cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Валери Пол
Живот и кариера
Пол дипломирала на Универзитетот во Калифорнија во Сан Диего во 1979 година со диплома по биологија и студии по хемиска екологија, а потоа во 1985 година докторирала на морската биологија на институтот за океанографија на Универзитетот во Сан Диего. Почнала да работи на морската лабораторија на Универзитетот во Guam во 1985 година, станала директор на лабораторијата во 1991 година до 1994 година, а потоа редовен професор во 1993 година. Во 2002 година прифатила позиција на морската станица Смитсонијан во Форт Пирс како главен научник и директор на екосистемите на карипскиот корален гребен.
Таа истражува морска хемиска екологија, интеракции на морски растенија и тревојади, екологија на корални гребени и еколошки улоги на морски природни производи. Поконкретно во нејзиното истражување за екологија на корален гребен, таа го проучува влијанието на цутот на цијанобактериите врз коралните гребени и ларвите на коралите што градат гребен.
Таа е член на советот на Меѓународното друштво за студии на гребенот од 1992-1996 година, советнички уредник за Корални гребени од 1993 година, член на уредничкиот советодавен одбор на Journal of Natural Products од 2004 до 2008 година и член на California Sea Grant Committee од 2000 до 2001 година и 2006 до 2007 година. Таа исто така била избрана и служела како претседател на Конференцијата за истражување морски природни производи Гордон во 2000 година и како заменик-претседател во 1998 година и била програмски директор на грантот за поддршка на биомедицинско истражување за малцинства во НИХ од 1990 до 2002 година. Пол била избрана за соработник на Американската асоцијација за унапредување на науката во 1996 година.
Избрани публикации
Пол е автор или соавтор на повеќе од 275 трудови и написи за рецензии. Тука се наведени првите 10 цитирани од нејзините трудови на сите времиња:
Глутаминска киселина
Глутаминската киселина е една од 20 аминокиселини кои учествуваат во изградбата на човечките белковини. Карбоксилните анјони глутаминска киселина се познати нарекуваат глутамати. Глутаминска киселина е не-есенцијални аминокиселини. Глутаминската киселина претставува важен невротрансмитер глумат.
Ерденет
Ерденет (монголски:Эрдэнэт) е вториот најголем град во Монголија и главен град на Орхон Провинцијата.
Градот се наоѓа во северниот дел на земјата, во долината помеѓи реката Селенге и реката Орхон, на околу 240 км северозападно од Улан Батор. Градот бил изграден во 1975 година
1,4-диоксин
1,4-диоксин (познати и како диоксин или p-диоксин) е хетероциклично, органско, ароматско соединение.
Брабос
Брабос — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Егеон (месечина)
Егеон познат и како Сатурн LIII (привремена ознака S/2008 S 1) — месечина на Сатурн. Нејзиното откривање било соопштено од страна на Керолин Порко од тимот за обработка на слики од мисијата Касини на 3 март 2009 година, по набљудувњето на сликите од 15 август 2008 година.
Името го добил според еден од Хекатонхирите, Егеон.
Амброуз Акинмусери
Амброуз Акинмусери (англиски: Ambrose Akinmusire) е американски џез трубач, инструменталист и композитор.
Животопис
Акинмусери е роден во Калифорнија, каде што пораснал. Започнал да се занимава со музика уште од неговата најрана возраст. Така, почнал да свири пијано на четиригодишна возраст и до својата шеста година свирел госпел-музика во една црква. Неговото дружење со трубата започнало на возраст од 12 години, кога бил дел од еден џез-камп. Подоцна, учел во средното училиште во Беркли, а студирал на „Музичкото училиште на Менхетен“ (Manhattan School of Music), а магистрирал на „Универзитетот на Јужна Калифорнија“. Истовремено, студирал на Институтот за џез-музика „Телониус Монк“ (Thelonious Monk Institute of Jazz) во Лос Анџелес. Таму, ги сретнал големите џез-музичари Вејн Шортер, Херби Хенкок, Рон Картер и други.
Творештво
Акинмусери ја започнал својата музичка кариера многу рано како член на џез-ансамблот на Средното училиште во Беркли (Berkeley High School). Пресудно влијание врз неговото музичкото творештво имало анагажирањето од страна на познатиот саксофонист Стив Колман (Steve Coleman), кој го поканил осумнаесетгодишниот Акинмусери да свири во неговиот состав "Фајв елементс" (Five Elements) за време на европската турнеја.
Во 2007 година се случил уште еден настан од големо значење за неговата кариера - победата на Меѓународниот натпревар за џез "Телониус Монк", како и на Меѓународниот натпревар за џез труба "Кармин Карузо". Истата година, Акинмусери го издал својот прв албум "Prelude.... To Cora" за издавачката куќа "Fresh Sound New Talent".
По преселбата во Њујорк, Акинмусери започнал да настапува со едни од најпознатите млади џез-музичари Виџеј Ајер (Vijay Iyer), Арон Паркс (Aaron Parks), Џејсон Моран (Jason Moran) и Есперанца Спалдинг (Esperanza Spalding). Исто така, тој учествувал на иновативниот мултимедијален концерт наслов „In My Mind: Monk At Town Hall, 1957“, организиран од Џејсон Моран.
Во тој период, Акинмусери го привлекол вниманието на Брус Ландвал (Bruce Lundvall), претседателот на издавачката куќа"Блу ноут рекордс" (Blue Note Records). Оттука, за оваа куќа, во 2011 година го издал својот втор албум "When the Heart Emerges Glistening". Во 2012 година, Акинмусери се здобил со две големи признанија од музичките критичари: Асоцијацијата на џез-новинари го прогласила за џез-трубач на годината, а истото признание го добил и од познатото џез-списание "Даунбит" (Downbeat).
