cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кристијан Хорнер
Возачка кариера
Хорнер се преселил во Формула 3000 во 1997 година, основајќи го тимот на Арден. Според Хорнер, тој го формирал тимот со позајмени пари, вклучително и заем од неговиот татко, и го убедил основачот на P1 Motorsport, Роли Винчини да ја преземе улогата на неговиот инженер за трка. Тој купил половна приколка за тимот од Хелмут Марко, кој како шеф на младинскиот состав на Ред Бул бил еден од главните ривали на Хорнер како менаџер во Ф3000, и со кој подоцна соработувал тесно во Ред Бул.
Тој останал во Ф3000 во 1998 година, а во Арден му се придружил Курт Молекенс, кој покажал добро темпо и го предводел првенството во една фаза. За време на предсезонскиот тест во Есторил, Хорнер го следел Хуан Пабло Монтоја низ првиот свиок на патеката со голема брзина и сфатил дека не е способен да го повтори нивото на посветеност што го покажал колумбискиот возач. Како резултат на тоа, тој одлучил да се повлече од возењето на крајот на сезоната со цел да се насочи на развојот на тимот на Арден.
Управување на тркачка екипа
Откако се повлекол од натпреварувачкото возење на 25-годишна возраст, Хорнер потпиша со Виктор Маслов и Марк Госенс за сезоната FIA F3000 во 1999 година. Пред почетокот на таа година, организацијата Prodrive на Дејв Ричардс купила 50 отсто од акциите во Арден во име на руската нафтена компанија Лукоил, чиј шеф бил таткото на Маслов. Хорнер по една сезона го откупил уделот на Продрајв во Арден. Дарен Менинг бил потпишан да го замени Гусенс за сезоната 2000-2001, постигнувајќи еден пол и два пласмани на подиумот.
Арден, исто така, се натпреварувал во италијанскиот F3000 во 2000 година, победувајќи на три трки и завршувајќи втор во Првенството со Ворен Хјуз.
Во последната сезона на F3000, 2004 година, доминирал водечкиот возач на Арден, Витантонјо Лиуци; Поддршката на Роберт Дорнбос помогнал да се обезбедат титулите и првенството за возачи и конструктори со голема разлика. Тимот освоил осум од десетте првенствени кола таа година, при што Лиуци освои седум, а Доорнбос освои една. Лиуци во тимот го донесе неговиот раководител Хелмут Марко со спонзорство од Ред Бул. Во тоа време Хорнер го засновал својата екипа Арден Интернационал во просториите на Продрајв во Банбери, пред да ги премести во поранешната градба на 22 Моторспорт во близина.
Во овој момент Хорнер барал можност да се пресели во Формула 1. Откако дискусиите со Еди Џордан за купување на Џордан Гран При не завршиле поради несогласувањата околу трошоците, во ноември 2004 година австриското друштво за енергетски пијалоци, Red Bull, го купиле Јагуар Ф1 Тим, кој стана Ред Бул Рејсинг. Во јануари 2005 година, Хорнер бил назначен да го предводи тимот, станувајќи најмладиот директор на тимот во тоа време. И покрај тоа што бил назначен само осум недели пред отворањето на сезоната за ГН на Австралија, екипата имала добар почеток под негово раководство, со возачите Дејвид Култхард и Кристијан Клиен кои завршиле четврти и седми во Австралија, и тие продолжиле да постигнат вкупно 34 поени за тимот во споредба со деветте што ги освоил Јагуар претходната година. Тој, исто така, одиграл клучна улога во регрутирањето на Адријан Њуи, кој бил најавен како главен технички директор на тимот во ноември 2005 година.
Екипата завршила на силното второ место во првенството за конструктори во 2009 година, при што возачите Себастијан Фетел и Марк Вебер завршиле на второто и четвртото место во трката за титулата кај возачите, и забележале шест победи меѓу нив. Во 2010 година, тимот го освоил своето прво првенство за конструктори со една трка до крајот, а Себастијан Фетел го освоил првенството за возачи на последната трка од сезоната, станувајќи најмладиот светски првак. Со 36 години, Хорнер бил најмладиот екипен директор кој победил во Првенствoто на Формула 1 за конструктори. Во 2011 година, екипата го освоила своето второ првенство за конструктори со три трки до крајот, при што Себастијан Фетел станал најмладиот двоен првак во светот. Во 2012 година тимот го освоило своето трето првенство за конструктори со една трка до крајот. Себастијан Фетел станал најмладиот троен светски првак во светот. Во 2013 година Ред Бул Рејсинг го освоил своето четврто последователно првенство за конструктори во Ф1 додека Себастијан Фетел го освоил своето четврто првенство за возачи.
Ежен Јонеско
Ежен Јонеско, (фр: Еugène Ionesco) роден како Еуген Јонеску (ром: Eugen Ionescu)  (Слатина, (26 ноември 1909) -  Париз, 28 март 1994.) — француско-романски писател и драматург, еден од главните претставници на Театарот на апсурдот. Со исмејувањето на најбаналните состојби, драмите на Јонеско на реален начин ја опишуваат самотијата на луѓето и безначајноста на животот на поединецот.
Животопис
Јонеско се родил во жупанијата Олт, Романија, од татко Романец кој ѝ припаѓал на Православната црква и мајка Французинка со грчко-романски корени koja била протестанка. (Подоцна мајка му ќе се преобрати во православната вера. И Ежен бил крстен како православен христијанин. Многу извори наведуваат дека е тој роден во 1912 година, но таа грешка настанала поради суетата на Јонеско кој сакал сопствената година на раѓање да се совпадне со годината кога умрел неговиот идол, романскиот драматург Караѓале.
Во 1911 година, Јонеско се преселил во Франција каде што останал до 1922 година кога се вратил во родната Романија. Неговите родители се развеле во 1916 година додека живееле во Франција. Кога се вратил во Романија, морал повторно да го учи романскиот јазик за да може да ја следи наставата во текот на школувањето во Букурешт. По завршувањето на средното училиште во 1928 година, ги започнал студиите на француската книжевност на универзитетот во Букурешт каде што дипломирал во 1933 година. За време на студиите ги запознал Емил Чоран и Мирча Елијаде со кои бил пријател до крајот на животот.
Во 1936 година, Јонеско се оженил со Родика Бурилеану (1910-2004). Имале една ќерка, Мари-Франс, за која Јонеско напишал многу неконвенционални приказни. Во 1938 година добил стипендија и бегајќи од ромунскиот фашизам, се вратил во Франција каде што докторирал. По избувнувањето на Втората светска војна во 1939 година, останал во Марсеј, но дефинитивно останал во Франција дури во 1942 година. По ослободувањето на Париз во 1944 година, Јонеско со семејството се преселил таму. И покрај тоа што во Франија живел долго време, француско државјанство добил дури во 1950 година.
Корените на неговата прва драма
Како и Самуел Бекет, Јонеско доцна почнува во театарот. Својата прва пиеса Ќелавата пејачка, ја напишал дури во 1948 година, a праизведбата била во 1950. По својата четириесетта година решил да учи англиски јазик со помош на методата Асимил по принципот на копирање на цели реченици за да ги запамети. Кога ќе ги прочитал повторно, чувствувал како воопшто да не учел англиски, туку открил изненадувачки вистини како, на пример, онаа дека во една седмица има седум дена; дека таванот е горе, а подот долу, односно, нешта што и порано ги знаел но кои го погодиле просто вџашувачки од тоа што се несспорно вистинити.
Тоа чувство во подоцнежната работа е само истакнато и засилено со претставувањето на ликовите, познати како Господин и Госпоѓа Смит. На негово изненадување, Госпоѓа Смит го известила својот сопруг дека имаат неколку деца, дека живеат во Лондон, дека се презиваат Смит, дека Господин Смит е службеник, дека имаат слугинка на име Мери која е Англичанка, исто како и самите тие. Многу значајно за Госпоѓа Смит, мислел, била нејзината методичност во нејзината потрага по вистината. Кај Јонеско клишеата и вистинските факти од воведниот разговор се преточуваат во дива карикатура и пародија во која јазикот се распаѓа и пука на фрагменти од зборови. Јонеско решил тоа искуство да го претвори во драмата Ќелавата пејчка, чија праизведба била во 1950 година, a ја режирал Никола Батај. Изведбата била чист неуспех и поминала незабележано сѐ додека неколку успешни критичари и писатели, меѓу кои биле Жан Ануј и Ремон Кено, не ја пофаиле претставата.
Рани дела
Најраните дела на Јонеско, истовремено и најиновантни, се едночинките и антидрами: Ќелавата пејачка (1950), Лекција (1951), Столови (1952) и Жак или покорност (1955). Тие апсурдни скечеви, што ги нарекол "антипиеси" или "антидрами" (fra. anti-pièce), го опишуваат чувството на отуѓеност, на неможност и на бесмисленост на општенењето меѓу луѓето со надреална комична сила, со пародирање со конформизмот на буржоазијата и со конвенционална театарска форма. Јонеско ја одбива конвенционалната фабула како основа, наместо тоа ја зема драмската структура и забрзувањето на ритамот и (или) циклично повторување. Занемарувајќи ги психологијата и логичниот дијалог, тој го опишува дехуманизираниот свет со помош на механички ликови, ликови како кукли што кажуваат зборови не знаејќи го нивното знчење, на пример, Non sequitur. Јазикот е стегнат, зборовите и материјалните објекти добиваат свој сопствен живот, ликовите се потенцираат и се создава чувство на опасност.
Години на успех
Со Неплатен убиец (1959), негова втора голема, вистинска драма, првата е Амеде или како да се ослободите од него), Јонеско започнува да истражува драмски состојби со похуманизирани ликови. Од поистакнатите ликови треба да се спомене Беранже кој е главен лик во повеќе пиеси на Јонеско, од кои последна е Воздушен пешак од 1963 година.
Беранже е полуавтобиографски лик кој ги изразува изненаденоста и стравот на Јонеско од отуѓената реалност. Тој е комично наивен со што ја придобива симпатијата на публиката. Во Неплатен убиец тој се соочува со смртта во облик на сериски убиец. Во Носорог ги посматра своите пријатели како еден по еден се претвораат во носорог, а само тој не се менува наспроти бранот на конформизам што ги зафаќа сите. Токму во оваа драма, Јонеско го изразува својот став кон идеолошкиот конформизам, поттикнат од подемот на Железната гарда - фашистичка организација во Романија, 1930-1941. Драмата Кралот умира од 1962 година, го претставува кралот Беранже I., човек кој се обидува да се помири со сопствената смрт.
Подоцнешни дела
Освен либретото за операта Максимилијан Колб (музиката ја напишал Доминик Пробст), што е изведена во пет земји, екранизирана и снимена на цеде, Јонеско не напишал ни едно театарско дело по Патување кај мртвите од 1981 година. Но Ќелавата пејачка и денес сѐ уште се игра во Театр де ла Ишет, каде што била првпат изведена во 1952 година.
Теориски трудови
Како и Шо и Брехт, Јонеско има голем придонес за театарот со своите теориски текстови. . Најмногу пишувал со цел да ги поправи критичарите кои не ги разбирале неговите дела и со тоа лошо влијаеле врз публиката. Во тие текстови Јонеско се изјаснил за начините на коишто треба да се реформира модерниот театар. Белешки и противбелешки се собрани текстови од Јонеско во кои се изнесени причините поради кои почнал да пишува и да одговара на своите критичари.
Во првиот дел насловен како Театарско искуство, Јонеско тврди дека како дете не сакал да оди во театар затоа што тоа не предизвикувло кај него „никакво задоволство или чувство на учество“. Напишал дека проблемот на реалниот театар е во тоа што не е толку интересен како театарот кој ја поттикнува „имагинативната вистина“ што ја сметал за многу поинтересна и поослободувачка отколку „тесната“ вистина претставена со строгиот реализам. Тврдел дека „драмата која се потпира врз едноставни ефекти не е неопходно поедноставена драма“.
