cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сомноленција
Сомноленција претставува состојба на квантитативно растроена свест (состојба на длабок сон) која се одликува со изразена поспаност.
Sommeil
Есквилин
Есквилин е еден од Седумте ридови на Рим. Се наоѓа во источниот дел на Рим. И во денешно време, сѐ уште постојат дебати во врска со произлегувањето на името Esquilino. Според некои, тој така е наречен според големата распространетост на зелените дабови. Според други по создавањето на Рим, Капитолиот, Палатин и северните краишта на Целиј биле најнаселените места во градот и жителите кој живееле внатре се нарекувале inquilini, жители кои житеат во градот, а оние, кој живееле во надворешните реони - Aurelian, Oppius, Cispius, Fagutalis – се сметале како exquilini, жители кој живеат надвор (во преградието на градот).
Во 1781 на ридот била откриена мермерна статуа на Мирон.
Капитол
Капитол (на италијански: Campidoglio или Monte Capitolino) е еден од седумте рида на Рим. Се наоѓа во центарот на градот, на запад од Форум.
Стрипа
Нејзини главни притоки се Западна Стрипа, Восушка, Вилховец и Студенка.
Јакопо Моска
Јакопо Моска (Jacopo Mosca; р. ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Дабјата (Лесковица)
Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
Шахова џамија
Шахова џамија (персиски: مسجد شاه), исто така познат како Масџед Џаме Абаси или (Имамоваv џамија по Иранската револуција). Се наоѓа во Исфахан во Иран, во јужниот дел на Плоштадот Накш-e Џахан. Таа била изградена во текот на сафавидската Империја, по наредбите на Абас I Велики.
Се смета за едно од ремек-делата на персиската архитектура и одличен пример на архитектура од Исламската ера. Регистрирана е како дел од светското наследство на УНЕСКО. Изградбата на џамијата започнала во 1611 и таа добила Сјај на прво место со мозаикот од плочки, седмобројни плоцки и калиграфски натписи.
Џамијата била прикажан на задната страна на Иранската банкнота од 20.000 ријал и.
Историја
Во 1598 година, кога Шах Абас одлучил да ја пресели прастолнината на персискиот Царство од северозападниот град на Казвин во Централниот дел на градот на Исфахан. Тој го започнал тоа што ќе стане еден од најголемите програми во Персиската историја целосна реконструкција на овој антички град. Го избрал  централниот дел на градот на Исфахан, кој живеел од реката Зјанде, што е многу плодна оаза сред огромниот сушен пејзаж. На тој начин, Шах Абас не само што му овозможил на главниот град какви било идни Ирански напади или повеќе непријателски напади од други земји како на пример Отоманското Царство, но во исто време се стекнала поголема контрола над Персискиот Залив, која потоа станала важен трговски пат за холандската и Британско Источноиндиска компанија.
Главниот архитект на оваа колосалена задача е Шеих Бахаи (Баха ал-ДИН ал-`Амили), кои се фокусирал на работата на двете клучни одлики на Шах Абас овиот план: Чахар Багх Авенија, опколен од двете страни на сите истакнати институциите во градот, како што се резиденции на сите странски водачи, и на Плоштадот Накш-e Џахан (слика на светот). Пред Шаховото искачување на власт, Персија се одликувала со децентрализираната администрација, во која има разни институции кои се бореле за доминантноста, вклучувајќи ги армијата (Кизилбаш) и модераторот на различните провинции на Империјата. Шах Абас сакал да ја поткопа оваа политичка структура и повторно да го направи Исфахан главен град на Персија. Со тоа тој направил важен чекор кон централизираната моќ.
Mногу историчари размислувале во врска со необичната ориентација на Кралскиот Плоштад (Mајдан). За разлика од повеќето предмети, од вредност, ова поле не е било како што треба свртено на десно во насока на Мека, но на влезот на џамијата, оној кој влегува, речиси спонтано, вистински прави полудесно помрдување, со што овозможува преку главното лоби ќе биде свртен кон мека.
Дизајн - стил четири иван
Сафавидите основале Шаховата џамија, како начин преку кој ќе можеле да ги Изразат своите бројни архитектонски техники. Стил четири Иван, погоден од династијата на Селџуци наследени од страната на династијата на Сафавиди, цврсто е воспоставена надворешната фасадата на една таква џамија со многу високи премини на секоја страна, како поважно од самата згради. За време на владеењето на Селџука, додека и Исламската мистика била во пораст, а пак Персијанците биле во потрага на нов тип на архитектонски дизајн кој би го нагласил Ирански от идентитет, создадени е стил четири Иван. Персијците веќе имале богато архитектонско наследство, како и специфични форми на Ивани, всушност била донесена од раните структури на сасанидските палати, како Адрашир Палата. На тој начин, Исламската архитектура доживеала појавата на нов бренд кој се разликувал од хипостилскиот дизајн на раните Арапски џамии како што се Големата џамија во Дамаск. Стил четири Иван обично се изразува преку Централниот плоштад со двор во облик на квадрат, со голем влезовите на секоја страна, давајќи впечаток дека тоа се одвива во духовниот свет. Се наоѓа на јавниот плоштад, или Мајдану,  влезниот Иван  (порта) во џамијата има форма на полукруг, која наликува на Месечина,  висок 27 метри, опкриено со тиркизни акценти и се украсени со богата плочки и сталактити, е карактеристично на персисиската исламска архитектура. На двете страни се две минариња, 42 метри високи а на врвот има убаво изрезбани, дрвени балкони поплочени со сталактити. Главниот краснописец на Кралскиот суд, Резе  Абаси, го запишал датумот на почетокот на изградбата и стиховите за славата  на Мухамед и Али. Во средината, од спротивната страна на влезот, стоел мал базен и место за да ги одморат коњите, а внатре имало голем мермерен сад на пиедестал, како  верниците би пиеле вода или лимонада. Овој сад сè уште стои како и пред четиристотини години, но веќе не е во функција за освежување на верениците на молитвите во петок.
