cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ервиг
Родителство
Според Хроника на Алфонсо III од 9 век, Ервиг бил син на Ардабаст, кој патувал од Римската Империја кон Хиспанија во времето на Хиндасвинт и се оженил со внуката на Хиндасвинт Года. Ардабаст (или Артавасдос), веројатно бил ерменски или персиски христијанин прогонет во Константинопол или во римска Африка. Во Хиспанија го направиле гроф.
Шпанскиот генеалог од седумнаесеттиот век Луис Бартоломе де Салазар и Кастро го дал таткото на Ардабаст како Атанагилд, син на Свети Херменегилд и Ингунд, а неговата мајка како Флавија Јулијана, ќерка на Петар Август и внука на императорот Маврикиј. Оваа императорска врска е оспорувана од Кристијан Сетипани, кој вели дека единствениот извор за бракот на Атанагилд со Флавија Јулија е од Хозе Пелисер, за кој тој тврди дека е фалсификатор.
Наследување
Откако неговиот претходник Вамба ја презел монашката навика додека бил на работ на смртта, тој бил принуден да се повлече од кралувањето на 14 октомври 680 година, иако закрепнал, и да влезе во манастир. Тој го назначил Ервиг за свој наследник, а вториот бил помазан во Толедо на 31 октомври 680 година. Подоцна, легендите од 9 век му го припишувале на Ервиг труењето на кралот, кој бил покајник од неговите поддржувачи додека поддржувачите на Ервиг го подигнале на тронот. Епископите на Дванаесеттиот собор во Толедо, кој Ервиг го отворил на 9 јануари 681 година, потврдиле дека документите за абдикација и потврдата на Ервиг од Вамба биле автентични и содржеле негов сопствен потпис. Како и да е, некои историчари увиделе во брзината на отстапувањето на Ервиг откако кралот ги примил доказите за покајничките тајни за однапред испланиран државен удар во дворецот.
Ервиг го започнал своето владеење во мигови на нелагодност во врска со начинот на кој стигна до престолот. Веројатно чувствувајќи се и самиот несигурен, благородниците и епископите ја искористиле предноста. Ервиг се врати во корист на оние кои биле надвор од него во времето на Вамба. По Дванаесеттиот Собор, брзо едноподруго следеле Тринаесеттиот (683) и Четиринаесеттиот (684). Соборите по вторпат ја потврдиле легитимноста на Ервиг и напишале многу закони за заштита на животот и владеењето на кралот и неговото семејство, вклучувајќи го и она на неговата кралица, Лиувигото.
Откако тешко се разболел, Ервиг го прогласил својот зет Ергика, сопруг на неговата ќерка Киксило, за свој наследник на 14 ноември 687 година и се повлекол во манастир како покајник следниот ден, откако му дал дозвола на неговиот суд да се врати во Толедо со Егика за помазание и крунисување.
Законодавство
Ервиг издал 28 закони за осуда на Евреите со поддршка на Дванаесеттиот совет. Самиот пред советот изјави дека сака да се врати на законодавството на владеењето на Сизебут, иако бил малку поблаг, отфрлајќи ја смртната казна. Овие закони биле дел од ревидираната и проширена верзија на Liber Iudiciorum која е прикачена на името на Ервиг. Сите закони, кои се занимавале со Евреите, се припишуваат на влијанието на Јулијан Толедски, фанатично антиеврејскиот надбискуп на Толедо. Кога Ервигиевиот кодекс бил објавен во ноември 681 година, Ервиг додал уште шест свои нови закони и три закони од Вамба, како и ревидирани осумдесет закони на Рекесвинт. Меѓутоа, нема докази дека Ервигиевиот кодекс го „заменил“ Рекесвинтовиот кодекс и ракописите од двата кодекси продолжиле да се пишуваат и продаваат.
Прогласувајќи ги за чума на кралството, тој повикал на целосно отстранување на Евреите од кралството. Таков декрет бил издаден од претходникот на Ервиг, Вамба, а исто како и оној на Ервиг исто така не успеал. Така, во 681 година тој издал уште еден декрет, овојпат барајќи сите Евреи да станат христијани или да го напуштат кралстовто. Евреите отсега биле службено дискриминирани бидејќи монархијата се обидела да ги ограничи еврејските трговски активности.
Државен пат 13 (Грција)
Државен пат 13 или ЕО13 (Εθνική Οδός 13) — пат во Егејска Македонија и Тесалија, Грција. Го поврзува градот Катерина со ЕО3 кај Микро Елевтерохори, 8 км северо од Еласона. Патот има две ленти, по една во секој правец, и долг е 62 км.
Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од север кон југ:
Тулга
Тулга (починал 642 година) ―крал на Визиготите помеѓу 639/640 и 642 година. Тој го наследи својот татко Хинтила.
Стапување на престолот
Тој бил избран за крал по смртта на неговиот татко од собрание на благородници и епископи, но, со оглед на наследната природа на наследството, неговото владеење предизвикало незадоволство кај визиготското благородништво.
Бунтот на Хиндасвинт
Хиндасвинт веќе бил старец, околу 79 години, кога го започнал својот бунт. Тој мора да имал некоја воена команда или важна положба во пограничната област со Басконците, кои доминирале во подножјето на западните Пиринеи. Тој ќе ја согледал слабоста на круната и реши да ризикува со тоа што ќе ги повика благородниците (готските земјопоседници) и „народот“ (веројатно готските жители на областа). Тој се прогласил за крал, и покрај тоа што не добил одобрение за неговата постапка од епископите. Местото на состанокот било Пампалика, за која се верува дека е всушност Памлиега, во близина на Бургос, а не Памплона.
По овие настани, историчарите се разликуваат за тоа што се случило, бидејќи е неопходно да се потпреме на несигурни извори:
Оние кои се потпираат на Сигеберт Жаблуски, веруваат дека бунтовникот, силен поради добиената поддршка и со приврзаноста на другите благородници, се појавил во Толедо, го соборил Тулга и се качил на престолот, на датум блиску до 16 април 642 година, онеспособувајќи го да кралува како што е утврдено со соборните канони. Понатамошната судбина на Тулга, во таков случај, не е позната, иако извесно време останал во манастир како монах.
