cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кавалерски шпаниел на кралот Чарлс
Тромбоцитопенија и макро тромбоцитопенија
Според последните истажувања во Данска и во САД, околу половина кавалерски шпаниели имаат вродено нарушување на крвта наречено идиопатска асимптоматска тромбоцитопенија, што претставува невообичаено низок број на тромбоцити во крвта. Тромбоцитите се крвни зрнца во облик на плочка кои помагаат во згрутчувањето на крвта. Претерано мал број на овие зрнца се доста вообичаена причина за заболувања поврзани со крварењето кај кучињата. Тромбоцитите во крвта на доста кавалерски шпаниели се комбинација од оние со нормална големина и од оние кои се невообичаено преголеми, т.е. макро тромбоцити. Макротромбоцитозата е исто така вродена болест на крвта која е присутна кај една третина од оваа раса на кучиња. Овие големи тромбоцити функционираат нормално, и типичните кавалерски шпаниели обично немаат никакви здравствени проблеми поради нивната големина или нивниот недостаток во крвта.
Нарушувања на колената и колковите
Дисплазија на колковите е вообичаено генетска болест која ги погодува кавалерските шпаниели. Никогаш не е присутна веднаш по раѓањето, туку се развива со стареењето. Оваа болест се дијагностицира со икс-зраци, но не е секогаш видлива на овој начин сè додека кучето не созрее. Дури и кај возрасни кавалерски шпаниели кои имаат сериозна дисплазија на колоковите, икс-зраците не ја означуваат секогаш болеста. Во серијата истажувања на Ортопедската Фондација за Животни, кавалерскиот шпаниел бил на 78-мо место најпогодени раси од вкупно 157 раси. Најлошо погодените раси биле Боксерот, Мопсот и кучето типично за Францускиот регион Бордо (Dogue de Bordeaux).
Кавалерите се подложни на заболувања на бутната коска и коленото. Оваа болест е најзабележлива кога кучето е старо само 4 до 6 месеци. Во најсериозните случаи, потребна е и операција. Дијагностицирањето на оваа болест се движи од 1 (тесно колено) до 4 (толку олабавено колено, што чашката лесно може да му се одмести). Ако кучето има дијагноза од 1 до 2, тогаш физикалната терапија и вежбите можат да ја подобрат состојбата, така што се избегнува операција. Дијагнозите 3 и 4 се најсериозни каде што операција е многу веројатно потребна за да се излечи болеста и да се избегне артритис и слабост на екстремитетите.
Очни проблеми
Вообичаено нарушување на кавалерските шпаниели е „Синдромот суво око“ (латински: keratoconjunctivitis sicca). Обично, причината за ова е автоимуна реакција на солзните жлезди на кучето, која го намалува создавањето на солзи. Според базата на податоци на наследни кучешки пореметувања (Canine Inherited Disorders Database), состојбата бара постојан третман и ако не се лекува може да доведе до делумно или целосно слепило. Оваа болест може да се подобри или излечи со време.
Студијата од 1999 година, спроведена од Кучешката Фондација за Очни болести (Canine Eye Registration Foundation), покажала дека во просек 30% од кавалерските шпаниели имале очни проблеми. Тие вклучуваат наследна катаркта, корнеална дистрофија, дистихијаза, ентропија, микрофталмија, прогресивна ретинална атрофија и ретинална дисплазија.
Ушни пореметувања
Воспалението на средното уво (Primary Secretory Otitis Media) се состои од многу вискозен слуз којшто се полни во средното уво и може да предизвика пукање на тимпанската мембрана. Оваа болест е забележливa скоро исклучиво кај кавалерските шпаниели, и може да погоди дури 40% од нив. Поради тоа што болката и чувствителноста во пределот на главата и вратот, предизвикани од ова воспаление, се слични на оние предизвикани од сирингомиелијата, некои ветеринарни испитувачи грешно ја дијагностицираат сирингомиелијата кај кавалерските шпаниели, кои всушност имаат воспаление на средното уво.
Кавалерските шпаниели можат да бидат подложни на еден вид на вродена глувост, која што е присутна веднаш по раѓањето, поради недостаток на формирањето или раната дегенерација на рецепторите во внатрешносто уво, но ова е прилично ретка појава. Покрај тоа, последните истражувања откриле кавалерски шпаниели кои развиваат зголемено губење на слухот, што обично започнува кога кучињата се мали, па се зголемува сè додека кучето е целосно глуво, обично помеѓу 3 и 5 години. Зголемувачката природа на овој вид на глувост кај кавалерските шпаниели се верува дека е предизвикана од дегенерацијата на нервот за слух, а не од недостигот на формирање или рана дегенерација на внатрешните ушни рецептори.
Лознани
Лознани — село во областа Пелагонија, во Општина Могила, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Пелагонија, во северниот дел на Битолското Поле и во северниот дел на територијата на Општина Могила, непосредно од десната страна на Црна Река. Селото е рамничарско, на надморска височина од 600 метри. Од градот Битола е оддалечено 22 километри.
Лознани се наоѓа во подножјето на возвишението Голем Врв (790 м.), кое е на запад од селото, додека на исток се пружа широката низина на Пелагонија. Околни села се: Новоселани, Тополчани, Ивањевци и други.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Мучеинци, Везоица, Мала Чука, Големи Ливади, Мост, Митеица, Околеш, Крушка, Пирало, Стари Лозја, Марков Камен, Ќерамидница, Киселачка, Брезоа, Липа, Врбје, Голем Врв, Јаглење, Широк Дол, Каракамен, Забел, Бучово Трло, Вакавско Нивче, Селиште, Под Црква, Огради и Чула Круша.
Селото има збиен тип, издолжено е во насока север-југ. Одредени делови од селото се нарекуваат по родовите, а во средината на селото има празен простор.
