cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Чоколадо
Чоколадото се користело кај средноамериканските цивилизации, односно се користело семето од какао дрвото Theobroma, кое било одгледувано од многу цивилизации од времето пред Колумбо како што се Маите и Ацтеките. Семето било основа кое измешано со вода се користело како основна компонента за разни напитоци, како слатки така и горчливи, кои биле наменети за најплеменитите луѓе и свештениците. Чоколадото се прави со ферментирано и печено семе земено од мешунката на тропското какао дрво Theobroma caca o, кое потекнувало од ниските предели на Јужна Америка, Средна Америка и Мексико, но сега се одгледува во сите тропски предели. Семето има интензивен горчлив вкус. Крајните производи се познати како „чоколада“ или „какао“.
Денес, под поимот „чоколадо“ најчесто се подразбираат чоколадните плочки направени како комбинација од семе на какао, масти, шеќер и други состојки кои имаат точка на топење малку помала од телесната температура. Содржи и алкалоиди како што се теобромин и фенетиламин и има многубројни физиолошки ефекти на телото (се поврзува со нивото на серотонин во мозокот).
Чоколадото често се произведува во мали калапи во форма на правоаголници, животни, луѓе или објекти кои служат за славење на некои фестивали ширум светот. На пример, постојат калапи во форма на зајци или јајца за Велигден, парички за Ханука, Св. Никола (или Дедо Мраз) за Божиќ и срца за Денот на вљубените. Чоколадото може да се прави и во вид на напиток наречен какао или топло чоколадо, кое потекнува од Маите и Ацтеките.
Историја
Историјата на чоколадото запонува во Средна Америка. Чоколадото, ферментираните, печените и мелени зрна од какаото Теоброма може да се најдат во Мокаја и кај други луѓе од пред-Олмек, со докази за постоење на какао напитоци уште од 1900 години п.н.е. Потеклото на зборот „чоколадо“ најверојатно доаѓа од јазикот на Ацтеките, наватл и во македонскиот јазик влегол преку шпанскиот.
Одгледувањето, користењето и културната обработка на какаото одамна било распространето во Средна Америка. Во археолошките наоаѓалишта, кои датираат од Раниот формативен период (1900-900 г. п.н.е.) биле пронајдени керамички садови со остатоци од подготовка на какао напитоци. На пример, еден таков сад кој бил најден во археолошкото наоаѓалиште кај Олмек, на Брегот на заливот во Веракрус, Мексико, ја покажува подготовката на какао уште од 1750 година п.н.е. На брегот на Тихиот Океан во Чијапас, Мексико, археолошкото наоаѓалиште Мокаја има докази за какао напитоци, кои датираат уште порано, од 1900 година п.н.е. Маите и нивните предци во Средна Америка го земале дрвото од прашумите и го одгледувале во нивните дворови, каде ги собирале ги печеле и ги мелеле претворајќи ги во смеса.
Европејците го засладувале додавајќи шеќер и млеко, за да направат цврсто чоколадо создавајќи ја современата чоколадна табла. Иако потеклото на какаото е од Америка, денеска Западна Африка произведува речиси две третини од какаото во светот, а Брегот на Слоновата Коска произведува околу половина од тоа. Денеска чоколадото е еден од најпознатите и најпрепознатливите вкусови во светот. Постојат многу јадења кои содржат чоколадо како што се: табли од чоколадо, бонбони, сладолед, колачиња, пити, чоколадна крема, напитоци и други десерти.
Етимологија
Именката од машки род чоколадо е позајмица од шпанското  , именка од машки род применета во  од страна на Франциско Хернандез кој пак и самиот ја позајмил  од нахуатл и е комбинација од зборовите  (кисело  или горчлив ) и  (што значи "вода"). Ацтеките ја поврзувале чоколадата со Ксочикецал, божицата на плодноста. Маите исто така го поврзувале со нивниот бог на плодноста.
Потекло
Според легендата во книгата на Маите, Попол Вух, откривањето на чоколадата им ја припишува на боговите. Во легендата, на јунакот Хун Хунафу, господарите на Шибалба му ја пресекле главата и го обесиле на мртво дрво од кое потоа на чудесен начин се родил калабаш - плод наречен какао. Од главата капнало на раката на една млада девојка од Ксибалба, подземјето на Маите и таа магично зачнала. Ова е причината зошто народот на Маите го користи чоколадото како увертира за бракот. Какаото се користи и за прочистување на малите деца на Маите за време на церемонијата. Слично на тоа, покојникот е придружен со какао за неговото патување до задгробниот живот. По потекло од тропските рамнини на Јужна и Централна Америка, дрвото какао, кое ги произведува зрната какао, се одгледува најмалку три милениуми во овој регион и во денешно Мексико.
Првата комерцијална експедиција за Европа (помеѓу Веракрус и Севиља) веројатно датира од 1585 година. Чоколадото тогаш сè уште се служи како пијалак, но Европејците додавале шеќер и млеко за да ја неутрализираат природната горчина; тие го замени чилито со ванила.
За да се справат со големата побарувачка за овој нов пијалак, шпанските војски почнале да ги поробуваат луѓето од Средна Америка за да произведуваат какао Сепак, овој увезен производ бил многу скап, само членовите на кралското семејство и благородниците можеле да го пијат.
Истовремено, ситуацијата во Англија била поинаква. Таму секој со доволно пари можел да го купи. Во Лондон, првата фабрика за чоколади била отворена во 1657 година. Во 1689 година, еминентниот лекар и колекционер Ханс Слоун развил пијалак од млечна чоколада во Јамајка, кој првично го користеле аптекарите, но подоцна им го продал на браќата Кедбери.
