cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на Еквадор
Докази за постоење на човек на тлото на Еквадор постојат од 3500 п.н.е. Повеќе цивилизации постеле низ Еквадор, како на пример културите Валдива и Мачалила на бргот, Китус во близина на Кито и Кањари во близина на Квенка. Секоја цивилизација развивала сопствена архитектура, поезија и религиозни верувања. По долгогодишни војни во близина на езерото Јахуаркоча (Крваво Езеро), голем број од населението од племињата било убиено. Тоа овозможило да се развие Империјата на Инките и територијата потпаднала под нивна контрола.
Империја на Инките
Империјата на Инките или Тавантинсују била најголема империја во пред-колумбиска Америка. Административниот, политичкиот и воениот центар на империјата бил градот Куско во денешната држава Перу. Империјата се издигнала од високите планински предели на Андите во 13 век. Од 1438 до 1533 година користеле различни методи за проширување на империјата, од освојувања со мирни соединувања. Таа се протегала на западниот дел од Јужна Америка, од Еквадор до Чиле.
Службен јазик во Тавантинсују бил кечуанскиот јазик, иако стотина локални јазици и кечуански дијалекти се зборувале исто така. Кечуанското име на државата е Тавантинсују или Tawantinsuyu што во превод значи „четирите региони“ или „четирите ибединети покраини“. Пред реформите на правописот на кечуанскиот и ајмарскиот јазик често државата се пишувало како Тахуантинсујо. Името е составено од: tawan - „четири“, -ntin што означува „група“ или „унија“ и suyu што значи „регион“ или „покраина“. Така, империјата била поделена на четири покраина и секоја покраина се спојувала со главниот град Куско.
Во Империјата се чествувале и славеле голем број на свети предмети или хуака, но раководството на Инките го охрабрувало населението да го слави Инти - богот на сонцето, но и останатите богови на Инките. Често Инките својот крал, Сапа Инка, го нарекувале „дете на сонцето“.
Независност
На 9 октомври 1820 година, Гвајакил станал првиот еквадорски град што се стекнал со независнот од Шпанија. На 10 август 1822, остатокот од Еквадор се здобил со независност откако маршалот Антонио Хозе се Сукре ги поразил шпанските кралски сили за време на Битката на Пичинча во близина на Кито. По битката, Еквадор се здружил со Републиката Голема Колумбија на Симон Боливар, со една цел да биде независна република во 1830.
Марсовски метеорит
Марсовски метеорит — карпа која се формирала на Марс, била исфрлена од планетата со настан од удар и поминала низ меѓупланетарниот простор пред да слета на Земјата како метеорит. Според податоци од септември 2020 година, 277 метеорити биле класифицирани како марсови, помалку од половина процент од 72.000 метеорити кои биле класифицирани.
Постојат три групи на марсови метеорити: шерготити, нахлити и шасигнити, колективно познати како ШНШ (SNC) метеорити. Неколку други марсови метеорити се негрупирани.
Историја
До почетокот на 1980-тите, станало очигледно дека групата ШНШ метеорити биле значително различни од повеќето други типови на метеорити. Меѓу овие разлики биле помладите возрасти на формирање, различен изотопски состав на кислород, присуството на водени атмосферски производи и одредена сличност во хемискиот состав со анализите на карпите на површината на Марс во 1976 година од страна на лендерите на Викинг. Неколку научници сугерирале дека овие одлики го подразбираат потеклото на ШНЦ метеоритите од релативно големо родителско тело, веројатно Марс.
Потоа, во 1983 година, биле пријавени различни заробени гасови во стакло формиранои од удар на шерготит EET79001, гасови кои многу личат на оние во атмосферата на Марс, анализирани од Викинг. Овие заробени гасови обезбедиле директен доказ за потеклото на Марс. Во 2000 година, една статија на Трејман, Глисон и Богард дала истражување на сите аргументи користени за да се заклучи дека ШНЦ метеоритите (од кои 14 биле пронајдени во тоа време) биле од Марс. Тие напишале: „Има мала веројатност дека ШНЦ метеоритите не се од Марс. Ако тие беа од друго планетарно тело, тоа ќе мораше да биде суштински идентично со Марс.“
Поделба
Почнувајќи од 25 април 2018 година, 192 од 207 марсовски метеорити се поделени во три ретки групи на ахондритични (камени) метеорити: шерготи (169), нахлити (20), шасигнити (3) и други (15) (содржат ортопироксенити (OPX), како и 10 базалтни бреча метеорити). Следствено, марсовските метеорити како целина понекогаш се нарекуваат SNC група. Тие имаат сооднос на изотопи за кои се вели дека се конзистентни еден со друг и не се во согласност со Земјата. Имињата потекнуваат од местото каде што е откриен првиот метеорит од нивниот тип.
