cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јууреи
Јапонски задгробен живот
Меѓутоа, ако лицето умре на ненадеен или насилен начин како што е убиство или самоубиство, ако не бидат извршени соодветни обреди или ако починатиот е под влијание на моќни емоции како што се желба за одмазда, љубов, љубомора, омраза или тага, се верува дека реикон се трансформира во јууреи, кој потоа може да го премости јазот назад кон физичкиот свет. Емоцијата или мислата не треба да бидат силни или водени. Дури и безопасни мисли можат да предизвикаат нарушување на смртта. Штом мислата влезе во умот на една личност која умира, нивните јууреи ќе се вратат за да ја завршат последната акција пред да се вратат во циклусот на реинкарнација.
Јууреи тогаш постои на Земјата сè додека не почива во мир, или со изведување на ритуалите што воколу не биле направени, или решавање на емоционалниот конфликт што сè уште го врзува со физичкиот план. Ако ритуалите не се завршени или судирот остане нерешен, јууреи ќе продолжат да прогонуваат.
Честопати, колку што е понизок социјалниот ранг на лицето кое умрело насилно или со кое се однесувало остро во текот на животот, толку помоќно би се вратило како јууреи. Ова е прикажано во судбината на Оиуа во приказната „Јоцуја Каидан“ или слуга Окику во „Банчоу Сарајашики“.
Изглед
Кон крајот на XVII век, играта наречена „Хјакумоногатари Каиданкаи“ станала популарна, и каидан (приказни за духови) сè повеќе станале предмет за театар, литература и други уметности. Укијо-е уметникот Марујама Екио го создал првиот познат пример на сега веќе традиционалниот јууреи, во неговата слика „Духот на Ојуки“. Зеншоу-ан во Токио ја сочинува најголемата единствена колекција на слики на јууреи што се прикажуваат само во август, традиционалниот месец на духовите.
Денес, изгледот на јууреи е униформен, веднаш ја сигнализира духовната природа на фигурата и уверува дека е културно автентичен.
Класификации
Додека сите јапонски духови се нарекуваат јууреи, во таа категорија има неколку специфични видови на фантоми, класифицирани главно според начинот на кој умреле или нивната причина за враќање на Земјата:
Будистички духови
Постојат два типа на духови специфични за будизмот, и двата се примери на неисполнета глад за земни работи, кои се однеле по смртта. Тие се различни од другите класификации на јууреи поради нивната религиозна природа:
Икирјоо
Во јапонскиот фолклор, не само мртвите се во можност да го манифестираат својот реикон за прогонување. Живите суштества опседнати од извонредна љубомора или бес можат да го ослободат нивниот дух како икирјоо [], жив дух кој може да ја донесе својата волја дури е сè уште жив.
Најпознат пример за икирјоо е Рокујуо но Мијасундокоро, од романот „Приказната за Генџи“. Љубовница на титуларот Генџи која длабоко се вљубила во него, дамата Рокујуо била амбициозна жена чија амбиција била поништена со смртта на нејзиниот сопруг. Љубомората што ја потиснала над Генџи полека ја преобразила во демон, а потоа се вообличила во икирјоо, откако открила дека сопругата на Генџи е бремена. Овој икирјоо ја поседувал сопругата на Генџи, што на крајот довело до нејзината смрт. Откако сфатила дека нејзината љубомора ја предизвикала оваа несреќа, таа се заклучила и стана монахиња до нејзината смрт, по што нејзиниот дух продолжил да го прогонува Генџи сè додека нејзината ќерка не извршила правилни духовни обреди.
Ликовен критичар
Ликовен критичар или критичар на уметност е лице чија специјалност е да вреднува или опишува уметнички дела. Пишаните критики (рецензии) се издаваат по весници, списанија, книги или мрежни места. колекционерите и патроните на уметноста често се користат со советите што им ги даваат ликовните критичари.
Јууреи
Прогонувања
Јууреи често паѓаат под општ чадор-термин на обаке, кој потекнува од глаголот бакеру, што значи „да се промени“; на тој начин, јууреи подразбира обезличени абнормални суштества кои претрпеле некаква промена, од природното свет до натприродниот.
Ликовен критичар
Ликовниот критичар оди по изложби, галерии, музеи или ликовни студија каде ги гледа делата кои потоа ги критикува.
Јууреи
Прогонувања
Сепак, јууреи се разликува од традиционалниот бакемоно поради неговата временска специфичност. Јууреи е едно од единствените суштества во јапонската митологија што има претпочитано време за прогонување (за време на часовите на волот; околу 2:00 часот наутро - 2:30 часот наутро, кога превезите помеѓу светот на мртвите и светот на живите се најтенки). За споредба, нормалното обаке може да прогонува во кое било време, честопати затемнувајќи или менувајќи ја својата околина доколку чувствува потреба. Слично на тоа, јууреи се повеќе врзани со специфични локации на прогонување од просечниот бакемоно, кој може слободно да го прогонува било кое место, без да биде врзан за местото.
Ликовен критичар
Професионалните ликовни критичари имаат остро око и темелно познавање на историјата на уметноста. Меѓутоа знаењето само по себе не значи дека критичарот ќе знае дали едно уметничко дело, изложба или уметник ќе се истакне во историјата како со својата величина.
Јууреи
Прогонувања
Јанагита Кунио генерално го разликува јууреи од обаке со забелешка дека јуиреи има тенденција да има одредени цели за неговото прогонување, како што се одмазда или завршување на недовршена работа. Додека недовршената работа за многу јууреи е склучена, некои јуреи, како што е Окику, остануваат на Земјата заради фактот што нивната работа не е можно да се заврши. Во случајот на Окику, оваа врзувачка работа е броење чинии со надеж дека ќе најде целосен сет, но последната чинија секогаш недостасува или е скршена, според различните прераскажувања на приказната. Ова значи дека овој дух никогаш нема да може да најде мир и затоа ќе остане џибакуреи.
