cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хачико
Јаеко Сакано
Во 2013 година, тестаментот на Јаеко, според кој сакала да биде погребана со Уено, го пронашол Шо Шиозауа, професор на Универзитетот во Токио. Шиозауа бил претседател и на Јапонското друштво за наводнување, дренажа и рурално инженерство, кое управува со гробот на Уено на гробиштата Аојама.
Подоцна, на 10 ноември 2013 година, на одбележувањето на 90-годишнината од раѓањето на Хачико, Шо Шиозауа и Кеита Матсуи, кустос на Народниот и книжевен ширане меморијален музеј во Шибуја, ја почувствувале потребата Јаеко да биде погребана заедно со Уено и Хачико.
Процесот започнал со изготвена согласност од семејствата Уено и Сакано и успешните преговори со управата на гробиштата Аојама. Сепак, поради регулативата и бирократијата, процесот траел околу 2 години. Шиозава исто така продолжил како еден од организаторите вклучени во подигнувањето на бронзената статуа на Хачико и Уено, која била откриена во дворот на Универзитетот во Токио на 9 март 2015 година во знак на одбележување на 80-годишнината од смртта на Хачико.
Обединување на семејството на Хачико
На 19 мај 2016 година, за време на церемонијата на гробиштата Аојама со присутните семејства Уено и Сакано, дел од пепелта на Јаеко Сакано била погребана заедно со Уено и Хачико, и нејзиното име и датумот на нејзината смрт биле запишани од страната на надгробниот споменик, со што се исполнило обединувањето на семејството на Хачико.
„Ставајќи ги имињата на двајцата на нивниот гроб, можеме да им укажеме на идните генерации на фактот дека Хачико имал двајца чувари“, рекол Шиозава. „На Хачико, професорот му беше татко, а Јаеко му беше мајка“, додал Матсуи.
Филмски и книжевни адаптации
Хачико бил темата на филмот од 1987 година, во режија на Сеиџироо Коојама, кој ја раскажува приказната за неговиот живот од раѓањето до смртта и самисленото духовно обединување со својот господар. Се смета за блокбастер, а филмот бил последниот голем хит за јапонското филмско студио Шочику Кинема Кенкјуу-џо.
„ХАЧИ: ПРИКАЗНА ЗА КУЧЕТО“ објавен во август 2009 година, е американски филм во кој глуми глумецот Ричард Гир, во режија на Ласе Халстром, кој ја раскажува приказната за Хачико, со дејствието изменето и сместено во САД и во околу 2000 година, и неговата врска со американски професор и неговото семејство следејќи ја истата основна приказна, со тоа што Хачико му бил подарок на професорот Уено, а во овој дел приказната е сосема поинаква во американската верзија. Филмот е снимен во Вунсокет, Род Ајленд, првенствено во и околу областа на Вунсокет Депо плоштадот, а во него учествуваат и Џоан Ален и Џејсон Александер. Улогата на Хачи ја играле тројца Акита ину - Лејла, Чико и Форест. Марк Харден опишува како тој и неговиот тим ги тренирале трите кучиња во книгата „Ѕвезди животни: Зад сцените со вашите омилени глумци животни“. По завршувањето на филмот, Харден го посвоил Чико.
Хачико е исто така тема во книга за деца насловена „Хачико: Вистинската приказна за лојалното куче“ од 2004 година, напишана од Памела С. Тарнер и илустрирана од Јан Насцимбене. Друга книга за деца, краток роман за читатели од сите возрасти, наречена „Хачико Чека“, напишана од Леслеа Њуман и илустрирана од Мачијо Кодаира, била објавена од Henry Holt & Co. во 2004 година. Хачико Чека била издадена со тенки коирци од Square Fish во 2008 година. Хачико е истакнат во романот „Приказната за Едгар Сотел“ од Дејвид Вроблевски во 2008 година. Хачико игра важна улога во книгата за деца „Така-чан и јас: Патувањето на куче во Јапонија“ од 1967 година.
Врз основа на приказната на Хачико, бил направен игран филм на Телугушки јазик со наслов „ТОМИ“, од 2015 година, во режија на Раџа Ванем Реди. Филмот е адаптиран од реалната приказна за Хачико.
Во популарната култура
„Јура лаеж“, епизода 7 од 4-та сезона на анимираната серија „ФУТУРАМА“ дава омаж на Хачику, кога Фрај ги открива фосилизираните остатоци на неговото куче Сејмур. Откако Фрај е криогенски замрзнат, Сејмур е прикажан дека го чекал Фрај да се врати во наредните 12 години пред Панучи пицеријата (каде што Фрај работел), засекогаш почитувајќи ја последната наредба на својот господар да го чека.
Театарска претстава била изработена од Spare Parts Puppet Theatre во Фримантл, Западна Австралија, што била посветена на приказната за Хачико.
Во 1987 година, филмот и филмот „ХАЧИ: ПРИКАЗНА ЗА КУЧЕТО“ од 2009 година се засноваат на неговата приказна.
Во познатата јапонска манга „One Piece“ („Еден дел“), постои слична приказна со куче по име Шушу.
Лик од видеоиграта „Persona 3“ е куче по име Коромару, што се заснова на Хачико. Во „Persona 5“ му е дозволено на играчот да ја истражи станицата Шибуја, каде што може да се види измислената статуа на Хачико, наречена „Бучико“. Дополнително, играчот може да прочита книга насловена „Приказната за Бучико“, што ја зголемува љубезноста од сетот одлики на измислениот лик во играта.
Во коментарот на филмот на Дизни/Пиксар „ВОЛИ“, еден од аниматорите споменува дека лебарката која му е другар на насловниот робот, што во еден момент го чека роботот да се врати на земјата е омаж за Хачико.