Историја
Во полето, источно од селото е потегот Ќерамидница, сега под ниви. Селаните кажуваат дека таму наоѓале остатоци од куќи – камења и ќерамиди. Вангел Кралевски од месноста Ќерамидница однел десет коли камен за изградба на својата куќа. Остатоци од стара населба се наоѓаат и покрај патот Битола–Прилеп. Јужно од Лознани, на повисоко издигнато земјиште, се наоѓа место кое се вика Мучеинци. Денешните жители од своите предци слушале дека таму „божем имало манастир“ на кого припаѓале потезите Вакавско Нивче и Забел. На површината на земјата се гледаат и забележуваат остатоци од ѕидови. Во втората половина на XIX век, камењата од овој манастир биле употребувани за изградба на мостовите на патот Битола–Прилеп. Порано селаните го посетувале местото Мучеинци со литија.
Најстарото споменување на Лознани во пишаните извори потекнува од првата половина на XVII век, а најстариот род во селото се Марковци со своите деленици - Милевци. За нив никој не знае со сигурност да каже дали се старинци – староседелци или стари доселеници. Останатите родови потекнуваат од доселени предци.
Пред крајот на турското владеење Лознани е затечено како чифчиско село. Половина атар го држел муслиманот Ариф Џуглин кој живеел во Дебар. Неговата земја ја обработувале 20 македонски семејства. Другата половина од атарот припаѓала на битолските Турци: Амет Неџип, Мемет и Нури.
Во отоманските документи, селото се споменува во 1636 година (помеѓу 2 и 12 септември) во еден договор за заем, каде што е запишано дека жителите од село Лознани - Битолско, зеле заем од вакафот на Хатиџе Хатун сума од 3.000 акчиња, со лихва од 450 акчиња.
Рој Чики Арад
Повеќе детали
Рој Чики Арад
Лознани
Историја
После 1912 година некои од селаните купувале земја од Турците. Еден дел од земјата селаните ја добиле во 1934 година преку аграрна реформа.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 9 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 563 хектари, на пасиштата отпаѓаат 219 хектари, а на шумите само 32 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Од земјоделските култури најмногу се одгледува пченица, а доста застапени се и јачменот, пченката и други. Се одгледуваат и други поледелски култури како тутун, шеќерна репка, сончоглед од индустриските растенија, фуражните култури како луцерка, граор за сточна храна и компир, пиперки, кромид од градинарските растенија.
Дел од населението се занимава и со сточарство, претежно овчарство, а во помал дел и краварство и одгледување на друг крупен и поситен добиток како волови, телиња, кози и живина.
Во многу мали размери на ридскиот предел се одгледуваат и неколку лозја и овоштарници.
Пред влезот на селото веднаш до железничкото стојалиште и магистралниот автомобилски пат има неколку големи силоси за жито, односно пченица како и стоваришта и други стопански објекти.
Земјоделските производи од Лознани, најмногу се откупуваат и продаваат на пазарите во Битола и Прилеп, каде помал дел од населението остварува доходи занимавајќи се второстепени услужни дејности во производството и градежништвото.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Лознани живееле 300 жители, сите Македонци.
Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Лознани имало 192 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
По Првата светска војна, Лознани било дел од Ивањевската општина во Битолската селска околија и имало вкупно 409 жители.
Според бројот на населението, Лознани преминало од средно во мало село по големина, кое што во 1961 година броело 586 жители, а во 1994 година 215 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Лознани живееле 185 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 135 жители, од кои 127 Македонци, 1 Албанец, 1 останат и 6 лица без податоци.
Родови
Лознани отсекогаш било населено исклучиво со Македонци од православна христијанска вероисповед.
Во селото живеат следните македонски родови: Милевци (24 к.) и Марковци (11 к.), тие порано биле еден род и за нив не се знае дали се старинци или стари доселеници, најверојатно се староседелци; Ралевци (9 к.), доселени се од некаде. Основачот Раде „тука се збогатил“. Подоцна неговиот „син пијаница ја продал земјата на агаларите“; Корбевци (2 к.), дошле пред околу 210 години од сега пустото село Корбоец близу Ерековци; Чивиовци (7 к.), претходно се викале и Мустаќиновци. Се доселиле од некое село во Демирхисарско. И сега имаат кумови во тамошното село Загориче. Овде во Лознани живеат пред околу 210 години (Коле жив на 30 години во 1955 – Божин-Гроздан-Никола-Стојан-Мечо кој се доселил); Нешковци (6 к.), за нив се вели дека „дошле одозгора“ т.е. од Демир Хисар; Пејовци (6 к.), потеклото им е од Мариово. Нивните предци таму убиле Турчин, па се доселиле тука; Мечковци (3 к.), дошле од Логоварди во 1909 година. Пред тоа живееле како момоци во повеќе други села и Бошковци (1 к.), ги викаат и Вировци бидејќи дошле од демирхисарското село Вирово во 1943 година.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Могила, која била создадена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална општина Могила.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ивањевци, во која селото Лознани, се наоѓале и селата Беранци, Вашарејца, Древеник, Ивањевци, Новоселани, Подино, Свето Тодори, Српци и Трновци. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Општина Долно Српци, во која влегувале селата Беранци, Вашарејца, Лознани и Долно Српци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0187 според Државната изборна комисија, сместено во основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 133 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 142 гласачи.
Култура и спорт
Во селото Лознани, постои и активно се натпреварува фудбалскиот клуб „Хајдук“.
Иселеништво
Од Лознани има голем број на иселеници. Тоа се: Аџиовци (5 к.), живеат во прилепското село Бело Поле; Грујовци (3 к.), живеат во Долно Српци; Дивиновци (1 к.), живеат во Жабени кај Битола; Дрнковци (5 к.), живеат во Горно Оризари; Трајчевци (5 к.), живеат во Новоселани; Чапунковци и Зацевци живеат во Тополчани; Марковци, Китановски, Бошевци и Јошевски живеат во Ерековци. Од родот Марковци има иселени семејства во Битола.
