cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Порака од морето
Резиме на заплетот
Тие откриваат дека г-дин Трегартен бил вмешан во приказната за исчезнатите пари, па се враќаат повторно да разговараат со него за да разјаснат сè. Тие наоѓаат биро во старото претпријатие на Трегартен, со исчезнат лист од книгата, по што г. Трегартен ги враќа украдените пари. Парите и ги дава на ќерката Кити, која во наредните денови се мажи за Алфред.
.tg
.tg — највисок државен домен за Того. Бидејќи нема ограничувања кој се може да регистрира домен, не е многу користен надвор од Того.
Од 2008 година, не можат да се направат мрежни регистрации на домени иако постои ваква можност.
Рецистарот е на француски јазик без превод на англиски јазик.
Билтен (Обласен секретаријат на КПЈ)
Билтен (Скопје, ноември-декември 1934) бил илегален орган на Обласниот секретаријат на КПЈ за Македонија, на српски јазик. Бил умножуван на машина за пишување со српска кирилица. Објавени се само четири броја.
1201 п.н.е.
1201 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1201. година пред новата ера, 201. од вториот милениум п.н.е., 1. од 13 век п.н.е. и втора од 1200-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4307 и 4308 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3549 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2559 и 2560 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 448 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1201 година се протега во 1435 и 1436, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1495 и 1496 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 658 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1878 и 1877 исламска година пред хиџра.
Холографија
Холографија (од грчкото, ὅλος-hólos цело + γραφή-grafē пишување, цртање) е техника која овозможува да се фотографира предмет со тоа што еден ласерски зрак ќе се раздели на два посебни. Првиот зрак се одбива од предметот што се фотографира, а тогаш на вториот му се дозволува да се судри со рефлектираната светлина од првиот. Кога ќе се случи тоа, тие создаваат интерференциски ефект, кој се снима на парче филм. Кога низ таквиот филм ќе помине ласерски зрак, се појавува тридимензионална слика на предметот што бил фотографиран, наречена холограм. Тридимензионалноста на таквите слики е застрашувачки уверлива.
Мохамед Сисоко
Мохамед Ламин Сисоко Жилан (роден во Мон Сен Ењан, на 22 јануари 1985) — фудбалер од Мали роден во Франција, кој во моментов игра за шпанскиот тим Леванте во Примера.
Исто така тој е и репрезентативец на Мали уште од 2004 година.
Технички одлики
Сисоко е многу цврст и физички силен играч од средниот ред, има претежно дефанзивни задачи, а умее и да се вклучи од втор план во нападот и да биде многу опасен. Поради овие одлики често е споредуван со познатиот француски фудбалер Патрик Виера кој играл на истата позиција. На почетокот од својата кариера играјќи за младинските категории на Осер, Сисоко најпрво играл како напаѓач, но по доаѓањето во Валенсија, тренерот Рафа Бенитез го увидел неговиот потенцијал и го вратил поназад на позицијата на кој подоцна ќе направи одлична кариера, играч од средниот ред со дефанзивни одлики.
IC 1205
IC 1205 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јануари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1205 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 14 м 47,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 28' 3"".
Други поделби
Проучување на IC 1205 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Италијански дизајн
Италијанскиот дизајн се однесува на сите форми на дизајн во Италија, вклучувајќи внатрешен дизајн, урбан дизајн, моден дизајн и архитектонски дизајн. Италија е препознаена како светски трендсетер и лидер во дизајнот. Архитектот Лујџи Кача Доминиони тврдел: „Едноставно, ние сме најдобри. Имаме повеќе имагинација, повеќе култура и сме подобри посредници меѓу минатото и иднината“. Италија денес сè уште има огромно влијание врз урбаниот дизајн, индустрискиот дизајн, дизајнот на ентериер и модниот дизајн ширум светот.
Општо земено, терминот „дизајн“ се поврзува со ерата на Индустриската револуција, која пристигнала во Италија за време на предобединувањето во Кралството Двете Сицилии. Во контекст на италијанскиот дизајн, станува збор за дизајн и развој од италијанско потекло во различни области како што се свилените Сан Леучио и работилниците Пјертаса, бродоградилиштата на Кастелемаре ди Стабија. Остатокот од Италија се одликувал со фрагментирана политичка и географска состојба, но индустријализацијата била значително присутна во други предунитарни држави како Големото Војводство Тоскана и Сардинија-Пиемонт. По обединувањето на Италија, и покрај бавната консолидација на памучната индустрија и фабриките, за индустријализација на земјата ретко се зборувало пред 1870-1880 година. На почетокот на дваесеттиот век се формирале првите големи италијански дизајнери како Виторио Дукро и Ернесто Базиле.