Шерготити
Приближно три четвртини од сите метеорити на Марс може да се класифицираат како шерготити. Тие се именувани по метеоритот Шерготи, кој паднал во Шергати, Индија во 1865 година. Шерготитите се магматични карпи од мафична до ултрамафична литологија. Тие спаѓаат во три главни групи, базалт, оливин (како што е групата тисинт пронајдена во Мароко во 2011 година ) и лерзолитски шерготити, врз основа на нивната кристална големина и содржина на минерали. Тие можат да се категоризираат алтернативно во три или четири групи врз основа на нивната содржина на елементи од ретки земји. Овие два класификациски системи не се порамнуваат еден со друг, навестувајќи сложени односи помеѓу различните изворни карпи и магми од кои настанале шерготитите. Се чини дека шерготитите се кристализирале дури пред 180 милиони години, што е изненадувачки млада возраст со оглед на тоа колку античко се чини дека е поголемиот дел од површината на Марс и малата големина на самиот Марс. Поради ова, некои се залагаат за идејата дека шерготите се многу постари. Овој „шерготитски временски парадокс“ останува нерешен и сè уште е област на активно истражување и дебата.
Нахлити
Нахлите се именувани по првиот од нив, метеоритот Нахла, кој паднал во Ел-Нахла, Александрија, Египет во 1911 година и имал проценета тежина од 10. kg.
Нахлитите се магматски карпи кои се богати со аугит и настанале од базалтичка магма од најмалку четири ерупции, кои опфаќаат околу 90 милиони години, од 1416 ± 7 до 1322 ± 10 милиони години. Тие содржат аугит и оливин кристали. Нивната старост на кристализација, во споредба со хронологијата на бројот на кратери на различни региони на Марс, укажува на нахлитите формирани на големиот вулкански конструкт или на Тарсис, Елисиум или Сиртис Мајор планум.
Се покажа дека нахлитите биле полни со течна вода пред околу 620 милиони години и дека биле исфрлени од Марс пред околу 10,75 милиони години со удар на астероид. Тие паднале на Земјата во последните 10.000 години.
Шасигнити
Првиот шасигнит, паднал во Шасињи, Франција во 1815 година. Откриен е само уште еден шасигнит, именуван по Северозападна Африка (NWA) 2737. NWA 2737 бил пронајден во Мароко или Западна Сахара во август 2000 година од страна на ловците на метеорити Бруно Фектај и Карин Бидаут, кои му го дале привременото име „Дидро“. Тој бил прикажан од Бек и неговите соработници  дека неговата „ минералогија, хемијата на главните и елементите во трагови, како и изотопи на кислород откриле недвосмислено марсово потекло и силни афинитети со Шасињи“.
Негрупирани метеорити
Меѓу нив, познатиот примерок Allan Hills 84001 има различен тип на карпа од другите марсовски метеорити: тоа е ортопироксенит (магматска карпа доминантно составена од ортопироксен). Поради оваа причина, тој е класифициран во сопствената група, „OPX Marsian Meteorites“. Овој метеорит добил големо внимание откако електронски микроскоп открил структури кои се сметале за фосилизирани остатоци од животни форми слични на бактерии. Од 2005 година, научниот консензус бил дека микрофосилите не укажуваат на животот на Марс, туку на контаминација од земните биофилмови. ALH 84001 е стар колку базалтните и средните шерготитни групит.е. 4,1 милијарди години.
Во март 2004 година било предложено дека уникатниот метеорит Кајдун, кој слетал во Јемен на 3 декември 1980 година, можеби потекнува од марсовската месечина Фобос. Бидејќи Фобос има сличности со астероидите од типот С и бидејќи метеоритот Кајдун е јаглероден хондрит, Кајдун не е марсовски метеорит во строга смисла. Сепак, може да содржи мали фрагменти од материјал од површината на Марс.
Марсовскиот метеорит NWA 7034 (наречен „Црна убавица“), пронајден во пустината Сахара во текот на 2011 година, има десет пати поголема содржина на вода од другите метеорити на Марс пронајдени на Земјата. Метеоритот содржи компоненти стари дури 4,42 ± 0,07 Ga (милијарда години), и се загревал за време на амазонскиот геолошки период на Марс.
Метеорит кој паднал во 1986 година во Дајанпо, Кина содржел магнезиум силикат минерал наречен „Елгоресит“ и не е пронајден на друго место на Земјата.
