cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Одинани
Ала
Ала (што значи „ земја “ и „земја“ во Игбо, исто така Ájá-ànà) е женскиот земјен дух кој е одговорен за моралот, плодноста и мртвите предци кои се чуваат во подземјето во нејзината утроба. Ала е на чело на пантеонот Игбо, одржувајќи ред и спроведувајќи правда против престапниците. Ала е најистакнатиот и обожуван алуси, скоро секое село Игбо има светилиште посветено на неа наречена Аха Ала каде се донесуваат големи одлуки. Се верува дека Ала е вклучена во сите аспекти на човековите работи, вклучително фестивали и придонеси. Ала се залага за плодност и работи што создаваат живот, вклучувајќи вода, камен и растителност, боја, убавина.Таа е симбол на моралот Ала е самата земја, и од оваа причина табуата и злосторствата се познати како Иса Ала („сквернавење на Ала“), целата земја е света како олицетворение на Ала. Забраните вклучуваат убиство, самоубиство, кражба, инцест и абнормалности на раѓање, како на пример, на многу места раѓањето близнаци и убивањето и јадењето бремени животни. Луѓето кои извршуваат самоубиства не се закопуваат во земја и не се даваат погребни обреди, туку се фрлени за да не ја навредат и загадуваат земјата, затоа нивната способност да станат предци е поништена. Кога поединецот умира од „лоша смрт“ во општеството, како на пример од ефектите на божествената одмазда на правдата или кршење на табу, тие не се закопани во земјата, туку се исфрлени во шума за да не се навреди Ала. Како и во случаите на повеќето алуси, Ала има способност да биде злонамерна доколку се смета дека е навредена и може да предизвика штета против оние што ја навредуваат. Името Ала се смета за подземје. Ала покрај отелотворувачката природа, е и космичката база на која почива сводот на небото, Агве. Како основа на целокупното постоење, папочната врвца на децата се зачувани и симболично затрупани под дрво за да го одбележат првото делење на детето во земјата во сопственост на семејството. На некои места, како што е Нри, кралскиот питон, еке, се смета за свет и славен посредник на Ала и предвесник на добра среќа кога ќе се најде во еден дом. Убивањето на питонот е експлицитно забрането на овие места и се преземаат санкции против убиецот, вклучувајќи финансирање на скапи погребувања по човечка мера, кои им се даваат на убиените питони.
Амадиоха
Амадиоха (од Имда + Аха, „слободна волја на народот“ во Игбо) е алуси на правдата, громот и небото. Тој се споменува како Амадиоха во јужниот Игболанд, Камалу, Каману, Калу меѓу Аро и други Игбо   Неговата управувачка планета е Сонцето. Неговата боја е црвена, а неговиот симбол е бел овен. Метафизички, Амадиоха ја претставува колективната волја на луѓето и тој честопати се поврзува со Анјанву. Тој е израз на божествена правда и гнев против табуата и злосторствата; во заклетва, тој е заклетва и ги удира оние кои лажно се колнат со молња и гром. Неговиот главен храм се наоѓа во Озузу во регионот на речното Игбо во северната држава Риверс. Додека Анјанву е поизразен во северниот дел на Игболанд, Амадиоха е поизразен на југ. Неговиот ден е Афо Во куќите Амадиоха е прикажан покрај Ала како нејзин придружник.
Икенга
Фигурите на Икенга се вообичаени културни артефакти кои се високи шест инчи до 6 стапки и можат да бидат хуманистички или високо стилизирани. Постојат антропоморфни, архитектонски и апстрактни цилиндрични скулптури на Икенга. Икенга е симбол на успех и лични достигнувања. Икенга претежно се одржува, чува или е во сопственост на мажи и повремено од жени со висока репутација и интегритет во општеството.
Еквенсу
Овој алуси бил вешт во зделките и трговијата, а се моли да се гарантира победа во преговорите. Како сила на промена и хаос, Еквенсу го претставувал и духот на војната кај народот Игбо, повикан за време на конфликти и протеран за време на мирот, за да ги избегне неговите влијанија кои поттикнуваат крвопролевање во заедницата, воините поставувале светилишта за Еквенсу за да помогне во воените напори. Ова се заснова на откритието на старите светилишта посветени на обожавање на духот како и на прераскажување на стари усни раскази што го отсликуваат ликот на Еквенсу. Еквенсу бил активирач на насилство и ги опседнувал луѓето со гнев. Еквенсу има склоност да донесе несреќа и се смета за злобен дух во оваа смисла. Меѓу христијанските Игбо, Еквенсу е претставник на Сатаната и се смета за сила која се спротивставува на онаа на Чукву. Фестивалите на Еквенсу се одржуваат во некои градови во Игбо, каде се слави воениот успех и се обединува богатството.
Ммуо и помалите сили
Ммуо се помали духови или божества што се манифестираат во природни елементи под класата на старешини божества со големи култови. Овие духови комуницираат со човекот и имаат каприциозна природа што честопати ги прави опасни. Покрај ситните духови, постојат и злобни духови на погрешни сторители наречени огбонуке.
Почит на предците
Ндебунзе, или Ндичие, се починатите предци кои се сметаат дека се во духовниот свет - àlà mmúọ́. Во Одинани се верува дека мртвите предци се невидливи членови на заедницата; нивната улога во заедницата е да ја заштитат од епидемии и судири како што се глад и сипаници. Предците помогнале Чи да се грижи за мажите Светилници за предците во Игбо општеството биле направени во централната куќа, или íbí или úbú. Главниот на домаќинството е задолжен да ги слави предците преку либерации и приноси, за живиот да одржува контакт со мртвите. Само патријарх, чиј татко е мртов, а со тоа во духовниот свет каде што очекува реинкарнација во заедницата, бил во можност да ги почитува предците. На погребот се наоѓа хиерархија во игбо културата на животни што ќе бидат убиени и изедени во негова чест. Обично ова зависело од реткоста и цената на животното, па козата или овцата биле вообичаени и релативно поевтини, и затоа носеле помалку престиж, додека кравата се сметала за голема чест, а коњот најмногу. Коњите не можело да се даваат за жени. Коњските глави се традиционално украсени и се чуваат во светилишта.
