cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сергеј Параџанов
Киев
Во исто време, филмот станал одличен пример за „Новиот советски бран“, „поетско кино“. Снимката била објавена во 1965 година и била претставена на многу филмски фестивали, на некои (вклучувајќи ги и меѓународните) освоил и награди (Фестивал на фестивали во Рим (1965), Мар дел Плата (1965), Филмски фестивал на Унијата (1966), Солун (1966)). Името на Парајанов станало светски познато. Во тоа време, неговиот социјален видокруг значително се проширил: тој се запознал со Лилја Брик и В. А. Катанјан, В. Б. Шкловски, В. С. Висоцки, Ј.Н. Григоревич, Г.Л.Хачатурјан (која го сметала за свој учител ) и др. . На 4 септември 1965 година неистомислениците И. М. Џиуба, В. М. Черновил и В. Стус зборувале на премиерата на филмот „Сенки на заборавените предци“ во киното „Украина“ со протест против претходниот бран апсења на претставници на украинската национална интелигенција („шеесеттите“). Оваа акција била една од првите јавни антисоветски демонстрации во Киев. Нив ги поддржале многу присутни, меѓу кои и М. Ф. Коцјубински. Парајанов и отворено изразил поддршка за уапсените.
Овој говор се претворил во нов бран на репресија. Многу претставници на украинската интелигенција биле отпуштени од своите работни места. Парајанов не бил пуштен во странство за светските премиери на филмот, а излегувањето на самиот филм во СССР му било ограничено. На крајот на 1965 година, Параџанов го потпишал „писмото“ на Џуба“ до Централниот комитет на Комунистичката партија на Украина, кое ја осудувало русификацијата на Украина и угнетувањето на националната култура.
По успехот на филмот „Сенки на заборавените предци“, Сергеј Парајанов планирал да сними филм од сосема поинаков формат. Надреалистичкиот проект на сликата „Киевски фрески“, кој требало да раскаже за украинската престолнина на современиот режисер, претпоставувало аскетизам во сè: отфрлање на динамиката, експериментирање со техника, живописни кадри, дури и дијалози на глумците. Снимањето започнало на 1 јуни 1965 година, но на 1 ноември снимањето било затворено. Раководството го обвинило Парајанов за „мистично-субјективен однос кон модерната реалност“. Но, Парајанов не се откажал од својата идеја. По совет на неговиот пријател В.Б. Парајанов напишал предлог до филмското студио во Ереван, каде што било прифатено.
Ереван
На 12 април 1966 година, Сергеј Парајанов заминал за Ереван и започнал да работи на филмот Сајат-Нова. Во сценариото за него, тој ги реализирал своите претходни идеи: концизност, среброљубие на изразните средства, речиси целосно отсуство на говор. Во исто време, филмот бил исполнет со етнографија, психологизам, симболика и алегории. Режисерот, како и дотогаш, покренал длабоки филозофски прашања: животот и смртта, љубовта, телесното и духовното, патот на поетот.
Во исто време, Парајанов излегол во поддршка на Тарковски во врска со цензурата на неговиот филм Андреј Рубљов. Во пролетта 1968 година, тој се приклучил на апелот „Протесно писмо 139“, во кое претставниците на интелигенцијата, свртувајќи се кон раководството на земјата, се спротивставиле на политичките судења што се случувале во Украина. Истовремено, Парајанов инсистирал неговото име да биде прво на листата на потписници.
Во есента 1968 година, филмот „Сајат-Нова“ со груб рез бил претставен на уметничкиот совет на студиото „Арменфилм“, а потоа и на Државната кинематографија на СССР. Премиерата на цензурите се совпаднал со периодот на реакција на влегувањето на советските трупи во Чехословачка за да се потисне „Прашката пролет“. Парајанов бил жестоко критикуван, обвинет за порнографија и мистицизам. На сликата биле направени бројни промени во цензурата. Официјалните лица го обвиниле Парајанов за грубо искривување на ликот на Сајат-Нова и побарале да се отстрани неговото име, како резултат на што филмот добил ново име, „Бојата на калинката“. После тоа, снимата била формално одобрена за дистрибуција, но само на територијата на Ерменија. Филмот бил пуштен во сениската дистрибуција подоцна во монтажната верзија на С. И. Јуткевич, која била негативно оценета од авторот.
Враќање во Киев
Во 1969 година Сергеј Парајанов се вратил во Киев, но не му било дозволено да снима филмови. Започнал „сценарискиот период“ во неговата работа. Во тоа време, Парајанов напишал сценарија за неговата автобиографија „Исповед“, „Ара убавата“ (за легендарниот ерменски крал и асирскиот владетел Семирамис, кој страсно се вљубила во него), „Давид Сасун“ (заснован на ерменскиот еп за хероите ), „Палата што сонува“ (заснована на „ Фонтаната на Бахчисарај “ на Пушкин), „Демон“ (заснована на истоимената песна на Лермонтов ), „Икар“, „Златен раб“ и други.
Во 1970 година, Парајанов повторно се свртел кон работата на М. М. Коциубински. Сценариото „Интермецо“ го напишал според истоимениот автобиографски расказ на украинска класика. Режисерот сакал да создаде не приказна - биографија на писателот, туку да го открие неговиот внатрешен свет, како во филмот „Сајат-Нова“. Снимката првично била прифатена за продукција, но набрзо сценариото било сериозно критикувано и од писателите и од раководството на украинската партија, кое го обвинило Парајанов за „искривување на сликата на класиката“, недостаток на покривање на револуцијата и страст за „антички додатоци“. Во исто време, на власт во Украинската ССР дошол В. В. Шчербицки, кој, според голем број сведоштва, лично не му се допаднал на режисерот. На 1 декември 1971 година, на креативен состанок во Минск, по прикажувањето на филмот „Бојата на калинката“ на студентите, Сергеј Парајанов го критикувал советското партиско и филмско раководство, зборувал за поддршка на Тарковски и ја осудил цензурата. Овој демарш му бил пријавен на претседателот Јуриј андропов а за возврат, Централниот комитет на КПСС, а во февруари 1972 година, подготовките за снимањето на филмот „Интермецо“ биле прекинати, а самиот режисер паднал во срам.