На 22 октомври 2012 година, Акинмусери настапил на Скопскиот џез-фестивал, придружуван од тенор-саксофонистот Волтер Смит III (Walter Smith III), пијанистот Сем Харис (Sam Harris), басистот Хариш Рагаван (Harish Raghavan) и тапанарот Џастин Браун (Justin Brown).
Науката во 1920 година
1920 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Евровизија 1958
Евровизија 1958 е 3. издание на Евровизија. Се одржа во Хилверсум, Холандија на 12.03.1958 г. Победник беше Франција со песната “Dors, mon amour” од André Claveau
Eurovision Song Contest Logo 1958.svg Лого на Евровизија 1958
Бурентогтох, Ховсгол
Бурентогтох (Бүрэнтогтох) е област во Монголија во покраината Ховсгол.
Хомбург (шума)
Хомбург шума (Homburgwald или само Хомбург), исто така познат како Ридови Хомбург (Homburger Berge ) — планинска област на 406,1 м над нивото на морето, во северната германска држава Долна Саксонија.
Географија
Хомбург се наоѓа во областа на округот Холцминден на источните крила на централната линија од Везерско Средногорје помеѓу височините и гребените на Хилс на североисток, Елфас на исток, Холцберг на југ, Амтсберг на југ-југоисток, Шулинг на југ, Бургберг на југозапад и Воглер на северозапад. Се наоѓа помеѓу градовите Ешерсхаузен на север и Штатолдендорф на југ. Дел од федералниот автопат Б 64 од Ешерсхаузен до Ајнбек минува покрај него на запад, север и исток.
Реки и потоци
Реките и потоци во и околу Хомбург вклучуваат:
Споменици
На Грубер Хомбург (околу 403 м  надморска височина) стои Хомбург, разурнат замок од чија кула има добар поглед на областа. Исто така вреди да се види е опатија Амелунгсборн која е западно од Хомбург на јужниот раб на Дас Одфелд.
NGC 5604
NGC 5604 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5604 се споменува и како MCG 0-37-3, CGCG 19-16, IRAS 14221-0259.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5604 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5604 има привидни димензии од 1,9' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 24 м 42,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -3° 12' 43"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на NGC 5604 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51471. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4980. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1440.
Стадион Луж
Стадион Луж (португалски: Estádio Lisboa е Benfica) — повеќенаменски стадион кој се наоѓа во Лисабон, Португалија. Објектот најчесто се употребува за фудбалски натпревари, каде своите домаќински натпревари ги има португалскиот клуб Бенфика, кој е и сопственик на стадионот. Стадионот официјално бил отворен на 25 октомври 2003 година со натпревар помеѓу Бенфика и уругвајскиот клуб Национал од Монтевидео, заменувајќи го стариот Стадион Луж кој имал сместивост од 120.000 гледачи.
Стадионот бил дизајниран од HOK Sport Venue Event, а целокупниот проект чинел 118.7 милиони евра.
Именување
Претходниот стадион, кој исто така, официјално бил познат како „Estádio do Sport Lisboa e Benfica“, бил именуван во чест на црквата Пресвета Богородица на светлината (португалски: Igreja de Nossa Senhora da Luz), а луѓето од Лисабон го користат за да го наречат единствено „кон светлината“, па заедничко име за стадионот станало „Стадион Луж“ кој вообичаено се преведува на англиски како „Стадион на светлината“.
Каректеристики
Архитектот Дејмон Лавале од HOK Спорт Место го дизајнирал стадионот со цел да се фокусира на светлината и транспарентноста. Неговиот поликарбонатен покрив овозможува зраците на сончевата светлина да навлезат во стадионот. На покривот, кој е поддржан од страна на тај-зраци од четири челични столбови, се чини дека се плови на основните трибини. Сводовите изнесуваат 43 метри во висина и тие дополнително придонеле да се дефинира изгледот на стадионот откако бил обликуван да биде сличен на брановидниот профил на три нивоа на стадионот.
Бохумин
Бохум (Bohumín; Oderberg, Bogumin) - град во Чешката Република кој е во склоп на историската област Шлеска. Градот припаѓа на административната единица на Моравско-шлескиот регион.
Абтсбесинген
Абтсбесинген (Abtsbessingen) — општина во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Местоположба
Абтсбесинген се наоѓа во северозападниот дел на Тириншката Котлина. Местото се наоѓа 14 километри југозападно од Зондерсхаузен, како и 3,5 километри југоисточно од Ебелебен.
Космос-2271
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 12 февруари 1994 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-2271 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1415 км, а најмалото на 1403.
NGC 3205
NGC 3205 — галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3205 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3205 има привидни димензии од 1,4' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 20 м 50 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 42° 58' 18". Положбениот агол на објектот е во износ од 166°.
Други поделби
Проучување на NGC 3205 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 30254. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 72; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3007. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 711.
Список на екипи и велосипедисти на Тур де Франс 2014
Тур де Франс 2014 — 101. издание на велосипедската трка Тур де Франс, една од трите големи трки во велосипедизмот. На Тур де Франс настапиле 198 возачи од 22 екипи; трката се одржала од 5 до 27 јули 2014 година, започнувајќи во Лидс, Англија, а завршувајќи на Шанзелизе во Париз.
Екипи
Сите осумнаесет UCI World Tour биле автоматски повикани и се обврзани да испратат екипа на трката. Во јануари 2014 година, на четири професионални континентални екипи им биле доделени специјални покани за трката, со што се заокружила групата од 22 екипи.
