cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Робово (Струмичко)
Југославија
По крајот на Втората светска војна, Робово било вклучено во рамките на СР Македонија, во составот на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Босилово.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Робово живееле 262 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Робово имало 240 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 576 жители, од кои 574 Македонци, 1 Србин и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 436 жители, од кои 421 Македонец и 15 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1813 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 409 гласачи.
Култура и спорт
Од Робово потекнува цела генерација добри фудбалери на ФК Полет-Робово.
Пауло Дибала
Пауло Бруно Ексекиел Дибала (роден на 15 ноември 1993 во Лагуна Ларга) е аргентински фудбалер, напаѓач на Рома и на аргентинската репрезентација.
Биографија
Во Аргентина, тој бил наречен La Joya (превод на мак. скапоцен камен).
Неговиот дедо Болеслав Дибала е по потекло од Полска; додека неговото семејство, исто така, има италијанско потекло. Благодарение на мајката на неговата баба, му било дозволено да добие италијанско државјанство на 13 август 2012 година.
Од летото 2018 година е во врска со аргентинската актерка и пејачка Ориана Сабатини.
Технички карактеристики
Брз, креативен, елегантен и агилен играч, со одлични технички квалитети и низок центар на гравитација,  познат по моќен и прецизен удари надвор од шеснаесетникот, дриблинг, и добра контрола над топката на мал простор. . Дибала е способен и да создава шанси за соиграчите, но и самиот да постигнува голови, поради неговата визија, додавања, игра за поврзување и способноста да падне длабоко и да игра со другите играчи, како и неговото моќно и прецизно удирање топка. способност од внатре и надвор од областа. Дибала е способен и да создава шанси за соиграчите, но и самиот да постигнува голови, поради неговата визија, додавања, способност да одигра двојно додавање со другите играчи, како и неговиот моќен и прецизен удар со неговата лева нога од внатре и однадвор од шеснаесеттникот.
Дибала е разновиден напаѓач, способен да игра на која било офанзивна позиција: кариерата ја започнал како лево крило во Институто во Аргентина, но откако се преселил во Италија, бил распореден во различни напаѓачки улоги, вклучително и како главен напаѓач, како втор напаѓач, како офанзивен играч за врска, во слободна улога како плејмејкер, како десно крило, и како лажна деветка. Неговиот стил на игра и технички одлики му носат споредби со неговите сонародници Серхио Агуеро, Хавиер Пасторе, Карлос Тевес, Омар Сивори, Диего Марадона, и Лионел Меси, како и со поранешните италијански напаѓачи Винченцо Монтела, Алесандро Дел Пјеро, и Роберто Баџо. Се смета, исто така, за одличен изведувач на пенали и на слободни удари.
Почетоците во Институто
Растејќи како дете започнал да игра фудбал во екипата на Институто од Кордоба. На возраст од десет години бил поканет на проби во Њуелс Олд Бојс, но неговиот татко претпочитал тој да остане во Институто заради блискоста до дома. Кога имал петнаесет години, тој го загубил својот татко, па одлучил да се пресели во Кордоба каде ќе живее и ќе и се посвети на својата професионална кариера.
Сезоната 2011-2012 во која Институто се натпреварувале во Примера Б Насионал била неговата прва сезона како професионалец, со договор вреден 900 € годишно, (или 4.000 пезоси годишно) односно минималната плата во клубот. Тој дебитирал за првиот тим на Институто на 13 август 2011, во натпреварот Институто-Уракан 2-0, во првото коло од сезоната, играјќи како стартер до 71-вата минута кога бил заменет со Марсело Бергезе.
Својот прв гол Дибала го постигнал во следното коло, на 20 август, во натпреварот Алдосиви-Институто 2-2; неговиот гол бил за моментален резултат 1-1. Во натпреварот против Атланта, кој се одиграл на 8 октомври во рамките на десеттото коло од првенството, Дибала за првпат бил повеќекратен стрелец, постигнувајќи хет-трик во убедливата победа со 4-0 во гости.
Регуларниот дел од сезоната го затворил со 38 настапи и 17 гола, вклучувајќи уште еден хет-трик во победата со 4-1 на гостувањето кај Спортиво Десампарадос на 26 март 2012 (26-то коло); иако за него ова била дебитантска сезона, бил еден од најдобрите играчи во лигата. Исто така, тој поставил четири рекорди: станал најмладиот играч кој постигнал гол кршејќи го рекордот на легендарниот Марио Кемпес, бил првиот кој одиграл 38 последователни натпревари во професионалната лига на земјата повторно надминувајќи го Кемпес, бил првиот кој успеал да постигне два хет-трика во една сезона и да постигне гол во шест натпревари по ред (од 22-рото до 27-мото коло), надминувајќи го претходниот рекорд за постигнување гол во четири последователни натпревари кој бил поставен од неколку играчи.
Палермо
Откако бил откриен од страна на скаутот од Јужна Америка, Густаво Маскарди (кој во моментов е негов агент), тој му го препорачал на својот добар пријател Шон Солјано, тогашниот спортски директор на италијанската екипа Палермо, па клубот од Сицилија го купува Дибала од Институто уште во текот на сезоната. На 28 април 2012 година претседателот на Палермо неофицијално најавил купување на играчот за сума од 12 милиони € (вклучувајќи ги сите такси и бонуси, што претставува рекорден трансфер на клубот), плус аванс од 3.5 милиони евра кој веќе биле платени претходно. Два дена подоцна завршила исплатата на последната од петте рати од страна на британската компанија Пенсилхил Лимитед, која ги добила сите права на играчот; веднаш потоа аргентинската екипа најавила дека договорот за премин на Дибала во Палермо веќе не е во нивна надлежност.
