cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лекоански јазик
Лекоанскиот или рикански јазик — јазичен изолат кој се зборува источно од езерото Титикака во Боливија. За јазикот има извештаи дека е исчезнат, иако се забележале од 20 до 40 активни говорници на јазикот. Лекоанците се околу 80 на број. Според уставот на Боливија, јазикот е еден од службените јазици во државата.
Прва македонска кошаркарска лига 2018/19 - Прва лига
Првата македонска кошаркарска лига 2018/19 - Прва лига започнала на 6 октомври 2018 година, а завршила на 31 март 2019 година. Вкупно единаесет екипи се натпреварувале во првиот дел за да ги одлучат шесте места кои воделе во Супер лигата на Првата македонска кошаркарска лига 2018/19.
Табела
1 Шкупи службено го загубил натпреварот против Пелистер поради неподмирени долгови кон МКФ. Бодот при пораз не му бил доделен.
Извор: Македонска Кошаркарска Федерација преку web.archive.org
Бохула
Бохула (на месен народен говор: Боула) — село во Општина Кавадарци, во областа Бошава, во околината на градот Кавадарци.
Потекло на името
Името на селото се поврзува со вид на ноќни грабливци „боуви“, кои ги имало во голем број додека областа била под шума.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во јужниот дел од Општина Кавадарци, од десната страна на реката Бошава, чиј голем атар издолжено се допира на една страна со подрачјето на Општина Демир Капија, а на друга страна се издига на северозападната падина на Кожуф, односно на тесен дел на неговиот срт се допира со државната граница со Грција. Селото е планинско, на надморска височина од 900 метри. Од градот Кавадарци е оддалечено 26 километри.
Има мошне голем атар кој зазема површина од 56 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 3.809,1 хектар, на пасиштата отпаѓаат 1.283,3 хектари, а на обработливото земјиште 391,5 хектари.
Во најголем дел, селото се наоѓа на левата и присојна страна на Бохулска Река. Селото е од збиен карактер со разредени краеви. Било поделено на Спротивно Маало, сместено на десната страна на реката, Средно Маало, Бегуловско Маало, Мањовско Маало, Римишовско Маало, Дисанковско Маало и Голчевско (Горно) Маало.
Историја
Селото било муслиманско-христијанско. Поголемиот дел од родовите се староседелци. Кога се доселиле Пиперковци во средината на век, само една куќа била турска (Рукевци). Кон крајот на век се населиле Дисанковци од Долни Дисан и тогаш започнало потурчувањето.
Во век, Бохула било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има мешовита земјоделска функција.
Селаните живееле од земјоделство и сточарство. Поради добрите услови за пасишта, селото било посетувано од Каракачани и Куцовласи со својата стока. На Бохулска Река имало пет воденици, четири валавници и една шарлагарница.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Бохула имало 880 жители, од кои 460 Македонци муслимани, 405 Македонци христијани и 15 Роми. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Бохула имало 384 жители.
Од ова планинско и периферно село се иселил значителен број од населението. Така, во 1961 година селото броело 492 жители, а во 1994 година бројот се намалил дури на 33 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Бохула имало 28 жители, од кои 25 Македонци и 3 Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 20 жители, сите Македонци.
Родови
Како родови во Бохула се споменуваат:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било дел од некогашната Општина Конопиште.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Бохула, во која влегувале селата Бохула, Радња и Чемерско.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Крњево, во која покрај селото Бохула се наоѓале селата Барово, Бунарче, Горна Бошава, Долна Бошава, Конопиште, Крњево, Радња, Страгово, Стрмашево и Чемерско.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.
Избирачко место
Селото е опфатено во склоп на избирачкото место бр. 0708 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Бохула, Радња и Чемерско, кое е сместено во зграда на подружницата „Бор“ во селото Бохула.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 33 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Со првите населување на Турците во Бегуловско Маало направиле џамија, додека по потурчувањето на селото, џамијата била изградена во Средно Маало. Денес, нема остатоци од џамиите.
Свети Макариј Ерусалимски
Свети Макариј е споменет од страна на Свети Атанасиј Велики, во врска со една дискусија која се водела против аријанството, и во која Макариј бил опишан како чесен човек, достоен на христовата вера. Во текот на 325 година, Света Елена, мајка на римскиот цар Константин Велики, отишла да го бара Вистинскиот крст во Ерусалим. Во нејзина придружба бил и Макариј Ерусалимски. Според Сократ Схоластик, по престигнувањето во Ерусалим, било откриено местото каде што Исус Христос бил распнат, односно на ридот Голгота. Во близина биле откриени и трите крста, на кои биле распнати Исус Христос и двајцата крадци, Димас и Гестас. За да се открие кој е всушност Вистинскиот Крст, Макариј Ерусалимски довел некоја болна жена, која по допирањето на еден од трите крста наеднаш закрепнала. Тоа било и знак дека крстот на Исус Христос бил пронајден. Од тогаш, се смета дека крстот е и официјалниот симбол на христијаните.
По откривањето, тој добил наредба директно од страна на Константин Велики, на тоа место да биде изградена црква, која денеска е позната како Базилика на Светиот Гроб.
Гугово
Гугово (Βρυτά, Врита, до 1926 година Γκούγκοβον, Гуговон ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 451 жител (2011) и до денес е целосно населено со Македонци.
Географија и местоположба
Селото е сместено на падините на плнината Ниџе, 15 км западно од градот Воден и 2 км северно од главниот пат од Воден за Острово и Лерин. Североисточно од селото се изворите на реката Вода. Атарот зафаќа површина од.
