cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Перу
Стопанство
Перу е земја во развој со индекс од 0.773 во 2005. Во 2006 година, приходот по глава на жител бил 3.374 и околу 39.3% од населението се сиромашни вклучувајќи ги и 13.7 % екстремно сиромашни. Историски, економскиот перформанс на земјата бил врзан со извозот.
Услугите во Перу сочинуваат 53% од вкупниот приход, слудува производството, индистријата и даноците. Во скорешно време има странски инвестиции во земјата, макроекономска стабилност и подобрени услови за трговија. Главните суровини на Перу се бакар, злато, цинк, текстил и риба, а додека главни трговски партнери се САД, Кина, Бразил и Чиле.
Население
Со своите 28 милиони жители, Перу е четвртата најнаселена држава во Јужна Америка според податоците од 2007 година. Демографскиот развој се намалил од 2.6% на 1.6% помеѓу 1950 и 2000 година. Според истите податоци од 2007 година, 75% од населението живее во урбаните области, а само 25% живее во руралните области.
Перу е милтиетничка држава. Староседелците го населувале Перу низ неколку милениуми. Со доаѓањето на шпанците на тлото на Перу, староседелкото население броело 9 милиони жители и се намалило до 600.000 жители во 1950-те, воглавно поради болести. Шпанците и Африканците дошле во Перу во поголем број за време на колонизаторскиот период. По незавосноста имало слаба миграција од Англија, Франција, Германија и Италија. Во 1850-те значителен број на кинези се населиле во Перу. Покрај овие, во Перу живеат јапонци, арапи и други.
Јазици
Шпанскиот јазик е прв јазик на околу 83.9% од населението во Перу и прв јазик во земјата. Покрај него има и неколку староседелски јазици, од кои најпознат е кечуанскиот, зборуван од околу 13.2% од населението. Останатиот процент припаѓа на други помали староседелски јазици и други странски јазици.
Религија
Според податоците од 2007, 81.3% од населението во Перу се изјаснило како католици, 12.5% се изјасниле како евангелисти, 3.3% со други религии и 2.9% како атеисти. Писменоста во Перу е околу 92.9% но оваа бројка е помала во руралните предели. Основното образование е задолжително и бесплатно.
Култура
Културата на Перу е воглавно под влијание на староседелската и европската култура. Традицијата и културата на Перу, како на пример литература и археолошки пронајдоци датираат уште од пред колонизаторската ера и пред периодот на Инките. Инките ја збогатиле културата на Перу преку архитектонските подвизи како на пример Мачу Пикчу. Колонијалната барок архитектура е доста застапена во Перу но со примеси на локланата традиција и култура. Повеќето уметнички дела се со религиозна тематика, како на пример големиот број цркви и ликовни дела. Уметноста стагнирала од независноста на Перу да сè до XX век.
Религија во Црна Гора
Црна Гора е мултирелигиозна земја. Иако православното христијанство е доминантна религија, постојат и многубројни приврзаници на исламот и католизмот. Доминантни цркви се Црногорската Православна Црква и Српската православна црква. Според уставот на Црна Гора, религијата е одвоена од државата и Црна Гора ја гарантира слободата за верска припадност.
Православие
Православното христијанство е доминантна религија во Црна Гора. Приврзаниците на православното христијанство во Црна Гора се претежно Црногорците и Србите. Додека Србите се приврзаници на Српската православна црква и нејзината епархија во Црна Гора, Црногорците се поделени меѓу Српската православна црква и Црногорската православна црква (која не е канонски признаена).
Католизам
Католичкото христијанството е најмногу присутно во регионот на Бока Которска, каде што има значително присуство на етничките Хрвати. Исто така, поголем број на етничките Албанци се верници на Католичкото христијанството.
Ислам
Муслиманите го формираат најголемото религиозно малцинство во земјата. Во Црна Гора има околу 118.477 муслимани или 19,11% од вкупното население. Тие се поделени во овие основни групи: Словенска, поделени меѓу босанските муслимани-Бошњаци и словенските муслимани, и етничките Албанци. Исламот е доминантна религија во северниот дел на општините.
Кожувчанка
Кожувчанка ДОО Кавадарци е македонско претпријатие (акционерско друштво) за пијалаци, основано во 1995 година во Кавадарци. Поради што водата се црпи од изворите на планината Кожуф, токму затоа се нарекува друштвото Кожувчанка.
Историја
Кожувчанка е приватно претпријатие создадено во 1995 година од семејството Јанчеви. Првите производи на друштвото биле минералната вода и обичната изворска вода.
Во Македонија, Кожувчанка е обвластена за производство и распределување на газираниот сок Синалко.
Во 2015 година, оваа компанија го пуштила во промет првото нивно пиво наречено Македонско пиво.
Црква „Св. Атанасиј“ - Дедино
Свети Никола — македонска православна црква, една од двете во радовишкото село Дедино. . Се наоѓа во горното маало на северниот раб од селото. Изградена е во поново време.
Бариогенеза
Во физичката космологија, бариогенезата е генерички термин за хипотетички физички процеси кои произведуваат асиметрија (дисбаланс) помеѓу бариони и антибариони произведени во многу раниот Универзум. а прашањето за барионите што останува и денес, по барионовото и антибарионовото уништување на предметот, го сочинува универзумот. Теориите за бариогенеза (од кои најзначајни се електрослабите бариогенези и GUT бариогенезата) ја вклучуваат и квантната областа од теоријата, и статистичка физика, за да се опишат сите можни механизми. Разликата помеѓу теориите за бариогенезата е опис на интеракциите меѓу основните честички. Следниот чекор по бариогенезата е многу подобро да се разбере Биг Бенг нуклеосинтезата, при што светлината почна да формира атомски јадра.
