cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вила Блед
Мурали
Муралот во Концертната сала, кој бил насликан во 1947 година,и е дело на Славко Пенгов. Славко Пенгов бил исто така творец на фреската во парохиската црква Блед во Свети Мартин, како и муралот во словенечкиот парламент, што ја прикажува историјата на Словенците. Муралот во Вила Блед ја прикажува Втората светска војна во Југославија, од почетокот до ослободувањето. Горниот лев агол го покажува бомбардирањето на Парламентот во Белград. Следува собирање на првите партизански трупи. Според некои објаснувања, војникот чиј грб е свртен кон гледачот и чие лице не се гледа е Тито. За време на муралот се повторуваат многу лица затоа што Славко Пенгов ги замолил тогашните работници на Вила Блед и воените заробеници кои помогнале во изградбата по крајот на Втората светска војна да станат „модели“. Следно е прикажан градот во Босна, а следна е капитулацијата на Италија (италијански војник крева раце). Централниот дел на муралот прикажува три битки: Битката кај Неретва, Битката кај Сутјеска и маршот на Игман. На крајот на подолгиот ѕид е прикажано ослободувањето, во горниот десен агол е расцветаната цреша како гласник на пролетта. Пократкиот ѕид ја покажува повоената изградба. Фабриката во позадина е Љубљански „Литострој“, пред неа се младите од Југославија: студенти, рудари, работници, земјоделци и така натаму; југословенското знаме го носи жена од Босна. На Знамето има ролетни зад кои се филмовите кои се проектираат на спротивниот ѕид. Оваа уникатна сала често се користи како место за венчавки. Сепак, понекогаш, гостите сакаат да го прикријат муралот и да не се соочуваат со минатото.
Наследството на Караѓорѓевиќ
Неодамнешната рехабилитација на принцот Томислав Караѓорѓевиќ отворила можност неговите наследници да ја побараат од Словенија познатата вила Блед, бидејќи тоа е негово наследство од неговата мајка, кралицата Марија. Сепак, според словенечкиот закон за денационализација, семејството Караѓорѓевиќ сè уште е исклучено од правото да го врати наследството или да добие соодветен надомест. Со указот за одземање на државјанството и имотот на Караѓорѓевиќ од 2 октомври 1947 година, потпишан од Едвард Кардеj, им се одземени вилата Блед, како и Доња и Горња Радовна и летувалиштето во Мезаjка („Андрејево село“).
Црква „Пресвета Богородица Порфирна“ - Ахил
Пресвета Богородица Порфирна (Παναγίας Πορφύρας) — црква на преспанскиот остров Свети Ахил, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Храмот е подигнат на ридот Калето во јужниот дел од островот, некаде во средината на XVI век. Има вреден живопис од XVI век, XVII век и од 1745 г.
Во 1962 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
PFAFF
PFAFF (германски: PFAFF Industriesysteme und Maschinen AG, PFAFF Industrial) — германски производител на индустриски машини за шиење со седиште во Кајзерслаутерн, Германија. Компанијата денес е во сопственост на SGSB Co. Ltd.
Историја
Компанијата PFAFF била основана во Кајзерслаутерн, Германија во 1862 година од страна на Георг Макс Пфаф (1823-1893). Првата машина на PFAFF била рачно изработена и дизајнирана да шие кожа за производство на чевли.
Во 1885 година, Георг отворил продавница за шиење во Лондон. Фабриката PFAFF во тој период била проширена и модернизирана. Георг Пфаф, вториот син на основачот, го презел управувањето со компанијата по смртта на неговиот татко во 1893 година и го проширил понатаму со голем успех.
Во 2006 година американската компанија Kohlberg & Company, сопственик на Сингер, ја купил шведската VSM Group, сопственик на Husqvarna Viking и PFAFF, со што била создадена SVP Worldwide.
Во март 2013 германската холдинг-компанија на SGSB Group Co. Ltd., ShangGong (Europe) Holding Corp. GmbH, презела повеќе од 100% од акциите на PFAFF Industriesysteme und Maschinen AG.
Процес
Процес е след на операции или настани што се јавуваат по природен или вештачки пат, и водат кон одреден резултат. За извршување на еден процес неопходно е време, простор, експертиза или некој друг ресурс. Еден процес може да се идентификува по промените што ги создава во одликите на еден или повеќе предмети. Спореди: проект и структура. Поврзано: управување со процеси и теорија на процесите.
Ителменски јазик
Ителменскиот, или порано познат како камчадалски — камчатски јазик, дел од јазичното семејство на чукотско-камчатски јазици. Јазикот го зборуваат помалку од 100 луѓе на Камчатка во Русија. Според пописот од 2002 година, во Русија имало 3.180 Ителменци, и скоро сите зборуваат руски. Сепак има обиди за јазично оживување и јазикот се учи во неколку училишта. Овој јазик е единствениот преживеан од камчатските јазици.
Состојба
Јазикот е високо загрозен бидејќи се зборува од мал број луѓе, кои пак се воглавно возрасни лица. Сепак во регионот има движење за негово оживување и се развиле образовни материјали на ителменски. Современиот ителменски е под силно влијание на рускиот.
Писмо
Ителменскиот бил непишан јазик. Првото писмо било развиено во 1932 година и било засновано на латиницата. Сепак, ова писмо било краткотрајно и јазикот повторно не бил пишан скоро педесет години, кога се развило второто писмо за јазикот.
Проект
Проект е привремен ангажман чија цел е создавање на уникатен производ или услуга. Под „привремен“ се подразбира дека проектот завршува на одреден датум. „Уникатен“ подразбира дека конечниот резултат на проектот е различен од резултатите на другите резултати или функции на организацијата.
Вијадукт Мијо
44.07961°N, 3.02233°W
Мостот Мијо или Виадуктот Мијо (француски: le Viaduc de Millau) е највисокиот патен мост на светот, висок 343 метри, а долг 2,5 километри. Дел е од автопатот кој ги поврзува Париз и Барселона.
Градбата е започната во октомври 2001, а завршена е во декември 2004. Самостојната градежна фирма Еифаж, го изгради мостот за (за 400 милиони евра) без финансиско на државата. Во наредните 75 години таа фирма ќе ја собира мостарината. Мостот го проектирал британскиот архитект Норман Фостер.
Највисокиот од седумте огромни носечки столбови е висок 343 метри, што го прави за 23 метри повиско од Ајфеловата кула.
Во градбата се употребени 200.000 тони бетон, 36.000 тони челик и 9000 тони асфалт. Почетокот на мостот се наоѓа на 270 метри надморска височина, што не е највиско на светот (Ројал Горж од Колорадо има 321 метар).
Ворт
Ворт (Worth) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Германски цар
Германски цар или кајзер (Deutscher Kaiser) бил официјален наслов на шефот на државата и наследни владетел на Германското Царство. Специјално избран термин, бил воведен со уставот од 1 јануари 1871 година и траел до официјалното абдицирање на Вилхелм II на 28 ноември 1918 година. Цар на Светото Римско Царство понекогаш се нарекува и „германски цар“.
По револуцијата од 1918 година, функцијата шеф на државата била наследена од претседателот на Германија (1919-1945) (Reichspräsident), почнувајќи од Фридрих Еберт.
Германско Царство (1848-49)
Во пресрет на револуцијата од 1848 и за време на Германското Царство (1848-1849), на кралот Фредерик Вилијам IV од Прусија му била понудена титулата „Цар на Германците“ (Kaiser der Deutschen) од страна на Франкфуртскиот парламент во 1849 година, но го одбил тоа. Фредерик Вилијам верувал дека само германските кнезови имале право да направат таква понуда, во согласност со традициите на Светото Римско Царство.
Создавање
Насловот бил внимателно избран од Ото фон Бизмарк, Премиерот на Прусија и канцеларот на Северногерманскиот Сојуз, по дискусијата што продолжила до објавувањето на кралот Вилијам I од Прусија како император во Палатата Версај за време на опсадата на Париз. Вилијам ја прифатил оваа титула со нетрпеливост на 18 јануари, претпочитајќи "император на Германија" ( Kaiser von Deutschland   ). Сепак, тоа би сигнализирало територијален суверенитет неприфатлив за јужногерманските монарси, како и барање за земјиште надвор од неговото владеење ( Австрија, Швајцарија, Луксембург итн. ).
"Императорот на Германците", како што било предложено во Франкфуртскиот парламент во 1849 година, бил исклучен од Вилијам, бидејќи тој се сметал себеси за крал кој владеел со божествената десница и избран " По Божја благодат ", а не од луѓето во популарна монархија. Но, повеќе, Вилијам не бил среќен поради круната што изгледала вештачки (како Наполеон), создадена со устав. Тој се плашел дека ќе ја засени пруската круна.
Прускиот крал бил носител на Bundespräsidium од 1867 година. Новиот устав од 1 јануари 1871 година, по одлуките на Рајхстаг и Бундесратот на 9/10 декември, ја трансформирале Северногерманскиот Сојуз ( Norddeutscher Bund   ) во германската империја ( Deutsches Reich    ). Оваа империја била федерална монархија ; царот бил шеф на државата и претседател на федералните монарси ( кралевите Баварија, Виртемберг, Саксонија, големите војводи на Баден, Мекленбург-Шверин, Хесен, меѓу другите, како и на кнежевствата, војводствата и на слободните градови на Хамбург, Либек и Бремен ).
Според империјалниот устав, империјата била федерација на држави под постојано претседателство со кралот на Прусија. Така, империјалната круна била директно поврзана со пруската круна - нешто што Вилхелм II го открил по Првата светска војна. Тој погрешно верувал дека владеел со империјата во лична заедница со Прусија. Со крајот на војната, тој призна дека не можел да остане цар, но првично мислел дека може да ја задржи својата пруска круна.
Емре Џан
Емре Џан (роден на во ) — германски фудбалер со турско потекло, играч од средниот ред на  и на  германската репрезентација.
Ја започнал кариерата во Бајерн Минхен, играјќи повеќе во вториот тим отколку во првиот, пред да биде продаден на Бајер Леверкузен во 2013 година. После само една сезона помината во Леверкузен, тој потпишал договор со Ливерпул за £9.75 милиони фунти.
Емре Џан ја претставувал германската репрезентација речиси во сите младински нивоа, почнувајќи од селекцијата под 15 години, до селекцијата под 21 година за која настапувал на Еврпското првенство за играчи под 21 година во 2015. Своето деби во сениорската репрезентација го имал во септември 2015, а бил повикан да настапува и на Европското првенство 2016.
Технички каракреистики
Тој исто така освен во средниот ред, може да игра на позицијата централен одбранбен играч.
Клупски
==== Бајерн Минхен ====
Самохран родител
Самохран родител — термин кој се однесува на случај кога еден од родителите, од објективни или субјективни причини, сами се грижат за своето дете или деца. Во објективни причини спаѓаат: смртта на брачниот другар, доверување на детето на еден од родители и да се грижи после разводот, по разводот, болест на партнерот, долг период на отсуство поради извршување на казна, воена служба, итн. Во субјективни причини се вбројуваат околностите на раѓање на детето надвор од бракот или вештачко оплодување на жената под услов таткото да остане непознат. Околноста за само еден родител да се грижи за децата може да биде отежнувачка само во случаи кога еден од родителите, иако за тоа има можност, одбива финансиски и на друг начин да учествува во издржувањето и воспитувањето на детето. Во некои земји, поради недостаток на државна грижа и помош, самохраните родители се здружуваат во свои здруженија.
Во Македонија, на 8 мај 2016 година е формирано здружение на самохрани мајки „Една може“
Список на државни водачи во 173 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 6600
NGC 6600 — леќеста галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6600 се споменува и како NGC 6599, UGC 11178, MCG 4-43-19, CGCG 142-31, NPM1G +24.0462.
Откривање
Објектот е откриен на 6 јуни 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6600 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 6600 има привидни димензии од 1,3' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 15 м 42,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 54' 47"". Положбениот агол на објектот е во износ од 69°.
Други поделби
Проучување на NGC 6600 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 61655. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 159; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2096. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1089.
Манастир Кувеждин
Манастирот Кувеждин припаѓа на сремската Српска Епархија и претставува културен споменик со големо значење.
Во 1650 година Синан-бег, сакал ги уништил целосно напуштените манастири Кувеждин и Петковица и материјаот сакал да го искористи да користи за некоја градба во Митровица. Тоа го слушнал белградско-сремскиот митрополит Пајсије и му рекол на игуменот Кирил од Шишатовац да ги купи напуштените манастири од Турците и да ги спаси од уништување со тоа што секоја година ќе му плаќа по 100 гроша на Синан-бег. Кога монасите се согласиле, митрополитот успешно посредувал и како гаранција го зел „писмото“ од бегот.
Манастирската црква е посветена на Свети Сава и Стефан Немања, и славата на манастирот Преображение (се слави на 19 август/ 6 август). Бидејќи Кувеждин е посветен на Свети Сава и Свети Симеон, манастирот одиграл многу важна улога во ширењето на култот на најстарите српски светци меѓу локалното српско население во Срем.
Положба
Манастирот се наоѓа во тесната долина на истоимениот поток, во внатрешноста на западниот дел на планината. Потокот тече по западниот раб на манастирскиот комплекс. Манастирот е оддалечен околу 2км од центарот на селото Дивош, а околу 500м од најблиските населени куќи. Манастирот од три страни е опкружен со ретка шума, а од јужната страна кон селото има манастирски имот и градина. Капелата се наоѓа на врвот на блискиот рид, југоисточно од манастирот. Пристапот до манастирот е од запад, преку мал асфалтиран пат, кој води од општинскиот пат Сремска Митровица - Илок - Бачка Паланка.
Историја
Според легендата, манастирот бил основан од последниот српски деспот, деспотот Стефан Стилјановиќ,во 1520 година. Според белградскиот митрополит и сремскиот Пајси, двата манастири Шишатовац и Кувеждин биле изградени од истото покровителство на Стефан Штиљановиќ и големиот жупан (војвода) Теодор. Манастирите ги граделе истите мајстори - „од крајбрежните страни“ Јован и Гаспар. Првите сигурни податоци потекнуваат од турските записи од 1566 - 1569 година. Според турски извор од 1566 година, тоа е „манастирот Свети Сава, друго име Кувеждин, кај селото Ванџинац“. Во 1569 г. игуменот Стефан бил во манастирот кога таму бил напишан јунскиот ракопис. Пред крајот на турското владеење во Срем, манастирот најверојатно бил пуст.
Кога Турците беснееле за време на Големата војна, 1695 г. Монасите од манастирот Сланци во Србија, на чело со игуменот Анани, дошле и се населиле во напуштениот Кувеждински манастир. Пред монасите од Сланац, таму извесно време престојувале и монасите од Винча околу 1683 година. Двете братства со себе донеле во Срем многу вредни црковни предмети. Но, тогаш настанала расправија меѓу двете братства, бидејќи братството Шишат, на чело со игуменот Евсевиј и свештеникот Силоан, го барал Кувездин. Тие биле наследници на Кувеждин, затоа што го купиле и со години им плаќале на Турците. Патријархот Арсенија Чарнојевиќ ги убедил браќата од Шишатовац да ги остават дојденците на мира, бидејќи може да се вратат во Србија кога Турците ќе се смират. Тој ги советувал да го поправат манастирот Петковица, и да бидат трпеливи бидејќи нивниот ќе биде на крајот од двата манастира. Но монасите од Сланац дефинитивно останале таму, па во 1718 година бил решен спорот за земјата меѓу двете братства. Спорот го решил карловачкиот архиепископ Висентије Поповиќ со поделба на државата. Бидејќи и двата манастира имале исти господари и биле изградени од ист камен, монасите се помириле како браќа. Според друг извор, монасите се вратиле во Сланац во 1717 година, кога избувнала австриско-турската војна во 1737 година, во Кувездин повторно дошле бегалците монаси од Сланац. Манастирот тогаш бил сиромашен и постоел до 1744 година.
Во 1753 година, кога Кувеждинскиот манастир го посетила црковната комисија, било напишано дека манастирската црква е стара, дека е камена градена („Церков каменозна древња“) и затоа надворешноста била бојосана и покриена со дабови ќерамиди.
Кога во 1883 г. година Лазар Томановиќ ги посетил манастирите на Фрушка Гора. Тогаш во Кувеждин архимандрит бил Сава Стојиниќ, кој оставил убав впечаток кај гостинот. Тој имал околу 70 години, бил добар економист и милостив. Во 1923 година Светиот архиерејски синод на СПЦ го претворил Кувеждин во женски манастир.
Манастирска црква
Старата манастирска црква со две куполи била заменета со нова зграда во 1816 година. Новата црква била додадена на трикатната барокна камбанарија, изградена во 1803 година. година, а тристраните манастирски конаци започнале во 1810 година. Иконостасот за старата црква е живописан од Јанко Халкозовиќ во 1722 година, а иконостасот за новата црква од Павле Симиќ помеѓу 1847 - 58 г. Претходно, 1834 - 36 год, копаничарот Георгије Девиќ додалкопаничарски елементи на иконостасот, хоровите и масите. Барокната капела, на манастирските гробишта, била изградена во 1788 година. Во првите децении на 19 век, изградени се големите конаци на манастирот со одлики на класицистичка архитектура. Тие го опкружиле манастирот од четири страни, создавајќи правоаголна основа на манастирот. Манастирот бил исклучително прекрасен, тој имал голем имот и исто така и други манастири - Метохија, Петковица и Дивша, кои се наоѓаат на неколку километри од Кувеждин.
Кувеждинскиот манастир го има за своја слава Преображение Господово. Во манастирот имало две помали капели. Првиот бил во конакот од јужната страна на големата црква и се служел само во зима во најстудените денови. Посветен е на Покровот на Пресвета Богородица. Втората мала капела била на еден рид јужно од манастирот. Таа била посветена на Вознесение Господово (Спасовден) и била изградена во 1788 година. Именувана е и гробишната капела бидејки околу неа било погребано монаштвото. Во неа се служела Литургија само двапати годишно, на Спасовден и на Велики вторник. Во капелата на гробиштата се пренесени икони од иконостасот на Симиќ.
Кувеждинскиот манастир тогаш бил прилично богат. Имал исполнета благајна во која што се чувале сите драгоцености и старини, пехар од чисто сребро внатре позлатен со староруски натпис. Потоа, златни лажици за причест од времето на витезите со 8 скапоцени камења и со икона на св. Георги. Се чувале и пет леба од 1758 година, потоа и бакарна плоча која ја изградил Захарија Орфелин во 1772 година. Во манастирската библиотека се чуваат 500 различни дела, а имало 19 литургиски книги, од кои 15 напишани и 4 штампани.
За време на Југославија
По Првата светска војна, манастирот се нашол во тешка состојба. Кувеждинскиот манастир од аграрната реформа зел 225 декари од најдобрата земја за орање.
За време на својот развој, манастирот првобитно бил машки, но, после Првата светска војна се променил во женски манастир. Тој бил еден од првите женски манастири со игуманијата на современата Српска православна црква - Меланија Кривокуќанин. Сестринството прво се состоело од 24 члена и поседувало 350 декари шума и околу 75 декари земја за орање поделена на 22 парцели.
Манастирот бил под добра управа и брзо се издигнал. Во 1930та година, Кувеждинскиот манастир вил еден од најголемите меѓу србите. Имал над 50 монархини и многу од нив биле русинки кои дошле во Србија после Октомвриската револуција. Манастирот тоа време бил богат и угледен, па во 1938 година негов сопственик настанал манастирот Ваведење во Белград За време на Втората светска војна, манастирот тешко страдал. Тој во тоа време бил уништен, а богатството било украдено. Уништувањето било постапно. Во Мај 1941 година, за комесар на бил поставен усташот Стип Рукавина, а негов заменик бил Маријан Дебељак. Двајцата потекнувале од Сремската Митровица.
Идната монахиња Ангелина Радојчиќ и нејзините три сестри, како слугинки на игуменијата Меланија Кривокуќин во Кувеждин, биле бомбардирани за време на Благовештението во 1941 година. Тие биле уапсени од усташите, заедно со Русинката Ангелина Грачева (идната игуманија на Ваведење) и други Русинки и Србинки. 32 калуѓерки со игуманијата биле одведени во усташкиот логор Капраг кај Загреб. Откако Грацева како Русинка била ослободена, во Белград барала начин да си го спаси сестринството. Монахињите биле спасени од усташкиот логор и се сретнале на Денот на Крстот, 27 септември, 1941 година, во манастирирот Ваведење (Кувеждинскиот манастир). Таму го доживеале бомбардирањето на Белград. Пред доаѓањето на комисијата на Загребскиот музеј во Куведин, на 6 септември 1941 година настанал грабеж на манастирските вредни предмети и имот. Калуѓерката Аугуста заедно со сирачињата заминале во Белград. По ослободувањето, другите руски монахињи се преселиле во Белград, во нивниот манастир, бидејќи се плашеле да останат на Фрушка Гора, која била под окупација на Независна држава Хрватска (НДХ).