Институто ја завршил сезоната на третото место после поразот во последното коло од сезоната поради што не успеале да изборат промоција во Првата лига на Аргентина; Дибала учествувал потоа и во двата натпревари од плејофот против Сан Лоренцо завршувајќи со вкупен резултат 3-1.
Откако ги поминал медицински тестови во месец мај, на 20 јули 2012 официјално потпишал договор со Палермо на четири години, за плата од 500.000 € која би можела да се зголеми во зависност според постигнатите цели, и лични и на тимот. По потпишувањето на договорот го избрал дресот со број 9., кој ќе го носи за време на целата своја кариера во Палермо.
Своето деби во италијанското првенство во дресот на Палермо го направил во второто коло од сезоната 2012-2013 во натпреварот Лацио-Палермо (3-0), влегувајќи во игра од клупата за резерви во 58-мата минута на местото на Фабрицио Миколи. Во осмата рунда на првенството, ремито 0-0 против Торино, за првпат играл како стартер до 55-тата минута кога бил заменет од Миколи. На 11 ноември, во дванаесеттото коло од сезоната, тој постигнал двата гола (негови први во Серија А) во својот втор натпревар како стартер, помагајќи им на росанеро да ја победат Сампдрорија со 2-0. Сезоната завршила со испаѓање на Палермо во Серија Б, откако на 12 мај 2013 биле поразени со 1-0 на гостувањето кај Фјорентина во 37-мото коло. Дибала ја завршил сезоната со 27 настапи и 3 гола (последниот бил против Лацио во 21-вото коло) во Серија А и еден настап во Купот на Италија. По завршувањето на италијанското првенство Дибала се вратил дома на одмор, каде што, како гостин на неговиот стар тим, бил прикажан во "Las Glorias del Futbol", галеријата, во која се претставени најистакнатите играчи во историјата на црвено-белите.
Својот прв гол во сезоната 2013-2014 во Серија Б го постигнал на 1 март 2014 година, во победата со 2-1 над Бари и тој се покажал како одлучувачки. На 3 мај 2014 година, со победата над Новара на гости со 1-0, Палермо изборил промоција во Серија А - враќање во елитата по само една сезона отсуство. Сезоната ја завршил со 28 првенствени настапи (на кој постигнал 5 гола) и два во италијанскиот куп.
Сезоната 2014-2015 ја започнал со гол уште во првото коло од Серија А, ремито 1-1 на домашен терен со Сампдорија на 31 август 2014 година. На 2 ноември го изедначенил својот број на постигнати голови во една сезона во Серија А, 3, постигнувајќи гол во победата со 2-0 над Милан на Сан Сиро. На 24 ноември го постигнал својот петти гол за сезоната, во натпреварот Џенова-Палермо 1-1. Шест дена подоцна во победата над Парма со 2-1 го постигнал својот шести гол со што го надминал својот личен рекорд за постигнати голови во една сезона од неговото доаѓање во Италија. На 6 декември 2014 година, во натпреварот од 14-тото коло против Торино (што завршил 2-2), го постигна својот седми гол во сезоната; точно еден месец подоцна постигнал два гола во победата со 5-0 над Каљари. На 2 мај 2015 година, на гостувањето кај Сасуоло (0-0) во 34-тото коло од сезоната, за првпат бил капитен на тимот, поради отсуството на Едгар Барето, Стефано Сорентино и Синиша Анѓелковиќ. Сезоната ја завршил со 34 настапи во Серија А на кои постигнал 13 гола и имал уште 10 асистенции, формирајќи одлично партнерство во нападот со уште еден аргентинско-италијански фудбалер Франко Васкес.
2015-2018; Три домашни двојни круни и европско финале
На 4 јуни 2015, Дибала потпишал петгодишен договор со Јувентус во трансфер вреден 32 милиони евра. Играчот бил претставен на 14 јули, кога го избрал дресот со број 21, претходно носен од славниот италијански фудбалер Андреја Пирло. Своето деби за Јувентус го направил на 8 август, влегувајќи од клупата за резерви на местото на Кингсли Коман во 61-вата минута од натпреварот за Суперкупот на Италија против Лацио во Шангај. Во 73-тата минута од истиот натпревар, тој го постигнал својот прв гол во дресот на Јувентус вториот гол за бјанконерите во натпреварот, на асистенција на Пол Погба во победата со 2-0. Така, тој го освоил својот прв трофеи со новиот клуб уште во својот прв настап. Својот прв првенствен погодок го постигнал на 30 август против Рома во поразот на гости со 2-1.
На 15 септември 2015 го направил своето деби во европските натпреварувања, на гостувањето во Англија кај Манчестер Сити во победата со 2-1 во првото коло од групната фаза на Лигата на шампионите, влегувајќи во игра од клупата за резерви во 77-мата минута на местото на Марио Манџукиќ. Својот прв погодок за сезоната во Купот на Италија го постигнал на 16 декември 2015 против Торино за моментален резултат 3-0, во победата со 4-0, во натпревар од осминафиналето на турнирот. На 23 февруари 2016 тој го постигнал својот прв погодок во својата кариера во европските натпреварувања во натпреварот Јувентус-Бајерн Минхен 2-2, стрелајќи прецизно за моментален резултат 1-2 и враќање на Јувентус во натпреварот. Со двата гола против Сампдорија во победата на домашен терен со 5-0 во последното коло од Серија А 2015-2016, Дибала завршил на второто место на списокот на стрелците со 19 постигнати гола (зад Гонсало Игуаин кој имал 36), но она што е поважно го освоил своето прво скудето во кариерата. Дибала играл и во финалето на Купот на Италија, каде неговиот Јувентус го победил Милан со 1-0 по продолженија. Својата прва сезона во црно-белиот дрес ја завршил со 46 настапи во сите натпреварувања и 23 постигнати гола.
