cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рибејро Коуто
Животопис
Во 1928 година, Коуто влегол во дипломатијата, а како амбасадор служел во повеќе земји: Франција (во Париз и во Марсеј), Холандија, Португалија и Југославија. По петнаесетгодишен престој во Југославија, тој се пензионирал на возраст од 65 години, но на пат за Бразил, умрел во Париз, од срцев удар.
Творештво
Уште со своите први поетски и прозни дела, Коуто внел новост и свежина во бразилската книжевност. Во песните и во расказите тој обработува обични теми од секојдневието. Неговите први поетски книги, „Градината на тајните“ (1921) и „Мали поеми на нежноста и меланхолијата“ (1924) претставуваат најубавите бразилски документи од таа епоха, во кои се опеани теми од улиците и патиштата: за девојчето на малата станица, за дождот на стариот плоштад, за децата што одат со мајките на гробишта итн. Во 1922 година ја објавил првата збирка раскази, „Куќата на сивиот мачор“, а веќе во 1928 година ја добил наградата на Бразилската академија за книжевност, за книгата „Бајанката и други жени“. Неговите дела се преведени на француски, италијански, унгарски и шведски јазик.
Револуција на достоинството
Револуција на достоинството (Революція гідності ) исто така позната како Мајданска револуција или Украинска револуција, — револуција која се случила во Украина во февруари 2014 година на крајот на протестите на Евромајдан, кога смртоносни судири меѓу демонстрантите и државните сили во главниот град Киев кулминирале со соборувањето на избраниот претседател Виктор Јанукович и враќањето на Уставот од 2004 година. Тоа, исто така, довело до избувнување на Руско-украинската војна.
Во ноември 2013 година, започнал бран од големи протести (познати како Евромајдан) како одговор на ненадејната одлука на претседателот Јанукович да не потпише договор за политичко асоцијација и слободна трговија со Европската Унија (ЕУ), наместо да избере поблиски врски со Русија. Претходно таа година, Врховната Рада (украинскиот парламент) со големо мнозинство го одобрил финализирањето на договорот со ЕУ. Русија извршила притисок врз Украина да го отфрли. Опсегот на протестите се прошириле, со повици за оставка на Јанукович и владата на Азаров. Демонстрантите се спротивставиле на она што го гледале како широко распространета владина корупција и злоупотреба на власта, влијанието на олигарсите, полициската бруталност и кршењето на човековите права. Репресивните закони против протестите поттикнале дополнителен гнев. Голем, забарикадиран протестен камп го окупирал Плоштадот на независноста во центарот на Киев за време на востанието.
Во јануари и февруари 2014 година, судирите во Киев меѓу демонстрантите и специјалната полиција за немири Беркут резултирале со смрт на 108 демонстранти и 13 полицајци, и ранети многу други. Првите демонстранти биле убиени во жестоки судири со полицијата на улицата Хрушевски на 19-22 јануари. По ова, демонстрантите ги окупирале владините згради низ целата земја, а владата на Азаров поднела оставка. Најсмртоносните судири биле на 18-20 февруари, во кои било забележано најтешкото насилство во Украина откако таа ја вратила независноста. Илјадници демонстранти напредувале кон парламентот, предводени од активисти со штитови и шлемови, а врз нив пукале полициски снајперисти. На 21 февруари, Јанукович и парламентарната опозиција потпишале договор за донесување привремена влада на единство, уставни реформи и предвремени избори. Полицијата го напуштила центарот на Киев тоа попладне и демонстрантите ја презеле контролата. Јанукович побегнал од градот истата вечер.
Следниот ден, 22 февруари, украинскиот парламент гласал за смена на Јанукович од функцијата со 328 спрема 0 (околу 73% од 450 членови на парламентот). Јанукович тврдел дека ова гласање е нелегално и побарал помош од Русија. Русија ги осудила настаните како „државен удар“. Проруски, контрареволуционерни протести избиле во јужна и источна Украина. Русија го окупирала, а потоа и го анектирала Крим, додека вооружените проруски сепаратисти ги зазеле владините згради и ги прогласиле независните држави Доњецк и Луганск, предизвикувајќи ја војната во Донбас.
Парламентот ги вратил амандманите на украинскиот устав од 2004 година. Привремената влада, предводена од Арсениј Јацењук, го потпишал договорот за асоцијација со ЕУ и го распушти Беркут. Петро Порошенко станал претседател по победата на претседателските избори во 2014 година. Новата влада започнала со отстранување на државните службеници поврзани со соборениот режим. Имало и широко распространета декомунизација (или десоветизација) на земјата.
Позадина
Јанукович на големо не му се допаѓал на западот на Украина, но имал одредена поддршка на исток, каде што неговиот мајчин руски се зборува многу повеќе, и на југ. Митинзите првично биле мирни, но станале насилни во јануари 2014 година, откако парламентот, во кој доминирале поддржувачите на Јанукович, донел закони наменети за репресија на протестите. Европската унија и САД го повикале Јанукович да преговара за мирен крај на конфликтот и изјавиле дека ќе воведат санкции за владините претставници доколку бидат прогласени за одговорни за насилство.
На 14 февруари Јанукович изјавил: „Сакам да кажам дека бев поттикнат и поттикнат сум да користам различни методи и начини како да ја средам ситуацијата, но сакам да кажам дека не сакам да бидам во војна. Не сакам никакви одлуки да се носат на таков радикален начин.“ Тој ги повикал сите политичари да се воздржат од радикализам и да разберат дека „има линија што не треба да се премине, а оваа линија е закон“.
Преглед
Протестите кои започнале ноќта на 21 ноември 2013 година со јавни протести на Плоштадот на независноста во Киев сè уште биле во тек до средината на февруари 2014 година Протестите биле поттикнати од одлуката на украинската влада да го суспендира потпишувањето на договорот за асоцијација со Европската унија (ЕУ).
