cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Робин Рајт
Рајт за првпат доби внимание за нејзината улога како Kelly Capwell во NBC оперската сапуница "Santa Barbara", од 1984 до 1988 година. Подоцна прави транзиција во филмови, како главен лик во романтичната комедија "The Princess Bride" (1987). Таа до сега ужива во својата успешна кариера во филмската индустрија, глумејќи во разни филмови, вклучувајќи ја романтичната комедија-драма "Forrest Gump" (1994), романтичната драма "Message in a Bottle" (1999), суперхеројската драма-трилер "Unbreakable" (2000), историската драма "The Conspirator" (2010), биографската спортска драма "Moneyball" (2011), мистериозниот трилер "The Girl with the Dragon Tattoo" (2011), биографската драма "Everest" (2015) и суперхеројскиот филм "Wonder Woman" (2017).
Ран живот
Рајт е родена во Далас, Тексас, ќерка на Гејл, продавачка во козметички салон и Фреди Рајт, работник во фамацевтска компанија. Рајт пораснала во Сан Диего, Калифорнија. Таа учела во La Jolla средно училиште и во Taft средно училиште во Вудлен Хилс, Лос Анџелес.
1980–2000: Транзиција во игран филм
Таа премина во игран филм како Батеркап (Buttercup) во филмот "The Princess Bride" (1987). Таа доби критичко признание за нејзината улога како Џени Куран (Jenny Curran) во Forrest Gump (1994), добивајќи Златен Глобус и Screen Actors Guild номинации за Најдобра споредна женска улога.
Во 1996 година таа глуми главна улога во филмската адаптација на Даниел Дефо - "Moll Flanders" (1996), за која таа доби Satellite Award номинација за Најдобра Глумица во Драма. Таа беше номинирана за Screen Actors Guild Award за Најдобра Глумица за нејзината улога во "She's so lovely" (1997), филм во кој таа глуми заедно со поранешниот сопруг (тогашен)  Шон Пен. Рајт ја доби својата трета номинација Screen Actors Guild Award за нејзината улога во телевизискиот филм "Empire Falls" (2005).
2013–тековно: Куќа на Карти, понатамошна филмска работа
Од 2013, Рајт се појавува во политичката сериска драма "House of Cards" во улога на Claire Underwood на Netflix. На 12 јануари 2014 година, таа го освои Златниот глобус за таа улога, станувајќи првата глумица што ја доби наградата за онлајн-телевизиска серија на интернет; беше номинирана за истата награда следната година. Таа исто така има добиено  номинации за Primetime Emmy Award во 2013 и 2014 година за истата улога. Следната 4та сезона во 2016 година, Рајт изјави дека треба да е платена за нејзината улога како Claire Underwood исто толку како и нејзиниот колега Кевин Спејси кој ја игра улогата на Frank Underwood; Netflix се согласи. Во 2017 година, за нејзиното глумење во петтата сезона, Рајт беше номинирана по петти пат заPrimetime Emmy nomination за Главна Глумица - Драма.
Во 2017 година, Рајт ја игра улогата General Antiope во Wonder Woman (2017), заедно со Гал Гадот и Крис Пајн. Таа ќе ја повтори улогата во Justice League (2017). Ќе се појави во продолжението на филмот "Blade Runner", "Blade Runner 2049".
Личен живот
Од 1986 до 1988 година Рајт беше во брак со глумецот Дејн Витерспун, кого таа се сретна во 1984 година на снимањето на сапунската опера "Santa Barbara".
Во 1989 година, Рајт беше во врска со Шон Пен по разведувањeто на него со Мадона. На Рајт и беше понудена улогата Lady Marian во филмот "Robin Hoodː Prince of Thieves" но ја одби, бидејќи била бремена. Ќерката на Рајт и Пен, Дајлан Францес е родена во април 1991. Таа се повлече од улогата на Abby McDeere во "The Firm" (1993) поради нејзината бременост со своето второ дете. Синот на Рајт и Пен, Хопер Џек, е роден во август 1993 година.
Во февруари 2012 година, Рајт започна да се запознава со глумецот Бен Фостер, и нивната свршувачка беше објавена во јануари 2014 година. Двојката ја прекина нивната свршувачка во ноември 2014 година, но повторно се обединија во јануари 2015. На 29 Август 2015 година, тие објавија дека ја прекинуваат својата вторa свршувачка.
Филантропија и активизам
Рајт е почесен портпарол на Далас, Тексас-заснована непрофитна Гордиева фондација.
Во 2014 година, Рајт соработуваше со две компании во Калифорнија; Pour Les Femmes и The SunnyLion. The SunnyLion донира дел од својата добивка за движењето Raise Hope For Congo.
Рајт е активист за човековите права во Демократска Република Конго. Таа е раскажувач и извршен продуцент на документарниот филм "Кога Слоновите се борат" кој нагласува како мултинационалните рударски корпорации и политичари во Демократска Република Конго ги загрозуваат човековите права, и овековечување на конфликтот во регионот. Рајт е поддржувач на Stand With Congo, кампањата за човекови права зад филмот. Во 2016 година, јавно говореше за поддршка на кампањата на филмски проекции на филмскиот институт во Њујорк, во медиумските интервјуа, со новинари, и преку нејзините сметки за друштвените медиуми.
Дамаскин Студит
Дамаскин Студит (на ) — грчки писател и црковен проповедник родум од Солун во XVI век.
Руан
Руан (фр. Rouen) — пристаништен град во северозападниот дел на Франција.
Градот лежи на реката Сена. Седиште е на департманот Приморска Сена и на регионот Горна Нормандија. Според податоците од 2006 година, бројот на жители изнесувал 107.904.
Историја
Првите остатоци од човечко население на овие предели потекнуваат од периодот од 9.000 до 6.000 години п.н.е.
Околу 100 година, Римјаните го основале градот Ротомагус на местото на денешниот Руан. Од 4 век, градот бил бискупско седиште (прв бискуп бил Св. Виктрис 385-410).
