cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нове Замки
Праисторија
Областа на градот веќе била населена во Младото камена доба. На нејзината територија биле пронајдени археолошки наоди на керамика од желиезовски вид. Жителите на оваа населба се занимавале со земјоделство и одгледување домашни животни. При археолошките истражувања биле пронајдени и гробови од бронзеното време. Во гробовите биле пронајдени и различен накит и алатки.
Во делот на селото Бајч-Рагоња има наоди од железното време, од 5 век3 век п.н.е. Тоа се претежно скитско- тракиски гробови, во кои биле чувани и повеќе железни предмети. Римските надгробни споменици потекнуваат од 2 век п.н.е., кои биле вградени во мелницата на семејството Клајн заедно со тули со римски ознаки.
Среден век - доаѓање на Словените
Словенска населба со словенска гробница од 6 век се наоѓала во близина на Нови Замки, во делот на каналите на селскиот крај Бајч-Меѕи. Грубите парчиња сведочат дека Словените дошле во мочуриштата на денешен Бајч за време на еден од првите бранови на колонизација.
Во југозападниот дел на градот се откриени најголемите аварско-словенски гробишта од VII-IX век. Тука биле пронајдени вкупно 528 гробови, од кои 12 се коњанички гробови. Во гробовите биле пронајдени и ѓердани, прстени, бронзени обетки, керамика и животински коски. Населбата најверојатно била од занаетчиско-комерцијален карактер и се наоѓала на трасата на историскиот пат Бохемски пат (Вија Бохемика, подоцна наречен Виа Магна (Голем пат)). Уште едно откритие за словенска населба и гробница во градот потекнува од периодот на Велика Моравија.
Њархид, Лек, Гуг и Ѓерок
Во 10 век, на оваа територија дошле старите Унгарци (откривање на старо унгарско гробно место), кои за првпат се населиле овде дури во 11-13 век. Откривањето на словачка гробница исто така датира од 11 век. Откриени се четири од овие рани населби: Њархид, Лек, Гуг, Ѓерок.
Во средниот век градот сè уште не постоел. Според тоа, нејзината историја е слична со историјата на споменатите четири населби сместени во нејзините сегашни делови. Населбите биле поврзани со градот дури во 1691 година.
Битка кај Сетина
Битка кај Сетина ― битка помеѓу војските на Јован Владислав и Василиј II одржана есента 1017 г.
Се одиграла во близина на Сетина во Леринско, една од престолнините на Самоиловото Царство. По освојувањето на Сетина, есента 1017 година, византискиот цар, испратил два поголеми одреда против Јован Владислав, кој со малубројна војска се наоѓал во нејзината околина. Византиската војска паднала во заседа и се појавила опасност да биде целосно уништена. Василиј II морал брзо да интервенира. Го нападнал ненадејно логорот на Јован Владислав и ја разбил неговата војска. Поразот кај Сетина го навестил брзиот крај на Самоиловото Царство.
Светско првенство во атлетика 2011 – Мажи десетобој
Десетобој за мажи на Светско првенство во атлетика 2011 се одржа на стадионот Тегу на 27 и 28 август.
Современ петобој на Летните олимписки игри 2012
Натпреварите во современиот петобој на Летните олимписки игри 2012 во Лондон беа одржани на 11 и 12 август 2012 година. И во машката и во женската категорија учествувале по 36 натпреварувачи. Местата за одржување на дисциплините биле арената копер Бокс, за мечување, Центарот за водени спортови во Олимпискиот парк за пливање и Гриничкиот парк, за јавањето и за комбинираното крос-кантри трчање и стрелаштво.
Формат на натпреварување
Постоеле планови за замена на пиштолите со ласерски пиштоли, по успешниот обид на Летните младински олимписки игри 2010 во Сингапур. Овие планови пропаднале по гласањето на раководното тело на овој спорт, Меѓународната Унија за Современ Петобој.
3551 Веренија
3551 Веренија, привремената ознака, е аморски астероид и марсопресекувач откриен на 12 септември 1983 година од Р. Скот Данбар
Иако Веренија поминала на 40 Гм од Земјата во 20 век, никогаш нема тоа да се случи во 21-от.
Тон (појаснување)
__БЕЗСОДРЖИНА__ Тон може да значи:
3551 Веренија
3551 Веренија го добила името по првата весталка осветена од легендарниот римски крал Нума Помпилиј.
Борбен брод
Борбен брод — голем оклопен брод со опрема која главно се состои од тешко калибарно оружје. Додека тие биле најголемите и најдобро вооружените оклопни бродови воопшто, борбените бродови биле користени за постигнување контрола врз морињата и го претставувале врвот на поморската моќ на државите од крајот на XIX век до Втората светска војна. Со подемот на воздушната сила, особено на авионите, борбените бродови повеќе не биле во можност да воспостават поморска супериорност, па така повеќето биле повлечени од активна служба.
Современите борбени бродови биле поуспешни со новата помоќна оклопна опрема и го споделувале истото вооружување, со нејзината стандардна големина и цена на борбените бродови од претходната генерација, но овие поседувале подобар оклоп и потенцијал за поголемо вооружување со поголема брзина. Дизајнот на борбените бродови се развил за да ги вклучи и да се приспособи на технолошките достигнувања на XX век.
Во 1906 година со промоцијата на “HMS Dreadnought” се предвестувала револуција во конструкцијата на воените бродови. Подоцнежниот дизајн кој бил под влијание на тој примерок бил наречен "dreadnoughts". Борбените бродови биле развивани во овој период од страна првиот британски морски предводник Џеки Фишер. Тие биле предвидени како поефикасни оклопни круизери, коишто можат да го уништат било кој нормален круизер додека се во состојба да ги престигне било кои бродови во можност да потонат. Од 1910 година таканаречените "super-dreadnoughts" биле пуштени во употреба. Во четирите години помеѓу "Dreadnought" и првите "super-dreadnoughts", од Орион класата, во поместување се зголоемила за 25% и тежината на предниот дел на бродот за вооружен напад се зголемила.
Многу патролни и борбени бродови од сите видови служеле во Првата светска војна, особено во битката на Јутленд. Ниту еден брод не бил изграден помеѓу времето на генерацијата “Nelsons” од почетокот на 1920-тите и “Dunkerques” од почетокот 1930-тите поради разни договори, но неколку борбени бродови сепак биле конструирани непосредно пред или за време на Втората светска војна. Последниот, “HMS Vanguard”, бил овластен само по војната во 1946 година.
Од овој момент па натаму, повеќето борбени бродови и сите патролни бродови биле прибирани и расклопувани. “France's Jean Bart ” и “Turkey's Yavuz” биле последните укинати бродови. Сепак, примероците од американската класа “Ајова” биле произведувани до 1992 година со цел да им даде поддршка на војниците со огнено оружје; четири биле распоредени во Кореја, еден во Виетнам, а два во Ирак. Девет борбени бродови постојат денес како музејски експонати: осум во САД и еден во Јапонија.
Славко Ќурувија
Славко Ќурувија (9 август 1949 година – 11 април 1999 година) бил српски новинар и уредник на весник. Неговото убиство на 11 април 1999 година во Белград, СР Југославија предизвикало меѓународно негодување и широка осуда. Во јануари 2014 две лица биле уапсени и две други именувани од страна на српската полиција како осомничени во убиството на Ќурувија, вклучително Радомир Марковиќ, поранешен шеф на Службите за државна безбедност (СДБ) од 1998 до 2001 година.
Живот и кариера
Славко бил син на Раде Ќурувија, српски офицер на Југословенската народна армија (ЈНА) кој се борел во Втората светска војна, во Лика на страна на партизаните. Славко се родил и пораснал во Загреб. Татко му работел за ЈНА во Службите за контраразузнавање (КОС) и за Службите на државна безбедност (УДБА). Семејството се преселило во Белград во 1958 година. Неговите родители се развеле во 1965 година.
По дипломирањето на Факултетот за политички науки, на Универзитетот во Белград, Ќурувија нашол вработување како деловен секретар и ПР асистент на „Машиноградња“ во Белград. Наскоро почнал да работи за загрепското неделното списание „Данас“, како и за Центарот за социјални истражувања. Помеѓу 1984 и 1986 година, работел како аналитичар во Сојузниот секретаријат за внатрешни работи и во Службата за државна безбедност.
Кариера во новинарството
Во 1986 година, Ќурувија се приклучил на персоналот на Борба: првично како коментатор, потоа бил унапреден на позицијата домашен политички уредник и на крајот да станал главен и одговорен уредник. Во 1987 година тој бил еден од ретките новинари на кои им било дозволено да стои веднаш до Слободан Милошевиќ за време на неговата посета на Косово Поле на 24 април. Тој останал во дневниот весник до 1994 година, додека редовно пишувал колумни и за Вјесник, НИН, Вечерњи лист, Побједа, ТВ Белград и други медиуми.
Во 1994 година, откако режимот неофицијално го преземал Борба, Ќурувија, заедно со многу други новинари одлучил да го напушти дневниот весник. Додека некои од нив брзо го основале Наша борба, Ќурувија тргнал по друг пат договарајќи се заедно со Момчило Ѓорговиќ да го основаат неделникот Недељни телеграф.
Во 1996 година, двајцата го основале Дневни телеграф, прв дневен весник во приватна сопственост во Србија, по повеќе од 50 години. Ќурувија бил директор и главен и одговорен уредник, а на крајот, по поделбата со Ѓорговиќ, негов единствен сопственик. Во 1998 година, Ќурувија дополнително започнал да го издава магазинот Европљанин каде што се собрале некои значајни имиња на српското новинарство, вклучително Александар Тијаниќ и Љиљана Смајловиќ.
Односите со Мира Марковиќ
Двата весника во сопственост на Ќурувија имале корист од неговиот пристап до Мирјана Марковиќ, сопругата на српскиот претседател Слободан Милошевиќ. Не се јавно достапни поспецифични детали кои укажуваат на степенот на нивната поврзаност. Повеќето информации доаѓаат од втора или трета рака. Радиотелевизија Србија, во 2006 снимила ТВ документарен филм со наслов: Кога режимот стрела (српски: Кад režim strelja). Александар Тијаниќ нивниот однос го нарекува "неагресивен пакт помеѓу Мира и Славко овозможувајќи му пристап до многу релевантни информации кои на крајот во голема мера ја зголемиле читателската публика на Дневни телеграф", додека сопругата на Ќурувија, Бранка Прпа придава помало значење на ова пријателство, велејќи дека и други новинари ги воделе истите разговори со Мира Марковиќ и дека со тек на времето сите биле подеднакво изманипулирани.
Односот на Мира и Ќурувија се влошил на крајот на летото и почетокот на есента, 1998 година. Југословенската армија и српската полиција биле во различни фази на судирите со етничките албански герилци, на Косово, висела заканата од НАТО бомбардирањето а двата весника на Ќурувија опширно пишувале на сите овие прашања, по што Дневни телеграф добил забрана на 14 октомври 1998 година. Бесен на овие нови случувања, Ќурувија побарал да се види со Мира Марковиќ а состанокот бил договорен во канцелариите на нејзината партија (Југословенска Левица). Средбата брзо се претворила во кавга.
Според книгата на Предраг Поповиќ со наслов: Тие не простуваат (српски: Они не праштају), напишана од авторот по последователни разговори со Ќурувија, тој на Мира Милошевиќ и се обратил со зборовите дека доколку продолжат со истата политика "сите ќе бидат обесени на канделабрите на Теразије". Мира наводно го обвинила за неблагодарност а коментарот на Славко, објавен во книгата бил следниов: "'Очигледно таа мислеше дека ми направила голема корист овозможувајќи ми да живеам нормален живот и да објавувам весници сите овие години'."
Убиството на Ќурувија
На 11 април 1999 година (денот на православниот Велигден за таа година), Ќурувија бил застрелан од страна на двајца маскирани мажи пред неговата куќа во Белград. Двајца службеници на ДБ, пред Специјалниот суд во Белград, на судењето на наводните убијци на Славко Ќурувија, изјавиле дека овој новинар, неколку дена пред неговото убиство во април 1999 година, пред зградата во која што живеел во Белград, бил постојано следен.
Српската владата почнала ревизија на 24 јануари 2013 на неколку сомнителни случаи кои се однесуваат на наводни убиства на новинари, вклучително Ќурувија, Милан Пантиќ, и Дада Вујасиновиќ.
На 14 јануари 2014 година, српската полицијата уапсила двајца осомничени во убиството, Милан Радоњиќ и Ратко Ромиќ, порано вработени во Вториот оддел на Служната за Државна Безбедност (СДБ).
Судењето за убиството на Ќурувија
Судењето за убиството на Ќурувија, започнало во 2015 година, пред Специјалниот суд во Белград, 16 години по убиството на овој новинар. Тој, наводно, бил убиен бидејќи му бил противник на тогашниот југословенски претседател, Слободан Милошевиќ.
Според обвинението, во случајот Ќурувија, „непознато лице“ го наредило убиството, Радомир Марковиќ, поранешен началник на ДБ го поддржал злосторството, додека тројца припадници на ДБ, Ратко Ромиќ, Милан Радоњиќ и Мирослав Курак, учествувале во организацијата и извршувањето на убиството.
Обвинителството тврдело дека Курак бил директен извршител, а Ромиќ негов соучесник.
Тројцата обвинети изјавиле дека не се виновни, додека обвинетиот Курак бил во бегство и нему му се судело во отсуство.
Марковиќ моментно отслужува казна од 40 години затвор за убиство на поранешниот српски претседател Иван Стамболиќ и за други кривични дела, а Ромиќ и Радоњиќ минатата година биле ослободени од обвинението за обид за убиство на Вук Драшковиќ, водач на опозициска партија. Клучен сведок на обвинителството бил Милорад Улемек Легија. Поранешниот српски таен агент Ратко Љубојевиќ пред Судот во јануари 2016 изјавил дека имало наредба на 5 октомври 2000 година, денот кога Слободан Милошевиќ паднал од власт сите извештаи во врска со Славко Ќурувија да бидат уништени.
Наворешни врски
чајот Ќурувија
Шоа (филм)
„Шоа“ — француски документарен филм од 1985 година во режија на Клод Ланзман (Claude Lanzmann). Тој го снимал филмот во текот на 11 години (од 1973 година) при што создал дури 300 часови снимен филмски материјал поради што филмот трае дури 9 часа и 15 минути. Во филмот се прикажани сведоштвата на преживеаните од холокаустот (Варшавското гето и логорите Треблинка, Аушвиц-Биркенау и Хелмно) или, според зборовите на Ланцман, „хор од гласовите и лицата на убијците, жртвите и набљудувачите“. Премиерата на филмот се случила во Париз, во 1985 година, а потоа освоил низа награди: две награди БАФТА (1987), три награди на Берлинскиот филмски фестивал (1986), француската награда „Цезар“ (1986), специјалната награда на Здружението на филмските критичари од Лос Анџелес (1985), наградата на Здружението на филмските критичари од Бостон (1986) итн.
Иконостас
Иконостас (или темплон) — ѕид со икони и верски слики во православието, кој го одвојува олтарот од останатиот дел на црквата. Иконостасот се развил од византискиот темплон, процес кој е довршен во XV век. Зборот доаѓа од грчкиот εἰκονοστάσι(-ον), кој сè уште е во секојдневна употреба во Грција, што значи „место за икони“.
Положба
Наосот е главниот дел на црквата каде што стои поголемиот број на верниците. Иконостасот не е поставен на работ на олтарскиот простор, туку е повлечен неколку метра зад работ на највисокото скалило. Така е обезбедена патека за свештенството која се нарекува солеја. Во самата средина има проширување, често кружно, наречено амвон, на кое стои ѓаконот додека ги чита литаниите за време на службата.
Иконостасот, иако често висок, ретко го допира таванот. Со тоа, од акустични причини се овозможува верниците јасно да ги чујат екфонезите (литургиски извици) на свештенството. Во помалите модерни цркви иконостасот може потполно да недостасува, па во такви случаи го заменуваат неколку мали икони на лектерни кои чинат виртуелен разделник. Иконостасот обично има три отвори (порти): царски двери, прекрасна порта или света порта во средината, и две од страните (северна и јужна порта). Портите се затворени кога нема служба. Кога портите треба да се отворат се разликува во зависност од јурисдикцијата и локалните обичаи. Во некои места тие се скоро секогаш отворени, а се затвораат само во одредени прилики, додека на други места тие се секогаш затворени, а се отвораат само во одредени прилики.
Северната и јужната врата често се нарекуваат ѓаконови порти бидејќи често ги користат ѓаконите. На овие порти често се насликани иконите на светите ѓакони. Понекогаш тие се нарекуваат ангелски порти бидејќи на нив се насликани архангелите Михаил и Гаврил. Јужната врата е типична „влезна“ врата, а на неа е насликан Михаил бидејќи тој е „Бранител“. Северната врата е „излез“ и на неа е насликан Гаврил бидејќи тој е „Гласник“ божји. Овие порти некогаш се нарекуваат и „странични порти“.
Положба на иконите
Понекогаш може да се видат дополнителни редови на помали икони со приказ на светците кои локално посебно се ценат.
Не е необично да се види иконата на Тајната вечера која ја прикажува Тајната вечера, а во проширување и на светите апостоли во царството божјо, негде над царските двери.
Суверениот ред е секогаш присутен додека сите останати може да се изоставени. Ако може да се вклучи само еден дополнителен ред, предност му се дава на Деизис или празничниот ред. Единствено најголемите и најдоработените иконостаси ги вклучуваат сите пет реда.
Правила за користење на портите
Постои строго правило кое се однесува на лицата кои смеат да влезат или да го напуштат олтарот, и низ која порта можат тоа да го сторат. Царските двери и просторот меѓу нив и олтарот, во никој случај не смеат да ги користат лаици, иако машките деца можат да се внесат низ нив до олтарот во процесот на обредот на „прочистување“. Владиците можат да влегуваат низ царските двери кога било; поповите и ѓаконите можат тоа да го прават само во посебни прилики во текот на службата кога е вратата отворена (додека во текот на Светата недела тие секогаш влегуваат и излегуваат низ неа). Во манастир само игуменијата и постарите калуѓерки може да влезат во олтарскиот простор и тоа само низ страничните врати. Игуменијата смее да влезе во која било прилика, додека останатите калуѓерки треба да добијат благослов за влез.
Машките световни (несвештени) лица на кои обично им е допуштен влез во олтарскиот простор се лица кои се вклучени во работата на црквата како хористи, црковни чувари, итн. Влезот во олтарскиот простор без добра причина или без благослов е забранет дури и кога не се одржува служба.
Во романската традиција на денот на осветување на црквата, дозволен им е влез на световните лица, дури и на жените, сè додека не почне Богојавление.
Овие насоки настанале во текот на многу векови заедно со теолошките симболични и практичните причини.
Теолошки импликации
Иконостасот всушност не го „раздвојува“ наосот од Светиот од Светите, туку напротив ги поврзува. Иконостасот е врска меѓу небото (Светиот од Светите) и наосот (Светото Место). Затоа сè на иконостасот е симболично. Иконите на Христос, Богородица, разни светци и слави, се наоѓаат тука бидејќи Христос и останатите нè водат и управуваат кон Светиот од Светите. Значи личностите на иконостасот нè водат кон небото и заради тоа иконостасот нè спојува наместо да нè раздвојува. Иконите на иконостасот се прозорци и мостови кон небото (сите икони се прозорци и мостови кон небото без разлика на нивното место). Затоа смислата на иконостасот е претставување на Христос кој е врска, порта, меѓу двете царства. Совршено објаснување за иконостасот и неговата соединувачка цел се гледа во Посланието на Хебрејците 10:19-20, ''„Значи, браќа, бидејќи со снагата на крвта Исусова отворено можеме да влеземе во Светоста над Светите – новиот и живототворен пат тој ни го отвори низ превезот, т.е. низ своето тело.“''
Развој
Археолошкиот доказ од манастирот Св. Јован од Студиос во Цариград претпоставува дека иконостасот се развил од раниот темплон. Базиликата посветена на Јован Крстител е изградена во 463 година. Во неа олтарната преграда го опкружува олтарот во облик на буквата П со голема порта која гледа кон наосот и две помали порти од страните. Темплонот постепено ги заменил сите останати облици на олтарни прегради во византиските цркви во VI, VII и VIII век, освен во Каподокија. Светата традиција му го припишува откритието на цврстиот иконостас на св. Василиј Велики. До X век едноставната дрвена олтарна преграда ја одвојувала апсидата од бродот во црквите врежани во стена во Деринкују, иако до XI век темплонот веќе станал стандард. Причината за тоа веројатно лежи во почитта и имитацијата на големата црква Аја Софија во Цариград, иако столбната форма ии претходи на олтарната преграда на Аја Софија. Олтарниот приказ пронајден во некои римокатолички и англикански цркви и катедрали во многу делови на Европа (особено во Англија) во текот на доцниот среден век заземал слично место, но имал подруга функција.
Источно христијанство
Источните православни и источнокатоличките цркви кои го следат источниот обред се разликуваат меѓу себе по употребата на иконостасот. Ерменските и сириските цркви често користат завеса наместо цврст иконостас. Коптските и етиопските цркви користат иконостас кој понекогаш е направен решетесто така што е полупровиден.
Примарен алдостеронизам
Примарниот алдостеронизам (хипералдостеронизам) е тип на хормонско пореметување кое води до висок крвен притисок, односно хипертензија. Адреналните жлезди, познати уште како надбубрежни жлезди, се ендокрини жлезди, кои се одговорни за ослободување на хормони при стресни ситуации преку синтеза на кортикостеодниот хормон - кортизол и катехоламинот – епинефрин.Адреналните жлезди ја афектираат и бубрежната функција преку секреција на минералокортикоидот - алдостерон, хормон кој е инволвиран во регулирање на осмоларноста на крвната плазма, односно рамнотежата на калиум и натриум во крвта. Кај примарниот алдостеронизам, адреналните жлезди прекумерно создаваат алдостерон, предизвикувајќи губење на калиум и ретенција на натриум. Вишикот на натриум ја задржува водата, зголемувајќи го крвниот волумен, а консеквентно се покачува крвниот притисок.
Симптоми
Главните знаци на примарен алдостеронизам се: Најчестите состојби кои предизвикуваат прекумерна продукција на алдостерон вклучуваат: Во поретки случаи, примарниот алдостеронизам може да биде предизвикан од:
Компликации
Примарниот алдостеронизам доведува до висок крвен притисок и хипокалемија. Овие компликации може да доведат до други здравствени проблеми.