Екипи кои настапиле на трката биле:
*: Професионални континентални екипи повикани со специјална покана.
Возачи
Списокот на возачи на почетокот на трката бил:
По националност
198 возачи се натпреварувале на Тур де Франс 2014 претставувајќи 34 различни земји.
Чандмани-Ондор, Ховсгол
Chandmani-Öndör (Чандмань-Өндөр) е област во Монголија во покраината Ховсгол.
Науката во 1919 година
1919 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Фермана
Фермана (ирски: Contae Fhear Manach, англиски: County Fermanagh), е најзападната грофовија во Северна Ирска, сместена во покраината Алстер. Оддалечен е само 120 км од Белфаст и 160 км од Даблин. Фермана е претежно рурална средина. Главен град е Енискилен со 13.599 жители (2001).
Во слободен превод името „Фермана“ значи Грофовија на монасите или  Место на мажите од родот Мана (наречено по нивниот поглавар).
Трузетал
Трузетал (Trusetal) — село и поранешна општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2011 е дел од градот Бротероде-Трузетал.
Глукоза
Глукоза (С6H12O6) ― прост шеќер. Таа се наоѓа и во крвта на животните, каде што има многубројни функции. Се складира во црниот дроб во вид резервен шеќер-гликоген. Кога резервите на јаглехидратите во организмот се празни, црниот дроб врши претворање на гликогенот во глукоза со што се подмируваат потребите за енергија. При најразлични концентрации на глукоза во организмот, настануваат хипергликемија или хипогликемија.
Историја
Глукозата за прв пат била изолирана од суво грозје во 1747 година од германскиот хемичар Андреас Марграф.
Хемиски и физички својства
Глукозата образува бели или безбојни цврсти материи кои се многу растворливи во вода и оцетна киселина, но слабо растворливи во метанол и етанол. Тие се топат при 146 Целзиусови степени (α) и 150 Целзиусови степени (β), и распаѓање почнувајќи од 188 Целзиусови степени со ослободување на различни испарливи производи, што на крајот остава остаток од јаглерод. Гликозата има pK вредност од 12,16 на 25 Целзиусови степени во вода.
Со шест јаглеродни атоми, таа е класифицирана како хексоза, поткатегорија на моносахариди. -гликозата е една од шеснаесетте алдохексозни стереоизомери. -изомер, -гликоза, исто така позната како декстроза, се јавува нашироко во природата, но -изомерот, -гликоза, не. Гликозата може да биде добиена со хидролиза на јаглехидрати како млечен шеќер (лактоза), шеќер од трска (сахароза), малтоза, целулоза, гликоген итн. Декстрозата најчесто комерцијално е произведувана од пченкарен скроб во Соединетите Држави и Јапонија, од компир и пченичен скроб во Европа и од тапиочки скроб во тропските области. Постапката на производство користи хидролиза преку испарување под притисок на контролирана pH во млаз проследено со понатамошна ензимска деполимеризација. Неврзаната глукоза е една од главните состојки на медот.
Евровизија 1982
Евровизија 1982 е 27. издание на Евровизија. Се одржа во Харогејт, Обединетото Кралство на 24.04.1982 г. Победник беше Германија со песната “Ein bißchen Frieden” од Nicole
Eurovision Song Contest Logo 1982.svg Лого на Евровизија 1982
Динамо
Динамо — електричен генератор кој произведува еднонасочна струја со употреба на комутатор. Динамо се првите електрични генератори способни да доставуваат струја за индустијата, и основата врз која се засноваат многу други подоцнежни уреди за претворање на електрична енергија, вклучувајќи го и електричниот мотор, алтернаторот со наизменична струја и вртежниот претворач. Денес, поедноставниот алтернатор доминира со производство на електрична енергија од големи размери, поради ефикасност и сигурност. Динамо има недостатоци на механички комутатор. Исто така, претворање наизменично на еднонасочна струја користејќи уреди за исправка на моќ (вакуумска цевка или неодамна цврста состојба) е ефикасна и обично економична.
Потекло на поимот
Првенствено зборот динамо претставувал второ име за електричен генератор и сè уште има некоја регионална употреба како замена за за поимот. Зборот "Динамо" бил измислен во 1831 година од страна на Мајкл Фарадеј, кој го искористил својот пронајдок за правење многу откритија во електрична енергија и магнетизмот. Претходните DC генератори кои користеле постојани магнети не се сметаат за "динамо електрични машини". Пронаоѓањето на принципот на Динамо (самоиндукција) бил огромен технолошки скок во текот на старите традиционални генератори на постојан магнет заснован на DC. Откривањето на принципот го направило индустриското производство на електрична енергија технички и економски изводливо. Мал електричен генератор вграден во центарот на велосипедското тркало на моќните светла се нарекува динамо-центар, иако тие се секогаш AC уреди, и се всушност магнети.
Опис
Електричниот генератор користи ротирачки калеми од жични и магнетни полиња за да го претворат механичкото ротирање во пулсирачка директна електрична струја преку Фарадеевиот закон за индукција. Динамо машината се состои од стационарна структура наречена статор, која обезбедува постојано магнетно поле и сет на ротирачки намотки наречени арматура што се вртат во тоа поле. Поради фарадејскиот закон за индукција, движењето на жицата во магнетното поле создава електромоторна сила која турка електрони во металот, создавајќи електрична струја во жицата. На мали машини постојаното магнетно поле може да се обезбеди со еден или повеќе постојани магнети; поголемите машини имаат постојано магнетно поле обезбедено од еден или повеќе електромагнети, кои обично се нарекуваат полемични калеми.