Внатрешен дизајн
Италија ги произведла некои од најголемите дизајнери на мебел во светот, како што се Ахил Кастиљони, Џо Понти и Еторе Сотсас. Италијанскиот внатрешен дизајн во 1900-тите бил особено познат и пораснал до врвовите на класата и софистицираноста. На почетокот, во раните 1900-ти, италијанските дизајнери на мебел се бореле да создадат еднаква рамнотежа помеѓу класичната елеганција и модерната креативност, а првично италијанскиот внатрешен дизајн во 1910-тите и 1920-тите бил многу сличен со оној на француските ар деко стилови, користејќи егзотични материјали и создавајќи раскошен мебел. Сепак, италијанската арт-деко го достигнала својот врв под водство на Џо Понти, кој ги направил неговите дизајни софистицирани, елегантни, стилски и префинети, но и модерни, егзотични и креативни. Во 1926 година, во Италија се појавил нов стил на опремување, познат како „Рационализам“. Најуспешните и најпознатите од рационалистите биле Групо 7, предводени од Лујџи Фиџини, Џино Полини и Џузепе Терањи. Нивните стилови користеле цевчест челик и биле познати како пообични и едноставни, и речиси фашистички по стил по в. 1934 година. По Втората светска војна, сепак, бил периодот во кој Италија имала вистинска авангарда во дизајнот на ентериер. Со падот на фашизмот, раѓањето на Републиката и изложбата РИМА во 1946 година, италијанските таленти во уредувањето на ентериерот станале очигледни, а со италијанското економско чудо, Италија забележала раст на индустриското производство и масовно изработен мебел. Сепак, во 1960-тите и 1970-тите, италијанскиот внатрешен дизајн го достигнал својот врв на стил, и до тој момент, со поп и постмодерни ентериери, фразите „Убав дизајн“ и „Италијанска линија“ влегоа во речникот на дизајнот на мебел. Од крајот на 1970-тите и почетокот на 1980-тите, додавањето на логоа се зголемило од значајни италијански модни куќи, како што се Прада, Версаче, Армани, Гучи и Москино. Примери за класични парчиња италијански мебел ги вклучуваат ригорозните, креативни и рационализирани машини за перење и фрижидери на Зануси, софите „Новиот тон“ од Атриум и најпознатото иновативно постмодерно полица за книги, направено од Еторе Сотсас. за групата Мемфис во 1981 година, инспирирана од песната на Боб Дилан „Стак внатре во мобилниот со Мемфис блуз повторно“. Полицата за книги станала огромна културна икона и дизајнерски настан од 1980-тите. Многу дизајнери на ентериер користат парчиња инспирирани од Италија или Италија во нивната работа.
Индустриски дизајн
Покрај дизајнот на мебел, Италија поставила трендови за индустриски дизајн со првиот прототип на светлиот Луминатор Берноки во 1928 година. Садот Мока, дизајниран од Алфонсо Бјалети, бил револуционерен дизајн по неговото објавување во 1933 година и продолжувал да се произведува до ден-денес со неколку модификации. Оливети е познат по дизајнот на канцелариска и електронска опрема.
Дизајн на автомобили
Италија е многу влијателна во дизајнот на автомобилите и ги произведла некои од најголемите статусни симболи на векот. Автомобилската индустрија во земјата (порано индустријата за возила во Италија) е доста голем работодавач во земјата, со работна сила од над 196.000 (2004) кои работат во индустријата. Италија е петти најголем производител на автомобили во Европа (2006). Со текот на годините, италијанските автомобили се препознавале ширум светот по нивниот стил и практичност. Познати италијански автомобили вклучуваат кабриолет Алфа Ромео од 1950-тите и суперавтомобилите Ферари спидер и Ферари Формула. Постојат неколку симболични типови возила кои се помалку луксузни и помасовни од тие автомобили, како што се иконите Фиат Тополино, Фиат 500 и симболичните Vespa Piaggio, кои станале едно од најмодерните и најприфатливите возила во Италија по Втората Светска војна, првпат произведена во 1946 година Италија е исто така дом на светски познати фирми за дизајн на автомобили како што се Pininfarina, Zagato, Italdesign и Bertone.
Моден дизајн
Италијанската мода е меѓу најважните модни дизајни во светот, како оние на Франција, Германија, САД, Велика Британија и Јапонија. Модата отсекогаш била важен дел од културата на Италија и нејзиното општество. Италијанските дизајни почнале да стануваат еден од главните европски трендсетери уште од 11-16 век, кога уметничкиот развој во Италија бил на својот врв. Градовите како Венеција, Милано, Фиренца и Виченца почнале да произведуваат луксузни стоки, капи, козметика, накит и богати ткаенини. Во текот на 17-тиот и почетокот на 20-тиот век, италијанската мода ја изгубила својата важност, а главниот трендсетер во Европа станала Франција, бидејќи француската мода почнала да станува огромна популарна, откога почнале да се дизајнираат луксузни фустани за дворјаните на Луј XIV. Сепак, од модните соа од 1951–53 година што ги одржал Џовани Батиста Џорџини во Фиренца, „италијанското училиште“ почнале да се натпреварува со француската висока мода, бидејќи етикетите како Ферагамо и Гучи почнале да се борат со Шанел и Диор. Во моментов, Милано (центарот на дизајнот на Италија) се смета за вистинска модна престолнина на светот, според Глобалниот јазичен монитор од 2009 година, а Рим е рангиран на 4-то место. И двата града годишно се натпреваруваат со други големи меѓународни центри, како што се Париз, Њујорк, Лондон и Токио. Примери за големи италијански модни куќи се: Гучи, Армани, Емилио Пучи, Валентино, Прада, Долче и Габана, Ферагамо, Роберто Кавали, Трусарди, Версаче, Кризија, Етро, Миу Миу, Лаура Биајоти, Фенди Мосони, Максони, Бенетон и Бриони (мода), да именуваме неколку. Италија е дом на многу модни списанија, како што се Грација, Вог Италија, Вера, Чи, Гиола и Дона. Други италијански брендови за додатоци и накит, како што е Булгари, се меѓу најважните во светот. Миланската компанија Луксотика моментално е најуспешната компанија за очила во светот, со приход од 5,202 милијарди евра (2008), оперативен приход од 749,8 милиони евра (2008) и профит од 379,7 милиони евра. Комерцијално, модниот дизајн со седиште во Милано е многу поуспешен од неговиот париски ривал. Армани е добро познат по својот минимализам и софистициран стил, Версаче по екстравагантните и ултра-луксузни линии, Гучи по симболичната шикност и стил, Прада по сјајот и гламурот, Валентино по својата врвна елеганција, Долче и Габана по фантастичната и неверојатна фустани, Ромео Џигли за романтичните и креативни идеи и Москино за паметните/лежерните комбинации и маичките.
