cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Последната песна
Филмот „Последната песна“ влезе во постпродукција на крајот на снимањето на 18 август 2009 година. Промената на некои дијалози се одржа во средината на септември, Билс и Чајкин изјавија дека тие би снималеи на 11 септември и на 18 септември. Чајкин рече дека работела пет и половина часа. Режисерското намалување беше презентирано во студио на 1 октомвриз 2009 година. Здружението за фотографија во движење на Америка (Motion Picture Association of America) го прегледа филмот и издаде свој ПГ поради „ употреба на тематски материјал, малку насилство, сензуалност и благ јазик “ три недели подоцна.
„Последната песна“ : Оригинален саундтрак
Саундтрак на албумот од страна на повеќе различни изведувачи
Објавен        март 23, 2010 година Снимен                2009 година Жанр                         Поп времетраење         59:25 ознака                   Холивуд
„Кога гледам во тебе“, испеана од Мајли Сајрус, оригинално изведена од ЕП „Време на нашите животи“ („The Time of Our Lives“) објавено на 31 август 2009 година, но беше вклучена во саундтракот затоа што одговараше на филмот. Песната се користи во позадина на трејлерот за филмот.
На промоцијата на неговиот албум „Песна за успивање“ („Cradlesong “)на 30 јуни во 2009 година, Роб Томас изјави во Њујоршкте дневни вести (New York Daily News), „Другар ми Адам Шанкман, ко што го режираше филмот на Сајрус, еден ден ми се јави на телефон и рече вака „Мора да се напише песна за овој филм“... јас дефинитивно ќе напишам песна за неа [Сајрус].“ Сепак, Томас не беше во можност да напише музика за филмот „Последната песна“, поради „проблеми во распоредот“.
На саундтракот има песна од Кејси Мекферсон (Casey McPherson), фронтменот на бендот Алфа Рев (Aplha Rev) кој потпиша со Дизни Холивуд Рекордс (Disney Hollywood Records) во август 2008 година. Забелешките на Антони Д’Алесандро во магазинот Различно (Variety) велат дека користењето на музиката од саундтракот како „почетен блок за пишување“ за новите Дизни уметници е вообичаена практика. „Мојата друга страна“ од Алстар Викенд (Allstar Weekend) беше додадена на саундтракот. Тие се нова група потпишана под Холивуд рекордс (Hollywood Records) по освојувањето на Н.Б.Т. (N.B.T.) наградите на Дизни каналот. Саундтракот бил издаден во САД на 23 март 2010 година. Песната од 2006 година на Сноу Патрол (Snow patrol), „Затвори ги очите“, иако ја нема на саундтракот и песната пто ја има во филмот „Чувствува се“ на Феист (Feist). Саундтракот имал голем напредок во продажбите на ДВДто по неговото пуштање во продажба таа недела. Саундтракот бил на 104 место на табелата со албуми Билборд 200 (Billboard 200).
[Уреди] Издавање (под слика) Сајрус ја пее „Кога гледам во тебе“ за време на нејзината светска турнеја „Вондер“ додека гледа во проекцијата на која во еден клип од филмот се Вил и Рони.
[Уреди] Маркетинг
По објавувањето на романот на 8 септември, Спаркс започна турнеја за книгите, одејќи околу 13 градови, давајќи неколку интервјуа. Тој објаснуваше за пишување на роман и сценариото. Сајрус и директорот на студиото на Волт Дизни (Walt Disney Studios), Дик Кук (Dick Kook) исто така зборуваше за филмот на 11 септември 2009 година на првиот D23 Експо (D23 Expo). Првитe клипови од филмот се појавиja на интернет на 11 септември 2009 година, во една рок верзија од филмот „Кога гледам во тебе“. Првиот трејлер на филмот беше интегриран во нејзината светска турнеја „Вондер“ и за првпат изведена за време на отворањето на турнејата на 14 септември 2009 година во Портланд, Орегон. Среде секој концерт, трејлерот беше прикажуван на големи видео платна околу цела сцена. Откако заврши целата турнеја, Сајрус отсвири на пијано и ја отпеа „Кога гледам во тебе“, додека клипови од филмот клипови беа прикажувани на големи екрани зад неа. На 16 ноември, во 2009 година, првите три фотографии од филмот беа објавени преку Фејсбук. Следниот ден, трејлерот на филмот беше премиерно прикажан на интернет. Филмот премиерно се одржа во Лос Анџелес на 25 март 2010 година. Сајрус првично планираше да оди на премиерата на филмот во Велика Британија, но не присуствуваше поради ерупција на вулканот Eyjafjallajökull на 14 април 2010 година дека ја покри Европа со вулкански пепел и ги забрани сите летови кон и од континентот.
[Уреди] Благајна Филмот „Последната песна“ излезе на 31 март, во среда, 2010 година. Тој добро се претстави во средата, собирајќи 5.125.103 долари на околу 3.300 екрани на 2673 театри, во просек 1917 долари по театар, а воедно беше и на врвот на дневниот извештај на секоја благајна. Тој се наоѓа на четвртото место во благајните во текот на викендот, што е 16.203.000 долари. Во текот на отворањето, во пет дена, филмот заработи 25.590.000 долари. Од 15 јули 2010 во филмот направи 89.041.656 долари ширум светот.
[Уреди] Блу реј и ДВД
Филмот „Последната песна“ беше издаден на ДВД и Блу реј на 17 август 2010 година, а на 6 септември 2010 година и во Велика Британија. Тоа беше објавено во Австралија на 4 август. Уште на 4 февруари 2011 година, се продадени 1.584.502 примероци во САД, со што 29.016.169 долари. Повеќе од 20
Ќерката на математичарот/33,33
Ќерката на математичарот/33,33 — роман на македонскито писател Венко Андоновски, објавен во 2013 година од страна на издавачката куќа „Табернакул“.
