cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пиезоелектричен ефект
Намалување на вибрации или звук
На саемот за материјална визија во Франкфурт во ноември 2005, тим од Дармштадскиот универзитет за технологија во Германија покажал повеќе изложби кои кога биле удрени со гумен чекан, поради пиезо елемент, веднаш престанале да се нишаат.
Пиезоелектрични керамички влакна се користат како систем за електронско задушување на некои тениски рекети на HEAD.
Третман за неплодност
Пиезоелектрична активација на ооцитите може да придонесе до подобрување на шансите за оплодување.
Хирургија
Нова примена за пиезоелектричните извори на ултразвук е пиезоелектричната хирургија. Пиезохирургијата е техника со кој се отсекува ткиво без да се оштетат соседните ткива. Се користи за хирургија на раце за сечење на коска, при честоти од 25–29 kHz, кои предизвикуваат микровибрации од 60–210 μm. Може да исече минерализирано ткиво без да го оштети нервното или друго меко ткиво.
Можни примени
Во 2015, научници на Универзитетот Кембриџ кои соработувале со истражувачи од националната физичка лабораторија, користејќи тенки слоеви на пиезоелектрични материјали, откриле дека на одредена честота овие материјали се ефикасни резонатори, но и радијатори, што значи дека можат да се користат како антени. Истражувачите откриле дека со асиметрично возбудување на тенкиот пиезоелектричен слој, симетријата на системот е слично растурена, со што се добива соодветно растурање на симетријата на електричното поле, и добивање на електромагнетно зрачење.
Во скоро време, се направени повеќе обиди да се примени пиезоелектричната технологија за да се собира кинетичката енергија од пешаците. Пиезоелектричните подови биле испробувани уште од 2007 во две јапонски станици за возови. Струјата добиена од пешаците се користи за да се снабдуваат со енергија автоматските врати и електронските екрани. Во Лондон, познат ноќен клуб користи пиезоелектрична технологија во подот за танцување. Делови од осветлувањето и звучните системи може да се снабдуваат со енергија со тоа. Но, пиезоелектричните полиња поставени на подот најчесто собираат енергија од нискочестотни удари од пешаците. Ова доведува до неефикасно создавање на енергија.
Во овој случај, наоѓање на места со многу промет е критично за оптимизација на ефикасноста на собирањето на енергијата, а насоката во која е поставена плочката исто така влијае на количината на собрана енергија. Во истражувањето на Ли се разгледува потенцијалната примена на комерцијален пиезоелектричен собирач на енергија во Макери Универзитетот во Сиднеј, Австралија. Доколку 3.1% од подот каде има најголем промет се покрие со пиезоелектрични плочи, ќе се добива 1.1 MW h/година што е доволно за да покрие 0.5% од вкупната годишна енергетска потрошувачка на зградата. Во Израел, има компанија која поставила пиезоелектрични материјали под автопат со многу сообраќај. Добиената енергија е доволна за да ги снабдува уличните светилки, билборди и знаци. (Треба да се забележи дека иако автомобилите ја даваат оваа енергија, ова е многу неефикасен начин да се добива електрична енергија. Сопствениците на автомобилите плаќаат за осветлување на овие знаци. Поефикасно е да се стават плочите каде автомобилите мораат да застанат, но ова сепак е “крадење” на електричната енергија од хибридни или електрични автомобили.)
Компанијата за гуми Goodyear има планови да развие гума која создава електрична енергија со пиезоелектричен материјал закачен однатре. Како што се движи гумата, се деформира, и создава електрична енергија.
Фотоволтаици
Ефикасноста на фотоволтаична ќелија која содржи пиезоелектрични материјали може да се зголеми така што ќе се стави блиску до извор на вибрации. Овој ефект бил демонстриран со органски клетки користејќи наноцевки од цинк оксид. Добиената електрична енергија од самиот пиезоелектричен ефект е занемарлива. Звуци пониски од 75 децибели ја зголемиле ефикасноста за 50%. Најефикасни биле на 10 kHz, резонантната честота на наноцевките. Електричното поле поставено до вибрирачките наноцевки дејствува на електроните кои се движат низ органскиот полимерен слој. Овој процес ја намалува можноста за рекомбинација, во кој електроните добиваат енергија, но сепак се сместуваат во празнини наместо да се движат до ZnO слојот, кој прима електрони.
Кале (Гостиражни)
Кале — археолошко наоѓалиште во прилепското село Гостиражни. Претставува утврдување од непознат период. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека на границата на атарот со село Богомола се наоѓа утврдување од кое останале само рушевините од бедемот. Целото наоѓалиште тогаш било прекриено со шума. Крај утврдувањето поминувал главниот пат на горните прилепски села до сливот на реката Бабуна.
Снеферка
Снеферка раноегипетски фараон од Првата династија. Точната должина на неговото владеење не е позната, но се смета дека владеел многу кратко. Неговата хронолошка позиција е нејасна исто така.
Неговото име има неколку различни читања, се чита како Сенеферка, Снеферка, Неферсека и Секанефер. Името Снеферка се појавува на неколку вазни од шкрилец и алабастер.
Црква Свети Антониј Падовански (Истанбул)
Црквата Свети Антониј Падуа е христијански храм кој се наоѓа во Истанбул, Турција.
Овој објект бил изграден во 1725 година од страна на италијанската емиграција во Цариград, но многу брзо била демолирена и делумно разрушена. Денешната црква била изградена во периодот помеѓу 1906 и 1912 година со неоготски стил, а нејзин архитект е италијанецот Џилио Мионгери, кој има конструирано и многу други објекти во Истанбул и Анкара. Може да собере 40,000 верници.
Црквата се смета за базилика, и се одржува од страна на италијански свештеници. Саботната маса започнува во 19:00 часот, а неделната во 09:30 часот.
Павле Кузмановски
Павле Кузмановски е познат македонски академски сликар.
Изложби
Кузмановски бил учесник на преку 250 групни изложби во земјата и странство.
