cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Србија во средниот век
Стефан Владислав I
Според зборникот на Данило, Стефан Владислав царувал во неговата татковина 7 години. Во негово време, Бугарите ги загубиле Браничево и Белград од Унгарија кон крајот на 1230-тите, а унгарските крстоносци се бореле во Босна помеѓу 1235 и 1241 година. Во овој период унгарските сили директно му се заканиле и на Стефан Владислав, но тој успеал да ги протера. Овие настани придонеле Србија да ги прекине односите со католицизмот и повторно целосно да се врати кон православието. Брачниот сојуз меѓу Владислав и Иван Асен можеби бил резултат на унгарската закана за двете земји. Некои научници претпоставуваат дека Владислав ја прифатил бугарската сувереност, но овие шпекулации немаат докази за тоа, бидејќи ниту еден современ извор не вели дека Владислав го признал Асен за надвладетел на Србија. Сепак, Асен веројатно имал најголемо влијание врз политиката на Владислав.
Во 1235 година, Владислав потпишал договор во врска со привилегиите за трговија со Џовани Дандоло, претставник на Дубровник. Според договорот, Дубровник никогаш нема да дозволи каква било подготовка на востание против Србија на нивна територија. По смртта на бугарскиот цар Иван Асен II, во земјата започнале внатрешни немири, но исто така започнала и заканата од Монголците. Помеѓу 1206 и 1227 година, монголскиот водач Џингис Хан освоил територии што никој пред него не бил во можност да ги освои. Зимата во 1241 година, Монголците го преминале Дунав и влегле во западна Унгарија, потоа цела Хрватска била опожарена а на враќање навлегле и во Србија. Иако српската низина била уништена, нападот на Монголците немал големо влијание, бидејќи населението се повлекло во недостапни шуми во кои Монголците немале волја да влезат. Уништени биле српските градови Котор, Дриваст и Сваш. Инвазијата на Монголците донела превирања и шокови, но не и некои поголеми промени. Вистинскиот шок се случил кога Асен починал, што го оставило Владислав без значителна поддршка.
Така, во пролетта 1243 година избувнало востание кое го соборило Владислав; од престолот, а на престолот бил качен Стефан Урош I, неговиот трет брат. Научниците тврдат дека бугарското влијание било силно и непопуларно, предизвикувајќи спротивставување што довело до детонирање на Владислав по смртта на Асен. Се смета дека во граѓанската војна, која се водела од 1242 до пролетта 1243 година, Урош го држел на Владислав во затвор, додека главниот отпор против Урош го водел сопругата на Владислав, Белослава, која поминала извесно време во прогонство во Дубровник, а веќе во во летото 1243 година Дубровник се заколнал дека нема да ја поддржуваат Белослава во нејзиниот бунт. По крајот на непријателствата, Урош сепак останал љубезен кон својот брат, давајќи му ја администрацијата на Зета, со престој во Скадар. Стефан Владислав I починал околу 1269 година и бил погребан во манастирот Милешева.
Стефан Урош I
Српските власти, кои не го сакале прогрчкиот Стефан Радослав, не биле многу задоволни од пробугарскиот Стефан Владислав. Таа уште еднаш ја искористила можноста да се обиде да се осамостои од соседите и да ја утврди судбината на престолот и државата. Се кренала против Стефан Владислав I, успеала да го собори и да го донесе на власт третиот син на Стефан Првовенчани, Стефан Урош I. Сето ова веројатно се случило во втората половина на 1241 година. На почетокот на неговото владеење во 1242 година, Татарите (Монголи) ја опустошиле Србија од бреговите на Јадранското Море. Тие заминале на северниот брег на Црното Море преку Босна, Рашка и Бугарија и оттаму продолжиле да вршат силно влијание врз балканските држави. Сепак, се смета дека Татарите довеле голем економски подем во Србија. Бегајќи од Татарите, дел од германските рудари се засолнија во Србија и тоа довело до отворање големи рудници, зголемена трговија и приход на српските владетели.
Според повеќето стари српски летописи, Стефан Урош I останал на чело на српското кралство 35 години. За сето тоа време, тој гледал како ситуацијата на Балканскиот Полуостров суштински се менува. Византија била обновена во 1261 годин, а Унгарија продолжила да врши големо влијание на Балканот. Србија била доволно голема држава со способен владетел за да избегне големи закани по нејзините територии.
На почетокот на своето владеење, тој склучил договор со Дубровник, но потоа добрососедските односи биле нарушени и повторно воспоставени неколку пати. На двапати, Стефан Урош I го нападнал градот и на тој начин ги принудил луѓето на Дубровник да ги почитуваат претходно преземените обврски кон српскиот владетел. Во еден од судирите во средината на 13 век, Србија била во поголема опасност од Бугарија, која склучила сојуз со Дубровник и ја нападнала Србија во 1254 година, но и од таа војна, Стефан Урош I излегол без загуби, веројатно благодарение на помошта од Унгарија.
Во судирот меѓу владетелите од Епирското Деспотство и Никејското Царство, Стефан Урош I застанал на страната на Епир. Тој му испратил на владетелот на Епир, Михаил II Ангел, 1.000 војници во 1257 година, кои го зазеле северниот дел на Македонија со Скопје. Армијата на Никејското Царство ги поразила Епирците и ја презела Македонија во 1259 година, а српските војници ја напуштиле територијата што привремено ја држеле. Во Никејското Царство по отстранувањето на царот Теодор II Ласкарис на власт дошол Михаил VIII Палеолог, кој во јули 1261 година го освоил Цариград и ја обновил Византија. Стефан Урош I настојувал да воспостави поблиски пријателски и роднински односи и да се поврзе со Михаил VIII Палеолог. Тој преговарал за брак меѓу помладиот син на кралот Милутин и Ана, ќерката на византискиот цар. Кога Византијците се увериле дека Милутин нема да го наследи престолот, тие го откажале бракот.
