cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маргарета Леијонхуфвуд
Кралицата
Маргарет целиот свој живот лојално му била посветена на своето родено семејство, кое имало голема корист од нејзиниот кралски брак и честопати успешно ја користело како посредник за придобивките од кралот. На неколку нејзини машки роднини кралот им доделил функции, а нејзините сестри имаале корист од услугите дадени на нивните сопружници: сопругот на нејзината сестра Ана стана најголем земјопоседник во Естерјетланд, а сопругот на нејзината сестра Брита е еквивалент во Вестерјетланд, додека нејзината мајка вдовица и мајката на бабата Ана Карлсдотер ѝ биле доделени лични земјишта и право на приход од лични даноци од нивното селанство. На личен план, Маргарет се чини дека била најблиска со нејзината сестра Марта, која најчесто се споменува во нејзината кореспонденција, адресирана како „Најдрагата сестра на моето срце“ и која почесто од другите членови на семејството успешно ја барала за посредување со кралто во име на неа, нејзиниот брачен другар и молителите.
Како кралица, ѝ била дадена одговорност на кралското домаќинство и како таква имала право да назначува занаетчии и трговци со кралски налог за назначување. Членовите на кралското домаќинство се само фрагментарно познати за време на нејзиниот мандат, но таа била домаќин на голем број слугинки, кои последователно биле во брак со машките дворјани на кралот со цел внимателно да се балансира моќта меѓу благородничките семејства во царството. . Еден од најпознатите такви бракови е оној на големата наследничка Еба Лилиехок. Меѓу најистакнатите членови на нејзиниот персонал била лукавата жена Биргита Лас Андерсон, доверлива омилена и доверлива со медицинско знаење, на која и биле доверени многу од нејзините приватни работи, а исто така се грижела за здравјето на себе, нејзината сестра Марта и децата.
Маргарет, исто така, била сопственичка сама по себе, и таа била тесно вклучена во управувањето со нејзиниот личен имот и неговите зависни лица. Таа останала католик целиот свој живот и покрај шведската реформација, и познато е дека донирала за сè уште активната опатија Вадстена, по примерот на нејзиното семејство, нејзината мајка била добродетел на опатијата Врета.
На кралицата Маргарет и се припишувало значајно влијание врз монархот. Нејзиното влијание било од типот прифатено за сопругата на кралицата во согласност со современите идеали - да зборува со кралот во име на други, како и да извршува политички задачи што тој и ги доделил како негов заменик, наместо да го користи нејзиното влијание. да промовира каква било лична агенда. Според тоа, таа не се сметала за политички активна и била поволна во споредба со кралицата Гунила Биелке, за која се вели дека се мешала во политиката.
Маргарет наводно имала способност да го држи под контрола темпераментот на монархот и имала смирувачко влијание врз него. Во согласност со идеалот на малиот катехизам на Лутер, нејзината задача како сопруга била да му дава совети на својот сопружник и да дејствува како посредник и посредник за да ги ублажи казните на нејзиниот сопружник во корист на оние на кои им е потребна, форма на влијание што се сметало за легитимно и затоа не се сметало за мешање во државните работи. Таа е позната во историјата по нејзината голема активност на овој план и често успешна, нешто што и самиот Густавус го признал, кога на нејзино барање намалил казна. Успеала да ги намали казните што тој ги изрекувал и го советувала да покаже милост и попустливост, а сето тоа ја направило популарна.
Поради оваа активност таа добила голем број молби од молителите кои ја користеле како посредник за нив и кралот. Се вели дека ѝ се припишува голема дипломатска способност, што ѝ овозможило да има успех наместо да го нервира кралот кога ќе допла кај него и ќе разговарала со него во име на други за различни прашања, некои од нив навистина политички. . Има многу примери за ова, почнувајќи од деловни дозволи до смртни казни и политички прашања. Веќе во есента 1536 година, кралот го ублажил помилувањето за криминалец осуден на погубување „За доброто на молитвата на нашата драга љубовница кралицата Маргарет“, а таа исто така успеала да го натера кралот да го врати конфискуваниот имот на Маргарета Гире., сопруга на прогонетиот осомничен заговорник Вулф Гилер, ослободете ја од притвор и дозволи ѝ да замине кај нејзиниот сопружник во Германија. Меѓутоа, на кралот не секогаш му се допаѓало нејзиното влијание врз него да биде злоупотребено и нејзината посредничка активност да биде толку обемна и барем во една прилика се знаело дека го прекорил молителот затоа што побарал од неговата кралица да посредува наместо да дојде кај него. директно.
Сепак, кралицата Маргарет можела да им помогне на молителите без воопшто да го вклучи кралот. Документирани се неколку случаи во кои таа им помагала на молителите со средства од нејзиното лично богатство, преку контактирање на вистинските луѓе и власти во судски случај или правен спор и кога правните судови ги ублажиле казните „Поради благодатната молитва на Богородица“. Во октомври 1547 година, на пример, една жена по име Ана, неодамна вдовица на Педер Матсон од Стокхолм, беше обвинета за прељуба (во тоа време правен прекршок) со нејзиниот љубовник Расмус Јуте од човек по име Симон; Меѓутоа, наместо да присуствува на нејзиното судење, Ана „влезе во кралската палата во тајност и лично апелираше до Нашата мила благодатна дама да и биде помош“, по што кралицата го повика обвинителот на Ана и „му забрани да има каква било врска со нејзината [Ана]“, по што Ана беше поштедена од судење и можеше повторно да се омажи за својот љубовник. На сличен начин, таа го прекина тековниот судски процес за вештерки против лукавата жена Карин Асмундц и ја ослободи. Кога кралот го уапси државникот Конрад фон Пихи, кралицата ја испратила неговата сопруга Ана фон Пихи и и дала пари за да може да се врати кај нејзините роднини во Германија пред да биде во каква било опасност поради апсењето на нејзиниот сопружник.