Арминиј
Арминиј или Херман (18/17 п.н.е. - 21 н.е.), бил поглавар на германското племе Херуски, кои победиле три Римски легии во Битката кај Тевтобуршката шума.
Животопис
Арминиј е роден во 18 или 17 година п.н.е. како син на херускиот поглавар Сегимер, Арминиj бил обучуван како римски командант и добил римско државјанство и положба на витез пред да се врати во Германија.
Арминиј е овековечен со Арминиевиот споменик во јужниот дел на Тевтобуршката шума во Источна Вестфалија-Липе. Покрај ова, во негова чест е поставена и спомен-плоча во салата на славните „Валхала“ кај Регенсбург.
Црква „Св. Марина“ - Шемолтос
Света Марина (Βασιλική της Αγίας Μαρίνας) — ранохристијанска црква во селото Шемолтос, Зихненско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Зихненско-неврокопската епархија на Цариградската патријаршија.
Архитектура
Храмот е откриен по Втората светска војна. Претставува проста трикорабна базилика. Надворешните ѕидови немаат рамномерна дебелина — источниот е 0,80 м, северниот 0,90 м, а јужниот 0,84 м. Од атриумот на базиликата е зачуван само еден ѕид. Нартексот има димензии 13,30 × 2,50 м. Во него водат две врати од запад, а други две се наоѓаат на северниот и јужниот ѕид. Наосот има надворешни димензии од 16,80 × 13,30 м. Се влегува преку три врати од нартексот спроти секој кораб на наосот. Трите кораба се поделени со столбови, широки 0,66 м. Трите јонски капитела од базиликата се во малата црква „Св. Димитриј“, изградена на растојание од 200-300 м. Поради скромните димензии, храмот веројатно имал галерија. Целиот под на базиликата бил покриен со плочи со димензии 0,35 × 0,25 м.
Врз остатоците од конхата на апсидата е изграден истоимен параклис.
151 (број)
151 (сто педесет и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 150 а претходник на бројот 152.
NGC 5924
NGC 5924 — спирална галаксија во соѕвездието Северна Круна, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Нова Вас на Сутла
Нова Вас на Сутла (словенечки: Nova vas ob Sotli) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
NGC 5924
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5924 се споменува и како MCG 5-36-15, CGCG 165-43.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5924 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5924 има привидни димензии од 0,8' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 22 м 2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +31° 13' 57"". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
Други поделби
Проучување на NGC 5924 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 54850. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 112; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2563. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 121.
Ценовна стабилност
Ценовната стабилност (англиски: price stability) претставува основна цел на монетарната политика на среден и долг рок, која има предност во однос на другите цели. Во поново време, стабилноста на цените се јавува како единствена или главна цел на монетарната политика, утврдена со законите за централните банки во речиси сите земји. Исто така, во монетарната теорија, стабилноста на цените се јавува како еден од двата елементи во целната функција на централната банка (заедно со стабилизацијата на производството).
Дефиниција на стабилноста на цените
Поранешниот претседател на централната банка на САД, Пол Волкер ја дефинирал ценовната стабилност како состојба кога реалните и номиналните вредности се суштествено исти, набљудувано во соодветно долг хоризонт. Според неговиот наследник Алан Гринспен, ценовната стабилност значи дека очекуваните просечни промени во нивото на цените се доволно мали и доволно постепени, така што не влегуваат во финансиските одлуки на фирмите и луѓето. Слично на тоа, според поранешниот гувернер на Банката на Англија, Робин Леи-Пембертон стабилноста на цените значи дека стапката на инфлација антиципирана од економските агенти е неважна за штедењето, инвестициите и другите економски одлуки. Најпосле, оперативната дефиниција на ценовната стабилност означува амбиент во кој стапката на инфлација, правилно мерена и земена како просек во период од неколку години, изнесува нула.
Општествените ставови во однос на стабилноста на цените
Во последниве неколку децении се забележува општа согласност кај јавноста, економската професија и политичарите дека долгорочната стабилност на цените треба да биде главна цел на монетарната политика. Така, едно истражување, спроведено во САД во 1996 година, покажало дека дури 84% од јавноста смета дека спречувањето на високата инфлација е исто толку важно колку и борбата против дрогата или пропаѓањето на училиштата. Понатаму, инфлацијата претставува централно прашање на кое се губат или се добиваат изборите, т.е. политичката поддршка од избирачите многу повеќе е поврзана со ценовната стабилност отколку со пазарните реформи.
Калера де Леон
Калера де Леон — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Ценовна стабилност
Стабилноста на цените како основна цел на централните банки
Притоа, во практичното водење на монетарната политика, стабилноста на цените не се сфаќа како нулта стапка на инфлација, туку оперативната дефиниција на ценовната стабилност се сведува на стапка на инфлација од околу 2% годишно. Така, стабилноста на цените во Канада се дефинира како годишна инфлација пониска од 2%, а оперативната дефиниција на стабилноста на цените во Британија е годишна инфлација од 2.5% или помалку. Европскиот систем на централни банки ја квантифицира ценовната стабилност како инфлација од 0% до 2% годишно. Исто така, истражувањата покажуваат дека, од 1979 година наваму, целта на Федералниот систем на резерви е одржување годишна инфлација од 2%.
