cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
237
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5745 и 5746 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4987 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3997 и 3998 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 990.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 237 година се протега во 2873 и 2874, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2933 и 2934 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 780. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 397 и 396 година пред хиџра.
Вогополска тврдина
Вогополска тврдина (Kalaja e Vokopolës) или Пленичка тврдина ('), а понекогаш и Тврдина „Али-паша Јанински“ (') — тврдина во околлината на градот Белградско, Албанија. Сместена е на рид северозападно од селото Вогополе во општината Ура Вајгуроре, недалеку од градот Белград. Претставува споменик на културното наследство на Албанија, прогласен за таков на 8 јануари 1977 г.. .
Сетилник
Сетилник, сензор или детектор — која било направа што мери една физичка величина и ја претвора во облик погоден за понатамошна обработка, односно за читање од страна на набљудувачот или од инструментот (кој денес е најчесто електронски). Излезната величина од мерниот инструмент се бара да биде правопропорционална со неговата влезна величина. Делот од мерниот инструмент кој непосредно чувствува некои промени во процесот се нарекува сетилен елемент.
Во однос на принципот на работа, мерните инструменти може да се поделат на отпорнички, капацитивни, индуктивни, електромагнетни, пиезоелектрични, механички, хидраулични, пневматски и други. Електричната и механичката величина се најсоодветни за мерење, па тие најчесто се јавуваат како излезни величини, па сетилниците врз основа на излезната величина се поделени на електрични и механички.
Електрични мерни инструменти
Електричните сетилници работат врз принцип на познатите електрични ефекти. На влезот од сетилникот може да биде користена енергија во која било форма, додека на неговиот излез се јавува електрична величина која одговара на влезната величина.
Квалитет на мерните инструменти
Основните критериуми за оценка на квалитетот на мерните инструменти се:
NGC 7377
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7377 се споменува и како ESO 534-26, MCG -4-53-38, IRAS 22451-2234.
Откривање
Објектот е откриен на 13 октомври 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7377 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7377 има привидни димензии од 3' х 2,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 47 м 47,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -22° 18' 41"". Положбениот агол на објектот е во износ од 101°.
Други поделби
Проучување на NGC 7377 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69733. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 348; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6393. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1181.
Римска школа
Римска школа била група на композитори кои претежно пеат црковна музика, во Рим, во текот на 16-тиот и 17-тиот век, па затоа опфаќала доцна ренесанса и раниот барок. Терминот се однесува и на музиката која што ја продуцирале. Многу од композиторите кои имале директна врска со Ватикан и папската капела, иако работеле во неколку цркви; стилски тие често се спротивставувале на Венецијанската школа на композитори, истовремено движењето кое било многу попрогресивно. Убедливо најпознатиот композитор на Римската школа е Џовани Пјерлуиџи да Палестрина, чие име се поврзува со четиристотини години со мазно, јасно, полифонично совршенство. Сепак, имало и многу други композитори кои работеле во Рим, и тоа во различните стилови и форми.
Историја и одлики
Додека композиторите речиси сигурно работеле континуирано во Рим илјада години од времето на Григориј Велики, кога развојот на конзистентиот стил околу средината на 16 век, делумно поради музичките барања на контрареформацијата, довело да бидат групирани заедно од музичките историчари под оваа единствена етикета.
Музиката на Римската школа може и да се гледа како кулминација на развојот на полифонијата преку вметнувањето и на музиката на француско-холандската школа во последните сто години. Француско-холандските композитори одамна доаѓале во Италија да живеат и работат — Жоскин, Обрехт, Аркаделт и многу други го направиле тоа долгото патување, а нивниот музички стил бил одлучувачки за формирањето на италијанските стилови. Под водство на Ватикан, и со оглед на тоа што хорот на Сикстинската капела бил еден од најдобрите во тоа време, можеби било неизбежно стилскиот центар на светата полифонија да биде Рим.
Советот во Трент, кој се состанал од 1545 до 1563 година, имал значително влијание врз музиката на Римската школа: навистина можел да тврди дека овие реформи во Римокатоличката црква, кои биле дел од Контрареформацијата, ја дефинирале музиката. на Римската школа. Советот на Трент препорачал светата музика, особено за употребите во црквата, да биде напишана и во достоинствен и сериозен стил. Советот дозволил полифонија — вообичаена заблуда е дека тие целосно ја забранија, но тоа е лажно — сепак тие барале текстот што се пее да биде појасно разбирлив. Покрај тоа, иако тие не ја забранија и употребата на секуларните мелодии како изворен материјал за миси и мотети, таквата употреба била обесхрабрена.
