cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Рендгенска кристалографија
Снимање на рефлексиите
Една слика од точки не е доволна за да се реконструира целиот кристал; таа претставува само мал дел од целата Фуриеова трансформација. За да се соберат сите потребни информации, кристалот мора да се ротира чекор-по-чекор низ 180° и да се прави снимка на секој чекор; всушност, потребно е малку повеќе од 180° за покривање на реципрочниот простор, поради закривеноста на Евалдовата сфера. Меѓутоа, доколку кристалот има симетрија од повисок ред, може да се сними помал аголен опсег, како што е 90° или 45°. Оската на вртење треба да се промени барем еднаш, за да се избегне појавување на „слепа точка“ во реципрочниот простор близу до оската на вртење.
Кристална симетрија, елементарна ќелија и скалирање на слики
Снимената серија на дводимензионални дифракциони шеми, од кои секоја одговара на различна ориентација на кристалот, се претвора во тридимензионален модел на електронска густина; процесот на претворање ја користи математичката техника на Фуриеови трансформации, што е објаснето подолу. Секоја точка одговара на различен тип на варијација во електронската густина; кристалографот мора да одреди која варијација одговара на која точка (индексирање), релативните јачини на точките во различните слики (спојување и скалирање) и како овие варијации треба да се искомбинираат за да се добие вкупната електронска густина (решавање на фазниот проблем).
Обработката на податоци започнува со индексирање на рефлексиите. Ова значи да се идентификуваат димензиите на елементарната ќелија и кој пик во сликата одговара на која позиција во реципрочниот простор. Нуспроизвод на индексирањето е да се одреди симетријата на кристалот, односно неговата просторна група. Некои просторни групи можат да се елиминираат од самиот почеток. На пример, симетрии на рефлексија не можат да се набљудуваат кај хиралните молекули; па затоа од 230 можни, дозволени се само 65 просторни групи за белковинските молекули, кои речиси секогаш се хирални. Индексирањето обично се постигнува со користење на автоиндексирачка рутина. По назначувањето на симетријата, податоците се интегрираат. Ова ги претвора стотиците слики, кои содржат илјадници рефлексии, во една податотека, која се состои од (во најмала рака) записи на Милеровиот индекс за секоја рефлексија и интензитетот за секоја рефлексија (во оваа состојба податотеката вклучува и проценки за грешки и мерки на пристрасност (кој дел од дадената рефлексија е снимен на таа слика)).
Целосниот збир на податоци може да се состои од стотици одделни слики земени при различни ориентации на кристалот. Првиот чекор е да се спојат и да се скалираат овие различни слики, т.е. да се одреди кои пикови се појавуваат во две или повеќе слики (спојување) и да се наместат така што ќе имаат доследна скала на интензитет (скалирање). Оптимизирањето на скалата на интензитет е критично, бидејќи релативниот интензитет на пиковите е клучната информација од која се одредува структурата. Репетитивната техника на собирање на кристалографски податоци и високата симетрија на кристалните материјали прават дифрактометарот повеќепати да снима мноштво на симетрично-еквивалентни рефлексии. Ова овозможува пресметување на R-факторот поврзан со симетријата, кој е индекс на доверливост заснован на тоа колку се слични мерените интензитети на симетрично-еквивалентните рефлексии, со што се проценува квалитетот на податоците.
Развивање на моделот и подобрување на фазата
По добивањето на почетните фази, може да се изгради првичен модел на структурата. Атомските позиции во моделот и нивните соодветни Дебај-Валерови фактори (или B-фактори, кои се однесуваат на топлинското движење на атомот) можат да бидат подобрени (пречистени) за да одговараат на набљудуваните податоци од дифракцијата, идеално давајќи подобар збир на фази. Потоа може да се изработи нов модел за да одговара на новата мапа на електронска густина, а потоа повторно се изведуваат неколку циклуси на подобрување (пречистување) на податоците. Овој процес продолжува сè додека не се максимизира корелацијата помеѓу податоците од дифракција и моделот. Усогласеноста се мери со R-фактор, кој се дефинира како
каде F е структурниот фактор. Сличен критериум за квалитет е Rfree, кој се пресметува од подмножество (~10%) на рефлексии кои не биле вклучени во пречистувањето на структурата. Двата R фактори зависат од резолуцијата на податоците.
Понекогаш не е возможно да се набљудува секој атом во асиметричната елементарна ќелија. Во многу случаи, кристалографскиот неред ја размачкува мапата на електронска густина. Атомите на водород, кои слабо расејуваат, обично се невидливи. Исто така е можно да еден атом се појави неколкупати во мапата на електронска густина, на пример, доколку некој белковински страничен ланец има повеќе (<4) дозволени конформации. Во други случаи, кристалографот може да забележи дека решената ковалентна структура за молекулата е неточна или изменета. На пример, белковините може да подлежат на пост-транслациони модификации кои не биле откриени пред кристализацијата.
Депонирање на структурата
Откако моделот на структурата на молекулата е готов, тој се депонира во кристалографска база на податоци, како што е Кембричката база на податоци за структури (англ. Cambridge Structural Database, CSD) (за мали молекули), Базата на податоци за неоргански кристални структури (англ. Inorganic Crystal Structure Database, ICSD) (за неоргански соединенија) или Банката на податоци за белковини (англ. Protein Data Bank, PDB). Многу структури кои се добиени за приватни комерцијални цели (кристализација на медицински релевантни белковини) не се депонираат во јавните кристалографски бази на податоци.
