cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лимфатични садови
Општо земено, лимфата тече од ткивата до лимфните јазли и на крајот до десниот лимфен канал или најголемиот лимфен сад во телото, торакалниот канал. Овие садови се одводнуваат во десна и лева подклавија вени, соодветно.
NGC 6533
Откривање
Објектот е откриен на 12 јули 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6533 е од видот EN+OCL. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 5,8 m. NGC 6533 има привидни димензии од 45' х 30'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 3 м 42 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -24° 22' 48"".
Други поделби
Проучување на NGC 6533 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 339; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6846. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 326.
Нордхорн
Нордхорн (Nordhorn) — град и административно седиште на округот Грофовија Бентхајм, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Се наоѓа во крајниот југозапад на покраината, сместен на реката Фехте. Градот е член на Еурегио, се граничи непосредно со Холандија и е недалеку од покраинската граница со Северна Рајна-Вестфалија.
Местоположба
Градот се наоѓа во крајниот југозападен дел на Долна Саксонија, непосредно на границата со Холандија и околу 20 километри северно од границата со сојузната покраина Северна Рајна-Вестфалија. Поради својата географска местоположба, уште од средниот век градот се наоѓал на трговските патишта помеѓу Бремен и Амстердам.
Близок поголем град на холандска страна е Енсхеде, кој се наоѓа 28 километри југозападно од Нордхорн. На германска страна се Минстер, околу 78 километри југоисточно и Оснабрик, околу 80 километри источно.
Околината околу и во Нордхорн е определена од реката Фехте, езерото Фехте и каналите Југ-Север, Нордхорн-Алмело и Емс-Фехте.
Градско подрачје
Урбаното подрачје на Нордхорн се состои од градското јадро и селата Брандлехт-Хеструп. Во подрачјето на површина од 25,3 км2 живеат околу 50.300 жители. Во Клаусхајде во една помала урбана област живеат околу 1.350 жители на површина од 0,96 км2. Останатите жители се поделени на периферијата на површина од скоро 124 км2.
По дефиниција една урбана агломерација се смета за област со најмалку 1.000 жители и максимална оддалеченост од еден километар помеѓу деловите. Нордхорн е еден од малкуте градови во Германија, каде бројот на жители на агломерацијата е сличен со вкупниот број на жители. Вкупно живеат 53.711 жители на 149,69 км2.
Градски единици
Градот се состои од седум единици, кои до 28 февруари 1974 година биле самостојни општини. Официјална градска поделба во статутот на градот не постои; табелата подолу се однесува на општините, кои биле припоени кон градот Нордхорн на 1 март 1974 година; бројот на жители е од 31 декември 2013 година.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Субашќој
Свети Ѓорѓи (Αγίου Γεωργίου) — црква во селото Субашќој, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Нордхорн
Градски совет
Градскиот совет се состои од 43 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 50.001 и 75.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Субашќој
Историја
Црквата е сместена на североисточниот крај на селото. Тука во турско време биле гробиштата, привчно само на источното маало, а а подоцна на целото село. Во 1981 г. се преместени во месноста Продроми. Храмот е изграден во 1925 – 1927 г. на местото на постар храм. Во 1980 г. изгорел во пожар, за во 1982 г. да биде обновен во поголеми димензии.
Нордхорн
Градоначалник
Градоначалник на Нордхорн е Томас Берлинг (SPD), чиј мандат започнал на 1 ноември 2011 година. На последните избори на 26 мај 2019 година бил повторно избран.
Збратимени градови
Нордхорн е збратимен со следниве градови:
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Субашќој
Историја
Крај црквата секоја година на Ѓурѓовден се одржува празникот „Дракоктонија“ — Убивање на змејот. Фестивалот е меѓу највпечатливите во Македонија и се смета за стар. Според месната легенда, некогаш некој змеј ја сопрел водата на сите селски чешми додека селаните не му ја донесат царската ќерка како жртва. Селаните се помолиле на Свети Ѓорѓи, кој се појавил и го убил змејот. На овој празник случката се пресоздава, проследена со обилно јадење и пиење.
Метар во секунда
Метар во секунда (крат. м/с) е SI изведена единица за брзина која изразува растојание во метри изминато за време во секунди.
Официјалните кратенки на SI се m·s−1, m/s или. Во случаи каде метрите во секунда се пребавни за пресметка, како во астрономијата, тогаш брзината се изразува во километри во секунда (1 км/с = 1000 метри во секунда).
Споредба
1 м/с е еднаков на:
1 стапка во секунда = 0,3048 m·s−1 (точно)
1 километар на час ≈ 0,2778 m·s−1 (приближно)
1 километар во секунда е еднаков на:
Однос со другите мерки
Иако м/с е SI изведена единица, таа може да се смета за пофундаментална од метарот, бидејќи метарот е добиен од брзината на светлината во вакуум, што изнесува точно 299 792 458 м/с според МБТМ. Оттука следува дека еден метар е должината на патеката по која се движи светлината во вакуум за временски интервал од секунда.
Славенка Дракулиќ
Дракулиќ е родена во Риека, Хрватска, на 4 јули 1949 година. Дипломирала компаративна книжевност и социологија на Универзитетот во Загреб во 1976 година. Од 1982 до 1992 година, пишувала за двонеделникот „Старт “ и неделникот „Данас“ (и двата од Загреб), пишувајќи главно за феминистички теми. Покрај нејзините романи и збирки есеи, делата на Дракулиќ се појавуваат во „Њујорк Тајмс магазинот“, „Њујорк ревија на книги“, „Зидојче цајтунг“, „Интернационале“, „Ла Национ“, „Ла стампа“, „Дагенс нихетер“, „Франкфуртер алгемајне цајтунг“, Еврозин, Политикен и Гардијан. Таа е коуредник во „Нцион“. Живее во Хрватска и во Шведска.