Следната сезона на Дибала му бил понуден дресот со број 10, по заминувањето на Пол Погба во Манчестер Јунајтед во летото 2016 година, меѓутоа аргентинецот го одбил претпочитајќи да го задржи дресот со број 21 што го носел за време на неговата прва сезона во клубот. По тешкиот почетокот на сезоната без постигнат гол, својот прв погодок за сезоната 2016-2017 го постигнал на 27 септември, во победата со 4-0 на гости над Динамо Загреб во групната фаза на Лигата на шампионите. Тој го постигнал својот прв гол во Серија А за време на викендот од истата недела, на 2 октомври, во победата со 3-0 над Емполи. На 22 октомври во поразот со 1-0 од Милан, Дибала се здобил со повреда поради која пропуштил повеќе натпревари во првиот дел од сезоната. Тој се вратил во акција на 7 декември во последното коло од групната фаза на Лигата на шампионите против Динамо Загреб во Торино, играјќи ги последните 10-тина минути од натпреварот во победата со 2-0. На 23 декември, во Суперкупот на Италија игран во Доха (натпреварот завршил 1-1 по продолженијата), Дибала го промашил одлучувачкиот пенал во пенал-серијата после кој Јувентус бил поразен. На 28 февруари 2017, Дибала постигнал два гола во првиот натпревар од полуфиналето на Купот на Италија на домашен терен против Наполи (завршил 3-1 за Јувентус), и двата реализирајќи удари од белата точка. На 11 април, го одбележува својот прв натпревар во кој постигнал два гола во Лигата на шампионите против Барселона во победата со 3-0 во првиот натпревар од четвртфиналето. На 13 април, Дибала потпишал нов договор со Јувентус во трајност до 2022 година. На 17 мај, Јувентус го освоил првиот трофеј за сезоната триумфирајќи во Купот на Италија со победа од 2-0 над Лацио во финалето, втора титула по ред во ова натпреварување за Дибала; четири дена подоцна, тој постигнал еден од трите гола на Јувентус во победата со 3-0 над Кротоне со која клубот го освоил своето шесттото скудето по ред (второ за Дибала). На 3 јуни во Кардиф, Дибала бил стартер за Јувентус во неговото прво финале во Лигата на шампионите, во кое сепак бјанконерите биле поразени со 1-4 од Реал Мадрид.
Третата сезона во Јувентус ја започнал со нов број, откако на 9 август 2018 било потврдено дека тој ќе го носи дресот со број 10, кој во минатото го носеле многу славни фудбалери на торинскиот клуб. Во својот прв настап за сезоната, Дибала постигнал два гола во Суперкупот на Италија 2017, во поразот со 3-2 од Лацио на 13 август. На 15 август, тој се нашол на шестото место на листата за наградата Фудбалер на годината 2017. На 26 истиот месец го постигнал својот прв хет-трик во кариерата во победата на Јувентус со 4-2 на гостувањето кај Џенова; повторувајќи го истото на 17 септември во победата на бјанконерите со 3-1 над Сасуоло. На 11 март 2018, Дибала ги постигнал двата гола во победата со 2–0 на домашен терен над Удинезе во Серија А; неговиот прв гол во натпреварот бил неговиот 100-ти гол во кариерата. Сезоната ја завршил освојувајќи уште една домашна двојна круна со Јувентус, а тој бил најдобриот стрелец на клубот за сезоната со 26 гола во сите натпреварувања (22 од нив во првенството).
2018-2022; Успони и падови
На 1 септември 2018, Дибала го имал својот 100-ти настап за Јувентус во Серија А, влегувајќи како замена во победата со 2–1 над Парма. На 2 октомври, Дибала постигнал хет-трик во победата со 3–0 на домашен терен над Јанг Бојс во групната фаза од Лигата на шампионите. Во следниот натпревар на Јувентус од Лигата на шампионите на 23 октомври, Дибала го постигнал единствениот погодок во победата со 1–0 на гостувањето кај Манчестер Јунајтед. На 27 октомври, за првпат во кариерата излегол на терен како капитен на бјанконерите, во натпреварот против Емполи што завршил 2-1 за Јувентус. Со доаѓањето на Кристијано Роналдо, Дибала често бил користен надвор од својата позиција во поповлечена улога од страна на тренерот Алегри; како резултат на ваквата промена на позицијата, како и борбата со повредите, тој имал евидентен пад во формата, а и неговата делотворност значително се намалила, бидејќи успеал да постигне само пет гола на 30 првенствени натпревари, односно 10 голови во 42 настапи во сите натпреварувања. Сепак, на 16 јануари 2019, тој го одиграл целиот натпреварот во Суперкупот на Италија игран во Џеда, во кој ја освоил својата втора титула во кариерата во ова натпреварување откако Јувентус го победил со 1-0. На 20 април 2019, го освоил своето четврто скудето со Јувентус.