Комбинацијата на реформите на Советот на Трент со присуството и на екстремно талентираните композитори кои го наследија француско-холандскиот стил, било производство на тело на музиката за кое понекогаш се сметало дека го претставува врвот на совршенството на ренесансната полифона јасност. Предметот на „контрапункт од 16-тиот век“ или „ренесансната полифонија“ како што се учи и во современите музички наставни програми на колеџот е секогаш кодифицираниот стил на Римската школа, како што тој бил разбран од Јохан Фукс на почетокот на 18 век. Сепак, е важно да се препознае дека „палестринскиот стил“ не бил единствениот полифоничен стил во тоа време, иако можеби бил внатрешно најконзистентен. Полифоничниот стил на Палестрина можеби било кулминација на стогодишниот развој на француско-холандскиот стил, но тој бил и еден од многуте текови кон крајот на 16 век и значително е во контраст со музиката на венецијанското училиште на север, како и музиката која што е истовремено се произведува и во Франција и Англија.
Други композитори кои живеат и работат во Рим, иако не се сметаат за членови на Римската школа, секако таа влијае и врз нив. Најпознатиот од нив е Лука Маренцио, чии мадригали биле многу популарни во Италија и на други места во Европа; некои од композиторите на Римската школа ги позајмиле неговите експресивни техники, на пример сликарство со зборови, за привремена употреба во литургиски амбиент.
Додека Римската школа се смета за конзервативно музичко движење, постојат и важни исклучоци. Рим бил родното место на ораториумот, во делата на Џовани Франческо Анерио и Емилио де Кавалиери. Стилот е сличен со на стилот на монодија кој што се развива во Фиренца приближно во исто време; навистина постоело и значителна конкуренција меѓу композиторите во тие два музички центри.
Подоцнежните композитори на Римската школа го вклучуваат Грегорио Алегри, композитор на познатиот Мисераре (околу 1630 година). Ова парче било внимателно чувано од папската капела; се сметало за толку убаво што не било дозволено да циркулираат копии. Омилена приказна го вклучува 14-годишниот Моцарт, кој ја направил првата нелегална копија препишувајќи ја од меморијата откако ја слушнал само двапати.
Композитори
Членовите на Римската школа, вклучително и некои кои биле активни во Рим само дел од својата кариера, се:
Нечепсухо (река)
Реката Базанова извира на јужната падина на планината Лонг Пикет (502 м), нејзината должина е 8 км. Се влева во реката Нечепсухо северно од селото Новомихајловски, на 5 километри од центарот на населбата.
Ниронскиот тракт се наоѓа на десниот брег на притоката Сухаја. Притоката Кутаи со притоката Хот потекнува меѓу карпите на Жешката планина. Должината на притоката е 4 км. Многу од притоките потекнуваат од источната падина на планината Пљахо (надморска височина 618 метри), од запад и исток од планината Свистун (надморска височина 568 метри).
Во долината на реката има населби: Подхребтове, Псебе, Новомихајловски.
Просечната годишна потрошувачка на вода е 14 м³/с. За време на поплави, реката станува облачно, носи остатоци: тиња, песок, камчиња, камења. Нивото на реката значително се зголемува.
Речната долина во долниот тек е широка, со рамен релјеф. Реката на сливот во морето се стеснува и тече меѓу карпите. На десниот брег на реката Псебе има антички споменици: гробни градби, тврдината Никопсија.
Етимологија
Постојат докази дека името се заснова на генеричко презиме.
Теодора-Ана Дукина
Теодора-Ана Дукина (Θεοδώρα Άννα Δούκαινα, 1058-1083) била византиска принцеза, ќерка на царот Константин X Дука и Евдокија Макремболитиса.
Во 1075 година во Цариград, при исклучително спектакуларна церемонија, Теодора била омажена за венецијанскиот дожд Доменико Селво. За време на церемонијата братот на невестата, Михаил VII Дука, ја ставил врз главата на својата сестра империјалната тиара. Во Венеција Теодора пристигнала со богат мираз и подароци. Таму сепак принцезата станала исклучително непопуларна поради аристократските барања, типични за раскошниот византиски царски двор.
Теодора починала во 1083 година од малигнитет, што според Венецијанците било небесна казна за нејзинот начин на живот. Така, на пример, Петар Дамјан, кардиналот на Остија, споменува во една белешка "'' За сопругата на венецијанскиот дожд, чие тело, поради прекумерна нејзина софистицираност, целосно е изгниено.
Сепак не е редно да се претпоставува дека извештајот на Петар Дамјан се однесува за Теодора-Ана, бидејќи кардиналот на Остија не можел да напише ништо за неа - тој умрел во 1072 - три години пред свадбата на дождот. Поправилно би било белешката на Петар Дамјан да се однесува за Марија Аргира и Џовани Урсел: таа - византиска принцеза, внука на цар Василиј II, а тој - син на венецијанскиот дож Петар II.
1496 п.н.е.
1496 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1496. година пред новата ера, 496. од вториот милениум п.н.е., 96. од 15 век п.н.е. и седма од 1490-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4012 и 4013 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3254 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2264 и 2265 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 743 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1496 година се протега во 1140 и 1141, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1200 и 1201 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 953 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2182 и 2181 исламска година пред хиџра.
