cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жак Дерида
1972 -1980
Почнувајќи од 1972, Дерида пишувал просечно повеќе од една книга годишно. Продолжил да пишува важни дела како “Глас” и “Разгледница: Од Сократ до Фројд и пошироко”. Дерида го напишал есејот “Потпис Настан Контекст”, есеј за теоријата за говорните чинови на Ј.Л.Остин во раните 1970-ти; по агресивната критика на овој текст од Џон Серл, Дерида напишал долга (и не помалку агресивна) одбрана на неговиот претходен аргумент. На Дерида му било посветено поголемо внимание во Соединетите Држави по 1972, каде влијаел врз американските литературни критичари и теоретичари многу повеќе отколку врз академските филозофи.
“За духот”
На 14 март 1987, на конференцијата на на Меѓународната академија за филозофија насловена  “Хајдегер: отворени прашања”, Дерида одржал предавање кое е објавено во октомври 1987 како “За духот: Хајдегер и прашања”. “За духот” претставува важен придонес кон долгата дебата за нацизмот на Хајдегер и се појавуваистовремено со француското објавување на книга од претходно непознат чилеански писател, Виктор Фариас, кој обвинува дека филозофијата на Хајдегер се сведува на сесрдно прифаќање на нацистичката фракција. Дерида му одговорил на Фариас во интервјуто “Хајдегер- пеколниот филозоф” и во подоцнежната статија, ‘’Како да се признае, со причини’’ Тој забележал дека Фариас слабо ја толкува мислата на Хајдегер, додавајќи дека многу од доказите кои Фариас и неговите поддржувачи ги промовираат како нови, се веќе познати во филозофската заедница. Но “За духот” исто така е една од првите публикации на Дерида за односот меѓу филозофијата и национализмот, за кое тој беше предавал во средината на 1980те. Овие прашања ќе постанат многу значајни во неговата понатамошна работа.
1990: Политички и етички теми
Некои тврдат дека работата на Дерида доживеала “политички пресврт” во 90те години. Како доказ за таквиот пресврт се наведуваат текстовите “Сила на законот” (1990) како и  “Привиденијата на Маркс” (1994) и  “Политика на пријателство” (1994). Други пак, вклучувајќи го и самиот Дерида, тврдат дека многу од филозофските трудови создадени во неговиот “политички пресврт” датираат од претходните есеи. Оние кои тврдат дека Дерида се ангажирал во “етички пресврт” посочуваат на дела како “Дарот на смртта” како доказ дека тој започнал подиректно да ја применува деконструкцијата  на односот помеѓу етиката и религијата. Во ова дело, Дерида анализира делови од Библијата, особено од Аврам и жртвувањето на Исак, како и “Страв и трепет” од Сорен Кјеркегард. Современите толкувања на Емануел Левинас, Валтер Бенјамин,   Карл Шмит, Јан Паточка од страна на Дерида, на теми како што се право, правда, одговорност и пријателство, имале значително влијание на области и вонрамките на филозофијата.
Критика на работата на Дерида
Во “Приемот на Дерида: превод и трансформација” (2006) е прикажан широк преглед на историјата на приемот на Дерида кој го покрива периодот до објавувањето на “Привиденијата на Маркс” (1994). Неговото дело е критикувано поради наводна злоупотреба на научните термини и концепти во “Високо суеверие: академската левица и нејзините спорови со науката” (1998).Кристофер Вајс во неговата книга “Дерида, Африка и Блискиот Исток” (2009) ги става делата на Дерида во историскиот контекст на неговото северноафриканско потекло, аргумент најпрво накратко посочен од Роберт Ј. Ц. Јанг во “Бели митологии: Пишување историја и Западот”(1990), а потоа разработен во“Постколонијализам: историски вовед”(2001) каде Јанг ги истражува делата на бројни теоретичари и ја разгледува севкупната рамка на мислата на Дерида во однос на влијанието од растењето во колонијалните услови на француски Алжир.
Недостиг од филозофска јасност
Иако Дерида му се обрати на Американското филозофско здружение во повеќе наврати и беше мошне почитуван од современите филозофи Ричард Рорти, Александар Нехамас и Стенли Кавел, сепак, некои други аналитички филозофи, како што се Џон Серл и Вилард Ван Орман Квин, неговото дело го сметаат за псевдофилозофија или софистика Мишел Фуко, кој често беше поврзуван со Дерида, исто така го открива неговото незадоволство од стилот на пишување на Дерида во разговор со Серл. Според Фуко, Дерида користи метод на опскуртанистички тероризам; ироничен термин од подоцнежната преокупација на Дерида со тероризмот. Серл дава објаснување за терминот на Фуко: Тој пишува толку нејасно, што не можеш да го кажеш она што тој го кажува, тоа е делот од опскурантизмот, а тогаш кога го критикуваш секогаш може да каже: “Не ме разбираш, идиот си”. Тоа е делот со тероризам. Контроверзата околу работата на Дерида во филозофијата а и како филозоф, се зголемува кога Универзитетот во Кембриџ го наградува со почесен докторат и покрај противењата на некои од членовите од Филозофскиот факултет на Универзитетот во Кембриџ, но потписниците на протестното писмо биле главно од други установи од Велика Британија и САД, што некои го карактеризираа како напад врз академската слобода на научниците од Кембриџ. Осумнаесет лица од други установи кои протестирале вклучувајќи ги Вилард Ван Орман Квин, Дејвид Армстронг, Рут Барсан Маркус и Рене Тол испратиле писмо до Кембриџ тврдејќи дека делото на Дерида “не ги исполнува прифатените стандарди за јасност и ригорозност” и опишувајќи ја филозофијата на Дерида како составена од “трикови и финти слични на оние од дадаистите”. Во заклучокот на писмото стои дека: “… онаму каде што воопшто и постојат доследни тврдења, тие се или погрешни или тривијални. Академскиот статус кој се заснова на она што нам ни изгледа малку повеќе од полуразбирливи напади на вредноста на разумот, вистината и знаењетоне е доволна причина за доделување на почесна диплома од еден истакнат универзитет.”
