cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тера Телевизија
ТЕРА телевизија е една од првите приватни комерцијални ТВ станици во Република Македонија. Започна со емитување на сопствена програма на 7 април 1993 година. Првите неколку години како локална ТВ станица која го покриваше со својот сигнал градот Битола, а од 1996 година, со поставување на дополнителна предавателна мрежа, ја прошири својата видливост покривајќи го Пелагонискиот Регион (Битола, Прилеп, Крушево, Демир Хисар со околините).
ТЕРА Телевизија беше една од првите ТВ станици која ја започна сопствената кампања против пиратството, таа создаде автентичан ТВ израз кој бројни ТВ станици од Македонија подоцна почнаа да го применуваат. Резултатите на истражувањата на гледаност и рејтинзите долги години ја позиционираа во првите 10 ТВ станици во Република Македонија.
Ориентирана е кон продукција на информативна програма, забавни емисии, но и документарни проекти кои беа познати по нивната уметничка вредност и по третирањето на маргинализирани теми. Особено беше значењето на ангажманот во мултиетнички проекти кои од првиот миг ја афирмираа мултилигвалноста на различните етнички заедници.
Македонски полициски синдикат
Историја
Година дена по осамостојувањето на Република Македонија, на 29 мај 1992 година е одржано основачкото собрание на синдикатот. Првичното име на синдикатот било „Независен синдикат на вработените во Министерството за внатрешни работи на Република Македонија“, но по барање на членовите истото се променило во денешното име.
Тера Телевизија
Со новиот концепт на оваа ТВ станица цврсто одлучи детално да ја третира локалната проблематика, за вредноста на вкупното живеење што ја исклучуваат припадноста на дневно-актуелните политички опции. Со тоа опстојува на автономниот пристап да биде израз и одраз на развојните потреби на заедницата. За оваа нејзина мисија определувачка е интеракцијата со публиката. Телевизискиот третман на актуелните состојби во регионот освен во изданијата вести, се појавува и во магазинските, tаlk show програмите во која редовна е инволвираноста на граѓаните.
Македонски полициски синдикат
Историја
На 28 декември 1994 година синдикатот е примен како рамноправен член во рамките на Сојузот на синдикатите на Македонија. Тој е првиот синдикат во независна Македонија кој се здобил со статус на претставнички синдикат.
Тера Телевизија
Овде мора да се потенцира децениската мисија на оваа ТВ станица во третирањето на етничките прашања и развивањето на меѓуетничките односи. Бројни се примерите на ТЕРА продукцијата во која се третираат заедничките вредности на обединувањето, а не на разидинувањето, како и соодветно однесување кон квалификацијата на одредени појави и настани.
Оваа ТВ станица е скоро изолиран пример со отсуство на коментаторот, како модел кој го потценува интелектуалниот потенцијал на гледачот, сервирајќи му веќе веќе готово мислење по одредена проблематика. ТЕРА телевизија беше и останува на страната на гледачите, а тие ја чувствуваат како своја телевизија.
Едвард VIII
Едвард VIII (цело име: Edward Albert Christian George Andrew Patrick David; 23 јуни 1894 – 28 мај 1972) бил крал на Обединетото кралство на Велика Британија и Северна Ирска и на Британските доминиони и император на Индија од 20 јануари 1936 година, кога на престолот го наследил татка си Џорџ V, до абдикацијата во декември истата година, 325 дена подоцна.
Стапил во љубовна врска со познатата американка Волис Симпсон, јавна личност и космополитка, која поради своето бурно минато и два пропаднати брака била сметана за скандалозен избор на кралот. Поради тоа Едвард, сега веќе крал, бил под силен притисок на семејството и на политичкиот естаблишмент да не ја реализира намерата да се ожени со неа, и покрај тоа што немало формална пречка за тоа.
Поради ова, Едвард решил да абдицира, и тоа го сторил на 10 декември 1936 година. Следниот ден ѝ се обратил на јавноста со изјава, во која рекол и дека го сторил тоа „за да се ожени со жената што ја сака“. Го наследил брат му, принцот Алберт, кој владеел како Џорџ VI.
По абдикацијата, Едвард ја добил титулата Војводата од Виндзор, а по Втората светска војна живеел приватен живот и останал во брак со Волис Симпсон до смртта во 1972 година.
Детство
Едвард е роден на 23 јуни 1894 година во Вајт Лоџ, на периферијата на Лондон за време на владеење на неговата прабаба кралицата Викторија. Тој бил најстар син на војводата и војвотката од Јорк (подоцна Џорџ V и кралица Мери). Кога се родил, бил трет наследник на англискиот престол, по неговите дедо и татко.
При кршетвање го добил името Едвард Алберт Кристијан Џорџ Ендрју Патрик Дејвид, на 16 јули 1894 година. Името било одбрано во чест на принцот Алберт Виктор, кого во семејството го викале Еди или Едвард, и неговиот пра-прадедо кралот Кристијан IX. Во семејството и неговите блиски пријатели го викале Дејвид.
Едвард бил одгледан од дадилка, а не од родителите, бидејќи тоа било пракса во тоа време. Една од неговите дадилки, секогаш го штипнувала пред тој да се појави пред родителите, по што Едвард почнувал да плаче. Дадилката била отпуштена од работа откако било откриено нејзиното малтретирање на децата.