Содржина
Романот „Ќерката на математичарот/33,33“ се состои од две книги, ставени една во друга, т.е. од едната книга (Ќерката на математичарот) се одвојува помалата книга (33,33). Во Ќерката на математичарот се сретнуваат бројни жанрови: детективски трилер, сатанистички хорор, љубовна новела, мистична приказна, транзициски роман итн. Притоа, во приказната се сретнуваат повеќето главни ликови од претходните дела на Андоновски. Во тој поглед, авторот користи бројни алатки, својствени за постмодерната литературна постапка, како: мешање на жанровите, нарушување на илузијата на раскажувањето, техники на објаснување на своите раскажувачки измислици, замаглени авторства, говор по смртта, сцени надвор од реалното итн. Помалата книга 33,33 претставува новела или прозна поема посветена на Тоше Проески, иако тој не се споменува отворено, туку тој е претставен преку името Тео. Притоа, Андоновски се послужува со книжевната форма хагиографија и користи архаизиран библиско-теософски параболичен говор.
Варовиште
Варовиште — село во областа Славиште, во Општина Крива Паланка, во околината на градот Крива Паланка и на 2 километри од Осоговскиот манастир.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа лево од реката Крива Река, на височина од 900 до 1000 метри. Околни села се: Кркља на исток и Кошари на југ.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Преслап, Прештип, Кицева Дубица, Мрџаново Дрво, Клисарво, Бабина Њива, Бабин Дол, Ќурќево Њивче, Зајачка Њива, Горњи Рид, Осоје, Селиште и други.
Селото има разбиен тип. Се разликуваат две маала: Горно и Долно, кои се прилично издвоени едно со друго.
Селото Варовиште се наоѓа на два километри од Осоговскиот манастир. Географски е дел од областа Славиште. Селото се наоѓа во подножјето на Осоговските Планини. Јужно од селото се наоѓа селото Кошари, источно е селото Кркља, северно е селото Дрење, а западно е градот Крива Паланка.
Историја
Селото нема никакви старини, ниту изградени цркви.
Народната традиција наведува дека земјиштето на денешното село било манастирско, односно припаѓала на Осоговскиот манастир. Подоцна, таа земја била присвоена од некој Турчин од Крива Паланка.
Денешното село спаѓа во поновите села од областа, основано е околу 1840 година. Основачи на селото биле доселеници од други села од околината на Крива Паланка, а потоа и од околината на Кочани, но и од градот Радомир во Бугарија. Најпрвин, ја обработувале земјата на Турчинот. Во текот на основањето, селото се поделило на Горно и Долно Маало.
Во век, Варовиште било село во Кривопаланечка каза на Отоманското Царство.
Пред крајот на Втората светска војна имало најголем број на куќи, но подоцна дошло до иселување.
Стопанство
Атарот е мал и зафаќа простор од 4,5 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 242,9 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 117 хектари, а на пасиштата само 74,5 хектари.
Селото има скрони услови за земјоделство и сточарство. Поради тоа, многумина од селото оделе на привремена работа како градежници.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Варовиште имало 90 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Варовиште имало 127 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
По Првата светска војна селото било дел од општина Дурачка Река и имало 127 жители.
Селото е мало со некои раселени маала, а во целина во 1961 година броело 192 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 111 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Варовиште живееле 87 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 69 жители, сите Македонци.
Родови
Варовиште е македонско православно село, сите родови во селото се доселенички, доселени околу 1840 година.
Родови во Варовиште се:
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ во 1953 година, родови во селото се:
Општествени установи
Порано, селото поседувало училиште во склоп на Осоговскиот манастир.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Крива Паланка, која била една од малкуте општини, кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Крива Паланка.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Кривопаланечка градска општина, во која покрај градот Крива Паланка, се наоѓале и селата Б’с, Варовиште, Дренак, Дрење, Дурачка Река, Киселица, Конопница, Кошари, Лозаново, Мартиница и Станци. Во периодот 1950-1952, селото било дел од Градот Крива Паланка, во која влегувале градот Крива Паланка и селата Варовиште, Дрење, Кошари и Лозаново.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0960 според Државната изборна комисија, кое е сместено во приватен објект.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 85 гласачи.
Иселеништво
Четири домаќинства на селото се иселиле и живеат во селото Каратманово, Овче Поле.
NGC 2077
NGC 2077 — оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2077 се споменува и како ESO 57-EN9, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2077 е од видот EN. NGC 2077 има привидни димензии од 15' х 15'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 39 м 36 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 39' 26".
Други поделби
Проучување на NGC 2077 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9167.
Пештера Ресава
Пештерата Ресава е заштитен споменик на природата и е класифицирана како заштитено подрачје од прва категорија (природни добра од национално значење). Пештерата Ресавска (Дивљаковачка) е пештера во Централна Србија, на 20 километри од Деспотовац, во варовничкиот рид Бабина Глава, на работ на карстното поле Дивљаковац, кај селото Јеловац. Таа е една од најголемите и најубавите пештери во Србија. Долга е 4,5 километри.
Идентитет на природно богатство
Пештерата Ресава е една од најважните туристички пештери во Србија. Се наоѓа во источна Србија, Горња Ресава, Дивљачково поле, под венецот на Бабина глава и припаѓа на територијата на општина Деспотовац, во близина на селото Јеловац. Од главниот град Белград е оддалечен 152 километри, од Деспотовац 20 километри и од селото Јеловац на околу 5 километри. Неговата надморска височина е 483 м. Површината наменета за заштита изнесува 10,87 хектари и ја опфаќа непосредната околина на пештерата, на падина што се спушта од 120 метри над влезот на дното на Дивљаковачкиот залив. Опфаќа 14 и пол катастарски парцели.