Намерна нејасност
Ноам Чомски го изразува својот став дека Дерида користи претенциозна реторика да ја прикрие едноставноста на своите идеи. Тој го става Дерида во пошироката категорија на париската интелектуална заедница, која тој ја критикува поради нејзиното претставување како елитна моќна структура за добро образованите преку „тешкото пишување“ и „опскурантизам“. Чомски спомнува дека тој едноставно може да е неспособен да го разбере Дерида, но тој се сомнева во оваа можност. Емир Родригес Монегал тврди дека многу од идеите на Дерида се преработени од делата на Борхес (од есеите и кратките раскази). Критички посмртни портрети за Дерида биле објавени во “Њујорк Тајмс” и во “Економист”. И двата портрета биле критикувани од академските поддржувачи на Дерида; а останатите биле помалку критични. Списанието “Нацијата” одговара на портретот од “Њујорк Тајмс”, велејќи дека “дури и ако Дерида претходно бил исмеван и маргинализиран во американските весници, тонот во написот изгледа прилично остар за некролог” на меѓународно признат филозоф кој имал длабоко влијание врз две генерации американски научници од општествените науки”. Пример за стилот на нејсност на Дерида е „мрачното објаснување“ на неговата филозофија во еден труд од 1993 година, кој бил презентиран на Правниот факултет Бенџамин Н. Кардозо во Њујорк, во кој изјавил: „Непотребно е да се каже уште еднаш, деконструкцијата, ако постои такво нешто, зазема место како доживување на невозможното.“ Во “Контингентност, иронија и солидарност”, Ричард Рорти тврди дека Дерида (особено во неговата книга “Разгледница: Од Сократ за Фројд и пошироко”) намерно употребува зборови кои не можат да се дефинираат или користи претходно дефинирани зборови во контексти кои се толку различни што разбирањето е невозможно, така што читателот никогаш нема да може да ја контекстуализира самата книжевност на Дерида. Исто така, Рорти тврди дека намерната нејасност е филозофски основана. Според него, оваа техника исклучува секаква метафизика од делото на Дерида. И бидејќи неговата работа навидум не содржи метафизика, Дерида последователно ја напуштал метафизиката. Самиот Дерида никогаш и не изјавил дека се оттргнал од метафизиката. Во неговото дело ја претставува деконструкцијата на метафизиката како заложба за невозможна работа.
Обвиненија за нихилизам
Некои критичари обвинуваат дека деконструктивниот проект е нихилистички. Тие тврдат дека обидите на Дерида за пишување ги поткопуваат етичките и интелектуалните норми кои се од витално значење за академскиот свет, ако не и за самата западна цивилизација. Дерида е обвинет за делотворно отфрлање на можноста за знаење и значење, создавајќи комбинација на екстремен скептицизам и солипсизам, кои овие критичари ги сметаат за штетни. Можеби најупорен меѓу овие критичари е Ричард Волин кој тврдел дека делото на Дерида како и делата на неговите големи инспирации (на пример Батај, Бланшо, Левинас, Хајдегер, Ниче) води кон корозивен нихилизам. На пример, Волин тврди дека “деконструктивниот гест на субверзија и преиспишување завршува со закана за бришење на многу од основните разлики меѓу нацизмот и не-нацизмот”. Кога Волин го објавил интервјуто на Дерида за Хајдегер во првото издание на Хајдегеровата контроверзност” Дерида тврдел дека интервјуто било намерно погрешно преведено, што било “очигледно одвратно” и “слабо, едноставно и компулсивно агресивно”. Бидејќи францускиот закон бара согласност од авторот за преводи, а таква согласност не била дадена, Дерида инсистирал интервјуто да не се појави во ниедно подоцнежно издание.
Значење и влијание
Инспириран од Дерида, една песна на полскиот поет Тадеуш Ружевич е насловена „Áladerrida“.
NGC 2882
NGC 2882 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2882 се споменува и како UGC 5030, MCG 1-24-21, CGCG 34-46, IRAS 09239+0810.
Откривање
Објектот е откриен на 6 март 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2882 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 2882 има привидни димензии од 1,5' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 26 м 35,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 7° 57' 15". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 2882 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26781. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 188; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 820. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 28.
Едуар Мане
Едуар Мане (Édouard Manet; Париз, 23 јануари 1832 - Париз, 30 април 1883) — француски сликар, непосреден претходник на импресионистите.
Неговото платно „Појадок на трева“, претставува една од првите слики, со која отстапи од конвенционалниот академски начин на сликање. Претежно сликаше во масло и тоа портрети (Зола, Клемансо, Пруст и други), но една од најомилените теми му беше сликањето во природа.
Минхен (филм)
Минхен (Munich) е драмски филм режиран од Стивен Спилберг од 2005 год. кој раскажува за масакрот на израелските спортисти на Олимписки игри во Минхен 1972 год. и тајната на одмаздничката операција која ја наредила израелската власт. Приказната зборува за група убијци, кои ги предводи бившиот агент Мосада "Avner" (Ерик Бана), кои ги пронаоѓа спортистите. Филмот е номиниран за пет Оскари.
Преглед
Филмот е заснован на книгата на канадскиот новинар Џорџ Џонас, Vengeance: The True Story of an Israeli Counter-Terrorist Team. Самата книга е темелена на исказите на Јувал Авива, кој тврди дека бил агентот Мосада. Во книгата Авивовата приказна главниот лик е наречен "Авнер". Книгата на Џонас најпрвен е екранизирана како телевизиски филм од 1986, Sword of Gideon, со Стив Бауер и Мајкл Јорк во главни улоги, во режија на Мајкл Андерсон.