Награди
Кузмановски е добитник на повеќе награди:
Јаричиште (Гостиражни)
Јаричиште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Гостиражни. Претставува населба од непознат период. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека на 1000 м југоисточно од селото се наоѓаат остатоци од населба во нивите, каде селаните при обработка на земјата пронаоѓале градежен материјал, гробови и керамика.
Салишко Море
Салишкото Море (/ seɪlɪʃ / SAY-lish) е комплексна мрежа на крајбрежни водени патишта, во кое спаѓаат југозападниот дел од канадската провинција Британска Колумбија и северозападниот дел од државата Вашингтон, САД. Негови главни водни тела се теснецот Џорџија, теснецот Хуан де Фука и Паџет Саунд. Се протега од Десолејш Саунд на северниот крај од теснецот Џорџија до заливот Оукланд на врвот на влезот Хамерс на јужниот крај на Паџет Саунд. Внатрешните водени патишта на Салишкото Море се делумно одвоени од Тихиот Океан од Островот Ванкувер и Полуостровот Олимпик, и на тој начин се делумно заштитени од бури кој доаѓаат од Тихиот Океан. Во големите пристанишни градови на Салишкото Море се вбројуваат Ванкувер, Сиетл, Такома, Белингем, Порт Енџелес и Викторија. Голем дел од брегот е дел од мегаполисот кој се протега од Западен Ванкувер, Британска Колумбија, до Олимпија, Вашингтон.
Дефиниција
Во Салишкото море спаѓаат теснецот Хуан де Фука, теснецот Џорџија, Паџет Саунд и сите нивни канали за поврзување, како и соседните води, како што се теснецот Херо, теснецот Розерио, Белингем Беј, Каналот Худ и водите околу и помеѓу островите Сан Хуан во државата Вашингтон, САД и островите Галф во Британска Колумбија, Канада. Западната граница е влезот во теснецот Хуан де Фука, дефиниран како линија меѓу Кејп Флетери и Карменах Поинт. Јужната граница е јужниот крај на Паџет Саунд. Северната граница се наоѓа веднаш зад северниот крај на теснецот Џорџија, за да ги вклучи водите што го среќаваат поплавувачкиот или плимниот бран од југ: Преминот Дискавери јужно од Сејмур Нароус, каналот Сутил јужно од островите Пен, каналот Луис (помеѓу Кортес и островот Западна Редонда), каналот Ведингтон (помеѓу островот Западна Редонда и Источна Редонда) и Пендрел Саунд, Дисолејшн Саунд и јужниот дел на Каналот Хомфреј (помеѓу островот Источна Редонда и копното). Овие граници биле специфицирани во извештајот од 2002 година "Извештај за Екосистемските Индикатори на Басенот Џорџија-Паџет Саунд". Вкупната големина на Салишкото Море е околу 18.000 квадратни километри (6.900 квадратни милји).
Потекло на терминот
Првата позната употреба на терминот Салишко Море била во 1988 година, кога морскиот биолог Берт Вебер од Белингем, Вашингтон, го создал името на комбинираните води во регионот, со цел да ги придружи имињата за теснецот Џорџија, Паџет Саунд и теснецот Хуан де Фука, а не да ги замени. Усвојувањето на овој термин, рекол, ќе ја подигне свеста за грижата за водите во регионот и екосистемите. Напорите на Вебер се заслужни за официјалното признавање на терминот во Канада и САД.
Луѓето од брегот на Салишкото море
Брегот на Салиш е дом на домородните народи, кои живеат во југозападна Британска Колумбија и северозападниот дел на Вашингтон по должина на Салишкото Море, и имаат заедничко јазично и културно потекло. Брегот на Салиш се смета за една од главните културни и јазични гранки, на една поголема група позната како Салишан или Салиш. Признати се пет групи на Салиш семејства, од кои примарни две се Коуст Салиш и Интериор Салиш. Семејството Салиш се состои од 23 одделни јазици. Европските и американските истражувачи, луѓето од Салишан, најпрво ги сретнале, по должината на брегот на северозападниот дел на Тихиот Океан, на крајот на 18 век. Првите детални информации, биле добиени од страна на експедиција  на Луис и Кларк од 1804-1806 година. Терминот "Салиш" најпрво се применувал за племето Салиш Флетхед, кое живеело во регионот на езерото Флетхед, Монтана. До средината на 20 век, тој бил проширен за да ги покрие сите луѓе кои зборувале на сличен јазик. Терминот за Народот Флетхед продолжил да се однесува на нивниот јазик, а култура како Салиш. Варијанта на името за езерото Флетхед е "Езерото Салиш". Името Салишко Море било измислено на крајот на 20 век. Не постои сеопфатен назив за ова подрачје, па дури и најчесто споделено име, за било кое од езерата, на било кој од јазиците на крајбрежјето Салиш.
Пловните патишта на Салишкото Море биле важни трговски патишта за крајбрежјето Салиш, и тие остануваат извор на храна и други ресурси за домородните народи. Басенот ја опфаќа територијата на не само крајбрежните Салиш народи, туку и на Северниот Вакашан Кваквака’вакв и Јужниот Вакашан народ (Nuu-chah-nulth, Makah и Ditidaht), а порано и на Чимакум (народот Чимакуан е поврзан со Куилеути, кој не постои повеќе како препознатлива група, откако бил избришан од Сукуамиш и другите, во 19 век).
Официјално признавање
Во Март 2008 година, Првиот Народ Чемаинус предложил преименување на теснецот "Салишко Море", идеја која, наводно, наишла на одобрување од Министерот за односи со абориџините, Мајк де Јонг, Б.К., кој ветил дека идејата ќе ја стави пред кабинетот на Б.К. за разгледување. Создавањето на името "Салишко Море" официјално барало формална апликација до Одборот за Географски Имиња на Канада. Паралелно американско движење кое го промовирало името имало поинаква дефиниција, комбинирање на теснецот Хуан де Фука и Паџет Саунд, како и теснецот Џорџија и поврзаните води, под името Салишко Море.