Османлиско време
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович во „Очерк путешествия по Европейской Турции“ го опишува Гугово како бугарско село. Според „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. Гугово (Gougovo) е посочено како село во Воденската каза со 15 куќи, с овкупно 64 жители Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. селото има 260 жители, сите Македонци.
Потпаѓање под Грција
Со Букурашкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 280 жители. Во 1920 г. евидентирани се 259 жители. Во 1923 г. властите доселуваат десетина грчки бегалски семејства со вкупно 51 бегалец. Во 1926 г. селото е преименувано во Врита. Во 1928 г. во Гугово се евидентирани 523 жители, од кои 14 биле доселенички семејства со вкупно 61 луѓе. Пописот од 1940 дава 556 жители.
Втора светска и Граѓаска војна
За време на Втората светска војна селото било под окупација на Бугарија и основана е чета на бугарската паравоена организација „Охрана“. Поради настрадувањето на населението во оваа војна, како и во Граѓанската војна, во 1951 г. населението се свело на 446 жители.
Население
Денес населението на Гугово останува целосно македонско.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Воден со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Гугово, во кој тоа е единствено населено место.
Стопанство
Во 1950-тите селото било значително осиромашено поради експропријацијата на земјиштето за изградба на хидроакумулацијата Владовско Езеро (Τεχνητή λίμνη Άγρα), завршена во 1956 г.
2000 во архитектурата
2000 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Годината „2000 во архитектурата“ вклучува некои значајни архитектонски настани и нови згради.
Луј Антоан де Сен-Жист
Луј Антоан Леон де Сен-Жист (25 август 1767 – 28 јули 1794) бил јакобински водач за време на Француската револуција. Тој бил близок пријател на Максимилијан Робеспјер и служел како негов најдоверлив сојузник за време на владеењето на јакобинците (1793–94) во Француската Прва Република. Сен-Жист работел како законодавец и воен комесар, но постигнал траен углед како олицетворение на владеењето на теророт. Тој јавно ги доставувал обвинителните извештаи што произлегувале од Робеспјер и Комитетот за јавен спас и ја бранел употребата на насилство врз противниците на владата. Тој ги надгледувал апсењата на некои од најпознатите личности на Револуцијата и ги дочекал многу од нив на гилотина. За неговата неотстапнa сериозност, подоцна историчарите го нарекле „Ангел на Смртта“.
Од својот почеток во 1789 година, Револуцијата го воодушевила младиот Сен-Жист, кој се обидел да заземе водечка улога. Рано, тој станал командант во неговата локална единица на Националната гарда. Набргу откако ја достигнал минималната законска возраст од 25 години во август 1792 година, тој победил на изборите за делегат во Националната конвенција во Париз. И покрај недостатокот на евиденција или влијание, Сен-Жист смело го осудил кралот Луј Шеснаесетти од говорницата и го предводел успешното движење за да биде погубен. Неговата смелост му донела политичко признание и трајна корист кај Робеспјер. Сен-Жист му се придружил на Комитетот за јавен спас и подоцна отслужил мандат како претседател на Конвенцијата. Тој бил примарен автор на радикалното законодавство на јакобинците, како што се Вантозовските декрети и Уставот од 1793 година.
Испратен како надзорник на армијата за време на нејзините несигурни почетоци во Француските револуционерни војни, Сен-Жист ѝ наметнал сурова дисциплина. Во исто време, тој осигурил трупите да бидат заштитени со новиот антиаристократски поредок ветен од Револуцијата. Бил признат како заслужен од многумина за заживување на армијата на фронтот. Овој успех како претставник на мисијата довел до уште две посети на фронтот, вклучувајќи го и признатото учество во големата Битка кај Флерија.
Во текот на целата своја законодавна и воена работа, Сен-Жист останал најпосветен на неговата улога како политички бранител на Робеспјер. Тој јавно ги осудил непријателите на владата на јакобинците како заговорници, криминалци и предавници и бил немилосрден во неговата примена на насилство. Тој ги подготвил смртните казни за водачот на партијата на крупните капиталисти (Жиронда) Жак Пјер Брисо и неговите колеги жирондинци; за екстремистичкиот водач Жак Ебер и неговите милитантни приврзаници; и за неговиот поранешен колега Жорж Дантон и другите јакобински критичари на Теророт, како новинарот Камиј Демулен. Додека се зголемувал бројот на погубени, противниците на крајот извршиле успешен државен удар. Сен-Жист и Робеспјер биле уапсени во крвавиот пуч на 9 термидор (27 јули 1794 година) и погубени следниот ден заедно со многу нивни сојузници. Во повеќето историски објаснувања на Револуцијата, нивната смрт на гилотина го означува крајот на владеењето на теророт и почетокот на новата фаза, Термидорската реакција.
Ран живот
Луј Антоан де Сен-Жист е роден во Десиз во поранешната провинција Ниверне во централна Франција. Тој бил најстарото дете на Луј Жан де Сен-Жист де Ришбург (1716–1777), пензиониран офицер во француската коњаница (и витез со Орден на Сент Луј), и Марија-Ана Робино (1736–1811), ќерка на нотар. Имал две помлади сестри, родени во 1768 и 1769 година. Семејството подоцна се преселило на север и во 1776 година се населило во селото Блеранкур во поранешната провинција Пикардија, востановувајќи се како рурално благородничко семејство што живее од изнајмувања на нивната земја. Една година по преселбата, таткото на Луј Антоан починал, оставајќи ја сопругата со нивните три деца. Таа заштедила пари за едукација на нејзиниот единствен син и во 1779 година бил испратен во училиштето Société de l'Oratoire de Jésus et de Marie Immaculée во Соасон. После светол почеток, неговите учители наскоро го сметале Сен-Жист како проблематичен ученик - една репутација која подоцна била измешана од неславни приказни (скоро сигурно неавтентични) за тоа како тој кренал востание на учениците и се обидел да го запали училиштето. Како и да е, тој дипломирал во 1786 година.
