cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Серија А 2018-2019
Шампионскиот тим
Останати играчи: Емре Џан (29), Федерико Бернардески (28), Матија Де Шиљо (22), Хуан Квадрадо (18), Даглас Коста (17), Даниеле Ругани (15), Моизе Кен (13), Сами Хедира (10), Леонардо Спинацола (10), Мартин Касерес (9), Матија Перин (9), Андреја Барцалји (7), Меди Бенатија (5), Ханс Николуси Кавиља (3), Матеус Переира (3), Григорис Кастанос (1), Паоло Иверу Гоци (1), Стефи Мавидиди (1), Карло Пинсољо (1), Маноло Портанова (1).
Табеларен приказ
Последно ажуриање: 27 мај 2019.
Календар
Извлекувањето на календарот се одржало на 26 јули 2018 година.
Хет-трикови
4 Играчот постигнал 4 гола ; (Д) – Дома (Г) – Гости
Награди
Во 2019, Серија А вовела награди за првпат, користејќи пресметки од Opta Sports и Netco Sports за да ги одредат најдобрите играчи за сезоната.
Марјан Младеновиќ
Марјан Младеновиќ (роден на во ) — македонски кошаркар. Тој моментално е играч на Работнички.
Клупска кариера
Сезоната 2007/08 ја почнал во второлигашот Ангели Леов од Велес. Но на почетокот на сезоната Ангели Леов, и исто така второлигашот Овче Поле, се фузирале и со тоа Младеновиќ се префрлил во светиниколскиот клуб. Сезоната 2008/09, Младеновиќ останал во Овче Поле, кој претходно добил вајлд карта за настап во Првата лига. Следната сезона продолжил да настапува во Овче Поле со кој стигнал до полуфиналето во Првата лига и Купот на Македонија 2010. Сезоната 2010/11 ја започнал во Овче Поле, но на крајот на октомври 2010 година, Младеновиќ се преселил во Ултимејт Баскет. Таму не останал долго бидејќи поради финансиската криза во клубот, во февруари 2011 го напуштил Ултимејт Баскет. За сезоната 2011/12, Младеновиќ потпишал за Куманово. Во 2015 година, Младеновиќ се преселил во второлигашот АВ Охрид, клуб со кој ја освоил сезоната 2015/16. Во февруари 2017 година, Младеновиќ спогодбено го раскинал договорот со АВ Охрид. Веднаш потоа се преселил во новооснованиот клуб Блокотехна кој го испратил во второлигашот Радовиш за доигрување на вториот дел од сезоната 2016/17. Откако Радовиш обезбедил пласман во Првата лига и откако Радовиш му го отстапил местото на Блокотехна, Младеновиќ се вратил во новиот прволигаш. За сезоната 2018/19, Младеновиќ продолжил во редовите на Блокотехна. Со Блокотехна, Младеновиќ ја освоил Балканската лига 2018/19. Истата сезона, Младеновиќ со Блокотехна станал вицепрвак во Купот 2019. Во јули 2019 година, за сезоната 2019/20, Младеновиќ потпишал по вторпат за АВ Охрид. Но пред самиот почеток на сезоната, откако АВ Охрид најавил распаѓање на клубот, Младеновиќ се преселил во Гостивар преку неофицијален устен договор. Но по три дена и само еден пријателски натпревар, Младеновиќ го напуштил гостиварскиот клуб. Неколку дена подоцна, тој потпишал за Куманово. Во Куманово не останал долго и на крајот на декември, Младеновиќ добил исписница и заминал од клубот. На почетокот на јануари 2020 година, Марјан Младеновиќ потпишал за Работнички. Марјан бил сè уште под траечки договор со Работнички за сезоната 2020/21.
Репрезентација
Во јануари 2020 година, селекторот на Македонија, Александар Тодоров го објавил поширокиот состав за февруарските квалификации за Евробаскетот 2021 во кој бил вклучен Младеновиќ. Но во февруари, по првиот филтер, тој отпаднал од составот.
967
967 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 967 година од новата ера, 967. од првиот милениум, 67. од X век и осма од 960-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6475 и 6476 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5717 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4727 и 4728 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1720.
Јаков I (појаснување)
Јаков I може да се однесува на:
Црква „Св. Никола“ - Кошино
Свети Никола — главна селска црква во прилепското село Кошино, Македонија.
Црквата се наоѓа во долниот дел на селото. Околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Изградена е во XVII и обновена во XIX век.
Архитектура
Црквата е гробишен храм. Претставува мала еднокорабна камена градба со полукружен свод и петстрана апсида на исток. Првобитно била покриена со камени плочки.
Фрескоживопис
Ѕидовите се живописани.
Clavaria fumosa
Clavaria fumosa, попозната како зачадена клаварија, е вид на корални габи од фамилијата Clavariaceae. Првично беше опишан од Кристијан Хендрик Персон во 1795 година.
Опис
Clavaria fumosa има плодно тело кое е 2-14 см во висина и 2-5 мм во ширина. Овие тела се во поголема или помала мера цилиндрични, конусни во основата и вообичаено се неразгранети, тие ретко се сплескани или имаат жлебови и обично се мазни. Тие можат да бидат суви или влажни, обично се прилично кршливи со тап врв на врвот. Бојата може да биде сивкава, нечисто бела, валкана жолтеникава или валкана розова, иако тие се побледи во основата додека врвот станува потемно црвеникаво-кафеав или дури и црн како што старее. Месото е иста боја како и надворешноста и нема посебен мирис или вкус додека спорите се бели.
Дистрибуција
Clavaria fumosa е вообичаен вид во Велика Британија и Ирска, а исто така е широко распространет во Европа, а исто така и од Северна Америка.
Живеалиште и биологија
Clavaria fumosa е сапробична габа која расте на почвата меѓу неподобрените пасишта и во ѓубрето од лисјата по должината на рабовите на шумите, поретко е застапена во густите шуми. Овој вид обично се среќава во кластери, а самостојните примероци се ретки. Во Британија и Ирска, плодните тела се појавуваат од јуни до ноември.
