cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фразеологија на македонскиот јазик
Особености
Во македонскиот јазик зборовните состави можат да се наоѓаат и во неслободна врска, односно постојана врска. Така на пример, зборот орев во реченицата „Ова е тврд орев, не се крши со заби“ и зборот орев во реченицата „Ќе бидеме тврд орев за нашиот утрешен противник“ нема исто значење. Во составите на овој вид ослабнува одделното значење на зборовите и се формира едно ново значење кое не е збир на значењата на составните елементи.
Фразеологизми
Зборовните споеви што се употребуваат во јазикот како целосни или како готови јазични елементи со единствени значење во македонскиот јазик и во фразеологијата се нарекуваат фразеолошки изрази или само како фразеологизми. Одлики на фразеологизмите во македонскиот јазик се :
Фразеологизмите настануваат како резултат на јазична творба со која на специфичен начин се искажува некое животно искуство, сознание, став или е поврзано со некој настан, личност или слично. Фразеолошките изрази на секој јазик се одликуваат повеќе или помалку со свои специфичности затоа што се тие израз на духот на еден народ, неговата култура или историја. Од овие причини, фразеологизмите мошне тешко се преведуваат од еден на друг јазик. Наместо соодветен превод, во најмногу случаи се бара соодветна замена за фразеологизмот кој треба да се преведе.
Класификација на фразеологизмите
Поделбата на фразеологизмите може да се прави на различни начини како на пример според потеклото, значењето, функцијата, степенот на слеаност и слично.
Според степен на слеаност
Според степенот на слеаност македонските фразеологизми се делат на три групи: фразеолошки срастувања, фразеолошки единства и фразеолошки спојки.
За разлика од срастувањата и единствата, спојките можат да имаат и променливи делови, односно еден збор да е заменет со друг.
Според граматичкиот состав
Според граматичкиот состав фразеологизмите се делат на :
Ликовна уметност
Ликовна уметност: (портал)
Ликовната уметност е класа на уметности во која спаѓаат сликарството, скулптурата, фотографијата, гравурата и други, кои се главно од визуелен карактер. Ликовните уметности со три димензии како скулптурата и архитектурата спаѓаат во т.н. пластични уметности.
Цртање
Цртањето е начин на создавање на слики, со помош на разни алатки и техники. Ова се прави со бележење на една површина со примена на притисок од некоја алатка, или пак влечење на таа алатка по површината. Примери за овие алатки се графитни моливи, туш, замастилени четкички, восочни боици, креони, јаглени, пастели и фломастери. Се користат и сигитални алатки кои ги симулитраат ефектите претходно споменатите алатки. Главните цртачки техники се: цртање линии, шрафирање, накрсно шрафирање, случајно шрафирање, чкртање, сенчање и прелевање. Уметникот кој се занимва со оваа дисциплина се нарекува цртач.
Сликарство
Сликарството, буквално речено, е примената на пигмент врзана со носач (медиум) и врзивен материјал (лепило) врз површина како хартија, платно или ѕид. Во уметничка смисла во рамките оваа активност се подразвира и цртањето, композиција и други естетски елементи со цел на манифестација на изразната или концептуална намера на уметникот. Сликарството се користи и за изразување на духовни мотиви или идеи; ова може да биде од митолошки суштества на грнци, преку Систинската капела, па сѐ до самото човечко тело.
Гравура
Гравурата е создавање на слика врз матрица за уметничка цел, која потоа се пренесува на рамна површина со помош на мастило (или друг пигмент). Освен во случај на монотип, една иста матрица се користи за печатење на многу примероци. Историски, главните техники (нарелени и медиуми) се дрворез, линорез, клиширање, литографија, и ситопечат, но постојати многу други како современите дигитални техники. Обично површината врз која се печати е хартија, но постојат исклучоци, како текстил, велен и современи материјали. Графиките од Западната традиција направени пред 1830 можат да се наречат стари мајсторски графики. ПОстојат и други поважни традиции на гравура, како да речеме јапонската (укијо-е).
Фотографија
Фотографијата е процес на создавање слики по пат на дејство на светлината. Светлината со себе носи облици и шари се одразуваат или емитуваат од предмети и потоа се зачувуваат на чувствителен медиум или чип по пат на експозиција. Ова се прави со помош на механички, хемиски или дигитални направи наречени фотографски апарати (фотоапарати).
Терминот доаѓа од старогрчките зборови φως фос (светлина) и γραφις графис (перце, четка) или γραφη графе (пишување), со задничко значење „светлопис“. Традиционано производот на фотографирањето се нарекува фотографија. За ова име и кратенка фото; во народниот говор фотографиите се нарекуваат и слики.
Компјутерска уметност
Ликовните уметници повеќе не се ограничени на традиционални уметнички медиуми. Компјутерите манипулираат со ликовниот израз со олеснување на самото правење на делото, негово доуредување, монтажа, правење на повеќекратни композиции, па сѐ до печатење (заедно со 3-Д печатење.)
Со употребата на компјутерите, веќе непостојат јасни граници помеѓу илустратор, фотограф, фотомонтажер, 3-D моделар и ракотворен уметник. Фотографот може да биде дигитален уметник. Илустраторот може да виде и аниматор. Ракотворбите можат да бидат потпомогнати од компјутер или да користат компјутерски создадени слики како шаблон.
V1191 Лебед
V1191 Лебед — променлива ѕвезда со ознака за контактно двоен ѕвезден систем во соѕвездието Лебед. Првпат било забележано дека е променлива ѕвезда во 1965 година, односно станува збор за променлива ѕвезда од типот на W Голема Мечка со максимална величина од 10,82. Се намалува за 0,33 величини за време на примарните затемнувања со период од 0,3134 денови, додека пак при второто затемнување се намалува за 0,29 величини. Примарната ѕвезда, којае поладна ѕвезда, припаѓа на спектралниот тип F6V, додека пак секундарната е малку поладна и е од спектрален тип G5V. Со маса од 1,29 сончеви маси и сјајност 2,71 од сончевата сјајност односно таа е малу помасивна и посјајна од Сонцето, додека пак секундарната е за 1/10 од масата и има сјајност половина од онаа на Сонцето. Со раздвоеност од 2,20 сончеви полупречници, преносот на маса е околу 2×10−7 сончеви маси годишно од секундарната кон примарната ѕвезда и е еден од најмасивните преноси на маса кој е досега познат за систем од овој тип.
