cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 1678
IC 1678 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Јемгум
Соседни општини
На југ се граничи со општините Бунде и Венер, како и со градот Лер, додека на исток се наоѓа општината Мормерланд и градот Лер, на север е безокружниот град Емден.
IC 1678
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Јемгум
Општински единици
Општината се состои од единаесет села, кои се разликуваат во нивната големина.
IC 1678
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1678 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. IC 1678 има привидни димензии од 0,6' х 0,4'.
Јемгум
Општински единици
Јемгум се состои од следниве единици, подредени по бројот на жители (од 30 јуни 2015 г.), како и нивните составни места:
IC 1678
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 22 м 58 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +28° 29' 38"". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Јемгум
Историја
Во Јемгум се одвивала битката кај Јеминген на 21 јули 1568 година, ран момент во Осумдесетгодишната војна, во која шпанската војска била поразена од холандската војска.
IC 1678
Други поделби
Проучување на IC 1678 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1837411.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Бенгалци
Бенгалци (бенгалски: বাঙালি}} baŋali) се индоариски народ автохтони на регионот Бенгал во Јужна Азија, кој денес е поделен по верска основа помеѓу Индија (хиндустански дел) и Бангладеш (муслимански дел). Бенгалците зборуваат на бенгалски јазик, кој воедно е еден од најисточните индоевропски јазици.
Бенгалците се третата најбројна нација во светот, после Кинезите и Арапите. Тие живеат во Бангладеш и во индиските држави Западен Бенгал, Трипура и Асам. Бенаглците ги има и во Пакистан, Британија и останатите држави каде има бенгалска дијаспора. Според верата Бенгалците се делат на: Бенгалски Муслимани, Бенгалски Хиндуси, Бенгалски Христијани и Бенгалски Будисти. Во многу мал број има и Бенгалски Евреи, Бенгалски Сики и Бенгалски Бахаи.
Селевк I Победникот
Селевк бил син на Антиох од Орест, според некои историчари Антиох бил генерал во војската на Филип II. Се претпоставува дека Антиох потекнувал од благородничко македонско семејство во Горна Македонија. Мајката на Селевк најверојатно била Лаодика. Подоцна, Селевк именувал голем број на градови во својата империја по имињата на неговите родители.
Бил еден од генералите на македонскиот крал Филип II, верен пријател на Александар Македонски а посебно се истакнал при походот на Индија во 326 п.н.е.
После смртта на Александар, Македонската империја станала предмет на поделба на генералите во македонската војска. Селевк станал близок со регентот на империјата Пердика, со кој заедно учествувал во походот на Египет. За време на походот на Египет 321 п.н.е. го убил Пердика.
После втората поделба на Македонската империја во 321 п.н.е. Селевк ја добил Вавилонската сатрапија. Кога Антигон 316 п.н.е. завладеал со источните провинции, Селевк пребегнал во Египет. Во војната помеѓу Антигон и останатите македонски генерали, Селевк соработува со Птоломеј I и командува со египетските ескадрили во Егејското Море. После победата на Птоломеј во Битката кај Газа во 312 п.н.е., Селевк се вратил во Вавилон.
Селевкидска империја
После, изумирањето на аргеадската династија, Селевк си ја доделил титулата крал, а истото тоа го направиле и останатите главни македонски генерали кои управувале со делови од Македонската империја.
Селевк ја проширил својата империја до реката Инд, каде веројатно претрпел пораз, при што морал со индискиот владетел Чадрагупта да потпише мировен договор 302 п.н.е.. Селевк му го препуштил Пакистан на Чандрагупта, му ја дал за жена неговата ќерка, а за возврат добил 500 борбени слонови.
Проширување на запад
Селевк влегол во сојуз со Лизимах 301 п.н.е. и заедно успеале да го победат Антигон во Битката кај Ипс. Следи нова поделба на териториите во која Селевк ја добива Сирија и делови од Мала Азија. Со добивањето на Сирија, Селевк добива излез на Средоземното Море. На брегот од Средоземното Море го основа градот Антиохија и го прогласува за главен град на својата империја. Во исто време градот Селевкија на реката Тигар станува седиште на источните сатрапии во кои неговиот син Антиох го поставува за заменик крал.
Кенцлин
Кенцлин (Kentzlin) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Селевк I Победникот
Проширување на запад
Селевк изградел голем број на градови, ги именувал како Антиохија (16 градови), Селевкија (9 градови) и Лаодика (6 градови).
Марија Вајн
Марија Вајн (8 јули 1912 – 22 април 2003 година) била шведско- данска поетеса и писателка.
Биографија
Вајн е родена во Копенхаген и пораснала во сиропиталиштето таму. Во 1936 година, таа го запознала шведскиот писател Артур Лундквист, со кого се омажила истата година. Двајцата се населиле во Стокхолм и останале заедно до смртта на Лундквист во 1991 година.
Нејзината прва збирка поезија, Vinden ur mörkret („Ветерот надвор од темнината“, 1943 година), била под големо влијание на модернизмот. Со Feberfötter ('Fever Feet', 1947), нејзиното пишување постепено станало лично и длабоко болно. Во Man har skjutit ett lejon („Тие застрелаа лав“, 1951), Вајн ги раскажува годините што ги поминала во сиропиталиштето, а во Munspel под молен („Harmonica Under the Clouds“, 1956), нејзините патувања во различни делови на светот се раскажува.
До нејзината смрт во 2003 година, Вајн објавила повеќе од триесет збирки проза и поезија. Таа добила неколку награди, како што се наградата Белман (1976) и наградата Ферлин (1985).
Дивјачки манастир
Дивјачки манастир — манастир во јужниот дел на Македонија, во близина на селото Горно Дивјаци.
