cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Престолнина на модата
Региони
- Северна Америка: Њуjорк, Лос Анџелес, Лас Вегас, Мајами, Далас, Торонто, Монтреал и Атланта.
Глобалниот Јазичен Монитор во 2008 година ги опиша овие воде~ки модни градови во нивните одделни региони.
- Азија и Океанија: Сиднеј, Токио, Хонгконг, Шангај, Сингапур, Бусан и Бангкок.
- Европа: Рим, Париз, Милано, Лондон, Берлин, Мадрид, Стокхлом, Барселона и Копенхаген.
- Среден Исток и Африка: Дубаи, Јоханесбург и Кејптаун
- Северна Америка: Њуjoрк, Лос Анџелес, Лас Вегас, Мајами, Торонто и Монтреaл
Примера Дивисион (Парагвај)
Примера Дивисион на Парагвај (на шпански: Primera División de Paraguay или Primera División Paraguaya), позната уште како Дивисион Професионал (División Profesional), е највисокото ниво на парагвајскиот клупски фудбал. Одржувањето на првенството е организирано од Парагвајската фудбалска асоцијација. Во Примера Дивисион учествуваат 12 екипи.
Список на државни водачи во 1266 година
Ова е список на државни водачи во 266 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Средна џамија (Дебреште)
Средна џамија — џамија во селото Дебреште. Џамијата се наоѓа во средишниот дел од селото, во непосредна близина на црквата „Св. Ѓорѓи“.
Архитектура
Градбата на џамијата има квадратна основа и се состои од приземје и два ката. Во горниот дел од објектот има осумаголна купола која е покриена со зелен полутопчест лимен кров и на секоја нејзина страна има по еден прозорец. Џамијата има едно минаре со многуаголна основа до шерефето и кружна основа над него.
Џулија Фарнезе
Џулија Фарнезе (родена во Каподимонте година – починала во Рим, на ) била италијанска благородничка љубовница на папата Александар VI.
Нејзината привлечност, која ѝ го донела прекарот Џулија ла Бела меѓу нејзините современици, ѝ го отворила патот кон моќта и богатството за неа и за нејзиното семејство. Убавината на Џулија придонела за богатствата на куќата Фарнезе.
Детството
Џулија Фарнезе најверојатно била родена во 1475 година во тврдината Каподимонте, лоцирана на езерото Болсена, од татко Пјер Лујџи I Фарнезе, водач и сопственик на Монталто ди Кастро, и мајката Џованела Каетани. Пред да се роди Џулија нејзините родители веќе имале два сина, Анџело и Алесандро Вториот, односно Алесандро се качил на папскиот трон во1534 година под името на папата Павле III. Синот пак Гиролама е роден по сестрата Џулија во 1478 година. Нема доволно запишани податоци за нејзиното образование, кое најверојатно било доста скромно, како што било и обичај во тоа време за жените во семејствата на селските господари. Такво семејство било тогашната фамилија Фарнези. Ракописот кој бил зачуван од нејзините три автограмски писма бил речиси со детски приказ.
На 12 декември 1484 година, на деветгодишна возраст, Џулија го загубила својот татко. Мајката Џованела сметала дека поради таа причина тоа бил моментот соодветно да се надоврзе на договорот склучен доста години претходно меѓу кардиналот Родриго Борџија и нејзиниот сопруг Пјер Лујџи. Во тој договор стоело правило во врска со свршувачката на децата. Џулија се претпоставува дека била мажена за Орсино Орсини (1473 - 1500), внук на тогашниот кардинал, и владетел на местото Басанело (денес познато како Вазанело).
Бракот на Џулија
Брачниот договор бил склучен во Рим на 20-21 мај 1489 година, во резиденцијата на моќниот шпански кардинал Родриго Борџија, кој три години подоцна бил избран за папа со името на Александар VI. Џулија во моментот на склучување на бракот имала 15 години. Орсино, пак за кого се омажила имал седумнаесет години. Тој бил син на Лодовико Орсини Милиорати и Адријана де Мила, инаку братучетка на кардиналот Борџија. Младоженецот бил слеп на едното око (толку многу што го добил прекарот monoculus Orsinus - едноокиот Орсино). Иако припаѓал на семејство со големо и славно име, тој бил прилично досаден и со карактер сличен на војник кој секогаш правел сѐ што е можно за да не се најде во битка, односно да ја избегне обврската.
Вистинскиот брак се случил една година подоцна, на 9 мај 1490 година. Бракот постигнат во Рим бил прославен со голема поворка составена од народ на римското благородништво. Според известувањето на Џовани Буркардо (Јоханес Буркард), папски господар на церемониите од тоа време, во неговата Книга со белешки било забележано дека Џулија, според нејзината должност, во чекор го следела идниот сопруг Орсино сѐ до имотот Басанело.
Во тоа време се отворила дебата за тоа дали на датумот на својата венчавка Џулија веќе му била љубовница на Родриго Борџија, човек многу наклонет кон сензуалноста. Тој имал дури четири деца заедно со љубовницата Ваноза Катанеи, и најверојатно други деца со неколку непознати жени. За некои во тоа време, бракот би бил одлично покритие за постоење на тајна врска. Постоел несвет и веројатно таен договор помеѓу свекрвата на Џулија, Адријана де Мила и кардиналот, нејзиниот братучед Родриго. Овој несвет договор му овозможило на синот на Адријана, Орсино значително да напредува во благородничките води. Во реалноста, не постоел документ со кој ќе се одреди почетокот на врската. Секоја друга претпоставка претставува само непрецизно нагаѓање.
