cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свети Пио
Смрт
Рано утрото на 23 септември 1968 година, Падре Пио ја извршил својата последна исповед. Сè до крајот на исповедта тој ги изговарал имињата Исус и Марија. Во 2:30 часот наутро, тој изјавил „Јас гледам две мајки“, за што се мисли дека ги видел неговата мајка и Дева Марија. Многу набрзо, Падре Пио го испуштил и последниот здив и негов последен збор бил „Марија“.
Стигми
На 20 септември 1918 година, за време на исповед, Падре Пио тврдел дека му се појавиле првите стигми - телесни рани, болки и крвавење на места кои соодветуваат со повредите кои Исус Христос се стекнал за време на распнувањето на крст. Овој феномен продолжил да се појавува околу педесет години, скоро до неговата смрт. Крвта која излегувала од раните се тврди дека имала мирис на парфем или цвеќе, феномен кој се споменува во житиа на неколку светци.
Неговите стигми биле проучувани од лекари за кои нема податоци дали соработувале со црквата или не. Извештаите на лекарите не биле јавно достапни, но раните не подлегнувале на инфекции. Раните сами се лечеле, но повторно по некое време се појавувале. . Овие рани биле истражувани од Лујџи Романели, главен лекар во болницата во Барлета. Исто така, лекарот Џорџо Феста ги проучивал раните во 1920 и 1925 година. Професорот Џузепе Бастијанели, лекар на папата Бенедикт XV, се согласил дека раните навистина постојат, но не дал подетални коментари и мислења. Патологот Амико Бињами од Универзитетот во Рим исто така ги проучувал раните, но не можел да даде соодветна дијагноза. Двајцата, и Бињами и Џузепе, рекле дека раните се одликуваат со невообичаени мазни краеви и недостаток на оток. Докторот Алберто Касерта направил рендген снимки од рацете во 1954 година и не нашол невообичаенисти во структурата на коските.
Сепак, се тврди дека овие рани му донеле и доза на срам на Падре Пио, најмногу поради фактот што секогаш морал да носи црвени или црни прекривки на рацете и нозете. За време на смртта на Падре Пио, телото немало белези на стигми, дури немало ни траги.
Ексхумација
На 3 март 2008 година, телото на Свети Пио било ексхумирани, 40 години по неговата смрт и започнале подготовките за објавување на неговите посмртни останки. Црковен службеник изјавил дека неговото тело било во „добра состојба“. Надбискупот Доменико Дамбросино изјавил дека "„на горниот дел од черепот се гледа коската, но брадата е одлична и остатокот од телото е добро зачувано“."
Надбискупот Дамбросино исто така потврдил дека стигмите не се гледаат. Тој, исто така, рекол дека Свети Пио изгледа исто како штотуку да посетил маникир. Црковните лица се надевале дека надлежните лица ќе го обноват лицето за да биде препознатливо. Но поради оштетувањата, тие направиле силиконска живописна маска.
Кардиналот Хозе Сараива Матинс одржал голема миса со околу 15.000 посетители на 24 април, веднаш пред да се објави телото на светецот во стаклен и сребрен ковчег. Пио во ковчегот е облечен во монашката кафеава облека од Одредот на Капуцини со кристален и златен епитрафил. Во рацете на светецот има голем дрвен крст.
Табла од Сакара
Таблата од Сакара, сега во египетскиот музеј, е древна камена резба со список на египетски фараони од периодот на Дваесеттата египетска династија. Таа била пронајдена во 1861 година во Египет во Сакара, во гробот на Тјенри (или Тјунерој), официјален („главен лектор свештеник“ и „надгледник на работите на сите кралски споменици“) на фараонот Рамзес II.
На натписот се наведени педесет и осум кралеви, од Анеџиб и Ка'а (Прва династија) до Рамзес II (Деветнаесеттата династија), во обратен хронолошки редослед, пропуштајќи ги „владетелите од Вториот среден период, Хиксос и оние владетели ... кои биле блиски со еретикот Ахенатон“.
Имињата (секој опкружен со граница позната како картуш), од кои само четириесет и седум се читаат, се тешко оштетени. Како и со другите египетски кралски списоци, Таблата од Сакара пропушта одредени кралеви и цели династии. Списокот брои назад од Рамзес II до средната точка на Првата династија, со исклучок на единаесеттата и дванаесеттата династија, кои се обратни. Добро познатата фотографија од кралскиот список била објавена во 1865 година. Деталните слики со висока резолуција можат да се видат на интернет и во книгата „Внатре во египетскиот музеј со Захи Хавас“.
Шарпланински езера
Шар Планина како најголема планина во Република Македонија има 27 леднички езера. Езерата се познати и како Шарски Очи.
Потенцијал
Според сите досегашни испитувања се смета дека вкупната езерска вода на планината изнесува околу 250.000 м2. Но поради атмосферските влијанија и наносите водниот потенцијал постепено се намалува.
Езера
Освен овие езера, на Шар Планина постојат уште неколку безимени езера, кои според своите скромни димензии сепак не пресушуваат. Тие се:
Според овие постојани езера постојат и уште околу 14 повремени, кои во текот на летниот период пресушуваат.
Тале (заедница на општини)
Тале е поранешен Амт во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Седиштето на заедницата на општини било во Тале. Распуштена е во септември 2010.
Беловрато муварче
Беловрато муварче — мала врапчевидна птица од семејството на муварчињата. Таа е една од четирите црно-бели вида муварчиња. Се размножува низ југоисточна Европа (со изолирани популации на островите во Балтичкото Море, Шведска) и југозападна Азија. Таа е птица преселница што зимува под Сахара, во Африка. Редок скитник е во западна Европа. Оваа птица е честа во Македонија.