V1191 Лебед е променлива ѕвезда од типот W UMa, што значи дека првичното затемнување се случува кога помалку масивната составница е затемнета од поголемата, помасивна составница, иако масите се невообичаено различни за овие системи. Моменталниот период е многу краток за ваквиот систем од овој спектрален тип, навестувајќи дека ѕвездите се релативно мали за нивната маса и старост, што најверојатно изнесува 3,85 милијарди години. Орбиталниот период се зголемува со чекор од 4 денови годишно, еден од најголемите познати чекори помеѓу  контактно двојните системи, што се должи најверојатно на високиот чекор на трансфер на маса. Како дополнение на зголемувањето на периодот, постои циклична периодична промена од 0,023 денови во текот на 26,7 години, предизвикано најверојатно од трето тело со маса од 0,77 сончеви маси или пак од циклусите на магнетна активност. Преносот на маса најверојатно еден ден ќе придонесе системот да прерасне во единствена ѕвезда со голема вртежна брзина.
Марко Секулички
Марко Стојанов, познат како Секулички — македонски револуционер, деец на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Стојанов е роден во 1848 година во с. Секулица, Кратовско. Завршува IV одделение. Заедно со својот брат Никола станува ајдутин и застанува на чело на чета која го обиколува Кратовско, Кумановско и Велешко од 1870 до 1876 година. При избувнувањето на Српско-бугарската војна во 1885 година е доброволец во бугарската армија. Се населил во Ќустендил, каде што се занимава со трговија. Потоа Стојанов Влегува во ВМОРО. Од мај 1904 до мај 1905 година е на чело на граничниот пункт на ВМОРО во Ќустендил. Бил во родниска врска со официјалниот фотограф на ВМОРО во тоа време, Анастас Новев.
При избувнувањето на Првата балканска војна во 1912 година е доброволец во Македонско-одринското ополчение и служи во 1 чета при VII Кумановска дружина. Во 1923 година е уапсен од страна на власта на БЗНС поради конфликтот со ВМРО
Горазд Европски
'''Митрополит г. Горазд''' (р. 21 септември 1936 - п. 28 декември 2020) — поранешен архијереј на Македонска православна црква - Охридска архиепископија со титула митрополит Европски.
Животопис
Роден е во Стрезовце, Кумановско на 21 септември 1934 година, со световно име Богољуб Димитриевски.
Основно образование завршил во родното место, а потоа се запишал на Богословијата во манастирот Раковица кај Белград, која ја завршува со успех. Потоа се запишува на Богословскиот факултет на Белградскиот универзитет, каде што дипломирал во 1964 година. По дипломирањето дошол во Скопје и извесно време работел како службеник во Македонската архиепископија.
По ракополагањето во презвитерски чин, бил поставен за парохиски свештеник при храмот „Света Петка“, а подоцна и во храмот „Свети великомаченик Георгиј“ во Чаир, во Скопје. Откако овдовел, бил замонашен во манастирот „Свети великомаченик Георгиј" во Криви Дол, добивајќи го името на еден од учениците на светите браќа Кирил и Методиј - Горазд. На 26 јули 1977 година бил хиротонисан за викарен епископ на архиепископот Доситеј, со титула епископ тивериополски.
Администрирал со Преспанско-битолската и со Злетовско-струмичката епархија (1979–1986). По поделбата на Злетовско-струмичката епархија, станува Струмички митрополит (1989–1994).
Во 1994 година, со формирањето на Европската епархија назначен е за прв митрополит на епархијата каде што останува сè до неговото повлекување во 2006 година.
По долго боледување се упокоил на 28 декември 2020 година, на 84 годишна возраст. Неговото вечно почивалиште се наоѓа во манастирот „Св. пророк Илија“ - Чардак, кај с. Мирковци, Скопска Црна Гора.
Стефан Пулиес
Стефан Пулиес (Stéphane Poulhiès; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Список на државни водачи во 62 година
Ова е список на државни водачи во 2 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Димче Петрушевски
Димче Стојанов Петрушевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од работничко семејство. По завршувањето на основното училиште изучил занает. Работел како бравар. Во 1944 година се вклучил во организираната борба против окупаторот. Во септември истата година станал борец на Дванаесеттата македонска ударна бригада. Учествувал во сите борби на бригадата против балистите во околината на Скопје, како и во акциите против германските моторизирани колони на сообраќајниците. Дал придонес и во ослободувањето на родниот град. По ослободувањето на Скопје, учествувал во разбивањето на силни балистички банди во околината на Скопје. На 17 ноември 1944 година, во борбите за ослободувањето на Тетово, храбро загинал при блокадата на градот и во акцијата за разоружување на балистите, совесно вршејќи ја доверената задача.
Тоа (филм од 1927)
Тоа (англиски: It) — американски филм од 1927 година, во режија на Кларенс Беџер, по сценариото на Хоуп Лоринг и Елинор Глин, засновано врз нејзиниот истоимен расказ. Главните улоги ги играат: Клара Бау, Антонио Морено, Вилијам Остин, Пришила Бонер и Џеклин Гедсдон, а во една сцена се појавува и Елинор Глин. Во 2001 година, филмот бил зачуван во Националниот филмски регистер на САД.
Јудејскопровансалски јазик
Јудејско-провансалски или јудеопровансалски јазик, општо познат како шуадитски јазик, познат и како јудеокомтадински или хебрејско-комтадински јазик – изумрен еврејски јазик што го користеле француските Евреи во јужна Франција. Јазикот е познат од документи кои датираат од раниот единаесетти век во Франција, и откога претрпел драстични опаѓања на почетокот на инквизицијата во Франција, конечно изумрел со смртта на последниот познат говорник, Арман Линел, во 1977 година.