Слични случаи
Според историскиот текст Нихонги, за време на Императорот Сушун-Тенноо, воин по име, вазал на Мононобе но Морија но Оомураџи и командант на сто војници, бил осомничен за заговарање на бунт против кланот Сога. Јорозу избегал сам, криејќи се по селата, но гонет од војниците на Империјалнот двор. Им бегал генијално сè додека не бил застрелан со стрела во коленото. Иако тврдел дека е невин, и лојален на Императорот и подготвен да се предаде, војниците сепак дошле да го убијат. И покрај неговата повреда, Јорозу ги одбил нивните стрели (Јадомеџутсу) и убил повеќе од 30 сечејќи ги со неговиот меч. Веројатно исцрпен од државниот прогон, Јорозу го уништил својот лак, го фрлил својот меч во река (слично како витезот Роланд ле Пру) и конечно се прободел со кама во грлото (овој начин на самоубиство бил многу чест во Кина во времето на Пролетниот и Есенскиот период). Локалниот гувернер на Кауачи добил наредба да се исече трупот на Јорозу и да се изложи како пример на стравопочит, но белото куче на Јорозу избегало со неговата глава во устата и го донело на древни гробишта. Кучето на Јорозу потоа легнало близу и умрело од глад додека тагувало за својот господар. Империјалниот двор бил трогнат од лојалноста на кучето: Случајот со ова куче е таков за кој ретко се слуша во светот, и треба да се знае низ вековите. Нека им се дозволи на роднините на Јорозу да изградат гроб и да ги закопаат неговите останки.
Хачико било меѓу многуте кучиња познати по својата лојалност. Овие приказни можеби се стари како и приказната на Хомер за Аргос. Слично на приказната на Хачико е и онаа на италијанското куче Фидо, шкотското куче Грејфриарс Боби, Шеп од Форт Бентон, Монтана САД, Црвено куче од Пилбара, Западна Австралија, Џок од Краков, Полска и многу други кучиња познати по тоа што остануваат верни по смртта на нивниот господар. Во Јапонија, приказната за Хачико не била без преседан.
75. источен меридијан
75. источен меридијан образува голема кружница со 105. западен меридијан.
Фир Верге-Тојхернер Ланд
Фир Берге-Тојхернер Ланд била општинска заедница во округот Бургенланд во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа јужно од Вајсенфелс. Седиштето на општинската заедница било во Тојхерн. Распуштена е во јануари 2011.
75. источен меридијан
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и тргнувајќи на југ кон Јужниот Пол, 75. источен меридијан минува низ:
Фир Верге-Тојхернер Ланд
Општинската заедница Фир Берге-Тојхернер Ланд се состои од следниве општини:
75. источен меридијан
Места
! scope="col" width="125" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Карско Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Опски Залив ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Тазски Залив ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | 🇰🇿 ! scope="row" | 🇰🇬 ! scope="row" | ! scope="row" | 🇹🇯 ! scope="row" | ! scope="row" | 🇵🇰 ! scope="row" | 🇮🇳 ! scope="row" | 🇵🇰 ! scope="row" | 🇮🇳 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Црква „Св. Петар и Павле“ - Куново
Свети Петар и Павле — мала селска црква во гостиварското село Куново, Македонија.
Местоположба
Сместена е источно од селото Куново, на 200 метри над последните куќи.
Историја
Црквата е изградена во XVIII век врз урнатини на постар храм.
Џигме Кесар Намѓел Вангчук
Џигме Кесар Намѓел Вангчук (ѕонгка: འཇིགས་མེད་གེ་སར་རྣམ་རྒྱལ་དབང་ཕྱུག་ ), р. 21 февруари 1980) е петтиот крал на Бутан („друк ѓалпо“) и поглавар на династијата Вангчук. Станал крал на Бутан на 14 декември 2006, а официјалното крунисување се одржало на 6 ноември 2008.
NGC 2976
NGC 2976 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2976 се споменува и како UGC 5221, MCG 11-12-25, CGCG 312-23, KUG 0943+681.
Откривање
Објектот е откриен на 8 ноември 1801 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2976 е од видот Sc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2976 има привидни димензии од 5,9' х 2,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 47 м 14,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 67° 55' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 143°.
Други поделби
Проучување на NGC 2976 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28120. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 23; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4383. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 708.
Мало Езеро (Шар Планина)
Mало Езеро е ледничко езеро и едно од 27-те на Шар Планина. Месното население го нарекува Мицкоо (малечко). Се наоѓа на околу 2,000 м надморска висина. Долго е 25, а широко е 15 метри. Длабоко е околу еден метар. Се наоѓа на ливадест предел. Басенот му е вдлабнат, а на дното има ситен нанос. Езерото не пресушува, бидејќи го одржуваат три поголеми извори. Се одлива преку еден поток, кој потоа се влева во Призренска Бистрица. .
Згожелечки Округ
Згожелечки Округ (powiat zgorzelecki) — округ во Долношлеското Војводство, Полска. Созаден е на 1 јануари 1999 г. со управната реформа од претходната година. Се наоѓа во крајниот југозапад на земјата, на тромеѓата со Германија и Чешка. Седиште е Згожелец, сместен на границата со Германија; други градови се Богатиња, Пјењск, Завидув и Венглињец.
Округот зафаќа површина од  и во 2019 г. броел 89,612 жители. Најнаселени градови се Згожелец (30.374) и Богатиња (17.436).
Соседни места
Згожелечкиот Округ се граничи со Жарскиот и Жагањскиот на север и Болеславјечкиот и Лубањскиот на исток. На југ Чешка (округот Либерец), а на запад со Германија (округот Герлиц).
Административна поделба
Округот се дели на седум општини од кои све се градски, три се градско-селски и две се селски. Тука се наведени надолно по бројот на жители во 2019 г.
NGC 1057
NGC 1057 — леќеста галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1057 се споменува и како UGC 2184, MCG 5-7-33, CGCG 505-37, NPM1G +32.0111.
Откривање
Објектот е откриен во декември 1849 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1057 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 1057 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Други поделби
Проучување на NGC 1057 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10287. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2329. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1301.
Бад Емс (општинска заедница)
Бад Емс (Verbandsgemeinde Bad Ems) — поранешна општинска заедница во округот Рајна-Лана на сојузната покраина Рајнска област-Пфалц, Германија. Во јануари 2019 г. е споена во новата општинска заедница Бад Емс-Насау. Седиштето се наоѓало во градот Бад Емс.
Општинската заедница се состоела од следниве месни општини (Ortsgemeinden):
Калиум пиросулфат
Калиум пиросулфат или калиум дисулфат — е неорганско соединение со хемиска формула K2S2O7.
Формирање
Калиум пиросулфат се добива со термичко распаѓање на други соли, најдиректно од калиум бисулфат:
Температурите над 600°C дополнително го разложуваат калиум пиросулфат до калиум сулфат и сулфур триоксид, сепак:
Други соли, како што се калиум трисулфат, може да се распаднат и во калиум пиросулфат.
Хемиска структура
Калиум пиросулфат содржи пиросулфат анјон кој има структура слична на дихромат. Геометријата може да се визуелизира како тетраедар со два агли кои ја делат конфигурацијата на анјонот на SO4 и централно премостен атом на кислород. Полуструктурна формула за пиросулфатниот анјон е O3SOSO32−. Состојбата на оксидација на сулфурот во ова соединение е +6.
Употреба
Соединението е исто така присутно во катализатор во врска со ванадиум(V) оксид во индустриското производство на сулфур триоксид.
Рудина (Форино)
Рудина — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Форино. Претставува населба и некропола од доцноантичко време. Се наоѓа на југоисточната периферија на селото, во дворот на старото училиште, каде наоколу се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и многу кршен камен. Во 1978 година, при поставувањето на водовод се откриени и гробови.
Вернигероде
Вернигероде (германски: Wernigerode) — град во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. До 2007, бил главен град на округот Вернигероде.
Вернигероде се наоѓа југозападно од Халберштат, и е прекрасно сместен на реката Холтеме, на северните делови од планините Харц. Вернигероде се наоѓа на Германскиот пат на фахверкот.
Историја
Вернигероде бил главен град на средновековното Грофовија Вернигероде и Штолберг-Вернигероде. Во 1815, по Наполеоновите војни, станал дел од пруската Провинција Саксонија. Пиварницата Хасередер била основана во Вернигероде во 1872.
По Втората светска војна, Вернигероде била вклучена во новата покраина Саксонија-Анхалт. Во текот на времето на комунистичка Источна Германија, градот бил многу близок до внатрегерманската граница. Вернигероде станал дел од обновената покраина Саксонија-Анхалт во 1990, по повторното обединување на Германија.
Локација
Градот се наоѓа на околу 250 метри надморска височина на североисточниот дел на планините Харц во централниот дел на Германија, во подножјето на нивниот највисок врв, Брокен, на Б 6 и Б 244 сојузните автопати и на железничката линија од Халберштат до Виненбург, која ги поврзува градовите Хале (Зале) и Хановер.
Реката Холтеме тече низ градот и не толку далеку од западната порта, ѝ се придржува потокот Цилирбах, која е познат и како Флутрене во близина на изворот. Северно од градот, тече Баренбах низ неколку езерца и празнини во Холтеме во селото Минслебен. Историскиот градски центар се состои од Алтштат и нов град (Altstadt и Neustadt). Градскиот округ ги вклучува Хасероде, Нешенроде, резиденцијалните населби Штатфелд, Бургбрајте и Харцблик како и селата Бенцингероде, Минслебен, Зилштет, Ширке и Редебер.
Округот има 9,5 километро од запад кон исток и 6 километри од север кон југ. Неговата највисока точка е Брокен, на 1.141 метар надморска височина, како и најниската на 215 метри.
Градот лежи на германско-холандскиот празничен пат, познат како Портокалов Пат.
Архитектура
Вернигероде поседува неколку интересни готски згради, вклучувајќи го и градското собрание со дрвена фасада од 1498 година. Некои од чудните стари куќи, кои ги избегнале бројните пожари низ години се детално украсени со резба. Гимназијата Герхарт Хауптман, која е сместена во модерна готска зграда, е наследник на древната граматичка школа, која постоела до 1825. Бренди, Хасередер лагер, пури и боила се само дел од производите кои се произведуваат тука. Замокот (Schloß Wernigerode) на принцовите од Штолберг-Вернигероде се издигнува над градот. Првичниот бил изграден во 12-о век, но сегашниот замок бил изграден помеѓу 1862 и 1893 од Карл Фрилинг и вклучува делови од средновековната зграда.
Знаменитости
Харцер Шмалшпурбан е железница со тесни колосеци, која води од Вернигероде до Брокен (1.141 м), највисокио врв на планините Харц, а потоа оди до Нордхаузен до јужниот дел на Харц. Вториот највисок врв, Вурмберг (971 м), е достапен преку жичарницата од Браунлаге, која е поврзана со автобус до Вернигероде. Вернигероде има бројни музеи, галерии, библиотеки, споменици и паркови.
Култура
Вернигероде е дом на хорот Рундфунк-Југендхор Вернигероде.
Вернигероде е познат по легендарниот настап на The Honkey Sandwich во јули 1998, настапувајќи како The Big Foot High School Jazz Band.
Спорт
Вернигероде е домаќин на маратонот Брокен секој октомври.
Меѓународни односи
Вернигероде е збратимен со:
Јоханес Фојгтман
Јоханес Фојгтман (германски: Johannes Voigtmann; Ајзенах, 30 септември 1992 ) е германски кошаркар, центар на ЦСКА Москва.
