cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фиренца
Музика
Фиренца станала музички центар за време на средниот век, музиката и изведувачките уметности што остануваат важен дел од нејзината култура. Растот на градовите во Северна Италија во 1500-тите години веројатно придонел за нејзино зголемено истакнување. За време на ренесансата, во градот постоеле четири вида музичко покровителство во однос на светата и световната музика: државна, корпоративна, црковна и приватна. Токму тука, Фирентинската Камерата се состанала во средината на 16 век и експериментирала со поставување на музички приказни за старогрчката митологија и поставување на резултатот - со други зборови, првите опери, движејќи ги тркалата не само за понатамошен развој на оперска форма, но за подоцнежните развој на одделните „класични“ форми како што се симфонијата и концертот. По 1600 година, италијанските трендови преовладувале низ Европа, до 1750 година тоа било примарен музички јазик. Жанрот на Мадригал, роден во Италија, се здобил со популарност во Велика Британија и на други места. Неколку италијански градови биле „поголеми на музичката мапа отколку што се сугерирала нивната реална големина за моќ. Фиренца, некогаш бил таков град кој доживеал фантастичен период на почетокот на XVII век на музичко-театарска иновација, вклучувајќи ги почетокот и процутот на операта.
Операта била измислена во Фиренца кон крајот на 16 век кога беше премиерно изведена „ Дафне“ на Јакобо Пери, опера во стилот на монодија. Операта се проширила од Фиренца низ цела Италија и на крајот во Европа. Вокалната музика во хорот исто така се здобила со нов идентитет во тоа време. На почетокот на 17 век, биле измислени две практики за пишување на музика, првата Стиле Антико/Прима Пратика и другата Стиле Модерно/Секунда Пратика. Стиле Антико бил повеќе распространет во Северна Европа, а Стиле Модерно повеќе го практикувале италијанските композитори од тоа време.
Композитори и музичари кои живееле во Фиренца биле Пјеро Строци (1550 - по 1608 година), Џулио Качини (1551–1618) и Мајк Франсис (1961–2009). Книгата на Џулио Качини Le Nuove Musiche била значајна во тогашната инструкција за техники за изведба. Книгата прецизирала нов термин, кој се користел во 1630-тите, наречен монодија, што означувала комбинација на глас и басо континето и означувала практика на наведување на текстот на слободен, лирски, но сепак како говор. Ова би се случило додека некој инструмент, обично тип на тастатура, како што е чембало, свирел и држел акорди додека пејачот ја пеел/зборувал со монодската линија.
Кино
Фиренца била амбиент за бројни фантастични дела и филмови, вклучувајќи ги и романите и придружните филмови, како што се Светлината на плоштадот, Девојчето што не можеше да каже не, Калми Куори Апасионати, Ханибал, Соба со поглед, Чај со Мусолини, Девствена територија и Пеколот. Во градот живеат реномирани италијански глумци и глумици, како што се Роберто Бенињи, Леонардо Пиерачони и Виторија Пучини.
Видео игри
Фиренца се појави како локација во видео игрите како што се Assassins Creed II . Republic of Florence исто така се појавува како нација за игра Paradox Interactive's grad strategy game Europa Universalis IV ..
Кујна
Храната од Фиренца излегува од традицијата на селанец да јаде наместо од ретко високо готвење. Повеќето јадења се засноваат на месо. Целото животно беше традиционално изедено; шкембето (trippa) и желудникот (lampredotto) некогаш биле редовно на менито и сè уште се продаваат на храна коли стационирани низ градот. Antipasti вклучуваат Crostini Toscani, исечени на леб круга на врвот со пилешки црн дроб со седиште во паштети, и исечени месо (главно пршута и Salamé, често се служи со диња кога во сезоната). Типичен тоскански леб, добиен со природен леван, честопати се одликува со курсеви во Фиренца, особено во неговите супи, риболита и папа ал помодоро, или во салатата од леб и свеж зеленчук наречена панцанела, која се служи во летно време. Бистека ала фиорентина е голема (вообичаената големина треба да тежи околу 1.2 to 1.5 kg ) - бифтек „датум“ - стек од говедско месо од кианина во Т-коска и зготвен над врел јаглен и се служи многу ретко со својата неодамна изведена верзија - таliаалата, ретко исечено говедско месо на кревет од рукола, често со парчиња пармезан сирење одозгора. Повеќето од овие курсеви обично се служат со локално маслиново масло, исто така одличен производ што ужива светска репутација. Меѓу десертите, една од најпопуларните е скијачата ала фиорентина, бела торта со леб од леб, тоа е многу мека торта, подготвена со исклучително едноставни состојки, типична за фирентинската кујна, а особено се јаде за време на карневалот.
Истражувачка активност
Истражувачките институти и универзитетските оддели се наоѓаат во областа на Фиренца и во два кампуса во Поло ди Новоли и Поло Шиентифико ди Сесто Фиорентино како и во Истражувачката област на Консилјо Национале деле Ричерке.
Наука и откритие
Фиренца е важен научен центар со векови, особено за време на ренесансата со научниците како Леонардо да Винчи.
Фирентинците биле една од движечките сили зад ерата на откривањето. Фирентинските банкари ги финансираа Хенри морепловецот и португалските истражувачи кои биле пионери на маршрутата околу Африка до Индија и Далечниот Исток. Тоа била мапа нацртана од Фирентинецот Паоло дал Поцо Тосканели, студент на Брунелески, што ја користел Кристофер Колумбо за да им го продаде своето „претпријатие“ на шпанските монарси и што тој го користел на своето прво патување. „Проекцијата“ на Меркатор е рафинирана верзија на Тосканели, земајќи ги предвид двете Америки.
