cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на Прилеп
Втора светска војна
Во текот на војната, населението од градот и околните села активно се вклучило во борбите. Во борбите се вклучиле и Сојузот на Комунистичка Омладина на Југославија (СКОЈ) и Антифашистичкиот фронт на жените (АФЖ). Градот бил ослободен на 9 септември 1944, а конечното ослободување е на 3 ноември истата година. Последните битки за ослободување на градот се водени кај местото Песјо Бртце. Во текот на НОВ од Прилеп и прилепско од 8000 учесници, активни борци со оружје в рака биле 2700. Од нив 650 се загинати, 15 прогласени за Народни херои (10 загинати во НОВ) и 154 носители на „Партизанска споменица 1941“.
По војната
За подобрување на условите за давање здравствена заштита започнала градбата на државната болница во Прилеп. Таа започнала да ce гради во 1946 година, a завршила во почетокот на 1947 година кога и била дадена во употреба. Со тоа Прилеп добил една современа болница за лечење на заболеното население и давање превентива.
По војната, во Прилеп била формирана една младинска-политичка организација под името ВМРО-СДРМА или Самостојна демократска Република Македонија под протекторат на Америка, а подоцна истата била реорганизирана и го носела името ВМРО - ПРАВДА. ВМРО-СДРМА била формирана во месец март 1946 година. Активноста на ВМРО-СДРМА била забележана во градот преку растурање летоци, обично во периферните квартали на градот. Месниот комитет на КПМ-Прилеп во својата активност и организациона работа ја забележале активноста на оваа организација. По растурањето на овие летоци власта и масовните-политички организации започнале да преземаат силни активности меѓу младината за да ја разобличат активноста на новопојавените политички организации. Активноста на оваа младинско-политичка организација престанала по провалата и притворањето на поголемиот дел на раковдството на 8.9.1947 година, врз кое било извршено судење и тоа јавно во Прилеп. ВМРО - Правда започнала да дејствува од пролетта 1949 година и нејзината мрежа се проширала и надвор од Прилеп скоро во сите градови на Македонија. Нејзина основна задача била обединување на Демократска Македонија во рамките на тогашна Југославија или во некоја Балканска Федерација. Но и оваа политичка организација немала долг век на дејствување, во 1950 година раководството повторно било откриено и паднало во затвор, a со тоа и дејноста на оваа Организација престанала да постои, активноста била спроведувана по други методи. На овие две политички организации не им се дало можност да станат опозициони организации.
Поради големиот број на борци и жртви, кои Прилеп ги дал во Втората светска војна, со указ од 7 мај 1975 година од страна на претседателот на СФРЈ, Јосип Броз Тито градот го добил орденот „народен херој“ и оттогаш е познат како „град херој“. По војната градот почнал да се развива и напредува во сите сфери.
Горењска
2. Крањска: 2a Горењска, 2b Нотрањска, 2c Долењска
3. Корушка
4. Штаерска
5. Прекмурје]] Горењска (словенечки: Gorenjska; германски: Oberkrain; италијански: Alta Carniola) — еден од 8-те традиционалните региони на кои е поделена Словенија. Таа е северниот планински дел од поголемиот регион Крањска. Средиштето на регионот е Крањ, додека другите урбани средишта се Јесенице, Тржич, Шкофја Лока, Камник и Домжале. Има околу 300.000 жители или 14% од населението на Словенија.
Историска позадина
Нејзиното потекло како посебен политички ентитет може да се проследи уште во 17 век, кога хабсбуршко Војводство Крањска било поделено на три административни области. Оваа поделба била детално опишана од изучувачот Јанез Вајкард фон Валвазор во неговото дело од 1689 година Славата на Војводството Крањска. Окрузите биле познати на германски како „Kreise“ (крајзе) („kresija“ (кресија) на старословенечки јазик). Тие биле: Горењска со средиште во Љубљана, што ги опфаќа северните области на војводството; Долењска, што ги опфаќала истокот и југоистокот, со средиште во Ново Место; и Нотрањска што ги опфаќала западниот и југозападниот дел од војводството, со средиште во Постојна.
Оваа административна поделба остана, во различни постатувања, до 1860-тите, кога старите административни окрузи биле укинати и Горењска била поделена на помали окрузи Крањ, Радовљица и Камник. Сепак, регионалниот идентитет останал силен и потоа. По распаѓањето на Австроунгарија по Првата светска војна, Крањска била припоена прво во Државата на Словенците, Хрватите и Србите, а потоа во Кралството на Србите, Хрватите и Словенците и престанала да постои како посебна политичка и географска целина. Крањскиот регионален идентитет набрзо избледел, но регионалната идентификација со нејзините подединици (Горењска, Долењска и, во помала мера, Нотрањска) останала силна.
Географски граници
На север, Горењска граничи со австриската сојузна покраина Корушка, словенечкиот историски регион Штаерска на исток, и Приморска на запад. Атласот од 1809 година ја покажува границата со Долењска на југоисток воглавно по линијата на реките Сава, Љубљаница, Ишчица и Желимељшчица. Границата со Нотрањска на југ воглавно го следи јужниот раб на Љубљанското Мочуриште, а потоа се сече северно (источно од Лог кај Брезовица и западно од Полхов Градец) до реката Градашчица, а потоа низ ридовите свртува кон запад кон Долна (Сподња Идрија).