Проблеми поврзани со хипертензија
Перзистентно зголемениот крвен притисок може да доведе до следниве проблеми: Високиот крвен притисок предизвикан од примарен алдостеронизам има поголем ризик од кардиоваскуларни компликации, отколку другите типови на хипертензија.
Проблеми поврзани со ниското ниво на калиум
Некои, но не сите луѓе, со примарен алдостеронизам, имаат ниски нивоа на калиум во крвта. Благата хиполакемија може да не предизвика значителни симптоми, но ниското ниво на калиум може да доведе до:
Дијагноза
Постојат повеќе методи што се однесува во дијагнозата.
Скрининг-тестови
На почетокот, лекарот го мери нивото на алдостерон и ренин во крвта. Ренинот е ензим кој се ослободува од страна на бубрезите, а помага во регулирањето на крвниот притисок. Комбинацијата од ниско ниво на ренин, а високо на алдостерон, индицира на примарен алдостеронизам.
Потврдни тестови
Ако алдостерон-ренинскиот тест сугерира на примарен алдостеронизам, потребно е да се извршат следниве дијагностички тестови и процедури:
Терапија
Лекувањето на примарниот алдостеронизам зависи од основната причина, но најважно е да се нормализира или блокираат ефектите од високото ниво на алдостеронот и да се спречат потенцијалните компликации поврзани со високиот крвен притисок и ниското ниво на калиум.
Употребен материјал
http://www.zazdravje.com.mk/bolesti/a
Човек од челик (саундтрак)
Човек од челик  (Man of Steel) — албум издаден за истоимениот филм од страна на Ханс Цимер. Саундтракот бил објавен на 11 јуни 2013 година преку WaterTower Music. Ексклузивното издание на албумот содржи шест бонус песни, со наслов „Are You Listening, Clark?“, „General Zod“, „You Led Us Here“, „This Is Madness!“, „Earth“ и „Arcade“.
Молдавска револуција (1848)
Молдавската револуција од 1848 - неуспешна револуција во Кнежевство Молдавија против Органскиот статут наметнат од Руската Империја.
Во 1846 година во Молдавија било основано тајна органзиација наречена „Родољубно здружение“ чија цел била да го собори кнезот Стурдза од власт. По започнувањето на Француската револуција, на 27 март 1848 година во градот Јаш се одржало собрание на околу 1,000 болјари, трговци и учители на кое собрание била испратена петиција до кнезот за реформи и намалување на корупцијата и злоупотребата. Кнезот ги прифатил сите услови но откажал да закаже избори за нови болјари. Поради ова започнале немири во земјата, но поради неединството на опозицијата кнезот успеал да го задуши востанието а голем дел од уапсените ги испратил во Истанбул пред султанот. Но конфликтите продолжиле а самата Руска Империја се плашела дека немирите можат да се префрлат и во Бесарабија по кое следувала заедничка интервенција со молдавскиот кнез и целосно задушување на востанието.
Оваа револуција е тесно поврзана со Влашката револуција од истата година.
Европски државни културни награди
Естонски државни културни награди (англиски: Estonian State Cultural Awards, Eesti Vabariigi kultuuripreemiad) се естонски државни културни награди кои се наменети за извонредни и креативни достигнувања во областа на културата. Наградите се доделуваат на лица.
Секоја година, наградите се доделуваат на:
Висината на наградите се утврдува во државниот буџет (state budget).
Список на државни водачи во 25 година
Ова е список на државни водачи во 5 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 77
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 77 се споменува и како ESO 473-15, NPM1G -22.0006.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 77 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 77 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 77 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 306. Во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1290; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6413. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 577.
Цена (економија)
Цена претставува надомест кој купувачот на одреден производ или производен фактор му го плаќа на продавачот. Најчесто, цената е изразена во пари, но може да биде изразена и во натурален облик.
Пазарна цена
На кус рок, рамнотежата на пазарот се воспоставува при цената по која побарувачката на производот е еднаква на понудата. Притоа, рамнотежна цена е онаа по која купувачите сакаат да го купат количеството кое го нудат продавачите по таа цена. На пример, ако продавачите се подготвени да продадат 1 000 килограми пченка по цена од 37, 700 кг по цена од 36 и 600 кг по цена од 35, а купувачите сакаат да купат 600 кг по цена од 37, 700 кг по цена од 36 и 900 кг по цена од 35, тогаш желбите на купувачите и на продавачите ќе се усогласат по цена од 36, кога ќе бидат продадени (купени) 700 кг пченка. Оваа пазарна рамнотежа може да се нарече привремена, зашто зависи само од постојните улови на пазарот, т.е. од тековната побарувачка и од тековната понуда (залихата што ја поседуваат продавачите). Но, на долг рок, понудата на производот зависи од трошоците за неговото производство, а тие се определени од цените на факторите на производството. На тој начин, Алфред Маршал зборува за пазарна цена (market price) и нормална цена (normal price) при што првата зависи претежно од побарувачката, а втората од понудата. Имено, во некои случаи, кога понудата на производот е фиксна, цената зависи од побарувачката. Од друга страна, за производите кај кои важи законот за константни приноси, т.е. чија цена е константна при различен обем на производството, цената е определена претежно од понудата. Оттука, општо правило е дека, на кус рок, пазарната цена зависи претежно од побарувачката, а на долг рок, вредноста на производот зависи од понудата (трошоците на производството). На тој начин, кога се зборува за цената, постојат четири можни состојби:
Во основа, цената е резултат на понудата и побарувачката. Меѓутоа, промените на понудата или побарувачката може да имаат различни ефекти врз цената. На пример, промените на побарувачката предизвикуваат различни ефекти врз цената, во зависност од тоа дали во производството на производот важи законот за константни, опаѓачки или растечки приноси: при константни приноси, порастот на побарувачката предизвикува само зголемување на производството на производот без никаков ефект врз цената по која се продава тој; при опаѓачки приноси, зголемената побарувачка предизвикува мало зголемување на количеството што се продава и пораст на цената; при растечки приноси, поголемата побарувачка води до голем пораст на производството и до намалување на цената.
