cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Модно творештво
Француски моден дизајн
Повеќето Француски модни куќи се во Париз кој е престолнина на Француската мода. Традиционално, Француската мода е шик и модерна, дефинирана со префинетост, стил и елегантни модни додатоци. Помеѓу многубројните париски модни куќи се Балмен, Хермес, Луис Витон, Шанел, Ив Сент Лорен, Кристијан Диор, Живанши, Валенсијада и шклое, кои ги изложуваат своите изработки на дизајнерските колекции што се одржуваат двапати годишно. Иако Глобалниот Јазичен Монитор го пласираше Париз на трето место, после Милано и Њуjорк, Француската мода е меѓународно прифатена и градот останува симболичен дом на модата.
Италијански моден дизајн
Милано е Италијанска престолнина на модата. Најголем дел од старите Италијански модни творци се во Рим. Како и да е, Милано и Фиренца се престолнини на Италијанската мода и тоа се местa за изложба на своите колекции. Италијанската мода се одликува со лежерна елеганција и луксузни ткаенини. Првиот италијански луксузен бренд бил Фиренчанецот Салваторе Верагамо ( извезувал прекрасни рачно изработени чевли во САД уште во 1920 година ) кој е меѓу најпознатите ексклузивни модни имиња. Друг Фиренчанец - Гучи е најдобро продаван италијански моден бренд и трет најдобар во светот со остварени 7 158 милијарда долари од продажбата во светот. Други познати италијански модни творци се Валентино Гаравани, Долче и Габана, Ботега Венета, Етро, Емилио Пучи, Роберто Кавали, Версаче, Џорџо Армани, Фенди, Борбонесе, Прада, Лоро Пиана, Библос, Алберта Ферети, Мошино, Ерменегилдо Зенга, Ла Перла, Агнона,Лаура Биагиоти, Ланчети, Ајсберг, Карло Пигнатели, Мила Шон, Роберта Ди Камерино, Солидеа, Крициа, С. Ник Баруа, Трусарди и Мисони. Иако Милано е национална и светска престолнина на модата, исто и Рим, Фиренца, Торино, Неапол и Венеција се меѓународни престолнини и во нив има голем број на бутици од високата мода.
Швајцарски моден дизајн
Повеќето швајцарски модни куќи се во Цирих. Швајцарскиот изглед е лежерно елегантен и луксузен. Ткаенините произведени во Св. Гален се извезени во најважните модни куќи насекаде низ светот ( Париз / Њуjорк / Лондон / Милано / Токио ). Првиот швајцарски луксузен бренд е Алвони од италијанско / швајцарската дизајнерка Мариан Алвони.
Јапонски моден дизајн
Повеќето јапонски модни куќи се во Токио. Јапонскиот изглед е слободен и неорганизиран ( како резултат на комплицирано кроење ), боите се темни и суптилни, а матерјалите се со богата текстура. Познати јапонски дизајнери се Јоџи Јамамото, Кензо, Иси Мијаке ( маестрално правање на дипли и кроење ) и Ком Де Гарсон (Comme des Garsons) н на Реј Кавакубо кој разви нов начин на кроење (слично на иновациите на Меделин Вајонет во 1930 тите години).
Индиски моден дизајн
Повеќето индиски модни творци произлегуваат од Боливудската индустрија. Маниш Малхотра е еден од нив. Индиската модна недела стана многу популарна во денешно време. Темпото на модната индустрија брзо се зголемува.
Малезиски моден дизајн
Бернард Чандран е успешен ткајач на матерјали на пазарот низ цел свет. Друг познат малезиски моден творец е Џими Шо.
Астрохемија
Историја
Како посредна наука меѓу астрономијата и хемијата, историјата на астрохемијата се заснова на споделената историја од спомнатите науки. Развојот на напредната набљудувачка и експериментална спектроскопија овозможи да се забележат сè поголем број на молекули во сончевите системи и околната меѓуѕвездена средина. За возврат, зголемениот број на хемикалии откриени со унапредувањето на спектроскопијата и другите технологии ги зголемиле големината и опфатот на хемискиот простор достапен за астрохемиско изучување.
Историја на спектроскопијата
(Main articles: Историја на спектроскопијата, Астрохемиска спектроскопија)
Набљудувањата на сончевиот спектар биле изведувани од Атанасиј Кирхер (1646), Јан Марек Марци (1648), Роберт Бојл (1664) и Франческо Марија Грималди (1665) претходници на Њутновите истражувања од 1666 година кои ја воспоставиле спектралната природа на светлината и довеле до создавањето на првиот спектроскоп. Спектроскопијата првично била употребена како астрономска техника во 1802 година во експериментите на Вилијам Хајд Воластон, кој осмислил спектрометар за набљудување на присутните спектрални линии во сончевото зрачење. Овие спектрални линии подоцна биле образложени преку работата на Јозеф фон Фраунхофер.
Спектроскопијата првично се користела за разликување на различните материјали по објавувањето на извештајот на Чарлс Витстон во 1835 година за оддадените искри од различните метали имаат различни оддавни спектри. Овие набљудувања биле надогртадени од страна на Леон Фуко, кој покажал во 1849 година дека еднаквото впивачки и оддавни линии се од еден ист материјал на различни температури. Слична изјава подоцна била дадена од страна на Андерс Јонас Ангстрем во нековото дело од 1853 година Optiska Undersökningar, каде се теоретизира дека светлите гасови оддаваат зраци на светлина при истите честоти при кои како светлина може да ги впиваат.