Германија на Олимписките игри
Германија за првпат учествувала на Летните олимписки игри во 1896 година кои се одржале во Атина, и од тогаш пропуштила само четири Олимписки игри, и тоа во 1920, 1924, 1948, и 1980 година.
Спортистите на Германија, заклучно со 2009 година освоиле 500 олимписки златни медали, според кое се наоѓаат на второто место според вечната ранг-список на освојувачи на медали на Олимписките игри. Вкупно има освоено 1588 медали. Германија требала да биде домаќин на Летните олимписки игри во 1916 и Летните олимписки игри во 1940 година, но поради светските војни, тие не се одржале. По Првата светска војна, Германија била исклучена од натпреварувањата во 1920, 1924 и по Втората светска војна во 1948 година. По Втората светска војна Германија била поделена на Источна Германија и Западна Германија. И двете одвоени држави пропуштиле по едно првенство.
Германија на летните и зимските Олимписки игри заедно, заклучно со 2009 има освоено 1.588 медали (518 златни), (529 сребрени) и (541 бронзени).
Германија по Втората светска војна, до 1990
По сојузникото распуштање на спортските организации во Германија во 1947, во 1950, Меѓународниот олимписки комитет одлучил да го признае реорганизираниот Олимписки комитет на Германија (германски:Nationales Olympisches Komitee für Deutschland), кој ги опфаќал двете Германии, а центарот бил во Западна Германија.
За време на Студената војна, во 1951 година, Германската Демократска Република (ГДР) одлучила да формира посебен Национален олимписки комитет, кој не бил признаен веднаш од страна на МОК. Спортистите од ГДР, тогаш настапувале на Олимписките игри, но повторно преку сојузот кој бил со центар во Западна Германија. Овоја екипа, кој настапувал во периодот од 1956 до 1964 е познат како Обединета екипа на Германија. Од 1968, постоеле два германска екипа, кои добеле посебни кодови од страна на МОК. Кодот GDR за Источна, а GER за Западна Германија Од 1980, кодот за Западна Германија бил променет во FRG, а десет години подоцна, по обединувањето на Германија, бил вратен стариот код GER.
Во раните 1950-ти, територијата окупирана од страна на Франција, Сар имала свој код од МОК SAA, кој постоел до 1956, кога стапил во употреба кодот на Западна Германија.
Ерисово
Ерисово или Ерисо (Ιερισσός, Јерисос) — гратче во Општина Аристотел во округот Халкидик, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Пред реформата на локалната власт во 2011 година Ерисово било центар на Општина Аристотел и на општинската единица на Стагира-Акант.
Географија и местоположба
Ерисово се наоѓа на 117 километри источно од Солун, во југоисточниот дел на полуостровот Халкидик и на 10 километри од границата со Света Гора.
Рана историја
Името е изведено од латинското Ericius, како што се нарекувал античкиот на 0,6 км северозападно од денешниот.
Среден век
Ерисово се споменува за првпат во најстариот атонски документ - сигилиј на Василиј I Македонецот од 883 година. Тогаш во урнатините на акрополот на Акант, игуменот Јован Коловски го основал истоимениот манастир, за што сведочи житието на Свети Евтимиј Нови. Од X век наваму, историјата на градот е нераскинливо поврзана со онаа на Света Гора. Меѓу 943 и 982 населбата станала епископски центар. Некои атонски документи, чија точност и веродостојност можат да бидат оспорени, ја претстават идејата на бугарскиот цар Иван Асен II да ја потчини Света Гора преку епископот на Ерисово, кој бил назначен од него.
Македонскиот карактер на Ерисово и неговата околина е посведочен во низа историски извори од X–XIV век, и тоа со сведоштвата за употреба на глаголицата од неговите жители, топонимијата и имињата на луѓето. Во грамота на Роман II од 960 година се вели:
Таканаречениот Ерисовски протокол од јуни 982 година е документ на грчки (службен јазик во Византиското Царство), даден од ерисовците на Иверскиот манастир како уверение дека манастирот „Јован Коловски“ е потчинет на Иверскиот и дека имотите се дадени од Иверскиот манастир под наем на ерисовци во траење од 29 години. Протоколот е потпишан на грчки во ерисовскиот епископ, од игуменот Лавроциј и од поп Ѓорѓи (или Григор), кој се е потпишал на глаголица и така документот е еден од најраните зачувани споменици на глаголското писмо. Некои од потпишаните сведоци носат македонски имиња, како Васил(иј) Стојмир, Влатко, Никола(ј) Детко (τοῦ Δεάτκου), Антон(иј) Раковина (или Ракавина, Ρωχκάβηνα) и други.
Османлиско време
Ерисово било седиште на ерисовскиот митрополит до XVIII век, кога центарот на епархијата бил преместен во Извор (денес Стратоники).
Ерисово во текот на XIX век се наоѓало во Касандриската казата во составот на Отоманското Царство.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, во селото живееле 1500 жители Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1405 Грци.
Во Грција
По крајот на Балканските војни, Ерисово било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населени грчки бегалци од Анадолија.
На пописот од 1913 година биле евидентирани 2110 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 1958 жители.
На 26 септември 1932 година гратчето е погодено од силен земјотрес. Како резултат на земјотресот голем дел од објектите биле срушени, околу 10,000 луѓе останале без своите домови а имало и 491 жртви. По земјотресот следувало и цунами.
Демографија
Во 1928 година селото броело 2218 жители, додека во 1940 година селото броело 2325 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 2190 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 2523 жители, во 1971 година имало 2379 жители, во 1981 година имало 2632 жители, додека во 1991 година имало 2858 жители. Денеска, населението на селото е 3455 жители според пописот од 2001 година.
Извор (Касандриско)
Извор — село во Егејска Македонија, Република Грција.