Животопис
Дракулиќ од политички причини привремено ја напушта Хрватска и заминува во Шведска на почетокот на 90-тите. За озлогласениот непотпишан напис на Глобус од 1992 година (Славен Летица, последователно призна дека таа е авторот) обвинети се пет хрватски писателки, вклучително и Дракулиќ, наречени се „вештерки“ и обвинети се за „силување“ на Хрватска. Според Летица, овие писатели не успеале да заземат дефинитивен став против силувањето, како што се тврди, планираната воена тактика на силите на босанските Срби против Хрватите, и повеќе ја третирале како злосторства на „неидентификувани мажи“ врз жени. Наскоро по објавувањето, Дракулиќ започнала да добива телефонски закани; нејзиниот имот бил вандализиран. Наоѓајќи мала или никаква поддршка од нејзините поранешни пријатели и колеги, таа одлучила да ја напушти Хрватска.
Нејзините дела се однесуваат на југословенските војни. Како да ме нема е дело за злосторствата врз жените во војната во Босна, а Ни на мрава не би згазиле е книга во која таа го анализираа нејзиното искуство надгледувајќи ги постапките на Меѓународниот кривичен суд за поранешна Југославија во Хаг. Двете книги се занимаваат со прашањата што ја предизвикало нејзината воена емиграција од матичната земја. Во научните кругови таа е попозната по своите две збирки есеи; „Како го преживеавме комунизмот, па дури и се смеевме“ и „Кафе Европа“. Овие се нефантастични извештаи за животот на Дракулиќ за време и по комунизмот.
Нејзиниот роман од 2008 година, „Фрида или за болката“, се заснова на биографијата на мексиканската сликарка Фрида Кало.
Нејзината последна книга есеи Водена обиколка низ Музејот на комунизмот: Басни од глушец, папагал, мечка, мачка, крт, свиња, куче и гавран е објавена во февруари 2011 година во САД, и доживува широко признание. Книгата се состои од осум рефлексии раскажани од гледна точка на различно животно. Секое животно рефлектира сеќавања на комунизмот во различни земји во Источна Европа. Иако некои рецензенти ја толкуваа книгата како осуда на комунизмот и неговите долготрајни ефекти, книгата, сепак ги критикува штетите на економскиот систем што го замени комунизмот. Од второто до последното поглавје, едно романско куче објаснува дека во капитализмот сите се нееднакви „но некои се понееднакви од другите“, превртување на познатиот цитат на Џорџ Орвел од Животинска фарма.
Дракулиќ живее во Стокхолм и Загреб.
Баројца (Србјани)
Баројца — археолошко наоѓалиште во кичевското село Србјани. Претставува доцноантичка населба и некропола. Се наоѓа на околу 2 км југоисточно од селото, од десната страна на патот за селата Карбуница и Србјани, во просторот на воените магацини и една приватна нива. При изградбата на магацините биле откриени и уништени повеќе гробови градени од камени плочи во кои имало керамички садови. На површината се забележуваат фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и множество градежен материјал.
Јован Манасиевски
Јован Манасиевски (роден на година во ) — македонски политичар, поранешен министер и поранешен претседател на Либерално демократската партија.
Животопис
Јован Манасиевски дипломирал на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј” во Скопје во 1994 година на студии по социологија. Во периодот од 1997 до 2002 година бил советник на градоначалникот на град Скопје за комуникации и координација на меѓународната соработка. Од 3 октомври до 31 октомври 2002 година е пратеник во Собранието на Република Македонија, а од 1 ноември до 1 јуни 2002 е член на Владата и Министер за труд и социјална политика. Од 3 јуни 2004 до 6 јули 2006 година Манасиевски е заменик-претседател на Владата и министер за одбрана.
На 11 февруари 2007 година бил избран за претседател на ЛДП, и на таа функција се задржал до 6 јуни 2011 година, веднаш по Парламентарните избори, кога си поднел оставка.
Лимфен јазол
Лимфниот јазол или лимфната жлезда е орган на ливче од јајце или бубрезите и од адаптивниот имунолошки систем, кој е широко присутен низ целото тело. Тие се поврзани со лимфните садови како дел од циркулаторниот систем. Лимфните јазли се главни места на Б и Т лимфоцитите и други бели крвни клетки. Лимфните јазли се важни за правилното функционирање на имунолошкиот систем, делувајќи како филтри за странски честички и клетки на ракот. Лимфните јазли немаат функција на детоксикација, која првенствено се занимава со црниот дроб и бубрезите.
Во лимфниот систем лимфниот јазол е секундарен лимфоиден орган [3]. Лимфниот јазол е затворен во фиброзна капсула и е составен од надворешен кортекс и внатрешна медула.
Лимфните јазли, исто така, имаат клиничко значење. Тие стануваат воспалени или зголемени при различни болести кои можат да се движат од тривијални инфекции на грлото, до канцерогени опасни по живот. Состојбата на лимфните јазли е многу важна кај поставеноста на ракот, која одлучува за третманот што треба да се користи и ја одредува прогнозата. Кога отечени, воспалени или зголемени, лимфните јазли може да бидат тешки, цврсти или нежни.
