cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јона Московски
Роден е во Костромската област. Во 12 година станал инок и долго поживеал во Симоновиот манастир во Москва. Во времето на митрополитот Фотиј станал епископ Рјазањски, а кога Фотиј умрел, Јона го избралe за митрополит и го испратилe во Цариград при патријархот на посветувањe и утврдувањe. Во тоа Исидор Киевски, го предитрил Јона, стигнал пред него во Цариград и бил посветен за Руски митрополит. Јона се вратил на својата столица во Рјазањ.
Отишол на Фиренскиот собор и дури по три години се вратил во Москва. Кога се вратил во Москва тој бил прогонет. Не се знаe кадe го завршил својот живот. На митрополитскиот престол дошол Јона.
Според христијаните кога Агарјаните ја опколилe Москва, Јона со својата молитва ги изгонил. Во староста посакал да го снајдe некаква болест да се помачи и со маките потполно да се исчисти пред да почине. Според неговата молитва, Бог му допуштил рана на ногата, како што претходно му се јавил во видениe и на некој ереј Јаков. Починал на 31 март 1461 година.
Неговите мошти се наоѓаат во Успенскиот собор во Московскиот Кремљ. Православната црква неговиот ден го чествува на 31 март.
1457
1457 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1457 година од новата ера, 457. од вториот милениум, 57. од XV век и осма од 1450-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6965 и 6966 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6207 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5217 и 5218 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2210.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1457 година се протега во 4093 и 4094, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4153 и 4154 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2000. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 861 и 862 исламска година.
Нојер Вал
Нојер Вал (германски: Neuer Wall) ― трговска улица во Хамбург, Германија.
1.200те метри должина на продавници, речиси сите со луксузни брендови. Според меѓународните извештаи за недвижнини и малопродажба, Нојер Вал е меѓу најексклузивните трговски улици во Европа.
Сместено е во Нојштад, среде прометна комерцијална област. Долга е околу 600 метри и се протега од Јунгфернстиг на езерото Биненалстер, до Штадхаусбрике на јужниот крај. Лево и десно, задните страни на зградите се опкружени со Блајхенфлит и реката Алстер (тука како Клајне Алстер и Алстерфлит. Визуелно од изграденото Горц-Пале во 1710 година, има мал плоштад. На изградениот Премин Мелин во 1864 година, има трговски центар за меѓусебно поврзување со Алстеракаден. Улицата се вкрстува со Постштрасе и Блајхенбрике.
Ана Мери Ховит
Ана Мери Ховит (мажено име Ана Мери Вотс, 15 јануари 1824 - 23 јули 1884 година) била англиска сликарка, писателка, феминистка и спиритуалистка од предрафаелит. По здравствената криза во 1856 година, таа престанала да изложува професионално и станува пионерски медиум за цртање. Најверојатно терминот „автоматско цртање“ потекнува од неа.
Уметник и феминистка
Ана Мери Ховит е родена во Нотингем како најстарото преживеано дете на квекерите писатели и издавачи Вилијам Ховит (1792–1879) и Мери Ботам (1799–1888), но голем дел од своето детство го поминала во Ешер. Семејството се преселило во Хајделберг кога Ховит била тинејџерка, бидејќи сметале дека Германија нуди подобри можности за образование. Ховит покажала ран талент и влегла во Уметничката академија на Хенри Сас во Лондон во 1846 година, каде што нејзините современици биле Вилијам Холман Хант, Данте Габриел Росети и Томас Вулнер. Во 1847 година ја илустрирала книгата на нејзината мајка „Детската година“. Во 1850 година Ховит ја придружува својата колешка уметничка Џејн Бенхам во Минхен, каде што студирала под Вилхелм фон Каулбах. Таа започнала да објавува написи за градот кои подоцна биле собрани во Уметнички студент во Минхен (1853), и се појавиле како серијализирани приказни со нејзини сопствени илустрации во Илустрираното списание за уметност (1853–1854).
За „Уметнички студент во Минхен“, „Њујорк тајмс“ (11 мај 1854 година) напиша: „Сè што е карактеристично за Минхен, - неговите музеи, галерии, фестивали и уметнички дела - или за германскиот живот, без разлика дали е во високи или низок степен, а уште повеќе за одгледување на уметникот, се раскажува на овие страници со прекрасна сериозност и наивна едноставност, кои имаат талисмански ефект врз читателот. Тоа е едно од оние сончеви дела што оставаат светла трага зад себе во сеќавањето на читателот.“ Ховит била под двојни влијанија во оваа фаза од животот, „поврзана од една страна со социјалните и издавачките кругови на нејзините родители, вредните столбови на лондонскиот книжевен естаблишмент, а од друга страна со група напредни гледајќи, феминистички жени на нејзина возраст“.