Мбари
Меѓу малата област на културното подрачје Урата-Игбо, во близина на Овери, постои традиција да се градат куќи наречени мбари (ḿbàrí) првенствено посветени на ала (gbàrà àlà) специфични за заедницата, а понекогаш и за другите божества на заедницата. Овие светилишта се обично дизајнирани со четири колони и со централен волт, околу столбовите се моделирани божества, духови и прикази на човековиот живот, целата зграда изградена од глина е симболично именувана jí ('yam') од иницираните духовни работници наречени ńdí m̀gbè. Ndi mgbe се изолираат од заедницата неколку месеци за време на обредите за градење на мбари до божеството. По завршувањето на мбари, духовните работници се реинкорпорирани во заедницата и се одржува празник за отворање на куќата каде старешините и заедницата доаѓаат да ја покажат критиката за скапиот мебари. Куќата на мбари не е извор на обожавање и е оставена да се сруши, да биде реапсорбирана од природата во симболичка смисла поврзана со Ала.
Пирамиди
Пред дваесеттиот век, биле изградени кружни пирамиди во знак на почит на Ала во градот Нсеуд во северен Игболанд. Вкупно десет пирамидални структури од глина / кал сè уште постоеле во 1935 година. Структурите биле храмови за богот Ала / Уто за кој се верувало дека живее на врвот. На врвот бил ставен стап за да ја претставува резиденцијата на богот. Структурите биле поставени во групи од пет паралелно едни на други.
Традиционални африкански религии
Традиционалните африкански религии или традиционалните верувања и практики на африканскиот народ се збир на многу разновидни верувања што вклучуваат разни етнички религии. Општо, овие традиции не се пишувани туку се усно пренесувани од една генерација во друга преку народни приказни, песни и фестивали Тие вклучуваат верување во бројни повисоки и пониски богови, понекогаш вклучително и врховен творец, верување во духови, почит кон мртвите, примена на магија и на традиционалната африканска медицина. Повеќето религии можат да бидат опишани како анимистички со различни политеистички и пантеистички аспекти. Улогата на човештвото генерално се смета како една од хармонизациите на природата со натприродното. Според авторот Лугира, „ова е единствената религија за која може да се тврди дека потекнува од Африка. Другите религии кои се наоѓаат во Африка имаат потекло од другите делови на светот.“
Ширење
Приврзаниците на традиционалните религии во Потсахарска Африка се наоѓаат во 43 земји и се проценува дека нивниот број е над 100 милиони.
Иако мнозинството Африканци денес се приврзаници на христијанството или исламот, Африканците честопати ја комбинираат практиката на своето традиционално верување со практиката на аврамските религии. Двете аврамски религии се широко распространети низ Африка, иако претежно се концентрирани во различни области. Тие ги замениле домородните африкански религии, но честопати се прилагодени на африканските културни контексти и системи на верувања.
Следбениците на традиционалните африкански религии се наоѓаат и ширум светот. Во последно време, традиционалните религии, како што е религијата јорупската, се во пораст. Религијата на Јоруба наоѓа свои корени во Соединетите Држави меѓу Афроамериканците и некои други.
Основи
Анимизмот го гради основниот концепт на традиционалните африкански религии, ова вклучува обожавање на подучувачки божества, поклонување на природата, обожување предци и верба во задгробниот живот. Додека некои религии усвоиле пантеистички светоглед, повеќето следат политеистички систем со разни богови, духови и други натприродни суштества. Традиционалните африкански религии исто така имаат елементи на фетишизам, шаманизам и почитување на моштите.
Традиционалните африкански религии можат да се разделат во јазични културни групи, со вообичаени теми. Кај говорителите на нигер-конгоанските јазици вербата во еден творец или повисоко божество некои ја сметаат за распространета и стара одлика на нигер-конгоанските култури,. Освен врховниот творец има и други поспецијализирани божества, духови предци, територијални духови, зло предизвикано од човечка лоша волја и запоставување на духовите на предците, и свештеници на територијалните духови. Новите религии во светот како што се сантерија, водун и кандомбле, веројатно се изведени од овој свет. Меѓу говорниците на нилосахарските јазици има верба во Божество; злото е предизвикано од божјиот суд и одмаздата; постојат пророци како посредници меѓу бог и човекот.
Кај афроазиските јазици има хенотеизам, верба во сопствените богови, но прифаќање на постоење на други богови; злото тука е предизвикано од злонамерни духови.
Семитската аврамска религија на јудаизмот е споредлива со подоцнежниот поглед на светот. Сан религијата е нетеистичка, но вербата во Дух или моќ на егзистенција која може да се најде во танц на транс-исцелители.
Церемонии
Религиозните практики на Западна и Централна Африка генерално се манифестираат во комунални церемонии или дивинаторски обреди во кои членовите на заедницата (со помош на сила или аш, нијама, итн.) до тој степен се возбудени што паѓаат во медитативен транс како одговор на ритам или чукање тапани или пеење. Една верска церемонија што се практикува во Габон и Камерун е Окуји, што ја практикуваат неколку етнички групи Банту. Во оваа состојба, во зависност од регионот, тапани или инструментален ритам се свири од почитувани музичари (секој од нив е единствен за дадено божество или предок) а учесниците отелотворуваат божество или предок, енергија или состојба на умот со изведување на посебни ритуални движења или танци кои дополнително ја зголемуваат нивната повисока свест.
Вакви религиозни церемонии се применуваат за разни поводи, за раѓање, за погреби, за иницијации и други пригоди и ја олеснуваат подобрата контрола и трансформацијата на енергии во позитивно, културно соодветно однесување, мисла и говор. Исто така, овие практики може да обезбедат увид во соодветните насоки што заедницата (или поединецот) може да ги преземе за остварување на својата цел.