Неговата нервозна природа, сепак, не се намалила. Како млад човек, Сен-Жист бил „гневен, убавец и престапник“. Добро поврзан и популарен меѓу луѓето, тој покажал посебна љубов кон една млада жена од Блеранкур, Тереза Геле. Таа била ќерка на богат нотар, моќен и автократски човек во градот, а тој сè уште бил неистакнат адолесцент. За него се вели дека ѝ предложил брак, за што се вели дека прифатила. Иако не постојат докази за нивната врска, официјалните записи покажуваат дека на 25 јули 1786 година, Тереза се омажила со Емануел Торин, потомок на истакнато локално семејство. Сен-Жист бил надвор од градот и не бил свесен за настанот, а традицијата раскажува срцето му било скршено. Без оглед на неговата вистинска состојба, познато е дека неколку недели по бракот тој ненајавено заминал од дома за Париз, собрал пар пиштоли и добра количина сребро на неговата мајка. Неговиот потфат завршува кога мајка му испратила полиција да го уапси и го испратила во поправен дом каде престојувал од септември 1786 до март 1787 година. Смирен, Сен-Жист се обидел повторно да започне: се запишал како студент на Правниот факултет на Универзитетот во Ремс. После една година, сепак, тој го напуштил правниот факултет и се вратил во домот на неговата мајка во Блеранкур без пари, без никакви професионални можности.
Рана револуционерна кариера
Брзиот развој на Револуцијата во 1789 година ја соборила традиционалната структура на моќ во Блеранкур. Нотарот Геле, претходно неспорен градски водач, бил предизвикан од група реформисти, предводени од неколку пријатели на Сен-Жист, меѓу кои и сопругот на неговата сестра Лујза. Нивните обиди биле неуспешни до 1790 година кога Блеранкур ги одржал своите први отворени општински избори. Овластена од Националното конститутивно собрание, новата изборна структура им овозможила на пријателите на Сен-Жист да ја преземат власта во селото како градоначалник, секретар и, во случајот на неговиот зет, шеф на локалната Национална гарда. И покрај тоа што не ги исполнувал законските квалификации и даночните квалификации, на невработениот Сен-Жист му било дозволено да ѝ се приклучи на гардата.
Веднаш покажал немилосрдна дисциплинираност за која ќе стане познат. За неколку месеци станал командант, со чин полковник. На локалните состаноци ги фасцинирал присутните со својата патриотска ревност и талент: во една многу повторувана приказна, Сен-Жист ги расплакал членовите на градскиот совет со ставање на својата рака во пламенот на запален антиреволуционерен памфлет, заколнувајќи се за својата посветеност кон Републиката. Тој имал моќни сојузници кога се обидувал да стане член на изборното собрание на неговиот округ. Започнува преписка со познати водачи на Револуцијата како Камиј Демулен. Кон крајот на 1790 година, тој за првпат му пишува на Робеспјер, барајќи од него да разгледа една локална петиција. Писмото било исполнето со највисоки пофалби, почнувајќи: „Вие, кои ја поддржувате нашата вознемирена земја против поројот на деспотизам и интриги; вие кого го познавам, како што го познавам Бог, само преку неговите чуда.“ Преку нивната преписка, двајцата развиваат „длабоко и мистериозно пријателство што ќе трае до денот кога тие умираат заедно.“
Делегат во Конвенцијата
Меѓу делегатите, Сен-Жист бил буден, но во прво време малку комуницирал. Тој се приклучил на парискиот Јакобински клуб, и останува настрана од жирондинците. Тој чекал до 13 ноември 1792 година да го одржи својот прв говор во Конвенцијата, но кога го одржал, ефектот бил спектакуларен. Она што го донел на говорница била дискусијата за тоа како да се третира кралот после бегството и неговото фаќање во Варен.
На кралот му се судело во Конвентот во јануари 1793 година, по претходно држење во изолација. На една страна во Конвентот биле жирондинците кои не го поддржувале судењето, а на спротивната страна биле монтањарците кои барале смртна казна. Жирондинците го добиле името од областа Жиронда во југозападна Франција, со главен град Бордо. Тие воделе поумерена политика, ја заштитувале сопственоста, барале федеративно уредување, претставничка демократија и ред во општеството. Монтањарците го добиле името од зборот „планинци“ (montagnards), поради тоа што во Конвентот седеле на горните клупи, на повисоко место.
По говорот на Антоан Сен-Жист во Конвентот, Луј XVI е прогласен за тиранин, а тоа во исто време значело и осуда на смрт. Одлуката за погубување на кралот била донесена во напната атмосфера, без можност за компромисно решение. Најмладиот делегат, меѓу 749 членови на Конвентот, Сен-Жист бил главен говорник во расправата и најлут противник на кралот, релативно млад (1754-1793). Зборувал како вистински манихеец, поставувајќи го прашањето во  форма - едно или друго: „Осудете го кралот или народот!“.
За смртна казна гласале 380, а против биле 310 члена на Конвентот. Против смртната казна биле Кондорсе, Лафајет и Томас Пејн, но и тие не можеле да го запрат мнозинството во Конвентот. Од спротивната страна биле Мара, Дантон, Демулен, Сен-Жист и Робеспјер. Тие биле помоќни од првата група, бидејќи веќе ја држеле извршната власт во свои раце. Кралот е осуден за предавство на земјата бидејќи барал надворешна интервенција. Кралот Луј XVI е погубен на 21 јануари 1793 година, по кратка постапка како и другите осудени на гилотина. Говорот на Сен-Жист бил пресуден бидејќи не оставал сомнеж во праведноста на пресудата: „Не е возможно да се владее и да се биде невин. Да се верува во такво нешто значи преголема лудост. Секој крал е узурпатор.“ Говорот на младиот заменик ја наелектризирал Конвенцијата. Сен-Жист бил прекинуван честопати од бури аплауз. Робеспјер бил особено импресиониран - тој зборувал од говорница следниот ден со изрази скоро идентични со оние на Сен-Жист, и нивните ставови станале официјална позиција на јакобинците. До декември, таа позиција станала закон: Кралот бил одведен на судење пред Конвенцијата, осуден на смртна казна и погубен на гилотина на 21 јануари 1793 година.
За разлика од Чарлс I, францускиот крал поприродно ја примил смртната казна. Тој изјавил само дека е невин и не го оспорувал легитимитетот на Револуционерниот трибунал. За разлика од него, Чарлс I не го признавал легитимитетот на Парламентарниот суд и ниту во еден момент не помислувал да бара милост или некој да го брани. Дури поблиските пријатели ги замолил да не го допираат сечилото на ножот за да не ја отапат неговата острина.
Апсење на жирондинците
Додека Сен-Жист работел на уставот, се одвивало драматично политичко војување. Кај сан-килотите (парискиот пролетаријат) - сметани за „народот“ од многу радикали, и претставувани од Париската комуна, — им пораснала антипатијата кон умерените жирондинци. На 2 јуни 1793 година, во масовна акција поддржана од Националната гарда, тие ја опколиле Конвенцијата и ги уапсиле делегатите на Жирондата. Другите делегати - дури и монтањарите, кои долго време уживале неформален сојуз со сан-килотите - негодувале на акцијата, но се чувствувале принудени политички да го дозволат тоа. Водачот на жирондинците, Жак Пјер Брисо бил обвинет за предавство и му било закажано судење, но другите брисотини биле затворени (или гонети) без формални обвиненија. Конвенцијата расправала за нивната судбина и политичкиот неред траел со недели. Сен-Жист претходно молчел за жирондинците, но сега јасно застанал до Робеспјер, кој долго време до крај се противел на повеќето од нив. Кога било доставено првичното обвинение од страна на Комитетот, Сен-Жист бил тој што го доставил извештајот до Конвенцијата.
Во своите тајни преговори, Комитетот за јавен спас првично не бил во можност да формира консензус во врска со затворените заменици, но бидејќи некои жирондинци избегале во покраините и се обиделе да кренат востание, мислењето на Комитетот се радикализирал. До почетокот на јули, Сен-Жист се обратил во Конвенцијата со долг извештај во името на Комитетот. Неговиот осудувачки напад не оставил простор за понатамошно помирување. Судењата на жирондинците мора да продолжат, рекол тој, и сите пресуди мора да бидат сурови. Постапката се одвивала со месеци, но Брисо и дваесетте негови сојузници на крајот биле осудени и испратени на гилотина на 31 октомври 1793 година. Сен-Жист ја искористил нивната ситуација за да добие одобрение за заплашување со нови закони, кулминирајќи со Законот за осомничени лица (17 септември 1793 година), кој му даде на Комитетот огромни нови овластувања за апсење и казнување.
Воен комесар
Меѓу војниците и цивилите, Сен-Жист ги репресирал противниците на Револуцијата, но тој не се согласувал на масовни погубувања нарачувани од некои други пратеници во мисијата. Тој ставил вето на голем дел од работата на пратениците и многу од нив ги повлекол во Париз. Локалните политичари биле исто толку ранливи: дури и Еулогиус Шнајдер, моќниот водач на најголемиот град на Алзас, Стразбур, бил уапсен по наредба на Сен-Жист а за армијата се испраќало многу опрема. Сен-Жист тесно соработува само со генералот Шарл Пишегри, доверлив јакобинец кого тој го почитувал. Под бестрашен надзор на Сен-Жист, Пишегри и генералот Лазар Ош успеале да ја обезбедат границата и започнале инвазија на германската Рајнска Област.
Со ревитализираната армија, Сен-Жист се враќа за кратко во Париз каде неговиот успех е поздравен. Сепак, имало малку време да се слави. Тој бил брзо испратен назад во првите редови, овој пат во Белгија каде Армијата на Северот ги доживеала истите проблеми со дисциплината и организацијата. Во текот на јануари и февруари 1794 година, тој повторно имал безмилосни и ефикасни резултати, но по помалку од еден месец мисијата била прекината. Додека Париз се грчел во политичко насилство, Робеспјер побарал негова помош.
Претседател на Конвенцијата
Со напредувањето на републичката армија и уништените жирондинци, левичарските монтањари, предводени од јакобинците и Робеспјер, ја контролираат Конвенцијата. Во овие околности, на првиот ден од Вантоз во Втората година од револуцијата (19 февруари 1794 година), Сен-Жист е избран за претседател на Националната конвенција.
Со оваа нова моќ, тој ја убедува комората да ги донесе радикалните Декрети од Вантоз, според кои власта ќе го конфискува аристократскиот имот на емиграцијата и ќе го дистрибуира на сиромашните санкилоти (пролетери). Но, овие акти на прераспределба на богатството, веројатно најреволуционерните акти од времето на Француската револуција, никогаш не стапија во функција. Комитетот се спротивставува на започнување процедури за нивно спроведување, а френетичното темпо на развој на политичките настани ги остави во сенка.