По разочарувачката сезона, Дибала првично бил поврзуван со преселба во Премиер лигата, од каде интерес покажале екипите на Манчестер Јунајтед и Тотнхем, но на крајот тој сепак останал во Јувентус. Иако првично не бил во преден план кај новиот тренер на клубот Маурицио Сари, тој сепак се пробил во стартната и го постигнал својот прв гол за сезоната на 6 октомври 2019 година, во победата со 2–1 на гости над Интер во Дербито на Италија, за да му помогне на неговиот тим да ги надмине „нероаѕурите“ на врвот на табелата во Серија А. На 7 декември, тој го направил својот 200-ти настап за Јувентус во поразот со 3-1 на гостувањето кај Лацио во Серија А. На 22 декември, против истиот противник во поразот со истиот резултат само сега во натпревар за Суперкупот на Италија, аргентинецот го постигнал единствениот гол за Јувентус, станувајќи најдобар стрелец досега во историјата на ова натпреварување. Со избувнувањето на Пандемијата на КОВИД-19, што довела до неодредено суспендирање на италијанското првенство и сите други натпреварувања, во март 2020 година и самиот Дибала се заразил со вирусот SARS-CoV-2, од кои последователно оздравел. По поразот во финалето на Купот на Италија против Наполи на пенали, за кој и самиот тој бил заслужен бидејќи бил еден од играчите на Јувентус кој промашиле, придонесот на Дибала по продолжувањето на првенството и последователниот успех на бјанконерите бил мошне важен затоа што тој забележал 4 гола и 2 асистенции во 9-те натпревари во Серија А во кои настапил. По завршувањето на сезоната, тој бил прогласен за МВП на Серија А 2019-2020.
Спротивно на претходната, сезоната 2020-2021 била многу разочарувачка за Дибала, бидејќи напаѓачот се соочил со голем број на повреди. Својот прв гол го постигнал на 4 ноември 2021, во победата со 4-1 над Ференцварош во Лигата на шампионите, по големата грешка на противничкиот голман Денеш Дибус. На 12 мај 2021 година, во гостинската победа во домашното првенство над Сасуоло (3-1), Дибала го постигнал својот 100-ти гол за Јувентус во кариерата. На 2 ноември 2021 година, со двата гола во Лигата на шампионите против Зенит Санкт Петербург (4-2), Дибала, со 106 гола, го надминал Мишел Платини во рангирањето на најплодните стрелци на Јувентус. Во меѓувреме, и покрај предусловите на почетокот на сезоната, приближувањето на крајот на рокот за постигнување договор и ќор-сокакот во однос на преговорите за обновување помеѓу Дибала и „Старата дама“, резултирало на 21 март 2022 клубот од Пиемонт да прекине со понатамошни понуди да го убедува играчот, што дефинитивно го одредило неговото збогување со црно-белиот дрес. Во исто време, за прв пат во седум сезони со Јувентус, Дибала ја завршил годината без да може да додаде ниту еден трофеј на своето конто, со оглед на поразите во финалето на Купот на Италија и во Суперкупот на Италија против Интер. На 15 мај 2022, Дибала на друштвените мрежи објавил дека ќе го напушти Јувентус на крајот од сезоната. Дибала го одиграл својот последен натпревар за Јувентус следниот ден, на домашен терен против против Лацио, кога бил заменет од Мартин Палумбо во 78-мата минута за да добие овации од навивачите.
Рома
На 20 јули 2022, Дибала потпишал тригодишен договор со во трајност до 30 јуни 2025.
Репрезентативна кариера
Во 2011 година тој бил повикан од страна на аргентинската репрезентација под 17 години за 16-тите Панамерикански игри, но потоа не учествувал.
На 19 јули 2012 година го добил првиот повик од репрезентацијата под 20 години, но во сите натпревари во кој бил повикан останал неискоритена замена.
На 22 септември 2015, Дибала го добил својот прв повик во сениорската репрезентација на Аргентина од Херардо Мартино. Заради неговото полско и италијанско потекло, исто така, Дибала бил во можност да настапува и за полската и за италијанската репрезентација, но играчот изјавил отворено дека се чувствува како аргентинец и дека тој отсекогаш сонувал да игра за гаучосите. Дебитирал за сениорската репрезентација на 13 октомври 2015, во натпреварот Парагвај - Аргентина (0-0), во квалификациите за Светското првенство во Русија, влегувајќи во игра во 74-тата минута на местото на Карлос Тевес.
Во мај 2018, бил повикан на списокот од 23 фудбалери на селекорот Хорхе Сампаоли за Светското првенство 2018 во Русија. Дебитирал на турнирот на 21 јуни 2018, влегувајќи како замена на местото на Енцо Перес во поразот со 3-0 од Хрватска во групната фаза. Тоа бил неговиот единствен настап на првенството, на кое Аргентина била елиминирана во осминафиналето од Франција со 4–3.
Својот прв гол за репрезентацијата, Дибала го постигнал на 21 ноември во победата со 2-0 против Мексико во пријателски натпревар одигран во Мендоса.
Во мај 2019, Дибала бил повикан од селекторот Лионел Скалони во составот на Аргентина за Копа Америка 2019 во Бразил. Својот прв настап на турнирот го направил на 23 јуни против Катар, влегувајќи од клупата за резерви на местото на Лаутаро Мартинес и му асистриал на Серхио Агуеро за вториот гол во победата со 2-0. Во натпреварот за третото место против Чиле на 6 јули, Дибала го направил својот прв старт на турнирот, и го постигнал вториот гол за Аргентина во победата со 2–1, помагајќи и на својата репрезентација да го освои бронзениот медал.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 6 јуни 2015.
Црква „Св. Теодор Тирон“ - Кривогаштани
Свети Теодор Тирон (позната и како Свети Тодор) — помала гробишна црква во прилепското село Кривогаштани, Македонија.