Историја на Кенија
Територијата на денешната држава Кенија била населена уште од најраните времиња, пред околу 4.000.000 години. Кушитските народи, во околу 2000 п.н.е. се преселиле на територијата на денешна Кенија од Северна Африка. Пред околу илјада години, Источна Африка била освоена од страна на нилотските народи, зазимајќи делови и од северот. Во текот на почетокот на новата ера, земјата одржувала трговија со арапските, а претходно и со грчките народи ,
Во текот на 7 век, по бреговите на Кенија биле основани арапски и африкански населени места, главно од групата Банту. Во периодот од 11 век до 15 век биле изградени првите град-држави. Инвазијата на Банту-народите ги принудила голем дел од нилотските народи да мигрираат во Уганда, каде истите формирале сопствено царство, каде денеска се наоѓа Танзанија. Во 1498 година на бреговите на денешната земја престигнале португалските морепловци и трговци, заедно со својата силна морнарица. Почетната цел на Португалија била создавање на морски пати и бази до Индискиот Океан.
Првата христијанска мисија е основана на 25 август 1846 година, од страна на Д-р Јохан Лудвиг Крапт, а истата била спонзорирана од страна на германската мисионерска црква. Во 19 век во Кенија навлегле Германци и Англичани. Од 1850 година задочнале европските истражувања на земјата. Во 1895 година Кенија станала британски протекторат, а во 1920 година британска колонија. Во 1952 година избувнало вооружено антиколонијално востание. Во 1960 година била основата партијата за Национален сојуз на Африканците во Кенија. На 12 декември 1963 година Кенија добила независност, а од 1964 година станала република. Во 1978 година бил воведен еднопартиски систем, којшто траел до 1991 година. Кенија е членка на Организацијата за африканското единство и ООН.
Отворено првенство во тенис Белград 2021 година
Отвореноо тениско првенство на Белград 2021 година е натпреварување кое се планирало да се одржи само еднаш, и за толку добиле лиценца. Поместувањето на Ролан Гарос за една недела е причината за одржување на овој турнир. Отвореното првенство на Белград добило статус на АТП 250. Се играло на земјена подлога на тенискиот терен Новак од 23 до 29 мај 2021 година.
Други учесници
Следниве тенисери добиле вајлд-карти за главната ждрепка:
Овој играч добил специјална покана:
Овој играч добил покана како замена:
Следниве играчи се квалификувале:
Следниве играчи добиле влез како среќни губитници:
Тополничка Река
Тополничка Река (или Тополнечка Река, позната и како Браќамчица) — река во Долното Поречие, западна Македонија, лева притока на реката Треска.
Опис
Вкупната должина од изворот до вливот и изнесува 12,2 км, a коефициентот на развиеност е 1,27. Вкупниот пад помеѓу изворот и вливот изнесува 1.160 м, а просечниот изнесува 95,1‰.
Течение
Во следните неколку километри минува под ридот на Горни Манастирец, и доаѓа до проширен дел каде од лево ѝ се придружува потокот Суви Дол. Во ист правец го одминува ридот Мало Брдо од десно и навлегува во ширината на Долни Манастирец (Ново Село), каде по половина километар се влева во Треска на висина од 510 м, под ридот Подиште сместен од десно.
Вкупната должина на водоразделната линија на Тополничка Река изнесува 28,0 км а сливот и зафаќа или 1,6% од вкупната површина на сливот на реката Треска.
Долина
Долината се протега во начелен правец исток-запад и е нормална на долината на Треска, која ја прима спротиводно на 67,3 км од својот влив во Вардар.
Памук
Памук (науч. ) — најважна индустриска култура за добивање предиво и ткаенини. Тој најдобро успева во суптропските предели каде што има плодни почви и доволно топлина. За време на растителността тој треба да се наводнува, а за бербата е потребен сушен период. Најпознатите области за одгледување памук се наоѓаат во државите Казахстан, Узбекистан, Туркменистан, долината на Нил во Египет, долините на Хоангхо, Јанцекјанг во Кина, потоа во САД, Мексико и други места.
Финтел
Местоположба
Низ местото течат Финтау и Рушведе.
Соседни општини
Општината Финтел се граничи со следниве општини:
Небуг
Небуг - река во областа Туапсе на Краснодарската територија во Русија, северозападно од градот Туапсе.
Небуг потекнува од јужната падина на планината Фаше (812 м) од главниот кавкаски венец на надморска височина од околу 500 метри. Речниот слив е опкружен со бројни планини покриени со мешана шума. Долината на реката има многу подеми и падови. На реката Понежина (притока на Небуг) во горниот тек има водопади и карпи.
Должината на реката е 18 км, сливното подрачје е 73,3 км². Протокот на вода значително се зголемува за време на поплави и достигнува 600 м³/с. Реката доживува 10-12 поплави годишно. Просечна количина на вода — 2,53 м³/с. Се влева во Црното Море кај истоименото село.
Шеќерна репка
Шеќерната репка е растение со чија понатамошна преработка се добива шеќер. Најдобро успева во областите со умерено - континентална клима. Таа се одгледува во повеќе европски држави, како во Украина, Франција, Германија, Полска и др. Оваа индустриска култура е застапена и во САД, Турција и Кина.
