаат за неодоливи и ги претпочитаат над плодовите што ги одгледуваат луѓето. Оттука, растението често се одгледува во органско градинарство и пермакултура за да се спречи оштетување на овошните култури, а притоа има корист од фактот дека дури и плодојадните птици ќе ловат инсекти штетници за време на сезоната на размножување, бидејќи нивните млади бараат многу белковини за да растат.
Градинарските сорти често се нарекуваат „зимски оган“, бидејќи лисјата на есен стануваат портокалово-жолти, а потоа паѓаат и откриваат впечатливи црвени зимски стебла.
Директните дрвенести ластари произведени од растението може да се користат како прачки, раженчиња или стрели. Праисторискиот стрелец познат како Оци Ледениот човек, откриен во 1991 година на границата меѓу Италија и Австрија, носел вратила од стрели направени од дренка.
Златно време на холандското сликарство
Златно време на холандското сликарство — период во историјата на холандската уметност. Ова се уметничките случувања за време на холандското „златно време“, (XVII век), во кој холандската трговија, наука, и уметност била меѓу најценетите во светот. Сликарите од овој период оставиле големо и длабоко наследство во светската уметничка историја.
Делата од ова време главно се класифицираат како:
Се јавувале и комбинации на горенаведениве категории. Тука често се користеле алегории, во кои насликаните предмети носеле јавна симболичка смисла. На пример, во една мртва природа може да има череп, песочен часовник и изгасена свеќа, симболи на смртноста. Годишните времиња често се прикажани преку човековите активности типични за тоа време (лизгање, сеидба, жетва и сл). Сликите често биле со поучна содржина затскриена под површината.
Историско сликарство
Во оваа категорија спаѓаат слики не само на вистински историски настани, туку и слики со библиска, митолошка, книжевна и алегорична содржина. Големите драмски историски или библиски сцени биле поретки отколку во другите земји, каде верските и благородни покровители на уметноста често сакале да го потчинат посматрачот. Холандските сликари пак, особено во северните провинции, сакале да поттикнат чувства кај посматрачот давајќи им слисол на присуство во сцените од длабока интимност. како такви Рембрант и Рубенс се инзвонредни примери за големите разлики во стилот на холандските сликари од северните Ниски Земји, Холандската Република и Фландрија на југ.
Голем број на холандски слиакри биле инспирирани од и под влијание на италијанските сликари за време на нивните формативни години. Така кружеле и копии на ремек-дела и давале идеи за композициони шеми. Холандските сликари станале апсолутни мајстори на светлото, што е делумно извлечено од италијанските мајстори, особено Караваџо. Некои холандски сликари ја посетувале Италија за да учат од прва рака.
Портрети
Портретното сликарство во Холандија доживеало расцут во XVII век. Богатите поединци нарачувале многу портрети за себе, додека градските служби и одбори нарачувале групни портрети.
Особено во првата половина на векот, портретите билел многу формални и здрвени во композиција. Групите седеле на маса, и секој гледал во посматрачот. На фините детали се обрнувало големо внимание - облеката, мебелот и другите знаци на општествен статус. Подоцна групите станале поживи и боите посветли.
Научниците често ги позирале своите инструменти и предметите на изучување околу нив. Лекарите позирале со скелет, од кои најпозната слика е Рембрантовата Час по анатомија на д-р Николас Тулп (1632). Советите претпочитале да бидат прикажани со строгост и возджаност, позирајќи во темни алишта (кои со својата префинетост сведочеле за нивниот општествен статус), често седнати на маса, со свечени изрази на лицата. Семејствата позирале во своите раскошни домови.
Групните портрети се плаќале поединечно од секое прикажано лице. Местото на лицето во сликата зависело од тоа колку е платено, или од глава до пети во полни регалии во предницата или само лицето, позади во групата. Понекогаш сите членови на групата плаѓале исто, што веројатно доведувале до спорови за тоа кој да биде понапред од другите.
Сцени од секојдневието
Многу битови слики, кои навидум го прикажуваат само секојдневието, всушност илустрираат холандски поговорки и изреки, или носеле поучна порака, чие значење во денешно време не е секогаш лесно да се открие. Тука се прикажани секакви луѓе. Денес овие битови слики овозможуваат увид во секојдневието на граѓаните од XVII век од секоја класа.