Но, потпирајќи се на Свети Илдефонсо, ситуацијата е поинаква. Бунтот на Хиндасвинт добил одредена поддршка меѓу благородништвото, но бидејќи ја немала поддршката од свештенството, не успеал. Тулга го задржал престолот, а Хиндасвинт бил сметан за бунтовник, сè додека пригодната смрт на кралот, поради болест, не дозволила признавање на аспирантот од страна на големците и свештенството.
Државен пат 16 (Грција)
Државен пат 16 или ЕО16 (Εθνική Οδός 16) — пат во Егејска Македонија, Грција. Го поврзува градот Солун со гратчето Ерисово на полуостровот Халкидик.
Почнува од Солун, образувајќи како булевар „Георгикис Схолис“ со по три ленти во секој правец, и минува низ поважните трговски подрачја на градот. Потоа се стеснува на две ленти, по една во секој правец. Има вкупна должина од 132 км.
Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од запад кон исток:
Кирен Перкинс
За време на неговата пливачка кариера од 1989 до 2000 година освоил 23 медали на меѓународни натпревари и го имал прекарот Супер риба (анг: Super Fish). Поставил 11 светски рекорди, а светскиот рекорд на 1500 м во слободен стил го држел девет години, на 800 m десет години и на 400 м слободен стил пет години. Во кариерата соборил и 40 австралиски рекорди.
Тој е прв човек кој истовремено бил олимписки шампион, светски првак, шампион на Игрите од Комонвелтот и на Панпацифичките игри.
Рекесвинт
Рекесвинт (починал на 1 септември 672 година) ― визиготски крал на Хиспанија и Септиманија во 649–672 година. Тој владеел заедно со неговиот татко Хиндасвинт до смртта на неговиот татко во 653 година.
Име
Се верува дека неговото готско име било, од коренот реикс (крал) и свинпс (силен). Неговата вотивна круна го користела латинскиот правопис. Други латински правопис се Recceswinthus, Recesvindus. На англиски неговото име е пишувано и како Reccesuinth, Recceswint, Reccaswinth; шпански Recesvinto; португалски Recesvindo; германски Rekkeswint; француски Réceswinthe.
Владеење
Под Рекесвинт, Визиготското Кралство уживало непрекинат мир 19 години (653–672) - освен краткиот бунт на Васконците, предводен од благородникот по име Фроја, прогонет Гот, кој бегајќи од прогонствата на монархот се населил, како многу други, на територијата на Баскија. Фроја и Васконците ги опустошиле земјите на долината на Ебро, ограбувале цркви, убивале свештеници и го опседнале градот Сарагоса. Рекесвинт реагирал, ја прекинал опсадата и го убил Фроја.
Почнувајќи од 654 година, Рекесвинт бил одговорен за објавување на законски законик, Liber Iudiciorum, кој би го заменил Алариховиот законик; тој поставил визиготски обичаен закон и за Готите и за Хиспаноримјаните во кралството. Овој Liber Iudiciorum покажал мало германско влијание, придржувајќи се поблиску до старите римски закони. Во неговиот општ законски кодекс од 654 година, тој забраниј збир на основни еврејски практики, вклучувајќи обрежување на мажите, закони за исхрана (кашрут), закони и церемонии за брак и славење на Пасха.
Згора на тоа, црковните собори во визиготската престолнина Толедо (Толетум) станале најмоќната сила во власта, а епископите биле главна поддршка на монархијата. Вил Дурант напишал во The Age of Faith: „Со нивното високо образование и организација тие доминирале над благородниците кои седеа со нив во владејачките совети во Толедо; и иако авторитетот на кралот бил теоретски апсолутен, и тој ги избирал епископите, овие собори го избрале него., и однапред побарани ветувања за политика“.
Рекесвинт починал на 1 септември 672 година, непосредно пред првиот арапски напад на Бетика.
Вотивната круна на Рекесвинт
Вотивната круна на Рекесвинт се наоѓа во Националниот археолошки музеј на Шпанија во Мадрид. Помеѓу круните, направени од злато и скапоцени камења, таа е онаа што привлекува најголемо внимание поради извонредната изработка на нејзината златара, со скапоцени камења виси под филигранските латински букви кои висат од неговата основа, кои гласат: RECCESVINTHVS REX OFFERET (“Кралот Рекесвинт ја понуди“).
Паравела
Паравела (Παραβέλα) или Парамбела () — археолошко наоѓалиште недалеку на северозапад од гратчето Рупишта во Костурско, Егејска Македонија. Датира од доцната антика и средниот век. Откриени се градби со мозаични подови.
Во 1966 г. наоѓалиштето е прогласено за споменик на културата.
Државен пат 20 (Грција)
Државен пат 20 или ЕО20 (Εθνική Οδός 20) — пат во Епир и Егејска Македонија, Грција. Ги поврзува градовите Јанина и Кожани преку Коница и Сачишта. Минува низ Јанинско, Костурско и Кожанско. Со пуштањето на магистралата А2 („Егнатија“), патот изгубил на важност и станал спореден. Делницата од Јанина до Калпаки влегува во состав на Европскиот пат Е853. Патот има две ленти, по една во секој правец, и должина од 215 км.
Правец
Западниот крај на ЕО20 се наоѓа во центарот на Јанина, каде се поврзува со државните патишта ЕО5, ЕО6 и ЕО17. Оди на северозапад кон Калпаки (клучка со ЕО22), каде свртува на североисток кон Коница. Одовде до Цотил минува низ планинскиот венец Пинд. Делницата од Лапчишта до Сачишта се совпаѓа со ЕО15. Од Сачишта ЕО20 продолжува на исток сè до неговиот источен завршеток во градот Кожани.
Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од запад кон исток:
Хиндасвинт
Живот
И покрај неговата голема возраст (тој веќе имаше 79 години), ветеран од кампањите на Леовигилд и религиозните бунтови откако биле принудени преобраќањата од аријанството, неговиот тирански и суров карактер ги натерало свештенството и благородништвото да му се потчинат поради страв од погубување и протерување. Тој ја зацврстил својата контрола со спречување на наводен бунт: за краток временски период погубил над 200 Готи од најблагородните семејства и уште 500 од ситното благородништво. Дополнително, тој организирал протерување на многу потенцијални противници и конфискација на нивниот имот. Сето ова се случило пред да се случи каков било бунт и без никаква истрага или судење или, за таа работа, вистинско верување дека се чека бунт.