Теорија на дифракција
Главната цел на рендгенската кристалографија е да се одреди електронската густина f(r) низ волуменот на кристалот, каде r претставува тридимензионалниот вектор на положба во рамките на кристалот. За да се направи ова, се користи расејувањето на рендгенските зраци за да се соберат податоци за неговата Фуриеова преобразба F(q), кој претрпува математичка инверзија да се добие густината во реалниот простор, со употреба на формулата
каде интегралот се зема од сите вредности на q. Тридимензионалниот реален вектор q претставува точка во реципрочен простор, т.е. до одредена осцилација во електронската густина при движење во правецот во кој q е насочен. Должината на q одговара на 2\pi поделен со брановата должина на осцилацијата. Соодветната формула за Фуриеова преобразба ќе се користи подолу
каде интегралот е на сите можни вредности на векторот на положба r во рамките на кристалот.
Фуриеовата преобразба F(q) генерално е комплексен број, и затоа има величина |F(q)| и фаза φ(q) поврзани со равенката
Интензитетите на рефлексиите кои се набљудуваат кај рендгенската дифракција ги даваат величините |F(q)|, но не и фазите φ(q). За начинот на кој се добиваат фазите види погоре во текстот. Обединувањето на величините и фазите ја дава целосната Фуриеова преобразба F(q), од која со превртување се добива електронската густина f(r).
Кристали често се идеализирани како совршено периодични. Во идеален случај, атомите се позиционирани на совршена решетка, електронската густина е совршено периодична и Фуриеовата преобразба F(q) е нула, освен кога q припаѓа на реципрочната решетка (т.н. Брегови пикови). Во реалноста кристалите не се совршено периодични; атомите вибрираат околу нивните средни положби, а можат да постојат и различни типови на неред, како што се мозаичност, дислокација, разни точкести дефекти и хетерогеност во конформацијата на кристализираните молекули. Затоа Бреговите пикови имаат ограничена ширина и може да има значително дифузно расејување, односно континуум на расејани рендгенски зраци кои се наоѓаат помеѓу Бреговите пикови.
Интуитивно разбирање од Бреговиот закон
Интуитивно разбирање за рендгенската дифракција може да се добие од Бреговиот закон (Брегов модел на дифракција). Во овој модел, дадена рефлексија е поврзана со група на рамномерно распоредени рамнини кои го пресекуваат кристалот, обично минувајќи низ центрите на атомите на кристалната решетка. Ориентацијата на одредена група на рамнини се идентификува со нејзините три Милерови индекси (h, k, l) и нека растојанието меѓу нив се обележи со d. Вилијам Лоренс Брег предложил модел во кој влезните рендгенски зраци се расејуваат спекуларно (огледално) од секоја рамнина; оттука, рендгенски зраци кои се расејани од соседните рамнини конструктивно интерферираат (конструктивна интерференција) кога аголот θ помеѓу рамнината и рендгенскиот зрак резултира во разлика во должината на патеката која е цел множител n на брановата должина λ.
Расејувањето како Фуриеова преобразба
Влезниот рендгенски зрак има поларизација и треба да биде претставен како бранов вектор; меѓутоа, заради едноставност, овде нека биде претставен како скаларен бран. Исто така се игнорира компликацијата на временската зависност на бранот и само се концентрира на просторната зависност на бранот. Плоснатите бранови можат да бидат претставени со бранов вектор kin, па така јачината на влезниот бран во време t=0 е изразена со
На позиција r во примерок, нека има густина на расејувачите f(r); овие расејувачи треба да создадат расејан сферичен бран со амплитуда која е пропорционална на локалната амплитудата на влезниот бран помножено со бројот на расејувачи во мал волумен dV околу r
Ајде да го разгледаме делот од расејаните бранови кои излегуваат со вектор на бран kout и удираат на екранот во rscreen. Бидејќи нема загуба на енергија (еластично расејување), брановите должини се исти, а исти се и величините на векторите на бранот |kin|=|kout|. Од времето кога фотонот е расејан на r до времето кога е апсорбиран на rscreen, фотонот подлежи на фазна промена
Нето зрачењето кое пристигнува на rscreen е збирот на сите расејани бранови низ кристалот
што може да биде напишан како Фуриеова преобразба
каде q = kout – kin. Измерениот интензитет на рефлексијата ќе биде квадратот на оваа амплитуда
Фриделови и Бијвоетови придружници
За секоја рефлексија која одговара на точка q во реципрочниот простор, постои уште една рефлексија со ист интензитет на спротивната точка -q. Оваа спротивна рефлексија е позната како Фриделов придружник на оригиналната рефлексија. Оваа симетричност резултира од математичкиот факт што електронската густина f(r) на позиција r секогаш е реален број. Како што е наведено погоре, f(r) е инверзната трансформација на нејзината Фуриеова трансформација F(q); сепак, ваква инверзна трансформација генерално е комплексен број. За да се осигура дека f(r) е реален број, Фуриеовата трансформација F(q) мора да биде таква што Фриделовите придружници F(−q) и F(q) се конјугирани комплексни броеви еден со друг. На тој начин, F(−q) ја има истата величина како F(q), но тие имаат спротивна фаза, т.е., φ(q) = −φ(q)
Еднаквоста на нивните величини гарантира дека Фриделовите придружници го имаат истиот интензитет |F|2. Оваа симетричност овозможува да се измери целата Фуриеова трансформација од само половина од реципрочниот простор, на пример, со ротирање на кристалот малку повеќе од 180°, наместо целосна револуција од 360°. Кај кристалите со значителна симетрија, дури и повеќе рефлексии може да го имаат истиот интензитет (Бијвоетови придружници); во такви случаи, дури и помалку од реципрочниот простор треба да се измери. Во поволните случаи на висок степен на симетричност, понекогаш само 90°, или дури само 45°, на податоци се потребни за целосно истражување на реципрочниот простор.