Во последната деценија од владеењето на Стефан Урош I, Србија сè уште била вазална земја на Унгарија. Во 1260 година тој испратил дополнителни единици во војната на унгарија против бохемскиот крал, но добрите односи на Стефан Урош I и Унгарците биле нарушени кон крајот на 1267 година, или почетокот на 1268 година. Според унгарските документи, тој ја нападнал Мачва на крајот на 1267 или 1268 година, но господарот на Мачва, со помош на унгарскиот крал Бела IV, го победил и заробил. Српскиот крал морал да се искупи за да се врати во своето кралство. Како знак на помирување по овој неуспех, синот на Урош, Стефан Драгутин се оженил со унгарската принцеза Каталина, веројатно во околу 1270 година. Стефан Драгутин тогаш станал престолонаследник на српскиот престол. Пред крајот на неговото владеење, Стефан Урош I повторно влегол во војна со Дубровник во 1275 година, но немал доволно армија и опсадна опрема за да го освои градот.
Во следниот период, Стефан Урош I настојувал да ја зацврсти власта во својата земја. Во средината на XIII век од одредени области на својата земја, ги елиминирал ограноците на владетелска династија на Немањиќи. Така ги тргнал потомците на кнезот Мирослав од Захумје и потомците на кралот Вукан од Зета. Тој ја укинал владетелска титула на големиот кнез на Дукља и кнез на Захумје а вовел централизирана власт. Како противник на силната централна власт се појавил кралскиот син „младиот крал“ Стефан Драгутин. Поради упорно одбивање на Стефан Драгутин да му додели посебна област за управување меѓу нив настанал судир. На Драгутин му помогнала унгарската војска испратена од страна на Кралот Ладислав IV, војната завршила со победа на Гатачко Поле. Така, крал Стефан Урош бил поразен од Драгутин и унгарскиот одред во областа на Гацко во 1276 година.
Стефан Драгутин
Со поддршка на Унгарија, Стефан Урош I бил симнат од власт од неговиот постар син Стефан Драгутин, кој бил длабоко незадоволен од недовербата на неговиот татко. Драгутин упорно барал моќ во една област во Србија. Бидејќи неговиот татко не го сретнал на кој било начин, Драгутин влегол во војна со својот татко и го победил на Гатачко Поле. Со прошка на неговата мајка, тој станал српски крал во 1276 година. Поразениот татко се замонашил и починал следната година. Драгутин не останал долго на власт. Кон крајот на неговото владеење започнала голема војна со Византија. Веројатно во 1281 година, српската војска навлегла во градот Сер. Но, на почетокот на следната 1282 година, кралот случајно паднал од својот коњ. Неговата повреда била толку сериозна што во Дежево бил свикан собор за да донесе одлука за управувањето со Србија. Поради силна скршеница на ногата, тој не можел да извршува државни должности некое време. Стефан Драгутин бил физички инвалид и разочаран. Ова го користеле незадоволни владетели, кои не сакале да чекаат владетелот да се опорави и повторно да ја предводи војската во освојувањата. Под овој притисок, Стефан Драгутин абдицирал во корист на неговиот помлад брат Милутин во 1282 година, но околностите за неговото абдицирање се неизвесни.. Свечената промена на српскиот престол и предавањето на симболите на кралската моќ се случил на соборот во Дежево (владетелскиот двор кај Рас).
По предавањето на власта, натписите на фреските даваат доказ дека Драгутин бил наречен „крал“ по абдикацијата, но евидентна е врховната позиција на Милутин. Драгутин продолжил да се поистоветува како крал во своите повелби и на своите монети. Всушност, Србија била поделена помеѓу Драгутин и Милутин при абдикацијата на Драгутин, со тоа што Драгутин го задржал северниот регион долж унгарската граница, вклучувајќи го и неодамна отворениот рудник за сребро кај Рудник.. Тој исто така поседувал територии во западна Србија на реката Лим, со што тој бил најмоќниот вазал на неговиот брат. Помеѓу јуни и август 1284 година, тој станал голем феудалец на Унгарија, кога од унгарскиот крал ги добил Белград, Мачва, Соли и Усора. Драгутин ги поддржувал нападите на неговиот брат против византиските територии во Македонија во 1290-тите. Откако Милутин постигнал мир со Византија во 1299 година, десетици српски благородници, кои имале корист од војната, дале поддршка на Драгутин. Тензиите меѓу двајцата браќа рапидно се зголемиле, најверојатно затоа што Милутин сакал да го обезбеди наследството во Србија за сопствените синови. Во 1301 година започнала отворена војна и Милутин го окупирал Рудник откако го зел од Драгутин. Според извештаите, мировниот договор бил склучен кон крајот на 1302 година, но трупите на Драгутин или сојузниците ги ограбиле рудниците за сребро на Милутин во 1303 година. Вооружениот судир траел повеќе од една деценија, но неговите детали не се познати.
Драгутин станал монах и го прифатил името Теоктист непосредно пред неговата смрт. Според биографијата на архиепископот Данило II, додека умирал, тој изјавил дека не може да се почитува како светец. Починал на 12 март 1316 година и бил погребан во манастирот Ѓурѓеви Ступови.
Превласт
По промената на престолот во 1282 г. со почетокот на владеењето на Стефан Урош II Милутин, економската и воената моќ на Србија се појавила во целосен израз. Брзиот економски развој од времето на владеењето на кралот Стефан Урош I го зголемил приходот на владетелот и му овозможило на српскиот крал да задржи голема платеничка армија. Стефан Урош II Милутин го искористил тоа и го започнал периодот на најголемите освојувања во историјата на Србија. Тој период на освојување накратко бил прекинат од мирното владеење на Стефан Урош III Дечански.
Стефан Урош II Милутин
Најдолгото владеење на еден владетел од династијата Немањиќи било онаа на Стефан Урош II Милутин. Тој поминал скоро четириесет години на престолот од 1282 до 1321 година. Можеби само Мутимир владеел во средновековна Србија подолго. На самиот почеток, Стефан Урош II Милутин ги исполнил желбите на владетелот кој го донел на власт и ја продолжил војната против Византија. Веќе во 1282 година го освоил Скопје од Византија, кој станал еден од главните градови на српските владетели. Кога Византијците во 1283 година ја нападнале Србија сè до Призрен, браќата Стефан Урош II Милутин и Драгутин ги победиле заедно и дошле на Света Гора. Војната на југот продолжила и во следните години.