Седмиот собор во Толедо, одржан на 16 октомври 646 година, се согласил и ги поддржал неговите постапки, заострувајќи ги казните што се применуваат на оние што се кренале против суверенот и ги прошириле дури и на членовите на свештенството. Задушувајќи ја целата опозиција, тој донел мир во кралството и степен на ред што не бил познат претходно. За да го продолжи своето наследство, тој го добил својот син Рекесвинт, на повик на Браулио од Сарагоса, крунисан за крал на 20 јануари 649 година и се обидел да воспостави, како што многумина претходно, наследна монархија. Неговиот соработник-син оттогаш бил вистинскиот владетел на Визиготите, претседавајќи во името на неговиот татко до 653 година, годината на смртта на Хиндасвинт.
И покрај енергичната природа на политичките активности, Хиндасвинт е запишан во религиозните анали како голем добротвор на црквата, дарувајќи многу земји и давајќи привилегии на свештениците. Тој ги подобрил јавните имоти со конфискуваните добра на обесправените благородници, како и преку подобрени методи на оданочување. На воено поле, тој презел кампањи против бунтовните Баскијци и Лузитанци.
Тој објави многу закони кои се занимаваат со граѓански прашања. Со помош на Браулио, епископ од Сарагоса, тој започнал со изработка на територијален законски кодекс кој ќе ги опфати и готското и хиспаноримското население. Нацрт-облик на тоа дело, Liber Iudiciorum, било објавено во втората година од неговото владеење. Тој претрпел префинетост во текот на остатокот од неговиот суверенитет и бил завршен од неговиот син во 654 година. Во 643 или 644 година го заменил и Алариховиот законик што го користеле домородците и Леовигилдовиот кодексот што го користеле Готите.
Според Едвард Гибон, за време на неговото владеење, муслиманските напаѓачи почнале да ја вознемируваат Иберија: „Уште во времето на Утман (644–656), нивните пиратски ескадрили го опустошиле брегот на Андалусија “. Сепак, ова читање поставува проблем кој е тешко да се надмине: Праведниот Калифат сè уште се борел да ја освои Триполитанија во денешна Либија. Хиндасвинт ги поминал последните години од својот живот, како што правеле многу средновековни монарси, во дела на побожност заради својата бесмртна душа. Тој му нарачал на Свети Фруктуоз да го изгради манастирот во денешен Сан Роман де Орниха кај реката Дуро, со намера во него да биде сместен неговиот гроб. Неговите останки почиваат таму покрај оние на неговата сопруга Рикиберга. Сепак, Евгениј II, епископ на Толедо, дал пресуда за животот на овој крал пишувајќи го следниов натпис:
Наследство
Хиндасвинт бил наследен од неговиот најстар син, Рекесвинт, кој ги продолжил своите реформи. Помладиот син, Теодофред, бил заслепен од Вамба.
Лебдалка
Лебдалка (Hovercraft) — возило што може да се движи на воздушно перниче со голема брзина над рамни површини како што се водни тела, мраз и мочуришта. Воздушното перниче е слој од воздух под постојан притисок под возилото. При движење, садот речиси не ја допира површината по која се движи. Отсуството на триење со површината ја намалува отпорноста на движење. Висината на воздушното перниче одредува колку големи пречки или бранови возилото може да движи. Садовите обично имаат неколку посебни мотори. Еден или повеќе мотори вбризгуваат воздух во перничето и го одржуваат потребниот притисок. Други мотори се користат за придвижување на возилото во саканата хоризонтална насока, туркајќи го воздухот наназад и придвижувајќи го садот напред. Некои модели на бродови користат еден мотор, делејќи го протокот на воздух на два. Денес суштествуваат лебдалки со зафатнина од над 150 тона.
Беранечка парохија
Парохијата ги опфаќа селата: Беранци, Вашарејца, Долно Српци, Ношпал, Радобор, Горна и Долна Чарлија.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Див свет
Дивиот свет традиционално се однесува на не-припитомени животински видови, но ги вклучува и сите растенија, габи и други организми кои растат или живеат во дивината во област во која нема луѓе.
Дивиот свет може да се најде во сите екосистеми. Пустините, шумите, дождовни шуми, рамнините, пасиштата и другите области што ги вклучуваат и најразвиени урбани области кои имаат различни форми на животински свет. Иако изразот во популарната култура обично се однесува на животни кој не влијаат од човечки фактори, повеќето научници сметаат дека дивиот свет е под влијание на човековите активности.
Луѓето историски гледано се обидувале да ја одделат цивилизацијата од дивиот свет на повеќе начини, вклучувајќи правна, морална и социјална смисла. Некои животни се прилагодиле на приградската средина. Овие животни вклучуваат домашни мачки, кучиња, глувци и лилјаци. Некои религии прогласија одредени животински видови за свети, а во поново време загриженоста за животната средина ги активираа активистите да протестираат против експлоатацијата на животинскиот свет заради човечка корист или забава.
Моника Јухас Мицура
Моника Јухаш Мицура е унгарска ромска пејачка, позната и како Мицу и Мицура. Таа е поранешен член на фолк ансамблот Андо Дром и основач на електронската/светската музичка група Мицура. Таа има придонесено за филмски саундтракови; во филмот на Тони Гатлиф, Gadjo dilo (1997) таа го даде гласот на невидена пејачка клучна за приказната. Пеела и во филмовите Kísértések (2002), Swing (2002), Vengo (2000) (невидено) и Je suis né d'une cigogne (1999). Таа го формирла ансамблот Мицура кој досега издаде два албума: Мицура (2003) и Дура Дура Дура (2008). Таа беше гостин уметник на албумите на други групи, вклучувајќи ги „Квинс и кралеви“ на Фанфаре Чиокарлија (2007), „Риен Данс Лес Почес“ на Брач (2000), „ Окогаш го фаќам ѓаволот“ на Беш О Дром (2006 година), GYI! (2005) и ''Can't Make Me! - Некемтенеммутогатол'' (2003). Таа е член на проектот „Глобална вокална средба“.