Ликовен критичар
Многу од денес славните уметници не биле признаени за такви од страна на ликовните критичари во нивното време, често од причина што нивниот стил не бил сфатлив или посакуван во тоа време. наспроти ова, некои критичари, наречени критичари-поборници се занимавале со толкување и промовирање на нови уметнички движења — пример е Роџер Фрај, поборник за постимпресионизмот.
Јууреи
Познати прогонувања
Некои познати локации за кои се вели дека ги прогонуваат јууреи се бунарот на замокот Химеџи, прогонуван од духот на Окику и Аокигахара, шумата на дното на планината Фуџи, што е популарна локација за самоубиство. Особено моќен онрјоо, познат како Оиуа, се вели дека може да и се одмазди на која било глумица што ја толкува неа како улога во театарска или филмска адаптација. Окику, Оиуа и Оцуја заедно го сочинуваат Сан-О-Јууреи [ или трите големи Јууреи] на јапонската култура. Овие се јууреи чии приказни се пренесувале и прераскажувале низ вековите, и чии одлики заедно со нивните околности и судбини формирале голем дел од јапонската уметност и општество.
Егзорцизам
Повремено, биле ангажирани будистички свештеници и планински аскети да вршат услуги на оние чија невообичаена или несреќна смрт можела да резултира со нивно преминување во одмаздољубив дух, практика слична на егзорцизам. Понекогаш овие духови се обожувале со цел да ги смират нивните духови.
Како и многу чудовишта на јапонскиот фолклор, злонамерните јууреи се одбиваат од офуда [], свети списи кои ги содржат имињата на ками. Офуда генерално морале да се стават на челото на јууреи за да се избрка духот, иако тие можеле да бидат прикачени на влезовите на куќата, за да се спречи влегувањето на јууреи.
Дуго Село
Дуго Село (хрватски: Dugo Selo) — град во Хрватска. Градот се наоѓа во Загрепската жупанија и практично функционира како приградска населба на Загреб. Според пописот од 2011 година градот имал население од 10.453 жители.
Географија
Дуго Село се наоѓа во Загрепската жупанија, на 20 км од центарот на Загреб. Градот има вкупна површина од 51 километар квадратен. Врвот на брдото Мартин Брег се наоѓа во северниот дел на градот. Повеќето од населбите на Дуго Село се наоѓаат на Мартин Брег. Градот фактички е приградско населено место на Загреб.
Население
Според пописот од 2011 година, Општина Дуго Село имала население од 17,466, распоредени во следниве населени места:
Гери Филипс
Гери Филипс е американски писател, сценарист, автор на стрипови и мултимедијален уметник.
Творештво
Гери Филипс е автор на збирките раскази „Разбивачи“ (Bangers), „Криминалци“ (Perpetrators) и „Монкологија“ (Monkology), во кои главен лик е детективот Иван Монк. Тој е добитник на наградата „Chester Himes Mystery“, влегол во најтесен избор за наградата „Shamus“ и членува во Националниот одбор на писатели на Америка во жанрот мистерија. Неговиот расказ „Диско зомбиња“ е објавен на македонски јазик во 2010 година, во збирката „Кокаински хроники“, во издание на „Темплум“.
Секанта
Секанта — права која сече крива во најмалку две различни точки.
За да се проучи крива во близина на една од нејзините точки P, корисно е да се земат предвид секантите што излегуваат од P, односно правите што минуваат низ P и друга точка Q од кривата. Токму од овие секанти е дефиниран поимот допирка (тангента) на крива во точката P : ова е границата, кога постои, на секантите што доаѓаат од P кога втората точка Q се приближува до P долж кривата.
Поради ова, кога Q е доволно блиску до P, секантата може да се земе како апроксимација на тангентата.
Во конкретниот случај на претставителна крива на нумеричка функција y = f ( x ), наклонот на тангентата е граница на наклонот на секантите, што дава геометриска интерпретација на диференцијабилноста на функцијата.
Апроксимација со секанта
Да ја разгледаме кривата со равенката y = f (x) во Декартов координатен систем и точката P со координати (c, f ( c )), и друга точка Q со координати (c + Δx, f ( c + Δx)). Тогаш наклонот m на секантата што минува низ P и Q е даден со:
Десната страна на претходната равенка е стапката на зголемување на f помеѓу c и c + Δx. Нејзината граница бидејќи Δx се стреми кон нула, ако постои, се нарекува број изведен од f на c и означен f ' (c).
Прогун
Прогун — село во Мала Преспа, Република Албанија, Округ Девол.
Крстилци
Крстилци — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Крстилци се наоѓа на 11 километри западно од Свети Врач, во планинска област во историскиот и географскиот регион Каршијак. Селото се наоѓа на источните падини на Малешевска планината на надморска височина од 500 - 699 метри. Неговото земјиште лежи во најкрајните делови на планината Огражден, која претставува дел од западната граница помеѓу Бугарија и Македонија. Атарот на селото зафаќа површина од 22 911 км2.
Климата во селото е континентално-планинска со изразено влијание од Средоземното Море. Изворите на вода имаат нередовен режим и се сушат во текот на летните месеци. Во селото и во околината на селото се среќаваат различни видови на дрвја, и тоа: зимски даб, благун, цер, бука итн. Од животните најзастапени се диви свињи, диви зајци, елени, волци, лисици.
Османлиско Царство
Селото се споменува во османлиски дефтери од 1570 година каде селото е запишано како село Крстилци, а жителите Крстилчани.