Браќата, големиот господар на Унгарија и Србија, Драгутин и кралот на Србија, Стефан Урош II Милутин, помалку смислено ја нападнале областа Браничево на север. Околу 1292 година, областа Бранишево била преземена од Бугарите, но тоа довело до војна со бугарскиот владетел на Видин, Шишман. Кога Србија го победила Шишман и го освоила Видин, се појавила опасност да биде нападната од врховниот господар на Шишман, Ногај, кој се наоѓал на чело на Татарите на териториите северно од Црното Море. За да избегне вооружен судир со нив, Стефан Урош Милутин морал да го испрати својот син Стефан Урош како заложник на Татарите и да им стане вазал. Србија останала вазалство сè до смртта на ханот Ногај во 1299 година.
Сепак, немало реална опасност за Србија на Балканот. Византија била поразена и морала да склучи мир во 1299 година според кој и ја предала Македонија на Србија северно од линијата Охрид - Прилеп - Штип. Со цел да се воспостави траен мир со српскиот крал, византискиот цар Андроник II се согласил да ја испрати својата ќерка Симонида за жена. Тоа бил петти брак на Милутин.
Напорите на Византија потомците на нивните принцези кои биле во брак со странски владетели да ја преземат власта би можело да биле една од причините за судирот помеѓу кралот Стефан Урош Милутин и неговиот брат Драгутин. Судирот започнал најдоцна околу 1301 година и траел околу десет години. Кон крајот на судирот околу 1310 година, повеќето од српските владетели застанале на страната на поранешниот крал Драгутин, но кралот Стефан Урош Милутин успеал да ја задржи власта благодарение на бројните платеници. Браќата се помириле околу 1312 година и во 1313 година. тие дејствувале заедно против династијата Шубичи.
Во времето на судирот со неговиот брат, во околу 1308 година кралот Стефан Урош Милутин му дал контрола на неговиот син Стефан Урош III над Зета, но нивните односи се влошиле во 1313 или 1314 година. Синот се побунил против таткото. После победата, Стефан Урош Милутин наредил неговиот син да биде заслепен и испратен во Цариград. Стефан Урош III останал таму со своето семејство седум години.
Неколку години по помирувањето на браќата, Драгутин починал во 1316 година. Пред неговата смрт, тој свикал собор и ги оставил своите области во него, на северот од Србија, и неговите имоти во Унгарија на неговиот син Стефан Владислав II. Стефан Урош II Милутин не сакал да го дозволи тоа и го нападнал неговиот син, го победил, го фрлил во заробеништво и ги зазел Рудник, рударската населба Липник, градот Мачва и најверојатно Белград. Ова довело до војна помеѓу кралот Стефан Урош Милутин и унгарскиот крал Карло Роберт. Унгарската армија прво навлегла во Србија во 1319 година, окупирајќи ги сите поранешни територии на Драгутин и продирајќи во долината Колубара. Но, успесите на Унгарија траеле кратко. Во контранапад, Милутин го вратил делот од окупираните земји кои претходно му припаѓале на Кралството Србија. Меѓутоа, во нов судир во пролетта 1320 г. Карло Роберт успеал да ја задржи Мачва под свое владеење.
На почетокот на судирот со Драгутин во 1301 година, Стефан Урош II Милутин, исто така, имал проблеми со Дубровник. Затоа тој нареди затворање на граѓаните на Дубровник кои биле во Србија, но помирувањето се случило веќе во 1302 година, а српскиот крал издал повелба во која им дал привилегии на граѓаните на Дубровник кои работеле во Србија. Имало уште еден помал судир со Дубровник во 1317 - 1318 година. По воспоставувањето на мирот, граѓаните на Дубровник повторно можеле слободно да работат во Србија.
Српската држава што ја оставил Стефан Урош II Милутин била значително зголемена, а според описот на Византијците, раскошот на дворот бил поголем, но тоа не било кулминација на подемот на српската држава. Таа нема да дојде до средината на XIV век. Економската моќ на Србија рапидно растела во 14 век, а моќта на Милутин се темелела на новите рудници, претежно на територијата на Косово. За време на неговото владеење, Ново Брдо бил најбогатиот рудник за сребро на Балканот, додека други важни рудници биле Трепча и Јањево. Во 15 век, Србија и Босна заедно произведувале над 20% од европското сребро.
Во последните години од неговото владеење, Стефан Урош Милутин го назначил својот син Константин за наследник на престолот, но во 1320 или 1321 година. дозволил враќање во Србија на „ослепениот“ Стефан Урош III. Стефан Урош II Милутин починал на 29 октомври 1321 година. Како поголем дел од монарсите Немањиќ, тој бил прогласен за светец од Српската православна црква со празник на 30 октомври.
Стефан Урош III Дечански
Во октомври 1321 година, кога починал кралот Стефан Урош II Милутин, неговиот син Константин бил назначен за престолонаследник, но прашањето за наследниците не било решено. Пред да се зацврсти моќта на новиот крал, „ослепениот“ постар син на починатиот крал, Стефан Урош III, „неочекувано“ се појавил како претендент за круната. Благородниците на кои им било наредено да го ослепат (1313 или 1314) не го сториле тоа целосно. Тој закрепнал и по смртта на неговиот татко, објавил дека со чудо повторно започнал да гледа а со тоа и имал можност да ја побара кралската круна. Покрај тоа, синот на Драгутин, Владислав II успеал да се ослободи и да побара кралска моќ за себе. Тој се осврнал на договорот на кралот Стефан Драгутин и Милутин пред соборот во Дежево во 1282 година во кое се наведува дека, според него, синовите на Драгутин треба да го наследат престолот по Стефан Урош II Милутин. Во Србија се водела војна за кралската власт.
