Владимир_Санџакоски
Рани години
За животот на мајката и синот знае целата Струга до ден денешен. Животот на двајцата, бил живот на две вистински светила. Две ипостаси целосно Богу посветени. Нивните животи се одвивале во целосна согласност со древната монашка синтагма: ora et labora (молитва и работа). Стефанида го растела својот син според највисоките педагошки критериуми својствени за христијанската литургиска заедница. Повеќе од сѐ малечкиот Владимир го сакал Бога и Црквата, бидејќи пред него така и толку, Бога и Црквата, ги засакала неговата мајка. Тие сериозно размислувале сиот свој имот да го распродадат и парите да им ги раздадат на сиромашните во Струга, а потем да заминат во манастир и да се замонашат. За тоа знаеле и учеле од хагиографската литература, за која рековме, дека им била омилена. Толку многу ја беа засакале и во неа ги беа вкопале своите животи, што решиле дванаесетте огромни тома на Житијата на светиите,  авторско дело на бележитиот руски богослов и подвижник Св. Димитриј Ростовски, рачно, калиграфски, да ги препишат, водени од намерата да им ги приближат на стружани и да им ги овозможат за читање. Денес, нивните преписи, претставуваат скапоцено духовно  и културно богатство за нашиот град и за нашата држава. Сепак, промислата Божја за Стефанида и Владимир била подруга. Духот Свет ги научил да ја проверат својата намера и своите способности, пред да донесат конечна одлука за примање на монашки потстриг. За таа цел тие отишле во манастирот Рождество на Пресвета Богородица во Калишта. Таму живееле едно време целосно интегрирани во животот на женската монашка киновиа. Потем го извлекле конечниот заклучок за себеси. Заклучиле дека не можат да одговорат на барањата на тогашното монаштво. Структурата на нивното психо-соматско и духовно битие и личност носела типично аристократски белези. Нивната духовна аристократија наликувала на руската духовна аристократија. Тие знаеле за молитва, ги сакале врвните остварувања во светската литература, активно го практикувале литургискиот живот со непосредно учество во него. Тие живееле во Христос и Христос живеел во нив. Во Црквата живееле така, што себеси безостаточно се вложувале во неа. Манастирот  Калишта,  бил развиен духовен центар во првите пет децении од 20-от век. Во него живееле повеќе од триесетина монахињи. Поголемиот дел од нив биле дојдени од Русија. Овој духовно-монашки центар и денеска важи за препородителски монашки центар кога станува збор за женското монашто во Српската православна црква. Во него живееле самите елитни претставнички на женското монашко движење во тогашната Кралска Југославија. Во истото тоа време со Охридската епарија управувал, славниот богослов и подвижник Николај (Велимирович), епископ Охридски и Жички. Тој бил најзаслужен за ширењето на женската монашка зедница. Но и покрај тоа, во монашките сестринства прекумерно се негувал духот на умножување на материјалните блага. Појдовната намера за тоа, била потребата да се обезбедат средства за физички и биолошки опстанок. Токму тој дел од одговорностите Стефанида и малиот Владимир не можеле да ги исполнат физичка слабост. Иако за тоа никој и никогаш не им префрлил, го напуштиле манастирот за да не им бидат товар на другите. Се вратиле дома. Во својот дом продолжиле да живеат строго монашки.