Раниот живот
Моника Мицура е родена во Беретиојујфалу, Унгарија на 3 ноември 1972 година. Таа има четири сестри. Многу рано, на 5-годишна возраст го изгубила својот татко. Детството го поминала во Бекешаба. Традиционалната романска култура била дел од нејзиниот секојдневен живот, на посебни семејни прилики (погреби, оплакувања, помани), постоела долга традиција на пеење акапела (без инструменти). Тоа е местото каде што нејзиниот исклучителен, длабок стил на изведба се издвојувала од заедницата, но во тоа време таа немаше поим за што се работи за изведба. Нејзиното прво појавување на сцената било на 13-годишна возраст во театарот Jókai Mór во Бекешсаба, каде што била избрана да настапи во мјузиклот „Twist Oliver“. Во текот на овие денови таа го откри светот на индиската, арапската, персиската и кинеската музика во музичката збирка на локалната библиотека, што имала огромно влијание врз неа. По препорака на нејзините наставници, таа се пријавила и била примена на познатиот курс по литература-драма во граматичката школа Хорват Михали во Сзентес. Тоа е местото каде што таа за прв пат извела традиционални ромски песни на сцената, што претходно го правеше само во малите, семејни кругови. Тие денови ромските народни традиции не беа дел од официјалната унгарска народна музика, па затоа беше сосема ново искуство за повеќето неромска публика. Во 80-тите беа организирани првите културни ромски клубови, кампови каде што Моника беше редовен придружник. Набрзо го откриле нејзиниот уникатен, карактеристичен талент за изведување, поради што на 17-годишна возраст била поканета да биде пејачка на ромско-фолк бендот наречен „Андо Дром“. По една година членство, дојде 3-годишна пауза бидејќи ја родила својата прва ќерка Моника. Во 1994 година, таа се врати на сцената и „Андо Дром“, кој потоа стана меѓународно признат светски бенд.
АндоДром, Мицура и соработки
Бендот „АндоДром“ го обиколи светот и беше редовен учесник на најважните меѓународни фолк-фестивали. Во тоа време беа направени 3 албуми: Kaj Phirel O Del (1995) Gypsy Life On The Road (1997) и Phari Mamo (1997). Како резултат на тоа, други го открија необичниот, уникатен глас на Моника. Таа беше избрана за неколку меѓународни филмови, театри и многу други музички продукции побараа од неа соработка. Тогаш таа за прв пат доживеала дека нејзиниот глас и културата што таа ја застапува имаат 'raison d'etre' (најважната причина или цел за постоењето на некого или нешто) кога тој е извлечен од својата традиционалистичка комфорна зона и се меша со културата на другите земји, потеклото и влијанијата на сегашните старосни „трендови“. Поп-музичката култура од средината на 1990-тите, исто така, најмногу влијаеше врз неа, на пр Бјорк, Масивен напад или Портисхед. Тогаш за прв пат ја добила идејата да основа свој бенд, кој би можел да ги измеша сите овие уметнички влијанија. Во 2000 година, таа го напушти АндоДром и бараше нови музичари од најразновидните музички средини и жанрови (Етно, џез, класична и електронска музика). Така е роден Мицура. Моника Мицура вели: „Моето уметничко верување, мојата Арс Поетика е дека „Сè ме менува, но ништо не ме менува“. (Салвадор Дали) и, исто така, дека „мешањето на културите е корисна работа“ (Бела Барток), затоа не се плашам да ги мешам чистите традиции дури и со современата, урбана култура, бидејќи ова не е разводнување на традициите, туку повеќе начин да ги оживеете. Според мене, традициите не се музејски разбрани, правливи отпечатоци од минато време, туку можности за постоечки и актуелни форми на изразување“. Бендот Мицура имал издадено два албума во овој дух: Мицура (2003) и ДураДураДура (2008). Настапувале на значајни меѓународни фестивали и концертни театри (WOMAD, WOMEX, Royal Opera House London, Grand Theatre de Bordeaux, Fete de la Misique Paris итн.). 2011 година беше нивниот последен пат на сцената, но по 3 години креативна пауза, Мицура работи на нов албум-материјал.
На 16 декември 2014 година, било објавено дека Мицура поднела граѓанска тужба до Врховниот суд на Менхетен, наведувајќи ги Бијонсе, Џеј Зи и Тимбаленд како обвинети во тужбата за прекршување на авторските права. Нејзините адвокати тврдат дека повторливиот дел од песната Drunk in Love е дигитално манипулиран извадок од песната Bajba, Bajba Pelém од 1995 година.
Шкода рапид (2012)
Шкода рапид – автомобил што го произведува чешката фабрика за автомобили Шкода. Се произведувал од 2012 до 2019 година.
Историјат
Според димензиите е позициониран меѓу фабијата и октавијата. Конструиран е на продолжена платформа од моделите фабија и поло. Неговиот дизајн дава изглед на лимузина, но тоа е компакт со пет врати (лифтбек), кој обезбедува капацитет на багажникот од 550 литри. Рапидот ги дели основните елементи на каросеријата и дизајнот на ентериерот со Сеат толедо од четвртата генерација и двата се склопуваат во истата фабрика на Шкода во Млада Болеслав.
И покрај тоа што го дели името со Шкода рапид што се произведува во Индија, кој е лансиран во 2011 година, меѓународната верзија е поинаков автомобил, незначително поголем, со поинаква надворешност, нов ентериер и различни опции за моторот. Името претходно било користено за модел од 1935 година, како и за моделот од 1984 година.
Константин Поменов
Константин Поменов (1850 – 1913) бил политичар, публицист, и правник од крајот на XIX век.
По ослободувањето на Кнежевството Бугарија е пратеник во Уставното народно собрание во 1879 година како делегат на бугарското друштво „Напредок“ во Виена. Учествува во изработката на Трновскиот Устав. Во 1880 година живеел во Франција и Италија. Во 1881 година го одбранил докторатот во Хајделберг, Германија, по што бил член на Апелациониот суд во Софија.
Починал во 1913 година.
Кинкаџу
Опис
Должината на овој вид варира од 40 до 75 сантиметри, но мажјаците се поголеми од женките. Сите имаат еднобојно, меко и волнено крзно, златно-кафеава боја и имаат посветол долен дел.