Авангарден стил
Параболите на Јонеско не се разултат на бунтовната имагинација туку се резултат на посматрањето на распаѓањето на реалниот свет.
Во Ќелавата пејачка, една од неговите најпознати и најизведувани драми, ја обработува темата на неможноста да се комуницира. Ликовите на Јонеско изговараат општи, клишеизирани реченици кои се празни, немаат никакво значење и се бесмислени. Проблемите на јазикот, односно, звучниот привид што нема смисла, Јонеско го обработува и во други драми: Лекција, Столови, Жртви на должноста, Амеде или како да се ослободите од него. Во драмата Носорог, објавена во 1960 година, што била поставена во Театар Одеон, во режија на познатиот Жан Луј Баро, тој го заменува процесот на зборови со процес на идеи. Кралот умира е драма на самотијата и на тескобноста пред смртта, а во Жед и глад, изведувана во Комеди франсез, тој исто така се подбива.
„Човекот на авангардата е како непријател што е во самиот град што сака да го уништи и против кој се буни, зашто како и владеењето и постоечкиот систем на изразување е облик на покорување. Човекот на авангардата е противник на постоечкиот систем.“
Оваа мисла за авангардата како слобода, изречена од Јонеско во 1959 година, ја објаснува неговата животна филозофија и творечка поетика за театарот на апсурдот.
Надворешни врски
=
Рабеш
Рабеш или Рапеш е драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Discovery Channel
Discovery Channel е американски сателитски и кабелски телевизиски канал кој се емитува насекаде низ светот. Го основал Џон Хендрикс, а сигналот низ светот го пренесува Discovery Communications. Каналот е јавна компанија (тоа е компанија која ги продава своите хартии од вредност, најчесто преку размена на берза, а може да ги купи секој.) управувана од главниот извршен директор Дејвид Заслав. Емитува документарни програми кои најчесто се од областа на науката, технологијата, и историјата. Во САД, програмите на главната мрежа на Discovery главно се насочени кон теми поврзани со реалноста (реални шоуа) како на пример истражување на претпоставки (емисии како Разоткривачи на митови (MythBusters), Неразрешена историја (Unsolved History) и Најдобар доказ (Best Evidence)), автомобили, и професии (Валкани професии (Dirty Jobs) и Најсмртоносен улов (Deadliest Catch)), а исто така пренесува документарни емисии специјално наменети за семејствата и помладите.
Историја
На 17 јуни 1985 г. Discovery Channel беше пуштен во употреба инвестиран од BBC (БиБиСи), американската инвестициска фирма Allen & Company (Ален & Компани), Venture America (Венчр Америка) и други инвеститори, со почетен капитал од 5 милиони долари. На почетокот беше достапна во 156.000 домови и се емитуваше 12 часа дневно, од 15:00 ч. до 03:00 ч. 75% од содржината претставуваше нешто ново за американските гледачи. Џон Хендрикс се смета за основач на каналот и на неговата матична компанија, тогаш позната како Cable Educational Network Inc. (Кејбл Еџукејшнл Нетворк Инкорпорејтед), а ја основал во 1982 г.
На почетокот каналот емитуваше некои советски програми, вклучувајќи ги и вестите Vremya (буквален превод Време). Во 1988 г. своја премиера имаше вечерната емисија World Monitor (Светски набљудувач) чиј творец беше дневниот интернет весник Christian Science Monitor (Христијански научен набљудувач). Истата година за првпат се емитуваше т.н. Недела на ајкулите (Shark Week) која оттогаш се емитува секоја година. Во рок од 5 години каналот се распространи и достигна бројка од 50.000.000 домови.
На 4 јануари 2006 г. Discovery Communications (Дискавери Комјуникејшнс) објави дека Тед Копел (Ted Koppel), долгогодишниот извршен продуцент Том Бетаг (Tom Bettag) и осум поранешни вработени во емисијата Nightline (Најтлајн) се приклучуваат на Discovery Channel.
По опаѓањето на популарноста што се должеше на преголемото потпирање на неколку хит серии како Гаража со "чудовишта" (Monster Garage) и Амеикански чопер (American Chopper) гледаноста на мрежата се зголеми во текот на 2006 г. Некои критичари рекоа дека ваквите серии се оттргнаа од основната причина поради која беше создаден каналот, да им се помогне на гледачите да го спознаат светот околу нив. Почнувајќи од 2005 г. Дискавери (Discovery) ја обнови својата понуда со емисии поблиски до вообичаените теми од науката, историјата и географијата. Мрежата доби вкупно 7 номинации за Еми награда во 2006 г. за емисии во ударно време (по 08:00 ч.) како Летот кој возврати (The Flight That Fought Back) (за летот United Airlines Flight 93 - еден од летовите при терористичкиот напад на САД на 11 септември 2001 г.) и Најсмртоносен улов (Deadliest Catch).
Во 2007 г. најгледани емисии на Discover Channel беа Валкани професии (Dirty Jobs) со Мајк Роу (Mike Rowe), како и сериите добитнички на Еми награди: Планета Земја (Planet Earth), Разоткривачи на митови (MythBusters) и Најсмртоносен улов (Deadliest Catch).
Моментално, Discovery Channel е најраспространетата кабловска мрежа во САД со преку 92 милиони домови во кои се гледа, само дел од глобалната гледаност која изнесува преку 431 милион домови во 170 земји и територии. Различни варијанти на каналот се гледаат во Латинска Америка, Обединетото Кралство, Австралија, Канада, Јапонија, Тајван, Индија, Малезија и други земји.
