cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Евтини приказни
Насловот на филмот се однесува на шунд списанијата и „тврдо варените“ криминалистички романи од средината на XX век, познати по сликовитите прикази на насилство и испразнети дијалози. Приказната е, како и во другите дела на Тарантино, нелинеарна. Критичарите го нарекуваат филмот прв пример за постмодерен филм заради неговата саморефлективност и неконвенционална структура. Евтини приказни послужи како инспирација за многу подоцнежни филмови кои примија многу елементи од неговиот стил. Природата на неговата продукција, маркетингот и дистрибуцијата и дополнителната прoфитабилност имаа силно влијание на подрачјето на независната кинематографија.
Преглед
Режиран на многу стилизиран начин, вклучувајќи многу филмски наводи, Евтини приказни ги спојува совпаѓачките приказни за мафијашите, маргинализираните, ситни крадци во Лос Анџелес, и една мистерозна актовка. Добар дел од времето е посветен на дијалозите и монолозите со кои се открива смислата за хумор на некои ликови и нивните погледи врз животот. Иако некои критичари го сметаат за црна комедија, филмот често е етикетиран и како „нео-ноар“. Критичарот Гофри О'Брајан тврди друго:
Николас Кристофер слично го нарекува „повеќе ганстерско подземје отколку нео-ноар“. Фостер Хирш вели дека неговата „фантастична средина“ го карактеризира во повеќе од еден жанр: Сместен во „свет кој може да постои само во филмовите“, Евтини приказни претставува „сочна ужина“, прекрасно припремена брза храна за кинофилите.
Евтини приказни е структуризиран од три различни, но поврзани приказни: мафијашки платениот убиец Винсент Вега е главниот јунак на првата приказна, боксерот Буч Кулиџ на втората, а колегата на Винсент, платениот убиец Џулс Винфилд е главниот јунак на третата приказна. Иако секоја од приказните се фокусира на друга серија на инциденти, тие се поврзани и имаат повеќе допирни точки. Филмот почнува со „Тиквичка“ (анг:Pumkin) и „Медењаче“ (анг:Honey Bunny) кои ограбувааат ресторан, потоа продолжува со приказната за Винсент, Џулс, Буч и неколку поважни ликови, вклучувајќи го мафијашкиот шеф Марселус Волис, неговата сопруга Миа и Винстон „Волкот“ Вулф, човек од подземјето задолжен за решавање на проблеми. На крајот приказната се враќа од таму каде што и започна, во ресторанот: Винсент и Џулс, кои наминаа за ручек, се најдоа во средината на грабежот. Вкупно постојат седум наративни секвенци - на трите главни приказни претходат наслови на црн екран:
Кога седумте секвенци би се подредиле хронолошки, би оделе во овој редослед: 4а, 2, 6, 1, 7, 4б, 5. Секвенците 1 и 7 и 2 и 6 се делумно преклопуваат така што се презентирани од различни погледи. Наративниот редослед, со сето свое заобиколување, е всушност кружен, бидејќи последната сцена се совпаѓа со првата. Зборувајќи за филмот, Тарантино вели: „Супер работа е ова со кршењето на линеарната структура, кога го гледам филмот со публиката, ја крши состојбата и на публиката. Тоа е како она, 'Морам да го видам ова... Морам да обрнам внимание'. Скоро можете да осетите како сите се поместуваат во нивните седишта. Забавно е да се гледа публиката како на некој начин го лови филмот.“
Содржина
„Тиквичка“ (Тим Рот) и „Медењаче“ (Аманда Пламер) појадуваат во ресторан. Одлучуваат да го ограбат, бидејќи така ќе можат да извлечат пари не само од благајната, туку и од муштериите, како што направиле во последниот нивни грабеж. Неколку моменти подоцна почнува грабежот, сцената исчезнува и почнува најавната шпица.
Додека Џулс Винфилд (Семјуел Л. Џексон) вози, Винцент Вега (Џон Траволта), набивајќи ја сачмарката, раскажува за своите искуства во Европа, од каде штотуку се вратил - во хашиш-барот во Амстердам; за Франција и за McDonald's бургерот со кашкавал („Royale со кашкавал“). Парот облечен во елегантни црни костуми се на пат да ја земат актовката од Брет (Френк Вејли), кој ја украл од нивниот шеф, гангстерот Марселус Волис. Џулс му вели на Винцент дека Марселус фрлил некој од четврти кат кога ѝ ги измасирал стапалата на жена му. Винсент одвраќа дека Марселус го замолил да ја придружува неговата сопруга додека тој е надвор од градот. По шеговитото, филозофско дофрлање, се враќаат на своите вистински улоги и го убиваат Брет на драматичен начин кога Џулс рецитира злокобно „библиско“ пророштво.
Во скоро празниот коктел-бар, поранешниот борец за награди Бач Кулиџ (Брус Вилис) прифаќа голема сума на пари од Марселус (Винг Рејмс), со договор дека тој ќе падне во петтата рунда на следниот меч. Бач и Винцент кратко се среќаваат ама не разговараат пријателски, потоа Винцент и Џулс - сега необично облечени во маици и шорцеви - влегуваат во клубот на Марселус за да ја достават актовката. Следниот ден, Винсцнт оди кај Ленц (Ерик Столц) и Џоди (Розана Аркет) за да купи малку висококвалитетен хероин. Нафиксувајќи се пред состанокот со Миа Волис (Ума Турман), ја води надвор. Излегуваат во Jack Rabbit Slim's, допадлив ресторан тематски уреден во стилот на педесеттите во кој вработените се облечени како некои поп икони на таа деценија. Миа се сеќава на нејзиното глумечко искуство во пропаднатиот телевизиски пилот „Fox Force Five“.
