cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Робин Вилијамс
Телевизиска кариера
По настапувањето во краткотрајното „Шоу на Ричард Прајер“ (The Richard Pryor Show) на „НБЦ“ (NBC), Гери Маршал (Garry Marshall) му ја доделил улогата на Морк во успешната телевизиската серија „Среќни денови“ (Happy Days) откако го импресионирал продуцентот со својот оригинален хумор кога седнал на неговата глава кога го замолиле да седне за аудицијата. Како Морк, Вилијамс импровизирал голем дел од дијалогот и физичката комедија и зборувал со висок, носен глас. Морк станал многу популарен меѓу публиката што довело да создавање на познатата телевизиска комедија „Морк и Минди“, која се прикажувала од 1978 до 1982 година; шоуто го направиле за да му излезат во пресрет на импровизациите на Вилијамс. Иако го играл истиот лик како во Среќни денови, наместо во доцните педесетти во Милваки (Milwaukee), шоуто било претставено во денешно време во Булдер, Колорадо (Boulder, Colorado). Морк бил многу популарен лик, кој го имало на постери, на боенки, на кутии за ручек и други производи.
Со стендап комедијата, во која се вклучуваат три кoмедии на ХБО (HBO), „Off The Wall”, “Вечер со Робин Вилијамс“ (An Evening with Robin Williams), “Робин Вилијамс; Во живо во Метрополитан опера“ (Robin Williams:Live at the Met), од крајот на седумдесеттите и низ осумдесеттите, Вилијамс добил поголема публика. Исто така во 1986 година, Вилијамс бил гостин на 58-то доделување на оскари.
Ен-Кристин Албертсон
Ен-Кристин Албертсон е шведска хемичарка во моментов професор на Кралскиот технолошки институт и главен уредник на Биомакромолекули, списание на американското хемиско друштво. Нејзин истражувачки интерес се биомакромолекулите и полимерите.
Робин Вилијамс
Телевизиска кариера
По мало охрабрување од неговата пријателка Вупи Голдберг (Whoopi Goldberg), во 1991 Вилијамс требало да биде гостин во епизодата “A Matter of Time”, од серијата „Ѕвездени патеки: Наредната генерација“ (Star Trek: The Next Generation), но морал да откаже поради неусогласеност на распоредот; на негово место дошол Мет Фруер (Matt Frewer), кој глумел човек кој патувал низ времето, професор Берлингоф Расмусен (Berlingoff Rasmussen). Заедно со Били Кристал (Billy Crystal), се појавуваат на почетокот од една епизода од третата сезона на „Пријатели“ (Friends). Нивните улоги не биле дел од сценариото. Тие биле во зградата каде се снимила серијата и ги замолиле да импровизираат.
Вилијамс се појавил во епизода од американската верзија на “Whose Line Is It Anyway?” (3 сезона, 9 епизода: 16 ноември 2000 година). За време на играта „Сцени од шапка“ (Scenes from a Hat) била вметната сцената „Што мисли Робин Вилијамс во моментот?“ (What Robin Williams is thinking right now), каде Вилијамс изјавил: „Имам кариера. Што по ѓаволите барам овде?“ (I have a career. What the hell am I doing here?). На 4 декември 2010 година заедно со Роберт де Ниро (Robert De Niro) се појавиле во “Сабота навечер во живо“ (Saturday Night Live) во скечот “What Up with That”. Во 2012, се глумел себеси во две серии, Луи (Louie) и Вилфред (Wilfred).
Ен-Кристин Албертсон
Образование
Докторирала на Кралскиот технолошки институт во 1977 година.
Робин Вилијамс
Телевизиска кариера
Во февруари 2013, мрежата “ЦБС“ (CBS) изјавила дека откупиле пробна епизода за комедијата на Дејвид И. Кели (David E. Kelley) наречена „Лудите“ (The Crazy Ones) во која глуми Вилијамс. Серијата била официјално откупена на 10 мај 2013 година. Вилијамс глуми Сајмон Робертс (Simon Roberts), татко кој работи со ќерка си (ја глуми Сара Мишел Гелар (Sarah Michelle Gellar) во фирма за реклами. Серијата започна да се прикажува од 26 септември 2013 година, секој четврток од 8/9 ч.
Филмски улоги
Поголем дел од неговата кариера е на филмското платно иако имал и настапи на сцена (особено Естрагон (Estragon) во „Чекајќи го Годо“ (Waiting For Godot) заедно со Стив Мартин (Steve Martin)). Негов прв филм е комедијата “Can I Do It ‘Till I Need Glasses?” од 1977. За улогата во „Добро утро, Виетнам“ (1987 година) бил номиниран за оскар. Голем дел од неговите улоги се во комедии со нијанси на ентузијазам.
Неговата улога како духот во анимираниот филм Аладин (1992) бил од помош за да се докаже важноста на глумечката моќ при позајмување на глас. Неговите гласовни способности повторно ги искористил во “Ферн Гали“ (Fern Gully), во фимот „В.И. Вештачка Интелигенција“ (A.I. Artificial Intelligence) (2001 година) каде го позајмува гласот на Д-р Ноу (Dr. Know), во анимираниот филм „Роботи“ (Robots) (2005 година), во добитникот на оскар „Среќни стапала“ (2006 година), и неплатената гласовна изведба во филмот „Everyone’s Hero”. Исто така, бил и гласот на “The Timekeeper” поранешна атракција на ресортот на Вол Дизни Ворлд (Walt Disney World), робот кој патува низ времето, се среќава со Жил Верн (Jules Verne) и го враќа во иднината.
