cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ладно соединување
Теоретски механизми
Истражувачите на ладното соединување препорачаа голем број на шпекулативни теории за да ги објаснат прикажаните набљудувања, но ниту една од нив не е општоприфатена. Исто така, бидејќи опишаните процеси не се, технички речено, соединување, Министерството за енергија на САД, оваа појава ја нарекува „јадрена реакција при ниска енергија”.
Кнежевско Старешинство Кемптен
Царски статус
Со привилегија доделена од кралот Рудолф I, градот Кемптен се ослободил од власта на опатот и станал слободен царски град, започнувајќи долго соперништво. За време на Германската селанска војна во 1525 година, кнежевскиот старешина на Кемптен морал да побара засолниште во рамките на градските бедеми, поради што бил приморан да ги продаде последните права на имот на царскиот град во т.н. „голема зделка“, што го означило почетокот на постоењето на двете независни држави со истото име една до друга.
Триесетгодишна војна
Поголеми проблеми се појавиле откако Царскиот град Кемптен се свртел кон протестантството од 1527 година со што бил целосно спротивно од католичкиот манастир. Граѓаните ја потпишале Шпајерската протестација од 1529 година и Аугсбуршката конфесија од 1530 година. За возврат, манастирот Кемптен се приклучил на Католичката лига во 1609 година. Во текот на Триесетгодишната војна, манастирот бил запален до темел од шведските трупи во 1632 година.
Ладно соединување
Вишок топлина
Истражувачите на ладното соединување кои го презентираа нивниот извештај на Одборот од 2004 година изјавија дека „хипотезата дека вишокот на енергија се зголемува само како последица на грешки во калориметрија се имаше предвид, беше студиран, тестиран и конечно отфрлен”. Тие рекоа дека преку 50 експерименти спроведени од SRI International (еден од најголемите истражувачки институти во светот, основан во Универзитетот во Стенфорд во 1946 година) покажаа вишок топлина далеку преку точноста на мерење. Јапонскиот научник Ј. Арата и кинескиот Ј. Ч. Занг изјавија дека забележаа вишок топлинска енергија околу 80 вати (1,8 пати повеќе од влезната енергија) во 12 дена. Истражувачите исто така рекоа дека количеството на енергија забележано во некој од експериментите изгледаше дека е огромен во однос на малата маса на материјалите во ќелијата. Тие рекоа дека нивните контролни експеримети користејќи лесна вода не покажаа вишок топлина. Има преку 200 објавени извештаи за вишок топлина и други критики од некои истражувачи на ладното соединување со слични заклучоци.
Кнежевско Старешинство Кемптен
Триесетгодишна војна
Од 1651 година, кнежевскиот старешина на Кемптен, Роман Гил од Гилсберг, наредил да биде изградена резиденција и нова манастирска црква „Св. Лаврентиј“, една од првите големи цркви по војната во Германија. Сепак, во 1706 година, Кемптен бил средиште на верска контроверза, кога опатот запленил протестанстска црква, што го натерало царот Фридрих I Пруски да ги заплени сите бенедиктански имоти додека црквата не биде вратена.
Ладно соединување
Вишок топлина
Одборот од 2004 година забележаа дека беше направен значаен заклучок во софистикацијата на калориметрите од 1989 година. Процените од критичарите се протегаат меѓу: 1) доказ дека се ослободува вишок енергија, бидејќи, 2) нема убедлив доказ дека се произведува вишок енергија во целина на траењето на експериментот. Критичарите беа половично поделени во мислењето на оваа тема.
Кнежевско Старешинство Кемптен
Секуларизација
Царот Карло VI му доделил на манастирот градски права во 1728 година, меѓутоа не била создадена самостојна општина. Во 1775 година, манастирот го спровело последното судење на вештерка во Светото Римско Царство, кога Ана Марија Швегелин била казнета на смрт со обезглавување, иако пресудата не била спроведена.
Во текот на Наполеоновите војни, територијата на манастирот била окупирана од силите на Баварците во 1802 година и подоцна била распуштена со подоцнежната германска медијатизација (Reichsdeputationshauptschluss). Територијата на манастирот, како и на царскиот град, била припоена од Баварија, а во 1819 година обете територии биле споени во една територијална единица во рамките на Кралството Баварија.
Ладно соединување
Вишок топлина
Многу од критичарите забележаа дека простите дизајни на експериментите, документацијата и други слични теми го попречуваат сфаќањето и интерпретацијата на резултатите презентирани на Одборот. Оние кои производството на прекумерна енергија не ја најдоа убедлива рекоа дека прекумерна енергија на кратки приоди не е доволна и не е иста со онаа за производство на струја за редистрибуција низ електричната мрежа. Исто така додадоа дека за работа од една деценија ефектот не се има подобрено и добиената енергија е само за неколу процени поголема од вложенатна што значи дека е неисплатливо.
Јадрени производи
Истражувачите на ладно соединување кои го презентираа извештајот на Одборот од 2004 година изјавија дека има недоволно производи од хемиски реакции за да го образложат вишокот на топлина. Тие рекоа дека три независни студии покажаа дека количината на производство на хелиум измерено во пареата на гасот се менува линеарно со вишокот енергија. Беа преземени претпазливи мерки за да се осигура дека примероците не беа контаминирани со хелиум од Земјината атмосфера. Распрснувања на вишок енергија беа временски рамномерни со распрснувања на 4He во пареата на гасот. Меѓутоа, количеството на хелиум во пареата на гасот беше околу половина од очекуваното за извор на топлина од типот D + D -> 4He. Потрагата по неутрони и други енергетски емисии сразмерни со вишокот топлина не донесе резултати. Иако, се чини дека има доказ за трансформации и изотопни аномалии близу до површината на катодата во некои експерименти, доказ кој води кон нови несовпаѓања помеѓу набљудувањата и условната теорија поради зголемената Кулонова бариера, тие рекоа дека е општо прифатено дека овие аномалии не се пепелта поврзана со почетниот ефект на вишок енергија. Има преку 60 објавени извештаи за аномално производство на тритиум и други критики од истражувачи на ладно соединување со слични заклучоци.
Кога беа прашани за доказ на јадрени реакции при ниска енергија, дванаесет од осумнаесетте членови на Одборот од 2004 година не чувствуваа дека има некој уверлив доказ, пет сметаа дека доказот е “донекаде уверлив”, а еден беше целосно уверен. Доказот за D+D соединување беше земен за уверлив или донекаде уверлив од некои критичари. За другите, недостатокот на доследност беше навестување дека целосната хипотеза не беше поткрепена. Контаминацијата на апаратите или примероците од воздух кој содржи 4He беа утврдени како еден можен начин за грешни позитивни резултати при некои мерења.
Во 2007 година, Центарот за вселенски и морнарички воени системи во Сан Диего ги објави нивните набљудувања на дупки во CR-39 детектори (CR-39: алил дигликол карбонат – пластичен карбонат кој се користи за изработување на леќи за очи) во експерименти во Европскиот дневник за физика. Тие рекоа дека тие дупки имаат особини доследни со оние набљудувани за јадрено генерирани траги, дека паладиумовата катода е изворот на тие дупки и дека не се должат на контаминација или хемиски причини. Тие карактеризираа некои дупки како ефект на неутроните, и рекоа дека други дупки се доследни на оние добиени за алфа-честички. Тие изјавија дека експериментот е повторлив.
Јадрени трансформации
Во јадрените реакции еден хемиски елемент може да се претвори во друг, вакви трансформации се забележани во голем број на експерименти на ладно соединување извршени од 1992, па натаму. Овие трансформации даваат сосема поинакви резултати од дотогашните експерименти и го доведуваат во прашање целокупното познавање на јадрените реакции до 1950-ите години на XX век доведувајќи до сосема нов јадрен процес. Во исто време недостатокот на теоретско знаење ги оневозможи физичарите да ги објаснат експерименталните резултати.
„Од откривањето на паладиумот кој припаѓа на елементите што се многу ретки на Земјата, тешко е да се претпостави дека тој може да се добие со обична реакција од ПД комплексните соединенија, но сепак тоа е така. Чистотата на D2 гасот е околу 99,6% и најголем дел од примесите зазема H2. Други примеси детектирани со спирометар се N2, D2O, O2, CO2, CO и хидрокарбонати. Нивната содржина е помала од 0,1 %. Последната битна работа е дека елементите детектирани по пропуштањето на девтериумот вариаат со својата процентна застапеност во зависност од количината на девтериум. Оваа дискусија силно претпоставува дека добивањето на некоја мала енергија потребна за човештвото со јадрени трансформации се добива со многу прост метод.”
За заклучокот на статијата Ивамура е внимателен во презентирањето на објаснување за оваа појава на јадрени трансформации. Па затоа тој ја претставува оваа појава како низа од хипотези а не како некоја нова теорија. Но сепак и покрај внимателното застапување на оваа појава се продолжи со низа на експерименти во универзитетот во Осака. При тоа биле претворани бариумот 138 во самариум 150 и бариумот 137 во самариум 149. Овие трансформации претставуваат сума од 6 девтериумови нуклеони.
Експериментот на Флешман и Понс
Во нивниот експеримент Флешман и Понс користеа лабораториско шише со двојни ѕидови за електролиза поради минимално пропуштање на топлина како на страните така и на дното на шишето (пропуштањето беше само 5% за време на експериментот). Лабораториското шише беше потопено во специјална када притоа беше одржувана константна температура за да се елиминираат надворешните влијанија. Тие користеја отворена ќелија при што дозволувајќи му на гасните девтериум и кислород коишто се резултат на електролитската реакција да ја напуштат ќелијата (заедно со малку топлина). Било потребно да се надополни тешката вода во константни интервали. Научниците рекоа дека поради тоа што ќелијата е висока и тесна, при создавањето на меурчиња гасот ја одржува електродата добро измешана и со еднаква температура. Ефикасноста од овој метод спроведен со мешање и со тоа и валидноста на мерењата за температурата на мерење подоцна ќе бидат оспорени. Специјално внимание беше посветено и на процентот на чистота на катодата од паладиум за да се обезбеди наталожување на материјал на површината на катодата особено по долг временски период на таложење.