Опис на природното богатство
Пештерата Ресава е повеќекатна спелеолошка градба со вкупна должина на испитани канали од околу 400 метри и висинска разлика помеѓу влезот и најнискиот дел на пештерата (сала Бобан) околу 30 m. Должината на пештерата Реса е 2.800 м, и настанала од ерозивната работа на некогашниот водотек што бил развиен во Дивљачкиот залив на повисока состојба на нејзиното дно, кое потонало на местото на денешниот влез на пештерата. Тој нема постојан или повремен проток на вода и активноста на капењето на вода зависи од врнежите на теренот.
Сите делови на пештерата, освен влезната сала, се богати со украси од кристален калцит. Застапени се речиси сите видови украсни пештерски украси, од масивни столбови од сталагмити и сталактити до мали кади со бисери на дното на пештерата. Одредени групи сталагмити или колонади добиле посебно име, како што се „Кошници“, „Дедо и баба“, „Семејство Тарана“ итн.
Откако се уреди, колонијата на лилјаци, ја напуштиле оваа пештера. Деталните истражувања утврдиле дека во праисторијата луѓето живееле во него првенствено со наоѓање алатки, клинови и камени врвови на копја. Отворен е за туристички посети од 1972 година, па во тие години достигнал посета од околу 150.000 луѓе годишно. Тој број со текот на времето се намалувал, па така во 1990 година пештерата ја посетиле 46.000 луѓе, во 1991 година 32-33.000 и во 1992 година 25.000 луѓе. Туристичката патека е 402 метри, има бетонска подлога и скалила. Направено е осветлување и поставена е соодветна капија на влезот.
Продолжува да спроведува истражување кое вклучува:
Заштита
Пештерата Ресава е вреднувана како природно богатство од исклучително значење, а акт за нејзино ставање под заштита донесе Владата на Република Србија на предлог на Министерството за заштита на животната средина. Овој режим на заштита вклучува:
Работите кои не се забранети, како и работите надвор од заштитеното подрачје за кои постои сомневање дека имаат лоши последици по заштитениот споменик на природата, подлежат на постапка на давање анализа на влијанието и добивање согласности и дозволи согласно закон.
Историја
За пештерата знаеле само овчарите кои се засолнувале од невремето со стадата овци. Еден од овчарите го открил во 1962 година. години со свилени планинари. Нејзиното првобитно име било Дивљаковачка пештера во карстното поле во кое се наоѓа. детално испитуван од новосадските спелеолози, предводени од др. Јован Петровиќ. Работите на уредувањето на пештерата траеја цели 10 години. Пештерата беше официјално отворена за посетители на 22 април 1972 година. години. Таа е една од најстарите испитани пештери, стара е околу 80 милиони години, додека најстариот накит е стар 45 милиони години. Должината на пештерата е 4.500 метри, од кои се истражени до 2.850 метри, а делот за туристичка тура е долг околу 800 метри.
Надворешни врски
Температурата е константна и изнесува 7 °C, додека влажноста варира од 80-100%. Староста на украсите во пештерата се проценува на 45 милиони години. Внатрешноста на пештерата е богата со многубројни и разновидни сали, канали, галерии, столбови, сталактити, сталагмити, драперии и скаменети водопади. Поради богатството и разновидноста на украси, Ресавската пештера е наречена и „Ресавска убавица“.
Пештерата е распространета на четири нивоа, а само делови од првите две се уредени за туристичка посета. Во горната галерија има четири сали:
На долното ниво има пониска галерија, чие распаѓање и ерозија на варовничкиот материјал со текот на времето создало неколку посебни сали, како што се:
Пештерата Ресава има статус на заштитен споменик на природата, вклучувајќи ја и непосредната околина од 11 хектари.
Туризам
Пештерата досега е детално истражена во должина од 2830 м, а за посетителите се уредени околу 800 м.
Низ пештерата посетителите се движат по спирална бетонска патека, која минува низ различни сали на две нивоа (горна и долна галерија). Најниската точка до која доаѓаат посетителите е на 405 m надморска височина. Посетата на пештерата трае околу 40 минути, а можна е во период на речиси цела година..
По отворањето, пештерата имала над 200.000 посетители годишно. Денес оваа пештера годишно ја посетуваат од 40 до 50.000 луѓе, поради што се смета за еден од најпосетуваните туристички објекти во Србија.
IC 116
IC 116 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 116 се споменува и како IC 2007, ESO 419-11, MCG -5-10-5, PGC 14106, IRAS 03533-2818.
Откривање
Објектот е откриен на 5 октомври 1896 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 116 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. IC 116 има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 55 м 22,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -28° 9' 32". Положбениот агол на објектот е во износ од 52°.
Други поделби
Проучување на IC 116 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14110.
Перт и Кинрос
Пертшир и Кинросшир биле под иста управа од 1929 до 1975. Во 1975 ова заедничко подрачје потпаднало на округ во рамките на регионот Тејсајд, а во 1996 станала унитарна единица, со мали прилагодувања на границите.
NGC 293
NGC 293 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 293 се споменува и како MCG -1-3-30, IRAS 00517-0730.
Откривање
Објектот е откриен на 27 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 293 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 293 има привидни димензии од 1,1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 54 м 16 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 7° 14' 8". Положбениот агол на објектот е во износ од 19°.
Други поделби
Проучување на NGC 293 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3195. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 262; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4680. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1206.
