cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 471
Откривање
Објектот е откриен на 17 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 471 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 471 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 52 м 38,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -57° 13' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 57°.
Други поделби
Проучување на IC 471 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65634.
793 п.н.е.
793 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 793. година пред новата ера, 793. од првиот милениум п.н.е., 93. од 8 век п.н.е. и четвртта од 790-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4715 и 4716 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3957 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2967 и 2968 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 40 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 793 година се протега во 1843 и 1844, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1903 и 1904 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 250 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1457 и 1456 исламска година пред хиџра.
Александар Свирски
Александар Свирски или Александар од Свир (1448–1533) бил Источно православен светец, монах и игумен на Руската православна црква.
Амос (крстено име) е роден во селско семејство во Новгородска Република, источно од Ладога. На 19-годишна возраст го напуштил домот во Манастирот Валаам и се замонашил. Во 1506 година, Серапион, Архиепископ Новгородски го назначил за игумен на манастирот Св.Троица, кој подоцна станал познат како Манастир Александар-Свирски.
Свети Александар стана познат по својот праведен живот и контемплативни чуда, вклучувајќи ги и појавувањата на Троица и Богородица со Светото Дете. Руската православна црква го канонизираше Александар Свирски во 1547 година. Неговиот ден на празникот се одбележува на 17 април и 30 август, според Источно православниот литургиски календар.
Моштите на свети Александар биле пронајдени на 17 (27 април) 1641 година. Според Вита на светителот, тие биле пронајдени нераспадливи.
На 22 октомври 1918 година беше отворен ковчегот со моштите на Александар Свирски.
Кривопаланечки дијалект
Кривопаланечки дијалект — дијалект што спаѓа во подгрупата на источни дијалекти на северното наречје на македонскиот јазик. Дијалектот се зборува на територијата на градот Крива Паланка со околината. Кривопаланечкиот дијалект е близок дијалект со кратовскиот, кумановскиот и со овчеполскиот дијалект.
Лични заменки
ед:
мн:
Лексика
Од аспект на лексиката во кривопаланечкиот говор покарактеристични се следниви лексички единици: ледéц ‘зеница, црнка’, чашка ‘лажичка, делот на телото под градите’, кривáча ‘грст’, безимен ‘четвртиот прст на раката’, гушнúк ‘градник’, мучник ‘ковчег за брашно’, погáнец ‘глушец’, замка ‘вид јазол’, капчýк ‘дождовница, што паѓа од стреите’, латок ‘млак’.
Месје 86
NGC 4406 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4406 се споменува и како M 86, UGC 7532, MCG 2-32-46, CGCG 70-72, VCC 881, Markarian chain.
Откривање
Телото е откриено на 18 март 1781 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4406 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 9,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4406 има привидни димензии од 8,9' х 5,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Чеч
Чеч или Чечко (понекогаш Чечлак) — историско-географска област поделена помеѓу Пиринска и Егејска Македонија во денешна Бугарија и Грција. Опфаќа околу 60 села, чие население е речиси целосно сочинето од Македонци-муслимани (Помаци), од кои мал дел се со турска национална свест. Соседното христијанско население ги нарекува Чеченци, Чечлии или Чешлии, додека пак македонската наука постручно ги нарекува Чечки Помаци. Се користи и името Гаџели, особено во врска со доспатските села.
Географија
Областа е сместена во југозападниот дел на Родопите и северните предели на планината Боздаг (Фалакро), чиј поголем дел е во Егејска Македонија. Историски областа се дели на Неврокопски Чеч и Драмски Чеч, од кои Драмскиот е целосно во Егејска Македонија, а Неврокопскиот е поделен помеѓу двете страни.
Западната граница на Неврокопски Чеч е ридот од десната страна на Плетенска Река (Чечка Бистрица) меѓу селата Грмен и Долно Дреново, кој на југ се протега сè до Места. Места е југозападната и јужната граница на Неврокопски Чеч, но во подножјето на Боздаг границата оди отаде реката и ги опфаќа и селата Вршен, Сидерово и Пепелаш. Северозапдната граница на Неврокопски Чеч е Дабничката Река и билото, кое продолжува од реката на североисток, опфаќајќи ја територијата на денешното шумарско подрачје Дикчан. Оттаму границата се спушта по највисокото било од источната страна на Дабраш, поминува од западната страна на Барутин и Чавдар, кои до 1787 г. исто така влегувале во Неврокопско. По ова место, границата се движи по течението на Русковска, потоа и по она Орховска Река, сè до нејзиниот влив во Места.
Драмски Чеч го опфаќа источниот дел на планината Боздаг, поречието на Места до нејзиниот излез од долината и на територијата на исток од Неврокопски Чеч до Скечкото Горје.
Историја
Областа е наречена по некогашното село Чеч, за што сведочи подробен записник на тимарите и хасовите во вилаетите Места, Драма, Зихна, Кешишлик, Сер, Неврокоп, Демир Хисар и Солун од 1478 – 1479 г. (ознака BOA, TD7). Во документот по име се набројани главите на неговите 73 домаќинства, како и 18 неженети машки лица, 3 вдовици и 2 немуслимани.
Според Евгениј Радушев, овој подробен записник е доказ дека исламизацијата во овој крај воопшто не била присилна. Во Забележано е дека освен Чеч, во областа имало уште десетина села кои биле речиси наполно исламизирани веќе во 1478-79 г. Радушев забележува дека во целиот европски дел на царството, ваков ран процес на исламизација се забележува само уште во Босна. Тој смета дека селото Чеч се наоѓало некаде близу Радибош, Драмско. Чеч како село повеќе не се споменува во подоцнежните записници, што значи дека е напуштено или се води под сменето име.
Ширењето на исламот зело поголем замав во XVI век, а на почетокот на XVII век речиси сите села во Чечко биле наполно муслимански, како што се гледа од документите BOA, MAD5 25; BOA, TD7; BOA, TD70; BOA, TD403; BOA, TD167; Мевкуфат калеми бр. 8723 од Истанбул, како и ф. 126, а.е. 4 и ф. 126, а.е. 9 од НБКМ – Ориентален оддел.
Тахсин-бег, мудир во Чечката нахија во 1898 г. пишува: Имамите, според Тахсин-бег, се „катили во турбани“, кои имат речиси полна власт во селата. Во нивна надлежност е избегнувањето на воената служба, продажбата на тутунот, посредувањето со различни претставници на власта. Помалку од 1 % од населението на Чеч е писмено, нема ниедно „вистинско училиште“.
По Балканските војни целиот Драмски и половината од Неврокопскиот Чеч е припоен кон Грција, а другата половина од Неврокопски Чеч ѝ припаднал на Бугарија. За време на Вората светска војна, Бугарија го зазела целиот Чеч, но веќе тогаш месното население во егејскиот дел заменето со грчки бегалци од Турција согласно Лозанскиот договор од 1923/4 г. Македонското население на Неврокопски Чеч е иселено претежно во Мал Самоков, Лозенград, Одрин и Узунќопру во Источна Тракија, Турција.
Историски
Интересно е што многу од селата кои ги набројува К’нчов се заведени во многу постар записник од 1478-79 г. Во записникот се гледа дека нивното население не е турско, туку македонско, кое уште тогаш го примило исламот речиси во полност. К’нчов ги наведува жителите на тие села како Турци, но Евгениј Радушев јасно укажува дека станува збор за помачки села, во кои турскиот се наметнал поради масовноста на исламската вероисповед уште од средината на XV век.
Потекло на името
Според бугарскиот јазичар Јордан Н. Иванов, името Чеч доаѓа од турското , што значи „стог сено“ или „крстица“, иако семантичката врска е нејасна. Според други тврдења, поимот чеч значи „тврд камен“.
Горички Санџак
Горички Санџак (Görice sancağı) — (санџак) на Отоманското Царство со седиште во градот Горица (Корча) во Албанија. Основан е во XV век со османлиското освојување на подрачјето, а престанал да постои во Балканските војни (1912–13). Од 1874 до 1912 г. бил еден од санџаците на Битолскиот Вилает. Ја опфаќал територијата на југоисточна Албанија и северозападна Егејска Македонија, денес во Грција. Македонците живееле на целата нејзина територија, а особено мнозинство биле во Горичката и Костурската каза.
Јосиф Волоцки
Јосиф Волоцки — исто така познато како Јосиф од Волотск или Јосиф од Волоколамск (Ио́сиф Во́лоцкий); световното име „Иван Санин“ (Ива́н Са́нин) (1439 или 1440 – 9 септември 1515) — бил истакната руски теолог. Руската православна црква го смета за светец (заедно со неговиот најзначаен противник, Нилус од Сора); неговиот спомен се слави на 9 септември и 18 октомври (датуми во Јулијанскиот календар).
Горички Санџак
Кази
Санџакот бил сочинет од следниве кази:
Јосиф Волоцки
Историја
Јосиф Волоцки потекнувал од семејство на богат земјопоседник (вочиник) чиј имот се состое лоод селото Јазвишче во Кнежевството Волоколамск, Московска област. Научил да чита и пишува во локалниот манастир, а потоа се задолжил во Боровски манастир во 1459 година. По смртта на неговиот игумен, Св. Пафнутиј од Боровск, Јосиф Волоцки го зазел неговото место и се обидел да воведе строга монашка повелба. Меѓутоа, ја отфрлиле неговата идеја и тој морал засекогаш да го напушти манастирот. Откако живеел во неколку други манастири, Јосиф се разочарал од нивниот лабав морал и основал свој манастир во 1479 година во близина на Волоколамск, кој ќе стане познат како Манастир Јосиф-Волоколамск. Јосифовата повелба ја пропишува главна доблест на монахот како апсолутна послушност кон својот игумен. Сите аспекти од животот на монахот во манастирот биле регулирани и контролирани.
Горички Санџак
Население
Според рускиот конзул во Битола, А. Ростковски, заклучно со 1897 г. санџакот броел вкупно 175.702 жители, од кои 113.303 Албанци (81.262 мислимани и 32.035 христијани — во обете групи вклучувајќи албанизирани Македонци), 38.235 Македонци (30.008 под патријаршисти и 8.227 под под врховенството на [[Бугарска егзархија|Бугарската егзархија]]). Имало 9.549 Грци христијани и 294 Грци муслимани, главно во градот Костур. Власите броеле 9.377 лица (3.297 во Горичко и 6.080 во Костурско).
Јосиф Волоцки
Историја
Јосиф Волоцки и неговите приврзаници (Јосефити) успеле да го отфрлат проектот за елиминација на монашката сопственост на земјиштето, предложен од „нестиажатели“ или непоседници (оние кои се спротивстави на монашкото земјопоседување), во личностите на таканаречените Трансволгански старешини предводени од Нилус Сора и Васијан Патрикеев. Јосиф Волоцки упатил голем број посланија до „нестијажтели“, во кои се обидел да ја докаже законитоста на монашкото земјопоседување и да го оправда богатиот декор на црквите. На крајот, Јосиф Волоцки ја добил предноста и манастирите ги зачувале своите земјишни поседи.
Последните денови на Помпеја (филм од 1913)
Последните денови на Помпеја (италијански: Ultimi giorni di Pompei) - италијански филм од 1913 година, во режија на Елеутерио Родолфи (Eleuterio Rodolfi) и Марио Казерини (Mario Caserini). Меѓутоа, нема цврсти докази дека Казерини го режирал филмот: на пример, италијанското списание Bianco e Nero како режисер го споменува само Родолфи. Главните улоги ги толкуваат: Фернанда Негри Пугет (Fernanda Negri Pouget), Евгенија Тетони Фјор (Eugenia Tettoni Fior), Убалдо Стефани (Ubaldo Stefani) и Антонио Гризанти (Antonio Grisanti). Филмот е заснован на истоимената книга на Едвард Булвер-Литон (Edward Bulwer-Lytton) од 1834 година.
Јосиф Волоцки
Идеи за авторитетот на царот
Триумфот на партијата-поседник отишла рака под рака со напорите на Јосиф да ја зајакне позицијата на големите руски кнезови, кои се повеќе се нарекувалецар, наследувајќи ја титулата универзални цар на Византија. Јосиф Волоцки ја повторил формулата на рановизантискиот црковен писател Агапет дека царот бил „човек во суштина, но неговата моќ е Божја“ и дека тој бил Божји заменик на Земјата. Меѓутоа, според Јосиф, бидејќи главната должност на царот е да се грижи за благосостојбата на Христијанската црква, тој е легитимен само додека се придржува до Црквата правила и морални обврски.
Последните денови на Помпеја (филм од 1913)
Синопсис
Дејството на филмот се одвива во 79 година, во Помпеја. Римскиот аристократ Глаук (го игра Стефани) е вљубен во убавата Јоне (ја игра Фјор), а во него е вљубена богатата Џулија. Египетскиот врховен свештеник, Арбаче (го игра Гризанти) прави забава и бара да му ја донесат слепата танчерка Нидија (ја игра Гризанти). Таа им игра на гостите, но потоа ја бркаат од забавата. Тогаш пристигнува Глаук кој ја откупува Нидија и ја носи во својот дом, а таа севљубува во него. Арбаче, исто така, е вљубен во Јоне и ѝ кажува дека Глаук не ја сака. Јоне е разочарана, но Глаук се колне во својата искрена љубов и како доказ ѝ ја подарува робинката Нидија. Нидија и Јоне одат во посета на Арбаче, кој на носи Јоне во храмот за да ѝ ја каже иднината, но таму се обидува да ја заведе. Нидија веднаш оди да го извести Глаук, кој го напаѓа Арбаче и ја спасува својата сакана. Потоа, Глаук ѝ соопштува на Нидија дека ќе се ожени со Јоне, а таа ѝ ја кажува веста на Џулија, која оди кај Арбаче со молба да ѝ помогне да ја растурат љубовта меѓу Глаук и Јоне. Арбаче оди кај една волшебничка од која порачува љубовен напиток. Џулија и Нидија го земаат љубовниот напиток, но Нидија го краде напитокот и му го дава на Глаук, со надеж дека ќе го направи да ја засака. Меѓутоа, тоа не е љубовен напиток туку отров и од него Глаук полудува и оди во градината каде Арбаче убива еден свештеник, а убиството му го припишува на Глаук. Така, Глаук е уапсен и обвинет за убиство. Нидија оди кај Арбаче и ја признава својата вина, но попусто. Арбаче го поканува кај себе сведокот на убиството со намера да го поткупи и го затвора во подрумот. Нидија го слуша сето тоа и го ослободува сведокот. Арбаче го посетува Глаук во затворот и го наговара да го признае убиството, а Јоне го моли Арбаче за милост, но тој не попушта. Нидија е заробена од слугите на Арбаче, но таа поткупува еден од нив, кој му носи писмо на Салуст, пријателот на Глаук, во кое ја опишува вистината за убиството. Во меѓувреме, Глаук го носат во арената. Салуст ги ослободува Нидија и Јоне, а потоа сите одат во арената, каде сведокот им кажува на сите дека Арбаче е убиецот и него го фрлаат на лавовите. Токму тогаш започнува ерупцијата на Везув и луѓето бегаат во паника, а Нидија ги води Глаук и Јоне до морето. Така, тие се спасени, но Нидија се фрла во морето поради својата несреќна љубов. Во последната сцена на филмот, десет години по тие настани, Глаук и Јоне живеат среќен брачен живот, а во нивната палата се наоѓа статуа на Нидија на која ѝ се многу благодарни.
Јосиф Волоцки
Борба против ересите
Во своето главно дело наречено „Просветител“ („Просветитель“), кое се состоеше од 16 поглавја, тој се обиде да ја докаже неправедноста на „новото учење“ за да може да ги гони еретиците и да ги убеди луѓето. да не веруваат во искреноста на нивното покајание. Земајќи инспирација од римско-византискиот третман на ересиарсите и прогонствата предводени од Доминиканците во Шпанија и Португалија, тој повика на граѓанска инквизиција против еретиците и се залагаше за нивно затворање и погубување. Како и со контроверзите околу монашката сопственост на имотите, на Јосиф Волоцки во ова прашање му се спротивставил свети Нил Сораски. Светоста на Јосиф беше официјално прифатена од Руската православна црква по неговата локална канонизација во 1579 година и националната канонизација во 1591 година.
Одбојка на Летните олимписки игри 2012 (мажи)
Одбојката на Летните олимписки игри 2012 — официјален одбојкарски турнир на Олимписките игри. Турнирот се одржал во Лондон, Обединето Кралство. На турнирот учествувале вкупно 12 репрезентации.
Првото место го освоил Русија, второто Бразил и третото Италија.
Викуња
Викуња (шпан. vicuña, науч. Vicugna vicugna) — еден од двата претставника на семејството камили (Camelidae) во Јужна Америка (заедно со гванакото) што живее во високите предели на Андите. Таа е сродник на ламата и дели заеднички предок со алпаката. Обете се одгледуваат претежно за волната. Викуњата дава само мало количество волна, но истата е крајно фина и многу скапа бидејќи животното се стриже на секои 3 години и мора да се фати во дивина. Кога ќе се сплете, волната е многу мека и топла. Инките високо го ценеле ова животно поради предивото, од кое се правела облека која по закон смееле да ја носат само членовите на кралското семејство.
Во поново време дошло до драстично намалување на нивната бројност, и оваа состојба траела сè додека викуњата не била прогласена за загрозен вид (1974), кога опстојувале само 6.000 единки. Благодарение на заштитата, денес ги има околу 350.000, и не се сметаат за загрозени, но и понатаму се под заштита за да се спречи нивното бесправно ловење, губиток на живеалиштето и други закани.
Викуњата е национално животно на Перу и стои на државниот грб како претставник на животинското царство.
Опис
Викуњата се смета за понежна и помиловидна од гванакото, а воедно е и помала од него. Главна морфолошка разлика кај викуњата се подобро развиените корења на секачите. Крзното на грбот ѝ е долго, со жолтеникаво-кафеава боја, додека влакната околу вратот и на градите се бели и прилично долги. Има малку покуса глава од гванакото, а ушите ѝ се малку подолги. Долга е од 1,45 до 1,60 м, а висока е (кај рамениците) 75 до 85 см. Тежината се движи од 35 до 65 кг.
Со цел да се спречи нивното ловење, секоја година викуњите се втеруваат во трла и се стрижат сите единки со крзно подолго од 2,5 см.
Ареал
Викуњата живее исклучиво во Јужна Америка, и тоа претежно во средишниот дел на Андите. Нивно природно живеалиште е Перу, северозападна Аргентина, Боливија и северот на Чиле. Помал број на доведени единки се среќаваат и во среден Еквадор. Најголем број на викуњи има во Перу.
Живеалиште
Ова животно живее во високи предели, на надморска височина од 3.200 до 4.800 метри. Денот го проведуваат на тревестите рамни рамни предели на Андите, но ноќеваат на падините. Во овие краишта виреат само жилавите и слабо храниливи натуткани треви и виукот (Festuca). Сончевите зраци минуваат низ тенката атмосфера, што значи дека денските часови се релативно топли, но ноќите се секогаш студени, неретко до зармзнување. Викуњата е прилагодена на овие температури со дебелото меко крзно во кое задржува топол воздух и така ги поднесува и најстудените температури.
Поведение
Поведението на викуњата е слично на она на гванакото. Таа е мошне плашлива и со високоразвиен слух, па затоа лесно се вознемирува кога некој им приоѓа. Исто како гванакото, често лижат варовни камења и карпи богати со сол, а познато е и дека пијат солена вода. Се хранат претежно со треви.
Живеат во потесни семејства сочинети од мажјак, 5 до 15 женки и нивните младенчиња. Секоја група има своја територија со површина од околу 18 км², чија големина се менува во зависност од расположливоста на хранливите треви.
Парната сезона трае од март до април, а бременоста трае околу 11 месеци. Женката раѓа по едно младо, што потоа го дои 10 месеци. Младенчето се осамостојува на возраст од 12 до 18 месеци. Младите мажјаци и младите женки се групираат во полови друштвени групи. Ова спречува меѓусебна конкуренција и блискосродствено размножување, што може да предизвика стеснување на генетскиот фонд кај загрозените видови (забележано кај гепардите).
Католика
<templatestyles src="Module:Infobox/styles.css"> Католика (Catòlga) е град и комуна во провинцијата Римини, Италија, со 16.233 жители заклучно со 2007 година.
Историја
Археолошките ископувања покажуваат дека областа веќе била населена во римско време.
Католика се издигнала како место за одмор за аџиите кои патувале на рутата Болоња-Анкона-Рим, на пат до светилиштето Лорето или до Свети Петар во Рим. Во 1500 година тој броел повеќе од дваесет таверни и гостилници. Само од втората половина на 19 век, рибарската индустрија станала актуелна во економијата на градот.
Еден од првите позабележителни посетители на плажата на Католика, бил Лусиен Бонапарта, братот на францускиот император, кој ја претпочитал неа наместо бучниот Римини, во 1823 година. Градот станал независна општина во 1896 година.
По завршувањето на Првата светска војна, туристичката индустрија станала доминантна.
Меѓународни односи
Католика е збратимена со:
Сеедно ми е дали во историјата ќе влеземе како варвари
„Сеедно ми е дали во историјата ќе влеземе како варвари“ (романски: Îmi este indiferent dacă în istorie vom intra ca barbari) — романско-германско-бугарско-француско-чешки филм од 2018 година, во режија на Раду Јуде (Radu Jude), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Јоана Јакоб (Ioana Iacob), Алекс Богдан (Alex Bogdan) и Александру Дабија (Alexandru Dabija). На Меѓународниот филмски фестивал во Карлови Вари филмот ја освоил наградата „Кристален глобус“ за најдобар игран филм.
Синопсис
Филмот претставува еден вид коментар на познатата изрека искажана на состанокот на Советот на министрите во летото 1941 година: „Не ме интересира ако во историјата останеме запишани како варавари...“ со која започнало етничкото чистење во Одеса.
Света Елена (царица)
Флавија Јулија Елена (Flavia Iulia Helena Augusta), позната уште ѝ како Света Елена, Елена Августа и Елена од Цариград (250 – 330) е важна личност во историјата на христијанството поради големото влијание која го имала врз нејзиниот син. Била сопруга на римскиот цар Констанциј I Хлор и мајка на царот Константин Велики.
Според христијанското верување, таа го открила Светиот крст, поради кое во Римокатоличката црква и Православната црква таа се смета како светец. Писателот од ранохристијанската епоха, Сократ Схоластик, пишува за откривањето на Светиот Крст. Според него, Света Елена, мајка на византискиот цар Константин I Велики (првиот император кој прво ја признае христијанската вера, а подоцна и ја прошири) тргнала во потрага на останките на Исус Христос. Тргнувајќи кон Светата Земја, таа основила многу цркви и основала здруженија за помагање на сиромашните и бедните. По престигнувањето во Ерусалим, било откриено местото каде што Исус Христос бил распнат, односно на ридот Голгота. Во близина биле откриени и трите крста, на кои биле распнати Исус Христос и двајцата крадци, Димас и Гестас. Со чудо бил откриен кој од трите крста е вистинскиот осносно на Исус Христос.
Таа исто така е поврзана со основањето на Ватиканските градини.
Знаме на Израел
Знамето на Израел (хебрејски: דגל ישראל, арапски: علم إسرائيل) е националното знаме на Израел и било усвоено на 28 октомври 1948 година. На него е претставена сина Давидова ѕвезда на бела основа помеѓу две хоризонтални сини ленти. Ова знаме било создадено за Зионистичкото движење и ова го претставува талитот, наметка за еврејска молитва.
Сините ленти го означуваат талитот, наметка за молитва. Давидовата ѕвезда била додадена по природен пат бидејќи тоа е симбол на еврејскиот народ.
Омер-паша Латас
Сердар Екрем Омер-паша Латас  (, —, ) — отомански паша со српско    потекло, родум од Воена Краина во Хабсбуршката Монархија.
Животопис
Неговото родено име било Михаило, а во младоста бил познат како „Миле Латас“. Роден во 1806 година во Јања Гора кај Плашки, која во тоа време се наоѓала во Австрија, како син на помлад офицер во австриската армија. Учел во средно „воено“ училиште во Госпиќ и таму останал само една година, додека како одличен ученик не добил бесплатно питомско место во кадетското училиште во Задар. Како многу млад бил земен во војска; станал питомски стражмештер во штабната писарница во Госпиќ. Дури по завршувањето на кадетското училиште, поради семејни проблеми (татко му бил казнено пензиониран од војската поради поткрадување, што го чинело кариера), побегнал во 1827 година на Кастелски Гребља во Босна и стигнал до Гламоч, од каде набрзо се преселил во Бања Лука, мачејќи се да заработи за преживување.
Во Бања Лука, по препорака на неговиот тогашен муслимански газда Хаџи Алија Бојиќ, преминал во ислам. За да се ослободи од австриската потера поради дезертирање, Миќо се „потурчил“, а по сунетисувањето го зел новото име Омер. Две години подоцна, во пресрет на немирите во Босна, „Омер ефенди“ отишол со писмо од својот шеф Али во Видин кај пријатели. Таму командантот на тврдината Ибрахим-паша го зел како учител по цртање за своите деца и задоволен од неговата работа го препорачал во Цариград. Омер се истакнувал со своите цртежи и планови и какот таков му се видел на неговиот заштитник способен и корисен за претстојните реформи на турската војска. Во Цариград го пречекал големиот везир Хусреф-паша, кому исто така му се допаднал. Со оваа препорака, тој најпрво станал учител по техничко цртање во Константинополската воена школа, а подоцна учител на престолонаследникот Абдул-Меџид и наскоро (1838) полковник во Царската армија.
Извесно време поминал во Србија, одејќи во Видин, за што сведочи Јован Ђ. Авакумовиќ во своите белешки.
„За време на првата влада на кнезот Милош, преминав во Србија како австриски воен бегалец. Ме примија одлично, добив учител во Груж. Јас тогаш би останал да им служам на Србија и на Србите, колку што би умеел и можел со мојата подготвеност и знаење. Но, по тоа кратко време во Србија, Австрија побара од Србија да ме предаде на Австрија. . . Кога Австрија така ме побара, кнезот Милош ме покани на својот двор во Крагуевац и ми рече: Сине, не можам да се борам со Австрија поради тебе, но нема нејзе да ѝ те предадам бидејќи сум информиран дека не си виновен, како што претставува Австрија, а и дека си воспитан во духот на српството. Ќе им наредам на моите власти да ти олеснат и да преминеш во Турција. Оди таму и влези во служба. Турција е оскудна во луѓе; според твојата подготвеност и способност сигурен сум дека далеку ќе стигнеш во турската служба...“
Кога Абдул Маџид дошол на престолот, Омер Латас станал паша. Одличен војник, Омер-паша се истакнал во 1840 година во Сирија против султановите одметници, 1842 година за време на задушувањето на бунтот во Албанија, 1845 година повторно во Сирија и во 1846 година во Курдистан, секогаш борејќи се со бунтовниците против централната власт. По овие успеси, уште многу млад, тој беше назначен за мушир. Во 1848/49 година со Русите ги окупирал дунавските кнежевства Влашка и Молдавија.
Акции во Босна и Херцеговина
На Балканот Омер-паша останал запаметен по тоа што го скршил отпорот на босанските бегови. Имало силно противење на реформите на султанот во Босна и Херцеговина уште од времето на Хусеин-бег Градашчевиќ. Едно време се чинело дека стивнува, но од револуционерната 1848 година избувнала со обновена енергија.
Во 1849 година избувнало востание против Османлиите во Босанска Краина, а босанскиот везир Тахир-паша не успеал да го совлада. Потоа слични движења се појавиле и на другите страни, а меѓу противниците на реформите беше и херцеговскиот везир Али-паша Ризванбеговиќ. Во мај 1850 година, султанот го испратил во Босна Омер-паша, да го задуши востанието. Тој пристигнал во август истата година и брзо и одлучно крваво го задушил бунтот, ги уапсил главните водачи, меѓу кои и Али-паша, кого бил убиен од стражар на 20 март 1851 година. Еден стар бег за него забележал: „К'сметот така сакаше, ние гостопримливо да го примиме и посвоиме овој син на нашите крвни непријатели, за подоцна да ни ја опусти земјата и засекогаш да ја скрши нашата стара сила.
Околу 1.000 од најистакнатите аги и бегови биле затворени, а околу 400 од нив биле испратени оковани во Цариград. После тоа, Босна била мирна, а феудалниот став на беговите и агите засекогаш бил скршен. Затоа Омер-паша Латас во Босна е прогласен за „ѓаурпаша“ и најголем непријател на домашното благородништво.
Везирот Омер-паша Латас, не очекувајќи дека ќе се одобри возобновувањето на светата обител Глоговац, се налутил поради добиената дозвола за обнова, која пристигнала од Цариград. Наредил манастирот да се изгради на такво место од каде што нема да се слушаат црковните ѕвона, а светилиштето да не биде поголемо од крзно од волова кожа. Според легендата, мештаните се досетиле и направиле јаже од волова кожа, со што добиле во должина на темелот на црквата. Црквата е изградена од вагански камен во истата клисура на рекичката Глоговац, каде што некогаш постоел стар средновековен манастир.
Други акции
Кога во 1852 година дошло до судир меѓу Порта и кнезот Данило, на Омер-паша му била доверена врховната команда над османлиската војска. Челичниот обрач околу Црна Гора почнал да се стега во јануари 1853 година, но понатамошната акција била спречена со посредство на Австрија и Русија.
Непосредно потоа, кога избила Кримската војна (есента 1853 година), Омер-паша бил назначен за командант на турската војска на дунавската линијата. Се држел многу добро и го добил чинот сердар-екрем. По повлекувањето на Русија од Дунав, Латас соработувал со англиските и француските сојузници за време на опсадата на Севастопол во Кримската војна, а подоцна и во борбите на Кавказ. Од 1857 до 1859 година Омер-паша Латасбил заповедник во Месопотамија, каде повторно ги задушил востанијата.
Поради својата острина извесно време бил во немилост, но повторно избил на чело во 1861 година, кога на повидок била војната со Црна Гора, по повод востанието на Лука Вукаловиќ. Во таа војна, Омер-паша Латас повторно бил врховен командант и ја довел Црна Гора во многу тешка положба од која повторно се извлекла само со заземање на големите сили. Последната воена мисија на Омер-паша била да го задуши грчкото востание на Крит во 1867 година. Овој пат воено ја завршил својата работа, но блокадата не можел да ја заврши поради лошата состојба на османлиската флота и залихите. Затоа, во 1868 година се повлекол, а подоцна како пензионер работел во Европа.
Книжевност
Нобеловецот Иво Андриќ во својот роман „Омер-паша Латас“ се занимава со ликот и делото на Омер-паша, со дејството сместено за време на војната на Латас во Босна и Херцеговина.
Чукар (Нежилово)
Чукар — археолошко наоѓалиште во кратовското село Нежилово.
Наоѓалиштето претставува градиште од доцноантичко време.
Источно од селото, на едено ниско расклонение, 2 км оддалечено од маалото Рекарци, на врвот има остатоци од мало утврдување што било оградено со бедем. На површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
Николае Булат
Николае Булат (Nicolae Bulat; 10 февруари 1952 година, Курешница - 9 септември 2022 година) — Молдавски историчар и локален историчар. Директор на Сороцкиот музеј за историја и етнографија (вклучувајќи ја и тврдината Сорока). Автор е на многу книги за историска и локална историја, главно поврзани со регионот Сорока.
Николае Булат често бил нарекуван чувар на тврдината Сорока, каде што работел повеќе од 30 години, тој се сметал за еден од најдобрите водичи во Молдавија.
HD 203096
HD 203096 (BD + 40 4485, SAO 50699, HR 8155) — ѕвезда со привидна величина од 6.15, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 21:18:55,3 и деклинација +41°02′27″
Космос-283
Космос-283 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 27 мај 1969 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 250 килограми. Космос-283 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Симка Серафимова-Теодосиевска
Симка Миланова Серафимова - Теодосиевска (Тетово, ) — македонски специјалист по ортодонција и вонреден професор на Стоматолошкиот факултет во Скопје.
Животопис
Серафимова - Теодосиевска е родена во Тетово на 19 јули 1923 година. Хабилитирала во 1974 година. Била раководител на Клиниката по ортодонција. Автор е на 74 стручно-научни трудови.
Тропски рај
Тропски Рај (португалски: Paraiso Tropical), е романтична бразилска теленовела. Серијата е снимена во Бразил во текот на 2007 година, со 179 епизоди. Серијата имаше огромен успех во Бразил, а голема причина беше тоа што оваа серија се емитуваше во ударниот термин. Првата епизода ја гледале 41% од населението а последната епизода ја гледале 56% од населението.
Карактеризација на ликови
Алесандра Негрини Паула Паула е убава, насмеана, силна и со одлучен карактер. Има етика, и прави се да биде добра со другите. Одгледана е од Амелија, но не се сложува со нејзината кариера, бидејќи таа е газдарица на еден бордел. Страда од предрасуди поради работата на нејзината мајка, но секогаш ги почитувала девојките кои работат кај нејзината мајка. Никогаш не е иста, бидејќи има сестра близначка. Кога ќе се заљуби во Даниел, влегува во љубовните соништа.
Фабио Асункао Даниел Бастос Син на домаќин кој работи за милионерот Антенор Кавалканти, едноставен, и ја искористува шансата која неговиот газда му ја дава. Убав и интелегентен и станува човек со работни навики. Поради тоа, завршува администрација, и добива голема работа во фирмата на Антенор, како администратор. Тој е нежен и се заљубува во Паула. Оттогаш сонува да биде близу до неа, и поради тоа е газда на еден мал хотел во тропскиот рај.
Алесандра Негрини Таис Убава, себична и интелегентна, живее во периферијата на Рио де Жанеиро. Нејзината најголема желба е да биде во дел од богатите, и сака по секоја цена тоа да го освои. Продава накит и презентира странски дизајнер. Одгледана е од нејзиниот дедо Исидоро. Се заљубува во Касио, со кој влегува во врска.
Тони Рамос Антенор Кавалканти Моќен стопанственик кој има силен и владеечки карактер. Секогаш е посветен на работата, и никогаш не се осмелува да земе ниту малку одмор. Оженет е за Ана Луиса, но врската не ја држи под конец. Двојката се срушила кога нивниот син единец починал на 16 години. Од многу малце, со напорен труд успеал да го наследи целото богатство кое сега го има, без ничија помош. Има лоша врска со неговиот татко Белисарио Кавалканти.
Глорија Пирес Лусија Одлучна и силна жена која е самохрана мајка на Матеус, син, кој го има од нејзиното бившо момче Акасио. Напорно работи за да го одгледи нејзиното дете. По барање на нејзините родители, таа се префрла во Копакобана. Откако ќе се разведи од Ана Луиса, Антенор се заљубува во неа.
Венер Мура Олаво Новаес Интелегентен и амбициозен, но не го прифаќа фактот дека Антенор Кавалканти повеќе го почитува Даниел, син од сиромашно семејство. Има добра работа во Групо Кавалканти и е успешен. Циничен е, и опасен, но се воздржува да држи добро однесување со Даниел.
Бруно Гаглиасо Иван Иван е добро и убаво момче кое може лесно да ја освои било која девојка. Огорчен е кон неговиот брат, Олаво Новаес, бидејќи во минатото сакал да биде далеку од неговото семејство. Уште од дете неговата мајка му велела дека е несакано дете во семејството. Поради тоа Иван може да разликува добро од опасно во неговиот живот.
Хорехроние
Хорехроние (словачки: Horehronie) или Горен регион Хрон и Хорне Похроние е туристички географски регион во Словачка. Регионот се наоѓа во окрузите Банска Бистрица и Брезно и е составен од горната долина на реката Хрон и околните планини Ниски Татри.
Централна џамија (Бирмингем)
Бирмингемската Централна џамија, е џамија во областа Хајгејт во Бирмингем, Англија, управувана од Бирмингемската џамија Труст. Организацијата „Муслимани во Велика Британија“ ја класифицира Бирмингемската централна џамија како Деобанди. Џамијата има капацитет од 6.000, вклучувајќи и жени. Џамијата обезбедува шеријатски собир кој во 2016 година разгледа 400 барања за развод.
Караши
Караши — род риби од семејството на краповите (Cyprinidae). Освен обичниот караш, најпознат член на родот е златната рипка (C. auratus), која е распространета ширум Евроазијаn и потекнува позападно од типичните краппови (Cyprinus).
Централна џамија (Бирмингем)
Џамијата има 21 наведени доверители, а нејзин претседател е Мухамед Афзал. Нејзин потпретседател е Мохамед Сарвар.
Караши
Видовите од овој род не се во особено блиско сродство со типичните крапови, туку образуваат побазална лоза на потсемејството на краповите (Cyprininae).
Централна џамија (Бирмингем)
Историја
Златна купола беше додадена на врвот на минарето во 1981 година. Во 1986 година, џамијата побара и доби дозвола за повикување на молитва во одредени граници. Помеѓу 1988 и 1990 година, училиштето Ал-Хиџрах ги едуцираше децата во три изнајмени соби во џамијата пред да се преселат во куќата Мидленд во Смол Хит.
Во 2006 година, противпожарната служба на Западен Мидлендс го изгасна пожарот во џамијата, кој започна во една од канцелариите во зградата. Не се прошири далеку, но сепак предизвика штета на електрониката и исто така ја уништи документацијата.
Во декември 2011 година еден човек беше уапсен откако се закани на Фејсбук дека ќе ја бомбардира џамијата.
По протестот на Англиската одбранбена лига (ЕДЛ) во април 2017 година, Централната џамија во Бирмингем одржа чајна забава со цел да им се спротивстави на овие демонстрации и да го промовира меѓуверскиот дијалог. Чајната забава на крајот имаше повеќе учесници од оригиналниот марш на ЕДЛ.
Награда „Гаетано Ширеја“
Награда „Гаетано Ширеја“ или позната уште по ново како Награда за кариера за пример „Гаетано Ширеја“ — фудбалска награда воведена во 1992 година и посветена на Гаетано Ширеја поранешен фудбалер и икона на фудбалскиот клуб Јувентус и италијанската репрезентација.
Михајло Серафимовски
Михајло Серафимовски (р. Тетово, ) — македонски градежен инженер и поранешен редовен професор на Градежниот факултет во Скопје.
Животопис
Серафимовски е роден во Тетово на 7 октомври 1927 година. Бил редовен професор на Градежниот факултет во Скопје од 1976 година, па сè до неговото пензионирање во 1987 година. Предавал по предметите хидротехнички објекти и искористување на водните сили, каде бил раководител на катедра. Завршил во Белград во 1952 година, а потоа работел во градежната оператива. Одиграл значајна улога во формирањето на хидротехничкиот кадар во современа Македонија. Со изразена смисла за практична работа учествувал во реализацијата на голем број големи брани као „Шпилје“, „Тиквеш“, „Стрежево“ и др.
Митраизам
Митраизам - понекогаш митријацизам или култ на Митра (на персиски : مهرپرستی) е мистериозен култ на персискиот бог Митра што бил многу распространет во Римското Царство во првите векови од нашата ера а подоцна бил потиснат од култот кон Христос што е многу сличен. Митраизмот бил еден од последните ориентални култови на мистерија што стигнал до Западот. Станал главен соперник на христијанството пред официјално да биде укинат на крајот на 4 век.
Митраизмот веројатно се појавил за време на 2  век п.н.е во Персија. Во текот на следните векови се проширил низ Римското Царство и го достигнал својот врв во текот на 3 век. Овој култ бил особено популарен помеѓу римските војници.
Обожувачите на Митра имале комплексен систем од седум степени на иницијација и комунални обредни оброци. Иницијантите се нарекувале синдексиои, оние „обединети со ракување“. Тие се среќавале во подземни храмови, денес наречени митреум и. Се чини дека центар на култот бил во Рим,Lewis M. Hopfe, "Archaeological indications on the origins of Roman Mithraism", in Lewis M. Hopfe (ed). Uncovering ancient stones: essays in memory of H. Neil Richardson, Eisenbrauns (1994), pp. 147–158. p. 156: "Beyond these three Mithraea [in Syria and Palestine], there are only a handful of objects from Syria that may be identified with Mithraism. Archaeological evidence of Mithraism in Syria is therefore in marked contrast to the abundance of Mithraea and materials that have been located in the rest of the Roman Empire. Both the frequency and the quality of Mithraic materials is greater in the rest of the empire. Even on the western frontier in Britain, archaeology has produced rich Mithraic materials, such as those found at Walbrook. If one accepts Cumont’s theory that Mithraism began in Iran, moved west through Babylon to Asia Minor, and then to Rome, one would expect that the cult left its traces in those locations. Instead, archaeology indicates that Roman Mithraism had its epicenter in Rome. Wherever its ultimate place of origin may have been, the fully developed religion known as Mithraism seems to have begun in Rome and been carried to Syria by soldiers and merchants. None of the Mithraic materials or temples in Roman Syria except the Commagene sculpture bears any date earlier than the late first or early second century. [footnote in cited text: 30. Mithras, identified with a Phrygian cap and the nimbus about his head, is depicted in colossal statuary erected by King Antiochus I of Commagene, 69–34 BCE. (see Vermaseren, CIMRM 1.53–56). However, there are no other literary or archaeological evidences to indicate that the religion of Mithras as it was known among the Romans in the second to fourth centuries AD was practiced in Commagene]. While little can be proved from silence, it seems that the relative lack of archaeological evidence from Roman Syria would argue against the traditional theories for the origins of Mithraism." и бил популарен низ западната половина на империјата, сè до југ до Африка и Нумидија, северно до Британија и во помала мера во Сирија на исток. На крајот на 4 век, царот Теодосиј се обврзал да ги искорени сите други религии освен христијанството. По еден декрет во 391 година, нехристијанските храмови биле уништени или претворени во цркви. Во 4 век, митраистите се соочиле со прогонства од христијаните и религијата подоцна била потисната и елиминирана во империјата до крајот на векот. Со антипаганските декрети на христијанскиот император Теодосиј во текот на последната деценија на четвртиот век, митраизмот исчезнал од историјата на религиите како одржлива религиозна практика.
Бројни археолошки наоди, вклучувајќи места за состаноци, споменици и артефакти, придонеле за современото знаење за митраизмот низ Римската Империја. Иконските сцени на Митра покажуваат дека тој се родил од карпа, колел бик и споделил банкет со богот Сол (Сонцето). Меѓу пронајдените предмети има околу 1000 натписи, 700 примери на сцена за убивање бикови (тауроктонија) и околу 400 други споменици. Проценето е дека во Рим би имало најмалку 680 митреуми. Не постои ниту еден пишан наратив или теологија од религијата. Постојат ограничени информации кои може да се изведат од натписите и од некои кратки белешки во грчката и латинската литература. Толкувањето на физичките докази останува проблематично и оспорено.
Назив
Терминот „митраизам“ е современ термин. Писателите од римската ера се осврнувале на тоа со фрази како што се „митраиски тајни“, „мистерии на Митра“ или „тајни на Персијците“. Современите извори понекогаш грчко-римската религија ја нарекуваат „римски митраизам“ или „западен митраизам“ за да се разликуваат од персиското обожавање на Митра.
Етимологија на името Митра
Името Митра (латински, еквивалентно на грчки „ Μίθρας “ ) е форма на Митра, име на стар, предзороастриски, а подоцна и на зороастриски бог — врска сфатена од митраистичките научници уште од времето на Франц Кумонт. Ран пример за грчката форма на името постои во 4 век п.н.е во делото Киропедија на Ксенофонт, што е биографија на персискиот крал Кир Велики.
Се верува дека иранскиот „Митра “ и санскритскиот„Митра“ потекнуваат од индоиранскиот збор митра што значи договор / завет.
Принципите на митраизмот
Прилично фрагментарните информации достапни за култот на Митра и неговата практика за време на Доцната римска империја го ставаат митраизмот во редот на мистичните култови. Неговото пренесување било усно според ритуал пренесен од инициран до инициран, а не според свети списи. Во недостаток на пишана документација, студијата за култот на Митра се заснова главно на анализа и толкување на иконографијата што ги украсува претпоставените места за богослужба: митреуми..
Митреум
Култот на Митра се спроведувал во храм наречен митреум. Митреумот бил адаптирана пештера или покриен вештачки објект, обично темен и без прозорци што доста потсетува на манастирски одаи. Местото каде се наоѓал митреумот и неговиот влез наречен спелеум бил посебна одаја во која на крајот имало олтар. Многу од ваквите одаи биле претворени во крипти (подземни одаи) во црквите низ цела Европа. Типичниот митреум има три дела :
Митреумите биле откриени во многу провинции на Римската Империја. Најмногу ги има во главниот град Рим, но откриени биле и на оддалечени места како што се северна Англија, Палестина или на источната граница на Империјата. Подоцна некои од овие митреуми биле претворени во крипти под христијанските цркви.