cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џоко Кунгуловски
Животопис
Основното и средното образование го завршува во родното место. На Биолошкиот факултет во Скопје дипломирал во учебната 1980/81 г. Во текот на студирањето бил наградуван како еден од најдобрите студенти во генерацијата. Во 1982 г. бил примен на Биолошкиот факултет во Скопје и во текот на истата година престојува на Ветеринарниот институт во Скопје каде што ги совладал основите на микробиолошките техники. Во 1983 г. запишал постдипломски студии на Природословно-математичкиот факултет во Загреб, група микробиологија. Предвидените испити ги положил со одличен успех, а во 1986 г. ја одбранил магистерската работа под наслов: "Odabiranje mjesovitih kultura anaerobnih mikroorganizama za kontinuiranu fermentaciju govedjeg gnoja do metana". За помлад асистент бил назначен во 1984 г., а во звањето асистент на Биолошкиот факултет во Скопје бил избран во 1987 г. Во 1990 г. успешно ја одбранил докторската дисертација под наслов: "Повеќекратно искористување на пресувана јаболкова пулпа во степенесто производство на етанол, биогас и сточен квасец со примена на одбрани микробни култури". Во текот на 1988-90 г., по барање на ИРИК-ОХИС од Скопје, основа современа биотехнолошка лабораторија, со што беа создадени основи за развој на биотехнологијата во оваа институција. Во 1991 г. бил избран за доцент по група предмети од областа на микробиологијата.
Научно истражувачка дејност
Основач на современа микробиолошка лабораторија, со што на Институтот за биологија при ПМФ во Скопје беа втемелени предуслови за квалитетени истражувања од областа на експерименталната микробиологија и беше обезбедена лабораториска основа за изведување на наставата од оваа област на биологијата. Денес во Лабораторијата се вршат значајни експертизи од областа на индустриската микробиологија и микробната биотехнологија. Во март 2003 г., во Лабораторијата е организиран семинар по индустриска микробиологија во кој активно учество земаат скоро сите поголеми фабрики од прехранбената индустрија во Р. Македонија. Во периодот од 1995 до 1998 г. во својство на научен соработник е ангажиран во Хидробиолошкиот завод во Охрид, со задача да раководи со тамошната микробиолошка лабораторија и да ја организира нејзината научна работа. Во 1996 г. е избран за вонреден професор на Институтот за биологија при ПМФ, а во 2001 г. во редовен професор. Во 2006 е реизбран за редовен професор. Вклучен е во организирањето и изведувањето како на практичната, така и на теоретската настава од областа на микробиологијата и биотехнологијата. Држи редовна додипломска настава по група предмети од микробиологијата и биотехнологијата, како на ПМФ за студиите по биологија (сите насоки) и студиите по хемија (насока аналитичка биохемија), така и за студентите од поранешните интердисциплинарни студии по инженерство на животната средина на Машинскиот факултет. Во последните петнаесет години дава посебен придонес во наставата на постдипломските и докторските студии на Природно-математичкиот факултет, а во периодот од 1999 до 2002 г. учествува во интердисциплинарните постдипломски студии по молекуларна биологија, организирани на Универзитетот Св. Кирил и Методиј во својство на професор и координатор на една од насоките.
Општествена и книжевна активност
Резултатите од истражувачката работа се објавени во 82 научни трудови (добар дел со имакт фактор),109 научни излагања на собири во земјата и во странство и 3 учебници. Раководи со голем број апликативни проекти од овласта на третманот на отпадни води. Како главен проектант учествува во изработката на голем број Елаборати, Студии, Идејни проекти, Основни проекти и Изведбени проекти. Научното и стручното усовршување ги опфаќа подрачјата: микробна екологија, микробна биотехнологија, индустриска микробилогија, санитарна микробиологија, биотехнологија на отпадни води, компостирање на органски отпад, проучување на биологијата на аеробни (мувли) и анаеробни фунги и сл. Врз основа на таквиот интерес, д-р Кунгуловски води низа истражувања во кои особено внимание посветува на: изолација, култивирање, адаптација, селекција и архивирање на чисти или мешани аеробни или анаеробни микроорганизми и нивна примена во третманот на отпадните води со користење на соодветни технологии, испитување на таксономските, биолошките и токсикогените аспекти на филаментозните мувли изолирани од домашни извори; лимнолошки истражувања на физиолошките групи бактерии и бактериите со санитарно-епидемиолошко значење за следење на состојбата и дефинирање на влијанието на антропогениот фактор во водните екосистеми.
Учество во научноистражувачки проект
Раководел со 11 домашни и 4 меѓународен научноистражувачки проект, како и со еден развојно-истражувачки проект, а учествувал во работата на 4 меѓународни проекти финансирани од програмата CORDIS (FP-5; FP-6 и FP-7). Во изминатиот период се остварени значајни студиски престои во реномирани европски центри. Редовен член е на Federation of European Microbiological Societies, International Water Association, Друштвото на микробиолозите на Македонија и член е на одборот на Балканската асоцијација на микробиолози. Во 2003 е прифатен како личност на годината кои дале посебен придонес за науката во 20 век, од страна на Американското биографско друштво (The American Biographical Institute: Contemporary WHO'S WHO OF THE YEAR 2002/03).
Пронајдоци
Во изминатиот период има објавено 6 патенти, а во 2005 и 2009 година за пронајдокот од биотехнологијата на отпадните комунални и индустриски води, д-р Кунгуловски стана добитник на Златен медал на 57-от и 61-от Интернационален саем за “Идеи, пронајдоци, новитети-IENA” одржан во Нирнберг, Германија. Двата споменати патенти се наградени со признанието [http://www.ippo.gov.mk/IPPOWEBNew.nsf/patentnagod.xsp Патент на годината на Р. Македонија за 2005 и 2009 година].
Надворешни врски
Природно математички факултет Институт за Биологија, ПМФ Скопје
Саша Ќириќ
Саша Ќириќ (Куманово, ) — македонски спортски работник и поранешен фудбалер, кој играл на позицијата напаѓач.