Записникот за примопредавање на историско-уметничките дела на Кувеждинскиот манастир го потпишал на 15 септември д-р. Иван Бах, д-р. Стјепан Готвалд и комесарот Стипе Рукавина: „Пописот содржи 58 предмети, од кои 22 од црквата, 32 од ризницата и 4 од параклисот. Под точка бр. 50 има „околу 150 книги од библиотеката“. Утврдено е дека во манастирските конаци престојувала усташка единица од околу 120 војници. Во борбите со партизаните, во намерно предизвикани пожари биле уништени манастирските објекти. По повлекувањето на усташите, неизгорениот дел од конакот бил во рацете на партизаните и служел како команда. Во тоа време, манастирот Кувеждин бил дел од партизанските бази на Фрушка Гора Рохаљ, па во него имаше голема управа со работници.
Во пролетта 1944 година, германската војска и усташите минирале цркви и конаци, дури и економски згради. Подигнати биле куполите, столбовите што ги држат куполите, камбанаријата, сводовите. Во урнатините на црквата на иконостасот, делата на академскиот сликар Павле Симиќ, додека резбарството е целосно уништено. По уривањето на црквата во Кувеждин, монахињата Јелена се вратила и почнала да ја спасува иконата под дебели слоеви урната тула и шут. Преостанатото богатство, околу 20 икони, го сокрила во манастирската капела, кои подоцна го платила со својот живот. Усташите ја фатиле, ја убиле и ѝ фрлале икони. Во Кувеждин уништена е архивата, поголем дел од библиотеката, дел од ризницата со црковни садови.
По Втората светска војна, новата, комунистичка власт не слушнала за маките на манастирот. На Кувеждин му бил одземен огромен имот, па бил напуштен. Единствено сочувано е манастирската капела, каде што се наоѓаат зачуваните делови од иконостасот (околу 20 икони). Веднаш по војната, квалитетни цигли од урнатините на западниот и северниот конак се користи за изградба на културни центри во околните села Дивош и Чалми.
Денешната ситуација
Во последните неколку години манастирот е повторно воспоставен како машки, а неговата обнова е сè уште во тек. Манастирот е ставен под заштита како културен споменик во 1990 година. Обновата на манастирот трае од 1997 година под раководство на Заводот за заштита на спомениците на културата во Сремска Митровица. Главен покровител на реновирањето е Сремската епархија на Српската православна црква, со помош на Министерството за култура и други републички и покраински тела. Обновена е манастирската црква, како и јужната страна на конакот. Најновиот реновиран дел е влезната порта на манастирот со најблискиот конак. Исто така, асфалтиран е влезот накај манастирот и локалниот пат, и има пристапен паркинг за автомобили и автобуси. Ова им го олесни пристапот на многу верници.
Прњавор
Под манастирот се наоѓа денешниот дел од селото Дивош познато како Прњавор, кое до пред неколку децении било посебна населба под целосното име Кувеждински Прњавор. Неговите жители во тоа време биле ангажирани работници на манастирскиот имот. Поради близината на остатокот од селото Дивош, оваа мала населба од само една улица била припоена кон селото по Втората светска војна.
IC 2
IC 2 — галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 2 се споменува и како MCG -1-25-58, VV 111, Arp 292, PRC C-32.
Откривање
Објектот е откриен на 9 март 1893 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 2 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 2 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 54 м 32,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 51' 26". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на IC 2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28575.
Рапанујски јазик
Рапанујскиот, или познаткако пасквански, е полинезиски јазик, дел одгрупата на источнополинезиски јазици. Јазикот се зборува на островот Рапа Нуи или Велигденски Остров.
На островот живеат околу 4.000 жители и тој е специјална територија на Чиле. Повеќето од населението зборува на шпански и рапанујскиот станал малцински јазик. Рапанујските деца зборуваат на шпански, рапанујскиот го учат подоцна во животот.
Правопис
Рапанујскиот денесе се пишува со латиница. Носната меконепчена согласка  се пишува со g, но понекогаш може да се запише и со ng. Грлениот глас се пишува со превртен апостроф (окина) или со обичен апостроф. Буквата ⟨ġ⟩ понекогаш се користи за да се разгранични матичната /ŋ/ (g) од шпанската (ġ).
Фонологија
Рапанујскиот има десет согласки и пет самогласки.
Согласки
! !! усни!! алвеоларни !! мекопечени !! грлени ! носни ! експлозивни ! струјни ! вевни
Самогласки
! ! предни ! централни ! задни ! високи ! средни ! задни
Сите самогласки можат да бидат долги и кратки. Тие се секогаш долги кога се акцентирани на крајната позиција на зборот.
NGC 4002
NGC 4002 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4002 се споменува и како MCG 4-28-104, CGCG 127-116, KCPG 312A.
Откривање
Објектот е откриен на 10 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4002 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 4002 има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 111°.
Други поделби
Проучување на NGC 4002 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37635. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1985. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 135.
Стењско Блато
Стењско Блато — слатководен (блатен) акватичен екосистем.
Слатководните акватични екосистеми, а особено блат ните екосистеми се исклучително значајни хабитатни типови (типови на природни живеалишта) со потреба од заштита, не само заради заштитата на значајната флора, инвертебратна фауна, туку и за целокупната фауна воопшто. Еден таков блатен екосистем претставува Стењско блато кое се вбројува меѓу најзначајните живеалишта во Национален парк Галичица. Се работи за редок тип на живеалиште (екосистем) воопшто, а особено во паркот. Во него живеат голем број ретки и ендемични животински видови, поради што во 1988 година Стењско Блато било прогласено за Зона со строга заштита во паркот. Исто така во Планот за управување со Национален парк Галичица (2021-2030)- овој екосистем припаѓа во зоната со режим на строга заштита. Овој тип живеалиште е локално ретко и значајно живеалиште за неколку ретки видови.
