cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дубравка Томшич Среботњак
Творештво
Покрај тоа, таа често е поканета како член на меѓународните жири на најголемите натпревари по пијано (Ван Клибурн, Лидс, Лудвиг ван Бетовен, Клара Хаскил, итн.).
Дискографија
Нејзиниот репертоар за пијано литература е од сите стилски периоди и е објавен на повеќе од 20 плочи и 90 ЦД-а.
Покрај тоа, таа често е поканета како член на меѓународните жири на најголемите натпревари по пијано (Ван Клибурн, Лидс, Лудвиг ван Бетовен, Клара Хаскил, итн.).
Концертна кариера
Дубравка Томчиќ одржала повеќе од 3.500 концерти во САД, Европа, Северна Америка, Мексико, Австралија, Азија и Африка, како солист и со светски познати оркестри и диригенти.
Награди и признанија
Покрај Гран при на Здружението Франц Лист во Будимпешта, таа доби и голем број награди за најдобари снимк со делата на Лист.
Паралелограмски закон
Во математиката, наједноставна форма на паралелограмскиот закон (исто така наречен паралелограмски идентитет) припаѓа на елементарната геометрија. Тоа значи дека збирот на квадратите од должините на четирите страни на паралелограмот се еднакви со збирот на квадратите на должините на дијагоналите. Користејки ја нотацијата на дијаграмот десно, страните се (AB), (BC), (CD), (DA). Но, бидејќи според Евклидовата геометрија кај паралелограмот спротивните страни се секогаш еднакви, или (AB) = (CD) and (BC) = (DA), законот е запишан како
Ако паралелограмот е правоаголник, двете дијагонали се со еднаква должина (AC) = (BD) па,
и изразот се сведува на Питагоровата теорема. Кај основниот четириаголник на кој четирите страни се не се задолжително еднакви,
кадешто х е должина на отсечката заедно со средишни точки на дијагоналите. Од дијаграмот може да се види дека за паралелограм кадешто х = 0,и основната формула се упростува до степен на паралелограмскиот закон.
Паралелограмскиот закон во внатрешноста на телата
Во нормиран простор, изразот на паралелограмскиот закон е равенка со.. relating norms :
Во внатрешноста на телата, правилото е одредено користејќи ја внатрешноста.
Како последица од оваа дефиниција, вовнатрешноста на телата, паралелограмскиот закон е алгебарска еднаквост, лесно формирана користејќи ги особеностите на внатрешноста.
Додавајќи ги овие два израза:
според бараното.
Ако х е  orthogonal  to y, тогаш и горната равенк за правилото за збир станува:
што е Питагорова теорема.
Нормирани векторски простори во паралелограмскиот закон
Најчесто реалните и комплексните нормирани векторски простори, немаат внатрешни производи, но сите нормирани векторски простори имаат норми (по дефиниција).
На пример, вообичаено употребувана норма е p-norm:
кадешто x_i е компонента на векторот x.
За која било норма која го исполнува паралелограмскиот закон (кое задолжително е норма за внатрешноста), внатрешноста создава норма која е единствена како последица на идентитетот на поларизацијата. Во вистински случај, идентитетот на поларизацијата е даден како:
или, еднакви, како:
На пример, користејќи ја p-norm ако p = 2 и вистински вектори x, \ y \,, проценката на внатрешноста продолжува како што следи:
кое е стандарден скаларен производ од два вектора.
Неолитска уметност
Неолит (ново – младо камено време, 12.000 – 3.000. години п.н.е.)
Младото камено време почнува со неолитската револуција на Блискиот Исток (тоа било време на последниот леден период во Европа). Климата северно од Алпите била како сега во Сибир и на Алјаска). Тоа траело повеќе илјади години и почнало околу 8.000 година п.н.е. кога луѓето по првпат успешно ги припитомиле животните и произвеле зрнеста храна. Тоа бил пат на премин од лов кон земјоделство. Номадскиот живот се заменува со седечки. Со новиот начин на живот во трајни селски заедници дошло и до нови пронајдоци: грнчарство, ткаење и предење. Основни модели на градежни конструкции се од дрво,тули и камен. Од овој период познати се остатоци од многу импресивни скулптури на човечки глави строги поединечни обележја – „Јерихонски глави“, околу 7.000 години п.н.е., (череп обложен со обоен гипс со очи од школки).
Луѓето во неолитот верувале во духовите на предците и се верувало дека тие се наоѓаат во главата на човекот, која можела да го надживее телото и да ја задржи моќта над судбината на своите поколенија. Затоа тие требало да ги смируваат тие духови. Сочуваните глави биле „замки за духовите“. Покрај верувањата во духовите на предците постоело и верување во анимизам – во секој предмет постоел дух. Во секодневниот допир со светот на духовите примитивниот човек не се задоволувал само со тоа што ќе врши обреди, туку чувствувал потреба својот однос да го изрази со игри и слични драмски церемонии, ставајќи маски, а таа занесеност трае и до денешни денови.
Неолитскиот град Јерихон, во денешен Јордан, со кемени куќи и поплочени дворови е извонреден пример за висока развиеност на неолитските луѓе. Но одбранбените ѕидини и кули укажуваат на почетокот на судири меѓу луѓето.
Во Европа во тоа време се појавуваат мегалитски споменици направени од големи камени блокови наредени еден врз друг на суво (без малтер), од кои најпознат е Стоунхенџ во Англија. Стоунхенџ се состои од низа кемени блокови наредени кружно со остар во средината. Оријентиран е спрема страната на која се раѓа сонцето на денот на догоденицата (летен сонцестој, 21 јуни)
Машка ракометна репрезентација на Хрватска
Машка ракометна репрезентација на Хрватска — државна репрезентација која ја претставува Хрватска на меѓународните ракометни натпревари. Тимот е под управа на Хрватскиот ракометен сојуз.