Местоположба
Манастирот е подигнат во месноста Кошари, надвор од селото, на високо зарамнето плато, околу кое се наоѓаат дабови дрвја.
До него води земјен пат, кој се двои од регионалниот пат 2337, пред вртењето за самото село Горно Дивјаци.
Автономија (1903)
'''Автономија. Задграничен лист на Внатрешната македоно-одринска револуционерна организација''' — македонски револуционерен весник кој излегувал во Софија во текот на 1903 година.
Дивјачки манастир
Црква „Св. Ѓорѓи“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
Автономија (1903)
Од овој весник излегле само три броја. Првиот се појавил на 1 август 1903, а третиот на 16 август истата година во Софија.
Негов уредник бил Тома Карајовов и се печател во печатницата на Браќата Прошек.
Весникот објавувал информации поврзани со Илинденското востание. Со цел да ја запознаат светската јавност со настаните околу Илинденското востание, дел од статиите, биле печатени и на француски јазик.
Ѕвездан Јовановиќ
Ѕвездан Јовановиќ е поранешен припадник на Единица за специјални операции, кој е осуден за убиството на српскиот премиер Зоран Ѓинѓиќ.
Јовановиќ е роден во градот Пеќ, во Метохија. Работел како бравар, а од 1991 година се придружил на српските паравоени структури на чело со Жељко Ражнатовиќ. Станал член на Единицата за специјални операции или Црвени баретки, каде се стекнал со чин потпуковник. Активно зел учество во војните во Југославија, посебно во Косово. .
На 12 март 2003 година, Јовановиќ извршил успешен атентат врз српскиот премиер Ѓинѓиќ. По атентатот, тој успеал да побегне, но набргу бил уапсен. На 23 мај 2007 година бил осуден на 40 години затвор.
Дол Река
Дол Река — се наоѓа на планината Осогово, југоисточно од селото Турско Рудари и Злетово. .
Мачки детективи
„Мачки детективи“ (италијански: Misteri coi baffi) — циклус романи за деца на италијанските писатели Алесандро Гати и Давиде Моросиното. Серијалот е објавен на македонски јазик во издание на издавачката куќа Арс ламина - публикации од Скопје, како дел од едицијата „Бестселери за деца“.
Содржина
Циклусот се состои од шест книги:
Африкански куп на нации 1963
Африкански куп на нации во 1963 година — 4-то африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Гана од 24 ноември - 1 декември 1963 година. На ова првенство учество зеле 6 репрезентации. Вкупно биле одиграни 8 натпревари.
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Гана.
Astraeus telleriae
Astraeus telleriae е вид на лажна земја од фамилијата Diplocystaceae. Опишан како нов во науката во 2013 година, се наоѓа во средоземниот регион, од јужна Шпанија до Грција. Специфичниот епитет му оддава почит на шпанската миколог Марија Тереза Телерија.
Битолска синагога во Чиле
Битолска синагога во Чиле — синагога во Темуко отворена во 1919 година од Евреите иселеници од Битола. Првиот иселеник бил кројачот Алберто Леве Аруесте кој во Чиле стигнал во 1900 година. Во 1919 година била основан Centro Macedonico во Темуко, со повеќе од 40 еврејски семејства што воделе бизнис со трговија на текстил. Еврејската заедница е многу активна.
Крумбек
Крумбек (Krummbek) — општина во округот Плен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Битолска синагога во Израел
Битолска синагога во Израел — синагога во Јагел Јааков во Ерусалим отворена од Евреите иселеници од Битола. Била отворена во 30-тите година на ⅩⅩ век и претставувала центар на македонската еврејска заедница „Монастирлија“ формирана во населбата Шама, на падините на брего Цион во Израел Во 1915 година заедницата имала повеќе од 1.000, а во 1919 стигналa до околу 2.000 членови. Заедницата имала организирана Талмуд Тора со 150 ученици во 1919 година.
Источнобаритски јазици
Источнобаритските јазици се подгрупа на австронезиските јазици кои се зборуваат на Мадагаскар и Борнео. Јазиците се именувани по реката Барито и најпознат е малгашкиот јазик, службениот јазик на Мадагаскар.
Јазици
Во оваа група спаѓаат јазиците:
Неколку од јазиците се наречени „дусунски“ по народот Дусуни.
Клецин
Клецин (Kletzin) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Боблен
Боблен — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Историја на Србија под Хабсбуршката монархија
Историјата на Србија под Хабсбуршката Монархија е историскиот развој на територијата на Србија под оваа управа. Делови од територијата на денешна Србија биле под власт на Хабсбуршката монархија од 1687 до 1918 година. Хабсбуршката контрола над овие области започнала со победата на Хабсбург над Османлиите во Големата турска војна, а завршила со Хабсбуршкиот пораз во Првата светска војна. Хабсбуршката монархија главно контролирала делови од територијата на денешна Србија северно од Сава и Дунав, но нејзината контрола повремено се проширувала на области јужно од овие реки.