Кралот Густав на крајот и дал на Маргарет политички задачи и одговорности. Тој ѝ дал задачи како што се надзор над гувернерите на кралските имоти и носителите на моќ, како што се судски извршители или сопственици на земјиште, со цел да се спречи злоупотреба на моќта што инаку би можело да предизвика политички немири и бунтови. Во 1543 година, тој ја замолил да испрати шпиони во Седерманланд за да истражат дали има вистина во шпекулираните планови за бунт таму и ако е така, зошто селанството е незадоволно. Нејзе ѝ биле доверени задачи во надворешната политика: кога нејзиниот брат Стен бил испратен како амбасадор во францускиот кралски двор во 1542 година со цел да преговара за шведско-француската алијанса, Маргарет била задолжена да изврши дипломатска кореспонденција со влијателната сестра на францускиот крал, Маргерит де Навара. на латински, и присуствувала и на Првиот договор од Бремсебро (1541). Во 1542 година, кралот им дал инструкции на гувернерите на кралските замоци Лако, Штегеборг, Грипхолм и Стокхолм да ги чуваат за Маргарет во нејзино име додека неговиот син не стане полнолетен, доколку тој треба да умре додека неговиот наследник бил сè уште дете, што всушност ѝ дала контрола над кралството. Во неговиот налог за наследување издаден во Вестерас во 1544 година, тој изјавил дека ако треба да умре кога неговиот наследник бил сè уште дете, Маргарет требала да владее како регент во старателска влада со претставници на благородништвото до полнолетството на неговиот син.
Смрт
Маргарет речиси постојано била бремена, што и го уништило здравјето. Во август 1551 година, таа и нејзините деца направиле екскурзија со брод на Маларен помеѓу Грипхолм и Вестерас, а на нивното враќање таа се разболела од пневмонија. Според хрониката на Егидиус Гирс, Маргарет му се заблагодарила на својот сопружник на смртната постела што ја направил кралица, жалела што не била достојна за тоа и ги замолила своите деца да не се караат. Кога умрела, кралот длабоко ја оплакал. Традицијата вели дека по нејзината смрт се случило затемнување. Таа починала во замокот Тинелсо.
Томе Брез
Томе Брез или Тумба — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Форино. Претставува некропола и тумул од железно време. Се наоѓа на југозападната периферија на селото, на падините на Сува Гора, на патот Гостивар - Форино, каде на мала висорамнина се забележуваат повеќе мали тумули индицирани со ситни камења.
Жервохор
Жервохор може да се однесува на следниве места:
Ераки
Ераки или Гераки (Γεράκι, книжевно: Γεράκιον, Геракион) — поранешно село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
Салаш
Салаш (на српски, хрватски, чешки и словачки, од унгарски szállás што значи „куќа, сместување“ ) — традиционален вид на фарма во регионот на Панонската Низина, особено во Бачка и Славонија. Салашот е обично оддалечен од населба, град или село. Се состои од семејна куќа, земјоделски објекти како плевна, пондила и амбар, опкружени со обработливо земјиште и пасишта. Салашот бил сопственост на едно семејство, кое живеело таму со генерации.
Ераки
Селото постоело до почетокот на Втората светска војна, а денес претставува составен дел од Мелик.
Салаш
Некогаш многубројните „земјанки“ на рамнините на Средна Европа биле изградени од локално пронајдени материјали: ѕидовите биле градени од плитари. Покривот обично бил од исушена трска, составена во традиционална изработка. Денес, салашот станува дел од фолклорот за да им се прикаже на туристите, заедно со традиционалната храна и пијалаци, обичаите, животот на фармата, тамбурашката музика, итн.
Во словачката култура, салашите претставувале оддалечени логори за овчарите и на крајот ги означувало малите селски гостилници основани во такви куќи, кои обезбедувале овчи производи и традиционални домашни јадења.
Ераки
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на единаесет километри источно од градот Бер и четири километри северозападно од Мелик, на надморска височина од 40 метри.
Сместено е во областа Урумлак, на десниот ракав на реката Бистрица.
Историја
Селото најверојатно претставувало мала чифлигарска населба.
Во 1918 година, селото станува дел од општината Мелик. Во 1922 година, во селото биле населени грчки бегалци. Во 1928 година, Ераки претставувало чисто бегалско село со 19 бегалски семејства и 63 жители. Подоцна, поради мелиоративните зафати, селото се распаднало, а неговите жители го напуштиле и се населиле во селото Мелик, каде што изградиле посебно маало, познати и денес како Ново Ераки (Неон Геракион).
Во 1940 година, селото се распаднало, а неговиот атар влегол во рамките на селото Мелик.
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Ераки живееле 35 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ераки (Eraki) живееле 180 Грци.
Во 1913 година било забележано со 56, а во 1920 година со 23 жители, кои малку подоцна го напуштиле селото и во него биле сместени 19 бегалски семејства со вкупно 76 жители, колку што биле забележани во 1928 година.
Самоуправа и политика
Денес, селото претставува дел од селото Мелик.
Африкански куп на нации 1968
Африкански куп на нации во 1965 година — 5-то африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Етиопија од 12 јануари - 21 јануари 1968 година. На ова првенство учество зеле 8 репрезентации. Вкупно биле одиграни 16 натпревари.
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Конго-Киншаса.