Хрватска честопати се смета за меѓународна сила во ракометот, освојувајќи два олимписки златни медали и едно Светско првенство, но никогаш не освоила едно Европско првенство, откако изгубила две финалиња, едното од Франција и другото од Данска. Хрватската ракометна репрезентација која го освоила Олимпискиот златен медал во 1996 година, честопати се смета за најголемо изненадување во историјата на ракометот, можеби поради своето прво учество на турнирот. Хрватската репрезентација освоила таканаречен „меѓународен двомеч“, откако го освоила златниот медал на Олимпијадата (2004) и на Светското првенство (2003), победувајќи ја Германија во двете финалиња.
Ракометната репрезентација на Хрватска честопати била обележана како модел за спорт, честопати како замена за Романија во „големите три“ на Европа во ракомет, заедно со Франција и Данска. Некои од нивните најголеми соперници се соседите Словенија, Унгарија и Србија. Германија исто така е голем соперник, иако на натпреварите помеѓу двете земји, Хрватска има поголема доминација. Германија победила само еднаш на своите девет средби, а Хрватска победила седум пати. Шпанија исто така се смета за близок соперник на Хрватска, откако одиграла 23 натпревари со нив, најмногу од која било страна со која Хрватите играла во ракомет. Сепак, Французите често се забележуваат како најголем соперник на Хрватска во ракомет, поради успехот на двете земји. Сепак, во поновата историја, Хрватска честопати претрпела елиминации во корист на Французите.
Австроунгарија (1904-1918)
Зборот ракомет во хрватскиот регион прв го искористил Фрањо Бучар, опишувајќи ја германската игра Шлеудербол во списанието Сокол 1904. Најраните документирани форми на играње ракомет во овие области се појавиле во 1911 година во гимназијата на Пазин, што меѓу другото се должи на фактот дека програмите за образование во Истра, како дел од тогашното австриско крајбрежје, дошле од центарот за образование во Грац. Во Хрватска, во тоа време ракометот бил воведен во средношколски програми. Тоа бил еден вид чешки ракомет, проширен од Чешката Република, а потоа го играле и учениците од Осиек и Вуковар.
Двете светски војни (1918-1941)
Во раните почетоци на хрватскиот ракомет, на местата се играло теренски ракомет и ракомет. Студентите биле привлечени кон ракометниот терен, затоа што малиот ракомет се играл на импровизирани терени без соодветна статива, наспроти ракометниот терен, кој се играл на постојните фудбалски игралишта. За време на Кралството Југославија се одиграл првиот јавен ракометен натпревар во хрватскиот регион и во поширокото соседство. Се одиграл во средно училиште во Вараждин на 29 мај 1930 година под раководство на наставниците по физичко образование. Од тоа време, до 1950 година, во Хрватска и Југославија јавно се играло исклучиво теренски ракомет, на фудбалскиот терен со единаесет играчи на секоја страна. Во средното училиште во Загреб на 1 јуни 1935 година, биле отворени првите ракометни терени во Југославија.
Втора светска војна (1941-1945)
На почетокот на Втората светска војна Кралството Југославија се распаднало. Поголемиот дел од територијата населена од Хрвати на 10 април 1941 година, станала дел од новоформираната Независна Држава Хрватска (НДХ). Како дел од новата држава на 2 октомври 1941 година во Загреб за првпат во историјата била основана Хрватската ракометна федерација (ХРС) со седиште во Загреб. Хрватската ракометна федерација ја координирала работата на десетина клубови и до 1944 година организирала национални првенства. Во државата НДХ била основана првата Хрватска ракометна репрезентација. Првиот тренинг за тимот се одржа на 12 октомври 1941 година помеѓу двата тима избрани од селекторот Драгутин Пех. Неговиот прв и единствен меѓународен натпревар овој тим го одиграл на 14 јуни 1942 година со Унгарија во Будимпешта каде Хрватска загубила со 0:9. Овој теренски ракометен натпревар се одиграл пред 30.000 гледачи на тогашниот стадион НЕП. Најдобар ракометар на теренот бил голманот Бранко Кпарал. Под раководство на тренерот Анте Шкртиќ, играчите за Хрватска биле Владо Абрамовиќ, Ирислав Доленец, Жарко Галетовиќ, Ѕвонко Лесковар, Тодор Маринов, Виктор Медведев, Крешо Павлин, Владо Шимановиќ Стјепан Шириќ, Јосип Житник. ХРС престанала да функционира во 1944 година поради војната во Втората светска војна.
Ракомет во СФР Југославија (1945–1991)
Кога завршила Втората светска војна во 1945 година, територијата на Независната Држава Хрватска била вклучена во новоформираната СФР Југославија.
Веднаш потоа започнало реконструкцијата на ракометот во Југославија, а истата година бил основан Комитет за ракометна асоцијација за гимнастика Хрватска, а во мај 1948 година Комитет за ракометна асоцијација за гимнастика на Југославија. ХРС била обновена на 19 декември 1948 година, во која таа, во согласност со националната политика на новата југословенска држава, името го сменила во Хрватското ракометно здружение (РСХ). Ракометната федерација на Југославија (РСЈ) била основана на 17 декември 1949 година во Белград со здружување на националните и провинциските асоцијации и таа станала членка на Меѓународната ракометна федерација (ИХФ) во 1950 година.