Притоа, сегашната преокупираност на централните банки со стабилноста на цените може да се објасни со две основни причини: прво, пробивите во економската наука и, второ, скорешните историски настани. Од една страна, доказите за отсуството на долгорочната размена меѓу инфлацијата и производството, трошоците на инфлација и ограничувањата на стабилизационата политика се важна причина за преминот кон поголема грижа за стабилноста на цените. Од друга страна, поуките од минатото за последиците од инфлаторните политики, посебно искуството од 1970-тите, се јавуваат како дополнителна цврста причина за ориентацијата кон стабилност на цените.
Аргументи за стабилноста на цените
Економската теорија дава бројни аргументи за придобивките од стабилноста на цените. Така, уште Ирвинг Фишер сметал дека централната банка треба да обезбеди стабилна вредност на парите, затоа што луѓето страдаат од парична илузија (money illusion), т.е. тие не ја разликуваат номиналната од реалната вредност на парите. Во таа смисла, како што владата ги стандардизира мерките (за тежина, должина итн.) за да спречи лажење и крадење, така таа треба да обезбеди и стабилна мерка на вредноста на стоките. Исто така, според Милтон Фридман, монетарната политика треба да обезбеди стабилна заднина за функционирањето на економијата, т.е. да ја подмачкува економската машина, која може најдобро да работи ако постои сигурност за идното движење на цените.
Стандардните аргументи во прилог на стабилноста на цените се поврзуваат со трошоците кои ги предизвикува инфлацијата. Оттука, стабилноста на цените овозможува: ефикасно функционирање на ценовниот механизам; рационално деловно однесување и правилна алокација на ресурсите, преку намалувањето на неизвесноста во деловното одлучување; отстранување на непотребната премија за инфлациониот ризик, содржана во номиналните каматни стапки; обезбедување поволен амбиент за стопанскиот растеж итн. Како дополнителен аргумент во корист на потребата од обезбедување стабилност на цените се јавува и својството на инфлацијата да се храни сама од себе, т.е. високата инфлација, преку разни механизми, создава уште поголема инфлација. Исто така, на долг рок, инфлацијата ги зголемува дисторзиите во одредени сектори, кои посебно се осетливи на инфлацијата. Најпосле, според т.н. Шварцова хипотеза (Schwartz hypothesis), ценовната стабилност води кон помала финансиска нестабилност преку намалување на информациските проблеми поврзани со оценката на инвестиционите проекти.
Аргументи против стабилноста на цените
И покрај тоа што придобивките од стабилноста на цените се неспорни, економистите даваат и одредени аргументи, според кои носителите на монетарната политика треба да одржуваат одредена позитивна стапка на инфлација. Од технички аспект, аргументите за одредена позитивна стапка на инфлација се засноваат врз проблемите поврзани со мерењето на инфлацијата. Имено, постои мислење дека во праксата, индексите на цените содржат одредена грешка при мерењето на инфлацијата. Затоа, некоја позитивна стапка на инфлација, всушност, претставува нулта инфлација. На пример, истражувањата во Канада покажуваат дека грешката при мерењето на инфлацијата изнесува 0.5 процентни бодови, додека грешката во мерењето на инфлацијата во Британија се движи од 0.35 до 0.8 процентни бодови. Слично, во САД, во периодот 1982-1996, грешката во мерењето на инфлацијата изнесувала 0.46 процентни бодови.
Меѓутоа, ваквите технички проблеми можат да објаснат само мал дел од склоноста на централните банки да одржуваат одредена ниска стапка на инфлација. Во продолжение, економската теорија нуди бројни аргументи за полезноста од одредена позитивна стапка на инфлација. На пример, таков е аргументот наречен стабилност преку инфлација (stability-through-inflation): економијата е поспособна да ги неутрализира шоковите како, на пример, промените на реалните стапки на принос на ризичните инвестиции, ако инфлацијата е позитивна, бидејќи при повисока инфлација и повисоки каматни стапки, економијата е помалку ранлива на шоковите. Мишкин смета дека премногу ниската инфлација може да има негативни ефекти врз реалната активност, т.е. историското искуство потврдува дека дефлацијата често била придружена со длабока рецесија или депресија (САД во 1930-тите, Јапонија во 1990-тите).
Сепак, основни аргументи против потполна ценовна стабилност се следниве:
Ригидноста на платите и цените во движењето надолу се наведува како основен аргумент за потребата од одредена позитивна стапка на инфлација. Имено, раширено е сфаќањето дека во современите економии, цените и платите лесно се зголемуваат, но многу тешко се намалуваат. Ваквото сфаќање е поткрепено и со одредени емпириски докази, кои покажуваат дека при ниски стапки на инфлација, распределбата на промените на цените не е нормална туку е искривена (skewed). Ригидноста на цените ги попречува промените на релативните цени што се јавуваат како последица на продуктивноста на трудот, промените на склоностите на потрошувачите и други фактори. Оттука, се вели дека одржувањето на одредена позитивна стапка на инфлација го олеснува приспособувањето на релативните цени.
Во продолжение, ригидноста на номиналните плати го спречува приспособувањето на релативните плати, така што одредена позитивна стапка на инфлација е потребна за да го "подмачка" пазарот на труд - т.н. ефект на маслото (grease effect). Овој аргумент потекнува од Џемс Тобин, кој уште во 1970-тите тврдел дека малку инфлација е добра за економијата, бидејќи го помага приспособувањето на фирмите на промените на пазарот на труд. Имено, ако има одредена инфлација, фирмите можат да ги зголемат платите на едни работници за повеќе од инфлацијата, а на други за помалку од инфлацијата. На тој начин, тие можат да одговорат на промените на побарувачката на труд, а во исто време, вкупниот пораст на платите да биде еднаков со инфлацијата, т.е. реалните трошоци на фирмата да останат исти.