Потекло
Поголемиот дел од ШНШ метеоритите се прилично млади во споредба со повеќето други метеорити и се смета дека имплицираат вулканската активност која била присутна на Марс пред само неколку стотици милиони години. Младата возраст на формирање на марсовските метеорити била една од раните препознаени одлики што го сугерирало нивното потекло од планетарно тело како што е Марс. Меѓу марсовските метеорити, само ALH 84001 и NWA 7034 имаат радиометриска старост постари од околу 1400 Ma (Ma = милиони години). Сите нахлити, како и шасигнити и NWA 2737, даваат слични, ако не и идентично формирање на возраст од околу 1300 Ma, како што е утврдено со различни техники на радиометриско датирање. Возраста на формирање утврдена за многу шерготити е променлива и многу помлада, главно ~ 150-575 Ma. Хронолошката историја на шерготитите не е целосно разбрана, а неколку научници сугерираат дека некои можеби всушност се формирале пред времето дадено според нивната радиометриска возраст, сугестија која не е прифатена од повеќето научници. Староста на формирање на метеоритите често се поврзува со нивната возраст на изложеност на космички зраци (CRE), како што се мери од јадрените производи на интеракциите на метеоритот во вселената со енергетските честички на космичкиот зрак. Така, сите измерени нахлити даваат суштински идентични CRE возраст од приближно 11 Ma, што кога се комбинира со нивните можни идентични возрасти на формирање укажува на исфрлање на нахлити во вселената од една локација на Марс со еден настан на удар. Некои од шерготитите, исто така, се чини дека формираат различни групи според нивната CRE возраст и возраста на формирање, што повторно укажува на исфрлање на неколку различни шерготити од Марс со еден удар. Сепак, CRE возрастите на шерготитите значително се разликуваат (~ 0,5-19 Ma), и потребни се неколку настани на влијание за да се исфрлат сите познати шерготити. Било тврдено дека на Марс нема големи млади кратери кои се кандидати како извори за марсовските метеорити, но последователните студии тврдат дека имаат веројатен извор за ALH 84001 и можен извор за други шерготити.
Во еден труд од 2014 година, неколку истражувачи тврделе дека сите метеорити од шерготити потекнуваат од кратерот Мохаве на Марс.
Проценки за возраста врз основа на изложеност на космички зраци
Количината на времето поминато во премин од Марс до Земјата може да се процени со мерења на ефектот на космичкото зрачење на метеоритите, особено на односот на изотопите на благородните гасови. Метеоритите се групираат во семејства кои се смета дека одговараат на различни настани на удари на Марс.
Според тоа, се смета дека сите метеорити потекнуваат со релативно малку удари на Марс на секои неколку милиони години. Ударниците би биле со пречник од километри, а кратерите што тие ги формираат на Марс би биле со пречник од десетици километри. Моделите на удари на Марс се во согласност со овие наоди.
Возрасите од досега утврденото влијание вклучуваат
Можни докази за живот
Откриено е дека неколку марсовски метеорити го содржат она што некои мислат дека е доказ за фосилизирани форми на живот на Марс. Најзначајниот од нив е метеорит пронајден во Алан Хилс на Антарктикот (ALH 84001). Се смета дека исфрлањето од Марс се случило пред околу 16 милиони години. Пристигнувањето на Земјата било пред околу 13 000 години. Се смета дека пукнатините во карпите биле исполнети со карбонатни материјали (што значи дека имало подземни води) помеѓу 4 и 3,6 милијарди години. Доказите за полициклични ароматични јаглеводороди (PAHs) се идентификувани со зголемувањето на нивоата подалеку од површината. Другите метеорити на Антарктикот не содржат полициклични ароматични јаглеводороди. Земјината контаминација веројатно треба да биде најголема на површината. Неколку минерали во полнењето на пукнатините се таложат во фази, особено железото депонирано како магнетит, за кое се тврди дека е типично за биодепонирање на Земјата. Постојат, исто така, мали тубуларни структури кои може да бидат фосили на нанобактерии во карбонат материјал во пукнатините. Микропалеонтологот Шопф, кој опишал неколку важни копнени бактериски збирови, го испитал ALH 84001 и мислел дека структурите се премногу мали за да бидат земски бактерии и не изгледаат особено како форми на живот. Големината на предметите е во согласност со земните „нанобактерии “, но постоењето на самите нанобактерии е контроверзно.
Многу студии ја оспорувале валидноста на фосилите. На пример, било откриено дека поголемиот дел од органската материја во метеоритот е од копнено потекло. Но, една неодамнешна студија сугерира дека магнетитот во метеоритот би можел да биде произведен од марсовските микроби. Студијата, објавена во списанието на Geochemical and Meteoritic Society, користела понапредна електронска микроскопија со висока резолуција отколку што било можно во 1996 година. Сериозна тешкотија со тврдењата за биогенско потекло на магнетитите е тоа што поголемиот дел од нив покажуваат топотактички кристалографски врски со карбонатите домаќини (т.е. постојат 3D ориентациски односи помеѓу магнетитните и карбонатните решетки), што е силно индикативно дека магнетитите се зголемиле со физичко-хемиски механизам.
Иако водата не е индикација за живот, многу од метеоритите пронајдени на Земјата покажале дека содржат вода, вклучувајќи го и NWA 7034 кој се формирал за време на амазонскиот период од геолошката историја на Марс. Други знаци на површинска течна вода на Марс (како што се повторливите slope lineae ) се тема на дебата меѓу планетарните научници, но генерално во согласност со претходните докази обезбедени од марсовските метеорити. Секоја присутна вода во течна состојба е веројатно премногу минимална за да го одржи животот.
Стојан Врбенов
Стојан Врбенов — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење и деец на Внатрешната македонска револуционерна организација.
Животопис
Роден е во 1891 година во селото Псача. Тој го наследува Стојан Леков по неговата смрт во 1925 година како кривопаланечки војвода на Скопскиот револуционерен округ на ВМРО. Предводи чета од 21 лице.
IC 1077
IC 1077 — галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1077 се споменува и како ESO 200-5.