Во 841 година, Викинзите по првпат навлегле во градот. Судејќи по хрониките од времето на викиншките инвазии, во 911 година градот станал престолнина на Нормандиското Војводство. Во 1066 година, норманскиот војвода Вилијам Освојувачот, ја освоил и Англија.
Во 1204 година војската на францускиот крал Филип II го освоила Руан.
На 19 јануари 1419 година, за време на стогодишната војна, кралот на Англија Хенри V го освоил Руан и цела Нормандија. Јованка Орлеанка е запалена на клада во Руан на 30 мај 1431 година.
Карло VII во 1449 година повторно го освоил Руан за Франција.
За време на француско-пруската војна Руан го окупирала војската на Прусија (од декември 1870 до јуни 1871 година).
Во Втората светска војна, Руан од јуни 1940 година до август 1944 бил под германска окупација. Градот во овој период бил тешко бомбардиран, посебно мостовите на Сена и железничката станица.
Пристаниште
Руан се наоѓа на стратешка положба меѓу Париз и Атлантикот. Пристаништето е оддалечено околу 80 км од сливот на реката Сена, што претставува околу 6 часа пловидба. Градот истовремено е и речно и морско пристаниште. Пристаништето може да опслужува бродови со приближна носивост од 150.000 тони.
Руан е 28-то пристаниште на Европа според количината на транспортираната стока, и петто по ред во Франција. Тоа е најголемото пристаниште за транспорт на жито во Европа и најголемо француско пристаниште за транспорт на брашно и ѓубрива.
NGC 3884
NGC 3884 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3884 се споменува и како UGC 6746, MCG 4-28-51, CGCG 127-52.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3884 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 3884 има привидни димензии од 2,1' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 3884 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36706. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1443. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 103.
1708 во уметноста
1708 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Палау на Олимписките игри
Палау првпат се натпреварува на Летните олимписки игри во 2000 година во Сиднеј и повторно учествувале на игрите во 2004 година во Атина и на игрите во 2008 година во Пекинг. Палау сè уште нема учествувано на Зимските олимписки игри.
Ореховски Врх
Ореховски Врх (словенечки: Orehovski Vrh) — населба во Општина Горња Радгона во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Алан Маркес Лоуреиро
Алан Маркес Лоуреиро (роден на во Рио де Жанеиро), попознат само како Алан  бразилски фудбалер, играч од средниот ред на Евертон и на бразилската репрезентација.
Биографија
Класичен централен играч од средниот ред или мецала, со посилна десна нога, опремен со висок квалитет во фазата на стопирање на противничките играчи и физичка сила што го прави еден од најдобрите играчи на светот во враќањето на поседот на топката на својот тим. Умее да освојува простор и да напредува на противничката половина со топката во нозете и поседува одлични технички квалитети. Важи за еден од најдобрите играчи од средниот ред на светската фудбалска сцена.
Мадуреира и Васко да Гама
Тој ја започнал својата кариера во 2007 година, кога дошол во екипата на Мадуреира каде играл шест месеци во младинските категории пред да се пресели на позајмица, во Васко да Гама во 2008 година. Во 2009 година, откако позајмицата му истекла, Васко да Гама решиле да го откупат Алан иако за време на периодот под заем тој не настапил ниту еднаш за првиот тим. Сепак, веднаш по потпишувањето траен договор со Васко да Гама тој бил приклучен меѓу играчите кои го сочинуваат првиот тим. Тој го имал своето деби во Серија Б на 5 септември, за време на првенствениот натпревар против Атлетико Гојаненсе. На 11 ноември, за време на првенствениот натпревар против Кампинесе, го добил првиот црвен картон во својата кариера. За време на натпреварот од Копа Судамерикана против Клуб Аурора го постигнал својот прв гол во професионалната кариера.
Јестрикланд
Јестрикланд (швед. ) е историска покраина (landskap) на источното крајбрежје на Шведска. Се граничи со покраините Упланд, Вестманланд, Даларна и Хелсингланд, и со Ботнискиот Залив. Јестрикланд е најјужната покраина во крајот Норланд.
Управа
Традиционалните покраини во Шведска немаат административна улога, туку постојат само како културно-историски целини. Во случајот на Јестрикланд, покраината го опфаќа јужниот дел на административниот округ Јевлеборг.
Географија
Јестрикланд честопати се нарекува „Врата кон Норланд“ бидејќи била минувалиште за оние што оделе во овој северен крај, кој во минатото бил ретко населен, неистражен и покриен со шуми, планини и езера.
Геслото на покраината гласи „Железното Кралство“ (Järnriket).
Главните делови на Јестрикланд се состојат од рамничарски предели, кои на југ и исток преоѓаат во плодни земјоделски површини. На север и запад теренот станува ридест, пошумен и непогоден за обработка. Во северозападниот агол се наоѓа највисоката планина во покраината, наречена Лустигкноп (Lustigknopp, букв. „смешна качулка“), со висина од 402 м. Планината е тромеѓе кајшто се среќаваат покраините Јестрикланд, Хелсингланд и Даларна.
Покраината нема многу големи водни површини, но изобилува со мали езера, кои вкупно сочинуваат од територијата. Најголемо езеро е Стуршен, со површина од 72 км2.
Во Јестрикланд се наоѓа и националниот парк Фернебофјерден.
Историја
Сè до XIV-XV век, Јестрикланд бил дел од Упланд. Рударството и железарството се најзначајни гранки уште од V век, особено во Хуфорш и Сандвикен. Овие места и денес произведуваат наменски челик и други послебни метали, и вработуваат околу 6.500 луѓе.
Цилтендорф
Цилтендорф (Ziltendorf, Sułocin) — општина во округот Одра-Шпре, во Бранденбург, Германија.
Фрњомлака (Карбуница)
Фрњомлака — археолошко наоѓалиште во кичевското село Карбуница. Претставува доцноантичка населба. Се наоѓа на околу 500 м јужно од селото, во приватна нива, каде се откриени темели од ѕидови, а по површината се наоѓа множество фрагменти од керамички садови, питоси, тегули и градежен материјал.