Опозиција
Противниците на означувањето на Салишкото Море, тврдат дека тоа е навистина серија од меѓусебно поврзани теснеци, саунди и влезови. Други се противат на тоа од историски причини и ја доведуваат во прашање валидноста на терминот "Салиш". И покрај овие забелешки, географските одбори, и на Канада и на САД, официјално го признале името од 2010 година.
Други имиња
Регионот што ги опфаќа овие водни патишта е или бил познат поинаку како Џорџија-Паџет или Паџет-Џорџија, или во еднина како Депресијата Џорџија, Басенот Џорџија или Паџет Саунд и др. Канадската половина од регионот била најпрво именувана во 1792 година од страна на Џорџ Ванкувер, и често се нарекува како Заливот Џорџија, термин кој ги опфаќа теснецот Џорџија и сите други водени површини кон него, како и заедниците кои се поставени покрај неговите брегови или на неговите острови. Како и терминот "Паџет Саунд", така и термините "Теснецот Џорџија" и "Заливот Џорџија" се однесуваат на заедничкиот регион, како и водената површина.
Риби
Научниците идентификувале 253 видови на риби, забележани во морските или соленкастите води на екосистемот на Салишкото Море. Овие 253 видови, кои опфаќаат еден миксинид, два петромизонтиди, 18 хондрихтијани, два хондростеани и 230 телеости, се содржани во 78 семејства и 31 ред.
Намалувањето на популацијата на орка, вклучувајќи ги и Јужните Резидентни Китови Убијци, страдаат од токсини и намален број на Чинок лососи.
H•A•M
„H•A•M“ е песна изведена од страна на американскиот рапер, продуцент и текстописец Кање Вест и американскиот рапер Џеј-Зи (Jay-Z), издаден како прв сингл од нивниот колаборациски албум Watch the Throne. Дебитираше на 23-то место на американскиот Билборд Хот 100. Песната беше издадена на Ајтјунс (iTunes) на 11 јануари 2011 година во форма на дигитално симнување. Продуценти на оваа песна се Лексус „Лекс Лугер“ Луис и Кање Вест. . It impacted Australian radio on January 17, 2011. . It impacted Urban radio in the U.S. on January 25, 2011.
Кирил Јанчулев
Кирил Јанчулев (19 февруари 1896 - април 1961) бил генерал во бугарската армија, учесник во Првата светска војна. Во Втората светска војна Јанчулев е командир на 22-ри пешадиски полк (1940), подоцна на 3-та балканска дивизија 1940), а во 1944 година е началник на генералниот штаб на бугарската армија (6 септември 1944 - 13 септември 1944).
Котури
Котури или Даули (Κώτουρη) — река во Костурско, Егејска Македонија, лева притока на Стара Река (Ксиропотамос). Влегува во сливното подрачје на Костурското Езеро.
Опис
Реката извира од јужните падини на Вич, југозападно под врвот Саргоница (1.382 м) под името Даули. Тече на југозапад и ја прима големата лева притока Дуца (во 1969 г. преименувана во Криорема ), а потоа свртува на запад. Ја прима големата десна притока Бобишка Река (Рема Вергас ), излегува од планината и се влева во Стара Река кај селото Б’мбоки.
Милениумска банка на семиња
Милениумската банка на семиња (Millennium Seed Bank Project) — меѓународен проект за заштита и запазување на растителниот свет под водство на Кралските ботанички градини во Кју. Проектот е лансиран во 2000 г. и физички е сместен во просториите на Милениумската зграда на фондот Wellcome Trust, која се наоѓа во паркот на дворецот Вејкхерст во Западен Сасекс. Има за цел да обезбеди „осигурување“ против изумирањето на растенијата во дивината со складирање на нивните семиња за понатамошна употреба. Складиштето се состои од големи подземни замрзнати комори кои ја чуваат најголемата збирка семиња на светот. Иницијатор на проектот е Д-р Питер Томпсон, а од 1980 негов раководител е биологот Роџер Смит. Во 2000 г. Кралицата го наградила Смит со Орден на Британската Империја за неговите заслуги за овој проект.
Во месец април 2007 г. проектот го депонира своето милијардито семе, Oxytenanthera abyssinica, вид африкански бамбус.
Во месец октомври 2009 г. проектот ја достигнува целта за собирање на 10% од растителните видови на светот со додавањето на Musa itinerans, вид дива банана, во ризницата.
Цели на проектот
Главните цели на проектот се следниве:
Меѓународни пратнерства
Проектот има партнерства во Австралија, Мексико, Чиле, Кенија, Кина, САД, Јордан, Мали, Малави, Мадагаскар, Буркина Фасо, Боцвана, Танзанија, Саудиска Арабија, Либан и ЈАР. Австралија е од особена важност бидејќи нејзината флора сочинува 15% од вкупниот број на видови во светот, со троа што 22% од нив се востановени како загрозени од изумирање.
Запазување на семиња
Со нивното пристигнување, семињата се чистат и се потврдува нивната таксономска идентификација. Потоа се сушат, пакуваат и складираат во комори на температура под нулата. Смињата се ‘ртат од време-на време за да се добијат доволно семиња за истражување, но и за да се провери нивната употребливост и условите на чување. Ако во дивина настане недостиг од некои растенија, складираните семиња се одгледуваат во растенија и нивните семиња се дистрибуираат кадешто е потребно. Сите семиња се даваат на установите на непрофитна база, заснована на заемна соработка.
Список на државни водачи во 1031 година
Ова е список на државни водачи во 031 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Старо Гостиражни
Старо Гостиражни — археолошко наоѓалиште во прилепското село Гостиражни. Претставува населба од непознат период. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека на 1000 м југоисточно од селото се наоѓаат остатоци од населба во нивите, каде селаните при обработка на земјата пронаоѓале градежен материјал, гробови и керамика.
Музеј Корер
Музеј Корер ― музеј во Венеција, северна Италија. Сместен на Плоштадот „Свети Марко“, тој е еден од 11-те граѓански музеи управувани од Фондација на граѓански музеи во Венеција. Музејот се протега по јужната страна на плоштадот на горните катови на Новото Обвинителство. Со своите богати и разновидни колекции, Музејот Корер ги опфаќа и уметноста и историјата на Венеција.
