cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јован II Комнин
Претходен живот
Царот Алексиј го оженил својот престолонаследник Јован со унгарската принцеза која доаѓало од кралство кое добивале сè поголем углед во Европа. Јакнењето на царскиот авторитет на Алексиј I овозможило создавање нова династија. И покрај неслогата што владеела во царското семејство и жолчните спорови околу наследството на престолот кои му ги затруле последните денови на царот Алексиј, сепак го наследил неговиот најстар син Јован. Преземајќи ја врховната власт во спогодба со династијата Дука, Алексиј I во почетокот за престолонаследник го одредил младиот Константин Дука, синот на Михаил VII, и го свршил со својата најстара ќерка Ана. Но кога му се родил син царот на него го пренесол правото на наследство на престолот (1092 г.). Со тоа бил направен одличниот чекор кон создавањето на династијата Комнини, и кога наскоро потоа умрел младиот Константин Дука, се чинело дека сите тешкотии биле отстранети. Меѓутоа на таквото решение му се спротивставила амбициозната Ана. По прераната смрт на својот свршеник, Ана се омажила за цезарот Никифор Вриениј (1097 г.) и побарала за престолонаследник да биде одреден нејзиниот маж. Енергичниот политичар и славен војсководец Алексиј силно бил подложен на влијанијата на жените. Во почетокот тој бил под влијание на царицата-вдовица Марија, сопругата на неговите двајца претходници и мајка на престолонаследникот Константин Дука. Оваа убава и умна жена му била голема љубов на Алексиј и тој дури бил готов да и ја жртвува својата жена Ирина Дука, а со неа и сите политички предимства на овој брак. Дури по одлучното инсистирање на патријархот Козма и странката на династијата Дука, тој се согласил со крунисувањето на Ирина. Потоа одлучувачкото влијание имала мајката на царот, интелигентната и властољубива Ана Даласена, која во времето на отсуството на Алексиј при борбите против Роберт Гвискард дури вршела регентство во Цариград. Најодзади до големо влијание стигнала и во почетокот запоставената царица Ирина. По прашањето за наследството на престолот таа ја поддржувала својата омилена ќерка Ана и нејзиниот маж Никифор Вриениј. Мајката и ќерката не престанувале да го наговоруваат царот круната да му ја предаде на Вриениј, па дури ни на смртниот одар не му давала мир. Иако Алексиј не можел отворено да го одбие ова барање, сепак во одлучувачкиот миг тој му помогнал на синот да го оствари своето право. Но по сите тие заплети и интриги, доаѓањето на власт на легитимниот престолонаследник добило карактер на државен удар. Ана не се помирила веднаш со својата судбина. Подготвила дури и атентат врз својот брат и дури кога ниту ова крајно средство не успеало, таа се повлекла во манастир и ја напишала историјата на својот татко, „Алексијада“, којашто го овековечила нејзиното име.
Основни негови одлики
Според оценката на современиците, Јован II бил најголем меѓу Комнини. Тој бил влатедел со цврста волја, но мудар и умерен, храбар војник и човек со благороден карактер, редок во неговото време. Внимателен но и непоколевблив во спроведувањето на своите намери, тој одлучно и доследно ја продолжил на својот татко, не губејќи ги никогаш од вид границите на можното.
Венеција и Печенезите
Залудно Јован II се обидувал да ја ослободи Византија и нејзината трговија од венецијанскиот притисок. Венецијанската република цврсто ги држела привилегиите коишто ги стекнала со договорот од 1082 г. Нејзината флота ги нападнала византиските острови во Егејското Море, па на царот не му останало ништо друго освен да ги потврди сите венецијански повластувања со новиот договор (1126 г.).
Напротив, на Балканот Јован II постигнал значајни успеси. По победата на Алексиј, Византија 30 години останала поштедена од нападите на Печенезите. Во 1122 г. Печенезите одново во големи маси го преминале Дунав и ограбувајќи и пустошејќи продреле во Тракија. Меѓутоа ова било последното напаѓање на Печенезите кое Византија го доживеала. Тешкиот пораз што им го задал Јован II засекогаш го ослободил Царството од нивните наезди. Многубројните заробеници се населиле по византиските земји и нови печенешки контингенти биле припоени во византиската војска. За спомен на оваа голема победа царот вовел посебен "печенешки празник" којшто се празнувал уште кон крајот на XII век.
Рашка и Унгарија
Совладувајќи ги Печенезите, Јован II се свртел кон Србите кои постојано го вознемирувале Царството со своите упади. Додека неговиот татко морал да се задоволи со делумни успеси, Јован II постигнал одлучувачка победа над рашкиот жупан и се вратил со богат плен и многубројни заробеници коишто ги населил во Мала Азија. Србите морале да ги признаат византиските врховни права, но нивниот стремеж за слобода и натаму често се манифестирал во честите востанија кои на Византија и задавале многу грижи, уште повеќе што поддршка наоѓале кај Угрите. Јакнењето на Унгарија како нова јадранска и балканска сила ја определило за повеќе децениии ситуацијата на Балканскиот Полуостров. Роднинските врски со унгарскиот кралски дом му пружиле на Јован II можност да се меша во честите борби околу унгарскиот престол и да ги поддржува унгарските претенденти. Оваа политика и овозможила на Византија да влијае на развојот на ситуацијата во Унгарија, но ја зголемувала и затегнатоста меѓу овие две сили. Стефан II (1114 г.-1131 г.) чиј ослепен брат Алмош нашол прибежиште на цариградскиот брод, ги отпочнал во 1128 г. непријателствата против Византија. Угрите го зазеле Браничево и продреле длабоко во византиската територија. Меѓутоа, моќта на византиското царство била поголема и ги принудила на повлекување и склучување мир.