Во текот на 19 век, селото било чисто македонско и припаѓало кон Мелничката каза. По 1878 селото припаѓало кон Петричката каза на Серскиот санџак на Отоманското Царство. Црквата „Св. Константин и Елена“ била изградена во втората поливина на 19 век. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Крстилца (Krëstiltsa) е село со 82 семејства и 240 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 550 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 640 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, пет лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија. Во текот на 20 век, населението достигнало 800 луѓе, по што бројот на население постепено започнал да опаѓа, особено во првите години на 20 век. Во овој период се случил првиот бран на миграција луѓето во плодните територии околу реката Струма, и со тоа се појавило селото Струма. Најголем прилив на мигранти на новата местоположба околу се случил во периодот 1958-1959 година. Во моментов, само 19 лица живеат во селото Крстилци.
==Население ==
Културни знаменитости
Поради фактот што во минатото овие биле беа до пограничните области на Бугарија, на луѓето им било забрането да ги посетуваат, освен на оние што успевале да добијат посебна дозвола. Денес тие остануваат недопрени од човековата активност. За среќа, денес не постојат пречки за слободно движење во регионот.
Надворешни врски
Арнаутски лаки
Горка Вердуго
Горка Вердуго Маркотегуи (Gorka Verdugo Markotegui; р. во Ечари-Аранац, Навара) — шпански професионален друмски велосипедист, кој последно возел за UCI World Tour екипата.
Тој нема освоена ниедна трка, но го направил неговото деби на Џиро д’Италија во 2005 (86.) и го имал првиот настап на Тур де Франс во 2006 (75.). Негов највисок пласман на Тур де Франс бил во 2010 (36.), меѓутоа и покрај тоа што успеал 6 пати да ја заврши трката, никако не успеал да биде во првите десет на некоја етапа. Сметан како лојален член на екипата, негов најдобар личен резултат бил на етапата 16 на Тур де Франс 2007, кога со бегството успеал да добие доволно бодови во планинскиот пласман да заврши 11. на крај во Париз. Завршил 11. во генералниот пласман на Вуелта а Еспања 2012, забележувајќи го најдобриот пласман на Гранд Тур трка.
Распоред на резултатите на Гранд Тур
СО = се откажал
Луден
Луден (Luhden) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Луден се наоѓа во долина помеѓу ридските масиви Харл на север и Везер на југ и се граничи со шест општини. На исток и североисток се граничи со општините Буххолц (кај Штатхаген) и Хесен, додека на север и северозапад со општината Бад Ајлзен и градот Бикебург. На запад се наоѓа сојузната граница со Северна Рајна-Вестфалија и Луден се граничи со градот Порта Вестфалика. На југ се граничи со градот Ринтелн.
Историја
Првото спомнување на Луден (тогаш спомнат како Ludhen) — во документите на манастирот од Обернкирхен од 1281 година.
Кружно движење
Во физиката, кружно движење е движење на објектот по обемот на кругот или ротација по кружна патека. Тоа може да е рамномерно, со константна аголна стапка на ротација и постојана брзина, или не-рамномерно со менување на стапката на ротација. Ротација околу фиксна оска на три-димензионални тело вклучува кружни движења на неговите делови. Равенките на движење опишува движење на центарот на маса на телото.
Примери на кружни движења вклучуваат: вештачки сателити кои кружат околу Земјата во постојана висина, а тавански вентилаторски ножеви ротираат околу еден центар, камен кој е врзан за јаже и се нишаше во кругови, автомобил, вртење преку крива во тркачка патека, електрон се движи нормално на рамномерно магнетно поле, и опрема која се движи  внатре во механизамот.
Предметот со вектор на брзина постојано ја менува насоката на движење, предметот во движење е во процес на акцелерација со центрипетална сила во насока на центарот на ротација. Без оваа забрзување, предметот ќе се движи во права линија, според Њутн законите на движење.
Рамномерно кружно движењо
Во физиката, рамномерното кружно движењо опишува движење на телото кое поминува по некој кружен пат со постојана брзина. Бидејќи телото се одликува со кружни движења, неговoто растојание од оската на вртење останува константна во сите времиња. Иако телото е со константна брзина, неговата брзина не е константна: брзина, вектор количина, зависи и од брзината на телото и насоката на движење. Оваа промена на брзината, укажува на присуство на забрзување; ова центрипетално забрзување е со постојана големина и во насока кон оската на вртење. Ова забрзување е, пак, произведено од страна на центрипетална сила која е исто така постојана и насочени кон оската на вртење.
Во случај на ротација околу фиксна оска на цврсто тело што не е многу мало во однос со полупречник на патот, секоја честица од телото опишува константно кружно движење со истата аголна брзина, но со брзина и забрзување кои варираат во однос на позицијата на оската.
Формули
За движење во кругот на полупречник r, на обемот на кругот е C = 2π р. Ако периодот за една ротација е Т, аголна стапка на ротација, исто така познат како аголна брзина, ω е:
кој е вектор нормален и на ω и на v(t) на големината ω |v| = ω2 r и спротивен на  r(t).
Во наједноставен случај брзината, масата и полупречникот се постојани.
Размислете за тело од еден килограм, се движат во круг со полупречник еден метар, со аголна брзина на еден rad/s.
Во поларни координати
За време на кружно движење на телото се движи на крива која може да биде опишана во поларен координатен систем како фиксен растојание R од центарот на орбита зема како основа, ориентирани во еден агол θ(t) од некја референта насока. Види Слика 4. Поместениот вектор
while the tangential component changes the magnitude of the velocity:
Користење на комплексни броеви
Кружно движење може да се опише со користење на комплексни броеви. Нека x оската е реалната оска и
Првиот термин е спротивна на насоката на векторот на поместување, а вториот е нормален, исто како и претходните резултати покажани претходно.
Брзина
Слика 1 илустрира вектори на брзина и забрзување за рамномерно движење во четири различни точки во орбитата. Бидејќи брзината v е тангента на кружна патека, на две точки на брзина во иста насока. Иако објектот има константна брзина, неговата насока е секогаш се менува. Оваа промена во брзината е предизвикана од забрзувањето а, чија големина е (како што е на брзината) непроменета, но чија насока постојано се менува. Точките на забрзување се насочени кон внатре (центрипетално) и се нормални со брзината. Ова забрзување е познато како центрипетално забрзување.
За патот со полупречник r, кога агол θ е кон надвор, на растојание кое е кон периферијата на орбита е s = rθ. Затоа, брзина на патување околу орбитата е
каде аголна стапка на ротација е ω. (Од страна на изменување, ω = v/р.) На тој начин, v е константен, и брзината на вектор v, исто така ротира со постојана големина v, исто го пресметуваме и ω.
Забрзување
Левата круг на Слика 2 е орбитата која ги покажува брзинските вектори во две соседни времиња. На десната страна, овие две брзини се поместуваат, па нивните опашки се совпаѓаат. Бидејќи брзината е константна, векторите на брзината на десната страна го движат кругот додека времето напредува. За агол на растојание dθ = ωdt промената на v е вектор под прав агол на v и на величина v dθ, што пак значи дека големината на забрзување е дадена со
Нерамномерно
Во нерамномерни кружни движења кога објект се движи во кружна патека со различна брзина. Бидејќи брзината е променлива, постои тангенцијало забрзување во прилог на нормално забрзување.
Во нерамномерно кружно движење на нето забрзување (а) е заедно со насока на Δv кој е насочен, внатре во круг но не помине низ неговиот центар (види слика). Нето забрзување може да се реши во две компоненти: тангенцијално забрзување и нормалното забрзување исто така познат како центрипетално или радијално забрзување. За разлика од тангенцијалното забрзување, центрипеталното забрзување е присутен во двете рамномерно и нерамномерно кружно движење. Во нерамномерно кружно движење, нормалната сила не секогаш покажува во спротивна насока на тежината. Пример за тоа е кога некое тело се движи по права патека и излезе од патеката и повторно се врати на неа. Овој дијаграм ја прикажува нормалната сила што покажува во други насоки, наместо спротивна на силата на тежина. Нормалната сила всушност е збирот на радијалните и тангенционалните сили. Компонентата на силата на тежината е одговорна за тангенционалната сила тука (Ја занемаривме фрикциона сила). Радијалната сила (центрипетална сила) се должи на промената во насоката на брзината како што беше дискутирано претходно.
Во нерамномерно кружно движење, нормалната сила и тежина може да се насочени во иста насока. Двете сили може да се насочени надолу, но објектот ќе остане во кружна патека без да паѓа надолу. Прво, ајде да видиме зошто нормална сила може да биде насочена надолу. Во првиот дијаграм, да речеме дека објектот е човек што седи во авион, двете сили укажуваат само кога ќе стигнат до врвот на кругот. Причината за ова е дека нормалната сила е збирот на тангенционалната сила и центрипеталната сила. Тангентната сила е нула на врвот ((како што не се врши работа кога движењето е нормално на правецот на применетата сила. Овде тежинската сила е нормална на правецот на движење на предметот на врвот на кругот) и центрипеталната сила е насочена надолу, со тоа и нормална сила ќебиде насочена надолу. Од логичка гледна точка, еден човек кој е на патување во авионот ќе биде наопаку на врвот на кругот. Во тој момент, седиштето на личноста е всушност притискање на лицето, што е нормална сила. Причината зошто предметот не паѓа кога е подложен на само надолни сили е едноставен. Размислете за тоа што го задржува предметот откако ќе биде фрлен. Откако предметот ќе биде фрлен во воздухот, има само сила на гравитација на Земјата што дејствува на предметот.  Тоа не значи дека откако некој објект е фрлена во воздух, тој ќе падне веднаш. Она што го чува тој објект нагоре во воздухот е неговата брзина. Првиот  Њутн закон на движење се наведува дека предметот во движење го чува  инерцијата, и предметот во воздухот има брзина, тој ќе има тенденција да се задржи да се движи во таа насока.
Променлива аголна брзина за објект што се движи по кружна патека исто така може да се постигне ако вртечкото тело нема хомогена дистрибуција на маса. За нехомогени предмети, неопходно е да се пријде на проблемот како и во.
Апликации
Во рамномерно кружно движење, вкупно забрзување на предметна кружна патека е еднаков на радијално забрзување. Поради присуството на тангенцијалното забрзување во нерамномерно кружно движење, што повеќе не важи. За да се пронајде вкупното забрзување на предмет во нерамномерно кружно, се бара векторски збир на тангенцијалното забрзување и радијалното забрзување.
Радијалното забрзување уште е еднакво на. Тангенцијалното забрзување е едноставно извод од брзината во која било дадена точка:. Овој корен кој е збир од квадратите на радијалните и тангенцијалните забрзувања е само валиден за кружни движења; за општи движење во рамнина со поларните координати, на Кориолисовите изрази треба да се додаде , додека радијална забрзување тогаш стануваат .
Диско зомбиња
Диско зомбиња е расказ од Гери Филипс, објавен во збирката „Кокаински хроники“, во 2010 година, во издание на „Темплум“. Преводот на македонски јазик е дело на Владимир Петревски.
Ѕвезден развој
Ѕвездениот развој не се проучува преку набљудување само на една ѕвезда: повеќето ѕвездени промени се случуваат премногу бавно за да бидат забележани, понекогаш и повеќе векови. Затоа астрофизичарите го откриле развојот на ѕвездите преку набљудување на бројни ѕвезди, секоја на различен степен од развој, и преку симулација на структурата на ѕвездите со помош на компјутер.
Раѓање
Развојот започнува со гравитациски колапс на џиновски молекуларен облак. Типичните џиновски молекуларни облаци се нерамни и широки околу 100 светлосни години (9,5 × 1014 км) кои содржат до 6 милиони сончеви маси (1,2 × 1037 кг). При колапсот, џиновскиот молекуларен облак се разделува на помали делови. Во секој од овие делови, гасот ослободува гравитациска потенцијална енергија како топлина. Како што растат температурата и притисокот, деловите се згуснуваат во вртечки сфери од суперврел гас познат како протоѕвезда.