Вториот аргумент во прилог на одредена позитивна стапка на инфлација се поврзува со можноста за водење контрациклична политика. Имено, при одредена позитивна инфлација, доколку економијата се најде во рецесија, централната банка ќе ги намали номиналните каматни стапки, а со тоа и реалните каматни стапки и на тој начин, монетарната политика ќе ја стимулира реалната економија. Но, при нулта инфлација, монетарната политика не може да делува контрациклично, бидејќи намалувањето на реалните каматни стапки би барало одржување негативни номинални каматни стапки, а тоа пак не е возможно. Според тоа, одржувањето ниска позитивна инфлација може да обезбеди поголема флексибилност на макроекономската политика во смисла на олеснување на контрацикличната политика.
Најпосле, имајќи го предвид релативно големиот јавен долг на современите држави, преминот кон нулта стапка на инфлација во голема мерка ќе ги зголеми реалните каматни стапки на јавниот долг, со што значително ќе бидат оптоварени државните буџети.
Противаргументи во прилог на стабилноста на цените
Иако аргументите против стабилноста на цените делуваат убедливо, сепак нивното значење не би требало да се преценува, така што некои економисти сметаат дека централните банки треба да тежнеат кон остварување потполна стабилност на цените. Така, според едно истражување извршено врз основа на микроекономски податоци, номиналните плати не се толку ригидни колку што вообичаено се мисли, т.е. кај значителен дел од работниците има намалување на номиналните плати. Понатаму, појавата на искривена распределба на промените на платите не подразбира нивна ригидност, т.е. не е точно дека инфлацијата ја намалува ригидноста на платите. Најпосле, номиналните плати се движат сразмерно на промените на инфлацијата, т.е. работниците не страдаат од парична илузија и, оттука, нема место за инфлацијата како средство за "подмачкување" на пазарот на труд. До слични заклучоци доаѓаат и неколку други истражувања, кои покажуваат ефектот на инфлацијата како масло за подмачкување е мал и брзо се губи, т.е. не постои емпириска потврда дека инфлацијата го подобрува функционирањето на пазарот на труд.
Критиката на аргументите против ценовната стабилност се движи во следните насоки:
Што се однесува на вториот аргумент - дека нултата инфлација ја отежнува контрацикличната политика во рецесија, се наведуваат следниве противаргументи:
Михил де Ројтер
Михил де Ројтер (Флисинген, 24 март 1607 - Заливот на Сиракуза, 29 април 1676) бил холандски адмирал.
Михил де Ројтер е еден од најпознатите поморски херои во холандската историја, се смета и за најголемиот адмирал во времето кога живеел. Де Ројтер наизменично бил во служба на холандската држава, разни бродосопственици, а извесен период се занимавал и со лов на китови.
Де Ројтер ја започнал неговата кариера како обичен зеландски морнар. Околу неговата триесетта година станал капитан, прво во служба на трговската куќа Лампсинс, а потоа за себе. Збогатен, одамна се имал збогувано со морето сè до 1652 кога започнала Првата англо-холандска војна, кога воената морнарица на Зеланд упатила апел на де Ројтер и неговото чувство на должност да застане на чело на воената флота. Од овој момент, останува трајно во служба на морнарицата, за време на првите три англо-холандски војни. После мировниот договор со Англија во 1653 како вице-адмирал на Амстердамскиот адмиралитет учествувал во повеќе војни во Балтичкото Море и во акции против пиратерија во Средоземното Море. При крајот на 1664, за време на Втората англо-холандска војна, освоил повеќе тврдини покрај брегот на Западна Африка. Подоцна тргнал кон Америка за да нападне повеќе англиски колонии. При неговото враќање дома во 1665 бил промовиран од генерал-адмирал во генералисимус од страна на великикот пенсионарис Јохан де Вит. Ова предизвика соперништво со Корнелис Тромп, политички непријател на де Вит. Во понатамошниот тек на војната де Ројтер постигнал голем успех, особено со Битката кај Медвеј во 1667 при што Англија била принудена да потпише мировен договор. Во Третата англо-холандска војна де Ројтер ја спасил Холандската Република со тоа што успеал да ја оштети англо-француската флота. Во 1672 бил убиен де Вит, заговор во кој учествувал Тромп, но Вилијам III Орански го задржал де Ројтер како генерал-адмирал. Во 1676 де Ројтер загинал близу Сицилија откако бил испратен со слаба ескадрила да помогне на шпанската флота во нивната борба против Франција.
Хаос (филм од 1984)
Хаос (италијански: Kaos) - италијански филм од 1984 година, во режија на браќата Паоло Тавијани и Виторио Тавијани, кои се автори и на сценариото. Филмот е заснован врз пет раскази на Лујџи Пирандело. Главните улоги ги толкуваат: Маргарита Лозано (Margarita Lozano), Клаудио Бигаљи (Claudio Bigagli), Франко Франки (Franco Franchi), Чичо Инграсија (Ciccio Ingrassia), Бјаџо Бароне (Biagio Barone) и Масимо Бонети (Massimo Bonetti). Филмот е снимен на Сицилија, каде се одвива дејствието на расказите. „Хаос“, кој се смета за еден од најдобрите филмови на браќата Тавијани, е помалку полемичен, а повеќе меланхоличен филм кој дава визија на животот исткаен со тага, разбирање и прифаќање на сè што постои во светот. Тој се одликува со голема визуелна убавина во која, според зборовите на режисерите, се огледува „срцето и душата на Италија“.
Синопсис
Во втората приказна се прикажува страдањето на еден штотуку оженет човек кој се однесува необично секогаш кога ќе се појави полна месечина. Откако ќе биде сведок на тој настан, неговата сопруга го напушта, но тој оди во градот и ја моли да му се врати назад. При следното појавување на полната месечина, во нивниот дом пристигнува мајката на невестата, во друштво се едно момче. Ноќта, кога почнуваат страдањата на сопругот, неговата жена го моли гостинот да водат љубов, но тој зилегува надвор за да му помогне на несреќниот човек.