Условот на Фриделовиот придружник може да биде изведен од дефиницијата за инверзната Фуриеова трансформација
Бидејќи Ојлеровата формула наведува дека eix = cos(x) + i sin(x), инверзната Фуриеова трансформација може да биде расчленета на збир од чисто реален дел и чисто имагинарен дел
Функцијата f(r) е реална ако и само ако вториот интеграл Isin е нула за сите вредности на r. Ова е точно ако и само ако горниот услов е задоволен
бидејќи Isin = −Isin подразбира дека Isin=0.
Евалдова сфера
Секој дифракција на Х-зраци претставува само еден пресек, сферичен пресек на реципрочен простор, како што може да се види од конструкцијата на Евалдовата сфера. Двете kout и kin имаат иста должина, поради еластичното расејување, бидејќи брановата должина не се променила. Затоа, тие можат да бидат претставени како два радијални вектора во сфера во реципрочен простор, што ги покажува вредности на q кои се земени како примерок од дадена дифракциона слика. Бидејќи постои мало ширење на влезните бранови должини на влезниот зрак, вредностите на |F(q)| може да се измерат само за q векторите кои се наоѓаат помеѓу двете сфери кои одговараат на тие полупречници. Затоа, за да се добие целосен збир на податоци на Фуриеова трансформација потребно е кристалот да се ротира малку повеќе од 180°, или понекогаш и помалку, ако е присутна доволна симетрија. Потполна ротација од 360° не е потребна, поради интринзичната симетрија во Фуриеовите трансформации на реалните функции (како што е електронската густина), но потребно е малку повеќе од 180° за да се покрие целиот реципрочен простор во рамките на дадената резолуција, поради закривеноста на Евалдовата сфера.
Патерсонова функција
Добро познат резултат на Фуриеовите трансформации е теоремата на автокорелација, која наведува дека автокорелацијата c(r) на функцијата f(r)
има Фуриеова трансформација C(q) која е квадратната величина на F(q)
Затоа, функцијата на автокорелација c(r) на електронската густина (исто така позната како Патерсонова функција ) може да биде директно пресметана од интензитетите на рефлексиите, без пресметка на фазите. Во принцип, ова може да се користи за директно одредување на кристалната структура, меѓутоа во пракса тешко се изведува. Функцијата на автокорелација одговара на дистрибуцијата на векторите помеѓу атомите во кристалот; на тој начин, кристал со N атоми во елементарната ќелија може да има N(N-1) пикови во неговата Патерсонова функција. Со оглед на неизбежните грешки во мерењето на интензитетите и математичките тешкотии во реконструкцијата на атомските позиции од меѓуатомските вектори, оваа техника ретко се користи за решавање на структурите, со исклучок на наједноставните кристали.
Предности на кристалите
Во принцип, атомската структура може да се одреди со примена на рендгенско расејување на некристални примероци, дури и на една молекула. Меѓутоа, кристалите даваат многу посилен сигнал што се должи на нивната периодичност. Кристалниот примерокот по дефиниција е периодичен; кристалот се состои од повеќе елементарни ќелии кои неограничено се повторуваат во три независни правци. Таквите периодични системи имаат Фуриеова трансформација која е концентрирана на периодично повторувачки точки во реципрочен простор познати како Брегови пикови; Бреговите пикови одговараат на точките на рефлексиите на сликата на дифракција. Бидејќи амплитудата на овие рефлексии расте линеарно со бројот N на расејувачи, набљудуваниот интензитет на овие точки треба квадратно да расте, како N2. Со други зборови, употребата на кристал го концентрира слабото расејување на поединечните елементарни ќелии во многу посилна, кохерентна рефлексија која може да се набљудува над шумот. Ова е пример за конструктивна интерференција.
Кнезот Иван Кнежевиќ (песна)
Кнезот Иван Кнежевиќ (српски: Кнез Иван Кнежевиһ) - српска епска песна. Песната прв ја запишал Вук Караџиќ, кој ја слушнал од слепиот пејач Филип Вишњиќ. Притоа, според мислењето на Караџиќ, Вишњиќ самиот ја измислил песната.
Содржина
Капетанот Кулин заминал со својата бројна војска од Босна во Мачва. Таму го пречекал кнезот Иван Кнежевиќ кој, за да ја спаси својата територија, се побратимил со Кулин. Меѓутоа, Кулин го изневерил пријателството и го нападнал селото Добриќ, каде неговата војска убила 64 селани, заедно со кнезот и попот и заробила 300 луѓе. Кога слушнал за тоа, кнезот Иван го замолил капетанот Кулин да му ги продаде робовите, а тој побарал три товари богатство, како цена за нив. Тогаш, кнезот ги собрал робовите и ги однесл во Бијелина, каде го повикал народот со молба да ги купи робовите. На тој начин, тој собрал два товари богатство, а третиот го позајмил од двајца негови турски пријатели. Откако го платил откупот, кнезот пак ги повикал луѓето со молба да ги ослободат робовите.
Цакони (Костурско)
Цакони  (Τσάκονη, Çakonji) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 13 километри југозападно од градот Костур и Костурското Езеро во Костурската Котлина на брегот на реката Бистрица. Селото се наоѓа на надморска височина од 688 метри.
Историја
Во XV век во Цакони биле евидентирани 66 глави на домаќинства. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, Цакони имало 200 жители Македонци и 150 македонски муслимани или Турци.
Според грчката статистика од 1905 година селото било ќисто грчко со 350 жители. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 40 македонски и 20 турски семејства, додека според Георги Христов и едно влашко семејство. .
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 423 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 354 жители. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1928 година овој број изнесувал 92 лица или според други податоци 26 семејства со 106 лица.
Демографија
Во 1928 година селото броело 341 жител. , додека во 1940 година селото броело 448 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 386 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 366 жители, во 1971 година имало 324 жители, во 1981 година имало 348 жители, додека во 1991 година имало 341 жител. Денеска, населението на селото е 311 жители според пописот од 2001 година.