Галилео и другите научници биле пионери во студијата за оптика, балистика, астрономија, анатомија и други научни дисциплини. Пико дела Мирандола, Леонардо Бруни, Макијавели и многу други ја поставиле основата за современо научно разбирање.
Мода
До 1300 година, Фиренца станала центар на производство на текстил во Европа. Многу од богатите семејства во ренесансната Фиренца биле големи купувачи на локално произведена фина облека, а специјалистите за мода во економијата и културата на Фиренца во тој период честопати се потценуваат. Фиренца според некои е родното место и најраниот центар на модерната (по Втората светска војна) модна индустрија во Италија. Фирентинските „сори“ од раните 1950-ти во организација на Џовани Батиста Џорџини биле настани каде што неколку италијански дизајнери учествувале во групни изложби и за првпат го привлекле меѓународното внимание. Фиренца служи како дом на италијанската модна компанија Салваторе Ферагамо од 1928 година. Седиштата на Гучи, Роберто Кавали и Емилио Пучи се наоѓаат во Фиренца. Другите големи играчи во модната индустрија, како што се Прада и Шанел, имаат големи канцеларии и продавници во Фиренца или нејзините периферии. Главната луксузна шопинг улица во Фиренца е Виа де Торнабуони, каде што главните луксузни модни куќи и етикетите за накит, како што се Армани и Булгари, имаат свои елегантни бутици. Виа дел Парионе и Виа Рома се други улици кои се исто така добро познати по своите врвни модни продавници.
Експлозија на количката
Scoppio del Carro („Експлозија на количката“) е прослава на Првата крстоносна војна. За време на денот на Велигден, количка, која Флорентинците ја нарекуваат Бринделоне и која ја водат четири бели волови, е однесена на Пјаца дел Дуомо помеѓу крстилницата на Свети Јован Крстител (Батистеро ди Сан Џовани) и катедралата во Фиренца (Санта Марија дел Фиоре). Количката е поврзана со јаже со внатрешноста на црквата. Во близина на количката има модел на гулаб, кој, според легендата, е симбол на среќа за градот: на крајот на велигденската миса, гулабот излегува од наосот на Дуомо и го пали огнометот на количката.
Калчо Сторико (превод: Историски фудбал)
Калчо Сторико Фиорентино („Историски фирентински фудбал “), понекогаш костумот се нарекува калчо, е традиционален спорт, кој се смета за претходник на фудбалот, иако вистинската игра наликува на рагби. Настанот потекнува од средниот век, кога најважните фирентински благородници се забавувале играјќи додека носеле светли носии. Најважниот натпревар се одиграл на 17 февруари 1530 година, за време на опсадата на Фиренца. Тој ден папските трупи го опседнале градот додека Фирентинците, со презир кон непријателите, решиле да ја играат играта без оглед на ситуацијата. Играта се игра на Пјаца ди Санта Кроче. Конструирана е привремена арена, со белила и поле за играње покриено со песок. Се одржа серија на натпревари меѓу четирите тима од секоја од quartiere (населба) во Фиренца во текот на крајот на јуни и почетокот на јули. Постојат четири екипи: Азури (светлосина), Бјанки (бела), Роси (црвена) и Верди (зелена). „Аѕурите“ се од четвртина на Санта Кроче, Бјанки од четвртина на Санто Спирто, Верди се од Сан Џовани и Роси од Санта Марија Новела.
Спорт
Во асоцијација, Фиренца е претставена од ФК Фиорентина, која игра во Серија А, највисоката лига на системот на италијанската фудбалска лига. ФК Фиорентина има освоено две шампионски титули во Италија, во 1956 и 1969 година и 6 купа на Италија, од нивното формирање во 1926 година. Тие ги играат своите игри на стадионот „Артемио Франки“, кој има капацитет за 47.282 гледачи. Женскиот тим на ФК Фиорентина го освои фудбалското италијанско првенство во женската асоцијација во сезоната 2016/2017.
Градот е дом на Centro Tecnico Federale di Coverciano (превод: Технички Центар на Коверчано), во Коверчано, Фиренца, главниот полигон на италијанската репрезентација и техничкиот оддел на Италијанската фудбалска федерација.
Фиренца беше избрана за домаќин на Светското првенство во велосипедизам УЦИ во 2013 година.
Од 2017 година, Фиренца е застапена и во Ечеленца, највисоко ниво во системот на рагби-унијата во Италија, од страна на И Медичеи, кој е клуб основан во 2015 година со спојување на постарите одреди на И Кавалиери (од Прато) и Фиренце Рагби 1931. И Медичеи го освоив првенството во Серија А во 2016/2017 и бев промовиран во Екцеленца за сезоната 2017/2018.
Рари Нант Флорентија е успешен ватерполо клуб со седиште во Фиренца; и нејзините машки и женски екипи имаат освоено неколку шампионски титули во Италија, а женските екипи имаат и европски титули во своите палмари.
Образование
Универзитетот во Фиренца првпат е основан во 1321 година, а бил признат од папата Климент VI во 1349 година. Во 2019 година, над 50.000 студенти беа запишани на универзитетот.
Неколку американски универзитети се домаќини на кампусот во Фиренца, вклучувајќи ги универзитетот во Њујорк, Колеџот Марист, Пепердин, Стенфорд, Држава Флорида и Вејмс Медисон. Над 8.000 американски студенти се запишани на студии во Фиренца.
