cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Паладиум
Катализа
Основната состојка на катализаторот Линдрал е паладиумот, таканаречен линдрален паладиум. Соединенија што содржат паладиум ги олеснуваат реакциите со ковалентна (јаглерод-јаглерод) врска. На пример:
Дисперзиран во спроводни материјали, паладиумот е одличен електрокатализатор кај оксидација на првични алкохоли во алкална средина. Паладиумот е исто така повеќе наменски метал за хомогена калализа, во комбинација со широк спектар на лиганди за високо селективни хемиски трансформации.
Каталитичките органски реакции со паладиум беа признаени за Нобелова награда по хемија во 2010 година. Во 2008 година студиите покажаа дека паладиумот е ефикасен катализатор во јаглеродо флуоридни врски.
Паладиумот како катализатор најмногу се користиво органската хемија и во индустријата. Неговата употреба расте како алатка за синтетичка биологија, во 2017 година во живо било демонстрирано третирање на болест кај цицачи со ппомош на каталитичка активност од наночестички на паладиум.
Електроника
Втората најчеста примена на паладиумот е во електониката, во произвотство на повеќеслојни керамички контензатори. Паладиумот (и легура на паладиум и сребро) во овие контензатори се користи во електодите. Паладиумот (понекогаш во легура со никел) се користи за обложување на компоненти и конектори во електроника ви во материјалите за лемење. Според податоците на Џонсон Мети во 2006 година, во електорнската индустрија се употрепиле 33.2 тони паладиум.
Технологија
Водородот лесно дифузира низ загреан паладиум ,мембрански реактори со паладиумови мембрани се користат во произвотство на водород со голема честота. Паладиум се користи во паладиум-водородни електроди во електро-хемиски проучувања. Паладиум (II) хлорид лесно катализира гасовид јаглерод моноксид и се користи во детектори на јаглерод моноксид.
Складирање на водород
Паладиумот лесно апсорбира водород на собна температура, создаавјки паладуим хидрид PdHx ,каде x е помала од 1. Иако ова својство е присутно кај многу преодни метали,паладиумот има единствен висок апсорпционен капацитет, и не ја губи својата ковливост сè додека x не се приближи до 1  Ова својство се рагледувало за да се дизајнира ефикасен, евтин, и безбеден начин за скалдирање водородно гориво, но паладиумот е премноги скап за оваа намена. содржината на водородот во паладиумот може да се поврзе со магнетната супсцетибилност, која опаѓа со порастот на водорот и се изедначува на нула за PdH0.62. Во кој било друг повисок однос, растворот станува дијамагнетичен'''. '''
Стоматологија
Паладиумот во мали количини(околу 0.5%) се користи во некој легури од кој се прават амалгамски пломби. Тој помага да се намали корозијата и да го зболеми металниот сјај на конечниот продукт.
Накит
Паладиумот се користи како скапоцен метал во накит од 1939, како алтернатива на платина во легурата „бело злато“, каде поради природната бела боја на паладиумот, тој немора да се обложува со родиум. Платината има многу помла густина. Слично на златото, паладиумот може да се обработи во форма на лист кои може да има дебелина од 100 nm. За разлика од платината паладиумот може да ја изгуби бојата на теператури поголеми од 400 °C, и е релативно крута.
Пред 2004, паладиумот во накит главно се употребувал во произвотство на бело злато. Паладиумот е еден од трите најпопуларни метали кој се користат како легура во бело злато(се користат и никел и сребро). Легурата од паладиум и злато е посакпа од легура на никел и злато, но понекогаш (Pd) може да предизвика алергиски реакции(но може да се појават алергиски реакции и со никел). За време на Втората светска војна паладиумот бил стратешки ресурс. Затоа, дел од накитот во тој период е направен од паладиум. Во минатото се избегнувало користење на паладиум во накит бидејќи бил тежок за леење. Кога овој проблем бил надминаат тој се почнала да се користи во накит, делумно поради зголемувањето на цената на платина во исто време со падот на цената на паладиум.
На почетокот на 2004, заради наглиот раст на цените на злато и платина, Кина почна да произведува големи количества на накит од паладиум, користејки 37 тони во 2005. Со промената на релативните цени падна и побарувачката на паладиум на падна на 17.4 тони во 2009. Поради зголемената побарувачката на паладиум како катализатор цената пораснала за одприлика 50% од таа на платина во јануари 2019. Во јануари 2010, биле воведени жигови (hallmark, потврда на состав кај благородни метали) од страна на „канцелариите за проценка“(assay offices) во Обидинетото Кралство. Од тогаш жиговите се неопходни за целиот накит кој се рекламира како чист паладиум или негова легура. Тој може да има цисто тоа од 500, 950 или 999 делови паладиом од 1000 дела легура.
Перцата кои направени од злато понекогаш се обожуваат со паладиум кога се бара ребреникав изглед(наместо злател). Шифер (Sheaffer) го користи паладиумот како облога со децении, за акцент на златната боја или целосно обложување на златото.
Фотографија
Со користење на платина и платинови соли може да се принтаат фотографии во црно-бело. често користен во комбинација со платина, паладиммот е алтернатива на сребро.
Токсичност
Паладиумот е метал со ниска токсичност. Човечкото тело тешко го апсорбира кога ќе се внесе во телото. Паладиумовите сили убиваат некои растениа како што е водениот зумбул, но погелемиот број на растенија се отпорни иако тестовите покажуваат дека нивото повисоко од 0,0003%, има влијание на растот на билката. Високите дози на паладиум можно е да се отровни, тетирањата на глодачи наведуваат на помислата дека е карциноген, сепак не постојат цврсти докази дека елеметот е штетен по здравјето на луѓето.
Предупредување
Паладиумот ,како и други метали од паладиумовата група, е прилично инертен. Постојат случаи на алергиски контактен дерматитис, но не се достапни доволно информации за неговите ефекти. Се покажало дека луѓето кој имаат алергиска реакција од паладиум исто така реагираат со никел. За тие луѓе се препорачува да избегнуваат забни пломби кои содржат паладиум.