Историја
Историчарите не можат да ја разјаснат староста и точниот развој на јудеопровансалскиот јазик. Латинскиот, како јазик на трговијата и администрацијата на Римското Царство, се проширил во областа со освојувањето на Галија од Јулиј Цезар, кое завршило во 50 г.п.н.е. Нема податоци дали јудеопровансалскиот се развил со прифаќање и промена на латинскиот јазик од еврејската заедница, или е следбеник на постариот јудеолатински јазик.
Варијации
Јудеопровансалските записи се состојат од религиозни текстови и популарна проза. Како и со повеќето еврејски јазици, и двете форми биле пишувани исклучиво користејќи модификации на хебрејската азбука. Религиозните текстови содржат значително почести хебрејски зборови, и рефлектираат општо пообразуван стил, со многу зборови од старофранцускиот, франкопровансалскиот, грчкиот, хебрејскиот и латинскиот јазик. Текстовите содржат фрагмент од поема од четиринаесеттиот век за кралицата Естер, како и женски сидур. Овој сидур содржи благослови кои се најдени и на неколку други локации (вклучувајќи ја средновековна Литванија).
Зачуваните текстови кои се опфаќаат збирки на популарна проза содржат многу помалку провансалски заемки, главно се провансалски користејќи хебрејско писмо, веројатно укажувајќи на еврејското претпочитување за неупотреба на латиницата, широко сметана како синоним на насилните христијански режими. Овие текстови го покажуваат степенот до кој еврејската заедница во Прованса била блиска со хебрејскиот јазик, како и степено до кој таа заедница била интегрирана во пошироката околина на христијанската култура.
Фонологија
Јудеопровансалскиот има бројни фонолошки одлики кои го чината единствен меѓу еврејските јазици. Името „шуадитски“ буквално значи „еврејски“ и е јудеопровансалски изговор на хебрејскиот збор „јехудит“.
Извори
Основен извор на информации за фонологијата на шуадитскиот јазик е комедијата „Harcanot et Barcanot“.
Првиот познат текст на овој јазик е од рабинот Исак бен Аба Мари од Марсеј, напишан меѓу 1170 и 1193 година. .
Најран извор за јудејско-провансалскиот како издвоен говорен јазик е веројатно во комичната поема „ Lou Sermoun di Jusiou“ (Еврејска заклетва), најверојатно напишана во шеснаесеттиот век.
Постоење
Во 1498 година француските Евреи официјално беа избркани од Франција. Иако барањето за заминување не било финализирано пред 1501 година, голем дел од заедницата се расеал во други области, особено Џенова и понеразвиените области во Германија. Грофовијата Венесен била под директна контрола на папата и мала еврејска заедница продолжила да живее таму во релативна изолација. Од времето на Француската револуција кога на француските Евреи им било дозволено да живеат легални каде било во Франција како рамноправни граѓани, статусот на јудејско-провансалскиот јазик почнал брзо да опаѓа. Изумирањето на јазикот е забележано во 1977 година со смртта на последниот говорник, Арман Линел.
Underneath the Radar
Underneath the Radar е првиот албум на Underworld, издаден 1988 година. Албумот бил успешен и во Австралија и во САД (каде што достигнал #139 на Billboard 200). Песната со исто име како албумот е издадена како сингл што достигнал #23 на австралиските списоци и #74 на американскиот Billboard Hot 100.
Песни
Сите песни се од Карл Хајд, Рик Смит и Алфи Томас.
Град Окленд
Град Окленд (англиски: Auckland City) — поранешна административна единица која ја покрива Оклендската Провлака и островите од заливот Хаураки. Оклендското градско подрачје се состоело од населените делови на овој град и соседните „градови“, имено Северен рег, Ваитакере и Манукау, заедно со делови од околните окрузи Папакура, Родни и Френклин. Во 2010 целото подрачје е сместено во една поширока градска управа Совет на Окленд, па поделена на настојништва (wards).
Историја
Во 1989 централната власт извршила реструктуирање на локалната администрација ширум Нов Зеланд. Кон град Окленд биле припоени осум други локални административни единици. Во 2010 г. е укинат во полза на сеопшто обединување на Оклендскиот регион во едно.
Географија
Копнениот дел на градот Окленд лежи на теснец. Ваитематското пристаниште, which opens to the Хаураки, го одделува теснецот од градот Северен Брег и северно. Манукавското пристаниште, кое се отвора кон Тасмановото море го одделува реснецот од градот Манукау на југ.
Островите во внтрешниот залив се Рангитото, Мотутапу, Браунов остров, Мотуихе, Ракино, Понуи и Ваихеке, додека островите од надворешниот залв се Литл Бариер, Грејт Бариер и Мокохинавските острови. Значаен дел од оклендското централно градско подрачје е изградено на земја добиена со рекултивација през изминатите 100 години. Во план е значаен развој на недоволно искористените подрачја западно од центарот, каде големите фирми се преселуваат (2006).
Список на населби
Овие списоци на населби се географски подредени, и се дадени во правец на стрелките на часовникот од нивната положба во одност на центарот.
Централно градско подрачје
Механикс Беј, Парнел, Ремуера, Њумаркет, Графтон, Њутн, Идново брдо, Балморал, Кингсленд, Морнингсајд, Греј Лин, Понсонби, Фриманов залив, Хернов залив, Свети Мариин залив.
Источни
Мишн Беј, Кохимарама, Сент Хелиерс, Оракеи, Глендауи, Глен Инс, Мидоубенк, Поинт Ингланд, Сент Џонс, Тамаки, Панмјур, Велингтоново брдо, Елерсли.
Јужни
Отахуху, Вестфилд, Саутдаун, Пенроуз, Гринлејн, Оранга, Те Папапа, Онехунга, Брдо со едно дрво, Кралев даб, Епсом, Хилсборо, Три Крала, Ваиковаи, Роскилово брдо, Линфилд, Банкер Беј, Сандригем.
Западни
Оваирака, Нов Виндзор, Авондејл, Албертово брдо, Вотервју, Западни извори, Поинт Шевалиер, Вестмир.