Хорст Лудвиг Штермер
Хорст Лудвиг Штермер (Horst Ludwig Störmer ) — германски физичар, добитник на Нобелова награда, сега пензиониран професор со титулата „професор емеритус“ од Колумбискиот универзитет. Тој бил награден со Нобеловата награда за физика во 1998 заедно со Даниел Цуј и Роберт Лафлин „за откривањето на нов облик на квантна течност со дробнонаелектризирани возбуди“ (Холовиот дробен квантен ефект). Тој и Цуј работеле во Беловите лаборатории за време на експериментот раководен од страна на Нобеловиот комитет.
Животопис
Штермер се родил во Франкфурт на Мајна и израснал во блискиот град Шпрендлинген. Студирал физика во Франкфуртскиот универзитет во Франкфурт на Мајна, квалификувајќи се за диплома во лабораторијата на професорот Вернер Мартинсен. Тука тој бил под надзор на професорот Екхарт Хениг и работел заедно со друг иден нобелист, Герд Биниг.
Штермер се преселил во Франција за неговите докторски студии во Гренобл, работејќи во лабораторија за високомагнетно поле која била под заедничко раководство на францускиот CNRS и германскиот Макс Планков институт за истражување на цврста агрегатна состојба. Академскиот советодавник на Штермер бил професорот Ханс-Јоаким Квисер, а подоцна докторирал во Штутгартскиот универзитет во 1977 со неговата теза за истажувањата на електронските капки изложени на високомагнетно поле. Тој исто така ја запознал неговата жена, Доминик Паркет, додека работел во Гренобл.
Штермер е натурализиран американски граѓанин.
Истражувачка кариера
Веројатно најважната работа која му ја донела Нобеловата награда е неговиот пронајдок на модулацискиот допинг, медот за создавање на екстремно подвижни дво-димензионални електронски системи во полуспроводници. Ова го овозможило подоцнежното набљудување на Холовиот дробен квантен ефект, кој бил откриен од Штермер и Цуј во октомври 1981 при експеримент одржан во лабораторијата за високомагнетно поле во Масачусетскиот институт за технологија. По една година од експерименталното откритие, Роберт Б. Лафлин успеал да ги објасни неговите резултати. Штермер, Цуј и Лафлин заеднички биле наградени со Нобеловата награда за физика во 1998 за нивната работа.
Скии
Скии или смучки — пар пократки или подолги рамни штици кои се прикачени на различни начини за нозете на лице кое сака да ги користи за лизгање на мазна површина, обично покриена со снег. Скиите се користат за секаков вид скијање на снег или вода, иако истиот поим се користи за секоја друга примена на скии, кои можат да се користат на возила, авиони итн.
Видови скии
Најпознати се скиите за алпски скијачки дисциплини. Овие скии во должина се движат од 1 до 2 метри, во зависност од дисциплината, возраста на скијачот, висината на скијачот итн. Ширината на скиите варира помеѓу 7-10 сантиметри, а вообичаено е врвовите и опашките да бидат малку пошироки од струкот на скијата. Скиите се дебели околу 1-2 сантиметри. Материјалот за производство традиционално бил дрво, но со развојот на технологијата, денес се користат разни поцврсти материјали како карбон, кевлар и разни други композитни материјали. Рабовите на скиите од долната страна обично се изработени од тврд метал за подобро прилепување на подлогата во кривини, а самата подлога е покриена со материјал на база на восок за помало триење со снежната површина. На горната страна на скијата има скијачки везови кои ја прицврстуваат ногата на скијачот за скијата. Скијачот користи специјални обувки кои имаат соодветно испакнување од двете страни на кои е прикачен везот. На алпските скии, ногата на скијачот е цврсто прицврстена за скијата по целата должина.
Скијачите кои се занимаваат со скијачки скокови користат многу долги (редовно над два и пол метри) и малку пошироки скии, а везот на нив овозможува и подигнување на петицата.
Весекс
Кралството Весекс (Westseaxna rīċe; „Кралството на Западните Саксонци“) било англосаксонско кралство на југот од Велика Британија. Постоело од 519 година до обединувањето на Англија во 927 година.
Историја
Во 8 век, и покрај огромната моќ на Мерсија, Весекс во голема мера останал независно кралство. Во овој период бил воспоставен системот на шир. За време на владеењето на Егберт, биле освоени Сари, Сасекс, Кент, Есекс и Мерсија, и делови од Думнонија. Тој, исто така, станал наткрал на нортамбрискиот крал. Сепак, Мерсија во 830 година повторно станала независна. За време на владеењето на неговиот наследник, Етелвулф, на устието на Темза пристигнала данска војска но била поразена. Синот на Етелвулф, Етелбалд насилно го презел тронот, па за да се избегне војна кралството било поделено. Етелвулф го наследиле неговите четири сина, од кои најмладиот бил Алфред Велики.