Во 1973 година, Сергеј Парајанов, повторно по совет на В. Б. Шкловски, создал проект за новогодишниот филм „Чудото во Оденсе“ заснован на бајките на Андерсен. Пријателите-сценаристи решиле да ја искористат конкуренцијата меѓу Државниот комитет за кинематографија на СССР и Државната телевизија и радио радиодифузна компанија на СССР и, под маската на соавторство, да лобираат за снимање на филм за телевизија, кој бил во страшна состојба. потреба од пополнување на етерот. Оваа идеја била практично успешна, а во декември 1973 година во филмското студио Арменфилм било промовирано сценариото за „Чудото во Одензе“ по налог на креативното здружение Екран (филмските студија на балтичките републики одбиле да соработуваат со „проблематичниот“ режисер). Меѓутоа, работата била прекината поради ненадејното апсење на Парајанов.
Кривично гонење
Наследството на Парајанов го сочинуваат и нереализирани сценарија. Некои од нив се објавени во книги:
Историчарите и биографите на режисерот ја забележуваат очигледната политичка природа на ова судење. Тие, без да ја отфрлат хомосексуалноста на Парајанов, укажуваат на извонредната брзина на истрагата, на слабоста и недоследностите на нејзиниот доказен дел. Така, истрагата ја покренал помладиот поручник Артеменко, спротивно на процедуралните норми, врз основа на анонимна демонстрација регистрирана на 9 декември, во која директорот бил обвинет за хомосексуални односи. Како дошло до полицијата не е познато, а идентитетот на неговиот автор не го утврдила истрагата. Како резултат на потврдените факти, Артиоменко напишал извештај од 12 декември за покренување на кривично дело. Во исто време, резолуцијата на полковникот Хријапа за овој извештај е од 11 декември. Веќе на 13 декември била пронајдена првата жртва - извесен механичар А.Воробјов, кој сведочел за наводното силување врз него од страна на Парајанов. Истиот ден сведочеле 21-годишниот глумец Ф. Десјатник и архитектот М. И. Сенин, а потоа биле додадени и сведочењата на И. На 16 декември М. И. Сенин, кој бил син на поранешен член на Централниот комитет на КПСС И. С. Сенин, извршил самоубиство, не можејќи да го издржи притисокот на истражителот. По некое време, случајот бил префрлен од истражителот на Управата за внатрешни работи на истражителот за особено важни случаи под обвинителот на Украинската ССР, Е. В. Макашов. Тој додал обвинувања за порнографија и шпекулации на режисерот, а исто така го поканил да донесе „покајание“, ветувајќи ублажување на казната. Парајанов во текот на истрагата не ја криел својата бисексуалност, но ја негирал епизодата на силување. Украинската ССР, Ф.К.Глух, го одобрила обвинението и го испратила до обласниот суд  во Киев. Збогувањето со Парајанов се одржало на 25 јули во Ерменскиот театар за опера и балет. Погребан е по многуилјадна поворка во Пантеонот на паркот Комити.
Продуцент
Сергеј Парајанов зад себе оставил голем број уметнички дела: цртежи, колажи, склопови, инсталации, мозаици, кукли, капи, слики, скулптури и други занаети. Многу од нив се донирани и се чуваат во Куќата-музеј во Ереван. Други се во приватни колекции. Така, во 2017 година, колаж од серијата Мона Лиза бил продаден на аукција за 440 илјади рубли.
Сликар
Сергеј Парајанов зад себе оставил голем број уметнички дела: цртежи, колажи, склопови, инсталации, мозаици, кукли, капи, слики, скулптури и други занаети. Многу од нив се донирани и се чуваат во Куќата-музеј во Ереван. Други се во приватни колекции. Така, во 2017 година, колаж од серијата Мона Лиза бил продаден на аукција за 440 илјади рубли.
Историчарите на уметност разликуваат три периоди на ликовната уметност на Парајанов. Првиот, предзатвор, паѓа на 60-тите години, кога уметникот ги правел своите први мозаици, рамни и тридимензионални колажи и керамички дела. Од нив, познати станале низа дела на керамика посветени на Пазолини и неговите филмови, скици за претставата „Хамлет“, колаж „Голгота“ и други. Вториот период е затворскиот период (1973-1977): главно вклучува цртежи со молив и хемиско пенкало. Најпознати дела: „затворски марки“, талери од капи, „Евангелието на Пазолини“, сериите „Џоконда“, „Список на избрани имоти“, „Парабола за синот“, колажи на пликови, „Цвеќиња од Зона“. Третиот, најинтензивен, е пост-затвор. Самиот Парајанов своите колажи ги нарекол „компресирани филмови“: во нив тој бил ослободен од цензура и забрани на властите, кои го ограничувале на вистински филмови. Аниматорот Јуриј Норштејн забележал: „Парајанов го материјализираше духот. Ова е клучот за разбирање на работата на уметникот“.
Награди и признанија
Сергеј Парајанов со филмот „ Ашик-Кериб “ бил номиниран и во 1988 година за европска филмска награда, но на крајот филмот ја добил наградата „За уметнички дизајн“. Често се пишувало дека во 1965 година режисерот бил награден со Британската филмска академија за филмот „Сенки на заборавените предци“, но тоа не било точно.
