cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Леуново
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Леуново имало 955 жители. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Леуново имало 840 жители.
Низ годините во селото Леуново, освен Македонци, живееле и помал број на Албанци, Турци и Срби.
Според последниот попис од 2002 година, во Леуново живеат само 6 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 31 жител, од кои 27 Македонци и 4 лица без податоци.
Родови
Леуново е македонско село.
Според истражувањата од 1920-тите родови во селото биле:
Во селото некое време имало и Албанци. Они припаѓале на родовите: Голаовци и Аметовци (13 к.) доселени од Албанија.
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во рамките на новосоздадената Општина Маврово и Ростуше, која настанала со територијалната поделба на Македонија во 2004 година. Претходно селото припаѓало на поранешната Општина Маврови Анови, која со измените во Законот за територијална поделба на Македонија била припоена со Општина Ростуша, со што двете општини ја создале новата Општина Маврово и Ростуше, во која денес се наоѓа селото.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Гостивар, додека во периодот по војната од 1957 до 1965 година се наоѓала во некогашната општина Маврово. Во рамките на истата општина се наоѓало и во периодот 1955-1957.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Никифорово, во која покрај Леуново се наоѓале и Маврово и Никифорово. Самата Општина Никифорово била дел од Гостиварската околија. Општината Никифорово постоела и во периодот 1950-1952 година.
Глобочица (Гора)
Глобочица е село во јужниот дел на Косово, во планинскиот регион Гора, во општината Драгаш. Припаѓа на Призренскиот округ. Мнозинството од жители се Горанци. Населението брои 960.
Јазик
Горанците зборуваат Нашински јазик. Малкумина кои живеат близу до градовите зборуваат албански или српски. Според пописот 1991 во Југославија, 54,8% од населението на регионот Гора се изјасниле дека зборуваат нашински јазик, бидејќи мнозинството на населението се Горанци.
Традиција
Исто така постои и голем дел од историјата на Гораните во нивните текстови и песни. Уникатно, се пее за долго патување во Турција, за скршени срца и љубов. Нивните песни се вршат од страна на мажите и жените.
Родови
Според истражувањата од 1936/37 година, родови во селото се:
Руско-дански односи
Руско-данските односи (руски: Российско-датские отношения) се надворешни односи меѓу Данска и Руската Федерација.
Дипломатските односи меѓу Данска и СССР биле воспоставени на 18 јуни 1924 година. Русија има амбасада во Копенхаген и на конзулат во Торсхавн, а Данска има амбасада во Москва, генерален конзулат во Санкт Петербург, а почесен конзулат во Калининград. Двете земји граничат со Балтичко Море и се членови на Советот на Европа и Организацијата за безбедност и соработка во Европа.
Келтскиот самрак
Келтскиот самрак (англиски: The Celtic Twilight) - збирка куси раскази на ирскиот писател Вилијам Батлер Јејтс, напишани во периодот од 1892 до 1902 година. Првото издание на книгата било објавено во 1893 година.
Содржина
Збирката ги содржи следниве раскази: Инаку, збирката почнува со песната „Самовилската војска“, а завршува со песната „Во самракот“. Покрај тоа, книгата содржи и предговор, насловен како „За книгава“, во два дела, првиот датиран во 1893 година, а вториот дел од 1902 година.
Осврт кон книгата
Во првиот дел од предговорот кон збирката, самиот автор забележува дека имал желба да создаде малечок свет од прекрасните, пријатните и значајните нешта во овој свет, како и да прикаже дел од лицето на Ирска. Расказите во книгата го влечат потеклото од ирската митологија и во нив се раскажува за разни случки поврзани со самовили, духови, ѓаволи, русалки и митски поети. Сепак, Јејтс не е обичен запишувач на народните преданија. Тој е заинтересиран за светот на окултнотоверува во спиритуалниот свет и се труди да стапи во контакт со натприродното.
Изданија на македонски јазик
Во 2014 година, збирката била објавена на македонски јазик, во издание на „Бегемот“, во рамки на едицијата „Ars magna“. Преводот од англиски јазик го направил Горјан Костовски; ликовното уредување на книгата е дело на Бојан Димитриевиќ; а јазичната редакција ја направил Филип Димевски. Книгата била преведена со финансиска помош преведувачката програма Ireland Literature Exchange (ILE), а била испечатена во „Печатницата Наумовски“ од Скопје. Книгата, со димензии од 18 сантиметри и со обем од 157 страници, е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ од Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4718-19-2.
.bf
.bf — највисок семрежен домен на Буркина Фасо. Со доменот управува DELGI.
Надворешни врски
Toppdomän
NGC 1397
NGC 1397 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1397 се споменува и како MCG -1-10-17.
Откривање
Објектот е откриен на 30 септември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1397 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 1397 има привидни димензии од 1,7' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 39 м 47,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 40' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 1397 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13485. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 222; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4719. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1485.
1816 во музиката
1816 година во музиката содржи некои значајни настани.
Класична музика
Франц Шуберт
Грб на Соломоните
Грбот на Соломоните е официјалниот грб на оваа океанска држава. Грбот бил воведен како официјален по независноста на државата.
Опис
Грбот е составен од златен штит на кој во горниот дел има две бели птици во лет и една кафеава во седечка позиција на сина позадина, а долниот дел има приказ на лак и стрела во торба со вкрстени копја во позадина. Од лево и десно од копјата има желки во кафеава боја. Штитот е поставен на подлога, а над него има украсен штит со стилизирано сонце на врвот. Како држачи на штитот се јавуваат зелен крокодил од лево и ајкула од десно. Под штитот се наоѓа златна лента со натписот „Да водиш е да служиш“ на англиски.