Откривање
Објектот е откриен на 14 октомври 1898 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1077 е од видот SB? R. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. IC 1077 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 19 м 51,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -50° 41' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 82°.
Други поделби
Проучување на IC 1077 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12435.
Георги В'ндев
Георги В'ндев Ѓошев, познат како Вардарскиот херој, — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација и Внатрешната македонска револуционерна организација.
Животопис
Георги В'ндев е роден на 7 април 1890 година во мегленското село Лесково, тогаш во Отоманското Царство. Негов татко е војводата Вндо Ѓошев, кој подоцна го зема во својата четата. Завршува прогимназија во градот Гуменнџе. На 16 годишна возраст Георги е заколнат член на ВМОРО, станува четник на Штерио Јонана, а потоа се присоединува кон четата на својот татко. Со четата на својот татко во селото Крива на 9 октомври 1912 година, во текот на Првата балканска војна, разбива турски аскер, а на 19 октомври ја помага грчката армија при ослободувањетоо Ениџе Вардар. На 15 декември Вндо Ѓошев и неговиот син се уапсени и осудени на смрт. Затворени се во Еди куле, од каде Георги успева да избега, а војводата Вндо е отруен во 1917 година. Во периодот 1915-1918 Георги учествува како доброволец во Првата светска војна. Бил префрлен од 1 македонски полк во 11 македонска дивизија. Војувал во Криволак, Дојран и по долината на реката Струма. До есента 1918 година е во единицата на војводата Тане Николов. Во 1918 година во моравско воено-инспекциска област, Вндев заедно со други негови соборци, војводи на ВМОРО, преземат оакција за спречување саботажната активност на Коста Пеќанец и Коста Војнович. За храброст е награден со три орденот "За храброст".
По убиството на Тодор Александров на 31 август 1924 година Вндев застанува на страната на Иван Михајлов.
Заедно со четите на Ефтим Чифлишки и Дончо Христов изведуваат казнена акција во февруари 1925 година во Малешевско и Радовишко против српската власт, како одговор на нејзини испади против месното население. На Шестиот конгрес на ВМРО во февруари 1925 година е избран за окружен војвода на Струмичкиот револуционерен округ. Во октомври 1925 година, за време на т.н. Петричкиот инцидент, Георги В'ндев со помош на Борис Бунев организира одбраната во Петрич против навлегувањето на грчка армија. Благодарните граѓани го поздравуваат со почести и е награден со златен часовник.
Во 1927 година В'ндев со семејството се населил во Петрич. Во 1928 година е делегат на Седмиот конгрес на ВМРО. По 19 - то мајскиот државен удар во 1934 година Георги Вндев е интерниран во Бургас, Карлово и Софија. Се враќа во Петрич во 1938 година. Се занимава се со книжарска дејност и земјоделство. Умира на 16 април 1942 година во Петрич.
Георги В'ндев има четири деца: Свобода, Димитар, Надежда и В'нде.
Оревче
Оревче претставува пештера на планината Галичица. Таа е најмала пештера која е истражена покрај брегот на Охридското Езеро. Меѓутоа, по одредени свои специфичности, иако со мошне мали димензии, истата го свртува своето внимание. Се наоѓа на север од пештерата Говедарник, 10 метри над езерото. Пештерскиот влез кој е предиспониран кон североисток, има доста интересна форма. Во целина гледано, пештерата Оревче има речиси кружна форма (8×5 м), со површина од 39 м2. Оваа пештера има постар еволутивен стадиум во однос на другите пештери што се наоѓаат покрај Охридското Езеро. Присутни се и пештерски украси во пештерата. Овде се сретнуваат поединечни и споени сталактити, сливови, а има и сталагмити. Во крајниот југоисточен дел, како и во северозападниот, изградени се неколку травертински басенчиња.
Герундо (езеро)
Герундо било езеро помеѓу провинцијата Бергамо, провинцијата Милано, провинцијата Лоди и провинцијата Кремона, во Ломбардија, Италија. Римјаните првично изградиле дренажни канали низ него за земјоделски цели. До 13 век, ништо не останало од езерото освен само големи плодни рамнини. Имало големина приближно 50 на 25 километри и сега е целосно исушено.
Легенда
Се шпекулирало дека Герундо е дом и на Тарантасио, голем змеј кој владеел и со езерото.
Дурмитор
Дурмитор — планински масив и национален парк во северозападна Црна Гора. Највисок врв е Боботов Кук (2.522 м).
Масивот се граничи со кањонот на Тара на север, кањонот на Пива на запад и кањонот на Комарница на југ. На исток се протега висорамнината Језерска Површ, на надморска височина од 1.500 м. Источно од висорамнината се наоѓа планината Сињаевина. Речиси сиот Дурмитор влегува во состав на Општина Жабљак.
Има 48 врва над 2.000 м. Највисок е Боботов Кук, со 2.522 м. По масивот и висорамнината Језерска Површ се расположени 18 леднички езера наречени „горски очи“. Најголемо од нив е Црното Езеро, поделено на Големо и Мало Црно Езеро.
Потекло на поимот
Името „Дурмитор“ веројатно е од источнороманско (можеби влашко) потекло, и значи „заспан“.