Овие спектроскопски податоци запоичнаа да имаат теориска тежина кога Јохан Балмер набљудувал дека спектралните линии од водородот следат едноставно искуствено заемодејство кое подоцна е познато како Балмеророва серија. Оваа серија, специјален случај на поопштата Ридбергова равенка изведена од страна на Јоханес Ридберг во 1888 година, е создадена за да се опишат спектралните линии кои се набљудуваат кај водородот. Ридберговата работа е проширена за пресметување на спектралните линии за повеќето различни хемиски мелементи. Теориското значење дадено на овие спектроскопски резултати било значајно проширено со развојот на квантната механика, бидејќи теоријата дозволувала овие резултати да се споредуваат со веќе однапред теориски определените атомски и молекуларни оддадени спектр.
Историја на астрохемијата
Додека радиоастрономијата беше развивана во 1930-ите, дури во 1937 година се добиени првите докази за сигурно препознавање на првата меѓуѕвездена молекула - сè до овој период единствените хемиски познати примероци во меѓуѕвездениот простор беа со атомска природа. Овие пронајдоци беа потврдени во 1940 година, кога Меккелар и др. препознаа и придодадоа спектроскопски линии до дотогаш непознатите радионабљудувања на CH и CN молекулите во меѓуѕвездениот простор. Во следните 30 години, биле откриени мал дел на други молекули во меѓуѕвездениот простор: од који најважна е OH, откриена во 1963 година и е важен извор на меѓуѕвездениот кислород, и H2CO (Формалдехид), откриена во 1969 година и значајна, зашто е првата органска молекула, со повеќе атоми набљудувана во меѓуѕвездената средина
Откривањето на меѓуѕвездениот формалдехид, а подоцна и другите молекули, со значајно биолошко значење како што е на пример водата или пак CO, се сметаат за силе доказ за абиогенетичките теории за животот,особено теориите кои тврдат дека основните молекуларни делови за животот се со потекло надвор од Земјата. Ова поттикнало понатамошна потрага по меѓуѕвездени молекули кои имаат биолошко значење, како што на пример се: меѓуѕвездениот глицин, откриен во 2009 година, или пак поседуваат биолошки значајни својства како на пример хиралност, забележана кај (пропилен оксидот) откриен во 2016 година, заедно со други основни астрохемиски истражувања.
Спектроскопија
Можеби најмоќна техника за откривање на одделни хемиски видови е радиоастрономијата, која довела до откривањето на над сто меѓуѕвездени видови, вклучувајќи радикали и јони и органски соединенија (на пример јаглеродни), како што се алкохоли, киселини, алдехиди и кетони. Една од најзастапените меѓуѕвездени молекули, и меѓу најлесните да се открие со радиобранови (поради силниот електричен диполен момент), е CO (јаглерод моноксидот). Всушност, CO е толку честа меѓуѕвездена молекула, и се користи за означување на молекуларните области. Радионабљудувањата на можеби на најзначајната за човекот молекула е на меѓуѕвездениот глицин, наједноставната аминокиселина, но со придружна оспореност. Една од причините за ова откритие да биде оспореное дека и покрај тоа што радиометодите (и некои други методи како вртежна спектроскопија) се добри за препознавање на простите видови со големи поларни врски, тие се помалку чувствителни на посложените молекули, дури и релативно малите молекули како што се аминокиселините.
Овие методи, се потполно неупотребливи за молекули кои немаат диполен момент. На пример, најчестата молекула во универзумот е H2 (водороден гас), но таа нема диполен момент, па затоа е невидлива за радиотелескопите. Исто така овие методи не можат да забележат видови кои не се во гасна фаза. Бидејќи густите молекуларни облаци се многу ладни (10 до 50 К), поголемиот број на молекули во нив (покрај водородот) се замрзнати, односно цврсти. Наместо тоа, водородот и другите молекули се забележуваатсо помош други брановни должини на светлината. Водородот лесно се забележува во ултравиолетовите (УВ) и видливите граници од неговото впивање и оддавање на светлината (водородната линија). Покрај тоа, повеќето органски соединенија впиваат и оддаваат светлина во инфрацрвениот делна спектарот, и на пример, откривањето на метан во атмосферата на Марс ,беше постигнато со користење на копнен инфрацрвен телескоп од инфрацрвениот телескопски објект на НАСА на врвот на планината Мауна Кеја, Хаваи. Истражувачите на НАСА го користеле и летечкиот инфрацрвен телескоп СОФИА и вселенскиот телескоп Спицер за нивните набљудувања, истражувања и научни операции. Надоврзано на гореспоменатото е неодамнешното забележување на присуство на метан во Марсовата атмосфера. Кристофер Ози, од Кентерберскиот универзитет во Нов Зеланд и неговите колеги објавија во јуни 2012 година дека мерењето на односот на водород и метан на Марс може да помогне во определувањето на можноста за постоењето на живот на Марс. Според научниците, „...ниското ниво на односот H2/CH4 (помало од 40) укажува на фактот дека таму постои живот кој е активен.“ Други научници неодамна објавиле методи за откривање на водород и метан во вонземските атмосфери. Инфрацрвената астрономија забележува дека меѓуѕвездената средина содржи збир на сложени гасовити јаглеродни соединенија наречени полиароматични јаглеводороди. Овие молекули, составени претежно од прстенесто поставени јаглеродни атоми (или неутрални или јонизирани атоми), се сметаат за најчестата класа на јаглеродни соединенија во галаксијата. Тие се исто така најчестата класа на јаглеродни молекули во метеоритите и во гасовите на кометите и астероидите (вселенска прашина). Овие соединенија, како и аминокиселините, нуклеобазите, и многу други соединенија во метеорите, содржат девтериум и изотопи на јаглеродот, азотот и кислородот кои се многу ретки на Земјата, што е сведоштво зза нивното вонземско потекло. За полиароматичните јаглеводороди се смета дека се создаваат во топлите кружноѕвездени средини (околу, јаглеродно изобилните црвени џинови ).