Црквата се наоѓа на влезот во селото Кривогаштани од страната на Прилеп, на самиот регионален пат 1306. Околу црквата се наоѓаат гробишта.
Местоположба
Црквата е сместена во селото Кривогаштани.
Историја
Според истражувањето на Јован Трифуноски, црквата била изградена во 1937 година. Претходно на тоа место имало остатоци од стар храм. Според други извори, била изградена во 1936 година, а осветена на 9 март 1968 година од епископот Климент Преспанско-битолски.
Архитектура
Црквата има еднокорабна засводена градба.
Помошниот објект во црквата бил обновен во 2007 година со средства на мештаните.
Црква „Св. Петка“ - Милетково
Света Петка — главна селска црква во гевгелиското село Милетково, Македонија.
Црквата се наоѓа во самото село, а околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село, во непосредна близина на основното училиште.
Историја
Црквата била стара, изградена пред 1860 година. Сепак, првичната црква била опожарена и изгорела за време на Првата светска војна. Откако завршила војната црквата била обновена, но во 1931 година била повторно разурната од катастрофален земјотрес. Во 1932 година вторпат била обновена.
Архитектура
Според својот архитектонски облик, црквата е трикорабна со полукружна олтарна апсида на источниот ѕид (од надвор). Покривот на црквата е на две води. Храмот бил изграден од обичен камен. На јужната и на западната страна има отворен трем. Главниот влез во храмот е од јужната, а споредниот влез е од западната страна.
Иконостас
Црквата поседува иконостас со икони од поново време. Некои од нив потекнуваат во 1932 година, кога всушност по вторпат се обновила црквата.
Љубомир Милетиќ
Љубомир Милетиќ или Милетич (Любомир Милетич;, -  ) — научник од областа на бугарската и славистичката филологија и историја.
Биографија
Љубомир Милетиќ учи во Нови Сад и Софија, а потоа го завршил средното образование во Загреб. Словенска филологија учи во Загреб и Прага. Докторира во Загреб (1888). Работи како професор на Катедрата по словенска филологија на Софискиот универзитет “Св. Климент Охридски” (1892 - 1934). Тој е еден од основачите на Вишата школа во Софија (Софискиот универзитет) и активен член (од 1898) на Бугарското книжевно друштво (Бугарска академија на науките). Бил и ректор на Софискиот универзитет (1921) и претседател на Бугарската академија на науките (1926 - 1937).
Милетиќ е поддржувач на бугарскиот став за националната припадност на Македонците. Активно учествува во основањето на Македонскиот научен институт (МНИ) во Софија, чија основна задача е прибирање, обработка и објавување материјали за Македонија. Уредник е на списанието "Македонски преглед".
Милетиќ ги има редактирано и објавено спомените на бројни македонски револуционери, а на неписмените борци (Никола Митрев-Езерски) самиот тој им ги запишувал со своја рака.
NGC 6120
NGC 6120 — спирална галаксија во соѕвездието Северна Круна, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Тапан-фонтаната во Крагуевац
Тапан-фонтаната во Крагуевац е  споменик на културата и претставува недвижно културно богатство, со одлука на Владата на Република Србија бр. 633-2231/97-002, од 18 јуни 1997 година, Службен весник на РС бр.27, од 26 јуни 1997 година.
NGC 6120
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6120 се споменува и како UGC 10343, MCG 6-36-29, CGCG 196-41, IRAS 16180+3753, 1ZW 141, KUG 1618+378.
Тапан-фонтаната во Крагуевац
Тапан фонтана е еден од најстарите и најубавите споменици на стариот Крагуевац. Служел за снабдување на населението со вода уште од турско време. Изграден е во 19 век, за време на владеењето на кнезот Милан Обреновиќ, а денешниот изглед го добил во 1922 година, со посветеност и помош на богатите браќа Бојаџиќ. Изработен е од камен и бетон, со богато профилирање и украсни орнаменти изработени од гипс. Од улицата најпрво се доближувате до трем, видиковец со клупи, а бетонски скали водат до местото каде што се зема водата. Тапанот на фонтаната во Крагуевац е предмет направен за потребите на фонтаната, а дизајниран така што на него се собираат луѓе.
NGC 6120
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6120 е од видот Sd/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 6120 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 19 м 48,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 46' 27"". Положбениот агол на објектот е во износ од 18°.
NGC 3764
NGC 3764 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3764 се споменува и како MCG 3-30-20, CGCG 97-25, 2ZW 52, NPM1G +18.0302.
Откривање
Објектот е откриен на 20 април 1862 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3764 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 3764 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 124°.
Други поделби
Проучување на NGC 3764 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35930. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1438. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1406.
Присад
Присад — село во Општина Прилеп.
Население
Во почетокот на XX век во селото Присад живееле околу 350 жители.
Според пописот од 2002 г. во Присад живеат само 5 жители и селото е во фаза на изумирање.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 4 жители, сите Македонци.
Родови
Присад е македонско село.
Родови во Присад се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1442 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватна куќа.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 3 гласачи.
Еднокуќево
Еднокуќево — село во Општина Босилово, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Надморската височина во селото е 215 метри додека селото зафаќа површина од 2,3 км2. Од нив целиот атар се обработливо земјиште
Ран период
Името Еднокуќево претставува сложенка од зборовите „еден“ и „куќа“ со помош на наставката „-ево“, на грчки „ена спити“ – „една куќа“. Името на селото се совпаѓа со името на соседното Моноспитово. Со тоа име селото постои од неговото основање, па сѐ до денешни дни. Месното население селото го нарекува со формата Еднокуќево.
