cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Берсерк (манга)
БЕРСЕРК (ベルセルク) е тековен јапонски манга серијал напишан и илустриран од Кентаро Миура. Дејствието е во темно фантастичен свет, инспириран од средновековна Европа, а централната фигура на приказната најчесто е Гатс (од англиски „храброст“), кој е номадски наклонет осамен платеник, и Грифит, војвода на платеници наречени „Банда на Јастребот“. Миура претставил прототип на Berserk во 1988. Серијалот сепак започнал следната година во моментално непостоечкото манга списание „Monthly Animal House“, кое било заменето во 1992 со двомесечното списание „Young Animal“, во кое Berserk продолжува да се публикува повремено.
Мангата е адаптирана во аниме ТВ-серија од 25 епизоди што ја опфаќа арката „Златното доба“. Адаптацијата е на „Oriental Light and Magic“, која што се емитувала од октомври 1997 година до март 1998 година. Трилогија на филмови наречени Berserk: Златното доба, била објавена со почеток во 2012 година. Втора аниме ТВ адаптација била емитувана во 2016 и 2017 година со вкупно 24 епизоди.
Од јануари 2016 година, Berserk имала во оптек над 40 милиони примероци.
Приказна
е воин кој се соочува со невозможното уште откако е пронајден од сопругата на случаен платеник во калта до мртво дрво на кое што над него виси обесена неговата биолошка мајка. Платеникот, со име Гамбино, се согласува да го посвои, но по смртта на неговата сопруга, Гамбино го принудува Гатс да се бори како платеник уште како дете. Откако ја губи ногата во битка, Гамбино ја губи својата суровост, и го продава Гатс на силувач на деца за три монети. Гатс бега откако го убива Гамбино во самоодбрана, а кратко подоцна и силувачот, за на крајот да прерасне во млад платеник со страшна репутација. Гатс на крајот го привлекува вниманието на Грифит, ангелски харизматичен војвода на платеничката „Банда на Јастребот“ (鷹の団). Грифит го принудува Гатс да им се придружи на неговите сили откако ќе го порази во двобој. Гатс брзо се издигнува низ редовите на платеничката банда, на крајот станувајќи најпознат рациски водач на „Јастребите“ и најсмртоносен заменик на Грифит. Бандата е ангажирана од кралството Мидленд да помогнат во победата на стогодишната војна против империјата Тудор. За тоа време, Гатс се зближува со Јастребите и дознава за мистериозниот приврзок на Грифит, „Крвавиот Бехелит“, и сонот на Грифит да биде монарх на сопствено кралство. Кога Јастребите наидуваат на монструозното бесмртно битие „Носферату Зод“, се додава дополнителна мистерија за „Бехелитот“, бидејќи Зод ги поштедува Гатс и Грифит кога ќе го види приврзокот, предупредувајќи го Гатс за неговата претстојна смрт, доколку тој стане вистински пријател на Грифит.
Со текот на времето, Јастребите играат важна улога во ставањето крај на Стогодишната војна на Мидленд со нацијата Тудор, за на крајот да бидат надградени во витези од кралот на Мидленд. Гатс развива и љубовна врска со командантот на единицата на Грифит, Каска, единствената жена член на Јастребите. Каска и Гатс првично се непријателски расположени едни кон други, но на крајот почнуваат да се заљубуваат откако Гатс го спасува животот на Каска и успешно се бори сам против сто војници за да ја спаси. Кога Гатс ќе го слушне Грифит велејќи дека може да го смета некого за вистински пријател само ако има свој сон, Гатс, тажен од изјавата на Грифит, ќе се обиде да ги напушти Јастребите во момент кога војната завршува и Грифит ги поразува своите политички непријатели. Грифит одбива да го пушти Гатс да ја напушти бандата на јастребот, тврдејќи дека тој го поседува. Во неизбежен двобој, Гатс победува со еден удар. Не можејќи да се справи со губењето од Гатс, Грифит ја губи својата среќна судбина кога ќе се дознае дека ја заведува ќерката на кралот, Шарлот. Тој завршува во затвор, со осуда да биде мачен бесконечно, додека јастребите се обележани да бидат усмртени. За време на заробеништвото на Грифит, неговиот мачител го фрла неговиот „Бехелит“. Гатс ја минува следната година од својот живот тренирајќи да стане подобар мечувалец, но во првата вечер го предупредува мистериозно, навидум демонско суштество наречено „Витез на черепот“, дека неговите постапки го педизвикале „Затемнувањето“, што ќе се случи за една година. Откако дознава за потешкотиите на Јастербите при борбен турнир, тој привремено се враќа во нив и дознава за судбината на Грифит и остатокот на приказната. Тој повторно се обединува и започнува романтична врска со Каска и им помага на одметнатите остатоци од „Јастребите“ да го спасат Грифит, за да го пронајдат ужасно осакатен и сведен на нема сенка од.
Гатс и Каска се спасени од смрт и повторно се враќаат во физичкиот свет во последен момент со интервенцијата на мистериозниот и моќен Витез на черепот. Сепак, штетата е направена, бидејќи Каска станува луда од нејзините ужасни искуства. Гатс дознава дека ќртвените белези што ги имаат тој и Каска ги прават мета на духови и други зли натприродни суштества секоја ноќ. Каска е оставена под грижата на ковачот Годо и Рикерт, единствениот член на Јастребите кој избегнува да е жртвуван затоа што не е присутен на активирањето на „Крвавиот Бехелит“. Гатс одбира огромен меч од Годо познат како Ламјоубиец (Dragonslayer) и добива протетичка лева рака што содржи скриен топ дизајниран од Рикерт и започнува да ги лови „апостолите“ во потрага за одмазда против Грифит. За тоа време, етерично деформиран фетус започнува да се појавува пред Гатс, коешто е неродено дете што би било негово и на Каска, извалкано од силувањето на Фемто (Грифит).