Филмот е сниман на разни локации на Малта (кои требаа да ја прикажат Тел Авив, Бејрут, Кипар,Атина и Рим), Будимпешта (која требала да ги замени Лондон, Рим и Париз и германскиот аеродром Фурстенфелдбрук), Париз и Њујорк.
Во американските кина филмот помина доста лошо, заработувајќи околу 43,5 милиони долари, што било околу три четвртина од буџетот (75 милиони). Меѓутоа, филмот релативно добро поминал во Европа, со 130,346,986 долари.
Уајлабамба (округ во Урубамба)
Уајлабамба е округ во покраината Урубамба во регионот Куско во Перу
Плауе
Плауе (Plaue) — мал град во округот Илм, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа на реката Гера, сместен помеѓу градовите Илменау и Арнштат.
Местоположба
Плауе се наоѓа околу 10 километри јужно од Арнштат. Во Плауе се создава реката Гера при спојувањето на Цаме Гера и Вилде Гера.
Соседни општини
Градот се граничи со Арнштат, Илменау, Мартинрода и Гератал.
Градски единици
Кон Плауе припаѓаат следниве три места:
Градски совет
Градскиот совет на Плауе се состои од 12 членови. По општинските избори на 26 мај 2019 година, распределбата на местата е следна:
Градоначалник
Градоначалник на градот е Јерг Там (CDU) од октомври 2004 година.
Аким Селмани
Аким Селмани (албански: Akim Selmani; Јажинце, ) бил поранешен член на ОНА.
Во редовите на ОНА се приклучил во текот на март 2001 година, како војник во првите единици на Бригадата 112 “Мујдин Алиу”.
Загинал на 6 август 2001 година во една престрелка со македонските безбидносни сили. По ова, неговото тело било префрлено на Косово, каде било и погребано.
Миокардитис
Миокардитис или воспалителна кардиомиопатија е воспаление на срцевиот мускул (миокардот). Миокардитисот често е резултат на инфекција од вируси, како што е познатиот парвовирус В19, помалку познатите неинфективни патогени како Borrelia burgdorferi (Лајмска болест) или протозоата Trypanosoma cruzi. Исто така, може да е и резултат на преосетливост на лекови.
Миокардитисот може да се дефинира на повеќе начини. Неговата главна одлика е тоа што претставува инфекција на срцето проследена со воспаление и оштетување на срцевиот мускул без блокирање на коронарните артерии, кои инаку би предизвикале срцев удар (миокарден инфаркт) или други чести неинфективни причини. Може да предизвика оштетување (некроза) на срцевото ткиво, како и дилатативна кардиомиопатија.
Миокардитисот често претставува автоимуна реакција. Постојат делови (епитопи) од стрептококната белковина M и вирусот Coxackie B кои се имунолошки слични на срцевиот миозин. Откако вирусот ќе исчезне, имунолошкиот систем може да го нападне срцевиот миозин.
За да се утврди точната дијагноза, потребна е биопсија на срцето која докторите не ја препорачуваат бидејќи е болна. Затоа постојат различни статистики за стапката на појавување на миокардитисот.
Како резултат на ова, и последиците од миокардитисот се различни: блага болест без симптоми кои се решаваат, болка во градите, срцева инсуфициенција или ненадејна смрт. Акутен миокардичен синдром (сличен на инфаркт) со нормални коронарни артерии претставува добра прогноза, како и срцева инсуфициенција со проширена лева комора. Слаба прогноза претставува коморна аритмија со срцев блок од висок степен. Престанокот на работата на десната комора е показател за можен смртен исход.
Знаци и симптоми
Постојат различни знаци и симптоми кои го определуваат миокардитисот. Тие се поврзани со воспалението на миокардот или со слабоста на срцевиот мускул која е од второстепена важност. Познати знаци и симптоми:
Миокардитисот честопати е резултат на вирусна болест. Затоа, многу пациенти имаат историја на симптоми карактеристични за вирусна инфекција како што се: грозница, осип, пролив, болки во зглобовите и блага исцрпеност.
Голем број пациенти имаат симптоми кои се карактеристични и за миокардитисот и за перикардитисот бидејќи тие често се поврзуваат еден со друг.
Причинители
Постојат голем број причини за настанување на миокардитисот. Меѓутоа, честопати не можат да се откријат. Во Европа и Северна Америка, миокардитисот често е резултат на вирусите. Сепак, најчест причинител е Шагасовата болест која владее само во Централна и Јужна Америка и која настанува како резултат на инфекција предизвикана од протозоата Trypanosoma cruzi.
Инфективни
Бактерискиот миокардитис е редок кај пациентите без имунодефициенција.
Дијагноза
Миокардичното воспаление може да се открие преку електрокардиографски резултати (ЕКГ), покачена Ц-реактивна белковина и/или покачена стапка на седиментација на еритроцити или зголемен lgM (серологија) против вируси кои влијаат врз миокардот. Зголемени се и индикаторите за степенот на оштетеност на миокардот (срцевите исоензими тропонин и креатин киназа).
Наодите од електрокардиограмот (ЕКГ) кај миокардитисот откриваат дифузни (раширени) Т-бран инверзии и покачен СТ-сегмент во облик на седло (кој исто така е присутен и кај перикардитисот).
Магнетната резонанца на срцето се покажала корисна при дијагностицирање на миокардитисот преку визуелизирање на индикаторите за воспаление на миокардот. Неодамна биле утврдени и објавени и критериумите за дијагностицирање на миокардитисот преку магнетната резонанца на срцето.