ФК Манчестер Сити
Клубот најголеми успеси остварил кон крајот на 1960. години и почетокот на 1970. години, кога успеал да ги освои англиското првенство, ФА Купот, Лига Купот и УЕФА Купот на победници на куповите под водство на тренерите Џо Мерсер и Малколм Елисон. По поразот во финалето од ФА Купот во 1981 година, клубот доживеал пад, кој кулминирал со испаѓање во трета лига на англискиот фудбалски систем во 1998 година. Откако успеал да се врати во Премиер лигата во 2000 година, клубот во 2008 година бил купен од страна на Abu Dhabi United Group и оттогаш станал еден од најбогатите во светот. Од 2011 година, Манчестер Сити освоил 14 големи титули, вклучувајќи четири титули во Премиер лигата.
Во сезоната 2018–2019, Манчестер Сити бил петти најпрофитабилен фудбалски клуб со остварен годишен приход од 568,9 милиони евра. Во 2019 година, списанието Форбс проценило дека клубот вреди 2.69 милијарди долари.
Лудорф
Лудорф (Ludorf) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
ФК Манчестер Сити
Основање и успесите во првите педесет години (1879-1930)
Клубот бил формиран во 1880 година, под името Сент Маркс, по иницијатива на Артур Конел (ректорот на црквата Сент Маркс во Западен Гортон) и неговата ќерка Ен Конел. Нивната цел била да се обидат да го спречат насилството на локалните банди и алкохолизмот преку воспоставување нови активности за локалните мажи, додека високата невработеност го измачувала источен Манчестер, поточно областа Гортон. Сите мажи биле добредојдени да се приклучат, без оглед на верата.
Црковен крикет клуб бил формиран во 1875 година, но не постоел еквивалент за зимските месеци. Во врска со ова, Конел, со помош на чуварите на црквите Вилијам Бестоу и Томас Гудбехер, основал црковен фудбалски клуб во зимата 1880 година наречен „Сент Маркс Вест Гортон“, понекогаш запишан и како „Западен Гортон (Сент Маркс)“.
Првиот натпревар во аналите на овој клуб бил регистриран на 23 ноември 1880 година, против друг црковен тим од Маклесфилд. Сент Маркс го загубиле натпреварот со 2-1 и добиле само еден натпревар за време на нивната инаугуративна сезона 1880–1881, со победа над Сталибриџ Кларенс во март 1881 годинa.
Во 1884 година, клубот се споил со друг, „Гортон Атлетик“, но спојувањето траело само неколку месеци, по што клубовите повторно се разделиле, а претставникот на Западен Гортон сега бил наречен „Гортон А.Ф.К.“ додека Гортон Атлетик се преименувал во „Вест Гортон Атлетик“. Во 1887 година Гортон А.Ф.К. станал професионален клуб, а ова вклучувало и преместување на местото на домашниот терен во Хајд Роуд, со што се сменило и името на клубот во „Ардвик А.Ф.К.“, во чест на новата локација на клубот во источниот дел од градот.
Ардвик стекнал поголема слава во 1891 година, освојувајќи го Сениор купот на Манчестер за првпат во својата историја совладувајќи го Њутн Хит со 1-0 во финалето. Овој успех имал позитивен ефект врз Фудбалската алијанса, која го прифатила Ардвик како дополнителна франшиза за сезоната 1891-1892. Подоцна Алијансата се споила со Фудбалската лига во 1892 година, така што Ардвик станал член на Втората дивизија. Финансиските проблеми во сезоната 1893-1994 година довеле до реорганизација на клубот, и на 16 април 1894 година тој станал ФК Манчестер Сити.
Во 1920 година се случил пожар кој ја изгорел и уништил главната трибина Хајд Роуд, по што клубот во 1923 година одлучил да се пресели на својот нов стадион на Мејн Роуд во Мос Сајд во јужниот дел на Манчестер. Новиот стадион бил со капацитет од 100,000 гледачи и ќе биде важен дел од историјата на клубот, а поради својот висок капацитет го добил прекарот Вембли на северот.
Вториот ФА Куп, првата шампионска титула и испаѓање (1930-1950)
Во 1930-тите години, Манчестер Сити стигнал до две последователни финалиња во ФА Купот: губејќи од во 1933 година, пред да го освои купот победувајќи го  во 1934 година. Во финалето 1933 година, тие биле немоќни да му се спротивстават на силниот Евертон предводен од Дикси Дин и биле поразени со убедливи 3-0, меѓутоа при доделувањето на медалите тогашниот капитен на Сити, Сам Коуан, рекол дека ќе се врати следната година за да победи. Неговите зборови се обвистиниле и Сити се вратиле на Вембли следната година каде во финалето го совладале Портсмут со 2-1 и му овозможиле на Коуан да го подигне пехарот од вториот освоен куп во историјата на клубот. Коуан, исто така, станал првиот и досега единствен играч на Манчестер Сити кој го претставувал клубот во три финалиња на ФА Купот (играл и во финалето во 1926 година во кое загубиле од Болтон).
Манчестер Сити конечно станал шампион на Англија, откако во сезоната 1936-1937 ја освоиле својата прва титула во Првата дивизија со три бода повеќе пред вториот Чарлтон Атлетик. Со тоа завршило долгогодишното чекање на приврзаниците на светлосините, откако претходно клубот неколку пати бил близу до овој успех завршувајќи втор во сезоните 1903-1904 и 1920-1921. Сепак, веќе следната сезона им приредила вистински шок на сите симпатизери на клубот, кога Манчестер Сити како бранител на титулата испаднал од лигата завршувајќи на претпоследното место, и покрај тоа што постигнале најмногу голови во дивизијата. По одигрувањето на следната сезона во Втората дивизија во која клубот завршил петти и не успеал да избори промоција, првенствата биле прекинати поради почетокот на Втората светска војна.
Кога првенствата продолжиле, во сезоната 1946-1947, Сити си го вратил статусот на фаворит и ја освоил петтата своја титула во Втората дивизија под водството на нивниот поранешен играч и капитен Сам Коуан.