Протоѕвездите со маса помала од околу 0,08 M⊙ (1,6 × 1029 кг) никогаш не постигнуваат доволно висока температура за да се случи јадрено соединување на водородот. Тие се познати како кафеави џуџиња. Кафеавите џуџиња со маса поголема од 13 маси на Јупитер (2,5 × 1028 кг) имаат соединување на девтериум. Некои астрономи само овие небесни тела ги сметаат за кафеави џуџиња. И двата типа, со соединување на девтериум или не, светат пригушено и умираат многу бавно, ладејќи се во текот на повеќе стотици милиони години.
Кај помасивна протоѕвезда, температурата во јадрото конечно ќе достигне 10 мегакелвини, и ќе започне реакција меѓу протоните, при што јардата на водородот се спојуваат, најпрвин во девтериум, а потоа и во хелиум. При ѕвезди малку над 1 M⊙ (2,0 × 1030 кг), циклусот на соединување произведува значителен дел на енергија. Почетокот на јадреното соединување многу брзо доведува до хидростатичка рамнотежа при што енергијата ослободена од јадрото врши зрачен притисок ја става материјата на ѕвездата во рамнотежа, и спречува понатамошен гравитациски колапс. На овој начин ѕвездата брзо се развива до стабилна состојба, започнувајќи ја главнонизната фаза од нејзиниот развој.
Зрелост
После милиони и милијарди години, во зависност од почетната маса на ѕвездата, постојаниот процес на јадрено соединување на водородот во хелиум предизвикува зголемување на хелиумот во јадрото. Поголемите и поврелите ѕвезди побрзо произведуваат хелиум од постудените и помали ѕвезди.
Натрупувањето на хелиум во јадрото, кој е погуст од водородот, предизвикува гравитациско собирање во себе и постепено зголемување на процентот на соединување. Треба да се постигнат повисоки температури за да се издржи ова зголемување на гравитациското собирање и да се зачува стабилна состојба.
Конечно, кога јадрото ќе ги потроши своите резерви на водород, и без надворешен притисок кој го создава соединувањето на водородот, тоа се собира сè додека електронското изродување да стане доволно за да се спротивстави на гравитацијата, или пак јадрото да стане доволно врело (околу 100 мегакелвини) за да започне со соединување на хелиумот. Што од ова ќе се случи прво, зависи од масата на ѕвездата.
Ѕвезди со мала маса
Што се случува откако ѕвезда со мала маса ќе престане да произведува енергија преку соединување не се знае: се смета дека универзумот е стар околу 13,7 милијарди години, што е помалку отколку што е потребно да престане соединувањето во таква ѕвезда. Оваа теорија се заснова врз компјутерско моделирање кое го прават астрономи како Дон Ванденберг.
Ѕвезда помала од околу 0,5 сончеви маси никогаш нема да може да врши соединување на хелиумот, дури и откако во јадрото ќе се потроши сиот водород. Едноставно кај нив нема доволно ѕвездена маса за да извршат притисок врз јадрото. Вакви се црвените џуџиња како на пример Проксима Кентаур, од кои некои живеат илјадници пати подолго од нашето Сонце. Неодамнешните астрофизички модели сугерираат дека црвено џуџе со сончева маса од 0,1 може да остане во главната низа речиси шест трилиони години, а во наредните неколку стотици милијарди години бавно да се претвора во бело џуџе. Ако јадрото на ѕвездата стагнира (како што се смета дека е случај со нашето Сонце), тоа сепак ќе биде опколено со слоеви од водород. Сепак, ако ѕвездата е целосно струевита (како во случај на ѕвездите со најмала маса), нема да има такви слоеви. Ако пак ги има, ќе се претвори во црвен џин каков што е случајот со ѕвездите со средна големина опишан подолу, но никогаш нема да изврши јадрено соединување на хелиумот како другите.
Ѕвезди со средна големина
Забрзаната соединување во слојот со водород веднаш над јадрото, предизвикува проширување на ѕвездата. Бидејќи ова ги турка надворешните слоеви подалеку од јадрото и го намалува гравитациското влијание врз нив, тие се шират побрзо отколку што се произведува енергија, а тоа предизвикува ладење со што ѕвездата станува поцрвена отколку во главната низа. Ваквите ѕвезди се познати како црвени џинови.
Според Херцшпрунг-Раселовиот дијаграм (Hertzsprung-Russell diagram), црвен џин е голема ѕвезда која не е во главната низа, со ѕвездена класификација K или M. Примери за вакви ѕвезди се Алдебаран од соѕвездието Бик и Арктур од соѕвездието Воловар.
[[Податотека:Stellar evolution sun.svg|350px|thumb|Едноставен приказ на развојот на ѕвезда со маса еднаква на Сонцето.
Ѕвездата се образува од гасовит облак кој се насобира (1),
потоа минува периодот на создавањето на протоѕвездата (2),
Откако водородот како гориво ќе се истроши во јадрото, ѕвездата се претвора во црвен џин (4),
за подоцна истиот да ги исфрли надворешните обвивки и да се создаде планетарна маглина, додека пак јадрото преминуува во бело џуџе (5).]]
Кога температурата и притисокот во јадрото ќе можат да запалат хелиумска соединување во јадрото, ќе се појави хелиумски блесок доколку во јадрото има доволно притисок од дегенерација на електроните; кај помасивни ѕвезди каде јадрото нема доволно притисок, палењето на хелиумската соединување започнува релатинво незабележливо. Дури и да се појави хелиумски блесок, времето на ослободување на енергијата е кратко, па видливите надворешни слоеви на ѕвездата се релативно непопречени. Енергијата што се ослободува преку соединување на хелиумот предизвикува проширување на јадрото, а водородната соединување на надворешните слоеви се забавува, со што вкупното производство на енергија се намалува. Затоа ѕвездата се собира, постепено се собира во полупречник и ја зголемува површинската тепмература.
