cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Атанас Костовски
Животопис
Во својата кариера, Костовски има коментирано повеќе од 2500 спортски преноси. Тој известувал од осум Олимписки игри, од по 14 светски и европски првенства, пет балкански првенства, Универзијади, Средоземни игри и други настани.
Галерија на карти за општините во Македонија
Ова е галерија на карти за општините во Македонија. Картите се административни и со приказ на селските и градските атари.
Антони Делаплас
Антони Делаплас (Anthony Delaplace; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој моментално вози за професионалната континентална екипа.
Кариера
Делаплас бил јуниорски друмски првак во 2007 година. Го имал својот прв настап на некоја голема трка на Тур де Франс 2011, каде бил најмлад возач, и завршил на 135. место во генералниот пласман.
Делаплас ја напуштил екипата на крајот на сезоната 2013 и се приклучил на  за сезоната 2014.
Ваташа
Ваташа — село кое граничи со градот Кавадарци, во областа Тиквеш. Поради својата близина со градот, ова некогаш големо село прераснало во приградска населба, како што и официјално е означено во статутот на Општина Кавадарци.
Географија и местоположба
Ова големо село се наоѓа во североисточниот дел од Општина Кавадарци, но селото е речиси целосно поврзано со градот Кавадарци, поради што влегува во рурбалната зона на централното место. Сместено е на самиот регионален пат кој води до висорамнината Витачево. Селото е рамничарско, на надморска височина од 295 метри.
Поради непосредната близина, Ваташа во текот на времето прераснала во приградска населба на градот Кавадарци.
Селото Ваташа е сместено во долината на реката Велика (Луда Мара) под самата висорамнина Витачево. Поголемиот дел од селото е сместен на левиот брег на реката. Селото е од збиен тип со издолжен изглед. Лево од реката се Долно или Оџевско, Средно или Поповско, Арсовско и Горно или Коцевско, а на десниот брег се Турско и Куричевско или Коџа-маало.
Историја
Ваташа е познато место уште во век, а за време на османлиското владеење со Македонија (1395-1912), тоа било најголемата населба во Тиквеш. Селото било христијанско-муслиманско од полуварошки тип во турско време.
Во 1830 година започнало да работи првото световно училиште во Тиквешијата.
Во 1838 година, со помош на македонскиот просветител Теодосиј Синаитски, селскиот учител Даскал Камче ја отворил првата печатница во Македонија, токму во Ваташа, во периодот на македонското просветителство.
Во 1860 година било изградено основното училиште „Даскал Камче“. Во век, Ваташа било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство. Во текот на 1901 година при својата неколкунеделна посета на Кавадарци и околината, Гоце Делчев престојувал неколку денови и во Ваташа.
Во 1913 година за време на Тиквешкото востание, српските воjници стрелале 40 луѓе во Ваташа.
Стопанство
Во минатото, селаните главно се занимавале со земјоделство на свои поседи. Нивите се наоѓале под селото, на страните, а на Витачево се наоѓале пасишта. На повисоките тераси било садено лозје. Селото имало полуварошки тип и долж главниот пат од Кавадарци за Витачево се наоѓале дуќани.
Како споредна активност биле дуќанџиите и трговијата. Имало разни дуќани, од бакали, до фурнаџии, касапи, кафеџии, а главно биле во посед на христијанските семејства. Исто така, во селото имало шеесетина мајстори, кои граделе по тиквешките села. Чаршијата во Ваташа особено била живната за време на среда, кога бил пазарен ден во Кавадарци.
Денес, населението на Ваташа, во најголем дел, се занимава со лозарство (одгледување на винова лоза) на лозјата во околината на селото. Поради близината на Ваташа со Кавадарци, преку процес на конурбација, таа припаѓа на рурбалната зона на градот (како приградска населба) и во селото исто така се застапени и секундарните и терциерните стопански гранки, а дел од населението работи и во индустриските капацитети „ФЕНИ“, рудникот ’Ржаново, винарската визба „Тиквеш“ и други.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Ваташа имало 1.808 жители, од кои 1.142 христијани, 618 муслимани и 48 Роми. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ваташа имало 1.880 жители.
Муслиманските родови од селото во најголем дел се иселиле пред Втората светска војна, што може да се забележи и од податоците од спроведените пописи по војната.
Ваташа е голема населба, со зголемен пораст на бројот на населението. Во 1961 година, Ваташа броела 1.933 жители, од кои 1.806 биле Македонци, 92 Турци и 16 Срби, а во 1994 година населбата броела 3.120 жители, од кои 3.040 Македонци, 52 Роми, 19 Срби и 2 Турци.
Според пописот од 2002 година, во селото Ваташа имало 3.502 жители, од кои 3.224 Македонци, 13 Турци, 238 Роми, 1 Влав, 20 Срби и 6 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 103 жители, од кои 19 Македонци, 52 Роми и 32 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Ваташа:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1953-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Најголемиот дел од родовите во Ваташа се стари. Во Куричевско или Коџа-Маало немало муслимани; тука дошле кон почетокот на век, потиснувајќи ги Куричевци, Пендевци и други родови.
Како родови во Ваташа се споменуваат:
Во селото имало и две куќи одамна населени од Роми.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Кавадарци.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Ваташа, во која се наоѓале селата Бунарче и Ваташа.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Кавадарци.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.
Избирачки места
Селото е опфатено во склоп на избирачките места бр. 0691, 0692, 0693 и 0694 според Државната изборна комисија.
На претседателските избори во 2019 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 2.424 гласачи.
Насуф Камери
Насуф Камери (албански: Nasuf Kameri; ) е поранешен член на ОНА.