Структура
Бројот и составот на фоликулите можат да се променат особено кога се предизвикани од антиген, кога тие развиваат герминален центар. На друго место во јазолот, постојат само повремени леукоцити. Како дел од ретикуларната мрежа постојат фоликуларни дендритични клетки во Б-клеточниот фоликул и фибробластните ретикуларни клетки во Т-клеточниот кортекс. Ретикуларната мрежа не само што обезбедува структурна поддршка, туку и површина за адхезија на дендритичките клетки, макрофагите и лимфоцитите. Овозможува размена на материјал со крв низ високите ендотелијални венули и обезбедува раст и регулаторни фактори потребни за активирање и созревање на имунолошките клетки.
Лимфата влегува во конвексната страна на лимфниот јазол преку повеќе аферентни лимфни садови и тече низ простори наречени синуси. Лимфален синус кој го вклучува субкапсуларниот синус, е канал во рамките на јазолот, наредени од ендотелните клетки заедно со фибробластните ретикуларни клетки и тоа овозможува мазен проток на лимфата преку нив. Ендотелот на субкапсуларниот синус е континуиран со оној на аферентниот лимфен сад и е исто така со оној на сличните синуси кои ги напаѓаат трабекулите и во кортексот. Сите овие синуси ја исфрлаат филтрираната лимфна течност во медуларните синуси, од каде што лимф тече во еферентните лимфни садови за да излезе од јазолот на хилумот на конкавната страна. [5] Овие садови се помали и не дозволуваат проток на макрофагите, така што тие остануваат содржани да функционираат во рамките на лимфниот јазол. Во текот на лимфата, лимфоцитите можат да се активираат како дел од адаптивниот имунолошки одговор.
Капсула
Капсулата на лимфните јазли е составена од густо неправилно сврзно ткиво со некои обични колагени влакна, а од нејзината внатрешна површина се ослободуваат од голем број мембранозни процеси или трабекули. Тие поминуваат навнатре, зрачи кон средиштето на јазолот, околу една третина или една четвртина од просторот помеѓу периметарот и центарот на јазолот. Кај некои животни тие се доволно добро обележани за да го поделат периферниот или кортикалниот дел од јазолот во голем број прегради (нодули), но кај луѓето овој аранжман не е очигледен. Поголемите трабекули кои извираат од капсулата се растураат во пофини бендови, и тие се вклопуваат за да формираат мрежна работа во централниот или медуларниот дел од јазолот. Во овие трабекуларни простори формирани од вкрстената трабекула се содржи соодветната супстанција на лимфните јазли или лимфоидното ткиво. Јазлината пулпа, сепак, не целосно ги пополнува просторите, туку лисја, меѓу нејзината надворешна маргина и околната трабекула, канал или простор со еднаква ширина во текот на целата. Ова се нарекува субкапсуларен синус (лимфата или лимфален синус). Работи преку неа се наоѓаат повеќе фини трабекули на ретикуларно сврзно ткиво, чии влакна, во најголем дел, се покриени со раздвојувачки клетки.
NGC 136
NGC 136 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Касиопеја, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 136 се споменува и како OCL 295.
Откривање
Објектот е откриен на 26 ноември 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 136 е од видот II2p. Видливиот сјај со голо око изнесува m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,5 m, додека површинскиот сјај изнесува  m/лм2. NGC 136 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 31 м 30,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 61° 30' 33".
Нова Луковица
Нова Луковица или Нова Ликовишта (се сретнува и под името Нова Ликовишта; Νέα Λυκόγιαννη, Неа Ликоѓани) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Сместено е во Солунското Поле, на надморска височина од 25 метри. Селото се наоѓа на четири километри од селото Микрогуш и на 8 километри североисточно од градот Бер.
Селото се наоѓа околу пет километри југоисточно од селото Јанчишта и на два километри од старата населба Ликовишта.
Историја
Населбата официјално била раздвоена и произлегла од селото Луковица, во кое по 1923 година се доселиле 65 бегалски семејства со вкупно 247 бегалци, поради што по 1940 година била поделена на две населби, Стара и Нова Луковица. Ова се случило поради носењето на грчките бегалски семејства, за кои била изградена новата населба јужно од старата.
Тоа претставува целосно нова населба, изградена по 1928 година, на два километри од старата населба. Првпат е забележано во 1940 година по извршените мелиорации и по регулирањето на коритото на реката Вода и како такво е забележано со 33 жители.
Стопанство
Селото располага со богати и многу плодни обработливи површина и произведува многу памук, овошје и пченица.
Население
По 1923 година, грчките власти тука населиле 65 бегалски семејства со вкупно 247 бегалци. Како мешана населба (селото Луковица) со македонско и грчко бегалско население, во 1928 година селото е забележано со 368 жители. Бидејќи грчките власти за бегалските семејства изградиле посебна населба во непосредна близина на старата и јужно од неа, во записот од 1940 година, па наваму, оваа населба се води како посебна и тоа како Нова Луковица, додека старата населба, за да се разликува од новата, била наречена Стара Луковица.
Првпат била спомената во 1940 година по извршени мелиорации на реката Вода, кога била попишана со 33 жители. Добрите природни услови и местоположбата на новата населба ги натерале жителите на селото Ликовишта, претежно бегалци, да се преселат во новата населба, која на пописот во 1951 година веќе имала 392 жители. Во 1961 година биле забележани 423, во 1971 година 345, во 1981 година 515, а во 1991 година 633 жители.
Според пописот во 2001 година, селото имало 414 жители. Во најновиот попис во 2011 година спроведен во Грција, селото било забележано со 399 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Апостол Павле со седиште во селото Микрогуш, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, се наоѓа и во општинскиот оддел Луковица, во кој покрај Нова Луковица се наоѓа и селото Луковица.
Бранко Пендовски
Бранко Пендовски (Кочани, – Скопје, ) — македонски писател.