Комутација
Комутаторот е потребен за да се произведе еднонасочна струја. Кога јамка на жица ротира во магнетно поле, магнетниот поток преку него, а со тоа и потенцијалниот индуциран во него, се менува со секоја половина кривина, создавајќи наизменична струја. Сепак, во почетокот на електричното експериментирање, наизменичната струја генерално немало позната употреба. Неколкуте намени за електрична енергија, како што се галванизација, користеле еднонасочна струја обезбедена од неуредни течни батерии. Динамозите биле измислени како замена за батериите. Комутаторот е суштински ротирачки прекинувач. Се состои од збир на контакти монтирани на вратило на машината, во комбинација со стационарни контакти графит-блок наречен "четки", бидејќи најраните фиксни контакти се метални четки. Комутаторот ја менува поврзувањето на намотките со надворешното коло кога потенцијалот се менува, па наместо на наизменична струја се создава пулсирачка еднонасочна струја.
Постои слаб остаток од магнетно поле што перзистира во металната рамка на уредот кога не работи, што е втиснато на металот од страна на намотките на полето. Динамото почнува да ротира додека не е поврзано со надворешно оптоварување. Преостанатото магнетно поле предизвикува многу мала електрична струја во намотките на роторот, кога почнуваат да ротираат. Без приклучен надворешен товар, оваа мала струја е целосно испорачана во полево намотка, која во комбинација со преостанатото поле, предизвикува роторот да произведува повеќе струја. На овој начин само-возбудливиот динамо ги гради своите внатрешни магнетни полиња додека не го достигне нормалниот работен напон. Кога е во состојба да произведе доволно струја за да ги одржи и нејзините внатрешни полиња и надворешно оптоварување, таа е подготвена да се користи. Самовозбудениот динамо со недоволно магнетно поле во металната рамка нема да може да произведе каква било струја во роторот, без оглед на тоа која брзина роторот се врти. Оваа ситуација може да се појави и во модерните само-возбудени преносливи генератори и на сличен начин се решава за двата типа на генератори, со примена на краткотраен напон на батериите на излезните терминали на застанетиот генератор. Батеријата ги напојува намотките доволно за да го отпечати преостанатото поле, за да овозможи зголемување на струјата. Ова се нарекува трепкање на полето. И двата вида на само-возбудени генератори, кои биле приклучени на голем надворешен товар додека бил стационарен, нема да можат да изградат напон дури и ако остане полето на преостаната енергија. Товарот делува како енергетски мијалник и континуирано ја исфрла малата струја на роторот произведена од преостанатата област, спречувајќи создавање на магнетно поле во полевиот серпентина.
Буларос
Буларос — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
165. западен меридијан
165. западен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Северна Америка, Тихиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
165. западен меридијан претставува голема кружница со 15. источен меридијан.
Места
! scope="col" width="130" | Координати ! scope="col" width="120" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Чукотско Море ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Чукотско Море ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Берингово Море ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Берингово Море ! scope="row" | 🇺🇸 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тихи Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Исламот во Македонија
Муслиманите во Македонија претставуваат околу една третина од вкупното население во државата. Во некои делови во северозападниот дел на земјата муслиманите се мнозинство. Во некои делови во северозападниот дел на земјата муслиманите се мнозинство. Покрај Македонци-муслимани, речиси сите други муслимани во земјата се Албанци, Турци или Роми.
Историја
Историски погледнато, во Македонија исламот бил донесен со експанзијата на Османлиското Царство на Балканскиот Полуостров и негово освојување во 14 век. Османлиското освојување на Македонија донело промени во сите сфери од животот. Веднаш по освојувањето, силен колонизаторски бран од муслиманско население, составено од османлиски етнички елементи, ја населил Македонија. Најважен елемент во колонизацијата на територијата надвор од градските центри биле Јуруците, чие населување во Македонија особено било интензивно во 15 век. Се смета дека во 16 век на овие простори живееле околу 140.000 муслимани. Во текот на овој период започнала и исламизација на населението во земјата. Нерамноправната социјално-економска положба на христијаните во однос на муслиманите и нивниот статус на граѓани од втор ред биле најважните причини за прифаќањето на новата вера. Колкав бил размерот на исламизацијата по градовите покажува и податокот дека во втората половина на 16 век од 1/4 до 1/3 од муслиманското население во градовите биле исламизирани христијани. Кон средината на XVIII век на територијата на денешна Македонија започнале поинтензивно да се населуваат Албанци. Организирањето на верскиот живот во текот на перидот на Османлиите било под јурисдикција на Шеј­хул-Исламот во Истанбул, додека по Балканските војни, односно, по Првата светска војна, верскиот живот на мус­лиманите бил под јурисдикција на Реис Улема, со седиште во Сараево, Босна и Херцеговина.
Денеска во земјата постои Исламска Верска Заедница како заедница на населението со исламска вероисповед, чиј број според пописот од 2002 година изнесува 674.015. Претходно, таа била составен дел на Исламската Заедница на Кралството Југослави­ја, а потоа, во Социјалистичка Федеративна Република Југославија. По распадот на поранешната државна заед­ни­ца и по осамостојувањето на Македонија, оваа заедница продолжува да дејствува како независна верска заедница во Македонија, со седиште во Скопје.
Во земјата има вкупно 13 муфтиства и тоа: Скопско муфтиство, Тетовско муфтиство, Гостиварско муфтиство, Кумановско муфтиство, Кичевско муфтиство, Дебарско муфтиство, Струшко муфтиство, Штипско муфтиство, Битолско муфтиство, Велешко муфтиство, Охридско муфтиство, Прилепско муфтиство и Ресенско муфтиство.
Популација
Меѓу 1904 и 1961 година, процентот на муслимани во земјата започнал да се намалува, но кон крајот на 20 век, бројот на муслимани значително се зголемил. Така, според пописот од 2002 година, во Македонија од вкупното население, 33,33% се муслимани. До 2030 година, според трендот на зголемување, нивниот број треба да достигне до 40%.
Верски објекти
Од верските објекти изградени се многу џамии, месџиди, теќиња и турбиња. Џамиите имат најчесто квадратна основа и трем, а се покриени со куполи или со дрвена покривна конструкција и претставуваат упростена форма на џамии од турско-османлиската школа. Ѕидани се од камен и тула и се поставени во хоризонтални редови, така што нивните фасади изгледаат живописно. Едноставноста во функционаалното решение кај џамиите естетски е изразена во контрастите на надворешната силуета, која доаѓа до израз во композицијата на тешката кубична маса со купола и високото минаре.
Бројот на џамиите во Македонија достигнува до 600, од кои најпознати се оние од 15 и 16 век. Меѓу зачуваните најважни архитектонски споменици од исламската архитектура во Скопје се: џамијата на султан Мурат Втори, наречена Хунќар-џамија, изградена 1436 година, подоцна обновувана; Исак-бегова џамија, наречена Алаџа-џамија (1438); Иса бегова џамија (1475), која со своите две куполи не потсеќа на џамиите во Бруса; Мустафа-пашина џамија (1492г.), со трем обложен во мермер; Јаја-пашина џамија (1506), со богато обработен портал. Потоа, неколку џамии во Битола: Исак-бегова во Битола (1508г.), Хајдар-кадија (1561г.) и Јени-џамија (1558), адптирана во уметничка галерија. Во Тетово е најпозната Шарена џамија од 1495 обновена во 1785г., богато украсена во внатрешнота и по фасадите.
Големото синило
Големото синило (француски: Le Grand Bleu; англиски: The Big Blue) - француско-италијанско-американски филм од 1988 година, во режија на Лик Бесон (Luc Besson), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги граат: Жан-Марк Бар (Jean-Marc Barr), Жан Рено (Jean Reno) и Росана Аркет (Rosanna Arquette). Продуциран со голем буџет и сниман во текот на девет месеци на разни места од Грција до Перу, филмот сепак не постигнал голем комерцијален успех. Но, и покрај слабата продажба и мешаните оцени од филмските критичари, со текот на времето филмот стекнал култен статус благодарение на бизарната тема и оригиналниот стил на режирање, карактеристичен за францускиот необарок од 1980-тите. Исто така, филмот обилува со прекрасни снимки од морските длабочини.
Синопсис
За време на летниот одмор во Грција, Жак Мајол (го игра Бар) е сведок како умира татко му при нуркањето, а сцената ја гледа и неговиот другар Енцо Молинари (го игра Рено). Подоцна, возрасниот Рено, кој живее на Сицилија, е повеќекратен светски првак во слободно нуркање. Жак се наоѓа во Перу, каде рони во замрзнато езеро, а неговиот крвоток го проучува д-р Лоренс. Таму пристигнува Американката Џоана Бејкер (ја игра Аркет), која веднаш се вљубува во Жак. По враќањето дома, Жак добива покана од Енцо за учество на светското првенство во нуркање кое треба да се одржи во Сицилија. Откако се враќа во Њујорк, Џоана дознава дека Жак заминал во Сицилија, па и таа оди таму. На натпреварот, Енцо постигнува светски рекорд, но Жак нурка уште подлабоко и станува светски првак. Подоцна, Жак и Енцо повторно се соочуваат и Жак победува уште еднаш, а во меѓувреме тој и Анџела стапуваат во љубовна врска. Најпосле, тие одат на светското првенство кое се одржува во Грција, во местото во кое Жак го загубил татко му. Таму, Џоана претчувствува дека е бремена и сака да ја сподели радосната вест со Жак, но тој нема време да ја сослуша. Д-р Лоренс бара да се откаже натпреварот, зашто секој обид за нуркање на поголема длабочина од рекордот на Жак е опасен по животот. Меѓутоа, Енцо не го прифаќа советот и нурка во длабочината, но ја губи свеста. Жак го извлекува на површината, а пред да умре, Енцо го моли да го врати во длабочината. Потресен од смртта на Енцо, и Жак нурнува и тој ја губи свеста, а лекарската екипа во моследен миг успева да го реанимира. Ноќта, наспроти молбата на Џоана, Жак нурнува во длабочината каде здогледува делфин, по што решава засекогаш да остане таму.
Георги Македонски (балетски играч и кореограф)
За формирањето на Балетот, тој истакнал: „За шеф на балетот на Државната опера во Скопје, сум поставен со акт за стапување на должност, бр.2226 од 1 јули 1948 година… Истата година претстоеше премиерата на операта ’Травијата‘, а во неа има балет. Бидејќи во Скопје не постоеја балетски играчи, ниту балетско училиште, бев принуден од Белград да донесам балерини и играчи… Ангажирав една група од 25 члена и со неа почнав да ја подготвувам кореографијата за ’Травијата‘. Истовремено објавивме конкурс за едногодишен балетски курс, на кој се пријавија 120 кандидати. По аудицијата, задржавме 30 девојчиња и сите 30 машки што се пријавија…“
Подоцна на 30 декември 1949 година, младиот ансамбл го прикажал својот прв целовечерен балет „Бахчисарајска фонтана“ од Борис Асафјев, исто така во кореографија на Ѓорѓи Македонски. Во „Бахчисарајска фонтана“ се појавува практично и првата генерација македонски балетски играчи, кои во следните години, а повеќето од нив во следните две децении, ќе бидат главни носители на репертоарот. Меѓу нив се имињата на Натка Пенушлиска, Светлана Мавровска, Магдалена Јанева, Олга Милосавлева, Емилија Џипунова, Елица Поповска и Јанка Атанасова, односно Тони Шулевски, Александар Гочков и Љубомир Спасовски, малку подоцна и Вера Божинова, Смиљка Силјанова и Олга Дорошева.