Историја
Музејот Корер потекнува од колекцијата која Теодоро Корер ја оставил на градот Венеција во 1830 година. Член на традиционално венецијанско семејство, Корер бил педантен и страствен колекционер, кој поголемиот дел од својот живот го посветил на колекцијата на уметнички дела и документи или поединечни предмети што ја рефлектирале историјата на Венеција. По неговата смрт, целиот овој материјал бил дониран на градот, заедно со семејната палата на Големиот Канал, каде што тогаш била сместена. Благородникот оставил и градските средства да се користат за зачувување и проширување на збирките и за нивно достапување на јавноста. Периодот кога тој ги собирал своите збирки бил многу посебен, бидејќи Република Венеција паднала во 1797 година и со децении потоа градот ќе бил под странски владетели и од реална потреба, многу венецијански семејства биле желни да ги распродадат своите вредни збирки. Неколку колекции на крајот ги купиле странци, но во раните децении на 19 век сè уште имало многу парчиња на пазарот. Ненаситниот колекционер, Корер, од својата младост купувал секакви предмети и ги посветил сите свои ресурси во составувањето на неверојатна количина материјал. Корер ќе се открие дека има остро око, составувајќи колекција која несомнено била многу оригинална. Тој бил експлицитен за неговата намера колекциите да бидат достапни за јавноста, а музејот конечно бил отворен во 1836 година.
Со текот на годините, содржината на музејот била каталогизирана и организирана за да им обезбеди на научниците објект за студирање и на пошироката јавност можност да го види најдоброто од секоја поединечна колекција. Последователните завештанија, донации и аквизиции биле додадени на колекцијата, што на крајот довело до сместување на разни парчиња на други места.
Од колекцијата Корер до Венецијански граѓански музеи
Меѓу новите парчиња биле збирките донирани од неколку значајни венецијански семејства, како што се Молин, Зопети, Тирони, Сагредо и Цикоња, а тие вклучуваат значајни слики, мајолика, стаклени парчиња и бронзи. Во 1887 година, зголемената колекција била преместена од Палатата Корер во блискиот Фондако деи Турчи, каде што била поставена во нов екран. Меѓутоа, во 1922 година, Музејот Корер повторно бил преместен на сегашната локација на плоштадот Сан Марко.
Во 1990-тите, целиот систем на граѓански музеи бил редизајниран, сите под една општинска администрација. Во 1996 година, благодарение на договорот со италијанското Министерство за култура, бил пуштен во продажба билетот на музеите на плоштадот Свети Марко, со што се овозможил влез не само во Музејот Корер, туку и на Дуждовата палата, на Национален археолошки музеј и на Монументалните простории на Библиотеката Марсиана. Конечно, во март 2008 година, Музејот Корер станал дел од системот Фондација на граѓански музеи во Венеција.
Музејот
Зградата што го опфаќа крајниот крај на плоштадот Сан Марко е позната како Наполеоновото крило. Дизајнот и раните градежни работи датираат од периодот кога Венеција била дел од Кралството Италија (1806–1814), во која Наполеон бил претставен од вице-регентот Ежен де Бохарне. Двете долги крила што се протегаат по должината на плоштадот се Старото и Ново Обвинителство, во кои биле сместени канцелариите и резиденциите на некои од главните поединци на Венецијанската Република.
Сите ентериери во Новото Обвинителство биле променети, при што редекорацијата го одразувала вкусот на неокласицизмот, заедно со крилото на Наполеон – кое сега стои спроти базиликата Свети Марко – кое било дизајнирано од Џузепе Соли и Лоренцо Санти и вградено во палатата.
Во 1866 година, откако Венеција станала дел од обединета Италија, палатата преминала во Домот на Савој. Во 1919 година, Виктор Емануел III, кралот на Италија, го предал на државата на употреба од страна на Министерството за образование. Оттука, во 1920 година, дел од зградата бил искористен за сместување на Националниот археолошки музеј, а потоа во 1922 година друга област станала дом на Музејот Корер.
Неокласична палата и колекција Канова
Предкомората води во Наполеонската галерија која се протега преку крајот на плоштадот Сан Марко. Се состои од сала за танц, соба на тронот и сала за банкети, ова е јадрото на јавната површина на палатата, изложувајќи уметнички дела од Антонио Канова.
Венецијанскиот живот и култура
Првиот кат на Музејот Корер го илустрира животот и културата на Венецијанската Република низ вековите на нејзината политичка величина и независност.
Уметнички колекции
Почнувајќи од соба 19, уметничката колекција во Музејот е поделена на два дела. На првиот кат, во четири соби се сместени колекцијата на мали бронзи, вклучувајќи парчиња скулптори од регионот Венето од крајот на 15-ти до првите децении на 17-тиот век. На вториот кат, 19 соби ја прикажуваат Галеријата на слики, која се фокусира првенствено на венецијанското сликарство до 16 век. Има и простории посветени на маиоликата и на врежаната слонова коска.
Галеријата на слики започнува на крајот од соба 14 и содржи примери на венецијански слики од најраните денови, па се до почетокот на 16 век.
Постојано реорганизирана во текот на историјата на музејот, галеријата сè уште суштински ја одразува оригиналната колекција оставена од Теодоро Корер, составена од уметнички дела од Џовани Белини (вклучувајќи го раното Распетие, Преображение Христово, Мадона и дете и мртов Христос поддржан од двајца ангели ), Антонело да Месина, Косме Тура, Виторе Карпачо (Човек со црвена капа и две венецијански дами) и други. На ова наследство му додале дополнителни оставини, подароци, заеми и аквизиции. Други уметници кои се присутни низ изложбените простории се: Паоло Венециано, Лоренцо Венециано, Стефано Венецијано, Јакобело ди Бономо, Микеле Џамбоно, Јакобело дел Фиоре, Џентиле да Фабриано, Писанело, Матео Џованети, Бартоломеоегел, Виваринигер Јакопо Белини, Алвисе Виварини, Цима да Конељано, Лоренцо Лото, Бокачи Бокачино и неколку други значајни италијански и европски уметници.