Отоманско Царство
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“, издадена во Цариград се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 50 семејства и сите биле утврдени како Македонци Но, овој факт е погрешен бидејќи во селото во овој период живееле исклучиво турско население. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 650 жители Турци.
Југославија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Царство Бугарија. По крајот на Првата светска војна, според Нејскиот мировен договор, селото било вклучено во составот на Кралство СХС, заедно со Струмичкиот регион, додека по крајот на Втората светска војна, во рамките на СФРЈ.
Македонија
По распаѓањето на СФРЈ, селото формално било вклучено во составот на Република Македонија. Според територијалната организација на Република Македонија, селото припаѓа на Општина Босилово.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото живеат 678 жители и претставува средна по големина населба. Во Еднокуќево живеат Македонци и Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 634 жители, од кои 473 Македонци, 127 Турци, 6 Роми, 1 Србин и 27 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1814 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 539 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 542 гласачи.
Протеазен инхибитор
Протеаза инхибитори се лекови кои вршат инхибиција на ензимите кои вршат разложување на белковините. Овие лекови се користат во терпаијата на ХИВ/СИДА и хепатитис C. Овие протеаза инхибитори ја инхибираат вирусната репликација преку селективно врзување за вирусните протеази (на пр. ХИВ-1 протеаза) и вршат блокирање на разложувањето на белковинските претходници кои се неопходни во создавањето на вирусни честички. Протеаза инхибитори кои се користат во клиничката пракси се:
Филип II (плоштад)
Филип II (до 2013 г. Карпошово востание) — плоштад во Скопје, сместен на влезот на Старата скопска чаршија. Бил именуван е во чест на големиот македонски бунтовник, Петар Карпош и неговото востание од 1689 г, но по поставувањето на големата фонтана со статуа на Филип II Македонски, плоштадот бил преименуван во името на овој крал на Македонија со одлука на советот на Град Скопје.
Протеазен инхибитор
Со оглед на специфичноста на целта на овие лекови, постои ризик, како и кај антибиотиците, за развој на лек-резистентни мутирани вируси. За да се намали овој ризик, вообичаено е да се користат повеќе различни лекови истовремено, кои се насочени кон различен таргет.
Филип II (плоштад)
Изглед
Според последните измени на плоштадот, коишто се дел од проектот Скопје 2014, плоштадот претставува комплекс од четири фонтани со скулптури, меѓу кои доминира фонтана со споменик на Филип Втори Македонски, заедно високи 28 метри. На плоштадот се наоѓа и скулптура која ја претставува Олимпија, мајката на Александар Македонски со нејзиниот син в раце. Веднаш до Камениот мост се наоѓа уште една фоната на којашто има четири бронзени коњи. Под плоштадот била предвидена и изградба на подземен паркинг за 70 возила. Це­ли­от проект за уредување на плоштадот чини око­лу пет милиони евра, од кои три се потрошени за леење на скулптурите во Ита­ли­ја. Сите скулптури се дело на Валентина Каранфилова-Стевановска. Скулптурите се леани во леарница „Фондерија ар­тис­ти­ка Гуастини".
Со самото доуредување и изградба на овој плоштад и со новите објекти, како Меморијалниот музеј на Холокаустот, Музејот на ВМРО и Стариот театар, ова културно-историско јадро на градот добива лик и заедно со улицата и плоштадот Македонија, Камениот мост и чаршијата станува дел од привлечна пешачка зона.
Тихоокеански часовен појас
Тихоокеански часовен појас (Pacific Time Zone, PT) — часовен појас кој опфаќа делови од западна Канада, западни САД и западно Мексико. Местата во овој појас следат стандардно време одземајќи осум часа од координираното универзално време (UTC−8). При летно сметање, часовното отстапување е UTC−7.
Во САД и Канада, појасот се нарекува „тихоокеанско стандардно време“ (Pacific Standard Time, PST) при стандардното сметање (од почетокот на ноември до средината на март) и „тихоокеанско летно време“ (Pacific Daylight Time, PDT) при летно сметање (од средината на март до почетокот на ноември ). Во Мексико појасот се нарекува „северозападен појас“ (Zona Noroeste) и се применува истото стандардно и летно сметање како во другите две земји.
Најголем град во појасот Лос Анџелес со неговата метрополитенска област.
Тихоокеанскиот часовен појас е два часа понапред од хавајско-алеутскиот, еден час понапред од алјаскиот, еден час зад планинскиот, два часа зад централниот и три часа зад источниот часовен појас.
Канада
Појасот целосно опфаќа само една територија во Канада:
Времето во една покраина и една територија е поделено на тихоокеанскиот и планинскиот појас:
Мексико
Во Мексико, појасот ги опфаќа следниве места:
САД
Две сојузни држави на САД целосно влегуваат во поајсот:
Една сојузна држава временски е поделена на тихоокеанскиот и алјаскиот појас:
338 п.н.е.
338 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 338. година пред новата ера, 338. од првиот милениум п.н.е., 38. од 4 век п.н.е. и деветта од 330-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 338 година се протега во 2298 и 2299, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2358 и 2359 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 205. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 989 и 987 исламска година пред хиџра.
Кастиља-Ла Манча
Кастиља-Ла Манча (Castilla-La Mancha) — автономна заедница во Шпанија. Се наоѓа во средишниот дел на земјата и граничи со: Кастиља и Леон, Мадрид, Арагон, Валенсија, Мурсија и Екстремадура. Зафаќа површина од 79.463 км2 и има 2 милиони жители. Главен град е Толедо.