Кајсери (покраина)
Каисери  (турски: Kayseri) — покраина во централна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Каисери. Покраината има 1 096 088 жители (2006) и површина од 16 917 км2. Разделена е на 16 окрузи.
Метро
Етимологија
Првата линија на метрото во Париз била отворена во 1900 г. под името Chemin de fer Métropolitain — Велеградска железница (велеград = метропола, метрополија, голем град; грчки: mĕtró-pólis — „мајчин град“, „главен град“, „престолнина“). Ова име набрзо било скратено на „метро“ и било усвоено во многу земји во светот за подземни железници.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Договор од Цариград (1590)
Договорот од Цариград — мировен договор потпишан на 21 мај 1590 година преку кој завршила третата Отоманско-персиската војна.
Според кој Персија ги признала османлиските освојувања. Таа се обврзила да ја прекине шиитската пропаганда на територијата на Османлиското Царство и истовремено да престане со гонењето на сунитите на сопствена територија. Отоманско-персиската војна привремено ги дислоцирала османските интереси во друга насока.
Слугинка Господарка (Перголези)
Слугинка Господарка е комична опера во два чина компонирана од Џовани Батиста Перголези.
Заплет
Еден богат и постар господин по име Уберто ја има на услуга младата и паметна Серпина која со својот препотентен карактер ја користи добрината на својот господар. Уберто, за да ѝ одржи лекција, и кажува дека сака да се ожени; Серпина бара од него да се ожени со неа, но тој одбива, дури и ако е многу заинтересиран. За да го направи љубоморен, Серпина му кажува дека нашла сопруг, извесен капетан Темпеста, кој всушност е другиот слуга на Уберто, Веспоне, преправен во војник. Серпина бара од Уберто мираз од 4.000 скуди; Уберто, за да не плати, ќе се ожени со Серпина, која од слугинка конечно станува господарка.
Синопсис
Чин 1
Претсобје
Уберто, штотуку разбуден, е лут затоа што слугата Серпина доцни да му ја донесе шолјата чоколада со која вообичаено го започнува денот (Aspettare e non venire) и затоа што слугата Веспоне се уште не го избричил. Потоа го испраќа момчето во потрага по Серпина, а таа се појавува по одредено време и тврди дека и е доста, и дека и покрај тоа што е слугинка, сака да биде почитувана и почитувана како вистинска дама. Уберто го губи трпението со тоа што ѝ наредува на младата жена да го промени својот став (Semper in contrasti con te si sta). Серпина, не многу вознемирена, за возврат се жали дека добива само прекор и покрај постојаното внимание што му го посветува на својот господар и му наредува да замолчи (Stizzoso, mio stizzoso). За да ја направи љубоморна, Уберто решава да се ожени, му наредува на Веспоне да тргне во потрага по жена за да се ожени и бара да му донесат облека и бастон за да излезе, на што Серпина му наредува да остане дома бидејќи веќе е доцна, и дека ако се осмели да замине, таа ќе го затвори надвор. Следува бурна кавга, која очигледно веќе се случила неколку пати, и во која Серпина бара нејзиниот господар да се омажи, но Уберто категорично одбива (Дует знам до тие очи / Signorina v'ingannate).
Чин 2E
Истото претсобје
Серпина се обидува да го привлече вниманието на Уберто, откривајќи му дека и таа нашла сопруг и дека тој е војник наречен Капитан Темпеста. Уберто, болно погоден од веста, се обидува да не покаже исмејувајќи ја слугинката, но знае дека ќе му недостига. Серпина, сфаќајќи дека е блиску до победата, го дава последниот удар, играјќи на картата на милосрдието, велејќи му да не ја заборави и да ѝ прости ако понекогаш била дрска (A Serpina penserete). Серпина потоа го прашува Уберто дали сака да го запознае нејзиниот сопруг, а тој неволно прифаќа; Серпина излегува преправајќи се дека го повикува свршеникот. Оставен сам, Уберто се прашува и иако сфаќа дека е заљубен во својата слугинка, знае дека според ригидните правила од тоа време незамисливо е за еден благородник да се ожени со својата слугинка (Son imbrogliato io gia). Неговите мисли се прекинати со доаѓањето на Серпина во друштво на Веспоне/Капетан Темпеста. Уберто е зачуден и во исто време љубоморен. Капетанот, кој не зборува за да не биде препознаен, преку Серпина му наредува на Уберто да и плати мираз од 4.000 скуди или во спротивно бракот нема да се случи и Уберто наместо тоа ќе мора да се ожени со неа. По негодувањата на Уберто, војникот се заканува дека ќе прибегне кон силни методи, на кои Уберто попушта и изјавува дека ја прифаќа Серпина за жена. Веспоне ја трга својата маска, но господарот, всушност задоволен од тоа како се наместиле работите, му простува и работата завршува со фразата што е клучот на целата приказна: И од слугинка станав станав господарка.
NGC 6229
NGC 6229 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Херкул, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6229 се споменува и како GCL 47.
Откривање
Објектот е откриен на 12 мај 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6229 е од видот IV. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,4 m. NGC 6229 има само една позната привидна димензија, која изнесува 4,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 46 м 58,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +47° 31' 42"".
Други поделби
Проучување на NGC 6229 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 80; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3503. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1370.
Белгија
Кралство Белгија (Koninkrijk België, Royaume de Belgique, Königreich Belgien) — земја во западна Европа, која граничи со Холандија, Германија, Луксембург, Франција и Северно Море.
Белгија е културен крстопат меѓу германска и романска Европа. Во Белгија се зборуваат холандски (меѓу Фламанците), главно на север; француски, главно меѓу Валонците, главно на југ, но и во центарот на земјата (во и околу главниот град Брисел); и германски, меѓу мал број жители на исток. Оваа културна и јазична разновидност се забележува и во комплицираните белгиски институции, како и во политичката историја на земјата. Бројот на жители во Белгија изнесува 10.309.725.