Дејствијата на Исток
Дури околу 1130 г. Јован II можел најпосле да се сврти кон Исток и да ја обнови борбата започната по доаѓањето на престолот, а прекината поради заплетот на Балканот. Главен непријател во Мала Азија веќе не бил Иконискиот Султанат кој бил ослабен од внатрешни немири, туку Мелитинскиот емират на династијата Данишмендити. Јован го совладал во 1135 г., но му останал за решавање уште еден проблем пред да можел да и се посвети на најважната задача - потчинувањето на норманското кнежевство во Антиохија. На патот за Сирија се наоѓало малоерменското кнежевство во Киликија, творба на ерменскиот кнез Рубен, којшто во 1071 г. се утврдил во Таурските планини. Малоерменскиот кнез Лав, потомок на Рубен, со помош на крстоносците во 1129 г. ја освоил најважната тврдина во Киликија и со тоа забил клин меѓу византиската територија во Мала Азија и Антиохиското кнежевство. Походот на Јован II против малоерменска Киликија во пролетта 1137 г. бил победоносен. Тарс, Адана и Мамистра брзо потпаднале во негови раце. Кнезот Лав спас побарал во бегство, но подоцна бил фатен и заедно со своите синови доведен во Цариград како заробеник. По покорувањето на Киликија, патот за Сирија бил отворен и веќе во август 1337 г. Јован II пристигнал со војските пред ѕидините на Антиохија. Градот паднал по кратка опсада, а антиохискиот кнез Рајмонд од Поатје, зетот на Боемунд II, на царот му положил вазална заклетва и на градските ѕидишта го истакнал византиското знаме. Следната година Јован II се вратил во Сирија и својата победа ја прославил со свечено влегување во градот.
Сицилијанското кралство и кнежевството Антиохија
Против норманската држава во јужна Италија Јован II презел дипломатски мерки. По периодот на опаѓањето, норманската држава доживувала голем подем. Рожер II под своја власт ги обединил Сицилија и Апулија и на Божиќ 1130 г. во Палермо бил крунисан за крал. Јакнењето на Норманите во јужна Италија ја загрозувало и Византија и Германија така што меѓу двете царства дошло до зближување. Јован II склучил сојуз со царот Лотар, а по неговата смрт и со Конрад III. Во антинорманската коалиција влегла и Пиза. Во 1136 г. Јован II и ги потврдил на Пиза привилегиите што и ги дал Алексиј I. Со оваа политика на сојузи на Запад царот си осигурал слободна акција на Исток. Бидејќи антиохиското прашање сè уште не било конечно решено. Односите на Византија со државите на крстоносците сè повеќе се влошувале и во 1142 г. антиохискиот кнез, поттикнуван од латинското свештенство, ги откажал прифатените обврски. Царот одлучил одново да тргне на Антиохија, а имал намера, се чини, да ги прошири своите операции и да воспостави византиска власт и во Палестина. Меѓутоа, еден несреќен случај ги спречил овие планови. Ранет со отровна стрела во лов, Јован II умрел на 8 април 1143 г. Тој ја подигнал моќта и угледот на Византија, ја зајакнал нејзината воена сила и во значителна мера воспоставил нејзина власт на Исток и на Балканот.
Машлана Гора
Машлана Гора е највисокиот врв на планинскиот масив, вклучувајќи ја и Зиелона Гора (инж. Зелена планина) и Јеленија Гора (инж. Елен планина). Врвот на планината е прилично рамен, но падините на североисточниот дел се прилично стрмни. Во областа Машлана Гора има природен резервоар, наречен Јеленија Гора (прон. „Yeahlenyah Goora“) и Beskidzkie Morskie Oko (pron. Beskitskyeah Morskye Oko, што значи: Морско око). Тоа е езерце настанато со лизгање на земјиштето. Етимологијата на Машлана Гора е веројатно поврзана со тектонската нестабилност, што резултирала со повеќекратни лизгања на земјиштето во минатото.
Карфатската бука како и Phyllitis scolopendrium се едни од ретките растенија од древните карпатски шуми, кои се заштитени.
Туризам
Таму има зелена патека што води од Строже до Шимбарк преку Машлана Гора и акумулацијата Јеленија Гора.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Квентин Тарантино
Квентин Џером Тарантино (Quentin Jerome Tarantino, роден 27 март 1963) — американски филмски режисер, сценарист и глумец; добитник на Оскар и Златна палма. Тој се издигна до слава во раните 1990-ти како независен филмски уметник чии филмови користеа нелинеарен тек на приказната и стилизирано насилство. Во неговите филмови се вклучуваат Касапски кучиња (1992), Евтини приказни (1994), Џеки Браун (1997), Убиј го Бил (прв дел 2003, втор дел 2004) и Отпорен на смрт (2007).
Ран живот
Тарантино е роден во Ноксвил, Тенеси, син на Кони Цаступил, медицинска сестра, и Тони Тарантино, глумец и музичар-аматер роден во Квинс, Њујорк. Таткото на Тарантино бил Американец со италијанскo потекло, а неговата мајка имала делумно потекло од индијанското племе Чероки. Откако го напуштил средното училиште во Харбор Сити, Калифорнија на возраст од 15 години, отишол да учи глума во „Џејмс Бест театарската дружина“. Ова се покажало како влијателно во неговата филмска кариера. На возраст од 22 години, се вработил во „Менхетен бич видео архивите“, сега застарена видеотека во Менхетен Бич, Калифорнија, каде тој и неговите пријатели, исто така филмски фанатици, како Роџер Ејвери, по цел ден дискутирале и препорачувале филмови на муштерии, меѓу кои бил и глумецот Дени Стронг.