Првото образование Едвард го добил дома. По смртта на баба му кралицата Викторија, во 1901 година, неговите родители патувале низ кралството девет месеци, а за тоа време Едвард, брат му и сестра му биле оставени со бабата и дедото, кралицата Александра и кралот Едвард VII. Откако се вратиле родителите од патувањето, Едвард бил даден на воспитвање кај двајца мажи, Фредерик Финч и Хенри Хенсел, кои го воспитувале строго. Под нивно туторство, Едвард научил германски и француски јазик, а во 1907 година се запишал на Кралскиот морнарички колеџ. По две години, се префрлил во Британскиот кралски морнарички колеџ, во Дартмут. Во тој период прележал заушки, поради кои, се претпоставува, останал неплоден.
На 6 мај 1910 година, Едвард станал „Војвода од Корнвол“ и „Војвода од Ротсеј“ кога татко му станал крал, по смртта на Едвард VII. Еден месец подоцна, на неговиот 16 роденден, на 23 јуни 1910 година ја добил титулата Принц на Велс и Ерл на Честер. Подготовките за неговата иднина како крал започнале сериозно, па така, по три месечно служење на бродот „Хиндустан“, се запишал на колеџот Мадлин во Оксфорд. Бил спретен јавач, а на факултетот научил да игра поло. По осум семестри, го напуштил Оксфорд без да стекне академска титула.
Принц од Велс
Едвард бил официјално прогласен за „принц од Велс“ на посебна церемонија одржана во замокот Карнарвон, северозападен Велс, на 13 јули 1911 година.
Кога избувнала Првата светска војна во 1914 година, Едвард бил на возраст да учествува во војната, па се приклучил на Гренадиерската гарда во јуни 1914 година, и иако Едвард сакал да замине на фронт, државниот воен секретар не го дозволил тоа, наведувајќи ја огромната штета што би се случила доколку претстолонаследникот биде заробен од непријателите.
Сепак Едбард заминувал на фронтот колку можел почесто, за што добил Воен крст во 1916 година. неговото учество во војната го направило популарен меѓу ветераните. Во 1918 година Едвард за првпат летал со воен авион, а подоцна добил и дозвола за летање.
Неговиот најмлад брат, Принц Џон, починал на возраст од 13 години, на 18 јануари 1919 година по тежок епилептичен напад. Реакцијата на Едвард во врска со смртта на Џон биле ладни.
Во текот на 1920-те години, Едвард како принц на Велс го претставувал татко му кралот Џорџ V на многу настани, дома и во странство. Со својот кралски статус, убавиот изглед и статусот на неженет, привлекол големо внимание од јавноста, и во еден период бил најфотографираната славна личност. Во 1926 година се интересирал за науката, а бил и претседател на Британската асоцијација за унапредување на науката.
Ги посетувал сиромашните делови на Британија, и бил на 16 турнеи низ империјата меѓу 1919 и 1935 година. Во 1919 година стекнал ранч во Пекиско во Канада, а во 1924 година, ѝ доделил трофеј, Трофеј на принцот од Велс, на Националната хокеарска лига.
Во 1930 година, Џорџ V му го дал на принцот на користење имотот Форт Белведере во Големиот Виндзорски парк, каде Едвард продолжил со своите врски со мажени жени, и каде ја запознал Волис Симпсон, Американка еднаш разведена, и вторпат мажена за британско-американски стопанственик. иако било јавно познато дека принцот и Волис се во љубовна врска, Едвард не му признавал на својот татко дека е во врска со неа, и велел дека е несоодветно да ја нарекуваат негова љубовница. Кралот Џорџ V и кралицата мери еднаш ја сретнале Волис во Бакингамската палата во 1935 година, а потоа одбивале да ја примат. Љубовната врска на претстолонаследникот со разведената Американка многу ги загрижила сите, што полицијата испратила луѓе да го следат парот за да откријат каква е нивната врска.
Едвард VIII
Кралот Џорџ V починал на 20 јануари 1936 година, и Едвард го наследил престолот како крал Едвард VIII. Едвард прекршил неколку правила меѓу кои при сликање на традиционалниот портрет на кралот. Секој крал бил сликан свртен во спротивна страна од неговиот претходник, а Едвард барал да го сликаат свртен кон лево, како што бил насликан неговиот татко. Биле исковани неколку монети како тест пред да абдицира, кои денес се ретки.
Во текот на август и септември 1936 година, Едвард и Симпсон крстареле по Средоземно Море на јахта, а во октомври веќе било јасно дека кралот сака да се ожени со неа, која во меѓувреме се разведувала од својот втор сопруг. За оваа љубовна врска пишувале американските весници, но британските молчеле, така што јавноста во Британија не знаела ништо до декември.
Абдикација
На 16 ноември 1936 година, Едвард го поканил британскиот премиер Стенли Болдвин во Бакингемската палата, каде му ја кажал својата желба да се ожени со Волис Симпсон кога таа ќе го добие разводот од вториот сопруг. Болдвин му кажал дека повторна женидба по развод е морално неприфатлива за Црквата на Англија, и дека народот нема да ја прифати Симпсон како кралица. Како крал, Едвард бил главен на Црквата на Англија, а свештениците очекувале од него да го поддржи учењето на Црквата. Архиеископот Кантербериски бил гласен во ова барање. Едвард предложил морганатски брак, при што тој ќе остане да биде крал, но Симпсон нема да биде кралица, туку да добие некоја помала титула, а доколку имаат деца, тие нема да бидат претстолонаследници. Овој предлог го поддржал политичарот Винстон Черчил, а некои историчари денес сметаат дека тој го смислил планот, но британскиот кабинет го отфрлил предлогот.
