cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
546
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 546 година се протега во 3182 и 3183, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3242 и 3243 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1089. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 78 и 77 година пред хиџра.
Кедруп Ѓацо
Кедруп Ѓацо (19 декември 1838 - 31 јануари 1856) — единаесеттиот далај-лама.
Роден е во ај месноста Гатар во Кам Мињак до Цетан Дондуп и Јунгдрунг Бути. Бил препознаен како единаесеттиот далај-лама во 1840. Тој бил донесен од истото село од коешто бил донесен и седмиот далај-лама,Келзанг Ѓацо во 1708 година. Во 1841 седмиот Панчен Лама Палден Темпаи Њима му го доделил орденот, му ја скратил косата и го нарекол Кедруп Ѓацо.
Чалке (Цариград)
Портата Чалке (грчки: Χαλκῆ Πύλη) претставувала главната церемонијална порта во Големиот дворец во времето на Византија. Во превод името значи бронзена порта, бидејќи дел од нејзиниот покрив бил покриен со позлатена бронза. Внатрешно портата била раскошно украсена со мермер и мозаици, а надворешноста пак со голем број на статуи. На неа во времето на византиското иконоборство се наоѓала иконата на Исус и еден параклис кој нил посветен на Христос, кој бил изграден во текот на 10 век. Најверојатно портата била срушена во 13 век, а капелата во 19 век.
Ингаро
Ингаро е остров на Стокхолмскиот Архипелаг кој ѝ припаѓа на општината Вермадо на Стокхолмскиот округ. Главното населено место е Брун. Овој остров е со површина од 63 км2 и е 16-ти по величина остров на Шведска. Петроглифите (врежани слики во карпи) покажуваат дека островот бил населен уште од нордиското бронзено време. Од XX век, бројот на жителите на Ингаро постојано опаѓа, иако сè повеќе се градат куќи за одмор на островот. Сепак, во скорешно време, како што се зголемува бројот на изградните објекти, а викендашите стануваат постојани жители на островот, бројот на населението на Ингаро почнува да расте. Подобрувањето на комуникациите го олеснува редовното патување од предградјето во главниот град Стокхолм.
Кедруп Ѓацо
Во 1842 тој бил однесен во Потала ,а во 1846 ги земал обичаите за свештенство од четвртиот Панчен лама. Тој бил поставен на престолот на 25 мај 1842 година, а над владата добил моќ на 1 март 1855 година,но умрел само една година подоцна.
Ингаро
На Ингаро бил погребан првиот шведски воздухопловец, Карл Кедерстром, познат како „Летечкиот барон“. На островот постои терен за голф и тениски терени. Постои и нудистичка плажа, сместена кај Återvallssjön, а прва од тој тип отворена во Шведска.
Кедруп Ѓацо
Тој напишал книга со морални станзи насловена Приказна за мајмуните и птиците.Таа претставува алегорија на војната помеѓу Тибеќаните и Гурците од крајот на XVIII век.
Чалке (Цариград)
Историја
Првата структура на оваа место била изградена од страна на архитектот Атерок во времето на Анастасиј I (491-518) по повод победата на Византија во Исавриската војна (492-497). . Како дел од центарот на градот, овој објект изгорел во бунтот Ника од 532 година, а по ова била изградена од страна на Јустинијан I (527-565).
Ингаро
На остров Ингаро постои локација за снимање на филмови, а тука се снимани делови од филмот Sune's Summer од 1933 година, и делови од филмот Девојката со тетоважа на змеј (The Girl with the Dragon Tattoo), со англискиот глумец Даниел Крег.
Кедруп Ѓацо
Низ својот живот Кедруп Ѓацо живеел во време на војната во Ладак,Опиумските војни и востанието Таипинг коишто ја намалиле моќта на далај-лама,но и кинеското влијание во Тибет со што се дала можност на сецесија на Тибет од Кина. Меѓутоа во тоа време западните колонијални сили биле активни во тој дел од светот,а желбата на далај-лама била да се сочува тибетската култура надвор од таквите колонијалистички сили.
Ингаро
На 14 јуни 2008 година, Esbjorn Svensson (голем пијанист за џез бендот E.S.T) исчезнал за време на нуркање. Неговите придружници, вклучувајќи го и неговиот тогаш 14-годишен син, на крајот го нашле како лежи во бессознание на морското дно..
Чалке (Цариград)
Историја
Во времето на Роман I Лакапин (920-944) бил изграден една мала капела посветена на Исус Христос, а подоцна во времето на Јован I (969-976) била проширена. Во оваа капела бил погребан по неговата смрт. Оваа порта веќе во времето на Исак II Ангел не се споменува (1185-1195). За разлика од портата, капелата постоела уште неколку векови. Таа се споменува од страна на руските верници во 14 век и во турско време. Капелата била разрушена во 1804 година.
Опис
Јустинијановиот објект бил во форма на правоаголник, и истиот се состоел од централна купола си пандантиф. Црквата се наоѓала сшпред Манго на левата страна од портата, додека постојат и извори дека таа се наоѓала на врвот од портата.
Според Прокопиј, ѕидовите биле украсени со мермер, таванот бил покриен со мозаици на кои биле претставени Јустинијан и неговата сопруга. За надворешниот изглед не се знае многу. Познато е само дека на портата се наоѓале разни статуи.
На главниот влез стоела икона на Исус. Потеклото на иконата не е познато. Врз основа на раскажувањата, таа датира од почетокот на 6 век. Во времето на Лав III (717-741) биле забранети иконите, па истата била отстранета. Таа најверојатно била повторно ставена во времето на Ирина.
Историја на Боливија
Шпанското освојување започнало во 1524 година и скоро завржило во 1553. Територијата денес позната како Боливија тогаш била позната како „Горно Перу“ и била под власт на Вицекалот од Лима. До доцниот 16 век боливиското сребро бил главен ресурс за Шпанската империја. Месното население служело единствено како работна снага. Со ослабнувањето на силата на шпанскиот крал, започнале противења против шпанската власт од страна на месното население.
