Муслимански_свет
Литература
Најпознатата работа на белетристиката од исламскиот свет е делото „Илјада и една ноќ“, која е една компилација на народни приказни. Оригиналниот концепт е изведен од предисламскиот персиски прототип дека веројатно се потпира делумно на индиските елементи. Ја постигна својата конечна форма од 14 век, бројот и видот на приказни се различни од еден ракопис на друг. Сите арапски фантастични приказни имаат тенденција да се наречат арапски ноќни приказни кога се преведени на англиски јазик, без оглед на тоа дали тие се појавуваат во Илјада и една ноќ или не. Ова дело е многу влијателно во Западотбидејќи е преведен во 18 век, прво од Антоан Галанд. Многу имитации беа напишани, особено во Франција. Различни карактери од овој еп самите стануваат културни икони и во западната култура, како што се Аладин, Синбад Морепловецот и Али Баба. Еден познат пример на Арапската поезија и персиската поезија на романтиката (љубов) е Лејла и Мајнун, кои датираат од Умајадската ера во 7 век. Тоа е трагичната приказна за бесмртната љубов многу слично како подоцнежната Ромео и Јулија, која самата по себеси вели дека бил инспириран од латино верзијата на Лејла и Мајнун до извесен степен. Фердовскиот Шахнамех, националниот еп на Иран, е митско и херојско прераскажување на Персиската историја. Амир Арслан беше, исто така, популарна митска Персиска приказна, која има влијание врз некои современи дела на фантазиската фикција, како на пример херојската Легенда на Арслан. Ибн Туфаил (Абубасер) и Ибн ел-Нафис беа пионерите на филозофскиот роман. Ибн Туфаил го напишал првиот арапски роман Hayy ибн Јачланд (Филозофус Аутодидактус) како одговор на Џазали е непоследователност на филозофите, а потоа и Ибн ел-Нафис исто така, напишал роман Деологус Аутодидактус како одговор на Филозофус Аутодидактус Ибн Туфаил. И двете од овие нарации се протагонистички (Hayy во Филозофус Аутодидактус и Камил во Деологус Аутодидактус) кои беа аутодидактички подивени деца кои живеат во изолација на островска пустина и се најрани примери на пустостровска приказна. Меѓутоа, додека Hayy живее сам со животни на пуст остров за одмор на приказната во Филозофус Аутодидактус, приказната на Камил се протега надвор од пуст островски амбиент во Деологус Аутодидактус, кој прерасна во најраните познати доаѓања на возрасен заговор и на крајот да стане првиот пример за научно фантастички роман. Деологус Аутодидактус, напишано од страна на Арапскиот полимат Ибн ел-Нафис (1213-1288), е прв пример на научно фантастички роман. Таа се занимава со различни научно фантастички елементи како што се спонтана генерација, футурологија, крајот на светот и суден ден, воскресението, и задгробниот живот. Наместо давање натприродни или митолошки објаснувања за овие настани, Ибн ел-Нафис се обиде да ги објасни овие заговор на елементи кои користат научни сознанија во биологијата, астрономијата, космологијата и геологијата познати во неговото време. Неговата главна цел зад оваа научно фантастичка работа е да се објасни Исламските верски учења во однос на науката и филозофијата, преку употреба на фикција. Еден латински превод на работата на Ибн Туфаил, Филозофус Аутодидактус, првпат се појави во 1671, подготвен од Едвард Поcocke Помладиот, проследено со превод на англиски Симон Оцклеј во 1708, како и германски и холандски преводи. Овие преводи подоцна го инспирирале Даниел Дефо за да го напише Робинзон Крусо, кој се смета како прв роман на англиски. Филозофус Аутодидактус исто така го инспирирал Роберт Бојл за да го напише својот филозофски роман поставена на еден остров, Стремениот Природонаучник. Приказната, исто така, предвидените Жан-Жак Русо Емил: или За образование на некој начин, и е исто така слично на приказната Могли во книгата за џунглата на Радјард Киплинг, како и приказната Тарзан, во кои бебето е напуштено, но згрижени и хранет од мајка волк. Божествената комедија на Данте Алигиери, се смета за најголем епот на италијанската литература, добиени многу одлики на и епизодите за натамошниот текст: директно или индиректно од арапските работи на Исламскиот суден ден: Хадисот и Китаб ел-Мирај (преведени на латински во 1264 или кратко време пред како Либер Скалата Мачомети, "книгата на Лествичник Мухамед") во врска со воздигнување на Мухамед на небото, и духовните дела на Ибн Араби. Маврите, исто така, имале забележително влијание врз делата на Џорџ Пеле и Вилијам Шекспир. Некои од нивните дела вклучиле мавритански карактери, како битката на Пеле на Алказар и Шекспировиот Трговец на Венеција, Тит Андроник и Отело, кој беше на мавританско Отело како нејзиниот насловен карактер. Овие работи се вели дека бил инспириран од неколку мавритански делегации од Мароко до Елизабетанската Англија на почетокот на 17 век.