Камери бил еден од главните активисти на „НДК“ во дијаспората. Живее и работи во Виена, Австрија.
Бурмански календар
Бурмански календар (бурмански:မြန်မာသက္ကရာဇ်, , или   ,   ; Бурманска Ера (БЕ) или Мјанмарска Ера (МЕ) е месечево-сончев календар во кој месеците се засноваат на месечевите месеци, а годините се засноваат на ѕвездените години. Календарот главно се заснова на постарата верзија на календарот на Хинду, иако за разлика од индиските системи, користи верзија на метонскиот циклус. Затоа, календарот треба да ги помири страничните години на хиндустичкиот календар со блиските тропски години на Метонскиот циклус со додавање на меѓусебни месеци и денови во неправилни интервали. И покрај верското и културното значење  традиционалниот календар воглавно е напуштен, особенмо во големите урбани средини во корист на грегоријанскиот календар. Многу новости и понатаму ги користат традиционалните имиња на месеците, но само во церимонијален стил.
Годерн
Годерн (Godern) — село и поранешна општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 1 јануари 2012 е дел од општината Пинов.
Алаи
Алаи бил тибетски писател. Роден е во 1959 година. во едно мало село во округот Мерканг, кое порано припаѓало на Тибетската област. По завршувањето на Кинеската граѓанска војна (1945-1949), Тибет ја изгубило својата автономија и сега му припаѓа на Западен Сечуан, т.е. Кина.
Не заборавајќи ја неговата етничка припадност и изгубената татковина, Алаи во 1980 година ја објави приказната за легендарниот тибетски мудрец по име Аку Тонпа. Мудрецот, како што вели самиот автор, било „олицетворение на аспирациите на тибетскиот народ и традициите пренесени од генерација на генерација“.
Црвени афиони
Како симбол на родната народна мудрост, Аку Тонпа исто така му служеше на писателот десет години подоцна како инспирација и модел била улогата на протагонистот во романот Црвени афиони. Романот се случувал во 1930-тите век. Ова било на семејството Маји, неговиот моќен главен, постариот „паметен“ син определен за наследник, а помалиот син „иднот“. Под маската на глупоста, Алау ја опишува скриената мудрост на овој атипичен херој, и на овој начин пишувал различно од многу други писатели кои ја изложувале очигледната акримонија.
Со разнобојни пејзажи, интересни ликови и драматично полнење, запознавајќи го читателот со чудесниот свет на Тибет, оваа книга ги отфрлала општо прифатените митови за пацифистичкото општество на побожни жители бил овој дел од светот. Читањето на овој роман оставало впечаток дека нивните животи се всушност полни со суровост, жестоки непријателства, крвнички крвопролевање, борби за моќ, сензуални задоволства и страсна љубов.
Кои се дели на Маркес за Колумбија или Фокнер за американскиот југ, ова било историска приказна на Алаи за Тибет.
Со години, издавачите се одбидувале да го испечатат првиот Алајев романите на Алаи во, 1998 година биле објавени црвените афиони. Романот добил многу хвалби осврти, со што станал бестселер и 2000 година бил награден со најважната награда МАо Дан за литратура во кина.
Во прилог овие награди, Алаи  добил неколку награди за неговата збирка раскази.
Покрај тоа што пишува книги и романи, Алаи работел како уредник во најважниот списание за научна фантастика во Кина, „Светот на научна фантастика“.
Богово
Богово — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Поличани и во општината Богово.
Бадонвилер
Бадонвилер (Badonviller), изворно: Баденвајлер (Badenweiler) — општина во департманот Мерт и Мозел, североисточна Франција. Се наоѓа во традиционалната област Лорена (Лотарингија).
Ова е родно место на истакнатиот астроном Шарл Месје (1730–1817).
Аеродром Приштина
Меѓународниот аеродром во Приштина (IATA: PRN, ICAO: BKPR / LYPR) (албански: Aeroporti Ndërkombëtar i Prishtinës; српски: Међународни аеродром Приштина), е меѓународен аеродром сместен 16 километри од центарот на Приштина, Косово. Аеродромот е под раководство на владата на Косово, по предавањето на контролата од страна на УНМИК, и е главна порта за влез во Косово.
Историја
Аеродромот во Приштина беше официјално отворен во 1965 година, со една и едиствена цел, летови од и до Белград. Во текот на 90-тите години, аеродромот започна да оперира на меѓународни одредишта, главно до Швајцарија и Германија. По завршувањето на косовската војна, од 12 јуни 1999 до 26 јуни 1999 година имаше мала напнатост помеѓу НАТО и Руските воени сили коишто во тие моменти го имаа заземано аеродромот. По потпишувањето на договорот со којшто Руските воени сили ќе останат дел од мировните сили во Косово, аеродромот беше реактивиран како воен аеродром на 15 октомври 1999 година, а потоа и како цивилен аеродром со оперирање на неколку одредишта ширум Европа.
Награди
Во Јуни 2006 година, аеродромот ја доби наградата за најдобар аеродром за 2006 година во категориите: развој на аеродромот, операции, аеродромски објекти, безбедност и однос кон патниците од страна на Меѓународниот совет за аеродроми.
Авиокомпании и одредишта
Следните авиокомпании оперираат од аеродром заклучно со јули 2008:
Космос-1785
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 октомври 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1800 килограми. Космос-1785 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 718,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 63,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9736 км, а најмалото на 633.
Музички жанр
Музички жанр (или музички правец) — еден вид на музичка категорија, којашто опфаќа повеќе музички звуци од ист тип, коишто може јасно да се разликуваат од некој друг тип на музика.
Уште во периодот на ренесансата луѓето почнале да ја класифицираат музиката во жанрови. Во неговата книга, Даглас М. Грин(Douglass M. Green) пишува како 61. дело на Бетовен и 64. на Менделсон се од истоветен жанр, двете претставуваат виолински концерти, но во различна форма, итн.
Други пак, велат дека жанрови и стилот на музика се сосем различни концепти.
Исто така, понекогаш географското потекло на музиката се користи за дефинирање на музички жанр.
Најчесто жанровите се групираат во следниве групи
Музички правци
Овде се наведени дел од музичките правци кои во модерната ера се широко раширени со голем број на под правци.
Изаир Сами
Во 2001 година, Основниот суд Скопје 1 му изрекол на Сами двегодишна затворска казна под обвинение дека недозволено поседување оружје. Според пресудата, командант Баци бил уапсен во полициска акција кај тетовското село Требош во ноември 2001 година. Тој бил приведен со уште пет терористи, членови на ОНА. Полицијата кај него нашла автоматска пушка што тој ја поседувал незаконски. Тетовскиот Основен суд му ја врачил пресудата на 18 февруари минатата година. Но тој веднаш поднел жалба за одложување на издржувањето на казната од здравствени причини. Во образложението тој навел дека бил ранет во борбите кај селото Порој во 2001 година и оти наводно од шрапнелите од бомбата бил инвалид и не можел да ја употребува десната рака. На 20 февруари судот му ја одбил жалбата и му наредил на 23 февруари да се јави во затворот во Тетово. По ова командант Баци поднел жалба и до Апелацискиот суд во Скопје, која исто така била му била одбиена. .
Изаир Сами бил директно вмешан ѝ во упадот и преземањето на „Тетово табак“. Тој е осомничен и за незаконско присвојување на спортската сала кај Градскиот стадион во Тетово, потоа за ресторанот „Чардак“ и за земјоделската задруга во селото Лешок. Командант Баци се поврзува и со претепување тројца работници во месната задруга во селото Прељубиште. Претепаните го посочиле него како организатор на физичкиот напад, бидејќи сакал да стане сопственик на задругата. Тој е осомничен и дека учествувал во нападот на полициската станица во селото Теарце за време на воената криза во земјава. Изаир Сами се наоѓа и на црната список на Европската Унија, објавена пред извесно време.
Градевска Река
Градевска Река (или Еловица) — река во Разлошко и Горноџумајско, Пиринска Македонија, лева притока на Струма. Долга е 31 км и одводнува делови од Југозападна Рила и најсеверниот дел на Пирин.
Сливот на реката зафаќа, што претставува 1,35 % од вкупниот слив на Струма.
Главни притоки: → лева, ← десна
Градевска Река се напојува претежно од снег и дожд. Најполноводна е во мај и јуни, а најслабоводна во август и септември. Средниот годишен истек во устието изнесува.
По течението на реката има само две населени места: селото Градево и градот Симитли, обете во Општина Симитли. Во горното течение  е одморалишното место Предел.
Од устието на реката кај градот Симитли до месноста Предел, во должина од 25,4 км по долината минува делница од државниот пат II-19: Симитли – Мехомија (Разлог) – Неврокоп – ГП „Либјахово - Вазме“ („Илинден - Ексохи“) за Драмско, Егејска Македонија.
NGC 2847
NGC 2847 — дел од галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2847 се споменува и како part of N 2848, * involved.
Откривање
Објектот е откриен на 5 март 1855 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2847 е од видот GxyP.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 20 м 8,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 31' 2".
Други поделби
Проучување на NGC 2847 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 278; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6029. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1535.
Стадион Мозес Мабида
Стадионот Мозес Мабида се наоѓа во Дурбан, Јужноафриканска Република. Стадионот бил изграден односно официјално пуштен во употреа на 28 ноември 2009 година. Стадионот има сместивост од 70.000 седишта. Тој специјално бил изграден за намените на Светското првенство во фудбал кое ќе се одржи од 11 јуни до 11 јули 2010 година, и тоа на местото на стадион кој бил срушен во 2006 година. Тој е втор по големина стадион во земјата, по Сокер сити во Јоханесбург. Се наоѓа во непосредна близина на Индиски Океан. Името на стадионот најпрвин бил Крал Сензангхон, според водачот на народот Зулу, за да се преименува во Мозес Мабида, поранешен генерален секретар на комунистичката партија.
Комитет за јавен спас
Комитетот за јавен спас (Comité de salut public) била привремена влада во Франција за време на владеењето на теророт (1793–1794), предводен претежно од Максимилијан Робеспјер. Во април 1793 година со Националниот конвент го создавал Комитетот за јавен спас, и бил реструктуиран во јули 1793. Целта за создавање на Комитетот била да се заштити новата република од надворешните и внатрешните непријатели, борба против Првата коалиција и задушување на бунтот во Вандеја. Затоа што бил создаван како воена мерка, на комитетот му биле доделени широки надзорни и административни овластувања над вооружените сили, судството и законодавството, како и врз извршните тела и министрите на Конвентот.
Во декември 1793 година, Конвентот формално му ја дал во надлежност извршната власт на комитетот. Како негов лидер се издигнал Јакобинскиот радикал Максимилијан Робеспјер. По апсењето и погубувањето на политичките опоненти на Јакобинците, Еберовците и Дантонистите, Конвенот исплашен од нова политичка чистка се свртел против Робеспјер, кој бил уапсен и погубен во јули 1794 година. За време на Термидорската реакција, влијанието на комитетот се намалило и бил укинат во 1795 година.