Улогите во драматични филмови му обезбедија оскар за најдобар спореден глумец за улогата на психологот во „Добриот Вил Хантинг“, како и две номинации за оскар, за улогата на професор по англиски во „Друштвото на мртвите поети“ (1989 година) и за улогата на нестабилен скитник во „Кралот на рибарите“(1991 година). Во истата година глуми возрасен Петар Пан во филмот „Кука“. Други познати драматични филмови се „Будења“ (1990 година) и „Сонувам буден“ (What Dreams May Come) (1998 година). Во 2002 година во филмот „Инсомнија“ (Insomnia) Вилијамс глуми писател/убиец кој бега во рурална Алјаска од полицаец (Ал Пачино (Al Pacino)) од Лос Анџелес, кој има несоница. Исто така во 2002 година, во психолошкиот трилер „Фотографии за еден час“ (One Hour Photo), Вилијамс глуми емоционално нестабилен техничар кој развива фотографии, и станува опседнат со фамилија на која им развивал фотографии долго време.
Во 2006 година Вилијамс глуми во “Ноќниот слушач“ (The Night Listener), трилер за гостин во радио емисија, кој сфаќа дека започнал пријателство со дете кое можеби не постои; во 2006 година глуми во пет филма, вклучувајќи „Човек на годината“ (Man of the Year), бил неочекуван гостин на наградите по избор на деца „Никелодион“ (Nickelodeon Kids’ Choice Awards), се појавил и во епизода на “Extreme Makeover: Home Edition”, која била прикажана на 30 јануари 2006 година.
Вилијамс е познат по неговите импровизациски способности и имитирање, а неговите настапи често вклучуваат импровизиран хумор, кој го прави и пренесува моментално на сцената. Според коментарите од Аладин, поголем дел од дијалогот на духот бил импровизиран.
Во еден момент, Вилијамс бил еден од глумците што би го играле “The Riddler” во “Бетмен засекогаш“ (Batman Forever), но режисерот Тим Бартон (Tim Burton) го откажал проектот. Претходно, Вилијамс бил сигурен кандидат за улогата за Џокерот (The Joker) во “Бетмен“ (Batman). Бил заинтересиран за улогата во „Темниот Витез“ (The Dark Knight), продолжението на „Бетмен почнува“ (Batman Begins) (2005), но Хит Леџер (Heath Ledger) ја добил улогата на Џокерот, кој подоцна посмртно добил и оскар за најдобар спореден глумец.
Стендап кариера
По шест години пауза, во август 2008 година Вилијамс најавил нова турнеја низ 26 градови, која ја нарекол “Оружја за самоуништување“ (Weapons of Self Destruction). Рекол дека ова е негова последна шанса да се нашали на сметка на раководството на Буш, но кога емисијата започнала, оваа тема била опфатена во само неколку минути. Турнејата започнала на крајот од септември 2009 година и завршила во Њукорк на 3 декември.
Бракови и деца
Првата жена на Робин Вилијамс е Валери Веларди (Valerie Velardi) и со неа стапил во брак на 4 јуни 1978 година. Имаат едно дете, Зекари Пим (Зек) (Zachary Pym) (роден на 11 април 1983 година). За време на првиот брак, имал афера со Мишел Тиш Картер (Michelle Tish Carter), келнерка која ја запознал во 1984. Го тужила во 1986, притоа тврдејќи дека тој не и кажал дека е инфициран со вирусот „херпес симплекс“ (herpes simplex) пред да се впуштат во сексуална врска, така што и го пренел вирус. Случајот бил решен надвор од судот. Вилијамс и Веларди се равеле во 1988 година.
На 30 април 1989 година Вилијамс се оженил со Марша Гарсес (Marsha Garses), дадилката на син му, која веќе била неколку месеци била трудна со негово дете. Тие имаат две деца, Зелда Реј (Zelda Rae) (родена на 31 јули 1989 година) и Коди Алан (Cody Alan) (роден на 25 декември 1991 година). Но, во март 2008 Гарсес поднела барање за развод поради непомирливите разлики.
На 23 октомври 2011 година Вилијамс се оженил со неговата трета жена, графички дизајнер Сузан Шнајдер (Susan Schneider) во Св. Хелена, Калифорнија (St. Helena, California). Моментално живеат во куќата на Вилијамс во Си Клиф (Sea Cliff), во близина на Сан Франциско, Калифорнија.
Фамилија и деца
Додека студирал на Џулијард, Вилијамс се спријателил со Кристофер Рив. Тие имале неколку предавања заедно во кои биле единствени студенти. Тие останале добри пријатели сè до смртта на Рив. Вилијамс го посетил Рив по несрќата од јавањето на коњ, од која останал квадриплегичар. Успеал да го развесели така што се преправал дека е ексцентричен руски доктор (слично на улогата во „Девет месеци“ (Nine Months)). Вилијамс велел дека дошол да направи колоноскопија. Тогаш Рив за првпат се насмеал по несреќата и знаел дека животот ќе биде во ред.
На 14 август 2007 година, постариот брат на Вилијамс, Роберт Тод Вилијамс починал од компликации на операцијата на срце, која била извршена месец претходно.
Зависност и здравствени проблеми
Кон крајот на седумдесеттите и почетокот на осумдесеттите Вилијамс бил зависен од кокаин; изјавил дека оттогаш се откажал. Вилијамс бил близок пријател и често се забавувал со Џон Белуши (John Belushi). Вилијамс вели дека смртта на неговиот пријател и раѓањето на син му помогнале да се откаже од дрогата: „Дали тоа беше време за освестување? О да, и тоа на виско ниво. Исто така помогна и поротата.“
На 9 август 2006 година Вилијамс се пријавил во центар за рехабилитација од зависност (во Њуберг, Орегон), подоцна признал дека е алкохоличар. Неговиот новинар ја пренел изјавата.
По 20 години трезност, Робин Вилијамс повторно почува да пие и одлучил да преземе ригорозни мерки за да се справи со ова, не само за негово добро, туку и за доброто на неговата фамилија.
Добротворна работа
Вилијам и неговата поранешна жена Марша ја основале фондацијата „Виндфол“ (Windfall Foundation), организација која собирала пари за различни добротворни цели. Поголем дел од својата енергија ја користи за добротворна работа, вклучувајќи го настанот за собирање на средства „Комик Рилив“ (Comic Relief) (програмата спроведена од него, Били Кристал и Вупи Голдберг). Во декември 1999 пеел на француски на музичко видео на меѓународни ѕвезди поддржано од „ББЦ“ (BBC). Направил преработка на песната „It’s Only Rock & Roll” од Ролинг Стоунс (Rolling Stones) за добротворната организација „Чилдренс Промис“ (Children’s Promise).