Лечење
Повеќето вирусни инфекции не можат да се лечат со директна терапија. Затоа симптоматичното лечење е единствената терапија за оваа форма на миокардитис. При акутна форма на миокардитис, се препорачува мирување во кревет. Кај симптоматичните пациенти, дигоксинот и диуретиците покажуваат добри резултати. Кај пациенти со умерено до сериозно нарушена срцева функција препорачливо е да се користат инотропи како што се милринон, особено при акутен миокардитис, во комбинација со АКЕ инхибитори (катоприл, лизиноприл) доколку организмот ги толерира. Кај пациентите на кои не им помага конвенционалната терапија, се применува LVAD терапија (помошна пумпа за лева срцева комора). Пресадувањето на срцето е последно решение кое се применува доколку конвенционалната терапија не покажува добри резултати.
Кај неколку помали случаи и контролни испитувања, системските кортикостероиди покажале добри ефекти кај пациенти со утврден миокардитис. Сепак, ваквите податоци не треба да се сфатат премногу сериозно/да се земат предвид бидејќи 58% од возрасните спонтано се опоравуваат, додека кај повеќето случаи кај децата и бебињата недостасуваат контролни групи.
Епидемиологија
Точната распространетост на миокардитисот е непозната. Сепак, при низа на рутински аутопсии било утврдено воспаление на миокардот кај 1-9% од пациентите. Кај младите, миокардитисот е причина за ненадејна смрт кај 20% од сите случаи.
Кај пациентите со HIV, миокардитисот е присутен кај повеќе од 50% од извршените аутопсии.
Колденбител
Колденбител (Koldenbüttel; севернофризиски: Koolnbütel; Kombüddel; Koldenbyttel) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Александар Поповиќ (фудбалер роден во 1999)
Александар Поповиќ (29 септември 1999) е српски професионален фудбалер кој игра како голман за Партизан.
Клупска кариера
На 19 јуни 2020 година, Поповиќ го направил своето официјално деби за Партизан во поразот со 1–0 на гости кај Војводина во последното коло од Српската Суперлига 2019–20, скратена од КОВИД-19. Тој станал прв голман за Српската Суперлига 2020–21, главно поради новите барања во лигата за играчи до 21 година, со 21 настап во процесот.
По заминувањето на Владимир Стојковиќ, Поповиќ го направил своето деби во европските натпреварувања на 29 јули 2021 година, одржувајќи ја мрежата и одбранил пенал во победата на гости со 2-0 над словачкиот клуб ДАЦ Дунајска Стреда во Конференциската лига на УЕФА. Тој го продолжил договорот со Партизан два месеци подоцна, задржувајќи го во клубот до 2024 година.
Репрезентативна кариера
Поповиќ имал натпревар за Србија на нивоа до 17, до 19 и до 21 година во натпреварувањата на УЕФА. Тој го направил своето целосно репрезентативно деби за Србија во пријателскиот натпревар без голови со Панама на 28 јануари 2021 година.
Шугаг
Шугаг (Şugag, Schugag) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 3.239 жители.
Грозана (Клиново)
Грозана — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Клиново.
Наоѓалиштето претставува утврдување од среден век.
Преку реката Сушица, на ридот Старецот, кој е на околу 5 км западно од селото, се гледаат грамади од градежен камен и фрагменти од керамички садови и питоси кои упатуваат на остатоци од помала фортификација.
Маноло Ескобар
Manuel García Escobar (19 Октомври 1931 година, Лас Norias де Daza, Ел Ехидо, Алмерија), најпознат како Маноло Escobar, е шпански пејач на Андалузија и шпански песна куплет. Тој, исто така, работел како глумец во неколку музички филмови. Меѓу неговите успеси се на Porompompero, Мојот автомобил (1969), miniskirt или жив и Шпанија, Белгија композитор Лав Rozenstraten.
Почетоци
Маноло Escobar е петта на десет деца на Антонио Гарсија и Марија дел Кармен Ескобар, кому тој ја посвети песната Madrecita Maria del Carmen. Неговиот татко го напушти семејството земјоделство традиција да се вклучат во хотелот бизнис и култура. Потоа, таа се сретна со еден републиканец пензиониран учител, кој даде засолниште за промена да се справи со обука на сите негови браќа, вклучувајќи и музика. Маноло почнале да играат лејта. Исто така, свиреше пијано во неговите рани години. На 14 емигрирал со неговите браќа во Барселона, каде што работел како чирак во различни занаети. Тој започна во шоу-бизнисот помеѓу Бадалона (Барселона) и Кинески Барселона со групата Маноло Escobar и неговите гитари, кои исто така беа неговите браќа Салвадор и Балдомеро. Подоцна, и со успехот на групата, тие ќе бидат додадени уште еден брат, Хуан Габриел. Двете Хуан Габриел и Хозе Марија, уште еден брат Гарсија Escobar, напишана набргу по тој изведува песни за групата.
Надворешни врски
Official Website
Течност
Течноста е агрегатна состојба која има сопствен волумен, но нема сопствена геометриска форма. Течностите секогаш ја заземаат формата на садот во којшто се наоѓаат. Градбени единки на течноста се молекулите меѓу кои има многу посилни заемодејства отколку кај оние на гасот.
Поради делувањето на меѓумолекулските сили, во течностите постојат гроздови или кластери од молекули. Во нив, единките не се цврсто сврзани - едни молекули ги напуштаат овие групации, а други го заземаат нивното место. И бројот на единки во рамките на еден грозд се менува - гроздовите може да растат или да се смалуваат, а во течностите има и посебни молекули што заемно си дејствуваат.
Молекулите кај течностите се држат меѓусебно со Ван дер Валсови сили или водородна врска. Слободата на движење на молекулите е многу помала отколку кај гасовите. Течностите (речиси) не си го намалуваат волуменот под дејство на надворешни влијанија.