Комитет на владеење
На 5 април 1793 година, францускиот воен командант и поранешен министер за војна, генералот Шарл Франсоа Димурие пребегнал во Австрија по објавувањето на писмо во кое се заканувал дека ќе со својата војска ќе влезе во Париз ако Националниот конвент не го постави на негово чело. Веста за пребегнувањето ги растревожило парижани, кои стравувале дека Австријците со своите сојузници ќе ја поразат Франција. Се верувало дека Франуската Република е во опасност, загрозена не само од странските војски и неодамнешните бунтови во Вандеја, туку и од странските агенти кои подготвувале заговор за уништување на нацијата одвнатре. Поради заканите, лидерот на Жирондинците Максимин Иснар предложил да се формира деветчлен Комитет за јавен спас. Иснар добил поддршка од Жорж Дантон.
Комитетот бил формиран на 6 април 1793 година. На почетокот бил познат како Дантонов комитет затоа што на негово чело застанал Дантон. Дантон го водел Комитетот до пучот од 31 мај до 2 јуни 1793 година кога Жирондинците биле насилно протерани од Конвентот. Комитетот добил нов состав на 10 јули 1793, а Дантон не бил вклучен во него. Сепак, тој продолжил да ја поддржува централизацијата на моќта во Комитетот.
На 27 јули 1793 година, Максимилијан Робеспјер бил избран за член во Комитетот. Комитетот за јавен спас бил надлежен за управување со војната (како и назначувањето на генерали), назначување судии и поротници за Револуционерниот трибунал, обезбедување со намирници на армијата и народот, одржување на јавниот ред и надзор врз државната бирократија.
Комитетот, исто така, бил одговорен за толкување и примена на декретите од Националниот конвент, а со тоа и за спроведување на некои од најстрогите политики на Теророт - на пример, масовната регрутација од 23 август 1793 година, Законот за осомничени од 17 септември 1793 година и Законот за максимум од 29 септември 1793 година. Големите и централизирани овластувања на Комитетот биле озаконети со Законот од 14 фримар (познат и како Закон за револуционерна влада) од 4 декември 1793 година.
Погубување на Ебертовците и Дантонистите
Како резултат на тоа, Ебертовците биле уапсени и погубени во март 1794 година, а покрај нив биле погубени и Дмулен и Дантон. Еро де Сешел, пријател и сојузник на Дантон, бил исфрлен од Комитетот за јавен спас, уапсен и суден заедно со нив. На 5 април 1794 година, Дантонистите завршиле на гилотина.
Владеење на Комитетот
Елиминацијата на Ебертовците и Дантонистите ја покажале диктаторската моќ на комитетите за контрола и замолчување на опозицијата. Создавањето на Општото полициско биро во март 1794 година - кое требало да му рапортира на Комитетот за јавен спас, но најчесто директно на Робеспјер и неговиот најблизок соработник, Луј Антоан де Сен-Жист - требало да ја зголеми моќта на Комитетот за јавен спас и на самиот Робеспјер.
Законот од 22 праириал, предложен од Комитетот и донесен од Конвентот на 10 јуни 1794 година, наведувал различни форми на јавни непријатели и сериозно го ограничил правата кои им се на располагање на обвинетите. Според овој закон, казната за сите злосторства била смрт; од неговото воведување до падот на Робеспјер на 27 јули 1794 година, на смрт биле осудени повеќе лица отколку во целата претходна историја на Револуционерниот трибунал.
Меѓутоа, кога Теророт го достигнал својот врв, а со тоа и Комитетот својата политичката моќ, растел раздорот меѓу членовите во револуционерната влада. Членовите на Комитетот за општа безбедност биле загрижени за автократското однесување на Комитетот за јавен спас, и особено на Општото полициско биро. Исто така, Робеспјер почнал сè повеќе да отсуствува од седниците на Комитетот поради болест (престанал да присуствува на состаноците од јуни 1794) и се создал впечаток дека е изолиран.
Падот на Комитетот и последиците
Кон средината на јули 1794 било очигледно дека Робеспјер и Сен-Жист планираат нова чистка на политичките противници Жозеф Фуше, Жан-Ламбер Талиен и Марк-Гијом Алексис Вадиер (последниве двајца биле членови на Комитетот за општа безбедност). На 26 јули 1794 година Робеспјер одржал говор пред Националниот конвент во кој ја нагласил потребата да се „прочистат“ Комитетите и да се „уништат сите фракции“. Во говорот пред Јакобинскиот клуб истата вечер, тој ги нападнал Коло д'Хербоа и Било-Варен, кои одбиле да дозволат печатење и дистрибуција на неговиот говор до Конвентот.
Следниот ден, 27 јули 1794 година (или 9 Термидор според републиканскиот календар), Сен-Жист започнал говор пред Конвентот, барајќи осуда за Коло д'Хербоа, Било-Варен и другите членови од Комитетот за јавен спас. Но, веднаш бил прекинат од Талиен и од Било-Варен, кои го обвиниле дека има намера да го „убие Конвентот“. Баер, Вадие и Станислас Фрерон им се придружиле на обвинувањата против Сен Жист и Робеспјер. Конвентот наредил апсење на Робеспјер, неговиот брат Августин и Сен Жист, заедно со нивните поддржувачи Филип Ле Ба и Жорж Кутон.
Следел период на големи граѓански немири, при што членовите на Комитетот за јавен спас и општа безбедност биле принудени да се засолнат во Конвентот. Браќата Робеспјер, Сен-Жист, Ле Ба и Кутон се засолнале во Хотел де Вил, во обид да поттикнат бунт. На крајот, соочен со пораз и апсење, Ле Ба извршил самоубиство, а Сен Жист, Кутон и Максимилијан и Аугустин Робеспјер биле уапсени и гилотинирани на 28 јули 1794 година.
