cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Rust in Peace
Критички прием
Rust in Peace бил издаден на 24 септември 1990 година. Дебитирал на 26. место на Билборд 200 табелата во САД. Со тоа станал најдобро рангираниот албум на Megadeth во нивната дотогашна кариера. Три години подоцна (1994) бил награден со платинест сертификат за достигнување тираж од еден милион примероци. Овој албум е исто така единствениот проект на бендот чиј материјал бил двапати номиниран за Греми. Номинациите биле во категоријата Најдобра метал изведба, а биле за целокупниот албум во 1991 и за синглот „Hangar 18“ во 1992 г.
Кристофер Фоли од The Metal Crypt истакнал:
Номинации за Греми
|| Најдобра хеви метал изведба|| Nominated || Најдобра хеви метал изведба|| Nominated
Западна Македонија
Западна Македонија — регионот западно од планинскиот масив Јакупица (Солунска Глава), западно од Раечка Река и Селечка Планина, сè до границите со Албанија на запад, дел од границата со Грција на југ и делот на границата со Косово на север. Западна Македонија се одликува со посебни културни, јазично-дијалектни и историски особини. Карактеристична област во овој дел од земјата е Реканскиот регион (наречен и само Река).
Многу често овој термин се користи во политичка смисла само за регионите на Тетово, Гостивар и Дебар, односно на краиштата претежно населени со Албанци, што е погрешно бидејќи во Западна Македонија покрај овие три региони спаѓаат и следниве градови и нивните околини: Битола, Прилеп, Охрид, Струга, Кичево, Крушево, Ресен, Македонски Брод и Демир Хисар.
Демографија
Етнички гледано, населението е составено од:
Список на знамиња на Ерменија
Ова се знамиња на Ерменија кои се користат/ користеле на државно или локално ниво. За националното знаме, видете знаме на Ерменија.
Ден на украинската марама
Ден на укаинската марама (День української хустки) — неофицијален годишен празник кој се слави на 7 декември со цел да се обединат жените од различни професии, возрасти и националности за да се зачуваат украинските традиции. Празникот започна во Украина во 2019 година.
Во рамки на прославата се одржуваат флеш мобови „Фото/видео со марама“, се организираат мастер-класови и обука за правилно плетење марами за девојки и жени.
Во 2020 година, флеш моб посветен на Ден на украинската марама (7 декември) започна во Виница постави нов национален рекорд — „Меѓународен флеш моб во текот на денот. Најголем број жени со украински марами“.
Карина Берг
Карина Лили Берг Луук (родена на 11 ноември 1977 година) е шведски комичар и телевизиски презентер. Берг израснала во Акерсберга, студирала естетска програма во гимназијата Дандеридс, а потоа продолжила да студира радио во Kaggeholms folkhögskola. Таа порано била мажена и има син со Кристијан Луук, кој го запознала во 2005 година кога ги споделија должностите водителка за ТВ4 шоуто God natt, Sverige, телевизиското деби на Берг. Заедно со Кристин Мелцер ја освоила наградата Кристален во 2015 година за „Најдобар женски телевизиски водител“. Берг од декември 2018 година е во брак со фудбалерот Ерик Берг.
Радио кариера
Берг ја започнала својата медиумска кариера во радиото по завршувањето на студиите, таа започна во локалната станица Sveriges Radios во Вестернорланд, а потоа напредувала до претставување на Morgonpasset за Sveriges Radio P3 заедно со Питер Ериксон помеѓу 2003 и 2005 година. Таа исто така била помошник во радио шоуто Lantz i P3 со Аника Ланц. Во 2008 и почетокот на 2009 година таа работела за Mix Megapol во шоуто Äntligen helg med Breitholtz och Berg заедно со Даниел Брајтхолц.
Во 2010 и почетокот на 2011 година, таа работела на podradio заедно со Breitholtz за списанието Yourlife. Заедно со Џени Стремштет, таа го емитувала подрадиото Strömstedt & Berg за TV4.se и TV4 Play.
ТВ кариера
Откако го имала своето неофицијално телевизиско деби во 2004 година како репортер со хендикеп за CP-magasinet на СВТ и нејзината подоцнежна улога во God natt, Sverige, Берг во 2006 година ја претстави комичната емисија Lilla vi (tar stor plats...) на ТВ4.
Во 2007 година, таа го претставила Förkväll на истиот канал. Кон крајот на 2007 година таа го претстави идол 2007 заедно со Каролина Гининг, тие го претставија аудициониот дел од шоуто. Во 2008 година, дуото претставено Stjärnor på е на ТВ4. Истата година таа била избрана за „Најдобар женски телевизиски водител“ за време на гласањето од четиринаесет ТВ-газди за Афтонбладет.
По оваа емисија Берг решила да почне да работи за Канал5. Таму го претстави The Voice во 2012 година, а во 2013 година го претстави ток-шоуто Bergs bärbara talkshow. Во 2014 година таа и Кристин Мелцер го претставија шоуто Берг и Мелцер и Америка каде дуото два месеци патува низ САД и посетува интересни личности. Шоуто доби втора сезона во 2015 година каде дуото патува низ европските земји.
Во 2019 и 2020 година, Берг и нејзиниот втор сопруг, фудбалерот Ерик Берг, учествувале во реалити серијалот Бергс дремкак што се емитува на Канал5.
Личен живот
Карина Берг се омажила со Кристијан Луук во 2008 година, парот се развел во 2017 година. Двојката има едно дете, син, заедно. Во 2018 година, Берг се ожени со фудбалерот Ерик Берг. Двојката има син роден во декември 2019 година и во март 2021 година парот роди ќерка.
Митко Тошев
Митко Тошев е познат македонски сликар и вајар. Работи како професор по ликовна уметност во гимназијата ,,Јане Сандански" во Струмица.