Национален парк
Националниот парк Дурмитор е создаден во 1952 г. и зафаќа површина од 390 км2. Го опфаќа Дурмитор заедно со кањоните на Тара, Сушица и Драга, како и повисоките делови од Комарница. Во 1980 г. е прогласен за светско наследство на УНЕСКО. Со должина од 80 км и длабочина од 1.300 м, кањонот на реката Тара во НП Дурмитор е еден од најголемите во светот.
Туризам
Дурмитор е центар на планинскиот туризам во земјата, а главните капацитети се наоѓаат во гратчето Жабљак.
Во зима, најзастапени активности се скијање и скијање на даска, а на лето тоа се планинарството, алпинизмот. Особено популарно е Црното Езеро.
Вилјам Алфред Фаулер
Вилјам Алфред Фаулер (William Alfred Fowler  — ) — американски јадрен физичар, подоцна астрофизичар, кој заедно со Субраманијан Чандрасекар ја добил Нобеловата награда за физика во 1983 година.
Животопис
Роден во Питсбург, Ренсилванија,на возраст од две години Фаулер се преселил со своето семејство во Лима, Охајо, градот на парната железница. Тој дипломирал на Охајскиот државен универзитет, каде бил член на братството Тау Капа Епсилон, додека пак докторатот за јадрена физика го стекнал на Калтех. Иако бил експериментален јадрен физичар, Фаулеовиот најпознат труд бил „Создавање на елементите во ѕвездите“, каде соавтори му биле Маргарет Бербриџ, Џефри Бербиџ и Фред Хојл, објавен во 1957 година под групно раководство на Фред Хојл, осмислувачот на таа теорија за природната историја на постоечките хемиски елементи. Во трудот се категоризирани нуклераните процеси за потеклото на се освен на најлесните хемиски елементи во ѕвездите. Овој труд е познат како B2FH труд.
Фаулеровата кариера направила од него познат јадрен физичар. Тој го наследил Чарлс Кристијан Лористен како директор на Келоговата радијациона лабораторија при Калтех, за подовна негов наследник да стане Стивен Кунин. Фаулер бил награден со Националниот медал за наука од страна на претседателот Џералд Форд It is the highest national honor in science that an American can receive.
Фаулер го освоиил и Раселовата награда од Американското астрономско друштво во 1963 година, Ветлесеновата награда во 1973 година, Едингтоновиот медал во 1978 година, Брусовиот медал во 1979 година и Нобеловата награда за физика во 1983 година за неговите теоретски и експериментални проучувања на јадрените реакции од важност за создавањето на хемиските елементи во универзумот и истата ја поделил со Субраманијан Чандрасекар.
Доживотен вљубеник во парните локомотиви, тој поседувал неколку возни модели од различни големина од кои една е прикажана на сликата тука. Тој починал во Пасадена, Калифорнија.
Четврти вселенски собор
Четврти вселенски собор или Халкидонски собор (грчки: Η Δ΄ Οικουμενική Σύνοδος; Σύνοδος της Χαλκηδόνας) бил одржан во Халкидон (денешен Кадиќој во Истанбул, Турција), од 8 октомври до 1 ноември 451 година од страна на римскиот цар Маркијан. Царот Маркијан вселенскиот собор најпрвин го свикал во Никеја, но подоцна, за да има поголема контрола врз т.н. кривоверци, го преселил блиску до своето седиште Цариград - во градот Халкидон. Во тоа време, на црковниот престол се наоѓале Анатолиј, Јувенал Ерусалимски и Максим Антиохиски.
На овој собор присуствувале околу 630 отци. Соборот бил против патријархот Диоскор Александриски и архимандритот Евтихиј, кои проповеделе дека Исус Христос бил единосуштен на Отецот, но во сфаќањето на неговата човечка природа ги проповедале двете природи - божествената и човечката и признавале дека по нивното соединување станала една природа, така што и на Божеството му ги припишувале и страданијата, маките и тагите, односно монофизитската ерес која го загрозила светото предание во црквата.
Освен ова, било дискутирано и за тврдењето на Диоскор дека Исус Христос не бил со еднаква природа како луѓето и дека не примил плот од девствената крв, туку бил вооплотен на божествен и неискажан начин. И овие тврдења биле отфрлени од страна на соборот. На овој став до денес сѐ уште го одржуваат Монофизитите (Ерменците) во монофизитско (ерменско) толкување се состои во расколничкото двопрстие, при што показалецот, стоејќи исправено, го означува Божеството, а свитканиот прст под показалецот - човештвото.
Така, соборот брзо го осудил монофизитството. Догматската дејност ја претставувало изнесувањето на оросот, кој сите учесници биле должни да го потпишат и да ги исповедаат правилните догмите во него. Со тоа соборот ја завршил догматската дејност, и Евтих и монофизитите биле осудени. Исто така, на него биле донесени и 30 црковни канони, од кои најважен е 28 канон со кој се потврдува одлуката од Вториот вселенски собор, според која Цариградскиот патријарх е рамен по чест на Римскиот патријарх.
