cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каину
=Географија= Според релјефот, округот припаѓа на историската област Остроботнија, заземајќи го нејзиниот источен дел. Тука преовладуваат ридско - планински предели со височина од 110-380 метри. Климата во Каину е супполарна со ниски температури. И покрај тоа што е сместен внатре во копното, овој округ има многу леднички езера. Најголема река е Оулујоки.
=Население= Според податоци од 2012 година, во Каину живеат на 81.000 жители. Од 2000 година па наваму населението во округот опаднало за 10%. Густината на населението изнесува 4 жители/км2 што е за 4 пати пониско од просекот на државно ниво. Етничкиот состав го сочинуваат во најголем број Финци, меѓутоа има и мал број доселеници Руси од блиските прекугранични места во Русија.
=Административна поделба= Округот Каину се состои од 9 општини и тоа:
Оскар Родригес (велосипедист)
Оскар Родригес Гараикоечеа (Óscar Rodríguez Garaicoechea; р. во ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Во август 2018 година бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2018, на која ја освоил етапата 13.
NGC 2594
NGC 2594 — леќеста галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2594 се споменува и како MCG 4-20-56, CGCG 119-106.
Откривање
Објектот е откриен на 29 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2594 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2594 има привидни димензии од 0,8' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 27 м 17,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 25° 52' 43". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 2594 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23704. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 141; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1944. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1364.
Ајхенберг (Зале-Холцланд)
Ајхенберг (Eichenberg) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Општински единици
Општината Ајхенберг се состои од селата Ајхенберг, Динштет, Клајнбуха и Денамиле.
Фанану
Фанану е село и општина во сојузната држава Чук во Микронезија. Општината се наоѓа на источниот дел од атолот Номвин.
Калањево
Калањево — раселено село во Општина Неготино, во областа Тиквеш, во околината на градот Неготино.
Потекло и значење на името
Постарите мештани пренесуваат легенда во која се вели името на селото доаѓа поради тоа што во него се наоѓаат мноштво светликави камења, налик на калај па од калајот и името Калањево.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот источен дел на територијата на Општина Неготино, под јужната падина на планината Серта. Селото е ридско, на надморска височина од 600 метри.
Селото се наоѓа на левата страна од Раечка Река, притока на Војшанска Река, на падините на планината Серта и врвот Бел Камен. Во селото и во околината се наоѓаат повеќе јаки извори.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Крушиште, Нерезине, Драгојна, Вишеглав, Кшлакова Њива, Ума, Малотрн, Њивишта, Ранѓела, Раец, Бела Вода, Здражопили, Мандра, Лековита Вода и Караѓоз (Црно Око).
Главни места во селото се: Падарницата, возвишение на кое постојано стражарел турски падар и од каде го набљудувал теренот; Мандра, близу месноста Бела Вода каде биле бачилата, мандрите каде се чувал добитокот и се правело сирење; Ќумурницата, каде селаните правеле ќумур, а потоа им го продавале на ковачите во Неготино и другите места; Солиште, каде се крмела селската стока; Манастирбаир, каде во стари времиња постоел манастир; Ѓуровец, се наоѓа веднаш до селото и кога е денот Ѓурѓовден селаните тука играат и изнесуваат јадења да ручаат заедно; Ранѓела; Раец; Гробиштата; Обесената Коса; Дервишевото Гумно, каде според преданијата бил имотот на некој дервиш; Џамаларските Гробишта, кои се наоѓаат веднаш под селото каде се истепале две групи џамалари и потоа тука биле погребани и Јуручки Друм, по сртот на планината Серта, кој го користеле главно Јуруци.
Селото има збиен тип со повеќе маала, како што се Горно, Долно, Отадњо и Омерлер Маало. По Балканските војни куќите во селото биле распоредени во овие маала, додека пред овие војни во Калањево живееле 100 Македонци и 202 муслимани во 40 куќи (распоредени низ Шакалар и Омерлер Маало).
Историја
Селото спаѓа во оние стари населби што постоеле уште пред доѓањето на Турците. На почетокот живееле само Македонци, но од век надошле поголем број јуручки семејства. Турците останале сè до 1913 година кога се иселиле во Мала Азија.
Од 29 јуни до 7 јули 1913 година, додека траело Тиквешкото востание, според пишувањата на дневникот кој го водел еден тиквешки свештеник, селото, заедно со други села во Тиквешијата, како и градот Неготино било запалено.
На сред село се наоѓале Кулата, запалена во 1912 година и Бегниските гумна, каде се собирал спаилокот, веднаш до Шарената чешма изградена од Турците.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 27,5 км2.
Селаните главно биле сточари и земјоделци кои работеле на свои имоти. Имало чифлички семејства на бегот од Синановци од Кавадарци. Македонците христијани ги имале тесните странливи ниви во орманите. Тие биле копачишта. Најпрвин се сечела шумата и се разработувала земјата зашто подобрите ниви ги држеле Турците.
Население
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, селото Калањево имало 302 жители, од кои 202 Јуруци и 100 Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Калањево имало 160 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото било наполно раселено по 1971 година, кога што броело шест жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Калањево немало жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Родови
Калањево било муслиманско-христијанско село.
Според истражувањата на Воислав Радовановиќ во 1924 година родови во селото се:
Иселеништво
Јуруците се иселиле по Првата светска војна во Турција, а на нивно место дошле предците на денешните жители.
Самоуправа и политика
Во век, Калањево било село во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Селото се наоѓа во Општина Неготино, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на општината Неготино и во периодот 1957-1962 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Пепелиште, во која покрај селото Калањево, се наоѓале и селата Брусник, Војшанци, Јанешево, Криволак, Липа, Пепелиште, Пештерница, Црвени Брегови и Џидимирци. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Бистренци, во која влегувале селата Бистренци, Војшанци, Иберли, Калањево, Корешница, Кошарка, Липа и Челевец.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1232 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во селото Војшанци. Во ова избирачко место се опфатени и селата Брусник, Војшанци и Липа.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 315 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 320 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во селото постоеле и постојат бројни чешми: Шарена, Дедо Јакова (ја направил дедото Јако за душата на син му Фило кој го убиле кај Габер-Кајна и му го украле стадото), Велиова, Долна, Тодорова, Крстева, Џамиска, Караѓоз, Богоевска, Капеж, Бела, Баткова и други.
Јерен
Јерен (кинески: 野人) е легендарно суштество за кое се вели дека се уште е неоткриен вид на хоминид. Наводно живее во оддалечени планински шумски подрачја на провинцијата Хубеј во Кина. Сведоци зборуваат дека суштесвото е прекриено со црвенкасти влака. Постојат сведоци кои зборуваат дека има бели влакна. Се проценува дека е висок 6-8 метри, но некои тврдат дека е повисок од 10 метри. Како и американскиот Бигфут, Јерен наводно е мирно и тихо суштество кое бега кога ќе види луѓе.
Пливање на Летните олимписки игри 2012 – 200 м мешано во машка конкуренција
Пливачката трка на 200 метри мешано за мажи на Летните олмписки игри 2012 се одржа на 2 август во базенот од Олимпискиот центар за водени спортови во Лондон. Преелиминациите и полуфиналните трки беа одржани на 1 август.
Рекорди
Пред натпреварувањата, светскиoт и олимпискиот рекорд беа:
Полуфинале 2
Чад ле Клос се квалификувал за финалето, но подоцна откажал.
Хисинген
Хисинген е петтиот по големина остров во Шведска (по Готланд, Оланд, Содерторн и Оруст), со површина од 199 км2. Тоа е дел од Гетеборг и се граничи со Гота Елв на југ и исток, Нордре Елв на север, и Категат на запад. Северниот дел на градот Готенбург, со своите пристаништа, индустрии и предградија, се наоѓа на островот, кој е поделен помеѓу двете историски провинции Вестерјетланд и Бохуслен.
Населението на островот е околу 130.000, што го прави најнаселен остров во Шведска, пред Седермалм и Готланд.
За краток, повоен период, Хисинген бил дом на најголемиот центар за бродоградба во светот, но сите три дворови биле затворени во 1979 година. Хисинген е дом на групацијата Волво и сега веќе одделните Волво автомобили. Повеќето од најголемото пристаниште на нордиските земји, пристаништето Готенбург исто така се наоѓа на Хисинген.
Етимологија
Етимологијата на името Хисинген е спорна. Хесинг го прави своето прво појавување во исландските извори од 13 век; Хисинген датира од 1399 година.
Основното значење на префиксот Хис- е „да се подели, отсече“ и може да се најде во локалните имиња Хисои и Хисон. Оттука, името може да се толкува како „островот отсечен од копното“.
Историја
На Хисинген постоел првиот град со името Готенбург. Основана е од кралот Чарлс IX во 1603 година на северниот брег на реката Гота кај Ферјенес. Бил населен претежно со холандски трговци, намамени да се населат таму по поволни економски услови. Сепак, градот бил целосно уништен од Данците во 1611 година за време на Калмарската војна.
До 1658 година, кога бил предаден на Шведска од Данска-Норвешка со Договорот од Роскилде, островот бил поделен на шведски и норвешки дел. Поделбата продолжила во официјалното име на провинциските области Шведски и Норвешки Хисинген-Свенска Хисингенс херад и Норска Хисингенс херад-до 1681 година, кога беа преименувани во Источни и Западни окрузи.
Островот бил претежно земјоделско земјиште до 19-ти век, кога индустријализацијата започна и компании како Арендалсварвет, Ериксберг, Готаверкен и Линдхолмен започна да работи таму. Во поголемиот дел од 20 век, до кризата со бродоградилиштата во 1970-тите, островот бил во фокусот на шведската бродоградба.
Во текот на последните 20 години, северната банка на Гота Елв претрпела голема експанзија. Станбените области, универзитетските згради и високотехнолошката индустрија во голема мера ги замениле бродоградилиштата.
Географија
Островот има разновиден пејзаж со брегови, фарми и шуми. Најголемата шумска област е Хисингспаркен, кој е и најголемиот парк во Готенбург. Риа Ског е помала шума и природен резерват, се наоѓа на југот на Хисинген.
Рамбергет, рид од 87 метри, е добро познато обележје. Тоа е дел од паркот Кејлер, основан во 1908 година и зафаќа површина од над 31 хектари. Од врвот на ридот до кој може да се стигне со автомобил, има широк поглед на целиот град.
Администрација
Целиот остров припаѓа на општината Готенбург. Поделено е на три области:
Транспорт
Островот е поврзан со копното со неколку мостови, вклучително и Гота Елвброн (мост на реката Гота), мостот Елвсборг и автопатскиот тунел Тингстадстунелн (се планира и втор тунел за автопат). Голем број автобуски линии, како и трамвајските линии 5,6,10 и 13, го поврзуваат островот со центарот на Готенбург.
Градскиот аеродром Готенбург (втор меѓународен аеродром во Готенбург по Ландветер) се наоѓа во Севе во северниот дел на Хисинген.
Пласман на листата на најголеми Шведски острови
Во 2014 година, Статистика Шведска го прогласил за петти по големина остров, според дефиниција која додава вештачки канали на можните водни тела што го опкружувале островот. Забележано е дека според оваа дефиниција целиот Јеталанд ќе биде најголемиот остров во земјата, што го прави Хисинген наместо шести по големина.
МКБ-10
Меѓународната статистичка класификација на болестите и сродните здравствени проблеми, X ревизија (МКБ-10, меѓународно: ICD-10) е список на медицинска класификација со шифри за болестите, знаците и симптомите, абнормални наоди, поплаки, општествени пригоди и надворешни причинители на повреди или заболувања, со кој раководи Светската здравствена организација (СВО). Можни се над 14 400 различни шифри, како и следење на многуте нови дијагнози. Со дополнителните (незадолжителни) поткласификации, списокот може да се прошири до 16 000 шифри.
Знаме на Шкотска
Знаме на Шкотска (Bratach na h-Alba, Banner o Scotland), наречено и Андреин крст (St Andrew's Cross) — државно знаме на Шкотска. За разлика од кралскиот стандард, ова знаме е достапно за употреба од сите физички и правни лица и се вее на државните установи во Шкотска секој ден од 8 ч. наутро до зајдисонце, со извесни исклучоци.
МКБ-10
Меѓународната верзија (со превод на 42 јазика) на МКБ има свои „Клинички измени“ кои содржат многу повеќе подробности и понекогаш имаат посебни делови за постоперативни процедури. На пример, верзијата US ICD-10 CM има 68 000 шифри, а покрај тоа и систем ICD-10 PCS за процедури со 76 000 кој не постои во ниедна друга земја.
Знаме на Шкотска
Според христијанската легенда, маченикот Апостол Андреја, заштитник на Шкотска, бил распнат на крст со облик на буквата Х кај Патра во Ахаја. Оваа иконографија првпат се јавува во земјата во 1180 г. за време на кралот Вилијам I и на печатите на старателите на Шкотска од 1286 г.
МКБ-10
Составувањето на МКБ-10 започнало во 1983, за завршило во 1992 година.
Нови Град (Сараево)
Нови Град (босански, српски, хрватски: Novi Grad) како административен, културни, образовни, здравствени и економски центар на градот Сараево беше формирана на 12 април 1978 година, поделбата порано општината Ново Сараево. Тоа зафаќа површина од 47,98 квадратни километри и се граничи со општините Ново Сараево, Илиџа, Вогошќа и Илијаш.
Знаме на Шкотска
Употребата на Андреиниот крст, наречен и салтир или накосен крст (crux decussata) во упростен облик без распетие започнала кон крајот на XIV век. Во јуни 1385 г., Парламентот на Шкотска решил шкотските војници што служеле во Франција да го носат овој крст напред и одзади, како обележје на земјата од каде дошле.
МКБ-10
Список
Ова е список на МКБ-10 шифри.
Знаме на Шкотска
Историја
Андреиниот крст како знаме првпат се спомнува во Виенскиот часослов (~ 1503), каде крстот има црвена позадина. Во случајот на Шкотска, употребата на сина позадина се смета дека почнала во XV век, а можеби и порано, при што првиот сигурен приказ на ваквото знаме се среќава во грбовникот на Дејвид Линдзи околу 1542 г.
Според преданието, во 832 г. пиктскиот крал Енгус II ги повел во битка Пиктите и Шкотите против Англите предводени од Етелстан, која се случила кај денешен Етелстејнфорд, Источен Лотијан. Во предвечерито на битката, Енгус се зарекол дека ќе го слави Апостол Андреја како заштитник на земјата ако му даде победа. Апостолот му се појавил на кралот на сон и му ветил успех. Изутрината на небото се појавиле облаци во облик на буквата Х — крстот на кој бил распнат Апостол Андреј. Оваа појава го уверила Енгус дека апостолот е на навистина на негова страна, по што тргнал да се бори и покрај тоа што неговата војска била помалубројна. Благодарение на поволниот знак од светецот, Енгус извојувал победа и го прогласил Апостол Андреја за заштитник на земјата во знак на благодарност. Соглоасно верувањето, белиот крст на сина позадина ги претставува облаците кои се појавиле на небесното синоло.
2017
2017 (Римски бројки) била година. Според грегоријанскиот календар, таа била 2017 година од новата ера, 17. од третиот милениум и XXI век, како и осма од 2010-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7525 и 7526 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6767 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5777 и 5778 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2770.
Елен лопатар
Елен лопатар — цицач од семејството на елените (Cervidae) домороден во Евроазија (вклучувајќи ја Македонија ), но потоа доведен во многу краишта како ЈАР, Фернандо По, Сао Томе, Мадагаскар, Маврициус, Мајот, Реинион, Сејшелите, Коморите, Мароко, Алжир, Тунис, Кипар, Зелениот ’Рт, Австралија, Нов Зеланд, Канада, САД, Фолкландските Острови и Перу.
Таксономија
Некои таксономисти го вклучуваат пореткиот персиски елен лопатар како подвид (D. d. Mesopotamica), додека други го третираат како различен вид (D. mesopotamica). Белоопашестиот елен (Odocoileus virginianus) некогаш била класифициран како Dama virginiana, а еленот муле или црноопашестиот елен (Odocoileus hemionus) како Dama hemionus; им бил даден засебен род во 19 век.
Опис
Мажјаците се долги, високи и тешки. Кошутите (женките) се долги, високи и тешки. Најголемите мажјаци достигнуваат во должина и  во тежина. Младенчињата се раѓаат напролет со големина од и тежина од околу. Животниот век на еленот лопатар е 12–16 години.
Единките прилично се разликуваат по боја, при што постојат четири главни варијанти: обична, менилна (светлa) меланистична и леукистична. Најсветли се белите, а потемни се обичните и менилните, додека пак меланистичните се многу темни, па дури и црни (лесно можат да се помешаат со дамчестиот елен).
Само мажјаците имаат рогови, кои првите две години се шилести, а потоа го добиваат карактеристичниот лопатест облик. По исхрана се тревопасни и претпочитаат мешани шуми и отворени тревести предели. Во парната сезона, мажјаците се расејуваат, а женките се движат меѓу нив. Ова е посебно поведение кое не се јавува во остатокот од годината, кога единките настојуваат да бидат заедно во групи до 150 единки.
Ова е мошне брзи и агилни животни кои развиваат брзина до на кратки растојанија, но не се побрзи од многу нивни сродници како срната поради послабата мускулатура. Можат да скокнат 1,75 м во висина и 5 м во далечина.
Распространетост и историја
Еленот лопатар е евроазиски вид кој бил домороден во речиси цела европа за време на последниот меѓуледнички период. Во холоценот, живеалиштето му е ограничено на Блискиот Исток и можеби, делови од Средоземјето, додека на југоисток живеел персискиот елен лопатар кој е поголемо тело и рогови. Утврдено е дека во Левантот, еленот лопатар играл значајна улога во исхраната на луѓето за време на палеолитската кебарска култура (17 000–10 000 п.н.е.), како што се гледа од наодите во северен Израел, но нивниот број се намалил за време на епипалеолитската натуфска култура (10000–8500 п.н.е.), што можеби се должи на поголемата сушност и губитокот на шумските предели.
Во Македонија
Во Македонија еленот лопатар е присутен како доведен вид. . Неговата бројност флуктуира од година во година и од регион во регион. Најзастапен е во Источниот Регион. Еве ја бројната состојба во периодот од 2010 до 2014 г.
Родос
Родоското домородно население на еленот лопатар е помало во просек од оној на Средна и Северна Европа, иако е слично обоено. Во 2005 година, откриено било дека родоскиот елен лопатар е генетски различен од сите други населенија и дека претставува итен интерес за зачувување. На влезот во пристаништето во градот Родос, статуи на мажјак и женка елен лопатар сега стојат на местото на која некогаш се наоѓал Родоскиот колос.
NGC 7449
NGC 7449 — елиптична галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7449 се споменува и како UGC 12292, MCG 6-50-16, CGCG 515-18.
Откривање
Телото е откриено на 23 октомври 1878 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7449 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 7449 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 59 м 37,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +39° 8' 45"". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 7449 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70196. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 88; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3215. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 873.
Сауле
Сауле (Saulė, Saule) — божица на Сонцето во древната митологија на балтичките народи. Именката Saulė/Saule во литванскиот јазик и латвискиот јазик претставува, исто така, конвенционалното име за Сонцето и потекнува од протобалтичкото име *Sauliā > *Saulē.
Претставување
Сауле е една од најмоќните божества во литванската митологија, таа е божица на животот, плодноста, топлината и здравјето. Таа е заштитник на несреќните, особено на сираците. Литванските и латвиските зборови за „светот“ (pasaulis и pasaule) во превод значат „[место] под Сонцето“.
Сауле се споменува во еден од најраните пишани извори за литванската митологија. Според словенскиот превод, од 1261 година, на хрониката на византискиот хроничар Јован Малала, некој слаб ковач по име Телиавелис го создал Сонцето и го фрлил на небото. Чешкиот мисионер Јероним Прашки (околу 1369-1440 година) поминал три години обидувајќи се да ја христијанизира Литванија, а подоцна го раскажал митот за киднапирањето на Сауле. Таа била затворена во кула од страна на моќен крал, но подоцна била спасена од зодијакот со помош на џиновски чекан. Јероним Прашки се заколнал дека тој лично го видел чеканот, кого месните жители го обожувале.
Семејство
Во други митови, Аушрине е прикажана како ќерка и слугинка на Сауле. Аушрине секој ден го пали огнот за Сауле и ја подготвува за нејзиното патување низ небото. Вакарине (вечерната ѕвезда) го подготвува креветот за Сауле во вечерните часови. Во литванската митологија, Сауле била мајка на другите планети: Индраја (Јупитер), Селија (Сатурн), Жиездре (Марс) и Вајвора (Меркур).
Баба (леб)
Баба (粑粑) ― вид на густ, тркалезен, тежок леб што го подготвуваат обичен или со разни филови од страна на Нашиците од северозападниот дел на Јунан, НР Кина. Може да биде сладок или солен.
Понекогаш им се продава на туристите како „кинеска пица“, се вели дека е измислена за време на династијата Ќинг и може многу да варира од еден до друг дел на Јунан. Поради својата разновидност, баба може да биде јаден обичен, исечен на парчиња и да биде претворен во зачинета закуска или како народна улична храна, особено за појадок.
Саболч-Сатмар-Берег
Округот бил создаден после Втората светска војна од претходно постоечките окрузи Сатмар-Угоша-Берег и Саболч. Пред 1991 година, округот се викал Саболч-Сатмар.
Историја
Многуте населби, кои биле основани од страна на Унгарците на овие простори, во голема мера биле уништени од страна на Монголците за време на нивната инвазија на регионот во 1241 година. Закрепнувањето на населбите траеле со децении, а добар пример за тоа е градот Њиреѓхаза. Не долго по нападот на Монголците и стабилизацијата на регионот, се случиле и отоманските освојувања на просторот на Панонската Низина. Отоманскиот период во Унгарија и не ги погодил многу овие краеви и денеска постојат многу стари објекти од тие и постари времиња. Еден од таквите е познатата црква Чарода, изградена во романски стил, во која има фрески кои датираат дури од XIII век. Исто така тука спаѓаат и средновековните цркви во Њирбатор кои се целосно зачувани.
Рада Манојловиќ
Радмила Рада Манојловиќ (Пожаревац, 25 август 1985 ) е српска фолк и поп пејачка, поранешен учесник на Ѕвездите на Гранд.
Биографија
Рада 2003 година. се пријавила на аудицијата на Ѕвездите на Гранд. Таа немала среќа на таа аудиција, но снимила албум кој не и е познат на јавноста и не го постигнал очекуваниот успех. По четири години го привлекла вниманието со гласот, а кога започнал натпреварот Ѕвездите на Гранд се истакнала и стигнала до финалето. Немала среќа во финалето, останале Душан Свилар и таа, но го освоила второто место. Како и другите финалисти, таа ја добила својата прва песна Никада више. Наскоро започнал Гранд фестивалот, каде Рада ја отпеала својата нова песна Боле ове усне неверне. Таа веднаш почнала да ги освојува гледачите, а и младиот Милан Станковиќ, исто така учесник во Ѕвездите на Гранда. Потоа ја снимила својата трета песна Боље она него ја.
Дипломирала економија на Универзитетот во Крагуевац.
Таа го издала својот прв албум во 2009 година наречен Десет испод нуле, каде што се песните Десет испод нуле и Роџендан се издвојувале и биле хит во тоа време во Србија. По кратко време снимила дует во 2010 година со Саша Матиќ Мешај мала. Вториот албум Маракана од 2011 година го надминала претходниот албум на споменатата песна, ја извела во емисијата Амиџи шоу. Од тој албум, други песни кои постигнале голем успех се Није мени, С мора на планине и други. Во 2013 година снимила песна полна со ритам со Цвија Нема те, која ја претставувала Рада во поинакво светло, а во 2014 година песната Глатко, од кои песната Алкотест во соработка со IDJ play беше успешна со преку 37 милиони прегледи на YouTube. Моментално е еден од членовите на жирито во детската емисија Некои нови клинци заедно со Милица Тодоровиќ, Бане Мојичевиќ и Милан Топаловиќ Топалко. Во почетокот на 2016 година снимила песна со победникот на деветтата сезона на Ѕвездите на Гранд Харис Берковиќ, се работи за песната Бисери и свила. Рада и Харис снимија и видео за истата во соработка со Toxic Entertainment.
По натпреварот, 2008 година Рада била во врска со Милан Станковиќ, исто така учесник во Ѕвездите на Гранд. Таа врска траела осум месеци. Поради медиумски притисок, тие не можеле да ја одржат својата врска.
Космос-939
Космос-939 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 август 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-939 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1462 км, а најмалото на 1431.
Деветта македонска ударна бригада
Деветта македонска ударна бригада била формирана на 22 август 1944 година во с. Шешково, Кавадаречко. Била формирана од 450 борци од Тиквешијата, од три пешадиски и еден следечки баталјон, и делувала во составот на 41 дивизија до 3 ноември 1944 година.
Наскоро нејзиниот боречки состав нараснал на 2.110 борци (1 октомври). Дејствувала главно во Тиквешијата и на комуникацијата Гевгелија-Велес, зела учество во борбите за ослободување на Прилеп (29 октомври - 2 ноември), Кичево и Гостивар. На 6 ноември 1944 година, по ослободувањето на Битола, бригадата влегла во состав на 49 дивизија.
Операции
Во завршните операции за конечно ослободување на Македонија се истакнува во борбите:
Едуардо Лаго
Едуардо Лаго (роден на 31 јануари 1954) е шпански романописец, преведувач и книжевен критичар, роден во Мадрид и моментално живее во Менхетен, Њујорк, САД. Во март 2002 година, тој бил добитник на наградата Бартоломе која се доделува за извонредност во книжевната критика, а ја добил за неговата критичка споредба на три шпански преводи на романите на Џејмс Џојс - Одисеј. Во 2006 година, тој ја освоил најстарата и најпрестижна книжевна награда во Шпанија, Премио Надал, за неговиот прв роман „ Лламаме Бруклин“ ( Викај ме Бруклин ). Долги години, тој интервјуирал северноамерикански писатели за литературниот додаток „ Бабелија“ во шпанскиот весник „ Ел Паис“. Тој се вратил на предавањата на шпанска литература и европска литература на колеџот „Сара Лоренс“ во Јонкерс во 2011 година, откако заминал во 2005 година на позицијата директор на институтот Сервантес во Њујорк.
Тој е основачки член на Орденот на Финеганс, кој своето име го зел од паб во Далки, Ирска, иако има и такви кои веруваат дека тоа потекнува и од последниот роман на Џејмс Џојс „Финеганс се разбуди“. Витезите од Орденот на Финеганс мора да го почитуваат романот „ Улис“ на Џејмс Џојс и, ако е можно, да присуствуваат на Блумсдеј секоја година во Даблин, на шеснаесетти јуни. Ова е долг ден кој кулминира, во самракот, кај кулата Мартело во Сандиков (каде започнува романот) со учесници кои читаат делови од Улис, а потоа пешачат до пабот Финанегс во соседното село Далки. Другите четири основачки членови се Енрике Вила-Матас, Џорди Солер, Антонио Солер и Малком Отеро Барал.
Ирска на Евровизија
Ирска е најуспешната земја учесничка на Евровизија која досега има победено 7 пати. Прво учество го зема во 1965 во Непали.
Лукунор
Лукунор е атол, село и општина во сојузната држава Чук во Микронезија. Атолот е мал и е дел од групата Номојски Острови, кои се наоѓаат на 264 км југоисточно од Чук.
1524
1524 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1524 година од новата ера, 524. од вториот милениум, 24. од XVI век и петта од 1520-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7032 и 7033 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6274 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5284 и 5285 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2277.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1524 година се протега во 4160 и 4161, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4220 и 4221 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2067. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 930 и 931 исламска година.
129
129 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 129 година од новата ера, 129. од првиот милениум, 29. од II век и последна од 120-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5637 и 5638 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4879 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3889 и 3890 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 882.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 129 година се протега во 2765 и 2766, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2825 и 2826 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 672. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 508 и 507 година пред хиџра.
Матија (општина)
Матија или Мат (Mat) — општина во областа Дебар, Северна Албанија. Беше создадена во јуни 2015 со спојување на следниве општини: Баз, Бурел, Дерјан, Комси, Лис, Мацукул, Рукај и Улез. Седиште на општината е градот Бурел. Населението брои 27.600 (2011), а површината 493,5 км2. Покрива делови од поранешниот округ Матија.
Моч (село)
Моч е село и општина во сојузната држава Чук во Микронезија.
Џилијан Конди
Џилијан Конди, родена на 5 декември 1952 година во Најроби. Таа е јужноафрикански ботанички уметник. Има илустрирано повеќе од 200 плочи за Цветни растенија во Африка, а има придонесено и за разни други публикации на Јужноафриканскиот Национален ботанички институт и осум плочи за Ботаничкото списание на Кертис. Таа има илустрирано две книги од Чарлс Креиб, Геофитски пеларгониуми (2001) и Грас алое во јужноафриканскиот велд (2005). Таа, исто така, придонела за биографскиот дел во книгата Јужноафриканска ботаничка уметност: лупење на ливчињата (2001).
Биографија
Конди е родена во Кенија, и била најмладата од трите ќерки на Томас Рој Конди и Филис Мери Поултон, а детството го поминала во Уганда каде се развила нејзината љубов кон Африка и нејзините растенија. Својата обука ја доби во Политехничкиот Мидлсекс во Лондон како илустратор за природна историја и се здоби со диплома за магистерски студии на Кралскиот колеџ за уметност за проектот насловен „Британски отровни растенија“.
Конди се вратила во Африка преку Музејот Футадикобо во Мочуди во Боцвана со Меѓународниот волонтерски сервис и поминала две години пред да се пресели во Лобаце. Во 1983 година таа станала резидентен ботанички уметник со Јужноафриканскиот национален ботанички институт во Преторија, пензионирајќи се во 2018 година. Таа ги задржала своите врски со Боцвана преку дизајнот на 13 комплети поштенски марки за таа земја од 1982 година.
Почести и награди
На Конди и биле доделени златни медали од Кралското хортикултурно друштво и во 1990 година и и била доделена наградата Џил Смитис од Линеанското друштво од Лондон. Во 1992 година ја добила наградата Beeld Stamp Design of the Year за Јастиви диви плодови од Bophuthatswana и второ место во 1993 година за Acacia Trees. Нејзината работа била прикажана на меѓународно ниво на повеќе од 60 изложби. Таа исто така имала изложувано на 7-та меѓународна изложба за ботаничка уметност и илустрација, Институтот за ботаничка документација Хант во Питсбург, САД. Во 2000 година, таа била наградена со златен медал на инаугуративната изложба за ботаничка уметност во Кирстенбош, по што следеше сребро во 2002 година и злато во 2004 година.
Во декември 2001 година таа била наградена со медал Cythna Letty од Ботаничкото друштво на Јужна Африка. Во 2006 година таа дизајнирала сет од шест поштенски марки за Јужна Африка на кои се прикажани видовите Clivia.
Џилијан Конди е една од основачите на Здружението на ботанички уметници на Јужна Африка (БААСА). Таа води редовни курсеви за уметност за САНБИ и БААСА. Нејзините уметнички дела се наоѓаат во Синиот воз и во колекции низ светот.
Гросојтерсдорф
Гросојтерсдорф (Großeutersdorf) — општина во округот Зале-Холцланд, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Местото се наоѓа во долината на Зале.
Исламот во Русија
Ислам во Русија — втора најизразена религија во државата. Според истражувањето спроведено во целата земја во 2012 година, муслиманите во Русија броеле 9.400.000 или 6,5% од вкупното население. Сепак, населението на двете федерални субјекти Чеченија и Ингушетија, со исламски мнозинства не биле анкетирани поради социјални немири, кои заедно имале население од речиси 2 милиони, па затоа вкупниот број на муслимани може да биде поголем. Меѓу овие муслимани, 6.700.000 или 4,6% од вкупното население во Русија не биле поврзани со ниту една исламска школа и гранки. Исламот е дел од руското историско наследство, признаен според законот и од руските политички водачи како една од традиционалните религии на Русија, и е субвенциониран од страна на руската влада. Ставот на исламот како голема руска религија, заедно со православното христијанство, датира од времето на Катерина Велика, која спонзорирала исламски свештеници и стипендии.
Историјата на исламот и Русија опфаќа периоди на конфликт помеѓу муслиманите и православното мнозинство, како и периоди на соработка и взаемна поддршка. Студијата на Роберт Круз за муслиманите кои живеат под царот укажуваат на тоа дека масата на муслиманите му била лојална на тој режим но по Катерина застанала на страната на нејзиниот отомански соперник. По падот на царскиот режим, Советскиот Сојуз вовел политика на државен атеизам, што ја попречувало праксата на исламот и довело до погубување и потиснување на разни муслимански водачи. По распадот на Советскиот Сојуз, исламот повторно добил престижен, правно признаен простор во руската политика. Во поново време, претседателот Путин го консолидирал овој тренд, субвенционирајќи создавање на џамии и исламско образование, кое тој го нарекол „интегрален дел од рускиот културен кодекс“, поттикнувајќи имиграција од поранешниот советски блок на муслиманско мнозинство и осудувајќи го она што го државата смета дека е криминален антимуслимански говор на омраза, како што се карикатурите на Мухамед.
Муслиманите формираат мнозинство од населението на републиките Башкортостан и Татарстан во Приволшкиот федерален округ и преовладуваат меѓу националностите во Севернокавказскиот федерален округ кој се наоѓа помеѓу Црното Море и Каспиското Море: Черкезите, Балкарците, Чеченците, Ингушите, Кабардинците, Карачајците и бројни дагестански народи. Исто така, во средината на Волжскиот регион живеат популации на Татари и Башкири, од кои најголем дел се муслимани. Други области со значајни муслимански малцинства се Москва, Санкт Петербург, републиките Адигеја, Северна Осетија-Аланија и Астрахан. Постојат над 5.000 регистрирани религиозни муслимански организации, еднакви на повеќе од една шестина од бројот на регистрирани руски православни верски организации од околу 29.268 во декември 2006 година.
Историја
Татарите на Кримското Ханство, последниот преостанат наследник на Златната орда, продолжиле да ја напаѓаат Јужна Русија, а во 1571 година ја опожариле и Москва. До доцниот 18 век, Кримските Татари одржувале масовна трговија со робови со Отоманското Царство и Блискиот Исток, извезувајќи околу 2 милиони робови од Русија и Украина во периодот од 1500 до 1700 година.
Од раниот 16 век до 19 век, цело Закавказје и јужниот дел на Дагестан биле под владеење на разни последователни ирански царства (Сафавиди, Афшариди и Каџари) и нивниот геополитички и идеолошки соперник, Османлиите. Во Северен Кавказ и во Јужен Кавказ, шиитскиот ислам и сунитскиот ислам се проширеле, што резултирало со брза и стабилно преобраќање на многу други етнички кавкаски народи во соседните територии.
Периодот од руското освојување на Казањ во 1552 од страна на Иван Грозни до започнување на владеењето на Катерина Велика во 1762 година бил исполнет со систематска руска репресија врз муслиманите преку политики на исклучување и дискриминација - како и уништување на муслиманската култура со елиминација на надворешни манифестации на исламот, како што се џамиите на пример. Русите првично демонстрирале подготвеност да дозволат исламот да процвета додека муслиманските свештеници биле поканети во различни региони за да им проповедаат на муслиманите, особено на Казахстанците, кои Русите ги гледале со презир. Сепак, руската политика се префрлила кон слабеење на исламот со воведување пред-исламски елементи на колективната свест. Таквите обиди вклучувале методи за пофалба на пред-исламските историски личности и наметнување на чувство на инфериорност со испраќање на Казаци на високо елитни руски воени институции. Како одговор на тоа, верските водачи се обиделе да донесат ново религиозно влијание со тоа што го потикнале пантуркизмот. Владата на Русија платила исламски научници од областа на Урал-Волга да работат меѓу Казахстанците.
Исламското ропство немало расни рестрикции. На руските девојки било законски дозволено да бидат продадени во руските градови како Новгород на Татарите од Казањ во 1600-тите од страна на рускиот закон. На Германците, Полјаците и Литванците им било дозволено да бидат продадени на Кримските Татари во Москва. Во 1665 година на Татарите им било дозволено да купуваат од полските и литванските робови. Пред 1649 русинките биле продавани на муслимани според рускиот закон во Москва. Ова се спротивставило на други места во Европа надвор од Русија, каде што на муслиманите не им било дозволено да поседуваат христијани.
Козачката институција регрутирала во своите редови муслимански мишарски татари. Козачкиот чин бил доделуван и на Башкирите. Муслиманските турски и будистички Калмици служеле како козаци. Козачкото немуслиманско население го делело истиот статус со козачките сибирски муслимани. Муслиманските козаци во Сибир побарале да имат имам. Козаците во Сибир вклучувале татарски муслимани како во Башкирија.
Башкирите и Калмиците во руската војска се бореле против силите на Наполеон, но не учествувале во интензивни борби. Тие биле во нестандардни оддели во војската. Муслиманските Башкири ги користеле стрелите како основно оружје. Дени Давидов ги спомнал стрелите и лакови што ги користеле Башкирите. Силите на Наполеон се соочиле против Калмиците кои биле кољаница Napoleon faced light mounted Bashkir forces. . Калмиците и Башкирите служеле во руската армија во Франција.
Додека целосната протерување (како што се практикува во другите христијански земји како што се Шпанија, Португалија и Сицилија) не било изводливо да се постигне во хомогеното руско православно население, други политики како што се земјишни дотации и промоција на миграцијата од други руски и немуслимански населенија во муслиманските земји, довело до правење на малцински заедници на места како што се некои делови од регионот Јужен Урал и поттикнување на емиграцијата во други делови, како што се Отоманското Царство и соседна Персија, и речиси ги уништувачп Черкезите, Кримските Татари и разните муслимани од Кавказ. Руската армија ги забележувале луѓето, пренесувајќи ги муслиманите од нивните села до пристаништа на Црното Море, каде што ги чекале бродовите обезбедени од соседното Отоманско Царство. Експлицитната руска цел вклучувала протерување на предметните групи од нивните земји. Тие добивале избор за тоа каде да се преселат: во Отоманското Царство, во Персија, или во Русија далеку од нивните стари земјишта. Руско-кавкаската војна завршила со потпишувањето на заклетвите за лојалност од страна на црковните водачи на 2 јуни [О.С. 21 мај] 1864 година. Потоа, Отоманското Царство понудило да ги прикрие Черкезите, кои не сакале да го прифатат владеењето на еден христијански монарх, а многумина емигрирале во Анадолија (срцето на Отоманското Царство) и завршиле во модерна Турција, Сирија, Јордан, Палестина, Ирак и Косово. Многу други кавказски муслимани завршиле во соседен Иран. Различни руски, кавкаски и западни историчари се согласуваат со бројка од 500.000 жители на Кавказ кои биле депортирани од Русија во 1860-тите. Голем дел од нив загинале од болест при самото патување. Оние кои останале лојални на Русија биле населени во низините, на левиот брег на реката Кубан. Трендот на русификација продолжил со различни чекори во остатокот од царски и советски периоди, така што од 2014 година повеќе Татари живееле надвор од Република Татарстан отколку во неа
Политиката на намерно спроведување на антимодерното, традиционално, античко конзервативно исламско образование во училиштата и исламската идеологија била спроведувана од Русите, со цел намерно да ја попречи и уништи опозицијата на своето владеење, држејќи ги во состојба на тероризам и спречување на странските идеологии.