Две години подоцна, на Гатс му се придружува самовила-елф по име Пак и младиот крадец по име Исидро. Каска наскоро бега од Рикерт, испраќајќи го Гатс во луд лов за да ја најде. Гатс подоцна се соединува со Каска, кога замалку ќе биде изгорена како вештерка во градот Св. Албион. Таму, заедно со Пак и Исидро, се среќаваат со Фарнезе и Серпико од „Витезите на Светиот Железен Синџир“ на црквата Свето Море. Гатс претрпува кошмарно искушение, кое завршува со тоа што Грифит се инкарнира во нова физичка форма, обновувајќи се преку деформиран Апостол чиј сон бил да „создаде“ Нов Свет. Овој Апостол исто така го проголтува деформираниот фетус, нероденото дете на Гатс откако случајно го наоѓа неговото изнемоштено и скоро умрено тело моменти пред „Воплотувачката“ церемонијата, што резултира во новото тело на Грифит да носи некакво влијание од доенчето.
Продукција
Пред почетокот на серијализацијата, Миура на 18 години работел како асистент на Џорџ Морикава, познат од „Hajime no Ippo“. Морикава брзо го препознал високото уметничко ниво на Миура и престанал да работи со него. Во 1985 година, Миура аплицирал за приемен испит на уметнички колеџ на Нихон универзитетот. Тој го доставил својот проект Futanabi на испитување и добил прием. Овој проект подоцна бил номиниран за најдобар нов автор во Неделниот Shōnen Magazine. Неговото прво серијализирано дело, Noa, било објавено во списанието, но не се покажало како успешно. Во 1988 година, додека работел за Буронсон во проект насловен Миура објавил прототип на Berserk во „Gekkan ComiComi“ списание на Hakusensha  Овој прототип од 48 страници се нашол на 2-то место на 7-та ComiComi манга-школа награда. Серизализацијата на Berserk започнала во Monthly Animal House на Hakusensha во 1989 година.
Во интервју со Јукари Фуџимото, Миура ги спомнал манга уметниците Јошиказу Јасухико и Фуџихико Хосоно како рани влијанија врз неговиот стил, како и манга серијалите Violence Jack од Го Нагаи и Guin Saga од Каору Куримото конкретно за приказната и атмосферата во Berserk. Fist of the North Star од Буронсон и Тетсуо Хара влијаела на Миура да го развие неговиот уметнички стил. Ranpo од Масатоши Учизаки му служела како референца за пејсажните цртежи. Pygmalio од Шинџи Вада и The Snow Queen (спин-оф на Guin Saga) ја инспирирале големината на мечот на Гатс мешајќи ги мечевите на ликовите од двете серии. Миура, исто така, коментирал за влијанието на Shōjo мангата врз Berserk. Особено, тој споменал дека аниме адаптациите на „The Rose of Versailles“ и „Aim for the Ace!“, и двете во режија на Осаму Дезаки, го инспирирале да ја прочита мангата „The Rose of Versailles“, како и делото на Кеико Такемија.
Berserk е позната по своите чести и често проширени прекини, кои датираат од крајот на 2006 година. По 10-месечна пауза од септември 2014 година, мангата се вратила во јули 2015 година, и сè до декември 2015 година, се објавувала месечно пред да се врати во неправилен распоред. Се објавувала месечно од јуни до септември 2016 година, пред да влезе во друг прекин. Мангата продолжила од март до јуни 2017 година, а потоа од декември 2017 година, била објавувана на редовно до мај 2018 година, и скоро три месеци подоцна, ново поглавје било објавено во август пред да влезе во прекин од 8 месеци. Две поглавја биле објавени во април и август 2019 година. Две нови поглавја била последно објавени во април и јули 2020 година.
Прием
Заклучно со јули 2015 година, мангата имала над 27 милиони примероци во Јапонија и 8 милиони во странство. Заклучно со јануари 2016 година, мангата имала во оптек над 40 милиони примероци. Во 2016 година, Berserk се нашла на 38-то место на 17-тата листа „Книга на годината“ од списанието Da Vinci. Berserk томовите редовно се на првите места на јапонските листи за манга, а том 40 дебитирал како најпродавана манга за неделата на нејзиното објавување.
Поглавјето од прототипот од 1988 година добило 2 место на 7-та ComiComi манга-школа награда. Berserk ја освоила наградата Тезука Осаму за извонредност на 6-та инстанца од Културната награда „Тезука Осаму“ во 2002 година.
Наследство
Berserk инспирирала голем број видео игри, особено серијалите „Dynasty Warriors“ и „Souls“.
Финскиот хеви метал бенд Battle Beast имаат напишано песни за Berserk, вклучувајќи неколку на нивниот истоимен албум од 2013 година. Кога гитаристот Антон Кабанен ги напуштил Battle Beast во 2015 година, тој го формирал Beast in Black и продолжил да пишува песни за серијалот. Деткор бендот Brand of Sacrifice го издале албумот God Hand во 2019 година. И бендот и албумот се огромно инспирирани од Berserk.
Лекбибај
Лекбибај — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Тропоја.
Историја
Од селото Лекбибај се доселени и иселени многу фамилии од 1892, како фамилијата Бушати кои дошле од селото Неполе, Косово.
Името на селското училиште е Тинка Курти, по познатата албанска глумица.
Демографија
Во селото има 2,718 жители, Албанци.
214 п.н.е.
214 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 214. година пред новата ера, 214. од првиот милениум п.н.е., 14. од 3 век п.н.е. и петта од 210-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5294 и 5295 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4536 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3546 и 3547 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 539.
Рон Мекговни
Рон Мекговни (англиски: Ron McGovney) (роден 2 ноември 1962) е американски музичар, најмногу познат како првиот басист на Металика.
Мекговни, заедно со вокалот и гитарист на Металика, Џејмс Хетфилд, претходно свиреле во гаражниот бенд Leather Charm. Мекговни, како член на Металика, настапувал со бендот во првата година од неговото основање, а се појавува и на првите демо снимки од групата. Ја напуштил Металика кон крајот на 1982 г. и по кус одмор му се приклучил на треш метал бендот Phantasm.
Мекговни води северноирско потекло. Има двајца синови, Џастин и Тајлер, кои исто како и нивниот татко покажуваат интерес кон музиката. Ќерката Џордан е најмалото дете во семејството. Рон моментално работи како машински работник во една фабрика која се наоѓа во западниот дел на сојузната држава Северна Каролина.
Leather Charm и Металика
Во јуни 1981 г. Мекговни го формирал бендот Leather Charm, каде освен него членувале и неговиот другар од детството и цимер Џејмс Хетфилд, надополнети со Хју Тарнер, кој претходно се познавал со Хетфилд од бендот Фантом Лорд. Тарнер набрзо го напуштил бендот на Мекговни, како би се посветил на кариерата како музички менаџер. Кон групата се приклучиле Трој Џејмс како гитарист и Џим Малиегн како тапанар. Оваа постава била инспирирана од првиот бран на британскиот хеви метал, и така преработувала многубројни нумери од бендови како Ајрон Мејден и Моторхед. По заминувањето на тапанарот Малиген, бендот набргу згаснал.
По предлог на Ларс Улрих, Хетфилд пристапил кон Металика кон крајот на 1981 г. По барање на Хетфилд, Мекговни и Мастејн се придружиле на новооснованиот треш метал состав, и воедно тие биле првата оригинална постава на Металика. Дебито на музичката сцена го имале на 14 март 1982, во Лос Анџелес, а потоа постeпено почнале да се докажуваат во локалната хеви метал заедница. Групата снимила и неколку демо снимки во гаражата на Мекговни, од кои позначајни биле Power Metal и секако No Life 'til Leather, на која се наоѓа култната треш химна „Hit The Lights“.
Според некои извори, постоеле сериозни тензии и недоразбирања помеѓу Мекговни и Мастејн. Рон се чувствувал недоволно ценет од останатите членови и сметал дека единствената причина поради која го повикале во бендот било тоа што тој обезбедувал опрема и простор за свирка на групата. На 10 декември ја напуштил Металика, а на неговото место пристапил Клиф Бартон. По разделбата со Металика, Мекговни се чувствувал депресивно и меланхолично, па така ја продал целокупната негова музичка опрема и привремено се откажал од музиката.
Phantasm и подоцнежна кариера
Во 1986 г. вокалот на Хиракс, Кејтон де Пена, го убедил Мекговни да го формираат треш метал бендот Phantasm. Кон групата биле додадени и Родни Николсон за гитарист и Џин Хоглан од Dark Angel за тапанар. Phantasm снимиле демо, но никогаш не направиле студиски албум. Во 1988 г. бендот се распаднал како последица на непремостливите несогласувања помеѓу тогашните членови. Во 2001 г. било издадено снименото демо на бендот од 1987, со комплетен аудио ремикс, со насловот Wreckage CD под капата на продуцентската куќа Deep Six Records.
Оттогаш, музичката кариера на Мекговни некако замрела. Само повремено давал интервјуа и се појавувал на некои настани во организација на Металика. Во 2007 направил обид со некогашните членови на Phantasm да го реактивираат бендот, но тие планови брзо се изјаловиле. На 10 декември 2010, за првпат се појавил на сцената по 23 години пауза, а поводот бил 30-годишнината од првата свирка на Металика. Настапил на бината во Сан Франциско, во друштво на поранешните колеги од Металика, како и на Дејв Мастејн и Лојд Грент.
Јанко Илковски
Јанко Илковски — македонски ТВ и радио водител.
Биографија и кариера
Јанко Илковски е роден на 14 октомври 1962 година во Скопје, каде завршил основно и средно образование, по што се запишува на студии на Белградскиот Универзитет. По враќањето од Белград и по промена на повеќе работни места, меѓу кои е и преведувач во МРТВ и на фестивалот „Браќа Манаки“, Илковски влегува во медиумските води во 2001 година, најпрво како водител на ноќна програма на А1 телевизија, каде подоцна работи во рамките на спортската програма.
Меѓу другите негови настапи како радио или ТВ водител се: новинар на радио Канал 103, водител на емисијата „Пладневен гневник“ на Радио Рос, водител на емисијата „Гутенбергова галаксија“ на ТВ 4, како и водител и музички уредник во радијата: Клуб ФМ, Топ ФМ и Радио Слободна Македонија.
Контактната ТВ емисија насловена како „Јади бурек“, Јанко Илковски ја работи повеќе од десет години. Емисијата со тоа име, водителот Јанко Илковски ја работел на телевизиите: ТВ Скај, Наша ТВ, и ТВ Сител 3 и ТВ Сонце.
Јанко Илковски работел и во печатените медиуми, меѓу кои пишувал текстови за: Вечерен дневен весник, Премин, Вечер, Време и неделникот Фокус.
NGC 3688
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3688 се споменува и како MCG -1-29-24, NPM1G -08.0344.
Откривање
Објектот е откриен на 1880 година од страна на Ендрју Ејнсли Комон, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 36 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3688 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 3688 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 3688 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35269. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 281; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5509. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1018.
Виргински манастир
Виргински манастир („Свети Ѓорѓи Скоропостижник“) — поранешен манастир во Скопје, кој постоел во средниот век. Постојат повеќе теории за точната местоположба на манастирот, но широко прифатено е мислењето дека се простирал на Виргинскиот Рид (Виргино Брдо), каде што денес се сместени Султан-муратовата џамија и Саат-кулата.
Манастирот бил еден од најбогатите и најугледни на поголем дел од Балканскиот Полуостров во тоа време. Во него биле произведувани различни видови на производи, а вишокот бил продаван на панаѓурите коишто биле организирани во неговата околина. Така, на ливадата пред самиот манастир секоја година се одржувал панаѓур којшто имал голема улога во создавањето и развојот на Старата скопска чаршија, како и за целокупниот стопански и трговски развој во овој дел од градот.
Потекло на поимот
Главната манастирска црква „Св. Ѓорѓи Скоропостижник“ кај народот била позната и како „Горгос“, што во превод од грчки значи „брз“ или „итар“. Целиот комплекс е наречен е „Виргински манастир“, по името на ридот на којшто се наоѓал.
Историја
Во врска со манастирот „Св. Ѓорѓи Скоропостижник“ не е познато многу, а основни доказни мкатеријали за постојните сознанија се Виргинската грамота на бугарскиот цар Константин Асен од 1277 г. и грамотата на српскиот цар Стефан Урош II Милутин од 1300 г. За основач на манастирот се смета византискиот цар Роман III Аргир во XI век. Во 1040 година, Петар Делјан со своите востаници го освоил Скопје и притоа ги одобрил сите привилегии коишто манастирот претходно ги имал. Врз основа на она што го пишува на зачуваните грамоти, на манастирот му се посветувало големо внимание и му биле дарувани големи поседи, а тој особено заживеал во периодот од 11. до XIII век.
Според Виргинска грамота од 1277 г., императорот му дал одобрение на манастирот „Св. Ѓорѓи Горгос Скоропостижник“ да организира годишен панаѓур на празникот „Воведение на Богородица“ на 21 ноември секоја година, со право да наплаќа одредени давачки заради негово издржување, како и неделен пазар најнапред во секој петок, а подоцна и во вторник. Ваквите настани биле организирани во периодот од 1028 до 1034 година, на простоот на манастирската ливада, која се наоѓала на надворешноста на тогашното скопско подградие Доленград, крај десниот брег на реката Серава, односно на местото на кое денес се наоѓа Бит-пазар.
Познат е и податокот дека во рамките на манастирот биле произведувани различни видови на производи, како млеко, сирење и вино, а вишокот од нив бил продаван на панаѓурите. Во текот на XII век, градот започнал забрзано да се развива на просторот околу Доленград, а во тој период се дооформиле и градските заштитни бедеми, коишто се граничеле со манастирската ливада и просторот на којшто се тргувало. Манастирот прераснал и во значаен духовен центар, а периодот бил проследен и со изградба на нови црковни објекти. Манастирската целина постоела сè до потпаѓањето на градот под отоманска власт, а можна година за нејзино уривање се смета 1436 г., кога на местото била изградена Султан-муратовата џамија.
Местоположба
Прифатено е мислењето дека манастирот бил сместен на просторот на ридот наречен „Виргин“, на којшто денес се наоѓаат Султан-муратовата џамија и Саат-кулата, иако некои истражувачи сметаат дека манастирската целина била расположена на други места, а тоа го поткрепуваат и со одредени доказни материјали.
Според мислењето на еден истражувач, манастирот бил сместен во горниот тек на реката Серава, на рид којшто се наоѓа во Топанско Поле. Познато е дека ридот и денес постои, а месноста го носела името „Три куќи“. Ваквото тврдење за местоположбата е поткрепено и со податокот дека на месноста наводно биле откриени конкретни остатоци од градби коишто се споменуваат и во некои историски документи. Друг истражувач сметал дека точната местоположба на манастирот бил ридот Гази Баба, во близина на некогашното турбе Алти Ајак, или пак просторот под ридот, каде што денес е сместена Иса-беговата џамија. Понатаму, постои и мислење на еден научник, поткрепено со тврдењата на мештаните, според кое, манастирот се наоѓал во близина на селото Бутел, каде што постоеле остатоци за коишто се тврдело дека се од манастир посветен на Свети Ѓорѓи. Сепак, за најзагадочна теза за точната местоположба на манастирот се смета онаа дека, всушност, станува збор за манастирот и црквата посветени на св. Ѓорѓи во селото Нагоричане. Ваквата теза е поткрепена со податокот дека низ тој крај тече друга река со името Серава, којашто се влева во реката Пчиња.
Покрај сите овие мислења, денес е широко прифатено мислењето дека манастирот се наоѓал на Виргинскиот ред. Како доказни материјали во прилог на ваквото тврдење се приложуваат податоците од неколку споредбени анализи засновани на стари документи. Освен тоа, на просторот под Саат-кулата се пронајдени остатоци од ѕид, за коишто извршените археолошки анализи укажуваат дека се од градба којашто потекнува токму од тој период. Се смета и дека долниот ѕидан дел од Саат-кулата е остаток од една од четирите кули во составот на бедемите кои го заштитувале манастирот.