Пејзажот се одликува со Јужните Варовнички Алпи, претежно од Јулиските Алпи и масивот на Караванки на неговиот северен раб.
Историски гледано, Љубљана била дел од Горењска. Меѓутоа, во 19 век почна да биде сметана за посебна единица; веќе кон крајот на 18 век, има многу малку споменувања за жителите на Љубљана како „Горењци“ (словенечки: Gorenjci, германски: Oberkrainer): општа гледиште било дека вистинската Горењска започнува само северно од Љубљана. Од 19 век, Крањ, а не Љубљана, се смета за неслужбен главен град на Горењска. Современиот поим за Горењска не соодветствува целосно со историските граници. На пример, денешната територија на Општина Језерско била дел од Војводството Корушка од 11 век. Во 1918 година, таа била населена со словенечки доброволци и припоена кон Кралството СХС со 1919 година Договорот од Сан Жермен. Сега денес воглавно е сметана за составен дел на Горењска, наместо словенечка Корушка (исто така затоа што нејзините жители зборуваат на горењскиот дијалект). Границите на Горењска се само нејасно слични со оние на словенечкиот Горењскиот статистички регион.
Фолклор и музика
На многу начини, горењскиот фолклор е сметан за прототип на словенечкиот национален фолклор. Горењската народна носија често се користи како претстава на словенечката народна носија. Во средината на 19 век, за време на словенечката национална преродба, словенечките националисте ја зеле народната носија од Блед и ја преобразиле во словенечката народна носија. Горењска е важна и за словенечкиот фолклор поради музиката. Во 1950-тите, народниот музичар Славко Авсеник обнародил една осовременена верзија на горењската народна музика.
Космос-377
Космос-377 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 11 ноември 1970 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-377 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 278 км, а најмалото на 203.
Саратовска
Саратовска — населено место од рурален тип (станица) на југозапад од европскиот дел на Руската Федерација. Сместено е на југозапад од Краснодарски Крај и административно припаѓа на нејзиниот градски округ Горјачкоклучки.
Според статистичките податоци на Националната статистичка служба на Русија за 2010 година населбата имала 6.567 жители и е втора по големина населба во општината.
Географија
Станицата Саратовска се наоѓа во југозападниот дел на регионот Краснодар, околу 13 км северно од градот Горјачки Клуч, кој е административен центар на областа и околу 35 км јужно од главниот град на провинцијата, градот Краснодар. Лежи во преодната област од алувијалната рамнина Закубан кон северните подножја на Голем Кавказ, на надморска височина од околу 91 метар. Низ селото тече реката Псекупс, лева притока на Кубан.
Делот од националниот автопат М4 „Дон“, што ја поврзува Москва со Новоросијск, поминува низ населбата.
Историја
Населбата е основана под името Станица Псекупска во 1864 година од членови на козачкиот одред кои се населиле во областа, а сегашното име е од 1867 година.
Демографија
Според податоците од пописот во 2010 г. Во селото живееле 6.567 жители, а основата на населението било Руси со застапеност од 85%, додека најголемата малцинска заедница во селото биле Ерменците со застапеност од околу 6%.
Беч (Церкница)
Беч (словенечки: Beč) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Лукас Ернандес
Клупска кариера
Роден во Марсеј, Франција, во моментот кога неговиот татко Жан-Франсоа играл за Олимпик Марсеј, Лукас се приклучил на младинската школа на Атлетико Мадрид во 2007 година на 11-годишна возраст.
На 9 ноември 2013 година, додека сè уште бил јуниор, тој бил повикан во сениорскиот состав на Атлетико Мадрид од менаџерот Диего Симеоне за натпревар против Виљареал во рамките на Ла лига, но сепак не добил шанса на натпреварот кој завршил со резултат 1–1.
Својот прв сениорски натпревар во кариерата, Лукас го одиграл на 26 април 2014 година, настапувајќи за Атлетико Мадрид Б во поразот од 0–1 против Реал Сосиедад Б во Сегунда Дивизион Б. Тој одиграл уште три натпревари за резервниот тим во сезоната, и помогнал тимот да се избори за опстанок; тој исто така потпишал нов договор со клубот во јуни 2014 година, со важност до 2018 година.
Лукас првиот натпревар за првиот тим на Атлетико Мадрид го одиграл во декември 2014 година, одигрувајќи ги сите 90 минути во гостинската победа од 3–0 против Оспиталет во рамките на Копа дел Реј. Своето деби во Ла лигата, Лукас го забележал на натпреварот против Атлетик Билбао, натпревар кој неговиот клуб го добил со 4–1, а Лукас влегол во игра од клупата за резервни играчи.
На 10 август 2015 година, Лукас го обновил договорот до 2019 година и дефинитивно напредувал во првиот тим на Атлетико Мадрид. На 15 март 2016 година, Лукас го одиграл својот прв натпревар во Лигата на шампионите, заменувајќи го повредениот Диего Годин во продолженијата од осминафиналниот натпревар против ПСВ Анјндховен (0–0 по 120 минути, 8–7 победа по изведување пенали); тој исто така влегол во игра во продолженијата во финалето од Лигата на шампионите, натпревар кој Атлетико Мадрид го загубил на изведување пенали од Реал Мадрид.
