cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тамерлан
Во текот на походите, неговите армиии ја разурнале Азија. Во 1387 година, Тамерлан на своите војници им наредил да извршат колеж врз жителите на Исфахан. Во овие настани биле убиени околу 100.000 и 200.000 луѓе. Според еден современик, по убиствата биле изградени 28 кули, а како главен материјал послужиле главите на убиените граѓани. Секоја кула се состоела од околу 1 500 глави. Според некои автори, оваа суровост на Тамерлан претставувала стратегија за заплашување и обесхрабрува на неговите непријатели, авторите исто така потенцираат дека неговите масакри биле селективни, односно во текот на крвопролевањата биле поштедени уметниците и архитектите. Научниците проценуваат дека во текот на неговите воени походи загинале околу 17 милиони луѓе, односно 5% од тогашната светската популација.
Тамерлан исто така е признат и како голем заштитник на уметноста и архитектурата, иако неговите походи честопати носеле големи материјални разурнувања. Под негова заштита работеле голем број на муслиманските интелектуалци, како Ибн Халдун и Мухамед Шемсудин Хафиз.
Потекло
Тамерлан потекнувал од областа Трансоксијана или Трансоксанија, позната и како Фераруд (на персиски: فرارود‎,; Ма Вара Ун Нахер на арапски: ما وراء النهر‎). Трансоксијана e древно име за област во Средна Азија која ги опфаќала териториите на денешните држави: Узбекистан, Таџикистан, јужен Киргистан и југозападен Казахстан. Во географска смисла, оваа област ги опфаќа териториите помеѓу реките Аму Дарја и Сир Дарја. Трансоксијана била една од сатрапиите во Персиското царство под името Согдијана. Името Трансоксијана има латинско потекло и во буквален превод зачи преку реката Окс. Арапското име на оваа област Ма Вара Ун Нахер, значи она што е преку реката. Поголеми градови на оваа област се Самарканд и Бухара, и двата во јужниот дел на Трансоксијана. Поголемиот дел од областа е сува, но со плодни рамници. Самарканд и Бухара по исламското освојување останале центри на персисиката култура. Во 1219 година, Џингис Хан ја нападнал оваа област и ја освоил. По неговата смрт во 1227 година, земјите во западниот дел на Средна Азија му припаднале на неговиот втор син Чагатај, а областа влегла во рамките на т.н Чагатајски Ханат.
Тамерлан е роден во градот Шахрисабз (Зелениот град). На местото на денешниот град, се наоѓал древниот град Наутака кој бил еден од најстарите градови во Средна Азија. Птоломеј I, генерал на Александар III Македонски, во овој град го заробил бактрискиот сатрап Бес, со што било уништено Персиското царство. Во зимата 328-327 година, Александар со својата жена Роксана престојувал во Шахрисабз. Во Персиското царство, градот бил позната како Каш. Градот, во минатото се наоѓал точно на половина на Патот на свилата, помеѓу Кина и Западот.
Неговиот татко Таргај или Тургај бил војник и ситен земјопоседник од монголското племе Барлас, кое веќе било Турцизирано и го говорело чагатајскиот јазик. Според некои претпоставки, Таргај бил водач на племето и потомок на голем феудален-сопственик кој во средниот век кој бил помошник на Чагатај Хан, синот на Џингис Кан. Според некои извори, Таргај бил далечен роднина на основачот на Монголското Царство. Таткото на Тамерлан бил побожен муслиман, а негов духовен ментор бил шеихот Шамс Ад-Дин Кулјал. Таргај имал две жени. Негова прва жена (мајката на Тамерлан) била Текина Хатун, нејзиното потекло во историската наука останува непознато. Втора жена на Таргај била Кадак-Хатун. Мухамед Таргај починал во 1361 година и бил погребан во родниот град на Тамерлан во Шахрисабз. Неговиот гроб е сочуван до денес. Тамерлан имал две сестри, постарата Кутлуг-Туркан Ага и помладата Ширин-Бек Ага. Тие починале пред Тамерлан и биле закопани во мавзолејскиот комплекс Шахи Зинда во Самарканд. Според изворот, Муиз ел-ансаб, Тамерлан имал тројца браќа: Џуки, Алим Шеих и Сујургатмаш.
Име
Неговото целосно име е Тимур Ибн Тарагај Барлас (Tīmūr ibn Taraġay Barlas - Тимур син на Таргај од Барласите), според арапската традицијата (alam-nasab-nisba). На чагатајски и монголски јазик, Тимур значи железо. Бидејќи не потекнувал од Џингис Хан, кон своето име не можел да ја додаде титулата Голем Кан и секогаш се именувал како емир (водач, водач). Меѓутоа, во 1370 година започнале да се декларира како потомок на Џингисхановата куќа и го зел името Тамерлан Гуркани (Timūr Gurkānī, (تيموﺭ گوركان)), гуркани е иранизирана варијанта на монголскиот збор курген или хурген (зет). Во повеќе персиски извори тој е именуван како Тамерлан Ланг (Tīmūr-e Lang, تیمور لنگ). Во буквалем превод: Тамерлан Куциот или Тамерлан Сакатиот, најверојатно ова име имало погрдно и презирно значење. Под влијание на персиските извори, Тамерлан во западната историграфија е познат под името (Tamerlan, Tamerlane, Tamburlaine, Timur Lenk), овие варијанти на неговото име немаат негативна конотација и се користат заедно со неговото оригинално име Тамерлан.
Личност
Животниот пат на Тамерлан е сличен со оној на големиот монголски освојувач Џингис Хан. И двајцата биле водачи на лично регрутирани лица кој потоа станале потпора на нивната сила. Како и Џингис, Тамерлан лично се грижел и посветувал вимание за сите детали на сопствената воена организација, за информациите кои се однесувале за непријателските сили, за состојбите во непријателските земји и слично. Тамерлан уживал апсолутна власт меѓу сопствените војници и можел целосно да се потпре врз нив.
Ако се споредат неговите квалитети, Тамерлан бил подобар војсководач отколку управник (државник), има бројни примери кога тој избрал погрешни лица за државната администрација, има повеќе случаи кога биле казнети високи градски првенци поради злоупотреба на својата положба (Самарканд, Херат, Шираз, Тебриз). Тамерлан сакал да дискутира со интелектуалците од неговото време, особено сакла да слуша или да чита историски творби. Со своето познавање на историјата, го изненадил средновековниот историчар, филозоф и мислител Ибн Халдун. Тамерлан за да ги инспирира своите војници, им раскажувал за историските и легендарните херои од блиското или далечното минато.