Градови
Поголеми градови во Кастиља-Ла Манче во кои и живее најголемиот дел од населението во оваа автономна заедница се:
Црвено-сина столица
Црвено-сината столица - столица дизајнирана во 1917 година од Gerrit Rietveld. Таа претставува еден од првите тридимензионални експонати на Де Стијл (De Stijl) уметничкото движење. Оригиналната столица била направена од буково дрво и не била обоен до почетокот на 1920 година. Архитектот и членот на Де Стијл, Bart van der Leck, го видел оригинален модел и сугерирал да се додадат светли бои. Бил направен нов модел од потенко дрво и бил обоен во целост во црна ноја со делови обоени во основните бои кои му се припишува на Де Стијл движењето.
Бре Дин
Бре Дин (Bray-Dunes, Brayduinen) — општина во департманот Север во северна Франција, на самата белгиска граница.
Ова е најсеверна општина во Франција, во која влегува и најсеверната точка во земјата.
Во местото настрадале голем број на војници за време на евакуацијата од Динкерк, наречена „Операција Динамо“ (1940).
Купејнца (Елшани)
Купејнца — археолошко наоѓалиште во охридското село Елшани. Претставува населба од доцноантичко време.
На 8,5 км од Охрид кон Св. Наум (Р1301), од левата страна на патот, а југоисточно од автокампот Елешец, на местата 31, 32 и 33 се утврдени архитектонски остатоци најверојатно од сакрален објект. Ѕидовите се градени од кршен камен и варов малтер. На површината се среќаваат многубројни фрагменти од керамички градежен материјал.
Апартман (филм)
Апартман е американски комедија/драма филм од 1960, продуциран и режиран од Били Вајлдер, а во главните улоги играат Џек Лемон, Ширли Меклин и Фред Мекмуреј. „Апартман“ бил следбеник на филмот „Некои го сакаат топло“ на Вајлдер и, како и неговиот претходник, станал комерцијален и критичарски хит заработувајќи 25 милиони американски долари во првата недела од прикажувањето. Филмот бил номиниран за 10 оскари и освоил пет од нив, меѓу кои и оскар за најдобар филм.
Молопо (река)
Молопо е река во јужна Африка. Долга е околу 960 километри. Реката е дел од сливот на реката Орање.
Со едниот дел, реката е граница помеѓу Боцвана и Јужноафриканската Република.
Градот Мафекинг се наоѓа на оваа река.
Свети Петар (остров)
Свети Петар (св. Петър) ― бугарски остров во Црното Море, со површина од 2,5 хектари и надморска височина од 9 м. Исто така познат како Птичји Остров, тој се наоѓа во созополскиот залив, блиску до островите Свети Иван и Свети Кирик. Со оглед на тоа што во ниеден извор не е споменато до средината на 19 век, се претпоставува дека се одвоил од поголемиот Свети Иван (кој е неколку стотини метри на запад) како последица на некаков природен феномен околу тоа време. Археолозите откриле урнатини напараклис од времето на бугарската преродба, како и траги од античка керамика. Две мали островчиња или големи карпи постоеле и на исток од Свети Петар, познати по имињата Милос и Гата; тие последен пат биле опишани од руските воени дописници во 1820-тите и се претпоставува дека се потопени во следните години.
Надворешни врски
42.439°N, 27.693°W
Полчиште
Полчиште — село во Општина Прилеп, во областа Мариово.
Географија и местоположба
Селото Полчиште се наоѓа во прилепскиот дел на областа Мариово, во јужниот дел на Општина Прилеп. Поточно, Полчиште се наоѓа во ридско-планинскиот дел на Големо или Старо Мариово од десната страна на Црна Река, во подножјето на планината Козјак. Полчиште е планинско село до расположено на надморска височина од 910 метри. Сместено е во долот на Полчишка Река, лева притока на Бутурица, помеѓу височините Скрка со врвот Панделе (1344 м.н.в.) од југозапад, Гарван (1265 м.н.в.) од југоисток и познатиот превој Трибор (1442 м.н.в) на исток. Недалеку во источен правец од Полчиште се и највисоките врвови на планината Козјак, Балтова Чука (1822 м.н.в.) и Перун (1703 м.н.в.). Според ваквата местоположба селото Полчиште се наоѓа токму во средината помеѓу мариовските села Бешиште веднаш на запад, Градешница и Старавина на југ, Витолиште на север и раселеното село Мелница кај познатиот манастир „Св. Илија“ на северозапад.
До селото се стигнува од исклучувањето на регионалниот пат Прилеп - Витолиште непосредно пред манастирот во Мелница по асфалтиран, наместа уништен земјен пат, кој потоа од крстосницата за Бешиште кон лево продолжува како широк и натапкан земјен пат до самото село Полчиште. По овој пат до Полчиште води големата велосипедска тура на фестивалот Mariovo Off-Road Experience. Полчиште има мошне голем атар кој зафаќа простор дури од 83 км2, поради што тој се дели на Полчиште I и Полчиште II. На него пасиштата заземаат површина од 3646 хектари, на шумите отпаѓаат 3096 хектари, а на обработливото земјиште 336 хектари. На планинскиот источен дел на атарот кон Трибор и Витолиште постои многу густа и разновидна висококвалитетна зимзелена шума од која особено се истакнува црниот бор, додека нискостеблестата претежно дабова шума е застапена на ридскиот западен дел на атарот кон Бешиште.