Едвард го информирал Болдвин дека ќе абдицира ако не му е дозволено да се ожени со Симпсон, а Болдвин му поставил три избори: да се откаже од брак со неа; да се ожени со неа наспроти забраната на министрите; или да абдицира. Едвард не планирал да се откаже од желбата да се ожени со Симпсон, а знаел дека ако се ожени со неа наспроти желбата на министрите, тие ќе дадат оставки, со што ќе предизвика државна криза. Избрал да абдицира.
Едвард ги потпишал сите документи за абдикација во Форт Белведере, на 10 декември 1936 година, во присуство на неговите браќа, Алберт, Хенри и Џорџ. Вечерта на 11 декември 1936 година, Едвард ја соопштил својата одлука за абдикација на радио програма, изјавувајќи дека „Мене ми е невозможно да сего носам товарот на одговорност и да ги исполнам моите должности како крал, без помошта и поддршката од жената што ја сакам.“ И додал дека ваквата одлука е негоа и само негова. Наредниот ден, Едвард заминал во Австрија, а со Симпсон се сретнал неколку месеци подоцна, кога нејзиниот развод бил завршен. Неговиот брат војводата од Јорк, го наследил престолот како Џорџ VI, а неговата ќерка подоцна го наследила рпестолот од него, како кралица Елизабета.
Војвода од Виндзор
На 12 декември 1936 година, Џорџ VI најавил дека сака на брат му да му додели титула „Војвода од Виндзор“ со претставка Кралско височество. Официјалниот документ бил потшишан на 8 март наредната година. Одлуката за тоа да го направи братот кралски војвода Џорџ VI ја донел со цел да се осигура дека Едвард нема да може да се кандидира во Долниот дом на Обединетото Кралство, ниту ќе може да зборува за политички прашања во Домот на лордовите.
Со документ издаден на 27 мај 1937 година, била потврдена „титулата, стилот или атрибутот Кралско височество“ за војводата од Виндзор, и било посебно нагласено дека неговата сопруга и потомци, доколку ги има, нема да ја носат оваа титула или атрибут. Некои министри сметале дека Едвард го изгубил својот кралски ранг и дека не треба да има кралска титула, бидејќи е абдициран крал, луѓето треба да му се обраќаат само со „господин Едвард Виндзор“.
Војводата од Виндзор се оженил со Симпсон, која го сменила името во Волис Ворфилд, на приватна церемонија на 3 јуни 1937 година, во замокот Канде, близу Тур, Франција. Црквата на Англија одбила да го признае бракот, а кралот Џорџ VI им забранил на членовите на кралското семејство да присуствуваат на венчавката.
Забраната за сопругата на Едвард да се ословува со „Кралско височество“ предизвикала конфликт, како и финансискиот договор. Владата одбила да ги стави војводата и неговата сопруга на списокот за годишна исплата на средства, а трошоците на Едвард ги платил лично Џорџ VI. Војводата ја компромитирал својата позиција со својот брат, сокривајќи го степенот на неговата финансиска вредност кога неформално се согласил со износот на надоместокот. Богатството на Едвард се зголемило со приходи од неговото Војводство Корнвол, а кои му биле исплатени додека бил принц од Велс. Џорџ VI му ги препишал на Едвард Сандрингемскиот дворец и замокот Балморал, кои и бездруго биле личен имот на Едвард што ги добил од својот татко Џорџ V, а кои не се пренесувале како имот на новиот крал. На почеток, Едвард му телефонирал секој ден на Џорџ VI, барајќи пари и повикувајќи на неговата сопруга да биде доделена претставката кралско височество, додека измалтретираниот крал наредил да не ги спојуваат телефонските повици.
Втора светска војна
Во октомври 1937 година, војводата Едвард и војвотката ја посетиле нацистичка Германија, спротивно на советот на британската влада, и се сретнале со Адолф Хитлер во неговата резиденција Бергхоф во Баварија. За оваа посета германскиот печат многу пишувал. За време на посетата, вовјодата отпоздравил со нацистички поздрав. Во Германија тие биле третирани како кралски членови, а посебно војвотката со сето достоинство и статус.
Поранешниот австриски амбасадор Алберт фон Менсдорф-Пули-Дитрихштејн верувал дека Едвард го фаворизира германскиот нацизам и дека на почеток сакал сојуз со Германија. Хитлер бил убеден дека Едвард е пријателски расположен кон Германија, и сметал дека преку него можеле да се подобрат англиско-германските односи ако не абдицирал.
Во септември 1939 година војводата и војвотката биле донесени во Британија со брод, и Едвард иако претходно бил фелдмаршал, му бил доделен рангот мајор-генерал во прилог на Британската воена мисија во Франција. Во февруари 1940 година, германскиот амбасадор во Хаг тврдел дека војводата ги издал сојузничките воени планови за одбрана на Белгија, што војводата подоцна негирал. Кога Германците извршиле инвазија на северна Франција во мај 1940 година, Едвард и сопругата побегнале на југ, а во јуни во Шпанија. Во јули заминале во Португалија. Под шифрираното име „Операција Вили“, нацистичките агенти, главно Валтер Шеленберг, планирале да го убедат војводата да се врати во Шпанија, или да го киднапираат ако е потребно. Лордот Келдкот го предупредил Винстон Черчил за ова, кој во тоа време бил премиер, по што Черчил му се заканил на војводата со воен суд ако не се врати на британска земја.
Многумина историчари веруваат дека Хитлер бил спремен да го врати Едвард на престолот со надеж дека на тој начин ќе создаде фашистичка Британија. Познато било дека војводата и војвотката имале симпатии кон фашизмот, и дека за време на окупацијата на Франција, војводата побарал од германските сили да постават стражари во неговите куќи во Париз и на брегот, и тие поставиле. Во декември 1940 година, војводата дал интервју за американскиот весник „Либерти“ додека се наоѓал во Насау. Интервјуто било објавено на 22 март 1941 година, во кое пишувало дека војводата изјавил оти Хитлер е вистински и логичен водач на германскиот народ, и дека доаѓа времето кога американскиот претседател Франклин Д. Рузвелт ќе преговара за мировен договор. Новинарот го известил Рузвелт за содржината на интервјуто на приватна средба во Белата куќа на 23 декември 1940 година. Војводата подоцна реагирал дека бил погрешно азбран и дека погрешно бил цитиран.
Војводата Карл Александер од Виртемберг, кој во тоа време бил монах во американски манастир, им кажал на ФБИ дека војвотката спиела со германскиот амбасадор во Лондон, Јоаким фон Рибентроп, во 1936 година, и дека уште е во постојан контакт со него, кому му издава тајни.
Биографот Чарлс Хигам тврдел дека Ентони Блант, агент на MI5 и советски шпион, по наредба на британското кралско семејство заминал во Германија пред крајот на војната да ги земе писмата на војводата напишани до Хитлер и други нацисти. Се знае дека кралот Џорџ VI го испратил кралскиот библиотекар во придружба на Блант во март 1945 година во Германија да ги земат документите поврзани со германската кралица Викторија, најстарото дете на англиската кралица Викторија, меѓу кои имало писма на мајката и ќерката, а некои од нив биле однесени во Чикаго. Документите што ги зеле Блант и кралскиот библиотекар како и оние вратени од Чикаго, биле оставени во кралската архива. Документите што американските трупи ги зеле од Марбург Германија во мај 1945 година, биле објавени кон крајот на 1950-те години, со што се потврдиле теориите дека војводата имал симпатии кон нацистичката идеологија.
По војната, војводата во своите мемоари признал дека им се восхитувал на Германците, ни негирал дека бил настроен нацистички.
Крајот на животот
По војната парот се вратил да живее во Франција, а до крајот на животот живееле пензионирано, бидејќи војводата никогаш повеќе немал официјална служба по враќањето од Бахами. Финансискиот надомест на војводата бил надополнет со владини услуги и нелегално тргување со валути. Градот Париз му одобрил куќа за живеење со номинална кирија, а француската влада го исклучила од плаќање данок, со што парот можел слободно да купува преку британската амбасада без да плаќа данок. Во 1951 година, војводата објавил мемоари Приказната на кралот, во кои изразил несогласување со либералната политика. Девет години подоцна, напишал книга со наслов Семеен албум, каде зборувал за модата и навиките на кралското семејство од времето на Кралица Викторија до негово време.
Војводата и војвотката во 1950-те и 1960-те години често организирале забави и патувале меѓу Париз и Њујорк. Во јуни 1953 година, го гледале крунисувањето на Елизабета II на телевизија во Париз.
Во 1955 година, го посетиле претседателот Двајт Ајзенхауер во Белата куќа, а во 1970 година биле поканети на вечера во Белата куќа од претседателот Ричард Никсон.
Кралското семејство никогаш не ја прифатило војвотката, а кралицата Мери одбивала да ја прими. Сепак, Едвард понекогаш се среќавал со мајка му и со брат му Џорџ VI, а присуствувал и на погребот на Џорџ во 1952 година. Кралицата Мери останала лута на Едвард и огорчена поради неговиот брак со Волис, велејќи му: „Да се откажеш од ова за тоа.“ Во 1965 година, војводата и војвотката се вратиле во Лондон, и биле посетени од Елизабета II, и неговата снаа, војвотката од Кент и сестра му кралската принцеза Мери. Во 1967 година, со кралското семејство присуствувале на одбележувањето на стогодишнината од раѓањето на кралицата Мери, а последната церемонија на која присуствувал војводата бил погребот на принцезата Марина во 1968 година. Во 1969 година бил поканет од Елизабета II да присуствува на церемонијата на доделување на титулата Принц од Велс, но одбил велејќи дека принц Чарлс нема да го сака таму својот „стар чичко“.
Смрт
На 28 мај 1972 година, десет дена по посетата на кралицата, војводата починал во неговиот дом во Париз, пред својот 78 роденден. Неговите останки биле вратени во Британија, во капелата Св. Ѓорѓи во замокот Виндзор. Погребот се одржал на 5 јуни, на кој присуствувале кралицата, кралското семејство и војвотката ов Виндзор, која престојувала во Бакингемската палата. Бил закопан на кралските гробишта покрај кралскиот мавзолеј на кралицата Викторија и принцот Алберт. Изнемоштена и болна од деменција, војвотката починала 14 години подоцна и била закопана до нејзиниот сопруг.
Ингемар Стенмарк
Јан Ингемар Стенмарк (шведски: Jan Ingemar Stenmark) - поранешен шведски алпски скијач. Се смета за еден од најдобрите шведски спортисти на сите времиња како и најдобар светски слаломаш и велеслаломаш на сите времиња.
Стенмарк е роден во Јоеше во покраината Лапонија во Шведска на 18 март 1956 година. Почнал да скија како петгодишно дете, а првпат победил на национален натпревар кога имал осум години.
Рекорди
Стенмарк е рекордер по бројот на победи во Светскиот куп, победил на 86 натпревари, додека следниот на ранг листата е Херман Маер со 54 победи. Сите победи ги остварил во слалом и велеслалом. Ретко се натпреварувал во спуст и комбинација, а супервелеслалом се појавил кога тој бил на крајот на својата кариера.