Борбите за независност на Боливија започнале во 1809 година, и по 16-на војна републиката прогласила независност на 6 август 1825 со ново име, Боливија, по револуционерот Симон Боливар.
Во 1836 година, Боливија, под раководство на маршалот Андрес де Санта Крус, го нападнала Перу. Перу и Боливија ја формирале Конфедерацијата Перу и Боливија на чело со Санта Крус. Потоа следеле тензии меѓу Конфедерацијата и Чиле, и Чиле објавил војна на 28 декември 1836. Сојузникот на Чиле, Аргентина, објавила војна на Конфедерацијата на 9 мај 1837. Конфедерациските сили оствариле неколку победи.
По битката во Паукарпата, се потпишал Паукарпатскиот Договор со неусловно предавање на чилеанските и перуанските бунтовници. Со договорот се предвидело Чиле да се повлече од териториите на Конфедерацијата, да ги ослободи заробените бродови и да се подобри економската соработка. Јавноста во Чиле се противела на ова и Чиле морал да го одбие договорот. Потоа следел повторен напад врз Конфедерацијата и ја поразила за време на Битката во Јунгај. По поразот, Санта Крус пребегнал во Еквадор и Конфедерацијата се распаднала.
По распаѓањето на Конфедерација, Перу и неговиот претседател Агустин Гамара ја нападнал Боливија. Перуанската армија била поразена за време на Битката во Ингави на 20 ноември 1841, каде Гамара бил убиен. Боливиската армија, под раководство на Хозе Баливијан организирал напад за да го преземе пристаништето Арика. Подоцна, двете страни потпишале договор за прекинување на војната.
Историја
Територијата на Боливија била населена повеќе од 2.000 години, поточно со доаѓањето на Ајмарите во регионот. Денес, Ајмарите се сметаат за наследници од цивилизацијата која се развила во Тиванаку во западна Боливија. Главниот град на Тиванаку датира од 1500 г.п.н.е. Градот првично било мало земјоделско село.
Тиванаку брзо се развил во урбан центар во периодот од 600 до 800 година и станал важна регионална сила во јужните Анди. Според раните проценки, во својот најголем подем, градот зафаќал околу 6.5 км2 и имал од 15.000 до 30.000 жители. Сепак, во скоро време, со помош на сателитски снимки се разгледувале фосилизираните „поплавени издигнати полиња“ („сука колус“) во околината на три села во Тиванаку се проценило дека земјоделските обработливи површини имале капацитет за од 285.000 до 1.482.000 жители.
Од локална сила Тиванаку преминал во моќна држава во 400 година. Државата ја проширила својата територија во Јунгас и со тоа ја донела својата култура и начин на живот во денешни Перу, Боливија и Чиле. Сепак важно е да се напомене дека државата немала целосно насилен карактер. При ширењето на својата територија, Тиванаку користела политичка итрина, создаваа колонии и склучувала трговски договори.
Тиванаку продолжила да се развива без некои опасности за својот пад. Вилијам Исбел вели дека „Тиванаку подлегнал на драстични промени меѓу 600 и 700 година и се основале нови монументални стандарди за граѓанската архитектура и во голем дел се зголемило населението“. Тиванаку продолжил со примање на различни култури, наместо да ги занемарува. Силата на Тиванаку се зголемила со основањето на стабилна трговија меѓу градовите во империјата.
Елитата на Тиванаку ја зацврстила својата положба преку контролата на вишокот храна, кој бил собран од периферните области и раздадена на населението. Дополнително на тоа, елитната класа и нивната контрола на ламите станал значаен механизам за контрола на државата. Ламата се користела за транспорт на стока и таа симболизирала класна разлика меѓу елитната класа и обичниот народ. Сето ова придонело да се зголеми моќта на државата сè до 950 година. Во тој период во државата се случила драматична промена на климата.
Меѓу 1438 до 1527 година, Империјата на Инките, за време на својоата најголема територијална експанција, презела контрола врз територијата на денешна Боливија. Сепак, Инките немале контрола врз регионот за долг период бидејќи Империјата почнала да слабее. Тоа довело до полесно освојување на територијата од страна на Шпанците.
Колонијален период
Шпанското освојување на Империјата на Инките започнало во 1524 година и било завршено во 1553. Територијата денес позната како Боливија тогаш била именувана како „Горно Перу“ и била под управа на Вицекралството Лима. Локалната влада дошла од Ауденсија де Чаркас во Чукисака. Во 1545 година бил основан градот Потоси и набрзо станал голем производител на добра, и со тоа градот станал најголем град во Новиот Свет со население од над 150.000 жители.
До крајот на 16 век боливиското сребро било важен извор на приход на Шпанската империја. Месното население служело како работна сила, а Шпанците го презеле системот на општествено служење од Инките познато како мита. Во март 1782 година, Тупак Катари го организирал месното население во револт, кога бил опколен Ла Пас. Во бунтот 20.000 лица го загубиле животот. Како што шпанската власт слабеела поради војните со Наполеон, незадоволството на месното население се зголемувало.
Независност и Конфедерациска војна
Боливиската војна за независност започнала во градот Сукре во 1809 година со Револуцијата во Чукисака. Сукре тогаш се викал Чукисака и од таму доаѓа името на револуцијата. Револуцијата довела до создавање на влада создадена од воена хунта. Револуцијата во Чукисака била проследена со Револуцијата во Ла Пас, за време на која Боливија ја прогласила својата независност. Двете боливиски револуции биле краткотрајни и биле поразени од шпанските власти, но следната година Шпанско-американските војни за независност го зафатиле целиот континент. Боливија била ослободувана и повторно окупирана неколкупати за време на војната меѓу ројалистите и патриотите. Од Буенос Аирес биле испратени три воени походи и сите биле поразени. Боливија конечно се ослободила од ројалистите под водство на Антонио Хосе де Сукре. Сукре предводел воен поход од северот и ја поддржал воената операција на Симон Боливар. По 16 години водење војна, новата република била прогласена на 6 август 1825 година и била именувана во чест на Симон Боливар.