Во третата приказна се раскажува за еден земјопоседник, кој купува голем ќуп за да ги складира маслинките. Меѓутоа, ќупот се крши, па земјопоседникот најмува еден мајстор за да го залепи. Мајсторот успешно го поправа ќупот, но останува заглавен внатре. Вечерта, селаните приредуваат забава на која учествува и мајсторот, а бесниот земјопоседник пука во ќупот и така го уништува.
Четвртата приказна се вика „Реквием“ и го прикажува незадоволството на жителите на едно село поради тоа што баронот, кој е сопственик на земјата, не им дозволува да изградат гробишта. Власта го задушува бунтот и селаните мора да се вратат дома под придружба на војската. Таму, основачот на селото седи пред ископан гроб, чекајќи да умре, но војската ги брка селаните. Сепак, тие се враќаат назад, известувајќи ги војниците дека старецот умрел. Така, војниците си одат, а тогаш старецот излегува од ковчегот.
Во последната приказна, писателот Пирандело се враќа во родната куќа каде му се прикажува духот на мајка му и меѓу нив започнува разговор, исполнет со сеќавања на детството.
Жолтиот Христос
Жолтиот Христос  (in French: Le Christ jaune) е слика од Пол Гоген создадена во  1889 година во Понт-Авен. Заедно со  Зелениот Христос , се сметаат дека се клучните дела на симболизмот во сликарството.
Гоген првпат го посети Понт-Авен во 1886 година. Се вратил во селото во почетокот на 1888 година и останал до средината на октомври, кога заминал да му се придружи на Винсент ван Гог во Арл, малку повеќе од два месеци. Во почетокот на 1889 година, Гоген се вратил во Понт-Авен каде што останал до пролетта 1890 година. Набргу по неговото враќање во Понт-Авен, тој ја насликал „Жолтиот Христос“.
Сликата на симболичен начин го прикажува распнувањето на Исус Христос, инспирирана од вајарско дело од северна Франција од 19 век, додека  жените од Бретон се собираат за молитва. Гоген во голема мера се потпирал на смели линии за да ги дефинира своите фигури. Есенската палета на жолта, црвена и зелена боја во пејзажот одекнува на доминантната жолта во ликот на Христос. Задебелените контури и рамнината на формите во оваа слика се типични за стилот клуазонизм.
Курт Вонегат
Животопис
Курт Вонегат е роден во Индијанаполис, од родители со германско-американско потекло. Од 1941 до 1943 година бил студент на Универзитетот Корнел каде работел како уредник на редакцијата за јавно мислење, во студентскиот весник „Дневното Сонце на Корнел“ (Cornell Daily Sun). Пред да ѝ се придружи на американската војска и да учествува во Втората светска војна, тој работел и како хемичар. Станал воен ветеран и бил добитник на „Пурпурно срце“ (воен медал кој го доделува Претседателот на САД за воени заслуги). Токму искуствата од војната, неговиот престој во воениот затвор, бомбардирањето на Дрезден итн. биле инспирација за неговото најпознато дело „Касапницата-Пет“ (англиски: Slaughterhouse-Five).
По војната, тој се запишал на Универзитетот во Чикаго и дипломирал на катедрата по антропологија. По завршувањето на факултетот заминува во Њујорк каде што работел во одделот за односи со јавноста на „Џенерал Електрик“. Од 1970 до 2000 година, Вонегат живеел во источен Менхетн со својата жена, познатиот фотограф Џил Кременц. На 31 јануари во неговиот дом избил пожар и голем дел од неговата лична архива бил уништен. Самиот Вонегат бил затекнат од огнот, но бил хоспитализиран и преживеал. Во 2000 година често се појавувал како гостин-професор на катедрата за литература во Колеџот Смит. Вонегат основал свој продажен салон за автомобили, наречен „Сааб Кејп Код“, но поради неговото лоша дарба за бизнис се нашол пред банкрот. Заради оваа своја авантура, подоцна тој се шегувал, велејќи дека поради тој факт нема никогаш да ја добие Нобеловата награда.
Курт Вонегат бил почесен претседател на Американската Хуманистичка Асоцијација. Неговите колумни биле објавени во списанието „Во овие времиња“ (In These Times), а во 2005 година била објавена збирка на сите негови есеи наречена „Човек без држава“ (A Man Without A Country).
Курт Вонегат имал шест деца (три негови - синот Марк и ќерките Едит и Нанет, како и три посвоени деца - Џејмс, Стивен и Курт Адамс). Две од неговите деца, исто така, пишувале: синот Марк Вонегат го објавил романот „Рајски експрес: Мемоар за лудоста“ (The Eden Express: A Memoir of Insanity), а ќерката Едит Вонегат ја објавила книгата „Домашни божици“ (Domestic Goddesses). Посвоените деца на Вонегат, всушност, биле негови внуци кои ги посвоил откако сестра му Алис умрела од рак.
Во чест на Вонегат, еден астероид го носи неговот име.
Писателска кариера
првиот расказ на Вонегат, „Извештај за ефектот на шталата“ (Report On the Barnhouse Effect) се појавил во 1950 година. Првиот негов роман „Свирачко пијано“ (Player Piano) (1952) се смета дека е напишан под влијание на неговата кариера во „Џенерал Електрик“ бидејќи обработува дисутописка фантастична тема каде работниците се заменети од машини. Потоа, продолжил да пишува кратки научно-фантастични раскази до неговиот втор роман, „Сирените на Титан“ (The Sirens of Titan) (1959). Во 1960 година неговиот стил се променил во полуавтобиографски стил, применет во романот „Касапницата-Пет“ каде експериментира со структурата користејќи патување низ времето како основа. Овие структурни експерименти ги продолжил и во „Појадок на шампионите“ (Breakfast of Champions) (1973), каде се вклучени и многу сурови илустрации, како и појавување на самиот автор.