Приватен живот
Тој иако е роден во Куманово, неговото семејство потекнува од Ново Село, од каде што израснал. Во раните години тренирал ракомет и кошарка.
Клупска кариера
Својата фудбалска кариера Ќириќ ја започнал во своето родно краиште, за клубот Слога од соседното село Умин Дол, клуб кој се натпреварувал во општинската лига односно во најниската лига на поранешна Југославија. Од таму, во 1986 година заминал директно во најсилна југословенска лига во Вардар од Скопје, каде што добил двегодишен стипендиски договор, но останал само 6 месеци за да биде потоа одстапен на Металург од Скопје. По поминати 1,5 години и отслужување на воениот рок, во лето 1989 година потпишал договор за Пелистер од Битола, каде што под водство на тренерот Ѓоко Хаџиевски прераснал во голгетер и водач на екипата. Со Пелистер стигнал до четвртфиналето во Купот на Југославија, каде бил поразен од Хајдук. Во 1991 година, повторно се вратил во Вардар каде што настапил во последната сезона од југословенската лига, за да веќе наредната сезона 92/93 со клубот, во независната Прва македонска фудбалска лига. Тогаш, тој остварил две титули за најдобар стрелец во првенството (35 гола во 92/93 и 36 гола во 94/95), од кои првата сезона е рекордна голгетерска сезона, согласно 2022/23. Во однос на македонски екипни титули и успеси, тој има 3 првенствени титули, 2 Купа на Македонија, а исто така за одбележување се и сите негови 77 првенствени натпревари без ниту еден пораз. Во меѓувреме, во сезоната 93/94, имал краток осум месечен престој во ЦСКА од Софија, имајќи ги своите први настапи во странство. Во 1995 година заминал во швајцарскиот клуб Арау, каде што после поминати 2 и пол сезони, на свои 30 години, а на инсистирање на тренерот Феликс Магат, заминал во германската Бундеслига во Нирнберг. Мошне брзо станал миленик на публиката и голгетер на екипата пласирајќи се веќе во својата прва Бундеслига сезона во врвот на списокот на најдобри стрелци. Во 1999 година, заминал во второлигашот Тенис Борусија од Берлин за рекордни, во тоа време, 4,5 милиони марки обесштетување, но по одземање на лиценцата на клубот веќе после една година заминал повторно кај Феликс Магат во првата Бундеслига, овојпат во Ајнтрахт Франкфурт. Во 2002 година, се вратил, како што и самиот кажал, во својот најомилен клуб Нирнберг и настапувал во наредните две сезони. Професионалната кариера ја завршил, во клуб Кикерс Офенбах, на негови 38 години.
Меѓународна кариера
Тој го направил своето сениорско деби за Македонија во април 1995 година пријателски натпревар против Бугарија и има стекнато вкупно 26 натпревари, постигнувајќи 8 гола. На 9 ноември 1996 година, Ќириќ и Македонија го победиле Лихтенштајн со 1-11. Саша Ќириќ бил во почетната единаесетка и постигнал два гола во 53. и 87. (од пенал) минута. Неговиот последен меѓународен натпревар бил пријателскиот натпревар во април 2004 година против Хрватска.
Стручна кариера
По пензионирањето како играч, тој станал претседател на второлигашот Цементарница 55.
На 9 јуни 2015 година, тој бил поставен како технички раководител на македонската репрезентација. Во април 2018 година, уште бил вклучен во работата на ФФМ.
Крст, дрво, XVII век
Крст, дрво, XVII век е христијански крст изработен со копаничарска техника. Изработен е во  17 век, со димензии 14 х 6 см. Претставени се сцените: Распетие, Симнување од крстот а странично се изрезбани ликовите на дванаесетте апостоли. Крстот не ги поседува одликите на копаничарските работилници за изработка на крстови од Кичево и Битола и според некои елементи, особено на десната страна,каде е распетието, потсетува на крстовите работени во Велес. Денес се наоѓа во Музејот на применетата уметност во Белград. Иако мал по димензии, крстот поседува уметнички вредности кои се аналогни на фреско живописот и иконопиството карактеристично за по истакнатите фреско - ансамбли во Македонија. Денес овој крст се наоѓа во Музејот на примеметата уметност во Белград.
Неопаганство
Неопаганство — хетерогена група на нови религиозни движења кои се засновани врз антички, главно претхристијански верувања. Најголем број од нив се индоевропски по потекло. Како што вели и името, овие религии се пагански по природа, иако точната врска со античкото паганство е извор на голем број дебати.
Неопаганските верувања се разновидни и затоа самиот термин неопаганство е доста широк. Неопаганските религиозни движења се цела редица на движења од политеизам до анимизам, пантеизам и други парадигми. Повеќето неопаганисти практикуваат духовност која во суштина е модерна верзија, додека други ги прифаќаат и ги развиваат народните религиозни верувања кои ги наоѓаат во историските и фолклорните извори. Некои неопагани следат синкретички споеви на повеќе култури, митологии и ритуали, додека други пробуваат до некој степен да ги реконструираат античките верувања кои постоеле пред аврамските религии (христијанството, јудаизмот и исламот). Други пак, следат верувања кои се создадени во модерно време.
Неопаганството најмногу се среќава во САД, Британија, Летонија, Грција, Литванија, Скандинавија и Русија. Најраширено неопаганско движење е Вика, а други значајни движења потекнуваат од учењата на друидите, од германскиот и словенскиот фолклор.
Бидејќи термините паган и паганство биле создадени од авраамска гледна точка, неопагански религии се пост-христијански религиозни движења и се главно модерен феномен чии корени потекнуваат од романтизмот во 19 век. Политеистичките религии кои преживеале во модерното доба релативно недопрени од аврамските религии како хиндуизмот и шинтоизмот не се сметаат за неопагански.