По земјотресот во Кантербери (Canterbury) во 2010, Вилијамс го донирал целиот приход од неговиот настап „Оружја за самоуништување“ за обновување на градот во Нов Зеланд. Половина од приходот бил дониран во „Црвен Крст“ (Red Cross), а половина во фондот на градоначалникот, притоа изговарајќи ги зборовите „Се надевам дека оваа донација на некој начин ќе помогне во побрзо обновување на градот. Вилијамс настапил со “УСО“ (USO) за тупите во Ирак и Авганистан.
Исто така, Вилијамс неколку години постојано финансиски ја поддржувал болницата за истражување „St. Jude Children”.
Вилијамс извршил самоубиство во својот дом во Тибурон, во Калифорнија, на 11 август 2014 година, откако долги години се борел со тешка депресија.
Восток (поларна станица)
Станица Восток (ста́нция Восто́к,, што значи „Станица Исток“) е руски истражувачка станица во внатрешноста Земја на принцезата Елизабет, Антарктик. Основана од Советскиот Сојуз во 1957 година, станицата се наоѓа на јужниот Пол на Студената, со најниска веродостојно измерена природна температура на Земјата од { {convert|−89.2|C|F K|abbr=on}}. Истражувањето вклучува ледено јадро дупчење и магнетометрија. Восток (руски за "исток") беше именуван по Vostok, водечкиот брод на Првата руска антарктичка експедиција со капетан од Фабијан фон Белингсхаузен. Станицата Белингсхаузен беше именувана по овој капетан (вториот брод, Mirny, со капетан од Михаил Лазарев, стана истоименик за [ [Станица Мирни]]).
Опис
Истражувачката станица Восток е околу 1301 km од Географскиот јужен пол, на средината на источниот Антарктичкиот мраз.
Восток се наоѓа во близина на Јужен пол на непристапност и Јужен геомагнетен пол, што го прави едно од оптималните места за набљудување на промените во магнетосфера. Други студии вклучуваат актинометрија, геофизика, медицина и климатологија.
Станицата е на 3488 m над морско ниво и е една од најизолираните воспоставени истражувачки станици на континентот Антарктик. Станицата беше испорачана од Станица Мирни на брегот на Антарктикот. Станицата обично содржи 25 научници и инженери во лето. Во зима, нивниот број паѓа на 13.
Единствената постојана истражувачка станица сместена подалеку на југ е станицата Амундсен-Скот, управувана од Соединетите Американски Држави на географскиот Јужниот Пол. Кинеската станица Кунлун е појужно од Восток, но е окупирана само во лето.
Некои од предизвиците со кои се соочуваат оние што живеат на станицата се опишани во книгите на Владимир Санин како што се „Новби на Антарктикот“ (1973), „72 степени под нулата“ (1975) и други.
Историја
Станицата Восток е основана на 16 декември 1957 година (во текот на Меѓународната геофизичка година) од втората советска антарктичка експедиција и била управувана во текот на целата година повеќе од 37 години.
Во 1974 година, кога британските научници на Антарктикот извршија воздушно пробивање на мразот радар открија чудни радарски отчитувања на локацијата, присуството на течно, слатководно езеро. Во 1991 година, Џеф Ридли, специјалист за далечинско набљудување со Лабораторија за вселенска наука Малард во Универзитетскиот колеџ во Лондон, раководеше со европски сателит наречен ERS-1 за да ја сврти својата високочестотна низа кон центарот на ледената капа на Антарктикот. Тоа го потврди откритието од 1974 година, но откритието дури во 1993 година беше објавено во Весник за глациологија. Вселенскиот радар откри дека подледничката површина на свежа вода е едно од најголемите езера во светот - и едно од околу 140 подглацијални езера на Антарктикот. Руските и британските научници го разграничија езерото во 1996 година со интегрирање на различни податоци, вклучително и набљудувања со радарски слики што продираат во воздух и радари во вселената алтиметрија. Езерото Восток лежи околу 4000 m под површината на централниот мраз на Антарктикот и зафаќа површина од 14.000 km2.
Во 2019 година, руската влада започна со изградба на нова, модерна зграда на станица која ќе ги замени старите објекти. Изградбата на новиот објект заврши во Св. Петербург, ќе се транспортира до станицата Восток со брод, но континуираните одложувања го одложија завршувањето на новата станица не порано од 2023 година.
Историски споменици
'Трактор на станицата Восток: Тежок трактор АТТ 11, кој учествуваше во првиот траверс на југ Геомагнетен пол, заедно со плоча за да го одбележи отворањето на станицата во 1957 година, беше означена како Историско место или споменик (HSM 11) по предлогот на Русија до Консултативен состанок на договорот за Антарктикот.
Зграда на комплексот за дупчење на професор Кудрјашов: Зградата на комплексот за дупчење стои блиску до станицата Восток на надморска височина од 3488 m. Изграден е во летната сезона 1983–1984 година. Под водство на професорот Борис Кудрјашов, беа добиени антички ледено јадро примероци. Зградата е означена како Историско место или споменик (HSM 88), по предлогот на Русија до консултативен состанок на антарктичкиот договор.