Термидорската реакција укинала многу од најнепопуларните закони на Теророт и ја ограничил моќта на Комитетите за јавен спас и јавна безбедност. Комитите биле укинати со Уставот на годината III (1795).
Белокрила рибарка
Белокрилата рибарка, (или  белокрила црна рибарка)  е мала рибарка која често се среќава близу слaтки води низ цела југоисточна Европа и на исток сè до Австралија. Порано ја имало и во Македонија.
Опис
Возрасните птици, летно време имаат кратки црвени нозе и краток црн клун (мал и набиен, 22-25 мм, значително помал од главата), црн врат (често светлосив одзади) и стомак, многу темносив грб, бело под опашката и светлосива, речиси бела опашка. Лицето делува жолтеникаво. Крилјата, како што кажува името, се претежно бели. Внатрешноста на крилјата се сивкави со кафеави врвови на покривните пердуви. Вон сезоната на парење, црното е заменето со бело или светлосиво, иако некои црнкави пердуви може да останат измешани со белите долни делови. Доста црно останува на покривните пердуви одоздола. Главата е црна со бело чело. Круната е црнкавокафеава прошарана со бело, а подолу кај вратот е црнкава со повеќе бело. Овие бели прошарувања се кај возрасните со зимско перје. Тогаш имаат и триаголна црна дамка пред окото. Кај младенчињата и птиците што се митарат под опашката е светлосиво кое станува сосема сиво подоцна во годината. Јасно белата јака и задница ја изолираат темната мантија.
Хибридизација со црната рибарка
Хибридизацијата на овој вид со црната рибарка е забележано во Шведска и Норвешка. Две малденчиња во Англија, во септември 1978 и септември 1981, исто така, се верува дека биле хибридни форми зашто покажувале измешани одлики од двата вида, особено комбинацијата на темна мантија (како кај белокрилата) со темни дамки на страните од градите (карактериситика на црната).
Поведение
Како другите барски рибарки, (Chlidonias), и за разлика од белите (Sterna)  рибарки, овие птици не нуркаат во лов на риба, туку летаат полека над водата и собираат инсекти од површината или ги ловат во лет. Претежно се хранат со инсекти и мали риби. Во лет, овие птици изгледаат подебело. Замавнувањето со крилјата им е плитко и лежерно.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Зашле
Свети Ѓорѓи — главна манастирска црква на Зашленскиот манастир во селото Зашле. Манастирот е сместен во шума, од десна страна на пристапниот асфалтен пат, кој води до селото.
Изгубената чест на Катарина Блум
„Изгубената чест на Катарина Блум“ (Die verlorene Ehre der Katharina Blum oder: Wie Gewalt entstehen und wohin sie führen kann) — роман на Хајнрих Бел од 1975 година.
Според книгата е снимен филм со истото име во режија на Маргарете фон Трота и Волкер Шлендорф.
Босански Пашалак
Босански пашалак (отомански турски: ایالت بوسنه; Eyālet-i Bōsnâ, турски: Bosna Eyaleti, Bosanski pašaluk) — пашалак (познат и како бејлербејлик) на Отоманското Царство, главно заснован на територијата на денешна држава Босна и Херцеговина. Пред Големата турска војна, пашалакот ги вклучувал и поголемиот дел од Славонија, Лика и Далмација во денешна Хрватска. Неговата пријавена област во 1853 година била 52.530 квадратни километри
Основање
Во 1580 година, Ферхад-паша Соколовиќ станал првиот гувернер на Босанскиот пашалак, како бејлербеј (исто така наречен „паша“). Босанскиот пашалак ги вклучувал Босанскиот санџак (централна провинција), Херцеговинскиот санџак, Вучитрнскиот Санџак, Призренскиот Санџак, Клишки Санџак, Крчки Санџак и Пакарачки Санџак. Османлиските војни во Европа продолжиле во текот на целиот период, а покраината го достигнала својот територијален врв во 1683 година.
Пад
Големата турска војна која завршила со отомански пораз во 1699 година довела до значително намалување на територијата на пашалакот, губејќи ги сите славонски пашалаци („Пожешки санџак“ и „Пакрачки санџак“), санџакот Лика и големите делови на далматинскиот брег од санџаците Клиса и Херцеговина. Пашалакот изгубил три санџаци и го потиснал еден (санџакот Бихаќка): по Договорот од Карловци, покраината била намалена на четири санџаци (од нив три биле намалени по големина) и дванаесет капетании. Пред Договорот од Пожаревац, биле формирани уште 28 воени капетании, повеќе од половина по должината на границата. Овој вид на интензивна воена администрација одговарала на Австриската воена граница од другата страна на истата граница. Во 1703 година седиштето на пашата било преместено од Сараево во Травник, бидејќи Сараево бил уништен од пожар во војната; седиштето било пренесено повторно во Сараево во 1850 година.
Босанско востание
На почетокот на XIX век, Босна била една од најмалку развиените и поавтономни покраини на рамките на Отоманското Царство. Во 1831 година, босанскиот капудан Хусеин Градашевиќ, по состанокот во Тузла со босанските аристократи од 20 јануари до 5 февруари, го окупирал Травник, барајќи автономија и воени реформи во Босна. На крајот, искористувајќи ги ривалитетите меѓу беговите и капуданите, големиот везир успеал да ги оддели херцеговинските сили, предводени од Али-паша Ризванбеговиќ, од оние на Градашевиќ. Бунтот бил разбиен и во 1833 година бил создаден нов Херцеговински пашалак од јужниот дел на Босанскиот пашалак и му бил даден на Али-паша Ризванбеговиќ како награда за неговиот придонес во задушувањето на востанието. Овој нов ентитет траел само неколку години: по смртта на Ризванбеговиќ, тој бил вклучен во составот на Босанскиот пашалак.