Инфрацрвената астрономија исто така се користи за проценување на составот на цврстите материјали во меѓуѕвездената средина, вклучувајќи силикати, керогени соединенија и мразови. Ова е поради фактот што видливата светлина, која се расејува или впива од цврстите честички, инфрацрвеното зрачење може да помине преку микроскопските меѓуѕвездени честички, но во текот на процесот се случува да бидат впиени одредени бранови должини кои се карактеристични за составот на зрната. Како и погоре во случајот со радиоастрономијата, постојат ограничувања, на пр. молекулата N2 тешко може да се забележи со инфрацрвена или пак радиоастрономија.
Таквите инфрацрвени набљудувања потврдиле дека во густите облаци (каде има доволно честички да го запрат уништувачкото ултравиолетово зрачење) тенки слоеви на мраз ги околуваат микроскопските честички, што пак дозволува да настане нискотемпературна хемиска реакција. Водородот е најзастапената молекула во универзумот, почетните хемиски реакции на овие мразови се спроведува според хемиската реактивност на водородот. Ако е имаме атомски водород, тие атоми реагираат со достапните атоми на О, С и N, создавајќи „редуцирани“ видови како H2O, CH4 и NH3. Сепак, ако водородот е молекуларен и на тој начин не активен, ова дозволува потешките атоми да хемиски да стапуваат во реакции или да останат врзани заедно, за добивање на CO, CO2, CN, итн. Овие мешавини на молекуларни мразови се изложени на ултравиолетово зрачење и космичко зрачење, што доведува до одвивање на сложени хемиски реакции. Лабораториските експерименти за фотохемијата на простите меѓуѕвездени мразови дозволиле создавање на аминокиселини. . Ова е на некој начин поддржано од резултатите за анализата на органските соединенија добиени од примероците земени од вселенското летало Стардаст, но резултатите покажале постоење на висок придонес и од високотемпературната хемија во сончевата маглина.
Истражување
Истражувањето напредува на начинот на кој меѓуѕвездените и кружноѕвездените молекули се создаваат и заемодејствуваат, на пример, со вклучување на незначајни квантно-механички појави за создавањето на меѓуѕвездените честички. Ова истражувањето може да има големо значење во нашето разбирање на групите молекули кои биле присутни во молекуларниот облак кога се создавал нашиот Сончев Систем, што довело до создавањето на јаглеродно-изобилните комети и астероиди, а со тоа и метеоритите и меѓуѕвездената честички прашина, кои паѓаат секојдневно на Земјата со маса од еден тон.
Пространоста на меѓуѕвездениот и меѓупланетарниот простор доведува до необични хемиски реакции, бидејќи симетриско-забранетите реакции не можат да се случат, со исклучок на долги временски периоди. Поради оваа причина, молекулите и молекуларните јони, кои се нестабилни на Земјата, можат да бидат присутни во изобилие во вселената, на пример H3+ јонот. Астрохемијата се преклопува со астрофизиката и јадрената физика со карактеризацијата на јадрените реакции кои се случуваат во ѕвездите, последица на ѕвездениот развој, како и на ѕвездените „генерации“. Навистина, јадрените реакции во ѕвездите ги создаваат сите елементи присутни во природата. Како што напредуваат „генерациите“, масата нба новосоздадените елементио се зголемува. Ѕвезда од првата генерација користи водород (H) како гориво и создава хелиум (He). Водородот е најчестиот елемент, и е оснбовниот градежен блок за сите други хемиски елементи, бидејќи неговото јадро има само еден протон во јадрото. Гравитационото привлекување кон центарот на ѕвездата создава огромни количества на топлина и притисок, кои предизвикуваат јадрено соединување. Низ овојх процес на спојување на јадрената маса, се создаваат пшотешките елементи. Јаглеродот, кислородот и силициумот се примери за елементи кои се создаваат при ѕвезденото соединување. По многу ѕвездени генерации, се создаваат многу тешките елементи (пр. железо и олово).
Во октомври 2011 година, научниците дале извештај дека космичката прашина содржи органска материја („аморфни органски цврсти супстанции со мешана ароматично-алифатична структура“) кои можат да бидат создадени по природен пат, и набрзина, од ѕвездите.