Пред независноста
Од географски аспект, Белгија претставува еден вид крстопат на Европа и во последните 2000 години била сведок на постојаното населување на најразлични народи на нејзината територија. Во Белгија фигурирале Келтите, римјаните и германи. Подоцна, територијата на денешна Белгија била под директно влијание на Франција, Холандија, Шпанија и Австрија.
Првите познати народи кои ја населиле Белгија биле белгите. Белгите се келтски племиња кое дошле од Северна Галија, а во 54 п.н.е. биле подчинети од страна на Гај Јулиј Цезар. По распаѓањето на Римската Импeрија во 5 век, Германите ја населиле римската провинција Галија.Франките овде го формирале своето царство. Царот Кловис I го примил христијанството. Во времето на Карло Велики, територијата на денешна Белгија повторно се наошала во неговото царство. Во 800 година, тој бил прогласен за цар на Светото Римско Царство признаен и од самиот папа.
Подоцна, овој регион бил вклучен во териториите на Холандија и Шпанија, додека протестантските покраини добиле независност. Следувало владеењето на Австрија и неколку години под француско владеење во времето на Наполеон Бонапарт. По отстранувањето на Наполеон од власт во 1815 година, Белгија повторно била соединета со северните области на Холандија.
Независна Белгија
Во 1830 година избувнала Белгиската револуција, преку која се создала независна Белгија.
Леополд I за крал бил избран со помош на Велика Британија. Главна одлика на Белгија била нејзината неутралност, која била нарушена во 1914 година, кога била нападната од Германија. Така, таа била приморена да се вклучи во Првата светска војна. Во 1940 Белгија повторно била нападната од Нацистичка Германија, а по крајот на војната нејзината неутралност била изоставена.
Белгија е членка на НАТО пактот и една од основачите на Европската Економска Заедница. Во 1992 година се приклучила кон ЕУ. Од 1830 година таа е независна држава.
Географија и клима
Белгија е држава која се наоѓа во Западна Европа и која се граничи на запад со Северното Море, на север со Холандија, на исток со Германија, на југоисток со Луксембург и на југ со Франција со вкупна должина на границата од 1482 километри. Плоштината на Белгија изнесува 30,510 км2, и според неа се наоѓа на 136 место во светот.
Белгија има морска клима. Просечна температура во Белгија е околу 11,2 °C. Можеме да разликуваме три климатски типови. Просечната температурска разлика меѓу најтоплиот месец и најлданиот месец (лето 16,9 °C ; зима 3 °C). Во централна Белгија владее морска клима. Поголемото растојание на морето е причината за поголемите разлики меѓѕ летните и зимските температури (лето 14,7 °C ; зима 2,5 °C). Околината северно од реката Maas и реката Samber владее таканаречена копнена клима. Јули и август се од прилика најтоплите месеци, а јануари и февруари се најладните месеци во целата година. Зимите во високите Ardennen се остри и долги. Просечната количина на дожд во целата година е околу 852 mm. Просечниот број на денови во кој паѓа дожд е меѓу 75 и 90 денови. Максималната дебелина на снегот е околу 6 cm на крајбрежјето, а околу 30 cm на некој повисоки места на Ардените, додека просечниот број на сончеви часови во целата година изнесува околу 1392.
Административна поделба
Белгија се дели на региони,провинции и јазични области.
Региони во Белгија
Региони во Белгија се: Фландрија, Валонија и градот Брисел.
Провинции во Белгија
Градот Брисел не припаѓа на ниту една провинција.
Јазични единици во Белгија
Белгиски јазични единици се: Фламанска заедница (се зборува холандски јазик, седиште во Брисел), Франкофонска заедница (се зборува француски јазик, седиште во градот Намир) и Германофонска заедница (се зборува германски јазик, седиште во Ојпен).
Главен град
Брисел е главен град на Белгија. Оваа метропола има 2.090.000 жители. Брисел е град со огромно значење, бидејќи претставува седиште на НАТО и на Европската Унија.
Градот Брисел се наоѓа во средишниот дел на Белгија, помеѓу Фландрајската низина и Брабантското плато, на надморска височина помеѓу 15 и 100 метри.
Брисел зафаќа површина од 161,38 км2.
Има густина на население од 7.025/км2.
Население и јазици
Белгија има 10,309,725 жители (2009), а густината на населението изнесува 338 жител на км2. Брисел со околу 1,080,790 жители е најголемиот град во земјата.
Во Белгија се зборува холандски (меѓу Фламанците), главно на север; француски, главно меѓу Валонците, главно на југ, но и во центарот на земјата (во и околу главниот град Брисел); и германски, меѓу мал број жители на исток.
Религија
По шпанското освојување од 1592, до повторното воспоставување на верската слобода во 1781 година од страна на Јозеф II од Австрија, Римокатоличката црква била прогласена за единствената легитимна религиозна организација која била дозволена на територијата на денешна Белгија. Сепак, мал број на протестантски групи успеале да опстојат и истите главно се задржиле во Хорбек, Доул, Турнај, Еупен и Ходимонт.
Религијата била една од разликите кои се појавиле помеѓу католичкиот југ и протестантскиот север предводен од страна на Обединетото Кралство на Холандија. Во крајна сметка, унијата се распаднала во 1830 година по создавањето на новата белгиска држава. По 1830 година, Римокатоличката црква продолжила да има голема улога во политичкиот живот на Белгија. Како пример за тоа се т.н. “училишни војни“ („guerres scolaires“ на француски) помеѓу либерали и католици во периодите од 1879 до 1884 и од 1954 до 1958.
Друг важен настан што се случил е од 1990, кога религиозниот крал Бодуен I, го одбил барањето на белгискиот парламент за легализација на абортусот
Денеска, во Белгија католицизмот е најголема религија и истата опфаќа околу 80% од вкупниот број на население. Други религии во земјата се исламот, протестантството и јудаизмот.