Кариера
Фојгтман ја започнал својата кариера во 2010 година со екипата на Сајанс Сити Јена и останал таму две сезони. Во 2012 година потпишал двегодишен договор со Скајлајнерс од Франкфурт, а во 2014 година соработката со нив била продолжена за уште две сезони. Во дресот на Скајлајнерс во сезоната 2015-2016 го освоил во ФИБА Купот на Европа. Во јуни 2016 година потпишал за Саски Басконија, каде одиграл три сезони. Од јули 2019 година игра за ЦСКА Москва.
Тој настапил за репрезентација на Германија на Европското првенство 2015 и 2017 година.
Марко Бенаси
Марко Бенаси (роден на 8 септември 1994 во Модена) — италијански фудбалер, играч од средниот ред на Фјорентина и на италијанската репрезентација под 21 година.
Интер
Бенаси е роден во Модена, Емилија, и започнал да игра фудбал во школата за фудбал Џино Пини, откаде што дошол во младинскиот тим на Модена во 2007 година. Во јануари 2011 Бенаси заминал во младинскиот состав на Интер, каде шест месеци подоцна потпишал договор со клубот, откако Интер решил да го доведе со договор за ко-сопственост со неговиот матичен клуб Модена за 180.000 евра. Во сезоната 2011-2012 под водство на Андреа Страмачони, Бенаси со тимот на Интер до 19 години го освоил првото издание на NextGen Series (Лига на шампиони за млади) во март, а потоа во јуни и Првенството Примавера (Првенство на Италија за млади).
Во сезоната 2012-2013 Страмачони станал главен тренер на Интер и го прекомандувал Бенаси во првиот тим. Исто така, за таа сезона бил пријавен во за натпреварите од Лигата на Европа како еден од домашните играчи, по барањето на УЕФА. Во октомври 2012 го продолжил договорот со Интер до 2017 година. Своето деби го направил на 22 ноември, против рускиот Рубин Казан, во поразот со 3-0. Во јануари 2013 дебитирал во Серија А во победата со 2-0 над Пескара. Еден месец подоцна на 21 февруари го постигнал својот прв сениорски погодок во натпреварот против ЧФР Клуж во Лигата на Европа. Сезоната ја завршил со вкуно 13 настапи и еден гол.
Торино
На 1 јули 2014 година бил официјализиран договорот за ко-сопственост на Бенаси помеѓу Интер и Торино, како дел од трансферот на Данило Д'Амброзио во Интер во јануари истата година. На 18 јануари 2015, Бенаси го постигнал својот прв гол во дресот граната во натпреварот против Чезена во лигата, кој Торино го добил со 3-2 на гости. На 8 март, тој го постигнал последниот гол во натпреварот против Удинезе на Фриули во кој неговиот тим бил поразен со 3-2. Неговиот последен гол за сезоната 2014-2015 бил повторно против Чезена, во последното коло од првенството (натпреварот завршил 5-0 за Торино). Вкупно одиграл 36 натпревари во двете натпреварувања Серија А и Лига Европа.
Драчко
Драчко или Драчкуп (Δάσκιο, Даскио; книжевно: Δάσκιον, Даскион, до 1926 година: Δράτσκο, Ντράτσκο, Драцко, Δράτσικο, Драцико, книжевно: Δράτσικον, Драцикон ) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Бер, во Централна Македонија, Грција.
Марко Бенаси
Торино
На 25 јуни денот за одредување на сопственоста на Бенаси, Торино ја добил и другата половина од договорот на играчот откако понудиле 3,5 милиони евра во споредба со 2,9 милиони евра понудени од страна на Интер. Пред почетокот на новата сезона со клубот го сменил бројот на дресот, од 94. на 15.
Драчко
Географија и местоположба
Селото е оддалечено околу 25 километри јужно од градот Бер, во близина на реката Бистрица, на нејзината десна страна, на надморска височина од 640 метри. Површината на селскиот атар изнесува 27 квадратни километри.
Марко Бенаси
Фјорентина
На 9 август 2017 Бенаси потпишал петгодишен договор со Фјорентина. .
Репрезентативна кариера
Дебитирал за итталијанската репрезентација под 21 година на 14 август 2013, под водство на Лујџи Ди Бјаџо, во пријателскиот натпревар Словачка - Италија (1-4).
Од 10 до 12 март 2014 година бил повикан од селекторот на сениорската репрезентација Чезаре Прандели за стажирање организирано за младите играчи во склоп на Светското првенство 2014.
Драчко
Историја
Ова село, како и многу други кои носат словенски имиња, уште поодамна било погрчено и населено со грчко население.
Марко Бенаси
Репрезентативна кариера
Во летото 2015 учествувал на Европското првенство за играчи под 21 година во Чешка, каде што постигнал 2 гола и двата во последниот натпревар од групната фаза против Англија што завршил 3-1 за Аѕурините.
Драчко
Историја
Селото било преименувано во текот на 1926 година кога му било доделено името Даскио (Δάσκιο).
Марко Бенаси
Репрезентативна кариера
На почетокот на новиот циклус со У-21 репрезентацијата бил избран за капитен.
Драчко
Стопанство
Земјата претставува приватна сопственост на селаните уште од постаро време, а од обработливата површина 2.000 декари се наводнуваат. Основни производи во селото се житото, пченката и тутунот, а делумно е развиено и сточарството. Селото се смета за сиромашно, поради што постои традиција за одење на печалба, особено во САД.
Население
Во 1910 година во Драцико (Δράτσικο) имало 550 жители. Спирос Лукатос посочува „грчки јазик на жителите“.
На пописот во 1912 година селото е забележано со грчки јазик и христијанска религија.
Во пописот од 1913 година селото било забележано со 555, во 1920 година со 461, во 1928 година со 524, во 1940 година со 605, во 1951 година со 572, во 1961 година со 695, додека во 1971 година со 572, во 1981 година со 394, а во 1991 година со 410 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 346 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 286 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Македонида со седиште во селото Боштани, која припаѓа на поголемата општина Бер, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Драчко, во кој Драчко е единственото село.