По учеството во натпревар на твист, се враќаат во куќата на Волис со трофејот. Додека Винцент во тоалетот сам се увера дека нема да се вмеша во врска со сопругата на шефот, Миа го пронаоѓа хероинот во џебот од палтото на Винсент. По грешка мислејќи дека е кокаин, го шмркнува и се предозира. Винцент ја наоѓа и престрашен ја носи во куќата на Ленц за помош. Вбризгуваат инјекција адреналин во нејзиното срце, со што ја освестуваат. Пред да се разделат, Миа и Винцент се договараат да не му кажуваат на Марселус за инцидентот, плашејќи се од она што тој може да им го направи.
Младиот Бач (Чендлер Линдауер) гледа телевизија, а тогаш во собата влегува виетнамскиот ветеран, капетанот Кунс (Кристофер Вокен). Кунс објаснува дека му го донел златниот часовник, оној кој со генерации се пренесувал меѓу машките во семејството Кулиџ, уште од Првата светска војна. Таткото на Бач починал во камп за воени заробеници, а на негова последна желба Кунс го сокрил часовникот во неговиот ректум и го чувал две години за да му го донесе на Бач. Заѕвонува ѕвонцетото, преплашувајќи го возрасниот Бач од неговите сеќавања. Тој е во боксерска опрема и е време за борбата во која тој е платен да падне.
Бач бега од арената по победата во борбата, не само што не паѓа во мечот туку и го убива својот противник. Бегајќи со такси, од својата возачка опседната со смрт, Есмералда Виљалобос (Анџела Џоунс), дознава дека го убил својот противник. Бач го измамил Марселус, обложувајќи се со својата плата на себе со прилично погоден коефициент. Следното утро во мотелот каде престојува, Бач открива дека неговата девојка, Фабиен (Марија де Медеирос), заборавила да го спакува неговиот незаменлив часовник. Се враќа во својот стан за да го собере, иако е скоро сигурен дека го бараат луѓето на Марселус. Бач бргу го пронаоѓа часовникот, но мислејќи дека е сам, застанува да си испече тост. Тогаш на кујнската маса забележува автоматски пиштол. Слушајќи пуштање на вода од тоалетот, Буч го зема пиштолот и го убива Винцент кој излегува од тоалетот.
Возејќи се подалеку од станот, Бач случајно налетува на Марселус. Го удира со автомобилот, но се судира со друг автомобил. Почнува потера и двајцата мажи завршуваат во заложилница. Бач подига пиштол за да го убие Марселус, но тогаш сопственикот на дуќанот, Мејнард (Двејн Витакер), ги заробува и двата. Мејнард и неговиот ортак, Зед (Питер Грин), го носат Марселус во задната соба и го силуваат, оставајќи еден маскиран човек - сексуален роб - да го надгледува Бач. Бач се ослободува и го нокаутира маскираниот човек. Има намера да побегне, но сепак одлучува да го спаси Марселус. Додека Зед го силува Марселус, Буч со меч го убива Мејнард. Марселус ја зема пушката на Мејнард и го погодува Зед во препоните. Му вели на Бач дека се квит ако не спомнува ништо за силувањето и ако го напушти Лос Анџелес засекогаш. Бач прифаќа, напуштајки го градот заедно со Фабиен на чоперот на Зед.
Приказната се враќа на Винсент и Џулс во станот на Брет. Откако го убија, друг маж (Алексис Аркет, братот на Розана Аркет) излегува од тоалетот и почнува дивјачки да пука по нив, промашувајќи ги со секој истрел и ги запрепастува Џулс и Винсент кои не успеваат ни да возвратат, но потоа го убиваат. Џулс тврди дека тоа било чудо и дека е Божји сигнал до него да се повлече од работата како платен убиец, иако Винцент не се согласува. Заминуваат со еден соработник на Брет, Марвин (Фил ЛеМар), нивниот информатор. Винцент го прашува Марвин за мислење за „чудото“, случајно и не сакајќи го застрелува во главата додека невнимателно мавташе со пиштолот.
Принуден да го тргне својот крвав автомобил од улиците, Џулс го повикува својот пријател Џими (Квентин Тарантино). Сопругата на Џими, Бони, набргу треба да се врати од работа, а тој е загрижен дека таа ќе ги сретне и ќе види што се случило. На барање на Џулс, Марселус бара помош од Винстон Вулф (Харви Кител), Вулф ги зема работите во свои раце, наредувајќи им на Џулс и Винсент да го исчистат автомобилот, да го скријат телото во багажникот, да се ослободат од својата крвава облека и да се преоблечат во маиците и шорцевите кои им ги дава Џими. Освен тоа, му плаќа на Џими за неговите постелнини кои ќе послужат за криење на крвавите седишта додека возат кон депонијата каде работи девојката на Вулф, Ракел (Џулиа Свини). Вулф и Ракел одат на појадок, а Џулс и Винсент одлучуваат да го направат истото.
Џулс и Винсент јадат, а разговорот се враќа на одлуката на Џулс да се пензионира. Во краткиот пресек, ги гледаме „Тиквичка“ и „Медењаче“ пред да ја донесат одлуката да го ограбат ресторанот од првата сцена на филмот. Додека Винцент е во тоалет, почнува грабежот. „Тиквичка“ ги зема сите драгоцености, а ја бара и мистериозната актовка на Џулс. Џулс го изненадува „Тиквичка“ и успева да го држи на нишан со својот пиштол. „Медењаче“, хистерична, го вперува пиштолот на Џулс. Винцент излегува од тоалетот и тој го вперува пиштолот на неа. Настанува мексиканска ситуација. Џулс ја објаснува својата амбивалентност кон својот криминален живот, а како прв чин на покајување ги убедува двајцата ограбувачи да ги земат парите што ги собраа и да си одат, со заклучок како мудро се поштедени, оставајќи ја актовката која ќе биде вратена на нејзиниот сопственик.
Развој и продукција
Првиот елемент од она што ќе стане сценариото на Евтини приказни го напишал Роџер Ејвери во есента 1990:
Првата инспирација била троделниот хорор, антологискиот филм Black Sabath (1963) на италијанскиот режисер Марија Бав. Проектот на Тарантино и Ејвери привремено е наречен „Црна маска“, по криминалистичкото шунд списание. Сценариото на Тарантино е продуцирано како Касапски кучиња, неговото режисерско деби; она на Ејвери, наречено „Pandemonium Reigns“, ќе ги создаде темелите за делот на филмот со наслов „Златниот часовник“.