Попчево
Попчево — село во Општина Струмица, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Попчево се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Сместено е во јужниот дел на Општина Струмица, недалеку од вештачкото езеро Водоча. Селото е расположено на присојно место изложено на сончевите зраци, на западната падина на планината Еленица со отвореност кон југ. Непосредно на запад од Попчево е вештачкото езеро Водоча, додека непосредно на исток е помалото вештачко езеро на браната Маркова Река во долината на реката Тркања низ која води патот од Струмица за Валандово, кон север и исток е падината на Еленица со нискостеблеста ретка шума и пасишта, а кон југ е пространото обработено земјиште со многу ниви. Попчево е ридско село на сместено на надморска височина од 500 метри. Од градот Струмица е оддалечно 9 километри во западен правец и е поврзано со новоизграден асфалтиран пат кој води преку Еленица покрај Цареви Кули, како и со исклучување од регионалниот пат за Валандово кај селото Раборци. Атарот на Попчево зафаќа простор од 15,3 км2 при што на него шумите зафаќаат површина од 562,5 ха, на пасиштата отпаѓаат 527 ха, а на обработливото земјиште 274 ха.
Селото се граничи со Раборци, Чепели, Плавуш, Баница, Водоча, Белотино, Струмица.
Стопанство
Претежно занимање на населението е земјоделство. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 157 ха.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 60 домаќинства со 295 жители христијани (Македонци).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Попчево живееле 217 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Попчево имало 240 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 343 жители, од кои 342 Македонци и 1 останат.
Селото Попчево е средна по големина населба со постојано, но не и драстично намалување на бројот на жителите. Така, во 1961 селото имало 625 жители, а во 1994 се намалило на 443 жители, исклучиво македонско население.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 221 жител, од кои 203 Македонци, 1 останат и 17 лица без податоци.
Родови
Селото Попчево е населено со Македонци од православна христијанска вероисповед. Сите македонски родови од селото се староседелски односно старински, кои уште одамна живееле во ридскиот предел западно и јужно од Струмица при што нема доселеници од други подалечни краишта, односно постоеле преместувања во блиските соседни села Раборци, Три Води, Рич, Водоча. Родови или семејства коишто живеат во Попчево се: Тасеви, Кочеви, Бачеви, Ташеви, Пандеви, Ѓорѓиеви, Вучкови, Стојанови, Дерменџиеви, Николови, Коцеви, Атанасови, Ицеви.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1768 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 270 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 257 гласачи.
20. западен меридијан
20. западен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Гренланд, Исланд, Атлантскиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
20. западен меридијан образува голема кружница со 160. источен меридијан.
На Антарктикот, меридијанот ја дефинира границата меѓу Британската Антарктичка територија и Земјата на Кралицата Мод. Помеѓу 5. северен напоредник и 60. јужен напоредник ја образува источната граница на Латиноамериканската зона без јадрено оружје.
Места
! scope="col" width="125" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Џокел ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Дов ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" | 🇮🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Џепен (Брод)
Џепен — археолошко наоѓалиште во битолското село Брод. Претставува населба од железно време. Се наоѓа 1,5 км североисточно од селото, на брдото наречено Стрмен Рид — кота 820, кој доминира над долината на Црна Река, каде на површината на широкото зарамнето плато се среќаваат фрагменти од керамички садови.
Импулсно бирање
Импулсно бирање – сигнална технологија во телекомуникациите при која струјата во локалната јамка се прекинува согласно дефиниран коден систем за секој пренесен сигнал, вообичаено цифра. Заради ова, овој метод често се нарекува бирање со прекин на јамката. Во најчестата варијанта на импулсното бирање, декадното бирање, секоја од десетте арапски броеви се кодирани во секвенца до десет импулси. Во најчестата верзија цифрите од 1 до 9 се кодираат со еден до девет импулси соодветно, а цифрата 0 се кодира со десет импулси. Историски, како уред за генерирање ваква поворка импулси бил бројчаникот на телефонот.
Брзината на импулсите историски била одредена врз основа на времето на одговор кое им било потребно на електромеханичките централи за да работат сигурно. Најголемиот број телефонски системи користеле номинална брзина од десет импулси во секунда.
Рани автоматски централи
Автоматските телефонски централи биле развиени кон крајот на XIX и почетокот на XX век. За идентификација на телефонските претплатници им биле доделени единствени телефонски броеви. Различни методи еволуирале за да се пренесе информацијата за телефонски број директно биран од претплатникот. Автоматски бирач бил дизајниран од Хилборн Рузвелт.
Првата комерцијална автоматска телефонска централа, дизајнирана од Алмон Браун Строуџер, била пуштена во употреба во Ла Порт, Индијана на 3 ноември 1892 година, и користела два клуча на телефонот, кои требало да се активираат коректен број пати за да се контролираат хоризонталните и вертикалните релејни магнети во централата. Но користењето на посебни клучеви со посебни спроводници до централата било непрактично. Најчест сигнализациски систем станал системот кој користел поворка импулси генерирани во телефонските апарати на претплатниците со прекинување на еднопаричната јамка на телефонското коло.