NGC 4360B
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4360B се споменува и како IC 3274, MCG 2-32-27, CGCG 70-50, VCC 715, NPM1G +09.0292.
Откривање
Објектот е откриен на 1877 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 4360B е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40344. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 873. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1563.
Ана Јовановска
Ана Јовановска (р. 1991) — македонска академска графичарка.
Животопис
Ана Јовановска е родена во 1991 година. Дипломирала на Факултетот за ликовни уметности во Скопје, каде магистрирала во 2016 година, на одделот за графика.
Учествува на „XI Биенале на млади“, НГМ - Мултимедијален центар Мала станица, на „Привремена духовна ремедијација“ во рамките на „Скопско лето“, дава дело за Imago Mundi, номинирана е за наградата „Денес за млад уметник на годината“ (2016) и ја промовира својата не-комерцијална книга Collection of False Memories во Франција и Босна и Херцеговина. Издава зин „По Трагите“ за Private Print, Paragraphie со Асемблаж Атлас за Фестивалот на современата уметност АКТО итн.
Творештво
Има повеќе самостојни изложби во Македонија и странство и учествува на повеќе од 70 групини изложби во Македонија, Србија, Грција, Бугарија, Босна и Херцеговина, Романија, Чешка, Полска, Русија, Италија, Франција, Германија, Шпанија, Португалија, Мексико, Аргентина, Колумбија и САД итн.
На 25 ноември 2016 година, во Центарот на културата „Трајко Прокопиев“ во Куманово била отворена самостојна изложба на графики, објекти и видеа на Јовановска, со наслов „Буквата за себе и човекот“.
Наташа Милованчев
Наташа Милованчев (1967, Скопје) - македонска сликарка.
Животопис
Милованчев е родена во 1967 година, во Скопје. Дипломирала на Архитектонскиот факултет и на Факултетот за ликовни уметности во Скопје, каде магистрирала во 2003 година. Во 1994 година станала членка на Друштвото на ликовните уметници на Македонија. Таа работи како професор на Архитектонскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје.
Творештво
Освен со сликарство, Милованчев се занимава и со графички дизајн и со театарска уметност. Таа реализирала околу 20 самостојни изложби, а учествувала и на повеќе межународни групни изложби. На 25 ноември 2016 година, во галеријата „Борко Лазески“ во рамки на Центарот за култура во Прилеп била отворена изложбата на Милованчев, со наслов „Кодирани пејзажи“, на која таа се претставила со 21 дело, работено во комбинирана техника на хартија. Делата биле создадени во 2012-2015 година и во нив авторката варира еден мотив кој се јавува како метафора, како сублимирано-функционален и поетички знак во просторот.
Сончев блесок
Сончев блесок — ненадеен блесок на светлина набљудуван во близина на површината на Сонцето. Тоа подразбира многу широк спектар на емисии, при што се исфрла енергија и до 6 џ×1025 џули (приближно еквивалентно на 160.000.000.000 мегатони ТНТ, што е за споредба 25 000 пати погомела енергија ослободена при судирот на кометата Шумејкер-Леви 9 со Јупитер ). Блесоците се чести, но не секогаш се придружени со спектакуларно исфрлање на плазма од короната. Блесокот исфрла облаци од електрони, јони, и атоми низ корона на Сонцето во вселената. Овие облаци обично стигнуваат до Земјата еден или два дена по настанот. Овој термин исто така се користи за слични појави кај други ѕвезди, каде што се нарекува ѕвезден сјај.
сончевите блесоци влијаат на сите слоеви на сончевата атмосфера (фотосферата, хромосферата и короната), кога плазмата како медиум се загрева до десетици милиони Келвини, додека космичките зраци како електроните, протоните и потешките јони се забрзуваат скоро до брзината на светлината. Тие зрачат на сите бранови должини од електромагнетниот спектар, од радио бранови до гама-зраци, иако поголемиот дел од енергијата се шири со честоти надвор од видливиот спектар и затоа поголемиот дел од блесоците не се видливи за голо око и може да бидат забележани само со посебни инструменти. Блесоците сејавуваат во активни региони околу сончевите дамки, каде интензивните магнетни полиња пенетрираат во фотосферата и ја поврзуваат короната со внатрешноста на Сонцето. Блесоците се напојуваат од ненадејното (времетраење од неколку минути до десетици минути) ослободување на магнетна енергија складирано во короната. Исти вакви ослободувања на енергија може да произведе таканареченото Коронарно исфрлање на маса/плазма (CME), иако односот помеѓу CME блесоците и сончевите блесоци сè уште не е добро разјаснет.
Х- зраците и УВ зрачењето емитирани од сончевите блесоци може да влијаат на Земјината јоносфера и да ја нарушат радио комуникацијата со долг домет. Директните радио емисии со бранови должини  од редот на дециметри може да го нарушат функционирањето на радари и други уреди кои ги користат овие честоти.
Грамаѓе (Лубница)
Грамаѓе — археолошко наоѓалиште кај радовишкото село Лубница, Општина Конче. Претставува населба од доцната антика.
Сончев блесок
сончеви блесоции биле забележани за првпат од Кристофер Ричард Карингтон и независно од страна на Ричард Хоџсон во 1859 година како локализирани видливи светли мали површини во група сончеви  дамки. Ѕвездените блесоци може да се појачаат при гледање во светлосни криви добиени од телескоп или сателитски податоци од разни други ѕвезди.
Грамаѓе (Лубница)
На 3,5 км северозападно од селото, на површина од 500 × 300 м се гледаат остатоци од повеќе грамади од кршен камен, фрагменти од тегули, питоси и керамички садови. Најдени се еден капител и дел од столб.