Помладата група нејзини соработници ја сочинувале феминистките од Лангам Плејс, особено нејзината блиска пријателка, уметникот Барбара Ли Смит : тие се приклучиле на Фолио клубот на Росети. Ховит го имала своето деби на изложбата во Националната установа за ликовни уметности во 1854 година со слика инспирирана од Гетеовиот Фауст. Нејзината слика „Богородица“ ( Кралска академија, 1855) била невообичаена во прикажувањето на жена која потонала во проституција. Во 1856 година, таа и помогнала на Ли Смит да собере потписи за петиција што ќе доведе до Законот за сопственост на мажените жени од 1870 година. Семејните извештаи ја бележат нејзината вознемиреност поради критиките од Џон Раскин за нејзината амбициозна слика Боадицеа, која исто така била отфрлена од Кралската академија. Ова можеби придонело за нејзиното повлекување од професионалниот уметнички свет, но нејзината сопствена приказна, објавена под псевдоним во Светлината во долината на Камила Дуфур Кросланд : Моите искуства на спиритуализмот (1857), сугерира невролошки настан, можеби почетокот на епилепсија на фронталниот лобус.
Писател и духовник
Во 1859 година, Ховит се омажила со пријател од детството и колега духовник, Аларик Алфред Вотс. Двојката подоцна се преселила во Шејн Вок во Челзи, на неколку врати од Данте Габриел Росети. Ховит продолжила да објавува редовно, најчесто во спиритистичкиот печат. Со нејзиниот сопруг таа е соавтор на Аурора: Том од стихови (1884). Нејзините пионери на духовната реформација (1883) се состоеле од биографски скици на германскиот поет Јустинус Кернер и на нејзиниот татко Вилијам Ховит. Таа останала блиска со нејзиниот брат, Алфред Вилијам Ховит, кој емигрирал во Австралија, каде што станал истражувач и пионерски антрополог. Постапувајќи како негов де факто агент во Англија, таа обезбедила опрема, проверувала текстови и одржувала академски врски во негово име.
Иако во 2019 година сè уште не било познато каде се нејзините преживеани слики во масло, голем број „цртежи на духови“ на Ховит - слики потекнуваат без нејзина свесна контрола - остануваат во архивите на Друштвото за психички истражувања на универзитетската библиотека во Кембриџ и Колеџот за Psychic Studies во Лондон. Ховит била инспирација за уметничката медиум Џорџиана Хотон. Со зголемениот јавен интерес за уметниците водени од духот, како што се Ема Кунц и Хилма аф Клинт, цртежите на Ховит добиваат поголемо академско внимание.
Семејството на Ховит било запознаено со романописецот Чарлс Дикенс, кој понуди критички коментар за нејзиното пишување.
Ана Мери Вотс починала од дифтерија во 1884 година во Маир ам Хоф во Теодоне (Брунико), за време на посетата на нејзината мајка во Тирол (од 1919 година дел од Италија).
Гензебе Дибаба
Гензебе Дибаба Кенени (родена на 8 февруари 1991) е атлетичарка од Етиопија која се натпреварува на трките на средни и долги патеки. Таа е сестра на трикратната олимписка шампионка Тирунеш Дибаба и на олимписката сребрена медалистка Еџагајеху Дибаба, и братучетка на поранешниот олимписки шампион Дерарту Тулу. Гензебе е актуелна светска рекордерка на 1500 метри, истрчувајќи 3:50.07 на митингот од дијамандската лига во Монако на 17 јули 2015.
Гензебе го освоила златниот медал на Светското првенство во сала 2012 на трката на 1500 метри, како и златниот медал на Светското првенство во сала 2014 на трката на 3000 метри и во нејзина сопственост се светските рекорд во сала на тие делници.
На Светското првенство 2015, Гензебе го освоила златниот медал на трката на 1500 метри, а исто така го освоила и бронзениот медал на трката на 5000 метри.
Финале на Купот на УЕФА во 1993 година
Финале на Купот на УЕФА во 1993 година било финале на Купот на УЕФА за сезоната 1992-1993, кое се одиграло во два натпревари. Учесници во ова финале биле и.
Првиот натпревар се одиграл на 5 мај 1993 година во Дортмунд, а Јувентус како гостин остварил голема предност пред реваншот на домашен терен совладувајќи ја Борусија Дортмунд со 3-1 на Вестфален. Во реваншот на Деле Алпи, италијанската екипа остварила уште една убедлива победа (3-0) со што го потврдила освојувањето на титулата, што била трета титула во ова натпреварување во клупската историја на Јувентус. Победа со вкупен резултат 6-1, исто така, била најубедливата во финалињата на Купот на УЕФА кои се одиграле во два натпреавари.
Интерсно е тоа што двата клуба се сретнале во финалето на Лигата на шампионите 1996-1997, но исходот бил различен, откако Борусија тогаш победила со 3-1. Фудбалерите Жулио Сесар, Јирген Колер и Андреас Мелер, кои играле за Јувентус во ова финале, биле во составот на Борусија четири години подоцна.
Фуштани
Фуштани (Φούστανη, Фустани) — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во подножјето на јужниот дел од планината Кожуф, 18 километри североисточно од градот С’ботско со кој е поврзан и со добар пат, на надморска височина од 300 метри. Во минатото, селото претставувало мало гратче и стопанско средиште на селата од некогашната Фуштанска каза, како и самостојна општина во Мегленската околија.