Зад себе, Тамерлан оставил десетици монументални архитектонски објекти, некои од нив влегоа во културно наследство на светот. Тој главно се грижел за родната Трансоксијана и својата претстолнина Самарканд. Од сите освоени територии и градови, Тамерлан довел голем број на уметници и архитекти во својата престолнила, со задача да ги разубават Самараканд (неговата престолнина), родниот град на неговиот татко - Шахрисабз, Бухара, пограничниот град Иаси (Туркестан) и др. Во текот на своето владеење, Тамерлан посветил особено внимание на својата престолнина, според изворите: "Во Самарканд секогаш сино небо и златни ѕвезди." Во своите последни години, презел мерки за заголемување на благосостојбата на другите региони на царството, во 1398 година бил изграден нов канал за наводнување во Авганистан, во 1401 година на Кавказот и слично. Според историските извори Тамерлан бил љубител на шахот (поточно Шатранџ).
Физички изглед
Врз основа на останките кои биле пронајдени во мавзолеј Гур Емир во Самарканд, за кои се претпоставува дека се на Тамерлан, и последователната студија за скелетот изработена од М. Герасимов, може да се заклучи дека Тамерлан бил висок 172 см. Тој бил силен и физички развиен. Според современиците: Ако поголемиот дел од војниците можеле да го оптегнат лакот до клучната коска, Тамерлан го оптегнувал до увото. Тој имал посветла коса од своите соплеменици. Деталната студија на неговите останки, покажале дека во антрополошка смисла, тој припаѓа на монголоидниот јужносибирски тип.
И покрај староста на Тамерлан (69 години), на неговиот череп, како и на скелетот, не биле јасно дефинирани старечки црти. Врз основа на присуството на повеќето од забите, како и недостстокот на остеофитите, научниците заклучиле дека скелетот му припаѓал на човек со полн со сила и здравје, со билошката возраст која не надминува над 50 години. Масовноста на здравите коски, силниот развиен релјеф и нивната густина, ширината на рамењата, градите и релативниот висок раст, придонеле научниците да заклучат дека Тамерлан имал особено силен физички изглед. Неговите силни атлетски атрибути најверојатно биле резултат на неговиот војнички живот.
Според тогашната традиција, војничката класа носела мустаќи, оттука Тамерлан не ги исекол и тие слободно виселе над неговите усни. Според некои извори Тамерлан имал мала грмушеста брада со клинест облик. Нејзините влакна биле остри, речиси рамни, густа со светлокафен тен. На коската на левата нога биле откриени големи лузни со што се потврдува неговиот прекар Куциот, односно Сакатиот.
Образование
Детството и младоста ги поминал во планините во близината на родниот град. Во раните години го сакал ловот и коњските трки, фрлањето на копје, а имал и склоност кон воените игри. Кога имал околу десетина години, започанал со изучување на боречките вештини и спорските игри. Тој бил особено храбар човек и искажувал воздржаност во разни ситуации. Имал трезвено размислување и бил во состојба да донесува вистински одлуки во тешки ситуации. Овие особини ги привлекувале луѓето околу него. Неговиот современик Ибн Арабсхах истакнува дека: Што се однесува до персисикиот, турскиот и моголскиот (јазик б.н), тој ги познавал многу подобро од било кој друг.
Прв духовен учител на Тамерлан бил менторот на неговиот татко - Суфи Шеик Шамс Ал-Дин Кул. Главен духовен учител на Тамерлан бил еден од потомците на пророкот Мухамед - шеикот Мир Сејид Береке. Во 1370 година, кога Тамерлан дошол на власт ова духовно лице му ги предало тапанот и знамето, симболите на моќта. При предавањето на овие симбили, Мир Сејид Береке му предвидел голема иднина и речиси секогаш го придружувал во неговите походи. Во 1391 година, Мир Сејид Береке ја благословил Тамерлановата војна со Туктамиша. Друг духовен учител на Тамерлан, бил суфискиот шеик Бурхан ал-Дин Сагардзхи Абу Саид. Во негова чест, Тамерлан го подигнал мавзолејот Рухабад.
Вазал
Во раните години на Тамерлан, Чагатајскиот ханат се соочил со значајни политички и верски проблеми, всушност ханатот бил поделен на два дела: Могулистан (Земјата на Монголците) на исток, каде што се сочувале монголските вредности и Трансоксијана на запад, каде што било силно влијанието на исламот и турските вредности.
Тамерлан, имал мешано турско-монголско потекло (според некои извори) и живеел во западниот дел. Во 1347 година Монголците ја изгубиле Трансоксијана која што била преземена од локалниот емир Казахан. Во периодот на владењето на овој локален емир, Тамерлан израснал во еден агресивен млад човек кој имал вештини во борење и јавање на коњи. Поради своите способности (вештини и интелегенција), Тамерлан бил поставен на чело на една мала војска. Кога Тамерлан имал 21 година, локалниот емир Казахан бил убиен.
По ова убиство, кое се случило во 1357 година, во Трансоксијана дошло до анархија во текот на која различни племиња се обиделе да ја преземат власта. Оваа состојба била искористена од страна на Тоглук од Могулистан кој во март 1360 година успеал да потчини повеќе првенци во Трансоксијана, меѓутоа Хаџи Бег од Барластам, вујко на Тамерлан, не ја признал власта на Тоглук и бил принуден да избега во Хорасан.
Хаџи Бег бил заменет од Тамерлан која ја признал власта на Тоглук и станал негов вазал. По заминувањето на војските на Тоглук од Трансоксијана, Хаџи Бег се вратил во оваа област, и покрај крвната врска, Тамерлан го нападнал својот вујко. Во битката, Тамерлан победил но неговите војници го напуштиле и власта во Барластам повторно ја презел Хаџи Бег. Во 1361 година, Тоглук повторно нападнал, а Хаџи Бег по вторпат избегал во Хорасан каде што бил убиен. По ликвидирањето на Хаџи Бег, Тамерлан била поставен за управник.
