cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Принцеза Инјеборг од Данска
Јавна улога
Ингеборг била заинтересирана за спорт, особено за лизгање на мраз, а на автомобилската изложба во Стокхолм во 1903 година, таа и престолонаследникот Густав направиле спонтано демонстративно патување со автомобил од Сканија. Во 1908 година, таа го придружувала внукот на нејзиниот сопруг, принцот Вилијам на неговата свадба со нејзиниот прв братучед од татко, големата војвотка Марија Павловна во Русија.
Семеен живот
Таа живеела хармоничен семеен живот, а семејството било познато како „Среќното семејство“. Децата добиле едноставно воспитување и се очекувало да ги научат домашните задачи: на пример, им бил даден вистински шпорет во нивната куќа за играње, на кој готвелее вистинска храна. Таа и Карл живееле неформален и интимен семеен живот со своите деца.
На Ингеборг и се восхитувале за справувањето со економските тешкотии што ги доживела кога банката во која инвестирале се урнала во 1922 година и тие морале да го продадат својот дом. Таа била претставена како симбол на сопруга и мајка во многу списанија и долги години била најпопуларниот член на кралската куќа.
Во 1905 година, норвешката влада разговарала да ги направи крал и кралица на Норвешка, но Карл ја одбил понудата. Наместо тоа, нејзиниот брат бил избран за монарх на Норвешка. Сродството на Ингеборг со скандинавските династии помогнало повторно да се спојат трите кралски куќи по тензијата создадена поради отцепувањето на Норвешка во 1905 година. Политички, Ингеборг имала демократски и либерални симпатии и не ги сакала конзервативците, ставови што таа ги изразила за време на владината криза во 1918 година. Таа го мразела конзервативниот кабинет Хамарскјолд и политиката од 1914 година, го критикувала конзервативниот печат и оставката на либерално-социјалдемократскиот кабинет од 1918 година ја сметала за катастрофа, наводно ја коментирала со зборовите: „Не смее да се случи! Не не не!“
Принцезата Ингеборг ја имала честа да биде баба на тројца европски монарси: кралот Харалд V од Норвешка, кралот Бодуен од Белгија и кралот Алберт II од Белгија ; и прабаба на две деца: Анри, великиот војвода од Луксембург и кралот Филип од Белгија. Таа е исто така внука на данската кралица Маргрета Втора и правнука на шведскиот крал Карл XVI Густаф.
Науката во 1970 година
1970 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Нагиб Махфуз
Нагиб Махфуз (10 декември 1911, Каиро, Египет) — египетски филозоф, белетрист и драмски писател, добитник на Нобеловата награда за литература во 1988 година за творештвото што и придава на арапската белетристика општочовечка вредност.
Животопис
Филозофија завршил на Каирскиот универзитет (1934). Објавувал раскази во списанието „Ал Маџал Ал Џедида“. Во првите дела исполнети со патриотски виор, предизвикан од далечното фараонско минато, реалистички го опишува традиционалното богатство- „виод на лудоста“ (1938), „Игри на судбината“ (1939).
Творештво
Махфуз е автор над 40 збирки, раскази и романи. По 1945 година во серија романи го опишува египетското општество-„Новото Каиро“ (1945), „Уличката Ал Медак“ (1947), „Почетокот и крајот“ (1949). Оваа панорама наоѓа кулминација во познатата триологија состаена од „Меѓу дворците“, „Дворецот на копнежот“ и „Шеќерната куќа“, пишувани од 1947 до 1952 година и објавени од 1956 до 1957 година. Низ животот на трите поколенија на една каирска фамилија, авторот ги изнесува социјалните и политичките потреси на египетската историја. Пресврт во неговото творештво настанува во 60-тите години, кога Махфуз се ориентирал кон краткиот расказ и оставал повеќе место за симболот што носи постојана тревога и страдања, произлезени од еволуцијата на едно општество во кое поединецот е сè повеќе осамен и напуштен-„Крадецот и кучињата“ (1961), „Есенската потполошка“ (1962), „Светот на Бога“ (1963), „Пат“ (1964), „Питач“ (1965), „Разговор на Нил“ (1966), „Таверната на црната мачка“ (1968), „Меден месец“ (1971).
Кавагучи (езеро)
Кавагучи (河口湖, ) — езеро во близина на планината Фуџи (префектура Јаманаши, Јапонија) и е едно од петте езера на планината. Се наоѓа кај градот Фуџикавагучико кој е со железница и директни автобуски линии добро поврзан со сообраќајните јазли на Токио.
Во 2013 г. езерото е прогласено за светско наследство на УНЕСКО како дел од културното подрачје на планината Фуџи.
Лак за коса (филм)
Лак за Коса (англиски: Hairspray) е мјузикл – комедија филм од 2007 год. Во главните улоги настапуваат Ники Блонски, Зак Ефрон, Мишел Фајфер, Џон Траволата, Кристофер Волкен, Квин Латифа, Аманда Бајнс. Филмот својата премиера ја доживеа на 20 јули 2007 година. Овој филм е адаптација на истоимениот филм од 1988 год.
Виндишлојба
Виндишлојба (Windischleuba) — општина во округот Алтенбург, во Тирингија, Германија.
Нефтида
Нефтида или Нефтис припаѓа на Енеадата од Хелиополис. Таа била ќерка на Нут и Геб; сестра на Озирис, Сет и Изида; жена на Сет; мајка на Анубис.
Нејзини титули; Дама на Телото (од Боговите); Жителот во Сену; Дама на Небесата; Голема Божица - Дама на Животот.