За други населби во населеното место Окленд пошироко, видете Северен Брег, Манукау and Ваитакере.
Ласло Чех
Ласло Чех (роден на 3 декември 1985 година) е унгарски конкурентен пливач и шесткратен олимписки медалист. Тој е 33-тиот европски шампион. Неговиот татко Ласло Чех Постариот, исто така, ја претставувал Унгарија на Олимписките игри во пливање.
Лично
Син на олимписки пливач, Чех почнал да плива конкурентно на рана возраст. Чех е тренер на Џорџ Тури и Золтан Немес. Тој има стипендија за програмата Олимписка солидарност.
Пливачка кариера
На Светското првенство во 2003 година, Чех освои сребрен медал во 400 м  поединечно мешано , неговиот прв медал на највисоко ниво. Тој, исто така, завршил на 7-миот и 13-тиот во грбно на 100 и 200 метри, сите со рекордно време.
Олимпијадата во 2004 година
Чех ја претставил Унгарија на Летните олимписки игри 2004 во Атина, Грција во 400 m поединечно мешано, 100   m грбно, и 200   m поединечна мешано. Сепак, тој освои бронзен медал во 400 година m поединечно мешано, како и четврти во 200  m поединечно мешано, и шести во 100  м грб.
На Светското првенство во 2005 година, Чех не само што ги подобри своите национални рекорди, тој се искачи понатаму на светската ранг-листа и влезе во средбата како сериозен кандидат за медал во 3 дисциплини. Откако Мајкл Фелпс се повлече од 400  m поединечно мешано, Чех го освои својот прв златен медал на светските првенства.
Олимпијадата во 2012 година
На Олимписките игри 2012, тој се натпреваруваше на 6 дисциплини: 200  m делфин , 200   m поединечно мешано , 400   m поединечно мешано , и 3 релеи. Чех не успеа да стигне до финалето на медалот од 400 метри, што се искачи на 9-та позиција во полуфиналето. Тој завршил 12 во 200 метри делфин. Чех го додал бронзениот бронзен медал во медалот од 200 метри, допирајќи го ѕидот во време од 1: 56.22, зад Фелпс (злато - 1: 54.27) и Лохте (сребро - 1: 54.90).
На Светското првенство во водени спортови 2015 Чех конечно освои уште едно злато, 10 години по првото, со освојување на 200 метри делфин во 1: 53,48, 0,2 секунди пред Чад ле Клос.
2016 Олимпијада
На Олимпијадата во 2016 година тој се натпреваруваше на 100 метри и 200 метри делфин, заедно со штафетата од 4 × 100 метри.
Во 100 метри пеперутка завршил втор, заедно со соперниците Мајкл Фелпс и Чад ле Клос, каде Сингапурскиот Џозеф Школинг ја освоил трката со нов олимписки рекорд. Чех сега освои олимписки сребрени медали на четири различни дисциплини, а исто така освои и поединечни медали на четири различни Олимписки игри.
Кариера и најдобри времиња
Чех има бутнато 5 кратки светски рекорди и прогресивно ги намали бројните европски рекорди во својата кариера.
Марија Трандафил
Марија Трандафил (Нови Сад, 25 декември 1816 - Нови Сад, 14 октомври 1883 ) била познат српски филантроп и новосадски земјопоседник која понекогаш ја нарекувале „најголемиот српски филантроп“. Била одликувана со Орден на Црвениот крст. Меѓу другото, изградила зграда за сиропиталишта, во која сега се наоѓа седиштето на Матица Српска (од 1927 година).
Биографија
Марија Поповиќ е родена во Нови Сад во 1816 година, во угледното семејство  Поповиќ, кое било со грчко потекло. За нејзиното школување не се знае многу, а има информации дека била писмена и дека читала германска литература. Се омажила за Џон Трандафил, грчкиот трговец со крзно од Трансилванија ( Трансилванија), со овој брак го земал правото за населување во Нови Сад и статусот на слободен граѓанин на градот. Потоа купил куќа на главната улица („Својина“), каде што се вселил со сопругата. Тој многу брзо го удвоил својот капитал преку успешна трговија.
Бидејќи нивните деца рано починале, како и браќата, таткото и мајката на Марија, тие го оставиле целиот имот на семејството Поповиќ на својата ќерка. По смртта на нејзиниот сопруг Јован Трандафил, Марија се вратила во родна куќа „Код иконе“ каде што починала во 1883 година. „со лицето на Света Петка“. Лука Јоциќ тогаш бил чувар на нејзините добра. По балсамирањето, нејзиното тело било пренесено во катедралата во Нови Сад, каде што била опеана. Посмртните останки на покојната се чуваат во семејната крипта (нивната донација) црквата Николајевска во Нови Сад. Црквата Николајевска ја изградил нејзиниот сопруг Јован Трандафил за време на неговиот живот (по 1849 г.) „на слава Божја“ и таму тој почива од октомври 1862 година.
Според вториот тестамент од 1878 година, вдовицата Марија основала посебен „Завет на Марија Трандафил до црквата Свети Никола во Нови Сад“. Таа основала и ја обезбедувала со приходи од нејзината куќа наречена „Са иконом“ на улицата Ќурчинска, а обработлива земја во Мртваљош (8 декари) и Камендин (73 декари). Освен што ќе го издржува тој храм, од тој приход би се издржувал и неговиот поп „свештеник“ и ѕвонар, како и вдовицата попадија.
Волонтерска работа
Заработените пари Марија и Јован Трандафил ги вложиле пред се во купување куќи и во добротворни цели.