Босанскиот пашалак бил еден од првите османлиски провинции што станал вилает по административната реформа во 1865 година, а до 1867 година бил реформиран во Босански вилает.
Престолнини
Главниот град на Босанскиот пашалак се преселил неколку пати:
Солвеиј Нордлунд
Солвеиг Нордлунд (родена на 9 јуни 1943 година) е шведско - португалски режисер.
Биографија
Нордлунд пораснала во Стокхолм и има диплома по историја на уметност на Универзитетот во Стокхолм. Во 1962 година, таа го запознала Алберто Сеиксас Сантос, со кого се омажила и нејзиниот интерес за кино растел. Во 1970 година, овој интерес се трансформирал во професија кога таа станала асистент на неколку филмови: Quem Espera por Sapatos de Defunto Morre Descalço од Жоао Сезар Монтеиро (1969–1970), O Recado од Хозе Фонсека е Коста (1970–1971), Педро Só од Алфредо Тропа (1970–1971) и Fragmentos de Um Filme-Esmola од Жоао Сезар Монтеиро (1972). Со Brandos Costumes, од Алберто Сеиксас Сантос (1973–1974), нејзиното име почнало да влегува во заслугите како уредник. Работела на монтажа на филмови на многу режисери, како што се Маноел де Оливеира, Жоао Ботељо, Алберто Сеиксас Сантос и Томас Харлан, како и политички документарни филмови.
Во 1973-1974 година добила стипендија од Фондацијата Калуст Гулбенкијан и завршила практикантска работа во Париз под водство, меѓу другите, Жан Руш. Во 1974 година, таа била во Синекипа, а во 1975 година во Синекванон, каде работела како уредник на ТВ серии. Како основач на Групо нула, Солвеиг учествувала во некои филмови кои биле режирани од повеќе филмаџии, како Леи да Тера (1976). Во 1978 година, таа го направила своето деби како индивидуална режисерка во фиктивни филмови со Нем Пасаро, Нем Пеикс.
Таа режирала неколку филмови во соработка со театарот Корнукопија кои се базирани на драмите на Франц Ксавер Кроц ( Música Para Si, Viagem Para a Felicidade, и во 1978 година и Outras Perspectivas во 1980 година) и на Карл Валентин ( E Não se Pode Exterminá- - 1979). Нејзиниот прв долгометражен филм бил Дина е Џанго (1983), а потоа следеле Até Amanhã, Mário (1994), Comédia Infantil (1998), Aparelho Voador a Baixa Altitude (2002) и A Filha (2003). Таа, исто така, режирала кратки филмови и документарни филмови за писатели, како што се Маргерит Дурас, Џеј Џеј Балард и Антонио Лобо Антунес. Таа е основач на независната компанија за филмска продукција Амбар Филмес.
Во 1998 година, таа го имала своето деби како театарски режисер со A Noite é Mãe do Dia, од Ларс Норен, додека работела за културниот центар Белем и Театро да Малапоста. Таа моментално соработува со Artistas Unidos, каде што ги режирала претставите Vai Vir Alguém (Некој ќе дојде), Sonho de Outono (Есенски сон) од Jon Fosse, Traições (Предавство), Há Tanto Tempo од Харолд Пинтер и сцени од Брак од Ингмар Бергман.
Поврзано
Кино Ново
Библиографски наводи
„РАМОС, Хорхе Леитао“. Dicionário do Cinema Português (1962–1988). Едиторијал Каминјо, СА, Лисабон, 1989 година
Влечна патека
Влечна патека — пат или патека која се протега долж брегот на една река, канал или друг копнен воден пат. Целта на оваа патека е да му овозможи на сувоземното возило, влечното животно или групата на луѓе-влекачи да влечат брод (често барка). Ова била честа форма на транспорт во времето кога не можеле да се постават ефикасни мотори на бродовите и каде едрењето било оневозможено заради брзи струи, тунели или мостови, или пак неповолни ветрови.
NGC 972
NGC 972 — спирална галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 972 се споменува и како UGC 2045, MCG 5-7-10, CGCG 505-12, KUG 0231+290, IRAS 02312+2905.
Откривање
Телото е откриено на 11 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 972 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 972 има привидни димензии од 3,3' х 1,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 34 м 13,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 29° 18' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 152°.
Други поделби
Проучување на NGC 972 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9788. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1779. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1301.
Гросбрајтенбах (место)
Гросбрајтенбах (Großbreitenbach) — поранешен град во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа 13 километри југоисточно од градот Илменау.
Градот претставувал административно седиште на поранешната истоимена општинска заедница.
На 1 јануари 2019 година, дотогашниот град бил укинат и станал само една единица во истоимениот нов град.
Географија
Гросбрајтенбрах се наоѓа на Тириншката Висорамнина, околу 50 километри јужно од покраинскиот главен град Ерфурт и околу 15 километри југоисточно од градот Илменау помеѓу Лангер Берг на север, долината на Шварца на југоисток и Ренштајг на југозапад.
Местото Гросбрајтенбах се наоѓа на околу 600 метри надморска височина.