Биографија
Митко Тошев своето ликовно творештво го почнува на 5 годишна возраст, а веќе на 10 години приредува серија на изложби. Уште тогаш е наречен "чудо од дете". Во неговиот развој како ликовен уметник голема е помошта од еминентниот ликовен педагог и професор, Петар Мазев, кој оценувајќи дека има огромен потенцијал го носи на Бриони, кај Јосип Броз - Тито, каде Тошев на маршалот му изработил портрет во живо. Веќе на 11 годишна возраст го свртува вниманието на ликовната јавност, со успешното претставување на самостојни ликовни изложби.
Твори во сите медиуми-платно, дрво, мермер, стакло, порцелан, керамика и други, но сепак се издвојувува неговото знаење и талент во изработката на портрет како најтешка дисциплина во ликовното творештво и тоа на тема портрети во бронзен, сребрен и златен медал.
Автор е на бронзена статуа со ликот на трагично загинатиот македонски пејач и една од најголемите ѕвезди на балканската музичка сцена Тоше Проески, која им ја подари на родителите на Тоше.
Добитник е на повеќе награди меѓу кои и наградата за хуманист статуетка на Мајка Тереза.
Денес Митко Тошев е професор по ликовно воспитување во струмичката гимназија "Јане Сандански".
Творештво
Портрет во живо на поранешниот Претседател на САД, Бил Клинтон, овој портрет денес се наоѓа во Американската Амбасада во Скопје - 1999 година. Во 2003 г. изработува портрет во позлатена бронза на  поранешниот Претседател на НАТО алијансата сер Џорџ Робертсон,  портретот се наоѓа во канцеларијата во седиштето  на НАТО во Брисел. Автор е на портретот  на Мајка Тереза изработен во техника релјеф во позлатена бронза, подарено од поранешниот Претседател на Р.Македонија Борис Трајковски на неговата светост папата Јован Павле II, ова дело денес се наоѓа во собата на папата во Ватикан во Рим. Автор е на портретот на златен медал на поранешниот Претседател на САД,  Џорџ Буш кој се наоѓа во Белата куќа-Вашингтон САД. Автор е на портрет во позлатена бронза на Папата Бенедикт XVI. Автор е на портретот на бронзената статуа на Тоше Проески во 2007 година. Автор е на портрет Скулптурата на поранешниот Претседател на Р.Македонија Борис Трајковски, која се наоѓа во спомен собата на Мајка Тереза во Скопје. Автор е и на бистата на Ристо Шишков кој се наоѓа пред домот на културата во Струмица. Автор е на споменикот на македонскиот пеач Гоце Арнаудов, кој се наоѓа во малиот градски парк во Струмица.
Изложби
Во 1988 година одржува ликовна изложба во Струмица во Домот на Културата - на тема Македонски револуционери од илинденската епопеја.
Во 1989 година одржува изложба на тема македонски фолклор во чест на манифестацијата Гоцеви Денови во градовите: Приштина, Нови Сад, Белград, Сараево, Торонто, Чикаго, Сиднеј, Мелбурн.
Во чест на децата бегалци одржува изложба во Македонската Академија на Науките и Уметностите во Скопје.
До денес има одржано повеќе самостојни изложби во земјата и странство. Посебно место во неговиот уметнички опус земаат портретите.
Наводи
1. Митко Тошев, (Каталог - енциклопедија со портрети на македонските револуционери) - 1989 г.
2. С.Т., Окото е совршено оружје Утрински весник, 16 октомври 2006 г.
Божји џеб (филм)
Божји џеб - американски филм, во режија на Џон Слатери. Главните улоги ги играат: Филип Сејмур Хофман и Ричард Џенкис.
914
914 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 914 година од новата ера, 914. од првиот милениум, 14. од X век и петта од 910-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6422 и 6423 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5664 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4674 и 4675 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1667.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 914 година се протега во 3550 и 3551, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3610 и 3611 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1457. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 301 и 302 исламска година.
NGC 5400
NGC 5400 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Телото е откриено на 15 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5400 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5400 има привидни димензии од 1,5' х 0,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 0 м 37,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -2° 51' 27"". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 5400 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49869. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 241; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4978. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1424.
Дарко Ангелов
Дарко Ангелов од декември 2014 е актуелниот Македонски амбасадор во Грција, а претходно краток период во 2014 бил советник за надворешни работи на Премиерот на Република Македонија. Во периодот 2010 - 2014 бил амбасадор на Република Македонија во Унгарија. Воедно, од март 2012, Амбасадорот Ангелов бил и првиот нерезидентен амбасадор на Република Македонија за Нигерија, со седиште во Будимпешта, со тоа и прв воопшто македонски амбасадор акредитиран за држава од Потсахарска Африка. Од јули 2012 Амбасадорот Ангелов исто така бил и нерезидентен амбасадор за Казахстан
Од март 2008 до април 2009 бил советник за соработка со Руската федерација во седиштето на Советот на Европа во Стразбур. Во 2007-2008 работел како виш политички помошник на шефот на мисијата на ОБСЕ во Скопје и пред тоа од 2004 до 2007 работел како програмски раководител при Советот на Европа одговорен за регионалната соработка во полето на правда и внатрешни работи помеѓу државите на Западниот Балкан.
Исто така, во кратки периоди работел како помошник аналитичар при Меѓународната кризна група од Брисел, како и советник за односи со странски медиуми на портпаролот на Владата на Република Македонија (и во двата случаи во 2001 г.).
За неговата работа како Македонски амбасадор во Унгарија, во 2014 Дарко Ангелов е одликуван од Претседателот на Унгарија Јанош Адер со Унгарскиот орден за заслуги со Командантски крст, додека во 2015, за неговиот придонес кон унапредувањето на грчко-македонските односи, добитник е на Орденот "Амбасадор на Маратон", доделен од градоначалникот на Општина Маратон Илијас Псинакис. Исто така е добитник на наградата за особени професионални постигнувања на Средноевропскиот универзитет и бил соработник на маршаловата програма на Германскиот маршалов фонд на САД во 2009. Тој е основачки член на уредувачкиот одбор на списанието за надворешна политика "Крстопати" на Министерството за надворешни работи на РМ, каде има објавено и повеќе аналитички осврти. Г-дин Ангелов е автор на книгата ""Новата ера во европската безбедност: Крстопатот на ЕУ и НАТО"", како и на повеќе други публикаци и анализи за меѓународните односи објавени во македонски и странски стручни публикации и весници.
Поврзано
__ИНДЕКС__
Сираба Дембеле
Дембеле е француска репрезентативка која игра на позицијата лево крило. Четири години по ред (2008–2011) таа била прогласена за најдобро лево крило, а во 2011 година го добила признанието за најдобра ракометарка во првенството на Франција. Дембеле е родена во градот Дро во Франција каде ги направила првите ракометни чекори во 1996 година под водство на тренерот Ален Марше.
Во 2012 година од Франција се пресели во Данска, во екипата на Рандерс. По една сезона мината во Данска, Дембеле кариерата ја продолжила во Вардар. Со Вардар, таа три сезони по ред играла на фајнл-фор во ЕХФ Лигата на шампионите.
Во летото 2016, таа потпишала со рускиот клуб Ростов-Дон.
За сениорската репрезентација на Франција, Сираба Дембеле дебитирала на 26 мај 2006 година на натпреварот против Турција. Со француската репрезентација има освоено два сребрени медали на СП 2009 во Кина и на СП 2011 во Бразил и бронзен медал на ЕП 2006 во Шведска. На СП 2010 во Норвешка и Данска, со Франција го освои 5.место, а истиот пласман Французинките го остварија и на ОИ 2012 во Лондон. На Летните олимписки игри 2016, таа заедно со својот репрезентација го освоила сребрениот медал.
Half Life 2 Episode One
Дејствијето во играта се случува веднаш по она од Half Life 2, во и околу Градот 17. Episode One ги следи авантурите на научникот Гордон Фримен и неговата придружничка Алекс Венс, кои се борат за да го спасат човештвото од нечовечката раса на Комбинираните. Приказната започнува, откако Гордон ќе се пробуди надвор од Цитаделата, после експлозијата на нејзиниот врв. За време на целата игра Алекс и Гордон се обидуваат да излезат од Градот 17 но и да евакуираат сè повеќе граѓани пред, повторно да експлодира темната енергија од Цитаделата. Кон крајот на играта, откако Алекс и Гордон конечно ќе се качат на возот за да го напуштат градот, Цитаделата ќе експлодира, а што се случува потоа ни открива Half-Life 2 : Episode Two.
Episode One e дел од The Orange Box пакетот на Valve, кој содржи 5 видеоигри: Episode One, Portal, Episode Two, Team Fortress 2. Episode One доби позитивни критики во однос на приказната и гејмплејот во играта.Единствено нешто од кое играчите не беа задоволни беше тоа што цената на играта е несоодветна во однос на нејзиниот краток гејмплеј од 4-6 часа.
Гејмплеј
Низ Half Life 2 Episode One играчот се пробива низ различни локации во гратчето 17 и се соочува со разни непријатели и чудовишта. Гејмплејот се наоѓа некаде помеѓу борбено-ориентирани предизвици и и физички-засновани загатки. Во играта гледаме низ очите на Гродон Фримен. На екранот се гледаат само неговите раце и оружјето со кое моментално раководи и покажувачот на сила, енергија и муниција.Низ играта на различни места играчот наоѓа различни оружја, соодветни за непријателот со кој треба да с ебори во тој дел од играта. На почетокот на играта, играчот добива едно необично оружје, Гравитацискиот Пиштол кој му овозможува да манипулира со предметите во просторот на различна далечина и да решава логички загатки.
Вештачката интелегенција за Алекс, придружничката на Гордон, беше дизајнирана така што ги надополнува можностите на играчот во играта. Пример за тоа е борбата во подзејмните левели.КОга играчот ќе остане без муниција, може да го искористи светлото од неговиот костум за да и помогне на Алекс да ги види непријателот и да го убие. Исто така Алекс често ќе се обидува да заземи добра позиција во борбите за да го заштити играчот од несакани повреди, кои ќе го отежнат неговото извршување на одредени задачи.
Кратка историја
Дејствто во оригиналната Half Life се слулува во научно истражувачките лаборатории наречени Black Mesa research facility. Играчот ја зема улогата на Гордон Фримен, научник вмешан во инцидентот кој се случува за време а еден експеримент во тест лабораториите ц-33, кој отвора интер-димензионални портали помеѓу нашиот и светот наречен Зен. После инцидентот целата истражувачка станица е преполнета со вонземјани и чудни суштества кои иг напраѓаат научниците.При крајот на играта откако Фримен ќе ги затвори порталите помеѓу двата света, се појавува мистериозна фигура на непознат човек кој му ниди вработување на Фримен. Мистериозниот човек, поснат како G-Man ќе го стави Гордо во хиперсон, по што повторно ќе се разбуди во Half Life 2.