Иселеништво
Во селото постои традиција на иселување и одење на печалба. Голем број од иселените се упатиле кон САД. Исто така, непосредно пред Втората светска војна неколку семејства се иселиле во селото Ени Ќој, Негушко, каде што добиле земја.
Аркадиуш Радомски
Аркадиуш "Арек" Радомски (Arkadiusz "Arek" Radomski; роден во Гњезно, на 27 јуни, 1977 година) — поранешен полски фудбалер, играч од средниот ред.
Тој ја претставувал полската репрезентација на Светското првенство 2006 во Германија.
Големо Езеро (Шар Планина)
Големо Езеро — ледничко езеро и едно од 27. езера на Шар Планина.
Се вика Големо, бидејќи е сосед на малото, иако името не му одговара поради тоа што пресушува. Се наоѓа на околу 2.400 метри надморска висина. Во нормални околности долго е 95 метри, а широко е 55 метри. Длабоко е 2 метра.
Визалтија (општина)
Визалтија (Δήμος Βισαλτίας, Димос Визалтијас) — општина во Серскиот округ на Егејска Македонија, денес во Грција. Административен центар е градот Нигрита. Подрачјето на општината приближно се совпаѓа со она што традиционално се смета за Нигритско (Нигридско).
Општината е наречена по некогашната долномакедонска област Визалтија (Бисалтија), согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија. Оваа област ја опфаќала територијата помеѓу реката Струма и Тахинското Езеро на исток и Крестонија на запад.
Населени места
Општината Визалтија е создадена на 1 јануари 2011 г. по законот „Каликратис“ со спојување на четири стари општини: Визалтија, Нигрита, Тахино (Ахинос) и Черкезќој (Трагилос).
Општинска единица Визалтија
Општинската единица Визалтија со седиште во Димитрич ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Општинска единица Нигрита
Општинската единица Нигрита ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Општинска единица Черкезќој
Општинската единица Черкезќој со седиште во Мунух (Мавроталаса) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Пјер де Кубертен
Пјер де Фреди Кубертен или попознат како барон Пјер де Кубертен (Pierre de Frédy, Baron de Coubertin; 1 јануари 1863 - 2 септември 1937) бил француски педагог и историчар којшто е светски познат како обновувач на античките Олимписки игри и основоположник на современите Олимписки игри.
Олимписки игри
За возобновувањето на овие игри Кубертен бил инспириран од традиционалните Горски игри во Шкотска на кои присуствувал. Друга инспирација му претставувал од д-р Вилијам Пени Брукс којшто бил организатрор на првите национални Олимписки игри во Кристалната палата, Обединето Кралство во 1866 година и којшто ја поддржувал идејата на Евангелис Запас за обнова на античките Олимписки игри. Де Кубертен ги развил Бруксовите идеи за одржување на меѓународни атлетски натпревари, а работел и на зголемување на олимпискиот интерес во Грција и Обединетото Кралство како и врз основа на новопронајдените археолошки остатоци во Олимпија. Пјер де Кубертен го основал и Меѓународниот олимписки комитет (МОК).
За да ги оствари своите идеи, на 23 јуни 1894 година барон Пјер де Кубертен одржал конгрес во просториите на универзитетот Сорбона во Париз. На конгресот било одлучено античките Олимписки игри да се обноват, а првите современи Олимписки игри да се одржат во Атина, Грција. Традицијата на одржување на Олимписките игри била според античката, на секои 4 години. На конгресот бил избран Деметриос Викелас за прв претседател на МОК, а за прв секретар бил назначен Пјер де Кубертен. По одржувањето на првите современи Олимписки игри во Атина во 1896 година, Деметриос Викелас се повлекол од функцијата претседател на ИОК, а на негово место бил избран токму Пјер де Кубертен. По Олимписките игри во Атина, во 1900 година биле одржани вторите Олимписки игри во Париз, родниот град на баронот. Во првата деценија на XX век, Пјер де Кубертен продолжил со афирмацијата на олимпискиот интерес, а со секои наредни Олимписки игри растел бројот на спортисти и на нови земји- учеснички. За Олимписките игри во Стокхолм во 1912 година де Кубертен ја претставил и дисциплината современ петобој како комбинација на олимписките спортови: атлетика, пливање, коњички спортови, мечување и стрелаштво. Во 1913 година де Кубертен ја дал и идејата за создавање на Олимпиското знаме со 5 кругови на него коишто ги симболизираат петте котиненти.
За време на претседателството на де Кубертен со МОК се одржани и првите Зимски олимписки игри во Шамони, Франција. По Летните олимписки игри во Париз истата година, Пјер де Кубертен се повлекол од функцијата претседател на ИОК, а на негово место бил избран Анри де Баје-Латур. Оттогаш Пјер де Кубертен станал почесен претседател на Меѓународниот олимписки комитет.
Личен успех на игрите
На Летните олимписки игри 1912 освоил златен медал во натпреварот по литература, со делото „Ода за спортот“ (француски: Ode to Sport).
Мери Бејкер Еди
Мери Бејкер Еди (Mary Baker Eddy 16 јули 1821 - 3 декември 1910 година ) била американски писател и социјален и религиозен активист, основач на религиозното движење Христијанска наука. Автор на добро познатата книга за „духовно исцелување“ „Наука и здравје, со клучот на Светото писмо“ (Science And Health, With Key To The Scriptures 1875). Бејкер Еди инсистирала на тоа дека човекот може да се лекува себеси (со правилна насока на мислата, на пример ), да управува со својот живот и да ужива не само физички, туку и духовно. Таа го нарекла ова исцелување христијански метод на лекување. Мери Бејкер-Еди тврдела дека постојат разбирливи факти зад чудата што ги направил Исус во Библијата.