Периодот на релативна смиреност во антивладините демонстрации во Киев ненадејно завршил на 18 февруари 2014 година, кога се судриле демонстрантите и полицијата. Најмалку 82 лица биле убиени во текот на следните неколку дена, вклучително и 13 полицајци; повеќе од 1.100 луѓе биле повредени. На 18 февруари, околу 20.000 демонстранти на Евромајдан се упатиле кон Врховната Рада (украинскиот парламент) за поддршка на враќањето на Уставот на Украина во неговата форма од 2004 година, кој бил укинат од Уставниот суд на Украина набргу откако Јанукович бил избран за претседател во 2010 година. Полицијата им го попречила патот. Конфронтацијата станала насилна; Би-Би-Си, повикувајќи се на дописници, објавила дека секоја страна ја обвинува другата. Полицијата пукала со пушки (вклучувајќи автоматско оружје и снајперски пушки) и со гумени куршуми и, подоцна, со боева муниција, додека исто така употребила и солзавец и флеш гранати во обид да одбие илјадници демонстранти. Демонстрантите се бореле со сурово оружје (како што се големи камења и палки), огнено оружје и импровизирани експлозиви, особено молотови коктели, и упаднале во седиштето на Партијата на регионите. Полициски службеници упаднале во главниот протестен камп на Мајдан Незалежности и презеле делови од плоштадот. Зградата на синдикатите, која служела како седиште на Евромајдан, била изгорена. Политичките коментатори сугерирале дека Украина е на работ на граѓанска војна. Некои области, вклучително и Лавовската област, се прогласиле за политички независни од централната власт. Почнувајќи од 18 февруари, активистите на Евромајдан ги окупирале зградите на регионалната државна администрација (РСА) во неколку области (региони).
На 19 февруари, властите вовеле полициски контролни пунктови, ограничувања на јавниот превоз и затворање училишта во Киев, што медиумите го навеле како де факто вонредна состојба.
На 21 февруари, претседателот Јанукович потпишал компромисен договор со опозициските водачи. Ветил уставни измени за враќање на одредени овластувања на парламентот и повикал на одржување предвремени избори до декември.
И покрај договорот, илјадници продолжиле да протестираат во центарот на Киев, а демонстрантите ја презеле целосната контрола врз областа на градската влада: зградата на парламентот, просториите на администрацијата на претседателот, кабинетот и Министерството за внатрешни работи. На 21 февруари, во парламентот бил претставен нацрт-закон за отстранување на Јанукович. Истиот ден Јанукович заминал за Харков.
На 22 февруари, било објавено дека демонстрантите го контролираат Киев. Парламентот гласал со 328 против 0 за смена на Јанукович од функцијата и закажала нови претседателски избори за 25 мај.
Парламентот го именувал својот претседавач Олександр Турчинов за привремен претседател на 23 февруари. Налогот за апсење на Јанукович бил издаден од новата влада на 24 февруари. Во текот на следните неколку дена, руските националистички политичари и активисти организирале собири на Крим и ја повикале руската влада да помогне во одбраната на регионот од напредувањето на „фашистите“ од остатокот на Украина.
18 февруари 2014 година
На 18 февруари во 16:00 часот, метрото во Киев ги прекинало сите услуги поради терористичка закана.
Првични судири (Марински и Липки)
Ноќта пред судирите, Десниот сектор ги повикал сите свои членови да се подготват за „мировна офанзива“ на 18 февруари. Народниот сојуз на Мајдан, исто така, ги повикал сите засегнати граѓани да учествуваат во „мировната офанзива“, на која и студентските синдикати се согласиле да се приклучат. Синдикатот Мајдан утрото на 18 февруари известил дека колони демонстранти ќе започнат со марш кон парламентот во 08:30 часот.
Тоа утро, околу 20.000 демонстранти марширале до зградата на парламентот додека тоа тело требало да ги разгледа барањата на опозицијата за нов устав и влада. Околу 09:45 часот, демонстрантите ја пробиле полициската барикада на неколку камиони за транспорт на персонал во близина на зградата на Централниот офицерски клуб на Украина и го турнале полицискиот кордон настрана. Судирите започнале откако дваесетина демонстранти поместиле полициско возило блокирајќи им го патот кон парламентот. Во 10:00 часот, пратеникот на Баткившчина, Лесија Оробец, пријавил дека полицијата вооружена со пушки Форт-500Т почнала да напаѓа со блиц и шок бомби од улицата Шовковична и улицата Липска.
Кога колоната се приближувала до зградата на парламентот во 10:08 часот, наишла на отпор од друг кордон полициски службеници. Имало извештаи дека бројот на демонстранти се искачил на 50.000. Во 10:18, според други извештаи, експлозии и чад биле забележани на улицата Институтска додека луѓето почнале да ги кинат блоковите за поплочување на коловозот. Демонстрантите почнале да ги фрлаат блоковите на тротоарите кон полицијата, додека полицајците кои се бранеле со штитови се обиделе да ја совладаат толпата со шок-бомби. Демонстрантите кои се забарикадирале во близина на колонадата на стадионот Динамо почнале да палат гуми. Околу 10:30 часот, парламентот требало да гласа дали да се врати уставот од 2004 година. Сепак, тоа не се случило бидејќи претседателот Рибак не ја регистрирал сметката. Во 10:33 уличните тепачки меѓу демонстрантите и полицијата се префрлиле на улицата Шовковична. Демонстрантите почнале да мавтаат со 200 ₴ банкноти во лицето на некои од полициските сили на Јанукович - велејќи дека се платеници - во Марински парк. Активистот Олександр Аронец објавил дека снајперисти биле насочени кон цивили. До 11:00 часот, демонстрантите се здобиле со сериозни рани. Демонстрантите фрлиле молотови коктели, а на улицата „Шовковнича“ била запалена барикада од камиони.
Напад на канцеларијата на Партијата на регионите и полициска одмазда
Во 11:23, специјалните полициски сили Беркут се обиделе да извршат напад врз толпата, но демонстрантите возвратиле. Две минути подоцна, дошло првата пријава дека демонстрантите ги кршат вратите на седиштето на Партијата на регионите на улицата Липска. Во 11:30 часот, демонстрантите - вклучително и новинарката Тетјана Чорновол - ја запалиле зградата. Како резултат на тоа загинале две лица, меѓу кои и програмер кој работел во централата. Во 12:12 часот, министерката за здравство Рајса Бохатириова била нападната од демонстранти додека го напуштала паркот Марински, но таа избегала неповредена. До 12:30 часот, полицијата ја вратила контролата врз канцеларијата на Партијата на регионите.
До 13:00 часот, илјадници полицајци ја опколиле владината област и почнале да ги бркаат демонстрантите. Еден демонстрант со рана на главата изјавил за Киев пост дека полициските службеници кои ги обвиниле ги „скршиле сите“ на патот. Околу 13:30 часот, четворица полицајци на улицата Институтска биле стационирани на една зграда, фрлајќи шок бомби кон толпата и пукајќи, кога демонстрантите упаднале во зградата и запалиле дел од неа. Демонстрантите насилно се упатиле кон покривот, принудувајќи ја полицијата да се повлече. Зградата на улицата Институтска била опишана како сцена на најжестоките судири на денот. Војниците на Беркут и на Внатрешните трупи отвориле целосен напад, пукајќи директно во толпата. Имало извештаи дека полицијата користела водени топови за да се пробие. До средината на попладнето, полицајците кои употребиле солзавец избркале околу 10.000 демонстранти од паркот Марински, каде претходно истиот ден биле изградени барикади. Демонстрантите фрлале шок бомби, исполнувајќи го паркот со чад. Други антивладини активисти се обиделе да ги одвојат провладините и антивладините сили.
Повеќе медиуми објавле фотографии на кои се гледа како полицијата е вооружена со автомати АК-74. Поранешниот заменик министер за внатрешни работи Хенадиј Москал шпекулирал дека станува збор за единици на Алфа групацијата. Водачот на Беркут, Владимир Крашевски, изјавил дека вооружените полицајци во црно со жолти ленти биле дел од единицата Беркут која била распоредена да помогне во евакуацијата на внатрешните трупи.
Демонстрантите повторно го окупирале Градското собрание. И според рускиот државен весник Известија, опозициски активисти вооружени со палки и железни прачки до смрт го претепале компјутерскиот инженер Валери Константинович Захаров во напад на канцеларијата на Партијата на регионите.
Напредокот кон Мајдан
Во 15:45, стотици полицајци се упатиле кон парламентот, напаѓајќи ги демонстрантите. Полицаец ја грабнал гас-маската на новинарот на Киев Пост на улицата Институтска и изјавил за полициското напредување: „Ми се допаѓа! Го сакаме!“ Во 16:00 часот, вршителот на должноста началник на Службата за безбедност на Украина, Олександр Јакименко и вршителот на должноста министер за внатрешни работи Захарченко упатиле јавно предупредување до демонстрантите да ги исчистат улиците во рок од два часа, велејќи: „Ако до 18:00 часот беззаконието не да престанеме, ќе бидеме принудени да ги искористиме сите правни средства за воведување ред“. Во Октомвриската палата, видлива од Плоштадот на независноста, полицијата за борба против нереди фрлала тули по ридот врз демонстрантите од мостот долж улицата Институтска.
Прекршување на барикадата на улицата Хрушевскохо
Во текот на целиот ден на 18 февруари 2014 година, демонстрантите палеле гуми, фрлале и лансирале молотови коктели, челични шипки и други проектили на линиите на полицијата во Беркут. Во 17:04 часот, вооружениот Беркут ја одврзал жицата на барикадата на улица Михаил Хрушевси во близина на стадионот Динамо и навлегла со некое изненадување. Демонстрантите на Евромајдан гледале беспилотно летало кое лебди од спротивната насока, свртени со грб кон полицијата. Стотици силио на Беркут почнале да фрлаат гранати, од кои две го повредиле американскиот фотограф Марк Естабрук и безброј други додека ги пуштале пиштолите и пушките. Демонстрантите на Евромајдан и цивилите започнале масовно повлекување кон следната порта во барикадата на улицата Хрешатик. Имало многу повредени и неколку загинати.
Во 20:00 часот, проруски извори објавиле дека 50 непознати или веројатно проруски напаѓачи се обидуваат да упаднат во канадската амбасада. Истиот ден, портпаролот на Канада за Глобални работи признал дека демонстрантите се „засолниле“ и биле „мирни и не предизвикале никаква штета или штета на персоналот“. Во 2015 година, било откриено дека амбасадата намерно ги отворила своите порти откако забележала демонстрант на Евромајдан со канадски пасош кој го брка Беркут. По влегувањето на непознатиот демонстрант на Евромајдан со пасош, потоп од демонстранти на Евромајдан упаднал во амбасадата и го окупирале главното лоби, користејќи ја амбасадата како безбедно засолниште од Беркут. Амбасадата била користена за лекување на повредените во вечерните часови на 18 февруари. Демонстрантите на Евромајдан подоцна доброволно ја напуштиле амбасадата оставајќи цвеќе. Неименуваните европски сојузници подоцна тврделе дека со оглед на продолжената окупација и недостатокот на отпор од офицерите на канадската надворешна служба, Канада одиграла намерна улога во овозможувањето на демонстрантите на Евромајдан. Современите медиумски извори тврдат дека премиерот Стивен Харпер никогаш не го признал вистинскиот степен на нарушување на безбедноста.