Во 1835 година, Боливија, под водство на маршал Андрес де Санта Круз, навлегла во Перу за да го воспостави повторно на власт генералот Луис Хосе де Орбегосо. Перу и Боливија ја создале Перуанско-боливиската конфедерација, каде Санта Крус бил прогласен за „врховен заштитник“. Создавањето на Конфедерацијата не била добредојдена од соседите, особено Чиле и Аргенина, бидејќи сметале дека таквата држава би била мошне моќна. По тензиите кои настанале меѓу конфедерацијата и Чиле, Чиле ѝ објавил војна на 28 декември 1836 година. Аргентина станала сојузник на Чиле и таа ѝ објавила војна на конфедерацијата на 9 мај 1837 година. Перуанско-боливиските сили забележале неколку значајни победи за време на Конфедерациската војна, меѓу кои поразот на аргентинското проширување и поразот на чилеанското проширување на териториите во Паукарпата во близина на Арекипа.
По независноста на Перу, претседателот Агустин Гамара ја нападнал Боливија. Перунската армија била поразена во Битката кај Ингави на 20 ноември 1841 година кога Гамара бил убиен. Боливиската војска под раководство на Хозе Баливијан организирала контра напад и бил заземен градот Арика. Двете држави потпишале мировен договор во 1842 година.
Економска нестабилност и Тихоокеанска војна
Во 19 век во Боливија имало политичка и економска нестабилност што довело до слабеење на државата. Од 1879 до 1883 година Боливија водела војна со Чиле која е позната како Тихоокеанска војна. Како резултат на војната, Боливија го изгубила своето крајбрежје и пристапот до Тихиот Океан. Боливискиот крајбрежен департман Литорал потпаднал под чилеанска контрола.
Уште од независноста, Боливија загубила половина од првичната територија преку војни и внатрешни немири. Боливија ја загубила контролата на денешната сојузна држаба Акре во Бразил за време на Војната во Акре. Месното население на Акре имало неколку значајни победи за време на оваа војна, но кога увиделе дека има опасност од избувнување голема војна во која би се вклучила сета војска на Бразил, буното се стишил и се потпишал Договорот од Петрополис во 1903 година. Со договорот Боливија ја изгубила оваа територија.
Во доцниот 19 век се зголемила светската цена на златото и Боливија се стекнала со просперитетен и политички стабилен период. За време на раниот 20 век, трговијата со калај ја заменила трговијата со злато.
Условите за живот на локалното населени биле лоши. Населението немало пристап до образование и работеле во лоши услови. Во тој период Боливија загубила од Парагвај во Војната во Чако во 1932 до 1935 година. Со тоа, Боливија ја загубила својата контрола на голем дел од територијата на Гран Чако.
1041 п.н.е.
1041 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1041. година пред новата ера, 41. од вториот милениум п.н.е., 41. од 11 век п.н.е. и втора од 1040-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Хајлигенграбе
Хајлигенграбе (Heiligengrabe) — општина во округот Источен Пригниц-Рупин, во Бранденбург, Германија.
1041 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1041 година се протега во 1595 и 1596, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1655 и 1656 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 498 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1713 и 1712 исламска година пред хиџра.
Хајлигенграбе
Географија
Општината се состои од 13 единици: Бладиков, Блезендорф, Блументал, Грабов кај Блументал, Херцшпрунг, Јабел, Кенигсберг, Либентал, Маулбервалде, Папенбрух, Розенвинкел, Верников и Цацке.
Опатија
Опатијата „Хајлигенграбе“ (Светиот Гроб; порано наречена „Техов“) била основана како цистецијански манастир во 1289 од Хајнрих, бискуп на Хафелберг и маркгрофот Отон, првично за 12 калуѓерки.
Опатијата се здобила со значително богатство и имот во областа, делумно преку приходот од поклонението и делумно преку парични прилози од благородничките семејства од областа, особено кога една од нивните ќерки ќе влегла во опатијата. Помеѓу калуѓерките биле членови и на семејствата Ганс цу Путлиц, Фон Квицов, Фон Рор, Фон Винтерфелд и Фон Блументал. Опатицата Хенриета фон Винтерфелт имала караница со војводата на Мекленбург, кој одбил да го плати долгот кон опатијата. Така, таа позајмила артилерија и му објавила војна на Мекленбург, напаѓајќи го преку блиската граница. Во време на Реформација, опатицата Ана фон Квицов не ја прифатила новата деноминација и одбила да плаќа данок.
По реформацијата, претходната функција на опатијата, обезбедување засолниште за немажените жени од локалните благороднички семејства, не прекинала со неговата секуларизација. Така, поранешната римокатоличка опатија станала лутерански женски манастир.
Целосна независност
Целосна независност (португалски: Independência total) е државната химна на Сао Томе и Принсипе. Химната била усвоена во 1975 година. Текстот бил напишан од стран на Алда Невес да Граса до Еспирито Санто, додека музиката е компонирана од Мануел дос Сантос Барето де Соуса е Алемида.
Текст
Independência total, Glorioso canto do povo, Independência total, Hino sagrado de combate.
Dinamismo Na luta nacional, Juramento eterno No pais soberano de São Tomé e Príncipe. Guerrilheiro da guerra sem armas na mão, Chama viva na alma do porvo, Congregando os filhos das ilhas Em redor da Pátria Imortal.
Independência total, total e completa, Costruindo, no progresso e na paz, A nação ditosa da Terra, Com os braços heróicos do povo.
Trabalhando, lutando, presente em vencendo, Caminhamos a passos gigantes Na cruzada dos povos africanos, Hasteando a bandeira nacional.
Voz do porvo, presente, presente em conjunto, Vibra rijo no coro da esperança Ser herói no hora do perigo, Ser herói no ressurgir do País.