Неколку векови, во Европа и Јужна Америка, зрната какао биле користени за лекување на дијареа (видете го делот Други придобивки ).
Развој на чоколадната индустрија
Неколку векови, начинот на правење чоколадо останал непроменет. Во 1700-тите, се користеле механичките мелници за извлекување на путерот од какао, кој помага да се создаде тврдото чоколадо. Дури со доаѓањето на индустриската револуција, овие мелници биле користени во поголем обем. Малку по малку, компаниите го промовирале овој нов изум за да продаваат чоколада во формите што ги знаеме денес. Кога се произвеле новите машини, луѓето почнале да консумираат чоколадо ширум светот.
Видови чоколадо
Чоколадото е достапно во повеќе видови. Различни форми и вкусови на чоколадото се произведени со мешање на различни количини на различни состојки.
Трите големи видови
Вкусовите, како што се нане, ванила, чоколадо, кафе, портокал или јагода, понекогаш се додаваат на чоколадото во кремаста форма или во многу мали парчиња. Чоколадите често содржат додадени состојки, како што се: кикирики, ореви, овошје, карамела, и крцкав ориз. Парчињата чоколадо, во различни вкусови, понекогаш се додаваат и во житариците или сладоледот.
Карло II (надвојвода од Австрија)
Карло II  (Karl II Franz von Innerösterreich, роден на во  - починал на  во ) — владетел од Хабсбуршката династија како војвода од Штаерска,  војвода од Корушка и  војвода од Крањска во периодот од 25 јули 1564 до 10 јули 1590 година.
Чоколадо
Хемиски состав и хранлива вредност
Чоколадото содржи:
Карло II (надвојвода од Австрија)
Рани години
Карло потекнувал од Хабсбуршката династија и бил третиот син на римско-германскиот крал и цар Фердинанд I (1503 - 1564) и неговата сопруга Ана Јагелонска (1503 - 1547), која починала кога тој имал шест години.
Чоколадо
Хемиски состав и хранлива вредност
Чоколадото е благ стимуланс за луѓето, главно поради присуството на теобромин. Дополнително содржи магнезиум, фосфор, калиум и железо ; 100 гр. млечна чоколада обезбедува една третина од препорачаната дневна доза на магнезиум.
Чоколадните производи, поради бројните корисни материи што ги содржат, наоѓаат богата примена во здравата исхрана. Така, се смета дека чоколадата помага во ослободувањето на серотонинот во мозокот, кој уште е познат и како „хормон на среќата“ и влијае врз доброто расположение. Исто така, чоколадото се користи и во терапевтска намена поради присуството на бројни минерали, како: фосфор, магнезиум, железо и калиум. Црната чоколада содржи најголемо учество на како (најмалку 50%), а какаото содржи теобромин, кој ја стимулира работата на бубрезите, како и кофеин, што ја стимулира работата на мозокот.
Домовишта
Домовишта е село во Егејска Македонија, Република Грција.
Чоколадо
Хемиски состав и хранлива вредност
Во Ирска и во Италија се правени истражувања кои покажале дека црната чоколада има големо антиоксидансно дејство, т.е. помага во чистењето на организмот од слободните радикали. Притоа, истражувањата покажале дека секојдневното внесување црна чоколада ги зголемува антиоксидансите во крвта за 20%. Според докторите од Британскиот национален сервис за здравство, чоколадата помага и во кашлицата. Во нивната студија од 2013 година биле опфатени 200 луѓе до 13 болници, кои имале тешки кашлици. Тие примале теобромин двапати на ден (дозата била 1.000 милиграми), во текот на 14 дена. Првичните резултати покажале дека 60% од болните имале големо подобрување, а штом завршил третманот, симптомите на кашлица се вратиле.
Карло II (надвојвода од Австрија)
Рани години
Карло патувал како млад низ Светото Римско Царство, Италија и Шпанија. Неговиот татко ги поделил хабсбуршките територии на неговите синови. Најголемиот брат Максимилијан II ја добил само круната на Бохемија и Унгарија и војводствата во Долна Австрија, Фердинанд II ја добил Горна Австрија (со Тирол), додека најмалиот Карло, 12-то дете од 15-те деца ги добил Војводство Штаерска, Војводство Корушка, Војводство Крањска и Горица. Сите синови станале војводи на сите наследни територии на својот татко.
Чоколадо
Конзумација
Чоколадото се конзумира на температура од околу 20 °C. Тоа е производ кој не поднесува температурни варијации бидејќи предизвикуваат топење или побелување (поради акумулација на шеќер или какао путер на површината). Исто така, треба да се чува подалеку од мириси поради неговата висока содржина на масти.
Карло II (надвојвода од Австрија)
Рани години
Во 1559 година и повторно од 1564-1568 имало преговори за брак меѓу Карло и Елизабета I, кралица на Англија, но кралицата Елизабета одлучила дека нема да се ожени со престолонаследникот бидејќи религијата претставувала главна пречка. Во 1563 година, Карло исто така бил кандидат на Марија Стјуарт, Кралица на Шкотите.
Управување
На 24 години, во 1564 година непосредно пред смртта на неговиот татко Фердинанд, Карло заминал кон наследените територии и започнал да владее.