Позадина
Равенката на Дирак, [1] формулирана од страна на Пол Дирак околу 1928 година како дел од развојот на релативистичка квантна механика, предвидува постоење на античестички, заедно со очекуваните решенија за соодветната честички. Од тоа време, тоа е потврдено експериментално дека секој знае каков вид на честички има соодветна античестичка. Теорема КПТ гарантира дека честичките и античестичката имаат иста маса и времетраење, и токму спротивен полнеж. Имајќи ја предвид оваа симетрија,збунувачки е тоа што универзумот нема еднакви количини на материја и антиматерија. Всушност, не постои експериментален доказ дека има какви било значителни концентрации на антиматерија во универзумот. Постојат две главни интерпретации за оваа разлика: или универзумот започнал со мала предност во однос на материјата (вкупнен барионов број на универзумот различне од нула) или универзумот првично беше совршено симетричен, но некако сет на одредени појави придонесе за мал дисбаланс во корист на материјата во текот на времето. Вториот аспект е најпосакувана интерпретација, иако не постојат јасни експериментални докази кои укажуваат дека било која од нив е точна.
Сахарови состојби
Во 1967 година, Андреј Сахаров предложил [1] сет од три неопходни услови кои барионите кои генерираат интеракција мора да ги задоволат за да се произведе материјата и антиматеријата во различни стапки. Овие услови се инспирирани од неодамнешните откритија на космичкото зрачење [2] и CP-повреда во неутралниот каон систем. [3] Трите неопходни "услови на Сахаров" се:. Повреда на Барионовиот број, C-симетрија и CP-симетрија кршење, интеракции од топлинска повреда. Барионовиот број очигледно е неопходен услов за да се произведе вишок на бариони над анти-бариони. Но, повредата на C-симетрија, исто така, е потребно, така што интеракциите кои произведуваат повеќе бариони од анти-бариони нема да бидат противтежа на интеракциите кои произведуваат повеќе анти-бариони од бариони. Кај CP-симетрија кршењето е потребно затоа што во спротивно еднаков број на леви бариони и десни анти-бариони ќе бидат произведени, како и еднаков број на леви анти-бариони и десни бариони. Конечно, интеракциите мораат да бидат надвор од топлинска рамнотежа, бидејќи во спротивно КПТ симетрија ќе обезбеди надомест помеѓу процесите на растење и опаѓање на бројот на барионите. [4] Во моментов, не постои експериментален доказ за интеракции на честичките каде зачувувањето на барионовиот број е прекршен : Оваа појава укажуваа на тоа дека сите разгледани реакции на честички имаат еднаков број бариони и пред и после. Математички, комутатор на операторот на барионовиот број со Стандардниот модел на Хамилтониан е нула. Сепак, Стандардниот модел е познат по тоа што ја нарушува заштитата на барионовиот број. глобална U (1) аномалија. Повредата на Барионови број исто така, може да резултира од физика надвор од стандардниот модел (види суперсиметрија и Големата Обединувачка теорија). Втората состојба - повреда на CP-симетрија - е откриена во 1964 година (директно CP-кршење, односно повреда на CP-симетрија во процесот на распаѓање, бил откриен подоцна, во 1999 година). Поради CPT-симетрија, повреда на CP-симетрија бара повреда за време на инверзија на симетрија, или Т-симетрија. Во случај на распаѓање надвор од рамнотежа, [5] последната состојба наведува дека стапката на реакција која генерира барион- асиметрија смее да биде помала од стапката на ширење на вселената. Во оваа ситуација честичките и нивните соодветни античестички нема да постигнат топлинска рамнотежа поради брзото ширење на појавата на пар-уништување.
Бариогенеза според Стандардниот модел
Стандардниот модел може да се вклучи во бариогенезата, иако износот на нет бариони (и лептони) кои иако создадени не можат да бидат доволни да дадат отчет за сегашната барион асиметрија; ова прашање сè уште не е утврдено. Бариогенезата во рамките на стандардниот модел бара кршењето на електрослабата симетрија да биде преодна фаза од прв ред, бидејќи во спротивно sphalerons ја брише барион асиметрија што се случува до фаза на транзиција, а подоцна и на износот на барион интеракциите е занемарлива. [1] Во фазата на транзиција домен ѕидот ја крши P-симетрија спонтано, овозможувајќи за CP-симетрија кршење на интеракции при што се создава C-асиметрија на двете страни. Кварковите имаат тенденција да се акумулираат на прекршени фаза од страна на домен ѕидот, додека анти-кварковите имаат тенденција да се акумулираат на својата непрекината страна од фазата. Ова се случува како што следува: [2] Поради тоа што CP-симетрија ги прекинува електрослабите интеракции, некои амплитуди кои вклучуваат кваркови не се еднакви со соодветните амплитуди кои вклучуваат анти-кваркови, туку имаат спротивни фази (види CKM матрица и Kаон).Иако некои од нивните амплитуди имаат спротивни фази, кварковите и анти-кварковите имаат позитивна енергија, а со тоа се здобиваат со иста фаза, како што се движат во просторот и времето. Оваа фаза, исто така, зависи од нивната маса, која е идентична, но зависи и од вкусот и на Хигсовиот VEV која ја менува должината по ѕидот на домен. Така што одредени суми на амплитудите за кваркови имаат различни апсолутни вредности во споредба со оние на анти-кварковите. Значи, кварковите и анти-кваркови може да имаат различни рефлексија и пренос на трансмисии преку ѕидот на доменот, и излегува дека поголем број на кварковите кои доаѓаат од непрекинат фаза се пренесуваат во споредба со антикварковите.Така, постои нет барионов флукс низ домен ѕидот. Поради sphaleron транзициите, кои се во изобилство во непрекинатата фаза, нет антибарионите како да се избришани од непрекинатата фаза. Сепак, sphalerons се доволно ретки во прекршената фаза, така што не ги бришат вишокот на бариони таму. Севкупно, постои мрежа за создавање на бариони. Според ова сценарио, електрослабите интеракции (т.е. sphaleron) се одговорни за Б-повреда, perturbative електрослабите Lagrangian се одговорни за CP-повреда, и ѕидот на доменот е одговорен за недостатокот на топлинска рамнотежа; заедно со CP-кршење тој исто така создава C-повреда во секоја од неговите страни.
Барионов асиметричен параметар
Предизвиците во физичките теории се како да се објасни произведувањето на материјата над количеството на антиматерија а исто така да се објасни и големината на таа асиметрија. Важен е асиметровиот параметар. Оваа равенка ја покажува разликата помеѓу севкупниот број на бариони и антибариони и бројот на космички радиоактивни фотони.