NGC 4857
NGC 4857 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4857 се споменува и како UGC 8077, MCG 12-12-22, CGCG 335-29, IRAS 12554+7028.
Откривање
Објектот е откриен на 7 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4857 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4857 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 57 м 18,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +70° 12' 11"". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 4857 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44284. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 26; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4404. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1341.
1202 п.н.е.
1202 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1202. година пред новата ера, 202. од вториот милениум п.н.е., 2. од 13 век п.н.е. и трета од 1200-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4306 и 4307 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3548 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2558 и 2559 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 449 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1202 година се протега во 1434 и 1435, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1494 и 1495 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 659 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1879 и 1878 исламска година пред хиџра.
Билтен (КПЈ Струмица)
Билтен (Струмица, март — мај 1943) — илегален орган на МК на КПЈ во Струмица. Излегувал на македонски јазик. Го уредувал Стојан Косев. Објавени се два броја, но нема сочувани примероци.
Крстоносни војни
Крстоносни војни — низа различни воени походи започнати кон крајот на XI век, со религиозен карактер од страна на христијанското население во Европа, под покровителство на Римокатоличката црква. Овие походи главно биле поткренети против муслиманското население на Блискиот Исток, како и против Евреите, руските и грчките православни христијани, Монголците, катарството и политичките противници на папата. Особено важно место за започнувањето на Крстоносните војни има т.н. заштита на Светите Земји и Ерусалим, односно протерување на муслиманското население од тие простори и воспоставување на христијанска власт врз тие територии. Крстоносците се ангажирале со учество на рицари, монаси и редовна војска кои ќе војуваат против Арапите, Маврите, Турците селџуци. Од борбите против муслиманите сите очекувале дека од страна на Бог по нивната смрт ќе добијат место во Рајот, а селаните ќе бидат ослободени од своите зависности. Во процесот на развивање на државите и народите од Западна Европа се појавиле католички професионални војници – кои најмногу ни се познати како рицари. Папата Урбан II прв ја претставил пред широката јавност идејата за крстоносна војна кон Светите Земји изрекувајќи ги зборовите „Господ така сака''“.
Во текот на Крстоносните војни, самите крстоносци се соочиле со големи внатрешни политички, економски и социјални судири. Поради овие конфликти помеѓу христијанските кралства и политичките сили, некои од крстоносните походи завршиле со голем неуспех за крстоносците. Така на пример, целта на четвртата крстоносна војна била освојување на Цариград, но дошло до противење кое довело до одложување на истото за неколку години (1204).
Во крстоносните војни учествувале мноштво претставници на витешки редови како што биле Витезите болничари, Витезите темплари, Редот на Свети Лазар Ерусалимски, Тевтонските витези, Малтешкиот ред итн.
Точниот број на крстоносните походи сѐ уште е непознат. Освен официјалните девет крстоносни походи, исто така биле спроведени и множество други крстоносни походи во Палестина, но и во Средна Европа и Шпанија. Може да се каже дека крстоносните походи продолжиле до ренесансата и реформацијата, кога политичката и религиозната клима во Европа станала многу поразлична од онаа во текот на средниот век.
Состојбите на Блискиот Исток
Муслиманското завладување на Светите Земји започнало со арапското завојување на Палестина во VII век. Успесите на муслиманите довеле до пораст на притисокот во Византиското Царство и до намалување на териториите што таа претходно ги имала освоено. Исто така, како друг фактор кој влијаел за започнување на таква војна било разрушувањето на Светиот Гроб од страна на Ал-Хаким Би-Амар Алах. Така, неговиот наследник во 1039 година по долготрајни преговори дозволил Византиското Царство повторно да го изгради Светиот Гроб. За таа сметка, муслиманските владетели добиле огромни финансиски средства од страна на Византија. Така, базиликата била повторно изградена, но за време на нејзиното градење и по нејзината изградба, многу поклоници биле духовно убивани. Сепак, за богатството на Ерусалим биле свесни и самите Турци селџуци. Кон половината на XI век, Турците селџуци по потекло од Средна Азија неуморно се движеле кон запад освојувајќи го Багдад, и во текот на тие освојувања месното население го исламизирале.
Во меѓувреме, Мала Азија, Сирија, Палестина и Египет биле контролирани од страна на муслиманите. Главна причина за поразот на муслиманскиот свет во Првата крстоносна војна се согледува во поделеноста и културното недоразбирање помеѓу муслиманите. Така, Анадолија и Сирија биле контролирани од страна на селџуците, што претходно имале веќе создадено една голема империја, но во тој момент биле разделени на многу мали држави. Алп Арслан ја поразил Византија кај Манцикерт во 1071 и големи територии од Византија ги присоединил кон својата империја. Но, по смртта на Малик Шах I во 1092 година во империјата избувнала граѓанска војна која довела до пропаст на истата.
Египет и голем дел од Палестина биле под контрола на шиитите Фатимиди, чија империја била значително намалена по доаѓањето на селџуците. Алексеј I ги советувал крстоносците да дејствувал заедно со Фатимиди. Во почетокот, тие не сметале дека крстоносците би можеле да бидат закана за нив, бидејќи сметале дека нивна крајна цел е освојувањето на Сирија, но не и Палестина. Така, сѐ додека крстоносците не стигнале пред портите на Ерусалим, воопшто немало борба помеѓу овие две сили.
Состојбите во Западна Европа
Кризата која ја зафатила Франкија во IX век довела до моментална стабилизација на границите од западна Европа. Во меѓувреме, била извршена христијанизација на викинзите, словените и унгарците, што дополнително довело до меѓусебно поврзани војни и терори врз месното население. Од своја страна, црквата сѐ повеќе започнувала да навлегува во политичкиот живот во Европа, па така, се обидела и овде да стави крај на овие насилија, обидувајќи се да ја стави религијата пред политичките интереси помеѓу народите во Европа. Во глобала, црквата во тоа и успеала, со исклучок на Шпанија и Португалија, односно со избувнувањето на востанието Реконквиста, кога од страна на пиринејските витези и неколку воени платеници од Европа биле протерани муслиманските арапи од Пиринејскиот Полуостров. Така, исламот продолжил да се пробива низ христијанска Европа, па во текот на VII век и VIII век поголем дел од средоземните земји и Пиринејскиот Полуостров попаднале под власта на муслиманите. Во меѓувреме, норманите војувале за освојување на Сицилија, а Пиза, Џенова и Арагон биле заземени од исламистите во Мајорка и Сардинија, ослободувајќи ги бреговите на Италија и Шпанија од муслиманите.
Во 1063 година, папата Александар II го дал својот благослов на пиринејските христијани во нивните воени походи против муслиманите, давајќи им папски благослов (the vexillum sancti Petri) и награда за секој кој ќе појде и кој ќе убие муслиман. Во меѓувреме сè повеќе биле зачестени нападите од страна на турските-селџуци врз Византија, која на некој начин била потисната. Затоа, императорот Михаил VII побарал помош од папата Григориј VII. Истото го сторил и императорот Алексиј I Комнин од папа Урбан II. Во меѓувреме, Михаил VII побарал помош и од страна на Кина во евентуална борба против турските селџуци.
Непосредна причина за започнување на првата крстоносна војна бил апелот на византискиот цар Алексиј I Комнин до папа Урбан II за потпомагање на постојаните напади врз неговата империја од страна на муслиманите. На 26 август 1071 година во Битката кај Манцикерт, византиската војска била катастрофално поразена, а царот Роман IV Диоген бил заробен. Со оваа бита честопати се смета и дека Византија всушност не доживеала пораз на дело, туку еден вид политички пораз, кој подоцна ќе придонесе за пропаѓање на империјата, и за кој пораз не се виновни самите војници и војсководци, туку самото раководство. Во меѓувреме настанал и расколот помеѓу католичкиот западен свет и источниот православен свет, за кој долги години требало да поминат за да се ублажат односите помеѓу овие две цркви.
Состојбите во Источна Европа
Како еден од факторите за започнувањето на крстоносните војни лежи и во средновековното развивање на западните, а истовремено постепеното опаѓање на моќта на источните земји од Европа, претежно Византиското Царство која сѐ повеќе била мета на напади од страна на турските муслимани. Директниот сосед на Западна Европа на југоисток била христијанската Византиско Царство. Во време од само десет години, муслиманите ја освоиле и Никеја и воспоставиле контрола над цела Мала Азија. Византиското Царство се состоела само од нејзините области западно од Босфорот, па така на царот Алексеј не му преостанувало ништо друго освен да побара помош од Западна Европа за да го спречи сигурното уништување на империјата. Но, по Големиот раскол од 1054 година помеѓу Византија и папата во Рим, конечно ја разделува христијанската црква на православни во Источна Европа и на католици во Западна Европа.
Повик на папата
На 27 ноември 1095 година, една недела по Црковниот собор во катедралата, папата Урбан II им се обратил на многубројната толпа насобрана околу ѕидините на Клермон. Тој ги повикал насобраните да се воздржат од меѓусебни борби, бидејќи крвавите војни ја уништувале Европа уште од опустошувањето на Рим во 410 година. исто така, тој им рекол дека е подобро својата енергија да ја трошат борејќи се против неверниците од исток и да го вратат Ерусалим во рацете на Мајката црква. Толпата била во екстаза извикувајќи „Deus lo volt“ односно „Бог така сака“. Епископите и кардиналите веднаш клекнале пред папата и го замолиле да ги поведе кон поход. Така започнала и првата крстоносна војна.
Прва крстоносна војна
На Соборот во Клермон кој се одржал во 1095 година била донесена одлука за започнување на нова војна која ќе го ослободи “Божјиот гроб од неверниците“. Овој чин всушност претставувал и помош на Византија од страна на папата, кој сметал дека повторно ќе дојде до обединување на двете цркви под раководство на папата како „главен епископ и прелат на целиот свет“, како што сам се нарекувал.
Кралот Сигурд I Магнусон бил прв европски крал кој заминал со своите крстоносци кон Светите Земји. Здружените западноевропски крстоносци во нивниот прв крстоносен поход го освоиле Ерусалим и уште неколку градови од околината. Така, крстоносците ја зазеле Никеја, по што им се отворил патот кон Антиохија, која исто така многу брзо паднала. Така било создадено и Ерусалимското Кралство и други крстоносни држави. На овие темелнички усвојувања била создадена првата крстоносна држава, а во самиот Ерусалим биле отворени првите витешки школи. Годфрид Бујонски бил еден од водачите во Првиот крстоносен поход и по освојувањето на Ерусалим, станал крал на Ерусалим. Тој не сакал да биде крунисан како крал, туку како чувар на Светиот Гроб. Ова е единствениот крстоносен поход во кој била исполнета крајната цел — ослободување на Ерусалим.