Историја
По христијанизацијата на Европа, одредени пагански елементи биле асимилирани во христијанството, но интерес за пред-христијанските верувања не се јавил до доцниот среден век со откривањето на старогрчки текстови од страна на Арапите и пренесени во Европа од страна на еврејски трговци. Тома Аквински се обидел да ги спои грчко-римските филозофски концепти и космологија со христијанството. Во времето на ренесансата, грчката и римската митологија станале сеопфатни низ Европа, но сè уште биле толкувани низ христијанска перспектива.
Овој интерес за паганството стигнал во Германија кон крајот на 19 век и бил добредојден во националните движења кои настанале во овој период. Претставниците на романтизмот исто така се интересирале за паганството. Голем број на опери напишани од Вагнер, како “Златото на Рајна” (Das Rheingold), “Валкира” (Die Walküre), “Зигфрид” (Siegfried) и “Самракот на боговите” (Götterdämmerung) се засновани врз легенди од германската митологија. Исто така во овој период се јавуваат голем број на окултистички друштва, особено во Британија. Друштвата како Херметичкиот ред на Златната зора и Ордо Темпли Ориентис изведувале голем број на ритуали чии корени биле поставени во паганството.
Неопаганството се создава во 1954 година. Џералд Гарднер ја создава првата неопаганска вера наречена Вика (Wicca), наводно од антички келтски вештерски верувања кои се развивале во тајност (со мешан успех бидејќи многу вештерки биле изгорени од страна на инквизицијата). Подоцна, во 1960-те и 1970-те се создаваат голем број на други неопагански движења како Неодруидизмот и Асатру (Ásatrú).
Историски извори
Најголем број од неопаганските вери пробуваат да вклучат историски религии и митологии во нивните верувања, често давајќи емфаза на нивната старост. Така, следбениците на Вика ја нарекуваат својата религија “Старата вера”, а Асатру уште се нарекува Форн Сед (Forn Sed, на старонордиски Forn Siðr), што значи ”Старите начини“. Сепак, оваа емфаза не е застапена само во неопаганството, таа постои во речиси секое религиозно движење. На пример, името на хиндуистичките текстови Пурани доаѓа од санскрит и значи “прастаро”.
Митолошките извори на неопаганството варираат од келтски, нордиски, грчки, римски, сумерски, египетски, и многу други извори. Некои групи се концентрираат на една традиција, додека други користат повеќе. Некои движења прават синкретски спој на паганството со други поголеми религии, најчесто со христијанството. Христо-паганството е такво движење.
Број на верници
Според мрежното место Adherents.com, има околу еден милион неопагани ширум светот. Според истражувањата на Роналд Хатон, постојат 250.000 неопагани во Обединетото Кралство. Неодамнешното истражување „АРИС 2001“ (ARIS 2001 ) спроведено од градскиот Универзитет на Њујорк, во САД живеат 307.000 неопагани, од кои 134.000 се следбеници на Вика, а 33.000 се друиди.
Организацијата „Сојуз на божицата“ (Covenant Of The Goddess) извршила анкета во 1999 во САД и Канада, според која неопагантската поулација на овие две земји брои 768.400 лица. Други статистики на оваа анкета се:
Верувања
Најголем број од неопаганските религии се политеистички, но интерпретациите за божественото варираат од монистички и анимистички до пантеистички и хенотеистички.
Бидејќи неопаганските религии главно гледаат на природата и земјата како света, голем процент од неопаганите чувствуваат потреба да ја заштитат и затоа често се борат за еколошки цели како заштита на прашумите и правата на животните.
Традиции
Различни правци во неопаганството се нарекуваат традиции. Овој збор исто така се користи за различните секти во една иста традиција. Некои поголеми неопагански традиции се:
Вика
Вика е најголемата неопаганска религија и е проширена во повеќе земји, но најраширена е низ Британија и САД. Создадена е во 1954 од страна на Џералд Гарднер. Според него, религијата е стар вештерски култ кој преживеал од претхристијански времиња и постоела во тајност со векови. Од тогаш повеќе секти на религијата се развиле. Оригиналната традиција поставена од Гарднер е наречена Гарднерска Вика. Освен неа постојат и Александриска Вика, создадена од страна на Алекс Сандерс. Дијанската Вика, наречена според божицата Дијана е феминистичка секта на религијата и најчесто е организирана во групи чии членови се експлицитно жени. Има и некои следбеници на Вика кои не следат ни една гранка, туку се дел од таканаречената Еклектичка Вика.
Оваа религија е често поврзана со магија и окултизам. Во неа изведувањето на магични ритуали е често. Празниците на традицијава се наречени Сабати. Постојат осум различни Сабати и 10 помали празници, наречени гозби.
Финско неопаганство
Финското неопаганство нема едно посебно име туку повеќе имиња кои се користат од страната на финските неопагани. Често се нарекува Укос вера, а името е на постар обид да се оживеат старите фински верувања кое е повеќе свртено кон политика од модерното финско неопаганство.
Поради сличноста со нордиската митологија, (особено во ликот на громовникот Уко, кој како и нордискиот Тор создава громови со помош на чекан) многу Финци вклучуваат делови од Асатру, нордиското неопаганство во својата вера. Сепак, некои ја одбиваат оваа традиција како туѓа, па дури и империјалистичка.
Асатру
Асатру доаѓа од старонордиски и значи вера на боговите (поточно вера на Æsir), кои се клан на богови од нордиската митологија. Традицијава се нарекува уште и Одинизам и Форн Сед, иако овие два термина исто така се користат за други традиции специфично насочени кон верувањата на други германски племиња. Сепак, поради сличноста помеѓу сите овие традиции, понекогаш сите овие имиња се користат како синоними.
Поради толерантните религиозни услови во Исланд во 13 век, има огромни пишани податоци за верувањата на нордиските народи, претежно запишани во поетска форма. Овие поеми се користат како еден вид на света литература, особено Едите на Снори Стурлусон.
