cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грчко-турски односи
Кипарска криза, турската инвазија и колапсот на грчката воена хунта
Главната причина за изладување на грчко-турските односни во текот на XX век било кипарското прашање. Во времето кога островот бил под британски протекторат, грчкото население на островот броело вкупно 82% ов вкупниот процент на население.
Кипарските Турци до одреден степен се согласувале со формирање на една заедница, но сепак грчката влада во неколку наврати интервенирала кај Велика Британија, од која барала островот да се приклучи кон територијата на Грција. Во 1950-тите години, кипарското прашање повторно се отворено од страна на Грчките Турци, кога архиепископ Макариос III склучил сојуз со Грција и заедно со EOKA извршиле паравоени дејства на островот - воглавно против Англија, но исто така и нанеле колатерална штета и на другите заедници. Конечно, грчкиот премиер Александар Папагос кипарското прашање го поставил пред ООН.
Турските националистички страсти се зголемиле поради идејата Кипар да и се додели на на Грција. Како одговор на тоа, Грција ги прекинала дипломатските односи со Турција, а со тоа се распаднал и Балканскиот пакт. Во 1960 година било пронајдено компромисно решение околу кипарското прашање. Кипар станал независен. Грчките и турските војници се стационираниле на островот за да ги заштитат своите области. Грчкиот премиер Константин Караманлис бил главниот архитект на овој план, кој довел до итно подобрување на односите со Турција, особено откако Аднан Мендерес бил отстранет од власта во Турција.
Но во текот на 1963-1964 година, започнале нови немири на островот. Во 1963 година Макариос предложил 13 уставни амандмани, кои би го овозможиле нормалното функционирање на Кипар. Со тоа веднаш започнале немирите помеѓу Турците и Грците. На 21 декември 1964 година загинале двајца Турци и еден грчки полицаец. Во текот на конфликтот кој уследил починале 191 Турци и 133 Грци. Бидејќи полицијата била деблокирана, а Кипар немал своја сопствена војска, во конфликтот се вмешал ЕОКА кој им нанел големи штети на турските сили. По ова во преговорите за мир се вклучил Обединетото Кралство.
По воспоставувањето на примирје, Макариос до некој степан успеал да ги убеди Кипарските Грци дека би било подобро Кипар да остане независен од Грција. Но, од друга страна, Кипарските Турци не верувале во тие зборови на кипарските административни власти, па така и тие создале своја администрација. На таков начин во следните неколку години мирот се одржал. Но во 1967 година во Грција дошло до државен удар кој довел до промена на власта и доаѓање на грчката хунта. Во 1974 година, со помош на Грција, на островот Кипар на сличен начин како и во Грција се случил државен удар. Претседателот Макариос бил симнат од власта и тој побегнал во Лондон, а на власт дошла ЕОКА Б. Местото претседател го заземал Никос Сампсон, дотогашен член и главен уредник на кипарските весник. Во такви услови, за власта во Кипар не постоела некаква препрека да островот се приклучи односно обедини со Грција.
Поради тоа, Турција извршила инвазија на островот на 20 јули 1974 година, а како главна причина односно барање им било ситуацијата на островот да се врати онаква каква што била пред државниот удар. Таа инвазија се претворила во трајна окупација на околу 37% од вкупната територија на островот Кипар. Десантот бил извршен во градот Киренија. Турција по само три дена успеала да освои уште 3% од територијата на островот. Така, на 22 јули повторно била воведена демократијата на островот. На мировниот договор од 14 август истата година, Турција барала да се формира федерална држава и да Турците добијат 34% од територијата на островот.
По овој предлог, грчкиот преговарач најпрвин побарал 36 часови пауза, за да може да се консултира со државниот врв за да се заземе став. Но, турската страна не го дочекала одговорот, па на 15 август 1974 година тргнале кон втора инвазија кон поголемиот дел од островот, сè додека не освоиле 37% од Кипар. Американскиот секретар Хенри Кисинџер ставил вето на одлуката за да се забави турската инвазија. По ова, турската армија веќе без проблеми започнала да го освојува островот место по место, село по село. На териториите кои ги освојувале не останал ниту еден Грк бидејќи истите биле протерувани. Така, околу 200.000 Грци заминале принудено од островот.
Причината поради која Турците толку лесно го заземале островот била веројатно фактот што грците не ни очекувале таков развој на настаните, а можеби и поради тоа што Кипар се наоѓал многу поблиску до Турција отколку до Грција. По неколку денови, Турција зазела една третина од островот, по кое престанале со нападите, но ги задржале своите позиции. Ова довело до повторен политички удар, овој пат врз грчката и кипарската хунта. Наскоро, од Лондон повторно се вратил Макариос, и повторно го зазел местото претседател на Кипар.
Војната завршила, но островот бил поделен со “зелена линија“ на турски и грчки дел и така останало до денес. Таа линија минува низ Никозија, која го дели градот на два дела. Оваа линија е под контрола на ООН, а на некои места таа е широка и до 10 километри. Во неговата внатрешност останале многу објекти, како никозискиот аеродром на пример. Околу 100.000 Грци останале без своите имоти, а околу 50.000 турски војници се наоѓаат на северниот дел од Кипар. Во Северен Кипар се насеиле голем број на Турци.
Во 1983 година, Кипарските Турци прогласиле своја држава, под името Турска Република Северен Кипар, но истата освен од Турција до денеска не е признаена од никоја друга земја. Во 2004 година било предложено обединување на двете земји, според кој план Кипар би се состоил од две конфедерални единици. Во 2004 година, Кипар влегол во составот на ЕУ, и прашањето било дали и северниот дел на островот да се приклучи кон унијата. Но, спроведениот референдум не бил прифатен од страна на Грците.
Егејскиот спор
Од 1970 година се отвориле орашањата за контролата на Егејското Море и островите во него. По Балканските војни од 1913 година, на Грција и биле дадени сите острови на Егејското Море, освен Имброс и Тенедос. Некои од остовите се наоѓале на само неколку километри од турскиот брег. Од крајот на Втората светска војна, турските власти инсистирале на одбележување на територијалните води, на воздушниот простор и на други слични зони. Конфликтот бил создаден пред сè поради недоразбирањата околу некои воено-тактички предности и по прашањата за економската експлоатација на Егејското Море. Последното прашање станало особено значајно, бидејќи по 1970 година во морето биле пронајдени извори на нафта. Во 1987 година се случил т.н. Сисмикски инцидент, кога еден турски брод навлегол во грчките води чија цел му била да спроведе истражување на нафтата. Тогашниот грчки премиер, Андреас Папандреу, наредил доколку турскиот брод навлезе во грчките води, веднаш воено да се интервенира. Овој инцидент скоро прераснал во војна меѓу двете земји. Неколку дена подоцна настанал конфликт меѓу граничните патроли кои оставил и жртви на двете страни.
Така, биле создадени неколку зони на управување околу прашањата за:
Поради овие нерешени проблеми, честопати помеѓу двете земји се доаѓа до тактички воени провокации. Турските авиони честопати летаат во зоните во кои Грција држи контрола, а грчките власти постојано интервенираат. Овие работи често предизвикуваат жртви на обете страни. Меѓу загинатите пилоти се Николаос Сиалмас, чиј авион се урнал во близина на островот Свети Еустратис, турски пилот на F-16 Наил Ердоган, кој веројатно бил соборен од грчкаиот Мираж 2000 во 1996, и Костас Илиакис, кој се урнал по судир со турскиот Ф-16 во близина на островот Карпатос
Фаќањето на Оџалан и оставката на грчките министри
Во 1999 година, Абдулах Оџалан, водач на Курдската милитарна организација, бил фатен од страна на турската разузнавачка служба во Најроби, Кенија, по напуштањето на грчката амбасада. Оџалан носел по два грчки и кипарски пасоши. Стравувајќи од непријателска турска реакција, тројца грчки министри поднеле оставка (Теодорос Пангалос, министер за надворешни работи, задолжен за обидот да го сокрие Оџалан во грчката амбаса во Кенија; Министерот за внатрешни работи Алекос Пападопулос, кој бил на чело на грчката разузнавачка служба и кој бил директно вклучен во операцијата, како и министерот за јавниот ред Филипос Петсалникос, задолжен за грчките сили за безбедност кои не успееле да го сопрат превозот на Оџалан во Грција во јануари 1999 година.
Дипломатија
Во последниве неколку години односите помеѓу Грција и Турција го подобриле, главно поради односот на Грција кон поддршката на Турција во напорите за влез во ЕУ, иако некои прашања никогаш не целосно не биле решени. Обид на зближување, наречен Давос процес, бил направен во 1988 година. Пензионирањето на социјалистичкиот премиер на Грција Андреас Папандреу придонесе за подобрување на односите. Неговиот син, тогашниот министер за надворешни работи Јоргос Папандреу (моментален премиер), исто така направил значаен напредок во подобрувањето на односите.
Во 2002 година, Турција и Грција направиле неуспешен обид за заеднички домаќин на Европското фудбалско првенство во 2008 година. Првенството се одржило во Австрија и Швајцарија.
Кетрин Хајгл
Кетрин Мари Хајгл (Katherine Marie Heigl) (родена во 24 ноември 1978) е американска глумица, добитничка на Еми награди и повеќепати номинирана за Златни глобуси, најдобро позната за нејзините улоги во Рузвел, Вовед во анатомија, Ненајдено бремена и 27 фустани.
Елкслебен (Илм)
Елкслебен (Elxleben; позната и како Елкслебен на Штајгер) — општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Елкслебен се наоѓа на реката Випфра, околу 10 километри североисточно од градот Арнштат. Покраинскиот главен град Ерфурт се наоѓа околу 10 километри северно од општината.
Соседни општини
Почнувајќи од север, општината се граничи со следниве општини: Амт Ваксенбург, Елебен и Алкерслебен.
Шаховска олимпијада 1980
24. шаховска олимпијада организирана од ФИДЕ, која содржела натпреварувања во машка и женска конкуренција, како и неколку настани кои биле одржани со цел да се промовира играта се одржала од 20 ноември до 6 декември 1980 во Ла Валета, Малта.
Поврзано
I неофицијална шаховска Олимпијада (Париз 1924)
II неофицијална шаховска Олимпијада (Будимпешта 1926)
III неофицијална шаховска Олимпијада (Минхен 1936)
Црква „Св. Никола“ - Вранештица
Свети Никола — главна селска црква во кичевското село Вранештица, Македонија.
Историја
Била подигната во втората половина на XIX век, односно во периодот 1858-1861 по иницијатива на архиепископот Милетие.
Фрескоживопис
Црква била зографисана во 1916 година од страна на Никола Мартиноски од селото Лазарополе, додека живописот во олтарот е дело на Дичо Зограф, кој работел заедно со Глигор и Аврам, зографи од Тресонче, во 1880 година.
Иконостас
Иконите во селото ги има насликано Методиј Јованов Здравески од селото Големо Црско.
Туркохор
Туркохор (Πατρίδα, Патрида, книжевно: Πατρίς, Патрис, старо Τουρκοχώρι, Туркохори) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
Крај селото се наоѓа Добренскиот манастир „Успение на Пресв. Богородица“, на местото на некогашното село Добра.
Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу четири километри северозападно од градот Бер, крај главниот пат што води од Бер за Негуш, на надморска височина од 120 метри. Површината на селскиот атар изнесува 19 квадратни километри.
Селото се наоѓа во Солунското Поле, на пет километри јужно од селото Јанчишта. На еден километар јужно од селото е маалото Креватас или Кревата (Κρεββατάς), која во минатото се водело како одделно село.
Историја
Во 1922 година во селото биле населени 124 бегалски семејства со вкупно 458 жители, понтски Грци од Карс и Кавказ.
Стопанство
Селото произведува жито, тутун и други земјоделски производи.
Население
Според Николаос Схинас („Οδοιπορικαί σημειώσεις Μακεδονίας, Ηπείρου, Νέας οροθετικής γραμμής και Θεσσαλίας“) во средината на 80-тите години на век во Туркохори имало 14 куќи. Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во селото живееле 170 Македонци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Јаворница (Yavornitza) имало 240 жители.
Во 1910 година во Туркохор (Τουρκοχώρι) имало 130 жители.
Во 1913 година, селото е забележано со 83 жители, од кои 52 мажи и 31 жена, а во 1920 година со 58 жители. По 1923 година, како и во другите берски села, биле сместени и 124 бегалски семејства со вкупно 458 бегалци, така што селото станало мешана населба, која во 1928 година имало 468 жители. Во 1940 година селото имало 689, во 1951 година 686, во 1961 година 826, во 1971 година 782, во 1981 година 994, а во 1991 година 1.177 жители.
Гаргојлиосаурус
Гаргојлиосаурус  (Gargoyleosaurus) (што значи „gargoyle гуштер“) е еден од најраните анкилосаури познати од разумно комплетни остатоци од фосили. Неговиот череп имал должина 29 см, а вкупната должина на телото е проценета 3 до 4. Можеби тежел 1 т. Холотипот бил откриен кај локалитетот - Западниот каменолом на коските, во округот Олбени, Вајоминг во изложеност на Горниот Јура (Кимеридигјан до Титонијан фази] Формација Морисон..
Туркохор
Население
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.287 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.492 жители.
Гаргојлиосаурус
Опис и име
Беше опишан од Кен Карпентер" "и други. Музејот на природата и науката Денвер и, заедно со неколку скелети на малиот примерок "Stegosaurus" ", е изложен таму од 2002 година. ..
Наоди од фосили и детерминизација
Холотипниот примерок на  Gargoyleosaurus parkpinorum  бил изваден од Западна палеонтолошка лабораторија во 1996 година и моментално се чува во колекциите на Денвер музеј на природата и науката, Денвер, Колорадо. Покрај холотипот, познати сè уште два делумни скелета (иако сè уште не се опишани). Холотипот се состои од најголемиот дел од черепот и делумниот посткраниален скелет. Примерокот првично бил опишан како „Gargoyleosaurus parkpini“ од Карпентер, Мајлс и Кловард во 1998 година, а потоа бил преименуван во „Г. parkpinorum "од Карпентер" и сор. "во 2001 година, во согласност со ICZN чл. 31.1.2А..
Класификација
Присуство на седум конусни заби во секоја премаксила, нецелосен остеозен назален септум, линеарно распоредена носна празнина, отсуство на осеус средно непце, и, што се однесува до остеодермите, два сета коосифицирани цервикални плочи и голем број издолжени конусни боцки. Многу невообичаена одлика е сагиттална (средна линија) остеодерм на првиот сет на цервикални плочи; кај повеќето други анкилосаури, овие остеодерми се билатерални, односно спарени со по еден на секоја страна од средната линија. анкилосаур од Горна Јура од округот Олбени, Вајоминг
Викариус "и сор." (2004) го поставиле "Gargoyleosaurus parkpinorum" во семејството Ankylosauridae од Анкилосаурија и се во согласност со повеќето претходни филогенетски хипотези, кои ја ставаат род како сестринска група на сите други анкилосауриди (т.е. членови на анкилосауриди). Сепак, овие студии го користеле само черепот, додека многу од карактеристичните одлики на семејството Полакантида се наоѓаат во посткранијалниот скелет.
Космос-1861
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 23 јуни 1987 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1001 км, а најмалото на 984.
Елена Лацкова
Живот и дело
Елена Лацкова е родена во Велики Шариш, прво од петте деца на ромскиот виолинист Микулаш Доктор и мајка Полјачка. За литературата се заинтересирала уште од раното детство и почнала да пишува на 14-годишна возраст. Нејзината поема Лондон – Париз – Велики Шариш била емитувана на радио. По завршувањето на основното училиште, Елена Лацкова го продолжила своето образование во блискиот град Прешов од 1932 до 1935 година. Во 1939 година ја напишала својата прва драма „Пресадениот цвет“, која што не смеела да се изведе. Се омажила за Јозеф Лацко. Заедно имале шест деца. Од нив, две загинале за време на Втората светска војна. Нејзините воени искуства се меѓу централните теми на нејзините дела. Во 1948 година ја напишала драмата Horiaci cigánsky tábor (Запален цигански логор), што ја вежбала со луѓето од населбата каде што што живеела во тоа време. Откако тогашниот печат го објавил тоа, глумците и глумиците биле поканети од Министерството за социјални работи во Прага да ја изведат претставата во пограничните области на Чешка, каде што многу Роми биле преселени од Словачка. Во 1951 година, Елена Лацкова почнала да работи во Регионалниот народен комитет, каде што се грижела за Ромите.
Во 1960 година се вработила во Окружниот педагошки дом во Кошице. Во 1964 година, додека работела на Факултетот за образование и новинарство на Карлов универзитет во Прага, дипломирала како прв професионално образован Ром во Словачка во 1970 година на 49-годишна возраст и станала ко-основач на Културното здружение на Роми во Прешов. По дипломирањето, две години работела како учителка и социјален работник во Усти над Лабем, потоа како социјален куратор во источна Словачка.
Од 1976 до 1980 година, работи во Лемешани како библиотекарка и радио драматург.
По 1989 година, Лацкова станала претседател на Културното здружение на Роми и била уредник на списанието Romano ľil. Во 1993 година станала членка на Словачкиот сојуз на писатели. За нејзиниот придонес во развојот на културно-социјалниот живот на Ромите во Словачка, по повод 9-годишнината од Уставот на Република Словачка во 2001 година, претседателот на Републиката Рудолф Шустер ѝ доделил Орден Ľudovít-Štúr од III степен. По повод нејзиниот 80-ти роденден, Лацкова била наградена со Меморијален медал Чатам Софер за заслуги во документирањето на последиците од холокаустот на Ромите.
Смрт
Елена Лацкова починала на новогодишната ноќ 2003 година, на 82-годишна возраст во пензионерски дом во Кошице, каде што ги поминала последните години од својот живот. На нејзиното последно патување, во сабота, на 4 јануари 2003 година, била придружувана од повеќе од 200 луѓе, а меѓу букетите на жалост се наоѓал и оној на словачкиот претседател Рудолф Шустер.
Орнички (Крњево)
Орнички — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Крњево. Наоѓалиштето претставува населба - рефугиум од доцноантичко време. Се наоѓа на 1 км северно од селото. По површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и многу градежен материјал.
Трихлево
Трихлево — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Џенаро Гатузо
Џенаро Гатузо (роден на ) — поранешен италијански фудбалер и тренер. Поголемиот дел од својата фудбалска кариера ја поминал во екипата на Милан, со кој има освоено неколку трофеи.
На меѓународно ниво, тој ја претставувал Италија на Летните олимписки игри 2000 во Сиднеј, три Светски првнества, две Европски првнества и еден куп Куп на конфедерации во 2009 година.
Гатузо во партнерство во средниот ред со плејмејкерот Андреја Пирло, како во клубот така и на репрезентативно ниво, одиграл клучна улога за репрезентацијата на Италија на Светско Првенство во 2006 година, каде што го освоил златниот медал, како и за тимот на Милан во домашните, европските и меѓународни успеси во текот на средината на 2000-тите. И покрај тоа што бил надарен со значајни технички вештини, физичкото темпо на Гатузо, силата и работата надополнета со поддршка од Пирло со неговиот, креативен стил на игра, а неговата енергија, агресија, и стил на игра му овозможиле да направи име за себе како еден од најдобрите играчи во светот на својата позиција. Во прилог на неговите способности, Гатузо, исто така бил познат по неговата конкурентни природа и водачки квалитети во текот на неговата кариера, кој често бил капитен по пензионирањето на Паоло Малдини.
Менаџерската кариера на Гатузо ја започнал како менаџер на тимот на неговиот последен клуб каде што настапувал, Сион во Швајцарија Супер лига, и тој, исто така, имаше кратки ангажмани во Палермо и ОФИ Крит. Во јуни 2016 година бил претставен како тренер на Пиза во Серија Б лигата, за да следната 2017 година започне да работи како менаџер на младинскиот клуб на ФК Милан, во кој се задржал до летото 2019 година.
Бељу
Бељу — општина во округот Арад, Романија. Општината лежи во висорамнината Тевзулуј и реката Бељу.
Мијачко знаме
Мијачко знаме — македонско знаме кое најмногу го користеле мијачките села во реканскиот крај на Македонија. Ова знаме се користело во Галичник, Гари, Лазарополе, Тресонче, Росоки, Осој, Битуше и во околните села. Иако се верува дека знамето е општомакедонско, тоа се употребувало како симбол на мијаците, го истакнувале во сите мијачки села за време на настани, празници или прослави.
До скоро беше познато само едно мијачко знаме, но во скоро време било откриено уште едно. Новооткриеното знаме е слично со старото, но се разликува во ситни детали. Вкупно, денес се познати четири мијачки знамиња од кои две се означени како свадбарски.
Знамиња
Денес се познати пет мијачки знамиња. Првото мијачко знаме е крстат бајракот, второто е мијачко знаме кое е слично со крстат бајракот и се чува во приватна галерија и претпоследните две се чуваат во Музејот на Македонија и се назначени како свадбарски мијачки знамиња. Петтото мијачко знаме е исто така семејно знаме
Крстат бајрак
Крстатиот бајрак или општото мијачко знаме е особено интересно за македонската хералдика бидејќи се смета за многу старо. Претставените животни во аглите, на една верзија од ова знаме имаат долга традиција и често се употребуваат во хералдиката, а и четвртиот знак - полумесечина и ѕвезда се среќава уште на месопотамските камени меѓници и стели.
Знамето било изработено на бело платно од копрена или друг материјал, долго околу еден метар кое служи како главно поле. Во средината е претставен крст со круг на пресекот на краците, а во празниот простор меѓу краците е испишано со познатите кратенки името на Исус Христос ИС ХС и НИКА (Победа). Во четирите агли стојат мали фигури на лав, двоглав орел без крила, змеј и полумесечина со ѕвезда над него. Рабовите се обрабени со црвени триаголници кои ги гледаме и на прстенот со кој е обвиен средишниот крст.
Лавот се толкува како земски симбол на Македонија, змејот како заштитник на сточарите, двоглавиот орел како остаток од богомилските времиња и Византија, а полумесечината со ѕвезда како илирски симбол.
Семејно мијачко знаме
Од мијачкото село Тресонче е зачувано знаме кое го поседува фамилијата Пандиловци, денес жители на Скопје, за кое сопствениците велат дека е старо повеќе од 200 години. Ова знаме е многу слично со општото мијачко знаме, но се разликува во некои детали како: ѕвездата е поставена вон краците на месечината и двоглавиот орел нема крст врз телото. Долго е 1.30, а широко 0.70 метри. Изработено е од бело платно, а претставените орнаменти се работени како апликации со црвена боја. Во празните полиња околу крстот се впишани буквите „ИС ХР“ и „НИ КА“. Некои знамиња може наместо овие животни да содржат куче како замена за лавот и коњаници со целосна опрема.
Мијачки свадбарски знамиња
Во Музејот на Македонија во Скопје се чуваат две верзии на мијачки знамиња кои се означени како свадбарски. Едното има некои заеднички елементи со претходните, само разликата е што ги нема животните, а знакот на полумесечината и ѕвездата се повторува четирипати и тоа околу средишниот крст по дијагонала, алтерниран со исто толку големи четири црни крста, што зборува дека не се работи за знак на турската империја. Средишниот круг не го содржи четирикракиот крст, туку се состои од деветнаесет крака-перки во три бои, бела, црна и црвена. Ова знаме има три триаголни издолжени завршници од слободната вертикална страна, а другите страни се обрабени по хоризонтала со една црна и една црвена лента, односно црна и бела околу дрвената дршка, која нема крст на врвот.
Особено е интересно другото изложено знаме кое нема ништо заедничко со досега опишаните. Во центарот на знамето има голем црвен круг формиран од црвени и посветло црвени брановидни ленти обрабен со бела лента и средиштен помал круг со впишана мала четвртеста розета, која може да асоцира на лепче, најверојатно свадбарско. Во горните два агли имачовечка фигура се една испружена рака кон средишната полумесечина, претставена наопаку со краците надолу. Долу под кругот се претставени лево и десно по две животни, куче или волк кој брка јагне. По вертикала знамето има две широки црвени ленти со бел крст во средината, а четвртата страна која се виорела завршува со пет триаголници, три црвени и два бели, а таа наспроти нив е темна широка лента. Според позата на човечките и животинските фигури, ова знаме би требало да биде поставено со триаголниците надолу, инаку фигурите би се гледале од страна искривено.
Азелебен
Азелебен (Aseleben) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Зегебит Мансфелдер Ланд.
Либц
Либц (Lübz) — град во округот Лудвигслуст-Пархим, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се наоѓа на реката Елде, 12 километри североисточно од Пархим. Градот претставува административно седиште на општинската заедница Елденбург Либц.
Топлички манастир
Топлички манастир — средновековен манастир во областа Железник во југозападниот дел од Македонија. Манастирот се наоѓа во месноста Топлица, меѓу селата Жван, Слоештица и Бабино.
Во минатото, манастирот бил не само религиозен, туку и културно-просветен и книжевен центар. Во негов склоп се наоѓала манастирската црква, како и конаци во коишто имало библиотека и училиште.
Потекло на поимот
Манастирот името го добил по месноста „Топлица“, а овој топоним е добиен по местото коешто е оградено со планини и е заштитено од студените ветрови, така што зимите секогаш биле топли.
Историја
Манастирот бил основан со изградбата на првобитната манастирската црква некаде во XIV век, а со подоцнежните археолошки ископувања било утврдено дека истата била подигната на местото на постар објект со базиликален облик од V-VI век, чиј обиколен ѕид делумно бил искористен како темел за изградба на црквата. Во текот на XVI век, црквата била срушена, по што била обновена и зографисана. Во тој период, манастирот освен како религиозен прераснал и во културно-просветен и книжевен центар. Низ вековите во него се одвивала плодна книжевна, препишувачка и преведувачка дејност, а свои записи оставил само книжевникот Макарија Топлички, кој за себе не оставил никакви позначајни податоци.
Денес, од објектите што се наоѓале во рамки на манастирот е зачувана само црквата, која е запуштена и оставена во лоша состојба. Нејзините ѕидови се растресуваат како последица на минирањето на карпите во околниот каменолом. Во внатрешноста на црквата, олтарниот простор, наосот и страничните параклиси се во многу лоша состојба. Во црквата долго време нема богослужба, а внатрешноста нема црковен мебел или каков било инвентар.
Црква „Св. Никола“
Црквата во нејзиниот првобитен облик најверојатно била изградена во XIV век, на што укажуваат двослојните фрески зачувани на нејзиниот западен ѕид. Таа била градена од кршен камен и кал, и од неа денес се зачувани само западниот ѕид, западниот влез, а најверојатно и подот од камени плочи поставени во средишниот дел на наосот во вид на медалјон. Со археолошките ископувања во 1982 и 1984 година било утврдено дека најстарата средновековна црква била еднокорабна градба која лежела на местото на постар објект со базиликален облик од V-VI век, чиј обиколен ѕид делумно бил искористен како темел за изградба на црквата. Во текот на XVI век, црквата била срушена и обновена, а нејзин ктитор станал кратовскиот кнез Димитар Пепиќ. Како доказ за тоа служи и главниот ктиторски натпис во наосот на манастирскиот собор над западната врата од 1536-1537 година, според кој црквата е изградена во времето на игуменот јеромонах Павнутие кој бил потпомогнат од Кир Димитар Пепиќ.
Црквата има базиликален облик со по два доѕидани параклиса на јужната и северната страна, како и дополнителна просторија на западната страна. Главната апсида на олтарскиот простор е нагласена и однадвор е втопена во ѕидна маса. Лево и десно од неа се наоѓаат нишите на олтарниот простор и ѓаконик, кои исто како и главната олтарска апсида однадвор се втопени во ѕидна маса. Олтарскиот простор своевремено бил одделен од наосот со иконостас, но денес од него денес нема остатоци освен лежиштето на подот и сликаните бордури на страничните ѕидови.
Галерија
Фрескоживопис
Моника Нордквист
Ева Гун Моника Нордквист Графман (родена како Нордквист на 3 февруари 1941 година во Брома, Стокхолм - 24 јуни 2017 година) била шведска глумица, добро позната по своите улоги како мајката на Мадикен и мајка на Фиа во ТВ серијата „Белиот камен“. Сите тие филмови биле во режија на нејзиниот партнер Горан Графман.
Нордквист завршила на второто место во Конкурсот за Мис на Шведска на ВекоРевин во 1958 година и се квалификувала на натпреварот за Мис на Европа.
<sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (August 2017)">потребно е цитирање  ]
Од 1963 до 1966 година студирала на театарската академија во Гетеборг.
Нордквист почина на 76-годишна возраст на 24 јуни 2017 година.
Руска Брајова азбука
Руската брајова азбука е верзија на брајовото писмо за запишување на рускиот јазик. Писмото е засновано на латиницата, но ги заменува кирилските букви.
Азбука
Руското брајово писмо е:
Кирххајм (Тирингија)
Кирххајм (Kirchheim) — село и поранешна општина во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од општината Амт Ваксенбург.
Селото претставува административно седиште на општинската заедница Рихајмер Берг, на која повеќе не е член од 2019 година.
Местоположба
Кирххајм се наоѓа североисточно од окружниот град Арнштат, сместен на реката Випфра, притока на Гера.
Соседни места
Почнувајќи од север се граничи со следниве места: Рокхаузен, Ерфурт, Клетбах, Елебен, Елкслебен, Алкерслебен, Арнштат и Амт Ваксенбург.
Општински единици
Општината се состоела од следниве единици:
Парабола за десетте девојки
Парабола за десетте девици (или парабола за десетте девици, параболата за мудрите и луди девици ) — една од познатите Исусови алегориски приказни, запишана во канонското евангелие според Матеј.
Параболата зборува за десет девојки (можеби деверици ) кои со светилки или факли го чекаат доаѓањето на младоженецот, што се очекува во текот на ноќта. Петте девојки се мудри и донеле доволно гориво за светилките. Пет се глупи, и не се. Младоженецот доцни, а на глупавите девојки им снемува гориво во светилките. Кога ќе дојде младоженецот, пет девојки кои беа подготвени за неговото доаѓање се наградени, а пет кои не се подготвени се исклучени. Параболата има есхатолошка тема: да се биде подготвен за судниот ден. Параболата за верниот слуга има сличен крај и слична природа.
Приказната за десетте девици била една од најпопуларните параболи во средниот век, со огромно влијание врз готската уметност, скулптурата и архитектурата на германските и француските катедрали.
Парабола
Евангелието според Матеј ги пренесува следниве Исусови зборови:
Толкувања
Исус ја дава оваа парабола како еден во низата одговори на прашањето на неговите ученици: „''Кажете ни кога ќе биде? И кој е знакот на вашето доаѓање и крајот на векот?''“ (Матеј 24:3). Останатите параболи во оваа низа се параболата за верниот слуга. Сите тие зборуваат за неопходноста да се биде секогаш подготвен, бидејќи часот на Господовото доаѓање е неизвесен, односно второто Христово доаѓање.
Во оваа парабола, Христос е претставен како младоженец, надоврзувајќии се на старозаветниот приказ на Бога како младоженец (Јеремија 2:2 и на друго место). Ричард Томас Франс смета дека оваа парабола „посебно им се обраќа на оние во црквата кои не треба да претпоставуваат дека нивната иднина е безусловно осигурана.“
Спенсер Кимбал објаснува зошто мудрите девојки не го поделиле горивото, наведувајќи дека не се работи за себичност или нељубезност, туку дека „горивото потребно за да се осветли патот“ не е делив. Тој појаснува дека послушноста, смирениот ум, исправниот живот и верата не можат да се делат, но секој мора да си набави „такво гориво“ за себе.
Вистина (албум на Џеф Бек)
Вистина (англиски: Truth) - албум на британскиот гитарист Џеф Бек (Jeff Beck) од 1968 година.
Џамија Коџа Мехмед Бег (Табановце)
Џамијата Коџа Мехмед-бег — муслимански храм кој се наоѓа во селото Табановце, Општина Куманово, Македонија.
Вистина (албум на Џеф Бек)
Содржина
На албумот се застапени десет песни:
Џамија Коџа Мехмед Бег (Табановце)
Историја
За периодот на изградбата на овој објект денеска не постојат сигурни податоци. Според Исламската верска заедница, овој објект датира од 1380 година, иако тоа може впрочем да се однесува на остатоците од објект од средновековието пронајден на истото место, чиј карактер не е утврден.
Вистина (албум на Џеф Бек)
Надворешни врски
„Truth“ на You Tube
Џамија Коџа Мехмед Бег (Табановце)
Опис
Џамијата претставува еднокуполна градба со квадратна основа и трем од северозападната страна. Преминот во осмостраниот тамбур е изведен со помош на пандантифи. На југоисточниот ѕид во внатрешноста на молитвениот простор, се наоѓа михработ кој е богато украсен со сталактитни орнаменти во пет реда.
На североисточниот ѕид видливи се остатоци од постоење на дрвен махвил - галерија. Осветлувањето на целиот објект е преку прозорците поставени во два реда на секој од масивните ѕидови.
Тремот, кој се наоѓа на северозападната страна ја зафаќа целата широчина на џамијата, и е сочуван само во основа. Според остатоците, тремот бил невообичаено затворен од западната страна со продолжување на страничниот ѕид на централниот молитвен простор, додека останатиот дел од тремот е отворен. Целиот трем ја имал истата висина со централниот кубус, а според аналогиите со други објекти од овој период (Дуќанџик џамија во Скопје, Алтин-алем џамија во Нови Пазар), веројатно бил прекриен со две мали куполи. Влезот во молитвениот простор е поставен асиметрично - лево од северозападниот ѕид на кој е сместена и едноставна михрабија врамена со благо профилирана рамка.
Во западниот агол од џамијата, на просторот меѓу тремот и молитвениот дел се издига не многу високо многуаголно минаре. Градено е од камен и тула во долниот дел, само од тула во горниот дел и целото е малтерисано. Сочувано е во целата своја височина освен ќулафот. Парапетните плочи од шерефето не се сочувани. Видлива е само богатата сталактитна декорација од пет реда од неговата основа.
Целиот објект е граден од наизменично поставени редови на обработен камен и тула, додека тамбурот и куполата се изведени од концентрично сложени низови на тула. Куполата веројатно била покриена со оловни плочи кои денес не се сочувани.
Објектот денес
Џамијата денеска е загрозена од понатамошно руинирање поради нејзиното неодржување, односно немање на функција. Џамијата е прогласена за значајно културно наследство на Македонија во 2008 година и е дел од 38 верски објекти кои се заштитени со закон во Македонија. Џамијата е под надлежност на Исламската верска заедница.
Галин-Купентин
Галин-Купентин (Gallin-Kuppentin) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Ивалио Маринов
Иваило Маринов (Бугарин; роден на 13 јули 1960 година во Варна, познат и како Исмаил Мустафов, Исмаил Хусеинов или Иваило Христов) е бугарски боксер со муслиманско ромско потекло, кој го освоил бронзениот медаљ на Летните олимписки игри 1980 година во лесна мува категорија и златниот медаљ во истата категорија на Летните олимписки игри 1988 година
Име
Во текот на својата кариера, тој се натпреварувал под неколку различни имиња. Различни референци даваат различни и често контрадикторни информации за неговото точно родено име и кое име го користел на кој натпревар. Сепак, се чини дека поголемиот дел од изворите сугерираат дека неговото првобитно име било Исмаил Мустафов, Исмаил Хусеинов или Исмаил Мустафов-Хусеинов, а неговото име било насилно сменето во Иваило Маринов, Иваило Христов или Иваило Маринов-Христов под режимот на Живков.
Аматерска кариера
Покрај резултатите од Олимпијадата, Маринов го освоил и златниот медал на Светското првенство во 1982 година.
Маринов освоил и четири златни медаљи на Европското првенство во бокс во 1981, 1983, 1989 и 1991 година и сребрен медаљ во 1985 година.
Олимписки резултати во 1980 година
Подолу е рекордот на Иваило Маринов, бугарски боксер во лесна мува категорија, кој се натпреварувал на Олимписките игри во Москва, во 1980 година:
Годишни времиња (книга)
Годишни времиња - роман на македонската писателка Јулијана Величковска од 2014 година.
Технички податоци
Книгата, со обем од 140 страници и со димензии од 18 сантиметри, е објавена во 2014 година од страна на „ПНВ-Публикации“ од Скопје. Изданието било помогнато од Министерството за култура на Македонија. На предната корица се наоѓа фотографија на Сергиу Чобан, додека во книгата се застапени илустрации кои се дело на авторката. Подготовката на текстот ја извршил Јован Димоски, а книгата била отпечатена во печатницата „Графо-ден“ од Скопје, во тираж од 500 примероци. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4641-28-5.
Ивалио Маринов
Почести
Тој бил избран за бугарски боксер број 1 на 20-тиот век, во истражувањето спроведено од Бугарското здружение на новинари во бокс.
Годишни времиња (книга)
Технички податоци
Второто издание на романот е објавено во 2015 година, во тираж од 300 примероци. Во ова издание додаден е поговор од Блаже Миневски, а на задната корица испишани се цитати од рецензиите на Владимир Мартиновски, Славица Гаџова Свидерска и Душко Крстевски. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4641-37-7.
Романот е преведен и објавен на бугарски јазик во 2017 г. од страна на Издателство ЕРГО, Софија. Превод: Поли Муканова.
Содржина
Се работи за современ фрагментарен роман, во кој вметнати се и стихови на авторката, делови од песните на познати рок-групи, како Пинк флојд, Нирвана итн. На крајот од книгата се наоѓа биографија на авторката.
Ердеборн
Ердеборн (Erdeborn) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од општината Зегебит Мансфелдер Ланд.
Тероне
Тероне(Италијански изговор:[terˈroːne]; множина терони, женски террона) е италијански термин за назначување, во често пејоративен начин, за луѓе кои живеат во Јужна Италија или кои се од јужноиталијанско потекло.
Историја
Терминот доаѓа од изведена именка формирана од зборот terra (италијански за „земја“). Всушност, тоа беше историски користено, по Италијанско обединување, за да се опишат земјопоседниците на поранешното Кралството на двете Сицилии, истакнувајќи го фактот дека тие профитирале од еден вид земјишна сопственост, на латифундиум, со што тие порано ја поседуваа земјата без никогаш да ја обработуваат; зборот исто така значи „личност од земја [како Јужна Италија] склона кон земјотреси“.
До 1950-тите, тероне го задржа класичното значењето на "селанец", тоа е "лице што работи на земјата (оттука и зборот terra)"; во еден момент, дури и луѓето што мигрираат од релативно поруралните региони на Венето,Емилија-Ромања иТоскана на индустријализираната Ломбардија го добиле соодветно прекарот terroni del nord („Северен Терони“) .Сепак, тоа не беше до Италијанско економско чудо, кога голем број јужњаци мигрирале во индустриските центри на Северна Италија, дека почнал строго да се користи (често како за клевета) за означување на луѓе од Јужна Италија. Од террон подоцна потекнува Теронија „земјата на Тероните“, а придавката терронико „се што е поврзано со Тероните“.
Епитетот често имплицира одредени негативни стереотипи за личноста означени, како што се мрзеливост, незнаење и нехигиена. Слично на тоа, со особено упатување на некој сленг, терминот го добил значењето на необразована личност на која му недостасуваат добри манири, како и другите италијански зборови villano, burino и cafone.
Во Италија, терминот има силни ксенофобични нијанси на отфрлање и е препознаен како дискриминаторска навреда од страна на Италијанскиот касационен суд.
Исто така види
·       Расизам во Италија
·       Економскиот јаз на Италија север-југ
Белешки
1.     ^Во некоиСеверно италијански јазици:
§  Пиемонтски: Тарон,женскитарон-а[taˈrʊŋ(a)]
§  лигурски: te(r)rón,женскиte(r)rónn-a[teˈɾuŋ(ːa)]
§  Ломбард: те(р)рон[teˈrũː],женскиte(r)rònna[teˈrɔna], или теру,женскитеруна[teˈru(na)]
§  венецијански: терон[teˈɾoŋ],женскитерона[teˈɾona]
Референци
1.    ^Скокни до:„Da dove arriva questo terrone?, Accademia della Crusca“.
2.    ^''Quarto rapporto sulle migrazioni 1998 година. Франко Анџели. 1999. стр. 160.ISBN9788846412126.''
3.    ^''„Lo chiamavano „terrone“, sarà risarcito“. Кориере дела сера. 2005 година.''
·       ''Русо Буларо, Грејс (2010).Од Terrone до Extracomunitario: Менување на демографијата и промена на сликите во мултикултурно глобализирано општество. Лестер: Трубадор издаваштво.ISBN9781848761766.''
Лајла Новак
Лајла Новак, (родена на 29 јануари 1942 година како Лајла Линеа Марија Ниборг во Нибро, Шведска, ќерка на Лисбет Питерсон Ниборг и Арн Ниборг), била шведска манекенка и глумица.
Лајла ја започнала својата кариера во индустријата за моделирање во Стокхолм, Шведска со диплома од Школата за модели и мода на Ким Содерлунд во 1960 година. Подоцна се преселила во Париз, Франција за да ја продолжи својата работа како модел, а исто така и да посетува часови по глума. Кога се преселила во Мексико, нејзината глумечка кариера започнала да засилува, што, покрај другите филмови, довело и до главната улога во филмот „Ванеса“. Моделската и филмската кариера на Лајла продолжила во Италија, а до денес (2009 година), Лајла продолжува да работи како манекенка.
Технолошко-технички факултет Велес
Технолошко - технички факултет Велес е образовна и научно-истражувачка институција од областа на прехранбена технологија и биотехнологија  и Нутриционизмот. во рамките на Универзитетот „Св. Климент Охридски“ - Битола.
Факултетот развива дејност во неколку области: - Прехранбена технологија и биотехнологија
- Нутриционизам - Нутриционизам - едногодишни
- Нутриционизам - двогодишни
- Управување со квалитет и безбедност на храна Одобрена е акредитација за студиската програма на трет цуклус универзитетски студии: Иновативни технологии за храна и нутриционизам.
Во склоп на оваа студиска програма постојат два модули:
- Модул 1: Храна и иновативни технологии и
- Модул 2: Храна и нутриционизам
Времетраење на студиите е три години, а ќе започне со реализација во учебната 2016/2017 година.
Историја
Технолошко - технички факултет Велес е нова единица на битолскиот Универзитет и е формирана во 2008 година. Факултетот од неговото основање врши високообразовна дејност - додипломски студии, како и научно-истражувачка и применувачка дејност од научните полиња на прехранбената технологија, биотехнологијата и нутриционизмот. Во 2009 г. отвора и последипломски студии, а во 2015 г. во тек е акредитација на докторски студии. Со отворањето на оваа високообразовна единица во составот на УКЛО се етаблира факултет кој е комплетно фокусиран на едукација на инженерски кадар.
Ветерски манастир
Ветерски манастир наречен '''„Св. Јован Ветерски“ или „Св. Јован Крстител“''' — православен манастир кај селото Ветерско, Општина Велес. Му припаѓа на Велешкото архијерејско намесништво во Повардарската епархија на МПЦ - ОА.
Местоположба
Манастирот се наоѓа северозападно од селото, на подножјето на ридестата месност Осој, на стотина метри од патот Велес - Скопје (магистралата А1). Преку автопатот и реката Пчиња, на запад се наоѓа Кожленскиот манастир („Рождество на Пресв. Богородица“).
Историја
Засега не се пронајдени писмени извори за настанокот на манастирот. Се претпоставува дека византиско време поради архитектонските одлики на манастирската црква „Св. Јован Крстител“. Според натписот над црковниот влез, храмот е „изграден“ во 1670 г. под водство на епископот Јосиф Велешки. Натписот е на црковнословенски, што покажува дека владиката, иако бил Грк, дозволувал да се пишува на словенски. Веројатно е дека година храмот бил само обновен, бидејќи во тоа време турските власти ретко дозволувале подигање на нови христијански храмови.
Црква
Манстирската е мала и е темна. Околу црквата има конак, камбанарија и други придружни градби.
Воздухопловни сили на Македонија
Историја:
Военото воздухопловство на Република Македонија е конституирано со одлука на првиот  претседател на Република Македонија г-ин Киро Глигоров на 10 април 1992 година.Со тоа е конституирана командата на ВВ и ПВО, Воздухопловна бригада со воздухопловен, транспортен и борбен хеликоптерски свадрон.
По повод првиот историски лет на македонското воено воздухопловство со авион од типот УТВА-75,  10 јуни се слави како ден на македонското воено воздухопловство и  противвоздушната одбрана.
Генерално развојот на Военото воздухопловство во Република Македонија се движеше на следниот начин:
- Воздухопловна бригада, формирана од 1992 година;
- Воздухопловна бригада од 1994 година;
- Воздухопловен баталјон, во состав на Командата на ПВО и ВВ од 2001 година;
- Воздухопловен ВИНГ, во состав на Командата на ВВ и ПВО од 2002 година;