На 1 септември 2010 г. човек влезе во зградата на телевизијата со пиштол и испука најмалку еден куршум, држеше заложници, за на крај да биде убиен. Тој на интернет на страницата SaveThePlanetProtest.com има објавено манифест со критики упатени кон мрежата
Програма
(Список на емисии кои се емитуваат на Discovery Channel) Програмата на каналот содржи изданија како т.н. Недела на ајкулите (Shark Week) која се емитува еднаш годишно и е посветена на факти за ајкулите, потоа Најсмртоносен улов (Deadliest Catch) - емисија за ловењето морски ракови во Берингово Море, популарните научни емисии Разоткривачи на митови (MythBusters) и Како се прави (How it's made), Валкани професии (Dirty Jobs) - емисија за валкани и/или опасни професии на работничката класа, квиз шоуто Кеш такси (Cash Cab), Оружја на иднината (FutureWeapons) - емисија за најновите оружја со врвна технологија и Човекот против дивината (Man vs. Wild) - емисија која покажува што треба човекот да направи за да преживее во дивината. Кристофер Лоуел (Christopher Lowell) доби Еми награда за најдобра дневна емисија во 2000 г. за The Christopher Lowell Show, кое се емитуваше од 1998 до 2001 г.
Професионален велосипедски тим (Pro Cycling Team)
Не долго пред одржувањето на Тур де Франс (Tour de France) во 2004 г., Discovery Channel објави дека почнувајќи од 2005 г. ќе биде главен спонзор на професионален велосипедски тим чиј член ќе биде 7-кратниот победник на Тур де Франс Ленс Армстронг (Lance Armstrong). Но, по победата во 2007 г. на шпанецот Алберто Контадор (Alberto Contador) кој беше дел од тимот спонзориран од Discovery Channel телевизијата реши да се откаже од велосипедски спонзорства. Спонзорството на овој тим прекина во 2007 г.
Радио Дискавери Ченл (Discovery Channel Radio)
Радио Дискавери Ченл (Discovery Channel Radio) беше канал на двете големи канадски сателитски радио служби. Програмата се состоеше од аудио варијанти на популарните емисии од многубројните телевизиски канали. Претходно Дискавери (Discovery) беше на ЕксЕм Сателајт Радио (XM Satellite Radio), но прекина да се емитува на почетокот на септември 2005 г. Сириус Сателајт Радио (Sirius Satellite Radio) прекина да го емитува Дискавери Радио (Discovery Radio) на 21 февруари 2007 г.
Продавници
Discovery Channel исто така го позајми својот бренд на продавници на мало во трговски центри и други места ширум Америка, како и на интернет продавница. Поучни подароци беа специјалитет на продавницата. На 17 мај 2007 г. Дискавери Комјуникејшнс (Discovery Communications) објави дека ги затвора сопствената продавница и продавниците во трговските центри. Хадсон Груп (Hudson Group) ќе продолжи да раководи со Discovery Channel Airport Stores (продавнциите на Дискавери Ченл во аеродромите), а ќе продолжи со работа и интернет продавницата.
Телескоп
(Дискавери Ченл телескоп) Discovery Channel исто така ја финансира изградбата на Discovery Channel Telescope, а партнер му е опсерваторијата Лоуел (Lowell Observatory).
Мрежно место
Discovery.com содржи неколку игри кои нудат научни и социолошки предизвици.
Слогани
Претходни слогани на Discovery Channel беа „Истражи го светот” ("Explore Your World") и  „Нема ништо повозбудливо од откривање” ("There's no thrill like discovery.") Но, поради тоа што се насочија повеќе кон реални шоуа и емисии и се оттргнаа од строго образовна програма, го променија и мотото во „Забавувај го мозокот” ("Entertain Your Brain"). Новиот слоган за видоизменетиот Discovery Channel гласеше „Ајде сите да откриеме...” ("Let's All Discover...") и завршеток на реченицата поврзан со некоја од емисиите. На пример рекламите за Разоткривачи на митови (MythBusters) завршуваа со „Ајде сите да откриеме зошто ниеден мит не е сигурен” ("Let's All Discover, Why No Myth Is Safe"). Со промената на логото во 2008 г. дојде и до промена на слоганот: „Светот едноставно е...генијален” ("The World is Just...Awesome.") Една од најпопуларните реклами на каналот е Го сакам светот (I Love the World) која ја направи агенцијата 72andSunny и содржи изменети стихови и рефренот од познатата кампувачка песна „Ги сакам планините” ("I Love The Mountains").
Логоа
[[Податотека:Discovery Channel 1995.svg|100px|thumb|right|http://upload.wikimedia.org/wikipedia/en/e/ec/Discovery_Channel_1995.svg ''
Маха Аласакер
Маха Аласакер е кувајтски фотограф со седиште во Њујорк. Таа е позната по нејзиниот проект Women of Kuwait, проект кој се фокусира на фотографирање на фотографии од кувајтски жени во нивните спални соби. Нејзината работа била на изложби во Њујорк, Кувајт, Лондон и Обединетите Арапски Емирати.
Животот и работата
Аласакер е родена во Кувајт. Таа ја започнала својата кариера како слободена фотографка во 2008 година пред да работи со списанието Marie Claire во Кувајт. Во 2013 година, таа се преселила во Њујорк и студирала фотографија во Меѓународниот центар за фотографија.
Јарило
Јарило (Јура, Јурај, Јежи, Јиржи или Ѓорѓе), наречен и Јаровит или Геровит, е еден од главните прасловенски богови на растителноста, плодноста и пролетта, а е поврзан и со војната и жетвата.
Извори
Единствениот историски извор во кој се споменува ова божество е биографијата од 12 век на германскиот бискуп Ото фон Бамберг, кој се служел со прозелитизам и кој за време на своите експедиции кои ги водел со цел да ги преобрати паганските племиња на вендските и полабските словени во градовите Волгаст и Хавелберг, присуствувал на фестивали во чест на богот на војната Геровит. Името Геровит е најверојатно германско приспособување на оригиналното словенско име Јаровит.
Сите овие пролетни фестивали биле во основа слични: на овој ден (денот на Св. Георгиј) група селани оделе во обиколка на селата и нивната околина. Постоеле повеќе начини на кои бил претставен Јарило: како кукла од слама, маж или дете накитени со зелени гранки или пак девојка на коњ, облечена како маж. Се пееле песни што алудирале на враќањето на Јурај/Јарило од далечните земји од другата страна на морето, на доаѓањето на пролетта, среќата, плодноста и богатството.