IC 1469
IC 1469 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1469 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,6 m/лм2. IC 1469 има привидни димензии од 0,4' х 0,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 24 м 35,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 51' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на IC 1469 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1370912.
Амерланд
Амерланд (Ammerland) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Административното окружно седиште е во градот Вестерштеде.
Географија
Средишниот дел на округот е Цвишенанското Езеро во близина на местото Бад Цвишенан.
Историја
Амерланд бил првпат споменат во век. Зборот се верува дека потекнува од „Амери“, што е стар збор за „мочуриште“. Во времето на Викинзите биле изградени бројни замоци со цел заштита на имотите.
Многу години имало мал интерес во оваа мочуришна област. Во век станал дел од Грофовијата Олденбург. Грофовите основале упоришта во областа, која била граница против поседите на Фризите.
Округот бил основан во 1933 година во границите на некогашната историска област.
Грб
Грбот прикажува:
Доцна креда
Доцната креда (100,5–66 Ma) — помлада од двете епохи во геолошкиот период на Креда, кој е поделен според геолошката временска скала. Карпестите слоеви од оваа епохаја формираат Горната Креда. Креда е именувана по белиот варовник познат како креда, кој се среќава многу во северна Франција и се може да се види во белите карпи во југоисточна Англија, и датира од ова време.
Клима
За време на доцната креда, климата била потопла отколку што е присутна, иако во текот на целиот период е евидентен трендот на ладење. Тропските предели станале ограничени на екваторските региони и северните географски широчини доживеале значително повеќе сезонски климатски услови.
Географија
Поради тектониката на плочите, Америка постепено се движела кон запад, предизвикувајќи ширење на Атлантскиот Океан. Западното Внатрешно Море ја поделило Северна Америка на источна и западна половина; Апалахија и Ларамидија. Индија одржувала северен правец кон Азија. На јужната полутопка, Австралија и Антарктикот се чини дека останале поврзани и почнале да се оддалечуваат од Африка и Јужна Америка. Европа претставувала островски синџир. На некои од населените од овие острови живееле ендемски видови џуџести диносауруси.
Нептичји диносауруси
Во доцната Креда, хадросаурусите, анкилосаурите и цератопсидите доживеале успех во Азијамерика (Западна Северна Америка и источна Азија). Тираносаурусите доминирале во големата мера помеѓу грабливците во Северна Америка. Тие биле исто така присутни во Азија, иако биле обично помали и попримитивни од северноамериканските сорти. Пахицефалосаурусите биле присутни и во Северна Америка и во Азија. Дромеосаурусите ја делеле истата географска распространетост и се добро документирани и во Монголија и во Западна Северна Америка. Покрај тоа, се смета дека теризиносаурусите (познати претходно како сегносауруси) биле во Северна Америка и Азија. Гондвана држела многу поинаква фауна од диносаурус, а со повеќето грабливци биле абелисаури и кархародонтосаури; и титаносаурусите биле меѓу доминантните тревопасни животни. Спиносауридите исто така биле присутни во ова време.
Птици
Птиците станале честа појава, диверзификација во различни енантиорни и орнитурни форми. Раните неорнити, како што е Вегавис, коегзистирале со бизарни форми како Јунгаволукрис и Ависаурус. Иако претежно мали, морските Хесперорнити станале релативно големи и без крилја, прилагодени на животот на отворено море.
Птеросаури
Иако главно претставен со Аждаркидите, други форми како птеранодонтиди, тапежариди, никтосауриди и неизвесна форми исто така биле присутни. Историски, се претпоставува дека птеросаурусите биле во опаѓање поради конкуренцијата со птиците, но се чини дека ниту една група не се преклопувала значително еколошки, ниту е особено очигледно дека некогаш постоел вистински систематски пад, особено со откривањето на помали видови птеросаури.
Цицачи
Неколку стари групи цицачи почнале да исчезнуваат, а последните евтриконодонти се случиле во периодот кампан во Северна Америка. На северната полутопка, цимолодонтот, мултитуберкулатите, метатерите и евтериите биле доминантни цицачи, а поранешните две групи биле најчестите цицачи во Северна Америка. Наместо тоа, на јужната полутопка постоела посложена фауна на дриолестида, гондванатери и други евтери. Едноотворните се претпоставува дека биле присутни.
Цицачите, иако генерално биле мали, биле во различни еколошки ниши, од месојади, до тревопасни животни.
Вистинските плацентали еволуирале само на самиот крај на епохата; истото може да се каже и за вистинските торбари. Наместо тоа, скоро сите познати фосили на евтерија и метамерија припаѓаат на други групи.
Морски живот
Во морињата, мозаурите одеднаш се појавиле и претрпеле спектакуларно еволутивно зрачење. Современи ајкули, исто така, се појавиле и џиновски пингвин во должина од 3 метри и огромен долг врат. Овие грабливци се хранеле со бројни телеости риби, кои пак се развиле во нови напредни и модерни форми.
Флора
Приближно до крајот на периодот на креда, цветните растенија се диверзифицирале. Во умерените региони, познати растенија како магнолии, сасафри, рози, црвени дрвја и врби можело да се најдат во изобилство.
Масовно истребување креда - палеоген
Настанот на исчезнување креда-палеоген претставува масовно истребување на животински и растителни видови во геолошки краток временски период, приближно 66 пред милиони години (Ма). Тој е широко познат како настан на истребување К-Т и е поврзан со геолошки потпис, обично тенка лента датирана во тоа време и пронајдена во различни делови на светот, позната како креда-палеогена граница (граница К-Т). К е традиционална кратенка за периодот на креда добиен од германското име Крајдезејт, а Т е кратенка за терцијарен период (историски термин за временскиот период што сега го опфаќаат палеогенскиот и неогенскиот период). Настанот го означува крајот на мезозојската ера и почетокот на кенозојската ера. . Фосилите на нептичји диносауруси се наоѓаат само под границата креда-палеоген и изумреле непосредно пред или за време на настанот. Многу мал број фосили на диносауруси биле пронајдени над границата креда-палеоген, но тие се објаснети како преработени фосили, односно фосили кои се еродирани од нивната оригинална местоположба, а потоа зачувани во подоцнежните седиментни слоеви. Мозасаури, плесиосаури, птеросаури и многу видови растенија и безрбетници исто така изумреле. Цицачи те поминале низ границата со неколку изумирања. Стапките на изумирање и зрачење се разликуваат по различни кладови.
Многу научници претпоставуваат дека изумирањето на креда-палеоген е предизвикано од катастрофални настани, како што е масивниот удар на астероид што го предизвикал кратерот Чиксулуб, во комбинација со зголемена вулканска активност. Во теорија, овие настани ја намалиле сончевата светлина и ја попречиле фотосинтезата, што довело до масовно нарушување на екологијата на Земјата. Многу помал број на истражувачи сметаат дека истребувањето било постепено, како резултат на побавните промени во нивото на морето или климата.
Бук
Бук (Παρανέστι, Паранести; до 1927 г. Μπούκια, Букија ) — село во општината Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 39 км североисточно од градот Драма и северозападно од Скеча во подножјето на јужните Родопи на левиот брег на реката Места. Селото лежи на главниот патен пат кој ги поврзува градовите Драма и Скеча, а исто така поминува и железничката линија која ја поврзува Западна Тракија со остатокот на Грција.
Селото се наоѓа на надморска височина од 124 метри.
Отоманско Царство
Селото е евидентирано во XV век како Буково како чисто муслиманско. Во деталниот регистар на санџакот Паша од 1569-70 година селото било регистрирано како Бабук без население и годишен приход од даноци од обработливата земја во износ од 600 акчиња.
Селото Бук во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 400 жители Турци. Според статистиката на Анастас Разбојников, во XIX век Бук било македонско-муслиманско (помачко) село, кое имало 100 куќи во 1830 година, 120 - во 1878, 150 во 1912 и 1920 година.
По започнувањето на Балканските војни, од селото едно лице бил доброволец во Македонско-одринските доброволни чети.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. Според грчката статистика од 1913 година во селото живееле 935 жители Во 1920 година во селото биле регистрирани 406 жители.
По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Демографија
До 1928 година во селото биле населени 16 грчки семејства со 54 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 798 жители, додека во 1940 година селото броело 1168 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 822 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 1244 жители, во 1971 година имало 685 жители, во 1981 година имало 522 жители, додека во 1991 година имало 597 жители. Денеска, населението на селото е 1256 жител според пописот од 2001 година.
238
238 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 238 година од новата ера, 238. од првиот милениум, 38. од III век и деветта од 230-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5746 и 5747 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4988 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3998 и 3999 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 991.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 238 година се протега во 2874 и 2875, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2934 и 2935 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 781. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 396 и 395 година пред хиџра.
Љубовна приказна (филм од 1970)
Љубовна приказна (англиски: Love Story) – американски филм од 1970 година, во режија на Артур Хилер. Сценариото го напишал Ерих Сегал. Главните улоги ги толкуваат: Рајан О'Нил, Али Мекгро, Реј Миланд, Џон Марли, Кетрин Балфур и Томи Ли Џонс.
Содржина
Оливер Барет (го игра О'Нил), кој потекнува од угледно и богато семејство, студира право на Универзитетот Харвард. Тој се вљубува во интелигентната девојка Џени (ја игра Мекгро), која доаѓа од средната класа, но на таа врска се спротивставува конзервативниот татко на Оливер (го игра Миланд). Сепак, Оливер не ја напушта девојката со која набргу се венчава, по што живеат среќен, идиличен живот. Одненадеж, младиот брачен пар се соочува со страшна вистина: Џени е заболена од смртоносна болест, а лекарите предвидуваат дека таа ќе живее уште малку време.