Приватното училиште, Чентро Макијавели, кое предава италијански јазик и култура на странци, се наоѓа во Пјаца Санто Спирито во Фиренца.
Автомобили
Центарот на Фиренца е затворен за прекумерен сообраќај, иако влегуваат автобуси, такси и жители со соодветни дозволи. Оваа област обично се нарекува ZTL (Zona Traffico Limitato), во превод (зона за очраничен сообраќај) која е поделена на неколку под-подсекции. Затоа, жителите на една делница ќе можат да возат само во нивниот округ, а можеби и во некои околни. Автомобилите без дозволи имаат дозвола да влезат по 7.30 часот попладне, или пред 7.30 часот. Правилата се менуваат за време на летото исполнето со туристи, ставајќи повеќе ограничувања за тоа каде може да се влегува и излегува.
Автобуси
Главната мрежа за јавни транзити во градот е управувана од автобуската компанија АТАФ и Ли-неа. Поединечните билети или лиценцата наречена Carta Agile со повеќе возења, се купуваат однапред и мора да се потврдат еднаш. Овие билети можат да се користат во автобусите на АТАФ и Ли-неа, Трамвија и локалните возови од втора класа само во рамките на градските железнички станици. Билетите за воз мора да бидат потврдени пред да се качат. Главната автобуска станица е веднаш до железничката станица Санта Марија Новела. Трениталија управува со возови помеѓу железничките станици во градот и до другите одредишта низ Италија и Европа. Централната железничка станица, Санта Марија Новела, е оддалечена околу 500 м северозападно од Пјаца дел Дуомо. Постојат уште две важни станици: Кампо ди Марте и Рифреди. Позастапени се рутите Фиренца - Пиза, Фиренца - Виареџо и Фиренца-Арецо (долж главната линија до Рим). Другите локални железници ја поврзуваат Фиренца со Борго Сан Лоренцо во областа Муџело (железничка станица Фаентина) и Сиена.
На долго растојание од 10 километри автобусите ги управуваат компаниите СИТА, Копит и КАП. Транзитните компании сместуваат и патници од аеродромот „Америго Веспучи“, што се наоѓа на 5 километри западно од центарот на градот и кој има закажано услуги управувани од најголемите европски превозници.
Трамвај
Во обид да се намали загадувањето на воздухот и сообраќајот на автомобили во градот, во тек е изградба на повеќелиниска трамвајска мрежа наречена Трамвија. Првата линија започна со работа на 14 февруари 2010 година и ја поврзува примарната меѓуградска железничка станица во Фиренца (Санта Марија Новела) со југозападното предградие Скандичи. Оваа линија изнесува 7.4 км по должина и има 14 постојки. Изградбата на втората линија започна на 5 ноември 2011 година, изградбата беше запрена поради тешкотиите на изведувачите и повторно започна во 2014 година со отворање на новата линија на 11 февруари 2019 година. Оваа втора линија го поврзува аеродромот во Фиренца со центарот на градот. Трета линија (од Санта Марија Новела до областа Кареџи, каде се наоѓа најважните болница во Фиренца).
Статистика за јавен превоз во Фиренца
Просечното време што луѓето го поминуваат патувајќи со јавен превоз во Фиренца, на пример до и од работа, во еден работен ден е 59 мин. 13% од возачите на јавен превоз возат повеќе од 2 часа секој ден. Просечното време што луѓето го чекаат на постојка или станица за јавен превоз е 14 минути, додека 22% од возачите чекаат над 20 минути во просек секој ден. Просечното растојание што луѓето обично го возат на едно патување со јавен превоз е 4,1 км, додека 3% патуваат над 12 км во една насока.
Железничка станица
Во тек е изградба на нова брза железничка станица и договорено е да биде во функција до 2015 година. Планирано е да се поврзе со аеродромот Веспучи, железничката станица Санта Марија Новела и со центарот на градот со втората линија на Трамвија. Архитектонските фирми Foster + Partners и Lancietti Passaleva Giordo and Associated ја дизајнираа оваа нова железничка станица.
Mobike (споделување велосипед)
Mobike, кинеска компанија за споделување велосипеди, работи во Фиренца од јули 2017 година. Од 2019 година, компанијата работи со 4.000 велосипеди во Фиренца. Корисниците го скенираат QR-кодот на велосипедот користејќи ја апликацијата Mobike и го завршуваат возењето со паркирање на работ на тротоарот. Велосипедите имаат фиксна цена од 1 € на секои 20 минути. Бидејќи Mobike е систем за споделување на велосипеди без станици, тој не обезбедува станици, затоа велосипедите можат да бидат оставени скоро насекаде.
Збратимени градови
Фиренца е збратимена со:
NGC 230
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 42 м 27 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 23° 37' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 44°.
Други поделби
Проучување на NGC 230 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2539. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 306; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6421. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1271.
Црква на сите нации
Црквата на сите нации, исто така позната и како Church of the Agony е римокатоличка црква која се наоѓа на гетсиманската планина во Ерусалим веднаш до Гетсиманската градина. Овде е местото каде што Исус Христос се молел вечерта пред да биде затворен.
Црквата е градена од 1919 до 1924 година со средства, донирани од многу држави, пред сè христијански. Симболите на секоја држава која учествувала во градењето се одбележани на таванот од црквата. Недалеку е опишан Исус Христос кој со својот заземен став го претставува заедничкото помеѓу Бог и човекот.