Dinamismo Na luta nacional, Juramento eterno No pais soberano de São Tomé e Príncipe.
Целосна независност, Величествена песна на народот, Целосна независност, Света борбена химна.
Целосна независност, целосна и комплетна, Градена, во прогрес и мир, Со херојски раце на луѓето, Најсреќната нација на земјата.
Работа, борба, борба и освојување, Ние одиме напред со големи чекори Во крстоносна војна од африкански народ, Воздигнувајќи го националното знаме.
Гласот на народот, присутен, присутен и обединет, Силно чука во срцето на надежта, Да биде херој во часот на опасноста, херој на националното оживување.
Динамизам Во национална борба Вечна заклетва За независна држава Сао Томе и Принсипе.
Езера во Македонија
Во Македонија има над 160 езера. Од нив по природен пат се настанати повеќе од 50, а другите претставуваат вештачки акумулации.
Според начинот на настанокот на езерските базени, тие се делат на:
По своето значење се истакнуваат тектонските езера, како што се:
Природните постглацијални езераезера се делат на: Од нив позначајни се:
Најниското планинско езеро се наоѓа на височина од 1.565 м (езерото Локув на планината Дешат), а највисокото на 2.470 м (езерото Голем Кораб на планината Кораб).
Засега единствен пример на урниски тип езера во Македонија е Моклишкото Езеро, кое е настанато во долината на Ваташка Река, со урнување на една од долинските страни и со преградување на речната долина.
Единствен пример на крајбрежно-изворски тип езера во Македонија е езерото Острово кај манастирот „Свети Наум“.
Органогените езера се зачувани на мали и ограничени површини во мочуришните терени. Тие се настанати со седиментација на органска материја при уништување на некогашните езера. Нив во минатото ги имало повеќе, а денес позначајни се:
Вештачките езера претставуваат посебен тип езера кои ги гради човекот и нивната вода се користи за повеќе намени.
Сончев Град
Сончев Град — предвидено населено место со проект според кој била планира изградба на елитна населба во Општина Сопиште, на јужните падини на планината Водно. Со Скопје било планирано населбата да биде поврзана преку пат и тунел под Водно.
Владата на Република Македонија планирала да продава градежно земјиште во Сопиште по пат на јавно наддавање на местото каде требало да се изгради населбата. Населбата требало да биде изградена во рок од четири години со комплетната инфраструктура.
На продажба биле 603 градежни парцели за домување, со површина од 560.000 м2, 11 парцели за терасести структури за домување со површина од 50.000 m2 и две градежни парцели за спортски терени.
Но Уставниот суд на Република Македонија ја укинал одлуката за донесување урбанистички план за село Сопиште, место „Сончев Град“, донесена од страна на Советот на Општината уште во февруари 2008 година. Судот утврдил дека согласноста од Министерството за транспорт и врски била дадена по одлуката, а не за предлог-планот, а нацрт-планот бил изработен пред да се издадат услови за планирање на просторот.
Потекло на идејата
Инвеститорот ќе имал обврска:
Почетна цена на јавното наддавање изнесувала 250 денари за м2.
Лицитација
Одредени компании пројавиле интерес да учествуваат во изградата на Сончевиот град уште пред да биде објавен тендерот.
Лицитацијата се одржала на 14 мај 2007.
Постигната цена
За земјиштето со површина од 636.459 квадрати израелската инвеститорот требало да плати 3.640.000 евра.
Услови
Населбата требало да биде изградена според највисоки стандарди и да обезбеди домување на околу шест илјади лица. Ќе се изграделе 603 семејни куќи, 11 згради и два спортски терена. „Сан Сити“ требало да ги уплати парите во рок од 15 дена, по што најдоцна за шест месеци требало да добие градежна дозвола. Населбата требало да биде завршена до крајот на 2011 година.
Во првата фаза било предвидено компанијата да изгради улици, јавно осветление, водовод, атмосферска и фекална канализација, телекомуникации, електрика и гасификација, а во втората фаза ќе ги градела објектите.
Глагол
Глагол (латински: verbum, „збор“) — една од зборовните групи на јазикот. Според дефинициите на синтаксата, глаголот е збор што искажува дејство, процес или состојба. Во најголем број од јазиците основната форма на глаголот е инфинитивот, но во некои јазици, како што е македонскиот, инфинитивот не постои па така, основната форма се одредува според некоја глаголска форма во еднина. Главните одлики на глаголот се неговите граматички категории кои, за разлика од другите зборовни групи, се најбројни. Меѓу нив спаѓаат времето, видот, начинот, залогот, лицето, родот, бројот и преодноста. Македонскиот збор „глагол“ потекнува од старословенскиот што значи „зборува“.
Усогласување на глаголот
Во јазиците каде глаголите се менуваат по лице, односно каде се користат наставки, глаголот најчесто треба да се усогласи според лицето, родот и бројот. Така на пример во македонскиот јазик глаголот „работи“ има форма „работиме“ за прво лице множина или на пример формата „работам“ за прво лице еднина. Од другата страна пак, англискиот јазик има многу мал број наставки за глаголите и повеќето форми се исти со инфинитивот и усогласувањето е поедноставно.
Глаголите во латинскиот и романските јазици се менуваат по време, вид и налин и се усогласуваат по лице и број, но не и род. Јапонските глаголи се менуваат по време, начин и вид но нема усогласување. Некои јазици имаат повеќелично усогласување и такви јазици се на пример баскискиот и грузискиот јазик. Во овие јазици, глаголот се усогласува со лицето, директниот предмет па дури и со индиректниот предмет.
Лице, род и број
Во јазиците каде глаголите имаат наставки, се јавуваат три граматички лица: прво, второ и трето лице.
Во зависност од јазиците, формите треба да се усогласат со граматичкиот род, односно: машки, женски и среден род. Во некои јазици нема разликување на родови, а некои пак имаат недостаток на еден род, најчесто среднот.
Во најголем број јазици каде глаголите се менуваат, глаголските форми треба да се усогласат и со еден од двата броја: еднина и множина.