Џован Батиста Нани
Џован Батиста Нани (30 август 1616, Венеција – 5 ноември 1678 година, Венеција), на француски Жан Батист Феликс Гаспар Нани, бил венецијански амбасадор, библиотекар, архивар, аматер ботаничар и историчар, роден во благородничко семејство. 25 години (1643–68) Батиста бил амбасадор на Република Венеција во Франција.
Биографија
Џован Батиста Нани бил роден во 1616 година во благородничко венецијанско семејство. Неговиот татко бил прокурист на Свети Марко и амбасадор од Венеција во Рим. Тој се школувал под закрила на неговиот татко, кој го зел и неговиот син во Рим во неговата амбасада од Венецијанската Република кај папата Урбан VIII. Во 1641 година, Нани бил примен во Колеџот за сенатори, а набргу потоа бил назначен за амбасадор во Франција, каде што престојувал пет години. Тој бил многу ценет од кардиналот Мазарен, кој често го консултирале за јавни работи. Во 1648 година, тој се вратил во Венеција, откако од судот на Франција добил значителна помош од луѓе и пари за одбрана на Кандиа од Отоманското Царство. Тогаш му бил доверен надзорот над воените работи и финансии, а во 1664 година бил испратен како амбасадор во Светото Римско Царство, кое повторно го посетил при стапувањето на власт на царот Леополд I. Во 1670 година, тој повторно бил амбасадор на дворот на Франција. По враќањето тој бил номиниран за прокурист на Свети Марко; и набргу потоа бил издигнат на функцијата генерал капетан на морето. Поморскиот живот, сепак, не му годел и продолжил да ѝ служи на државата од дома. Починал во Венеција во 1678 година.
Работи
На 17 март 1652 година, Нани бил назначен од Сенатот да ја напише историјата на Републиката. На италијански јазик ја напишал Историјата на Венеција од 1613 до 1671 година. Историјата на Нани била преведена на француски од Франсоа Талеман (1679) и Маскари (1702), а ја продолжиле Микеле Фоскарини и Пјеро Гарзони. Пишувајќи ја историјата на Венеција, тој дал општа историја на своето време, особено во однос на работите на Французите во Италија. Оваа историја била отпечатена во Венеција, во 2 тома. 4 до, во 1662 и 1679 г.
Нани пишувал за Заговорот на Шпанија против Венецијанската република, поставен од маркизот де Бедмар. Приказната била искористена од Сезар Вишар де Сен-Реал, а во 1682 година од Томас Отвеј во сценариото Венеција зачувана, или Заплетот откриен. Леополд фон Ранке го објавил своето гледиште за заговорот во 1618 (1831).
Нани оставил во ракопис парафраза за Лукановата Фарсалија и Размислувања за Аналите на Такит.
Магнетно поле на Меркур
Магнетното поле на Меркур — приближно магнетен дипол (што значи дека полето има само два магнетни пола) на планетата Меркур. Податоците од Маринер 10 довеле до негово откривање во 1974 година; леталото ја измерило јачината на полето како 1,1% од онаа на магнетното поле на Земјата. Потеклото на магнетното поле може да се објасни со динамо-теоријата.
Сила
Магнетното поле е околу 1,1% силно како Земјиното. На Хермеовиот екватор, релативната јачина на магнетното поле е околу 300 nT, што е послаба од онаа на месечината на Јупитер, Ганимед. Магнетното поле на Меркур е послабо од Земјиното бидејќи неговото јадро се оладило и зацврстило побрзо од Земјиното. Иако магнетното поле на Меркур е многу послабо од магнетното поле на Земјата, сепак е доволно силно да го одврати сончевиот ветер, предизвикувајќи магнетосфера. Бидејќи магнетното поле на Меркур е слабо, додека меѓупланетарното магнетно поле со кое комуницира во неговата орбита е релативно силно, динамичкиот притисок на сончевиот ветер во орбитата на Меркур е исто така трипати поголем отколку на Земјата.
Дали магнетното поле се променило во некој значаен степен помеѓу мисијата Маринер 10 и мисијата Месинџер останува отворено прашање. Прегледот на магнетните податоци на Маринер истакнуваат осум различни трудови во кои се нуди не помалку од петнаесет различни математички модели на магнетното поле добиени при анализа, со пријавен центриран магнетен диполен момент кои се движи од 136 до 350 nT-R M 3 (RM е полупречник на Меркур од 2436 км). Дополнително, тие било истакнато дека „проценките за диполот добиен од позициите на лакотниот удар и/или магнетопаузата (само) се движат од приближно 200 nT-R M 3 (Русел 1977) до приближно 400 nT-R M 3 (Славин и Холзер 1979b). Тие заклучиле дека „недостигот на согласност меѓу моделите се должи на фундаменталните ограничувања наметнати од просторната распределба на достапните набљудувања“. Андерсон и сор. во 2011 година, користејќи висококвалитетни податоци од Месинџер од многу орбити околу Меркур - наспроти само неколку прелетувања со голема брзина, откриле дека диполниот момент е 195 ± 10 nT-R M 3.
Откритие
Пред 1974 година, се сметало дека Меркур не може да генерира магнетно поле поради неговиот релативно мал пречник и недостатокот на атмосфера. Меѓутоа, кога Маринер 10 прелетал покрај Меркур (некаде околу април 1974 година), открил магнетно поле кое било околу 1/100 од вкупната магнитуда на магнетното поле на Земјата. Но, овие премини обезбедиле слаби ограничувања на големината на внатрешното магнетно поле, неговата ориентација и неговата хармонична структура, делумно поради тоа што покриеноста на планетарното поле била слаба и поради недостатокот на истовремени набљудувања на густината и брзината на бројот на сончевиот ветер. Од откривањето, магнетното поле на Меркур добило големо внимание, првенствено поради малата големина на Меркур и бавната ротација долга 59 дена.
