cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кумановска Каза
Револуционерни борби
Кон почетокот на XX век за време на Борбите за Македонија, во кумановската каза се случиле најголем дел од судирите на четничките организации. Една од најголемите пречки за продор на српските чети била Македонската револуционерна организација и нејзините чети кој не дозволувале на нејзината организациска тероторија какви било други вооружени чети ако не припаѓале на Организацијата.
Мажественост
Мажественоста претставува низа од својства, очекувања и објаснувања поврзани со поведението и однесувањето на машкиот пол. Мажественоста како содржина на родот поврзан со машкиот пол е општествено изградено однесување како спротивност на женственоста како општествено изградена содржина поврзана со женскиот пол. Карактеристичните мажествени својства се поврзани со низа стереотипи, кои го ситуираат машкиот статус и положба: агресивноста, рационалноста, амбициозноста, независноста се некои од описите, но и очекувањата како треба да изгледа или да се однесува машкиот пол.
Преглед
Стандардите на мажественост или машкост варираат во различни култури, поткултури, етнички групи и историски периоди. Особините кои традиционално се сметани за машки во западното општество се сила, храброст, независност, водство и самоувереност. Кога учеството на жените во трудот се зголемило, имало мажи кои се чувствувале помалку удобно во својата машкост бидејќи им било сè потешко да го потврдат својот статус на хранител.
Академските студии за машкоста привлекле зголемено внимание во доцните 1980-ти и раните 1990-ти, при што бројот на курсеви на оваа тема во Соединетите Држави се зголемил од 30 на над 300. Ова предизвикало истражување на пресекот на машкоста со концепти од други области, како што е општестваната конструкција на родовата разлика]] (застапена во голем број филозофски и социолошки теории).
Луѓето без разлика на биолошкиот пол може да покажат машки особини и однесување. Оние кои покажуваат и машки и женски особини се сметаат за андрогени, а феминистичките филозофи тврдат дека родовата двосмисленост може да ја замагли родовата класификација.
Историја
Концептот на мажественост варира историски и културолошки. Бидејќи она што ја сочинува мажественоста варира според времето и местото, според Равин Конел, посоодветно е да се дискутира за „мажественоста“ отколку за единствен сеопфатен концепт.
Античко време
Античката книжевност датира од околу 3000 п.н.е., со посебни очекувања за мажите во облик на закони и имплицирани машки идеали во митовите за богови и јунаци.
Во својата книга „Германија“ (98 н.е.), Такит изјавил дека мажите од античките германски племиња се бореле агресивно во битка за да ги заштитат своите жени од заробеништво од непријателот.
Среден век и викторијанска ера
Џефри Ричардс ја опишува европската „средновековна машкост која во суштина била христијанска и витешка“. Храброста, почитта кон жените од сите класи и великодушноста го карактеризираат претставувањето на мажите во книжевната историја. Според Дејвид Розен, традиционалниот став на изучувачите(како Џ. Р. Р. Толкин) дека Беовулф е приказна за средновековното јунаштво ги занемарува сличностите помеѓу Беовулф и чудовиштето Грендел. Машкоста на примерот на Беовулф ги „отсече мажите од жените, другите мажи, страста и домаќинството“.
Боксот бил професионализиран во Соединетите Држави и Европа во 19 век; ги истакнал физичките и конфронтирачките аспекти на мажественоста. Боксот со голи зглобови без ракавици ја претставувал „машката уметност“ во Америка од 19 век.
Маженственоста кај жените
Иако често се игнорирани во дискусиите за мажественост, жените исто така можат да изразат машки особини и однесувања. Во западната култура, женската машкост е кодифицирана во идентитети како што се „томбој“ (Tomboy) и буч (Butch). Иако женската машкост често се поврзува со лезбејство, изразувањето машкост не е поврзано со сексуалноста на жената. Во феминистичката филозофија, женската машкост често се одликува како вид на родова изведба што ја предизвикува традиционалната мажественост и машката доминација.
Жените кои учествуваат во спортови, особено во спортови во кои надвладејуваат мажи, понекогаш се опишувани како машки. Иако традиционалните родови норми постепено се менуваат, спортистките, особено оние кои учествуваат во спортови во кои надвладејуваат мажи, како што се бокс, кревање тегови, американски фудбал, рагби, хокеј на мраз и мотоспорт, сè уште често се сметаат за отстапување од границите на женственоста и може да претрпат негативни коментари.
Петар Преспанско-пелагониски
Митрополит Петар, или целосна титула '''Митрополит Преспанско-пелагониски и администратор Австралиски и Новозеландски г. Петар''', е митрополит на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ и администратор на Австралиско-новозеландска епархија.
Животопис
Митрополитот Петар е роден во селото Богомила на 29 мај 1946 година. Неговото семејство било занаетчиско-земјоделско. Основното образование го завршил во родното место, а потоа се запишал на Богословија во 1966 година во Призрен. Во 1970 година завршил на Богословскиот факултет во Белград. Веднаш по дипломирањето, митрополитот бил поставен за професор на Mакедонската православна богословиjа „Свети Климент Охридски“ во Скопје. Во периодот 1972-1976 бил секретар на Полошко-кумановската епархија, а потоа бил назначен за парохиски свештеник во соборниот храм „Св. Великомаченик Димитриј“ во Скопје. До 1979 година бил и професор во Скопје. Во 1982 година завршувил постдипломски студии и магистрирал на Грегориjанскиот универзитет во Рим на тема „Теологиjата на Свети Климент Охридски во неговите дела”. Кон краjот на 1995 година e назначен за митрополит Австралиско-новозеландски.
Митрополитот се замонашил на 19 јуни 1980 година во придворскиот манастир „Св. Великомаченик Георгиj” во Криви Дол, Скопје. За Митрополит на Преспанско-битолската епархиjа e избран на 2 април 1981 година, а хиротонисан бил на 14 јуни 1981 година во соборниот храм „Св. великомаченик Димитриj” во Скопје. Тој бил интронизиран е во Преспанско-битолската епархиjа на 15 јуни 1981 година во соборниот храм „Св. великомаченик Димитриj” во Битола.
Мажественост
Здравјето кај мажите
Студиите на мажи во Северна Америка и Европа покажуваат дека мажите кои консумираат алкохолни пијалоци често го прават тоа за да исполнат одредени општествени очекувања за мажественост. Додека причините за пиење и алкохолизам се сложени и различни, родовите улоги и општествените очекувања имаат силно влијание охрабрувајќи ги мажите да пијат.