Пред смртта на Јован, на 8 октомври 1862 година, парот го направил првиот тестамент во договорот. Документот се состоел од пет точки. За првиот се предвидени 140.000 фунти. како приход од 489 синџири на новосадско земјиште за 12 средношколски стипендии. Добрите студенти би добиле по 500 фунти. годишно, на месечни рати. Втората точка се однесува на помала куќа на новосадската чаршија, чиј нето годишен приход е 1200 фунти. Наменет е за новосадската православна црква. Во третата точка се споменува поголема куќа во новосадската чаршија, со нето приход од 4.000 фунти. Таму би живеел нејзиниот брат Марко Поповиќ. во четвртата точка се работи за две куќи во Лебарски сокак и една голема куќа во Осиек со приход од 2500 ф. Генералниот извршител на нивната волја требало секоја година да им го подели на сиромашните и болниците во Осиек, Сомбор и Нови Сад. Последната, петта точка го решавала прашањето за роднините на починатиот (Јован) во Ердељ. Им биле дадени 50.000 фунти. во кеш.
Куќата на пазарот до онаа каде што живеела и умрела е донирана на катедралата. Од куќата во Лебарски сокак решиле да венчаат по две сиромашни православни девојки годишно од приходите. Втората куќа во таа улица наречена „кај Сремец“ била наменета од приходите да ги издржува сиромашните вдовици и беспомошните трговци и занаетчии. Куќата во Осиек - од приходите за помош на болниците во Нови Сад, Сомбор (плус приход од осум хектари земја) и Осиек. Ја обновиле и црквата Николајевска во Нови Сад, иконостасот на Богородица, како и Ерменската католичка црква. Мермерниот крст, кој денес се наоѓа во катедралната црква во Нови Сад, е направен по нарачка на Марија Трандафил.
Мери го променила тестаментот во 1878 година и направила некои измени на оригиналниот тестамент. Потоа основала некои донации под свое име и ја специфицирала распределбата на остатокот од имотот дваесет години по смртта на нејзиниот сопруг.
Таа ја напуштила парохиската црква со 100 ф. годишна егзистенција. Слепиот Новосаѓанец Никола Лучиќ останал со месечен надоместок „наследство“ од 30 ф. Таа имала посебни „наследства“ за пријателите и луѓето кои биле со неа до нејзината смрт.
Во 1874 година Марија како „занаетчиска ќерка“ платила за изработката на скапоценото знаме на новосадската „Задруга на српските занаетчии“. За време на Првата српско-турска војна ( 1876) ) била претседателка на комисијата за собирање помош за ранетите.
По смртта на Марија Трандафил, во кафеаната на куќата „Кај иконата“ била отворена познатата аптека „Код спаситеља“, а од 1913 г. Таму работела аптеката на Поповиќ, која била национализирана во средината на 20 век.
Донации
Нејзината најголема донација бил Институтот за поддршка на сирачиња и сиромашни деца во Нови Сад, „Институтот за српски православни сираци Марија Трандафил“, за кој требало да се грижи Матица Српска, Нови Сад. Изградбата на донацијата требало да започне веднаш штом главниот капитал ќе достигне сума од 300.000 форинти, од кои 100.000 требало да се искористат за изградба на зграда за сместување машки сирачиња, а остатокот од сумата да оди за поддршка на институт. Во таа зграда, под управа на Матица Српска, живееле православни сиромашни деца на возраст од 6-12 години. Возрасните момчиња потоа би биле испратени на занаети, а по обуката добивале по 500 фунти. да започнат независен бизнис. Дури во 1908 година бил избран проектот на Момчило Тапавица, Зградата била завршена во 1912 година, кога покрај децата без родители, во оваа зграда се наоѓала и градската читална до Првата светска војна. Шаблон:Сб Таа фондација ги обединила „сите останат движен и недвижен имот“. Тестаментот бил оспоруван долго време и станал конечен во 1904 година. Претставителниот изглед на овој објект отстапувал од намената за која била наменета. По Првата светска војна, во сиропиталиштето имало малку питомци, а зградата била користена за сместување војници од различни армии. Во 1928 година, Матица Српска одлучила да го смести Институтот Трандафилкин во зградата. Во тоа време, внатрешноста на зградата е значително изменета, и е изграден уште еден дом со донацијата на Сајлово во 1930 година. Новиот комплекс на згради е изграден таму, кој се состоел од куќа за деца, економска зграда и стан за управителот. По завршувањето на училиштето секој кадет добивал по 500 форинти за да почне со работа.
За време на Втората светска војна, за време на унгарската администрација, Домот бил претворен во Дом за превоспитување на девојчињата и како таков функционирал до неговото ослободување во 1944 година Домот за деца без родители продолжил да работи и по војната, но било планирано да се прошири и реконструира во Младински рехабилитационен центар, кој бил затворен неколку години подоцна и оттогаш Ветеринарниот завод е сместен во зградата на Сајлово.
Според тестаментот, формиран е фонд за помош на црквите Николајевска и Успенска. Една третина од нето приходот од куќата во Осиек била дадена на тогашниот Убошки дом, кој се наоѓал во портите Николајевска, а за потребите на самата Николајевска црква била донирана „Куќата кај иконата“. Од овој фонд на црквата Николајевска се издржувале свештеник, црковен и еден свештеник, додека за Попадијата, во случај да остане вдовица, предвидена била доживотна издршка од 200 форинти годишно.
Ерменската црква била урната во октомври 1863 година. Останал, само еден ѕид, кој  е откопан во 80-тите години на 20 век.
Решеткава мрежа
Решеткастата мрежна (топологија) е тип на мрежна топологија каде што секој јазол мора не само да ги снима и да ги дистрибуира своите податоци што исто така мора да служи и за пренасочување на дрги јазли при што мора да соработува за да ги шири податоцоте во мрежата.
Решеткастата мрежа е дизајнирана со помош на преплавување техника или техника на насочување. Кога се користи насочувачка техника пораката се движи по една патека скокајки од јазол до јазол за да стигне до одредиштето. За да се обезбедат сите нејзини патеки на достапност, мражата на насочување мора да им овозможи континуирани врски и и реструктурирање околу скршени или блокирани патишта со користење на алгоритми за само заздравување. Решеткастата мрежа чии јазли се сите поврзани едни со други е целосно пооврзана мрежа. Решеткастата мрежа може да се види како еден вид ад-хок мрежа. Мобилна ад-хок мрежа (MANET) и спрема тоа решеткастите мрежи се тесно поврзани, но MANET исто така мора да се справи со проблемите поврзани со подвижноста на јазли.