Опис
Оваа тица е долга 12-13.5 см. Мажјакот во сезона на парење е претежно црн одозгора и бел одоздола, со бел ѓердан, голема бела дамка на крилјата, црна опашка (иако некои мажјаци имаат бели агли по страните) и голема бела дамка на челото. Под опашката, задникот е светол. Клунот му е црн, широк и заострен на врвот, типичен за птиците кои ловат инсекти во лет. Освен со инсектите, овие птици се хранат со гасеници кои ги наоѓаат под кората на дабовите, како и со бобинки.
Кај мажјаците вон сезоната на парење, женките и младенчињата, црното е заменето со бледо кафеаво, и може тешко да се разликуваат од останатите муварчиња од родот.
Поведение
Живеалиштето на овие птици се отворените шуми, паркови и градини, во кои претпочитаат да има стари дрвја со дупки во кои ќе гнездат. Го градат гнездото во отворената дупка на дрвото или прифаќаат куќички за птици изградени од луѓето. Обично несат 5-7 јајца.
Песната му е бавен, развлечен свиреж.
Источноантарктичка ледена покривка
ИАЛП има доволно мраз за да го подигне глобалното ниво на морињата за 53.3 метри и е значително поголема по површина и маса од ледената покривка на Западен Антарктик (ЛПЗА), која е одвоена од ИАЛП со Трансантарктичките Планини. Источноантарктичката ледена покривка е најсувото, најветровито и најстуденото место на Земјата, со температури пријавени до речиси -100 °C. Таа го држи најгустиот мраз на Земјата, со 4800 метри. Источноантарктичката ледена покривка е дом на географскиот Јужен Пол и станицата Амундсен-Скот на Јужниот Пол.
Промена на масата
Тековниот меѓународен фокус на прашањата за глобалното затоплување го привлекла вниманието на топењето на поларните ледени капи. Раната анализа на податоците од студиите базирани на GRACE покажале дека источната покривка губи маса со брзина од 57 милијарди тони годишно и дека вкупната ледена покривка на Антарктикот (вклучувајќи ги ЛПЗА и крајбрежните области ИАЛП) ја губи масата со брзина од 152 кубни километри (околу 139 милијарди тони) годишно. Поновата проценка објавена во ноември 2012 година и заснована на податоците на GRACE, како и на подобрен модел на изостатско прилагодување на глацијално, покажува дека Источен Антарктик всушност добил маса од 2002 до 2010 година со брзина од.
Се проценува дека за време на плеистоценот, Источноантарктичката ледена покривка се разредила за најмалку 500 метри, и тоа истенчување од последниот глацијален максимум е помало од 50 метри и веројатно започнало по околу 14 ка.
Температурни промени
Ладењето на Источен Антарктик во текот на децениите на 1980-тите и 1990-тите делумно го компензира затоплувањето на ледената покривка на Западен Антарктик, која се загрева за повеќе од 0,1 °C по деценија во последните 50 години. Трендот на просечна површинска температура на Антарктикот ширум континентот е позитивен и статистички значаен на >0,05 °C/деценија од 1957 година.
Територијални претензии
Многу земји имаат претензии за делови од Антарктикот. Во рамките на Источен Антарктик, Обединетото Кралство, Франција, Норвешка, Австралија, Чиле и Аргентина, имаат територијални претензии, и нивните претензии во одредени случаи, меѓусебно се преклопуваат.
Габриел Калабрес
Габриел Калабрес Нунес (8 март 1998) е бразилски фудбалер кој игра како играч од средниот ред во Ботафого-СП.
Сантос
На 12 ноември 2016 година, Калабрес потпишал тригодишен договор со Сантос, враќајќи се на младинскиот фудбал. Тој, исто така, се претставил за Б-страната во следната кампања, но се вратил во под-20 години во 2018 година пред Копа Сао Пауло де Жуниорес.
На 20 јануари 2018 година, Калабрес бил промовиран во првиот тим од новиот менаџер Јаир Вентура. Тој дебитирал во главниот состав на 11 март, заменувајќи го Гилхерме Нунес во поразот од 3-1 на домашен терен против Сао Бенто.
Калабрес дебитирал во Серија А на 8 август 2018 година, заменувајќи го Карлос Санчез во ремито 1-1 на гостувањето против Цеара. Следниот 15 април, откако не се појавил пред новиот менаџер Хорхе Сампаоли, тој го поништил договорот.
Сианорте /  Шапекоенсе
На 18 април 2019 година, Калабрес бил промовиран во Сианорте за Серија Д. На 25 јули, откако одиграл осум натпревари за тимот, тој се преселил во највисокото ниво Шапекоенсе.
Ботафого-СП
На 27 декември 2019 година, Калабрес се согласил на договор со Ботафого-СП во Серие Б.
Почести
Сао Карлос
Карл Сејган
Карл Едвард Сејган (Carl Edward Sagan; во Македонија грешно познат и како „Саган“; 9 ноември 1934 – 20 декември 1996) — американски астроном, астрохемичар, автор и голем популаризатор на астрономијата, астрофизика и на другите природни науки. Тој е пионер на полето на егзобиологијата и промотор на истражувањата поврзани со потрага по вонземска интелигенција (англиски термин: Search for Extra-Terrestrial Intelligence - SETI).
Во светот е најпознат по книгите за популаризација на науката и како соавтор на многу наградуваната серија од осумдесеттите години на минатиот век „Космос: Лично патување“, која е гледана од повеќе од 600 милиони луѓе во повеќе од 60 земји во светот, што ја прави оваа емисија една од најшироко прикажуваните во светот. Заедно со оваа научно-популарна серија беше издадена и книга со истиот наслов. Карл Сејган е, исто така, и автор на романот Контакт врз основа на кој во 1997 година е снимен филм со истиот наслов, со Џоди Фостер во главната улога. Во текот на својот живот Карл Сејган има отпечатено повеќе од 600 научни статии и статии за популаризација на науката. Тој, исто така, е автор, соавтор или уредник на повеќе од 20 книги. Својата работа ја темелел врз научниот скептицизам, секуларниот хуманизам, како и врз научниот метод.
Образование и научна кариера
До 1968 Сејган редовно држел предавања на Универзитетот Харвард, а потоа на Универзитетот Корнел. Во 1971 година станува редовен професор на Универзитетот Корнел и станува раководител на Лабораторијата за планетарни студии. Во периодот од 1971 до 1981 станува помошник директор на Центарот за радиофизика и истражување на веселената во Корнел.
Сејган претставува една од водечките фигури во вселенската програма на САД од нејзиното започнување. Тој работел и како советник на НАСА. Една од многуте задачи кои ги имал во агенцијата била и да врши интервјуа со потенцијалните астронаути за мисиите Аполо чија цел беше испраќање на човек на Месечината. Сејган учествувал и во дизајнирањето на роботски управуваните вселенски летала на НАСА кои го истражувале нашиот Сончев Систем, како и во подготвувањето на некои од експериментите на експедициите во рамките на оваа агенција. Една од неговите најпознати идеи во рамките на неговата работа во НАСА е и дизајнирањето на универзални пораки кои би можело да бидат разбрани од вонземски цивилизации на вселенските летала како што се: Пионир 10 лансиран во 1972, Пионир 11 лансиран во 1973. Во текот на својот живот тој продолжил да се занимава со дизајнирање на ваков тип на пораки, па така најнапредната варијанта на пораки од сличен тип (кои досега го имаат напуштено нашиот Сончев Систем) се наоѓаат во форма на златна плоча на вселенските летала Војаџер кои беа лансирани во 1977 година.
Научни достигнувања
Придонесот на Карл Сејган бил клучен за откривањето на високите температури на површината на планетата Венера. Неговите погледи дека оваа планета е многу сува и жешка беа во спротивност со мислењата на поголемиот број научници во шеесеттите години кои Венера ја замислуваа како планета со многу пријатна клима. Со анализа на радиосигналите емитирани од површината на Венера тој заклучил дека температурата на површината од планетата изнесува околу 500 °C. Како дел од истражувачкиот дим на лабораторијата „Млазен Погон“ на НАСА (на англиски: NASA Jet Propulsion Laboratory) тој учествувал во дизајнирањето и управувањето на проектот Маринер во рамките на кој беше планирано и испраќање на вселенско летало на Венера. Резултатите што беа добиени од вселенското летало Маринер 2 во текот на 1962 година ги потврдија тврдењата на Сејган за климатските услови на површината на Венера.
Сејган е еден од првите кои ја изнел хипотезата дека месечината Титан на планетата Сатурн) може да има океани од супстанци во течна состојба на својата површина, како и дека месечината Европа на планетата Јупитер може да има океани од вода. Ваквата спекулација ја прави Европа потенцијално место каде би можел да се развие живот . Постоењето на вода под површината на Европа подоцна било на индиректен начин потврдено од анализите направени со вселенското летало Галилео. Сејган, исто така, помогнал во изнаоѓањето на задоволително објаснување за црвената нијанса која ја има месечината Титан на планетата Сатурн. Тој смета дека ова обојување потекнува од комплексни органски молекули кои паѓаат на површината на месечината во форма на дожд.
Тој исто така го предвидел и глобалното затоплување кое претставува закана за нашата планета и со помош на ефектот на стаклена градина претпоставувал дека нашата планета би можела да стане неподобна за живот слично како Венера.
Заедно со некои негови колеги од Универзитетот Корнел, Сејган спекулирал за можноста на постоење живот во облаците на Јупитер.
Промената на боите на планетата Марс тој ја толкувал како резултат на ветриштата кои дуваат на таа планета, а не како што некои верувале како резултат на постоење вегетација на таа планета.
Сепак, Карл Сејган е најпознат по своите истражувања поврзани со можностите за потрага по вонземски живот. Во рамките на овие истражувања тој се занимавал и со испитување на можностите за синтеза на аминокиселини од едноставни хемиски супстанци во присуство на зрачење. .
Професионална активност
Карл Сејган во текот на дванаесет години бил одговорен за технологијата на Икарус (Icarus) – научното списание за истражување на патентите. Тој е еден од основачите на „Планетарното друштво“ (Planetary Society) – најголемата светска интересна група (со повеќе од милион членови) која се занимава со истражување на вселената. Тој, исто така, бил и еден од членовите на управниот одбор на Институтот СЕТИ (SETI Institute). Сејган бил раководител на одделот за планетарни науки на Американското астрономско друштво (American Astronomical Society), потоа бил претседател на секцијата за планетологија на Американското друштво за геофизика (American Geophysical Union) и др.
Во текот на Студената војна, Сејган бил вклучен во активности за зголемување на јавната свест за последиците од јадрената војна, и за тоа во колкава мерка таа би се рефлектирала врз деликатната рамнотежа во која егзистира животот на Земјата.
Во текот на последните години од својот живот, Карл Сејган се залагал за создавање на организација за следење на вселенските објекти кои би можеле да се судрат со Земјата.
Популаризација на науката
Сејган имал извонредна способност да им помогне на луѓето подобро да го разберат космосот - истовремено нагласувајќи ја вредноста и значењето на човештвото, како и неговата релативна неважност во споредба со универзумот. Тој беше водител и заедно со неговата сопруга Ен Драјан, беше сценарист и продуцент на популарната серија Космос: Лично патување (оригинален наслов: Cosmos: A Personal Voyage).
Серијата покриваше повеќе научни аспекти како што се потеклото на животот и нашето место во универзумот. Серијата за првпат била емитувана во САД во 1980 година. Во средината на осумдесеттите серијата беше емитувана и во Македонија. Според НАСА до денес серијата е емитувана во повеќе од 60 држави и презентирана е пред околу 600 милиони луѓе.