Half Life 2 ја продолжува приказната, со што G-Man го разбудува Фримен од хиперсонот, и го вметнува во еден воз кој тукушто пристигнал во Градот 17, неопределено време после настаните во Black Mesa. Кога Фримен ќе се разбуди земјата е окупирана од нечовечката раса т.н. Комбинираните. Гордон се среќава со пријателите кои го преживеале Black Mesa инцидентот. Но еден од пријателите, поранениот администратор на Black mesa Волас Брин сега е водач на Комбинираните. The Vortigaunts од светот Зен сега се на страната на човештвото бидејќи и нивниот свет бил окупиран од Комбинираните. Гордон за време на играта се наоѓа на страната на отпорот, и на крајот на играта стигнува до Цитаделата каде конечно се сретнува со Валас Брин кој му нуди партнерство во она што тој го мисли спас за Земјата, но е всушност отворање на нов портал кој светот на Комбинираните преку кој тие ќе сакаат да донесат нова војска. Гордон го уништува реакторот на темната енергија и Цитаделата експлодира кога Гордо и Алекс се наоѓаат на врвот на цитаделата. Тогаш времето запира и повторно се појавува G-man кој на непознат начин го спасува Гордон од експлозијата и тој се разбудува надвор од Цитаделата во Half Life 2 Episode One.
Лето со Моника (филм)
Заплет
Приказната започнува со работничкиот дел на Стокхолм. Деветнаесетгодишниот Хари Лунд (го игра Ларс Екборг), кој на осумгодишна возраст останал без мајка, работи во фабрика за стакло, а Моника Ериксон (ја игра Хариет Андерсон) е продавачка во локалната продавница. Хари не е претерано добар работник, бидејќи постојано доцни на работа и неуредно ги извршува работните задачи. Моника е дива, неодговорна девојка, која е заинтересирана само за забава. Хари и Моника се вљубуваат еден во друг, а кога Моника ќе западне во домашни неволји, заедно со Хари даваат отказ до работните места и заминуваат во Стокхолмскиот Архипелаг, каде го поминуваат летото. Кога крајот на летото ги принудува да се вратат дома, Моника открива дека е бремена. По враќањето во Стокхолм, тие се венчаваат, а потоа Моника раѓа женско бебе. Хари, во обид да постапи правилно, се вработува и истовремено студира за да го обезбеди семејството. Но, Моника е незадоволна со нејзината улога на домаќинка и од сиромашниот живот. Таа не сака ниту да работи, ниту да се грижи за бебето, туку копнее за возбуда и авантура. Еднаш, додека Хари е отсутен во период од неколку дена, Моника се впушта во авантура со своето поранешно момче Леле (го игра Џон Харисон). Кога Хари се враќа дома, го открива неверството и меѓу нив започнува кавга. Тој ја удира Моника и таа ги напушта Хари и бебето. Поради неплатената кирија, Хари мора да го напушти станот и тој решава да се врати дома кај татко му.<ref IMDB - Summer with Monika (1953), (пристапено на 4.5.2014)
Еутрофикација
Еутрофикацијата (ретко се среќава и под името еутрофизација или еутрофија; грч. eutrophia - здрава, адекватна исхрана) е процес кој се одвива во екосистемот на еден воден басен, при кој се зголемува количеството на хемиските материи кои се користат во минералната исхрана на растенијата (азот, фосфор), што доведува до зголемена биолошка продуктивност. При овој т.н. „воден цвет“ обилно се развиваат некои прилагодени видови на алги и за многупати ја зголемуваат својата биомаса (над 5.000g/м3), како резултат на што водата се обојува.
При еутрофикација настапуваат неколку заемно сврзани неблагопријатни ефекти во екосистемот. Силниот развиток на алгите од површината води до промена на светлинските услови за алгите од дното и тие угинуваат, образувајќи токсични материи. Причина за изумирањето како на алгите, така и на рибите и другите водни жители е и намаленото количество на кислород во водата. Се влошува и квалитетот на водата - таа повеќе не е погодна за пиење. Исто така, со таложењето на изумрениот биолошки материјал на дното и зголемувањето на наносот, водниот басен постепено се претвора во мочуриште, а потоа во копнен екосистем. Затоа овој процес е познат и како „стареење на езерата“.
Еутрофикацијата може да биде природна или предизвикана од човечката дејност.
Во водните басени на Македонија, водниот цвет најчесто се должи на некои видови на модрозелени алги. Силно еутрофизирано (хипереутрофно) езеро е Дојранското Езеро, додека во Преспанското се забележува засилена еутрофикација поради силниот антропоген притисок и непреземањето мерки за заштита.
Главино Село (Лазарополе)
Главино Село — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Лазарополе. Претставува средновековна населба и некропола. Се наоѓа на околу 4 км северозападно од селото, каде се наоѓаат темели од објекти и грамади од кршен камен, покривни ќерамиди и големи камени плочи од гробни конструкции со насоченост исток-запад.
Балканскиот покер круг
Балканскиот покер круг e покер турнир, кој се одржува во Југоисточна Европа. Живот започнува на 15 мај 2010, како на почетокот се играат регионални клалификации во Бугарија, Македонија, Турција, Унгарија, Романија, Србија, Словенија и Хрватска.
Финалниот турнир се одржува во казино во одморалиште "Златни Песоци, Бугарија.
Гросхартмансдорф
Гросхартмансдорф (Großhartmannsdorf) — општина во округот Средна Саксонија, во Саксонија, Германија.
Српско-бугарска војна
Српско-бугарската војна започнува на 14 ноември 1885 година, кога Кралството Србија, незадоволно од обединувањето на Кнежевството Бугарија со автономната област Источна Румелија, и’ објавува војна на Бугарија. Војната завршува со пораз на српската армија и нејзино безусловно капитулирање. Победата во војната за Бугарија значи потврдување на суверенитетот над Источна Румелија.
Превратот во Пловдив
Со септемврискиот револт т.е. превратот во Пловдив на 6 септември 1885 г. и со манифестот на бугарскиот кнез Александар I Батенберг (8 септември 1885 г.), со кој се прогласил за кнез на Бугарија и Источна Румелија, била извршена и формално нивната унификација. Ова обединување на Источна Румелија со кнежевството Бугарија било непријателски дочекано од страна на балканските држави, кои во тоа гледале опасност за балканската политичка рамнотежа, бидејќи со овој чин Бугарија станала скоро двојно поголема држава.