Местоположба
Стењско блато се наоѓа на надморска висина од 854 м.н.в. , јужно од селото Стење - Преспа и крајбрежјето на Преспанско Езеро. Блатото зафаќа површина од 17 ha.
Флора
Групации на трска од Phragmites australis се регистрирани во Стењско Блато, како и по должината на брегот на Преспанското Езеро и на потегот од Стење до Царина. Покрај нив се забележуваат и заедници на хидрофилна висока приземна вегетација.
Фауна
Блатото претставува природно живеалиште со висок диверзитет и бројност (абундантност) на ситни терестрични цицачи (хранителни ресурси за грабливите видови) и хранително (ловно) подрачје за лилјаците.
Инвертебратни видови
1.Од типот на Rotifera во Стењско блато се регистрирани 46 видови:
*Lecane quadridentata,
2.Од класата на Gastropoda (полжави) се регистрирани видовите:
3.Од вилинските кончиња (Odonata) кај блатото се евидентирани видовите:
Вертебратни видови
1.Од видови на птици (Aves) во Стeњско блато се регистрирани следните видови :
2.Класата на водоземци (Amphibia) е претставена со видовите:
3.Класата на рептили (Reptilia) е застапена преку:
4.Од класата на цицачи застапени се видовите:
Закани
Во минатото во Стењско Блато биле депонирани големи количини градежен шут и цврст комунален смет од село Стење со што еден дел од ова живеалиште било целосно изменето. Промените во водостојот на Преспанско Езеро, односно општите хидролошки услови во сливот на езерото имале значително влијание врз блатото. Во последните неколку децении било забележано постојано намалување на неговата површина. Со повлекување на водата, околните обработливи површини се прошириле на сметка на блатото. Долж брегот на Преспанското Езеро појасот на трска постојано се поместувал со повлекувањето на водата.
Мерки за заштита
Да се одржува мозаичноста на природното живеалиште, вклучително и отворена водна површина во самото блато.
Туризам-
Националниот парк Галичица кај Стењско блато има поставено куќа за набљудивање на птици. Куќата има можност за набљудување на четири лица истовремено.
Live in Tokyo 25th November 2005
Live In Tokyo 25th November 2005 е албум на Underworld од 2005 година. Албумот е снимка од изведбата во живо на Underworld на фестивалот Electraglide во Токио на 25 ноември 2005 година.
Песни
Сите песни се од Underworld, освен ако нема забелешка.
Доларизација
Доларизација (англиски: dollarization), претставува појава каде што луѓето од една држава користат некоја странска валута, паралелно со домашната или како замена на домашната валута. Во поново време, како последица на сè поголемата употреба на еврото, искован е изразот евроизација (eurozation), кој означува употреба на еврото во земјите надвор од евро-зоната. Оттука, изразот доларизација, сфатен во потесна смисла на зборот, се однесува на употребата на американскиот долар надвор од САД. Во таа смисла, според одредени процени, се смета дека околу 2/3 од вкупната емисија на долари се наоѓаат надвор од САД.
Видови доларизација
Доларизацијата може да се јави во три вида:
Под официјална доларизација се подразбира појавата кога некоја странска валута претставува единствено законско средство за плаќање и воопшто не постои домашна валута. Така, целосна доларизација постои во повеќе независни држави, како што се: Источен Тимор, Маршалски Острови, Микронезија, Палау, Панама, Еквадор и Ел Салвадор (американски долар); Андора, Ватикан, Монако, Сан Марино и Црна Гора (евро); Северен Кипар (турска лира); Кирибати, Науру и Тувалу (австралиски долар) и; Лихтенштајн (швајцарски франк).
Делумно официјална доларизација постои кога како законско средство за плаќање истовремено се користат домашната и некоја странска валута. Делумна доларизација е застапена во следниве земји: Бахами, Камбоџа, Лаос и Хаити (американски долар), Бутан (индиска рупија), Брунеј (сингапурски долар), Канарски Острови (британска фунта), Лесото и Намибија (јужноафрикански ранд), и Таџикистан (дозволена употреба на странски валути).
Неофицијална доларизација постои кога, во услови на недоверба на домашната валута, се користи некоја странска валута, и тоа како средство за плаќање, средство за пресметка и средство за чување на вредноста. Во овој случај, странската валута не претставува законско платежно средство. Прецизно утврдување на бројот на земји во кои е присутна неофицијалната доларизација е доста тешко. Но, како показател на обемот на доларизација може да послужи односот меѓу депозитите во домашна валута и депозитите во странска валута. Според оваа индиректна методологија, една студија на ММФ покажува дека во оваа група може да се вбројат околу 52 земји. Во групата на неофицијално доларизирани економии спаѓаат повеќето латиноамерикански земји (посебно Аргентина, Боливија, Мексико, Перу и сите централно-американски земји), повеќето Карипски земји, повеќето поранешни советски републики (посебно: Ерменија, Азербејџан, Грузија, Русија и Украина), Хонгконг, Монголија, Мозамбик, Турција, Виетнам и др., во кои доминира употребата на доларот, како и поранешните колонии на Франција во Африка и мнозинството балкански земји во кои се користи еврото.
