cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нетолеранција: Борбата на љубовта низ вековите
Втор чин
Ноќта пред празникот на св. Бартоломеј, Катерина Медичи го принудува кралот да го потпише указот за истребување на Хугенотите, па војската ги обележува нивните куќи. Утредента почнува масакрот, при што војската влегува во куќата на Девојката со кафеави очи. Платеникот ја користи можноста за да ја обљуби, а кога таа му се спротивставува, тој ја убива. Нејзиниот сакан Проспер пристигнува предоцна и него го убиваат војниците.
Во Вавилон продолжува славењето, а врховниот свештеник се подготвува да го предаде градот. Рапсод ја среќава планинаската девојка на која ѝ кажува за заверата. Кога врховниот свештеник оди кај Кир, таа го следи и станува сведок на предавството. Таа брза назад за да го предупреди Балшазар, но пристигнува доцна, зашто луѓето на свештеникот ја отвораат градската порта и војската на Кир влегува во Вавилон. Во борбата погинува планинската девојка, а Белшазар и принцезата извршуваат самоубиство за да не паднат во заробеништво.
Минусна коцка
Минусна коцка (Минус-кубик) — тридимензионална механичка загатка, варијанта на загатката 15, која се произведувала во СССР. Претставува затворена проѕирна коцка во којашто се содржани 7 мали коцкички, од кои секоја се состои од две половини во облик на буквата „П“ со различна боја. Должината на внатрешната страна од надворешната коцка е малку од двојно поголема од страната на внатрешните коцкички. Надворешната коцка не содржи осма внатрешна коцкичка, а така ослободениот простор служи за поместување на коцкичките. Цел на загатката е да се поместат коцкичките на начин, така што сите внатрешни коцкички на секоја страна од надворешната коцка образуваат иста боја.
Нетолеранција: Борбата на љубовта низ вековите
Втор чин
Филмот завршува со желбата топовскиот оган и затворските решетки да бидат заменети со вечен мир и братска љубов меѓу луѓето.
Наводи
,, ,
Механичка загатка
Механичка загатка е загатка претставена како збир на механички меѓусебно поврзани парчиња во кои решението е да се манипулира со целиот предмет или делови од него. Една од најпознатите механички загатки е коцката на Ерна Рубик која ја измислила во 1974 година. Загатките се претежно наменети за еден играч каде целта е играчот да го види преку принципот на предметот, не толку многу што случајно излеглува вистинско решение преку проба и грешка. Имајќи го овој предвид, тие често се користат како тест за интелигенција или обука за решавање проблеми.
Наводи
Оваа статија многу се заснова на соодветната статија на германската Википедија.
Пирамидална загатка
Пирамидална загатка — механичка загатка (составен мозаик) која се состои од две или повеќе компонентни парчиња кои се вклопуваат заедно за да се создаде пирамида.
Историја
Непознато потекло. Децата на американските пионери играа со едноставни играчки како што се овие.
Решенија
За да го направите ова, направете ги квадратните лица да се свртат едни на други и да извртуваат еден исправен за да ја завршите четири-соочената тетрахедронска пирамида.
Еколошки прашања по должината на американско-мексиканската граница
Еколошките прашања по должината на американско-мексиканската граница ги илустрираат предизвиците со кои се соочуваат во управувањето со бинационалната распространетост на заедничките ресурси, ограничените резерви на вода, зачувувањето на екосистемите и загадувањето. Овие прашања добиваат поголемо значење со растот на населението, политиката и климатските промени.
Историја
Американско-мексиканската граница се состои од континентална граница од 1.954 милји. Овој пограничен регион е составен од разновидни терени во кои различни видови, народи и домородни племиња создале свои домови. Низ децениите, двете земји го припишуваат зголемувањето на порастот на населението, производствените корпорации и фрагментацијата на земјиштето поради промените во граничната политика што придонесува за еколошки разлики помеѓу овие соседни граници.
Договорот од Ла Пас
На 14 август 1983 година, во Ла Пас, Долна Калифорнија Сур, Соединетите Американски Држави и Мексико склучиле договор за соработка за заштита и подобрување на животната средина во граничната област, познат како Договор од Ла Пас.
Договорот има за цел да ја заштити и зачува животната средина по должина на границата. Договорот ги утврдува одговорностите на двете страни за спречување и контрола на загадувањето на воздухот, водата и земјиштето во граничната област. Овој договор бил направен во согласност со законите на двете држави. Договорот подразбира дека двете страни мора да преземат одговорност за нивната погранична област и да имаат право да изразат загриженост доколку опасностите по животната средина на едната држава се задржат во другата држава. Договорот нагласува дека двете земји имаат одговорност да се координираат една со друга во креирањето на национални програми, научни и образовни размени, мониторинг на животната средина, проценка на влијанието врз животната средина и периодична размена на информации и податоци за изворите на загадување на нивната територија. Собраните информации потоа се разменуваат помеѓу секоја земја секоја година на годишен состанок. Нацијата домаќин наизменично се менува меѓу двете држави. Собирањето податоци е на сметка на секоја земја. Во консензус една со друга, земјите можат да направат какви било анекс-измени на договорот. Секоја страна може да го раскине договорот во секое време, а повлекувањето ќе стапи на сила по шеесетдневен период.
Триесет години по неговото потпишување, Договорот од Ла Пас „останува клучниот договор за билатерална соработка за заштита на животната средина во граничната зона“.