Практики и обреди
Постојат повеќе сличности отколку разлики во сите традиционални африкански религии. Божествата и духовите се почестени преку ослободување или жртвување (на животни, зеленчук, зготвена храна, цвеќиња, полускапоцени камења и скапоцени метали). Волјата на боговите или духовите верникот ја бара и преку консултација со божества или дивинација. Традиционалните африкански религии ги прифаќаат природните појави - плима и осека, висока и ниска месечина, дожд и суша - и ритмичката шема на земјоделството. Според Готлиб и Мбати: "Животната средина и природата се внесени во секој аспект на традиционалните африкански религии и култура. Ова е главно затоа што космологијата и верувањето се комплетно испреплетени со природните појави и околината. Сите аспекти на времето, грмотевици, гром, дожд, ден, месечина, сонце, ѕвезди и така натаму може да станат подложни за контрола преку космологијата на африканскиот народ. Природните појави се одговорни за обезбедување на луѓето со нивните дневни потреби." На пример, во Серер религијата, една од најсветите ѕвезди во космосот се нарекува Јунир (ѕвездата Сириус ). Со долга земјоделска традиција, серер високи свештеници и свештенички доставуваат годишни проповеди на церемонија (Xooy - дивинациска церемонија) во Фатих пред фазата Јунир, со цел да се предвидат зимските месеци и да им овозможат на земјоделците да почнат да садат.
Духови
Следбениците на традиционалните африкански религии се молат на разни духови, како и на нивните предци. Тука спаѓаат и природата, основните и животинските духови. Разликата помеѓу моќните духови и богови честопати е минимална. Повеќето африкански општества веруваат во неколку „високи богови“ и голем број на пониски богови и духови. Исто така, постојат религии со едно Врховно битие (Чукву, Њаме, Олодумаре, Нгаи, Роуг, итн.) ) Некои препознаваат двоен бог и божица како што е Маву-Лиза.
Традиционалните африкански религии генерално веруваат во задгробниот живот, во еден или повеќе духовни светови, а славењето на предците е важен основен концепт во претежно сите африкански религии. Некои африкански религии усвоиле различни погледи преку влијанието на исламот па дури и хиндуизмот.
Дивинација
Бидејќи Африка е голем континент со многу етнички групи и култури, не постои само една техника на дивинација. Практиката може да се направи со мали предмети, како што се коски, лушпи, камења, ленти од кожа или рамни парчиња дрво. Во традиционалните африкански општества, нема забрани против практиката на дивинација.
Доблест и порок
Доблеста во традиционалната африканска религија честопати е поврзана со извршување на обврските од аспект на животот. Примерите вклучуваат социјално однесување, како што се почитта кон родителите и старешините, соодветно одгледување на децата, обезбедување гостопримство и да се биде искрен, доверлив и храбар. Во некои традиционални африкански религии, моралот е поврзан со послушност или непослушност кон Бог во однос на начинот на кој живее една личност или заедница. За Кикују, според нивниот основен врховен творец, Нгаи, дејствувајќи преку помалите богови, се верува дека зборува и е способен да ја води доблесната личност како нечија совест. Во многу случаи, Африканците кои се преобратиле во други религии сè уште ги продолжиле своите традиционални обичаи, комбинирајќи ги на синкретичен начин.
Свети места
Некои свети локации за традиционалните религии меѓу другите ги вклучуваат и Сангомар, Јабојабо, Фатих, Ифе, Ојо, Дахомеј, Бенин Сити, Игбо-Укву и Тилвап Кипсигис и други.
Традиции по регион
Овој список е ограничен на неколку добро познати традиции.
Џигај
Џигај (јапонски: 自害, самоубиство) — ритуал на самоубиство што може да важи и за жени и за мажи од семејства на самураите.
Некои жени кои припаѓаат на семејство на самураите, се самоубивале со сечење на вените со посебен ритуален нож танто или кајкен. Главната цел била да се постигне брза и безбедна смрт за да се избегне заробување. Пред самоубиството се врзувале колената за да го направи своето тело во достоинствена положба со споени нозе кои ќе биде пронајдено по нејзината смрт. Џигај, често се употребувало и поради избегнување на силување.
Список на африкански митолошки фигури
Ова е список на африкански духови и / или божества во традиционалните африкански религии. Овој список исто така опфаќа и духови и / или божества во афроамериканските религии - кои претежно потекнуваат од традиционалните африкански религии.
ФК Милан сезона 1994–1995
Сезоната 1994–1995 — 61-та сезона за Милан во Серија А во врвната лига на италијанскиот фудбал.
Групна фаза
1 На Милан му биле одземени 2 бодови поради проблеми со навивачите во мечот од второто коло против Салцбург.
Тринаесет колонии
Тринаесетте колонии биле колонии на Велика Британија кои се наоѓале на атлантскиот брег на Америка, основани во 17 и 18 век, кои прогласиле независност во 1776 година и ги создале Соединетите Американски Држави. Тринаесетте колонии имале слични политички, уставни и правни системи и во нив доминирале протестанти, говорници на англискиот јазик. Колониите во Нова Англија (Масачусетс, Конектикат, Род Ајленд и Њу Хемпшир) биле создадени пред сè за верско убедување, додека другите колонии биле основани за деловно и економско проширување. Сите тринаесет колонии биле дел од колонијалните територии на Британската Империја кои се познати како Британска Америка, во кои се вбројуваат и колонии во Канада, Флорида и Карибите.
Колонијалното население пораснало од само 2 илјади до 2,4 милиони во периодот помеѓу 1625 и 1775 година, кога домородните Американци биле раселувани. Населението вклучувало и луѓе подложни на систем на ропство, кој бил легален во сите колонии пред Американската војна за независност. Во 18 век, британската влада управувала со овие колонии преку политика на меркантилизам, со која централната власт управува со запоседнатите земји на начин на кој од нив извлекува поголема економска придобивка за матичната земја.
