Густав_Лежен_Дирихле
Студии
Во 1820 година условите за студии по математика во Германија биле поприлично лоши за студентите кои навистина ги интересирало. Единствен светски познат математичар бил Гаус (1777 – 1855)) од Гутинген, но тој бил врзан за астрономијата и бил прв и најистакнат директор Стенварт, и речиси сите курсеви ги посветил на астрономијата, геодезијата и применета математика. Освен тоа, Гаус не сакал да го предава своето знаење на други, поготово не на пониските нивоа, кои биле вообичаени за тоа време. Во спротивно, условите во Франција биле многу подобри. Родителите на Дирихле сѐ уште одржувале пријателски односи со некои фамилии во Париз до тоа време. Тие го пуштиле своето дете да оди во Париз во мај 1822 година да студира математика. Дирихле студирал на Францускиот Колеџ и на Факултет на Науки, каде што присуствувал на предавањата на професори како што се Лакроа(S.F. Lacroix(1765–1843)), Биот (J.-B. Biot (1774–1862)), Хачет (J.N.P. Hachette (1769–1834)), Франсоа (L.B. Francoeur (1773–1849)). Тој исто така побарал одобрување да присуствува како студент гостин на предавањеата во славното Политехничко Училиште. Но одговорниот во Париз одбил да одговори на таквото одобрување без специјална авторизација од Прускиот Министер, Алтенштеин. Седумнаесет годишниот студент Дирихле од малото гратче Рениш, немал шанса да обезбеди таква авторизација. Повеќето детали за Дирихлетовите курсеви не се познати. Ние знаеме дека Дирихле, впрочем неговите курсеви, сам ги посетувал како приватни студии на Гаус. На барање на Дирихле, неговата мајка најшла копија од „Теорија на броевите“ (Th´eorie analytique de la chaleur) во Париз во ноември 1822 година. Не постоел сомнеж дека Гаусовите студии оставиле траен впечаток на Дидихле, што не е помалку важно од впечатокот кои го оставиле неговите курсеви. Заеме дека Дирихле ги изучувал „Теоријата на Броевите“ многупати во текот на неговиот живот и можеме со сигурност да потврдиме дека тој беше првиот германски математичар кој во потполност ја завладеа оваа уникатна тематика. Тој никогаш не оставил копија на своите полици, но секогаш ја чувал на својата работна маса. Волвган Сарториус фон Валтершузен велел дека Дирихле секогаш носел копии со него на сите патувања како некој свештеник кој секогаш го носи својот молитвеник со себе. По една година тивок живот посветен на студии, животот на Дирихле претрпел фундаментални промени летото 1823 година. Генералот Фој барал приватен учител кој би ги подучувал неговите деца германски јазик и литература. Дирихле бил препорачан на фамилијата Фој и ја добил работата која била добро платена, па веќе не морал да зависи од финансиската поддршка од неговите родители. Учителските должности биле скромен товар, кој му оставале доволно време на Дирихле за студиите. Дирихле бил третиран како член на семејството Фој. Куќата на Фој воопшто била средишна точка за многу од Француските капиталисти, па ова му овозможило на Дирихле да се осигура на социјално поле, што во неговиот понатамошен жиот се покажало како забележително важно. Дирихле наскоро се запознал со своите академски учители. Неговото прво дело од академски карактер бил францускиот превод на студијата од Ителвин. Овој превод бил издаден 1825 година и Дирихле пратил копија во Академијата на Науките во Берлин во 1826 година. Првото научно дело на Дирихле насловено „Дисертација на неколку неопределени равенки од петти степен“ значело инстантно научно признание. Ова дело е блиско со последната теорема на Ферма која вели дека равенката xn + yn = zn не може да биде решена за x, y и z целобројни и различни од нула кога n≥3 е природен број. Дирихле ја дополнил оваа теорема и го свел решението на овој проблем со равенката x5 ± y5 = Az5 каде x, y, и z се целобројни, а А е константа. Дирихле ја поднесол својата работа на Француската Академија на Науките и добил дозвола за лектура на неговата работа од членовите на Академијата. Ова морало да биде третирано како сезационален настан затоа што говорникот во тоа време бил 20 годишен германски студент кој сѐ уште немал издадено ништо и сѐ уште немал никаков степен. Ова дело требало веднаш да биде издадено од страна на Академијата, меѓутоа тоа не се случило. Дирихле сам го отпечатил а подоцна и го објавил.