Клуб
(Податоци до 29 април 2017 година)
Личен живот
Таткото на Лукас, Жан-Франсоа, бил исто така фудбалер и играл на позицијата среден бек. Тој исто така играл за Атлетико Мадрид
Неговиот помлад брат, Тео, ја поминал школата на Атлетико Мадрид. На 3 февруари 2017 година, Лукас бил уапсен поради сомнение за напад на својата девојка која исто така била повикана да се појави на суд.
Кралство Бохемија
Кралство Бохемија (чешки: České království; германски: Königreich Böhmen; латински: Regnum Bohemiae), подоцна наречено Чешко Кралство — средновековна и рано модерна монархија во Средна Европа, претходник на денешна Чешка Република. Таа била царска држава во Светото Римско Царство, а чешкиот крал бил изборен кнез на империјата. Кралевите на Бохемија, покрај самиот регион на Бохемија, владееле и со други земји кои припаѓале на Боемската круна, која во различни времиња ги опфаќала Моравија, Шлеска, Лужица и делови од Саксонија, Бранденбург и Баварија.
Историја
Кралството било основано од династијата Премислид во 12 век од Војводството Бохемија, подоцна управувано од Домот на Луксембург, Јагелонската династија, а од 1526 година Домот на Хабсбург и неговиот наследник, Домот на Хабсбург-Лорен. За свети римски императори биле избрани и бројни кралеви на Бохемија, а главниот град Прага бил царско седиште кон крајот на 14 век и повторно на крајот на 16 и почетокот на 17 век.
По распаѓањето на Светото Римско Царство во 1806 година, територијата станала дел од Австриското Царство на Хабсбурзите, а потоа и Австроунгарија од 1867 година. Бохемија го задржала своето име и формалниот статус како посебно Кралство Бохемија до 1918 година, познато како кралска земја во рамките на Австроунгарското Царство, а нејзиниот главен град Прага бил еден од водечките градови на империјата. Чешкиот јазик бил главен јазик на сообранието и на благородништвото до 1627 година (откако Боемскиот бунт бил задушен). Германскиот јазик тогаш бил формално изедначен со чешкиот и на крајот преовладувал како главен јазик на благородништвото, сè до чешката национална преродба во 19 век. Германскиот јазик исто така бил широко користен како јазик на администрација во многу градови откако Германците емигрирале и населиле некои области на земјата во 13 век. Кралскиот двор користел чешки, латински и германски јазик, во зависност од владетелот и периодот.
По поразот на Централните сили во Првата светска војна, и Кралството и Империјата биле распуштени. Бохемија станала јадрото на новоформираната Република Чехословачка.
Монтуенга де Сорија
Монтуенга де Сорија (Montuenga de Soria) — село во општината Аркос де Халон од покраината Сорија, Шпанија. Во 2017 г. имало население од 94 жители.
Западна медоносна пчела
Медоносна пчела (Apis mellifera, Apis mellifica ), или позната како: евроафриканска медоносна пчела, европска медоносна пчела – вид пчела која припаѓа на редот на хименоптера. Од 20 000 познати видови пчели, само шест произведуваат и складираат мед. Четирите видови од нив се одгледувани од страна на човекот, Apis mellifera (евроафриканска медоносна пчела), Apis florea (мала индиска пчела), Apis cerana и Apis dorsata (голема индиска пчела). Тие се одгледувани уште од Стар Египет.
Поделба
Оваа медоносна пчела се дели на два подвида: црна или темна (Apis mellifera mellifica L.) и жолта (Apis mellifica faciata L. ). Основата за оваа поделба е бојата на пигментот на кутикулите. Подвидовите се поделени на раси или соеви, кои имаат имиња од крајот од каде потекнуваат.
Медоносната пчела има четири основни раси одредени преку бојата на кутикулите, пигментниот индекс, должината на јазикот на пчелите работнички, склоноста кон природно роење, склоноста кон кражба, отпорноста на болести и слично. Тие раси се:
Потекло и развој
Медоносната пчела е вид на инсект која потекнува од Југоисточна Азија (вклучувајќи ги и Филипините ). Првите траги од медоносните пчели се пронајдени на фосил од пред 40 милиони години во текот на еокенскиот период.
Медоносната пчела како најзастапена пчела, веројатно потекнува од тропска Африка од каде се ширела кон Европа и Азија. Исто така е наречена и „западна пчела“. Постојат многу подвидови кои се прилагодиле според нивниот географски и климатски простор.
Циклус на развој
Развој на пчелите во денови:
Општи одлики
Медоносните пчели живеат во семејства кои се составени од голем број на пчели работнички, чиј број се движи од 10 до 80.000 единки, една матица и во сезона на паша од неколку стотици до неколку илјади машки единки - трутови. Пчелата како единка не е способна за живот и како таква брзо пропаѓа.
Пчелното семејство е цврсто изградена заедница, во која работата е хармонично распоредена. Целата работа на единката му служи само на заедницата, така што може да се спореди со организмот каде секоја клетка има своја функција.
Состав на пчелна заедница
Општеството на пчели се состои од жени (матица) и машки членови на општеството (трутови).