Мала количина на паладиум се испусшта од автомобили кој имаат катализатори. Се испушта помеѓу 4 и 108 ng/km од автомобилите, а вкупниот внес преку храна е проценува дека е помал од 2 µg по човек на ден. Паладиумот може да се внесе(конзумира) од стоматолошки пломби, од кои се проценува дека се внесува помалку од 15 µg по човек на ден. Луѓе кој работат со паладиум или негови соединенија можно е да имаат многу поголем внес. За растворливи соединенија како на пример паладиум хлорид, 99% се отстранува од телото во рамките на 3 дена.
Кај глувци средната смртоносна доза(median lethal dose)(LD50) за растворливи соединенија на паладиум е  200 mg/kg за орална конзумација и 5 mg/kg доколку се прими преку вена.
Петар Аг
Петер Аг (30 јануари 1982) е унгарски политичар и член на националното собрание на Унгарија од 2006 година. Тој бил претседател на Фиделитас, младинска организација на Фидес, од 2009 до 2015 година.
Животопис
Роден е во Сомбатеј во 1982 година. Тој бил студент на Факултетот за уметности на Католичкиот универзитет Пазмањ Петер. Тој, исто така, присуствувал на политички аналитички постдипломски курс на Политичко училиште Сазадвег.
Тој е член на локалната власт на Сомбатеј од 2002 година. Таму е и член на Комитетот за млади и образование и Комитетот за културни и граѓански односи. Тој го претставува својот град (кој е седиште на округот Ваш) во Младинскиот комитет на граѓанското здружение Градови. Член на Фиделита од 1998 година. Тој е водач на групата на Сомбатеј. Бил избран за претседател на изборниот одбор на округот Ваш. Од 2003 година станал заменик-водач на Младинската организација на неговата партија. Се придружил на Фидес во 1999 година и член на окружниот одбор на неговата партија од 2000 година. Тој бил делегиран во Националниот одбор на Фидес - Унгарската граѓанска унија од Фиделитас. Учествувал во бројни активности за разубавување на градот и активности на непрофитни организации.
Тој бил избран за пратеник од националната список на изборите во 2006 година. Од 2006 година бил член на Комитетот за млади, социјални и семејни прашања. Тој бил избран за претседател на Фиделитас во 2009 година, наследувајќи го Петер Сијарто. Тој повторно станал член на парламентот во 2010 година од регионалната список на Ваш. Тој бил избран за пратеник за Шарвар во 2014 и 2018 година. Тој е вклучен во Комитетот за одбрана и за спроведување на законот.
Личен живот
Тој е оженет. Неговата сопруга е Агота Аг-Тот. Имаат син, Бенедек Петар.
Братски сојуз
Братскиот сојуз — македонско емигрантско друштво во Бугарија, формирано на 27 декември 1894 година во Софија. Негови организатори биле: Димитар Ризов, Андреј Љапчев, Тома Карајовов, Никола Наумов и Наум Туфекчиев. За претседател бил избран Трајко Китанчев, кој не ја прифатил должноста претседател на Македонскиот Комитет (не станува збор за подоцнежниот Врховен Македонски Комитет). Целта на друштвото била со:
Нарухито
Нарухито (徳仁; р. ) — цар на Јапонија, поставен откако на 1 мај 2019 година, абдицирал неговиот татко, Акихито. Со неговото доаѓање на престолот отпочнало раздобјето во јапонската историја наречено Рејва.
NGC 1972
NGC 1972 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1972 се споменува и како ESO 56-SC129, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1972 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m. NGC 1972 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 26 м 47,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 50' 18".
Други поделби
Проучување на NGC 1972 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Мокрена
Мокрена (Mockrehna) — општина во округот Северна Саксонија, во Саксонија, Германија.
Калакмул
Калакмул е име на еден од најголемите мајански градови. Се наоѓа во Мексико, поточно во сојузната држава Кампече, во џунглите на Басенот Петен, 30 километри од гватемалската граница.
Калакмул бил главен центар на мајанската велесила. Градот бил центар на голем регион. Се утврдило дека во градот живееле околу 50.000 луѓе. Во наоѓалиштето се наоѓаат околу 6.750 антички градби, од кои најголема е пирамидата. Пирамидата е висока околу 55 метри и е највисока мајанска пирамида.
Ние не сме ангели (филм од 1992)
„Ние не сме ангели“ (српски: Ми нисмо анђели) е српски филм од 1992 година од жанрот комедија. Тој е е првиот филм од истоимената трилогија. Според продажбата од повеќе од милион билети за кино, тој е еден од најуспешните филмови во Србија, веднаш по Зона Замфирова, и се смета за култен филм. Режисерот и сценаристот Срѓан Драгоевиќ дебитирал со овој филм и истовремено со него се прославил.
Културно добро
Југословенската кинотека на 28 декември 2016 година, согласно своите овластувања според Законот за културно наследство, прогласил сто српски играни филмови (1911-1999) за културно богатство од големо значење. На списокот се наоѓа и филмот „Ние не сме ангели“.
Тамерланов законик
Тамерлановиот законик е законик на освојувачот Тамерлан или Тимур. Во него биле наведени правила за однесување на членовите на општетсtвото, како и должностите на управниците и властите. Со него биле регулирани управувањето со војската и државата. Кога Тимур се именувал за голем емир, од сите побарал лојалност и верност. Тој на високите позиции именувал 315 луѓе кои биле со него на почетокот на неговата кариера и се борел со него, рамо до рамо. Првите стотина ги поставил за управници (надзорници), вторите стотина ги поставил за сотници, а стотина биле поставени за хилијарси. Од преостанатите, петнаесетмина биле назаначени за бегови, еден бил поставен за врховен емир, а останатите биле поставени на други високи функции. Пред законот, сите биле еднакви, вклучително и емирот.
