cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Денис Ман
FCSB
Човекот го освои својот прв трофеј во кариерата на 22 јули 2020 година, откако го постигна единствениот гол во финалето на Купа Романиеи одиграно против Сепси ОСК. На 17 септември, тој постигна хет-трик во ремито на второто квалификациско коло за Лига Европа на гости со српскиот тим ТСЦ Бачка Топола. Натпреварот заврши 6–6 по продолженијата, а Ман го реализираше победничкиот пенал во евентуалното престрелка. Три дена подоцна, на неговиот незабележан настап во Лига I, тој повторно постигна хет-трик во поразот од 3-0 од ФК Аргеш. Ман го постигна првиот гол и одби да слави во победата од 3-0 на домашен терен против поранешниот клуб УТА Арад на 5 декември 2020 година, со што неговиот биланс во првенството во лигата достигна десет гола. Два натпревари подоцна на 18-ти, тој постигна два голови за победа на гости со 2-0 над конкурентот за титулата Универзитатеа Крајова. Набргу потоа, тој беше откриен како добитник на наградата романски фудбалер на годината за 2020 година од весникот Газета Спортурилор.
Парма
На 26 јануари 2021 година, сопственикот на ФЦСБ, Џиџи Бекали, објавил дека клубот од Серија А, Парма, доставил понуда за трансфер на Ман, вредна 11 милиони евра плус 2 милиони евра додатоци; тој ја прифатил понудата следниот ден. Парма го официјализираше овој потег на 29-ти, откако Ман напиша а годишен договор. Трансферот го направи најскапата продажба во романското првенство, според официјалната веб-страница на ФЦСБ. И покрај некои романски извештаи кои покажуваат дека вистинската такса е помала, шпекулираните бројки сепак ќе ја надминат сумата за трансфер на поранешниот рекордер Николае Станчиу од 2016 година.
Ман го направи своето деби на 31 јануари 2021 година, откако влезе во игра во 80-тата минута од поразот од Наполи со 2-0 од Серија А на стадионот Сан Паоло. Како замена во неговите први пет натпревари, тој го доби својот прв старт од менаџерот Роберто Д'Аверса во поразот на домашен терен од Интер со 2-1 на 4 март. Десет дена подоцна, тој му асистираше на првиот гол на Валентин Михаила во евентуалната победа од 2–0 над Рома. На 3 април, Ман го постигнал својот прв гол во Серија А во ремито 2–2 на гости со Беневенто. Повредата ефективно ја заврши неговата сезона во Парма со два гола во 14 настапи, бидејќи клубот испадна во Серија Б.
Меѓународна кариера
Човекот беше избран за репрезентацијата на Романија до 21 година и постигна гол на дебито во победата со 3-1 на гости против Босна и Херцеговина, на 1 септември 2017 година. Високиот менаџер Космин Контра му го даде на Ман својот прв повик во Романија за пријателските натпревари со Израел и Шведска во март 2018 година Тој го направи своето деби во вториот натпревар, заменувајќи го Николае Станчиу во 87. минута кога неговиот тим победи со 1–0 на Стадионул Јон Облеменко во Крајова.
На 11 јуни 2019 година, тој го постигна последниот од својот тим во поразот од Малта со 4–0, сметајќи за квалификациите за УЕФА Евро 2020. Подоцна истиот месец, тој се приклучи на тимот до 21 година за УЕФА Евро 2019, правејќи три настапи бидејќи Романија беше елиминирана од Германија во полуфиналето.
Стил на игра
Во неговите почетоци во УТА Арад, Ман главно беше распореден како центарфор, но по трансферот во ФЦСБ тој на крајот еволуираше во крилен напаѓач на десното крило. Тој е опишан како сестран, кој може да ги заземе скоро сите напаѓачки позиции кога е потребно, со неговиот менаџер на Парма Џузепе Јакини кој го повикува да го стори тоа за да се развива понатаму.
Личен живот
Таткото на Ман, Кристијан, е фудбалски тренер и поранешен играч во Дивизија Б.
Почести
FCSB
Индивидуален
Опсада на Цариград (1235)
Опсадата на Цариград од 1235 година претставува неуспешен обид за преземање на престолнината на Латинското Царство од страна на Никејското Царство на чело со Јоан де Бриен и Бугарската империја на чело со Иван Асен II.
Позадина
По смртта на Роберт де Куртене во 1228 година, негов наследник станал Јоан де Бриен. По поразот на Латинското Царство во Битката кај Клокотница. Во меѓу време, царот на Никеја, Јован III Дука Ватац склучил договор со Бугарија, кој договор во текот на 1235 година дошол до напаѓање и опсада на Цариград.
Опсада
Во 1235 година, Анџело Санудо ја испратил својата морнарица за одбрана на Цариград, каде што царот Јоан де Бриен веќе се наоѓал под опсада од страна на Јован III Дука Ватац, царот на Никеја, и Иван Асен II од Бугарија. Заедничката опсада на сојузниците била неуспешна. Сојузниците од опсадата се повлекле во есента, бидејќи доаѓала зимата. Двата цареви се договориле опсадата да биде продолжена во следната година, но тогаш бугарскиот цар одбил да испрати војници. По смртта на Јоан де Бриен во 1237 година, Бугарите го прекратиле договорот со Никеја, главно поради можноста Иван Асен II, да стане регент на Латинската империjа.
Цаганхаирхан, Увс
Цаганхаирхан (Цагаанхайрхан, бела планина) е област во Монголија во покраината Увс.
Теодосиј Зограф
Теодосиј Зограф — македонски зограф од Велес. Точниот датум на неговото раѓање не е познат, но имајќи го предвид фактот дека во 1813 година тој се појавува како наполно афирмиран уметник кој го работи живописот во црквата Успение на Богородица во Ново Село, се претпоставува дека е роден во 1780-те години. Неговата слика Појавата на новото чудо на Пресвета Богородица од 1813 (или 1828) година се смета за предвесник на македонското профано сликарство.
Појавата на новото чудо на Пресвета Бодородица
Сликата е направена во 1813 година, а според други настанот прикажан на сликата е од 1813 година, а самата слика од 1828 година.
На сликата со текст е запишана идејата за сликата, кој транскрибиран на современ јазик, гласи:
Како што самиот зограф кажува, детето што лежи е неговиот син, Илија. Од левата страна на сликата се насликани зографот Теодосиј и неговата сопруга. На црковната фасада, е претставено чудото на Пресвета Богородица со царот кој се потопил во морето, што е предзнак за новото чудо. Од десната страна на сликата е прикажан израснатиот син, момче на 15 години, кој стои молитвено пред сликата на Богородица Одигитрија Брзопомошница. Детето држи голема свеќа и свиток на кој е запишано: И принесе слика за сведоштво. Станува збор за самата слика.
Други дела
Викторија Поповска – Коробар, историчар на уметноста, успеала да идентификува други дела на Теодосиј Зограф. На иконите на Теодосиј се запазени одликите од неговата слика: хармонична композиција со лица што потсетуваат на семејни портрети. Без разлика на пол и возраст челата на лицата се високи, а нивен особен белег се ушите исцртани со двојна искривена линија, очите се бадемовидни со темен долен и посветол горен капак, правилен долг нос, кој секогаш надвиснува на една страна над малата полна уста, поставеноста на фигурата во просторот, гестовите и анатомските детали со тенденција кон грациозност. Сигурна поткрепа за правилноста на атрибуцијата е една икона од Старата црква во Јагодина, која е потпишана „од раката на Теодосиј во 1824 г.“.
Брунк (Радече)
Брунк (словенечки: Brunk) — населба во Општина Радече во југоисточна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Црква
Локалната црква е посветена на Богојавление и припаѓа на парохијата Радече. Датира од околу 1520 година.
Турген, Увс
Турген (Тγргэн) е област во Монголија во покраината Увс.
NGC 5679
NGC 5679 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5679 се споменува и како NGC 5679B, UGC 9383, MCG 1-37-35, IRAS 14326+0534, CGCG 47-110, VV 458, Arp 274, KCPG 427B.
Откривање
Телото е откриено на 12 мај 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5679 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5679 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 35 м 8,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +5° 21' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 127°.
Други поделби
Проучување на NGC 5679 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52132. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 331. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1418.
Ел Мирон
Ел Мирон — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Наохиро Такахара
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 2006.
NGC 3276
NGC 3276 — леќеста галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3276 се споменува и како ESO 317-40.
Откривање
Објектот е откриен на 3 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3276 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3276 има привидни димензии од 1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 10 ч 31 м 9,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 39° 56' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 74°.
Други поделби
Проучување на NGC 3276 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 31031. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 399; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7714.
Нојдорф (Саксонија-Анхалт)
Нојдорф (Neudorf) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 септември 2010 е дел од градот Харцгероде.
Џамија Ферхад Паша
Ферхад Паша џамија (турски: Ferhad Paşa Camii ) била џамија која се наоѓала во Бања Лука, Босна и Херцеговина. Оваа џамија била една од најстарите џамии во Босна. Објектот бил изграден во 1579 година. За нејзиниот архитект сè уште не се знае, но познато е дека бил ученик на Синан. Во овој комплекс исто така се наоѓа и три турбиња. Џамијата била висока 14 метри, широка 18 метри а нејзиното кубе 18 метри. Објектот бил разрушен во 1993 година од страна на Армијата на Република Српска.
Мелкерсон-Розенталов синдром
Причина
Да не се меша со синдромот Розентал или Хемофилија Ц кој е предизвикан од недостаток на фактор XI на коагулација. Утврдена е само генетска причина бидејќи е поврзана со близнаци и членови на семејството.
Синдромот за првпат е опишан во 1920 година од Ернест Густав Мелкерсон кај 35-годишна пациентка со орофацијален едем и парализа на фацијалниот нерв. Поврзаноста на парализата на фацијалниот нерв и набраздениот јазик е опишана во 1931 година од Розентал.
Почетните симптоми се јавуваат помеѓу 25-та и 40-та година од животот. Жените имаат поголема предиспозиција во однос на мажите (2:1), додека пак, МРС е редок кај децата. Опишани се досега 30 случаи кај деца, со тоа што почетните симптоми се јавуваат помеѓу 7-та и 12-та година.
Симптоми
Мелкерсон-Розенталовиот синдром обично се дефинира со класичната тријада од симптоми (парализа на лицето, повторувачки орофацијален едем и набразден јазик). Неговата комплетна клиничка презентација е невообичаена. Опишана е во само 10-25% од дијагностицираните случаи.
Парализа на лице
Парализата на лице има невролошко потекло и се одликува со неподвижност на мускулите кои се надразнети од лицевиот/фацијален нерв. Оваа состојба најчесто се јавува како резултат на привремено или трајно оштетување на фацијалниот нерв предизвикано од воспаление, оштетување на ткивата, и сл. Фацијалниот нерв е одговорен за инервација на различни подрачја на лицето и околните структури. Неговата функција е контрола врз мимиката на лицето која овозможува изразување емоции, артикулација на гласовите, звуци, јадење, итн. Присуството на разни патолошки процеси можат да предизвикаат слабеење или парализа на подрачјето кое е инервирано од фацијалниот нерв. Кај Мелкерсон-Розенталовиот синдром, парализата на лицето може да има периферен карактер со зафаќање на едната страна на лицето, со повторувачки карактер. Овој симптом се јавува кај повеќе од 30% од заболените. Обично е со брз развој, за време од околу 24-48 часа.
Орофацијален едем
Орофацијалниот едем е присутен кај 80% од случаите. Се одликува со присуство на абнормална и патолошка акумулација на течности која создава воспаление или оток на зафатеното подрачје. Може делумно или во потполност да го зафати лицето, јазикот, непцата или оралната слузница. Најчесто се зафатени усните, посебно горните (грануломатозен хиелитис). Орофацијалниот едем често е пропратен со фебрилни епизоди и други симптоми. Овој клинички симптом обично се јавува во рок од неколку часа со тенденција за кратко време да добие повторувачки тек.
Набразден јазик
Овој вообичаен симптом се одликува со надолжна вдлабнатина на средината и со појава на попречни пукнатини. Овој симптом е поврзан со генетските абнормалности и обично е пропратен со намалено чувство за вкус и парестезии.
Дијагноза
Дијагнозата главно се заснова на клиничките одлики. Сепак, биопсијата е корисна во дијагнозата, како и во диференцијацијата помеѓу различните типови на болеста.
Африканско првенство во кошарка 2009
Африканско првенство во кошарка 2009 — 25-то африканско кошаркарско првенство на Африканското првенство во кошарка кое се одржало во Либија од 5 август - 15 август 2009 година. На ова првенство учество зеле 16 репрезентации.
Мелкерсон-Розенталов синдром
Дијагноза
Дијагнозата на овој синдром се поставувa врз основа на сомнежот кон класичната симптоматска тријада. Не постои лабораториски тест кој може да го утврди неговото присуство. Хистопатолошките испитувања често се користат при анализа на едемот.
Африканско првенство во кошарка 2009
Победник на турнирот била Кошаркарската репрезентација на Ангола.
Мелкерсон-Розенталов синдром
Третман
Не постои специфичен третман за Мелкерсон-Розенталовиот синдром. Кортикостероидите се основен елемент во третманот на овој синдром кои овозможуваат подобрување кај 50-80% од пациентите и ги редуцираат шансите за ремисија за 60-75%. Во третманот се вклучени и нестероидните антиинфламаторни лекови, антихистаминици и антибиотици. Кај некои пациенти се препорачува и употреба на имуносупресиви. Хируршкиот третман и зрачењето се  препорачуваат за редукција на абнормално отечените усни.
Прогноза
Мелкерсон-Розентал синдромот може да се повторува наизменично по неговото прво појавување. Може да стане хронично нарушување. Понатамошната грижа треба да го исклучи развојот на Кронова болест или саркоидоза.
Епоним
Состојбата е именувана по Ернст Мелкерсон и Керт Розентал.
Истражување
NINDS поддржува истражување за невролошки нарушувања како што е синдромот Мелкерсон-Розентал. Голем дел од ова истражување било насочено кон зголемување на знаењето за овие нарушувања и изнаоѓање начини за нивно лекување, спречување и на крајот излекување.
Венче Илиоски
Венче Јорданов Илиоски ( во —  во Стризивојна, Хрватска) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Се занимавал со земјоделство. Како напреден младинец и определен за народно ослободителното движење, во август 1944 година се приклучил во редовите на Првата македонска бригада. Со Бригадата учествувал во борбите низ Охридско и Кичевско, а потоа во состав на Петнаесеттиот корпус заминал на Сремскиот фронт каде загинал при еден пробив кај местото Стризивојна во април 1945 година.
Црква „Св. Благовештение“ - Јелошник
Свето Благовештение — македонска православна црква во тетовското село Јелошник. Се наоѓа југозапапдно ос селото во месноста викана Црквиче. Црквата е изградена во 1913 година. Најмасовна е посетата за патрониот празник Благовештение, кога населението прво го посетува селскиот храм Св. Богородица, а потоа оди кон оваа црква. Цквата е вѕидана во карпа во уникатен амбиент. Во 2016 година биле преземени реставраторски зафати на кровната конструкција.
Бејб
Бејб (англиски: The Babe) е американски филм од 1992 година, во режија на Артур Хилер. Главните улоги ги толкуваат: Џон Гудман и Кели Мекгилис. Филмот е биографија на познатиот играч на безбол, Џорџ Херман, познат како Бејб Рут.
Содржина
Во филмот се прикажува животот на Бејб Рут (го игра Гудмен), од моментот кога неговиот татко го напуштил, оставајќи го во дом за сираци, преку откритието на неговиот неверојатен талент за безбол, па до неколку случки кои го претвориле во легенда.
Акира Каџи
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 2006.
Just A Little More Love
Just a Little More Love е насловот на првиот студиски албум на Дејвид Гета, издаден на 10 јуни, 2002 од страна на продукциските куќи Gum Productions, Virgin Records и EMI France. Албумот се состои од тринаесет песни. Во албумот се појавуваат два главни вокалисти, Крис Вилис и Барбара Тукер. Песната која е насловена по насловот на албумот "Just a Little More Love" била снимена за само 30 минути. Од албумот биле издадени четири песни: "Just a Little More Love", "Love Don't Let Me Go", "People Come People Go" и "Give Me Something".
Њивице (Радече)
Њивице (словенечки: Njivice) — населба во Општина Радече во југоисточна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Најголемата борба на Мухамед Али
Најголемата борба на Мухамед Али е филм, во режија на Стивен Фрирс. Главните улоги ги толкуваат: Кристофер Пламер, Френк Лангела, Бенџамин Вокер итн.