Сите земји кои прифатиле потполна или делумна доларизација претходно поминале преку неофицијална доларизација. Неофицијалната доларизација, по правило, се применува за време или по хиперинфлаторни епизоди и/или девалвација (депрецијација) на домашната валута. Притоа, најпрво, странската валута ја презема функцијата на средство за штедење, со цел да се избегнат можните загуби како резултат на високата инфлација (депрецијација). Потоа, странската валута ја презема улогата на пресметковна единица (на почетокот, при трансакциите со недвижности и производи со поголема вредност, а потоа и за останатите производи). На крајот, странската валута почнува масовно да се користи како платежно средство.
Земјата чија валута ја користат доларизираните економии остварува значајни користи: таа добива сењораж (разлика меѓу номиналната вредност на парите и нивните производствени трошоци); во трговијата со земјата која ја користи валутата се избегнува ризикот од промена на девизните курсеви; се намалуваат трошоците на надворешно-трговските трансакции, затоа што не се плаќа провизија за претворање на валутата; евентуалните грешки на монетарната политика имаат помало влијание, затоа што се шират на поголем број земји; се овозможува меѓународна промоција на земјата, како и здобивање на примат на светскиот пазар.
Предности на доларизацијата
Една од користите на доларизацијата е опаѓање на стапката на инфлација и намалување на инфлациските очекувања на краток рок. Целосната доларизација го елиминира ризикот од депрецијација на домашната валута. Ценовната арбитража настојува да ги изедначи цените помеѓу домашната економија (доларизираната земја) и земјата чија валута се употребува. Како резултат на тоа, во првичната фаза на доларизацијата доаѓа до повисока стапка на инфалација, за во следната фаза да се воспостави ценовна стабилност. Меѓутоа, сите цени не можат да се изедначат, а тоа посебно се однесува на цените на неразменливите производи и цените на оние производи што се под административна контрола. Оттука, емпириските истражувања покажуваат дека дури по подолг временски период, доларизацијата може да доведе до изедначување на домашната инфлација со инфлацијата на земјата чија валута се користи.
Друга предност на целосната доларизација е зголемувањето на кредибилитетот на економската политика. Преминот кон доларизација ја враќа довербата на граѓаните во носителите на економската политика. Оваа придобивка од зголемениот кредибилитет на политиката го намалува стравот од инфлација. Целосната доларизација доведува до поволни резултати, особено ако во минатото биле спроведувани неуспешни стабилизациони програми.
Доларизацијата влијае и врз подобрувањето на буџетската дисциплина. Во услови на доларизација, владата е свесна дека не може да печати пари за покривање на буџетскиот дефицит, па затоа, таа води политика на мали буџетски дефицити или политика на урамнотежен буџет. Сепак, постојат мислења дека тоа не мора да биде точно, односно дека доларизацијата доведува до поголема буџетска дисциплина во однос на флексибилниот режим на девизен курс, само доколку фискалната власт е доволно свесна и има страв од иднината.
Најпосле, воведувањето туѓа, стабилна валута претставува добар сигнал за странските инвеститори, затоа што тие имаат однапред загарантирани и стабилни  услови на работење. Воведувањето на странската валута, од една страна, ги намалува шпекулативните финансиски кризи, затоа што локалните инвеститори и шпекуланти не можат да предизвикуваат кризи, бидејќи странската валута е поврзана со сите големи светски берзи.
Недостатоци на доларизацијата
Првата загуба со која се соочуваат доларизираните економии е загубата на девизните резерви, со оглед на тоа што девизните резерви мора да се потрошат за да се заменат со националната валута. Сепак, доколку, како последица на високата хиперинфлација, е обезвреднета паричната маса, т.е. реалната вредност на паричната маса е мала, тогаш загубата на девизни резерви ќе биде мала.
Во доларизираните економии се губи можноста за користење на монетарната политика и девизниот курс како инструменти на економската политика. Овие земји немаат свои претставници во централната банка на земјата чија валута ја користат, ниту можат да влијаат врз нејзината монетарна политика. Ограничувањето на можноста за водење независна монетарна политика може да претставува проблем, посебно ако земјите се во различни фази на економски циклус. Така, доколку земјата, чија валута се користи, навлезе во рецесија, таа ќе ја намалува каматната стапка и ќе води експанзивна политика, додека пак земјата која ја користи странската валута може да биде во фазата на експанзија и да има потреба од спротивна политика.
Доларизираните економии се подложни на потенцијалните грешки во монетарната политика на земјата чија валута се користи. Со цел да се избегне оваа опасност, при доларизацијата секогаш треба да се има и излезна стратегија, т.е. во случај на губење на вредноста на странската валута, земјата може да се префрли на друга странска валута.
Во доларизираните економии е загубена можноста за реагирање на егзогените шокови, затоа што политиката на девизниот курс не може да се користи како инструмент на прилагодување. Оттука, секој шок кој ја погаѓа земјата чија валута се употребува, истовремено се пренесува и на домашната економија.
Во случај на системски проблеми во банкарските системи на доларизираните економии, не постои можност централната банка да ја извршува функцијата кредитор во краен случај. Како кредитор во краен случај, централната банка одобрува кредити на оние банки кои се соочуваат со ликвидносни проблеми и на тој начин дава сигнал дека депозитите се стабилни. При целосна доларизација, печатењето пари веќе не може да се користи како извор на ликвидност и централната банка треба да разгледа други алтернативи за да одговори на финансиските проблеми (кредитни линии од странство, резервни средства од даночните приходи итн.).
Доларизацијата предизвикува и еднократни трошоци. Тие претежно се однесуваат на трошоците во врска со претворање на валутата, соодветни прилагодувања на софтверот, сметководствениот систем итн. Банкарскиот систем, исто така, остварува загуба, затоа што не остварува приход од менувачко работење.
