cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Огњен Ѓуричин
Почетоци
Ѓуричин започнал да игра фудбал во Нови Бечеј, каде што се приклучил на локалниот клуб Јединство на петгодишна возраст. По неколку години минати во клубот, Ѓуричин се преселил во екипата на Бечеј, каде што поминал една сезона во пионерска конкуренција, а потоа се вратил во матичниот клуб на Јединство. Повторно настапувал во екипата на Бечеј во најквалитетната лига на Војводина во конкуренција на кадети, по што се приклучил на младинската екипа на Банат од Зрењанин. Како член на тој клуб, Ѓуричин во сезоната 2012/13 бил отстапен на матичниот клуб на Јединство од Нови Бечеј, каде што како бонус играч одиграл 23 натпревари и постигнал 3 гола во Војводинската лига Исток. На крајот на сезоната со тој клуб заземале место кое води во српската лига на Војводина. Ѓуричин го напуштил клубот и подоцна преминал во екипата Сента. Тој за екипата на Сента настапувал до крајот на календарската 2014 година. Во таа полусезона тој придонел со својата игра за пласман на клубот на првото место на табелата во српската лига Војводина за натпреварувачката 2014/15 година. На почетокот на 2015 година, Ѓуричин се преселил во екипата на Земун, каде заедно со клубот го освоил првото место во српската лига на Белград за сезоната 2014/15. По овој успех клубот на Земун се пласирал во Првата лига на Србија. На почетокот на 2016 година, Огњен играл за екипата на Срем од Јаков, како позајмен играч од екипата на Земун, но подоцна го напуштил клубот, по што заминал во Шведска и му се приклучил на нисколигашот Мунфоркс, каде постигнал 11 гола на 9 натпревари.
Бечеј
Во летото 2016 година, Ѓуричин се вратил во Србија и се приклучил на тимот на Бечеј пред почетокот на новата сезона 2016/17. во Војводинската лига Север. Својот прв натпревар за клубот го имал на отворањето на сезоната, против екипата на Будуќност од Гложане. Ѓуричин ги одиграл сите 30 лигашки натпревари во текот на сезоната, постигнувајќи вкупно 45 гола, со што придонел за освојување на првото место на табелата на новиот тим и пласман на клубот во српската лига Војводина. Покрај тоа, Ѓуричин ја освоил наградата за најдобар стрелец во лигата истата таа сезона. Во сезоната тој постигнал три хет-трика, а на натпреварите против екипата на Младост од Апатин во 6то коло и клубот на Младост од Турија во 19 коло, тој постигнал дури и по 4 гола. Три гола имал постигнато против составот на Таванкут во 11 коло. Ѓуричин играл и на регионални куп натпревари под патронат на Фудбалскиот сојуз на Војводина и тоа против екипите на Војводина од Бачка Градиште, Србобран и Бачка 1901 од Суботица и екипата на Динамо од Панчево.
На крајот на сезоната, Ѓуричин привремено го напуштил клубот и заминал во Шведска, приклучувајќи се на нисколигашот Амал. По едномесечен период во клубот, тој се вратил во Бечеј пред подготовките за сезоната 2017/18 во Српската лига на Војводина. Постигнал два гола на сите четири воведни натпревари во тоа натпреварување. Подоцна постигнал гол во натпреварите против екипите на Раднички од Сремска Митровица и Бачка 1901, пред повторно да постигне два гола во натпреварот од 9 коло против екипата на Цемент од Беочин. Ѓуричин подоцна играл на натпреварот од регионалниот куп против екипата на Потисје од Кањижа, кога и постигнал еден од головите во победата на неговиот тим со резултат од 3:0. До крајот на календарската 2017 година, Ѓуричин постигнал уште 4 гола, против екипите на Братство од Пригревица, Црвена ѕвезда од Нови Сад, Младост од Бачки Јарак, и Борац од Сакул. натпреварот против Борац бил последниот натпревар од првиот дел на сезоната. Огњен Ѓуричин на крајот на годината бил избран за најдобар спортист во машка конкуренција на општината Бечеј.
Спартак Суботица
Својот прв натпревар во европските натпревари го одиграл во првото коло од квалификациите за Лига Европа, влегувајќи во игра во второто полувреме од натпреварот како резервен играч на местото на Бојан Чечариќ, против тимот на Колерин од Северна Ирска. Во возвратниот натпревар, против истиот противник, Ѓуричин бил во стартниот состав на екипата на Спартак. Во првиот натпревар од второто коло на истото натпреварување, Ѓуричин постигнал гол во победата на неговиот тим од 2:0 над составот на Спарта од Прага. Натпреварот се одиграл на стадионот Караѓорѓе во Нови Сад.
Војводина
По елиминацијата на Спартак од квалификациите за Лига Европа, Ѓуричин преминал во екипата на новосадска Војводина. На 27 август 2018 година, тој потпишал тригодишен договор со клубот и во таа можност го задолжил бројот 23 на својот дрес. Својот прв официјален натпревар за екипата на Војводина го имал неколку дена подоцна, на 2 септември истата година, постигнувајќи го единствениот гол за неговиот тим во поразот со 4:1 од составот на Црвена ѕвезда. Ѓуричин го постигнал својот втор гол за Војводина во натпреварот од осминафиналето на Купот на Србија, против екипата на Синѓелиќ од Белград. На почетокот на следната година, Ѓуричин ги поминал зимските подготовки со екипата на Војводина, под водство на тренерот Радован Кривокапиќ. На пријателскиот натпревар против тимот на Заглебје од Лубин, тој во 3 минута бил единствениот стрелец во минималната победа на својот тим, додека во 50 минута. бил исклучен поради неправилен старт над противничкиот играч. Ѓуричин го постигнал својот трет гол за Војводина, во официјалните натпревари во четвртфиналето на Купот на Србија, во поразот на тимот од екипата на Раднички Ниш на стадионот Чаир со резултат од  2:1. По репрезентативната пауза во март 2019 година, Ѓуричин ги пропуштил преостанатите натпревари до крајот на регуларниот дел од сезоната поради повреда. По заздравувањето од повредата, Ѓуричин се вратил во составот за натпреварот од 3 коло од плеј-оф против екипата на Младост во Лучани. За тој натпревар Огњен бил во стартниот состав на својот тим, а на полувремето бил заменет од соиграчот Дејан Зукиќ.