Сејган, исто така, е автор и на книгата „Космос“ во која се дискутирани темите кои се обработени во телевизиската серија. Оваа книга, до денес претставува најпродаваната научно-популарна книга напишана на англиски јазик. Тој е автор и на популарниот научно-фантастичен роман „Контакт“, но за жал не доживеа да го види филмот кој во 1997 година беше снимен според според романот, со Џоди Фостер во главната улога.
Неговата книгата „Бледата сина точка: Визија за иднината на човештвото во вселената“ (насловот во оригинал: Pale Blue Dot: A Vision of the Human Future in Space), која претставува своевидно продолжение на книгата „Космос“, доживеала голем успех во 1995 година. Сејган, исто така, го напишал и воведот за популарната книга на Стивен Хокинг, „Кратка историја на времето“.
Личнен живот и убедувања
Сејган честопати пишувал за религијата и за односот на религијата и науката и при тоа го изразувал својот скептицизам за конвенционалното поимање на Господ како суштество со човечки лик. Сејган во една прилика кажал декал „Идејата дека Бог претставува голем бел маж со брада, кој седи на небото и ги брои врапчињата е смешна. Но, ако под Господ се подразбираат физичките закони кои владеат со универзумот, тогаш сигурно постои таков. Овој Господ не може емоционално да се задоволи... нема многу смисла во тоа да му се молиме на законот за гравитација“. Сејган беше сметан за човек со слободна мисла или за скептик. Еден од неговите најчести цитати во „Космос“ е: „За силните тврдења потребни се цврсти докази“. Сејган себеси не се сметал за атеист велејќи дека „атеистот треба да знае многу повеќе од мене“. Во одговор на едно директно прашање во 1996 година за своите религиозни убедувања тој рекол: „Јас сум агностик“.
Сејган во брак стапил трипати: во 1957 со биологот Лин Маргулис, мајка на Дорион Сејган и Џереми Сејган; во 1968 со уметникот Линда Салцман, мајка на Ник Сејган и во 1981 со авторот Ен Драјан, мајка на Александра Рејчел (Саша) и Семјуел Демокритус (Сем). Со Ен Драјан бил во брак сѐ до неговата смрт, во 1996 година.
Исак Асимов за Сејган рекол дека е еден од двајцата луѓе на планетава кои се поумни од него самиот. Вториот е научникот за компјутери и експерт за вештачка интелигенција Марвин Мински.
Награди и признанија
Карл Сејган е добитник на бројни награди и признанија. Следуваат во оригинал:
Руско-белгиски односи
Руско-белгиските односи се надворешни билатерални односи меѓу Белгија и Руската Федерација. Русија има амбасада во Брисел и генерален конзулат во Антверпен, додека Белгија има амбасада во Москва и генерален конзулат во Санкт Петербург.
Двете земји се полноправни членки на Советот на Европа и Организацијата за безбедност и соработка во Европа.
Трговија
Во 2004 година, трговската размена меѓу двете земји целосно била € 4.75 милијарди, што претставувало зголемување од 1.18 € милијарди во текот на претходната година. Рускиот извоз во Белгија главно главно вклучува минерали (37%), скапоцени и полускапоцени камења (22%), црни и обоени метали (17%) и хемиски производи (8%). Рускиот увоз од Белгија е составен од индустриска опрема (25%), хемикалии и лекови (18%), пластични производи и гума (9%), храна (8%) и транспорт (8%). Во 2004 година, Белгија увезела 30% од својата нафта и природен гас од Русија. Воздушни транспортни врски меѓу двете земји постојат, со Аерофлот и Брисел ерлајнс меѓу Москва и Брисел
Цорге (река)
Тек
Реката настанува во истоименото село на планините Харц при вливот на потоците Волфсбах и Шпракелбах кои се соединуваат во горниот дел на селото на околу 350 метри. Потоа тече кон југ низ Цорге и Елрих до Нордхаузен. Цорге се влева во Хелме североисточно од Херинген.
Изворите на Цорге, како и многу други потоци, потекнуваат од најдождливите региони на Харц. Количината на вода која ја носи Хелме се една од причините за изградба на вештачкото езеро Келбра на Хелме.
Морална психологија
Полето на изучување на моралната психологија може да биде филозофско и психолошко. Терминот „морална психологија“ некои го користат се помалку за да се даде предност на моралниот развој. Како и да е, други се стремат кон пошироко користење на терминот за да ги вклучат сите теми кои се пресретнуваат со етиката, психологијата и филозофија на умот. Некои од главните теми на изучување се моралното просудување, моралната одговорност, моралниот развој, моралниот карактер (особено поврзан со етиката на доблестите), алтруизмот, психолошкиот егоизам, моралната среќа и моралното несогласување.
Некои од психолозите кои работеле на тоа поле се Жан Пиаже(Jean Piaget), Лоренс Колберг (Lawrence Kohlberg), Елиот Туриел (Elliot Turiel), Џонатан Хајд (Jonathan Haidt), Линда Скитка (Linda Skitka), Марк Хојзер (Marc Hauser), Ц. Даниел Батсон (C. Daniel Batson), Џошуа Д. Грин (Joshua D. Greene), А. Питер Мекгро A. Peter McGraw и Филип Тетлок (Philip Tetlock). Филозофи кои работеле на тоа поле се: Стефан Штих (Stephen Stich), Џон Дорис (John Doris), Џошуа Кнобе (Joshua Knobe), Шон Николс (Shaun Nichols), Томас Нагел (Thomas Nagel), Роберт Ц. Робертс (Robert C. Roberts), Џеси Принц (Jesse Prinz), Мајкл Смит (Michael Smith) и Р. Џеј Волис (R. Jay Wallace).