Се смета дека самото магнетно поле потекнува од механизмот на динамо, иако тоа сè уште е неизвесно.
Потекло
Потеклото на магнетното поле може да се објасни со теоријата на динамо; т.е. со конвекција или струење на електрично спроводливо стопено железо во надворешното јадро на планетата. Динамо се создава од големо железно јадро кое потонало до центарот на маса на планетата, не се ладило со текот на годините, надворешно јадро кое не е целосно зацврстено и циркулира низ внатрешноста. Пред откривањето на неговото магнетно поле во 1974 година, се сметало дека поради малата големина на Меркур, неговото јадро се оладило со текот на годините. Сè уште има потешкотии со оваа теорија на динамо, вклучувајќи го и фактот дека Меркур има бавна ротација долга 59 дена што не може да овозможи да се генерира магнетно поле.
Оваа динамо е веројатно послаба од Земјиното бидејќи е управувано од термо-композициската конвекција поврзана со зацврстувањето на внатрешното јадро. Топлинскиот градиент на границата помеѓу јадрото и обвивката е субадијабатски, па оттука и надворешниот регион на течното јадро е стабилно стратификуван со динамо што работи само на длабочина, каде што се создава силно поле. Поради бавната ротација на планетата, во добиеното магнетно поле доминираат компоненти од мали размери кои брзо флуктуираат со текот на времето. Поради слабото внатрешно генерирано магнетно поле, исто така е можно магнетното поле генерирано од струите на магнетопаузата да покажува негативен фидбек на процесите на динамо, што предизвикува слабеење на вкупното поле.
Магнетни полови и магнетно мерење
Како и Земјиното, магнетното поле на Меркур е навалено, што значи дека магнетните полови не се наоѓаат на истата област како и географските полови. Како резултат на асиметријата север-југ во внатрешното магнетно поле на Меркур, геометријата на линиите на магнетното поле е различна во северните и јужните поларни региони на Меркур. Особено, магнетната „поларна капа“ каде линиите на полето се отворени за меѓупланетарната средина е многу поголема во близина на јужниот пол. Оваа геометрија имплицира дека јужнополарниот регион е многу повеќе изложен отколку на север на наелектризирани честички загреани и забрзани од интеракциите на сончевиот ветер-магнетосфера. Јачината на четириполскиот момент и наклонот на диполниот момент се целосно неограничени.
Биле спроведени различни начини на мерење на магнетното поле на Меркур. Неодамнешните радарски мерења на Земјата на ротацијата на Меркур откриле мало лулачко движење, објаснувајќи дека јадрото на Меркур е барем делумно стопено, што значи дека железниот „снег“ помага во одржувањето на магнетното поле. Вселенското летало Месинџер се очекувало да направи повеќе од 500 милиони мерења на магнетното поле на Меркур со помош на неговиот чувствителен магнетометар. Во текот на првите 88 дена во орбитата околу Меркур, Месинџер направил шест различни групи на мерења на магнетното поле додека поминувало низ магнетопаузата на Меркур.
Одлики
Научниците забележале дека магнетното поле на Меркур може да биде екстремно „пропустливо“,  бидејќи Месинџер наишол на магнетни „торнада“ за време на неговото второ прелетување на 6 октомври 2008 година, што веројатно би можело да ја надополни атмосферата (или „ егзосфера“, како што навеле астрономите). Кога Маринер 10 прелетал покрај Меркур во 1974 година, неговите сигнали го измериле ударот од лакот, влезот и излезот од магнетопаузата и дека магнетосферската празнина е ~ 20 пати помала од Земјината, а сето тоа веројатно се распаднало за време на прелетувањето на Месинџер. И покрај тоа што полето е нешто повеќе од 1% силно како Земјиното, неговото откривање од страна на Маринер 10 било земено од некои научници како показател дека надворешното јадро на Меркур е сè уште течно, или барем делумно течно со железо и веројатно други метали.
Мисијата БепиКоломбо
БепиКоломбо е заедничка мисија на Европската вселенска агенција (ESA) и Јапонската агенција за воздушно истражување (JAXA) на Меркур. Лансирана е во октомври 2018 година. Дел од целите на нејзината мисија ќе биде да го разјасни магнетното поле на Меркур.
Золотурн (кантон)
Кантон Золотурн или Кантон Солер (Kanton Solothurn, Chantun Soloturn   Canton de Soleure; Canton Soletta) ― кантон во северозападна Швајцарија. Главен град е Золотурн.
Географија
Кантонот се наоѓа во северозападниот дел на Швајцарија. На запад и југ се наоѓаат кантоните Јура и Берн, на исток е Аргау. На север кантонот се граничи со кантонот Базел-Ланшафт. Делови од две окрузи се ексклави и се наоѓаат долж границата со Франција (Голем Исток). Земјиштето било исцедено од реката Аре и нејзините притоки. Пејзажот е претежно рамен, но го вклучува подножјето на венецот Јура. Дел од ова, масивот на Вајсенштајн, гледа на Золотурн и на Мителанд од север и има поглед на Бернските Алпи. Рамните земји се рамнина создадена од реката Аре. Вкупната површина на кантонот е 791 км².
Окрузи
Од 2005 година, десетте области на Солотурн се споени во пар во пет изборни единици, наречени амтај. Од 2005 година, окрузите имаат само статистичка важност.
Општини
Во кантонот има 125 општини.
Демографија
Населението главно зборува германски. Околу 44% од населението се римокатолици, а најголемиот дел од остатокот се протестанти (31% ). Населението на кантонот (заклучно со 31 декември 2020) е. [2] година, населението има 46.898 странци или околу 18,7% од вкупното население.
Историско население
Историското население е прикажано во следната табела:
Економија
До 19 век земјоделството било главната стопанска дејност во кантонот. Земјоделството е сè уште од важност, но преработувачката и услужната индустрија сега се позначајни. Индустриите на кантонот се специјализирани за часовници, накит, текстил, хартија, цемент и автоделови. До неодамна, производството на чевли била важна економска активност, но светската конкуренција сметала дека швајцарскиот кантон не е доволно конкурентен.
Кантонот е дом на атомската централа Гесген во близина на Даникен, која започнала со работа во 1979 година.
Превоз
Кантонот има добри врски со другите делови на Швајцарија, и со железница и по пат. Во Олтен има железничка раскрсница со директни возови до Женева, Цирих, Базел и Тичино преку Луцерн.
Кристијан Диор
Почетокот на животот
Кристијан Диор е роден во Гранвиј, приморскиот град на брегот на Нормандија, Франција. Тој е вториот од петте деца родени да Maurice Dior, богатиот производител (на семејството фирма беше Dior Frères), и неговата сопруга, поранешен Медлин Мартин. Тој имал четири деца: Рејмонд, Жаклин, Бернард, и Кетрин Диор.
Семејството Диор се надева дека  тој ќе стане дипломат, но Диор е  уметнички настроен и сака да биде вклучен во уметноста. За Да заработат пари, тој ги продава своите модни скици надвор од неговата куќа по 10 центи на секој.Во 1928 година, Диор го напушта училиштето и добива пари од својот татко за финансирање на мала уметничка галерија, каде што тој и еден пријател ја продаваат уметноста од страна на Пабло Пикасо. Три години подоцна, по смртта на мајката и братот на Диор и финансиската катастрофа во бизнисот со ѓубрива на семејството, за време на Големата депресија, што резултира со татко му да ја изгуби контролата над Диор Фрер, галеријата мора да биде затворена.
Од 1937 година, Диор бил вработен од страна на моден творец Роберт Пигет, кој му дал можност да дизајнира три Пигетколекции. Диор подоцна ќе каже дека " Роберт Пигет ме научи доблести на едноставност преку кои вистинска елеганција мора да дојде.' Една од неговите оригинални дизајни за Пигет, денски фустани со кратки, полни здолниште е особено добро применето. Додека бил во Пигет, Диор работел заедно со Пјер Балман и бил наследен како дизајнер на куќа од Марк Бохан - кој во 1960 година ќе стане шеф на дизајнот за Кристијан Диор Париз. Диор го остави Пигет кога бил повикан на воена служба.
Во 1942 година, кога Диор ја напуштил војската, тој се приклучил на модната куќа на Луциен Лелонг, каде што тој и Балман биле главни дизајнери. За време на Втората светска војна, Диор, како вработен во Лелонг - кој работел за зачувување на француската модна индустрија за време на војната од економски и уметнички причини - дизајнира фустани за жените на нацистички офицери и француски соработници, како и другите модни куќи што останубаат во бизнисот за време на војната, вклучувајќи ги Жан Пату, Жан Ланвин и Нина Ричи. Неговата сестра, Кетрин (1917-2008), била член на францускиот отпор, бил заробена од Гестапо и испратена во концентрациониот логор Равенсбрук, каде што билазатворена до нејзиното ослободување во мај 1945 година.
Модната куќа Диор
Во 1946 година, Марсел Бусак, успешен претприемач познат како најбогат човек во Франција, го покани Диор да го дизајнира Филип и Гастон, модна куќа во Париз, која започна во 1925 година. Диор одбил, сакајќи да направи нов почеток под негово име, наместо да го оживее стар бренд. На 8 декември 1946 година, со поддршка на Бусак, Диор ја основал својата модна куќа. Вистинското име на линијата на неговата прва колекција, претставено на 12 февруари 1947 година, била Корол (буквално ботанички термин корола или кружни ливчиња на англиски јазик), но фразата Нов изглед била наменета за Кармел Сноу, уредник- главен уредник на Хаперската чаршија. Диор-дизајните биле повозбудливи од буксирачките, зачувани во ткаенина форми на неодамнешните стилови на Втората светска војна, под влијание на оброците на ткаенината. Тој билгосподар на создавање на облици и силуети; Диор е цитиран како вели: "Јас дизајнирав цветни жени". Неговиот изглед ги користел ткаенините наредени претежно со перкале, бодливи, bustier-стил лисици, колковите, косетите со оси и петтикоата, кои ги правеле своите фустани од половината, давајќи му на неговата модели многу убава форма.
Првично, жените протестираа поради тоа што неговите дизајни ги прекриваат нозете, за кои биле неискористени поради претходните ограничувања на ткаенината. Исто така имало некои реакции на Диор дизајни поради количеството на ткаенини кои се користат во еден фустан или костум. За време на една фотографирана фотографија на пазарот во Париз, моделите биле нападнати од страна на женски продавачи поради оваа изнемоштеност, но опозицијата престанува откако завршува воениот недостиг. "New look" го револуционизира женскиот фустан и повторно го воспоставува Париз како центар на модниот свет по Втората светска војна.
Смрт
Кристијан Диор починал додека бил на одмор во Монтекатини, Италија, на 24 октомври 1957 година. Некои извештаи велат дека тој починал од срцев удар по задушување со рибина коска.
Награди и признанија
Dior бил номиниран за 1955 Академска Награда за Најдобар Костим Дизајн во црна и бела за на Терминал Станица во режија на Vittorio De Sica (1953).