До почетокот на 1322 година, Стефан Урош III, подоцна именуван како Дечански по манастирот Дечани, успеал да ја добие поддршката од повеќето владетели и претставници на црквата. Тој бил крунисан со „даден од Бога венец на Кралството Србија“ на 6 јануари 1322 година, а неговиот син Душан, во исто време, станал „млад крал“. Константин бил брзо поразен, а новиот крал наредил да биде убиен во 1322 година. Во честите борби за моќ меѓу династијат Немањиќи, убиството на поразените било ретко. Стефан Урош III долго време морал да се бори против Стефан Владислав II, кој имал поддршка на северот на Србија и во Унгарија. Кралот Стефан Урош III го поразил својот братучед во 1324 година, а Владислав се повлекол во Унгарија.
Стефан прво се оженил со Теодора, ќерката на бугарскиот цар Смилец. По нејзината смрт се оженил по вторпат, со Марија Палеологина, ќерката на Јован Палеолог. За време на граѓанската војна во Византија помеѓу Андроник II и Андроник III, Стефан го поддржал стариот цар. Како резултат на тоа, Стефан се нашол во опасна ситуација по поразот на Андроник II во 1328, а особено откако Андроник III формирал сојуз со бугарскиот цар Михаил III Шишман. Сепак, истата година Стефан успеал да ја победи бугарската армија кај Велбужд. Иако неговиот сојузник бил поразен, се чини дека српскиот крал успеал да ги заземе Велес и Просек во денешна Македонија.
На запад од Кралството Србија, се побуниле Бранивојевиќи, управителите на областа Стон, Пелешац и Неретва. Тие биле поразени во 1326 година во конфликт со Босна и Дубровник. Така, банот Степан II ја презел долината на Неретва од Србија, а луѓето од Дубровник ги ставиле Стон и Пелешац под нивно владеење. Стефан Урош III не војувал со Босна, но се борел со Република Дубровник на југозапад.
И покрај помирувањето на српскиот крал, немало мир за српската држава. Кон крајот на владеењето на Стефан Урош III, моќта на Србија довела до обединување на бугарскиот владетел Михаил Шишман и Андроник III. Додека непријателите се движеле кон Србија, Стефан Урош III избрал да ја пресретне војската предводена од царот Михаил Шишман пред нивното обединување. Велбуждската битка, близу реката Струма 28,7. 1330 година меѓу Србите и Бугарите ја решила војната. Бугарите биле искршени до стапалата, а главата на царот Михаил Шишман се чини дека ја пресекол самиот млад крал Душан. На веста за поразот на Бугарите, Андроник III ја повлекол својата војска, а тој дотогаш лесно окупирал дел од Македонија, бидејќи за време на нападот не наиделе на поголема српска војска.
Иако целосно ги победил Бугарите и ја покажал надмоќ на Кралството Србија на Балканскиот Полуостров, Стефан Урош III не покажал желба да ја искористи победата и затоа создал бројни противници меѓу благородниците во неговата земја. Српските власти најмногу му замерувале за помирливиот однос кон Византија и го објасниле со влијанието на кралицата, која се надевала дека ќе го наследи српскиот крал кога ќе порасне нејзиниот син Симеон (Синиша), а не тогашниот престолонаследник, гувернер на Зета и славниот Стефан Душан во Велбуждската битка. Принцот Стефан Душан исто така придонел за победата. Покрај тоа, тие не можеле да му простат на Стефан Урош III што не им дозволил грабеж и територијална експанзија на штета на Бугарија по големата победа. Слушајќи го поразот на Михаил, Андроник се повлекол. Следните освојувања на Дечански ја турнале српската граница на југ кон византиска Македонија. Сепак, некои од неговите дворјани не биле задоволни од неговата политика и заговарале да го симнат од престолот во корист на Стефан Душан. Во 1331 година Душан дошол од Скадар во Неродимље за да го собори Дечански, кој побегнал во Петрич. На 21 август 1331 година Душан го окупирал Петрич по опсадата и го затворил татко му во тврдина, каде што бил задавен до смрт на 11 ноември 1331 година.
Српско Царство
По една деценија без освојување, српската аристократија насилно донела на власт владетел кој ќе и овозможи да ги добие најголемите територии и пленови од војната. Така на 8 септември 1331 година започнал скоро две и пол децениското владеење на Стефан Урош IV Душан. Во тој период, средновековна Србија го доживеела врвот на територијалниот и правниот развој во Српско-грчкото царство на Душан. Српското Царство постоело помалку од три децении. По неговото создавање, наскоро се случило да бидат прогласени цареви кои го поделиле царството и со тоа придонеле за брзо исчезнување по смртта на нејзиниот основач.
Цар Стефан Урош IV Душан Силниот
Младиот крал Стефан Душан и српските благородници подредени на него во Зета решиле дека мора насилно да го заменат Стефан Урош III, кој не покажувал желба за поголеми освојувања. Тие биле охрабрени и од примерот на превратот во Бугарија во пролетта 1331 година, и тоа претставувало закана за државните граници на Србија.
Во август 1331 година, со својот благородник од Зета, Душан со брз поход го достигнал татко му, лесно го совладал и го заробил. После тоа, на Националниот собор на 8 септември 1331 година, Стефан Урош IV Душан бил крунисан за крал а неговиот затворен татко и поранешен владетел починал два месеци подоцна во ноември 1331 година.
Синот на бугарската принцеза Теодора, Стефан Урош IV Душан избрал да создаде добри односи со бугарскиот владетел. Затоа се оженил со сестрата на царот Јован Александар, бугарската принцеза Елена во 1332 година. Благодарение на тој брак, од кога се родил околу 1336 година, идниот крал Урош V и Урош II, односите меѓу Србија и Бугарија останале добри и пријателски расположени. Откако се согласи на сигурен сојуз со Бугарија, младиот српски владетел започнал со освојувања на Византија во 1332 година.