Откако ѕвездата ќе го потроши хелиумот во јадрото, соединувањето продолжува во лушпата околу врелото јадро од јаглерод и кислород.
Промените во енергијата што зрачи предизвикуваат ѕвездата да ја смени големината и температурата за одреден период. Енергијата што зрачи е со пониска честота, а ова е придружено од зголемување на губењето на масата преку ѕвездени ветрови и силни пулсирања. Ѕвездите во оваа фаза се наречени ѕвезди од доцен период, ѕвезди OH-IR или ѕвезди од типот на Мира, во зависност од нивните одлики. Потиснатиот гас е релативно богат со тешки елементи создадени во ѕвездата, и делумно збогатен јаглерод или кислород во зависност од типот на ѕвездата. Гасот создава лушпа која се лади како што се оддалечува од ѕвездата, дозволувајќи им на честичките прашина и молекулите да се образуваат.
Реакцијата на горење на хелиумот е крајно осетлива на температура, и предизвикува голема нестабилност. Се создава огромно пулсирање, кое на крајот им дава на надворешните слоеви на ѕвездата доволно кинетичка енергија, со што се образува планетарна маглина. Во центарот на маглината останува јадрото на ѕвездата, која се оладува и се претвора во мало но цврсто бело џуџе.
Масивни ѕвезди
Кај масивните ѕвезди, јадрото е доволно големо за да започне хелиумска соединување и пред да се измени притисокот на дегенеративните електрони. Според тоа, кога овие ѕвезди се шират и се ладат, не сјајат толку колку ѕвездите со помала маса. Сепак, тие на почеток сјајат многу повеќе од ѕвездите со помала маса, и сè уште се посјајни од црвениот џин што се создава од помалку масивните ѕвезди. Овие ѕвезди се познати како суперџин.
Екстремно масивните ѕвезди (со маса поголема од 40 сончеви маси), кои се многу светли и имаат многу брзи ѕвездени ветрови, масата ја губат многу брзо поради зрачниот притисок и ги губат своите слоеви пред да дојдат во состојба да се претворат во црвен суперџин, и според тоа имаат екстремно висока површинска температура (и сино-бела боја) од нивната главна фаза па натаму. Не постојат ѕвезди со маса поголема од околу 120 сончеви маси, бидејќи во таков случај надворешните слоеви ќе бидат истерани со извонредното зрачење. Иако ѕвездите со помала маса не ги горат брзо надворешните слоеви, тие можат исто така што избегнат да се претворат во црвен џин или во црвен суперџин ако се во двоен систем доволно блиску за да може придружната ѕвезда да ги отстрани слоевите како што се шират, или ако се вртат доволно брзо па конвекцијата да се протега од јадрото до површината.
Ѕвезда со премасивно јадро која не може да се изври претоврање на неонот во кислород и магнезиум, ќе претрпи колапс на јадрото пред да дојде до фазата на соединување на потешките елементи. Ова може да предизвика забележлив ефект на изобилство на елементи и изотопи кои се исфрлени како супернова.
Откако еднаш процесот на ѕвездена нуклеосинтеза ќе дојде до фазата на железо-56, продолжувањето на овој процес одзема енергија. Ако масата на јадрото ја надмине границата од 1,4 сончеви маси, притисокот на дегенеративните електрони нема да може да ја поддржи тежината наспроти силите на гравитација, и јадрото наеднаш ќе се најде во катастрофален колапс и ќе образува неутронска ѕвезда или (во случај на јадро со околу 0,7 сончеви маси), црна дупка. Во овој процес кој не е целосно реконструиран, дел од гравитациската потенцијална енергија која е ослободена од колапсот на јадрото, ќе се претвори во супернова од тип Ib, тип Ic, или тип II. Се знае дека колапсот на јадрото произведува огромен бран од честички неутрино, како што е забележано при случајот со суперновата SN 1987A.
Иако ѕвездите црвен џин кои не експлодираат можат да произведат значајно количество на елементи потешки од железо користејќи ги неутроните ослободени од претходни јадрени реакции, изобилството од елементи кои се потешки од железо (и донекаде од некои изотопи на елементи кои имаат стабилни или долговечни изотопи) а кои се произведени при ваква реакција, се разликуваат од оние кои се произведени при супернова.
Најмасивните ѕвезди можат целосно да бидат уништени од супернова со енергија која далеку ја надминува неговата гравитациска енергетска врска. Ова ретко се случува, а е предизвикано од пар нестабилни супернова ѕвезди, а зад себе не остава црна дупка.
Ѕвездени остатоци
Откако ѕвездата ќе го изгори горивото кое го има, нејзините остатоци можат да бидат во три вида во зависност од масата што ја имала претходно.
Бело џуџе
За ѕвезда со сончева маса 1, остатоците во форма на бело џуџе се околу 0,6 сончеви маси, збиени во волумен колку овој на нашата Земја. Белите џуџиња се стабилни затоа што внатрешноста ја влече гравитација и е балансирана од притисокот на дегенерираните електрони. Притисокот на дегенерираните електрони е обезбедување против понатамошна компресија, па според тоа за даден хемиски состав, белите џуџиња со поголема маса имаат помал волумен. Бидејќи не е останато гориво, ѕвездата зрачи со преостанатата топлина во вселената во наредните милијарди години.
Хемискиот состав на белото џуџе зависи од масата. Ѕвезда со неколку сончеви маси ќе започне со јаглеродна соединување, и ќе образува магнезиум, неон и мало количество на други елементи, а на крајот белото џуџе ќе биде составено главно од кислород, неон и магнезиум, кои гарантираат дека масата не може да се намали под 1,4 сончеви маси, и дека палењето на јаглеродот нема да доведе до супернова.
На крајот, она што останува се нарекува понекогаш црно џуџе. Како и да е, универзумот не е доволно стар па сè уште не постојат црни џуџиња.