Томасо Барбиери
Томасо Барбиери (роден на 26 август 2002 година) е италијански професионален фудбалер кој игра како десен бек за клубот од Серија А, Јувентус.
Клупска кариера
На 11 септември 2020 година, Барбиери му се приклучи на тимот од Серија Ц, Јувентус У23, резервниот тим на Јувентус, на петгодишен договор. На 28 септември, Барбиери го направил своето деби за Јувентус У23 во победата од 2–1 против Про Сесто.
Функционалистичка социологија
Функционалистичката социологија се појавила во триесеттите години на дваесеттиот век.Нејзини најзначајни претставници се Талкот Парсонс (1902-1978) и Роберт Мертон (1910-2001). Основна одлика на функционалистичката социологија се состои од тоа што секоја општествена појава се објаснува со нејзината функција во општтеството.функционалистичката социологија ги проучува само оние функции кои ја одржуваат само рамнотежата во општеството а не промените.Но сепак состојбата на рамнотежа не значи апсолутна неменливост.Можени се промени но само во рамките на системот, а не во веќе постоечкиот систем.Исто така важна е и поделбата на Мертон кои разликува:
Изворски манастир
Изворски манастир — манастир во селото Извор, сместен на ридот над селото, до кој се стигнува преку земјен пат.
Градби во манастирот
Манастирскиот комплекс е составен од: манастирската црква и други помошни објекти.
Црква „Св. Атанасиј“
Главната манастирска црква е посветена на Свети Атанасиј Александриски, по која е и наречен целиот манастир.
Помошни објекти
Во рамките на манастирот има голем двор во кој се сместени помошни објекти.
Грб на Непал
Грбот на Непал е официјален грб во оваа азиска држава. Денешниот дизајн на грбот го заменил претходниот кралски грб по Непалската граѓанска војна на 30 декември 2006 година.
Грбот на Непал е составен од бела силуета на картата на државата, каде во позадина се наоѓа венец од националното цвеќе, родендрон. Во подножјето на венецот се наоѓаат две раце, машка и женска, во ракување што ја симболизира родовата еднаквост во земјата на жолта позадина што го симболизира регионот Терај. Во внатрешноста на венецот се наоѓа приказ на Хималаите и зелените ридови на Непал. На врвот се наоѓа знамето на државата. Под грбот се наоѓа лента со санскритски натпис:
или на македонски:
Овој текст се поврзува со Рама, кога го посетил неговиот брат Лакшмана и кога изразил желба да остане во Ланка.
Стринг форсис
String Forces — македонска музичка група формирана во 1995 година во Скопје. Оттогаш имаат издадено два албумa, една музика за ТВ-филм и голем број настапи по Македонија и Балканот.
Орта Маало
Орта Маало или Орта Мале — историско село во Штипско, денес во најсевернот дел на атарот на Црвени Брегови, Општина Неготино.
Стринг форсис
Иако со работа групата започнува во 1995, постои и предисторија на групата во периодот 1992-1995, како проект на основачот Дориан Јовановиќ. Ова е период на дефиниција на изразот во кој биле остварени голем број на соработки со различни музичари, од коишто некои ќе станат и членови на групата.
Орта Маало
Географија
Селото се наоѓало на 20 км југозападно од Штип, во северозападното подножје на Конечка Планина (Серта), на 5 км источно од Хаџи-Сејдели.
Историја
Во XIX век Орта Маало било турско село во Штипската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Јокари Орта Махле имало 190 жители, а Ашаки Орта Махле - 115 жители, сите Турци.
Стринг форсис
Во 1995 година групата се формира околу „жиченото“ јадро: Алфрида Тозиева – виола, Дориан Јовановиќ – бас гитара, Сашо Трендафилов – гитара. До крајот на 1996 ќе има неколку промени на пејачи, за конечното решение биде со Јелена Брајовиќ и Елена Мановска. Со доаѓањето на тапанарот Влатко Икономов се оформува составот којшто ќе го сними првиот, самонасловен албум во 1998.
Орта Маало
Историја
На етничката карта од 1927 г. Леонард Шулце Јена показва Орта махале (Orta Mahale) е покажано заедно со соседното маало Дуванци (Доганли, Doganli) како села со нејасен етнички состав.
Стринг форсис
Албумот ќе биде издаден на почетокот на 1999 и ќе биде одлично прифатен од критиката, но не толку и од пошироката јавност. Ова ќе доведе до мало губење на насоката што ќе се заврши со една поголема промена на членовите кон средината на 2000 година. Тогаш се оформува составот којшто работи и денес: Александра Мангаровска-Милиќевиќ – вокал и флејта, Александар Стојанов – вокал и гитара, Алфрида Тозиева - виола, Дориан Јовановиќ – бас гитара, стик, ут, и електроника, Благојче Пенов – тапани.
Оваа промена ќе се совпадна и со промена во пристапот, но и музичката насока на групата. Групата ќе исфрли видео-спот за песната „Каде бегаш“, која што ќе доживее широка прифатеност и од публиката и од пошироката јавност, достигнувајќи и прво место на топ-листите на Македонската радио-телевизија.