Macedonian Journal of Chemistry and Chemical Engineering
Историја на уредувачката политика
Списанието за првпат излегува откако Хемискиот институт при Природно-математичкиот факултет и Технолошко-металуршкиот факултет се откажаа од своите соодветни списанија и обединети во Друштвото на хемичарите и технолозите на Македонија во 1974 година го објавуваат под називот Гласник на хемичарите и технолозите на Македонија. Прв главен и одговорен уредник е Бојан Шоптрајанов и списанието е моделирано според соодветните списанија со долга традиција во тогашна Југославија, пред сè на хрватското Croatica Chemica Acta и на српското Гласник хемијског друштва според критериумите на Documenta Chemica Yugoslavica. Во тоа време трудовите се објавувале покрај на македонски и на српски, француски, германски, руски и англиски јазик. Треба да се истакне дека авторите не плаќаат за објавување и не се хонорираат, рецензентите не добиваат хонорари, ниту уредниците – пракса што е задржана до денес.
Во 1989 година под раководство на главниот и одговорен уредник Светомир Хаџи-Јорданов за да се подобри квалитетот се менува уредувачката политика и трудови се објавуваат само на англиски и тоа прегледни трудови, оригинални научни трудови, куси соопштенија, стручни трудови и трудови од образование. На македонски се објавуваат само насловите и извадоците од трудовите како и вести и некои специјални прилози. Исто така, се воведува практиката трудовите се рецензираат од двајца рецензенти, од кои барем еден надвор од Македонија. Што е исто важно веќе не се објавуваат проширени апстракти од конгресите на Сојузот на хемичарите и технолозите на Македонија.
Во 2006 година под раководство на главниот и одговорен уредник Елеонора Винкелхаузен се менува називот во Macedonian Journal of Chemistry and Chemical Engineering (MJCCE), се поставува мрежно место и списанието станува од отворен пристап. Влегува во Directory of Open Access Journals и се пристапува кон исполнување на условите за фактор за влијание, покрај веќе усвоените принципи и редовно излегување и избор на меѓународен уредувачки одбор.
Во 2010 година списанието влегува во базата Science Citation Index Expanded и го добива нивниот реномиран фактор на влијание. Под раководство на главниот и одговорен уредник Зоран Здравковски се пристапува кон осовременување односно воведување на електронско менаџирање на уредувачкиот процес. Во 2012 година списанието е поставено на Open Journal Systems платформата која е од отворен пристап и овозможува целосно електронско следење на уредувачкиот процес, објавувањето на трудовите на веб, притоа внесување на мета податоци неопходни за индексирање на трудовите, дигитално архивирање итн. Исто така, за да се подобри квалитетот трудовите се праќаат во Англија на англиска професионална лектура од областа на хемијата и хемиската технологија. Во 2016 година секој труд добива и свој т.н. дигитален идентификатор, DOI – digital object identifier, со што списанието ги исполнува сите најновите барања на современо електронско научно списание.
Индексирање
Списанието се индексира во поголем број реномирани бази како што се: Chemical Abstracts, Science Citation Index Expanded (SciSearch®), Chemistry Citation Index®, Journal Citation Reports/Science Edition, Directory of Open Access Journals (DOAJ), Scopus, EBSCO и други.
Специјални броеви
Досега се излезени посебни боеви посветени на видни научници од областа на хемијата и хемиската технологија од Македонија по повод нивни јубилеи:
Програмски јазик
Програмски јазик е формален јазик за презентација (нотација) на сметачки програми. Со негова помош, преку разбирлив текст за човекот, се даваат команди и инсктрукции за извршување на интерни задачи, опис на влезни и излезни податоци како и нивна структура во зависност од интерни (во системот) и надворешни (надвор од системот) случувања. Програмските јазици се употребуваат да се создадат програми кои го контролираат однесувањето на машината, точно да изразат алгоритми.
Најраните програмски јазици датираат од пред откривањето на сметачот, и се користат за насочување на однесувањето на машините, како што се Жакарови разбои. Илјадници различни јазици за програмирање се создадени, главно во областа на компјутерите и многу повеќе се создаваат секоја година. Повеќето програмски јазици опишуваат пресметка во заповеден стил, односно, како низа на команди, иако некои јазици, како што се оние кои го поддржуваат функционалното програмирање или логичкото програмирање, користат алтернативни форми на приказ.
Програмскиот јазик е најчесто поделен на два составни дела од синтаксата (форма) и семантика (значење) и многу програмски јазици имаат некој вид на писмени спецификации за нивната синтакса и/или семантика. Некои јазици се дефинирани со документот за спецификација, на пример програмскиот јазик C е специфициран од страна на ИСО стандард, додека други јазици, како Perl, имаат доминантно извршување, кое се користи како упат.
Дефиниции
Програмскиот јазик е нотација за пишување на програми, кои се инструкции на една пресметка или алгоритам. Некои, но не сите автори го ограничуваат терминот "програмски јазик" на оние јазици кои можат да ги изразат сите можни алгоритми. Одлики кои се сметаат за важни за она што претставува програмски јазик се:
Јазиците за означување како XML, HTML или trof кои дефинираат структурирани податоци, не се сметаат за програмски јазици. Програмските јазици можат да ја делат синтаксата со овие јазици за означување ако семантиката за пресметување е дефинирана.
Терминот компјутерски јазик понекогаш се користи наизменично со терминот програмски јазик. Меѓутоа, употребата на двата термини зависи од авторите, вклучувајќи ја гледната точка на секој. Едната употреба ги опишува програмските јазици како подмножество на компјутерските јазици. Според тоа, јазиците употребени за пресметување кои имаат различна цел од изразување на компјутерски програми се генерички дизајнирани компјутерски јазици. На пример означувачките јазици понекогаш се однесуваат како компјутерски јазици за да се истакне дека тие не се наменети за програмирање. Друга употреба ги опишува програмските јазици како теоретски конструкции за програмирање на апстрактни машини, и компјутерски јазици како подмножеството кое работи на физичките компјутери, кои имаат конечни хардверски ресурси.