Природни и градски предели
Пределното сликарство било важен жанр во XVII век. Фламанските предели (особено од Антверпен) од XVI век ослужиле за пример за понатамошните дела. Овие не биле особено реалистични, бидејќи се сликале главно во студио, и делумно од имагинација. Набргу овој тренд се сменил, па почнале да предоминираат вистински предели. Цртежите се правеле на лице место. Хоризонтите се спуштале, то овозможувалои да се истакне често импресивните групи облици кои се така типични за таа клима, и кои даваат посебно светло. Омилени теми биле дините долж западното крајбрежје, реки крај ливади каде пасат говеда, често со силуета на градот во далечината. Озиболубале и зимски предели со замрзнати канали и потоци. Морето било омилена тема не само заради трговијата, туку и за нова земја и заради соперништвото со други земји. Сликите на поморски битки ја прижакуваат холандската историја во својата полна слава.
Холанќаните се факцинирале и од архитектура, особено цркви. Надворешноста и внатрешноста на зградите била верно репродуцирана. През овој век растел и увидот во правилното претставување на преспективата и истата била применувана со ентузијазам.
Миодраг Петровиќ - Чкаља
Миодраг Петровиќ - Чкаља е познат по своите улоги во театарски претстави, во повеќе од 25 филмови и 32 хумористични телевизиски серии меѓу кои најпознати се „Музеј на восочните фигури“, „Сервисна станица“, „Сачулатац“ и сериите „Камионџии“, „Жежок ветер“ и „Подобар живот“.
Синагога Ари
Синагогата Ари (хебрејски :בית הכנסת הארי'') е еврејски храм кој се наоѓа во Ерусалим, Израел, во Еврејската населба, во Стариот град.
מוזיאון חצר היישוב הישן
Елена Караѓорѓевиќ
Јелена Караѓорѓевиќ ( во —  во ) била ќерка на Петар I Караѓорѓевиќ и Зорка Караѓорѓевиќ. По раната смрт на нејзината мајка, таа пораснала кај нејзините тетки Анастасија и Милица. Таа отишла во манастирот Смолни и станала добра пријателка со големата кнегиња Олга Николаевна, најстарата ќерка на Николај II.
Во 1911 година се венчала со Иван Константинович Романов. Студирала медицина во Санкт Петербург, сè додека не се родило нејзиното прво дете Иван. Во 1915 година се родила нејзината ќерка Екатерина. По падот на монархијата во Русија, нејзиниот сопруг бил убиен од страна на болшевиците, а таа била заробена. Во 1919 година добила дозвола да ја напушти земјата, па заедно со нејзините деца заминале во Ница, каде останала до крајот на својот живот.
Битка кај Трсје
Битката кај Трсје е битка помеѓу четата на Македонската револуционерна организација на чело со војводата Марко Лерински против османлискиот аскер.
Битката
Битката започнала на крајот од мај 1902 година во селото Трсје, Леринско кога турската војска влегла во селото за да ги разоружа тамошните селани. Турската потера ја открила четат на Марко Лерински и костурските раководители Пандо Кљашев и Васил Чакаларов по започнало пукањето. Битката траела неколку часа по што четата успеала да се извлече без загуби, а османска страна загинале 7 војници. Поради судириот турската власт привела 120 селани, а однив 30 биле одведени во битолскиот вилаетски затвор.
Список на општини во Луксембург
Ова е список на општините во Луксембург. Општините претставуваат најситна административна единица во земјата.
[[Податотека:Communes of Luxembourg.png|400п|мини|центар|Карта на општините во Луксембург Легенда:
Руанда-Урунди
Руанда-Урунди — територија во регионот на Африканските Големи езера, некогаш дел од Германска Источна Африка, која била управувана од Белгија помеѓу 1916 и 1962 година. Територијата била окупирана од страна на Белгијците за време на Првата светска војна, и под нејзина окупација била во периодот од 1916 до 1922 година. По 1922 година територијата паднала под мандат на Лигата на народите, и истиот завршил во 1945 година кога била основана ООН. По завршувањето на мандатот, во 1962 година биле основани две независни држави: Руанда и Бурунди.
Јан Поланц
Јан Поланц (Jan Polanc; р. ) — словенечки професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Тој е двократен етапен победник на Џиро д’Италија.
Висока порта
Високата порта или само порта (турски: Bab-ı Ali) е термин со кој се означувал диванот во Отоманското Царство, во кој се спроведувала отоманската политика. Терминот се користел во дипломатски контекст од страна на западните земји, бидејќи нивните дипломати биле буквално пречекивани пред портите на диванот. За време на Хуриетот, функциите на диванот биле заземени од страна на поети од императорската влада и портата започнала да се нарекува како Министерство за надворешни работи.
Братислав Димитров
Братислав Димитров (22 март 1952, Скопје) — македонски театарски и филмски режисер,писател и драматург во Скопје.
Биографија
Дипломирал на факултетот за драмски уметности во класата на професорот Љубиша Георгиевски. Триесет и осоум години бил драматург во Македонскиот народен театар две години директор на Театарот за деца и младинци. Бил е од основачите на Демократскиот сојуз, пред тоа не бил член на ниту една политичка партија. Студирал, Југословенска и светска книжевност. Дипломирал на факултетот за драмски уметности. Живеел и работел во Лондон, Амстердам, Норвешка итн. Бил кандидат за градоначалник на Скопје. Почнал да пишува колумни уште во 1969 година во тогашниот студенски весник Фокус.
Дела
Напишал единаесет драми: Напишал и три детски пиеси: Напишал и две претстави: Пишувал во магазин Жена, Дневник, Утрински весник, Теа модерна и Публика. Издал пет книги со колумни:
Сите драми се изведувани во Македонија а некои и надвор од неа.
Учествувал на неколку европски и светски фестивали.
Награди
Главна награда за улогата во ТВ- драмата “Томе од бензиската пумпа” на ТВ-фестивалот во Порторож. Главна награда на анонимниот конкурс за свечено отворање на новиот театар „Ј.Х.-Џинот“ во Велес и „13 Ноември“ награда на град Скопје од областа на културата. Има добиено главна награда за улогата во ТВ драмата Томе од бензиската пумпана фестивалот во Порторож. Главна награда за драмски текстови Глоговскиот џбун и Ноќите во бел сатен на театарските игри Војдан Чернодрински во Прилеп.
Франсоа Трифо
Франсоа Трифо (François Truffaut; - Париз, ) бил француски филмски режисер, филмски продуцент, критичар, глумец и сценарист.
NGC 5145
NGC 5145 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5145 се споменува и како UGC 8439, MCG 7-28-9, CGCG 218-10, IRAS 13230+4331.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5145 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 5145 има привидни димензии од 2' х 1,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 25 м 13,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +43° 16' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 5145 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46934. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3031. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 154.
Српски национален идентитет
Србија е национална држава на Србите, кои се доминантна српска етничка група. Србите се исто така доминантни во Република Српска, ентитет на Босна и Херцеговина. Во XIX век, српскиот национален идентитет се манифестира, со свест за историјата и традицијата, средновековното наследство, културното единство, и покрај Србите кои живеат под различни империи. Три елементи, заедно со наследството на династијата Немањиќ, беа од суштинско значење во фалсификување на идентитетот и зачувувањето за време на странска доминација: Српската православна црква, митот во Косово и српскиот јазик. Идентификацијата со средновековното наследство преку почитување на српските светци, заедно со српската епска поезија, помогнаа да се развие национална свест одвоена од другите православни народи на Балканот. Херојските епски циклуси ги инспирираа Србите да го оживеат своето херојско минато и слобода. Во приказните, хајдуците биле херои: тие ја одиграле улогата на српската елита за време на османлиската власт, ги бранеле Србите против отоманското угнетување и се подготвувале за националното ослободување и придонеле за тоа во српската револуција. Симболичниот косовски мит стана митомотор, означувајќи мачеништво и одбрана на српската чест и христијанството против Турците (муслимани). Кога Кнежевството Србија доби независност од Отоманското Царство, православието стана клучна во дефинирањето на националниот идентитет, наместо на јазикот што го споделуваат другите јужни Словени ( Хрвати и муслимани).
Кирилицата е важен симбол на српскиот идентитет. Според Уставот на Србија од 2006 година, српската кирилица е единствената скрипта во службена употреба; исто така е ко-официјален претставник во Црна Гора и Босна и Херцеговина. Двоглавиот орел и штитот со огнени челици се главните хералдички симболи кои го претставуваат националниот идентитет на српскиот народ низ вековите.
Американското психолошко здружение објави меѓународно истражување за самопочитување спроведено на 16.998 луѓе од 53 нации во 2005 година; прашалникот вклучуваше погледи на поединечната личност, на сопствената нација и на другите народи. Истражувањето покажа дека Србија е ставена на прво место на најчудната нација, пред САД (6-ти) и Јапонија (последно место), а мнозинството нации, како и самите Срби, се согласија за ова. Истражувањето, исто така, истакна дека Србија е меѓу десетте најмногу колективистички нации.
