cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гагаемауга
Географија
Округот се наоѓа во северниот дел на островот. Традиционален центар на округот е Салеаула каде се сретнувале окружните поглавици и оратори. Како и останатите села во Самоа, така и тука селата се распоредени покрај крајбрежјето, со исклучок на некои.
За Самоа е значаен податокот дека Џорџ Прат, англиски мисионер, живеел во Матауту. Тој ја напишал првата граматика и речник за самоанскиот јазик.
Гагаемауга има и две ексклави на островот Уполу. Двете ексклави се наоѓаат на другиот остров поради ерупцијата на вулканот Матавану во 1900-те. Вулканот ги погодил тогашните села Леаува и Саламуму и населението било преселено на Уполу. Поради тоа што населението било по потекло од Саваи, овие села биле приклучени на Гагаемауга.
1284 п.н.е.
1284 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1284. година пред новата ера, 284. од вториот милениум п.н.е., 84. од 13 век п.н.е. и петта од 1280-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4224 и 4225 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3466 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2476 и 2477 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 531 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1284 година се протега во 1352 и 1353, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1412 и 1413 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 741 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1964 и 1963 исламска година пред хиџра.
440
440 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 440 година од новата ера, 440. од првиот милениум, 40. од V век и прва од 440-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5948 и 5949 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5190 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4200 и 4201 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1193.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 440 година се протега во 3076 и 3077, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3136 и 3137 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 983. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 188 и 187 година пред хиџра.
IC 1289
IC 1289 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1289 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 26 м 16,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +20° 13' 57".
Други поделби
Проучување на IC 1289 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Негочани
Негочани (Νίκη, Ники; до 1926 г. Νεγκότσανη или Νεγοτσάνη, Негоцани ) — село во Леринско, Егејска Македонија, денес во општината Лерин на Леринскиот округ во Западна Македонија, Грција. Населението брои 273 жители (2011) и до денес е чисто македонско.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Леринското Поле, 17 км северно од Лерин крај реката Ракова, на на самата граница со Република Македонија. Лежи на надморска височина од 592 м, а атарот му опфаќа. Во селото е сместен граничниот премин Негочани-Меџитлија за влез во Р. Македонија.
Османлиско време
Селото се споменува во османлиски даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Манастир во 1611-1612 година под името Негочан со 65 домаќинства.
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович го опишал Негофа како бугарско село. На почетокот на XX век селото ѝ припаѓало на Битолската Каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 Негочани имало 500 жители Македонци и 150 жители Арнаути-муслимани. На почетокот на XX век селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Негочани имало 480 Македонци под грчка пропаганда и во селото работи грчко училиште.
Припојување кон Грција
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 630 жители. Во неговиот патописен попис од 1917-18 г. Боривое Милоевиќ спомнува дека во селото има 40 куќи, сите македонски. Во 1920 г. се регистрирани 562, а во 1928 г. — 662 жители. Во 1926 г. Негочани е преименувано во Ники, што во превод значи победа.
Во Граѓанската војна
Во Граѓанската војна селото многу настрадало, и како последица на тоа, бројот на населението почнал да опаѓа, главно поради сè поголемото отселување на жителите во прекуокеанските земји.
Негочани учествувало во организирањето на НОФ и во состав на ДАГ со 10 борци, од кои тројца ги дале животите: Митре Абуков, Крсте Гаџовски и Коста Тодоровски (Марков).
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Долно Клештино со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Лерин, во округот Лерин. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Негочани, каде тоа е единствено населено место.
Стопанство
Главно занiмање на населението се производството на жито и сточарски преработки.
1800
1800 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1800 година од новата ера, 800. од вториот милениум, последна од XVIII век и прва од 1800-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7308 и 7309 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6550 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5560 и 5561 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2553.
Руски
Руски се однесува на сè што е поврзано со Русија, вклучително и:
Руски може да се однесува и на:
Тори Блек
Тори Блек (Tori Black) (родено име Мишел Чепмен; 26 август 1988) е американска порно ѕвезда. Таа во порно индустријата се појавила во 2007, и од тогаш има снимено преку 200 филмови. Во 2010, Блек била назначена од Loaded магазинот за физички најпривлечен женски изведувач во оваа индустрија. Во 2011, лајф-стајл магазинот Complex ја поставил на врвот на листата “Најдобрите 100 Порно ѕвезди”. Таа е бисексуалка.
Кариера
Таа беше назначена за милениче на месецот од Penthouse за месец декември во 2008.
Приватен живот
На 16 декември 2011, Блек на својата официјална страна објави дека таа на 14 октомври 2011 го роди својот синBlack. Во јануари 2012, Тори и нејзиниот вереник беа уапсени во хотел во Лас Вегас. Блек објави реченица на магазинот AVN дека респравата се случила како резултат на труењето на Блек по една вечерна забава.