Содржина
Кога Мухамед Али се наоѓал на врвот на својата боксерска кариера, тој бил регрутиран за војната во Виетнам. Неговото одбивање на повикот предизвикал долг судски процес, кој достигнал до највисокиот суд на САД и го потресол целиот правен систем. Во филмот се истражува интригантната политика што стоела зад овие историски одлуки, во времето на длабоки општествени промени во САД.
Ел Осо
Ел Осо — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Стара Река (Милеткова)
Стара Река — река во Македонија, која тече во Гевгелиско, десна притока на реката Вардар.
Течение
Стара Река е десна и прва поголема притока на Вардар во Валандовската Котлина. Извира од местото Балија на северните падини на Кожуф на надморска височина од 1.180 метри веднаш под врвот Висока Чука висок 1.388 метри. Започнува да тече кон север како поток под името Страгарница каде помеѓу врвовите Костов Камен (1.110 м.н.в) од десно и Муси Бег (1.096 м.н.в.) од лево прима неколку потоци од извори и го добива името Стара Река. Кај пределот Лескова Чука завртува и го менува правецот на течење кон исток. Нешто подолу во пределот Мамино ги прима притоките Крива Река со Дупанска Река од лево и Црневска Река од десно. Од тука навлегува во карпесто корито низ кое тече сѐ до излетничкото место Бел Рај кое се наоѓа крај мостот на самиот пат помеѓу селата Петрово и Миравци.
Кај и после излетничкото место Бел Рај навлегува да тече низ клисура која се раширува во мал кањон и тече во правец кон југоисток сѐ до вливот во Вардар. Во долното течение ги прима притоките Калица од левата и Габровска Река и Варница од десната страна. Малку јужно под селото Миравци ја напушта планинската долина и навлегува во рамнината на Гевгелиско-валандовската Котлина каде што се влева во Вардар источно од селото Милетково кај котата од 62 метри надморска височина.
Хидрографски и водостопански одлики
Стара Река тече во должина од 25 километри, и нејзиното сливно подрачје зафаќа површина од 85 км2 при што таа има релативен пад од 45‰. Со оглед на големата висинска разлика од изворот до устието падот на реката на места е многу голем и тоа во вид на водопади и слапови од карпите, а исто така во клисурестиот дел има и голема брзина што пак се одразува на нејзината голема бистрина. Водата на Стара Река се одликува со голема бистрина и чистота, а преку насобраната топлина во карпите на нејзиното корито од бројните сончеви денови таа се одликува и со релативно повисока температура која ја прави доста пријатна за бројни капачи уште од пролетните месеци. Во карпестиот дел на клисурата кај излетничкото место Бел Рај има повеќе вирови чија длабочина се движи од 1,5 до 3 метри, а најголемата длабочина изнесува 5 до 6 метри. За разлика од повеќето реки, потоци и водотеци во Гевгелиско кои пресушуваат во летото оваа река има постојан водостој на што веројатно се должи и нејзиното име Стара Река. Со водите на Стара Река се наводнуваат бројни лозја во нејзиниот среден тек во подножјето на Кожуф околу излетничкото место Бел Рај, како и голем број на ниви и градини со жито, зелка, кромид, лубеници, пиперки, домати во рамничарскиот дел на Гевгелиското Поле. На бачилата на Кожуф во горното и изворишно подрачје, како и во рамнината долното течение од нејзините води се напојува и броен ситен (овци) и крупен (говеда) добиток.
Именување
Во целото свое течение реката се нарекува Стара Река. Ова име најверојатно се должи на фактот дека за разлика од сите останати и блиски реки во Гевгелиско кои во голем дел пресушуваат преку летото оваа река има постојан водостој и во нејзиното корито постојано тече вода. Имено, додека блиските и соседни потоци кои исто така слегуваат од Кожуф како што се Кованска Река, Зуица, Дукавец, Плоштевец и други, во текот на летото речиси целосно пресушуваат или во своите каменливи и песокливи корита имаат многу малку вода, во Стара Река постојано тече вода при што најверојатно при повторното дотекување на другите реки и потоци на есен, зима и пролет народот оваа река ја нарекол  Стара  алудирајќи на нејзината постојаност. Во истиот Богданско-гевгелиски и валандовски регион постои уште една река која се именува како Стара Река,а тоа е реката Луда Мара која исто така не пресушува и има постојан водостој преку целата година, а се влева во Вардар од левата страна минувајќи крај Богданци. Во изворишниот дел Стара Река е позната и како Страгарница. Името доаѓа од зборот „страга“ со значење на тесно место во кошара или на излезот од ограда низ кое се пропуштаат овците или козите пред молзење, кои пак ги има многу во бачилата наречени Балиски во планинскиот дел околу нејзиниот извор. Поради нејзиното течење блиску до селото Петрово на некои топографски мапи на места реката е запишана и како Петрушка Река.
Шило (Германија)
Шило (Schielo) — село и поранешна општина во округот Харц, Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 август 2009 е дел од градот Харцгероде.
Фелкишер Беобахтер
На крајот на април 1945, неколку дена пред поразот на Германија во Втората светска војна, весникот престанал да работи.,
Тома Никлев
Тома Никлев Петров (1860, Свето Митрани - 4 мај 1909, Могила) — македонски револуционер, член и раководител на Македонската револуционерна организација, учесник во Илинденското востание и еден од членовите на Горскиот штаб на Крушевската востаничка околија.
Животопис
Никлев е роден во 1860 година во прилепското село Свето Митрани тогаш во Отоманското Царство. Тој се приклучил кон Македонската револуционерна организација во 1895 година и застанал на чело на првиот револуционерен комитет во Крушево. Во Илинденското востание бил член на Горското началство и учествувал во освојувањето на Крушево.
Загинал во екот на Борбата за Македонија. Заедно со крушевскиот четник Стојче Летник при преминување на реката Шемница, биле убиени од грчки терористи.