Ќелијата беше исто така поставена заедно со термистор кој ќе ја мери температурата на електролитот и електричен греач кој ќе внесува топлина и ќе ја сведува загубата на топлина на минимум за време на испуштањето на гасот. На крајот треба да се пресмета целата топлина генерирана од реакцијата. Константна струја беше пуштена во рок од повеќе недели низ ќелиите и се додаваше тешка вода како неопходен фактор во оваа реакција. Во најголем дел од времето влезната енергија во ќелиите беше еднаква со излезната енергија од ќелиите а температурата беше стабилна и еднаква на 30 °C. Но во некоја точка во времето температурата наеднаш се покачи на 50 °C без промена на влезната енегија во ќелиите и така се одржа околу 2 дена. Генерираната енергија за време на таа брза промена на температурата беше измерена дека е за околу 20 пати поголема од внесената надворешна енергија.
Фарадеов коефициент на полезно дејство
Во некои електролитни ќелии што работат на мал напон комбинацијата на водород и кислород може да создаде појава на вишок на топлина. Овој ефект се вика фарадеов коефициент на полезно дејство.
Од 1991-1993 година, група на научници предводена од Зви Шкеди направија добро изолирана ќелија за електролиза на лесна вода и создаваа калориметри кои им овозвожија да го измерат фарадеовиот коефициент на полезно дејство во реално време. Просечната вредност на фарадеовата ефикасност беше 78%. Со оваа вредност на фарадеова ефикасност добиената топлина беше 0.13% - 0.48% поголема од внесената топлина. Со овие добиени резултати математичката пресметка доколку фарадаевиот коефициент е 100% добиената топлина би била 21% поголема од внесената топлина. Така научниците излегоа со заклучок дека добивањето на вишок топлина е проследен со едновремено мерење на фарадеевиот коефициент на полезно дејство кој има големо влијание врз добиената топлина.
Фриц Вил, поранешен претседател на здружението на електрохемиското здружение напиша во својот извештај дека фракцијата на O2 со H2 се намалува значително проследено со зголемување на интензитетот на струјата. Најбитниот заклучок од нивните експерименти беше дека при мал интензитет на струјата комбинацијата од H2 + O2 е извор на вишокот на топлина при ладното соединување. Како и да е, најмалата излезна топлина е 23% со јачина на струја од 14 mA/cm2 а најголемата е 3700% на јачина на струјата од 6 mA/cm2 што е и зачудувачки голема вредност која се објаснува единствено со реструктурирањето на нуклеоните во молекулите на H2 + O2. Сепак научникот Едмунд Стормс го процени извештајот на Џонс како добар пример на пристрасност кон своите мерења поради тоа што тој работел сосема спротивно на сите успешни научници дотогаш кои работеле со голема вредност на струјата и затворени електролитни ќелии.
Флешман ја измери фарадеевата ефикасност во неговите експерименти за ладно соединување и установи дека таа е повеќе од 99%.
Почетоци
Ладното соединување се засновала според идејата околку тоа дека хемиските елемент паладиум и титниум би можеле да катализираат соединување поради големата способност на овие елементи да апсорбираат големо количество на водород и тоа баш неговиот изотоп девтериум, со надеж дека атомите на деутутериум би биле толку близу што би предизвикале соединување при домашна темепература. Специјалната способност на паладиумот да впива водород била разотктирена во почетоците на 19 век од Томас Грам (Thomas Graham). Во почетокот на XX век двајца германски науцчници, Ф.Панет (F. Paneth) и К.Питерс (K. Peters), направиле рекација при која дошло преторање на водородот во хелиум при спонтана нуклерна реакција, во која мали количества на водород биле апсорбриани од страна на паладиумот и тоа на собна темература. Овие автори подоцна заклучија деа хелиумот кој го измерија бил создаден од воздухот кој бил во близина на реакцијата, а не бил чист производ на реацијата.
Во 1927, шведскиот научник Ј. Тандберг сврзал водород со хелиум во електорлитна ќелија со електроди од паладиум. На почетоците од неговата работа патентирал медот за добивање на хелиум и корисна енергетска реакција. По откривањето на деутреиумот во 1932 година тој продолжил да експериментира со тешка вода, но поради реакцијата на Панет и Питерс, неговиот патент на крајот бил одбиен. Терминот ладно соединување бил даден од д-р Пол Палмер (Dr. Paul Palmer) од ѕниверзитетот Бригам Јанг (Brigham Young) во 1986 година во едно истражување на „геосоединување“ или можноста а постоење на соединување во Земјината кора.
Пред објавување и објавување
Во 1960-те години, Флешман и неговиот истражувачки тим започнаа истражување разгледувајќи ја можноста на хемиската реакција да влијае јадрен процес. Едноставни квантно механички пресметки кажувале дека ефектот е многу мал, но тој започнал да истражува за заедничките ефекти, за кои од големо значење би биле електро динамичките пресметки. До крајот на 1983 година, Флешман имал екпериментален доказ наведувајќи го да верува дека кондензираните фазни системи создавале кохерентни структури од 7-10 метри во големина.
Во 1988 година, Флешман и Понс доставиле барање до Министерството за енергија на Америка за да им дадат финансиска поддршка за поголеми експерименти. Сè до овој момент Флешман и Понс за своите експерименти користеле мала направа направена со 100.000 долари од сопствените џебови.