Положбата на српскиот народ во Хабсбуршката монархија во 18 век. век
За таа цел Леополд им издал нова повелба на Србите со која ја основал институцијата Воена граница на Сава, Дунав и Тиса. Повелбата го регулирала и создавањето на милиција, чардаклија (чувари), ослободувањето од окружните власти, слободното практикување на религијата, користењето на шумите итн. Населението, во согласност со царската резолуција од 1702 година, било поделено на: активна копнена милиција, чардаклије и поранешни војници на милицијата и преброени. На почетокот на векот, Хабсбуршката империја била вклучена во војната за шпанското наследство, а во Унгарија избувнал бунт на Ференц Ракоци. Ракочи ги повикал Србите да се приклучат на востанието, ветувајќи им трајни привилегии. Србите сепак останале лојални на императорот. Во 1706 година, Леополд им ги потврдил привилегиите на Србите, со заканувајќи се со парична казна од 300 марки за сите што ги прекршиле. Истата година умрел и патријархот Чарнојевиќ. За прв пат Србите се собираат во парламентот, каде што го избрал митрополитот (не патријархот) Исаија Ѓаковиќ. На почетокот на XVIII век до царскиот двор дошле првите жалби на месното население против Србите, како и жалбите на Србите против жителите на Империјата. Конфликтите продолжуваат и по завршувањето на новата австро-турска војна (1718). Во следните децении забележлив е напорот за ограничување на српските привилегии. Во овој поглед, биле донесени важни декрети од 1728 до 1734 година. Употребата на јулијанскиот календар (на места со мнозинско српско население) и овластувањето на митрополитот да избира епископи (сега морало да се побара дозвола од царот) биле ограничени. Најважно е, сепак, што митрополитот ја загубил секуларната власт над Србите. Врховната управа над српските работи останала во рацете на Судскиот воен совет, иако унгарската судска канцеларија и Судскиот совет се повеќе се вклучиле во нив. Поглаварот на црквата сега ја имал титулата митрополит, но се сметало дека тој е природен наследен патријарх на Пеќ. По новата руско-австриско-турска војна, околу 45.000 Срби се преселиле во Унгарија под раководство на патријархот Арсениј Јовановиќ Шакабента до 1740 година.
Карло VI бил наследен во 1740 година од царицата Марија Тереза. Новата царица ги потврдила српските привилегии дури во 1743 година. Истата година, Шакабента положил заклетва на царицата. Србите добилe гаранции за слобода на движење, ослободување од десеток, но биле принудени да се потчинат на унгарските закони. Србите побарале рамноправна положба со другите жители на Империјата. Патријархот повеќе немал световна власт (која ја добил со привилегија од 1691 г.). Србите, кои се собрале на соборот во 1744 година, барале обновување на световната власт на патријархот (митрополитот), бидејќи нивната цел била да создадат илирска црковна држава во Унгарија. Тие барале да се назначат двајца министри кои ќе се грижат за српскиот народ. Тереза делумно ги исполнила овие барања со создавањето на илирската дворска комисија (1745). Две години подоцна, оваа институција била преименувана во Илирска дворска депутација (за Трансилванија, Банат и Илирија). Оваа институција во иднина ќе биде средство на Судот, односно судска институција. На нејзино чело бил грофот Коловрат. Веќе во 1748 година дошло до конфликт меѓу унгарската судска канцеларија и илирското дворско претставништво, бидејќи по смртта на патријархот Чарнојевиќ, депутацијата не ја известила канцеларијата за изборот на новиот митрополит Исаија Антоновиќ (починал во февруари 1749). По 1749 г. година, српски митрополит бил Павле Ненадовиќ. Во конфликтот со Унгарија, Србите се потпрале на милоста на царскиот двор. Во средината на 18 век, влијанието на Русија врз Србите во Унгарија се зголемило. Истото постоело уште од времето на владеењето на Петар Велики, кој како симпатизер на Ференц Ракоци се обидел да ја придобие наклоноста на Србите против царот. Русија тогаш не успеала во намерата. Во Русија, воинствената способност на српскиот народ била позната бидејќи таму имало еден српски хусарски полк. Српски бегалци во Русија имало уште од 1737 година, односно од руско-австриско-турската војна. Бегалците биле предводени од капетанот Хорват и Петар Текелија. Во 1752 и 1753 година, Србите на пат кон Русија биле предводени од Рајко Прерадовиќ. Во тоа време, наводно, 100.000 души се преселиле во Русија, која ја исполнила покраината која го добила името „ Нова Србија “. Оваа провинција била поделена на „Нова Србија“ (во потесна смисла) и „Славенско-Србија“ (од 1760 г.). Нова Србија (помала) била распуштена во 1764 година, а Србите постепено ја изгубиле својата национална независност и денес (т.е. во 1862 година) ги има околу 1.400 во Русија. Така, во 1755 година во Вараждинскиот генералат се случила Вараждинската буна. За кратко време се кренале 17.000 Срби. Властите успеале да го задушат востанието. Србите, како војска на Марија Тереза, учествувале во Седумгодишната војна (1756-1763). Од почеток до крај се бореле на различни боишта и стекнувале воени заслуги. Митрополитот 1763 г пред години побарал нови привилегии за српскиот народ, но царицата ги одбила.
За време на неговото владеење, митрополитот Павловиќ постојано ја молел царицата да му дозволи да свика црковен собор. Конечно, во 1768 година, царицата му испратила одобрение. Повод за големиот народен собор биле бројните поплаки од необединети владици. Свикувањето на парламентот бил последен успех на Ненадовиќ. Не го доживеал собранието. Умрел по долго боледување во август 1768 година. Поради смртта на митрополитот, соборот бил одложен за 1769 година. Официјално бил отворен на 4 мај. Траело повеќе од 5 месеци, до 5 октомври истата година. Расправите во парламентот биле долги, понекогаш доста жестоки. Опозицијата била предводена од владиката Висентије Јовановиќ. По завршената работа, во септември 1769 година, парламентот започнал да избира нов митрополит. Гласачите се определиле за Јован Георгијевиќ, кандидат на Судот. Одлуките на парламентот биле јавно објавени и печатени. Така настанала првата илирска „ Регулатива “. Унгарската судска канцеларија била против печатење, бидејќи печатењето на одлуките на српскиот парламент ќе навлезеле во унгарските национални закони. Одлуката паднала на царицата Тереза. Таа зазела став дека одлуките на парламентот треба да му бидат достапни на народот преку печатот само во оние точки кои се важни за народот да знае како да се однесува. Така настанал „Извадокот“ од „Правилникот“, кој бил печатен на латински и на илирски (српски). Правилникот е отпечатен во 1771 година, иако датумот е 27 септември 1770 година. Регулативата е поделена на 10 делови и еден додаток, кој е проследен со девет анекси. Извадокот е поделен на 28 параграфи.