Dior исто така бил номиниран во 1967 година за BAFTA за Најдобар Британски Костим (Боја) за Arabesque во режија на Стенли Донен (1966).
Парфемот наречен Кристијан Диор се користи во романот на Харуки Мураками, The Wind-Up Bird Chronicle, како влијателен симбол поставен на критичните точки на церемонијата.
Англискиот пејач и текстописец Морисеј ја издаде песната "Кристијан Диор" како Б-страна на неговиот сингл "Во иднината кога сè е добро".
Во песната "Виножито високо" од филмот Евита, Ева Перон пее "Дојдов од народот, треба да ме обожаваат, па Кристијан Диор, од мојата глава до прстите"
Во 2010 година, Западот го спомнува брендот Диор во три други песни: "Ѓавол во ново фустанче", "Посилни" и "Бери обврзници"
Јосип Бутковиќ
Јосип Бутковиќ (Риека, 1950), хрватски графичар.
Заедно со Невенка Арбанас и Маја С. Франковиќ, Јосип Бутковиќ припаѓа на генерацијата графичари кои ќе се пробијат на хрватската графичка сцена во 80-тите од 20 век и остануваат на самиот врв до денес. При спомнувањето на т.н „Риечка графичка школа“, името на Јосип Бутковиќ секако е едно од најважните, бидејќи тој е во голема мера заслужен за афирмацијата на графиката во тој град. Со формирањето на таа школа, Риека станала еден од центрите на хрватската графика во Југославија (другите беа Загреб, Нови Сад, Белград, Љубљана ). .
Школување
Бутковиќ ги започнал студиите на ликовни уметности како дел од Педагошката академија во Риека, бидејќи во тоа време не постоела самостојна академија за ликовни уметности. Подоцна во Нови Сад ги продолжи студиите на новоотворената ликовна Академија.
По Нови Сад, тој оди на постдипломски студии во Белград, каде што се усовршува во графичкиот израз. По завршувањето на студиите се вратил во родниот град, се вработил на Педагошката академија, оттогаш ова започнува „Риечката школа за графика“ која ќе се одликува со употреба на традиционални техники при печатење на графика (офорт, бакропис, сува игла, акватинта и сл.) или нивна комбинација. Бидејќи Бутковиќ не само теоретски, туку и преку пракса се обидува да им ја донесе графиката на своите студенти, тој ги купува првите големи печатарски машини а во 1997 го основал студиото за халкографија (кое веќе не е активно денес) во кое им овозможил на студентите да продолжат да работат со графичкиот медиум по завршувањето на нивните студии. Покрај ова започнува да организира изложби кои се одржувале и во графичкото ателје. А секако, во овој онтекст било и организирањето на четирите меѓународни изложби ex-libris во Риека каде неговите ученици активно учествувале и како соработници и како автори. Учествувале и во издавање графички книги, графички карти и библиофилски изданија.
Опусот на Јосип Бутковиќ е голем, тој во својата долгогодишна кариера отпечатил голем број графички листови, а твори и денес. Тој приредил бројни самостојни и групни изложби, не само во Хрватска, туку и во странство. Учествувал на меѓународни графички изложби ширум светот (од Јапонија, Малезија, Грција, Романија, Белгија, Полска, Литванија итн.). За својата работа повеќепати е наградуван од 1980 година, кога ја доби годишната награда за цртеж од Академијата за уметности во Нови Сад. .
Јосип Бутковиќ и „Риечката Графичка школа“
Главна одлика на графиката на Риека е преиспитувањето на границите на медиумот, своевидно експериментирање и отстапување од класичниот концепт на графиката. Бутковиќ бил запознаен со концептуална уметност уште од неговите студентски денови, но првиот поистакнат експериментален проект го реализирал во 1999 „Велики Мргар“ Тоа бил „мозаик“ составен од 98 графики  поставени  хоризонтално во овчарско трло (Вели Мргар, Јурандвор, Башка на островот Крк). Основната идеја на тој проект била панелите да се остават на отворено 24 часа за да бидат изложени на ефектите на природата, односно атмосферските влијанија. Со ова се воведува т.н елементот на случајноста во неговите дела. Друга интересна работа за тој проект е тоа што авторот избрал овчарско трло за место на изложбата наместо вообичаениот галериски простор. Исто така, треба да се напомене дека изложбата одекнала и надвор од Хрватска, бидејќи подоцна била поставена во Париз. Сите графики создадени како дел од овој циклус се потпишани и можат да бидат изложени како независни дела, но акцентот сепак е на целината. Главната идеја што го карактеризира проектот „Велики Мргар“ е можноста за варирање на позицијата на секоја од графиките, што дава безброј комбинации. Во истото бачило 2001, тој го изложи својот втор проект „Небо во магла“ каде водечка мисла беше и влијанието на природата без физичкото влијание на авторот. Бутковиќ не застана тука, туку започнал со својата иновација врз други уметнички акции како што се „Не биди мрзлив и остави твој белег во графиката на Риека“ изложени во галеријата Кортл во Риека во 1999 и „Не биди мрзлив и остави свој белег во хрватската графика“ изложени во Загреб Уметнички павилјон 2000 год. Целта на овие изложби била повторно да се вклучат посетителите во создавањето на графики да го оживее делото - „уметност во движење“ повикувајќи се на книгата „Опера аперта“ на Умберто Еко. Нагласувајќи го тој пресек помеѓу традиционалната и современата графика која е активна и не е направена според даден систем каде што авторот го завршува делото, а посетителот го доживува пасивно, гледајќи, но не учествувајќи во создавањето. Изложбата е конципирана на таков начин што позадината, која е подоцна исечена и дадена на учесниците. Како уметничко дело кое посетителите го создавале со одење, т.е. оставајќи отпечатоци од чевли на површината.