„Ова е навистина лоша книга што ја пишуваш“ - си реков самиот на себе.
„Знам“ - реков.
Мајката на Курт Вонегат навистина извршила самоубиство кога тој околу 20 години. исто така, и тој имал обид за самоубиство во 1985 година, а потоа напишал неколку есеи на таа тема. Многу непријателски расположени критичари сметаат дека приказната е безоблична, но оваа книга е првиот бестселер на Вонегат. Во неа се појавуваат многу воскреснати ликови, како оној на Килгор Троут кој се провлекува во многу понатамошни романи на Вонегат.
Ликовна уметност
Курт Вонегат започнал да работи како графичар со делото „Кланица пет“, а уште поподробно во „Доручек на шампионите“ во кое има илустрации направени со маркер-фломастер и помалку груби слики. Во 1990-тите тој го загубил интересот за пишувањето и се посветил на ликовната уметност. Притоа, тој начесто користел сито-печат, во соработка со Џое Петро Трети.
Библиографија
Романи
Раскази
Есеи
Драми
Филмски адаптации
Гигабитен етернет
Gigabit Ethernet (GbE or 1 GigE) претставува израз кој опишува различни технологии за пренос на Ethernet рамки со стапка од еден  гигабит во секунда, како што е дефинирано според стандардот IEEE 802.3-2008. . Гигабитните врски од типот полудуплекс(half-duplex) поврзани преку хабови се во согласност со спецификацијата, но на пазарот вообичаена е употреба на врските полн-дуплекс (full-duplex) поврзани со свичеви.
Историја
Според резултатите од истражувањата спроведени од страна на корпорацијата Xerox во раните 1970-ти, Ethernet стана еден од најшироко имплементираните протоколи на физичкото ниво и ниво на врска.Fast Ethernet ја има зголемено својата брзина од 10 до 100 мегабајти во секунда (Mbit/s). Gigabit Ethernet беше наредното повторување, со зголемување на брзината до 1000 Mbit/s. Почетниот стандард за Gigabit Ethernet е создаден од страна на IEEE во јуни 1998 г. познат како IEEE 802.3z, кој побарува користење на оптички влакна. 802.3z е познат како 1000BASE-X каде –X се однесува на едно од следниве : –CX,-SX,-LX или на (нестандардните) –ZX.
IEEE 802.3ab, одобрен во 1999 г. дефинира Gigabit Ethernet пренос преку незаштитени бакарни парици (unshielded twisted pair-UTP) од категорија 5, 5е или 6 и е познат како 1000BASE-T. Со одобрувањето на 802.3ab Gigabit Ethernet стана десктоп технологија, од типот на организации кои би можеле да ја користат нивната постоечка бакарна кабелска инфраструктура.
Во стандардот IEEE 802.3ah, одобрен 2004 г., се додадени уште два гигабитни стандарди за оптичко влакно, 1000BASE-LX10 ( кој веќе широко се имплементира како специфична екстензија) и 1000BASE-BX10. Овие стандарди беа дел од поголема група на протоколи позната како Етернет во првата милја (анг. Ethernet in the First Mile).
Првично, гигабитниот Етернет бил искористен во рбетни мрежни врски со висок капацитет (на пример, во високо капацитетна универзитетска мрежа). Во 2000 г., Power Mac G4 и PowerBook G4 на Apple беа првите масовно произведени лични сметачи кои се одликуваа со врската 1000BASE-T. Таа за брзо време стана вградена одлика и на многу други компјутери. Од 2009 г. гигабитните мрежни картички (1000BASE-T) се имплементирани во скоро сите десктоп и опслужувач компјутерски системи.
10 гигабитните Етернет стандарди добија поголем проголем пропусен опсег откако IEEE одобри стандард заснован на оптичко влакно во 2002 г. и стандард заснован на бакарната парица во 2006 г. Од 2009 г. 10Gb етернет стана замена за 1Gb-ниот како ‘рбетна мрежа и започна сè повеќе да се користи од страна на високо стандардните опслужувачки ситеми.
Типови
Постојат пет стандарди за физичко ниво на гигабитниот етернет коишто користат  оптички влакна (1000BASE-X), бакарна парица (1000BASE-T), или балансиран бакарен кабел(1000BASE-CX).
IEEE 802.3ab, којшто го дефинира широко користениот тип на интерфејст 1000BASE-T, користи сосема друга шема на кодирање со цел за да се намали стапката на симболи во што е можно помала, овозможувајки пренос преку бакарна парица.
1000BASE-X
1000BASE-X се користи во индустријата за пренос на гигабитен етернет преку оптичко влакно, каде што како опција се вклучуваат 1000BASE-CX, 1000BASE-LX и 1000BASE-SX, 1000BASE-LX10, 1000BASE-BX10 или нестандардизираните –ZX имплементациите.
1000BASE-CX
1000BASE-CX е првичен стандард гигабит етернет врски преку твинаксиално поврзување со максимална оддалеченост од 25 метри со користење на балансирана заштитена бакарна парица и DE-9 или 8P8C конектори.
1000BASE-SX
1000BASE-SX e гигабитен етернет стандард за оптички влакна за извршување на операции преку повеќе-модно оптичко влакно кое што користи 770 и 860 нанометарска технологија и скоро инфрацрвена бранова должина на светлината.
Сдандардот специфицира можност за далечина помеѓу 220 метри и 550 метри. Во пракса, со висококвалитетно влакно, 1000BASE-SX вообичајно ќе работи на значително поголеми далечини.
Овој стандард е високо популарен кај внатрешни врски на згради со големи канцеларии, установи со ко-локации и сл.
