cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Даниеле Де Роси
Даниеле Де Роси (роден на 24 јули 1983 во Рим, Италија) — италијански фудбалер, репрезентативец и играч од средниот ред на Серија А клубот Рома. Тој е моментален заменик-капитен на Рома. Во 2009 година тој бил добитник на наградата Фудбалер на годината во Италија.
Клупска кариера
Де Роси ги направил својте фудбалски почетоци во малку познатата екипа Остиа Маре во 1997 година. Во 2000 преминал во младинскиот состав на Рома, каде најпрво играл на позицијата напаѓач. Тој настапувал за младинскиот тим до 2003 година, но од 2001 постепено добивал шанса да игра и за првиот тим на Рома, иако најчесто влегувајќи како резерва. Своето деби за првиот тим на волчицата го имал на 10 октомври 2001 против белгискиот Андерлехт, во натпревар од Лигата на шампионите. Дебито во Серија А пак, го имал на 25 јануари 2003 против екипата на Комо. На 10 мај истата година во натпреварот против Торино, Де Роси за првпат бил стартер во својата кариера и воедно во тој натпреварот го постигнал и својот прв гол.
Во март 2006 година, судијата Мауро Бергонци го пофалил Де Роси за фер-плеј по завршувањето на првенствениот натпревар против Месина; иако Рома во тој момент губела со 1-0 и Де Роси постигнал погодок за изедначување на резултатот, но со рака која судијата во реално време не ја забележал, но веднаш потоа Де Роси му признал дека играл недозволено, па погодокот бил поништен. Сепак, подоцна во натпреварот Рома успеала да направи пресврт и победи со 2-1.
Во сезоната 2006-2007, Де Роси постигнал прекрасен погодок во натпреварот против Фиорентина од преку 35 метри оддалеченост, не оставајќи му никакви шанси за реакција на францускиот голман Себастијан Фреј. Исто така, Де Роси во истата сезона постигнал убав погодок и во Лигата на шампионите во катастрофалниот пораз со 7-1 на гостувањето кај Манчестер Јунајтед, во четвртфиналето од ова натпреварување.
Во февруари 2012 година, Де Роси потпишал нов петгодишен договор со Рома. Така, тој станал најплатениот фудбалер во италијанската Серија А со заработувачка од 10.000.000 € на годишно ниво, или 6.5 милиони по сезона. Претходниот рекорд на тимот од Рим кога се во прашање италијанските фудбалери бил Франческо Тоти (со 8.900.000 € во сезоната 2009-2010).
Репрезентативна кариера
Де Роси одиграл неколку натпревари за италијанските репрезентативни селекции до 19 и 20 години. Со италијанската селекција до 21 година, пак, станал европски првак во оваа категорија во 2004 година на првенството одржано во Германија. Тој бил незаменлив и клучен играч во оваа златна генерација на Аѕурите. Истата година, Де Роси настапил и за У-23 селекцијата на Италија на Олимписките игри во Атина каде што се закитил со бронзен медал. Неколку недели подоцна откако се вратил од олимпијадата во Грција, Даниеле го забележил својот прв настап за италијанската А селекција. Беше тоа во квалификацискиот натпревар за СП 2006, против селекцијата на Норвешка, во Палермо и веќе на самото деби го постигнал и својот прв погодок за победа на Италија од 2-1.
СП 2006
Даниеле Де Роси бил член на репрезентацијата на Италија која настапила на Светското Првенство 2006 година. Во првиот натпревар во групата, против САД, Де Роси бил исклучен добивајќи директен црвен картон за удирање во лицето на противничкиот напаѓач Брајан МекБрајд. МекБрајд го напуштил теренот со искрварено лице, но се вратил во игра по укажаната лекарска помош. Британскиот канал BBC ја искоментирал постапката на Де Роси со следниве зборови: "Де Роси само се посрамоти себеси со одвратниот потег кој го направи, удирајќи го непотребно со лактот в лице Брајан МекБрајд." Тој подоцна му се извини на МекБрајд за неспортскиот потег, но неуспеа да ја изегне суспензијата од 4 натпревари која му беше доделена и воедно е казнет со 10.000 CHF.
Откако е дисквалификуван за настап во следните 4 натпревари, Де Роси повторно заиграл за Италија дури во финалето на турнирот против Франција. Тогаш се појавил во игра во 61. минута како замена за својот капитен од екипата на Рома, Франческо Тоти. По завршувањето на двете продолженија натпреварот завршил нерешено (1-1), по што победникот требало да го одлучат пеналите. Де Роси беше успешен за својата репрезентација во третата серија, и со тоа и "помага" на својата земја да го освои четвртиот наслов Светски Првак во историјата.
Евро 2008
На 17 јуни 2008, во последниот натпревар од групната фаза на Евро 2008, Де Роси постигнал погодок од слободен удар против Франција во победата со 2-0. При неговиот удар, топката го погодила Тјери Анри од кој се одбила во спротивен правец.Неговиот погодок и дава можност на селекцијата да помине во следната фаза т.е. во четвртфиналето. Во четвртфиналниот натпревар против Шпанија, победникот е одлучуван на пенали по конечните 0-0 по 120 минути. Шпанскиот голман Икер Касиљас го запрел ударот на Де Роси, а подоцна Шпанија се пласирала во полуфинале со победа од 4-2 на пенали.
Низа ситно нанижана“
„Низа ситно нанижана“ — стихозбирка за деца на македонскиот поет Живко Николовски од 1985 година.
Содржина
Збирката содржи вкупно 39 песни:
Технички одлики
Стихозбирката е објавена од издавачката куќа Детска радост, како 75. книга во библиотеката „Сончогледи“. Книгата, со димензии од 20 сантиметри и со обем од 60 страници, е отпечатена во ООЗТ Печатница при РО НИП „Нова Македонија“ во Скопје, во тираж од 2 050 примероци. Автор на илустрациите е Ѓуро Варга, а ликовното и графичкото уредување го направил Франц Кулеванов. Книгата е каталогизирана во НУБ „Климент Охридски“, Скопје, но без меѓународната ознака ISBN.
За делото
Со стихозбирката авторот ја освоил третата награда за поезија на јубилејниот конкурс по повод 40-годишниината од печатот за деца во СР Македонија. Во својот осврт, Рајко Јовчевски ја оценува збирката како одмерена и мудра. Иако авторот не открива ништо ново и непознато, зашто песните обработуваат одамна познати теми, но пристапот на Николовски се одликува со поинаков жар. Збирката претставува вистинска низа од песни во која авторот најпрвин ја разглобува годината во детали за на крајот да дојде до вистинската цел — да ја претстави годината како целина и како низа. Песните се кратки, испеани со малку зборови, со логични и чисти рими и со строга ритмика.Притоа, авторот не настојува да ги изненади читателите, туку да ги поучи, а во некои песни внесува и благ хумор, и тоа секогаш на вистинското место. За разлика од неговите претходни две збирки, оваа се одликува со тоа што нема песни кои отскокнуваат со повисока вредност, туку сите се со подеднаков квалитет, Во секој случај, авторот успела во намерата да напише читлива и разбирлива книга.
Александра (ТВ-филм)
„Антица“ — македонски телевизиски филм од 1970 година. Го режирал Ацо Алексов, а сценариото го напишал Томе Арсовски.
Вале
Кантон Вале или Валис (скратеница VS; République et Canton du Valais, Kanton Wallis) – кантон на југозапад на Швајцарија. Главен град е Сион.
Природни одлики
Кантонот Вале се наоѓа во долината на горна Рона, до нејзиното устие во Женевското Езеро. Оваa долина е столбот на кантонот. На југ и запад се граничи со Италија и Франција. Највисок врв е Поант Дифур со 4.634 метри, а кантонот има 50 врвови повисоки од 4.000 метри. Површината на кантонот е 5.224,5 км2, што е 10% од површината на Швајцарија. Тука се наоѓа знаменитиот ледник Алеч, превојот Симплон и врвот Матерхорн. Познати се зимските центри Кранс-Монтана и Цермат.
Историја
Овој кантон-република ѝ се придружил на Швајцарската Конфедерација во 1815 година, после Виенскиот конгрес, иако со неа бил во посебни врски од 1529 година.
Население и населби
Кантонот Вале во 2008 година имал 303.241 жител.
Кантонот е двојазичен. Се зборува француски (72,8%) и германски јазик (27,1%), или попрецизно дијалекти од овие јазици. Преку 90% од жителите се католици.
Најголеми градови се:
Цигани (Пушкин)
„Цигани“ (руски: Цыга́ны) — поема на рускиот поет Александар Сергеевич Пушкин. Откако поминал неколку дена меѓу Циганите во Бесарабија, Пушкин работел на поемата во Одеса, од јануари до октомври 1824 година, потоа продолжил во февруари 1825 година во Михајловско, а конечната редакција потекнува од крајот на 1825 година. Врз основа на поемата, во 1892 година, рускиот композитор Сергеј Рахманинов ја напишал својата прва опера „Алеко“.
Осврт кон делото
Поемата „Цигани“ спаѓа во циклусот на Пушкиновите „бајроновски“ поеми напишани во времето кога тој, според сопственото признание, „лудувал над Бајроновите книги“. Сепак, во неа можат да се најдат јасни антиромантичарски ставови. Всушност, целата оваа поема претставува одговор на едно од клучните прашања на европскиот преромантизам - на русоовскиот повик за враќање кон природата. Пушкин го испратил својот книжевен јунак Алеко, човек уморен од цивилизацијата и доведен до злосторство, меѓу чергарите кои скитаат низ Бесарабија. Во степата, Алеко води слободен живот и така го остварува русоовскиот експеримент за враќањето кон природата. Меѓутоа, Пушкин сфаќа дека тоа не е доволно за да се оствари среќен и хармоничен живот и во заклучокот на поемата го негира преромантичарскиот идеал, пеејќи:
Деца на природата, меѓу вас...
Од кобните страсти секаде се страда
И од нив нас ништо не нè брани.
ESTO
ESTO е финтех компанија која обезбедува комерцијални и финансиски услуги во Европа преку својата трговска платформа. Платформата ESTO им овозможува на корисниците да управуваат со нивните плаќања, производот „купи сега-плати подоцна“, маркетинг и банкарски услуги за трговците; купувајте каде било и изберете паметни решенија за плаќање за корисниците.
Меѓу неговите партнери се трговците на мало на европскиот пазар: IDeal, ELKOR, BigBox, JYSK, Kaup24, ONOFF, Goldtime, Sportland и многу други.
Компанијата има пет канцеларии — во Талин, Тарту, Рига, Вилнус и Киев.
Историја
ESTO е основана во 2017 година во Талин од Мик Меца, Мартин Устаал, Мик Микел Нургес. ESTO е краткото име за Естонија. Истата година, ESTO влезе во естонскиот сектор за е-трговија со својата внатрешно изградена кредитна платформа (ESTO checkout) за поддршка на продажбата на естонските онлајн трговци.
Во 2019 година, компанијата го лансираше својот втор производ дизајниран како потрошувачко дигитално банкарство — ESTO сметка. Во август 2019 година, ЕСТО издаде околу 26.000 заеми и имаше нето кредитно портфолио од 7 милиони евра.
NGC 3423
NGC 3423 — спирална галаксија во соѕвездието Секстант, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
ESTO
Историја
Во 2020 година, ESTO влезе во секторот за плаќања за е-трговија (ESTO Pay).
NGC 3423
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3423 се споменува и како UGC 5962, MCG 1-28-12, CGCG 38-29.
Откривање
Објектот е откриен на 23 февруари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
ESTO
Историја
Во 2021 година, компанијата отвори свои претставништва во Литванија и Латвија и влезе на нови пазари во балтичките земји. На крајот на 2021 година ESTO достигна 1.200 активни трговски партнерства.
NGC 3423
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3423 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 3423 има привидни димензии од 3,9' х 3,3'.
ESTO
Историја
Во 2021 година, компанијата доби заем од 4 милиони евра од банката Цитадел. Финансирањето е наменето за тековните средства, што ќе го зајакне работењето на компанијата во Естонија и дополнително нејзино проширување на балтичкиот пазар.
NGC 3423
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
ESTO
Историја
Во 2022 година, ESTO достигна пресвртница за олеснување на повеќе од 100 милиони евра кредит.
NGC 3423
Други поделби
Проучување на NGC 3423 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32529. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 261. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 722.
Сан Хуан де ла Енсинила
Сан Хуан де ла Енсинила — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Камен Дол
Свети Ѓорѓи — македонска православна црква, единствена селска црква на неготинското село Камен Дол. Црквата е изградена во 19 век и се наоѓа со руинирана состојба.
Швабхаузен (Тирингија)
Швабхаузен (Schwabhausen) — општина во округот Гота, во Тирингија, Германија.
Криже (Брежице)
Криже (словенечки: Križe) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Кула Каменец
Кула Каменец, честопати нарекувана како Белата кула (белоруски: Белая вежа) — главно обележје на градот Каменец, Белорусија. Името Белаја Вежа, што буквално значи Бела кула или Бела тврдина на белоруски, веројатно било добиено поради близината на Беловешката шума, но не и од нејзината боја, која низ вековите е со црвена тула, и никогаш не била бела.
Првиот запис во хрониките за изградба на кулата датира од 1276 година. Изградена помеѓу 1271–1289 г. од архитектот Олекса како гранично упориште на северната граница на Кнежевството Волинија, таа е единствената кула од ваков тип која останала до денес во Белорусија. (слични кули биле изградени во Брест, Гродно, Турав, Навахрадак, но тие биле уништени за време на војните.)
Денес кулата е национално историско место. Кулата е главното обележје на Каменец денес. Од 1960 година во неа се наоѓа Брестовскиот национален музеј. На 30 јануари 2004 година, кулата била додадена на списокот на Светското наследство на УНЕСКО, во категоријата Култура.
NGC 5872
NGC 5872 — леќеста галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5872 се споменува и како MCG -2-39-5, NPM1G -11.0427.
Откривање
Објектот е откриен на 30 јули 1867 година од страна на Џозеф Винлок, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5872 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5872 има привидни димензии од 1,5' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 10 м 55,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -11° 28' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 5872 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54169. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 288; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5588. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1437.
Херој на нашето време (роман)
Херој на нашето време (руски: Герой нашего времени) е роман на рускиот писател Михаил Лермонтов. Целосната верзија на „Јунакот на нашето време“ излегла од печат во 1840 година, откако претходно одделни глави од книгата биле објавени како посебни раскази.
Содржина
Романот се состои од неколку поглавја:
Максим Максимич
Подоцна, раскажувачот повторно се среќава со Максимич, а тука пристигнува и Печорин, кој заминува на пат за Персија. Максимич е разочаран поради студениот однос на Печорин кон него и неговите белешки му ги предава на раскажувачот.
Дневникот на Печорин – Предговор
Во овој дел раскажувачот ги објаснува своите мотиви за објавувањето на дневникот на Печорин, за кого дознал дека умрел враќајќи се од Персија. Притоа, тој нагласува дека ги објавува само материјалите кои се однесуваат на престојот на Печорин на Кавказ.
Таман
Печотон пристигнува во приморското место Таман, каде се сместува во една сиромашна, трошна куќа во која живее едно слепо дете. Еднаш, тој го следи детето до морскиот брег и открива дека тоа е поврзано со криумчарот Јанко. По некое време, тој се запознава со млада, убава девојка, која го намамува во чамецот и се обидува да го удави во морето. Откриени од страна на Печорин, утредента, Јанко и девојката бегаат, оставајќи го слепото дете.
Кнегинката Мери
Печорин пристигнува во Пјатигорск, каде го среќава својот пријател Грушницки, кој набргу се вљубува во кнегинката Мери Лиговска. Грушницки и Мери се зближуваат, а Печорин потполно ја игнорира, поради што таа го замразува. Сепак, тој делува смислено и постепено се зближува со кнегинката, која се вљубува во него. Истовремено, во бањата пристигнува Вера, поранешната љубов на Печорин, која е омажена за стар благородник. Нивните заемни чувства повторно се будат и тие се договараат да се гледаат во куќата на кнегината Лиговска. Откако ќе ја распали љубовта на кнегинката Мери, Печорин се однесува воздржано кон неа, што само ја зголемува нејзината љубов кон него. Мери целосно го отфрла Грушницки, а во бањата веќе се шират гласови дека Печорин ќе се ожени со неа. Меѓутоа, кога таа отворено му изјавува љубов, тој ѝ признава дека не ја сака, поради што Мери запаѓа во депресија.
Една ноќ, Печорин ја посетува Вера во нејзиниот дом, но него го следат Грушницки и неговите пријатели, кои физички го напаѓаат, но Печорин успева да се извлече. Истовремено, навредениот Грушницки и неговите пријатели смислуваат план како да го предизвикаат Печорин на лажен двобој, во кој само ќе го заплашат. Подоцна, Грушницки јавно го обвинува Печорин дека бил кај кнегинката Мери, а Печорин, со намера да го заштити угледот на кнегинката, го повикува на двобој. Иако планот на Грушницки предвидува двобојот да се одржи со лажни куршуми, Печорин успева да издејствува вистински двобој во којшто го убива Грушницки, но прави неговата смрт да изгледа како несреќен случај. Кога се враќа дома, тој добива писмо од Вера, која го известува дека нејзиниот маж дознал за нивната врска и поради тоа мора да отпатува. Печорин се обидува да ја стигне за да поздрави, но неговиот коњ умира. Притоа, тој ја посетува кнегинката Мери на која повторно ѝ кажува дека не ја сака и дека не може да се ожени со неа. Поради сомнежот дека е замешан во смртта на Грушницки, Печорин добива прекоманда во пограничната тврдина на Кавказ.
Фаталист
За време на престојот во еден баталјон се поведува разговор за судбината и Печорин се опкладува со поручникот Вулиќ, кој си пука со револверот во главата, но тој не го испалува куршумот. Сепак, во неговото лице Печорин ја гледа смртта и навистина, малку подоцна, Вулиќ е убиен од еден пијан Козак. Тој се враќа во тврдината и му ја раскажува случката на Максим Максимич.
За романот
Раскрстувајќи со романтизмот, во романот „Јунакот на нашето време“, Лермонтов дал реалистична слика на руското општество во триесеттите години од 19 век. Како реакција на тоа, официјалната критика го дочекала романот со серија напади. Остра критика на романот дал и царот Николај I, кој во едно писмо упатено до царицата го оценил делото како штетно и како знак на „голема расипаност“ на авторот. Како одговор на критичарите, во второто издание на романот, Лермонтов јасно истакнал дека романот е „портрет, составен од пороците на сето наше поколение, во целиот нивен развиток“. До ден-денес, главниот лик во романот, Печорин, останува како еден од најмаркантните претставници на таканаречената галерија на „излишни луѓе“ во руската литература.
Михал Голаш
Михал Голаш (Michał Gołaś; р. во Торуњ) — полски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Во септември 2015 година било објавено дека ќе се приклучи на како помошник за сезоната 2016.
Распоред на резултати на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Лилијан Калмежан
Лилијан Калмежан (Lilian Calmejane; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Кариера
Ја освоил четвртата етапа на Вуелта а Еспања 2016, негов прв настап на некоја голема трка. Во јуни 2017 бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017. Ја остварил својата прва победа на Тур де Франс со соло бегство на 17 километри до целта на осмата етапа, и покрај тоа што се борел со грчеви во нозети во последните 5 километри.
Џоан Колинс
Џоан Колинс (англиски: Joan Collins) (23 мај 1933, Падингтон, Лондон, Обединето Кралство) е англиска глумица.
Животопис
Џоан Колинс е родена во 1933 година. Таа е омажена за режисерот Перси Гибсон.
Кариера
Колинс стекнала слава со улогата на Алексис во телевизиската серија „Династија“. Во 1983 година, таа добила ѕвезда на Холивудската патека на славните. Исто така, таа глумела и во филмот „Најдобрите мигови од животот“, како и во телевизиската серија „Бенидорм“. Покрај со глумата, Колинс се занимавала и со пишување: во 2014 година ја издала автобиографската книга „Страст за живот“. Исто така, таа има сопствена козметичка линија „Joan Collins Timeless Beauty“.
Огинот
Огинот – збирка поезија од Венко Марковски, објавена во 1938 година во Софија. Таа е втора стихозбирка објавена на македонски јазик по стихозбирката „Народни бигори“ од истиот автор, исто така објавена во 1938 година.
Издавање и значење
Стихозбирката ја објавил во 1938 година во Софија, кратко време по „Народни бигори“ откако избегал од Кралството Југославија каде бил прогонуван заради членство во Македонската ослободителна револуционерна организација (МОРО), подоцна преименувана во Македонска младинска револуционерна организација (ММРО). „Огинот“ со „Народни бигори“ се „првите современи збирки песни објавени воопшто на македонски јазик“
Содржина
Во збирката, песните се во духот на народните, претежно љубовни песни, но и социјални, и револуционерни. Во „Огинот“, Марковски внел силабичко-тонска версификација со употреба на двестапковен трохеј. Овој принцип се спроведен во песната „Народниот работник“.
„Век се ежи, грев ли тежи над земња? Камењ пука, змиа клукa по лице.“
Во збирката се застапени тристапковниот, четиристапковниот и петтостапковниот трохеј, а во ретки примери се сретнува и шестостапниот и седмосатпниот трохеј.
Освен трохејот, во некои песни е застапен и јамбот, како спротивставен на трохејот. Јамбот не е типичен за „духот на македонскиот јазик“, Георги Сталев претпоставува дека ова е придобивка од бугарската и руската литература каде јамбот е „предоминантен“.
Стихозбирката му е посветена „На големиот родољубец Петар Глушков со најдобри чувства“. Истата опфаќа 12 песни :
Петар Т. Бошковски
'''Петар Т. Бошковски''' (1936, с. Острилци — 15 јули 2006, Скопје) — македонски писател (романсиер, поет, драмски автор, есеист и критичар).
Творештво
Петар Т. Бошковски бил член на Друштвото на писателите на Македонија од 1963 година. Автор е на седум стихозбирки, четири романи, четири книги со есеи и критики, две антологии и неколку драми. Избор од неговото творештво е објавен во четири тома. Неговите песни во проза се застапени во делата „Критична точка“ (2002) и „Вратика“ (2005). Три негови кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
Куќарката во Коломна
„Куќарката во Коломна“ (руски: До́мик в Коло́мне) — поема на рускиот поет Александар Пушкин, напишана во 1830 година за време на познатата „Болдинска есен“.
Содржина
Дејствието на поемата се одвива во петроградското предградие Коломна каде живеат една вдовица и нејзината ќерка Параша. По смртта на готвачката Фекла, Параша бара нова готвачка и во куќата ја носи Мавра. Во недела, вдовицата и Параша одат в црква, додека готвачката Мавра останува во домот. Во црквата, вдовицата се загрижува од помислата дека новата готвачка може да ги ограби и поради тоа се враќа дома, додека Параша останува во црквата. Кога влегува во куќата, вдовицата ја затекнува Мавра како се бричи и од глетката се онесвестува, додека Мавра (која очигледно е преправениот љубовник на Параша) бега.
Осврт кон делото
Пушкин, особено во прозата, ја прескокнал романтичарската етапа и го антиципирал реализмот, но без да го спротивстави на романтизмот, туку го надоврзал на рационалистичките примери од својата лектира. Кога овој реалистички начин го применил и во поезијата, како во поемата „Куќарката во Коломна“, остварил исклучително интересен резултат: тој го прикажува животот на малиот човек од предградијата, со што го антиципирал пристапот на Достоевски во неговиот роман „Бедни луѓе“. Свесното спротивставување на романтичарските ставови кај Пушкин се гледа и во третманот на формата и содржината. „Куќарката во Коломна“ е испеана во романтичарската варијанта на октавата (со машки и женски рими), онака како што ја применил Бајрон во неговото дело „Дон Жуан“. Меѓутоа, содржината на помеата е претежно реалистична.
Фор де Франс
Фор де Франс (Fort-de-France) — главен град на прекуморски департман Мартиник во состав на Франција и еден од главните на Карибите. Извезува шеќер, рум, конзервирано овошје и какао.
Историја
Во 1638 г., Жак Дјел ди Парке (1606-1658), како прв управник на Мартиник, решил да го изгради утврдување „Сен Луј“ за да го заштити градот од напади. Упориштето набргу било разурнато и преизградено во 1669, со кога кралот Луј XIV го назначил Маркизот од Ба за генерален управник. По наредба на маркизот и неговите наследници (особено грофот од Бленак), утврдувањето е изградено според проект на славниот војсководец Вобан.
Административниот центар на Мартиник најпрвин го носел името Фор Ројал (Fort-Royal), но бил засенет од градот Сен Пјер како најстар град на островот и негов стопански и културен центар (наречен „Париз на Карибите“). За време на Француската револуција, градот го добил името „Фор Ла Републик“ (Fort-La-Republique), за во XIX век конечно да биде наречен Фор де Франс. Старото име Фор Ројал и денес опстојува во разговорниот јазик, во креолскиот облик „Фојал“, а неговите граѓани се нарекуваат фојалци (Foyalais).
Поморска база
Утврдувањето Сен Луј во Фор де Франс е поморска база на француската морнарица.
Знаменитости
Други места од интерес:
Сообраќај
Во предградие на Фор де Франс е сместен меѓународниот аеродром „Еме Сезер“ - Мартиник.
Парацелзус
Парацелзус, со вистинско име Теофраст Филип Авреол Бомбаст фон Хоенхајм (гер. Theophrastus Philippus Aureolus Bombastus von Hohenheim) бил алхемичар физичар, астролог се занимавал и со окултното. Своето право име подоцна во животот во голема мерка престанал да го употребува служејќи се со името Парацелзус, што во превод знаци „преку, над Целзус“. Тој е роден во Швајцарија но таму релативно кратко останал. По краток период од својата младост која ја минал работејќи како аналитичар во блискиот рудник, Парацелзус почнува да студира медицина во Базел, набрзо се префрла во Виена, а докторатот конечно го стекнува на универзитетот Ферари во Италија. Набрзо по докторирањето Парацелзус ја напушта Европа и во Египет, Арабија и Цариград бара алхемичари од кои би можел да учи. Парацелзусовото алхемиско учење ја означуваат епохата во која алхемијата полека почнува да одумира. Парацелзус ги отфрлил магиските традиции кои неговите претходници ги практикувале во алхемијата, за разлика од нив тој во потполност ги одбил гностистичките традиции и практикување на алхемијата цврсто врзани за окултното претпочитајќи херметички учења. Сепак за Парацелзус како и за повеќето универзитетски образувани луѓе од тоа време, астрологијата ја имала важната улога и тој одел толку далеку што препишува и одговарачки астролошки амајлии за поедини болести. Своите сфаќања за алхемијата ги резимирал со реченицата ''„Многумина зборуваа за алхемијата, дека служи за правење на сребро и злато. За мене тоа не е целта, туку само да разгледам какви предности и моќ можат да лежат во лековите“.'' Сепак Парацелзус во практикувањето на медицината вовел и некои револуционарни третмани. Праксата во тоа време била раните да се каутеризираат со врело масло и гангренизараните делови да се ампутираат. Парацелзус сепак открил дека доколку раните редовно се дренираат и се држат чисти шансите сами да се лечат се многу поголеми отколку кај стандардните процедури. Ваквиот третман му донел слава во круговите на западната медицина. Исто така тој прв ја вовел употребата на разни хемикалии и минерали во лечењето. Му го дал името на цинкот. Сепак верувал дека здравјето е можно само да се оствари само преку хармонија на човекот на микрокосмосот и макрокосмосот. Едно време бил и професор на универзитетот во Базел но многу извори говорат дека имал големи несогласувања со колегите, дури има и гласини дека ги палел традиционалните учебници кои ги сметал за погрешни. Базел морал да го напушти поради некои тужби. Крајот од животот го минал во денешна Австрија каде што умрел и е закопан во Салцбург. После неговата смрт се јавува движењето Парацелзусијанизам благодарејќи на кое останал запаметен во историјата на медицината.
Придонеси во токсикологијата
Парацелзус често се спомнува како татко на токсикологијата. Во таа смисла посебно е значајна неговата реченица: Сите работи се отровни и ништо не е без отров; само дозата е она што прави некоја работа да не е отров. гер. Alle Ding' sind Gift und nichts ohn' Gift; allein die Dosis macht, das ein Ding kein Gift ist. Ова останува принцип на токсикологијата. Количината на супстанција е многу важна при нејзината примена. Малите количини имаат позитивен ефект, додека при големи количини можат да бидат и смртоносни. На слична тема напишал и студија за болести и ризици врзани за работа во рудници.
Тасос
Тасос или Тасо (Θάσος) — остров, округ и општина во Егејска Македонија, близу до брегот на Западна Тракија и низината на реката Места. Најголемо населено место е Тасос (грч. (Λιμένας) Θάσου, Лименас Тасу). Денес е населен со грчко население, за разлика од претходниот мешан етнички состав. Сето македонско население е прогонето во Балканските војни.
Општо
Највисоката точка на Тасос е планината Ипсарио, со 1.206 м. Главните земјоделски производи на островот се мед и маслиново масло, како и вино, а застапени се и одгледувањето на овци и кози, како и рибарството. Во другите гранки спаѓаат дрвосечачката индустрија и туризмот. Рударската индустрија вклучува олово, цинк и мермер, особено во областа Панагија каде што една од планините близу Тракиското Море има голем каменолом. На југот на островот пак, постоел каменолом во античките времиња. Најважната гранка од сите, сепак, е туризмот. Тасос има неколку училишта, лицеј, гиманизија, црква и плоштад.
Општина Тасос
Ова се општинските оддели и населените места во општината:
Пулски амфитеатар
Пулскиот амфитеатар е амфитеатар кој се наоѓа во градот Пула, Хрватска.
Историја
Арената главно била користена за гладијаторски борби, борби на диви животни идруги претстави, односно игри кои биле најпопуларни во античкиот свет. Арената била изградена надвор од градските ѕидини, а имал капацитет од 25.000 гледачи. Во текот на 5 век, римскиот цар Флавиј Хонориј ги забранил гладијаторските игри, кое довело до намалување на улогата на арената. Во следните години тој бил исправен пред ограбување од страна на месните жители.
Во периодот на средниот век, арената била користена како место за одржување на рицарски турнири. Во 1585 година, Венецијанската Република наредила негово рушење и повторно градење во регионот на Венеција. Овој предлог бил отфрлен благодарение на венецијанскиот сенатор Габриеле Емо, кој бил главен противник на идејата. денеска пред една од кулите се наоѓа мал камен во чест на сенаторот кој го спречил рушењето.
Реновирањето на арената започнала во времето на Наполеон I, а била продолжена по порачка на франц I Хабсбург.
Денес
Амфитеатарот во Пула е единствениот кој бил зачуван до денес со четири кули и три римски архитектурни ордери, претставувајќи редок пример во денешно време од тој тип на градба. Во исто време, тој е еден од шесте најголеми амфитеатри во светот кои денеска постојат, како и најзачувана градба од римско време во рамките на денешна Хрватска.
Арената била насликана на хрватската банкнота од 10 куни во 1993, 1995, 2001 и 2004.
Сан Хуан де ла Нава
Сан Хуан де ла Нава — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Џамалџуик (Дорфулија)
Џамалџуик  — некропола од доцноантичко време.
На растојание од околу 5 км западно од селото има многу камени плочи од гробни конструкции поставени во правец исток-запад.
Патки
Патките и сродниците (Anatidae) се фамилија птици во која спаѓаат патките, гуските и лебедите. Тие се распространети низ целиот свет, на сите континенти, освен Антарктикот. Тоа се птици кои во текот на еволуцијата се адаптирале за пливање, пловење на површината на водата, и во некои случаи, нуркање во плитката вода. Фамилијата содржи околу 140 вида, сместени во 40 рода. Претежно се хранат со растенија и се моногамни. Пет вида исчезнале до 1600 година, а на многу видови им се заканува изумирање.
Опис
Патките, гуските и лебедите се мали до големи птици, со големо и долгнавесто тело. Големината се движи од 26,5 cm долга и 164 грама тешка, најмалата; до 183 cm долга и 17,2 килогарми тешка, најголемата. Крилата им се кратки и заострени, поткрепени со силни мускули кои брзо ги движат при летање. Типично, имаат долг врат, иако должината варира кај различните видови. Нозете им се кратки, силни и сместени назад на телото. За разлика од другите слични фамилии кои живеат на вода, како морските нуркачи и нуркачите, патките се подобри во одењето по земја. Тие имаат прсти поврзани со ципа, кои им служат за пливање. Клуновите им се од мек кератин, со тенка, чувствителна линија од кожа на врвот. Пердувите им се такви што лесно ја лизгаат водата од нив. Повеќето од патките покажуваат полов диморфизам, односно, мажјаците се покрупни и со посветли и поживи бои од женките. Овие птици се огласуваат со разни звуци, како: квакање, грачење, гровтање, трубење, и гласот на женките е подлабок од на мажјаците.
Размножување
Патките се претежно сезонски моногамни птици. Поголемиот дел, обично помалите, се со еден партнер само една сезона на парење, а поголемите, како гуските и лебедите, живеат со истиот партнер повеќе години. Овие птици се карактеристични, и се една од ретките фамилии кои имаат пенис; а повеќето видови се адаптирани за копулација само во вода. Конструираат едноставни гнезда со материјал кој им е најдостапен, и најчесто само женките ги лежат јајцата. Младенчињата се раѓаат оформени, способни веднаш сами да се хранат.
Врски со луѓето
Пердувите од овие птици, порано, а и денес, се употребуваат за полнење перници, душеци, вреќи за спиење и палта.
Табарц
Табарц (Tabarz) — општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Претставува зимски туристички центар и терминал на руралниот трамвај низ Тириншката Шума.
Кршка Вас (Брежице)
Кршка Вас (словенечки: Krška vas) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Leave Me Alone
„Leave Me Alone“ е осмиот сингл на Мајкл Џексон од албумот Bad, издаден во 1989 година. Песната се наоѓа само на CD верзијата и никогаш не е издаден како сингл во САД. Песната доживеа голем успех во Велика Британија и го зазеде 44 место на списокот на најпродавани во Британија 1989. Песната се појавува во еден дел од филмот на Џексон Мунвокер. „Leave me alone“ е повторно издадена во 2006 година. Песната не е изведена ни на еден концерт од Џексон.
NGC 3424
NGC 3424 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3424 се споменува и како UGC 5972, MCG 6-24-25, CGCG 184-28, KUG 1048+331, IRAS 10489+3309.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3424 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3424 има привидни димензии од 2,7' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 112°.
Други поделби
Проучување на NGC 3424 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32584. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 105; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2519. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 731.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Саво Савановиќ
Саво Савановиќ еден од најпознатите вампири во верувањта на српскиот народ. Живеел во колиба на реката Рогачица во Зарож кај Баина Башта, Србија и дека пиел крв од сите кои доаѓале кај него да мелат брашно.
Воденицата ја купило семесјството Јадодиќ од истото село, но не смееле да ја користат од страв од вамипрската одмазда. Но потоа сфатиле дека таа е златен рудник со оглед на тоа што многу туристи доаѓале да ја посетат, иако, секогаш преку ден.
Некое време семејството го одлагало реновирањето на воденицата од „страв дека Саво ќе се налути“, а кога бизнисот конечно се развил, целата градба се срушила.
Месното население верува дека тоа е знак дека Саво е повторно на слобода.
Тој додал дека лесно им е на другите да се смеат поради нивните грижи, но дека тие црвсто веруваат дека вампирите постојат.
„Исто така, потсетуваме да стават по еден крст во секоја просторија на куќата“, додал Вуетиќ. Селаните кои профитирале од процветата на туризмот поради легендата за вампирите велат дека сега сакаат ова место да го остават на мир.
Иако се верува сека Саво е првиот познат српски вампир, постојат некои сомнежи во фолклорот на Србија дека пред него постоел мит за Петар Благоевиќ од Големо Градиште кој умрел во 1724 г. и истата година се повампирил, пишува „Дејли Меил“.
Во шумата
„Во шумата“ е советски цртан филм, создаден во 1954 година од режисерот - аниматор Александар Иванов.
Заплет
Цртан филм за јазовец кој не сакал да научи како да си набави своја храна и да копа дупки. И еднаш, кога му рекол на својот татко дека многу го боли грбот, тој играјки се изгубил, сфатил колку тоа му треба за да може да преживее. На крајот на краиштата, има толку многу опасности во шумата за такви мали животни како него ... И пред сè - волкот!
Видео изданија
Цртаниот филм постојано бил објавуван на VHS и DVD во компилации од цртани филмови:
Пониква
Пониква — туристички центар и викенд-населба на Осоговските Планини во источна Македонија. Оддалечен е околу 20 км северно од Кочани, на надморска височина од 1.560 метри во предел со густа букова шума и разновидна вегетација. Зацртан како еден од 34-те зимски туристички центри во просторниот план на Република Македонија, Пониква зазема особено важно место во развојот на туризмот и општиот развој на Осоговијата.
Туризам
Природните убавини, еколошки чистиот амбиент и поволната клима се одлични предуслови за големата посетеност на туристите. За да има можност за побрз развој, на туризмот на месноста Пониква, потребно е да се изврши подобрување и довршување на инфраструктурата, обезбедување на доволни количини вода и електрична енергија. Покрај веќе изградените спортски терени сè повеќе се најавуваат иницијативи и потенцијални заинтересирани инвеститори за изградба на патеки за биатлон и нордиско трчање. Покрај Пониква на Осоговијата има и други извонредни места за изградба на патеки за скијање со поголема должина, како што се терените под Царев Врв (Султан Тепе - 1085 м).
Природни богатства
Како посебна туристичка атракција, за љубителите на ловот, во непосредна близина на спортско-рекреативниот центар Пониква, се наоѓа и резерват за дивеч. Комерцијалното ловиште-резерват им нуди на посетителите можност за лов на елени, срни, елени-лопатари, муфлони, диви свињи, како и сместување.
Кула ОТЕ
ОТЕ кула — 76-метарска кула која се наоѓа во Меѓународниот изложбен центар во центарот на Солун, Егејска Македонија. Кулата била отворена во 1966 и реновирана во 2005 година.
Кулата е дизајнирана од грчкиот архитект А. Анастасијадис и била завршена во 1965 година, со првите црно-бели преноси на грчка телевизиска мрежа што се одвивиле од кулата во 1966 година. Кулата била користена и во 1970-тите за поддршка на антените на експерименталната аналогна VHF-мобилна телефонска мрежа. Денес се користи од страна на Космоте мобилна телефонска мрежа.
Историја
Кулата ОТЕ била дизајнирана од архитектот Александрос Анастасијадис во 1966 година и таа е висока 76 метри и има четири ката. Вреди да се одбележи дека првите црно-бели преноси на грчката државна телевизија биле пренесени од оваа зграда една година по завршувањето на кулата. Денес, ОТЕ кулата е целосно трансформирана во модерна кула за телекомуникации. Уникатниот дизајн и одликите со право ја одбележуваат кулата како едно од обележјата на грчкиот културен град Солун.
Островски келтски јазици
Островските келтски јазици се келтски јазици кои потекнуваат од Британските Острови, за разлика од континенталните келтски јазици од континентална Европа и Анадолија. Сите келтски јазици кои опстанале до денес се од островската група. Континенталните келтски јазици се изумрени. Шесте денешни келтски јазици може да се поделат на:
Островска келтска хипотеза
„Островската келтска хипотеза“ е теорија дека британските и гелските јазици се развиле заеднички на тие острови, со заеднички предок кој е поскорешен од предците заеднички со континенталните келтски јазици како келтоиберските јазици, галскиот, галатискиот и лепонтскиот, меѓу останатите, од кои сите денес се изумрени.
Поборниците за оваа хипотеза (како Cowgill 1975; McCone 1991, 1992; и Schrijver 1995) укажуваат на заедничките иновации кои ги делат островските келтски јазици, како флективните предлози, употреба на глаголски честички, збороред VSO, и разликувањето помеѓу апсолутни и сврзани глаголски наставки, како што често се среќава во староирскиот и, во мала мера, и во средновелшкиот (видете Пракелтски јазик). Тие тврдат дека делбата на британските и галскиот јазик од една страна, и гелскиот и келтоиберскиот на друга страна може да е површна (т.е. дека се должи на феномен на јазичен контакт), бидејќи идентичната гласовна промена од ( во ) може да се случила независно кај предците на галскиот и бритонските јазици, или се рашириле по пат на јазичен контакт помеѓу овие две групи.
Семејната лоза на островските келтски јазици е следнава:
Оваа е табела на когнати (сродни зборови) која го прикажува развојот на пракелтското * во кај галскиот и британските јазици, но во  кај гелските јазици.
Значајна разлика помеѓу гелските и британските јазици е трансформацијата на *an, am во деназализирана согласка со издолжување, é, пред првобитно безвучен плозив или фрикатив, на пр. староирско éc „смрт“, écath „јадица“, dét „заб“, cét „сто“ наспроти велшкото angau, angad, dant и cant. Инаку:
Темпомат
Темпомат – систем кој се користи за одржување на поставената брзина на возилото. Возачот ја поставува постојаната брзина со која сака да вози на темпоматот, а потоа автоматиката ја презема и одржува поставената брзина. Овој регулатор на брзината ја одржува постојана брзината на возење без никаква контрола од возачот на педалот за гас. При кочење се исклучува темпоматот, па мора повторно да се постави саканата брзина. При поставување на брзина поголема од моменталната, автоматиката предизвикува забрзување до поставената брзина без притискање на педалот за гас од страна на возачот.
Историја
Темпоматот бил измислен од американскиот инженер Ралф Титор во 1945 година, а првпат бил инсталиран на автомобилот Крајслер империјал во 1958 година. Во 21 век повеќето возила што се продаваат во САД се опремени со овој уред.
Предности
Темпоматот е корисен при патувања на долги растојанија (го намалува уморот на возачот) и генерално влијае на оптимизација на потрошувачката на гориво, особено кога станува збор за адаптивен темпомат. Исто така го спречува несвесното пречекорување на брзината.
Со широка употреба на адаптивни темпомати на автопатиштата, според Форд, би се избегнале некои фантомски застои во сообраќајот. .
Генерално потребно е темпоматот да се ресетира по притискање на педалот на спојката но некои производители го подобриле системот со автоматско враќање на вредноста на темпоматот по оваа операција, под услов таа да се појави во ограничен временски период, обично 3 до 5 секунди. Една од предностите на темпоматот, иако никогаш не се споменува, е можноста ногата да се држи во приправност на педалот на сопирачката за да се добијат неколку десеттинки секунди за време на реакција во случај на нагло сопирање.
Негативности
Со користењето на темпоматот претекнувањата стануваат подолги, а безбедносните растојанија се намалуваат. Адаптивните темпомати ги надминуваат овие негативности.
Исто така, при користењето на темпоматот може да дојде до опуштање на возачите, намалување на нивното внимание на возењето, а со тоа и зголемен ризик од незгода.
Адаптивен темпомат
Некои модерни модели автомобили имаат вградено адаптивни темпомати, што општ поим за подобрени темпомати. Овие подобрувања главно се автоматско кочење и динамичко поставување на брзината.
Системот за автоматско кочење користи еден или повеќе сетилниксетилници (радар, лидар, камера) за да му овозможи на возилото да го следи темпото на возилото кое го следи, да успори кога му се приближи под одредено растојание и да забрзува до предефинираната брзина кога сообраќајот истото го дозволува. Некои системи имаат напредни системи за предупредување за судир, го предупредуваат возачот, со брзините на двете возила, премногу се доближува (во рамките на претходно дефинирано фронтално растојание или растојание на сопирање).
Системот за динамичко поставување на брзината ги користи податоците од ГПС системот за одредување на дозволената максимална брзина од база на податоци.
Динамичкиот радарски темпомат користи камера и радар (со милиметарска бранова должина) за да го одржува растојанието до возилото пред него, системот автоматски успорува или забрзува во зависност од возилото пред него.
Возилата со адаптивни темпомати се сметаат за самовозечко возилосамовозечки возила од ниво 1.
Тит Ливиј
Тит Ливиј (лат. „Titus Livius“) бил римски историчар, роден во Падова (Patavium) околу 59 година п.н.е., а умира во 17 г.н.е. Напишал 142 книги од кои се зачувани 35. Тоа се книгите од 1-10 и од 21-45.