Безжична решеткаста мрежа
Безжичните решеткасти мрежи првично биле развиени за воени употреби. Решеткастите мрежи се обично безжични мрежи. Во текот на изминатата деценија, големината, цената, и моќноста одлучиле повеќе радија да бидат содржани во рамките на еден уред т.е. мрежен јазол, со што се овозможува поголема модуларност, секој може да се справи со повеќе честотни опсези и поддршка на различни функции колку што е потребно како на пример клиентски пристап, backhaul услуга и скенирање (задолжтелно за висока брзина на преземање на мобилни апликации)па дури и поединечни сетови од нив.
Работата на ова поле е потпомогната од страна на употребата на теоријата на игра методи со кои се анализираат стратегии за алокација на ресурсите и рутурање на пакетите.
Примери
Zigbee дигиталните радија се вклучени во некои од потрошувачките апарати, вклучувајќи батерија-придружен апарат. Zigbee радијата спонтано прават решеткаста мрежа со користење на AODV насочување; преносот и приемот се синхронизирани. Ова значи дека радијата можат да бидат надвор поголемиот дел од времето и на тој начин штедат енергија.
In early 2007, the US-based firm Meraki launched a mini wireless mesh router. Ова е пример за безжична решеткаста мрежа (со брзина од 50 мегабајти во секунда). 802.11 радио во рамките на Meraki Mini е оптимизирано за комуникација на долго растојание, обезбедувајки покриеност на повеќе од 250 метри.
Ова е пример на една радио решеткаста мрежа која се користи во рамките на една заедница што е спротивно на мулти радио со голем дострел на решеткасти мрежи or MeshDynamics кои обезбедуваат мултифункционална инфраструктура, обично со помош на дрво топологија и нивните предности во O(n) насочување.
Naval Postgraduate School, Monterey CA, се покажа како безжична решеткаста мрежа за гранична безбедност. Во пилот систем, антенските камења чуваат полиња од балони пренесени во реално време со висока резолуција.
MIT Media Lab проектот разви XO-1 лаптоп или "OLPC"(еден лаптоп за секое дете) кој е наменет за хендикепирани учулишта во земјите во развој и користи решеткаста мрежа (заснована на IEEE 802.11s стандардот) за да создаде стабилна и евтина инфраструктура. Моменталните врски направени од страна на лаптоп компјутерите се побарани од страна на проектот за намалување на потребата за надворешна инфраструктура како што се интернет пребарувањата за сите области, бидејќи поврзаниот јазол може да ја сподели врската во јазлите во близина. Сличен концепт исто така е имплементиран од страна на Greenpacket со својата апликација наречена SONbuddy.
Во Кембриџ, Велика Британија на 3 јуни 2006 година, решеткаста мрежа беше искористена во “Strawberry Fair” мобилна телевизија во живо, радио и интернет услуги на околу 80,000 луѓе.
Champaign-Urbana Community Wireless Network (CUWiN) проектот е развивање на решеткаст мрежен софтвер заснован на софтвер со отворен код со имплементации на Hazy-Sighted Link State Routing Protocol и Expected Transmission Count метрички. Дополнително безжично мрежно групирање во University of Illinois at Urbana-Champaign се развива, повеќе канална, мултирадио безжична мрежа наречена Net-X како доказ на концептот на спроведување на некои од повеќеканалните протоколи кои се развиваат во таа група. Имплементациите се засновани на архитектура која им овозможува на некои од радијата да префрлаат канали за да се одржи мрежната врска и вклучи протоколи за распределба на канали и насочување.
SMesh е 802.11 мулти хоп безжична мрежа развиена од страна на Distributed System and Networks Lab at Johns Hopkins University. Брзата шема на преземање дозволува мобилните клиенти да шетаат во мрежата без прекин на врската, одлика погодна за апликации во реално време како што се VoIP.
Проектот SolarMESH го испитува потенцијалот на напојување 802.11-заснован на решеткаста мрежа со користење на сончева енергија и акомулатори. записот 802.11 беше пронајден за да биде несоодветно барањето за континуирано напојување. IEEE 802.11s напорите за стандардизација се земаат предвид, но сончевата енергија може да вклучи еден радио јазол каде линкот за заштеда на енергија ќе биде неприменлив.
Проектот WING (спонзориран од Italian Ministry of University и Research и led by CREATE-NET и Technion) развија новела од алгоритми и протоколи за овозможување на безжичниа решеткаста мрежа како стандарден пристап на архитектура за следната генерација на интернет.
WiBACK Wireless Backhaul Technology е развиена од страна на Fraunhofer Institute за Open Communication Systems (FOKUS) во Берлин. Моќните безжични ќелии со цел да ги поддржат сите постоечки безжични технологии, должината на мрежата се пренесува во неколку земји под Сахара, Африка од летото 2012.
Авганистан
Авганистан, официјално Исламски емират Авганистан — земја без излез на море која се наоѓа на раскрсницата меѓу Средна и Јужна Азија. Се граничи со Пакистан на исток и југ, со Иран на запад, со Туркменистан и Узбекистан на север и со Таџикистан и Кина на североисток. Зафаќа површина од 652.864 км2. Авганистан е претежно планинска земја, со рамнини на север и југозапад, кои се разделени со планинскиот венец Хиндукуш. Кабул е најголемиот град во земјата и е нејзин главен град. Населението на Авганистан брои 40,2 милиони (2021), и е составено од различни етнички групи, главно Паштуни и Таџици, како и Хазари, Узбеци и други.