Мажите, момчињата и луѓето од машки пол при раѓање се соочуваат со родова полиција од луѓе кои мислат дека не се доволно мажествени. Родовата полиција може да го зголеми ризикот од алкохолизам, анксиозност и депресија.
Надворешни врски
Библиографски Други
Тони Иги
Антон Александрович Игумнов или професионално познат како Тони Иги, е руски уметник по електронска танцувачка музика. Тој се родил на 6 јуни 1985 година. Станал најпознат по неговиот хит „Астрономија“, кој бил објавен во 2010 година. А во 2014 Вицетон ремиксот на "Астрономија" станал глобален феномен.
2010 г.
„Астрономија“
2014 година
„Астрономија“ (со Вицетон)
ОУ „11 Октомври“ - Центар
„11 Октомври“ — основно училиште во Пролет, општина Центар. .
Ѓула Чеснеки
Гроф Витез Ѓула Иштван Чеснеки де Милвањ (унг: Gyula István Cseszneky de Milvány et Csesznek) (роден: Наѓмајор, Австроунгарија, 28 јуни 1914 година - Бразил, по 1970 година) е унгарски аристократ, авантyрист, коњачки офицер кој учествувал во унгарската реанексија на Северна Трансилванија, служел како помошник на хрватскиот Kрал Томислав II. Беше вклучен и во антинацистички заговори и одигра важна улога во спасувањето на европските eвреи. Потекнува од унгарското благородничко семејство Чеснеки де Милвањ. Во 1941 станува советник на Томислав II, крал на Независната Хрватска Држава, по што добил грофoвска титула.
Во 1943 година, под закрила на италијанските окупациски сили, станува кнез на влашкото пиндско-македонско кнежевство во Македонија под името Јулиј I. Подоцна истата година во Македонија навлегуваат германски војски и Чеснеки де Милвањ, кој има и еврејско потекло, е заробен од Гестапо то. Успева да замине во Унгарија, а по крајот на војната - во Аргентина и потоа во Бразил.
Космос-1279
Космос-1279 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 1 јули 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1279 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 418 км, а најмалото на 358.
Јохан Алвен
Јохан Алвен (роден на 13 јануари 1972 година во Ландскрона, Шведска) е поранешен професионален тенисер од Шведска.
Ерик Клептон
Ерик Патрик Клептон (Eric Patrick Clapton, роден на 30 март 1945 година) — англиски блуз-рок гитарист, пејач и текстописец. Клептон е единствената личност која била трипати примена во куќата на славните на рокенролот; како соло изведувач, а исто така и како член на рок групите „The Yardbirds“ и „Cream“. Во текот на неговата кариера тој бил почитуван од некои од најважните и највлијателните гитаристи на сите времиња. Во магазинот „Rolling Stone“, Клептон е рангиран на второто место во списокот на „100 најдобри гитаристи на сите времиња“ и на 53. на нивниот список на „Бесмртните, 100 најдобри гитаристи на сите времиња“. Во 2010 година, Ерик Клептон беше рангиран на четвртото место во Гибсоновата (Gibson Guitar Corporation) список на 50 најдобри гитаристи на сите времиња.
Јохан Алвен
Јуниори (младинци)
Алвен се натпреварувал на пет Грен слем турнири како јуниор. Тој, исто така, ја претставувал својата земја на Светскиот младински куп НЕЦ во 1988 година.
Професионални турнири
Во тениското коло за Гран При, Алвен го имал својот прв настап на главнато извлекување во поединечна конкуренција на професионалното првенство на САД во 1988 година. Учеството го обезбедил со таканаречена вајлд карта (слободен пристап). Тој загубил од сонародникот Магнус Ларсон во првото коло.
Ерик Клептон
Низ кариерата неговиот музички стил варираше, но секогаш остана заснован на блузот. Од оваа гледна точка тој се смета за иноватор на неколку музички жанрови меѓу кои спаѓаат: блуз-рок (заедно со „John Mayall & the Bluesbreakers“ и „The Yardbirds“) и психоделичен рок (заедно со „Cream“). Сепак Клептоновите успеси на листите не беа лимитирани со блузот, тој ги зазема првите места со песната „Tears in heaven“ - (чија музика припаѓа на жанрот „Современа музика за возрасни“ (или на анг.Adult contemporary music)) и со реге песната на Боб Марли — „I Shot the Sheriff“ — (на сцените често изведува реге и песни на Боб Марли). Две од неговите најуспешни песни се љубовната хит песна „Layla“, која ја свиреше заедно со бендот „Derek and the Dominos“ и песната „Crossroads“ на Роберт Џонсон.
Рани години
Ерик Патрик Клептон е роден во Рипли во Сари, Англија. Се родил како син на шеснаесет годишната Патриција Моли Клептон (родена на 7 јануари 1929 година) и Едвард Волтер Фриер (21 март 1920 — 15 мај 1985), 24 годишен војник од Монтреал, Квебек. Накратко по неговото раѓање, Едвард беше испратен во војна и потоа заминал во Канада. Клептон израснал со неговата баба, Роуз, и нејзиниот втор маж, Џек, верувајки дека тие се неговите родители и дека неговата мајка е неговата постара сестра. Неколку години подоцна, неговата мајка се премажила за канадски војник и заминала за Канада.
Јохан Алвен
Тренерска кариера
По пензионирањето, тој работел како тениски инструктор (тренер) во неговата родна Шведска, а исто така и во Норвешка и Кувајт.
Ерик Клептон
Рани години
На тринаесеттиот роденден Клептон добил акустична гитара „Хојер“, направена во Германија, но учејки да свири гитара со челични жици увидел дека е тешко па скоро и се откажал. И покрај неговите фрустрации, тој останал под влијание на блузот, уште од раните години, па вежбал со часови за да научи созвучја и да ја копира музиката на блуз уметниците кој ги слушал на магнетофонот кој го имал.
По напуштањето на училиштето во 1961 година, Клептон студирал на колеџот за уметност во Кингстон (или на анг. Kingston College of Art) но го напуштил при крајот на академската година, бидејќи бил повеќе фокусиран на музиката одошто на сликањето. Овие години Клептон почнал да свири на јавни места каде што го плаќале. Најчесто тоа го правел во околината на Кингстон, Ричмонд и Западниот Крај (област во Лондон, Англија). Во 1962 почнал да настапува во дует со Дејвид Брок, блуз ентузијаст, во клубовите низ Суреи. Кога наполнил 17 години, Клептон се приклучил во неговиот прв бенд наречен „The Roosters“. Во овој бенд останал од јануари па сè до август 1963 година.
