cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сараќино
Стопанство
Сараќино денес претставува модерна селска населба со развиоено сточарство и земјоделство. Во атарот на селото се наоѓа Тетовската слободна економска зона со вкупна површина од 94.74 ха, која во првата фаза е планирано да се изградат 25 до 30 индустриски објекти во кои се предвидува да се отворат до 7.000 работни места. Се предвидува зоната со целата инфраструктура да чини околу 300 милиони евра.
Население
На почетокот на XX век според статистиката на Васил К’нчов од 1900 година 'Саракинци' — село, населено со 210 жители Македонци христијани. Целото население на селото било под водство на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година в Саракинци имало 80 Македонци.
Според Афанасиј Селишчев во 1929 година Саракинце било центар на Желинската општина со 6 села и имало 20 куќи со 104 жители Македонци.
Според пописот од 2002 година селото има 1 087 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.153 жители, од кои 791 Македонец, 277 Албанци, 8 Роми, 2 Срби, 4 останати и 71 лице без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Сараќино е македонско село.
Според истражувањата од 1947 година, родови во селото се:
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.040 гласачи.
Меркосур
Меркосур или Меркосул (на шпански: Mercado Común del Sur или на англиски: Southern Common Market) е регионален трговски договор помеѓу Бразил, Аргентина, Уругвај и Парагвај, формиран во 1991 со договорот од Асунсион, кој подоцна претрпува амандмани во 1994 и станува Договорот од Оуро Прето. Целта на овој договор е да промовира слободна и константна размена на добра, луѓе и пари.
Почетоците на Меркосур можат да се лоцираат во 1985 година кога претседателите на Аргентина и Бразил ја потпишуваат програмата за економска соработка помеѓу Бразил и Аргентина.
Во моментов Боливија, Чиле, Колумбија, Еквадор и Перу имаат статус на придружни членки. Венецуела го потпиша пристапниот договор во јуни 2006, но пред да стане полноправна членка, влезо мора да биде ратификуван од парламентите на Парагвај и Бразил.
Имплементација
Многумина од жителите на Јужна Африка гледаат на овој договор како шанса за комбинирање на ресурсите и баланс на активностите на останатите светски економски велесили, особено Соединетите Американски Држави и Европската Унија. Организацијата исто така му контрира на Договорот за слободна трговија помеѓу Америките, меѓутоа повеќе од половината од членките на Меркосур го имаат одбиено овој договор, на самитот на Америките во 2005. Сепак со развојот на унијата на јужно-американски држави велат дека нејзините земји членки не се против договоро како таков, туку против доминантната улога на САД во овој договор.
Развојот на Меркосур беше значително ослабен со колапсот на Аргентинската економија во 2001 и заради константните конфликти помеѓу останатите земји членки на организацијата. Слободното движење на луѓе и добра е често мета на контраверзни случки, како што на пример унилатерално Аргентина наплаќа по 5 пезоси за луѓето да транзитираат низ нејзината територија.
Во декември 2004, со потпишувањето на договорот на Андиската заедница за Трговија, овој блок односно заедница е составен од 263 милиони луѓе кои во комбинација даваат Бруто-домашен производ од повеќе од 2.42 трилиони долари секоја година мерено според Светската Банка. Со ова Меркусор станува петта најголема економска сила во светот.
Договори со останати страни
Во последно време со новите договори за соработка со Меркосур, Андиската Заедница доби и нови придружни членки, како што се Аргентина, Бразил, Парагвај и Уругвај. Овие четири членки на Меркосур добија придружно членство во Андискиот совет на министри за надворешни работи. Овој потег го присили Меркосур, да им даде веднаш членство на сите земји членки на Андиската заедница, по принципот на Економска комплементарност.
Мома војник го одменува татка си
Мома војник го одменува татка си — македонска епска народна песна.
Содржина
Царот издава проглас во кој ги собира мажите во војска. Јанко има девет ќерки, а најмалата ќерка, Тодора, прифаќа да го одмени својот татко. Притоа, таа бара од него да оди на пазар и да купи коњ, пушка, облека и сабја, како и да собере дружина. Кога се приклучува кон царската војска, царицата забележува дека во војската има една девојка. По нејзиниот наговор, царот ги испраќа војниците во градината за да наберат цвеќе, но Тодора прави онака како што прават војниците и царот не може да ја открие. Потоа, царицата го наговара царот да ги испрати војниците на пазар, очекувајќи дека Тодора ќе купи фурка и вретено, но таа повторно прави онака како што прават останатите војници. Кога царот бара од војниците да фрлаат камен, Тодора фрла колку другите војници и царот не може да ја открие. Најпосле, по отслужените три години, сите војници свират, а само Тодора пее и дури тогаш царот дознава дека таа е девојка.
Карлос Чавез
Карлос Антонио де Падуа Чавез и Рамирез (шпански: Carlos Antonio de Padua Chávez y Ramírez, 13 јуни 1899 - 2 август 1978) бил мексикански композитор, диригент, учител, новинар и основач и директор на Националниот Симфониски Оркестар на Мексико. Бил под влијание на домородните мексикански култури. Од неговите шест симфонии, најпозната е Втората Симфонија, наречена Индијанска Симфонија (Sinfonía India) во која се користат перкусиони инструменти на племето Јаки.
Во неговото време, Карлос Чавез бил највлијателниот композитор во земјата, градејќи рафиниран и класичен музички израз. Освен шесте симфонии, има напишано повеќе од 200 дела, меѓу кои и балети и опери.