Злосторство на Антарктикот
Иако криминалот на Антарктикот е релативно редок, изолацијата и досадата влијаат негативно на одредени луѓе таму и може да доведат до криминал. Алкохолизмот е познат проблем на континентот, и довел до тепачки и непристојна изложеност. Други видови на злосторства што се случиле на Антарктикот вклучуваат употреба на недозволена дрога, мачење и убивање диви животни, тркачки мотори низ еколошки чувствителни области, напад со смртоносно оружје, обид за убиство и подметнување пожар. Пријавено е и сексуално вознемирување.
Грабежите се ретки и малку веројатни на Антарктикот бидејќи луѓето кои влегуваат не можат да донесат многу работи на континентот, и затоа што има многу малку користење на пари.
Според Антарктичкиот договор од 1959 година, ратификуван од 53 нации, лицата обвинети за злосторство на Антарктикот се предмет на казна од нивната сопствена земја.
Јужна Африка
Граѓаните на Јужна Африка на Антарктикот се предмет на јужноафриканскиот закон според Законот за јужноафрикански граѓани на Антарктикот, 1962 година. Прекршувањето на системот на договори за Антарктикот се кривични дела според Законот за договори на Антарктикот, 1996 година. Според овие два акти, се смета дека Антарктикот е во јурисдикција на магистралниот суд во Кејптаун.
Обединето Кралство
Антарктичкиот акт од 1994 година ги проширува законите на секој дел од Обединетото Кралство на државјаните на Обединетото Кралство на Антарктикот. Дополнително, комесарот на Британската антарктичка територија може да донесе закони за територијата.
Соединети Американски Држави
Актот за сеопфатна контрола на криминалот од 1984 година (донесен на 12 октомври 1984 година) опфаќа злосторства извршени од Американци или злосторства извршени против Американци. Секој Американец кој е надвор од САД, но не во друга земја, сè уште е предмет на одредени американски закони. Сите Американци што ќе извршат кривично дело, и секој странец што ќе изврши злосторство против Американец надвор од суверена држава, се предмет на гонење пред федералниот суд на САД. Ова ги вклучува меѓународните води и Антарктикот. Иако државите бараат територија на Антарктикот, САД не ги признаваат овие претензии.
Примери на злосторства опфатени со Законот за сеопфатна контрола на криминалот од 1984 година вклучуваат убиство, осакатување, силување, палење, предавство и поткупување федерален службеник.
1817 во музиката
1817 година во музиката содржи некои значајни настани.
Беџаја
Населението на градот во 1998 било 147,076 жители. Беџаја е најсеверната крајна точка за нафтоводот од Сахара, што го прави овој град да биде главното пристаниште за нафта на бреговите на Средоземното Море.
Плацента
Плацента, постелка  или последок  — орган кој го сврзува фетусот во развој за ѕидот на матката, за да се овозможи навлегување на хранливи материи, исфрлање на отпадниот материјал и размена на гасови преку мајчиниот крвоток. Плацентата е дефинирачка одлика на еутеричните или “плацентните” цицачи, но се среќаваат и кај нецицачи со променливи нивоа на развој. Сепак се забележува дека усогласувањето на ваквите структури кај разни живородени организми е дискутабилно и, кај безрбетници како што е Артропода, во најдобар случај е слично.
Зборот плацента доаѓа од Латинскиот збор за торта, од Грчкиот јазик “plakóenta/plakoúnta”, акузатив од “πλακόεις, πλακούς” “рамен, плочест”, во однос на нејзиниот кружен, рамен облик кај луѓето. Класичната множина е плаценти “placentae”, или “placentas” кое повеќе се користи во модерниот Англиски јазик и веројатно има поширока примена во денешно време. Прототериални (оние кои лежат во јајце-клетката) и метатеријалните (двоутробните) цицачи создаваат хориовителна плацента која, додека е сврзана за ѕидот на матката, создава хранливи материи кои воглавно се произведуваат во јајцевидното меурче. Плацентата функционира како фетоматерен орган со две компоненти: фетусна плацента (Хорион Фрондосум), која се развива од истата пробивна циста која го образува фетусот, и мајчината плацента (Децидуа базалис), која се развива од мајчиното ткиво на матката.
Структура
Кај луѓето, плацентата во просек има должина од 22 см (9 инчи), и дебелина од 2-2,5 см (0,8-1 инчи), во центарот е најдебела, а на краевите е најтенка. Обично тежи околу 500 грама. Има црвеникаво-сина или црвена боја. Се сврзува со фетусот преку папочна врвка од околу 55-60 см (22-24 инчи) во должина, која содржи две папочни артерии и една папочна вена. Папочната врвка се внесува во хорионската облога ( има ексцентрична поврзаност). Крвните садови се прошируваат низ површината на плацентата и понатаму се поделуваат за да создадат мрежа обложена со тенок слој од клетки. Ова резултира со создавање на вилозно разгранети структури. Во мајчиниот канал, овие вилозно разгранени структури се групирани во лобули наречени котиледони. Кај луѓето, плацентата обично има плочест облик, во големината варира значително меѓу различни видови на цицачи.
Развој
Плацентата започнува да се развива врз основа на всадување на бластоцисти во мајчиниот ендометриум. Надворешниот слој на пробивната цистата станува тропобласт, кој го формира надворешниот слој на плацентата. Одој надворешен слој се поделува на уште два други слоја: главен цитотрофопробивен слој и обложниот цитофопробивен слој. Цитотрофопробивниот слој е мултинуклеиран продолжен слој на клетката кој ја обвива површината на плацентата. Тој се создава како резултат на разликување и соединување на основните цитотрофопробивни клетки, процес кој продолжува низ плаценталниот развој. Цитотрофопробивниот слој (инаку познат како синцициум), придонесува за граничната функција на плацентата. Плацентата расте за време на бременоста. Развојот на мајчиниот крвоток кон плацентата се завршува кон крајот на првото тромесечие од бременоста ( околу 12-13 недели).