Набргу по овие настани, Тамерлан се подготвувал да настапи против владетелот на Могулистан. Тамерлан склучил сојуз со емирот Хусеин, внук на Казахан, за зедничка борба против Илајас Хоџа, син на Тоглук. Тамерлан и Хусеин успеале да ги поразат силите на Илајас Хоџа кои биле принудени да ја напуштат Трансоксијана. Во 1364 година, Илајас Хоџа со својата војска повторно се вратил во областа и успеал да ги порази Тамерлан и Хусеин. По оваа битка, Трансоксијана била отворена за Илајас Хоџа, а Самарканд бил опколен. Но, населението на овој град, потиканото од исламските свешеници, се побунило. Илајас Хоџа изгубил 2 000 луѓе, а меѓу неговите редови на неговата војска се појавила епидемија. Владетелот на Могулистан, бил принуден да се повлече.
Борби со Хусеин
По повлекувањето на Илајас Хоџа, Тамерлан и Хусеин успеале да ја преземат власта во Трансоксијана. Власта била поделена помеѓу нив, а сојузот бил зацврстен со бракот на Тамерлан со сестрата на Хусеин. Меѓутоа ова сојузништво уште во самиот почеток имало проблеми. Хусеин бил помоќен од Тамерлан, под своја контрола ги имал авганистанските градовите Балх, Кундуз, Кхулм и Кабул. Моќта на Тамерлан се на наоѓала во Шахрисабз и Карши, меѓутоа тој се покажал како посилна и поспособна личност. Тамерлан водел прагматична политика и успеал да ја зголеми својата популарност, додека Хусеин имал лоша репутација. Односите помеѓу Тамерлан и Хусеин сè повеќе се влошувале, а со смрта на сестрата на Хусеин, жена на Тамерлан дошло до целосно раскинување. Тамерлан го нападнал Хусеин, меѓутоа поради поголемиот број на Хусеиновите војници, бил принуден да се повлече кон Хорасан.
Судирот бил искористен од страна на Монголците кои извршиле инвазија врз Трансоксијана, а нивното пристигнување ги принудило Тамерлан и Хусеин да склучат примирје по кое статусот кво бил возобновен. По протерувањето на Монголците, Тамерлан и Хусеин ги возобновиле меѓусебните борби. Тамерлан сè повеќе ја стекнувал наклонетоста на локалните емири и првенци од областа, со што Хусеин се нашол пред пораз. На 10 април 1370 година, Тамерлан го освоил главното упориште на Хусеин, градот Балх. По падот на градот, еден од офицерите успеал да го зароби Хусеин и да го донел пред Тамерлан. Тамерлан му дозволил на Хусеин слободно да отпатува на аџилак во Мека, меѓутоа се обидел да избега и бил убиен.
Голем емир
По смрта на Хусеин, триесетичетири годишниот Тамерлан станал единствен доминантен владетел во Трансоксијана. Во 1370 година, за своја престолнина го избрал градот Самарканд. Стравувајќи од одмазда од страна на семејството на Хусеин, наредил да бидат убиени неговите синови и приврзаници. Во овој период, Тамерлан ги принудил сите првенци, според стариот монголски обичај, да му се заколнат на верност и ја презел титулата емир ел кебир (голем емир). Тамерлан го именувал Суругатмиш, потомок на Чагатај Хан и Џингис Хан, за хан и управувал во негово име.
Тамерлан не останал долго во Самарканд, во 1371 година започнал борба против Хусеин Суфи, основач на династијата Суфи, чија власт се простирала во јужен Хорасан. Овој владетел, за време немирите во Трансоксијана, успеал да ги освои градовите Хива и Катх со што територијата на Чагатајскиот ханат се намалила. Тамерлан, кој себеси се претставувал како наследник на Чагатајскиот ханат, побарал овие градови да му бидат вратени.
Барањето било одбиено, а Тамерлан со својата војска ја нападнал династијата Суфи. Катх бил бргу освоен, а набргу Тамерлан го опседнал градот Кенеургенч каде што Хусеин Суфи се засолнил. Во текот на оваа опсада, Хусеин Суфи загинал, а неговиот брат Јусуф Суфи го наследил. Новиот владетел, набргу склучил мир со Тамерлан и му ги предал градовите. 421. Во 1373 година, Јусуф Суфи повторно се нашол во областа, врз која Тамерлан полагал право, и војната била возобновена. Судирите набргу завршиле, Јусуф Суфи се извинил и ја понудил својата ќерка на најстариот син на Тамерлан - Џахангир.
По доѓањето на власт во 1370 година, Тамерлан бил во постојан судир со Могулистан. Наследникот на Тоглук - Илајас Хоџа, во 1368 година бил убиен од страна на Камар Уд Дин Кан Дугхлат и ја презел власта во Могулистан. Тамерлан решил да ја нападне оваа област. Нападите, исто така, имале превентивен карактер, со цел во иднина Трансоксијана да биде заштите од овој правец. Камар со својата војска навлегол во областа Фергана. Тамерлан започнал да го гони Камар, меѓутоа наишол на заседа и бил принуден да се повлече. Со новите војници, Тамерлан успеал да се стекне со предност и по успешниот поход се вратил во Самарканд. По враќањето во својата престолнина, ја примил веста за смрта на својот син Џахангир, кој починал во 1375 или 1376 година.
Освојувања
Во текот на 35 години, Тамерлан постојано војувал и презел голем број на походи и кампањи. Во 1381 година, Тамерлан му наредил на Џијас Ал Дин, владетел на Херат да стане негов вазал. Барањето било одбиено, а силите на Тамерлан во пролета истата година се нашле пред ѕидините на Херат. Жителите на овој град се предале, а градот бил освоен. Во 1382 година во Херат започнало востание, а Џијас Ал Дин ја отфрлил вазалната обврска. Во 1383 година, третиот син на Тамерлан - Миран Шах го нападнал и освоил градот. Тамерлан ја продолжил походот на југ и го освоил Систан, Захедан главниот град на оваа област бил разурнат, а неговите жители масакрирани. Тамерлан својот поход го продолжил во правец на Кандахар, овој град наскоро бил освоен. По навлегувањето на неговите сили во источен Хорасан, тој се судрил со Али Моеаџад од Сарбдарен и емирот Вали од Мазандаран. Во 1384 година Тамерлан навлегол во источниот и северениот дел на Иран и решил да ја освои државата на монголската династија Џаларидите. Освојувањата против оваа држава, Тамерлан ги продолжил во 1386 година, решен целосно да ја потчини западна Персија. Во 1387 година, Тамерлан и Туктамиша се судриле поради Азербејџан.
