cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сина млечка
Опис
Како и многу други печурки, Сината млечка се развива од јазол, кој се формира во подземниот мицелиум, маса од габични клетки слични на нишки наречени хифи кои го сочинуваат најголемиот дел од организмот. Под соодветни еколошки услови на температура, влажност и достапност на хранливи материи, се формираат видливите репродуктивни структури ( плодни тела ). Шапката на плодното тело, со димензии помеѓу 5-15 см во пречник, првично е конвексно, а подоцна развива централна депресија; со возраста станува уште подлабоко депресивно, добивајќи некако облик на инка додека работ на шапката се крева нагоре. Маргината на шапката се тркала навнатре кога е млада, но се одмотува и се издигнува додека созрева. Површината на шапката е индиго сина кога е свежа, но бледнее до побледо сиво- или сребрено-сина, понекогаш со зеленикави дамки. Често е зонско, означено со концентрични линии кои формираат наизменични бледи и потемни зони, а шапката може да има темно сини дамки, особено кон работ. Младите шапки се лепливи на допир. Месото е бледо до синкаво по боја, полека станува зеленикаво откако ќе биде изложено на воздух, неговиот вкус е благ до малку остар. Месото на целата печурка е кршливо, а дршката, доколку е доволно свиткана, чисто ќе се отвори. Латекс от што се исфрла од повреденото ткиво е индиго сино и го обојува ранетото ткиво зеленикаво, како и месото, латексот има благ вкус. Сината млечка е забележлива по тоа што не произведува толку многу латекс како другите видови Млечки (печурки), а особено постарите примероци може да бидат премногу исушени за да произведат било каков латекс.
Жабрите на печурката се движат од аднат (квадратично прикачени на дршката) до малку непропустливи (се протегаат по должината на дршката) и преполни блиску една до друга. Нивната боја е индиго сина, станува побледа со возраста или обојува зелено со оштетување. Дршката е 2-6 см висока за 1-2.5 см дебела, и ист пречник низ или понекогаш стеснет во основата. Нејзината боја е индиго-сина до сребрено-или сивкасто сина. Внатрешноста на дршката на почетокот е цврста и цврста, но со возраста се развива вдлабнатина. Arora (1986), p. 69. Како и шапката, првично е леплива или лигава на допир кога е млада, но набрзо се суши. Неговото прицврстување на шАПКАТА обично е во централна положба, иако може да биде и надвор од центарот. Плодните тела на Сина млечка немаат препознатлив мирис.
Сина млечка var. diminutivus („помала шапка од сината млечка“) е помала варијанта на печурката, со пречник на шапката помеѓу 3-7 см, и дршка 1.5 -4.0 см долги и 0.3-1.0 см дебела. Често се гледа во Вирџинија. Хеслер и Смит, кои први ја опишале варијантата врз основа на примероците пронајдени во округот Бразорија, Тексас, го опишале неговото типично живеалиште како „по должината на страните на калливиот ров под треви и плевели, [со] блиски бор“.
Микроскопски одлики
Кога се гледаат во маса, како кај отпечатокот на спори, спорите изгледаат крем до жолто обоени. Гледано со светлосен микроскоп, спорите се проѕирни ( хиалина ), елипсовидна до речиси сферична форма, со амилоидни брадавици и имаат димензии од 7-9 на 5,5-7,5Мм. Електронската микроскопија со скенирање открива ретикулации на површината на спорите. Химениумот е ткивен слој на овошното тело што произведува спори и се состои од хифи кои се протегаат во жабрите и завршуваат како крајни клетки. Различни типови на клетки може да се забележат во химениумот, а клетките имаат микроскопски одлики кои може да се користат за да се идентификуваат или разликуваат видовите во случаи кога макроскопските знаци може да бидат двосмислени. Клетките кои носат спори, базидиите, се четири спори и се со големина од 37-45Мм должина од 8–10Мм широк во најгустата точка. Цистидиите се терминални клетки на хифите во химениумот кои не произведуваат спори и функционираат во помагање на растурање на спорите и одржување на поволна влажност околу спорите кои се развиваат. Плевроцистидиите се цистидии кои се наоѓаат на лицето на жабрената; тие се 40-56 на 6,4-8Мм, грубо вретеновидни и имаат стегнат врв. Хеилоцистидијата - сместена на работ на жабрите - се во изобилство и се 40,0-45,6 на 5,6-7,2Мм.
Слични видови
Карактеристичната сина боја на плодното тело и латекс от го прават овој вид лесно препознатлив. Други видови Млечки(печурки) со некоја сина боја го вклучуваат „сребрено-синото млечно“ ( L.paradoxus ), пронајден во источна Северна Америка, кој има сиво-сина шапка кога е млада, но има црвено-кафеаво до виолетово-кафеав латекс и жабри. Lactarius chelidonium има жолтеникаво до мрачно жолто-кафеава до синкаво-сива шапка и жолтеникаво до кафеав латекс. Lactarius quieticolor има сино-обоено месо во капачето и портокалово до црвено-портокалово месо во основата на стеблото. Arora (1986), p. 69. Иако сината промена на бојата на Сината млечка.Се смета дека индигото е ретко во родот Млечки (печурки), во 2007 година биле пријавени пет нови видови од Полуостровот Малезија со помодрен латекс или месо, вклучувајќи го и Lactarius cyanescens, Lactarius lazulinus, Lactarius mirabilis и два вида сè уште неименувани.