Фетоплацентална циркулација
Деоксигенираната крв на фетусот поминува низ папочните артерии на плацентата. На вкрстувањето на папочната врвка и плацентата, папочните артерии брзо се разгрануваат за да формираат хорионски артерии. Хорионските артерии пак се разгрануваат во котиледоните артерии. Кај фетусот, овие крвни садови накрај се разгрануваат за да формираат обемен артерио-капиларен-венозен систем, кој ќе ја носи фетусната крв многу близу до мајчината крв; но не доаѓа до мешање на крвта од фетусот и од мајката (“плацентна граница”). Ендотелините и простаноидите предизвикуваат вазоконстрикција во плаценталните артерии, додека има вазодилатација на азотен оксид. Од друга страна, нема нервно васкуларна регулација, и катехоламините имаат само мал ефект.
Функции
Исхрана- Перфузија на меѓувилозните делови на плацентата со мајчина крв овозможува пренос на хранливи материи и кислород од мајката до фетусот и пренос на отпаден материјал и јаглерод диоксид назад од фетусот до мајчиниот крвоток. Преносот на хранливи материи до фетусот се случува и преку активен и преку пасивен пренос. Активниот пренос овозможува распоредување на значително различни згустнувања на крвната плазма на различни големи молекули, и на мајчиниот и на фетусниот дел од плацентната граница. Негативни ситуации во бременоста, како што се оние кои вклучуваат шеќерна болест или дебелина кај мајката, може да ги зголемат или намалат нивоата на пренесувањата на хранливи материи во плацентата што резултира со прекумерен или забавен раст на фетусот. Отпаден материјал: Изметот кој се исфрла од фетусот како што се мочта,мочната киселина, и креатинин се префрлаат по пат на дифузија во мајчината крв низ плацентата.
Имунитет
Антителата ИгГ може да поминат низ човековата плацента, а со тоа обезбедуваат заштита на фетусот во матката. Овој пренос на антитела започнува во почетокот на 20та недела од бременоста, до 24та недела. Овој пасивен имунитет се задржува неколку месеци после раѓањето, со тоа му обезбедува на новороденчето копија од досегашниот имунитет на мајката за да се види детето во клучните први месеци од постоутробниот живот. ИгМ сепак не може да ја премине плацентата, која е причина за многу инфекции стекнати во бременоста, да бидат опасни за фетусот. Понатаму, плацентата функционира како селективна мајчино-фетусна граница против пренесувањето на микроби. Сепак, недостатоци во оваа функција сè уште може да предизвика пренос на заразни болести од мајката кон детето.
Ендокрина функција
Кај луѓето, покрај тоа што служи како канал за пренос на кислород и хранливи материи за фетусот, плацентата лачи, од синцицијалниот слој на хорионски ресички, хормони кои се важни во текот на бременоста. Човековиот Хорионски Гонадотропин (ЧХГ) е првиот плацентен хормон кој се создава, може да биде присутен во мајчината крв и урина уште од првите пропуштени менструални циклуси(набрзу откако се случило спроведувањето) до 100 ти ден од бременоста. Овој хормон се анализира преку тест за утврдување на бременост. Пред или после овој период може да се добие лажен негативен резултат преку тест за бременост. Женскиот крвен серум ќе биде целосно негативен за чХГ од една до две недели по раѓањето. Тест За чХГ е доказ дали цело плацентно ткиво е извадено. чХГ го има само за време на бременост,бидејќи се излачува само од плацентата. чХГ исто така обезбедува продолжено лачење на естроген и прогестерон од страна на “корпус лутеум”. Прогестеронот е многу важен за време на бременоста бидејќи, кога се намалува неговото лачење,ендометријалната мембранасе отпушта и доведува до загуба на плодот. чХГ ја потиснува мајчината имунолошка реакција, и на тој начин плацентата не се отфрла. Човеков Плацентен Лактоген (ЧПЛ [Човеков Хорионски Соматомамотропин]) е лактоген хормон со својства кои го потпомагаат развитокот. Го поттикнува развојот на млечната жлезда за подготовување на мајчиното доење. Исто така ја регулира млечната глукоза, белковините, и нивоата на масти, за да бидат секогаш достапни за фетусот. Естрогенот се наведува како “женски хормон” бидејќи го поттикнува развојот на споредните сексуални одлики кај жената. Придонесува за развој на млечните жлезди кај жените во подготвување за период на доење и го поттикнува растот на маткта за да се приспособи за фетусот кој се развива. Прогестерон е неопходен за да ја одржи ендометријалната мембрана на матката за време на бременоста. Овој хормон го спречува предвременото породување преку намалување на миометријалната контракција. Нивоата на прогестерон за време на бременост се високи.
Раѓање
Исфрлање на плацентата започнува како физиолошко одвојување од ѕидот на матката. Периодот по самото раѓање на детето до периодот на исфрлувањето на плацентата се нарекува “трета фаза на породувањето”. Плацентата се изфрла во рок од 15-20 минути после породувањето. Исфрлање на плацентата може да се одвива активно, на пример со давање на окситоцин преку меќумускулна инјекција проследена со врвка која се извлекува за да помогне во исфрлувањето на плацентата. На друг начин, може да се одвива со очекување, да се исфрли плацентата сама по себе, без медицинска помош. Една студија врз основа на податоци Кохран вели дека загубата на крв и ризикот од постпартално крварење ќе се намали кај жените понудени со активно регулирање на третиот стадиум од бременоста. По навика папочната врвка се сече веднаш по раѓањето, но наводно не постои медицинска причина да се стори тоа. Наспроти тоа, постои теорија која тврди дека несечењето на папочната врвка му помага на бебето при приспособувањето кон постматеричниот период, особено кај предвремено родените деца.
Такуја Јамада
(роден ) — јапонски фудбалер.
Сексуална магија
Сексуална магија е термин за различни видови сексуални активности кои се користат во магиски или друг вид религиозни и духовни цели.