Тарантино на сценариото на Евтини приказни почнал да работи во Амстердам во февруари 1992. таму му се придружил Ејвери, кој на проектот придонел со со приказната „Pandemonium Reigns“ и учествувал во нејзиното преправување како и во развојот на новите приказни кои ќе се спојат со неа. Две сцени кои Ејвери оригинално ги напишал за сценариото на Вистинска романса, ексклузивно препишан на Тарантино, се вметнати во воведот на „Ситуацијата со Бони“. Идејата за криминалниот „чистач“ кој ќе кој ќе стане средниот дел од епизодата е инспириран од краткиот филм Curdled, кој Тарантино го видел на филмски фестивал. Ја ангажирал главната глумица, Ангела Џоунс, за Евтини приказни и подоцна ја поддржувал долгометражната верзија на Curdled. Сценариото вклучувал два комерицијални брендови кои подоцна ќе се повторуваат во филмовите на Тарантино: Big Kahuna хамбургери и цигарите Red Apple. Додека работил на сценариото, Тарантино го следел Касапски кучиња по разни европски филмски фестивали. Објавен во САД во октомври 1992, филмот бил критички и комерцијален успех. Во јануари 1993 бил довршен Евтини приказни.
Снимањето на Евтини приказни започнало 20 септември 1993. Главни играчи зад камерата биле оние кои претходно работеле со Тарантино - снимателот Андржеј Секула, монтажерката Сели Менк и сценографот Дејвид Васко. Според Тарантино, „Имавме 8 милиони долари. Сакав тоа да биде филм од 20-25 милиони. Сакав да изгледа како спектакл. Тоа беше спектакл во секој поглед - во инвентивност, во амбиција, во должина, во досег, во сѐ освен во цената.“ Филмот, вели тој, е сниман на „најниска филмска брзина (50 ASA). Причината поради која ја користевме таа лента е заради тоа што не создава ни малку зрнца, сликата е блескава. Тоа беше најблиската работа која ја имавме до Техниколорот на педесеттите.“ Најголемиот дел од буџетот - 150.000 долари се потрошени за сетот на ресторанот Jack Rabbit Slim's. Изграден е во складиште во Калвер Сити, каде му се придружени и неколку други сетови, како и неколку продукциски оддели. Тарантино за костимите се послужил со својата инспирација од францускиот режисер Жан-Пјер Мелвил, кој верувал дека облеката која ја носат неговите ликови се нивниот симболичен оклоп. Тарантино си доделил скромна улога себеси, како што направил и во Касапски кучиња. Еден од неговите поп-тотеми, житариците Fruit Brute, исто така ги вратил од претходниот филм. Снимањето е завршено на 30 ноември. Пред премиерата на Евтини приказни, Тарантино го наговорил Ејвери да му ja препушти неговата заслуга за сценариото и да го земе оној за приказна (анг:story by), за реченицата „Written and Directed by Quentin Tarantino“ (превод:Напишан и режиран од Квентин Тарантино) да може да се користи во маркетингот и на екранот.
Саундтрак
За Евтини приказни не е компониран посебен саундтрак, туку Тарантино наместо тоа искористил еклектички асортиман на сурф музика, рокенрол, соул и поп песни. Обработката на „Misirlou“ на Дик Дејл го отвора филмот. Тарантино ја одбрал сурф музиката како основен музички стил за филмот, но не, како што инсистира тој, заради поврзаноста со сурферската култура: „За мене тоа звучи како рокенрол, дури и музиката на Мориконе. Звучи како рокенрол шпагети вестерн музика.“ Некои од песните на Тарантино му ги предложиле Чак Кели и Лора Лавлејс, кои се потпишани како музички консултанти. Лавлејс во филмот се појавува како Лора, келнерката; ја репризираше својата улога и во Џеки Браун. Саундтрак албумот, Music from the Motion Picture Pulp Fiction (анг.„музика од филмот Евтини приказни“) е објавен заедно со филмот во 1994. Се качи на 21. место на Билбордовата топ 200 листа. Синглот Girl, You'll Be a Woman Soon, обработката на песната на Нил Дајмонд во изведба на Urge Overkill се искачи на 59. место.
Естела Тинкнел го споредува саундтракот со оној од Форест Гамп, најуспешниот филм во 1994, кој исто така се потпира на период на поп-музиката: „Верзија на 'шеесеттите' кои ги понуди Евтини приказни... сигурно не е широко препозната како контракултура од Форест Гамп, но е пооригинална форма на субкултура основана околу животен стил - сурфање, дружење - кои е резолутно аполитичен.“ Саундтракот е клучен, вели, за успех на филмот кај „помладите, филмски образовани гледачи.“
Влијание и репутација
Евтини приказни бргу стана еден од најважните филмови на својата ера. Во посебното издание на критичкото шоу Siskel & Ebert, посветено на Тарантино, Џин Сискел утврдил дека Евтини приказни е голем предизвик во „окоскувањето на американските филмови со нивните брутални формули“. Сискел вели,
Кен Денсигер пишува дека неговиот „имитативен и иновативен“ стил - како и неговиот претходник, Касапски кучиња - претставува
Во познатиот говор од 31 мај 1995, републиканскиот претседателски кандидат Боб Дол ја нападна американската забавна индустрија за ширење на „изопачености“. Евтини приказни е наскоро поврзан со овие обвинувања заради безпричинското насилство. Дол всушност не го споменал филмот; навел два помалку познати филмови засновани на сценарија на Тарантино, Природни убијци и Вистинска романса. Во септември 1996, Дол го обвинил Евтини приказни - кој самиот не го го гледал - поради промицијата на „романтичноста на хероинот“.