Новите куп успеси и ново испаѓање (1950-1965)
Во педесеттите години од минатиот век, Сити, користејќи тактика наречена „Реви план“, стигнале до нови последователни финалиња на ФА Купот по втор пат во својата историја, и идентично како во 1930-тите, тие го загубиле првото и го освоиле второто, во 1955 и 1956 година, соодветно. Во првото финале тие биле поразени од со 3-1. Голот на Боби Џонстоун во последните минути од првото полувреме му донел израмнување на Сити и на одмор резултатот гласел 1-1, но во првите 15 минути од вториот дел играчите на Њукасл постигнале два гола и го решиле натпреварот. Следната година, во финалето одиграно во 1956, Манчестер Сити го победил Бирмингем Сити со 3-1. Тоа било едно од најпрепознатливите финалиња на ФА Купот на сите времиња, а останало запаметено по голманот на Граѓаните, германецот Берт Траутман, кој продолжил да го игра натпреварот и покрај тоа што го скршил вратот.
Освен споменатите успесите во куповите, Сити немале поголеми успеси во Првата дивизија во текот на оваа декада, завршувајќи само еднаш четврти во сезоната 1955-1956 и еднаш петти во сезоната 1957-1958. Почетокот на следната декада донел уште полоши денови за клубот и набргу потоа дошло до ново испаѓање од елитната дивизија за време на сезоната 1962-1963. Веднаш по испаѓањето во 1963, Џорџ Појсер бил назначен за менаџер, но тој неуспеал да го спречи падот на клубот. Сезоната ја завршиле на единаесеттото место во Втората дивизија, што бил нивниот најнизок пласман во клупската историја.
Години на слава (1965-1979)
<div style="float:left; font-size:90%; width:300px; border:0px; padding:0px; margin-left:0em; margin-right:20px; margin-bottom:0px; text-align:left">
Во 1965 година Џо Мерсер бил назначен за нов менаџер, додека Малком Елисон за негов помошник. Веќе во првата сезона под раководството на овој тандем Манчестер Сити ја освоил титулата во Втората дивизија и се вратиле во Првата по двегодишно отсуство. Во следната сезона, тимот, засилен за време на летниот трансфер пазар, со потписите на Мајк Самерби и Колин Бел, успеал да избори опстанок завршувајќи на петнаесеттото место: одлучувачки за постигнувањето на оваа цел биле последните седумнаесет натпревари, во кои Сити загубиле само четири пати.
На крајот од сезоната 1967-1968 Манчестер Сити успеа да ја освои втората титула во својата историја: главните моменти на сезоната биле натпреварот против Тотенхем (кои се емитувал на телевизија и во кои Сити победил со 4-1) наречен The Ballet on Ice (балетот на мраз) поради снегот што го покрил теренот тој ден, победата со 3-1 на Олд Трафорд против Манчестер Јунајтед (иден шампион Европа и соперник на Граѓаните во борбата за титулата) во дербито, и натпреварот во последното коло од првенството, победата со 4-3 против Њукасл Јунајтед, што на Сити му ја донела шампионската титула. Сепак, славата не траела долго затоа што само неколку дена подоцна Јунајтед го освоил Европскиот куп на шампиони, станувајќи првиот англиски клуб на кој му успеал овој подвиг. Страниците во весниците биле преполни со текстови за Црвените ѓаволи и успехот на Сити паднал во заден план. Во следната сезона, и покрај тоа што клубот завршил на тринаесеттото место на табелата во првенството и бил елиминиран во првото коло од Европскиот куп од турскиот, клубот ја продолжил својата серија на освојување трофеи со успех во ФА Купот.
Освојувањето на националниот куп му овозможило на Манчестер Сити да игра во Купот на победниците на куповите за сезоната 1969-1970: откако ги елиминирале Атлетико Билбао, Лирс, Академика Коимбра и Шалке 04, Граѓаните стигнале до финалето во Виена во кое се соочиле со полскиот Гурник Забже, кого го победиле со 2-1, за првиот европски трофеј во историја на клубот. На крајот на сезоната Манчестер Сити го освоил и Лига купот, со што станал првиот англиски клуб кој освоил национален и европски турнир во истата сезона.
Во 1971 година, Мерсер бил назначен за генерален менаџер на тимот, отстапувајќи му го местото менаџер (тренер) на првиот тим на неговиот асистент Малком Елисон: во неговата прва сезона Сити се бореле за освојување на титулата, наоѓајќи се во март на првото место во поредокот со минимална разлика од четири бода во однос на гонителите. Сепак, резултатската криза во самиот финиш од првенството предизвикала клубот да се лизне на четвртото место. По овој неуспех, навивачите го означиле играчот Родни Марш како главен виновник (чие купување во меѓувреме ја оптоварило финансиската состојба во клубот), кој подоцна ја признал својата вина. Во следната сезона тимот бил напуштен од двоецот Мерсер-Елисон, чии односи во меѓувреме се оладиле: Мерсер заминал во Ковентри Сити, додека Елисон поднел оставка во средината на сезоната.
Почетокот на сезоната 1973-1974 бил означен со неколку промени на клупата на клубот, кој сега бил под контрола на новиот претседател Питер Сволс: сезоната како тренер ја започнал Џони Харт, но бил отпуштен во октомври во корист на поранешниот капитен Тони Бук, кој пак функцијата му ја предал на Рон Сондерс само неколку дена подоцна. Бук се вратил на клупата на крајот на сезоната, останувајќи таму до 1979 година, освојувајќи го Лига купот во 1976 и стигнал до второто место во лигата во сезоната 1976-1977, завршувајќи го првенството на еден бод зад.
Падот (1979-1989)
Во 1979 година, Малком Елисон се вратил на клупата на тимот, и потрошил големи пари на доведување нови засилувања како Аса Хартфорд, Гари Овен, Питер Барнс и Стив Дејли, кои подоцна се покажале како неуспешни. Во следната сезона, под водството на Џон Бонд (кој ја презел функцијата од Елисон по крајот на сезоната 1979-1980), Сити стигнале до финалето на ФА Купот каде се соочиле со Тотенхем: натпреварот завршил нерешено 1-1 (благодарение на погодокот и автоголот на Томи Хачинсон) и неизбежно било преигрување за да се добие победникот. Во вториот натпревар, Тотенхем откако заостанувале со 1-2 на дваесеттина минути до крајот успеале со два гола за шест минути да го свртат резултатот и да го победат Сити со 3-2, а победничкиот гол дошол по фантастична соло акција на аргентинецот Рики Виља кој бил двоен стрелец во тој натпревар.
Во средината на сезоната 1982-1983, додека тимот се наоѓал во средината на табелата, Бонд бил разрешен по дискусија со управата и заменет со неговиот помошник Џон Бенсон: тој потег скапо го чинел клубот, бидејќи по заминувањето на Бонд тие забележиле катастрофален пад во перформансите под водството на Бенсон (освојувајќи само 11 бодови во 19 натпревари) и сезоната завршила со најлошото можно сценарио - испаѓање во последното коло од сезоната по поразот од Лутон Таун (кој исто така се бореле за опстанок и успеале во целта благодарение на победата над Сити) кога и нерешено би им било доволно за да се спасат. Потоа бил ангажиран нов менаџер, Били Мекнил, кој откако замалку не успеал во првата сезоната да избори промоција, тоа го сторил во 1985 година кога ги вратил Ѓраѓаните во највисокото ниво. Престојот на Манчестер Сити во Првата дивизија овој пат бил краток: откако успеале да го избегнат испаѓањето во сезоната 1985-86, клубот испаднал на крајот на сезоната 1986-1987, откако Мекнил му го отстапил место на сонародникот Џими Фрицел. За враќањето во елита по две сезони поминати во Втората дивизија, Манчестер Сити му благодари на Мел Макин, кој во 1989 година изборил промоција со освојувањето на второто место во втората лига.
Подобрување, првите сезони во Премиер лигата и уште еден пад (1987-1998)
Макин бил отпуштен во ноември 1989 и бил заменет со поранешниот менаџер на Евертон, Хауард Кендал. Откако обезбедил опстанок во претходната сезона, Кендал се вратил во Евертон во ноември 1990 и бил заменет на клупата од 34-годишниот играч за врска на клубот, Питер Рид. Сити ја завршиле сезоната 1990-1991 на петтото место и го повториле истиот пласман и во следната година, но не се квалификувале за Купот на УЕФА затоа што во тоа време тоа право им припаѓало само на второ и третопласираните екипи. Во сезоната 1992-1993, инаугуративната сезона на Премиер лигата, тимот завршил деветти. Тоа бил добар резултат, но сепак Рид бил отпуштен само по две одиграни кола за време на сезоната 1993-1994. Таа сезона била проблематична за Сити и шеснаесеттото место во лигата кое го постигнал новиот менаџер Брајан Хортон не било доволно за да го смири гневот на навивачите, под чии притисок потклекнал и претседателот Питер Сволс, кој контролата врз клубот ја предал на поранешниот славен играч на клубот Френсис Ли.
Првенството 1994-1995 донело катастрофална втора половина од сезоната која го спуштила Сити на седумнаесеттото место, две места над зоната за испаѓање. Хортон бил ослободен од функцијата пред крајот на сезоната и бил заменет со менаџерот на Саутхемптон Џејмс Алан Бол. Бол се обидел да спроведе револуција во тимот, залагајќи се за продажба на многу од битните „шрафови“ низ текот на годините и вметнувајќи бројни надежни млади играчи во тимот, вклучувајќи го и 22-годишниот играч за врска од Грузија, Георги Кинкладзе. Почетокот на сезоната бил ужасно лош, со освоени само два бода во првите единаесет натпревари, но добрата серија резултати во месец ноември влела надеж дека Сити може да се бори за спас и опстанок во лигата. Сепак, испаѓањето дошло во последниот ден од сезоната, и тоа не било избегнато само поради гол-разликата, иако клубот имал ист број бодови како Ковентри Сити и Саутхемптон два клуба кој на крајот останале во Премиер. Така, клубот се најде повторно во втората лига по седум последователни сезони играње во највисокото ниво.
Испаѓањето во понизок ранг овојпат, за разлика од претходните случаеви во кои клубот брзо го наоѓаше патот назад во највисокото ниво, било многу посериозен проблем и тие се мачеле да опстанат во Првата дивизија (која по основањето на Премиер лигата станал второ ниво на фудбалскиот систем во Англија). Во сезоната 1996-1997 завршиле на 14. место, менувајќи неколку тренери: Бол бил отпуштен во последните месеци од 1996 година и заменет од Стив Копел, кој пак поднел оставка по неколку недели поради прекумерниот притисок, па по краток период во кој должноста ја вршел привремениот менаџер Фил Нил, сезоната ја завршиле со Франк Кларк на клупата. Проблемите во клубот продолжиле и во следната сезона кога Сити бил принуден во уште поголема битка за опстанок во Првата дивизија. По малку повеќе од година дена работа, Кларк бил отпуштен во средината на февруари, оставајќи го клубот во последните 5 на табелата. Неговата замена, Џо Ројл, наследил многу лоша ситуација. Тој го добил последниот натпревар од сезоната, совладувајќи го со 5-2 на домашен терен директниот конкурент за опстанок Стоук Сити, но победата била бескорисна, бидејќи другите три екипи вклучени во битката за спас - Портсмут, Квинс Парк Ренџерс и Порт Вејл - ги освоиле трите бода во својте натпревари. Така, Сити испаднале во Втората дивизија, англиската трета лига, за прв пат во нивната историја. Делот на Манчестер каде што се навива за небесно-синиот клуб останал потиштен откако го допреле дното, додека на другата страна на градот навивачите на Јунајтед имале многу поводи за радост бидејќи нивниот клуб бил доминантен и на домашната и на европската сцена.