Сместено е во северниот дел на областа Меглен, мала котлина помеѓу планините Кожуф на исток, Пајак на југоисток и Ниџе на северозапад, на околу 13 километри северно од селото Капињани.
Историја
Селото се спомнува како Хоштјани во 1086 година, кога е дадено на Леон Кефала како награда за неговите успеси при опсадата на Лариса од Норманите.
Во минатото, Фуштани претставувало стопанско и административно средиште, седиште на Оливеровата нахија уште од век, а подоцна центар на Фуштанската каза. Во него се одржувал пазар, на кој учествувало населението од многу села на Мегленската, Гуменџиската, Гевгелиската и Воденската околија, па дури и од полските села од Вртикоп и Пазар.
До 1924 година, Фуштани било населено исклучително со македонско население, чиј поголем дел во немирните години заради поголема семејна и имотна сигурност ја сменил верата и се исламизирал.
Во согласност со Лозанскиот договор, во 1924 година присилно било иселено муслиманското население во Турција, а на нивно место грчките власти населиле бегалски семејства од Мала Азија и Источна Тракија. Во 1928 година, во селото живееле 249 грчки бегалски семејства со вкупно 1.042 жители.
Фуштани е познато во македонската историја, бидејќи тука од декември до април 1943/1944 година престојувал Главниот штаб на НОВ и ПО на Македонија. Тука е создадена Втората македонска ударна бригада, одржани се партиско советување и младински конгрес, а тука биле нападнати и германски воени единици, кои претрпеле тешки порази.
Стопанство
Од вкупните 4.000 декари обработливи површини, со колку што располага Фуштани, 3.000 декари се наводнуваат и главно се засадени со лозја за десертно грозје и со овошни дрвја. Селото располага и со 7.000 декари пасишта, но тие слабо се користат.
Население
Во 1920 година, Фуштани е посочено со 17 христијански и 367 муслимански куќи.
Во пописот од 1913 година било забележано со 1.955 жители, а во 1920 година со 1.724 жители. Во 1924 година, муслиманското население било принудно иселено во Турција, додека на нивно место биле населени грчки бегалски семејства од Мала Азија и Источна Тракија. На пописот од 1928 година било забележано како бегалска населба со 1.160 жители (од кои 1.008 бегалци и 152 Македонци), а во 1940 година нивниот број се искачил на 1.311 жители. Фуштани во пописот од 1951 година имало само 776 жители, во 1961 година нивниот број се искачил на 955, во 1971 година биле попишани 793, во 1981 година 651, а во 1991 година 573 жители, со тенденција на понатамошни намалување.
Според извештај од 1993 година, селото е мешана населба и во неа биле зачувани два малцински јазици — турски и македонски, и нинско и на средно ниво, соодветно.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 542 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 454 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Капињани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Меглен, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Фуштани, во кој е единствено село.
NGC 2644
NGC 2644 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2644 се споменува и како UGC 4533, MCG 1-22-16, CGCG 32-52, KARA 279, IRAS 08389+0509.
Откривање
Објектот е откриен на 6 февруари 1877 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2644 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 2644 има привидни димензии од 2,1' х 0,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 2644 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24425. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 231; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 219. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 642.
15
15 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 15 година од новата ера, 15. од првиот милениум, 15. од I век и шеста од 10-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5523 и 5524 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4765 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3775 и 3776 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 768.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 15 година се протега во 2651 и 2652, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2711 и 2712 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 558. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 626 и 625 година пред хиџра.
Надворешни врски
10er
Air Berlin
Air Berlin PLC & Co. Luftverkehrs KG e втората најголема Германска авиокомпанија, после Луфтханза. Заснована е на аеродромот во Берлин, и оперира на познати туристички одредишта, одредишта во Средоземјето, Канарските Острови и северна Африка, како и во поголемиот дел од Европски градови од 21 аеродром низ Германија. Главната база е аеродромот Берлин Тегел, со помали бази на аеродромите во Штутгарт, Нирнберг и Аеродром Палма Де Мајорка, (Шпанија).
Историја
Во 1978 година, капетан на Американската авиокомпанија Pan Am, ја формира AirBerlin, со седиште во Орегон, САД. Посебниот политички статус на западен Берлин за време на студената војна значеше дека сообраќајот кон Берлин беше ограничен само на авиокомпании од трите победнички држави од Втората светска војна, САД, Обединето Кралство и Франција. Исто така, целиот екипаж во воздухопловите мораше да поседува пасош на една од трите споменати држави. Првиот авион во флотата на airBerlin беше Боинг 707, купен од Американската авиокомпанија TWA. Овој авион беше стациониран на аеродромот во Берлин. Со тој авион беше планирано да се лета на одредишта кон Средоземјето и Канарските Острови, во соработка со Berliner Flug Ring, во тоа време најголемиот туристички оператор во западен Берлин. Airberlin ја презеде соработката на место на AeroAmerica, уште еден американски авиопревозник заснован во Германија, кој беше заснован на аеродромот Берлин Тегел од 1974 до 1979. Покрај чартер летовите, AirBerlin исто така оперираше и редовни линии кон Брисел (Белгија) и Орландо (САД) во почетокот на 80-тите години. Air Berlin најпрвин започна со зголемување на флотата преку купување на уште еден авион од типот Боинг 707. Потоа, тие беа заменети со понапредни Боинг 737-200, кои беа покомпатибилни со идните планови на Air Berlin. Кон крајот на 80-тите години, флотата на Air Berlin се состоеше од комплетно нови авиони, Боинг 737. По обединувањето на Германија, Германски инвеститори го откупија мнозинскиот дел од акциите на Air Berlin. Авиокомпанијата се приклучи кон ИАТА и започна со редовни воздушни линии кон Лондон, Цирих, Виена и Барселона во 1997 година. Во јануари 2004, Air Berlin започна соработка со авиокомпанијата Niki од Австрија, каде што откупи 24% од мнозинскиот пакет акции.