Сличен проект наречен „Двориште I, II, III“ беше изведен и во 2001 кога користеше матрица, т.е. метална плоча, обложена со асфалт за кокошки и желки што оставале траги додека оделе а на тој начин формира три циклуси на графика. На крајот, печатената графика рачно ја врзал во книга-објект наменет за прелистување, за разлика од книгата-објекти на Маја С. Франковиќ, кои биле на границата меѓу графиката и скулптурата.
Tribvo honorem in memoriam Ivlio Clovio de Croatia „Трибво во чест Ивлио Кловио од Хрватска
Картата „Tribvo honorem in memoriam Ivlio Clovio de Croatia“ е создадена во 1997, десет примероци се отпечатени во Сушак во Риека и е посветена на Јулије Кловиќ, хрватски сликар-минијатурист. Бутковиќ го отпечатува со техники на бакропис и акватинта и го врзува во мала книга, која ја става во правоаголен гипсен саркофаг со отвор во средината, кој наликува на надгробната плоча на авторката Тамара Пашкван. Друг соработник, Крешо Ковачевиќ, е автор на текстот што ја придружува графиката, како и дизајнот на гипсената книшка со златна корица внатре.
Црква Свети Арангел (Габрово)
Црквата Свети Арангел — археолошко наоѓалиште во Габрово, Општина Струмица.
Претставува црква од средновековно време. .
Russula raoultii
Russula raoultii е нејадлив вид на агарична габа од фамилијата Гулапка. За прв пат е опишана од францускиот миколог Лусиен Келе во 1886 година.
Опис
Шапката е широка од 3 до 8 см, бела до жолта и станува поконвексна во возраста. Дршката е долга од 3 до 8 см, а широка од 1 до 2 см. Спорите се бели, субглобозни, со ретикуларни брадавици. Има остар вкус.
Распространетост и живеалиште
Russula raoultii е западносредоземен, субокеански вид Гулапка се среќава во Северна Африка (Мароко), Северна и Средна Америка (САД, Костарика) и во Европа. Се вели дека се јавува и во источна Северна Америка.
Таа е микоризална габа која главно формира симбиоза со буките. Покрај тоа, смреки и други листопадни дрвја исто така можат да послужат како домаќини. Плодните тела се појавуваат од јули до почетокот на ноември. Габата може да се најде од повисоките ридови до средината на планините. Претпочита свежи до влажни, алкални и сиромашни со хранливи материи, кисели, песочни до глинести почви.
Јадливост
Russula raoultii не може да се јаде поради  лутиот вкус и можеби е малку отровна како сосема сличната Гулапка.
Ахцак
Small Text Во, мајанската митологија, Ахцак е еден од тринаесетте богови-создавачи кој помогнал во создавањето на човекот ..
Деже Јакаб
Деже Јакаб (Jakab Dezső; Бихарев, 4 ноември 1864 - 5 август 1932 година, Будимпешта) бил унгарски архитект од еврејско потекло. Тој бил следбеник на Еден Лехнер, градоначалник за сецесија во Унгарија.
Животопис
Дипломирал во 1893 година на Техничкиот факултет во Будимпешта. По дипломирањето, за време на студиските посети тој отиде во Германија, Италија, Франција, Холандија и Велика Британија. Во исто време работел во архитектонското биро на Еден Лехнер и учествувал во дизајнирањето на зградата на Министерството за земјоделство во 1896 година. Веќе уште тогаш соработувал со Марцел Комор, со кого во 1897 година отворил биро за дизајн во Будимпешта. Во следните дваесет години, до крајот на Првата светска војна, овој тандем дизајнирал голем број згради во земјите од поранешната Унгарија. Специјалитетот на Дежа Јакаб бил дизајнот на ентериерот и проектирањето на најмалите детали, додека Марцел Комор обично бил водач на проектот.
Најважните дела
Голем број делови од Деже Јакаб се прогласени за споменици на културата и се под заштита на државата. Некои од нив сеː
Згради во Србија
Објектите што Деже Јакаб и Марсел Комор ги проектирале во Суботица и Палиќ се познати по симболите на овие места и културни споменици.
Топирамат
Топирамат е антиконвулзивен лек. Бил откриен во 1979 година.
Комерцијална употреба на лекот започнала во 1996 година. Се користи во третман на епилепсија кај деца и возрасни.
Овој лек успешно се користи во третман на алкохолизам, метамфетаминска зависност, кокаинска зависност, гојазност.
Црква „Св. Никола“ - Крапа
Свети Никола — главна селска црква во поречкото село Крапа.
Црквата е сместена во самото село. Поради запоставеноста и лошата состојба, црквата скоро и да не се приметува, освен по својата камбанарија.
Список на управни области во Шкотска по површина
Ова е список на управните области во Шкотска подреден по површина.
Големо Војводство Аврам
Големото Војводство Аврам (англиски: Grand Duchy of Avram)е микронација која е основана во раните ’80-ти на австралискиот остров Тасманија од страната на Џон Чарлтон Раџ (Џон Аврам и Џон Чарлтон Неговото Височество и Благородниот Војвода од Аврам) ), кој е гомел анти-данок кампањер и приврзаник на самозатворањето. Познат е само како Големиот Војвода од Аврам.
Оваа микронација нема триторијални спорови, бидејќи е нетериторијална. Службен јазик е англискиот и има своја валута која се нарекува Дукал.
Членовите на оваа микронација никогаш не паѓале под 5 членови.