Македонски парламентарни избори (2002)
Парламентарните избори 2002 година се одржани на 15 септември 2002 година. Тоа беа први парламентарни избори кои се одржале според новиот пропорционален изборен систем, во шест изборни единици. Победа извојува опозициската коалиција „За Македонија заедно“, по што по четири-годишна пауза на власт се врати Социјалдемократскиот сојуз на Македонија. Големи контроверзии предизвикало вклучувањето во владината коалиција на Демократската унија за интеграција, формирана од страна на раководството на ОНА, која претходната година го предизвикала конфликтот од 2001 година.
Гласачкиот одзив беше 73,4%.
Учесници на изборите
На изборите учествувале следните политички партии и коалиции:
На изборите биле истакнати и неколку кандидатски списоци на група граѓани. Нивни носители биле: Игор Џамбазов, Горан Николовски, Христо Георгиевски, Дејан Панделески и Младен Михајловски.
Резултати
Освоените гласови и распределбата на мандатите во ново-формираниот состав на Собранието беше следната:
Освоени мандати по политички партии
Распределбата на мандатите по партии е следната:
Гец фон Берлихинген
Готфрид „Гец“ фон Берлихинген (Gottfried „Götz“ von Berlichingen zu Hornberg, о. 1480 – ), исто така познат како Гец Железната Рака — германски (франконски) царски витез (рајхсритер), платеник и поет. Роден е околу 1480 г. во благородното семејство Берлихинген во денешен Баден-Виртемберг. Гец го купил замокот Хорнберг во 1517 година, и таму живеел до неговата смрт во 1562 година.
Бил активен во бројни воени походи во период од 47 години од 1498 до 1544, вклучувајќи ја и германската селанска војна, покрај бројните непријателства. Во својата автобиографија проценува дека се борел 15 пати против непријателски благородници во свое име, а во многу случаи им давал помош на своите пријатели, вклучувајќи ги и расправиите против градовите Келн, Улм, Аугсбург и Швабската лига, како и епископот на Бамберг.
Живот
Во 1497 година, Берлихинген стапил во служба на Фридрих I, Маргроф на Бранденбург-Ансбах. Во 1498 година, тој се борел во армиите на светиот римски цар Максимилијан I, се борел во Бургундија, Лорена, Брабант и во Швабската војна следната година. До 1500 г., Берлихинген ја напуштил службата на Фридрих од Бранденбург и формирал компанија на платеници, продавајќи ги своите услуги на разни војводи, маргрофци и барони.
Во 1504 година, Берлихинген и неговата наемничка војска се бореле за Алберт IV, војводата од Баварија. За време на опсадата на градот Ландшут, тој ја изгуби десната рака до лактот кога непријателски топ го погодил. Тој држејќи го својот меч не сакајќи си ја исекол раката. Тој направил две железни механички протези како замена за својата рака. Една од протезите имала можност да држи предмети како штит, ременот на коњ па дури и перо за пишување. Двете протези денеска се изложени во музејот на замокот Јагстаузен. И покрај повредата Берлихинген ги продолжил своите воени активности. Во следните години тој бил вмешан во бројни несогласувања меѓу благородниците.
Во 1512, во близина на градот Форххајм, поради долготрајната и горчлива расправија со Нирнберг, тој извршил рација на група нирнбершки трговци што се враќале од големиот саем во Лајпциг. Кога слушнал за тоа царот Максимилијан го осудил на смрт во Империјата. Тој платил 14.000 гулден за царот да ја тргне осудата против него. Во 1516 година, во расправија со Маинз и нејзиниот принц-архиепископ, Берлихинген и неговата компанија го нападнале Хесен, при што го заробил Филип IV, грофот на Валдек. Го ослободил со откуп за 8.400 гулден. Поради ова, тој повторно бил осуден на смрт во 1518 година.
Во 1519 година, тој се пријавил во служба на Улрих, војводата на Виртемберг, кој бил во војна со Швабската лига. Тој се борел во одбраната на Мокмул, но подоцна бил принуден да го предаде градот, поради недостаток на храна и муниција. Прекршувајќи на условите по кои се предал, тој бил затворен и предаден на граѓаните на Хајлброн. Неговите колеги-витези Георг фон Френдсберг и Франц фон Сикенен успешно се договориле за негово ослободување во 1522 година, но само откако тој би платил откуп од 2.000 гулден и се заколнал да не се одмазди на Лигата.
Осеновска Река
Осеновска Река (во горното течение: Раковица) — река во Горноџумајско (Општина Симитли), Пиринска Македонија, десна притока на Градевска Река. Долга е 19 км и одводнува делови од Југозападна Рила.
Река извира под името Раковица од Арамлиски Кладенец, на надморска височина од 2.269 м во југозападниот дел на Рила. Тече во релативно широка и добро пошумена долина до северното подножје на врвот Моравица на запад и северозапад, а потоа свртува на југозапад и тече во тој правец сè до устието. Завршува како десна притока на Градевска Река од сливот на Струма, до поранешниот стопански двор на селото Градево.
Сливот на реката зафаќа, што претставува 34,78 % од вкупниот слив на Градевска Река. Главна притока е Топлица (лева). Осеновска Река се напојува од снег и дожд; најполноводна е во мај и јуни, а најслабоводна во август и септември. По течението на реката има само едно населено место — село Долно Осеново во Општина Симитли.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1924
Јужноамериканско првенство во фудбал 1924 — 8-то издание на првенството кое денес е познато како Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Аргентина од 12 октомври до 2 ноември 1924 година.
На турнирот учествувале 4 репрезентации. Турнирот бил освоен од страна на Уругвај, второто место припаднало на репрезентацијата на Аргентина а третото на репрезентацијата на Парагвај.
Висенте Агире, репрезентативец на Аргентина, бил најдобар стрелец со 3 голови.
Учесници
2.
4.