Во 2006, Air Berlin објави во јавноста дека откупи 100% од акциите од Германската авиокомпанија Дба, и во август 2006, откупот беше и официјално комплетиран. Во март 2007, Air Berlin исто така го откупи мнозинскиот пакет акции и во Германската чартер авиокомпанија LTU International, со што ја создава четвртата најголема авиокомпанија во Европа, пренесувајќи преку 22,1 милион патници во 2006 година. Во исто време, Air Berlin откупи и 49% пакет акции во Швајцарската авиокомпанија Belair, сопственост на туристичкиот оператор Hotelplan.
Понова историја
На 20 Септември, 2007 година, Air Berlin објави дека ќе го откупи нивниот конкурент Air Condor, во договор со кој Thomas Cook тур-операторот би добил 30% удел во акциите на Air Berlin. Но, поради зголемените трошоци, како и зголемената цена на нафтата и помалиот проток на сообраќај, оваа зделка беше откажана во јули 2008. На 18 Јуни, 2008 година, Аir Berlin објави дека ќе спушти на земја 14 авиони за кратки одредишта и ќе го намали бројот на прекуокенски летови со цел да се зголеми профитабилноста на компанијата. Исто така беше одлучено дека летовите кон Кејптаун, Виндхоек и Бангкок ќе бидат намалени, на сметка на зголемување на летовите кон Мајами, Канкун и Монтиго Беј.
Сервис
Air Berlin не е комплетно нискобуџетна авиокомпанија, туку наместо сервис од една точка до друга, таа исто така нуди и конектирање кон други одредишта преку нејзините централи. Авиокомпанијата вклучува храна и пијалаци во текот на летот. Пијалаците и кексите се бесплатни на летови до 4 часа, додека на летови над 4 часа исто така се добива и бесплатно главно јадење, со што повеќе наликува на Американските нискобуџетни авиокомпании.
Одредишта
Погледни опширно, Одредишта на Air Berlin.
Флота
Флотата на Air Berlin (вклучувајќи ги тука и подружниците) се состои од следниве авиони:
Директива за идната дејност на Организацијата
Директива за идната дејност на Организацијата со Упатства кон Директивата се програмски документи кој произлегле од радикално-реформската струја  на Македонската револуционерна организација.
Софиските советувања
По Илинденското востание во Софија се одржале првите повостанички советувања на Организацијата. Овие средби се случувале од декември 1903 до февруари 1904 година, на нив учествувале истакнати раководители, војводи и началници, главно прашање кое било разгледувано е каков да биде правецот на делување по неуспешното востание.
На овие советувања дошло до оформување на две гледишта, од кои подоцна ќе прозлезат две струи. Едната концепција била претставена од Христо Матов, кој се залагал за зачувување на централистичкиот принцип, а другата струја се залагала за децентрализација и демократизација на Организацијата.
На овие советувања преовладува концепцијата за децентрализација и демократизација предводена од серчани, отука произлегла Директивата за идната дејност на Организацијата со Упатства кон Директивата.
Директивата за идната дејност на Организацијата
Овие документи биле изработени од страна на една комисија во која влегле Димо Хаџи Димов, Димитар Мирасчиев и Димитар Стефанов. Директивата претставува прва пишана програма, политичка декларација за карактерот, структурата и целите на Македонската револуционерна организација. Во неа се одразени погледите на струјата која се залагала за децентрализација на Организацијата. Директивата се состои од III одредби кон кои се придодадени упатства за спроведување на самите одредби, додека пак упатствата се состојат од 12 точки во кои се истакнати самостојноста, независноста и демократијата како основни фактори за дејствување по Илинденското востание.
Значење
Директивата не била обврзувачки документ меѓутоа таа имала големо влијание во понатамошните случувања во самата Организација, а овој документ ќе биде основата околу кој ќе се обедини и дејствува реформската струја.
