cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грособринген
Грособринген (Großobringen) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
Кресненска Клисура
Кресненска Клисура (Кресненски пролом, Кресненско дефиле или Кресненска клисура) — осма клисура по течението на реката Струма, меѓу Малеш на запад и Пирин на исток. Сместена е на територијата на општините Симитли и Кресна во Пиринска Македонија, денес во Бугарија. Ги поврзува Симитлиската Котлина на север и Светиврачко-петричката Котлина на југ.
Географски опис
Клисурата е од епигенетско потекло и има должина од 18 км, со средна надморската височина од 222 м. На изглед е е тесна, живописна, со стрмни страни, всечена длабоко во гранити и метаморфни карпи, од кои е изграден кресненскиот планински праг меѓу Пирин и Малеш. По всечените свиоци на реката се зачувани фрагменти од високи речни тераси.
Започнува источно од селото Крупник на 279 м.н.в. и се насочува право на југ. Во околината на Кресненското Анче е приближната средина на клисурата, при што тука надморската височина на водостојот е околу 222 м. По него реката Струма прави забележителни свиоци и кај градот Кресна излегува од клисурата на 168 м.н.в. и навлегува во најсеверниот дел на Светиврачко-петричката Котлина.
Туризам
Во јужниот дел на клисурата, по двата брега на Струма, е сместен резерватот „Тисата“, каде е единственото збирно наоѓалиште на дива фоја во Бугарија. Во климатски поглед, тука минува границата меѓу средоземната и континенталната клима, овозможувајќи огромна разновидност на животински и растителни видови, од кои добар делсе ендемски или реликтни. Много од овие видови се вклучени во Црвената книга на Бугарија и изречно споменати во европските закони и конвенции за заштита на природното наследство. Истовремено Кресненската Клисура претставува важен пат за преселба на крупни цицачи меѓу планините на Балканскиот Полуостров. Низ клисурата минува и една од главните воздушни магистрали за преселба на птиците од Европа кон Африка, наречена „Вија Аристотелис“.
Бујните води на река Струма во Кресненската Клисура даваат добри услови за сплаварење.
Сообраќај
По целата должина на клисурата од север на југ минува 23-километарска делница од првокласниот пат I-1: Видин – Монтана – Враца – Софија – Перник – Горна Џумаја – ГП „Кулата - Драготин“ (од 383,3. до 406,4. км).
Напоредно на патот целосно по левата (источна) падина минуваат и 20 км од железничката линија Софија – Горна Џумаја – Кулата, со особено впечатливи мостови над малите леви притоки на Струма и осумте тунели, кои ги пресекуваат нејзините свиоци.
Западноиталски јазици
Западноиталски јазици (нарчени и „итало-западни“) — најголема подгрупа на романските јазик. Оваа група се состои од две подгрупи: итало-далматски јазици и западноромански јазици.
Судијата од Заламеја
Судијата од Заламеја (El alcalde de Zalamea) – драма на шпанскиот писател Педро Калдерон де ла Барка од 1643 година. Драмата е напишана според истоименото дело на Лопе де Вега.
Содржина
Дејството на драмата се одвива во 1580 година. На патот за Португалија, војската доаѓа во Заламеја и еден офицер ја силува ќерката на богатиот селанец Педро Креспо, кој истовремено е селски судија и началник. Педро го моли офицерот да се ожени со неговата ќерка, а откако офицерот грубо го одбива, Педро набрзина го осудува и го убива. Тогаш интервенира генералот, дон Лопе де Фигуероа, но без успех, а потоа доаѓа кралот кој ја потврдува постапката на Педро и го именува за доживотен началник.
Осврт кон делото
„Судијата од Заламеја“ зазема посебно место во творештвото на Калдерон де ла Барка, а според некои критичари, таа претставува најдоброто дело на шпанскиот класичен театар. Истовремено, таа е неговата единствена реалистична драма која обработува тема од секојдневниот живот и во која проблемите се решаваат на овоземен начин. Исто така, рамката на драмата е народна, а главните ликови се селани и војници, што е нетипично за Калдерон кој, како дворски писател, претежно обработувал „возвишени“ теми. Основната проблематика во драмата е анализата на односот меѓу војската и граѓаните, како и прашањата поврзани со граѓанските права, честа и достоинството на човекот. Притоа, симпатиите на писателот се на страната на народот при што тој ги возвишува ослободените селани, а ги карикира ситните благородници.
Речиси секој, дури и најспоредниот, лик во драмата има јасно обликуван портрет, своја смисла и улога, но целото дејство се врти околу две големи драмски личности – селанецот Педро Креспо и генералот дон Лопе. Во овие два лика, Калдерон ги насликал типичните одлики на нивните класи, но стопени со поединечните одлики и темпераментот, тие делуваат како живи ликови. Притоа, тие се прикажани посебно во својот свет, но и во судирот на нивните различни светови, од кој секој има своја цврста логика. И токму во таа антиномија, Калдерон ја покажал својата најголема сила и длабочина. Креспо и дон Лопе постепено растат еден од друг и еден наспроти другиот, како две големи сили кои се привлекуваат токму затоа што се различни, кои се борат зашто двете се тврди и кои се почитуваат онака како што се почитува силниот противник. Сепак, ликот на Креспо е малку поизразен и многумина сметаат дека тој е најсилната и најпотполната фигура на класичниот шпански театар.
