cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Катерина Крстева
Театарски улоги
Во 1960 година, Крстева се вработила во Драмски театар - Скопје, од 1964 до нејзиното пензионирање работела во Македонски народен театар - Скопје. Првата улога во МНТ ѝ била онаа во драмата „Дон Цезар од Базан“ премиерно прикажана во 1965 година. Останати нејзини позначајни улоги во МНТ се оние во претставите: „Антица“ (1965), „Градскиот саат“ (1966), „Ревизор“ (1966), „Стапица за осум беспомошни жени“ (1966), „Време од вашиот живот“ (1967), „Сенка“ (1967), „Вител“ (1968), „Мајка“ (1968), „Без вина виновни“ (1968), „Бања“ (1968), „Печалбари“ (1969), „Играта на наредникот Мазгрејв“ (1969), „Парите се отепувачка“ (1970), „Живиот труп“ (1971), „Херкул и оборите на Авгиј“ (1971), „Коштана“ (1971), „Зајдисонце“ (1971), „Фома“ (1972), „Животот на Галилеј“ (1972), „Децата на сонцето“ (1973), „Скуп“ (1973), „Хелдерлин“ (1973), „Ѕидот, водата“ (1973), „Хемиските потписи на човечките организми во воздухот“ (1975), „Хеда Габлер“ (1976), „Отепвачка“ (1976), „Бесови“ (1978), „Кенгурски скок“ (1979), „Милион маченици“ (1980), „Остен“ (1981), „Молскавици“ (1981), „Граѓанинот благородник“ (1982), „Воена тајна“ (1984), „Бог“ (1984), „Слободни врски“ (1984), „Иванов“ (1984), „Аудиенција и под нов покрив“ (1988), „Рекламна бајка“ (1989) и последната „Крик“ (1991).
Надворешни врски
https://4news.mk/in-memoriam-pochina-makedonskata-akterka-katerina-krsteva/
Буковиќ
Буковиќ — село во Општина Сарај, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Буковиќ се наоѓа во западните делови на Скопската Kотлина, во близина на автопатот Скопје - Тетово. Селото се наоѓа на десниот брег на реката Суводолица.
Историја
Кон крајот на XIX век Буковиќ било дел од Скопската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Буковиќ живееле 180 жители, сите Албанци.
Како село со албанско население било означено и од страна на Леонард Шулце Јена во 1927 година. Исто така, слични податоци дава и Афанасиј Селишчев во 1929 година.
На пописот од 2002 година, селото имало 1.723 жители, од кои 1.721 Албанец, 1 Македонец и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.842 жители, од кои 1.769 Македонци и 73 лица без податоци.
Родови
Буковиќ е албанско село.
Според истражувањата од 1940-тите родови во селото се:
Helvetic Airways
Helvetic Airways е авиокомпанија заснована во Цириџ, Швајцарија. Оперира на одредишта низ Европа, најголем дел од нив се одредишта за одмор. Главна база е аеродромот во Цирих.
Историја
Авиокомпанијата беше воспоставена во 2001 година и започна со операции на 15 февруари 2002. Беше основана од страна на Odette Airways и беше ребрендирана како Helvetic Airways во септември 2003 година. Првиот лет како Helvetic Airways се случи во ноември 2003 година. Инвестициската компанија, Patinex, која е во сопственост на Martin и Rosemarie Ebner станаа главни акционери во авиокомпанијата. Helvetic Airways ќе ги прекине сите редовни линии заклучно со октомври 2008 година, и ќе се концентрира на чартер летови.
Одредишта
Европа
Флота
Флотата на Helvetic Airways се состои од 5 Фокер 100 Авиони.
Беле
Беле (француски: Belley, арпитански: Bèlê) — општина во департманот Ен, Франција. Бил и главен град на регионот Биже.
Историја
Беле е родно место на славниот епикур Жан Антелм Брија-Саварен.
Црковна историја
Беле бил седиште на Епископот на Беле и тука се наоѓа епископската катедрала.
Стопанство
Гратчето е славно по своето сирење, la Tome de Belley, познат ко и како Шевре или пак „Le pave d'Affinois“. Има и фабрика за возила на Volvo.
Животинско
Животинско или анимално е она што е од животинска природа. Анимално е придавка која значи, честопати пејоративно, животинска одлика (на пр. животински нагони, страсти, постапки итн.) или потекло (јадење – јајца, млеко, маст итн.). На човековите животински потреби и склоности им се спротивставуваат духовните потреби. Терминот „анимален магнетизам“ (за разлика од физичкичкиот и електричниот магнетизам) означува флуид кој тече од една кон друга личност при хипноза или терапевтски сеанси со загадочно излекување. Под животинска психологија се подразбива „психологија на животни“, односно претпоставка дека и животните имаат „психа“ (или дури и „душа“), и претпоставки дека механизмите, утврдени кај животните, можат начелно да важат и за луѓето, или да во некој степен и на некој начин изменети, можат да дадат објаснувања за човечкото однесување.
Суфриер (Свети Винцент)
Ла Суфријер ("Сулфатарата") или Суфријер Сент Винсент – активен вулкан на островот Сент Винсент од Приветрените Острови на Карибите. Повеќе вулкани на Карибите се наречени Суфријер (француски: излез на сулфур) – Суфријер Хилс на Монтсерат и Ла Гранд Суфријер на Гваделуп, предмет на филмот Ла Суфријер од Вернер Херцог од 1977 година.
Географија и структура
Со своите 1234 метри Ла Суфријер е највисокиот врв на Сент Винсент како и највисока точка на островската држава Сент Винсент и Гренадини. Ла Суфријер е стратовулкан со кратерско езеро и е најмладиот и најсеверниот вулкан на островот.