За филмот
Филмот постигнал голем комерцијален успех и до ден-денес претставува една од најпознатите љубовни приказни прикажани на филмското платно, а главните јунаци на филмот веднаш станале големи филмски ѕвезди. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во повеќе категории, а победил само во категоријата за најдобра музика. Сепак, филмот освоил четири награди „Златен глобус“ (за најдобар филм, режија, сценарио и музика). За своите улоги, О'Нил и Мекгро ја добиле италијанската награда „Давид“, а Мекгро ја добила и наградата „Златен глобус“.
Нилски коњ
Нилски коњ (, од стаогр. ἱπποπόταμος (хипопотамос, ιππος хипос што значи „коњ“ и πόταμος потамос што значи „река“) — голем, претежно тревопасен африкански цицач, еден од двата преживеани видови од семејството на нилските коњи (другиот преживеан вид е пигмејскиот нилски коњ). Тој е најтешкиот претставник од парнокопитните животни. Нилскиот коњ е полуводно животно, кое живее во реките и езерата на Потсахарска Африка во групи од 5 до 30 нилски коњи. Преку денот ја одржува температурата седејќи во вода или во кал. Парењето и породувањето се одвиваат во вода. Во квечерината излегуваат од вода за да се хранат. Додека се во вода, нилските коњи седат во групи (и до 40 единки), а пасењето е самотна активност. И покрај нивната физичка сличност со свињите, нивните најблиски роднини сепак се животните од семејството на китовите (китови, делфини, итн.). Заедничкиот предок на нилскиот коњ и китот се одвоил од останатите копитари пред околу 60 милиони години. Најстарите пронајдени фосили кои спаѓаат во родот кенијапотам датираат од пред 16 милиони години. Нилскиот коњ е лесно препознатлив по телото со облик на буре, огромната уста и заби, кратките набиени нозе и кожата без крзно. По големина е сличен на белиот носорог, само слонот е многу поголем од него. И покрај големината, нилските коњи се доста подвижни. На кратки растојанија можат да трчаат и 48 км/ч, што е побрзо од олимписки спринтер. Ова животно е едно од најагресивните животни во Африка. Денес се смета дека има помеѓу 125.000 и 150.000 нилски коњи во Потсахарска Африка, од кои 40.000 во Замбија и Танзанија, со најголема популација од 20.000 до 30.000 единки. Овој вид сè уште е загрозен од ловокрадството поради нивното месо и забите, како и од уништувањето на нивното природно живеалиште.
Таксономија и потекло
Нилкиот коњ е род од семејството нилски коњи. Видот на пигмејските нилски коњи припаѓа на другиот род на пигмејски нилски коњи. Постојат 5 подвида на нилски коњи кои се категоризирани според морфолошките разлики на нивните черепи и географската распределеност : Предложените подвидови никогаш не биле целосно признати од биолозите, бидејќи морфолошките разлики се премногу мали и може да се последица на обична варијација меѓу единките. Валидноста на подвидовите била тестирана со анализи на митохондријалната ДНК. Анализирани се примероци од 13 локации, и авторите пронашле мали но сепак важни генетски разлики помеѓу H. a. amphibius, H. a. capensis, и H. a. kiboko. Подвидовите H.a. constrictus и H.a. tschadensis не биле вклучени во истражувањето.
Класификација
Нилските коњи заедно со останатите парнокопитни животни се класифицирани во редот Artiodactyla. Во овој ред спаѓаат животни кои не се многу сродни со нилските коњи, како камили, крави, елени и свињи. Како што кажува и самото име, старите Грци ги сметале овие животни за блиски до коњите. До 1985 година, биолозите ги класифицирале заедно до свињите поради сличноста на катниците. Докази кои вклучуваат белковини од крвта, молекуларни анализи и ДНК, како и фосилни остатоци, покажуваат дека најблиски роднини им се cetaceans (китови, делфини). Сепак иако се сметаат за најблиски живи роднини, нивните лози се одвоиле брзо по одвојувањето од останатите парнокопитни животни.
Еволуција
Според најновата теорија за потеклото на Hippopotamidae, нилските коњи и китовите имале заеднички предок кој се одвоил од другите парнокопитни животни пред околу 60 милиони години. Овој хипотетичен предок се поделил на двете гранки пред околу 54 милиони години. Едната гранка еволуирала во денешните китови, најверојатно почнувајќи со пракитот Pakicetus пред 52 милиони години. Другата гранка еволуира во anthracotheres – семејство на четири-ножни животни од кои првите видови кои живееле во доцниот еоцен наликувале на слаб нилски коњ со многу помала глава од денешниот. Сите животни кои се развиле од ова семејство се изумрени за време на плиоценот, освен Hippopotamidae во кои спаѓа денешниот нилски коњ. Еволуциската лоза отприлика би изгледала вака: видовите Anthracotherium и Elomeryx за време на еоценот и олигоценот, преку Merycopotamus и Libycosaurus во миоценот до последните видови од anthracotheres за време на плиоценот. Нивниот заеднички предок живеел во миоценот, пред околу 20 милиони години. Hippopotamidae се верува дека еволуирале во Африка. Најстариот вид се смета дека е Kenyapotamus – род кој живеел пред 16 до 8 милиони години. Нилските коњи потоа се рашириле низ Европа и Азија, но не се пронајдени на тлото на Америка. Предокот на денешниот нилски коњ живеел во Африка и на средниот исток пред 7,5-1,8 милиони години. Се смета дека двата денешни рода Hippopotamus и Choeropsis се одвоиле пред 8 милиони години.