По враќањето на тренерот Ненад Лалатовиќ на клупата на екипата на Војводина, Ѓуричин се нашол на конечниот список на играчи за летните подготовки во Словенија. На првиот пријателски натпревар против екипата на Брежице, Ѓуричин постигнал четири гола во победата на неговиот тим со резултат од 8:1. Подоцна, играл на преостанатите подготвителни натпревари, против екипите на Триглав, Кршко односно Горица, кога постигнал уште еден гол за својот тим. [5] Пред почетокот на сезоната, Ѓуричин, го заменил дотогашниот број на дресот со новиот број 80. Иако пред крајот на подготовките тој доживеал повреда на бутниот мускул, сепак се нашол во стартниот состав на неговиот тим на отворањето на сезоната 2019/20. во српската Суперлига, против екипата на Мачва од Шабац. На тој натпревар настапил до 62. минута, кога на теренот бил заменет од соиграчот Дејан Зукиќ. Во второто коло од новото српско првенство, на гостувањето во Крушевац кај тимот на Напредак, Ѓуричин го постигнал првиот од двата гола на неговиот тим во победата од 2:0. Набргу потоа, Ѓуричин бил предупреден од страна на судијта за соблекувањето на дресот при прославата за постинатиот гол. Една седмица подоцна, Ѓуричин постигнал гол и во натпреварот од третото коло против екипата на Рад, Наредниот натпревар против екипата на Радник во Сурдулица го пропуштил поради проблеми со предната ложа. Ѓуричин го постигнал својот трет гол во сезонава, во шестото коло, во минимална победа против градскиот ривал Пролетер од Нови Сад. Во натпреварот од шеснаесетфиналето на Купот на Србија, остварил асистенција за првиот од четирите гола на неговиот тим, на гостувањето кај Златибор во Чајетин. Тој бил стрелец на единствениот гол за тимот на Војводина на пријателскиот натпревар против составот на Бреша, одигран во истоимениот град во Италија. Овој натпревар се одиграл во паузата во месец октомври поради репрезентативниот натпревар. Во натпревар од 13. коло од српската Суперлига, Ѓуричин му асистирал на соиграчот Петар Бојиќ за вториот гол на екипата на Војводина во нерешениот натпревар со тимот на Јавор од Ивањица.
На отворањето на пролетниот дел однатпреварувањето, Ѓуричин отсуствувал од протоколот на средбата со екипата на Пролетер, а се вратил во составот на тимот на натпреварот од следното коло, против екипата на Црвена ѕвезда во Белград. Во продолжението од сезоната тренерот Ненад Лалатовиќ главно го користел како резервен играч. Со победата во финалниот натпревар од Купот на Србија 2020, Ѓуричин го освоил својот прв трофеј во дресот на екипата на Војводина. На тој натпревар, одигран на 24 мај 2020 година на стадионот Чаир во Ниш, против составот на Партизан, тој бил на клупата за резервни играчи и не влегол во игра. Првиот настап во натпреварувањето во сезоната 2020/21 Ѓуричин го имал во 3 коло од српската Суперлига, против тимот на Вождовац кој се играл на покривот од Трговскиот центар. На тој натпревар Огњен влегол во игра како резервен играч. Во следната коло, тој исто така влегол во игра како резервен играч и веднаш постигнал гол за конечните 3:0 во победата над екипата на Младост од Лучани. Во третото коло од квалификациите за Лига Европа, кога тимот на Војводина му гостувал на составот на Стандард во Лиеж, Ѓуричин го заменил Момчило Мркаиќ во 60. минута од регуларниот дел на натпреварот. Останал на теренот до крајот на продолженијата, по што неговиот тим бил елиминиран од понатамошното натпреварување со резултат 2:1. За прв пат таа сезона, Ѓуричин бил стартер во шеснаесетфиналето од Купот на Србија, против екипата на Јединство во Руменци, но подоцна бил заменет од соиграчот Миљан Вукадиновиќ по крајот на првото полувреме. Тој го постигнал својот втор гол сезоната во нерешениот натпревар со екипата на Металац во Горњи Милановац. Тој натпревар бил од 14 коло од српската Супер лига. Поради позитивен тест за коронавирус, Ѓуричин не бил во составот за натпреварот на последниот ден од месец ноември со екипата на Раднички Ниш. По доаѓањето на играчот Вељко Симиќ во тимот на Војводина, Ѓуричин добил согласност од спортскиот сектор во клубот во јануари 2021 година дек може да ја промени средината. Во дресот на Војводина, Ѓуричин одиграл вкупно 54 натпревари во српската Суперлига и при тоа постигнал 6 гола.
Раднички Ниш
Во средината на јануари 2021 година, Ѓуричин му се приклучил тимот на Раднички од Ниш и веднаш потоа отпатувал со тимот во Анталија на зимските подготовки. Настапил во пет подготвителни натпревари колку што одиграл и тимот на Раднички. Својот прв официјален натпревар за екипата на Раднички од Ниш го одиграл на отворањето на вториот дел од сезоната 2020/21. во српската Суперлига, кога екипата на Раднички одиграла нерешено со тимот на Металац во Горњи Милановац. Огњен влегол во игра при крајот на натпреварот Во следниот натпревар го одиграл само првото полувреме против составот на Црвена ѕвезда, по што бил заменет Ѓуричин својот прв гол во дресот на екипата на Раднички го постигнал во 34 коло од Српската Супер лига во победата над екипата на Инѓија со резултат 2:0. Против неговиот поранешен клуб, Војводина, добил два жолти картони, па бил казнет со неиграње на следниот натпревар. По истекување на казната, тој се вратил во тимот и ги одиграл последните два натпревари од сезоната и заедно со тимот успеале да опстанат во најдобрата лига. За екипата на Раднички е во вториот дел од натпреварувачката 2020/21 година. одиграл 15 натпревари, од кои 5 како стартер и при тоа постигнал еден гол.