Напад на Мајдан
По предупредувањето, полицијата напредуваше кон илјадниците демонстранти на плоштадот на независноста со пиштоли, водени топови и оклопен транспортер. На главниот плоштад гореле шатори во кои биле сместени демонстрантите. Полицијата ги оправдала своите постапки како дел од антитерористичката кампања против „поединци кои очигледно се вооружиле“. Опозицискиот лидер Арсениј Јацењук ја повикал полицијата да се повлече 200 метри по улицата Институтска и ги повикал двете страни да склучат примирје до утрото. Демонстрантите на плоштадот наредени гуми и други запалени остатоци за да создадат огнен ѕид меѓу себе и безбедносните сили.
Преносот на ТВ каналот 5 Канал бил затворен низ целата земја, но останал достапен преку сателит (со краток прекин) и пренос во живо на YouTube. Тој продолжил со работа неколку часа подоцна. Околу 22 часот било пријавено дека полицијата ги пробила барикадите на демонстрантите на источната страна на плоштадот. Полицајците потоа се обиделе да ја вратат окупираната зграда на Синдикатот, но не успеале.
Претседателскиот советник Хана Херман изјавил дека преговорите меѓу владата и опозицијата ќе се случат само откако ќе се воспостави мир и толпата ќе се повлече, и дека „понатамошното повикување на вооружен конфликт е големо злосторство против украинскиот народ и украинската држава“. Генералниот обвинител на Украина Виктор Пшонка изјавил: „Организаторите на масовните протести ќе одговараат. Ќе бараме најстрога казна и за оние кои ги возбудуваа луѓето да учествуваат во денешната акција и за оние што ги организираа и контролираа.“
Лидерите на опозицијата на средба со претседателот Јанукович
Излегувајќи од средбата со претседателот Јанукович, опозицискиот лидер Виталиј Кличко изјавил за ТВ Хромадске дека разговорите не биле успешни. Кличко изјавил дека опозициските лидери повеќе од еден час ги слушале тврдењата на Јанукович дека тие се виновни за 20-те смртни случаи на 18 февруари. Претседателот, исто така, побарал опозицијата да ги принуди демонстрантите да го напуштат Плоштадот на независноста. Тој, наводно, им се заканувал на опозициските лидери со кривично гонење.
На 20 февруари, три опозициски партии ( Баткившчина, УДАР и Свобода) изјавиле: „Никогаш не сме ги повикале и никогаш нема да ги повикаме луѓето на оружје. ''Ова е нашиот принципиелен став. Смртта на секој човек е лична трагедија за секој од нас.“ Подоцна истиот ден, партиите рекле: „Да се води разговори со режимот, чија политика доведе до смрт на многу луѓе, е крајно непријатна работа, но ние мора да направиме се што е можно, па дури и невозможно, за да спречиме натамошно крвопролевање''“. Тие рекле дека распуштањето на протестите ќе биде „контрапродуктивно и нереално“ и изјавиле: „Не бевме ние тие што го собравме Мајдан и не ни е да го растераме! Луѓето сами ќе одлучат што да прават во зависност од тоа кога и како ќе бидат задоволени нивните барања.“
19 февруари
Метрото во Киев било затворено, а главните патишта блокирани од полицијата. Затворени биле и поголемите продавници и трговски центри на Крештатик, но според дописникот на Еуроњуз, „Животот подалеку од барикадите е вообичаен“.
Во раните утрински часови, Титушки застрелале двајца демонстранти, убивајќи еден. До тој момент, бројот на загинати се искачил на 26 од двете страни, вклучително и 10 полицајци.
Службата за безбедност на Украина (СБУ) започнала „антитерористичка“ операција, додека разузнавачките служби почнале да истражуваат неименувани политичари поради, како што било опишано, незаконски обид за преземање на власта. Одлуката за започнување на антитерористичката операција ги вклучила СБУ, Министерството за внатрешни работи, Министерството за одбрана, Државната гранична служба на Украина и централната и локалната власт. Според политичкиот аналитичар Тарас Березовец, декретот значело дека СБУ може да ги претресе демонстрантите, да го заплени нивниот имот и да ги приведе по своја волја, „без судски налог или други правни заштитни мерки“. Во раните утрински часови Олена Лукаш објавила дека опозицијата одбила да потпише декларација со која не се одобруваат радикалните мерки. Претседателот Јанукович побарал опозицијата да престане да окупира згради и да заплени оружје; опозицијата, сепак, не сакала да попушти. Вршителот на должноста министер за одбрана, Павло Лебедјев, признал дека испратил неколку воздушни трупи од Дњепропетровск во Киев. Откриени биле шифрирани телеграми во кои Јуриј Илин, новоименуваниот началник на Генералштабот на украинските вооружени сили, дава директни наредби за распоредување воени единици.
Исто така, на 19 февруари, воен Ан-26 изврши таен лет од Киев до Русија за да земе голема серија оружје и муниција; ова станало познато дури во 2015 година.
Дописникот на Еуроњуз на Плоштадот на независноста јавил дека демонстрантите пристигнуваат „од сите делови на Украина“. До 14:50 часот на плоштадот останале околу 5.000. Десниот сектор ги окупирал Централната пошта во Киев и Државниот комитет за телевизија и радио, а поштата служела како ново седиште.
Претседателот Јанукович го отпуштил началникот на Генералштабот на украинските вооружени сили, Володимир Замана, и го заменил со Илин, кој претходно бил командант на украинската морнарица. Министерството за одбрана објавил дека прераспоредува единици низ земјата за да ги чуваат воените објекти. Директорот на СБУ, Олександр Јакименко, изјавил дека во неколку региони биле нападнати воени бази и складишта за оружје.
Европската инвестициска банка ги замрзнала активностите во Украина, велејќи: „Засега, ситуацијата е толку сурова што би бил политички погрешен сигнал, но и неодговорен во однос на луѓето што ги замоливме да ја завршат работата., да бидеме активни на бизнис во Украина“.
По средбата меѓу лидерите на владата и опозицијата доцна во ноќта, двете страни прогласиле примирје и се договориле за почеток на преговорите. Претседателот Јанукович во изјавата изјавил дека се согласил да „почнат преговори со цел да се стави крај на крвопролевањето и да се стабилизира ситуацијата во државата во интерес на социјалниот мир“. Според опозицискиот политичар Јацењук, примирјето вклучувало ветување од Јанукович да не изврши полициски напад таа вечер. Десниот сектор не се согласил со примирјето. Дописникот на Еуроњуз на Плоштадот на независноста јавил дека бројот на демонстранти пораснал, велејќи: „Генерално, сè што слушнав од луѓето е колку повеќе ги напаѓаат и колку полошо ги тепаат, толку се порешителни да застанат назад и да продолжат со борбата“.
20 февруари
Во 00:35 часот, Интерфакс објавил дека Јанукович го прогласил 20 февруари за ден на жалост за загинатите во судирите.
Околу 03:50 часот, активистите тврделе дека скинале лепенка од рамото од униформата на војник на руското Министерство за внатрешни работи (МВД) за време на судирите, мафтајќи со лепенката како наводен доказ за руска вмешаност. Демонстрантите на Плоштадот на независноста продолжиле да слушаат пукотници, и покрај договорот за прекин на огнот. Околу 04:20 часот пристигнале пет автобуси со демонстранти од Ивано-Франковск.
Секоја страна ја обвинила другата за разгорување на смртоносниот конфликт. Јакименко ја обвинил актуелната украинска влада на Евромајдан, тврдејќи дека тие се одговорни за ангажирање снајперисти на 20 февруари. Во соопштението, претседателската администрација на Украина тврдила дека демонстрантите тргнале во офанзива: „Тие работат во организирани групи. ''Тие користат огнено оружје, вклучително и снајперски пушки. Тие пукаат за да убијат''“, се вели во него. Демонстрантите ја обвиниле полицијата дека го започнала конфликтот со фрлање молотови коктели и рачно изработени експлозивни направи. Опозицискиот политичар Кличко издал соопштение во кое вели: „Вооружените насилници се пуштени на улиците за да ги напаѓаат луѓето и да создадат илузија дека има конфронтација меѓу граѓаните“.
Во 09:25 часот, демонстрантите го турнале Беркут назад кон Октомвриската палата откако безбедносните сили се обиделе да го запалат конзерваториумот во Киев, кој се користел како теренска болница за ранетите демонстранти. Во 09:32 било објавено дека парламентот нема да заседава. Демонстрантите на Евромајдан марширале кон полицијата со штитови и молотови коктели и ги принудиле да се повлечат, со што ја вратиле контролата врз Плоштадот на независноста и заробиле до 67 полицајци. Околу 10:49 часот, персоналот за спроведување на законот бил заробен додека спиел во Украинската куќа и за време на судирите на барикадите во близина на Октомвриската палата. Многумина од мажите имале само 18 или 19 години, не биле обучени и биле вооружени само со гумени палки. На оние со полесни повреди им била укажана лекарска помош. Заробените полицајци биле од Крим, централно-источните градови Дњепропетровск и Криви Рих и источен Луганск. Војниците на Внатрешните трупи, од кои речиси 100 се предале за време на судирите (најчесто регрути на возраст од 19-20 биле затворени во седиштето на енергетската компанија на Украина и во Октомвриската палата.
Возовите меѓу Киев и Лавов, едно од упориштата на демонстрантите, биле привремено суспендирани; Портпаролката на железницата изјавила дека ова е поради оштетување на пругите. Случајно, имало извештаи дека оружјето било запленето од оклопот на Министерството за внатрешни работи во Лавов и транспортирано во предградието на Киев.
Шефот на градската државна управа на Киев, Володимир Макејенко, поднел оставка од Партијата на регионите, но изјавил дека ќе продолжи да ги извршува своите должности за да се осигура дека градот функционира правилно. Потоа наредил повторно отворање на метрото во Киев. До 15:00 часот метрото сè уште не работело, а копнениот превоз во градот бил редок. Метрото било делумно отворено во раните вечерни часови, но станиците на клучката останале затворени.
Амбасадата на Обединетото Кралство во Киев била привремено затворена.
Радио Слобода објавила видео снимка од полициските специјалци како пукаат во демонстрантите со калашников и снајперски пушки. Вршителот на должноста министер за внатрешни работи Захарченко објавил дека борбеното оружје и било доставено на полицијата, велејќи во обраќањето до нацијата: „Потпишавме релевантни наредби како дел од работата на Антитерористичкиот центар: на службениците за спроведување на законот им е доставено борбено оружје и тие ќе да се користи во согласност со законот за полиција“. На веб-страницата на министерството се вели дека полицијата има право да го користи своето оружје за да ги ослободи заложниците што ги држат демонстрантите. Министерството дополнително изјавило дека снајперист повредил 20 нејзини полицајци.
Интерфакс-Украина објавил дека во 15:00 часот „група непознати лица“ се упатиле кон зградата на претседателската администрација, при што се слушнале истрели и експлозии. Силите за самоодбрана на Еуромајдан постојано ги повикале демонстрантите да не излегуваат надвор од периметарот на плоштадот.
Дипломатски напори
Горенаведените судири избиле непосредно пред тројцата министри за надворешни работи на ЕУ во посета - Радослав Сикорски од Полска, Лоран Фабиус од Франција и Франк-Валтер Штајнмаер од Германија - да се сретнат со претседателот Јанукович за да извршат притисок за компромис со украинската опозиција. Средбата била одложена од безбедносни причини и започнала со еден час задоцнување. Пред средбата, Фабиус во интервју за ТВ БФМ изјавил: „Нашата цел е да ја натераме украинската администрација да спроведе избори. Нема друго решение освен избори.“ Преговорите траеле шест часа. Полскиот премиер Доналд Туск набргу потоа им рекол на новинарите: „Со Јанукович беше договорено дека постои подготвеност да се одржат предвремени избори оваа година, и претседателски и парламентарни“. Туск, исто така, изјавил дека Јанукович „е подготвен да формира влада на национално единство во следните 10 дена и да го промени уставот пред летото“. Биле предвидени натамошни разговори за да се преговара за потпишување на соодветниот документ.