Елементи
Сите програмски јазици имаат некои примитивни градбени блокови за опишување на податоци и процесите или трансформациите кои се применуваат на нив (како додавањето на два броја или на селекцијата на ставка од колекција). Овие примитиви се дефинирани од страна на синтаксички и семантички правила кои ја опишуваат нивната структура и значење, соодветно.
Синтакса
Површинската форма на програмскиот јазик е позната како негова синтакса. Повеќето програмски јазици се чисто текстуални, тие користат низа на текстот вклучувајќи зборови, бројки, интерпункција, слично како што се пишуваат природните јазици. Од друга страна, постојат некои програмски јазици кои се графички по природа, користат визуелни односи меѓу симболите за да создадат програма.
Синтаксата на програмскиот јазик е обично дефинирана со користење на комбинација на регуларни изрази (за лексички структура) и Backus-Naur формулар (за граматичка структура). Подолу е едноставна граматика, заснована на Lisp:
expression ::= atom | list atom ::= number | symbol number ::= [+-]?['0'-'9']+ symbol ::= ['A'-'Z' ' a'-'z'].* list ::= '(' expression* ')'
Користејќи го природниот јазик како пример, можеби нема да биде можно да се додели значење на граматички правилна реченица или реченицата може да биде погрешна: Следниот фрагмент од јазикот C е синтаксички исправен, но извршува операција што не е дефинирана семантички (затоа што p е нулти покажувач, операциите p-> real и p-> im немаат значење): Ако напишаниот исказ во првиот ред беше испуштен, програмата ќе предизвика грешка на компилацијата, променливата "п" нема да биде дефинирана. Но, програмата сè уште ќе биде синтаксички исправна, бидејќи напишаниот исказ обезбеди само семантичка информација.
Семантика
Терминот семантика се однесува на значењето на јазиците, спротивно на нивната форма (синтакса).
Статична семантика
Статичката семантика дефинира ограничувања во поглед на структурата на валидни текстови кои се тешко или невозможно да се изразат во стандардни синтаксички формализми. За компилирани јазици, статичната семантика во суштина вклучува семантички правила кои можат да се проверат со компајлирање. Примерите вклучуваат проверка дека секој идентификатор е признат пред да се користи (во јазиците кои бараат такви декларации). Многу важни ограничувања од овој тип, како проверка дека идентификатори се користат во соодветен контекст (на пример, не додавање на цел број на името на функцијата), или дека потпрограмски повици имаат соодветен број и вид на аргументи може да се спроведува од страна на нивно дефинирање како правила на логиката наречени type систем. Други форми на статички анализи како анализи на протокот на податоци исто така можат да бидат дел од статични семантика.
Динамична семантика
Откако податоците се специфицирани, на машината треба да и биде дадено да врши операции на податоците. На пример, семантиката може да дефинира стратегија со која изразите се оценуваат до вредности, или начинот на кој контролните структури условно извршувааат пресметки. Динамичниата семантика (исто така познат како извршувачка семантиката) на еден јазик дефинира како и кога различни конструкции на еден јазик треба да произведат однесување на програмата. Постојат многу начини на дефинирање на извршувачката семантика. Природниот јазик најчесто се користи да се определи извршувачката семантика на јазиците кои вообичаено се користат во пракса. Значителен дел од академските истражувања отиде во формалната семантика на програмските јазици, кои дозволуваат извршување семантиката за да биде поблиску специфицирана во формален начин. Резултати од ова поле на истражување видовме ограничена примена на програмскиот јазик дизајн и имплементација надвор од академијата.
Стандардна библиотека
Повеќето програмски јазици имаат поврзана основна библиотека (понекогаш е позната како "стандардна библиотека", особено ако е вклучена како дел од објавениот стандард на јазикот), која е вообичаено ставена на располагање на сите имплементации на јазикот. Основните библиотеки обично вклучуваат и дефиниции за вообичаено користените алгоритми, структури на податоци, и механизми за влез и излез.
Дизајн и извршување
Програмските јазици делат својства со природните јазици поврзани со нивната намена како начин на комуникација, има синтаксичка форма одвоена од својата семантика. А значајна разлика е тоа што програмски јазик може да биде целосно опишан и студиран во целост, бидејќи има прецизна и конечна дефениција. Од друга страна, природните јазици имаат променливи значења дадени од страна на нивните корисници во различни заедници.
Многу јазици се дизајнирани од нула, променети да се задоволат новите потреби, во комбинација со други јазици, и на крајот неупотребливи. Иако имало обиди да се дизајнира еден "универзален" програмски јазик кој служи за сите намени, сите тие не успеале да бидат општо прифатени за оваа улога. Потребата за различни програмски јазици произлегува од различноста на контекстите во кои се употребени јазиците:
Една заеднички тренд во развојот на програмските јазици е да се додаде повеќе способност да се решаваат проблемите со помош на повисоко ниво на апстракција. Најраните програмски јазици беа врзани многу тесно со основните хардверот на компјутерот. Како се развиваат нови програмски јазици, се додаваат одлики кои им дозволуваат на програмерите да изразат идеи кои сè повеќе се оддалечуваат од едноставен превод на основните хардверски инструкции. Бидејќи програмерите се помалку врзани за сложеноста на компјутерот, нивните програми можат да направат повеќе пресметки со помалку напор на програмерот.
Дизајнерите на јазикот и корисниците мора да конструираат голем број на примитиви кои ја управуваат и овозможуваат практиката на програмирање. Најважните од нив се спецификацијата и имплементацијата на јазикот.