На 29 август 2012 година, за првпат, астрономите од Копенхагенскиот универзитет го објавија своето откритие на карактеристичнат шеќерна, гликоалдехид, во далечен ѕвезден систем. Молекулата беше забележана во протоѕвездената двојка IRAS 16293-2422, која е на растојание од 400 светлосни години од Земјата. Гликоалдехидот е потребен за создавањето на облик на рибонуклеинска киселина, или РНК, која има слична функција како и ДНК. Ова откритие наведува на помислата дека сложените органски молекули се создаваат во ѕвездените системи пред создавањето на планетите, по што можат да се најдат на младите планети за време на нивното создавање.
Во септември 2012 година, научниците од НАСА објавиле дека полицикличните аромнатични јаглехидртати, подложни на условите во меѓуѕвездената средина, се ппетвораат, преку хидрогенизација, оксигенација и хидроксилатација, до посложените органски соединенија - „чекор кон аминокиселини и хуклеотиди, суровините за градба на белковини и ДНК“. Понатамошно, како резултат на овие претворања, полицикличните ароматични јаглехидрати го губат својот спектроскопски потпис која може да биде една од причините „за недостатокот на забележување на полицикличните ароматични јаглехидрати во прашината на меѓуѕвезден мраз, особено во надворешните студени области, густите облаци или во горните молекуларни слоеви на протопланетарните дискови.“
Во февруари 2014 година, НАСА објави дека создавањето на подобрена спектрална податотека за следење на полицикличните ароматични јаглехидрати во универзумот. Според научниците, повеќе од 20% од јаглеродот во универзумот може да се поврзе со полицикличните ароматични јаглероди, можните почетни материјали за создавањето на животот. Се добива впечатопкот дека јаглеродните ароматични јаглероди се создадени кус период по Големата експлозија, се распостранети низ универзумот, и се поврзуваат со младите ѕвезди и вонсончевите планети.
На 11 август 2014 година, астрономите објавиле истражувања, користејќи ја за првпат АЛМА, со која се добива подетална распределба на HCN, HNC, H2CO, и прашина внатре во комата на кометите C/2012 F6 (Лемон) и C/2012 S1.
За изучувањето на повторувањето на хемиските елементи и молекули во универзумот е развиен математичкиот модел за распределбата на молекуларниот состав во меѓуѕвездената средина според термодинамичките потенцијали од професорот Доломатов користејќи методи од теоријата на веројатности, математичката и физичката статистика и рамнотежната термодинамика. Засновано на овој модел се проценките за условите за молекулите потребн и за живот, аминокиселините и азотнобазните соединенија во меѓуѕвездената средина. Се прикажува и можноста за создавање на јаглеродни молекули. Добиените пресметки ја потврдуваат тезата на Соколов и Хојл за можноста да се создаваат нафтени јаглероди во вселената. РЕезултатите се потврдени од податоците од астрофизичките надгледувања и вселенски истражувања.
Во јули 2015 година, научниците изјавија дека веднаш по слетувањето на Фили на површината на кометата 67/P, мерењата од КОСАК и Птоломејските инструменти забележале 16 органски соединенија, од кои четири за првпат биле забележани во комета, како што се ацетамид, ацетон, метилизоцијанат и пропионалдехид.
Леополдова матрица
Леополдовата матрица ― квалитативен метод за проценка на влијанието врз животната средина започнат во 1971 година. Се користи за идентификување на потенцијалното влијание на проектот врз животната средина. Системот се состои од матрица со редови што претставуваат различни активности на проектот и колони кои претставуваат различни фактори на животната средина што треба да се земат предвид. Пресеците се пополнуваат за да се означи големината (од -10 до +10) и важноста (од 1 до 10) на влијанието на секоја активност врз секој фактор на животната средина.
Мерењата на големината и важноста имаат тенденција да бидат поврзани, но не мора директно да корелираат. Големината може да се измери, во смисла на тоа колку област е под влијание на развојот и колку лошо, но важноста е посубјективно мерење. Додека предложениот развој може да има големо влијание во однос на големината, ефектите што ги предизвикува всушност не можат значително да влијаат на животната средина како целина. Примерот даден од авторот Луна Леополд е поток што значително ги менува шемите на ерозијата во одредена област, кој ќе има значителна големина, но може да не е важен, под услов дотичниот поток да се движи брзо и да пренесува големи количини на почва во секој случај. Во овој случај, влијанието од значителна големина можеби всушност не е важно за предметната околина.
Список на државни водачи во 560 година
Ова е список на државни водачи во 60 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Храшче (Випава)
Храшче (словенечки: Hrašče) — населба во Општина Випава во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Космос-416
Космос-416 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Студенка (Габрово)
Студенка — археолошко наоѓалиште во околината на гевгелиското село Габрово. Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
Космос-416
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 мај 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-416 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1492 км, а најмалото на 1372.
Студенка (Габрово)
Се наоѓа на 2,5 км југоисточно од селото. Во нивата на А. Андонов се гледаат ѕидови од повеќе објекти, а по површината има фрагменти од керамички садови, питоси и многу градежен материјал.