Сончев блесок
Зачестеноста на појавата на сончеви блесоци варира, од неколку на ден кога Сонцето е особено "активно", на помалку од еден неделно, кога Сонцето е "тивко",следејќи го  11-годишниот циклус (сончевиот циклус). Големите блесоци се поретки отколку помалите.
На 23 јули 2012 година, масивен, и потенцијално штетен, сончев блесок (сончев блесок, сончева супербура, solar EMP) одвај успеа да ја промаши Земјата, според НАСА. Според НАСА, има околу 12% шанса да се случи сличен настан помеѓу 2012 и 2022 година, аиако бидејќи оваа бројка е основана на екстремна екстраполација на пресметаната честотата на идните бури, вистинската веројатноста за тоа е речиси сигурно помала од 12 проценти.
Причина
Блесоците се случуваат кога забрзани наелектризирани честички, главно електрони, реагираат со плазматаплазма во Сонцето. Научните истражувања покажуваат дека феноменот на магнетна реконекцијамагнетна реконекција води до ова големо забрзување на наелектризирани честички. На Сонцето, магнетна реконекција може да се случи на сончевите арки - серија на блиски магнетени силови линии. Овие линии брзо се поврзуваат во ниска аркада на јамки оставајќи спирала на магнетното поле неповрзана со остатокот на аркадата. Ненадејното ослободување на енергија во оваа реконекција е потеклото на забрзувањето на честичките. Неповрзаните магнетни спирални области и материјалот што го содржи може насилно да се прошири нанадвор формирајќи Коронарно исфрлање на плазма. Ова исто така објаснува зошто сончевите блесоци обично еруптираат од таканаречените активни региони на Сонцето, каде што магнетни полиња се многу посилни од вообичаено.
Опасности
сончевите блесоци имаат силно влијание врз локалниот простор локалниот простор- време во близина на Земјата. Тие може да произведат струи од високо енергетски честички во сончевиот ветер, настан познат како  сончеви протони. Овие честички може да влијаат на Земјината магнетосферамагнетосфера и да предизвикаат зрачење опасно за вселенските летала и астронаути. Покрај тоа, масивните сончеви блесоци кои се проследени со коронарно масовно исфрлање коронарно масовно исфрлање (CМЕ) може да предизвикаат геомагнетни бури геомагнетни бури кои се познати по оневозможување на  сателитските врски и прекини во напојувањето со  електрична енергија на Земјата во подолг временски период.
Меките рендгенски зраци рендгенски зраци од класата блесоци Х ја зголемува јонизација на горниот дел од атмосферата, која може да им пречи на кратките радио бранови за комуникација  и може да ја загрее надворешната атмосфера и со тоа да го зголеми  влечењето  на сателитите кои орбитираат во ниските слоеви, водејќи до орбитални распаѓања. Енергетски честички во магнетосферата придонесуваат за Аврора Бореалис и Аврора Аустралис. Енергијата во форма на тврди х-зраци може да биде штетна за електрониката на вселенските летала. Овие се обично резултат на големи  плазма исфрлања во горната хромосфера.
Ризиците од зрачење од сончеви блесоци се голема загриженост во дискусиите за мисии со екипаж на Марс, месечината, или на други планети. Енергетските протони можat да поминат низ човечкото тело, предизвикувајќи биохемиски оштетувања, што претставува опасност за астронаутите во текот na меѓупланетарни патувањa. Некој вид на физичка или магнетна заштитa ќе бидат потребни за заштита на астронаутите. На повеќето протонски бури im se potrebni најмалку два часа од времето на визуелна детекција да стигнат до Земјината орбита. сончев блесок кој се случи на 20 јануари, 2005 година исфрли највисока концентрација на протони некогаш директно измерени,  и им даде на астронаутите помалку од 15 минути време да стигнат до засолништето.
Историја
Оптички набљудувања. Ричард Карингтон забележал блесок за првпат на 1 септември 1859 година проектирајќи ја сликата произведени од страна на оптички телескоп, без филтри. Тоа беше исклучително интензивна бела светлина на блесок. Бидејќи блесоците произведуваат големи количества на зрачење во Х, додавајќи тесен (≈1 Е) филтер во центарот на оваа бранова должина на оптички телескоп, овозможува набљудување на не многу светли блесоци со мали телескопи. Со години Х беше главен, ако не и единствен, извор на информации за сончеви блесоци.
Радио забелешки. Во текот на Втората светска војна, на 25 и 26 февруари 1942 година, британските радар оператори забележале зрачење кое Стенли Еј го толкува како сончева емисија. Нивното откритие не се појави во јавноста до крајот на конфликтот. Истата година Соутхњортх исто така, го забележа Сонцето на радио, но како и со Стенли Еј, неговите забелешки станаа познати дури по 1945 година. Во 1943 година Grote Reber беше првиот што ги пријави радиоастрономските забелешки на Сонцето на 160 MHz. Брзиот развој на радиоастрономијата откри нови особености на сончевата активност, како бури и експлозивни блесоци. Денес копнените радиотелескопи го набљудуваат Сонцето од ~ 15 MHz до 400 GHz.
Простор телескопи. Од почетокот на вселенското истражување, телескопи беа испратени во вселената, каде што тие работат на бранова должина пократка од УВ зраците, кои се комплетно апсорбирани од атмосферата, и каде блесоците може да бидат многу светли. Од 1970-тите, GOES серија на сателити го набљудуваат Сонцето во меки Х-зраци, и нивните забелешки станаа стандардна мерка за блесоци, намалувајќи ја важноста на класификација со Х. Тврдите Х-зраци биле регистрирани со многу различни инструменти, најважниот денес е(RHESSI). Сепак, УВ забелешки денес претставуваат сончевите слики на ѕвездите со своите неверојатни детали кои ја откриваат комплексноста на сончевата корона. Вселенските летала исто така може да носат радио детектори на исклучително долги бранови должини (од неколку километри), кои не можат да продрат преку јоносферата.