Потекло на поимот
Нејзино египетско име било (Неб-хут/Небет-хет, Небтет) и значи „Господарка на Куќа“ – под зборот „куќа“ се подразбира оној дел од небото кој претставува престојувалиште на сончевиот бог Хор. Според други толкувања, нејзиното име значи „Божица на Храмското Опкружување“, кое најверојатно индицира дека оваа божица е поврзана со одреден храм или некој специфичен аспект од египетскиот храм кој денес е делумно изгубен во модерното разбирање. Сепак, барем знаеме дека (заедно со сестраси Изида) Нефтида го претставува храмскиот пилон или големиот бајрак кој го најавува Божественото Присуство.
Нефтида ја пратела Изида при нејзиното лутање и неволјите кои ги доживеала барајќи ги распарчените делови на својот маж Озирис. Имала како и Изида место во Сончевиот чун кој излегол од првобитната вода каде што најверојатно била претставничка на квечерината. Според една легенда таа најверојатно била мајка на Анубис со Озирис, додека во текстовите Ра бил прогласен за негов татко. Таа била пратена од Ра да ја исчисти земјата од неверници, т.е да ги убие неверниците. Потоа побарала од Ра да се одмори и станала еквивалент на грчката Афродита. Станала божица на љубовта, плодноста и жената како и нејзина заштитничка. Во погребните папируси таа секогаш ја прати Изида додека таа и' помага на умрените, и како што помогнала на Озирис и Изида да ја победат лукавоста на нејзиниот маж Сет, така и' помагала на мртвите да ја надвладеат силата на смртта и гробот, и заради тоа била божица на подземниот свет.
Космос-2248
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 11 мај 1993 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 220 килограми. Космос-2248 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1416 км, а најмалото на 1402.
Науката во 1969 година
1969 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Иглокожи
Иглокожите (лат. Echinodermata — „игличеста кожа“) се група на исклучиво морски животни кои живеат на дното од водениот екосистем и имаат егзоскелет (надворешен скелет) од варовникови плочки сместен под кожата. Плочките може да се споени една со друга, како кај морските ежови, потоа оретчени за да го забрзаат движењето, како кај морските ѕвезди, или редуцирани на ситни спикули во кожата, како што е кај морските краставици. Кожата обично има брадавичести проекции или игли или, пак, и двете.
Иглокожите имаат петтозрачна радијална симетрија, што значи дека нивното тело може да се подели на пет повеќе или помалку слични делови околу централната оска. За разлика од другите радијално симетрични животни, овие се развиваат од билатерално симетрична ларва и зачувуваат дел од билатералноста и како возрасни единки.
Кај иглокожите не постои глава; површината која ја содржи устата (кај морските ѕвезди и повеќето други видови таа се наоѓа на долната страна од телото) се нарекува усна или орална површина, а спротивната страна, која обично го носи анусот - аборална површина.
Анатомија и физиологија
Цевкастите стапала овозможуваат барем дел од респирацијата кај повеќето иглокожи; но, повеќето групи имаат развиено помошни респираторни структури. Иглокожите немаат посебни екскреторни органи. Циркулацијата се случува во отворен систем на канали и синуси, како и во телесната празнина, чии телесни ѕидови поседуваат флагелатни клетки кои создаваат струење на течноста. Празнината содржи и големи фагоцитни клетки (амебоцити) кои учествуваат во процесот на транспорт на храна и складирање на нерастворливите метаболитички производи. Постои едноставен нервен систем чувствителен на температура, светлина и вибрации, кои се рецептираат од најразличните телесни проекции. Иглокожите имаат голема моќ на регенерација на изгубените или повредени делови.
Повеќето видови се размножуваат полово, и единките се гонохористи (разделнополови). Оплодувањето е од надворешен тип; гаметите се испуштаат во водата за време на периодот на парење. Пливачките ембриони се развиваат во цилијатни, слободнопливачки, билатерално симетрични ларви, кои подлежат на метаморфоза во радијално симетрична возрасна единка.
Систематика на иглокожите
Постојат пет живи класи на иглокожи. Треба да се спомне и тоа дека можат да се сретнат најразлични систематики на овие животни.
Класа Asteroidea
Морските ѕвезди варираат во својата форма од близу кружни, петаголни па сѐ до познатите ѕвездовидни и цветовидни форми со пет или повеќе заострени краци. Краците се издолжувања на телото; секој содржи наставка од телесната празнина, радијален канал, и телесни органи. Секој крак има амбулакрална бразда на долната страна; на наборите од браздата се наоѓа амбулакралната област (амбулакрумот) со дупки за цевкастите стапала. Маргините на браздата имаат игли кои можат да го затворат амбулакрумот. Врвот на секој крак поседува цевкасто стапало кое функционира како сетилен рецептор за хемиски и вибраторни стимули, и некои видови имаат црвена пигментна дамка која служи како просто око. Надворешната површина се состои од мрежа на варовникови осикули или плочки помеѓу кои проектираат тенкоѕидните прстовидни наставки наречени папули. Папулите и цевкастите стапала се примарни места за гасна размена. Кај некои групи на морски ѕвезди исто така постојат и проекции на телесниот ѕид наречени педицеларии, опремени со ситни боцки кои се движат со помош на мускулите и се користат за чистење на телесната површина, како и за фаќање на многу мал плен. Морските ѕвезди ползат на карпестото или калливото дно, хранејќи се со различни живи и мртви животни. Многу претставници се хранат со школки и се познати како уништувачи на комерцијални лежишта на остриги. Постојат две или повеќе гонади на секој крак; во периодот на парење можат да ги исполнат целосно краците. Пливачката ларва се сместува на едно место и поминува низ сесилна (прикрепена) фаза додека се менува во возрасна фаза.
Класа Ophiuroidea
Морските змиулки или кршливите ѕвезди се вака наречени поради нивните долги, тенки и кршливи краци кои остро се истегнуваат од кружниот, петаголен или малку ѕвездовиден телесен диск. Краците на кршливите ѕвезди се флексибилни и се во пар (поврзани) поради упадливите плочки на надворешната површина. Тие носат редови на игли по рабовите. Кај една група, кошничести ѕвезди, тие се неколкупати разгранети, образувајќи голема маса на пипковидни членови. Секој крак има радијален канал (или некоја од неговите гранки), но не содржи телесни органи. Кршливите ѕвезди се хранат со детритуси и мали организми. Устата води кон голем торбовиден желудник кој исполнува поголем дел од телесната празнина. Не постојат црева или анус, така што цврстите екскрети се исфрлаат преку устата. Желудникот е превиткан на десет торбички помеѓу кои лежат десет респираторни вреќички кои се отвораат со пукнатини во усната (орална) површина. Клетките кои ги обрабуваат вреќичките имаат флагелуми (камшици), кои создаваат струење на водата навнатре и нанадвор. Гасната размена се случува низ тенките ѕидови на вреќичките.
Класа Echinoidea
Ехиноидеите - морските ежови, срцевидните ежови и сплесканите ежови се иглокожи без краци и со игличеста обвивка (наречена уште и тест) образувана од тенки споени скелетни плочки. Морските ежови (т.н. регуларни ехиноиди) се хемисферични по форма, округли на врвот и рамни на долната површина. Тие имаат многу долги, забележливи игли и често се светло обоени. Тестот на морските ежови е поделен на десет делови од еден пол до друг, како деловите на портокалот. Пет од нив се амбулакрите со отвори за цевкастите стапала; овие алтернираат со пошироки делови наречени интерамбулакри, кај кои нема цевкасти стапала. Но, иглите и педицелариите се наоѓаат на целата површина на тестот. Морските ежови се движат со притискање на супстратот со иглите и издолжување на цевкастите стапала во правецот на движењето. Доколку се превртат, тие можат да се исправат со помош на цевкастите стапала на аборалната површина. Устата, сместена во центарот на долната површина, е опколена со тенок регион кој носи пет пара на кратки, масовни цевкасти стапала и понекогаш пет пара на грмушести жабри. Во устата има елаборирана петтострана вилицовидна структура, наречена Аристотелова светилка, која може да биде делумно истисната од усната празнина. Оваа структура е способна да прободе или раскрши варовникови егзоскелети на растенија и животни. Анусот е сместен во центарот на аборалната површина и е опколен со тенкоѕидна површина без скелетни плочки.
Некои сплескани и срцевидни ежови (т.н. нерегуларни ехиноиди) имаат густа покривка од кратки игли и локомоцијата се одвива исклучиво како резултат на движењето на иглите. Постојат две групи на подионосечки амбулакри, едни наредени во листовиден калап на горната површина, а другите формираат сличен калап на долната површина. Горните цевкасти стапала функционираат како респираторни органи (не постојат жабри околу устата), а долните се специјализирани за собирање на хранливи честички. Сплесканите ежови се многу зарамнети и овални; анусот е на оралната површина. Срцевидните ежови се донекаде зарамнети и имаат форма на срце; длабока амбулакрална бразда се протега од врвот до дното при што создава секундарна билатерална симетрија. Анусот е на аборалната површина, наспроти браздата.
Класа Holothuroidea
Морските краставици се иглокожи со долги тела, чија уста е на или близу еден крај од телото, а анусот е близу другиот. Поради нивната издолженост на орално-аборлниот дел, тие лежат на нивните странични површини отколку на нивната орална површина. Кај речиси сите морски краставици скелетот е редуциран на микроскопски осикули сместени на кожата. Морските краставици немаат краци, но цевкастите стапала околу устата се модифицирале, при што формираат круг од 10 до 30 пипала со најразлични должини и форми кои учествуваат во собирањето на храната од океанското дно. Цревото на овие иглокожи завршува во една комора наречена клоака која се отвора во анус. Две единствени структури, наречени респираторни дрва, кои се наоѓаат кај повеќето морски краставици, исто така завршуваат во клоаката. Тие претставуваат системи на високоразгранети цевки, по една на двете страни од телото. Животното ја испумпува водата во респираторните дрва со контракција на клоаката, при што кислородот дифундира од ѕидовите на дрвата во течноста на телесната празнина. Мадрепоритот кај поголем дел од морските краставици се отвора во телесната празнина и ја добива течноста од истата. Кај неколку видови на холотуроидеи постои голема маса на на тубули во основата на респираторните дрва кои можат да се истрелаат кон натрапникот; тие често се регенерираат од самата морска краставица. Кај други видови, респираторните дрва, гонадите и делови од дигестивниот тракт се исфрлаат преку анусот; по оваа евисцерација следи регенерација на изгубените органи.
Класа Concentricycloidea
Морските бели ради, кој се откриени во 1986 година, имаат дисковидни рамни тела кои се помалку од 1 cm во пречник. Два познати вида се сместени на дрва пронајдени во длабоките води покрај Нов Зеланд и Бахамите. Тие имаат амбулакрален систем со цевкасти стапала на телесната површина околу работ на дискот. Немаат очигледни краци или уста и по сѐ изгледа дека апсорбираат нутриенти низ мембраната која ги обвиткува нивните тела.
Холандија на Евровизија
Холандија првпат настапува во 1956 година.
Американски крокодил
Американскиот крокодил (Crocodylus acutus) е вид на крокодил кој се среќава во Средна Америка. Тој е најраспространетиот од четирите преживеани видови крокодили во Америка. Популациите живеат од атлантските и тихоокеанските брегови на јужно Мексико до Перу и Венецуела во Јужна Америка. Овој крокодил го среќаваме и во Куба, Јамајка и Хиспаниола (Антили), и постои и популација од помалку од 1200 единки на Флорида, САД. Живеалиштето најчесто му е во крајбрежните предели. Американскиот крокодил е доста голем вид на крокодил, и некои мажјаци достигнуваат големина и до 6,1 метар во Централна и Јужна Америка.
Особености
Како и останатите крокодиловидни животни, Американскиот крокодил е четвороножно животно, со 4 кратки нозе и долга моќна опашка. Во должина на грбот и на опашката има коскести израстоци. Муцката му е издолжена и составена од пар јаки вилици. Очите имаат заштитна ципа и поседуваат жлезди кои лачат солзи. Ноздрите, очите и ушите се наоѓаат на врвот на главата, што им овозможува да напаѓаат изненадно, криејќи го целото тело под вода. Бојата на телото исто така овозможува одлична камуфлажа. Американските крокодили обично лазат на стомак, но исто така можат и да трчаат. Поголемите единки можат да галопираат со брзина од 16 км/ч. Пливаат со брзина од 32 км/ч движејќи го телото на змијулест начин. Сепак, крокодилите неможат да ја одржат оваа брзина долго време. Американските крокодили се многу поосетливи на ладно отколку Американските алигатори. За разлика од американскиот алигатор кој може некои време да издржи во вода со температура од 7,2 °C, американскиот крокодил брзо станува безпомошен и се дави. Се претпоставува дека токму поради оваа слабост, американските крокодили не се распространиле толку северно како алигаторите. Сепак, крокодилите растат многу побрзо од алигаторите и се многу потолерантни на солена вода. За разлика од крокодилите од Стариот Свет кои се чистат од паразитите со помош на птици, Американскиот крокодил за отстранувањето на паразитите се потпира на помош од риби.
Големина
Штотуку испилените младенчиња се долги околу 22 сантиметри и тежат околу 60 грама. Просечната големина на возрасен мажјак изнесува 4 метри и тежи 182 килограми, додека просечната женка е со должина од 3 метри и тежи 73 килограми. Во САД е пронајдена возрасна единка која била долга 4,6 метри. Се смета дека овој вид расте најмногу во речните басени во Јужна Америка, но дури и старите мажјаци не се поголеми од 6 метри. Пронајден е череп кој бил со големина од 72,6 сантиметри и се проценува дека припаѓал на крокодил долг 6,6 метри.
Распространетост
Американскиот крокодил е најраспространет од четирите преостанати видови на крокодили во Америка. Живее во води како мангрови мочуришта, утоки на реки, слатки и солени езера, а може да се најде дури и во Карипското Море поради големиот број на крокодили на Карипските острови. Ги среќаваме и во Јужна Флорида, централните Антили и јужно Мексико, до Колумбија и Еквадор. Голема популација од овие крокодили има и во Костарика. Една од најголемите документирани популации на американскиот крокодил живее во езерото Енрикилјо, солено езеро во Доминиканската република. Овој вид е најден и на островот Јамајка. Предците на американскиот крокодил, се смета дека ја населувале Северна Америка за време на леденото доба, кога нивото на морето било 91 метар пониско од денешното ниво. Крокодилите преминале од Куба преку Флорида, и се сместиле во Северна Америка. Нивното навлегување кон внатрешноста на копното било спречено од алигаторите, па затоа ги населиле крајбрежните води.
Контакти со човекот
Американскиот крокодил може да биде опасност за луѓето, и нападите од овие крокодили не се непознати во Мексико, Костарика и Гватемала. Овие напади ретко се познати на меѓународната јавност, па затоа овој вид не е толку прочуен како човекојадец како некои други негови роднини. Во мај 2007 година, во една недела пријавени се 2 напади на деца кои завршиле трагично, еден во Мексико а другиот во Костарика. Ниеден напад на човек од страна на американски крокодил не е регистриран во САД.
Батширет, Хенти
Батширет (Батширээт) е област во Монголија во покраината Хенти. Во 2010 година, неговото население било 2,086.
Везник
Везник (Άγιο Πνεύμα, Валтотопи) — село во Општина Довишта во Серскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 23 километри источно од градот Сер и на 3 километри северозападно од Довишта.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Серската каза во составот на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 177 семејства со 30 жители Турци и 400 Грци
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 125 жители Турци и 1120 Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1380 Грци, и функционирало грчко училиште.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 1693 жители, додека на пописот од 1920 година во селото биле евидентирани 1616 жители.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1930 година, селото било преименувано во Агион Пневма.
Монголско писмо
Класичната вертикална монголска азбука (17px Monul bičig, кирилица: Монгол бичиг, Mongol bichig) било едно од многуте системи на пишување создадени за монголски јазик и највеќе користена азбука сѐ до воведувањето на кириличната монголска азбука во 1946. Традиционалното писмо со малимодификации се користи денес во Внатрешна Монголија во Народна Република Кина. Истото писмо се користи и во евенкискиот јазик.
Томас Хелмер
Томас Хелмер (роден на 21 април 1965 во Херфорд, Западна Германија) — поранешен германски фудбалер, играч од одбраната.
Кариера
Хелмер поминал најголем дел од својaтa клупска кариера како фудбалер на Борусија Дортмунд и Бајерн Минхен - одиграл речиси 400 натпревари во Бундеслигата, која ја освоил на трипати во својата кариера.
Како член на репрезентацијата на Германија, Хелмер го освоил Европското првенство во 1996.
После фудбалот
По завршувањето на својата професионална фудбалска кариера, Хелмер работел како спортски новинар и ТВ презентер за германската телевизија ДСФ.
Фута Џалон
Фута Џалон е планински масив во северозападниот дел на Гвинеја, кој ги формира Северногвинејските висорамнини. Масивот бил создаден од палеозојски гранити, кои се покриени со палеозојски песочници. Највисокиот врв е Мон Лура и е 1.538 метри. Планината е богата со бројни кањони, а има и извори на големи африкански реки како Сенегал, Гамбија и Нигер.
Областа на Фута Џалон е населена од населението на луѓето Фулана, кои го признаваат исламот. Најголем град на ова подрачје е Лабе, со околу 60.000 жители, а помали градови се Маму и Дабол. Од седумнаесеттиот до XIX век, овие простори влегле во рамките на Кралството Фута Џалон, кое го уништиле Французите во 1896 година.
Аренас де Сан Педро
Аренас де Сан Педро — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија. Според пописот од 2004 година, општината има 218 жители.
Клеменс Краус
Клеменс Хајнрих Краус (31 март 1893 г16 мај 1954) бил австриски диригент и оперски импресарио, особено поврзан со музиката на Рихард Штраус, Јохан Штраус и Рихард Вагнер.
Краус е роден во Виена во семејството на Клементин Краус, тогаш 15-годишна танчерка во виенскиот царски оперски балет, подоцна водечка глумица и пејачка на оперета, внука на истакнатата оперска сопранистка од деветнаесеттиот век Габриел Краус. Неговиот татко, Шевалие Хектор Балтаци (1851-1916), потекнувал од семејство на богати фанариотски банкари кои живееле во Виена. Постарата сестра на Балтаци, Хелен, била мажена за баронот Албин Вецера и била мајка на бароницата Мери Вецера, која според тоа била прва роднина на Клеменс Краус.
Краус пеел во Хофкапеле (Царски хор). Дипломирал на Виенскиот конзерваториум во 1912 година, откако таму студирал композиција кај Херман Грејденер и теорија кај Ричард Хојбергер. Потоа бил назначен за мајстор на хорот во театарот Брун, Моравија, (1912-1913), каде што го направил своето деби како диригент во 1913 година. Романската сопранистка Виорика Урсулеак, станала негова втора сопруга.
Кариера
Краус ги обиколил регионалните центри, диригирајќи во Рига (1913-1914), Нирнберг (1915) и Шчеќин (1916-1921) во Померанија, Германија. Последното назначување му дало можност да отпатува во Берлин за да го слушне Артур Никиш како ја води Берлинската филхармонија. Потоа се вратил во Австрија како директор на оперските и симфониските концерти во Грац. Во 1922 година се приклучил на диригентскиот кадар на Виенската државна опера и учител на класата за диригирање во Виенската Сингакадемија. Тој ги диригирал концертите во Виена Тонкунстлер од 1923 до 1927 година, а бил интендент на операта во Франкфурт и директор на концертите во Музејот таму од 1924 до 1929 година.
Диригирал во САД во 1929 година, со оркестарот на Филаделфија и Њујоршката филхармонија. Исто така во 1929 година бил назначен за директор на Виенската државна опера. Нејзиниот оркестар, чии членови формирале независен концертен ентитет познат како Виенска филхармонија, го назначил за свој музички директор во 1930 година. Бил редовен диригент на фестивалот во Салцбург од 1926 до 1934 година, каде што во 1930 година ја диригирал авангардната атонална опера на Албан Берг Возек.
Краус се откажал од своите позиции во Виена во 1933-1934 година за да ја води Државната опера во Берлин во 1935 година, откако Ерих Клајбер поднел оставка во знак на протест против политиките на националсоцијалистичката влада. Во 1933 година, тој ги презел подготовките за премиерите на операта Арабела на Ричард Штраус по заминувањето на диригентот Фриц Буш. Позицијата на Краус за националсоцијализмот била нејасна, иако тој уживаше во блиски односи со владиниот функционер Алфред Фрауенфелд и се тврдело дека тој барал членство во партијата во 1933 година. Сепак, во текот на 1930-ти години, тој и неговата сопруга биле вклучени во помагањето на Евреите да избегаат од Германија. Откако се спријателил со британскиот романописец Ајда Кук и нејзината сестра Мери, обајцата обожаватели на операта, тој ја покрил нивната шверцувачка операција (започнала откако Виорика побарала од готвачите да помогнат на пријател Евреин). Претставите на операта во Минхен биле организирани околу времето и градовите што им биле потребни на готвачите за да остварат контакт со избеганите.
Во 1937 година, тој бил назначен за интендент на Националниот театар Минхен по оставката на Ханс Кнапертсбуш. Тој станал близок пријател со Ричард Штраус, па дури и го напишал либретото за неговата опера „Капричо“, која премиерно била изведена во Минхен во 1942 година. Во раните 1940-ти години, тој предавал на Универзитетот Моцартеум во Салцбург, каде меѓу неговите ученици бил и композиторот Роман Тои.
Откако оперската куќа во Минхен била уништена од бомбардирањето на сојузниците, Краус се вратил да раководи со Виенската филхармонија во 1944-1945 година додека таа не престанала со активности непосредно пред крајот на Втората светска војна. По војната, сојузничките службеници ја истражувале неговата кариера и му забраниле да се појавува во јавноста до 1947 година, кога се покажало дека тој им помогнал на Евреите да избегаат од Третиот рајх. Краус потоа продолжил да диригира многу од концертите на Виенската филхармонија, вклучително и нејзините познати годишни концерти за Нова година со валцери на Јохан и Јозеф Штраус, увертири и полки.
Диригирал опера во Ковент Гарден во Лондон, почнувајќи од 1951 година и на фестивалот во Бајројт во 1953 година (вклучувајќи го и импресивниот циклус на Вагнер Ринг кој сега е достапен на ЦД, со Астрид Варнеј како Брунхилде). Тој, исто така, го снимил високо ценетиот „Парсифал“ во Бајројт, со Марта Модл во улогата на Кундри, во 1953 година.
Починал во 1954 година (истата година како Вилхелм Фуртванглер) додека бил на турнеја со Виенската филхармонија во Мексико Сити, и е погребан покрај неговата сопруга, пејачката Виорика Урсулеак, која починала во 1985 година, во Ервалд, Австрија.
NGC 1249
NGC 1249 — спирална галаксија во соѕвездието Часовник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1249 се споменува и како ESO 155-6, IRAS 03085-5331.
Откривање
Објектот е откриен на 5 декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1249 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 1249 има привидни димензии од 4,7' х 2,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 10 м 1,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 53° 20' 10". Положбениот агол на објектот е во износ од 86°.
Други поделби
Проучување на NGC 1249 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11836. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 419; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8492.
Футура Прилеп
Историјат на Футура Прилеп
Футура претставува претпријатие кое се знаимава со трговија на големо.Почетоците на ова претпријатие биле уште во 1993 година, тогаш Футура претставувала претпријатие кое се знаимавало со трговија на мало.Во 1996 Футура преминува во претпријатие кое се занимава со трговија на големо.Во период кога Македонија била самостојна држава само две години , тешко било да се просперира на пазарот па таков случај било и со Футура , која почнала на почетокот како претпријатие на мало , а потоа како што поминувале годните така и Футура се усовршувала и за период од три години таа од претпријатие кое се занимавало со трговија на мало , преминала во предтпријатие кое се знаимавало со трговија на големо.Тоа биле тешки денови но сепак со голем труд и ентузијазам претпријатието станало едно од попознатите претптијатија во Прилеп. Локацијата кога се основало ова претпријатие била на ул.Трајко Николоски бр. 5  тоа било времето кога Футура работела како претпријатие со трговија на мало.После тоа како што поминувале годините просторот во кој се наоѓала Футура бил преместен затоа што претпријатието се проширило и се занимавало со трговија на големо и поради потребата на поголем простор за да се извршуваат работите во претпријатието Футура е преместена на ул. Трајко Николоски бб, во поголема зграда со модерен изглед. Футура се разликува од другите претпријатија по тоа што во нејзината историја од нејзиното создавање па сè до денес на чело на раководењето на ова претпријатие бил и е, еден директор и тоа дир. Тони Тарунџиоски.
Футура денес
Од нејзиното создавање па сè до денес настанале големи промени во Футура.Денес Футура е претпријатие кое се занимава со трговија на големо и е многу позната во град Прилеп и во околината.Ако во почетокот на нејзиното работење се знаимавала со малопродажба, денес Футура работи на трговија со големо на принципот Приселинг, што значи првин се земаат нарачките па се испорачува стоката до потрошувачите.Ако на почетокот Футура се занимавала со малопродажба денес таа со трговија на големо не само што е застапена во Прилеп туку е присутна и позната и во други градови како што се Битола , Ресен , Крушево , Демир Хисар и Македонски Брод.Футура денес соработува со околу двестотини добавувачи и околу петстотини купувачи.Идни цели на Футура се нејзино проширување и застапеност на повеќе градови.
Награди
Поради тешките години Футура пополека се пробивала на пазарот и почнала да освојува награди, од кој една од попознатите награди на Футура е Награда за бизнис на годината.Оваа награда е освоена во 2010 година.Оваа награда се доделува секоја година на најуспешното бизнис претпријатие во градот Прилеп.Оваа награда ја организира прилепскиот весник Зенит која е подпомогната од општината.
Организациона структура
Во почетокот кога се формирала Футура немало организациона структира затоа што била малопродажба.Но како што се проширувала така било потребно да се воведе организациона структура.Денес организационата структура на Футура е поделена во четири оддели и тоа :
Фокендорф
Фокендорф (Fockendorf) — општина во округот Алтенбург, во Тирингија, Германија.
Пинг-понг на Летните олимписки игри 2016
Натпреварите во пинг-понг на Летните олимписки игри 2016 во Рио де Жанеиро биле одржани од 6 до 17 август во Павилјонот 3 на комплексот „Риосентро“. На олимпијадата учествувале околу 172 пингпонгари (половина мажи и половина жени) поединечно и екипно. Пинг-понгот е воведен на ЛОИ 1988 во Сеул. Екипната конкуренција е воведена во ЛОИ 2008 во Пекинг, заменувајќи ги дотогашните двојки.
Славеј (село)
Славеј (порано: Александрово) — село во Општина Кривогаштани, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Селото Славеј се наоѓа во Прилепско Поле. Покрај селото поминува регионалниот пат R516 Прилеп - Крушево - Сладуево.
Историја
Селото Славеј е населено од времето на Првата светска војна. Првите жители пристигнале од охридско, а потоа и од Порече, Мариово и Егејска Македонија. Старото име на селото е Александрово.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Славеј живеат 388 жители, 381 Македонец, 2 Срби и 5 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 379 жители, од кои 368 Македонци, 7 останати и 4 лица без податоци.
Родови
Родови во селото се:
Давиниќи (1 к.) и Миљанац (1 к.) најстари родови во селото, доселени се во 1922 година од Далмација во Хрватска, они се Срби; во времето на Втората светска војна во куќите на иселените српски колонисти се населиле Македонци од Порече и Дебрца. А во 1947/48 година во селото се населиле и Македонци протерани од Егејска Македонија.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1519 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Мирче Ацев.
ФК Цирих
Фудбалски клуб Цирих, попознат како ФК Цирих или скратено ФКЦ, е швајцарски фудбалски клуб од градот Цирих. Моментално се натпреварува во Швајцарската Супер лига.
Клубот е основан во 1896 година и е еден од најуспешните клубови во Швајцарија. Цирих има 12 титули во швајцарското првенство и 8 купови на својата земја, а исто така има пласмани во полуфиналето на Европскиот Куп на Шамппиони во сезоните 1963-64 и 1976-77.
Својте домашни натпревари клубот ги игра на Лецигрунд стадионот кој има капацитет од 25.000 места. Најголеми соперници му се Грасхопер, со кој игра градско дерби и Базел.
Бои и амблеми
Официјалните бои на клубот се бела и сина.
Стадион
ФК Цирих ги играат својте домашни натпревари на Стадионот Лецигрунд, кој бил целосно обновен за само две години и бил отворен во 2007 во пресрет на Евро 2008. Денес има капацитет од 25,000 седечки места. Димензиите на стадионот се 105 m со 68 m.
Титули
1901-02, 1923-24, 1962-63, 1965-66, 1967-68, 1973-74, 1974-75, 1975-76, 1980-81, 2005-06, 2006-07, 2008-09, 2021—22. 1965-66, 1969-70, 1971-72, 1972-73, 1975-76, 1999-2000, 2004-05, 2013-14. 1980-81.
NGC 5594
NGC 5594 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5594 се споменува и како IC 4412, MCG 4-34-24, CGCG 133-46, NPM1G +26.0365.
Откривање
Објектот е откриен на 19 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5594 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5594 има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 23 м 10,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 15' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 144°.
Други поделби
Проучување на NGC 5594 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51391. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 152; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2011. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 61.
Ѕидањето на Скадар
„Ѕидањето на Скадар“ (српски: Зидање Скадра) е српска епска, јуначка песна.
Ориночки крокодил
Ориночкиот крокодил (Crocodylus intermedius) е критично загрозен вид на крокодил кој живее во северниот дел на Јужна Америка, односно реката Ориноко. Просечната големина на ворасна единска изнесува 3 до 4 метри. Најголемиот крокодил од овој вид кој бил уловен во 1800 година наводно бил долг 6,6 метри, меѓутоа оваа информација е непотврдена. Денешните ориночки крокодили се смета дека не надминуваат должина од 4,8 метри. Овој вид на крокодил се препознава по релативно долгата муцка и жолтеникавата кожа со темнокафени пруги.
Ѕидањето на Скадар
Содржина
Тројцата браќа, кралот Волкашин, војводата Углеша и Гојко Мрњавчевиќ, три години го граделе Скадар, но не можеле ни темелот да го постават, иако ангажирале 300 мајстори. Сето она што било изградено во текот на денот, ноќта го разурнувала самовилата. Четвртата година, таа му кажала на Волкашин дека нема да го изгради градот додека не пронајде брат и сестра со имиња Стојан и Стоја кои ќе ги заѕида во темелите. Тогаш, Волкашин го испратил слугата Десимир да оди по светот и да ги бара. Десимир упорно барал во текот на три години, но без успех. Тогаш, повторно му се јавила самовилата, која го поставила следниов услов: која од сопругите на тројцата браќа ќе дојде утредента да им донесе ручек на мајсторите, неа жива да ја заѕидаат во темелот на кулата и тогаш ќе може да се заврши градбата. Тројцата браќа се заколнале даек нема им кажуваат на сопругите, туку да остават случајот да одреди чија сопруга ќе дојде прва кај мајсторите. Меѓутоа, вечерта, Волкашин и Углеша ги предупредиле своите жени, а само најмладиот брат Гојко не ја прегазил заклетвата. Утредента, сопругата на Волкашин ја замолила сопругата на Углеша да им однесе ручек на мајсторите, правдајќи се дека ја боли главата, а сопругата на Углеша пак одговорила дека ја боли раката. Тогаш, Гојковица прифатила да оди кај мајсторите, а таму го сретнала Гојко облеан во солзи. Волкашин и Углеша ја однеле Гојковица кај мајсторот Раде, кој ја заѕидал во темелот на кулата, а таа цело време се смеела, мислејќи дека се работи за некаква шега. Меѓутоа, кога сфатила дека навистина ќе ја соѕидаат жива во кулата, таа побарала од мајсторот Раде да остави прозорчиња кај градите за да може да го дои својот едномесечен син, како и отвори во висината на очите за да може да гледа кога ќе ѝ го носат детето. Откако ја соѕидале, секој ден ѝ го носеле бебето, а таа умрела по една недела.
Ориночки крокодил
Особености
Овој вид на крокодил живее во басените на реките Ориноко и Мета во Колумбија и Венецуела. Ориночкиот крокодилот се пари за време на сувиот период од годината, и најчесто 14 недели по парењето женката го гради гнездото. Гнездото е од песочен насип. Периодот на инкубација на јајцата трае околу 3 месеци. Кога излегуваат од јајцата, малите крокодили ја викаат мајката, која доаѓа, ги откопува од гнездото и ги префрла до водата. Мајката се грижи за малите околу една година. Младите крокодили лесно можат да бидат плен на Американскиот црн мршојадец, гуштерите Тегу, анакондата, кајманите и други месојадци.
Ѕидањето на Скадар
За песната
Според Јован Томиќ, песната настанала во околината на Скадар - во северна Албанија, во Црна Гора или во југозападна Херцеговина каде традицијата на семејството Мрњавчевиќ била била долго задржана. Неговиот заклучок подоцна го поддржале и други научници. Песната прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од старецот Рашко кој бил родум од Колашин, Херцеговина, а на почетокот на Првото српско востание пребегал во Србија и се населил во селото Сабанти во близината на Крагуевац. Една копија од својата збирка народни песни од 1824 година, Караџиќ му испратил на Јакоб Грим, кој бил воодушевен од „Ѕидањето на Скадар“. Грим ја превел песната на германски јазик и рекол дека таа е „една од најпотресните песни на сите народи и сите времиња”. Јохан Волфганг Гете, исто така, ја објавил песната на германски, но не го делел мислењето на Грим, велејќи дека духот на песната е „суеверно варварски”.