Предлогот за заем беше предаден за преглед, вклучувајќи го Стивен Е. Џонс (Steven E. Jones) од Brigham Young универзитетот. Џонс работеше на соединување катализирано со миони и напиша статија за тоа насловена „Ладно јадрено соединување“ која беше издадена во „Scientific American“ во јули 1987. Слично како Флешман и Понс, Џонс тврдеше дека откри соединување, но со поскромен тон. Во неговите тврдења се гледаше со сомнеж поради тоа што откритието беше далеку од комерцијална практична примена. Флешман и Понс заедно со Џонс со истражувачкиот тим се сретнале во Јута да дсикутираат и да ги поделат своите мислења и ставови за истражувањата што ги направиле досега. Флешман и Понс ги објасниле нивните експерименти за добивање на прекумерна енергија или "excess energy", кој не можеле да се објаснат само со хемиски рекации. Џонс го измерил неутронскиот флукс кој не бил од комерцијални интереси. Во иднина истажувачкиот тим се договорил да ги собери сите истражувања и поодредено време да има повторна средба.
Во средината на март истражувачкиот тим се собра да ги собери досега истражените пронајдоци Флешман и Џонс се сретнаа на ареодромот на 24 март да ги пратат истражувањата по федекс до институтот за наука.
После објавувањето
Медиумите ги прошириле резултатите од експериментите насекаде во светот и поради комерцијални бенефиции од експериментие во Јута, голем број од лабораториите во САД и пошироко се обидоа да ги повторат истите.
На 10 април 1989 година Флешман и Понс изјавиле „прелиминарна нота“ во Дневникот за Електроаналитичка хемија (Journal of Electroanalytical Chemistry). Овој документ зборуваше за гама врв без соодвениот Комптонов ефект, што доvеде до размислувања дека е измама. Нивната „прелиминарна нота“ беше надополнета подоцна во 1990 со многу повеќе детали навлегувајќи подлабоко во калориметрија, но без никакви јадрени мерења и беше изјавена во истиот дневник. Понс примил овации од преку 7000 хемичари од земјата т.е. од советот за хемија, кој одобрил 25 милиони за следење на истражувањето и средба со претседателот Буш во почетокот на мај.
Еден месец подоцна Американскиот совет за физика го добил истражувањето за ладното соединување. Тоа било прогласено за неуспешно и наредниот обид за одобрување на истражувањето бил неуспешен и сите истражувачки материјали биле одбиени и истражувањето пропаднало.
При крајот на мај вниманието на медиумите кон ладното соединување избледи поради големиот број на контра аргументи и резултати како и поради ограничениот замав на ладното соединување кај модерниот мадиум. Иако напорите за истражувања се смалиле значително, слични проекти за ладно соединување продолжија да се извршуваат низ светот. Во јули првата успешна имплементација на ладното соединување за да се добие прекумерна топлина ја извршил Ричард Ориани (Richard Oriani) професор по физичка хемија на Универзитетот во Минесота. Резултатите биле објавени во неговиот труд „Калометрични мерења на прекумерна топлина при катодно спојување на девтериум во паладиум“ во Fusion Technology. Nature објавиле статии во јули и ноември критикувајќи ја ладното соединување.
Во ноември специјален одбор формиран од страна на Одборот за советување и енергетско истражување (Energy Research Advisory Board), под команда на Министерството за енергија на Соединетите Американски Држави, ги прикажа резултатите од нивните истражувања во врска со ладното соединување. Научниците во тој одбор одлучиле дека доказите за ладно соединување не се убедливи. Да се спомене дека одборот имаше симпатии кон внимателно фокусирани и кооперативни експерименти со скромна поддршка поради тогашниот буџет. Во овај перод, 1989 година, ладното соединување беше сметана за експериментална грешка од повеќето научници и служеше како пример кој не е поткрепен со докази во научен смисол, па се отишло до таму што дури ладното соединување се сметала за измама. Американската катедра за заштитни брендови и патенти ги одбила скоро сите пронајдоци поврзани со ладното соединување.
Во 1991, д-р Ојген Малов (Dr. Eugene Mallove) изјавил дека негативниот извештај на Центарот за плазмено соединување при Институтот за технологија во Масачусетс (ИТМ), кој беше многу влијателен во контраверзијата, бил измама бидејќи податоци биле преместувани и бришени без објаснување и како последица биле оневозможени можните позитивни резултати. Како протест поради незаинтересираноста на ИТМ за оваа измама и др. Малов си даде отставка од местото на шеф на катедрата за новости при ИТМ. Тој остана на своето мислење дека бришењето на податоци било правено со цел да се задржи конвенционалното размислување за непостоењето на ладното соединување како и да се заштити финансискиот профит на плазма центарот во истражувањето на топло соединување.
Нобеловецот Џулијан Швингер исто така ијавил во 1991 година дека се вршеле големи притисоци за одбивање на приложените записи за ладното соединување засновано на анонимни прегледувања и критики и дека цензурирањето на нови откритија би довело до смрт на науката. Тој си дал оставка како член на Американското друштво за физика (American Physical Society), поради преправањето на неговите трудови од страна на издавачите и неговите колеги во врска со ладно соединување.