Меѓународна комисија за граници и води (МКГВ)
Роберт Џ. МекКарти, пишувајќи во Water Law Review, наведува дека Меѓународната комисија за граници и води (МКГВ) станала анахронизам во кој постои недостаток на надзор, регулација и дистрибуција на природните ресурси меѓу двете земји. Тој ги дава своите тврдења врз основа на емпириско истражување и податоци што ги собира од вработените, собрани податоци за вода и правна структура во рамките на секциите на МКГВ и во САД и во Мексико. Тој тврди дека овој систем е униполарен и дека политиката е во корист на САД што доведува до нееднакви разлики за Мексико.
Политика на ЕПА
Според агендата на Агенциите за заштита на животната средина (ЕПА), нивен главен приоритет е намалување на концентрациите на честички PM10 и PM2.5 по должината на границата. Во нивната најнова програма, дизајнирана да биде реализирана до 2020 година, нивниот главен фокус бил префрлен на загадувањето на воздухот. Оваа промена била предизвикана од емпириски податоци и информации разменети од двете земји во нивниот годишен преглед во 2012 година.
Програмата „Граница 2012“ претставува трет бинационален договор усвоен според Договорот од Ла Пас од 1983 година. Граница 2012 била иницирана во април 2003 година од страна на Агенцијата за заштита на животната средина на Соединетите Американски Држави (ЕПА) и мексиканското Министерство за животна средина и природни ресурси (SEMARNAT). Програмата завршила преку 400 проекти користејќи приод заснован на заедницата кој дал приоритет на најсериозните грижи за животната средина и јавното здравје пријавени од жителите и работниците долж заедничкиот пограничен регион.
Повеќето од проектите финансирани од Граница 2012 биле изајнирани да ги отстранат проблемите специфични за една заедница. Други проекти биле завршени или применети за прашања што засегнале повеќе заедници. Голема широчина на креативност во адресирањето на еколошките и здравствените проблеми била вклучена во достигнувањата на поединечните заедници. Еден таков пример се студентите и факултетот на Автономниот универзитет во Сиудад Хуарез, кои изработиле конзерви со бои за прскање кои се подобри за животната средина од застарените канти за прскање кои претходно се користеле во автомобилската индустрија. Граничните проекти постигнале огромни достигнувања во области како што се отстранување на отпадни гуми, обезбедување системи за безбедна вода за пиење и поврзување на домовите со капацитети за отпадни води, владино собирање на неискористени пестициди и агрохемикалии, подобрена реакција при итни случаи и подготвеност во случај на еколошка катастрофа, создадени координирани бинационални одговори во случај на вонредна состојба долж границата, чистење на заедницата и отстранување на цврстиот отпад од различни водни патишта од двете страни на границата, соодветно отстранување или рециклирање на е-отпадот во САД и Мексико и преземање попис на емисиите на стакленички гасови (GHE).
Царина и гранична политика за животна средина
Царината и граничната заштита на САД (ЦГЗ) се задолжени за управување и контрола на границите во САД. Една од многуте функции на ЦГЗ е да го интегрира управувањето со животната средина во согласност со Законот за национална политика за животна средина (НПЖС) од 1969 година Овој акт осигурува дека Царината и граничната заштита на САД (ЦГЗ) ги проценува сите еколошки опасности кои можат да влијаат на екосистемот, загрозените видови или домородните племиња долж границата. Еколошките опасности мора да се тестираат кога „планираат проекти; издавање, купување, изградба, работење, одржување или деактивирање опрема, објекти или тактичка инфраструктура; и ревидирање и спроведување на оперативни програми и активности“ по должина на границата. Заедно со тестовите, Царината и граничната заштита на САД (ЦГЗ), исто така, мора да допре до засегнатите страни, невладините организации, државните и домородните племиња за да ги максимизира и одржи потенцијалните резултати.
Закон за безбедна ограда
Законот за безбедна ограда од 2006 година предвидува изградба на 700 милји (1.100 км) високобезбедно оградување. Овој чин бил процесуиран под администрацијата на Буш во обид да се заврши изградбата на американско-мексиканската бариера.
Оградата изградена според актот од 2006 година предизвикала фрагментација на живеалиштата што влијаело на дивиот свет, вклучувајќи ги и загрозените животни. Проучување од 2011 година и објавено во рецензираното списание Diversity and Distributions утврдило дека фрагментацијата на живеалиштата утврдила дека „големината на малиот опсег е поврзана со поголем ризик од истребување, а за некои видови, бариерите го намалуваат опсегот за дури 75%“. Проучувањето ги идентификувало најзагрозените видови како суводолна жаба ( Anaxyrus californicus), калифорниска црвенонога жаба (Rana draytonii), црно-забележан тритон (Notophthalmus meridionalis), пацифистичка желка (Clemmys marmorata) и јагуарунд. Студијата, исто така, ги идентификувала крајбрежната Калифорнија, крајбрежниот Тексас и архипелагот на островот Мадреа Скај во југоисточна Аризона и југозападно Ново Мексико како три погранични региони каде што бариерата претставува најголем ризик за дивиот свет. Во Тексас, на пример, „граничната бариера влијае на 60% до 70% од живеалиштето во комплексот за засолниште за диви животни во Јужен Тексас, кој ги вклучува Лагуна Атаскоса, Долна долина Рио Гранде и националните прибежишта за диви животни Санта Ана“.
Извршен налог 13767
На 25 јануари 2017 година, американскиот претседател Доналд Трамп издал Извршна наредба 13767, со која се раководи изградбата на граничен ѕид. Таков ѕид не бил во изградба, а Конгресот не присвоил средства за изградба на таков ѕид. Изградбата на граничен ѕид, како што е предвидено во наредбата на Трамп, може да предизвика значителна еколошка штета, вклучително и уништување на живеалиштата и фрагментација на живеалиштата што ќе им наштети на дивиот свет, вклучувајќи ги и загрозените видови. Изградбата на ѕидови, исто така, би предизвикала зголемени емисии на стакленички гасови, придонесувајќи за климатските промени, поради производството на бетон што би било потребно.