Животопис
Гимназија завршил во Штип, како и Филозофски факултет во Скопје — група Историја на книжевностите на народите на СФРЈ. Во школската 1965-66 година, како стипендист на француската влада, во Париз, на Сорбона ја проучува современата француска драма.
Првите години по ослободувањето работел како наставник во Кочани, како младински раководител во Штип и Струмица, како новинар во „Млад борец“, а подоцна како рецензент во „Нова Македонија“ и како главен уредник во литературниот весник „Разгледи“. Потоа работи како уредник во Книгоиздателството „Кочо Рацин“ и како главен уредник и директор во издавачката организација „Култура“, во Скопје.
Бил член на Друштвото на писатели на Македонија (ДПМ) од 1953 година. Подоцна станал претседател на ДПМ. Добитник е на наградата Војдан Чернодрински.
Творештво
По видливото определување на Бранко Пендовски за драмската литература дојде до израз во текот на 1969 година, кога неговата пиеса „Под пирамидата“ беше откупена со зголемен откуп на конкурсот што го распиша Македонскиот народен театар. На овој конкурс исто така беше откупена и пиесата „Студенти“ додека кон крајот на оваа, без сомнение ретко плодна, па дури може да се рече пресвртна година во творештвото на Бранко Пендовски, се соочивме и со неговата пиеса во два дела „Не сакам да умирам полека“. Првата пак проверка на животворноста на неговите драмски зафати, првата средба со сцената уследи со изведбата на пиесата “Под пирамидата“, чија премиера се одржа кон крајот на 1971 година. Наскоро потоа ги напишал и драмите „Потоп“ и „Пречек“, а исто така и телевизиската игра „Делба“ со што изби во редот на попродуктивните наши драмски автори, иако драматургијата е релативно понова негова преокупација.
Пред да го почувствува примамливиот блесок на сцената, но и да ги вкуси сите горчини и искушенија што сè уште го следат нашиот драмски автор, тој веќе се беше здобил со литературна афирмација како прозаист. Всушност, Бранко Пендовски и припаѓа на генерацијата македонски писатели кои својот продор во литературата го најавија уште во почетокот на педесеттите години, ангажирајќи се не само на планот на литературата, туку активно учествувајќи и во конституирањето на нашето тогаш сè уште незакрепнато новинарство и литературна периодика. По неколкугодишна работа во културните рубрики на весниците „Млад Борец“ и „Нова Македонија“, во 1953 година тој стана еден од уредниците на весникот “Разгледи“, кој подоцна прерасна во списание. Тоа беше гласилото околу кое се прибра поголемиот дел на тогашната помлада литературна генерација која дојде уште посилно да го поткрепи нашиот литературен развиток, ползувајќи ги сите предности на тукушто воспоставениот литературен континуитет и слободниот размав на творечките сили. Еден од претставниците токму на оваа литературна генерација е и Пендовски кој своето внимание главно го насочи кон прозата. Автор на збирките раскази „Игра“ (1956), „Смртта на орденот“ (1969), а нешто пред тоа тој го објави романот „Скали“ (1965).
Со ваква литературна актива, а тоа значи и со одредено творечко искуство, Бранко Пендовски се сврте кон драмата, која меѓутоа сè уште се наоѓа во сенката на другите литературни родови кај нас, не смогнувајќи да ја поврати некогашната своја доминација, па и значење што го имаше во развитокот на македонската книжевност до ослободувањето. Па затоа секое потрајно определување за овој литературен род, само по себе предизвикува внимание, зашто покрај Васил Иљоски, Коле Чашуле и Томе Арсовски многумина во последно време се допреа до неа, но никој потемелно и поупорно не и се посвети. Исклучок претставуваат само неколку автори, а меѓу нив е и Бранко Пендовски. Тој притоа најави и повеќе водливо искристализирани поединечни творечки белези, што исто така претставува придонес кон интензивирањето на постојната, прилично еднодимензионална и монотона театарска констелација кај нас.
Судејќи барем по досега објавените или изведувани негови пиеси паѓаат в очи неколку суштествени одлики заложени во неговото драмско творештво. Пред сè тоа е ретко изразениот афинитет кон современите општествени осцилации, смислата и чувството да се нурне во длабочините на нашата сегашност, и тоа не само со намера да ја отсликува, да биде безпристрастен нејзин хроничар, туку по можност и да влијае за нејзиното изменување. Затоа малку е ако речеме дека овој несомнено ангажиран драмски автор само воочува и жигосува. Преокупиран од мислата да го даде својот придонес во надминувањето на поголем број наталожени деформации во човекот и надвор од него, тој настојува да нè испровоцира и мобилизира, сеедно дали поуспешно или понеуспешно успева да го димензионира вистинскиот повод за аларм и возбуда. Понекогаш основниот импулс за вакви зафати е повеќе од инцидентен, понекогаш преголемата ревност го доведува до работ на пресиленоста. Меѓутоа за Бранко Пендовски по сè изгледа дека е поцелисходно да прифати дури и одреден творечки ризик, отколку спокојно да се лизга по периферијата на настаните, да ги прескокнува виталните проблеми коишто ги преокупираат неговите современици.
