Агресија
Мозочни патеки
Многу истражувачи се фокусираат на мозокот за да ја објаснат агресијата. Бројни кола во рамки на неокортексот и субкортикалните структури играат централна улога во контролрата на агресивно однесување, во зависност од видот, па точната улога на патеките може да варира во зависност од видот на активирањето или намерата. Кај цицачите, хипоталамусот и периаквадукталното сивило на средниот мозок се критични области, како што е покажано во истражувањата изведени над мачки, стаорци и мајмуни. Овие мозочни области го контролираат изразувањето на однесувањето и автономните компоненти на агресија кај овие видови, вклучувајќи вокализација. Електрична стимулација на хипоталамусот предизвикува агресивно однесување и хипоталамусот има рецептори кои помагаат да се одредат нивоата на агресија врз основа на нивните интеракции со серотонин и вазопресин. Овие области од средниот мозок имаат директна врска со јадрата на мозочното стебло кои ги контролираат овие функции, и со структури како што се амигдалата и префронталниот кортекс. Стимулацијата на амигдалата резултира во зголемено агресивно однесување кај хрчаците, додека лезиите од еволуциски хомологната област кај гуштерите значително го намалуваат конкурентното однесување и агресијата. (Бауман и др. 2006). Кај резус мајмуните, неонаталните лезии во амигдалата или хипокампусот резултираат во намалено изразување на социјалната доминација, поврзано со регулирање на агресијата и стравот. На пример, неколку експерименти со Сириски Златни хрчаци подготвени за напад, го потврдиле тврдењето дека патеките кои се наоѓаат во рамки на амигдалата се вклучени во контрола на агресијата. Улогата на амигдалата е помалку јасна кај приматите и се чини дека зависи повеќе од контекстот на ситуацијата, со лезии кои водат кон зголемување на социјалната припадност или на агресивните реакции. Широката област на кортексот позната како префронтален кортекс (ПФК) има удел во агресијата, а воедно и во многу други функции, како на пример инхибицијата од емоции. Намалената активност на префронталниот кортекс, особено на неговите медијални и орбитофронтални делови, е поврзана со насилна и антисоцијална агресија. Улогата на хемикалиите во мозокот, особено невротрансмитерите, исто така е испитана во однос на агресијата. Таа се разликува во зависност од патеката, контекстот и други фактори, како на пример полот. Се теоретизира дека дефицитот на серотонин има примарна улога во предизвикувањето на импулсивност и агресија. Сепак, ниското ниво на пренос на серотонин може да ја објасни ранливоста на импулсивност, потенцијалната агресија, и може да има ефект преку интеракција со другите неврохемиски системи. Во нив спаѓаат допаминските системи кои главно се поврзани со вниманието и мотивацијата за награди, и работат на различни нивоа. Норпинфринот, исто така познат како норадреналин, може да влијае на агресивните реакции директно и индиректно преку хормоналниот систем, симпатичкиот нервен систем или преку централниот нервен систем (вклучувајќи го и мозокот). Се покажува дека тој има различни ефекти во зависност од причината која го предизвикува стимулот, на пример социјалната изолација наспроти шок/хемиската агитација, се покажало дека нема линеарен однос со агресијата. Слично на тоа, ГАБА (гама аминобутерната киселина), и покрај тоа што е поврзана со инхибиторните функции во многу ЦНС синапси, понекогаш покажува позитивна корелација со агресијата, вклучувајќи ги и случаите кога е потенциран алкохол. Хормоналните невропептиди вазопресин и окситоцин играат клучна улога во сложените социјални поведенија кај многу цицачи, како што се регулирање на приврзаноста, општественото признание и агресијата. Вазопресинот е вмешан во типично машкото социјално однесување кое вклучува агресија. Окситоцинот може да има одредена улога во регулирањето на женската поврзаност со подмладокот и партнерот, вклучувајќи ја и употребата на заштитна агресија. Почетните проучувања кај луѓето сугерираат некои слични ефекти.