Оставина
Во 2010 година, Институтот Сергеј Парајанов и Михаил Вартанов (Институт Парајанов-Вартанов ) бил основан во Холивуд за да ја проучува нивната работа
Во нумизматиката и филателијата
Во 1999 година, во чест на 75-годишнината од раѓањето на Сергеј Парајанов, биле издадени комеморативни марки во Украина и Ерменија. Во 2012 година, Централната банка на Ерменија издала комеморативна монета посветена на директорот (дизајнирана од Урсула Валежак). Во 2016 година во Ерменија биле издадени две поштенски марки посветени на куќата-музеј на Парајанов (дизајнер Давит Довлатјан).
Филмови
Многу документарни филмови се посветени на Сергеј Парајанов :
Во 2013 година, режисерите Елена Фетисова и Серж Аведикјан го снимиле играниот филм Парајанов, кој добил голем број меѓународни награди и бил номиниран за Оскар.
Шалкау
Шалкау (Schalkau) — мал град во округот Зонеберг, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа на 13 километри западно од окружниот град Зонеберг и 15 километри северно од градот Кобург.
Географија
Градот се наоѓа на јужниот раб од Тириншките Шкрилни Планини во долина на горниот тек на Иц. Шест километри северно од градот се наоѓа Блесберг на височина од 867 метри.
Соседни општини
Градот се граничи со следниве места (почнувајќи од север, надесно): Нојхаус на Ренвег, Франкенблик, Редентал, Лаутертал и Ајсфелд.
Градски совет
Градскиот совет во Шалкау се состои од 16 членови:
Градоначалник
На изборите на 15 април 2018 година бил избран Уте Хопф, независна кандидатка.
Збратимени градови
Шалкау е збратимен со следниве градови:
Силогизам
Силогизам (лат. syllogismus < грчки. συλλογισμóς: логичен заклучок) — облик на логичко дедуктивно заклучување, мисловен процес со кој од два или повеќе веќе завршени судови (премиса, претпоставки) се изведува нов суд (conclusio, заклучок), кој овозможува заеднички поим (terminus medius, посреден термин) во двете премиси.
Традиционален и воедно најпознат пример на силогизам е: Главна премиса: Сите луѓе се смртни.
Споредна премиса: Сократ е човек.
Заклучок: Сократ е смртен.
Видови силогизми
Има бесконечен број силогизми, но само 256 се од логички различни видови, а само 24 вида се валидни (види подолу). Категоричен силогизам има облик:
Чесен крадец
„Чесниот крадец“ (руски: Честный вор) — расказ на Фјодор Михајлович Достоевски прв пат објавен во 1848 година.
Опис
На еден самец слугинката му носи нов станар - мирен, скромен човек кој се вика Астафиј Иванович. Еден ден, непознат човек влегува во станот и му ја краде бундата на сопственикот, а Астафиј поаѓа во потрага по крадецот, но не успева да го фати. По тој повод, Астафиј му раскажува на станодавецот за еден чесен крадец: Во минатото, Астафиј случајно го запознал алкохоличарот Емељан Илич за кого покажувал искрено сочувство и грижа така што Емељан самоволно се вселил во неговиот стан. Со намера да се ослободи од него, Астафиј се преселил во друг стан, но по некое време Емељан го пронашол и пак се вселил во неговиот нов стан. Така, Астафиј бил принуден да се грижи за Емељан, кој бил невработен. Меѓутоа, нивните односи се влошиле кога, користејќи го отсуството на Астафиј, Емељан украл пар панталони. Астафиј ја забележал кражбата и го обвинил Емељан, кој не го признал стореното дело, туку многу се навредил и си заминал од станот. По неколку дена, Емељан пак се вратил кај Астафиј во бедна состојба - гладен и многу болен. Додека лежел во постелата, најпосле, тој признал дека ги украл панталоните, а веднаш потоа умрел.
Џамија Пертевнијал Султан
Џамијата Пертевнијал Султан (турски: Pertevniyal Valide Sultan Cami) е џамија која се наоѓа во Фатих, Истанбул, Турција.
Оваа џамија се смета за една од последните џамии кои биле изградени за време на Отоманското Царство. Оваа џамија била изградена од страна на италијанскиот архитект Монтани во 1869 година и била завршена во 1871 година во чест на сопругата на Султан Махмуд II, Пертевнивел
При изградбата на џамијата биле употребени различни стилови и тоа од исламската архитектура, маварска, готската.
Телекомуникациска мрежа
Телекомуникациска мрежа — колекција на терминали, линкови и јазли кои се поврзани заедно за да се овозможи телекомуникација помеѓу корисниците на терминали. Мрежите може да користат кружно префлрлање или префрлање на пораки. Секој терминал во мрежата мора да има уникатна адреса за пораките или врските да може да бидат насочени до вистинските примачи. Колекцијата на адреси во мрежата се нарекува адресен простор.
Линковите служат за поврзување на јазлите и тие самите ја сочинуваат основната мрежа за пренос која физички ги носи пораките низ линковите.
Примери на телекомуникациски мрежи се:
Пораки и протоколи
Пораките се состојат од контрола (или сигнализација) и носечки делови кои може да бидат испратени заедно или поединечно. Носечките делови се всушност содржината која корисникот сака да се пренесе (пр. некој шифриран говор, или е-пошта) додека делот за контрола им дава иннструкции на јазлите каде и веројатно како пораката да биде пренесена низ мрежата. Голем број на протоколи се развиени со текот на годините за да се одреди како секој друг вид на телекомуникациска мрежа би можела да ги контролира и носи пораките ефикасно.
Составни делови
Сите телекомуникациски мрежи се составени од пет основни составни делови кои се присутни во секоја мрежна околина, без оглед на нивниот тип или употреба. Овие основни компоненти вклучуваат терминали, телекомуникациски обработувачи, телекомуникациски канали, компјутери и телекомуникациски софтвер за контрола.