Простор-време
Простор-време Најмоќниот блесок забележан некогаш беше на 1 септември, 1859 година, и беше соопштено од страна на Британскиот астроном Ричард Карингтон и независно од набљудувач по име Ричард Хоџсон. Настанот е прогласен за сончева бура од 1859 година, или "Карингтон настан". Блесокот беше видлив со голо око (во бела светлина), и предизвика прекрасни аурори до тропските ширини како Куба или Хаваи. Блесокот остави трага на мразот во Гренланд во форма на нитрати и берилиум-10, кои денес може да се измерат. Двајца научници ги реконструираа ефектите од овој блесок и ги споредија со други настани од последните 150 години. Во модерни времиња, најголемиот сончев блесокот мерен со инструменти се случи на 4 ноември, 2003. Овој настан ги засити детекторите на GOES, и поради тоа неговата класификација е само претпоставка. Првично, екстраполација на GOES кривата беше X28. Подоцна анализата на јоносфреските ефекти предложи зголемување на оваа проценка на X45. Овој настан го даде првиот јасен доказ за нова спектрална компонента над 100 GHz. Други големи сончеви блесоци, исто така, се случија на 2 април 2001 година (X20), 28 октомври, 2003 година (X17.2 и 10),  7 септември 2005 (X17),  17 февруари 2011 (X2),         9 август 2011 (X6.9),  7 март 2012 (X5.4), 6 јули 2012 година (X1.1) X1.8 класа блесокот беше снимен на 24 октомври 2012 година. Има големи сончеви активности и во почетокот на 2013 година, особено во рамките на 48-часовен период кој почнува на 12 мај 2013 година, на вкупно четири Х-класа сончеви блесоци кои  беа емитирани и се движеа од x 1.2 и нагоре на X 3.2 Во почетокот на ноември 2015 година, сончев блесок го наруши системот за контрола на воздушниот сообраќај во централниот и јужниот дел на Шведска, предизвикувајќи големи одложувања за патниците.
Блесок во вид на спреј
Блесокот во вид на спреј е еден вид на ерупција поврзани со сончевите блесоци. Тие вклучуваат побрзи исфрлања на материјалот од еруптивни проминенции, и може да достигнат брзина од 20 до 2000 километри во секунда.
Предвидување
Тековните методи на предвидување на блесоцитесе проблематични, и не постои сигурен показател дека активен регион на сонцето ќе произведе блесок. Сепак, многу својства на сончевите пеги и активните региони се во корелација со согорувањето/исфрлањето блесок. На пример, магнетно комплексните региони (засновани на линија пред магнетното поле) наречени делта дамки произведува најголеми блесоци. Едноставна шема на класификација на сончевите дамки според McIntosh, или фракциона комплексност. е појдовна точка за предвидуванње на блесоците. Predictions are Најчесто предвидувањата се наведени со веројатност на појава на блесоци над М или X GOES класата во рок од 24 или 48 часа. Националната океанска и атмосферска администрација на САД (НОАА) дава предвидувањата од овој вид.
NGC 4360A
NGC 4360A — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4360A се споменува и како NGC 4360, UGC 7484, MCG 2-32-28, CGCG 70-52, VCC 722.
Откривање
Објектот е откриен на 1877 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4360A е од видот E2. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 4360A има привидни димензии од 1,5' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Регионален пат 2336
Регионален пат 2336 (ознака: Р2336) — регионален пат во Македонија, со насока на движење првин исток-запад, а потоа север-југ. Има вкупна должина од 52,3 километри и 5 делници. Патот започнува во велешкото село Стари Град и се движи на запад кон селото Богомила, каде се искачува на Орешка Планина и се спушта во Пелагонија, завршувајќи во селото Ропотово.
Делници
Регионалниот пат 2336 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 5 различни делници.
Панаѓуриште (Свеќани)
Панаѓуриште или '''Св. Константин и Елена''' — археолошко наоѓалиште во велешкото село Свеќани. Претставува средновековна црква и некропола. На 3 км југозападно од селото, на североисточната страна на ридот Св. Констатин и Елена се наоѓаат остатоци од манастирска црква изградена кон крајот на IX век и на почетокот на X век. Подоцна, во XIII и XIV век, црквата била преѕидана и доградена. Од нејзината западна страна се гледаат гробови со конструкција од камени плочи. Во црквата бил ѕидан и еден надгробен споменик - стела, а во западниот ѕид на другата црква (од 1888 година), која се наоѓа во непосредната близина, е вѕидан натпис кој го споменува името на градот Аргос.
Каубој Бибоп
Каубој Бибоп (јап. カウボーイビバップ [Каубоои Бибапу], анг. Cowboy Bebop ━ јапонска научно-фантастична аниме телевизиска серија создадена од Sunrise, а претставена од продукцискиот тим воден од главниот творец и режисер Шиничироо Уатанабе, сценаристката Кеико Нобумото, ликовен дизајн од Тошихиро Кавамото, механички дизајн (на вселенските бродови и сл.) на Кимитоши Јамане, и композиторката Јоко Кано (формирајќи го бендот Seatbelts). Дваесет и шесте епизоди (нагласени како „сесии“ поради проминетниот џез карактер на музиката во серијата) на серијата се сместени во 2071 година, и ги следат животите на мала екипа Главоловци (bounty hunters) кои патуваат во нивниот вселенски брод наречен Бибоп (Bebop), инспирирано од посебниот бибоп џез жанр, кој се карактеририза со брзо темпо и темпераментни мелодии. Иако е позната по тоа што влече од многу различни теми и тропи, Cowboy Bebop е најмногу инспирирана од научната фантастика, вестерн и ноар филмовите, додека филозофската тематика ги вклучува егзистенцијалната здодевност, осаменоста и потешкотиите на човечкото Битие да избега од неговото минато.