Традицијата Асатру е создадена во 1960-тите од организацијата „Исландско асатруанско братство“ (Íslenska Ásatrúarfélagið), и е призната како религија во Исланд, Данска и Норвешка. Иако Асатру е генерално толерантна религија, некои неонацистички групи ја проповедаат како замена за христијанството. Асатру организациите негираат секаква врска со ваквите групи. Познато е дека неонацистите имаат лош однос со овие организации.
Хеленизам и Религио Романа
Хеленизам (Hellenismos) е името дадено на грчкото неопаганство, а римското неопаганство е наречено Религио Романа (Religio Romana).
Најстарата организација која ја следи традицијата Религио Романа е италијанското „Римско Традиционално Движење“ (Movimento Tradizionale Romano), кое постои од 1988 година и вклучува стотици членови низ целата земја.
Родноверие
Родноверието, како што кажува и името, е неопаганска традиција која ги следи верувањата и обичаите на старите Словени. Најраспространето е во Русија, но може да се најде и во повеќето други земји од поранешниот СССР. На Балканот не се појавени следбеници.
Ова движење предизвикува голем број на шпекулации и расправи. Бидејќи старите Словени не развиле своја азбука пред христијанизацијата, сите пишани информации за словенската митологија се пренесени од втора рака и често се недоверливи. Затоа, голем број од информациите за словенската митологија се хипотези или теории и не може да се утврдат со стопроцентна сигурност. Исто така, оваа традиција оставила голем број на фалсификувани извори, правејќи еден неред во научниот свет. Дури и светата книга на родноверието, Велесовата книга се смета за фалскификат. Некои пак, оваа книга ја сметаат за оригинален остаток од античкото словенско паганство во родноверниот свет.
Иако некои родноверни организации претпочитаат толеранција, постојат групи, особено во урбаните центри на Русија и Украина кои имаат националистички карактер и се отворено антисемитски или антихристијански насочени.
Останати традиции
Освен овие, постојат стотици други традиции како Ромува, Диевтуриба, Шаманизам, Натиб кадиш, Технопаганство и многу други. Најголем број од овие се наоѓаат во Европа и Америка, но ги има и во Африка како и на Блискиот Исток.
Унас
Унас или Венис, исто и Унис (wnjs, хеленизирана форма Oenas или Onnos), бил фараон, деветти и последен владетел од петтата династија на Египет за време на Старото Кралство. Унас владеел од 15 до 30 години во средината на 24 век п.н.е. (околу 2345-2315 п.н.е.), наследувајќи го Џедкаре Исеси, кој можеби бил негов татко.
Малку е познато за активностите на Унас за време на неговото владеење, што било време на економски пад. Египет ги одржувал трговските односи со брегот на Левант и Нубија, а во јужниот дел на Ханаан можеби се случила и воена акција. Растот и децентрализацијата на администрацијата, заедно со намалувањето на моќта на кралот, продолжиле за време на Унас, и конечно, придонеле за падот на Старото Кралство, околу 200 години подоцна.
Унас изградил пирамида во Сакара, најмалата од кралските пирамиди завршени за време на Старото Кралство. Придружниот мртовечки комплекс со високи и ниски храмови поврзани со 750 метри долг насип, биле раскошно украсени со насликани релјефи, чиј квалитет и разноликост ја надминуваат вообичаената кралска иконографија. Понатаму, Унас бил првиот фараон кој ги напишал текстовите на Пирамидата и насликал на ѕидовите од коморите на неговата пирамида, главна иновација која била следена од неговите наследници до Првиот среден период (околу 2160-2050 година п.н.е.). Овие текстови го идентификуваат кралот со Ра и со Озирис, чиј култ бил во пораст во времето на Унас, и требало да му помогнат на кралот да стигне во задгробниот живот.
Дрвен крст
Дрвен крст е христијански крст изработен со копаничарска техника. Најчесто се употребувало дрво од орев, кое е потрајно и поцврсто. Овој вид на крстови покрај основната функција, претставуваат и еден вид минијатурни иконостаси кои ги носеле свештениците наречени пустиножители. Крстовите имале и функција на молитвеници или алтернација за црковните иконостаси. Крстовите биле обработувани од двете страни а биле прикажувани сцените: Распнување на Исус и Богородица со Исус (Одигитрија), од по страните, ако имало доволно простор биле претставувани апостоли или ангели.
На Балканскиот Полуостров имало поголем број работилници кои уметнички ги изработувале овие крстови. Во Македонија биле познати : кичевската и битолската школа за изработка на крстови. Денес во најголем број, овие крстови се сочувани во Музејот на применетата уметност во Белград, Србија.
Дрвениот крст е изработен во почетокот на 16 век, со димензии 11 х 6, 5 см. Според острите линии и плитката копаница како и други стилски одлики припаѓа на кучевската школа за изработка на крстови. Иако мал по димензии, крстот поседува уметнички вредности кои се аналогни на фреско живописот и иконопиството карактеристично за поистакнатите фреско - ансамбли во Македонија. Денес овој крст се наоѓа во Народниот музеј во Белград.
Душан Милошевиќ
Душан Милошевиќ (роден на 1 јуни 1894 во Страгари, Кралство Србија - умрел на 19 мај 1967 во Белград, СФРЈ) — српски спортист и олимпиец.
Душан Милошевиќ и Драгутин Томашевиќ биле првите српски олимпијци на Летните олимписки игри - 1912 одржани во Стокхолм.
Милошевиќ бил сестран спортист и се натпреварувал во атлетика, пливање и фудбал, а тој бил и еден од основачите на ОФК Белград чијшто и игач бил.
На 20 мај 1912, тој победил во квалификационата трка на 100m во Кошутњак со време од 12 секунди со што обезбедил пласман на Олимписките игри истата година. Наредниот месец, на 23 јуни на Игрите во Стокхолм, Милошевиќ завршил како трет во својата квалификациска група со време од 11.6 секунди, но не обезбедил пласман во наредниот круг на натпреварување, поради тоа што само првите двајца натпреварувачи оделе понатаму. Но, и да обезбедел пласман во следниот круг, не би бил способен да се натпреварува, бидејќи имал болки во стомакот.