Упад во американскиот Капитол (2021)
На 6 јануари 2021 година, илјадници поддржувачи на американскиот претседател Доналд Трамп беа во главниот град Вашингтон, за да протестираат против резултатите од претседателските избори во 2020 година. Присутните на митингот имаа можност да слушнат неколку соработници на Трамп, а потоа и самиот претседател. Трамп им повтори на своите поддржувачи дека изборите се наместени и ги насочи да се упатат кон Капитол — зборно место на Конгресот на САД и седиште на законодавната гранка на федралната влада на САД — каде Конгресот ги броеше гласовите на Изборниот колегиум за да го потврди новиот претседател на Соединетите Американски Држави. Протестите пред зградата прераснаа во немири во кои беше нападната полицијата, а бунтовниците успешно упаднаа во зградата.
Светлана Бојковиќ
Светлана „Цеца“ Бојковиќ (Светлана "Цеца" Бојковић), — српска глумица.
Спас Угринов
Спас Угринов ( роден во —  ) — македонски борец за човекови права, активист за обединета и независна Македонија. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Светлана Бојковиќ
Животопис
Светлана „Цеца“ Бојковќ дипломирала на на Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград во 1970 година. Како глумица реализирала бројни театарски, фимски и телевизиски улоги, од кои поистакнати и попознати се: „Кучето што ги сакаше возовите“ (1977), „Некоја друга жена“ (1981), „Ало такси“ (1983), „Подобар живот“ (ТВ серија) (1987—1991), „Смртта на госпоѓата министерка“ (ТВ) (1991), „Среќни луѓе“ (ТВ серија) (1993—1996), „Семејно богатство“ (ТВ серија) (1998—2001). Кариерата ја започнала во 1967 година, со филмот Еден ден мој Јамеле, а десет години потоа, го реализирала својот најголем успех во филмот, играјќи ја улогата на Мика во социјалната драма Кучето што ги сакаше возовите Во деведесеттите години на минатиот век, Светлана, станува најголема домашна телевизиска ѕвезда благодарејќи на улогите во исклучително популарните ТВ серии особено ма оние создадени од Синише Павиќ: најпрво како Емилија Попадиќ во Подобар живот, потоа како сестра Антонија во Среќни луѓе, и на крајот како Валерија Гавриловиќ во Семејното богатство. Улогата на главната медицинска сестра - Антонија, се смета за ремек-дело на домашната глума. Има три бракови, првиот со Милош Жутиќ за кого се омажила во 1968 година, а нивната ќерка Катарина Жутиќ е исто така глумица. Додека третиот нејзин маж - Славко Кралевиќ, бил амбасадор во Финска, а тоа било причина таа извесно време да ја прекине својата глумечка кариера, живеејќи во Хелсинки. Светлана во 1978 година ја добила Златната арена на Филмскиот фестивал во Пула, за улогата во филмот Кучето што ги сакаше возовите, а во 2003 станала првата добитничка на наградата Жанко Стокиќ.
Спас Угринов
Животопис
Бил предан јатак, помагал во криењето на четата. Бил осуден на дванаесет години строг темничен затвор. Во логорите на смртта одлежал околу осум и пол години. Во текот на рацијата, му биле одземени шеесетина златни монети, под обвинение дека тие пари биле за "бандата". Заради тие жолтици најмногу бил измачуван од Илија Ангелов и Илко Ачов од село Оштава.
IC 1532
IC 1532 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 30 м 49 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 35' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на IC 1532 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
NGC 5034
NGC 5034 — спирална галаксија во соѕвездието Мала Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5034 се споменува и како UGC 8295, MCG 12-13-1, CGCG 336-3, IRAS 13107+7054.
Откривање
Објектот е откриен на 7 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5034 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 5034 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 12 м 19,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +70° 38' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 5034 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45859. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 26; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4404. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1341.
Мери Елис Јанг
Мери Елис Јанг (претходно Енџела Форест) е фиктивен лик во серијата Очајни домаќинки. Ликот го толкува глумицата Бренда Стронг, која служи како раскажувач. Нејзиното самоубиство во почетната сцена на серијата е почетната точка за целата серија. По смртта, таа го следи животот на своите сосетки и пријателки во Вистерија Лејн.
314 (број)
314 (триста и четиринаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 313 а претходник на бројот 315.
Наводи
300 (number) Nombres 300 à 399
Валериј Пољаков
Валериј Владимирович Пољаков (Валерий Владимирович Поляков, родено име: Валериј Иванович Коршунов (;  - ) — руски космонаут, кој се специјализирал за долги вселенски патувања.
Во текот на 1970-тите, станувајќи лекар, вршел проучувања на и специјализирал од областа на вселенската медицина напоредно со обуката за космонаути. Неговиот прв лет до вселенската сстаница „Мир“ бил во 1988 година, трел 240 дена, а во 1994 година траел рекордни 437 дена.
NGC 7498
NGC 7498 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7498 се споменува и како ESO 535-6, MCG -4-54-8.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7498 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 7498 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 9 м 56 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -24° 25' 28"". Положбениот агол на објектот е во износ од 177°.
Други поделби
Проучување на NGC 7498 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70590. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 348; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6972. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1167.