Ладомир Трајкоски
Ладомир Павлев Трајкоски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
По занимање бил земјоделец. Бил учесник во Првата светска војна ѝ живеел во САД сè до 1937 година кога се вратил во Белград, а по окупацијата дошол во своето родно село. Определен за борба со окупаторот, активно се вклучил во народно ослободителното движење. Бил избран за претседател на народно ослободителниот одбор во селото. Неговата активност била откриена и бил убиен од балистите за време борбите кај Кленоец на 5 и 6 октомври 1943 година.
Томас Совунми
Томас Совунми (роден на 25 јули 1978 година во Лагос, Нигерија ) — унгарски меѓународен фудбалер.
Животопис
Совунми заминал за Вашаш Будимпешта во 1998 година, но се вратил во својот прв клуб во 2001 година. Тој го направил своето прво појавување за Унгарија во август 1999 година, во 1 – 1 нерешено против Молдавија. Совунми бил првата црномуреста личност која играла за Унгарија во фудбалот. Тој преминал кратко време во Франција со AC Ајачо, но се врати во Унгарија со Ференцварош во 2003 година. Тој потпишал  со ФК Словацко во 2005 година. На крајот тој бил ослободен од својата приврзаност кон чешката екипа по интервенцијата на полицијата и ФИФА.
Совунми потпишал за шкотскиот клуб Хибернијан на 6 февруари 2007, откако го импресионирал менаџерот Џон Колинс. Совунми бил ослободен од Хиберијан во јуни, а Совунми повторно потпиша за Вашаш Будимпешта во септември 2007 година.
NGC 6353
NGC 6353 — тројна ѕвезда во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ј. Герхард Лохсе, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6353 е од видот *3.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 21 м 12,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +15° 41' 18"".
Други поделби
Проучување на NGC 6353 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 203; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1537. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1127.
Ајрадин-паша во село Галешник
Ајрадин-паша во село Галешник — македонска епска народна песна.
NGC 1928
NGC 1928 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Ајрадин-паша во село Галешник
Содржина
Ајрадин-паша ги собира Тоските и се упатува кон Галешник (Галичник). Кога војската ги насочува топовите кон селото, тројца селани го молат пашата да не го разурнува селото, зашто тоа го снабдува Истанбул со овци за Бајрам. Пашата се откажува од намерата и ја повлекува војската, а притоа уште еднаш погледнува низ двогледот кон селото. Тогаш, тој здогледува три девојки, собрани на чешма, кои го колнат пашата.
NGC 1928
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1928 се споменува и како ESO 56-SC106, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1928 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m. NGC 1928 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 20 м 56,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 28' 41".
Други поделби
Проучување на NGC 1928 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9166.
Валавница
Валавница — индустриски производствен погон во склоп на железарниците и челичарниците односно металуршките фабрики кој е специјалициран за обработка преку валање на металните профили со што се обликува нивната дебелина и големина. Постојат два вида на валавници во секоја железарница: топла каде железото и челикот се валаат топли и усвитени во вид на полуфабрикати од дебели лимови веднаш штом излезат од процесот на леење во леарница и ладна валавница каде се валаат тенки и дебели лимови со различна големина според нарачката и нивната натамошна производствена употреба во металската и металопреработувачката индустрија. Во Македонија производствени погони ладна и топла валавница (денес приватизирани) во рамки на металуршкиот индустриски комбинат Рудници и железарница „Скопје“.
Производствен процес
Железото и челичните лимови се валаат на посебни видови машини - валјаци каде се поставуваат со кранови и кои носат кон преси за обликување на дебелината и големината. Во Валавницата за ленти производниот процес се одвива во две производни линии: Валачка пруга и Линија на сечење. Слабовите од складиште со кран се поставуваат на влезните групни валци за вложување, и со потисните машини се вложуваат во печките, каде се загреваат до температура за валање (1260ºС). Слабот од печка паѓа на транспортните валци со кои се транспортира до валачкиот предстан, валачкиот предстан го редуцира слабот во предтрака со дебелина од 25÷32 мм., од предстанот предтраката се транспортира во завршните валачки станови каде се редуцира до бараната дебелина (од 1,8 до 12 мм), по извршената редукција во завршните валачки станови, добиената трака се транспортира во намотачите каде се намотува во калеми, калемите од намотачите со количка, превртувач и траверза се поставуваат на одводната транспортна трака (конвер), од одводната транспотрна трака калемите према намената се транспортираат за линијата на сечење, ладна валалница или на складиште за калеми.
Сред Село (Могила)
Сред Село или Тумба I — археолошко наоѓалиште во битолското село Могила. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа во централниот дел на селото, на местото на кое се наоѓаат задружниот дом, амбулантата и старото училиште. Со изградбата на овие објекти тумбата е зарамнета и речиси целосно уништена. Во 1975 година, непосредно пред поставувањето на темелите за амбулантата е извршено сондажно копање при што е пронајдено дека во длабочина до 1,50 м културниот слој е нарушен со вкопување на гробови од средновековна некропола, како и со копањето на јами во кои се најдени керамички садoви од времето на Словените. Дебелината на културниот слој, од сегашната површина до здравицата, изнесува 6 м и во него се издвојуваат два културни стратума со множество керамички садови, култни предмети и орудија од кремен, камен и коска, кои временски му припаѓаат на постариот неолит во Пелагонија, односно на велушко-породинската културна група.
Таван (Конопница)
Таван  — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Конопница.
Наоѓалиштето претставува населба од доцна антика.
На десната страна од патот Куманово - Крива Паланка, на 300-400 м, на зарамнето плато се гледаат траги од објекти ѕидани од делкан камен поврзан со варов малтер. На површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и тегули
Црква Сант Агата деи Готи
Црквата Света Агата Сицилијанска (италијански : Chiesa di Sant'Agata dei Goti) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Црквата била изградена во времето на Рицимер во 460 година. Црквата попаднала во склопот на Римокатоличката црква и истата била реконструирана во времето на папа Григориј I од 592 до 593 година, како и во 16 век и 17 век. Црквата е посветена на Агата Сицилијанска. Фасадата од црквата била реновирена во 1729 година од страна на Франческо Ферари.