Искачувањето од третото ниво назад во Премиер лигата (1998-2001)
По испаѓањето, клубот претрпел перипетија надвор од теренот, со преземањето од страна на новиот претседател Дејвид Бернштајн. Сезоната во третата лига никако не била лесна, но навивачите никогаш не недостасувале на трибините покажувајќи ја својата наклонетост кон тимот, иако сега морале да се соочат со мали екипи, понекогаш дури и од предградијата на Манчестер како Меклсфилд Таун и Бери. Сезоната ја завршиле на третото место, зад и, што значело дека ќе мора да играат плејоф за да можат да се вратат во второто ниво. Откако ја минале првата пречка наречена, Сити се пласирал во финалето на Вембли против малиот , кој никогаш до тогаш во својата историја не играл во повисок ранг на натпреварување од третото ниво. Натпреварот бил многу изедначен, но оддеднаш Сити се нашол во многу тешка ситуација кога тимот предводен од Тони Пјулис на брзина постигнал два гола во 82-рата и 87-мата минута. Се чинело готово и Џилингем за првпат во својата историја ќе избори промоција во втората лигата. Уште една сезона во Втората дивизија би бил претежок удар за прифаќање за навивачите на Сити и погубна за клубот. Сепак во последните минути од натпреварот настапило потполно лудило: во последната 90-та минута Кевин Хорлок го пронашол патот на топката до мрежата и ја намалил негативата на Сити на еден гол. И тогаш, во последните секунди од судиското продолжение кога тимот очајнички тргнал во напад по израмнување, еден обид за удар кон голот на Џилингем на еден од играчите на Сити бил изблокиран, но топката се одбила до напаѓачот Пол Диков кој успеал да го изедначи резултатот на 2-2 за огромна радост на навивачите на Граѓаните. Ова легендарно враќање во натпреварот, останало во сеќавање по лизгањето на колена по тревата при ликувањето на стрелецот Диков, кој во тој момент станал икона на клубот. Враќањето во натпреварот му донело голема психолошка предност на некогашниот англиски шампион, па при изведувањето на пеналите голманот Ники Вивер ја заклучил мрежата на Сити примајќи само еден гол од четири пенали на Џилингем за да ја прослават промоцијата. Но, и покрај оваа победа со неверојатен пресверт, Сити уште еднаш останале во сенка на својте градски соперници кои ја освоиле Лигата на шампионите неколку дена подоцна на сличен начин против.
Веќе во следната сезона тимот на Ројл се изборил за директна промоција во Премиер лигата, освојувајќи го второто место пред, кое го постигнале во последното коло благодарение на победата со 4-1 на Ивуд Парк над. Очекуваното враќање од навивачите на Манчестер Сити во Премиер лигата било реализирано во најкус можен рок.
Стабилизирање под водството на Киган и Пирс и доаѓањето на Шинаватра (2001-2008)
Иако навивачите биле против тоа Ројл да биде отпуштен, тоа сепак се случило во мај 2001, кога како негов наследник на клупата дошол поранешниот селектор на англиската репрезентација, Кевин Киган. Во неговата прва година на чело, сезоната 2001-2002, Киган донел во Манчестер неколку влијателни играчи како Ејал Берковиќ, Али Бенарбија и Стјуарт Пирс. Промоцијата овојпат многу полесно била изборена, откако клубот ја освоил титулата во Првата дивизија, соборувајќи го клупскиот рекорди по бројот на освоени бодови (освоиле 99 бода). Напаѓачот Шон Гоутер постигнал 30 голови, а неговиот соиграч Дарен Хакерби додал уште 26.
Како подготовка со цел да се оствари подобар пласман следната сезона во Премиер лигата и клубот да се задржи таму подолго од претходниот пат, Киган довел неколку квалитетни и искусни играчи во летото 2002 како Никола Анелка, Петер Шмајхел и Марк-Вивиен Фое. Во текот на оваа сезона, Сити го победил Ливерпил на Анфилд и освоил четири бодови од пресметките со градскиот соперник Манчестер Јунајтед. Напаѓачите биле во добра форма: новото засилување Анелка постигнал 14 гола, а Гоутер 7. Ѓраѓаните ја завршиле сезоната на одличното деветто место, обезбедувајќи го опстанокот многу порано. На крајот од сезоната, клубот изборил пласман во Купот на УЕФА, квалификувајќи се преку УЕФА Ферплејот. Сезоната 2002-2003, исто така, била последната сезона во која Сити настапувале на Мејн Роуд, стадионот кој клубот го оставил по 80 години за да се пресели на Градскиот стадион во Манчестер со капацитет од 48.000 седишта, првично изграден за да биде домаќин на Комонвелтските игри 2002.
Во летото 2003, во Сити пристигнале уште неколку искусни играчи како: Стив МекМанаман, Паул Босвелт, Дејвид Симан и Михаел Тарнат, но и покрај тоа сезоната 2003-2004 била тешка за клубот. Тие останале застрашени со мала шанса за испаѓање до претпоследниот натпревар во сезоната, сепак завршувајќи на безбедното 16-тото место на табелата со гол-разлика +1. Меѓу резултатите постигнати во првенството за одбележување е уште една победа над лутиот соперник Манчестер Јунајтед, овојпат со 4-1 во нивното прво соочување на новиот стадион на Сити. Тие стигнале до петтото коло на ФА Купот каде испаднале од Манчестер Јунајтед, елиминирајќи го претходно Тотенхем со 4-3 на Вајт Харт Лејн во еден од најлудите натпревари во историјата на натпреварувањето, со неверојатен пресврт откако губеле со 3-0 на полувремето и имале играч помалку. Сепак, најголемото разочарување се чини дека било испаѓањето во второто коло на Купот на УЕФА од полскиот Гроцлин и покрај нерешениот вкупен резултат 1-1 поради правилото за гол во гости. Одново Анелка бил предводник на клубот со 24 постигнати голови во сите натпреварувања, но се истакнале и некои млади играчи како Џои Бартон и Шон Рајт-Филипс.