Поради сложеноста на ситуацијата на Балканот, големите сили на 24 октомври 1885 г. свикале конференција во Цариград. Српскиот крал и претседателот на владата Гарашанин се надевале дека на оваа Конференција ќе го поништи бугарското обединување и ќе ја врати ситуацијата на status quo ante. Откако конференцијата не донела никакво решение и пропаднал дипломатскиот притисок над Бугарија, Србија решила да премине кон воената опција, а за вооружување и снабдување Србија добила паричен заем од Австроунгарија.
Објава на војна
По низа провокации од српска страна, инцидентот на 1 ноември кај месноста Цветков гроб им послужил на Србите како повод на 2 ноември да и’ објават војна на Бугарија. Претходно, српската влада не обрнувала никакво внимание на протестите на Бугарија против овие погранични провокации, како и против обидот на српски емисари да го бунтуваат пограничното бугарско население.
Србија ја мобилизирала само постојаната војска и дел од вториот повик, со вкупен број од околу 68.000 луѓе и 26 батерии. Според други податоци српската војска по мобилизацијата броела 51.500 луѓе и тоа: 550 офицери, 43.750 војници и 7.200 помошен кадар. Ваквата делумна мобилизација била извршена поради внатрешните неприлики во земјата, а и поради тоа што се сметало дека и овој број на воени трупи е доволен да победи бугарската војска. Српските сили биле поделени на два фронта т.е. армии: Нишавска (главна) армија, непосредно под на Врховната команда и Тимочка (помошна) армија по команда на ген. Лешјанин. Вооружувањето на српската војска било солидно: пешадијата имала модерни пушки Кока Миловановиќ, кои биле изработени по системот Mauzer и со кои добро се гаѓало и зрната им дофрлале далеку. Но, за овие пушки, во фабриката во Крагуевац, биле произведени 9 милиони куршуми, наместо потребните 15 милиони и овој недостиг се почувствувaл веќе по првите денови на војната. Српската артилерија, иако многубројна, била застарена, со околу 400 орудија, од кои 264 веднаш влегле во дејство, а од француската фирма Де Банж биле нарачани и 306 топови острагани, кои не биле испорачани во текот на војната.
Подготовка на српската армија
Врховната команда над целата српска армија ја презел лично кралот Милан, кој за началник на штабот го поставил, воениот министер полк. Јован Петровиќ, што било невообичаено, а за команданти на армиите, од искусните генерали од турските војни, биле поставени само генералите Јовановиќ и Лешјанин. Кралот Милан, стравувајќи да не му ја приграбат славата од сигурната победа над Бугарите, за свои соработник не земал ниеден од останатите искусни команданти од војните со Турција како што биле: Хорватовиќ, Белимарковиќ или Протиќ.
Фронтот на кој биле распоредени српските сили се протегал од Власина, преку Пирот до Заечар и Неготин, во должина од околу 300 km. Српскиот воен план, всушност, ги истакнувал намерите на кралот Милан и тоа: српската војска, откако ќе ги запоседне териториите на Видинскиот округ до гр. Лом и на Софискиот округ до гр. Ихтиман, да се вкопа и да го чека противнападот на Бугарите. Кралот Милан се надевал дека, во меѓувреме пред да започне бугарскиот противнапад, големите сили ќе се вмешаат и ќе ја прекинат војната.
Подготовка на бугарската армија
Од друга страна, бугарската војска не располагала нити со искусен, нити со доволен број на офицерски кадар. На местото на руските офицери, кои до 12 октомври 1885 г. биле повлечени од бугарската армија, биле поставени млади бугарски офицери. По извршената мобилизација, заедно со ополчениците и доброволците, армиите на Кнежевството Бугарија и на Источна Румелија заедно броеле 108.000 луѓе. Бугарската војска била вооружена со пет видови пушки: Бердана № 2, Кринка, Мартини, Шаспо и Шнајдер, а муницијата воглавно била внесувана од Русија. Бугарската артилерија се состоела од 200 орудија, од кои 166 веднаш биле ставени во дејство. Бугарската армоја била организирана во три групи и тоа: Источен корпус (околу 53.000 луѓе), Западен корпус (околу 30.000 луѓе) под команда на мај. Гуџев и Северен одред под команда на кап. Узунов. Врховен заповедник на армијата бил лично кнезот Александар I Батенберг. Бугарија немала план за војна против Србија, но од октомври 1885 г., кога мобилизацијата во Србија била во тек, бугарското Министерство за војна презело мерки за утврдување на пограничните области, а посебно добро биле утврдени градовите Видин и Трн, како и престолнината Софија. Во почетокот на војната на западниот фронт, кој се протегал спрема Србија и на југозападниот фронт спрема Турција, бугарската воена команда распоредила седум одреди, кои броеле околу 17.000 луѓе и 34 артилериски орудија. Спрема воениот план, операциите на српската војска започнале веднаш по објавувањето на војната т.е. на 2 ноември околу пладне. Главниот штаб на српската воена команда, со кралот Милан како заповедник, се сместил во гр. Пирот, во близина на границата.
На бојното поле
Првите борби биле водени на 2 ноември кај гр. Цариброд, кој истиот ден бил заземен од страна на Нишавската армија. По овие први воени порази и во услови на сооднос на силите од седум на спрема еден во корист на српската армија, бугарските единици биле принудени да се повлекуваат кон позициите кај гр. Драгоман. На 3 ноември по тешки и упорни борби Нишавската армија го заземала Драгоманскиот теснец, селото Врапча и местото Велики Руј.