По телефонскиот разговор меѓу Јанукович и рускиот претседател Владимир Путин, рускиот омбудсман за човекови права Владимир Лукин бил испратен како пратеник во Украина, на барање на Јанукович, за да се обиде да посредува во разговорите меѓу владата и опозицијата.
Соединетите Држави вовеле визни забрани за 20 украински функционери кои ги сметале за „одговорни за наредба за кршење на човековите права поврзани со политичко угнетување“. Европската унија вовела забрана за визи и замрзнување на финансиските средства против одговорните за насилството во Украина и забрана за извоз во Украина на опрема што може да се користи за репресија. „Степенот на имплементација ќе се подигне напред во светлината на развојот на настаните во Украина“, заклучил Советот на ЕУ.
Политички случувања
Лидерот на владејачката Партија на регионите, Олександр Јефремов, отпатувал за Луганск за да се состане со локалните лидери и со агентите за спроведување на законот за да разговараат за можноста за прогласување независност и отцепување на југоисточна Украина од државата. Претседателот на Врховниот совет на Крим, Владимир Константинов, отпатувал за Москва, каде што објавил дека Автономната Република Крим ќе се отцепи од Украина доколку дојде до промена на власта.
Пратеникот на Партијата на регионите Сергиј Тигипко повикал на оставка на претседателот на парламентот Володимир Рибак, негова замена со опозициски парламентарец и итен избор на премиер поддржан од сите фракции. „Претседателот, претседателот на парламентот, вршителот на должноста премиер и лидерите на опозицијата целосно ја изгубија контролата врз ситуацијата во земјата и не нудат никакви решенија за смирување на земјата“, изјавил. „Нивната неактивност води кон зголемена конфронтација и смрт ''. Вечерта, Тигипко разговараше со опозициските политичари Јацењук и Кличко“''.
Шефот на градската државна управа на Киев, Володимир Макејенко и 17 пратеници поднеле оставки од Партијата на регионите. Во Ровно и Житомир, Партијата на регионите формално се распаднала, при што сите пратеници од тие региони ја напуштиле партијата.
Десет пратеници од Партијата на регионите и двајца независни пратеници повикале на враќање на парламентарно-претседателската форма на владеење. Тие, исто така, ги повикале безбедносните сили „''да ја извршат заклетвата што му ја дадоа на украинскиот народ, да не ги следат криминалните наредби за употреба на огнено оружје, да не дозволат учество на спроведувачите на законот во провокации во кои се вклучени банди против мирната јавност. и демонстранти низ цела Украина''“.
Во 16:42 часот парламентот се состанал на итна седница. Партијата на регионите не учествувала. Според дописникот на УНИАН, присутни биле 227 пратеници од 450 - главно од опозицијата, но некои и од Партијата на регионите. Од 238 присутни пратеници, 236 гласале за осуда на неодамнешното насилство, забрана за употреба на оружје против демонстрантите и повлекување на војниците и полицијата распоредени против нив. Целата парламентарна фракција на Комунистичката партија на Украина и околу 80% од Партијата на регионите избрале да ја пропуштат седницата. Пратениците им забраниле на началниците и командантите на Внатрешните трупи, Вооружените сили на Украина, СБУ и други владини агенции да спроведуваат какви било операции за борба против тероризмот бидејќи тие го прекршиле Уставот на Украина. Исто така, им било наредено да престанат да блокираат патишта и мостови, плоштади и улици во Киев и други градови и населени места. Пратениците на Партијата на регионите на седницата се согласиле да формираат „антикризна група“.
Парламентот на Крим повикал на вонредна седница на 21 февруари. Лидерот на Меџлисот на Кримските Татари изјавил дека се сомнева оти пратениците ќе побараат руска воена интервенција, наведувајќи: „Утре може да биде одлука што ќе донесе хаос и катастрофа на Крим“. Неколку научници разговарале за можноста за руска интервенција конкретно на Крим, поради неговата единствена геополитичка природа и демографија.
21 февруари
Заменик-началникот на Генералштабот на вооружените сили, генерал-полковник Јуриј Думански, поднл оставка бидејќи не се согласувал со вмешаноста на армијата во конфликтот. „Денес армијата е вклучена во граѓанскиот конфликт, што може да доведе до масовна смрт на цивили и војници“, изјавил тој. Околу полноќ, новинарот Артем Шевченко, повикувајќи се на свои извори во Генералштабот на вооружените сили на Украина, објавил дека 10 БТР возила тргнале од заливот Козачија, каде што е сместена Црноморската флота на Русија, придружувани од возила на ДАИ (Патна авто-инспекција). Според Шевченко, 1.500 десантни војници и 400 маринци - вклучително 25-та воздушно-десантна бригада, 1-ва морска бригада, 831-та антидиверзантска единица и 2-та маринска спецназ - биле префрлени на 20 февруари под команда на СБУ за анти -терористичка операција.
Во пресрет на парламентарната седница на денот, било објавено дека многу членови на Партијата на регионите и нивните семејства го напуштиле главниот град, вклучувајќи ги и вршителот на должноста министер за внатрешни работи Захарченко и генералниот обвинител Виктор Пшонка.
Подоцна, активистите на Мајдан ги ослободиле војниците на Внатрешните трупи кои ги заробиле претходниот ден. Во меѓувреме, на демонстрантите во Киев им се придружила целата полиција на Радекив.
Службата за безбедност на Украина официјално ги завршила своите „подготовки за антитерористичка операција“ воведени на 19 февруари.