Душан Милошевиќ бил пренесен во болницата во Стокхолм каде по испитувањето е најден арсеник во неговото тело, што посочува на фактот дека бил труен. Во болницата, Милошевиќ престојувал неколку седмици, а бил посетен и од претседателот на Меѓународниот олимписки комитет Пјер де Кубертен со неговата ќерка. Шведската полиција започнала истрага за тоа како можел српскиот атлетичар да биде отруен, но тоа никогаш не се дознало.
По враќањето во Србија, Милошевќ се откажал од атлетиката и започнал да игра фудбал за ОФК Белград како одбранбен играч. За време на Првата светска војна, бил уапсен и затворен во камп во Унгарија.
Душан Милошевиќ умрел на 19 мај 1967 во Белград каде што и бил погребан.
Родезија
Република Родезија од 1970 година понатаму позната како Република Родезија — самопрогласена, меѓународно непризната држава во југозападна Африка, која постоела од 1965 до 1979 година. Ја зафаќала територијата на денешно Зимбабве. Главен град на државата бил Солзбери (Salisbury, денес Хараре). Родезија била сметана за де факто држава-наследник на поранешната британска колонија Јужна Родезија (чија прва влада била формирана во 1923 година).
Владата составена претежно од бело мнозинство на Јужна Родезија постојано го одложувала предавањето на власт во рацете на црното домородско мнозинство, покрај притисоците извршени од Обединетото Кралство. Белото мнозинство во владата на крајот еднострано прогласило независност од Велика Британија на 11 ноември 1965 година. Владата на почетокот барала членство во Комонвелтот, но подоцна ја напуштила таа политика и се самопрогласила како република во 1970 година.
Непосредно пред прогласувањето на независност, поради одбивањето да препуштат дел од власта на црното мнозинство, герилските организации (Африкански национален сојуз на Зимбабве под водство на Роберт Мугабе и Африканскиот народен сојуз на Зимбабве под водство на Џошуа Нкомо), помогнати од Кина и Советскиот Сојуз, започнале војна за сузбивање на белата власт, но и помеѓу себе, поради политичка превласт.
Владата на Обединетото Кралство не била задоволна со ова решение, па затоа иницирала нови преговори кои траеле од 10 септември до 15 декември 1979 година, во вилата „Ланкастер Хаус“ во Лондон, под претседавање на лордот Карингтон, тогашен британски министер за надворешни работи. Епископот Музорева бил приморан да прифати избори.
Согласно договорот во Ланкастер Хаус, управата над земјата на 11 едкември 1979 година била вратена на Британската Империја. Следниот ден управата ја презел лордот Соумс, а државата формално повторно станала колонија под името Јужна Родезија.
На 4 март 1980 година, ЗАНУ издвоил убедлива победа. Соперничкиот УАНЦ освоил само три од осумдесет места резервирани за црнечкото население во Претставничкиот дом.
Јужна Родезија под водство на Мугабе, на 18 април 1980 година станала Република Зимбабве.
Елдин Вражалица
Елдин Варажалица (роден на 7 август 1990 година во Прибој, Република Србија) — српски ракометар.
Образование
Своето основно образование го завршил во ОУ. „Бранко Радичевиќ“, во Прибој ,Србија, а средно образование завршил во Машинско-електотехничка школа во Прибој со титула компјутерски електотехничар. Во моментов студира на Универзитетот „Константин Велики“, во Белград - Менаџер за безбедност.
Спортска кариера
Својата спортска кариера Елдин Вражалица ја започнал на 12 години. Првично, тој тренирал фудбал и кошарка, но на 12- годишна возраст започнал да се занимава со ракомет. Прв клуб во кој ги направил своите први ракометни чекори бил клубот РК Прибој од Прибој, Србија. Професионалната ракометна кариера му започнала на 18 години, во сезоната 2008-2009 во клубот РК Прибој.
Статистички податоци
Со 45 погодоци во сезоната 2015/2016 во својот клуб РК Охрид 2013, Елдин Вражалица бил втор на списокот на стрелците.
На 8 февруари 2017 година, од страна на ракометните тренери на Премиер Лигата на Грција во ракомет, Елдин Вражалица бил избран во најдобриот септет на четиринаесеттото коло на лигата во сезоната 2016/2017. Тимот се состоел од: голман: Џорџ Барбас (AСE Дукас), пивот: Един Вражалица (Верија Филип), плејмејкер: Сребрена Јули (Диомидис Аргос), лево крило: Панајотис Стуб (Пан), лев бек: Христос Милонас (AСE Дукас), десно крило: Петрос Кирјаку (Аеропос Едеса), десен бек: Ненад Троумпетас (Диомидис Аргос). За МВП на првенството бил прогласен Панајотис Стуб Панелионис и најдобар дефанзивец Андреас Арапакопулус на AСE Дукас.
Од страна на ракометните тренери на Премиер Лигата на Грција во ракомет, по нивна рационална проценка, на 17 февруари 2017 година,  бил избран тимот на најдобрите седумна на петнаесеттото коло на лигата во сезоната 2016/ 2017. На позицијата пивот бил избран Елдин Вражалица од РК Филипос како најдобар на таа позиција во топ- тимот на лигата. Еве кои членови го сочинувале најдобриот тим на колото  : голман: Костас Костадинис (Диомедес), Пивот: Елдин Вражалица (Верија Филип) плејмејкер: Фотис Мисаилидис (Диомидис Аргос), лево крило: Пантелис Костакидис (IEK XINIS), лев бек: Панајотис Николаидис (АЕК), десно крило: Garyfallos Bayonne (AСE Дукас), десен бек : Алексис Албански (IEK XINIS).
Тангерхите
Тангерхите (Tangerhütte) — град во округот Штендал, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа на реката Тангер, околу 20 километри јужно од Штендал.
Тамео Иде
Тамео Иде (роден ) — поранешен јапонски фудбалер.
Напоредни животописи
„Напоредни животописи“ или „Споредени животописи“ (изв. „Животи на благородните Грци и Римјани“) — збирка биографии на славни личности од античкиот историчар Плутарх, наредени во парови за да се истакнат нивните заеднички доблести и пропусти. Зачуваните „напоредни животописи“ содржат 22 пара биографии, од кои секој пар има по еден Грк и еден Римјанин, како и четири неспарени, посебни животописи. Ова е дело од значителна важност, не само како извор на информации за секоја личност, туку и како увид во времето во кое тие живееле.
Бидејќи Плутарх бил Грк, Македонците во делото се водат како „Грци“. Имајќи предвид дека делото е напшано кон крајот на I век н.е., можеме да добиеме претстава колку рано замрела одбивноста кон македонските династии во Грција, при што историчарите веќе од овој период почнуваат да ги присвојуваат личностите што им се допаѓаат, и покрај тоа што нивните претходници пишувале за нив како како за странски окупатори од различна култура и јазик.
Како што објаснува во првиот пасус во „Животот на Александар“, Плутарх нема за цел да пишува истории како такви, туку да го истражи влијанието на карактерот (добар или лош) врз животите и судбините на славните луѓе. Првиот пар животописи, Епаминонд-Скипион Африканец, повеќе не постои, а многу од постоечките животописи се скратени, содржат очигледни лакуни и/или биле менувани од подоцнежни писатели.
„Животот на Александар“ е еден од петте зачувани второстепени или третостепени извори за Александар III Македонски и содржи анегдоти и описи на случки кои ги нема во ниеден друг извор. Така, портретот на Нума Помпилиј, ран римски крал, исто така содржи важни информации за првобитниот римски календар.
Други врски
Plutarch
Хелфранцкирх
Хелфранцкирх — општина во источна Франција во регионот Алзас, во областа Горна Рајна. По податоците од 1999 година во општината Хелфранцкирх живееле 760 жители, а густината на населениот била. Општината се простира на површина од. Се наоѓа на средна надморска височина од 400 м. Максимални 428, а минимални 330 м.
Делфин (соѕвездие)
Делфин — соѕвездие на северното небо]] многу блиску до небесниот екватор. Неговото латинско име значи делфин. Тоа е едно мало соѕвездие, и од 88-те се наоѓа на 69-то место. Делфин е едно од соѕвездијата кои ги забележал Птоломеј.
Крст - изработен во резба
Крст - изработен во резба е христијански крст изработен со копаничарска техника. Изработен е во XVII век, од дрво со димензии 7, 5 х 4, 5 см. Според ситните и прецизно изработени детали, како и присуство на барокните елементот, крстот е изработен во Србија, во Крагуевац или во Белград. Според начинот на изработката - крстот претставува ремек - дело на сакрална применета уметност. Претставени сесцените: Поклонувањето на трите кралеви, Распетието и дванаесетте апостоли.
Иако мал по димензии, крстот поседува уметнички вредности кои се аналогни на фреско живописот и иконопиството карактеристично за поистакнатите фреско - ансамбли во Балканскиот Полуостров. Денес овој крст се наоѓа во Музејот на примеметата уметност во Белград.
Џамија Кампунг Бару
Џамијата Кампунг Бару е муслимански храм кој се наоѓа во Куала Лумпур, Малезија. Кампунг Бару е основан во 1899 година со грант од тогашниот султан на Селангор, султанот Алаедин Сулејман Шах, за да им овозможи да го задржат својот селски начин на живот во градот.
Сашко Пандев
Сашко Пандев (роден на 1 мај 1987 г.) — македонски фудбалер кој игра во Академија Пандев, како и бивш младински репрезентативец.
Клупска кариера
Роден во Струмица, Пандев својата професионална кариера ја започнал во Беласица, од каде во септември 2005 година се преселил во Динамо Загреб. Својот прв настап за хрватскиот гигант тој го имал на 14 октомври 2006 година, кога влегол како доцна замена од клупата за резервни играчи во победата на Динамо Загреб над Вартекс од 4–1. На 9 декември 2006 година тој го постигнал својот прв гол во дресот на „сините“ во победата од 3–2 над Меѓимурје во натпревар од првата лига на Хрватска. Една недела претходно, во победата на Динамо Загреб над градскиот ривал Загреб, Пандев бил асистент на двата гола на својот клуб во победата од 2–1.
Јукио Гото
Јукио Гото — поранешен јапонски фудбалер.
27 (број)
27 (дваесет и седум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 26 а претходник на бројот 28.
.mt
.mt — највисок семрежен домен на Малта. Со доменот управува NIC-MT.
Надворешни врски
Toppdomän
Окрузи во Лесото
Лесото се дели на 10 окрузи. Секој од нив има административен центар наречен „кемптаун“ (camptown) и свој управник. Окрузите понатаму се делат на вкупно 80 управни единици, кои пак се состојат од 129 локални совети. Највеќето окрузи се наречени по нивниот административен центар.
Тангер (река)
Тангер (Tanger) — мала река во Саксонија-Анхалт, Германија. Таа е лева притока на реката Елба. Реката се влева кај Тангерминде.
Џамија Кампунг Хулу
Џамијата Кампунг Хулу е муслимански храм кој се наоѓа во Малака, Малезија. Таа е најстарата џамија во Малака и меѓу најстарите во земјата.
28 (број)
28 (дваесет и осум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 27 а претходник на бројот 29.
Книжевен музеј на модерната
Книжевен музеј на модерната (герм. Literaturmuseum der Moderne, LiMo) — музеј посветен на книжевноста на модернизмот (модерната) во состав на Германскиот книжевен архив (Deutsches Literaturarchiv) во градот Марбах на Некар, Германија
Музејот е отворен во септември 2006 г. и е дело на архитектот Дејвид Чиперфилд, поради кое во 2007 ја освоил престижната Стерлингова награда.. Изградбата чинела 10 милиони евра. Изведувач е Leonard Weiss GmbH, а инженерското решение е на Ingenieurgruppe Bauen.