Петре Илиоски
Петре Костев Илиоски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Орашац
Орашац или Орашец — село во Општина Куманово, во околината на градот Куманово.
Географија и местоположба
Орашац се наоѓа 12 километри југозападно од Куманово, во близина на десната страна на патот Свети Николе-Куманово.
Население
Во 1961 година селото има 1.259 жители, додека во 1994 година бројот се намали на 480 жители.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 387 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 290 жители, од кои 268 Македонци, 3 Албанци, 3 Срби, 3 останати и 13 лица без податоци.
Родови
Орашац е македонско село.
Родови во селото се: Шановци (40 к.) потекнуваат од предокот Шано, Шано бил Ром. Тој се доселил однекаде, во родот денес нема жители со темна боја на кожата; Гегевци (70 к.) доселени се од дебарскиот дел кој се наоѓа во Албанија, од местото на старина се доселиле пет браќа после некое убиство, жителите на овој род ги знаат предците,  Божин, Филип, останатите предци не ги знаат; Терзијовци (30 к.) се делат на Смилковци, Стаменковци и Шалковци. Гранка се од родот Гегевци; Макрешанци (20 к.) доселени се од селото Макреш; Соколовци (5 к.) доселени се однекаде во XIX век.
Иселеништво
Целосно исчезнал родот Отљанци кои се иселиле од селото, биле доселени од селото Отља, од родот Соколовци има иселеници во Ниш. Бошковци (2 к.) се иселиле во селото Проевце, гранка од родот ''Гегевци. Орашчани (3 к.)'' се иселиле во селото Кучкарево. Петковци (1 к.) се иселиле во селото Умни Дол. Шоповци (2 к.) се иселиле во селото Ќојлија. Гиевци (4 к.) се иселиле во селото Студена Бара, Скопско. Рашинци (3 к.) се иселиле во селото Винце. Иселеници има и во Скопје и Куманово.
Монархизам
Монархизам — застапување на воспоставувањето, зачувувањето или враќањето на монархијата како општествено уредување во една земја. Монархист е лице кое го поддржува ова општествено уредување од принцип, независно од личноста, монархот.
Во овој систем, монархот може да биде лице кое е веќе на престолот, претендент, или некој кој би бил на престолот, но е тргнат. Лицето кое се повикува на своето право на престолот чиј предок бил тргнат се нарекува „претендент“.
Според некои, моархизмот се фокусира на системот на монархија, велат дека поимот 'монархист' не е истоветен со поимот 'ројалист'. Монархизмот било важно политичко движење со векови, но во XX век, најагресивните форми на монархизмот имаат исчезнато во највеќето земји, но истовремено како таков доживувал големо политичко влијание низ целиот XX и почетокот на XXI век, како во Иран со Иранската револуција и Непал со Непалската граѓанска војна.
Историска позадина
Во 1688, со британската Славна револуција и оборувањето на кралот Џејмс II биле воспоставени принципите на уставна монархија, кои потоа биле разработени од Монтескје и други мислители. Меѓутоа апсолутната монархија, според теориите на Томас Хобс во неговото дело Левијатан (1651), се задржала како доминантен принцип. Во XVIII век, Волтер и други се залагале за „просветлен апсолутизам“, принцип прифатен од светиот римски цар Јозеф II и Катерина Велика.
Апсолутизмот и понатаму билк доминантен како политички принцип на суверенитет сѐ до Француската револуција (1789) и кралоубиството на Луј XVI, со што се поставиле темелите на народниот суверенитет со поткрепа од Жан-Жак Русо. Републиканството почнало да ја оспорува легитимноста на монархијата. Контрареволуционерите како Жозеф де Местр и Луј де Боналд почнале да бараат враќање на Стариот режим, кој се засновал на поделба на луѓето на три сталежа и на Божјето право на кралевите. По истерувањето на Наполеон Бонапарт во 1814, Коалицијата ја вратила Бурбонската династија и го втурнала Луј XVIII на престолот на Франција. Перидот што следел, наречен Реставрација, се одликувал со остри концервативни реакции и враќањето на моќта на Римокатоличката црква, со поддршка на ултрамонтанското движење во Франција. По Јулската револуција (1830) и падот на Шарл X, легитимистичкиот огранок бил поразен и Орлеанистите, во поддршка на Луј-Филип, ја прифатиле уставната монархија.
Со револуциите во 1848 почнал нов бран на револуции против европските монархии.
Со Првата светска војна и нејзините последици, им дошло крајот на трите големи европски династии: Романови (Русија), Хоенцолерновци (Германија) и Хабсбурговци (Австроунгарија). Во Русија, Февруарската револуција (1917) резултирала со абдикацијата на цар Николај II и создавањето на Советскиот Сојуз и граѓанска војна помеѓу болшевичката Цервена и монархистичката Бела армија (1917-1921). Со формирањето на Унгарската Советска република 1919 монархизмот добил поголема поддршка, меѓуто аунгарските монархисти не успеале да постават крал на чело на државата, па моархистите морале да се помират со регент. Тоа бил адмиралот Миклош Хорти кој ја претставувал монархијата сѐ додека не биде вратена. Хорти бил регент од 1920 до 1944. Во Германија почнала да се собира поголема група монархисти околу Германската национална народна партија која барала враќање на Хоенцолерносвската монархија Вајмарска Република. Партијата имала многубројна поддршка сѐ до надоаѓањето на Нацизмот во 1930-тите. Со доаѓањето на комунизмот во Источна Европа по 1945, преостанатите европски монархии како Кралството Романија, Кралството Унгарија и Кралството Југославија биле укинати и заменети со социјалистички републики.