Со големи надежи, луѓето од Дубровник го пречекале новиот српски крал во 1331 година и започнале преговори за Стон и Пелешац. По нешто повеќе од една година во јануари 1333 година добиле повелба од српскиот крал за предавање на двата градови. За возврат, Дубровник бил должен да му „донира“ 8.000 перпери одеднаш, и уште 500 перпери секоја наредна година. Парите добиени од Дубровник му биле потребни на кралот на Србија затоа што воените трошоци се зголемиле поради војната со Византија. Во средината на 1334 година, Стефан Урош IV Душан веќе ги освоил градовите Прилеп, Охрид, Костур, Струмица и други. Така скоро завршило освојувањето на Македонија. Поразите го принудиле византискиот цар да бара мир, кој бил воспоставен во август 1334 година. . Врз основа на мирот со Византија биле признати новите граници на Србија. Во тоа време, српскиот крал морал да се откаже од опсадата на Солун, а вториот по големина град во Византија останал трајно непобедлив за Србите.
Српскиот крал можеби бил заинтересиран за воспоставување мир, бидејќи бил информиран дека унгарската војска подготвува напад врз Србија. Откако склучил мир на југ, кралот Стефан Урош IV Душан заминал со голема српска војска на север. Избегнувајќи конфликт со мнозинството од српската војска, Унгарците ја напуштиле Мачва и побегнале преку Сава. Овој судир се случил на крајот на 1334 или 1335 година. Мачва останала под власта на Србија. Во нападите од 1339 година до 1342 година, Унгарците ги повратиле изгубените територии, но повремените борби на северната српско-унгарска граница продолжиле.
Кралот Стефан Урош IV Душан извршил голема офанзива против Византија во 1342 година и 1343 година во сојуз со византискиот дефектор Јован VI Кантакузин. Кантакузин се прогласил за цар во 1341 година, но бил поразен од вицекралот на младиот Јован V Палеолог. Кога ги изгубил повеќето свои приврзаници, заминал во Србија и склучил сојуз со српскиот крал летото 1342 година. Ова му го олеснило на кралот на Србија патот да ги освои градовите Кроја, Белград, Канин, практично сите на Албанија освен Драч и Валона и да ги освои византиските територии Воден, Костур, Хлерин и Мелник. Сојузот меѓу Душан и Јован Кантакузин траел кратко и се распаднал во пролетта 1343 година а Кантакузин склучил нов сојуз со Селџуците од Мала Азија, кои му помагале во неколку наврати.
Српскиот крал продолжил самостојно да ги освојува византиските градови, а во септември 1345 г. го освоил големиот град Сер, по кое решил да се прогласи за цар.
На Велигден, 16 април 1346 година, Стефан Урош IV Душан бил свечено крунисан за цар на Србите и Грците во Скопје. Во исто време, неговиот син Стефан Урош V бил крунисан за крал на Србија. Откако крунисувањето можело да го направи само патријархот, соборот на државата најпрвин го воздигнал архиепископот Јоаникиј во ранг на патријарх, а потоа тој го извршил крунисувањето на царот, во присуство на патријархот на Бугарија, Симеон, свештеник и игумен од Света Гора и други црковни и световни великодостојници. Оттогаш, само идејата за државата била поделена на Царство на Србите и Грците, односно земји со византиско (римско) државно-правно наследство и Кралството Србија, односно земји пред освојувањето на Стефан Урош II Милутин. Во реалноста, десетгодишниот Урош V не можел да управува со ништо, сите важни одлуки во државата морал да ги донесе или одобри царот во договор со најважните претставници на властите.
Царот Стефан Урош IV Душан продолжил со нападите на југ и ги освоил Епир, Акарнанија и Етолија пред крајот на 1347 година. Таа година, најпознатата епидемија на чума се проширила на Балканот, а Душан и неговото семејство останле на Света Гора 13 месеци во 1347/48 година. Тој ја искористил смртта од чума на гувернерот на Тесалија уште пред крајот на 1348 година, освојувајќи ја и таа област. Така, неговото царство се протегало до Дунав на север до Коринтскиот Залив на југ и од бреговите на Јадранското Море на запад кај Дубровник до бреговите на Егејското Море на исток во близина на Кавала.
На границата со Босна, по неколку години примирје и преговори, воените судири продолжиле. Армијата на банот Степан II околу Божиќ во 1349 година навлегла во Конавле и ги ограбила жителите. Царот заминал во октомври 1350 година да ги поврати Захумје и Краина. Банот се повлекол и царската војска го преминала долниот тек на Неретва и се смета дека се движела понатаму кон Крка, т.е. територијата на сестрата на Стефан Урош IV, вдовицата Јелена Шубиќ. Веста за немирите во грчките области го одвратил царот од понатамошно престојување на запад. Повлекувајќи се, тој го посетил Дубровник во ноември 1350 година. По заминувањето на мнозинството од царската војска од Захумјеи Краина, банот ја вратил својата власт повторно над нив.
Кон крајот на 1350 година, Душан дошол во Солун и преговарал со Јован VI Кантакузин пред градот. Во Византија постоело целосно несогласување меѓу царевите Јован VI Кантакузин и Јован V Палеолог. Затоа Јован V преговарал со Стефан Урош IV Душан за сојуз против Јован VI Кантакузин во 1351 година и потоа се согласил да ја признае кралската титула на Душан.