Животопис
Георги Македонски роден е на 18 август 1919 година во Скопје, во Кралството на Србите, Хрватите и Словенците.
Завршил средно балетско училиште во Белград а студирал во странство во сезоната 1952/1953 година. Од 1 септември 1936 до 31 август 1941 година играл во балетскиот ансамбл на Народниот театар во Белград. Потоа од 1 септември 1941 до 15 октомври 1942 година и од 1 март 1943 до 31 август 1946 година настапува како солист во балетот во Софија.
Од 15 октомври 1946 до 31 јануари 1947 година играл во Хрватскиот народен театар во Загреб, а од 1 февруари 1947 до 31 јули 1947 година во Хрватскиот театар во Сплит. Повторно играл во Народниот театар во Белград од 1 март 1948 до 31 јуни 1948 година.
Од 1 јули 1948 до 1 август 1952 година бил во Скопје, каде што го основал балетскиот ансамбл на Македонскиот народен театар, како негов прв шеф и прв директор на Балетската школа. На 1 август 1952 година започнува со работа во Српскиот народен театар во Нови Сад, како прв балетан, раководител на Балетот, педагог и кореограф.
Умрел во 1998 година во Скопје.
Творештво
Негови поважни улоги се: Кавалерот со розата во Поканата за танц на Карл Марија фон Вебер, Паоло во Франческа да Римини на Петар Илич Чајковски, Принцот Зигфрид, Pas d'action во Лебедово езеро на Петар Илич Чајковски. Меѓу неговите кореографии се „Балетски впечатоци“, „Покана за танц“, „Франческа да Римини“, „Лебедово езеро“, „Бахчисарајската чешма“, „Шехерезада“, „Виртуозни балети“, „На убавиот син Дунав“, „ Американец во Париз“, „Жизел“, „Ромео и Јулија“, „Три балети“ - „Симфонија во Ц“, „Триптих“ и „Човек во огледало“.
Соработувал со балетскиот ансамбл на СНП како редовен член и како постојан и повремен гостин, придонесувајќи за техничкиот и уметничкиот раст на ансамблот. Создал разновиден репертоар а претставата Лебедово езеро, постигнала голем уметнички успех на новоформираниот балетски ансамбл и важен настан за доближување на балетската уметност до најшироката публика која била најгледаната претстава на Оперскиот балет на СНП долго време.
Тропска дождовна шума
Екваторските и тропските шуми се дождовни шуми кои се наоѓаат околу екваторот, а и во влажните делови на тропските предели. Тие се најголемиот шумски систем на планетата, чиј опсег зафаќа површина од над 15.000.000 км2
Опсег
Екваторските и тропски шуми ги заземаат пред сè областите околу екваторот и влажните тропи. Овој екосистем го опфаќа басенот на реката Амазон во Јужна Америка, дел од Средна Америка (полуостровот Јукатан, Гватемала, Хондурас и Никарагва), басенот на реката Заир (Конго) и крајбрежјето на Гвинејскиот Залив во Африка, североисточниот дел на островот Мадагаскар, а исто така и најголем во светот Малајски архипелаг, во Индокина, во јужна Шри Ланка, североисточниот и југозападниот дел на Индија во Азија и делумно североисточна Австралија на територијата на државата Квинсленд. Во височина екваторската и тропските шуми се протегаат до 3000 метри надм. височина.
Клима
Дождовните тропските шуми спаѓаат во зоните на екваторската и субекваториална климатска зона. Ова се области со топла и влажна клима. Температурите се високи преку целата година, како средните им годишни вредности се меѓу 27 и 33 степени целзиусови. Тие се држат во овие граници во текот на целата година. Дождовите во реонот на екваторот се речиси секојдневни, како средните месечни количества врнежи се без големи разлики. Во овој екосистем паѓаат најголемите количини дождови во светот, како средните годишни количества се над 2000 мм. Во одделни реони тие надминуваат 5000 мм, а во североисточна Индија достигнуваат 12 000 мм. Што е најголемото количество врнежи на планетата. Во некои области, сепак, главно со субекваториална клима има разлики во врнежите, кои го одредуваат постоењето на сува и дождлива сезона. Тоа е типично за Средна Америка, Југоисточна Азија, Мадагаскар и јужна Амазон. За разлика сепак од други зони со таква клима, сезоната на дождови во екваторската шуми е подолг и со поголемо количество врнежи. Во многу области постојат две сезони на врнежи годишно.
Mоќен речни системи
Поради големите количини врнежи, во екосистемот на екваторската шуми одвиваат најголемите и најпознатите полноводни реки на планетата. Реките од оваа зона влева во светскиот океан над 70% од проток на сите реки на светот. Најмногу типичен пример за тоа е реката Амазон во Јужна Америка. Амазон е најголемата река на планетата-тоа е полноводната и со најголемиот басенот на Земјата. Секоја година Амазон внесе околу 40% од годишниот проток на сите реки на планетата. Нејзините притоки се реките Мадеира, Рио Негро и Топажос, кои се едни од најголемите полноводните реки на планетата. Втората голема река е Заир (Конго) во тропски дел на Африка, која обезбедува 15% од светскиот речен проток. Во зона на екваторската шуми спаѓа и најопширниот делта во светот-оваа на реките Ганг и Брамапутра. Најмногу карактеристична црта на реките од екваторската области е нивното големо полноводие. Некои реки кои не се особено долги се исклучително полноводни. Таквите реки се Есекибо во Гајана, Капуас на островот Борнео и Сепик во Нова Гвинеја.