Историја на избуви
Ла Суфријер имала жестоки избуви во 1718, 1812, 1902, 1971, 1979 и 2021 година. На 8 февруари 1843 година земјотрес предизвикал ерупција на карипскиот остров Гваделуп во која настрадале преку 5.000 луѓе. Избувот на Сент Винсент на 6 мај 1902 година, само неколку часа пред избувот на Монт Пеле на Мартиник, убил 1.680 луѓе. Зоната на смртта, каде што скоро сите луѓе биле убиени, практично значело уништување на последното голем остаток од карипската култура, со оглед дека Доминиканската Карипска Територија во тоа време била далеку помала.
Последниот забележан избув бил во април 2021 година, со големи евакуации на населението и негово сместување по други острови.
Прочуената слика на Вилијам Тарнер за избувот на 13 април 1812 година му припаѓа на Галерија и музеј Викторија при универзитетот во Ливерпул.
Јохан Штраус (татко)
Јохан Штраус (14 март 1804 - 25 септември 1849) е австриски композитор. Учел виолина во Виена, а потоа свирел во разни оркестри, каде што бил и диригент. Како диригент и композитор, најмногу успех имал со своите валцери кои публиката од сè срце ги прифаќала. Напишал околу 150 валцери и многу други дела.
Вихмар
Вихмар (Wichmar) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Вихмар се наоѓа помеѓу Јена и Камбург на источниот брег на реката Зале, додека местото Вирххаузен се наоѓа на западниот брег.
Општински единици
Кон општината Вихмар припаѓа и местото Вирххаузен.
Таписерија
Таписерија (од францускиː tapisserie - ткаеница) — текстилна уметност за создавање декоративни покривки за ѕидови и подови, за делови на мебел или како независно уметничко дело. Таписеријата се ткае рачно, на разбој, најчесто со природни предива, волна, лен, памук, свила. Најпознат центар за таписерии бил градот Арас во Франција. Во Македонија првите таписерии ги создаваат Лазар Личеноски и Димче Протуѓер. Подоцна се вклучиле Димче Коцо, Доне Милјановски, Дијана Томиќ-Радевска и Ѓорѓи Здравев. Таписерите во повоена Македонија па сè до крајот на XX век биле многу застапени низ македонските домови.
Мадарски коњаник
Мадарскиот коњаник е прабугарски релjеф, кој се наоѓа во североисточна Бугарија во близина на селото Мадара во Шуменската област. Од 1979 година е во Списокот на светското културно и природно наследство на УНЕСКО. Како пример за карпеста уметност од раниот Среден век нема аналогии во Европа. Релjефот е на 23 метри висина над теренот на карпа, висока скоро 100 метри. Составен е од обрнат кон десно коњаник, кој прободува лав со своето копје, а позади коњот оди пес. Бил изграден во почетокот на 8 век од бугарските канови во близина на првата бугарска метропола Плиска. Недалеку од коњаникот е изграден и пагански центар, за кој се претпоставува дека бил верскиот центар на Првото Бугарско Царство во претхристијанскиот период. Околу релjефот бугарските канови Тервел (695-721), Крум (796-814) и Омуртаг (814-831) ставиле натписи со историска содржина.
На 29 јуни 2008 г. 25,44% од 1.058.473 вкупно гласачи го избраале за бугарски симбол, кој би бил ставен на идните бугарски монети на еврото.
The Chap
The Chap (транскр. Д Чеп) е име на британско тримесечно списание и сродни книги чиј уредник е Густав Темпл, кој предлага враќање на отмениот начин на живот, со твид, пушење на луле, опиум, брог-чевли и добро испеглани панталони. Во списанието се појавуваат истакнати „чеповци“ како Џон Купер Кларк, Лезли Филипс, Марк Кетис и Мис Мартиндејл. Во него се даваат напатствија за нега на мустаќи од Мајкл „Етерс“ Етри и кројачки совети од Дејвид Саксби.
Иако понекогаш погрешно се смета за памфлет кој ги рефлектира деснистичките ставови на старите Итонци, The Chap е дефинитивно сатирична операција, чија приврзаност кон поаспурдните ексцентричности на британската аристократија во опаѓање понекогаш ги збунува неговите противници. Токму апсурдизмот е главната водечка сила, што може да се забележи од нивниот избор на плетки од 1950-тите за корици, заедно со субверзните графики од Масонеријата и советската пропаганда. The Chap за првпат излегол во 1999 како противотров на момчешките списанија, но и денеска тој не помалку отскокнува меѓу огромната збрка нисковредни неделни списанија. Но сепак пораката на ова списание излегува на виделина - за ова сведочи фактот дека уште од 1960-тите години толкав број на членови на поп групи не носеле трегери, вратоврски и трилбија како денес.
Сино-жолта ара
Сино-жолта ара или сино-жолт макао (латински: Ara ararauna) ― вид на папагал, исто така познат и како сино-златна ара. Нивното најчесто живеалиште е шумата (посебно варзеа, но и на отворените делови на непоплавените шуми) и тропските шуми во Јужна Америка со Тринидад и Венецуела јужно до Бразил, Боливија и Парагвај. Таа едвај се протега во Средна Америка, каде што е ограничена на Панама.
Таксономија
Сино-жолтата ара (Ara ararauna, Линеј, 1758) е припадник на родот ара (Ласепед, 1799), еден од шесте рода на ари од Средна и Јужна Америка.
Распределеност и живеалиште
Овој вид се појавува во Колумбија, Венецуела, Перу, Бразил, Боливија, Еквадор и Парагвај. Опсегот малку се протега во Средна Америка, каде што е ограничен во Панама. Иако биле скоро истребени во Тринидад поради човечка активност во текот на 1970-тите, неодамнешната програма за повторно воведување се покажала како успешна. Помеѓу 1999 и 2003 година, диво-фатени сино-жолти ари биле преместени од Гвајана во Тринидад, во обид повторно да се воспостават видови во заштитено подрачје околу мочуриштето Нарива; и покрај тоа, МСЗП сè уште ги наведува како истребени од земјата. Мало население за размножување кое потекува од доведени птици, се наоѓа во Порторико, а друго е населена во округот Мајами-Дејд, Флорида, од средината на 1980-тите.