Мит
Со проучувањето и споредувањето на народните текстови поврзани со овие празници со структурите на другите индоевропски митологии, хрватските специјалисти Радослав Катичич и Витомир Белај обновиле повеќе древни словенски митови во врска со Јарило. Тој бил типично божество на раѓањето, смртта и преродбата, за кој се верувало дека се раѓал и умирал секоја година. Неговиот митски животен циклус соодветствувал со годишниот циклус на разни житни растенија, од сеењето па сè до жетвата.
Јарило е син на врховниот словенски бог на громот, Перун. Тој е неговиот изгубен десетти син, кој е роден на последната ноќ од месец февруари, на празникот Velja Noć (Голема ноќ), односно на словенската паганска Нова година. На истата ноќ Јарило бил украден од својот татко и однесен во подземјето, каде што го посвоил и одгледал словенскиот бог на подземјето и добитокот, Велес, непријателот на Перун. Словените верувале дека подземјето било место на вечна пролет, со полиња покриени со трева, каде што Јарило пораснал чувајќи го добитокот на неговиот очув. На митската географска карта на старите словени, подземјето се наоѓало од другата страна на морето, каде што птиците преселници се селеле секоја зима.
Со доаѓањето на пролетта, од другиот свет, односно од онаа страна на морето, Јарило се враќал меѓу живите, носејќи ги пролетта и плодноста во земјата. Неговото враќање се славело и во пролетните фестивали на Јурјево/Јарило кои опстојале и во подоцниот фолклор. Катичич идентификувал една клучна фраза од древните митски текстови која го опишува светото враќање на растителноста и плодноста преку рима (оди/роди) која опстојала во народните песни:
Првата од боговите која го забележала враќањето на Јарило помеѓу живите била Морена, божица на смртта и природата, ќерка на Перун и сестра близначка на Јарило. Морена и Јарило се заљубувале и си се додворувале во низа традиционални и прифатени ритуали, кои словените ги имитирале во своите обичаи на додворување или при свадбите. Светата свадба помеѓу братот и сестрата, двете деца на врховниот бог, се славела на денот на долгодневицата, во словенските земји познат како Ивање или Иван Купала. Оваа света заедница на Јарило и Морена, божества на растителноста и природата, ветувала изобилие, плодност и среќа на земјата, а исто така значела и привремено примирје меѓу двата врховни богови Перун и Велес, кои ги означувале рајот и подземјето. На тој начин, сите митски предуслови биле исполнети за обилна и благословена жетва на крајот на летото.
Сепак, бидејќи животот на Јарило бил поврзан со животниот циклус на житариците, по жетвата (која ритуално се сметала како убиство на плодовите), и самиот Јарило умирал. Во легендата ова се објаснува со фактот дека Јарило ѝ бил неверен на својата жена, па затоа таа (или татко ѝ Перун, или пак некој од нејзините девет браќа) го убива како чин на освета. Оваа прилично грозна смрт е всушност обредно жртвување. Морена користи делови од телото на Јарило за да си изгради нова куќа: ова е митска метафора која алудира на подмладување на целиот космос, концепт доста сличен на оној од митот за Имир од скандинавската митологија, џин од чие тело боговите го создале светот.
Сепак, без својот маж, Морена се претвора во стара вештерка, страшна и опасна божица на смртта, на студот и зимата која доаѓа, и конечно умира при крајот на годината. На почетокот на следната година, и таа и Јарило повторно се раѓаат и митот повторно започнува.
Особености
Преку споредбата со балтичката митологија и од словенските фолклорни прикази, може да се заклучи дека Јарило бил поврзан со месечината. Неговата донекаде палава природа, која завршува со неверство кон својата жена, била споредувана со фазите на месечината.
Катичич и Белај разоткриле уште една интересна одлика на Јарило. Тие, со внимателно проучување на народните песни кои се изведувале за време на пролетните фестивали и описот за тоа како Јарило/Јура се враќа помеѓу живите, откриле еден навидум нелогичен елемент: Јарило е секогаш прикажан како оди (клучна фраза во старите митски текстови), а сепак, тој исто така е опишан и како пристигнува на коњ. Ова не е грешка во текстовите. Во народните прикази е нагласено присуството на коњ (во белоруските фестивали, на пример, младо момче,(девојка на коњ, облечена како маж), го претставувала Јарило ) и фактот дека Јарило долго време одел и нозете му биле покриени со рани. Според ова, тој е коњаник кој оди, што е во основа апсурдно. Сепак, треба да се забележи дека:
Сето ова ги наведува Катичич и Белај да заклучат дека Јарило бил замислен како коњ, со што може да се објасни очигледната апсурдност во песните: тој може да оди и во исто време да пристигне на коњ, поради тоа што и самиот наликува на коњ. Можеме само да претпоставиме како старите словени го замислувале овој митски херој, можеби како кентаур.
Јарило и христијанското влијание
По доаѓањето на христијанството, можеби поради сличноста на имињата, Јарило бил поистоветуван со Св. Георгиј. Но, причината за ова поистоветување најверојатно била поради тоа што Св. Георгиј најчесто бил претставен како витез на коњ кој убива змеј, додека пак словените верувале дека Јарило наликувал на коњ и дека некое време живеел во зеленото подземје со својот очув Велес, кој бил замислен како божество кое наликува на змија или змеј. Друга причина е тоа што во некои легенди Св. Георгиј неколкупати умира и воскреснува. Но, бидејќи Јарило, како божество на растителноста и жетвата бил од голема важност за словенските земјоделци и селани, христијанството никогаш не го уништило овој култ. Затоа, во фолклорот на многу словенски земји, пролетните фестивали кои го славеле неговото враќање од подземјето, останале речиси исти како во паганските времиња.
Распад на Отоманското Царство
Распаѓањето на Отоманското Царство го опфаќа периодот од започнувањето на Младотурската револуција во 1908 година, до конечната поделба на империјата во 1922 година. Претходно, пред крајот на 19 век, на Балканот биле создадени три нови држави: Грција, Бугарија и Србија.