Проучување од 2017 година, спроведено од научници на Националниот автономен универзитет во Мексико, покажало дека повеќе од 800 видови, од кои 140 се загрозени, ќе бидат неповолно погодени доколку се изгради граничниот ѕид на Трамп долг 2.000 милји. Истражувањето заклучило дека подигнувањето на „непроодна физичка бариера поставена во екосистемите“ „ќе ги наруши моделите на миграција што ќе предизвика „природна катастрофа“. Негативно би биле погодени белоглавиот орел, сивиот волк, армадило и јагуарот. Ѕидот негативно би влијаел дури и на некои видови птици, како што е пигмејскиот був, кој „ретко лета повисоко од 4,5 метри од земјата“.
Во април 2017 година, Центарот за биолошка разновидност, група за заштита на животната средина, и американскиот претставник Раул М. Гријалва, рангираниот демократски член во Комитетот за природни ресурси на Домот поднеле тужба до федералниот суд во Тусон. Во нивната жалба, Гријалва и Центарот тврдат дека владините планови за изградба на ѕидови не се усогласени со Законот за националната политика за животната средина и се обидуваат да ја принудат владата да спроведе истражување за влијанието врз животната средина и да изготви изјава за влијанието врз животната средина пред да го изгради ѕидот. Тужбата конкретно бара „да се запре каква било работа додека владата не се согласи да го анализира влијанието на градежништвото, бучавата, светлината и другите промени на пејзажот врз реките, растенијата и загрозените видови - вклучително јагуари, сонорански рогови и оцелоти - а исто така и врз жителите на границата“.
Покрај Центарот за биолошка разновидност, голем број други застапници за дивиот свет и еколошки организации се спротивставиле на изградбата на граничен ѕид. Тие го вклучуваат грасрут клубот Сиера, кој го нарекол предлогот за ѕид на Трамп „скап, неефикасен и еколошки разурнувачки“ истакнувајќи дека постоечките ѕидови веќе „ја блокираат миграцијата на дивиот свет, предизвикуваат поплави и ги оштетуваат недопрените диви земјишта, вклучувајќи засолништа за диви животни, диви области и национални шуми."; Советот за одбрана на природните ресурси ; и корпорација „Пантера“, која „се противи на изградбата на граничен ѕид што би го нарушил природното движење и шемите на растурање на дивиот свет“.
Токсичен отпад
Во моментов, на границата има опасни материјали кои се транспортираат преку линиите на земјата. Договорот од Ла Пас, потпишан од Мексико и Соединетите Американски Држави во 1983 година, бара опасниот отпад создаден од американските корпорации да се транспортира назад во САД за отстранување. Сепак, поради физичкиот граничен ѕид и неговите ефекти, Агенцијата за заштита на животната средина на САД (ЕПА) известува дека само 91 од 600 производствени погони лоцирани по должината на границата меѓу Тексас и Мексико го вратиле опасниот отпад во САД од 1987 година
Вода
Пограничниот регион претставува голема закана за губење на основните водни ресурси. Водоносните слоеви особено се примарни извори на вода за граничните држави кои се сериозно погодени од овие водни дефицити. Проценката сугерира дека има околу 16 до 36 водоносни слоеви помеѓу овие гранични земји. Поради масовните климатски промени, сушите и големиот пораст на населението, овие водоносни слоеви често се сушат. До 2025 година, водоносниот слој Болсон Хуеко се очекува да биде исцрпен, а овој водоносен слој е примарен извор на вода за Ел Пасо и Сиудад Хуарез. Ова, пак, ги принудило граничните градови да се потпираат на водата од Рио Гранде. Следствено, жителите кои живеат во градовите низ реките источно од Ел Пасо, (чиј примарен извор на вода е Рио Гранде за намени како готвење, капење и пиење) се погодени од новиот тек на водата.
Големите водни граници како Рио Гранде и реката Санта Круз создаваат природни граници помеѓу двете нации. Како што е наведено во текстот на Извршната наредба 13767: „„Јужна граница“ значи соседна копнена граница меѓу Соединетите Американски Држави и Мексико, вклучувајќи ги сите влезни точки“. Ова ќе бара фрагментација на овие реки, што би можело да го прекине протокот на вода и диви животни меѓу двете нации. Изградбата на овој ѕид, исто така, ја доведува во прашање иднината на договорите потпишани меѓу двете нации, како што се Меѓународната комисија за граници и води и Договорот Ла Пас.
Загадување на воздухот
Загадувањето на воздухот долж границата меѓу САД и Мексико се создава преку различни резултати, вклучувајќи ги емисиите на возилата и индустриските емисии. Според податоците пронајдени на Бирото за транспортна статистика во 2016 година, околу 87.462.517 возила (камиони, лични возила, автобуси и возови) поминале низ границата во 2016 година
Според Кристоф Мејнренкен, соработник научноистражувачки научник во Институтот за Земјата на Универзитетот Колумбија, за ѕид од 1.600 километри ќе бидат потребни околу 275 милиони кубни стапки бетон. Тоа би ослободило дури 1,9 милиони метрички тони јаглерод диоксид во атмосферата.
Фрагментација на екосистемот
Постојат различни екосистеми кои се движат од пустини и планини до природни водни патишта по должината на границата помеѓу САД и Мексико. Двете пустини по должината на пограничниот регион се кревки поради мали нарушувања или промени кои на значителен начин влијаат на растителниот и животинскиот свет. Екосистемите обезбедуваат широки услуги како што се: „...храна, регулирање на чиста вода и стабилност на климата, физичка заштита од екстремни настани, вклучувајќи поплави и суша, ублажување на штетници, рекреација и можности за едукација и инспирација кои се од витално значење за просперитетот, безбедноста и благосостојбата и на американската и на мексиканската јавност“.