Останато
Во периодот од 1976 до 1978 година, кога бил победник на Светскиот куп, заедно со тенисерот Бјорн Борг станал национална икона во Шведска. Тоа не се променило ни со неговата преселба во Монако заради пониските даночни стапки. Го преживеал земјотресот во Индискиот Океан на 26 декември 2004 година за време на престојот во Тајланд.
Политика на задолжителни резерви
Политиката на задолжителни резерви се води со цел да се регулира понудата на пари кои централната банка во минатото ги вовела заради обезбедување ликвидност на комерцијалните банки и заштита на нивните депоненти.
Со задолжителните резерви се регулира понудата на пари, односно се регулира потребната количина пари во оптек. Ако централната банка одлучи да ја намали понудата на пари, т.е. да ја намали количината на пари во оптек, поради прегреаност на економијата, таа ја зголемува стапката на задолжителните резерви, што значи, комерцијалните банки ќе држат добар дел од депозитите како резерва во централната банка. Со тоа се намалува нивниот кредитен потенцијал, монетарниот мултипликатор и создавањето на пари од страна на комерцијалните банки, а со тоа се намалува и паричната маса во оптек. Доколку централната банка одлучи да ја зголеми понудата на пари, тогаш ќе ја намали стапката на задолжителните резерви. Со тоа на комерцијалните банки им се остава на располагање поголем дел од депозитите, со што расте монетарниот мултипликатор при создавањето на пари и се разбира масата пари во оптек. Овој инструмент централната банка го користи во зависност од целите на економската политика. Конкретно, со него таа не само што ја регулира потребанта количина пари во оптек, туку ги регулира и каматните стапки на пазарот на пари.
Следнава табела ги прикажува последиците од промените на задолжителните резерви
Во случај кога квантитативните инструменти не можат да ги остварат целите на монетарната политика на сцена настапуваат квалитетивните инструменти. Овие инструменти се однесуваат на селективност во насочувањето на кредитите во одредени сектори на стопанството за поддршка на нивниот развој односно за нивна стимулација како на пример: земјоделството, извоз и сл. Квалитативните инструменти на монетарната политика се својствени за земјите во развој во кои не постои развиен финансиски ситем. Меѓународниот монетарен фонд се спротивставува на овој вид на интервенција во стопанството затоа што смета дека во тој случај се врши поставување на одделните сектори и стопански субјекти во нерамноправна положба, со што се предизвикува нефиксна алокација на расположливите ресурси. Квалитативните инструменити исто така вршат извртување на реалната слика за секторот којшто се фаворизира.
Централната банка во ваков случај може да го ограничи порастот на банкарските пласмани, да ја ограничи каматната стапка, да го плафонира обемот на потрошувачка и станбени кредити и друго, што значи дека таа наредува како да постапуваат комерцијалните банки и поради тоа овие инструменти се нарекуваат и директивни. „Моралното убедување“ е еден од пристапите кои ги има централната банка, што всушност значи дека во земјите каде што бројот на комерцијалните банки е мал и централната банка воспоставува контакт со сите, таа ги убедува комерцијалните банки да прифатат одредени мерки кои таа самата ги спроведува.
Дрмица
Дрмица (наречено и Дрмишта или Дурмушли Δέρμιτσα / Δουρμουσλή) — историско село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Сè до неговото запустување во 1927 г. било населено исклучиво со Македонци.
Географија и местоположба
Ова било чифлигарско кое се наоѓало во Солунското Поле, на левиот на Вардар. Лежело северозападно од Топчиево и јужно од Доганџиево на 30 км северозападно од Солун и 7 км северозападно од Каваклиево.
Во Отоманското Царство
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович („Очеркъ путешествія по Европейской Турціи“) го опишал Дрмишта како македонско село.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ во 1873 г. Дирмица (Dirmitza) се води како село со 25 домаќинства и 110 жители Македонци.
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Дрмица живееле 248 Македонци христијани. На почетокот на векот во селото се наметнала бугарската пропаганда на образовен и духовен план. По податоци на секретарот на Бугарската егзаргија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. в Дрмица (Darmitza) имало 256 Македонци, сите под врховенството на Бугарската егзархија, а во селото работело и бугарско училиште.
Во Грција
Селото значително настрадало во текот на Втората балканска војна, поради што во 1913 г. не е ни спомнато како населба. Наскоро потоа жителите почнале да се враќаат, така што во 1918 г. Дрмица броела 100 жители, за во 1920 г. да се намалат на само 20 жители. Во 1927 г. селото целосно се распуштило, бидејќи таа година е избришано од евиденција.
Викерштет
Викерштет (Wickerstedt) — село и поранешна општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија. Од 31 декември 2012 е дел од градот Бад Зулца.
Шилсдорф
Шилсдорф (Schillsdorf) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Елса Гибел-Ојлер
Елса Марија Гибел-Ојлер (1882-1979) била шведска сликарка.
Биографија
Гибел-Ојлер е родена во малото село Хелефорс, Шведска од татко Адријан Гибел и мајка Марија Матилда Каролина Гибел. Таа имале три сестри, Ана Марија Бјорк, Луиз Марија Хејворд и Герда Марија Лумис; и двајца браќа, Карл Фредрик Гибел и Кристијан Гунар Гибел. Нејзината тетка, Селма Гибел, била добро позната текстилна уметница. Во 1911 година се омажила за писателот Филип Ојлер, а во 1913 година ја добиле ќерката Солданела Ојлер, која станала илустратор.