Вид
Видот се користи да се искаже како дејството се случило низ времето. Како таков, може да биде лексички и граматички, каде лексичкиот е вметнат во значењето на глаголот. Се комбинира со глаголското време и се добиваат:
Во некои јазици видот се искажува со помош на посебни глаголски форми, наместо со помошни глаголи. Таков јазик на пример е македонскиот, каде секој глагол може да биде свршен или несвршен. Со свршениот глагол дејството се гледа како целина (исто како со свршениот вид), а со несвршениот глагол дејството се гледа како процес (исто како несвршениот вид). Некои македонски глаголи се двовидни, односно можат со една форма да ги искажат двата вида.
Уделот на видот во македонскиот јазик може да се анализира само од призмата на зборообразувањето, но не и во рамките на морфологијата (флексијата) на глаголите (пр. даде и јаде се два глагола од два различни вида и ништо не укажува, освен нивното значење, каков е видот на нивното дејство).
Начин
Начинот се користи да се искаже поставеноста на говорникот во однос на некое дејство искажано со глаголот, особено во поглед на степенот на неопходноста, задолженоста, дозволата, одлучноста или способноста. Сите јазици искажуваат модалноста со помош на прилози, но некои јазици користат и глаголски форми. Ако глаголската форма вкулучува помошен глагол, тогаш помошниот глагол се нарекува модален глагол. Ако глаголската конструкција која искажува модалитет вклучува инфлекција, тогаш станува збор за начин, кој може да биде: заповеден, исказен или можен начин. Често поимите „начин“ и „модалитет“ се помешуваат и зборот „начин“ се користи да се опфати цела оваа глаголска категорија, но начинот е дел од модалитетот.
Залог
Залогот се користи да се искаже дали подметот го врши дејството во реченицата или дали дејството/подметот се врши врз основа на подметот. Со други зборови, залогот се користи да се истаке или подметот или дејството/ предметот во реченицата, во зависност од зборувачот. Ако во реченицата се нагласува подметот тогаш станува збор за активна реченица, а ако се нагласува дејството или предметот тогаш станува збор за пасивна реченица. Во македонскиот јазик залогот се создава синтактички, односно со редоследот на зборовите.
Росдорф (Саксонија-Анхалт)
Росдорф (Roßdorf) — село и поранешна општина во округот Јерихов, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 година е дел од градот Јерихов.
Серија Б 2015-2016
Серија Б 2015-2016 (позната како Серија Б ConTe.it од спонзорски причини) е 84-та сезона на италијанската втора лига по ранг Серија Б од нејзиното основање во 1929 година. Вкупно 22 екипи се натпреваруваат во лигата: од кој, 16 од претходната сезона 2014-2015, 4 промовирани од Лега Про и 2 испаднати од Серија А. Поради стечај последнопласираната екипа во Серија А претходната сезона, Парма била префрлена во Серија Д, додека Катанија била исфрлена во Лега Про поради местење на натпревари, со што и било дозволено на Бреша да остане во лигата, и покрај тоа што испаднале претходната сезона. Исто така, Терамо требало да учествуваат во Серија Б, но поради наводите за местење натпревари, судовите одлучиле да го потиснат Терамо на последното место во Лега Про за претходната сезона. По испаѓањето на Катанија, Виртус Ентела е повторно примен во Серија Б како најдобар тим од испаднатите екипи од претходната сезона.
Екипи
Испаднати од Серија А 2014-2015:
Од Серија Б 2014-2015:
Промовирани од Лега Про 2014–2015:
Завршна табела
Последно ажурирање: 20 мај 2016.
Легенда:
Санкции:
Нотес:
Капетанот (филм од 1946 година)
Капетанот (француски: Le capitan) е француски историски авантуристички филм од 1946 година. Режисер бил Роберт Верне, а главните улоги се пополнети од Пјер Реноар, Клод Генија и Жан Паки во главните улоги. Бил заснован на роман од Мишел Зевако. Филмските сетови биле дизајнирани од Рене Рену. Станува збор за шпаклер поставен во времето на владеењето на Луј XIII.
Алби
Администрација
Алби е седиште на 6 кантони, кои покриваат 18 општини, со број на жители: 67,729.
Историја
Првата човечка населба датира од бронзено време.
По римското освојување на Галија во 51 п.н.е., градот станал "Civitas Albigensium", територија на Албигејците, "Albiga". Според археолошките наоѓалишта, Алби бил скромен римски град.
Во 1040, Алби минува низ период на експанзија со градењето на Стариот Мост (Pont Vieux). Биле изградени нови населби и градот почнал да расте.
Во 1208, Папата и францускиот крал ги соединиле силите за да се борат против Катарите, кои развиле своја верзија на христијанство (опасен ерес за доминантната христијанска црква).
Главни обележја
Алби е изграден околу оригиналната катедрала и групација на други зданија кои зафаќаат 63 хектари површина. Црвените плочки и цигли се главното обележје на овие зданија.
Заедно со Тулуза и Монтобан, Алби е еден од поголемите градови изградени во Лангдок.
Споменик на градот е катедралата Сент-Сесил. Овој споменик е ремек-дело на јужниот готски стил.
Постара од Папската Палата во Авињон, Бизбиевата Палата, поранешната бискупска палата на Алби, сега Музеј на Анри де Тулуза-Лотрек, е еден од најстарите и најдобро сочуваните замоци во Франција. Оваа импозантна тврдина била завршена на крајот на XIII век. Нејзиното име потекнува од окситанскиот збор Bisbia, што значи Палата на бискупите.
Клима
Алби има океанска клима. Како речиси цела југозападна Франција, летата се со тенденција да бидат потопли а зимите благи. Поради повремените летни дождови неговата клима не е класифицирана како средоземна.
Сообраќај
Во Алби има две железнички станици на линии од Тулуза до Родез:
Автопатот A68 го поврзува Алби со Тулуза (и Лион N88, идниот автопат).