Епона
Во гало-римската религија, Епона била заштитник на коњи, коњчиња, магариња и мазги. Била божица на плодноста, како што покажуваат нејзините атрибути на патери, корнукупија, уши од жито и присуство на ждребиња во некои скулптури. Таа и нејзините коњи можеби биле водачи на душата на патот (возењето) по смртта, со паралели во Ријанон од Мабиногион. Обожавањето на Епона, „единственото келтско божество на кое на крајот се поклонувал и самиот Рим“, како покровител на коњаницата била широко распространета во Римската Империја помеѓу првиот и третиот век од нашата ера; ова е невообичаено за келтско божество, од често поврзан со специфични локалитети.
Иако е познато само од римски контексти, името Епона („Голема кобила“) е од галскиот јазик ; потекнува од пракелтски * коњ „коњ“, што доведува до современ велшки ебол „ждребе“, заедно со аугментираната наставка - на често, иако не исклучиво, што се наоѓа во анонимите (на пример Сирона, Матрона) и вообичаената галска женска еднина -а. Во една епизода зачувана во забелешка на Паузанија, архаичната Деметра Еринис (Одмаздоубива Деметра) била исто така Голема кобила, која ја јавнал Посејдон во форма на пастув и ги ождребила Арион и ќерката која не била именувана вон аркадиските мистерии. Деметра била почитувана како кобила во Ликосура во Аркадија во историските времиња. Скулптурите на Епона можат да се поделат во пет вида поред Беноа: јавање, стоење или седење пред коњ, стоење или седење меѓу два коња, скротување коњи на начин на потија терон и симболична кобила и ждребе. Во коњички тип, вообичаен во Галија, таа е прикажана како седи на страна на седло на коњ или (ретко) лежи на еден; во типот Царски (почесто надвор од Галија) таа седи на престол, придружуван од два или повеќе коњи или ждребиња. Во далечната Дакија, таа е претставена на стела (сега во Музејот Сепмувезети, Будимпешта) во форма на Кибела, седната фронтално на трон со рацете на вратот на нејзините спарени животни: нејзините коњи се замена за лавовите на Кибела.
Денес
На островот Макинак, Мичиген, Епона се слави секој јуни со посета на шталите, благослов на животните и Парадата на Епона и Баркус. На островот Mackinac не се дозволени автомобили; примарен превоз останува коњот, така што славењето на Епона има особено значење на овој остров на горниот среден запад. „Празникот на Епона“ вклучува благослов на коњи и други животни од страна на еден локален црковен човек.
Денес, Епона ја обожуваат и неодруидите и други пагани и многубошци.
Erysipelotrichia
Erysipelotrichia се класа на бактерии во коленото Firmicutes. Видовите од оваа класа се често застапени во цревната микрофлора. Покажано е дека нивната застапеност во цревната микрофлора на глувците се зголемува кога тие се хранат со храна богата со масти.
NGC 1058
NGC 1058 — спирална галаксија во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 17 јануари 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 43 м 29,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 37° 20' 29".
Други поделби
Проучување на NGC 1058 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10314. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2337. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1307.
Канренон
Канренонот е алдостеронски антагонист, кој дополнително има и антиандрогено дејство. Се употребува како диуретик.
Канренонот е активен метаболит на спиронолактонот, калиум канреноат, и се смета дека делумно и тој е одговорен за нивното дејство.
Светогорска Успенска Лавра
Светогорска Успенска Лавра (Свято-Успенська Святогірська Лавра — православен христијански манастир на стрмниот десен брег на Северски Донец во близина на градот Свјатогорск во Донечка област во источна Украина. Името доаѓа од околните Свети Планини.
Денес, манастирот е централен дел на Националниот парк на природата Светогори. Украинската Православна Црква (Московска патријаршија) ја прогласила за лавра во 2004 година.
Историја
Првите пишани извори за манастирот датираат од 1627 година, иако Сигисмунд фон Херберштејн ја посетил областа уште во 1526 година. Веројатно е дека првите монаси ја населиле областа во 15 век. Во тоа време била минорна монашка заедница во дивите полиња и редовно опустошена од страна на Кримските Татари.
Во 1787 година, Катерина II го затворила манастирот. Земјите на манастирот биле секуларизирани и донирани на принцот Григориј Потемкин, вицекрал на Нова Русија. Еден од неговите наследници, Александар Михајлович Потемкин, и неговата сопруга Татјана, принцезата Галицкин, го финансирале обновувањето на манастирот, започнувајќи од 1844 година.
Пред Октомвриската револуција, манастирот поседувал работна продавница, ветерници, разновидни работилници и трговски објекти. Главната катедрала била дизајнирана од Алексеј Горностаев, која вклучувала традиционална византиска кула. Во 1922 година, манастирот бил затворен од болшевиците и бил претворен во санаториум за работниците од Донбас.
Пред Првата светска војна, манастирот бил населен со околу 600 монаси. Во текот на 1930-тите, некои од црквите биле уништени од страна на Советите, заедно со други бројни верски атракции низ Советскиот Сојуз.
По падот на Советскиот Сојуз и враќањето на независноста на Украина во 1991 година, манастирот бил обновен една година подоцна. Во 2004 година, манастирот официјално добил статус на лавра од Украинската Православна Црква. Денес манастирската заедница се состои од повеќе од 100 монаси, и секоја година бројот се зголемува.