NGC 7559/2
NGC 7559/2 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7559/2 се споменува и како NGC 7559B, MCG 2-59-13, CGCG 431-28.
Откривање
Објектот е откриен на 19 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7559/2 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 7559/2 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 15 м 46,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 17' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Други поделби
Проучување на NGC 7559/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70852. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1167. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
Грагор
Грагорот е најкористениот материјал во градежништвото. Во зависност од апликацијата, постојат потреби за употреба на грагор чии зрна припаѓаат на одреден опсег на големини. Таков грагор се добива со просејување, односно сепарација.
На овој начин, грагорот со процесот на раздвојување се делив во групи наречени сепарации. Во Македонија, грагорот обично се добива со ископ на материјал од речните брегови. По миењето, таквиот грагор неформално се нарекува „природен грагор“, со чија сепарација се добиваат следниве групи:
Со сепарација на кубен метар природен грагор, зафатнината на производот е поголем од кубен метар. Просечната специфична маса на природен грагор е ρ = 1800 кг/м3, додека специфичните маси на сепарациите се како што следува:
Жена-мачка (филм)
Жена-мачка (англиски: Catwoman) — американски филм од 2004 година, во режија на Питоф Комар. Главните улоги ги играат: Хали Бери, Шерон Стоун, Бенџамин Брет и Ламберт Вилсон.
Содржина
Младата Пејшнс Филипс работи како графички дизајнер во козметичката фирма „Хедер бјути“, која се подготвува да произведе нов, револуционерен производ против стареење. Пејшнс случајно ја открива тајната која ја крие нејзиниот работодавач и така таа се наоѓа во центарот на корпоративните сплетки. Во меѓувреме, таа наеднаш се претвора во Жена-мачка, добивајќи неверојатни физички способности - брзина, сила и остри сетила. Така, Пејшнс започнува на своја рака да ги гони криминалците. Истрагата за нејзините акции ја презема полицаецот Том Лоун во кого Пејшнс се вљубува.
Синагога Беит Ел
Синагогата Беит Ел (хебрејски :ישיבת המקובלים בית אל) е еврејски храм кој се наоѓа во Ерусалим, Израел. Оваа синагога била центар на кабалистичкото учење во Ерусалим повеќе од 250 години.
Автомобилски регистарски таблички во Европската Унија
Список
Автомобилски регистарски таблички од земјите на Европска Унија се прикажани во следната табела:
Џорџ Харисон
Џорџ Харисон, МБЕ (25 февруари 1943 — 29 ноември 2001) — англиски рок-гитарист, пејач, текстописец, автор и ситарист, добитник на Oскар и Греми, најпознат како водечки гитарист на легендарните Битлси. По распадот на групата, Харисон има успешна кариера како соло-изведувач, а подоцна и како член на Травелинг Вилберис, каде ги добива псевдонимите Нелсон и Спајк Вилбери. Исто така работи и како филмски продуцент, преку својата продукциска куќа Handmade Films, која вклучува работа со личности од типот на Мадона и членовите на групата Монти Пајтон, на чиј хумор Џорџ бил особен обожавател.
Рангиран е на 21-то место на Sписокот на 100 најголеми гитаристи на сите времиња според списанието Rolling Stone.
Училиште за сопрузи
Училиште за сопрузи (француски: L'École des maris) ― драма напишана од Молиер и првично изведена во 1661 година во Париз. Таа била прва од неговите долгометражни драми, која и претходела на „Училиште за сопруги“ за една година. Заплетот се насочува на додворувачите на две сестри, од кои секоја е одделение на секој од двајцата мажи. Еден додворувач, Сганарел, ја контролира и надмоќна неговата сопруга Изабела. Другиот додворувач, постариот брат на Сганарел, Арист, ја третира својата сакана сопруга Леонор повеќе како еднаква. Арист на крајот наоѓа успех во неговата остварена врска, додека Сганарел очајно не успева, толку многу што, всушност, тој несвесно е искористен од Изабела во барањето на нејзиниот претпочитан дворец, Валер.
Аудио снимки
Едночасовна верзија приспособена од Лоренс Лангнер била емитувана на радио серијалот на NBC, „Големи драми“ (Great Plays) на 2 април 1938 година.