По завршувањето на Втората светска војна, повеќето ракометарки на теренот на НДХ завршиле курсеви и станале инструктори или судии во ракомет. Некои од нив станале членови на теренската ракометна репрезентација на Југославија и учествувале на својот прв меѓународен натпревар, одигран на 19 јуни 1950 година на стадионот Крањчевиќева во Загреб, против Белгија. Југославија победила со 18:3 играјќи со девет играчи од Загреб, еден од Сплит и еден од Сараево.
Од крајот на Втората светска војна до распадот на Југославија во 1991 година, најдобрите хрватски ракометари играле за репрезентацијата на Југославија. Со оваа репрезентација Хрватите настапиле на 17 големи натпреварувања и освоиле седум медали, како два олимписки златни медали, олимписка бронза, светско злато, светско сребро и две бронзи. Меѓу другите познати трофеи, во овој период тие освоиле 5 златни медали на пет настапи на Средоземните игри (1967, 1975, 1979, 1983 и 1991 година), два златни и еден бронзен медал на Светските првенства што се одржале во 1971, 1974 и 1984 година, 2 бронзени медали во ракометната Супер лига што се одржала во 1981 и 1983 година во Германија и среброто на Игрите за добра волја во 1990 година во Сиетл.
Медали
Последно обновено по крајпт на Светско првенство 2019
‘‘‘Шампион’’’  ‘‘‘Финалист’’’   Трето место   Четврто место
Брусница
Латинското име на подродот oxycoccos потекнува од грчкиот збор ὀξύς - „кисело” и κόκκος - „бобинка” и е во потесна врска со вкус от на плодовите. Доселениците во Нова Англија за време на XVII век овие растенија често се нарекувале и „медени бобинки” бидејќи зрелите плодови биле омилена храна на мечките.
Американските домородци се меѓу првите плодови на брусница кои се користени во исхраната. Првата званична фарма на брусница во Северна Америка ја основал Хенри Хол во 1816 година, а за време на 1820-тите почнале и првите испорачки во Европа. Во САД брусницата традиционално се јаде за време на Божиќ и Денот на благодарноста.
Листовите се со должина од 3 до 15 мм и ширина од 1−6 мм. Листовите се со темнозелена боја од страна на лицето, и пепеласто бела на обратната страна, и не паѓаат преку зимата. Долниот дел на листот обложен е со восок кој ја штити стомата на листот од загушување од мочуришка вода.
Цветовите се бледо виолетови, правилно се свртени кон земјата. Дршката на кој се развиваат цветовите е со должина и до 5 см. На чашката се налаоѓаат по 4 чашкини ливчиња, тие се со шарки наназад. Секој цвет има по 8 прашници и еден толчник. Цветот од мај до јуни трае по 18 дана.
Плодот има округла кон елипсовидна бобинка со црвена боја. Растенијата кои растат во мочуришта даваат покрупен плод и нивните бобици можат да имаат пречник и до 16 мм. Во внатрешноста на секој плод се наоѓаат ситни семки кои птиците преку изметот го разнесуваат, со што се врши размножавањето на растенијата. Секое поединечно растение годишно произведува и по стотина плодови.
Стопанско производство
Брусницата денес комерцијално се одгледува во САД и во Канада. Во САД најголеми произведувачи се државите Масачусетс, Њу Џерси, Орегон, Вашингтон и Висконсин, а во Канада се државите Британска Колумбија, Њу Бранзвик, Онтарио, Нова Шкотска, Островот Принц Едвард, Њуфаундленд и Квебек. Во долината на реката Фрејзер во Британската Колумбија се наоѓаат огромни фарми за раст на брусница во кој се произведуваат околу 95 % од вкупната канадска продукција (засадени се околу 1.500 хектари на кој годишно се произведуваат 17 милиони килограми). Помала количина на плантажи се одгледуваат и во јужна Аргентина, Чиле и Холандија.
Нутритивни и медицински својства
Нутритивно гледано, свежата брусница дава 46 килокалории на 100 грама плод. Содржи најмногу вода (87 %), потоа јаглехидрати (12 %), а остатокот го сочинуваат белковини и масти (1%). Од минералот, најзастапени се калиум, фосфор, калциум и манган, а има и железо и сосема малку натриум.
Ова овошје не содржи холестерол, а многу е со редок натриум. Наместо тоа, брусницата изобилува со Витамин Ц, флавоноиди и полифенолоиди соединенија кои позитивно влијаат на здравјето.
Брусницата е богата со антиоксиданси, кверцетин, селен, и со витамините А, Ц и Е), па затоа ова овошје се препорачува во исхраната. Антиоксиданси се, супстанции кои ги чуваат клетките од оксидатиен стрес и погубен впечаток на слободните радикали, кои во организмот настануваат поради различни надворешни влијанија. Овие слободни радикали ја зголемуваат шансата за настанување на болести на срцето, тумор и многу други болести.
Антицијанидите од брусницата, кои го дава ова овошје светлоцрвена боја, влијаат на спречување на оксидативно оштетување кај ендотелните клетки. Здравствените ефекти на конзумирање на ова овошје со ова не се завршува. Заради нисото содржување на натриумот (а нешто поголемо на калиумот), брусницата делува на снижување на крвниот притисок. Сокот од брусница благотворно делува на проблемите на уринарниот систем
WR 135
WR 135 — променлива Волф-Рајова ѕвезда која се наоѓа на растојание од околу 6000 светлосни години од Земјата во соѕвездието на Лебед, опкружена со слаба меуреста маглина која е развеана од интензивното зрачење и брзиот ветар од ѕвездата. Таа има полупречник трипати поголем од полупречникор на Сонцето, но поради температурата од 63.000 К е 190.000 пати посјајна од Сонцето.