Тринаесетте колонии имале висок степен на самоуправа, активно одржувале локални избори и се спротивставувале на барањата на Лондон за поголема контрола над нив. Француската и индијанската војна (1754-1763), насочена против Франција и нејзините индијански сојузници, довела до зголемени тензии меѓу Велика Британија и тринаесетте колонии. Во текот на 1750-тите, колониите започнале да соработуваат меѓусебно наместо да се обраќаат директно кон Велика Британија. Овие меѓу-колонијални активности изградиле чувство за споделен американски идентитет и довеле до повици за заштита на нивните права, особено се истакнувало незадоволството формулирано во геслото „без застапување нема оданочување“ (no taxation without representation). Конфликтите со британската влада околу даноците и правата на колониите довеле до Американската револуција, во која колониите се здружиле во напорот за создавање на Континентален конгрес (Continental Congress). Колонистите се бореле во Американската војна за независност (1775–1783) со помош на Кралството Франција и, во многу помал степен, Холандската Република и Кралството Шпанија. Кратко пред прогласувањето на независноста, тринаесетте колонии ги сочинувале Њу Хемпшир, Масачусетс, Конектикат, Род Ајленд, Њујорк, Њу Џерси, Пенсилванија, Делавер, Мериленд, Вирџинија, Северна Каролина, Јужна Каролина и Џорџија.
Тадатомо Хонда
платеник на јапонскиот клан Токугава од Периодот на Азучи - Момојама во XVI век до Периодот на Едо во XVII век. Тадатомо бил помладиот син на познатиот Тадакацу Хонда, еден од Четворицата чувари на Токугава. Тадатомо примил посед од 100,000 коку (мерка за површина) кај Отаки во Покраината Казуса по 1600 година. Во 1609 година Тадатомо го примил Дон Родриго, кој бил шпанскиот управник на Манила.
Во текот на 1615 година, Тадатомо се борел многу храбро за време на Битката кај Теноџи. Тој го предводел напад што довело до смртта на Кацунага Мори. Самиот Тадатомо не ја преживеал битката.
Цуџигири
Цуџигири, (буквално „убиство на крстосница“) е јапонски термин за пракса кога самурајот, откако ќе добие нова катана или ќе развие нов борбен стил или оружје, ја тестира нејзината ефикасност со напаѓање на човечки противник, обично случаен беспомошен минувач, во многу случаи во текот на ноќта. Самите практичари се нарекуваат и Цуџигири.
Варијации
Нападите со меч не се единствената можна примена на овој чин. Во варијација наречена Цуџи-наге (辻 投 げ, „фрлање на крстопат“), самураите би го нападнале минувачот со џиу-џицу со цел да ги тестираат сопствените техники или да се занесе во жива пракса. Ова не смее да се греши со Цуги-зимо, несакани сумо-борби што се одржуваат на улица помеѓу подготвени учесници.
Историја
Во средновековна ера, терминот се однесувал на традиционалните двобои меѓу самураите, но во периодот Сенгоку (1467-1600) широко распространетата беззаконие предизвикува таа да се деградира во недискриминирачко убиство, дозволено со непроверена моќ на самураите. Непосредно по обновената нарачка, владата Едо ја забрани практиката во 1602 година. Прекршителите добивале смртна казна.
Грција на Летните олимписки игри 1896
Грција била домаќин на Летните олимписки игри во Атина во 1896 година. Бројот на грчки натпреварувачи обично се наведува 169, а Грците споменуваат 176.
30x30пкс Атлетика
Грчките спортисти учествувале во сите атлетски дисциплини, освен трката на 400 метри и скок во височина и освоиле 10 медали: 1 златен, 3 сребрени и 6 бронзени. Грците со нетрпение очекувале да ги освојат сите медали на маратонот, сè додека не се открило дека Спиридон Белокас возел дел од патеката, па затоа бил дисквалификуван.
30x30пкс Возење велосипед
Грција учествувала во сите шест велосипедски дисциплини и освоила 1 златен и 3 сребрени медали.
30x30пкс Мечување
Грчките мечувалци ги осволе првото и второто место во дисциплината сабја, третото место во конкуренција на аматерски флорет, а најзначајната победа на Пиргос била во конкуренција на професионални флорети, кога го освоиле првиот златен медал за Грција на современите Олимписки игри над Французинот Жан-Морис Пероне. Грција ја претставувале 6 натпреварувачи.
30x30пкс Гимнастика
Имињата на членовите на грчките екипи кои се натпреваруваат во гимнастика се главно непознати. Грчките натпреварувачи освоиле два медали по: Качување на јаже (злато и сребро), кругови (злато и бронза) и екипно во разбој (сребро и бронза).
30x30пкс Стрелаштво
Грчките стрелци ги добиле дисциплините со пушка и натпреварот брз оган, но не можеле да се натпреваруваат со браќата Пејн од САД во дисциплините, воениот пиштол и пиштолот од слободен избор.
30x30пкс Пливање
Имињата на неколку грчки пливачи не се запишани. Грција стигна до единствениот златен медал во пливање во дисциплината каде што имаат право само грчки едриличари, каде сиумот освои сребрен и бронзен медал. Покрај овие, освоени се уште две сребрени и две бронзени медали во подолги дисциплини.
30x30пкс Тенис
Грчките тенисери освоија сребрени и бронзени медали во поединечна конкуренција. Во играта на двојки, Касдаглис и Петрококинос учествуваа како Мешовит тим и го освоија второто место, но освоените медали не се припишуваат на вкупниот број освоени грчки медали.
30x30пкс Кревање тежина
Александрос Николопулос крена 57 килограми, како и второпласираниот Јенсен, но тоа го стори по уште еден натпревар со неговиот сонародник Сотирос Версис, со кого имаше ист резултат од 40 килограми, па мораа да кренат уште еднаш за да го добијат третиот- поставени.
30x30пкс Борење
Кристопулос во четвртфиналето го совлада Унгарецот Момчило Тапавица. Во полуфиналето се сретна со Цитас, кој беше слободен во четвртфиналето. Цитас победи, а Кристолулос го освои третото место. Последниот натпревар Цитас и Шуман траеше 40 минути пред да мора да се прекине поради мрак, па затоа беше одложен за утре. Борбата во продолжението на финалниот натпревар не беше толку „тешка“ како претходниот ден, а Шуман лесно дојде до победата.