Биографија
Мери Морс Бејкер е родена во Боу, Њу Хемпшир. Таа била најмладата од шесте деца во семејството на Абигејл и Марк Бејкер. Семејството на Мери го исповедало конгрегационализмот, но самата Мери не ги прифатила таквите концепти како предодреденост и првобитниот грев и станала парохијанка на Конгрегациската црква во Санборнтон Мост (сега Тилтон, Њу Хемпшир) само на седумнаесетгодишна возраст. Од раното детство, таа боледувала од хронични болести и била фасцинирана со библиските списи, особено привлечена од упатувањата на божествените исцеленија.
На 10 септември 1843 година, Мери Морс Бејкер се омажила за Џорџ Вашингтон Гловер, кој бил во масонското братство со магистерски студии (Royal Arch Mason Кралскиот лак Мејсон ). Но, веќе следната година тој починал од треска, два месеци пред раѓањето на нивниот син.
Основите на новото религиозно движење биле детално опишани во Наука и здравје ( 1875 ) од Мери Бејкер-Еди, која подоцна била објавена под наслов Наука и здравје, со клуч за Светото писмо. Проповедите на новата доктрина се одржале во Бостон, во црква специјално изградена за оваа намена. Христијанската научна црква е основана на 23 април 1879 година и постои и денес. Доктрината е особено популарна меѓу сериозно или терминално болните луѓе.
Во 1873 година, Мери Бејкер се развела од Патерсон, обвинувајќи го за предавство. Во 1877 година таа повторно се омажила. Аса Гилберт Еди станува нејзин сопруг (Asa Gilbert Eddy ), кој починал во 1882 година.
Во 1908 година, Мери Бејкер го основала Христијански Научен Мониторинг.
Мери Бејкер-Еди починала на 3 декември 1910 година во нејзиниот дом (400 Beacon Street, Chestnut Hill, Њутн, Масачусетс) во Њутн. Таа била погребана на 8 декември 1910 година на гробиштата Маунт Обурн во Кембриџ, Масачусетс.
Друго
Во 1903 година, Марк Твен ја објавил сатиричната приказна „Христијанска наука“ (Christian Science ), каде што ја критикувал Мери Бејкер-Еди и нејзиното движење.
Црква „Св. Недела“ - Орле
Света Недела – главна селска црква во селото Орле.
Местоположба
Црквата се наоѓа во западниот дел на селото, на возвишение коешто ѝ дава доминантна положба во однос на остатокот од селото.
Историја
Храмот бил изграден во 1860 година, бил обновуван повеќе пати, а од темел бил изграден во нов облик во 2000 година.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Главниот влез се наоѓа на западната страна кон којашто е доградена мала отворена припрата, а на ѕидот над влезната врата е насликана фреска којашто е во лоша состојба. Црквата има и спореден влез на јужната страна. Објектот во целост е обоен во бела боја со ниско црвено цокле, а покриен е со кров од ќерамиди.
Внатрешноста на црквата не е зографисана, со исклучок на претставата на Исус Седржителот на сводот, но е богата со бројни икони. Ѕидовите се обоени во бела боја со црвено цокле, а во нивните горни делови се закачени петокраки ѕвезди, што ја симболизира небесната шир. Иконостасот содржи еден ред икони над ѓаконските порти и царските двери. Лево од царските двери се прикажани Света Недела, Архангел Михаил и Богородица со Исус, додека од десната страна се Исус, Архангел Гаврил и Свети Јован Крстител. На иконите во горниот ред се претставени различни библиски мотиви, а на иконата над царските двери е претставена Тајната вечера.
Во дворот на црквата се наоѓаат камбанаријата и селските гробишта. Камбанаријата претставува примитивна метална конструкција.
Каталина Арпадовиќ
Каталина (средината на 13 век-по 1316 година) била унгарска принцеза и српска кралица, сопруга на кралот Драгутин.
Бракот на Драгутин и Каталина бил склучен во 1268 година со цел да се зајакне мировниот договор меѓу Србија и Унгарија. Од 1276 до 1282 година ја носела титулата српска кралица. Малку информации за унгарската принцеза се зачувани во биографиите на надбискупот Данило. Таа го надживеала својот сопруг, бидејќи се споменувала во државниот парламент кога Драгутин се состанал непосредно пред неговата смрт. Годината на смртта на кралицата Каталина не е позната. На Драгутин му родила два сина: Владислав и Урошица, како и ќерките Јелисавета, Катарина, Маргарита и Урса. Ликот на Каталина е зачуван на фреските во црквата Свети Ахил во Ариље и во Ѓурѓовските столбови кај Нови Пазар.
семејството
Каталина била ќерка на унгарскиот крал Стефан V Арпад и неговата сопруга Јелисавета Куманка. Родена била во средината на 13 век, кога на унгарскиот трон се наоѓал нејзиниот дедо Бела IV (1235-1270). Таткото на Каталина, Стефан V имал уште пет деца со Елизабета: Ладислав IV, крал на Унгарија, кој го наследил својот татко во 1272 година и владеел до неговата смрт во 1290 година, Андреј, војвода од Славонија, Марија, кралица на Неапол, како сопруга на Карло II од Анжу, Елизабета, која подоцна се омажила за братот на Драгутин Милутин и Ана, првата сопруга на византискиот император Андроник II.