Љубовникот Родриго Борџија
Врската била консолидирана во 1493 година, кога се наоѓала Џулија во Рим, далеку од нејзиниот сопруг, сместена во палатата Санта Марија на кардиналот Јован Батиста Зено во делот на Портико (во непосредна близина на Ватикан, каде што се наоѓа колонадата на Бернини) со ќерка на папата, Лукреција Борџија, но под одобрено туторство на нејзината свекрва Адријана де Мила. Џулија примала постуланти кои барале благодат од страна на папата. Исто така направила сѐ за да добие значителна црковна придобивка и за Лоренцо Пучи кој бил девер на нејзината сестра Гиролама, кој подоцна ќе биде поставен за кардинал и понтификален датер. На 20 септември 1493 година, Алесандро Фарнезе, братот на Џулија, бил прогласен за кардинал. Го добил прекарот „Кардиналот Фрегнезе“, со кој останатите се потсмевале поради недозволениот начин на кој дошол на функцијата. На 14 ноември 1494 година, Алесандро добил и легација на Наследството на Свети Петар (папска провинција), која предвидувала 100 дукати месечно и која овозможила да се управува со територијата на која биле населени семејството на Фарнезите. Адријана де Мила и Орсино Орсини ги добиле имотите на Карбоњано и Јулијанело (денес познато како Вињанело).
Во тој период Џулија била признаена љубовница на папата, целосно заслепена од неговата страст. Џулија била убава и провокативна млада жена, па многумина започнале да ја нарекуваат конкубина на папата или дури, или дури и иронично, спонза Кристи. Она што требало да биде едноставна приказна поврзана со креветот, се претворила во незадржлива сенилна, погубна и опсесивна страст. Пламенот на таа страст долго блескал. Страста помеѓу Џулија и папата често се граничела со мрачни желби и морбидно -делресивна љубомора. Папата Александар VI во еден момент стигнал до точка да ѝ се закани на Џулија со екскомуникација ако таа се обиде да го напушти.
Крај на наложницата
На 12 јуни 1493 година се одржала свадбената церемонија помеѓу тринаесетгодишната Лукреција Борџија, ќерка на папата, и Џовани Сфорца, господарот и владетел на војводството Пезаро. Вистинскиот брак се случил една година подоцна, поради одредени пречки (пред сѐ поради незрелоста и малолетноста на девојката). Неколку дена по завршувањето на свеченоста, двајцата младенци заминале за Пезаро. Џулија и Адријана де Мила ги придружувале и решиле да останат во Пезаро неколку недели. Папата бил многу нетрпелив и на секој начин сакал да ја врати Џулија не бирајќи начин да го стори тоа.
Во меѓувреме некаде во пролетта, трупите на францускиот крал Шарл VIII ја нападнале Италија. Нападот бил поради причината за да ја одземе круната од кралството Неапол. При овој напад тој лесно се пробивал низ Италија кон југ без да наиде на некој сериозен отпор. Загрижен за безбедноста на својата сакана Џулија, папата ѝ наредува таа да го напушти Пезаро и веднаш да се врати во Рим. Во меѓувреме пристигнала веста дека Анџело Фарнезе, братот на Џулија, бил во многу тешка состојба во тврдината Каподимонте. Пркосејќи му на папскиот гнев и загриженост, Џулија по добиената вест веднаш заминала во Каподимонте кај Анџело, кој сепак кога таа пристигнала бил веќе мртов (12 јули). По смртта на Анџело, Џулија и нејзиниот друг брат Алесандро ненадејно се разболеле. Папата Александар VI ги испратил во Каподемонте своите најдобри лекари за да ги лекуваат братот и сестрата.
Кон есента истата таа година инсистирањата од страна на папата се наголемиле. Тие преминале дури и во заканувачки инсистирања во кој се барало итно враќање на Џулија во Рим. Кон овие инсистирања и закани се придружил и Орсино кој гласно барал враќање на неговата сопруга во Басанело. Борџија таквите ситуации ги решавал на неговиот вообичаен начин: со многу арогантна решителност. Напишап писмо со остри зборови против Џулија, а особено против самата Адријана, заканувајќи им се на двете со екскомуникација. Разлутениот Борџија со отровни писма ги нападнал сите свои соговорници, вклучително и самиот кардинал Алесандро Фарнезе, но и Орсино. При отворениот напад ги обвинил за големите бенефиции кои им биле дадени, одејќи дотаму што им се заканувал со екскомуникација и дополнително со конфискација на имотот, доколку се спротивстават на неговата желба.
Заплашувањето од страна на папата било успешно, бидејќи Џулија, нејзината свекрва и нејзината сестра Геролама конечно тргнале во правец кон Рим. Но, некаде на планинскиот врв Витербо, поворката на дамите, придружувана од триесет коњаници, која папата специјално ја испратил од Рим, била пресретната од една претходница на француската војска. Триесетте коњаници кои биле специјализирани „за парада“ наместо за борба, не можеле да дадат никаков посериозен отпор. Француската војска, знаејќи со кого си имаат работа, си помислиле дека од таа ситуација можат да извлечат доста. Ги киднапирале трите дами барајќи откуп од дури три илјади дукати. Папата ги искористил сите можни дипломатски потези и по неколку дена, благодарение најмногу на личниот допринос на Шарл VIII, трите дами биле ослободени и тие го продолжиле патувањето кон Рим, но овојпат придружувани од вистинска и регуларна војска. На 1 декември дамите со придружбата влегле во градот Рим. Џулија истата таа ноќ наводно, ја поминала во Ватикан. Веднаш, потоа Џулија била помилувана од страна на љубовниот понтиф за дрскоста кој ја покажала спрема него.