Ориночки крокодил
Заштитен статус
Ориночкиот крокодил е критично загрозен како резултат на прекумерниот лов поради неговата кожа. За време од 1940-тите до 60-тите, илјадници единки биле убиени во мочуриштата на Ориноко и Љанос, така што видот бил доведен на работ од изумирање. Заштитен статус за овие крокодили е воведен во 1970-тите. Денес е заштитен вид и во Венецуела и во Колумбија. Освен ловот поради кожата, како други опасности за овие крокодили се и ловот на малечки крокодили кои потоа се продаваат, загадувањето и предлогот за подигање брана во горниот дел на реката Ориноко. Не се знае точко колку единки има во дивината, но се проценува дека има помеѓу 250 и 1500 единки. Популацијата во Колумбија е доста мала, со најголемата под-популација која брои 50-тина единки. Најголемата под-популација во Венецуела содржи помалку од 500 возрасни единки. Постојат и голем број на помали под-популации. Во ноември 2007 година, 50 единки од ориночките крокодили биле чувани во зоолошки градини, од кои најголема популација од 35 единки во аквариумот во Даглас. Во Венецуела, голем број крокодили се чуваат и во установи за размножување. Од 1990-тите, голем број на млади крокодили се пуштени во приватните фарми и во националните паркови во Венецуела. Бидејќи поголемиот број на млади крокодили во дивината умираат пред да станат возрасни единки, 360 крокодили од фармите за размножување се пуштени во дивината откако ќе достигнат големина од 2 метра.
Имперфект
Имперфектот е глаголски облик кој се јавува кај многу јазици. Присутен е и во македонскиот јазик, а во неговата граматика често се нарекува минато определено несвршено време. Самото име ја пренесува и природата на обликот: со имперфект (најопшто) се означува минато време и несвршен глаголски вид. Но, во зависност од јазикот имперфектот може да има и друга улога и да означува поинакви дејствија од најосновните.
Имперфектот во словенските јазици
Во македонскиот јазик имперфектот го градат сите глаголи и тој првенствено означува:
Во обата случаја дејството не нужно мора да завршило до моментот на говорење, т.е. дејството не мора да биде целосно, заокружено (што пак не е случај со аористот!). Специфична нијанса во описот на дејството (а и едноставност во изразувањето) даваат формите на имперфектот од свршени глаголи. Токму при ова се добива фина слика за тоа што е разлика меѓу глаголско време и глаголски вид, односно дека одреден вид не е апсолутно врзан за некое време. Пример:
каде имаме имперфективни форми: присетеше (од сврш. присети) и разјаснеше (од сврш. разјасни). Секако, ова реченица може да се преформулира со употреба на други глаголски форми (кои доследно би ги отсликувале и времето и видот), но тие не би биле во можност да ја пренесат „елоквентноста“. Имперфектот од свршени глаголи е особено чест при градбата на формите од минатото-идно време: ќе дојдев, ќе чуев, ќе скокнев и сл.
Космос-2249
Космос-2249 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Окрузи во Науру
Науру има 14 окрузи. Секој се состои од неколку села, од кои дел се напуштени или разрушени. Окрузите во Науру се:
Поврзано
Nauru
Науката во 1968 година
1968 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Бум бенг-а-бенг: 50 години Евровизија
Бум-а-бенг: 50 години Евровизија е едночасовен документарен филм што се емитувал на BBC One на 16 мај 2006 година. Програмата славела 50 години Евровизија. Програмата била претставена и раскажана од долгогодишниот коментатор на Евровизија, Тери Воган.
Вклучено било гостување од претставникот на Обединетото Кралство за Евровизија за 2006 година Даз Сампсон, како и архивирани снимки од претходните британски и други записи од претходни песнови натпревари.
Науката во 1967 година
1967 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Бад Харцбург
Бад Харцбург (Bad Harzburg) — град во средишниот дел на Германија, сместен во округот Гослар, во сојузната покраина Долна Саксонија. Се наоѓа на северните падини на планинскиот масив Харц и е признаен како солена бања и климатско-рекреативен центар.
Местоположба
Бад Харцбург се наоѓа на северните падини на планинскиот масив Харц на самата граница со националниот парк. На исток е границата помеѓу сојузните покраини Долна Саксонија и Саксонија-Анхалт, поранешната внатрегерманска граница. Малата река Радау, притока на Окер, избира во планините Харц и тече низ градот. Соседни градови се Гослар на запад, Финенбург на север, Браунлаге на југ и Илзенбург и Остервик на исток.
Градски единици
Единици во рамките на градот Бад Харцбург се:
Среден век
Според легендата, околу 78- година, царот Карло Велики, по освојувањето на областа во тек на Саксонските војни, изградил капела на Бургберг, ридот над градот. Веројатно била подигната на местото на светото место посветено на богот „Кродо“, чија скулптура Карло Велики ја урнал.
Археолошките пронајдоци на првата, подоцна напуштена, населба под замокот наречена Шуленроде потекнуваат од век. Друга месност под името Хартесборх (Hartesborch) била првпат спомената во 1314 година во декрет на бенедиктанскиот манастир во Илзенбург. Денешниот град, тогаш наречен Нојштат (Neustadt), бил првпат споменат во 1338 година.
Ново време
Од 1488 година натаму, Харцбург со околните имоти бил дел од Кнежевството Брауншвајг-Волфенбител, иако подоцна бил поделен од резиденцијата на принцот во Волфенбител со соседните принц-епископии Хилдесхајм и Халберштат. Околу 1569 година, војводата Јулиј од Брауншвајг го промовирал развојот на бунарот со солена вода за вадење на сол. Бунарот бил наречен Јулиусхал (Juliushall) и од 1852 година солените бањи се користеле и за други медицински цели.