Црква „Св. Никола“ - Челопек
Свети Никола — црква во тетовското село Челопек. Во црквата има стар и вреден фрескоживопис кој бил реставриран и конзервиран од страна на македонскиот академски сликар и зограф Драган Верговски. Црквата е градена меѓу 1337 и 1347 година и е една од најстарите речиси целосно зачувани цркви во тетовскиот регион од овој период. Иконостасот на црквата е направен во 1860 година и се состои од 26 икони. Двата слоја на фрескоживописот потекнуваат од 14 и 19 век. Позначајни фрески се „Богородица Ширшаја", „Поклонение на тројцата мудреци пред Младенецот Христос", „Сретение Господово", „Патот кон Голгота" и др.
Тамерланов кинески поход
Тамерлановиот кинески поход започнала во зимата 1404 година. Овој воен поход на Тамерлан бил насочен против династијата Минг и бил последниот поход на овој турско-монголски освојувач. Тамерлан со оваа војна сакал да ја освои Кина, меѓутоа инвазијата врз Кина не започнала бидејќи Тамерлан починал во текот на походот против оваа азиска држава.
Хронологија
Иако патот кон Европа му бил отворен, Тамерлан не сакал да продолжи понатаму. Постоеле неколку причини за неговата одлука. Тамерлановата здравствена состојба се влошила и не сакал да го губи своето време во освојување на сиромашен континет. За Тамерлан попривлечна била Кина и војната со династијата Минг, тој се надевал дека оваа војната ќе му донесе поголема слава, чест и богатство.
Во 1368 година, во Кина била соборена монголската династија Јуен. Хунг Ву, првиот кинески цар од династијата Минг, како наследник на куќата на Кублај Хан, побарал и добил вазална почит од многу централноазиски држави. Кинескиот цар Хунг Ву го терирал Тамерлан како свој вазал и сакал од него да добие одредено признавање. Во 1394 година, овој кинески цар испратил дипломатско претставнишво на Тамерлановиот двор. Кинеските амбасадори Фу Ан, Гуо Ји и Лиу Веи на Тамерлан му предале писмо од кинескиот цар во кое било побарано од него да ја признае власта на Хунг Ву. Тамерлан го одбил барањето и наредил кинеските амбасадори да бидат затворени, а нивните 1 500 чувари биле убиени. И покрај овој чин, кинескиот цар не се откажал од својата намера, во 1397 година го испратил нов амбасадор - Чен Девин, меѓутоа Тамерлан повторно го одбил барањето. Џу Ди, наследник на Хунг Ву, испратил нова делегација на Тамерлановиот двор, меѓутоа Тамерлан повторно одбил да се потчини.
Во 1399 година, Тамерлан добил вест дека во Кина дошло до граѓанска војна, меѓутоа во овој период Тамерлан својата дејност ја насочил во други правци. По успешниот анадолиски поход, немирите во Кина продолжиле, а Тамерлан сакал да ја искористи таквата состојба. Според некои извори, Тамерлан во одреден период ја признавал власта на династијата Минг и плаќал годишен данок, меѓутоа подоцна ја отфрлил таквата обврска. Според некои извори, Тамерлан уште во 1396 година започнал со подготовки за војна против династијата Минг, кога наредил изградба на нови утврдувања во близината на кинеската граница. Тамерлан решил дека сега е погоден момент да започне еден воен поход кон Кина. На патот од Анадолија за Самарканд, Тамерлан бил известен за смрта на Бајазит I. По примањето на веста, наредил телото на починатиот султан да биде натоварено со скапоцени камења и накит, а потоа да биде испратено кај еден од синовите на Бајазит. По овој настан, Тамерлан примил вознемирувачка вест, неговиот омилен внук Мухамед Султан бил смртно болен. Во текот на Битката кај Ангора, Мухамед добил повреди од кои никогаш не се опоравил. Тој починал четири дена по смрта на Бајазит. Мохамед Султан, требало да го наследи Тамерлан. Целиот двор и војска жалеле поради смрта на престолонаследникот. На својот пат кон Исток, Тамерлан не можел да ѝ одолее на Грузија, за шести и последен пат ја нападнал. Додека зимувал во Карабах, започнал со подготовки за наследување на неговата држава. Тамерлан ја поделил своето царство помеѓу неговите синови и внуци, секој требало да добие дел на владеење од неговото огромно царство. Во август 1404 година, сега веќе 69-годишниот Тамерлан по пет години конечно се врати во Самарканд, својата престолнина.
Пред походот, Тамерлан склучил сојуз со Монголците од Северната династија Јуен. Монголскиот водач Енкхе Хан го испратил својот внук Олдзеј Темур Хан, познат како Бујашир Хан откако преминал во ислам во текот на својот престој на Тамерлановиот двор во Самараканд.
Во Самарканд, од сите страни на царството се собрала војска од околу 200 000 војници. Тамерлан со својата војска го започнал долгиот марш од 4 500 километри кон Пекинг. Воениот поход започнал во зима (декември 1404 година), што не било својствено за Тамерлан. Многумина од неговите војници починале од студ, но Тамерлан се брзал. Во средината на јануари 1405 година, Тамерлановата војска пристигнала во централноазискиот град Отрар. Тука застанале бидејќи планинските премини не биле проодни од снегот. Во овој град, Тамерлан го примил амбасадорот на неговиот стар непријател, Туктамиша. Монголскиот хан преку своето претставништво ја признал власта на Тамерлан. Во средината на зимата, здравствената состојба на Тамерлан се влошила, добил треска. Големиот освојувач разбрал дека неговиот крај е блиску. Го повикал семејството и сите свои емири, господари и воени команданти, по што им ги пренел своите последни напатствија. Тамерлан, центарот на универзумот, починал на 19 јануари 1405 година.