Социјално вметнување
Социјалното вметнување (шпански: inserción social) е една од двете главни форми на активизам промовирана од „Федерацијата на анархисти на Рио“ и други јужноамерикански анархистички организации, додека другата е еспецифисмо. Двата принципи се засновани врз традиционални анархистички вредности. Додека социјалното вметнување е опишано како вкоренето во Бакуњиновото инсистирање на социјален активизам, еспецифисмо се смета за втемелено во Малатеснитиниот фокус на конкретно анархистичко организирање.
После раскинот помеѓу анархизмот и работничките движења во 1920-тите, анархизмот ја загуби својата поврзаност со социјалните движења. Целта на социјалното вметнување е повторно да се воспостави таа врска, опишана како „социјален вектор“ на анархизмот.
Некои изразија сомнеж за терминот, поврзувајќи го со ентризам кој беше практикуван во старите авторитарни леви движенија. Како и да е поборниците за социјално вметнување инсистираат дека ентризмот всушност го ползува вметнувањето во вид на тројански коњ со цел да се самопромовира додека пак социјалното вметнување е фокусирање на реално подобрување во општеството. Социјалното вметнување се состои од градење на основа за анархистички идеи преку вклучување во работните дејствија на општествените организации и движења.
HD 193469
HD 193469 — променлива ѕвезда во соѕвездието Лебед. Со привидна величина од 6,30.
IC 540
IC 540 — галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 29 август 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 540 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 540 има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 3 м 2,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -69° 12' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на IC 540 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70335.
NGC 6871
NGC 6871 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Лебед, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6871 се споменува и како OCL 148.
Откривање
Телото е откриено на 1825 година од страна на Фридрих Георг Вилхелм фон Струве, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 9,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6871 е од видот IV3p. Видливиот сјај со голо око изнесува 5,2 m. NGC 6871 има само една позната привидна димензија, која изнесува 30'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 6 м 27 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 47' 24"".
Други поделби
Проучување на NGC 6871 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 119; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2682. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 200.
Список на државни водачи во 1439 година
Ова е список на државни водачи во 439 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Покривачи (литургија)
Покривачи - аери и дарци — литургиски предмети или садови, кои се состојат од два мали покривачи, едниот во облик на крст (за покривање на путирот) и еден наменет за покривање на дискосот со ѕвезда (квадратен облик). Чесните дарови се покриваат и со трета малку поголема квадратна или правоаголна покривка наречена аер или воздух - „возношение“, бидејќи се наоѓа над ѕвездата и го претставува воздушното пространство во кое се појавила ѕвездата што ги водела мудреците кон Христос.
Предание
Покривачите имаат двојна улога, прво потсестуваат на пелените во кои бил повиен новородениот Исус Христос, а потоа ја симболизираат плаштаницата во која било завиткано телото Христово по неговата смрт на крстот откако бил помазан со мириси.
Намена
Со покривачите се подига воздухот и лебди над светите дарови на литургијата за време на читањето на симболот на верата, така и го добил името, ја означува камената плоча со кој бил затворен гробот на Исус Христос.
Литургиските покривачи ги означуваат и небеските сводови.
Со аер или воздух се покрива и лицето на починатите свештеници при нивниот погреб како знак на посебна благодатна почит.
На големиот вход, кога светите садови ќе се донесат во литија до светата трпеза (олтарот), свештеникот ќе го стави аерот над левото рамо на ѓаконот пред да му го предаде дискосот (самиот свештеник ќе го носи путирот). Поради оваа причина, аерот често ќе има зашиени ленти за да може безбедно да се врзува на своето место. Ако нема ѓаконска служба, свештеникот ќе го стави аерот околу своите рамена како наметка, со што рацете ќе му останат слободни да ги земе и дискосот и путирот.
Кога епископ служи литургија, свештениците кои сослужуваат ќе го држат аерот за време на Никејскиот симбол на верата додека епископот клечи (или ја наведнува главата) под него. По Никејскиот симбол на верата, аерот се превиткува и се става на Светата трпеза. Во некои практики, свештеникот ќе се сврти и ќе ги благослови луѓето со воздухот (аерот) за време на сурсум корда.
По причестувањето, аерот кој сè уште е превиткан, се става на дискосот, заедно со светото копје, лажицата и ѕвездата и малиот превез, ѓаконот се враќа во протесис.
Изработка
Поради својата посебна улога, црквата ги изработувала овие текстилни предмети од скапи материјали и ја потврдила нивната исклучителна литургиска употреба со претстави на крстот со кој често се украсувале дарците и аерите.
849 п.н.е.
849 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 849. година пред новата ера, 849. од првиот милениум п.н.е., 49. од 9 век п.н.е. и последна од 840-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4659 и 4660 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3901 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2911 и 2912 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 96 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 849 година се протега во 1787 и 1788, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1847 и 1848 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 306 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1515 и 1514 исламска година пред хиџра.
Евгенија Чирикова
Евгенија Чирикова (Евге́ния Серге́евна Чи́рикова; р. во ) — руски еколошки активист, првенствено позната по противењето на изградбата на автопат низ шумата Химки во близина на Москва. Таа, исто така, одиграла значајна улога во руските протести од 2011 до 2012 година по спорните парламентарни избори во Русија. На Чирикова, исто така, и се припишува „стимулирање на националниот интерес за политички реформи“. Таа моментално живее во Естонија.