Маруша (езеро)
Маруша — природно ледничко езеро на планината Стогово во западниот дел на Македонија.
Местоположба и хидрографски одлики
Се наоѓа во истоимениот цирк, на северната планинска страна на Стогово, во изворишниот дел на реката Белешница, на надморска височина од 1.809 метри. Езерото по своето потекло е циркно, а дното е изградено од водонепропусните флишни седименти. Поставено е во насока североисток-југозапад и во истиот правец неговата најголема должина изнесува 18 метри. Просечната широчина на езерото изнесува 9,28 метри, а најголемата достигнува до 11,8 метри. Просечната длабочина изнесува 18 сантиметри, додека најголемата длабочина достигнува 48 сантиметри. Езерското огледало зафаќа површина од 166,9 м2, обемот на езерскиот брег изнесува 48 метри, а во ова езеро се насобрани (акумулирани) околу 30 м3 вода.
Езерото Маруша со вода се храни од површински водотеци, околните извори и топење на снегот, како и од подземни води. Самото езеро не е поврзано со дотек или истека, иако се наоѓа непосредно од десната страна од еден од трите изворишни речни ракавци на реката Белешница. За време на висок водостој, водата од езерото истекува кон југозапад во долината на реката Белешница. Во пролет, за време на висок водостој поради интензивното топење на снеговите, нивото на езерото се зголемува за 75 см. Водостојот на езерското ниво е прилично променлив и осцилира во текот на годината, а во отсуство на поголем дотек на вода, најголемиот дел од водата езерото Маруша ја губи од испарување.
Езерската вода е проѕирна до самото дно, а после поголемо бранување таа во крајбрежниот дел брзо се заматува. Бојата на водата е синкаста, а во крајбрежниот дел жолтеникава. Ваквите нијанси се јавуваат како последица на синкастиот мул, кој е наталожен по дното на езерото и жолтеникавиот нанос што е депониран во крајбрежниот дел од површинските повремени водетеци. Температурата на водата на езерото Маруша измерена на почетокот на месец јули изнесувала 23°С со PH вредност 7, при температура на воздухот од 24°С.
Животински свет и искористување
Во водите на езерото Маруша се забележуваат синозеленикави алги и мочуришна растителност која е развиена во крајбрежниот дел. Животинскиот свет е претставен со ракчиња, тритони, жаби и водени змии. Водите од езерото Маруша, сточарите во текот на летниот дел на годината ги користат за напојување на стадата овци и покрупниот добиток, како и за капење на овците. Сепак, езерото воопшто нема загадност и на неговата површина не се забележуваат остатоци од делови на растенија или животинско потекло.
Органометална хемија
Органометалната хемија се занимава со органските соединенија во кои се вклучени врски меѓу јаглероден и метален атом. Ваквите соединенија биле познати и се проучувале околу 200 години, а нивните единствени својства биле нашироко користени за одвивањето на синтетските трансформации. Во зависност од редукцискиот потенцијал на металот, реактивноста на органометалните соединенија значително варира, така што за подготовка и користење на најреактивното соединение требаат ниски до средни температури и инертни услови (атмосфера и растворувачи). Општо, реактивноста е паралелна со јонскиот карактер на јаглерод-метал врската, што може да се процени од преместувањето на протоните и јаглеродните атоми на метилните деривати:
% Јонски карактер на H3C - Метал (CH3)2Hg < (CH3)2Cd < (CH3)2Zn < (CH3)2Mg < CH3Li
Видови на органометални соединенија
Првите пријавени органометални соединенија биле подготвени со редуктивна супституција на алкил халидите, како што е покажано во следните три равенки. Сите овие метали имаат силни или средни негативни редукциски потенцијали од кои литиумот и магнезиумот се најреактивни. Халидната реактивност се зголемува по редот: Cl < Br < I. Алкилнатриумовите и калиумовите соединенија не се подготвуваат на овој начин, бидејќи Вурцовото спарување на алкилната половина (давајќи R-R) претендира да предоминира. Ова може да биде проблем кога алил или бензил халидите се претвораат во Грињарови или литиумови реагенси.
Едноставните алкил деривати на сите три вида се пирофорни (спонтано горат на воздух) и реагираат со водата при што го даваат соодветниот алкан (RH); но, цинковите соединенија се помалку реактивни во друг поглед. Диетилцинкот може да се подготви и дестилира на заштитна атмосфера од CO2. Грињаровите и алкил литиумовите реагенси не се дестилабилни течности, и реагираат брзо со CO2 за да дадат соли на карбоксилните киселини.
Иако горните формули за алкил литиумовите и Грињаровите реагенси ја рефлектираат стехиометријата на реакциите и се користат нашироко во хемиската литература, тие не ја прикажуваат точно структурната природа на овие впечатливи супстанци. Смесите на полимерните и други асоцирани и комплексни соединенија се во рамнотежа под условите кои нормално се користат за нивна подготовка. На пример, едноставните алкил литиуми се големи хексамерни гроздови во јаглеводородни растворувачи, но се менуваат во тетрамерни и димерни форми во различни етерски растворувачи. За формацијата на Грињаровите реагенси е потребен етерски растворувач и тие се кристализирани како мономерни и димерни етерски комплекси. Следните рамнотежни соединенија (Шленкова рамнотежа) се идентификувани во етерски раствор:
Бидејќи магнезиумовите халиди се средни Луисови киселини, нивното присуство во раствор може да влијае на текот на некои хемиски реакции. Еден пример за вакво растројување е реакцијата на циклохексан оксид со метилмагнезиум бромид, како што е прикажано десно во следната реакција. Магнезиум бромидот го прегрупира епоксидот во циклопентанкарбалдехид, кој потоа го адира Грињаровиот реагенс на очекуваниот начин. Диметилмагнезиумот, пак, едноставно се адира на епоксидот со отоврање на затегнатиот прстен. Метиллитиумот се адира на сличен начин.