Нивната опашка е покриена со кратки влакна. Опашката е долга и може да се превиткува, па со неа може да дофаќаат предмети. Покрај тоа, тој го користи за да се премести од едно дрво на друго дрво. И покрај тоа што го поминува скоро целиот живот на дрвјата, тој се искачува многу внимателно. Тој нежно и полека ја намотува опашката кон другата гранка, а потоа полека се движи кон другата, држејќи се на гранката цело време. Кога брзо трча низ гранка, опашката успева да ја одржува рамнотежата.
Неговата тркалезна глава има сплесната муцка и кратки округли уши. Неговите очи се големи и заоблени.
Киканџу е редок вид и се смета дека е пред истребување.
Исхрана
Освен тоа, тие обожаваат овошје и јадат повеќе од било кој друг од семејството ракуни. Најмногу ги сакаат авокадо, гуава, диви смокви и манго. Кинкаџу го грабнува овошјето со уста или го отсекува со своите „раце“ од дрвото.
Ако има многу овошје во едно дрво, кинкаџиите се собираат таму пискаат и врескаат додека се борат за храна.
Нивниот јазик е долг 12 сантиметри, што може да извлече и цица нектар и мед од кошницата на дивите пчели или со нив да ги извлече месните делови од овошјата.
Шкода ситиго
Шкода ситиго – мал градски автомобил што го произведува чешката фабрика за автомобили Шкода. Се произведува од 2011 до денес.
Историјат
Шкода ситиго е мал градски автомобил, дел од фолксвагеновата серија модели под назив New Small Family, кој бил претставен на саемот за автомобили во Франкфурт. Производството почнало во октомври 2011 година во Братислава, каде се произведуваат и Фолксваген ап и Сеат ми, верзии на истиот автомобил. Каросериски тој е мал автомобил со три или пет врати во хечбек варијанта.
Ситиго е практично идентичен со Фолксваген ап!, освен што се разликува предната маска и некои детали. Од друга страна, сеат има нешто повеќе разлики. Иако е мал автомобил, нуди максимална искористеност на просторот и четири седишта за патници. Верзијата со пет врати на пазарот се појавила во 2012 година. Дизајнот на овој градски автомобил вклучува многу елементи типични за сите нејзини возила. Дизајнерите успеале на автомобилот да му дадат специфичен, но конзервативен изглед. Шкода ситиго со должина од 3,56 метри е еден од најмалите возила во својот сегмент. Зафатнината на багажникот е 251 литар, а да се прошири на 951 литар со спуштање на задните седишта.
На креш тестовите Euro NCAP во 2011 година, ситиго ги добил максималните пет ѕвездички.
Мотори
Во понудата се два бензински и еден мотор на плин.
Рено Трафик
Рено Трафик — минибус кој се произведува од страна на францускиот производител на автомобили Рено од 1980 година. Во моментов моделот се продава како Фиат Таленто, Нисан НВ300 и како Опел/Воксхал Виваро. До 2016 година, моделот бил продаван и како Нисан Примастер.
Претходните верзии биле продадавани во Малезија од Иноком, а оригиналната генерација денес се продава во Индија од Тата Моторс.
Воксхал потврдил дека следната генерација Виваро ќе се произведува во фабриката за производство во Лутон со почеток во 2013 година. Сепак, по преземањето на Опел/Воксхал од Група ПСА, „Вираро“ изкегол како модел на Трафик во 2018 година, додека следната втора генерација била заменета во текот на 2019 година.
Мраз (филм)
„Мраз“ (српски: Лед) — филм на режисерката Јелена Бајиќ Јочиќ од 2012 година. Автор на сценариото е таткото на режисерката, Радош Бајиќ, а главните улоги ги играат: Момчило Оташевиќ, Велимир Бата Живоиновиќ, Нела Михаиловиќ, Олга Одановиќ.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 1970-тите. Миливој е селанец кој живее со мајка си, баба си и дедо си. Него сè уште го мачи трагичната смрт на татко му која се случила пред десет години, кога тој бил дете. Прикриената љубов на неговата мајка кон гастарбајтерот Мирослав само го зголемува неговиот немир, а тој е постојано оптоварен со прашањето: како погинал татко му? Во тие превирања, Миливој накратко ужива во убавината на животот, кога во неговиот дом пристига една девојка со слободно однесување. Животот исполнет со неизвесност и со драматика го тера Миливој да го преиспита своето минато и да се обиде да влијае врз натамошниот тек на својот живот.
Милан Стојаноски
Милан Стојаноски (роден на 15 септември 1973 година) ― српско-македонски фудбалски тренер и поранешен играч. Тој е роден во српското село Стари Лец и е од македонска народност.
Клупска кариера
Роден во Стари Лец, банатско село, Стојаноски својата професионална кариера како напаѓач ја започнал во Пролетер Зрењанин. Тој играл четири сезони за клубот (1993-1997), забележал 120 настапи во првата лига и постигна 41 гол. Во летото 1997 година Стојаноски бил префрлен во Партизан. Тој останал таму во следните три сезони, освојувајќи едно национално првенство (1999) и една титула на националниот куп (1998).
Во мај 2000 година, Стојаноски се преселил во израелскиот клуб Беитар Ерусалим, потпишувајќи тригодишен договор. Во Партизан се вратил по само една година, минувајќи ги следните три сезони во „Црнобелите“. Во својот втор мандат во клубот, Стојаноски бил член на екипата кој во 2002 и 2003 година ги освојувал првенствените титули. Тој, исто така, забележал пет настапи во Лигата на шампионите 2003/04, главно играјќи како средишен одбранбен играч.
Во јуни 2004 година, Стојаноски потпишал со кипарскиот клуб АПОЕЛ, на двегодишен договор. Тој го освоил кипарскиот Суперкуп во својата прва сезона, пред на крајот да го напушти клубот. Потоа, Стојаноски се преселил во Иран, минувајќи ги следните три сезони со Пегах (2005–2007) и Шахрдари Бандар Абас (2007–2008).
Во летото 2008 година, Стојаноски се вратил во родната Србија и се приклучил на суперлигашкиот клуб Банат Зрењанин. Тој не успеал да им помогне да избегнат испаѓање, бидејќи клубот завршил на дното на табелата. Пред да се повлече од својата играчка кариера, Стојаноски настапувал и за нисколигашките клубови БАСК, Локомотива Белград и Ковачевац.