Во текот на летото 2021 година, тимот на Ѓуричин Раднички заминал на подготовки во Словенија, каде во првиот контролен натпревар бил стрелец на еден гол во победа од 8:1 против тимот на Брежице. На третиот контролен натпревар, кога тимот на Раднички го совладал составот на Кршко со резултат 3:1, Ѓуричин постигнал два гола.
Репрезентација
Во октомври 2018 година, Ѓуричин бил на списокот на играчи на српската репрезентација до 23 години, под водство на тренерот Милан Обрадовиќ, за пријателскиот натпревар против француската репрезентација за играчи до 20 години. Ѓуричин се нашол во стартниот состав на српската репрезентација на тој натпревар одигран на 15 октомври 2018 година, а на теренот се задржал до 62. минута, кога бил заменет со играчот Борко Дуроњиќ. На тој натпревар репрезентацијата на Србија била поразена со резултат од 4ː2. Натпртеварот се одиграл на теренот на Фудбалската куќа на Фудбалскиот сојуз на Србија во Стара Пазова. Огњен бил асистент за еден од двата гола кој ги постигнал соиграчот Душан Влаховиќ за вториот гол на натпреварот.
Начин на игра
Ѓуричин е фудбалер со висина од 174 сантиметри, кој подеднакво добро ги користел двете нозе и можел да игра на неколку позиции во нападот. Како играч на тимот на Сента во српската лига на Војводина, Ѓуричин во 9 коло од сезоната 2013/14. постигнал хет-трик во првите десет минути од натпреварот против екипата на Текстилац од Оџак. Како голгетер се наметнал во тимот на Бечеј, каде за време на својот едноиполгодишен ангажман постигнал вкупно 66 гола на 50 натпревари, одиграни во натпреварувањата од пониска лига. Важел за исклучително брз играч, со дриблинг, добра техника и прецизни удари. [4] Се споменува како изведувач на казнени удари (пенали). Поради развојот на неговата кариера, Ѓуричина медиумите во Србија во 2018 година .го сперувале со англискиот напаѓач Џејми Варди. Нешто порано, како член на екипите наЗемун и Бечеј, Ѓуричин најчесто го носел дресот со број 10.
Во текот на сезоната 2016/17, Ѓуричин најчесто настаувал како најистурен напаѓач во Војводинската лига Север и на тој начин го постигнал резултатот како најдобар стрелец во лигата за таа сезона. Во првиот дел од нареднта сезона во српската лига на Војводина тој најчесто играл како втор напаѓач, веднаш зад напаѓачот Младен Ковачевиќ. По периодот што го поминал во Бечеј, Ѓуричин бил донесен во редовите на Спартак од Суботица, со план да го замени крилниот напаѓач Емил Абаз, кој претходно го напуштил клубот. Ѓуричин според стилот на игра и физичките одлики бил споредуван со поранешниот играч на Спартак, Срѓан Плавшиќ. По заминувањето на Ѓорѓе Ивановиќ, кој дотогаш важел за организатор на играта во тимот на Спартак, во екипата на Партизан, тогашниот тренер на тимот од Суботица, Александар Веселиновиќ, му ја доделил на Ѓуричин улогата во тимот да игра веднаш зад најистурениот напаѓач Немања Николиќ за сезоната 2017/18 во српската Суперлига. Во нешто позатворени тактички варијанти, Веселиновиќ го користел Ѓуричин како офанзивен играч за врска, кој во некои случаи ја делел минутажата на таа позиција со соиграчот Немања Главчиќ. Откако тренерот Веселиновиќ ја напуштил функцијата шеф на стручниот штаб на екипата на Спартак, раководството на тимот го презел неговиот поранешен помошник Владимир Гаќиновиќ. Тој подоцна го користел Ѓуричин како играч во нападот или на крилна позиција. По уште една краткотрајна соработка со тренерот Александар Веселиновиќ во тимот на Новосадска Војводина, кој го користел на позицијата веднаш зад напаѓачот на натпреварот против составот на Црвена ѕвезда, новоизбраниот тренер Драган Окука го преместил Ѓуричин на крилна позиција. Со доаѓањето на Радован Кривокапиќ на функцијата шеф на стручниот штаб на Војводина, Ѓуричин за време на зимските подготовки за 2019 година повторно бил вратен на позицијата зад првиот напаѓач. По натпреварот против екипата на Заглебје од Лубин, на кој единствен стрелец бил Огњен Ѓуричин, тренерот Кривокапиќ позитивно ја оценил неговата игра, а самиот играч истакнал дека таа позиција најмногу му одговара.
На 24 одиграни натпревари, колку што одиграл во првата сезона во тимот на Војводина, Ѓуричин постигнал вкупно 3 гола, од кои два во Купот на Србија и еден во првенството. За време на летните подготовки, под водство на тренерот Ненад Лалатовиќ, Ѓуричин одиграл четири натпревари во Словенија, на кои постигнал вкупно пет гола, од кои четири на натпреварот против составот на Брежице. Во тој период, покрај постигнатите голови, учествувал и во голем број офанзивни акции на својот тим, а тренерот Лалатовиќ позитивно ја оценил неговата игра.