Овој период започнал со т.н. Втора уставна ера (турски: İkinci Meşrûtiyet Devri), која придонела за промена на уставот кој бил донесен во 1876 година и создавање на османлиски парламент. Новите држави на Балканот, со поткрепа на Руската Империја сакале целосно да ја протерат османлиската власт во Албанија, Македонија и Тракија. Во 1912 година избувнала т.н. Прва балканска војна, која завршила со потпишување на Лондонскиот мировен договор во 1913 година. Според него, Албанија на 27 декември 1912 била призната за независна држава, а предлогот за Македонија не бил прифатен. Во Тракија, двете главни бугарски војски удриле со сета сила на Лозенград и Одрин. По завршувањето на Првата балканска војна, помеѓу сојузничките сили започнала нова т.н. Втора балканска војна.
Прва светска војна
Во Првата светска војна, Османлиите се приклучиле кон Централните сили, со цел враќање на загубените територии. Младотурската влада потпишала таен договор за создавање на сојуз помеѓу империјата и Германија во август 1914 година. Отоманското Царство официјално во војната влегла по Гебенскиот и Бреславскиот инцидент. Во текот на првите години од војната следувале неколку успеси на страната на Османлиите, како заземањето на Галиполе и Кут. По ова, следувал Кавкаскиот поход, во кој Османлиите биле катастрофално поразени од страна на Русија. САД никогаш не објавила војна на Османлиското Царство.
Во 1915 година, по победата на Русите во Кавказ, тие продолжиле со својот напредок кон источна Анадолија со помош на ерменските волонтерски единици од регионот на Кавказ, како и со помош на Османлиските Ерменци. Во крајна сметка, ова завршило со масовна евакуација и убиството на неколку стотици илјади или преку милион Ерменци од страна на младотурскиот режим. Овој настан во историјата е познат како Ерменски геноцид. Денеска, овој настан претставува тема на дискусија на голем број историчари. Проценките се различни околу тоа колку Ерменци загинале. Според едни, оваа бројка се движи околу 600.000, а според други, оваа бројка достигнува околу 1.500.000 Ерменци.
Во 1916 година избила т.н. Арапска побуна. Таа завршила во 1918 година кога бил потпишан Севрскиот договор. Според договорот, Месопотамија (Ирак), Палестина и Трансјорданија биле дадени на Велика Британија под протекторат на Лигата на народите; Сирија и Либан на Франција. Освен тоа, според договорот, североисточните региони од Анадолија биле дадени на Ерменија, северен Епир бил даден на новосоздадената држава Албанија, источна Тракија со исклучок на Цариград, Босфорот и Дарданелите на Грција.
Турска војна за независност
Окупацијата на Цариград, заедно со окупацијата на Измир од страна на победничките сили во војната го дал почетокот на Турската војна за независност, која траела од 1919 до 1922 година. На чело на Турското национално движење застанал Мустафа Кемал Паша.
Мустафа Кемал побарал национални избори за да се воспостави нов турски парламент, кој ќе има свое седиште во Анкара. На 12 февруари 1920 последниот отомански парламент се собрал во главниот град. Парламентот се распуштил од страна на британските сили, откако бил прогласен за Misak-i Milli („Национален пакт“). На 10 август 1920 година, Големиот везир Дамат Ферид Паша го потпишал Договорот од Севр. Со тој договор се завршиле плановите за поделба на Отоманското Царство, вклучувајќи го и региони турските родољупци ги сметале за важни делови. Мустафа Кемал инсистирал на целосна независност и заштитата на интересите на мнозинството на Турците на турската почва. Тој го убедил Собранието да ја собе национална армија. Армијата се соочила со окупација на сојузничките сили и се борела на три фронта: француско-турскиот, грчко-турскиот и турско-ерменскиот фронт. По серијата битки за време на грчко-турската војна, грчката армија стигнала до реката Сакарја, само осумдесет километри западно од Собранието. На 5 август 1921 година, Мустафа Кемал бил промовиран како командант на силите од страна на Собранието. Во август 1922, Кемал започнал со силни напади врз грчките војници и турските сили ја повратија контролата на Измир на 9 септември 1922 година. На 10 септември 1922, Мустафа Кемал испратил телеграма до Лигата на народи каде вели Анкара Владата нема да биде одговорна за масакрите извршени за време на војната за независност.
Прогонство и потомци
Во 1947 година, на потомците на Османлиската династија им било доделено правото да се здобијат со турско државјанство од страна на Големото турско собрание. Мехмед Орхан, син на Мехмед Абдил Кадир починал во 1994 година оставајќи го внукот на османлискиот султан Абдул Хамид II, Ертугрул Осман, како најстар преживеан член на сменетата династија. Осман долги години одбивал да го зеде турскиот пасош, нарекувајќи се себеси како граѓанин на Османлиското Царство. Сепак, и покрај тоа што тој не го прифатил турскиот пасош, на прашањето дали тој самиот лично сака да ја обнови империјата, тој одговорил негативно. Тој рекол дека „демократијата работи добро во Турција“. Во 1992 година, тој за првпат се вратил во Турција и во 2002 година станал турски граѓанин. На 23 септември 2009 година, Осман починал на својата 97 година од животот, како последниот преживеан наследник на прогонетата османлиска власт. Главно поради ова, тој се нарекува „последниот Отоманец“. Бајазит Осман во моментот е најстариот преживеан член на поранешната владејачка династија.
Белиц
Белиц (Beelitz) — град во округот Потсдам-Мителмарк, во сојузната покраина Бранденбург, Германија.
Географија
Белиц се наоѓа 18 километри јужно од Потсдам и е опкружен од пространите борови шуми на Природниот парк Нуте-Ниплиц.
Сместен на стариот трговски пат од Берлин до Лајпциг, денес сојузниот автопат Б2, а исто така има пристап и до автопатот А9 преку два излези. Железничкиот сообраќај до Потсдам и Берлин е овозможен преку две железнички станици.
Историја
Декрет од 997 на царот Отон Трети споменува населба со словенско име Белизи, иако ова име може да го означува и соседниот град Белциг.