1000BASE-LX
1000BASE-LX e стандард на гигабитен етернет за оптички влакна којшто е специфициран во IEEE 802.3 клаузула 38, којшто користи ласери со голема бранова должина (1,270 – 1,355 nm), и максимална RMS спектрална широчина од 4 nm.
1000BASE-LX e специфициран да работи на далечина од 5 километри со користење на единечно-модно оптичко влакно.
1000BASE-LX исто така може и да работи си сите стандардни типови на повеќе-модно оптичко влакно со максимална сегментна должина од 550 метри. За врски на растојание поголеми од 300 метри, можеби ќе биде потребна употреба на launch conditioning patch cord.
1000BASE-LX10
1000BASE-LX10 е сдандардизиран 6 години после почетната верзија на гигабитното влакно како дел од групата Етернет во првата милја(анг. Ethernet in the First Mile). Тој е многу сличен со 1000BASE-LX, но постигнува поголеми растојанија до 10 километри со користење на висококвалитетни единечно-модни оптички влакна.
1000BASE-BX10
1000BASE-BX10 може да функционира на растојание до 10 километри со користење на единечно-модни отпички влакна, со различна бранова должина за секоја насока. Терминалите на секоја од страните на влакното не се еднакви, каде што едната која што оди надолу(од центарот на мрежата до надвор) користи 1,490 нанометарска бранова должина, а другата која што оди нагоре користи 1,310 нанометарска бранова должина.
1000BASE-ZX
1000BASE-ZX е нестандардизиран но индустриски прифатен термин којшто се однесува на гигабитен етернет којшто користи 1,550 нанометарка бранова должина со цел за да се постигне далечина од барем 70километри со користење на единечно-модно оптичко влакно.
1000BASE-T
1000BASE-T (познат како IEEE 802.3ab) е стандард за гигабитен Етернет со употреба на бакарни жици.
Секој 1000BASE-T мрежен сегмент може да има максимална должина од 100 метри (328 стапки), и мора да користи барем кабел од категорија 5.Исто тка може да бидат користени кабли од категорија5е или категорија 6.
Автоматско преговарање е услов за користење на 1000BASE-T според членот 28D.5, екстензии потребни за точка 40 (1000BASE-T ). Во најмала рака би требало да се постигне договор (преговор) за “clock source”-от.
IЗа разлика од 10BASE-T и 100BASE-TX, 1000BASE-T ги користи сите четири пара жици за остварување на симултан пренос во двете насоки преку употреба на техниките: поништување на ехо (echo cancellation) и модулација на амплитуда со 5-степенски пулс (5-level pulse amplitude modulation, PAM-5). Симболната стапка е идентична со онаа на 3-степените сигнали на 100BASE-TX, бидејќи 1000BASE-T користи модулација со 4-димензионални кодирани решетки (анг. trellis coded modulation-TCM) за да се постигне 6 dB кодирање стекнато преку 4-те пара.
Ако два гигабитни уреди се поврзани со кабел со само два пара, преговарањето се одвива преку само преку двата пара, па уредите успешно го избираат “гигабит” како највисок заеднички именител (анг. highest common denominator -HCD), но врската никогаш не се појавува. Повеќето гигабитни физички уреди имаат специфичен регистар за дијагностицирање на ваквото однесување. Некои драјвери нудат опција како што е "Ethernet@Wirespeed" каде оваа опција води кон поспора но сепак функционална врска.
Податоците се пренесуваат преку четири пара бакарни жици, по осум битови истовремено. Првите осум бита од податоците се прошитени во четири 3-битни симболи прку неривијални процедури засновани на линиски поместувачки регистар (ЛПМ) на повратни информации; ова е слично со она што е направено во 100BASE-T2, но со употреба на различни параметри. 3-битните симболи се мапирани во напонски нивоа кои континуирано се разликуваат во тек на преносот. Еден пример на мапирање е следниов:
Автоматската MDI/MDI-X конфигурација е специфицирана како опционална одлика кај 1000BASE-T стандардот,, што значи дека straight-through каблите ќе се користат помеѓу гигабитните интерфејси. Оваа одлика ја елиминира употребата од crossover кабли.
1000BASE-TX
Telecommunications Industry Association(TIA) создаде и промовираше стандард којшто е сличен на 1000BASE-T меѓутоа беше поедноставен за имплементирање, нарекувајки го 1000BASE-TX. Поедноставниот дизајн, во теорија, ќе ги намали трошоците потребни за електрониката со користење само на еден пар на жици во секој правец. Како и да е, ова решение бараше кабли од категорија 6 и беше тотален комерцијален неуспех, како поради побарувањата за кабли така и поради зголеменото опаѓање на цената на 1000BASE-T производите.
Прска (филм од 1980)
Прска (холандски: Spetters) - холандски филм од 1980 година, режиран од Пол Верховен (Paul Verhoeven), по сценариото на Џерард Зотман (Gerard Soeteman). Главните улоги ги играат: Ханс ван Тонхерен (Hans van Tongeren), Рене Сутендијк (Renée Soutendijk), Мартен Шпанјер (Maarten Spanjer), Тон Агтерберг (Toon Agterberg) и Руџер Хауер (Rutger Hauer). Филмот предизвикал остри протести поради начинот на кој Верховен ги прикажал хомосексуалците, христијаните, полицијата и новинарите. Поради тоа, Верховен одлучил да замине во Холивуд, каде ги снимил своите идни филмови.
Електронски зафат
Електронски зафат (К-зафаќање на електрони, исто така, К-Фаќање или Л-зафаќање на електрони, Л-фаќање) е процес во кој јадрото богато со протони на електрично неутрален атом апсорбира блиски атомски електрони, обично од К и Л електронска обвивка. Овој процес со што се менува јадрен до неутронски протон и истовремено предизвикува емисија на еден електрон неутрино.