Паула Рабиновиц го изразила општиот став на филмската индустрија дека Евтини приказни „истовремено ги воскреснала Џон Траволта и филм ноар“. Според Питер Бискајнд, создади се „луди фраери со пиштоли“. Стилистичкото влијание на филмот набргу станало очигледно. Помалку од енда година по премиерата на филмот, британскиот критичар Џон Ронсон присуствувал на прикажувањето на филмот на крајот од семестарот во Националната школа за филм и заклучил дека: „од пет студентски филмови кои ги изгледав, четири беа со насилни пресметки со огнени оружја на саундтрак на иконични хитови на седумдесеттите, два завршија со колективно убиство на главните ликови, а еден имаше платени убијци кои си разговараа за The Brady Bunch пред да ја убијат жртвата. Од Граѓанинот Кејн не се појави ниеден човек со релативна анонимност кој ја редефинираше филмската уметност.“ Меѓу првите холивудски филмови кои се неведени како имитатори беа Судбината го вклучува радиото (1995), во кој Тарантино глумел, Работи што можеш да ги направиш кога си мртов во Денвер (1995). и 2 дена во долината (1996). „Допре безброј кловнови“, пишува Фиона Вилеал. Влијанието на Евтини приказни на филмската уметност се гледа и до 2007, а Дејвид Денби од весникот The New Yorker напишал како филмот иницирал непрекинат циклус на поврзани и филмски раскажувања.
Влијанието врз Холивуд е уште подлабоко. Според магазинот Variety, патот на Евтини приказни од Кан комерцијалниот успех „засекогаш ја промени играта на тн. независни филмови.“ „Ја зацементира положбата на Miramax на владетел на независните филмови“, пишува Бискинд. „(филмот) стана Војна на ѕвездите на независниот филм, отфрлајќи го очекувањето за тоа што може еден независен филм да постигне на бокс-офисот.“ Финансиската исплатливост на филм со толку низок буџет...
Во 2001, магазинот Variety, нагласувајќи го зголемениот број на глумци кои се предомислуваат меѓу скапи студиски филмови и нискобуџетни независни проекти, сугерираше дека тоа е „раскрсницата за филмските ѕвезди“ била одлука на Брус Вилис - еден од најплатените холивудски глумци - да се појави во Евтини приказни.
Неколку сцени и слики од филмот стекнаа култен статус. Дијалогот на Џулс и Винсент за „Royale со кашкавал“ стекна култен статус. Сцената во која Траволта и Турман играат беше често предмет на наводи, а најјасно тоа се гледа во филмот од 2005 Биди кул, во кој настапија истите двајца глумци. Сликата на Траволта и на Џексон како стојат еден до друг во костим и со вратоврски, со вперени пиштоли, исто така стана нашироко позната. BBC во 2007 јави како „лондонските јавни работници го избришале иконскиот мурал на 'герилскиот уметник' Банкси... сликата прикажувала сцена од Евтини приказни, со Семјуел Л. Џексон и Џон Траволта како држат банани наместо пиштоли.“ Некои реченици влегоа во секојдневниот живот како популарни фрази, особено заканата на Марселус, „Ќе го испробам цел среден век на твојот газ!“ Цитатот на Џулс од „Езекиел“ е избран како четвртти најдобар филмски говор на сите времиња во 2004.
Евтини приказни сега се појавува на изборите на критичарите за најдобри филмови на сите времиња. Во 2007 е избран како 96. од 100 најдобри во изборот на Американскиот филмски институт. Во 2005 се најде на списокот на Тајм за 100 најдобри филмови. Од мај 2007 се наоѓа на 8. место на списокот на најдобри филмови на сите времиња на мрежното место Metacritic. Филмот остварува добри пласмани и во јавните анкети. Во анкета меѓу онлајн заедниците од 2007, се најде на 11. место. Читателите на бтитанскиот магазин Total Film го прогласија за 3. најдобар во историјата. Во националната анкета на британскиот Channel 4 во 2001 заврши на четвртото место. Од октомври 2007, се наоѓа на петтото место на изборот на Семрежната филмска база на податоци (IMDb) на списокот на најдобри филмови на сите времиња.
Критичка анализа
Тарантино изјави дека оригинално планирал „да сними Црна маска“, реферирајќи на популаризацијата на „тврдо варените“ магазини одговорни за популаризација на детективската фикција. „Едноставно ги променив плановите.“ Гофри О'Брајан резултатот го гледа поврзан со „традиционалниот шунд: приказните за насилство и опасности какви што практикувале писателите Корнел Вулрич и Фредерик Браун... Двајцата делуваа на подрачјето на неверојатни случајности и сурови космички шеги, токму она што го разработи Евтини приказни.“ О'Брајан особено ја нагласува сродноста меќу замрсените приказни на Браун и испреплетената структура на Евтини приказни. Роберт Колкер ги гледа „кич, наизглед баналните дијалози како патина покриена врз имитација. „Имитацијата... доаѓа од два филма кои Тарантино најверојатно не може да ги исфрли од главата: Злобни улици (1973) на Мартин Скорсезе и Убиството (1956) на Стенли Кјубрик." Тој го контрастира Евтини приказни со претходните претставници на постмодениот Холивуд, Хадсон Хок (1991; со Брус Вилис) и Последниот акционен херој (1993; со Арнолд Шварценегер) кои „претераа со шегата... едноставно сугерираа дека се попаметни од публиката“ и пропаднаа. Тод МекКарти пишува дека „импресивната композиција на филмот често содржи објекти во крупен план и живописни контрасти, понекогаш потсетувајќи на визуелните стратегии на Серџо Леоне“, познатиот херој на Тарантино. За Мартин Рубин, „опсежните, светло обоени визуелни елементи“ го потсетуваат на комедиите на режисерите од типот на Френк Ташлин и Блејк Едвардс.