Орта Маало
Родови
Според истражувањата од 1920-1924, родови во селото:
Иселеништво
Иселеници има во Турција.
Стринг форсис
Оваа песна е и добра дефиниција за насоката кон која групата се стремеше на вториот албум, „Изохронија“, но само ќе го започне како процес: транслација на традиционалната урбана Македонска музика во модерни рамки. Уште една песна ќе биде исфрлена како сингл којшто исто така доживува голем успех, за да во февруари 2002 биде промовиран и албумот „Изохронија“.
По ова следуваше соработката со режисерот Слободан Деспотовски за мини ТВ-серијата „Заведени“. Серијата ја доживеа својата премиера во октомври 2002, а групата една тема, како ремикс, ќе исфрли како видео-спот.
Список на споменици на природата на Македонија
Ова e список на спомениците на природата на Македонија. Некои од нив се прогласени со посебен закон донесен во Собранието на РМ, а некои со одлуки на општините. Според Законот за заштита на природата, овие заштитени подрачја припаѓаат на категоријата III на МСЗП.
539
539 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 539 година од новата ера, 539. од првиот милениум, 39. од VI век и последна од 530-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6047 и 6048 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5289 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4299 и 4300 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1292.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 539 година се протега во 3175 и 3176, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3235 и 3236 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1082. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 86 и 85 година пред хиџра.
Историја на Народот
Опис
Историјата на еден народ е историја како приказната на масовните движења и аутсајдерите. Поединци кои не биле вклучени во минатото во други видови на историски наративи се дел од примарниот фокус на теоријата на историјата одоздола, која ги вклучува обесправените, угнетените, сиромашните, неконформистите, субалтерните и генерално заборавените луѓе. Оваа теорија, исто така, вообичаено се фокусира на настаните што се случуваат во Француската револуција, или кога огромен бран на помали настани предизвикуваат одредени случувања. Овој ревизионистички пристап кон пишувањето на историјата директно се спротивставува на методите кои имаат тенденција да ги нагласат поединечните големи личности во историјата наместо групи на луѓе или народи. Овие методи се употребуваат во историскиот наратив на Големиот Човек, односно теоријата на Големиот Човек.
Историјата на народот тврди дека движечкиот фактор на историјата е секојдневниот живот на обичните луѓе, нивниот социјален статус и професија. Тоа се факторите кои ги „притискаат и влечат“ мислењата и овозможуваат развој на трендови, наспроти важните луѓе кои воведуваат идеи или иницираат настани.
Во својата книга Историја на Народот на Соединетите Држави, Хауард Зин напишал: „Историјата на која било земја, претставена како историја на едно семејство, крие жестоки конфликти на интереси (понекогаш експлодирајќи, а најчесто потиснати) помеѓу освојувачите и покорените, господарите и робови, капиталисти и работници, доминатори и доминирани во раси и прошетки и секс. И во таков свет на конфликти, свет на жртви и џелати, мисловните луѓе имаат задача, како што сугестирал Албер Ками, да не бидат на страната на џелатите.“
Критика
Историчарот Гај Бејнер напишал дека „неомарксистичките знаменосци на историјата одоздола на моменти прибегнаа кон идеализирани и недоволно софистицирани дефиниции за „народот“, несоодветно припишувајќи му вродени прогресивни вредности. Во пракса, демократската историја во никој случај не е егалитарна“.
Петти вселенски собор
Петти вселенски собор — духовен собор што се одржал од 5 мај до 4 јуни 553 година во Цариград, во време на императорот Јустинијан I (527-565). На овој собор не се зборувало за некоја нова ерес, туку на нов начин се разгледувани проблемите со монофизитите, несторијанците и оригенистите. Императорот направил обид да ги врати монофизитите во црквата. За таа цел, била одржана средба на православни и монофизитски богослови во 532 година. За монофизитската страна било несфатливо осудувањето на Несториј Цариградски од страна на црквата, а одбегнувањето на предавање на осуда на неговиот учител, Диодор Тарсиски, како Теодор Мопсуетски и Иво Едески, кои јавно го поддржале Несториј. Црквата направила исчекор, и прифатила повторно подетално да расправа за овие три личности од петтиот век, еден век подоцна.
На овој собор присуствувале 160 Отци. Најстарите од нив биле: Евтихиј Цариградски, Аполинариј Александриски, Домн Антиохиски и Дамјан Созополитски. Соборот ги потврдил осудите на несторијанската и монофизитската ерес, донесени на Третиот и Четвртиот вселенски собор.
1023 п.н.е.
1023 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1023. година пред новата ера, 23. од вториот милениум п.н.е., 23. од 11 век п.н.е. и четвртта од 1020-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4485 и 4486 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3727 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2737 и 2738 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 270 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1023 година се протега во 1613 и 1614, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1673 и 1674 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 480 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1695 и 1693 исламска година пред хиџра.
Владо Јаневски
Владо Јаневски ( во ) — македонски поп-пејач и композитор. Има издадено 6 студиски албуми со големи хитови како „Ако не те сакам“, „Евергрин“, „Дома си е дома“, „И тогаш некоја будала“, „Некогаш и негде“, „Црно тиквешко“, „Ова е наше Скопје“, „Не зори зоро“, „Еден бакнеж“ итн.