Бранко Пендовски од текст до текст ги бележи црнилата што нè опкружуваат, што нè сопираат уште побрзо да се движиме напред, што го деградираат нашето сопствено човечко достоинство. Видени низ драмите на овој автор, ние, неговите современици, без малку се чувствуваме токму како оној албатрос на Шарл Бодлер кому огромните крилја не му дозволуваат слободно да се движи по земјата. Понекогаш премногу критичен и морализаторски расположен, понекогаш сè уште недостатно сигурен во уметничкото трансформирање на своите пораки, драмите на Бранко Пендовски независно од ова најавуваат еден понов тек во нашата современа драмска литература. Недвосмислено е дека тој се надоврзува на творештвото на Коле Чашуле и Томе Арсовски, но недосмислена е и најавата на сопствена творечка физиономија. Така преку творештвото на Бранко Пендовски нашата реалистична драма направи уште еден значаен чекор напред, при што нејзин основен белег остана нераскинливата поврзаност со своето време и со реалниот живот, но и напорот за него да се прозбори со посовремен драмски јазик. Токму поради ова драмите на Бранко Пендовски знаат да нè заинтригираат и возбудат. Со овие свои одлики тие ни се наметнуваат и отстојуваат на „бојното поле“ на нашата сегашност. Нивниот автор секако не греши верувајќи дека е тоа и најзначајниот предуслов да се победи.
Бојана Јовановски-Петровиќ
Бојана Јовановски-Петровиќ  е српска тенисерка.
Јовановски има освоено две титули во поединечно натпреварување на ВТА турнеја и една на ВТА 125к серија синглови. На 4 август 2014 година, таа го достигнала нејзиниот најдобар пласман во синглови, како 32. тенисерка во светот. На 3 ноември 2014 година, го зазела 203. место во двојки на ВТА.
Игра за српската тениска репрезентација во Фед Купот, таа има победа-загуба рекорд од 6-11.
Стар Истевник
Стар Истевник — село во Општина Делчево, во областа Пијанец, во околината на градот Делчево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Пијанец, во југоисточниот дел на територијата на Општина Делчево, од левата страна на реката Брегалница, чиј атар се допира со подрачјето на соседната Општина Пехчево. Селото е ридско, на надморска височина од 800 метри. Од градот Делчево, селото е оддалечено 16 километри.
Селото Стар Истевник е сместено во Пијанечката Котлина и северниот дел од Малешевската Котлина, разделена со планината Бејаз Тепе (1.348 метри). Од источна страна селото е заградено со планината Влаина по чии сртови се протега границата со Пиринска Македонија, Бугарија. На западната страна (Нов Истевник) се издигаат ограноците на Малешевските Планини (врвот Средно 1.025 метри, локален назив Високата Чука), на север Репничкиот Рид го дели од селото Вирче, а на југ Клинчовица и Леинскиот Рид.
Морфолошки, атарот на селото е ридско-планинско земјиште со плодни пространи зарамнини што благо се шират и спуштаат кон Желевица и шумовит и делумно карпест и суводолест дел што се спушта од сртот на границата (Влаина).
Историја
Првите податоци за селото се наоѓаат во даночните книги (дефтери) од 1570 година. Запишани се поединечно, возрасните немуслимани, способни за стопанисување, кои плаќале данок на непосредниот феудален господар.
Селото во минатото се сметало за едно со соседното село Нов Истевник, на другиот брег на реката.
Во век, Стар Истевник било село во рамките на Малешевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
Денес, во селото постои претпријатието „Дон-Пампас“ со основна дејност земјоделство, како и производство на персиски килими.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Истевник (Нов и Стар) имало 895 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Истевник (Нов и Стар) имало 640 жители.
Во 1961 година, селото броело 493 жители, од кои 454 биле Македонци, а 38 жители Турци, додека во 1994 година бројот се намалил на 137 жители, македонско население. Турското население целосно се отселило од селото во 1960-тите години од минатиот век.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Стар Истевник живееле 70 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 22 жители, од кои 17 Македонци и 5 лица без податоци.
Родови
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото:
Македонски
Читаци (муслимански Македонци)
Српски
Турски
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Делчево, една од малкуте општини кои не биле изменети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Делчево.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Стар Истевник, во која влегувале селата Нов Истевник и Стар Истевник.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната општина Тработивиште, во која покрај селото Стар Истевник се наоѓале селата Вирче, Нов Истевник, Панчарево, Разловци и Тработивиште.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0592 според Државната изборна комисија, кое е сместено во задружниот дом.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 50 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 46 гласачи.
Теќе (Отовица)
Теќе — археолошко наоѓалиште кај велешкото село Отовица. Наоѓалиштето претставува населба од бронзеното и доцноантичкото време. На 2 км источно од Башино Село, на просторот помеѓу подножјето на врвот Кале и малата височинка наречена Теќе, на местото каде Отавичка Река се влева во Езерото Младост, при подготовките на садење на лозјата се откриени голем број фрагменти од керамички садови карактеристични за бронзеното време. Исто така, по површината се среќаваат и фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал од доцноантичкото време. Наодите се чуваат во Народниот музеј во Велес и во Музејот на Македонија.
Мари Шантал (филм)
„Мари Шантал против д-р Ка“ (француски: Marie-Chantal contre le docteur Kha) — филм на францускиот режисер Клод Шаброл (Claude Chabrol) од 1965 година. Истовремено, Шаброл е и автор на сценариото. Филмот е заснован врз ликовите од циклусот романи на Жак Шазо (Jacqueas Chazo). Главните улоги ги толкуваат: Мари Лафоре (Marie Laforêt), Франсиско Рабал (Francisco Rabal), Серж Реџани (Serge Reggiani), Аким Тамироф (Akim Tamiroff) и Стефан Одран (Stéphane Audran), а една мала улога игра и самиот Шаброл.