Противниците на јакобинците гледале на Вантозовите декрети како циничен маневар за повик до милитантната екстремна левица. Искрено или не, Сен-Жист дава страсни аргументи за нив. Една недела по нивното усвојување, тој повикува Декретите да се спроведуваат енергично и ги поздравува за вовед во нова ера: „Елиминирајте ја сиромаштијата што ја срамоти слободната држава; сопственоста на патриотите е света, но добрата на заговорниците треба да им служат на сиромашните. Сиромашните се моќните на земјата и тие имаат право да зборуваат како господари кон владите кои ги запоставуваат.“
Апсење на ебертистите
Како што се приближува пролетта 1794 година, Комитетот за јавен спас, предводен од Робеспјер, Сен-Жист, Леба и Жорж Кутон, има скоро целосна контрола над владата. И покрај огромното достигнување на нивните овластувања, сепак, соперниците и непријателите останале. Еден од најтешките проблеми, барем за Робеспјер, бил пролетерскиот агитатор Жак Ебер, кој објавува порој критики против буржоаскиот јакобинизам во неговиот весник Le Père Duchesne. Ултрарадикалните ебертисти во Кордељерскиот клуб ги поткопувале напорите на јакобинците за координација со санкилотите, а најекстремните ебертисти дури и отворено повикувале на востание. Сен-Жист, во својата улога на претседател на Конвенцијата, недвосмислено објавува дека „секој што го осудува или го напаѓа достоинството на револуционерната влада, треба да биде осуден на смрт.“ Конвенцијата се согласува со овој проглас на Сен-Жист на гласање на 13-ти вантоз Година II (3 март 1794). Ебер и неговите најблиски соработници биле уапсени следниот ден. Нешто повеќе од една седмица подоцна, Сен-Жист изјавил во Конвенцијата дека активностите на ебертистите биле дел од странски заговор против владата. Обвинетите биле испратени да се соочат со Револуционерниот трибунал. Сен-Жист ветил: „Нема повеќе сожалување, нема слабост кон виновните... Отсега, владата нема повеќе да толерира злосторства.“ На 4 Жерминал (24 март 1794 година), Трибуналот ги испраќа Ебер, генералот Шарл-Филип Ронсен, генералниот секретар на министерството за војна Франсоа-Никола Венсан, Антоан-Франсоа Моморо и повеќето други истакнати ебертисти на гилотина.
Апсење на дантонистите
Тековната политичка борба се засилувала незапирливо. Кога паднале ебертистите, Робеспјер се почувствувал принуден да ги елиминира неговите други соперници во Кордељерскиот клуб, почнувајќи од Фабр д’Еглантин и неговиот близок пријател Жорж Дантон. Дантон бил меѓу најгласните од умереното крило кои се спротивставиле на Комитетот. Тој особено се спротивставил на фанатизмот на Сен-Жист и „екстравагантната“ употреба на насилство.
Критиката на Дантон кон Теророт добила поддршка, но еден финансиски скандал во врска со француската компанија Источна Индија овозможил „удобен изговор“ за неговиот пад. Робеспјер повторно го испраќа Сен-Жист во Конвенцијата за да достави „извештај“ на Комитетот (31 март 1794) во кој го објавува апсењето на Дантон и „последните партизани на кралството“. Покрај обвиненијата за корупција поврзана со трговското друштво, Сен-Жист го обвинува Дантон за заговор за враќање на монархијата. Тој го осудува како „лош граѓанин“, „лажен пријател“ и „злобен човек“. По бурното шоу-судење, Фабр, Демулен и други големи приврзаници на Дантон биле испратени на губилиште со нивниот водач на 16 жерминал (5 април 1794). Во својот извештај, Сен-Жист ветил дека ова ќе биде „конечно чистење“ на непријателите на Републиката.
Насилното отстранување на ебертистите и дантонистите овозможило само илузија на стабилност. Нивните смртни случаи предизвикале длабока огорченост во Конвенцијата, а нивното отсуство само им отежнувало на јакобинците да влијаат на опасно непредвидливите маси на санкилоти. Елиминацијата на пролетерските трибуни и последователното губење на поддршката на улиците ќе се покаже како катастрофално за Сен-Жист и Робеспјер за време на настаните од Термидор.
Последни денови
Револуционерната армија сè уште била во одбранбена позиција, а Сен-Жист е испратен назад во Белгија за да помогне во подготовките за наредната битка. Од април до јуни 1794 г., тој повторно го презема врховниот надзор на Армијата на Северот и придонесува за победата кај Флерија. Во оваа жестоко водена битка на 26 јуни 1794 г. Сен-Жист ги применува неговите најдраконски мерки, наредувајќи сите француски војници кои се повлекуваат од непријателот да бидат по кратка постапка стрелани. Тој се почувствува оправдан кога победата целосно ги протерува Австријците и нивните сојузници од целата Јужна Холандија. Флерија го одбележува пресвртот во војната на првата коалиција: Франција останува во офанзива до својата конечна победа во 1797 година. По неговото враќање од битката, Сен-Жист е третиран како херој и „поздравуван од сите страни“.