Историја
Историски гледано, раните филозофи како Аристотел и Платон биле ангажирани во двете емпириски истражувања и априорната концептуална анализа за начинот на човечкото донесување на одлука за работите кои поттикнуваат морални грижи. Темите од моралната психологија биле централни теоретски теми, истражувани од филозофи од раните денови на професионализмот па сè до денес. Со развојот на психологијата како одделна дисциплина од филозофијата, за психолозите било природно да продолжат со работата во полето на моралната психологија. Многуте емпириски истражувања од оваа област во 20-от век биле извршени од академци кои работеле во одделите за психологија.
Денес, моралната психологија е област која цути на филозофско, психолошко па дури и на интердициплинарно ниво. На пример, психологот Лоренс Колберг испрашувал момчиња и луѓе од помладата машка генерација за нивниот мисловен процес кога се соочуваат со моралната дилема, изведувајќи многу корисни емпириски учења од областа на моралната психологија. Друг пример, филозофот Џошуа Кнобе неодамна ја заврши емпириската студија за тоа како етичкиот проблем,  начинот на којшто е формиран, драматично влијае на поединечната интуиција за соодветно нормална реакција. Пообмислено фокусирано истражување извршиле истражувачите како Џон Дорис. Тој (во 2002 година) расправа за начинот на којшто општествените психолошки експерименти, како на пример експериментот за ситуационизам (психолошки пристап за личноста која мисли дека врз луѓето повеќе влијаат надворешните фактори, отколку внатрешните особини и мотивации) направен во затворот Стенфорд, создаваат сомнеж за клучната компонента во етиката за доблестите: идејата дека поединците имаат единствен и морален карактер кој зависи од околината. Друг пример, Шон Николс (2004 година) испитува за тоа како емпириските податоци за психопатологијата предлага дека моралниот рационализам е лажен!
Современи теории
Неодамнешните обиди за да се развие интегриран модел на морална мотивација идентификуваат барем шест различни нивоа на морално функционирање, од кои секој е претставен за да се предвиди некаков вид на морално или про-општествено однесување: морални интуиции, морални емоции, морални доблести/пороци (капацитет на однесување), морални вредности, морални размислувања и морална моќ на волјата. Овој интуитивен модел на морална мотивација предлага дека моралните однесувања се типични производи на повеќекратни нивоа на морално функционирање и вообичаено се „оживуваат“ со „пожешки нивоа на интуиција, емоција и добра/лоша особина на однесување. „Поладните“, сепак важни, нивоа на: вредности, размислување и моќта на волјата се претставени како второстепени на повлијателно интезивните процеси.
„Теоријата на моралните темели“ на психологот Џонатан Хајд го испитува начинот на моралните разлики помеѓу културите и идентификува пет фундаментални морални вредности поделени на повисок и понизок степен на различни општества и поединци. Според Хајд, тоа се: грижа за други, чесност, верност, авторитет и чистота. Од една страна, во книгата на Хајд, која е наменета за сите читатели, „Хипотезата за среќа“, се разгледуваат начините на коишто современата психологија фрла светлост на моралните идеи од минатото. Од друга страна, на една скорешна конференција, Хајд изрази мислење за тоа дека не ја поддржува науката за моралот.
Морален идентитет
Студијата спроведена од Ен Колби и Вилијам Дејмон се однесува на животот на поединците кои исклучително манифестираат морална обврска. Во оваа студија се предлага дека моралниот идентитет на поединците е формиран со синхронизација на нивните лични и морални цели. Авторот ги опишува овие примери како да одржуваат „единство помеѓу себеси и моралот“. Со истражувањето се предлага дека „трансформацијата на целите“ се случува за време на еволуцијата на нечиј морален идентитет и развој. Трансформацијата на целите е опишана како процес на развој кој постои кај верувањето на една личност, што влијае на неговото/нејзиното однесување. Таквата преобразба е изведена од силните општествени интеракции кои постепено ги променуваат и оформуваат нивните цели. Теоретските и емпириските учења во минатото биле фокусирани на тоа дека моралната емоција и размислување биле извор на моралната мотивација. Но, со неодамнешните модели на морал се претставува дека идентитетот е извор на моралната мотивација. Емпириските учења за моралните примери покажале дека моралниот идентитет се развил со помош на моралната акција, додека теоретските учења за моралниот идентитет се развиле со помош на концептот на моралното сознавање, моралното размислување и моралното функционирање. Малку информации се решителни за луѓето кои за да изразат дел од нивниот идентитет, изнесуваат ограничен избор на морално однесување.
Морални вредности
Кристиансен и Хоте испитуваат многу истражувачки статии кои се однесуваат на човечките вредности и ставови и дали тие се водич за нивното однесување. Со прегледаното истражување и проширувањето на теоријата на Ајзен и Фишбејн за разумното дејствување, тие заклучиле дека вредноста-ставот-однесувањето зависи од нивното поединечно и морално размислување.
Морални доблести
Теоријата на Роберт А. Емонс е дека благодарноста е најголемата доблест. Благодарноста е исто така емоција, но станува доблест кога често се претставува низ неколку ситуации. Нејзината главна функција е да ги презентира општествените односи со воспоставување на цврсти меѓучовечки врски помеѓу членовите на општеството преку систем на реципроцитет.
Морално размислување
Во историјата на моралната психологија, можеби најголемата, централна фигура е Лоренс Колберг. Неговата когнитивна развојна теорија за моралното размислување доминира на тоа поле со децении. Накратко кажано, тој кажал дека моралниот развој е најдобро обмислен како нечиј напредок во капацитетот да размислува морално за различни морални дилеми или конфликти од интерес (најраспространетото морално сценарио кое е искористено кај ова истражување најчесто е именувано како „дилемата на Хајнц“). Колберг сугерирал дека децата почнуваат со размислување за таквите дилеми...