Бројчаник
Строуџер исто така го дал првиот патент за бројчаник во 1891 година. Првите бирања работеле со директна акција. Импулсите биле праќани како што корисникот вртел до граничникот за прстот на различна позиција за секоја пренесен цифра. Ваквото функционирање не било доверливо барало рамномерно движење на прстот. Овој механизам наскоро бил дотеран така што вклучувал пружина и центрифугален управувач кој ја контролирал брзината на враќање. Корисникот ја бирал цифрата која требало да се испрати со ставање на прстот во соодветната дупка и го вртел до граничникот на прстот. Кога се враќал од оваа позиција, контактите на импулсниот бирач се отворале и затворале, прекинувајќи ја струјата на јамката во зависност од избраната цифра до почетната позиција. Централата ги декодирала овие импулси.
Импулсна брзина и кодирање
Во првите електромеханички комутациски системи струјните импулси генерирани од бројчаникот на локалната јамка директно делувале на електричните бирачи на централата. Механичката природа на релеите генерално ја ограничувала брзината на функционирање, брзината на импулсите, на десет во секунда.
Според спецификациите на Бел систем во САД било потребно персоналот да го дотерува бирањето кај корисничките станици со прецизност од 9,5 до 10,5 импулси во секунда, но толеранцијата на комутациската опрема генерално била меѓу 8 и 11 импулси во секунда. Британанскиот стандард за централи со Строуџерови бирачи бил 10 импулси во секунда (дозволено од 7 до 12) и однос импулс-пауза 66% (дозволен однос од 63% до 72%)
Во најголемиот број комутациски системи еден импулс се користел за цифрата 1, два импулси за 2, итн., со десет импулси за нулата. Исклучоци од ова се: Шведска со еден импулс за 0, два импулси за 1, итн., Нов Зеланд со десет импулси за 0, девет импулси за 1, итн. Осло, главниот град на Норвешка, го користел новозеландскиот систем, но остатокот од земјата, не. Системите кои го користеле ова кодирање со десет цифри во секвенца до десет импулси се познати како декадни системи на бирање.
Кај некои телефони, можеле да се чујат импулсите во слушалката како звук на кликање. Сепак, во општ случај, овие ефекти се несакани и дизајнерите на телефони ги супресирале на механички начин или многу ги ослабувале на електричен начин со поврзување варистор на слушалката.
Бирање преку виљушка
Со оглед дека импулсното бирање се добива со прекин на локалната јамка, во принцип било можно да се избере телефонскиот број со брзо чукање на виљушката на телефонскиот апарат соодветен број на пати за секоја цифра, со брзина приближно десет чукања во секунда. За да го спречат ова, бројни производители имплементирале успорување на виљушката.
Во популарната култура, чукање на виљушка е прикажано во филмот Црвениот змеј (2002) како начин на бирање на затвореникот Ханибал Лектер без механизам за бирање на телефонскиот апарат.
Следбеници
На почетокот на 1940-тите години се заклучило дека посигурно бирање може да се изведе со копчиња, но истото било недоверливо до трансформацијата на индустријата што ја направиле транзисторите. Во 1963 година Бел систем го вовеле мултифреквенцискиот систем со два тона (DTMF, dual-tone multi-frequency). Овој систем користи телефонски апарати со копчиња. Импулсното бирање постепено застарело, но многу системи и денес го поддржуваат овој начин на бирање. Некои телефонски апарати имаат преклопник за избор на тонско или импулсно бирање..
Мобилните телефони и повеќето системи за говор преку ИП користат сигнализација вон говорен опсег и не испраќаат цифри сè додека корисникот не го отчука целиот број. Многу ГпИП системи се засновани на СИП протокол, кој користи облик на „униформен идентификатор на изворот“ (URI, Uniform Resource Identifier) за адресирање наместо поединечни цифри.
Импулсното бирање во Македонија
Со првите автоматски централи во Скопје и Куманово во 1940 година било воведено и декадното бирање. Истото опстојува и денес кај мал дел корисници иако телефонската мрежа е ИП заснована.
Св. Петар (Варош)
''' Св. Петар''' — археолошко наоѓалиште во прилепското село Варош. Претставува осамен наод од римско време.
Области во Јордан
Јордан е поделен на 12 области („мухафази“). Во 1994 г. се создадени четири: Џераш, Аџлун, Мадаба и Акаба. Двете претходни области се раздвоени од Ирбид, Мадаба е раздвоена од престолнинската и Акаба од Маан.
Областите се групирани во три региони: Северен, Централен и Јужен.
Бронзен бик
Бронзен бик (или сицилиски бик) — справа за мачење и направа за извршување на погубување осмислена во Стара Грција. Според записите на Диодор Сицилиски, Перил од Атина го осмислил и го предложил бронзениот бик како справа  која тиранинот Фаларис од Сицилија би ја користел за погубување на криминалците. Бикот целосно бил направен од бронза, шуплив одвнатре со вратичка одстрана. Бикот бил со облик и големина на жив бик и имал вграден звучен апарат кој вресоците ги претворал во бревтање на бикот. Oсудените биле заклучувани во бикот и се запалувал оган под справата, кој го загревал металот а личноста во внатрешноста се печела до смрт додека била жива.
Владеењето на Фаларис
Фаларис заповедал да се осмисли бик на таков начин што чадот кој излегувал од него да мириса на парфем. Главата на бикот била осмислена со сложен систем на цевки и прегради кои обезбедувале врисоците да бидат претворени во звуци кои наликувале на збеснат бик. Според легендата, кога бикот ќе се отворел, изгорените коски на погубениот „светеле како накит и биле правени алки од истите“.