Сместен е на карпеста висорамнина во пејзажниот парк во Марбах и гледа на долината на реката Некар. Во музејот се изложени и со архивирани ракописи и материјали поврзани знаменити книжевни дела од XX век. Меѓу позначајните ракописи се вбројуваат „Процес“ од Франц Кафка и „Берлин Александерплац“ од Алфред Деблин.
Света Луција на Олимписките игри
Света Луција првпат настапила на Олимписките игри во 1996 година и оттогаш настапила на сите натпреварувања.
Света Луција на Зимските олимписките игри досега нема учествувано. Спортистите на земјата на Олимписките игри досега немаат освоено ниту еден медал.
Националниот олимписки комитет на Санта Луција бил основан во 1987 година и бил признаен во 1993 година.
NGC 5868
NGC 5868 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5868 се споменува и како NGC 5865, UGC 9743, MCG 0-39-7, NPM1G +00.0485, CGCG 21-23, KCPG 456A.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5868 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5868 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 9 м 49,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +0° 31' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 173°.
Други поделби
Проучување на NGC 5868 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54118. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 243; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 335. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1402.
Дете и светулка
„Дете и светулка“ — стихозбирка за деца на македонскиот писател Живко Ризовски од 1995 година.
Содржина
Збирката содржи 44 песни:
Технички одлики
Книгата, со димензии од 20 сантиметри и со обем од 59 страници, е објавена од издавачката куќа „Наша книга“, во рамки на едицијата „Детски свет“. Ликовно-графичкото уредување го направил Томислав Филиповски, а коректурата е дело на Благородна Билбиловска. Книгата е испечатена во ЗОП „Нова книга“, во Скопје, а со финансиска помош од Министерството за култура на Република Македонија. Таа е каталогизирана во Народната и универзитетска библиотека „Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-47-006-5. Авторот им ја посветил книгата на неговите сестри Марија и Виолета.
УЕФА Лига на шампиони 2012/13
Распределба на тимови по асоцијација
Вкупно 76 тима ќе се натпреваруваат во 2012-13 Лигата на шампиони, од 52 УЕФА асоцијации (без Лихтенштајн кој нема домашно лигашко првенство). Распределбата на места на државите е одредена според УЕФА лига коефициентите од 2011, во кој се земаат во обзир перформансите во Европските натпреварувања од 2006-07 до 2010-11.
Челзи, победникот на Лига на шампиони 2011/12, завршил на шестото место во Премиер Лигата, но според ограничувањето дека ниту една асоцијација не може да има повеќе од четири тимови кои играат во Лигата на шампионите, Челзи својот влез во овогодинешното натпреварување го заработил на грб на Тотенхем Хотспар, четврто-пласираниот тим во Премиер Лигата (кој ќе игра во УЕФА Европа Лигата).
Тимови
Лигашката позиција од минатата сезона е покажана во загради, освен за Челзи кој е квалификуван како бранител на титулата.
Календар на натпреварување
Сите жрепки се одржааа во седиштето на УЕФА во Нион, Швајцарија, освен ако не е поинаку наведено.
Прва квалификација рунда
Жрепката за првата и втората квалификациона рунда била одржана на 25 јуни 2012. Првите натпревари беа одиграни на 3 јули, а вторите натпревари на 10 јули 2012.
Втора квалификациона рунда
Првите натпревари беа одиграни на 17 и 18 јули, а вторите натпревари на 24 и 25 јули 2012.
Трета квалификациона рунда
Третата квалификациона рунда е поделена во два одвоени делови: еден за шампионите и еден за нешампионите. Поразените екипи во двата делови се приклучуваат во плеј-оф рундата од УЕФА Европа Лигата.
!colspan="6"|Шампиони
!colspan="6"|Нешампиони
Плеј-оф рунда
Плеј-оф рундата е поделена во два одвоени делови: еден за шампионите и еден за нешампионите. Поразените екипи во двата делови се приклучуваат во групната фаза од УЕФА Европа Лигата.
!colspan="6"|Прваци
!colspan="6"|Остали
Групна фаза
Жрепката за групната фаза била одржана во Монако на 30 август 2012. 32 тима биле распределени во четири шешири засновани на коефициентот на клубовите од 2012. Бранителот на титулата, Челзи бил автоматски сместен во првиот шешир. Тимовите биле сместени во осум групи од по четири тима.
Вкупно 17 национални асоцијации се застапени во групната фаза. Монпеље, Нордсјиланд и Малага ќе дебитираат во групната фаза.
Нокаут фаза
Во нокаут фазата, тимовите играат помеѓу себе во два натпревари (дома и гости), освен финалето кое се игра во еден натпревар. Жрепката за осмина-финалето ќе биде одржана на 14 декември 2012. Жрепката за четврт-финалето, полуфиналето и финалето ќе биде одржана на 15 март 2013.
Во жрепката за осминафиналето, осумте победници во групите се носители, и осмуте второпласирани се неносители. Тимот-носител ќе игра против тимот-неносител, така што носителот го игра вториот натпревар на домашен терен. Тимовите од иста група или иста асоцијација неможат да играат помеѓу себе. Во жрепката за четврт-финалето и понатаму, нема носители, и тимовите од иста група и асоцијација можат да играат меѓу себе.
Осмина-финале
Жрепката за осминафиналните натпрвари се одржа на 20 декeмври 2012. Првите натпревари беа одиграни на 12, 13, 19 и 20 февруари, а вторите натпревари на 5, 6, 12 и 13 март 2013.
Четврт-финале
Првите натпревари ќе бидат одиграни на 2 и 3 април,а вторите натпревари на 9 и 10 април 2013.
Полуфинале
Првите натпревари ќе бидат одиграни на 23 и 24 април, а вторите натпревари на 30 април и 1 мај 2013.
Финале
Финалето било одиграно на 25 мај 2013 на Стадионот Вембли во Лондон, Англија.
Филипе Коутињо
Филипе Коутињо Кореија (роден на 12 јуни 1992 година) — бразилски фудбалер, играч од средниот ред на Барселона и на бразлиската репрезентација.