Тамерлан решил да ја нападне Ерменија. Во овој период Ерменија била поделена помеѓу Туркмениските емири. Тамерлан им објавил џихад на овие владетели, под изговор дека тие ги напаѓале карвани кои биле на пат за Мека. Тамерлан го испратил својот син Миран Шах да војува против туркменскиот племенски сојуз познат како Кара Којунлу (Црна Овца) во областа Муш. по освојувањето на градот Ван, Тамерлан лично предводел походот против Музафаридската држава, чие јадро се сосотоело од Фарс, Исфахан и Керман. Тамерлан успеал да ја потчини Музафаридската држава, но прославата била кратка, Туктамиша од север се заканил врз Самарканд, престолнината на Тамерлан. Туктамиша, бил поранешен Тамерланов штитеник и со негова помош дошол ја освоил власта Златната Орда, решил да ја искористи војната и зафатеноста на Тамерлан со Кара Којунлу. Туктамиша решил да започне војна со Тамерлан и од север ја нападнал Трансоксијана, срцето на Тамерлановото царство. Една од главните причини за серијата на војни кои започнале помеѓу Тамерлан и Туктамиша е борбата за превласт помеѓу овие двајца владетели. Тамерлан и Туктамиша сакале да го возобноват Монголското Царство, или во крајна мера себеси се претставувувале како такви, меѓутоа Туктамиша имал подобра основа и склоност за остварување на оваа цел. Туктамиша бил потомок на големиот монголски освојувач Џингис Хан и можел да ја носи титулата хан, додека пак потеклото на Тамерлан не било доволно јасно, без разлика како тој се претставувал, Тамерлан не можел дирекно да ја преземе титулата хан и владеел преку Суругатмиш од куќата на Угедеј Хан, а подоцна преку неговиот син Султан Мухамад Хан.
На 18 јуни 1391 година, дошло до Битката кај реката Кондурче. Во текот на битката изгледало дека Туктамиша ќе преовлада, но меѓу неговите војници се појавила гласина дека Туктамиша е мртов и настанала паника која придонела Туктамишовата војска да се распадне. Тамерлан го искористл моментот и ја масакрирал војската. Околу 100 000 мажи и жени биле убиени. Тамерлан својата победа ја славел речиси еден месец на бреговите на Волга. На 22 април 1395 година дошло до Битката кај Тереке. По битката, Тамерлан се нафрлил врз богатите градови. Најпрво бил ограбен Астрахањ, а потоа престолнината на Златната Орда - Сарај Бату. Тамерлан и нанел тежок удар на Златната Орда, од кој таа никогаш не се опоравила. Туктамиша бил принуден да се повлече во степите каде што го минал остатокот од својот живот, неговите освојувања завршиле.
На возраст од 61 година, Тамерлан се вратил во Самарканд каде што свечено бил дочекан. Во својата престолнина останал две години, каде што започнал големи градежни проекти. Но, Тамерлан никогаш не престанал да рамислува за освојувањата и покрај тоа што бил зафатен со разубувањето на Самарканд, започнал со подготвување на својот иден воен поход. Во овој период во Делхискиот султанат, по смрта на Махмуд Насир уд Дин (1394 година) започнала граѓанска војна со која ослабнала оваа држава. Тамерлан ја видел својата шанса за стекнување на уште поголема моќ и престиж. Во октомври, Тамерлан и неговиот внук Пир Мухамед со голема тешкотија го освоиле градот Мултан, но патот кон престолнината на Делхискиот султанат им бил отворен.
На 17 декември, 1398 година дошло до голема битка. Султанот Насир Уд Дин Махмуд Шах, покрај пешадијата и коњаницата, на располагање имал и борбени слонови кои биле заштитени со верижен оклоп, а нивните две долги и извиени коски биле премачкани со отров. Тамерлановите војници, немале искуство во водење на битка со воени слонови, биле испалашени. Тамерлан им наредил на своите борбени трупи да ископаат ровови на своите предни позиции. Потоа, им наредил сите камили, кои неговата војска ги поседува, да бидат натоварени со дрва и сено. Кога борбените слонови го започнале нападот, им наредил на своите војници да го запалат товарот на камилите, кои биле принудени да тргнат во пресрет на слоновите. Тамерлан разбрал дека слоновите лесно ги фаќа паника и страв. Слоновите, соочени со дотогаш невидена ситуација, се завртеле и се упатиле кон позициите на султанот Насир Уд Дин Махмуд Шах. Во воените редови на овој владетел настанал хаос, а Тамерлан си обезбедил лесна победа.
Во летото 1400 година, Тамерлан презел еден брз поход во Анадолија, фокусирајќи се врз градот Сивас. Во август, Тамерлан ја започнал опсадата на градот која траела три недели и во текот на која градските ѕидини биле поткопани. Жителите на градот плашејќи се од суровоста на Тамерлан решиле да се предадат, а претходно добиле ветување дека "нивната крв нема да тече". Сивас имал мешано населени, во него живееле муслимани и христијани (главно Ерменци). По влегувањето на Тамерлановите сили во градот, животите на муслиманите биле поштедени, меѓутоа Еремнците и останатите христијани биле затворени. Градскиот воен гарнизон бил главно составен од Еременци. Тиммур наредил овие ерменските војници, околу 3 000 души, да бидат живи закопани. По овој настан Тамерлан истакнал дека тој го запазил своето ветување, односно дека не била пролеана ниту една капка крв. Сивас бил уништен и сведен на урнатини. Тамерлановата дирекна конфротација со Бајази морала да почека, во меѓувреме во Египет дошло до немири кои биле предизвикани со смрта на султанот Баркук, кој починал во 1399 година, состојбата била погодна за Тамерлан.