Луѓето живееле во денешен Авганистан пред најмалку 50.000 години. Населениот живот се појавил во регионот пред 9.000 години, постепено еволуирајќи во индската цивилизација. Индоариските народи мигрирале низ Бактрија, областа Маргијана во Гандара, проследени со подемот на јазката култура во железното време (околу 1500–1100 година п.н.е.), која е тесно поврзана со културата прикажана во Авеста, антички религиозни текстови на зороастризмот. Регионот, тогаш познат како Аријана, паднал во рацете на Ахеменидското Царство во 6 век п.н.е., кога биле освоени областите источно до реката Инд. Александар Македонски го нападнал регионот во 4 век п.н.е., се оженил со Роксана во Бактрија пред неговиот поход во долината Кабул, каде се соочил со отпор од племињата Асвака. Грчко-бактриското кралство станало источен крај на хеленистичкиот свет. Откако регионот бил освоен од Мауриското Царство, биле распространети будизмот и хиндуизмот, кои останале во регионот со векови. Кушанскиот цар Канишка, кој владеел од неговите престолнини Капичи и Пурушапура, одиграл важна улога во ширењето на будизмот од Махајана во Кина и Средна Азија. Разни други будистички и хиндуистички династии исто така владееле со регионот. Муслиманите го донеле исламот во средината на 7 век, додека целосната исламизација била постигната помеѓу 9 и 12 век под Сафаридите, Саманидите, Газнавидите и Гуридите. Делови од регионот подоцна биле под власта на царствата на Калџите, Тимуридите, Лодите, Суртите, Могулите и Сафавидите.
Политичката историја на Авганистан започнала со династијата Хотак, чиј основач Мирвајс Хотак го прогласил јужен Авганистан за независен во 1709 година. Во 1747 година, Ахмад-шах Дурани го основал Дуранското Царство со главен град Кандахар. Во 1776 година, главниот град на Дурани бил преместен во Кабул, додека Пешавар станал зимска престолнина; последниот бил изгубен од Сиките во 1823 година .Кон крајот на 19 век, Авганистан станала тампон држава во „Големата игра“ помеѓу Британска Индија и Руското Царство. Во Првата англо-авганистанска војна, Британската источноиндиска команија за кратко ја презела контролата над Авганистан, но по Третата англо-авганистанска војна во 1919 година земјата била ослободена од странско влијание, и на крајот станала монархија под раководство на Аманула-кан, до скоро 50 години подоцна кога Захир-шах бил соборен и била воспоставена република. Во 1978 година, по вториот удар, Авганистан прво станал социјалистичка држава, а потоа и советски протекторат, евоцирајќи ја Советско-авганистанската војна во осумдесеттите години против бунтовниците муџахедини. До 1996 година, поголемиот дел од земјата бил окупиран од исламските фундаменталисти, познати како Талибанци, кои владееле како тоталитарен режим повеќе од пет години. Тие биле отстранети од власта по американската инвазија во 2001 година, но сепак контролирале значителен дел од земјата. Тековната војна меѓу владата и талибанците придонела за продолжување на проблематичното досие во Авганистан за човекови права, вклучувајќи компликации на правата на жените, со бројни злоупотреби извршени од двете страни, како што е убиство на цивили.
По талибанската офанзива во 2021 година, кога талибанците ја презедоа власта во земјата, Авганистан е управувана од унитарна автократска исламска привремена влада.
Авганистан има високо ниво на тероризам, сиромаштија, неисхранетост кај децата и корупција. Таа е членка на Обединетите нации, Организацијата за исламска соработка, Јужноазиската асоцијација за регионална соработка, Групата 77, Организацијата за економска соработка и Движењето на неврзаните. Економијата на Авганистан е 96-та по големина во светот, со бруто домашен производ (БДП) од 72,9 американски долари милијарди со паритет на куповната моќ. Земјата се рангира на многу полошо место во однос на БДП по глава на жител (ПКМ), рангирајќи се на 169-то место од 186 земји заклучно со 2018 година.
Етимологија
Коренското име „Авган“, според некои научници, потекнува од името на Aśvaka, антички жители на областа Хиндукуш    Името „Авганистан“ (Afghānistān) значи „Земјата на Авганистан“,  што потекнува од етнонимот Авганистанец. Историски гледано, ова име се однесувало на Паштуните, кои претставуваат најголема етничка група во Авганистан. Ова име се појавува и како „Абган“ во 3 век од нашата ера во времето на Сасанидите, и „Авагана“ во 6 век од нашата ера од страна на индискиот астроном Варахамихир. Луѓето наречени со ова име се споменуваат неколку пати во географска книга од 10 век. Во 11 век, ел-Бируни зборувал за нив како различни племиња кои живеат на западната планинска граница на реката Инд, што би требало да значи - на работ на Сулејман планина. Ибн Батута, познат марокански научник кој ја посетил оваа област во 1333 година напишал:
"Патувавме за Кабул, некогаш голем град, а сега село населено со персиско племе, наречено Авганистанци. Тие имаат планини и клисури, поседи со голема сила и претежно се разбојници на патишта. Нивната главна планина е планината Сулејман."
Истакнат персиски научник од 16 век дава многу објаснувања за Авганистанците. На пример, тој пишува:
"Мажите од Кабул и Хилџиите, исто така, отидоа дома; и кога и да беа испрашувани за муслиманите на планините Кохистан за ситуацијата таму, тие ќе речеа: „не го нарекувајте Кохистан, туку Авганистан; таму нема никој освен Авганистанци.“ Затоа, јасно е дека ова е причината зошто овие луѓе ја нарекуваат својата земја Авганистан на нивниот јазик и самите се нарекуваат Авганистанци."
Широко е прифатено дека поимите „Паштун“ и „Авганистанец“ се синонимни. Во списите на поетот од 17 век, Кушал Кан Катака, вели:
Последниот дел од името, „-стан“ е персиски додаток што значи место. Името „Авганистан“ е опишано од могулскиот цар од 16 век, Бабур, во своите мемоари (Бабурни), како и персискиот научник Фиришта и наследниците на Бабур, а се однесувале на традиционалните етнички паштунски територии помеѓу планините Хиндукуш и реката Инд. На почетокот на 19 век, авганистанските политичари одлучиле да го прифатат името „Авганистан“ за целата област, откако англискиот превод на терминот се појавил во разни договори со каџариска Персија и Британска Индија. Во 1857 година, во рецензијата за книгата на Ј. В. Кеј „Авганистанската војна“, Фридрих Енгелс го опишува Авганистан како:
"една огромна земја во Азија ... помеѓу Персија и Индија, а во другата насока помеѓу Хиндукуш и Индискиот Океан. Некогаш ги имал персиските провинции Хорасан и Кохистан, како и Херат, Балучистан, Кашмир, Синд и добар дел од Пенџаб а ... Нејзините најважни градови се Кабул, главниот град, Газни, Пешавар и Кандахар."