Основната премиса на сексуалната магија е концептот дека сексуалната енергија или либидото на човечкиот организам е најпотентната негова сила, а контролата на секоја етапа од сексуалната активност нуди посебно доживување на трансцендентноста на обичната реалност.
Двете основни примени на сексуалната магија го користат оргазмот. Некои школи ја користат силата која се ослободува при оргазам. Еден пример на ваков тип на сексуална магија е големиот обред на Вика, ритуал кој вклучува симболичен или вистински секс. Овој спој на Високата свештеничка и Високиот свештеник го претставува спојот помеѓу божицата Девица и богот Љубовник.
Карл Келнер
Карл Келнер, основачот на O.T.O., тврдел дека научил техники на сексуална магија од тројца мајстори на оваа уметност. Почнувајќи од 1904 година, Келнер и О.Т.О. почнале да се појавуваат во германскиот масонски весник „Орифлејм“ (Oriflamme), а изданието од 1912 година пишува:
Нашиот ред го има клучот кој ги отвора сите масонски и херметички тајни, имено тоа е учењето за сексуалната магија, а тоа учење без исклучоци ги објаснува сите тајни на масонеријата и на сите системи на религии.
Алистер Кроули
Алистер Кроули е еден од првите луѓе од поново време кој јавно го бранел практикувањето на сексуалната магија. Тој го отфрлил ставот на викторијанската ера кон сексот, и го шокирал британското општество со вклучување на мастурбација и хомосексуалност во своите магиски техники.
Кроули верувал дека потиснувањето на сексуалниот нагон е основната причина за насилно однесување, како и за другите зла на модерниот свет. Во своите „Исповеди на Алистер Кроули“ запишал дека:
Човештвото мора да сфати дека сексуалниот инстинкт по својата вистинска природа е благороден. Злото со кое се соочуваме потекнува од неговото потиснување. Мислењето дека сексот е грев предизвикува низок внатрешен конфликт, кој создава искривен поглед на светот, неврози, и експлозивно однесување...
Книгата на законот комплетно го решава сексуалниот проблем. Секој човек има апсолутно право да го задоволи својот сексуален инстинкт. Никој не јаде како животно, туку јаде за да ги задоволи своите основни потреби. Истото важи и за сексот.
Една од најпознатите ритуали е сексуалната магија која Кроули ја назначил за централен ритуал во О.Т.О., а тоа е комплетно претставување на сексуалната магија во симболична форма. Централната формула на овој ритуал е гностичката формула „ИАО“.
Арнолд Крум-Хелер
Германскиот окултист Арнолд Крум-Хелер во своите трудови подучува на сексуална магија без ејакулација.
Самаел Аун Веор
Спиритуалниот окултист и учител, Самаел Аун Веор подучувал на сексуална магија која во принцип содржела полов однос, но без ејакулација било од страна на мажот или на жената. Според него, ова е вистинскиот начин сексуалната енергија да се употреби. Магнетната индукција која се произведува со половиот однос предизвикува месечева, сончева и Акаша струја која минува низ срцето на Брама. При тоа се ослободуваат „билиони атоми“ кои допираат до чистата Акаша.
Тантра јога
Сексуалните обреди во Индија потекнуваат од дамна како практична обука за трансформацијата на телесните флуиди. Сексуалните обреди е можно да се појавиле како церемонија за иницијација, при што се вели дека иницијантот се претвора во „син на кланот“. Мажот го претставува богот Шива, а жената божицата Шакти.
Надворешни врски
Magia
Нора (Нордхаузен)
Местоположба
Нора се наоѓа во долината на Випер. Југозападно од местото се наоѓа ридскиот масив Хајнлајте.
Бахами на Олимписките игри
Националниот олимписки комиотет на Бахамите бил основан во 1952 година и бил признаен истата година.
Бахами никогаш нема настапено на Зимски олимписки игри.
.bg
.bg — највисок семрежен домен на Бугарија. Со доменот управува Register.bg.
Надворешни врски
Toppdomän
Снегот во Казабланка
Снегот во Казабланка – македонска книга, роман напишани од Кица Колбе. Книгата е издадена во 2005 година од издавачката куќа Три, а во 2007 година се појавува и второто издание од издавачкото претпријатие Магор и е прогласена за роман на годината, 2006.
Содржина
„Снегот во Казабланка“ - ова е роман-хроника, роман-повест за една бегалска фамилија во Македонија на почетокот на педесеттите години на 20 век, која може да биде парадигматска за темата на бегалството, воопшто. Клучна е идејата за тоа колку долго војната и по бегството невидливо се одигрува во бегалските фамилии. Таа војна по војната, или траума на траумата по бегството, трае долго откако војните завршиле и сите ги заборавиле, ама не и членовите на бегалските фамилии. Централна тема е разорната сила на војната и бегството, која не ги остава на мир оние кои „се спасиле“, но напуштиле и изгубиле сè, затоа што останале трауматизирани, со чувство на вина, со постојан страв, со чувство на неприпадност. За овие, во светската литература толку актуелни теми, многу малку е пишувано во македонската книжевност. Сугестивната нарација во романот Земја на бегалци е напишана од гледна точка на децата, со посебен акцент на психологијата на траумите, чувствата, стравовите и надежите. Во романот е тематизиран животот во бегалско гето, траумата на директно погодените членови во фамилијата за која се раскажува по загубата на татковината и домот, но и на оние родените по бегството, затоа што авторката многу добро знае дека многу нешта се откриваат и од визурата на децата на бегалците. Со еден збор, се работи за една тема, стара колку и историјата на војните, а можеби никогаш толку актуелна како денес.
„Снегот во Казабланка“ е роман со длабински поглед во интимата, но и со критичка отвореност кон светот. Реален и имагинарен, мозаик од сеќавања и очекувања. Романот на Кица Колбе е уште едно сведоштво за судбината на македонската бежанка која својата прокоба ја изразува преку творештвото.