Космос-1227
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 286 км, а најмалото на 225.
Црква „Св. Петка“ - Нежилово
Свети Петка — главна манастирска црква на Нежиловскиот манастир во азотското село Нежилово.
Црквата е во градба и се наоѓа на врв на блискиот рид, од каде се пружа панорамски поглед на селото.
Хенштет-Улцбург
Хенштет-Улцбург (Henstedt-Ulzburg) — општина во округот Зегеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Моментално, претставува најголема општина во сојузната покраина, која не поседува градски права.
Збратимени општини
Хенштет-Улцбург е збратимена со:
Армандо Гало
Армандо Гало (роден на 24 јануари 1944 година) е италијански новинар, фотограф и издавач на книги.
Гало е фото-новинар од 1967 година, кога ги интервјуирал Битлси за италијанскиот магазин „Чао БигC“. Инспириран од ова искуство, ја напуштил кариерата како дизајнер на архитектура за да стане лондонски дописник на италијанскиот музички неделник „ЦИАО 2001“, покривајќи ги настаните во англиската поп/рок сцена.
Гросботен
Гросботен (Großbothen) — село и поранешна општина во округот Лајпциг во Саксонија, Германија. Како последица на владината локална реформа на 1 јануари 2011 година, општината била поделена помеѓу градовите Грима и Колдиц. Селото Гросботен сега е дел од Грима.
Армандо Гало
Во 1982 година, со неговиот брат Клаудио, тој го формирал Фратели Гало Едитори во Италија, уредувајќи и објавувајќи над 40 музички книги, како и месечното списание.
Гало го режирал и музичкото видео на U2 „Even Better than the Real Thing“ од албумот Achtung Baby.
Гало работел како фоторепортер во Холивуд во последните 35 години како дописник на италијанското неделно списание Тв Сорриси д Канцони. Тој е член на Здружението за странски новинари во Холивуд и како таков е член со право на глас за Златните глобуси.
Гало моментално соработува со италијанските списанија Грација и Оги (списание).
Суперџет (појаснување)
Суперџет може да се однесува:
Јирума
Јирума е уметничко име на Ли Ру-ма (Lee Ru-ma), (роден на ), меѓународно познат пијанист и композитор од Јужна Кореја. Јирума често настапува на распродадени концерти во Азија, Европа и Северна Америка. Неговата аlma маter, King’s College London, Англија му помогнал да добие европско признание и популарност. Меѓу неговите најпопуларни дела се "River Flows in You", "Kiss the Rain" и "May Be". Најпопуларниот албум на Јирума ''First Love бил издаден во 2001 година.
На петгодишна возраст почнал да свири пијано, а во 1988 година, на возраст од единаесет години се преселил во Лондон, да учи во музичката школа Персел. Имал двојно државјанство, Јужнокорејско и Британско до 2006 година, кога се откажал од Британското државјанство за да служи во Јужнокорејската морнарица.
Животопис
Ли Ру-ма е роден и израснат во Јужна Кореја, а образован во Англија. На петгодишна возраст почнал да свири пијано, а подоцна, на возраст од единаесет години (1988) се преселил во Лондон, со цел да студира на музичката школа Персел. Во декември 1996 учествувал во албумот The Musicians of Purcell (Decca). По матурирањето на музичката школа Персел во јули 1997 година, Јирума ги продолжил своите стремежи кон музиката и во јуни 2000 година завршил голема композиција од King’s College London. Додека студирал на King’s College, овој перспективен пијанист го издал својот прв албум "Love Scene" преку DECCA записи.
Покрај тоа, за време на неговите студии, тој бил на музичка турнеја во Европа. Јирума е првиот корејски уметник кој добил покана да настапува на MIDEM( Marché International du Disque et de l'Edition Musicale) во Кан, Франција. На почетокот на неговата кариера,неговите албуми биле издадени во Европа и Азија, а сега се достапни ширум светот преку разни мрежни извори како iTunes, Amazon и неговата продуцентска куќа STOMP Records.
Во 2001 година тој го издал својот досега најпопуларен албум "First Love". Од овој албум е и неговото најпродавано дело "A River flows in You", а од 2001 година ова дело е објавено на уште два албуми (First love [поинаква верзија] и Wedding Essentials: The Ceremony). Во 2003 година Јирума го издал својот трет албум From The Yellow Room. Над 30.000 копии биле продадени во претпродажба и албумот бил на врвот на многу популарни музички топ листи, вклучувајќи ги Yes 24, Phone и Hot Tracks. Неговата турнеја низ 12 градови во Кореја била успешно реализирана, впрочем како и неговиот ноемвриски концерт во Националниот центар за уметност во Сеул, Јужна Кореја.
Неговиот четврти албум е POEMUSIC. Следната година тој компонирал дело за популарна KBS драма, Spring Waltz. Во својот петти албум, неговиот монолог, тој користел подготвено пијано. Јирума компонира музика за мјузикли, филмови и претстави. Иако бил успешен во музичката индустрија, Јирума одлучил да служи во Јужнокорејската војска. Поради тоа во 2006 година тој се откажал од британското државјанство и стапил во Корејската морнарица.
Во 2008 година, по завршувањето на неговата служба во Корејската морнарица, се вратил на сцената започнувајќи ја неговата турнеја Ribbonized, во 20 градови низ Кореја. Покрај тоа, на 1 јануари 2009 година, тој станал диџеј за радио мрежата KBS1FM Yiruma's Music from All Around the World.
Во септември 2010 година, Јирума го прекинал договорот со Stomp Music и потпишал договор со Sony Music Entertainment Korea. Тогаш Stomp Music поднеле налог за забрана на продажба на неговата музика, а барањето било прифатено од страна на судот во април 2011 година. Јирума веднаш поднел приговор против налогот, и судот конечно пресудил во негова корист.