Перил му кажал на Фаларис: „Неговите врисоци ќе излезат низ цевките како најнежните, најбедните, најмелодичните крици “. Згрозен од овие зборови, Фаларис наредил овој звучен систем да се опита на самиот Перил. Кога Перил влегол веднаш бил заклучен и запален бил огнот под бикот, за да може Фаларис да ги чуе неговите врисоци. Пред да почине Перил, Фаларис ја отворил вратата и го извадил од бикот. Перил верувал дека ќе добие награда за својот пронајдок нао наместо тоа по ослободувањето од бикот Фаларис го фрлил од врвот на ридот, убивајќи го. За Фаларис се верува дека и самиот бил погубен во бикот кога бил симнат од власт од Телемах, предокот на Терон.
Можна поврзаност со картагинските жртвувања
Историчарите го поврзуваат изгледот на бронзениот бик со статуите на Молох, (кои се сметал погрешно за пандан на боговите Хор или Баал) на кому му се жртвувале живи новороденчиња во придружба на бронзени стауи со облик на глава од теле кои биле поставени во дланките на статуата, лизгајќи се во бронзената печка. Вревата од врисоците на детето четопати била придушена од тапаните и играњето бидејќи жртвените олтари не поседувале систем од цевки кој ги поседувал на пример бронзениот бик (Видете Тофет). Жртвувањата во градот Тофет се наведени од историчарите како побуда за создавање на бронзениот бик поради картагинските корени на Акрагас.
Но не може да се исклучи дека осмислувањето на бикот бил и самостоен труд. Пиндар, кој живеел еден век подоцна, жестоко ја поврзува оваа справа за мачење со името на тиранинот.
Римскиот прогон на христијаните
Римјаните се познати по употребата на оваа справа за да погубат неколку Евреи, како и неколку христијани, попознат е Свети Евстатиј, кој, според христијанската традиџија, бил испечен во бронзен бик со неговата сопруга и деца од страна на царот Хадријан. Истот му се случило и на Свети Антипа, владиката од Пергам за време на прогоните на царот Домицијан, а воедно станува и за првиот маченик од Мала Азија кој бил испечен до смрт во бронзен бик во 92 г. Справата била во употреба и два века подоцна, кога друг христијанин, Пелагиј Таршки, бил испечен жив во бронзен бик во 287 г. од страна на царот Диоклецијан.
Католичката црква приказната за мачеништвото на Свети Евстатиј ја смета за „целосна измислица“.
Визиготското кралство во Тулуза
Според Цезаравгустовските летописи (Chronica caesaraugustana), Бурдунелиј, римски узурпатор, бил испечен во бронзен бик во 497 г. од страна на Аларик II.
Леван
Леван — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Сиње.
Секемиб-Перенмаат
Секемиб-Перенмаат (или едноставно Секемиб), е Хорово имет на раноегипетски крал кој владеел за време на Втората династија. Слично на неговиот претходник, наследник или ко-владетел Сет-Перибсен, Секемиб е добро потврден во археолошките записи од негово време, но тој не се појавува во ниту еден посмртен документ. Точната должина на неговото владеење е непозната и неговата локација за погреб допрва треба да се најде.
Извори на името
Името Секемиб е познато од отпечатоци од печати и од натписи на садови направени од алабастер и бреча. Тие биле пронајдени на влезот од гробот на Перибсен во Абидос, во подземните галерии под Скалестата пирамида на (3-та династија) крал Џосер во Сакара и на едно ископано место во Елефтин.
Серех со името Секемиб е необично, бидејќи тоа е прв случај во египетската историја каде името е проширено со епитет. Покрај првото име, Секем-иб, неколку отпечатоци од печат и натписи од камени садови го покажуваат епитетот Перенма'ат во внатрешноста на серехот. Секемиб ги користел двете форми на името, хорусовото име и двојното име, во исто време. Египтолозите како Херман те Велде и Волфганг Хелк мислат дека двојното име на Секемиб се користело кога египетската држава била поделена на две независни кралства. Се чини дека Секемиб се обидел да ја нагласи мирната политичка ситуација што во тоа време владеела во Египет.
Идентитет
Историската фигура на Секемиб е предмет на истрага и дискусии од египтолозите и историчарите до денес. Контрадикторните наоди овозможуваат простор за многу интерпретации и теории.
Египтолозите како Валтер Брајан Емери, Кетрин А. Бард и Флиндерс Петри веруваат дека Секемиб бил иста личност со крал Перибсен, владетелот кој го поврзал неговото име со богот Сет и кој веројатно владеел само со Горниот Египет. Емери, Бард и Петри укажуваат на неколку глинени печати кои биле пронајдени во гробот на влезот на некрополата на Перибсен. Гробницата на Секемиб сè уште не е пронајдена.
Спротивно на тоа, египтолозите, како што се Херман Александар Шлегл, Волфганг Хелк, Питер Каплони и Јохем Кал веруваат дека Секемиб бил друг човек, и не бил Перибсен. Тие истакнуваат дека глинените печати биле пронајдени само кај влезот на гробот на Перибсен и дека ниту еден од нив никогаш не ги прикажува имињата Перибсен и Секемиб во еден натпис. Тие ги споредуваат наодите со таблетите од слонова коска на кралот Хотепсекхеми, откриени на влезот од гробот на кралот Ка'а. Затоа, Шлегл, Хелк, Каплони и Кал се убедени дека печатите на Секемиб се само доказ дека Секемиб го погребал Перибсен.