Серијалот премиерно бил прикажан во Јапонија на ТВ Токио од 3 април до 26 јуни 1998 година, емитувајќи само дванаесет епизоди (во нерегуларен редослед) и една специјално создадена како отчет кон контроверзната содржина на серијата која е генерално наменета за повозрасните. Целосните дваесет и шест епизоди од серијата подоцна биле емитувани на приватниот јапонски канал Wowow од 24 октомври до 24 април 1999 година. Анимето било адаптирано во две манга серијали кои биле објавени во списанието „Asuka Fantasy DX“ на компанијата Кадокауа Шотен. Подоцна бил објавен и филм (хронолошки сместен некаде помеѓу 10-та и 15-та епизода од серијата) во киносалите ширум светот.
Серијата подоцна била синхронизирана на англиски јазик, чија што продукција добила пофалби од манга и аниме заедницата, заради честиот тренд на англиските (и европски) гласовни преводи на јапонските аниме серијали да се супстандардни, а во 2001 година, КАУБОЈ БИБОП станало првото аниме што се емитувало на Adult Swim во САД.
Серијата имала критичен и комерцијален успех како на јапонските, така и на меѓународните пазари (пред сè во САД), освоила неколку престижни аниме и научно фантастични награди, и добила едногласни пофалби за стилот, ликовите, приказната, гласовната глума, анимацијата и музиката. И години по објавувањето, критичарите ја поздравуваат КАУБОЈ БИБОП како ремек-дело и често ја наведуваат како една од најдобрите, ако не и најдобра, аниме серија на сите времиња. Посочено е дека нејзиното влијание помогнало на новиот бран на аниме кое ги привлекло западните гледачи во раните 2000-ти, а и обично се предлага на луѓето кои никогаш не гледале аниме, да ја погледнат КАУБОЈ БИБОП како одличен пример.
Приказна
Во 2071 година, приближно педесет години откако хаваријата на еден од хиперпросторните портали поставени низ сончевиот Систем ја прави Земјата речиси непогодна за живот, човештвото ги колонизира повеќето карпести планети и месечини на Сончевиот Систем. При услови на зголемената стапка на криминал, полицијата на Сончевиот Систем (ISSP) воспоставува легален систем на доверители, во кој регистрирани главололовци (исто така наречени „каубојци“) ги бараат криминалците и ѝ ги носат на полицијата за одредена сума пари. Протагонистите на серијата се главоловците кои живеат на вселенскиот брод Бибоп. Оригиналниот екипаж е Спајк Спигел, поранешен атентатор на криминалниот „Синдикат Црвен Змеј“, и Џет Блек, поранешен офицер на ISPP. Подоцна им се придружува и Феј Валентајн, измамничка со непознато минато и целосна амнезија; Едвард Вонг, ексцентрична генијална девојка вешта во хакирање; и Ајн, генетски создадено Корги куче со висока човечка интелигенција. Во текот на серијата, екипата се вклучува во катастрофални незгоди, честопати оставајќи ги без пари, додека се соочува со старите лица и настани од нивното минато: тука спаѓаат причините на Џет за напуштање на ISSP, и мистериозното минатото на Феј која е повредена во несреќен случај и е криогено замрзната за да ѝ го спасат животот.
Откако се инфилтрира во Синдикатот, тој го наоѓа Виш'с на најгорниот кат од зградата и се соочува со него откако ги убива преостанатите членови на „Црвениот змеј“. Последната битка завршува на начин што Спајк го убива Виш'с, но здобивајќи се со сериозни поврди во конфронтацијата. Серијата завршува со одјавната сцена фокусирајќи се на Спајк како се спушта по главните скалила на зградата, со изгрејсонцето во позадина, за на крајот да падне на земи.
Жанр и тематика
Уатанабе создал специјална ознака за серијата за да ја промовира за време на нејзиното оригинално претставување, нарекувајќи ја „жанр сама по себе“. Фразата била вметната пред и по рекламните паузи за време на нејзиниот јапонски и американски пренос. Подоцна, Уатанабе овој пристап го нарекол „претерување“. Серијата е хибрид од повеќе жанрови, вклучително вестерн и мека фикција. Еден критичар ја опишува како „вселенска опера која се среќава со филм ноар, кој се среќава со комедија, која се среќава со сајберпанк“. Исто така е опишана и како „вселенски вестерн“.
Музичкиот стил е нагласен во многу од насловите на епизодите. Повеќе филозофски теми се искажуваат преку ликовите, вклучувајќи го егзистенцијализмот, здодевноста, осаменоста и влијанието на минатото врз протагонистите. Серијата, исто така, кокретно наведува и дава пастиш на повеќе филмови, вклучувајќи ги делата на Џон Ву и Брус Ли, филмот ПОЛНОЌНА ТРКА, 2001: ВСЕЛЕНСКА ОДИСЕЈА на Кјубрик и ВОНЗЕМЈАНИН (ОСМИОТ ПАТНИК) на Камерон. Серијата исто така вклучува обемни наводи и елементи од научната фантастика, кои имаат силни сличности со сајберпанк фантастиката на Вилијам Гибсон. Неколку планети и вселенски станици во серијата се создадени според Земските цивлизации. Улиците на небесните тела како што е Ганимед личат на модерен пристаништен град, додека на Марс има трговски центри, тематски паркови, казина и градови. Универзумот на КАУБОЈ БИБОП е исполнет со видео плеери и хиперпросторни портали, еко-политика и панаѓури, вселенски бродови и Индијанци шамани. Оваа слика е опишана како „една третина азиска дијаспора и две третини див запад“.
Ликови
Ликовите се содадени од Уатанабе и ликовниот дизајнер Тошихиро Кауамото. Уатанабе го замислил секој лик како една целина на неговата личност, или како комплетната спротивност. Секој лик, од главната екипа до споредните ликови, се дизајнирани да бидат одметници што не можат да се вклопат во општеството. Кауамото ги дизајнирал ликовите на начин што тие лесно би се разликувале едни од други. Сите главни улоги се одликуваат со длабоко чувство на осаменост или оттуѓување од нивната судбина и минато. Од перспективата на Брајан Камп и Џули Дејвис, тие наликуваат на главните ликови од аниме серијата ЛУПИН III, но само површно, земајќи го предвид вознемирувачкото минато и комплексноста на личностите од БИБОП.
Шоуто се фокусира на ликот на Спајк Спигел, а целокупната тема на серијата е минатото на Спајк и неговото кармичко влијание врз него. Спајк е претставен како некој што ги губи очекувањата за неговата иднината, ја губи жената што ја сака, па затоа е во постојана летаргична состојба. Вештачкото око на Спајк е вклучено бидејќи Уатанабе сакал сите неговите ликови да имаат недостатоци. Првично, тој сакал Спајк да има превез на окото, но продуцентите ставиле вето на предлогот.
Џет е прикажан како некој што ја губи самодовербата во својот поранешен живот и станува циничен во однос на состојбата во општеството. Спајк и Џет се создадени да бидат спротивни, со тоа што Спајк е слаб и носи одело, додека Џет е набиен и мускулест, и носи обична облека. Облеката, која има темни нијанси, исто така ги рефлектира нивните мисли. Феј Валентајн, Едвард Вонг и Ајн се приклучуваат на екипата во подоцнежните епизоди. Нивниот ликовен дизајн е наменет да се спротивставува на оној на Спајк. Феј е опишана од нејзината гласовна глумица, првично како „грда“ жена, а нејзините одлики се нејзината живост, сензуалност и хуманост. За да се нагласи нејзината ситуација, таа е споредувана со Покер Алис, позната покер натпреварувачка од Дивиот Запад.
Едвард и Ајн се единствените главни ликови кои што имаат реални модели од вистински луѓе. Едвард го црпи своето однесување засновано на лудориите на Јоко Кано, забележани од Уатанабе кога првпат ја запознал. Иако е генерално портретирана како безгрижна и ексцентрична, Едвард го добива чувството на осаменост откако ја напушта нејзиниот татко. Кауамото првично го засновал дизајнот на Ајн врз Корги миленичето на негов пријател, но подоцна посвоил свое Корги кое го користел како модел за движењето на анимираниот лик.
Продукција
КАУБОЈ БИБОП е развиена од студиото за анимација Sunrise и создадена од Хаџиме Јатате, добро познат псевдоним на колективните придонеси на анимациската екипа на Санрајз. Водач на креативниот тим на серијата бил режисерот Шиничиро Уатанабе, најзначаен во тоа време за режирањето на Macross Plus и Mobile Suit Gundam 0083: Stardust Memory. Други водечки членови на креативниот тим на Санрајз биле сценаристката Кеико Нобумото, ликовниот дизајнер Тошихиро Кауамото, механички дизајн и уметност на Кимитоши Јамане, композиторката Јоко Кано и продуцентите Масахико Минами и Јошијуки Такеи. Повеќето од нив претходно работеле заедно, и самостојно дале придонеси и во други популарни аниме серии. Нобумото го напишала сценариото за МАКРОС ПЛУС, Кауамото ги дизајнирала ликовите во ГАНДАМ, а Кано ја компонирала музиката за МАКРОС ПЛУС и Vision of Escaflowne. Јамане сè уште не соработувал со Уатанабе, но неговите заслуги во аниме проекти биле Bubblegum Crisis и ЕСКАФЛОНЕ. Минами се приклучил на проектот бидејќи сакал да направи нешто поразлично од неговата претходната работа со меха аниме жанрот.
Концепт
КАУБОЈ БИБОП е првиот проект на Уатанабе како соло режисер, бидејќи тој делувал како ко-режисер во неговите претходни проекти. Неговиот оригинален концепт бил за создавање на филм, па за време на продукцијата ја третирал секоја епизода како пократок филм. Неговата главна инспирација за БИБОП била анимето ЛУПИН III, криминалистичка аниме серија која се фокусира на експлоатациите на истоимениот насловен лик од серијата. Кога ја развивал приказната на серијата, Уатанабе најпрво започнал со развивање на ликовите. Тој објаснил:
„Првата слика што ми се појави беше Спајк и оттаму се обидов да изградам приказна околу него, обидувајќи се да го направам кул“.
Иако оригиналниот дијалог на серијата се одржувал на чисто ниво, за да се избегнат какви било вулгарности, нејзиното ниво на софистицираност е соодветно за возрасни луѓе со криминално опкружување. Уатанабе ја опишал БИБОП како „80% сериозна приказна и 20% комичен допир“. Комичните епизоди биле потешки за тимот да ги напише отколку сериозните, но иако неколку настани во нив изгледале случајни, тие биле внимателно испланирани однапред. Ватанабе го замислил крајот на серијата рано при создавањето, а секоја епизода во која се вклучени Спајк и Виш'с треба да ја наговести нивната последна конфронтација. Некои од вработените не биле задоволни од ваквиот пристап бидејќи создавање на продолжение на серијата би било многу тешко. Иако размислувал да го смени крајот, тој сепак се решил да ја избутка својата оригинална идеја. Причината за ова било што Уатанабе не сакал серијата да стане како ЅВЕЗДЕНИ ПАТЕКИ, обврзан да работи на неа со години.