По Втората светска војна се забалежил повраток на соперништвото помеѓу монархистите и републиканците во Италија, па затоа бил одржан референдум за да се одреди дали Италија треба да остане монархија или да стане република. Републиканците победиле на референдумот и така е формирана денешна Република Италија.
Монархизмот како меѓународна политичка сила има значајно опаднато во годините по Втората светска војна, иако одиграл важна улога во Иранската револуција (1979), а и до 2008 имал улога во Непал, како општество поделено на оние кои ја поддржуваат монархијата и оние кои ги поддржуваат Маоистичките бунтовници кои сакаат да ја соборат. Непал е една од последните држави со апсолутен владетел — кралот Ѓанендра се прогласил за апсолутен владетел на Непал во 2005. Најстарата монархија во светот е онаа Етиопија, која во 1974 била укината со падот на царот Хајле Селасие.
Црква „Св. Недела“ - Стојаково
Историја
Црквата е изградена е околу 1860 година, но за време на Првата светска војна била разурната, со исклучок на олтарната апсида. Познато е дека пред разурнувањето, црквата била живописана, што може да се забележи од остатокот на фреска во внатрешноста на олтарната апсида, каде што е насликана Богородица со Христос. Храмот бил обновен и го добил денешниот облик во периодот од 1920 до 1924 година.
Архитектура
Градбата на црквата е трикорабна, со рамни дрвени тавани, при што средишниот кораб ги надвишува двата странични. Покривната конструкција е изградена на две води и е потпрена на осум столбови во два реда. Влезната врата од црквата е сместена на јужната страна и над неа има мозаик со ликот на Света Недела. Во наосот на средишниот кораб е насликана фреска со претстава на Исус Христос Седржител. Градбата на источната страна завршува со полукружна олтарна апсида, а кон западната и јужната страна е доградена припрата со крстилница и балкон. Иконостасот во внатрешноста на црквата е изработен во 1934 година од зограф од мијачка дружина со потекло од Галичник. Меѓу иконите во црквата има и такви кои се од XVIII и XIX век. Ѕидовите во наосот не се живописани, но во олтарната апсида, која останала неразурната за време на Првата светска војна, се забележува остаток од стар фрескоживопис, но фреската е оштетена.
Во дворот на црквата се сместени селските гробишта и две камбанарии. Првата камбанаријата е сместена непосредно од левата страна по влезната порта од дворот на црквата. Таа има квадратна основа и на секоја од четирите страни има по три вертикално поставени монофори. Втората камбанарија се издига над кровот со кој е покриена припратата во западниот дел од црквата. Таа исто така има квадратна основа и на секоја од четирите страни има по неколку вертикално поставени монофори.
Ел Парал
Ел Парал — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Стамат Икономов
Стамат Георгиев Икономов е бугарски офицер, македонски револуционер, учесник во македонското и одринското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација, делегат на Конгресот на Петрова Ниваучесник во Илинденското востание, еден од раководителите на VII востанички округ - Одринско. По поделбата на македонското револуционерно движење застанал на страната на конзервативната струја и како таков учествувал во работата на Рилскиот конгрес.
Потекло, образование и воена кариера
Роден е во Мало Трново, тогаш во рамките на Османлиското Царство. Таму завршил основно образование, школувањето го продолжил во Варна при тамошната гимназија. По завршувањето на гимназијата се запишал при Военото училите во Софија, во екот на Српско-бугарската војна учествува во борбите како јункер. Военото училите го завршил во 1887 година. По завршувањето на школувањето стапил во бугарската армија, каде како офицер служел 15 години стигнувајќи до чинот капетан.
Илинденско востание
Пред самиот почеток на востанието, Икономов доброволно ја напуштил бугарската армија и се приклучил во редовите на Македонската револуционерна организација. Како делегат учествува во работата на Конгресот на Петрова Нива каде бил избран за член на Горското началство во VII востанички округ - Одринско.
Како офицер бил задолжен да се занимава со обуката на населението, селската милиција и стрелечките дружини. Тој е автор на инструкциите за водење на востаничките дејствија. Иако имал офицерски чин не сакал да го избегне својот пост. Во текот на востанието предводел чета од 100 души во Бунархисарско.
Приврзаник на козервативаната струја
По востанието, доаѓа до поделба на македонското револуционерно движење. Икономов се нашол во виорот на тие настани. Постепено во Организацијата јасно се диференцирале две групи: Конзервативна струја и Реформска струја. Во согласност на своите убедувања се приклонил на првата струја.
Во 1904 година во Варна бил одржан окружен конгрес на Одринскиот револуционерен округ на кој бил избран за задграничен претставник на овој округ со што било направено преседант, имено Окрузите немале право да имаат свои задгранични претставници. Како делегат на Одринскиот револуционерен округ учествувал во работата на Рилскиот конгрес, таму го поддржал Даме Груев кои застанал зад централистичките принципи за идно уредуввање на Организацијата.
Во 1906 година со чета навлегол во Одринско, но поради болест се вратил во Бугарија. Бил избран за делегат на Ќустендилскиот конгрес од 1908 година, но не успеал да присуствува.
Подоцнежна дејност
По Младотурската револуција на 31 декември 1908 година во Едрене е одржан конгрес на Одринскиот револуционерен округ, таму Стамат Икономов учествувал како делегат и е вклучен во составот на раководството. Во пресрет на Балканската војна неговото здравје е многу кревко.
Црква „Св. Атанасиј“ - Глоѓи
Свети Атанасиј — македонска православна црква во тетовското село Глоѓи. Црквата се наоѓа на северниот раб на селото, под падините на Шар Планина. Секоја година на 14 август на празникот Макавеи кога се свалат Седумте маченици Макавејски, во црквата се одржува осветување на калачи и голем црковно-народен собор. Во 2008 година во црковниот двор бил осветен камел-темелникот на крстилницата.