Бегството од Рим
Веста за напредувањето на војските на Шарл VIII била сè позагрижувачка, а со тоа растел и се ширел стравот во Рим. Папата немал намера да ја напушти Светата столица, и покрај тоа што многумина силно му сугерирале да го стори тоа. Џулија, откако се вратила неколку дена порано, била исплашена за себе и за својата ќерка. Во тој момент ништо не посакувала, единствено само што побрзо да го напушти Рим. Поради таа причина таа се свртела кон нејзиниот брат Алесандро барајќи од него да ѝ помогне да организира колку е можно побрзо заминување од градот. Две седмици пред доаѓањето на Шарл VIII и неговите војници, Џулија успеала да го напушти Рим и тоа без знаење на папата. Од тој момент, Александар VI никогаш повеќе немало да ја види својата сакана.
Каде заминала Џулија по тоа бегство не било докрај познато. Можно е да му се придружила на нејзиниот сопруг во Басанело или да се засолнила директно во замокот Карбоњано. Овој факт можеби е точен бидејќи неколку години подоцна била таму пронајдена.Со сигурност знаеме дека нејзиниот сопруг Орсино умрел во 1500 година, токму во местото Басанело. Неговиот имот го наследила ќерката на Џулија Лаура, над која продолжил да лебди сомнежот за татковството на Борџија.
Во Карбонано
По исчезнувањето, трагите на Џулија можеле да се пронајдат некаде кон крајот на 1503 година. Папата Алексндар на 18 август истата година, починал и со тоа започнало пропаѓањето на куќата Борџија. За династијата Фарнези тоа било вистинско време своето богатство да го прошират со други потфати. Џулија повторно била главната протагонистка на еден од клучните моменти на нивното ново издигнување. По краткиот понтификат на папата Пиј III, кој починал само еден месец по неговиот избор, конклавата го избрала за папа Џулијано дела Ровере, кој го зел световното име Јулиј II. Популарната Ла Бела (Џулија), која во тој период имала триесет години, се вратила во Рим за да организира една долгопланирана профитабилна свадба за нејзината единствена ќерка. Избраникот бил од семејството Дела Ровере и Џулија добро ја разбрала можноста за да ја омажи својата ќерка во тоа моќно семејство. Преговорите биле успешни, толку многу што на 15 ноември 1505 година, тринаесетгодишната Лаура Орсини се омажила за Николо дела Ровере, кој бил син на сестрата на папата Јулиј II.
1506 година е годината во која Џулија го презела владеењето со замокот Карбоњано. Овој имот претходно Александар VI му го доделил на Орсино по бројните нивни недоразбирања. Популарната Ла Бела се населила во замокот на градот, на чија порта, една година подоцна, било врежано нејзиното име. Хрониките на замокот ни кажуваат дека Џулија била вешт администратор и знаела како да управува со своите имоти. Тоа го правела со цврста и енергична рака. За тоа време нејзиниот брат во Рим ја продолжил својата блескава црковна кариера. За Џулија времето на љубовта не била завршено. Во 1509 година таа се омажила за Џовани Капес Бозуто, син на Чезаре Марија, господар на Афрагола и експонент на малото неаполско благородништво. Во месец октомври 1517 година, Џулија на 43-годишна возраст, останала вдовица по втор пат.
Смртта на Џулија Фарнезе
Џулија останала во замокот Карбоњано сѐ до 1522 година. Напуштајќи го замокот, таа се вратила во Рим, каде ги поминала последните две години од нејзиниот живот. На 23 март 1524 година, во големата палата на кардиналот Алесандро, починала Џулија Фарнезе, од непознати причини на возраст од некаде 48-49 години. Десет години подоцна, нејзиниот брат се качил на тронот на Свети Петар како папата Павле III.
Покрај нејзината ќерка Лаура, од бракот со Николо дела Ровере, Џулија имала три деца. Сите овие деца биле наследници на имотот кој му припаѓал на Орсино. Едно од децата со име Елена, подоцна стапила во брак со Стефано Колона, еден од принцовите на Палестрина. Тој принц имотот на Палестрина го налседил во 1577 година.
Убавината на Џулија Фарнезе
Винченцо Калмета, кој водел кратка биографија Џулија, велел дека Џулија била „со таква врвна убавина што секој кој ја видел велел за неа како да е дел од некое божество“.
Неколкуте елементи кои ја опишуваат, а се во врска со нејзиниот физички опис, се наоѓале во две писанија напишани во времето на нејзината најголема раскошност. Првиот напис го напишал Лоренцо Пучи, зет за нејзината сестра Гиролама и неговиот брат Џаноцо Пучи. Овие белешки воделе потекло од 24 декември 1493 година од градот Рим. Тие двајцата биле да ја видат Џулија во римската палата каде што живела заедно со Лукреција Борџија.
Вториот текст го напишал Џакомо Драгони и тоа во писмо до кардиналот Чезаре Борџија, од Сан Лоренцо на 11 јули 1494 година. Драгони се посветил на еден вид натпревар за убавина кој се одржал во градот Пезаро помеѓу Џулија и благородничката Катерина Гонзага. Првата, се мисли на Џулија била бринета со медитеранска убавина, а втората Катерина убавица со долга руса коса, сини очи, светла кожа. Победничка во тој „двобој' била Гонзола:
За легендарната убавина на Џулија Фарнезе, за која многу се зборувало во нејзино време, а за која се пишувало и денес, не се зачувани многу сведоштва. Сѐ се темели врз претпоставки. Меѓу нив забележуваме еден од ликовите кој се појавуваа во „Преображение“ од Рафаело Санти. Големиот уметник со потекло од Урбино восхитувачките одлики на Џулија ла Бела би ги вградил во една од ликовите, за да биде вечно и незаборавно сеќавање.