Чистите диалкилмагнезиум реагенси можат да се подготват со алтернативни патишта или со отстранување на магнезиумовиот халид со таложење (се адира диоксан).
Реакции со метална замена
Алтернативни методи на подготовка на голем број на органометални соединенија е со реакција на размена во која или даден метал се преместува на нова локација или се заменува со нов метал, како B, Al, Ti, V, Fe, Ni, Cu, Mo, Ru, Pd, Sn, Pt, Hg и Pb.
Црква „Воведение на Пресвета Богородица“ - Долно Мелничани
Воведение на Пресвета Богородица (позната како Света Пречиста) — главна селска црква во дебарското село Долно Мелничани, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа на сретсело, сместена непосредно до регионалниот пат 2249, кој поминува низ селото Долно Мелничани.
Во црковниот двор се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Црквата е изградена во век.
Храмот е изграден во 1884 година од мајсторот Павле од струшкото село Луково. Организатор на изградбата бил Ристе Поте од Долно Мелничани.
Кражби
Во јануари 2013 година во црквата била извршена тешка кражба каде биле украдени седум вредни икони, меѓу нив и голема икона на Света Богородица од иконостасот, потоа две целивни икони, како и царевите двери, сите од век и дело на Дичо Зограф.
Фрескоживопис
Фреските и иконостасот ги изработил Исо Џиков од дебарското село Осој, а осветувањето е извршено во 1885 година.
Марлен Дитрих
За време на нејзината долготрајна кариера, Дитрих постојано се преобмислува себеси : започнала како пејачка во кабаре, хористка и филмска актерка во Берлин во текот 1920тите години за во наредната деценја да биде вистинска холивудска ѕвезда; потоа станала забавувачка на фронтовската линија за време на Втората светска војна и меѓународен сценски изведувач, за на крајот, конечно, да се претвори во култна икона на XX век.
Во 1920-тите во Берлин, Дитрих глумела во немите филмови. Нејзината изведба како Лола-Лола во Синиот Ангел (1930) ѝ донела интернационална слава и договор со студиото Парамонт Пикчрс. Дитрих била ѕвезда во холивудските филмови како на пример Мароко (1930), Шангај Експрес (1932) и Желба (1936). Таа успешно ја наметнала нејзината гламурозна личност и "егзотичен" изглед, и станала една од највисоко платените глумици на тоа време. Во текот на Втората светска војна, таа била забавувачка во САД од највисок ранг.
Дитрих била забележана за своите хуманитарни напори во текот на војната, згрижување германски и француски бегалци, обезбедување на финансиска поддршка, па дури и во застапување за нивното американско државјанство. За нејзината работа на подигнување на моралот на војниците на фронтот за време на војната, таа добила повеќе признанија од САД, Франција, Белгија и Израел. Иако по војната повремено снимала филмови, Дитрих поголемиот дел од времето во 1950-тите до 1970-тите години го поминала на турнеја низ светот како изведувачка во живо.
Американскиот филмски институт ја прогласил Дитрих за деветта најголема женска филмска ѕвезда на сите времиња.
Во 2002 година, таа посмртно станала почесен граѓанин на Берлин.
Детство
Марлен Дитрих е родена на 27 декември 1901 во близина на Роте Инсел во Шенберг, денешна област на Берлин. Нејзината мајка, Вилхелмина Елизабета Џозефина (родена Фелсинг), била од богато берлинско семејството кое поседувало продавница за накит и фирма за изработка на часовници. Нејзиниот татко, Луис Ерик Ото Дитрих, бил полициски поручник. Дитрих имала една сестра, Елизабет, која била една година постара. Таткото на Дитрих починал во 1907 година. Неговиот најдобар пријател, Едуард фон Лош, аристократски прв поручник на гринадирите, се оженил со мајка ѝ во 1916 година, но тој набргу починал од повредите добиени за време на Првата светска војна. Фон Лош никогаш официјално не ги присвоил девојчињата, па презимето Дитрих никогаш не било фон Лош, како што понекогаш се тврдело.
Во семејството ја викале „Лена" и „Лене". На околу 11 годишна возраст, таа ги искомбинирала своите први две имиња за да го добие името „Марлен". Дитрих учела во женското училиште Аугуста-Викторија од 1907 до 1917 и дипломирала во школата Викторија-Луиза (денес Берлинска гимназија Гете-Вилмерсдорф) во 1918 година. Учела да свири виолина и како дете се интересирала за театар и поезија. Со повредата на рачниот зглоб ѝ се срушиле соништата да стане концертна виолинистка. Сепак, во 1922 година ја добила првата работа како виолинистка во оркестар за неми филмови во Берлинското кино каде по 4 недели добила отказ.
Почетоци
Нејзините најрани професионални настапи на сцена настапи биле со женското забавно кабаре на Гвидо Телшнер и ревиите на Рудолф Нелсон во Берлин. Во 1922 година, Дитрих се појавила на аудиција на драмската академија на Макс Рајнхарт но безуспешно. Сепак, таа наскоро започнала да работи во неговите театри, пеејќи и играјќи мали улоги во драмите. Отпрвин не привлекла посебно внимание. Нејзиното филмско деби било појавувањето во филмот Малиот Наполеон (1923).
Таа го сретнала нејзиниот иден сопруг, Рудолф Зибер, на снимањето на филмот Љубовна трагедија во 1923 година. Дитрих и Зибер стапиле во брак со граѓанска церемонија во Берлин на 17 мај 1923 година. Нејзиното единствено дете, ќерката Марија Елизабет Зибер, се родила на 13 декември 1924 година.
Дитрих продолжила да работи на сцена и на филм, како во Берлин така и во Виена, во текот на 1920-тите години. На сцената, играла најразлични улоги како во Пандорината кутија на Френк Ведекинд, Припитомувањето на итрицата и Сон на летната вечер на Вилијам Шекспир како и во Назад кон Метузалемот на Џорџ Бернард Шо. Во мјузиклиле и ревиите како оние во Бродвеј и Цвај Краватен, таа привлекла најмногу внимание. До крајот на 1920-тите години, Дитрих одиграла и улоги на екранот, вклучувајќи ги улогите во филмовите Кафе Електрик (1927), Бакнувам рака, мадам (1928) и Бродот на изгубените души (1929).
Во 1929 година, Дитрих се пробила глумејќи кабаретска пејачка во Синиот Ангел (1930), филм на Јозеф фон Штернберг.
Успехот во САД
Во 1930 година, благодарение на меѓународниот успех на Синиот Ангел и со поттик и промоција од страна на Јозеф фон Штернберг, кој веќе бил успешен во Холивуд, Дитрих се преселила во САД потпишувајќи договор со Парамонт Пикчрс. Студиото се обидувало да ја наметне Дитрих како германски одговор на шведската сензација на Метро-Голдвин-Мајер, Грета Гарбо. Штернберг ја поздравил со подароци, вклучително и зелен Ролс-Ројс Фантом II. Автомобилот подоцна се појавил и во нивниот прв американски филм Мароко. Дитрих настапила во шест филмови режирани од фон Штернберг во Парамонт помеѓу 1930 и 1935. Штернберг работел ефикасно со Дитрих за да се создаде слика на гламурозна и мистериозна заводничка.Тој ја охрабрувал да ја намали телесната тежина и интензивно ја подучувал да биде глумица. Таа доброволно ги следела препораките за кои голем број други изведувачи давале отпор. Во Мароко (1930), Дитрих повторно била ангажирана како кабаретска пејачка. Филмот најдобро е запаметен по сцената во која таа ја изведува песната облечена во машка бела вратоврска и бакнува друга жена, што било провокативно за тоа време. За филмот Дитрих ја добила нејзината единствена номинација за Оскар.
По Мароко следел филмот Обесчестена (1931), голем успех со улогата на Дитрих како шпионка налик на Мата Хари. Шангај Експрес (1932), кој бил наречен од страна на критичарите „Гранд Хотел на тркала", бил еден од филмовите на Штернберг и на Дитрих со најголема заработувачка. Дитрих и Штернберг повторно соработувале во романтичната драма Русокосата Венера (1932) . Дитрих работела без Штернберг за првпат во три години во романтичната драма Песна над песните (1933) , играјќи наивна германска селанка, во режија на Рубен Мамулијан. Последните два филма на Дитрих и Штернберг, Црвената царица (1934) и Ѓаволот е жена (1935) биле нивни филмови со најниска заработувачка.
Штернберг е познат по неговата исклучителна вештина на осветлување и фотографирање на Дитрих до оптимален ефект. Негов потпис била употребата на светлото и сенката, вклучително и влијанието на светлината преку превез или спуштени ролетни (како на пример во Шангај Експрес). Ова во комбинација со скрупулозното внимание за поставеноста на сцена и костимите филмовите што тие ги снимиле заедно ги прави едни од највизуелните стилски филмови во кинематографската историја. Критичарите сè уште енергично дебатираат колку од придонесот му припаѓал на Штернберг а колку на Дитрих но повеќето се согласни дека ниеден повторно не достигнал такви височини откако Парамонт го отпуштил Штернберг и тие двајца престанале да работат заедно. Таква соработка на глумица и режисер кои создале седум филмови уште е неспоредлива во кинематографската историја, со исклучок на Кетрин Хепберн и Џорџ Цукор, кои заедно снимиле десет филмови.
Првиот филм на Дитрих по завршувањето на нејзиното партнерство со Штернберг бил филмот Желба (1936) на Френк Борзејги, комерцијален успех кој ѝ дал на Дитрих можност да се обиде да игра во романтична комедија. Нејзиниот следен проект, Сакав Војник (1936), завршил неславно кога филмот бил прекинат по неколку недели продукција заради проблеми со сценариото, конфузија во распоредот и одлуката на студиото да го отпушти режисерот, Ернст Љубич.
Додека била во Лондон, претставници на Нацистичката партија ѝ пришле на Дитрих и ѝ понудиле профитабилни договори, за да се врати во Германија како главна филмска ѕвезда на Третиот Рајх. Таа ја одбила нивната понуда и аплицирала за американско државјанство во 1937 година. Таа се вратила во Парамонт да го сними филмот Ангел (1937), уште една романтична комедија во режија на Ернст Љубич. Филмот бил лошо примен, што довело до тоа Парамонт да го откупи договорот со Дитрих.
Подоцна, иако Дитрих никогаш целосно не го повратила својот поранешен успех на екранот, таа продолжила со филмови, меѓу кои и некои со истакнати режисери како Алфред Хичкок, Фриц Ланг, Орсон Велс и Били Вајлдер.