По должината на границата меѓу САД и Мексико, екосистемот повеќе не функционира во овие модели; наместо тоа минува низ деградација. Делумно, деградацијата е предизвикана од лошото управување со земјоделскиот истек, отпадниот отпад што придонесува за крајбрежните „мртви зони“, повлекувањето на водата поврзано со земјоделството, рударството и брзата урбанизација, воените активности и спроведувањето на границите.
Националното засолниште за диви животни во Долна долина на Рио Гранде и центарот и светилиштето Сабал Палм Аудбон се важни еколошки области долж границата.
Загрозени видови
Според американската Служба за риболов и диви животни, повеќе од 100 видови меѓу Калифорнија и Тексас се наведени како загрозени и загрозени според Законот за загрозени видови. Џеси Ласки, асистент професор по биологија на Универзитетот Пен Стејт, направил истражување за влијанието на бариерите објавена во списанието Diversity and Distributions во 2011 година. Главниот заклучок на истражувањето било дека „новите бариери ќе го зголемат бројот на загрозени видови“. Во Ново Мексико, на пример, таков ѕид ќе ги спречи ретките северни јагуари да влезат во соодветно живеалиште во јужниот дел на државата од Мексико. Во 2021 година, загрозениот мексикански сив волк бил спречен да премине од Ново Мексико во Мексико со дел од граничниот ѕид.
Домородни заедници
Прекуграничните еколошки прашања негативно влијаат на домородните заедници и американските погранични племиња. Овие племиња зависат од природната средина за одржување, опстанок и ритуални цели. Различни последици кои биле забележани за домородните племиња вклучуваат „загадување на воздухот од активности надвор од резерватот, сообраќаен метеж, екстракција на природни ресурси и согорување или незаконско фрлање цврст и опасен отпад.“ Во САД, неколку племенски заедници се потпираат на вода и живеат во или во близина на граничните бинационални реки и подземни води. Овие заедници често се загрижени за загадувањето во овие води поради тоа што имаат ограничени способности за одговор за да одговорат на отпадот или излевањето во нивните заедници.
Папаго е племенска група составена од шест домородни села кои живеат на пограничниот регион помеѓу Мексико и Соединетите Американски Држави. Со најновата извршна наредба од претседателот Трамп, оваа група се чувствува многу потресена од можната фрагментација на нивната заедница и земјиштето на предците.
Американски жители
Мексиканските имигранти се главно концентрирани на запад и југозапад, а повеќе од половина живеат во Калифорнија или Тексас. Во јануари, Администрацијата на Трамп објавила план за плаќање на ѕидот со царина од 20 отсто за увозот од Мексико. Пограничните држави, главно Калифорнија и Тексас, имаат најголем увоз од Мексико во земјата. Според американскиот попис, увозот на мексикански стоки од Тексас бил во вредност од повеќе од 84 милијарди долари во 2015 година. Според тоа, Тексас би платил 16,8 милијарди долари повеќе за истите стоки и услуги. Оваа тарифа негативно ќе влијае на граѓаните на САД - особено на оние што живеат во пограничните области.
Мексикански жители
Во Мексико, Гринески, етал. формирал истражувачка анализа за моделите на еколошка неправда во Тихуана. Истражувањето покажало дека жителите кои живеат поблиску до овие гранични регентски области имале повисоки нивоа на забавувачи на пламен. Оваа истражување извадило крвен серум од деца кои живеат во непосредна близина на мексиканско-американските индустриски развиени зони и од други деца кои живеат во рурални, приградски области или во близина на депонии. „Покрај тоа откритие, моделите на еколошка неправда во Тихуана открија дека децата и неодамнешните мигранти се најзагрозени од индустриски опасности во близина на нивните домови“.
Посебна значајност се дава на стапката на смртност на оние кои се обидуваат илегално да ја преминат границата. Од 2006 година, кога бил воведен Законот за безбедна ограда, смртноста при преминувањето експоненцијално се зголемила. Во последните 15 години, околу 3.600-5.100 луѓе се убиени во обид да ја преминат границата. До 2009 година, ризикот од смрт при преминување на границата во Аризона бил 17 пати поголем отколку што бил една деценија порано, според една анализа на Американската унија за граѓански слободи. Сегашните планови за зголемена гранична безбедност ќе ја зголемат оваа тензија. Иако илегалните преминувања на границите се намалени во последните години, смртноста при преминување е зголемена.
Золтендик
Општински единици
Кон општината Золтендик припаѓаат следниве места:
Бодентајх (општинска заедница)
Бодентајх (̣Bodenteich) — поранешна општинска заедница во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште било во селото Бад Бодентајх. На 1 ноември 2011 година таа била споена со општинската заедница Врештет и ја создале новата општинска заедница Ауе.
Општинската заедница Бодентајх се состоела од следниве општини:
Проблем со три чаши
Проблем со три чаши, познат и како предизвик со три чаши — математичка загатка којашто во нејзиниот најпрепознатлив облик е нерешлива. Во почетната поставеност на проблемот, една од чашите е затворена, а другите две се отворени. Целта е да се отворат сите чаши во не повеќе од шест потези, така што со секој потег да бидат превртени точно две чаши.
Проблемот може да се јави и во решлив облик чија почетна поставеност се состои од една отворена и две затворени чаши. Овој проблем може да се реши во само еден потег со отворање на двете затворени чаши, така што се добива целната поставеност на три отворени чаши. Решливиот облик на проблемот се користи како трик, каде што изведувачот го решава решливиот облик во повеќе потези, а потоа бара од публиката да го реши нерешливиот облик на проблемот.