Филмска кариера
Сценариото на Тарантино, Вистинска романса, било откупено и евентуално издадено во 1993. Откако Тарантино го запознал продуцентот Лоренс Бендер на една холивудска забава, Бендер го охрабрил да напише друго сценарио. Во јануари 1992 вториот филм на Тарантино, Касапски кучиња, кој претставува неговото режисерското деби, е прикажан на Санденс филмскиот фестивал. Филмот собра критичко признание, а режисерот стана легенда во Велика Британија во кругот на култни филмови. Касапски кучиња беше филм за грабеж, придвижен од многу дијалог. Овој филм ќе го постави тонот на неговите понатамошни дела. Тарантино го напишал сценариото за три и пол недели и Бендер го препратил до режисерот Монте Хелман. Хелман му помогнал на Тарантино да го обезбеди буџетот за филмот од Ричард Фледстин од „Live Entartainment“ (која подоцна стана „Artisan“). Харви Кител го прочитал сценариото и исто така помогнал во обезбедувањеро на фондовите, а зел и една од главните улоги во филмот.
Третиот игран филм на Тарантино е Џеки Браун (1997), адаптација на Rum Punch, роман од Елмор Леонард. Филмот е посвета на т.н. црно-експлоататорски филмови, филмски жанр наменет за црната американска публика. Овде главната улога ја имаше Пам Гриер, која глумела во многу филмови од тој вид во седумдесеттите. Тогаш тој планирал да го направи и воениот филм Inglorious Bastards, но го одложил за да го напише и режира Убиј го Бил (објавен во како два филма), високо стилизиран „одмазднички“ филм во кинематографските стилови на кинеските филмови со борбени вештини, шпагети вестерните и италијанскиот хорор стил на филмови. Заснован е на лик (Невестата) и заплет кој тој и главната глумица, Ума Турман, го развиле за време на снимањето на Евтини приказни. Bo 2004 Тарантино се вратил во Кан каде служел како претседател на жири. Убиј го Бил не бил во натпреварот, но го објавил на последната ноќ од филмскиот фестивал во неговата оригинална тричасовна верзија.
Тарантино објавил во 2005 дека неговиот следен проект ќе биде Грајндхаус, кој го режирал заедно со Родригес. Издаден во кино салите на 6 април 2007, придонесот на Тарантино кон Грајндхаус бил во проект со наслов Отпорен на смрт. Почнува како филм од седумдесеттите, посветен на сериските убијци, но еволуира драматично како што се проектот развива. Продажбите во бокс-офисот биле значително под очекувањата на анализите и покрај позитивните критики кои филмот ги добил.
Меѓу неговите продуцентски заслуги се вклучува хорор филмот Хостел (кој вклучува неколку наводи на својот Евтини приказни), адаптацијата на романот на Елмор Леонард, Killshot (за кој Тарантино еднаш напишал сценарио) и Hell Ride (напишан и режиран од ѕвездата на Убиј го Бил, Лери Бишоп). Тарантино има заслуга како „специјален гостин-режисер“ за неговата работа во секвенцата со автомобилот со Клајв Овен и Бенисио дел Торо на нео ноар филмот на Роберт Родригес, Град на гревот (Sin City). Во 2005 Квентин Татантино ја добил наградата „Икона на деценијата“ на „Сони Ериксон емпајр наградите“. На 15 август 2007, филипинската претседателка Глорија Макапагал-Аројо му врачила награда за животно остварување во Малакананг палатата во Манила.
Естетика
Филмовите на Тарантино се прочуени по нивниот остар дијалог, изместена хронологија и опсесии со поп културата. Неговите филмови имаат многу сцени со распрскана и течна крв која е графички насилна во естеска смисла. Неговите прикази на насилство исто така се забележани за нивната обичност и хумор, како и за тензијата и квалитетната бескомпромисна реалност.
Влијанија
Во режисерската анкета од 2002 на Sight and Sound, Тарантино ги открил своите омилени дванаесет филма: Добриот, лошиот и грдиот; Рио Браво; Таксист; Неговата девојка Фрајдеј; Rolling Thunder; Сите се смееја; Големото бегство; Кери; Кофи; Dazed and Confused; Пет прста на смртта; и Hi Diddle Diddle. Тој исто така ги навел како омилени и филмовите Blow Out, One-Eyed Jacks, За неколку долари повеќе, Bande à part, Без здив (филм од 1983), Le Doulos, Тие живеат ноќе, Star Trek II: The Wrath of Khan, Ride in the Whirlwind, The Searchers, Добри момци and The Long Goodbye.
<!--Tarantino also credits Martin Scorsese's Mean Streets, Stanley Kubrick's The Killing, and George A. Romero's Dawn of the Dead as strong influences. He is also a huge fan of the Japanese director Kinji Fukasaku, whose influence can be found in Kill Bill. He owns a rare 35 mm copy of Manos: The Hands of Fate, which he cites as his favorite "comedy". He is known as a Godzilla fan. He has also been a supporter of Kevin Smith's work, being that Smith hit success with Clerks around the time Tarantino released Pulp Fiction. Tarantino also cited Smith's Chasing Amy as his favorite movie of 1997. In one of the Train Wreck making-of shorts for Smith's Clerks II, we see that he invited Tarantino and Robert Rodriguez to a private screening of the film at the View Askew offices.
He has been quoted as saying that Rio Bravo is his favorite movie. He said "When I'm getting serious with a girl, I show her Rio Bravo, and if she doesn't like it, it's over."
He also credits Brian De Palma and Howard Hawks as two of his favorite directors in a 1994 interview.
Музика
Tarantino often makes references to and features music from cult movies and television. He often features a character singing along to a song from the soundtrack: Mr. Blonde, "Stuck in the Middle With You" — Stealers Wheel; Butch, "Flowers on the Wall" — The Statler Brothers; Mia Wallace, "Girl, You'll Be a Woman Soon" — Urge Overkill; Elle Driver, "Twisted Nerve" — Bernard Herrmann; Max Cherry, "Didn't I (Blow Your Mind This Time)" - The Delfonics; Jackie Brown, "Across 110th Street" - Bobby Womack; Butterfly, "Down In Mexico" - The Coasters; Jungle Julia and her friends, "Hold Tight" - Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick and Tich.