Активност во Втората светска војна
Кон крајот на 1930-тите, Дитрих заедно со Били Вајлдер и неколку други Германците, создале фонд за помош на Евреите и бегалците од Германија. Во 1937 година, целиот хонорар од филмот Витез без оклоп (450,000 долари) бил ставен за потребите на бегалците. Во 1939 година, таа станала американска државјанка и се откажала од своето германско државјанство. Во декември 1941 година, со учеството на САД во Втората светска војна, Дитрих станала една од првите личности која сакала да помогне. Од јануари 1942 година до септември 1943 имала турнеи за поттик на моралот кај војниците и се појавила пред 250,000 војници на брегот на Тихиот Океан а потоа и на други места.
Дитрих добила Медал на слободата во ноември 1947 година, за "забава на трупите во странство за време на војната" и изјавила дека е најгорда на тоа остварување. Таа исто така била наградена и со Легија на честа од страна на француската влада за нејзините воени заложби.
Сцена и кабаре
Од раните 1950-ти до средината на 1970-тите, Дитрих работела речиси исклучиво како високо платена кабаретска забавувачка, настапувајќи во големи театри во поголемите градови во светот. Во 1953 година, на Дитрих ѝ било понудено да заработува по 30,000 долари неделно за да изведува во живо во Сахара Хотел во Лас Вегас. Шоуто било кратко, се состоело само од неколку песни поврзани со неа. Овој ангажман бил толку успешен што таа наскоро потпишала настапи и во Кафе де Пари во Лондон а воедно ѝ биле обновени и договорите со Лас Вегас. Дитрих го вработила Берт Бакарак како нејзиниот музички аранжер на почетокот на 1950-тите години. Нејзиниот репертоар вклучувал песни од нејзините филмови, како и популарни песни. Аранжманите на Бакарак помогнале да се сокрие ограничениот вокален спектар на Дитрих како алт. Тие заедно снимиле четири албуми и неколку синглови меѓу 1957 година и 1964 година. Во ТВ интервју во 1971 година, таа изјавила дека Бакарак ѝ давал "инспирација" да изведува во текот на тие години.
Во нејзините шеесеттите и седумдесеттите години, здравјето ја напуштило. Таа преживеала рак на грлото на матката во 1965 и страдала од слаба циркулација во нозете. Станала зависна од лекови против болки и алкохол а во 1973 го повредила колкот а потоа и десната нога, во 1974 година.
Последните години
Кариерата на Дистрих во голема мера завршила на 29 септември 1975 година, кога таа паднала на сцената и го скршила колкот за време на настапот во Сиднеј, Австралија. Следната година починал нејзиниот сопруг, Рудолф Зибер, од рак на 24 јуни 1976. Зависна од лекови против болки и од алкохол, Дитрих живеела повлечено во нејзиниот стан на авенија Монтењ број 12 во Париз. Последните 11 години од животот ги поминала сама, овозможувајќи само на неколкумина од пријателите, семејството и вработените да ја посетуваат во станот. Во тоа време, таа пишувала многу писма и зборувала на телефон. Нејзината автобиографија, Земете ми го само животот, била објавена во 1979 година.
Во 1982, Дитрих се согласила да учествува во документарен филм за нејзиниот живот, Марлен (1984), но одбила да ја снимаат. На режисерот на филмот, Максимилијан Шел, му било дозволено само да ѝ го снима гласот. Тој ги користел интервјуата со неа како основа за филмот, поставени на колаж од филмски клипови од нејзината кариера. Филмот освоил неколку европски филмски награди и добил номинација за Оскар за најдобар документарец во 1984 година. Њусвик го нарекол "уникатен филм, можеби најфасцинантниот филм во кој се зборува за некоја голема филмска ѕвезда"
На 6 мај 1992 година, Дитрих умрела од бубрежна инсуфициенција во нејзиниот стан во Париз на 90-годишна возраст. Нејзината погребна церемонија била спроведена во римокатоличката црква Ла Мадлен во Париз, Римокатоличка црква на 14 мај 1992 година. На погребната служба на Дитрих присуствувале илјадници вклучувајќи и неколку амбасадори од Германија, Русија, САД, Велика Британија и други земји.
По падот на Берлинскиот ѕид, Дитрих била погребана во нејзиното родно место, Берлин, во близина на нејзиното семејство
Брана Илиќ
Брана Илиќ (роден на 16 февруари 1985 година) е српски професионален фудбалер кој игра на позицијата како напаѓач. Моментално настапува за составот на Железничар од Панчево.
Земун и Рад
Илиќ своите први сениорски настапи ги имал со екипата на Земун кој се натпреварувал во Првата лига на Србија и Црна Гора 2003/4. Тој брзо се наметнал како редовен играч во првиот тим, постигнувајќи четири гола на вкупно 23 натпревари. За време на неговиот престој во екипата на Земун, Илиќ одиграл вкупно 93 првенствени натпревари и постигнал 14 гола.
Во зимскиот преоден рок во 2007 година, Илиќ се преселил во клубот од првата лига на Србија, во составот на Рад, каде ги поминал следните две години. Тој му помогнал на клубот да се квалификува во српската Суперлига во 2008 година.
Партизан и Војводина
На 9 јануари 2009 година, било објавено дека Брана Илиќ потпишал три и пол годишен договор со составот на Партизан. Својот прв натпревар за клубот на Партизан го имал на 14 март, влегувајќи како замена во второто полувреме за играчот Ламин Диара. На тој натпревар екипата на Партизан победила со резултато од 2:0 против составот на Чукарички. Четири дена подоцна, на неговиот втор настап за екипата на Партизан, Илиќ го постигнал својот прв гол за клубот, со што неговиот тим победил со резултат од 1:0 на гостински терен против составот на Јагодина.
На 1 јули 2010 година, било објавено дека Брана Илиќ потпишал договор на една плус една година со составот на Војводина. Тој одиграл 44 настапи во сите натпреварувања и постигнал 15 голови за клубот, пред да го напушти Нови Сад во зимскиот преоден рок во 2012 година.
Казахстан, Грција и Унгарија
Во март 2012 година, Брана Илиќ се преселил во странство во Казахстан и потпишал со екипата на Актобе. Тој одиграл 10 натпревари и постигнал три гола во првата половина од Казахстанската Премиер лига во 2012 година. Во летниот преоден рок го напуштил клубот.
Во летото 2012 година, Брана Илиќ се приклучил на Суперлигашкиот грчки тим ПАС Џанина. Својот прв натпревар за клубот го одиграл на 25 август, играјќи цели 90 минути во нерешениот резултат од 0:0 од домашната лига против составот на Платанијас. На 7 октомври, Илиќ го постигнал својот прв гол за составот на ПАС Џанина во поразот на домашен терен со резултат од 1:2 од екипата на Паниониос. Својата прва сезона ја завршил како најдобар стрелец на клубот со 11 гола (10 во лигата). За време на неговиот четиригодишен претстој во екипата на ПАС Џанина, Илиќ одиграл вкупно 138 натпревари и постигнал 28 гола за клубот.
На 2 август 2016 година, Илиќ потпишал двегодишен договор со клубот од Грчката фудбалска лига, составот на Арис од Солун. Договорот бил со клаузула од една година плус. Својот прв гол за тимот го постигнал на 18 декември во победата од 3:2 над тимот на Трикала. На крајот од сезоната Брана Илиќ го напуштил Арис од Солун по само една сезона.
По пет години минати во Грција, Илиќ во јули 2017 година се преселил да игра во Унгарија и му се приклучил на клубот од лигата Немзети Бајноксаг II (втора лига на Унгарија) во составот на Кисварда. Тој му помогнал на тимот да се квалификува во Немзети Бајноксаг I лигата (прва лига на Украина) во неговата прва сезона, придонесувајќи со 10 гола во вкупно 35 настапи.
Репрезентација
На 18 март 2011 година, Илиќ го добил својот прв повик во репрезентацијата на Србија за квалификациите за УЕФА ЕВРО 2012 против селекциите на Северна Ирска и Естонија,  но ниту на двата натпревари не влегол во игра. Сепак својот прв натпревар го одиграл на 3 јуни 2011 година на пријателски натпревар против репрезентацијта на Јужна Кореја.
Технециум
Технециум — хемиски елемент со симбол Tc и атомски број 43. Тоа е најлесниот елемент чии сите изотопи се радиоактивни ; никој не е стабилен, со исклучок на целосно јонизираната состојба од 97 Tc. Речиси целиот технециум се произведува синтетички, а само околу 18.000 тони можат да се најдат во било кое дадено време во Земјината кора. Технециумот природно се јавува и е спонтан производ на цепење од ураниумска руда и ториумска руда, најчестиот извор, или производот на заробување на неутроните во молибденските руди. Овој сребрено-сив, кристален преоден метал лежи меѓу рениум и манган во групата 7 од периодниот систем, а неговите хемиски својства се средни помеѓу оние од овие два соседни елементи. Најчестиот природен изотоп е 99 Tc.
Еден краткотраен гама-зрак - емитува јадрен изомер на технециум- технециум-99m - се користат во јадрена медицина во широк спектар на дијагностички тестови, како што се дијагнози на рак на коските. Основата на овој нуклид, технециум-99, се користи како извор на бета-честички без гама-зраци. Долговечните технециумови изотопи комерцијално произведени се нус-производи на цепење на ураниум-235 во јадрени реактори и се извлечени од стапчиња за јадрено гориво. Бидејќи нема изотоп на технециум има полу подолг живот од 4,2 милиони години ( технециум-98 ), откривањето на технециум во црвените гиганти од 1952 година помогна да се докаже дека ѕвездите можат да произведат потешки елементи.
Пребарај за елемент 43
Од 1860 до 1871 година, раните форми на периодниот систем предложени од Дмитриј Менделеев содржеле јаз меѓу молибден (елемент  42) и рутениум (елемент   44). Во 1871 година, Менделеев предвидел дека овој елемент што фали ќе ја окупира празнината под манганот и има слични хемиски својства. Менделеев му го даде привременото име екаманганец (од Ека -, санскритски збор за еден), бидејќи предвидениот елемент беше едно место надолу од познатиот елемент манган.
Рани погрешни идентификации
Многу рани истражувачи, и пред и по периодичниот систем да биде објавен, беа желни да бидат првите што го откриле и го именуваа елементот што недостасуваше. Неговата локација во системот сугерираше дека треба полесно да се пронајде од другите неоткриени елементи.
Неприпростливи резултати
Германските хемичари Волтер Ноддак, Ото Берг и Ида Таке го објавиле откривањето на елементот 75 и елементот 43 во 1925 година, и именуваниот елемент 43 мазуриум (по Масурија во источна Прусија , сега во Полска , во регионот каде што потекнува семејството на Волтер Ноддак). Групата го бомбардираше колумбитот со зрак на електрони и изведениот елемент 43 беше присутен со испитување на спектрограми за дифракција на Х-зраци. Брановата должина на произведените рентгенски зраци е поврзана со атомскиот број по формула добиена од Хенри Мослеј во 1913 година. Тимот тврдел дека открил слаб рендгенски сигнал на бранова должина произведена од елемент 43. Подоцна експериментатори не можеле да го реплицираат откритието, и тоа беше отфрлено како грешка за многу години. Сепак, во 1933 година, серија написи околу откривањето на елементите го цитираа името мазуриум за елемент 43. Дали тимот од 1925 година всушност го открил елементот 43 сè уште се дебатира.