Култура
Во книжевноста се застапени фламанската и француската книжевност.Најпознати средновековни книжевници се Филип де Комин и Жан Фроасар. Најпознати книжевници од деветнаесеттиот век се Шарл де Костер,Емил Верхерен и Хендрик Консијенс,а од дваесеттиот век грофот Морис Метерлинк.
Пожар на море
Пожар на море е италијански документарен филм од 2016 година во режија на Џанфранко Рози. Овој филм ја освоил Златната мечка на 66. Меѓународен филмски фестивал во Берлин. Филмот бил номиниран за Оскар за најдобар документарен филм на 89-тото доделување на Оскарите. Бил избран и како италијански кандидат за најдобар странски филм на наградите, но не бил номиниран во таа категорија.
Преглед
Филмот бил снимен на сицилијанскиот остров Лампедуза за време на европската мигрантска криза и го ставал опасниот средоземен премин на мигрантите во позадина на обичниот живот на островјаните. Главни ликови во филмот биле дванаесетгодишно момче од локалното рибарско семејство и лекар кој ги лекувал мигрантите при нивното пристигнување. Во својот говор кога јаподигал наградата Златна мечка, Роси изјавил дека неговата намера е да ја зголеми свеста за ситуацијата со мигрантите, велејќи: „Не е прифатливо луѓето да умираат поминувајќи преку морето, за да избегаат од трагедии“.
Синопсис
Младото момче, Самуел Пучило, сечело чаталесто гранче од бор за да направи прашка. Со својот пријател Матијас Кучина, тој уживал да резба очи и уста на некои лопати од бодликава круша и да фрла камења со прашка, како игра против непријателска војска. Ова се случувало на островот Лампедуза, додека луѓето од окружната канцеларија на италијанската морнарица, повикани преку радио барање за помош, ја активирале потрагата на море со поморски единици и хеликоптери на крајбрежната стража. Во меѓувреме, животот на островот продолжил. Домаќинката, Марија Сињорело, додека подготвувала ручек, ја слушала локалната радио станица предводена од Пипо Фрагапане, која емитувала музика и песни, а исто така емитувала и вести за погледите и спасувањата во морето. Бегалците и мигрантите од Северна Африка на преполни чамци се носеле на бродовите на крајбрежната стража, а потоа, претоварени на патролни чамци, се пренесувале на брегот. Овде го сретнале Пјетро Бартоло, докторот кој раководел со амбулантата во Лампедуза и кој со години го прегледувал секој мигрант што се симнувал на островот. Тие потоа биле префрлани со автобус до прифатниот центар за имигранти во Лампедуза прегледувани и фотографирани. Семјуел разговарал со Франческо Манино, роднина кој бил рибар и му раскажал за времето кога бил морнар на трговски бродови и живеел шест, седум месеци на бродот помеѓу небото и морето. Нуркачот Франческо Патерна, нуркал за да лови морски ежови и покрај разбрануваното море.
Кога имало грмотевици, Самуел дома учел и ја слушал својата баба Марија Коста, која му раскажувала како за време на Втората светска војна, ноќно време поминувале воените бродови, фрлајќи лесни ракети во воздухот и како морето станувало црвено. Изгледало исто како да има „пожар во морето“. Марија Сињорело се јавувала на радио за да му посака весел замав Фуокоамар на нејзиниот син рибар, посакувајќи лошото време да заврши наскоро за да може да излезе да работи на чамецот. Во меѓувреме тоа одело во етерот, во прифатниот центар за имигранти, група бегалци пееле срдечна песна придружена со приказната за нивните перипетии.
Д-р Бартоло, покажувајќи ја фотографијата од брод со 860 луѓе, раскажувал за оние кои не успевале, особено оние кои пловеле под палубата со денови, уморни, гладни, дехидрирани, натопени и изгорени од гориво. Трогнат и вознемирен, докторот раскажувал колкумина можел да лекува и на колкумина пак морал да им ги прегледа телата извлечени на море, вклучувајќи и многу жени и деца, што го отежнувало неговото навикнување. Така, додека Самуел растел и се соочувал со тешкотиите да стане морнар, трагедијата на мигрантите и посветеноста на спасувачите на море продолжувала.
Прием
Филмот имал оцена од 95% од Rotten Tomatoes, врз основа на 93 критики со просечна оцена од 7,82 од 10. Критичкиот консензус на веб-страницата велел: Филмот„ Пожар на море,, нуди јасни очи, но емпатичен поглед на аголот на светот, чиј терен можеби е непознат за многумина, но чија приказна на луѓето останува универзална“. Исто така, имал оценка од 87% од 100 на Metacritic, врз основа на 20 критичари, што укажува на „универзално признание“.
Белгија
Култура
Белгискиот архитект Виктор Хорта имал големо влијание врз развојот на архитектурата во дваесеттиот век во Европа.
Пожар на море
Прием
Мерил Стрип, претседателката на берлинското жири, го нарекла филмот ,,Храбар хибрид на снимки и намерно раскажување приказни што ни овозможува да размислиме што може да направи документарецот. Тоа е ургентно, имагинативно и неопходно снимање филм.“ Ендрју Пулвер, пишувајќи за „Гардијан“, го опишал документарецот како „препознатлив, хуман кинематографски стил“ и дека е „збирка на ситни детали, кои се претвораат со осмоза, во шокантно ископување на механиката на кризата“. Тој го фалел што индиректно и пристапил на трагедијата, преку жителите на Лампедуза. Филмот бил ценет и од италијанскиот премиер Матео Ренци, кој изјавил дека со себе ќе носи 27 ДВД-а од филмот на седница на Европскиот совет. Секоја од копиите била дадвана на шеф на држава или влада на Европската унија.
Белгија
Култура
Фестивалите се многу важен дел од белгиската култура. Најпознат е карневалот во Бинш.