Чоколадо
Светска потрошувачка
Светската потрошувачка во 2003/2004 година на какао (т.е. какаото содржано во сите чоколадни производи) била приближно 0,57 килограм по лице или 1,03 кг/лице без Кина, Индија и Индонезија чии големи популации имаат непропорционално влијание врз статистиката. Сепак, постојат големи регионални варијации: просечната потрошувачка по лице била околу 1,99 во Европа, 1,30 во Америка, 0,12 во Азија / Океанија и 0,14 во Африка.
Карло II (надвојвода од Австрија)
Управување
За разлика од својот брат, царот Максимилијан II, Карло II бил религиозен католик и ја промовирал Контра-реформацијата. Како католик, тој ги повикал Исусовците во земјата. Сепак, во 1572 година, тој морал да направи значителни верски отстапки во неговите територии. Во пракса, ова резултирало со толеранција кон протестантството.
Чоколадо
Светска потрошувачка
Во Европа потрошувачката е поголема во северните и алпските земји, а помала во јужните земји. Водечка земја-потрошувач е Швајцарија (иако значителен дел, проценета на 20%, или поврзано со туризмот ) со 10,05 кг/лице годишно и по жител, по што следат Обединетото Кралство, Германија и Белгија Шпанија, Португалија, Словенија и Полска (со 840 гр. годишно по жител) се најниски потрошувачи. За споредба, Кина троши 120 гр. чоколадо годишно и по глава на жител, а САД 5,45 кг/лице.
Карло II (надвојвода од Австрија)
Управување
Поради турските војни тој ја основал во 1579 година тврдината Карловац, според кој е наречен и денешниот град во Хрватска. Во Грац, Карло основал универзитет кој го добил името Карл-Франценс.
Чоколадо
Светска потрошувачка
Потрошувачката на чоколадо варира во текот на годината со два пика на потрошувачка на Божиќ (10.1% од продажбата во 2018 година) и на Велигден (4.4% од продажбата во 2018 година). Генерално, три главни фактори влијаат на потрошувачката на чоколадо:
Карло II (надвојвода од Австрија)
Управување
Карло е познат по тоа што помагал на науката и уметноста, особено на композиторот Орландо ди Ласо.
Чоколадо
Производство и регулативи
Секоја година, списанието Candy Industries ги наведува најголемите производители на кондиторски и чоколадни производи во светот според нивниот промет. Меѓународната организација за какао се заснова на оваа листа. Во 2014 година, листата на првите десет производители на чоколада во светот (промет во милиони американски долари) е следнава:
Соединети Американски Држави
Американската администрација за храна и лекови го регулира начинот на именивање и составот на производите од какао: Во март 2007 година, Здружението на производители на чоколадо, чиишто членови се и „Херсеј“, „Нестле“, и „Арчер Мидланд“, започнало лобирање на ФДА за ја промени правната дефиниција на чоколадото за да се овозможи замена на „сигурните и соодветните растителни масти и масла“ (вклучувајќи ги и делумно хидрогенизираните растителни масла) за какао путерот во прилог на користење на „каков било засладувачки додаток“ (вклучувајќи и вештачки засладувачи) и млеко. Во моментов, ФДА не дозволува производот да биде наведен како „чоколадо“ доколку производот содржи некои од овие три состојки.
Карло II (надвојвода од Австрија)
Семејство
Карло се оженил на 26 август 1571 година за својата баварска внука принцеза Марија Ана Баварска (1551 - 1608), ќерка на војводата Албрехт V од Баварија и Ана Австриска, втората ќерка на царот Фердинанд I. Двајцата имале 15 деца:
Чоколадо
Канада
Легазијацијата на какао и чоколадните производи во Канада се наоѓа во член 4 од Регулативите за храна и лекови (ФДР), во состав на Законот за храна и лекови (ФДА). Канадската агенција за инспекција на храна (ЦФИА) е одговорна за администрација и спроведување на ФДР и ФДА (поради тоа што се однесува на храната).
Употребата на состојките на какао путерот во Канада не е дозволена. Чоколадото што се продава во Канада не може да содржи растителни масти или масла. Единствените благи состојки дозволени во чоколадото во Канада се наведени во членот 8 во Регулативите за храна и лекови. Вештачки засладувачи како аспартам, сукралоза, ацесулфам калиум, и шеќерни алкохоли (сорбитол, малтитол, итн) не се дозволени.
Европска Унија
Производите означени како „Семејно млечно чоколадо“ на секое друго место во Европската Унија им е дозволено да бидат означени едноставо како „млечно чоколадо“ како во Велика Британија и Ирска.
Јапонија
Во Јапонија, чоколадните материјали и чоколадните производи се класифицирани според една сложена скала: (チョコレート#チョコレートの規格). Какаото содржи ≥21%, какао путер ≥18%, млечни материи ≥14%, млечни масти  ≥3.5%, сахароза  ≤55%, лецитин  ≤0.5%, без адитиви освен лецитин и вкус од ванила, без маснотии од како путер и млечни маснотии, вода ≤3%. Какаото содржи t ≥35%, чоколаден путер ≥18%, вода ≤3%.Исто така е дозволено да се замени млечна материја за содржина од какао: какао  ≥21%, како путер ≥18%, во комбинација на материја од млеко и какао ≥35%, млечни масти  ≥3%, вода ≤3%. Какаото содржина ≥21%, какао путер  ≥18%, млечни материи  ≥14%, млечни масти  ≥3%, вода  ≤3%. Обработените квази чоколадни производи содржат помалку од 60% квази чоколаден материјал.
Влијанија врз здравјето
Чоколадото содржи голема количина на антиоксидансни хемикалии (флавоноиди, од семејството на полифеноли или танини “) откриени во зрната какао и какао во прав кои би биле во потеклото на неговите квалитети. Овие супстанции имаат многу својства.