Уагадугу
Уагадугу (француски и Ouagadougou) — главен град на Буркина Фасо. Исто така, Уагадугу е административен, економски, комуникациски и културен центар на државата. Уагадугу е најголем град во Буркина Фасо со население од околу 1.475.223 жители (2006) Често градот се именува со скратената верзија Уага.
Васил Добрев
Васил Добрев е француски египтолог од бугарско потекло, кој работи од 1995 г. во Францускиот археолошки институт (IFАО) во Каиро.
Биографија
Роден е на 30 јули 1961 г. во Пловдив. Во текот на 1992 г. ја одбранил докторската дисертација по египтологија на Сорбона под раководството на академик Жан Локлен. Во 2004 г. предлага нова револуционерна теорија за потеклото на Големата Сфинга во Гиза, според која, сфингата не е поставена од фараонот Кефрен (како што се смета во класичната египтологија), туку од фараонот Џедефре во чест на татко му Куфу.
Од 2000 г. екипата на Васил Добрев спроведува истражувања на платото во Сакара на 30 км од Каиро, во потрага по гробницата на фараонот Усеркаре од 6-та династија, кој е познат и како „Исчезнатиот фараон“.
1799
1799 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1799 година од новата ера, 799. од вториот милениум, 99. од XVIII век и последна од 1790-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7307 и 7308 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6549 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5559 и 5560 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2552.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1799 година се протега во 4435 и 4436, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4495 и 4496 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2342. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1213 и 1214 исламска година.
NGC 7238
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7238 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 15 м 20,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +22° 31' 10"".
Други поделби
Проучување на NGC 7238 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 167; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2205. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 817.
441
441 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 441 година од новата ера, 441. од првиот милениум, 41. од V век и втора од 440-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5949 и 5950 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5191 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4201 и 4202 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1194.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 441 година се протега во 3077 и 3078, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3137 и 3138 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 984. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 187 и 186 година пред хиџра.
Озирис
Мит
Митот за Озирис од Египет е многу сличен со истиот мит од Стара Грција:
Реја, т.е. Нут (мајката на Озирис) која била жена на Хелиос (Ра), имала тајна љубовна врска со Кронос (Себ, таткото на Озирис). Кога Ра го дознал ова фрлил клетва на Нут да не може да раѓа ни во еден ден, ни во еден месец, ни во една година. Тот (Хермес) кој и сам бил заљубен во истата божица, како заблагодарување за наклоноста што ја имал од неа, се коцкал со Месецот и од него го добил седумнаесеттиот дел од неговата светлост кој чини пет дена, кој тој подоцна ги додал на триста и шеесетте дена од кои претходно се состоеле годините. На тие пет додадени дена Нут родила повеќе богови. На првиот го родила Озирис, при што на Земјата се разгласило дека „се родил господар на целата Земја“. На вториот ден се родил Ароуерис, кој Грците го нарекуваат Аполон, а се нарекува и Хор (или Ор) Постариот. На третиот ден на свет дошол Сет, т.е. Тифон, кој насила излегол на свет преку раната што ја нанесол на мајчината слабина. Изида е родена во четвртиот ден во мочуриштата во Египет, а на последниот ден е родена Нефтида (или Нефтис), кои некои ја викаат Телеута и Афродита, а други Нике. Озирис се оженил со Изида, а Сет, пак, се оженил со Нефтида.
Откако Ра ја напуштил земјата за да владее со небото, Озирис станал крал на Египет. Тој се посветил на цивилизирање на својот народ, да го обрати од скудниот и варварски начин на живот и од практикување на канибализам; ги учел да држат култ кон плодовите на земјата и да живеат според законот на Маат (Божицата на редот, правдата и законот). Ги упатил во должноста за почитување и обожување на Боговите. Тој потоа почнал да патува по другите земји за да ги убедува луѓето да ги прифатат неговите поуки, но не ги принудувал со сила, туку по нивна слободна волја. Сет пак сакал да го да отстрани Озирис од власта, за да тој стане крал, па при враќањето на Озирис во земјата, сковал завера против него со уште седумдесет и две луѓе. Имено, на една фешта што ја организирал со неговите заговорници со лага го наговорил Озирис да легне во еден мошне убав ковчег, украсен со орнаменти, при што заговорниците веднаш прискокнале, го спуштиле поклопот, го заковале со клинци и го залеале во растопено олово, па го превезле преку некоја утока на Нил до морето.
Кралицата, пак, поради пријателството и зближеноста со Изида, ја поставила за дадилка на едно од нејзините синови. Изида на детето му давала да цица прст, наместо дојка; исто така секоја ноќ го ставала во оган за да го уништи неговиот смртен дел. Потоа се претворувала во ластовица и летала околу столбот на палата, оплакувајќи ја својата тажна судбина. Ова го повторувала извесно време, сè додека кралицата не вреснала кога го видела своето дете во пламен, и така го лишила од бесмртноста. По овој настан Изида се открила која е и побарала да се исече дрвото и да се извади ковчегот, па се фрлила над него, и толку силно и грозно заплакала, што до смрт се преплашил помладиот кралски син. Потоа таа со ковчегот запловила накај Египет. Кога се вратила и кога никој не ја гледал го отворила ковчегот и се претворила во сокол, која мавтајќи со своите големи крилја предизвикала магија со која му внела животен здив на Озирис за еден ден. На тој ден таа на магичен начин била зачната од Озирис и од овој однос потекнува Хор Помладиот. Изида го скрила ковчегот од Сет, но тој при еден лов го пронашол и го распарчил телото на четиринаесет делови. Изида повторно тргнала да ги бара распарчените делови на нејзиниот маж и каде и да нашла некој дел од нејзиниот маж таму правела и негов кип. Во наоѓањето на деловите од својот маж доста ѝ помогнале Анубис и Нефтида. Ги пронашле сите делови, освен неговиот полов орган кој бил фрлен во Нил и изеден од некои риби, па како негова замена Изида направила негов модел (фалус). Телото на Озирис било повторно составено, Анубис го балзамирал и мумифицирал и заедно со помошта на магичните формули на Тот и некои ритуали, Озирис повторно оживеал и бил пратен да владее во подземниот свет. Синот на Изида и Озирис - Хор, кога пораснал тргнал во борба против Сет за да се одмазди. Тот му помагал со магии на Хор во битката. Во трите водени битки Хор победил, а Сет бил поразен, избркан од царството и протеран во пустина од каде што сакал да се врати и да го уништи Египет, т.е. сакал да се врати и да воведе целосен кармички хаос.
Симболизам
Сет го убил и го расфрлал телото на Озирис по целата земја, исто како да искорнеме некое растение, па да го раскиниме на парчиња, да му го извадиме семето и да го расфрламе по земјата. Но водата надоаѓа и мртвото семе никнува повторно и се раѓаат нови, поголем број на растенија, а земјата зазеленува повторно, исто како што Озирис бил распарчен и расфрлан по целата земја, но повторно оживеал и се возвишел. Затоа тој е и бог на растенијата и растителноста и затоа е претставен на сликите со зелено лице. Зеленото лице исто така укажува дека тој бил господар на подземниот свет.
Значење
Озирис бил еден од најважните Богови во египетската религија и бил обожуван од Египќаните уште од преддинастичкото време. Поради тоа што воскреснал од мртвите со помош на Боговите, тој бил сметан за бог на воскресението. Илјадници години мажите и жените умирале верувајќи дека боговите ќе го сторат она што го сториле за Озирис, дека како и тој и тие ќе одново ќе станат и ќе наследат вечен живот. Колку и далеку да ја следиме историјата на египетската религија во минатото, верувањето во воскресението никогаш не исчезнало.
Постојат докази во „Книгата на мртвите“ за поистоветувањето на Озирис со Ра, т.е. за еднаквоста на Озирис со Ра. Таму се илустрирани Ра и Озирис кои во облик на соколи стојат на пилон со лицата еден спроти друг. Ра на главата има диск, додека Озирис има бела круна, а на неа има два пердуви од ној (така е и прикажан на најголем дел од сликите). Веднаш се забележува фактот дека Озирисовата душа и при средбата со Ра ја задржува човечкиот облик на лицето; тоа е знак на неговата сродност со човекот. Озирис, исто така, го носел амблемот и бил претставник на Богот Хепер, кој го предизвикал настанокот на сите нешта, па така и воскресението. На овој начин Озирис е извор и зачетник на боговите, луѓето и сè останато.
Причина за одржување на култот кон Озирис во Египет бил фактот што тој на своите следбеници им ветувал воскресение на нивниот дух и негов вечен живот.
Оскар Нимаер
Неговите градби се одликуваат со тоа што се пространи и оголени, со мешавина на волуменот и слободниот простор за да се создадат оригинални декорации, кои често се потпрени на пилотис. И критичарите и оние што го фалат го сметаат за „вајар на споменици“. Тој е возвишен до тој степен што се смета за еден од најголемите архитекти на неговата генерација од неговите поддржувачи и е обвинет за наивен, лекомислен, па дури и недоволно добар за звањето „архитект“ од страна на неговите критичари, кои иронично го нарекуваат „официјален архитект“, бидејќи има голем престиж меѓу политичарите. Меѓу многуте познати дела, Нимаер работел и на подигнувањето на многу јавни дела во Бразилија, градби коишто се дел од светското културно наследство на УНЕСКО, зградата на седиштето на ООН во Њујорк итн.