Економската политика во доларизирани земји
Голем број одредби кои се однесуваат на правата и обврските за членство во ММФ предвидуваат секоја земја да има своја валута. Меѓутоа, во праксата, голем број земји можеле да станат членки на ММФ дури и кога користеле странска валута Доларизацијата е корисна, кога се исполнети следниве услови:
При донесувањето одлука за прифаќањето на доларизацијата, може да се јави дилемата околу тоа, која странска валута да се избере како законско средство за плаќање? Во таа смисла, вообичаено се препорачува да се прифати онаа странска валута која е најраспространета во периодот на неофицијалната доларизација, со оглед на тоа дека таа има најголем углед кај населението. Исто така, со цел да се намалат трансакционите трошоци и да се воспостават посилни економски врски, треба да се прифати онаа странска валута со која се извршуваат најголем дел од надворешно-трговските трансакции.
Економски остварувања на доларизираните економии
Ефектите на доларизацијата врз економските резултати на земјите тешко може да се утврдат, имајќи го предвид фактот дека мал број земји имаат значајна историја на доларизација, како и тоа дека мнозинството доларизирани земји се мали земји кои се специфични по својата географска положба и по структурата на економската активност.
Искуството од поголем број доларизирани земји покажува дека драстичната монетарна реформа (доларизацијата), по правило, има успех, барем во почетните фази. Доларизираните земји, во просек, имаат повисок БДП по глава на жител од земјите кои имаат сопствена валута. На пример, дванаесет доларизирани земји влегуваат во групата на четириесет најбогати земји во светот, а само пет доларизирани земји имаат БДП по глава на жител помал од 1 500 долари.
Исто така, доларизираните земји, по правило, имаат помала стапка на раст на цените за разлика од недоларизираните земји. Понискиот стопански раст на овие земји може да се оправда со нивната неможност да се прилагодат на надворешните шокови, како на пример, шоковите предизвикани од капиталните и трговските текови.
Од друга страна, една група доларизирани економии имаат релативно лоши економски остварувања. Ова може да се објасни со фактот дека овие земји се одлучиле за доларизација како последица на долгата историја на длабоки рецесии, хиперинфлаторни епизоди и макроекономска нестабилност. Поради тоа, доларизацијата сама по себе не може да доведе до брз стопански развој, туку може да овозможи само еден предуслов - стабилни услови на стопанисување.
Мнозинството доларизирани економии имаат платнобилансни проблеми. Според анализата на Европската централна банка, од 50 земји со најголем надворешно-трговски дефицит, 25 земји се доларизирани. Овој заклучок воопшто не изнеданува, поради тоа што политиката на девизен курс не може да се користи за намалување на увозот, а од друга страна, користењето на странската валута ги намалува трансакционите трошоци и го поевтинува увозот.
Понатаму, со воведувањето на доларизацијата, некои земји ја укинале централната банка, сметајќи дека укинувањето на функцијата на печатење пари во потполност ја поништува секоја потреба за нејзино понатамошно постоење. Но, во определен број земји, ова се покажало како несоодветно решение, зошто се изгубил ефикасниот систем на контрола на банкарскиот сектор.
Некои истражувања покажуваат дека со прифаќањето на доларизацијата се зголемува веројатноста за добивање странска помош од земјата чија валута се користи. При анализата на донаторските средства на седумте најразвиени земји во периодот 1981-2000 година, утврдено е дека од 179 земји во развој кои примиле странска помош, само 65 земји примиле над 20% странска помош од една земја. Од овие 65 земји, 32 земји примиле помош од земјата чија валута ја користат.
Искуството на повеќето латиноамерикански стопанства покажува дека доларизацијата е поврзана со ефектот на хистереза (hysteresis), т.е. кога во инфлаторни услови, дел од домашната валута се заменува со странска, по престанувањето на инфлацијата не доаѓа до истиснување на странската валута. Една од причините е тоа што, по приспособувањето на стопанството на новиот монетарен систем, стопанските субјекти не се подготвени повторно да плаќаат за приспособување кон стариот систем, во кој некоја нестабилност може повторно да предизвика нова криза.
Ниуафоуански јазик
Ниуафоуанскиот е полинезиски јазик кој се зборува во Тонга, потончно на островот Ниуафоу. Традиционално, јазикот бил сметан за сроден со увејанскиот и токелауанскиот. Други јазичари тврдат дека најсроден со овој јазик е тонганскиот. Базата на австронезиски зборови, двете теории не ги опфаќа.
Одбојка на Летните олимписки игри 1984 (жени)
Одбојката на Летните олимписки игри 1984 — официјален одбојкарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Лос Анџелес, САД. На турнирот учествувале вкупно 8 репрезентации.
Ли Карсли
Ли Кевин Карсли (роден на 28 февруари 1974 година) — ирски фудбалски тренер и поранешен играч од средниот ред. Моментално ја води англиската репрезентација под 21 година.
Во својата кариера играл во англиската Премиер лига за екипите на Дарби Каунти, Блекбурн Роверс, Ковентри Сити, Евертон и Бирмингем Сити. Иако роден во Бирмингем, Англија, тој ја претставувал Република Ирска на репрезентативно ниво.
Во јули 2011 година тој бил назначен за тренер на категоријата за играчи под-18 години на Ковентри Сити, а една година подоцна бил унапреден во тренер на резервистите.