Склучување на брак
Во историографијата, бракот на Драгутин и Каталина бил поврзан со српско-унгарската војна од 1268 година. Деталите за оваа војна се познати само врз основа на унгарски дипломатски материјал, додека во српските извори не се споменува. Пет повелби сведочат за нападот на српскиот крал Урош на Мачва бановина во 1268 година. Тогаш управувал внукот на унгарскиот крал, Бела Ростиславиќ, кој побарал помош од својот дедо во борбата против српската војска. Во решавачка битка Урош бил поразен и заробен. Тој бил принуден да плати откуп и да ги прифати условите од мировниот договор. Еден од условите бил склучувањето на бракот на Каталина и Драгутин, што требало да го зајакне договорот. Исто така, воведена била титулата „млад крал“, по примерот на слична институција во Унгарија, која го назначила Драгутин за престолонаследник на неговиот татко. Урош ја презел обврската да му даде на синот дел од територијата на управа. Нема информации дека бракот се случил во 1268 година, но очигледно тоа било така. Драгутин се споменувал како зет на унгарскиот крал Стефан, таткото на Каталина (кој го наследил во 1270 година и владеел до неговата смрт во 1272 година) споменуван во договорот меѓу Унгарија и Чешката Република, по војната меѓу Стефан и Отокар, како верен вазал на унгарскиот крал. Од друга страна, до српско-унгарската врска со бракот на Драгутин и Каталина можело да дојде делумно благодарение на унгарското потекло на Јелена Анжујска, мајката на Драгутин. Гордон Мек Даниел изнел прилично убедлива теза дека Јелена била ќерка на Јован Ангел Сремски, еден од најмоќните унгарски благородници во средината на 13 век.
Српска кралица (1276-1282)
За време на неговото двегодишно владеење, таткото на Каталина, Стефан вршел притисок врз Драгутин да побара од неговиот татко да одвои делови од Србија во администрација. Доказ за тоа наоѓаме во биографијата на Драгутин за архиепископот Данило како дел од „Животот на српските кралеви и архиепископи“. Данило ја споменувал Каталина на неколку места, секогаш опишувајќи ја со убави зборови. Пишувајќи од временска дистанца од над 50 години, Данило ги сублимирал настаните што се случиле во текот на неколку години, хронолошки ставајќи ги притисоците на унгарскиот крал во периодот блиску до граѓанската војна, за која знаеме дека дошла во 1276 година. Меѓутоа, бидејќи Стефан умрел во 1272 година, притисокот морал да дојде порано. По смртта на Стефан, во Унгарија избувнала битка за тронот, во која Јоаким Гуткелед, заштитникот на синот на Стефан Ладислав и миленикот на Јелисавета, се истакнал како најмоќен благородник. Очигледно Драгутин побарал од нив помош за соборување на татко му во 1276 година, за што сведочи спомнувањето на Куман во војската на Драгутин. Јелисавета Куманка, како мајка на Каталина, можела да посака нејзината ќерка да стане српска кралица, а Јоаким можел да добие посилна поддршка во Србија кога Драгутин бил на нејзиниот престол. Во битката кај Гацко, Драгутин загинал во есента 1276 година, тој го победил својот татко и го принудил да абдицира и да се повлече во Хум. Набрзо добил прошка од Јелена Анѓел за соборувањето на татко му и ѝ дал парче земја на брегот, нагласувајќи ја разликата меѓу него и неговиот татко. Можно е и братот на Драгутин, Милутин да добил дел од земјата, иако изворите не ја поддржуваат таа претпоставка.
За време на шестгодишното владеење на Драгутин нема вести за Каталина како српска кралица. Со абдицирањето во Дежево во 1282 година, Драгутин му го предал рашкиот престол на својот брат Милутин, послушајќи се на желбите на владетелот кој не ја сакал неговата пасивна политика кон Византија. Две години подоцна, Драгутин ги добил Мачван Бановина, Усора и Соли од мајката на Каталина, кои заедно со териториите ги задржал во 1282 година, стана дел од неговата Сремска земја. По победата во војната со Дрман и Куделин, куманските господари од Браничево, Драгутин ги придружил овие територии на Сремската земја.
Последни години
Следното спомнување на сопругата на Драгутин бил од 1310 година. Анонимниот автор Descriptio Europae Orientalis (Опис на Источна Европа) го спомнувал во убаво светло, пишувајќи за кралот Драгутин. Каталина била следно спомната во биографиите на Данило само околу 1314/15 година. Во „Животот на кралицата Јелена“ била зачувана приказната за посетата на Каталина и сопругата на Милутин, Симонида Палеолог на гробот на Јелена во манастирот Градац. Посетата не можела да се случи пред смртта на Јелена (февруари 1314), а веројатно ниту за време на бунтот на Стефан Дечански, кој се случил во пролетта истата година. Не може да се дадат попрецизни хронолошки детерминанти. Драгутин се споменувал како жив за време на посетата на Симонида на Белград, така што горната хронолошка граница била март 1316 година. Сопругата на Милутин го посетил главниот град на Драгутин и отиде во Градац со Каталина да се поклони на гробот на нејзината свекрва.
Спомнувањето на Каталина го наоѓаме на крајот од животот на Драгутин. Непосредно пред неговата смрт, Драгутин се замонашил, земајќи го името Теоктист, по што свикал владетелски собор на кој му го предал тронот на својот син Владислав. Присуството на Каталина било забележано на советот. Ова било последното спомнување на Каталина во пишаните историски извори. Пишувајќи за побожниот живот на кралот Драгутин, Данило наведувал дека кралот на Срем „живеел со својата жена како со својата сестра“. Не се споменувал како жив во Барското генеалогија на Гијом Адам, кој подетално пишува за владеењето на синот на Драгутин, Владислав по смртта на кралот Милутин (1321-1324). Ликот на Каталина бил зачуван во форма на фреска со ликот на кралот Драгутин во неговите дарови, црквата Свети Ахил во Ариље и капелата на манастирот Ѓурѓеви ступови. Во Троношката хроника од 1791 година. Се наведува дека Каталина била основач на манастирот Троноше. Познато е дека Каталина починала по кралот Драгутин.
Потомството
Каталина и Драгутин имале два сина:
Стефан Урошиќ починал без деца, додека Владислав имал деца, но нивните имиња не се познати. Тие секако не учествувале во политичкиот живот на Србија.