На отворањето на сезоната во Суперлигата на Србија 2019/20, тренерот Лалатовиќ го планирал Огњен Ѓуричин да игра на левата страна од маневерскиот дел од теренот во формација 4-2-3-1. На тој начин добил можност да игра заедно со Петар Бојиќ и Винсент Езе веднаш зад најистурениот Бојан Матиќ, кој му бил соиграч на почетокот на сениорската кариера во тимот на Јединство од Нови Бечеј. Така тренерот Лалатовиќ ги заменил страните на Ѓуричин и на Езе, што им овозможил да можат да влегуваат во средината од теренот и да создадат простор за удари кон противничкиот гол. Првиот гол на гостувањето на тимот на Војводина бил против Напредак од Крушевац во второто коло од српската Суперлига, Ѓуричиќ го постигнал со удар во горниот лев агол од голот. Овој гол бил поставен во конкуренција за гол на колото според анкетите во пишаните медиуми.
На Ѓуричин за тој гол му бил доделен часовник, како подарок од Фудбалскиот сојуз на Србија, кој му бил врачен по завршувањето на второто коло на почетокот на месец октомври 2019 година. По доаѓањето во Раднички од Ниш, Ѓуричин бил претставен како фудбалер кој може да игра на сите позиции зад најистурениот напаѓач.
Приватен живот
Огњен Ѓуричин е роден во Зрењанин, но неговото потекло е од Нови Бечеј, на околу 30 километри по воздушна линија од местото на неговото раѓање. Неговиот дедо по татко, Стеван Ѓуричин Бапа, бил поранешен фудбалер, кој играл на позицијата како одбранбен играч за тимот на Пролетер од Зрењанин и Јединство од Нови Бечеј. Поради неговиот начин на игра, Огњен Ѓуричин бил наречен Мангупот од Тиса.
Тиомерсал
Фармацевтската корпорација Eli Lilly and Company му даде на тиомерсал трговското име Мертиолат. Се користи како конзерванс во вакцини, имуноглобулински препарати, антигени за кожни тестови, антивенини, офталмолошки и назални производи и мастила за тетоважи. И покрај научниот консензус дека стравувањата за неговата безбедност се неосновани, неговата употреба како конзерванс за вакцини е доведена во прашање од страна на групите против вакцинација. Поради овој јавен притисок, супстанцијата беше исфрлена од рутинските вакцини за детството во Соединетите Држави, Европската Унија и неколку други земји како одговор на популарните стравови. Останува да се користи како конзерванс за годишните вакцини против грип.
Историја
Морис Караш, хемичар од Универзитетот во Мериленд, поднел барање за патент за тиомерсал во 1927 година; Ели Лили подоцна го продавал соединението под трговското име Мертиолат. Ин витро тестовите спроведени од страна на истражувачите на Лили, Х.М. Се користеше за убивање бактерии и спречување на контаминација во антисептичките масти, креми, желеа и спрејови што ги користат потрошувачите и во болниците, вклучувајќи спрејови за нос, капки за очи, раствори за контактни леќи, имуноглобулини и вакцини. Тиомерсалот се користел како конзерванс ( бактерицид ), така што може да се користат повеќедозни ампули со вакцини наместо ампули со една доза, кои се поскапи. До 1938 година, помошникот директор за истражување на Лили го наведе тиомерсалот како еден од петте најважни лекови што некогаш биле развиени од компанијата.
Меѓународна статистичка класификација на болестите и сродните здравствени проблеми
Меѓународната статистичка класификација на болестите и сродните здравствени проблеми (најчесто позната под кратенката МКБ; International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems (ICD)) е медицинска класификација која овозможува кодови за класификација на болести и голем број на знаци, симптоми, ненормални наоди, поплаки, социјални околности и надворешни причини за повреда или болест. Под овој систем, секоја здравствена состојба може да се смести во посебна категорија и да ѝ се даде код со должина до шест симболи. Овие категории во себе можат да содржат послични болести.
Меѓународната класификација на болестите е издадена од Светската здравствена организација (СЗО) и се користи ширум светот за статистики поврзани со морталитетот и морбидитетот и за поддршка во процесот на донесување на одлуки во медицината. Овој систем е дизајниран за да постои меѓународна сродност во собирањето, обработувањето, класифицирањето и презентирањето на овие статистики. МКБ е главната класификација на семејството на меѓународни класификации на СЗО (WHO Family of International Classifications (WHO-FIC)).
Меѓународно училиште „Дирубај Амбани“
Училиштето покрај програмата за Меѓународна матура, ги нуди и програмите за Индиски сертификат за средно образование и Меѓународен општ сертификат за средно образование.
Могулско Царство
Могулско Царство (, Mug̱ẖliyāh Sālṭanāt) — царство кое се наоѓало на поголемиот дел од Јужна Азија и постоело во периодот помеѓу 16 и 19 век. За некои два века, царството се протегало од надворешните делови на сливот на Инд на запад, северен Авганистан на северозапад и Кашмир на север, до висорамнините на денешните Асам и Бангладеш на исток, и областите на Декан во јужна Индија.
Царството било основано во 1526 година од Бабур, воин началник од денешен Узбекистан, кој со помош на соседните Сафавиди и Отоманци успеал да го порази султанот на Делхи, Ибрахим Лоди, во Првата битка на Панипат и да ги освои рамнините на Горна Индија. Меѓутоа, царското управување во некои извори во Могулското Царство понекогаш датира од 1600 година, за време владеењето на внукот на Бабур, Акбар. Овој вид на владеење опстојувало до 1720 година, по смртта на последниот голем цар Аурангзеб, за чие владеење царството исто така го постигнало своето максимално географско проширување. Царството официјално престанало да постои во 1857 година по индиското востание.
И покрај тоа што било создадено и одржувано со воено војување , тоа не ги потиснувало силно културите и народите до кои дошло до допир и наместо тоа, ги изедначувало и со нови административни практики  и разновидните владејачки елити, што довело до поефикасно, централизирано и стандардизирано управување. Основата на колективното богатство на царството биле земјоделските даноци, воспоставени од третиот цар, Акбар.