Опсада на Ерусалим
Опсадата на Ерусалим започнала од 7 јуни и траела сè до 15 јули 1099 година. Крстоносците успеале да го заземат Ерусалим, каде бил “ослободен“ гробот на Исус Христос и била остварена и самата цел на првата војна. По повеќето неуспешни обиди за заземање на градот, конечно тоа успеало во јули кога во утрото на 15 јули кулата на Годфруа Бујонски се приближила многу блиску до ѕидините на градот. Така, првиот којшто влегол во градот бил фландрискиот витез Летолд, потоа Готфрид Бујонски, брат му Еустас Бујонски и Танкред Галилејски. При нивното влегување во градот, крстоносците ги пљачкале, убивале или мачеле скоро целото население на градот (муслимани, евреи или христијани). Многу од муслиманите се засолниле во џамијата Ал Акса, а колежот бил толку страшен, да според историските извори имало “крв до колена“.
Единствени кои го преживеале колежот бил гувернерот на Фатимид кој се повлекол во култа на Давид и потоа се предал под услов слободно да излезе од Ерусалим. Готфрид Бујонски на 22 јули ја зел титулата — Чувар на Божјиот гроб, а по една година на неговиот престол седнал неговиот брат, Балдуин I Ерусалимски.
Крстоносна војна од 1101
Во текот на 1101 година бил организиран нов поход од страна на Етиен Де Блоа и Југ Де Вермондоа, кои се упатиле кон своите земји пред да биде преземeн Ерусалим. Овој поход е познат како крстоносен поход од 1101 година и се смета како краен поход од првата крстоносна војна.
Трета крстоносна војна
Во 1187 година, Саладин, султан на Египет, по неколкудневната борба со крстоносците пред портите на Ерусалим успеал по преговорите со Балиан да го заземе градот. Ова бил уште еден повод за нов крстоносен поход. Падот на Ерусалим во рацете на муслиманите кај европските народи предизвикал многу негативни реакции. Папата Григориј VIII издал наредба за нов крстоносен поход. Владетелите на Германија, Фридрих Барбароса, на Франција- Филип Август и на Англија, Хенри II на соборот во Мајнц се договориле за идните воени дејства. Сепак, на крајот, крстоносците не успеале да го заземат повторно Ерусалим.
Опсадата на Арка
Опсадата на Арка била еден од најважните настани во текот на третата крстоносна војна која траела од 28 август 1189 година до 12 јули 1191 година, и за првпат во историјата на крстоносните походи кралевите од двете страни учествувале (или поконкретно со свои очи ја гледале) заштитата на светата земја. Друго по кое се одликува оваа битка е дека таа е една од најсмртоносните, односно битка во која загинале најмногу војници.
Четврта крстоносна војна
Четвртата крстоносна војна била иницирана од страна на папата Иноцентие III сè со цел да се освои Египет и Светата земја. Бидејќи крстоносците немале доволно средства за да ѝ платат за поморскиот превоз на Венецијанската република, тие за возврат, како начин на плаќање, го нападнале и освоиле градот Задар за Венеција. Папата Иноцентие III остро се спротивставил на нападот врз братските католички земји, и се заканил со екскомуникација на крстоносците, но водачите ова го сокриле од војската. Така, по преземањето на Задар, крстоносните сили се упатиле кон Цариград. На 13.04.1204 година градот бил преземен од страна на крстоносците, а со тоа било целосно уништено христијанското Византиско царство. На местото на Византија, биле формирани нови крстоносни држави: Латинско Царство, Солунско кралство, Ахајско Кнежевство, Атинско Војводство, Никејско Царство, Епирско Деспотство и Трапезунтско Царство.
Катарска крстоносна војна
Катарската крстоносна војна започнала во 1209 година и траела сè до 1229 година. Овој поход бил започнат од страна на Римокатоличката црква со цел да се уништи ереста на катарите во Лангдок (денешна јужна Франција).
Детска крстоносна војна
Детската крстоносна војна е веројатно измислен и сѐ уште несфатен настан од 1212 година. Се смета дека се довело до собирање на деца од Франција и Германија (се смета дека нивниот вкупен број бил околу 7.000), при што папата Иноцентиј III решенил дека возрасните крстоносци не се корисни за ослободувањето. И затоа како нивни заменици ги поставил децата. Но во крајна мерка, ниту едно од децата не ни достигнало до Светата земја, бидејќи оние кои не умреле од глад во текот на патувањето биле продадени како робови.
Петта крстоносна војна
Поради губење на своите позиции на Блискиот Исток, во 1215 година бил одржан Четвртиот латерански собир, на кој било решено да се започне нов крстоносен поход. Крајна цел било обид за враќање на Ерусалим и останатите делови од Светата земја, преку завладувањето прво на силната држава на Ајубидите во Египет. Во краен случај, крстоносците ја освоиле Дамаета.