Синопсис
Младата девојка Мари-Шантал (ја игра Лафоре) случајно е вовлечена во тајната војна меѓу агентите и терористите. Пред таа да сфати што се случува, следбениците на таинствениот д-р Ка (го игра Тамироф), кои ја сметаат за опасен сведок, поаѓаат во потера по неа. Бегајќи од нив, таа го запознава агентот Пако (го игра Рабал), кој работи за професорот Ломбарди, главниот противник на д-р Ка...
Регионален пат 1308
Регионален пат 1308 (ознака: Р1308) — регионален пат во Македонија, со насока на движење север-југ. Има вкупна должина од 25,9 километар и 6 делници. Патот започнува кај раскрсницата „Макази“ и се движи долж источниот брег на Преспанското Езеро до затворениот граничен премин „Маркова Нога“ со Грција.
Делници
Регионалниот пат 1308 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 6 различни делници.
Станица Аканџали
Станица Аканџали (Σταθμός Μουριών) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Според пописот од 2001 година, селото има 1303 жители.
Месидор (опера)
Месидор - оперска лирска драма во четири чина, на Алфред Бруно со либрето на француското на Емил Зола. Премиерно операта била прикажана на 19 февруари 1897 година во Опера Гарние во Париз. Името на операта доаѓа од десеттиот месец од францускиот републикански календар.
Иако првично била успешна, популарноста на „Месидор“ била погодена од Аферата Драјфус што се случувала за време на премиерата на операта. Бидејќи и Бруно и неговиот добар пријател Зола биле активни поддржувачи на Алфред Драјфус за време на судењето, француската јавност не ја прифатила музиката на композиторот повеќе години. „Adieux du berger“ и „Chanson du semeur“ (од чинот II) и воведот на чинот IV сепак останале познати.
Соработките помеѓу Бруно и Зола, од кои „Месидор“ е најзабележителен, се сметале за обид за француската алтернатива на италијанското движење веризмо во операта.
Содржина
Се одвива во Ариеж, југозападниот регион од Франција, операта раскажува приказна за еден алчен селанец, Гаспар, кој си присвоил златоносен поток, кој претходно обезбедувал приход за целата заедница. Неговата ќерка Елен, и Гијом, млад и доблесен човек, се вљубуваат, но мајката на Гијом, Вероник, го обвинува Гаспар за убиство на нејзиниот сопруг. На крајот рудникот на Гаспар пропаѓа, потврдувајќи ја легендата дека златото ќе исчезна доколку се открие извоерот, а Гаспар е убиен од неговиот братучед Матијас кој потоа се самоубива фрлајќи се во провалија. Изворот е ослободен, земјата повторно станува плодна и Гијом може да се ожени со Елена.
Вокална партитура
Вокалната партитура била објавена во 1897 година и сега е достапна на Интернет Месидор, на IMSLP.
Митрополитска катедрала (Атина)
Во непосредна близина на катедралата се наоѓа црквата Агиос Елефтериос. На плоштадот пред црквата стојат две статуи. Едната е на Константин XI Палеолог, последниот цар на Византија, а втората е на Архиепископот Дамаскин Атински, кој во 1946 година бил и премиер на Грција.
Габор Хајнц
Габор „Бига“ Хајнц (Gábor Heincz роден на 18 ноември 1974 година, Будимпешта) е унгарски пејач и изведувач, познат по тоа што е финалист во Дал 2012 и Дал 2018.
Кариера
Во 2005, Хајнц се приклучи на третата сезона на Megastar на ТВ2, но не направил концерти во живо. Тој беше пејач за Золи Адок на натпреварот за песна на Евровизија 2009 во Москва, Русија. Работел со уметници како Акош Добради и Виктор Варга.
Неговата популарност почна со М1 инаугуративнoтo издание на ОК А Дал во 2012 година, а потоа добил шанса да оди на Евровизија 2012 во Баку, Азербејџан. Тој стигна до првите четири во финалето, но жирито ги избра Compact Disco  за да ја претставуваат Унгарија. И покрај тоа што не победи, неговата песна беше на врвот на топ листите во Унгарија.
Тој беше претставен во телевизија во 2013 година.
На 6 декември 2017 година, беше објавено дека Хајнц ќе се натпреварува во изданието на Дал на 2018 година за натпреварот за песна на Евровизија 2018 во Лисабон, Португалија. Прво, на 27 јануари 2018 година, тој отиде на сцената во вториот дел, каде што дојде на второто место со 43 бода и отиде во полуфиналето. На 10 февруари 2018 година, од првото полуфинале, тој постигна 42 бода и се квалификуваше од полуфиналето, а се натпреваруваше во финалето на концертот.
NGC 6534
NGC 6534 — засега неутврден објект во соѕвездието Змеј, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 28 јуни 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6534 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 57 м 18,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +64° 18' 12"".
Други поделби
Проучување на NGC 6534 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 30; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4208. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 550.
Сомалиски јазик
Сомалискиот јазик (изворно: Af-Soomaali; اللغة الصومالية) е јазик од низинска источнокушитска гранка на афроазиското семејство. Најсродни јазици се афарскиот и оромскиот. Сомалискиот е најдобро документиран кушитски јазик, со академски трудови пред 1900 г.
Горворници, застапеност и статус
Сомалискиот е државен и службен јазик на Сомалија почнувајќи од 1972 г., со неговата стандардизација и усвојувањето на латиницата. Јазикот го говорат Сомалијци во Сомалија, Етиопија, Џибути, Јемен и Кенија, како и од сомалиската дијаспора низ светот. Точниот број на говорници е непознат. Според еден извор, јазикот го говорат 7,78 милиони жители во самата Сомалија и уште 12,65 милиони ширум светот. Според други извори,, сомалискиот го владеат 13 милиони луѓе, но често се среќава бројката од 25 милиони лица.