Како што политичката борба достигнува трескавичен замав, Комитетот воведува нацрт-закон за воспоставување на понова верзија на „Законот за осомничените“ - Законот од 22 преријал. Законот утврдува нова категорија на „непријатели на народот“ во толку нејасна смисла што буквално секој може да биде обвинет и осуден. На обвинетите не им е дозволено правен советник, а на Револуционерниот суд му е наложено да изрекува само смртна казна. Робеспјер бргу го диригирал нацрт-законот кон закон, и иако Сен-Жист не бил директно вклучен во неговото составување, тој сигурно дава поддршка. Во голема мера проширувајќи ја моќта на Трибуналот, новите статути го катализирале Големиот терор: во првиот месец кога тие биле на сила, бројот на погубувања во Париз се зголемил, од просек од пет на ден, на седумнаесет на ден, по што се зголемил во наредниот месец на дваесет и шест.
Термидор
На трибината, Сен-Жист ја прогласува апсолутната неопходност на сегашниот закон, а конспирирачките делегати налутено вревеле додека зборувал. На крајот, неколку од нив физички го оттргнале од говорницата, и секој од нив започнал свое обраќање во кое побарале отстранување на Робеспјер и сите негови приврзаници. Среде негодувањето, како што се сеќава Пол Барас, Сен-Жист „не го напушти подиумот, и покрај прекините што би растерале некој друг. Тој само слезе на неколку чекори, а потоа повторно се качи за да го продолжи дискурсот гордо... Бесчувствителен, неподвижен, се чинело дека им пркоси на сите со својата смиреност.“
Сен-Жист го спасува своето достоинство на говорницата, но не и својот живот. Кревајќи се во негова поддршка, Робеспјер пропелтечил и го изгубил гласот; неговиот брат Огистен Бон Жозеф Робеспјер, Филип Леба и други клучни сојузници сите се обиделе да ги поколебаат пратениците, но не успеале. Средбата завршила со наредба за нивно апсење. Сен-Жист, сè уште на подиумот, останал неподвижен и „погледнал со презир“ на местото на настанот. Неговата самодоверба се чинела оснажена кога трупите од Париската комуна предводени од Франсоа Анрио пристигнале да ги ослободат. За неколку часа, сепак, целата група требало да се засолни во париската Општинска куќа. Кога војниците конечно се пробиле внатре, голем број поразени јакобинци се обиделе да извршат самоубиство; Сен-Жист стоел покрај Леба, кој се застрелал во главата. Секое размислување за сопствено самоубиство е нејасно, но тој сам се појави невознемирен од дивиот, насилен конечен притвор. Меѓу заробените, „само Сен-Жист, со врзани раце, но со глава крената високо, можеше да оди.“ Робеспјер, Сен-Жист и дваесет нивни соработници биле гилотинирани следниот ден, а Сен-Жист како што се верува ја прифатил својата смрт со ладнокрвност и гордост. Како последна формалност на идентификација, тој покажал кон една копија на Уставот од 1793 година и рекол: „Јас сум тој што го направи тоа“.
Црква „Св. Петка“ - Живово
Света Петка — главна селска црква во селото Живово, во областа Мариово. Нејзината градба и живопис датираат од 19-иот век, односно од 1893 година, како што е запишано над самата влезна врата. Непосредниот трем и градба на црквата се обновени во 1994 година. Во дворот на црквата се наоѓаат и селските гробишта.
Свети Евстахиј (појаснување)
Свети Евстахиј или Свети Евстатиј е име кое може да се однесува на:
Тврдина Сребреник
Тврдина Сребреник — тврдина која се наоѓа во градот Сребреник, Босна и Херцеговина. Оваа тврдина е една од најдобро сочуваните средновековни тврдини во Босна и Херцеговина, која датира од 1333 година. Таа се наоѓа во предградието на Сребреник. Изградена е од банот Стјепан Котроманиќ. Таа некогаш била значително поголема, но во текот на нејзината историја била разрушена.
Локална анестезија
Локална анестезија е било која техника која се користи за да предизвика отсуство на осет на одреден дел од телото, најчесто за да се поттикне локална аналгезија, односно локална нечувствителност на болка, иако можат да бидат зафатени и други локални сетила. Тоа им овозможува на пациентите да бидат подложени на хируршки и стоматолошки зафати без да чувствуваат болка и да бидат вознемирени. Во многу ситуации, како што е царски рез, овој начин е побезбеден за разлика од општата анестезија. Исто така се користи против болка којашто не е предизвикана од хируршки зафат и за да се овозможи дијагностицирање на некои хронични заболувања. Анестезиолозите понекогаш користат техники на комбинирање на општа и локална анестезија.
Следниве поими често се користат наизменично:
Круков (Западна Померанија)
Круков (Kruckow) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се состои од поранешните општини Боргвал, Хајденхоф, Картлов, Круков, Маринфелде, Шмарзов, Тутов-Дорф и Уноде. Во општината се наоѓаат повеќе замоци, како што се тие во Шмарзов и Картлов.
Црква „Св. Петка“ - Воренос
Света Петка (Ιερός Ναός Αγίας Παρασκευής) — црква во селото Воренос, Лагадинско, Егејска Македонија. Претставува катедрален храм Лагадинско-ајватовско-рендинската епархија на Цариградската патријаршија.
2001 во архитектурата
2001 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Георг фон Хертлинг
Георг Фридрих Карл Фрајхер (од 1914 година Гроф) фон Хертлинг (31 август 1843 - 4 јануари 1919) — германски политичар кој работел како министер за надворешни работи и претседател на Советот на министри на Баварија од 1912 до 1917 година, а потоа и како министер-претседател на Прусија и канцелар на Германската Империја од 1917 до 1918 година, за време на Првата светска војна. Тој беше првиот што ја извршуваше функцијата канцелар, а притоа е член на политичка партија.