Кутлев Крст (Петралица)
Кутлев Крст или Тумба — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Петралица. Наоѓалиштето претставува населба и некропола од доцноантичкото време. На една мала височинка, во нивата на еден жител биле откриени гробови со конструкција од камени плочи, како и повеќе питоси. По површината на нивата се среќаваат драгменти од ќерамички садови и питоси.
Гевгелиски народноослободителен партизански одред „Сава Михајлов“
Гевгелиски народноослободителен партизански одред „Сава Михајлов“ е партизанска единица на НОВ и ПОМ.
Борбени дејности
Партизанскиот одред е формиран во текот на мај 1943 година на Кожуф од околу 50 луѓе од Гевгелија и од Богданци. На 17 мај го напаѓаат селото Радња, од каде конфискувале жито, што подоцна го разделиле меѓу селаните. Заедно со Тиквешкиот партизански одред спроведувале акции во Тиквешко, во периодот од 28 мај до 10 јуни 1943 година, во селата: Драгожел, Праведник, Шешково, Галиште, Голем Радобил и Мал Радобил. На 24 септември 1943 година овој партизански одред се приклучува кон баталјонот „Страшо Пинџур“.
Даун Роуп
Даун Роуп ― крајбрежна област на југоисточниот брег на островот Питкерн на југот на Пацификот, источно од долината Ауте и северно од Брејк Џим Хип, лежи на источната страна од влезот и содржи големи каменоглифи на карпестата површина, тестамент на полинезиските доселеници од пред многу векови. Опишан е како „стрмна карпа сместена на јужниот брег јужно од Местото на Нед Јанг и западно од Точката на Сент Пол. Во неговото подножје, и покрај опасното потекло, е позната зона за излети и единствената плажа на Питкерн“. Спуштањето од врвот на карпата се вели дека „поминуваат морници“. Има сидро кај Даун Роуп и игнимбрит се наоѓа во близина.
16
16 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 16 година од новата ера, 16. од првиот милениум, 16. од I век и седма од 10-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5524 и 5525 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4766 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3776 и 3777 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 769.
Починале
10er
315 (број)
315 (триста и петнаесет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 314 а претходник на бројот 316.
Наводи
300 (number) Nombres 300 à 399
Џејн Бенхам Хеј
Биографија
Џејн Бенхам е родена во Лондон во 1829 година во семејство на работници на железо и метал. Таа отпатувала во Минхен во 1850 година со пријателката Ана Мери Ховит (1824–1884). Заедно, тие се надевале дека ќе се вклучат во сериозно изучување на цртање и сликање, но по нивното пристигнување во Минхен, станало јасно дека на жените нема да им биде дозволено да студираат на Академијата во Диселдорф. Неодвратени, тие му пристапиле на Вилхелм фон Каулбах, тогашниот директор на Академијата, и побарале привилегија на приватно студирање во неговото студио. Тој се согласил и им дозволил да работат таму на слобода, иако не е јасно колку формални упатства им дал. Џејн останала во Минхен до декември 1850 година, кога била принудена да се врати во Лондон. Ана Мери остана во Минхен цели две години, враќајќи се во Лондон во 1852 година. Таму таа го составила својот дневник и личните писма во текст, Студент по уметност во Минхен, кој бил објавен во 1853 година и повторно издаден во 1880 година. Во текстот таа го користи псевдонимот Клер за да се осврне на Џејн Бенхам.
Џејн се омажила за уметникот Вилијам Хеј во 1851 година и добија син следната година. Сепак, нивниот брак не траел долго бидејќи Џејн го напуштила Лондон во Фиренца во средината на 1850-тите. Отприлика во исто време, таа го запознала Франческо Саверио Алтамура (роден 1822 или 1826 година - починал 1897 година), сликар кој се поврзувал со сликарите Макијаоли од Тоскана, кои се сметаат за италијански претходници на импресионистите. Алтамура имал живописен живот и се здобил со наклонетост кон историски и религиозни слики. Тие се венчале и заедно го добиле синот Бернардо Хеј (1864–1934).
Џејн Бенхам Хеј изложувала на Кралската академија во 1848, 1849, 1859, 1861 и 1862 година Нејзините два записи од 1859 година, Англија и Италија и Портрет на момче во Фирентински костим, ја воспоставиле нејзината репутација. Насликана непосредно пред обединувањето на Италија, Англија и Италија беше моќна изјава во корист на демократското обединување, како и привлечно уметничко дело. Џон Раскин истакнал дека и двете дела биле „мајсторски завршени во сила“. иако не се грижел за политичкиот призвук. Англија и Италија исчезнале некое време по 1859 година, а повторно биле откриени до крајот на 1990-тите.
Во 1867 година Џејн Хеј го постигнала својот најголем професионален успех со Фирентинската поворка, позната и како Горењето на суетите, која била изложена од Хенри Волис во Француската галерија во Лондон. Оваа слика сега се наоѓа во колекцијата на колеџот Хомертон, Кембриџ.
Нејзиниот подоцнежен живот не е добро документиран, а датумот на нејзината смрт не е познат.