Голгетери
4 гола
2 гола
1 гол
Алпски зајак
Алпскиот зајак спаѓа во класата цицачи, ред гризачи (RODENTIA). Тој уште е познат како Бел зајак, а негово латинско име е Lepus timidis L.
Распространетост
Во подрачјета на Северна Европа, каде што зимскиот период е долготраен и му оневозможува опстанок на обичниот зајак, таму живее посебен вид - бел зајак. На високите подрачја на Алпите преовладуваат слични одлики како и во Северна Европа, па се има развиено посебен вид на зајак, наречен алпски зајак. На овој вид единствено подрачје на неговото распространување го прави појасот на Алпите над 1.200 метри надморска височина.
Опис
Во летно време бојата ме е жолтеникаво-кафена, а во зима сосема бела, со црни петна на врвот од ушите. Ушите му се малку покуси отколку на обичниот див зајак, а во тежина е нешто полесен од него.
Како се исхранува
Исхраната му е прилично поскромна отколку на обичниот зајак, бидејќи алпската вегетација, до која во зимно време тешко може да допре, и во другиот дел од годината е мошне скудна.
Размножување
Се пари во март или април, а женката носи 38 дена. Годишно женката се коти од два до трипати, а бројот на младите во едно легло изнесува 2-5.
Ан дер Шмике
Ан дер Шмике (буквално: На Шмике; An der Schmücke) — мал град во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Бил именуван по ридскиот масив Шмике.
Соседни општини
Ан дер Шмике се граничи од север надесно со следниве градови и општини: Бад Франкенхаузен, Артерн, Рајнсдорф, Гехофен, Рослебен-Вие, Оберхелдрунген, Келеда, Земерда, Ецлебен, Бихел, Ритген и Кинделбрик.
Градски единици
Градот се состои од местата Браунсрода, Бретлебен, Горслебен, Хаутерода, Хелдрунген, Хемлебен, Лундерсхаузен, Олдислебен (со населбата „Херман Гинтерот“) и Заксенбург.
Историја
Градот бил создаден на 1 јануари 2019 година со спојување на поранешните општини Бретелебен, Горслебен, Хаутерода, Хелдрунген, Хемлебен и Олдислебен. Помеѓу 1993 и 2019 година, овие општини биле дел од поранешната истоимена општинска заедница, која дополнително ги вклучувала општините Ецлебен и Оберхелдрунген. Седиштето на градот и на поранешната општинска заедница е во Хелдрунген.
Градски совет
Градскиот совет на Ан дер Шмике бил избран на општинските избори на 26 мај 2019 година, што довело до следнава распределба:
Градоначалник
На општинските избори на 26 мај 2019 година бил избран Холгер Хеслер (независен).
Розиди
Познати се фосилни наоди на розиди од периодот креда. Се смета дека потекнуваат од фазите апт и алб на периодот креда, пред 125-99,6 милиони години.
Сродности
Розидите и каменоломковидните (Saxifragales) образуваат клад. Ова е една од 6-те групи што ја сочинуваат групата Pentapetalae (јадрените евдикоти без Gunnerales), а другите се Berberidopsidales, Caryophyllales, Dilleniales, Santalales и астеридите. За поврзаноста меѓу овие групи не се знае речиси ништо.
Класификација
Кладот розиди се состои од две групи: редот Лози (Vitales) и еврозидите (вистински розиди). Еврозидите пак, се делат на седум групи: Fabidae, Geraniales, Myrtales, Crossosomatales, Picramniales, Malvidae, и несместената фамилија Apodanthaceae. Fabidae се нарекуваат и фабиди или еврозиди I. Истото важи и за Malvidae, што се нарекуваат и малвиди или еврозиди II.
Филогенија
Филогенијата прикажана подолу е усвоена од Ванг и др., а имињата на редовите се преземени од страницата на Групата за истражување на филогенијата на скриеносемените растенија.
„Азотоврзувачкиот клад“ содржи голем број на актиноризни растенија (со израстоци на корењата кои содржат бактерии што го врзуваат азотот, и така го помагаат растот во посиромашни почви). Не сите растенија во кладот се актиноризни.
Ентре Риос (покраина)
Ентре Риос (Entre Ríos) е една од покраина на Аргентина, сместена во регионот Месопотамија во североисточниот дел на земјата. Се граничи со покраините Буенос Аирес (југ), Кориентес (север) и Санта Фе (запад), и Уругвај на исток.
Главен град е Парана (250,000 жители), и лежи на истоимената река Парана.
Стопанство
Од земјоделието најзастапен е оризот (60% од националното производство), сојата, пченицата, пченката, и агруми со што е и втор производител и 16% оди во извоз во Европа.
Од сточарството има говеда (4,5 милиони грла) и овци, од кои 60.000 км2 се пасишта и фарми.
Од вкупното национално производство на јајца, Ентре Риос има удел од 37%. Се произведува и мед најмногу за извоз.
Индустријата за производство на храна и пијалаци е многу застапена. Има и многу млинови во кои се произведува брашно. Исто застапена е дрвната, хемиската, металургиската и машинската индустрија.
Географија и клима
Целиот регион е низина на некои места ива возвишенија до 100 м. Тука има два ридски предели т.н lomadas или cuchillas.
Името на покраината значи „меѓуречје“. Реки кои течат се: Парана на запад и југ; реката Уругвај и Мокорета на исток; и Гвајкираро на север.
Климата е суптропска се годишни врнежи до 900 мм.
Административна поделба
Покраината еподелена на 17 департмани (departamentos).
NGC 2848
NGC 2848 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2848 се споменува и како MCG -3-24-7, UGCA 160, IRAS 09178-1618.