Зелена политика
Зелена политика или екополитика е политичка идеологија која има за цел да го поттикне еколошки одржливото општество, вкоренето во правата на животна средина, ненасилството, социјалната правда и грасрутс демократијата. Идеологијата започнала да се гради во западниот свет во 1970-тите; оттогаш се развиваат зелените партии кои се етаблираат во многу земји ширум светот, дел од кои постигнуваат значаен изборен успех.
Политичкиот термин „зелено“ се употребувал првично во однос на Зелените, германска политичка партија формирана кон крајот на 1970-тите, чии тогашни гледишта се слични со денешните основи на зелената политика.
Поддржувачите на зелената политика споделуваат многу идеи со конзерваторските, еколошките, феминистичките и мировните движења. Покрај демократијата и еколошките проблеми, зелената политика се занимава со граѓански слободи, социјална правда, ненасилство, понекогаш варијанти на локализам и има тенденција да го поддржува социјалниот прогресивизам. Платформите на зелените партии во голема мера се сметаат за леви во политичкиот спектар. Зелената идеологија има поврзаност со разни други екоцентрични политички идеологии, вклучувајќи го и екофеминизмот, еко-социјализмот и зелениот анархизам, но постои дебата за тоа до кој степен овие идеологии може да се гледаат како форми на зелена политика. Сообразно на развојот на левичарската зелена политичка филозофија, поларно се појавува и движење во десницата кое вклучува еколошки компоненти, како што се еко-капитализам и зелен конзервативизам.
Чедвик Боузман
Чедвик Арон Боузман (29 ноември 1976 — 28 август 2020) — глумец и продуцент од Соединетите Држави. Играл неколку историски личности, како што се Џеки Робинсон во 42 (2013 година), Џејмс Браун во „Get on Up“ (2014 година) и Таргуд Маршал во Маршал (2017 година). Неговата улога како супер-јунакот „Црн пантер“ во филмовите на „Marvel Cinematic Universe“, вклучително и во „Црн пантер“ (2018 година), го направила меѓународна ѕвезда, освојувајќи ја Наградата за слика на НАУОЛ (Националната асоцијација за унапредување на обоените луѓе) и Еснафската награда на глумците на екранот.
Во другите филмски улоги на Боузман биле вклучени 21 Мост (2019 година), кој тој исто така го со-продуцирал, и Петте пролевања (2020 година). Неговиот последен филм, Црното дно на мојата Рејни, ќе се објави посмртно на Нетфликс. Починал на 28 август 2020 година, откако приватно се занимавал со рак на дебелото црево четири години.
Апостол Димевски
Апостол Алексиев Димевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. На 25 септември 1944 година стапил во дополнителната бригада, а подоцна бил распореден во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која учествувал во бројни акции за конечното уништување на балистичките банди на Косово. Потоа заминал во Срем. Бил учесник во пробивот на Сремскиот фронт. На 13 април 1945 година при нападот за ослободување на Будровци, храбро загинал. Бил закопан на борбената позиција.
Бушидо
Бушидо — непишан кодекс на однесување за самураите во општеството, збир на правила и норми за „идеалниот“ воин. Бушидо, првично протолкувано како „патека на коњот и лакот“, подоцна започнало да означува „патот на самурајот, воинот“. Бушидо всушност го претставува моралот на самураите, нивниот морален и етички кодекс. Овој код се заснова на идеите за благородништво, почитта и верната служба.
Бушидо се развил помеѓу 12 и 13 век и е опишан во делото на Цунетомо „Хагакуре“ од почетокот на XVIII век.
Својата популарност и познавање на бушидото е посебно благодарение на Инацо Нитобе и на неговата книга од 1899 година напишана на англиски јазик Bushido — the Soul of Japan (Бушидо — душата на Јапонија). Според него:
''Бушидото е значи кодекс на моралните начела кои витезите треба да ги следат. Тоа во прв ред не е писмено фиксиран кодекс, се состои од начела, усно предадени и само делумно напишани од познати витези или научници. Тоа е кодекс кои правите дела ги прави свети, закон кој е напишан во срцето. Бушидото не се гради на креативни дела на еден способен мозок или на животот на познати личности. Тоа е производ на органскиот раст во вековите воен развој.''
Етимологија
Поимот бушидо како кодекс на однесување бил создаден во 17 век за време Шогунатот Токугава. Независно од самата содржина тој е производ на тоа време, време во кое во Јапонија траел долг мир и кога граѓанските војни одамна завршиле. Кога Нитобе кон крајот на 19 век ја напишал Бушидо — душата на Јапонија, не бил свесен дека тој поим веќе постоел. Мислел дека стварал нов и подоцна бил изненаден кога го упатиле на него. Заради тоа не треба да се земаат како еднакви историското бушидо од Шогунатот Токугава и бушидото од јапонскиот романтизам што подоцна го дефинирал Нитобе.
Генерално
Бушидото се развило од филозофијата будо, кое ги дефинирало делата и должностите на самураите. Во него се спомнуваат апсолутната лојалност на самураите кон нивниот господар, т.е. даимјо, и спремност да го жртвуваат животот за него и за вредностите на бушидото. Самураите и животната филозофија бушидо биле високо ценети, и затоа што самураите во различни периоди на јапонската историја им припаѓале на највисоките сталежи на јапонското општество.
За самурајот се подразбирало само од себе дека покрај воените вештина дека се занимаваат и со уметности, наука, религија и филозофија (文武両道, бумбу рјодо, двата патишта на литературата и војната). На прво место секогаш стоела лојалноста кон господарот. Самураите развиле строг кодекс на однесување, кој меѓу другото содржел седум доблести на воинот. Тој кодекс бил основа се целиот живот, вклучувајќи го и приватниот. Повредите на тој кодекс биле сметани за нечесни, што често се завршувало со сепуку, ритуално самоубиство.