Клима
Станицата Восток има клима на ледена капа (EF), со температури под нулата во текот на годината, типични како и за поголемиот дел од Антарктикот. Годишните врнежи се само 22 mm (сите се случуваат како снег), што го прави едно од најсушните места на Земјата. Во просек, станицата Восток добива 26 дена снег годишно. Исто така е едно од најсончевите места на Земјата, и покрај тоа што воопшто нема сонце помеѓу мај и август; има повеќе сончеви часови годишно дури и од најсончевите места во Јужна Африка, Австралија и Арапскиот Полуостров, каде што се приближуваат до оние од Сахара во Северен Африка. Восток има највисока вкупна сончева светлина за кој било календарски месец на Земјата, во просек од 708,8 сончеви часови во декември или 22,9 часа дневно. Исто така, има најниско сонце за кој било календарски месец, со апсолутен максимум од 0 сончеви часови месечно за време на поларната ноќ. Од официјалните метеоролошки станици кои моментално работат, Восток е најстудена на земјата во однос на просечната годишна температура. Сепак, спорно е дека станицата Восток е најстудената позната локација на земјата. Сега неактивната станица „Плато“, сместенаво средишниот дел на Антарктичката Висорамнина, се верува дека забележала просечна годишна температура која била постојано пониска од онаа на станицата Восток во текот на 37-месечниот период кога била активна кон крајот на 1960-тите.
најниска веродостојно измерена температура на Земјата од -89,2 C беше во Восток на 21 јули 1983 година во 05:45 време во Москва, што беше 07:45 за часовниот појас на Восток и 01:45 UTC (Види Список на временски записи ). Ова го надмина поранешниот рекорд на станицата од -88,3 C на 24 август 1960 година. површина.
Најстуденото заладување на ветерот беше -129 C на 24 август 2005 година со реална температура од -76,7 C.
Иако е непотврдено, објавено е дека Восток достигнал температура од -91 C на 28 јули 1997 година. Најтоплата забележана температура во Восток е -14,0 C, која се случи на 5 јануари 1974 година.
Најстуден месец бил август 1987 година со средна температура од -75,4 C, а најтоплиот месец бил декември 1989 година со просечна температура од -28 C.
Покрај екстремно ниските температури, други фактори го прават Восток едно од најтешките места на Земјата за живеење на луѓе:
Аклиматизација на такви состојби може да трае од една недела до два месеци и е придружена со главоболкаи, грчеви во очите, болки во увото, крвавење од носот, забележано гушење, ненадејно зголемување на крвен притисок, губење на сон, намален апетит, повраќање, болки во зглобовите и мускулите, артритис и губење на тежината од 3-5 kg (понекогаш и високо како 12 kg).
Дупчење на ледено јадро
Во 1970-тите, Советскиот Сојуз проби сет од јадра длабоки 500 –. Тие се користени за проучување на составот на изотопот на кислородот на мразот, што покажа дека мразот од последниот глацијален период бил присутен под околу 400 метри длабочина. Потоа беа дупчени уште три дупки: во 1984 година, дупката 3G достигна конечна длабочина од 2202 m; во 1990 година, дупката 4G достигна конечна длабочина од 2546 m; и во 1993 година, дупката 5G достигна длабочина од 2755 м; по краткото затворање, дупчењето продолжи во текот на зимата 1995 година. Во 1996 година беше запрено на длабочина 3623 m, по барање на Научниот комитет за истражување на Антарктикот кој изрази загриженост за можна контаминација на Езерото Восток. Ова ледено јадро, издупчено во соработка со Французите, произведе рекорд на минати услови на животната средина кои се протегаат наназад 420.000 години и опфаќа четири претходни глацијални периоди. Долго време тоа беше единственото јадро кое покрива неколку глацијални циклуси; но во 2004 година тоа беше надминато со јадрото EPICA, кое, иако е поплитко, покрива подолг временски распон. Во 2003 година, дупчењето беше дозволено да продолжи, но беше запрено на проценетото растојание до езерото од само 130 м.
Античкото езеро конечно беше пробиено на 5 февруари 2012 година кога научниците престанаа да дупчат на длабочина од 3.770 метри и стигнаа до површината на подледничкото езеро.
кршлива зона е приближно помеѓу 250 и 750 m и одговара на Последниот глацијален максимум, со крајот на Холоцен климатски оптимум на или во близина на длабочина од 250 метри.
Иако јадрото на Восток достигна длабочина од 3623 m, употребливите климатски информации не се протегаат толку далеку. Самото дно на јадрото е мраз повторно замрзнат од водите на езерото Восток и не содржи информации за климата. Вообичаените извори на податоци даваат информации за прокси до длабочина од 3310 m или 414.000 години. Под ова има докази за деформација на мразот. Предложено е дека записот во Восток може да се продолжи до 3345 м или 436.000 години, за да вклучи повеќе од интересниот период MIS11, со превртување на дел од записот. Ова потоа произведува запис во согласност со поновиот, подолг запис EPICA, иако не дава нови информации.
Interpol (музичка група)
Interpol е американска рок група од Менхетен, Њујорк. Основана е во 1997 година, а нејзиниот прв состав бил: Пол Бенкс (главен вокал, ритам гитара), Даниел Кеслер (гитара, придружен вокал), Карлос Денглер (бас гитара, клавијатури) и Грег Друди (тапани). Друди ја напуштил групата во 2000 година и бил заменет со Сем Фогарино. Денглер ја напуштил групата во 2010 година за да продолжи со други проекти, а Бенкс станал басист.
Interpol е една од групите кои се поврзуваат со њујоршката инди-музичка сцена и една од неколкуте групи кои произлегле од пост-панк преродбата во 2000-тите. Групата нема примарен текстописец, при што секој член придонесува во композициите.
Деби албумот на Interpol, Turn On the Bright Lights (2002) добил позитивни критики, и завршил на 10-то место на листата од NME за најдобар албум на годината и прво на листата за 50 најдобри албуми на годината од Pitchfork Media. Следните албуми Antics (2004) и Our Love to Admire (2007) имале поголем критички и комерцијален успех. Бендот во септември 2010 година го издал својот истоимен четврти албум, а потоа паузирал додека членовите се фокусирале на други проекти. Нивниот петти студиски албум, El Pintor, бил објавен во септември 2014 година. Групата започнала јубилејна турнеја за Turn On the Bright Lights во 2017 година, и објавила албум во живо. Шестиот студиски албум на групата, Marauder, бил објавен во август 2018 година, а нивниот седми, The Other Side of Make-Believe, во јули 2022 година.