По освојувањето на Алеп, на Тамерлан бил отворен патот кон Дамаск. Овој град бил еден од најстарите градови во светот и станал богат преку посредничката трговија помеѓу Европа и Азија. На патот кон Дамаск, Тамерлановата војска ги освоила Хама, Хомс, Балбек, Сидон и Бејрут. На 16 март 1401 година, Тамерлан го освоил Дамаск, тој бил целосно изгорен, дури и Омајадската џамија била зафатена од пламенот. Во текот на сирискиот поход и освојувањето на Багдад, Тамерлан не ги занемарил Османлиите. Во градот Трабзон, избеганиот византиски цар Мануил II Палеолог ја признал власта на Тамерлан и бил склучен сојуз со Цариград. Од друга страна, османлискиот султан Бајазит I им дал прибежиште на двајца непријатели на Тамерлан и одбил да ги предаде. Бајазит бил еден од најдобрите генерали на своето време. Тој во 1396 година разбил една крстоносна војна и бил блиску до освојувањето на Цариград. Во февруари 1402 година, двајцата водачи започнале со подготовки на војната која била неизбежна. Утрото, на 28 јули 1402 година на полето Чибук, во близината на денешната престолнина на Турција, Анкара дошло до Битката кај Ангора. По поразот на Бајазит, сите османлиски земји биле целосно отворени за Тамерлан. Тој и неговата војска го ограбиле и опустошиле градот Бруса. Речиси цела Анадолија се наоѓала во негови раце.
Иако патот кон Европа му бил отворен, Тамерлан не сакал да продолжи понатаму. Постоеле неколку причини за неговата одлука. Тамерлановата здравствена состојба се влошила и не сакал да го губи своето време во освојување на сиромашен континет. За Тамерлан по привлечна била Кина и војната со династијата Минг, тој се надевал дека оваа војната ќе му донесе поголема слава, чест и богатство. Пред походот, Тамерлан склучил сојуз со Монголците од Северната Јуан Династија. Монголскиот водач Енкхе Хан го испратил својот внук Олдзеј Темур Хан, познат како Бујашир Хан откако преминал во ислам во текот на својот престој на Тамерлановиот двор во Самараканд.
Законодавство
Во текот на неговото владеење бил донесен правен акт кој бил познат како Кодекс на Тамерлан. Во него биле наведени правила за однесување на членовите на општетсвото, како и должностите на управниците и властите. Со него биле регулирани управувањето со војската и државата. Кога Тамерлан се именувал за голем емир, од сите побарал лојалност и верност. Тој на високите позиции именувал 315 луѓе кои биле со него на почетокот на неговата кариера и се борел со него, рамо до рамо. Првите стотина ги поставил за управници (надзорници), вторите стотина ги поставил за сотници, а стотина биле поставени за хилиархи. Од преостанатите, петнаесетмина биле назаначени за бегови, еден бил поставен за врховен емир, а останатите биле поставени на други високи функции. Пред законот, сите биле еднакви, вклучително и емирот. Правосудниот систем бил поделен на три дела:
Везирот заедно со диванот (државен совет) бил одговорен за положбата на поданиците и војската, за финансиската сосотојба на државата и дејноста на државните органи. Везирите, како и емирот, требало да бидат од благородничко потекло, да поседуваат квалитети како што храброст, иницијативност, внимателност и др. Тие требало темелно да размислуваат за последиците од секој свој чекор. Везирите, покрај се, требало да ги познаваат тајните на битката во која требало да знаат како да го победат непријателот и да ги предводат своите трупи.
Тамерлан ја засилил заштитата на војниците и обичните луѓе. Кодексот ги обврзувал селските и градските старешините, собирачите на даноците и гувернерите (обласните управници) да платат парична казна за своите грешки. Доколку еден воин направел некако злосторство, казната ја изрекувал жртвата или неговото семејство. Кодексот, колку што е можно, се обидувал да обезбеди заштита на луѓето во освоените земји од понижувања и грабежи. Посебно внимание било посветено на сиромашните, тие требало да бидат собрани на одредено место каде што требло да им се обезбеди храна и работа.
Посебно внимание Тамерлан посветил на моралот на луѓето, во својата држава тој го вовел концептот за неповредливост на законите. Судиите биле обврзани пред донесувањето на казните да ги проверат сите факти, по што можела да уследи пресудата. На муслиманите, кои биле доминантни во неговата држава, им била објаснета основата на исламот и бил воведен во силаШеријатот. Како основни правни книги биле користени Тафсерот (интерпретација на Коранот) и Хадисот (збирка на приказни за пророкот Мухамед), бил воводен и Фик (исламска судска пракса). Во градовите биле поставени улеми и мудариси (учители во медресите - исламски училишта). Законите и другите државни акти биле пишувани на два јазика: персиски и чагатајски јазик. На неговиот двор имало турски и чагатајски службеници.
Војска
Тамерлановата војска се состоела од два основни воени рода коњаница и пешадија. Јадрото на коњаницата се состоела од турско-монголски лесни коњички стрелци, најчесто од областа Трансоксијана. Покрај нив, постоеле и тешко вооружени коњаници, кои ја сочинувале воената елита, а од нив биле регрутирани и личните телохранители на Тамерлан. Кон крајот на 14 и почетокот на 15 век, улогата на пешадијата драстично се зголемила. Пешадијата имала особено важна улога при опсадите на градовите и тврдините, меѓутоа пешадијата сепак имала помошна улога во воените дејствија. Но, армијта на Тамерлан се состоела од тешко вооружена пешадија.
Неговата војска била поделена според децимален сиситем, сличен на оној на војска на Џингис Хан. Силите биле поделени на десетици, стотици, илјадници и десетици илјади (тумен). Старите монголски војнички имиња биле заменети со турски. Иако Тамерлановата војска како основа ја имала монголската воена организација, таа поминала низ некои промени. Силите биле поделени во единици во јачина од 50 - 1000 души, нарчени кошунами, бројноста на поголемите единци варирала. Оружјето било стандардизирано. Војниците најчесто носеле меч на едната страна и кратко сечило на другата страна. Во текот на еден воен поход, секој војник морал да поседува одредена количина на стрели. Во еден поход насочен против Златната Орда, секој војник морал да има по десет стрели во својот тоболец.
Тамерлан бил совршено запознаен со состојбите и политичкиот сиситем во областите кои сакал да ги освои. Тој се служел со услугите на многу шпиони. Тамерлан посветувал големо вниманије на стратегијата и тактиката на своите непријатели. Во текот на една битка, војската на Тамерлан била поделена на три големи формации (линии), секоја формација се состоела од три ешалона. Така, војниците на бојното поле биле распоредени на девет длабински нивоа (линии), со различна големина. Значителни сили биле чувани во позадина како резерва за уфрлање во вистинско време како засилување на центарот или крилата. Во текот на своите воени походи, Тамерлан користел знаме на кое биле претставени три прстена. Ова знаме се сретнува во две варијанти. Во едната варијанта трите прстени се во црвена боја со црна позадина, додоека во втората варијанта, прстените се во бела боја и сина позадина.