Функции на цената
Во пазарната економија, која се одликува со слободна размена и приватна сопственост на факторите на производството, цените извршуваат пет основни функции:
Голема трка (велосипедизам)
Во друмскиот велосипедизам, голема трка се однесува на една од трите големи европски професионални велосипедски етапни трки:
Тур де Франс е најстарата и најпрестижна од сите три и исто така е најпозната велосипедска трка во светот. Џиро д’Италија е втората најважна   и понекогаш била исто толку популарна како Тур (доцните 40-ти, 50-ти и раните 70-ти). Додека спортското име на Тур де Франс е одамна одомаќено околу светот, познато дури и за оние кои не се навлезени во велосипедизмот, другите две европски големи трки се релативно непознати надвор од континентот, каде се познати единствено на велосипедистите.
Опис
Во нивната моментална форма, големите трки се одржуваат во текот на три последователни недели и обично вклучуваат два дена за „одмор“ близу крајот на првата и втората недела. Етапите се мешавина на долги масовни етапни трки (понекогаш вклучуваат планински и ридски искачувања и спустови; други се рамни етапи наменети за спринтерски завршници), како и поединечните и екипните хронометри и етапи без натпреварувачки карактер и денови за одмор. За разлика од повеќето еднодневни трки, етапите на големите трки обично се под 200 километри во должина.
Често се појавуваат контроверзии околу повиканите екипи на трките. Обично, Меѓународниот велосипедистички сојуз ги повикува врвните професионални екипи, додека организаторите на големите трки често сакаат екипи основани во нивната земја или други кои не предизвикуваат контроверзии. Од 2005 до 2007, организаторите морале да ги прифатат сите ProTour екипи, оставајќи само две специјални покани за Тур. Меѓутоа, Унибет екипата, која е ProTour екипа и е загарантирано учество, ѝ било забрането учеството на сите големи трки поради законите за рекламирање на коцкање. Во 2008, по бројните допинг скандали, на некои екипи им било забрането учеството на големите трки: Астана не се натпреварувала на Тур де Франс 2008, а Тим Колумбија не се натпреварувале на Вуелта а Еспања 2008. Од 2011, според правилата на Светската турнеја на UCI, на сите ProTour екипи им е загарантирано место на сите три трки и се обврзани да учествуваат.
Наградите ги вклучуваат поединечниот генерален пласман, екипен пласман, планински пласман, бодовен пласман и често пласман за најдобар возач, како и некои други помалку познати пласмани. Најмногу практикувани пласмани се поединечниот генерален пласман (Maillot jaune - жолта маичка - на Тур де Франс, Maglia rosa - розова маичка - на Џиро д’Италија и Jersey rojo - црвена маичка - на Вуелта а Еспања); планински пласман (Maillot à pois rouges - точкаста маичка - на Тур, Maglia Azzurra - сина маичка - на Џиро и Jersey de puntos azules - сина точкаста маичка - на Вуелта) и бодовен пласман (Maillot vert - зелена маичка - на Тур, Maglia Rosso Passione - црвена маичка - на Џиро и Jersey verde - зелена маичка - на Вуелта). Само тројца возачи ги имаат освоено сите три на иста трка: Еди Меркс на Џиро д’Италија 1968 и Тур де Франс 1969, Тони Ромингер на Вуелта а Еспања 1993 и Лорен Жалабер на Вуелта а Еспања 1995.
Ретко е велосипедистите да возат на сите три големи трки во иста година; во 2004, 474 велосипедисти започнале на најмалку една од големите трки, 68 од нив возеле две трки и само двајца велосипедисти настапиле на сите три големи трки. Не е необично за спринтерите и нивните водечки луѓе, кои не се очекува да ја завршат целата трка, да започнат на сите големи трки и да постигнуваат етапни победи пред да се случат најтешките етапи. Алесандро Петаки и Марк Кевендиш започнале на сите три големи трки во 2010 и 2011, соодветно, како и некои од нивните колеги за поддршка. За обајцата возачи во двете години, само Тур де Франс го завршиле.
Низ годините, 32 возачи ги завршиле сите големи трки во една година. Марино Лехарета го направил тоа за четири пати, Бернардо Руиз трипати, Едуардо Чозас и Карлос Састре двапати секој и 28 други возачи кои го постигнале овој потфат еднаш.
Единствени возачи кои завршиле во првите 10 на секоја од трите трки во текот на една година се Рафаел Жеминијани во 1955 и Гастоне Ненчини во 1957.
UCI правила
За Светската турнеја, повеќе бодови се доделуваат на големите трки отколку на другите трки; победникот на Тур де Франс добива 200 бода, а победниците на Џиро и Вуелта добиваат 170 бода, додека на другите трки може да се добијат најмногу 100 бода. Големите трки имаат посебен статус во времетраење: тие се единствените на кои им е дозволено да траат помеѓу 15 и 23 дена.
Последни изданија
Џиро д’Италија (2018)
Тур де Франс (2018)
Вуелта а Еспања (2018)
Победници на сите три големи трки
Само седум велосипедисти ги имаат освоено сите три големи трки во текот на нивната кариера:
Ино и Контадор се единствените велосипедисти кои секоја голема трка ја освоиле најмалку двапати.
Победници на три или повеќе последователни големи трки
Ниеден велосипедист не ги освоил сите три големи трки во една сезона.
Победници на две големи трки во една година
Десет возачи имаат постигнато двоен ефект со победи на две големи трки во истата година.