Флора и фауна
Екваторската шума е најстарата шума на планетата и екосистем со најголемa биоразновидност во светот. Се смета дека тие се дом на околу 90% од сите живи организми на планетава. Ниеден друг екосистем на Земјата нема толку импресивна разновидност на флора и фауна. Голем дел од растителните и животинските видови во зоната сè уште се непознати на науката. Повеќето од нив не се среќаваат во другите екосистеми. Ова е можеби најдобар сложен екосистем, бидејќи видовите кои живеат таму се поврзани во еден исклучително сложен циклус на врска помеѓу нив, чие кршење може да има катастрофални последици.
Најинтересно во однос на флората во тропските шуми е нејзината етажираност. Таа зависи од височината на дрвјата и разликите во растителниот и животински свет, кои се забележуваат на различните нивоа. Така најниските катови претставуваат ниска растителност папратовидна и грмушки, додека највисоките опфаќаат круната на дрвјата. Животните исто така живеат во различни нивоа: во најниската категорија живеат големите животни слонови, тапири, окапи и др., Додека во горните живеат птици, дрво жаби, примати - мајмуни и др.
Во екваторската и тропски шуми растителноста обично има џиновски димензии. Дрвјата достигнуваат височина понекогаш до 70 метри и повеќе. Тоа се должи на поволните услови за развој на растенијата, постојано високи температури, чести врнежи и висока влажност, кои се предуслов за развојот на таква гигантска планина. Конкуренцијата во овој екосистем е исклучително голема. Највисоките растенија имаат многу сончева светлина, затоа кога во тропската шума ќе загине едно дрво, помеѓу останатите се случува вистински натпревар за раст. Многу растенија не можат да се справат со оваа конкуренција и се принудени да се задоволат со помалку од потребните услови. Така се развија лианите, кои увивајки се околу големите дрвја ги достигнуваат највисоките врвови. Во екваторската и тропските шуми се среќаваат повеќе од 95% од лианите во светот. Поради густината на растителноста во горните катови на шумата, во некои тропски дел на шуми недостасува подлес, но присуствуваат грабливи и паразитски растенија, како огромната рафлезија Арнолд, чија големина има пречник од над 1 метар.
Оваа зона е рај за сите класи и разни видови на свет, а особено за инсектите. Освен мали животни како инсектите, птиците и водоземците, густата тропски дел на шуми се дом и на многу гиганти меѓу животински свет како слонови, два вида носорози, јаванскиот носорог и Азискиот носорог, тапири, окапи и др. Тука се среќаваат и едни од најопасните и силни грабливци на Земјата-тигар, јагуар, леопард, пума, како и најголемите змии на планетата, меѓу кои е и најголемата-анакондата од Јужна Америка, како и многу отровни змии.
Светло клима, евапотранспирација и интерцепција
Вистинската тропска шума е многу ранлива. Многуте различни растителни и животински видови, особено циклус на циклус на водата довеле до создавањето на сложен синџир од взаемозависност и до фина еколошка рамнотежа, што е уште слабо испитана. Според истражувања на Британскиот институт за хидролошкиот извршени во Бразил, 70% од сончевото зрачење, повисоки од тропската шума, се задржува од шумскиот склоп и само 30% стигнува до почвата и ја загрева неа и воздухот. Над 20% од вкупните врнежи се задржуваат на листовите и гранките и испарува, без да стигнат до почвата, околу 40% од влагата се испушта од растителноста во атмосферата, така што помалку од 1 / 3 од водата останува во почвата.
Светска несреќа
Екваторската и тропски шуми не се само бројни видови биом. Тие се сложен екосистем, кои поради процесите на евапотранспирација влијаат врз целатa клима на Земјата. Познато е дека тие обезбедуваат над 80% од кислород на планетата. Нивните кисели дождови водат не само до Измир на најбогатата флора и фауна на Земјата, туку и до нарушување на хемиска рамнотежа, промена на воздушните струи кои носат топол воздух од екваторот кон половите и така до целосна природна катастрофа, која ќе влијае на целата планета, ќе го зголеми ефектот на стаклена градина и ќе предизвика несразмерни и невидени штети на глобално ниво. И покрај овие ужасни последици кои можат да го уништат човештвото, уништувањето на тропските шуми продолжува. Секоја година се проценуваат загуби од 18 милиони хектари шума, поради производство на дрво, расчистување на земјиште за фарма и населени места итн Во последните години еколошки организации дејствуваат сериозно за спречување на глобална катастрофа, но засега нивните напори се соочуваат со премногу тешкотии. Површина на екваторската и тропски шуми сериозно падна во последниот век. Според официјалните податоци, во 1910 година тие се зафаќа површина од 35 млн.км2., во 1950 година површината им изнесува 32 млн.км2. Од оваа 1950 година шумите почнуваат да се намалуваат со огромни темпо како само до 1985 година, тие губат речиси 40% од површината и се намалат до 21 млн.км2. И денес продолжуваат да го намалуваат. Според последните податоци од крајот на 2009 година површината на екваторската и тропските шуми изнесува малку повеќе од 15 млн.км2.