Современата денешна црква е изградена на местото на некогашната црква изградена од времето на крстоносците во 12 век, која била напуштена во 1345 година, како и на местото на црквата која постоела уште во 4 век во времето на Византија, која била разрушена од земјотрес во 746 година.
Летрини
Според грчката митологија, се вели дека било основано од Летреј, син на Пелопс. Имало традиција која вели дека коските на Пелопс - неопходни, според пророштвото, за Ахајците да ја освојат Троја - биле во Летрини.
Заедно со неколку други зависни населби во Елида, се приклучило на спартанскиот крал Агис II, кога тој ги нападнала териториите на Елида; а Елејците биле обврзани да ја предадат својата превласт над Летрини со мирот што го склучиле со Спартанците во 400 г. п.н.е. Подоцна, жителите на Летрини биле дел од спартанската војска која се борела во Битката кај Немеа во 394 г. п.н.е. Ксенофонт говори за Летрини, Амфидол и Марганеис како трифилски места, иако тие биле на десниот брег на Алфеј; и ако нема искривување во текстот, зборот трифилски мора да се користи во лабава смисла за да ги означи зависните населби во Елида. Λετριναῖαι γύαι се спомнати од Ликофрон. Во времето на Павсанија ништо не останало од Летрини освен неколку куќи и храм на Алфиска (Alpheiaea) Артемида; епитетот Алфиска се должи на традицијата дека речниот бог Алфеј се заљубил во Артемида и се обидел да ја заведе во околината на Летрини. Останува сомнително дали овој храм е ист како оној што го спомнал Страбон, бидејќи се наоѓа во близина на устието на Алфеј.
Летрини може да бидат поставени во селото и манастирот Свети Јован, помеѓу Пиргос и пристаништето Катаколо, каде што, според Вилијам Мартин Лик, меѓу многу фрагменти од антиката, бил пронајден дел од голема статуа во раниот 19ти век. Некои современи научници ја прифаќаат идентификацијата, додека други ја третираат како пробна.
Расед
Расед — рамнински лом на карпа, што претставува доказ за постоење на релативно поместување. Големите раседи во Земјината кора се резултат на поместувања на смолкнување, активните раседни зони се вообичаени места на појавување на земјотреси. Земјотресите како што е погоре посочено се резултат на енергијата која се ослободува за време на брзо пролизгување вдолж раседот.
Најдобар пример на раседи се допирните површини на тектонските плочи сепак многу раседи се jавуваат далеку од активните граници на овие плочи. Бидејќи раседите најчесто не се состојат од една јасна линија на ломот, изразот раседна зона се користи за да се опише зоната на сложени деформации кои ја придруживаат рамнината на ломот. Двете страни на невертикалниот расед се нарекуваат „обесен ѕид“ (hanging wall) и „потпорен ѕид“ (footwall). По дефиниција обесениот ѕид се наоѓа на раседот, а потпорниот ѕид под раседот. Оваа терминологија потекнува од рударството, кога рударот работи во јама тој стои на потпорен ѕид под неговите нозе а ѕидот што е над него се нарекува обесен ѕид.
Појавата и однесувањето на раседот, и во случај на мал локален расед и во случај на голема раседна зона која ги определува тектонските плочи, се контролирани од релативното движење на карпите од двете страни на раседот. Поради триењето и крутоста на карпите, карпите не можат едноставно да лизгаат една покрај друга. Во таква ситуација доаѓа до акумулација на напрегања во карпите. Кога вредноста на овие напрегања ја достигне граничната вредност акумулираната потенцијална енергија се ослободува во облик на дилатации кои се концентрирани на површината на ломот, т.е. појавата на раседот. Дилатациите се и акумулативни и моментални, зависно од геолошките одлики на карпата. Дуктилниот подлабок дел од Земјината кора постепено акумулира деформации, додека кртиот површински дел од кората реагира со лом или моментално ослободување на напрегањата со што предизвикува движење вдолж раседот.
Веј Каи
Веј Каи, или оригинално Веј Цаи, ( кинески :蔡巍, англиски : Wei Cai) е кинеско-американски професор по машинско инженерство на Стенфордовиот универзитет.
Професионални организации
Веј Каи е член на неколку професионални друштва во неговата струка:
Награди и признанија
Каи е добитник на бројни признанија за неговата научно-истражувачка дејност. Меѓу најбитните се вбројуваат:
Авторска дејност
Професорот Каи има објавено бројни научни трудови, поглавја, прегледи и коментари во научни списанија со висок импакт фактор. Меѓу другото, тој е и автор односно уредник на две книги: „Компјутерски симулации на дислокации“ (2006) и „Несовршености во кристални цврсти тела“ (2016).
Гузел Ситдикова
Гузел Ситдикова (Гүзәл Рамаҙан ҡыҙы Ситдиҡова, Гузаль Рамазановна Ситдыкова; родена во село Инзер, Белорецки реон, Башкирска Автономна Советска Социјалистичка Република, 10 јуни 1952 година) е башкирска поетеса, преведувач и јавна личност. Почесен работник за култура на Република Башкортостан.
610 п.н.е.
610 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 610. година пред новата ера, 610. од првиот милениум п.н.е., 10. од 7 век п.н.е. и прва од 610-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 610 година се протега во 2026 и 2027, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2086 и 2087 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 67 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1269 и 1268 исламска година пред хиџра.
NGC 2011
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2011 се споменува и како ESO 56-SC144, in LMC.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2011 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,6 m. NGC 2011 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 32 м 20,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 31' 24".