1818 во музиката
1818 година во музиката содржи некои значајни настани.
Мурат V
Мурат V (21/22 септември 1840 - 29 август 1904) бил триесетитретиот султан на Отоманското Царство. Бил роден во Топкапи-сарај во Истанбул.,
Од страна на една лекарска комисија било направено увид дека тој не е во можност да владее со империјата, со кое бил прогласен за луд, односно за страсен алкохоличар. Овој султан на чело на империјата дошол во јуни 1876 година. Тој бил затворен 28 години во дворец, каде подоцна, во 1904 година починал.
ФК Вадуц
Клубот е основан во 1932 година. Еден од најголемите успеси му е изборувањето на промоција во Швајцарската Супер лига во сезоната 2008-09, но веднаш испаднале од таму завршувајќи како последнопласирани. Во летото 2014 година Вадуц пак се вратил во највисоката дивизија во Швајцарија. Тие се убедливо најуспешниот клуб од Лихтенштајн со освоени 42 Купа на Лихтенштајн а еднаш биле и Прваци на Лихтенштајн.
1819 во музиката
1819 година во музиката содржи некои значајни настани.
.bh
.bh — највисок семрежен домен на Бахреин. Со доменот управува BATELCO.
Надворешни врски
Toppdomän
Историја на Антарктикот
Историјата на Антарктикот произлегува од раните западни теории за огромен континент, познат како Непозната Јужна Земја или Terra Australis, за кој се верува дека постои на крајниот југ од Земјината топка. Терминот Антарктик, кој се однесува на спротивното од Северниот Поларник, бил измислен од Марин Тирски во 2 век од нашата ера.
Заокружувањето на ’Ртот на Добрата Надеж и ’Ртот Хорн во 15 и 16 век докажало дека Terra Australis Incognita („Непозната јужна земја“), доколку постоела, е континент сам по себе. Во 1773 година, Џејмс Кук и неговата екипа за прв пат го преминаа Јужниот Поларник; сепак, иако откриле блиски острови, не го здогледале самиот Антарктик. Се верува дека имал дури 240 километри од копното.
На 27 јануари 1820 година, руската експедиција предводена од Фабијан Готлиб фон Белингсхаузен и Михаил Лазарев открила леден гребен на Брегот на Принцезата Марта која подоцна станала позната како Фимбулски Леден Гребен. Белингсхаузен и Лазарев станале првите истражувачи кои ја виделе и официјално ја откриле земјата на континентот Антарктик. Три дена подоцна, на 30 јануари 1820 година, британска експедиција, на чело со Едвард Брансфилд, го здогледала полуостровот Тринити, а десет месеци подоцна американскиот ловец Натаниел Палмер го здогледал Антарктикот на 17 ноември 1820 година. Првото слетување било веројатно нешто повеќе од една година подоцна, кога американскиот капетан Џон Дејвис, ловец на фоки, стапнал на мразот.
Неколку експедиции направиле обид да стигнат до Јужниот Пол на почетокот на 20 век, за време на „Херојското доба на истражувањето на Антарктикот“. Многу од нив резултирале со повреди и смрт. Норвежанецот Роалд Амундсен конечно стигнал до Полот на 14 декември 1911 година, по драматичната трка со Британецот Роберт Фалкон Скот.
Потрагата по Terra Australis Incognita
Antarcticus е изведен од грчкиот ἀντι- ('анти-') и ἀρκτικός („на Мечка “, „северна“). Грчкиот филозоф Аристотел пишува во Метеорологија за „Антарктичкиот регион“ во околу 250 година п.н.е.
Според усната историја на Маорите во Нов Зеланд, Хуи Те Рангиора и неговата екипа ги истражувале водите на Антарктикот на почетокот на седмиот век преку бродот Те Иви о Атеа. Описите ја именуваат областа Te tai-uka-a-pia, која опишува „замрзнат океан“, што наликува на свеж снег кога се струга. Сепак, ова толкување на оригиналниот извештај го оспорува Те Ранги Хироа (Сер Питер Хенри Бак) кој наведува докази за неговото верување дека „подоцнежните историчари ги разубавиле приказните со додавање детали научени од европските китоловци и учители“. Ова толкување на усната историја и веројатноста за такво патување исто така неодамна биле отфрлени од научниците како Нгаи Таху, кои се согласуваат дека „малку е веројатно Маорите или другите полинезиски патувања да стигнале до Антарктикот“.
Дури кога принцот Хенри Морепловецот започнал во 1418 година да го охрабрува навлегувањето во жешката зона во обидот да се стигне до Индија преку обиколување на Африка, кога започнало европското истражување на јужната хемисфера. Во 1473 година, португалскиот морепловец Лопес Гончалвес докажал дека екваторот може да се премине, а картографите и морнарите почнале да претпоставуваат дека постои друг, умерен континент на југ од познатиот свет.
Удвојувањето на ’Ртот на Добрата Надеж во 1487 година од страна на Бартоломео Дијас најпрво ги довело истражувачите на допир на студот на Антарктикот и докажало дека постои океан што ја дели Африка од која било земја на Антарктикот што може да постои.
Фердинанд Магелан, кој поминал низ Магелановиот Проток во 1520 година, претпоставил дека островите Огнена Земја на југ се продолжение на оваа непозната јужна земја, и како таква се појавила на картата од Ортелиј : Terra australis newer inventa sed nondum plene cognita („Јужна земја неодамна откриена, но сè уште не е целосно позната“). Во 1539 година, кралот на Шпанија, Карло V, го создал Гувернератот на Тера Австралис кој во 1540 година му ја пренел титулата на освојувачот Педро де Валдивија и подоцна била инкорпорирана во Кралство Чиле. Европските географи го поврзале брегот на Огнена Земја со брегот на Нова Гвинеја на нивните глобуси и дозволувајќи им на нивната имагинација да се бунтуваат во огромните непознати простори на јужниот дел на Атлантскиот, јужниот дел на Индискиот и Тихиот Океан, тие ги скицирале рабовите на Terra Australis Incognita. („Непозната јужна земја“), огромен континент кој се протега на делови во тропските предели. Потрагата по оваа голема јужна земја или Трет свет била водечки мотив на истражувачите во 16 и почетокот на 17 век. Во 1599 година, според извештајот на Јакоб ле Мер, Холанѓанецот Дирк Гериц Помп забележал планинско земјиште на географска ширина (64°). Ако е така, тоа биле Јужните Шетландски Острови, а можеби и првото европско видување на Антарктикот (или островите што лежат на брегот што му припаѓаат). Меѓутоа, другите извештаи не ја забележуваат оваа опсервација, фрлајќи сомнеж во нивната точност. Се тврди дека Шпанецот Габриел де Кастиља тврдел дека забележал „планини покриени со снег“ над 64° југ во 1603 година, но ова тврдење не е општо признаено.
Кеирос, во 1606 година, ги зазел за кралот на Шпанија сите земји што ги открил во Австралија дел Еспириту Санто ( Новите Хебриди ) и оние што ќе ги открие „дури и до Полот“.
Френсис Дрејк, како и шпанските истражувачи пред него, шпекулирале дека можеби има отворен канал јужно од Огнената Земја. Така, кога Вилем Схаутен и Јакоб Лемер го откриле јужниот дел на Огнената Земја и го нарекле Хорнов ’рт во 1615 година, тие докажале дека архипелагот бил со мал обем и не е поврзан со јужната земја.
Конечно, во 1642 година, Тасман покажал дека дури и Нова Холандија (Австралија) била одделена по море од кој било континуиран јужен континент. Патниците околу Рогот честопати наидувале на спротивни ветрови и биле терани на југ во снежно небо и мориња оптоварени со мраз; но, колку што може да се утврди, ниту еден од нив пред 1770 година не стигнал до Јужниот Поларник или не го знаел тоа.
Јужно од конвергенцијата на Антарктикот
Посетата на Јужна Јужна Џорџија и Јужни Сендвички Острови од страна на англискиот трговец Ентони де ла Роше во 1675 година било првото откритие на земјиште јужно од Конвергенцијата на Антарктикот. Набргу по патувањето, картографите почнале да го прикажуваат „Островот Роше“, во чест на откривачот.
Џејмс Кук бил свесен за откритието на Ла Роше кога го истражувал и мапирал островот во 1775 година.
Патувањето на Едмонд Хали во ХМС Парамур за магнетни испитувања во Јужниот Атлантик се сретнало со мразот на 52°S во јануари 1700 година, но таа ширина (тој достигнал 140 ми од северниот брег на Јужна Џорџија) била најоддалечениот негов југ. Одлучниот напор на францускиот поморски офицер Жан Батист Шарл Буве де Лозије да ја открие „Јужна земја“ – опишана од полулегендарниот „Бино Полмиер де Гоневил“ – резултирало со откривање на островот Буве на 54°10′. S, и при пловидба од 48° од географската должина на морето зафатено со мраз скоро во 55°С во 1739 година.
Во 1771 година, Ив Жозеф Кергелен отпловил од Франција со инструкции да продолжи јужно од Мавурициус во потрага по „многу голем континент“. Тој осветлил на земја на 50 ° S која тој ја нарекол Јужна Франција и се верувало дека е централна маса на јужниот континент. Повторно бил испратен да го заврши истражувањето на новата земја и открил дека тоа е само негостољубив остров кој го преименувал во Остров на пустошот, но кој на крајот го добил името по него.
Антарктички круг
Опсесијата на неоткриениот континент кулминирала со Александар Далримпл, брилијантниот и непостојан хидрограф кој бил номиниран од Кралското друштво да командува со експедицијата Премин на Венера на Тахити во 1769 година. Командата на експедицијата била дадена од адмиралитетот на капетанот Џејмс Кук. Пловејќи во 1772 година со Резолушан, брод од 462 тони под негова команда и Авантура од 336 тони под капетанот Тобијас Фурно, Кук прво залудно го барал островот Буве, а потоа пловел 20 степени географска должина кон запад во географска ширина 58°S, а потоа 30° кон исток во најголем дел јужно од 60°S, повисока јужна географска широчина отколку што било кога било доброволно влезено претходно од кој било брод. На 17 јануари 1773 година, Јужниот Поларник бил преминал за прв пат во историјата и двата брода достигнале до, каде што нивниот тек бил запрен од мраз.
Кук потоа се свртел кон север за да ги бара француските јужни и антарктички земји, за чие откритие добил вести во Кејптаун, но од грубото определување на неговата географска должина од Кергелен, Кук ја достигнал доделената географска ширина 10° предалеку источно и не види го. Повторно свртел кон југ и бил запрен од мраз на за 95° E и продолжил кон исток речиси на паралелата од 60°S до 147°Е. На 16 март, зимата што се приближувала го одвела на север до Нов Зеланд и тропските острови на Тихиот Океан. Во ноември 1773 година, Кук го напуштил Нов Зеланд, разделувајќи се со Авантура и достигнал 60°S за 177°W, од каде пловел кон исток задржувајќи се на југ колку што дозволувал лебдечкиот мраз. Антарктичкиот круг го преминал на 20 декември и Кук останал јужно од него три дена, па бил принуден откако достигнал југ повторно да застане на север на 135° В.