Кога минувале низ влезниот портал, доаѓале до главниот двор, каде што во центарот се наоѓа голем базен. Овие две премин во форма на Ивани, кој се наоѓа на левата страна, го привлекуваат вниманието на главниот влез на другиот крај, со минарињата и со воздигната купола зад неа, со шарени дезени.
Одлика на секоја џамија е минарето, и Масџед-e Шах има четири од нив. Сепак, во персиските џамии, високи минариња се смета неповолни за повик на молитва, така што тие  додале едикти, познат во персијат како златни (букет), која во Мљсџед-e Шах стои на врвот од Западниот Иван.
Верски објекти
Внатрешноста на џамијата, акустичните својства, влијанието на Централната точка под куполата е интересна за многу посетители, затоа што архитектите, кога ја создавале куполата, му дозволиле на Имамот да говори со пригушен глас, и воедно сите внатре да го слушаат.
Куполата
Како и Иваните, Персијците внеле и куполи во Исламскиот архитектонски дизајн. Старата зграда на Големата џамија во Завареху, која датира од 1135. Персијците изградиле такви кули со векови порано, и некои од најраните познати примери на големи куполи во светот се во Иран. Понатаму, сафавидските Муслимани се многу позајмувале од предисламските знаења за изградбата на куполите. употребата на тромб, да се изврши транзиција од осумаголан  структура на кружниот бедем.
Уметност
Mасџед-e, Шах е огромна структура, за која се верува дека содржи 18 милиони тули и  475.000 плочки што Шах го чинело 60,000 томи. Во раните ирански џамии плочките биле направени од керамички мозаици, кој биле бавен и скап процес каде ситните фрагмент од  еднобоините плочки, се сечеле и се собрале за да се создаде сложен дизајн.
Архитект
Архитект на џамијата наводно е Акбар Исфахани.
Димензии
Пристаништето на џамијата е 27 метри висока, крунисан со две минариња 42 метри високи. Џамијата е опкружен со четири Ивани и аркада. Сите ѕидови биле украсени со мозаик. Највеличенствениот Иван на џамијата е оној што е свртен кон Кибла на висина од 33 метри. Зад овој Иван има простор кој е покриен со посебна купола во градот, висока 52 метри. Куполата е двослојна. На тој начин, целата структурна димензија е 100×130 метри, со Централен двор од големина на 70×70 метри.
Јован Кастриот
Јован (Иван) Кастриот (алб. Gjon Kastrioti, итал. Giovanni Castriota) (13?? — 4 мај 1437) бил таткото на албанскиот народен херој Скендербег. Кастриот бил кнез на околината на градот Кроја.
Синагога Португезе (Битола, XVI в.)
Синагога Португезе — централен храм на португалските Евреи во Битола изграден во XVI век. .
Во Првата светска војна при бомбардирањето на Битола (1917) синагогата била погодена и изгорела до темел. Не била обновена.
Список на државни водачи во 1756 година
Ова е список на државни водачи во 756 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Остеофит
Коскените израстоци се развиваат по должина на рабовите на коските. Коскените израстоци обично не се болни, но ако притискаат на околните нерви и коски, може да предизвикаат болка. Коскените израстоци, познати уште како остеофити, може да се формираат на секоја коска. Најчесто, се формираат на местата каде коските се поврзуваат, односно на зглобовите. Но, тие може да се најдат и на местата каде лигаментите и тетивите се поврзуваат со коската. Остеофитите може да се најдат и во пршлените.
Симптоми
Повеќето остеофити не предизвикуваат никакви знаци или симптоми. Но, некои остеофити може да предизвикаат:
Причини
Остеофитите обично се јавуваат како резултат на болест или состојба, најчесто поради остеоартритис. Како што остеоартритисот ги оштетува ‘рскавиците во зглобовите, организмот се обидува да го поправи дефектот. Ова честопати резултира со создавање на коскени израстоци по должина на рабовите на постоечките коски.
Дијагноза
За да се потврди потоење на коскени израстоци, потребно е да се направат:
Лекување
Не постои специфичен третман за остеофитите. Од лековите, се користат нестероидните антиинфламаторни лекови, а доколку коскените израстоци пречат на зглобната подвижност, притискаат на некој нерв или слично, тогаш се пристапува кон хируршко отстранување.
Стефан Константин
Константин Немањиќ бил српски кнез од династијата Немањиќ, син и наследник на кралот Милутин (1282-1321). Тој бил еден од кралевите на Србија за време на граѓанската војна кон крајот на 1321 и почетокот на 1322 година.
Константин е роден на крајот на XIII век. Идентитетот на неговата мајка не е познат. Тој станал кандидат за наследник на тронот на неговиот татко по 1317 година. По смртта на Милутин, меѓу Стефан Константин и неговиот брат Стефан Урош III имало војна за тронот, која завршила со смртта на Константин. Погребан бил во татковиот ктиторски објект, манастирот Свети Стефан во Бањска.