Други поделби
Проучување на NGC 2011 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Список на државни водачи во 1789 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Месје 69
NGC 6637 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Стрела, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6637 се споменува и како M 69, GCL 69, ESO 457-SC14.
Откривање
Телото е откриено на 31 август 1780 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3,3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6637 е од видот V. Видливиот сјај со голо око изнесува 8,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 9,3 m. NGC 6637 има само една позната привидна димензија, која изнесува 7,1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 31 м 23,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -32° 20' 51"".
Други поделби
Проучување на NGC 6637 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 378; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7398. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 3.
NGC 4040
NGC 4040 — елиптична галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4040 се споменува и како UGC 7013, MCG 3-31-18, CGCG 98-28, NPM1G +18.0316.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4040 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 4040 има привидни димензии од 1,9' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 4040 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37993. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1442. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
Ѕидот на плачот (плоштад)
Ѕидот на плачот (Western Wall Plaza רחבת הכותל המערבי) — градски плоштад во еврејскиот четврт на Стариот град на Ерусалим, покрај самиот Ѕид на плачот, се наоѓа во источниот дел на плоштадот.
Сеизмометар
Сеизмометар — инструмент што ги мери и запишува движењата на тлото, вклучувајќи го и движењето предизвикано од сеизмичките бранови при земјотреси, јадрени експлозии и други сеизмички извори. Записите на сеизмичките бранови им овозможуваат на сеизмолозите да ја проучат внатрешноста на Земјата, како и да ја пронајдат и измерат јачината на овие извори. Сеизмограф е друг израз за сеизмометар, иако е посоодветен на постарите инструменти во кои мерењето и запишувањетo на Земјиното движење се комбинирани, додека во новите инструменти овие две функции се одвоени. Двата типа на инструменти обезбедуваат континуирани записи на движењето на тлото. Инерцијалните сеизмометри се состојат од:
Историски развој
Првите сеизмометри користеле оптички крак или механички додаток за да се зголемат малите поместувања и да се запишат на фотографска хартија. Современите инструменти користат електроника. Професионалните сеизмички опсерватории обично користат инструменти кои мерат на три оски: север-југ, исток-запад и нагоре-надолу. Доколку може да се мери само една оска се мерат вертикалните поместувања бидејќи даваат подобри записи од некои сеизмички бранови. Сеизмометрите може да имаат еден од следните два типа на излез: аналоген или дигитален. Аналогните сеизмографи изискуваат соодветна опрема за аналогно запишување, вклучувајќи и претворач од аналоген во дигитален излез. Дигиталните сеизмографи едноставно се приклучуваат на компјутери.
Масовни медиуми
Масовни медиуми, мас-медиум (често само медиуми) или јавни гласила — поим кој најчесто се користи за да се означи оној дел од медиумите кои допираат до многу голема публика (обично, населението на една држава). Терминот бил искован во 1920-тите со појавата на националните радио-мрежи и весниците и списанијата со масовна дистрибуција. Публиката на масовните медиуми е разгледувана од некои теоратичари како масовно општество со посебни особини, меѓу кои атомизација и недостиг на општествени врски, што го прават посебно подложно на влијанието на модерните мас-медиумски техники како рекламирањето и пропагандата.
Радио
Радиото го должи својот почеток на две други иновации, телеграфот и телефонот, бидејќи сите три изуми се блиски еден на друг. Радио технологијата почнала како проект за „безжична телеграфија“. Откривањето на радио брановите, кои по својата природа се електромагнетни бранови кои имаат капацитет да пренесуваат музика, говор, слики и други податоци, понатаму направилe комплетна револуција во техниката, бидејќи нивната примена е раширена во многу домаќински апарати, од микробранови печки, преку безжични телефони, до играчки кои се на далечинско управување.
Во 1860 шкотскиот физичар Џејмс Максвел го увидел постоењето на радио брановите, но дури 26 години подоцна Хајнрих Херц демонстрирал дека варијации на електричен извор можат да се проектираат во вселената, во форма на дгхјдгхндгхнрадио бранови. Претходно, во 1866 година, американскиот забар Малон Лумис ја претставил идејата за безжична телеграфија, правејќи ја првата безжична комуникација низ воздухот со помош на змаеви. Италијанскиот иноватор Гуљелмо Маркони го испратил првиот радио сигнал во 1895 година во Италија, додека четири години подоцна успеал да го мине и каналот Ламанш на овој начин. Тоа го охрабрило во 1902 година да испрати сигнал од Англија до што во историјата е забележано како прва прекуокеанска радиотелеграфска порака.
Црква Свети Јован Крстител
Црквата Свети Јован Крстител се наоѓа во стариот дел на градот во Ерусалим, односно во христијанската населба. Оваа црква исто така е позната и како сребрена црква. Историја
Масовни медиуми
Радио
Никола Тесла и Нејтан Стејфлфилд ги патентирале безжичните радио трансмитери, па затоа Тесла важи за изумител на радио технологијата, што било докажано и по судски пат, кога Маркони го изгубил спорот со Тесла во американскиот Врховен суд.
Кај радио-телеграфијата брановите се испраќаат на идентичен начин како што се пишуваат во телеграфска порака со точки и цртички. Во тоа време, предавателите биле нарекувани „пали-гаси машини“, а биле употребувани во комуникацијата на бродовите меѓу себе и со копното. Американската морнарица прва ја употребила оваа технологија во 1899 година, а две години подоцна создала комплетен безжичен систем, испраќајќи ги гулабите „во пензија“. Првата приватна порака на овој начин била испратена од американскиот претседател Теодор Рузвелт, до англискиот крал Едвард VII, во 1903 година, од базата на Маркони во Масачусетс. Понатаму, се бележат употреби во метеоролошки, известувачки и полициски цели.