Пожар на море
Прием
„Економист “ сметал дека филмот има „убава кинематографија и застрашувачки слики, но има и чудни избори и матни приоритети“ и тој се спротивставил на недостатокот на врска на филмот помеѓу бегалската криза и влијанието што го имал врз животите на интервјуираните жители на островот.
Белгија
Белгија како тема во уметноста
Во своето дело „Мирни денови во Клиши“, американскиот писател Хенри Милер вели дека „Белгијците не се инетерсни“.
Синајски евхологиј
Ракопис
Ракописот потекнува од крајот на Х или почетокот на XI век и е напишан на 137 листа од пергамент. Првобитниот ракопис имал 300 листа. Изгубен е голем дел од ракописот, при што недостасуваат листови од почетокот, средината и крајот. Го пишувал еден книжевник.
Писмо
Писмото на ракописот е архаична обла глаголица со аглести елементи во палеографските форми на одделни буквени знаци.
Правопис
Правописот на ракописот е со четири носовки, при што големата јотувана носовка доаѓа по меки согласки. Се употребува само з без буквата Ѕело. Постои паралелна употреба на лигатурно и диграфно шт при што второто преовладува, особено во вториот дел на ракописот. Присутна е вокализација на еровите од македонски тип (замена на големиот ер со о и на малиот ер со е, т.е. ъ>о, ь>е). Има граматички и лексички моравизми.
Содржина
Ракописот е создаден во Македонија, во кругот на познатата Охридска книжевна школа, врз основа на стар кирилометодиевски протограф. Содржи служебник, требник и епитимијник, како и оригинални словенски книжевни дела (Поучение пред исповед и Отпусна молитва), коишто се поврзуваат со книжевното дело на Свети Климент Охридски. Епитимијникот ги содржи т.н. Заповеди на светите отци, во кои се дадени правила за однесувањето на христијаните и казните за нивното нарушување.
Орнаментика
Орнаментиката е скромна и содржи иницијали од геометриски тип со плетени и флорални елементи. Буквените знаци од насловите, исто така, се со скромни геометриски плетени украсни елементи.
Пронаоѓање
Основниот дел од ракописот е откриен од Порфириј Успенски во Синајскиот манастир во 1850 година. Во 1975 година Моше Алтбауер во истиот манастир откри нови 28 листа од ракописот. Четири листа од ракописот се однесени од руски истражувачи (П. Успенски, Н. М. Крилов и Н. П. Кондаков) во Санкт Петербург, каде што денес се наоѓаат во ракописните збирки на Руската национална библиотека и Библиотеката на Академијата на науките. Денес делови од овој македонски ракопис се чуваат во Синајскиот манастир под сигнатурите: ''Slav. ms 37 (105 л.) и N°1/N'' (28 л.), и во Санкт Петербург во Руската национална библиотека: збирка на П. Успенски ''Глаг. 2'' (2 л.) и збирка на Н. П. Кондаков ''Глаг. 3 (1 л.) и во Библиотеката на Руската академија на науките во збирката на Срезневски N°19/24.4.8'' (1 л.).
Семира Адаму
Семира Адаму (15 април 1978 - 22 септември 1998) била 20-годишна бегалка од Нигерија која била задушена до смрт од двајца белгиски полицајци во авион во Брисел, Белгија, за време на нејзината принудна депортација на 22 септември 1998. Полицајците снимиле повеќе видео снимки на кои тие се шегувале додека 20 минути ѝ ја туркале главата длабоко во перница со рацете и глуждовите врзани со лисици, при што Адаму престанала да дише 7 до 8 минути. Таа починала во болницата Сент Лук подоцна истиот ден во 21:32 часот. Кога судот прашал зошто била употребена толкава сила, еден од полицајците рекол дека било неопходно „за да се избегне вознемирување на другите патници“.
Од деветте полицајци кои ја опколиле Адаму во авионот кој тргнал за Того, за време на шестиот обид за нејзино депортирање, четворица биле осудени на условни казни за неволно убиство во декември 2003 година. Началникот на полицијата добил 14 месеци, а останатите тројца полицајци добиле 1 година. Петтиот полицаец бил ослободен од обвиненијата. Необјавената отштета била исплатена од Белгија на семејството на Адаму, како што наредил судот.
Биографија
Адаму побегнала од Нигерија во март 1998 година, бидејќи била принудена да се омажи за 65-годишен маж кој што таа не го познавала. Тој веќе се оженил со четири други жени и наводно убил една од нив. Предвидената дестинација на Адаму била Берлин, но, кога авионот застанал во Завентем, таа била однесена во притворниот центар во Стиноккерзил како резултат на нивното безбедно владеење со бегалци од трети свет на 26 март 1998 година. Таа таму за прв пат била испрашувана и не и бил дозволен влез. По жалба на оваа одлука, со втор разговор, била донесена одлука за насилно депортирање.
Белгиските власти направиле 5 насилни обиди да ја депортираат Адаму. Нејзиниот адвокат изјавил дека Адаму била предупредена дека „секое насилство што ќе биде нанесено врз неа било нејзина вина“ и дека таа се плашела за сопствениот живот. Случката со Семира Адаму станала позната, и нејзината ситуација довела до демонстрации околу Стиноккерзил. На 20 септември, таа се појавила на телевизија, имајќи улога во документарен филм за одбиени бегалци. Во тој филм, Адаму дала детален опис за четвртиот обид да ја депортираат:"„Бев разбудена во 6:30 часот наутро и ми дадоа дваесет минути да се подготвам за поаѓање. . . Кога стигнавме на аеродромот ми беа врзани рацете и нозете и ме фрлија во соба за изолација, во која бев повеќе од три часа. Во 11:15 насилно ме внесоа во авионот. Почнав да врескам и да плачам додека бев опкружена со шест жандарми и двајца мажи од Сабена. Мажите од авиокомпанијата ме турнаа наоколу и еден ми држеше перница на лицето. За малку ме задуши. Овие луѓе имаа за задача да ме придружуваат сè до Ломе. На овој момент интервенираа патници, велејќи дека ќе излезат од авионот доколку мажите не ме пуштат“."