Пет главни барања
Петте главни начела или барања кои ги барало бушидото се соединети под поимот доџокун: Верност кон господарот и љубов кон татковината Верност и почитување на родителите Верност кон себеси, работливост Љубов Умереност Етикета (однесување) Цврстина и ладнокрвност Стрпливост и издржливост Снаодливост Чест Праведност Чистота
Особено религиозно ориентираните списи за главни доблести ги наведувале: Искреност, храброст, милосрдие, учтивост/човечност, честитост и лојалност.
Историја
Бушидото бил кодекс на честа и не е извор за историска вистинитост, што во бурната јапонска историја може лесно да се увиди. Како што било и меѓу европските витези и кај самураите имало предавства, поткупувања, није извор за историјску истинитост, што се у бурној јапанској историји може лако увидети. Као што је било међу европским витезима и код самураја је било издаје, поткупљивања, ѕверски убиства и менување на страните.
Бушидото исто така не постоело како еден писмен или религиозен манифест, туку се сумирал од јапонската култура под влијание на разни религии и филозофии, и според временските услови на различните периоди. Било повеќе начин на мислење кој влијаел на секојдневието отколку одредена духовност. Најсилно се дефинирал во периодот едо, значи, за време на долгиот мир во периодот на Шогунатот Токугава.
Филозофијата на бушидоте влијаела и на боречките вештини на самураите и на помладите боречки вештина како што се аикидо, ијаидо, кендо, кенџуцу, кјудо, нагинатадо, џијуџицу, џудо и неколку стилови на карате.
Бушидото денес
Заради начелото на безусловна послушност спрема владетелот/властите, бушидото особено во западните општества се смета за анахронично, старомодно.
Меѓутоа, бушидото има свое значење во традиционалните јапонски и други боречки вештини и спортови, каде, особено во спортските натпревари, противникот не се смета за непријател, туку пријател кој овозможува да се испробаат сопствените способности.
На многумина во современа Јапонија бушидото исто така им служи за ориентација кон вредностите вон демократко-капиталистичкиот начин на живот од западен тип, но таквиот приод може да се преобрати во своја спротивност, така што наместо во еден вид ослободување, низ начелата на верност и работливост, се оди во крајност на целосна послушност на општеството и работата.
Георги Радев
Георги Радев - Бродалијата (роден во  година во Горно Броди - починал на  година во ) — македонски револуционер, деец на Македонската револуционерна организација и серски војвода на ТМОРО, ВМОРО и ВМРО. Извесно време бил комита во четата на Гоце Делчев (1899), а потоа војвода на Серскиот револуционерен округ на ТМОРО (1899-1904). Учествувал во Битката во с. Баница при загинувањето на Гоце Делчев (4. V / 1. IV 1903). Познат е како Ѓорѓи Бродалијата, кој подоцна ги фатил и егзекутирал предавниците.
Животопис
Георги Радев е роден во 1857 година во селото Горно Броди, Серско, Егејскиот дел на Македонија. Неговиот татко бил овчар и тој самиот се занимавал со овчарство до триесет и осмата година. Како овчар тој им бил јатак на војводите Георги Зимбилев и Стојо Костов – Скрижовски. Во 1895 година поради тоа бил уапсен и затворен од османлиските власти.
По излегувањето од затвор Радев стаал комита во четата на Илија Крчовалијата. Со четата учествувал во Мелничкото востание во летото 1895 година, кое го организирал Македонскиот комитет. Под влијание на Гоце Делчев, Крчовалијата со својата чета се приклучил на ТМОРО во 1897 година. Така кон крајот на 1899 и почетокот на 1900 година нез целата земја крстосувале чети и речиси секој реон имал своја чета, што ја наметнала потребата од точно определување на местото и улогата на четите во македонското револуционерно движење.
Делчев и Ѓорче изработиле Правилникот за четите на ТМОРО, но поради недостаток на командувачки кадар, најпрво во организациските чети биле вклучени старите ајдути и ајдутски војводи меѓу кои: Кочо Мустракот, Апостол Петков - Терзиев, Иванчо Оџаров Карасулијата, Илија Крчовалијата, Атанас Тешовалијата, Георги Бродалијата и други. Имено, Георги Бродалијата извесно време бил комита во четата на Гоце Делчев, а потоа бил назначен за војвода на Серскиот револуционерен округ на ТМОРО, каде дејствувал од 1899 до 1904 г.
Во февруари 1902 година, на Серското советување, заедно со војводата на Драмската чета на ТМОРО Димитар Гуштанов, војводата на Демирхисарската чета Илија Крчовалијата, Неврокопската и Мелничката чета, кои располагале со околу 80 комити и 200 младинци пријавени за идни комити, во селото Караѓој ја дочекале четата на Гоце Делчев.
На тукашното советување на Серскиот револуционерен округ, Гоце Делчев им говорел за објавување на востанието и бил прифатен неговиот предлог за минирање на железничката мрежа и напади и атентати на воените утврдувања и жандармериските станици. Потоа сите заедно заминале за пештерата Капе на планината Али-Ботуш. По извесно отсуство, Гоце Делчев пак се вратил во тој комитски логор.
На 4 мај 1903 година, Георги Бродалијата учествувал во Битката во с. Баница, Серско, во која бил убиен Гоце Делчев. По долга потрага, во декември 1904 година, Бродалијатаги ги фатил и егзекутирал предавниците на Гоце Делчев.
На 5 март 1905 година четата на Георги Бродалијата влегла во Елшани и ги опкружил гркоманските водачи, на чело со Васил Челебиев (Василиос Целебонис) и при започнатата престрелка загинал Хараламби Диамандиев (Хараламбос Диамандис) и бил повреден Петар Андонов (Петрос Антониу) од Кумли.
Во 1908 година за време на Младотурската револуција Георги Радев Бродалијата бил уапсен и затворен во Сер. Во 1912 година, за време на Првата балканска војна, Бродалијата со својата чета им помагнал на Сојузничките војски. Исто така учествувал во Втората балканска војна во 1913 година и во Првата светска војна (1915-1919). Се преселил со семејството во Орјаховскиот крај, а во текот на 1941 година го посетил родниот крај. Потоа заминал во Асеновград, каде починал на 15 февруари 1942 година.