Јадливост
Иако Сината млечка е добро познат јадлив вид, мислењата се различни за неговата пожелност. На пример, американскиот миколог Дејвид Арора го смета за „супериорно јадење“,Arora (1986), додека теренскиот водич за габите од Канзас го оценува како „просечен по квалитет“. Може да има малку горчлив, или лут вкус, и има груба, зрнеста текстура. Цврстото месо најдобро се подготвува со сечење на печурката на тенки парчиња. Сината боја исчезнува со готвењето, а печурката станува сивкаста. Поради зрнестата текстура на месото, тоа не е добро за сушење. Примероците кои произведуваат обилни количини млеко може да се користат за додавање боја на маринадите.
Во Мексико, поединци ги собираат дивите печурки за продажба на пазарите на фармерите, обично од јуни до ноември; тие се сметаат за вид од „втора класа“ за консумирање. Сината млечка се продава и на пазарите во Гватемала од мај до октомври. Тој е еден од 13-те видови Млечки (печурки) што се продаваат на руралните пазари во Јунан во југозападна Кина.
Распространетост, живеалиште и екологија
Сината млечка е распространета низ јужна и источна Северна Америка, но најчесто е долж брегот на Заливот, Мексико и Гватемала. Нејзината честота на појавување во Апалачките планини во Соединетите држави е опишана како „повремена до локално вообичаена“. Микологот Дејвид Арора забележал дека во Соединетите Држави, овој вид е пронајден со бор пондероса во Аризона, но го нема во боровите шуми пондероса во Калифорнија. Собран е и од Кина, Индија,   Гватемала,  Костарика (во шуми во кои доминира дабот),  и како нејзина најјужна распространетост во шумите на дабови облаци Хумболт во Колумбија. Во Европа, досега е пронајден само во јужна Франција. Студијата за сезонскиот изглед на плодните тела во суптропските шуми на Ксалапа, Мексико, потврдиле дека максималното производство се совпаѓа со сезоната на дождови помеѓу јуни и септември. Сината млечка е микоризна габа и како таква, воспоставува меѓусебна врска со корените на одредени дрвја („домаќини“), во кои габите разменуваат минерали и аминокиселини извлечени од почвата за фиксиран јаглерод од домаќинот. Подземните хифи на габата растат обвивка од ткиво околу корените на широк спектар на видови дрвја, формирајќи таканаречени ектомикориза - интимна асоцијација што е особено корисна за домаќинот, бидејќи габата произведува ензими кои ги минерализираат органските соединенија и го олеснуваат пренос на хранливи материи на дрвото.
Како одраз на нивните блиски односи со дрвјата, овошните тела на Сината млечка обично се наоѓа како расте на земја, расфрлани или во групи, и во листопадни и во четинарни шуми. Тие, исто така, најчесто се наоѓаат во поплавните области кои неодамна биле потопени. Во Мексико, забележани се асоцијации со мексиканскиот елес, американскиот габер, американскиот габер и макрофилата Liquidambar, додека во Гватемала печурката се поврзува со мексиканскиот бор со мазна кора и други видови борови и дабови. Во Костарика, видот формира асоцијации со неколку домашни дабови од родот Д аб. Под контролирани лабораториски услови, Сината млечка покажала дека може да формира ектомикоризални асоцијации со неотропските видови борови мексикански бел бор, Хартвег бор, мексикански жолт бор, мексикански бор со мазна кора,  и евроазиски борови Алепо бор, европски црн бор, поморски бор, Шкотски бор.
Поврзано
Список на видови Млечки (печурки)
Фудбалски куп на Македонија 2020-2021
Фудбалски куп на Македонија 2020-2021 — 29. издание на македонскиот куп во фудбал.
Ова издание немало бранител на титулата поради прекинот на претходното издание поради COVID-19 пандемијата.
Прва рунда
Избирањето на двојките се одржало на 15 септември 2020 година. Натпреварите се одиграле на 22 и 23 септември.
Академија Пандев, Брегалница 2008, Струга Трим - Лум и Шкендија биле слободни поради немање на противници.
Парламентарен систем
Парламентарен систем или парламентарна демократија се одликува со зависноста на извршната власт од директна или индиректна поддршка од парламентот, изразена преку гласање за владата и гласање на доверба на владата. Поради тоа не постои јасна поделба на овластувањата помеѓу извршната и легислативната власт. Парламентарните системи обично имаат јасна диференцијација помеѓу шефот на владата и шефот на државата, при што шефот на владата е премиер или прв министер избран од парламентот, а шефот на државата е претседател (често избран на општи избори) или монарх.
Фудбалски куп на Македонија 2020-2021
Осминафинале
Избирањето на двојките се одржало на 29 септември 2020 година. Натпреварите се одиграле на 21 октомври.
Четвртфинале
Избирањето на двојките се одржало на 27 октомври 2020 година. Натпреварите се одиграле на 25 ноември.
Финале
Одредувањето на теренот на финалето било одржано на 23 април.
So Appalled
"So Appalled" е хип-хоп песна изведена од американскиот рапер и продуцент Кање Вест и се појави како седма песна на списокот на неговиот петти студиски албум My Beautiful Dark Twisted Fantasy („Мојата Прекрасна Темна Болна Фантазија“). Песната првично е издадена како седма песна од проектот G.O.O.D. Fridays на Вест, песната конечно го најде својот пат на албумот My Beautiful Dark Twisted Fantasy во продолжена верзија. Песната е продуцирана од страна на Вест, заедно со No I.D. и Мајк Дејн, но исто така продуцирањето на песната содржи уште некои истакнати музичари вклучувајќи ги Шон "Jay-Z" Кореј Картер, Теренс "Pusha T" Торнтон, Сајдел "Cyhi Da Prynce" Јанг, Касем "Swizz Beatz" Дејн, Роберт "RZA" Дигс кои исто така заземаа заслуги за текстот на песната. Песната доби позитивни критики од музичките критичари.
Церско Поле
Церско Поле — предел во Демирхисарско кој претставува најголемо карстно поле во Македонија, со вкупна површина од и површина на дното од. Се наоѓа меѓу планините Лубен и Баба Сач во областа Железник (денес во Општина Кичево), со просечна надморска височина на дното од 955 м. Настанато е на допирот на палеозојски (девонски) шкрилци и мермери. Во северниот дел дното е прекриено со пролувијални и алувијални наноси, додека кон југ алувијалните наноси се губат и дното е прекриено со тенок слој на црвеница.
Денес Церска Река целосно понира низ алувијалните наноси по дното на полето. Со оглед на тоа што сепак се јавува повремен површински тек по дното на полето, од хидролошки аспект Церско Поле би го класифицирале како приточно-понорничко поле. По дното, во јужниот дел се јавуваат и алувијални (суфозијски) вртачи.
Населени места
Во пределот Церско Поле се наоѓаат три села: Цер, Мало Црско и Големо Црско, кои се наоѓаат во пазувите на Баба Сач и Лубен.
Список на државни водачи во 620 година
Ова е список на државни водачи во 20 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кај Црквата (Нижеполе)
Кај Црквата — археолошко наоѓалиште во битолското село Нижеполе. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа на околу 1,5 км западно од селото, каде при обработувањето на земјата се откриени ѕидови, а исто така и камени плочи од конструкција на гробови.
NGC 6949
NGC 6949 — спирална галаксија во соѕвездието Кефеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6949 се споменува и како UGC 11600, MCG 11-25-1, CGCG 325-2, IRAS 20343+6437.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6949 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 6949 има привидни димензии од 1,4' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 35 м 7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +64° 48' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 6°.
Гностички евангелија
Гностичките евангелија претставуваат збирка од околу педесет и два текста, кои биле пишувани врз основа на античките учења од страна на дел од духовните водачи од тоа време. Овие евангелија не се дел од стандардните канонски односно библиски евангелија кај секоја поголема христијанска деноминација, и како такви не се дел од Новиот завет. Овие евангелија биле тема на неколку романи и филмови кои биле објавени последните неколку години и истите предизвикале голем јавен интерес.
Наг Хамади
Овие текстови, напишани на коптски јазик, се од извонредно големо значење за историската дисциплина која се занимава со проучувањето на раното христијанство. Имено, сè до нивното пронаоѓање, речиси сè што се знаело за христијанскиот гностицизам потекнувало од извори од негностичка провиниенција. Со пронаоѓањето на гностичките евангелија од Наг Хамади, за првпат, историската наука дознала за гностичкото учење „од прва рака“, лично од гностиците. Оттука е заклучокот дека и покрај нивната очигледна апокрифност и неавтентичност, преку деталната анализа на текстовите на гностичките евангелија се овозможува поцелосно разбирање на раното христијанство, неговиот развој и ширење.
Според анализата на копското писмо, анализата на папирусот, како и хемиската амализа на кожниот подврз кој бил употребен за зацврстување на текстовите, со релативно голема сигурност може да се претпостави дека пронајдените гностички ракописи датираат меѓу 350 и 400 година. Сепак, општо е уверувањето дека се работи за преписи на постари текстови, најверојатно напишани на старогрчки јазик, а потоа преведени на коптски. Единствено полемика предизвикува прецизното датирање на претпоставените оригинални текстови. Најголемиот дел познавачи на оваа проблематика, оригиналните гностички евангелија напишани на старогрчки јазик, ги датираат во периодот до 120 – 150 година. Ова тврдење се заснова пред сè на пишувањето на лионскиот епископ и маченик Свети Иринеј Лионски, кој во своето дело Contra Haereses, III,IX, 9, датирано околу 180 година, напишал дека гностиците поседуваат повеќе неавтентични евангелија.
Некои научници сметаат дека гностичките евангелија содржат релативно автентични преданија од втората половина на 1 век. Сепак оваа теза наидува на сериозни критики од страна на другиот дел од научната јавност. Во гностичките текстови е изнесено учењето на гностичките религиозни групи. Иако, голем дел од она што го содржат овие текстови е речиси идентично со Новозаветните дела, сепак, тие содржат и идеи кои од страна на правоверната црква биле прогласени за еретички. Во нив се критикуваат некои од христијанските догми, како што е безгрешното зачетие и телесното воскресение на Исус. Спротивно на правоверната црква, гностичките евангелија упатуваат на Бога како на татко и мајка т.е. го нагласуваат женскиот елемент на Светото Тројство.
