Протерување_на_Албанците_(1877–1878)
Позадина
Топонимите како Арбанашка и Ѓаке покажуваат албанско присуство во регионите Топлица и Јужна Морава (лоцирани североисточно од современо Косово) уште од доцниот среден век.. "Eshtë, po ashtu, me peshë historike një shënim i M. Gj Miliçeviqit, i cili bën fjalë përkitazi me Ivan Begun. Ivan Begu, sipas tij ishte pjesëmarrës në Luftën e Kosovës 1389. Në mbështetje të vendbanimit të tij, Ivan Kullës, fshati emërtohet Ivan Kulla (Kulla e Ivanit), që gjendet në mes të Kurshumlisë dhe Prokuplës. M. Gj. Miliçeviqi thotë: "Shqiptarët e ruajten fshatin Ivan Kullë (1877–1878) dhe nuk lejuan që të shkatërrohet ajo". Ata, shqiptaret e Ivan Kullës (1877–1878) i thanë M. Gj. Miliçeviqit se janë aty që nga para Luftës se Kosovës (1389). [12] Dhe treguan që trupat e arrave, që ndodhen aty, ata i pat mbjellë Ivan beu. Atypari, në malin Gjakë, nodhet kështjella që i shërbeu Ivanit (Gjonit) dhe shqiptarëve për t'u mbrojtur. Aty ka pasur gjurma jo vetëm nga shekulli XIII dhe XIV, por edhe të shekullit XV ku vërehen gjurmat mjaft të shumta toponimike si fshati Arbanashka, lumi Arbanashka, mali Arbanashka, fshati Gjakë, mali Gjakë e tjerë. [13] Në shekullin XVI përmendet lagja shqiptare Pllanë jo larg Prokuplës. [14] Ne këtë shekull përmenden edhe shqiptarët katolike në qytetin Prokuplë, në Nish, në Prishtinë dhe në Bulgari.[15].... [12] M. Đj. Miličević. Kralevina Srbije, Novi Krajevi. Beograd, 1884: 354. "Kur flet mbi fshatin Ivankullë cekë se banorët shqiptarë ndodheshin aty prej Betejës së Kosovës 1389. Banorët e Ivankullës në krye me Ivan Begun jetojnë aty prej shek. XIV dhe janë me origjinë shqiptare. Shqiptarët u takojnë të tri konfesioneve, por shumica e tyre i takojnë atij musliman, mandej ortodoks dhe një pakicë i përket konfesionit katolik." [13] Oblast Brankovića, Opširni katastarski popis iz 1455 godine, përgatitur nga M. Handžic, H. Hadžibegić i E. Kovačević, Sarajevo, 1972: 216. [14] Skënder Rizaj, T,K "Perparimi" i vitit XIX, Prishtinë 1973: 57.[15] Jovan M. Tomić, O Arnautima u Srbiji, Beograd, 1913: 13. [It is, as such, of historic weight in a footnote of M. Đj. Miličević, who says a few words regarding Ivan Beg. Ivan Beg, according to him participated in the Battle of Kosovo in 1389. In support of his residence, Ivan Kula, the village was named Ivan Kula (Tower of Ivan), located in the middle of Kuršumlija and Prokuple. M. Đj. Miličević says: "Albanians safeguarded the village Ivan Kula (1877–1878) and did not permit its destruction." Those Albanians of Ivan Kulla (1877–1878) told M.Đj. Miličević that they have been there since before the Kosovo War (1389). And they showed where the bodies of the walnut trees were, that Ivan Bey had planted. Then there to Mount Đjake, is the castle that served Ivan (John) and Albanians used to defend themselves. There were traces not only from the 13th and 14th centuries, but the 15th century where we see fairly multiple toponymic traces like the village Arbanaška, river Arbanaška, mountain Arbanaška, village Đjake, mountain Đjake and others. In the sixteenth century mentioned is the Albanian neighborhood Plana not far from Prokuple. [14] In this century is mentioned also Catholic Albanians in the town of Prokuplje, Niš, Priština and in Bulgaria.