Формирање на групата и први албуми (1997-2001)
Групата ја основале Кеслер и Друди. Кеслер го запознал Денглер на час по филозофија на Њујоршкиот универзитетот и го повикал како член во групата. Подоцна, Кеслер се сретнал со Бенкс (кој првпат го запознал во Франција) и разговарале за соработка. Групата ја крстиле Interpol.
Во 2000 година, по објавувањето на EP албумот Fukd ID No. 3, Друди го напуштил бендот за да се насочи на Hot Cross и неговата продуцентска куќа Level Plane Records. Кеслер, на негово место во групата го повикал Фогарино, кој работел во продавница за облека и во тоа време размислувал да се повлече од музиката. Додека бил член на Interpol, Друди исто така бил член на групата Saetia.
Потпишување со Matador Records, Тurn On the Bright Lights и Antics (2002–2005)
Откако објавиле неколку EP во периодот од 1998 до 2001 година, групата на почетокот на 2002 година потпишала договор со Matador Records, член на независната групација Beggars. Првото издание содржело преснимени верзии на „PDA“ и „NYC“, а било објавено во јуни истата година. Turn On the Bright Lights бил објавен на 19 август 2002 година. Албумот бил споредуван со пост-панк групите од раните 1980-ти и доцните 1970-ти, особено Joy Division, Echo and the Bunnymen и The Smiths. Албумот до 2004 година бил продаден во 300.000 примероци.
Кон крајот на 2003 година групата започнала со сесии за следениот албум. Вториот албум Antics бил објавен на 27 септември 2004 година. Албумот бил продаден во 350.000 примероци во првите четири месеци по објавувањето. „Slow Hands“, „Evil“ и „C'mere“ се искачиле на 36-то, 18-то и 19-то место соодветно на топ 40 топ листата во Велика Британија. Албумот на крајот достигна златен тираж во ОК, а подоцна и во САД.
По објавувањето на албумот групата повторно тргнала на турнеја која траела речиси 18 месеци, а свиреле и со U2 и The Cure. Бендот паузираше три месеци по завршувањето на турнејата. За време на турнејата, групата ја објавила песната „Direction“, напишана за серијата од HBO Шест стапки под земја.
Други албуми (2006–денес)
Следните албуми Antics (2004) и Our Love to Admire (2007) имале поголем критички и комерцијален успех. Бендот во септември 2010 година го издал својот истоимен четврти албум, а потоа паузирал додека членовите се фокусирале на други проекти. Нивниот петти студиски албум, El Pintor, бил објавен во септември 2014 година. Групата започнала јубилејна турнеја за Turn On the Bright Lights во 2017 година, и објавила албум во живо. Шестиот студиски албум на групата, Marauder, бил објавен во август 2018 година, а нивниот седми, The Other Side of Make-Believe, во јули 2022 година.
Дискографија
Студиски албуми
Бонитасаура
Бонитасаура — род на титаносауруски сауроподски диносаурус чии фосили биле пронајдени од највисоките слоеви од формацијата Бахо де ла Сагра која се наоѓа во провинцијата Рио Негро во Аргентина, датирани од сантон од периодот креда. Остатоците, кои се состојат од делумен скелет на возрасна единка, вклучуваат долна вилица со заби, делумна серија пршлени и коски на екстремитетите, кои биле опишани од страна на Себастијан Апестегиа во 2004 година.
Родното име Бонитасаура се однесува на името на каменоломот „Ла Бонита“, додека името на видот, B. salgadoi, му оддава почит на Леонардо Салгадо, познат аргентински палеонтолог.
Опис
Бонитасаура била измерена на 10 метри во должина, и имала череп сличен на друга група на сауроподи, диплодоциди. Долната вилица имала карактеристичен, остар гребен веднаш зад намалениот сет на заби. Овој гребен поддржувал во животот остра кератинска обвивка слична на клун, која веројатно била поврзана со слична структура во горната вилица. Кератинската обвивка работела за да се исече растителноста што ја внесувала во устата. Ова животно, исто така, имало прилично краток врат и робусни проекции на грбот на пршлените за прицврстување на мускулите, што укажува на тоа дека вратот се користел при силни напори, веројатно за време на хранењето.
Бонитасаура исто така покажува дека некои линии на титаносауриската еволуција се споиле со диплоодоцидите, имено ниски долги черепи без карактеристични назални лакови на другите макронари (како што се Брахиосаурус или Камарасаурус ) и долните вилици кои во квадратна форма и содржеле заби слични на чешел (како кај Ребахисауридите), обратни пропорции на екстремитетите (предните екстремитети пократки од задните екстремитети, за разлика од состојбата кај повеќето други макронари) и рудиментирани опашки со камшик.
Класификација
Бонитасаура првично бил класифициран како член на Немгтосаурид во оригиналниот опис, но последователните кладистички анализи и опис утврдиле дека е вгнезден меѓу типот на титаносаурус што вклучува Логнокосауририја и Ринконсаурија.
Теодосиј Гологанов
Митрополит Скопски Теодосиј Гологанов (, Трлис, Егејска Македонија -, ) — македонски национален деец, митрополит, поборник за обновување на Охридската архиепископија и создавање на македонска национална држава.
Рани години
Роден е во село Трлис, Драмско во 1846 г. Неговото световното име било Васил Гологанов. Првата писменост ја добил кај татка си поп Илија. Васил во 1860 бил испратен во манастирот „Св. Јован Претеча“ во Серско. Четири години по своето стапување во манастирот Теодосиј бил ракоположен за јеромонах (1864) од страна на митрополитот Прокопиј и поставен за игумен на еден помал манастир во близината на Срез, воедно у го продолжил своето образование во Серската класична гимназија. Во 1865 Теодосиј активно се вклучува во националното движење преку борбата за отворање на училишта и замена на грчкиот со црковно-словенскиот јазик при богослуженијата. Во 1867-68 г. се наоѓа во Мостар како протосинѓел на Херцеговскиот митрополит Прокопиј. Подоцна Теодосиј заминал за Пловдив каде бил поставен за ефимериј при црквата „Св. Богородица“, а потоа за игумен на Кричимскиот манастир „Св. Врач“ (1869-1873).