Договор за решавање на политичката криза
На 21 февруари бил постигнат компромисен договор по повеќечасовни преговори предводени од посредниците на Европската унија и министрите за надворешни работи Радослав Сикорски од Полска, Лоран Фабиус од Франција и Франк-Валтер Штајнмаер од Германија. Официјално наречен Договор за решавање на политичката криза во Украина, но неофицијално наречен Договор од 21 февруари, тој бил потпишан од лидерите на опозицијата и од претседателот по преговарање во текот на ноќта. Договорените одредби вклучувале обнова на уставот како што бил помеѓу 2004 и 2010 година; уставните реформи да завршат до септември; предвремени претседателски избори најдоцна до декември 2014 година; истрага за насилството спроведено под заеднички мониторинг на администрацијата, опозицијата и Советот на Европа; вето за воведување вонредна состојба; амнестија за демонстрантите уапсени од 17 февруари; предавање на јавни згради окупирани од демонстрантите; одземање на нелегално оружје; „нови изборни закони“ и формирање на нова Централна изборна комисија. Тројцата министри за надворешни работи на ЕУ го потпишале документот како сведоци, но не и рускиот посредник Владимир Лукин, бидејќи тој немал мандат да потпише договор за кризата.
Парламентот со 450 места гласал едногласно, 386-0, за враќање на уставот од 2004 година, а потоа гласал со 332-0 за суспензија на вршителот на должноста министер за внатрешни работи Захарченко. Друг предлог-закон направил измени во Кривичниот законик, овозможувајќи ослободување на Јулија Тимошенко. За мерката гласале 310 пратеници, вклучително 54 од Партијата на регионите и 32 комунисти. Микола Рудковски поднел предлог-закон за отповикување на претседателот Јанукович. Парламентот, исто така, усвоил резолуција доцна истата вечер, со која им се наредува на сите војници и полицајци на Министерството за внатрешни работи да се вратат во нивните касарни.
По договорот
Водачот на Десниот сектор, Дмитро Јарош, го отфрлил договорот, велејќи: „Мораме да го истакнеме очигледниот факт дека криминалниот режим сè уште не ја сфатил ниту тежината на своето зло“. Тој истакнал дека договорот не вклучува одредби за апсење на министерот за внатрешни работи Захарченко; казнувањето на командантите на Беркут за кои се тврди дека биле вмешани во убиства на цивили; смена на главниот обвинител и министерот за одбрана; забрана за Партијата на регионите и Комунистичката партија; и гаранции за безбедност за инволвираните во опозицијата. Тој повикал „народната револуција“ да продолжи се додека власта не биде целосно отстранета. Лидерот на Евромајдан, Андриј Парубиј, инсистирал изборите да се одржат што е можно поскоро и повторил дека едно од главните барања на демонстрантите била оставка на претседателот Јанукович. Автомајден, исто така, најавил дека нема да прифати ништо помалку од оставката на Јанукович.
Виталиј Кличко и се извинил на толпата на Плоштадот на независноста откако се ракувал со Јанукович. Тамошните демонстранти одговориле на договорот со исвиркување на опозициските водачи. Активистот Володимир Парасиук од бината предупредил дека доколку Јанукович не поднесе оставка до 10 часот следниот ден, ќе се организира вооружен бунт. Надвор од Киев, подоцна било откриено дека викендицата на прорускиот политичар Виктор Медведчук била запалена.
До доцна попладне, стотици полицајци кои го обезбедувале претседателскиот комплекс и блиските владини згради исчезнале. Радослав Сикорски, полскиот министер за надворешни работи, го опишал повлекувањето на силите како „зачудувачки“, истакнувајќи дека тоа не е дел од договорот. Полицијата почнала да се повлекува рано наутро затоа што се плашела дека владата на Јанукович ќе ја сноси одговорноста за насилството и затоа што се плашеле дека ќе бидат нападнати откако демонстрантите украле околу 1.200 пиштоли и пушки калашников од полицијата на 18 февруари за време на окупацијата на владините згради во Лавов. Украинското Министерство за внатрешни работи останало без раководство. Заменик-министерот за внатрешни работи Виктор Дубовик и наредил на полицијата да го напушти градот, но не е јасно од каде потекнува оваа наредба. Опозицискиот член Серхи Пашински организирак придружба надвор од градот за повеќе од 5.000 полицајци, сили на Министерството за внатрешни работи и други специјални сили. Откако полицијата за безредијата исчезна, Андриј Парубиј објавил дека самоодбраната на Евромајдан мирно ја добила контролата над Киев и неговите владини згради, и дека војската стои со опозицијата.
Новата парламентарна коалиција била создадена откако 28 пратеници ја напуштиле фракцијата на Партијата на регионите. Во рамките на преостанатата фракција, „група од 31 пратеници со посебна позиција“ била формирана од Сергиј Тигипко „за да ги убеди другите пратеници од Партијата на регионите да гласаат прогресивно“.
Отстранување на Јанукович
На 21 февруари, претседателот Јанукович и парламентот ги прогласиле 22 и 23 февруари за денови на жалост „поради загубата на човечки животи како резултат на масовните немири“.
На 22 февруари Јанукович не можел да биде пронајден, а парламентот не бил информиран каде се наоѓа. Постоеле непотврдени извештаи во медиумите дека тој полетал за Харков (гувернерот на Харковската област во тоа време, Михаило Добкин, подоцна изјавил дека Јанукович тој ден бил во Харков ). Било објавено дека повеќето од министрите исчезнале, вклучително и министерот за внатрешни работи Захарченко, за кој било објавено дека побегнал во Белорусија.
Тој ден парламентот одржал итна седница. Претседателот на парламентот, Володимир Рибак, поднел оставка тоа утро, како причина за болеста. Тогаш парламентот го избрал Олександр Турчинов за претседавач. Според Уставот од 2004 година, за кој парламентот гласал да се врати, овластувањата на претседателот ќе му се префрлат на претседавачот доколку претседателот поднесе оставка или не може да ги извршува своите должности.[211] Поранешниот устав навел дека овластувањата на претседателот ќе му бидат префрлени на премиерот. Недостасувал и вршителот на должноста премиер Серхиј Арбузов.