Анџело Анели
Анџело Анели (10 ноември 1761 – 9 април 1820) бил италијански поет и либретист кој пишувал и под псевдонимите Марко Ланди и Николо Липранди. Роден е во Десенцано дел Гарда и студирал литература и поезија на богословијата во Верона. Во 1793 година се запишал на Универзитетот во Падова, и две години подоцна дипломирал за Канонско и Граѓанско право. Во младоста бил активен во политиката на Цисалпската Република, двапати бил затворен. Неговиот сонет од 1789 година за перипетиите на Италија под австриска доминација, „La calamità d'Italia“ (Несреќата на Италија), долго време погрешно му се припишувала на Уго Фосколо.
Од 1799 до 1817 година, Анело бил еден од „куќните либретисти“ во Ла Скала. Негови познати оперски либрета се: „Италијанка во Алжир“ од Росини, „I fuorusciti di Firenze“ (Егзилот од Фиренца) од Фердинандо Паер, „La secchia rapita“ од Усиљо и „Ser Marcantonio“ од Павеси, врз која подоцна ќе се заснова Дон Пасквал од Доницети. Во 1817 година бил назначен за професор по процедура giudiziaria (судска постапка) на Универзитетот во Павија и ја напуштил својата книжевна дејност за да се посвети на адвокатската професија. Починал во Павија на 58-годишна возраст.
Ексабајт
Ексабајт (од англ. exabyte) е единица за податоци или складирање на сметачки податоци. Изведена е од SI-претставката „екса-“ и изнесува квинтилион бајти. Симболот на оваа единица е ЕБ (EB). кога се користи кај содржатели на бајтите, единицата означува степенување на основа на 1000:
Поимот „ексбибајт“, кој има бинарна претставка, се користи за степенување на основа на 1024 бајти.
Начелно земено, еден 64-битен обработувач од обичен сметач може да адресира 16 ексбибајти, т.е. нешто над 18 ексабајти податоци.
Употреба на ексабајтот
, вкупниот светски проток на податоци на интернет за тој месец изнесувал околу 21 ексабајти. збирното колчество на содржини на интернет е проценто на 500 милијарди гигабајти, или 500 ексабајти.
Според студија на IDC под покровителство на EMC, во 2006 г. се создадени 161 ексабајти податоци, односно „3 милиони пати повеќе информации од вкупната содржина на сите книги напишани во историјата“. Овој број се очекува да достигне 988 ексабајти во 2010 г.
Според CSIRO, во следната деценија се очекува астрономите секој час да обработуваат 10 петабајти податоци добиени од телескопот „Квадратнокилометарски строј“ (Square Kilometre Array, SKA). Ова значи дека телекскопот ќе дава по еден ексабајт податоци на секои четири дена. Според IBM, овој проект ќе создава по еден ексабајт дневно. IBM моментално изработува програм кој би можел да ги обработува овие информации.
Неколку податотечни системи користат формати на дискови кои теоретски поддржуваат големини од по неколку ексабајти. Вакви се Btrfs, XFS, ZFS, exFAT и NTFS.
Податотечниот систем ext4 поддржува количества до 1 ексабајт, но досегашните кориснички алатки сè уште не се способно да работат со вакви системи.
Фердинанд Хебра
Фердинанд Карл Франц Шварцман (германски: Ferdinand Karl Franz Schwarzmann; 7 септември 1816, во Брно, Моравија – 5 август 1880 во Виена, Австроунгарија) бил австриски лекар и дерматолог познат како основач на новата Виенска школа за дерматологија, важна група на лекарите кои ги поставиле темелите на современата дерматологија.
Живот
Фердинанд  Хебра  дипломирал медицина во 1841 на Универзитетот во Виена. Тој бил под влијание од страна на Карл Фрајхер вон Рокитански, еден од основачите на современата патолошка анатомија.
Додека сè уште бил млад, Хебра ја напишал еден од највлијателните книги за дерматологијата на сите времиња, Атлас на дерматолигијата,  со феноменални илустрации од страна на две водечи медицински илустратори во Австрија, Антон Елфингер (1821-1864) и Карл Хецман (1836-1896).
Во втората половина на 19 век, Хебра вовел  повторно враќање на кожата со хемиски пилинг. Тој се корисел агенти.
Италијанка во Алжир
Италијанка во Алжир (италијански:L'italiana in Algeri) е опера во два чина од Џоакино Росини по италијанско либрето од Анџело Анели. Премиерно била прикажана во Театро Сан Бенедето во Венеција на 22 мај 1813 година.
Историја на компонирање
Италијанка во Алжир Росини ја напишал кога имал 21 година, а рекол дека ја компонирал операта за 18 дена, иако други извори тврдат дека му биле потребни 27 дена. Росини композицијата на рецитативите како и аријата „Le femmine d'Italia“ му ја доверил на непознат соработник.
Делото е засновано на текст на Анџело Анели, врз основа на кој композиторот Лујџи Моска претходно направил опера со исто име, која премиерно била изведена на 16 август 1808 година во театарот Ла Скала.
Премиера и изведби
Операта била премиерно изведена во Театро Сан Бенедето во Венеција на 22 мај 1813 година. Со неа Росини остварил забележителен успех, а подоцна го усовршил делото за подоцнежните настапи во Виченца, Милано и Неапол, во текот на следните две години.