Од ќерките на Каталина и Драгутин по име била позната само Јелисавета Немањиќ, мажена за босанскиот бан Стефан И Котроманиќ. Преку неа продолжила да опстојува лозата на Драгутин, а босанскиот крал Твртко Котроманиќ во 1377 година ги засновал своите права на унгарската круна врз основа на неговото потекло од кралот Драгутин. Михаило Диниќ го докажал постоењето на уште две ќерки, Катарина и Магдалена, кои во документ на Државниот архив на Дубровник се споменувале како братучетки на Јелена Анжујска. Можно било ќерката на Каталина и Драгутин да била сопруга и на Павле Шубиќ, по име Урса или Урсула, преку која бил поврзан со династијата Анжу.
Маргарета Леијонхуфвуд
Маргарет Лејонхуфвуд ( моминско Маргарета Ериксдотер ; 1 јануари 1516 - 26 август 1551 година) била кралица на Шведска од 1536 до 1551 година со брак со кралот Густав I. Таа играла политичка улога како советник и посредник на нејзиниот сопруг Кралот.
Ран живот
Многу малку се знае за нејзиниот живот пред нејзиниот брак. Нејзиниот татко бил погубен кога таа имала четири години, а за тоа време се криела со нејзината мајка и браќата и сестрите во манастирот Вестерос. Детството го поминала главно во замокот Ло во Вестерјетланд и Екеберг во Нерке. Во тоа време, современиот образовен идеал за една шведска благородничка била да се учи по читање, пишување, економија и математика. Од неа се очекувало да научи како да управува со голем имот и имот и да ги извршува должностите на нејзиниот иден брачен другар во негово отсуство, како и да знае барем германски јазик освен шведски и да се однесува со понизност, но и достоинство со читање верска литература. Конечно, било вообичаено една девојка од благородништвото да помине извесно време во манастир за да го заврши своето образование, а Маргарет веројатно го добила ова вообичаено образование.
Иако нема експлицитна потврда за ова, се смета дека е многу веројатно Маргарет да служела како слугинка на кралицата Катерина од Саксо-Лауенбург : таа имала петнаесет години во 1531 година кога кралот се оженил со Катерина. Нејзината сестра Брита се омажила за омилениот дворјанин на кралот Густав Олофсон Стенбок во присуство на кралската двојка набргу потоа, и иако не преживеал списокот на дами на кралицата Катерина, социјалната положба, врските, возраста и современиот обичај на Маргарет го прават исклучително веројатно дека таа го завршила своето образование преку служење на кралицата, како што било обичај за девојчињата на нејзината позиција во тоа време.
Брак
Во 1535 година, кралот станал вдовец по смртта на Катерина Саксо-Лауенбург и останал со само едно легитимно дете и наследник. Нов брак за кралот се сметал за неопходен, а неговата одлука да избере брачен другар од благородништвото била објаснета со потребата да обезбеди внатрешна поддршка и сојузници меѓу благородништвото за неговото владеење, како и поради политичките и верските тешкотии, заедно со со големи трошоци и време, вклучени во преговорите за брак со странска принцеза.
Маргарет била избрана да се омажи за кралот бидејќи припаѓала на едно од водечките благородни семејства на царството, создавајќи сојуз меѓу кралот и една од најмоќните фракции на благородништвото; нејзината мајка била роднина на кралот, а нејзините сестри биле во брак со омилените дворјани на кралот: Биргита „Брита“ со Густав Олофсон Стенбок и Ана со Аксел Ериксон Биелке.
Маргарет се омажила за кралот Густав I октомври 1536 година во катедралата во Упсала на церемонија што ја водел архиепископот Лаурентиј Петри и таму била крунисана за кралица следниот ден. На нејзината венчавка, нејзините браќа Абрахам и Стен биле прогласени за витези, како и нејзиниот зет го добиле името riksråd, започнувајќи го периодот на Kungafränderna („Роднините на кралот“), што значи роднините што ги стекнал преку брак со Маргарет, во кој нејзините роднини добивале истакнати позиции и влијание на дворот како најблиски сојузници на кралот, се венчале со роднините на кралот и често биле присутни на официјалните кралски церемонии. Во првите години од нивниот брак, мајката на Маргарет, Еба, играла доминантна улога во кралскиот двор, а се зборувало дека дури и кралот не се осмелувал да и се спротивстави на својата свекрва.
Според традицијата, Маргарет била свршена со Сванте Стур кога кралот решил да се ожени со неа, но нејзиното семејство ја раскинало свршувачката и наместо тоа, нејзиниот поранешен вереник се оженил со нејзината сестра, Марта Лејонхуфвуд. Приказната опишува како настанал бракот на нејзината сестра. Според традицијата, кралот ја фатил својата нова кралица и нејзиниот поранешен свршеник заедно сами, со младиот човек Сванте Стур, на колена пред кралицата. Кралот, наводно, бесен прашал: „Што е ова?!“ на што кралицата Маргарет набрзина одговори: „Мојот господар Стур ја бара од мене раката на сестра ми!“ На тоа, кралот исто толку брзо одговорил: „Доделено! И така, Сванте Стур набрзина се оженил со сестрата на кралицата Марта Лејонхуфвуд. Нема документирана потврда дека Маргарет и Стур се вериле, но се смета дека е многу веројатно, бидејќи нивниот брак би бил токму она што нејзиното семејство би го договорило за неа, доколку таа не се омажела за кралот.
Кралицата
На кралицата Маргарет и била дадена многу добра проценка во современите документи, како и во историјата, и се нарекува интелигентна и убава; таа е опишана како лојална сопруга која никогаш не го злоупотребила своето влијание, како одговорен родител, вешт менаџер на кралскиот двор и домаќинството и како сочувствителен филантроп на сиромашните и сиромашните. Бракот е опишан како среќен, а кралот никогаш не се знаело дека и бил неверен.