Мрежна структура
Во принцип, секоја телекомуникациска мрежа идејно се состои од три дела, или нивоа (затоа што може да ги гледаме како да се посебни мрежи, или во различни слоеви overlay networks):
Пример: TCP/IP податочна мрежа
Податочната мрежа има широка употреба низ целиот свет за да поврзе поеднинци и организации. Податочните мрежи може да се поврзат заедно за да им овозможат на корисниците непречен пристап до ресурсите кои не се наоѓаат на услужникот на кој ти е се приклучени. Интернет е најдобар пример за многу податочни мрежи од различни организации кои работат под еден адресен простор.
Терминали поврзани со TCP/IP мрежи се адресирани користејќи Интернет адреси. Има различни типови на интернет адреси, но најмногу се користат IP Version 4. Секоја уникатна адреса содржи 4 цели броеви од 0 до 255, обично се одвоени со точки, пр. 82.131.34.56.
TCP/IP се основни протоколи кои овозможуваат контрола и насочување на пораките низ мрежата на податоци. Постојат многу различни мрежни структури TCP/IP може да се користи ефикасно за насочување на пораки, на пример:
Постојат три одлики по кои се разликуваат MANs од LANs или WANs:
NGC 3118
NGC 3118 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 16 март 1884 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 7 м 11,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 1' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 41°.
Други поделби
Проучување на NGC 3118 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 29415. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 104; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2506. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1032.
Национален парк Халасан
Националниот парк Халасан (한라산국립공원, 漢拏山國立公園) се наоѓа во провинцијата Чеџу-до, Јужна Кореја. Бил назначен за 9-ти национален парк во 1970 година. Се одликува со највисоката планина во Јужна Кореја, штитниот вулкан Халасан на островот Чеџу.. Бил назначен за Биосферен резерват на УНЕСКО во 2002 година, и за светско наследство во 2007 година.
Патеки
Халасан има 7 патеки: патека Еоримок (6,8 км), патека Јеонгсил (5,8 км), патека Сеонгпанак (9,6 км), патека Соогулам (1.5 км), патека Гванеумса (8,7 км), патека Донаеко (7 км) и патеката Еосеунгсаенгак (1.3 км). Најдолгата патека е патеката Сеонгпанак која може да трае околу 4,5 часа.
Топографија
Халасан се состои од 153.112 км 2 од островот Чеџу. Се издига на 1.950 м надморска височина што значи највисока планина во Јужна Кореја. Оваа планина е формирана во четвртата епоха со избувнување на вулкан. Претежно е составен од базалт. Се протега на исток и запад и има високо и постепено потекло. Од друга страна, јужниот дел на планината е стрмен. На самитот има езерско кратер наречено „Баерокдам“.
Бидејќи планината има голема надморска височина, постојат голем број алпски растенија и животни. 1.800 видови на растенија, вклучувајќи 400 видови на примероци и 50 видови на специјални растенија, живеат во Халасан. Значи, островот Чеџу е назначен од Биосферен резерват во 2002 година и Националниот парк Халасан е еден од регионот на Чеџу Биосфера.
Шешково
Шешково — мало село во Општина Кавадарци, во областа Тиквеш, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Атарот на селото зафаќа простор од 20 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.852 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 130 хектари.
Историја
Атарот на Шешково е населен уште од железно време, за што сведочи наоѓалиштето Градиште во неговиот југоисточен дел.
Селото Шешково е доста старо и тоа со истото име се споменува уште во средновековниот период од турските пописни дефтери од XVI век, односно од 1570 година кога тоа било чисто христијанско македонско село кое припаѓало во рамки на нахијата Тиквеш во Ќустендилскиот санџак. Во ова време во селото живееле 42 македонски христијански семејства како и 37 неженети кои произведувале 60 товари пченица, 48 товари мешано жито, 2 товари уров, леќа, градинарски култури, овошје, грозје и вино, сено, се чувале и свињи и пчели во кошници и улишта, за што селото Шешково остварувало севкупен приход и давачки од 6000 акчиња.
Во XIX век, Шешково се наоѓало во Тиквешката каза, во Отоманското Царство, и за време на турското владеење Шешково било „одвек слободно“, а некој собирач на данок-десток „за душа“ изградил чешма надвор од селото наречена Ибраимица, инаку самото село „никој пат не било агинско“. Доказ за ова е што во селото не било зафатено од огромниот бран на исламизација во Тиквешијата и тоа отсекогаш било македонско православно христијанско.
Селото било познато за време на партизанските борби во НОБ. Во тоа време, во селото работела и партизанска болница. Болницата работела во рамките на селското училиште, но и во околните куќи, каде што работел еден заробен германски лекар. Во селото била сместена и првата англиска воена мисија, а имало и радиостаница со која раководел Киро Хаџи Василев. Во текот на 1943 година почнал да излегува и „Народен глас“, весник на македонскиот народноослободителен фронт за Тиквешко, Велешко и Гевгелиско.
На 22 август 1944 година во Шешково била создадена Деветтата македонска ударна бригада.
Загинати борци за време на НОБ од Шешково биле: Стојан Соколов, Петре Ѓорѓиев, Перо Мојсов, Стојан Милошев, Митре Мишков.
Стопанство
Селото во основа има полјоделско-шумарска функција. Населението во последно време одгледува стока, при што чуваат околу 100 кози и 300 овци. . Во минатото покрај нивите кои биле под селото, селаните имале „вареници“ за производство на вар, а во „неделници“ се одело на риболов на Црна Река каде се ловело мрена, црвенперка, крап, јагула, сом, а пред изградбата на железницата селските родови Јанчевци и Димовци, граделе „кораби“ и ги спуштале по Црна за „житарите“ во Росоман и Неготино.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Шешково имало 350 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Шешково имало 280 жители.