NGC 4684
NGC 4684 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Драхма
Драхма (, „фат“ или „грст“) – античка мерка за тежина и метални пари, како и за паричната единица на Грција од 1831 до 2001 година. Од 1923 година, драхмата ја издавала Националната банка на Грција.
NGC 4684
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Драхма
Античка драхма
Античката драхма ја означувала мерката за тежина и паричната единица од сребро, поретко од бакар или злато (во времето на Птоломеј). Биле во употреба во целото културно подрачје зафатено од хеленизмот и ги ковале многу градови. Првите примероци потекнуваат од 6 век п.н.е. и на нив се прикажани слики на животни кои биле најчести симболи на градовите/
NGC 4684
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 47 м 17,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -2° 43' 37"". Положбениот агол на објектот е во износ од 23°.
Драхма
Античка драхма
Заради техниката на ковање драхмите најчесто се конвексни одозгора и рамни на опачината. Конвексниот дел е релјефно обработен. Ковачниците на пари покажувале висок степен на вештини и уметнички занает.
NGC 4684
Други поделби
Проучување на NGC 4684 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43149. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4952. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1578.
Драхма
Номинална вредност
Старогрчкиот паричен систем на монети се засновал на малоазискиот сребрен талент, кој се состоел од околу 30,25 кг сребро. Тој се делел на 60 мини, кои понатаму се делеле на 50 статери. Атичката мина содржела 425 грама сребро. Некои градови ковале статери, а други драхми. Драхмата била половина од тежината на статерот.
Варијанти
Покрај паричките од 1 драхма во источните краишта се ковале тетрадрахми (4 драхми), додека во Голема Грција (јужна Италија и Сицилија), дидрахми (2 драхми) биле во стандардна употреба. Поретко се изработувале декадрахми (10 драхми) или октадрахми (8 драхми) во злато во хеленистичкото доба на Птоломеј. Чести биле хемидрахма (половина драхма) и 1 трибол (паричка во вредност од 3 обола).
Датирање
Драхмите често биле ковани без наведување датум. Датирањето се врши врз основа на стилските особини и не е егзактно.
Современа драхма
Модерна грчка драхма (Eλληνική δραχμή) е некогашна национална валута на Грција.
Помала единица од драхмата била лептата (λεπτό(ν), 100 лепти давале една драхма. ИСО кодот за оваа валута бил GRD. Ознаката на валутата за драхмата е ₯, што често се запишувало како Δρ.
Модерната драхма била воведена во 1831 година како грчка национална валута. Таа го заменила фениксот кој од бил првата национална валута на независна Грција (1828-1831). Името го добила по античката единица за тежина и пари.
Од 1868 година Грција била членка на Латинскиот монетарен сојуз. Со тоа драхмата била поврзана со останатите валути на унијата во однос 1:1. После Првата светска војна овој монетарен сојуз го изгубил практичното значење и е распуштен во 1927 година.
Во 2001 година Грција му се придружила на Европскиот монетарен сојуз, две години подоцна од нејзиното основање. Курсот на драхмата бил врзан со еврото во однос 340,750 GRD = 1 EUR. Во 2002 година, заедно со останатите земји од еврозоната, Грција ги повлекла банкнотите и монетите на драхмата од оптек и го вовела еврото. Ознаката лепта сè уште се користи во Грција како ознака за евроцент и е испишана на опачината на грчките монети на еврото.
Александар Настески
'''Александар В. Настески''' (Зубовце, ,- Тетово, 2023) — македонски ликовен уметник и еден од истражувачите на карпестата уметност на Шар Планина. Дипломирал како сликар-костимограф на Белградскиот универзитет во Србија. Тој работи најчесто со масло, односно комбинација на пејзажи, портрети и мртва природа. Член е на Здружението на ликовни уметници од Тетово. Во јуни 2010 во Центарот за култура во Тетово ја одржал својата 26 самостојна изложба. Починал на 19-ти јануари 2023 година во Тетово.
Е3 Харелбеке 2014
Е3 Харелбеке 2014 — 57. издание на еднодневната велосипедска трка Е3 Харелбеке. Била одржана на 28 март 2014 на растојание од 212 километри и била шеста трка во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од Петер Саган во спринтерска завршница на четворица велосипедисти.
Екипи
Бидејќи Е3 Харелбеке е настан од Светската турнеја на UCI, сите 18 UCI World Tour екипи биле повикани автоматски и се обврзани да испратат екипа. На седум други екипи им биле доделени специјални покани, со што била создадена група од 25 екипи.
Екипи кои настапиле на трката биле:
Лесница (Д’мбенска Планина)
Лесница или Лешница (Λεπτοκαρυάς Ρέμα, Лептокаријас Рема, во превод Лешнишка река; до 1969 г. Λεσνίτσα ) — река во Костурско, Егејска Македонија, лева притока на Четирска Река (Коре). Влегува во сливното подрачје на Бистрица.