Мала Водна Змија (соѕвездие)
Мала Водна Змија — мало соѕвездие на далечното јужно небо. За првпат е прикажано на небесен атлас од страна на Јохан Бајер во неговото дело Уранометрија од 1603 година. Францускиот истражувач и астроном Никола Луј де Лакај ги исцртал сјајните ѕвезди и им дал Бајерови ознаки во 1756 година. Името hydrus означува „машка водна змија“, спротивно на Водна Змија, многу поголемо соѕвездие кое претставува женска водна змија. И останува под хоризонтот за повеќето набљудувачи на северната полутопка.
Најсјајната ѕвезда е со светлинска величина 2,8 е Бета Мала Водна Змија, и една од најблиските сјајни ѕвезди јужниот небесен пол. Со променлива светлинска величина која се движи меѓу 3,26 и 3,33, Гама Мала Водна Змија е променлив црвен џин со пречник 60 пати поголем од пречникот на Сонцето. Во близина е VW Мала Водна Змија, една од најсјајните џуџести нови. Четири ѕвездени системи поседуваат вонсончеви планети, од кои најпозната е HD 10180, ѕвезда која можно е да поседува 9 планети.
Историја
Мала Водна Змија е едно од 12-те соѕвездија осмислени од страна на холандскиот астроном Петар Планциј преку набљудувањата на јужното небо од страна на истражувачите Питер Дејсон Кејзер и Фредерик де Хаутман, кој испловил со првата холандска трговска експедиција Eerste Schipvaart, кон Индија. Првпат се појвува на 35-см небесен глобус објавен во 1598 година во Амстердам од страна на Планциј и Јодок Хондиј. Првото пртставување на ова соѕвездие во небесен атлас Уранометрија на германскиот картограф Јохан Бајер издаден во 1603 година. Де Хаутман го вклучил во неговиот јужен ѕвезден каталог во истата година под името на холандски De Waterslang, „Водна Змија“, и претставува змија која ја видел при патувањето и не станува збор за митолошко суштество. Францускиот астроном и истражувач Никола Луј де Лакај го нарекол l’Hydre Mâle во неговата карта на јужното небо од 1756 година 1756, со што се правело разлика од женската Хидра. француското име било зачувано од Жан Никола Фортен во неговиот Atlas Céleste од 1776 година, додека пак Лакај го латинизирал името во Hydrus за преработениот Coelum Australe Stelliferum во 1763 година.
Ѕвезди
Кејзер и де Хаутман определиле 15 ѕвезди во соѕвездието во нивните малајски и мадагаскарски речници, со ѕвезда која подоцна ќе биде наречена Алфа Мала Водна Змија која ја означува главата, Гама телото и одреден број на ѕвезди кои подоцна биле додадени кон Тукан, Мрежичка, Маса и Часовник означувајќи ја опашката на змијата. Лакај нацртал и означил 20 ѕвезди со Бајерови ознаки, односно од алфа до тау во 1756 година. Од овие, ги употребил ознаките Ета, Пи и Тау по двапати, бидејќи станува збор за три ѕвезди кои се системи од две ѕвезди блиски една до друга, а ги испуштил омикрон и кси. Ознаката Ро ја дал на ѕвезда која подоцнежните астрономи не успеале да ја најдат.
Бета Мала Водна Змија, најсјаната ѕвезда во Мала Водна Змија, е жолта ѕвезда со светлинкса величина 2,8, на растојание од 24 сг. од Земјата. Има 104% од масата на Сонцето и 181% од сончевиот полупречник, со трипати поголема сјајност од онаа на Сонцето. Спектарот на оваа ѕвезда се поклопува со ѕвездената класификација G2 IV, со сјајна калса 'IV' означувајќи дека станува збор за подџиновска ѕвезда. Како таква, станува збор за малку постара ѕвезда од Сонцето, при што горивото во јадрото се истрошува. Ова е најблискиот подџин до Сонцето и една од најстарите ѕвезди во соседството. Се смета дека ѕвездата е стара меѓу 6,4 и 7,1 милијарда години, ова е ѕвезда која го покажува изгледот на Сонцето во далечната иднина, со што оваа ѕвезда е од интерес за астрономите. Оваа ѕвезда е сјајна ѕвезда која е најблизу до јужниот небесен пол.
Ета Мала Водна Змија е другата оптичка двојна ѕвезда, која се состои од Ета1 и Ета2. Ета1 е сино-бела ѕвезда од главната низа со спектрален тип B9V за која се претпоставува дека е променлива ѕвезда, и истата е на растојание од 700 сг. од Земјата. Ета2 и,а светлинска величина 4,7 и е жолт џин со спектрален тип G8.5III околу 218 сг. од Земјата, која ја напуштила главната низа и почнала да се лади и е на пат да стане црвен џин. Пресметките покажуваат дека станува збор за ѕвезда од спектрална класа А со маса двапати поголема од онаа на Сонцето. Планета, Ета2 Hydri b, со маса 6,5 пати поголема од Јупитер е откриена во 2005 година со орбитален период од 711 денови и на растојание од 1,93 ае. од матичната ѕвезда.
GJ 3021 е ѕвезда слична ан Сонцето и на растојание од 57 сг. од Земјата со спектрален тип G8V и светлинска величина од 6,7. Истата има придружник сличен на Јупитер наречен GJ 3021 b, кој се наоѓа на растојание од 0,5 ае. од матичната ѕвезда и маса 3,37 пати поголема од онаа на Јупитер и орбитален период од 133 денови. овој систем е сложен бидејќи слабосјајната ѕвезда GJ 3021B е во орбита на растојание од 68ае. и станува збор за црвено џуџе со спектрален тип M4V.
HD 20003 е ѕвезда со светлинска величина 8,37. Станува збор за жолта ѕвезда од главната низа со спектрален тип G8V и малку поладна и помала од Сонцето на растојание од 143 сг. Истата има две планети кои се 12 и 13,5 пати помасивни од Земјата со опрбитални периоди ос 12 и 34 денови.