Селото е мало, населено со македонско население и е во фаза на наполно раселување. Во 1961 година, селото имало 177 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 16 жители.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 4 жители, сите Македонци.
Во 2013 година биле населени само 5 куќи, при што четири семејства одгледувале стока.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 5 жители, од кои 2 Македонци и 3 лица без податоци.
Родови
Како родови во селото се спомнуваат:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на проширената Општина Кавадарци, на која ѝ била додадена поранешната Општина Конопиште по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Кавадарци.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кавадарци.
Црвеношиесто валаби
Црвеношиесто валаби — торбар со средна големина (валаби) од семејството на кенгурите (Macropodidae), распространет во поумерените и поплодни краишта на источна Австралија, вклучувајќи ја Тасманија.
Примероци од ова животно можат да се видат во Зоолошката градина во Скопје.
Опис
Видот се распознава по црниот нос и црните, белата лента на горните усни и сивкастото крзно со црвеникава боја по рамената. Тешки се 13,8-18,6 кг и достигнуваат должина до 90 см, при што мажјаците се поголеми од женките. По изглед се многу слични на црнопругестото валаби (Macropus dorsalis), но се поголеми, немаат црна пруга по грбот и имаат помеко крзно. Живеат до 9 години.
Распространетост и живеалиште
Црвеношиестото валаби живее во честаците и тврдолисните шуми во по брегот и повисоките делови на источна Австралија, и тоа од Бундаберг во Квинсленд до границата со Јужна Австралија; Го има и во Тасманија, како и на многу од островите во Басовиот Проток. Во последните три децении, во Тасманија и Квинсленд бројот им е зголемен благодарение на две мерки. Едната е намалувањето на ловот, а другата е делумната сеча на шумите, која им овозможува чистинки за хранење ноќе, денски засолнувајќи се во честакот. Од помалку познати причини, црвеношиестите валабија се поретки во Викторија.
Поведение
Оа се претежно самотни животни кои се собираат во поголем број само на местата што изобилуваат со храна, вода и засолништа. Кога се во групи, меѓу нив владее општествена хиерархија како кај другите видови валаби. Како и другите друштвени животни, валабијата прават гестови на меѓусебно помирување доколку претходно влезат во судир. По природа се ноќни животни, што значи дека ноќта им служи за активност, а дење одмораат.
Нагонот за парење кај женките трае 33 дена. За време на додворувањето, женката најпрвин го лиже мажјакот по вратот, а потоа мажјакот ја гали по образот со својот образ. По ова, настапува кратка борба на две нозе, и на крај се случува парењето. По чинот на парење, двојката проведува еден заеднички ден пред да се раздели. Женката раѓа по едно младо, кое живее во нејзината торба околу 280 дена, и живеат заедно уште еден месец. Мажјаците ја напуштаат мајката на возраст од две години, додека пак женките може да останат во мајчината територија цел живот. Покрај ова, црвеношиестото валаби практикува и посвојување на туѓи младенчиња. Оваа појава се забележува и кај разни други животни како волкот, слонот и некои риби.
Исхрана
Ова животно се храни со треви, корења, листови од дрва и разен коров.
Подвидови
Постојат три подвида на црвеношиесто валаби:
Бенетовото валаби (M. r. rufogriseus) од Тасманија е помало (одлика на островските видови), има подолго, потемно и порунтаво крзно и се пари во втората половина од на летото (февруари-април). Приспособени се на живот околу луѓето и се среќаваат како пасат по тревници околу Хобарт и други градски населби. Континенталниот подвид (M. r. banksianus) е поголем и се пари преку целата година.
P Лебед
P Лебед (34 Cyg) — променлива ѕвезда во северното соѕвездие Лебед. Ознаката „P“ првично е дадена од страна на Јохан Бајер во Уранометрија како нова. На растојание од 5.000 до 6.000 светлосни години (1.500–1.800 парсеци) од Земјата, станува збор за хиперџин сјајна сина променлива ѕвезда (ССП) ѕвезда од спектрален тип B1Ia+ што ја прави една од најсјајните ѕвезди во Млечниот Пат.
Сјајна сина променлива
P Лебед се смета за најраниот познат пример за сјајна сина променлива ѕвезда. Сепак, далеку е од вообичаен пример. Вообичаено, ССП ја менуваат сјајноста во периоди од години или декади, и привремено имаат изблици при што сајноста на ѕвездата се зголемува драматично. P Лебед е прилично непроменлива во сјајот и спектарот по низата големи избливи во век. Слични настани се забележани и кај Ета Карина и веројатно неколку тела надвор од галаксијата.
P Лебед покажува знаци за претходни големи изблици од пред 900, 2.100, и најверојатно пред 20.000 години. Во последниве векови, споро ја зголемува својата величина и намалува површинската температураit, што се смета за очекуван резултат во развојот на една масивна ѕвезда при преминот во фазата на црвен суперџин.
Развој
Сјаните сини променливи ѕвезди како P Лебед се многу ретки и краткотрајни, и се создаават во области на галаксијата каде има интензивно создавање на ѕвезди. ССП се толку масивни и енергетски (типично 50 пати од масата на Сонцето и десет илијади пати посјајни) што пак значи дека брзо ќе го истрошат своето гориво. По сјаење од неколку милиони години (cспоредено со милијардите години на Сонцето) тие животот го завршуваат како супернови. Неодамнешната супернова SN 2006gy најверојатно е крајниот развој на ССП ѕвезда, слична на P Лебед но со местоположба во далечна галаксија. За P Лебед се смета дека го согорува водородот во својата обвивка, веднаш по напуштањето на главната низа.