Во 1992 година Џенерал Електрик (General Electric) ги предизвика Флешман и Понс во една статија во „Списанието за електроаналитичка хемија“ (Journal of Electroanalytical Chemistry) изјавувајќи дека твдењата за прекумерна топлина се преовеличувани. Предизвикот довел до заклучок дека ќелијата на Fleischmann and Pons произвела 40% прекумерна топлиња, повеќе од десет пати повеќе од почетната претпоставка на Генерал Електрик. Овие податоци Флешман и Понс ги објавиле како одговор на статијата на Генерал Електрик во истoто списание.
Навеглувајќи подлабоко во почетната контраверзност
Во Америка во 1990-те истражувањата за ладното соединување беа сведени на минимум, но затоа многу повеќе се истражуваше во Европа и Азија. Флешман и Понс ја прелоцираа нивната лабораторија во Франција под покровителство на Корпорацијата Тојота Мотор. Во периодот меѓу 1991 – 1992 година групи од истражувач од 10 различни земји пријавиле прекумерна топлина, тритиум, неутрони и други јадрени ефекти. Биле објавени преку 3000 документи и статии во повеќе дневни печати и списанија поврзани со ладно соединување. Во март 1995 година Д-р Едмунд Стормс(Dr. Edmund Storms) собрал 21 објавена статија која давала податоци за прекумерна топлина и сите заедно биле објавени во Naturwissenschaften, European Physical Journal A, European Physical Journal C, Journal of Solid State Phenomena, Physical Review A, Journal of Electroanalytical Chemistry, Japanese Journal of Applied Physics, and Journal of Fusion Energy Произведувањето на прекумерна топлина било објавено од (помеѓу другите):
Најраспространети експериментални обиди се ќелијата со електролиза и празнењето на гасови (луминисценција), но и многу други обиди се имаат користено. Електролизата е популарна поради тоа што тој е првиот експеримент и е поопшто познат начин за експериментирање за ладно соединување. Празнењето на гасови се користи доста често бидејќи се верува дека овај обид има подобри шанси за добивање на прекумерна топлина.
Истражувачите ги споделуваат своите резултати на Интернационалната Конференција за ладно соединување. Коонференцијата се одржува на секои 12 до 18 месеци во различни земји околу светот и е поддржана од The International Society for Condensed Matter Nuclear Science која е научна организација која е основана како професионално општество за поддршка на истражувањата и размена на експериментални резултати.
Помеѓу 1992 година и 1997 година јапонското Министерство за меѓународна трговија и индустрија сопнзорираше програма „Нова водородна енергија“ со 20 милиони долари за истражување на ладното соединување. На крајот на програмата, во 1997, д-р Хидео Икегами изјавил дека не ги постигнале очекуваните резултати и неможат да смислат ниту една причина за да побараат уште пари за истражување за следната година или за понатамошната иднина.
Во 1994 година, д-р Дејвид Годстајн (Dr. David Goodstein) ја опиша ладното соединување како „презрено, отфрлено поле во науката.“ исто така доаде дека „ Помеѓу ладното соединување и ценетата наука нема никаква комуникација. Документите за ладно соединување скоро никогаш не се издаваат во научни дневници каде што се прави проверка на содржината како последица од тоа што таквите трудови не добиваат нормална критика која ја бара науката. Од друга страна, бидејќи поддржувачите на ладното соединување се под постојана опсада, меѓу нив има многу малку внатрешна критика. Експериментите и теориите се прифаќаат без многу ревизија“.
Во февруари 2002 година една лабораторија во Американската морнарица објави извештај кој дојде до заллучок дека феноменот на ладно соединување е вистински и дека постои и заслужува финансиска поддршка за истражување. Морнарицата има објавено повеќе од 40 трудови за ладно соединување. Во 2004 година Министерството за енергија на Америка одлучи повторно да ја разгледа ладното соединување во случај да не се пронајдени нови сознанија и експериментални докази. Во 2007 година Агенцијата за напредни истражувања на одбранбени проекти (DARPA - Defense Advanced Research Projects Agency) спонзорираше меѓународен проект за ладно соединување. Во 2008 година Владата на Индија започна со голема заинтересираност да го разгледува ова поле.
Други видови на соединување
Некои други видови на соединување може да се одликуваат како „ладни“ во некоја смисла, но се друг вид од горенаведената дискусија. Терминот „ладно“ соединување може да биде искористен и при реакции во кои ниедна фаза од реакцијата не е на висока темепреатура, со исклучок на реактивните производи, или дека енргиите кои се потребни за реакција се мали и е потребна ниска температура. Некои други видови на соединување се „жешки“ во кои се одвиваат реакции со макроскопски региони со висока температура и притисок.
Воглавно ладна, локално топло соединување
Некои од овие експерименти се „нерамнотежни систем“ во кои многу високи температури и притисоци се произведуваат во релативно мали региони поврзани со материјал со многу пониска температура. Тод Рајдер (Todd Rider) во неговиот докторски труд за Институтот за Технологија во Масачусетс направил теоретска расправа за сите „нерамнотежни фузни системи“. Тој докажа дека сите системи ќе бидат во загуба на енергија поради брзото течење на енергија поради Bremsstrahlung (рапидно забавување на честичките поради голема зрачење и опаднување на брзината експоненцијално кога електроните од плазмата ќе се судрат со честички на пониска температура). Овој проблем во топло соединување не е толку нагласен поради тоа што плазмата при овај процес е доста изедначена во поглед на температурата.
NGC 2609
NGC 2609 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Кобилица, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2609 се споменува и како ESO 124-SC17.
Откривање
Објектот е откриен на 8 март 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2609 е од видот OCL. NGC 2609 има само една позната привидна димензија, која изнесува 6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 29 м 30 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 61° 6' 36".
Други поделби
Проучување на NGC 2609 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 447; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8925.
Толбачик
Активност
Вулканот настанал во плеистоценот активен веќе неколку илјади години, но најзначајниот избув се случил во 1975 г. и е наречен „Голем расцепен толбачички избув“ () На настанот му претходела земјотресна стихија, која им овозможила негово успешно предвидување од стручњаците во Институтот за вулканологија и сеизмологија. Избувот создал неколку нови згурни конуси и исфрлил толку многу лава, што се смета за најголем базалтен избув на Камчатка во забележаната историја.
На 27 ноември 2012 г. низ двата расцепа (останати од последниот настан) почнал да се одвива стромболски тип избув. Поради базалтниот состав, лавотекот се движел мошне брзо и наскоро ги преправил градбите оддалечени 4 км. Активноста траела повеќе од еден месец, постојано прелевајќи ја околината. Лавата стигнала на растојание од 20 км од пукнатините на јужното крило на планината. Според надлежните стручњаци, избувот сè уште трае.
Минералогија
Фумаролните наслаги на Тобалчик имаат мошне необичен состав до таа мера што до септември 2017 г. се пронајдени дури 100 нови минерали, меѓу кои аларзитот и толбахитот.
Јети
Јети (англиски: Yeti), познат уште како страшен снежен човек (Abominable Snowman), е измислено суштество кое наводно живее на Хималаите. Западното име го добил по тибетанскиот збор yeh-teh - „мало човеколико животно“. Тоа е погрешен превод на староанглискиот збор geottan (yettin на модерен англиски) што значи вид на трол или на орк.
Многу признати научници, истражувачи и писатели искусни во оваа област сметаат дека доказите за постоењето на Јети се многу слаби и дека тука се работи или за измама или за легенда, или пак за погрешна идентификација за некој веќе познат вид. Меѓутоа, Јети и понатаму се смета за едно од најпознатите криптозоолошки суштества.
Френсис Крошо
Френсис Крашо (Френсис Фишер; септември 1876 - 1968) била британски сликар во масла и акварели и исто така ботанички уметник.
Биографија
Крошо е родена во Манчестер и пораснала во Северби на брегот на Јоркшир каде што нејзиниот татко Роберт Фишер бил викар. Студирала на Уметничката школа Скарборо и на Вестминстерската школа за уметност во Лондон, а студирала и уметност во Милано, Париз и Единбург. За време на нејзиниот живот, Крашоу живеела во Витби во Северен Јоркшир, Единбург, Дројтвич и подоцна во Њутн Абот во Девон. Таа сликала цвеќиња и пејсажи и во масло и во акварели и во текот на 1930-тите редовно изложуваше со Кралската шкотска академија, Кралското шкотски акварел друштво и Кралскиот институт за ликовни уметности во Глазгов. Таа, исто така, изложувала во Кралската академија во Лондон, со New English Art Club, Женскиот меѓународен уметнички клуб и била избрана за придружна членка на Royal Birmingham Society of Artists. Крошо илустрирала две книги за британските цвеќиња напишани од нејзиниот татко.
Првиот сопруг на Крошо починал во 1903 година по три години брак, а нејзиниот втор сопруг бил уметникот од групата Стејтс, (1864–1949), со кого се населила во Девон и каде умрела во 1968 година.
Белгерн-Шилдау
Белгерн-Шилдау (Belgern-Schildau) — град во округот Северна Саксонија, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Бил создаден на 1 јануари 2013 година со спојување на поранешните градови Белгерн и Шилдау. Се наоѓа на левиот брег на Елба, јужно од Торгау и источно од Лајпциг. Седиштето на градот се наоѓа во Белгерн.
156
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 156 година се протега во 2792 и 2793, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2852 и 2853 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 699. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 480 и 479 година пред хиџра.
Починале
150er
Молитва во Маслиновата Гора (Ел Греко, Лондон)
Молитва во Маслиновата Гора — маниристичко масло на платно насликано од Ел Греко (Доменикос Теотокопулос) во 1590 година во Толедо. На оваа слика е прикажан Исус во Маслиновата Гора, настан од на животот на Исус кој е опишан во Новиот завет со кој започнуваат Исусовите страсти.
Одлики
Страдањата на Христос е една од најчестите теми на сликите на Ел Греко. На оваа слика, тој изложува длабоко духовна сцена во која Исус паднал во силна екстаза и ги подигнал очите кон небото. На левата страна е ангел кој држи чаша, додека облакот под него ја опкружува пештерата Тројцата апостоли Петар, Јован и Јаков, кои спиеле, додека во десниот агол се препознаваат ликовите на Јуда Искариотски кој ги води војниците да го уапсат Месијата.