Контакти со Европа
Тамерлан имал бројни дипломатски контакти со различни европски држави, особено со шпананските и француските владетели. Дипломатските односи помеѓу Тамерлан и кастиљскиот владетел Енрике III е најважната епизода во средновековната шпанска (кастиљска) дипломатија.
Во 1402 година, за време на Битката кај Ангора, на Тамерлановиот двор пристигнале двајца шпански абасадори: Пелајо Де Сотомајор и Фернандо Де Палазуелос. Подоцна, Тамерлан на дворот на Кастиља и Леон го испратил својот дипломатски претставник дервишот Хаџи Мухамед Ал Кази, со писма и подароци.
Како возврат, кастиљскиот крал Енрике III го испратил познатото дипломатско претставништво во Самарканд, предводено од кастиљскиот амбасадор Руј Гонзалес Де Клавијо, во делегацијата имало уште двајца претставници: Алфонсо Паез и Гомез де Салазар. При нивното враќање, Тамерлан потврдил дека кралот на Кастиља го смета како негов сопствен син.
Според амбасадор Руј Гонзалес Де Клавијо, кастиљската делегација била добро пречекана од Тамерлан за разлика од делегацијата испратена од господарот на Китај (алтернативно име за Кина), одноно кинескиот цар од династијата Минг.
Посетата на Руј Гонзалес Де Клавијо во Самарканд му овозможила да собере информации за состојбите во Кина, кои потоа ги пренел во Европа и европската јавност. Од патувањето на Марко Поло пред околу еден век, Европејците немале никакви контакти со Кина или нејзини претставници.
Покрај дипломатските контактите со кралот на Кастиља и Леон, Тамерлан се допишувал и со други европски владетели. Дипломатски писма биле разменети и со францускиот крал Шарл VI. Во француската архива се зачувани:
Гур Емир
Тамерлановите останки се закопани во архитектонскиот комплекс Гур Емир, на персиски Гроб на кралот ( گورِ امیر) во Самарканд, денес во Узбекистан. Изградбата ја започнал Тамерлан во 1403 година по ненадејната смрт на Мухамад Султан, негов најомилен внук. Гур Емир требало да биде наменет за Мухамад. За себе, Тамерлан подигнал помала гробница во Шахрисабз во близина на палатата Ак Сарај. Меѓутоа, кога Тамерлан починал во 1405 година, во текот воениот поход против династијата Минг, патот за Шахрисабз бил попречен од снег и Тумур бил погребан во Гур Емир. Целиот мавзолеј бил завршен од Улуг Бег, друг внук на Тамерлан. Во текот на владеењето на Улуг Бег, мавзолејот станал семејна крипта на Тимуридската династија. Покрај Тамерлан, во Гур Емир биле закопани неговите синови Шахрух и Миран Шах, како и неговите внуци Улуг Бег и Мухамад Султан. Во мавзолејот, како знак на почит, бил закопан и учителот на Тамерлан - Саид Барака.
Мавзолејскиот комплекс Гур Емир зазема важно место во турко-персиската архитектура како предвесник и модел за подоцнежните могулски архитектурски гробници, како што се Хумајуновата гробница и Таџ Махал, кои биле изградени од потомците на Тамерлан - владетелите на Могулското царство во северна Индија.
Легенди
Според една друга легенда, која изворно не може да се потврди, постои пророштво според кое доколку погребните остатоци на Тамерлан бидат вознемирени во Гур Емир, ќе дојде до голема и страшна војна. Во 1941 година, советска експедиција вршела истражувања во Гур Емир. Во текот на истражувањата, советскиот антропологист Михаил Михајлович Герасимов го отворил гробот на Тамерлан. Според некои извори, во внатрешноста на ковчег бил пронајден натпис кој гласел: Оној кој ќе го отвори мојот ковчек, ќе ослободи поголем освојувач (разурнувач б.н) од мене.. Два дена подоцна, односно на на 22 јуни 1941 година, Адолф Хитлер со четири милијони војници ја започнал Операцијата Барбароса и извршил инвазија врз Советскиот Сојуз. Во ноември 1942 година со целосен исламски ритуал Тамерлан бил повторно погребен, токму пред советската победа во Сталинградската битка.
Жени и деца
Во 1352 година, Тамерлан се оженил со ќерката на емирот Џака Барлас Турмуш-ага. Емирот Казаган во 1355 година му дозволил на Тамерлан да се ожени со неговата внука Улџахај Туркан Ага. Со овој брак, се зацврстил сојузот помеѓу Тамерлан и Хусеин, внук на Казаган. Покрај првите две жени, тој имал и други: Улус Ага ид племето Сулдуз, Науруз Ага, Бахт Султан Ага, Бурхан Ага, Таваккул-ханим, Турмиш ага, Џани-Бик Ага, Чулпан Ага и др.
Тамерлан имал четири сина: Џахангир, Омар Шеик, Миран Шах и Шахрух. Тамерлан имал неколку ќерки: Ука бегим (1359—1382), Султан Бахт Ага (1362—1430), Биги Џан, Саадат Султан, Мусалла.
Европски погледи на Тамерлан
Тамерлан веројатно имал најголемо влијание врз ренесансата и почетокот на модерна Европа. Тој, истовремено ги фасцинирал и ужаснувал Еввропејците од петнаесеттиот до почетокот на XIX век. Европските погледи за Тамерлан во текот на 15 век биле различни, некои европски држави го именувале како сојузник, а други го сметале како закана за Европа поради неговата брза експанзија и бруталност.
Кога Тамерлан го поразил османлискиот султан Бајазит I во близината на денешна Анкара, тој често бил фален од европските владетели како што се Шарл VI Лудиот од Франција и Хенри IV од Англија, бидејќи верувале дека Тамерлан го спасил христијанството од Османлиското царство на Блискиот Исток. Тамерлан, од страна на францускиот и англискиот крал бил почитуван поради тоа што на европските трговци им дозволил да останат на Блискиот Исток и верувале дека тој им вратил правото на премин на христијанските верници (аџии) во Светата Земја.
Некои европски земји за Тамерлан имале претстава како на варварски непријател кои е закана за европската култура и христијанството. Големата моќ на Тамерлан, потикнала некои од европските владетели да испратат свои претставници на неговиот двор. Кастиљскиот владетел Енрике III испратил дипломатски претставници во Самарканд со цел да се запознаат со Тамерлановиот народ, да се обидат да го убедат на премине во христијанство за да биде избегна војна.