На југ од Цариброд настапила српската Шумадиска дивизија во намерата да го запоседне патот Пирот-Трн-Брезник и во содејство со Моравската дивизија, откако ќе го преземат Трн и Брезник, да навлезат од југ во Софиското поле и изолирајќи го бугарскиот Ќустендилски одред, да се соединат со Дунавската дивизија, која настапувала од центарот на фронтот. Но, наидувајќи на силен отпор од бугарските единици, Шумадиската дивизија напредувала само 15 km, а бугарските трупи се повлекувале, отстапувајќи кон градот Трн. Во постојано напредување српските војски, по тешки борби и големи загуби на бугарска страна, на 4 ноември го заземале гр. Трн.
Бугарската војска и понатаму се повлекувала, но сега утврдувајќи се на позициите кај с. Сливница, а исто така и српската армија успеала да се пробие кон Сливница. Положбата на бугарската војска била тешка и на воениот совет на бугарската армија, одржан на 4 ноември со учество на кнезот Александар I, било решено кај Сливница да се групира поголем дел од војската и следниот ден да се започне битка, во која би се одбиле српските напади додека не пристигне источно-румелиската војска. Кај Сливница на 4 ноември бугарската војска броела сè на сè околу 12.000 луѓе, наспроти скоро 25.000 српски војници.
Сепак, на 5 ноември Србите постигнале значителни успеси на јужниот дел од фронтот, откако Моравската дивизија го заземала гратчето Брезник, што претставувало сериозна опасност за левото крило и позадината на бугарската војска. Со пристигнувањето на војската од Тракија, Бугарите броеле околу 20.000 војници, а Србите истовремено, со новите засилувања, броеле околу 31.000 луѓе. Ноќта на 5 спрема 6 ноември, 500-600 доброволци од Македонија и една чета од Софискиот полк на чело со кап. Паница го изненадиле српскиот баталјон на позициите на српското лево крило кај с. Ропот и откако го разбиле баталјонот биле заробени 168 српски војници, а останатите српски војници биле принудени на повлекување. По борбите водени на 6 ноември, Бугарите не само што успеале да ги задржат старите позиции, туку и ги подобриле во однос на претходниот ден. На 7 ноември, кога се одиграл решавачкиот бој, српската војска броела 40.000, а бугарската 32.000 луѓе. По уште еден изненаден напад на кап. Паница, кај с. Ржана бил разбиен српскиот баталјон на кап. Милошевиќ, по што кај српската војска настанал општ метеж. Во тешки борби, со големи загуби на двете страни, Бугарите не само што ги одбиле српските напади, туку сега започнале и да напредуваат. Во оваа битка српската армија како убиени и исчезнати загубила 2.100 луѓе, а загубите кај Бугарите изнесувале 1.800 души.
Додека на јужниот фронт Бугарите успеале да го сопрат српското напредување, на северниот фронт Тимочката армија, командувана од ген. Лешјанин, откако го заземала гр. Кула навлегувала сè подлабоко на бугарска територија. Пред притисокот на српските војски, бугарските трупи, водејќи непрекинати борби, отстапувале кон утврдувањето на гр. Видин. Всушност, на северниот фронт бугарската армија во текот на војната била во дефанзива.
По победата кај Сливница, на јужниот фронт Бугарите прешле во настапување кон запад, а српската војска започнала во паника да се повлекува кон нејзината политичка граница. За време на ова напредување на бугарската армија и по неколку воени победи биле ослободени градовите: Брезник на 8 ноември, Драгоман на 10 ноември, и Цариброд на 11 ноември, по што воените дејства се префрлиле и на српска територија.
На јужното крило на фронтот бугарските единици ги потиснале деловите на Моравската дивизија и по битката на 14.ноември кај Трн, градот бил ослободен и Бугарите ја преминале р. Нишава кај с. Суково, по што излегле на иста линија со главните сили на бугарската армија. Иако, Нишавската армија претрпела тешки загуби, сепак успеала да ја сочува својата главнина, но било јасно дека Србите повеќе не биле во состојба да напредуваат, туку преминале во одбрана.
На 14 ноември големите сили, на предлог на Русија, и’ врачиле нота на бугарската влада за прекинување на воените дејства. Бугарскиот министер за надворешни работи Цанов ја одбил нотата со образложение дека кнезот Александар I се наоѓа на фронтот каде се водела тешка битка и дека Србите, кои и самите барале примирје, продолжиле со нападите на Видин.
На 14 ноември, по една жестока битка во близина на гр. Пирот, и поголем број жртви на двете страни, бугарската армија ги пробила позициите на српската Нишавска армија, по што Србите била принудени да отстапат назад во паника и метеж. По битката, српската главна Нишавска армија била расцепена на два дела: Шумадиската и Дунавската дивизија се повлекувал кон Књажевац, а Моравската и Дринската дивизија на југозапад. По оваа победа Бугарите влегле во Пирот и го запоседнале, така што патот кон Ниш им бил отворен.
Во декември 1885 г. во Софија започнале преговори со Турција за спогодба во однос на источно-румелиското прашање. Истовремено, на 23 декември бугарскиот кнез Александар I издал указ, според кој од 1 јануари 1886 г. судските закони на кнежевството се воведувале во Источна Румелија, а воедно била воведена и единствена воена организација на војската. Сепак, кон крајот на декември помеѓу Бугарија и Турција бил постигнат договор, според кој, Источна Румелија требало да биде управувана од бугарскиот кнез и Бугарија да и' плаќа на Турција годишен трибут од 6 милиони франци. Потоа, помеѓу Бугарија и Турција, бил склучен и сојуз за заедничка одбрана во случај на напад на една од договорните страни од страна на Грција или Србија.