Релативниот мир што го одржувало царството во текот на поголемиот дел од 17 век било фактор во економската експанзија на Индија. Засиленото европско присуство во Индискиот Океан и зголемената побарувачка за индиски сурови и готови производи, создало уште поголемо богатство.
Историја
Во 1526 година, Бабур, потомок на Тимур и Џингис Кан од долината Фергана (денешен Узбекистан), се проширил преку Кибер преминот и ја основал Могулското Царство, кое ги опфаќала териториите на денешен Авганистан, Пакистан, Индија и Бангладеш. Сепак, неговиот син Хумаун бил поразен од страна на авганистанскиот воин Шер Шах Сури во 1540 година, и Хумаун бил принуден да се повлече во Кабул. По смртта на Шер Шах, неговиот син Ислам Шах Сури и Хинду кралот Самрат Хем Чандра Викрамадитја, добиле 22 битки против авганистанските бунтовници и силите на Акбар, од Пенџаб до Бенгал и воспоставиле секуларно Хинду владеење во Северна Индија од Делхи кое траело до 1556 година. Силите на Акбар го поразиле и убиле Хему во Втората Битка на Панипат на 6 ноември 1556 година.
Мунгалската династија завладеала со поголемиот дел од Индискиот Потконтинент до 1600 година, но почнала бавно да опаѓа по 1707 година. Мунгалците претрпеле силен удар поради инвазиите од Маратанците и Авганистанците, поради што Мунгалската династија била сведена на владетели- марионети до 1757 година. Остатоците од Мунгалската династија конечно биле поразени за време на Индискиот бунт од 1857 година, исто така познат и како “Војната за Независност” од 1857 година. Овој период, во кој Хинду мнозинството било владеено од страна на могулските цареви, повеќето од кои покажале верска толеранција и либерално изразување на Хинду културата, бил одбележан со огромна социјална промена на потконтинентот. Познатиот император Акбар, кој бил внук на Бабар, се обидел да воспостави добри односи со Хиндусите. Меѓутоа, подоцнежните императори, како Аурангазеб, се обиделе да воспостават целосна муслиманска доминација. Како резултат на тоа, неколку историски храмови биле уништени за време на овој период и се наметнувале даноци за оние кои не биле муслимани. Во времето на опаѓање на Могулското Царство, неколку помали држави се здружиле за да се пополни вакуумот во власта и самите тие придонеле за падот на империјата. Во 1739 година, Надер Шах, императорот на Иран, ја поразил могулската војска во огромната Битката кај Карнал. По оваа победа, Надер го покорил Делхи и запленил многу богатства, вклучувајќи го и Престолот Паун.
Могулците веројатно биле најбогатата единствена династија која што некогаш постоела. За време на ерата на Мунгалците, доминантните политички сили се состоеле од Могулското Царство и нејзините даночници, а подоцна, од државите наследнички во подем - вклучувајќи ја и Марата империјата - која се борела со значително ослабената могулска династија. Могулците, кои често применувале брутални тактики за да ја држат потчинета својата империја, воделе политика на интеграција со индиската култура и тоа бил клучниот фактор што придонел да бидат успешни, во што не успеале краткотрајните Султанати од Делхи. Акбар Велики бил особено познат по тоа. Акбар прогласил "Амари" или не-убивање на животни во светите денови на Џаинизамот. Тој го вратил џизуа данокот за немуслимани. Мунгалските императори се женеле со локални девојки од кралски семејства, биле во сојуз со локалните Махараџи, и се обиделе да ја измешаат нивната турско-персиска култура со древните индиски стилови, создавајќи ја уникатната индосараценска архитектура. Оваа традиција, во комбинација со зголемената бруталност и централизација, била ерозијата која во голема мера придонела за пропаст на династијата по Аурангазеб, кој за разлика од претходните императори, наметнал релативно не-плуралистички политики за општата популација, кои често предизвикувале револт кај мнозинското Хинду население.
NGC 1823
NGC 1823 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1823 се споменува и како ESO 56-SC51, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 12 ноември 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 3 м 25 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 70° 20' 8".
Други поделби
Проучување на NGC 1823 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9165.
592 п.н.е.
592 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 592. година пред новата ера, 592. од првиот милениум п.н.е., 92. од 6 век п.н.е. и трета од 590-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4916 и 4917 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4158 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3168 и 3169 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 161.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 592 година се протега во 2044 и 2045, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2104 и 2105 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 49 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1250 и 1249 исламска година пред хиџра.
Маџун
Маџун може да се однесува на:
Арпад Фести
Арпад Фести (Árpád Feszty 21 декември 1856 – 1 јуни 1914) — унгарски сликар.
Животопис
Роден е во градот Оѓала (тогашна Унгарија, сега Хурбаново во Словачка). Неговите предци биле германски доселеници (оригиналното презиме му било Реренбек). Тој бил петтото дете на Силвестер Реренбек (1819-1910), богат земјопоседник во Оѓала и неговата сопруга Јозефа (Линзмајер). Силвестер бил облагороден од царот на 21 април 1887 година, а потоа семејството го зело името Мартоси Фести (или, на германски: Фести од Мартос). Фести најчесто сликал сцени од унгарската историја и религија.
Студии и дела
Живеел во Фиренца од 1899 до 1902 година. По враќањето дома, тој сликал помали слики и повеќе страдал од финансиски тешкотии.
Неговата уметност ги комбинира академските и натуралистичките тенденции. Неколку од неговите дела се во сопственост на Националната галерија на Унгарија во Будимпешта.
Неговите браќа Адолф и Ѓула Фести биле познати архитекти; неговата ќерка Маша (Марија) Фести, исто така, станала сликарка, главно на пејзажи, портрети и религиозни сцени. Меѓу другите, нејзиниот портрет на унгарскиот вајар Еде Калос е во сопственост на Унгарската национална галерија.
Мадлиц-Вилмерсдорф
Мадлиц-Вилмерсдорф (Madlitz-Wilmersdorf) — поранешна општина во округот Одра-Шпре, во Бранденбург, Германија. Се наоѓа на реката Шпре, југозападно од Берлин. Од 1 јануари 2014 е дел од општината Бризен.
Василије Петровиќ Његош
Василије Петровиќ Његош (Црна Гора, 1709 — Санкт Петербург, 10 март 1766) бил владетел и црногорски митрополит (1750 — 1766). Владеел заедно со Сава Петровиќ Његош. Тој е творец на првата домашна историја за Црна Гора, а со својата дејност усшеал да ги прошири и продлабочи врските со Руската Империја. Василије ја продолжил борбата против Османлиите, надевајќи се на помош од Руската Империја и Хабсбуршката монархија. Тој во голема мера е заслужен за проширување на култот кон Русија меѓу Црногорците.
Животопис
По Пожаревачкиот мир од 1718 година, Венецијанската република започнала нова политика кон Османлиите. Венецијанците се стремеле да имаат добри односи со Високата порта, оваа политика влијалела и врз односите на Венецијанците со Црногорците, Венецијанската република се стремела да ја ослаби борбата на Црна Гора против Османлиското Царство. Нивен поддржувач во Црна Гора бил владиката Сава Петровиќ Његош, кој имал мало влијание меѓу Црногорците. Меѓутоа, Василије многу јасно ја рабрал положбата на Црна Гора и нејзините политички потреби.
Првите негови политички чекори биле насочени кон ослабување на позициите на владиката Сава и преземање на мерки за сопствено издигнување. Во 1744 година, додека владиката Сава се наоѓал во Русија, Василије заминал за Венеција, каде што со фалсификувани печати на црногорските старешни се обидел да стекне корист за себе. Поради овој чекор Василије дошол во судир со владиката Сава по неговото враќање во Црна Гора, меѓутоа двајцата набргу се смириле, а Василије станал негов помошник.
Василије на многу јасен начин ги согледал основните проблеми на Црна Гора. Тој се стремел со поддршка на Хабсбуршката монархија или Руското царство да создаде цврста и трајна врска помеѓу црногорските племиња, а со својата дејност владиката Василије од племенската црногорска средина се нашол во европската политика на XVIII век. Во 1752 година, Василије пристигнал во Русија каде што останал две години. Во текот на својот престој во Москава и Санкт Петербург воспоставил врски со истакнати личности од руското општество и на дневен ред поставил голем број на прашања од руско-црногорските односи. Василије побарал Црна Гора да стане протекторат на рускиот двор, а во претставката до грофот Бестужев од 22 април 1753 година, побарал Црногорскиот принципат да биде вклучен во титулата на рускиот цар. Меѓутоа, руската влада ги одбила неговите предлозите. Василије не ја прекинал својата активност, продолжил со пишување на писма и мемеорандуми, а посетил и одреден број на истакнати руски личности.
За да ја запознае руската јавност со политичките и општетсвените случувања во Црна Гора, во 1754 година го напишал своето дело Кратка историја на Црна Горе (руски: Кратка историја о Черној Гори). Во делото, Василије не водел сметка за историските факти, всушност тоа било историско-политички мемоар преку кои владиката сакал да ги постигне својте политички цели. Мемоар во Црна Гора извршил силно влијани меѓу Црногорците во развивањето на свеста за вековната борба против Османлиите под водството на цетињските владици. Во Кратката историја на Црна Горе за првпат биле истакнати заслугите на куќата Петровиќ-Његош, што подоцна придонело кон јакнење на монархистичките претензи на цетињските владици.
Од руска страна, Василије бил известен за српската преселба од Банат во Русија и започнал преговори за формирање на еден посебен црногорски полк кој требало да биде во руска служба. Русите го прифатиле предлогот и биле преземени конкретни чекори за негово остварување. Откако од руска страна, му биле поклонети црковни книги и финансиска помош во висина од 5 000 рубљи за Цетињскиот манастир, во 1754 година владиката се вратил во својата татковина. Додека Василије се наоѓал во Русија, босанскиот везир Хаџи Мехмед Паша со својата војска дошол во Гацко за да ги казни непокорните Црногорци. Митрополитот Сава, гувернадурот Стано Радоњиќ и останатаите старешини, за да го избегнат османлискиот напад, се согласиле да го платат харачот. Меѓутоа, Василије по враќањето во Црна Гора ги поматил нивните сметки и ги потикнал Црногорците да го отфрлат договорот. Истовремено, Василије започнал агитација против Венецијанската Република. Оваа активност на Василије, предивикала противдејствија на Венецијанците и Османлиите. Венецијанската Република ја блокирале Црна Гора и донеле одлука за труење на владиката. Василије се спасил од Венецијанците, меѓутоа Црна Гора не го избегнала османлискиот напад. Високата порта подготвила казнена експедиција во јачина од 40 000 луѓе. Во 1757 година, Црногорците во Никшиќ биле принудени да потпишат примирје со кое се обврзале да го платат харачот, да ја прекратат својата ајдучка дејност и да не примаат странски емисари.
Василије ја напутил Црна Гора и најпрво се засолнил во Риека, а од таму испартил писма до руските владеачки кругови за помош. Исто така тој се обидел да ја изврши договорената преселба на црногорскиот полк, но бил спречен од Венецијанците. За да ги претстави лично потребите на Црна Гора и за да информира за неуспешниот обид за префрлање на полкот, Василије по вторпат заминал за Русија. При оваа посета, Василије не бил сам, со него бил гувернадурот Станислав Вуколајев Радоњиќ и други црногорски старешини. Црногорскта делегација во 1759 година пристигнала во Русија и повторно било побарано протекторат и финасиска помош. Во Русија дошло до отворен судир помеѓу Васлије и гуверенадурот за првенството пред рускиот двор, но Василије излегол како победник. Руските добиле информаци кој не биле погодни за Василије, а руската влада имала недоверба кон него. Руската влада решила да испрати свој претставник во Црна Гора - полковникот Пучов, кој добил задача да однесе финансиска помош во висина од 15 000 рубљи и да ја проучи сосотојбата во Црна Гора. Во есента 1759 година, рускиот претставник престојувал во Црна Гора и испратил до рускиот двор опширен извештај за црногорските состојби.