Морална моќ на волјата
Морално однесување
Проучување спроведено од Рејнолдс и Цераник. Тие ги идентификувале разните придонеси за моралното однесување, од кои два се идеите за морално просудување и морален идентитет. Рејнолдс и Цераник ги идентификувале некои од поголемите ограничувања кај овие класично когнитивни и морално развојни теории. Тие повеќе сакале да го спојат концептот на моралниот идентитет со моралното просудување, отколку да ги изучуваат како одделни придонесители за моралното однесување. Со ова истражување се предлага дека моралниот идентитет и моралното просудување може да дејствуваат заедно и одделно за да го оформат моралното однесување. Како дополнување на тоа, тие ги испитале ефектите од општествената согласност за нечие морално однесување. Со студијата се тврди дека во зависност од нивото на општествената согласност (високо/ниско), моралното однесување има потреба од поголем или помал степен на морален идентитет за да мотивира еден поединец да го избере и потврди однесувањето. Исто така, во зависност општествената согласност, некое однесување може да има потреба од различни нивоа на морално размислување. Со оваа статија се бара демонстрирање на интегриран пристап за испитувањето на моралниот идентитет и моралното просудување како и изучување на ефектите на општествената согласност врз моралното просудување.
Морални интуиции
Хајд и Греам извеле студија за истражувањето на разликите помеѓу моралните темели на политичките либерали и политичките конзервативци. Тие дознале дека „правдата и сличните доблести...ја создава едната половина од либералниот морален свет, додека пак работите поврзани со правдата кај конзервативците создаваат само една петтина од нивниот морален свет“. За конзервативците, моралните основи се формирани не само со штета/грижа и чесност/реципроцитет, туку и со групно/верност, авторитет/почит и чистота/светост. Хајд и Греам предлагаат дека за да во политичката арена се изведат отворени дебати, либералите мора да го признаат тој факт, ако сакаат да го разберат ставот на конзервативците.
Австралазија
Австралазија е регион во Океанија кој се состои од Австралија, Нов Зеланд, островот Нова Гвинеја и соседните острови во Тихиот Океан. Поимот го смислил фрацускиот писател Шарл де Бросе во неговото дело „Историја на пловидбите кон австралската земја“ (фр. Histoire des navigations aux terres australes, 1756). Тој го извел зборот од латинскиот збор за „јужно од Азија“ и ја различил областа од Полинезија (источно) и југоисточниот Пацифик („Магеланика“). Регионот е посебен и од Микронезија (на североисток).
Морална психологија
Морален карактер
Според теоријата на Бласи, моралниот карактер се идентификува со збирот на моралните доблести и пороци на една личност. Тој ги теоретизира моќта на волјата, моралните копнежи и интегритетот како способни за личноста да дејствува морално по хиерархискиот редослед на доблестите. Тој верувал дека „највисокото“ и севкупноста доблести се изразуваат по концептот на интегритет. Волјата како копнеж се изразува како посакување да се „повлечеш“ од порокот. Така, волјата како копнеж е моралниот копнеж кој ги содржи моралните карактери, доблестите и пороците.
Австралазија
Човечка географија
Геополитички земено, Австралазија понекогаш се користи како колективен збор за Австралија и Нов Зеланд, не мајќи друг збор кој се однесува токму на тие две земји. Понекогаш поимот го опфаќа и островот Нова Гвинеја (вклучувајќи ја и Папуа Нова Гвинеја и индонезискиот дел од островот). Постојат многу организации со име кое започнува со „(Кралско) австралазиско здружение“ кои се ограничени само на Австралија и Нов Зеланд.
Морална психологија
Морални емоции
„Има еден пристап со кој за првпат се дефинира моралот и со кој може да се каже дека моралните емоции се емоциите кои одговараат на моралните прекршувања или поттикнуваат морално однесување“. Општо, има два пристапи кои се прифатени од филозофите за дефинирање на моралната емоција. Првиот е: да се одредат формалните услови кои оформуваат морална изјава ( на пример, тоа е прескриптивно, тоа е може да е универзално, како практичност)“. Првиот пристап е повеќе приврзан за јазикот и дефинициите кои ги даваме за моралните емоции. Вториот пристап е: да се одредат материјалните услови на моралниот предмет, на пример, моралните правила и осудувања мора да се да бидат во интерес на добросостојбата на општеството како целина или барем во интерес на личноста, освен на судијата или агентот“. Оваа дефиниција изгледа како да е основана на акција. Се фокусира на резултатот од моралната емоција. Повеќе се претпочита втората дефиниција, бидејќи не е врзана за јазикот и заради тоа може да се примени и на децата кои уште не проговориле и животните. Моралните емоции се „емоции кои се поврзуваат со интересите или добросостојбата на општеството како целина или барем на личноста, освен на судијата или агентот“.
Постои дебата во врска со тоа дали има збир на основни емоции или дали има „скрипти или збир на компоненти кои може да се мешаат и споредуваат, дозволувајќи голем број на можни емоции“. Иако тие расправаат за основен збир, признаваат дека има варијанти за секоја емоција. Екман (1992 година) ги именува овие варијанти како „фамилии“. „Принципот на моралните емоции може да се подели на две големи или две мали здружени фамилии. Големите фамилии се `другите прекорни` фамилии, каде што тројца браќа не се почитуваат, се лутат и се гадат едни од други (и нивните деца, огорченоста и презирот) и `самосвесниот` дел од фамилијата (срам, засрамување и вина)...Двете помали фамилии се `другите страдалници` (сочувство) и `другите пофални` (благодарност и возвишување)“. Батсон, Клајн, Хајбергер и Шо спровеле два експерименти за алтруизмот поттикнат од соживувањето, претпоставувајќи дека тоа може да доведе до дела кои го прекршуваат правниот принцип. Резултатите покажале дека алтруизмот поттикнат од соживувањето и дејствувањето во согласност со правниот принцип се независни еден од друг. Тие понекогаш дејствуваат заедно, а понекогаш се во конфликт.