Црква Свети Јован Крстител
Оваа црква била доизградена од страна на трговците на Амалфи и во време на крстоносните војни станал главен “дом“ на рицарите. Во 1099 година, многу христијански рицари кои биле ранети по време на Опсадата на Ерусалим, биле лекувани во оваа црква. По завршувањето на првата крстоносна војна, некои од попознатите рицари наредиле црквата да биде модернизирана, како и други цркви ви светата земја. Подоцна, себеси овие крстоносци ги нарекле рицари од болницата на Свети Јован Крстител.
Масовни медиуми
Радио
Ли Де Форест дал свој придонес со повеќе откритија: вселенската телеграфија, триодниот засилувач и детекторот на електромагнетно зрачење. Сето ова направило да стане возможно засилувањето на радиочестотниот сигнал што антената го добива, пред да се употреби во приемникот. Тој се смета и за „кум“ на зборот „радио“. Врз основа на ова е откриена амплитудната модулација, односно АМ-радиото. Претходните предаватели од типот „пали-гаси“ не го поддржувале овој систем. Соединетите американски држави го контролирале овој пронајдок сè до крајот на Првата светска војна. Потоа сите патенти поврзани со радио технологијата биле префрлени на компанијата RCA (Radio Corporation of America).
Преносот на глас бил испитуван уште во 1892 година од Нејтан Стаблефилд, кој ги изговорил зборовите „Здраво Рејни“ кон својот тест партнер Мари, што се сметаат за први во оваа сфера. Експерименталната програма на Реџиналд Фесенден, составена од говор и музика, првпат била чуена преку радио станици на бродовите во 1906 година. Овој Канаѓанец се смета за пронаоѓач на модулацијата кај радио брановите, врз основа на „хетеродин принципот“, што овозможувал прием и предавање на сигналот без прекин. Во 1915 година од морнарската база во Арлингтон, Вирџинија, бил пренесуван говор од Њујорк до Сан Франциско и преку Атлантикот до Париз. Првата редовна радио програма започнала на 2 ноември 1920 година во Питсбург, преку радиото КДКА. Пионерот на масовната комуникација, Д-р Франк Конрад се смета и за пронаоѓач на кратките бранови, како и за создавач на првата реклама во историјата, што ја направил за продавницата за плочи која го снабдувала со музика.
Радиото со амплитудна модулација зрачи на повеќе френквентни опсези: - Долги бранови од 153 до 279 килохерци, но не е достапно на западната полутопка. Се користи проред од 9 килохерци, при што се достигнале и 413 килохерци, но современото радио не зрачи на повеќе од 279 килохерци. - Средни бранови се од 520 до 1,710 килохерци, при што во САД проредот е на 10 Килохерци, а во Европа на 9 килохерци. - Кратките бранови се од 2,300 до 26,100 килохерци, поделени на 15 френквентни опсега. Се користи проред од 5 килохерци.
Честотната модулација е откриена во 1933 година од страна на Едвин Армстронг.Тао го подобрила аудио сигналот на радиото контролирајќи го шумот предизвикан од електричната опрема и атмосферата на Земјата, големо влијание има и носечката честота која ја има Честотата кај FM e 87,5 до 108 MHz што значи по голема честота по мала шанса за пречки од електричната опрема и атмосферата на Земјата, ноисто така голема заслуга за квалитетот има проширениот канален опсек наместо како кај AM од само 9KHz кај FM е 180 KHz за монофонични емитувања. Ли Де Форест го тужел Армстронг уште во 1915 година тврдејќи дека развива концепти врз неговиот патент, но изгубил 12 пати, сè додека во 13 обид во 1930 година не добил право на основниот патент. Патем, во 1923 година Армстронг во судот го добил спорот во кој Форест не знаел да објасни зошто аудион тубата осцилира и како, докажувајќи дека не станува збор за идентичен пронајдок.
Во текот на Студената војна русите оформуваат свој стандард на радио на ултра кратки бранови по познат како OIRT. Главни одлики на рускиот стандард се: звукот е монофон и носечката честота е 64-74 MHz. OIRT стандардот и денес се користи во Русија како и сите држави кои беа во сојуз со неа, по распадот на СССР секоја држава полека преминува на FM.
Подоцна се има појавено и FM стерео радио кое овозможува емитување на два аудио канали преку истата честота и кај овој тип на емитување еден FM канал е широк 250 KHz
Во поново време е развиен систем за пренос на текст преку FM радио, таканаречен RDS што значи Радио Дата Сервис. Преку овој сервис радата со приказник можат да читаат текстови кои се праќаат од радио станиците како на името на радиото, контакт телефон, поважни вести, информација за времето па и иминјата на песните кои свират. Друга предност е тоа што ако патувате нема потреба да ги менувате честотите рачно на одредено радио туку вашето радио добива информација од предавателот кој веќе го губи сигналот дека има груг предавател во близина со соодветна честота и менувањето е автоматско.
Во најново време радиото почнува да се дигитализира па така FM радиото ќе биде заменето со DAB (Digital Audio Broadcasting) според основачите DAB нуди подобар квалитет на звук и заштеда на честотниот опсег. Наместо кај FM кој ги користи честотите од 87,5 до 108 MHz, DAB користи по високи честоти и тоа од 175 до 230 MHz. Денес овие честоти се користат уште за аналогна телевизија Предноста на DAB е тоа што доколку има минимално потребен сигнал ќе има и одличен звук а кај ФМ со минимален сигнал освен звук ќе има многу шуштење. Предноста околу заштеда на честотниот опсег се должи на тоа што на едена честота наместо едно FM радио ќе се сместат неколку радиа користејки ја компресијата на дигиталниот звук (MPEG) и пракање во вид на пакети, или пак ако на радиото има говор (вести) тоа радио може да го намали својот bit rate па така што ослободи дел од честотниот простор.
Телевизија
Co конструирањето на фотоелектрична ќелија осетлива на промена на светлоста, од страна на германските научнци Јулиус Елстер и Ханс Гајтел (1890) се најавува откривањето на камерата. Во 1907 година Русинот Борис Росинг и Англичанецот Кембел Суинтон (истовремено, но независно еден од друг), замислуваат телевизиски систем со употреба на катодна цевка која веќе била откриена во 1897 година од германскиот научник Браун. Дваесет години подоцна (1928) Рускиот емигрант во САД Владимир Зворкин го патентира иконоскопот главната цевка во телевизиската камера, со која, според систем на оптички сочива, светлосната енергија се претвора во електрична и сликата што „стои" пред камерата се отсликува на далечина.
Телевизијата технички е родена. Нејзиното натамошно усовршување е насочено кон квалитетот на сликата, а тоа зависи од бројот на елементите и редовите што камерата може да ги испише во една секунда и тие, пренесени, да се „насликаат" на екранот од приемникот. Поради тоа и се развиваат неколку системи на телевизиски уреди: со 525 редови (НТСЦ, во САД), со 625 редови (ПАЛ, во Германија) и со 819 редови (СЕКАМ, во Франција)
Редовното пренесување телевизиска програма за првпат започнува на 22 март 1935 година во Германија, во ноември истата година во Франција, а една година подоцна на 2 ноември 1936 година и БиБиСи започнува редовно емитување телевизиска програма во Англија. Во САД првпат телевизиска програма се следи од 20 април 1939 година, но затоа пак се оди чекор понапред во нејзиното натамошно усовршување и само по една година, од 27 август 1940 година, започнува да се емитува телевизиска програма во боја. Bo Европа телевизија во боја прва воведува Холандија, на 14 септември 1966 година.
На просторите на Балканот и на некогашна Југославија телевизиската програма може да се следи дури по триесетина години: на 15 мај 1956 година, за време на одржувањето на Загрепскиот велесаем граѓаните на Загреб за првпат можат да гледаат странска телевизиска програма. Есента 1957 година Студио Загреб за првпат емитува програма од свое студио со редовно емитување на програмата во траење од 10 минути на ден. Граѓаните на Белград можат да следат телевизиска програма од 28 август 1958 година за време на Вториот мегународен саем на техниката и техничките достигнувања. Во Љубљана тоа се „случува" на 11 октомври во истата (1958) година. Од 28 ноември 1958 година телевизиските студија Белрад, Загреб и Љубљана започнуваат емитување заедничка телевизиска програма три дена во неделата по три часа. Оттогаш и Здружението на радиостаниците на ФНРЈ Југословенска радиодифузија е преименувано во „Југословенска радиотелевизија здружение на радиодифузните организации на ФНРЈ“.
Честотите кои ги користи телевизијата се поделени во неколку опсези и тоа според западниот стандард (CCIR) VHF-L од 48,25 до 67,75 MHz и кои содржи 3 канали со ширина од 7 MHz, VHF-H од 175,25 до 225,75 MHz и кои содржи 7 канали со ширина од 7 MHz и UHF од 471,25 до 860,75 MHz и кои содржи 48 канали со ширина од 8 MHz Денес VHF-L скоро и да не се користи повеќе за телевизија а во Македонија само на Пелистер иа еден предавател на 4-та канал за МТВ-1
Функција
Основни функкции Социјални функции Овие функции може да бидат рекреативни, интегративни и интерактивни. Медиумите имаат општествени функции, кои се појавуваат како фактор во социјализацијата на луѓето и во образованието. Постојана изложеност на медиумите, појавата на "инделни модели" на однесување, како и вклучување општествено важни луѓе во нив, влијае на социјализација и овозможува да се биде во чекор со времето и настаните. Медиуми овозможува на јавноста да се развие чувство на припадност кон одредена средина или заедница и воспоставување на контакт и комуникација. Не смее да се запостави и рекреативната и забавна функција на медиумите што се одразува во релаксација, рекреација и бегство од стресот и динамичното секојдневие. Но научниците предупредуваат дека медиумите имаат негативно влијание и да придонесат до пасивност, наместо активно да се учествува во социјалниот живот и исто така имаат вначително влијание врз преносот на агресија и насилство во реалниот свет.
Општествени функции Во демократските општества, функција на медиумите е да обезбеди простор за јавноста да ги изнесе различните мислења, ставови, потреби и интереси, со цел да предизвика јавна дебата. Масовните медиуми овозможуваат комуникација меѓу сите социо-политички лица, како што е владата, парламентот, политичките партии, економските фактори и на пошироката јавност.
Комуникација преку Медиуми
Медиум е комуникациски систем заснован врз одреден технолошки уред кој емитува пораки до публиката (согласно со ова медиум е радиото засновано врз технолошкиот уред радио апарат, телевизијата со ТВ приемникот, телефонот со телефонскиот апарат, но и книгата, весникот, факсот, телеграфот, компјутерот, I-podитн..Старите медиуми преоѓаат во нови и поефикасни,друштвени медиуми,кои полека но сигурно го менуваат светот.