Животопис
Има завршено Филолошки факултет, отсек англиски јазик и литература. Членувал во музичките групи Тост сендвич (1979), Бон Тон (1986), Фотомодел (1989), Ластовица (1992). Свири на клавир, гитара и тапани. Има учествувано на многу домашни и странски фестивали и е првиот официјален претставник на Република Македонија на Изборот за песна на Евровизија со темата „Не зори зоро“ во Бирмингем, 1998.
Има учествувано и на Југовизија (Белград, 1992) и имал ревијални настапи на Славјански базар (Белорусија, 1994, 1995, 1996), Кавен (Ирска, 1994), Памуккале (Турција, 1994, 1995, 1996), Каиро (Египет, 1998, 1999) и на многу други реномирани фестивали.
Зборува англиски, германски, италијански и руски јазик.
NGC 4739
NGC 4739 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 3 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4739 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4739 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 51 м 37,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -8° 24' 35"". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 4739 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43571. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5535. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Изоеластична функција
Изоеластична функција (понекогаш се среќава и како константна функција на еластичност) — функција во математичката економија којашто се одликува со константна еластичност. Еластичноста го претставува односот на процентуалната промена на зависната променлива во однос на процентуалната промена на независната променлива.
За коефициент на еластичност r, функцијата во општ облик гласи:
што за оваа функција е еднакво на r.
Функција на побарувачката
Пример на изоеластична функција во микроекономијата е константната еластична функција на побарувачката, во којашто p е цената на производот и D(p) е количеството побарувано од страна на потрошувачите. За најголем дел на производи, еластичноста r е негативна, така што е згодно константната еластична функцја на побарувачката да се запише со негативен предзнак со цел коефициентот r да има позитивна вредност или:
каде r>0 и истото може да се протолкува како реакција на побаруваното количество без предзнак.
Функција на корисност со ризик
Константната еластична функција исто така се користи во теоријата на избор при аверзичност кон ризикот, што обично претпоставува дека поединците кои се аверзични кон ризикот ја максимизираат очекуваната вредност на конкавната фон Нојман-Моргенстернова функција на корисност. Во овој случај, со константна еластичност на корисноста во однос на богатството, оптималните одлуки во врска со распределбата на богатството при создавање на порфолиото се независни од износот на богатството на поединецот. Константната еластична функција на корисност во овој случај може да се прикаже како:
Ватеринген
Ватеринген е град во холандската покраина Јужна Холандија. Тоа е дел од општина Вестланд, и се наоѓа на околу 5 км југозападно од Хаг.
До 2004 претставувала посебна општина која се простирала на површина од 8.93 км2.
Во поранешната општина Ватеринген, исто така бил вклучен градот Квинтсхеул.
Селото "Ватеринген" има население од околу 10,860 жители. Статистичката област "Ватеринген", која исто така ја вклучува и околината, има население од околу 13,880 жители.
NGC 7053
NGC 7053 — галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7053 се споменува и како UGC 11727, MCG 4-50-9, CGCG 471-8, IRAS 21188+2252, 2ZW 124, NPM1G +22.0620.
Откривање
Објектот е откриен на 2 септември 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7053 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7053 има привидни димензии од 1,4' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 21 м 7,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 5' 7"". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 7053 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66610. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 165; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2187. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 286.
IC 1078
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1078 се споменува и како ESO 200-8, AM 0318-491.
Откривање
Објектот е откриен на 6 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1078 е од видот SB?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 1078 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 20 м 16,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -49° 2' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 86°.
Други поделби
Проучување на IC 1078 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12482.
Историја на Перу
Најраните докази за човековото постење на територијата на Перу датираат од пред 11.000 година п.н.е. Најстариот комплексен систем на живеење во Перу е цивилизацијата Норте Чико, која се протегала покрај Тихиот Океан и опстојувала помеѓу 3000 и 1800 година п.н.е. Овие докази се пронајдени во археолошките наоѓалишта Чавин, Паракас, Мочика, Наска, Вари и Чиму. Во 15 век, Инките се воздигнале и станале најсилна империја во регионот и најголемата империја на Јужна Америка пред доаѓањето на Европејците. Андските општества биле засновани врз земјоделието, користејќи системи на наоводнување современи за тој период.
Во текот на своето постоење, поткралството било управувано од страна на 39 кралеви во периодот помеѓу 1544 до 1824 година. Франческо де Толедо (1569-1581) тој спровел големи реформи во поткралството. Тој ги централизирал колонијалните владини функции и ги поставил идните административни работници на поткралството. Во текот на нејзиното постоење, наредните векови следувале тешки моменти и кризи како во Шпанија така и во Перу. Во 1713 година било создадено Поткралството Нова Гранада на север, како и Поткралството Рио де ла Плата во 1776 година. Во текот на 19 век, голем дел од териториите на државата добиле независност и целосното постоење на државата завршило по Битката кај Ајакуча во 1824 година.