WR 135, заедно со WR 134 и WR 137, е една од трите ѕвезди во соѕвездието Лебед забележани во 1867 година кои имаат невообичаени спектри кои се состојат од интензивни оддавни линии, наместо со нормални непрекинати линии и линии на впивање. Ова беа првите членови на класата на ѕвезди кои се наречени Волф-Рајеови (WR ѕвезди)  по Чарлс Волф и Жорж Раје, кои први го забележале нивниот необичен изглед. Таа е член на јаглеродната секвенца на WR ѕвезди, што укажува на недостаток на азотни линии и е потврда за јачината на јаглеродното оддавање. WR 135 има спектар со оддавност C III малку посилна од C IV, што доведува до одредување на спектралниот тип WC8. Спектарот исто така покажува силниоддавности на He I и послаби линии на He II и C II.
WR 135 е помалку од еден степен подалеку од WR 134 и се верува дека двете ѕвезди се на приближно исто растојание од Земјата во рамките на ѕвезденото здружение Лебед OB3. Двете ѕвезди се наоѓаат во обвивка на водород за која се смета дека бил зафатена од меѓуѕвездената средина кога една или двете ѕвезди биле на главната низа. Обвивката има пречник од повеќе од четириесет парсеци и содржи околу на водород. Не е познато која од двете ѕвезди е причината за создавањето на обвивката.
WR 135 има два поблиски придружници. HD 228235 е ѕвезда со привидна величина 11 на растојание од 53 " а има и ѕвезда со величина 12-та на растојание од 41".
Ферицтал
Соседни општини
Општината се граничела со следниве општини (почнувајќи од север, надесно): Зонеберг, Тетау, Пресиг, Штокхајм, Митвиц и Нојштат кај Кобург.
Општински единици
Општината Ферицтал се состои од следниве единици:
Золтан Озорај Шенкер
Золтан Озорај Шенкер (13 октомври, 1880 - 25 август, 1966) бил Унгарскиот олимписки сабјист и мечувалец, која освоил три олимписки медали.
Ран живот
Шенкер е роден во Варадсентмартон, Унгарија (сега Санмартин, Бихор, Романија), и бил Евреин.
Олимпијада
На Летните олимписки игри во 1924 година во Париз, на возраст од 43 години, освоил бронзен медал во тимско мечување и сребрен медал во тимска сабја. Во поединечните настани, Шенкер го освоил четвртото место во поединечна сабја и бил елиминиран во првиот круг во поединечно мечување.
Шенкер, исто така, се натпреварувал во поединечно мечување на Летните олимписки игри 1928 година во Амстердам, на возраст од 47 години, каде што стигнал до полуфиналето, но загубил од бронзениот медалист од унгарскиот Јанош Гарај.
Пишување
Починал во 1966 година во Будимпешта, Унгарија. Бил погребан на гробиштата Фаркарети.
Аесе
Аесе (бислама: Aese) е мал остров во покраината Санма во Вануату.
Географија
Островот се наоѓа во непосредна близина на источниот брег на Еспириту Санто. Северно од Аесе се наоѓа малиот остров Мавеја. Вкупната површина на островот е 8,1 километар квадратен. Должината на островот е околу 6 километри, а ширината е околу 3 километри. Островот е рамен, со највисока точка 38 метри надморска висина. Денес островот е ненаселен, а порано имало жители. Островот е во приватна сопственост.
NGC 2075
NGC 2075 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2075 се споменува и како ESO 57-EN5.
Откривање
Објектот е откриен во декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2075 е од видот OCL+EN. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,5 m. NGC 2075 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 38 м 20,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 70° 41' 9".
Други поделби
Проучување на NGC 2075 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Осма македонска дивизија на КНОЈ
Осма македонска дивизија на КНОЈ била формирана во слободно Скопје, во втората половина на декември 1944 година.
Команден состав
Командниот состав на дивизијата го сочинувале:
Политички комесари биле:
Состав и активности
На 15 август 1944 година Врховниот командант наредил да се формира корпус на народната одбрана на Југославија (КНОЈ), чија основна задача би била обезбедување ред и мир во заднината на единиците и заштита на државните граници. Дури по конечното ослободување на Македонија, во рамките на воената реорганизација е формирана оваа дивизија. Во нејзин состав влегле Петтата, Десеттата и Триенаесеттата македонска ударна бригада, и по еден баталјон од составот на Дваесеттата и Дваесет и првата македонска ударна бригада. Конечното оформување на оваа дивизија се завршило со упатување на уште една бригада во нејзиниот состав, составена од војници од белградската и војводинската дивизија на КНОЈ. Дивизијата била упатена во реонот на Битола, а нејзина задача била заштита на јужната граница на Демократска Федеративна Република Југославија, како и борба со остатоците на непријателските елементи. По наредба на Врховната команда на југословенската армија, сите народноослободителни партизански одреди, местни стражи и команди на места влегле во составот на оваа дивизија.
Селиште (Водоча)
Селиште — археолошко наоѓалиште во Водоча, Општина Струмица.
Тиха Руда
Тиха Руда — река во Украина, во Виничка Област, лева притока на реката Десна (сливот на Јужен Буг). Должина е 14 км.
Селиште (Водоча)
Претставува населба од доцноантичко и средновековно време. На 2,5 км северно од селото, на границата со атарот на селото Вељуса се среќаваат фрагменти од керамички садови.
Пеги Гоу
Ран живот и образование
Пеги Гоу е родена како Ким Мин-џи, во Инчеон, Јужна Кореја, на 3 јули 1991 година. Нејзиниот татко, Ким Чанг Јонг, е поранешен новинар, професор по масовна комуникација на Универзитетот Инје и постојан комесар на Корејската комисија за комуникации. Гоу започнала со часови по класично пијано на 8-годишна возраст. На 14-годишна возраст, нејзините родители ја испратиле во Лондон, Англија да учи англиски. Таа се вратила во Кореја кога имала 18 години, но шест месеци подоцна се вратила во Лондон за да студира мода на Лондонскиот колеџ за мода. По дипломирањето, таа работеше како уредник на лондонски дописник за Harper's Bazaar Korea, а потоа се пресели во Берлин, Германија.
Кариера
Гоу била подучена за диџеј во 2009 година од нејзината пријателка од Кореја. Таа ја имаше својата прва свирка во Cirque Le Soir, Сохо, а подоцна настапуваше неделно во The Book Club, Источен Лондон. Во 2013 година, таа научи да користи Ableton Live и почна да создава свои песни. Нејзината прва песна, Hungboo, била завршена во 2014 година. Хунгбу бил именуван по херојот од една корејската бајка. Таа ја отсвире песната во Кореја за прв пат на отворањето на наградите Style Icon Awards во 2016 година, со наградуваниот актер Јо Ах-ин во видео за визуелна уметност.
Гоу го имаше своето деби на снимање во јануари 2016 година на етикетата Rekids на Radio Slave со The Art of War Part 1, со ремикс од Galcher Lustwerk. Таа потоа објави четири EP-а вклучувајќи го и Seek for Maktoop, со хит песната It Makes You Forget (Itgehane). Maktoop го добил името по арапскиот збор „maktoob“, што е еквивалент на „пишано“ или „судбина“. Потоа следеа ЕрД Еднаш и Хан Јан во 2018 година и Момент во април 2019 година Еднаш е прв пат да пее на плоча. Гоу ја започна својата прва турнеја во Северна Америка и дебитираше во Boiler Room во Њујорк во 2017 година. Таа стана првата корејска диџејка која свирела во берлинскиот ноќен клуб Berghain. Таа свири повеќе од сто свирки во живо во една година и има настапувано заедно со Мудиман, Блажената Мадона и диџеј Козе. Оттогаш имала концерти во светските фестивалски сетови во Коачела, Гластонбери, Сонус во Хрватска, амстердамски Декмантел, Лондонски Printworks, Ибица, Амстердам Денс Евент, Примавера Саунд во Португалија, Сонар од Барселона, како и модата на Вирџил Аблох покажуваат меѓу другите. Во интервју за Vice, таа изјави дека повеќе сака да остане надвор од политиката и дека само ќе настапува за луѓето кои сакаат да ја слушаат нејзината музика.
Гоу ја објави својата музика на издавачките куќи Ninja Tune и Phonica во 2018 година Истата година, It Makes You Forget (Itgehane) ја освои наградата за најдобра песна на независните музички награди AIM. It Makes You Forget (Itgehane) исто така било наведено на листата на песни за ФИФА 2019 година.
Во 2019 година, Форбс ја именуваше Гоу како еден од азиските лидери, пионери и претприемачи под 30-годишна возраст. Таа лансираше своја модна издавачка куќа KIRIN („жирафа“ на корејски), поддржана од Вирџил Аблох, под групата New Guards во февруари,  по што следуваше нејзината сопствена независна издавачка куќа, Gudu Records (гуду значи „чевли“ на корејски) во март. Таа изјави дека го лансирала Гуду за да им даде на уметниците кои започнуваат подобри можности и третмани отколку што добила на почетокот на нејзината кариера. Таа потоа го објави DJ-Kicks: Peggy Gou, 69-тиот дел од ! Компилација на микс DJ-Kicks на K7 во јуни. Албумот стана нејзино прво појавување на Билборд топ-листите, достигнувајќи го 9-тото место во продажбата на албуми за танц/електронски албуми и втора компилација која некогаш влезе во топ 10 по Мудиман. Во јули, Гоу го објави своето прво музичко видео за нејзината хит песна Ѕвездена ноќ од 2019 година, ексклузивно на Apple Music, во режија на Јонас Линдстроем, и уште еднаш го претстави Јо Ах-ин, главниот актер во наградуваниот јужнокорејски филм, Burning. Музичкото видео било објавено ширум светот на YouTube во септември 2019 година.
Во декември 2020 година, Гоу се придружи на новогодишните диџеи миксови на Apple Music со уште 21 електронски изведувач. Таа потоа го издаде својот седми сингл Nabi во јуни 2021 година, со учество на Oh Hyuk од корејскиот инди рок бенд Hyukoh, проследено со почит на нејзините тинејџерски години, I Go, што таа го нарече „Моја реимагинација на звуците што ги сакав пораснав.
Пинк Пантер
Пинк Пантер (англиски: Pink Panther = Розов Пантер) — лик од цртаните филмови. Карактерот првобитно се појавил на почетните и одјавните шпици во еден филм наречен Пинк Пантер во 1963. год. Популарноста на ликот ги охрабрила авторите да започнат серија од кратки цртани филмови. Кул-мачката била ѕвезда во 124 цртани, десет телевизиски шоу-програми и три специјални ТВ-емисии.
Творец на ликот е Фриц Фриелинг, а цртаните филмови ги правел заедно со Дејвид Депати. Пинк Пантер освоил Оскар за кус анимиран филм во 1964 година.
Од септември 2007., цртаните со Пинк Пантер можат да се видат на каналот „Бумеранг“ на „Картун нетворк“, каналот „Аниманиа ХД“ на „Вум ХД нетворк“, а издадено е и ДВД со целата колекција од филмови.
Препознатливата карактеристична музичка тема за серијалот цртани филмови (1964-1980) е дело на американскиот композитор Хенри Мансини.
Пјер (Јужна Дакота)
Пјер (Pierre) е град во американската сојузна држава Јужна Дакота и нејзин главен град. Според пописот извршен во 2010 година во градот живееле 13,646 жители.
Историја на Битола
Традиционално силниот трговски центар, е познат и како град на конзулите поради тоа што во еден период за време на Отоманското Царство, Битола имала дури дваесет конзулати од разни европски земји. Во истиот период, градот имал многу школи, меѓу другите и воена академија, којашто ја посетувал и славниот турски реформатор Кемал Ататурк. На крајот на XIX век бил толку силен град, што неговото население непрестајно растело и го надминало бројот на населението на Белград. Градот бил преполн со фабрики и фотографски дуќани, а занимливо е и тоа што покрај Сингер, во Битола уште во тоа време постоела фабрика за слатки. Во Битола се снимени првите фотографии и филмови на Балканот, благодарејќи на браќата Манаки. Првата филмска камера Јанаки ја купува од Лондон, производство на компанијата „Charles Urban Trading”, и тоа 300-тиот примерок од серијата BIOSCOPE. Така, со таа фамозна „Камера 300" започнала кинематографијата на Балканот. Тоа било златното доба на градот. За жал, за време на Балканските војни, многу битки биле водени во околината на градот и самиот град, па многу материјални докази изгореле или биле потполно уништени. Архитектурата можела да се обнови, посебно последните петнаесетина години, а докази за сѐ што се случувало се и прераскажувањата на старите кои добро се сеќаваат. Меѓутоа, денес останале многу организации и фестивали, коишто по долг период, повторно се одржуваат. Еден од нив се одржува секој година од 29 јули до 2 август во Битола, во знак на спомен на Илинденското востание, под името „Културен фестивал Илинденски денови“.
Праисторија
Градот Битола со околината е многу богат со споменици од праисторискиот период. Двата најзначајни се Велушка Тумба и Тумба Бара, коишто се наоѓаат покрај селото Породин. Од бакарното доба, тука се населува Тумба покрај селото Црнобуки, Шуплевац (покрај селото Суводол) и Висок Рид (покрај селото Букри).
Римски период
Градот се наоѓа на римскиот пат Вија Егнација (Via Ignatia), каде што е и античкиот град Хераклеја Линкестис. Во периодот на II век п.н.е. кога Македонија станува римска провинција, Хераклеја станува силен економско-политички центар (Septina Aurelia Heraclea) со свој постојан римски намесник и римска војска, што сведочи за Битола како центар на вечна моќ, цивилизација, култура и убавина којашто е тука и денес.
Османлиска власт
Почетокот на турските завојувања на Балканот најавиле и нова ера на живеење. Турските војски во текот на 1382-1383 година по многу тешки и крвави борби и по жестокиот отпор кој го пружило месното население конечно успеале да ја освојат Битола. Според некои легенди многу жесток отпор на турските освојувачи му пружиле и монасите од седумдесетте манастири и цркви кои во тој период постоеле во Битола. Хаџи Евронос беј кој се наоѓал на чело на турската војска револтиран од жестокиот отпор на кој наишол при освојувањето на градот наредил да се урне и битолската тврдина. Ашик-паша Зеде, кој го придружувал Евронос-бег во неговиот поход, во своите извештаи забележал дека турските војски неколкупати ја напаѓале Битола, а калуѓерите, давајќи голем отпор, на крајот на самиот брег на реката Драгор, сите до еден биле масакрирани. Меѓутоа, Турците потполно го зазеле градот дури по смртта на Крали Марко во 1395 година, а при тоа заземање во Битола прв влегов Тимурташ-паша со неговата војска.
Најзначаен перидо од историскиот и стопанскиот развој на Битола е XIX век, кога во Битола е преместено седиштето на Румелискиот вилает, и како таков, е рангиран за прв град во европскиот дел на Турција. Според еден документ од овој период, се кажува дека во Битола имало 1.380 дуќани, од кои најголем број биле занаетчиски.
Во 1805 година во Битола живееле околу 15.000 жители. Од стопанските гранки виден напредок доживеало занаетчиството. Во средината на XIX век бројот на занаетчиските дуќани достигнал над 2.000 со околу 140 видови занаети, организирани во 70 еснафски организации. Виден придонес во развојот на Битола дале и дипломатските претставништва, конзулати на повеќе странски држави. Тоа довело Битола да стане „град на конзули” но и арена на странски пропаганди.
Почнувајќи од 1843 година Третата (Румелиската) армија скоро половина век ќе има седиште во Битола. Покривала територија од Босна до Грција, од Јадранско Море до Одринскиот Пашалак. Располагала со сите родови војска од тоа време и броела од 15.000 до 20.000 војници, а некогаш и повеќе. За нејзини потреби биле изградени Црвената и Белата касарна, Воената гимназија и болница.
Со пуштањето на железничката линија Солун-Битола (1894), Битола го изгубила посебното значење за војската и седиштето на Третата армија било преместено во Солун.
Во Битола во крајот на XIX и почетокот на XX век имало околу 3000 клавири за што градот го викале и „Градот на Клавирите“. Поради некои поранешни сфаќања клавирот симболизирал богатство, класна поделеност и во 50-тите години на XX век со процесот на национализација на многу од семејствата клавирите им биле одземени.
Во учебната 1899/1900 година во Битолската машка гимназија, како учител се вработил еден од основачите на ВМРО, Даме Груев, кој бил задолжен да изведува настава по предметите географија, аритметика, геометрија и цртање.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Битола живееле 37.000 жители, од кои 10.000 Македонци, 10.500 Турци, 1.500 Албанци муслимани, 2.000 Роми, 7.000 Власи, 5.500 Евреи и околу 500 останати.
Христијанските жители на градот биле разделени во повеќе конфесии. Според статистиката на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година христијанското население на Битола се состоело од 15.252 Македонци, од кои 8.844 егзархисти, 6.300 грчки патријаршисти, 72 српски патријаршисти и 36 протестанти, потоа 100 Грци, 7.200 Власи, 120 Албанци и 120 Роми. Во градот имало 10 основни и 3 средни бугарски училишта, 7 основни и 2 средни грчки, 2 основни и 2 средни влашки и 1 основно и 2 средни српски.
Битола поради својата местоположба, на крстопатот помеѓу сите најзначајни патни правци (исток, запад, север и југ), уште од најраниот период на турското завладување го добила заслуженото значење при што станала значаен воено-стратешки центар што било само потврдено во 1830 година кога таа станува и политички центар на Румелискиот вилает. По распаѓањето на тимаро-спахискиот систем и интензивираните малтретирања од страна на чифликсајбиите дошло и до нови промени во етничката структура на населението во Битола. Во 1864 година бил формиран Битолскиот вилает со седиште во Битола. На чело на вилаетот стоел валија, со титула паша, кој бил назначуван со султанско ираде. Вилаетот зафаќал територија од околу 32.000 км2, простирајќи се на делови од денешните држави: Македонија, Албанија и Грција.
Балкански војни
За време на Првата балканска војна во околината на градот се водела Битолската битка во којашто отоманската војска била победена од страна на српските сили. Градот страдал за време на Првата светска војна заради близината на Солунскиот фронт.
Прва светска војна
Дел од операциите на сојузничките војски од средината на септември до средината на ноември 1916 година против бугарските одбранбени позиции во Македонија е и освојувањето на Битола. Напредокот на сојузниците бил бавен и мачен. Сепак, по освојувањето на Кајмакчалан, Лерин и преминувањето на Црна река, француските и српските единици конечно се приближиле до Битола.
На 18 ноември попладне, во бугарската команда во Битола стигнала веста за падот на нивната позиција на котата 1212, која доминирала со регионот на Суводол. Било јасно дека контролата над Битола нема да може да се задржи, и била дадена наредба за повлекување. Од другата страна, сојузниците на југ почнале да слушаат експлозии од правец на Битола, а забележале и огнови. Заклучувајќи, со право, дека бугарската војска ги уништува складовите и се подготвува за повлекување, сојузничкиот штаб наредил гонење на противникот. Последните бугарски и германски војници го напуштиле градот во текот на ноќта меѓу 18 и 19 ноември. По неколку часа безвластие, следното утро, околу 8 часот, една француска коњаничка единица влегла во Битола. Била срдечно пречекана со аплаузи од една толпа граѓани, кои не биле наклонети кон бугарската управа или пак кои верувале (залудно) дека дошол крајот на нивните страдања. Вусшност, нивната дотогашна изложеност на инфлација, глад, епидемии и бомбардирања продолжила и понатаму.
Меѓу првите кои влегле тој ден во Битола бил и познатиот француски историчар Жером Каркопино, кој во своите спомени оставил мошне интересни записи за тој настан и за самиот град. Меѓу другото, тој ја дава скицата за урбаниот пејсаж на еден набрзина напуштен град. Истоштените сојузнички војници имале можност да се порадуваат на првиот голем успех и на повторното стапнување во градска средина. Но, таквата атмосфера траела само еден ден. Што се однесува до бугарските единици, иако го напуштиле градот, тие сепак зазеле позиции во неговата околина, особено на Пелистер, од каде можеле да вршат набљудување и артилериски напади. Нивните најистурени позиции биле на само 3-4 километри од градот, а во функција била и авијацијата. Во ноември и декември, српските и француските единици извршиле неколку помали и споредни пешадиски напади на околните ридови, но, без поддршка од тешка артилерија, тие не дале резултати. Останувало Битола допрва да се соочи со хоророт на војната.
Во секој случај, до тој момент, освојувањето на градот имало и своја позитивна страна за сојузниците. Битола, како втор град во Македонија, била логистички поврзана со Солун и со главнината на сојузничките војски. Истовремено, приказната за Битола била користена во западноевропската јавност со цел да се привлече поголемо внимание кон улогата на Македонскиот фронт. Од друга страна, губењето на Битола и јужниот дел на Пелагонија имало негативен ефект врз моралот на бугарската војска. Барем за некое време. До крајот на војната градот бил бомбардиран речиси секој ден.
Втора светска војна
Битола бил прв град во Кралството Југославија што ја почувствувал Втората светска војна, затоа што бил бомбардиран од италијански авиони уште на 5 ноември 1940 година. Биле фрлени 21 бомба, од кои 19 експлодирале. Во бомбардирањето биле убиени 9 луѓе, 21 биле ранети, а била причинета и голема материјална штета.
За време на Втората светска војна, градот најпрво го окупирале Германците, а подоцна Бугарите. Во септември 1944, Бугарија капитулирала и започнала да се повлекува од Југославија и Битола била ослободена од македонските партизани. На 4 ноември 1944, Седмата македонска ударна бригада победнички влегла во Битола. На 6 февруари 1945 година, во Битола била отворена првата гимназија (првично наречена „Гоце Делчев“, во 1952 година преименувана во „Јосип Броз Тито“) на која се предавало на македонски јазик.
За време на НОБ од градот и околината од страна на бугарскиот фашистички окупатор биле затворени 606 лица, интернирани 117, депортирани 4 и 8 одведени во заробеништво. 251 лице било осудено од кои 23 на смрт. На боиштата на Југославија погинале 266 лица. 106 лица од Битола и околината биле носители на Партизанска споменица 1941 и 8 биле прогласени за народни херои.
Евреите во Битола
Битола била населена со Евреи, кои избегале од Шпанија за време на црквината инквизиција на кралицата Изабела Кастиљска .Тие Евреи се доселиле во најголем дел на Балканот во градовите од поголемо значење и со развиена трговија, меѓу другите и во Битола. Тука го потпомогнале развојот на градот со добри трговски врски. На 11 март 1943 година, целокупното еврејско население од Битола (3.011 Евреи) било депортирано во логорот Треблинка во Полска од страна на бугарските фашисти.
Барбакоански јазици
Барбакоанските јазици — семејство индијански јазици кои се зборуваат во Колумбија и Еквадор.
Поделба
Барбакоанската група вклучува шест јазици:
II. Јужни ?
Денес, пастоскиоѕ, муелама, коконукоскиот и канкискиот се исчезнати јазици.
Пастоскиот и миелама јазикот често се класифицирани како барбакоански јазици, но моменталните докази за тоа се слаби и недоволни. Можеби, муалема бил еден од последните дијалекти на пастоски јазик (сега двата се заменети со шпански). Од муалема, позната е мала список на зборови направени во 19 век. Зборовниот фонд на муалема е сличен со зборовниот фонд на ава пит јазикот.
Тома Костов
Тома Тодоров Костов ( во ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Се доселил да живее во Скопје. Завршил основно училиште. Уште како млад му пристапи на напредното движење. Учествувал во борбата против окупаторот. Станал член на Комунистичката партија на Југославија. Организирал разни илегални акции и се истакнувал со својата решителност. Собирал материјална помош за партизаните. Работел меѓу младината за регрутирање на нови партизани. Во 14 македонска ударна бригада бил поставен за заменик на политичкиот комесар на чета. Учествувал во борбите на Бригадата за ослободвањето на некои краишта на Македонија. Потоа заминал во состав на друга единица за Срем, каде учествувал во големиот пробив на фронтот. Подоцна во една од жестоките битки против германскиот непријател, го даде својот млад живот.
Список на државни водачи во 278 година
Ова е список на државни водачи во 78 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Работничка милиција (Унгарија)
Работничка милиција (Munkásőrség) — паравоена организација во Народна Република Унгарија од 1956 до 1989 година.
По задушувањето на Унгарската револуција од 1956 година, револуционерната работничко-селанска влада на 18 февруари 1957 година наредила создавање на „Работничка милиција“. Таа ги заменила специјалните полициски сили на револуционерниот режим (кархаталом познат и како пуфајкашок). Задача на темносиво униформираната и вооружена милиција била да ги брани средствата за производство. Службата била доброволна, но очигледно нудела одредени предности во кариерата. Почнала со 20.000 членови и постепено се развивала во голема вооружена сила (60.000), иако тие никогаш не биле распоредени.
На 31 октомври 1989 година бил одржан референдум со прашањето: „Дали Работничката милиција треба да се распушти?“. Одговорот бил огромни 94,9% „Да“, резултат кој го потврдил претходно донесениот закон (1989 XXX.).
Russula nana
Russula nana е габа од родот на Гулапка. Првпат опишана во 1905 година како вид Бесна Гулапка,  ѝ бил даден статус на посебен вид од страна на Килерман во 1936 година.
Опис
Ја има во Европа. Шапката е широка 2–4 (5) см и е обоена светло розово до крваво црвено. Центарот понекогаш има малку виолетова боја, а потоа бледнее до окер или жолтеникаво. Понекогаш шапката е жолтеникава во средината и розова на работ, како што е типично за некои Chamaeleontinae. Мазната, сјајна кожа на шапката може да се слупи повеќе или помалку лесно, месото одоздола има црвеникава боја. Кревката дршка во форма на палка е долга 2-3см и широка 0,8-1,2 см. Таа е малку сивкасто бела. Месото е валкано бело или валкано.
Russula nana има многу лут вкус и обично има пријатен, овошен мирис. Спорите се речиси сферични до широко елипсовидни, долги 8-11 µm и широки 7-9 (-11,5) µm. Тие се обично доста мрежести. Базидиите се долги 52-60 µm и широки 13-16,5 и секоја има по 4 стеригми. Цистидијата, која може да се обои со сулфованилин, е долга 100-130 µm и широка 10-15 (18) µm. Во кутикулата се појавуваат пилеоцистиди со 0-1(2)-септатни, кои се широки 6-11,5 µm и реагираат само слабо со сулфованилин. Хифите на кутикулата се широки 2,5–3,5 µm и имаат тапи краеви.
Russula nana е чисто алпски или нордиски вид кој е релативно чест во Норвешка, шведските планини и Исланд и може да се најде само спорадично на Алпите и во Средна Европа.
IC 114
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 114 се споменува и како ESO 201-3, IRAS 03476-4900.
Откривање
Објектот е откриен на 6 декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 114 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 114 има привидни димензии од 4,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 49 м 7,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -48° 51' 30". Положбениот агол на објектот е во износ од 83°.
Други поделби
Проучување на IC 114 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13912.Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 391.
Делириум
Делириум — синдром кој се состои од конфузност, агитираност, страв, хостилност и прецептивни растројства (халуцинации). Се сретнува кај органскиот психосиндром, особено кај делирантните состојби, како што е делириум тременс (алкохолна психоза).
Aethomys thomasi
Aethomys thomasi припаѓа на видот на глодачи од семејството глувци. Овој вид живее само во Ангола. Неговото природно живеалиште е суптропска или тропска сува грмушка.
Каљничка
Каљничка — река во Украина, во Виничката Област. Десната притока на Соб (сливот на Јужен Буг). Тече низ селата Кабатња, Пархомивка и Каљник. Се влева во Соб за 53 км од устата. Должина — 15 км, површина - 84,6 км².