Би-Би-Си објави студија која покажува дека топењето на чоколадото во устата предизвикува зголемена активност на мозокот и отчукувања на срцето кои се поинтензивни од страсниот бакнеж и траат четири пати подолго по прекинот на активноста.
Ризик од дебелина
Чоколадото е особено енергично бидејќи е многу богато со шеќери (јаглехидрати) и масти (липиди): 500 kcal на 100 грама (550 kcal во млечно чоколадо). 100 гр. темно чоколадо обезбедува четвртина од просечните дневни потреби на жената. Гликемискиот индекс (ГИ) на чоколадото е споредлив со ржаниот леб.
Други придобивки
Неколку популациони студии забележале зголемен ризик од одредени видови на рак кај луѓето кои често консумираат нездрава храна која содржи (меѓу другото) чоколадо Сепак, нема докази за влијанието на темното чоколадо, богато со флавоноиди, врз ризикот од рак. Некои студии сугерираат дека флавоноидите содржани во какаото може да имаат антиканцерогени својства, но тоа не е докажано.
Други студии сугерираат дека специјално формулиран тип на какао може да биде ноотропски и да го одложи падот на функцијата на мозокот поврзан со возраста.
Какаото содржи фенилпропаноидна киселина, која влијае на растот на клетките на кожата. Така, чоколадото може да го подобри заздравувањето, да го намали оштетувањето на кожата и брчките и да го спречи ризикот од чир на желудникот. Витаминот Е и особено флавоноидите (катехин и епикатехин ) исто така ја подобруваат густината и хидратацијата на кожата, како и фотозаштитата со зголемување на циркулацијата на крвта во кожата
Опасност за домашните миленици
Чоколадото е опасно, па дури и смртоносно за некои животни, особено за кучиња, мачки, папагали или коњи. Теоброминот што го содржи, блиску до кофеинот, претерано го стимулира нивниот нервен систем, а нивниот метаболизам не дозволува тој брзо да се елиминира.
Така, 150 грама е потенцијално смртоносна доза за кученце или за ситна раса возрасно куче ; теоброминот се задржува околу дваесет часа во неговата крв, веројатно предизвикувајќи епилептични напади, инфаркт, внатрешно крварење и на крајот смрт. Ако се проголта, треба да повраќање во рок од два часа или да се однесе кај ветеринар. Пониска доза може да предизвика други лезии, вклучително и слепило кај кучињата.
Шверинско Езеро
Шверинско Езеро (Schweriner See) — езеро во мекленбуршката приморска равница помеѓу Шверин и Висмар. Се наоѓа во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, во северна Германија. Тоа е еутропско езеро богато со алги и со помал кислород.
Езерото е долго 21 километар и широко до 6 километри. Има површина од 61,54 км2. По тоа ова езеро е четврто езеро по големина во Германија, а второ во северна Германија, веднаш зад езерото Мириц. Езерото е именувано во главниот град на сојузната покраина Шверин, кој се наоѓа на неговиот југозападен брег. Помалиот град Бад Клајнен е сместен на северниот брег на езерото.
Шверинското езеро на југ е поврзано со канал преку реката Елде со реката Елба. На север со реката Валенштајнграбен се поврзува со Висмар. Оваа река не е пловна, со исклучок за вештите кајакари. Браната што се наоѓа на средината на езерото, го дели на внатрешно и надворешно езеро. Делови од езерото и бреговите се заштитени како птичји резерват.
Токсикологија (музичка група)
„Токсикологија" е хип-хоп група која постои од 2007 година и е составена од повеќе хип-хоп групи и соло артисти од Македонија. Во групата членуваат: П.У.К.А Козметика, Единствена Опција, Маријачи (од Клан Исток и Скопје Виа Софија), Боро (Клан Исток), Сиги, Желе (Исток Запад), Аце НЛ, DJ Димитри Ye Ya, Слаткаристика и DJ Номадуз. Секој од артистите има издадено албуми и видео спотови, а исто така имале многубројни настапи во Македонија и пошироко.
Мрачна недела
Мрачна недела, е песна позната и како „Унгарска песна на самоубиства“, компонирана од унгарскиот пијанист и композитор Режо Шереш, објавена во 1933 година.
„Мрачна недела“ на англиски јазик е снимена за првпат од Хал Кемп во 1936 година, со стихови препеани од Сем М. Луис, и истата година повторно е снимена од Пол Робесон со стихови на Дезмонд Картер. Станала добро позната во земјите од англиско говорно подрачје после верзијата на Били Холидеј во 1941 година. Стиховите на Луис наведувале на самоубиство, а налепницата на плочата ја опишувала песната како „Унгарска песна на самоубиства“. Постои легенда која тврди дека многумина извршиле самоубиство додека ја слушале оваа песна.
Историјат на песната
Песната е компонирана од Режо Шереш додека живеел во Париз, во обид да стане признат композитор, кон крајот на 1932 година. Оригиналната композиција била мелодија за пијано во Це минор, со стихови кои се пееле. Шереш ја напишал песната во време на Големата депресија и појавата на фашизмот. Постојат различни мислења околу тоа дали тој ја напишал оваа песна поради личната меланхолија или поради загриженост за светот. Основата на стиховите на Шереш е неправдата на луѓето и молитва до Бога да има милост кон современиот свет и кон луѓето кои прават зла. Постојат извори кои велат дека стиховите од првата верзија Светот завршува (Vége a világnak) не биле напишани пред Втората светска војна, и немале авторско право до 1946 година.