Премиерата во Лондон била на 28 јануари 1819 година, а на 5 ноември 1832 година била премиерно изведена во Њујорк. Имала многу успешни изведби во „Торино (1925), Рим (1927) и Лондон (1935)“ и често се поставува на сцената по Втората светска војна. Во 21 век операта на Росини продолжува редовно да се изведува.
Чин 1
Во палатата на бегот од Алжир Жената на бегот, Елвира, се жали на слугинката Зулма дека Мустафа повеќе не ја сака. Насамо, Мустафа му кажува на Али (капетанот на гусарите) дека планира да ја омажи Елвира за Линдоро (негов италијански роб). За да ја задоволи својата машкост, Мустафа му вели на Али дека сака нешто ново, сака италијанка и Али мора да најде таква девојка и да му ја донесе во харемот. Линдоро влегува сам и пее за Изабела, неговата вистинска љубов. Му приоѓа Мустафа и го известува дека планира да го ожени за Елвира, а Линдро не знае како да се спротивстави на предлогот.
На морскиот брег
Еден брод е уништен на брегот по невреме. Меѓу патниците се Изабела (која го бара Линдоро) и Тадео (нејзин придружник и е заљубен во неа). Изабела е заробена од алжирските пирати. Али е воодушевен кога ќе дознае дека таа е Италијанка - токму она што го сака бегот! Таа го претставува Тадео како нејзин вујко.
Во палатата
Во палатата, Линдоро и Елвира не сакаат да се венчаат, ама Мустафа му нуди на Линдоро да се врати со брод во Италија доколку ја земе Елвира. Линдоро се согласува. Влегува Али и го најавува доаѓањето на италијанската убавица. Мустафа е воодушевен (Già d'insolito ardore nel petto agitare).
Опкружен со евнуси Мустафа ја пречекува Изабела во големата сала. Тој е маѓепсан од нејзината убавина. Тогаш, пристигнуваат Линдоро, Елвира и Зулма за да се простат од Мустафа. Линдоро и Изабела се збунети кога ќе се сретнат лице в лице. Изабела дознава дека Елвира била поранешна сопруга на Мустафа, која треба да оди во Италија, каде што треба да се омажи за Линдоро. Изабела од Мустафа бара да ѝ дозволи на Елвира (а со тоа и Линдоро) да остане во Алжир. Мустафа го прифаќа инсистирањето на Изабела. Чинот завршува.
Чин 2
Елвира и Зулма забележуваат дека Изабела знае како да манипулира со мажите. Мустафа ја открива својата стратегија за заведување на Изабела: тој ќе го постави Линдоро како слуга на Изабела и ќе биде негов доушник, а Тадео исто така ќе треба да му помогне.
Изабела и Линдоро се сами. Ѝ објаснува дека немал намера да се ожени со Елвира. Се согласуваат да избегаат заедно. Влегува Мустафа со Тадео, кој не сака да посредува во заведувањето на Изабела од бегот, но се плаши да одбие.
Изабела се облекува во турски стил. Мустафа преку Зулма и Елвира ја ја вика на кафе. Изабела нарачува три филџани. Елвира треба да чека во друга соба. Мустафа му вели на Тадео да си замине кога ќе кивне. Изабела срдечно го поздравува Мустафа и тој кива, но Тадео го игнорира сигналот. Изабела бара кафе, а потоа ја поканува Елвира да им се придружи.
Али пее за Италијанките (Le femmine d'Italia). Влегуваат Италијанците, а Тадео му вели на Линдоро дека не ѝ е вујко на Изабела туку нејзин љубовник (не знаејќи дека Линдоро и Изабела се заљубени еден во друг). Линдоро му кажува на Мустафа дека Изабела ќе го прогласи за нејзино папатаци (човек кој не може да му одолее на спротивниот пол). Ова, како што му објаснува Линдоро, е италијански обичај и голема чест, бидејќи папатаците уживаат во идиличен живот посветен на јадење, пиење и спиење. Зулма и Али не ги знаат вистинските намери на Изабела.
Собата на Изабела
Изабела им вели на италијанските робови да се подготват за бегство. Започнува церемонијата; Мустафа е воодушевен од својата нова титула и се пресоблекува во соодветен костим. Изабела му објаснува што треба да прави. Тој мора да се заколне на јадење, пиење и молчење, преку повторување на зборовите по Тадео. Потоа, Изабела и Линдоро го провоцираат за да дознаат дали ќе ја прекрши заклетвата.
Покрај палатата има европски брод: време е за бегство! Тадео конечно сфаќа кој е Линдоро, но сепак одлучува да оди заедно со нив. Елвира, Зулма и Али гледаат како бегот сè уште се глупира како луд папатачи. Мустафа одеднаш се вразумува и ги повикува своите војници, но сите се пијани. Италијанците заминуваат а Мустафа ја моли Елвира за прошка. Нема повеќе Италијанки за него!
Наводи
Белешки
Извори