Нишка тврдина
Нишка тврдина е градско утврдување во центарот на Ниш на десниот брег на Нишава, кое има континуитет од околу два милениума константно постоење за што сведочат многобројните археолошки наоди. Комплексот на овој споменик на културата составен е од неколку целини чија заедничка црта ја сочинува постоењето на богато културно наталожување и сложена урбана композиција на просторот со различни намени и функции, истовремено со испреплетени и поврзани, но и спротивставени на исти релации. Историските податоци и архитектонското наследство го детерминираат овој простор како централна точка околу која, на деснот брег на Нишава, почнувајќи од 1 век од н.е. се развиваат како фортификации, така и урбани елементи на Наисот како населба.
Самострел
Самострел е оружје кое се состои од лак што е монтиран на посебно изработено дрво за него. Посебен механизам на дрвото ја држи стрелата затегната додека не дојде време за отпуштање на стрелата. Самострелот имал значајна улога во средновековната војна во Европа, како и во Кина низ поголемиот дел од историјата. Денес самострелот се користи во спортот (стреличарство), како и во спортскиот лов.
Историја на технологијата на самострелот
Многу научници веруваат дека првиот самострел се појавил во Кина. Некои веруваат дека се појавил во 6 век п.н.е. Постојат и археолошки индикации дека се појавил во 2 век п.н.е. Останатите извори велат дека оригиналниот самострел се појавил во Источна Азија, но прашање е дали прв се појавил во Кина. Повеќето самострели варирале од мали (за една личност) до огромни за цела опсада. Балиста е основен збор за самострел во романските јазици како што се шпански (ballesta) и италијански јазик (ballesta).
Национален парк Сера да Бокаина
Национален парк Сера да Бокаина е национален парк во Бразил. Се наоѓа на границата помеѓу сојузните држави  Рио де Жанеиро и Сао Пауло во југоисточен Бразил.
Волтер Барли Грифин
Волтер Барли Грифин (Walter Burley Griffin; 24 ноември 1876 — 11 февруари 1937) бил американски архитект и дизајнер, пред сè познат како автор на проектот за изградба на главниот град на Австралија, Канбера. Нему, исто така, му се припишуваат заслугите во развојот на плановите за изградба на катови со основа во облик на буквата „L“, изградбата на автомобилски простор и иновативната употреба на армираниот бетон.
Во своите дела, Грифин бил под влијание на „прерискиот стил“ и се обидувал да развие нов и единствен модерен стил. Најголем дел од животот поминал работејќи заедно со својата сопруга Мерион Махони Грифин. За 28 години соработка, двојката успеала да проектира над 350 градби, пејзажи и урбанистички проекти, а исто така работела и на изработка на градежни материјали, уредување на внатрешен простор и изработка на мебел.
Младост
Грифин се родил на 24 ноември 1876 година во предградието на Чикаго, Мејвуд, во семејството на осигуретелниот агент Џорџ Волтер Грифин. Уште од детството го привлекувал пејзажниот дизајн. Се школувал во Оук Парк, каде се преселил со семејството, а се запишал на архитектонскиот факултет при универзитетот на Илиноис во Урбана Шампејн. Студиите ги завршил во 1899 година и се преселил во Чикаго. Таму, тој две години работел како технички цртач во едно здружение на чикашки архитекти, коишто биле сродни со „прерискиот стил“. Младиот Грифин особено се приврзувал со Луис Саливен и неговата органска архитектура.
Во јули 1901, Волтер успешно го положил испитот за стекнување на право да се занимава со архитектонска дејност во Илиноис. Се вработил во фирмата на Френк Лојд Рајт во Оук Парк, а истовремено од него добил дозвола и да работи на сопствени проекти. Прва порачка на којашто работел била куќата на семејството Емери, коешто било во пријателски односи со семејството Грифин. Во тој период, Грифин ѝ понудил брак на сестрата на Рајт, Межинел, но бил одбиен.
Кариерата во САД
На крајот од 1905 година, односите меѓу Грифин и Рајт се влошиле и Волтер си заминал од неговото биро, по што се преселил во Чикаго, каде што работел на приватни порачки. Во 1909, Рајт заминал во Европа, доверувајќи му го раководството на своето биро на Херман фон Холст. Фон Холст го најмил Грифин за изработката на пејзажен дизајн за неколку куќи на Миликин Плејс во градот Декејтер во Илиноис. Во времето на работењето над оваа задача, тој се запознал со Рајтовата соработничка и талентирана архитектка, Мерион Махони, која била пет години постара од него. По две години, Волтер и Мерион стапиле во брак, а на сите идни проекти работеле заедно. Една од најкрупните работи во тој период било проектирањето на неколку приватни куќи и пејзажи во облата Рок Крест Рок Глен во гратчето Мејсон Сити во Ајова. На почетокот на 20. век, во Мејсон Сити работеле многу архитекти кои биле претставници на „прерискиот стил“, така што местото денес се јавува како едно од најголемите застапници на градби од овој стил во природна средина. До 1914 година, Грифин проектира околу 130 куќи и пејзажи.
Кариера во Австралија
Скоро по свадбата, двојката се пријавила за учество во натпреварот за создавање на нацрт-план за изгледот на идната престолнина на Австралија, градот Канбера. На 23 мај 1912 година, предлогот на Грифинови бил избран во конкуренција на вкупно 137 предлози, а Волтер бил назначен за раководител по дизајн и изградба на федералниот главен град (Federal Capital Director of Design and Construction). Оваа должност ја извршувал 6 години, постојано испитувајќи го недостигот на средства и негодувањата од страна на месните чиновници, кои внесувале измени во неговите проекти. На крајот од 1920, Грифин поднел оставка и повеќе не учествувал во изградбата на градот.
Хонорарите за проектот за изградбата на Карера му овозможиле на Грифин да отвори архитектонска фирма во Мелбурн. Во 1924, тој си заминал од Мелбурн и се приклучил во проектот за изградбата на предградието на Сиднеј, Келскрег, и таму поминал 10 години. Во последните години од животот, Волтер и Мерион се занимавале со мистицизам, теозофија и антропозофија.
Кариера во Индија
Во 1935 година, Грифин заминал во Индија, каде што добил задача да работи на изградбата на универзитетската библиотека во Лакнау. Проектот не бил остварен, но Грифин се вљубил во Индија и останал да живее таму, дотолку повеќе и поради тоа што во Индија добивал доволен број на работни задачи. Во април 1936, му се придружила и сопругата Мерион.
Починал од перитонит на 11 февруари 1937 година во болницата во Лакнау, само пет дена откако бил опериран. Погребан е на месните христијански гробишта. Мерион го завршила проектот за изградба на зградата на издавачката куќа Pioneer Press, над која Волтер работел пред смртта, а потоа се вратила во Австралија.
Музеј на религиозната уметност (Сао Пауло)
Музеј на религиозната уметност (Сао_Пауло) (Portuguese: Museu de Arte Sacra de São Paulo) музеј посветен на собирањето и прикажувањето на религиозната уметност на Бразил. Се наоѓа во населбата Луз во Сао Паоло во левото крило на манастирот Луз, религиозна институција основана во 1774 година од Фреи Галвао. Музејот е основан во 1970 година и се одржува заеднички од страна на Државната влада на Сао Паоло и Архиепископијата Сао Паоло.
Строиманци
Строиманци — мало село во областа Овче Поле, во Општина Свети Николе, во близина на градот Свети Николе.
Географија и местоположба
Ова мало село се наоѓа во областа Овче Поле, во крајниот северен дел на територијата на Општина Свети Николе, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Пробиштип и Општина Кратово. Селото е ридско, на надморска височина од 480 метри. Од градот Свети Николе е оддалечено 20 километри.
Селото се наоѓа на источниот раб од самата котлина Овче Поле. Околни села се Макреш, Кокошиње, Горно Ѓуѓанци и други. Мештаните се снабдувале со вода за пиење од изворска и бунарска вода. Секое маало има свој извор, а најглавен е Пударница во маалото Село.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Добра Глава, Дервенски Рид, Асаница, Пржар, Арнаутски Рид, Леќиште, Кавгалија, Сусерки, Зелена Чука, Стублица, Мала Добра Глава, Илин Крс, Св. Троица, Спас, Пецев Чукар и Селиште.
Селото има разбиен тип. Постојат четири маала наречени: Село, Коларци, Ваклинци и Кошарци. Најстаро е маалото Село, додека најново е Кошарци.
До селото се пристапува преку селото Долно Ѓуѓанци каде завршува асфалтниот пат, од каде започнува земјен пат кој поминува низ Горно Ѓуѓанци.
Историја
На оддалеченост од еден километар северно од денешното маало Село се наоѓа Селиште, каде се наоѓа добра чешма и селската црква „Св. Никола“, изградена околу 1926 година. Претходно таму се наоѓале ѕидини од стара црква. Околу црквата се наоѓаат темели на некогашни куќи. Во народот се говори дека на Селиште имало христијанско село пред зулумите, но мештаните од тоа село изумреле. Во лозјата близу Селиште се наоѓале врчви, грнчиња и огништа.
Денешното село Строиманци е младо село, основано пред околу 130 години од македонски доселеници од селото Стрисовци во сливот на Злетовска Река. Тие жители некое време живееле заедно со Турците во Стрисовци, но на крајот се преселиле во денешното село Строиманци. Строисавци
Првите доселеници го основале денешното маало Село, а подоцна нивна гранка го основале маалото Кошарци. Маалата Ваклинци и Коларци биле доселени од македонски родови од други села.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 10,4 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 600 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 251 хектар, а на шумите 151 хектар.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Кога било основано селото, сопственик на таа земја бил некој Ќазим-бег од Штип. Околу 1900 година неговите наследници ја продале земјата на селаните, а дел од селаните добиле земја и со аграрната реформа.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Строиманци имало 190 жители, сите Македонци.
Селото е мало и населено со македонско население. Тоа во 1961 година броело 302 жители, а во 1994 година е доведено во фаза на наполно раселување, бидејќи тогаш броело само тројца жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Строиманци живееле 8 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото Строиманци живеел 1 жител, Македонец.
Родови
Строиманци е македонско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1957/58 година родови во селото се:
Иселеништво
Македонското население од ова село се иселувало кон Куманово и Свети Николе. Тоа иселување е почнувајќи од XIX век, па до денешни дни. Во Горно Ѓуѓанци се иселиле Спаскови, Тангарци, Лазаровци и Куклини. Во Долно Ѓуѓанци се иселиле Боневи и Димитар. Постари иселеници има и во Сопот и Ѓуземелци.
Самоуправа и политика
Во век, Строиманци било село во Кратовската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Свети Николе, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Свети Николе.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 96 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 90 гласачи.
Каракол (Белиз)
Каракол или Ел Каракол е име на голем стар мајански град, денес археолошко наоѓалиште. Наоѓалиштето лежи во Белиз, во областа Кајо. Каракол се наоѓа околу 25 милји јужно од Шунантунич и Сан Игнасио Кајо на надморска висина од 460 метри. Градот бил населен во 1200 п.н.е. но својот најголем подем го доживеал во мајанскиот класичен период. Наоѓалиштето има над 40 градби.
Чакана
Чакана бил симболот на митологијата и религијата на Инките. Во останатите религии и митологии, ваквите симболи се познати како „дрво на светот“, „дрво на животот“, „тркало на животот“ и слично. Симболот е во вид на скалест крст кој има квадратни полиња што симболизираат стадиуми на земскиот живот и божествениот свет. Полињата на три нивоа или три нивоа на опстојување познати како: Ханан Пача или горниот свет на боговите, средниот е Кај Пача или секојдневниот свет и Уку или Урин Пача или светот на подземјето, свет на демони и духови од предците но и богови. Дупката во средина е оска преку која шаманот поминувал од едно ниво во друго. Исто така центарот го претставува Куско како центар на империјата.
Легенда за значењето
Симболот е составен од 12 агли, кои според легендите, ги претставуваат правилата на животот:
Четирите рамни делови се: вода, воздух, земја и оган.
Харбург (округ)
Харбург (Harburg) — округ (Landkreis) во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Го носи името од градот Харбург на Елба, кој порано бил административно седиште на округот, но денес претставува дел од градот-држава Хамбург. Се граничи со (од исток надесно) окрузите Линебург, Хајдекрајс, Ротенбург и Штаде, од градот-држава Хамбург и од сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн (округ Лауенбург).
Географија
Округот се наоѓа јужно од Хамбург и вклучува неколку предградија на метрополитенската област Хамбург. Јужниот дел на округот е дел од Линебуршкото Поле.
Историја
Во 1885 година, пруската влада основала три окрузи во областа: округот Харбург, округот Винзен и слободниот град Харбург на Елба. Во 1932 година, окрузите Винзен и Харбург биле споени; градот Харбург-Вилхелмсбург (кој бил споен во 1927 година) станал административно седиште на округот, иако останал слободен град и не бил дел од округот.
Во 1937 година, градот Харбург-Вилхелмсбург бил припоен кон градот Хамбург со Законот за голем Хамбург. Харбург и Вилхелмсбург станале два четврта на Хамбург. Округот Харбург останал со Прусија и ја задржал својата автономија. Винзен на Луе станал ново административно седиште на округот во 1944 година.
Грб
Лавот бил хералдичко животно на Велфската династија и на Војводството Брауншвајг-Линебург, на кое припаѓала областа додека не станала дел од Прусија. Клучот е од грбот на Архиепископијата Бремен, каде во минатото припаѓале западните делови на округот.
Нина Пономарјова
Пономарјова се заинтересирала за атлетиката во 1947 година, кога се запишала на Факултетот за физичка култура при Ставрополскиот педагошки институт. Нејзиниот прв официјален настап се случил во 1948 година, на првенството на Ставрополскиот крај, каде поставила нов регионален рекорд од 30.53 метри. По три години тренинг, таа станала една од водечките советски спортистки. Во 1949 година таа го освоила третото место на првенството на СССР. Тогаш нејзин тренер станал искусниот тренер Дмитриј Марков. Две години подоцна, таа станала советски шампион, а потоа го повторила тој успех во периодот 1952–1956, во 1958 и 1959 година.
Во 1952 година, таа за првпат станала дел од екипата на Советскиот Сојуз која учествувала на Летните олимписки игри 1952 во Хелсники. Во тој момент олимпискиот рекорд поставен на Летните олимписки игри 1936 од Гизела Мауермајер изнесувал 47.63 метри. Таа во квалификациите префрлила 45.05 метри и се пласирала во финалето. Во финалето, таа префрлила 51.42 метри во својот трет обид, со што го подобрила стариот олимписки рекорд за речиси четири метри и станала прва златна медалистка за Советскиот Сојуз.
За помалку од еден месец по Летните олимписки игри, на 9 август 1952 година во Одеса, Пономарјова поставила нов светски рекорд од 53.61 метри. Во 1954 година таа ја освоила европската титула, а на следните олимписки игри, во 1956 во Мелбурн, таа го освоила бронзениот медал. Во 1957 година, таа била одликувана со орденот Црвено знаме. Во 1960 година, Пономарјова повторно станала олимписка шампионка откако на игрите во Рим го освоила златниот медал со префрлени 55.10 метри, кои претставувале нов олимписки рекорд. Набрзо потоа таа ја завршила својата кариера и започнала да работи како тренер во Киев а подоцна и во Москва.
Цитат
''Дури откако осетив тежок златен круг во мојата рака, сфатив што се случи. Јас сум првата советска олимписка шампионка, првиот сопственик на рекорд на 15. Олимпијада...Солзи ги нагризуваа моите очи. Колку бев среќна!..''. По победата на Летните олимписки игри 1952.
Луди денови
„Луди денови“ (хрватски: Ludi dani) — југословенски филм од 1977 година, во режија на Никола Бабиќ, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Звонимир Лепетиќ, Илија Ивезиќ, Спасо Папац, Перица Мартиновиќ, Божидар Бобан, Нико Павловиќ, Хермина Пипиниќ и Марија Секелез. Филмот, кој најпрвин бил снимен како среднометражен, а потоа бил претворен во долгометражен, обработува тема која била актуелна во тоа време — „гастарбајтерите“, т.е. југословенските работници во странство. На фестивалот во Пула, Бабиќ ја освоил наградата на критиката за најдобра режија, додека Лепетиќ ја освоил „Сребрената арена“. Покрај него, одлична глума остварил и Ивезиќ, ликот на Клемпо го игра натуршчикот Спасо Папац, а Мартиновиќ ја остварила својата прва филмска улога.
Содржина
Дејствието на филмот се одвива во едно мало место во Далматинска загора. За време на празниците, во селото се враќаат работниците од Германија (т.н. гастарбајтери), кои се собираат во месната кафеана пиејќи и играјќи комар. Меѓу нив, најмногу со парите се расфрла Јуре (го игра Лепетиќ) кого жителите го сметаат за успешен човек, зашто има голема куќа, нов автомобил, трактор и секогаш е убаво облечен. Играта ја набљудува Клемпо (го игра Папац), а тој е единствениот гастарбајтер кого селаните го сметаат за неуспешен човек, зашто тој живее во трошна куќа и нема автомобил така што сите му се потсмеваат. Јуре губи многу пари и, изнервиран, почнува да го навредува Клемпо, кој тогаш му предлага да се обложат дека има повеќе пари од него. Тие ги дефинираат условите на облогот, се потпишуваат и одат во домот на Јуре, каде еден од присутните пресметува колку банкноти се потребни за да се обложи куќата на Јуре. Потоа, сите селани одат во домот на Клемпо кој во душекот крие многу пари и сите се изненадени од глетката. Јуре признава дека го изгубил облогот и мора да се соблече гол, но во последниот миг Клемпо го кине листот со нивните потписи така што Јуре е спасен од срамот. Потиштен, тој оди во кафеаната каде се опива, а надвор го чекаат селаните. Подоцна, тој дознава дека пресметката на површината на куќата била погрешна, а тоа значи дека Јуре не го изгубил облогот. Бесен, тој го напаѓа човекот задолжен за пресметката, а потоа му се фали дека бил првиот кој водел љубов со неговата сопруга. Тогаш, неговиот соселанец ја зема пушката и го убива Јуре. На закопот во последен миг пристига кумот на Јуре, кој му ја свири омилената песна.
Мена Спировска
Мена Спировска - Менче (, -, ) — прва академски образована ликовна уметничка во Македонија. Била нарекувана првата македонска феминистка која шкирала со своите дела. Таа е сопруга на еден од основоположниците на македонската модерна уметност, сликарот и графичар Драгутин Аврамовски - Гуте, и има огромно влијание за истата таа модерност и еманципација на македонското општество, во периодот по Втората светска војна.
Животопис
Спировска е родена во Прилеп на 22 март 1928 година. Завршила средно уметничко училиште во Скопје, и потоа заминала на Академија во Загреб, каде била заедно во класата со Ордан Петлески и нејзиниот иден сопруг Драгутин Аврамовски - Гуте. Менче како посебно талентирана веднаш била примена во втора година, без да ја посетува првата година на Академијата. Се вратила во Скопје во 1955 година, и била дел од една интелектуална атмосфера наклонета кон промени, кон современи перспективи во уметноста, а и во сите останати области од живеењето. Со сопругот и уште 4-мина графичари имала изложба на којаа се претставиле вон музејски или галериски простор, вон институција во 1956-57 година. Тоа било во Клубот на умениците, кафеаната Кај Јоле и Почу, што за тоа време не било вообичаено. Таа творела до 1962 година кога престанала да слика, зашто едноставно не можела сѐ да постигне, да ја одржува куќата, семејстото, работата во училиште. Работела како наставничка по ликовно образование, прво во Женската гимназија, денешена „Јосип Броз Тито“, потоа во гимназиите „Орце Николов“ и „Цветан Димов“. Од 1970-тите предава сликарски техники во Средното уметничко училиште каде што се пензионирала во 1988 година. Починала во Скопје на 20 март 2011 година. Спировска била првата уметничка во Македонија која сериозно се зафатила со графичка уметност. Таа главно работела дрворез, но и цртежи, а мотивите биле женски ликови и актови, па женскиот елемент останнал нејзина главна одлика, покрај стилската прогресивност и истражувањата во различни дисциплини.
Кевин де Бројне
Кевин де Бројне (р. 28 јуни 1991) — белгиски професионален фудбалер, кој игра на позицијата на офанзивен везен играч за Манчестер Сити и репрезентацијата на Белгија. Професионалната кариера ја започнал во Генк, со кој освоил првенство на Белгија во сезоната 2010/2011, а потоа преминал во Челси, каде играл епизодна улога и пуштен е на позајмица во Вердер.
Годината 2014 преминал во Волфсбург за 18 000 000 евра, а после две сезони преминал во Манчестер Сити за 65 000 000 евра, што е рекорд на Волфсбург.
Почеток на кариерата
Де Бројне кариерата ја започнал во локалниот клуб Дронген, а после две години мпреминал во Гент. Во Гент не се задржал многу долго и преминал во Генк. Брзо напредувал и после три сезони во сениорската екипа и во 2008 почнал да настапува и за првиот тим.
Генк
За Генк дебитирал 9 мај 2009 во мечот против Шарлоа, кој Генк го совладал и добил со 3:0. Првиот гол за Генк го постигнал победоносниот а и дебитански на 7 февруари 2010 во победата над Стандард Лијеж од 1:0. Во сезоната одиграл 16 натпревари и постигнал 5 голови, а Генк ја освоил третата титула како шампион на Белгија.
29 септември 2011 го постигнал својот прв хет-трик, во победата над Клуб Бриж од 5:4. Сезоната ја завршил со осум постигнати голови.
Челси
На 31 јануари 2012 во зимскиот преоден рок, Де Бројне потпишал договор на пет и пол години за Челси, вреден 7 милиони, но останал во Генк до крајот на сезоната.
На 18 јули 2012 официјално дебитирал за Челси во пријателски натпревар против тимот од американската МЛС лига, Сијетл Соундерса, во победата од 4:2. Де Бројне играл само прво полувреме од пријателскиот натпревар против Пари Сен Жермен.
Позајмица во Вердер Бремен
На 2 август 2012 година, Де Бројне преминал во Вердер Бремен на едногодишна позајмица. Првиот гол го постигнач 15 септември во победата од 3:2 против Хановер. Со добрата форма продолжил и во нареднните натпревари, постигнал гол во ремито од 2:2 против Штутгарт. Наредниот погодок го постигнал 18 ноември 10-те играчи на Вердер се свртеле и го совладале Фортуна Диселдорф со 2:1, Де Бројне го постигнал победничкиот гол.
По два месеца, тој го постигнал единствениот гол во поразот од Баерн Минхен 6:1, 4 мај 2013. Тој постигнал гол против Хофенхајм и ја завршил сезоната во Вердер 10 со 10 гола.
Враќање во Челси
После добрата сезона во Вердер, за Де Бројне биле заинтересирани големити германски клубови како Борусија Дортмунд и Баер Леверкузен, но тренерот на Челси Жозе Мурињо, изјавил на пресконфернција дека Де Брујне е иднината на Челси и потоа бил вратен на 1 јули 2013 во тимот на Челси.
Првиот гол во дресот на Челси го постигнал во пријателскиот натпревар против екипата од Малезија, во текот на постигнувањето на голот си го повредил коленото, но се опоравил на време и дебитирал во првото коло на премиер лиге, против Хал сити и асистирал за првиот гол на Челси во победата од 2:0.
Волфсбург
18 јануари 2014 Де Бројне преминал во Волфсбург за 18 милиони, дебитирал на 25 јануари 2014 во поразот од Хановер 3:1. 12 април запишал две асистенции против Нирнберг, а првиот гол во дресот на Волфсбург го постигнал наредната недела, во победата против Хамбург. Тој постигнал гол во последните два натпревари од сезоната, во победата против Штутгарт и Борусија Менхенгабах.
Во сезоната 2014/15 првот гол го постигнал 2 октомври 2014 во ремито 1:1 против Лил во лига европа. Во третото коло на лигата европа, 23 октомври, Де Бројне постигнал два погодоци во победата 4:2 против Краснодара.
30. јануари 2015. Волфсбург го победи Бајерн 4:1 и тако им нанео први пораз у Бундес лиги од априла 2014. Де Бројне је постигао два гола. 1. марта 2015. уписао је три асистенције у победи 5:3 над Вердером. 12. марта 2015. у првом дуелу нокаут фазе Лиге Европе, против Интера, Де Бројне је постигао два гола у победи од 3:1.
Сезоната ја завршил со 10 голови и 21 асистенција во бундеслига, што е рекорд на лигата. Во сите натпреварувања постигнал 16 голови и запишал 27 асистенции. Прогласен е за фудбалер на годината во Германија.
Сезоната 2015/16 ја започнал со освојување на суперкупот на Германија=, против Бајерн Минхен. Де Бројне асистирал на Никлас Бентнер за израмнувачкиот погодок во 89 минута, а потоа и го постигнал победоносниот гол во серијата на пенали. Во првото коло на купот на Германија постигнал гол и запишал две асистенциии во победата од 4:1 против Штутгарт кикерс.
Манчестер сити 10 август понудил 47 милиони за Де Бројне, а 27 август зголемиле понудата на 58 милиони.
Манчестер сити
На 30 август 2015 година, Де Бројне потпишал шестогодишни договор со Манчестер сити. Трансферот изнесувал 55 милиони и бил вториот најголем трансфер во историјата на битанскиот фудбал, после преминувањето на Анхела ди Марија во Манчестер јунајтед 2014.
За Манчестер сити дебитирал 12 септември против Кристал Палас, заиграл во во 25 минута на местото од Серхио Агуеро. Првиот гол за Сити го постигнал 19 септември, против Вест хем, во поразот од 2:1. Добрата форма ја продолжил со гол во лига купот против Сандерленд, а го постигнал и единствениот гол во поразот од Тотенхема 4:1.
На 2 октомври, Де Бројне се нашол на широкиот список за кандидати за Златна топка, а се нашол и на скратениот список од 23 фудбалери.
Наредниот гол го постигнал 8 мај во ремито од 2:2 против Арсенал.
Репрезентативна кариера
Де Бројне настапувал за репрезентацијата на Белгија до 18, 19 и 21 година, а за сениорски тим дебитирал на 11 август 2010 во пријателскиот натпревар против Финска. Белгија била поразена 1:0.
Де Бројне бил стандарден во квалификациите за светското првенство 2014, постигнал четири гола. Белгија се пласирала на првото големо натпреварување во последните 12 години.
Во 2016 година, настапил на европско првенство.
Мајкл Фарадеј
Мајкл Фарадеј (Michael Faraday; 22 септември 1791 — 25 август 1867) — англиски физичар и хемичар, познат претежно по откритијата и придонесите во областа на електромагнетизмот и електрохемијата. Тој го проучувал магнетното поле околу жицата по која тече електрична струја и го формулирал поимот електромагнетно поле во физиката. Тој исто така ја открил електромагнетната индукција, димагнетизмот и законот за електролиза, а исто така и врската помеѓу магнетното поле и светлината, што е показател за електромагнетната природа.
Законот на Фарадеј за индукцијата вели дека промената на магнетниот тек предизвикува електродвижечка сила. Тој го изработил првиот, примитивен, електромотор со што ги поставил основите на производствената технологија. Тој го открил и бензенот. Во времето во кое живеел, научниците како него биле нарекувани „природни филозофи“. Некои го сметаат за најдобар експериментатор во историјата на науката. По негово име е наречена единицата за електричен капацитет. Алберт Ајнштајн имал слика на Фарадеј на ѕидот, заедно со оние на Исак Њутн и Џејмс Максвел.
Животопис
Мајкл Фарадеј е роден на 22 септември 1791 г. во Њуингтон Батс, денес предградие на Лондон. Тој бил син на ковач и неговото семејство било исклучително сиромашно. Постариот брат Роберт, исто така, бил ковач и некое време го издржувал Мајкл материјално. Мајка му била вредна и умна жена, но необразована. Семејството немало пари дури и за средното образование на Фарадеј. На 12-годишна возраст тој почнал да разнесува весници, а на 14-годишен станува книговезец. За време на 7-годишното чиракување тој прочитал многу книги, повторувал обидите опишани во нив, а навечер посетува предавања и водел записи.
Почеток на кариерата
На 20 години, во 1812 година, Фарадеј посетувал предавања на познатиот англиски хемичар и физичар Хамфри Дејви, кој бил член на Кралскиот институт на Велика Британија и Кралското научно друштво, но и на Џон Тетум, основач на градското филозофско друштво.
Многу билети за овие предавања Фарадеј ги добил од Вилијам Денс (еден од основачите на кралското филхармониско друштво). Фарадеј му испратил на Дејв книга од 300 страници, која ја напишал сам, врз основа на записите за време на неговите предавања. Првично Дејв не ги земал за сериозно обидите на Фарадеј, но подоцна го вработил како секретар. Кога Џон Пејн, еден од асистентите на Кралскиот институт е отпуштен, сер Хемфри Дејви го назначил Фарадеј за асистент по хемија на 1 март 1813 година.