Културни вредности
Моралот не произлегол од изборот на поединецот туку од збирката човечки одлуки да се обидат да направат структура додека живеат заедно. Стегите од нивната околина и природните човечки копнежи влијаеле на тие одлуки. Еволуцијата на човечкиот општествен инстинкт се вкрстува со еволуцијата на културата. Моралот на културата обезбедил начин на раководење со конфликтот. Тој бара однесување кое е кооперативно и внимателно кон други, тој го обесхрабрува потенцијално штетниот интерес за само самиот себе и ги охрабрува емоциите кои се корисни во однос на другите во општеството. Освен тоа, нуди излез од поттикот за самозаинтересираност во однос на делата на другите. Во студијата од 1992 година, Шварц, во соработка со Рокас и Сагив, проучува како „општественото искуство“ има ефект врз вредносните приоритети, како тие влијаат врз „ориентацијата за однесувањето и изборите“ и како/зошто се разликуваат во другите култури и народи. Тој мисли дека мнозинството култури им дава приоритет на следниве десетина видови вредности: самонасочување, поттик, хедонизам, достигнување, моќ, сигурност, удобност, традиција, добрина и универзалност. Во овие видови вредности се вклучени други вредности кои кај сите култури имаат различен степен на приоритет.
Шварц извел теорија за видовите вредности со кои различни култури може да се контрастираат едни од други. Податоците биле собрани од 49 народи од цел свет и искористени за да се создадат седум видови вредности според приоритетните вредности на народите. Шварц ги избрал седумте видови вредности врз основа на нивната компатибилност и контрадикторност. Тие видови вредности биле: конзервативизам против автономија и влијателна автономија, хиерархија против рамноправност и власт против хармонија. Видовите вредности се користеле за да се расветлат народите чии култури биле тесно поврзани, што е спротивност на оние кои биле драстично различни. Теоријата се основа повеќе на културните димензионални нивоа, отколку на поединечно димензионалните нивоа, така што заклучоците може повеќе да се донесат на сметка на целата нација како целина (мнозинство), отколку на сметка на поединеот. Профилите на вредностите од петте нации имале значајна улога не само за предавањето на сличните резултати на студентите и професорите, туку и дека мнозинството од поделените региони имале слични вредности кои исто така биле и нагласени. Резултатите од проучувањето го направиле Шварцовиот изучувачки дизајн суштински важен и поставиле темел за проценување на културните импликации на вредностите и формирале хипотеза основана врз истото сценарио. Освен тоа, направеното истражување за соседните нации манифестирале корелација помеѓу географската блискост и поделените културни вредности. Шварц ги придонел овие односи со „поделената историја, религијата, степенот на развој, културниот контакт и други фактори“.
Могуаи
Андре Тегелер (роден на 9 август, 1973 година, Реклингхаузен, Германија ), познат по неговото уметничко име Могуаи (стилизирани како MOGUAI) е германски музички продуцент и диџеј од Северна Рајна-Вестфалија. Во раните 1990-ти, Тегелер го презел алијасот Мојаи и почнал да организира сопствени клупски забави во Рургебиет и Минстерланд. Тој станал еден од првите техно диџеи во Германија, споделувајќи платформа со имиња на Пол ван Дајк, Вестбам и Свен Вет. Меѓутоа, во последниве години, звукот Могуаи се развил во комбинација од техно - прогресивна музика, голем ритам и електронска музика. Тој исто така работел во повеќе мејнстрим области на музичката индустрија, произведувајќи како што се Sugababes, Girls Aloud и 2Raumwohnung, што му биле доделени двојни платински и златни награди.
Горња Прекопа
Горња Прекопа (словенечки: Gornja Prekopa) — населба во Општина Костањевица на Крка во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Когнитивна лингвистика
Когнитивната лингвистика (КЛ) — дел од лингвистиката која го толкува јазикот во смисла на концептите, понекогаш универзално, понекогаш поодредено за некој посебен јазик. Таа е тесно поврзана со семантиката, но се разликува од психолингвистиката, која од когнитивната психологија извлекува емпириски откритија за да се објаснат мисловните процеси кои подлежат на стекнување, зачувување, произведување и разбирање на говорот и пишувањето.
Општо
Когнитивната лингвистика се одликува со поддршката на три централни позиции.
Когнитивните јазичари негираат дека паметот има некаков модул за јазично стекнување кое е уникатно и автономно. Ова е во контраст со ставот кој е применет во полето на генеративната граматика. Иако когнитивните јазичари не негираат непотребно дека делот за човековата јазичаричка способност е вроден, тие негираат дека е одделен од останатата когниција. Според тоа, тие го одбиваат органот на мислењето во когнитивната наука, со кој се предлага дека има доказа за модуларноста на јазикот. Тие расправаат за тоа дека знаењето на јазичаричкиот феномен т.е. фонемите, морфемите и синтаксата во природата е суштински концептуален. Сепак, тие изјавуваат дека зачувувањето и враќањето на јазичаричките податоци не се разликува значително од зачувувањето и враќањето на останатите знаења и дека употребата на јазикот за разбирањето бара слични когнитивни способности за оние кои се употребени во другите нејазичарички задачи.
Тргнувајќи од традицијата на правилната кондиционална семантика, когнитивните јазичари гледаат значење во смислата на концептуализацијата. Ова може да се смета како современа гранка на хипотезата Сапир – Ворф, за тоа дека јазикот и когницијата влијаат еден на друг и дека се вградени во искуствата и околините на нивните корисници.
Полиња на проучување
Когнитивната лингвистика е поделена на три главни полиња на изучување:
Аспектите на когниција кои се во корист на когнитивните јазичари вклучуваат:
Работи кои се поврзани со многу од горенаведените теми се:
Кај когнитивната лингвистика, повеќе отколку кај општата лингвистика, се бара спојување на овие откритија во разбирлива целина. Понатамошни компликации произлегуваат од фактот дека терминологијата на когнитивната лингвистика не е комплетно стабилна, бидејќи е релативно ново поле и бидејќи се соочува со голем број на други дисциплини. Увидите и развитоците од когнитивната лингвистика стануваат сè повеќе прифатливи начини за анализирање на литературни текстови. Когнитивната поетика, како што стана позната, стана важен дел од модерната стилистика.
Јос ван Емден
Јос ван Емден (Jos van Emden; р. ) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата. Познат е како специјалист за хронометри.
Кариера
Ван Емден започнал со возење во 2005 година. Во текот на втората година, освоил четири етапи на три различни трки, станувајќи победник на две други етапни трки и завршил седми на Светското друмско првенство под 23 години. Следната година ја остварил својата прва професионална победа, со победата на Минстерланд Џиро.
Неговиот прв настап на некоја голема трка дошол во 2009 година, кога учествувал на Џиро д’Италија. Една година подоцна завршил деветти на две различни етапи на истата трка и остварил две хронометарски победи во една недела, победувајќи на пролозите на Делта Тур Зеланд и Стер ЗЛМ Тур. Подоцна истата година станал национален хронометарски првак.
Ван Емден покренал медиумско внимание кога ја запросил својата девојка во текот на хронометарот на Џиро д’Италија 2014. Откако прифатила, ја завршил етапата како 120. од 156 велосипедисти.
Во 2015 година, Ван Емден завршил втор на поединечниот хронометар на Трката околу Калифорнија, седејќи на жешкото столче цел ден пред да биде поразен од Петер Саган. Два месеци подоцна, Ван Емден првпат учествувал на Тур де Франс. Бил петти на воведниот хронометар кој се случил во неговата родна земја. Неговата најголема победа дошла на поединечниот хронометар на Енеко Тур, со што го презел и водството на трката.
Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2016.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
1895 во музиката
1895 година во музиката содржи некои значајни настани.
Настани во годината '1895 во музиката.
NGC 5744
NGC 5744 — спирална галаксија во соѕвездието Вага, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5744 се споменува и како ESO 580-23, MCG -3-38-7, IRAS 14438-1818.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5744 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5744 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 46 м 38,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -18° 30' 48". Положбениот агол на објектот е во износ од 108°.
Други поделби
Проучување на NGC 5744 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52761. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 333; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6158. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1009.
Св. Никола (Варош)
'''Св. Никола''' — археолошко наоѓалиште во прилепското село Варош. Претставува осамени наоди од римското време и средновековна црква со некропола.
Во црквата и во нејзниот двор има поголем број антички лапиди од мермер, и тоа од: импост - капител, мено, ара со релјеф како база на чесната трпеза, дел од ара со претставени гирланди и глава од овен вградена во десниот довратник. Со ископувањата и конзерваторските работи во 1960 година биле откриени неколку мермени плочи со старогрчки натписи, и ари со релјефни претстави и старогрчки натписи, а во дворот биле откопани 170 гроба, датирани од XII до почетокот на XIX век, со голем број прилози од разновиден накит, стаклени садови и ромејски и српски монети. Исто така се откриени и делови од станбени објекти од старословенска населба. Наодите се чуваат за Завод и Музеј во Прилеп.
Парк Сунг-бек
Парк Сунг-бек (Park Sung-baek; р. во ) — јужнокорејски професионален велодромски и друмски велосипедист. Настапил на друмската трка на Летните олимписки игри 2012, но не успеал да ја заврши.
Наиб
Наиб — во османлискиот судски систем, бил заменик и помошник на кадијата (судијата). Кај поголемите кадилаци, кадиите назначувале наиби во седиштето на кадилакот или во седиштата на нахијата. Наибите биле овластени да ги носат сите одлуки што им ги дозволувал кадијата: судски и други, и од опсегот на стварната и територијалната надлежност. Територијата на која наибот имал надлежност и можност за дејствување се нарекувала нијабет - испостава на кадилакот, односно нижата судско-административна област на кадилакот. Нијабет се нарекува и приход од казни, казни што ги плаќа населението врз основа на осудувањата од кадијата и неговиот заменик наибот.
Химна на Луксембург
Нашата татковина (Ons Heemecht) — државна химна на Луксембург. Текстот бил напишан во 1859 година од Мишел Ленц и подоцна бил вклопен во музика компонирана од Жан Антоан Цинен во 1864 година. Песната за првпат била изведена во јавноста на 5 јуни 1864 година во Етелбрук, град на сливот на реките Алзет и Сауер, и двете споменати во песната.
Првата и последната строфа на песната биле усвоени како државна химна на Луксембург на 17 јуни 1993 година, тогаш била вградена како една од официјалните национални симболи, заедно со националното знаме, националниот грб и со националниот празник - Службениот роденден на Големиот војвода.
Текст
<poem lang="lb" style="float:left;">луксембуршки
Wou d'Uelzecht durech d'Wisen zéit, Duerch d'Fielsen d'Sauer brécht, Wou d'Rief laanscht d'Musel dofteg bléit, Den Himmel Wäin ons mécht: Dat as onst Land, fir dat mer géif Hei nidden alles won, Ons Heemechtsland dat mir so déif An onsen Hierzer dron.
An sengem donkle Bëscherkranz, Vum Fridde stëll bewaacht, Sou ouni Pronk an deire Glanz Gemittlech léif et laacht; Säi Vollek frou sech soë kann, An 't si keng eidel Dreem: Wéi wunnt et sech sou heemlech dran, Wéi as 't sou gutt doheem!