Рани години
Оскар Нимаер се родил во Рио де Жанеиро во 1907 во квартот Ларанжеирас, на улицата која подоцна го добила името на неговиот дедо Рибеиро де Алмеида. Тој својата младост ја поминал како секој останат млад Кариока во тоа време: боем и релативно незагрижен за својата иднина. Своето средно образование го завршил на 21 година. Истата година, се омажил со Анита Балдо, ќерка на италијански доселеници од Падова. Бракот му влеал чувство за одговорност, па Оскар се решил да работи и се запишал на факултет.
Во 1945, веќе како архитект, Нимаер се вклучил во Комунистичката партија на Бразил, а во 1992 станал нејзин претседател. Нимаер бил момче во времето на Руската револуција, а за време на Втората светска војна бил млад иеалист. Тој сè уште е ентузијастички комунист, положба која многу го чинела во изминатиот живот. За време на воената диктатура во Бразил неговата канцеларија била нападната, а тој избегал во Европа. Министерот за воздухопловство изјавил дека „комунистичкиот архитект е во Москва.“ Оскар бил во СССР, се сретнал со различните социјалистички водачи и станал личен пријател со некои од нив. Фидел Кастро еднаш рекол: „Јас и Нимаер сме последните комунисти на светот.“
Првите дела
Во 1936, Лучио Коста бил избран од страна на министерот за образование Густаво Капанема за архитект одговорен за изградбата на новото седиште на министерството за образование и јавна безбедност во Рио де Жанеиро. Во 1939, Нимаер ја презел одговорноста да раководи со групата архитекти (Лучио Коста, Карлос Леао, Алфонсо Едуарто Реиди, Жорге Мореира, Ернани Васконселос и Ле Корбизје како стручен советник) одговорна за зградата на министерството, која имала за цел да ја оствари задачата ‘novo homem, Brasileiro e moderno’ (нов човек, Бразилијанец и современ).
Во 1939, Оскар Нимаер и Лучио Коста го конструирале бразилскиот павилјон на Светскиот саем во Њујорк (изградено со помош на Паул Лестер Винер). Импресиониран од изградбата на павилјонот, градоначалникот Фјорело ла Гвардија го одликувал Нимаер со клучевите на градот Њујорк. Коста објаснил дека бразилскиот павилјон усвоил јазик на „љубезноста и елеганцијата“, светлината и просторната ликвидност, отворениот план, кривите и слободни ѕидини, кои ги нарекол „јонски“, силно одразувајќи се на современата архитектура, коишто ги нарекол „дорски“. Од средината на XX век, бразилскиот ахитектонски модернизам бил наречен „прв национален стил во современата архитектура“ (Рејнер Бахнам). Меѓународните архитектонски периоди во 1940-тите и 1950-тите биле посветени на страници на од «избраната земја на најоригинална и најсмела современа архитектура», проследени со поединечните монографии на архитектите како Оскар Нимаер и Алфонсо Едуардо Реиди.
Проект Пампуља
Во 1940 Нимаер се сретнал со Жуселино Кубичек, кој во тоа време бил градоначалник на Бело Хоризонте, главниот град на сојузната држава Минаш Жераис. Тој и претседателот на Минаш Жераис сакале да се изгради ново предградие во северниот дел од градот, наречено Пампуља, а Нимаер бил назначен да конструира неколку објекти, познати како „комплекс Пампуља“. Првиот современ бразилски споменик била Нимаеровата црква во Пампуља, именувана по светецот Сао Франциско де Ашис, која била канонизирана во 1943, една година по завршувањето на нејзината изградба. Комплексот Пампуља вклучувал казино, слаа за танцување и ресторан, клуб за јахти, клуб за играње голф и хотел со 100 соби, кој сè уште не бил изграден, акој се простирал покрај вештачко езеро. Покрај езерото исто така била конструирана и викендичка за градоначакникот.
Изградбата на објектите била завршена во 1943, но повлекла и контроверзи. Објжектие биле меѓународно признаени за време на изложбата на „бразилски градби“ во 1943 во музејот на современа уметност во Њујорк. Конзервативците кои имале авторитет во Минаш Жераис одбиле да ја осветат црквата пред 1959, делумно бидејќи ја немала правоверната форма и делумно поради олтарната фреска, која ја насликал Кандидо Портинари. фреската го опишува Светиот Франциско де Ашис како спасител на болните, сиромашните и најважно грешните.
Како што вели Нимаер, Пампуља му ја понудила можноста „да ја предизвика монотоноста на современата архитектура, бранот на погрешниот функциопнализам и догмите во формата и функцијата во којашто се јавувале, напаѓајќи ја пластичната слобода која била вклучена како силно поврзана.“ "„Јас бев воодушевен од кривата — ослободена, страстна крива препорачана од можностите за нови технологии, честоименувани во пречесни стари барокни цркви. (...) Непромислено го запоставив правиот агол и рационалната архитектура конструирана со линијар и квадрат за силно да влезам во светот на кривите и правите линии кои се силно поврзани. (...) Ова го проценува протестот којшто се појави од околината во којашто живеев, со белите плажи, старите барокни цркви и убавите жени.“"
1940-ти и 1950-ти
Во 1947, неговата светска слава била потврдена, кога Нимаер отпатувал во САД за да биде дел од меѓународниот тим, којшто работел на изградбата на објектот на седиштето на Обединетите нации во Њујорк. Нимаеровата „шема 32“ била одобрена од страна на извршниот одбор, но најверојатно под притисок од Ле Корбизје, двајцата заедно се покориле на проектот 23/32 (развиен од страна на Бондијаски и Вајсман), којшто содржел комбинација на елементите од шемите на Нимаер и Ле Корбизје, но главно се темелел на шемата на Нимаер. Поради настојувањето на Ле Корбизје да остане вклучен во работата на проектот, концептот за изградба на објектот на седиштето на Обединетите нации (шема 23/32), бил одобрен од извршниот одбор и поминал пред директорите за планирање, Валас Харисон и Макс Абрамовиц. Претходната година, Нимаер допбил покана да предава на универзитетот Јеил, но за жал неговата виза била истечена. Во 1950, во САД од страна на Стамо Пападаки била издадена првата книга за работата на Оскар Нимаер. Во 1953, Нимаер бил избран за директор на одделот за дизајн при универзитетот Харвард. Но неговото пертседатеклство во комунистичката партија му наложувало дека не може да добие виза за престој во Соединетите држави.
Изградбата на Бразилија
Во периодот од 1954-55, Нимаер го конструирал Музејот на современа уметност во Каракас (MAM Caracas). Како што вели тој, овој проект му дал нова насока во неговата работа, објаснувајќи го со изградбата на административните згради во Бразилија.
Тоа бил во домот во Каноас, во кој Жуселино Кубичек го посетил Нимаер едно септемвриско утро во 1956, скоро по неговото преземање на функцијата, претседател на Бразил. Додека се враќал во градот, политичарот „лакомо“ разгварал со архитектот за неговата смела шема: "„Јас ќе изградам нов главен град на земјата и сакам да ми помогнеш (...) Оскар, овој пат ние ќе го зизградиме новиот главен град на Бразил.“." Нимаер организирал натпревар за избор на местоположбата на Бразилија, новиот главен град, а на натпреварот победил негобиот стар пријател Лучио Коста. Нимаер ги конструирал градбите, Лучио го изработил планот за издигнување на градот.
Во педриод од неколку месеци, Нимаер конструирал голем број на административни, комерцијални и станбени овјекти. Меѓу нив била и палатата на претседателот (Palácio da Alvorada), зградата на главното претставништво, зградата на Националниот конгрес, катедралата Бразилија (хиперболоидна конструкција), згради на одделни министерства и др. објекти. Доколку се погледне одозгора, може да се види дека многу објекти во градот имаат елементи кои се повторуваат, што градот го прави целина. Катедралата Бразилија е особено убава, со нејзиниот разнообразен мнодерен симлоизам. Внатрешноста на објектот содржи ходник, во кој впечатлива е светлоста, која има светлосни ефекти во салата.
Зад конструкцијата на Бразилија лежи и идејата да се изгради нов град во централните неплодни подрачја на земјата, на растојание од повеќе стотини километри од најблискиот голем град. Целта на изумителт на идејата, Кубичек била и да се овозможи развој на националната индустрија, да се приближат оддалечените делови на земјата, да се обезбедат незаштитените региони и да се овозможи развој на регионите во кои главно се наоѓаат говедарските имоти (многу историчари ја споредуваат изградбата на Бразилија со американската колонизација на заопаднот брег). Оскар Нимаер и Лучио коста гоо искористиле ова за да го одредат урбаното планирање на градот: улици без сообраќај (Нимаер рекол дека е непочитување кон човекот како суштество да се губат 20 минути за патување од едно до друго место), приземјени градби со столбови и слободен простор кој овозможува соединување со природата.
Но, проектот имал и социјалистичка идеологија: во Бразилија сите станови биле во сопственост на владата, која ги издавала на вработените. Бразилија немала „благороднички“ квартови, што значи дека врвните министри и обичните работници живееле во исти услови и истии згради. Секако, многу од овие концепти биле променети од страна на идните претседатели, кои имале различни погледи. Градот бил конструиран и подигнат за само 4 години. По тоа, Нимаер бил предложен за шеф на архитектонскиот колеџ во рамките на универзитетот во Бразилија. Во 1963, Нимаер станал почесен член на американскиот институт на архитекти во САД, а истата година бил одликуван ис до Лениновата награда за мир.
Оскар Нимаер и неговиот придонес во подгигнувањето на Бразилија се опишани во францускиот филм од 1964 Човекот од Рио (L'homme de Rio), во кој главната улога ја толкувал Жан-Пол Белмондо.
Животот во прогонство и прекуокеанските проекти
Левичарската позиција на Нимаер го чинела многу за време на воената диктатура. Неговата канцеларија бил за пуштена, седиштата на магацинот со кој раководел биле униптени, а неговите проекти мистериозно започувале, а клиентите набргу исчезнувале.
Во 1965, 200 професори, а меѓу нив и Нимаер, побарале помилување од универзитетот во Бразилија, како протест против владината постапка за универзитетите. Истата година, тој отпатувал во Франција за изложба, која се одржала во музејот Лувр.
Следната година, по отежнатото одвивање на неговата работа во Бразил, тој се преселил во Париз. Таму, тој започнал нова етапа од својот живот и својата работа. Во 1966, Оскар отпатувал во Триполи, Либан за да го кконструра Меѓународниот центар за постојани изложби. Започнувањето на граѓанската војна во Либан за време на градежните активности овозможила, градбата да ја задржи својата целина. Нимаер отворил канцелартија во Елисејските полиња и имал купувачи од различни земји, а особено од Алжир, каде меѓу другото го конструирал Константиновиот универзитет. Во Париз, тој го конструирал седиштето на француската комунистичка партија и Палатата на борбата, а во Италија работел на изградбата на седиштето на издавачката компанија Мондадори. Во Фунчал на Мадеира, бил срушен хотел од 19. век, на чие место се изградило казино по цртите на Нимаер. Друга негова позната конструкција била џамијата Пенанг во Џорџтаун, главниот град на сојузната држава Пенанг, Малезија во 1970-тите.
Додека живеел во Париз, Нимаер започнал да конструира и мебел, кој го прозиведувала компанијата Mobilier International. Тој го конструирал неговото „лесно столче“ и „отоманската композиција“ од свиткан челик и кожа, кои биле произведени во огранчен број, за ограничен број на купуввачи. Во 1978, покрај ова столче, биле произведени и многу други нацрти, како двоколката „Рио“, којашто била произведена во Бразил од страна на јапонската компација Тендо, тогаш Tendo Brasileira. Лесните столчиња и отоманските биле изработени од дрво за мебел и биле испорачани до сите седишта на комунистичките партии во светот. Покрај убавата архитектура, неговите нацртите на мебел предизвикале убавина во Бразил, со формата во обилк на женско тело и ридовито на Рио де Жанеиро.
Од 1980-тите до денес
Воената диктатура завршила по 21 година, во 1985. Под власт на Жоао Фигуередо работите се измениле и бразилското општество повторно добило облици на демократија. Во ова време, Нимаер решил да се врати во својата земја. Овој период самиот го дефинирал како последна фаза од неговиот живот. Во истата декада, тој го конструирал меморијалот Жуселино Кубичек (1980), Пантеон (1985) и меморијалот Латинска Америка (1987), последната скулптура која ја претставува повредената рака на Исус, чијашто рака крвари во Средна и Јужна Америка.
Во 1988, Оскар Нимаер бил одликуван со Прицкеровата награда, заедно со американскиот архитект Гордон Баншафт.
Од 1992 до 1996, Нимаер бил претседател на Бразилската комунистичка партија. Во време веднаш по распадот на Советскиот Сојуз, кога се чинело дека е дојден крајот на идеологијата, Нимаер ја прифатил фиункцијата да раководи со партијата. Иако не бил активен политичар, неговиот лик помогн ал во опстојувањето на партијата за време на кризата. Тој бил сменет во 1996, а функцијата ја презел Зулеида Фариа де Мело, но Нимаер останал близок до партиските челници до денешно време.
Тој конструирал уште два значајни објекти во Бразилија: „Меморијат на домородното население“ и воената катедрала.
Во 1996, Нимаер го направил она што многумина го сметаат за негово најголемо дело: Музејот на современа уметност во Нитерој (град во близина на Рио де Жанеиро). Градбата е изградена од камен, а нуди убав поглед на заливот Гванабара и градот Рио де Жанеиро. Критичарите велат дека музејот е толку егзотичен, така што уметнички ги отсликува деловите во позадина.
Во 2002 бил отворен Музејот Оскар Нимаер во Куритиба, Парана. Оваа градба, локално е позната како „Нимаерово око“.
Во 2003, од Нимаер било побарано да ја конструира галеријата Серпентин во Лондон.
На 10 декември 2004, Нимаер ја конструирал надгробната плоча на познатиот бразилски комунист Карлос Маригела, во Салвадор во североисточен Бразил, по повод 35 години од смртта на комунистот.
Во 2005, било одобрено спроведувањето на проектот насловен „Естетска наука, култура и уметност“ во Жоао Песоа, најисточната точка во Америка, на 34º 47' 38" ЗГД и 7º 9' 28" ЈГШ.
Во 2006, Нимаер ја повикал долгогодишната помошничка Вера Лусија Кабреира (родена во средната на 1940-тите) во неговиот стан во квартот Ипанема во Рио де Жанеиро, само еден месец откако го скршил колкот по незгоден пад.
На 15 декември 2006, на својот 99. роденден, со задоцнување од околу 50 години, Бразилија добила две нови Нимаерови градби: Националниот музеј и Националната библиотека. Отворањето се случило на денот на неговиот 99. роденден. И двете градби се наоѓаат во „Епланада дос Министериос“, што претставува комплекс, веднаш до Нимаеровата катедрала.
Од 2007 па до денес, на над стогодишна возраст, Нимаер сè уште е вклучен во различни проекти, главно изработка на скулптури и преработка на стари дела, кои имаат карактер на значајно историско наследство. Тој моментно конструира статуа на тигар со отворена уста и статуа на човек кој со развеано знаме се бори против американската блокада врз Куба.
На неговиот 100. роденден, претседателот на Русија, Владимир Путин, го одликувал со Орденот за пријателство.
На 26 декември 2007, архитектонскиот критичар во весникот Њујорк Тајмс Николај Урусоф објавил статија во која се прашува како ваквите работи влијаат во старите години. Тој смета дека Музејот на совренема уметност во Нитерој е со значително помал квалитет од неговите претходни дела. Најзначајно е тоа што, тој наведува дека „најголемата закана за забележиртелната работа на г. Нимаер можеби не е развојниот булдожер или бесчувствителните градски планирачи, туку тој самиот себеси“. Всушност, тој смета дека некои од неговите иконски дела „се одмерени од сопствената рака на архитектот“.
Географија на Русија
Русија е земја која се простира на огромни пространства од источна Европа и северна Азија.
Граници
Вкупната површина на земјата изнесува 17,075,400 км2, и според тоа се наоѓа на 1 место по големина во светот. Околу 11,5 % од вкупната светска површина), покривајќи скоро двапати поголема територија од Канада, Кина или Соединетите Американски Држави.
Русија се граничи со Норвешка, Финска, Естонија,Латвија, Литванија, Полска (со последните две преку Калининградска Област), Белорусија, Украина, Грузија, Азербејџан, Казахстан, Кина, Монголија и Северна Кореја. Русија се доближува до САД, кај Беринговиот Премин. Северна и источна граница ѝ се Атлантски, Северноледен и Тихи Океан. Русија исто така има излез на Црно, Балтичко и Касписко Езеро.
Главниот град Москва е најголемиот во државата со околу 10.415.400 жители.
Население
Според пописот, вкупното население на Русија е околу 144.526.378 жители. Густината на населеноста е 8.3 км2 жители на квадратен километар.
Клима
На територијата на Русија се наоѓаат најразлични природни зони, од пустинските брегови на Каспиското Море до поларните ледови на Нова Земја и Новосибирските Острови. Широко застапени се степите, тајгите и тундрите. Релјефот на Русија е различен. Околу 70% од територијата на Русија е опфатен со рамнини. Најголема е Источноевропската Рамнина. На нејзината источната страна се наоѓа планината Урал со највисок врв Народнаја (1.895 м). На исток од Урал се наоѓа Западносибирската рамнина, Средносибирската Висорамнина и Јакутската Рамнина.
Планинските области се наоѓаат на источниот и јужниот дел од државата, северните делови од Голем Кавказ каде се наоѓа и најголемата точка во Русија, планината Елбрус висока 5.642 м, Јужносибирските планини вклучувајќи го Алтај со највисокиот врв Белуха со 4.506 м, Западен и Источен Саја.
Климата во Русија е континентална, во северните делови умерено континентална, а на Далечниот Исток умерена. Во јужните делови е топла. Средните температури во јануари се од 0 до -5°С во европскиот дел, до -40 С и -50° С во Јакутија. Во јули температурите се од 5 С во Северен Сибир до 24-25°С во Прикасписката Низина.
Аскум
Животопис
Аскум наводно бил хун и кумашин на Јустинијан I. Современите историчари сметаат дека „Хуните“ од првите извори се всушност бугари. Патрик Амори смета дека името Аскум е со германско потекло. Аскум првпат во изворите се споменува во 528 година, кога веќе ја поседувал титулата стрателат на Преторијанската префектура Илирија. Неговата титула на латински ќе бидем магистер милитум.