[15].... [12] M. Đj. Miličević. Kralevina Srbije, Novi Krajevi. Beograd, 1884: 354. When speaking about the village Ivankula, its residents state that Albanians were there from the Battle of Kosovo in 1389. Residents of Ivankula headed by Ivan Beg are living there since the 14th century and they are of Albanian origin. Albanians belong to three religions, but most of them belong to the Muslim one, after Orthodoxy and then a minority belongs to the Catholic confession. [13] Oblast Brankovića, Opširni katastarski popis iz 1455 godine, përgatitur nga M. Handžic, H. Hadžibegić i E. Kovačević, Sarajevo, 1972: 216. [14] Skënder Rizaj, T,K "Perparimi" i vitit XIX, Prishtinë 1973: 57. [15] Jovan M. Tomić, O Arnautima u Srbiji, Beograd, 1913: 13.]" ."Using secondary sources, we establish that there have been Albanians living in the area of Nish for at least 500 years, that the Ottoman Empire controlled the area from the fourteenth to nineteenth centuries which led to many Albanians converting to Islam, that the Muslim Albanians of Nish were forced to leave in 1878, and that at that time most of these Nishan Albanians migrated south into Kosovo, although some went to Skopje in Macedonia. ; p. 557. It is generally believed that the Albanians in Samsun Province are the descendants of the migrants and refugees from Kosovo who arrived in Turkey during the wars of 1912–13. Based on our research in Samsun Province, we argue that this information is partial and misleading. The interviews we conducted with the Albanian families and community leaders in the region and the review of Ottoman history show that part of the Albanian community in Samsun was founded through three stages of successive migrations. The first migration involved the forced removal of Muslim Albanians from the Sancak of Nish in 1878; the second migration occurred when these migrants' children fled from the massacres in Kosovo in 1912–13 to Anatolia; and the third migration took place between 1913 and 1924 from the scattered villages in Central Anatolia where they were originally placed to the Samsun area in the Black Sea Region. Thus, the Albanian community founded in the 1920s in Samsun was in many ways a reassembling of the demolished Muslim Albanian community of Nish... Our interviews indicate that Samsun Albanians descend from Albanians who had been living in the villages around the city of Nish… pp. 557–558. In 1690 much of the population of the city and surrounding area was killed or fled, and there was an emigration of Albanians from the Malësia e Madhe (North Central Albania/Eastern Montenegro) and Dukagjin Plateau (Western Kosovo) into Nish. Албанците во регионот на Ниш го прифатиле исламот откако областа станала дел од Отоманското Царство. Поради отоманско-хабсбуршките војни и нивните последици, Албанците од современата северна Албанија и Западно Косово се населиле во поширокото Косово и во регионите Топлица и Морава во втората половина на 18 век, на моменти поттикнати од османлиските власти. Во пресрет на избувнувањето на вториот круг на непријателства меѓу Србија и Отоманското Царство во 1877 година, забележително муслиманско население постоело во областите Ниш, Пирот, Врање, Лесковац, Прокупље и Куршумлија. Руралните делови на долините Топлица, Косаница, Пуста Река и Јабланица и соседната полупланинска внатрешност биле населени со компактно муслиманско албанско население, додека Србите во тие области живееле во близина на устието на реките и планинските падини и двата народи населувале други региони на Сливот на реката Јужна Морава. Муслиманското население во поголемиот дел од областа било составено од етнички геги Албанци и со Турци лоцирани во урбаните центри. Дел од Турците биле со албанско потекло. Муслиманите во градовите Ниш и Пирот зборувале турски; Врање и Лесковац зборувале турски и албански јазик; Прокупље и Куршумлија биле со албански јазик. Во пошироката област биле присутни и муслимански Роми. Имало и малцинство черкешки бегалци населени од Османлиите во текот на 1860-тите, во близина на тогашната граница околу околината на Ниш.