cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Македонски центар за меѓународна соработка
Одржлив локален и рурален развој
Одржливиот локален и рурален развој треба да придонесе во социјалната кохезија. Но поради големите регионални и урбано-рурални јазови во развојот, МЦМС посебно се фокусира на оваа цел. МЦМС го поддржува развојот на капацитет на локалните самоуправи и други локални форми за одржлив локален и рурален развој со подобрени јавни услуги за граѓаните во локалните и руралните заедници, подобрена урбана и рурална инфра-структура, меѓу другото и со искористување на достапната ЕУ поддршка во оваа област.
Добро владеење, партиципација и политики засновани на луѓето
МЦМС се фокусира на битен дел на доброто владеење – партиципативност, која овозможува политики засновани на луѓето и со тоа тесно поврзаните - транспарентност, отчетност, одговорност. Односно, МЦМС бара влијание на јавните политики, како и на буџетскиот процес, барањето на одговорност. МЦМС го поддржува развојот на општествена одговорност на претпријатијата.
Вкоренето и динамично граѓанско општество
Активни граѓани или општествено одговорни граѓани, како чинители, се клучниот дел на пристапот на МЦМС и се вклучени во сите цели на МЦМС. Надвор од вклученоста во главните текови, МЦМС се фокусира на институционалниот развој за вкоренето и динамично граѓанско општество кои влијае на јавните политики.
Прифатена културна разноличност, меѓузависност и дијалог
Во македонското мултикултурно општество, прифаќањето на разноличноста и разбирањето на потребата од дијалог, заедничко живеење и јакнење на меѓузависноста, е од примарно значење за мирен и хармоничен развој. Дијалогот, како димензија на човечката свесност претставува клучниот инструмент за надминување на разликите, за отстранување на бариерите меѓу луѓето, за слободна комуникација на идеите.
Поддржан евроинтеграциски процес и зајакната регионална соработка
МЦМС го поддржува развојот на долгорочни добрососедски односи и членството во меѓународните организации и спогодби, пред сè на ЕУ.
МЦМС - независна и организација со кредибилитет
МЦМС- независна и организација со кредибилитет, способна за силни и ефективни партнерства и сојузи засновани на еднаквост. МЦМС ја одржува својата независност, по која е препознатлив, преку работа со различни засегнати страни и групи од интерес на еднаков начин и без привилегирање, со истакнување на јасни и често конфронтирачки ставови за клучните општествени прашања.
МЦМС - организација со локални корени и глобален поглед
МЦМС е привлечна и иновативна организација која учи, со локални корени и глобален поглед. Не само што луѓето се во фокусот на целите на МЦМС, тие се и клучен ресурс за успехот на МЦМС и негова главна конкурентна предност. Оттука, развојот на персоналот е есенцијален за идниот подем. МЦМС ќе продолжи да поддржува развој на персонал со личен и професионален интегритет и посветеност.
Обуки и консултации
Од своето формирање во 1993 година МЦМС работи на развој на капацитети и тоа на поединечно, организациско и институционално ниво. Овој пристап МЦМС го користи за да ги зајакне капацитетите на граѓанските организации, локалните самоуправи, државните институции, претпријатијата, училишта и сите други кои имаат потреба од тоа. Дел од темите за кои МЦМС развива капацитети се: раководење со проектен циклус, организациски менаџмент, институционален развој и организациско јакнење, стратешко планирање, раководење со програми/проекти, раководење со човечки ресурси, административно и архивско работење, финансиски менаџмент, односи со јавноста, комуникациски вештини, фацилитација и презентациски вештини, обука на обучувачи, интеркултурно учење, итн.
Јакнење свест и кампањи
МЦМС во своето 23-годишно постоење во повеќе наврати ги употреби кампањите за да ја подигне свеста на граѓаните и да ги поттикне да ја дадат својата поддршка за прашањето или темата на кампањата. Првата кампања што ја спроведе МЦМС се уште е една од најпознатите. „Цело е кога има се!“ (1999 и 2000 година) Кампањата имаше за цел да го промовира мирот и хуманите вредности. Таа комуницираше преку едноставни пораки укажувајќи на вредностите на животот. Потоа следуваа кампањите: „Јас живеам овде“ (2003); „Кажи Македонија“ (2004); „Велигденска кампања“ (2005 – продолжување на Кажи Македонија); „Кажи ОК за МК“ (2005); „Еден до друг – различни, а еднакви“ (2007), „И НАТО и Македонија“ (2008) и „Донирај од твојот персонален данок на доход“ (2008) и „Чиста сметка – здрава вода“ (2009); „20 години МЦМС“ (2013).
Бунаричек (Жубрино)
Бунаричек — археолошко наоѓалиште во кичевското село Жубрино. Претставува црква од средниот век. Се наоѓа на околу 700 м северозападно од селото, на блага падина што се спушта кон полето, каде по површината се забележуваат ровови од кои биле вадени камења од темелите на средновековна црква со димензии од 8 × 6 м, поставена во правецот исток-запад.
Ајдин (покраина)
Ајдин (турски: Aydın) — покраина во југозападна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Ајдин. Покраината има 950.000 жители (2006) и површина од 7.922 км2. Разделена е на 8 окрузи.
Министерство за комунално стопанство на Украинската ССР
Министерство за комунално стопанство на Украинската ССР (Міністерство комунального господарства Української РСР) — републиканско министерство, дел од системот на јавните комунални агенции на СССР и подлежно во својата дејност на Советот на Министрите на УССР.
Историја
Создадено е од Народното поверенство за комунално стопанство на УССР во март 1946 г. во врска со реформацијата на Народното поверенство. Ликвидирано е на 31 мај 1957 г., но на 21 јули 1960 г. — обновено е. Од 1976 г. истото е наречено Министерство за домување и комунално стопанство на Украинската ССР.
Фабињо (фудбалер 1993)
Фабио Енрике Таварес (роден на 23 октомври 1993 година во Кампинас), попознат како Фабињо — бразилски фудбалер играч од одбраната или од средниот ред на Ливерпул и на бразилската репрезентација.
Почетоци и Рио Аве
Тој ја започнал својата фудбалска кариера во 2006 година, носејќи го дресот на Паулиниа. Во 2010 година отишол во Флуминенсе, каде игра во младинските категории. На 20 мај 2012 бил повикан од страна на тренерот на првиот тим да учествува во натпреварот против Коринтијанс во кој неговиот клуб победил со 1-0, меѓутоа Фабињо останал неискористена замена. Во јуни 2012 година го напуштил Флуминенсе без ниту еден официјален настап за првиот тим и потпишал шестгодишен договор со португалскиот Рио Аве.
Реал Мадрид
Само еден месец подоцна, Фабињо му се приклучил на Реал Мадрдид Кастиља на заем до крајот на сезоната. Тој го направил своето професионално деби на 17 август, во натпревар од првото коло на Сегунда дивизион, играјќи 90 минути во поразот со 2-1 од Вилјареал. На 28 април 2013 година, тој го постигна својот прв гол во професионалната кариера, стрелајќи со глава за изедначување во судиското продолжение против Нумансија поставувајќи го конечниот резултат на натпреварот 3-3.
Тој го направил своето деби за првиот тим на Реал Мадрид на 8 мај 2013 година, играјќи 14 минути откако се појавил како резерва на местото на Фабио Коентрао и асистирал за шестиот гол кој го постигнал Анхел Ди Марија во победата со 6-2 над Малага на Сантјаго Бернабеу во Примера Дивисион.
Монако
На 19 јули 2013 година, Фабињо му се приклучил на Монако со договор за заем до крајот на сезоната. Тој го направил своето деби на 10 август на отворањето на сезоната во Лига 1 играјќи го целиот натпревар во победата со 2-0 над Бордо на Стад Шабан-Делма. Својот прв погодок за Монако го постигнал на 26 март 2014 во победата со 6-0 над Ленс во четвртфиналето од Купот на Франција. Својата прва сезона во црвено-белиот дрес ја завршил со вкупно 31 настап во сите конкуренции и еден постигнат гол, помагајќи му на клубот да го освои второто место во првенството и на тој начин да се пласира во Лига на шампионите за наредната сезона за првпат по речиси една деценија и да дојде до полуфиналето на купот каде загубил од Генгамп со 3-1 по продолженија.
По завршувањето на неговиот едногодишен заем во Монако, тој се приклучи на клубот одново на уште една година договор за заем на 2 јули 2014 година. На 16 септември 2014 дебитирал во Лигата на шампионите во победата со 1-0 над Баер Леверкузен во групната фаза, а на 9 декември го постигнал својот прв гол во ова натпреварување во победата со 2-0 над Зенит Санкт Петербург, помагајќи му на својот клуб да го завери пласманот во осминафиналето. На 22 март 2015 Фабињо го постигнал својот прв погодок за Монако во Лига 1 во победата со 3-1 на гостувањето кај Рем. Својата втора сезона повторно ја завршува без освоен трофеј откако Монако завршил на третото место во првенството, меѓутоа клубот имал мошне успешна сезона во Лигата на шампионите каде што стигнале до четвртфиналето каде биле елиминирани од подоцнежниот вицешампион Јувентус; Фабињо одиграл 53 натпревари во сите конкуренции и постигнал два гола.
По две сезони на заем, на 19 мај 2015 Фабињо потпишал перманентен договор со Монако во трајност до 2019 година. Фабињо бил еден од клучните играчи на Монако за време на сезоната 2016-2017 во која клубот станал шампион во Лига 1, прекинувајќи ја низата од неколку последователни титули во првенството на. Тој одиграл 37 натпревари во лигата и постигнал 9 гола, како само напаѓачите Радамел Фалкао, Килијан Мбапе и Валери Жермен имале повеќе од него. Тој исто така постигнал 3 гола во Лигата на шампионите, меѓу кои бил и голот на домашен терен против Манчестер Сити во четвртфиналето, во победата со 3-1 која на црвено-белите им донела пласман во полуфиналето на натпреварувањето во кое биле елиминирани повторно од Јувентус како и две години претходно.
Сезоната 2017-2018, била последната за Фабињо во кнежевството, а својот последен настап за Монако го имал на 19 мај 2018, во победата со 3-0 на гостувањето кај Троја.
Вкупно во дресот на Монако тој одиграл 233 натпревари и постигнал 31 гол.
Ливерпул
На 28 мај 2018, Фабињо потпишал повеќегодишен договор со Ливерпул во трансфер вреден 39 милиони фунти. Дебитирал за црвените влегувајќи како замена во судиското продолжение на местото на Садио Мане, во победата со 3-2 во Лигата на шампионите над Париз Сен Жермен на Анфилд. Своето деби во Премиер лигата го направил во победата со 1–0 кај Хадерсфилд Таун на 20 октомври, влегувајќи во игра во последните 21-на минути на местото на Адам Лалана.
Репрезентативна кариера
Фабињо дебитирал за сениорската репрезентација на Бразил на 7 јуни 2015, влегувајќи како замена на полувремето на местото на Данило во победата со 2-0 над Мексико во склоп на подготовките за Копа Америка 2015 во Чиле. Тој бил повикан од страна на селекторот Дунга за самиот турнир, меѓутоа имајќи го Дани Алвес за конкуренција на позицијата десен бек Фабињо не одиграл ниту една минута, а Бразил бил елиминиран во четвртфиналето.
Следното лето Фабињо бил повикан помеѓу 23-цата играчи кој учествувале на Копа Америка Сентенарио, но и таму не забележал ниту еден настап во трите натпревари на Бразил.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 3 септември 2016
Тиндфјадлајекидл
Тиндфјадлајекидл — стратовулкан во јужниот дел на Исланд. Од него еруптирале камења од базалтна и риолитска композиција. Покриен е со 19 км2 ледник. Највисок врв е Имир (1462 метри), именуван според џинот Имир од Нордиската митологија. Последната ерупција се смета дека била за време на Холоценот.
NGC 5978
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5978 се споменува и како MCG -2-40-2, NPM1G -13.0488.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5978 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5978 има привидни димензии од 0,8' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 42 м 27,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -13° 14' 2"".
Други поделби
Проучување на NGC 5978 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55838. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 289; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5609. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1071.
Кавала
Кавала (Καβάλα, постаро име: Морунец) — град во Егејска Македонија и главен град на округот Кавала, во југозападниот дел на областа на Источна Македонија и Тракија, денес во Грција. Тоа е најголем град и главниот комерцијален и образовен центар на Кавалскиот Округ и Општина Кавала. Градот е оддалечен 165 км источно од Солун и околу 680 км северно од Атина.
Име
Во антиката, во околу 7 век п.н.е. градот бил познат како Неаполис („нов град“ ). Во средниот век, до околу 14 век, градот бил познат како Христополис („град на Христос“ ). Старословенско име на градот е Морунец, додека името Кавала се јавува по 14 век.
Антички период
Околината на Кавала била населена уште од праисториско време, а како доказ за тоа се пронајдоците во источните делови на градот остатоци од древни доселеници. Неаполис, кој бил колонија на Тасос, бил основан на полуостровот на местото на денешниот стар град Панагија. Ова место имало огромно стратешко и трговско значење, бидејќи се наоѓало на патот што ги поврзува Македонија и Тракија.
Точниот датум на основањето на градот не е доволно позната, но повеќето историски извори тврдат дека тоа се случило во средината на 7 век п.н.е. Во тоа време, доселениците од островот Тасос го направиле Неаполис порта кон нивна натамошна експлоатација на богатите рудници на злато и сребро кои се наоѓале кон северните делови, особено оние кои се сместени во близина на планината Кушница (која подоцна била експлоатирана и од страна на Филип Македонски). Во регионот има пронајдено археолошки податоци од архајскиот период (крајот на 6 век п.н.е.) како што е обожувањето на Партенос, женско божество со грчко-јонско потекло која се поврзува со старогрчката божица Атена, архајскиот период. На крајот на 6 век п.н.е. Доказот дека градот добил независност од Тасос се поврзува со изготвувањето на сопствени монети со лик на горгона во околу 500 п.н.е. Неколку децении подоцна овде бил изграден храм изработен од мермер, и чии делови денеска се наоѓаат во Археолошкиот музеј на градот.
Во времето на инвазијата на Персијците, Неаполис станал член на Делоската морска унија (исто така позната како Атинска морска унија) и долго време градот одржувал добри односи со Атѝна. Градот од страна на Атина бил награден за неговата лојалност според декретите издадени во 410 и 407 година п.н.е.
Римски период
Градот Неаполис по римските освојувања на овие простори, започнал да се намалува. Но поради исклучително стратешката негова позиција, неговото значење се зголемило во последната третина на 2 п.н.е. век, кога бил изграден римскиот пат Вија Игнација, и кој поминувал низ градот, помогајќи трговијата да се развива. Градот станал римски civitas во 168 година п.н.е., а бил основан од Брут и Касиј во 42 п.н.е., пред нивниот пораз во Битката кај Филипи. По основањето на римската провинција Филипи, Неаполис слуел како пристаниште на поморскиот пат Александрија (Троја) - Солун.
Ова била и причината зошто Апостол Павле на своето прво патување во европа во 50 година, пристигнал на пристаништето во Неапол, а оттаму заминал во Филипи каде била основана првата христијанска црква на европска територија :
Византиско-франкиски период
Во 6 век, византискиот цар Јустинијан I изградил тврдина во градот во обид да го заштити од варварските напади. Во подоцнежните византиски времиња градот бил наречен Христополис и припаѓал на темата Македонија. Еден од првите преживеани до денес документи за споменување на градот датира од 9 век. Исто така, градот се споменува и во „Животот на Св. Григориј Декаполит“.
По запопчнување на византиско-бугарските војни, во 8 и 9 век постојаните бугарски напади ја принудиле Византија да се реорганизира во одбрана на областа, давајќи голема важност на Христополис преку изградба на утврдувања и статиционирање на гарнизон. Во 834 година, во времето на хан Пресијан, по походот на кавханот Исбул, градот, заедно со околината бил вклучен во составот на Првото Бугарско Царство .Во 926 византискиот генерал (стратег) Василиј започнал со реконструикција на паднатите ѕидови на градот, според еден натпис кој денес се наоѓа во археолошкиот музеј на градот. Благодарение на неговата местоположба, градот доживеал економски препород, обезбедувајќи поврзување помеѓу Цариград и Солун.
За време на Норманската инвазија на Македонија во 1185 година, градот бил освоен и опожарен. Во 1302 година, Каталонците не успееле да го освојат градот. Со цел да ги спречи да се вратат, византискиот цар Андроник III Палеолог изградил нови долги ѕидини. Во 1357 година, двајца византиски службеници и браќа, Алексиј и Јован го контролирале градот и неговата територија. Ископувањата откриле урнатини на рана византиска базилика под османлиска џамија во стариот дел на градот. Оваа базилика била користена до доцната византиска ера.
Отомански период
Самиот град имал значајна улога во историјата од тој период. Србите и Турците го освоиле овој дел од Македонија и градот бил еден од последните византиски тврдини кои паднале под османлиска власт.
Отоманските Турци го освоиле градот во 1387 година и целосно да го уништиле во 1391 година според сведочењето во една светогорска хроника. Кавала била дел од Отоманското Царство во периодот од 1387 до 1912 година. Во средината на XV век градот бил подложен на нападите на Република Венеција, кои го освоиле градот и под нивна контрола бил околу еден месец. Османлиите успеале да си го вратат по 20-дневна опсада.
Христополис повторно се појавил на историската сцена во почетокот на XVI век, кога и добил ново име - Кавала. Во тоа време градот претрпел многу странски напади, а единствената заштита за населението биле ѕидините околу стариот град Панагија. Во средината на XVI век, Паргали Ибрахим-паша, везир на Сулејман Величествениот, придонел за просперитет и развој на градот со изградба на аквадукт. Османлиите, исто така ја прошириле византиската тврдина на ридот Панагија. Двете знаменитости се меѓу најпрепознатливите симболи на градот денес. Во 1611 година, бродовите на Војводство Фиренца пристигнале и се обидиле да го заземат градот, но по неуспехот биле принудени да се повлечат.
Во текот на XVII век градот постојано бил цел на пиратски напади, но без сериозни последици за градот. Во овој период Кавала била многу важно пристаниште, чие значење постојано се зголемувало. Во XVIII век започнала реконструкција на градот, а грчкото население започнало да зема уште поголемо учество во економијата на градот. Периодот бил обележан со посети на многу научници и патници на градот. Христијанскиот центар на градот претставувала црквата „Света Богородица“, која се наоѓа и денес на највисокиот дел од градот. На крајот на векот грчкото општество во Кавала станало посилно од било кога. Бројот на грчкото население достигнало до 10.000 луѓе и во нивни раце се наоѓало пристаништето, риболовот и занаетчиството. Мухамед Али Паша, основач на династијата која владеела со Египет, е роден во Кавала во 1769 година. Неговата куќа е сочувана како музеј.
XVIII и XIX век
Грчкото население во Кавала активно се вклучило во народноослободителната борба на Грците, позната како Грчка војна за независност. Познат агонист од овој крај бил поглавар Иларион Караѕоглу. Кон почетокот на револуцијата, во 1821 година од страна на османлиската власт во градот бил обесен Константинос Сердароглу, додека Николас Кагијасас учествувал во морските битки.
Во 1864 година, по овластување дадено од страна на султанот, Кавала започнала да се проширува и надвор од ѕидовите на стариот град. Во текот на овој период, градот станал познат по производството и преработката на тутунот. Во ова помогнало и самото пристаниште на градот. Во 1896 година во градот се случил најголемиот штрајк на работниците (5000 работници) на Балканот. Освен тоа, во текот на XIX век започнале да излегуваат и весници на грчки јазик.
Балкански војни
Кавала била ослободена од османлиската власт од војводите на Михаил Чаков, Пејо Јаворов, Јонко Вапцаров и Христо Чернопеев на 27 октомври 1912 година без ниту еден истрел. . На 31 октомври 1912 година во градот влегле војниците на бугарскиот родопски одред под команда на генералот Стилијан Ковачев. Во градот било отворено бугарско училиште, а командант бил Христо Чернопеев, додека Михаил Чаков бил началник. Кавала останала во бугарски раце до Втората балканска војна во текот на летото на 1913 година, кога во градот влегле грчки војници и според Букурешкиот договор од 10 август 1913 година градот бил предаден на Грција.
Грција
Во текот на Првата светска војна, во август 1916 остатоците од IV армиски корпус, стационирани во Кавала, се предале на бугарската армија и тој останал под бугарска контрола до 28 септември 1918 година. Овие настани предизвикале воен бунт во Солун, кои довеле до формирање на Привремена влада за национална одбрана, и на крајот до официјалниот влез на Грција во Првата светска војна.
По Грчко-турската војна од 1919-1922, градот влегол во нова ера на просперитет. Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови. Бегалците најпрвин биле сместени во импровизирани куќи и во старите тутунски фабрики, но со текот на времето започнале да се градат нови населби, а дел од бегалците биле сместени и во старите османлиски куќи. Развојот на градот бил индустриски и земјоделски. Кавала повторно станала центар за обработка на тутун. Многу објекти поврзани со складирање и обработка на тутун од тоа време се сочувани во градот. До 1932 година во градот биле завршени голем број на инфраструктурни проекти, биле направена електрична мрежа, училишни згради, болници итн.
Во текот на Втората светска војна и по падот на Атина, нацистите ја дале Кавала на бугарските сојузници во 1941 година, со што градот повторно, и под бугарска окупација градот бил до 1944 година. Во текот на овој период, градот станал економски и административен центар на новата власт. Во градот се наоѓача главната база и штабот на Бугарската Беломорска флота. По пучот од 9 септември 1944 година, бугарската армија се повлекла од областа.
Во доцните 1950-Кавала се проширила кон морскиот брег. Во 1967 година, кралот Константин II ја напуштил Атина и престојувал во Кавала по неуспешниот обид за контра-удар против воената хунта.
Развојот на трговијата ја наметнало потребата за изградба на ново пристаниште во индустриската зона на градот. Изградба на ново пристаниште „Филип Втори“, започнала во 1990 година. Од октомври 2002 година пристаништето ја поседува цела механичка опрема и комерцијалниот сообраќај сега се одвива преку него. Денеска, градот претставува симбол на риболовот. Тој е еден од најголемите рибни пазари во Средоземно Море.
Географија
Кавала се наоѓа на северниот брег на Кавалскиот Залив, дел од Егејското Море. Градот се наоѓа на ридестиот терен, додека центарот се наоѓа на карпест дел од полуостровот Пресвета и е од стратешка важност.
Градот и околните места во областа ги опслужува меѓународниот аеродром „Александар Велики“, сместен меѓу Кавала и Саришабан.
Клима
Апсолутната максимална температура забележана некогаш изнесувала 38,0 °C, а најмалата -5,8 °C.
Население
Според Георги Стрезов, во 1891 година, во Кавала има грчки и турски училишта, 3120 куќи и население од 10.000 луѓе.
На крајот на XIX век Васил К’нчов за градот напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Кавала живееле 9.500 жители: 5.000 Турци, 3.500 Грци, 400 Евреи, 400 Цигани и 200 лица – припадници на други етноси. По крајот на Балканските војни, градот бил вклучен во составот на Грција. Според пописот од 1913 година, во градот биле евидентирани 23.378 луѓе
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови. Така, во 1923 година бројот на население бил 49,980 лица. Според статистиката за бегалците, во градот биле сместени 31.983 лица од кои 2.956 лица биле дојдени пред крајот на Грчко-турската војна, 28.972 по т.н. малоазиска катастрофа. Од нив, поголемиот дел биле од Мала Азија (14.298), Источна Тракија (10.105) и Понд (4.435).
Во 1940 година градот имал 49.667 жители. Според бугарската статистика од 1941 година, во градот живееле 30.899 жители. Градот на пописот од 1951 година имал 42.102 жители, на пописот од 1961 година живееле 44978 жители, во 1971 година имало 46.234 жители, во 1981 година имало 56.375 жители, додека во 1991 година имало 56.571 жител. Денеска, населението на градот е 54.027 жители според пописот од 2011 година.
Општина
Општина Кавала била формирана по реформата на локалната власт во 2011 година со спојување на двете поранешни општини, кои станале општински единици:
Општината располага со површина од 351,35 квадратни километри. Населението на новата општина е 70.501 (2011). Седиштето на општината е во Кавала. Некои од најважните заедници во новата општина се:
Кавала е изградена амфитеатрално бидејќи најголем број жители уживат во извонреден поглед на брегот и морето. Некои од регионите во Кавала се:
Провинцијата Кавала (грчки: Επαρχία Καβάλας) била една од провинциите на префектурата Кавала. Нејзината територија кореспондира со онаа на сегашната Општина Кавала, и дел од општинската единица Елефтерополи. Таа била укината во 2006 година.
Стопанство
Градот Кавала бил претворен во модерен урбан центар започнувајќи од 1920 година, кога се случил силен пораст на населението, поради големиот број на бегалци по малоазиската катастрофа. Традиционалното основно занимање на населението на Кавала е риболов. Рибарите на градот се добро познати низ цела северна Грција.
По индустријализацијата на земјата, исто така, Кавала стана центар во Северна Грција на тутунската индустрија. Во средината на XX век биле пронајдени деривати и денеска постои нафтена платформа. Освен тоа во градот постои и индустрија за производство на фосфорни ѓубрива, фабрики за обработка на мермер и стакло.
Патна мрежа
Европската магистрала E90 поминува во близина на градот Кавала и го поврзува со другите градови. Автопатот Егнација (А2) се наоѓа северно од градот. Во градот може да влезе од една од двете крстосници; „Кавала-запад“ и „Кавала-исток“. Градот има редовни врска со меѓународни автобуски линии (KTEL) од и до Солун и Атина.
Градот исто така е поврзан со сите големи грчки градови како Солун и Атина преку редовни автобуски линии. Освен тоа градот е поврзан преку автобуски линии и со сите локални села.
Воздушна мрежа
Кавалскиот меѓународен аеродром „Александар Велики“ се наоѓа на 27 километри од градот. Тој е поврзан со Атина со редовно закажани летови и со многу други европски градови од страна на редовни и чартер летови.
Водна мрежа
Кавала е поврзана со сите острови во северното Егејско Море со чести правци на различни ферибот линии.
Спорт
Друг популарен спорт во градот е кошарката. КК Кавала (грчки: Ένωση Καλαθοσφαίρισης Καβάλας) своите домашни натпревари ги игра на Арената „Каламица“ која има капацитет од 1,650 гледачи. КК Кавала бил основан во 2003 година и како најголеми успеси ги има постигнато во сезоната 2015 година кога победил во Грчката А2 лига. Останати спортски клубови во градот се Шаховскиот клуб Кавала, кој во текот на своето постоење постојано бил на врвот според рангирањето во Грција, Пливачкиот клуб Кавала, Рагби клубот Кавала итн.
Егзотермна реакција
Егзотермна реакција (од грчки егзо- - надвор и термос - загрева) ― хемиска реакција при чиешто течење се ослободува топлина:
Се однесува на трансформацијата при којашто еден систем оддава топлина на околната средина: Q < 0. Кога трансформацијата се случува на константен притисок: ∆H < 0 и константен волумен, тогаш ∆U < 0. Доколку системот подлежи на трансформација која е и егзотермна и адијабатска, неговата температура се зголемува.
Славинија
Славинија е историски регион во денешна Полска и Германија кој се состои од западниот дел на регионот Померанија, поточно Hither Pomerania и Further Pomerania.
Поимот Војводство Славинија понекогаш се користи за да означи Западното словенско војводство Померанија кое постоело на утоката реката Одра во 12 век со цел да се разликува од Померанија, војводство кое исто така било наречена Померанија во тоа време.
Во Доцниот Среден Век било постепено германизирано културно и лингвистички, поради влијанието на многу германски доселеници.
Револуционерен пат (филм)
Револуционерен пат (Revolutionary Road) е американски филм на Сем Мендес од 2008 година. Филмот е адаптација на истоимениот роман на Ричард Џејтс од 1961 година.
Синопсис
Ејприл и Френк Вилер се млада, брачна двојка која со своите деца живее во периферијата на Конектикет, во средината на 50-тите години. Нивната самоувереност и лажно задоволство од личниот живот е само обична маска зад која се кријат многу поголеми фрустрации, поради неможноста да се чувствуваат исполнето од врската и кариерата. Френк е заглавен и незадоволен од својата канцелариска работа, а Ејрпил е домаќинка, која сè уште не може да ја прежали пропаднатата глумечка кариера. Решени да сменат нешто во своите животи и да им докажат на сите дека се поинакви, посупериорни од тие што живеат во нивна близина, планираат преселба во Франција, за каде што се надеваат дека ќе ги исполнат своите соништа. Но, не се свесни дека сепак многу ризикуваат...
66то изданиеЗлатен Глобус
Најдобар драма филм - номиниран
Најдобар главен глумец во драма (Леонардо ДиКаприо) – номиниран
Најдобар режисер во драма (Сем Мендес) - номиниран
Хинано Јошикава
Хинано Јошикава (吉川ひなの, родена Аи Такада; 21 декември 1979) е јапонска глумица, модел и пејачка.
Живот и кариера
Јошикава е родена на 21 декември 1979 година. Во Хигашикуруме, Токио, Јапонија. Таа ја започнала својата кариера како модел на возраст од 14 години и сè уште е модел.
Таа го направила своето деби во глумата во 1997 година во Серенада на месечината (серенада Setouchi munraito). Следната година таа го направила своето меѓународно деби во Очите на Токио од Лимузината на Жан Пјер, француско - јапонски филм, во која таа ја играла улогата на Хинано. За овој филм ја освоила наградата за најдобра деби глумица на Јапонските награди за професионални филмови во 1999 година.
Првата ТВ серија во која се појавила била Последната песна ( Seikimatsu no uta ) емитувана во 1998 година.
Личен живот
Во 1999 година, Јошикава се венчала со Изам, пејач на јапонската рок група Шазна, но поднела барање за разделба два месеци подоцна и се развела два месеци потоа. И бракот и разводот предизвикале скандал.
Наводи
Patronage cosmetic of Yoshikawa doll
Македонска Славинија
Опис
Повеќе византиски летописци даваат опис на Славинија и ја спомнуваат во своите хроники. Византискиот летописец Теофан Исповедник опишува настан кога Византија организирала поход против државите Бугарија и Славинија. Македонската Славинија била напаѓана како од Византија, така и од Бугарија. Георги Монах зборува за пакоста на бугарскиот хан Пресијан што ја направил врз Славинија, кога Тома Славјанинот кренал бунт против Византија, таа ги замолила Бугарите да го задушат бунтот на Македонската Славинија; „реки крв“ потекле од убиствата на Бугарите што ги извршиле врз жителите на Македонска Славинија, известува средновековниот хронист Георги Монах.
Натписи
Во Егејска Македонија, во градот Филипи, пронајден е запис на бугарскиот хан Пресијан од 837 година, кој гласи: „Пресијан од Бога владетел на многу Бугари, го испрати кавханот Исбул после давањето на војска нему и на боилот Коловур против Смолјаните.''
Владетели
На чело на Македонската Славинија познати се 2 крала, крал Хацон и крал Пребонд кои носеле латинска титула rex. Нивните имиња се латински, што може да укажува на фактот дека потекнувале од античкото македонско население кое било романизирано за време на римската окупација на Македонија.
Уништување
Од крајот на 8 век, Византија ја уништува Македонската Славинија и државата ја разделува на кнежевства – склавинии. Тогаш, склавиниите биле должни да плаќаат данок на Византија, но ја задржале внатрешната самоуправа, аристократијата и кнезовите. Во 9 век, поголемиот дел од Македонија потпаѓа под бугарска власт. И под власта на Бугарите, македонските склавинии ја задржале внатрешната самоуправа, а на Бугарите биле должни да плаќаат данок. Тоа многу убаво го обајснува средновековниот македонски автор Јоан (Иван) Камениатес кој вели дека дел од македонските склавинии плаќаат данок на градот Солун (Византија), а дел на Скитите (Бугарите), но имале кнезови кои одлучувале самостојно за внатрешните работи на кнежевствата и давањето воена помош на принципалот Византија или Бугарија. Вазалноста на македонските склавинии од Бугарија и Византија може да се спореди со вазалниот однос на Република Рагуза (Дубровник) кон Турција, на која и плаќала данок, а за возврат си ја задржала својата внатрешна автономија. Македонскиот проф. Иван Микулчиќ тврди дека од времето на Цар Симеон I (893-927) словенските племиња на широкиот простор од Дунав на север, до Егеја на југ и од Јадран на запад, до Црното Море на исток, го прифатиле заедничкиот етникон „Бугари”.
Куќа на Скопаковци
Куќа на Скопаковци — стара куќа во Охрид, претставник на староградската архитектура, прогласена за значајно културно наследство на Македонија.
Историја
Куќата е сместена во стариот дел на градот, на улица „Цар Самоил“ бр. 40. Претставуава дел од комплексот на т.н. „болнички куќи“ сместени спроти цеквата „Св. Богородица Болничка“. Изградена е во втората половина на XVIII век. Му припаѓала на семејството Скопаковци. Поп Никола Скопаков се спомнува како истакнат граѓанин околу 1750 година. Во XIX век во неа живееле видните охридски просветни дејци Јаким и Миле Скопакови, како и учителката Елена Скопакова, чиј сопруг Коста Дедов (Косте Дедо) имал чевларска работилница на приземјето. Чевларскиот дуќан работел сè до Втората светска војна, кога бил претворен во кујна со трпезарија.
За време на митрополитот Синесиј Охридски (1890 - 1891) куќата станала седиште на митрополијата. Подоцна во неа женското учителско друштво „Успение Богородично“ организирало болница за ранети и болни четници на МРО.
Поради неможноста да се сочува бондручната конструкција, во 2009 г. куќата е срушена и обновена со истата фасада, но со современи материјали.
Архитектура
Куќата имала камено приземје и два ката со бондручна конструкција. На првиот кат била приемната соба, порано зимска кујна, а на вториот биле станбените простории. Вториот кат е еркерно издаден, потпрен со дрвени косници. Покривот бил од дрвена конструкција со стари турски ќерамиди. Оваа куќа е одличен пример за максимална искористеност на ограничениот простор.
Арапли (Драмско)
Арапли  (Βαθυχώρι, Ватихори) — село во Општина Доксат во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 15 километри источно од градот Драма и на 9 километри јужно од Доксат.
Селото се наоѓа на надморска височина од 148 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Драмската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 332 жители Турци.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 481 жител
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Ватихори.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 114 грчки семејства со 489 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 577 лица, додека во 1940 година селото броело 609 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 627 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 570 жители, во 1971 година имало 281 жител, во 1981 година имало 269 жители, додека во 1991 година имало 239 жители. Денеска, населението на селото е 208 жители според пописот од 2011 година.
Драган Ѓокановиќ
Драган Ѓокановиќ (српски: Драган Ђокановић или Dragan Đokanović, роден на во ) — српски политичар од БиХ. Тој е претседател на Демократската партија на федералисти. Ѓокановиќ бил министер во Република Српска и бил советник во Претседателството на Република Српска. Тој по професија е доктор по медицина - педијатар. Завршил медицински факултет во Сараево.
Животопис
Основно училиште,гимназија и медицински факултет завршува во Сараево. Специјализира и магистрира исто така во Сараево на одделот за педијартија во областа на Клиничка и социјална медицина со организација на здравствена заштита.
Други афинитети и способности во областа на спортот
Драган Ѓокановиќ е исто така и гимнастичар .Добар дел од својот живот му го посветува на спортот. Тренира во спортските  клубови во Сараево и во Унгарија. Повеќекратен победник е на јуниорските и сениорските првенства во гимнастика на Босна и Херцеговина. Бил младински првак на Југославија на државното првенство во разбој во 1975 во Ново Место.За младинската репрезентација на Југославија настапил во 1976 година во Ферм(Италија) на двобојот помеѓу репрезентациите  на Југославија и Италија. Во сениорска конкуренција во Трбовлје на купот на Југославија, Ѓокановиќ завршува како второпласиран во севкупен пласман,а во посебни категории освоил уште четири медаљи. Истата таа година настапува и на меѓународниот турнир „Златни песоци„ во Варна – Бугарија. Драган Ѓокановиќ 1981 година е прогласен за најдобар спортист на Босна и Херцеговина. Во Сараево основан е гимнастички клуб кој го носи неговото име.
Политичка ангажираност
Драган Ѓокановиќ на 02.05.1990 ја основа Демократската партија на федералистите со цел зачувување на рамноправноста на трите народи кои живеат на територијата на БиХ како и рамноправност на местото на БиХ како република во рамките на Југославија. Исто така една од целите на оваа парија е и афирмацијата на европските идеи. Со демократскиот федерализам како модел на државно уредување на повеќенационалсните држави и како главна програмска одредница на партијата Ѓокановиќ се запознава во Берн (Швајцарија) каде престојува извесно време. Демократската партија на федералистите е прв учесник на повеќепартиските парламентарни избори во БиХ како и учесник на изборите на ОБСЕ во 1996 година. Драган Ѓокановиќ е еден од потписниците на Декларацијата за прогласување на посебна република на српскиот народ Во Босна и Херцеговина,некогашна Српска република Босна и Херцеговина. Во 1993 година го формира Министерството за прашања на борци,воени инвалиди и цивилни жртви на војната во Владата на Република Српска.Во текот на војната во Босна и Херцеговина на во Народното собрание на Република Српска го отвора прашањето за воените злосторства и геноцидот извршен на тие простори. За тоа подоцна ќе даде и свои сведоштва пред Хашкиот трибунал во периодот од 14 до 18 март 2005 година  и во ноември 2009 година. Визијата на партијата за србите основана 2003 година со истото име Демократска партија на федералистите од страна на Ѓокановиќ е влез во Европската унија на целокупниот српски народ.
Кандидатури
Во 1996 година Драган Ѓокановиќ се кандидира за Претседател на Република Српска како противник на владеењето на Радован Караџиќ. Во 1992 Ѓокановиќ е првоименуван советник на Претседателството на Република Српска, БиХ и на Радован Караџиќ а  идеите на Ѓокановиќ и самиот Ќараџиќ ги поддржува во 1991. Втората кандидатура за претседател на Република Српска е во 2007 година против власта на Милорад Додик.
Македонија во Втората светска војна
Окупација на Македонија
Окупацијата на Македонија во Втората светска војна била спроведена по капитулацијата на Кралството Југославија и Кралството Грција. Притоа, освен порано вклучениот Пирински дел на Македонија, Бугарија го анектира и најголемиот дел од Вардарскиот дел и дел од Егејскиот дел на Македонија (до реката Струма и островите Тасос и Самотракија), со вкупно 21.460 км2 и околу 876.000 жители.
Италија го доби најголемиот дел од Западна Македонија со градовите Тетово, Гостивар,Кичево, Дебар и Струга, најголемиот дел од преспанските села и Костурско, Леринско и Кожанско во Егејскиот дел на Македонија, со вкупно 4.314 км2 и со околу 232 илјади жители. Во јули, тоа окупационо подрачје било препуштено на анектирање од квислиншка Албанија. Така, Егејскиот дел на Македонија, кој дотогаш се наоѓал под грчка власт, бил поделен под бугарска, италијанска и германска окупација (Солунско, Воденско и Гуменџиско).
Заедно со германската војска што навлегувала во Македонија, во Скопје пристигнала од Бугарија една група на македонски политички емигранти, кои заедно со месни Македонци, под заштита на германската воена власт, на 13 април 1941 година го формирале Бугарскиот централен акционен комитет. Сета активност на Акциониот комитет требало да послужи како основа за што побрзо преземање на административната власт во Македонија од страна на Бугарија и аргумент за нејзино анектирање.
Помеѓу 9 и 10 мај 1941 година, бил формиран Албански комитет во Тетово, кој побарал овој град да биде ослободен од Италија и приклучен кон Албанија. По примерот на Албанскиот комитет во Тетово, слични комитети биле формирани и во други градови во западниот дел од Вардарска Македонија. Бугарската окупација на Вардарска Македонија започнала во втората половина на април 1941 година, а преземањето на новите административно-полициски органи се одвивала бргу. По доаѓањето на бугарските воени сили и полициски органи во Македонија, уследило и назначување на највисоки функционери во организираните обласни дирекции, кои претставувале највисока извршна власт на државниот ситем на Царството Бугарија.
Бугарската власт во окупираните делови на Македонија била ограничена од Нацистичка Германија. Некои германски институции што постоеле во окупираниот дел на Македонија биле во привилигирана положба, а со самото тоа се намалувале и ограничувале суверените права на Бугарија над окупираните подрачја во Македонија. Западна Македонија, во периодот од мај до јули 1941 година, претставувала окупациска област на италијанската војска. Новите власти создале посебен систем од разновидни мерки за економско искористување на риридните и другите богатства во Македонија. Бугарската влада за да си создаде потпора во оној дел од Македонија кој се наоѓал под нејзина власт, дозволила да се формираат фашистичките и националистичките организации.
Центарот на балистичката организација во западна Македонија се наоѓал во Гостивар. Овој центар бил раководен од Кадри Сали, а во Тетово Шуаиб Камбери. Овие двајца биле членови на фашистичкиот корпоративен совет во Тирана, а потоа членови на Окружниот комитет за Косово. Други истакнати балистички водачи биле: Џафер Сулејмани, Мунир Тршана, Осман Азизи, Фиќири Дина и други, а команданти на балистичките одреди биле Џемаил Хасани - Џемо и Мефаил Шеху - Зајази.
Почеток на народноослободителна борба во Македонија
Еден месец по окупацијата на кралството Југославија, секретарот на Покраинскиот комитет на КПЈ за Македонија, Методија Шаторов - Шарло испратил проглас, именуван како Писмо до Стојана, до македонскиот народ. Во прогласот меѓу другото било истакнато:
Оружениот отпор започнал непосредно по германскиот напад на СССР. Во Пиринскиот дел на Македонија, Иван Козарев ја формирал првата партизанска група, а непосредно по неа биле формирани и партизанските групи на Никола Парапунов и Костадин Кантарџиев, поради што бугарските власти презеле апсење на околу 150 антифашисти. Во повеќе градови на Вардарскиот дел на Македонија биле организирани масовни илинденски демонстрации (2 август 1941). Истиот месец скопските диверзанти извршиле успешни диверзии во рудникот за хром Радуша, на аеродромот Петровец, на железничката линија и на други објекти, а потоа биле формирани и Скопскиот НОП одред (22 август 1941) и Прилепската партизанска чета (12 септември 1941). На 11 октомври 1941 година, Прилепскиот партизански одред извршил напад врз полицискиот участок во Прилеп, на прилепскиот затвор и на телефонско-телеграфската мрежа во Прилеп.
По нападот на Советскиот Сојуз, низ цела Егејска Македонија се засилила активноста за подготовака на вооружената борба под раководство на Комунистичката партија на Грција. Оваа партија ги зацврстила врските со Покраинскиот комитет за Македонија во Солун. Еден од најкрупните настани во 1941 година е Драмското востание, во кое масовно учествувале Грците и Македонците од тој крај. Востанието започнало на 29 септември, а пред самиот негов почеток биле изврешени повеќе вооружени и диверзански акции. Ослободувањето на Македонија во Втората светска војна била последната етапа во борбата на македонскиот народ во средината на 1944 година. Ширум Македонија биле формирани околу 500 Народно ослободителни одбори и биле избрани 116 делегати за Првото заседание на АСНОМ како највисоко законодавно и извршно народно претставничко тело на македонската држава, на кое македонскиот јазик бил прогласен за службен во македонската држава и започнал државниот развиток на Демократска Федерална Македонија како федеративна држава во рамките на ДФ Југославија. Тие решенија биле поддржани и од првата легална конференција на БКП за Горноџумајската област (Разлошка, Неврокопска, Светиврачка, Петричка и Горноџумајска околија), а во Егејскиот дел на Македонија биле формирани Костурско-леринскиот баталјон, Воденскиот македонски баталјон и потоа Првата егејска НО бригада, која зела учество во борбите за ослободување на Тетовско и Гостиварско.