Според моделот на Биг Бенг теоријата, материјата произлегува од космичката позадинска радиоактивност на температура од 3000 келвини, што одговара на кинетичка енергија од /  =. После ова, вкупниот број на CBR фотонитеќе остане константен. Од тука, поради ширењето на вселената со текот на времето, густината на фотоните ќе се зголеми. Густината на фотоните на рамнотежна температура на сантиметар кубен е следната: каде kB е Болцманова константа, ħ е Планкова константа поделена со 2π и c за брзина на светлината во вакуум. На моменталната температура на фотоните од, одговара фотонска густина  nγ од 411 CBR фотони на сантиметар кубен.
Од овде, асиметричниот параметар η, не е „добриот“ параметар. Претпочитаниот асиметрилен параметар за густина ја користи константата s. затоа што ентропивнат густина на универзумот останала константна низ текот на целиот развој. Ентропивната густина е со p и ρ како притисок и густина од енергијата на Tμν, и g* какоефективниот број на степени од безмасените честички на температура Т. за bosons и fermions со gi и gj степениs на слобода на температури Ti и Tj соодветно. Во моменталното време, s =.
ФК Милан сезона 2008–2009
Сезоната 2008–2009 — 75-та сезона за Милан во Серија А во врвната лига на италијанскиот фудбал.
Менаџмент
Стадион: Сан Сиро
Прва состава
21 декември 2008.
Редосеалка
Редосеалка — земјоделска машина која се користи за сеење во изорани редови и леи како и за садење и пресадување садници во земја. Се користи за садење на груткасти и репкасти растенија (пр. компир), главчести (чешнести) растенија (пр. лале), семиња (зелка, целер, тутун, ориз) и садници на млади дрвја. Редосеалката е специјално дизајнирана и е опремена со цилиндри за производство на бразди, еден или повеќе (конусни или цилиндрични) полначи (комори) во кои стојат и од кои се испуштаат и посејуваат семенските материјали, како и со тркала, кои може да се од рапаво железо за дополнително да ја разронат земјата и затрупаат семето. Се прикачува и е влечена од трактор. Постојат повеќе видови на редосеалки во зависност од семето кое што се сее: редосеалка за жито - пченица и јачмен, редосеалка за ориз, редосеалка за пченка, редосеалка за ситни семиња итн. Употребата на редосеалката е многу важна и значајна бидејќи го намалува времето потребно за сеење зрна и садење на садници, во споредба со рачното сеење и пресадување, со што се овозможува повеќе време за берба. Исто така ја намалува употребата на рачна енергија, со што овозможува сеење на многу поголеми површини наеднаш и за пократко време.
Франко Васкес
Франко Дамијан Васкес (роден во Танти на 22 февруари 1989) — аргентински фудбалер, играч од средниот ред на Севиља и на аргентинската репрезентација.
Карбинска парохија
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Витачево
Витачево — висорамнина во Тиквешијата, во јужниот дел на Македонија. Се протега во правец југозапад-североисток, во должина од 15 км, меѓу реките Бошава на југ и исток, Тиквешкото Езеро на р. Црна на запад и Тиквешката Котлина на север. Зафаќа површина од, со средна надморска височина од 800-1.000 м, издигајќи се 500-600 м над околните предели.
Висорамнината настанала со напластување на вулкански материјал (обично туфови) од избувите на вулканизмот на Кожуф.
Жариштето на поранешниот вулканизам се наоѓало од западната страна на Кожуф, долж денешната граница со Грција, кајшто се зачувани повеќе вулкански купи. Подрачјето се одликувало со кисел и избувен вулканизам со поголем обем на исфрлени андезитско-дацитски лави и пирокластичен материјал. Значителен дел од наталожениот материјал е однесен во поново време, а површината на некогаш многу попространата висорамнина е значително намалена. Поради неотпорноста на туфовите и оголеноста, Витачево е под многу силна ерозија, со бројни долчиња, долови, свлечишта (на пр. Градот) и други.
Тврдини и археолошки наоѓалишта
На подрачјето на Витачево се среќаваат повеќе остатоци од доцноантички тврдини и други наоѓалишта:
Цркви
На самата висорамнини се сместени неколку параклиси, цркви во изградба и изградени цркви.
Ебола
Ебола — заболување кај човекот предизвикано од вирусот ебола. Симптомите на оваа болест вообичаено се појавуваат два дена до три седмици по заразувањето со вирусот, со треска, воспаление на грлото, мускулни болки, и главоболки. Потоа, вообичаено следуваат мачнина, повраќање и дијареја, проследено со намалена функција на црниот дроб и бубрезите. Во тој период, кај некои лица почнуваат да се јавуваат проблеми со крварење.
Причина и дијагноза
Кај луѓето, ебола ја предизвикуваат четири или пет вируси од генот ебола. Четири од нив се Бундибуџо вирус (BDBV), Судански вирус (SUDV), Таи Форест вирус (TAFV) и еден едноставно наречен ебола (EBOV, поранешно име - заирски ебола вирус). Заирскиот ебола вирус е најопасен од сите познати вируси на ебола, и е одговорен за најголемиот број на епидемии. За петтиот вирус, Рестон вирус (RESTV), се смета дека не предизвикува болест кај луѓето, туку само кај другите примати. Сите пет вида на вирус се тесно поврзани со вирусите наречени марбург вируси.
Вирусот може да се добие преку контакт со крв или телесни течности од инфицирано животно (вообичаено мајмуни или големи лилјаци). Не е документирано ширење преку воздух во природната средина. Големите лилјаци се верува дека го носат и го шират вирусот без при тоа самите да заболат. Штом инфекција се појави кај човек, болеста може да се шири помеѓу луѓето исто така. Машките лица што ја преживеале болеста може да ја пренесуваат преку полов пат уште приближно два месеци. За да се дијагностицира, прво треба да се исклучат други болести со слични симптоми како што се маларија, колера и други вирусни хеморагични трески. За да се потврди дијагнозата, се тестираат примероци од крв за присуство на вирусни антитела, вирусна РНК, или на самиот вирус.