Спецификација
Спецификацијата на програмскиот јазик е наменета да обезбеди дефиниција која корисниците на јазикот и извршувачите можат да ја користат за да утврдат дали однесувањето на програмата е точно, со оглед на својот изворен код.
Имплементација
Имплементацијата на програмскиот јазик обезбедува начин да се изврши таа програма на една или повеќе конфигурации на хардвер и софтвер. Има два пристапи за имплементација на програмски јазик: компилација и интерпретација. Општо е можно да се имплементира јазик со користење било која техника.
Излезот на компајлер може да биде извршен од страна на хардвер или програма наречена интерпретер. Во некои имплементации кои го прават користењето на интерпретерот пристапно не постои граница помеѓу компајлирањето и интерпретацијата.
Употреба
Илјадници различни јазици за програмирање се создадени, главно во полето на компјутерите. Програмските јазици се разликуваат од повеќето други форми на човековото изразување во тоа што тие бараат поголем степен на прецизност и комплетност.
Кога се користи природен јазик за да се комуницира со други луѓе, говорителите може да се двосмислени и да направат мали грешки, и сè уште очекуваат нивната намера да се разбере. Сепак, условно кажано, компјутерите "го прават токму она што им е кажано да се направи ", и неможат да "разберат" кој код програмерот имал намера да го напише. Комбинацијата на дефиниција на јазикот, програма, и влезови на програмата во целост мора да го наведе надворешното однесување што се јавува кога програмата се извршува, во доменот на контролата на таа програма.
Мерење на употребата на јазикот
Тешко е да се утврди кои програмски јазици се најмногу користени, и она што значи употреба варира во зависност од контекст. Еден јазик може да го окупира поголемиот број часови на програмерот, друг да има повеќе линии на код, а трет да го користи повеќе време на обработувачот. Некои јазици се многу популарни особено за видови на апликации. На пример, COBOL е сè уште силен во корпоративниот центар на податоци, често на големи мејнфрејми; FORTRAN во научни и инженерски апликации; C во вградени апликации и оперативни системи, и други јазици, редовно користени за да се напишат многу различни видови на апликации.
Различни методи за мерење на популарноста на јазиците:
Таксономија
Не постои сеопфатна класификациона шема за програмските јазици. Даден програмски јазик нема секогаш единствен јазик предок. Јазиците најчесто се јавуваат со комбинирање на елементи на неколку претходни јазици со нови идеи во оптек во тоа време. Идеи кои потекнуваат од еден јазик сосема ќе опшират семејство на поврзани јазици, а потоа да скокаат преку семејни празнини па одеднаш да се појават во сосема различно семејство.
Задачата е дополнително комплицирана од фактот дека јазиците можат да се класифицираат по повеќе оски. На пример, Java е и објектно-ориентиран јазик (поради тоа што ја охрабрува објектно-ориентираната организација) и истовремен јазик (поради тоа што содржи вградени конструкции за водење на повеќе врски во паралела). Python е објектно-ориентиран скриптен јазик.
Во поширока потези, програмски јазици се делат во парадигми на програмирање и класификација со наменет домен на употреба. Традиционално, програмските јазици се сметаат како опишување "пресметка" во однос на императивни реченици, односно издавање на команди. Тие обично се нарекуваат императивни програмски јазици. А голем дел од истражувањата во програмските јазици е наменета за замаглување на дистинкцијата помеѓу програма како сет на инструкции и програма како тврдење за саканиот одговор, што е главната одлика на декларативно програмирање. Повеќе рафинирано парадигми вклучуваат процедурално програмирање, објектно-ориентирано програмирање, функционално програмирање, и логичкото програмирање; некои јазици се хибриди од парадигми или мулти-парадигматична. Асемблерскиот јазик е директен модел на основнита архитектура на машината. Намерно, програмските јазици може да се сметаат за општа намена, јазици за програмирање, скриптирање на јазици, домен-специфични јазици, или истовремена / дистрибуирани јазици (или комбинација од овие). Некои јазици за општа намена се дизајнирани главно со образовни цели.
Програмскиот јазик, исто така, можат да се класифицираа од фактори неповрзани со парадигмата на програмирањето. На пример, повеќето програмски јазици користат клучни зборови на англиски јазик, додека мал дел не го прават тоа. Други јазици може да се класифицираат како езотерични или не.
Алфред Брем
Алфред Едмунд Брем (Alfred Edmund Brehm; 2 февруари 1829 - 11 ноември 1884) бил германски природонаучник и зоолог. На патувањата низ Европа, Африка и Мала Азија собра огромен материјал и го објави во своите дела за животните „Животинско царство“, „Животот на птиците“ и „Шумски животни“.
Ајдутство
Во своето дело „Српски рјечник“, Вук Караџиќ дал автентичен опис на ајдутството. Според него, ајдуците се појавиле како реакција на турската неправда и насилство. Затоа, меѓу ајдуците имало многу чесни луѓе, а на почетокот, веројатно, и некогашните благородници станувале ајдуци. Поретко, луѓето станувале ајдуци и заради одмазда, а некои ајдуци правеле злосторства и кон сопствениот народ. Притоа, ајдутството се засилувало во периодите кога турската власт била понасилна. На почетокот, ајдуците ги ограбувале турските даночници, но подоцна ги напаѓале трговците и патниците, па дури и ги ограбувале домовите на побогатите луѓе. Често, тие грабале луѓе од домовите, а потоа барале откуп од нивните роднини. На лето, ајдуците живееле во шумите, а ги посетувале своите јатаци во потрага по храна. Најчесто, ајдуците биле облечени во бечви од чоја, биле обуени во опинци, а носеле сини или зелени долами и гунчиња. Особено биле препознатливи нивните фесови или свилени капи со китка од едната страна, а на градите носеле сребрени токи или сребрени пари. Најчесто биле вооружени со долга пушка, две кратки пушки и нож.
Ајдучки песни
Ајдучките песни се далеку побројни во споредба со другите циклуси епски народни песни. Во најголем дел, тие биле забележани во XIX век, а некои и во XVIII век. Тие се многу распространети и популарни, но по уметничката вредност не заостануваат зад другите циклуси. Во ајдучките песни се прикажани непомирливото, енергично и смислено спротивставување на туѓата власт, борбеноста и вербата во конечната победа; тие се одликуваат со жива, здрава и оптимистичка атмосфера, а токму тоа придонело за нивното брзо распространување и за широката популарност. Циклусот ајдучки песни се состои од неколку помали циклуси кои се формирале околу одделни ајдучки дружини или поединечни личности. Најпознати се песните посветени на Старина Новак за кого е формиран најцелосниот циклус ајдучки песни, кој е тематски целосно разработен и вообличен. Во него се опишани бројни ликови од 16 век (Старина Новак, Дели Радивој, детето Груица, Малиот Радоица, Дели Татомир, Стариот Вујадин), кои формираат идеализирана дружина која дејствува во околината на Сараево и на планината Романија. Исто така, голем е циклусот посветен на Бајо Пивљанин и неговата дружина од 17 век, која дејствувала околу Бока Которска, а третиот голем циклус е поврзан на ајдукот Мијат Томиќ (кој дејствувал во Босна), но овој циклус не е целосно вообличен. Во ајдучките песни се опеани сите важни моменти на ајдутството: заминувањето во планината, борбите, заседите, грабежите и смртта на главните ликови. Најпознати српски ајдучки песни се: „Старина Новак и кнезот Богосав“, „Старина Новак и Дели-Радивој“, „Новак и Радивој го продаваат Груица“, „Груица и Арапот“, „Стариот Вујадин“, „Костреш Арамбаша“, „Малиот Радоица“, „Зошто Бајо замина во ајдуци“, „Човек-паша и овчарот Михат“, итн.
Чудото на љубоморниот маж
Чудото на љубоморниот маж — фреска од италијанскиот ренесансен мајстор Тицијан, насликана во 1511 година како дел од украсувањето на Скуола дел Санто во Падова, северна Италија.
Фреската прикажува маж кој ја прободува својата сопруга откако таа е неправедно обвинета за прељуба. Кога мажот ја открива вистината, тој му се моли за помилување на Свети Антониј, кој ја оживува жената (оваа сцена е прикажана со помала големина десно). Идиличната позадина е инспирирана од сликите Џорџоне.
Младиот Тицијан ја насликал големината на кренатата рака на жената во центарот на дејството, вајајќи ја во релјеф, наместо да ја слика илузионистички.
Жировница (Севница)
Жировница (словенечки: Žirovnica) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долна Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Троскот
Троскот (Polygonum aviculare)
Велешна (Скрапар)
Велешна — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград, во округот Поличани и во општината Ќенд’р.
Зет (Северна Фризија)
Зет (Seeth; Sæd; севернофризиски: Seet) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Лајнус Полинг
Лајнус Полинг ( Linus Carl Pauling ; Портланд, 28 февруари 1901 година - Биг Сур, 19 август 1994 година ) бил американски хемичар и биохемичар.
Тој, исто така, даде значителен придонес во кристалографијата, молекуларната биологија и медицината. Многумина го сметаат за водечки хемичар на XX век. Тој бил првиот што ја испитувал употребата на квантната механика во хемијата, а во 1954 година ја добил Нобеловата награда за хемија за својата работа за природата на хемиските врски.
Исто така, скалата за електронизација на Полинг се користи долго време.
Во 1962 година тој исто така ја освоил Нобеловата награда за мир за застапување за забрана за јадрени тестови, така што тој е единствениот човек кој сам освоил две Нобелови награди.
Научни достигнувања
Неговото главно научно достигнување е теоријата на хемиски врски, која ги разви во доцните 20-ти и раните 30-ти и ја претстави во својата книга „Природата на хемиските врски и структурата на молекулите и кристалите“. Оваа книга за првпат била објавена во 1939 година, второто издание се појавило во 1940 година. Следеа нови изданија, а книгата била преведена на десетина јазици. До крајот на 1940-тите, неговото дело било препознаено во научни кругови и станало основа за многу истражувања во општата хемија, неорганска и органска хемија.
Во 1954 година, Полинг ја добил Нобеловата награда за хемија „за проучување на хемиски врски и нивна примена во објаснувањето на сложените структури на молекулите“. Во својот говор на приемот на доделувањето на Нобелова награда, тој рекол дека студиите на идните хемичари ќе бидат „засновани на нови хемиски структури, вклучувајќи добро дефинирана геометриска врска помеѓу атомите во молекулите и ригорозната примена на новите структурни принципи“ и „Благодарение на оваа методологија ќе се постигне значајно напредок во решавање на проблемите со биологијата и медицината со хемиски методи “.
Правила на Полинг
Полинг поставил 6 правила во врска со хемиското врзување во неговите дела. Накратко, тие вклучуваат следново:
Други активности
Во јуни 1961 година, Полинг и неговата сопруга свикале конференција во Осло, Норвешка, против ширењето на јадреното оружје. Полинг исто така подготвил договор за забрана на вакви тестови. Во јули 1963 година, Соединетите држави, Советскиот Сојуз и Велика Британија потпишале договор за забрана на јадрени тестови, врз основа на овој проект.
Во 1963 година, Полинг ја добил Нобеловата награда за мир. Во својот говор на доделувањето на Нобеловата награда, тој изрази надеж дека договорот за забрана за јадрени тестови ќе започне „серија договори и промени што ќе доведат до создавање на Нов Свет каде можноста за војна ќе биде исклучена засекогаш“.