На 25 октомври 2005 година, Народната банка на Украина издала комеморативна монета од 10 гривни на која била прикажана лаврата
Иберокавкаски јазици
Иберокавкаски јазици — поим кој е предложен од грузискиот јазичар Арнолд Чикобава, со кој се опфаќаат три засебни јазични семејства кои се зборуваат во Кавказот. Ова предложено јазично семејство ги вклучува: северозападни кавкаски јазици, североисточни кавкаски јазици и картвелски јазици. Според предложената теорија во ова семејство би се вклучиле и хатскиот јазик (за кој некои јазичари сметаат дека има поврзаност со северозападните кавкаски јазици), хурискиот јазик и урартскиот јазик (за кои некои јазичари сметаат дека се поврзани со североисточните кавкаски јазици)
Германски железници
Германска железница (гер. Deutsche Bahn AG) е германска железничка компанија основана во 1994 година. година. Тоа била создадено со спојување на две германски државни железнички компании - Западногерманската железница (Deutsche Bundesbahn) и Источногерманската железничката компанија (Deutsche Reichsbahn). Се означува како втора најголема транспортна компанија во светот и како најголема европска железничка компанија. Таа е во сопственост на германската држава. На полето на своето работење, покрај превозот на патници и стоки по железница, и изградбата и одржувањето на железничката инфраструктура.
Оваа компанија поседува над 500 зависни сестрински компании. Оваа компанија во областа на железничкиот сообраќај, учествува со повеќе од половина од вкупниот сообраќај. Во други области - транспорт, логистика и други услужни дејности - ја генерира втората половина од оперативниот сообраќај.
Седиштето на компанијата се наоѓало во Франкфурт некое време. Во 2000 година. се преселува во нова зграда во Берлин, но развојот и другите централни одделенија остануваат во Франкфурт.
Основниот капитал на компанијата изнесува 2,15 милијарди евра, кој е поделен на 430 милиони акции во сопственост на германската држава.
Врз основа на ваквите имотни односи, оваа компанија може да се нарече „приватно организирана државна компанија“. Во 2006 година била генерирана добивка од 1,68 милијарди евра. Друштвото остварува дел од својот приход преку договори со јавни институции и организации. Одржувањето и изградбата на железничката инфраструктура се регулира посебно.
Сопствена структура
"Германската железници" а. д. е во сопственост на Сојузната влада на Германија.
Едипов комплекс
Едиповиот комплекс е концепт на психоаналитичката теорија. Зигмунд Фројд овој концепт го вовел во своето дело Толкување на соништата (1899) и го измислил изразот во неговиот Посебен Вид Избор на Предмет направен од Луѓето (1910). Позитивниот Едипов комплекс се однесува на несвесната сексуална желба на детето кон родителот од спротивниот пол и омраза кон родителот од истиот пол. Негативниот Едипов комплекс се однесува на несвесната сексуална желба на детето кон родителот од истиот пол и омраза кон родителот од спротивниот пол. Фројд сметал дека определбата на детето со родител од ист пол е успешниот исход на комплексот и дека неуспешниот исход на комплексот може да доведе до невроза, педофилија и хомосексуалност.
Фројд го отфрлил терминот „ Електра комплекс “, што го вовел Карл Густав Јунг во 1913 година во своето дело, Теорија на психоанализата во однос на Едиповиот комплекс манифестиран кај млади девојчиња. Фројд понатаму предложил дека Едиповиот комплекс, кој првично се однесува на сексуалната желба на синот кон неговата мајка, е желба за родителот и кај мажји икај жени, и дека момчињата и девојчињата го доживуваат комплексот на различен начин: момчињата во форма на анксиозност поради кастрација, девојчињата во форма на љубомора.
Фројд се спротивставил на подложување теории како што е оваа на научно тестирање и верификација, како и неговите следбеници. Бидејќи истрагите засновани врз докази се воделе во дисциплини како когнитивна психологија, многу од идеите на Фројд се чини дека не се поддржани или противречни со доказите и не се користат во третмани засновани на докази.
Позадина
Едип се однесува на грчкиот митолошки лик од 5 век п.н.е., Едип, кој не сакајќи го убил својот татко, Лај и се оженил со неговата мајка Јокаста. Драмата заснована на митот, Цар Едип, ја напишал Софокле, околу 429 година п.н.е.
Современите продукции на претставата на Софокле биле изведени во Париз и Виена во 19 век и биле многу успешни во 1880-тите и 1890-тите. Присуствувал австрискиот невролог, Сигмунд Фројд (1856-1939). Во својата книга „Толкување на соништата“ за првпат објавена во 1899 година, тој предложил желбата на Едип е универзален, психолошки феномен вроден ( филогенетски ) кај човечките суштества и причина за многу несвесна вина. Фројд верувал дека чувството на Едип е наследено низ милиони години што им биле потребни на луѓето да се развијат од мајмуните. Тој ова го засновал врз неговата анализа на неговите чувства кои ги почувствувал за време на претставата, на неговите анегдотски набудувања на невротични или нормални деца и на фактот дека Царот Едип бил ефикасен и за древната и модерната публика. (Тој исто така тврдел дека и драмата Хамлет „ги има своите корени во истата почва како и Царот Едип“) и дека разликите меѓу двете претстави се забележливи. „Во [ Цар Едип] детската посакувана фантазија што лежи во основата на истата е донесена на отворено и се реализира како што би било во сон. Во Хамлет останува потиснато; и - исто како и во случај на невроза - ние учиме за неговото постоење само од нејзините инхибитивни последици “. )
Сепак, во Толкувањето на соништата, Фројд појаснува дека „примарните нагони и стравови“ кои се негова загриженост и основата на Едиповиот комплекс се својствени за митовите на кои се заснова драмата на Софокле“.
Фројд го опиша ликот на Едип : Шестостепена хронологија на теоретската еволуција на Сигмунд Фројд на Едиповиот комплекс е:
Едиповиот комплекс
Во класичната психоаналитичка теорија, едиповиот комплекс се јавува за време на фаличната фаза на психосексуалниот развој (возраст од 3-6 години), кога се јавува и формирање на либидото и егото; сепак може да се манифестира во порана возраст.