Се смета дека е можно да биде кандидат за супернова тип IIb, резултат добиен при моделирањето на ѕвезди со маси 20 до 25 пати поголеми од масата на Сонцето (односно за ССП е крајниот развој на овој вид на ѕвезди).
Профил на P Лебед
P Лебед го добила своето име по спектроскопската одлика наречена P Лебед профил, каде присуството на впивни и оддавни линии во профилот на истата спектрална линија укажува на постоењето на гасовита обвивка која се шири од ѕвездата. Ова оддавање потекнува од густиот ѕвезден ветер во близина на ѕвездата, додека пак синопоместениот врв се создава каде зрачењето минува низ материјалот околу ѕвездата, брзо ширејќи се во насока на набљудувачот. Овие профили се корисни во изучувањето на ѕвездените ветришта кај различните видови ѕвезди. Честопати се користат како знак за постоењето на сјајна сина променлива ѕвезда, иако истите може да се забележат и кај други видови на ѕвезди.
Големината на ѕвездениот ветер во H-алфа оддавна област лачни милисекунди. На проценетото растојание од 1.700 парсеци одговара на физичката големиа од околу 26 Сончеви полупречници.
Придружник
Се смета дека изблиците на P Лебед можно е да се предизвикани од пренос на маса до претпоставената придружна ѕвезда од спектрален тип B која би имала маса меѓу 3 и 6 пати од Сончевата маса и ќе биде во орбита околу P Лебед на секои 7 години при голема орбитална занесеност. Падот на матееријата на втората ѕвезда ќе предизвика ослободување на гравитационата енергија, што делумно ќе придонесе кон зголемување на сјајноста на системот.
Ламе (река)
Ламе (Lamme) — лева притока на реката Инерсте во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Долга е 22,4 километри. Тече низ градот Бад Залцдетфурт во јужниот дел на покраината Долна Саксонија.
Острово
Острово (Άρνισσα - Арниса, до 1926 г. Όστροβο, Острово ) — гратче во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Воден на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 1.557 жители (2011).
Во минатото било населено исклучиво со Македонци, но подоцна се доселиле и турски семејства, па местото добило мешан етнички карактер. Овие се иселиле со размената на населението во 1920-тите, а на нивно место дошле грчки бегалци од Турција. Денес сепак во голема мера преовладува македонското население.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на североисточниот брег на Островското Езеро, 25 км западно од градот Воден, на надморска височина од 580 м. Низ гратчето поминува железничката линија Солун - Лерин - Битола. и претставува своевиден сообраќаен и економски центар, со разни управни установи, амбуланта, гимназија итн.
Во антиката и средниот век
На североисток од Острово во антиката се наоѓал градот Целе, центар на долномакедонската област Еордеја. Во римско време во близина поминувал патот Вија Егнација.
Во 1019 г. Острово се спомнува како дел од Мегленската епархија на Охридската архиепископија.
Познато е дека во XI век на островот Свети Пантелејмон во езерото се наоѓал царскиот замок. Таму, во 1041 г. се одиграла Островската битка, во која македонскиот цар Петар Делјан е поразен од византиската војска, во голема мера помогната од викиншка платеничка војска на чело со идниот норвешки крал Харалд III. Овие подвизи на Харалд кај Острово се опишани во норвешка сага за неговите дела.
Османлиско време
Во османлиско време Острово станало седиште на мудурлук), а во Островската нахија влегле селата Друшка, Русилово, Ослово, Нисија, Патичино, Жерви, Чеган и Кадрево.
Црквата „Успение на Пресвета Богородица“ и Островската џамија датираат пред 1571 г. Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишува Острово како:
Околу 1840 г. имотите на селаните биле насилно приграбени од Илјаз-паша (родум Албанец од Дебар) и селото со тоа станало чифлигарско. Подоцна жителите успеале да ги го откупат селото. Околу 1850 г. е изградена новата црква „Света Троица“.
Околу 1858-1860 г. водите на Островското Езеро се надигнале, потопувајќи го теснецот на полуостровот, на кој се наоѓало селото Старо Острово, по што жителите биле приморани да се раселат во Воден, Битола и околните села.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Острово имало 750 жители Македонци и 450 Турци.
Во селото работел комитет на Македонската револуционерна организација, кој во 1902 г. бил откриен, а раководителите биле уапсени, но на патот за Воден биле спасени од четата на војводата Аргир Манасиев и испратени да пребегаат во Бугарија. За време на Илинденското востание во 1903 г. во борбите како доброволци на МРО учествувале дури 40 жители на Острово. .
На почетокот на XX век во гратчето функционирале дури три странски пропаганди — бугарскata, грчкata и српскata. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Острово живееле 1.040 Македонци, од кои 768 под Бугарската егзархија и 272 Цариградската патријаршија. Во гратчето работеле бугарско, грчко и српско училиште.
Во 1912 г. во Острово имало 233 куќи со вкупно 1.243 жители, разделени на македонско и турско маало. Од нив 908 биле Македонци, 320 Турци и 15 Роми.
Припојување кон Грција
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 1.498 жители. Во 1917-18 г. Боривое Милоевиќ евидентирал 160 македонски и 95 турски куќи. Во 1920 г. Острово е заведено со 1.276 жители. Во 1924 г. турските жители на Острово се иселени во Турција и на нивно место се доведени 305 Грци-бегалци од Мала Азија и Понд. Во 1926 г. селото е преименувано во Арниса. Во 1928 г. во Острово се евидентирани 1.289 жители, од кои 357 (80 семејства) биле доселеници. Во Втората светска војна селото е окупирано од Бугарија и создадена е чета на бугарската паравоена организција „Охрана“.
Родови
Како македонски родови според истражувањата од почетокот на XX век се забележуваат:
Самоуправа и политика
Гратчето припаѓа на општинската единица Островско Езеро со седиште во Острово, која припаѓа на поголемата општина Воден, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Острово, каде спаѓаат и селата Друшка, Кадрево, Ново Русилово и Русилово.