Работа
Таа е позната по нејзината мртва природа, фигуративни и пејзажни слики. Во 1928 и 1929 година, нејзината работа била прикажана во уметничкото друштво Саутемптон, Англија. Исто така, во 1929 година имала изложба на Кралската академија во Лондон. Во 1937 година нејзината работа била изложена во ренесансните уметнички галерии, Лондон. Во 1952 година ѝ била дадена ретроспективна изложба во музејот Еребру.
Колекции
Гибел-Ојлер е претставена во постојаната колекција на Националниот музеј Стокхолм.
Смртта
Гибел-Ојлер починала во 1972 година во малиот град Нора, во округот Еребро, во Шведска.
Делфин (руска подморница)
Делфин (Дельфин) — првата руска борбена подморница.
Била дизајнирана од архитектот на морнарицата Сениор Помошник Бубунов, генерал-полковник М.Н. Беклемишев и полковник И.С. Горјунов на Комисијата за изградбата на подморници (подоцна Рубин Дизајн Биро) која се лансирала во 1902 година, а стапила на служба во 1903 година, кога служела за тренинг на офицери и морнари.
На 29 јуни 1904 година, подморницата потона во реката Нева за време на тест-нуркање. Капетанот и 24 членови на екипажот загинале, додека 12 биле спасени.
1418
1418 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1418 година од новата ера, 418. од вториот милениум, 18. од XV век и деветта од 1410-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6926 и 6927 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6168 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5178 и 5179 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2171.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1418 година се протега во 4054 и 4055, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4114 и 4115 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1961. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 820 и 821 исламска година.
Градиште (Банско)
Градиште (Фрурион Термица ?) — регионална крепост (тврдина) во Банско, Струмичко
Местоположба
Месноста „Градиште” лежи над јужниот дел на Банско, во подножјето на масивот на Беласица, 540 м н.м. Се издига 250 м високо над полето и има многу стрмни падини што паѓаат во две паралелни длабоки поројни долинки. Едно сосем тесно седло од југ го дели од повисокиот терен. Врвот му е тесен, зарамнет и населуван во минатото. Озгора се гледа поле-то многу километри на север, северозапад и североисток. На 0,8 км североисточно од Градиште, во подножјето, избива термална вода која била користена од дамнини; денес тука се наоѓа познатото термално лечилиште и хотелот „Цар Самуил”.
Најстари остатоци
Термалните извори ги привлекувале луѓето одамна. При чистењето на главниот извор за неговото каптирање во 1970 г., во него се најдени повеќе стотини антички монети во период од 4 век ст.е. до 4 век н.е. (во АМ Скопје и во приватни збирки, Скопје). Парите биле фрлани во изворот како заветен подарок, за оздравување. Околу врвот на Градиштето било подигнато цврсто обѕидие во доцната антика. Се гледаат два ѕидни појаси. Внатрешниот ѕид. граден со малтер, затвора простор од 240 × 50 м (1 ха). Неговиот северен дел што врти полукружно и деловите од источниот ѕид, разголени се во наше време со трасирање на шумскиот пат. Тука се разголени и повеќе мали внатрешни градби. Западниот ѕид се потпирал на вертикална скала. Според начинот на градење, обѕидието потекнува од IV век, со голема обнова во VI век. Тоа го потврдуваат и ситните наоди на овој простор.
Падините северно и источно од крепоста биле користени од цивилното население за градење на збег на тој простор, опфатен однадвор со послаб ѕид без малтер, голем 1,5 ха. На северниот крај, разголен од спомнатиот пат, се среќаваат парчиња од хеленистичка и доцноантичка грнчарија. Најдени се и монети од IV век. На тесното седло 100 метри пред јужното чело на крепоста, била подигната една предтврдина. Голема е 36 × 24 м, ѕидана исто така со малтер и ги блокирала нападите од југ.
Во северозападното подножје на Градиште откопани се неколку гробови со прилози, датирани во IV век. Кај термалните извори е откопана величествена бањска градба (балнеум) со повеќе засводени простории од IV век, обновена во VI век. Високо врз нејзините урнатини во турско време била изградена бања од ист карактер и по неа местото го носи името до денес. Во наше време тука е подигнато бањското лечилиште со хотелот „Цар Самуил”.
Средновековни остатоци
Веројатно поради термалните извори, старата крепост на Градиште била користена (со извесни обнови) и низ средниот век. Едно депо на византиски монети — бакарни скифати од XII и почетокот на XIII век (на Јован I, Мануил I и Андроник I Комнин, Исак II Ангел, Алексиј III Ангел, бугарски и латински имитации на Мануил I) била закопана на Градиштето во XIII век (речиси 1000 парчиња, најдени во 1956 г.; сега во Музејот во Струмица). Местото е обраснато со густа вегетација и е непроодно, поради тоа други површински наоди не се познати.
По познатата битка кај Беласица во 1016 г. следел походот на Давид Аријанит од Солун кон Струмица. Тој попат освоил две тврдини, Мацукион и Термица. Мацукион (денес Мацукион — Мачуково — Евзони) лежи 5 км југоисточно од Гевгелија. Не знаеме каде се наоѓала Термица. Меѓутоа, поведени од крајната цел на Аријанит — да ја освои Струмица — историчарите од наше време ги ставале двете крепости во близина на тој град. За Мацукион немаат право. Доколку Термица се наоѓала близу Струмица, тогаш можеме да го прифатиме логичното поврзување на овој фрурион со карактеристично име со денешното село Банско, каде лежат термални извори. Средновековните траги на Градиштето над Банско ја допуштаат оваа претпоставка како можна и веројатна.