Матица
Матицата е единствената полово зрела жена во групата на пчели, чија задача е да несе јајца и со тоа да се обезбеди опстанок на семејството како и држење на пчелното семејство заедно со лачење на феромон. Од оплодените јајца се развиваат женки (работнички или матици), додека машките (трутовите) се развиваат од неоплодени јајца. Матицата може да снесе 2.500 до 5.000 јајца на ден.
Едно пчелно семејство може да има само една матица. Ако се појават повеќе матици, ќе има поделба на семејството пчели со природно роење или пак конфликт меѓу матиците ривалки, при што ќе остане најсилната и најспособната.
Матицата ја оплодуваат трутовите. За време на животот матицата излегува од кошница само еднаш и исклучително ако дојде до роење. Оплодената матица ги положува јајцата во ќелии од саќето.
Матицата се разликува од пчелата работничка по изгледот: телото на матицата е многу подолго и абдоминалниот дел е поотворен (бронзен) по боја, нозете ѝ се подолги, а грбот ѝ е без влакна. На задните нозе нема корици за одлагање на цветниот прав (како работничките), а формата на нејзиното осило е различна од онаа на работничките.
Матицата во кошницата се движи во правец на Сонцето. Во утринските часови е во источниот дел од кошница, напладне помеѓу централните рамки и во вечерните часови на западната страна.
Пчела работничка
Пчелата работничка е полово неразвиена пчела. Ги извршува сите задачи во пчелното семејство освен размножувањето: го храни леглото, собира нектар, полен, прополис (пчелна смола), гради саќе, одржува температура и влажност во кошницата, одржува чистота, ја штити кошница од натрапници, ја храни и ја негува матицата, произведува мед, матичен млеч. Животот на пчелата работничка е многу краток и трае од 30 до 45 дена во полната сезона. Само пчелите изведени во втората половина на летото и на есен живеат по неколку месеци за да го одржат пчелното семејство преку зима. Покрај другите органи пчелата има и осило кое им служи за одбрана од сите кои ја загрозуваат неа или пчелното семејство. При убодот преку осилото пчелата вбризгува отров во раната а заедно со осилото останува и кесичката со отров, па затоа пчелата после убодот за кратко време умира.
Трут
Трутот е полово развиена машка пчела и една кошница отприлика содржи пет до шестотини. Тие се изведуваат од неоплодени јајца. Целта на машките пчели е да се спарат со матицата.
Нив ги има во пчелното семејство од почетокот на пролетта до есен, додека не престане пашата. Штом престане пашата и пчелното семејство почне да се спрема за зима, пчелите не ги пуштаат трутовите да влезат во кошницата а тие кои се затекнале во кошницата ги тераат во делот каде што нема храна, па така умираат од глад или од студ. Во сандакот трутовите ги има околу еден процент во однос на пчелите работнички. Тие се познаваат по тоа што се поголеми од пчелата работничка, а малку помали од матицата и крилата им се подолги од стомакот што не е случај кај пчелите работнички. Трутовите живеат пет до шест недели, а способни се да ја оплодат матицата после 12 дена од денот на изведувањето кога стануваат полово зрели. После оплодувањето на матицата трутот умира бидејќи половите органи му се откинуваат и остануваат во половите органи на матицата.
Селиште (Кочилари)
Селиште — археолошко наоѓалиште кај велешкото село Згрополци, Општина Градско. Претставува населба од римско време.
На 2 км југоисточно од селото, спроти месноста Црква, по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, а најдена е и монета - фолис на царот Диоклецијан.
Ругел
Ругел (Ruggell) — најсеверното и најнизинското населено место (општина) во Лихтенштајн. Селото броело 1.932 жители (2007 г.).
Преглед
Се смета дека името „Ругел“ потекнува од латинскиот поим roncale - ad roncalem („расчистување земја“). Местото е најпознато по добро заштитените предели и старата црква Св. Фридолин.
Поетот во Њујорк
Поетот во Њујорк (шпански: Poeta en Nueva York) — збирка песни на шпанскиот поет Федерико Гарсија Лорка.
Содржина
Најпознати песни од збирката се:
Осврт кон делото
Песните од збирката „Поетот во Њујорк“ претходно биле печатени во периодиката, но целата збирка била објавена дури по смртта на Лорка. Оваа збирка претставува излегување од типично шпанските теми. Неговиот престој во Њујорк означил соочување со Нов Свет исполнет со нови сознанија за противречностите на големиот град, за неговата дехуманизација, за социјалната изопаченост и сиромаштијата. Своето физичко и душевно соочување со Њујорк, Лорка во своите песни го изразил со сосема нов јазик во кој повеќе ги нема ритмите на длабоките песни и на романсите, туку тие претставуваат широк витменовски зафат во стварноста на САД. Песните се испеани со слободен стих кој час е разлеан час искршен, драматичен и целиот во надреалистичките слики што ја создаваат неговата фреска на гнасење, ужас и отпор. Неговата поранешна дискретно нагласена социјална нота во овие песни прераснува во нов, автентичен вид на ангажирана песна која некои критичари дури ја сметаат за највисокиот израз во неговото поетско творештво.
Рорбах
Рорбах може да се однесува на следниве места:
ФК Коло Коло
Коло-Коло (Club Social y Deportivo Colo-Colo) е фудбалски клуб од Сантјаго, Чиле. Името го носи по индијанскиот поглавар.