Во текот на оваа посета, Василије се разболел и на 21 март 1766 година умрел во престолнината на Руското царство. Таму бил погребан на државен трошок.
Наследство
Верските, културните и политичките врски на Црна Гора со Руското царство ја потикнале идејата на Василије, преку борбата на Црногорците да се ослободат сите средновековните српски области. Тој во 1763 година, покренал план за обединување на сите српски територии, неговата идеја била заоснована врз традициите за Душановото царство кое било негувано од страна на Пеќката патријаршија и цетинската митрополија, меѓутоа неговиот план немал политичка основа за реализирање.
Иако неговите планови не биле реални, сепак тие одиграле позитивна улога. Василије ја потикнал и распламтил ослободителната борба на Црногорците и придонел за морално-политичката соработка помеѓу црногорските племиња, Василије бил првиот Црногорец кој ја разбил традиционалната соработка со Венецијанската Република и се стремел да го отстрани нејзиното влијание меѓу Црногорците.
Со своите чести патувања во Русија и добиената финансиска и морлана поддршка, владиката Василије придонел за култот кон Русија меѓу Црногорците. Веќе во негово време, врските помеѓу Русија и Црна Гора станале традиционални, а Црногорците политички и материјално целосно се потпреле врз Руското царство.
Финансиската помош на рускиот двор, му овозможиле на Цетињскиот манстир до 60-те години на XVIII век, да ги засили своите економски и политички позиции во Црна Гора, брдските племиња и православното населени во Бока Которска. Црногорските владици иако само формално биле духовни поглавари, тие и понатаму ја имале најзначајната политичка улога во животот на Црна Гора.
Дела
Покрај овие дела, познато е дека Василиј напишал две кратки истории за Црна Гора, кои останале во ракопис. Исто така, во историјата на литературата е прифатено дека неговата кореспонденција има и одреденз литературната вредност.
Најгрдата убавица
Најгрдата убавица (шпански: La Fea Más Bella), е една од најновите продукции на телевизиската куќа Телевиса. Серијата во Мексико започна со прикажување во почетокот на 2006 година. Оваа теленовела се смета за една од најдобрите и најуспешните теленовели во Мексико, во последните 10 години. Серијата е полна со хумор, како и со романтични сцени. Насловната нумера ја испеа мексиканската група Бацилос. Кај нас серијата се емитува на Сител Телевизија.
Синопсис
Лети е млада, драга и симпатична, интелигентна девојка, но тотално непривлечна. Нејзините родители, Ерасмо и Хулиета, се бореле за на Лети да и пружат најдобро школување и дипломирала економија како најдобра во генерацијата и магистрирала финансии. Нејзиниот најдобар пријател е Томас, со кој ги дели нејзините солзи и смеи. Томас е паметен, но непривлечен како и Лети. Лети не ја гледа својата грдост како препрека, и поверливо оди кон барање на работа, но за жал открива како нејзината вештина и знаењето не се доволни за работата која ја бара, дури сите барат и подобри, околку згоден изглед. Како и да е, работата е работа и она ја прифаќа работата како секретарка во фирмата "Консептос", во најпознатата продуцентска куќа во земјата, кои ја основале Дон. Умберто Мендиола и Хулијан Виљароел. Сега кога Дон. Умберто заминува во пензија, неговиот син Фернандо и синот на неговиот партнер, Ариел Виљароел, се натпреваруваат за директор на фирмата. Фернандо победува со еден глас, кој му го дава Марсија Виљароел, голема акционерка и негова девојка. Арогантниот Ариел само чека Фернандо да се откаже од работа, како би го преземал неговото место. Ривалката на Лети за местото за секретарка во фирмата е преубавата Алисија Фереира, обична и привлечна жена без знаење и искуство. Фернандо ја одбира Лети како секретарка, која навистина е најдобра кандидатка, освен она што ја прави непривлечна. Марсија ја зема таа причина како Алисија исто така би ја добила работата. На крајот и двете остануваат фо фирмата; Алисија како рецепционерка и добива трипати поголема плата од Лети, која добива мал простор во канцеларијата на Фернандо, и се грижи за неговиот распоред. Лети е среќна што Фернандо е на нејзина страна, станува негова пријателка, што ги прави Марсија и Алисија како нејзини непријателки. Но, проблемите на Лети во фирмата само што почнуваат: компанијата запаѓа во финансиски пробелми. За да се соочи со проблемите, Лети се заљубува во Фернандо, но се чуди како толку убав маж може да се заљуби во неа? Како и да е, интелегенцијата на Лети и тешката работа ќе и донесат позитивни резлутати во работниот круг, што се не би можело да се рече и за љубовниот круг.
Грдата Лети на Балканот
Македонија: Сител Телевизија Србија: Пинк Телевизија Црна Гора: Пинк М Грција: Алфа ТВ Хрватска: Нова ТВ
Бродвеј (појаснување)
Бродвеј може да се однесува на:
Матијас Руст
Матијас Руст — германски воздухопловец познат по своето илегално слетување близу Црвениот плоштад во Москва на 28 мај 1987 година.
Руст, пилот-аматер прелетал од Финска во Москва, и неколкупати го следела советската противвоздушна одбрана. Меѓутоа, советските ловци не го добиле бараното одобрување да го соборат, и неколкупати бил помешан со пријателско летало.
Руст кажал дека сака да создаде „имагинарен мост“ и да ги намали тензиите помеѓу двете спротивставени страни во Студената војна.
Рабија Насими
Рабија Насими (родена на 15 декември 1993 година) е поранешна бегалка која побегнала од Авганистан со своите родители и браќа и сестри во 1999 година и сега води кампања за правата на бегалците во Лондон.