Црква „Св. Петка“ - Воренос
Внатре има преносливи икони и делови од резбаниот иконостас на постар храм, изработен најдоццна во првата половина на XIX век судејќи по натписите на иконите. Овој стар храм бил подигнат над рид вон селото и паднал во земјотресот од 1978 г. Во црквата се чуваат вкупно 20 преносливи икони, дел од иконостас, распетие со два резбани змеја под него и едни царски двери.
Политички спектар
Политички спектар, политичка ориентација или политички компас е дводимензионален модел со две оски на коишто можеме да ги организираме политичките идеи на повеќе рамништа. Ова е најновиот начин за разграничување на политичките идеи, зашто оригиналниот француски систем со една оска (левица наспроти десница), што бил во широка примена со векови, се покажал недоволно прецизен.
Главниот принцип на којшто се заснова политичкиот компас е тоа што политичките гледишта можат да бидат поделени на две независни оски. Економската (левица - десница) оска одредува нечие мислење околу тоа како би требало да се води економијата: „левицата“ е дефинирана како поглед дека економијата треба да води кооперативно колективно тело (најчесто држава, но може да се гледа на неа и како комуна), додека „десницата“ е дефинирана како поглед на економијата како систем од конурентски поединци и организации. Другата оска се обидува да разграничи нечии погледи кон општеството и нивото на поединечната слобода дозволена во општеството: „либерализмот“ го претставува убедувањето дека личните слободи треба да бидат зголемени до максимумот, додека „авторитаризмот“ е дефиниран како верување дека авторитетот и традицијата мораат да бидат почитувани пред личните слободи. Предноста на овој модел е во тоа што многу попрецизно ги распределува политичките идеи. Критичарите на овој модел сметаат дека тој служи за разбирање на политиката од аспект на политичкиот либерализам.
За подобро да ја сфатиме идејата за политичкиот компас, имаме слика на којашто се распоредени граничните случаи на политичките идеи. Во повеќето случаи, сите денешни политички идеи се во „граничните области“ коишто ги дефиниравме со идеите на Јосиф Сталин како екстремна авторитативна левица, на Адолф Хитлер како екстремен авторитативен центар, Тачеровите како радикална авторитативна десница, оние на Милтон Фридман како радикална либерална десница и на Махатма Ганди како радикална либерална левица. Денешните политички партии можеме да ги поделиме на следниов начин: кабинетот на претседателот Џорџ В. Буш се наоѓа на слично место како и оној на Маргарет Тачер. Француската, британската и италијанската влада донекаде се поблиску до центарот, додека германската влада е најблиску до центарот. Садам Хусеин и Роберт Мугабе се во авторитативната левица и затоа најблиску до Сталин, додека Нелсон Мандела и далај-ламата ја претставуваат либералната левица и затоа најблизу до Ганди.
Фондацијата Метаморфозис во 2013 година објави „Политички спектар “, кој овозможува утврдување на генералната идеолошка ориентација на лицата кои се тестираат. Функционира на тој начин што се одговара на вкупно 60 прашања, поделени во 5 тематски целини. Прашањата ја утврдуваат генералната ориентација на лицето што се тестира по две основи: левица/десница и слободарство/авторитарност, која ќе се прикаже по одговарањето на сите прашања на тестот.
„Политичкиот спектар“ е надополнување на „Гласомер“, кој претставува интернетска алатка за информирање и мерење на претпочитувањата на гласачите во врска со понудите на политичките опции на парламентарните избори 2011г. во Република Македонија. Гласометар функционира на тој начин што граѓаните одговараат на 54 прашања во долгата верзија, односно 31 прашање во кратката верзија, поделени во 8 области, со цел да го проверат нивото на согласување на своите ставови со ставовите на политичките партии во Македонија.
Сојуз на борците за обединување на Македонија
Сојуз на борците за обединување на Македонија  (бугарски: Съюз на ратниците за обединение на Македония (СРОМ)) — илегална организација создадена во Пиринска Македонија за борба за обединување на македонскиот народ во една сопствена држава.
Формирање
Организацијата е формирана во есента на 1963 година. Создаден бил комитет на чело со Стојан Панделиев Димитров од село Кулата, Петричко, кој тогаш ја извршувал функцијата водител на емисијата на македонски јазик на радио „Софија“. Во тој комитет влегле Стојан Керимидчиев, Димитар Захов, Љупчо Харизанов, Иван Кересански, Димитар Иванов, Иљо Иљовски и други, сите студенти во Софија. Панделиев и Керимидчиев напишале устав и програма на организацијата.
Откривање
Пролетта на 1964 година била закажана забава, која требало да се одржи во Македонскиот дом, но тоа било одбиено од управата. Тогаш организаторите успеале да ја обезбедат студентската кантина на „4ти километар“ во Софија. Настанот се одржал на 6 март 1964 година. Се рецитирале стихови на Никола Вапцаров и пееле македонски патриотски песни. Се истакнал студентот по химија Емил Ристосков од градот Свети Врач (Сандански). Ја испеале и македонската химна. Утрото во 6 часот бил уапсен Стојан Панделиев. На 12 мај е уапсен и К. Ангов. Потоа се уапсени и Љубен Вангелов Киров, Стојан Керимидчиев, Лазар Сучев, Димитар Захов, Димитар Иванов, Љупчо Харизанов и други. На процесот, којшто се спровел во месеците јуни и јули, биле осудени Панделиев, Киров и Керимидчиев на 5 и 3 години затвор. Казната ја одлежале во затворот во Стара Загора. Со оваа акција на бугарската милиција и Државна безбедност (ДС) е растурена организацијата и ставен крај на нејзината дејност. По падот на комунизммот во 1989 г. поранешните членови на организаијата активно се вклучиле во новоразгорената борба за национални права на Македонците во Пиринска Македонија.