Седум велосипедисти ги имаат победено Тур и Џиро во истата година:
Двојниот ефект Тур/Вуелта го имаат постигнато тројца велосипедисти:
Двојниот ефект Џиро/Вуелта го имаат постигнато тројца велосипедисти:
Од деветте погоре, двојните ефекти на Пантани, Роуш и Батаљин воедно им биле и единствените победи на големите трки во нивните кариери. Само двајца велосипедисти имаат завршено помеѓу првите десет на сите три големи трки во истата година: Џеминијани во 1955 година и Ненчини во 1957 година.
Подиуми на сите три големи трки
Петнаесет велосипедисти се имаат качено на подиум на сите три големи трки во текот на нивната кариера:
Најмногу етапни победи на големите трки
Имињата на активните велосипедисти се напишано со задебелени букви.
Тракај
Тракај — историски град и езерско одморалиште во Литванија. Градот се наоѓа 28 километри западно од Вилнус, главниот град на Литванија. Поради близината до Вилнус, Тракај е популарно туристичко одредиште. Тракај е административен центар на Тракајскиот реон. Во 2010 година, во градот живеле 5,266 лица.
Значајна одлика за Тракај е тоа дека градот бил изграден и зачуван од луѓе од различни националности. Од историска гледна точка, заедници на Караими, Татари, Литванци, Руси, Евреи и Полјаци живееле тука.
Имиња
Името на градот првпат било забележано во хроники од 1337 година на германски јазик како Tracken, изведено од литванскиот збор trakai (еднина: trakas што означува лединка). Во периодот на Полско-литванската Државна Заедница, градот исто така бил познат како Троки во полскиот јазик. Други алтернативни имиња биле Трок (јидиш), и Траки.
Географија
Постојат околу 200 езера во регионот, од кои најдлабоко езеро (46.7 м) е Галве, кое има 21 остров и покрива површина од 3.88 км2. На територијата на регионот се отворени историскиот национален парк Тракај и регионалниот парк Аукштадварис.
Историскиот национален парк Тракај бил основан на 23 април 1991 година со цел да се зачува Тракај како центар на литванската државност како и неговата автентична природа. Територијата на паркот зафаќа површина од 82 км2, од кои 34 км2 се покриени од шуми, додека 130 км2 се покриени од езера.
Регионалниот парк Аукштадврис бил основан во 1992 година со цел зачувување на вредните предели на Веркне и горните текови на реката Стрева. Површината на паркот е 153.50 км2, од кој најголемиот дел се шумски предели. Во склоп на паркот се 72 езера, од кои најголемо е Вилкокпниското Езеро.
Тракај е град изграден на вода. Градот е опкружен од езрата Лука (Бернардинаи), Тоторишкес, Галве, Акмена и Гилушис. Постојат бројни архитектонски, културни и историски споменици во Тракај. Историскиот музеј во замокот бил отворен во 1962 година. Фестивали и концерти се случуваат во Тракајскиот замок во лето.
Почетоци
Првата населба во оваа област се појавила рано во првиот милениум од нашата ера. Градот, како и околината, започнале да се развиваат во 13. век на местото на Сениеји Тракај (Стариот Тракај). Според една легенда, по успешната ловечка забава, големиот кнез Гедиминас открил прекрасно место опкружено со езера не далеку од Кернаве, тогашниот главен град на Големото Кнежевство Литванија, и одлучил да изгради замок на местото. Вака настанал стариот тракајски замок во Сениеји Тракај. Името на Тракај првпат било спомнато во хроники на тевтонските витези во 1337 година. Оваа година се смета дека е службен датум на основањето на градот. Кога големиот војвода Гедиминас конечно се населил во Вилнус, стариот Тракај бил наследен од неговиот син, кнезот Киејстут. Тракајското кнежевство се развило и градот влегол во своите најдобри децении.
Златна доба
Градот бил во центарот на конфликтот помеѓу големиот кнез Јагело (подоцна ќе стане крал на Полска) со неговиот чичко Киејстут. Во 1382 година војските на Јагело и Киејстут се сретнале близу Тракај, но Јагело го надмудрил Киејстут и го притворил во Крва. Неколку недели подоцна Киејстут починал во заробеништво и Јагело ги предал замоците на својот брат Скиргајло, кој станал владетел на регионот Литванија. Сепак, неговото владеење било накратко прекинато кога во 1383 година здружени сили на Витовт, синот на Киејстут и тевтонските витези го зазеле градот. Во 1392 година Витовт и Јагело го потпишале островскиот договор со што ставиле крај на кавгата. Витовт станал голем војвода на Литванија додека Јагео технички останал негов надреден. Витовт исто така ги добил земјиштата на неговиот татко, вклучувајќи го и Тракај. И покрај тоа што негова официјална престолнина бил Вилнус, Витовт повеќе време поминувал во Тракај. Во раниот 5. век тој го заменил стариот, дрвен замок со замок изграден од камен. Некои елементи биле позајмени од замоците на тевтонските витези бидејќи Витовт поминал некое време со тевтонците создавајќи сојуз против Јагело претходно.
Тракај станал политички и административен центар на кнежевството, понекогаш нарекуван де факто престолнина на Литванија. Изградбата на замоци од тули била завршена и била изградена католичка црква. Во 1409 година градот се здобил со градски привилегии; бил еден од првите градови во Литванија кој добил градски права. Селото започнало забрзано да се претвора во град. Во 1413 годин, Тракај станал седиште на Тракајското војводство и значаен центар на администрација и трговија.