He often incorporates a scene in which music is heard to fade out completely before fading back in again (Diegetic music):
Критицизам – расни епитети
Tarantino has come under criticism for his use of racial epithets in his films, particularly the word nigger/nigga in True Romance, Pulp Fiction, Jackie Brown, Death Proof, and Reservoir Dogs, most notably from black American director Spike Lee. In an interview for Variety discussing Jackie Brown, Lee said: "I'm not against the word... and I use it, but Quentin is infatuated with the word. What does he want? To be made an honorary black man?" Samuel L. Jackson, who has appeared in films directed by Tarantino and Lee, defended Tarantino's use of the word. At the Berlin Film Festival, where Jackie Brown was being screened, Jackson responded to Lee's criticism by saying, "I don't think the word is offensive in the context of this film. ... Black artists think they are the only ones allowed to use the word. Well, that's bull. Jackie Brown is a wonderful homage to black exploitation films. This is a good film, and Spike hasn't made one of those in a few years."
An oft-cited example is a scene in Pulp Fiction in which a character named Jimmie Dimmick, portrayed by Tarantino himself, rebukes Samuel L. Jackson's character, Jules Winnfield, for using his house as "dead nigger storage", followed by a rant that uses the word profusely. As a side note his fictitious wife that is supposed to arrive home appears to be a black woman, although her face is never shown. Lee makes direct reference to this in his film Bamboozled when Thomas Dunwitty, a white executive who admires black athletes and entertainers and has married a black woman, states: "Don't get offended by my use of the quote-unquote N-word. I got a black wife and three biracial children, so I feel I have the right. I don't give a damn what that prick Spike Lee says. Tarantino is right, nigger is just a word."
Tarantino has defended his use of the word, arguing that black audiences have an appreciation of his blaxploitation-influenced films that eludes some of his critics, and, indeed, that Jackie Brown, another oft-cited example, was primarily made for "black audiences":
To me the film is a black film. It was made for black audiences actually. It was made for everybody, but that was, pretty much, the "main" audience. If I had any of them in mind, I was thinking of that because I was always thinking of watching it in a black theatre. I didn't have audiences ridiculously in mind because I am the audience, but that works well for that too because I go to black theatres. To me it is a black film.
Позајмување или плагијаторство?
Tarantino has also been criticized for using concepts, scenes and dialogue from other films. For example, the climax of Reservoir Dogs is similar to that of Ringo Lam's City on Fire. Stanley Kubrick's The Killing is a direct influence on the fractured narrative structure (Lionel White, author of the novel Clean Break which The Killing was based on, was given a dedication in the end credits of Reservoir Dogs) while the idea of the color-coded criminals is taken from The Taking of Pelham One Two Three. The infamous ear-cutting scene in Reservoir Dogs resembles a scene in Sergio Corbucci's 1966 Spaghetti Western classic Django, in which a man's ear is cut off and fed to him before he is shot dead.
The Don Siegel version of The Killers played an influence on Pulp Fiction, and the events of the adrenaline-injection scene closely resemble a story related in Martin Scorsese's documentary American Boy: A Profile of Steven Prince. The line about going "to work on homes here with a pair of pliers and a blow torch" is similar to "You know what kind of people they are. They'll strip you naked and go to work on you with a pair of pliers and a blowtorch" from another Don Siegel film, 1973's Charley Varrick.
The dancing scene in the diner is inspired by a scene in Godard's "Band of Outsiders", the film which Tarantino named his production company after, though it bears very little resemblance to it at all. The misquoted bible verse Samuel Jackson recites in Pulp Fiction can also be found in the movie Karate Kiba (a 1970s Japanese action film starring Sonny Chiba, also known as The Bodyguard), which Tarantino has mentioned in interviews with The New York Times and Positif. The title crawl of the movie contains the line:
The path of the righteous man and defender is beset on all sides by the iniquity of the selfish and the tyranny of evil men. Blessed is he, who in the name of charity and good will, shepherds the weak through the valley of darkness, for he is truly his brother's keeper, and the finder of lost children. And I will execute great vengeance upon them with furious anger, who poison and destroy my brothers; and they shall know that I am the Lord when I shall lay my vengeance upon them.
The cases of plagiarism/homage are carefully documented in Mike White's two short documentary films, Who Do You Think You're Fooling? and its sequel You're Still Not Fooling Anybody.
The intro titles to Jackie Brown are a careful homage to the intro titles to The Graduate.
Kill Bill Vol. 1 is heavily influenced by the 1973 Toshiya Fujita film Lady Snowblood. The fighting scene where The Bride duels as back lit silhouettes is almost a direct copy of a similar scene in the 1998 Hiroyuki Nakano film Samurai Fiction. The Superman monologue delivered at the end of Kill Bill Vol. 2 was inspired by a passage from Jules Feiffer's 1965 book, The Great Comic Book Heroes, which Tarantino confirmed in a 2004 interview with Entertainment Weekly.
Much debate has been sparked on when such references cease to be tributes and become plagiarism. Tarantino, for his part, has always been open and unapologetic about appropriating ideas from films he admires. When confronted about using ideas from dozens of movies, he stated, "I lift ideas from other great films just like every other great filmmaker."
On September 22, 2007, Tarantino joked about using ideas from others whilst guest announcing on British TV Show Ant & Dec's Saturday Night Takeaway when he claimed he'd stolen a concept from Byker Grove, a TV show which made Ant & Dec popular in the early 1990s.
Личен живот
Tarantino worked in a video rental store prior to becoming a filmmaker, paid close attention to the types of films people liked to rent, and has cited that experience as his inspiration for his directorial career. Tarantino has been romantically linked with numerous entertainers, including actress Mira Sorvino, directors Allison Anders and Sofia Coppola, actresses Julie Dreyfus and Shar Jackson and comedians Kathy Griffin and Margaret Cho. There have also been rumors about his relationship with Uma Thurman, whom he has referred to as his "muse". However, Tarantino has gone on record as saying that their relationship is strictly platonic. He has never married and has no children.
Tarantino is also good friends with The RZA of the Wu-Tang Clan who composed the musical score for Kill Bill.
Tarantino is a friend of Japanese director Takashi Miike, whom he asked to perform a cameo in Eli Roth's film Hostel. As a favor for Miike doing so, Tarantino appears in the opening action sequence of Miike's movie Sukiyaki Western: Django, released in August 2007. In a Playboy interview, he talked of smoking cannabis and using ecstasy while filming Kill Bill.
For his 45th birthday, he shared a joint party in Las Vegas with Fergie from the Black Eyed Peas.
He was also friends with the "grunge" glamor couple, Kurt Cobain and Courtney Love. Quentin was thanked in Kurt's band Nirvana's final studio album, In Utero. Kurt and Courtney were supposed to be featured prominently in 1994's Pulp Fiction, but Kurt Cobain committed suicide in early 1994.
-->===Кастинг===
Тарантино често користи глумци со кои работел на неговите претходни филмови:
Вибрафон
Вибрафон е најмлад инструмент од групата на ударни инструменти, а настанал 1921 година во САД. Кај вибрафонот под секоја плочка се наоѓаат метални цевки во различни должини обесени право на кои долниот крај на цевките е затворен, а на горниот отвор се наоѓа подвижен капак - „пеперутка“. Тој под дејство на електрична струја се врти околу своите осовини и така наизменично го отвора и затвора резонаторот, предизвикувајќи вибрирање на јачината на звукот. Овој инструмент содржи и педала за регулирање на траењето на ехото. Опсег на вибрафонот е од f do f³.
Името го добил според зборот „вибра“ — вибрирање и „фоне“ — звук. Се користи за музички ефекти во симфониски оркестар, како и во џез и забавни оркестри.
Замок Риволи
Замокот Риволи претставува поранешна резиденција на Кралската куќа на Савој во Риволи (Митрополитот од Торино, Италија). Во моментов овој замок е домот на (во оригинал Castello di Rivoli – Museo d'Arte Contemporanea) Музејот на современата уметност во градот Торино.
Во 1997 година, оваа градба била ставена на листата на светско наследство на УНЕСКО заедно со уште 13 други резиденции на Куќата на Савој.
Историја
Замокот најверојатно бил изграден некаде во 9 -10 век. Неговото постоење за прв пат се споменува во 1159 година, во дипломата на царот Фридрих Барбароса кој ги отстапил риволеските територии заедно со замокот на епископот од Торино.
Подоцна замокот доживеал период на опаѓање. Во 1559 година, со Договорот од Като-Камбрезис му се забранило на војводата Емануел Филиберт воопшто да престојува во градот Торино сѐ додека не добиел машко дете како наследник. Затоа, тој го одбрал местото за престојување токму замокот во Риволи. Во тој период градбата била реставрирана од страна на архитектот Асканио Витоци. Во 1562 година на војводата Емануел Филиберт му се родил наследникот Чарлс Емануел I. По тој настан војводата повторно се вратил во Торино. Работните потфати од стрна на Асканиои Витоци биле дизајнирани и изведени во 1644 година за време на владеењето на Карло и Амедео ди Кастеламонте. Реставрацијата подразбирала создавање на бројни уметнички дела кои сепак биле однесени од страна на француските трупи во годините кои следеле.
На почетокот на 18 век и замокот и просторот наречен Маника Лунга биле запалени и ограбени од страна на француските војници, бидејќи на тој потег се водела војна за превласт врз шпанското наследство. По опсадата во 1706 година, Виктор Амадеус II од Сардинија го повратил владеењето на тие територии и веднаш наредил преструктуирање и обновување на претрпената штета. Работата му ја доверил најпрво на Микеланџело Гарове, кој го проширил делот на „Маника Лунга“, а потоа, по неговата смрт, работите ги презел Антонио Бертола. Антонио Бартола ги надледувал градилиштата уште три години, додека Филипо Јувара интервенирал на објектите во 1716 година. Славниот архитект всушност имал на ум да изведе еден грандиозен проект, но работите не биле докрај завршени. Завршени биле само продолжетоците на двете источни симетрични крила. Фасадата останала недовршена. Во 1730 година, Виктор Амадеус II претстојувал во овој замок: и покрај тоа што абдицирал во корист на својот син. Тој одбил да се откаже и докрај да се повлече од позицијата и во наредниот период се обидел да го собори Чарлс Емануел III од Сардинија. Овој пак во договор со својот министер, маркизот Ормеа, решил да го притвори својот татко во резиденцијата во Риволи. За таа прилика, зградата повторно била видоизменета и модифицирана. На прозорците биле додадени решетки и просторот и пристапот пред Маница Лунга бил затворен. Подоцна, во 1794 година, биле извршени некои измени од страна на Карло Рандони. Со тие измени замокот се довел до состојба за да може делумно да се користи како резиденција.
19 век па сѐ до денес
Виктор Амадеус II нарачал нова фасада која ја изработил Филипо Јувара. И таа нова фасада останала недовршена. По неговото абдицирање и неуспешниот обид да ја врати власта од неговиот син Чарлс Емануел III, Виктор Амадеус II престојувал во замокот како затвореник со својата морганска сопруга Маркеса ди Спињо. По неговата смрт, замокот останал главно напуштен. Таквата состојба замокот ја имал сè до 1863 година, кога комуната (општината) Риволи го претворила во бараки (помошни простории). Дваесет години подоцна еден дел од замокот бил користен и како библиотека.
Објектот на замокот бил тешко оштетен за време на Втората светска војна. Тој бил напуштен и останал во значителна состојба на напуштен сè до 1979 година, кога биле започнати новите реконструкции за реставрација. Во 1984 година замокот бил повторно отворен како дом на Музејот за современа уметност, воедно и првиот музеј на современа уметност во цела Италија. Во 2000 година, дел од замокот станал и дом на ресторан со Мишелин ѕвездата. Главниот готвач Давиде Скабин го преселил својот ресторан Комбал во замокот, преименувајќи го во ресторан наречен Комбал.Нула.
Проекти за реновирање
Првите активности за реновирање по Втората светска војна биле извршени од страна на торинскиот архитект Андреа Бруно. За жал, неговата замисла и иницијатива не била докрај завршена. Расположливите финансиски средства биле доволни само за санирање на структурните оштетувања. Во 1967 година, од страна на архитектот Бруно се пристапило кон отстранување на деловите на атриумот кои биле во фаза на распаѓање. Овие делови бил изградени на почетокот на 900-та година.
Изложби
Од своето реновирање замокот Риволи секогаш имал тековна програма за изведување на разни активности. Активностите се извршувале внатре во неговата барокна архитектура, но и надвор од самата градба. Активностите вклучувале самостојни изложби, специјални промоции, како и групни изложби од значајни италијански и меѓународни современи уметници од 20-от и 21-от век како што биле: Карла Акарди, Франц Акерман, Френсис Алис, Карл Андре, Карел Апел, Стефано Ариенти, Ед Аткинс, Јури Анкарани, Џовани Анселмо, Френсис Бејкон, Бернхард и Хила Бехер, Ванеса Бикрофт , Ана Богигуан, Кандис брец, Софија Кале, Пјер Паоло Калцолари, Џенет Кардиф, Маурицио Кателан, Џани Коломбо, Клаудија Конте, Антон Корбијн, Енцо Куки, Мерс Канингам, Роберто Куоги, Томас Деманд, Рејмонд Депардон, Јан Дибец , Патрицио Ди Масимо, Марлен Думас, Олафур Елисон, Макс Ернст, Бруна Еспозито, Лучијано Фабро, Лара Фаварето, Терезита Фернандез, Лусио Фонтана, Јанг Фудонг, Ана Гаскел, Френк О. Гери, Марио Џакомели, Алберто Џакомети, Гилберт и Џорџ, Нан Голдин, Ден Греам, Андреас Гурски, Кит Харинг, Мона Хатум, Сузан Хилер, Рони Хорн, Пјер Хјуге, Ана Имхоф, Арата Исозаки, Франческо Џодис, Џоан Џонас, Он Кавара, Вилијам Кетриџ, Мартин Кипенбергер, Пер Киркеби, Франц Клин, Џозеф Косут, Јанис Кунелис, Џејмс Ли Бајарс, Налини Малани, Пјеро Манциони, Џон Мекрекен, Ана Мендиета, Бертранд Лавиер, Ренато Леота, Ричард Лонг, Марио Мерц, Жоан Миро, Карло Молино, Брус Науман, Ширин Нешад, Макс Нојхаус, Педро Невес Маркес, Хелмут Њутн, Клес Олденбург, Уриел Орлоу, Џулио Паолини, Филипе Парено, Џузепе Пеноне, Елизабет Пејтон, Паола Пиви, Арнулф Рајнер, Мајкл Раковиц, Робин Род, Џејмс Ричардс, Томас Руф, Анри Сала, Дорис Салчедо, Дејвид Сал, Томас Шут, Маринела Сенаторе, Ваел Шоки, Кали Спунер, Хана Старки, Хаим Штајнбах, Хито Стајерл, Кеичи Тахара, Алесандра Теси, Армандо Теста, Волфганг Тилманс Грациа Тодери, Косје ван Бриген, Палома Варга Вајс, Емилио Ведова, Јан Веркрујс, Франческо Вецоли, Енди Ворхол, Лоренс Вајнер, Андро Векуа, Џоел-Питер Виткин и Жилберто Зорио и многу други.
Постојана колекција
Постојаната колекција на поставки има клучни моменти во развојот на современата уметност во Италија, но и пошироко во периодот од средината на 1960-тите па сѐ до денес. Колекцијата сместена во замокот се наоѓа во центарот на активностите на целиот музеј. Таму има големи и постојани колекции произведени специјално за просториите на историската кралска резиденција. Поставката содржи некои од најзначајните дела на Арте Повера, потоа на уметниците како Џовани Анселмо, Алигиеро Боети, Марио Мерц, Мариса Мерц, Микеланџело Пистолето. Таму се сместени и делата од современите италијански уметници како што е Маурицио Кателан, како и важни дела од трансавангардата, и таканаречената земјена уметност и секако други уметнички дела кои ги рефлектираат најновите современи меѓународни дострели.
Во 2021 година, скулпторот од скулптурската куќа Арте Повера, Џузепе Пеноне, донирал повеќе од 200 дела изведени на хартија на замокот Риволи - вклучувајќи и автограмски работни белешки, рачно напишани. Тој донирал и други рефлексии, дизајнерски скици, архитектонски рендери и фотографии поврзани со главните дела, како и верзија на Svolgere la propria pelle – finestra („Да се разоткрие нечија кожа – изведена во вид на прозорец“, 1970-2019). Ова дело првично било претставено во дело наречен Fridericianum во истиот замок во 1972 година.
Колекција Черути
Во 2017 година, замокот Риволи го објавил прогласот во кој се обелоденувало купувањето на уметничката колекција Черути. Проценетата вредност изнесувала 570 милиони долари. Меѓу делата собрани од Федерико Черути имало слики од Френсис Бејкон, Џорџо де Кирико, Рене Магрит, Амедео Модиљани, Пабло Пикасо, Пјер Огист Реноар, Василиј Кандински и Енди Ворхол.
Подоцна, Вилата Черути одиграла важна улога во комплексот на замокот Риволи благодарение пред сѐ на нејзиниот „зелен“ елемент. Што се однесува до самиот замок, сè уште е присутен само мал дел од античката постоечка градина, именувана како нимфеумот. Тој дел бил всушност вештачка пештера изградена на крајот на 16 век на ридот, обложена со тули, напојувана од подземен резервоар за вода и затскриена со случајна израсната вегетација. Преку прецизна реставрација, овој локалитет денес е отворен за посетители кои таму можат да се забавуваат со игри на вода и со музика. Покрај оваа мала зелена површина, Вилата Черути (замокот) импресионирала и со својата чудна и прилично значајна градина. Всушност, тој дел може да претставува место за еден вид на монашка медитација. На поширокиот простор има земјоделска површина со кокошарник и зеленчукова градина. Исто така во пролжение постои и игралиште со куглана, кој има прекрасен панорамски поглед на шумите во Алпите. Најскриеното место на целиот имот се наоѓа во пошумениот дел каде има гробишта за кучиња, во кои господинот Черути ги погребувал своите миленици. Делот на нимфеумот заедно со градината на вилата Черути му обезбедувале зелена грмушкавост на замокот Риволи.
Библиотека
Библиотеката на замокот Риволи била отворена за јавноста од 1999 година. Во неа биле сместени дела специјализирани за уметност и теорија од периодот 20 и 21 век со фокус на уметниците вклучени во збирките на музејот. Библиотеката вклучува околу 44.000 книги и дополнителни периодични изданија поделени во следните категории: современа уметност, фотографија, архитектура, дизајн и рекламира. Периодот на изданијата се некаде од 1960 година па сѐ до денес. Институцијата има достапна и видео библиотека со над 900 видеа. Од 2009 година, библиотеката во замокот Риволи е дел од посебните и специјализираните библиотеки на градот Торино, односно дел од локална мрежа на специјализирани библиотеки.
Раководителите и Управниот одбор низ годините
Управители
Тековен советодавен комитет
Популарна култура
Палатата претставувала простор каде се изведувала претставата Кралот Виктор и кралот Чарлс од Роберт Браунинг.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Надворешни врски
45.07003°N, 7.51025°W 45.07003°N, 7.51025°W
Museo d'Arte Contemporanea del castello di Rivoli
1948 ИКФ Светско кану спринт првенство
1948 ИКФ Светски Кану Спринт Првенствата беа одржани во Лондон, Велика Британија. Овој настан беше организиран од Интернационалната Кану Федерација (ИКФ), формирана во 1946, порано како Internationale Repräsentantenschaft Kanusport (IRK).
Во машка конкуренција беа одржани четири кајак дисциплини. Една кајак дисциплина беше во конкуренција жени. Во единствената дисциплина кајак во женска конкуренција, К-2, дистанцата беше намалена од 600 на 500 метри на овие првенства. Овие дисциплини беа вонредни откако не беа вклучени на овие првенства, исто така одржани во Лондон.
Ова се втори по ред првенства на мирни води откако заврши Втората светска војна.
Понтеландолфо
Понтеландолфо — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Вучко
Вучко е името на официјалната маскота на XIV Зимски олимписки игри, кои се одржале во Сараево во 1984 година.
Изборот на маскота на игрите бил објавен во дневните весници, а читателите биле замолени да одберат една од шесте маскоти, кои биле предложени. Победник била маскотата „Вучко“, којашто всушност претставува мал волк, а чиј дизајнер бил словенечкиот цртач Јоже Тробец. Вучко ја симболизирал желбата за спријателување на луѓето соживотните. Според МОК, Вучко помогнал да се смени мислењето за волкот како страшно и месојадно животно.
Томи Робредо
Томи Робредо (шпански: Tommy Robredo) — шпански тенисер, роден на. Моментално се наоѓа на 31 место според АТП листата.
Со тенис започнал професионално да се натпреварува од 1998 година. Негов тренер р Хосе Мануел Клавет, кој некогаш бил тренер и на Фернандо Вердаско. Во 2004 година го освоил Дејвис Куп со Шпанија. Во 2006 година влегол во списокот на десет најдобри тенисери на светот.
Нафтено поле Темпа Роса
Нафтеното поле Темпа Роса е нафтено поле лоцирано на јужните Апенини во Италија.Откриено е во 1989 година и развиено e од ТоталЕнерџис.Се очекува да започне со производство во 2016 година и да произведува нафта и гас. Вкупните докажани резерви на нафтеното поле Темпа Роса се околу 200 милиони барели, а се очекува врвното производство да биде околу 50,000 барели нафта.
На 18 март 2013 година, Тотал го финализирал договорот за продажба на 25% од своите акции во нафтено поле на Мицуи Е и П Италија.
Список на државни водачи во 1186 година
Ова е список на државни водачи во 186 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Абано (ледник)
Ледникот Абано се наоѓа на југоисточната падина на планината Казбек во областа Казбеги во Грузија. Должината на ледникот е 4,6 километри и неговата површина е 1.6 квадратни километри. Максималната ширина на ледникот Абано е 610 метри. Неговата стопена вода се испушта кон реката Терек.
Весел пијач
Весел пијач ― слика на масло на платно на холандскиот уметник Франс Халс, од ок. 1628–1630. Сликата е со димензии 81 на 66,5 сантиметри. Се наоѓа во збирката на Државниот музеј, во Амстердам.
Анализа
Сликата покажува човек кој носи кожна тесна јакна, јака од тантела и манжетни и капа наведната под агол. Тој гестикулира со десната рака, а во левата рака држи чаша бело вино. Се чини дека е фатен во момент на разговор со гледачот. Од неговиот синџир на врат виси медалјон, за кој Хофстеде де Грот тврдел дека е сличност на принцот Морис Орански. Различни стручњаци тврдат дека сликата го претставува чувството за вкус. Во старите холандски инвентари, често се појавува темата за „весел пијач“ или „расположен бекрија“, и ова веројатно не бил портрет, туку наменето како жанровско парче.
Езеро Весман
Езеро Весман е езеро во општина Лудвика во округот Даларна во Шведска, во главниот слив на Норстром.
Опис
Езерото Весман е 53 метри длабоко, и има површина од 39 квадратни километри и е 154 метри надморска височина. Тоа е околу 14 километри долго, со ширина од 1.5 до 6 километри.
Во минатото езерото служело за сообраќај со чамци.
Слив
Езерото Весман е вклучено во под-сливот наречен излез на Весман. Просечната надморска височина е 209 метри надморска височина и површината е 136,46 квадратни километри. Вклучувајќи ги и 53 сливни подрачја низводно, акумулираната површина на сливот на езерото е 1,147.86 квадратни километри. Колбексон, кој го исцедува сливот, собира вода од три реки пред да стигне до морето по 260 километри. Сливното подрачје се состои претежно од шума (56%).
Космос-608
Космос-608 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 20 ноември 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-608 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 486 км, а најмалото на 265.
Савица Мркиќ
Савица Мркиќ (р. ) — македонска ракометарка на италијанскиот ракометен тим Каса Рурале Понтинија и македонската репрезентација.
NGC 61
NGC 61 — пар леќести галаксии, NGC 61-A (или NGC 61-1) и NGC 61-B (или NGC 61-2) во соѕвездието Кит. И двете биле откриени на 10 септември 1785 година од Вилијам Хершел.
Абрахам Ортелиј
Абрахам Ортелиј (, Abraham Ortels или ; - ) — картограф и географ, познат како прв којшто го изработил современиот атлас.
Животопис
Ортелиј е роден во, денешна Белгија како член на влијателното семејство Ортелиј] од Аугсбург. Патувал низ цела Европа. Најзначајни се неговите патувања низ Германија (1560,1575-1576), низ Франција (1559-1560), низ Англија и Ирска (1576) и низ Италија (1578, но можеби и претходно двапати во 1550 и 1558).Се смета дека има патувано целосно низ сите Седумнаесет Покраини.
Во 1575 тој бил географ на должност на шпанскиот крал Филип II на препорака на Аријас Монтанус. Во 1578 година тој го водел проектот за развој на географијата врз основа на онаа во антиката.Со оваа работа се занимавал и во 1587 и 1596 година, а творец е и на неколку дела кои биле отпечатени во Антверпен.
Географски карти
Во 1564 г. Ортелиј го завршил проектот „карти на светот“ што всушност се 8 посебни географски карти на светот,коишто се сретнуваат и во „Театар на светот“. Денес значајни примероци од овие географски карти има во Базелскиот универзитет. Во 1565 Ортелиј нацртал и 2 листа со географски карти на Египет, во 1568 направил план на дворецот Бритенбург на брегот на Северно Море во Холандија. Во 1567 година нацртал и 8 географски карти на Азија и 6 географски карти на Шпанија. Сите овие карти Ортелиј ги има нацртано пред издавањето на неговиот атлас.
Театар на светот
Во 1573 година Ортелиј издал 17 посебни карти и ги прикажал како Додатоци на театарот на светот.Последната географска карта на Абрахам Ортелиј којашто е вметната како додаток е издадена во 1597.
Се занимавал и со собирање на монети, медалјони и старини.
Подоцнежни географски карти
Во 1579 тој започнал да црта карти со илустрации од античката историја.Во 1589 Ортелиј издал карти на Тихиот Океан во делото Тихи Океан(оригинал:Maris Pacifici).Тој му помогнал и на Веслер во издавањето на Пеутингерската страна(оригинал:Tabula Peutingeriana) во 1598 година.
Мало претпријатие
Мало претпријатие — вид на претпријатие во приватна сопственост коешто по бројот на вработени и остварениот приход е помало од средно претпријатие.
Дефиниција
Во сите национални законодавства се поаѓа од квалитативни и квантитативни критериуми за одредување на големината на едно претпријатие. Во квантитативни критериуми влегуваат: обемот на продажба, бројот на вработени, висината на остварена добивка, пазарното учество на претпријатието и сл. Различни земји применуваат различни методологии и критериуми за да извршат дефинирање на малите и средни претпријатија.
Македонија
Во Македонија, поделбата на мали и средни претпријатија е направена во Законот за троговски друштва донесен во 2004 година. Согласно овој закон, трговците се делат на големи, средни, мали и микро-трговци во зависност од бројот на вработените, годишниот приход и просечната вредност на вкупните средства по годишните сметки во последните две пресметковни години. Во првата година од работењето, трговецот се распоредува според проценетиот обем на своето работење, а во втората според податоците од претходната година на работењето.
Европска Унија
Со цел да се подобри пристапот кон претприемништвото во Европската Унија, да се поедностави законската и политичката средина за малите и средни претпријатија, како и да се отстранат сите останати пречки за нивниот развој донесен е Актот за мали претпријатија за Европа. Тој претставува сеопфатна рамка за политиката на Европската Унија кон малите и средни претпријатија. Главните приоритети на актот се:
Актот не е законско барање, туку водич кон низа мерки коишто секоја земја треба да ги воведе — прилагодени на нејзините потреби — на патот кон усогласување со законодавството на Европската Унија. Актот за мали претпријатија се потпира на десет принципи со чиешто имплементирање земјите членки на Унијата ќе се справат со пречките кои го ограничуваат потенцијалот за раст на малите и средни претпријатија. Тие десет принципи се:
Џејмс Данлоп
Џејмс Данлоп (James Dunlop – ) — шкотски астроном, познат по неговата работа во Австралија. Тој служел како астрономски асистент кој бил ангажиран од страна на Сер Томас Брисбин да работи во неговата приватна опсерваторија, сместена во Парамата (сега именувана како Парамата), во Нов јужен Велс, околу 23 километри западно од Сиднеј за време на 1820 и 1830 година. Данлоп бил претежно визуелен набљудувач, прави ѕвездени астрономски работи за Бризбен, и по неговото завршување, тогаш независно открија и каталогизираа многу нови телескопи во јужниот дел на двојните ѕвезди и длабокото небо. Тој подоцна стана надзорник на Параматската Обзерваторија кога конечно беше продадена на Новиот Јуженo ВелскатаВлада.