Тимот е еден од иницијаторите на чилеанската професионална лига. Исто така, основач е и на јужноамериканскиот куп, кој денес е познат под името Копа Либертадорес.
Освојувач е на многубројни трофеи во Чиле и единствен клуб од оваа земја кој некогаш триумфирал во Копа Либертадорес (1991). Истата година играл во Интерконтиненталниот куп на Олимпискиот стадион во Токио, кадe е поразен од Црвена Ѕвезда.
Соперници
Традиционален најлут соперник на Коло Коло е екипата на Универсидад де Чиле, со кого го играат познатото дерби во Чиле наречено како Superclásico (Супер Класико), и тоа воедно е најпопуларното фудбалско дерби во Чиле. Првиот натпревар помеѓу двата клуба се одиграл во 1935 година. Соперништво започнало помеѓу 1940-тите и 1950-тите. На 11 ноември 1954 година, била кулминација на серијата несогласувања помеѓу двата клуба. Таа средба завршила со победа за Универсидад де Чиле со 2-1, и со овој резултат ќе започне серијата на добри резултати на "блуз" против Коло Коло.
Двата врвни клубови се сретнале 167 пати со 73 победи за Коло Коло, 49 нерешени натпревари и 45 победи за Универсидад.
Тонгатапу
Тонгатапу (тонгански: Tongatapu) — главен остров во Кралството Тонга, на кој се наоѓа и главниот град на државата, Нукуалофа. Островот е дел од јужните тонгански острови, и е најнаселен остров во државата со околу 71.260 жители (2006) или 70,5% од вкупното население на државата. Тонгатапу е дом на владата на државата и седиште на монархијата. Бидејќи островот и главниот град се економски и транспортни центри во државата, тие забележуваат забрзан раст и со тоа се привклекуваат поголем број внатрешни доселеници.
Географија
Островот има вкупна површина од 257,03 км2, или 260.48 км2 заедно со околните помали островчиња. Островот е рамен бидејќи е создаден од корален варовник. Островот е покриен со дебела плодна почва, која е богата со вулкански пепели од соседните вулкани. На брдовитиот јужен брег, висината достигнува до 35 метри и постепено се спушта кон север. Највисока точка на островот е кај селата Фуамоту и Наколо со надморска висина од 65 метри.
Северно од островот има повеќе мали изолирани островчиња и корални гребени кои достигнуваат и до 7 км од брегот на Тонгатапу. Скоро затвроените лагуни Фангаута и Фангакакау се важни места за мрестење на птиците и рибите. Тие се прогласени за природни резервати во 1974 година од страна на владата. Островот има само неколку песочни плажи.
Островот има посвежа клима за разлика од останатите острови во Тонга. Поради ова, производството на овошје е послабо на Тонгатапу за разлика од северните острови.
Жени на работ од нервен слом
„Жени на работ на нервен слом“ (Mujeres al borde de un ataque de nervios) е филм од 1988 година на шпанскиот режисер Педро Алмодовар (Pedro Almodóvar), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Кармен Маура (Carmen Maura), Антонио Бандерас (Antonio Banderas), Хулиета Серано (Julieta Serrano), Марија Баранко (Maria Barranco), Роси де Палма (Rossy de Palma), Кити Манвер (Kiti Manver), Гиљермо Монтесинос (Guillermo Montesinos) и Фернандо Гиљен (Fernando Guillen). Филмот, кој го прославил Алмодовар, бил номиниран за наградата „Оскар“ за најдобар странски филм, а освоил пет награди „Гоја“. Филмот ги поставил темелите на препознатливиот стил на Алмодовар — смеса на свесен кич, поп-арт и длабока поврзаност со шпанската културна традиција. Исто така, во него режисерот го профилирал својот препознатлив тип на жена — независна, претприемчива, но трајно несреќна во љубовта. Заснован врз духовити и апсурдни дијалози, филмот се одликува со вешто режирани сцени и со исклучително добро изведени односи меѓу ликовите, како и со возбудлива и иронично-црнохуморна акциска сцена.
Дејство
Пепа оди на доктор и добива важна вест, па прави сѐ што може да дојде до Иван за да зборуваат пред тој да замине на пат. Таа дури се јавува и на неговата поранешна сопруга Лусија, која е ментално нестабилна. Лута, Пепа спрема гаспачо, омилениот пијалак на Иван, и во него става 30 апчиња за спиење. Потоа, сакајќи да изгори спомен од нив двајца, го изгорува целиот кревет. Таа остава порака за Иван, но гледа како Лусија ја врла в ѓубре, па фаќа такси да ја следи. Таксистот е некој ексцентричен маж кој обожува мамбо музика и е голем обожувател на Пепа. Тие ја следат Лусија и ја откриваат нејзината адреса. Истата вечер, главната вест на вестите е дека група Шиитски терористи биле фатени, а тоа ја преплашува Кандела, најдобрата пријателка на Пепа, која почнува нервозно да ѝ се јавува. Пепа ја поминува цела ноќ пред станот на Лусија надевајќи се дека ќе го најде Иван. Иако тој не доаѓа дома, таа дознава нешто што пред тоа не знаела: Иван и Лусија имаат син – Карлос.