Долгото заобиколување до служело за да покаже дека нема копнена врска помеѓу Нов Зеланд и Огнена Земја. Свртувајќи се на југ, Кук по трет пат го преминал Антарктичкиот круг на западно, пред неговиот напредок повторно да биде блокиран од мраз четири дена подоцна на  за. Оваа точка, постигната на 30 јануари 1774 година, била најоддалечениот југ постигнатат во 18 век. Со големо заобиколување на исток, речиси до брегот на Јужна Америка, експедицијата го вратила Тахити за освежување. Во ноември 1774 година, Кук тргнал од Нов Зеланд и го преминал Јужниот Пацифик без да види земја помеѓу 53° и 57°S до Огнената Земја; потоа, поминувајќи го ’Ртот Хорн на 29 декември, тој повторно го открил островот Роше, преименувајки го како остров Џорџија, и ги открил Јужните Сендвички Острови (од него наречени Земја на Сендвичите), единствената земја облечена во мраз што ја видел, пред да го премине Јужниот Атлантик до ’Ртот на добра надеж помеѓу 55° и 60°. Со тоа, тој го отвори патот за идно истражување на Антарктикот со експлозија на митот за населив јужен континент. Најјужното откритие за земјиштето на Кук се наоѓало на умерената страна на 60-тата паралела, и тој се убедил дека ако земјата се наоѓа подалеку на југ, таа е практично недостапна и нема економска вредност.
Прво видување
Првата земја јужно од паралелната 60° јужна географска широчина била откриена од Англичанецот Вилијам Смит, кој го здогледал островот Ливингстон на 19 февруари 1819 година. Тој пронашол некои остатоци и знаци од остатоците на шпанскиот брод Сан Телмо, но до денес не е познато дали некој преживеан член на екипажот на Сан Телмо слетал таму. Неколку месеци подоцна Смит се вратил да ги истражи другите острови на архипелагот Јужен Шетланд, слетал на островот Кинг Џорџ и ги побарал новите територии за Британија.
Првото потврдено видување на копното на Антарктикот, на 27 јануари 1820 година, и се припишува на руската експедиција предводена од Фабијан Готлиб фон Белингсхаузен и Михаил Лазарев, откривајќи леден гребен на Брегот на Принцезата Марта која подоцна станала позната како Фимбулски Леден Гребен. Белингсхаузен и Лазарев станале првите истражувачи кои ја виделе и официјално ја откриле земјата на континентот Антарктик.
Сигурно е дека експедицијата, предводена од фон Белингсхаузен и Лазарев на бродовите Восток и Мирни, достигнала на 28 јануари 1820 година до точка во рок од 32 километри од Брегот на Принцезата Марта и ја снимиле глетката на леден гребен на -69.35778°N, -2.24722°W кој станал познат како Фимбулски Леден Гребен. На 30 јануари 1820 година, Едвард Брансфилд го здогледал полуостровот Тринити, најсеверната точка на копното на Антарктикот. Експедицијата на Фон Белингсхаузен, исто така, ги открила островите Петар I и островот Александар I, првите острови кои биле откриени јужно од кругот.
Рано истражување
Се смета дека првото слетување на копното на Антарктикот го извршил американскиот капетан Џон Дејвис, кој тврдел дека стапнал таму на 7 февруари 1821 година, иако тоа не е прифатено од сите историчари.
Во ноември 1820 година, Натаниел Палмер, американски ловец на фоки,кој барал места за размножување фоки, користејќи мапи направени од фамилијата на китови Лопер, го видел она што сега е познато како Антарктичкиот Полуостров, сместен помеѓу 55 и 80 степени западно. Во 1823 година, Џејмс Ведел, британски запечатувач, пловел во она што сега е познато како Веделово Море. До дваесеттиот век, повеќето експедиции биле за комерцијални цели, за да се бараат изгледите за лов на фоки и китови. Парче дрво, од Јужните Шетландски Острови, бил првиот фосил забележан од Антарктикот, добиен за време на приватна американска експедиција во текот на 1829-31 година, под команда на капетанот Бенџамин Пендлтон.
Чарлс Вилкс, како командант на експедицијата на морнарицата на Соединетите Американски Држави во 1840 година, го открил она што денес е познато како Вилксова Земја, дел од континентот околу 120 степени источно.
Откако Северниот магнетен пол бил сместен во 1831 година, истражувачите и научниците почнале да го бараат Јужниот магнетен пол. Еден од истражувачите, Џејмс Кларк Рос, британски поморски офицер, ја идентификувал неговата приближна местоположба, но не можел да ја достигне на неговата 4-годишна експедиција од 1839 до 1843 година. Командувајќи ги британските бродови Еребус и Терор, тој се спротивставил на мразот и се приближил до она што денес е познато како Росов Леден Гребен, масивен пловечки леден гребен и над 100 ft висок. Неговата експедиција пловела кон исток по јужниот брег на Антарктикот откривајќи планини кои оттогаш биле именувани по неговите бродови: планината Еребус, најактивниот вулкан на Антарктикот и планината Терор. Првото документирано слетување на копното на Источен Антарктик било во земјата на Викториината Земја од страна на американскиот ловец Меркатор Купер на 26 јануари 1853 година.
Овие истражувачи, и покрај нивниот импресивен придонес во истражувањето на јужниот пол, не биле во можност да навлезат во внатрешноста на континентот и, напротив, формирале скршена линија на откриени земји по должината на крајбрежјето на Антарктикот. По експедицијата од бродовите Еребус и Терор под водство на Џејмс Кларк Рос (јануари, 1841 година), тој сугерирал дека нема научни откритија или „проблеми“ кои вреди да се истражуваат на далечниот југ. Она што следеело е она што Хју Роберт Мил го нарекол „доба на избегнат интерес“ и во следните дваесет години по враќањето на Рос, имало општо затишје на меѓународно ниво во истражувањето на Антарктикот
Херојско доба
Херојската ера на истражување на Антарктикот започнала на крајот на 19 век и била затворена со Царската Задантарктичка експедиција на Ернест Шеклтон во 1917 година.
Во овој период, континентот на Антарктикот станал фокус на меѓународни напори што резултирало со интензивни научни и географски истражувања и во кои биле лансирани 17 големи антарктички експедиции од десет земји.