Далечни објекти
Мала Водна Змија содржи само слабосјајни далечни објекти. IC 1717 е далечен објект откриен од данскиот астроном Јохан Лудвиг Емил Дрејер во доцниот век. Но, објектот кој го набљудувал Дрејер не е повеќе на тоа место и сега претставува мистерија. Најверојатно станувало збор за слабосјајна комета. Позната како галаксијата Бела Роза, PGC 6240 џиновска спирална галаксија опколена со обвивки кои наликуваат на листови од роза, на растојание од 345 милиони сг. од Земјата. Невообичаено, истата има содружници ѕвездени јата кои се со три различни старости, што укажува на пост ѕвездороден период по спојување на галаксии. Соѕвездието исто така содржи спирална галаксија, NGC 1511 која е свртена рабно кон Земјата и може да се види со аматерски телескопи.
Со поголем дел од својата површина во Златна рипка, Големиот Магеланов Облак се протега и во Мала Водна Змија. Збиеното ѕвездено јато NGC 1466 е познат дел од галаксијата, и содржи многу променливи ѕвезди од типот на RR Лира. Има светлинска величина 11,59 и се смета дека било со старост од 12 милијарди години. Две ѕвезди, HD 24188 со светлинска величина 6,3 и HD 24115 со светлинска величина 9, се пред ова збиено јато. NGC 602 се состои од оддавна маглина и младо, сјајно расеано ѕвездено јато, ѕвезди кои се дел од источниот раб на Малиот Магеланов Облак, кој е придружна галаксија на Млечниот Пат. Поголемиот дел од облакот е сместен во соседното соѕвездие Тукан.
Ѓулхански хатишериф
Ѓулханскиот хатишериф (Ѓулхан-дворец; хатишериф-наредба од Султанот) ― најголем реформаторски акт во период од историјата на Отоманското Царство, со кој почнал реформаторски период познат како танзимат.
И покрај тешкото спроведување, ова било значаен чекор во модернизацијата на Отоманското Царство, која значително заостанувала позади своите тогашни соперници, Австроунгарија и Русија. Ова било потврдено на 18 февруари 1859 година, со што султанот им ветувал на странските земји дека во неговата империја населението е рамноправно. Така, населението сега можело повторно да ги изгради своите храмови, коишто и покрај отпорот на муслиманското население биле изградени.
Празник во Рим
Празник во Рим е романтична комедија од 1953 година која ја раскажува приказната за една млада принцеза што при една службена посета во Рим побегнува и се спријателува со еден циничен американски новинар кој отпрво од новото познанство бара само спектакуларна приказна, но со тек на време сфаќа дека се заљубил во неа.
Во филмот Празник во Рим американската публика за првпат ја запознава Одри Хепберн, англиска глумица со белгиско потекло, која за улогата во овој филм ќе добие и оскар за најдобра женска улога. Покрај Одри Хепберн, во главните улоги се појавуваат и Грегори Пек и Еди Алберт.
Џез
Џезот (англ. jazz) е музички стил кој се појавил во почетокот на 20 век во афроамериканските заедници во јужниот дел на Соединетите американски држави. Настанал со мешање на африкански и европски музички традиции. Уште од раните почетоци па сè до денес, џезот црпел инспирација од американската популарна музика на 19 и 20 век. Западноафриканското влијание може да се препознае во упоребата на сини ноти, импровизација, полиритмија, синкопирање, шема на “повик и одговор” и разнишана нота. Зборот “џез” (во раните години нарекуван и џес) првично бил термин во сленгот на западниот брег и се користел за означување на музиката во Чикаго околу 1915 г. Од почетоците на раниот 20 век, џезот развил повеќе поджанрови: “диксиленд” во Њу Орлеанс, кој датира од раните 1910-ти години, потоа “свинг” во бигбенд стил од 1930-тите и 1940-тите години, “би-бап” од средината на 1940-тите години, “фри-џез” и разновидност на латинскиот “џез-фужн” како афрокубанската музика во 1950-тите и 1960-тите, “џез-фужн” во 1970-тите, “ејсид-џез” во 1980-тите (во кој има комбинација од фанк и хип-хоп елементи) и “ну-џез” во 1990-тите години. Како што оваа музика се ширела низ светот така се менувала според локалната, државната и регионалната музичка култура, притоа адаптирајќи се на средината која и дала можност за развивање на многу различни стилови.
Расправии околу дефинирање на џезот
Долго време во заедницата на џезот се расправало околу дефиницијата и границите на џезот. Иако менувањето и трансформацијата на џезот од новите влијанија обично се сметало како деградација на џезот, Ендрју Гилберт тврдел дека џезот ја има способноста да ги прима и трансформиrа тие влијанија од различните музички стилови. Додека некои ентузијасти од одредени видови на џез збореле за потесни дефиниции на џезот кои вклучувале многу други типови на музика исто познати како “џез”, џез-музичарите често не сакале да ја дефинираат музиката што ја свират. Дјук Елингтон тоа го сумирал со зборовите: “Се е музика.” Некои критичари дури изјавиле дека музиката на Елингтон не е џез затоа што е организирана и диригирана. Од друга страна, дваесетте соло трансформирани верзии на композициите на Елингтон од неговиот пријател Ерл Хајнс, џез-критичарот од “Њујорк Тајмс” (New York Times), Бен Ратлиф ги опишал како “најдобар пример на еден џез-процес од било кој досега.” Формите на џез кои биле комерцијално ориентирани или биле под влијание на популарната музика долго време биле критикувани, барем до појавата на “бапот”. Традиционалните џез ентузијасти ги отфрлиле “бапот”, ерата на “џез-фужн” во 1970-тите и многу други периоди и ги нарекле периоди на комерцијално деградирање на музиката. Според Брус Џонсон, џез-музиката отсекогаш содржела тензија помеѓу џезот како комерцијална музика и форма на уметност. Гилберт изјавил дека како што се развивала идејата за нормите на џезот, така достигнувањата од минатото можеле да станат “привилегирани според карактеристичната креативност” и иновативност за сегашните уметници. Џез-критичарот од весникот “Вилиџ Војс” (Village Voice), Гери Гидинс тврдел дека како што создавањето и ширењето на џезот започнало значајно да се регулира и управува од големите фирми за забава, џезот се соочил со опасна иднина на почитување и незаинтересирано прифаќање. Давид Оке предупредил дека создавањето на “норми” во џезот и воспоставувањето на “џез-традиција” може да исклучи или запостави други понови, авангардни форми на џез. Друга дебата за раѓањето на џезот на која и се оддало големо внимание е за тоа како тоа ќе влијае врз појавата на Афроамериканците, особено оние кои биле дел од тоа. Тоа е поделба која се протега од зборот па сè до музиката. На џезот се гледало како начин да се покажат придонесите на Афроамериканците врз американското општество, да се потенцира нивната историја и да се потврди нивната култура. Но некои афроамерикански музичари џезот ги потсетувал на едно угнетувачко и расистичко општество, како и на ограничувањата на нивните уметнички визии.