Во фаличната фаза, решавачкото психосексуално искуство на момчето е едиповиот комплекс - неговиот син-татко двобој за поседување на мајката. Тоа е во оваа трета фаза на психосексуален развој кога гениталиите на детето се неговата или нејзината примарна ерогена зона; на тој начин, кога децата стануваат свесни за своите тела, телата на другите деца и телата на нивните родители, тие ја задоволуваат физичката љубопитност соблекувајќи се и истражувајќи на себе, едни на другим така што ги учат анатомските разлики помеѓу мажите и жените и родовите разлики помеѓу момчето и девојчето.
Психосексуален инфантилизам - И покрај тоа што мајката е родител која првенствено ги задоволува желбите на детето, детето започнува да формира дискретен сексуален идентитет - „момче“, „девојче“ - тоа ја менува динамиката на односот родител и дете; родителите стануваат предмети на инфантилна либидална енергија. Момчето го насочува своето либидо (сексуална желба) кон неговата мајка и упатува љубомора и емоционално соперништво против неговиот татко - затоа што тоа е тој кој спие со неговата мајка. Освен тоа, за да се олесни соединувањето со мајката, ид на момчето сака да го убие таткото (како и Едип ), но прагматското его, засновано врз принципот на реалноста, знае дека таткото е посилен од нив двајца кои се натпреваруваат да ја поседуваат едната жена. Како и да е, момчето останува амбивалентно за местото на татко му во семејството, што се манифестира како страв од кастрација од физички поголемиот татко; стравот е ирационална, потсвесна манифестација на инфантилна идеја.
Студија на едиповиот случај
Во Анализа на Фобија кај Петгодишно Момче (1909), студијата на случајот на еквинофобичното момче „ Малиот Ханс “, Фројд покажала дека односот помеѓу стравовите на Ханс - од коњи и неговиот татко - потекнува од надворешни фактори, раѓањето сестра и внатрешните фактори, желбата на инфантилниот ид да го замени таткото како придружник на мајкаta и вина за уживање во мастурбацијата нормална за момче на негова возраст. Освен тоа, признавањето дека сака да се обновува со мајката се сметало за доказ за сексуалната привлечност на момчето кон родителот од спротивниот пол; тој бил хетеросексуалец. Сепак, момчето Ханс не можел да го поврзе стравот од коњи со стравот од неговиот татко. Како психоаналитичар што лекува, Фројд забележал дека „на Ханс требало да му се кажат многу работи што не може сам да ги каже“ и дека „тој морал да му се претстави со мисли, кои досега ги имал, не покажал никакви знаци на поседување“.
Женски едипов став
Првично, Фројд подеднакво го применил едиповиот комплекс на психосексуалниот развој на момчињата и девојчињата, но подоцна ги изменил женските аспекти на теоријата како „женски едипов став“ и „негативен едипов комплекс“; сепак, тоа бил неговиот студент-соработник Карл Јунг, кој во својата работа од 1913 година „ Теорија на психоанализата “ го предложил комплексот „Електра“ да го опишува ќерка-мајка двобој за психосексуално поседување на таткото.
Во фаличната фаза, Електра комплексот на девојчето е нејзиното одлучувачко психодинамично искуство во формирање на дискретен сексуален идентитет (его ). Додека едно момче развива анксиозност поради кастрација, една девојка развива завист на пенисот, затоа што смета дека претходно била кастрирана (и го губи пенисот), и така формира огорченост кон сопствениот вид како инфериорна, додека истовремено се обидува да го бара пенисот на нејзиниот татко преку раѓање машко дете. Понатаму, по фаличната фаза, психосексуалниот развој на девојчето вклучува пренесување на нејзината примарна ерогена зона од инфантилниот клиторис во вагината.
Според тоа, Фројд сметал дека негативниот едипов комплекс кај девојчињата е емотивно поинтензивно од на момчињата, како резултат на тоа, потенцијално кај жена со потчинето, несигурен карактер ; така може нерешениот комплекс „Електра“, конкуренција на ќерка-мајка за психосексуално поседување на таткото, да доведе до фаликтурална фиксација што ќе придонесе девојката да стане жена која постојано се обидува да доминира кај мажите (т.е. завист на пенисот ), или како невообичаено заводлива жена (висока самодоверба) или како невообичаено потчинета жена (ниска самодоверба).
Фројдовата теоретска ревизија
Кога Зигмунд Фројд (1856-1939) предложил едиповиот комплекс да биде психолошки универзален, тој ја раздразнил еволуцијата на Фројдовата психологија и методот на психоаналитички третман, од страна на соработници и конкуренти.
Карл Густав Јунг
Во спротивставувањето на предлогот на Фројд дека психосексуалниот развој на момчињата и девојчињата е рамноправен, т.е. еднакво ориентиран - дека секој првично доживува сексуална желба ( либидо ) за мајка и агресија кон татко, студент-соработник Карл Јунг, контра-предложил дека девојките доживеале желба за татко и агресијата кон мајката преку комплексот Електра. Згора на тоа, затоа што е роден во Фројдовата психологија, православната јунголска психологија го користи терминот „комплекс на Едип“ само за да означи психосексуален развој на едно момче.
Ото Ранк
Во класичната Фројдова психологија суперегото, „наследникот на Едиповиот комплекс", е формиран кога момчето - наследник ги усвојува семејните правила на неговиот татко. Спротивно на тоа, во раните 1920-ти, користејќи го терминот „пред-Едип“, Ото Ранк предложил дека моќната мајка на момчето била извор на суперегото, во текот на нормалниот психосексуален развој. Теоретскиот конфликт на Ранк со Фројд го исклучил од фројскиот внатрешен круг; Како и да е, тој подоцна ја развил психоодинамичката теорија за односи со објекти во 1925 година.
Мелани Клајн
Додека Фројд предложил таткото (татковскиот фалус) да биде од клучно значење за инфантилниот и возрасниот психосексуален развој, Мелани Клин се концентрирала на раниот однос на мајката, предлагајќи дека манифестациите на Едип се воочливи во првата година од животот, оралната фаза. Нејзиниот предлог бил дел од „ контроверзните дискусии “ (1942–44) во британското психоаналитичко здружение. Клајнските психолози предложиле „да се најде во основата на комплексот Едип, како што го опишал Фројд... постои поран слој на попримитивни односи со едиповата двојка“. Таа додели „опасни деструктивни склоности не само на таткото, туку и на мајката во дискусијата за проектантните фантазии на детето“. Покрај тоа, работата на Клајн ја намали централната улога на комплексот „Едип“, со концептот на депресивната позиција.
Вилфред Бион
„За пост- клајнскиот Бион, митот за Едип се однесува на истражната љубопитност - потрага по знаење - наместо за сексуална разлика; другиот главен лик во драмата на Едип станува Тирезиа (лажната хипотеза подигната против вознемиреност за нова теорија)“. Резултатно, „Бион го сметал централното злосторство на Едип како негово инсистирање да се знае вистината по секоја цена“.
Критика
Според Арманд Чатар, Фројдовото претставување на комплексот „Едип“ е малку или воопшто не е поддржано од емпириски податоци (тој се потпира на Каган, 1964 година, Буси и Бандура, 1999).
Постмодерна критика
Во последниве години, повеќе земји добија поддршка за истополовиот брак, при што бројот се очекува да се зголеми. Заклучно со декември 2017 година, државите кои го легализираа геј бракот е на 29, вклучувајќи го и мнозинството европски нации и Америка. Научните и технолошките достигнувања им овозможи на паровите од ист пол да започнат семејства преку посвојување или сурогат. Овие нови семејни структури поставуваат нови прашања за психоаналитичките теории како што е комплексот „Едип“, за кои е потребно присуство на мајката и таткото во успешниот развој на дете. Како и да е, како што покажуваат доказите, децата кои се воспитани од родители од ист пол не покажале никаква разлика во споредба со децата одгледани во традиционална структура на семејството. Класичната теорија на едиповата драма не исчезнала во прилог на денешното општество, според студијата на Дречер, која била критикувана за нејзините „негативни импликации“ кон исто половите родители. Потребно е психоаналитичката теорија да се промени за да остане во чекор со времето и да остане релевантен. Многу психоаналитички мислители како што се Кодороу и Корбет работат кон промена на едиповиот комплекс за да се елиминираат „автоматските здруженија меѓу пол, пол и стереотипни психолошки функции кои произлегуваат од овие категории“ и го прават применлив за денешното модерно општество.
Од Фројдовата концепција, психоанализата и нејзините теории секогаш се потпирале на традиционалните родови улоги за да се извлечат. Во 50-тите години на минатиот век, психолозите разликуваа различни улоги во родителството за мајката и таткото. Улогата на примарниот старател е доделена на мајката. Мајчината љубов се сметаше за безусловна. Додека на таткото му е доделена улогата на секундарна негувателка, татковската љубов е условена, одговорна на материјалните достигнувања на детето. Комплексот Едип е компромитиран во контекст на модерните семејни структури, бидејќи бара постоење на поими за машкост и женственост. Кога нема татко, нема причина момче да има анксиозност на кастрација и со тоа да го реши комплексот. Психоанализата ги презентира односите надвор од хетеронормативноста (на пр. Хомосексуалноста) како негативна импликација, еден вид перверзија или фетиш наместо природна појава. За некои психолози, овој акцент на родовите норми може да биде одвраќање при лекување на хомосексуални пациенти. Според Дидје Ерибон, книгата Анти-Едип (1972) од Жил Делез и Феликс Гвтари е „критика на психоаналитичката нормативност и на Едип...“ и „...  амбиент на едипинијанизам уништувачко прашање на... ". Ерибон смета дека едиповиот комплекс на фројдовата или лаканската психоанализа е „непромислена идеолошка конструкција“ што е „процес на инфериорнизација на хомосексуалноста“. Според психологот Гева Шенкман, „За да ја испитаме примената на концепти како што се комплексот„ Едип “и примарната сцена кај машките истополови семејства, прво мора да ги елиминираме автоматските здруженија меѓу пол, род и стереотипни психолошки функции засновани на овие категории“.
Постмодерните психоаналитички теории не се наменети да ги ослободат или дискредитираат темелите на психоанализата, туку имаат за цел да ја воспостават психоанализата за модерното време. Во случај на понови семејни структури кои го побиваат традиционалниот едипов комплекс, може да значи целосно модифицирање или отфрлање на комплексот. Психоаналитичарот Мелани Клајн, предложила теорија која ги руши родовите стереотипи, но сепак ја одржувала традиционалната структура на семејството татко-мајка. Мелани Клајн назначила „опасни деструктивни тенденции не само на таткото, туку и на мајката во дискусијата за проектните фантазии на детето“.