На почеток, Шереш имал проблем да си најде издавач, главно поради невообичаеното ниво на меланхолија во песната. Еден од потенцијалните издавачи, изјавил: Не е работата во тоа што песната е тажна, туку што во неа постои еден вид очај. Верувам дека никому што ќе ја чуе, ништо добро нема да му донесе.
Папа Пиј
Имало 12 папи со името Пиј:
Pius Pius Pius Pius Pius
Папа Виктор
Имало 3 папи со името Виктор:
Исто така имало и двајца антипапи:
1249
1249 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1249 година од новата ера, 249. од вториот милениум, 49. од XIII век и последна од 1240-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6757 и 6758 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5999 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5009 и 5010 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2002.
Дразба
Дразба (стимул) е возбудување на кои нервниот систем го прима од надворешната средина, како на пример светлина, топлина, притисок итн.
NGC 7603
NGC 7603 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7603 се споменува и како UGC 12493, MCG 0-59-21, MK 530, UM 156, Arp 92, CGCG 380-26, IRAS 23163-0001.
Откривање
Објектот е откриен на 23 октомври 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7603 е од видот Sb/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 7603 има привидни димензии од 1,6' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 18 м 56,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +0° 14' 39"". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 7603 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71035. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 577. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 834.
Карла Фенди
Карла Фенди (12 јули 1937 - 19 јуни 2017 година) била италијанска модна извршна директорка и филатроп (или уште познато како колекционер на марки) која работела за Фенди, заедно со нејзините сестри и родители. Таа била добро позната и по нејзината филантропија.
Биографија
Карла Фенди е родена на 12 јули 1937 година во семејството на Едоардо и Адел Фенди. Имала четири сестри, Паола, Ана, Франка и Алда. Таа била во брак со Кандидо Сперони, но немала деца.
Во 1950-тите, Карла започнала да работи со нејзините сестри за Фенди, семејната продавница што Едоардо и Адел ја започнале во 1925 година. Сестрите ја изградиле компанијата од мала продавница до глобално признат бренд со повеќе линии на производи. По смртта на нивниот татко, тие отвориле сопствена верзија на продавницата Фенди во 1964 година, а една година подоцна најмиле младиот Карл Лагерфелд да го промени имиџот на брендот. Почнувајќи од 1965 година, чантите, крзната и шаловите на брендот станале и сè уште се хит во Холивуд. Во октомври 1984 година, таа одговорила на скандалот во врска со ознаката што ја користел Фенди на шоуто, „обликувана да биде силувана“, идеја првично предложена од Лагерфелд. Во 1987 година, таа ги проширила производните линии на брендот со издавањето на парфемите Фенди наречени според самиот назив на продавницата. Во 1989 година, таа ја отворила продавницата во Њујорк, прва од марката надвор од Рим во која се наоѓале сите производи на Фенди.
Додека сестрите на Карла се концентрирале на дизајнот, нејзиниот сопствен фокус бил на промоција и маркетинг. Таа станала претседател и јавно лице на дизајнерската куќа. Иако контролниот удел на Фенди бил продаден на LVMH во 2001 година, Карла Фенди останала претседател на компанијата до 2008 година и останала почесен претседател до крајот на животот.
Италијанскиот министер за култура, Дарио Франчечини, ја опишал како главен покровител на уметноста. Нејзината филантропска рака, Фондацијата Карла Фенди, била главниот покровител за неодамнешната реставрација на познатата Римска Фонтана Треви. Фондацијата исто така го обновила Театро Каио Мелисо во Сполето во 2010 година.
Откако нејзиниот сопруг починал во ноември 2013 година, нејзиното здравје се влошило. По долго боледување, таа починала во Рим на 19 јуни 2017 година, на 79-годишна возраст.
Винковачки Бановци
Винковачки Бановци е село на источниот дел на Хрватска близу до границата со Србија. Србите се мнозинство во Винковачки Бановци.
NGC 585
NGC 585 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 585 се споменува и како UGC 1092, MCG 0-5-1, CGCG 386-1, IRAS 01291-0111.
Откривање
Телото е откриено на 20 декември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 585 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 585 има привидни димензии од 2,2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 31 м 42,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 0° 55' 58". Положбениот агол на објектот е во износ од 86°.
Други поделби
Проучување на NGC 585 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5688. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 218; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4685. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 362.
Смилевски конгрес
Смилевски конгрес — конгрес на Битолскиот револуционерен округ одржан од 2 до 7 мај 1903 година во с. Смилево. На овој Конгрес бил ставен крај на полемиките околу прашањето за востание, имено било решено да се крене востание во Битолскиот револуционерен округ, а со тоа и во цела Македонија и Одринско.
Собир
Најголемиот број од делегатите веќе на 30 април се собрале во селото Смилево. Соселаните на Даме Груев ја сфатиле честа како и одговорноста од престојот на такво мноштво на револуционерни првенци во нивното село.
Затоа месното раководно тело, на чело со својот претседател Георги Чуранов, го мобилизирал целото село и на сите мажи и жени им доверил соодветни задачи.
Дел од месната вооружена сила, деноноќно ја вардела целата околина на час, час и половина растојание, а стотина души вооружени смилевци биле на нозе внатре во селото.
Одделенија од по 3-4 четници биле поставени по сите соседни села на Смилево. Невидливи стражари од сите села меѓу Смилево и Битола деноноќно внимавале, формирајќи жив телеграф за предавање на какво било сомнително движење откај вилаетскиот центар и по патчето.