Џорџ оВазари во неговите дела наречени животи, ја идентификувал Џулија со ликот на Мадона со детето (Богородица), насликана од страна на Пинтурикио во Сала деи Санти, во куќата на семејството Борџија сместена во Ватикан. Тоа дело би можела да биде најверодостојната хипотеза, за веродостојноста на изворот и на фактот дека: Џулија била миленичката на папата Александар VI и веројатно тој и посакувал да ја види насликана во тој лик во својот дом. Особено било важно што во истата просторија била прикажана и Лукреција Борџија, ќерката на папата и секако голема пријателка на Џулија.
Некои веруваат дека недостигот на слики се должи на еден вид мемориско проклетие на кое Џулија би била подложена по наредба на папата Павле III. Таа на почетокот била причината за неговото прогласување за кардинал. Подоцна тој мислел дека таа е пречката кон исполнувањето на сопствените амбиции да стигне до папскиот престол. Поради тие причини нејзиниот брат ги елиминирал сите нејзини портрети, чие нивно постоење и сеќавање било извор, според него на голем срам.
Неодамна, еден римски научник ја претпоставил идентификацијата на Џулија Фарнезе на еден од ликовите што ја сочинуваат десната страна од мозаикот на апсидата во базиликата Санта Пудензијана во Рим.
Просудување на постапките
Винченцо Калмета, кој не само што ја видел Џулија туку и ја познавал, и разговарал со неа „долго време како пријател и слуга“, во извесна смисла го оправдувал однесувањето на Џулија со папата. Тој ја споредил Џулија со Сесилија Галерани, другата славна љубовница од тоа време. Тој ги издига и пофалува доблестите и на двете љубовници. Винченцо ги потсетувал читателите дека и двете биле продадени од страна на нивните роднини на богати и моќни љубовници, кога тие сѐ уште биле многу млади, речиси деца и без некое особено животно искуство. Во случајот на Џулија таа би била подложна на проституирање од нејзината свекрва Адријана, која пак и самата била навикната на слични дејствија. Нејзината свекрва била расипана, потекнувала од нездравата средина во која живеела.
Операција Пик
Позадина
По капитулацијата на Италија, 8 септември 1943 година, бил проширен опсегот на слободни територии во западна Македонија. Кичево и Дебар биле првите ослободени градови по капитуалацијата. Најголемата слободна територија, Дебарца, ги опфаќала градовите Кичево, Дебар, Струга, Охрид и Ресен. Тогаш Главниот штаб на Народноослободителните партизански одреди на Македонија (ГШ НОПОМ) бил организиран во Главен штаб на НОВ и ПО на Македонија.
Тек на операцијата
Операцијата Пик почнала по тешко невреме, со задоцнување од 24 часа, т.е. 13 февруари 1944 година. Траела 8 дена и завршила на 21 февруари. Борбите се воделе на два различни правци: западно од Кичево и јужно од Ѓаковица, првенствено против тамошните партизански снаги на Албанија како и партизанските снаги на Главниот штаб на НОВ и ПО на Македонија и Главниот штаб на НОВ и ПО за Космет.
Космос-476
Космос-476 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 1 март 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4994 килограми. Космос-476 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 633 км, а најмалото на 613.
Дима Билан
Дима Билан (роден ) — познат руски пејач. Дима ја претставуваше Русија на Евровизија 2006 која се одржа во Атина, Грција и го освои одличното 2 место, со песната Never Let You Go. Тој има неколку #1 синглови во Русија со кои направи одличен интернациоален успех. На 25 мај 2008 во Белградската Арена, освојувајќи 272 бода претставувајќи ја Русија на Евровизија 2008 со песната Believe го освои првото место, со што остави траен белег на слава и успех низ цела Европа и пошироко.
Мама Коча
Мама Коча е лик од митологијата на Инките и божица на рибарите и морепловците.
Тефра
Тефра е заедничко име за сите видови и големини на вулкански материјал исфрлен од вулкан или наталожен од воздухот, без обзир на состав или големина. Вклучува вулканска пепел, лапили, вулкаснки блокови и бомби, скорија, пемза и вулканско стакло. Вулканолозите сметаат дека откако ќе паднат пирокластичните материјали на земјата, остануваат на неа како тефра, освен ако не се доволно топли за да се спојат заедно и да оформат пирокластична карпа или туф.
Општо
Најголемите парчиња тефра (поголеми од 64 мм) се нарекуваат вулкаснки блокови и бомби. Блоковите и бомбите, вообичаено се испукуваат балистички од вулканот. Бидејќи овие фрагменти се толку големи, обично паѓаат во близина на нивниот извор. Можат да бидат тешки од 8 до 30 тони и можат да одлетаат најдалеку до 1 км од нивниот извор. Малите блокови и бомби од лава можат да одлетаат од 20 до 80 км во далечина со брзина од 75 до 200 м/с. Помалите исфрлени објекти како што се лапилите (2-64 мм) и пепелта (<2 мм) кои се конвектирани нагоре од топлината која настанува при процесот на ерупција, паѓаат на поголема далечина од вулканот. Повеќето честички кои се поголеми од милиметар паѓааат во интервал од 30 мин по исфрлувањето. Најмалите честички, помали од 0,01 мм, можат да останат во атмосферата и до две или три години по вулканската ерупција. Кога големи количества на тефра се акумулираат во атмосферата од масивни вулкански ерупции (или од мноштво помали ерупции кои се случуваат истовремено), тогаш тие можат да ја рефлектираат светлината и топлината од сонцето назад низ атмосферата, во некои случаи предизвикувајќи температурата да се намали, што резултира со таканаречената „вулканска зима“. Тефра измешана со дожд може да предизвика кисели врнежи и снег. Некои научници сметаат дека овие честички придонесуваат за глобалното затоплување.
