Византиска_музика
Средновековен период
Ефектот што овој концепт го имаше врз црковната музика беше трикратен: прво, предизвика високо конзервативен став во однос на музичката композиција, второ, ја стабилизираше мелодичната традиција на одредни химни, и трето, ја продолжи на извесно време анонимноста на композиторот. Бидејќи ако црковната песна е со божествено потекло тогаш признанието добиено од страна на човекот за пренесување на поколението треба да биде минимално. Ова е особено точно кога тој се осврнува на химни за кои се знаело дека прво биле испеани од ангелски хорови, химни како што се: Амин, Алилуја, Трисвето, „Свет, Свет, Свет“ и Славословие. Според тоа, сè до Палеолошко време за композиторот било незамисливо да го напише неговото име покрај нотираниот текст во ракописот. Во рановизантиските времиња веројатно никогаш не ни постоеле идеи за оригинална и слободна креативност слични на оние во подоцнежната музика. Истата идеја за употребување на традиционални формули (или видови мелодија) како техники на компонирање покажува архаичен концепт во литургиското пеење кој е сосема спротивен од слободно и оригинално творење. Очигледно е дека црковните песни пронајдени во музичките ракописи на византискиот репертоар кои датираат од десеттиот век па сè до времето на Четвртата крстоносна војна (1204-1261 година) претставуваат последна и единствена преживеана фаза на еволуција, почетоци кои се навраќаат сè до шестиот век. Многу е тешко да се каже какви промени се случиле во музиката за време на периодот на создавање, но одредени литургиски пеења кои се користат и денес изложуваат одлики кои можат да фрлат светлина на оваа тема. Ова вклучува методи на рецитирање, и стандардни фрази кои се јасно видливи во народната музика на разни култури од истокот. Вториот, помалку постојан концепт е концептот на Причест или општење. Овој е помалку постојан концепт бидејќи, се намалиле врската и “единството” кои ги обединувале свештениците и верниците за време на литургиските служби во периодот по 4 век кога бил анализиран и интегриран во теолошкиот систем. Сепак ова е една од клучните идеи за разбирање на неколкуте реалности за кои ние денес имаме различни имиња. Во однос на музичкото претставување концептот за заедничарење со Духот може да се примени и првичната употреба на зборот хор (choros). Овој термин се однесува на црковната заедница како една целина, а не на одделни групи во рамките на црковната заедница на кои им се доверени музички одговорности. Свети Игнатиј Богоносец до црквата во Ефес напишал на следниот начин: „Секој од вас треба да се приклучи во хор, за да биде хармоничен и во склад, преземајќи го основниот тон на единство со Бога, може да Му пеете на Отецот со еден глас преку Исус Христос, за да може Тој да ве слушне и преку вашите добри дела да препознае дека вие сте дел од Неговиот Син”. Видлива одлика на литургиското богослужение бил и активниот дел на учество од страна на народот преку нивната изведба, особено рецитирањето или пеењето на химни, ектении и псалми. Термините хор, заедничарење во Духот и црква биле употребувани во првите византиски цркви. Во псалмите 149 и 150, Септуагинтата (Septuagint) го превела Јудејскиот збор „machol” (танц) со грчкиот збор хорос (choros). Како резултат на тоа, првите цркви го позајмуваат овој збор од класичната древност како обележување на црковната заедница (собир, конгрегација) за време на богослужението и во песни за рајот и земјата. Сепак набргу клирикалистичката тенденција почна да се покажува во литургиската употреба особено по Помесниот Собор во Лаодикија, чиишто петнаестти Канон им дозволува само на канонските пцалти, пејачи, да пеат за време на богослужбите. Зборот хорос почна да се однесува на посебната свештеничка должност во литургијата, кажано во архитектонски стил - хоросот стана резервирана област близу жртвеникот и на крај станаа еквивалент на зборот клир. Развојот на химнографските форми за високите скали започна во петтиот век со појавата на кондакот, долга и разработена метричка проповед, како што се верува со Сириско потекло, која го достигнува својот врв во делата на св. Роман Слаткопевец (6 век). Оваа драмска проповед која најчесто ги парафразира Библиските раскази содржи околу 20 до 30 строфи и се пее за време на Утрената на едноставен и директен слоговен стил (еден тон за секој слог). Сепак, најраните музички верзии се мелодични (многу тонови за еден слог од реченица), и му припаѓаат на периодот од деветтиот век и подоцна кога кондакот бил намален на проимион (prooimion) и на икоси. Во втората половина на седмиот век, кондакот бил заменет од нов вид на химна, Канонот, воведен од страна на св. Андреј Критски (ka.660-ka.740) кој е развиен од светите Јован Дамаскин и Козма Ерусалимски (и двајцата од осми век). Во суштина, канонот претставува химна сложенка, составена од девет песни (оди), кои оригинално биле додадени на деветте библиски песни со кои биле поврзани според начин на соодветна поетска алузија или текстуално цитирање: