cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лути младичи
Дефиниција и поделби
Новиот универзитет Витс (термин применет од Вилијам Ван О'Конор во неговата студија од 1963 година „Новиот универзитетски витс и крајот на модернизмот“) се однесува на злоупотреби на Оксбриџ кои го истражувале контрастот помеѓу нивната универзитетска привилегија од повисока класа и нивното воспитание од средната класа. Меѓу нив биле Кингсли Амис, Филип Ларкин и Џон Вејн, сите биле исто така дел од поетскиот круг познат како „Движењето“.
Меѓу лутите младичи исто така била вклучена мала група на млади егзистенцијалистички филозофи, предводена од Колин Вилсон, а исто така биле и Стјуарт Холројд и Бил Хопкинс.
Надвор од овие подгрупи, „Лутите“ вклучувале писатели претежно со потекло од пониска класа, загрижени за нивните политички и економски аспирации. Освен Џон Озборн, тука биле Харолд Пинтер, Џон Брејн, Арнолд Вескер и Алан Силито. Некои од нив (на пример, Пинтер) биле левичари, а некои (на пр. Браин) подоцна станале десничари. Вилијам Купер, раниот модел на Лут млад човек, иако бил Кембричкиобразован, бил „провинциски“ писател по својата искреност и материјал и бил вклучен во оваа група.
Напречни струи кон крајот на 1950-тите
Пријателствата, соперниците и признанијата на заедничките книжевни цели во рамките на секоја од овие групи би можеле да бидат интензивни (односот помеѓу Амис и Ларкин се смета за едно од најголемите книжевни пријателства на 20 век). Сепак, писателите во секоја група имале тенденција да ги гледаат другите групи со збунетост и неразбирање. Набљудувачите и критичарите не можеле да најдат никаква заедничка нишка меѓу сите нив. Тие биле современици според возраста. Тие не биле од повисоката класа, ниту биле штитеници на постојните литературни кругови. Во суштина тоа било машко „движење“. Шелаг Делејни, автор на „Вкусот на медот“ (1958), бил опишан како „лута млада жена“.
Други медиуми
Во песната „Каде се тие сега“ од албумот „ Закон за зачувување 1“ од „The Kinks“ од 1973 година, се појавуваат следниве редови: „Каде отидоа сите лути млади момци?/Барстоу и Озборн, Вотерхаус и Силито/Каде на земјата отидоа сите?“
Л’ки (село)
Л’ки — село во Општина Хаџидимово.
Црква „Вознесение Христово“ - Ново Село (Радовишко)
Вознесение Христово — црква во селото Ново Село.
Архитектура
Градбата на црквата е со правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна. Влезот се наоѓа на западната страна. Објектот во целост е во бела боја, со исклучок на рабовите и рамките околу прозорците коишто се розови, а покриен е со кров од ќерамиди којшто е со поголема основа од онаа на храмот и е истакнат на западната страна.
Во дворот на црквата има помошен објект со трпезарија и уште една помошна градба.
Нова Ловча
Нова Ловча — село во Општина Хаџидимово.
Емајиги
Емајиги (Emajõgi) — река во Естонија која тече од езерото Виртс низ округот Тарту и завршува во езерото Пејпус (Чудско-Псковското Езеро), минувајќи низ градот Тарту во должина од 10 км. Долга е 100 км. Името на естонски значи „река-мајка“.
Ова е втора река по полноводност во Естонија и единствената која е целосно пловна.
Течение
Реката почнува од истекот на североисточниот дел на езерото Виртс кај Рану-Јису, па тече на исток кон Пејпус.
Течението може да се подели на 3 посебни дела. Горното течение се протега од езерото Виртс до мостот кај Керевере, каде реката тече низ големи мочурливи предели во природниот резерват Алам-Педја. Овој дел е многу кривулест и реката нема јасно определено плавно земјиште — тука водата напати се простира неколку километри и нема јасни граници. Средниот тек се протега од Керевере до Касту преку Тарту. Тука реката тече по прав пат, со јасно изразена долина до длабочина од 10 м. Долината по средниот тек е широка 1–1,5 км. Во Тарту истата се стеснува на 800 м. Најтесниот дел (400–600 м) е на крајот од средното течение кај Кавасту. Во долното течение, реката минува низ мочурливата низина Емајие Сурсо, па на крај се влева во езерото Пејпус кај Прага.
Според мерењето во 1927 г. реката била долга. Во 1930-тите е извршено исправување на водотекот со цел да се олесни пловидбата, со што е сведена на денешните.
Историја
Емајиги со векови се користи како воден и трговски пат. Во минатото претставувала препрека за копнениот сообраќај меѓу северна и јужна Естонија поради нејзините ниски мочурливи води. Преминлива е на малку места, од кои најпогоден е оној во Тарту, кој се развил како важен трговски центар во стара Естонија поради оваа пристапност од копно и можноста за пловидба по реката.
Во XIX век реката била мошне прометна и по неа се превезувале разни стоки како огревно дрво, дрвена граѓа, сено и риби за продажба во Тарту. Најзастапеното пловило во прометот била малата баржа лоди со особини на едреник за пловидба по езерото Пејпус (наречено и Чудско-Псковско Езеро). Прометноста била толку голема што во Тарту во секое време имало по 200 закотвени баржи. Во 1843 г. запловил првиот пароброд по Емајиги, а во 1900 г. по реката сообраќале шест вакви брода. Последните баржи на Емајиги престанале да се користат во средината на XX век. Во советско време по реката пловеле неколку нови брода, сообраќајќи до Псков, Пирисар и други одредишта. Во 1960-тите се воведени и брзи хидрокрилци кои сообраќале по линијата Тарту-Псков. Целиот сообраќај по оваа маршрута запрел по распадот на СССР во 1992 г. Почнувајќи од 1997 г. се прават обиди да се поврати како пловен пат, но напорите сè уште немаат вродено плод.
Мостови
Емајиги ја пресекуваат 10 мостови, од кои највеќето се во градот Тарту. Покрај нив, кај Кавасту реката се преминува и со работи скеле, кое е единствено во земјата. Предложена е изградба на други мостови преку Емајиги како составен дел од обиколницата на Тарту.
Кори Џонсон
Кори Џонсон ― еколошки активист од Аризона, Соединетите Држави.
Во 1991 година, додека сè уште била млада девојка, Џонсон водела успешен напор на Децата за безбедна средина да спречи изградба на депонија за опасен отпад во нејзината месна област. Во 1996 година таа се приклучила на Гринпис и помогнала во организирањето на протести против товарите со воз со нечистотија контаминирана со ДДТ во Аризона.
Таа била наградена со Голдмановата награда за животна средина во 1998 година, за нејзините напори против токсичната и јадрена контаминација.
Римска поезија
Римската или латинската поезија била важен дел од римската книжевност во времето на латинскиот јазик. За време на Златното доба на римската книжевност, најголемиот дел од врвните дела се пишувале во поезија. Најпознати претставници на римската поезија се: Вергилиј, Катул, Хорациј и Овидиј.
Развој на римската поезија
Римската поезија се јавила релативно доцна, зашто долго време Римјаните ја претпочитале прозата. Дури и кога се појавила, римската поезија се развивала под големо влијание на старогрчката поезија. Притоа, првите римски поети не твореле по примерот на великаните на грчката поезија, туку на многу послабите грчки поети од 3 и 2 век п.н.е. Подоцна, римските лиричари не само што ги достигнале своите хеленистички примери, туку и ги надминале своите хеленистички современици. Својот врв римската поезија го достигнала за време на императорот Октавијан Август и тоа е периодот на класичната римска книжевност. Почетоците на римската лирика се јавуваат во 1 век п.н.е., кога се појавила група млади и образовани поети кои прекинале со дотогашната римска поезија и го следеле примерот на тогашните александриски поети од кои ги прифатиле љубовните мотиви и психолошката анализа на чувствата. Меѓу нив, особено се истакнувале: Публиј Валериј Катон од Галија, Гај Хелвециј Цина од Горна Италија, Гај Луцилиј Мацер Калва, како и најистакнатиот поет во оваа група - Гај Валериј Катул кој, како повеќето римски поети, не бил од Рим. Александриската елегија ја продолжиле Гај Корнелиј Гал и Албиј Тибул кој ја ослободил елегијата од александриската ученост и во неа внел длабоко лично чувство, со што ја приближил кон старата јонска елегија. Поради тоа, повеќе римски поети го прогласиле Тибул за најголем римски елегичар. Друг истакнат елегичар од тоа време бил Секст Проперциј кој најмногу се придржувал кон александриската елегија, а неговите песни се полни со вознемирувачка патетика и митолошки слики.
Големиот пресврт во развојот на римската книжевност се случил во времето на императорот Август, кога Рим се наметнал како центар на римската култура во кој се појавиле оригинални поети, ослободени од странското влијание. Под покровителството на императорот Август (кој и самиот пишувал) и на образованите и богати државници, како Мецена, Месала и Азиниј Полион, настанал златниот век на римската книжевност. Во овој период твореле поетите: Квинт Хорациј Флак чија рефлексивна лирика извршила големо влијание не само врз неговите современици, туку и врз поезијата во средниот и новиот век; неговиот современик Овидиј кој уживал голема популарност и, иако во неговата поезија нема возвишени мисли, се наметнал како пример на латинскиот уметнички облик; додека Публиј Вергилиј Марон или „римскиот Хомер“ ја развивал епската поезија.
Во периодот по императорот Август дошло до одвојување на книжевното творештво од животот и форсирање на формата наместо содржината, под влијание на реториката. Во тоа време делувале неколку големи поети, но нивните дела заостанувале во споредба со оние од претходниот период. Притоа, најмногу се негувале епиката, сатирата и епиграмот. Најугледниот претставник на епиграмот бил Марко Валериј Марцијал чии дела, според Лесинг, останале ненадминати во целата светска книжевност, а тој бил пример за Шилеровите и Гетеовите славни „Ксении“. Како најважни претставници на сатирата се истакнале: Персиј Флак и Децим Јуниј Јувенал. Во доцниот период од Римското Царство книжевноста станувала сè помалку оригинална при што Рим престанал да биде книжевен центар, туку книжевноста почнала да цвета во римските провинции, особено во Галија, во Шпанија и во Африка. Од овој период е познат Клаудиј Рутилиј Намацијан.
Посткласична поезија
По класичниот период гледаме промена на латинскиот изговор: особено забележително е неразликувањето на кратки и долги самогласки. Некои автори продолжиле на пишуваат во класични метри, но сега ова било само академска вежба. Популарната поезија, во која спаѓа најголемиот дел од христијанската поезија на латински, се пишувала во акцентни метри (понекогаш со рима, која никогаш не се користела систематски во класичната поезија) и така станала послична на поезијата на современите европски јазици. Овие акцентни латински стихови се нарекуваат „секвенции“, особено кога предметот на поемата е духовен.
Тешки и лесни слогови
Во римската поезија, метарот се заснова на должината на самогласките. Во латинскиот, слоговите може да бидат „тешки“ („долги“) или „лесни“ („кратки“). Еден слог е тежок кога неговата самогласка е „долга по природа“ (долга самосласка или дифтонг) или аок е „долга по позиција“ (кратка самогласка проследена од повеќекратни согласки или од една од двојните согласки, x и z). Согласките во следниот збор може да придонесат до издолжување на слогот по позиција. Некои групи согласки може да ги кратат или издолжуваат слоговите, по волја на поетот. Во овие групи спаѓаат: bl, br, cl, cr, dr, gl, gr, pl, pr и tr, и не можат да се бројат за една согласка ако се наоѓаат во засебни зборови.
Елизија
Елизија се јавува со задоволување на следните два услова:
Дактилски хексаметар
Исто така, дадктилскиот хексаметар честопати има „буколична диереза“. Диереза е пауза која се случува кога крајот на зборот се совпаѓа со крајот на метричката стапка; буколичната диереза е диереза помеѓу четвртата и петтата стапка во стихот.
- u  u|-   u  u|-||  -| -   -|  - u  u |- ^ Arma virumque canō, Trōiae quī prīmus ab ōrīs, - u u|-  -|-   u u|- || -|- u  u| - ^ Ītaliam, fātō profugus, Lāvīnaque vēnit, - u u| -       -|     - ||-| -   -| - u  u |-  ^ lītora, mult(um)_ill(e)_et terrīs iactātus et altō - u u|-    -| -  u u|- ||-|- u  u |- ^ vī superum saevae memorem Iūnōnis ob īram;
(Вергилиј, Енеида, Книга Прва, стих 1-4)
Елегичен дистих
Кај елегичниот дистих, стиховите се групирани во дистихови (парови). Првиот стих на секој дистих е во стандарден дактилски хексаметар. Вториот е изменет дактилски пентаметар: две стапки + тежок слог (полустапка), потоа уште две стапки, па уште еден тежок слог. Пентаметарскиот стих во суштина се состои од две и половина стапки плус две и половина стапки. Полустиховите обично ги дели цезура.
- - | -   - |-||- | -  u  u | -  u u| -  ^ Multās per gentēs et multa per aequora vectus - u u   | -   u u|- ||  - u   u |-  u u|- adveni(o)_hās miserās, frāter, ad īnferiās -  -| -   -|-||-|- - | - u u| -  ^ ut tē postrēmō dōnārem mūnere mortis -  -|-   u  u| -||-  u  u|-   u u|- et mūtam nequiquam adloquerer cinerem,
(Катул 101, стихови 1-4)
Песната на Канте ходно
Песната на Канте хондо или Поема со длабоки песни (шпански: Poema del Cante jondo) — збирка песни на шпанскиот поет Федерико Гарсија Лорка од 1931 година.
Содржина
Најпознати песни од збирката се:
Осврт кон делото
„Песната на канте хондо“ е целосно свртена кон сигириите, саетите и солеите, кон гитарата и кон Шпанија од минатото, од селото и од детството на поетот. Иако во збирката е даден цел регистер на музичкиот фолклор и на народниот поетски збор, сепак таа се одликува со модерна лирика. Во неа, во усвитена инспирација се проектира и транспонира народното богатство, но преку автентичниот поетски збор, збирката е израз на неповторливата, самостојна и голема личност на авторот. Над пописот на содржини, бои и настани, како конвенционални така и битови, се крева една нова Андалузија - стварна и митска, секојдневна и таинствена, присутна и недофатна. Во песните блеснува ножот забоден во снагата на човекот и во распаќето на времето, месечината им го покажува патот на јавачите, крикот ја испишува својата елипса што гасне во ехото на ридовите, а гитарата го оплакува копнежот по недофатливите нешта. Нив ги придружуваат мирисите на земјата, на морето и на месечината, ги осветлуваат плодовите на лимонот, портокалот и маслината, а градовите (Гранада, Севиља, Кордоба) се обоени во нестварни бои. Овој регистер од зборови станува сноп од таинствени знаци и симболи што ја опишуваат митологијата на лириката на Лорка. Сè е во функција на строга, чистастрасна форма и формула, ликовно блескава, музички совршена, понекогаш повлечена и херметична поради сложената азбука на неповторливите знаци. Врз сето тоа се крева пораката за голема, сеопфатна љубов на мажот и жената, нивната нежност и страст, а врз таа љубов за пејзажот и за песната, за жената и за човекот, високо се креваат окото и здивот на постојаната и величествена смрт.
Коучинг
Тренинг — форма на развој во која лицето кое се нарекува тренер го поддржува ученикот или клиентот во остварувањето на одредена лична или професионална цел преку обезбедување обука и упатства. Ученик понекогаш се нарекува коучи. Повремено, коучингот може да претставува неформален однос меѓу две лица, од коишто едниот има повеќе искуство и експертиза во споредба со другиот и нуди совети и насоки, а другиот следи и учи; но тренирањето се разликува од менторството, фокусирајќи се на специфични задачи или цели; наспроти поопштите цели или севкупен развој.
Илок
Илок (хрватски: Ilok) —најисточен град и општина во Хрватска. Илок се наоѓа во историско-географската област Срем, во близина на реката Дунав. Административно, Илок е дел од Вуковарско-сремската жупанија. Според пописот од 2011 година, Илок имал население од 5,072 жители, а целата општина само 6,767. Во градот се наоѓа познатиот Илочки замок. Името потекнува од унагрскиот јазик (Újlak) и значи „ново живеалиште“.
Демографија
Според пописот од 2011 година, општината имала население од 6,767 жители.
Белешка: Административно и статистички гратчето се одвоило од Вуковар во 2001
Животна средина
Животната средина најчесто се однесува на:
Лески (Неврокопско)
Лески или Љаски (од 1966 г. офиц. Ново Лески, месно: Ново Љаски) — село во Општина Хаџидимово.
Култура и спорт
Во селото постоел клуб под името Лески, познат и под името ФК Ново Лески. Бил оформен во 1972 година, а престанал да се натпреварува во 2018 година. Најдобар пласман оствариле во сезоната 2009/2010 - кога освоиле 1 место во обласната група „Б“.
Парил
Парил — село во Општина Хаџидимово.
Терји Скибенес
Терји Скибенес (фарски: Terji Skibenæs), (р. 27 декември, 1982) е гитарист во групата Тир од Фарските Острови која свири викиншки метал.
Скибенес е роден во Торсхавн, но израснал и до денес живее во Скипанес на островот Естрои. На 13 години живеел во Данска со семејството, кога неговиот постар брат купил гитара. Терји набргу се заинтересирал и од брат му научил некои акорди. Подоцна самиот се подочувал од таблатури во месната библиотека и свирел на гитара во придружба на снимки од неговите омилени гитаристи. Никогаш не посетувал часови по пеење, но затоа има природно солиден бас. Свирел во фарската група Флукс (Flux) пред да го повикаат во групата Тир (Týr) во декември 2001.
Терји е најмлад од пет деца (има две сестри и двајца браќа).
Terji Skibenæs
Севастија (тема)
Тема Севастија (θέμα Σεβαστείας) била воено-цивилна провинција (тема) на Римската Империја сместена во североисточна Кападокија и Мала Ерменија, во сеовремена Турција. Основана била како тема во 911 година и опстојувала сè до нејзиното паѓање под Турците-Селџуци, после Битката кај Манзикерт во 1071 година.
Историја
Темата била создадена околу градот Севастија (современ Сивас). Регионот го опфаќал делот од Темата Ерменија од средината на VII век. Темата не е спомената во ниту еден извор пред X век. Во 908 година, Севастија за прв пат се појавува како посебен утврден граничен округ (клисура), а до 911 година бил подигнат до статус на целосна тема. Како клисура, веројатно била подредена на ново воспоставената тема на Харсијанија.
Темата ја опфаќала целокупноста на римските гранични региони по средниот тек на северниот дел на Еуфрат. Со проширувањето на римската граница, таа била продолжена на југ и исток сè до Мелитина, Самосата и Тефрике, што одговара приближно на античките римски провинции Прва Ерменија и делови од Втора Ерменија и Еуфратска Сирија. Сепак, по средината на X век, нејзинината големина била многу намалена со создавањето на нови помали теми. Според Константин VII Порфирогенит, темата била сочинета од два окрузи (турми): Лариса (јужно од современ Манџиник) и Амара или Абара (современ Амран во близина на Аргуван или Емирќој). Двете области се зголемиле накратко на клисури - Лариса во c. 908–911 и Амара/Абара под Роман I Лекапин и станале седиште на независните стратези до 975 година, што довело до прогресивно намалување на темата и опаѓање на значењето.
Во 10 век, регионот доживеал голем прилив на Ерменци, кои станале доминантно население. По 1019/1021 година, Севастија и соседните земји им биле дадени како посед на Ерменецот Сенекерим Арцруни, во замена за отстапување на Империјата за неговото Кралство Васпуракан. Од ок. 1074 година, по римскиот пораз против Турците-Селџуци кај Манцикерт во 1071 година, Арцрунови владееле со територијата како независни господари, сè додека не ја освоиле Турците околу 1090 година.
Пунит Раџкумар
Пунит Раџкумар (роден на 17 март 1975 година) е индиски филмски актер, плејбек пејач, продуцент и сидро, кој првенствено работи во кинематографијата на Каннада. Тој е познат како Апу и Моќна ѕвезда. Тој бил главен глумец во 27 филмови; како дете се појавил во филмови со неговиот татко Раџкумар. Неговите изведби во Васанта Гетха (1980), Бхагјаванта (1981), Чалисува Модагулу (1982), Ереда Накшарагалу (1983) и Беттада Хову (1985) биле пофалени. Тој ја освоил Националната филмска награда за најдобар детски уметник за неговата улога на АПУ во Бетада Хову. Првата главна улога на Пунит е во 2002 година во "Аппу" (2002 филм).
Ранана
Раанана (רַעֲנָנָה) (букв. „Свежина“) е град во јужен Шарон во централниот дистрикт на Израел. Соседни градови на Раанана се Кфар Саба на исток и Херзлија западно. Во 2007-ма, населението изнесувало 73,100.
Историја
Раанана е основана 1921-ва год. од здружението Ахуза Алеф од Њујорк, едно од неколкуте организации формирани во САД што купиле земја во Палестина и основале еврејски земјоделски плантажи.
На 22 април 1992-ра, првата група пионери од САД и Канада, броејќи 4-ри членови од организацијата Ахуза, три лаборанти и двајца вооружени стражари, тргнале со возило од Тел Авив и подигнале шатор на земјата каде што е денес Раанана. Во првите денови месноста била нарекувана "Раанаја." Арапските комшии ја викале "Америкаја" поради тоа што населението зборувало англиски.
Демографија
Раанана има голем број ла луѓе што зборуваат англиски. Бројот на Француски имигранти е во пораст.
Индустрија и трговија
Раанана има индустриска зона северно од градот и многу компании имаат седиште таму, помеѓу нив се Emblaze, Hewlett-Packard, SAP, Texas Instruments, Amdocs и NICE Systems. Седиштето на Microsoft' во Израел се наоѓа во Раанана. Ahuza Street, Ra'anana's main boulevard which runs through the city from east to west, is lined with shops, restaurants and
Образование
Градот има 12 училишта до 4-то одделение, 10 основни 8 средни училишта. Образованието во Раанана е едно од најнапреднатите во Израел.
Парк
Паркот на Раанана е најголемиот урбан парк во областа Шарон. Паркот е изграден за задоволство нажителите и посетителите на градот. Општината вложила многу пари за изградбата на паркот, и сè уште вложува во неговото издржување и развој. Администрацијата на паркот и вработените се грижат за неговата чистота и сигурност какоо и за посетителите. паркот има прекрасно езеро во формата на грбот на Раанана. Има две фонтани и патека за прошетка со мост. Езерото е опкружено со градини и патеки за пешачење.
Религија
Иако поголемиот број жители на градот се секуларни, сепак има значајно религиозно мнозинство, во главно се состои од православни евреи, повеќето од нив се западни имигранти. Во градот има неколку синагоѓи.
Спорт
Позначаен фудбалски клуб во градот е ФК Хапоел Раана.
Трогерски манастир
Градби
Во склоп на манастирот влегуваат една црква, помошни објекти и трпезарија.
Црква „Св. Петар и Павле“
Црквата била започната да се гради на 6 јули 2014 година на иницијатива на Славчо Иванов од Штип.
Жолта мувоморка
Жолта мувоморка (Amaníta flavípes) - вид печурки кои припаѓаат на родот Мувоморки (Аманита) семејство Мувоморки.
Опис
Шапката е со пречник од 3-12 см, хемисферично, отворена конвексна и скоро рамна, со влакнест, но не ребрест раб. Површината е жолтеникава, жолто-кафеава, понекогаш со сивкаста нијанса, потемна во центарот. Кај младите печурки, таа е покриена со прекривка, која потоа останува во форма на тенки жолтеникави брадавични снегулки, лесно се одделуваат и се измиваат со вода.
Порите се чести, и ослободени од стеблото, бели или бледо жолтеникави, има многубројни пори.
Дршката достигнува 4-15 см со висина и 0,5-2 см во пречник, цилиндрична или истенчена нагоре, во основата со лушпесто задебелување, бело или жолто, покриено со жолти грануларни скали. Остатоци од обична покривка во форма на неколку ленти во горниот дел на булбата. Прстен на врвот на стеблото, мембранозен, жолтеникав до крем одозгора и жолт од долниот дел.
Пулпата е бела или белузлава.
Спорите се во бел прав. Спорите се со големина 7-9 × 5,5-7 мм, елиптични до широко јајцовидни, амилоидни.
Екологија
Формира микориза со четинари, ретко расте во мешани шуми.
Таксономија
Според молекуларните филогенетски студии во 2004 година, името Amanita flavipes се подразбира како цела група на видови кои се разликуваат и на молекуларно и на макроскопско ниво (на пример, во бојата на шапката). Понатамошно истражување за идентификација и разграничување на овие видови не е извршено.
Јаго Матеус дос Сантос
Јаго Матеус дос Сантос (роден на 9 март 1999 година) е бразилски кошаркар, плејмејкер на Ратиофарм Улм и на бразилската репрезентација.
Петралик
Петралик (од 1966 г. офиц. Петрелик, Петрелик) — село во Општина Хаџидимово.
Кипар (тема)
Темата Кипар (θέμα Κύπρου, тема Кипру) била римска воено-цивилна провинција, сместена на островот Кипар, основана во 960-тите години по освојувањето на Кипар од страна на римската морнарица. Пред тоа, островот три века бил римско- арапско совладение, освен повремени кратки периоди кога бил освоен од која било моќ. Бунтот на управникот Теофил Еротик во 1042 година, а друг во 1092 година од Рапсомат, не успеале, бидејќи тие брзо биле покорени од императорските сили. На крајот на 12 век, во Кипар повторно се појавиле отцепувачки намери: Исак Комнин Кипарски се прогласил за „василевс“ (император) во 1185 година. Кипар останал под негова команда сè до нејзиното освојување во 1191 година за време на Третата крстоносна војна на Ричард I од Англиски, кој ја продал на Витезите Темплари.
Применета психологија
Применета психологија - употреба на психолошки методи и наоди од научната психологија за решавање на практични проблеми на однесување и искуство на луѓето животните. Менталното здравје, организациската психологија, бизнис менаџментот, образованието, здравството, дизајнот на производи, економијата, правото и законодавството се само неколку од областите под влијание на применета на психолошките принципи и наоди. Некои од областите на применетата психологија вклучуваат клиничка психологија, психологија за советување, еволутивна психологија, индустриска и организациска психологија, правна психологија, невропсихологија, психологија на професионално здравје, човечки фактори, форензичка психологија, инженерска психологија, училишна психологија, спортска психологија, сообраќајна психологија, психологија на заедниците, медицинска психологија. Покрсј тоа, голем број на специјализирани области во општото поле на психологијата имаат применети гранки (на пример, применета социјална психологија, применета когнитивна психологија). Сепак, линиите помеѓу специјализациите на подвидовите на психологијата и главните категории на применета психологија често се нејасни. На пример, психолог од човечки фактори може да користи теорија на когнитивна психологија. Ова може да се опише како психологија на човечкиот фактор или како применета когнитивна психологија.
Безистен
Безистeн (персиски - басистан, бедестен = покриена чаршија) – пазар под покрив, покриена чаршија. Во исламската архитектура биле јавни градби, некој вид стоковни куќи, покриени чаршии во кои биле сместени занаетчиски и трговски дуќани.
На Балканот, безистените ги донеле Турците. Биле градени во поголемите чаршии и со својата големина доминирале меѓу ситните дуќани. Заради страв од пожари кои биле главни непријатели на чаршијата, безистените биле градени од тврд материјал (камен и тули), а биле покривани со разни сводови и куполи. Надворешно покривот бил од олово, бакар и ќерамиди.
Спрема просторната концепција и основата, безистените може да се поделат на базиликални и поткуполни. Првите обично имале три брода, од кои средишниот бил повисок и обично поширок од бочните. Преку повисокиот дел над бочните бродови, безистенот добивал светлина. Средниот број е покриена улица, додека бочните бродови биле пониски и поделени на помали простори во кои биле сместени дуќаните. Сводовите на дуќаните по правило биле нормални на правецот на средниот брод, кој бил покриен со бочвест свод или низа куполи.
Поткуполните безистени имаат правоаголна основа поделена на квадратни полиња со еднакви големини покриени со куполи кои се потпираат на јаки квадратни столбови. Преминот од квадрат во кругот на куполата најчесто се состои од пандативи (дел од топчестиот свод меѓу големите лакови кои ја држат куполата). Дуќаните во базиликалните безистени се дефинирани со конструкцијата на ѕидовите и сводовите, додека во поткуполите биле дрвени и потпрени на внатрешните ѕидови и столбови.
Сообраќајна мрежа
Сообраќајна мрежа или транспортна мрежа е мрежа од патишта, улици, цевоводи, аквадукти, далноводи, или каква било структура која овозможува движење на возила или проток на суровини.
Во рамките на сообраќајното инженерство се вршат анализи на сообраќајната мрежа, со кои се утрврдува протокот на возила (или луѓе) низ неа, обично со примена на математичка теорија на графите. Тука може да се комбинираат повеќе видови на сообраќај, как на пример пешачење и автомобил и со тоа се моделираат повеќеначински патувања.
Мина Блажев
Мина Блажев (родена на 12 јуни 2003 во Скопје) — македонска пејачка. Таа ја претставуваше Македонија на Детскиот избор за песна на Евровизија 2017 во Тбилиси, Грузија.
Животопис
Мина ја освоила Бисерната награда на Меѓународниот музички фестивал „Езерски Бисери“ во 2017 година. Таа исто така била дел од талент шоуто Пинкови ѕвездички. Има освоено 7 први награди, 3 втори награди и 1 трета награда на државни и меѓународни натпревари. Посетува часови по пеење на Музичката академија Ѕвездички.
Освен настапување на сцена, Мила е љубител и на танцување. Нејзините најголеми идоли се Аријана Гранде и Џастин Бибер.
Во септември 2017, таа го освои националното финале за Детска Евровизија 2017, освојувајќи најмногу бодови од жирито.
Умствена отвореност
Умствена отвореност е рецептивност кон нови идеи. Отвореноста се однесува на начинот на кој луѓето пристапуваат кон гледиштата и знаењата на другите. Со зборовите на Дин Тјосволд ,,го инкорпорира верувањето дека другите треба да бидат слободни да ги изразат своите ставови и дека треба да се препознае вредноста на знаењето на другите" . Џејсон Беар дефинира отворено лице како она кое ,,карактеристично се движи подалеку или привремено ги издвојува сопствените докстатички заложби со цел да им даде фер и непристрасно сослушување на интелектуалната опозиција". Дефиницијата на Џек Квонг гледа на отвореноста како ,,подготвеност сериозно да се сфати романското гледиште".
Според Вејн Ригс, слободноумноста извира од свеста за интринзичната грешка на споствените верувања; оттука произлегува дека отворените поединци се повеќе склони да ги слушаат и серозно да размислуваат за гледиштата кои се различни од нивните.
Постојат различни скали за мерење на отвореноста. Се тврди дека училиштата треба да ја нагластуваат умствената отвореност повеќе од релативизмот на својата научна настава, бидејќи научната заедница не прифаќа релативистички начин на размислување.
Според Бертнанд Расел, критичкото размислување претходи на умствената отвореност. Критичкиот став вклучува умствена отвореност со почит кон нашите верувања.
Умствената отвореност се смета за важна лична црта за делотворно учество во менаџмент тим и слични групи. Умствената отвореност често се поттикнува во групни опкружувања во различни култури и нови околини.
Садово (Пиринско)
Садово — село во Општина Хаџидимово.
Образовна психологија
Образовна психологија — гранка на психологијата која се занимава со научно истражување за човековото учење. Проучувањето на процесите на учење, од перспективи на сознанието (когнитивни) и од однесувањето (бихевиористички), им овозможува на истражувачите да ги разберат поединечните разлики во интелигенцијата, когнитивниот развој, влијанието, мотивацијата, саморегулацијата и само-концептот, како и нивната улога во учењето, Областа на образовната психологија во голема мера се потпира на квантитативните методи, вклучувајќи ги и тестирањето и мерењето, за подобрување на образовните активности поврзани со дизајнот на наставата, управувањето (менаџирањето) со училницата и оценувањето, кои служат за да се олеснат процесите на учење во различни образовни поставки и програми низ целиот животен век.
Мила Москов
Мила Москов (родена на 8 март 2005 во Прилеп) — македонска пејачка. Таа ја претставуваше Македонија на Детска Евровизија 2019 со песната „Fire“.
Историја на еротската фотографија
Еротска фотографија — стил на уметничка фотографија од еротска дури и сексуално провокативна природа. Иако субјектите на еротските фотографии се најчесто целосно или делумно разголени, сепак тоа не е обавезно. Еротската фотографија датира од 1835та и сè до 1960-тите често е нарекувана старомодна фотографија. Еротската фотографија треба да се разграничи со порнографската фотографија, која е од сексуално-експлицитна природа.
Почетоци
Приказите на голотија пред 1835та главно беа уметнички слики или црежи. Таа година, Луис Дагуер (Louis Daguerre)  го измисли првиот практичен процес на фотографирање. За разлика од претходните фотографии, дагуер-типот (daguerreotype) имаше одличен квалитет и не избледуваше со текот на времето. Новата технологија не остана незабележана од копнежот на уметниците за откривање на нови начини за прикажување на непокриената женска форма. Во делото „Гола фотографија“, 18401920, Питер Маршал истакнува: „Во моменталната морална клима во време на откривање на фотографијата, единствената официјално одобрена фотографија на тело беше за потребите на уметничките студии. Многу од зачуваните примероци од дагуер-типот очигледно не припаѓаат на оваа тематика но имаат сензуалност што навестува дека тие биле создадени како еротски или порнографски фотографии.“ Сепак, дагуер-типот на фотографии не беше без недостатоци. Главната потешкотија беше што тие може да се репродуцираат единствено со фотографирање на оригиналната слика. Притоа, првичните дагуер-типови имаа опсег на изложување од три до петнаесет минути, правејќи ги прилично непрактични за портрети. Бидејќи една фотографија достигнуваше цена и до еднонеделна плата, аудиториумот за голотија најмногу го сочинуваа уметници и припадници на повисоките класи во општеството. Голата стереоскопија (позната уште како 3D) започна во 1838та и стана екстремно популарна.
Француското влијание
Првобитната појава на разгледниците (и ентузијазмот со кој новиот медиум беше прифатен) покрена некои правни проблематики кои можат да се протолкуваат како претходници за интернет расправи подоцна. Разгледниците дозволуваа и поттикнуваа многу лица да испраќаат слики преку националните граници, и легалната достапност на сликите во една земја не гарантираше дека разгледницата ќе биде сметана за ’пристојна‘ во дестинационата земја, или дали ќе бидат спроведени во земјите- посреднички. Некои земји одбиваа да пренесуваат разгледници кои содрзат сексуални мотиви (во предната страна) или слики на целосна или делумна голотија (на пример, слики на класични статуи или уметнички слики). Наместо тоа, сликите со голотија беа рекламирани во месечниот магазин наречен "La Beaute" наменети за уметници кои бараат пози. Секое издание содржеше 75 голи слики кои можеа да се порачаат по е-пошта, во форма на разгледници, рачно обоени или тонирани. Улични продавачи, тобако продавници и разноличност од други продавачи ги купуваа фотографиите за да ги распродаваат на Американските туристи.
Почетокот на 20 век
Во првите не колку години од 1900-тите, дизајнот на камерите доживеа неколку важни подобрувања, вклучувајќи го и новиот изум од 35 mm или `искрената` камера во 1913 година на Оскар Барнак (Oskar Barnack) од Ернест Лајц (Ernst Leitz) компанијата. Ur-Leica беше компактна камера која се засноваше на идејата да го намали форматот на негативите и да ги зголеми подоцна, откако ќе бидат развиени. Оваа мала, рачна направа го олесни создавањето на голи фотографии во изолираните паркови и полујавни места, и претставуваше голема предност за аматерската еротика. Уметниците беа вљубени во новата можност да сликаат импровизирани фотографии без да ја носат наоколу нивната гломазна апаратура. Уметникот од почетокот на 20 век, Е.Ј.Белок (E. J. Bellocq), кој кој ги направи своите најпознати слики со помош на постар стил на негативи со стаклена облога, е најпознат по неговите реални слики на проститутки во нивната добро познат работна околина во Сторивил (Storyville) областа на црвена светлина во Њу Орлеанс (New Orleans). Наспроти вообичаените слики на жени во непријатни пози помеѓу тешки завеси, превези, цвеќиња, овошје, класични рубрики и ориентални греалки, моделите на Белок изгледаа релаксирано и удобно. Давид Стејнберг смета дека најверојатно проститутките се чувствувале слободно пред Белок бидејќи тој бил бездомник. Џулијан Мандел (Julian Mandel) стана познат во 1920-тите и 1930-тите години со неговата извондредна фотографија на женската силуета. Учествувајќи во `современото надворешно германско движење`, Мендел направи многубројни слики во природно опкружување, објавувајќи ги преку париските атељеа на А.Нојер и ПЦ Париз. Во негова чест беше именувана стипендијата на Џон Хопкинс Универзитетот (Johns Hopkins University). Друг значаен фотограф на голи фотографии од првите две декади на 20 век е Арандел Холмс Николс (Arundel Holmes Nicholls). Неговата работа, содржена во архивите на Институтот Кинси (Kinsey Institute), е уметнички создадена, честопати давајќи влевајќи сјај на неговите слики. Следејќи ги стапките на Мендел, Николс ги фаворизираше сликите на отворено.
Многу од фотографиите од ова време се уништени; на пример Белок често ги гребел лицата од сликите на неговите модели за да го сокрие нивниот идентитет. Некои пак други негови модели биле фотографирани носејќи маски. Питер Маршал пишува: „Дури и во релативно боемска атмосфера во Кармел, Калифорнија во 1920-тите и 30-тите, Едвард Вестон (Edward Weston) морал да фотографира многу од неговите модели без да им се покажуваат лицата, и околу 75 години подоцна, многу општества се поконзервативни за такви работи одошто Кармел беше тогаш.“ Значајни фотографи од средината на овој век се Валтер Бирд, Џон Еверард (John Everard), Хорас Рој (Horace Roye, Харисон Маркс (Harrison Marks) и Золтан Глас (Zoltán Glass). Фотографијата „Утрешното Распнување“ на Рој, на која е прикажан модел со гас-маска распнат на крст предизвика многу контроверзии откако беше објавена во Англискиот Прес во 1938та година. Денес сликата се смета за една од најзначајните пред воени слики од 20 век. И покрај поклопувањата во временските периоди, терминот еротска фотографија почна се помалку да се користи за ваков тип на фотографија по 1960-тите години.  Подоцна, се почесто почна да се употребува терминот гламурозна фотографија.
Марија Барбара Бах
Живот
Марија Барбара Бах е родена во Герен, Шварцбург-Сондерсхаузен, во семејството на Катерина (р. 1704) и Мајкл Бах (1648-1694). Нејзиниот татко бил органист и градски писар во Герен. Нејзината постара сестра, Барбара Катерина, сведочела во име на Бах во познатиот инцидент „Гајерсбах“ во кој Бах бил удрен во лицето од студент и се бранел со влечење меч. Нејзини кумови биле Мартин Фелдхаус, трговец и бургом во Арнштат и Магарете Ведерман (ќерка на градскиот писар во Арнштат Јохан Ведеман), со кого живеела по смртта на нејзината мајка во 1704 година.
Марија Барбара имала дваесет и три години кога се омажила за Јохан Себастијан Бах. Поголемото семејство Бах било тесно поврзано, и бидејќи Марија Барбара била негова втора братучетка, сосема е безбедно да се претпостави дека тие се познавале барем случајно уште од детството. Тие се зближиле за време на мандатот на Бах како органист на црквата Свети Блазиус на Милхаузен и можеле да се венчаат во Дорнхајм на 17 октомври 1707 година, благодарение на наследството од 50 ѓулдени (повеќе од половина од неговата годишна плата) што го добивал од неговата мајка и вујко, Тобијас Ламерхирт. Малку се знае за нејзиниот живот или нивниот брак, освен дека тие биле задоволни.
Според Некрологот („некролог“) соавтор на Карл Филип Емануел и студентот на Бах Јохан Фридрих Агрикола, смртта на Марија Барбара во 1720 година била ненадејна и неочекувана. Бах бил во бањата Карлсбад придружувајќи го својот работодавец, принцот Леополд од Анхалт-Кетен, кога таа починала. Кога Бах го напуштил Кетен, Марија Барбара била во совршено добро здравје; но кога се вратил два месеци подоцна, бил шокиран кога дознал дека таа починала и била погребана на 7 јули. Причината за нејзината смрт е недокументирана. Професорката Хелга Тоен предложила познатата виолина Партита бр. 2 (особено последното движење „Шакона“) било напишано како гробница за Марија Барбара, но овие тврдења се контроверзни.
Јохан и Марија Барбара имале седум деца, од кои три починале во детството:
Ана Магдалена Вилке станала втора сопруга на Јохан 17 месеци по смртта на Марија Барбара и ги одгледала своите посиноци заедно со сопствените деца со Јохан Себастијан Бах.
Голема џамија (Куманово)
Голема џамија — џамија во Бедиње, Куманово, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во источниот дел на Бедиње.
Модна фотографија
Модна фотографија е тип на фотографија наменет за прикажување на облека и други модни парчиња. Модната фотографија најмногу се употребува во рекламите и модните магазини како што се Вог, Венити Фер или Алур. Со текот на времето, модната фотографија си создаде своја естетика во која облеката и модата се поистакнауваат со употреба на егзотични места или модни додатоци.
Историја
Фотографијата беше развиена во 1830-тите, но популарната техника, дагуереотип, не беше соодветна за масовна продукција. Во 1856, Адолф Браун објави книга во која има 288 фотографии од Вирџинија Олдоини, Грофицата Кастиглион, тосканската аристократка во судот на Наполеон III. Фотографиите ја прикажуваат во нејзината официјална судска облека, правејќи ја првиот моден модел. Во првата декада на 20 век, напредокот во нијансираното печатење овозможи модните фотографии да бидат употребени во магазините. Модната фотографија за првпат се појави во француските списанија како сто е La mode pratique. Во 1909, Конде Наст го презема Вог магазинот и исто така придонесе за почетоците на модната фотографија. Во 1911, фотографот Едвард Стејшен беше „предизвикан“ од Луциен Вогел, издавач на Jardin des Modes и La Gazette du Bon Ton, за да ја промовира модата како ликовна уметност со употреба на фотографија. Стејшен потоа направи фотографии од фустани дизајнирани од модниот творец Пол Поарет. Овие фотографии беа објавени во априлското издание од 1911 година на магазинот Art et Décoration. Според Џес Александар, ова се смета за прва модерна модна фотографија. Всушност, фотографирање на фустаните на таков начин што ќе се добие чувство за физичкиот квалитет како и на нивниот формален изглед, наспроти недноставното илустрирање на предметот.
Во ова време, особен нагласок им се придава на режирањето на сликите, процес развиен за првпат од страна на баронот Адолф Де Мајер, кој ги сликал неговите модели во природно опкружување и пози. Вог беше следен од неговиот соперник, Harper's Bazaar, и двете компании беа водачи во полето на модната фотографија во 1920-тите и 1930-тите години. Домашните фотографи како Едвард Стејшен, Џорџ Хојнинген-Хун, Хорст П. Хорст и Сесил Батон го трансформираа стилот во извондредна уметничка форма. Европа, особено Германија, за кратко време стана водач во модната фотографија.
Но денес со промените низ времето секоја земја презема значителни мерки за промовириње во полето на фотографијата. Во средината на 1940-тите со приближувањето на Втората светска војна, вниманието се префрли на САД, каде Вог и Харперс го продолжија нивното старо соперништво. Фотографите како Ирвинг Пен, Мартин Мункаши, Ричард Аведон и Луис Далф-Волф ќе го моделираат изгледот на модната фотографија во наредните неколку декади. Ричард Аведон ќе ја револуционира модната фотографија и редефинира улогата на модниот фотограф во периодот по Втората светска војна со неговите иновативни слики на модерната жена. Денес, неговата работа е изложена во Норто Музејот во Вест Палм Бич, Флорида.Оваа изложба содржи повеќе од 200 дела и ја опфаќа целата кариера на Аведон, вклучувајќи и стари примероци, контакт листи и оригинални изданија од Харперс Базар, Вог и Њу Јоркер. Уметниците ги заменија крутите форми со еден многу послободен стил. Во 1936, Мартин Мункаши ги направи првите фотографии на модели во спортски пози на плажа. Под уметничкото раководство на Алексеј Бродович, Harper's Bazaar многу брзо го претстави овој нов стил во неговиот магазин.
Во поствоениот Лондон, Џон Френч претстави нова форма на модна фотографија прикладна за репродукција во весниците, вклучувајњи каде сто е можно рефлектирана природна светлина и слаб контраст. По смртта на Ричард Аведон, Хелмут Њутон и Херб Ритс, едни од најпознатите модни фотографи денес се Патрик Демаршелиер, Стивен Мејсел, Марио Тестино, Питер Линдберг и Ани Леибович.
Јоан Лупеску
Јоан „Ионут“ Анџело Лупеску (роден на 9 декември 1968 година) е романски поранешен фудбалер кој играл како играч од средниот ред и како менаџер.
Меѓународна кариера
Јоан Лупеску настапил на 74 натпревари за Романија и постигнал шест гола, а своето деби го имал на 3 февруари 1988 година кога тренерот Емерих Јенеи го испратил на теренот во 81-та минута како замена за Јоан Сабау во пријателскиот натпревар кој завршил со победа од 2-0 против Израел. Тој одиграл еден натпревар на успешните квалификации за Светското првенство во 1990 година, искористувајќи го селекторот Емерих Џенеи во три натпревари од завршниот турнир, вклучително и во натпреварот од осминафиналето каде што тимот бил елиминиран од Ирска. Тој одиграл 8 натпревари и постигнал еден гол на квалификациите за Евро 1992, забележал 9 настапи и постигнал 3 гола на успешните квалификации за Светското првенство 1994 година, како дел од „Златната генерација“ која ја минала групната фаза, била елиминирана со победа од 3–2. Аргентина во осминафиналето, елиминирана по изведувањето пенали од Шведска во четврт-финалето на завршниот турнир, користена од селекторот Анхел Јорданеску како стартер во сите пет натпревари. Тој одиграл 9 натпревари на успешните квалификации за Евро 1996, користени од тренерот Анхел Јорданеску во сите минути од поразот од 1-0 против Франција, како стартер, но на полувремето бил заменет со Константин Галка во поразот од 1-0 против Бугарија и во 86. минута го замнувал Даниел Продан во поразот од Шпанија со 2–1, бидејќи Романија не ја минала групната фаза. Тој одигра два натпревари на успешните квалификации за Светското првенство во 1998 година, но не бил дел од тимот па потоа играл на завршниот турнир и продолжил да одигра 9 натпревари на успешните квалификации за Евро 2000, користени од селекторот Емерих Јенеи на завршниот турнир во групниот натпревар кој завршил 1–1 против Германија кога го заменил Виорел Молдаван во 85. минута и во четврт-финалето против Италија кое завршило со загуба од 2–0 кога го заменил Константин Галка во 68. минута. Последниот натпревар на Јоан Лупеску одигран за националниот тим учествувал на 7 октомври 2000 година во поразот со 3–0 на гости против Италија во квалификациите за Светското првенство 2002 година.
На 25 март 2008 година Лупеску бил одликуван од претседателот на Романија Трајан Басеску за придонесот како генерален директор на Романската фудбалска федерација во успешната кампања на националниот тим за квалификациите за Еуро 2008 со класата Медалја „Меритул спортив“ – (Медалот „Спортска заслуга“). III.
Тренерска кариера
Во 2003 година, Лупеску ја стекнал својата тренерска лиценца на германскиот спортски универзитет во Келн. Почнал да работи како менаџер во вториот дел од сезоната 2003–04 Дивизија А, помагајќи му на ФКМ Бакау да избегне испаѓање. Во следната сезона тој работел во ФК Брашов во Дивизија А, но го напуштил клубот откако одбил да учествува на наместениот натпревар против Глорија Бистрица, инсистирајќи пред лидерот на клубот, Ромео Пашку да ја одигра фер игра, ветувајќи дека ќе го напушти клубот ако загуби, Пашку го прифатил договорот, но натпреварот бил изгубен со 3-1, па Лупеску поднел оставка, набргу потоа бил именуван за генерален директор на Романската фудбалска федерација од претседателот Мирча Санду, години подоцна работејќи како технички директор во УЕФА и станал член на Комитетот за технички и развој на ФИФА.