Доказ за невозможност
Суштината на доказот се состои во тоа дека не постои можност со последователно додавање или одземање на парен број (потег) на непарен број (почетна поставеност на чашите) да се добие нула (решение на проблемот). Доказот е во продолжение и истиот може да се воопшти за случајот кога на располагање стои неограничен број потези.
Сега нека е претставено решението на проблемот преку диференцната равенка, каде што n \leq 6 за. Со замена на W_0 = 1 во диференцната равенка се добива nS = -1. Нека се претпостави дека решението постои, односно. Но, со оглед на тоа што S = 2k за, односно S е парен број, следува дека за , односно nS исто така е парен број. Последното противречи на претпоставката дека решението постои и според тоа истото не постои.
Со примена на математичка индукција лесно се докажува дека решението не постои не само за n \leq 6, туку за.
КК Валенсија
КК Валенсија или Валенсија Баскет е кошаркарски клуб од Валенсија, Шпанија. Моментално се натпреварува во АЦБ лига, највисокото натпреварување на шпанската кошарка за мажи.
Првично, клубот бил спонзориран од компанијата Памеса, па бил познат до 2009 година како Памеса Валенсија. Од крајот на 2009 година до крајот на сезоната 2010-2011, валенсијската компанија Power Electronics го спонзорирала првиот тим, при што официјалното име тогаш на клубот било Пауер Електроникс Валенсија. Од 2012 година го носи името Валенсија Баскет.
Клубот е наследник на кошаркарската секција на фудблскиот клуб Валенсија. По испаѓањето на фудбалскиот клуб во втората лига во 1986 година, кошаркарскиот клуб заземал свој идентитет и во сезоната 1986-1987 веќе учествува како независен ентитет во шпанската кошаркарска Примера Дивисион Б.
Својте натпревари клубот ги игра во арената Фуенте де Сан Луис, која има капацитет од 8500 гледачи. Најчесто играат во портокалови дресови и шорцеви.
1986-2000
КК Валенсија е основана на 27 септември 1986 година, откако ФК Валенсија одлучила да се откаже од својата кошаркарска секција.
Во својата втора сезона во Примера Дивисион Б, тимот изборил промоција во АЦБ лигата против Санта Колома на 4 мај 1988 година. Тие непрекинато останале во АЦБ лигата до сезоната 1994-1995 во која испаднале во ЕБА лигата, откако биле поразени во плејофот за испаѓање од Сомонтано Уеска.
Враќањето во најсилната лига на шпанската кошарка се случило во следната сезона, во која Валенсија завршила на второто место во ЕБА лигата и ги купила правата од Сарагоса за враќање во АЦБ.
Клубот потоа направил голем чекор напред во својот раст со освојувањето на првата титула во својата историја, Купот на Шпанија, со победа против Ховентут Бадалона на 2 февруари 1998 година. Во ова натпреварување, клубот дебитирал, и сигурно не бил меѓу фаворитите за освојување на титулата. Во првото коло од турнирот го елиминирале водачот на АЦБ лигата, Тау Виторија кој имал долга низа победи по ред. Во полуфиналето бил елиминиран домаќинот, Форум Ваљадолид. Во финалето го совладале Ховентут Бадалона на Алфред Хулбе (кој го навлекол бесот на навивачите на Валенсија со изјавата пред финалето во кое го довел во прашање стилот на игра што го користеле Валенсијанците) од 89-75. МВП на турнирот бил Начо Родилја.
После освојувањето на купот, Валенсија стекнала право да игра во европски натпреварувања. Во сезоната 1998-1999, клубот дебитирал во Сапорта купот и стигнал до финалето каде биле поразени од италијанскиот претставник Бенетон Тревизо со 64-60. Во оваа сезона за клубот потпишале еден од најомилените играчи на навивачите на Валенсија: Бернард Хопкинс.
Лидер (појаснување)
Водач може да се однесува на следново:
КК Валенсија
1986-2000
Во сезоната 1999-2000, Памеса била вицешампион во Купот на Шпанија, по поразот во финалето од Естудијантес со 73-63.
2000-денес
Во сезоната 2000-2001 клубот одлучил да направи неколку промени и го назначил тренерот Луис Касимиро, кој го заменил Мики Вуковиќ по 5 сезони во клубот. Касимиро поминал две сезони во клубот и неговиот најголем успех бил вицешампионската титула во Сапорта купот во сезоната 2001-2002.
Во сезоната 2002-2003, бил доведен тренерот Пако Олмос и имало солиден квалитативен скок во составот со потпишување на меѓународни играчи како Фабрисио Оберто, Дејан Томашевиќ или Алехандро Монтекија. Оваа била најдобрата сезона во историјата на Памеса досега. Клубот ја освоил првата европска титула во својата историјата, УЛЕБ купот совладувајќи ја Крка од Словенија во двата натпревари во финалето, со што стекнале право да играат во квалификациите за Евролигата за првпат. Во АЦБ лигата пак, тие успеале да стигнат до финалето, каде загубиле од Барселона со 3-0.
Арена
КК Валенсија својте домашни натпревари ги игра во арената Фуенте де Сан Луис која има 8.500 седечки места. Арената е подобро позната под името Ла Фонтета.
Спонзорски имиња
КК Валенсија имала неколку спонзорски имиња низ историјата:
Лидер (Германија)
Водач (Lüder) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Водач се наоѓа помеѓу Страничниот канал на Елба и шумски подрачја. Во непосредна близина се наоѓа Швајмкер Мор со особен птичји и растителен свет.
Општински единици
Кон општината Водач припаѓаат следниве места:
Во општината се наоѓаат и помалите местенца Ној Водач и Валдхоф.