Превенција
Превенцијата вклучува намалување на ширењето на болеста од инфицирани мајмуни и свињи на луѓе. Ова се прави со прегледи на тие животни за да се утврди дали се инфицирани и нивно убивање и соодветно отстранување на телата ако се открие болеста. Соодветно варење на месото и носење на заштитна облека кога се ракува со месото исто така може да биде корисно, како што е и носење на заштитна облека и миење на раце кога се наоѓате во близина на заболено лице. Особено претпазливо треба да се ракува со примероци од телесни течности и ткива од лица заболени од оваа болест.
Симптоми
Должината на времето помеѓу изложеноста на вирусот и развојот на симптомите (период на инкубација) е меѓу 2 дена и 21 ден, а најчесто меѓу 4 и 10 дена. Сепак, неодамнешните проценки засновани врз основа на математички модели предвидуваат дека кај околу 5% од случаите инкубацијата може да потрае повеќе од 21 ден.
Симптомите обично започнуваат со ненадејни симптоми на грип: замор, треска, слабост, намален апетит, мускулна болка, болка во зглобовите, главоболка и болки во грлото. Покачената температура е најчесто над 38,3 °C. Ова честопати е проследено со гадење, повраќање, дијареја, болки во стомакот, а понекогаш и икање. Комбинацијата на повраќање и дијареја води до тешка дехидратација. Потоа се појавува кусо дишење и болка во градите, проследено со оток, главоболка и збунетост. При половина од случаите, на кожата се појавува осип, пет до седум дена по појава на првите симптоми.
Крварење
Во неко ислучаи, може да се појави внатрешно и надворешно крварење, пет до седум дена по првите симптоми. Кај сите болни се појавува некој вид на крварење: Bleeding from mucous membranes or from sites of needle punctures has been reported in 40–50% of cases. повраќање крв, искашлување крв или крвава столица. Тешко крварење ретко се случува, а ако се случи се појавува во цревата.
Опоравување и смртност
Опоравувањето се случува по 7 до 14 дена по појава на првите симптоми. Смрт се случува по 6 до 16 дена по појава на првите симптоми и најчесто како последица на хиповолемија, односно недововлно телесни течности во организмот. Во случај на смрт, заболениот паѓа во кома пред да умре.
Преживеаните често имаат постојана болка во мускулите и зглобовите, хепатит, намален слух, постојан замор, намален апетит и тешкотии да ја повратат тежината што ја имале пред да настапи болеста. Во некои случаи се појавуваат проблеми со видот.
Преживеаните развиваат антитела против ебола кои траат 10 години, но не е познато дали се навистина имуни на болеста, односно на повторна инфекција.
Лекување и епидемиологија
Нема одреден лек за болеста; напорите да им се помогне на инфицираните лица вклучуваат или давање на орална терапија за рехидратација (делумно слатка и солена вода за пиење), или интравенозни течности. Болеста има висока стапка на смртност: често умираат помеѓу 50% и 90% од инфицираните со вирусот. ЕВЗ е првпат откриена во Судан и Демократска Република Конго. Болеста вообичаено се појавува со епидемија која започнува во тропските региони на Потсахарска Африка. Од 1976 (кога е евидентирана за првпат) до 2013, Светската здравствена организација известила за 2.387 потврдени случаи од кои 1.590 завршиле со смрт. Најголемата епидемија до сега е Епидемија на ебола во Западна Африка во 2014 година, при која најголемиот број на смртни случаи биле забележани во Гвинеја, Сиера Леоне, Либерија. Биле регистрирани 28.616 заболени, од кои умреле 11.310 луѓе.
Вакцина
Пред 2014 година биле правени напори да се направи вакцина против ебола, но безуспешно. Во декември 2016 година, создадена е вакцината rVSV-ZEBOV која 70–100% спречува заболување од ебола, и е првата докажана вакцина против оваа болест. Повеќе од 100.000 луѓе се вакцинирани против ебола до 2019 година.
Оние кои ги лекуваат болните од ебола треба да носат заштитна опрема: маски, ракавици, очила и наметки, со кои кожата е заштитена. Истата заштита се препорачува за оние кои се во допир со заразени предмети. Во случај на смрт на заболено лице од ебола, треба да се избегнува директен контакт со телото.
Прв случај
Иако не се знае со сигурност како се пренесла еболата од животните на луѓето, преносот бил направен преку контакт со заболено диво животно (шимпанзи, горили, бабуни) или големите лилјаци кои јадат овошје.
Животните може да се инфицираат јадејќи овошје што го гризнал голем лилјак кој го носи вирусот. Појава на епидемија меѓу животните може да се случи поради бројни фактори.
Доказите укажуваат дека домашните кучиња и свињи може да се инфицираат од ебола. Кучињата не покажуваат симптоми кога се преносители на вирусот, а свињите може да заразат некои примати. Иако некои кучиња кои живееле во област каде имало епидемија имаат антитела на ебола, не е познато дали имале улога во ширењето на заразата.
Како природни пренесувачи на ебола, иако не е потврдено, се сметаат лилјаците. Три вида на големи лилјаци (Hypsignathus monstrosus, Epomops franqueti и Myonycteris torquata) го носат вирусот без да се разболат.
Лилјаците живеат во фабриката каде се појавиле првите случаи на ебола во 1976 и 1979 година, а исто така биле поврзани и со заболувањата со вирусот марбург во 1975 и 1980 година. Лилјаците не покажале никакви симптоми на болеста, поради што се сметаат дека се носители на вирусот. Во истражување спроведено во 2002 и 2003 година на 1.030 животни, меѓу кои 679 лилјаци од Габон и Република Конго, 13 големи лилјаци имале РНК на ебола. Антитела на заирски и рестон вирус биле најдени кај големи лилјаци во Бангладеш, што е показател дека овие лилјаци се потенцијални носители на вирусот, како и дека има филовируси во Азија.
Уништувањето на шумите во Демократска Република Конго се смета дека е една од причините за епидемиите, бидејќи започнале блиску до скоро уништено земјиште.