Кралството Авганистан некогаш било наречено Дуранско Кралство (кралство Кабул), како што споменал британскиот државник и историчар Монтстуарт Елфинстон. Меѓународниот суверенитет бил официјално признат во Авганистан по потпишувањето на англо-авганистанскиот договор од 1919 година. години. Археолошките истражувања на праисториските места спроведени од страна на Луис Дупри и други укажуваат на тоа дека луѓето живееле на територијата на денешен Авганистан пред најмалку 50.000 години и дека тогашните земјоделски заедници се едни од најстарите во светот. Бидејќи е местото на најраните историски настани, многумина веруваат дека Авганистан може да се спореди со Египет според историската вредност на неговите археолошки места. Оваа земја се наоѓа на единствена локација каде што разни цивилизации стапиле во контакт едни со други и каде имало чести борби. Со векови земјата била дом на разни народи, вклучително и на античките ирански народи, кои играле доминантна улога во создавањето на индоиранските јазици во регионот.
Историја
Во неколку наврати, овој регион бил дел од големите царства, меѓу кои најпознати се Ахаменидкото, Селевкидското и Мауриското Царство, потоа Сасанидското Царство и Исламскиот Калифат. Многу царства застанале на нозе во областа на денешен Авганистан, како што се Грчко-бактриското кралство, Кушанското Царство, кабулските шахови, Белите Хуни, Сафаридите, Саманидите, Газнавидите, Горидите, Хилџиите, Картидите, Тимуридите, Могулите, потоа Хотаките и Дураните, кои подоца ја основале современата држава Авганистан.
Преисламски период
Археолошките истражувања спроведени во текот на XX век сугерираат дека географската област на Авганистан е тесно поврзана со културата и трговијата со соседите на исток, запад и север. Артефакти типични за палеолитот, мезолитот, неолитот, бронзеното и железното време се пронајдени во Авганистан. Се верува дека урбаната цивилизација се појавила уште во 3000 година. п.н.е. а раната форма на градот Мунигака (во близина на Кандахар, на југот на земјата) може да била испакната цивилизациска колонија од долината Инд. По 2000. п. н е., последователни бранови на полуномадски народи од Средна Азија се преселиле во јужен Авганистан, вклучително и голем број индоевропски говорници. Овие племиња подоцна мигрирале на југ, во Индија, западно од денешен Иран и во Европа мигрирале преку областа северно од Каспиското Море. Овој регион бил целосно наречен Аријана. Старата религија на зороастризмот се верува дека потекнува од денешен Авганистан меѓу 1800 и 800 година п.н.е. и исто така се верува дека нејзиниот основач Заратустра живеел и умрел во Балх. Античките источноирански јазици најверојатно се зборувале во Авганистан во времето на зороастризмот. До средината на 6 век п.н.е., Ахеменидските Персијци ги собориле Медијците и ги додале териториите Арахозија, Арија и Бактрија кон територијата на Авганистан. На натписот на споменикот на кралот Дариј I се спомнува долината Кабул на списокот со 29 земји што ги освоил.
"Александар ги зеде од Аријците и ги основа своите населби, но Селевк I Никатор ги предаде на Маурија како услов за брак и добивање на 500 слонови."
- Страбон
Мауриското Царство го донело будизмот од Индија и ги контролирало областите јужно од Хиндукуш до околу 185 година п.н.е. кога тие биле соборени. Нивниот пад започнал 60 години по владеењето на Ашока, што довело до хеленистички освојувања на регионот од страна на Грчко-бактриското кралство. Голем дел од овие региони се одделилеод Грчко-бактриското кралство и станале дел од Грчко-индиското кралство. Индо-Грците биле поразени и протерани од Индо-Скитите кон крајот на 2 век п.н.е.
Во текот на 1 век п.н.е., Партското Царство ја освоило оваа област, но потоа паднало под вазалство на Индо-Партското Царство. Од средината до крајот на 1 век н.е., Кушанското Царство, сместено во современ Авганистан, станало заштитник на будистичката култура. Кушитите биле поразени од Сасанидите во 3 век на новата ера. Иако различни владетели кои се нарекувале Кушити (попознати како Индо-Сасаниди) владееле со овој регион, се смета дека тие биле подредени на Сасанидите.
Кушитите биле наследени од кидаридските Хуни кои пак биле наследени од краткотрајниот, но моќен Хефталит. Хефталитите го поразиле Хозрој Ануширван во 557 г. Сепак, во 6 век, наследниците на Кушитите и на Хефталитите формирале мала династија во Кабул, наречена „Шахови на Кабул“.
Исламизација и инвазија на Монголците
Во периодот помеѓу 4 и 19 век, северозападниот дел на современ Авганистан се сметал за целина што го носел регионалното име Хорасан. Две од четирите престолнини на Хорасан: Херат и Балк денеска се наоѓаат Авганистан, додека Кандахар, Забул, Газна и Авганистан ја формирале границата меѓу Хорасан и Хиндустан. Арапските муслимани го донеле исламот до Херат и Заран во 642 година и започнале со негово ширење на исток; некои жители што стапиле во контакт со исламот го прифатиле, додека други се побуниле. Луѓето во Авганистан верувале во повеќе богови и биле припадници на повеќе религии како зороастризам, будизам, хиндуизам, христијанство, јудаизам итн.. Зунбили и шаховите од Кабул биле поразени во 870 година од сафаридските муслимани. Подоцна, Саманидите го прошириле своето исламско влијание јужно кон Хиндукуш. Се вели дека муслиманите и немуслиманите продолжиле да живеат рамо до рамо во Кабул пред Газнавидите да дојдат на власт.