Класификација
Тефра фрагменти класифицирани по димензија:
Потекло на поимот
Зборот „тефра“ доаѓа од грчкиот збор што значи „пепел“, додека зборот „пирокластичен“ е изведен збор од грчките зборови „пир“  што значи „оган“, и „кластос“  што значи „скршен на парчиња“.
Горе во воздухот
Горе во воздухот (Up in the Air) е американски драма – филм од 2009 година. Филмот е режиран од Џејсон Реитман, кој пред две години се појавил со драмата Џуно. Овој филм е адаптација на истоимената книга од 2001 година. Поради својата тематика, филмот е снимен на разни места како Лас Вегас, Детроит, Невада, Мајами, Мичиген, Омаха.
Повеќе критичари и филмски фестивали го прогласиле филмот како еден од најдобрите за 2009 година и тој имал шест номинации за „Златен Глобус“ и „Оскар“. Премиерата на филмот во Македонија е одржала на 19 февруари 2010 година.
Кратка содржина
Рајан Бингем (Џорџ Клуни), е типичен вработен човек кој патува со авион од град во град, а неговата работа е да отпушта луѓе. Својот живот Рајан го поминува на американските аеродроми, хотели и изнајмени автомобили. Сè што него му треба, е внатре во патната торба на тркала. Тој е елитен корисник на секоја патничка програма која ги наградува своите корисници и она што сите го сакаат е да го достигнат бројот од 10 милиони наградни милји. Меѓутоа, во животот на Рајан не постои ништо со нешто што тој е навистина поврзан.
Кога неговата работа ќе ја заинтересира сопатничката Алекс, шефот на Рајан, под влијание на младата Натали, го известува дека е крај на неговото патување. Соочен со можноста за трајно „приземјување“ кое истовремено делува и застрашувачки и привлечно, Рајан почнува да размислува за тоа како би било навистина да има дом.
Мама Пача
Мама Пача е лик од митологијата на Инките и била жена на Пачакамак и божество на билките. Таа предизвикувала земјотреси.
Ла Спекола
Музејот за зоологија и природна историја, најпознат како Ла Спекола, е природонаучен музеј во Фиренца, централна Италија, кој се наоѓа веднаш до палатата Пити. Името Спекола значи опсерваторија, упатување на астрономската опсерваторија основана таму во 1790 година. Сега е дел од Музејот на природната приказна во Фиренца. Овој музеј е дел од шесте различни збирки на четири различни локации за Музејот на Природната приказна во Фиренца.
Историја
Музејот има длабоки врски со историјата.Делови од колекцијата може да се проследат назад до семејството Медичи. Познат е по својата колекција на восочни анатомски модели од 18 век. Тој е еден од најстарите научни музеи во Европа.
Овој музеј се наоѓа во поранешната Палацо Торигани на Виа Романа 17, во близина на палатата Пити. Царско-кралскиот музеј за физика и природна историја бил основан во 1771 година од страна на големиот војвода Питер Леополд за јавно прикажување на големата колекција на природни куриозитети како што се фосили, животни, минерали и егзотични растенија стекнати од неколку генерации Медичи. Во времето на неговото отворање и во првите години на 19 век, тој бил единствениот научен музеј или Вундеркамер од ваков вид специјално создаден за публиката. Се отворил на 21 февруари 1775 година за пошироката јавност.
Загадување на океаните
Загадувањето на океаните — загадување на водата во океаните.
Ла Спекола
Збирки
Збирките вклучуваат:
Загадување на океаните
Океанското загадување се јавува кога штетни ефекти кои произлегуваат од влегување во океанот на хемикалии, честички, индустриски, земјоделски и станбен отпад, бучава или ширење на инвазивни организми. Осумдесет проценти од морското загадување доаѓа од копно. Загадувањето на воздухот е исто така фактор што придонесува со носење пестициди или нечистотија во океанот. Загадувањето на земјиштето и воздухот се покажало како штетно за морскиот живот и неговите живеалишта.
Белата куќа
Белата куќа е официјалната резиденција и работното место на Претседателот на САД. Се наоѓа во Вашингтон. Изградена е помеѓу 1792. и 1800. од камен во џорџијански стил и била резиденција на сите претседатели на САД од Џон Адамс. Објектот бил на неколкупати прошируван и доградуван во 1824, 1829, 1901, 1927, 1946 и 1948 година за да го добие денешниот изглед. Таа има приземје и три ката, како и две нивоа под земја. Куќата е дизајнирана од ирецот Џемјс Хобан, и изградена во периодот помеѓу 1792-1800.
Објектот е во сопственост и управуван од Националниот Претседателски парк. 38.89778°N, -77.03667°W
Варијанса
Во теоријата на веројатност и статистиката, варијанса (или дисперзија) на случајна променлива, распределба на веројатноста или примерок е мерка на статистичката дисперзија, пресметувајќи ја средната вредност на квадриранато растојание на дадените вредности од очекуваните (средини). Бидејќи средината е наичн за да се опише локацијата на дистрибуцијата, варијансата е начин за да се пресмета нејзиниот опсег или степен на ширење. Единицата на варијансата е квадрат од оригиналната променлива. Позитивниот квадратен корен од варијансата се нарекува стандардно отстапување и има исти единици како и променливата и може да биде полесно да се објасни поради оваа причина.
Варијансата од реално-вредносна случајно избрана променлива е неговиот втор централен момент и често се случува да биде негова втора кумуланта. Како што некои распределби немаат средина, така некои немаат ни варијанса. Средината постои секогаш кога постои варијанса, но не и обратно.
Дефиниција
Ако случајната променлива X има очекувана вредност (средина) μ = E(X), тогаш варијансата Var(X) од X е дадена со:
Оваа дефиниција ги опкружува случајните променливи, кои се дискретни, континуирани или ниту како првите ниту како вторите. Од сите точки за кои квадрираните отстапувања се пресметуваат, средината создава минимална вредност за средниот збир од квадрираните отстапувања.