Смирување
По потпишувањето на примирјето, во Букурешт на 23 јануари 1886 г. започнале преговорите со посредство на големите европски сили за потпишување на конечен мир помеѓу Србија и Бугарија. Бугарија била принудена паралелно со преговорите со Србија да води преговори за спогодба и со Турција за прашањето на Источна Румелија. Според спогодбата со Турција од 20 јануари 1886 г., управувањето над Источна Румелија му се поверувало на бугарскиот кнез во рок од 5 години, по кој рок ако кнезот ги исполнувал своите обрски правилно, ќе биде повторно назначен од страна на султанот, потоа т.н. непокорни села на Родопите и муслиманските села во Крџалиската област се присоединувале кон Турција и била договорена взаемна помош помеѓу Турција и Бугарија во случај на напад од трета страна.
На преговорите во Букурешт, Бугарија била принудена да се откаже од воена оштета и од меѓународно признание на соединувањето на Источна Румелија кон Кнежевството. Бугарија, под притисок на Австроунгарија, Германија, Турција и Италија, се согласила на мир со Србија без никакви територијални отстапки или парична оштета од српска страна. Мировниот договор бил потпишан на 19 декември 1886 г. и содржел само еден член според кој од денот на потпишувањето на договорот се воспоставува состојба на мир помеѓу двете завојувани страни и се враќа предвоената состојба. Веднаш по потпишувањето на овој мир, Србија и Бугарија започнале со демобилизација на своите армии.
Последици
Објавувањето на војната од страна на српската влада наишло на големо незадоволство кај населението од скоро сите европски земји. Во Чешка се пишувало дека кралот Милан започнал братоубиствена војна, поради што бил наречен и Каин. Малкумина во Европа верувале дека Бугарија ќе победи во војната, туку спротивно, скоро сите сметале дека Србија, која имала искусна, добро подготвена и вооружена армија, ќе извојува лесна победа. Еден од најголемите песимисти за бугарска победа бил и англискиот премиер Солзбери, кој во моментите непосредно пред почетокот на војната го поттикнувал бугарскиот кнез Александар I на непосредни преговори со кралот Милан.
Во обединувањето на Бугарија, српскиот крал Милан и премиерот Гарашанин гледале опасност и по самиот биолошки опстанок на српскиот народ, а исто така во создавањето на една голема бугарска држава тие гледале и такво нарушување на балканската рамнотежа, поради кое целокупноста на Србија и нејзиното ширење кон југ биле доведени во непосредна опасност. Меѓутоа, тоа била политички неоснована и погрешна проценка на вистинската состојба, која Србија, како последица на кралскиот апсолутизам, ја одвела во еден потфат спротивен на основната национално-политичка мисла на српскиот народ, а применувајќи го токму таквото начело бугарскиот народ и владата во 1885 г. го оствариле своето национално обединување. Застанувајќи против бугарското обединување во името на божемната балканска рамнотежа и божемната борба против измислената опасност за српскиот народ, политичките и воените врвови собрани околу кралот Милан, не ги изразувале интересите нити на српскиот народ, нити на српската буржоазија. Српската буржоазија и нејзините најизразити претставници, како радикалите и либералите, се повикувале на начелото на народноста и се залагале за тоа Србија да има други правци на ширење т.е. на југ и југоисток каде се наоѓала Турција, а не тие кон исток кон Бугарија, каде Србија ја туркале кралот Милан и неговата влада.
Шлај
Шлај (Schlei; Slien) — тесен морски ракав на Балтичкото Море во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, во северна Германија.
Се протега 42 километри од Балтичкото Море близу Капелн и Арнис до градот Шлезвиг. Долж Шлај постојат бројни мали заливи и мочуришта. Го одвојува полуостровот Ангелн на север од полуостровот Шванзен на југ. Просечно неговата широчина изнесува 1,3 километри и просечна длабочина од 3 метри. Водата во ракавот е соленикава, односно мешавина на питка и морска вода.
Важното викиншко место Хедеби се наоѓало на крајот на фјордот, но подоцна било напуштено во корист на градот Шлезвиг. Денес, постои музеј на местото, раскажувајќи ја приказната на напуштениот град.
Пеликан (Фабержеово јајце)
Пеликан — фабержеово велигденско јајце скапоцени камења направено од работникот на Карл Фаберже, Михаил Перкин, во 1898 година. Јајцето било направено за Николај II, кој го подарил на неговата мајка, царицата Марија Фјодоровна на Велигден во 1898 година.
Пол Верлен
Пол-Мари Верлен (Paul-Marie Verlaine; 30 март 1844 – 8 јануари 1896) — прочуе француски поет, еден од основоположниците на симболизмот во книжевноста. Припаѓа на најистакнатите претставници на творештвото во периодот фен де сјекл на меѓународната и француската поезија.
Младост
Верлен е роден во Мец, северозападна Франција. Се школувал во Империјалниот лицеј „Бонапарт“ (денес Лицеј „Кондорсе“) во Париз, па стапил во државна служба. Почнал да пишува поезија мошне млад, најпрвин повлијаен од парнасовството и неговиот предводник, Леконт де Лил. Во 1863 г. ја објавил првата песна, во часописот La Revue du progrès основана од Луј-Гзавје де Рикар. Верлен бил чест гостин во салонот на маркизата Рикар (мајка на издавачот), како и во разни други друштвени прилики каде се мешал со истакнати дејци како што се Анатол Франс, Емануел Шабрие, Шарл Кро, Вилје де Лил-Адам, Теодор де Банвил, Франсоа Копе, Хозе-Марија де Ередија, Леконт де Лил, Катил Мендес и други. Верлен се истакнал како надежен и оригинален поет со првата стихозбирка, насловена како „Сатурнски песни“ (1866), иако за неа добил неповолни мислења од критичарот Сент-Бев.
Брак и воени ангажмани
Личниот живот на Верлен се прелева во неговите дела, почнувајќи од заљубувањето во Матилда Моде де Флервил, со која се оженил во 1870 година. Со прогласувањето на Третата Република, Верлен се приклучил во CLX баталјон на Националната гарда, и во 1871 година тој станал комунар. Како дел од револуционерната дејност, застанал на чело на службата за печат при Централниот комитет на Париската комуна, но успеал да избега од ужасните вооружени пресметки во „крвавата недела“ и пребегнал во Па де Кале.
Врски со Рембо и Летиноа
Делата во стихозбирката „Песни без зборови“ (објавена во 1874 г. додека Верлен бил во затвор) се напишани помеѓу 1872 и 1873 г. и вдахновени од носталгичните спомени на животот со сопргата Матилда, но и од љубовната врска со Рембо. По неоговото пуштање од затвор, Верлен повторно отишол во Англија. Во Стикни (Линколншир) неколку години работел како наставник по француски, латински, старогрчки и цртање. Оттаму, продолжил да учителствува во Бостон (исто така во Линколншир), а потоа и во Борнмут. Додека живеел во Англија, ја издал успешната стихозбирка „Мудрост“. Во 1877 г. се вратил во Франција и станал наставник по англиски во Ретел. Таму се заљубил во ученикот Лисјен Летиноа, кој пак го инспирирал да продолжи со пишување поезија. Во 1883 г. Летиниоа починал од тифус, што страшно го погодило Верлен.
Старост
Во последниот дел од животот, Верлен западнал во зависност од дрога, алкохолизам и живеел во беда. Живеел во најбедните населби и јавните болници, минувајќи ги деновите во пиење абсинт во париските кафетерии. За среќа, неговите рани дела станале повторно актуелни, што му донело приходи. Неговиот начин на живот и необичното однесување почнале да предизвикуваат восхит кај граѓаните, и во 1894 г. бил почестен со титулата „Принц на поетите“.
Поетското творештво на Верлен станало исклучително ценето како пресвртничко и послужило како инспирација за композиторите. Габриел Форе искомпонирал повеќе напеви како циклусот четири мелодии „од Венеција“ и „Добра песна“ кои тематски се сместени во песните на Верлен. Клод Дебиси создал музика за песната „Месечева светлина“ (Clair de lune), како и за шест песни од стихозбирката „Галантни свечености“. Белгиско-британската композиторка под псевдонимот Полеовски (ќерка на Хенрик Вјењавски) искомпонирала музика за дури 21 песна од творештвото на авторот.
Копа Америка 1987
Јужноамериканско првенство во фудбал 1987, попознато како Копа Америка 1987 — 33-то издание на Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Аргентина од 27 јуни до 12 јули 1987 година. На турнирот учествувале 10 репрезентации. Турнирот бил освоен од страна на Уругвај кој во финалето ја совладал репрезентацијата на Чиле. Колумбија го освоила третото место победувајќи ја репрезентацијата на Аргентина во натпреварот за третото место. Арнолдо Игваран, репрезентативец на Колумбија, бил најдобар стрелец со четири голови.
Пол Верлен
Старост
Зависноста од дрога и алкохолизмот конечно го надвјасале, и Верлен починал на 8 јануари 1896 година, од воспаление на белите дробови, на возраст од 51 година. Бил погребан на гробиштата Батињол, а на неговиот погреб, во присуство на многу пријатели, поети и љубители на поезијата, зборувале Маларме и Жан Мореас.
Копа Америка 1987
Учесници
На турнирот учествувале 10 репрезентации кои биле поделени во три групи: Боливија, Перу, Бразил, Колумбија, Еквадор, Парагвај, Аргентина, Уругвај, Чиле и Венецуела. Уругвај је био актуелни шампион.
Пол Верлен
Стил
Најголемиот дел од француската поезија напишана во периодот фен де сјекл била окарактеризирана како декадентна поради упадливата содржина и моралитет. Самиот Верлен го сковал изразот „проколнат поет“ (poète maudit) за да опише разни поети како Стефан Маларме, Артур Рембо, Алојзиус Бертран, Лотреамон или Алис де Шамбрије, кои биле поборници против поетските норми и затоа се соочувале со општествена осуда или намерно занемарување кај критичарите. Меѓутоа, почнувајќи од 1886 г., ова книжевно опкружување станало познато како симболизам, по објавувањето на „Симболистички манифест“ на Жан Мореас. Верлен, Маларме, Рембо, Пол Валери, Албер Самен и многу други почнале да се нарекуваат „симболисти“. Честопати нивните творештва делат иста тематика напоредна на Шопенхауеровата естетика и поимувањата за волјата, кобноста и несвесни сили, и ги обработуваат темите како половиот однос (како проститутките), градот, ирационалните појави (бунилото, сништата, наркотиците, алкохолот), но понекогаш и недоречено среденовековно опкружување. Во нивната поезија, симболистите (чијшто типичен претставник е Верлен) суптилнo го поведуваат читателот наместо да дадат јасен исказ (реториката била забранета) со цел да побудат чувства. Во прилог на ова, тие користат каденца (музикалност) и внесуваат новини во метриката.
Копа Америка 1987
Учесници
Секоја екипа одиграла по еден натпревар со секој од својата група. Победникот од секоја група се пласира во завршната фаза на турнирот. За победа биле доделувани два бода и еден за нерешено.
1.
Пол Верлен
Критички осврт кон делото на Верлен
Поезијата на Верлен е целосен одраз на неговиот бурен живот, преполн со спротивности, немири и каење. Огромниот Верленов опус не е ништо друго, туку трагичен дневник напишан од раката на човекот кој никогаш немал време и кој во својата разбирлива нестрпливост напишал илјадници поетски баналности со кои тој може да се гордее а кои, доколку би биле напишани од друг поет, би претставувале само збирка на несфатливи поетски општости.
Копа Америка 1987
Учесници
2.