cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Влезни единици
Влезни единици(Хардвер)
Во зависност од оперативниот систем (Windows, Linux, Mac-OS, OS/2 итн.) влезните единици имаат различни софтверски компоненти, начин на нивна дистрибуција и инсталација.
Речиси задна самогласка
Речиси задна самогласка е вид на самогласка што се среќава во некои јазици. Својствено за речиси задната самогласка е тоа што јазикот се става како кај задна самогласка, но малку понапред во устата.
Според Меѓународната фонетска азбука (МФА), постои само една речиси задна самогласка:
Самопортрет (Рубенс, 1638–1639)
Самопортрет ― слика со масло на платно од Рубенс со, димензии 109,5 см на 85 см и датира меѓу 1638 и 1639 година. Сега се наоѓа во Уметничкоисторискиот музеј во Виена. Станува збор за дворски портрет во стил (како што е прикажување на мечот, ракавицата и колоната), но покажува повеќе внимание на деталите на лицето отколку што било вообичаено во портрет од тој вид.
1638 во музиката
1638 година во музиката содржи некои значајни настани.
Черски Планини
Областа Черски е синџир планини во североисточен Сибир помеѓу реките Јана и Индигирка. Административно, областа на планините припаѓа на Република Саха и Магаданска област. Највисокиот врв изнесува 3003 метри и се вика Победа, дел од опсегот Улахан-Чистај. Планините се простираат на границата помеѓу евроазиските и северноамериканските тектонски плочи. Планините Черски, заедно со соседниот опсег Верхојанск, имаат умерен ефект врз климата на Сибир. Гребенот ги попречува воздушните протоци на запад, намалувајќи го количеството снежни врнежи во рамнините на запад.
Природниот парк Мома е заштитено подрачје кое се наоѓа во јужната зона на опсегот.
History
Некогаш помеѓу 1633 и 1642 година, Позник Иванов ја поминал притоката на Лена, го преминал опсегот Верхојанск до горната река Јана и потоа го преминал опсегот Черски до Индигирка. Опсегот бил виден во 1926 година од Сергеј Обуручев (син на Владимир Обручев) и бил именуван од Руското географско друштво според полскиот истражувач и географ Иван Черски (или Јан Церски).
Географија
Географските граници на планинскиот масив се реката Јана, висорамнините Ојмјакон на југозапад и депресија на Момо-Селенањах на североисток. Опсегот ја вклучува и планината Јнах (Мат'-Гора), важна планина во културата на Јакут.
Придужници
Системот на планискиот масив Черски опфаќа многумина подружници кои се простираат од северозапад кон југоисток, вклучувајќи ги следниве:
Помеѓу реките Адича и Сартанг:
Во горниот слив на реката Колима:
Помеѓу реките Чибагалах и Адича
Помеѓу реките Индигирка и Нера:
Североисточни предели
Во некои дела, неколку приближно паралелни опсези сместени во близина на главниот систем на североисток, како што се опсегот Кјун-Тас (највисока точка 1.242 метар (4.075 ст)), опсегот Селенањах (највисоката точка Салтаг-Тас (2.021 метар) (6.631 ст)), и соседниот опсег Мома (највисоката точка 2.533 метар (8.310 ст)) со депресија Мома-Селенањах по нивната западна страна, се вклучени во планинскиот систем Черски.
Други опсези на системот се опсегот Иргичин, опсегот Порожни, опсегот Ињалин, опсегот Волчан, опсегот Силен, опсегот Онел и опсегот Ненделгин, меѓу другите.
Тектоника
Прецизната природа на границата меѓу северноамериканските и евроазиските тектонски плочи во областа на опсегот Черски сè уште не е разбрана целосно и се истражува. До 80-тите години од минатиот век, опсегот Черски се сметал за зона на континентално расцепување, каде што кората се распрснувал. Сепак, сегашното гледиште е дека опсегот Черски е претежно активна зона на конци, континентална граница на конвергентна плоча, каде што се јавува компресија кога двете плочи се притискаат едни на други. Се смета дека постои точка во опсегот Черски каде екстензивните сили што доаѓаат од север се менуваат во компресивните сили забележани низ поголемиот дел од опсегот. Опсегот Черски исто така се смета дека вклучува геолошка тројна раскрсница каде што раседот Улахан ја пресекува зоната на конците. Без оглед на точната природа на регионалната тектоника, опсегот Черски е сеизмички активна зона. Се поврзува на север со копното на раседот Лаптев, самото континентално продолжение на средоарктичкиот гребен Гакел.
1637 во музиката
1637 година во музиката содржи некои значајни настани.
Список на канцелари на Германија
Канцеларот на Германија е политички водач на Германија и претседател на сојузната влада. Функционерот е одговорен за изборот на другите членови на владата и претседава со состаноците на сојузната влада.
Должноста била создадена во Северногерманскиот Сојуз во 1867 година, кога Ото фон Бизмарк станал првиот канцелар. Со обединувањето на Германија во 1871 година, Сојузот прераснал во германска национална држава и должноста станала канцелар на Германија. Бизмарк, кој бил канцелар до 1890 година, е канцеларот со најдолг стаж на оваа функција до денес.
Првично, канцеларот бил единствено одговорен на царот. Ова се променило со уставната реформа во 1918 година, кога на парламентот му било дадено право да го разрешува канцеларот. Според Вајмарскиот устав од 1919 година, канцеларот требало да биде назначен од претседател, но бил одговорен на парламентот. Уставот бил надвор од функција во периодот 1933-1945, за време на нацистичкото диктаторство. Германскиот устав од 1949 година го направил канцеларот најмоќна личност во државата, истовремено намалувајќи ја улогата на претседателот.
Официјалниот назив на титулата гласела „сојузен канцелар“ (Bundeskanzler) во Северногерманскиот Сојуз и „царски канцелар“ (Reichskanzler) од обединувањето на Германија до повторното воведување на сојузен канцелар во 1949 година. Женската форма на титулата гласи сојузна канцеларка (Bundeskanzlerin). Титулата е често скратувана на канцелар (Kanzler) или женската форма канцеларка (Kanzlerin).
Од 22 ноември 2005 година, должноста ја врши Ангела Меркел, моментален водач на Христијанската демократска унија на Германија.
Северногермански Сојуз (1867–1871)
Политичка партија:
Германско Царство (1871–1918)
Политичка партија:
Револуционерен период (1918–1919)
На 9 ноември 1918 година, канцеларот Максимилијан Баденски ја предал власта на Фридрих Еберт. Еберт продолжил да дејствува како претседател на владата во текот на три месеци помеѓу крајот на Германското Царство во ноември 1918 година и првиот собир на Народното собрание во февруари 1919 година, но не ја користел титулата на канцелар.
Во овој период, Еберт исто така служел како претседавач на Советот на народни делегати, заедно со Хуго Хазе, независен социјалдемократ, до 29 декември 1918 година.
Вајмарска Република (1919–1933)
Политичка партија:
SPD се повлекла од владата на Штреземан II на 3 ноември 1923 г. DNVP се повлекла од владата на Лутер I на 26 октомври 1925 г.
Трет Рајх (1933–1945)
Политичка партија:
Сојузна Република (од 1949)
Во 1949 година постоеле три посебни германски држави: Сојузна Република Германија (позната како Западна Германија), Сар, кој се приклучил на Сојузната Република во 1956 г. и Германска Демократска Република (позната како Источна Германија). Списокот подолу ги дава канцеларите на Сојузната Република; владата на Источна Германија била предводена од претседавач на Советот на министри. Во 1990 година, Источна Германија била распуштена, а нејзините покраини припоени кон Сојузната Република.
Политичка партија:
FDP се повлекла од владата на Аденауер II на 23 февруари 1956 година, но нејзините министри ја основале FVP и останале во владата. Нејзините министри пребегнале во CDU во 1956 година. DP се повлекла од владата на Аденауер III во јули 1960 година. FDP се повлекла од владата на Ерхард II на 28 октомври 1966 година. FDP се повлекла од владата на Шмит III на 17 септември 1982 година. По повторното обединување на Германија, Ханс Јоахим Валтер на источногерманската DSU се приклучил на владата на Кол III на 3 октомври 1990 година.
Фуџи (јаболко)
Јаболкото Фуџи, е растителна култура на јаболкото развиена од одгледувачи од станицата за истражување Тохоку (јап:農林省園芸試験場東北支場) во Фуџисаки, Аомири, Јапонија во доцните 1930-ти. и донесено на пазарот во 1962. Тоа е мешавина на две американски сорти на јаболка, црвеното вкусно јаболко и старото вирџиниско ралс генет јаболко. Именувано е по „фуџисаки“ и по планината Фуџи.
Тровјак
Тровјак или Тројак — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Слово
NGC 3606
NGC 3606 — елиптична галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3606 се споменува и како ESO 377-32, MCG -5-27-4, AM 1113-333.
Откривање
Објектот е откриен на 20 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3606 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 3606 има привидни димензии од 1,5' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 168°.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Предмет (граматика)
Предметот е еден од деловите на реченицата и често составен дел од прирокот. Предметот означува дека некој и нешто е инволвиран во дејството на глаголот од подметот. Со други зборови, предметот означува на кого и на што дејствува глаголот.Како пример е земена реченицата Во овој пример, Марко“ е подмет или вршител на дејството, „јаде“ е глаголот или прирокот, а „јаболко“ е предметот. Самиот глагол во една реченица може да одреди дали е потребно да се искористи предмет или не. Оваа појава се нарекува валентност. Еве примери кои ви помогнале: 1.Таа игра кошарка.-кошарка-Директен предмет 2.Ана пишува состав.-состав-Директен предмет 3.Бојан јаде торта.-торта-Директен предмет 4.Им реков на пријателите.-на пријателите-Индиректен предмет со прашањето(НА КОГО?) 5.Му подарив подарок него.-него-Индиректен предмет со прашањето(НА КОГО?) 6.Јас пишувам со пенкало.-со пенкало-Предлошки предмет со прашањетО(СО ШТО?)
Видови предмети
Постојат следниве главни видови предмети:
Форма
Предметот може да има каква било форма, но зачестени форми на предметот се:
Бела Барток
Бела Виктор Јанош Барток (Унгарски: Béla Viktor János Bartók ; – ) е унгарски композитор и пијанист. Се смета за еден од најважните композитори на 20 век и, заедно со Лист, за најпознат унгарски композитор (Gillies 2001). Преку неговата збирка и аналитичка студија за фолклорната музика, тој е еден од основачите на етномузикологијата.
Творештво
Музиката на Барток се одликува со две тенденции кои драматично го менуваат звукот во музиката на 20 век, од колапсот на дијатонскиот хармонски систем кој служел за претходните два века (Griffiths 1978, 7); и заживувањето на национализмот како извор на музичката инспирација, кој е воедно тренд започнат од Михаил Глинка и Антонин Дворжак во последната половина на 19т век (Einstein 1947, 332). Во неговото истражување по нови тонални форми, Барток се осврнува кон унгарската фолк музика, како и кон традиционалната музика од Панонската Низина до Алжир и Турција, станувајќи исклучително влијателен во музичките текови кои ја истражуваат традиционалната музика (Botstein [n.d.], §6).
Една од одликите на Барток е неговата Ноќна музика, која претежно ја користи во спорите ставови во повеќеставочни оркестарски или композиции за ансабли во неговиот доцен период. Таа се издвојува по "таинствените дисонанци кои придонесуваат во создавањето на кулиса на звуци од природата и осамени мелодии" (Schneider 2006, 84). Како типичен пример е третиот став "Adagio" од неговата Музика за гудачи, перкусии и челеста
Неговата музика може грубо да се рагрупира во согласност со различните периоди од неговиот живот.
Ран период: доцен романтицизам (1890–1902)
Делата од неговата младост се во типичен стил на доцен романтицизам. Помеѓу 1890 и 1894 (од деветтата до 13тата година од неговото детство) тој пишува 31 дело нумерирани соодветствено со бројот на опус, кој започнува од опус 1 во 1894 година со Сонатата за Пијано, што е и воедно неговото прво големо дело. До 1902 година, Барток пишува вкупно 74 дела кои може да се сметаат за дела во типичен романтичарски стил. Повеќето од овие рани дела, покрај неколку камерни дела за гудачки ансамбл, се или за пијано или вклучуваат пијано.
Нови влијанија (1903–11)
Под влијание на Рихард Штраус (пред сè Also sprach Zarathustra) (Stevens 1993, 15–17), Барток во 1903 ја пишува симфониската поема Kossuth. Во 1904 следува Рапсодијата за пијано и оркестар која ја бележи како опус 1, а со тоа и почеток на неговата нова творечка ера. Истата година ги слуша песните на неговата осумнаесет годишна дадилка Лиди Доса од Трансилванија која пее традиционални песни, каде што започнува и неговата посветеност на фолк музиката (Stevens 1993, 22). Иако критикуван дека не компонира сопствени мелодии, Барток укажува на тоа дека и Молиер и Шекспир ги засноваат своите драми на веќе познати стории. Што се однесува до употребата на традиционалната музика во неговите дела вели: "Прашањето е, кои се начините врз кои мелодиите на еден селанец се преземени и претворени во модерна музика? Ние можеме, на пример, да ги земеме мелодиите непроменети и едвај да ги варираме, да напишеме придружба за нив. Овој начин на работа би покажал одредена аналогија на третманот на коралите на Бах. [...] Друг метод [...] е следниов: композиторот не користи употреба на традиционалните мелодии, туку изумува сопствена имитација врз основа на истите. Не постои вистинска разлика помеѓу овој метод и претходниот. [...] Сепак постои и трет начин [...] Ниту традиционалните мелодии, ниту имитациите би можеле да се препознаат во неговата музика, но проникнуваат од атмосферата на традиционалната песна. Во овој случај, тој целосно го апсорбира идиомот на традиционалната музика, кој станал негов мајчин јазик. (Барток 1931/1976, 341–44.)"
Барток за првпат се запознава со музиката на Дебиси во 1907 година и високо ја почитува. Во едно интервју од 1939 година вели Огромната улога на Дебиси во музиката се должи на пробудувањето помеѓу музичарите за сознанието за хармонијата и нејзините можности. Така, тој е подеднакво важен колку и Бетовен, кој ни ги откри можносисте за развиени форми, или Бах, кој ни го покажа трансценденталното значење на контрапунктот. Сега, тоа што се прашувам себеси е, дали е можно да се направи синтеза на овие големи мајстори, жива синтеза која ќе биде валидна за нашето време? (Moreux 1953, 92) Влијанието на Дебиси присутно во 14 Багатели (1908). Феручо Бузони за нив вели ‘Конечно нешто сосема ново!’ (Bartók, 1948, 2:83). Сè до 1911 година, Барток компонира најразлични дела кои се протегаат од оние верни до романтицизмот, до аранжирани традиционални песни, па сè до неговата модернистичка опера Модробрадовиот Дворец. Негативниот прием на делото го водат до фокусирање исклучително на истражувањето на традиционалната музика по 1911 година. (Gillies 1993, 404; Stevens 1964, 47–49).
Нови инспирации и експериментирања (1916–21)
Неговиот песимистички став кон компонирањето е охрабрено преку бурниот и инспиративен контакт со Клара Гомбоси, во 1915 година (Gillies 1993, 405). Оваа интересна епизода од животот на Барток останува скриена сè до истражувањата на Денијс Диле, во периодот помеѓу 1979 и 1989 година. (Dille 1990, 257–77). Барток започнува повторно да компонира, создавајќи ги Свитата за пијано оп.14 (1916) и Волшебниот Мандарин (1918) и завршувајќи го Дрвениот Принц (1917).
Барток го чувствува резултатот на Првата светска војна како лична трагедија (Stevens 1993, 3). Многу од регионите од Унгарија, Трансилванија, Банат, каде што е и роден и Братислава, каде што живеела неговата мајка, се уништени. Дополнително, политичките односи помеѓу Унгарија и останатите држави од Австроунгарија ги забрануваат неговите истражувања надвор од Унгарија (Somfai, 1996, 18). Ослонет само на себеси, Барток експериментира со екстремни композициски техники, меѓу кои врвот се доживува во неговата Соната за виолина и пијано бр.1 оп.21 и бр.2. Барток исто така ги пишува "Осумте импровизации на унгарски традиционални песни" во 1920 година и сјајната "Танцова Свита" во 1923, година на неговиот втор брак.
"Синтеза на исток и запад" (1926–45)
Во 1926 година, Барток има потреба од значајно дело за пијано и оркестар со кое што ќе може да патува во Европа и Америка. Во подготовките на неговиот Прв Концерт за пијано, тој ја пишува Сонатата На отворено, и Девет мали пиеси, сите за соло пијано (Gillies 1993, 173), пронаоѓајќи го својот зрел глас. Стилот од неговиот доцен период, наречен "Синтеза на исток и запад" (Gillies 1993, 189) е тежок да се дефинира сам по себе. Во неговиот зрел период, Барток пишува релативно мал број на дела, но повеќето од нив за големи ансабли и оркестри. Само неговите дела за глас имаат програмски наслови и неговите доцни дела се придржуваат кон класичните форми.
Помеѓу неговите ремек-дела се издвојуваат сите Шест Гудачки Квартети (1908, 1917, 1927, 1928, 1934, и 1939), Кантата Профана (1930, Барток изјавува дека ова е делото кое најмногу го чувствува како негово лично "credo", Szabolcsi 1974, 186), Музика за гудачи, перкусии и челеста (1936), Концерт за оркестар (1943) и Трет Концерт за пијано (1945).
Барток исто така значајно придонел во литературата за помладите студенти, пишувајќи ги шест-томовските "Микрокосмос" за пијано, посветени на неговиот син Петер.
Ид, его и суперего
Идот, егото и суперегото се трите дела на психичкиот апарат дефинирани според Фројдовата теорија на личноста; тоа се трите теориски сочинители според чија активност и интеракција е опишан менталниот живот. Според психичкиот модел, идот е збир од расфрлани инстинктивни наклоности, егото е организираниот реален дел, додека суперегото ја игра улогата на морален и критички судија. Иако моделот сам по себе е “структурен” и упатува на “апарат”, идот, егото и суперегото се повеќе функции на умот отколку делови на мозокот и не секогаш во потполност се совпаѓаат со вистинските соматски структури на оној модел кој се третира во неврологијата. Самите концепти се јавуваат во подоцнежниот стадиум во развојот на мислата на Фројд: струкурниот модел беше за првпат разгледан во есејот од 1920 г. “Beyond the Pleasure Principle", a три години подоцна беше формализиран и обработен во "Егото и идот”. Фројдовиот предлог беше под влијание на повеќезначноста на термионот “несвесно” и многуте негови спорни примени.
Ид
Идот го сочинува неорганизираниот дел од личноста кој е воден од основните нагони. Идот се однесува согласно со “принципот на задовослтвото” сакајќи да ја заобиколи болката или незадовослството предизвикани од порастот на инстинктивната напрегнатост. Идот по дефиниција е несвесното : “Тоа е темното,непристапно место во нашата личност и она малку што го знаеме за него е она што сме го научиле преку истаржување на нашата “сонувачка работа” и од составот на невротичните симптоми и најголемиот дел од сето тоа е негативен и го опишува како контраст на егото. Ние му пристапуваме на идот по аналогија: го именуваме со хаос, котел каде кркорат страстите... Исполнет е со енергија која доаѓа од инстинктите без никаква организираност или заедничка волја, само порив за задоволување на инстиктивните потреби кои се предмет на приципот на задоволството. Во идот “спротивните импулси работат рамо до рамо, без меѓусебно да се исклучуваат... Не постои нешто во идот кое би можело да се спореди со негирање ...не постои нешто што би се совпаднало со поимот за време”
Коцка (филм)
Коцка (Cube) — научнофантастичен трилер од 1997 година. Првиот целосен филм на канадскиот режисер Винченцо Натали. Во центарот на заплетот, шест луѓе се будат во лавиринт од многу соби каде што мора да најдат излез пред да умрат од глад, жед или стапици. Слоганот на филмот е: „Не барајте причина. Барајте излез“. Главните ликови ги толкуваат Никол де Бур, Морис Дин Винт, Дејвид Хјулет и Ендру Милер. И покрај малиот буџет, филмот успеал да добие високи критики и од гледачите и од критичарите, добивајќи култен статус.
Ид, его и суперего
Ид
Развојно, идот е претходник на егото или со други зборови психичкиот апарат со раѓањето започнува со идот и дел од него подоцна се развива во структурно его. Или идот: “…содржи се што е наследно, дадено како подарок при раѓањето, и како што е пропишано – пред сè инстинктите, кои водат потекло од соматската организација и кои за првпат психички доаѓаат до израз тука (во идот) во за нас непознати облици.”
Коцка (филм)
Филмот имал собрано многу престижни награди на различни филмски фестивали, меѓу кои и „Сребрената врана“ на Бриселскиот кинофестивал за фантастични филмови, Наградата на канадското друштво за кинематографери, Наградата за публика и Гран-при на Кинофестивалот во Жерарме, како и Наградата за најдобар филм на фестивалите во Бучеон, Каталонија, Сатбери и Торонто. Неочекуваните пресврти на заплетот, напнатоста на акцијата и клаустрофобичното расположение на филмот биле високо ценети. Глумата на водечките глумци исто така била високо ценета. „Коцка“ е прв филм во трилогијата. Пет години подоцна бил направен вториот дел, наречен „Коцка 2: Хиперкоцка“, а две години по него третиот дел, наречен „Коцка 0“.
Ид, его и суперего
Ид
Умот на новороденчето се смета за целосно водено од страна на идот, претставувајќи смеса од инстинктивни нагони и импулси,имајќи потреба веднаш да биде задоволено,поглед кој го поистоветува новороденчето со поединец воден од идот-честопати хумористично претставено по оваа аналогија: дигестивен тракт без никаква одговорност во кој било поглед.
Коцка (филм)
Содржина
Човек во затворска облека со натпис „Алдерсон“ се наоѓа во коцка со средна големина. Отвора отвор во ѕидот на собата, гледа низ отворот и го затвора. Ова се повторува неколкупати. Во една од просториите, Алдерсон се сече со метална мрежа и умира. Потоа, едно лице скока во една од собите. Уште неколку луѓе се среќаваат таму и се зближуваат. Во друштвото се вклучени: Хелен Холовеј, Квентин Мекнил, Џоун Левен и Дејвид Ворт. Никој не знае како стигнале до ова место. По некое време, еден човек по име Рен влегува во собата преку отворот. Излегува дека е злосторник со големо искуство во бегство. Рен фрла чевел во една од соседните соби, држејќи го за врвките врзани како јаже. Во собата се пуштаат пламени. Откако проверува друга соба и ја препознава како безбедна, човекот влегува таму и ги повикува останатите заробеници. Внатре се појавува уред што распрскува киселина во лицето на Рен. Слушајќи ги силните крици на болка, Квентин одлучува да му помогне да се врати во безбедната соба, но Рен наскоро умира.
Ид, его и суперего
Ид
Идот е одговорен за нашите основни нагони “ не познава никакви вредности: ниту добро,ниту зло, никаков морал...Инстинктивни катези со потреба за празнење-тоа,според нас, е се она од што идот е составен. Се смета за огромен резервоар на либидото, инстиктивниот нагон да се создава- животните инстинкти кои се од суштинска важност за пријатен опстанок. Заедно со животните инстинкти доаѓаат и инстинктите на смртта – деструктивната склоност која Фројд ја проучил релативно доцна во неговата кариера во “ хипотезите на инстинктите на смртта чијашто задача е да го врати органскиот живот назад во безживотна состојба” Според Фројд “инстинктот на смртта на овој начин се испрзанува- иако само во поглед на- деструктивен инстинкт надвор од правилата на надворешниот свет и другите организми-преку агресија. Фројд сметал дека “идот,личноста во целост...оригинално е составена од сите инстиктивни импулси ...исто така и деструктивниот инстинкт,како и Ерос и инстинктот на животот.
Коцка (филм)
Содржина
На патот, заробениците разменуваат информации за себе. Хелен е доктор, Квентин е полицаец, а Џоун Левен е средношколка со страст кон математиката. Ворт излегува дека е инженер што некогаш ја оформувал коцкастата градба. Членовите на групата почнуваат да се сомневаат дека тоа е местото каде што се сега. Сепак, Ворт не знае што треба да има во собата. На патот, друштвото наоѓа млад човек по име Казан. Дечкото изгледа душевно болен, но може да ги разбере оние околу него. Холовеј настојува да се земе со нив.
Ид, его и суперего
Его
Егото се води според принципот на реалноста т.е се труди да ги задоволи нагоните на идот на начин прифатлив за реалноста од кој ќе имаме долгорочна корист наместо нанесување на болка.Во исто време Фројд признава дека како што егото “тежнее да посредува меѓу идот и реалноста честопати е принудено да ги прикрива несвесните наредби на идот со сопствените свесни заклучоци, да ги прикрие конфликтите на идот со реалноста, да се изразува...да биде свесно за реалноста дури и тогаш кога идот останува крут и непоколеблив. Егото е составено од оној организиран дел од структурата на личноста што вклучува одбранбени,перцептивни, интелектуално-когнитивни и извршни функции. Свесноста е сместена во егото, иако не сите дејства на егото се свесни... Во вистинска смила на зборот Фројд го користел терминот его за да го означи “јас”,но подоцна го поправил во збир на психолошки функции како што се расудување, трпеливост, испитување на реалноста, контрола, планирање, одбрана, синтеза на информации, интелекутално функционирање и меморија. Егото го одделува реланото. Ни помага да си ги средиме мислите за да ни имаат смисла на нас и на светот околу нас. Егото е оној дел од идот кој под директно влијание на надворешниот свет бил изменет ... Егото го претставува она кое би можело да се нарече разум и смисла, му се спротивставува на идот, во кој тлеат страстите...неговата врска со идот е како онаа на мажот качен на коњ,кој треба да ја процени врвната моќ на коњот, со мала разлика:јавачот го прави споменатото со тестирање на сопствената сила,додека егото се служи со позајмена сила. Уште полошо “им служи на тројца строги господари...надворешниот свет, суперегото и идот. Неговата задача е да пронајде рамнотежа помеѓу примитивните нагони и реалноста притоа задоволувајќи ги и идот и суперегото. Негова главна грижа е безбедноста на поедоинецот и дозволува да се исполнат некои од желбите на идот, но само доколку последиците од тоа се неважни.
Коцка (филм)
Содржина
Левен, врз основа на информациите што ги добива од Ворт за градбата, почнува да го разбира приближниот распоред на Коцката. Таа предлага одредена рута, тврдејќи дека една од собите е излезот. Девојката, исто така, заклучува дека стапиците се во простории со прости броеви во отворите. Во една од можните безбедни простории, Квентин е ранет од жица, што делумно ја побива првичната хипотеза. Затворениците се принудени да ја поминат просторијата, чии сетилници реагираат на звук. Квентин се обидува да ја преземе положбата водач на групата. Тој, исто така, честопати вика кон Казан и Ворт. На сите други им е тешко да го смират избувливиот полицаец. Една од собите излегува дека е странична — има излез кон празнината од едната страна, а не кон друга соба. Надворешниот свет излегува дека е затворена дополнителна зграда сместена на значително растојание од просториите на Коцката. Заробениците ги врзуваат своите облеки за да спуштат некого. Хелен е избрана како една од најлесните. Сепак, должината на импровизираното јаже не е доволна — се занишува Хелен — обидувајќи се да стигне до надворешната обвивка. Во овој миг, поради тресењето на собата, сите ја губат рамнотежата и го испуштаат јажето. Квентин успева да ја фати Холовеј, но по неколку секунди тој ја пушта раката и им вели на другите дека Хелен не можела да го фати.
Ид, его и суперего
Его
Така егото, водено од идот, ограничено од суперегото,одбиено од реалноста, се бори...со цел да да ги усогласи силите и влијанијата кои работат во него и на него,така што лесно“пламнува во неспокојство –реално неспокојство земајќи го предвид надворешниот свет, морална загриженост во поглед на суперегото, и невротичниот неспкој земајќи ја предвид силата на страстите на идот. Мора да даде се од себе да им угоди на трите иако на ваков начин е во постојан страв од предизвикување на незадоволство кај другите две страни. Меѓутоа се верува дека егото му е поверно на идот, претпочитајќи само површно да помине преку попријатните делови од реалноста за да ги намали конфликтите “преправајки се дека има обзири за реалноста”. Меѓутоа суперегото постојано ги надледува сите потези на егото казнувајќи ги со чувство на вина,неспокој и инфериорност. За да го надмине ова егото применува одбранбени механизми. Одбранбените механизми не се дадени директно,ниту свесно. Тие ја намалуваат напнатоста со прикривање на нашите импулси кои претставуваат закана. Одбранбените механизми на егото се често користени од егото кога реакциите на идот доаѓаат во конфликт со реалноста и општествениот морал и норми или со очекувањата на поединецот како резултат на всадување на овој морал, на нормите и нивните табуа. Негирање, истиснување, интелектуализација, фантазија,надоместување,предвидување, рационализирање, оформување на реакции, регресија, потиснување, сублимација беа одбранбените механизми идентификувани од Фројд. Меѓотоа неговата ќерка Ана Фројд ги појасни и установи концептите на “неправење”(кога поединецот се труди да не направи нешто кое што е морално неприфатливо), потиснување, дисоцијација(издвојување), идеализирање, идентификување, инверзија, соматизација, разделување и замена.
Во модерниот анлиски јазик,егото има многу значења. Може да значи самодоверба на поединецот, преувеличување на сопствената вредност или според филозофијата сопственото јас. Развивањето на егото е познато како развивање на повеќе процеси, когнитивните функции, одбранбеност и интерперсоналните способности или како процес во раната адолесценција кога се разјаснуваат функциите на егото.
Суперего
Фројд го развил својот концепт за суперегото од претходна комбинација на идеалот за егото и “ посебна психичка сила која извршува задача на осигурување на нарцистичкото задоволство од идеалот на егото...она што го нарекуваме нашата “совест”. Според ова “ вградувањето на суперегото може да биде опишано како успешно препознавање со силата-родител и како што развојот продолжува “ суперегото потпаѓа под влијание на оние кои ја презеле улогата на родители- образовни работници, учители, луѓе поставени како вистински узори. Суперегото се стреми кон совршенство.Се состои од оној организиран дел од структурата на личноста, главно но не целосно несвесен, којшто ги вклучува его идеалите на личноста, духовните цели и психичкиот фактор (обично наречен “ совест”), кој ги критикува и забранува неговите или нејзините нагони, фантазии, чувства, дејствувања. На суперегото се гледа како на тип на совест која го казнува лошото однесување со чувство на вина. На пр. Водење на прељубнички живот Суперегото работи спротивно од идот. Дејствува во согласност со општествените норми, додека идот тежнее кон моментално задоволување на желбите. Суперегото ги контролира нашите осети за добро,лошо и чувството на вина. Ни овозможува да се прилагодиме на општеството со тоа што не тера на општествено прифатливо однесување. Барањата на суперегото се спротивни на оние на идот, така што на егото му припаѓа тешката задача на изнаоѓање на компромис помеѓу овие два “огна”.
Теоријата на Фројд наведува дека суперегото е симбол на усојување на фигурата на таткото како и културните прописи. Суперегото е вообичаено спротивставено на желбите на идот поради нивните спорни цели и неговата агресивност кон егото. Суперегото има улога на совест, одржувајќи го будно нашето чувтсво за морал како и забраната на табуата. Суперегото и егото се производ на два клучни фактори : состојбата на безпомошност на детето и Едиповиот комплекс. Неговото создавање игра улога во разрешавање на Едиповиот комплекс и се создава преку препознавање и усвојување на фигурата на таткото веднаш откако малото момче не може повеќе да гледа на мајката како предмет на обожување заради страв од скопување (кастрација).
“Суперегото го задржува карактерот на таткото, додека помоќниот Едипов комплекс подлегнува на негово потиснување (под влијание на авторитети, религиското учење, образувањето и читањето), подоцна доминира суперегото над егото – во форма на свест или пак можеби на несвесно чувство на вина. -“Идот и егото”(1923год.)-Сигмунд Фројд
Концептот за суперегото и за Едиповиот комплекс е многупати критикуван поради неговиот воочлив сексизам. Жените, кои се сметаа за веќе кастрирани, не се идентификуваат со таткото така да за Фројд “ нивното суперего не е толку непопустливо, непристрасно и независно во своите емоционални корени како што е кај мажите...нивните расудувања се честопати подложни на влијанието на чувтсвото за наклоност или пак непријателство. Тој продолжил да го менува својот став сè до оној на “поголемиот дел од мажите доста заостануваат зад идеалот на машкоста и сите човечки суштества како резултат на нивната бисексулана предисопозиција и на вкрстеното наследство, прават смеса од машки и женски карактерстики.
Во делото “Цивилизацијата и нејзините незадоволства”(1930), Фројд го објаснува концептот на “културно суперего”. Тој меѓу другото предложува барањата на суперегото “ да се совпаднат со наредбите на подоминантното културно суперего. Двата процеси, оној на културното развивање на групата и другиот на културното развивање на поединецот секогаш се преплетуваат по ова прашање. Етичноста е клучниот сегмент во желбите на културното суперего, но Фројд (како аналитичен моралист) се противел на концептот на она што тој го нарекувал “ непсихолошките записи на културното его ... етичките побарувања на суперегото. Не им придава многу значење на фактите за менталната градба на човечките суштества.
Предностите на структурниот модел
Поранешниот Фројдов “топграфски модел на умот”, го дели умот на три нивоа : свесен дел, делумно свесен дел ( каде се складираат информации за коишто обично не сме свесни,но доколку нешто се случи и ги поттикне можеме многу лесно да се сетиме на нив) и несвесен дел. Суштината на овој модел е “ дијалектиката на несвесната траумaтска меморија наспроти свесноста... што наскоро потоа прерасна во конфликт на системот на Несвесното наспроти системот на Свесното. Со тоа Фројд укажува на “непријатното откритие дека од една страна (супер)егото и свесноста,а од друга потснатото и несвесното се далеку од точка на совпаѓање. Фројд направил чекор напред во тој струкурен модел така што повеќе не го користел терминот несвесно во систематска смисла, туку го заменил со “ менталната област која што е непозната за егото...(и) го нарекол тоа ид. Учеството на психата дефинирана со структурниот модел е само еден рез во споредба со учеството на “свесното наспроти несвесното”.
“Новата терминологија што тој ја користел, разјаснила многу работи и продонела за клинички напредок. Нејзината предност е зголемениот степен на прецизност и овозможената разновидност: иако идот по дефиниција е несвесен, егото и суперегото се делумно ссвесни и делумно несвесни. Фројд преку овој модел постигнал дури посистематска класификација на менталните нарушувања од претходната достапна.
“Преносливата невроза е резултат на конфликтот помеѓу егото и идот; Нарцистичката невроза резултат на оној помеѓу егото и суперегото и психозата на конфликтот помеѓу егото и надворешниот свет”
Важно е да се знае дека “трите понови ентитети:идот,егото и суперегото имале долга и опширна историја (два од нив под друго име)- идот како систематски несвесен, суперегото како свесен/идеал на егото. Својствено на тоа Фројд никогаш не се откажува од моделот на топографската поделба на свесно,делумно свесно и несвесно или како што тој истакна “ трите квалитети на свесното и трите делови на менталната опрема не се спојуваат во три идеални целини...и немаме право да очекуваме каков и да било мирен пакт.
Коцка (филм)
Содржина
Затворениците откриваат соба на мостови што треба да се движи надвор од Коцката. По движењето, дневната светлина сјае силно во отворот, наместо празнина. Казан излегува прв. Ворт паѓа во депресија и вели дека не заслужува слобода. Левен го убедува да замине. Во тоа време, се појавува Квентин и ја прободува девојката со фрагмент од квака на врата. Во следниот миг, полицаецот го ранува инженерот, а тој самиот се обидува да излезе преку отворениот отвор. Но на крајот, Ворт го фаќа Квентин за нога. Собата се префрла на страна, го започнува своето следно патување низ лавиринтот, пресекувајќи го Квентин. Повредениот Ворт лежи на подот. Казан оди напред и е преплавен со изразена бела светлина.
Ид, его и суперего
Превод
Термините “ид”, “его” и “ суперего” не се измислени од Фројд. Тие се латинизми на неговиот преведувач Џејмс Стречи (James Strachey). Самиот Фројд пишуваше своевремено за das Es," "das Ich," и "das Über-Ich или за “ид”, “јас” и “ над јас”, но термините кои Фројд ги користи се повеќе или помалку самообјаснувачки. Фројд го позајмил терминот “das Es “ од Георг Гродек, германски физичар кој бил многу заинтересиран за неконвенционалните методи на Фројд. Зборот его е преземен директно од латинскиот јазик, каде е номинативна форма за прво лице еднина на личните заменки и е преведен со “ Јас, лично “(I, myself) за да му се придаде на важност.
Коцка (филм)
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Ид, его и суперего
Превод
Лицата како Bruno Bettelheim го критикуваа начинот на кој англиските преводни еквиваленти ги попречуваат напорите на студентите да добијат вистинска слика за учењето на Фројд преку заменување на формалниот јазик на елаборираниот кодекс на непосредноста на јазикот користен од Фројд.
Важни аспекти во народната култура
Во филмот “Забранетата планета” од 1956год. е на големо откриено дека деструктивните сили на планетата Алтаир IV се “ чудовиштата на идот” – деструктивни психички нагони надвор од границите на овој свет преку операцијата на Креловата “машина за материјализирање на умот.”
Трите нивоа во играта WiiWare BIT.TRIP VOID се ИД, ЕГО и СУПЕРЕГО.
Главниот лик од Скверсофтверската игра Ксеногеарс, Феи Фонг Вонг заболува од асоцијално нарушување на повеќекратна личност според принципот на идот, егото и суперегото. Карактерот на идот во него се развива поради скриената надорешна повреда на неговиот дух и се изделува т.е станува деструктивна, насилна и полна со омраза. Во меѓувреме неговата вистинска личност преминува во суперего кое го заклучува во “оклоп”. Поради тоа, Феи развива трета личност кој станува немоќна коа идот ќе завладее со физичкиот дел- телото и разбеснува уништувајќи си го родното село Лахан.
Надворешни врски
Svjesno ja
Бриологија
Бриологија (од βρύον, брион — „мов“ и — „наука“) — гранка на ботаниката која се занимава со изучување на мововидните растенија (бриофити) во кои спаѓаат мововите, џигерниците и роговниците). Лицата кои се занимаваат со набљудување, евидентирање, класификација и истражување на мововодните растенија се нарекуваат бриолози. Полето на бриологијата честопати се изучува заедно со заедно со лихенологијата (науката за лишаите) поради сличностите во изгледот и заедничката еколошката ниша, иако мововидните и лишаите не припаѓаат на исто царство.
Историја
Бриологијата особено се задржува на таксономијата на мововидните растенија, нивната улога како биопоказатели, секвенцирањето на нивната ДНК и взаемната зависност помеѓу мововидните и другите растителни и животински видови. Досега се направени низа интересни откритија како паразитски џигерници (на пр. родот Cryptothallus) и веројатно месојадни џигерници како Colura zoophaga и Pleurozia.
Најзначајни центри на бриолошкото истражување се Бонскиот универзитет во Германија, Хелсиншкиот универзитет во Финска и Њујоршката ботаничка градина.
Банка на Англија
Банката на Англија (англиски: Bank of England) е централна банка на Обединетото Кралство. Улогите и функциите на Банката на Англија, еволуирале и се менувале низ нејзината три вековна историја. Од нејзиното основање, таа била Банкар на Владата, а од доцниот XVIII век е позната како Банка на банките. Освен обезбедувањето банкарски услуги на нејзините клиенти, таа раководи со стабилноста на валутата и златните резерви на Велика Британија Наоѓајќи се во центарот на финансискиот систем на Обединетото Кралство, Банката на Англија има две битни цели: монетарна и финансиска стабилност. Банката има монопол врз печатењето банкноти во Англија и Велс, од раниот XX век, но дури од 1997 година има законска одговорност за одредување на официјалните каматни стапки во Велика Британија. Одлуките за каматните стапки го донесува Комитетот за монетарна политика, а овие одлуки таа ги имплементира преку операциите на финансискиот пазар. . Банката на Англија е посветена на подигање на свеста на јавноста за разбирање на нејзините активности и одговорности. Таа издава голем број публикации за нејзините клучни работи, нудејќи многу образовни материјали. Исто така, таа им дава техничка помош и совети на другите централни банки, преку нејзиниот Центар за банкарски науки. Банката на Англија има и свој сопствен музеј на улицата Threadneedle, кој е отворен за јавноста со бесплатен влез.[.
Од основањето до 19 век
Банката на Англија е основана во 1694 година, со закон, како банка на владата и раководител со нејзините долгови. Со револуцијата од 1688 година, католичкиот крал Џејмс II бил заменет со протестантскиот крал Вилијам од Оринџ, поради што Франција ѝ објавила војна на Англија. Тогаш, англиската влада имала итна потреба од пари за обновување на морнарицата. Биле предложени многу решенија, а најуспешното од нив било она на Вилијам Питерсон, кое предвидувало владата да земе заем од населението во износ од 1 200 000 фунти со каматна стапка од 8%, со тоа што потписниците на емисијата добиле право да бидат акционери во новата банка. Притоа, банката имала право да прима депозити, да издава банкноти, да дава кредити и да тргува со меници. Иако со тоа, новата банка го ризикувала својот целосен капитал позајмуваќи ѝ го на владата, емисијата станала мошне популарна и парите биле соберени за само 12 дена. Успешноста на оваа идеја била причина да се склучи Кралската повелба, запечатена на 27 јули 1694 година со кој Банката на Англија почнала да ја врши својата улога како банка на владата на Велика Британија. Притоа, банката била основана како приватна компанија, т.е. како акционерско друштво и била раководена од одбор на директори (Court), а еден од нив бил избран за гувернер со мандат од две години. Иако била приватна фирма, во повелбата стоело дека банката „треба да ги унапредува јавното добро и ползата на нашиот народ“. Банката на Англија почнала со работа неколку дена подоцна, со привремено седиште во местото Чипсајд (Cheapside). Нејзиниот персонал се состоел од 17 службеници и 2 портири. Во 1734 година, нејзината локација се преместила на улицата Треднидл (Threadneedle), каде што се наоѓа и ден-денес.
Банката раководела со сметките на владата и давала заеми, со цел да ги финансира расходите за време на војна и мир. Нејзиниот прв гувернер бил Сер Џон Хоублон. Во своите рани години, Банката на Англија била под доминација на владата и нејзините притосоци и барања за финансирање и ковање нови пари. Како дел од конвенционалното банкарство, таа примала депозити од населението во злато, со тоа што издавала потврди (notes) врз основа на тие депозити. Почетоците на книжните пари ги наоѓаме токму во овие признаници. Карактеристично за банкнотите е тоа што тие биле издавани и над износот на депонираното злато, со што се зголемувал паричниот опток, а тоа имало влијание врз поттикнувањето на побарувачката, производството итн. Бидејќи неконтролираното издавање на банкноти можело да има многу тешки последици за стопанството, емисијата ѝ била доверена на Банката на Англија. Националниот долг пораснал рапидно за време на XVIII век од 12 милиони фунти во 1700 на 850 милиони до крајот на Наполеоновите војни. Тие војни фрлиле тежок товар врз финансиите на земјата и во 1797 година Банката на Англаија престанала да го исплаќа злато врз основа на издадените потврди. Овој период на суспензија на конвертибилноста на банкнотите во злато траел од 1797 до 1821 година. Со цел да компензира за недостатокот на метални пари, Банката за првпат издала банкноти со мали деноминации од 1 и 2 фунти. По оваа епизода, Банката на Анлгија го добила прекарот „Старицата од Треднидл стрит“, кој настанал по објавувањето на карикатурата на која бил прикажан премиерот Вилијам Пит како седи на ковчег полн со злато, а Банката на Англија како старица облечена во фустан од банкноти. Истовремено, во тој период дошло до голем пораст на фалсификувањето на банкнотите. Ова придонело за општ пораст на цените, којшто бил пропратен со остар пад по војните, кога повторно била вратена финансиската дисциплина. Сепак, дури и по воспоставувањето на златниот стандард, Банката на Англија се придржувала кон него само приближно. Под влијание на Хорсли Палмер, кој бил гувернер во периодот 1830-1834), банката ја одредувала својата каматна стапка на нивото кое го обезбедувало односот од 3:1 меѓу издадените пари и златното покритие.
Банката на Англија во 19 век
Со законот од 1844 година (The Bank Charter Act), банката добила монопол во печатењето банкноти, но со одредбата дека износот на издадените банкноти треба да биде ограничен на вредноста на златните резерви плус фидуцијарна емисија од 14 милиони фунти. Бидејќи периодот на рестрицијата бил свеж во сеќавањата на граѓаните, на Банката на Англија ѝ било забрането да издава нови потврди кои не биле пропратени со ново зголемување на златните резерви. Со цел да го направи статусот на валутата појасен, ѝ било на наложено да изработи посебен биланс на состојба за активностите поврзани си издавањето потврди. Притоа биле формирани две одделенија: одделение за издавање пари (issue department) и банкарско одделение (banking department). Првото одделение служло за издавање банкноти покриени со злато, додека второто служело з аизвршување на вообичаените банкарски активности. Оваа поделба меѓу емисијата банкноти и банкарските операции во сметките на банките продолжува да се користи до денес. Приходите од емисијата на банкнотите се префрлаат во Министерството за Финансиии.
Меѓутоа, ограничувањето на износот на издадените пари набргу се покажало како премногу рестриктивно: банкарската криза од 1847 предизвикала голема побарувачка за банкноти и за злато, па Банката на Англија била принудена привремено да го суспендира важењето на законот од 1844 година. Подоцна, законското ограничување на издавањето пари било суспендирано и за време на кризите од 1857 и 1866 година.
За време на XIX век дошло до формирање на големи акционерски депозитни банки, со што се појавиле серии на здружувања и спојувања. Банката на Англија одлучила да не се натпреварува директно со овие акционерски друштва, туку да ја развие својата улога како централна банка и чувар на златните резерви и обезбедувач на ликвидност. Таа го утврдила својот концепт како краен позајмувач – крајна резерва на банкарскиот систем. Кога финансиска криза во една банка се заканува дека ќе се прошири низ целиот банкарски систем, таа ќе мобилизира сопствени ресурси со цел да им позајми на банките кога никој друг не може. Исто така таа била одговорна да ги постави каматните стапки на ниво, кое било проценото дека е праведното.