Кампања
Чирикова водела кампања против изградбата на пат низ шумата Химки. Таа, исто така, помогнала да се убедат Европската банка за обнова и развој и Европската инвестициска банка да го „затворат проектот“.
Чирикова била заплашувана поради нејзината кампања. Во 2011 година владини претставници ја посетиле, велејќи дека добиле инструкции да ѝ ги одземат децата затоа што ги злоставувала. Според Чирикова: „Мојата реакција беше целосно беспрекорен бес. Се снимив себеси како опишувам што се случило и го објавив видеото на интернет. Имаше толку многу повици до одделот што тие се повлекоа“.
Награди
Во март 2011 година, таа добила „награда за храбра жена предадена од тогашниот американски потпретседател Џо Бајден“. Во оваа прилика, таа предложила воведување санкции за руските политичари, вклучувајќи го и министерот за транспорт Игор Левитин.
Во 2012 година, таа била добитник на наградата Goldman Environmental Prize, добивајќи награда од 150.000 американски долари. Таа рекла дека ќе ги потроши парите за формирање на кампања наречена Нашата земја за борба против слични еколошки кампањи како Химки.
Во ноември 2012 година, Форин Полиси ја именувал Евгенија Чирикова за еден од своите Топ 100 глобални мислители за 2012 година.
Семејство
Евгенија Чирикова е во брак со стопанственикот Михаил Матвеев. Двојката има две деца.
Киро Поповски
Киро Поповски ( во —  во ) ― македонски правник, политичар, основоположник и прв претседател на Социјалистичката партија на Македонија.
Животопис
Поповски е роден во тетовското село Вратница на 13 април 1942 година. Гимназијата ја завршил во Скопје и дипломирал на Правниот факултет во Скопје во 1965 година. Како младинец, бил претседател на Градскиот комитет и претседател на Претседателството на ЦК на Сојузот на Социјалистичката младина на Македонија, а потоа секретар и претседател на Советот на ССМ, претседател на Извршниот одбор на Републичката СИЗ за физичка култура, претседател на Комисијата за прашања од општествено-политичкиот систем, член на Одборот за прашања од областа на општественото уредување, безбедноста и односите со странство, член на Комисијата за прашања од општествено-политичкиот систем на Извршниот совет на Собраниет на СРМ, член на Извршниот совет на Собранието на СРМ, претседател на Републичката конференција на ССРНМ, основоположник и прв претседател на Социјалистичката партија на Македонија (22 септември 1990 - јули 1995) и потпретседател на Собранието на Македонија од 1991 до 1995 година.
Бил оженет со Златка Поповска поранешен потпретседател на Владата на Бранко Црвенковски од 1994 до 1998 година, кадар на Социјалистичката партија. Починал во Скопје на 29 октомври 1995 година.
Софи Јоханесдотер
Софи Јоханесдотер (Sofie Johannesdotter; — ) — шведско-норвешки сериски убиец која отрула најмалку три лица во Фредрикшалд (денешен Халден) од 1869 до 1874 година. Јоханесдотер подоцна била осудена за овие убиства и погубена, последната жена што била погубена во Норвешка и претпоследна погубување севкупно.
Ран живот
Софи Јоханесдотер е родена на 24 август 1839 година во малото село Артемарк во Шведска. Таа потекнувала од семејство на сиромашни, необразовани селани кои имале уште пет деца, од кои две починале во детството. Израсната во сиромашното село, Јоханесдотер била неписмена и наводно била злоставувана од нејзините родители додека растела. На 15-годишна возраст била испратена на училиште да учи читање и пишување, со што многу се борела.
Во 1867 година, таа емигрирала во Норвешка во потрага по вработување, се преселила во Фредрикшалд и извесно време работела во фабрика за памук. Следната година, таа се вработила како слугинка на 70-годишниот Нилс Анкер Станг, локален трговец.
Набргу по нејзиното пристигнување, другите слуги почнале да се жалат на кавгаџискиот и антагонистички став на Јоханесдотер, поради што неколку од нив си заминале. Без да знае нејзиниот работодавец, таа често крадела и кога никој не ја контролирал.
На 12 октомври 1872 година, сопругата на Станг, 63-годишната Катарина Елизабет Фојн Вил, се разболела од мистериозна болест, од која подлегнала четири дена подоцна. Јоханесдотер ја отрулa со арсен, бидејќи Вил постојано се обидувал да ја отпушти, само за да интервенира нејзиниот сопруг. Според некои гласини од другите слугинки, Софи насамо им кажала дека некој треба да ја убие г-ѓа. Станг.
На 10 октомври 1874 година, Станг конечно открил дека Јоханесдотер крадела од него и наредил таа да биде отпуштена. Како одговор, тој потоа бил отруен со арсен, ставен во неговата супа од јачмен и починал истата вечер.