Во културата
Гностичката евангелија добиле голем интерес откако биле наведени во 2003 година во најдобро продаваниот роман Кодот на Да Винчи. По излевањето на романот, како и на филмот, во јаавноста се отворила голема дебата околу точноста на податоците.
Од 1999 година во филмот Стигмата исто така бил претставено уште едно од гностичките евангелија.
Список на државни водачи во 1379 година
Ова е список на државни водачи во 379 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Александар Милановиќ
Александар Милија Милановиќ ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Завршил основно училиште ѝ во 1931 година со своето семејство, се доселил во Скопје. Работел како општ работник. По окупацијата се приклучил во организираната борба против окупаторот. Учествувал во акциите за собирање оружје, муниција и друг материјал за партизаните. Во јули 1942 година бил компромитиран во илегална активност. Затоа заминал во Велешкиот партизански одред. Во состав на истиот учествувал во разни акции против окупаторските сили. Во почетокот на 1943 година храбро загинал, во крвавата борба против бугарската фашистичка полиција на теренот на Скопска Црна Гора.
Горен Хафел
Горен Хафел (Oberhavel) — округ во северниот дел на сојузната покраина Бранденбург, Германија. Соседни окрузи се (од север надесно) Мекленбуршка Езерска Област во Мекленбург-Западна Померанија, окрузите Укермарк, Барним, сојузната покраина Берлин и окрузите Хафеланд и Источен Пригниц-Рупин.
Географија
Округот се наоѓа долж горниот тек на реката Хафел од нејзиниот извор до предградијата на Берлин. Во северниот дел се наоѓаат многу езера, вклучувајќи го Големото Штехлинско Езеро, кое е позната поради романот од Теодор Фонтане, наречен „Штехлин“ (Der Stechlin).
Историја
Округот бил создаден на 6 декември 1993 преку спојување на поранешните окрузи Гранзе и Ораниенбург.
IC 643
IC 643 — галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 643 се споменува и како MCG 3-10-10, CGCG 465-10, IRAS 03509+1949.
Откривање
Објектот е откриен на 15 декември 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 643 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 643 има привидни димензии од 0,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 53 м 46,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 58' 27"".
Други поделби
Проучување на IC 643 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14052.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Список на државни водачи во 621 година
Ова е список на државни водачи во 21 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 6950
NGC 6950 — астеризам во соѕвездието Делфин, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6950 е од видот *Grp. NGC 6950 има само една позната привидна димензија, која изнесува 14'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 41 м 10,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 38' 55"".
Други поделби
Проучување на NGC 6950 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 209; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1634. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 276.
Романтизам (архитектура)
Романтизмот и класицизмот претставуваат два вида еклектицизам, кои се сметаат за спротивни еден на друг. Романтизмот во архитектурата се темели на слично движење во литературата, кое проповеда враќање на националното и природата. Тоа се смета за капитулација пред современите трендови и барања за решавање на судирот меѓу уметноста и техниката (потреба од кохезија).
Појава
Романтизмот се појавува во XIX век, во Европа.
Главни одлики
Романтизмот означува ослободување од математичко-симетричниот поредок на нештата. Симетричноста се смета за несфатлива и одбивна, како за архитектите така и за уметниците. Затоа, тие и не се враќаат кон класиката која има строга композиција, туку кон стиловите како романика, готика или некои други правци, кои ги сметаат за поживописни, а припаѓаат кон средновековието.
Романтизмот во модерната
Правецот се смета дека бил присутен во модерната, но и денес, во вид на поединечна појава, наречена како личен романтизам, поврзан со судирот на рационалните потреби и новостите од технологијата. Современиот романтизам се спроведува преку собирање на современи мотиви и нивна употреба без логична и функционална потреба за истите. Така се појавува и историзмот во неколкуте постмодернистички правци. Тој заговара поединечен избор на историски фрагменти и нивна некритичка примена, со цел-симболизам.
Извори
„100 години МОДЕРНА АРХИТЕКТУРА големите движења и мајстори„ Михаил Токарев
Алгуња
Алгуња — село во Општина Старо Нагоричане, во областа Средорек, во околината на градот Куманово.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Алгуња живееле 256 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Алгуња имало 240 Македонци, патријаршисти.
Според пописот од 2002 година, во селото Алгуња имало 237 жители, од кои 88 Македонци и 149 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 300 жители, од кои 85 Македонци, 4 Албанци, 3 Роми, 136 Срби, 3 останати и 69 лица без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Колицко е православно (македонско-српско) село.
Родовите во селото се делат на маала.
Иселеништво
Каленчарци и Кајсторовци се иселиле во селото Кокино. Основачите на овие два рода се доселиле од Алгуња, тие се постари иселеници. Марушани се иселени во Карабичане. После Втората светска војна имало иселување во Белград, Пожаревац, Смедерево (во Србија), Скопје и Куманово.
Блажо Милевски
Блажо Стојков Милевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Основно училиште завршил во селото. На 25 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, со која заминал во Косово и учествувал во акциите за разоружување и ликвидирање на балистичките банди. Подоцна стигнал во Срем, каде завршил тримесечна воена настава. Бил учесник во големиот пробив на Сремскиот фронт. Особено се истакнал во борбите за оолободување на Хрватска. Загинал кон крајот на април 1945 година. Поради непрецизно определување, точното место на гробот не му се знае.
Никола Руфони
Никола Руфони (Nicola Ruffoni; р. во ) — италијански професионален друмски велосипедист, кој моментално е суспендиран поради позитивен допинг-тест.
Кариера
Учествувал на Џиро д’Италија 2014, но не успеал да заврши во рамките на временската граница на единаесеттата етапа. Возел на Џиро д’Италија 2015, но се повлекол на петнаесеттата етапа.
Во мај 2017 година, еден ден пред почетокот на Џиро д’Италија 2017, UCI објавиле дека Пираци и колегата од, Стефано Пираци, биле позитивни на хормони за раст во контрола надвор од трките пред еден месец. Подоцна истиот месец, UCI ги поврдила и Б-примероците на обајцата, поради што екипата објавиле дека ги прекинува нивните договори. На 14 декември 2017 година, UCI го суспендирала Руфони на четири години, поради што не може да настапува до мај 2021 година.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Црква Света Богородица Елеуса
Локација
На околу 10 километри северозападно од Струмица, во горниот дел на селото Вељуса, со векови опстојува манастирската црква Св. Богородица Елеуса (Милостива).
Историја
Над влезот во црквата сè до Првата светска војна стоела мермерна плоча со долг натпис во кој биле содржани податоци за историјата на манастирот како и годината на изградбата. Во текстот меѓу другото било напишано името на струмичкиот епископ Манојло, кој го подигнал овој манастир и годината 1080 кога била изградена црквата. Историски податоци за изградбата на црквата и за нејзиниот ктитор, монархот Мануил наоѓаме во Типикот што лично бил напишан од него меѓу 1085 и 1106 година. Од непомалку значење е преписот на пописната книга за црковниот трезор за бројот на иконите, ракописните книги, архивските документи, одежди и др. Овој документ бил напишан околу 1164 година, а препишан некаде од 13ти до 15 век.
Од досегашните сеќавања може да се заклчи дека покрај манастирската црква во рамки на манастирот имало стари манастирки конаци на два ката со чардаци, трпезарија, монашки ќелии во склопот на конаците и економски згради. Од сето тоа до денешен ден не останало скоро ништо, со мали исклучоци на обновените конаци на северната страна од манастирскиот комплекс.
Решение во основа
Во својата основа црквата е четириконхална, со осмострана купола, како ретка градба од ваков вид во Македонија. Изградена е во 1080 година, а на тоа време му припаѓаат нартексот и јужниот параклис. Подоцна во втората половина на 14 век, кон западната страна на црквата бил изграден и ексонартексот со трем од јужната страна а потоа и трем на северната страна.
Ентериер
Во црквата се сочувани фрески од два временски периоди: Од истиот период се фреските во тамбурот на куполата- старозаветни пророци, а на источната страна е Богородица Оранта и Св. Јован Претеча и два архангела. Фрески од овој период (11 век) има сочувано и во јужниот параклис, меѓу позначајните се: Св. Пантелејмон, Св. Нифон и Христос Емануил.
Во црквата е сочуван во изворна состојба мермерен иконостас, а фрагментарно се зачувани и мозаичните декорации на подот.
Список на државни водачи во 1378 година
Ова е список на државни водачи во 378 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Душан Миленковски
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. Завршил основно училиште во селото. Во 1941 година добил позив да оди на отслужување на воениот рок во бугарската фашистичка армија. Со уште некои соселани одлучиле да избегаат од војската и да им се приклучат на партизаните. Идејата ја реализирале со тоа што се приклучиле во Сврлишкиот одред, меѓу Бела Паланка и Бабушница. Учествувал во акциите на Сврлишкиот партизански одред. Под притисок на големите непријателски сили, еден дел од одредот се расформирал. Околу шест месеци се криеле во околните села. Подоцна од изнемоштеност починал во Ниш.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Ѓуземелци
Свети Ѓорѓи — македонска православна црква во светиниколското село Ѓуземелци. Црквата е од 16 век и претставува најстариот регистриран објект во Општина Лозово.
Ндерим Неџипи
Ндерим Неџипи (Скопје, ) — македонски фудбалер кој игра во средниот ред.
Кариера
Фудбал започнува да игра на седум годишна во возраст во ФК Слога Југомагнат, каде што поминува низ сите младински категории на тимот. За првиот тим дебитира на шеснаесет годишна возраст, додека тренер на ФК Слога Југомагнат е Ѓоре Јовановски. После тоа заминува во Германија и игра во екипите на Херта БСЦ и ВФЛ Волсбург, но нема многу среќа, бидејќи за четири години поминати во Германија прави три операции. Ндерим Неџипи моментално настапува за ФК Работнички Кометал.
Трајан Милошевски
Трајан Милошевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Завршил основно училиште. Потоа се занимавал со земјоделство, а подоцна станал рудар во Радуша. Летото 1943 година партиската организација од Вратничко го опфатила во ослободителното движење. Бил истакнат активист. Неговото село бил поврзано со партизаните од Шар Планина. Лично ги помагал партизаните сестрано. Честопати ноќе им носел храна, пошта и ги водел по непознати врвици. Во април 1944 година бугарската фашистичка полиција го затворила со други родољубци од селото и го стрелале.
Поврзано
Стрелани во втората провала (април, 1944 година) од страна на бугарската полиција биле ѝ:
Хронолошка скала на Големата експлозија
Ова е логаритамска скала што прикажува секунди наместо секунда. На пример, една микросекунда изнесува. За да го претвориме -30 од скалата во секунди, пресметуваме секунди = една милисекунда. На логаритамската скала, еден степен трае десет пати подолго од претходниот.
Федерација
[[Податотека:Map of unitary and federal states.svg|thumb|370px|upright=1.5|
Федерација (лат. foedus = собир) е државна заедница која се состои од одреден број делумно самоуправни држави или региони обединети во централна („федерална“) влада. Во федерацијата статусот и нивото на самоуправа на државите-членки се вообичаено загарантирани со уставот и не можат да бидат еднострано укинати или променети.
Република Македонија била сојузна држава во составот на Федеративна Југославија од 1944 до 1991.
IC 645
IC 645 — галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 645 се споменува и како CGCG 393-2, NPM1G +02.0138.
Откривање
Објектот е откриен на 5 октомври 1890 година од страна на Шерберн Весли Бернхем.
Аљинце
Аљинце — село во Општина Старо Нагоричане, во областа Средорек, во околината на градот Куманово.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото Аљинце имало 38 жители, сите Македонци.
IC 645
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 19 м 41,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 21' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Аљинце
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 22 жители, од кои 19 Македонци и 3 лица без податоци.
IC 645
Други поделби
Проучување на IC 645 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14887.
Аљинце
Родови
Алинце е македонско село.
Според истражувањата од 1971 година, родови во селото се:
Иселеништво
Џамбасци се иселени во Брешко. Костадинови, Мацанци, Доданци, Прчовчани, Јованови и Павлеви се иселени во пониското село Канарево. Алинчани се иселени во Макреш. Антинци се иселени во Облавце. Шопови се иселени во Вак'в. Иселеници од Алинце има и на следните места. Глогоњ кај Панчево, Куманово, Скопје, Бор и Белград.
Трајко Бошкоски-Тарцан
Помеѓу двете светски војни
Бошкоски е роден во прилепското село Голем Радобил на 12 јуни 1918 година. Неговиот татко и мајка наскоро умираат, по што е посвоен од семејството Бошкоски од Прилеп. Основно училиште и прв клас гимназија завршил во Прилеп, а потоа, од 1932 година, работел како дрводелец.
Во 1935 година станува член на СКОЈ. Учествувал и во Прилепското работничко друштво „Абрашевиќ“, каде раководел со рецитаторската секција. На 1 мај 1936 година, заедно со Мице Козар, поставуваат црвено знаме на Маркови кули, по повод Меѓународниот ден на трудот. Кон крајот на летото 1937 година заминува во Белград. Се вклучил во тамошното работничко движење и на 26 ноември 1938 година станал член на КПЈ. Во 1940 година се вратил во Прилеп и станал член на Месниот комитет на КПЈ во градот и секретар на Месниот комитет на СКОЈ. За време на Илинденските демонстрации истата година одржал два забележителни говора, по што бил уапсен. Во декември 1940 година е осуден на шест месеци затвор. Ослободен е пролетта 1941 година.
НОВ
По окупацијата на Македонија, Тарцан е еден од водачите на групата што ќе ја нападне фашистичката полициска станица во Прилеп, на 11 октомври 1941, со што се означува и почетокот на востанието за слобода на македонскиот народ. Исто така тој е еден од седумте први прилепски партизани, кои на 12 септември 1941 година, во месноста Бидимаш на Селечка Планина, ја формираат првата партизанска чета. Избран е за политички комесар на четата, а подоцна бил политички комесар и на Првиот прилепски НОПО „Гоце Делчев“. На 8 октомври 1941 година е опколен во една куќа во Прилеп, но успева да се пробие низ непријателскиот обрач, при што убива еден непријателски полицаец.
Кон крајот на 1941, работи активно на теренот на Скопје, каде пропагира и ја јакне организираноста на македонскиот народ за борба против окупаторот. Од скопскиот терен, тој се префрлил во Тетовско-Дебарскиот регион каде исто така успешно работел на оформување на нови партизански одреди. Бил член и инструктор на ПК на КПЈ за Македонија од декември 1941, а потоа бил политички комесар на Покраинскиот оперативен штаб од април 1942. По формирањето на Велешкиот НОПО „Димитар Влахов“ во септември 1942 година бил избран за негов политички комесар. Пет пати бил осудуван на смрт од бугарските судови.
При една организирана потера на окупаторот, Тарцан тешко е ранет на Божик во 1943. Соборците го оставиле во една колиба во селото Сливник, но бил предаден и во нерамна борба со бугарските воени и полициски сили, со последниот куршум се самоубил.
Ване Мирчевски
Ване Димов Мирчевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно семејство. На 11 септември 1944 година стапил во Дополнителната бригада, а подоцна во Шеснаесеттата македонска ударна бригада, во чиј состав заминал на Косово. Таму учествувал во борбите против одметнатите балистички банди. По ликвидирањето на истите заминал за Срем, каде завршил тримесечна воена настава. Бил учесник во пробивот на Сремскиот фронт. Во борбите кај Банова Јаруга бил ранет. Го лечеле во болница, а подоцна го отпуштиле од војската. Се вратил во родното место, каде на 24 февруари 1946 година подлегнал на раните.
Општина Цапари
Општина Цапари — поранешна општина во Југозападна Македонија, создадена во 1996 година, а престанала да постои согласно законот за територијална поделба на Македонија од 2004 година на 12 април 2005 година, кога била припоена со Општина Битола. Локалното и поширокото население не било задоволно од ова припојување. Центар на општината било селото Цапари.
Населени места
Во Општина Цапари спаѓале следниве села: Ротино, Српци, Рамна, Лера, Доленци, Ѓавато, Кажани, Маловиште, Стрежево, Свиниште, Метимир, Гопеш и Цапари.
Население
Според последниот попис од 2002 година, Општина Цапари има 1.424 жители, од кои:
Црква (градба)
Црквата претставува градба/објект со намена за обавување на христијански верски обреди. Црквата се состои од три дела:
Во внатрешноста на црквата се наоѓаат икони и фрески на кои се насликани светци.
Потребата од црквите произлегла од редовните средби на христијаните, на почетокот во приватни куќи а подоцна како што се зголемувала заедницата, се јавила потреба за поголем простор наменет за богослужба. Голем замав градењето на цркви земало за време на царот Константин I.
I век
Првите христијани биле жители на Палестина и нивните богослужби се одвивале во приватните куќи и синагогите. После првата еврејска војна почнало да се престанува со богослужење во синагогите.
II. и III век
Во сирискиот град Дура-Европос на западниот брег на Еуфрат на римската граница, при опсадата на градот од страна на Партите во 257. година уништен е градот, но била сочувана црква и синагога кои биле украсени со фрески. И двата објекта биле пренаменети од приватни куќи во верски објекти.
Златен век
Со миланскиот едикт и поддршката која ја давал царот Константин I дошло до голем градителски замав на градење на цркви. Црковната архитектура од тоа време била пример како треба да изгледа една црква во следните векови. Тука спаѓаат базиликата Св. Петар и базиликата Св. Павле.
Источен тип
Источниот тип на црковна архитектура се заснова на впишан крст со купола во средината. Својот почеток го има во изградбата на храмот Аја Софија во Цариград. Овој тип на црковна архитектура има влијание сè до денешен ден во источните цркви.
Среден век
Во Западна Европа во средниот век се формирале два архитектонски стила на цркви. Романскиот стил, со прост полукружен лак, изгледот на црквата е едноставен а зидните површини не се посебно украсени. Вториот стил е готскиот стил, каде се употребува прекршен лак како основен елемент во градбата, карактеристичен за катедралите, изгледот на црквите е прекрасен. За готскиот стил се карактеристични насликаните ѕидови и големите стаклени површини исполнети со витражи.
Нов век
После готскиот стил, се открива вредноста на мирните и урамнотежени ренесансни форми. Во баркното време се појавуваат најкреативни решенија како во просторното обликување така и во декорацијата на ѕидовите.
XIX и XX век
Во овој период црквата тежи да го задржи своето влијание покрај другото и со изградба на големи објекти, при што се користат модерни конструкции за градба и методи како што се армиранобетонски конструкции, електроакустика и климатизација.
Православни цркви
Православната архитектура има литургично значење. За сите православни храмови, заедничка е идејата дека „храм е место на кое со учество во светата литургија влегуваме во заедница со царството Божје“. Православните храмови обично се составени од три дела: припрат или предворје (нартекс), среден дел на храмот - брод (наос) и олтар. Сите три дела често се украсени со фрески и икони, а многу од нив се со извонредна уметничка вредност.
Бушева Планина
Протегање и природни одлики
Бушева Планина се протега помеѓу долината на Треска на север, превојот Барбарас (864 м.) на североисток, Прилепско Поле односно Пелагонија на исток, долината на Црна Река во областа Железник (Демир Хисар) на југ и реката Жаба и најголемото карстно поле во Македонија, Церското Поле на запад. . Зафаќа површина од 325 км2 Највисок врв е Стара Мусица или само Мусица (1.788 м.).
На главното планинско било кое се протега во правец југозапад–североисток се издигаат уште 10 врвови повисоки од 1.500 метри, меѓу кои највидни се Козјак (1762 м.н.в), Блато (1592 м.н.в.) и Кула (1437 м.н.в.) во северниот дел и Мечкин Камен (1454 м.н.в.) и Плоча (1293 м.н.в.) во јужниот дел на планината.
На запад Бушева Планина морфолошки е тесно поврзана со пониските планини Баба Сач (1697 м.н.в) и Лубен (1762 м.н.в), со кои сочинуваат заеднички планински масив кој на над 1000 метри надморска височина зафаќа вкупна површина од 346 км2, додека на 1500 метри надморска височина површината на овој заеднички планински масив се намалува на само 22,8 км2. На југ од Бушева Планина, одвоено со Црна Река се простира скоро обесшумениот масив Кале со истоимениот врв висок 1.494 метри, кој Ѓорче Петров го нарекува Гола Планина. На оваа планина на надморска височина од 1.250 метри се наоѓа единствениот планински град во Македонија и воопшто највисок планински град на Балканот, Крушево.
Како дел од големата планинска верига која се испушта од Стогово во вториот дел на Шар, сѐ кон југоисток на 1,5 часа северно од Битола, Ѓорче Петров во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“ оваа планина ја опишува именувајќи со неколку различни имиња како Бушева или Бушоа Чешма, Крушевска Планина, Слива и Дѐни-Камен.
Од покажувањето во Прилепското Поле кај превојот Барбарас со Даутица до Бучинскиот Преод планинската верига има југоисточна поставеност и ги носи имињата: Бушева Чешма и Слива, завршувајќи на југ со Гола Планина до селото Бучин, каде што Црна Река ја пресекува веригата. На Слива е расположено гратчето Крушево, поради кое што таа позната повеќе под називот Крушевска Планина. Главната верига продолжува уште малку во источен правец под името Бушева-Чешма (Бушоа Чешма), со големиот бел на изглед и варовнички по состав, врв Козјак. Баба Сач, Стрмол, Бушева чешма и Слива сочинуваат една прекршена линија која се состои од 4 дела од коишто Баба има источна насока, Стрмол остро завртува на североисток, Бушева Чешма се свртува на југ–југоисток, а Слива на југ–југозапад. За изгледот на Бушева Планина, Ѓорче Петров го дава следниот опис: некоја стена со еднаква височина, наместа покриена со шуми и темна, наместа гола и црвена на изглед од глинестата и почва, наместа обработена и покриена со ниви кои ја прикажуваат шарена на изглед, таа го заградува Прилепското Поле од запад и југозапад. Приближно до нејзиниот врв е расположено живописното и во многу односи чудно гратче Крушево, поради што во подалечните места ја викаат Крушевска Планина, а во самото местото е позната под имињата: Дени-Камен затоа што сред планината има карпи, над коишто вообичаено се покажува денот и деницата поради што и планината била наречена со тоа име и Слива.
Шуми и растителен свет
Бушева Планина е доста е пошумена со листопадни – букови, а на места и со зимзелени дрвја. Падините на Бушева Планина околку Крушево како планинско место спаѓа меѓу оние општини во Македонија кои се побогати со шуми. Етатот го сочинуваат претежно нискостеблени дабови и букови шуми, а во поново време, како резултат на систематското пошумување, во вкупниот шумски фонд се позабележително е присуството на иглолисните видови. Од зимзелените дрвја доста се застапени елката и борот, особено околу хотелот „Монтана“, кон одморалиштето „Шула Мина“ и Мечкин Камен.
Со шумското богатство на Бушева Планина стопанисува ПШС „Липа" – Крушево која располага со околу 12.500 хектари шумско земјиште, од кои 10.300 хектари се под шуми. Покрај природните шуми, значајно место во вкупниот шумски фонд заземаат итн. шумски култури, односно, шумите подигнати на вештачки начин по пат на пошумивање на голините. Годишно се врши производство на 10.500 метри кубни дрвна маса, претежно огревно дрво.
Градба и геолошки состав
Според настанокот Бушева Планина е дел од старите грамадни планини. Бушева Планина се одликува со различен геолошки состав. Покрај кристалестите шкрилци, на Бушева Планина е карактеристичен крушевскиот гранитоиден масив. Тој претставува централен дел на една крупна антиклинала, а ззафаќа површина од околу 80 км2. Во нејзиниот геолошки состав се исто така застапени и варовничките карпи околу врвот Козјак, солената почва и рудни минаерали со изворот во селото Сланско на северната падина и глинестата почва на источните падини. За геолошките особености на составот на Бушева Падина, Ѓорче Петров во своите записи навел дека на јужната падина има голем ископ за вар, која се носи во Битола и Прилеп. По натамошното протегање на северната падина на Бушова Чешма кај селото Сланско има извор со солена вода, која што доаѓа од повисокиот дел на планината. Една компанија ја откупила солената руда по таа планина, но сѐ уште не можело да ѝ се пронајде местото, затоа што таа не била кај самиот извор.
Туризам
Поради извонредните природни убавини и бројните културно-историски знаменитости поврзани со Илинденското востание, Бушева Планина претставува значајно туристичко место со доста развиен туризам и во зимно и во летно време. На падините веднаш над Крушево постои и функционира скијачки центар со жичарница која тргнува од самиот град и со два ски-лифта, кои се доста посетени во зима кога исто така на погодните терени околу Крушево е развиено и нордиското трчање. Во летниот период Крушево и Бушева Планина се најпознати по летањето со параглајдери. Поради убавината на местото и глетката кон полето во Пелагонија, познатиот центар за летање со параглајдери на Мечкин Камен покрај за бројните странски и домашни туристи, е домаќин и на балканското првенство како и наицоналните првенства во летање со параглајдер на повеќе различни држави меѓу кои Полска, Унгарија, Норвешка.