Ананси
Ананси измамникот е еден од најважните ликови во западноафриканскиот и карипскиот фолклор. Исто така се нарекува и Анасе, Кваку Ананс и Анаси. Тој е пајак, но често се појавува и се однесува како човек. Митот за Ананси е близок со оној за Којотот или Гавранот во културите на Северна Америка.
Потекло
Приказните за Ананси потекнуваат од Ашанти во Гана (на акански јазик, анансе значи пајак). Потоа се префрлил на Карибите. Во Курасао, Аруба и Бонаре се нарекува „Нанци“ а неговата сопруга е Ши Марија.
Ананси е дете на божјите манифестации на неговата мајка Земјата (Асасе Ја) и неговиот татко Небото (Ниаме), така што тој е вистинска претстава за сè на небото и на земјата. Тој има многу деца со сопругата Асо, но најзабележително дете е Нтикума, момче кое игра значајна улога во една од најпопуларните легенди, во врска со донесувањето мудрост на светот.
Митологија
Ананси е културен херој кој дејствува заедно со неговиот татко Ниаме, небесен бог. Тој го донесува дождот за да ги запре пожарите и извршува други работи за него. Неговата мајка е Асасе Ја. Децата на Ананси се спомнуваат неколкупати. Според некои митови неговата сопруга е позната како „Госпоѓицата Ананси", или почесто како "Асо". Тој е опишан како пајак, човек или комбинација на двајцата.
Народни приказни
Приказните за Ананси се меѓу најпознатите во Западна Африка. Тие потекнуваат исклучиво од усната традиција, а Ананси е исто така синоним за вештина и мудрост во зборовите.
Според некои верувања, Ананси е одговорен за создавање на сонцето, ѕвездите и месечината и ги научил луѓето на техниките на земјоделството. Друга приказна раскажува за тоа како Ананси се обидел да ја собере целата мудрост во светот во лејка. На крајот сфатил дека е залудно да ја задржи целата мудрост за себе па ја ослободил.
Друга добро позната приказна прикажува како Ананси успеал да освои збирка приказни или наративи за мудрост, од Ниаме, семоќниот творец и небесен Бог. Во една верзија на приказната, Ананси, во форма како пајак, му пристапил на Ниаме и го замолил да го назначи за крал на сите приказни за мудроста. Ниаме бил зачуден од дрскоста на Ананси па си помислил дека ако има храброст да му пристапи на небесниот Бог на таков директен начин, тогаш мора да му се даде шанса да се докаже. Ниаме му рекол на Ананси: „Ако можеш да го фатиш и заробиш Јагуарот кој има заби слични на кама, стршлените кои пеат како див оган, невидливата самовила на шумата, ти ќе бидеш кралот на приказните за мудроста“.
Кралот на сите мудрости
"Ниаме мислел дека му дал предизвик на Ананси што ќе го одбие, бидејќи веројатноста некој да постигне успех со вакви предизвици била мала. Сепак, Ананси се согласил на предизвикот. Отишоле кај јагуарот и го замоли да игра игра што ќе му овозможи на Ананси да го врзе со јаже. Јагуарот се согласил, а Анансе го добил јажето и го врзал. Тој ги измамил стршлените велејќи им дека врне дожд. Впрочем, Ананси умеел да направи дожд, и им рекол на стршлените дека може да се скријат во лејката што го подготвил за нив. Откако влегле во неа, тој ги заробил. На невидливата самовила ѝ рекол да се бори со катранче, и, кога го сторила тоа, таа се залепила на катранот и не можела да избега. Самоуверено, Ананси му го однел целиот свој плен на Ниаме и му покажал дека успеал да стори сè што е побарано од него, при што Ниаме го прогласил Анансе за крал на приказните на сите мудрости. Никој никогаш не бил во можност да ги надмине достигнувањата на оваа мудра личност уште од времето кога бил поставен за крал на сите мудрости."
Александар Димитров (партизан)
Александар Ѓорѓиев Димитров ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од градско семејство. Основно училиште и гимназија завршил во Скопје, а потоа се запишал на Техничкиот факултет во Белград. Студирал редовно додека целосно не се посветил на револуционерната дејност. Како прогресивен студент се вклучил во редовите на напредната македонска интелегенција. Уште во првите денови во народнооалободителното движење, извршил многу одговорни задачи. Работел на прифаќањето нови приврзаници во напредното движење и испраќал нови доброволци во партизани. Активно учествувал во собирањето на народна помош, што се испраќала на партизаните. Hеговaта дејност ја открила бугарската фашистичка полиција. Бил осуден на смрт во отсуство. Во јануари 1944 година заминал во партизани и стапил во редовите на Треттата македонска ударна бригада и учествувал во сите поголеми битки на Бригадата. Учествувал и против големата мајска офанзива на фашистичките бугарски единици која била наменета против силите на НОВ и ПОЈ. Во состав на истата учествувал во славниот борбен поход низ Егејска Македонија и назад. Во борбите на Бригадата во Кочанско, бугарските фашистички единици го заробиле ѝ на 29 јули 1944 година го стрелале.
Аржантеј
Аржантеј (Argenteuil) — општина во северозападното предградие на Париз, Франција. Се наоѓа 12,3 киломентри од центарот на Париз. Аржантеј е потпрефектура на департманот Долината на Оаз а, седиште на арондисманот Аржантеј.
Аржантеј е втора најнаселена општина во предградијата на Париз (по Булоњ-Бијанкур) и најнаселена во департманот Долината на Оаза, иако не е нејзина префектура, туку таа функција ја делат општините Сержи и Понтоаз.
Аржантеј граничи со општини во 3 други департмани освен Долината на Оаза: департманите Ивелин, Сенски Висови и Сена-Сен Дени.
Име
Името Argenteuil за прв пат е запишано во кралската повелба од 697 година како Argentoialum, од латински / галски корен argento што значи „сребро“, „сребрен“, „сјаен“, можеби во однос на блескавата површина на реката Сена на чии брегови се наоѓа Argenteuil, и од галски јазик наставка -ialo што значи „расчистување“ или „место на“.
Историја
Аржантеј бил основан како манастирска заедница во VII век (види Пјер Абелар и манастирот Аржантеј). Манастирот кој настанал од манастирската заедница бил уништен за време на Француската револуција.
Селско бегство за парижаните, сега е предградие на Париз. Сликарите го прославиле Аржантеј, меѓу кои и Клод Моне, Ежен Делакроа, Огист Реноар, Гистав Кајбот, Алфред Сисли и Жорж Брак.
Образование
Во 2016 година, во училиштата во општината учеле12.000 ученици. Во општината има:
Универзитетот Париз 13 служи како областен универзитет.
Во Аржантеј работи и Конзерваториум за музика, танц и театар.
Збратимени градови
Аржантеј е збратимен со:
Познати слики од Аржантеј
Есен во Аржантеј, Регата во Аржантеј, Црвени чамци, Аржантеј, Мостот во Аржантеј, Пристаниште во Аржантеј, Сена во Аржантеј, Поглед на Аржантеј-Сноу, Бреговите на Сена во Аржантеј и Снег во Аржантеј. И „Воз во снег во Аржантеј“.
Аржантеј и Сена во близина на Аржантеј од Едуар Мане, Регата во Аржантеј од Пјер-Огист Реноар и Мостот во Аржантеј од Гистав Кајбот.
Банту митологија
Верувањата кај Банту се систем на верувања и легенди на народите Банту во Африка. Иако Банту народите имаат неколку стотици различни етнички групи, постои голем степен на хомогеност во Банту културите и обичаите, исто како и во банту јазиците. Фразата „митологија на Банту“ обично се однесува на вообичаените, повторливи теми што се наоѓаат во сите или во повеќето Банту култури.
Бог
Сите Банту традиционално веруваат во врховен Бог. Природата на Бог честопати е нејасно дефинирана, иако тој може да биде поврзан со Сонцето, или со најстариот од сите предци, или да има други спецификации. Според многу Банту традиции, Бог треба да живее на небото. Постојат и традиции кои го лоцираат Бог на некоја висока планина, на пример планината Кирињага - планината Кенија, за припадниците на народот Кикују.
Постојат неколку митови на Банту кои имаат за цел да го објаснат растојанието помеѓу Бог и луѓето, т.е. небото и земјата. Во многу Банту митови за создавањето небото и земјата порано биле поблиску едни до други и биле разделени од Бог заради некои вознемирувања предизвикани од луѓето. На пример, постои еден мит дека Бог бил вознемирен од аванот и толчникот на жените, и друг каде Бог е навреден од чадот на човечките пожари. Исто така, постојат митови за мажите што се обидуваат да се искачат на божјото место (на пр., на многу високо дрво или нагоре по некакво јаже).
Во традиционалните Банту религии, Бог е високо над земјата. Сите верски обичаи имаат за цел да му служат на Бог. Овој традиционален став на системите на верување Банту е изменет, на различни степени и на различни начини, со доаѓањето на христијанството (или исламот), бидејќи Богот на христијаните и муслиманите е изедначен со врховниот Бог на Банту. Така, Мунгу станал Бог што се грижи за човештвото и имало смисла да му се поклонуваат и да му се молат.
Создавање
Во многу Банту митови, првиот човек е роден од растение : на пример, тој потекнува од бамбус (трска) кај народите Зулу, или од дрво "Омумборомбонга" во Хереро митологија. Во други традиции пак првите луѓе излегуваат од пештера или од дупка во земјата. Луѓето кои главно живеат од одгледување на добиток обично веруваат дека луѓето и добитокот се појавиле на земјата заедно.
Смрт
Во зависност од локалните традиции, постојат различни објаснувања за „двојната порака“ на камелеонот и гуштерот. Во некои случаи, Бог ги испраќа и камелеонот и гуштерот, со нивните околности. Во некои други случаи, гуштерот ги прислушува наредбите што Бог му ги дава на камелеонот и од завист одбира да ја донесе спротивната порака. Во други култури пак, откако го испратил камелеонот, Бог се предомислил како последица на лошото однесување на човештвото. Мисионерите честопати го прилагодувале митот за камелеонот за евангелизација на Банту Африканците; камелеонот, кој му носи добра вест за вечен живот на човештвото, така се изедначува со Исус Христос.
Духови
Во повеќето африкански култури, вклучително и култури Банту, почитувањето на мртвите игра значајна улога. Духовите на мртвите се верува дека се приближуваат и влијаат врз светот на живите. Ова духовно постоење обично не се смета за вечно; духовите на мртвите живеат сè додека има некој што ги памети. Како последица на тоа, кралевите и хероите, кои се слават со усна традиција, живеат со векови, додека духот на обичните луѓе може да исчезне за време од неколку генерации.
Мртвите комуницираат со живите на различни начини; на пример, тие разговараат со нив во соништа или можат да се обратат преку специјално надарени претскажувачи. Ако имаат видлива форма, тоа е често на некое животно (најверојатно змија, птица или богомолка).
Живите, преку службеници и гатачи, може да им се обратат на мртвите за да добијат совет или да побараат услуги. Ако духот се навредил од нешто направено од живо лице, тој може да предизвика болест или несреќа кај тоа лице; во тој случај, службеникот може да му помогне на тоа лице да ја измени својата грешка и да го смири лутиот мртов. Катастрофи, како глад или војна, може да бидат последица на лошото однесување на целата заедница.
Како што е случај со другите митологии, културите на Банту често го лоцираат светот на мртвите под земја. Многу култури Банту имаат митови и легенди за живи луѓе кои некако успеваат да влезат во светот на мртвите (кузиму на свахили ). Некои легенди се за херои кои спремно влегуваат во подземниот свет во некаква потрага ; примери се Мпобе (во митологијата на Баганда ) и Ункама ( Зулу митологија).