Меѓународна кариера
Помеѓу 1996 и 2004 година, Стојаноски ја претставувал Македонија односно играл за македонската репрезентација на меѓународно ниво, стекнал 26 настапи и еднаш постигнал гол.
Неговиот последен репрезентативен натпревар бил квалификацискиот натпревар за Светското првенство 2006 во октомври 2004 година против Андора.
Тренерска кариера
Во летото 2011 година, Стојаноски ја започнал својата тренерска кариера преземајќи го својот поранешен клуб Ковачевац. Бил назначен за тренер на Раднички Пирот во март 2012 година. Но, Стојаноски со заедничка согласност го напуштил клубот во октомври 2012 година, на негово место дошол Миле Томиќ. Бил и тренер на Локомотива Белград (2013) и Долина Падина (2015).
Бедфорд CF
Воксхал/Бедфорд како подружница на „Џенерал моторс“, на некои пазари надвор од Велика Британија и Ирска своите модели ги продавале под марката „Опел“. Конкретно, овој модел се продавал како Опел Бедфорд Блиц од 1973 година кога оригиналниот „Опел Блиц“ бил постепено повлечен од производство. На други пазари, како во Норвешка, моделот го задржал првинчното име.
Бедфорд CF бил познат по тоа што бил последното возило кое било произведено со мотор на Вокохал во 1987 година, бидејќи по оваа година моделите на брендот биле работени на платформата на Опел. Брендот Бедфорд продолжил со одредени свои дизајни, пред да престане да се произведува во 1991 година.
Општински фудбалски лиги на Македонија 2011/2012
Општинските фудбалски лиги на Македонија 2011/2012 - 20. издание на Општинските фудбалски лиги на Македонија.
Шевролет Болт
Шевролет Болт — мал електричен автомобил со пет врати, кој се продава на пазарот од страна на Шевролет. Моделот е развиен и произведен во партнерство со LG Corporation. Обновената европска варијанта се продава како Опел Ампера-е во континентална Европа.
Производството за моделот од 2017 година започнало во ноември 2016 година. Европската верзија започнала со производство во февруари 2017 година. Продажбата во САД започнала во Калифорнија во декември 2016 година.
На своето воведување, Болт бил прогласен за автомобилски тренд за 2017 година, автомобилот на годината во Северна Америка во 2017 година и наведен во списанието Time 25 во спосокот на најдобри 25 пронајдоци на 2016 година.
Ситроен Џампи
Ситроен Џампи — минибус кој се произведува од страна на францускиот производител на автомобили Ситроен од 1994 година. Моделот се продава како Пежо Експерт и Фиат Скудо.
Сите три модели биле изменети во март 2004 година, пред да бидат заменети со нови модели од втора генерација во јануари 2007 година. Редизајнираните модели повторно имале ист дизајн и инженерство. Втората генерација добила мал фејслифт во февруари 2012 година, а од јули 2013 година, Тојота започнала со продажба на своја верзија наречена Toyota ProAce.
На 1 декември 2015 година, Цитроен, Пежо и Тојота ја претставиле новата генерација на овие возила.
Во јули 2016 година, Фиат Скудо бил заменет со втора генерација на Фиат Таленто, кој пак бил преобразен во Рено Трафиќ. Од 2019 година, моделот исто така е ребрендиран и како Опел/Воксхал Виваро.
Средба со Жинзифов
„Средба со Жинзифов“ — поема на македонскиот поет Блаже Конески. Таа била напишана во 1946 година, а првпат била објавена во 1948 година како дел од збирката „Земјата и љубовта“ (издание на Државното книгоиздателство на Македонија). Подоцна, значително преработена на повеќе места, поемата била повторно објавена во збирката „Песни“ од 1953 година.
Содржина
Поемата се состои од вовед и седум песни. Притоа, воведниот дел е составен од извадоци од неколку песни на Рајко Жинзифов. Во првата песна, поетот пее за прошетката по улицата Мирна во Москва, кога се присетува на Жинзифов. Во втората песна, авторот ја искажува желбата да појде на гробот на Жинзифов, но нема кој да му го покаже патот. Во третата песна, поетот го нарекува Жинзифов свој претходник и објавува дека го следи неговиот пат, а во четвртата песна води внатрешен дијалог со Жинзифов. Во петтата песна, авторот го замислува Жинзифов во неговата скромна соба, болен, далеку од родниот крај. Во шестата песна, авторот повторно посакува да го посети гробот на Жинзифов, а во последната песна го искажува својот завет дека споменот на Жинзифов нема никогаш да згасне.
Земјата и љубовта
„Земјата и љубовта“ — стихозбирка на македонскиот поет Блаже Конески, првпат објавена во 1948 година од Државното книгоиздателство на Македонија, а песните застапени во збирката се напишани од 1945 до 1948 година.
Содржина
Збирката ги содржи следниве песни: „Тешкото“, „Илинденски мелодии“, „Песната“, „Писмо“, „На граница“, „Сончева долина (балада)“, „Пролетна песна“, „Весела песна“, Полноќ“, „Утро“, „Караорман“, „Охрид“ и „Дојран“. Исто така, во неа се вклучени и поемите „Мостот“ (претходно објавена во 1945 година) и „Средба со Жинзифов“, која подоцна била повторно објавена во збирката „Песни“. Песните „Полноќ“, „Весела песна“ и дел од „Илинденски мелодии“ (третата и шестата песна) потекнуваат од времето кога се напишани песните од циклусот „Од стариот нотес“ (1941-1945), а другите песни се напишани во периодот од 1945 до 1948 година.
Лазар Ќупов
Лазар Ќупов ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил јатак на нелегалната чета на Герасим Тодоров. Бил осуден на осум години строг и темничен затвор и ја одлежал целата казна. Во логорите на смртта ја одлежал целата казна. Според Крум Монев, тој бил сериозен подржувач на македонската кауза.