Егзархиска служба
Со создавањето на Егзархијата во 1870 г. од страна на отоманската власт и дадената можност на македонските епарии да можат да се одлучат под чија црковна управа ќе бидат, голем дел од нив се одлучуваат за Егзархијата. Во 1873 г. од страна на Пловдивската црковна општина во Сер бил испратен Теодосиј. Се смета дека причината за испраќањето на Теодосиј во Сер во овој период била и неговата поврзаност со револуционерното движење во областа на Крчимскиот манастир каде што бил игумен. Како што може да се види со своето заминување за Пловдив Теодосиј се става во служба на Егзархијата и дејствува како нејзин клирик. Во 1874 г. тој е удостоен со архимандритски чин од страна на езгархот Антим и е поставен за ефимериј при храмот „Св. Стефан“ во Цариград. Веќе наредната 1875 архимандритот Теодосиј се наоѓа во Ниш како помошник на Нишкиот митрополит, тогава под jурисдикциjата на Егзархијата. Во 1876 година Гологанов бил повикан во Цариград. Таму тој е избран повторно од Синодот да служи во црквата Свети Стефан. Помеѓу 1878 и 1880 е поставен за Екзархиски наместник во Цариград. Од 1880 до 1885 година е претставник на Егзархијата при Високата порта, а во 1885 е устоличен за Скопски митрополит, но бератот за поставување во Скопје го доби дури во 1890 година, а дотогаш чекал во Цариград. Ова е поради спротивставувањето на Цариградската патријаршија, која била поддржана од Грција, како и од страна на Србија.
Контакти со Тајниот македонски комитет
Во 1887 г. Теодосиј се поврзал и со Тајниот македонски комитет од Софија преку Коста Групчев и Наум Евро. Тајниот македонски комитет бил организација на македонските ителектуалци кои биле незадоволни од односот на пропагандите кон македонскиот национален индивидуалитет, комитетот имал своја програма која се залагала за протерување на бугарските свештеници и учители од Македонија. Кај овие дејци имало влијание на српската пропаганда, првенствено во јазикот. Имено, се барало печатње на весник на македонски јазик но бидејќи тој не бил книжевно обработен, требало бугарските зборови да се исврлат од македонскиот јазик, и да се заменат со српски. Во тајни преговори во Белград со српската влада за соработка во 1886 година, било решено дека ќе биде актуелизирана заложбата за обнова на Охридската архиепископија. Групчев сведочи за Теодосиј дека тој изjавил готовност да застане на чело Охридската архиепископија доколку истата се возобнови. Ова траело сè до 1890 кога егзархот Јосиф I со поддршка од бугарската Влада повторно го актуелизирал прашањето за берати за егзархиските епископи за Скопје и Охрид. Како одговор на ова барање Големиот Везир на 15 март 1890 издал везирско тескере на митрополитот Теодосиј за да може привремено да престојува во Скопје. Самото пристигнување на митрополитот Теодосиј во Скопје предизвикало револт и протести од страна на грчкиот и српскиот конзул. Митрополитот Теодосиј бил избркан од Скопје на 27 април 1890. По патот тоа води разговорот со српскиот конзул во Солун, со кого што се сретнал на бродот за Цариград при своето враќање. Тој изjавил дека ниту српската, ниту грчката политика немаат штета од него бидејќи според него тој е родум Македонец и не е приврзан кон Егзархијата и доколку се создадат објективни услови би се откажал од неа за сметка на возобновена Охридска архиепископија. Овие размислувања на митрополитот Теодосиј биле повод за обидот на егзархот Јосиф I подоцна да го смени. Под притисок од бугарската Влада на 24 јули 1890 Високата Порта издала два берата за егзархиски владици за Скопје и Охрид. По издавањето на бератите егзархот Јосиф I се обидел да го смени митрополитот Теодосиј, но ова не било прифатено од страна на Високата Порта, поради српскиот дипломатски притисок. На 30 јули 1890 митрополитот Теодосиј пристигнал за вторпат во Скопје.
Борба против пропагандите
Митрополитот Теодосиј Гологанов ги согледал штетните влијанија на странските пропаганди во Македонија и опасноста за македонскиот национален индивидуалитет. Во своето писмо од 22 јуни 1891 година до проигуменот Дионисиј пишува:
Митрополитот Гологанов против бугарската пропаганда презел и конкретни мерки. Имено, најпрво го отстранил директорот на скопското училиште Антон Наследников бидејќи бил Бугарин Потоа презел акција за остранување на сите проегзархиски чиновници од црковно - училишната општина преку организирање на нови избори. При изработката на списокот на учители за учебната 1891 - 92 година ги остранил имињата на сите учители кои биле родум од Бугарија и ги заменил со Македонци. Сакал да се отвори словенско одделение при вилаетската печатница во Скопје каде требало да се печатат книги на македонски јазик. На крај ги изгорел сите дукументи од Митрополијата и ги заменил со нови во кои намерно бил изоставен зборот Бугарска егзархија. Овие документи биле печатени на македонски јазик, штипско - велешко наречје.