Стопанство
Главно занимање на населението е земјоделството, но застапени се и трговијата занаетчиството и риболовот. Главни производи се житото, сточните култури, грозјето, а во поново време и овоштарството, и тоа на површините ослободени од поивлекувањето на Островското Езеро со доведувањето на водата за потребите на ХЕЦ „Владово“.
Бундестаг
Бундестаг (Bundestag - „Сојузно собрание“) — уставно и законодавно тело во Германија.
Одрин
Одрин или Едрене (во антиката познат како Адријанопол; (Αδριανούπολις, Адријанополис), Edirne) — град во Источна Тракија, Турција. Се наоѓа во северозападната провинција Одрин, во близина на границата со Бугарија и Грција. Одрин служел како трет главен град на Отоманското Царство во периодот од 1363 до 1453 година кога престолнината била префрлена во Цариград (денешен Истанбул). Според проценките од 2014 година градот има 165.979 жители.
Етмологија
Градот бил основан како Адријанополис (Αδριανούπολις), според римскиот цар Адријан. Ова име сè уште се користи во современиот грчки јазик (Αδριανούπολη). Името Адријанопол се користело и на англиски јазик, до воведувањето на турската латиница во 1928 година кога градот меѓународно бил признат под името Едрене. Денеска на турски и албански јазик градот се нарекува Едрене, на македонски и бугарски јазик - Одрин, додека на српски јазик е познат како Једрене.
Историја
Областа околу Одрин е на местото каде во текот на историјата се одвиле најмалку 16 големи битки или опсади. Воениот историчар Џон Киган градот го идентификува како едно од најоспоруваното место на светот и ова го припишува поради својата географска локација.
Рана историја
Според старогрчката митологија, Орест, син на кралот Агамемнон, го изградил овој град како Орестијас. Градот бил основан од римскиот цар Адријан на местото на тракиска населба позната како Ускадама или Ускудама. Градот бил главен на тракиското племе Беси и на Одринското Царство. Во времето на римскиот цар Адријан, градот бил развиен и биле изградени неколку споменици додека името било променето според самиот цар - Адријанопол. Во тоа време градот станал главен на римската провинција Тракија. Римскиот цар Лициниј во овој регион бил пораден од страна на неговиот соперник, Константин I во 323 година. Во Битката кај Адријанопол во 378 година, од страна на Готите во градот бил убиен римскиот цар Валенс.
Среден век
Во текот на зацврстувањето на силата на Бугарското Царство, кај Одрин се одржале неколку битки, во кој Бугарите го зазимале регионот но и Византијците последователно го враќале. Бугарскиот хан Кардам ги поразил на византиските сили кај Одрин. Во 813 година градот бил освоен од страна на бугарскиот хан Крум. Во 914 година царот Симеон I влегол триумфално во градот, во 921 по опсадата градот повторно бил заземен од Симеон и вклучен во границите на Бугарското Царство. На 15 август 1002 година цар Самоил повторно го освоил градот и го ограбил. Важна за европската историја е Битката кај Одрин, кога граѓаните на Одрин ги издигнале бугарските знамиња над тврдината и на 14 април 1205 година царот Калојан катастрофално ги поразил силите на Латинското Царство и го заробил царот Болдвин I. Подоцна Теодор Комнин Дука, епирскиот деспот го освоил градот во 1227 година, но три години подоцна бил поразен кај Клокотница од Асен, цар на Бугарите.
Во 1362 година градот бил освоен од страна на отоманскиот султан Мурат I. Тој го променил името на градот во „Едрене“ и во 1363 година престолнината на Отоманското Царство била префрлена од Бурса во Одрин. Како главен град во царството, Одрин бил до 1453 година кога Османлиите предводени од Мехмед II го освоиле Цариград и престолнината била префрлена таму. Самиот Мехмед II е роден во Одрин.
Во градот биле потпишени неколку мировни договори меѓу Османлиското Царство и други земји. Така, во 1547 година бил потпишан договор со Австрија според кој хабсбуршкиот монарх Фердинанд се согласил да му исплаќа на султанот Сулејман I 30.000 дукати на годишно ниво, по претходните успеси на Османлиите во Будим. Во градот бил склучен и договор по крајот на Битката кај Сигетвар повторно со Австрија, според кој Максимилијан II се согласил да плати 30.000 дукати и го признал владеењето на Османлиите над Молдавија и Влашка. Договор од Одрин бил склучен по крајот на Руско-турската војна (1828-1829) помеѓу Русија од страна на Алексеј Орлов и Отоманското Царство од Абдул Кадир Бег на 14 септември 1829 година според кој Грција станала независна држава.
Султанот Мехмед IV ја напуштил Топкапи-сарај и заминал да управува во Одрин, каде и починал во [1693] година. Во 1703 година во градот се случило т.н. Одринско востание кое довело до детонирање на султанот Мустафа II.
За време на неговиот егзил во Отоманското Царство, шведскиот крал Карл XII престојувал во градот во поголемиот дел од 1713 година. Основачот на вахабизмот живеел во Одрин во периодот од 1863 до 1868 година кога бил прогонет од градот. Тој се осврнал на градот во неговото дело „Земја на мистеријата“.
Во следните години, Одрин служел како престолнина на Румелија (Бурса се сметал како престолнина на Анадолија), или како втора престолнина бидејќи голем број султани претпочитале да управуваат со царството од Одрин. Одрин исто така бил престолнина и на истоимениот пашалак, додека по реформите од 1867 година градот станал главен на Одринскиот вилает.
Во периодот од 1700 до 1750 година Одрин бил четвртиот по големина град во Европа со население од 350,000 жители. Сепак работите драстично се промениле во текот на 19 век.