Социјалистичка Република Црна Гора
Социјалистичка Република Црна Гора (Socijalistička republika Crna Gora) било официјално име на Црна Гора во склоп на поранешната Социјалистичка Федеративна Република Југославија. На 7 јули 1963 година Народна Република Црна Гора беше применувана во новото име Социјалистичка Република Црна Гора. Во државата српскохрватски јазик бил службен јазик.
Демографија
1971 попис:
1981 попис:
1991 попис
Убав ден да се умре машки
Убав ден да се умре машки (англиски: A Good Day to Die Hard) е американски филм, во режија на Џон Мур. Главните улоги ги толкуваат: Брус Вилис, Џеј Кортни, Себастијан Кох, Мери Елизабет Винстед итн. Филмот е петто продолжение на серијалот „Умри машки“.
Содржина
Полицискиот детектив Џон Меклејн (го игра Вилис) пристигнува во Москва за да го пронајде својот отуѓен син Џек. Тој е вџашен кога ќе открие дека Џек работи на тајна задача да го заштити Комаров, човекот што издава важни државни тајни.
Џанлујџи Донарума
Џанлуиџи "Џигио" Донарума (роден на во , Италија) — италијански професионален фудбалер кој игра на позицијата голман за фудбалскиот клуб Париз Сен Жермен, како и за Италијанската репрезентација.
Тој ја започнал својата кариера со Милан во 2015 година, станувајќи втор најмлад голман што дебитирал во Серија А, на возраст од 16 години и 242 дена; Тој веднаш настапил во почетната линија, заработувајќи репутација како еден од најдобрите млади голмани во светот. Исто така, тој го соборил рекордот како најмладиот играч на Италија под 21 година што некогаш играл, на возраст од 17 години и 28 дена во март 2016 година. Шест месеци подоцна, го направил своето прво репрезентативно деби, за сениорскиот тим на Италија, со што станал најмладиот голман кој некогаш настапил за Италија, на возраст од 17 години и 189 дена.
Џанлуиџи е помал брат на голманот Антонио Донарума. .
Споменик „Победа“ (Тетово)
Споменик „Победа“, познат и како Споменик на Револуцијата или Споменик „Жена борец“ ― релјефен споменик и статуа во Тетово во чест на паднатите борци во НОВ. Делата претставуваат една композиција и се дело на Тетовчанката Борка Аврамова.
Местоположба
Композицијата се наоѓа на бул. „Маршал Тито“/„Илирија“, во непосредна близина на Центарот за култура „Иљо Антески - Смок“.
Историја
Споменикот бил изграден во 1961 година. Тој бил изграден по јавен конкурс на кое победило идејното решение на Аврамова, а бил поставен пред тогашната зграда на Општина Тетово (целата зграда на Општината била срушена во 1965 година, за на истото место да биде изграден Домот на Културата, кој бил завршен во 1972 година).
Во мај 2018 година, споменикот бил испрскан со спреј од страна на навивачката група Балисти.
На 4 јули 2018 година, Н.У. Музеј на тетовскиот крај во соработка со Сојузот на борци на Македонија и советничката група на ОО СДСМ Тетово го бојадисале споменикот.
Композиција и значење
Споменикот го сочинуваат: женска фигура, леана во бронза во цел раст во стоечки став, поставен на носач од бетон, обложен со мермерни плочи и релјефна композиција од бронза со тематика од НОВ поставена на носач од бетон. Има плато поплочено со мозаични плочи.
Делото е спротивност на дотогашната воспоставена вајарска пракса на Македонија, карактеризирана со масивност, монументалност и романтичност во обликувањето и претставува еден современ облик, без класични анатомски пропорции. Самата пропорционална скромност и едноставност е она што го прави ова дело монументално, како и тоа што е изработено од жена вајар, факт кој говори за движечките процеси на тој период. Доказ за важноста на ова дело е неговото присуство во речиси сите југословенски публикации од областа на вајарството, како и уметнички публикации посветени на Народно ослободителната борба.
Западно Римско Царство
Западно Римско Царство — назив за западната половина на Римското Царство по административната поделба што била воведена од страна на царот Диоклецијан во 286 година. Во потесна, но и во поширока смисла, овој термин се однесува на западната половина на царството во периодот помеѓу смртта на царот Теодосиј I (395 г.) и соборувањето на последниот западноримски цар Ромул Августул (476 г.) што било изведено од страна на водачот на варварските наемници во Италија, Одоакар. Во теоријата, Римското Царство и по 286 г., односно 395 г. било едно, единствено и неделливо. Во пракса, по 286 г. со царството раководеле неколку владетели, обично еден на Исток, друг на Запад. Теоретски гледано, последниот владетел на обединетото царство бил Теодосиј Велики, кој пред смртта во 395 г. го поделил помеѓу своите два сина – на постариот Аркадиј му го оставил Истокот, а на помладиот Хонориј, Западот. После тоа, западните цареви најпрвин владееле од Милано, а по 402 г. и од Равена. По 407 г. почнало забрзаното слабеење на Западното Римско Царство како резултат на нападите на варварите (Готи, Вандали, Франки и др.) кои почнале да се населуваат во рамките на границите на империјата. По 455 г. Западноримскиот цар делотворно владеел само со Италија, а на 4 септември 476 г. Ромул Августул бил соборен. Последниот кој имал титула на цар бил Јулиј Непот, кој починал во Далмација во 480 г. По 476 г., односно 480 г., варварските владетели на Италија, како на пример Одоакар и Теодорик, се сметани за гувернери на римскиот цар (од Цариград).