Сите раководни тела по тие села знаеле, дека во Смилево се собрани најголемите војводи. Стотици и стотици работници биле на нога, а Конгресот можел да работи во спокојство и полна сигурност.
Делегати
Даме Груев набрзо по средбата со Гоце Делчев го напуштил Солун и преку Битола, каде што се состанал со членовите на Окружниот комитет, се упатил кон родното место Смилево. Даме Груев бил овластен на конгресот да го претставува ЦК на Организацијата. Реоните биле претставувани од:
Работа
По предлог на Борис Сарафов, за претседател бил избран Даме Груев. За секретари биле посочени и прифатени Георги Поп Христов и Парашкев Цветков. За дневен ред на конгресот биле поставени следниве точки:
Смилевскиот конгрес, како конгрес на Битолскиот округ, според решенијата донесени во Солун, требало дефинитивно да ја потврди одлуката за кревање востание.
На првиот ден од конгресот од излагањето на делегатите било утврдено дека Прилепскиот, Битолскиот, Кичевскиот и некои делови на други реони не се доволно подготвени.
Најдобро подготвени биле Ресенскиот реон, Костурскиот, Демирхисарскиот, неколку села од Битолскиот реон, како што се Смилево, Ѓавато и Цапари, додека Охридско располагало само со 1.400 пушки.
Меѓу делегатите се јавиле лица кои биле против востание во текот на таа година како што биле: Ѓорѓи Сугарев, Петар Ацев, Тале Христов, Никола Карев, Никола Петров Русински и други. Во една крајно напната атмосфера по повод острите расправии околу решението за востание. Несогласувањата ги прекинал Даме Груев, кој како еден од основачите на ТМОРО и претставник на неговиот Централен комитет, уживал огромен авторитет. Според сеќавањата на Пандо Кљашев, тој рекол:
Главен штаб и четите
Бил изработен Востанички дисциплински устав, со кој се определувале правата и должностите на востаниците, на реонските горски начелства и на ГШ.
Според тоа, сите востанички сили се распределувале на востаници десетари, војводи, горски реонски тела и Главен штаб. Било решено секој што купил оружје да се третира како негов сопственик, но ако е неспособен да го употреби, должен е да му го предаде на друг, кој е во состојба да го употреби во востаничките денови.
Во реоните се предвидувало формирање чети од 30 до 50 души, како и тајно увежбување на востаниците. Што се однесува до обезбедувањето храна, таа требало да се собира доколку дозволуваат месните услови.
Начинот на нејзиното собирање пред почетокот на востанието бил доброволен, со убедување, а за време на востанието со принуда, со тоа што ќе му се издаде на стопанот за земеното од него расписка, потпечатена со окружниот печат и потпишана најмалку од еден од раководителите началници.
Првиот ден било решено по однос на правата и должностите на началничкиот персонал да се изработи специјален востанички дисциплински устав.
Стратегија
Во однос на стратегијата и начинот на водење на Востанието, било решено тоа да биде општо, односно да се кренат сите окрузи, а да се води на партизански начин, со оглед на тоа дека само еден дел од населението е вооружен.
Освен тоа, било решено на денот на Востанието да се кренат сите вооружени сили по реоните како чети, а четите требале да ги прекинуваат патните, телеграфските и поштенските врски, да го разоружуваат турското население, да ги напаѓаат државните згради, да напаѓаат (според можностите) секоја турска вооружена единица, да ги бранат христијаните, вклучувајќи ги и туѓите поданици од турски напади.
Било забрането да се напаѓа мирното население и да се посега по турски жени, деца и старци. Било предвидено четите да дејствуваат поединечно, а во случај на потреба да се здружуваат две до три чети и, по извршената акција, да се растураат. Последниот ден бил прифатен Уставот и било решено Главниот штаб да го определи денот на Востанието.
Дисциплински устав
На последното IV заседание, Конгресот го усвоил Востаничкиот дисциплински устав кој бил изработен од Борис Сарафов и Димитар Дечев.
Дисциплинскиот устав го определувал Главниот (Генерален) штаб како врховно раководно тело на Востанието, односно, како врховен заповедник на сите вооружени сили, но и највисок орган на власта на востаничката територија.
Тој е орган што раководи со востанието и сите вооружени единици стојат под негово заповедништво. Меѓународната активност на востаниците, исто така, се одвивала преку Главниот штаб - тој бил единствено овластен да води преговори со надворешни сили, како и со непријателот.
Револуционерни реони
Конгресот донел одлука Битолскиот револуционерен округ да се подели на 10 револуционерни реони: Битолски, Лерински, Кичевски, Демихисарски, Костурски, Преспански, Ресенски, Охридски, Крушевски и Прилепски. За секој реон било избрано горско начелство од 3 до 5 члена. Според Протоколот од Конгресот, горските начелства се распоредени на следниот начин:
Периферен нервен систем
Периферен нервен систем е дел од нервниот систем каде што одговорот на дразбата или стимулот не е воден од центрите на черепниот мозок, туку од ‘рбетниот мозок, кој се наоѓа во ‘рбетот.
Смилевски конгрес
Денот на востанието
Смилевскиот конгрес ја завршил својата работа длабоко во ноќта на 7 мај 1903 година. На 27 јули кај селото Буф (Леринско) ГШ како ден за објавување на востанието го определил 2 август.
На 28 јули од селото Боиште (Демирхисарско), Штабот преку брзи курири испраќа проглас за востанието во сите краишта на Битолскиот револуционерен округ.