Роден и израснат во Рио де Жанеиро, Коутињо покажал прекрасен талент и бил одличен во младинските категории на Васко де Гама. Тој бил потпишан од страна на италијанскиот гигант Интернационале во 2008 година за 4 милиони евра, а потоа бил даден на позајмица во Васко де Гама, каде што станал клучен играч. Тој го имал своето деби за Интер во 2010 година и се сметал за "иднината на Интер", но иако се борел за да се зацврсти во првиот тим, тој сепак бил позајмен во шпанскиот клуб Еспањол во 2012 година.
Во јануари 2013 година, тој потпишал за англискиот Ливерпул за 8,5 милиони фунти. Тој го покажал раскшниот талент на Енфилд; неговата комбинација на визија, поминување, дриблинг и напади со долг дострел го заработил прекарот "Малиот волшебник" од навивачите на Ливерпул и соиграчите. Откако бил именуван во 2015 година на ПФА Тимот на годината, бразилската легенда Пеле го довери Коутињо како "голема иднина" на бразислкиот фудбал.
Коутињо дебитирал за сениорската репрезентација на Бразил во 2010 година на возраст од 18 години. Тој има одиграно повеќе од 20 натпревари за репрезнетацијата и ја има претставувано на Копа Америка 2015 и Копа Америка Сентенарио.
Исламабад
Исламабад (اسلام آباد) — главен град на Пакистан. Има население од 805.000 жители. Градот се наоѓа на западниот дел од Хималаите.
Историја
Градот Исламабад бил посетуван од туристи или трговци многу години наназад. Според некои, овој град е местото каде се појавил првиот човек во Азија. Градот е реон кој има голема историја со постоење на древна цивилизација по долионата на реката Инд. Во градот се употребувале премногу јазици, а некои од нив и ден денеска се зборуваат. Тоа е и резултатот и на различните раси кои постојат на овие простори, посебно во северозападниот дел на градот. Градот на некои места сѐ уште е свидетел на древните крвни напаѓања уште во времето на Александар Македонски.
Утврдено е дека низ историјата овој град бил дел од крстоносните војни кои се случувале во изминатите векови. Градот бил изграден во во текот на шеесеттите години на минатиот век за да го замени Карачи како главен град дотогаш. Градот започнал да се гради во 1961 година на околу 14 километри од привремениот главен град. Градот се градел многу плански, со современа архитектура во која се застапени елементи на исламот.
Географија
Самиот град лежи на северозападниот дел од Хималаите, на висина од 450 до 600 метри. Климата во градот, а и самиот реон воопшто е многу топла, исполнета со многу долги лета со помали врнежи од дожд од Јули до Август. Обично, најниската температура е околу -4 °C во Јануарскиот период, а во јунскиот може да достигне и до 45 °C.
Демографија
Во градот се застапени повеќе религии од кои 98% отпаѓаат на муслиманското население, по 1% индуисти, а има и неколку христијани.
Змиски столб
Змискиот столб (грчки: Τρικάρηνος Όφις, турски: Yılanlı Sütun) - исто така познат ѝ како Серпентински столб или столбот Делфи, е антички бронзен столб кој се наоѓа на Хиподромот во Цариград (познат како Atmeydanı "коњски плоштад" во османлискиот период) во градот Истанбул, Турција.
Историја
На 26 септември 479 п.н.е. грчките сили успеале да ги победат на персиските во Битката кај Платеја. Во чест на оваа победа, грците во храмот на Аполон во Делфи направиле поклон наречен змиски столб. Столбот бил направен од бронзените штитови на персиските војници. Тој бил висок 8 метри и претставува 29 преплетени тела на три змии симболизирајќи го здравјето. Главите на трите змии биле со отворени усти а врз нив се наоѓала златна вазна.
Во 326 година, Константин Велики наредил монументот да биде пренесен во Цариград во хиподромот. Во времето кога крстоносците го зазеле градот во 1204 година, вазната била открадена. Жителите на градот биле убедени дека столбот ги чува од секакви животни како скорпии, кои би можеле да го нарушат здравјето на човекот. Во 1453 година кога градот паднал под османлиска управа, според легендата Мехмед II за да ја покаже својата сила, со својот меч ја отсекол главата на една од змиите. По овој настан градот бил нападнат од илјадници скорпии и змии.
Долги години во османлиско време се сметало дека столбот е многу повисок бидејќи при изградба на џамија нејзината основа останала длабоко под земјата. Останатите две глави се зачувале на монументот до 17 век кога исчезнале. Во XVIII век една од главите била пронајдена и денес се наоѓа во Археолошкиот музеј во Истанбул, додека пак втората била пронајдена при археолошки ископувања и денеска се наоѓа во Британскиот музеј.
Врз столбот постојат различни натписи кои всушност се имињата на држави во Стара Грција. Овој столб е еден од најстарите римски и византиски споменици во Истанбул кои се задржиле до денес. Тој е висок 5,3 метри, додека останатиот дел се наоѓа под земјата.
Камбанарија Свети Марко (Венеција)
Камбанаријата пред базиликата Свети Марко (италијански: Campanile di San Marco) е еден од најголемите симболи на градот Венеција, Италија. Тој се наоѓа на истоимениот плоштад до истоимената катедрала. Објектот е висок 98,6 метри, и од овој тип е еден од најголемите во земјата. Квадратниот му облик има ширина од 12 метри и висина од 50 метри, а над квадратната форма од објектот се наоѓа камбаната. Кровот на кулата е во форма на пирамида, а на врвот од кулата се наоѓа златна статуа на архангел Гаврил.
Историја
Изградбата на објектот започнала уште од 9 век, во времето на дуждот Пјетро Трибун, на темелите на некоја поранешна римска градба. Камбанаријата била направена во 12 век, во времето на дуждот Доменико Моросини, а како главен пример за неговата изградба била земена камбанаријата во Аквилеја. Во текот на 14 век, објектот повторно бил реновиран.