Потекло
Важен претходник на истражувањето на херојското доба на Антарктикот била Експедицијата Данди од 1892-1893 година во која четири бродови за ловење китови патувале јужно до Антарктикот во потрага по китови наместо нивната вообичаена арктичка рута. Експедицијата била придружувана од неколку натуралисти (вклучувајќи го и Вилијамс Спирс Брус) и уметникот Вилијам Гордон Бурн Мардок. Публикациите (и научни и популарни) и изложбите што резултирале придонеле многу за повторно да го разгорат јавниот интерес за Антарктикот. Перформансите на бродовите за ловење китови исто така биле клучни во одлуката за изградба на RRS Discovery во Данди.
Норвешкиот брод Антарктик бил ставен на брегот на Адеровиот ’Рт, на 24 јануари 1895 година.
Во август 1895 година, Шестиот меѓународен географски конгрес во Лондон донел општа резолуција со која се повикуваат научните друштва ширум светот да ја промовираат причината за истражување на Антарктикот „на кој било начин кој им се чини за најефикасен“. Таквата работа „ќе донесе дополнувања на речиси секоја гранка на науката“. На Конгресот се обратил Норвежанецот Карстен Борхгревинк, кој штотуку се вратил од експедиција за ловење китови, за време на која станал еден од првите што стапнал на копното на Антарктикот. За време на своето обраќање, Борхгревинк ги истакнал плановите за целосна пионерска експедиција на Антарктикот, која ќе биде со седиште во Адеровиот ’Рт. Херојската доба била инаугурирана од експедицијата што ја започно Белгиското географско друштво во 1897 година; Борхгревинк следел една година подоцна со приватно спонзорирана британска експедиција. (Некои истории ја сметаат експедицијата Дискавери, која заминала во 1901 година, како прва соодветна експедиција на херојската доба. )
Белгиската експедиција на Антарктикот ја предводел Белгиецот Адријан де Жерлаш. Во 1898 година, тие станале првите луѓе кои зимувале на Антарктикот, кога нивниот брод Белгија останал заробен во мразот. Тие останале заглавени на 28 февруари 1898 година и успеале да излезат од мразот дури на 14 март 1899 година.
За време на нивниот принуден престој, неколку мажи го загубиле разумот, не само поради зимската ноќ на Антарктикот и претрпените тешкотии, туку и поради јазичните проблеми меѓу различните националности. Ова била првата експедиција што презимила во Антарктичкиот круг, и ги посетила Јужните Шетландски Острови.
Раните британски експедиции
Експедицијата на „Јужен Крст“ започнала во 1898 година и траела две години. Ова била првата експедиција што презимила на копното на Антарктикот (Адеров ’Рт) и првата што користела кучиња и санки. Го направила првото искачување на Големата ледена бариера, (Големата ледена бариера подоцна станала формално позната како Росов Леден Гребен). Експедицијата поставила рекорд на најдалечниот југ на 78°30'S. Ја пресметал и местоположбата на Јужниот магнетен пол.
Експедицијата Дискавери тогаш била лансирана, од 1901 до 1904 година и била предводена од Роберт Фалкон Скот. Го направила првото искачување на западните планини во земјата на Викториина Земја и го открила поларното плато. Нејзиното јужно патување поставило нов рекорд на најдалечниот југ, 82°17'S. Многу други географски одлики биле откриени, мапирани и именувани. Ова била прва од неколкуте експедиции со седиште во Мекмердо. Една година подоцна, била лансирана Шкотската национална експедиција на Антарктикот, предводена од Вилијам Спирс Брус. „Ормондовата куќа“ била основана како метеоролошка опсерваторија на островот Лори во Јужните Оркниски Острови и станала првата постојана база на Антарктикот. Веделовото Море било продрено до 74°01'ЈС, а крајбрежјето на Коутсовата Земја било откриено, дефинирајќи ги источните граници на морето.
Ернест Шеклтон, кој беше член на експедицијата на Скот, ја организираше и ја предводел експедицијата на Нимрод од 1907 до 1909 година. Примарната цел на експедицијата била да стигне до Јужниот пол. Со седиште во Мекмердо, експедицијата била пионер на маршрутата на Бердморовиот Ледник до Јужниот Пол и (ограничената) употреба на моторизиран сообраќај. Неговиот јужен марш достигнал 88°23'S, нов рекорд на најдалечниот југ на 97 географски милји од Полот пред да мора да се врати назад. За време на експедицијата, Шеклтон бил станал што стигнал до поларното плато. Групите предводени од Т.В. Еџворт Дејвид, исто така, станале првите што се искачиле на планината Еребус и стигнаа до Јужниот магнетен пол.
Експедиции од други земји
Првата германска антарктичка експедиција била испратена да го истражи Источен Антарктик во 1901 година. Го открил брегот на Земјата на Вилхелм II и Гаусовата Планина. Сепак, бродот на експедицијата останал заробен во мраз, што спречило пообемно истражување.
Французите ја организирале својата прва експедиција во 1903 година под водство на Жан-Батист Шарко. Првично наменета како помошна експедиција за заглавената група Норденскиолд, главната работа на оваа експедиција била мапирање на островите и западните брегови на Греамовата Земја, на полуостровотот. Еден дел од брегот бил истражен и именуван Лубе по претседателот на Франција.
Било организирано следно патување од 1908 до 1910 година кое ја продолжила претходната работа на француската експедиција со општо истражување на Белингсхаузеното Море и откривање на острови и други одлики, вклучувајќи го Маргеритовиот Залив, островот Шарко, островот Рено, заливот Микелсен, Островот Ротшилд.
Трка до Јужниот пол
Наградата на херојското доба била да се најде и да стигне до Јужниот пол. Две експедиции тргнале во 1910 година за да ја постигнат оваа цел; групата предводена од норвешкиот поларен истражувач Роалд Амундсен од бродот Фрам и британската група на Роберт Фалкон Скот од Тера Нова.