1976
Првата позната епидемија на ебола се случила меѓу јуни и ноември 1976 година, во Нзара, Јужен Судан (тогаш дел од Судан), и била предизвикана од суданскиот вирус (SUDV). Оваа епидемија опфатила 284 лица, од кои 151 заболен завршиле со смрт. Првиот заболен бил регистриран на 27 јуни во продавница на фабриката за памук во Нзара, кој бил однесен во болница на 30 јуни, и починал на 6 јули. Медицинскиот персонал на Светската здравствена органзиација вклучен во лекување на епидемијата знаел дека се работи за дотогаш непозната болест, именувањето на вирусот и неговото идентификување се случило по неколку месеци во Заир.
На 26 август 1976 година, избила втора епидемија на ебола во Јамбуку, мало село во северен Заир (денес во состав на Демократска Република Конго), предизвикана од заирскиот вирус, различен од оној во Судан. Како прв заболен бил регистриран директорот на селското училиште, Мабло Локела, кој покажал симптоми на 26 август 1976 година. Локела се вратил од патувањето во северен Заир, при што престојувал кај реката Ебола меѓу 12 и 22 август. Првата дијагноза која му ја поставиле била маларија, па му дале кинин. Но, симптомите се влошиле, и бил однесен во мисионерската болница во Јамбуку на 5 септември, каде починал на 8 септември 14 дена по првите симптоми.
По смртта на Локела, починале и оние кои биле во контакт со него, а жителите на Јамбуку ги фатило паника. Министерот за здравство и претседателот на Заир Мобуту Сесе Секо прогласил карантин на целиот регион, вклучувајќи ги Јамбуку и главниот град Киншаса. никој не смеел да влезе или да излезе од таа област. Училиштата и фирмите биле затворени. Истражувачи од Центарот за контрола и превензија од болести, меѓу кои пронаоѓачот на еболата Питер Пиот, пристигнале за да ги видат последиците од епидемијата
Пиот забележал дека белгиските сестри ненамерно ја започнале епидемијата со тоа што на бремените жени им давале непотребни витамински инекции со нестерилизирани игли. Епидемијата траела 26 дена, а карантинот 14 дена. Истражувачите претпоставиле дека ширењето на болеста запрело поради мерките што ги презеле месните жители, карантинот и престанувањето со давање инекции.
1995–2014
Наредната голема епидемија во Заир (денес во состав на Демократска Република конго) избила во 1995 година, со 315 заболени и 254 мртви.
Во 2000 година, во Уганда избила епидемија со 425 заболени и 224 мртви.
Во 2003 година, епидемија во Конго зафатила 143 заболени, од кои 128 починале, со 90% смртни случаи..
Во 2004 година, руска научничка починала од ебола откако случајно се боцнала со заразена игла.
На 30 ноември 2007 година, во западна Уганда избила епидемија на ебола.
Во 2012 година неколку случаи на ебола биле забележани од Светската здравствена организација во Уганда, од 7 заболени починале 4, и во вториот случај од 24 заболени починале 17.
Во 2014 година, во Конго избила епидемија на ебола што не била поврзана со епидемијата на ебола во Западна Африка.
2014 надвор од Западна Африка
На 19 септември, Ерик Данкан од Либерија со авион стигнал во Тексас, каде по 5 дена ги добил првите симптоми и отишол во болница, од каде го вратиле дома. На 28 септември му се влоѓиле симптомите, и повторно отишол во болница, каде починал на 8 октомври. На 30 септември била потврдена ебола како дијагноза, со што се смета за прв случај на ебола во САД. На медицинската сестра која го лечела Данкан ѝ била дијагностицирана ебола на 12 октомври, што е прв случај на заболување после пренос на ебола вирусот од друго лице во САД.
2017 - 2019
На 11 мај 2017 година, во Демократска Република Конго избила епидемија на ебола, при што починале 4 лица, а 4 преживеале. Од вкупно 8 случаи, само 5 биле лабораториски потврдени дека биле заболени од ебола. Повторно избила меѓу 4 април и 13 мај, при што починале 19 лица. На 1 август 2018 година повторно во Конго избила епидемија на ебола, и до ноември 2018 година починале околу 200 лица, половина од нив биле жители на градот Бени.
Во март и јули 2019 година повторно избиле епидемии во Конго, и се смета дека речиси половина од заболените сè уште не се идентификувани.
Еболата како биолошко оружје
Вирусот ебола е класифициран како ниво 4, највисокото ниво на мерките на претпазливост за биосигурност, како и биотероризам од највисока категорија, од страна на Центарот за контрола и превенција на болести. Вирусот бил проучуван како потенцијално биолошко оружје но се смета дека тешко може да се употреби како оружје, бидејќи вирусот брзо станува неефективен на воздух. Лажни мејлови со компјутерски вируси биле испраќани во 2014 година во име на СЗО и мексиканската влада, во кои содржината требало да биде поврзана со информации за ебола.
Кревање тегови на Летните олимписки игри 2012 — до 58 кг за жени
Натпреварувањето во кревање тегови во категорија до 58 кг во женска конкуренција на Летните олимписки игри 2012 се одржа на 30 јули во Ексел Центарот во Лондон.
Учествувале вкупно 14 натпреварувачки од 10 држави.
Формат на натпреварување
Во првиот дел тегот се крева во еден потег од земјата до над глава, а во другиот дел, најчесто со поголеми тежини, тегот се крева до над колена со еден потег при што кревачот најчесто се спушта на колена да би си олеснил себеси, а потоа повторно крева на рамења, повторно спуштајќи се кон земјата и практично го крева тегот со помош на нозете, и на крајот во вис, повторно со помош на нозете.
Секој натпреварувач има по три обиди во двата начини на кревање.
Распоред
Сите саатници се по Британско летно време (UTC+1)
Резултати
Ли Ксујинг од Кина постигна Олимписки рекорд од 108 килограми во кревање со еден потег, како и Олимписки рекорд во вкупниот резултат од 246 килограми.
Јакоб Галус
Јакоб Галус ( - ) бил словенчки композитор, исто така познат и под името Јакоб Хендл, речиси целиот свој професионален живот го поминал во служба на Католичката црква во Австрија. Двосмисленоста во неговото име доаѓа од измената на неговото оригинално име Петелин (што во превод значи петел), во германското име Хендл (на латински Галус).
Галус работел како кантор во неколку цркви во Австрија и Бохемија, сè до неговата прерана смрт. Пишувајќи кон крајот на ренесансата тој употребувал посебни музички идеи кои продолжуваат да се развиваат повеќе од два века. Современиците се восхитувале на неговата музика, па дури некогаш бил нарекуван Бохемискиот Палестрина, по големиот италјански композитор Џовани Пјерлуиџи де Палестрина (1525-1594) чии дела биле најблиску реализирани до Платонскиот идеал на чистата музичка форма.
Напишал околу 500 мотети, црковни композиции и 53 мадригали, собрани во зборникот „Harmonie morales“. Галус починал на 41-годишна возраст. Ласо, Палестрина и Галус спаѓаат во група на композитори кои создавале композиции со извонредна музичка техничка висина. Најпознати дела му се: „Harmonie morales“, „Opus musicum“ и други.
Суши
Суши (すし, 寿司, 鮨) е јапонско јадење кое се сервира со ориз комбиниран со различни производи како на пример морска храна (најчесто незготвена) зеленчук и понекогаш тропско овошје. Начинот на подготовка на суши може да биде на повеќе начини, но главната состојка е ориз (бел или интегрален). Најчесто се сервира вкиселен ѓумбир, васаби и соја сос. Јадењето суши има кисел, горчлив и умими вкус.
Историја
Сушито потекнува од југоисточна Азија, од јадењето познато кака наразуши (馴れ寿司, 熟寿司-солена риба) складирана во ферментиран ориз подолго време. Овој вид на суши станал популарен извор на белковини за Јапонците. Оцетот почнал да се користи како додато во нарезуши во Муромачи (1336-1573) со цел да се подобри изгледот и вкусот на јадењето. Примитивното суши било пронајдено во Осака, каде што после повеќе векови станало осши-суши; со овој начин морската храна и оризот се ставале во форма со дрвени (типично бамбусови) калапи. Сè до Едо периодот (1603-1868) кога свежата риби се сервирала над киселиот ориз. Сегашниот тип на нисиризуши стана популарен во Едо (модерн Токио) во 1820-те или 1830-те години. Една од честите приказни за потеклото на нигиризуши е од готвачот Ханаја Јохеи (1799-1858), кој ја подобрил техниката во неговата продавница Рјогоку во 1824 година. Порцијата била именувана од едоаме зуши што се користи за свежа риба од Едо-МАЕ (Едо или заливот на Токио).
Шварценбек
Шварценбек (Schwarzenbek) — град во округот Војводство Лауенбург, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу 10 километри североисточно од Гестхахт и 35 километри источно од Хамбург. Грбот на Шварценбек прикажува црн волк на жолто поле, водата ја претставува реката Шварце Беке (буквално: „црн поток“). Градот претставува административно седиште на општинската заедница Шварценбек-Ланд, иако самиот град не е дел од заедница.
Историја
Прв познат доказ за населението околу Шварце Беке бил во 1291 година. Градските права му биле доделени во 1953 година од владата на Шлезвиг-Холштајн. Местоположбата го направила Шварценбек привлечен за многу луѓе, кои работеле во Хамбург поради добрата поврзаност. Поврзуван е со Либек и Хамбург, главните градови на северот на Германија.
Меѓународни односи
Шварценбек е збратимен со следниве градови:
Псаметих III
Псаметих III (исто така наречен Псаметихос, Псаметихус, Псам(е)тик(ус), Псаменит(ус), од грчкиот Ψαμμήτιχος или Ψαμμήνιτος) ― последниот фараон на Дваесет и шестата египетска династија од 526 п.н.е. до 525 година п.н.е. Повеќето од она што е познато за неговото владеење и животот го документирал грчкиот историчар Херодот во 5 век п.н.е. Херодот наведува дека Псаметих владеел со Египет само шест месеци пред да се соочи со персиската инвазија врз неговата земја предводена од персискиот крал Камбиз II. Псаметих подоцна бил поразен во Битката кај Пелусиум и побегнал во Мемфис каде бил заробен. Соборениот фараон бил однесен во Суза во синџири, а подоцна извршил самоубиство.
Семејство
Псаметих III бил син на фараонот Амасис II и една од неговите жени, кралицата Тентхета. Тој го наследил својот татко како фараон во 526 п.н.е., кога Амазис почина по долго и просперитетно владеење од околу 44 години. Според Херодот, тој имал син по име Амазис и сопруга и ќерка, обете неименувани во историските документи.
Пораз и затворање
Псаметих владеел со Египет не повеќе од шест месеци. Неколку дена по неговото крунисување, дожд паднал во Теба, што било редок настан што исплашил некои Египќани, кои ова го протолкувале како лош предзнак. Младиот и неискусен фараон не бил рамен на напаѓачките Персијци. Откако Персијците под Камбиз ја преминале Синајската пустина со помош на Арапите, се водел горчлива битка кај Пелусиум, град на источната граница на Египет, во пролетта 525 година п.н.е. Египќаните биле поразени кај Пелусиум, а Псаметих бил предаден од еден од неговите сојузници, Фанес од Халикарнас. Следствено, Псаметих и неговата војска биле принудени да се повлечат во Мемфис. Персијците го зазеле градот по долга опсада, а по неговиот пад го фатиле Псаметих. Набргу потоа, Камбиз наредил јавно погубување на две илјади од главните граѓани, вклучително и (така се вели) сино на паднатиот крал.
Заробеништво и самоубиство
Заробеништвото на Псаметих и последователното погубување се опишани во „Историите“ од Херодот, Книга III, делови 14 и 15. Ќеrерката на Псаметих и ќерките на сите египетски благородници биле поробени. Синот на Псаметих и уште две илјади синови на благородници биле осудени на смрт, како одмазда за убиството на персискиот амбасадор и на двестотниот екипаж на неговиот брод. Еден „старец кој некогаш бил пријател на кралот“ бил сторен да пита. Сите овие луѓе биле доведени пред Псаметих за да ја тестираат неговата реакција, а тој само се вознемирил откако ја виде состојбата на просјакот.
Сочувството на Псаметих кон просјакот предизвикало да биде поштеден, но неговиот син веќе бил погубен. Симнатиот фараон потоа бил воспитан да живее во опкружувањето на персискиот крал. Меѓутоа, по некое време, Псаметих се обиде да крене бунт кај Египќаните. Кога Камбиз дознал за тоа, Псаметих, изјавено од Херодот, испил крв на бик и веднаш починал.
Старчево
Старчево (Ста̀рчево, ) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Старчево се наоѓа на 10 километри северно од Петрич, во Петричката котлина во југоисточното подножје на планината Огражден. Селото се наоѓа на надморска висина од 131 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 12.189 км2. Соседни села се Крналово и Рибник. Климата е преодна средоземна со летни минимални и зимски максимални врнежи. Просечните годишни врнежи од дожд се околу 700 мм.
Османлиско Царство
Селото се споменува во отоманските регистри од 16 - 17 век под името Истарчева. Селото се споменува во османлиски дефтер од 1570 година со името Истарчева. Во истата година, во селото живееле 112 христијански семејства.
Во 1848 година, со помош на Неделчо чорбаџи и дедо Георги, била изградена првата црква во Петричко - Свети Мина. Во текот на XIX век, селото било мешано и било во составот на Петричката каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Старчево (Startchevo) е село со 93 семејства од кои 35 Турци и 265 Македонци.
Во 1878 година, жителите на селото активно се вклучиле во Кресенското и Разловешкото востане. За краток период, во селото била поставена и револуционерна власт. Според Стефан Верковиќ во 1889 г. во селото имало 95 македонски домаќинства, Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 620 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 920 македонски патријаршисти и гркомани. Во селото има едно грчко основно училиште со 2 наставници и 25 ученици.
Жителите на Старчево се придружиле на грчката вооружена пропаганда во Македонија на страната на грчките сили, војувајќи против македонските револуционери. Во декември 1904 година, одредот на Дончо Златков го нападнал селото и ги принудил селаните да ги предадат грчките учители Фотини Пападимитриу и Андонис Плумис. Сепак, селото се спасило поради интервенцијата на отоманските единици. На 5 јули 1905 година, единицата на Петров го нападнала Старчево и ги убила грчките водачи. По овој напад Теодосиј Ганчов ја организирал локалната гркоманско чета, во која биле и Димитар Смилјански (Δημήτριος Σμηλιάντης), Пандо Кирјаков (Παντελής Κυριακού), Ангел Пасхалев (Άγγελος Πασχάλης), Давид Вакуфчев (Δαβίδ Βακουφτσής), Петар Богоричев (Πέτρος Μπογορίτσης) и Илија Богоричев (Ηλίας Μπογορίτσης) од Старчево, како и Иван Белевеслев (Ιωάννης Μπελεβεσλής), Петар Перингов (Πέτρος Περίγγος), Иван Белевеслев (Ιωάννης Ραφτόπουλος) и Никола Капитанов (Νικόλαος Καπετανόπουλος) од Ветрен. Ганчов доаѓа во контакт со грчкиот конзулат во Сер, кој му обезбедува оружје. Војниците на Ганчов оперирале во Мелничко, Неврокоп, Валовишко и Струмишко сè до Балканските војни.
Во учебната 1896 - 1897 година, грчки учител во Старчево бил Гајос Лазару. Од 13 ноември 1901 до 1911 година, грчки учител во Старчево бил Фотини Пападимитриу, помогнат од NEGOVATA мајка Евдокија, која зборувала македонски. По Младотурската револуција во 1908 година, грчкиот капетан Николаос Гусиос станал учител во селото.
Во 1912 година за време на Балканските војни, бугарската војска влегла во селото. За време на Втората балканска војна во јули 1913 година, Старчево го освоиле грчките сили. На 9 јули 1913 година селото било запалено од грчката армија.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Грчките жители се преселиле во Грција. Грчките власти ги натовариле со брод и ги насочиле кон мочуришните области во Катеринско. За време на патувањето избувнала голема морска бура. Подоцна скоро сите се разболиле од маларија и повторно заминале на север. Некои од жителите се населиле во селото Ветрен (денес Нео Петрици) кај Беласица, точно спроти Петрич, а мал број повторно се вратиле во Старчево. Во Ветрен Старчевци се главниот дел од населението.
Од 1913 до 1925 година, бегалците од Демирхисарско и Серско се населиле во селото.
==Население ==
Културни знаменитости
Во близина на селото се наоѓа познатата месност Рупите и природната знаменитост Кожух.
Список на риби во Охридско Езеро
Охридско Езеро е дом на седумнаесет автохтони видови риби, од кои најголем број се ендемски за Охридското Езеро и за сливните подрачја поврзани со него (Охридско Езеро - Црн Дрим - Скадарско Езеро. Едни од нив се и охридска пастрмка и белвица, кои освен како ендемски видови со големо научно значење, имаат и висока комерцијална вредност. Покрај тоа, во езерото се присутни и шест алохтони видови, кои се воведени во езерото, намерно или преку невнимание
Историјат
Охридското Езеро е со тектонско потекло и има проценета старост од околу два до три милиони години, па се смета за најстарото езеро во Европа. Неговата сливна површина (во комбинација со Преспанско Езеро) опфаќа околу 2.600 км2, а површината на езерото е околу 358 км2. Охридското Езеро се храни првенствено со изворска вода од двете главни површински извори на јужните брегови: Свети Наум во Р.Македонија и Тушемиште во Р.Албанија.
Покрај тоа, постојат бројни под-лакустрински (подводни) извори, кои се наоѓаат на источниот и западниот брег. Водата на јужната (и источна) површина и подводните извори потекнува од блиското Преспанско Езеро. Четирите постојани притоки се реките: Черава, Велгошка, Коселска и Сатеска. Тие влијаат на водената рамнотежа на езерото во мал степен (главно кон крајот на пролетта или во време на обилни врнежи од дожд). Исто така во езерото влегуваат околу 40 привремени потоци и сливови. На нејзиниот северен брег, Охридското Езеро се излива преку реката Црн Дрим  во Јадранско Море. Забележителна одлика на Охридското Езеро е неговата голема длабочина од околу 289 m; Во однос на оптоварувањето со нутриенти, водата се категоризира како олиготрофна, нема аноксични слоеви во водениот столб, па дури и во најдлабокиот дел на езерото, нивото на кислород никогаш не се спушта под 6 мг / л. Покрај тоа, водата е исклучително чиста со провидност до длабочина од дури 20 метри.
Три града се наоѓаат околу езерото, два во Р.Македонија, Охрид и Струга и Поградец во Р.Албанија. Заедно со жителите на помалите села, околу 150.000 луѓе живеат околу езерото. Покрај тоа, неколку илјади туристи секоја година го посетуваат езерото и околината.
Флора и фауна
Античкото Охридско Езеро, најстарото постојно езеро во Европа, е олиготрофен воден базен сместен во Западен Балкан и го делат крајбрежните земји Албанија и Македонија. Неговата големина, географската изолација, длабочината, квалитетот на водата и долгата геолошка историја обезбедиле одлични предуслови за развој на разновидна и уникатна фауна и флора. Многу животински и растителни видови кои живеат во Охридско Езеро се ендемски за овој локалитет или регион. Охридското Езеро со право го носи епитетот „музеј во кој живеат фосили“. Фауната и флората го прават ова езеро да биде вредно природно богатство со европско и глобално значење.
Тековната состојба
Рибните популации во езерото, сепак, се различни во однос на минатото, бидејќи рибите се изложени на повеќекратни стресни состојби, како што се: загадување на животната средина и деградација на живеалиштата, неодржлив риболов, инвазивни видови и друго.
Рибни видови во Охридско Езеро
Fish and Fisheries Ohrid Lake
Успение на Богородица (Тинторето)
Успение на Богородица ― слика на масло на платно од 1555 година од Тинторето, сега во Језуитската црква. Таа и Претставување во храмот (Галерија на академијата) и двете првично биле насликани за црквата Св. Марија Распната. Нејзината боја е слична на онаа на Паоло Веронезе и Карло Ридолфи напишал за тоа дека првично Веронезе ја добил провизијата пред Тинторето да му ја земе со ветување дека ќе го произведе делото во стилот на Веронезе.
Лејта
Лејта — историски најзначаен претставник од фамилијата жичени инструменти. Овој инструмент доаѓа од Далечниот Исток и во Европа влегува преку Шпанија, а подоцна е присутна и во другите европски земји. По својата форма потсетува на вертикално пресечена крушка, а нејзиното тело најчесто е изработено од смрека. Бројот на жиците е од 6 до 20, но најчесто во употреба е лејтата со 11 жици. својот мек и благороден тон, едноставна градба и достапност, лејтата навлегува во речиси сите слоеви. За овој жичен инструмент се напишани првите инструментални форми, а најголем број композиции се од Вивалди и Бах.
Кукуречанска парохија
Кукуречанска парохија позната и како шеснаесетта приградска парохија — македонска православна парохија, дел од Битолското архијерејско намесништво на Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Парохијата ја сочинуваат Кукуречани, Братин Дол, Дихово, Магарево, Нижеполе, Раштани, Ротино и Трново. Парохиски свештеник е протоереј Борис Тошевски (сост. 2016).
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Ристо Ковачев
Ристо Ковачев Македонски комита на ВМОРО и Македонец  од село Пожарско. Влегол во ТМОРО подоцна ВМОРО како резултат на убиството на неговиот брат од страна на Османлите  кој исто така бил комита на ВМРО.Бил три години комита во Лавчанската корија во село Лавци Битолско. Бил насилно мобилизиран за време на Грчко Турска војна од 1922 година. По војната со турција се вратил во своето село каде имал дел до пожарските бањи и своја воденица. Имал две деца еден син и една керка, неговиот син загинува како партизан во ДАГ за време на граганската војна во Грција .Тој и неговата керка , зет и снаа пребегнуват во тогашна НР Македонија или ФНРЈ.
Како бегалец тој и неговото семејство е сместено во Ерџелија Штипско подоцна со својот зет заминуват во село Нова Мезра во Свети Николе  каде и умира во 1957 година. Бил корисник на Илинденска пензија заради неговото учество во Илинденското востанија во Битолскиот револуцонерен округ.
Карјани
Карјани или Карјан (Καριανή, Карјани, до 1928 г. Κάργιανη, Карјан) - село Правишко, Егејскиот дел на Македонија, денес во општината Кушница на областа Источна Македонија и Тракија, Грција. Населението брои 591 жител (2011).
Географија
Селото е расположено недалеку од западниот брег на Струмскиот Залив.
Историја
Северозападно од селото се наоѓа тврдината Палеокастро (букв. „Стара тврдина“), прогласена за споменик на културата. Во 1980 година крепоста била објавена за споменик на културата.
На крајот на XIX век Карјани е грчко-турско село во Правишката каза на Османлиската Империја. Кон 1900 година според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Карјани (Каријан) живеат 150 Турци, 400 Грци и 50 Цигани.
Селото потпаѓа во Грција после Втората балканска војна во 1913 година. Во 20-тите години турското население се иселува по спогодбата за размена на население меѓу Грција и Турција после Лозанскиот договор и на негово место се населени Грци бегалци од Турција. Во 1928 година селото е мештанско-бегалско со 44 семејства со 173 луѓе.
Хајронеја
Хајронеја (/k aɪ r ə n i ə / или / k ɛ r ə n i ə /; Χαιρώνεια ) - село и поранешна општина во Беотија, Грција, што се наоѓа на околу 80 километри источно од Делфи. По реформата на локалната самоуправа во 2011 година, таа е дел од општината Ливадеја, каде е општинска единица. Се протега на површина од 111.445 км 2 и брои население од 1,382 (2011). Местото се наоѓа покрај планината Турион и во долината на реката Кефис, Теба.