NGC 1141
NGC 1141 — прстенеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 5 октомври 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1141 е од видот Ring A. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 1141 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 55 м 9,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 10' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 1141 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11007. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 220; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4700. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1453.
Минерва (слика)
Минерва ― маслена платнена слика од 1635 година од Рембрант, сега во канадска приватна збирка.
Била купена од еден „Холанд“ од „Америка“. Подоцна била во сопственост на Аксел Ленарт Венер-Грен, шведски собирач чии дела биле продадени на аукција на Sotheby's во Лондон на 24 март 1965 година. Подоцна бил купен од Антенор Патињо, а во 1975 година од Марсел Бик. Од 1988 до 2011 година била дел од изложената уметничка збирка на Бриџстоунскиот музеј на уметност во Токио. Во 2001 година била купена од трговецот со уметнички дела Ото Науман, кој во март 2002 година ја изложил на Европскиот саем за ликовна уметност. Науман подоцна го продал на сегашниот сопственик.
NGC 3060
NGC 3060 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3060 се споменува и како UGC 5338, MCG 3-26-2, CGCG 93-3, IRAS 09535+1704.
Откривање
Објектот е откриен на 14 јануари 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3060 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3060 има привидни димензии од 2,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 56 м 19,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 16° 49' 53". Положбениот агол на објектот е во износ од 78°.
Други поделби
Проучување на NGC 3060 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28680. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 189; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1411. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1356.
Космос-2053
Космос-2053 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 27 декември 1989 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 73,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 531 км, а најмалото на 518.
Што ми е мило ем драго на Којник дуќан да имам
„Што ми е мило ем драго на Којник дуќан да имам“ — македонска народна песна, од Велес. Песната ја раскажала Невена Натева која живее на познатото маало Којник во Велес а ја запишал новинарот Никифор Смилевски и ја објавил во  книгата „Песната и коренот“ во 1992 година.
Опис
Песната е посветена на којничани и на животот кои тие го имале во 80-тите години од XIX век. Далеку од чаршијата Којник било маало кое имало дуќани и пазарче, луѓето можеле да се снабдат со основните продукти кои им биле потребни. Покрај разните занаетчиски дуќани, имало и мали меанчиња меѓу кои најпознато било меанчето на газда Нато. Освен како меана местото служело и за собирање на аргатите од маалата Којник, Мегдан и Бузаана. Нато бил мудар и досетлив човек и бил прифатен од народот кој сакал да доаѓа во неговата меана а тој со тоа можел да ги издржува сопругата и своите четири ќерќи. Едно утро кога се собирале аргатите да заминат на нивите или на копање афион, двајца еснафи кои биле и меѓусебни ривали Петре Витанчето и Јован Спасев барале аргати за своите ниви. Петре Витанчето изјавил дека доколку дојдат кај него на нива млади моми да прашат афион, ќе им исплати дневница и половина. Сите млади моми заминале кај него да работат. Неговиот рифал, еснафот Јован Спасев не бил многу имотен и морал да ги земе постарите жени кои останале за прашење на неговиот афион. Петре Витанчето иако платил повеќе, младите моми сработиле многу повеќе таа недела. Од тогаш до денес останала песната „Што ми е мило ем драго на Којник дуќан да имам“ која е омилена меѓу велешани и уште постои куќата на Натеви на Којник во Веле с.
Одлики
Македонските народни песни од секогаш биле поврзани со некој настан или некоја личност. Токму оваа вистинита народна велешка приказна  е опеана во староградска песна од народните гении, со цел  да се вметне и да остане во колективната свест на велешани и Македонскиот народ.
Текст
Што ми е мило ем драго на којник дуќан да имам Што ми е мило ем драго оф аман, што ми е мило ем драго, на Којник дуќан да имам, аман, аман, на Матевото дуќанче. Кога одат на афион, оф аман, кога одат на афион. У Петрета зик тончето, аман, аман, у Јована на Спасеви. Да гледам моми Којнички, оф аман, да гледам моми Којнички, Којнички ем бузанчанки, аман, аман, Којнички ем бузанчанки. На Петрета аргатите, оф аман, сите моми и невести, на Јована аргатите, аман, аман, сите баби без заби. Што ми е мило ем драго оф аман, ман на Којник дуќан да имам, оф аман, ман.
Дукат (Албанија)
Дукат — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Валона.
Далијас
Демографија
Source: INE (Spain)
Мојсиева Црква (Селокуќи)
Мојсиева Црква — археолошко наоѓалиште во дебарското село Селокуќи. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа на западната периферија на селото, на источната падина на висок рид што доминира над околниот терен и долината на Црн Дрим, каде се откриени гробови без гробна конструкција, покриени само со една камена плоча. Гробовите се со насоченост исток-запад. Исто така може да се видат и темелите на една мала еднокорабна црква градена од камен и варов малтер.
Витез Михај Чоконаи
Витез Михај Чоконаи (унгарски: Csokonai Vitéz Mihály, - ) — унгарски поет, роден во Дебрецен.
Бил син на хирург. Учел, а потоа и предавал во дебреценската гимназија. Не можејќи да најде издавач за своите дела, кои биле сметани за неморални, тргнал на скитничко патување, во текот на кое се одигрува неговата тажна љубовна историја со Јулија Вајда, која во неговите песни ќе биде запамтена под името Лила.