Реакции
Најавата за смртта на Адаму довела до протести во Белгија. Стотици луѓе го опколиле логорот. Затворениците штрајкувале со глад.
Ова го предизвикал белгискиот вицепремиер и министер за внатрешни работи Луис Тобак да поднесе оставка.
Балатопар
Балатопар е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
1709 во уметноста
1709 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Фер
Фер (Föhr; фериншки севернофризиски: Feer; Før) — еден од Севернофризиските Острови на германскиот брег на Северното Море. Претставува дел од округот Северна Фризија, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн. Фер е втор најголем остров во Северното Море во Германија и омилено одредиште за туристи. Градот и единаесет други општини се наоѓаат на островот. Климата е океанска со умерени зими и релативно свежи лета.
Покрај германскиот јазик, дијалект на севернофризискиот јазик, фериншкиот дијалект, се говори исто така на островот. Неколку писатели имаат пишувано на фериншки.
Географија
Фер се наоѓа југоисточно од Зилт; втор најголем германски остров во Северното Море. Помеѓу оние германски острови кои се достапни само преку брод или авион (без мост, тунел или насип кој ги поврзува со копното), Фер е најнаселен и има најголема површина.
Фер е наречен „Зелениот остров“ поради тоа што е заштитен од бурите на Северното Море од неговите соседи, Зилт и Амрум, па така растителноста на Фер е голема во однос на другите острови. Широк е 6,8 километри и долг 12 километри; површината изнесува 82,82 км². Додека северните делови се мочуриште, југот се состои од повисоки делови. Највисоката точка изнесува 13 метри над морето и се наоѓа на раб помеѓу селата Ниблум и Мидлум. Поголемиот дел од селата на Фер се наоѓаат во јужниот дел. Во мочуриштата може да се сретнат бројни фарми, кои се преселиле од селата во текот на 1960-тите години.
Фер, како и околните острови, е омилено туристичко одредиште. Од фериботскиот терминал се протега долга песочна плажа од околу 15 километри долж јужниот брег на Фер и половина од западниот брег. Во северниот и северозападниот дел се наоѓа првата заштитна зона на Националниот парк Ваденско Море.
Населението на Фер брои 8.592 жители (до 1 декември 2010 г.). Единствен град на островот е Вик на југоисточниот брег, кој е омилено приморско одморалиште. Дополнително, има шеснаесет мали села на Фер, кои се распоредени во единаесет општини. Тие припаѓаат на општинската заедница Фер-Амрум:
Локална посебност е дека скоро сите имиња на местата завршуваат со -ум, што означува „дом“.
Клима
Фер е под влијание на умерена океанска клима. Корисните ефекти од локалната клима и морската вода го инспирирале лекарот Карл Хеберлин (1870–1954) од Вик да развие третмани за климатотерапија и таласотерапија на почетокот на век. Станал пионер во овие дисциплини во Германија.
Историја
Повисоките делови на Севернофризиските Острови, распослани помеѓу мочуриштата, привлекле доселеници кога морското ниво се искачило кон крајот на неолитот. Гробниците и неколкуте артефакти пронајдени на Фер сведочат за ова.
Кога Фризите ја населиле областа на Северна Фризија во текот на век, нивните први населби биле подигнати на Фер, според археолошките пронајдоци. Поранешниот слабо населен остров доживеал стрмен раст на населението. Голема количина на накит која потекнува од Скандинавија и била пронајдена во гробиштата посочува жива врска со северна Европа. Од времето на Викинзите се зачувани неколку прстенести ѕидови, меѓу кои е и Лембексбург (Lembecksburg).
Данската пописна книга на кралот Валдемар II прикажува две административни единици на Фер во тоа време. Вестерхарде Фер на времето бил прибежиште на пиратите. Во 1368 година, Вестерхарде, кој го вклучувал и Амрум, бил доделен на грофовите од Холштајн под надзор на витезот Клаус Лембек. Во 1400 година, Харде се предал на кралицата Маргарет I и останал во рамките на округот Рибе. До 1864 година, западниот дел на Фер, заедно со Амрум, припаѓале на данските енклави во Северна Фризија, додека Остерланд и Вик припаѓале на Војводството Шлезвиг откако се повлекле од данското кралство во 1420-тите години. Заедно со Видингхарде, Бекингхарде, островот Штранд и Зилт, Остерланд во 1426 година ja потпишал „Желбата на седумте единици“ (германски: Siebenhardenbeliebung) со војводата Хајнрих IV од Шлезвиг, во која се наведувало дека единиците ќе ја задржат нивната судска автономија.
Во 1523 година, северните делови на Фер биле заштитени од морето со брани и се добиле нови 22 хектари земја. Почнувајќи во 1526 година, протестантската Реформација започнала да се воведува на Фер, која завршила во 1530 година.
Во век била основана приватна поморска школа во Зидеренде од свештеникот Рихардус Петри, која била прва од ваков вид на островот. Ја подобрила состојбата на поморското население и наскоро биле отворени и други поморски училишта. Иако Петри ја водел школата во Зидеренде, тој никогаш не пловел на море. Меѓутоа, Ешелс (1757–1842) пишувал, дека во неговата младост, изучувањето на поморство помеѓу младите било неомилено, бидејќи потсетувало на елитизам. Сепак, овие поморски училишта уживале добар углед и подалеку од островот. Подоцна, китоловството претставувало златна гранка за Фер. Во текот на и  век, повеќето холандски и англиски китоловски бродови имале екипаж составен од Фризи од овие острови. Околу 1700 година, Фер имал околу 6.000 луѓе, а 1.600 од нив биле китоловци. При врвот на холандското китоловство во 1762 година, 1.186 поморци од Фер служеле на холандските бродови на Гренланд и Свалбард и 25% од сите морнари на холандските бродови биле луѓе од Фер. Кон крајот на век, илјада морнари, 150 команданти меѓу нив, живееле на Фер. И денес можат да се видат нивните украсени куќи во Ниблум и Зидеренде. Таканаречените „зборувачки гробови“ во гробиштата на трите цркви на Фер говорат за нивниот живот. Со опаѓањето на бројот на китови, сè помалку луѓе оделе на брод и луѓето на Фер повторно се насочиле на земјоделство. Познати морнари од Фер се Матијас Петерзен (1632–1706) и Јенс Јакоб Ешелс.