Буххолц (кај Штатхаген)
Буххолц (службено познат како Буххолц (кај Штатхаген); Buchholz (bei Stadthagen)) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Ѕвезден развој
Неутронска ѕвезда
Кога јадрото на ѕвездата ќе доживее колапс, притисокот ги заробува електроните, при што голем дел од протоните се претвораат во неутрони. Електромагнетните сили кои ги разделуваат јадрата ги нема, и поголемиот дел од јадрото на ѕвездата станува цврста топка од неутрони (во некои случаи налик на џиновско јадро на атом), со надворешен тенок слој од дегенерирана материја (најчесто железо). Неутроните не се згуснуваат понатаму.
Буххолц (кај Штатхаген)
Географија
Општината се наоѓа во Природниот парк „Висорамнини Везер Шаумбург-Хамелн“ помеѓу Минден и Хамелн.
Ѕвезден развој
Неутронска ѕвезда
Ваквите ѕвезди се познати како неутронски ѕвезди и се екстремно мали — со полупречник од околу 10 км, не се поголеми од големина на еден голем град — и се феноменално густи. Нивниот период на свртување драматично се скратува, а некои од нив се вртат со брзина од над 600 вртежи во секунда. Кога магнетното поле на овие ѕвезди е во линија со нашата Земја, ние ги регистрираме како пулсари, и тоа се првите неутронски ѕвезди што се откриени.
Црна дупка
Ако масата на остатокот од ѕвездата е доволно голема, дегенеративниот притисок на неутроните е недоволен да предизвика колапс. Тогаш ѕвездените остатоци се претвораат во црна дупка. Масата која е потребна за да се случи ова не е позната со сигурност, но се претпоставува дека е меѓу 2 и 3 сончеви маси.
За црните дупки зборува општата теорија на релативноста. Според оваа теорија, ни материја ни информација може да излезе од внатрешноста на црната дупка надвор кон набљудувачот, иако квантните ефекти дозволуваат отстапување од ова правило. Се смета дека постојат црни дупки во унвиерзумот, не само поради теоретските нагаѓања, туку и според астрономските набљудувања.
Но, сè уште не е познато дали е можно ѕвездата да колабира директно во црна дупка без претходно да се претвори во видлива супернова, Исто така не се знае точната разлика меѓу почетната маса на ѕвездата и остатокот како црна дупка. Потребни се уште анализи на ѕвезди кои се претвориле во супернова и на нивните остатоци за да може нешто повеќе да се каже со сигурност.
Препорака за читање
Tähti
12-часовен часовник
12-часовен часовник — временска конвенција во која 24-те часа од денот се поделени на два периода: a.m. (од латински ante meridiem, што би значело до пладне) и p.m. (од латински post meridiem, што би значело по пладне). Секој период се состои од 12 часа нумерирани: 12 (дејствувајќи како нула), 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10 и 11. Циклусот 24 часа/ден започнува во 12 часот на полноќ (обично се означува како 12 a.m.), а продолжува до 12 часот на пладне (обично се означува како 12 p.m.) и трае до полноќ, пред крајот на денот. 12-часовниот часовник бил развиван од средината на вториот милениум пред нашата ера до 16 век од нашата ера.
12-часовниот часовник е употребуван во земји каде што се говори англиски јазик и во поранешни британски колонии, како и во некои други земји.
Историја и употреба
Природната деноноќна поделба на календарскиот ден ја формира потребата за поделба на денот на два циклуса. Првично имало два циклуса: еден циклус кој бил следен според положбата на Сонцето (ден), проследен со еден циклус кој бил следен според положбата на Месечината и ѕвездите (ноќ). Ова на крајот резултирало со два 12-часовни периоди кои се употребуваат денес, започнувајќи на полноќ (a.m.) и пладне (p.m.). Пладнето, ретко се пишува скратено, но ако се пишува, се бележи со M.
12-часовниот часовник може да се проследи до Месопотамија и древен Египет. И египетската сандаја за дневна употреба и египетскиот воден часовник за ноќна употреба биле пронајдени во гробот на фараонот Аменхотеп I. Датирајќи од 1500 година пред нашата ера, овие часовници го поделија соодветно времето на по 12 часа.
Римјаните, исто така, употребувале 12-часовен часовник: денот бил поделен на 12 еднакви часа (така што часовите имале различна должина во текот на годината) и ноќта била поделена на 4 часа.
Првиот механички часовник во 14 век, ако воопшто имал бројчаник, ги покажувал сите 24 часа употребувајќи го 24-часовниот аналоген бројчаник, под влијание на знаењето на астрономите со астролабот и сончевиот дел и нивната желба да ја моделираат Земјината револуција (движењето на Земјата околу Сонцето). Во Северна Европа овие бројчаници генерално ја користеа 12-часовна нумерирана шема со римски броеви, но ги покажуваа и a.m. и p.m. периодите во круг. Ова е познато како двоен-XII систем, и може да се види на многу бројчаници, како кај оние на часовниците Велс и Ексетер.
На другите места во Европа, нумерирањето главно било засновано на 24-часовниот систем (од I до XXIV). 12-часовниот часовник бил употребуван низ целата Британска Империја.
Во текот на 15 и 16 век, 12-часовниот аналоген бројчаник и часовен систем постепено станал стандард низ цела Северна Европа за општа јавна употреба. 24-часовниот аналоген бројчаник бил резервиран повеќе за специјализирани употреби, како астрономски часовници и хронометри.
Повеќето аналогни часовници користат 12-часовен бројчаник, на кои часовната стрелка ротира еднаш во 12 часа и двапати во текот на денот. Некои аналогни бројчаници на часовници имаат внатрешен прстен од броеви, заедно со стандарниот од 1 до 12. Бројот 12 може да означува 00 или 24, додека броевите од 1 до 11 можат да означуваат од 13 до 23, соодветно. Оваа модификација дозволува часовникот да се чита како 24-часовна нотација. Овој тип на 12-часовен часовник може да се најде во земји каде што се претпочита 24-часовниот часовник.