Историја
Најстариот запис во кој се споменува селото под името Полчишта потекенува од втората половина на XV век односно од турските пописни дефтери од 1476/77 кога во селото живееле 17 семејства, потоа во 1481/82 биле попишани 25 домаќинства, за потоа да бележат пораст на 58 домови во 1519 година, а потоа опаѓање на 35 домаќинства во 1528/29 и намалување на само 7 семејства во 1544/45 година. Во овој период Полчиште спаѓало во нахијата Мориово во Прилепската каза. Во овој средновековен период постоело и селото Костеново кое што според сочуваното народно предание се наоѓало јужно од Полчиште кај местото Костеник.
Во својот запис објавен во „Цариградски весник“ под наслов ''„Споменик за села називаеми Мориево прилепско. Статистическо описание“'' на 21 ноември 1859 за селата во Мариово, македонскиот просветител Јордан Хаџи Константинов-Џинот за селото Полчиште запишал дека имало 55 куќи и стара црква.
Во однос на народно-ослободителната и револуционерната борба за слобода на Македонија од втората половина на XIX век па сѐ до НОБ во Втората светска војна, селото Полчиште со своите жители - борци и учесници, се истакнува во целото бунтовно Мариово. Кон крајот на XIX и почетокот на XX век во времето на револуционерните и народно-ослободителни борби во Мариово била многу засилена грчката црковно-просветна и вооружена пропаганда при што Полчште било до линијата на нејзината граница. Во 1899 година во селото Полчиште бил формиран првиот областен комитет на ТМОРО со Трајко Бешот како началник и познатиот Крсте Гермов – Шакир како сектретар. За време на НОВ од многу младинци од селото заминале во партизани, а својот живот за слободата на Македонија го положиле 3 млади борци во своите 20 години: Спасија Шаоска, Дано Јолевски и Ристе Трајкоски, во чија чест е подигнат споменик кај селските гробишта на влезот од селото.
Потекло и значење на името
Името на селото Полчиште потекнува и има значeње на македонски јазик и најверојатно доаѓа, односно е поврзано со местоположбата на селото. Имено, на север од селото кон запад во правец на Бешиште и кон исток се отвора доста пространа и широка зарамнета низнина при што и самите тие предели ги носат имињата Поле (на запад) и Долното Поле (на исток). Имајќи предвид дека селото се наоѓа во дол кој се отвора помеѓу овие две полиња, најверојатно неговото име настанало за означување на местото кое што се наоѓа меѓу двете полиња.
Стопанство
Според составот на атарот селото Полчиште има мешовита земјоделска функција. Најзастапена стопанска дејност во Полчиште и неговиот атар се сточарството и шумарството. Од сточарството најзастапено е одгледувањето на значаен број стада овци коишто преку целата година се напасуваат на бујните ливади непосредно околу селото, а во помал обем се одгледуваат и кози. Од добиените и помешани видови на млеко се прави познатото и прочуено мариовско биено сирење. Во сосема мали размери се одгледуваат жита претежно пченица, 'рж и јачмен и сточна храна. Дел од некогашните жители кои сѐ уште ги посетуваат и престојуваат во своите куќи и имоти, се занимаваат и со пчеларство и производство на ливадски мед, како и со одгледување на градинарски производи како пиперки, патлиџан (домат), кромид, краставица, марула во дворовите за тамошни сопствени потреби.
Население
Според пописот од 1953 година во Полчиште живееле 914 жители. Според последниот попис од 2002 година, во Полчиште живеат 31 жител, сите Македонци. Селото се наоѓа во фаза на раселување.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 6 жители, сите Македонци.
Родови
Селото Полчиште отсекогаш па сѐ до денес во целост е населено исклучиво со Македонци од православна христијанска вероисповед. Поради оддалеченоста и непристапноста на целиот мариовски крај, речиси сите родови во селото се староседелски или пак потекнуваат од предци кои повремено се преселувале во разните околни мариовски села како Бешиште, Витолиште, Мелница, блиското и одамна раселено село Сатока, Чаниште и др. Македонски родови и семејства кои живеат и потекнуваат од Полчиште се: Суклески, Ќосески, Колонџоски, Чуруковски, Митковски, Црниколевски, Ракиџиоски, Севдикоски, Салилоски, Бешовски, Јовчески, Ѓуроски, Шаовци, Трајкоски, Јолевци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на големата Општина Прилеп, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Витолиште, во која влегувале сите села од прилепскиот дел на Мариово.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Прилеп. Селото припаѓало на некогашната општина Мориово во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Витолиште, во која покрај селото Полчиште, се наоѓале и селата Бешиште, Витолиште, Врпско, Живово и Манастир. Општината Витолиште постоела и во периодот 1950-1952 година.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 22 гласачи.
Култура и спорт
Во однос на спортот во рамки на фестивалот Mariovo Off-Road Experience селото Полчиште се посетува од велосипедистите на малата тура, каде што тие ја прават првата пауза со разгледување на селото пред да продолжат кон Бешиште и Витолиште.
Иселеништво
Најмасовно селење на жителите од селото имало во 50-тите години од XX век. Населението најмногу се исселувало во Прилеп, Кавадарци и Битола, а голем дел се има исселено и во странство (Австралија, Канада).
Читачот (филм)
Читачот ( The Reader ) е американски филм од 2008 година, во режија на Стивен Долдри. Филмот е адаптација на истоимената германска новела на Бербард Шлинк од 1996. Филмската адаптација ја напишал Дејвид Хер. Рејф Фајн с и Кејт Винслет се дел од глумечката екипа заедно со младиот глумец Дејвид Крос. Ова е последниот филм на продуцентите Антони Мингела и Сидни Полак бидејќи и двајцата починале пред да биде промовиран филмот. Продукцијата започнала во Германија во септември 2007 година, а филмот својата американска премиера ја имал на 10 декември 2008.