Историски извори
Константин се споменувал во неколку српски родослови: Копорињски, Студенички, Цетињски, Врхобрезнички, Сенички. Покрај на писмено, споменот на Константин бил зачуван и во материјалните извори. Неговото име се споменува на олтарот кој Милутин во 1319 година го подарил на црквата Свети Никола во Бари. Неговиот портрет се наоѓал и на фреските на Лозата Немањиќ во манастирот во Грачаница и во Пеќската патријаршија. Во манастирот во Дечани него го немало. Податоците за Константин прва ги собрала историчарката и архелогМарица Ѓукиќ-Маловиќ, додека Дејан Јечменица нему му посветил едно поглавје од својата книга, која се занимава со „Немањиќи од вториот ред.“
Константин за време на владеењето на неговиот татко
За време на владеењето на неговиот татко, Константин извршувал дипломатски мисии. Во времето на смртта на неговиот татко, Константин престојувал во Константинопол, каде што ангажирал војска да се бори против Унгарија, за што сведочел „родословот на Пејатовиќ“.
Избувнувањето на граѓанската војна
Кон крајот на животот на неговиот татко, Стефан се вратил во Србија по седум години егзил. Милутин му ја дал управата на областа Будимље, но несомнено е дека Константин останал негов наследник. Некои од клучните фигури кои влијаеле на Милутин да му дозволи на Стефан да се врати во Србија биле тогашниот архиепископ Никодим и епископот од Хум Данило. Милутин на дворот го задржал синот на Стефан, малиот Душан. Данило ја прикривал последната желба на Милутин пишувајќи дека непосредно пред неговата смрт, остарениот крал останал без моќ на говор. Затоа, тој не можел јасно да го одреди престолонаследникот. Камблак сведочел за притисокот врз Стефан за време на болеста на Милутин да се обиде повторно да се побуни против неговиот татко, а на кои притисоци овој пат младиот Немањиќ не подлегнал. Болеста на Милутин траела извесно време, кое Стефан го искористил за да го подготви неговото доаѓање на власт. Константин бил во Константинопол во времето на смртта на татко му. Доказ за тоа ни давала генеалогијата на Пејатовиќ, но некои сомневања наоѓаме и кај Јован Кантакузин. Данило и неговите наследници ги прикривале немирите околу тронот што се случиле по смртта на Милутин. Потребните информации за граѓанската војна ги наоѓаме кај записите на Камблак и Гијом Адам. Веднаш по смртта на Милутин (29 октомври 1321 г.), Стефан изјавил дека прогледал со помош на Божјото чудо. Меѓутоа, според пишувањата на Григориј Камблак, тој прогледал уште додека бил во Константинопол, а за неговото закрепнување знаел и византискиот император Андроник II. Очигледно, византискиот двор бил сочувствителен за доаѓањето на Стефан на кралскиот трон, бидејќи постариот син на Милутин во Константинопол бил во добри односи со Андроник. Византиско-српската соработка и хармонија била забележлива во раните години на владеењето на Стефан Дечански. Набргу по доаѓањето на власт, Стефан го раскинал бракот со Теодора и се оженил со Марија, внуката на Андроник, ќерката на панхиперсевастот Јован Палеолог.
Граѓанска војна меѓу Стефан и Константин
Откако објавил дека му е вратен видот, бројни поддржувачи застанале на страната на Стефан, а некои ги привлекувал и со подароци и ветувања (според сведочењето на Гијом Адам). Тој за своите постапки имал целосна поддршка од црквата. Григорије Камблак пишувал дека Константин се кренал против својот брат „затоа што не било соодветно да владее слепец“. Од друга страна, Константин можел да смета на помош на платеничката војска што ја ангажирал во Цариград по наредба на неговиот татко. Стефан му понудил на својот брат „второ достоинство на империјата“, односно суверенитет, на што Константин не се согласил. На Богојавление на 6 јануари 1322 година, Стефан бил крунисан за цар од страна на Никодим. Одлучувачката битка се случила во пролетта истата година.
Некои информации за последната битка ги добиваме од родословот на Пејатовиќ. Имено таа се одржала во близина на Звечани, на Дмитровачкото поле. Сите историски извори се согласуваат дека Константин бил целосно поразен од војската на Стефан. Исто така во записите стоело дека Константин не ја преживеал битката кај Звечани. Меѓутоа, историските извори се разликуваат по прашањето како умрел Константин. Генеалогијата на Пејатовиќ и Григорије Камблак сведочеле дека Константин го загубил животот на бојното поле. Гијом Адам давал поинаква визија за смртта на Константин: „Тој го постави на парче дрво, па му ги прободе мускулите и бутовите со клинци, а потоа на средината го пресече на две половини. Таков е овој род на змии, кој истура и шири отровни пијалоци“. Од Гијом Адам препишувал и Мавро Орбин. Дејан Јечменица сметал дека во овој случај треба да се даде доверба на генеалогијата на Камблак и Пејатовиќ. Гијом Адам ја измислил приказната за да остави посилен впечаток кај францускиот крал Филип VI, за кого било наменето „Упатството“. Сцената на погубувањата на Константин потсетувала на библиската приказна за страдањето на Исус Христос. Така, за прв пат од времето на братот на Немања, Тихомир, еден Немањиќ бил конечно убиен на бојното поле.
Погреб
Во старите српски родословски писанија стоело дека Константин бил погребан во Звечани. Археолошките истражувања во црквата Свети Ѓорѓи во Звечани не ја потврдуваат ваквата вест, бидејќи не се пронајдени траги од некаков погреб. Манастирот Свети Стефан во Бањска се наоѓал на само 10 километри од Звечани, а таму требало да се бара и гробот на Константин Немањиќ. Таа била гробна црква на неговиот татко, кралот Милутин. Во четири генеалогии се споменувале и „светите мошти“ на Константин Немањиќ, што сугерирало дека помладиот син на Милутин бил прогласен за светец. Во поновата историографија на Константин му се припишувало дека е сопственик на прстенот пронајден во Бањска, за кој до неодамна се верувало дека и припаѓал на Теодора, првата сопруга на Стефан Дечански и мајка на императорот Душан.
Црква „Св. Илија“ - Баниште
Свети Илија — селска црква во дебарското село Баниште, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа високо над селото, во непосредна близина на истоимениот врв (1.354 м.). До нејзе се доаѓа по земјен пат, кој започнува од селото Баниште.
Историја
Во минатото, кај црквата се одржувале соборите за селската слава Илинден, како и за Источен Петок (Балаклија).
Ах Пуч
Ах Пуч е мајански бог на смртта и крал на Метнал, подземјето .. Тој е претставен како скелет со ѕвончиња, понекогаш со глава на був.
Синагоги во Битола
Синагоги во Битола  - Во XIX век според патеписците бројот на битолските Евреи е даден доста различно. Така, се споменуваат 1400, 2000, 4000, 5000 жители. Во почетокот на XX век бројноста е различна и таа варира од 5500, 6000, 7000, 8200, 14000. За ваквите различни податоци влијаеле најмногу миграциите - населувањата и отселувањата кои обично биле масовни. Со прирастот на еврејско во Битола, биле подигнати бројни синагоги, покрај постарите познати:
Синагогите, големи или мали, биле складишта на стари верски книги. Добар дел од книгите особено во двете постари синагоги биле пишувани на пергамент и на стареврејски (хебрејски) јазик. .
Санисајд (филм од 1919)
Санисајд (англиски: Sunnyside) - американски филм од 1919 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е истовремено и продуцент, автор на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Една Пурвианс (Edna Purviance).
Содржина
Во филмот, Чаплин глуми работник на една фарма во селото Санисајд. Истовремено, тој работи и во хотелот, кој го раководи сопственикот на фармата. Секое утро, уште во четири часот, тој мора да оди на работа при што настојува да ја „украде“ секоја минута. Сопственикот на фармата постојано го тепа работникот, кој мора дури и да јаде „од нога“ (на пример, шолјата за кафе ја става под вимето на кравата, кокошката ја става на тавата за да снесе јајце итн.). Во недела, додека сите одат во црквата, тој мора да ги пасе кравите, но додека тој занесено ја чита Библијата, кравите му бегаат во селото и влегуваат во куќите и во црквата. Тој влегува во црквата за да ги избрка кравите, по што излегува јавајќи една крава, но паѓа од мостот. Додека лежи без свест, работникот сонува самовили, кои играат и го канат да им се придружи.
Работникот е вљубен во селската девојка (ја игра Пурвианс), на која ѝ подарува прстен, но него не го сака нејзиниот татко. Работите се влошуваат кога еден ден, пред хотелот се случува сообраќајна незгода во која е повреден еден млад човек од градот. Тој започнува да ѝ се додоворува на девојката. За да си ја поврати својата љубена, работникот се труди да го имитира граѓанинот, но безуспешно: таа му го враќа прстенот назад. На крајот од филмот, градското момче го напушта селото, а работникот ја добива саканата девојка.
Вија Трајана
Позадина
Вија Трајана била изградена во 109 година од нашата ера од императорот Трајан на сопствен трошок. Изграден е во период на релативна слобода од воени кампањи. Така, Вија Апија, од која како продолжение била изградена Вија Трајана, ја изгубила својата првобитна важност како воена магистрала што ги поврзувала Веноса (Венузија) и Таранто (Тарентум). Понатаму, одржувањето на директни воени комуникации помеѓу Венезија, воената колонија од 291 п.н.е., и Рим, повеќе не било потребно освен во време на граѓанска војна, а Вија Апија едноставно станала средство за да се стигне до Бриндизи.
Рута
Страбон точно укажал дека патувањето до Беневентум од Брундизиум преку трасата на подоцнежната Вија Трајана било добар ден пократок од стариот републикански пат, Вија Апија. Иако вистинското мерење покажува дека Вија Апија е 327 км и Вија Трајана 330 км од Брундизиум до Беневентум, разликата е во нивната топографија. Има голем број тешки ридови и тежок терен долж Вија Апија додека не стигне до Венусија, која е околу 106 км далеку од Беневентум. Спротивно на тоа, иако Вија Трајана наидува на подеднакво тешки премини, како и во првите 64 км од Беневентум, нема друг сериозен рид сè до Брундизиум.
Римски мостови
По должината на патот има остатоци од неколку римски мостови, вклучувајќи ги Мостот на крадците (италијански: Ponte dei Ladroni), Кјанчев мост (Ponte delle Chianche), Петров мост (Ponte Pietra), Понте Рото (преку реката Карапеле), Срушен мост (Ponte Rotto; преку реката Черваро), Мостот над Офанто (Ponte sul Ofanto) и Мост Валентино (Ponte Valentino).
NGC 4071
NGC 4071 — планетарна маглина во соѕвездието Мува, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4071 се споменува и како PK 298-4.1, ESO 94-PN12, AM 1201-670.
Откривање
Објектот е откриен на март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4071 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m. NGC 4071 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,27'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4071 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 450; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8986. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Сопор
Сопор е подлабоко нарушување на квантитетот на свеста, кога само појаки дразби можат да го вратат пациентот во свесна состојба.
Арад
Арад (Arad, Arad, Арад) — град во западниот дел на Романија и административен центар на округот Арад, во историскиот регион на Кришана. Областа зафаќа површина од 46.18 км2.
Дворот на Божин Николов (Лесковица)
Дворот на Божин Николов  — археолошко наоѓалиште во местото Лесковица општина Штип.
Арад
Според пописот на земјата од 2011 година, во градот живееле 159,704 лица, што го прави дванаесетти најнаселен град во Романија.
Историја
Арад за првпат се споменува во документи од 11 век. Монголската инвазија на Кралство Унгарија во 1241 година ја покажала важноста од утврдувања на ова место, кои во втората половина на 13 век започнале да се градат, најчесто од камен во Шоимош, Ширија и Дезна. Османлиското Царство го освоила регионот во 1551 година и под нивна контрола регионот бил до потпишувањето на договорот од Карловци во 1699 година, кога градот бил вклучен во териториите на Хабсбуршката монархија. На почетокот на XVIII век, Арад станал центар на православната Арадска епархија. Според податоците од 1720 година, населението на градот се состоело од 177 романски, 162 српски и 35 унгарски семејства.
Дворот на Божин Николов (Лесковица)
Наоѓалиштето претставува населба од доцната антика.
Николов, копајќи дупка за вар во својот двор, на длабочина од 1 м нашол фрагменти од керамички садови, орудија од коска и прегорена земја. Наодите ги отстранил, со исклучок на еден фрагмент од животинска статуетка - свиња. Поточно, најден е дел од главата на кој пластично се обработени рилката, очите и ушите. Наодот се чува во Заводот и музеј во Штип.
Арад
Историја
Првиот евреин кој се населил во градот бил Исак Илија во 1717 година. Пред почетокот на Втората светска војна, бројот на еврејско население бил повеќе од 10.000 луѓе или повеќе од 10% од населението на градот.
Новата тврдина била изградена помеѓу 1763 и 1783 година. И покрај тоа што била мала, таа се покажала многу корисна кога одиграла голема улога во унгарската борба за независност во 1849 година. До јули 1849 година, градот бил под заштита на австрискиот генерал Бергер, но во текот на револуцијата Арад бил освоен од унгарските бунтовници, кои градот го претвориле во нивно седиште. Од градот, познатиот унгарски херој Лајош Кошут на 11 август 1849 година објавил проглас со кој управувањето на градот било предадено на Артур Ѓоргеј. Но по поразот во Ширија и предавањето на Артур Ѓоргеј на Русите, триенаесет востаници биле убиени на 6 октомври 1849 година, по наредба на австрискиот генерал Јулиј Јаков фон Хајнау. Овие луѓе денеска се познати како тринаесетте маченици од Арад=. На еден од плоштадите во градот се наоѓа споменик кој бил изграден во нивно сеќавање.
Арад имал голем економски развој во 19 век. Во 1834 година бил прогласен за „слободен царски град“ од страна на царот Франц II.
Географија
Арад се наоѓа во западниот дел на Романија, на десниот брег на реката Муреш. Арад е еден од романските градови, кои се најдалеку од главниот град Букурешт (550 километри), додека растојанието до Белград е 215 километри. Најблискиот голем град Темишвар се наоѓа јужно на 43 километри од градот.
Градот се наоѓа во источниот крај на Панонската низина, на околу 100 метри надморска височина. Центарот на градот е на границата меѓу рамнините на запад и на почетоците на ридовите на исток. Низ градот тече реката Муреш, која го дели градот на северен (горен) и јужен (долен) дел. Реката претставува границата помеѓу историската провинција Банат и Кришана.
Клима
Арад има континентална клима со ладни и влажни зими. Летата се топли. Во летните месеци јуни, јули и август има 60 дена над 32 °C.
Население
Според пописот од 2011 година, во Општина Арад живееле 159.704 жители. Етничката поделба на градот била: 126.075 Романци (85,19%); 15.695 Унгарци (10.06%); 2.535 Роми (1,71%); 1,256 Германци (0,84%); 2.116 и од други националности (1,22%).
Главната религиозна група ја сочинувале припадниците на Романската православна црква (72,7%), Римокатоличката (12,1%), Бсптистите (4,5%), Пентекостите (4,4%), Реформираната црква (3.1%) и гркко-католичката (1,1%).
Стопанство
Вработени по занимање:
Образование
Во Арад има два универзитети, приватниот Западен Универзитет „Василе Голдис“, основан во 1990 година и државниот Универзитет „Аурел Влајку“ основан во 1991 година. Во градот се наоѓаат околу дваесетина средни училишта, од кој најпознати се националниот колеџ, педагошката школа, економскиот колеџ, техничкиот колеџ итн.
NGC 6666
NGC 6666 — засега неутврден објект во соѕвездието Лира, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 25 мај 1887 година од страна на Едвард Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6666 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 34 м 44 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 35' 18".
Други поделби
Проучување на NGC 6666 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 117; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2628. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 148.
Добрич (област)
Добричка област е една од 28-те области на Бугарија. Наоѓа се во североисточниот дел на земјата во историската област Јужна Добруџа. Опфаќа површина од 4 719,7 км2 и има население од 213 325 луѓе.
Список на населените места во Добричка област
''Градовите се со удебелен фонт. ''
Општина Балчик
Албена, Балчик, Безводица, Бобовец, Брјастово, Гурково, Дропла, Д'брава, Змеево, Карвуна, Кранево, Кремена, Лјахово, Царичино, Оброчиште, Преспа, Рогачево, Сенокос, Соколово, Стражица, Тригорци, Храброво, Црква
Општина Генерал-Тошево
Александар Стамболијски, Балканци, Бежаново, Василево, Великово, Вичово, Генерал Тошево, Градини, Горица, Д'бовик, Житен, Зограф, Изворово, Јовково, Калина, Кардам, Конаре, Краиште, Красен, К'пиново, Лозница, Љуљаково, Малина, Огражден, Петлешково, Писарово, Пленимир, Преселенци, Присад, Пчеларово, Равнец, Рогозина, Росен, Росица, Сираково, Сноп, Сњагово, Спасово, Средина, С'рнино, Узово, Чернооково
Општина Добричка
Алцек, Самуилово, Батово, Бдинци, Бенковски, Богдан, Божурово, Браниште, Ведрина, Владимирово, Водњанци, Вратарите, Врачанци, Генерал Колево, Гешаново, Дебрене, Победа, Добрево, Долина, Дончево, Драганово, Дрјановец, Енево, Житница, Златија, Камен, Карапелит, Козлодујци, Котленци, Крагулево, Лјасково, Ловчанци, Ломница, Малка Смолница, Медово, Методиево, Миладиновци, Ново Ботево, Овчарово, Одринци, Од'рци, Опанец, Орлова Могила, Паскалево, Плачидол, Подслон, Полковник Свештарово, Попгригорово, Прилеп, Приморци, Пчелино, Пчелник, Полковник Минково, Росеново, Свобода, Славеево, Смолница, Соколник, Полковник Иваново, Стефан Караџа, Стефаново, Стожер, Сливенци, Тјанево, Фелтфебел Денково, Хитово, Царевец, Черна
Општина Каварна
Белгун, Било, Божурец, Б'лгарево, Видно, Вранино, Иречек, Каварна, Камен Брјаг, Крупен, Могилиште, Нејково, Поручик Чунчево, Раковски, Свети Никола, Селце, Септемвријци, Топола, Травник, Хаџи Димитар, Челопечене
Општина Тервел
Ангелариј, Балик, Безмер, Божан, Бонево, Брестница, Војниково, Главанци, Градница, Гуслар, Жегларци, Зрнево, Каблешково, Кладенци, Коларци, Кочмар, Мали Извор, Нова Камена, Оногур, Орлјак, Полковник Савово, Попгруево, Професор Златарски, С'рнец, Тервел, Честименско
Општина Добрич
Добрич
Општина Шабла
Божаново, Ваклино, Горичане, Горун, Граничар, Дуранкулак, Езерец, Захари Стојаново, Крапец, Пролез, Смин, Стаевци, Тв'рдица, Тjуленово, Черноморци, Шабла
Воденицата во Грошница
Воденицата во Грошница претставува недвижно културно богатство како споменик на културата, со одлука на Заводот за заштита на спомениците на културата Крагуевац бр. 97/1 од 10 јануари 1972 година. година.
На 12 јули 1941 година, во воденица во селото Грошница, на шест километри од Крагуевац, се одржал состанок на Окружниот комитет на КПЈ за Крагуевскиот округ, на којшто било донесено решение за кревање востание во овој дел на Шумадија.
Како што може да се заклучи врз основа на стилските одлики и фолклорот, изградена е на крајот на 18 век. Со текот на времето, таа претрпела некои измени и дополнувања, но во основа го има задржано првобитниот изглед.
NGC 261
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 261 се споменува и како ESO 29-EN12.
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 261 е од видот EN. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m. NGC 261 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 46 м 27,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 73° 6' 14".
Други поделби
Проучување на NGC 261 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 460; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9141.
Список на државни водачи во 244 година
Ова е список на државни водачи во 44 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Еврејски училишта и библиотеки во Битола
Евреите за своите потреби отвориле училишта уште во XVI и XVII век.
Од тој период било познато талмудското училиште со кое раководел познатиот еврејски писател Јосеф Бен Леб.
При крајот на XIX век во Битола постоеле следните еврејски училишта имало: две основни, неполно средно (гимназија) и едно женско училиште. Во сите еврејски училишта постоеле библиотеки со скромен книжен фонд.
Напоредно со спомнатите библиотеки, по храмовите постоеле и други еврејски библиотеки по нивните еврејски училишта. Така, најпознатото еврејско училиште во Битола, всушност француско–еврејско, било училиштето именувано „Талмуд Тора”. Тоа училиште било отворено во 1895 година од страна на Allianse Israilite Universal од Париз, кое работело до Првата светска војна, поточно 1916 година. На чело на ова училиште т.е. негов директор бил Давид Елнекаве, кој истовремено бил и учител по еврејски јазик, како и еден од највидните членови на Друштвото „Ховеве сефат - евер”. Ова друштво во Битола поседувало своја посебна библиотека. Во просториите на истото друштво постоел доста богат фонд на книги пишувани на француски јзик.
Унгарска хроника
Дело на Унгарците е хроника за раната историја на Унгарците, напишана од страната на авторот како Magister P, кој е во литературата познат и како Анонимен. Тоа што се знае за него е тоа што го напишал: „Верен слуга на кралот Бела“. Ова не дава доволно податоци за авторот, бидејќи имал можност да служи на неколкумина кралеви под името Бела. „Унгарската хроника“ е напишана околу 1200 година, а содржината е мешавина на традиционалното усно предание и на старите писмени извори и хроники.
Настанок
Хроника е напишана како литературна работа заснована на слични работи на западноевропските хроники, кои тогаш биле во мода.
Содржина
Во „Хрониката” се опишани сите важни личности од тоа време, а нивните врски со владеачките династии на Кралството Унгарија, како и на припадниците на владатачката династија Арпадовци со своите сојузници. Исто така е опишана улогата на Арпад, а во населението Унгарци на денешните простори на Карпатите во Панонската Низина во 10 век.
„Унгарската хроника“ е мешавина од потврдени историски факти и од информации кои не можат да се потврдат со други извори. Наводите од некои дела на оваа хроника се контрадикторни со информациите кои не можат да се најдат во германските хроники, а според некои мислења поединечни имиња кои се споменуваат во делото произлегле од називи на локалните топоними. Меѓутоа голем дел од содржината има директна врска со поранешните извори или го спомнуваат населувањето на Унгарците на просторот на Карпатскиот басен. Главното спорно прашање на хрониката е спомнувањето на одредените локални владетели, како:
Постоењето на овие владетели е оспорено од страната на некои историчари од Унгарија и Словачка, додека спротивно на тоа, другите историчари (романски, унгарски и српски) ја поддржале веродостојноста на овие тврдења на Ѕнгарската хроника. Фактот кој најмногу влијаел врз испитувањето на веродостојноста на оваа хроника е дека наводно Куманите биле староседелци на Трансилванија, а тие според прифатените историски податоци дошле до овие простори 150 години после Унгарците. Според некои мислења, Анонимус тогашните Печењези ги нарекол Кумани, бидејќи говореле сличен јазик и живееле на иста територија.
Автор
Хипотезите за идентитетот на мистериозниот Магистер П. ги вклучува тврдењата дека овој автор можел да биде:
* Бележник и советник на унгарскиот крал Бела III (1172—1196) – денеска оваа гледиште општо е прифатено.
Каја Калас
Каја Калас ( Estonian: [ˈkɑjɑ ˈkɑlːɑs] ; родена на 18 јуни 1977 година во Талин) е естонска политичарка која е премиер на Естонија од 2021 година и е првата жена што ја извршува оваа улога. Водач на Реформската партија од 2018 година, таа беше член на Риигикогу во 2019-2021 и 2011-2014 година. Калас била член на Европскиот парламент во 2014-2018 година, претставувајќи ја Алијансата на либералите и демократите за Европа. Пред нејзиниот избор во Парламентот, таа била адвокат специјализиран за европско право за конкуренција.
NGC 2042
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2042 се споменува и како ESO 56-SC163, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Каја Калас
Ран живот и образование
Каја Калас дипломирала на Универзитетот во Тарту во 1999 година со диплома по право и ги започнала своите постдипломски студии на Естонската бизнис школа во 2007 година.Живеела во Франција и Финска накратко додека учела европско право. Од 2007 година, таа присуствувала на Естонската бизнис школа, добивајќи диплома за Извршен магистер по бизнис администрација (EMBA) по економија во 2010 година.
Професионална кариера
Калас станала член на Естонската адвокатска комора во 1999 година, а адвокат во 2002 година. Таа станала партнер во адвокатската фирма Луига Моди Хал Боренус и Tark & Co, и работеше како извршен тренер во Естонската бизнис школа. Таа е и членка на Европската антимонополска алијанса. Во 2011 година, таа била ставена на неактивен статус како член на Адвокатската комора на Естонија. Во ноември 2018 година, Калас ги објавила своите мемоари европратеник: 4 aastat Euroopa Parlamendis ( ЕП: Четири години во Европскиот парламент ), во кои таа го опишала нејзиниот живот и работа во Брисел од 2014 до 2018 година
Пратеник во естонскиот парламент (2011–2014)
Во 2010 година, Калас одлучи да се приклучи на Естонската реформска партија. Таа се кандидираше за Парламентот на Естонија во 2011 година за изборната единица на округот Харју и округот Рапла, добивајќи 7.157 гласови. Таа беше член на 12-от парламент на Естонија и претседаваше со Комисијата за економски прашања од 2011 до 2014 година
NGC 2042
Други поделби
Проучување на NGC 2042 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Каја Калас
Пратеник во Европскиот парламент (2014–2018)
На изборите за Европскиот парламент во 2014 година во Естонија, Калас доби 21.498 гласови. Во Европскиот парламент, Калас беше член на Комитетот за индустрија, истражување и енергија и беше замена за Комитетот за внатрешен пазар и заштита на потрошувачите. Таа беше потпретседател на Делегацијата во Комитетот за парламентарна соработка ЕУ-Украина, како и член на Делегацијата во Парламентарното собрание на Евронест и Делегацијата за односи со САД. Покрај нејзините комисиски задачи, Калас беше член на Интергрупата на Европскиот парламент (МЕП) за дигитална агенда, и беше и потпретседател на Младинската интергрупа.
За време на нејзиниот период во Парламентот, Калас работела на стратегијата за единствениот дигитален пазар, енергетските и потрошувачките политики и односите со Украина. Конкретно, таа ги бранела правата на малите и средни претпријатија, одржувајќи дека границите во дигиталниот свет го попречуваат појавувањето на иновативни компании. Таа е поборник за иновации и често нагласува дека регулативите не можат и не смеат да ја попречат технолошката револуција. Клучни приоритети за новата влада се легализацијата на истополовите бракови, враќањето на системот со рамен данок, обезбедувањето инвестиции во одбраната и зајакнувањето на естонскиот јазик, меѓу другото.
Калас работела како известувач за шест извештаи: мислења за Регулативата за е-приватност, правилата на граѓанското право за роботиката, за Годишниот извештај за политиката на конкуренција на ЕУ, и за Испорачување нов договор за потрошувачите на енергија, законодавство за царински прекршувања и санкции, и извештај за сопствена иницијатива за единствениот дигитален пазар. За време на нејзиниот престој во парламентот, таа била номинирана и за Европски млад лидер (EYL40). На крајот на нејзиниот мандат, таа била наведена од Политико како една од 40-те највлијателни европратенички и една од најмоќните жени во Брисел, која била истакната за нејзиното разбирање за технолошките прашања.
На парламентарните избори во Естонија во 2019 година на 3 март, Реформската партија предводена од Калас добила околу 29 отсто од гласовите, а владејачката естонска Централна партија освои 23 отсто. Партијата на Центар успеала да го формира вториот кабинет на Јури Ратас со конзервативната партија Исама и екстремно десничарската ЕКРЕ, оставајќи ја Реформската партија надвор од власт. На 14 ноември 2020 година, Калас била реизбрана за лидер на Реформската партија на собранието на Реформската партија.
Премиер на Естонија (2021–сега)
На 25 јануари 2021 година, по оставката на Јури Ратас како премиер по скандалот, бил формиран првиот кабинет на Калас, коалициска влада предводена од реформите со Партијата на Центар. Со тоа таа станала првата жена премиер во историјата на Естонија.
Во втората половина на 2021 година, глобалната енергетска криза 2021–2023 ја наруши естонската економија; бизнисите биле принудени привремено да се затворат, додека јавноста побара владина помош за да ги плати високите цени на струјата и парното. Калас првично се спротивстави на повиците за владина помош, сугерирајќи дека владата треба да бара долгорочни решенија наместо да дели владини бенефиции и дека слободниот пазар не треба да бара доследна владина интервенција за да ги одржува луѓето во живот. Енергетската криза за малку ќе предизвикала колапс на коалициската влада. Калас во својот говор забележала дека високата цена на природниот гас заедно со руско-украинската криза го поттикнува зголемувањето на цените на енергијата и дека мерките за зелена енергија што ги усвои Естонија го ограничуваат она што владата можела да го направи за да се справи со кризата. Во јануари 2022 година, Калас објавила план од 245 милиони евра за намалување на трошоците за енергија од септември 2021 до март 2022 година Енергетската криза влијаела на нејзината популарност во Естонија. За време на руско-украинската криза 2021-2022 година, Калас рекла дека гасоводот „ Северен тек 2“ е „геополитички проект, а не економски“ и побарала гасоводот да биде прекинат. Таа исто така изјави дека зависноста на Европа од рускиот природен гас е значаен политички проблем. Во јануари 2022 година, Калас ја обврза Естонија да донира хаубици на Украина за да помогне во нејзината одбрана од можна руска инвазија, во очекување на германското одобрување бидејќи хаубиците првично беа купени од Германија. Кога Германија доцнела да даде одговор, Естонија испрати американско производство противтенковски ракети Javelin наместо тоа во првите недели од февруари 2022 година По руското признавање на народните републики Доњецк и Луганск, Калас побара Европската унија да воведе санкции кон Русија. Калас беше пофалена дома за нејзиното лидерство за време на руско-украинската криза. Последователно, нејзиниот рејтинг се зголемил, што ја направиле најпопуларната политичарка во Естонија.
Откако на 24 февруари започнала руската инвазија на Украина во 2022 година, Естонија заедно со другите сојузници го активирала членот 4 од НАТО. Калас вети дека ќе ја поддржи Украина со политичка и материјална поддршка. До април 2022 година, 0,8% од БДП на Естонија по глава на жител во воена опрема и беа предадени на Украина. Калас е пофалена и во Естонија и на меѓународно ниво како водечки проукраински глас во војната, при што Њу Стејтсмен ја нарекува „Новата железна дама на Европа“. Таа, исто така, силно го поддржала приемот на Украина во Европската унија, велејќи дека има „морална должност“ да го стори тоа.
Личен живот
Освен родниот естонски, Калас течно зборува англиски, руски и француски јазик.
Други активности
Од 2020 година, Калас е член на Одборот на доверители на Пријателите на Европа. Дополнително, таа е член на Европскиот совет за надворешни односи, член на советодавниот одбор на Женскиот економски форум, и покровител на Моделот на Европската унија Талин. Таа е исто така ментор на Европската либерална младина, член на Европските млади лидери, европратеник амбасадор на Еразмус за млади претприемачи, член на групата љубители на библиотеката на пратениците, политички член на Европскиот интернет форум, член на проширениот одбор на Европскиот форум за обновливи извори на енергија, член на Глобалните млади лидери, член на Жените политички лидери и европратеничка амбасадорка на Европската образовна мрежа за претприемништво.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Александар Цане Јовановски
Александар Цане Јовановски  (, –, ) — македонски вајар.
Животопис
Основно училиште завршил во Битола, средно уметничко училиште во Скопје.
Ликовна академија завршил во Загреб, Хрватска.
Главно, целата творечка кариера ја поминал во Хрватска, каде што и живеел. Најактивен творечки период имал во седумдесеттите години на минатиот век, кога создал бројни дела особено во Битола.
Творечка кариера
Неговото вајарско творештво се развива во три основни насоки.
Вајарска активност која е негово творечко слободно, поединечно изразување и кое ги продолжува ликовните традиции на вајарскиот импресионизам и Огист Роден.