Наречја
Јазикот има три наречја: северно, бенадирско и мајско. Стандардниот јазик се води според северносомалискиот говор. Бенадирското (крајбрежно) наречје е застапено во приморските подрачја на Бенадир, од Кадалеј на југ до Марка, вклучувајќи го Могадишу и непосредната околина. Овие крајбрежни говори имаат фонеми што не постојат во стандардниот јазик.
Фонолошки особености
Сомалискиот јазик има 22 согласки, со барем по една во секое место на творба освен надгласилното. Постојат пет основни самогласки, секоја со предна и задна, како и кратка и долга варијанта. Со тоа јазикот има вкупно 20 чисти самогласни гласови. Покрај тоа, постојат три тона: висок, низок и надолен.
Согласки
е звучна свиена избувна согласка. Понекогаш се изговара како едноударната согласка помеѓу самогласки.
Безвучните избувни согласки и  секогаш се приздивни.
Ресичната струјна согласка честопати се изговара како, т.е. безвучна заднонепчена струјна согласка. Сите зборови со оваа фонема се усвоени од арапскиот. Може да претрпат „сомализација“ со нивна замена со избувната согласка.
(звучна готлничка струјна согласка) може да има крут глас.
честопати се изговара со глас и може да биде делумно обезвучена. Помеѓу самогласки може да има еден удар.
Самогласки
Сомалискиот има пет самогласни творби. Сите пет разликуваат дишна и груба варијанта и имаат долги и кратки облици. Со издолжувањето не се менуваат останатите одлики на самогласката.
Граматика
Јазикот е аглутинативен, со различни додавки за падеж, род и број. Забележителна разлика помеѓу сомалискиот и највеќето индоевропски јазици е постоењето на повеќе облици кај личните заменки, употреба на честички во реченицата за укажување на задршката (фокусот), широка употреба на тонови за означување на падеж и број, како и поларитет на родот (еден ист збор има различен род во еднина и множина).
Лексика
Постојат и извесни заемки од италијанскиот и англискиот стекнати во колонијалниот период. Со осамостојувањето на земјата, создадени се и многу неологизми, за претставување на поими од областа на управувањето и образованието.
Писмо
Во подалечното минато, сомалискиот се пишувал со древно писмо. Оттогаш наваму, јазикот се пишува со повеќе разни писма. Од нив најзастапена е сомалиската латиница, прогласена за службена во 1972 г. Азбуката ги содржи сите букви од англиската освен p, v и z. Има 21 согласка и 5 самогласки. Не се користат надредни други посебни знаци, со исклучок на апострофот, кој ја претставува гласилната согласка (не стои на почеток на зборот). Постојат три согласни диграфи: DH, KH и SH. Писмото исто така не го бележи тонот и положбата на самогласките (задна или предна).
Низ историјата јазикот се пишувал на разни писма како арабицата итн. Вададово писмо. Во XX век се осмислени и неколку матични сомалиски писма: „османија“, „борама“ и „кадаре“, наречени по нивните автори.
Microsoft
Мајкрософт (англиски: Microsoft Corporation) — американска мултинационална компанија со седиште во Редмонд, Вашингтон. Мајкрософт произведува, лиценцира, продава и овозможува поддршка за компјутерски софтвер, потрошувачка електроника, персонални компјутери и сервисирање. Нивни најдобри производи се: оперативните системи „Мајкрософт виндоус“ (Microsoft Windows), комплетот „Мајкрософт Офис“ (Microsoft Office) и прелистувачот „Интернет Експлорер“ (Internet Explorer). Нивните главни хардвер производи се играчката конзола „Иксбокс“ (Xbox) и серијата на таблети „Мајкрософт Сурфејс“ (Microsoft Surface). Мајкрософт е најголемиот произведувач на софтвер, сметано според приходите. Исто така, Мајкрософт е една од најважните светски компании. Мајкрософт е основан од Бил Гејтс и Пол Ален на 4 април 1975 година, за развивање и продажба на основни извршните програми за Алтер 8800 (анг. Altair). Мајкрософт израсна доволно за да доминира на пазарот на оперативни системи за лични сметачи со МС-ДОС (анг. MS-DOS) кон средината на 1980-тите, по кој дојде и „Мајкрософт Виндоус“ (Microsoft Windows). Првата јавна понуда на компанијата во 1986, следена од растот на цената на акциите, создаде 3 милјардери и 12,000 милионери од вработените на Мајкрософт. Од 1990-тите, Мајкрософт значајно се оддели од пазарот на оперативни системи и откупи голем број на корпорации. Во Мај 2011, Мајкрософт ја откупи Скајп Технолоџис (Skype Technologies) за 8.5 милјарди долари, што претставува нивно најголемо откупување досега.
Од 2013 година, „Мајкрософт“ е доминантен на пазарот на оперативни системи компатибилни со ИБМ (IBM) и пазарот на канцелариски софтвер (со софтверот „Мајкрософт Офис“). Компанијата исто така произведува голем број на разнолик софтвер за персонални копјутери и опслужувачи, и исто така е активна во полиња како што се Интернет-пребарувањето (со интернет пребарувачот Бинг), индустријата за видео игри (со „Иксбокс“, „Иксбокс 360“ и „Иксбокс 1“ конзолите), маркетот на дигитални услуги (преку МСН), мобилните телефони (преку оперативниот систем „Виндоус Фоун“, Windows Phone). Во јуни 2012 година, Мајкрософт за првпат влезе во пазарот на производство на лични сметачи со лансирањето на „Мајкрософт Сурфејс“ (асортиман на таблети).