Во 1352 година, Османлиите ја поразиле грчко-српската војска и истата година ја зазеле тврдината Цимпе кај Галиполе. Затоа Душан му предложил на Папата да го назначи за водач на заедничката кампања против Османлиите во првата половина на 1354 година. Тогаш унгарскиот владетел Лајош I ја нападнал Србија во средината на 1354 година со тврдење дека тој води некаков вид крстоносна војна, нарекувајќи ги христијаните во Србија расколници. Доаѓањето на царот на северната граница, но и појавата на болести ги принудило Унгарците да се повлечат. Мачва и Белград биле под власт на царот во втората половина на 1354 година. Следната 1355 година Душан им наредил на четите што ги испратил на својата сестра Јелена Шубиќ во Далмација да соработуваат со Венецијанската Република против Унгарија и Босна. Душан со години преговарал со Венецијанците за склучување сојуз, му биле потребни нивните бродови за да го освои Солун и Цариград, но сојузот не бил склучен. Царот Стефан Урош IV Душан ненадејно починал на 20 декември 1355 година, и Унгарија ја продолжила војната против Венеција во 1358 година,  станувајќи врховен владетел на Далмација и Дубровник. Најважниот правен документ за владеењето на Душан во Србија бил Душановиот законик кој бил прокламиран на соборот во Скопје во 1349 година, и изменет и дополнет на Советот во Сер во 1354 година. Законикот требало да ги допуни поранешните објавени акти и закони (Номоканон Свети Сава, т.н. законик на Јустинијан, Синтагма на Матија Властар, меѓународни договори и повелби издадени на лица и институции во Србија). Во некои написи, Душан се повикува директно на Владеењето на правото (членови 6, 8, 11, 101, 109 и 196). Една третина од Кодексот се заснова на релевантните регулативи на византиското право. Постои голема сличност помеѓу членовите 171 и 172 од Кодексот (кои ја пропишуваат независноста на судството) со делови од византискиот законик Василика (книги VII, 1, 16-17), кои биле византиски адаптации на законикот на Јустинијан. Србија 130 години го применувала римско-византискиот закон преку законите, а Душановиот законик претставувал дополнително обединување на правниот поредок. Цар Душан сакал да ја зацврсти централната власт и државата од една страна со Кодексот, а од друга страна да ги ограничи барањата на српските големи господари, кој во времето на неговите освојувања станал пресилен и ја ослабел државната моќ со неговата децентрализација. Детално се регулираат правата и обврските на одделните класи, како и односите меѓу класите, со цел да се воведе ред во државата, но и да се легализира правната нееднаквост на лицата кои припаѓале на различни класи (благородници, себри). Покрај тоа, Кодексот содржел брачно право, граѓански и кривично-правни прописи, како и правила за судска постапка. Со оглед на ширината на областа на социјалните односи што ја регулирал, Кодексот може да се смета за устав на средновековна Србија.
Стефан Урош IV Душан сигурно бил еден од најпознатите и најуспешните српски владетели воопшто. Тој го донел српскиот народ на врвот на својата моќ, и политички и освојувачки. Интересен опис на Душан дал познатиот српски историчар Станоје Станојевиќ во неговата „Историја на српскиот народ“ (1908), пред повеќе од еден век:"„Во него немаше длабока политичка мудрост, но тој имаше природна јасност да ја разбере непосредната состојба и да ја искористи. Покрај тоа, тој ја сфати потребата од корист на добрата организација, иако тој самиот не беше добар организатор “."
Стефан Урош V
Царот Душан го наследил неговиот син Стефан Урош V. Тој како дете станал млад крал. Титулата млад крал во српската држава ја имале престолонаследниците. Цар Душан му ја дал и титулата крал. Стефан Урош IV Душан и Стефан Урош V биле крунисани во исто време на 16 април 1346 година на соборот во Скопје. Така, како десетгодишно дете, Урош станал совладетел на неговиот татко со широки овластувања. Урош брзо се здобил со титули и највисоки позиции во земјата, но малку научил од неговиот татко кој бил успешен државник и воен водач. Стариот српски хроничар забележал дека Урош бил „убав, но во малда смисла“. Стефан Душан е запаметен како Силниот, а неговиот син како Слабиот.
Царот Стефан Урош V (1355—1371) наследил многу тешка задача. Тој не бил во можност ниту да го одржи ниту да го обедини царството. Според Јован VI Кантакузин, во негово време започнал брзиот пад на Српското Царство, кое потоа довело и до негово распаѓање.
На почетокот на владеењето на Урош, друг член на владејачкото семејство, Немањиќ, ги објавил своите владејачки аспирации. Полубратот на Душан, деспотот Симеон, гувернер на Тесалија, замислил дека неговите права кон престолот се поголеми. Затоа тој барал моќ во сите српски земји и се прогласил за цар. Повеќето владетели и царевицата Елена го поддржувале синот на Душан, а не неговиот полубрат, на соборот во Скопје во 1357 година. Симеон не успеал ниту воено да се наметне на српската аристократија и да го потисне легитимниот цар. Тој бил поразен, но се одржуваал како независен владетел. Со царската титула, Симеон Урош Палеолог (Немањиќ) управувал со јужните провинции, Епир и Тесалија од 1359 година. Во времето на бунтот на Симеон, вујкото на царот Стефан Урош V, деспотот Јован Комнин Асен ја одделил областа во Албанија од Српското Царство. Така биле создадени две држави, односно две царства.
Чувствувајќи се дека веќе нема енергичен и претприемнички владетел, благородниците започнале да дејствуваат независно во другите делови на царството. Прво, принцот Воислав Војиновиќ формирал голема независна феудална област која се протегала од Рудник до морето. Воислав Војиновиќ не зборувал против младиот цар лично, но тој произволно војувал со Дубровник. По ненадејната смрт на Воислав Војновиќ во 1363 година, регионалните господари во Македонија, Волкашин и Углеша Мрњавчевиќ, станале посилни. Царот му ја доделил титулата деспот на Углеша Мрњавчевиќ, кој владеел со регионот на Сер, а неговиот постар брат Волкашин имал уште поголема титула. Тој му ја дал титулата крал околу август 1365 година. Како крал, Волкашин станал совладетел на царот. Царот Стефан Урош V и кралот Волкашин ковале заеднички пари, испраќале заеднички пратеници и биле заедно сликани.