Државен пат 16а (Грција)
Знаменитости по патот
Одејќи по патот можат да се забележат следниве знаменитости:
Остров (јужнокорејска ТВ-серија)
Остров е јужнокорејска веб-серија од 2022 година во која главните улоги ги толкуваат Ким Нам-Гил, Ли Да-хи, Ча Еун-ву и Сунг Џун. Дел 1 од серијата било премиерно прикажан на TVING и Amazon Prime Video на 30 декември 2022 година  , а подоцна се емитувало на tvN на 10 февруари 2023 година, секој петок и сабота во 22:10 часот ( KST ). Вториот дел од драмата бил премиерно прикажан на 24 февруари 2023 година.
Првата епизода на Островот била прикажана на Rendez-vous (неконкурентен дел) на фестивалот за меѓународни серии во Кан во 2023 година на 19 април 2023 година.
Синопсис
Заснована на графичкиот роман, кој подоцна бил објавен како веб- серијал на Навер Вебтон, серијата е сместена на островот Џеџу каде тројца луѓе се борат против злото што се обидува да го уништи светот.
Производство
Снимањето требало да започне во октомври 2021 година.
На 20 декември 2021 година, било објавено дека актерката Ли Да-хи била повредена за време на снимањето. Подоцна во текот на денот агенцијата на актерката потврдила дека таа се здобила со повреда на вратот.
Ослободување
Серијата првично била достапна за пренос преку TVING и Amazon Prime Video. На 10 февруари 2023 година, Островот Дел 1 бил премиерно прикажан на ТВН. Делот 2 бил достапен за пренос на ТВИНГ од 24 февруари.
Иван Врнгов
Иван Врнгов ( — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Била предан јатак на нелегалната чета на Герасим Тодоров. Тој извршувал курирски задачи до градовите Горна Џумаја, Разлог, Банско и до други населени места. Бил осуден на три години строг и темничен затвор и ја одлежал целата казна. Се сметал за упорен подржувач на македонската кауза.
Христо Стоименов
Христо Стоименов ( — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Рошловска античка населба
Рошловска античка населба (Οικισμός Γερακαρίου) — археолошко наоѓалиште кај селото Рошлово, Кукушко, Егејска Македонија. Наоѓалиштето е трапезоиден рид на 1 км источно од селото и на 300 м јужно од патот Рошлово – Рајаново. На ридот е откриена тврдина и други остатоци од древномакедонско време.
Местото е прогласено за археолошко наоѓалиште во 1937 г. а во 1986 г. е прогласено за заштитен споменик на културата. Во 1994 г. кон заштитеното подрачје се вклучени и урнатините на откриената ранохристијанска базилика.
Државен пат 57 (Грција)
Државен пат 57 или ЕО57 — пат во Драмско, Егејска Македонија, Грција. Го поврзува градот Драма со Пиринска Македонија во Бугарија кај граничниот премин Вазме. Минува низ Просечен и Зрново. Преминувајќи ја бугарската граница, се надоврзува на тамошниот Републички пат II-19 за Неврокоп (Гоце Делчев). Долг е 50 км.
Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од југ кон север:
Државен пат 69 (Грција)
Државен пат 69 или ЕО69 — пат на островот Тасос во Егејска Македонија, Грција. Кружи околу целиот остров, одделно поврзувајќи многу од населените места на него. Почнува од градот Тасос (Лименас Тасу). Долг е приближно 70 км, со по една лента во секоја насока.
Места по патот
По патот може да се посетат следниве места и знаменитости:
Ѓурѓина Јауковиќ
Ѓурѓина Јауковиќ (родена на 24 февруари 1997 година) е црногорска ракометарка на ракометната Брест Бретања и на црногорската репрезентација. Клуб на сезоната 2019/20:
Државен пат 59 (Грција)
Државен пат 59 или ЕО59 — пат во Зихненско, Егејска Македонија, Грција. Оди во правец југ-север и го поврзува Ениќој со Рахово преку Зелјахово. Долг е околу 25 км.
Ѓурѓина Јауковиќ
Будуќност (Црна Гора)
Државен пат 59 (Грција)
Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед од југ кон север:
Државен пат 4а (Грција)
Државен пат 4а или ЕО4a (Εθνική Οδός 4a) — патен огранок во Егејска Македонија, Грција. Ги поврзува Бер (Верија) и Вртикоп (Скидра), а со тоа е поврзан со Воден. Минува низ повеќе места, меѓу кои градот Негуш (Науса). Има по една лента во секоја насока и должина од 33 км.
Патот е во тек на доградба, а се проучува и негово поврзување со магистралата „Егнатија“ (А2).
Васил Поп Григоров
Животопис
Бил предан јатак и подржувач на нелегалната чета на Герасим Тодоров. Бил осуден на дванаесет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (Белене), тој одлежал осум и пол години од неговата казна.
Христо Клингов
Христо Клингов ( во —  во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил предан јатак и подржувач на нелегалната чета на Герасим Тодоров. За време на блокадата неговото семејство било жестоко измачувано. Бил осуден на пет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта ја одлежал целата казна. За време на распитите, тој бил најмногу мачен од Костадин Ќуљумов.
Поврзано
Наз'лка Клингова (негова сопруга)
Ѓурѓа Клингова (негова мајка)
Лазар Топалски
Лазар Христов Топалски ( во —  во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил предан јатак и подржувач на нелегалната чета на Герасим Тодоров. Бил осуден на осум години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (Белене), тој ја одлежал целата своја казна.
Михаил Богданов
Михаил Богданов ( — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил предан јатак и подржувач на нелегалната чета на Герасим Тодоров. Бил осуден на дванаесет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (Белене), тој одлежал осум и пол години од неговата казна.
Шевченкове
Шевченкове (Шевче́нкове) — село во Украина, Измаилски реон, Одеска област. Население: 5.625 (Проценка 2001 година).
Филип Арилон
Филип Арилон —  македонски музичар, етнокореолог, изведувач на дувачки, жичани и удирачки народни инструменти: гајда, кавал, тамбура, кемане, зурла, дудук, шупелка, двојанка, тапан.