Пад и обнова
Откако Големото Кнежевство Литванија се приклучило на Полското Кралство во Полско-литванската Државна Заедница во 1569 година, замоците останае кралски имот, но важноста на градот постепено се намалувала, поради тоа што блискиот Вилнус и политичкиот центар на унијата во Краков биле далеку поважни. Сепак, градот продолжил да биде седиште на локалниот Сејмик. Во полски извори градот започнал да се нарекува Троки. Во 1477 година, замокот на езерото бил место за средба на кралот Казимир IV со венецијанските гласници. Потоа замокот станал луксузен затвор за политички затвореници. Зигмунд I Стариот ги притворил членовите на семејството Гаштолиди, за кое верувал дека заговара со Михаел Глински. Исто така и Хелена, вдовицата на Александар Јагелончик била чувана таму за да се спречи нејзиното бегство во Москва. Замокот бил реновиран од страна на Зигмунд I Стариот, кој ја изградил својата летна резиденција тука; сепак, по неговата смрт во 1548 година замокот постепено станувал запуштен.
По поделбите на Полска во 1795 година, областа била припоена кон Царска Русија. По првата светска војна, областа станала дел од Република Полска. Во 1929 година, полските власти наредиле реконструкција и реставрација на Тракајскиот островски замок. Работите во горниот замок биле речиси завршени во 1939 година, кога започнала полската одбранбена војна и областа набрзо била припоена кон Советскиот Сојуз, а потоа кон Нацистичка Германија во текот на операција Барбоса. За време на војната, повеќе од 5,000 Евреи од Тракајскиот регион биле убиени од нацистите. Во 1944 година, во текот на операција Бура, градот бил ослободен од здружените сили на Армија Крајова и советските партизани. По втората светска година градот повторно бил припоен кон Советскиот Сојуз и станал дел од Литванската ССР во Советскиот Сојуз; подоцна голем дел од полските жители во градот и во регионот заминале да ги населат повратените територии во Народна Република Полска.
Во 1961 година, реконструкцијата на горниот замок и високата кула биле завршени; сепак, градежните работи биле стопирани поради говорот на Никита Хрушчов на 21 декември 1960 година. Советскиот прв секретар изјавил дека реконструкцијата на замокот ќе биде знак на величење на литванското феудално минато. Реконструкцијата на долниот замок не започнала сè до 1980 години и била завшрена од литванските власти во раните 1990 години. Денес Тракајсиот островски замок служи како главна туристичка атркација, одржувајќи различни културни настани како опери и концерти.
Караимска заедница
Караимите (или Караитите) се мала религиозна и етничка група од турско говорно подрачје здомена во Тракај од големиот кнез Витовт во 1397 и 1398 година од Крим, по една од неговите успешни војни против Златната Орда. На двете заедници, христијанската и караимската им биле доделени одделни самоуправи во сослгасност со магдебуршките права. И покрај сè поголемата полонизација, Тракај останал значаен центар на караимската култура и религиозен живот. Некои од Караимите се збогатиле и станале благородници.
Локалната караимска заедница, ’рбетот на економијата на градот, настрадала сериозно во текот на хмелничкото востание и масакрите од 1648 година. До 1680 година, само 30 караимски семејства биле останати во градот. Нивните традиции, вклучувајќи го неприфаќањето на неофити, ја спречиле заедницата да ја врати својата сила. Рано во војните во 18. век, глад, и чума ги намалиле Караимите на само три семејства. До 1765 година караимската заедница се зголемила на 300 лица. Тракајската кенеса (синагога) е редок примерок на преживеана дрвена синагога со внатрешна купола.
Кибинај, традиционално караимско пециво, станало локален специјалитет и се споменува во туристичките водичи.
Збратимени градови
Тракај е збратимен со:
Есеи за позитивната економија
Есеи за позитивната економија (англиски: Essays in Positive Economics) - книга на американскиот економист Милтон Фридман од 1953 година. Книгата содржи еден нов текст, „Методологијата на позитивната економија“ и десет претходно објавени трудови.
Содржина
Книгата се состои од четири дела:
Осврт кон делото
Книгата „Есеи за позитивната економија“ била предмет на неколку рецензии, објавени во познати списанија. Така, во списанието Economica, Питер Њуман (Peter Newman) ја опишал книгата како „стимулативна, провокативна... но вредна за читање.“ Во рецензијата објавена во Political Science Quarterly, К. Е. Боулдинг (K. E. Boulding) ги споредува ставовите на Фридман со северен ветар против претенциозните сфаќања во модерната економија, но со искрена почит кон научната објективност. Најпосле, во Review of Economics and Statistics, Вилијам Баумол (William J. Baumol) ја оценува книгата како „сигурно едно од најсеопфатните изданија што се појавиле во поново време во економската теорија“.
Најдхартсхаузен
Најдхартсхаузен (Neidhartshausen) — општина во округот Вартбург, во Тирингија, Германија.
Црква „Св. Антониј“ - Глобочица
Свети Антониј — главната селска црква во струшкото село Глобочица. Црквата е осветена на 18 јули 1993 година од                     страна на Митрополитот Брегалнички г. Стефан по одобрение на                      Митрополитот Дебарско-кичевски г. Тимотеј.
Тави-Тави
Тави-Тави е островска покраина на Филипините сместена во Автономниот Муслимански Регион Минданао (АМРМ). Главен град е Бонгао. Покраината се наоѓа во Сулското Море и лежи североисточно од покраината Сулско Море и западно од малезиската покраина Сабах.
Демографија
Најголемиот дел од населението е дел од народот Сама кој го има во повеќе подвидови и племиња.
Административна поделба
Тави-Тави е поделен на 11 општини.
Црква „Св. Илија“ - Глобочица (потопена црква)
Црква Свети Илија — потопена црква која се наоѓа на дното на вештачкото езеро Глобочица. Црквата постоела сè до 1965 година, кога била изградена браната и со тоа црквата била потопена. Нејзиниот градител, младиот Марко, на влезната порта, пред околу 600 години оставил  отпечаток од неговата дланкаа и рекол: