cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рани центри на христијанството
Кесарија
Според Апостолскиот устав (7:46), првиот епископ на Кесарија бил Апостол Закхеј, и покрај тоа што Католичката енциклопедија тврди дека не постои доказ односно евиденција за епископите од 2 век во Кесарија. Закхеј најпрвин работел како цариник, но кога Исус Христос го видел качен на дрво во Ерихон (Лука 19:1-9), влегол во неговиот дом, а ова го приведел Закхеј кон покајание. Подоцна тој го придружувал апостолот Петар, којшто го поставил за епископ на Кесарија.
Ранохристијанскиот филозоф и теолог Ориген престојувал во Кесарија, каде по заповед на ерусалимскиот епископ Александар, започнал да проповеда, и покрај тоа што немал никаков хиерархиски чин во црквата. Ориген во Кесарија на објавил Хексапла. Свети Василиј Велики и Свети Јероним ја посетиле библиотеката на Ориген која најверојатно била уништена од страна на Персијците во 614 година, или пак од Сарацените во 637 година.
Дамаск
Според Новиот завет, во Библијата се раскажува дека на пат кон Дамаск апостол Павле видел необична светлина од која тој ослепил и го слушнал гласот на Господ од небото, кој му рекол:
Савле, Савле, зошто ме прогонуваш? Кој си Ти, Господине?. Јас Сум Исус, Кого ти Го гониш. Тешко е за тебе да се риташ против бодило!.
Тој настан бил преврт во неговиот живот, прекрстувајќи се во Дамаск и станувајќи еден од најголемите проповедници на христијанството.
Дамаск се споменува во Дела апостолски во 22:1-22, 26:1-24. Според овие податоци, Дамаск бил еден од првите градови кои ги посетил Апостол Павле во текот на своето делување.
Кипар
Апостолите биле прогонувани од страна на Римјаните, но на крајот успеале да го убедат римскиот командант Сергеј Паулус да се откаже од својата стара религија и да го прими христијанството. По пет години, Варнава се вратил на островот, каде што станал епископ задолжен за ширењето на христијанството на островот.
Грција
Според Дела на апостолите, градот Никопол бил посетен од страна на Апостол Павле, кој град денеска се наоѓа во урнатини. Според Католичката енциклопедија, Павле овде покрстил голем број на христијани. Во овој град некое време живеел и Ориген. По ова, најверојатно Павле се упатил кон Коринт, денес во урнатини, во јужниот дел од Грција. Коринт претставувал главен центар на христијанството во регионот. Според Католичка енциклопедија, Свети Павле проповедал во Коринт, и живеел во куќата на Акила и Прискила (Дела 18:1), каде Сила и Тимотеј подоцна му се придружиле. Акила и Прискила го придружувале Павле во Ефес и му помагале во апостолското дело. Од Ефес, Павле го напишал своето Прво послание до Коринќаните.
Македонија
Христијанството во Македонија, па и пошироко на Балканот, прв го проповеда и шири Апостол Павле при своите мисионерски патувања, за што сведочат и „Делата Апостолски“. На тие негови патувања го придружувале и апостол Лука, апостол Тимотеј, апостол Сила и апостол Тихик кои и самите независно од апостол Павле работеле на христијанизација на овие простори. Низ Македонија проповедел и Апостол Андреј Првоповикан кој го поставил апостол Урбан за прв епископ во Македонија. Апостол Силуан бил првиот епископ во Солун, а Епафродит во Адрија или Адријакија (погранично место со Тракија).
Според некои, Првото послание на Петар до Солуњаните се смета за првиот контакт на христијанството во Европа.
Апостол Павле во Македонија дошол најверојатно во 54 година. Според Апостолски дела, кога апостолот Павле се наоѓал во Троада, му се јавил на сон еден Македонец којшто го молел велејќи:„Премини во Македонија и помогни ни“! . Така, Апостол Павле уште истиот ден тој и неговите блиски соработници, кои го придружувале - Сила, Тимотеј и Лука, отпловиле во градот Филипи (Дела Апостолски 16.11-12), кој град се наоѓал на 15 километри од брегот на Егејско Море. Потоа откако го оставил во Филипи апостол и евангелист Лука, апостол Павле со Сила и Тимотеј заминале за Солун, главниот град на Македонија.
Во Македонија христијанството почнало посебно да зема замав кога римскиот цар Константин Велики во 313 година го прифатил за државна религија и така им дал можност на христијаните слободно да ја исповедаат и да ја проповедаат својата вера. Од тоа време се познати епископските седишта во Солун, Стоби, Скупи, Астибо и Хераклеја. Кон крајот на 5 век Солун веќе станал седиште на Архиепископија, а Скупи на митрополија.
Кирена
Кирена, во денешна Либија, била грчка колонија, која подоцна се претворила во римска провинција. Во овој регион живееле значителен број на евреи, барем до т.н. Вавилонски бунт, кој бил предизвикан од рушењето на Вториот храм во Ерусалим. Според евангелието на Марко (15:21), во последните мигови од животот на Исус, го натерале на еден минувач, Симон Киринеец, кој се враќл од полето, да го носи крстот на Исус.
Киринија се споменува во Апостолските дела на неколкупати: 2:10, 6:9, 11:20, 13:1. Според истиот извор, Луциј Киринеец бил еден од првите епископи на Кирена.
Рим
Во евангелијата на Матеј, Лука, Јован и Марко исто така се споменува Петар како водач над сите апостоли, како прв ученик кој бил повикан од Исус. Околу догмата и според традицијата на Римокатоличката црква за нејзиното основање, таа пред сè се потпира врз изводите од Библијата во Евангелието на Матеј:
И Јас ти велам, дека ти си Петар, и на тој Камен ќе ја изградам Мојата Црква, и портите на пеколот нема да надвладеат наспроти неа. И ќе ти ги дадам клучевите на царството небесно, и што и да сврзеш на земјата, ќе се појави веќе сврзано во небото; и што и да разврзеш на земјата, ќе биде веќе разврзано во небото.” Но, оваа послание кон Петар не се манифестирало само во оваа понуда. По воскреснувањето, Исус Христос го поверил Петар како “мандатор“ за распространување на новата вера (Јован, 21:15). Во Евангелието на Лука се вели:
Симоне, Симоне, ете, сатаната побара да ве просее како пченица, но Јас се молев за тебе, за да не се намали твојата вера. А ти, кога еднаш ќе се обратиш, зацврсти ги своите браќа!” (Лука, 22:31)
Сепак, некои некатолички научници сметаат дека Исус не планирал да формира црква која ќе владее над сите.
Посланието на Павле до Римјаните (1:15) дава доказ дека христијанска заедница во Рим веќе постоела пред да дојде Павле во Рим, но сепак не се споменува името на Петар. Попради исправените посланија и неговите христијански убедувања, Свети Игнатиј Антиохиски бил осуден на смрт од страна на Римјаните Годините помеѓу 166 и 176 година, бискупот од Коринт, Дионисиј изјавил дека апостолите Апостол Павле и Петар биле во градовите Коринт и Рим, каде што го проповедале Евангелието. Во околу 190-200 година, римскиот свештеник Гај пишува околу одбрната на својата христијанска вера за Ирениј (починал 202), кој го потврдил основањето на Римокатолилчката црква од страна на Петар и Павле.
Какао и да е, седиштето на римската империјална моќ набргу станало центар на црковната власт во империјата, чија моќ се зголемила во следните неколку векови. Самата света престолнина била признаена на Вселенските собори. Улогата на источното православие во корист на Рим постепено започнала да се намалува кога за нова престолнина бил избран градот Цариград, како глава на црквата.
Оглед
Освен Сиракуза, и Оглеј (Аквилеја) бил ранохристијански центар. Самиот град бил основан од страна на Римјаните покрај Јадранско Море. Според преданието, се вели дека христијанството било проповедено од страна на Апостол Марко, пред неговата мисија во Александрија. Хермагора од Оглеј бил избран за втор епископ на тамошната црква.
Црквата во денешниот град Милано (во 1 век Медиолан), се верува дека била основана од страна на апостол Варнава во 1 век. Гервасиј и Протасиј биле едни од првите христијански маченици.
Картагина
Картагина била во римската провинција Африка, јужно од Средоземјето. Тертулијан и Свети Кипријан биле првите христијански водачи кои ја основале христијанската црква. Картагина во 698 година паднала во рацете на муслиманите по исламското освојување.
Салона
Салона бил главниот град на римската провинција Далмација, на источниот брег од Јадранско Море. Салона бил еден од првите христијански градови, а денеска е во урнатини и спаѓа во територијата на Хрватска.
Ерменија
Христијанството станало официјална религија во Ерменија во периодот помеѓу 301 и 314 година, време кога христијанството било нелегално во Римското Царство.
Според Светото предание на Ерменската црква, по воскресението на Исус Христос, еден од Неговите ученици, Апостол Тадеи, отишол во Едеса, каде што го излечил од лепра царот Осроени Авгар, и по ова се упатил кон Голема Ерменија, како што проповедало Словото Божјо. Помеѓу многуте негови следбеници, кои го прифатиле христијанството, била и ќерката на ерменскиот цар Санатрук Сандухт. Поради својата христијанска вера, апостол Тадеј заедно со царската ќерка и други свои следбеници, ја прифатиле измачувачката смрт. Неколку години подоцна, на 29 годишнината од владеењето на Санатрук, апостол Вартоломеј отишол во Ерменија по неколкугодишните проповеди во Персија. Тој убедил многу свои следбеници да го прифатат христијанството, меѓу кои била и сестрата на царот, а исто така и многу аристократи. По наредба на царот Санутрак апостол Тадеј го прифатил мачењето до смрт во градот Аребанос, кој е сместен меѓу езерата Ван и Урмија. Денеска постои фрагмент кој го опишува мачењето на првите христијани во Ерменија, на крајот на 1 век и почетокот на 2 век. По подолги воени капмањи на Исток, царот Арташес ги замолил своите проповедници повторно да дојдат во дворецот и да продолжат да проповедат за Христос. Во отсуство на царот, ерменските христијани покрстиле некои од дворските помошнички на царица Сатеник. Поради тоа, тие биле осудени на смрт од синовите на царот. Новите христијани се населиле на падините на планината Џрабашх, каде што живееле во текот на 44 години, по што по наредба на аланскиот цар истите биле судени на смрт.
Во текот на 1 век, за ширењето на христијанството во Ерменија придонеле голем број надворешни и внатрешни фактори. Така на пример, во тоа време христијанство било широко распространето во соседните држави на Ерменија: Кападокија, Осроени и Адиабене. Трговијата, политичките и културните врски со тие земји создале поволни услови за ширењето на христијанството во Ерменија. Покрај тоа, во текот на првите три века од новата ера, Мала Ерменија била дел од римската провинција Кападокија, и по сосема лесен пат христијанството можело да се прошири преку Мала Ерменија во Велика Ерменија. Важен предуслов за ширењето на христијанството било постоењето во Ерменија на еврејски колонии. Како што е познато, првите христијански проповедници обично ги започнувале своите проповеднички активности имено во овие места, во кои се наоѓале еврејските општини. Така Апостол Тадеј, додека бил во Едеса, отседнал во домот на еврејскиот велмож Тубиј. Еврејски општини во тоа време постоеле во главните градови на Ерменија: Тигранакерт, Арташат, Вагаршапат и други.
Тертулијан во книгата "Против евреите", напишана во 197 година ги посочил народите, кои го прифатиле христијанството: партијци, лидијци, фригијци, кападокијци, споменувајќи ги ѝ Ерменците. Кон крајот на 2 и почетокот на 3 век христијаните во Ерменија биле прогонувани од страна на царот Вагарш II (186-196), Хосров I (196-216) и нивните наследници. Овие прогони ги опишал епископот Кападокиски и Кесариски Фирмилијан (230-268) во неговата книга "Историја и прогонствата на Црквата". Евсевиј Кесариски напишал писмо до Дионисиј Александриски "за покајание на браќата во Ерменија, каде што епископот бил Меружан". Писмото датира од 251-255 година. Така кон средината на 3 век во Ерменија постои организирана и призната од Вселенската Црква христијанска општина.
Во 301 царот Тиридат III го прогласил христијанството за државна религија. На овој начин ерменскиот цар го направил религиозното ограничување на Ерменија од Иран, кој се стреми да подчини соседна Ерменија. Најголема улога во покрстувањето на Ерменците имал Свети Григориј Просветител. Во 303 година била изградена црквата во Ечмиадзин (во близина на Ереван), која се претвора во религиозен центар за сите Ерменци. По името на првиот католикос Григориј, Ерменската Апостолска Црква понекогаш се нарекува и грегоријанска црква.
Етиопија
Етиопија била една од првите земји која го примила христијанството на државно ниво како официјална религија. Христијанството во тогашната империја не дошло од Европа, како во другите земји на Африка и Азија, туку директно од Палестина, преку Египет.
За прв епископ на црквата бил избран сирискиот монах Фрументиј во текот на 350 година, и тоа во времето на императорот Езана, кој прифатил покрстување на неговиот народ.
1527 во музиката
1527 година во музиката содржи некои значајни настани.
Протодуар
Протодуар — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Кутал.
141 п.н.е.
141 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 141. година пред новата ера, 141. од првиот милениум п.н.е., 41. од 2 век п.н.е. и втора од 140-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5367 и 5368 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4609 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3619 и 3620 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 612.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 141 година се протега во 2495 и 2496, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2555 и 2556 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 402. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 785 и 784 исламска година пред хиџра.
Попис на населението во Македонија (2002)
Пописот на населението во Република Македонија од 2002 година''' бил спроведен во периодот од 1 до 15 ноември 2002 година. Било утврдено вкупно население од 2.022.547 лица. Бројот на домаќинства изнесувал 564.296.
Димитар Икономов
Димитар Икономов (, —, ) — македонски револуционер, член на МРО / ТМОРО / ВМОРО.
Животопис
Роден е во селото Ловча, Неврокопско. Завршил педагошко училиште во Скопје во 1899 година. Учителствувал во село Србиново, Горноџумајско и Старчишта, Неврокопско. Соработувал со Јане Сандански. Земал учество во киднапирањето на американската мисионерка мис Елен Стон. Во 1903 година бил затворен во солунскиот затвор Еди Куле. Бил амнестиран во 1904 година.
Бил подвојвода во неврокопската реонска чета на војводата Петар Милев. Членувал во Неврокопскиот околиски комитет и бил и реонски војвода во Неврокопско. Од 1906 година бил член на Серскиот окружен комитет на ВМОРО. Учествувал во Балканските и Првата светска војна.
Во 1920 година бил избран за кмет на Неврокоп. Во 1922 година се спротивставил македонската револуционерна организација биде водена од Тодор Александров, по што бил ликвидиран од неговите четници.
Ларс Улрих
Ларс Улрих (роден на ) е американски музичар и тапанар со дански корени. Заедно со Џејмс Хетфилд, тој е еден од основачите на Металика. Роден е во Гентофте, Данска, во семејство од средната класа.
Како млад активно играл тенис, а негов татко е поранешниот професионален тенисер Торбен Улрих. Летото 1980, на возраст од 16 години се преселил во Лос Анџелес (Калифорнија) како би ги продолжил тренинзите. Но, во тие години ја засакал музиката, особено ударните инструменти, па така започнал да вежба на тапани. Објавил оглас во еден тамошен весник дека бара членови за хеви метал бенд, па така го запознал Хетфилд со кого ја формирале Металика.
Ран живот
Неговото интересирање за рок-музиката било подгреано откако тој присуствувал на концертот на Deep Purple одржан во февруари 1973 во Копенхаген. Татко му тогаш набавил 5 билети за неговите пријатели, но еден од другарите ненадејно откажал. Тогаш Ларс случајно добил прилика да го слуша нивниот настап во живо, што кај 9-годишното момче оставило силен впечаток. Следниот ден го купил албумот Fireball, за кој се смета дека го внел во светот на рокенролот. Набргу од неговата баба на подарок добил се тапани од серијата Лудвиг.
Покрај Deep Purple, Diamond Head се бендот кој ги оформил неговите музички сфаќања. Патувал од Сан Франциско дури до Лондон само за да го проследи нивниот концерт. Поради избрзаното и непланирано патување, по концертот немал каде да преноќи, па затоа го замолил бендот за помош. Од Diamond Head му дозволиле да спие во нивната куќа сѐ додека не најде превоз до САД.
Музичка кариера
Во 1981 г. во гратчето Дауни (Калифорнија) со Џејмс Хетфилд ја основале Металика. Името Металика го измислил неговиот пријател Рон Кинтана, кој барал имиња за хеви метал бенд. Негови идеи биле „Металика“ и „Метал Манија“, а Ларс го убедил да го земе второто, како тој би го искористил Металика за својот бенд. Во метал заедницата бил познат како пионер на брзите треш битови, кои ги применувал во многу песни, меѓу кои „Metal Militia“ од албумот Kill 'Em All, „Fight Fire with Fire“ од Ride the Lightning, „Battery“ и „Damage Inc“ од плочата Master of Puppets, како и „Dyers Eve“ од ...And Justice for All. Тој бил признат и влијателен тапанар и поради популарноста на Металика и поради користењето на техниката „дупла папуча“ во песните „One“ (...And Justice for All) и воведот од песната „Enter Sandman“ (Metallica).
Со издавање на албумите Load и ReLoad тој ги упростил своите музички шеми, а неговиот сет го намалил од 9 на 7 ударни инструменти. Ритамот на тие песни бил со смален интензитет, а ударите побавни и постегнати. Неговиот глас може да се слушне на почетокот од песната „Leper Messiah“ (Master of Puppets) каде на дански одбројува од еден до четири. Исто така говори и во видео записот за песната „St. Anger“.
Бил рангирани на 5. место во изборот на That Metal Show за 5-те најдобри тапанари на сите времиња.
Музички стил и техника
Стилот на Улрих доста се менувал во текот на неговата кариера. Во 80′тите бил познат по брзите и агресивни треш ритмики, а бил меѓу првите тапанари кои применувале наизменично удирање по басот за создавање музички мост за поврзување на деловите од композицијата. Најдобар пример за тоа се песните „Blackened“ и „One“ од ...And Justice for All (1988), „All Nightmare Long“ и „My Apocalypse“ од Death Magnetic (2008), и секако највиртуозната „Dyers Eve“.
Приватен живот
Улрих се женел двапати. Првпат во 1988 за Деби Џонс, девојка која ја запознал за време на турнејата низ Велика Британија од 1988 година. Се развеле до 1990 поради честите отсуства на Ларс од дома, најмногу поради студиските сесии за Црниот албум. Вториот брак му бил со Скајлар Сатенстајн, медицински физиолог, кој траел од 1997 до 2004 година. Со нејзе има две деца, Мајлс (роден 1998) и Лејни (роден 2001). Мајлс ги следел татковите чекори, па така моментално е тапанар во бендот My Missing Half.
Улрих бил во врска со данската глумица Кони Нилсен, со која има го има синот Брус Тадеус Улрих-Нилсен, роден 2007 во Сан Франциско. Односите траеле од средината на 2004 па сѐ до 2012. Моментално Улрих е во љубовна врска со манекенката Џесика Милер.
Лисабонски саем на книгата
Саемот на книгата во Лисабон (португалски: Feira do Livro de Lisboa) ― саем на книгата што е одржуван секоја година во Лисабон, Португалија. Одржуван е во Паркот „Едуардо VII“.
Лисабонскиот саем на книгата е еден од најстарите културни фестивали што се одржуваат во главниот град на Португалија. Свечено бил отворен во 1930-тите, а неговата традиционална местоположба е Паркот „Едуардо VII“, најголемиот парк во Лисабон, кој се наоѓа во близина на монументалниот Праса Маркес де Помбал.
Настрана од изложувачите, публиката може да ужива во читањето и купувањето на стари и ретки томови, како и да ужива во предностите на дарежливите попусти на цените што ги предизвикува саемот. Повеќето од книгите (стари или нови наслови и автори) се на португалски, но сепак има многу тезги на кои се изложени публикациите на англиски јазик, што може да ги привлече заинтересираните луѓе што зборуваат англиски, кои не сакаат само да ги пробаат шармот на настанот, но и да се вратат дома некои реткости од нивниот престој во Лисабон.
Мартин (град)
Мартин (Turčiansky Svätý Martin until 1950, Turócszentmárton, германски: Turz-Sankt Martin, латински: Sanctus Martinus / Martinopolis) — град во северна Словачка. Градот се наоѓа на реката Туриец, помеѓу планините Мала и Голема Фатра. Во близина на Мартин се наоѓа словачкиот град Жилина.
Население
Мартин во 2009 имал население од околу 58000 жители. Според пописот од 2001 година 94.9% од населението биле Словаци, 1.6% Чеси, 0.5% Роми, и 0.2% Унгарци. 44.1% биле Католици,  31.2% се изјасниле без религија и  17.2% лутеранци.
Антарктичка Висорамнина
Антарктичка Висорамнина, Поларна Висорамнина или Висорамнина на Кралот Хокон VII — големо подрачје на Источниот Антарктик во пречник од 1.000 км. Ова е огромна континентална висорамнина со просечна надморска висина од 1.500 до 3.000 м. Во оваа област се наоѓаат Јужниот Пол и поларната станица „Амундсен-Скот“.
Истражување
Висорамнината првпат е забележана во 1903 г. за време на експедицијата на „Дискавери“, предводена од Роберт Фалкон Скот. Ернест Шеклтон бил првиот што преминал делови од висорамнината во 1909 г. како дел од експедицијата на „Нимрод“, која се вратила заради временските непогоди кога стасала на само 180 км од Јужниот Пол. Шеклтон ја нарекол „Висорамнина на Едвард VII“ во чест на тогашниот британски крал. Во декемри 1911 г. на враќање од првото патување кон Јужниот Пол, норвешкиот истражувач Роалд Амундсен решил да ја нарече „Висорамнина на Хокон VII“ по новокрунисаниот крал Хокон VII.
Антарктичката Висорамнина е првпат фотографирана од воздух во 1929 г. од четиричлената посада на авионот „Форд Тримотор“ кој бил првиот лет до Јужниот Пол. Главен пилот на овој лет бил Бернт Балхен од Норвешка, а навигатор и главен организатор на експедицијата бил американскиот поморски офицер Ричард Берд. Со нив биле копилотот и фотографот.
Клима
Поради големата надморска висина, географската положба и крајно долгите тмурни зими, Антарктичката Висорамнина се одликува со најниските температури на Земјата, кои знаат да паднат до.
Животни
Висорамнината не е погодна за живот поради постојаните сурови ветришта, особено во зима.
Застапеноста на микроорганизмите е слаба (<103 клетки/мл стопен снег). Претежно се состои од членови на класата на алфапротеобактериите (на пр. Kiloniellaceae и Rhodobacteraceae), една од најчестите групи бактерии во морските живеалишта; Bacteroidota (на пр. Cryomorphaceae and Flavobacteriaceae); и цијанобактерии. Тие се сметаат за дел од екологијата на висорамнината.
На Антарктичката Висорамнина не живеат пингвини, а единствено чести се снежната бурница и јужнополарниот поморник. На висорамнината има многу малку копнени животни, како и на Антарктикот воопшто: цевчести црви, земјени болви, крлежи, мушички, луѓе и кучиња.
.np
.np — највисок државен домен за Непал.
Главица (Панчарево)
Главица — могила од доцноантичко време. Десно од патот Пехчево-Делчево се издига високиот рид Главица. На неговиот врв има мала могила со пречник во основата од 10 метри и зачувана височина од 1 метар. Могилата е делумно оштетена при што биле откриени неколку гробови за кои, како и за евентуалните гробни прилози, нема поблиски информации.
1526 во музиката
1526 година во музиката содржи некои значајни настани.
Пришта
Пришта — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Чепан.
Илија Дигалов
Животопис
Роден е во селото В'мбел, Костурско. По зачленувањето во Организацијата бил курир, а за време на Првата балканска војна во 1912 година влегол во четата на војводата Васил Чакаларов. По Балканските војни во 1912/13 година со чета дејствувал во Костурско и Преспанско.
Станал доверлив соработник и соборец на Тодор Александров. Во 1919 година повторно од Бугарија се вратил во Македонија и дејствувал во Битолско, Кичевско и Мариовско.
Во 1922 година бил назначен за војвода на ВМРО во Леринско. Загинал во ноември 1922 година кај селото Глобочени, Преспанско, во судир со грчки жандармериски единици.
Подморница
Подморница е пловно средство кое може да плута по површина на водата и да плови под водата. Подморниците почнале да се употребуваат за воени цели за време на Втората светска војна. Во денешно време подморниците сè повеќе се користат и во мирнодопски услуви, пример за истражувања на морињата.
Првата подморница за која има информации дека е конструирана била изградена во 1620 година од Корнелиус Јакобсон Дребел, кој работел за Џејмс I од Англија. Подморницита била изградена по стандардите направени од англискиот математичар Вилијам Борн. Има повеќе теории за тоа како таа се движела, но сè уште не се знае точно. Познато е дека две напредни верзии биле тестирани во реката Темза помеѓу 1620 и 1624 година.
Почетоците на првите воени подморници
Првата воена подморница била наречена „Желка“ (анг. Turtle) во 1775 година, таа се движела со помош на пропелер кој бил придвижуван од човек. Оваа подморница била дизајнирана од американецот Дејвид Бушнел и била направена за еден човек. За време на Американската борба за независност подморницита „Желка“ била пратена да го потоне Британскиот воен брод „HMS Eagle“. Во 1800 година, Франција изградила подморница дизајнирана од американецот Роберт Фултон, наречена Наутилус (анг. Nautilus). Французите се откажале од експериментот во 1804 година. Submarino Hipopótamo била првата подморница направена во Јужна Америка, а била тестирана во Еквадор, на 18 септември 1837 година. Таа била дизајнирана од Хозе Родригес Лавандера.
Погон
На почетокот, подморниците биле придвижувани од некој човек. Првата порморница која не била придвижувана од човек била Француската "Plongeur", која користела компресиран воздух како погон. Анаеробен погон бил првпат користен во Шпанската подморница "Ictineo II" во 1864 година, која користела соеднинение од цинк, магнезиум-диоксид и калциум-хрорат за да создаде доволно топлина да придвижи парен мотор, кој исто така доставувал кислород за екипажот. Потоа биле користени мотори на гас, керозин, дизел и батерии, а во 20 век се појавиле и подморници на атомски погон.
Сноркл
На дизел-електричните подморници им е потребен воздух за да ги вклучат нивните дизел мотори, па тие носеле големи батерии за операции под вода. Бидејќи батериите не траат многу долго подморниците мораат често да се враќаат на површината за да ги наполнат, но за тоа време тие се ранливи на надворешни напади. Сноркл-от бил измислен за да им овозможи на Германските подморници да ги вклучуваат своите дизел мотори додека се под вода, додека тие земаат воздух преку мала цевка од површината.
Хановер (административен округ)
Хановер (Hannover) бил Regierungsbezirk на пруската Провинција Хановер и на Долна Саксонија, Германија, кој постоел од 1885 до 2004. Се наоѓа на југот од покраината околу градот Хановер, негов главен град.
.no
.no — највисок државен домен за Норвешка.
1525 во музиката
1525 година во музиката содржи некои значајни настани.
Вустров (Вендланд)
Вустров (Wustrow) — помал град во округот Лихов-Даненберг, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа северно од градот Залцведел.
Потекло на името
Името Вустров има словенско потекло, односно од полапскиот збор Wåstrüw (што е слично со „остров“).
Местоположба
Малиот град се наоѓа во јужниот дел на округот Лихов-Даненберг, оддалечен околу шест до осум километри од окружниот град Лихов и од градот Залцведел.
Западно од градот поминува реката Јецел. На север од градот Вустровер Думе се влева во Јецел.
Природни области
На областа на градот се наоѓаат две природни области:
Градски единици
Градот Вустров се состои од следниве места:
Политика
Од 1 ноември 2006 година припаѓа на општинската заедница Лихов.
Градот Вустров припаѓа на покраинскиот круг бр. 48 Елба и во сојузниот круг бр. 38 Лихов-Даненберг - Линебург.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 13 избрани членови. На општинските избори од 11 септември 2013 година биле добиени следниве резултати:
NGC 3638
NGC 3638 — спирална галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3638 се споменува и како MCG -1-29-7, IRAS 11176-0749.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3638 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 3638 има привидни димензии од 2,3' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 3638 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34688. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 281; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5508. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1018.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Граден кош
Граден кош е дел од човековиот огранизам кој се наоѓа во горниот дел на трупот. Претставува една затворена целина. Неговиот горен дел е отворен преку apertura thoracis superior, од страна се ребрата и мускулите меѓу нив, а одоздола е дијафрагмата.
Горната граница на градниот кош ја градат incisura jugularis (manubrium sterni), ''art. sternocalvicularis, clavicula, art. acromioclavicularis, processus spinosus vertebra cervicalis'' VII. Латералната граница ја сочинува sulcus deltoideopectoralis, а долната граница ја гради apertura thoracis inferior (angulus ingrasternalis, vertebra thoracica XII).
Границите на градниот кош се разликуваат од границите на градната празнина (cavitas thoracis). Горната граница на градната празнина ја градат sternum, costa prima и vertebra thoracica prima. Градниот кош не лежи во хоризонтална рамнина, туку е наведнат под агол од 30 степени, во однос на хоризонталната рамнина (ако повлечеме рамнина која оди низ врвот на градната коска, ќе минува низ телото на 3 торакален прешлен). Долната граница на градниот кош ја гради дијафрагмата.
Топографски ориентациони линии
На градниот кош за полесна ориентација постојат топографски ориентациони линии.
Топографски региони
Освен топографски линии имаме и топографски региони. Нив ги делиме на две групи, топографски региони на предната страна (regiones pectorales) и топографски предели на задната страна на градниот кош (regiones dorsales).
Regiones pectorales се:
Regiones dorsales ce :
Ѕидови на градниот кош
Ѕидовите на градниот кош имаат 3 слоја. Во првиот слој се кожата, подкожното масно ткиво и површинските мускули. Во вториот слој се коските, зглобовите, мускулите помеѓу нив, крвните садови и нерви. Во третиот слој се fascia endothoracica et pleura parietalis.
Зглобови
Зглобови на градниот кош се зглобови помеѓу ‘рбетот и ребрата и градната коска.
Зглобови помеѓу прешлените се:
Зглобови помеѓу рбетот и ребрата се:
Зглобови помеѓу градната коска и ребрата се:
Мускули
Мускули кои го градат градниот кош се мускули во меѓуребрените простори и попречниот граден мускул.
Меѓуребрените простори се простори помеѓу две ребра така што добиваат име по горното ребро кое го гради просторот. Така нпр. просторот помеѓу 3 и 4 ребро е 3 меѓуребрен простор. Во долниот дел на меѓу ребрениот простор е sulcus costae низ кој минуваат v.a. et n. intercostalis. M. intercostalis externus ги исполува првите 2/3 од меѓуребрениот простор започнувајќи одзади. Предната 1/3 ја исполнува membrana intercostalis externa. M. intercostalis internus ги исполува првите 2/3 од меѓуребрениот простор започнувајќи однапред. Задната 1/3 ја исполнува membrana intercostalis interna. Во делот на angulus costae овој мускул се дели на два дела така што неговиот надворешен дел се именува m. intercostalis intimus. Овие мускули во задниот дел на ребрата се спојуваат меѓу себе и градат помали мускули кои ја градат групата мускули на грбот.
Злокуќани
Името Злокуќани го носат три села во Македонија:
Преѓ Луре
Преѓ Луре — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Луре.
1524 во музиката
1524 година во музиката содржи некои значајни настани.
Градиште (Панчарево)
Градиште — градиште од доцноантичко време. На 2 километри јужно од селото се издига висок рид со доминантна положба. На неговиот врв, на простор од 30 × 70 метри се зачувани остатоци од бедемот ѕидан од кршен камен и варов малтер. Во внатрешноста на градиштето се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, покривни ќерамиди и други. Најдени се и остатоци од топена железна руда.
Ајхсфелдер Кесел
Ајхсфелдер Кесел (Eichsfelder Kessel) — општинска заедница во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Нидероршел.
Општинската заедница Ајхсфелдер Кесел се состои од следниве општини:
Штралзунд
Штралзунд (Stralsund) — град во Мекленбург-Западна Померанија, Германија, се наоѓа на јужниот брег од Штрелазунд (мореуз во Балтичкото Море, кој го раздвојува островот Риген од копното).
Двата моста (Rügendamm и од октомври 2007 новиот мост) и неколку фериботски услуги го поврзуваат Штралзунд со островот Риген. Поранешниот слободен град, тој е главен град на новиот округ Западна Померанија-Риген од административната реформа во септември 2011.
Од 2002, стариот град на Штралзунд е прогласен за светско културно наследство, заедно со Висмар. Заедно со Грајфсвалд, Штралзунд создава еден од четирите високоурбани центри на Мекленбург-Западна Померанија.
Главни индустрии на Штралзунд се бродоградбата, рибарството, машинската индустрија и со растечко ниво, туризмот, бионауките, услугите и информатичката технологија.
Местоположба
Градот Штралзунд се наоѓа во североисточна Германија во областа Западна Померанија, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија.
Клима
Неговите годишни врнежи се 656 мм и споредено со останатиот дел од Германија, ова претставува помалку. Само една третина од сите метеоролошки станици на Германската временска служба забележуваат пониски вредности. Најсув месец е февруари, додека најмногу врнежи има во јули: во овој месец има 2,1 пати повеќе врнежи отколку во февруари. Врнежите се движат умерено низ целата година.
Пејзаж
Градот се наоѓа на протокот Штрелазунд, проток во Балтичкото Море. Неговата географска близина до островот Риген, чија единствена цврста врска до копното, Ригенскиот мост, кој води помеѓу Штралзунд и селото Алтефер, поради кој Штралзунд го добил прекарот „Портата до Островот Риген“ (Tor zur Insel Rügen). Штралзунд се наоѓа близу Западнопомерански лагуни.
Градската шума и трите градски езера (Книпертајх, Франкентајх и Мортајх) влегуваат во рамките на градските граници. Трите езера и Штрелазунд го одделуваат Стариот град, првичната населба и историскиот центар на градот, заштитен остров.
Највисока точка во градот е Галгенберг (Galgenberg) на западниот влез на градот.
Градски единици
Територијата на градот се простира на 38,97 км2, кој го прави Штралзунд, со неговите 57.670 жители ( до 31 декември 2010 ), е еден од најгусти населените градови во Мекленбург-Западна Померанија (1.480 жители на км2). Излегувајќи од денешниот центар на градот, Стариот град, околината била населена по отстранувањето на шумата на градот во 1869.
Ханзеатскиот град Штралзунд е поделен на следните градски единици:
Градот исто така поседува имоти на островите, Хидензе и Уманц.
Соседни општини
Поголеми градови во областа се Грајфсвалд и Росток. Во околината околу Штралзунд се наоѓаат градовите Барт и Рибниц-Дамгартен.
Многу помало села во близината, како Прон или Негаст, пораснале многу по 1990 како последица на оние кои живеат или работат во Штралзунд.
Историја
Во средниот век, областа во Штралзунд била дел од западнословенското Кнежевство Риген. Во тоа време, островот Денхолм и рибарското село, на местото на подоцнежниот град, биле именувани Страле / Стралов (Strale / Stralow; полапски за „стрела“). Стрелата е сè уште зачувана на градскиот грб. Целосното полапско име е Стшалув (Strzałów).
Селото исто така имало ферибот до островот Риген. Во 1168, Кнежевството Риген станало дел од Кралството Данска.
Во текот на германското источно населување, многу германски доселеници, благородници и трговци биле повикани во кнежевството и на крајот ја населиле населбата Страле (Strale). Трговците од другите држави како и месното население биле привлечени во областа и сочинувале една третина од градското население. Данската морнарица исто така го користела островот. Кога населбата пораснала во градска големина, принцот Визлав I на Риген му обезбедил градски права со написот на нашиот град Стралов во 1234, иако населбата постоела многу пред формалното основање. Во 1240, кога принцот му дал дополнителна земја на градот, го нарекол Стралезунд (Stralesund).
Успехот на населбата го предизвикал моќниот Слободен град Либек, кој го опожарил Штралзунд во 1249. Потоа, градот бил обновен со масивни градски ѕидини имајќи 11 градски порти и 30 караули. Новиот град (Neustadt), предградие на постоечкиот град, бил споен со Штралзунд во 1361. Шадегард (Schadegard), збратимен град на Штралзунд исто така го основал Визлав I во близина, но не добил градски права, служел како кнежевско упориште и ограден како тврдина. Бил уништен и урнат во 1269 под притисок на граѓаните на Штралзунд.
Во 1293, Штралзунд станал член на Ханзата. Вкупно 300 бродови пловеле под знамето на Штралзунд низ Балтичкото Море во век. Во 1325, Кнежевството Риген станало дел од Војводството Померанија, меѓутоа Штралзунд задржал значителна независност.
Во век, Штралзунд станал сцена на главните борби во Триесетгодишната војна. Во Битката кај Штралзунд, градот бил под опсада од Албрехт фон Валенштајн, откако Советот одбил да ја прифати капитулацијата на Францбург. Штралзунд давал отпор со данска и шведска поддршка. Шведскиот гарнизон во Штралзунд бил првиот на германската почва во историјата. Со Штетинскиот договор, градот станал една од двете главни шведски тврдини во Војводството Померанија, покрај Штетин (сега Шчеќин).
По војната, со Вестфалскиот мир (1648) и Штетинскиот договор (1653) Штралзунд станал дел од Шведска Померанија. Шведска го загубила од Бранденбург во Битката кај Штралзунд (1678), но бил вратен на Шведска со Сенжерменскиот мир. Во Големата северна војна во 1715, Карл XII ја предводел одбраната на Штралзунд против обединетите европски армии. Штралзунд останал под шведска контрола до Битката кај Штралзунд (1807), кога бил заземен од трупите на Наполеон. Заземен од трупите на Фердинанд фон Шил во 1809, бил повторно повратен од Французите, откако Шил загинал во битката. Со Виенскиот конгрес (1815), Штралзунд станал дел од пруската Провинција Померанија и седиште на административниот округ, кој се простирал на територијата на поранешната Шведска Померанија.
Од 1949 до повторното обединување на Германија во 1990, Штралзунд бил дел од Германската Демократска Република.
Градби и споменици
Центарот на Штралзунд нуди многубројни историски градби. Од 1990, големи делови на историскиот стар дел на градот биле обновени од приватни лица и од државата и со поддршка на различни организации. Како последица на односот на историските градби во Источна Германија многу куќи биле под закана за рушење. Стариот град во целина, нуди богата разновидност на историски градби, каде има многубројни поранешни трговски куќи, цркви, улици и плоштади. Од нешто повеќе од 800 заштитени градби во Штралзунд, повеќе од 500 се наоѓаат во Стариот град. Во изминативе дваесет години, од Мирната револуција во 1990 до ноември 2010, 588 од повеќе од 1.000 стари градби биле целосно обновени, вклучувајќи 363 посебни единици. Поради неговото историско и архитектонско значење, во 2002, Стариот град на Штралзунд заедно со Стариот град на Висмар биле додадени кон списокот на светско културно наследство како „Историски центри на Штралзунд и Висмар“. Збирот на градби на Стариот плоштад, вклучувајќи ја црквата Св. Никола, Градското собрание, една од најважните секуларни градби во северногерманската готска архитектура со тули, Артусхоф, Вулфламхаус, Командатенхаус, Геверкшафтсхаус и новите станбени блокови, ја претставуваат архитектонската историја на градот. Градските куќи со нивните разновидни калкани, често обновени со високи финансиски трошоци, преовладуваат низ уличниот пејзаж во Стариот град. Поранешната Шведска палата, денес е дом на градската служба за градење. Културно-историскиот музеј во Менхштрасе (Mönchstraße) е обновен со средства од германското здружение за заштита на спомениците и сега нуди изложби и ја претставува историја низ седум векови како една од најважните преостанати првични куќи од времето на Ханзата во Северна Европа. Трите големи средновековни градби во готски стил изградени со тули – Црквата „Пресв. Богородица“, Црквата Св. Никола и Црквата Св. Јаков, посочуваат на средноковното значење на Штралзунд. Денес Св. Јаков се користи само како културна црква, неговата парохија сега е опслужувана од Црквата на Светиот Дух, користена како општоприфатена црква, која потекнува од век. Другите две цркви на Стариот плоштад и Новиот плоштад сè уште се користат како цркви и се користат како верски објекти. Од кулата на Пресв. Богородица на Новиот плоштад се нуди панорамски поглед на Штралзунд и на островот Риген. Помеѓу поновите црковни градби се Црквата на Воскреснувањето, Црква Св. Троица, Црквата на Мирот и Лутеранската црква. Манастирот Св. Јован (Johanniskloster), францискански манастир од 1254, денес дом на Градскиот архив. Вообичаени се одржуваат културни настани во него, како театарски претстави на отворена сцена.
Готскиот манастир Св. Ана и Св. Бригита (Kloster St. Annen und Brigitten) во Шилштрасе (Schillstraße) бил основан околу 1560 со спојување на манастирите Св. Ана (St. Anne, 1480) и двојниот манастир Маријакрон (Mariakron, 1421).
Манастирот Св. Јирген (Kloster St. Jürgen am Strande) на Менхштрасе бил споменат по првпат во 1278. Во век служел како дом за стари лица. Во 1632 црквата и објектите биле уништени. Во 1743 била изградена нова градба кај Портата Книпер (Kniepertor) и местото било проширено во 1754 со цел да се направи место за повеќе станови за стари лица, а во 1841 и апартмани за вдовици.
Манастирот Св. Катарина (Katharinenkloster) постоел од 1251 до околу 1400, како и Црквата Св. Катарина, осветена во 1287. Денес се дел од Германскиот поморски музеј.
Првпат споменат во 1256 како Heilgeistkloster е Болница на Светиот Дух. Тука биле згрижувани сиромашни и болни лица. Денес, сите станови и куќи се обновени и областа вреди да се посети. На пристаништето се нудат фериботите до Хидензе и Алтефер, како и туристичките тури низ самото пристаниште. Во летните месеци, пристаништето е преполно со речни крстосувачи. Во близина на Стариот град постојат неколку пристаништа за јахти и марини. Стотици јахти и бродови се врзани долж северниот дел во лето. Едрелицата, Горх Фок е уште една туристичка атракција во пристаништето. Од градските порти на Штралзинд се преостанати само Портата Книпер (Kniepertor) и Портата Китер (Kütertor).
Сообраќај
Штралзунд е поврзан со автопатотот А20 (кон Берлин и Хамбург), преку сојузниот автопат Б96. Други главни патишта се сојузниот автопат Б105 (почнувајќи од центарот на градот и продолжува кон Росток) и Б96 (главен пат кон Риген) и Б194 до Гримен.
Главната железничка станица Штралзунд е на линијата до Берлин, Росток, Ангерминде и Берген.
Кога се патува преку воздух, патниците обично го користат Аеродромот Росток-Лаге, кој има летови со Минхен. Малиот аеродром, Штралзунд Барт, исто така го опслужува градот.
Градските автобуси се управувани од SWS (Stadtwerke Stralsund).
Збратимени градови
Штралзунд е збратимен со следниве градови:
Фунгикултура
Фунгикултура е процесот на производство на храна, лекови и други производи по пат на одгледување на печурки и други габи.
Овој израз се користи за одгледувањето на габи со мравки-листосекачи, термити, амброзионосни буби, и мочуришни полжави.
Арборикултура
Арборикултура е селекцијата, садењето и негата на поединечни дрва, и изучувањето на нивниот раст и реакција на културните обичаи и животната околина. Науката се изучува со цел за одгледување на дрва, обично во градина или урбана средина, за нивното здравје и долговечност, отпорност од штетници и патогени, справување со ризици, максимален доход од вложувања и од орнаментални и естетки причини. Заради ова, оваа наука се разликува од шумарството, кое се занимава со комерцијално производство и исползување на дрво и други шумски производи од насади и шуми. Арборикултурата има слична врска со шумарството како што градинарството има со земјоделството.
1523 во музиката
1523 година во музиката содржи некои значајни настани.
Цер
Цер – вид даб. Церот е високо листопадно дрво.
Распространетост
Церот е јужноевропско и западноазиско дрво. Ареалот му се протега од Шпанија и Франција (каде е редок) на запад, преку Апенинскиот и Балканскиот Полуостров до Мала Азија и Сирија на исток. На север се протега до јужна Швајцарија и Австрија, а најсеверно до Моравија.