Оваа дефиниција за случајната променлива X обично се запишува како Var(X), или едноставно σ2. Ако распределбата нема очекувана вредност, како во случајот со Кошиевата распределба, тогаш нема ни варијанса. Многу други распределби за ко очекуваната вредност постои немаат конечна варијанса, бидејќи нејзиниот интеграл дивергира. Пример е Паретовата распределба, чијшто Паретов индекс k го задоволува условот1 < k ≤ 2.
Непрекинат случај
Ако случајната променлива X е непрекината со густина на веројатноста p(x), тогаш:
каде: и каде интегралите се определени интеграли земен за x со опсег над опсегот на X.
Прекинат случај
IАко случајната променлива X е прекината со функцијата на веројатноста x1 ↦ p1, ..., xn ↦ pn,
(Кога прекинатата немерлива варијанса е специфична со немерливост, чијшто збир не е 1, тогаш еден поделен со сумата на немерливоста.) Тоа е очекуваната вредност на квадратот на отстапувањето на X од неговата средина. Поедноставно кажано, оа може да биде изразено како „просекот на квадратот на растојанието на секој податок од средината“. Тоа е средното квадрирано отстапување.
Експоненцијална распределба
Експоненцијалната распределба со прамаетар λ е непрекината распределба, чија поддршка е полуотворениот интервал [0,∞). Неговата непрекината распределба на веројатноста е дадена со:
IC 795
Откривање
Објектот е откриен на 29 јуни 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Варијанса
Експоненцијална распределба
и има очекувана вредност μ = λ−1. Поради тоа варијансата е еднаква на:
За експоненцијалната распределба на случајна променлива σ2 = μ2.
IC 795
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 795 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 795 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Варијанса
Коцка
Шестстраната коцка може да биде моделирана со прекинатата случајна променлива со исход од 1 до 6, од кои секој брј со еднаква веројатност да се падне 1/6. Очекуваната вредност е (1+2+3+4+5+6)/6 = 3.5. Поради тоа варијансата може да биде пресметана со:
IC 795
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 20 м 39,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +5° 25' 40"". Положбениот агол на објектот е во износ од 92°.
Варијанса
Својства
Варијансата не може да биде негативна, бидејќи квадратот на некој број секогаш е позитивен или еднаков на нула. Варијансата од случајно избрана променлива е нула и варијансата од променлива во базатаа на податоци е 0, ако и само ако примероците имат иста вредност.
IC 795
Други поделби
Проучување на IC 795 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51249.
Варијанса
Својства
Важни својства на варијансата кои го олеснуваат нејзиното пресметување се следниве:
IC 795
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Варијанса
Својства
Var (X) = E(X2) - [E(X)]2
Var (aX) = (a2) × Var(X)
Варијансата е инваријанта во однос на промените во коефициентот на пораст. Ако некоја константа се додаде на сите вредности од променливата, тогаш варијансата не се менува. Ако сите вредности се помножат со иста константа, тогаш варијансата се множи со квадратот од таа константа. Овие две примени може да се изразат во следнава формула:
Варијансата од конечен збир на неповрзани случајни променливи е еднаков на збирот на нивните варијанси. Ова придонесува за идентитетот:
и дека за неповрзаните променливи коваријансата е нула.
Да претпоставиме дека набљудувањата може да се поделат во подгрупи според некои, втора варијанса. Тогаш варијансата од целата група е еднаква со средната вредност на варијансите на подгрупите плус варијансата од средните вредности на подгрупите. Оваа примена е позната како варијансна декомпозиција или закон за вкупна варијанса и има значајна улога во анализата на варијансата. На пример, да претпоставиме дека една група се состои од подгрупа од мажи еднаква со подгрупа на жени. Да претпоставиме дека мажите се високи по 180 и варијансата на висината е 100. Претпоставуваме дека жените се високи 160, а варијансата на нивната висина е 50. Тогаш средната варијаса изнесува (100 + 50) / 2 = 75; варијанса од средните вредности е варијанса од 180 и 160, што е еднакво на 100. Тогаш за вкупната група на мажи и жени, варијансата за висината е 75 + 100 = 175. Треба да се забележи и тоа дека за именител се употребува N наместо N - 1.
Во поважен случај, ако подгрупите имаат нееднаква големина, тогаш мора да бидат пропорционални на нивната големина во сшоредба со средната вредност и варијансите. Форм улата исто така може да се применува и во случај кога има повеќе од две групи, па дури и ако гропирањето на променливите е непрекинато.
Оваа формула покажува дека варијансата на вкупната група не може да биде помала од средната вредност на варијансите на подгрупите. И покрај тоа, се забележува дека,вкупната варијанса не е поголема од варијансите на подгрупите. Во горниот пример, кога подгрупите се анализирани одвоено, варијансата е под влијание само на разликите меѓу мажите и жените. Ако двеет групи се комбинирани, тогаш и разликите меѓу мажите и жените се вклучуваат во варијансата.