Во сезоната 2005-2006, тимот започнал добро, но кон крајот имале пад во формата - 9 порази на последните 10 натпревари - што ги спуштило на петнаесеттата позиција во конечниот поредок. Пирс не успеал да донесе подобрување ниту во следната сезона, во која Сити воделе битка за опстанок и ќе се покаже многу тешка за клубот. Сепак, добрата серија кон крајот на март и почетокот на април 2007, во која клубот забележил три гостински победи во низа и реми без голови на домашен терен против Ливерпул им била доволна да си го осигураат опстанокот завршувајќи на 14. место со 42 освоени бода. Исто така, се пласирале во четвртфиналето на ФА Купот, што бил нивен најдобар пласман во ова натпреварување уште од сезоната 1992-1993, каде биле елиминирани од  со 2-0.
Доаѓањето на шеикот Мансур и новата славна ера (2008-денес)
На 2 јуни 2008, Ериксон бил отпуштен, и заменет од дотогашниот менаџер на Блекбурн Роверс, Марк Хјуз. Веднаш потоа, започнале проблемите на сопственикот Шинаватра со тајландските власти, при што неговите сметки и богатството од 800 милиони фунти во Тајланд останало замрзнато, а тој не сакал да се врати во земјата за да го расчисти своето име. Целта да се врати славната ера во Сити, поставена од Шинаватра само една година претходно, сега изгледала осудена на пропаст, но она што наскоро се случило никој во Манчестер Сити тогаш веројатно не можел ни да го замисли.
По појавата на богатата арапска компанија, клубот бил во центарот на најважните и најсензационални преговори на пазарот. На истиот ден кога се случила промената на сопственоста, клубот му плати 32,5 милиони фунти на за да ја купи бразилската ѕвезда Робињо. Во јануари 2009, клубот претставил понуда од 120 милиони евра до екипата на Милан за нивниот играч Кака. На 19 јануари 2009 година, кога трансферот на Кака кај Граѓаните се чинел веќе дефиниран, играчот ја одбил понудата. Сепак, за време на јануарскиот трансферен прозорец раководството успеало да доведе две засилувања, Крег Белами од Вест Хем Јунајтед и голманот Шеј Гивен од Њукасл Јунајтед. Сезоната 2008-2009 под водството на Хјуз била резултатски многу неконзистентна. Лесните победи против Вест Хем Јунајтед, Сандерленд, Портсмут, Стоук Сити и Арсенал биле комбнирани со разочарувачки порази, главно надвор од дома. Добрата форма на крајот на сезоната, му овозможила на Сити да се бори за освојување на седмото место на табелата, но поразот од Тотенхем во претпоследниот натпревар од сезоната ставил крај на нивните надежи и сезоната ја завршиле на десеттото место. Домашните куп натпреварувања донеле понатамошна непредвидлива форма: тие биле поразени во второто коло на Лига купот од Брајтон енд Хоув Албион, членот на Лига Еден, по изведувањето пенали, додека во ФА Купот, Сити се соочиле со Нотингем Форест на домашен терен во третото коло, и загубиле со високи 3-0. Најголемиот успех во оваа сезона бил постигнат во Купот на УЕФА, каде биле елиминирани во четвртфиналето од германскиот со вкупен резултат 4-3.
За време на летниот пазар во 2009 година, Манчестер Сити се потврдил како клуб со големи финансиски средства, трошејќи над 100 милиони фунти за набавки на нови звучни имиња како: Гарет Бари, Роке Санта Крус, Карлос Тевес, Емануел Адебајор, Коло Туре и Џолеон Лескот. Почетокот на сезоната 2008-2009 во Премиер лигата бил успешен, откако Сити тргнале со 4 победи во исто толку натпревари (вклучувајќи ја и победата над Арсенал). Сепак до 15-тото коло иако имале само еден пораз - кој дошол во градското дерби против Манчестер Јунајтед на Олд Трафорд со 4-3 - клубот не можел да ја задржи формата од првите кола забележувајќи низа на последователни нерешени резултати. Победата со 2-1 на домашен терен над Челси на почетокот на декември дала надеж дека работите конечно ќе тргнат во права насока, но поразот со убедливи 3-0 на гостувањето кај Тотенхем бил кобен за менаџерот Хјуз; иако три дена подоцна тој го победил Сандерленд со 4-3, сепак само неколку часа по натпреварот Хјуз бил отпуштен.
Наследникот на Хјуз, италијанецот Роберто Манчини, со 11 победи, 6 нерешени и 4 порази во 21 натпревар на клупата го одвел тимот до петтото место во крајниот поредок - најдобриот пласман на Сити од 1992 година - и пласман во новоформираната Лига Европа. Сепак, самиот крај на сезоната оставил горчлив вкус, бидејќи големата цел на Ѓраѓаните пласманот во Лигата на шампионите не била постигната, откако во претпоследното коло биле поразени на домашен терен од Тотенхем во директниот судир за четвртата позиција.
Следната сезона, благодарение на новите засилувања како Давид Силва, Александар Коларов, Марио Балотели, Јаја Туре, Џејмс Милнер и Џером Боатенг, Манчини успеал да ја постигне целта која му побегнала во претходната сезона. Манчестер Сити се пласирале во Лигата на шампионите по 43 години отсуство од најсилното европско натпреварување, завршувајќи на третото место во Премиер лигата со еднаков број бодови со второпласираниот Челси. Сепак, круна на одличната сезона било освојувањето на првиот трофеј по 35 години чекање: екипата предводена од Манчини го освоила ФА Купот совладувајќи ги на својот пат до успехот Лестер Сити (4-2), Нотс Каунти (5-0), Астон Вила (3-0) и Рединг (1-0), стигајќи до полуфиналето каде го совладале Манчестер Јунајтед со 1-0, а со истиот резултат во финалето биле подобри и од Стоук Сити. Во двата последни натпревари на турнирот, стрелец на одлучувачките голови за Сити бил Јаја Туре.
Бои и дресови
Домашните бои на Манчестер Сити се небесно сина (дрес) и бела (шорцеви). Потеклото на боите кои се употребуваат во опремата кога клубот е домаќин е нејасно, но постојат докази дека клубот носи сина боја уште од далечната 1892 година или порано. Гостинскиот дрес традиционално бил во костенлива боја, но во последните години биле користени и други бои како сива, црна, темносина, виолетова и зелена боја. Во сезоната 2011-2012 година, тие имале пругаст втор дрес со црвено-црни верикални ленти, инспириран од оној што Ѓраѓаните го носеле во 1969 и 1970 година, еден од најуспешните периоди во историјата на клубот и тој одново им донел среќа.
За подетален преглед на дресовите на Манчестер Сити кликнете тука.
Амблеми
Првото официјално лого на Манчестер Сити датира од 1960-тите години на минатиот век. Тоа бил кружен грб со штит поделен на два дела: во горната половина имало брод, кој го претставувал каналот во Манчестер (Manchester Ship Canal), додека во долната половина биле нацртани три жолти дијагонални ленти на црвена позадина, кои ги симболизирале трите реки кои течат низ градот - Ервел, Ирк и Медлок.
Симинги
Симинги — кивитас (град) во доцноантичката римска ера, на римската провинција Африка Проконсуларис.
ФК Манчестер Сити
Амблеми
Во 1972 година, овој амблем го доживел првиот рестајлинг: трите ленти на дното биле заменети со црвената роза на Ланкастер, што го претставувала округот Ланкашир.
Симинги
Градот бил седиште на античка епископија, суфраган на Архиепископијата Картагина. Документирани се само двајца епископи на оваа епархија.
Во современите времиња Симинги станал титуларна епископија. Епископ на Симинги е Гало Фернандес Виласека од Сантијаго, Чиле.
ФК Манчестер Сити
Амблеми
Во 1997 година било воведено ново лого на кое се прикажувал штит поставен пред златен орел на сина позадина, штитот бил поделен на два дела како претходното лого и исто така ги претставувал бродот на врвот и трите дијагонални ленти на дното (сега во бела боја, на светлосина позадина). Латинското мото Superbia in Proelio (превод на мак. Гордост во битката) било ставено под штитот, додека три ѕвезди биле вметнати во горниот дел над штитот и орелот и служеле чисто за украсни цели.
Тековниот грб бил воведен почнувајќи од сезоната 2016-2017 и е инспириран од оној што го користел клубот во шеесеттите години. Логото се вратило повторно во форма на круг и внатре содржи мал штит поделен на два дела: во горната половина има брод, кој го претставува каналот за бродови во Манчестер, додека во долната половина ја има црвената роза на Ланкастер, која го претставува округот Ланкашир. Отстрането е латинското мото Superbia in Proelio (превод на мак. Гордост во битката) и зборовите Фудбалски клуб покрај името на клубот.
Стадиони
Пред да биде урнат во 2004 година, стадионот Мејн Роуд бил местото каде што Манчестер Сити ги играле домашните натпревари цели 80 години.
Кога Мејн Роуд бил инаугуриран, стадионот бил најголемото спортско место на фудбалски клуб во Англија и втор во земјата по Вембли. Рекордната посетеност на овој стадион била забележана во 1934 година, кога 84.569 гледачи присуствувале на натпреварот од ФА Купот помеѓу Манчестер Сити и Стоук Сити.
Сезоната 2002-2003, била последната во која Манчестер Сити играле на Мајн Роуд, а последниот натпревар бил одигран на 11 мај 2003 година.
Следната сезона Манчестер Сити се преселиле да играат на нивниот нов дом, Градскиот стадион во Манчестер, новоизграден стадион со капацитет од 48,000 седечки места, изграден за да биде домаќин на Игрите на Комонвелтот. Клубот потрошил околу 35 милиони фунти за некои работи на новиот стадион, вклучувајќи ја и изградбата на Северната трибина. Новиот стадион бил отворен со победа од 2-1 над, со головите на Никола Анелка и Тревор Синклер.
На 8 јули 2011 година, Манчестер Сити постигнал договор со Etihad Airways, со што на компанијата и се дале правата на името на стадионот, кој бил преименуван во стадион „Етихад“. За возврат, клубот би добил 150 милиони фунти во следните 10 години. Тоа бил најбогатиот комерцијален договор во историјата на Премиер лигата: го надминал оној од 2006 година помеѓу Арсенал и Емирејтс (200 милиони за 15 години).
Спортска опрема и спонзори
<div style="float:left; font-size:100%; width:350px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
<div style="float:left; valign:top; font-size:100%; width:350px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
Моментален состав
Извор: Мрежното место на Манчестер Сити
Повлечени броеви
Од 2003 година, Манчестер Сити го повлекле од употреба дресот со број 23 во сеќавање на Марк Вивиен Фое, нивен поранешен играч кој настапувал за клубот како позајмен од францускиот Олимпик Лион кога се случила неговата смрт. Тој починал на терен за време на натпревар кој го играл со неговата репрезентација, Камерун, на Купот на конфедерациите 2003.
Менаџери
<div style="float:left; font-size:100%; width:60%; valign:top; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-bottom:0px; text-align:left">
Христо Џолев
Христо Велков Џолев — македонски револуционер, деец на Внатрешната македоно-одринска револуционерна организациja (ВМОРО).
Христо Џолев е роден во село Моноспитово, Струмичко, во семејство на земјоделци. Неговиот син Атанас Џолев бил исто револуционер. Христо Џолев се приклучува кон ВМОРО во 1901 година како четник под водство на Христо Чернопеев. Потоа станува раководител на револуциониот комитет во родното село, а од 1910 година е војвода во Струмичко. По возобновувањето на ВМРО во 1919 година повторно се вклучува во револуционерното дело, но е фатен и лежи во српски затвор во Ниш.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Подареш
'''Црква „Св. Ѓорѓи“''' — црква која се наоѓа во Подареш, Општина Радовиш.
Македонија на Европското првенство во атлетика 2010
Република Македонија на Европското првенство по атлетика во 2010 година, кое се одржало во Барселона, Шпанија, учествувала со два натпреварувачи. .
Космос-1557
Космос-1557 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.