Шеста крстоносна војна
Шестата крстоносна војна траела од 1228 до 1229 година. Оваа војна ја започнал светиот римски цар Фридрих II Хоенштауфен со цел повторно да се освои Ерусалим. Тој потпишал договор со султанот Ел Камел со кој бил добиен Витлеем, Назарет, приморјето од Синода до Јопа и цел Ерусалим, освен ридот на храмовите. Турците градот повторно го освоиле 1244 година.
Северни крстоносни војни
Северните или Балтичките крстоносни војни биле иницирани од страна на католичките кралеви на Данска и Шведска, како и од евтонскиот ред сè со цел справување со паганското население во Северна Европа.Овие походи исто така биле подпомагани и од страна на Руската православна црква.
Походи на Балканот
Битката кај Никопол се случила на 25 септември 1396 година помеѓу Отоманското Царство од една страна и крстоносните сојузници предводени од Кралство Унгарија, Светото Римско Царство, Франција, Полска, Англија, Шкотска, Венеција, Џенова. Оваа битка се одвила блиску денешниот бугарски град Никопол. Крстоносците биле катастрофално поразени.
Битката кај Варна
Битката кај Варна се случила на 10 ноември 1444 година, помеѓу отоманците предводени од страна на Мурат II, и крстоносците предводени од страна на кралот на Унгарија Јанош Хунади и кралот на Полска, Владислав III. Крстоносците биле катастрофално поразени.
Ароганска крстоносна војна
Арагонската крстоносна војна траела од 1284 до 1285 година. Овој поход бил потикнат од страна на папа Мартин IV против кралот на Арагон Педро III Арагонски. Папата ги признавал анжувинците како господари на Сицилија. По побуната на анжувинците во познатата Сицилијанска вечер следувал конфликт од страна на силицијанците и Педро III Арагонски против анжувинците. Така, кога Педро III Арагонски станал крал на Сицилија, папата покренал крстоносен поход против него.
Александриска крстоносна војна
Александриската крстоносна војна започнала во октомври 1365 година иницирана од страна на Петар I Кипарски сè со цел освојување на Александрија. Овој поход се разликува од другите религиозни крстоносни походи бидејќи при обидот да се заземе Александрија, главен мотив бил економскиот интерес.
Хуситски војни
Хуситските војни го опфаќаат периодот од 1420 до 1434 година, и самата војна се одржала во Чешка.
Исламскиот поглед
Според исламскиот односно арапскиот свет, крстоносните војни биле спроведени сè со цел како прво да се уништат сите муслимани или истите да се протерат. Како втора цел на крстоносците, според муслиманите бил самиот економски и територијален финансиски интерес, и дури како трета причина го наведуваат зазимање на Светите Земји. Омразата помеѓу исламот и христијанството и ден денеска се смета дека не е стивнала. Според некои иследувачи, крстоносните војни можеби започнале во XI век, но сепак, според нив, тие не завршиле кон крајот на XIII век како што бележат официјалните информации, туку напроти тие и ден денеска сѐ уште опстојуват поради безправните дејства на денешните западноевропски земји и САД.
Муслиманскиот свет како свој херој од крстоносните војни најмногу го одликува султанот на Египет и Сирија, Саладин кој успеал на секаков начин со многу дрскост да им се спротивстави на европските христијани. Во денешно време постојат арапски движења, како што се на пример Арапското движење за независност и Пан-исламистичкото движење кои продолжуваат до ден денес да учетвуваат и да ги поддржуваат терористичките двињења во Израел и Палестина.
Еврејскиот поглед
И покрај тоа што пред и во времето на крстоносните војни муслиманите на извесен начин се обиделе да го заштитат еврејското население во Светите земји од нападот на крстоносците, сепак тоа не им успеало во најголема мера. Така, еврејското население најмногу пострадало во Германија и Унгарија, а подоцна и во Франција и Англија каде многубројни евреи биле убивани, протерувани или прогласувани за ереси. Во Сирија и Палестина пак сѐ повеќе се развил т.н. антисемитизам. Така, социјалната позиција на евреите во западна Европа била нагло влошена, а самите правни ограничувања најмногу се засилиле со започнувањето на крстоносните војни. Овде треба најмногу да се обрне внимание на познатата заповед од страна на папа Иноцентие III против еврејското население.
Така, во времето на првата крстоносна војна многу заедници како Реин и Дануба (близу Ерусалим) биле уништени од страна на германските крстоносци. Тогаш, крстоносците очекувале дека со преземањето на Ерусалим и воспоставувањето на христијанска власт, бројното еврејско население да премине во христијанската религија. Многумина од еврејското население биле погубени. Исто така еврејското население настрадало и во втората крстоносна војна со прогонувњето на месното население од заземените градови од муслиманите или од крстоносците.
Поглед на православниот свет
За православието крстоносните војни донеле голема катастрофа. Овде најмногу се има предвид пропаѓањето на Византиското Царство и преземањето на долговековната престолнина Цариград.
Црква „Св. Теодор Тирон“ - Горно Дупени
'''Црква „Св. Теодор Тирон“, позната и како Света Тодорија''' - гробјанска црква во селото Горно Дупени, Општина Ресен.
Билтен (Тиквешко)
Билтен (Тиквешко, јуни 1944 - Нова Пазова, мај 1945) бил орган на Штабот на Втората македонска НОУ бригада на македонски јазик. Бил умножуван на циклостил, на зголемен број страници, со разни рубрики, од вести до крстозбори, ребуси и хумор.