Обиди за возобновување на Охридската архиепископија
Со оглед на тесната поврзаност на православните цркви со локалните национализми (грчкиот и бугарскиот во овој случај) митрополитот знаел дека ниту Патријаршијата, ниту Егзархијата нема да се согласат со возобновување на Охрид како архиепископски центар на одделна црква. Затоа во 1891 г. Митрополитот Теодосиј се обидел да се договори со папскиот нунциј во Цариград за покровителствто на Римокатоличката црква над евентуално обновената Охридска архиепископија. При тоа поставил шест услови:
На 4 декември истата 1891 г. Теодосиј му напишал писмо на папата Лав ХIII, во кое го моли Светиот отец од свое и од името на целата православна паства во Македонија: „да нè прими под крилото на Римокатоличката црква, откако ќе ја обновиме стародревната Охридска архиепископија, незаконски укината од султанот Мустафа III во 1767 г. Кон крајот на месец ноември 1891 започнале преговори и помеѓу Цариградската патријаршија и митрополитот Теодосиј. Всушност, Цариградската патријаршија во започнатите преговори во Скопје помеѓу Теодосиј и грчкиот конзул јасно изјавила дека го прифаќа митрополитот Теодосиј под нејзина канонска јурисдикција, но не прифатила ниту еден од условите на митрополитот Теодосиј, односно возобновување на Охридската архиепископија. Од ова се гледа дека единствениот повод што Цариградската патријаршија дозволила воопшто да има преговори помеѓу неа и митрополитот Теодосиј е желбата да си ги поврати епархиите во Македонија изгубени при создавањето на бугарската Егзархија.
Во овој период и Српската пропаганда го засилила своето дејствување преку српскиот конзул во Скопје. Гледајќи дека митрополитот Теодосиј веќе и јавно е напаѓан од страна на Егзархијата, Кариќ сметал дека ќе може да го привлече кон Српската пропаганда ветувајќи му возобновување на Охридската архиепископија со помош на Цариградската патријаршија. Според планот на Кариќ, Охридската Архиепископијата би била под јурисдикција Карловачката митрополија. За оваа идеја, Кариќ се консултирал и со Стојан Новаковиќ којшто предложил да го поткупат Теодосиј.На ова српската Влада одговорила со испраќање на финансии за реализирање на планот на Кариќ. Но, иако со својето дејствување Српската пропаганда успеала да привлече некои свештеници, сепак нивниот број бил мал.
Реакција на Бугарската егзархија
За сите активности на митрополитот Теодосиј, Егзархијата и бугарската Влада биле темелно и постојано известувани од страна на своите приврзаници. Отворањето на првото српското училиште во Скопје на 29 мај 1891 било последна капка во чашата на бугарското трпение. На почетокот од јуни 1891 егзархот Јосиф I го повикал митрополитот Теодосиј да појде во Цариград и да ја образложи и оправда својата дејност во Скопската епархија. На ова, Теодосиј не одговорил по што следувале уште две покани. Во последната било посочено дека доколку Теодосиј не се појави во Цариград пред Егзархот ќе биде даден на Црковен суд и ќе му биде одземен митрополитскиот чин. Како поддршка на последното писмо осумнаесет скопски чорбаџии организирале свој Епархиски совет и го прогласиле Теодосиј за сменет. Како одговор на одбивањето на митрополитот Теодосиј да се појави во Цариград и да се покае за она што го работел, Синодот на Егзархијата формирал Комисија составена од двајца членови на чело со егзархот Јосиф I којашто требало да одлучи. Одлуката донесена од страна на оваа Комисија била да се отстрани митрополитот Теодосиј од Скопје со помош на турската власт и да биде однесен во Цариград. На сила е одведен во Цариград, каде што во јануари 1892 од страна на Егзархијата бил обвинет меѓу другото и за „создавање на народност што не постоела во историјата“. Во март 1892 г. му била одземена титулата „Скопски митрополит“. Во врска со неговото сменување Д. Секарлиев истакнува:
Втора егзархиска служба
Потоа Гологанов се преселува во Бугарија, кога по отстранувањето на скопската катедра тој е испратен во Драгалевскиот манастир во близина на Софија. Истата година црковните власти му простиле на Гологанов и бил назначен за помошник на Пловдивскиот митрополит Натанаил Охридски. Подоцна, тој служел во Бачковскиот и Рилскиот манастир. Во периодот од 1901 до 1906 година Гологанов бил митрополит на Пловдивската епархија. По некој период, Скопската епархија повторно останала без епископ и Теодосиј Гологанов со помош на Петар Поп Арсов се кандидирал за митрополит на оваа епархија. Стариот став на црковните авторитети повторно важел. Гологанов зел учество и во акцијата за покрстување на Помаците. Во Софија, во ноември 1915 година, кога бугарската армија ги разбила српските војски во Македонија, го богослужил свечениот молебен по повод Денот на победата. Од 1915 до 1919 бил митрополит на новосоздадената Марониска епархиjа со центар Ѓумурџина, денес Комотини, Североисточна Грција. Подоцна бил лектор во Духовната академија во Софија каде и починал во 1926 година.
Влијание врз Македонското национално-ослободително движење
Митрополитот Теодосиј Гологанов извршил силно влијание врз младата македонска ителигенција и придонел да се разгори македонското национално чувство кај македонското граѓанство. Две години подоцна неговата дејност била забележана и од Петар Поп Арсов кои истакнува:
Неговото сменување предизвикало револт кај македонскиот народ и се сметало како напад на националните сремежи. Сменувањето предизвикало масовни протести против Бугарската егзархија и тоа не само од страна на Скопската туку и од другите црковно - училишни општини (Охрид, Битола, Прилеп, Сер, Солун, Неврокоп, Штип, Струмица, Велес и други). Протестите носеле македонски национални белег, бидејќи се потенцирало дека Теодосиј Гологанов по потекло е Македонец , кој се стремел да ја обнови Охридската архиепископија.
Научна работа
Теодосиј Гологанов од 1910 година бил член на Бугарското книжевно друштво. За време на неговиот живот, тој се ангажирал и во издавање на научни трудови и преведување книги на бугарски јазик со религиозно-филозофска тематика. Неговите дела се:
Од областа на преведувањето, се забележуваат преведените книги: „Потеклото на човекот и хармонијата меѓу христијанството и науката“ од грчкиот филозоф И. Скалцуни, „Загубениот рај “ од Џон Милтон, „Мачениците или победата на христијанската религија“ од Шатобријан, „Животот на Исус Христос“ од Ф. В. Ферар и „Придобиениот рај“ од Џон Милтон.
Список на чембалисти
Музичарите кои свират на чембало се нарекуваат чембалисти. Оваа листа содржи чембалисти од периодот по XIX век. Значајните рани чембалисти можете да ги најдете на список на барокни композитори.
NGC 1015
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1015 се споменува и како UGC 2124, MCG 0-7-66, CGCG 388-75.
Откривање
Објектот е откриен на 27 декември 1875 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1015 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1015 има привидни димензии од 2' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 38 м 11,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 19' 6". Положбениот агол на објектот е во износ од 16°.
Други поделби
Проучување на NGC 1015 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9988. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 220; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4698. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1283.
Копа Америка 1995
Јужноамериканско првенство во фудбал 1995, попознато како Копа Америка 1995 — 37-то издание на Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Уругвај од 5 јули до 23 јули 1997 година. На турнирот учествувале 12 репрезентации, од кои две не биле членки на КОНМЕБОЛ. Мексико и САД зеле учество како членки на КОНКАКАФ. Турнирот бил освоен од страна на Уругвај, кој во финалето ја совладал репрезентацијата на Бразил. Колумбија го освоил третото место победувајќи ја репрезентацијата на САД во натпреварот за третото место. Габриел Батистута и Луис Гарсија Постиго биле најдобри стрелци со по 4 постигнати голови. Репрезентацијата на САД била изненадување на турнирот, победувајќи ја Аргентина со резултат од 3:0 САД во второто коло ја победиле Мексико на пенали, но во полуфиналето биле поразени одф Бразил  1:0.
Учесници
Репрезентациите биле поделени во три групи од по четири екипи. Првопласираните и второпласираните директно се пласирале во четвртфиналето, како и двете најдобри третопласирани.
1.
2.
3.
4.
5.
7.
8.
9.
10.
11.
12.
Голгетери
4 гола
3 гола
Автогол
Мандалорци
Мандалорците се фиктивно население на планетата Мандалор во филмската франшиза „Војна на ѕвездите“ од Џорџ Лукас. Идејата за Мандалорците потекнува од „Империјата го возвраќа ударот“. Таму за првпат се појавуваат како белите „супер-командоси“, за потоа идејата да се развие во ликот на Боба Фет, ловец на глави. Иако терминот „Мандалорец“ не се користи во филмовите, популарноста на Боба Фет беше инспирација за натамошните обработки во франшизата на „Војната на ѕвездите“.
Во телевизиската серија „Војните на клоновите“, Мандалорците се прикажуваат како човековиденен вид, обединет со заединички јазик и кодекс на честа. Тие се една од најстарите цивилизации во галаксијата на „Војната на ѕвезите“, која постои илјадници години пред дејствието во филмовите. Во тој период тие се оформуваат како воинствен и горд народ, посветен на освојувања.
Создавање и развој
Во продукцијата за Империјата го возвраќа ударот (1980), Ралф МекКвари и Џо Џонстон дизајнирале оклоп наменет да го носат војници опишани како супер-командоси (Сторм-трупери) од системот „Мандалор“, вооружени со оружје вградено во бели костуми и познати по борбата против Џедаите. Првично, војниците биле наречени Супервоини и изгледале сосем исто. Во конечната верзија, тие ќе прераснат во ликот, Боба Фет, ловец на глави. Костумот бил преработен, но задржал елементи како што се ласери на зглобовите, ракетни пикада и ракета на грбот за летање.
Разработка на идејата
Приказната за Мандалорците за првпат била опширно дадена во изданијата на оригиналната серија на Марвел Комикс „Војна на Ѕвездите“, вклучувајќи ги стриповите од „Dark Horse“ и видео игрите на LucasArts.
Војна на Ѕвездите: Втора епизода - Напад на клоновите (2002) го воведува ловецот на глави Џанго Фет, кој исто така носел мандалорски оклоп, клон татко на неговиот посвоен син Боба Фет. Кога во 2014 година Дизни го купил  „Лукасфилм“, постоечките спин-оф материјали беа прогласени за неканонски. Само спин-оф дела произведени по 25 април 2014 година, се дел од реконструираниот канон, вклучувајќи и телевизиски серии како „Војните на клоновите“, „ Бунтовниците “ и „Мандалорец“.
Литература
Идејата за Мандалорците првпат била обработена кај Марвел. Боба и Фен Шиса биле меѓу првите заштитници на планетата Мандалор. Тие се двајцата од вкупно тројца преживеани во војната на клоновите, во која тие се бореле на страна на императорот Палпатин.
Во Приказните за Џедите, каде настаните се случуваат илјадници години пред случувањата во филмот Војна на ѕвездите, Мандалорците се најголемата воена сила на страната на Сит во војната против Џедаите, а нивниот водач ќе биде изманипулиран од Сит да започне војна против Републиката. Тие ќе бидат поразени со помош на Рејвн и Малак, а Рејвн ќе се погрижи Мандалорците никогаш повеќе да не се обединат под водство на еден владател. Тие ќе се разединат како народ и ќе станат платеници.
Планетата Мандалор
Мандалор е измислена планета, дом на мандалорскиот народ. Месечината на Мандалор се вика Конкордиа, каде ќе бидат протерани мандалорските воини. Оттаму потекнува Џанго Фет и други мандалорски карактери.
Во Војната на клоновите, Мандалор е ненаселена планета, опустошена од војната со Џедаите. Мандалорците изградиле градови, co згради со кубистички дизајн и мурали кои личат на Герниката на Пабло Пикасо. Идејата за ваков изглед на планетата потекнува од Лукас.
Гордана Бабиќ-Ѓорѓевиќ
Гордана Бабиќ-Ѓорѓевиќ ( во —  во ) — српска историчарка на уметноста и академик.
Животопис
Таа била соавтор на книгата „Иконе“, каде што ги обработува средновековните икони од Македонија.
NGC 2938
NGC 2938 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2938 се споменува и како UGC 5115, MCG 13-7-32, CGCG 350-27.
Откривање
Објектот е откриен на 2 април 1801 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.