Во попладневните часови, Радата гласала со 328-0 (околу 73% од 450-те членови на парламентот) за смена на Јанукович од неговата функција и закажување предвремени претседателски избори за 25 мај. Во резолуцијата се наведува дека Јанукович се повлекол од исполнувањето на неговите уставни должности, „што го загрозува владеењето на државата, територијалниот интегритет и суверенитет на Украина“ и се наведени „околности на крајна итност“. Резолуцијата за смена на Јанукович била поддржана од сите опозициски партии: 86 пратеници на Баткившчина (Татковинската партија), 41 пратеници на Украинската демократска алијанса за реформи (УДАР), 36 пратеници на Свобода (Партија на слободата), 30 пратеници на Комунистичката партија, како и 99 независни. Понатаму, 36 пратеници на Партијата на регионите на Јанукович гласале за негова смена. Немаки гласови против. Од преостанатите пратеници, 115 биле отсутни, а 6 не гласале. Парламентот не гласал за отповикување на претседателот, што би вклучило формално обвинение против Јанукович за кривично дело, преиспитување на обвинението од страна на Уставниот суд на Украина и три четвртини од мнозинството гласови во парламентот - најмалку 338 гласа „за“.
Според уставот од 2004 година, претседателот на парламентот Турчинов станал вршител на должноста претседател. Турчинов тврдел дека Јанукович се согласил да поднесе оставка од функцијата претседател и снимил изјава за оставка, но се предомислил по консултациите со советниците.[182] Јанукович изјавил дека нема да поднесе оставка или да ја напушти земјата и ги нарекол одлуките на парламентот „незаконски“. Тој додал: „Настаните на кои сведочи нашата земја и целиот свет се пример за државен удар“ и ги споредил со подемот на Нацистичката партија во Германија во 1930-тите.
Исчезнување и гонење
По парламентарните процедури за пренос на власта на новата привремена влада, генералниот обвинител Пшонка и министерот за приходи и должности Олександар Клименко биле запрени на руската граница додека се обидувале да побегнат од земјата. Според Државната гранична служба, Јанукович се обидел да побегне и со чартер лет од Донецк, но бил спречен од граничарите. Стражарите биле „пречекувани од група вооружени мажи кои нуделе пари за летање без соодветна дозвола“. Јанукович потоа заминал со блиндиран автомобил, а потоа не се знае каде се наоѓа. Поранешниот министер за внатрешни работи Захарченко, исто така, се обидел да лета од Донецк и на сличен начин бил вратен назад.
На 23 февруари, пратеникот на парламентот Олех Љашко тврдел дека Јанукович бил виден во руската поморска база во Севастопол, како се подготвува да побегне од земјата на руски воен брод. Новинарот Тетјана Чорновол шпекулирала дека тој всушност се обидувал да побегне со својата приватна јахта, исто така во Севастопол. Според судското сведочење на телохранител, Јанукович и неговото семејство летале од Харков до Донецк со хеликоптер, а потоа се возеле до Бердијанск на Азовското Море, од каде што биле пренесени со авиони со руски воени ознаки, преку два други аеродроми, до руски објект во Јалта, Крим, потоа се преселил во руската база во Севастопол и заминал доцна на 23 февруари.
На 24 февруари, вршителот на должноста министер за внатрешни работи Аваков објавил дека Јанукович е ставен на листата на најбарани во земјата и дека за него и за други функционери „е отворено кривично дело за масовни убиства на цивили“.
На 25 февруари, парламентот побарал од Меѓународниот кривичен суд „да ги воспостави и изведе пред лицето на правдата“ високи украински функционери, вклучително и Јанукович, за злосторства против човештвото извршени за време на „мирните протести на граѓаните“ од 21 ноември 2013 до 22 февруари 2014 година. Истиот ден, Јанукович и Захарченко биле прогласени за меѓународна потрага. Кривична постапка била покрената за убиствата на демонстрантите на Евромајдан на 20 февруари. Јанукович; поранешниот шеф на претседателската администрација, Андриј Клиуев; поранешен јавен обвинител Пшонка; поранешен министер за внатрешни работи Захарченко; поранешен шеф на СБУ Јакименко; командантот на Внатрешните трупи, Станислав Шулиак; и голем број други беа прогласени за осомничени во случајот.
Последици и нова влада
На 22 февруари 2014 година, Јулија Тимошенко била ослободена од затвор и им се обратила на повеќе од 100.000 луѓе на Плоштадот на независноста. Истиот ден, парламентот го назначил Арсен Аваков за вршител на должноста министер за внатрешни работи. Пратениците, исто така, го симнале Виктор Пшонка како главен обвинител на Украина со гласање недоверба.
На 23 февруари, вториот ден на национална жалост, парламентот гласал за укинување на законот за јазични политики со кој на рускиот, романскиот и унгарскиот јазик им бил доделен официјален статус на регионални јазици во некои области. Меѓутоа, оваа мерка подоцна била ставена на вето од страна на вршителот на должноста претседател, кој изјвил дека нема да го потпише нацрт-законот додека не се развие ново законодавство за заштита на јазиците на малцинствата. Истиот ден, парламентот ги разрешил министерот за надворешни работи Леонид Кожара, министерката за здравство Рајса Богатирова и министерот за образование Дмитро Табачник и го национализирал приватниот имот на Јанукович. Биле издадени налози за поранешниот министер за приходи, Олександр Клименко и поранешниот јавен обвинител Пшонка. Парламентот, исто така, усвоил амандмани со кои се враќа неговото овластување да именува и разрешува судии, кои му припаѓале на Врховниот совет на правдата.