Белгиска_антарктичка_експедиција
Огнена Земја
Престојот на пристаништето се покажало катастрофален. Градот бил полн со бордели и барови кои станале мета на гаучосите и рударите за злато. На 4 декември се опијаниле и направиле скандал на бродот Сомерс и Варси. На 5 декември, Сомерс повторно се борел; Норвежанецот Толефсен се вратил од брегот многу пијан, а Мишот останал во градот. На 6 декември, Варзи се заборавил себеси до тој степен што одбил да ја послуша наредбата на Де Жерлаш. Овој случај не бил единствениот. На 9 декември ван Дам побарал аванс од командантот за да може да излезе на брегот. Жерлаш смирено најавил дека нема да даде дозвола, додавајќи дека веќе потрошил повеќе од платата. Ван Дам одговорил со закана дека ќе се откаже. Жерлаш, не сакајќи да изгуби авторитетен белгиски морнар и добар готвач, попуштил и овојпат. Меѓутоа, Ван Дам со себе зел уште четворица Белгијци и Лудвиг Јохансен, а кога следното утро бродот бил испратен по нив, морнарите рекле дека сè уште не сакаат да се вратат. За да ги вратат луѓето на бродот, Жерлаш, Лекоинт и Амундсен лично излегле на брегот. Ван Дам сам се вратил и веднаш почнал да си ги пакува работите. Де Жерлаш побарал морнарот да ја остави униформата со амблемите на бродот. Тој одбил со крајно груби зборови, јасно предизвикувајќи го командантот. Како одговор, началникот му наредил на Лекоинт да подигне црвено знаме на главниот јарбол, предупредувајќи ја градската администрација за бунт, но Чилеанците воопшто не реагирале. На зајдисонце, Жерлаш заминал за локалната поморска команда, потпирајќи се само на Лекоинт и Амундсен. Наскоро Варзе запловил на брод, кого Лекоинт го врзал и го фрлил во крмата. Дури на полноќ, Жерлаш се вратил со чилеански воен тим. Варзи и ван Дам му ја покажале содржината на градите на Лекоинт, но ван Дам одеднаш грабнал револвер и се упатил кон капетанската кабина. Таму покажал дневник во кој наводно запишал се што се случувало на бродот и се заканил дека ќе го објави во Белгија. Лекоинт го држел Ван Дам под закана и, со помош на Чилеанците, го натоварил заедно со Варзи на брод. Командантот, од некоја непозната причина, на секој од бунтовниците му дал паричка во вредност од една фунта. Дури по полноќ бил вратен редот. На морнарот Дом, кој останал сам, му било понудено да поднесе оставка, а исто така добил 1 фунта. По враќањето во Белгија, тој дал злобно интервју во кое изјавил дека Жерлаш ги отпишал сите Белгијци. На 10 декември бил отпуштен и механичарот Дувивије. Имало повеќе странци отколку Белгијци, освен тоа, тимот останал без готвач. Оваа позиција Жерлаш му ја доверил на Мишот. На крајот, тимот се намалил на 19 луѓе, во кои командантот можел да биде повеќе или помалку сигурен. Понатаму, експедицијата се преселила во Ушуаја, каде што пристигнале на 21 декември. Патувањето отишло подалеку од однапред планираната временска рамка, што го направило проблематично да се истражи Греамовата Земја и да се стигне до Викториината Земја во истата сезона. Жерлаш преговарал за серија јаглен, што било поддржано од аргентински функционер, но градските власти немале поим за ова. Сепак, Жерлаш продолжил од фактот дека научните задачи се најважни, а Раковица и Артстовски нашле огромно поле на активност на Огнената Земја. Раковица би можел да инсистира на дневен престој заради истражување на претходно непознати полжави или алги. Амундсен го искористил застојот за да се искачи на карпите и ледниците, додека Фредерик Кук се потопил во фугејската етнографија. Тој бил заинтересиран за домородните народи: Алакалуфи, Јагани (кои се нарекувале Јамана) и Она (кои се нарекувале Селкнами). Имал огромно искуство со Ескимите од Гренланд. Кук бил придружуван од Артстовски, додека бродот заминал во Лапатаја, каде на експедициите им биле гарантирани 40 тони гориво. Американецот и Полјакот застанале на мисијата на англискиот проповедник Џон Лоренс, кој долго време се занимавал со Фугејаните. На Бадник Артстовски отишол во Белгија. Жерлаш го прославил Божиќ со особена свеченост. Била поставена новогодишна елка на замокот, бродот бил свечено осветлен и украсен со знамиња. Секој член на тимот добил подароци; грог бил донесен на масата. 30 декември се вратил во Ушуаја за Кук. Тој го зел Лоренс со себе, кој сакал да вози до станицата на мисионерот Томас Бриџис, која се наоѓала на 35 милји југоисточно. Ноќта на 1 јануари 1898 година, против неговите сопствени правила, Жерлаш не се закотвил, туку седнал на врвот на карпа, чиј врв бил на длабочина од четири метри. Овде имало силна струја, од која командантот заклучил дека при плима кората ќе се ослободи без многу труд. За да го олеснат бродот, сите четири чамци биле спуштени во водата, а Кук, Лекуант и Артстовски ја измериле висината на плимата од брегот. Поради плимата и осеката во утринските часови, Белгија котирала десно, постоел страв дека бродот ќе легне на страна и ќе биде поплавен. Лукас Бриџис - синот на Томас - ја забележал работата на брегот и се понудил да помогне во растоварувањето на столовите пред вечерната плима. Заедно со Кук донеле дваесет Фуегијци кои работеле на ранчот на Бриџис. Тие истовариле околу 30 тони јаглен, што било направено навреме: ветерот направил брановите да ги поплават отворите на горната палуба. Кога плимата почнала да опаѓа, де Жерлаш наредил да ги разделат паровите и да ги исцедат резервите на свежа вода. Меѓутоа, за време на следната плима, бродот се свртел кон пристаништето, но бродот не се помрднал. Невремето се засилило, заканувајќи се да го уништи бродот. Жерлаш бил целосно деморализиран и плачел на средбата со Лекоинт и Амундсен. На Арктовски и Данко им било наредено да го подигнат најголемото белгиско знаме на бродот. После тоа, паровите повторно се развеле, а тимот бил ставен на едрење; по 22 часа напорна работа, бродот бил ослободен. Додека екипажот го средувал бродот, Кук го фотографирал племето Она, чиј камп се наоѓал веднаш до ранчот.