Меѓутоа, кога нивните фарми давале недоволни приходи за семејствата во средината на век, многу луѓе од Фер одбрале да емигрираат во Северна Америка. Главно се населиле во Калифорнија каде чувале живина и во Њујорк каде основале свои бизниси. Други фактори за заминувањето од островот биле невработеноста и задолжителната воена обврска воведена од Прусија по освојувањето на островот по Втората шлезвишка војна.
По 1842 година, кога кралот Кристијан VIII го одбрал Фер како негова летна резиденција, островот станал омилено туристичко одредиште.
Во текот на Втората шлезвишка војна, данскиот командант Ото Кристијан Хамер, престојувал во Вик на Фер и успеел да ги одбрани Севернофризиските Острови од австриските и пруските поморски сили. На крајот бил фатен од прускиот мајор Ернст фон Притвиц и Гафрон. На 17 јули 1864 година, додека Хамер бил на море, 250 австриски војници се истовариле на Фер и го окупирале островот до ноември 1864 година. По војната и подоцнежната Австриско-пруска војна, Прусија ја припоила Шлезвиг-Холштајн во 1867 година и Фер станал дел од пруската Покраина Шлезвиг-Холштајн.
Трите села Утерзум, Витзум и Хедехузум биле единствените кои гласале за Данска во втората зона за време на Шлезвишкиот референдум во 1920 година; сепак бидејќи не се наоѓале на самата граница тие останале во Германија.
На 1 јануари 2007 година поранешните општински заедници Фер-Ланд, Амрум и слободниот град Вик на Фер се споиле во општинската заедница Фер-Амрум.
Јазик
Голем дел од населението во западниот дел на островот говори, покрај германски, локален дијалект на севернофризискиот јазик познат како фериншки (Föhring). Потоа, фериншкиот е поделен на два поддијалекти на Вестерланд и Остерланд Фер. Во Остерланд позастапен е долногерманскиот јазик отколку фериншкиот, додека во Вик традиционален јазик е стандардниот германски.
Во текот на китоловството од и  век, многу поморци од Фер ги промениле нивните фериншки имиња во холандски, бидејќи им било попрактично за нивната работа во странство. Исто така, многу холандски заемки биле донесени во фериншкиот дијалект во тоа време и сè уште се користат и денес.
Постојат различни толкувања во однос на потеклото на името Фер (Föhr) и неговото првобитно фризиско име (Feer). Моменталните етимолошки студии покажуваат дека имињата на Фер и на Амрум потекнуваат од поморската традиција. Друго можно потекло е фризиското feer кое означува „неплодно“ и се однесувало на површината на островот. До век овие делови биле под силно влијание на подзоли.
Традиција
На специјални настани, главно во западните делови на островот, жените носат традиционални облеки. Неколку популарни обичаи се зачувани на Фер, како Бикебренен (Biikebrennen) на 21 февруари со голем оган и Тамсен (Tamsen, именуван по Апостол Тома) на 21 декември каде младите луѓе изведуваат шеги едни на други преку криење на работи.
Во божиќниот период постои специјален вид на божиќно дрво на Фер и на другите Севернофризиски Острови, т.н. „кенкенбум“ (kenkenbuum). Се состои од дрво украсено со венец од зелени листови. Внатрешните делови имаат фигури направени од тесто, вклучувајќи животни и Адам и Ева. На Нова година, група луѓе се облекуваат во костуми и одат од куќа до куќа за другите да го погодат нивниот вистински идентитет. Според нивната возраст ним им се даваат слатки или алкохолни пијалаци. На фериншки, оваа традиција е наречена ütj tu kenknin; луѓето од Вик ја нарекуваат Rummelrotje. Се споредува со Hulken на Амрум.
Уметност, книжевност и музика
Олуф Брарен (1787–1839), сликар на наивна уметност, е роден во Олдзум. Иако главно неприметен во текот на животот, неговата уметност станала многу популарна во век. Денес, постојат неколку професионални сликари кои работат на Фер и во Алкерзум, каде има музеј кој изложува од познати меѓународни сликари.
Постојат неколку фериншки писатели, меѓу нив и Стине Андрезен (1849–1927) која бил поетеса и писателка од Вик, чија книжевност се однесува на нејзиниот роден остров. Таа ја објавувала нејзината поезина на германски и на фериншки. Во 1991 година била објавена новелата „Темна свадба“ (Jonk Bradlep) на Елин Никелсен. Со тоа, таа ја добила првата Севернофризиска книжевна награда.
Меѓународно успешниот рок бенд Stanfour е основан на Фер.
Сообраќај
До островот може да се дојде со автомобилски ферибот кој тргнува од пристаништето на копното Дагебил и стигнува до градот Вик (со 10-12 испловувања на ден, а времето на патување е околу 45 минути). Фериботското пристаниште Дагебил е поврзано со германската патна и железничка мрежа. Исто така, постојат и чести фериботи од Фер кон соседниот остров Амрум (околу 1 час патување) како и сезонски патнички фериботи до Зилт и до хализите.
Автобуска линија го поврзува Вик со сите други села на островот. Исто така, до Фер може да се дојде и со мал авион преку леталиштето.
Економија
Економијата на Фер е главно зависна од туризмот. Земјоделството, главно сточарството, игра важна улога. Пристаништето во Вик поседува неколку рибарски бродови за школки.
Вик
Знаменитостите во градот се камбанаријата (подигната во 1886 година), како и шеталиштето Зандвал (Sandwall).