NGC 5001
NGC 5001 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Молитва во Маслиновата Гора (Ел Греко, Лондон)
Одлики
Ел Греко сакал да ја нагласи големината и моќта на ангелот кој го претставува божественото, а притоа да ги намали ликовите на војниците кои го претставуваат човечкото. Исто така, фигурите на учениците од левата страна имаат необично извиткани тела и се обвиткани во елипсовидна рамка од облаци, што ја претставува нивната збунетост и страв. Христос е „вкомпониран“ во пирамидата, а спиралното движење на неговата облека продолжува и се шири во длабочина. Волуменот се отвора во просторот со разни расчленувања и движења на ликовите, а просторот се вовлекува во волумените поради остриот, речиси метален, контраст на светлината и темнината. Секој облик има свое движење, исто како што има свој простор, светлина и боја, а нивниот меѓусебен однос резултира со општо движење кое никаде не се разрешува. Искривувањето на линиите и изразената динамика, контрастот на боите, како и играта на светлината и сенката, ја зголемуваат драматичноста која е присутна во прикажаниот миг. Сликата не е рамна, но исто така не е строго тридимензионално дефинирана, создавајќи илузија на длабочина и простор воопшто. Сето ова создава надреален впечаток за сцената.
NGC 5001
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5001 се споменува и како UGC 8243, MCG 9-22-22, CGCG 271-20, IRAS 13074+5345.
Молитва во Маслиновата Гора (Ел Греко, Лондон)
Одлики
Ова дело можеби најдобро ги претставува одликите на маниризмот. Ел Греко, и покрај силните влијанија, а може да се препознаат влијанијата на Тицијан, Тинторето и Басан, развива силен личен стил.
Ел Греко насликал и други, главно вертикални верзии на оваа тема:
NGC 5001
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5001 е од видот SB?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 5001 има привидни димензии од 1,1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 9 м 33 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +53° 29' 39"". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
NGC 7468
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7468 се споменува и како UGC 12329, MK 314, CGCG 453-52, IRAS 23004+1619, PRC C-69, KUG 2300+163.
Откривање
Објектот е откриен на 15 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7468 е од видот E1/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 7468 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 2 м 59,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 36' 16"". Положбениот агол на објектот е во износ од 25°.
Други поделби
Проучување на NGC 7468 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70332. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1711. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1161.
Јанде
Островот Јанде е 1.300 хектарен остров, кој лежи на 20-тина километри од северниот крај на Гранд Тер, главниот остров на француската територија Нова Каледонија во Меланезија во југозападниот дел на Тихиот Океан.
Опис
Островот е околу 6 км долг и 4 км широк со максимална висина од 300 м. Тој бил создаден од перидотити и има груб терен со стрмни падини и карпести крајбрежја. Источното и северното крајбрежје има стрмни карпи и мали песочни заливи што се наоѓаат на излезите од долината. Западниот брег има понежна топографија со рамен гребен кој затвора лагуна со крајбрежни ризофори. Голем дел од островот е покриен со грмушеста вегетација, но има области со сува шума и нијаули.
Важна Птичја Област
Островот е признат како важна птичја област (ВПО) од страна на BirdLife International затоа што поддржува населенија од црвено-стомачни овошни гулаби, бело-стомачни гушари, сивоушести медојадачки, новокаледонски мизомели, лепезноопашести геригони, новокаледонски свирачи, долгоопашести трилери, меланезиски мувофаќачи, зеленогрбни белооки и пругасти песнопојќи. На островот се наоѓа и единствената познато население на подвидот на островскиот дрозд Turdus poliocephalus xanthopus.
Висиномер
Висиномер или алтиметар — инструмент кој се користи за мерење на надморската висина на објектот во однос на одредено фиксирано ниво.
Барометарски висиномери
Висината може да се одреди на основа на мерењето на атмосферскиот притисок. Колку е поголема висината притисокот е помал. Кога барометарот е нелинеарно калибриран за да ја покажува висината, се нарекува барометарски висиномер. Ваквиот вид на висиномери е најчесто вграден во воздухопловите, а го користат и падобранците. Планинарите и алпинистите користат уреди кои изгледаат како рачен часовник.
Баждарењето на висиномерите може да се опише со следната равенка:
каде c е константа, T апсолутна температура, p притисок на висина h, а po притисок на нивото на морето. Константата c зависи од гравитациското забрзување и моларната маса на воздухот. Сепак треба да се биде свесен дека отчитувањата кај овие уреди може да варираат стотина стапки заради наглите промени на воздушниот притисок заради.
Примена во планинарење и искачувања
Барометарските алтиметри, користени заедно со топографска карта, можат да помогнат во одредување на местоположбата. Освен тоа што се подоверливи, тие често се и поточни од ГПС приемниците. Имено, ГПС може да биде недостапен заради надморската висина, засолнатост или некој друг фактор, додека атмосферскиот притисок се менува напоредно со времето, па корисниците на оваа опрема можат да ги дотераат своите инструменти кога ќе се најдат на позната висина, како што обележан врв на топографска карта.