Во 1773 година умрел митрополитот Георгијевиќ. Митрополитското столче останало празно некое време; до свикување на нов парламент во 1774 година, на кој за митрополит бил избран судскиот кандидат Висентије Јовановиќ. Илирската дворска депутација била сериозно разочарана од некои работи; некои одредби од Регулативата биле генерално оспорени. Таа побарала да се сменат некои делови од Правилникот. Врз основа на овие претставки, Судската депутација изготвила нова регулатива, која била потврдена во Собранието во 1776 година, по што јавно му било соопштено на народот.
Србите не биле задоволни од прописите. Тие биле најмногу погодени од одредбата за погреби, со која се смениле претходните српски православни обреди. Архиерејскиот синод од 1776 година се жалел на одлуката да не се дозволи во иднина мртвите да се погребуваат во и околу црквите. Забраната предизвикала голема огорченост кај народот, кој ја сметал за кршење на правата загарантирани со привилегиите на императорот Леополд. Како резултат на забраната избувнале востанија во Нови Сад и Вршац. Властите биле згрозени од востанијата. Пратеникот ѝ рекол на царицата дека бунтовите ќе се смират доколку се повлече одлуката за погребување на мртвите. Унгарската судска канцеларија се кренала против депутацијата и побарала од Марија Тереза да ја укине судската депутација. Царицата го прифатила тој предлог. Така било во 1777 година кога престанала да функционира илирската дворска депутација. Царицата се правдала дека целта на Депутацијата била да ги реши српските прашања во империјата, а тие се решавале со донесување на Правилникот и дека целта на неговото постоење повеќе не постои. Главната причина за распуштањето на Депутацијата е тоа што Тереза ја загубила поддршката во оваа институција, која била средство за влијание на Судот врз Србите од почетокот. Работите на илирското дворско претставништво биле пренесени во унгарската судска канцеларија. Митрополитот ја послушал одлуката.
Немирите во Вршац и Нови Сад ги наведоа властите делумно да ги променат прописите. Било јасно дека Регулативата во сегашната форма не може да опстане. Така, во 1779 година бил усвоен Декларативниот запис (Декларација). Поделено на 70 точки. Во воведот се вели дека причина за неговото донесување е укинувањето на илирската дворска депутација. Најважните промени се во многу спорниот начин на погребување на мртвите. Декларацијата предвидува дека мора да се почитуваат санитарните одредби. Одлучено е мртвите да бидат внесени во црквата, но во затворени, а не отворени ковчези. Употребата на стариот календар била реафирмирана, како што било вообичаено до 1769 година. По смртта на митрополитот Јовановиќ, цар Јосиф дозволил свикување на нов парламент, на кој за митрополит бил избран Мојсије Путник, кандидатот на судот (1781). Наследникот на Јосиф Леополд пристигнал на власт во тешки услови. Во Белгија избувнало востание против австриската власт, а неколку години подоцна во Франција избувнала француската револуција. Војната против Отоманската империја сè уште траела. Општа мешаница настанала и меѓу Србите, поради грижата за Србите од другата страна на Сава и Дунав. Исто така, некои идеи за Француската револуција им биле пренесени на Србите. Царот го прифатил барањето на митрополитот Мојсије Путник да се одржи народно собрание во 1790 година, собрание на Темишвар. Собранието започнало со работа на 1. септември. Имало две струи; судска партија и унгарско-филско малцинство. Вториот го предводел Сава Текелија. Сепак, неговата партија била во малцинство. Парламентот до царот поднел три барања: барање за посебна територија и посебна судска институција, за признавање на грчката необединета религија и формирање гранична милиција. Кралскиот комесар му предложил на парламентот да биде избран Банат како територија што треба да се одвои. Собранието со благодарност ја прифатло одлуката. Леополд позитивно одговорил на барањата, ветувајќи дека ќе се справи со нив веднаш штом ќе се врати од Франкфурт (од крунисувањето). За митрополит во Парламентот на Темишвар бил избран Стефан Стратимировиќ.
Едно од ветувањата на царот било формирање на специјална судска канцеларија за српските прашања. Така, во 1791 година била обновена илирската дворска канцеларија. Меѓутоа, таа постоела многу кратко, до 1792 година. Поради противењето на унгарската судска канцеларија, царот во 1792 година, донел одлука за укинување на илирската судска канцеларија. Работните места поврзани со Србите повторно биле префрлени во унгарската судска канцеларија.
Половина век по одржувањето на Парламентот на Темишвар, желбите изразени на него не биле исполнети. Само законите донесени на епохалниот национален собор (1847/8) ја признавале еднаквоста на христијанските религии. Во тоа време било обновено највисокото достоинство на српскиот патријарх и институцијата српски војвода како световен поглавар на Србите. Следната година за Србите била издвоена посебна територија: Српското Војводство и Тамис Банат. Постоел до времето на големата реставрација во 1860 година. Денес (1880) во Унгарија имало околу 1.020.000 Срби, од кои половина живееле во Унгарија, а половина во Хрватска и Славонија. Српската национална црква вклучувала една архиепископија и неколку епископии. Од училиштата, Србите имале теолошки семинар во Карловци како и гимназија во Нови Сад и Карловци.
Создавање на Карловачката митрополија
Со заминувањето на патријархот Арсениј, престолот во Пеќ останал празен. Големиот везир Мустафа Ќуприлиќ го повикал српскиот народ да се врати, но тој не го сторил тоа поради страв од одмазда. Портата во 1691 година го назначил Калиник I Скопски за патријарх под влијание на неговиот братучед Александар Маурокордат, кој бил голем драгоман во Порта, главниот турски преведувач на Карловачкиот мировен конгрес. Калиник спречил нови преселби во Австрија и успеал да ги зачува правата и положбата на Српската православна црква во Турција, која била потресена од преселбата. Не е позната причината зошто бил уапсен заедно со неговиот брат Дефио во 1704 година. Но, набрзо бил ослободен и ги убедил Турците во својата мирољубива политика. Пребеганиот патријарх Арсеније се обидувал да се врати на престолот во Пеќ, па се обидел прво да ги среди канонските односи. Тој се обратил и до Ерусалимскиот патријарх, а на Синодот на Вселенската патријаршија во 1705 година било заклучено дека мора да се зачува единството меѓу Српската црква во Австрија и Турција. Арсенија не ги средил односите меѓу нив. Починал во октомври 1706 година. во Виена, а погребан е во Круседол. После тоа дошло до несогласување меѓу архиепископите околу прашањето за односите со Пеќската патријаршија. Митрополитот Стефан Метохијац-Пеќанин сметал дека Српската црква во Австрија треба да биде автономен регион кој канонски ќе биде дел од Пеќската патријаршија. Епископот Исаија Ѓаковиќ се борел за самостојна автокефална српска црква, а бил поддржан и од Австријците. По погребот на Арсениј, во Крушедол бил свикан состанок, на кој за патријарх бил избран Стефан Метохијац, но виенскиот суд одбил да го признае тоа и го поддржал Исаија Ѓаковиќ во барањето средбата да се одржи во Виена.
Граница
На почетокот на 1698 година, уште пред официјалното завршување на Големата виенска војна, од Виена во Осиек пристигнала комисија со грофот Јован Караф, која наизменично работела до 1703 година за да ја среди ситуацијата во Славонија и Срем. Во тој период населението било поделено на гранично, привилегирано и оданско, кметско, кое било подредено на цивилните власти. Воената граница е проширена и сега ја следи граничната линија меѓу Турција и Австрија. Славонската (Посавина) граница се протегала од Градишка до Рача, а Осиек бил седиште на генералот. Била поделена на 3 области - Горњопосавска со седиште во Градишка, Средњопосавска во Брод и Доњопосавска со седиште во Рача. Границата на Дунав, со седиште во Петроварадин, била поврзана со границата Посавина и, според воените и камерно-покраинските прашања, потпаѓала под Генералатот во Осиек. Воената граница Труст била воспоставена долж Тиса и се проширила сè до Сегед, каде што исто така била базирана. Следувала поморската граница, чие седиште била во Арад. На чело на новите воени граници биле штабови со германски офицери, додека речиси сите други офицери и оберкапетанци биле Срби. Милицијата во градовите останала надвор од воените граници, кои ќе играат голема улога во задушувањето на востанието на Ракоциј, а подоцна постепено ќе се удави во градските гардисти. Српскиот народ на територијата на Воената граница бил ослободен од разни давачки, но поради тоа морал постојано да биде во готовност и да ја брани границата од сите напаѓачи. Меѓутоа, ситуацијата во Провинцијата била многу тешка бидејќи унгарските и хрватските благородници постојано наметнувале нови даноци и давачки и се обидувале да воспостават целосен феудален систем. Исто така, српското население постојано било изложено на притисоци од Католичката црква, која не поднесувала постоење на православни христијани на нејзината територија.
Александар Султов
Александар Султов (Роден во — ) — македонски борец за човекови права, активист за обединета и независна Македонија. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
NGC 2768
NGC 2768 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Александар Султов
Животопис
Жив изгорен заедно со Веселин Михајлов и Марко Ангов, во месноста Шарена скала на Плошката планина. Биле предадени од Тома Маникатов.
Историја на Србија под Хабсбуршката монархија
Граница
По освојувањето за време на Виенската војна, голем број Срби паднале под власт на хрватските класи, кои се обиделе легално да ги потчинат. Имено, разграничувањето меѓу Воената граница и Покраинскиот не било извршено, па не се знаело на кои населени места припаѓаат. Србите се бореле нивните населби да бидат вклучени во воената граница, а на насилството и притисокот на хрватските благородници и католичките свештеници често одговарале со немири и грабежи. Царот починал во 1703 година. Тој ги уверил Србите дека ќе ги земе под своја заштита и дека ќе ги ужива сите привилегии, истакнувајќи дека тие мора да се подложат на цивилната власт на хрватската забрана, во спротивно ќе мора да ја повика германската армија на смирување нив надолу. На царот му биле потребни Срби поради избувнувањето на востанието на Ракоци против австриската влада.
Учество на Србите во Ракоциевото востание
Востанието на унгарскиот магнат, принцот Фрањо Ракочи, избувнало во 1703 година во Мункачево, на некогашниот имот на куќата Ракоци, од каде што набргу се проширило во поголемиот дел од Унгарија. Главни причини биле воведувањето на постојан портален данок од 38 форинти, продолжување на некои обврски кон благородништвото и воспоставување на многу краток рок за поднесување докази за наследните права, со што де факто било инаугурирано „мечевото право“ во освоениот територии. Меѓу причините треба да се споменат одлуките на Советот на Пожуна во 1687 година, со кои се признаваат наследните права на династијата Хабсбург во Унгарија, се откажува од „правото на отпор“ и му се дозволува на владетелот да преиспита некои традиционални права на класата. Унгарското благородништво било предадено во очекувањата дека по протерувањето на Турците ќе има големи имоти, бидејќи тие имоти биле дадени на странци кои имале заслуги во војната. И австриската влада и востаниците веднаш сфатиле дека Србите ќе имаат многу важна, ако не и одлучувачка, улога во војната и двете страни се обиделе да ги придобијат. Србите решиле да ја поддржат легитимната австриска влада и во таа прилика се повикале на нивните претходни привилегии. На почетокот на летото 1703 година, востаниците (куруци) продреле на териториите на Потишката и Поморишката воена граница, а потоа се воделе првите борби меѓу нив и австриската војска на чија страна учествувале и српските граничари. Во текот на 1704 година се воделе спорадични битки и биле извршени масакри врз цивилното население од двете страни. Без разлика на тоа, Ракочи продолжил да се обидува да ги привлече Србите на своја страна и неколкупати стапил во контакт со патријархот Арсениј. Пресвртот во востанието дошол дури во 1708 година, кога војската на Ракоци била поразена кај Тренчин, и од тој момент иницијативата преминала на страната на Австријците. 1710 година година, австриската армија ја превзела контролата над повеќе или помалку целата земја и започнаа мировните преговори. Во април следната година, воената состојба завршила со склучување на посебен договор во Сатмар. За српскиот народ, овој конфликт бил огромно искушение; покрај десетици илјади жртви, Србите биле принудени да се преселат и да ги напуштат своите имоти и имоти. Тие најмногу се населиле на територијата на воената граница и во јужниот дел на Унгарија.
NGC 2768
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2768 се споменува и како UGC 4821, MCG 10-13-65, CGCG 288-26.
Историја на Србија под Хабсбуршката монархија
Кралството
Во војните од 1683 до 1718 г. населението во Србија е значително намалено. Еден дел е убиен, а другиот е раселен во околните земји. Австријците го протерале муслиманското население од сите поголеми места и почнале да носат германски колонисти, главно од областа околу Шпајер, Пфалц, Вормс и Мајнц. Најмногу се преселиле во Белград. Според резолуцијата на императорот Карло VI од 1726 година, крајната цел била да се создаде компактен етнички германски ентитет кој би бил бедем против исламот и Турција. Се разбира, само римокатолиците биле погодни за тоа. Заедно со населувањето на окупираните територии, австриските власти настојувале да ја оживеат трговијата, што донело голем профит. Патентите на царот Карл од 1717 година прогласиле слободна трговија во Јадранското Море, а во 1719 година Риека и Трст станале увозно-извозни пристаништа кои ќе одиграат значајна улога во преземањето на трговијата во Банат и Србија, а потоа и на целиот Балкан. Империјалната привилегирана источна компанија, основана на 27 мај 1717 година (1719), исто така придонела за економското продирање на Хабсбуршката монархија на Исток. со седиште во Виена и филијали во Белград, Риека и Трст. Имало и монопол над трговијата со мед и восок во Србија. Трговијата на релација Србија и Банат - Риека се одвивала на Сава, Дунав и Купа по морски пат, а од Карловац до Риека т.н. Каролиншкиот пат бил завршен во 1726 година. Трговската компанија Темишвар, основана во 2525 година од 25 Срби и Грци, била од особено значење во таа трговија.
Новите австриски власти спровеле и нов даночен систем; главните даноци што ги плаќало населението во Србија биле придонесите и разните десетоци. Придонесот бил директен данок на земјата, вклучувајќи го и данокот на земја, кој бил скратен и наплатен од фармацевтот со помош на принцовите и кметовите. Најголем дел одел во воената каса, а помал дел одел во коморската, така што практично било воена должност. Висината на придонесот за цела Србија се движел од 90 до 100 илјади форинти годишно. Даночната единица првично била наречена сесија (30 ора изоре, 6 дена косење на ливадата и 8 коњи или волови) и за неа биле платени 24 форинти придонес. Од 1724 г. името станува дом, но старото име е задржано во терминологијата. Сите десетоци и закупи ѝ припаѓале на државата, а тие приходи Судскиот совет во Виена ги собирал преку службеници во комората. Тие вклучувале царини, десетини од земјоделските даноци, воден транспорт и разни други даноци.
Во 1718 година царот Карло VI го потврдил во тоа достоинство митрополитот белградски Мојсије Петровиќ (1713-1730) и ја признал автокефалноста на Белградската митрополија. Нему му било дадено право да може да ги користи сите права, декрети, слободи и привилегии што му биле дадени на српскиот народ во други области, што значи дека сите досегашни привилегирани права биле проширени на територијата на Србија и Банат. Подоцна, во 1720 и 1727 година, царот ги ставил Банат и Мала Влашка под управа на белградската митрополија. Проширувањето на привилегиите значело дека српскиот народ во новите области формирал единствен ентитет со српскиот народ во Унгарија, Славонија и Хрватска и Срем, кој Австрија се обидувала да го скрши. Тоа најмногу се видело во борбата против обединувањето на карловачката и белградската митрополија. Во 1721 година, Мојсије Петровиќ добил писмо од Пеќскиот патријарх Мојсије Рајовиќ (1712—1726), со кое се признава автономијата на Белградската митрополија и предвидува дека во случај на смрт на тогаш тешко болниот карловачки митрополит Виќентије Поповиќ Хад Лавиќ (1713—1725), врховен митрополит на Српската црква под австриски, станал митрополит Белградски, а Белград „прва митрополија“. По ова, во септември 1722 година, бил свикан собор во Петроварадинскиот ров (Нови Сад), на кој официјално било одлучено во иднина да се избира само еден, врховен митрополит, а за соработник (помошник) бил избран и Мојсије Петровиќ. болниот Висенциј. По неговата смрт во 1725 година, во февруари 1726 г. Во Сремски Карловци бил свикан собор, на кој за митрополит Карловачки е избран Мојсије Петровиќ, со што де факто е постигнато обединување на Српската црква во Хабсбуршката монархија. Царскиот комесар во Собранието, фелдмаршалот гроф Одвие, имал задача да го спречи тоа со сите сили, но не успеал. Белград станал единствен духовен и национален центар на целиот српски народ под австриска власт.
NGC 2768
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2768 е од видот E6. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 2768 има привидни димензии од 6,4' х 3'.
Историја на Србија под Хабсбуршката монархија
Кралството
Во времето на австриското освојување, во Белград имало само едно основно или тривијално грчко училиште со настава на грчки јазик, во кое имало српски деца и српски учители. За време на неговиот престој во Виена во 1718 година, митрополитот Мојсије Петровиќ го молел рускиот пратеник за рускиот цар да испрати учители на словенскиот и грчкиот јазик кај Србите. Во 1721 година тој го повторил барањето, овојпат барајќи книги, бидејќи Србите немале печатница. Потоа, во 1722 година, секретарот на митрополитот донел 70 граматики од Мелетиј Смотрики, 10 речници и 400 буквари. Бидејќи властите го забраниле увозот на книги од Русија во 1727 година, Мојсије го отпечатил рускиот буквар на српски и романски во Мала Влашка. Во 1726 година, на негова иницијатива во Ср. Во Карловац пристигнал првиот руски учител меѓу Србите, Максим Суворов. Таму отворил училиште со 7 ученици, но набрзо се преселил во Белград и во февруари 1727 година отворил редовно руско-словенско училиште со 29 ученици, со плата од 300 форинти годишно. Таму наишол на голем отпор од австриските власти, па во септември училиштето престанало со работа, а тој се вратил во Карловац и отворил училиште под истото име. Во писмото на Мојсеј до Суворов од 1727 г. а делот „Мислење за училиштата“ ги содржи основните идеи за активностите на Митрополитот во областа на образованието. Тој се залагал за формирање основни, средни и високи училишта во кои ќе се изучува словенски, латински и грчки јазик, а потоа граматика, реторика, логика, филозофија и богослужба. Целта била учениците да учат духовна политика, а од најдобрите ќе се изберат идни епископи, свештеници и учители кои ќе застанат во одбрана од католичката прозелитистичка пропаганда. По смртта на Мојсеј, условите за работа се промениле, па Суворов се вратил во Русија. Неговото руско-словенско училиште е значајно затоа што неговата дејност ги поставила темелите за нижи и средни училишта кај српскиот народ.
Овој период од историјата на Србите во Хабсбуршката монархија се одликува со голем број бунтови, предизвикани од различни фактори. Од една страна, наметнувале големи даноци и давачки за граничарите, а од друга страна, разни злоупотреби од австриски и унгарски службеници, кои на сите можни начини го експлоатирале српското население. Посебно голем број немири избувнале во Славонија, каде грабежите и оние на вооружените банди што крстосувале долж и преку него придонеле за и онака хаотичните околности. Речиси секоја година во Карловачкиот и Вараждинскиот генералат и Приморска Краина избувнувале немири, најмногу поради одлуката на австриските власти да плаќаат придонес и жителите на Воената граница. Така за цела Хрватска бил скратен придонес во износ од 24.000 форинти. Во првите 3 години по неговото воведување, ниту една од пограничните области не платила за тоа, туку веќе во 1727 г. откако го скрши отпорот, генералот Тојфенбах можел да го извести Судскиот воен совет дека сепак ќе се собираат даноци. Голем проблем и неволја за српското население на Воената граница, но и на сите територии под австриска власт, бил постојаниот стремеж на Католичката црква за обединување на православното население. Католичката црква уживала сесрдна поддршка од австриските власти, но не успеала да го преобрати целиот српски народ во католицизам. Точно, имало многу случаи кога поединци, но и цели српски населби, ја прифатиле унијата, не можејќи да издржат понатамошно насилство и притисок. Оваа појава била крајно штетна за српскиот народ, бидејќи на тој начин добар дел бил засекогаш отуѓен и денационализиран поради прифаќањето на друга вера.
NGC 2768
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 11 м 37,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 60° 2' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Историја на Србија под Хабсбуршката монархија
Австриско-турска војна (1737-1739)
По неуспешното движење на Петар I Велики против Турците и поразот на Прут во 1711 година, Русија била привремено запрена во нејзиното проширување на југ. Меѓутоа, во 1736 година, таа повторно презела офанзива и влегла во војна со Турската империја. Бидејќи постоел договор за сојуз меѓу неа и Австрија, Австрија била обврзана да и се придружи во воените операции. Според оперативниот план од 1736 година, нејзината војска требало да напредува од Србија што подлабоко кон внатрешноста на Балканскиот Полуостров, освојувајќи ги Босна и Херцеговина, Албанија до устието на Дрим, Влашка и Молдавија. За што поуспешно да го реализира својот план, во пролетта 1737 година Австрија започнала тајни преговори за востанието на Србите и албанското племе Климената против Турците. Во март 1737 година, во Пеќската патријаршија се одржала средба на која присуствувале некои епископи и игумени на манастирот, атлантскиот кнез Атанасија Рашковиќ, Стефан од Студеница, Стефан од Брвеница и други. За одлуката за востанието бил информиран командантот на Белград, генерал Марули, а за тоа го известил и Судскиот воен совет. Царот Карло, имајќи ја предвид подготвеноста на Србите за востание, решил да војува и на 15 јуни 1737 година во Лаксенбург објавил повик за борба против Турците. Тој на бунтовниците им ветил заштита, слобода на вероисповед и други привилегии. Австријците го поделиле својот фронт на 3 дела: главната војска предводена од војводата Франциско од Лорен и фелдмаршалот Секендорф требало да го освои турскиот дел на Србија со Видин и Ниш. Војниците на Бан Хрватска под команда на Бан Јосиф Естерхази и граничарите, под врховна команда на принцот Јосиф Хилдбургхаузен, имале за цел да навлезат во Босна. Третата војска, под команда на генералот Валис, имала задача од Ердељ да ги нападне Влашка и Молдавија за да го олесни освојувањето на Видин.
NGC 2768
Други поделби
Проучување на NGC 2768 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25915. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 44; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4135. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 982.
Историја на Србија под Хабсбуршката монархија
Австриско-турска војна (1737-1739)
На 14 јули Австрија официјално и објавила војна на Турција и ја преминала границата напредувајќи во правец на Ниш. Неколку дена подоцна српската коњаничка милиција под команда на Станиша Марковиќ Младишума го освоила Крушевац, запленувајќи многу добиток. Веќе 28 јули, заедно со Атанасије Рашковиќ, влегол во Нови Пазар, кој претходно бил ослободен од востаниците подигнати од патријархот Арсеније IV. Истиот ден Ниш им се предал на Австријците, а набргу биле освоени Трстеник, Карановац, Пожега, Нова Варош и Пирот. Секендорф се согласил да соработува и со племињата Климент, Куч, Васојевиќ, Пајпер и Братоножиќ. Во почетокот на август, Турците го фатиле писмото на патријархот упатено до Австријците, го уапсиле и го затвориле во Пеќ. Планирале да го обесат, но тој ноќта побегнал од затвор и земајќи вредни предмети избегал во Васојевиќи. Набрзо со околу 3.000 востаници тргнал кон Нови Пазар, каде што пристигнал на 23 август. Но, пред да влезе во градот, се проширила веста дека војската под команда на Млатишума заминала и го напуштила градот незаштитена бидејќи Турците биле во близина. Во страв побегнале и отишле во Крагуевац, а потоа во Ниш. На фронтот во Босна работите тргнале лошо за Австријците, а во првата голема битка, кај Бања Лука 4. Август, тие биле поразени и се повлекле во западна Србија. Таму Австријците и српската милиција под команда на надзорникот Вук Исаковиќ го окупирале Лешничкиот ров во јули.
Првичните успеси на австриската војска и востаниците биле поништени бидејќи Турците брзо се консолидирале и започнале концентрична контраофанзива од сите правци. Австријците морале да ја напуштат опсадата на Видин, а на 18 октомври дури морале да капитулираат во Ниш. Целиот австриски фронт се распаѓал и повлекувал. Секендорф се повлекол во Шабац, а со него била и целата австриска војска, која дотогаш била распоредена на неколку фронтови. Таа започнала да го зацврстува градот, бидејќи таму се очекувал главниот турски удар. Кога на 28 ноември почнал да паѓа снег, Австријците се повлекле во Срем за зима, а со нив и 633 припадници на српската милиција под команда на мајорот на коњаницата Вук Исаковиќ и албанската милиција под команда на Атанасије Рашковиќ. На крајот на 1737 година, патријархот Арсениј отишол во Виена за да се обиде да ги заинтересира Русија и Австрија за судбината на српскиот народ кој бил под напад на турската одмазда. Во Белград се вратил дури на 7 јуни 1738 година, кога царот Карло привремено ја признал неговата јурисдикција во сите новостекнати области и така се нашол на тронот на белградско-карловачкиот митрополит Висентије Јовановиќ, кој починал во јуни 1737 година.
Војната од 1738 година не и донела никаква корист на австриската армија на фронтот. На почетокот на годината Турците ја освоиле Рача и вршеле силен притисок од Босна во правец на Шабац. Австријците некако ги одбивале сите напади, но од друга страна работите тргнале наопаку. Во средината на август Турците го освоиле Смедерево и почнале да му се закануваат на Белград. Исплашениот патријарх уште порано го напуштил градот и се засолнил во Нови Сад. Франција интервенирала во војната, обидувајќи се да го убеди Порто да преговара за мировни преговори во текот на оваа година. Порта барал враќање на Србија и Босна, но Австрија била категорична и инсистирала појасот на земјата јужно од Сава и Дунав да остане под нејзина власт. Последната година од војната го донела конечниот исход на штета на Австрија. Како и лани, Турците вршеле силен притисок од правецот на Босна, но повторно ништо не постигнале. Поголемиот дел од австриската армија ги напуштил зимските квартови во март па кампувале во близина на Белград во јуни. На воената конференција на 22 јули, под претседателство на маршал Валис, било одлучено да се тргне кон Гроцка за да се сретне со турската војска. Еден ден подоцна, и големиот везир Иваз Мехмед-паша тргнал кон Грочка, каде што се водела битка во која Австријците биле целосно поразени. Морале да се повлечат во Белград, а на 26 јули Турците ја започнале опсадата на градот. Преговорите за примирје завршиле на 1-ви септември, а конечниот мир бил потпишан на 18-ти. септември. Следејќи ги одредбите на Белградскиот мировен договор, Австрија и ја вратила на Турција Србија, Мала Влашка (Северин Банат) и дел од Босна покрај Сава. Така, Сава и Дунав станале гранични реки, не само меѓу Австрија и Турција, туку и меѓу Карловачката и митрополијата и Пеќката патријаршија.