Според сведоштва на американски мисионери кои го посетиле градот во 1858 година, тој имал 140,000 жители, од кои 40,000 Турци кои живеат во повисокиот северен дел на градот, додека Ерменците, Бугарите, Грците и Евреите живеат јужно од центарот на градот. Тие го опишале градот како релативно космополитски и либерален во однос на религијата.
Одрин бил окупиран од страна на руски војници во 1829 година за време на Грчката војна за независност и во 1878 година за време на Руско-турската војна од 1877-1878 година. Градот во 1905 година бил опфстен од пожар. Во 1905 година во градот живееле околу 80.000 жители, од кои 30.000 биле Турци, 22.000 Грци, 10.000 Бугари; 4.000 Ерменци и 12.000 Евреи.
Модерна историја
Одрин претставувал важен град за одбрана на Отомански Цариград и Источна Тракија во текот на Балканските војни од 1912-1913. Во 1913 година градот бил окупиран накратко од страна на Бугарите, по опсадата на градот. Големите сили, Велика Британија, Италија, Франција и Русија ја принудиле Отоманското Царство да се откаже од Одрин во корист на Бугарија на крајот на Првата балканска војна, со што се создал политички скандал во османлиската власт во Истанбул. Поради овие настани во овој период се случил државен удар во царството. И покрај тоа што победила во државниот удар, новите османлиски власти не биле во можност да го задржат градот, но под власта на Енвер Паша (кој се прогласил за „вториот освојувач на Едрене“, по Мурат I), и по крајот на Втората балканска војна, градот бил повторно вклучен во составот на Османлиското Царство.
Во текот на Грчко-турската војна, градот бил окупиран од Грција. По прогласување на републиката, градот станал дел од Турција.
Според пописот од 2007 година, провинцијата Одрин имала население од 382.222 жители. Градот е просперитетен центар на трговија за плетен` текстил, свила, теписи и земјоделски производи.
Црковна историја
Одрин бил седиште на грчкиот митрополит и на ерменскиот епископ. Одрин исто така бил и центар на Бугарската епархија, но таа не била призната и лишени од епископ. Во градот исто така живееле и мал број на протестанти. Латинските католици, кои се во мал број, зависат од Цариградската црква.
Во минатото во градот живееле околу 10.000 Бугари, додека во целата област околу 40.000. Бугарското население било сконцентрирано во населбата „ Барутлук махлеси“ (источно од центарот на стариот град) и „Узункалдарам махлеси„ (во југоисточниот дел на стариот град). Во градот било основано класно училиште, кое прераснало во Одринска бугарска машка гимназија. Освен тоа, во градот постоеле и Бугарска женска гимназија, Бугарска католичка гимназија и црквата „Св. Св. Кирил и Методиј“. До 1913 година и излегувањето на Источна Тракија од епархијата на Бугарската егзархија, во градот дејствувале неколку бугарски храмови, но денеска постојат само два: „Црквата Свети Ѓорѓи“ и „Црквата Свети Константин и Елена“. Голем дел од Бугарите биле протерани, иселени или убиени во 1913 година кога Бугарија била поразена во Втората балканска војна. Денес, во градот нема бугарско население но постои Бугарски културен центар.
Географија
Одрин е град кој се наоѓа во северозападниот дел на Турција. Градот се наоѓа на Тракиската рамнина, место каде реката Тунџа се влева во реката Марица.
Градот Одрин се наоѓа на 220 километри западно од Истанбул, во близина на тромеѓето со Бугарија (20 км) и Грција (7км).
NGC 5526/1
NGC 5526/1 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Одрин
Население
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, издадена во Цариград во 1878 година, Одрин бил град со население од 16.220 домаќинства, со 18.000 муслимани, 10.000 Бугари, 16.000 Грци, 6.800 Евреи, 5.200 Ерменци и 1.000 други.
Според статистиката на професор Љубомир Милетиќ во 1912 година во градот живеле 634 бугарски семејства кои ја претпочитале Бугарската егзархија, и 1.016 бугарски семејства кои ја претпочитале Патријаршијата, како и 2.429 грчки семејства.
NGC 5526/1
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5526/1 се споменува и како UGC 9115, MCG 10-20-85, CGCG 295-40, IRAS 14122+5800, FGC 1733, KCPG 421B.
Одрин
Население
Денес, според податоци од 2014 година, во Одрин живеат 165,979 жители.
NGC 5526/1
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5526/1 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5526/1 има привидни димензии од 2,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 13 м 53,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +57° 46' 20"". Положбениот агол на објектот е во износ од 136°.
Други поделби
Проучување на NGC 5526/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50832. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 49; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3865. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1409.
Одрин
Други градби
Во Одрин се наоѓаат три историски покриени пазари: Араста, во близина на Селимова џамија, бедестен кој се наоѓа веднаш до Старата џамија и Али Паша чаршија. Покрај џамии, во градот постојат и други туристички атракции кои го одразуваат своето богато минато. Едно од најпознатото место во градот е Одринскиот сарај, кој служел како резиденција на османлиските султани. Изградбата на палатата започнала во 1450 година за време на владеењето на Мурат II, но во следните векови била на неколкупати реновирена  .. Палатата останала неискористена од 1718 година, кога Ахмед III своето седиште го преселил повторно во Истанбул, но во 1768 година Мустафа III (1757-1774) се вратил во градот. Палатата била оштетена во голема мера кога руските сили го окупирале градот во 1829 година, кога тие ја користеле како воен логор. Палатата била разрушена за време на Руско-турската војна (1877-1878). Друг значаен објект од ова време претставува комплексот на Бајазит II, кој денеска е претворен во музеј и е дел од Универзитетот Тракија.