Ран живот и образование
Насими и нејзиното семејство избегала од Авганистан во 1999 година поради страв од прогон од рацете на Талибанците. Тие пристигнале во Обединетото Кралство во задниот дел на контејнер за ладење и во 2001 година семејството го основа Здружението за Авганистан и Средна Азија (ACAA), добротворна организација посветена на подобрување на животот на Авганистанците и на сите бегалци во Лондон.
Во 2012 година студирала социологија и политика на Универзитетот Голдсмит во Лондон. Потоа завршила магистратура по социологија (истражување) на Лондонската школа за економија и политички науки. Во 2017 година била примена како докторант по социологија на Универзитетот во Кембриџ.
Почести и награди
Во 2015 година, таа била номинирана за наградата Авганистанска Професионална мрежа Aspire за исклучителни придонеси за авганистанската заедница во Лондон, додека во 2017 година била номинирана за наградата на градоначалниците Левишам (Lewisham) за придонеси за Левишам. Во 2018 година, таа беше номинирана за наградата WeAreTheCity во подем, влезе во потесниот избор за наградата „Жените на иднината“, и за добротворните награди „ Азиски глас “ во категоријата најинспиративни млади луѓе за нејзината работа за застапување на правата на бегалците и во ОК и Авганистан.
Почивало
Почивало — село во Општина Штип.
Население
На пописот од 2002 година, селото имало 79 жители, 74 Турци и 5 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 63 жители, од кои 60 Турци и 3 лица без податоци.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 67 гласачи.
Индиски научен институт
Индискиот научен институт (ИНИ; Indian Institute of Science (IISc)) е јавен, сметан, истражувачки универзитет за високо образование и истражување во науката, инженерството, дизајнот и менаџментот. Се наоѓа во градот Бангалор, Карнатака, Индија. Институтот е основан во 1909 година со активна поддршка на Џамсетџи Тата и Кришна Раџа Вадијар IV. Поради ова, локално е познат и како Татиев институт. Статусот за сметан универзитет му беше доделен во 1958 година, а статусот на Значаен Институт во 2018 година.
Во 2019 година, ИНИ како дел од својот бренд го промовираше слоганот „Откриј и иновирај; Трансформирај и надмини; Служи и води“ (Discover and Innovate; Transform and Transcend; Serve and Lead).
Безистен (Скопје)
Безистенот во Скопје е објект сместен во внатрешноста на Старата скопска чаршија, веднаш над западниот влез од Сули ан. Безистенот бил изграден во текот на 15 век, но неколкупати низ историјата бил разрушуван, по што бил обновен на преминот од 19. во 20 век.
Историја
Бил изграден во 15 век, во време кога со Скопје управувал Исхак-бег и набргу станал центар на трговијата во градот, околу кој се создавала чаршијата. Во текот на времето попримил повеќе функции, кои зависеле од големината и потребите на градот. Како последица на пожарот од 1689 г., безистенот бил целосно уништен. Од натписот што се наоѓа на поставената плоча на неговиот влез се дознава дека бил обновен дури во периодот од 1899 до 1900 година. Како негови повторни градители се споменуваат имињата на Хаџи Хусеин, Осман и Јашар-бег. Оттогаш, го зачувал својот облик до денес.
Архитектура
За првобитниот изглед на објектот не постојат веродостојни податоци, иако тој се споменува во записите на повеќе патописци, меѓу кои и на Евлија Челебија. Првите поконкретни податоци се добиени при реконструирањето на новиот безистен во 1964 и 1965 година, кога се откриени остатоци од ѕидовите на стариот безистен, неговите темели и од два столба. Според добиените сознанија, безистенот кој бил изграден во времето на Исхак-бег бил околу еден метар под нивото на денешниот безистен и имал ѕидови со дебелина од 2,6 m. Спаѓал во групата на засводени безистени, покриени со повеќе куполи.
Македонска староградска архитектура
Македонска староградска архитектура — општ поим за градското градителство во Македонија кое во повеќе градови е претставено со добро зачувана архитектура од XIX век. Крушево и Кратово доскоро беа комплетни урбанистички целини, како и стариот дел на Охрид. Како мали групации или изолирани елементи, куќи од XIX век се среќаваат и во Тетово, Дебар, Струга, Прилеп, Крива Паланка и Струмица. И во Скопје се останати неколку во стариот дел, но брзиот развој на македонскиот стопански и културен центар, заедно со земјотресот во 1963г., беа причина за нивно практично исчезнување.
Архитектонското наследство во XX век, е изразено со терминот градска архитектура, го сочинуваат повеќе категории, од кои позначајни се: Беговските живеалишта и, воопшто муслиманската куќа, манастирските конаци и христијанската градска куќа.
Отомански влијанија
За разлика од европската палата, овие куќи се доста поскромни по големина, но секако со повеќе архитектонски достигнувања. Извонреден примерок, за жал уништен, претставувале конаците на Авзи-паша во село Бардовци крај Скопје. Помали објекти од тип се зачувани во Тетово, каде што, меѓутоа, треба да се издвои комплексот на Арабати баба-теќе.
Екпинди
Екпинди е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
Македонска староградска архитектура
Муслиманска куќа
Муслиманската куќа се издвојува во посебна категорија поради посебностите во станбената програма и неограничените улови на градилиштето. Таа секогаш имала на располагање рамен терен, богат, со вода и зеленило. Немала потреба да е развива во височина и затоа, по правило, останувала на приземје и со еден кат. Во внатрешната организација, муслиманската куќа наполно се задоволува со многу проста, симетрична шема: централниот чардак служи за дневен престој и ги обединува сите одделенија. Со висински модулации на подовите, тој ги делел функциите: подолу - простор за комуницирање, погоре - миндерлак, простор за прием и седење. Собите биле најчесто по две од секоја страна на оската на симетрија, а меѓу нив биле бањи, програмска специфика на муслиманскиот стан.