Животопис
Филип Арилон е роден на 03 март 1992 година во Велес. Потекнува и живее во Велес. Основно и средно образование завршил во родниот град. Интересот кон народните инструменти и музиката се појавила уште додека учел основно образование. Неговата љубов кон народните музички инструменти се пројавила додека ги слушал велешките музичари кои свиреле во КУД во Велес, додека тој посетувал часови по играње. Првиот инструмент на кој тој учел да свири бил кавалот. Филип работи во областите: Етно-кореологија, кореографија, етнологија, антропологија, етномузикологија и историја на танцот. Тој е и одличен свирач на традиционални музички инструменти, пејач на традиционални песни и има експертиза во музичка теорија и солфеж. Тој иста така е и инструктор по македонски традиционални ора и проект-менаџер за БАЛКАНСКИ МУЗИЧКИ ЦЕНТАР – Македонија во Велес, каде што е и директор на Детскиот народен ансамбл („ЛИНО“) и Танцовиот клуб и оркестар за искусни играорци (“ ЗОРА“). Љубовта кон музиката и народните инструменти ја продолжува и како професор во периодот од 2011 година до 2014 година. Тој работел во ДМБУЦ „Илија Николовски - Луј“ – Скопје во групата „Насока за традиционална музика и игра“ како професор по народни инструменти, професор по народни ора и корепетиција на народни ора. Подоцна во 2017 година тој дипломирал на Универзитет „Гоце Делчев“ – Штип на Музичката академија на одделот етнокореологија. Арилон учествува и настапува на голем број фестивали за етно музика и во 2021 година на 47-от Фестивал на народни инструменти и песни „Пеце Атанасовски“, кој што ги негува македонскиот фолклор и традиција и традиционално се одржува во Прилеп и Долнени ја добил наградата за најдобар гајдаџија.
Тој  е организатор на Интернационален Фолклорен Фестивал „Велес“ во 2012, 2013, 2014 и 2015 година. Во 2012 настапил како играч/пеач, инструменталист во Ансамбл „Македонија“ – Скопје.
Истата година настапил и како актер во „Македонска Крвава Свадба“, Драмски Театар – Скопје.
Арилон го организирал во 2012   и  Концертот на балканските училишта за традиционална музика и игра, МОБ – Скопје. Во 2012 година работел и како волонтер -реставратор во НУ Музеј и Завод за култура-Штип.
Државен пат 67 (Грција)
Порано ова бил многу поголем пат кој поврзувал бројни места на полуостровот Халкидик, особено на краците Ситонија и Касандра. Со разните автопатни надградби, речиси целиот правец ја изгубил оваа ознака и му припаднал на А25, со исклучок на кратка делнца што го поврзува патот со аеродромот, кој самостојно ја задржал ознаката Е67. Пред овој потег има вкупна должина од 60 км.
Филип Арилон
Животопис
Филип Арилон настапува и членува во повеќе музички здруженија и ансамбли некои од нив се:
Професионално искуство
Арилон во своето професионално и музичко искуство како изведувач на дувачки, жичани и удирачки народни инструменти: гајда, кавал, тамбура, кемане, зурла, дудук, шупелка, двојанка, тапан. Тој своите напредни познавања во областа на традиционалната култура и етнокореологијата ги пренесува и на семинари, симпозиуми, фестивали и манифестации од сличен карактер во областа на традиционалната култура. Филип долги години одржува работилници за македонски народни игри во: Бугарија, Србија, Албанија, Грција, Хрватска, Полска, Германија, Франција, Шпанија,Холандија,Швајцарија, Израел и Јапонија. Тој е и етнокореолог на Македонскиот ансамбл за народни игри „МАКЕДОНИЈА“.
Дерингер
Терминот „дерингер“ се однесува на секоја рачен пиштол што не е ниту револвер, ниту полуавтоматски пиштол. Тоа не треба да се меша со мини-револвери или џебни пиштоли, иако некои подоцна дерингери се произведени со препербокс конфигурација.
Оригиналниот Филаделфија Деринџер бил пиштол со единечна спредна ударна капа, воведена во 1852 година, од Хенри Дерингер. Вкупно, произведени се околу 15,000 пиштоли од Дерингер. Сите биле пиштоли со еден барел со брави на ударни удари, вообичаено 0,41 калибар со пушки, и ореви. Должината на барелот се движела од 1,5 "на 6", а хардверот обично била легура на бакар-никел позната како " германско сребро ".
Јордан Трендафилов
Јордан Лазаров Трендафилов ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил предан јатак на нелегалната чета на Герасим Тодоров. Бил осуден на пет години строг и темничен затвор. Во логорите на смртта тој ја одлежал целата своја казна. Важел за умерен подржувач на македонската кауза.
Драгиња Вуксановиќ-Станковиќ
Драгиња Вуксановиќ-Станковиќ ( кирилица : Драгиња Вуксановиќ-Станковић; е родена на 7 април 1978 година) таа е црногорски правник, политичар и професор по право на Универзитетот во Црна Гора. Таа е поранешен пратеник и поранешен претседател на Социјалдемократската партија. На претседателските избори во 2018 година, таа станала првата жена претседателски кандидат во историјата на земјата, а се појавила и во кампањата за претседателските избори во 2023 година.
Биографија
Вуксановиќ дипломирала на Правниот факултет на Универзитетот во Црна Гора во 2000 година, магистрирал во 2005 година, а докторирал во 2011 година на истиот универзитет. Таа работи како професор на Правниот и Факултетот за драмски уметности на Универзитетот во Црна Гора. Зборува француски и англиски јазик, а користи и италијански и шпански јазици.
Според Вуксановиќ, нејзината мајка е Србинка од Пожега, Србија.
Политичка кариера
Драгиња Вуксановиќ е член на Социјалдемократската партија на Црна Гора (СДП) и била пратеничка во Собранието на Црна Гора од 2012 година Во март 2018 година, Вуксановиќ ја објави својата кандидатура за претстојните претседателски избори. Таа била номинирана од Социјалдемократската партија и поддржана од ДЕМОС, како прва жена претседателски кандидат во историјата на Црна Гора. Вуксановиќ била трета на изборите, освојувајќи 8,2 отсто од гласовите.
На 29 јуни 2019 година, Вуксановиќ била избрана за претседател на Социјалдемократската партија, со што била единствената жена претседател на црногорска политичка партија во тоа време. Вуксановиќ поднесе оставка по лошите резултати на парламентарните избори во 2020 година.
Шкода рапид (2011)
Шкода рапид – автомобил што го произведува чешката фабрика за автомобили Шкода само за индискиот пазар. Се произведува од 2011 до денес.