Многу формули за пресметка на варијансата се засноваат на следново равенство: Варијансата е еднаква на средната вредност на квадаратите минус квадратот од средината. На пример, ако се дадени броевите 1, 2, 3, 4, тогаш средината од квадратите е (1 × 1 + 2 × 2 + 3 × 3 + 4 × 4) / 4 = 7.5. Средната вредност е 2.5, па квадрат од средната вредност 6.25. Поради тоа tваријансата е 7.5 - 6.25 = 1.25, што всушност е истиот резултат добиен со претходно дефинираните формула. Многу дигитрони користат алгоритам, кој е заснован на оваа формула и овозможува да се пресмета варијансата додека податоците се запишани, без да се чуваат сите податоци во меморијата. Алгортамот служи за да се пресметаат само три променливи, кога е впишан ноовиот податок: Бројот на запишани податоци (n), збирот на вредностите (S) и збирот на квадрираните вредности (SS). На пример, ако податоците се 1, 2, 3, 4, тогаш по запишувањето на првата вредност, алгоритамот би дал n = 1, S = 1 и SS = 1. По запишувањето на втората вредност (2), би дал n = 2, S = 3 и SS = 5. Кога сите податоци би биле запишани, би се добило n = 4, S = 10 и SS = 30. Следно, среднаат вредност се пресметува како M = S / n и конечно варијансата е пресметана како SS / n - M × M. Во овој пример, таа изнесува 30 / 4 - 2.5 × 2.5 = 7.5 - 6.25 = 1.25. Ако се пресметува проценетата вредност, резултатот би бил помножен со n / (n - 1), што дава 1.667 во овој пример.
Варијанса од збирот на коваријансни променливи (Биномна формула)
Причина за примена на варијансата пред другите мерки на дисперзија е тоа дека варијансата од збирот (или разликата) на коваријансни случајни променливи е збирот од нивните варијанси:
Ова тврдење е наречено Бинајмова формула и било откриено во 1853. Ова обуично се применува при посилни услови, кога променливите се независни, но коваријансно доволни. Па ако променливите имаат иста варијанса, σ2, тогаш, како што поделбата за n е линеарна трансформација, оваа формула веднаш влијае на тоа варијантата од нејзината средна вредност да е
Ова е намалување на варијансата од средната вредност со n. Ово податок се користи во дефинирањето на стандардната грешка од средната вредност, којашто се применува во теоремата за централно ограничување.
Варијанса од збир на коваријансни променливи
Главно, ако променливите се коваријансни, тогаш варијансата од нејзиниот збир е збирот од нејзините коваријанси:
(Забелешка: Ова по дефиниција ја вклучува варијансата на секоја променлива, штом Cov(X,X)=Var(X).)
Овде Cov iе коваријансата, којашто е нула за независните случајни променливи (ако такви постојат). Формулата тврди дека варијансата од збирот е еднаква од збирот на сите елементи во коваријансната матрица. Оваа формула се применува во теоријата за Кронбаховата алфа во класичната тест-теорија.
Па, ако променливите имаат еднаква варијанса, σ2 и просечната корелација на променливите одделно е ρ, тогаш варијансата од нивната средна вредност е
Оваа формула се применува во Спирман-Брауновата теорија за предвидување formula во класичната тест-теорија. Ова конвергира до ρ ако n се стреми кон бесконечност, обезбедувајќи просечните корелации да ја надминат константата или конвергентноста исто така. За варијансата на средната вредност на стандардизираните променливи со еднакви корелации или конвергиррачки просечни корелации имаме
Поради тгоа, варијансата од средната вредност од поголем број на стандардизирани променливи е отприлика еднаков на нивната просечна корелација. Со ова станува појасно дека едноставната средна вредност на корелациските променливи, главно не конвергира до средната вредност на популацијата, дури и законот за големи броеви потврдува дека едноставната средна вредност ќе конвергира за независни променливи.
Варијанса од поголем збир на променливи
Примените 6 и 8, со примена на коваријансата: Cov(aX, bY) = ab Cov(X, Y) заеднички покажуват дека
Декомпозиција на варијанса
Овде, E(X|Y) е условно очекување на X дадено за Y и Var(X|Y) е условена варијанса за X дадена заY. (Поинтуитивно објаснување е тоа дека ако едадена вредноста за Y, тогаш X следува по распределба со средна вредност E(X|Y) и варијанса Var(X|Y). Горната формула кажува како да се најде варијансата Var(X) заснована на распределбата на овие две вредности, кога Y варира.)Ова формула има честа примена во анализата на варијансата, каде соодветната формула е
Таа, исто така се применува и во анализата на линеарна регресија, каде формулата е
Ова може да се добие и од дотатокот на варијансите (примена 8), кога вкупниот (набљудуваниот) износ е збир од предвидениот износ и износот на грешката, каде последните две се коваријансни.
Формула за пресметување на варијансата
Формулата за пресметување на варијансата следува во едноставна форма од линеарноста на очекуваните вредности и горнта дефиниција:
Ова често се применува за пресметување на варијансата во практиката иако е подлежно на губење на важност ако два составни дела од равенката се идентични по глемина.
Карактеристично својство
Вториот момент на случајната променлива постигнува минимална вредност кога се зема околу првиот момент (т.е. средната вредност) на случајната променлива, т.е.. Во спротивно непрекинатата функција \varphi го задоволува условот за сите случајни променливи за X, тогаш доаѓа до обликот, кадеa > 0. Ова, исто така е случај во повеќедимензионалноста.
Одредување на приближната вредност на варијансата од функцијата
обезбедува дека f е двапати диферентабилно и дека средната вредност и варијансата на X се конечни.
Варијанса на популација и проста варијанса
или ако популацијата е апстрактна популација со распределба на веројатноста Pr: каде е средна вредност на популацијата. Ова е освен другото посебен случај на главната дефиниција за варијансата наведена погоре, но ограничена на конечните популации.
Во многу практични ситуации, вистинската варијанса на популацијата е позната како a priori и мора некако да биде пресметана. Кога се работи со бесконечни популации, ова, е невозможно.
Ова е вообичаен метод за проценување на варијансата од големи (конечни и бсконечни) популации од примерок. Даден е статистичкиот примерок за n вредности од популацијата   и  проценката на варијансата врз основа на овој примерок. Има неколку добри пресметки. Две од нив се добро познати:
и
И двете се познати како проста варијанса. Многу напредни електронски дигитрони може да ги пресметаат и sn2 и s2 со притискање на копче, во којшто случај копчето обично е означено со σ2 или σn2 за sn2 и σn-12 за s2.