Поради напаѓањето на патничките, железничките, телеграфските и поштенските врски била испратена декларација, а до Големите Сили да не патуваат нивни граѓани на железницата Битола - Солун, за да не дојде до несакани жртви.
NGC 2800
NGC 2800 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2800 се споменува и како UGC 4920, MCG 9-15-117, CGCG 264-94.
Откривање
Објектот е откриен на 17 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2800 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 2800 има привидни димензии од 1,4' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 18 м 35,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 52° 30' 53". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 2800 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26302. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 44; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3806. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 982.
Одборот за воени бегалци
Одборот за воени бегалци, формиран од претседателот Френклин Д. Рузвелт во јануари 1944 година, бил американска извршна агенција за помош на цивилните жртви на силите на Оската. Одборот според зборовите на историчарката Ребека Ербелдинг, бил „единствениот пат во американската историја кога американската влада основала невоена владина агенција за да ги спаси животите на цивилите кои биле убиени од воен непријател“.
Имало зголемен и постојан значаен публицитет и притисок врз администрацијата на Рузвелтова да им помогне на напуштените Евреи од Европа. Кампањата била предводена од групата Бергсон предводена од Хилел Кук (познат како Питер Бергсон). Активистичката група имала значителна поддршка од многу водечки сенатори и конгресмени, главно од држави без значајни еврејски гласачи, од Елинор Рузвелт, познати личности од Холивуд и Бродвеј и други истакнати граѓани. Претседателот Рузвелт дејствувал по значителен дополнителен притисок од неговиот пријател, секретарот на Министерството за финансии Хенри Моргентау, Џуниор и неговиот тим во Министерството за финансии. Рузвелт „нагласил дека е итно да се преземе акција за да се спречи планот на нацистите да ги истребат сите Евреи и другите прогонети малцинства во Европа“.
Одборот за воени бегалци бил создаден кога група млади адвокати од Министерството за финансии, вклучително и Џон Пеле, Ансел Луксфорд и Јосија Е. Додека Министерството за финансии му дало дозвола на Светскиот еврејски конгрес да ги испрати парите во Швајцарија во јули 1943 година, Стејт департментот користел различни изговори, одложувајќи ја дозволата до декември, цели осум месеци откако програмата била првпат предложена. Џосија Дубоа, исто така, нашол докази дека Стејт департментот активно се обидел да ги потисне информациите за убиството на Евреите да стигнат до Соединетите држави.
Кога персоналот на Министерството за финансии дознал за опструкциите на Стејт департментот, тие напишале извештај со наслов Извештај до секретарот за прифаќањето на оваа влада за убиството на Евреите, првпат подготвен од ДуБоа. Извештајот е напишан за да се убеди Моргентау дека е време да се обрати до претседателот со нивните жалби. Моргентау, Џон Пеле и Рандолф Пол се сретнале со Рузвелт на 16 јануари 1944 година. Тој се согласил да го создаде Одборот за воени бегалци, издавајќи Извршен налог 9417. Заслужен за спасувањето на десетици илјади Евреи од земјите окупирани од нацистите, преку напорите на Раул Валенберг и други, Одборот за воени бегалци е единствениот голем напор што го презема владата на Соединетите Држави за да ги спаси животите на Евреите за време на Холокаустот.
Различни функционери на Стејт департментот ја одложиле лиценцата за следните пет месеци. Службениците на Министерството за финансии, предводени од адвокатот на персоналот, Џосија Е. Во нивното истражување, кое било помогнато од некои свиркачи во Стејт департментот, откриле дека покрај блокирањето на дозволите за користење пари за помош на бегалците, Стејт департментот исто така испратил наредби на странските мисии да не испраќаат информации за нацистичките злосторства - конкретно за холокаустот - до Вашингтон. На крајот на 1943 година, Дубоа напишал меморандум, „Извештај до секретарот за прифаќањето на оваа влада во убиството на Евреите“, во кој се вели дека Стејт департментот е „виновен не само за грубо одолговлекување и намерно пропуштање да дејствува, туку дури и на намерни обиди да се спречи преземање акција за спасување на Евреите од Хитлер“.
ДуБоа го однел својот меморандум до генералниот советник на Министерството за финансии, Рандолф Е. Пол, кој се согласил да го стави својот потпис на него и да го испрати до секретарот Хенри Моргентау, Џуниор. Моргентау, Пол и Пеле се сретнале со претседателот Рузвелт во Белата куќа во неделата, 16 јануари 1944 година.
Рузвелт добил усмен брифинг за фактите и заклучоците во меморандумот на Министерството за финансии и веднаш се согласил да се справи со прашањата преку создавање Одбор за воени бегалци, составен од тројца членови на кабинетот, државниот секретар Кордел Хал, секретарот Моргентау и секретарот за војна Хенри Стимсон (Моргентау предложи наместо Стимсон, да биде назначен Лео Кроули, директор на надворешната економска администрација, но Рузвелт одлучи да го назначи Стимсон. ) На 22 јануари 1944 година, Рузвелт потпишал Извршен налог 9417 за создавање на Одборот. Министерството за финансии не дејствувало во вакуум. До крајот на 1943 година, Рузвелт добивао интензивен притисок да дејствува по ова прашање од членовите на Конгресот, вклучувајќи ги Сол Блум и Емануел Селер ; Еврејските организации, особено Стивен Вајз и Американскиот еврејски конгрес, и Питер Бергсон и Комитетот за итни случаи за спас на Евреите од Европа. Во ноември 1943 година беа воведени две резолуции на Конгресот, повикувајќи го Рузвелт да создаде комисија за да формулира и спроведе планови за помош и спасување на Евреите. Сенатот требаше да гласа за резолуцијата кон крајот на јануари; Комитетот за надворешни работи на Претставничкиот дом одржал сослушувања, а сведочењето од овие сослушувања дополнително го дискредитирало Брекинриџ Лонг од Стејт департментот.