Во современото општество јавното комуницирање се одвива со посредство на медиумите. Притоа медиумите не дејствуваат само како неутрални пренесувачи на пораките од немедиумските комуникатори до нивната публика, туку и како релативно самостојни фактори на јавното комуницирање кои, преку сопствениот субјективитет и кодовите на својот симболички јазик, битно влијаат и на неговиот тек и постигнувања. Оттука, бидејќи јавноста е нормативно воспоставена како механизам на комуникациска самодејственост на публиката и која како таква ги одредува условите и целта на комуникциското дејствување на медиумите, согласно, задача на медиумите е да ја опслужуваат публиката со одговарачки информации и да овозможат слободно истражување на мислењето за работи од општ интерес.
Но, со текот на времето јавноста доживеа длабоки промени, што на извесен начин ги промени и условите на дејствување на медиумите. Денес, во современото масовно општество, јавноста сè повеќе функционира како отворен комуникациски простор во кој професионалните комуникатори преку медиумите настојуваат да ја придобијат нејзината публика за своите посебни интереси и цели.
Надворешни врски
Сите македонски и бугарски радиопрограми во интернет
Црква Свети Петар (Ерусалим)
Црквата Свети Петар во Ерусалим која е изградена во 1931 година се наоѓа на Сионската планина. Изградена е во чест на апостолот Свети Петар. Под црквата има остатоци уште од времето на вториот ерусалимски храм.
ФК Стирлинг Македонија
Фудбалски клуб Стирлинг Македонија — австралиски фудбалски клуб со седиште во Перт, Западна Австралија, кој се натпреварува во Националната Премиер лига на Западна Австралија. Клубот е основан во 1971 година од страна на македонски доселеници.
Историја
Фудбалскиот клуб Стирлинг Македонија бил основан во 1971 година од страна на македонски доселеници во Западна Австралија. Клубот во својата историја претрпел бројни промени на своето име. Познат како Западен Перт Македонија во текот на 70-те и во раните 80-ти години на минатиот век, клубот ја освоил првенствената титула во неговата трета сезона во националната лига.
Во 1986 година, клубот го променил името во Стирлинг Македонија и започнал своите домашни натпревари да ги игра на стадионот Македонија Парк. За време на 80-те и 90-те години Стирлинг Македонија бил еден од најсилните клубови во Западна Австралија, освојувајќи шест титули во Националната Премиер лига, и тоа три едноподруго во периодот 1983-1985, како и во 1987, 1994 и 1995 година.
Во 1999 година клубот го променил своето име во Стирлинг Лајонс како резултат на националната политика за идентитет на клубови на фудбалската федерација на Австралија, која ги принудила клубовите да ги отстранат етничките референци од нивните имиња.
Во 2019 година фудбалската федерација на Австралија објавила дека ги укинува прописите со кои се ограничуваат етничките обележја на клубовите, и клубот одлучил да го врати своето првично име Стирлинг Македонија. Во својата прва сезона со новото име, во 2021 година, клубот ја освоил првата национална лига и обезбедил промоција во Националната Премиер лига на Западна Австралија.
Нурбану Султан
Нурбану Султан или Нур-Бану Султан (околу 1525 - 7 декември 1583) била венецијанска благородничка, сопруга на османлискиот султан Селим II, како и мајка односно Валиде султан на Мурат III. Во периодот од 1574 до 1583 година делувала како ко-регент во империјата.
Според венецијански извори, Сесилија или Оливија како што се викала Нурбану пред да го прими исламот, била ќерка на Николо Вениер кој бил владетел на островот Парос и внука на венецијанскиот дужд Себастијано Вениер. Таа била заробена кога Османлиите го освоиле Парос во 1537 година. По ова таа била однесена во султанскиот харем на Селим II во Истанбул. Во харемот таа станала омилена на османлискиот султан Селим, кој во 1566 година седнал на престолот. Во 1546 година го родила идниот султан Мурат III. Кога Селим II починал во 1574 година, таа го сокрила неговото тело во мраз додека нејзиниот син Мурат да пристигне од Маниса до Истанбул.
Нурбану Султан била активна во дипломатската политика на земјата. Таа имала контакти со сопругата на францускиот крал Хенри III, Катерина Медичи. Преку воспоставување на кореспонденција, таа помогнала да се одржат добрите односи меѓу двете земји. Во прилог на Франција, Нурбану исто така имала и дипломатски односи со Венеција. Можеби најзначајниот придонес на Нурбану за Венеција, земјата од каде потекнувала, била објавената инвазија на адмиралот Килич Али Паша врз островот Крит кој бил под венецијанска управа. Бидејќи не сакала да ги наруши односите со Венеција таа испратила порака до адмиралот како предупредување дека инвазијата не треба да се изврши и дека овој поход ќе биде штетен за султанот. По ова, следувало и повлекување на планот на адмиралот.
Нурбану Султан била вклучена и во културниот живот на земјата. Таа била одговорна за изградбата на Атик Валиде џамија.
Саки
Саки (, Saq) — град во Република Крим, Русија. Населението брои 29.416 жители (2001). Градот е една од најважните бази на Украинската морнарица. Другите клучни бази се во Одеса, Новоозерно и Севастопол.
Како и целиот Крим, припадноста на градот е предмет на спор помеѓу Русија и Украина, која сè уште ја смета за сопствена територија.