Како што може да се забележи, двете пресметки се разликуваат многу малце една од друга и за поголема вредност на големината на примерокот n разликата е занемарлива. Вториот е склон пресметувач на популационата варијанса, што значи дека неговата очекувана вредност E[s^2] е еднаква со вистинската варијанса од слочајната променлива. Птрвото може да изгледа како варијанса од примерок како популација.
Здарвиот разум препорачува да се применува поедноставната формула. Причината поради која тоа е склониот пресметувач е дека простата средина е неѓшто позатворена за набудувањето во однос на популационата средина. Ова е поради тоа што простата средина е дефинирана како средина на примерокот, додека популационата средина може да биде дури лажна надвор од примерокот. Така, девијациите, често ќе бидат помали од девијациите на популационата средина и ако истата формула се примене за двете, тогаш оваа проценка на варијансата ќе биде просек, нешто помал од оној во примерокот, отколку во популацијата.
Вообичаен извор на конфузија е терминот проста варијанса, кој може да се однесува и на склониот пресметувач, s^2 на популационата варијанса, или на варијансата s_n^2 од примерокот обработен како конечна популација. И двата може да бидат применети за проценување на вистинската вредност на популационата варијанса. Надвор од теоретските гледања, нема големо значење кој се применува. За маи големини и двата се препорачливи, а за големи вредности за n, тие се практично идентични. Пресметувањето на варијансата со делење соn наместо со n-1, симетрично ја потценува популационата варијанса. Освен тоа, во практичната примена, многу луѓе известуваат за стандардното отстапување, отколку за простата варијанса и стандардното отстапување се добива од склоната верзија n-1 на простата варијнса и има мала негативна склоност (за нормална распределба на примероците постои теорискиот интерес, но ретко применуван како скло пресметувач на стандардното отстапување). Сепак, во применетата статистика, има спогодба, според која, ако сите варијанси од стандардното отстапување се пресметани просто. Дефинирањето на стандардниот статистички тест, како Студентовата t-проверка, се исто изразени во терминот на проценето стандардно отстапување, каде се претполага дека се работи според оваа спогодба.
Вопрактиката, за големо n, разликата често е мала. Во курс за статистички мерења, всушност не се ни појавува склоност нкон варијанса како оправдувањета за премног малата вредност. Во овој контекст се зборува дека ако разликите мѓу n и n''−1 секогаш имаат исто значење за читателот, но не е секогаш тоа најдобро. Во случај, кога немате нешто на ум - т.е. се обидува да се докаже прашалната хипотеза со маргиналниот податок''
Распределба на простата варијанса
При дадена функција на случајни променливи, простата варијанса е случајна променлива и е природно да се дознае за нејзината распределба. Во случај кога y_i се независни набљудувања од нормална распределба, Кохреновата теорема пкажува дека s^2 доведува до хи-квадратна распределба:
Како директна последица на ова, следува дека И покрај тоа, дури и во отсуство на нормална претпоставка, сѐ уште е можно да се докаже дека s^2 is unbiased for \sigma^2.
Воопштувања
Ако X е векторско-вредносна случајна променлива, со вредност во и се мисли на вектор со една колона, тогаш, природното воопштување на варијансата е, каде  и  е транспонирано од Xи се добива векктор со еден ред. Оваа варијанса е позитивна полуопределена квадратна матрица, обично нарекувана коваријансна матрица.
Ако X е комплексно- вредносна случјајна променлива, со вредност во \mathbb{C}, тогаш неговата варијанса е, каде X^* е конјугов комплексен број на X. Оваа варијанса е исто така полуопределена квадратна матрица.
Ако се дефинирани случајни променливи во n-димензионален континуум x, вкрстената коваријанса од променливите A[x] и B[x] како функција од n-димензионалното векторско разместување Δx може да се дефинира како σAB[Δx] ≡ 〈(A[x+Δx]-μA)(B[x]-μB)〉x. Овде популацијата (како разлика од примерок) просечно изнесува повеќе, а x е обележан со аглестите загради 〈 〉x или грчката буква μ.
Оваа количина е нречена второмоментна мерка на корелација, бидејќи тоа е воопштување на второмоментната статистичка варијанса, понекогаш се става во бездимензионален облик со нормализирање со популациското стандардно отстапување од A и B (на пр. σA≡Sqrt[σAA[0]]).. Ова резултира со корелациски коефициент ρAB[Δx] ≡ σAB[Δx]/(σAσB) којшто поприма вредност меѓу плус и минус еден. Кога A е идентично со B, претходниот израз ппоприма вредности за автоковаријансата, количина позната и во теоријата на растурање како корелациски пар (или Патерсонова) функција.
Ако е дефиниран простиот склон коефициент ρ како просек од автокорелацискиот коефициент ρAA[Δx] над сите парови во низата од M прости точки, склона проценка за очекуваната грешка во средината од A е квдаратен корен од: простата варијанса (земена како популација) помниожена со (1+(M-1)ρ)/((M-1)(1-ρ)). Кога ρ iе многу поголем од 1/(M-1), ова го намалува квадратниот корен од: простата варијанса (земена како ппопулација) помножена со ρ/(1-ρ). Кога |ρ| е многу пмало од 1/(M-1), ова поприма посоодветен израз за стандардна грешка, имено квдратен корен од: простата варијанса (земена како популација) над (M-1).
Историја
Поимот варијанса бил воведен од страна на Роналд Фишер во неговиот напис од 1918, ансловен Корелацијата меѓу релативностите на претпоставката на Менделеевото наследтсво :