Изумрени видови
Одредени видови од родот Hippopotamus, како европскиот нилски коњ (H. antiquus) и Hippopotamus gorgops живееле на територијата на Европа и Британските Острови. И двата вида изумреле пред последното ледено доба. Предците на Европскиот нилски коњ живееле на многу острови на Средоземјето за време на плеистоценот. И двата вида биле за околу еден метар подолги од денешниот нилски коњ. Џуџестите нилски коњи од Средоземјето живееле на Крит (H. Creutzburgi), Кипар (H. Minor), Малта (H. Melitensis) и Сицилија (H. Pentlandi). Кипарскиот џуџест нилски коњ се смета дека преживеал до доцниот плеистоцен или ран холоцен. Сѐ уште не се знае со сигурност дали изумирањето на овие видови се должи на активностите на човекот.
Особености
Нилските коњи се едни од најголемите цицачи. Тие живеат и во вода и на копно. Нивната специфична тежина им овозможува да се спуштат под вода и да одат или да трчаат по дното на реката. Овие животни се сметаат за дел од мегафауната, но за разлика од останатите животни кои спаѓаат во африканската мегафауна, нилските коњи се полуводни животни, адаптирани за живот во езерата и реките. Поради нивната огромна тежина, тешко е да се измерат единките во дивината. Повеќето проценки се направени за време на проретчувањето на популациите во дивината за време на 1960-те години. Просечната тежина на возрасен мажјак се проценува помеѓу 1500 и 1800 килограми. Женките се помали и тежат помеѓу 1300 и 1500 килограми. Постарите мажјаци се потешки и достигнуваат тежина од 3200 кг, а понекогаш и до 4500 кг. Мажјаците нилски коњи се смета дека растат за време на целиот живот, додека женките достигнуваат максимална тежина на 25 години. Нилските коњи во просек се долги 3,5 метри, а 1,5 метри високи до рамениците. По големина се слични со белиот носорог, па не може со сигурност да се каже кој е најголемото копнено животно после слонот. И покрај нивната големина, тие трчаат доста брзо. Се проценува дека брзината варира од 30 до 40 км/ч, но понекогаш достигнува и до 50 км/ч. Сепак нилските коњи можат да ја одржат оваа брзина само неколку стотини метри.
Животниот век на овие животни е 40 до 50 години. Најстариот нилски коњ во заробеништво е 57 годишната Дона. Таа живее во зоолошката градина Маскер во Евансвил, Индијана. Нилскиот коњ кој во заробеништво достигнал најголема старост е Танга, кој умрел во 1995 година на 61 година во Минхен, Германија.
Очите, ушите и ноздрите им се наоѓаат на врвот на главата. Ова им овозможува да седат со целото тело под вода или во калта на тропските реки за да ја одржуваат влажна кожата, но и како заштита од сончевите зраци. Скелетот на овие животни е адаптиран за да ја издржи огромната тежина. Како и останатите водни цицачи, и нилските коњи имаат многу малку влакна. Кожата на нилските коњи лачи супстанција која е природна заштита од сончевите зраци. Оваа супстанција има црвена боја, поради што некогаш е позната и како „крвава пот“. Супстанцијата е всушност безбојна, но добива црвено-портокалова боја во рок од неколку минути, а може да стане и со кафена боја. Во неа се идентификувани два пигмента, црвен и портокалов. И двата пигмента се киселински соединенија и ја апсорбираат светлината која е во опсегот на ултравиолетовите бранови. Сите нилски коњи ги лачат овие пигменти кои ги синтетизираат од претходници како аминокиселината тирозин.
Распространетост
Hippopotamus amphibious бил распространет низ Северна Африка и Европа пред последното ледено доба. Овој вид бил вообичаен за регионите околу реката Нил во Египет, но денес е истребен. Плиниј Постариот напишал дека во негово време најдоброто место за ловење на ова животно е местото Саис. Денес нилските коњи можат да се сретнат во реките и езерата во Уганда, Судан, Сомалија, Кенија, северниот дел на Демократска Република Конго и Етиопија, западно до Гана и Гамбија, и во Јужна Африка (Боцвана, Јужноафриканска Република, Зимбабве, Замбија). Одвоени популации постојат и во Танзанија и Мозамбик.