Биографии
Постојат повеќе биографи за животот на Тамерлан. Една од најпознатите и општо признати се оние на Али Јазди, познат како Шарафан Уд Дин, автор на Zafarnāmeh (на персиски: ظفرنامه), преведена на француски јазик од Петис Дела Кроиџ во 1772 година, ова дело на англиски јазик било преведено од страна на Џ. Дарби во 1773 година. Друг познат биограф на овој средновековен владетел е Ахмад ибн Мухаммед ибн Абдала ал-Димашики, Ал-Ајами (најчесто познат како Ахмад ибн Арабшах), неговото дело за првпат било преведено од данскиот ориенталист Колитис во 1636 година. Во поранешните биграфии, како она на сер Вилијам Џоунс, Тамерлан бил претставен како: либерален, добронамерен и славен принц. Во подоцнежните дела тој бил претставен како личност од низок род со одвратни принципи. Во позитивно светли, Тамерлан е претставен во делото кое било напишано под личен надзор на наговиот внук Ибрахим, додека во делата напишани од неговите непријатели, Тамерлан е оцрнуван.
Меѓу помалкуте познати биографии или материјали за неговиот живот се второто дело под наслов Zafarnāmeh од Низам Шами Ал Дин кој истакнал дека ова дело е најраната позната историја на Тамерлан. Тука спаѓа и наводната автобиографија Тузук е Таимури (Мемоарите на Темур), за која подоцна е утврдено дека е фалсификат иако повеќето историски факти се точни. Понови биграфи за неговиот живот се: Тамерлан: Мечот на исламот, Освојувачот на светот објавена во 2006 година од Џастин Марози и Крајниот воин (The Ultimate Warrior) објавена во 1998 година од Рој Стиерс.
Интересни факти
Според башкирската митологија Тамерлан во 1395-96 година го изградил мавзолејот на Хусеин Бег, првиот човек кој го донел исламот меѓу Башкирските племиња. Според преданието, гробот на Хусеин бил случајно пронајден, а Тамерлан решил да му одаде чест на овој човек бидејќи ја ширел исламската култура. Според традицијата, во мавзолејот се наоѓаат шест принца-команданти, кои со дел од војската почибале додоека кампувале во близина. Не познато кој точно ја дал наредбата за подигање на мавзолејот, дали Тамерлан или некој негов командант. Денес овој мавзолеј се наоѓа во селото Чишми во Башкортостан.
Голем број на лични предмети кои му припаѓале на Тамерлан, денес се разнесени низ голем број на музеи низ светот. На пример, Рубинот Тамерлан кој ја украсувал круната на Тамерлан, денесе наоѓа во Лондон. Во раниот XX век, личниот меч на Тамерлан се чувал во музејот во Техеран.
Во текот на Тамерлановото владеење со Персија, во оваа област бил измислен т.н Тамерланов шах, кои е стратешка игра на табла слична на шахот и потекнува од чатурангата. Според некои извори, оваа игра била измислена лично од Тамерлан, меѓутоа ова тврдење можеби не е точно.
Херман Хеблер
Херман Хеблер (23 септември 1911 – 21 август 2007 г.) бил норвешки печатач и графичар кој живеел во Фредерикстад. Делата на Хеблер беа изложени на многу значајни графички биеналиња и триеналиња. Добитник е на голем број награди во Норвешка и во странство.
Животопис
Хеблер студирал на Kunsthochschule Есен (град) (1937–39), а подоцна и на Bjarne Engebrets maleskole Осло (1947–48). Тој го имал својот уметнички пробив во 1957 и 1958 година кога неговите дела биле наградена во музејот Риверсајд во Њујорк (град). Денес херман хеблер е вброен помеѓу најзанчајните светски графичари. Покрај со творечката дејност и печатарството, тој го организирал прославеното Norske internasjonale grafikk triennale Fredrikstad - Норвешко меѓународно триенале за графика Фредерикстад кое долго време најдиректно соработуваше со Меѓународно графичко триенале Битола. Успеал да организира 12 триеналиња, што е 3 годишен активен негов личен ангажман.
Творештво
Сликовниот израз на Херман Хеблер има многу сличности со минимализмот од 1960-тите, а неговите сграфики одсекогаш биле специфична авангарда. Главните мотивски преокупации во графиките се геометризмот како што се кругот, квадратот или триаголникот. Чистите површини и остри линии ги довел до печатарско совршенство во техниката сито-печат, техника која во тоа време почнувала да добива свое истакнато место.Херман Хеблер бил пионер и во развојот на сито печатот и во неговиот карактеристичен дизајнерски јазик. Подоцнежните дела на Херман Хеблер се одликуваат со величествен ритам и тежина и длабочина во бојата и имаат контемплативен карактер. Уметничкото дело на Херман Хеблер е определено од идеални цели. Неговото дело мора да се гледа на позадината на повоеното верување во напредок и позитивизам. Неговата уметност се однесува на современите иновации во областа на технологијата, науката и архитектурата.
Изложби
Реализирал 103 самостојни изложби во: Норвешка, Германија, Данска, Шведска, Аргентина, Словенија, Италија, Мексико, Чиле, Унгарија, Индија, Исланд, Украина, Канада, Египет, САД, Естонија, Турција, Босна и Македонија - Битола.
Настапувал на речиси сите најважни меѓународните графички манифестации: негови дела се изложени во: Nasjonalgalleriet Осло, Музеј на современа уметност Осло, Норвешки културен совет Осло, Министерство за надворешни работи Осло, уметнички збирки на општина Осло, Музеј на современа уметност Осло, збирки на општината Остфолд, Берген галерија на слики, Универзитетот Орегон САД, Универзитет во Павија, Италија, Музеј на модерна уметност Лоѓ, Полска, музеј Фленсбург ,Германија , Kunsthalle Bremen, Германија, меѓународни графички колекции во Љубљана, Словенија , Брадфорд, Англија, Краков ,Полска, Сеговија, Шпанија, Будимпешта, Унгарија, Варна , Бугарија, Каиро, Египет, Лил, Франција,  Буенос Аирес, Аргентина... ..
Национален парк Хајних
Националниот парк Хајних (Nationalpark Hainich), основан на 31 декември 1997, е 13. национален парк во Германија и единствен во Тирингија. Една од главните цели на паркот е заштита на тамошната букова шума. Во 2011 паркот бил додаден на списокот на праисториски букови шуми на Карпатите и во Германија, дел од светското природно наследство.