Источноримскиот (византиски) цар Јустинијан I се обидел во 6. век да ја обнови римската власт на Запад и неговите војсководачи ја зазеле Италија, Африка и средоземниот брег на Хиспанија. И покрај напорите кои ги вложил Јустинијан, со огед на ситуацијата во која се нашла Имеријата по неговата смрт сите освоени територии не останале под Визнатиска власт уште долго. Византија на југот на Италија е присутна до 1071 година, но политичкото и духовно влијание кое Цариград го има на Западот во голема мерка се намалува најпрво со формирањето на Светото Римско Царство, а потоа и со Големиот раскол.
Римскиот Исток и Запад
Во текот на II век п.н.е. Републиката станала доминантна сила на Средоземјето, која постепено се ширела во поглед на државните територии и политичкото влијание, и кон хеленистичкиот Исток и кон “варварскиот“ Запад. На Истокот, каде што грчкиот јазик веќе бил јазик на политичката и културната елита, Римјаните вовеле нов систем на државна организација. И покрај тоа, културите и традициите на древните народи од Истокот, како што биле Египќаните, Еврeите, Сиријците и Грците, нивниот начин на живот изграден околу градските населби, просперитетот на трговијата и занаетчиството и другите богатства, опстанале, само што сега биле вклопени во римските државни рамки. По уништувањето на Картагина во 146 г. п.н.е. на западното Средоземје веќе немало поголеми и поорганизирани држави кои можеле да бидат на исто рамниште со Римската. Иако тоа не била првобитната намера, римските освојувања на Хиспанија, Галија и Британија, како и на африканските провинции, со текот на времето им ја донеле средоземната цивилизација и нејзините навики, како градскиот начин на живеење, градителските и техничките достигнувања и културата на пишуваниот збор. Иако и на запад постоеле грчки и феникиски колонии, културата на западниот дел на Римското Царство останала латинска. Исто така, Римјаните со текот на времето во својот систем ја инкорпорирале политичката елита на Западот, така што, за разлика од хеленистичкиот Исток, на Западот можеле да се најдат аристократски земјопоседнички фамилии. Разликите помеѓу Истокот и Западот многу ретко се истакнувале, понекогаш и поради политичка пропаганда, на пример, за време на граѓанската војна помеѓу Октавијан и Марко Антониј. Кога Октавијан пропаднатата република ја претворил во монархија, т.е. во Римско Царство 30 г. п.н.е., почнало конечното обликување на Западот. За време на долгото владеење на првиот римски цар Октавијан Август (30 г. п.н.е. - 14 г. н.е.) римските легии го завршиле освојувањето на Пиринејскиот Полуостров, и конечно Галските територии биле организирани како провинции. Римскиот обид да се прошират границите на исток сè до реката Лаба не успеал поради постојаниот отпор на германските племиња, така што Октавијан Август на крајот одлучил Империјата на запад се потпре на природната граница на реката Рајна. Сепак, наследниците на август не се придржувале на неговиот завет, така што Клавдиј во 43 г. почнал со освојувањето на Британија, а во 44 г. го приспоил дотогашното Царство Мавританија. Иако во втората половина на I век, Римјаните редовно упаѓале на територијата на денешна Шкотска, постојаната граница била утврдена со Адријановиот ѕид помеѓу вливот на реката Тајн на исток и заливот Солвеј на запад. Римското освојување на Западот го завршил Веспазијан (69-79 г.), кој го зазел Агри Декуматес (Agri Decumates), просторот помеѓу Мајна и извориштето на Дунав.
Граѓански војни и востанија во I и II век
Во принцип, Римската власт, и на Исток и на Запад, во текот на I и II век се соочувала со два големи предизвика: востанијата на потчинетите племиња и градови и политичките кризи кои се појавиле како резултат на бунтовите на легиите. Бунтовите на легионерите биле далеку од сериозни, бидејќи војската важела за еден од најсилните политички фактори во царството. Ако некој амбициозен провинциски намесник или воен командант ја придобиел поддршка на војската, тоа речиси редовно водело до узурпација на империјалната власт и до граѓанска војна.
Во текот на I век имало неколку бунтови на келтското и германското население. Во Британија, во 60 г., востание против римските власти покренала кралицата на племето Ицени, Боудика, но Римјаните лесно победиле следната година. Друго важно востание е Батавското (во Долна Германија, односно денешна Холандија), под раководство на романизираниот аристократ Гај Јулиј Цивилис, кој се обидел да извлече корист од неприликите во Рим текот на Годините на четворицата цареви. Цивилис, наводно, се кренал на бунт за да го поддржи претендентот Веспазијан, но на крајот бил поразен и убиен во 70 г., кога станало јасно дека тој сака да отцепи дел од царската територија. Настаните од 69 г. покажале дека римските легии, распоредени на границите на империјата, веќе се поделени во четири регионални групи (Британија, Рајна, Дунав, Еуфрат), во кои генералите, па и обичните војници, се обидувале да се наметнат како арбитри во политичките превирања. Легиите од Рајна првпат се побуниле во 14 г., по смртта на Октавијан Август и се обиделе да го присилат Германик, внук на новиот цар Тибериј, да се нафати на царската власт. Сериозни услови за тоа имало во 68 г. кога намесникот на Лионската Галија Гај Јулиј Виндекс, уште еден романизиран аристократ, овој пат со галско потекло, се побунил против фискалната политика на Нерон. Пред да биде поразен, Виндекс го повикал Галб, гувернерот на Тараконска Хиспанија, да го преземе престолот. Бидејќи Галб имал на располагање само една легија, многу побројните легионери во германските покраини го извикувале името на царот Вителиј, кој конечно бил поразен во битката со веќе споменатиот Веспазијан, фаворитот на источните легии..