Од 1972 до 1983: Основање и почетоци на компанијата
Пол Ален и Бил Гејтс, пријатели од детството со страст за компјутерско програмирање, бараа начин да ги искористат нивните заеднички вештини. ВО 1972 тие ја основаа нивната прва компанија наречена Треф-Оу-Дејта (анг. Traf-O-Data) која нудеше основен компјутер кој пронаоѓаше и анализираше податоци за автомобилскиот сообраќај. Ален отиде на Универзитетот во Вашингтон за да се стекне со диплома за компјутерски науки, но подоцна се откажа за да работи во Ханивел (анг. Honeywell). Гејтс почна да студира на Харвард. Во јануарското изнадание на Популар Електроникс (анг. Popular Electronics) се појави Алтер 8800 микрокомпјутерот на МИТС. Ален забележа дека можат да програмираат основни извршнипрограми за направата; по повикот од Гејтс кој тврдеше дека има основна извршна програма која е функционална, МИТС побараа демонстрација. Бидејќи тие всушност сè уште ја немаа програмата, Ален почна да работи на симулаторот за Алтер, додека Гејтс почна да го развива извршниот програм. Иако ја развија извршната програма на симулатор а не на вистинската направа (Алтер), извршната програма работеше без никаков проблем за време на демонстрацијата пред МИТС во Албукерки, Ново Мексико (анг. Albuquerque, New Mexico) во март 1975; МИТС се согласи да ја дистрибуира, рекламирајки ја како Алтер БЕЈСИК (анг. Altair BASIC). Тие (Ален и Гејтс) официјално го основаа Мајкросфт на 4 април 1975, со Гејтс како извршен директор. Ален го смисли оригиналното име Мајкро-софт (анг. Micro-soft), комбинација од зборовите микрокомпјутер (анг. Microcomputer) и софтвер (анг. Software), како што е спомнато во 1995 во артикл на магазинот Фортјун (анг. Fortune). Во август 1988 компанијата склучи договор со АСЦИИ Магазинот (анг. ASCII Magazine) од Јапонија, со што ја отвори својата прва интернационална канцеларија, АСЦИИ Мајкрософт (анг. ASCII Microsoft). Компанијата се пресели во нов дом во Белву, Вашингтон (анг. Bellevue, Washington) во јануари 1979.
Мајкрософт влезе во бизнисот со оперативни системи во 1980 со нивната верзија на Уникс (анг. Unix), наречена Ксеникс (анг. Xenix). Но сепак, МС-ДОС (анг. MS-DOS) беше она што го зацврсти владеењето на компанијата. Откако преговорите со Дигитал Рисрч (анг.Digital Research) пропаднаа, ИБМ им додели договор на Мајкрософт во ноември 1980 за да достават верзија на ЦП/М (анг. CP/M) оперативен систем, која беше планирана да се користи во претстојниот ИБМ личен сметач (анг. IBM-PC). За овој договор, Мајкрософт купи клон на ЦП/М наречен 86-ДОС од компанијата Сиетл Компјутер Продактс (анг. Seattle Computer Products), и го брендираше како МС-ДОС, кој подоцна ИБМ го ребрендираше во ПЦ-ДОС. По објавувањето на ИБМ личниот сметач во август 1981, Мајкрософт ја задржа соственоста на МС-ДОС. Бидејќи ИБМ стави авторско право на биосот на ИБМ личниот сметач, другите компании мораа да користат обратно инженерство за да може хардверот којшто не е сопственост на ИБМ да работи исто како ИБМ ПЦ-компатибилен, но не и на оперативниост систем за кој не постоеја вакви рестрикции. Заради различни фактори, како што е достапноста на разновиден софтвер на МС-ДОС, Мајкрософт конечно стана водач на произведувачите на оперативни системи. Компанијата се прошири на нови пазари со пуштањето во промет на Мајкрософт Глушец (анг. Microsoft Mouse) во 1983, како и издавачки оддел наречен Мајкрософт Прес (анг. Microsoft Press). Пол Ален се повлече од Мајкрософт по добивањето на болеста Ходкинс (анг. Hodgkin’s disease).
Од 1984 до 1994: Виндоус и Офис
Додека развиваа нов оперативен систем заедно со ИБМ во 1984 (наречен ОС/2) Мајкрософт го пушти во промет Мајкрософт Виндоус (анг. Windows), кој всушност беше графички додаток за МС-ДОС. Мајкрософт го префрли својот главен штаб во Редмонд (анг. Redmond) на 26 февруари 1986, а на 13 март компанијата ги пушти во промет своите акции; претстојното растење на вредноста на акциите направи 3 милјардери и 12,000 милионери од вработените во Мајкрософт. Заради партнерството со ИБМ, во 1990 Федералната комисија за трговија (анг. Federal Trade Comission) почна да го надгледува Мајкрософт за можно тајно самостојно дејствување; тоа го обележа почетокот на легалните битки со владата на Америка кои траеја повеќе од 10 години. На 2 април 1987 мајкрософт го најави пуштањето во промет на својата верзија на ОС/2 која беше валидна за ОЕМ (анг. OEM) производителите на оригинална опрема; во меѓувреме, компанијата работеше на 32 битниот оперативен систем, Мајкрософт Виндоус НТ (анг. Microsoft Windows NT), користејќи идеи од ОС/2; беше објавен на 21 јули 1993 со нов модуларен кернел и со Вин32 (анг. Win32) апликативен програмерски интерфејс АПИ (анг. API), овозможувајќи полесен пристап од 16 битните (МС-ДОС засновани) Виндоуси. Откако Мајкрософт го извести ИБМ за НТ, партнерството за ОС/2 пропадна.