Италијански мраз
Италијанскиот мраз е замрзнато или полузамрзнато засладено задоволство направено со овошје или други природни или вештачки ароми. Италијанскиот мраз е сличен на шербетот и снежните конуси, но се разликува од шербетот во американски стил по тоа што не содржи состојки од млечни производи или јајца. Во САД бил воведен од италијански имигранти и потекнува од сицилијанската гранита, сличен и сроден италијански десерт. Вообичаени вкусови вклучуваат лимон,манго, бомбони и други овошја и слатки јадења.
Свети Јован (Албанија)
Свети Јован Медовски или Шенѓин (албански: Shëngjin, италијански: San Giovanni di Medua) — крајбрежно туристичко место и поранешна општина во округот Леска, северозападна Албанија. Населението според пописот во 2011 изнесуваше 8,091 жител. Познат е по своите плажи и летни одморалишта. Пристаништето во Свети Јован е едно од најпознатите и најголемите во Албанија.
Географија
Најблиски поголеми градови до Свети Јован:
Долго патување
„Долго патување“ ― предновогодишен расказ од Чарлс Дикенс. Првично било објавено во изданието на списанието Household Words од 31 декември 1853 година.
Резиме на заплетот
Приказната се однесува на еден човек сам на Нова Година, кој сака „да седи покрај огнот, размислувајќи за она што сум го прочитал во книгите за патување и патување“, додека тој самиот никогаш не бил „по светот, никогаш не бил засукан со брод, во смрзната средина, удрен со секира или изеден“.
Некои од книгите што ги прочитал се однесуваат на Кристофер Колумбо, Џејмс Брус кој го барал изворот на Нил, Џон Френклин кој направил „несреќно копнено патување“ и се изгубил барајќи го северозападниот премин на канадскиот Арктик, „Деспоти кои продаваат луѓе“ и атлантската трговијата со робови, и Мунго Парк, шкотски истражувач (1771–1806) кој напишал „Патувања во внатрешноста на Африка“ и други авантуристички приказни. Тој, исто така, го допира „едно ужасно суштество“ по име Александар Пирс, кој побегнал од казнената колонија на остров и ги канибализирал своите колеги избегани. Потоа ја раскажува приказната за Бунтот на Баунти, и за четвртокот октомври Кристијан, синот на Флечер Кристијан кој побунил против капетанот Блај, оставајќи го Блај да се грижи сам на отворено море.
Потоа чита за тажната судбина на Халзевел, изгубен во бродолом на карпите кај островот Пурбек во кој загинале 160 луѓе. Капетанот Пирс останал да ги утеши своите ќерки, иако можел да се спаси. Конечно, тој ја раскажува возбудливата приказна за Гросвенор, трговски брод за англискиот пат кој се насукал на 4 август 1782 година во Јужна Африка. Од 125 кои стигнале до брегот, само 13 го преживеале патувањето назад во цивилизацијата.
Откако медитирал за овие приказни, тој доаѓа до запрепастувачко сознание за Долгото патување, гледајќи во огнот на први јануари 1853 година.
Фридрих I (Виртемберг)
Фридрих I (германски: Friedrich Wilhelm Karl; 6 ноември 1754 - 30 октомври 1816) — владетел на Виртемберг од 1797 година до неговата смрт. Тој бил последниот војвода на Виртемберг од 1797 до 1803 година, потоа првиот и единствен изборен кнез на Виртемберг од 1803 до 1806 година, пред да го подигне Виртемберг во кралство во 1806 година со одобрение на Наполеон Бонапарт.
Македонска акција - Конзервативна партија
Македонска акција - Конзервативна партија (до 1995 година - Движење за семакедонска акција - МААК, од 2016 Македонска акција) — политичка партија во Македонија со радикално десна и конзервативна националистичка ориентација. Претседател и водач на партијата е Страшо Ангеловски.
Главните цели и залагања на МААК-Конзервативна се обединување на Македонија, заштитна на македонските национални интереси од страна на албанските, грчките, бугарските и српските националисти, промовирање и поддршка на современиот македонски национален идентитет како продолжение и директна врска со Античките Македонци, привлекување на капитал и инвестиции од македонската дијаспора.
Иако партијата учествувала на сите изборни циклуси од воведувањето на повеќепартискиот систем во Република Македонија па се' до Парламентарните избори 2002 година, никогаш не успеала да освои пратеничко место и да влезе во Собранието на РМ. По воениот конфликт во Република Македонија во 2001 година, на собрание на раководството, партијата го менува своето име од МААК - Конзервативна Партија во МААК - Единствена Македонска Опција (МААК - ЕМО). Партијата престанува со својата политичка активност по изборите во 2002 година, кога раководството го менува Страшо Ангеловски од претседателското место на партијата и одлучува партијата целосно да се припои кон ВМРО-ДПМНЕ.
Пред одржувањето на парламентарните избори во 2016 година, партијата ја возобновила својата платформа и се приклучила во коалиција предводена од ВМРО-ДПМНЕ под името Македонска акција.
NGC 7173
NGC 7173 — елиптична галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7173 се споменува и како ESO 466-39, MCG -5-52-8, UGCA 422, VV 698, HCG 90C, AM 2159-321.
Откривање
Објектот е откриен на 25 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7173 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 7173 има привидни димензии од 1,2' х 0,9'.