Обиди за борба против уништувањето на шумите на дождовните шуми
Многу земји се обидувале да го запрат сечењето на шумите кои се наоѓаат на нивна територија. До неколку години за најдобар загрозена се смета селата во Амазонија / најмногу бразилскиот дел од екосистемот /.
Во 2008 година Норвешка се ангажира да донира 1 милијарда американски долари на Бразил до 2015 година, ако Бразил обезбеди податоци дека сечењето на шумите го намалува својот темпо.
Науката во 1918 година
1918 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Космос-2272
Космос-2272 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 12 февруари 1994 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-2272 бил комуникациски сателит.
Евровизија 1976
Евровизија 1976 е 21. издание на Евровизија. Се одржа во Хаг, Холандија на 03.04.1976 г. Победник беше Обединетото Кралство со песната “Save Your Kisses for Me” од Brotherhood of Man
Eurovision Song Contest Logo 1976.svg Лого на Евровизија 1976
Турски Гробишта (Велгошти)
Турски Гробишта — археолошко наоѓалиште во охридското село Велгошти. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. При изградбата на куќите на неколку жители биле откриени гробови градени од камени плочи. На 200 - 300 метри источно од ова место се наоѓа наоѓалиштето Џамија - Стара Св. Петка.
Ерденебулган, Ховсгол
Ерденебулган (Эрдэнэбулган) е област во Монголија во покраината Ховсгол.
Erdenebulgan
МХД Генератор
МХД(магнетенхидродинамичен)генератор ја претворa топлинската или кинетичката енергија во електрична струја.МХД генераторите се различни од традиционалните електрични генератори затоа што тие можат да работат при високи температури.Основниот концепт на механичкото МХД динамо и МХД динамото со течност е ист.Кај динамото со течност се користи движењето на течноста или плазма, додека кај механичкото динамо се користи механичката работа произведена од електромотор или мотори на внатрешно согорување.
Алтернатор
Алтернатор или наизменичник — електричен генератор кој ја претвора механичката енергија во електрична енергија во форма на наизменична струја. Поради трошоците и едноставноста, повеќето алтернатори користат вртечко магнетно поле со неподвижна арматура. Понекогаш се користи и линеарен алтернатор или вртечка арматура со неподвижно магнетно поле. Во принцип, кој било AC електричен генератор може да биде наречен алтернатор, но обично под терминот се подразбираат мали вртечки машини управувани од автомобилски или други мотори со внатрешно согорување. Алтернатор кој го користи постојан магнет за нејзиното магнетно поле се нарекува магнето. Алтернаторите во електрани управувани од страна на парни турбини се наречени турбо-алтернатори. Големи 50 или 60 Hz трифазни алтернатори во електроенергетски постројки го генерираат поголемиот дел од електричната енергија во светот, која е дистрибуирана од страна на електрични мрежи.
Историја
Системи за генерирање наизменична струја биле познати во едноставни форми од откривањето на магнетната индукција на електрична струја во 1830-тите. Вртечки генератори произведувале наизменична струја но, бидејќи имале малку корист од тоа, го претвориле во еднонасочна струја со додавање на комутатор во генераторот. Раните машини биле развиени од страна на пионерите Мајкл Фарадеј и Хиполајт Пикси. Фарадеј го развил „вртечкиот правоаголник“, кој работел на хетерополарен  принцип – секој активен спроводник поминувал успешно преку деловите каде магнетното поле се во спротивна насока. Келвин и Себастијан Феранти, исто така, развиле рани алтернатори, чии честоти се движеле помеѓу 100 и 300 Hz.
Во доцните 1870-ти започнале со првите големи електрични системи со централни генераторски станици за напојување на лачни светилки, што се користат на улиците, фабричките дворови, или во ентериерот на големи складишта. Некои, како Јаблочковите лачни светилки воведени во 1878 година, работеле подобро на наизменична струја и развојот на овие рани агрегатни системи за генерирање бил придружуван со првата употреба на зборот „алтернатор“. Снабдувањето на соодветно количество напон за генераторските станици во овие рани системи зависело од инженерот. Во 1883 година Ганц Воркс измислил генератор на константен напон  што може да произведе излезen напон, без оглед на вредноста на оптоварувањето. Воведувањето на трансформатори во средината на 1880-тите довело до широка употреба на наизменична струја и употребата на алтернатори потребни за да се произведе. По 1891 година, полифазните алтернатори снабдувале струја од повеќе различни фази. Подоцна алтернаторите биле наменети за разни наизменични струјни честоти помеѓу шеснаесет и околу сто херца, за употреба со лачно осветлување и електрични мотори. Специјализирани радиофреквенциски алтернатори како Александерсоновиот алтернатор биле развиени како долгобранови радиопредаватели во Првата светска војна и се користеле во неколку безжични телеграфски станици со голема моќност пред да ги заменат трансмитерите со вакуумски цевки.
Принцип на работа
Спроводник кој се движи во однос на магнетно поле развива електромоторна сила (ЕМС) во неа (Фарадеевиот закон). Оваа електромоторна сила го менува својот поларитет кога се движи под магнетни столбови со спротивен поларитет. Типично, вртечки магнет, наречен ротор се претвора во стационарен сет на спроводници обвиткано во калеми на железно јадро, наречен статор. Полето минува низ спроводниците, генерира индуцирана електромагнетна сила (електромоторна сила), додека механичкиот влез предизвикува роторот да се сврти
Вртечкото магнетно поле индуцира агрегатен полнеж во намотките на статорот. Бидејќи струењата во облогите на статорот варираат во чекор со положбата на роторот, алтернаторот е синхрон генератор.