Алузиите на популарна култура во филмот, од познатиот лик на Мерилин Монро со фустан кој се дига над пареата на подземната железничка шахта до обраќањето на Џулс на „Тиквичка“ како „Ринго“ заради англискиот акцент, поттикнаа многу критичари да расправаат за рамката на постмодернизмот. Опишувајќи го филмот во 2005 како „постмодерно ремек-дело... до денес“ на Тарантино, Дејвид Вокер пишува дека е тоа „е обележано од шеговита наклонетост кон педесеттите... со константно пецкање и често попустливи наводи на други филмови.“ Замрсената наративна техника ја опишува како „постмодерно подигрување“. Нарекувајќи го филмот „конечен постмодерен колаж“, Фостер Хирш го гледа Евтини приказни нешто подалеку од ремек-дело: „авторитетен, влијателен и бесмислен“. Кетрин Констабл го смета моментот во кој иглата наполнета со адреналин во срцето на Миа како застрашувачки. Вели дека во тоа „може да го види нејзиното воскреснување од мртвите, како што подсетува и на убивање на вампири со колец. Според овој модел, реферирањето на претходните естетски облици и стилови одат уште понапред.“
Иако приказната е сместена во раните деведесетти години, Евтини приказни е безвременски филм кој ги опфаќа речиси сите периоди од XX век. Миа Волис изгледа како лик од немите филмови во дваесеттите години на почетокот на векот. Од друга страна пак, некои сцени упатуваат на ликот на Ана Карина од филмот од 1962 година на Жан-Лук Жодар наречен My Life to Live. Вулф вози автомобил Acura NSX кој почнува да се произведува во 1991 година. Постојат директни наводи на Втората светска војна и Виетнамската војна. Марселус, меѓу другото, ја спомнува Индокина. Знакот кој упатува на борбата на Буч („Wilson vs. Coolidge“) е игра со имиња на поранешни претседатели на САД, Вудро Вилсон и Калвин Кулиџ. Додека Буч се вози со такси, позадината е заматена и е црно-бела, како во стилот на старите филмови. Миа Волис има стар касетофон и грамофон и во својата куќа, а Винсент Вега и Џулс Винфилд по фризурите и стилот изгледаат како да излегле од седумдесеттите, од ерата на Елвис Присли.
Наводите како основа
Евтини приказни е полн со наводи на други филмови. „Ликовите на Тарантино“, пишува Гери Грот, „живеат во свет кој е составен од холивудски производи. Тарантино е филмски клептоман - тој едноставно не може да се излечи.“ Две сцени особено предизвикаа расправии за нагласениот инертекстуален стил на филмот. Многу претпоставија дека сцената со твист натпреварот во Jack Rabbit Slim's е референца на изведбата на Траволта во улогата на Тони Манер во епохалната Треска во сабота навечер (1977); Тарантино, меѓутоа, инспирацијата за сцената ја препишува на филмот на Жан-Лук Жодар, Bande a part (1964). Според режисерот,
Естела Тинкнел нагласува дека, иако „уредувањето на ресторанот е слика на рестораните од педесеттите ... натпреварот во твист е музичка секвенца која потсетува на шеесеттите, додека играњето на Тарантино нѐ навраќа во седумдесеттите и на неговиот настап во Треска во сабота навечер.... Така неколку стилски водилки од поранешните децении се споени во еден момент.“ Нагласува дека филмот на кратко го „напушта својот ироничен дискурс и станува класичен мјузикл.“
Клучниот момент во кој Марселус ја преминува улицата пред автомобилот на Буч и го забележува потсетува на сцената во која шефот на Марион Крејн ја здогледува неа во Психо. Марселус и Буч наскоро стануваат заробеници на Мејнард и Зед, двајца садисти кои излегле директно од Ослободување (1972) на Џон Борман. Зед го дели името со ликот на Шон Конери од следниот филм на Борман, научно-фантастичниот Зардоз (1974). „Зед е мртов“ (Zed's dead) е последната реченица изразена во тој филм; во смисла на раскажувачка хронологија, тоа е последната реченица во Евтини приказни. Кога Буч одлучува да го спаси Марселус, според зборовите на Глин Вајт, „пронаоѓа еден куп предмети кои во сеќавање повикуваат некои филмови со познати јунаци.“ Критичарите ги идентификуваа овие оружја и ги препишаа на можните алузии:
На крајот на сцената, злокобната реченица на Марселус потсетува на криминалистичката драма од 1973, Чарли Ворик, која е режирана од уште еден херој на Тарантино, Дон Сигел; името на ликот кој го тоа таму изговара е Мејнард.
Дејвид Бел тврди дека оваа сцена вклучува „класични стеротипи, со сиромашни бели сељаци... Припростите сексуални изрази во американските филмови често примаат облик на хомосексуално силување.“ Стефан Пол Милер верува дека сцената во Евтини приказни се извлекува многу полесно од онаа на која потсетува: „Извршената содомија не е толку шокантна како што тоа беше во Ослободување... Филмовите на деведесеттите го намалуваат влијанието од семудесеттите, хорор и табуата се претворуваат во рафинирана забава набиена со адреналин - во фикцијата, шунд фикцијата“ (заб.: се алудира на насловот, Pulp Fiction, чиј алтернативен наслов би бил, по буквален превод, Шунд фикција). Жиро гледа слично на сцената на силување: „Користењето на Тарантино на пародии е реплика, трансгресија и омекнување на лицето на насилството.“ Според погледот на Грот, клучната разлика е во тоаш што силувањето од Ослободување создава средишна морална дилема на филмот, додека онаа во Евтини приказни е пак најчудниот ден во животот на Буч.“
Нил Фулвуд се фокусира на изборот на оружје на Буч, пишувајќи, „Овде највеќе доаѓа до израз љубовта на Тарантино кон филмовите, каде ги одбира најблагородното и најозлогласеното оружје, со што праќа порака за својата репутација на enfant terrible на филмското насилтво. Освен тоа, сцената праќа лукав коментар за подготвеноста на филмот да се фати за било што при рака во моментот на очекување или убиство.“ Вајт тврди дека „катаната која конечно ја избира ја идентифицира со.... чесните јунаци.“ Конард вели дека трите предмети кои Буч ги одбива симболизираат нихилизам. Традиционалниот јапонски меч, во контраст, претставува култура дефинирана со морален кодекс и затоа Буч на тој начин се поврзува со позначаен пристап кон животот.