Список на државни водачи во 969 година
Ова е список на државни водачи во 69 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Харли-Дејвидсон
Харли Дејвидсон Претпријатието Харли Дејвидсон,Х-Д или Харли е американски производител на мотоpцикли.Ова претпријатие е основано во Милвоки,Висконсин за време на првата декада на 20 век и е една од двете американски производители на мотоpцикли кои ја преживеаја големата депресија.Харли Дејвидсон исто така преживеа и период на слаб квалитет и конкуренција од страна на Јапонски производители. Оваа компанија продава мотоpцикли од тешка категорија (над 750 кубика) дизајнирани за возење по автопат.Мотоpциклите на Харли Дејвидсон (популарно познати како ``Харли``) имаат претпознатлив дизајн како и издув.Тие се особено познати по нивната традиција од менувањето на изгледот на мотоpциклот како и произведување на мотоцикли по нарачка што го поттикна чоперскиот стил на мотоpциклите.Освен моделот на модерната ВРСЦ фамилија,сегашните мотоцикли на Харли Дејвидсон се огледуваат на стилот класичните Харли дизајни.Обидите на Харли Дејвидсон за да се претстави? во маркетот на лесни мотоrцикли се покажаа со ограничен успех и беа напуштени од продажбата на италијанскатa Аермачи филијала во 1978. Харли Дејвидсон одржува лојален бренд кој е активен преку клубови,настани,и еден музеј.?Лиценцирањето на брендот и логото Харли Дејвидсон беше изнесува 40 милиони долари (0.8%) од нето приходите на компанијата
Историја
Почеток
Во 1901,Вилијам.С.Харли на 22 години, нацрта планови за мала машина со зафатнина од 7.07 кубни сантиметри (116 кубика) и четири инчни (102 милиметри) замајци.Машината беше дизајнирана за да се користи во обична рамка за велосипед со педали.Преку следните две години,Харли и неговиот другар од детството Артур Дејвидсон работеа на нивниот велосипед со мотор користејки ја машинската работилница во северната страна на Милвоки во домот на нивниот другар Хенри Мелк.Завршена беше во 1903та со помош од Валтер Дејвидсон братот на Артур.Во текот на тестирањето на нивниот моќен - цикл Харли и браќата Дејвидсон увидоа дека не може да ги искачи ридовите околу Милвоки без помош на педалите.Тие брзо го запишаа нивниот прв велосипед со мотор како скапоцен поучен експеримент.
Веднаш се запошна работа на нова и подобра машина од втора генерација.Првиот ``вистински`` Харли Дејвидсон мотоцикл имаше поголема машина од 24.74 кубни инчи (405 кубика) со 9.75 инчни (25 сантиметри) тркала кој тежеа 28 лб ( 13 килограми ).Напредната циклусна рамка на машината беше слична на мотоциклот Милвоки Меркел од 1903 година (дизајнирана од Џозеф Меркел).Поголемата машина и дизајнот на рамката го зедоа од категоријата на велосипедот со мотор кој би требало да помогне да дефинира што еден модерен мотоцикл би требало да содржи во следните години.Момчињата исто така добија помош со нивната поголема машина од надворешниот мото пионер Оле Евинруд,кој тогаш правеше бензински машини со негов дизајн за авто употреба на Милвоки Лејк Стрит.
Прототипот на новиот Харли Дејвидсон со нова циклусна рамка беше составен во барака од 10 х 15 стапки (3.0 метра х 4.6 метра) во дворот на фамилијата Дејвидсон.Повеќето од главните делови,сепак, беа произведени на друго место,вклучувајќи и некои најверојатно фабрички делови произведени во западната железничка работилница каде најстариот брат Вилијам А.Дејвидсон работеше како надзорник.Овој прототип беше функционален до 8 септември 1904 година,кога се натпреваруваше во трка со мотоцикли во Милвоки во Стејт Феир Парк?.Го возеше Едвард Хилдебранд и се пласираше четврти.Ова е првата документирана појава на Харли Дејвидсон мотоцикл во историјата.
Во јануари 1905 година,мали реклами беа поставени во ``Automobile and Cycle trade Journal`` кои им понудија голи машини од Харли Дејвидсон на трговијата направи-сам.До Април,целосни мотоцикли беа во изработка во многу ограничени количини.Таа година првиот дилер на Харли Дејвидсон,Карл Х.Ланг од Чикаго продаде три мотоцикли од дузината кои беа произведени во бараката во дворот на Дејвидсон.(Неколку години подоцна оригиналната барака беше донесена во фабриката во Џуно Авенијата каде требаше да стои многу декади како трибут до потеклото на фабриката за мотоцикли.За жал,првата барака беше по грешка уништена од страна на градежници во раните седумдесетти за време на чистењето на дворот на фабриката.)
Во 1907 година,Вилијам С.Харли дипломира на Универзитетот за машинско инженерство во Висконсин-Медисон.Таа година донесе дополнителна експанзија со втор спрат фасади и додатоци од бледо жолтата (``крем``) тула на Милвоки.Со новите додатоци производството се зголеми до 150 мотоцикли во 1907 година.Компанијата офицјално се инкорпорира во тогашниот септември.Тие исто така почнаа да им ги продаваат мотоциклите на полицијата во ова време,пазар кој им е значаен од тогаш па натаму.
Us Placers
„Us Placers“ е дебитантската песна изведена од стран на Child Rebel Soldier (CRS), супергрупа во која што членуваат хип-хоп артистите Лупе Фијаско, Кање Вест и Фарел Вилијамс. Песната е продуцирана од странана Лупе Фијаско и содржи примерок од песната на Том Јорк, „The Eraser“. Траката се појави на миксот на песни на Кање Вест, Can't Tell Me Nothing како и на многу други места на интернет. Поради тоа што беше реализирана на ексклузивен микс на песни, песната не завзеде место на табелите, но стана онлајн хит и прими позитивни критики, успевајќи да го заземе четриесет и третото место на најдобрите 100 песни од 2007 година според магазинот „Rolling Stone“.
Харли-Дејвидсон
Производствата на машините во 1905 и 1906 година беа сите модели со еден цилиндар со 26.84 кубни инчи (440 кубика).Во февруари 1907 година беше изложен прототип на машина со агол од 45 степени В - твин на Автомобилското шоу во Чикаго.Иако беше покажан и рекламиран овој модел,многу малку од овие модели беа произведени од 1907 и 1910 година.Овие први В - твин модели имаа зафатнина од 53.68 кубни инчи (880 кубика) и произведуваа околу 7 коњски сили (5.2 киловати).Ова им даде околу двојно повеќе моќност за разлика од моделите со еден цилиндар.Максималната брзина им беше околу 60 милји на час (100 километри на час).Производството скокна од 450 мотоцикли во 1908 до 1.149 машини во 1909.