На 17 јануари 1875 година, Јоханесдотер се обидела да ја отруе 16-годишната Матилде Вил, роднина на починатата г-ѓа Станг, со арсен, но девојката успеала да преживее. Според нејзините признанија, Јоханесдотер била задолжена да го негува и чува девојчето откако таа се разболела од грип, но била уморна и сакала да се ослободи од неа. Додека преживувала, Вил останала со трајна штета од труењето. Подоцна се омажила за шведско- американски методистички свештеник и напишала неколку христијански песни до нејзината смрт во 1903 година, од кои најпозната е „Si allting til Jesus“.
На 10 февруари 1875 година, Јоханесдотер ги собрала своите работи и го запалила домаќинството Станг. Додека куќата била изгорена до темел, никој не бил повреден.
Апсење и истрага
Уште од мистериозниот пожар, низ областа Фредрикшалд се прошириле гласини дека Софи Јоханесдотер е одговорна за пожарот. Врз основа на овие гласини, на 23 март 1875 година, телата на г. и г. Станг биле ексхумирани и донесени во болницата Ебенезер на обдукција, која открила дека и двајцата покажале обилни количини арсен. Иако во овој момент ништо не упатувало на Софи, таа била прогласена за главен осомничен кога властите откриле писма до нејзината сестра во Шведска, во кои таа бара арсен за лекување на пријавена вештина. Како резултат на тоа, Јоханесдотер била сместена и донесена во болница следниот ден, а кога и биле покажани телата, таа признала дека ги убила двајцата сопружници.
Неколку дена по нејзиното апсење, таа исто така признала дека ја убила Марен Јоханесдатер и ја труела Матилда Вил, како и бројни подметнати пожари и кражба на многу ситни предмети од нејзиниот работодавец. Властите ја испитувале и за смртта на градинарот и нејзиниот татко, како и обидот за труење на постара жена, но Јоханесдотер жестоко негирала било каква вмешаност и нејзината вина никогаш не беше докажана во овие случаи.
Хефа Шукинг
Хефа Шукинг е германска екологистка. Таа беше наградена со Голдман еколошката награда во 1994 година, за нејзините дела за заштита на дождовните шуми.
Денес, таа главно работи за невладината организација Urgewald на кампањи за спречување на банките и финансиската индустрија да прават штетни инвестиции како што се касетна муниција, ископ на јаглен или јадрена индустрија.
Гетит
Гетит е минерал составен од железо (III) оксид-хидроксид, поточно од полиморфот "α". Може да се најде во почва и други средини со ниски температури,. Гетитот бил добро познат уште од античко време и се употребувал како пигмент (кафеав окер). Докази за неговата употреба пронајдени се во примероци од пигмент на боја земени од пештерите во Ласко во Франција. За прв пат е опишан во 1806 година врз основа на примероци пронајдени во рудникот Холерцуг во Хердорф, Германија. Минералот своето име го добил по германскиот полимат и поет Јохан Волфганг фон Гете (1749–1832).
Состав
Гетит е железен оксихидроксид кој содржи тривалентно железо. Цврстината на гетитот се движи од 5,0 до 5,5 на Мохсовата скала, а неговата специфична тежа варира од 3,3 до 4,3. Минералот формира призматични игловидни кристали, но обично е масивен.
Создавање
Гетитот најчесто се формира со атмосферско влијание врз други минерали богати со железо, и затоа често се наоѓа во почвите, а најконцентриран е во латеритни почви. Гетитот настанува со промена на оксидативната состојба од Fe2+ во Fe3+, што му овозможува на гетитот да опстои при површински услови. Поради промената на оксидативната состојба, гетитот се смета за псевдоморф. Исто така, подземните води може да наталожат гетит, а може да се формира како примарен минерал во хидротермалните наоѓалишта. Откриено е дека гетитот се создава во процесите на екскреција на одредени видови бактерии.
Наоѓалишта
Гетитот го има насекаде на планетата, обично во форма на конкременти, сталактитни формации, оолити (ситни тркалезни зрна зацементирани заедно). Тој е многу чест псевдоморф. Често се среќава во мочурливите области крај изворите („железно блато “), на подот од пештерите и на дното од езерата и поточињата.
Значајни наоѓалишта на гетит има во Англија; Куба; и Минесота, Мисури, Колорадо, Алабама, Џорџија, Вирџинија и Тенеси, во САД.
HD 195592
HD 195592 — сина суперџиновска ѕвезда во соѕвездието Лебед. Со привидна величина од 7,08.
Космос-417
Космос-417 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 мај 1971 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-417 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1493 км, а најмалото на 1343.
Список на државни водачи во 561 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Создавање на подмрежи
Подмрежа или subnetwork е логичко видлива поделба на IP-мрежа. Поделбата на мрежа на две или повеќе мрежи е наречено одделување на подмрежи(сабнетирање).
Сите компјутери кои припаѓаат на подмрежа се адресирани со заедничка, идентична, најважна бит-група во нивните IP-адреси. Ова резултира во логичката поделба на IP-адресата на два дела: мрежен или насочувачка претставка и делот за уред, односно идентификатор за домаќин. Делот за уред е идентификатор за посебен домаќин или мрежен интерфејс.
Насочувачката претставка е изразена во CIDR-нотација. Се запишува како првата мрежна адреса, проследена со коса црта нанапред (/), а завршува со бит-должината на претставката. На пример, 192.168.1.0/24 е претставка на IPv4, која има 24 бита за алокација на мрежна претставка и 8 бита резервирани за домаќин. Спецификацијата за IPv6 адресата(2001:db8::/32) е огромен адресен блок со 296 адреси, кој има 32-битна насочувачка претставка. Kaj IPv4, мрежата исто така се одликува со подмрежна маска која е битмапата која применета со логичко И-операција на било која IP-адреса во мрежата ја дава насочувачката претставка. Мрежните маски се изразуваат со децимална нотација одделена со точки (x.x.x.x, каде x=[0,...,255]) исто како и адресите. На пример, 255.255.255.0 е мрежната маска за 192.168.1.0/24.
Подмрежите разменуваат (насочуваат) сообраќај меѓу себе преку посебни гранични компјутери (насочувачи-насочувачи) кога насочувачките претставки на адресата на изворот и адресата на одредиштето се разликуваат. Насочувачот претставува логичка или физичка граница помеѓу подмрежите.
Мрежно адресирање и насочување
Адресата ја исполнува функцијата да го идентифицира домаќинот и да го лоцира каде се наоѓа на мрежата. Најчесто користената архитектура за мрежно адресирање е Интернет Протоколот верзија 4 (IPv4), но неговиот наследник, IPv6, сè повеќе се става во употреба, од 2006 година па наваму. Една IPv4 адреса се состои од 32 бита, која за читливост се запишува како 4 октети одделени со точка или наречена децимална нотација одделена со точки (dot-decimal notation. Една IPv6 address е составена од 128 бита запишани во хексадецимална нотација, групирани по 16 бита одделени со две точки.
Оваа логичка структура на адресирањето дозволува селективно насочување на IP пакетите низ повеќе мрежи преку користење на специјални гранични компјутери (gateway) наречени насочувачи (насочувачи), до дестинацискиот хост ако мрежните претставки на домаќинот испраќач и дестинацискиот домаќин се разликуваат. Логичката структура на адресирањето дозволува и директно испраќање до дестинацискиот домаќин кој е на иста локална мрежа со испраќачот. Насочувачите претставуваат логички и физички граници меѓу подмрежите и го менаџираат сообраќајот помеѓу нив. Секоја подмрежа е опслужувана од претпоставен насочувач (designated default router), но може да е составена интерно од повеќе физички Етернет сегменти поврзани со мрежни преклопници или мрежни мостови.
Насочувачката претставка на една адреса се пишува во форма идентична на самата адреса. Ова се нарекува уште и мрежна маска на адресата. На пример, специфицирањето на 18те битови со најголемо значење на една IPv4 адреса кое е 11111111.11111111.11000000.00000000, се запишува како 255.255.192.0. Ако оваа маска означува и подмрежа во поголема мрежа, уште се нарекува и подмрежна маска. Ова форма на означување на мрежната маска се користи само кај IPv4 адреси.
Модерната стандардна форма за специфицирање на мрежна претставка е CIDR нотација и се користи во IPv4 и IPv6. Со оваа форма се брои бројот на битови во претставката и се додава на адресата после коса црта (/) како сепаратор:
Оваа нотација беше претставена со Бескласното интер-доменско насочување (CIDR) во RFC 4632. Во IPv6 ова едниствената прифатлива форма за означување на мрежните и насочувачките претставки. Во класните мрежи во IPv4, пред појавувањето на CIDR, мрежната претставка се одредува од класата на IP-адресата (A, B, C...). Во IPv4, за да се одреди дали една IP-адреса се наоѓа на истата подмрежа доволно е да се има адресата и подмрежата, бидејќи адресата не може да биде одделена од мрежната претставка. За IPv6, потребно е да се користи Протоколот за откривање на соседи(Neighbor Discovery Protocol (NDP)). Доделувањето на IPv6 на интерфејс не носи никакви барања за поклопување на мрежната претставка на со таа на адресите на другите интерфејси на истиот линк. Создавањето на подмрежи може да ги подобри перформансите во една организацика мрежа по цена на комплексноста за насочување, бидејќи секоја локална подмрежа мора да биде претставена како одделен запис во насочувачката табела на секој поврзан насочувач. Сепак, со внимателен дизајн на мрежата, рутите кон колекции од подалечни подмрежи може да се агрегираат. Интернетот и мрежите во фирмите можеа без проблеми да преминат на CIDR со појавата на фунционалноста за Подмрежни маски со променлива должина(Variable-length subnet masking (VLSM)) во комерцијалните насочувачи.
IPv4 сабнетирање
Процесот на сабнетирање вклучува одвојување на мрежата и подмрежниот дел на една адреса од идентификаторот за домаќин. Ова се извршува со битово И(bitwise AND)-операција помеѓу IP-адресата и (под)мрежната маска. Резултат е мрежната адреса (или претставка), а остаток е идентификаторот на домаќин.
Создавање на подмрежи (Сабнетирање)
Сабнетирањето е процес во кој со назначување на некој од битовите со висока важност од делот за домаќин и нивно поврзување со мрежната маска се формира подмрежна маска. Овој процес ја одделува мрежата на помали мрежи наречени подмрежи. Во следната табела е прикажан пример со преместување на 2 бита од делот за домаќин на подмрежната маска за да се формираат четири помали подмрежи, со големина ¼ од претходната.