Мистериозната актовка
Очигледното согледување за украдената актовка вратена од Џулс и Винсент како и комбинацијата со која таа се отвора „666” (бројот на ѓаволот) е директна импликација на Библијата. Тарантино рекол дека не постои објаснување за тој контекст. Оригинално во Евтини приказни актовката требала да содржи дијаманти, но на Тарантино тоа му се чинело многу приземно. За потребите на снимањето, актовката содржела скриена портокалова светилка која ја создавала чудната светлост. Најверојатно содржината на актовката е поврзана со онаа во филмот од 1955 година на Роберт Алдрич, наречен Бакни ме смртоносно, каде многу слична актовка е полна со јадрена направа. Во видео интервју од 2007, со пријателот и режисер Роберт Родригес, Тарантино ја „открива“ тајната содржина на актовката, но тогаш филмот прекинува се префрла на сцената и стилот во кој е виден филмот на Тарантино и Родригес, Грајндхаус, со наслов на екранот кој вели дека недостасува филмска лента (missing reel). Интервјуто продолжува со Родригес кој вели дека „информацијата“ која ја слушнал сега радикално го менува значењето на филмот.
Обожавателите понудија неколку теории, а најпопуларната е дека Брет прави договор со Марселус Валас за да ја земе неговата душа. Според оваа теорија точката каде што е стационирана душата на Марселус е на неговиот врат, токму затоа тој има чуден фластер на вратот. (всушност тоа е само ненамерен пропуст бидејќи глумецот Винг Рејмс само сакал да прекрие една непријатна лузна) Кога Брет ќе биде убиен на екранот се забележува златна светлина, според теоријата се работи за одделување на душата на Брет од неговото тело. Комбинацијата на бравата „666” сугерира и духовно објаснување кое вели дека содржината на актовката е всушност сите лоши дела кои се направени. Другите теории ги инволвираат поранешните филмови на Тарантино како што се Вистинска романса и Касапски кучиња.
Библискиот стих на Џулс
Џулс рецитира она што тој го пишува како библиски пасус, Езикиел 25:17, пред да егзекутира некој. Го слушаме пасусот трипати: во воведната секвенца во која Џулс и Винсент ја враќаат актовката на Марселус од Брет, кој притоа е убиен; по вторпат на почетокот на „Ситуацијата со Бони“, која се совпаѓа со крајот на претходната секвенца; и во епилогот во ресторанот. Верзијата на пасусот е следнава:
Тоалетот
Евтини приказни е најекстремниот пример на застапеноста на Тарантино кон наводи кои вклучуваат тоалети и бањи. Во Jack Rabbit Slim's, Миа оди да го „напудри носот“; во тоалетот таа шмрка кокаин, опкружена со неколку жени кои едвај тоа го забележуваат. Буч и Фабиен играат подолга сцена во бањата, тој е под тушот, а таа ги мие забите; следното утро, неколку филмски секунди подоцна, таа пак ги четка забите. Додека Џулс и Винсент се спротивставуваат на Брет и двајцата негови ортаци, четвртиот маж се крие во тоалетот - неговата акција го доведува Џулс до неговата „преобразба“. По апсурдната смрт на Марвин, Винсент и Џулс се мијат во бањата на Џими, каде се препиркаат за крвавата крпа. Откако сцената во ресторанот ќе се претвори во мексиканска ситуација, „Медењаче“ возвикнува: „Морам да мочам!“
Како што објаснуваат Питер и Вил Брукер, „Во три важни моменти Винсент оди во тоалетот и се враќа во свет на крајно изменети околности во кои му се заканува смрт.“ Опасноста се зголемува додека нарацијата тече хронолошки, а се реализира во третиот пример:
Награди
Евтини приказни ги освои следниве признанија:
Во тајното гласање на Националното друштво на филмски критичари на САД, Семјуел Л. Џексон беше втор во категоријата најдобар и најдобар спореден глумец.
Космос-106
Космос-106 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Капустин Јар, СССР на 25 јануари 1966 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 325 килограми. Космос-106 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 48,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 502 км, а најмалото на 278.
Црква „Св. Троица“ - Марино
Света Троица — православна црква во селото Марино недалеку од градот Скопје. Храмот се наоѓа во средината на самото село и поради својата големина и импозантност е забележлив и од автопатот Скопје - Куманово.
Космос-107
Космос-107 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 10 февруари 1966 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4730 килограми. Космос-107 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 306 км, а најмалото на 204.
Лиска (планински врв)
Лиска — највисокиот планински врв на Илинска Планина во западниот дел на Македонија. Неговата надморска височина изнесува 1.908 метри. Од него се пружа глетка на цела Западна Македонија, односно двете најголеми македонски природни езера Охридско на југозапад, Преспанско на југ, врвот Пелистер на југоисток, целата област Железник (Демир Хисар) на исток, градот Кичево на север, планините Бистра Стогово, Крчин, Дешат и Кораб на северозапад и целата област и котлина Дебрца со планините Караорман и Јабланица на запад. За името на врвот Лиска на билото на Илинска Планина, македонскиот револуционер Ѓорче Петров во својата книга Материјали по изучувањето на Македонија запишал дека Лиска - билото на планината од Беличката Планина на исток е наречено така поради тоа што по него има многу лиска (лискун), т.е. камен шкрилец - плоченец. Ова се потврдува и од кажувањата на мештаните на селото Големо Илино чии покриви на куќите се покриени со плочи од лискун ископан и ваден од карпите на врвот Лиска.
Обединети нации
Организација на обединетите нации (ООН) или само Обединети нации — меѓународна организација основана на 20 јуни 1945 во Сан Франциско. Сепак како ден на нејзиното основање се слави 24 октомври. Обединетите нации произлегуваат од претходната организација Друштво на народите основана во 1919 г. Седиштето на ООН се наоѓа во Њујорк, САД. Во неа моментално членуваат 192 држави.
Со исклучок на Ватикан (која е единствена држава постојан набљудувач), сите меѓународно признати и независни држави се членки. Други политички ентитети, имено Република Кина (Тајван), Демократската Република на Арапска Сахара, (Западна Сахара) и Држава Палестина, имаат де факто независност и/или одредено меѓународно дипломатско признание од одредени држави, но не се членки на ООН.
Членството на Обединети нации е отворено за сите мирољубиви држави кои ги прифаќаат обврските на Повелбата на Обединетите нации и според оценката на организацијата, се способни и имаат желба да ги исполнат тие обврски. Генералното Собрание го одредува приемот по препорака на Советот за Безбедност.
Името „Обединети нации“ го дал Френклин Рузвелт за време на Втората светска војна како групна референца за сојузничките сили. Првата формална употреба се наоѓа во Декларацијата на Обединетите нации од 1942 година која ги обврзала сојузниците кон принципите на Атлантскиот пакт и ги обврза да не бараат посебни мировни преговори со Силите на Оската. Името било пренесено на новата организација која била воспоставена од победниците на војната во рамки на одредбите на Атлантскиот пакт и други договори.
Цели на ООН
Обединетите нации ги имаат истите основни цели и структура како кога биле формирани во 1945. Нивната примарна цел, и најголема бенефиција на нејзините членки, е да го одржуваат светскиот мир. Таа, наизменично го помага и поттикнува бизнисот и меѓународната трговија. Покрај тоа што тоа им е примарна задача, ООН им служи на нејзините членки на многу други начини. ООН предвидува форум за земјите за да ги унапреди нивните ставови и разреши конфликтите без насилство. Тие овозможуваат земјите да соработуваат за да ги решат светските проблеми, како сиромаштијата, болестите и деградирањето на околината. Тие служат како симбол за меѓународниот поредок и глобалниот идентитет. Тие го унапредуваат и координираат економскиот и општествениот напредок на земјите во развој, со идеја дека таквите проблеми создаваат извори на конфликт кој може да доведе до војна. ООН ја помагаат и координираат работата на стотина агенции и програми, кои се во самата организација или надвор од неа. Таа исто така собира и објавува меѓународни податоци.
Основање на ООН
Обединетите нации се резултат на долги историски обиди да се унапреди меѓународната соработка. Во доцниот 18 век, германскиот филозоф Имануел Кант предложил федерација или „лига” на нациите во светот. Кант верувал дека ваквата федерација би овозможила земјите да се обединат и да ја казнат секоја нација која извршила чин на агресија. Овој вид на унија на нациите за да се заштитат меѓусебно против агресорот понекогаш упатува на колективна безбедност. Кант исто така мислел дека федерацијата би ги заштитила правата на помалите нации кои често стануваат пиони во борбата за моќ меѓу поголемите земји.
Кантовата идеја заживеала по Првата светска војна (1914-1918). Ужаснати од пустошот на војната, земјите биле инспирирани да се соединат заедно и да работат во прилог на мирот. Тие формирале нова организација, Лига на нациите или Друштвото на народите,за да ја остварат оваа цел. Лигата постоела од 1920 до 1946 и имала вкупно 63 земји членки низ неговата историја, вклучувајќи некои од најголемите светски сили: Франција, Обединетото Кралство, Италија, Јапонија, Германија и СССР. Но Лигата имала главно две струи. Прво, неколку од најголемите светски сили не биле членки, најзабележителни САД. Второ, членовите на Лигата се покажале неспособни да и се спротивстават на агресијата од Јапонија, Италија и Германија во 1930-тите. Агресиите неминовно довеле до Втората светска војна (1939-1945). На крајот, Лигата паднала на на нејзината најосновна мисија, да спречи нова светска војна.
Наспроти неуспехот, идејата за лигата не умрела. Првата насоченост кон создавање на новата организација дошла во 1941, кога американскиот претседател Френклин Рузвелт и британскиот премиер Винстон Черчил ја потпишале Атлантската Повелба, во која тие се обврзале да работат во формирањето на поефективен систем за зачувување на светскиот мир и за унапредување на соработката. Во 1942 претставниците на Антантата-коалиција во Втората светска војна која се борела против Германија и Јапонија - потпишале декларација од Обеденетите Нации прифаќајќи ги принципите на Атлантската Повелба. Декларацијата ја вклучува првата формална употреба на терминот Обединети нации, име измислено од претседателот Рузвелт. Една година подоцна, четири земји од Антантата- САД, Британија, СССР и Кина се согласиле да формираат генерална меѓународна организација. Четирите држави се сретнале во 1944 во Думбартон Оакс, населба во Вашингтон, и испланирале повелба за новата организација. Новата лига ја нарекле Обединети нации. Но тие сѐ уште не можеле да се согласат околу определени детали како членството и гласачките права.
Четирите држави се сретнале пак во почетокот на 1945 на самитот во Јалта. Овде, тие ги разрешиле нивните разлики и свикале цонференција на нциите за да ја комплетираат нивната работа. На 25 април 1945, конференцијата на ООН на меѓународна организација одржана во Сан Франциско, со присуство на делегати од 50 држави. Делегатите работеле два месеца за да ја комплетираат Повелбата на ООН која ги вклучува нивните цели, принципи и организациска структура. Повелбата содржела формална спогодба насочена кон сите светски нации за заедничка поставеност на основните правила кои владеат во нивните односи. ООН формално започнала да постои од 24 октомври 1945.
Како и Друштвото на Народите, ООН била создадена за да го унапредува мирот и да спречи друга светска војна. ООН признале дека нема да имаат успех доколку не се поддржани од најмоќните светски сили. Организацијата презела неколку чекори за да ја осигура таа поддршка. За да го охрабри продолжувањето на вклучувањето на САД, главната зграда на ООН е сместена во Њујорк Сити. За да ги увери најмоќните светски сили дека не би им се заканила на нивниот суверенитет, ООН им дала право на вето над најважните акции. Пет земји примиле право на вето: САД, Британија, Франција, СССР и Кина. (Русија го презема правото на вето од СССР по распадот на државата во 1991).