The Yardbirds и the Bluesbreakers
Во октомври 1963, Клептон им се приклучил на „The Yardbirds“, влијателен блуз и рок бенд, и останал со нив сè до март 1965. Синтетизирајки го влијанието од Чикаго блузот (вид на блуз музика кој се развил во Чикаго, Илиноис) и водечките блуз гитаристи како што се Бади Гај, Фреди Кинг и Би Би Кинг, Клептон свирејќи ја нивната музика на карактеристичен начин, стана еден од популарните гитаристи на британската музичка сцена. На почетокот бендот свирел Чес/Чекер/Ви-Џеј блуз со што привлекле голема група на луѓе која ги следеше кога тие добија престој во резиденцијата на „Rolling Stones“, Ричмонд. Исто така, направија турнеја низ Англија со американскиот блузер Сони Бој Вилјамсон II; заеднички албум, снимен во декември 1963 година, беше издаден во 1965. Во март 1965, само што Клептон го напушти бендот, „the Yardbirds“ го имаа нивниот прв поголем хит „For your love“, на кој Клептон свири на гитара.
Клептон, на својот личен биографер, му кажал „Мојот прекар, Slowhand (Бавна рака) ми го додели Џорџо Гомелски. Тој тоа го измисли како добра игра на зборови. Постојано велеше дека јас сум брз свирач и дека добро се снаоѓам со движењата на рацете, од што и произлезе прекарот“. Сè уште, очевидно, насочен кон блуз музиката, Клептон беше жестоко навреден од страна на новата поп-ориентација на „The Yardbirds“, делумно и поради тоа што „For Your Love“ беше напишана од страна на поп композитор, Грахам Голдмен, кој имал напишано тихејџерски поп хитови. Како своја замена, Клептон го препорачал својот колега гитарист, Џими Пејџ, но во тој период Џими не сакал да се откаже од својата профитабилна кариера како студио музичар, па на препораката на Клептон тој одговорил со негова препорака, со што го препорачал Џеф Бек. Ова трио, Бек, Пејџ и Клептон, се појавило на хуманитарната турнеја која била организирана како „Акција за Истражување на Мултиплекс Слероза“, како и во албумот „Guitar Boogie“.
Јохан Алвен
Тренерска кариера
Алвен бил тренер на професионалниот тенисер Јоаким Јохансон.
Ерик Клептон
The Yardbirds и the Bluesbreakers
Во април 1965 г., Клептон се приклучил во бендот „John Mayall & The Bluesbreakers“, но по неколку месеци го напуштил. Во летото, 1965 г., заминал за Грција со бендот наречен „The Glands“ во кој на пијано свирел неговиот стар пријател Бен Пламер. Во ноември 1965, тој потвторно им се придружил на „John Mayall & The bluesbreakers“. Во текот на вториот мандат во овој бенд, неговото страствено свирење го постави Клептоновото име како најдобриот блуз гитарист во кругот на свирачите. Исто така, Клептон придоби светска слава со неговото свирење во енормно влијателниот албум „Blues Breakers“, овој албум не беше пуштен во продажба сè додека Клептон не ги напушти „The Bluesbreakers“. Заменувајки ја неговата фендер телекастер и „Vox AC30 amp“ за 1960 „Gibson Les Paul Standard guitar“ и „Marshall amplifier“, неговото свирење инспирираше графит кој го дефинираше него со познатион слоган „Клептон е Господ“ (или на анг. „Clepton is God“). Фразата, испишана од негов обожавател, беше со спреј во боја, на еден ѕид во Подземната станица во Ислингтон, во пролетта, 1967 година. Графитот беше фотографиран од страна на сега познат фотограф, во чија фотографија куче врши мала нужда врз ѕидот. Клептон изјави дека е засрамен од слоганот искажувајки се во ‘The South Band Show’ „Јас никогаш не го прифатив тоа дека јас бев најдобриот гитарист во светот. Отсекогаш сакав да бидам најдобар гитарист во светот, но тоа е идеал и јас токму така го прифатив“. Фразата се појавила и во други области во Ислингтон низ средината на 60-ите.
Cream
Клептон ги напушти „the Bluesbreakers“ во јули 1966, (за да биде заменет од Питер Грин) и ги оформи „Cream“, една од раните „супер групи“ (во шеесеттите се развил терминот супергрупи кој асоцирал на група направена од познати рок-музичари кои својата слава ја стекнале во друг бенд), со Џек Брус, басист (од „Manfred Mann“, „the Bluesbreakers“ и „Graham Bond Organization“), и Џинџер Бејкер, тапанар (од „GBO“). Пред да биде оформен овој бенд, Клептон не бил многу познат во САД; ги напушти „the Yardbirds“ пред песната „For Your Love“ да влезе во топ 10 листата во Америка. Во ова време, со „Cream“, Клептон почнал да напредува како пејач, композитор и гитарист, иако Брус најчесто бил водечки вокал и напишал најголем дел од текстовите заедно со композиторот Пити Браун. Првата поуспешна свирка на „Cream“ била неофицијалната изведба во Манчестер на 29 јули 1966, пред нивното целосно деби, два дена подоцна, кое се одржало на Џез и блуз фестивалот во Виндзор. „Cream“, својата трајна легенда ја воспоставиле со нивните високо истакнати џез делови и проширените сола на концертите.
Во почетокот на 1967 година, Клептон доби конкурент во статусот на еден од најдобрите гитаристи во Обединетото Кралство, Џими Хендрикс. Хендрикс присуствуваше на изведбата на новоформираната „Cream“ во централен Лондон на 1 октомври 1966, каде што „паднал“ на двојно издолжената верзија на „Killing Floor“. За возврат, познатите гитаристи во Велика Британија вклучувајќи ги во нив и Клептон, Пити Тоуншенд, и членови од The Rolling Stones и The Beatles, присуствуваа на раните изведби на Хендрикс низ клубовите. Пристигнувањето на Хендрикс имало брзо и големо влијание врз развитокот на следната фаза на Клептоновата кариера, иако Клептон сè уште во анкетите беше препознаван како најдобриот гитарист во ОК.
За првпат, САД, Клептон го посети при турнејата со „Cream“. Во март 1967 година, „Cream“ настапија во „RKO“ театарот во Њујорк, каде што од 11-15 мај ја сминаа „Disraeli Gears“. Репертоарот на Cream варирал од хард-рок („I Feel Free“) до долги блуз-засновани инструметалки („Spoonful“). За 28 месеци „Cream“ постигнале голем успех, продавајќи милиони снимки и свирки низ САД и Европа. Тие ја редефинираа улогата на инструменталистите во рокот и беа едни од првите блуз-рок бендови кои ја нагласуваа музичката виртуозност и воведуваа долги џез делови во стил на импровизациски сесии. Во американските хитови беа вклучени нивните „Sunshine of Your Love“ (#5, 1968), „White room“ (#6, 1968) и „Crossroads“ (#28, 1969). Додека „Cream“ беше рангирана како една од најдобрите групи во тоа време вклучувајќи го и Клептон како херој-гитарист, постигнувајќи нови највисоки нивоа, на „супер групата“ и беше предодреден краток рок. Дрогата и алкохолот предизвикаа тензии помеѓу тројцата членови и конфликти помеѓу Брус и Бејкер, што доведе до крај на „Cream“.
Прошталниот албум на „Cream“, „Goodbye“, вклучува изведби во живо од 19 октомври 1968, и беше пуштен во продажба за кратко време откако групата се растури во 1968, исто така во албумот бил вклучен и студио синглот „Badge“, напишан од Клептон и Џорџ Харисон. Брзо по распадот Клептон и Харисон станаа добри пријатели. Блиското пријателство резултираше со свирењето на Клептон во харисоновата „While My Guitar Gently Weeps“, од албумот на „the Beatles“, „White Album“. Истата годна кога беше пуштен во продажба овој албум, Харисон го заврши своето соло „Wonderwall Music“, кое стана првото соло на Харисон во кое беше вклучен Клептон како гитарист, кои подоцна ги имаа многу повеќе. Оваа двојка често била гледана како свири заедно поради тоа што си гостувале еден на друг на концертите. Една година по смртта на Харисон, 2001, Клептон помогна во организирањето на почесниот концерт, на кој беше музички директор.
Blind Faith и Delaney and Bonnie and Friends
Краткотрајната „супер група“ „Blind Faith“ (1969), која беше оформена од тапанарот на „Cream“, Џинџер Бејкер, Стиви Винвуд од „Traffic“ и Рич Греч од „Family“, резултираше со една плоча и една турнеја. Тие настапувале пред 100,000 обожаватели во Лондон („Hydr Park“) на 7 јуни 1969. Подоцна, истиот месец, на неколкупати имале настапи во Скандинавија и исто така почнале и Американска турнеја пред нивниот единствен албум да биде пуштен во продажба. Плочата „Blind Faith“ била снимена многу брзо и се состоела од само 2 песни од кои едната е петнаесет минутната „Do What You Like“. Сликата за албумот на почетокот била топлес девојка, но тоа траело сè додека не била прогласена за контроверзна во САД, по што била заменета со слика од бендот. За неполни седум месеци, „Blind Faith“ се распаднале. Стиви се вратил во стариот бенд, „Traffic“, додека пак Клептон се чувствувал изморен од сета слава и централно внимание кое им било посветувано на „Cream“ и „Blind Faith“.
Клептон одлучил да се повлече во позадина на некое време, така што свирел на турнеите на американската група „Delaney, Bonnie & Friends“, како помошник. Исто така отсвирил двапати како член на „The Plastic Ono Band“, вклучувајќи ја и познатата изведба на „Toronto Rock and Roll Revival“ во септември 1969, која истата година била издадена како албум, „Live Peace in Toronto 1969“.
Клептон се зближил со Диланеи Бремлит, кој го охрабрил во пеењето и пишувањето. За време на летото, 1969, Клептон и Диланеи придонеле во проектот „Music From Free Crick“, Клептон појавувајќи се како „King Cool“, свирел со Д-рЏон во три песни и во придружба на Диланеи. Со поддршка од Диланеи и сите членови во неговиот тим (вклучувајќи ги Лион Расел и Стивен Стилс) Клептон го снимил својот прв соло албум во текот на две кратки турнеи и е достојно именуван како Ерик Клептон. Диланеи Бремлит соработувал во пишувањето на шест песни и Бони Бремлит беше помошник во изработката на „Let it Rain“. Од албумот неочекувано како хит во САД, #18, излезе „After Midnight“. Од сцената, на која беше со Диланеи и Бони, Клептон отиде во студио со „the Dominos“ за да ја сними „All Things Must Pass“ на Џорџ Харисон, во пролетта, 1970. За време на овој интензивен период, Клептон снимаше песни и со Д-р Џон, Лион Расел, Plastic Ono Band, Били Престон и Ринго Стар.
Derek and the Dominos
Со намера да се спротивстави на фракцијата која почнала да се шири околу него, Клептон оформил нов бенд; Боби Витлок како клавијатурист и вокалист, Карл Редли како басист и тапанарот Џим Гордон, каде што Клептон свирел на гитара, именувајќи го бендот на почетокот како „Eric Clapton and Friends“. Овој потег бил со намера да покаже дека не му е потребна водечка улога и дека добро функционира и како член на ансамблот. „Derek and the Dominos“ се појави на среќа кога привременото име на бендот „Del and the Dynamos“ било погрешно прочитано како „Derek and the Dominos“. Во биографијата на Клептон е наведено дека Ештон му рекол на Клептон да го именува бендот „Del and the Dominos“, каде што Дел бил прекар за Ерик Клептон. Со комбинација на Дел и Ерик произлегло финалното име на бендот, „Derek and the Dominos“.
Блиското пријателство со Џорџ Харисон го довело Клептон во контакт со Харисоновата жена, Пети Бојд, во која бил длабоко заљубен. Кога таа го отфрлила неговиот напредок, невозвратената наклонетост, Клептон ја изразил во голем дел од материјалот во албумот на „the Dominos“, „Layla and Other Assorted Love Songs“. Овој албум го содржел енормно популарниот љубовен хит „Layla“, инспириран од класичната поетика во Персиската литература, „The Story of Layla and Majnun“ на Незами Гањави, која му ја дал Ијан Далас. Во книгата е опишан еден млад човек кој безнадежно се заљубил во убава, но недостапна жена поради која полудел бидејќи не можел да се ожени со нејзе.
Работејќи во Мајами со продуцентот на „Atlantic Records“, Том Дод, кој работел со Клептон на албумот на „Cream“, „Disraeli Gears“, бендот сними двоен албум. Двата дела на „Layla“ беа снимени во разделни сесии: прво беше снимена гитарата, а по неколку месеци тапанарот Џим Гордон го компонираше и го отсвири пијано делот. Неколку дена по снимањето на сесиите за песната „Layla“, Дод, кој исто така беше и продуцент на „The Allman Brothers Band“, го покани Клептон на отворениот концерт на „Allman Brothers“ во Мајами. Двајцата гитаристи за првпат се сретнаа токму на сцената, а потоа цела вечер останале заедно во студиото каде што свиреле. Дјуен прв ја додаде својата слајд гитара во песната „Tell the Truth“ и „Nobody Knows You When You’re Down and Out“. За четири дена „the Dominos“ ги снимија „Key to the Highway“, „Have You Ever Loved a Woman“; стандарден блуз, популаризиран од Фреди Кинг, и „Why Does Love Got to be So Sad“. Во септември Дјуен накратко ги напушти сесиите поради настапи со неговиот бенд, и составот од четворица во „the Dominos“ ги снимија „I Looked Away“, „Bell Bottom Blues“, и „Keep on Growing“. Дјуен се врати за да ги снимат „I am Yours“, „Anyday“, и „It’s Too Late“. На 9, тие ја снимија „Little Wing“ на Хендрикс. Следниот ден беше снимена и финалната верзија на „It’s Too Late“.
Албумот содржеше силно влијателен блуз, каде што беше вклучена комбинацијата на две „близначки“ гитари на Алман и Клептон. Бендот беше потресен кога за време на една сесија, Клептон беше известен за смртта на Хендрикс; осум дена порано, бендот направи преработка на „Little wing“ како знак за почит кон Хендрикс. На 17 септември, еден ден пред трагичниот ден, Клептон купил леворака фендер стратокастер гитара која планирал да му ја подари на Хендрикс како роденденски поклон. Потресената група направи турнеја во САД без Алман, кој се врати во „The Allman Brothers Band“. И покрај касните признанија на Клептон дека турнејата беше одржана под вистински прилив на дрога и алкохол, таа резлултираше со двојниот албум во живо, „In Concert“. Бендот сними неколку песни за вториот албум во Лондон во текот на пролетта, 1971 (од кои пет беа вклопени во сетот на Клептон, „Crossroads“ ), но резултатот беше просечен.
При обработката на вторите снимања бран од егоизам го погоди бендот и Клептон си замина, со што се распадна и групата. Алман подоцна загина во моторна сообраќајка на 29 октомври 1971. Редли остана како бас гитарист на Клептон сè до летото 1979 година. (Редли умре во мај 1980 од ефектот на алкохолот и наркотичните средства). Во 2003, Клептон и Витлок се појавиле повторно заедно кога Клептон гостуваше на изведбата на Веитлок на „Later with Jools Holland“ шоуто. Уште една трагична случка од приказната за the Dominos беше судбината на тапанарот Џим Гордон кој беше недијагностициран шизофреничар и неколку години подоцна си ја уби својата мајка за време на психозна епизода. Гордон беше осуден на 16 години – доживотен затвор, а подоцна бил преместен во ментална институција каде што и сè уште престојува.
Соло кариера
Успехот во кариерата на Клептон во седумдесеттите беше тенко поврзан со неговиот приватен живот кој беше проблематичен поради романтичните копнеења и влијанието на дрогата и алкохолот. Во прилог на невозвратената љубов и интензивната привлечност на Пити Боид, Клептон се повлече од снимањето и почна да настапува во изолација во Суреи, резиденцијата во Англија. Таму се лекуваше од хероинската зависност поради што мораше да престане со настапите. Зависноста од хероинот својот врв го достигнала на Концертот за Бангладеш, во август 1971, каде што Клептон се онесвестил на сцена, бил реанимиран и ја продолжил изведбата. На 13 јануари 1973, Пити Тоуншенд и неговиот бенд „The Who“, организираа повратен концерт за Ерик Клептон во Лондонскиот „Rainbow“ театар, насловен како „Rainbow concert“.
1980-тите
По еден засрамувачки инцидент, Клептон конечно му се јави на својот менаџер и му призна дека е алкохоличар. Во јануари 1982, Роџер и Клептон одлетаа за Минеаполис-Св.Паул; Клептон ќе биде примен во „Hazelden Treatment Center“, сместен во Централен Град, Минесота. За време на летот Клептон се препуштил на голема количина на алкохол поради стравот дека нема да може никогаш повторно да пие. Во автобиографијата Клептон е цитиран како вели „Во најбедните моменти во мојот живот, единствената причина поради која не извршив самоубиство беше тоа што знаев дека повеќе нема да можам да пијам ако сум мртов. Тоа беше единствената работа за која мислев дека вреди да се живее, а идејата на луѓето кои се обидуваа да ме отргнат од пиењето беше толку ужасна поради што јас пиев, пиев и пиев, па тие одлучија дека мораат да ме однесат во клиниката“ (Клептон – стр. 198).
Откако беше отпуштен од болницата, докторите препорачаа да не практикува какви било активности кои би можеле да делуваат како предизвикувачи на алкохолизам или стрес. Неколку месеци по замнувањето од болницата, Клептон почна да работи на неговиот следен албум, што беше против наредбите на докторите. Работејќи со Том Дод, Клептон го направи тоа за кое сметаше дека е негов „најбрз“ албум, „Money and Cigarettes“. Во 1984 година, тој свиреше за соло албумот на Роџер Вотерс, член на „Pink Floyd“, „The Pros and Cons of Hitch Hiking“, со кој отиде и на турнеја следејќи го презентирањето на албумот. После турнејата Клептон и Роџер имаа блиска врска. Во 2005 тие свиреа заедно за Цунами Фондот. Во 2006 тие повторно имаа заедничка изведба во замокот „Highclere“, како помош за руралните алијанси, свирејќи ги „Wish You Were Here“ и „Comfortably Numb“. Како што се опоравуваше од неговата зависност, Клептон продолжи со изработка на неговите албуми. Во 1985 го издаде „Behind the Sun“ кој ги содржеше хитовите „Forever Man“ и „She’s Waiting“ и во 1986, албумот „August“. И двата беа во соработка со Фил Колинс.
„August“ стана најпродаваниот албум во Велика Британија, а во тој период ја достигна и неговата највисока позиција, број 3. Првата песна во албумот, хитот „It’s In The Way That You Use It“ беше вклучена во филмот на Том Круз и Пол Њуман, „The Color of Money“. Песната „Run“ во која одекнува трубата на Фил Колинс, а исто и во песната „Sussudio“ се само дел од соло изведбите на Колинс во овој албум, додека во „Tearing Us Apart“ (со Тина Тарнер) и во „Miss You“ одекнува силната гитара на Клептон. Ова враќање на Клептон му одзема две години поминати во турнеја со Колинс и нивните соработници за „August“, басистот Натан Ист и клавијатуристот/текстописец Грег Филингенис. Додека траеше турнејта на четворочлениот бенд две видеа од концертот беа снимени, „Eric Clapton Live from Montreux“ и „Eric Clapton and Friends“. Подоцна Клептон ја обновил „After Midnight“ како сингл и промотивната песна за „Michelob“, бендот кој порано имал преработено песни од Колинс и Стиви Винвуд. Клептон ја освоил „Британската Академска Телевизиска Награда“ за неговата соработка со Мајк Кејмен на телевизискиот серијал „Edge of Darkness“. Во 1989, Клептон го издал „Journeyman“, албум кој вклучува голем број на стилови меѓу кои џез, блуз, соул и поп. Во изработката беа вклучени: Џорџ Харисон, Фил Колинс, Дерил Хал, Чака Кан, Мајк Џонс, Дејвид Санбом и Роберт Креи.
1990-тите
1990ите резултираа со една серија од 32 концерти во Royal Albert Hall, исто како и „24 Nights“ серијалот од концерти кој траеше од јануари до февруари 1990 и февруари до март 1991. На 27 август 1990, Стиви Реи Вон, блуз гитарист, кој учествувал на турнеите на Клептон и уште двајца нивни придружници загинаа во хеликоптерска несреќа. Потоа, на 20 март 1991, четиригодишниот син на Клептон, Конор, умре при пад од 53 спрат, од апартман во Њујорк кој бил на пријател на неговата мајка, паѓајки на покривот од четирикатната соседна зграда. Клептоновата тага е изразена во песната „Tears in Heaven“, напишана од него и Вил Џенингс. Тој доби шест греми награди таа година за синглот „Tears in Heaven“ и неговиот албум „Unplugged“. Во октомври 1992, Клептон беше меѓу десетината артисти кои свиреа на „30th Anniversary Concert Celebration“ на Боб Дилан. Клептон свиреше како водач на приближно 7 минутната верзија на Дилан на песната „Knockin on Heaven’s Door“, како дел од финалето.
Додека во албумот „Unplugged“ Клептон свири на акустична гитара, неговиот албум „From the Cradle“ содржи нови верзии на стариот блуз стандард отсвирени со неговата електрична гитара. Во 1996 снимањето на „Change the World“ (вклучена во филмот Phenomenon) кое беше во соработка со Вејн Керкпатрик, Гордон Кенеди, Томи Симс, му донесе на Клептон греми награда за песна на годината во 1997. Истата година тој го сними „Retail Therapy“ (албум од електронска музика со Симон Клими под псевдонимот TDF). Во годината која следеше, Клептон го пушти во продажба албумот „Pilgrim“, првата снимка во скоро една декада која вклучува нови материјали. Дваесеттиот век Клептон го заврши во соработка со Карлос Сантана и Би Би Кинг.
Во 1996 година, Клептон беше во врска со пејачката/текстописец Шерил Кроу. Тие останаа пријатели по нивното разделување и Клептон се појави како гостин на концертот на Шерил Кроу во „Central Park“. Дуото го изведе хит синглот на „Cream“, „White Room“. Подоцна, Клептон и Кроу изведоа алтернативна верзија од „Tulsa Time“ со други легендарни гитаристи на „Crossroads Guitar Festival“ во јуни 2007.
Во 1999 на 54 годишна возраст, Клептон ја запозна 23 годишната продавачка, Мелиа МекЕнери (од Колумбус, Охајо) во Лос Анџелес додека работел на албум со Б.Б. Кинг. Тие се земаа на 1 јануари 2002, во црквата Св. Марија Магдалена, во родното место на Клептон, Рипли. Во 2005 тие веќе имаа 3 ќерки: Џули Роси (13 јуни 2001), Ела Меи (14 јануари 2003) и Софи Били (1 февруари 2005). Клептон ја напиша песната „Three Llittle Girls“, која е вклучена во неговиот албум во 2006 година, „The road to Escondido“, како изразување на задоволството кое го чувствувал во неговиот семеен живот, дома со нив.
2000-тите
Следејки го пуштањето во продажба на снимката „Reptile“ во 2001, Ерик ја отсвири „Layla“ и „While My Guitar Gently Weeps“ на „Party at the Palace“ во 2002 година. На 29 октомври, истата година на концертот за Џорџ (концерт во чест на Џорџ Харисон кој умрел претходната година од рак) кој беше одржан во „Royal Albert Hall“, Клептон беше изведувач и музички директор. Во концертот беа вклучени Пол Мекартни, Ринго Стар, Џеф Лајни, Том Пити и „the Heartbreakers“, Реви Шанкар, Гери Брукер, Били Престон, Џои Броун и Дани Харисон. Во 2004 година, Клептон издаде два албуми во кои има голем број преработки од легендарниот блузер Роберт Џонсон, „Me and Mr.Johnson“ и „Sessions for Robert J“. Истата година списанието „Rolloing Stone“ го рангираше Клептон на 53 место ви нивната лисна на „100 најдобри гитаристи на сите времиња“.
На 22 јануари 2005, Клептон учествуваше на „Tsunami Relief Concert“ одржан во „Millennium Stadium“ во Кардиф, во помош на жртвите од Индискиот океански земјотрес во 2004. Во мај 2005, Ерик Клептон, Џек Брус и Џинџер Бејкер се реобединија како „Cream“ за серија од концерти во „Royal Albert Hall“ во Лондон. Снимките од концертот беа издадени на ЦД и ДВД. Подоцна, „Cream“ свиреа во Њујорк во „Madison Square Garden“. „Back Home“, Клептоновиот прв албум од нови оригинални материјали во отприлика пет години, беше издаден на „Reprise Records“ на 30 август. Во 2006 тој ги покани Дерек Тракс и Доили Брамхал II да му се придружат во неговиот бенд за неговата светска турнеја, 2006-2007. Тракс, од „The Allman Brothers Band“, е трет член кој го поддржувал Клептон, вториот бил клавијатуристот/пијанист Чак Лиавел кој се појавил на „MTV Unplugged“ авбумот и на „24 Nights“ изведбата во „Royal Albert Hall“ театарот во Лондон во 1990 и 1991, а исто така и во 1992 на американската турнеја на Клептон.
На 20 мај 2006, Клептон свиреше со тапанарот на „Queen“, Роџер Тејлор, и поранешниот басист на „Pink Floyd“, Роџер Вотерс, во „Highclere Castle“. На 13 август 2006, Клептон како гостин се појави на концертот на Боб Дилан во Колумбус, Охајо, свирејќи гитара на три песни на Џими Вон. Соработката со Џ. В. Кејл, насловена како „The Road to Escondido“, беше издадена на 7 ноември 2006, вклучувајќи ги Дерек Тракс и Били Престон. 14 трака на ЦДто беше изведена и снимена од дуото во август 2005, во Калифорнија. Блискоста помеѓу Тракс и Клептон, го убеди да го покани „The Derek Tracks Band“ да го отворат неговиот концерт во 2007 година, „Crossroads Guitar Festival“, со тоа што Тракс останал и после, без неговиот бенд, свирејќи со клептоновиот бенд за време на нивната изведба.
Правата за националните мемоари на Клептон, напишана од Кристофер Симон Сајкс, беа продадени во 2005 на „Frankfurt Book Fair“ (најголемиот светски саем на книги, врз основа на издавачките куќи кои се претставени на саемот) за 4 милиони долари.
На 26 февруари 2008, беше објавено дека Северна Кореја го поканила Клептон да одржи концерт во комунистичката држава. Следејќи ги изјавите, менаџерите ја добија поканата и му ја пренесоа на Клептон кој се согласи и им предложи конертот да се одржи во 2009. Кристен Фостер, портпарол, кажа, „Ерик Клептон добива голем број на покани од земјите низ светот“ и „овде не постои одговор за неговото настапување во Северна Кореја“.
Во 2007, Клептон научи малце повеќе за неговиот татко, канадски војник кој ја напушти Белика Британија по војната. Исто така бабата и дедото на Клептон наводно му ја кажале вистината за неговиот татко, тој единствено знаеше дека името на татко му е Едвард Фриер. Ова беше извор на загриженост за Ерик, како што сведочи неговата песна од 1988, „My Father’s Eyes“. Новинар од Монтреал по име Мајкл Волошук ги истражувал записите на канадските воени сили во кои забележал неколку особи од фамилијата Фриер кои подоцна ги истражувал и конечно ја склопил целата приказна. Тој осознал дека таткото на Клептон бил Евард Волтер Фриер, роден на 21 март 1920, во Монтреал и умрел на 15 мај 1985, во Њумаркет, Онтарио. Фриер бил музичар (пијано и саксофон) и доживотен скитник кој се оженил неколкупати, имал неколку деца и очигледно никогаш не знаел дека бил татко на Ерик Клептон. Клептон му се заблагодарил на Волошук при една средба кај „Macdonald Cartier“ аеродромот во Отава, Канада.
Во февруари 2008, Клептон свиреше со неговиот пријател Стиви Винвуд во „Madison Square Garden“ и гостуваше на неговиот снимен сингл „Dirty City“ во албумот на Стиви, „Nine Lives“. Двајцата поранешни членови на „Blind Faith“ се сретнаа повторно на 14 концерти низ САД во јуни 2009. Летната турнеја на Клептон во 2008 година започна на 3 мај во „Ford Amphitheatre“ на пристаништето „Tampa Bay“ во Флорида и потоа продолжи во Канада, Ирска, Англија, Норвешка, Исланд, Данска, Полска, Германија и Монако. На 28 јуни 2008, Клептон го водеше концертот за саботната вечер на „Hard Rock Calling 2008“ во Лондон, „Hyde park“ (претходно Hyde Park Calling), со поддршка од Шерил Кроу и Џон Маер. Во септември 2008, Клептон имаше настап при приватното прибирање на средства за добротворни цели за „The Countryside Alliance“ во Флоридита во Сохо, Лондон, која вклучуваше и гости како лондонскиот градоначалник Борис Џонсон.
Во март 2009, Клептон настапуваше со „The Allman Brothers Band“ (меѓу другите познати гости), славејки ги 40те години, во чест на Дјуен Алман во „Beacon“ театарот, со тапанарот Буч Тракс одбележувајки дека „овој настап не беше типичното искуство на „Allman Brothers“ според бројката и разликите помеѓу гостите кои беа поканети да настапат. Ерик Клептон не научи!“, рече Тракс. Песните како „In Memory of Elizabeth Reed“ беа одбележани со други песни меѓу кои „The weight“, со Левон Хелм, Џони Винтер учествуваше во изведбата на „Red House“ од Хендрикс и се разбира на „Layla“. На 4 мај 2009, Клептон се појави како гостин во „Royal Albert Hall“ свирејќи ја „Further on Up the Road“ со Џо Бонамаса.
Клептон требаше да биде еден од изведувачите за 25 годишнината на „Rock and Roll Hall of Fame“ во „Madison Square Garden“ на 30 октомври 2009, но откажа поради операцијата на жолчните камења. Ван Морисон (кој исто така откажа) во едно интервју рече дека тој и Клептон биле да изработат неколку песни но и дека тие ќе напорават нешто друго во некоја „друга сцена од играта“.
2010-тите
Клептон настапуваше на двовечерно шоу со Џеф Бек во „London’s O2 Arena“ на 13 и 14 февруари 2010 година. Двајцата поранешни членови на „The Yardbirds“ ја проширија својата турнеја во 2010 со насптапи на „Madison Square Garden“, „Air Canada Centre“ и во „Bell Centre“ во Монтреал. Клептон настапуше на серија на концерти во 11 градови во САД од 25 февруари до 13 март 2010. Неговата трета европска турнеја со Стиви Винвуд започна на 18 мај и заврши на 13 јуни. Тогаш тој започна кратка турнеја во Северна Америка од 26 јуни до 3 јули, започнувајќи со неговиот трет „Crossroads Guitar Festival“ на 26 јуни во Илионис. Клептон издаде нов студио албум, „Clapton“, на 27 септември во Обединетото Кралство и 28 септември 2010, во САД.
Влијанието
Клептон изведувал песни од голем број музичари меѓу кои и Боб Марли, Џ.В.Кејл (анг. J.J. Cale), Бо Дидли, Роберт Џонсон и Боб Дилан. Тој ги цитирал Фреди Кинг, Би Би Кинг, Алберт Кинг, Бади Гај и Хјуберт Сумлин и во музичкото влијание врз публиката и со неговиот стил на гитарата. Тој нема ниту еден друг високо почитуван артист освен Роберт Џонсон. Во 2004, Клептон издаде компакт диск и ДВД, „Sessions for Robert Johnson“, вклучувајќи ги преработки од Клептон на електрична и акустична гитара. Клептон настапуваше во живо свирејќи ги овие траки, исто така и даде кратко интервју, објаснувајќи го огромното влијание на Роберт Џонсон врз него.
Во книгата „Discovering Robert Johnson“ (мак. „Откривајќи го Роберт Џонсон“, на која соработувал со други писатели), Клептон кажал за Џонсон дека тој бил „...најважниот блуз музичар кој некогаш живеел. Тој беше точно, апсолутно, на неговата сопствена визија, и колку подлабоко и да отидов во музиката во последните 30 години, јас никогаш не пронајдов било што душевно подлабоко за разлика од Роберт Џонсон. Неговата музика останува најмоќниот плач кој јас мислам дека може да го пронајдете во човековиот глас, навистина...ми изгледаше како ехо, како нешто што отсекогаш го чувствував“. Клептон го убеди Фреди Кинг да потпише со неговата издавачка куќа, „RSO“ во 1974. Клептон снимил повеќе од шест оригинали на Џ.В.Кејл и издал албум со нив. Клептон исто така соработувал со Френк Запа, Би Би Кинг, Џорџ Харисон, Сантана, Ринго Стар, Роџер Ватерс, Џон Ленон и „The Plastic Ono Band“. При издавањето на албумот „Continuu“, 2006, Клептон соработувал со пејачот и композитор, Џон Маер. Маер за Клептон рекол „Ерик Клептон знае дека крадам од него и сè уште останува рамнодушен“. Клептон го инспирирал Маер да ја напише „I Don’t Trust Myself“, употребувајќи одлики на Клептоновата музика и неговиот модерен стил. Неколкуте гитаристи врз кои Клептон имал влијание се: Стиви Реи Вон, Гери Мур, Дјуен Алман, Дерек Тракс, Еди Ван Хелен, Брајан Меи, Орианти, Џими Хендрикс, Бред Песли, Џони Букланд, Џо Дон Руни, Алекс Лајфсон, Џони Ленк, Џон Маер и Деви Ноулес.
Гитари
Изборот на Клептон за електричните гитари беше забележлив исто како и самата особа, заедно со Хенк Марвин, Битлси и Џими Хендрикс, Клептон имал клучна улога во ширењто и популаризацијата на некои видови електрични гитари. Со „the Yardbirds“, Клептон свиреше на фендер телекастер, фендер џезмастер, „double-cataway Gretsch 6120“ и на 1964 „Cherry-Red Gibson ES-335“. Клептон стана ексклузивен свирач на „Gibson“ во периодот почнувајќи од средината на 1965, кога тој ја купи употребуваната „Gibson Les Paul Sunburst“ стандардна гитара од една локална продавница за гитари во Лондон. Клептон коментираше за тенкиот профил на вратот кој подоцна ќе се идентификува како модел од 1960.
Во раниот период од неговиот престој во „Cream“, првата гитара на Клептон, „Les Paul Standard“ беше украдена. Тој продолжи да свири на „Les Pauls“ особено со „Cream“ (едната купена од Енди Самерс која беше идентична со украдената гитара) сè до 1967 кога тој ја имаше една од најпознатите гитари во тоа време, „Gibson SG“. Кратко пред првото појавување на „Cream“ во САД, 1967, Клептоновата SG, „Fender VI“ на Брус и Бакеровите тапани беа преобоени во психоделичен стил создаден од визуелната уметничка колекција позната како „The Fool“. Во 1968, Клептон купи „Gibson Firebird“ и започна да ја користи 1964 „Cherry-Red Gibson ES-335“. Напоменатата 1964 „ES-335“ имала легендарна криера. Клептон ја користел на последното шоу на „Cream“ во ноември 1968, а исто така и со „Blind Faith“ и повремено свирел во слајд деловите во 1970ите, слушната е и на „Hard Times“ од „Journeyman“, во „Hyde Park“ концертот во живо во 1996 и во сесијата и турнејата од 1994/1995, „From the Cradle“. Беше продадена за 847,500 долари на аукција во 2004 година. „Gibson“ произведе ограничен број од 250 „Crossroads 335“, а за Клептон, гитарата 335 беше неговата втора електрична гитара.
Во јули 1968, Клептон му ја даде на Џорџ харисон, црвената „Les Paul“. Во септември, Клептон свиреше на истата гитара во музичкото студио на Битлси кога ја снимаа „While My Guitar Gently Weeps“. Клептоновата SG се пронајде во рацете на пријателот на Џорџ Харисон, Џеки Ломакс, кој потоа ја продал на музичарот Тод Рундгрин во 1972 за 500 американски долари. Тод ја задржал гитарата сè до 2000 година кога на аукција ја продал на 150.000 америкаснки долари. На концертот на „Blind Faith“ во 1969 во „Hyde Park“, Лондон, Клептон свиреше на „Fender Custom Telecaster“.
Во доцните 1969, Клептон ја замени гитарата фендер стратокастер. „Подлежев на многу влијанија кога почнав да свирам. Прв, тука беше Бади Холи и Бади Гај. Хенк Марвин беше првата добро позната личност овде во Англија која користеше музика која и не беше мој тип. Стиви Винвуд имаше толку многу кредибилитет и кога тој почна да свири си помислив – ако тој може, можам и јас да го направам тоа“. Прво беше употребувана Брауни додека се снимаше, која подоцна, во 1974, стана позадина на најпознатите Клептонови гитари. Во ноември 1970, Ерик купи шест фендер стратокастер од „Sho-bud“ продавницата за гитари во Нешвил, Тенеси, додека беше на турнеја со „Dominos“. Тој им даде по една на Џорџ Харисон, Стиви Винвуд и Пити Тоуншенд.
Клептон ги собра најдобрите компоненти од останатите три за да ја создаде „Блеки“, која беше неговата омилена настапна гитара сè до неговото повлекување во 1985 година. Првпат во живо свиреше на нејзе на 13 јануари 1973 на „Rainbow“ концертот. Клептон ја нарече „хибрид“. На 24 јуни 2004, Клептон ја продаде „Blackie“ на аукција во Њујорк за 965,500 долари за да собере средства за неговиот „Crossroads Centre“ за наркотични и алкохолни зависности. „Fender Custom Shop“ произведе лимитиран број од 275 „Blackie“ реплики.
Во 1971, Клептон им подари потпишана гитара на „Hard Rock Cafе“ одредувајќи ја неговата најомиелена барска столица. Пити Тоуншенд исто така донираше една од неговите гитари со натпис „Мојата е исто толку добра колку и неговата! Со љубов, Пити.“