Аделхајдсдорф
Аделхајдсдорф (Adelheidsdorf) — општина во округот Целе, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Кон општината покрај средишното место Аделхајдсдорф припаѓаат и селата Даселсбрух и Гросмор.
Општината е сместена на седум километри јужно од окружниот град Целе.
Облечена маха
Облечена маха (La maja vestida; Ла маха вестида) е пандан-слика на шпанскиот сликар Франциско Гоја помеѓу 1800 и 1805 година. Таа е облечената верзија на претходната „Гола маха“ (1797 – 1800) и е изложена покрај неа во истата просторија во Музејот Прадо во Мадрид.
Сликата прво била во сопственост на премиерот Мануел Годој. Таа била двапати во збирката на Кралската ликовна академија Сан Фернандо, исто така во Мадрид, кога била „одземена“ од шпанската инквизиција помеѓу 1814 и 1836 година и е во Музејот Прадо од 1901 година.
Идентитет на моделот
Зборот maхa е женски облик на maхo, Шпанец од ниска класа од XVIII и XIX век. Моделот се идентификува како маха по нејзиниот костум, но нејзиниот идентитет не е познат; било предложено дека изгледа како љубовницата на Годој, Пепита Тудо.
Долна носна школка
Долната носна школка (concha nasalis inferior) претставува тенка коскена плочка која наликува на школка. Долната носна школка претставува парна коска на лицето.
Осификација
Долната носна школка се појавува околу петтиот месец на фетусот во латералниот ѕид на 'рскавичната носна капсула.
Јени Маале
Јени Маале — најстарата населба во Битола, на источната страна на градот. Се простира меѓу населбите Мал Париз на исток и Бела Чешма на запад. Населението во Јени маало е познато по семејните прекари: Балтовци, Дивите, Пиздевци, Тотоловци, Чавкаровци, Пајовци, Прзовци, Пајкаровци, Пустовци, Чекутковци, Пачаровци, Кузевци, Деребановци, Деветлепешки, Параманци, Деветтантерии, Полежиновци, Мечевци, Мекашовци, Димитровци и многу други. Зборот јени (турски: yeni) значи ново, а маало (турски: mahaale) значи улица, или во овој случај неколку улици. Јени Маале било формирано од турската администрација на градот за да ги собере сите христијански семејства кои дошле во градот од други места. Исто така, тука се наоѓа железничкиот патен правец кој ја поврзува Битола со Скопје. Тие по традиција биле занаетчии. Во Јени Маало од турско време па сѐ до ден денес постои сред село .Горното сред село е во близина на мостот Сали, додека пак долното е во центарот на Јени Маале. Улици во оваа населба се:
Основно училиште во Јени Маале е Даме Груев.
Градинка е Пролет.
Еспинар (покраина)
Еспинар е покраина во Перу во регионот Куско. Главен град на покраината е Еспинар и истата е поделена на осум окрузи.
Административна поделба
Покраината е поделена на осум окрузи. Окрузите со главните градови се:
Кедерич
Кедерич (Ködderitzsch) — општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија.
Теодора (принцеза на Грција)
Принцеза Теодора  (грчки: Πριγκίπισσα Θεοδώρα της Ελλάδας και Δανίας) (родена на во  е ќерка на грчкиот крал Константин II и Ана Марија. Таа е четврто дете по големина на Константин. Била родена 10 години откако нејзиниот татко бил сменет од престолот и 9 години откако монархијата официјално била укината во Грција.
NGC 5066
NGC 5066 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5066 се споменува и како NGC 5069, MCG -2-34-20.
Откривање
Телото е откриено на 30 мај 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5066 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 5066 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 18 м 28,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -10° 14' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 5066 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46360. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 285; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5547. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1061.
Ернесто Лаклау
Ернесто Лаклау (шпански: Ernesto Laclau; 6. октомври 1935 — 13. април 2014 година) — аргентински политички филозоф. Често за него се зборувало дека е постмарксист. Познат е по соработката со својата долгогодишна партнерка Шантал Муфе.
Кариера
Тој студирал историја во Буенос Аирес, каде што дипломирал на Универзитетот во Буенос Аирес 1964 година, и докторирал на Универзитетот во Есекс во 1977 година.
Од 1986 година тој предавал на Факултетот за политички науки на Универзитетот во Есекс, каде што тој ја основал и ја водел програмата на постдипломските студии од предметот идеологија и анализа на дискурсот, како Центар за теориски истражувања во општествените студии и општествените науки.
За време на неговата кариера, Лаклау предавал на универзитетите ширум Северна и Јужна Америка, Европа, Австралија и Африка. Универзитет Сани Бафало и Северозападниот Универзитет бил последен на кој тој предавал.
Починал во Севиља во 2014 година, од срцев удар.
Животопис
Лаклау, студирал историја на Универзитетот во Буенос Аирес ) до 1969 година, кога британскиот историчар Ерик Хобсбаум го поддржал неговото пристигнување во Оксфорд. тој бил близок со Хорхе Абелардо Рамос, основачот на организацијата ПСИН. Во некои интервјуа, тој тврдел дека дошол со семејството Јиргојен, и дека перонистичкиот политичар Артур Јауарче, моќен непријател на Јустовата диктатура, за време на неславната деценија на 30те години на дваесеттиот век, бил близок пријател на неговиот татко.
Во следните години, биле тесно поврзан со Аргентинската социјалистичка конфедерација и во Аргентина бил поврзан со перонизмот.