Употребата во земјите
12-часовниот часовник во говорот често е проследен со фразите како ... наутро, ... претпладне, ... попладне, и ... навечер. За државите во кои не се зборува англискиот јазик, термините a.m. и p.m. се ретки и често непознати.
Компјутерска поддршка
Во многу земји, компјутерите по дифолт го покажуваат времето во 24-часовна нотација. Повеќето оперативни системи, вклучувајќи ги Microsoft Windows и системи како Unix, како Linux и macOS, ја активираат 12-часовната нотација по дифолт за ограничен број на поставувања на бројот на јазици и региони. Овој начин може да биде променет од корисникот, како на Windows во "Region and Language" settings.
Кратенки
Латинските кратенки a.m. и p.m. (често се пишувани "am" и "pm", "AM" и "PM", или "A.M." и "P.M.") се употребувани во англискиот и шпанскиот јазик. Паралелно на грчки јазик се и, соодветно, и на синхалски  (pe.va.) за  (peravaru,  pera – пред) и  (pa.va.) за  (pasvaru,  passē – после). Сепак, пладнето ретко се крати кај било кој од овие јазици, односно се пишува целосно. На португалски јазик, постојат две официјални опции и многу други користине, како на пример, се користат 21:45: 21h45 или 21h45min (официјални) или 21:45 или 9:45 p.m. На ирски јазик, се употребуваат a.m. и i.n., кратенки од ar maidin ("наутро") and iarnóin ("попладне") соодветно.
На многу јазици им недостасуваат офоцијални кратенки за „пред пладне“ и „по пладне“, и нивните говорници го користат 12-часовниот часовник усно и неформално. Сепак, многу јазици, како рускиот и хебрејскиот, употребуваат неформални кратенки, како „9 наутро“ или „3 навечер“.
Кога фразите и кратенките се изоставени, можеме да се потпреме на смислата на реченицата. На пример, за одење работа доволно е да се каже „9 часот“ и се подразбира 9:00 a.m., но за танц ако кажеме „9 часот“, најверојатно станува збор за 9:00 p.m..
Карел Чаславски
Чаславски создал и бил домаќин на неколку телевизиски емисии, вклучувајќи ја долгогодишната „Во потрага по изгубеното време“, која се емитувала на чешката телевизија повеќе од дваесет години. Во серијата „Во потрага по изгубеното време“, Чаславски претставувал, објаснувал и емитувал архивски филмови. Чаславски исто така е автор на двотомниот животописен серијал за чешките и чехословачките филмски глумци.
Чаславски починал во Прага на 2 јануари 2013 година, на 75-годишна возраст.
Крланово
Крланово — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Крланово се наоѓа на 24 километри источно од Свети Врач, во планински регион. Селото се наоѓа на надморска висина од 632 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 5.463 км2.
Османлиско Царство
До 1912 година името на селото било Златков чифлик или Златково, кое произлегува од злато. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Златко (Zlatko) е село со 16 семејства и 50 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 120 жители, сите Македонци.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, две лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Владимир Путин
Владимир Владимирович Путин (Влади́мир Влади́мирович Пу́тин; р. година) — руски политичар и моментален претседател на Русија од 7 мај 2012 година. Путин претходно бил претседател во периодот од 2000 до 2008 година и премиер на Русија во периодот од 1999-2000 и 2008-2012 година. Путин исто така е претседател на партијата Единствена Русија и Претседател на Советот на министри на унијата Русија-Белорусија во периодот од 2008 до 2012 година.
Во времето на комунизмот, Путин шеснаесет години бил агент во КГБ, каде по распаѓањето на Советскиот Сојуз влегол во политиката во Санкт Петербург во 1991 година. Во 1996 година се преселил во Москва и се приклучил кон администрацијата на Борис Елцин, каде на 31 декември 1999 година станал вршител на должноста претседател, кога Елцин неочекувано поднел оставка. Во 2000 година Путин победил на изборите и бил реизбран во 2004 година. По крајот на мандатот, тој немал право на трет последователен мандат, па во 2008 година новиот претседател Димитриј Медведев го избрал за премиер на земјата. Во септември 2011 година, Медведев го предложил Путин за претседателски кандидат, кое довело до протести во неколку руски градови. Тој во март 2012 година победил на изборите, каде според новиот устав неговиот мандат ќе биде шест години. .
Како претседател на Русија, Путин донел закон за рамен данок на доход од 13%. Како премиер вовел големи воени реформи и реформи во полицијата. Неговата енергетска политика ја потврдило позицијата на земјата како енергетска велесила. . Освен тоа, Путин поддржал и развој на јадрената и одбранбената индустрија. Порастот на странските инвестиции донел до голем економски развој во индустрии како авртомобилската на пример. Развојот на земјата во неговиот мандат вклучува изградба на цевководи, реставрација на сателитскиот систем за навигација ГЛОНАСС, и изградба на инфраструктура за меѓународни настани.
Во Русија, водството на Путин претежно ужива голема популарност, со генерално висок рејтинг. Според некои, голем дел од неговите дела се одликувале како недемократски. Најголема критика врз Путин доаѓа од западните земји. Некои критичари Путин го опишуваат како диктатор, , кое Путин категорично го негира.
Рани години
Владимир Путин е роден на 7 октомври 1952 година, во Ленинград, СССР (сега Санкт Петербург, Руска Федерација) како дете на Владимир Спиридонович Путин (1911-1999) и Марија Ивановна Путина (1911-1998). Неговата мајка била фабрички работник, а неговиот татко бил регрутант во советската морнарица, каде што служел во почетокот на 1930-тите години. Двата постари браќа биле родени во средината на 1930-тите. Еден починал во рок од неколку месеци по неговото раѓање, додека вториот починал од дифтерија за време на опсадата на Ленинград во Втората светска војна.