Месија (филм)
„Месија“ е италијански филм од 1975 година, во режија на Роберто Роселини, со Пјер Марија Роси во главната улога. Ова е последниот филм на Роселини.
Иако филмот го прикажува животот на Исус Христос, во него чудата и насилството се сведени на минимум, а во преден план е прикажано братството меѓу Исус и апостолите. Исто така, во филмот се истакнува дека учениците на Исус го ширеле неговото учење уште во времето додека тој бил жив.
Ресдорф (Холштајн)
Ресдорф (Reesdorf) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Термин.мк
Термин.мк (познато и како: Termin.mk) — веб засновано решение и алатка за брза и ефикасна резервација на посакуваните термини на своите корисници.
Мисија
Мисијата на оваа страница е на своите корисници да им заштеди време преку едноставно, функционално и сигурно веб засновано решение, кое ќе им овозможи најбрзо и најлесно да стигнат до посакуваниот термин на посакуваното место.
Хектор Мало
Хектор Мало (француски: Hector Malot, роден на во  - починал на  во ) — француски писател, кој се вбројува кон групата на француски реалисти. Најпознат е по својот роман „Без дом“.
Биографија
Ектор Мало е роден на 20 мај 1830 година во Ла Буј, блиску до Руан. Студирал право во Руан и Париз, но за своја професија го избрал новинарството. Подоцна негова страст станала литературата. Работел како театарски критичар за „Lloyd Francais“ и како литературен критичар за „L'Opinion Nationale“.
Првата негова книга, објавена во 1859 година била „Les Amants“. Вкупно има напишано над 70 книги. Најпознатата негова книга е „Sans Famille“ од 1878 година, која раскажува за авантурите по патиштата на Франција на сирачето Реми што на 5-годишна возраст е продадено на уличниот музичар Виталис. Романот се стекнал со слава на детска книга, иако првично не била замислена како таква.
Во 1895 година тој го објавил своето повлекување од уметничката литература, но во 1896 година се вратил објавувајќи го „Le Roman de mes Romans“.
Хотел Давид
Хотелот Давид (хебрејски:מלון מצודת דוד) е луксузен хотел кој се наоѓа блиску до стариот дел на Ерусалим, Израел. Целосно, хотелот бил изграден во 1998 година, а негов архитект е Моше Сафид. Хотелот е на 10 ката, а има вкупно 384 соби. Преку неговите балкони можат да се видат стариот дел на Ерусалим како и давидовата кула.
Космос-1326
Космос-1326 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 ноември 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1326 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 116,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 73,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1611 км, а најмалото на 1480.
Група 11 на периодниот систем
Група 11 (бакарна група) — група елементи од периоден систем согласно постојната класификација на Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија (IUPAC) која се состои од бакарот (Cu), среброто (Ag) и злато (Au). Периодниот систем го сместува рендгениумот (Rg) во истата група, иако сè уште нема хемиски испитувања кои би потврдиле дека овој елемент се однесува како потежок хомолог на златото. Елементите од оваа група се нарекуваат и монетковни метали поради нивната историска употреба и веројатно се првите три откриени елементи. Бакарот, среброто и златото се јавуваат природно во самороден облик.
Историја
Сите елементи од групата освен рендгениумот се познати уште од праисториски времиња и сите природно се јавуваат во метален облик, без потреба нивно од металуршко добивање.
Особини
Како и другите групи, членовите на ова семејство покажуваат закономерност во нивната електронска конфигурација, особено надворешните обвивки. Оттука се забележуваат извесни склоности кон хемиско поведение (веројатно со икслучок на рендгениумот):
Сите елементи од групата 11 се релативно инертни не’рѓосувачки метали. Од нив, бакарот и златото се обоени.
Овие елементи имаат мала електрична отпорност и затоа од нив се изработуваат жици. Најзастапен и најевтин е бакарот. Жиците кои се лемат во интегрални кола обично се златни. Во посебни случаи се употребуват жици од сребро и посребрен бакар.
Застапеност
Бакарот самородно се среќава во Кина, Мексико, Русија, САД и Чиле. Позастапени бакарни руди се халкопиритот (CuFeS2), купритот или „рубински бакар“ (Cu2O), халкоцитот (Cu2S), малахитот, (Cu(OH)2CuCO3) и азуритот (Cu(OH)22CuCO3). Од нив, халкопиритот има удел од 76 % од светското производство на бакар.
Примена
Покрај покрај нивната парична и украсна вредност, овие метали имаат особени својства од големо значење за индустријата, како одлични спроводници на струја. Најспроводливи метали се среброто, бакарот и златото (по тој редослед). Среброто исто така има најголема топлоспроводливост и светлоодбојност од сите елементи. Во случајот на среброто, дури и неговата патина има голема електрична спроводливост.
Бакарот е нашироко застапен како материјал за жици и кола. Пофината опрема користи златни контанти поради непроменливоста на материјалот. Среброто се употребува за контанти во научните инструменти, во фотографијата (како сребро нитрат кој се враќа во метален облик при изложување на светлина), земјоделството, медицината, аудиофилијата и други научни примени.
Златото, среброто и бакарот се прилично меки метали во сосем чист облик, и затоа монетите направени од нив лесно се оштетуваат или абат со употреба. Во нивната нумизматички улога, овие метали мора да се слеат со други примесни метали за да се осигура нивната долготрајност.
Сребрениците обично имаат 90 % сребро (на пр. монетите од сад пред 1965 г.) или се стерлинзи (92,5 %) како британските монети исковани пред 1920-тите, а остатокт е бакар. Старите европски монети содржеле 83,5 % сребро. Денешните колекционерски монети имаат 99,9 % до 99,999 % сребро.
Бакарниците имаат голема чистота, околу 97 %, а малата примеса е обично цинк или калај.
Биолошка улога и токсичност
Бакарот е неопходен за живот, но е токсичен големи количини. Поседува антимикробни својства и затоа се користи за кваки и рачки во болниците, со тоа спречувајќи го ширењето на зарази. Јадењето на храна од бакарни садови го зголемува ризикот од бакарно труење.
Самородното злато и сребро немаат токсични дејства или биолошка примена, иако златните соли можат да бидат токсични за црниот дроб и бубрезите. Среброто исто така има антимикробни својства. Долготрајната употреба на препарати кои содржат злато или сребро доведува до насобирање на овие метали во телесното ткиво, што доведува до непоправливите пигментни заболувања хрисијаза и аргирија, кои сепак се безопасни.
Поради неговата кратковечност и радиоактивност, рендгениумот нема биолошка примена но може да предизвика огромни штети на телото поради радиоактивноста.
Масакр кај Дабница (1942)
За масакрот во пиринското село Дабница, извршен во 1925 година, видете Масакр кај Дабница, 1925 Масакрот кај Дабница — масакр извршен на 19 септември 1942 година кај прилепското село Дабница од страна на бугарскиот окупатор. Во масакрот настрадале 18 лица.
Настан
По наредба на Битолската обласна полиција од 28 август 1942, во содејство со административната власт, полицијата и војската, биле интензивирани репресалиите кон населението кое го помагало ослободителното движење, особено партизанските одреди. По борбата на Мукос (14 септември, 1942 г.) помеѓу бугарската војска и полиција против четата од Партизанскиот одред „Димитар Влахов“, бугарските сили го блокирале и селото Дабница. Ги собрале селаните сред село и откако виделе дека никој не кажува за врските со партизаните, врзале 64 мажи (на возраст од 16 до 60 години) од селото со ортоми и ги однеле во касарните во Прилеп. Таму тие биле измачувани, со боксови, газење, тепање со стап и коловски жила, бајонети под грло, горење под ноктите на рацете и нозете, гаснење на цигари по телото и друго. Од претепувањето во затворот починал еден селанец, Сотир Дамески. На 18 септември од затворениците по список извлекле 19мина, 12 од затворените селани од Дабница и 7 Прилепчани, кои следниот ден (19 септември, 1942) ги врзале со ортоми и без да бидат судени, ги повеле на стрелање. На пат кон Дабница, по наредба на поручникот Иван Куцаров, затворениците се стрелани. Иако биле дополнително проверувани дали некој останал жив, еден од затворениците, Петко Велкоски, ранет и искрвавен, се притајува, го подзапира здивот и е фрлен меѓу мртвите другари. На крај, успева да се спаси.
Во писмото испратено од Мирче Ацев до Цветко Узуновски, на 25 ноември 1942 година, во кое го опишува теророт во Прилепскиот крај, тој ги набројува селата Дабница, Стровија, Гостиражни, Габровник, Орао Дол, Мокрени, Богомила, Оморани, Чашка, Рудник, Јаболчиште, чии жители (до 10тина по село) без суд биле стрелани од бугарските војски, под изговор дека ги помагале партизаните. Тој ја опишува тешката положба на населението, бидејќи покрај физичкиот терор, вршен е и психолошки терор од групите кои слугувале на бугарските сили, предводени од Димитар Чкатров и Димитар Ѓузелов. Нивните групи агитирале на терен, да ги прикажат партизаните како српски четници кои сакале да ја вратат српската власт. Интересен е фактот што ракописното писмо зачувано од Мирче Ацев е пишувано со ракописна македонска азбука, каква ја користиме и ден денес. Со, ова писмо се побиваат и големобугарските манипулации за непостоење на македонска азбука и писмо, пред 1945. Писмото се чува во архивот на ИНИ, арх. бр.177
Жртви
Стрелани биле:
Во знак на сеќавање на масакрот
Бугарскиот полицаец Иван Стефанов Неделчев, учесник во дабничкиот масакар, згрозен од овој чин ја пишува песната со наслов „На хероите во Дабница“.
Хајхелхајм
Хајхелхајм (Heichelheim) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
NGC 643C
NGC 643C — спирална галаксија во соѕвездието Мала Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 643C се споменува и како ESO 30-1, FGCE 186.
Откривање
Објектот е откриен на 18 септември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 643C е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 643C има привидни димензии од 1,3' х 0,2'.
ПУ „Гоце Делчев“ - Горни Липовиќ
Основно училиште „Гоце Делчев“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Гоце Делчев“ - Горни Липовиќ; скратено: ПООУ „Гоце Делчев“) — подрачно основно училиште во селото Горни Липовиќ, составен дел на истоименото училиште од селото Конче.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Горни Липовиќ.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до петто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик.
Космос-1327
Космос-1327 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од китите во табеларен облик]
ОУ „Браќа Миладиновци“ - Царев Двор
Историја
Училиштето е сместено на влезот во селото, во нова училишна зграда, изградена во 1964/65 година.
Подрачни училишта
Во рамките на општинското основно училиште „Браќа Миладиновци“ се наоѓа и подрачното основно училиште од прво до петто одделение, а чии ученици подоцна наставата ја продолжуваат во средишниот објект на училиштето во селото Царев Двор. Овие училишта се:
Тамара Гордова Арсовска
Тамара Гордова Арсовска (родена на година во Крагуевац, Србија - починала на  во Скопје) —— публицист, антологичар, преведувач и препејувач, автор на критика, есеистички и образовно-педагошки прилози во периодиката, на документарни ТВ-сценарија, на радио и ТВ-драматизации за играни програми.
Животопис
Родена е во Крагуевац, на 9 април 1933 година. Основно и гимназиско образование ги добива во: Мостар, Ниш, Кичево, Штип, Куманово. Татко ѝ бил шумарски инженер, Русин, па поради потребите на службата имале повеќе преселби. Завршила Филолошки факултет „Блаже Конески“ - Скопје. Била професор по македонски јазик и литература (1955-1961 г.), потоа новинар-уредник на Образовната програма на Македонското радио до пензионирањето во 1991 година. Почесен член на ДПМ. Сопруга на писателот Томе Арсовски.
Авторство
Автор е на книгите: „Блиски средби“ (книжевно-публицистички портрети, 1992), „Запаметено време“(книжевно-публицистички портрети, 1992), „Отаде минливоста“(книжевно-публицистички портрети, 1994), „Волшебници на зборот“(книжевно-публицистички портрети, 1995), „Како до успешни деловни разговори“(1995), „Чекор во третиот милениум“(говорна комуникација,1999). Автор е на неколку радио-драми и ТВ-сценарија, како и на „Книга за тинејџери“(2004 г.), потоа „Влезница за иднината“ (интервјуа, 2008), „Најубавите писма на великаните“(2009).
Составувач е на антологиите и изборите: „Илинденски раскази“ (антологија, 1978), М.Гончин: „Најмлади партизани“(избот и превод, 1981), Агнија Барто: „Прва љубов“ (избор и превод на поезија и филмски сценарија, 1982). „Поезија на Револуцијата“ (соавторство со А.Бојаровски, зборник на југословенската поезија, три изданија 1985, 1987, 1989), Г.Витез: „Песни“ (избор и препеви, 1988), „Кучето и човекот“ (избор и превод на амхарски сказни, 1994), „Среќата за Зумхурд шахот“ (избор и превод на ирански сказни, 1994),„Волшебниот мртовец“(избор и превод на монголски сказни, 1994), Н.Хајтов: „Диви раскази“9избор и превод, 2000), „Илинденски раскази“ (антологија на севкупното расказно творештво за Илинден, 2001.
Преведувачки опус
Нејзиниот преведувачки опус опфаќа четириесеттина дела, меѓу кои од: Солжелцин, А.Толстој,М.Цветаева, Н.Берѓаев, Д.Албахари, Н.Хајтов, Г.Витез, Д.Максимовиќ, агнија Барто, Пол Кристофер, Нелсон де Мил, Лујза Хеј, Жан де ла Бријиер и др.
Награди
Добитник е на повеќе награди и признанија, меѓу кои: „Климент Охридски“(1994), „Златно перо“ на Друштвото на преведувачите на Македонија, Награда од Културно-просветната заедница на Македонија(двапати), Награда од Авторска агенција на Македонија, Награда од Сојузот на просветните работници- литературни творци (за живот и дело) и др.
Александар Сашко Кукулев
Александар Сашко Кукулев е роден во Велес 01.04.1971 година, радиски новинар и водител(Радио Велес 1990-2008 година).Пошироката Македонска јавност го запознава по романите Патувањето на Петар Келемен (2009 година) во кој хронолошки ги опишува настаните пред, за време и непосредно после атентатот во Марсеј 1934 година, во кој е убиен српскиот (Југословенскиот) крал Александар караѓорѓевиќ. Романот Како избравме американски претседател од 2019 година во издание на "Полица" - Скопје, во кој се опишани настаните од 2016 година кога неколку млади велешани, со помош на лажни вести, успеаа да се вмешаат во изборниот просец на Соединетите Американски Држави, по што Доналд Трамп стана претседател на САД. Неговиот трет роман Водена приказна во издание на "Стерна" од Скопје, во кој се говори за британскиот пилот на RAF Патрик МекКензи кој прв го истурил својот товар од напалм врз македонските села во Егејска Македонија, како и прехдните два романи доживеа фантастичен успех кај читателската публика.
Љубителите на поезијата го познаваат по четирите поеми Jazzза кого рецензија напиша Престедателот на Светската Академија на науките и уметностите Проф.Др. Иво Шлаус, Еригон дело за кое писателот Зоран Пејковски го нарече Александрит во Македонската поезија,,Дамата со неутрино во зениците и Необјавените стихови до Бохумила Вагнер како и Најубавата љубовна поезија на Рацин, за која ги избра и музички ги илустрираше стиховите.
Александар Сашко Кукулев пишува и сценарија за театар и филм.Филмската публика го препознава по сценариото за играно документарниот филм Последниот Македонец-патот до самоуништување во продукција на Trinity production и театарската претстава Залезот на сенките, напишана заедно со Анита Даева, со благослов од Митрополитот Повардарски Г-дин Агатангел.
Александар Сашко Кукулев е сценарист на трилогијата Велес - срцето на Македонија, снимен за потребите на Македонската телевизија, а автор е и на Последното интервју со Бојка Вапцарова во 2002 година,за потребите на Радио Велес.
За својот досегашен ангажман добитник е на редица домашни и меѓународни признанија како што се Деветоноемврсиска награда на Општина Велес,Златна Корија на филмскиот фестивал во Крушево, Четири пати добитник на Златна плакета на Денови на Македонското радио во категоријата Рекламен радио спот и Драмска програма.
Александар сашко Кукулев е Магистер по односи со јавноста. Живее во Велес, работи во Министерство за култура во Скопје.
Емборе
Емборе (Εμπόριο, Емборио; некогаш: Трговиште) — село во Кајларско, Егејска Македонија, денес во општината Еордеја на Кожанскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 804 жители (2011), од кои огромно мнозинство се Македонци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Сариѓол или Кајларско Поле, 14 км озападно од градот Кајлари. Сместено е во подножјето на планината Мурик, која е дел од венецот на Сињак.
Историја
Селото се споменува во османлиски даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Филорине во 1626-1627 година под името Енбориjа со 71 домаќинства.
Родови
Како македонски родови според истражувањата од почетокот на XX век се забележуваат:
1197
1197 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1197 година од новата ера, 197. од вториот милениум, 97. од XII век и осма од 1190-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6705 и 6706 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5947 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4957 и 4958 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1950.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1197 година се протега во 3833 и 3834, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3893 и 3894 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1740. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 593 и 594 исламска година.
60 п.н.е.
60 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 60. година пред новата ера, 60. од првиот милениум п.н.е., 60. од 1 век п.н.е. и прва од 60-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5448 и 5449 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4690 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3700 и 3701 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 693.
Фердинанд III (Свето Римско Царство)
Фердинанд III  (Ferdinand III, роден на во  - починал на  во ) — владетел од Хабсбуршката династија како цар на Светото Римско Царство во периодот од 1637 до 1657 година, крал на Унгарија и крал на Хрватска (1625-1657), крал на Бохемија (1627-1657), надвојвода од Австрија (1637-1657).
Рани години
Фердинанд бил најголемиот син на Фердинанд II и неговата прва сопруга Марија Ана Баварска.
Управување
По доаѓањето на престолот во 1637 година, Фердинанд се надевал дека ќе склучи мировен договор со Франција и Шведска, но Триесетгодишната војна продолжила уште 11 години. Во негово време бил потпишан Вестфалскиот договор со кој завршила Триесетгодишната војна.
Поради тешката ситуација од војната, Фердинанд во 1644 година им дозволил на германските владетели самостојно да ја водат својата надворешна политика. Преку овој потег Фердинанд сакал да стекне поголем број на сојузници, но ова од друга страна довело до слабеење на царската моќ.
Семејство
На 20 февруари 1631 година Фердинанд III се оженил во Виена за Марија Ана Шпанска (1606-1646). Таа била најмладата ќерка на Филип II и Маргарита Австриска. Тие воедно биле први братучеди, бидејќи мајката на Марија Ана била сестра на таткото на Фердинанд. Заедно имале шест деца:
Во 1648 Фердинанд се оженил во Линц за австриската надвојвотка Марија Леополдина (1632-1649). Таа била ќерка на австрискиот надвојвода Леополд V и Клаудија Медичи. Тие биле втори братучеди и имале еден син:
Во 1651 Фердинанд III се оженил во Виена за Елеонора Гонзага (1630-1686). Заедно имале 4 деца:
Уши (Пинтија)
Уши — археолошко наоѓалиште во населбата Пинтија во Општина Кисела Вода, Скопје. Претставува некропола од доцноантичко време.
Сместено е на 350 м северно од училиштето (месното подрачно училиште на ООУ „Рајко Жизофов“), во дворот на Глигор Глигоров. На длабочина од 0,8 м, при копањето на темели за куќа се откриени гробови од камени плочи и тегули.
Во 1994 г. Музејот на Град Скопје извршил интервентно ископување на два гроба.
Тиси
Тиси — семејство четинари со седум рода со вкупно 30 вида.
Во Македонија е застапен само родот тиса (Taxus), и тоа со еден вид: обичната тиса (Taxus baccata), наречена само „тиса“. Вирее само ретко, како примес во буковите, буково-еловите и моликовите шуми.
Ова се многуразгранети дрва и грмушки. Листовите се зимзелени и наизменично распоредени и често усукани при основата, па изгледаат како да се двојни. По облик се прави до копјести, со светлозелени или бели stomatal линии на опачината. Највеќето видови се еднополови, а двополовоста се среќава поретко. Машките шишарки се долги 2-5 мм и даваат полен на почетокот на пролетта. Женските шишарки се многу поедноставни, со само една заштитна лушпа со една семка. Со зреењето на семката, лушпата се претвора месеста семена обвивка (arilus) што делумно ја прекрива семката. Зрелата семена обвивка има силна боја и е мека, сочна и слатка. Потоа нејзе ја јадат птиците, кои ја разнесуваат семката во изметот без оштетувања. Меѓутоа, семката е многу опасна за човекот бидејќи ги содржи отровите таксин и таксол.
Родови
Фамилијата ги опфаќа следниве 6 постоечки и два изумрени рода:
Изумрени се:
Хаџидимовска Клисура
Хаџидимовска Клисура (Хаджидимовски пролом) — кањонска клисура на реката Места во Пиринска и Егејска Македонија, меѓу Бесленски Рид (северен дел на Драмски Боздаг) на југозапад и крајните југозападни разграноци на Доспат (или Дабраш, најзападниот дел од Западните Родопи) на североисток во Општина Хаџидимово на бугарска и општината Неврокоп на грчка територија.
Долга е 34 км, од кои 17 км се во Пиринска, а 13 км во Егејска Македонија; останатите 4 км сочинуваат дел од државната граница. Средната надморска височина изнесуа околу 406 м. Хаџидимовската Клисура е тесна, со стрмни страни, всечени во протерозојски метаморфни карпи, претежно гнајсеви. Падините се обраснати со дабови шуми, особено со благуни. Во течението на Места низ клисурата, реката од десно ја прима нејзината притока Матница.
Клисурата започнува во најјугоисточниот дел на Неврокопската Котлина, јужно од селото Блатска, на 466 м.н.в. и се насочува на југоисток. По 17 км, во нејзиниот средиштен дел, стасува до државната граница со Грција, на височина од 406 м. Оттука, во должина од 4 км по средината врви државната граница, по што наполно навлегува во Егејска Македонија. По 13 км, веќе главно насочена кон југ, завршува западно од селото Борово (Потами) кај устието на реката Доспат, влевајќи се одлево во Места, на 363 м.н.в. Најдолниот дел на клисурата (околу 2 км) е зафатен од „опашката“ на вештачкото Черешовско Езеро (Тисаврос), кои се исполнуваат со вода при висок водостој.
Високо горе, по десната (југозападна) долинска падина на клисурата во Пиринска Македонија се сместни селата Теплен и Беслен, а на во Егејска Македонија нема населени места.
Последното искушение на Христос (филм)
„Последното искушение на Христос“ е американски филм од 1988 година, дело на режисерот Мартин Скорсезе. Филмот е снимен според истоимениот роман на Никос Казанѕакис. Филмот е снимен во Мароко, а во него настапуваат бројни познати глумци: Вилијам Дефо (како Исус) Харви Кајтел (како Јуда), Барбара Херши, Дејвид Боуви, Хери Дин Стентон итн. За филмот, Скорсезе бил номиниран за „Оскар“, додека Херши била наградена со „Златен глобус“. На Кајтел пак му била доделена „Златна малина“ за најлош глумец на годината.
Во филмот се раскажува животот на Исус Христос и неговата борба со разни искушенија (стравот, омразата, депресијата, колебањето, страста итн.). Иако бил прикажуван со назнака дека отстапува од вообичаениот портрет на Исус и дека не се темели врз евангелието, филмот предизвикал големи критики од страна на христијанската публика.
Пладнишка Река
Пладнишка Река, се наоѓа на југоисточната падина на планината Плачковица, поминува низ Радовишкото поле, и се влева во Стара Река(Радовишка), јужно од селото Ораовица, кое се наоаѓа југоисточо од Радовиш.
Такетоми (остров)
Такетоми (竹富島, Такетоми-џима, јејамски: Теедун; окинавски: Дакидун) ― остров на кој се наоѓа гратчето Такетоми, во рамките на Округот Јејама во префектурата Окинава, Јапонија. Такетоми е едно од Јејамските Острови. Населението на островот Такетоми изнесува 323 жители согласно до јануари 2012.
Географија
Островот Такетоми се наоѓа на 4 км јужно од островот Ишигаки. Островот има село во средината, исто така наречено Такетоми. Островот зафаќа 5.42 км2, и е долго 2.7 км2 исток кон запад и 3.4 км2 север кон југ. Такетоми е подигнат корален атол. Островот има кружен облик и е опкружен со корални гребени. Островот Такетоми е дел од Националниот парк Ириомоте-Ишигаки, основан во 1972 година.
Езеро Малцијаусија
Езерото Малцијаусија е Вештачко езеро сместено на надморска височина од 1.805 метри во горната Долина Виу во северозападната италијанска провинција Торино.
Такетоми (остров)
Географија
Такетоми е познат по своите „традиционални окинавски куќи“, камени ѕидови и песочни улици, што го прави популарен кај туристите. Воведени се разни правила за да се спречат естетски непријатните аспекти на современата градба да ја уништат убавината на островот, како што е замена на рачно редениот камен со бетонски ѕидови. Популарните туристички активности вклучуваат одморање на плажа, нуркање, возење со воловска кола низ селото и едноставно пешачење или возење велосипед низ островот додека уживате во чудесноста на селото и природната глетка.
Езеро Малцијаусија
Историја
Вештачко езеро било изградено во 1920-тите и 1930-тите со бранење на реката Стура ди Виу, притока на Стура ди Ланзо, за производство на хидроенергија. Името го добила по локалитетот Малцијаусија — поделок (Италија) од општината Усељо — која била потопена кога била пополнета.
Такетоми (остров)
Географија
Академиците признаваат дека „традиционалниот“ пејзаж на Такетоми е современ производ. Денес куќите на Такетоми се познати по визуелно привлечни покриви со црвени ќерамиди. Меѓутоа, на обичните луѓе им било забрането да градат куќи со ќерамиди од страна на Кралството Рјуакју во Окинава до неговото укинување. Црвенопокривните куќи првпат се појавиле на островот Такетоми во 1905 година и останале симбол на богатство со децении. Уште во 1964 година, навистина традиционалните куќи од слама сочинувале 40% од куќите на Такетоми. Покриви со ќерамиди се шират напоредно со конзерваторското движење.
Островот е исто така познат по своите прекрасни плажи и хошизуна или хошисуна, што значи „ѕвезден песок“, кој е составен од остатоците од едноклеточното животно Foraminifera.
Езеро Малцијаусија
Извори
Оваа статија потекнува како превод на оваа верзија на нејзината колешка на италијанската Википедија. Lago di Malciaussia на Wikimedia Commons
Такетоми (остров)
Стопанство
Главните индустрии на островот Такетоми се туризмот и производството на шеќерна трска.
Превоз
Островот Такетоми е достапен со десет минути возење со брод од островот Ишигаки. Сите области на островот се во непосредна близина. Исто така, постојат различни места за изнајмување велосипеди во селото.
Образование
Општинските власти воТакетоми одржуваат едно споено основно и средно училиште со две години на островот: основно и средно училиште „Такетоми“ (竹 富 町 立 竹 小 中 学校).
За државно средно училиште со трета и четврта година, учениците можат да ги посетуваат училиштата на Окинавскиот префектурски образовен одбор.
Наводи
24.33333°N, 124.08333°W
Кременица (Долна Бела Црква)
Кременица — археолошко наоѓалиште во преспанското село Долна Бела Црква. Претставува населба од неолитското време. Се наоѓа на околу 1 км североисточно од селото, од левата страна на главниот пат што води кон источниот брег на Преспанското Езеро, непосредно до раскрсницата каде што се спојува со патот за Долна Бела Црква, каде во во ниви на месни жители по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, кремени орудија и камени секири. Неколку фрагменти имаат орнаменти изведени во импресо - техника.
Во периодот од 2011 до 2013 година со помош на Министерството за култура на Македонија, во населбата биле вршени нови ископувања и истражувања. При тоа биле откриени 4 објекти за живеење од типот полуземјанки. На истражениот сегмент од наоѓалиштето, остатоците од населбата се манифестираат преку вкопани станбени структури, јами, огништа и остатоци од дрвени колци кои се густо дистрибуирани во просторот.
Месје 52
Месје 52 (Messier M52, M52) или NGC 7654 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Касиопеја, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како Месје 52 се споменува и како M 52, OCL 260.
Откривање
Телото е откриено на 7 септември 1774 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, Месје 52 е од видот I2r. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,9 m. Месје 52 има само една позната привидна димензија, која изнесува 16'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 24 м 48 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +61° 36' 0"".
Моранли
Моранли или Емир Ханли — село во Егејска Македонија, Република Грција.
IC 1792
IC 1792 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1792 се споменува и како VCC 1539.
Откривање
Објектот е откриен на 10 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1792 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. IC 1792 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Други поделби
Проучување на IC 1792 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41782.
Венер
Венер (Weener) — град во округот Лер, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Се наоѓа близу границата со Холандија, на реката Емс. Венер претставува најголем град во областа Рајдерланд. Поседува железничка и автопатска врска до Гронинген (Холандија), Емден и Бремен.
Местоположба
Градот Венер се наоѓа во југозападниот дел на областа Источна Фризија. Тој е единствениот град на областа сместен на западниот брег на реката Емс. Венер е означен како „Зелениот град во Рајдерланд“ и е средиште на германскиот дел на областа. Недалеку од градот се наоѓа Доларт и границата со холандската покраина Гронинген. Околни големи градови се Олденбург и Гронинген во Холандија.
Соседни општини
Венер се граничи со шест општини (почнувајќи од запад, надесно): Бунде, Јемгум, Лер и Вестоверлединген (спроти Емс). Овие четири општини се наоѓаат во округот Лер. Потоа, Венер се граничи со Папенбург (спроти Емс) и Ресе, обете во округот Емсланд.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 32 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 15.001 и 20.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 12 септември 2021 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник на градот Венер е Хајко Абас (CDU).
Збратимени градови
Венер е збратимен со следниве градови:
1196
1196 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1196 година од новата ера, 196. од вториот милениум, 96. од XII век и седма од 1190-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6704 и 6705 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5946 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4956 и 4957 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1949.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1196 година се протега во 3832 и 3833, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3892 и 3893 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1739. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 592 и 593 исламска година.
Современа македонска музика
Поп или „забавна“ музика
Во македонската повоена музика се развил посебен жанр во практиката означен како забавна музика. Поделбата на музиката на народна, забавна и сериозна, од повеќе причини не може да се спроведе до крај, но во практиката таа постои. Самото име „забавна музика“, не упатува на нејзината намена, која е поврзана со забавата и релаксацијата на луѓето. Таа е многу близу до фолклорниот начин на создавање и музицирање, кога се сфаќа во потесна смисла на зборот, бидејќи има за цел со едноставни средства - кои немаат намера да ги вовлекуваат луѓето во размислување - да ја предизвика посаканата духовна состојба на растовареност. Французите, со векови ја негуваат шансоната, особено т.н. видови „вариетна“ и „народна“ шансона, кои се одликуваат со едноставност и непосредност, а имаат цел да ги развеселуваат присутните. Затоа, името шансониери, им било давано на трубадурите и труверите од XII до XIV век, за разлика од поетите кои пишувале поеми на сериозна тематика, односно тематика која не тера на размислување. Значи, забавната музика, како таква, има длабока традиција, меѓутоа, непосредните никулци на забавната музика, како посебен вид музицирање, ги среќаваме кон крајот на XVIII век. Во текот на XIX век, таа се развила во поширок обем, а во XX век, помогната од техничките средства (радио, телевизија, тонски филмови, грамофонска репродукција и сл.) објективно речено, достигнало толкав број изведби, што ги надминува и оние од сериозната музика. Фактите јасно зборуваат, дека и во Македонија, овој вид музика, е масовно прифатен и според тоа заслужува внимание.
Првите бранови на македонска поп-музика се појавиле во средината на XX век. Најпознати изведувачи од овие генерации се Зафир Хаџиманов, Верица Ристеска, Драган Мијалковски, Маја Оџаклиевска, Љупка Димитровска и многу други. Стилистички, македонскиот поп има силни западни влијанија, вклучително и од народната и ориенталната музика. Развиени се и неколку фузиски жанрови, како поп-рок, поп-фолк и етно музика.
Популарни поп изведувачи се: Тоше Проески ✝, Калиопи, Каролина Гочева, Влатко Лозаноски, Елена Ристеска, Влатко Илиевски, Дани Димитровска, Тамара Тодевска, Роберт Билбилов, Ламбе Алабаковски, Андријана Јаневска, Ребека, Кристина Арнаудова и други. Познати композитори, продуценти и аранжери вклучени во поп сцената се Дарко Димитров, Дамир Имери, Александар Масевски и Григор Копров. Многу уметници се познати и како пејачи и како текстописци како Јован Јованов и Мијата.
Поп фестивали
Најголемите музички поп-фестивали во Македонија ги вклучуваат Скопје фест, Охрид фест, МакФест, Интерфест и други.
Македонија дебитира како независна држава на Евровизија во 1998 година. Досега, највисокото место на ова натпреварување е седмо на финалето на Евровизија 2019.
Рок
Првата забележителна рок група е Бис без, која е под влијание на Битлси и други рок уметници од 1960-тите. Формирана е во 1964 година со спојувањето на два веќе постоечки бендови - „Бисери“ и „Безимени“. Во текот на 70-тите години забележителни групи се Пу, Мадригали, Илинден 903, Ден за Ден, Лева патика, Триангл, Тор и други. Повеќето од нив, жанровски, се хард-рок, прогресивен рок, фолк рок, симфониски рок, џез рок и фанк рок.
Од оваа деценија, вклучително и најуспешен и највлијателен рок бенд во Македонија и еден од најпопуларните во Западен Балкан е Леб и сол. Тие ја комбинираат рок-музиката со џез-фјужн и традиционалните музички елементи, создавајќи посебен звук за нив, станувајќи еден од врвните акти на Западен Балкан. По распадот, гитаристот Влатко Стефановски, басистот Бодан Арсовски, клавијатуристот Никола Кокан Димушевски и тапанарот Гарабет Тавитјан, започнуваат успешни соло кариери, секој во свој правец. Во 2006 година тие повторно се собираат за нова турнеја по повод 30-годишнината од нивниот почеток како бенд. Во 2008 година, во поинаква постава е снимен нов албум - „И така натака, без учество на Стефановски и Тавитјан.