Примена во воздухопловството
Во воздухопловството, барометарскиот висиномер го мери атмосферскиот притисок на надворешната средина со помош на питостатичен систем. Воздушниот притисок се смалува со зголемување на висината – приближно 100 hPa на 800 m, односно 1 mmHg на 1000 стапки над нивото на морето.
Ваквиот висиномер е калибриран да го прикажува притисокот како висна на нивото на морето во согласност со математичкиот модел дефинира со Меѓународниот атмосферски стандард (International Standard Atmosphere (ISA)). Постарите авион користат едноставен барометар каде стрелката може да направи помалку од едно свртување на скалата од нула до максимум. Овој дизајн подоцна еволуирал во дизајн каде примарната игла и една или повеќе секундарни игли го покажуваат бројот на револуции, слично како кај часовникот. Со други зборови, секоја стрелка покажува различна цифра на измерената висина. Сепак, овој дизајн е напуштен бидејќи лесно доаѓа до грешки при читањето, особено во стресни ситуации. Сето наведено довело до дизајн во кој секоја револуција на една стрелка вреди илјада стапки, додека бројот на илјадарки се покажува на одометарот. За да ја одреди висината на леталото, пилотот мора прво да ги погледа илјадарките, а потоа да ја одреди положбата на стрелката, односно да ги отчита стотините стапки. Последниов е најчесто користен вид на алтиметар кој станал стандард во општата авијација.
Модерните авиони користат нагодливи висиномери, на кои можат да се нагоди референтниот притисок (притисокот на ниво на морето). Референтниот притисок се мери во инчи живин столб во САД и Канада, додека во другите држави се користат хектопаскали (порано милибари), кои се покажуваат на Колмановиот прозорец. Нагодувањето е неопходно бидејќи атмосферскиот притисок зависи од местото, температурата и движењето на воздушните маси во атмосферата.
Колибите (Ениџевардарско)
Колибите или Колибалар (Καλύβια) — село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Сместено е на 22 километри југоисточно од градот Воден и на 6 километри источно од општинското средиште Вртикоп.
Историја
По 1924 година, во селото биле населени грчки бегалски семејства. Во 1928 година, селото претставувало мешана бегалска населба со 41 бегалско семејство со вкупно 167 жители.
Стопанство
Бидејќи се наоѓа во поле, а речиси сите обработливи површини се наводнуваат и даваат високи приноси, селото е доста богато, што може да се забележи и од порастот на населението во последните децении. Главни производи се овошје, памук, пченица, пченка и други земјоделски производи. Дел од населението се занимава и со краварство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 30 жители Македонци и 40 Черкези, кои изгледа подоцна го напуштиле селото.
Милоевиќ го забележал селото Колибите како македонско село со 10 куќи и со две куќи на Роми-муслимани.
Во пописот од 1913 година било забележано со 212, а во 1920 година со 287 жители, колку што броеле Македонците, бидејќи покрај Черкезите и двете семејства на Ромите го напуштиле селото порано. Грчките власти тука во 1924 година населиле повеќе бегалски семејства (вкупно 166 бегалци). Во Колибите заедно со помалобројните бегалски семејства во 1928 година биле забележани 456 жители, во 1940 година нивниот број се искачил на 751 жител, во 1951 година на 895, во 1961 година на 1.027, во 1971 година на 1.045, во 1981 година на 1.119, а во 1991 година на 1.344 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 1.186 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 1.095 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Вртикоп со седиште во истоимениот град, која припаѓа на поголемата општина Вртикоп, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Колибите, во кој е единствено село.
2046
2046 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2046 година од новата ера, 46. од третиот милениум, 46. од XXI век и седма од 2040-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7554 и 7555 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6796 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5806 и 5807 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2799.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2046 година се протега во 4682 и 4683, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4742 и 4743 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2589. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1468 и 1469 исламска година.
Нури Шахин
Нури Шахин (турски: Nuri Şahin; Лиденшајд, 5 септември 1988) — турски фудбалер, играч од средниот ред на Вердер Бремен и на турската репрезентација.
Рана кариера
Шахин ја започнал својата фудбалска кариера на возраст од 6 години во малку познатата екипа РШФ Мајнерцхаген. Откако поминал седум години во овој клуб, во 2001 година рој потпишал професионален договор со Борусија Дортмунд во 2001.
Борусија Дортмунд
На 6 август 2005, со 16 години и 335 дена тој станал најмладиот играч кој заиграл во Бундеслигата, а на 26 ноември истата година станал најмлад играч кој постигнал гол во натпревар од Бундеслигата, во победата на својот тим над Нирнберг.
По враќањето во Борусија, под водството на Јирген Клоп, Шахин станал важен играч на тимот. Тој одиграл 33 од 34 натпревари во Бундеслигата во сезоната 2009-2010, со учинок од 4 гола и 8 асистенции Следната сезона, тој бил една од клучните фигури во тимот на Борусија Дортмунд кој ја освоил Бундеслигата. Својата одлична сезона како на клупски така и на поединечен план, во која постигнал 7 голови и имал 8 асистенции, Шахин ја крунисал со освојувањето на наградата за најдобар играч на Бундеслигата во 2011.