Индекс на среќна планета
Индексот на среќна планета (HPI) е индекс на човековата благосостојба и влијанието врз животната средина што беше воведен од Фондацијата New Economics во 2006 година. Вредноста на HPI на секоја земја е функција на нејзиното просечно субјективно задоволство од животот, очекуваниот животен век при раѓањето и еколошкиот отпечаток по глава на жител. Точната функција е малку посложена, но концептуално приближно го множи задоволството од животот и очекуваниот животен век и го дели со еколошкиот отпечаток. Индексот е пондериран да дава прогресивно повисоки оценки на нациите со пониски еколошки отпечатоци.
Индексот е дизајниран да ги оспори добро воспоставените индекси на развој на земјите, како што се бруто домашниот производ (БДП) и Индексот на човеков развој (HDI), за кои се смета дека не ја земаат предвид одржливоста. БДП особено се смета за несоодветен, бидејќи вообичаената крајна цел на повеќето луѓе не е да бидат богати, туку да бидат среќни и здрави. Понатаму, се верува дека поимот одржлив развој бара мерка на еколошките трошоци за остварување на тие цели.
Од 178 земји испитани во 2006 година, земјите со најдобри резултати беа Вануату, Колумбија, Костарика, Доминика и Панама. Во 2009 година, Костарика беше земја со најдобар резултат меѓу 143-те анализирани земји, а по неа биле Доминиканската Република, Јамајка, Гватемала и Виетнам. Танзанија, Боцвана и Зимбабве се најдоа на дното од листата.
За рангирањето во 2012 година, беа споредени 151 земја, а земја со најдобар резултат вторпат по ред беше Костарика, а по неа биле Виетнам, Колумбија, Белизе и Ел Салвадор. Земјите со најниско рангирање во 2012 година беа Боцвана, Чад и Катар. Во 2016 година, од 140 земји, Костарика се најде на врвот на индексот трет пат по ред. По неа следуваа Мексико, Колумбија, Вануату и Виетнам. На дното беа Чад, Луксембург и Того. Најновото ажурирање беше објавено во 2021 година од страна на Wellbeing Economy Alliance. Според тоа ажурирање, првите 10 земји (во 2019 година) беа Костарика, Вануату, Колумбија, Швајцарија, Еквадор, Панама, Јамајка, Гватемала, Хондурас и Уругвај. Ажурирањето од 2021 година, исто така, за прв пат, ги истакна трендовите со текот на времето, забележувајќи на пример подобрување во Западна Европа и Африка, но опаѓачки резултати во Јужна Азија.
Методологија
HPI се заснова на општи утилитарни принципидека повеќето луѓе сакаат да живеат долг и исполнет живот, а земјата што е најуспешна е онаа која им дозволува на своите граѓани да го сторат тоа, притоа избегнувајќи да ја наруши можноста на идните генерации и луѓето во другите земји да го сторат истото. Всушност, тој го операционализира повикот на IUCN (Меѓународен сојуз за заштита на природата) за метрика способна да го мери „производството на човековата благосостојба (не мора да значи материјални добра) по единица на екстракција или наметнување на природата“. IUCN е меѓународна организација која работи на полето на зачувување на природата и одржливо користење на природните ресурси. Таа го мери она што е важно - одржлива благосостојба за сите.
Човечката благосостојба е конципирана како среќен животен век. Наметнувањето над природата се оценува со мерење на еколошкиот отпечаток по глава на жител, со кој се проценува бројот на природни ресурси потребни за одржување на животниот стил во дадена земја. Земја со голем еколошки отпечаток по глава на жител користи повеќе од нејзиниот фер удел на ресурси, со црпење на ресурси од други земји како и со предизвикување трајна штета на планетата што ќе влијае на идните генерации.
Како таков, HPI не е мерка за тоа кои се најсреќните земји во светот. Земјите со релативно високи нивоа на задоволство од животот, како што се мери во анкетите, се наоѓаат од самиот врв (Колумбија на третото место) до самото дно (САД на 108-то место) на ранг-листата. HPI е најдобро замислен како мерка за еколошката ефикасност за поддршка на благосостојбата во дадена земја. Таквата ефикасност може да се појави во земја со средно влијание врз животната средина (на пр Костарика) и многу висока благосостојба, но може да се појави и во земја со само просечна благосостојба, но минимално влијание врз животната средина (на пр. Виетнам).
Критика
Голем дел од критиките за индексот се должат на коментаторите кои погрешно го разбрале како мерка за лична среќа, кога тој всушност е мерка за „среќата“ на планетата. Со други зборови, тој е мерка за еколошката ефикасност во поддршката на благосостојбата. Понатаму, индексот на среќна планета беше критикуван бидејќи користените податоци не се доволно сеопфатни. Во Извештајот на HPI од 2006 година било нагласено дека „биле принудени да ги проценат податоците за отпечатокот и задоволството од животот во неколку земји“. Понатаму, тие додаваат дека „има очигледни проблеми со податоците од некои земји, особено кога тие се собираат и дистрибуираат од владата на земјата“.
Покрај тоа, критиките се фокусираат на следново:
Индексот беше критикуван за преголемото значење кое било дадено на јаглеродниот отпечаток, до тој степен што САД ќе мораа да бидат универзално среќни и ќе мораа да имаат очекуван животен век од 439 години за да се изедначат со резултатот на Вануату во индексот од 2006 година.