До 1911, некои 150 макети од мотоцикли веќе беа направени во САД - иако само неколку би преживеале во 1910. Во 1911,подобрен В-твин модел беше претставен.Новата машина имаше механички оперирани влезни вентили, спротивно од претходните В-твин модели кои имаа автоматски влезни вентили кои се отвораа со вакуум на машината.Со капацитет од 49.48 кубни инчи (811 кубика) В-твин моделот од 1911 година беше помал од претходните,но покажа подобар перформанс.После 1913 година поголемиот дел на мотоцикли произведен од Харли Дејвидсон беа В-твин модели.
До 1913,фабриката изградена од жолти тули беше демолирана,и на таа локација беше изградена нова фабрика од армиран бетон и црвени тули.Почнувајќи во 1910,фабриката од црвени тули со многуте нејзини додатоци зафаќаше два блока од Жунау Авенијата и околу ќошот на 38ма улица.Без разлика на конкуренцијата,Харли Дејвидсон веќе беше понапред од Индијан и се очекуваше да ги доминира трките со мотоцикли после 1914 година.Производството таа година се сведе на 16,284 машини.
Прва светска војна
Во 1917,САД влезе во прва светска војна и војската побара мотоцикли за војната.Харли мотоцикли веќе беа користени од страна на војската во експедицијата Панчо Вила но во првата светска војна за првпат беше користен мотоцикл во борба.Харли Дејвидсон обезбеди околу 15.000 машини за воените сили во текот на првата светска војна.
1920-тите
Во доцното лето во 1929 година,Харли Дејвидсон го претстави својот В-твин Флетхед од 45 кубни инчи (737 кубни сантиметри) за да се натпреварува со Индијан Скаут 101 и Ексцелсиор супер Х.ИВа беше моделот ``Д``,произведуван од 1929 до 1931.Возачите на Индијан мотоциклите подигравателно го спомнуваа овој модел како ``Харли со три цилиндри`` бидејќи генераторот беше исправен и паралелно наместен на предниот цилиндар.
Големата депресија
Големата депресија започна неколку месеци после претставувањето на моделот од 45 кубни инчи.Продажбите на Харли Дејвидсон опаднаа од 21,000 во 1929 до 3,703 во 1933.Покрај овие лоши бројки Харли Дејвидсон гордо ја претстави својата постава за 1934 година,која вклучуваше уметнички украсен Флетхед.
Со цел за да го преживее остатокот од депресијата,компанијата произведе индустриски постојки кои се засноваа на нивните машини.Тие исто така дизајнираа и произведија возило на три тркала кое остана во производство до 1973 година. Во средината на 1930-тите Алфред Рич Чајлд отвори производствена линија во Јапонија со ВЛ од 74 кубни инчи (1,210 кубни сантиметри).Јапонскиот носител на лиценцата,акционото друштво Санкјо Сеијако,ги прекина своите бизнис врски со Харли Дејвидсон во 1936та и продолжи да го произведува ВЛ моделот под името Рикуо. Флетхед машина од 80 кубни инчи (1,300 кубни сантиметри) беше додадена на поставата во 1935та,од кое време веќе мотоциклите со еден цилиндар беа надвор од производство.
Во 1936та беа претставени моделите 61Е и 61ЕЛ со мотори од Наклхед .Проблемите со вентилите во раните мотори на Наклхед бараа редизајн на половина пат низ својата прва година на производство и надградбата на новиот вентил на поранешните мотори. До 1937 година,сите флтехед мотори на Харли Дејвидсон беа опремени со системи за маслена рециркулација со сув капак слични на Наклхед мотоциклот ос ОХВ мотор.Ревизираните В и ВЛ модели од 74 кубни инчи (1210 кубни сантиметри) беа прекрстени во У и УЛ,ВХ и ВЛХ моделите од 80 кубни инчи (1300 кубни сантиметри) беа прекрстени во УХ и УЛХ,и Р моделот од 45 кубни инчи (740 кубни сантиметри) беше прекрстен во Њ.
Во 1941 година,Наклхедот од 74 кубни инчи (1,210 кубни сантиметри) беше претставен како Ф и ФЛ.УХ и УЛХ моделите на флетхед од 80 кубни инчи ( 1300 кубни сантиметри) беа исфрлени од производство после 1941 година додека 74`` У и УЛ модели на флетхед беа произведувани до 1948 година.
Втора светска војна
Еден од само два американски производители на мотоцикли успеа да ја преживее големата депресија,Харли Дејвидсон повторно произведуваше големи бројки на мотоцикли за армијата на САД во втората светска војна и го продолжи цивилното производство потоа,произведувајки голем опсег на В – твин мотоцикли кои беа успешни и на тракачките стази и за приватните купувачи. Харли Дејвидсон во предвечерието на втора светска војна,веќе ја снабдуваше армијата со армиски специфицирана верзија на ВЛ поставата од 45 кубни инчи (740 кубни сантиметри) кои ги викаа ВЛА.(Буквата А во овој случај значеше ``Армија``).
Во започнувањето на војната,компанијата,заедно со повеќето други производители,се свртија на воена работа.Повеќе од 90,000 воени мотоцикли беа произведени,повеќето ВЛА и ВЛК (Канадската верзија) и многу од нив беа обезбедени за пријателските сили.Харли Дејвидсон прими две Армиски-Navy награди,една во 1943 година и другата во 1945 кои беа доделени за одлично производство.
Пратките во Советскиот Сојуз под програмата за давање под закуп броеја најмалку 30.000. Производството на WLAs во текот на сите четири години на војната генерално имаше околу 1942 сериски броеви. Производството на WLA беше запрено на крајот на Втората светска војна, но беше продолжено од 1950-1952 за употреба во Корејската војна.