Друга голема цврстина во ООН, како и поранешната Лига на Народите, е што речиси секоја територија во светот е член, или провинција, или колонија како член. Швајцарија е исклучок, главно со статус како набљудувач, значи таа може да учествува во советувањето но не може да гласа. Швајцарија внимателно постанува полноправна членка на ООН. Преку годините националните гласачи на два референдума одбиле Швајцарија да се приклучи кон ООН. Швајцарија очигледно претпочита да остане со статус на неутрален набљудувач. Некои политички ентитети кои не се членови како Ватикан и Палестинската организација за ослободување, исто така имаат постојан набљудувачки статус во ООН.
Обединетите нации и Република Македонија
Република Македонија е примена за членка на ООН на 8 април 1993 година.
Денес, во Македонија има 12 организации кои го сочинуваат поширокото семејство на ООН: УНДП, УНИЦЕФ, УНХЦР, СЗО, ФАО, МОТ, ИОМ, Светска Банка, ММФ, УНАИДС и УНМИК. Сите тие се ангажирани на голем број активности, чија цел е полза за сите кои живеат во земјата. На Светскиот самит, одржан во септември во Њујорк, Македонија беше една од 189-те земји кои уште еднаш ја подвлекоа својата посветеност на Милениумската декларација и се обврзаа да ги остварат осумте Милениумски развојни цели. Тие цели во, областите на сиромаштијата, образованието, здравството, родовите и животната средина, треба да се постигнат до 2015 г. Тоа значи дека Македонија треба да се претвори во подобро место за сите. Место, во кое има помалку сиромашни луѓе, повеќе деца во училиштата, повеќе луѓе кои живеат здрав живот и сите заедно уживајќи во една заштитена животна средина.
Органи на Обединетите нации
Системот на Обединетите нации има шест основни органи кои го сочинуваат она што се подразбира како системот на Обединети нации:
Космос-108
Космос-108 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Капустин Јар, СССР на 11 февруари 1966 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 355 килограми. Космос-108 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 48,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 344 км, а најмалото на 190.
Космос-109
Космос-109 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 288 км, а најмалото на 204.
Соба (филм од 2015)
Соба (англиски: Room) e Британско-американско-канадско-ирски независен филм од 2015 година режиран од Лени Абрахамсон по сценариото на Ема Донаку, засновано на нејзиниот истоимен роман. Главните улоги во филмот ги играат Бри Ларсон, Џејкоб Трембли, Џоун Ален, Шон Бриџерс и Вилијам Х. Мејси. Чувана во заробеништво седум години во затворен простор, жена (Ларсон) и нејзиниот петгодишен син (Трембли) конечно ја добиваат својата слобода, овозможувајќи му на момчето да го доживее надворешниот свет за првпат.
Филмот ја имал својата светска премиера на фестивалот во Телјурајд на 4 септември 2015 година и имал ограничено прикажување во САД на 16 октомври 2015 година. За својата улога, Ларсон добила бројни награди вклучувајќи ги Оскарот за најдобра глумица во главна улога, наградата БАФТА, Златниот Глобус за најдобра глумица во драма, и наградата од страна на здружението на филмски глумци за најдобра глумица во главна улога. Соба исто така добил три други номинации за Оскар, односно за најдобар филм, најдобар режисер и најдобро адаптирано сценарио.
Пред-продукција
Ема Донаху го напишала сценариото за филмот пред објавувањето на истоимениот роман. Откако Џоун Ален ја добила улогата на Ненси, нејзината улога била проширена. Ема Вотсон, Руни Мара и Шејлин Вудли претендирале за улогата на Ма. Режисерот Лени Абрахамсон видел повеќе од 2000 детски глумци пред да ја види аудициската снимка на Џејкоб Трембли.
Продукција
Снимањето на филмот започнало на 10 ноември 2014 година во Торонто и завршило на 15 декември 2014 година. За својата улога, Ларсон се консултирала со експерт за траума и со нутриционист. Таа изјавила дека на филмот гледа помалку криминална приказна а повеќе "приказна за љубовта, слободата и истрајноста и какво е чувството да пораснеш и да станеш свој човек".
Издавање
Пред продукцијата на филмот, дистрибутивната компанија А24 побарала дистрибуциски права за филмот во САД. Филмот ја имал својата светска премиера на фестивалот во Телјурајд на 4 септември 2015 година. Филмот исто така специјално бил прикажан на фестивалот во Торонто, како и на фестивалот во Лондон на 11 октомври 2015 година. Филмот имал ограничено прикажување во САД на 16 октомври 2015 година, а започнал да се прикажува пошироко од 22 јануари 2016 година. Во Обединетото Кралство, филмот бил издаден на 16 јануари 2016 година, од Studio Canal.
Космос-110
Космос-110 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 22 февруари 1966 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 879 км, а најмалото на 192.
Равеника
Равеника е средновековна населба или област покрај реката Сперхеj јужно од Ламија.
Името потекнува од словенскиот збор „рамница“.
Баба Јaга (бајка)
Баба Јага — руска народна бајка.
Содржина
Маќеата ја испраќа својата несакана поќерка кај својата сестра Баба Јага, по игла и конец (всушност, ова било знак со кој Баба Јага разбрала дека нејзината сестра ѝ испратила друга жртва за да ја изеде). Во куќата на Јага, поќерката ја чекале бројни пречки: мачката се обидела да ѝ ги изгребе очите; кучињата, портите и брезата биле чувани од куќата. Баба Јага му наредила на девојчето да работи на разбој, ја повикала слугинката и ѝ наредила да ја загрее бањата за гостинката, а потоа сакала да ја фрли во печката. Според советот што ѝ го дала сопствената тетка, поќерката ги подмитила слугите на Баба Јага со подароци (ѝ дала шамиче на слугинката, ѝ дала месо на мачката, ја врзала брезата со црвена лента и сл.), и тие ѝ помогнале за да избега. Девојчето се обратило кај татка си за помош, а тој ја казнил (според други верзии, ја убил) злобната маќеа.