Заштитен статус
Докази од направените генетски анализи покажуваат дека обичните нилски коњи во Африка се прошириле за време или после плеистоценот, како последица на зголемените водни површини. Овие сознанија се од голема важност за заштита на денешните популации кои се загрозени од губењето пристап до вода. Нилските коњи се исто така загрозени и од ловокрадството. Во мај 2006 година ова животно е класифицирано како ранлив вид на црвената список на МСЗП. Популацијата се проценува на 125.000 до 150.000 единки, намалување од 7-20% од студијата на МСЗП во 1996 година. Популацијата на нилските коњи најмногу е намалена во Демократската Република Конго. Популацијата во Националниот парк Вирунга паднала на 800-900 единки од 29.000 во средината на 1970-те. Се смета дека ловокрадците се поранешни бунтовници од народот Хуту, слабо платените конгоански војници и локалните милициски групи.
Однесување
Нилските коњи поминуваат поголем дел од денот тркалајќи се во вода или кал, заедно со останатите членови на нивното крдо. Водата ја одржува температурата на нивното тело и ја одржува влажна нивната кожа. Освен хранењето, нилските коњи речиси целиот живот го поминуваат во вода, вклучувајќи и парење, раѓање и борење. Нилските коњи излегуваат од вода во квечерината и шетаат на копното понекогаш и до 8 километри за да пасат трева. Тие пасат 4 до 5 часа, и можат да изедат до 68 килограми трева секоја ноќ. Како повеќето хербивори, тие ги јадат речиси сите растенија на кои ќе наидат, но нивната природна исхрана се состои најмногу од трева, додека исхраната со водни растенија е сведена на минимум. Сепак, иако хербивори, нилски коњи се снимени како јадат мрша. Има и други извештаи за нивна исхрана со месо, вклучувајќи и канибализам и грабливост. Желудникот на ова животно не е прилагоден за исхрана со месо, што значи дека овие ситуации се предизвикани од абнормално однесување или дефицит на храна. Возрасните нилски коњи всушност не пливаат и не се способни да се одржуваат на вода. Кога се наоѓаат во длабока вода, тие се движат со отскокнување, одбивајќи се од дното на реката. Во вода се движат со брзина од 8 километри на час. За разлика од нив, младите нилски коњи пливаат. Возрасен нилски коњ излегува на површината да земе воздух на секои 4-6 минути, додека младите излегуваат на површината секои 2-3 минути. Процесот на излегување на површината на водата за да земат воздух е автоматски, па дури и нилски коњ кој спие под вода, излегува и дише без да се разбуди. Кога нуркаат овие животни ги затвораат ноздрите.
Социјален живот
Истражувањето на интеракцијата меѓу мажјаците и женките долго време претставувало проблем, поради тоа што кај нилските коњи не постои полов диморфизам. Иако нилските коњи постојано се блиску едни до други, изгледа дека не формираат социјални врски меѓу нив (освен меѓу мајка и ќерка), што значи дека не се социјални животни. Причината поради која седат во групи сè уште е непозната. Територијални животни се само во вода, каде еден мажјак доминира на територија од 250 метри во која има десетина женки. Најголемите крда можат да содржат и до 100 нилски коњи. Во крдото може да има и други мажјаци само доколку тие се однесуваат потчинето во однос на алфа-мажјакот. Оваа територијалност им дава предност на најсилните мажјаци за време на парењето. Додека се во крдо, нилските коњи се групираат, потчинетите мажјаци во една група, женките во друга, а алфа-мажјакот е најчесто сам. Кога излегуваат од вода за да се хранат, тие се однесуваат како самотни животни. Овие животни комуницираат вербално, со гровтање, стенкање и рикање. Нилските коњи имаат уникатна способност да ја држат главата само делумно извадена од вода и да испратат крик кој се распространува и низ воздухот и низ водата, така што на него можат да одговорат и нилските коњи кои нуркаат и тие над вода.
Размножување
Женките достигнуваат полова зрелост на 5-6 годишна возраст. Бременоста трае 8 месеци. Истражувањето на ендокриниот систем на нилските коњи покажало дека можно е женките да влегуваат во пубертет на 3-4 годишна возраст. Мажјаците достигнуваат полова зрелост на 7,5 години. Според истражувањата на нилските коњи во Уганда, парењето се одвива кон крајот на влажната сезона во летниот период, а најголем процент од раѓањата се на крајот на зимата. Исти резултати се добиени и во истражувањата на нилските коњи во Замбија и Јужна Африка. Откако ќе забремени, женката не овулира пак во следните 17 месеци. Парењето се одвива во вода. За време на чинот, женката е претежно под вода, а излегува само да земе воздух. Нилските коњи се едни од ретките цицачи што раѓаат под вода. Младенчињата по раѓањето тежат помеѓу 25 и 45 килограми и во просек се долги 127 сантиметри. Тие мора да испливаат на површината за да го земат првиот здив. Најчесто мајката раѓа само едно младенче, иако понекогаш се регистрираат и близнаци. Младенчињата најчесто седат на грбот на мајката кога се наоѓаат во длабока вода, и нуркаат кога треба да цицаат. Мајката може да ги дои и надвор од вода. Одвикнувањето од доење почнува помеѓу шестиот и осмиот месец, а повеќето млади се целосно одвикнати до првата година.