Втора_светска_војна
Напредокот на силите на Оската
Со Франција неутрализирана, Германија започнал поход на масовни бомбардирања на Велика Британија, како подготовка за инвазија на Велика Британија, уште попознати како Битката за Британија. Битката за Британија официјално започнала на 10 јули 1940, а завршила на 31 октомври 1940, со победа на Велика Британија. Битката се водела во главно во небото над Велика Британија, германските трупи никогаш не дочекале да стапнат на британскиот остров. Како главен фактор за британската победа се сметаат британските радари, коишто ги информирале британците за доаѓањето на германските бомбардери, со што британските сили постојано биле чекор напред пред германските. Кралската морнарица била растегната од водите на Ламанш, или Англискиот канал, до Атлантскиот Океан, но имајќи ги под своја контрола француските пристаништа, Германија постојано ги напаѓала бродовите на кралската морнарица со У-подморниците, особено во водите на Атлантскиот Океан, постигнувајќи огромни успеси против кралската морнарица. Италија започнала со свои операции во Средоземното Море, почнувајќи со Опсадата на Малта на 11 јуни 1940, во периодот од 3 август до 17 август 1940 успешно го окупирала британскиот дел од Сомалија, а извршила и напади врз британските сили, слободните француски трупи и силите на Комонвелтот во периодот од 9 септември до 16 септември 1940. Јапонија ја зголемила својата блокада на Кина заземајќи бази во тогаш веќе изолираните северни делови на Индокина окупирани од страна на Франција. Во овој период неутралните САД презеле мерки за помагање на Кина и нивните сојузници од западна Европа. Во ноември 1939, Неутралниот акт претрпел измени, со коишто САД им дозволиле на Сојузниците да "купуваат и транспортираат" воени средства и опрема. Во 1940, по капитулацијата на Франција американската морнарица значително се зголемила, а по јапонското влегување во Индокина, САД вовеле ембарго кон Јапонија со коешто и забраниле да купува нивни производи од областа на железната индустрија, челичната индустрија и механички делови. Во септември 1940, САД се согласиле на размена на американски воени бродови разурнувачи во замена за британски бази. Но сепак, американската јавност и понатаму силно се противела на каква било воена интервенција од страна на САД во вооружениот конфликт во 1941. На 27 септември 1940 Германија, Јапонија и Италија во Берлин го потпишале Тројниот Пакт, со што Оската и официјално била формирана. Со овој Пакт, секој напад од било која држава, со исклучок на Советскиот Сојуз, кој не учествувал во вооружениот конфликт, кон било која од трите држави потписнички на Пактот, ќе резултирал со воен одговор од страна на сите три држави потписнички. Советскиот Сојуз изразил интерес за придружување на Пактот, со мали измени на текстот на договорот, коишто со себе носеле економски придобивки за Германија. Иако Германија никогаш официјално не изразила интерес СССР да му се придружи на Пактот, сепак ги прифатила економските придобивки, потпишувајќи договор со СССР на 10 јануари 1941. И покрај потпишувањето на Пактот, САД продолжиле со поддршката за Велика Британија и Кина преку Позајми-изнајми полисата, создавајќи безбедна зона која се протегала низ речиси цела половина од Атлантскиот Океан, каде што американската морнарица ги штитела британските конвои. Како резултат на ова, САД и Германија се нашле во таканаречена воздржана, или необјавена, поморска војна во северните делови на Атлантскиот Океан до 1941, иако САД и понатаму останале официјално неутрални. Оската се проширила во ноември 1940, кога Унгарија, Словачка и Романија се придружиле на Тројниот Пакт. Овие држави учествувале во подоцнежната инвазија на Советскиот Сојуз, особено Романија, која што помогнала најмногу во инвазијата, со цел да си ги поврати своите територии анектирани од страна на СССР, следејќи ја антикомунистичката идеологија на својот водач, премиерот на Романија, Јон Антонеску. На 29 октомври 1940 Италија ја започнала Грчко-Италијанската Војна, која завршила на 23 април 1941 со победа на Грција. Италијанските трупи биле принудени да се повлечат назад во Албанија. Кратко по ова, британски сили од Комонвелтот започнале офанзиви против Египет и териториите окупирани од страна на Италија во источна Африка. Кон почетокот на 1941, италијанските сили биле принудени да се повлечат во Либија, по што Черчил наредил испраќање на трупи од Африка во Грција во форма на воена помош. Италијанската морнарица исто така претрпела значајни порази од кралската морнарица во Битката кај Таранто, каде што изгубила 3 воени бродови, а и подоцна претрпела загуби во Битката за Кејп Матапан.