Официјално откритие и подоцна историја
Откривањето на елемент 43 конечно беше потврдено со експеримент во 1937 година на Универзитетот во Палермо во Сицилија од Карло Периеро и Емилио Сегре. Во средината на 1936 година, Сегре ја посетил САД, прво Колумбискиот Универзитет во Њујорк, а потоа и Националната лабораторија на Лоренс Беркли во Калифорнија. Тој го убедил циклотронскиот изумител Ернест Лоренс да му дозволи да ги врати некои отфрлени циклотронски делови што станале радиоактивни. Лоренс му испратил молибденска фолија која била дел од дефлекторот во циклотронот.
Сегре го пријавил својот колега Периеро да се обиде да докаже, преку компаративна хемија, дека активноста на молибденот навистина е од елемент со атомски број 43. Во 1937 година тие успеале со изолирање на изотопите технециум-95m и технециум-97. Официјалните претставници на Универзитетот во Палермо сакале да го именуваат своето откритие " panormium ", по латинското име за Палермо, Panormus. Во 1947 година елемент 43 бил именуван по грчкиот збор τεχνητός, што значи "вештачки", бидејќи тоа бил првиот елемент што е вештачки произведен. Сегре се вратил кај Беркли и се запознал со Глен Т. Сеоборг. Тие го изолирале метастабилниот изотоп технециум-99м, кој сега се користи во околу десет милиони медицински дијагностички процедури годишно.
Во 1952 година, астрономот Пол В. Мерил во Калифорнија го открил оддавниот спектар на технециум (конкретно бранови должини од 403,1 nm, 423,8 nm, 426.2 nm и 429,7 nm) на светлина од црвени гиганти од S-тип. Ѕвездите биле близу до крајот на нивниот живот, но биле богати со овој краткотраен елемент, што укажува на тоа дека се создавале во ѕвездите со јадрени реакции. Овој доказ ја зајакнал хипотезата дека потешките елементи се производ на нуклеосинтезата кај ѕвездите. Во поново време, ваквите набљудувања доведоа до докази дека елементите се формираат со заробување на неутроните во s-процесот.
По тоа откритие, имало многу пребарувања во терестријални материјали за природни извори на технециум. Во 1962 година, технециум-99 бил изолиран и идентификуван во уранинат од Белгискиот Конго во исклучително мали количини (околу 0,2 ng / kg); таму потекнува како спонтан производ на цепење на ураниум-238. Реакторот за природна јадрено цепење Окло содржи докази дека значителни количини на технециум-99 се произведиле и оттогаш се распаѓаат во рутениум-99.
Физички својства
Технециум е сребрено-сив радиоактивен метал со изглед сличен на платина, најчесто добиен како сив прав. Кристалната структура на чистиот метал е шестаголна блиску-спакувана. Атомскиот технециум има карактеристични оддавни линии на овие светлински бранови должини: 363,3 nm, 403,1 nm, 426.2 nm, 429.7 nm и 485.3 nm.
Металната форма е малку парамагнетна, што значи дека нејзините магнетни диполи се усогласуваат со надворешните магнетни полиња, но ќе претпостават случајни ориентации откако полето ќе биде отстрането. Чистиот, метален монокристален технециум станува тип-II суперпроводник на температура под 7.46 К. Под оваа температура, технециумот има многу висока длабочина на магнетна пенетрација, поголема од било кој друг елемент освен ниобиум.
Хемиски својства
Технециумот се наоѓа во седмата група од периодниот систем, помеѓу рениум и манган. Како што е предвидено по периодичниот закон, неговите хемиски својства се помеѓу оние два елементи. Од двата, технециумот повеќе наликува на рениум, особено во неговата хемиска инертност и тенденција да формира ковалентни врски. За разлика од манганот, технециумот лесно не формира катјони ( јони со нето позитивен полнеж). Технециумот покажува девет оксидациски состојби од -1 до +7, од кои +4, +5 и +7 се најчести. Технециумот се раствора во аква регрија, азотна киселина и концентрирана сулфурна киселина , но не е растворлив во хлороводородна киселина од која било концентрација.
Пертехнетат и деривати
Најраспространетата форма на технециум, што е лесно достапна, е натриум пертехнетат, Na [TcO 4 ]. Поголемиот дел од овој материјал е произведен со радиоактивно распаѓање од [ 99 MoO 4 ] 2- :
Пертехнетат (тетроксидоттехнат) се однесува аналогно на перхлорат, и двете се тетраедрични. За разлика од перманганат от, тоа е само слаб оксидирачки агенс.
Поврзан со пертехнетатот е хептосидот. Ова бледо-жолто, испарливо цврсто соединение е произведено со оксидација на Tc метал и сродни претходници:
Тоа е многу редок пример за молекуларен метален оксид, други примери се OsO <sub id="mwARg">4 и RuO <sub id="mwARo">4. Тоа прифаќа центросиметриска структура со два типа на Tc-O врски со 167 и 184 pm должини на врската.
Технециум хептоксид се хидролизира во пертехнетат и пертенехтенска киселина, во зависност од pH вредноста:
HTcO 4 е силна киселина. Во концентрирана сулфурна киселина, [TcO 4 ] - се претвора во октадерна форма TcO 3 (OH) (H 2 O) 2, коњугатната основа на хипотетичкиот триаксо комплекс [TcO 3 (H 2 O) 3 ] +.
Други деривати на халкогенид
Технециум формира диоксид, дисулфид, диселенид и дителурид. Лошо дефинираните Tc 2 S 7 форми на третирање на пертехнетат со сулфурводород. Топлински се распаѓа во дисулфид и елементарен сулфур. Слично на тоа, диоксидот може да се добие со редукција на Tc 2 O 7.
За разлика од случајот со рениум, триоксид не е изолиран за технециум. Сепак, TcO 3 е идентификуван во гасна фаза користејќи масена спектрометрија.