Армијата на САД исто така, побара Харли-Дејвидсон да произведе нов мотор со голем број на одлики на БМВ од страна на вентили и вратило од R71. Харли во голема мера го ископира моторот на BMW и во 1942 го произведе управуваниот со оска Харли-Дејвидсон од 750 кубни сантиметри ХА. Овој мотоцикл не дели димензии, делови и концепти (освен вентили) со ниту еден претходен Харли-Дејвидсон мотоцикл. Поради супериорното ладење на рамниот-близнак мотор со цилиндри низ рамката, ХА моделот на Харли работеше со 100 °F (56 °C) поладно од своите V-близнаци. XA моделите не влегоа во целосно производство. Мотоциклот во тоа време биле во сенка од Џип како возило за општа намена на армијата, а WLA-веќе во производство беа доволни за својата ограничена улога за полиција, придружба, и курирски услуги. Само 1.000 беа направени и никогаш не отидоа во целосна продукција. Овој модел останува единствениот Харли-Дејвидсон некогаш направен управуван со вратило.
Мали Харли: Хамер (Hummer) и Аермачи (Aermacchi)
Како дел од репарациите од војната, Харли-Дејвидсон го купи дизајнот на еден мал германски мотор, на DKW RT 125, кој го адаптираа, произведуваа и продаваа од 1948-1966. Различни модели беа направени, вклучувајќи го и Хамерот од 1955 до 1959 година, но тие сите колоквијално ги нарекуваа "Хамери" во тој момент. БСА во Обединетото Кралство го зеде истиот дизајн како основа на нивната BSA Бантам (Bantam).
Во 1960 година, Харли-Дејвидсон го консолидираше моделот 165 и Хамер линиите во Супер-10, воведе скутер, и купи педесет проценти од мотоцикл поделбата Аеронавтика Mачи (Aerounautica Macchi).] Увозот на 250 кубниот Аермачи со еден хоризонтален цилиндар започна следната година.Овој мотоцикл носеше Харли-Дејвидсон значки и беше рекламиран како Харли-Дејвидсон Спринт (Sprint). Моторот на Спринт беше зголемен на 350 кубика во 1969 година и остана на таа големина до 1974 година, кога четири-тактниот Спринт беше прекинат. Откако Пакер (Pacer) и Скет (Scat) моделите беа прекинати кон крајот на 1965 година, Бобкет (Bobcat) остана последниот двотактен американски направен модел на Харли-Дејвидсон. Бобкет моделот беше произведен само во 1966 година.
Харли-Дејвидсон ги замени нивните американски направени двотактни мотори со Аермачи двотактен придвижуван М-65, М-65С, и Рапидо. М-65 имаше получекор преку рамката и резервоарот. М-65s е исто што и М-65 но со поголем резервоар.Моделот Рапидо (Rapido) беше поголем мотоцикл со 125 кубен мотор. Аермачи вградениот Харли-Дејвидсон стана целосно двотактен кога 250 кубниот двотактен СС-250 го замени четири-тактниот 350 кубен Спринт во 1974 година.
Харли-Дејвидсон ја купи целосната контрола на производство Аермачи мотоциклите во 1974 година и продолжи со правење двотактни мотори до 1978 година, сè додека тие не им го продадоа овјектот на Кагива.
Во странство
Пред Втората светска војна, Харли-Дејвидсон беа произведувани во Јапонија под лиценца на компанијата Рикуо (Rikuo Internal Combustion Company) почнувајќи во 1929 година под името на Харли Дејвидсон и користењето на начинот на работа на компанијата, а подоцна под името Рикуо. Производството продолжи до 1958 година.
Оцрнета репутација
Во 1952 година,проследено од нивната апликација до тарифната Комисија на САД за 40% данок за увоз на мотоцикли, компанијата Харли-Дејвидсон беше обвинета за рестриктивни практики.
Во 1969 година, американската машинерија и Леарница (АМЛ) ја купи компанијата,изврши рационализација на производството, и намалување на работна сила. Оваа тактика резултираше со работен штрајк и низок квалитет на мотоцикли. Мотоциклите беа скапи и инфериорни во перформанси, ракување, како и квалитетот на јапонските мотори. Продажбата и квалитетот се намали, а компанијата речиси банкротира. "Харли-Дејвидсон" името беше исмејувано како "Едвај Можните" (Hardly Ableson), "Едвај вози"(Hardly Driveable) и "Хогли Фергусон" (Hogly Ferguson),дури и прекарот "Хог" стана погрден.
Во 1977 година - по успешното производство на Либерти изданието за да го одбележат доселувањето на Америка во 1976 година Харли-Дејвидсон го произведе она што стана една од неговите најконтроверзни модели, Харли-Дејвидсон федеративно издание. Мотоциклот е во суштина обичен фабрички Харли со специфични федеративни бои и детали.
Реструктуирање и оживување Во 1981 година, АМЛ ја продадоја компанијата на група од тринаесет инвеститори предводена од Вон Беалс и Вили Г Дејвидсон за $ 80 милиони евра. Инвентарот беше строго контролиран со помош на точен временски систем. Во почетокот на осумдесеттите години, Харли-Дејвидсон тврдеше дека јапонските производители увезуваа мотоцикли во САД во таков обем со цел да им наштети или да им се закани дека ќе им наштети на домашните производители. По истрагата од страна на Меѓународната комисија за трговија на САД, претседателот Реган во 1983 година наметна 45% тарифа на увезени мотоцкили и мотоцикли со зафатнина на моторот од повеќе од 700 кубика. Харли Дејвидсон потоа ја отфрли понудата за помош од јапонските произведувачи на мотоцикли.
Наместо да се обидува да се поклопува со јапонците, новото раководство намерно ја експлоатира "ретро" изгледот на машини, правејќи мотоцикли кои намерно го усвојуваат изгледот и чувството на нивните претходни машини и последователните персонализации на сопствениците на таа ера. Многу компоненти, како што се кочници, виљушки, шокови, карбураторите, електриката и тркалата беа надворешно изведување од странски производители со зголемен квалитет, технички подобрувања беа направени, и купувачите полека се враќаа. Во случај на можна загуба на пазарот за мотоцикли поради стареењето на бебе-бумерс, Харли-Дејвидсон го купи луксузниот домашен производитело на мотоцикли Холидеј Ремблер (Holiday Rambler) во 1986 година. Во 1996 година, компанијата го продаде Холидеј Ремблер на Монако корпорацијата за тренинг.