Доказ
Студијата спроведена на Универзитетот во Глазгов потенцијално поддржува барем некои аспекти на психоаналитичката концепција на едиповиот комплекс. Студијата покажала дека мажите и жените имаат двојно поголема веројатност да изберат партнер со иста боја на очите како родителот на полот на кој се привлекуваат. Друга студија на антропологот Ален В. Џонсон и психијатарот Даглас Прајс-Вилијамс сугерира дека е присутна класичната верзија на едиповиот комплекс со момчињата, при што сексуалните и агресивните чувства се помалку потиснати во култури без одделување на класи.
NGC 2977
NGC 2977 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 2 април 1801 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2977 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 2977 има привидни димензии од 1,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 43 м 46,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 74° 51' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 2977 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27845. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 8; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4389. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 693.
Планинарски дом „Неолица“
Планинарски дом „Неолица“ — планинарски дом во Македонија, сместен на надморска височина од 1.440 метри, под врвот Неолица, на планината Баба.
Местоположба
Домот се наоѓа на надморска височина од 1.440 метри под врвот Неолица (1885 m), на околу 8 километри од градот Битола.
За да се стигне до планинарскиот дом „Неолица“ од Битола треба да се мине низ селото Лавци, каде може да се остави колата, и за приближно 2 часа пешачење се стигнува до него. или пак преку селото Буково, од каде се стигнува за 3 часа.
Особености
Планинарскиот дом располага со вкупно 48 кревети, голема трпезарија, кујна, затоплување на дрва, струја, вода. Тоалетот е јавен надвор од домот.
Планинарскиот дом работи за време на викендите во текот на целата година.
Патеки
Од планинарскиот дом може да се продолжи до други локации во националниот парк :
Џамија (Горна Бела Црква)
Џамија (Горна Бела Црква) — главна и единствена џамија во селото Горна Бела Црква, во Општина Ресен, Македонија.
За џамијата велат дека е изградена во 1819 година, а подоцна обновена во 1971 година
Стероид
Стероидот е вид на органско соединение кое содржи специфичен распоред на четири циклоалкански прстени поврзани еден за друг. Примери за стероиди се холестеролот, половите хормони естрадиол и тестостерон, антиинфламаторниот лек дексаметазон и многу други.
Бранислав Томиќ
Бранислав Томиќ (12 февруари 1995) е српски фудбалер од средниот ред, кој игра за Нови Пазар.
Борац Чачак
Како член на младинската школа, Томиќ потпишал договор за стипендија со Борац Чачак на 24 август 2012 година. Во 2014-15 година, тој беше позајмен на Полет jубиќ. Во летото 2015 година, тој беше на судење со Зета но подоцна се вратил во Борац Чачак и бил лиценциран за прв тим. Тој го направил своето деби во Суперлигата во 8-то натпреварување во сезоната 2015-16, против Јагодина под тренер Ненад Лалатовиќ. Откако тој настапик на 5 првенства и 1 куп до крајот на првата половина на сезоната, бил позајмен на Полет jубиќ за втората половина на сезоната со двојна регистрација. Тој исто така го одиграл последниот натпревар во сезоната, против Вождовац. Томиќ ја започнал сезоната 2016-17 со својот матичен клуб но откако не остварил официјални настапи, тој го раскинал договорот и го напушти клубот.
Металац Горњи Милановац
Во летото 2016 година, Томиќ се приклучил на Металац Горњи Милановац и потпишал тригодишен договор. Тој дебитирал за новиот клуб на куп натпревар против Шарково. Тој исто така дебитирал во лигата за новиот клуб во 10-те натпревари од сезоната 2016-17 против Партизан.
Св. Никола (Гостивар)
'''Св. Никола''' — археолошко наоѓалиште во Гостивар. Претставува средновековна некропола во месноста Новаци, каде се откриени камени плочи од гробни конструкции. Наоѓалиштето претставува средновековна црква и некропола. Тука се наоѓаат урнатини од еднокорабна црква посветена на Св. Никола, од XVI век. Пред Втората светска војна од неа се извадени оригинални фрески и пренесени во тогашниот црковен музеј во Скопје, а денес во Музејот на Македонија. Околу црквата се гледаат гробови од камени плочи поставени во правец исток-запад.
NGC 1059
NGC 1059 — двојна ѕвезда во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 25 јануари 1832 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1059 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 42 м 35,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 17° 59' 46".
Атанас Шабанов-Тешовалијата
Атанас Шабанов-Тешовалијата или Атанас Стојанов Шабанов, Атанас Тешовалијата (1860 - 12 мај 1905) — македонски ајдутин и револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден е во 1865 година во селото Тешово (Неврокопско). Учествувал во Кресненското востание во 1878-1879 година. Од 1897 е арамија по Пирин планина. Учествувал во четите на војводите Давко, Дончо Златков и Кочо Муструкот.
Во 1899 во село Горно Броди се среќава со Гоце Делчев, ги прима неговите идеи и се присоединува кон неговата чета. Во 1901 година е назначен за војвода во Неврокопска околија. Извршува поширока организациска дејност, основајќи комитети на Организацијата во сите села низ околијата.
Во април 1902 г. ја присоединува својата чета кон четата на Јане Сандански во с. Банско за заедничка борба против врховистите. Атанас Тешовалијата станува еден од најверните соработници на Јане.
Учествува со четата во Илинденското востание, кога ги прекинува телеграфските линии во неговата околија и се судрува со турскиот аскер на планината Црна Гора кај с. Зрново, Драмско.
На 12 мај 1905 четата наидува на турски аскер. Атанас Тешовалијата загинал во тој судир, на планината Али Ботуш.