Сепак, HPI и неговите компоненти се разгледувани во политичките кругови. Еколошкиот отпечаток, промовиран од Светскиот фонд за природа, е широко користен и од локалните и од националните влади, како и од наднационалните организации како што е Европската комисија. Самиот HPI беше наведен во 2007 година во Британската конзервативна партија како можна замена за БДП. Прегледот на индикаторите за напредок од 2007 година изготвен од Европскиот парламент ги наведува следните добри и лоши страни за користење на HPI како мерка за националниот напредок:
Рангирање за 2019 година
При рангирањето во 2019 година, беа споредени истражувања во 152 земји, а осум од десетте врвни земји беа лоцирани во Централна и Јужна Америка, и покрај високите нивоа на сиромаштија. Ранг-листата беше предводена од Костарика со HPI оценка од 62,1, при што се смета дека ова се должи на нејзиниот многу долг животен век од 77 години. Утврдено е дека граѓаните на Костарика доживеале поголема благосостојба од многу побогати нации, а земјата имала по глава на жител отпечаток помал од една третина од големината на САД. Втората најсреќна земја беше Вануату. Највисоко рангирана земја од ОЕЦД беше Костарика, на 1-во место, а највисоко-рангирана земја во Европа е Швајцарија, на 4-то место, веднаш зад Колумбија на третото место.
Седум мостови на Кенигсберг
Градот Кенигсберг во Прусија (денес Калининград, Русија) бил сместен на двата брега на реката Прегел, во којашто се наоѓаат два големи острови — Кнајпхоф и Ломзе — коишто биле поврзани еден со друг или со крајбрежните делови на градот со седум мостови. Проблемот се состои во осмислување на прошетка низ градот, така што секој од мостот ќе биде преминет само еднаш. Притоа, за неприфатливо решение на проблемот се смета она коешто вклучува:
Проблем со три бунари
Проблем со три бунари, познат и како проблем со три куќи — класична математичка загатка којашто гласи:
"Нека се дадени три куќи на рамнина и секоја од нив треба да се поврзе со три бунари како извори на три вида енергија: вода, гас и струја. Дали постои начин да се воспостават сите девет врски без притоа било која од нив да пресекува некоја друга и без да се користи простор со повисока димензија?"
Проблемот претставува апстрактна математичка загатка којашто поставува ограничувања кои не постојат во практична инженерска смисла. Тој е дел од математичката област тополошка теорија на графови, која го проучува вметнувањето на графови на површини. Со поформален речник од областа на теоријата на графови, проблемот прашува дали целосниот дводелен граф K3,3 е рамнински. Во однос на проблемот, графот се среќава како „граф на корисност“, а нарекуван е и „Томсенов граф“.
Решение
При вообичаената поставеност на проблемот на дводимензионална рамнина, решението на загатката е „не“, односно не постои начин да се воспостават сите девет врски без притоа барем две од нив да не се пресекуваат. Со други зборови, графот K3,3 не е планарен. Во 1930 година, Казимир Куратовски истакнал дека графот K3,3 не е планарен, од каде што следува дека проблемот нема решение. Сепак, Дејвид Кулман изјавил дека „интересно е тоа што Куратовски не објавил детален доказ дека K3,3 е непланарен“.
Нов Малград
Нов Малград (Νέα Μάλγαρα, Неја Малгара) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Делта на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Населението брои 2.404 жители (2011).
Географија
Селото се наоѓа во областа Вардарија на Солунското Поле, 17 км западно од Солун и веднаш западно од македонското село Јунчии со кое денес е споено.
Историја
Населбата е основана во 1909 г. под името Кокмус за муслимани-бегалци од Босна која била неодамна пропоена кон Австроунгарија. Во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор и во него се доселиле две грчки семејства од источнотракиското гратче Малград (грч. Малгара, тур. Малкара) кое останало во Турција, а властите го нарекле местото Нов Малград (Неја Малгара) во чест на нивното родно место. Во 1913 г. во селото имало 501 жител, а во 1920 г. населението броело 484 жители. Во 1924 г. по сила на Лозанскиот договор бошњачкото население е иселено во Турција како муслиманско, а на негово место властите доселиле 249 семејства грчки колонисти, од кои 239 од Источна Тракија, 4 од Мала Азија и 6 од Бугарија. Во 1928 г. Нова Малгара станала наполно дојденско село со 283 семејства од вкупно 1.214 жители.
Даринка Пачемска Петреска
Даринка Пачемска Петреска (Берово, ноември 1946 - Скопје, февруари 2012), македонски историчар и универзитетски професор на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ при Филозофскиот факултет во Скопје на Катедрата за Историја.
Нов Малград
Историја
Благодарение на исклучително плодното земјиште потпомогнато од зафатите за мелиорација и наводнување, како и близината до Солун, селото почнало доживеало голем растеж. Во 1940 г. населението достигнало 1.912 жители, кои во 1951 г. се зголемиле на 1.981, а во 1961 г. на 2.061. На пописот во 1971 г. е забележан мал пад на 1.986 жители, но во 1981 г. населението се накачило на 2.248, а во 1991 г. — на 2.349 лица. Во 2001 г. во Нов Малград се попишани 2.443 лица, а во 2011 населението достигнало 2.404 жители.
Даринка Пачемска Петреска
Животопис
Даринка Г. Пачемска Петреска е родена на 3 ноември 1946 година во Берово. Гимназија завршила во Струмица. Дипломирала на Филозофскиот факултет во Скопје на групата за историја во 1970 година. Магистрирала на истиот факултет во 1976 година. Во академската 1997/98 година била на студиски престој во Париз, Франција. Во 1987 година докториррала на Филозофскиот факултет во Скопје и се стекнала со научен степен доктор на историски науки. По дипломирањето на 1970 година се вработила на Филозофскиот факултет во Скопје, каде ги поминала сите соработнички и наставнички звања: асистент, предавач, доцент, вонреден професор и од 1998 година редовен професор на Институтот за историја. Била раководител на Институтот за историја од 1999 до 2001 година и од 2001 година била раководител на последипломски студии, главен и одговорен уредникк на списанитето Историја (1996-2000), како и ментор на бројни дипломски работи, магистерски и докторски дисертации.