Џон В. Пеле, помошник на секретарот за финансии, бил назначен за извршен директор на одборот, кој бил директно одговорен пред претседателот. Нејзините членови ги вклучувале државниот секретар, секретарот на Министерството за финансии, секретарот за војна и персонал, главно извлечени од внатрешноста на Министерството за финансии. Иако тие беа официјално ограничени на максимум од триесет вработени, некои владини службеници (вклучувајќи го и Пеле) се сметаа за „детални“ на WRB, зголемувајќи го нивниот персонал на седумдесет во летото 1944 година. Бригадниот генерал Вилијам О'Двајер подоцна го наследил Пеле како извршен директор до неговото распуштање на крајот на Втората светска војна.
Одборот назначил претставници во Турција, Швајцарија, Шведска, Португалија, Велика Британија, Италија и Северна Африка.
Активност
WRB развиле и спровеле различни планови и програми за:
Одборот за воени бегалци побарал соработка со странски влади и меѓународни организации за бегалци и спасување во извршувањето на овие функции. Таквите неутрални земји како Швајцарија, Шведска и Турција биле од особено значење, служејќи како бази на операција за програмата за спасување и помош. Ватикан даде одредена помош, главно кон самиот крај на војната, првенствено како канал за комуникација со непријателските режими, како што е фашистичката влада на Словачка. Одборот ја доби соработката на Меѓувладиниот комитет за бегалци, Управата за помош и рехабилитација на Обединетите нации и Меѓународниот комитет на Црвениот крст во рехабилитацијата и преселувањето на бегалците, изнаоѓање привремени засолништа за спасените жртви, транспортирање на овие жртви во засолништата и обезбедување нивно одржување во транзит и испраќање на помош во внатрешноста на непријателската територија.
WRB тесно соработувале со приватните американски агенции за помош при формулирањето, финансирањето и извршувањето на плановите и проектите. Политика за лиценцирање на Министерството за финансии што им дозволувало на воспоставените приватни агенции да префрлаат средства од Соединетите Држави на нивните претставници во неутралните земји кои помагаат во финансирањето на спасувањето на прогонетите народи кои живеат под нацистичка контрола. Според оваа политика за лиценцирање, беше можно да се комуницира со лица на територијата на непријателот и да се финансираат спасувачки операции со одредени контроли дизајнирани да не носат никаква финансиска корист за непријателот. На овој начин биле ставени на располагање околу 15 милиони долари приватни фондови. Одборот добил дозвола за блокада за пратки храна на приватни агенции за помош за дистрибуција од страна на Меѓународниот Црвен крст на затворениците во нацистичките концентрациони логори и ги надополни овие приватни проекти со сопствена програма за пакети со храна финансирана од итни средства на претседателот.
Во август 1944 година, WRB донесе 982 еврејски бегалци, кои биле во Италија од многу земји, во Засолништето за бегалци Форт Онтарио за итни случаи во Освего, во Њујорк. Овие бегалци биле примени надвор од законите за имиграциските квоти, но не добија статус, и имаше намера тие да бидат вратени во нивните матични земји на (успешна) војна.
WRB лобирале до Рузвелт јавно да го осуди масовното убиство на Евреите од страна на нацистите, што тој го направил на 24 март 1944 година.
Со привлекување меѓународно внимание на унгарската влада и притисок врз нив, WRB придонесе за прекин на депортациите на Евреите од Унгарија во Аушвиц, веројатно спасувајќи многу од Евреите од Будимпешта. Одборот го испрати шведскиот дипломат Раул Валенберг и други да ги заштитат Евреите од Будимпешта. Преку WRB, Американскиот еврејски заеднички комитет за дистрибуција ( заедничкиот ,) ја финансираше спасувачката работа на Валенберг таму. Работата на Валенберг во Унгарија бил една од најуспешните и најважните спасувачки напори на Одборот за воени бегалци.
Тешко е да се одреди точниот број на Евреи спасени од Одборот за воени бегалци, бидејќи голем дел од нивната работа била извршена зад непријателските линии и вклучувало психолошка војна и други нематеријални спасувачки активности. Еден историчар, Дејвид Вајман, им пресметал дека спасиле дури 200.000 луѓе; самиот персонал на WRB проценил дека спасиле десетици илјади. Сепак, при крајот на својот живот, директорот на WRB, Пеле, го опишал делото како „премалку, предоцна“ за разлика од севкупноста на Холокаустот.
Со затворањето на војната во Европа, работата на одборот била при крај. Со условите на Извршниот налог бр. 9614, одборот бил укинат на 15 септември 1945 година.
Шагринска кожа
Шагринска кожа (La Peau de chagrin) — роман од францускиот романописец и драматург Оноре де Балзак (1799 — 1850), издаден во 1831 година. Дејството, сместено во почетокот на XIX век во Париз, ја кажува приказната за едно младо момче кое наоѓа парче шагрен со моќ да ја исполни секоја негова желба. Но, со секоја посакана желба кожата се намалува и црпи дел од неговата физичка енергија. „Шагринска кожа“ припаѓа на групата „Филозофски студии“ од Балзаковата романорека „Човечка комедија“.