Во 528 година, Аскум ги здружил силите со Константиол и Годила против инвазијата на Хуните/Бугарите. Кои миинале низ Скитија (Мала Скитија) и Мизија, напаѓачите во тие моменти ја ограбувале Тракија. Византиската армија поразила една група од напаѓачите.
Кус период по нивната победа, византиските сили биле фатени во заседа и нападнати од втора група напаѓачи. Аскум и Константиол биле заробени во текот на битката. Константинол бил откупен од заробувачите, додека пак Аскум „бил одведен во заробеништво“. Не се спомнува никаде по овој настан и не се знае ништо за неговатан судбина.
Фирстенау
Фирстенау (Fürstenau; Fösnau) — мал град во округот Оснабрик, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 40 километри северозападно од безокружниот град Оснабрик и 25 километри источно од Линген.
Градот претставува административно седиште на истоимената општинската заедница.
Местоположба
Фирстенау се наоѓа југозападно од Анкумер Хее.
Клима
Градот е под влијание на мешана морска клима со влажни северозападни ветришта од Северното Море. Годишна просечна температура на воздухот изнесува од 8,5 до 9,0 °C и паѓаат околу 616 милиметри врнежи. Најтопли месеци се јули и август со просечни температури од 17,2, односно од 16,9 °C, додека најладни месеци се јануари и февруари со 1,6, односно 2,2 °C во просек. Најмногу врнежи паѓаат во месеците јуни и јули со просечно 69 односно 75 милиметри, додека најсуви месеци се февруари и март со просечни 36, односно 42 милиметри.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 21 избран член од пет различни партии. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
Следната табела ги прикажува општинските резултати од 1996 година.
Збратимени градови
Фирстенау е збратимен со следниве градови:
Млечка
Млечка (Euphorbia myrsinete), сина жичка или широколисна глаукозна жица — сочен вид на цветни растенија од семејството на Euphorbiaceae.
Етимологија
Специфичниот епитет мирсинити потекнува од грчкиот збор (мирсинити), што се користел во Диокоридиевата Де Материја Медика за да се опише нејзината сличност со  (мирсина), ака мирта (Myrtus communis).
Опис
Млечката е зимзелено повеќегодишно растение. Има развлечени стебла кои растат од 20 до 40 cm во должина. Лисјата се спирално распоредени, месести, бледо глаукозно синкаво-зелени, долги 1–2 cm. Цветовите се незабележителни, но опкружени со светли сулфурно-жолти леќи (затемнето црвено во сортата „Вашфилд“); тие се создаваат во текот на пролетта.
Видот припаѓа на фамилијата Euphorbiaceae или народно позната како млечка. Тие се сукулентни растенија со месести листови кои во стебленцето содржат млечни канали. Растат до 30 cm, со спирално распоредени листови, а соцветието е со жолта боја. Течноста (млеч) која ја содржат може да предизвика иритација на кожата. Застапени се во југоисточна Европа, Мала Азија, Италија, на Балканот, на Крим и Турција. Во Националниот парк Галичица е широко распространет и често се среќава.
Растенијата се размножуваат првенствено со семе и се способни да исфрлат семе до 15 стапки.
Токсичност
Млечниот сок од растението може да предизвика значителна иритација на кожата и очите кај луѓето и може да предизвика слепило при контакт со очите. Млечката предизвикува гадење, повраќање и дијареја доколку се проголта. При отстранување на овие растенија треба да се користат очила, ракавици и заштитна опрема. Децата повеќе се поподложни на симптоми од млечката од возрасните, па не се препорачуваат простории за играње кои се во близина на видовите. Домашните миленици можат да имаат слични реакции на изложеност на сок од млечка.
Одгледување
Млечките се одгледуваат како украсно растение за карактеристичното зеленило кое го имаат со сребрено-сива боја, и се користат во градинарски граници, масовни насади „модернистички“ и како растение во саксија. Засадени се во градини толерантни на суша во Калифорнија и во други суви клими.
Во Обединетото Кралство, култивираното растение се стекна со Наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно здружение.
Штетен плевел
Млечката е исто така класифициран како штетен плевел во американската држава Орегон, подложен на карантин.
Млечката била наведена како штетен плевел во округот Солт Лејк, Јута во 2007 година, и оттогаш е нелегална за продажба во округот. Сопствениците на земјиштето во округот Солт Лејк и управителите на земјиште се законски одговорни да ги содржат, контролираат или искоренуваат видовите на нивниот имот. Друштвото за природни растенија во Јута, исто така, официјално препорача да биде наведено како штетен плевел во државата Јута.
Кузман Поп Стефанија
Кузман Поп Стефанија (, -, ) бил виден македонски музичар, еден основачите на култниот ансамбл на староградски песни „Билјана“ од Охрид.