Знаме
Знаме е парче ткаенина, поголемо или помало, обично правоаголно во форма и разнобојно, кое е обесено на јарбол или друг погоден држач, може да се носи прицврстено за столб или копје, може да стои на маса на специјални штандови или да виси од носач под агол од 45 степени. Знамето се користи за идентификација или сигнализација. Вообичаено е знамињата да имаат една од пократките страни прицврстени на јарболот и да летаат хоризонтално, иако е можно тоа да се направи и поинаку. Повеќето знамиња во последно време се изработени од полиестер, додека во минатото се користеле разни ткаенини, меѓу другите свила, тафта, памук, лен и волна.
Историја на знамето
Повеќето поморски знамиња имаат форма на правоаголник, како и знамињата на копно. Пред да се појават знамињата што ги користиме денес, се користеле столбови со разни врежани симболи на врвот. Првите сведочења за ваквите симболи потекнуваат од Стар Египет, каде што означувале различни делови од кралството. Историјата на знамињата датира од времето на Римјаните, кои користеле знамиња за идентификација на легиите. Подоцнежниот развој е главно поврзан со грбовите, па средновековните знамиња главно биле прикажувања на грбовите на одреден владетел или феудален господар. Знамињата прикачени на бочната страната за исправен стап за првпат се појавиле во Кина, а Арапите ги пренеле на Запад. Знамињата со завршени мотиви почнале да се користат пошироко само за време на крстоносните војни. Христијаните ги означиле знамињата со крст, додека муслиманите користеле знамиња со натписи. Во Америка, Мексиканците вовеле употреба на знамиња од пердуви од птици, а Ацтеките користеле знамиња кои војниците можеле да ги носат на грб.
Денес, знамињата се користат или како официјални (државни, регионални, општински, воени), неофицијални спортски клубови, навивачи, политички партии) или како средство за сигнализација на море (поморски знамиња). Секоја земја денес има државно знаме. До 2011 година, Либија беше единствената земја во светот што имаше целосно еднобојно знаме.
Науката што ги проучува знамињата се нарекува векселологија.
Сојузник или непријател?
Во битките, знамињата биле средство за препознавање на сојузниците или непријателите. Во 16 век, некои чети почнале да користат свои специјални знамиња. Тоа се стеги, кои се богато украсени и имаат везени ознаки. Со текот на времето, ваквите знамиња добиле поголема улога во воените церемонии, додека знамињата изработени од издржлив материјал се користеле на бојното поле.
Бои и симболи
Знамињата содржат симболи кои претставуваат идеи за чие изразување се потребни многу зборови. Симболите се изведени од најразлични извори. Еден од најпознатите примери е лавот од средновековната хералдика, кој ги претставува идеите за кралство и храброст.
Спортови и знамиња за славење
Знамињата се користат во многу спортови, вклучувајќи ги водните спортови, моторни трки, тимски спортови, голф, скијање, гимнастика и крос. Тие имаат улога на сигнал, маркер, тимско обележје, навивачки реквизит. Со нив се обележуваат отворања и затворања на спортски настани. Олимписките игри имаат свое знаме кое има пет прстени во различни бои што претставуваат пет континенти.
Јарболи
Јарболите или столбовите може да бидат едноставни потпори изработени од дрво или метал. Ако е повисоко отколку што може лесно да се постигне за да се подигне знамето, се користи јаже, кое е завиткано околу ролна на врвот на столбот со краевите врзани на дното. Знамето е прикачено на долниот крај на јажето и потоа се крева со влечење на другиот крај на јажето потоа е затегнато и врзано за столб на дното. Столбот обично се преполнува со рамна плоча или топка наречена клотик (првично се користи за да се спречи разделување на дрвениот столб) или врвот на посложена форма. Многу високи јарболи може да бараат посложени структури за потпора од обичните јарболи.
Двајастамбами се јарболи кои обично се наоѓаат на влезовите на хиндуистичките храмови во јужна Индија.
Рекордни висини
Од 23 септември 2014, највисоката слободен стоечки јарбол во светот е Џедајскиот јарбол во Саудиска Арабија со висина 171 метар, надминувајќи ги поранешните држачи на рекордот Душанбе јарбол во Таџикистан (висина: 164 метри), Национален јарбол во Азербејџан (висина: 162 метри) и Севернокорејскиот јарбол во Кијонгдонг (висина: 160 метри). Столбот со знаме во Северна Кореја е всушност радио кула со знаме на врвот. Покрај двата горенаведени јарбола, претходните шест светски рекордни јарболи биле направени во американска компанија, а остатокот во: Ашгопат, Туркменистан: 133 метри; Акаби, Јордан: 130 метри;  Аман, Јордан: 1,268 метри; и Абу Даби, Обединети Арапски Емирати: 122 метри.
Највисокиот јарбол во Велика Британија стоел во градината во Кју од 1959 до 2013 година. Направено е од ела од канадски Даглас и е висок 685 метри.
Мала Река (Голешничка)
Мала Река — река на планината Голешница, притока на Кадина Река, во која се влева источно од селото Алдинци.
Серафим Тодоров
Серафим Симеонов Тодоров (роден на 6 јули 1969 година) е поранешен бугарски олимписки аматерски боксер. Тој освоил три последователни златни медали на Светските и Европските првенства и сребро на Олимпијадата во 1996 година. Тој бил последниот боксер што го победил Флојд Мејведер Јуниор, иако со многу контроверзна одлука, кој подоцна станал еден од најголемите на сите времиња во професионалниот бокс.
Аматерска кариера
Како аматер, Тодоров трипати ги освојувал светските првенства, во 1991 година во бантам и во 1993 и 1995 година во перо категорија. Тој освоил сребрен медал во бантам категорија во 1989 година, губејќи од Кубанецот Енрике Карион во финалето. Тој, исто така, ги освоил европските аматерски првенства во 1989 и 1991 година во бантам, а во 1993 година во перо категорија.