Потекло
До 1808 г. трансатланската трговија со робови во САД довела речиси половина милион Африканци. Робовите обично биле од Западна Африка и со нив довеле силни племенски музички традиции. Секоја недела во "Плејс Конго" (Place Congo) или на плоштадот "Конго" ("Congo Square") во Њу Орлеанс се организирале раскошни фестивали кои вклучувале африкански танци на тапани и тоа сè до 1843 г. Слични собири се одржувале и во Нова Англија и во Њујорк. Африканската музика била многу функционална, за работа или ритуали и вклучувала песни за работа и извици на полињата. Африканската традиција употребувала мелодија во еден ред и начин на свирење на мелодијата кое личело на шема “повик и одговор”, но не вклучувало европски концепт на хармонија. Ритмите се одразиле на африканскиот начин на говор, а африканската употреба на пентатонски скали довела до ниски ноти во блузот и џезот. Во почетокот на 19 век голем број на црни музичари научиле да свират на европски инструменти, особено на виолина, која ја користеле за да прават пародии на европската денс-музика во нивните танци. За возврат изведувачите на европско-американското т.н. “минстрел шоу” со шминка кое создавало стереотипна карикатура на црнците, ја популаризирале оваа музика на меѓународно ниво, комбинирајќи синкопирање со додавање на европската хармонија. Луис Моро Готшалк адаптирал афроамериканска музика, јужноамерикански, карибски и други робовски мелодии како салонска пијано музика. Друго влијание дошло од црните робови кои ја научиле хармонијата на химните и ги вметнале во нивната сопствена музика како верски ритуали. Потеклото на блузот не било документирано, но можело да се забележи како временска копија на верските ритуали. Пол Оливер им обрнал внимание на инструментите, музиката и општествената функција на гриотите од западноафриканската савана.
Ерата на џезот
Забраната во САД (од 1920 г. до 1933 г.) ја забранила продажбата на алкохолни пијалаци што довело до местата наречени “спикиси” во кои нелегално се продавало алкохол, да станат живите места на “Добата на џезот”. Тоа бил период кога популарната музика вклучувала песни за танц, нови песни, песни за шоу. Џезот го биела репутација дека е неморален и многу припадници на постарите генерации сметале дека им се заканува на старите културни вредности и промовира нови растечки вредности во бурните 1920-ти години. Професорот Хенри ван Дајк на “Универзитетот Принстон” напишал: “Тоа воопшто не е музика. Тоа е само иритација на нервите на слухот, сензуално надразнување на клетните на физичката страст.” Дури и медиумите започнале да го негираат џезот. Весникот “Њујорк Тајмс” (New York Times) измислувал приказни и менувал наслови за да го негира џезот. На пример, селаните во Сибир користеле тенџериња и тави за да ги исплашат мечките, а весниците тврделе дека џезот е вистинската причина зошто мечките бегале. Друга приказна тврдела дека џезот е причината за смртта за еден познат диригент. Всушност тој починал од фатален срцев удар (природна смрт). Бендот на Кид Ори “Оригиналниот креолски џез бенд” со потекло од Њу Орлеанс од 1919 г. настапувал во Сан Франциско и Лос Анџелес, каде во 1922 г. тие станале првиот црнечки џез-бенд од Њу Орлеанс кој направил снимки на композициите. Сепак, главниот центар во кој се развивал т.н. “жежок” џез (исто познат како диксиленд) бил Чикаго, каде Кинг Оливер му се придружил на Бил Џонсон. Истата година била објавена и првата снимка на најпознатиот блуз пејач на 1920-тите години, Беси Смит. Бикс Бејдербек во 1924 г. ги формирал “Д волверинс ” (The Wolverines). Истата година Луис Армстронг како оформен солист му се приклучил на денс-бендот на Флечер Хендерсон само на една година, а потоа го формирал неговиот виртуозен бенд “Хот фајв ” (Hot Five), кој работел и со скет пеење. Џели Рол Мортон свирел со “Њу Орлеанс ритам кингс” (New Orleans Rhythm Kings) во раната мешана соработка, а потоа во 1926 г. го формирал својот бенд “Ред хот пеперс” (Red Hot Peppers). Поголема побарувачка на џез-денс музика имале оркестрите составени од белци, како што бил оркестарот на Џин Голдкет и оркестарот на Пол Вајтмен. Во 1924 г. оркестарот на Вајтман ја промовирал композицијата “Rhapsody in Blue” на Гершвин. Други големи влијателни групи биле: бендот на Флечер Хендерсон, бендот на Дјук Елингтон (започнале да свират во клубот “Cotton Club” во 1927 г.) во Њујорк, како и бендот на Ерл Хајнс во Чикаго (започнале да свират во “The Grand Terrace Cafe” во 1928). Сите значајно влијаеле врз развојот на стилот биг-бенд на свингот.