Работа
Лаклауовите најрани дела биле под влијание на алтисеровскиот марксизам и е фокусиран на проблемите во нео-марксистичките кругови на 70-тите години на XX век, како што е улогата на државата, динамиката на капитализмот, важноста на градење на популарни движења и можноста на револуцијата. Во 2001 година во предговорот на второто издание на книгата, Лаклау и Муфе признале дека тие самите се постмарксисти.
Северна Африка
Географска положба
Северна Африка ја опфаќа територијата од Средоземното Море на север до реката Нигер и езерото Чад на југ. Се простира од Атлантскиот Океан на запад до Црвеното Море на исток, односно ги зафаќа териториите што хидрографски главно, гравитираат кон Средоземното Море на север и Атлантскиот Океан на северозапад.
Големина
Северна Африк зафаќа околу 13 милиони км2 површина на која живеат околу 200 милиони жители, од кои поголемиот број се Арапи. Поголемиот дел од територијата ја зафаќа пустината Сахара, поради што Северна Африка е најретко населена.
Демографија
На територијата на Северна Африка се наоѓаат државите: Мароко, Алжир, Тунис, Либија, Египет, Судан, Западна Сахара и Мавританија. Сите тие излегуваат на море. Повеќето држави во Северна Африка се големи по површина, освен Тунис. Но, поради климатските одлики, населеноста и економската развиеност се мошне нерамномерни. Населението е најгусто населено во приморските делови, покрај долините на реките и во оазите. Поголемиот дел од териториите во пустините се ретко или воопшто не се населени. Главни стопански дејности се земјдолеството и сточарството. Од земјоделските прозиводи се одгледуваат жита, маслинки, винова лоза, лимони, портокали, памук и др. Сточарството се одликува со одгледување на овци, кози, камили и говеда. Од рудните богатства во Северна Африка се застапени нафта, фосфати, железо, олово и цинк. Покарактеристични индустриски развиени региони се северниот дел на Египет, Алжир, Либија, Тунис и Мароко - каде што се најразвиени прехранбената и петрохемиската индустрија. Населението во Северна Африка е воглавно со исламска вероисповед. Демографската слика на Северна Африка со основните податоци изгледа вака:
IC 1570
IC 1570 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1570 се споменува и како Reiz 1334.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1570 е од видот D. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 1570 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 36 м 12 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 48' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на IC 1570 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1399175.
Микобактерии
Микобактерии се голема група на грампозитивни еубактерии, од кои најпознати се Mycobacterium tuberculosis, причинител на инфективното заболување туберкулоза, потоа Mycobacterium leprae, предизвикувач на лепра, додека останатите припадници на овој род се именувани како нетуберкулозни, атипични или сапрофитни микобактерии. Основни одлики на микобактериските клетки се:
Кенозерски национален парк
Национален парк Кенозерски ( рус Кенозерский национальный парк) е национален парк на северот на Русија, сместен во Архангелската област. Основано е на 28 декември 1991 година. Во 2004 година, националниот парк доби статус на УНЕСКО - Резерват за Биосфера.
Историја
Во 1991 година била донесена одлука за создавање на национален парк во таа област. Сите историски споменици се префрлени во администрацијата во паркот, а дел од нив се и обновени. На 28 декември 1991 година, паркот бил официјално отворен. Вработените во паркот во времето на основањето се состоеле од седум лица. Во текот на 1992 година, бројот на вработени се зголемил на 35 лица, а во 1993 година на 153. Во 2004 година, националниот парк доби статус на УНЕСКО - Резерват за Биосфера.
Локација и географија
Националниот парк Кенозерски го окупира југозападниот дел на Плесетската област и северозападниот дел на Каргополската област во Архангелската област, на границата со Карелија. Во северниот дел на паркот се наоѓа езерото Кенозеро, едно од најголемите езера во регионот. Седиштето на паркот се наоѓа во селото Вершињино, на северниот брег на езерото. Реката Кена, главната лева притока на Онега, тече од езерото. Горниот тек на Кена се наоѓа во паркот, како и реката Поха, главната притока на езерото Кенозеро, чиј извор е езерото Похозеро, и долниот тек на главната притока на езерото Похозеро, реката Ундоша.
Во јужниот дел на паркот се наоѓа езерото Љокшмозерои и горниот тек на реката Љокшме, притока на езерото Лаха. Езерата Локшмозеро и Кенозеро се одделени со голем број помали езера, вклучувајќи ги езерото Наглимозеро и Вилно.
Некои области долж границата со Карелија се наоѓаат во сливот на реката Водла и припаѓаат на сливот на Балтичко Море.
Туризам
Паркот содржи природни и културни споменици, а исто така е ориентиран кон развој на екотуризам. Голем број патеки за пешачење се отворени во паркот.
Во паркот има неколку споменици на дрвена архитектура. Една од нив е црквата Порженски во западниот дел на паркот, која припаѓа на ансамблот на црквата Свети Ѓорѓи со камбанарија (двете од 18 век) опкружена со дрвен ѕид со порти и кули (1789 година). Селата во близина на црквата се напуштени, а црквата е достапна само преку пешачка патека.
Поминуваат низ паркот двапати. Во јужниот дел, јужно од езерото Љокшмозеро, поминува неасфалтиран пат кој ги поврзува Каргопол и Пудож. И другиот, патот што се одвојува од Онешкиот тракт во северниот дел на паркот, го поврзува Каргопол со Плесецк. Овој пат води до селото Першлакти на езерото Кенозеро, а потоа ги поврзува другите села на езерото Кенозеро.
Штолпе (Холштајн)
Штолпе (Stolpe) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
61
61 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 61 година од новата ера, 61. од првиот милениум, 61. од I век и втора од 60-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.