Нов Малград
Стопанство
Во селото се произведуваат големи количества памук, овошје, жито и разни други земјоделски производи.
Даринка Пачемска Петреска
Животопис
На 25 февруари 2012 година починала како редовен професор на Филозофскиот факултет.
Библиографија
Во нејзиното творештво се бави со методика на наставата по историја, Историјата на секојдневниот живот во Македонија и меѓувоениот период од историјата на Македонија, Балканот и Европа.
Нејзини научни статии се:
Црква „Св. Никола“ - Свиништа
Црквата се наоѓа на влезот во селото, а околу нејзе се сместени селските гробишта.
Историја
Црквата била изградена во 1934 година.
Сепак, постојат податоци дека црквата била најпрвин изградена кон крајот на век, а подоцна во 1934 година било темелно обновена.
Околината на црквата била партерно уредена во текот на 2014 година, како и пристапниот пат. Средствата биле обезбедени од локалната самоуправа, а помагнал и црковниот одбор и месното население.
Галерија
Црквата
Маргарита Пешевска
Маргарита Пешевска (род. Прилеп 1949), македонски историчар и универзитетски професор во пензија на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ при Филозофскиот факултет во Скопје на Катедрата за Историја.
Животопис
Основното образование го завршува во Прилеп, а потоа завршува средно гимназиско образование во Скопје. Дипломирала на групата за Историја на Филозофскиот факултет во Скопје. Асистент била од 1973 до 1984 година по Општа историја – најнов век на Инситутот за историја на Филозофскиот факултет. Магистерската дисертација „Француската политика кон Македонија од Берлинскиот конгрес до 1903 година“ ја одбранила во 1979 година. Предавач по Општа историја – најнов век е од 1984 година. Докторската дисертација ја одбранила во 1986 година. Од 1987 година е доцент, од 1992 вонреден професор, а од 1997 година редовен професор. Престојувала повеќе пати во странство (Братислава, Краков и др.) со предавања пред студентите и професорите. Учествувала во последипломските студии, како и во менторството за изработка на магистерски и докторски дисертации. Во два мандата била раководител на Институтот за историја, како и раководител на последипломски студии.
Ја обработува новата и најновата историја. Учествувала на повеќе научни собири во земјава и во странство, како и во организационите одбори за подготовка на научните собири. Од учеството на симпозиумите можат да се издвојат: Меѓународен симпозиум „Битола и Кемал Ататурк“, Бугарско-македонска конференција во Софија „Историјата и образованието“, Меѓународен симпозиум организиран од Унијата на Власите и Институтот за национална историја во 2001 година. Учествувала со реферати на повеќе собири организирани од меѓународната манифестација „Гоцеви денови“. Била член на Претседателството на меѓународната манифестација „Гоцеви денови“, член на Претседателството на Сојузот на Друштвата на историчарите на Македонија и др.
Библиографија
Напишала повеќе статии, прилози и публикации од кои се позначајни:
Бад Бодентајх
Бад Бодентајх (Bad Bodenteich) — општина во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 17 километри југоисточно од окружниот град Илцен.
Општината поседува пазарно право и со тоа има некои одлики на град, но официјално не ги добила градските права. Сепак, означена е како „флекен“ (Flecken), мала населба со локално значење.
Општината претставувала административно седиште на поранешната општинска заедница Бодентајх.
Соседни општини
Соседни општини на Бад Бодентајх се Врештет, Золтендик и Водач. Исто така, Бад Бодентајх се граничи и со сојузната покраина Саксонија-Анхалт.
Општински единици
Општината Бад Бодентајх се состои од самото место Бад Бодентајх и местат Абендорф, Бомке, Флинтен, Хеклинген, Кукшторф, Оферштет, Шафведел и Шошторф.
Бевензен-Ебшторф
Бевензен-Ебшторф (Bevensen-Ebstorf) — општинска заедница во округот Илцен, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е градот Бад Бевензен. Била создадена на 1 ноември 2011 година со спојување на поранешните општински заедници Бевензен и Алтес Амт Ебшторф. Општинската заедница Бевензен-Ебшторф се состои од следниве општини:
Коста Аџиевски
Коста Аџиевски — македонски доктор по историски науки и универзитетски професор на Институтот за историја во пензија.
Животопис
Аџиевски основното и средното образование ги завршил во Скопје.
Дипломирал на Групата за историја на Филозофскиот факултет во Скопје (1968 година), а магистерски студии по византологија завршил на Филозофскиот факултет во Белград (1976 година), каде што и докторирал (1990 година). Важи за експерт од областа на доцната античка и рано/развиено средновековната историја.
На Институтот за историја на Филозофски факултет во Скопје бил стажант (1970-1972 година), асистент по Историја на Византија (1972-1978 година), предавач (1978-1990 година), доцент (1990-1995 година), вонреден професор (1995-2000) и редовен професор (од 2000 година). Предавал Општа историја на стариот век (1978-1984), Општа историја на средниот век (од 1984) и Историја на балканските народи - среден век (од 1996 година). Наставник е на последипломски студии при Институтот за историја, како и на последипломските студии по етнологија на Природно-математичкиот факултет во Скопје.
Бил раководител на Институтот за историја (2001-2005), раковотел на Советот на подипломски (1999-2001), раководител на Одделението за античка и средновековна историја при ИНИ „Гласник“ (1999-2004), член на редакцијата на Македонскиот историски речник, член на Републичкиот педагошки совет, како и на повеќе комисии за изготвување на наставни програми по предметот Историја за основно и средното образование.