Парохиската црква Св. Богородица и Св. Никола била првпат спомената во извештај од 1247 за крватата хостија, која го направила Белиц средновековно место на поклонение. Од 1370 хостијата била чувана во мала капела до црквата. Причината за поранешното име на Јиденберг (преименувано во Фриденсберг по 1945) не е потврдена, но се претпоставува дека тоа било место каде се палеле Евреи.
Во 1731, кралот Фридрих Вилхелм Први создал гарнизон во Белиц и дури и денес градот е дом на команда на Бундесверот.
Селото Канин, градска единица на Белиц од 2001, било енклава на Изборното кнежевство Саксонија до 1815 и поради тоа познато место за криумчарење, како и одредиште за десертери од пруската армија. Црквата била започната во 1138 и денес е најстарата зачувана црква во рамки на Бранденбург.
Во 1928 телефонска компанија изградила радиостаница во селото Шенефелд за безжична комуникација со Северна Америка. Заедно со предавателот во Науен биле преземени од Кралската пошта во 1932. По Втората светска војна станицата била користена од поштата на ГДР, додека не била исклучена во 1991.
Белиц-Хајлштетен
Белиц-Хајлштетен, единица во градот, е дом на голем клинички комплекс од околу 60 згради, вклучувајќи когенеративна централа изградена во 1898 според плановите на архитектот Хајно Шмиден. Првично изграден како санаториум, комплексот од почетокот на Првата светска војна бил воена болница на Германската царска армија. Во текот на октомври и ноември 1916, Адолф Хитлер бил лечен во Белиц-Хајлштетен откако бил ранет во ногата во Битката на Сома.
Во 1945, Белиц-Хајлштетен бил окупиран од Црвената армија и комплексот останал советска воена болница до 1995. Во декември 1990 Ерих Хонекер бил примен во Белиц-Хајлштетен откако бил приморен да даде оставка како претседател на владата на Источна Германија.
По советското повлекување биле направени обиди да се приватизира целиот комплекс, но не биле целосно успешни. Некои делови на болницата останале во употреба како невролошки центар и како центар за истражување и нега на жртвите од Паркинсонова болест. Остатокот од комплексот, вклучувајќи ги операциските сали, психијатрискиот оддел и стрелиштето биле напуштени во 2000. До 2007, ниедна од напуштените болнички згради или околината не биле обезбедувани, со што областа дава чувство на град на духови. Ова го направило Белиц-Хајлштетен одредиште за љубопитни посетители и филмски сет за филмови како Пијанист во 2002, музички спот на Rammstein Mein Herz brennt и Валкира во 2008.
Кевсер Селимова
Кевсер Селимова — македонска пејачка на народна музика. Во својата долгогодишна кариера, постојано настапувала во дует со Ѓорѓи Желчески.
Животопис
Кевсер Селимова е родена во Ресен во 1945 година. По националност, таа е Турчинка. Селимова и Желчески живеат во Белград, а летните месеци ги поминуваат во нивнот апартман на полуостровот Истра, во Хрватска. Селимова и Желчески имаат едно дете - ќерката Ана, родена во 1980 година, во Белград, од која го имаат внукот Ерол, роден во 2012 година.
Музичка кариера
На почетокот од својата музичка кариера, Селимова пеела турски народни песни. Таа го запознала Желчески на еден концерт во Титово Ужице, во 1959 година, каде настапила со "КУД Орце Николов", а програмата ја најавувал Желчески. Подоцна, во 1961 година, Селимова му се придружила на Желчески, пеејќи во дует со него и тогаш, таа започнала да пее македонска народна музика.
Дуетот Селимова-Желчески е најпознат по нивната изведба на народните песни: "Елено, ќерко", "Бело лице љубам јас", "Врати ми се, љуби ме", "Брала мома капини" итн. На 15 ноември 2013 година, Селимова и Желчески одржале концерт во Домот на АРМ, во Скопје, со кој го одбележале јубилејот - пет децении творештво.
Вешје
Вешје — село во Општина Неготино, во околината на градот Неготино.
Потекло и значење на името
Името на селото се врзува со некогашното село Вештина над Пепелиште, од каде потекнува голем дел од населението на селото.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот јужен дел на територијата на Општина Неготино, чиј атар се допира со областа Витачево, односно подрачјето на Општина Кавадарци. Селото е ридско, на надморска височина од 480 метри, а од градот Неготино е оддалечено 25 километри.
Селото се наоѓа на левата, присојна, страна на долината на реката Пештера, која е кањонски всечена во неогенската плоча на котлината. Земјиштето е песковито и глинесто. Во селото има бројни чешми (Селска, Шопка и Блага) и неколку бунари. Чешми се наоѓаат и надвор од селото, како што се: Драгомирица, Неделковица, Ракетска, Бела, Дедов Дол, Прибошовец, Шоша, Чешмичка, Врбница, Лисник, Беличин Дол и Сврачка.
Историја
Во атарот на денешното село Вешје, најпрвин се наоѓало чистото христијанско село Ракето (или Ракито). Денес, на оваа месност се наоѓа црквата „Св. Димитриј“. Се говори дека селото Ракето некогаш имало триста куќи, а пропаднало околу 1890 година, кога во него уште се наоѓале 12 куќи.
Муслиманските родови дошле кон крајот на век бегајќи од некогашното село Вештина над Пепелиште од Арнаутите од Скопско. Муслиманите се населиле на атарот на христијанското село Ракето, основајќи ги маалата Аличевско и Зеќировско, помеѓу кои се наоѓала селската џамија. Подоцна, дошле уште муслимански родови од Вештина, меѓу кои Шоповци, кои ги основале Карпузовско и Шоповско Маало. После нив се населиле и христијанските родови од Ракето и ги основале маалата Хањовско и Димовско Маало над муслиманските маала.
Стопанство
Атарот има средна големина и зафаќа простор од 18,7 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 792,7 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 659,3 хектари, а на шумите само 17,6 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Селаните се занимавале со земјоделство. Во отоманскиот период, муслиманите и старите христијански родови поседувале своја земја, додека останатите работеле кај агите. Обработливи површини има околу селото, како и на падините на Витачево.
Население
Од селото се иселил значителен број од населението. Така, во 1961 година селото броело 434 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 68 жители, од кои 66 биле Македонци, а двајца жители Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото Вешје имало 45 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 25 жители, од кои 24 Македонци и 1 лице без податоци.
Родови
Вешје било мешано муслиманско-христијанско македонско село.
Родови во селото:
Според истражувањата на Воислав Радовановиќ во 1924 година родови во селото се:
Иселеништво
Муслиманското население во селото се задржало до 1950-тите години, кога целосно се иселило од селото. На пописот од 1953 година, тоа население се изјаснило како Турци (броејќи 534 жители).
Самоуправа и политика
Во век, Вешје било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Демир Капија, која била една од ретките општини која не била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така било дел од Општина Демир Капија.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на некогашната општина Неготино во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Долни Дисан, во која покрај селото Вешје, се наоѓале и селата Горни Дисан, Долни Дисан, Прждево и Тремник. Во периодот 1950-1952, селото било дел исто така од општината Долни Дисан, во која се наоѓале селата Вешје, Горни Дисан и Долни Дисан.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1229 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 35 гласачи. На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 37 гласачи.
Џозеф Хутон Тејлор
Животопис
Тејлор е роден во Филаделфија како дете на Џозеф Хутон Тејлор, и Силвија Еванс Тејлор, при што и двајцата имале квекерски корени низ повеќе генерации, и израснал во Синаминсон Тауншип, Њу Џерси. Тој се образувал во месното училиште, каде покажал талент за математика. Тој дипломирал физика на колеџот Хејвенфорд во 1963 година, и доктор по филозофија на астрономијата при Харвард во 1968 година. По кусото истражувачко место на Харвард, Тејлор заминал на Масачусетскиот универзитет, по што станал професор по астрономија и помошник директор на Петколеџнаta радиоастрономска опсерваторија. Тејлоровата докторска теза била на тема мерења на месечевото прикривање. Во периодот кога го завршил својот докторат, Џоселин Бел го открила првиот радио пулсар со телескопот во близина на Кембриџ, Англија.
Кариера
Тејлор веднаш заминал во Националната радиоастрономска опсерваторија да работи на телескопите Грин Бенк, Западна Вирџинија, и учествувал во откривањето на првите пулсари кои биле откриени надвор од Кембриџ. Оттогаш, тој работел на сите аспекти на пулсарната астрофизика. Во 1974 година, Халс и Тејлор го откриле првиот пулсар во двоен систем, именуван PSR B1913+16 по неговата местоположба на небото, за време на една потрага по пулсари во опсерваторијата Аресибо во Порторико. Иако истиот не бил целосно согледан во тој период, ова бил исто така првиот од т.н рециклирани пулсари: неутронски ѕвезди кој биле завртени толку брзо преку прносот на маса на површината од страна на придружната ѕвезда.
Орбитата на двојниот систем постепено се намалува како што ја губи енергијата поради оддавањето на гравитационо зрачење, што предизвикува орбиталниот период да се забрзува постепено. Чекорот на смалувањето може прецизно да се предвиди преку Ајнштајновата општа теорија за релативноста, и за време на период од тридесет години Тејлор и неговите колеги извршиле мерења кои се поклопувале со предвидувањата  со прецизност со отстапување помало од 1%. Ова било првото потврдување на постоењето на гравитационото зрачење. Денес се познати повеќе двојни пулсари, и независните мерења ги потврдиле резултатите добиени од страна на Тејлор.
Тејлор го употребил овој прв двоен пулсар за да изврши високопрецизни опити за точноста на општата релативност. Работејќи со неговиот колега Џоел Вајзберг, Тејлор ги искористил овие набљудувања на пулсарот за да го претстави постоењето на гравитационото зрачење во количеставата и со својствата првично предвидени од Алберт Ајнштајн. Тој и Расел Алаен Халс ја поделиле Нобеловата награда за физика за откривањето на овој објект. Во 1980 година, тој се вработил на Принстон, каде бил угледен универзитетски професор по физика, каде служел шест години како декан. Тој се пензионирал во 2006 година.
Аматерско радио
Тејлор првично својата дозвола за аматерско радио ја добил кога бил тинејџер, што го навело да работи на полето на радиоастрономијата. Тејлор е добро познат во полето на слабосигналната аматерска радио комуникација со доделен повиковен знак  K1JT од страна на Федералната комисија за комуникации (FCC). Пертходно тој ги имал ознаките K2ITP, WA1LXQ, W1HFV, и VK2BJX (последната во Австралија). Неговите аматерски радиски достигнувања вклучуваат и организирање на настан во април 2010 година каде со употреба на радиотелескопот во Аресибо за да се извршат одбивање на радиосигнали од Месечината со аматерите ширум светот користејќи глас, Морзеова азбука, и дигитални сигнали.
Почести и награди
Тејлор бил меѓу првата група на Мекартурови стипендисти. Тој служел во многу одбори, комитети и дискусии, ководејќи ја Декаделовата дискусија која го создала извештајот Астрономијата и астрофизиката во новиот милениум кој ги воспоставил националните приоритети на САД во полето на астрономијата и астрофизиката за периодот од 2000 до 2010 година. Тој бил почесен гостин на меѓународната олимпијада по физика во 2009 година.
Коктел забава
Понекогаш, од страна на менаџерите на хотели, ресторани и барови се користи терминот „Happy hour“, термин помеѓу 16:00 и 18:00 часот, за да привлечат гости.
На некои настани, како на пример свадбени приеми, им претходи таканаречен коктел час. За време на коктел часот, гостите се дружат меѓу себе, пиејќи коктели и јадејќи апетисани. Организаторите на овие настани го користат коктел часот да ги занимаваат гостите во паузите помеѓу настаните, а исто и да го намалат бројат на оние што доцнат.
Потекло
Иако многумина веруваат дека создавачот на коктел забавите е Алек Во од Лондон, еден напис во „St. Paul Pioneer Press“ во мај 1917 г. заслугите за создавање на коктел забавите ги припишува на извесна госпоѓа Џулиус С, Волш јуниор од Сент Луис, Мисури.