Пепа се враќа дома в зори и гледа дека телефонската секретарка е преполнета со пораки од Кандела. Во лутина, таа го корне телефонот и го фрла низ прозорецот. Кандела пристигнува, преплашена, но пред да успее да ја објасни зошто е исплашена, Карлос и неговата свршеница Мариса пристигнуваат во станот на Пепа, која го ставила на продажба, а овие сакаат да го видат. Пепа и Карлос откриваат кои се, додека Кандела се обидува да се самоубие. Малку подоцна, Мариса пие од гаспачото и паѓа во длабок сон. Кандела конечно добива шанса да објасни дека се вљубила во некој човек кој со неговите пријатели привремено се вселил кај неа, но излегува дека тие се терористите кои ги фатиле и неа ѝ е страв да не дојде полиција по неа. Пепа оди да побара адвокат за неа, и изненадно влегува во истото такси како претходниот ден. Има нешто чудно кај Паулина, адвокатот кај кој таа пристигнува. Таа се спрема да отпатува за Стокхолм, во еден момент и Иван се јавува во нејзината канцеларија, а Паулина очигледно ја познава Пепа и е многу дрска према неа. Во меѓувреме, Кандела му открива на Карлос дека терористите планираат да киднапираат авион кон Стокхолм таа вечер. Карлос го поправа телефонот и набрзина се јавува во полиција, спуштајќи пред да можат да го идентификуваат повикот, или барем тој така мисли, и изненадно ја бакнува Кандела.
Нејзиниот дом е хаос, изгорена спална, скршени прозори, искорнат телефон, гаспачо на подот, животните трчаат насекаде, и неколку посетители кои се во несвест поради преголема доза на апчиња за спиење. Пепа седнува на балконот до Мариса, која тукушто се разбудила. Двете споделуваат еден момент на тишина и мир по луди 48 часа, и Пепа конечно открива зошто толку сакала да го најде Иван - таа е бремена.
HD 209419
HD 209419 (BD + 52 3083, SAO 33985, HR 8403) — ѕвезда со привидна величина од 5.78, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 21:01:50,6 и деклинација +52°52′56″
Полио вакцина
Полио вакцината е вакцина која се користи во превенција на полиомиелитис. Се користат два типа на вакцини: оние кои содржат инактивиран полиовирус која се администрира инјекционо (IPV) и атенуиран полиовирус која се дава преку уста (OPV). Светската Здравствена Организација препорачува сите деца да бидат опфатени со вакцинација против полио. Двете вакцини го искоренија полиомиелитисот во поголемиот дел од светот, и го намалија бројот на пријавени случаи од околу 350,000 во 1988 до 22 случаи во 2017 година.
Прекмурје
[[Податотека:Borders_of_the_Historical_Habsburgian_Lands_in_the_Republic_of_Slovenia.png|врска=https://en.wikipedia.org/wiki/File:Borders_of_the_Historical_Habsburgian_Lands_in_the_Republic_of_Slovenia.png|мини|300x300пкс|Tрадиционални региони во Словенија.1. Приморска
2. Крањска: 2a Горењска, 2b Нотрањска, 2c Долењска
3. Корушка
4. Штаерска
5. Прекмурје]] Прекмурје (словенечки: Prèkmürsko или Prèkmüre; унгарски: Muravidék) —географски, лингвистички, културно и етнички дефиниран регион на Словенија, населен од Словенци и унгарско малцинство, кој се наоѓа помеѓу реката Мура во Словенија и долината на реката Раба во најзападниот дел на Унгарија. Тој е еден од 8-те традиционалните региони на кои е поделена Словенија. Одржува одредени специфични јазични, културни и религиозни одлики што го разликуваат од другите словенечки традиционални региони. Зафаќа површина од 938 квадратни километри и има население од 78.000 луѓе.
Георги Митрев
Животопис
Бил посветен јатак на нелегалната чета, кон која се присодеинил само на неколку дена. Бил предаден лично од Ангел Бенѓозов - Ачо. Бил осуден на доживотен строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (Белене) поминал околу четиринаесет години. Важел за умерен подржувач на македонската кауза.
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Митрев, Георги}}
Селце (Пчиња)
Селце — археолошко наоѓалиште во кумановското село Пчиња. Наоѓалиштето претставува градиште од среден век. На 2 км североисточно од селото, на висок рид што има доминантна местоположба, постојат остатоци од средновековна тврдина. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови и множество градеженматеријал.
Жена со папагал (Гистав Курбе)
За сликата од Пјер Огист Реноар, видете Жена со папагал (Пјер Огист Реноар).
Жена со папагал (француски: La Femme au perroquet) ― слика во масло на платно од францускиот уметник Гистав Курбе. Тоа била првата слика со голотија на уметникот, што била прифатен од парискиот салон во 1866 година, откако претходното учество во 1864 година било одбиено како непристојно. Се наоѓа во збирката на Музејот на уметност Метрополитен во Њујорк.
Опис
Сликата прикажува жена која лежи на грб, а папагалот милениче слегува на испружена рака. И покрај тоа што била насликана во стил за да биде прифатен од Академијата во нејзината поза и мазни тонови на кожата, расфрлената облека и разбушавената коса на моделот биле контроверзни, иако помалку од Сон, насликана истата година. Џоана Хифернан најверојатно позирала за двете слики, како и за другите од Курбе.
Делото е поставено во галеријата 811 на Музејот Метрополитен.
NGC 6836
NGC 6836 — спирална галаксија во соѕвездието Стрела, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6836 се споменува и како MCG -2-50-10, IRAS 19518-1249.
Откривање
Објектот е откриен на 2 август 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6836 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 6836 има привидни димензии од 1,7' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 54 м 40,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -12° 41' 18"". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 6836 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 63803. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 297; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5733. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 294.
Ара Шираз
Ара Шираз  (Արա Շիրազ; 8 јуни 1941 година - 18 март 2014 година) —ерменски  вајар. Неговата мајка и татко биле поети - Силва Капутикјан и Хованс Шираз. .
Животопис
Дипломирал на Институтот за театар и ликовни уметности во Ереван во 1966 година.
Учествувал во бројни изложби на млади уметници во Ерменија и Советскиот Сојуз.
Од 1968 година до неговата смрт во 2014 година бил член на Сојузот на уметници на Ерменија.
Неговите дела биле изложени во поголемите градови на ЦССР (Москва, Ленингра д, Тбилиси ) како дел од соло и групни претстави.
Учествувал на Фестивалот на ерменска уметност „Од Урарту до денес“ (Париз, 1970).
За Шираз се одликуваат неговите монументални вајарски уметнички дела.
Во 1979 година Шираз бил награден со Државната награда на Ерменија за неговите скулптури кои ја украсуваа фасадата на хотелот Двин во Ереван.
Во 1977 година му била доделена титулата заслужен уметник на Ерменија.
Во 1987 година е избран за претседател на Сојузот на уметници на Ерменија, и член на Секретаријатот на Сојузот на уметници на СССР.
Творештво
Најпознатите дела на Шираз вклучуваат бисти на Пабло Пикасо, Јерванд Кочар, Хованс Шираз и Вруир Галстијан.
Многу од неговите вајарски композиции се на трајна изложба во Музејот на модерна уметност на Ерменија, Државната галерија на Ерменија, Галеријата Третјаков и Музејот на уметноста на Источните нации во Москва.
Сликите и скулптурите на Шираз се наоѓаат во многу приватни колекции низ целиот свет: Москва, Петербург, Тбилиси, Ереван, Бејрут, Париз, Лондон, Лос Анџелес,  Чикаго, Детроит и Монтреал.
Неговите дела вклучуваат:
NGC 4454
NGC 4454 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4454 се споменува и како UGC 7606, MCG 0-32-14, CGCG 14-48, IRAS 12262-0139.
Откривање
Објектот е откриен на 17 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4454 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4454 има привидни димензии од 2,3' х 2,1'.
Други поделби
Проучување на NGC 4454 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41083. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 238; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4941. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1405.
714 п.н.е.
714 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 714. година пред новата ера, 714. од првиот милениум п.н.е., 14. од 8 век п.н.е. и петта од 710-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4794 и 4795 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4036 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3046 и 3047 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 39.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 714 година се протега во 1922 и 1923, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1982 и 1983 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 171 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1376 и 1375 исламска година пред хиџра.
Варџиски јазик
Варџискиот (Warjawa) е афроазиски јазик, дел од групата на западночадски јазици од подгрупата на варџиски јазици. Јазикот се зборува од околу 77.000 жители во Нигерија. Сепак, Варџијците се под силно влијание на хауса, па така почнуваат да зборуваат на хауса наместо на варџиски.
713 п.н.е.
713 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 713. година пред новата ера, 713. од првиот милениум п.н.е., 13. од 8 век п.н.е. и четвртта од 710-тите п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 713 година се протега во 1923 и 1924, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1983 и 1984 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 170 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1375 и 1374 исламска година пред хиџра.
Грахово (Церкница)
Грахово (словенечки: Grahovo) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Меџит
Меџит (маршалски: Mājej или Mājeej ) е остров во Тихиот Океан. Островот е дел од Ратачките Острови во Маршалските Острови и претставува една од општините во државата. За разлика од останатите атоли и острови во државата, Меџит е карпест остров одошто корален атол, но сепак е опкружен од корален гребен и има тесна лагуна. Островот се наоѓа 110 км североисточно од Вотје. Според проценките на островот живеат 300 жители. На островот има езеро со свежа вода и исто така има аеродром.
Историја
Првично островот бил именуван „Нова Година“ од страна Ото фон Коцебуе. Во 1884 Германија тврдела дека островот е под нејзина контрола. По Првата светска војна островот бил под јапонска контрола, а по Втората светска војна под американска. По независноста на Маршалските Острови островот станал дел од новата држава.
ФК Илинден 1903 Македонија
ФК Илинден 1903 Македонија (Ilinden 1903 Makedonija Hamburg e.V.) (порано Илинден 1903; Ilinden 1903) — фудбалски клуб од Хамбург, Германија формиран од страна на македонски доселеници во 1978 година.
Љубен Митрев
Љубен Андонов Митрев ( во — ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Животопис
Бил посветен јатак на нелегалната чета, поради што бил осуден на петнаесет години на строг и темничен затвор. Во логорите на смртта на островот Персин (Белене) поминал околу осум години. Важел за умерен подржувач на македонската кауза.
Наводи
{{DEFAULTSORT:{Митрев, Љубен}}
Рибарски брод (Гистав Курбе)
Рибарски брод ― слика од 1865 година на францускиот сликар Гистав Курбе. Изработена во масло на платно, сликата прикажува рибарски брод на плажа на француското крајбрежје во близина на Трувил. Моментално се наоѓа во збирката на Музејот на уметност Метрополитен, во Њујорк.
Делото било едно од низата од 35 слики во масло што Курбе ги направил брзо едноподруго во текот на есента 1865 година. За разлика од многу други морски слики од тоа време, чамецот е средина одлика на композицијата наместо помал елемент. Рибарски брод било првото дело на Курбе кое влегло во збирката на Метрополитен кога било купено во 1899 година.
Портрет на грофицата Кароj
Портрет на грофицата Карој ― слика од масло на платно од францускиот реалист сликар Густав Курбе, создадена во 1865 година.
Била продадена за 717.500 долари на 5 мај 1998 година во Кристис.
Космос-378
Космос-378 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 17 ноември 1970 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-378 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1697 км, а најмалото на 233.
Горичице
Горичице (словенечки: Goričice) — населба во Општина Церкница во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Наталија Макарова
Наталија Макарова — руска примабалерина и кореограф во пензија.
Биографија и образование
Родена е во 1940 година во Санкт Петербург. Образованието за балет во Академијата Ваган го започнала доцна, на 13 годишна возраст. Поради нејзиниот талент, таа била запишана во училиштето, на експерименталниот оддел, каде за шест години успешно ја завршила деветгодишната програма. Веднаш по завршувањето на училиштето, таа станала член на театарот Мариински / Киров, набрзо и солистка, а потоа примабалерина.
Иселување на Запад
За време на посетата на Лондон во септември 1970 година таа поднела барање и добила политички азил. Наскоро заминала во Америка и станала примабалерина на Американскиот балетски театар во Њујорк. Две години подоцна, таа започнала да работи и со Кралскиот балет од Лондон. Во текот на следните две децении, таа обиколила многу светски сцени со овие две компании.
За време на нејзината кариера, таа играла голем број на улоги.
По крајот на танцувачката кариера, таа се занимавала со кореографија.
Враќање во Русија
Со падот на комунистичкиот режим и Советскиот Сојуз, се создадале услови за враќање на руските уметници кои ја напуштиле својата татковина во текот на претходните децении. Меѓу нив била и Макарова, која никогаш не зборувала лошо за својата земја. Нејзиното враќање во 1989 година е овековечено во документарниот филм „Враќањето на Макарова“. По дваесет години, таа повторно настапила на домашна сцена, во градот каде што е родена.
Високи потпетици
„Високи потпетици“ (Tacones lejanos е филм на шпанскиот режисер Педро Алмодовар снимен во 1991 година. Во главните улоги настапуваат Викторија Абрил и Мариса Паредес. Како и кај повеќето филмови на Алмодовар, тешко е да се одреди жанр; овде се мешаат драма, трилер, надреализам, фарса и комедија.
Синопсис
Приказната е за мајка (Мариса Паредес) и ќерка (Викторија Абрил), и чудно убиство извршено од Абрил а предизвикано од нејзината посесивна мајка. Мажот на Ребека бил првата љубов на мајка ѝ, дивата „Беки дел Парамо“. Мајката и ќерката се спротивставуваат откако тој ќе биде убиен. Честопати, судијата кој го води случајот (Мигел Босе) се облекува како жена – ја имитира Беки.
Саундтрак
Песните за саундтракот се изведени од шпанската пејачка Лус Касал, која ги создаде своите најголеми хитови: "Piensa en mí" and "Un año de amor".
Карол Бахура
Дариуш Карол Бахура, Dariusz Karol Bachura (4 јуни 1964 во Варшава) — полски дипломат, амбасадор на Република Полска во Република Македонија (2007–2011) и Албанија (2016–2021).
Нехански јазик
Неханскиот, или познат и како нисански, е австронезиски јазик, дел од групата на океански јазици од подгрупата на неханско-бугенвилски јазици. Јазикот се зборува на островот Нисан, северно од островот Бугенвил во Папуа Нова Гвинеја.
Космос-379
Космос-379 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 24 ноември 1970 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Двајца
„Двајца“ (српски: Двоје) — филм на режисерот Александар Петровиќ од 1961 година. Петровиќ е автор и на сценариото, а главните улоги ги играат: Беба Лончар, Миха Балох и Милош Жутиќ. Ова е првиот игран филм на Петровиќ, а претставува комбинација на драма и љубовен филм. Една година подоцна, филмот бил прикажан на Канскиот филмски фестивал, а често се наведува како претходник на „црниот бран“ во југословенската кинематографија.
Синопсис
Мирко (го игра Балох) случајно ја среќава Јована (ја игра Лончар) во која веднаш се заљубува, па продолжува упорно да ја бара. Потоа, тие се запознаваат и меѓу нив се раѓа љубов. Нивната врска трае една година, сè додека една вечер Јована се соочува со вистината дека Мирко не ја сака повеќе.