Музички стил
Музичкиот стил на Јирума често погрешно се класифицира. Поради тоа што неговата музика е популарна кај многу слушатели кои не ја познаваат класичната музика, соло пијано инструментацијата и "движечката" тенденција често е именувана како "нова класична" или "современа класична". Сепак, иако неговите композициски студии би вклучиле класика, ниту структурата на неговите дела, а ни неговата техника како пијанист се под влијание на класичната музика. Неговата музика понекогаш се класифицира како "популарна", па неговиот хит River Flows in You е вметната во збирка свадбени компилации со наслов "Wedding essentials: The ceremony". Според iTunes Store тој всушност се смета за уметник на Светската Музика или Новата Ера.
Концертна турнеја
На 11 ноември, Happy Holic Entertainment изјавиле дека Јирума ја започнал својата 'Најдобра' концертна турнеја во Пусан, а потоа продолжил кон Квангжу, Улсан, Даежеон и 10 други градови. Тоа била прва промотивна активност на Јирума, откако во 2009 година избувнал правен спор против неговата поранешна продуцентска куќа Stomp Music. Концертот се викал '10 годишнина' и покажал поинаква страна на музиката и животот на Јирума преку специјални изведби кои тој ги подготвил за обожавателите..
Јирума изјавил: “Се надевам дека мојата музика нема да ви биде далечна. Напротив, сакам да биде секогаш со вас, како да е мелодија на вашиот живот“.
Семејство и брачен другар
На 27 мај 2007 година Јирума стапил во брак со Сон Хје Ем (Son Hye-Im. Неговото дело насловено како "27 мај" е посветено на неговиот брак со Сон Хје-Ем. Нивната ќерка, Лоана, е родена на 7 октомври 2007 година.
За своето духовно гледиште, Јирума изјавил: “Јас сум христијанин, а не уметник на новото време. Многумина погрешно ме разбираат.” Во неговиот албум H.I.S Monologue (2006), тој составил дело со наслов: “Lord… Hold my hand”.
Албуми во живо
Објавен на 12 јули, 2005 година, овој албум вклучува снимки за многу од неговите распродадени концерти во салата за уметност HOAM. Овој албум содржи изведби на Јирума за време на неговите турнеи во 2003-2004 година, неговите распродадени соло концерти, и добротворни училишни концерти. Јирума изведувал дела од неговите албуми: 'Love Scene', 'First Love', 'From the Yellow Room', 'Oasis & Yiruma', и 'Doggy Poo OST'
Филмска музика
Во неговиот трет албум издаден на 20 јуни 2002 година, Јирума компонирал тонски запис за филмот Oasis во режија на Lee Chang-dong. На 17 декември 2002 година бил издаден неговиот втор тонски запис за Детскиот филм Doggy Poo OST.
Роберт Бернс
Роберт Бернс (Robert (Robbie) Burns; 25 јануари 1759 — 21 јули 1796) — шкотски поет и лиричар. Тој се смета за национален поет на Шкотска и се слави насекаде во светот. Тој е најпознат од поетите кои пишувале на шкотски иако многу од неговите дела се на англиски и „лесен“ шкотски дијалект, достапен за публиката надвор од Шкотска. Тој исто така пишувал и на стандарден англиски јазик и овие дела се сметаат за премногу остри поради неговите политички и социјални коментари.
Тој се смета за пионер на романтичарското движење и по неговата смрт станал инспирација за основачите на либерализмот и социјализмот. Тој e културна икона во Шкотска и меѓу шкотската дијаспора во светот. Прославата на неговиот живот и дело стана национален култ во текот на XIX и XX век и неговото влијание врз шкотската литература е големо. Во 2009 тој е прогласен за "Најголемиот Шкот" од страна на шкотскиот народ.
Аловеј
Бернс е роден 3 километри на југ од Ер, во Аловеј, Јужен Ершир, Шкотска, како најстаро дете од седумте деца на Вилијам Брнес (1721-1784) (Роберт Бернс го пишува своето презиме како Burness сè до 1786 година) самообразуван земјоделец од Данхотар, и на Агнес Браун (1732-1820), која е ќерка на фармер од Киркосвалд, Јужен Ершир.
Тој е роден во куќата која ја изградил неговиот татко (сега музеј), каде живеел сѐ до Велигден 1766. Вилијам Брнес ја продал куќата и земал под закуп фарма од 70 хектари југоисточно од Аловеј. Тука Бернс растел во сиромаштија и тешката физичка работа на фармата оставиле траги во физичкиот развој на Бернс.
Тој има малку формално школување и поголемиот дел од неговото образование го добивал од неговиот татко кој ги учел своите деца да читаат,пишуваат, аритметика, географија и историја и исто така го напишал за нив “Упатството за Христијанска Вера”. Тој бил исто така подучуван од Џон Мердок, кој отворил “школо за авантура” во Аловеј во 1763 и им предавал латински,француски и математика на Роберт и Гилберт, братот на Роберт. По неколку години домашно образование, Бернс во 1772 бил пратен во летно училиште да учи и да се врати за време на жетвата во 1773.
На 15 годишна возраст, Бернс бил главен работник на фармата. За време на жетвата во 1774, помош му пружила Нели Килпатрик, која го инспирирала да започне да пишува поезија и од ова произлегла  неговата прва поема, “Еднаш сакав убава девојка”. Во летото во 1775 г. тој бил испратен да го заврши своето образование кај тутор во Киркосвалд и таму ја запознал Пеги Томпсон на која ѝ напишал две поеми, “Сега борбени ветрови” и “Сонував дека лежам”.
Тарболтон
Во Витсан, 1777 Вилијам Брнес ја спасува неговата фамилија од неповолните услови на фармата, и се преселуваат на фарма од 130 хектари која се наоѓа во близина на Тарболтони таму остануваат сѐ до смртта на Вилијам Брнес во 1784. Фамилијата на Бернс се навикнува на Тарболтон и брзо се приспособуваат на средината. Иако татко му негодува, Бернс се запишува во школо за танцување во 1779 и со Гилберт го формираат “Клубот за Ергени” во Тарболтон. Неговите најрани писма датираат од ова време кога ѝ започнува романса со Алисон Беџби. Иако напишал четири песни за неа и ветува дека ќе се ожени со неа, таа го одбива.
Во декември 1781, Бернс се сели привремено во Ирвин, Северен Ершир, да научи да шие лен, но за време на забавата за нова година 1781/1782, продавницата за лен се запалува и е премногу оштетена за да продолжи со работа. Бернс се враќа дома на фармата. Тој продолжува да пишува песни и поеми и започнува збирка во 1783 додека татко му води судски спор со сопственикот на фармата.
Мошлин
Роберт и Гилберт воделе спор за да останат на фармата, но по поразот, тие се преселиле  на фарма во Мосгил, во близина на Мошлин  no  продолжиле со спорот следните четири години. За време на летото во 1784 година, Роберт запознал група девојки кои се познати како “Дамите на Мошлин”, од кои едната од нив била Жан Армур, ќерка на каменорезец од Мошлин.
На 22 години Роберт Бернс бил внесен во ложата на “Свети Дејвид Тарболтон” на 4 јуни 1781. Подоцна тој преминал во ложата на “Свети Џејмс Тарболтон” –Килвининг- број 135. Локацијата каде Бернс бил направен масон е непозната.
Иако редовно се состанувале во Тарболтон, “Бернс ложата” исто така одржуваат состаноци и во Мошлин. Во текот на 1784, Бернс длабоко бил инволвиран во работата со ложата, присуствувал на сите девет средби, помагал да се прифатат други членови и ја управувал  ложата. Во 1785 тој бил подеднакво вклучен во ложата ѝ тоа како заменик на учителот и повторно присуствувал на сите девет состаноци. Во текот на 1785 г. тој го вклучил својот брат Гилберт.
Јован Халд
Јован Халд (грчки: Ἰωάννης Χάλδος) бил византиски воен началник во служба на императорот Василиј II, дук (управител) на темите Вукеларион и Армениакон (во северна Мала Азија).
Роберт Бернс
Мошлин
За време на неговата турнеја во Југот на Шкотска собирајќи материјали за шкотскиот музички музеј, тој посетил бројни ложи и бил прифатен како почесен член во истите. Кога се враќал назад за Ершир, тој поминал низ Дамфри (каде што подоцна и се преселил).
Јован Халд
На крајот на 989 ​​година, при задушувањето на востанието на Вардех Фока и Вардех Склир, Јован Халд бил испратен со силна армија против сојузникот на Фока - владетелот на јужна Грузија Давид III, и го принудил да се потчини на василевса. Резултатот од походот бил договорот од 990 година, со што Василиј II добил право над земјиштето на Давид по неговата смрт и право за интервенција во грузиските династически дела.
Роберт Бернс
Мошлин
На 25 јули 1787, откако бил ре-избран за Заменик Учител, тој претседавал на состанок каде што на неколку познати масони им било  дадено почесно членство. За време на Хајленд турнејата, тој посетил многу други ложи. Од времето на периодот од неговото назначување како Заменик Учител во 1784, ложата на Свети Џејмс се состанала 70 пати. Бернс бил присутен 33 пати, а претседавал на 25 од нив.
Јован Халд
Следната мисија на Јован Халд била да замени солунскиот дук Григориј Таронит, кој загинал во борба против Самоил во 995 година. Во Солун Јован довел со себе контингенти од анадолските земји, но не успеал да ги запре нападите на Самоил. Во 996 година паднал во заседа и бил заробен. Останал во заробеништво дваесет и две години - до освојувањето на Самоиловото царство во 1018 година. Предаден бил на император Василиј II во 1018 година во Сер од управителот на Струмица Драгомаж.
Роберт Бернс
Мошлин
Тој се приклучил на ложата “Свети Ендрју” број 179 во Дамфри на 27 декември 1788. Од шесте ложи во Дамфри, тој се придружил на најслабата. Евиденцијата на оваа ложа е слаба и не се знае ништо за Бернс сè до 30 ноември 1792, кога Бернс бил избран за Главен Чувар. Од овој датум па сè до последниот собир на ложата на 14 април 1796, оваа ложа се состанала само пет пати.
Јован Халд
Споменат е за последен пат во 1030 година, кога царот Роман III Аргир не го послушал неговиот совет да не војува со Алеп, што доведува до поразот во Битката кај Азаз.
Роберт Бернс
Мошлин
На 28 август 1787 Бернс го посетил Стерлинг и на патот до римската тврдина кај Брако, поминал и по мостот на Ален. Во 1793 ја напишал неговата поема “Од текот на Ален”.
Љубовни врски
Љубовните врски на Бернс не ѝ сметале на локалната црква и тие го претставувале како му распуштеник. Неговото прво дете, Елизабета Патон Бернс (1785-1817) било родено од слугинката на мајката на Бернс, Елизабет Патон, додека тој сè уште бил во врска со Жан Армур која била бремена со неговите близнаци во 1786. Иако таткото на Армур го забранил нивниот брак, тие се земале во 1788. Тие имале девет деца, но само три го преживеале детството.
Жан Армур првпат забременила во март 1786. Бернс потпишал документ со кој се потврдува бракот со Армур но нејзиниот татко “бил во голема болка и се онесвестил”. За да се избегне срамот, нејзините родители ја пратиле да живее со нејзиниот вујко во Пејсли. Бернс бил во финансиски проблеми и за да собере доволно пари за да гледа фамилија, тој прифатил  работа на Јамајка за 30 фунти годишно. Работата која Бернс ја прифатил е библиотекар на плантажа со робови. Ова се во спротивност со ставовите на Бернс, како што напиша во “Каењето на робовите” шест години подоцна, но во 1786 свеста на јавноста за аболиционизмот била мала.
Во исто време, Бернс се заљубува во Мери Кемпбел, која ја видел во црква додека живеел во Тарболтон. Таа е родена блиску Данун и живеела во Кемпбелтон пред да замине да работи во Ершир. Бернс и ги посветил поемите “Девојко од планината О, Мери од планината” и “Мери во рајот”.Во неговата песна ”Ќе одиме ли на Карибите,моја Мери, и да ја напуштиме Шкотска?” сугерирал на тоа дека тие планираат да се преселат на Јамајка. Нивната врска била предмет на многу озборувања, и е решено на 14 мај 1786 да ги заменат своите библии и да дадат заклетва кај “Водата на пропастот” како традиционален брак. Набргу потоа Мери Кемпбел ја напуштила својата работа во Ершар, оди до морското пристаниште во Гринок и отпловила дома кај нејзините родители во Кемпбелтон.
Издание од Килмарнок
Бернс бидејќи немал средства да го плати неговото патување на Карибите, Гевин Хамилтон му предложил на Бернс да ги издава неговите песни само на оние кои се претплатиле, така Бернс би собрал пари за основните потреби на Јамајка. На 3 април Бернс испратил предлози за издавање на “Шкотски поеми” до Џон Вилсон, кој бил локален издавач во Килмарнок,  кој ги објавил овие предлози на 14 април 1786, на истиот ден кога таткото на Жан Армур го раскинал бракот на Бернс со Армур. За да добие потврда дека е ерген, Бернс се согласил на 25 јуни, три недели остро да критикува во Мошлин црквата. Тој го префрла својот удел од фармата на неговиот брат Гилберт на 22 јуни и на 30 јули му пишува на својот пријател Џон Ричмонд дека “Армур има налог за да ме пикне во затвор додека не најдам пари....шетам од куќата на еден пријател кон друг”.
На 31 јули 1786, Џон Вилсон ja објавил збирката на Роберт Бернс и Pоеми, главно на шкотски дијалект. Познатa како “Книгата Килмарнок”, збирката се продавала за три шилинзи и ги содржи неговите најдобри дела како “Двете кучиња” ; ”Обраќање до ѓаволот” ; „Ноќ на вештерките“ ; “За еден глушец” и многу други од кои голем дел биле напишани на Мосгил фармата. Збирката станала многу позната и Бернс набрзо бил познат низ цела земја.
Бернс го одложил своето емигрирање во Јамајка до 1 септември,а бил во Мосгил кога дознал дека Армур родила близнаци два дена подоцна. На 4 септември, Томас Блеклок напишал писмо изразувајќи восхит за поезијата во Килмарнок предложувајќи второ, поголемо издание. Копија од ова му била дадена на Бернс, кој подоцна се потсетува: “Веќе се бев простил со моите пријатели и мојот багаж беше на пат кон Гринок; само што ја напишав последната песна во Шкотска – “Мрачната ноќ доаѓа брзо”- кога писмо од д-р Блеклок до мој пријател ги фрли сите мои шеми отворајќи нови можности за мојата поетска амбиција. Докторот припаѓаше на оние критичари на чија поддршка не се ни надевав. Неговото мислење дека ќе соберам храброст за второ издание во Единбург, ме загреа толку многу што веднаш заминав за Единбург без ниту еден познаник и без претходна најава”.
Во октомври, Мери Кемпбел и нејзиниот татко отпловиле за Кемпбелтон да го посетат нејзиниот брат во Гринок. Нејзиниот брат се разболел од тифус,па додека се грижела за него,и таа се разболела. Таа умрелa од тифус на 20 или 21 октомври 1786 во Гринок и била закопана таму.
Единбург
“Неговото лице беше силно и цврсто; неговити манири едноставни, не како на кловн, еден вид на достоинствена ограниченост и едноставност која ја добил можеби од познавањето на своите извонредни таленти. Неговите одлики се отсликани во сликата на г-н Насмит, но за мене тие изгледаа како намалени, како да се отсликани во преспектива. Мислам дека неговото лице изгледаше поголемо отколку што беше претставено на портретите....имаше и силен израз на итрина во сите негови црти на лицето; самото око, ми се чинеше, посочуваше на поетски карактер и темперамент. Тоа беше големо и темно и буквално светеше кога зборуваше со чувство или интерес. Никогаш не видов такво око во друг човек, иако сум ги видел најценетите луѓе во мое време.” - Валтер Скот
Неговиот престој во градот резултирал со создавање на доживотни пријателства, како она со Лорд Гленсерн и Френсис Ана Данлоп кои биле негови повремени спонзори сè додека не се појавил јаз помеѓу нив. Бернс се обидел да ја заведе Агнес “Ненси” Меклехоус со која разменувал страствени писма под псевдоними (Бернс се нарекуваше себеси “Силвандер”, а Ненси “Кларинда”). Откако му станало јасно дека не може да ја натера Ненси да бидат во физичка врска, тој се пренасочил кон Џени Кроу, слугинката на Ненси, со која имал син Роберт Бернс Кроу во 1788. Неговата врска со Ненси завршилa во 1971 кога се состанале за последен пат во Единбург пред таа да отплови во Јамајка да биде со нејзиниот маж. Пред таа да замине, тој и го испратил ракописот на “Љубовен бакнеж” како проштален подарок за неа.
Во Единбург, во почетокот на 1787, тој го запознал Џејмс Џонсон, продавач на музика со љубов за шкотски песни и со желба да ги зачува. Бернс се пронашол во овој интерес и станал страствен придонесувач на Шкотскиот Музеј за Музика. Првата збирка со шкотска музика била објавена во 1787 и вклучува три песни од Бернс. Тој придонел со 40 песни во втората збирка и од севкупната збирка на 600 песни, Бернс имал околу третина удел во ова. Последното издание било објавено во 1803.
Елисанд
По неговото враќање во Ершир на 18 февруари 1788 тој ја обновил врската со Жан Армур и земал под закуп фарма кај Елисанд, близу Дамфри на 18 март. Тој бил назначен за царински службеник во 1789 и подоцна се откажал од фармата во 1791. Во меѓувреме, тој ги напишал своите најдобри дела меѓу кои и Там О’Шантер. Во исто време му била понудена средба во Лондон со уредникот на весникот Стар, но тој ја одбил. Исто така тој одбил да се кандидира за место во ново-оформената Катедра за земјоделство во Универзитетот во Единбург, иако имал влијателни пријатели за да ги поддржат неговите тврдења.
NGC 7082
NGC 7082 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Лебед, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7082 се споменува и како OCL 209.
Откривање
Телото е откриено на 19 октомври 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 29 м 17 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +47° 7' 36"".
Други поделби
Проучување на NGC 7082 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 86; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3594. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 589.
Хесиш Олдендорф
Местоположба
Хесиш Олдендорф се наоѓа 13 километри северозападно од градот Хамелн на Везер. Низ градот покрај велосипедската патека покрај Везер поминува и „германскиот пат на бајките“.
Градски единици
По општинската реформа во 1973 година, Хесиш Олдендорф е составен од осум единици со вкупно 24 месности:
Припојувања
На 29 јануари 1973 година биле припоени поранешните општини Фишбек (Везер) и Хемеринген.
Збратимени градови
Хесиш Олдендорф е збратимен со следниве градови:
Македонски писма
Македонски писма — збирен назив за сите досегашни азбуки и системи на пишување што ги користел македонскиот јазик низ вековите па сѐ до денес. Хронолошки и квантитативно, македонскиот јазик користел осум различни азбуки, во зависност од временскиот период и развојот на самиот јазик.
Глаголица (Ранохристијанска македонска азбука)
Глаголицата била азбука што во Македонија се користела од VII до XII век. Глаголицата е најстарата позната словенска азбука. Била создадена од Св. Кирил (827-869) и Св. Методиј (826-885) во 855 или околу 862–863 за преведување на Библијата и други книги на словенските јазици. Името доаѓа од старословенскиот збор глаголъ, што значи збор (исто така и потекло на буквата „Г“). Глаголицата има 41 буква, но нивниот број малку варира во подоцнежните верзии. Дваесет и четири од тие 41 букви водат потекло од графеми во средновековното курзивно грчко писмо (мали букви), но во глаголицата тие имаат орнаментален изглед. Се претпоставува дека буквите ша, шта и ци доаѓаат од хебрејското писмо (буквите шин и цади) — фонемите кои овие букви ги означуваат не постоеле во грчкиот, но постојат во хебрејскиот и се чести во сите словенски јазици. Другите букви се со непознато потелко. За некои од нив се претпоставува дека се засноваат на хебрејски и самаритските писма, кои Кирил ги научил за време на неговата посета на Хазари во Херсон. На територијата на Македонија престанала да се користи во XII век кога е сменета со кирилицата.
Азбука
Покрај основната азбука, во букварот се изучувале и неколку диграфи како што се:
Никола Речкоски
Никола Речкоски (познат и како Никола Стефанов Речкоски; р. во Велгошти, Охридско) — македонски математичар и универзитетски професор од 1987 година.
Македонски писма
Македонска современа азбука
Современиот стандарден македонски литературен јазик користи кирилична македонска азбука заснована и создадена врз македонската кирилица користена во XIX век од страна на повеќе македонски списанија, Крсте Петков Мисирков и Лозарите, но и врз фонетската кирилична азбука на Вук Караџиќ. Азбуката има 31 буква и е официјално писмо користено на територијата на Република Македонија. Македонската азбука како официјална азбука на територијата на Република Македонија е воведена со Решението на Президиумот на АСНОМ од мај 1945 година (види Кодификација на македонскиот стандарден јазик).
Латинична транслитерација
Покрај тоа што македонската кирилична азбука е официјално писмо на територијата на Република Македонија, во помали размери се користи и изучува и македонската латиница. Таа се користи за транскрипција на латиничната транслитерација за потребите на луѓето што не знаат да читаат кирилица. Азбуката исто така како и кирличната верзија има 31 буква и е заснована врз стандардната латинична азбука но и врз латиничната азбука на Лудевит Гај.
Глумово
Глумово — село во Општина Сарај, во околината на градот Скопје.
Географија и местоположба
Селото Глумово се наоѓа на левиот брег на Треска, по излезот на клисурата Матка.
Историја
Кон крајот на XIX век Глумово било село како дел од Скопската каза на Отоманското Царство.
Според податоците на бугарскиот публицист Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 210 жители, од кои 180 жители Албанци муслимани и 30 Македонци христијани.
Како село со албанско население било означено и од страна на Леонард Шулце Јена во 1927 година.
Исто така, слични податоци дава и Афанасиј Селишчев во 1929 година.
Население
На пописот од 2002 година, селото имало 1.683 жители, од кои 4 Македонци, 1.646 Албанци, 1 Турчин, 1 Србин, 28 Бошњаци и 3 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2.152 жители, од кои 1 Македонец, 2.060 Албанци, 32 Бошњаци, 1 останат и 58 лица без податоци.
Родови
Глумово е албанско село.
Според истражувањата од 1940-тите родови во селото се:
Бергманова мечка
Бергмановата мечка (Ursus arctos piscator) е најверојатно исчезнат под-вид на кафеавата мечка која живеела на полуостровот Камчатка. Ова животно било идентификувано и класифицирано од шведскиот биолог Стен Бергман во 1920 година. Бергман открил дека ова е посебен под-вид при проучување на кожа (која имала крзно поинакво од останатите мечки во регионот) и серија од отисоци кои било доста поголеми од отисоците на останатите мечки кои живеат на Камчатка. Некои сметаат дека студената војна помогнала во зголемувањето на популацијата на овие мечки, бидејќи советската војка забранила пристап на просторот на кои живееле овие мечки. Интересот за оваа мечка е зголемен во 60-тите години на 20 век. Ловецот Родион Сиволобов пријавил изјави од месното население, кои укажувале на невообичано огромна мечка која ја нарекувале „Иркуием“ или „мечка-бог“ (поради големината). На основа на описите од Сивоболов, биологот Н.К. Вершчагин предложил дека оваа мечка може да биде Arctodus simus, вид на огромна мечка кој е исчезнат. Оваа идеја не била прифатена во научните кругови поради неколку причини: Arctodus simus никогаш не бил најден на друг континент освен Америка и спаѓа во Tremarctinae кои се разликуваат од класичните мечки (Ursinae).
IC 1106
IC 1106 — галаксија во соѕвездието Мрежичка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1106 се споменува и како ESO 155-52.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1898 година од страна на Делајл Стјуарт.
Арагонска крстоносна војна
Арагонската крстоносна војна траела од 1284 до 1285 година. Овој поход бил потикнат од страна на папата Мартин IV против кралот на Арагон Педро III Арагонски.
IC 1106
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1106 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. IC 1106 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Арагонска крстоносна војна
Причини
Папата ги признавал анжувинците како господари на Сицилија. По побуната на анжувинците во познатата Сицилијанска вечер следувал конфликтот на Силицијанците и Педро III Арагонски против анжувинците. Кога Педро III Арагонски станал крал на Сицилија, папата кренал крстоносен поход против него. Тој му ја одзел круната на кралството Арагон, вазал на Светиот Престол, крунисувајќи го Шарл де Валоа, син на Филип III и на Изабела од Арагон. Причината за франко-арагонскиот конфликт е семејна борба во куќата на Барселона, бидејќи кралот на Мајорка Жак II, брат на Педро III, станал сојузник со Филип III. Жак, како гроф на Русијон, се чувствувал заробен меѓу двајцата монарси и можел само да соработува со францускиот крал да ги опструира амбициите на неговиот постар брат кој никогаш не го скрил своето незадоволство кога видел дел од неговото наследство ќе припадне на неговиот помлад брат.
Одвивање на настаните
Конфликтот прераснал во еден вид граѓанска војна кога братот на Педро III Арагонски кој владеел со Мајорка и Русијон им се придружил на Французите. Во текот на 1284 година, во Русијон влегла огромна француска војска на чело со кралевите Филип III Храбриот и Филип IV Убавиот. Самата армија на Франција се состоела од 16 000 коњаници, 17 000 стрелци и 100 000 пешадија. Но месното население било против Французите, но Французите успеале да го заземат градот и притоа да ја запалат катедралата.
IC 1106
Други поделби
Проучување на IC 1106 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13173.
Арагонска крстоносна војна
Одвивање на настаните
Шарл де Валоа тогаш бил крунисан за крал, но не можеле да најдат круна па го крунисале со капа на кардинал, по што го добил не толку ласкавиот прекар на „кралот на шапката“. На море, Роџер од Лаурија, адмиралот на Педро III, ја уништил француската флота во поморската битка на Форгигус. Овој пораз и епидемијата на дизентерија во францускиот камп ја смениле ситуацијата. Филип III, кој бил болен од оваа болест, мора да го тргне кампот.
IC 1106
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Арагонска крстоносна војна
Одвивање на настаните
Неговиот син и наследник Филип, преговарал со Педро III за безбеден премин преку Пиринеите, за него и членовите на неговото семејство, но не и за неговите болни трупи, кои беа десеткувани во битката. Филип Трети умрел во Перпињан и бил погребан во Нарбон. Педро III преживеал но само за кратко време.
Последици
Конфликтот немал големи последици за кралството на Франција, но се одразил значајно на кралството Мајорка: Балеарските острови биле конфискувани од синот и наследникот на Педро III, кралот Алфонсо III „либералниот“.
Дури во 1295 г., договорот од Анањи ставил крај на конфликтите родени од оваа крстоносна војна, договорот од Тараскон (1291), се применил дури по смртта на Алфонс III од Арагон.
573
573 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 573 година од новата ера, 573. од првиот милениум, 73. од VI век и четвртта од 570-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6081 и 6082 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5323 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4333 и 4334 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1326.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 573 година се протега во 3209 и 3210, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3269 и 3270 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1116. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 51 и 50 година пред хиџра.
Себугарски сојуз „Отец Паисиј“
Себугарски сојуз „Отец Паисиј“ (Всебългарски съюз „Отец Паисий“) — бугарска културно-просветна и националистичка организација, која е основана на 27 ноември 1927 година, на годишнината од потпишувањето на Нејскиот мировен договор (1919), а која постои до 1944 година, кога по превратот од 9 септември е забранета. Според нејзиниот устав, организацијата цели да работи за подигање на духот на нацијата и зачувување на националните добродетели, т. е. доблести, и да се спротивставува на теченијата кои го загрозуваат националното единство. Колективни членови на Себугарскиот сојуз „Отец Паисиј“ се фашистичките организации Бугарски народен сојуз „Кубрат“ и Сојуз „Бугарска родна заштита“. Во 1931 година кон Себугарскиот сојуз „Отец Паисиј“ е основана младинска организација, која подоцна се преобразува во Бугарски младински сојуз „Отец Паисиј“. Од 1928 до 1943 година организацијата издава истоимено списание „Отец Паисиј“, чиј уредник е Стефан Баламезов, а во чиј уредувачки комитет се Димитар Мишев, Гаврил Кацаров и Велчо Велчев. Од 1928 до 1931 година организацијата издава и списание на француски јазик „Ла ревју бјулгар“. Други видни дејци на организацијата се Георги Генов, митрополитот Стефан Софиски и други. Во многу градови во Царството Бугарија се основани сојузни клонови на Себугарскиот сојуз „Отец Паисиј“. Во 1941 година, во текот на бугарската окупација на Македонија, и во Скопје е основан клон на организацијата, чиј претседател е архимандритот Стефан, протосингел на Скопско-Велешката епархија. Според податоци на Државна безбедност, Себугарскиот сојуз „Отец Паисиј“ и Сојузот на воините за напредок на бугарството, при нивното ликвидирање по превратот од 9 септември бројат вкупно 3.880 припадници.