Египтолозите како Тоби Вилкинсон и Хелк веруваат дека Секемиб и Перибсен можеле да бидат поврзани. Нивната теорија е заснована вр натписи на камени садови и отпечатоци од печат кои покажуваат сличности во нивните типографски и граматички стилови на пишување. На садовите на Перибсен, на пример, се прикажува ознаката "ini-setjet" („данок на народот на Сетре“), додека натписите на Секемиб го означуваат "ini-chasut" („данок на пустинските номади"). Уште една индикација за односот помеѓу Перибсен и Секемиб се нивните имиња на серехот, бидејќи и двајцата ги користат слоговите „пер" и „иб“ во нивните имиња.
Египтолозите како Хелк ги идентификуваат Секемиб со името од картуш „Ваџенес“ и го изедначуваат Перибсен со кралот по име Сенед. Египтологот Дитрих Вилдунг мисли слично и го идентификува Секемиб со името на Венег-Небти и Перибсен со Сенед.
Владеење
Се чини дека постојат археолошки докази дека Секемиб владеел само во Горниот Египет. Неговото кралство се проширило од Омбос до островот Елефантин, каде што бил основан новиот административен центар наречен „Белата куќа на ризницата“ за време на владеењето на Перибсен. Но, ова останува предмет на дискусија од страна на египтолозите и историчарите за тоа дали, зошто и кога било одлучено да се подели државата.
Бурјатски јазик
Бурјатскиот (буряад хэлэн buryaad khelen) е монголски јазик кој е мајчин јазик на Бурјатите. Јазикот понекогаш се смета и за дијалект на монголскиот јазик. Повеќето Бурјати живеат во Русија, во Бурјатија, каде е службен јазик. Во Русија јазикот го зборуваат 353,113 луѓе (според пописот од 2002), а во Монголија и Кина околу 100.000 луѓе. Јазикот се пишува на кирилица во Русија.
Фонологија
Во бурјатскиот ги има следниве фонеми /i, ə, e, a, u, ʊ, o, ɔ/ (плус неколку дифтонзи), краткото /e/ се изговара [ɯ], а согласките се /b, g, d, th, m, n, x, l, r/, /s, ʃ, h, j/.
Граматика
Бурјатскиот има зборовен редослед подмет-предмет-прирок и има самогласна хармонија. Наместо употреба на предлози, бурјатскиот користи постпозиции. Јазикот има осум падежа: номинатив, акузатив, генитив, инструментал, аблатив, индефинит, комитатив и датив-локатив.
Збогум Румелија (ТВ-серија)
Збогум Румелија - турска серија снимена во Македонија (Битола) во режија на Сердар Акар, а продуцирана од Адам филм од Турција и Сектор филм од Македонија. На овој проект е анганжирана техничка и глумечка екипа од мешан состав од Турција и Македонија. Серијата е емитувана од 20 септември 2007 до 19 октомври 2009 година на ATV Телевизија Турција. Во Македонија се емитуваше на Сител Телевизија.
Сарај (Брод)
Сарај — археолошко наоѓалиште во битолското село Брод. Претставува некропола од железно време. Се наоѓа под селото, на левиот брег на Црна Река, кога при регулацијата на нејзиното корито во 1954 година била откриена некропола на која во истата година биле извршени заштитни ископувања. Гробните конструкции се од сивозелен шкрилец и во облик на циста. Од гробни прилози се најдени керамички садови и накит од бронза кои се чуваат во Музејот во Битола.
NGC 6057
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6057 се споменува и како NGC 6053, MCG 3-41-106, NPM1G +18.0472, CGCG 108-130, DRCG 34-120.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6057 е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 6057 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 5 м 39,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 9' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 159°.
Други поделби
Проучување на NGC 6057 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57090. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 155; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1507. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 83.
Лашкица
Лашкица — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Зал Дарде.
Мароко
Кралството Мароко е држава во Северозападна Африка. Се граничи со Алжир на исток, со Мавританија на југ и со Шпанија на север. На запад излегува на Атлантскиот Океан. Главен град е Рабат.
Браненица (Штавица)
Браненица — археолошко наоѓалиште во прилепското село Штавица. Претставува населба од римското време. На 1,5 км западно од селото, на мала височина од десната страна на долот, при обработувањето на нивите биле откриени мермерни споменици кои се наоѓаат во селската црква.
Поглавје I од Повелбата на Обединетите нации
Поглавје I од Повелбата на Обединетите нации ги утврдува целите и принципите на организацијата на Обединетите нации. Овие принципи вклучуваат еднаквост и самоопределување на нациите, почитување на човековите права и основните слободи и обврската на земјите-членки да ја почитуваат Повелбата, да соработуваат со Советот за безбедност на ООН и да користат мирни средства за решавање на конфликтите. Овие „цели и принципи“ одразуваат претпоставки дека делотворноста на Обединетите нации ќе се зацврсти со широки упатства за водење на активностите на нејзините организации и земјите-членки. Сепак, некои членки биле загрижени дека овие предлози ги дале, како што сметаат, премногу широките дискрециони овластувања за органите на Обединетите нации во предлозите на конференцијата Дамбартон Оукс. И усвоените цели и принципи се сметаат како одраз на постигнатиот компромис.
Мароко
Мароко тврди дека Западна Сахара е негова територија и моментално ја има реалната власт на главнината од оваа територија. Полисарио не ја признава мароканската власт над Западна Сахара.
Поглавје I од Повелбата на Обединетите нации
Член 1: Цели на Обединетите нации
Усвоените цели на Обединетите нации рефлектираат претпоставки што се ефективни предлози на Дамбартон Оукс. : "