Географија
Паркот со површина од 75 км2 се наоѓа во западниот дел на германската покраина Тирингија, источно од реката Вера и е дел од поголемиот природен парк Ајксфелд-Хајних-Вератал. Се простира на поголемиот дел од триаголникот помеѓу градовите Ајзенах, Милхаузен и Бад Лангензалца. Националниот парк се создал околу јужниот дел на Хајних, најголемата постојана листопадна шума во Германија.
Флора и фауна
Шумите во Хајних вклучуваат широк спектар на букови шуми како јасики, јавори, габери и липи. Многу габи можат да се пронајдат, како и места со цвеќиња, особено барските кокичиња и анемоните. Животните во паркот ги вклучуваат дивите мачки, 15 вида на лилјаци, 7 вида на клукајдрвци и преку 500 вида на бубачки.
Елеазар
Елеазар (хебрејски:, „Бог помогнал“) — син на Арон, левитски свештеник и првосвештеник. Неговата жена, ќерка на Футил, му го родила синот Финес. По смртта на Надав и Авију, тој бил поставен на чело на светилиштето.
На планината Хор тој бил облечен во светата одежда, која Мојсеј ја земал од татко му Арон и ја облекол на него како негов наследник во првосвештенството. Тој бил првосвештеник повеќе од 20 години. Заедно со Мојсеј учествувал во броењето на народот, и помагал при стапувањето на должност на Исус Навин.
По освојувањето тој помагал со распределбата на земја. Кога умрел, „го погреба[ле]а во Гибеа [(рид)], што му припаѓаше на неговиот син Финес, а се наоѓаше во Ефремовата Гора“ (Исус Навин 24:33 ). Ридот на Финес се доведува во врска со денешното село Аварта во самарјанскиот дел од денешниот Западен Брег. Заради несигурната безбедносна ситуација, Израелските одбранбени сили (армијата) им дозволува Евреите да го посетат местото само една вечер годишно, близу до 5 шват (околу јануари-февруари) според еврејскиот календар.
Првосвештенството останало во семејството на Елеазар сѐ до времето на Илија и продолжило да се предава во неговото семејство (Илија бил потомок на Итамар, братот на Елеазар ).
Првосвештенството било вратено во Елеазаровото семејство со тоа што подоцна му припаднало на неговиот потомок Садок, откога Соломон го отфрлил Авијатар (пророчено во 1 Самуил 2:30–36 ; а исполнето во 1 Цареви 2:26–27 ).
Во православието, Елеазар се слави како светец, и негов ден е 2 септември (стар стил), а тој е исто така и еден од светите прататковци на календарот на светци на Ерменската постолска црква. Негов ден таму е 30 јули.
(Белешка: според Документарната хипотеза, документот Елохист (Е), „Елеазар“ е името на синот на Мојсеј (видете Излез 18:4), кој меѓутоа најчесто се нарекува „Елиезер“).
Национален парк Кампиноски
Национален парк Кампиноски (Kampinoski Park Narodowy) е Национален парк во источна-централна Полска, во масовското војводство, на северозападниот дел на периферијата на Варшава. Има договор за сестрински парк со Националниот парк Индијана Дунс, Индијана, САД.
Идејата за создавање парк тука се појавил за прв пат во 1920-тите. Во 30-тите години на минатиот век биле отворени првите шумски резервати: Граница, Сиераков и Замчиско. Денес, овие резервати се многу поголеми и се строго заштитени.
Паркот е создаден во 1959 година, со вкупна површина од 407 км2. Таа ја опфаќа античката шума Капминоски (Puszcza Kampinoska), а во јануари 2000 година, областа била додадена на УНЕСКО листата за биосферни резервати. Паркот сега е малку помал од првичниот, покривајќи 385.44 км2, од кои 46,38 км² е строго заштитена. Заштитната зона околу Паркот опфаќа 377,56 км². Шумите сочинуваат околу 70% од површината на паркот, а најчестото дрво е бор. Симболот на паркот е лосот.
Космос-2112
Космос-2112 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Национален парк Кампиноски
Националниот парк Кампиноски се наоѓа на најголемата клучка на реките во Полска - тука се среќаваат долините Висла, Буг, Нарев, Вкра и Бзура. Нема езера, најголемата река на Паркот е Łасица, притока на Бзура, која делува како воден канал.
Космос-2112
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 809 км, а најмалото на 769.
Национален парк Кампиноски
Флората на паркот е богата со околу 1245 видови растенија, од кои 69 се заштитени. Пределот на паркот е мешавина од песочни дини и мочуришни земјишта со борови дрвја кои растат на песок и ливади на мочуриштата.
Паркот, заедно со блиската долина на Висла, е важна просперитетна област на многу животни. Според биолозите, има 16.000 видови животни, од кои најбројни се инсектите (2.030 видови) и птиците (200 видови). Експертите на паркот се искусни во областа на повторно воведување на неколку животни - лос (од 1951 година), дабар (од 1980 година) и рис (од 1992 година). 83 видови животни се сметаат за загрозени.
Амина бинт Вахаб
Амина бинт Вахаб била мајка на исламскиот пророк Мухамед.
Св. Никодим Тисмански
Нешто подоцна се преселил уште еднаш, овој пат на север од реката Дунав, во Влашка. Тој е родоначалник и еден од основачите на Романската православна црква. Прекарот го добил по манастирот Тисмана, што го основал крај реката со исто име. Досега не се откриени оргиналите или преписи од негови посланија. Индириктни податоци се наоѓаат во два преписа едниот направен во Молдавија во 15 век, другиот зачуван во ракописен зборник од 15 век кој сега се наоѓа во ракописната збирка во црквата свети Никола – Никољац во Биело Поле, Црна Гора. Објавен за светец. Неговата прослава е на 26 декември.
Лауха-Шварцајхе
Лауха-Шварцајхе била заедница на општини во округот Залекрајс, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓала југозападно од Хале (Зале). Седиштето на заедницата на општини било во Шафштет. Била распуштена во јануари 2008 и нејзините општини-членки биле припоени кон Бад Лаухштет.
Заедницата на општини Лауха-Шварцајхе се состоела од следниве општини:
NGC 1178
NGC 1178 — ѕвезда во соѕвездието Персеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 17 декември 1884 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.