Распад на Српското Царство
Заедничкото владеење не ја зацврстила централната власт. Царот Урош V немал ниту сила ниту мудрост да им се спротивстави на Мрњавчевиќ и да им се наметне на регионалните господари. Во последните години од неговото владеење, Српското Царство било целосно поделено, а царот останал без моќ. Царот Стефан Урош V немал деца и дозволил најстариот син на Волкашин, Марко да биде прогласен за млад крал, односно за принц. Затоа, Мрњавчевиќи се наметнале како ново владејачко семејство. Во исто време, кралот Волкашин станувал сè помоќен и повеќе не му требал царот. Издал повелби и склучувал меѓународни договори без царот. Најмоќното семејство Мрњавчевиќ од 1366 година се одделило од царот. Волкашин Мрњавчевиќ од Прилеп и Углеша од Сер заедно управувале со Македонија. Наспроти Мрњавчевиќ, неколку претставници на српските власти во Рашка и Зета го признале врховниот авторитет на царот Урош. Тоа биле Лазар Хребељановиќ кој владеел со Поморавjе, Вук Бранковиќ на Косово, Никола Алтомановиќ на Златибор и Рудник и браќата Балшииќ во Зета. Наследникот на Воислав Војиновиќ, префектот Никола Алтомановиќ и принцот Лазар се обиделе да го придобијат неодлучниот цар Стефан Урош V и да го намалат влијанието и моќта на Мрњавчевиќи. Народното предание го осудил лукавиот Волкашин како тиранин кој нелегално ја зел кралската титула, па дури и го убил царот. Сепак, Волкашин станал крал и совладетел според волјата на царот, и бил убиен на 26 септември 1371 година. пред смртта на царот. Стефан Урош V починал на 4 ноември 1371 година.
Битка кај Марица
Со територијата на Македонија продолжиле да владеат Мрњавчевиќи, и како решавачки судир го имале против Отоманското Царство. Од средината на 14 век, Османлиите започнале да освојуваат делови од Европа и станале сила што во следниот период ќе одлучува за судбината на балканските народи со векови. Во тоа време, ретко кој можел да помисли дека Османлиите ќе застанат веднаш под ѕидините на Виена.
Областа Сер со која владеел деспотот Углеша била прва изложена на османлиски напади. Тој се борел против нив неколку години, а потоа во средината на 1371 година, Мрњавчевиќ дознал дека Турците подготвуваат голем напад. Браќата Волкашин и Углеша ја собрале својата војска и тргнале да ги поразат Османлиите со одлучна битка надвор од границите на нивните земји и да ги вратат во Анадолија еднаш и засекогаш. Според изворите, тие имале 50,000 –70,000. Изворите запишале и дека браќата биле убиени, а заедно со нив и многу нивни војници. Според традицијата, во текот на ноќта помеѓу 25 и 26 септември 1371 година. (според стариот календар), Османлиите извршиле напад во кој целосно ги поразиле силите на браќата.
Средновековна Србија по Немањиќи
По смртта на Волкашин, неговиот син Марко (1371-1395) стана крал, но немал големо влијание врз старите територии на Српското Царство во Македонија, бидејќи неговото кралство се наоѓало во околината на градот Прилеп. Другите регионални господари, како браќата Јован и Константин Дејанови, Ѓураѓ Балчиќ, Вук Бранковиќ, Никола Алтомановиќ, Лазар Хребељановиќ и други дејствувале како независни владетели. Ниту еден српски благородник не сакал да го признае кралот Марко за врховен господар.
По неколку години, Твртко I Котроманиќ заклучил дека турскиот вазал што владеел околу Прилеп не е вистински крал и дека тој, како потомок на Стефан Драгутин Немањиќ, треба да ја обнови „земјата на неговите предци“. Стефан Твртко I бил крунисан за крал на Србите и Босна во 1377 година. Оттогаш, Котроманиќи потенцирале дека тие се кралеви на Србите и Босна, а покрај нивното лично име, тие го носат и владејачкото име Стефан. Така, важноста на централната српска држава постепено ја заземала областа на принцот Лазар, кој подоцна станал српски деспот (1402) и ја задржал важноста на централната српска држава до крајот на средниот век, односно до неговото освојување од страна на Османлиите во 1459 година.
Кнез Лазар
Насетувајќи ја опасноста од агресивниот сосед Никола Алтомановиќ, Лазар стапил во сојуз со босанскиот бан Твртко и со кралот на Унгарија и Полска, Лудвиг I, на кого што морал да му вети извесни „услуги и даноци“. Според Орбини, Лазар му плаќал на својот сизерен 10,000 фунти сребро, ветувајќи му дека ќе му служи верно, на што кралот Лудвиг му го испратил во помош војсководецот Никола Гаревиќ. Никола притиснат од сите страни, побегнал во Ужице, но тука бил заробен и ослепен (1373). Неговите пространи области ги поделиле помеѓу себе Лазар и Твртко.
По победата над Никола Алтомановиќ (1373), потпомогнат од босанскиот крал Твртко кој ги освоил оние територии по сливот на горниот тек на реката Дрина. , принцот Лазар го проширил своето директно владеење до Рудник и Златибор. Подоцна, во 1379 година, тој ги анектирал областа Кучево и Браничево, кои му припаѓале на Бранковиќ. Во најголема мера, областа на принцот Лазар се протегала од изворот на Јужна Морава до Дунав, Сава и Дрина. Тој владеел со целото Поморавjе, со градовите Ниш, Крушевац (главен град), Ужице и рударските центри Ново Брдо и Рудник. Покрај Лазар, најголеми српски благородници биле неговите зетови Вук Бранковиќ, господар на Косово и Скопје и Ѓураѓ Балшиќ во Зета. И двајцата ковале пари со своите карактери, што зборувало за нивното целосно независно правило. Кнезот Лазар немал доволно моќ или доволно време да ги покори и на тој начин да ја обедини српската држава. Сите негови напори за градење на државата биле запрени од Турците.
Териториите на Лазар за првпат биле нападнати во 1381 година, десет години по Битката кај Марица. Тогаш еден одред бил поразен кај Параќин од страна на српската војска. Набрзо потоа паднале Сер (1383), Софија (1385), а по долга опсада и вториот по големина град во Византија, Солун (1387). Во 1386 година османлиската војска предводена од султанот Мурат I повторно се обидела да навлезе во Србија од исток. Османлиите го освоиле Ниш, меѓутоа нивниот обид бил спречен кај Плочник, каде српската војска предводена од кнез Лазар, извојувала победа и ги принудила Турците да се повлечат.
Потоа, во Дубравница кај Параќин, биле освоени Креп и Витомир. Лазар ги чекал и ги потиснал на Османлиите во близина на Плочник. Поразите кај Плочник и Билеќа го принудиле султанот Мурат на озбилни подготовки за борба против Србите, кои претставувале главна христијанска воена сила на Балканот. Преку областите на Константин Дејанов, кој и сам со своите одреди морал да се приклучи на Турците, Мурат избил на Косово во областите под контрола на Вук Бранковиќ. По состанокот на Плочник, на принцот Лазар му станало јасно дека за него се ближи времето на одлучувачка битка.
Косовска битка
Битката долго и внимателно била подготвувана од двете страни. Фактот дека Вук Бранковиќ како зет и неговата војска биле со војската од моравското кнежевство на Лазар покажува колку тоа било важно за Србите. Покрај тоа, кралот Стефан Твртко I го испратил својот веројатно најспособен воен водач, војводата Влатко Вуковиќ, со војска да му помогне на Лазар. Од друга страна, султанот ги водел своите синови и најдобрите воени водачи. Тие своите кампови ги сместиле на Косово Поле во близина на Приштина. Битката започнала утрото на Видовден, во вторникот, на 15 јуни 1389 година, (28 јуни според новиот календар). Нема веродостојни податоци за бројот на војници кои се бореле на страната на кнезот Лазар и султанот Мурат. Постојат проценки дека во српската армија броела 15.000 до 20.000 војници, а во османлиската армија околу 30.000 војници. Доколку турбето на Мурат се земе како извор, коњаницата се судрила некаде во близина на на Лаб и Ситница. Се смета дека на почетокот Србите имале видлив успех. Се претпоставува дека Вук Бранковиќ, кој командувал со десното крило, ги растурил четите на синот на Мурат, Јакуб.
Потоа, се случиле два смртни случаи, што направиле битката за Косово да ја засени поголемата и посудбоносната битка кај Марица. Се смета дека султанот Мурат I прв бил убиен. Принцот Лазар водел битка во центарот и веројатно група витези, вклучувајќи го и благородникот Милош, се одделиле од тој дел на војската и се упатиле кон командантот на османлиската војска. Не е јасно дали српските витези се пробиле преку борба, како што пишува во преписката на Фиренца со Стефан Твртко I во тоа време, или некој од нив се преправал дека се предава, како што вели подоцнежната легенда. Сигурно е дека Милош се појавил вооружен пред султанот и го убил. Тоа е единствениот случај во историјата на османлиските војни во Европа од падот на Цариград до опсадата на Виена, султанот да биде убиен на бојното поле или мртов да се врати од бојното поле.
По смртта на Мурат, настанала конфузија во која најдобро се справил вториот син на султанот, Бајазит I. Тој наредил да не се открива смртта на неговиот татко и тој го повикал и погубил неговиот брат Јакуб како можен претендент за престолот. Можеби ги собрал сите турски сили, направил решителен напад и ја сменил ситуацијата на бојното поле, а можеби имал само среќа да го фати командантот на српската војска во скоро изгубената битка. Тој потоа го заробил принцот Лазар и веднаш наредил да биде убиен. Меѓу благородниците кои се спасиле од смртта биле Влатко Вуковиќ и Вук Бранковиќ. Традицијата го осудува последниот за предавство и договор со Турците.
Смртта на султанот Мурат I и фактот дека Турците брзо се повлекле од Косово, создал впечаток дека Србите излегле од битката победници. Во Европа се појавиле оние кои ја славеле христијанска победа. Дури и повеќе во прилог на мислењето дека српската војска победила на Косово на Видовден на 15 јуни 1389 година. Се вели дека по битката Османлиите не постапиле како по победата кај Марица во 1371 година, односно немало никаква вест дека ги ограбиле српските земји по битката на Косово и се чини дека биле свесни дека биле поразени воено. Како и да е, битката за Косово била пирова победа. Последиците од битката биле поразителни за Србите. Тие го изгубиле сјајот на своето благородништво и голем дел од армијата. Со смртта на принцот Лазар, кој бил единствениот се обидувал да го запре процесот на распаѓање на српската држава, земјата била доведена на работ на катастрофата. Првиот исход од Битката кај Косово никогаш не може да биде расветлен поради недостигот и недоследноста на современите извори и брзо создадената легенда што датира од 15 век. Што и да се случило, традицијата го прифатила како пораз, што е сосема разбирливо ако се знае што следувало, а тоа било изгубена слобода, борба за последните остатоци од државата и почетокот на бесконечна серија безнадежни миграции. Србија не потфрлила на Косово, но оваа клучна битка го свртела нејзиниот историски развој во друга насока.
Со текот на времето, симболот на Косово се оформил во посебна етика, кој заедно со Православната црква како главен носител, честопати бил единствениот елемент на свеста за единство, знак на припадност кон една нација долго расфрлана низ околните царства. Битката станала симбол на отпор кон религијата и културата на другите луѓе, кои упорно и систематски се обидувале да ги потчинат Србите, првенствено духовно, уништувајќи сè што ќе ги потсети на нивното постоење и национален идентитет.
Косовскиот мит е толку цврсто вграден во свеста на народот во текот на изминатите векови што станал основна и трајна одлика на менталитетот на српскиот народ.
Српско Деспотство
По битката за Косово, Србија исто така била нападната од Унгарија, па принцезата Милица, во консултација со патријархот и соборот, одлучила да побара воена помош од султанот Бајазит I против кралот Сигизмунд и Унгарија, но и да го признае султанот за врховен господар на Моравското кнежевство. Малолетниот наследник на принцот Лазар, Стефан Лазаревиќ, морал да прифати вазални обврски кон султанот во име на Моравското кнежевство. Како вазална област, Србија испраќала помошни одреди до султанот во војни и секако некои годишни парични придобивки. Деспотството постоело како вазална земја скоро 70 години и на тој начин делумно ја зачувала својата самоуправа во внатрешните работи и повремено се обидуваше да води независна надворешна политика.