cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Црква „Св. Петнаесет тивериополски маченици“ - Струмица
Централна гробница
Гробницата е сместена во наосот на црквата. Има димензии од 2 × 0,82 × 1,61 м. Градена е од кршен камен поврзан со малтер. Сводот е изграден од стандардните доцноантички тули. Однатре е малтерисана, а од северната и од јужната страна има насликани крстови со проширени краци, живописани со темнокафеава боја. На западниот калкан е насликан колективен портрет на 15-те мартири затворен во една полукружна рамка ‡ цлипеус. Тој како Имагине цлипеатае претставува фунерален портрет. Мартирите се насликани во вид на бисти, со атрибути што покажуваат совпаѓање со податоците што ги дава текстот на Теофилакт Охридски за нивното мачеништво. Во првиот ред се насликани личности со архијерејски белези во облеката, кои се истакнале во зацврстувањето на христијанството во овој регион. За датирањето на претставата на 15-те маченици во нивната црква, веднаш по ископувањето на овој храм, биле искажани птрепоставки дека тие можат да потекнуваат од крајот на 4 или од почетокот на 5 век.
Базилика
Од Базиликата е зачуван дел од апсидата на источната страна, северниот периметрален ѕид и основата на северниот стилобат. Подоцна над базиликата е изградена крстовидна црква. Изградбата на крстовидниот храм мартириум врз разурнатиот базиликален објект постои можност да бил изведен во текот на 5 век, или посигурно во 6 век, во времето на Јустинијан I, кога се обновени и ремоделирани многу запуштени храмови во Македонија. Над оваа црква во 9 и 10 век била изградена друга крстовидна црква. Истата не налегнува на ѕидовите на базиликата. Изместена е на јужната страна и го зазема централниот кораб на базиликата, со нартекс и егзонартекс на западната страна. Во централниот дел на наосот на крстовидната црква сместена е голема засведена гробница. Во оваа гробница на западниот калкан е насликан колективниот портрет на 15-те мартири. Овој фрескоживопис по своите одлики спаѓа во редот на најстарите фрескоживописи откриени на подрачјето на Македонија. Црквата и гробот се датирани во 9 век.
Црква
Во апсидниот дел на олтарот во оваа крстовидна црква е изградена крипта во форма на крст со еднакви краци. Градена е и оформена од камен, тули и малтер. Димензиите на крстот изнесуваат 0,40 м, со длабочина од 0,60-0,80 м. Крстовидната крипта, била наменета за сместување на реликвиите на некој прочуен или локален мартир.
Изградбата на крстовидниот храм мартириум врз разурнатиот базиликален објект постои можност да била изведена во текот на 5 век, во времето на Јустинијан I, кога биле обновени многу запуштени храмови во Византија. Трансформацијата на базиликалниот тип на црква во крстовиден храм е одлика на ова време, на што му оди во прилог и крстовидната крипта во олтарот. Црквите подигнати врз гробови на маченици се одлика на 4 век.
Втората црква посветена на 15-те мартири била изградена врз моштите на петмина мартири од оваа група на бегалци по Брегалница. Моштите од Струмица, во катедралниот храм на Брегалница биле пренесувани на двапати во времето на кнезовите Борис и Симеон. Монументалниот храм на Брегалница со инкорпориран крстовиден мартириум бил откриен во Крупиште. Со нивните мошти е формирана првата црковна организација кај Словените во Македонија. Тоа е епископијата на Брегалница, опслужувана со клер, на словенски јазик, од учениците на св. Климент.
Црквата денес
Во текот на 2012 година биле обновени иконите со злато а освен тоа бил обновен и олтарот. Иконите ги изработиле монахињи-иконописци а постоечките икони биле сместени во Галеријата на икони отворена во 2000 г. која содржи исклучително стари икони од повеќе средновековни цркви од овој регион. Во текот на 2014 година била обновена фасадата.
Значење
Петнаесетте мартири загинати во Тивериопол — Струмица, ја збогатиле Македонија со култот создаден врз нивните гробови. Овој храм уште од својот почеток играл голема улога во христијанизацијата на териториите источно од реката Вардар. Култот продолжил да живее во IX - X век, а тоа значи примање на култот меѓу словенското население во Македонија. Денес култот на Св. 15 Тивериополски Маченици е составен дел на модерна Струмица, а 11 декември е нејзин патрон. Комплексот е вклучен во Списокот на Културно наследство на Македонија.
Г’зим Острени
Г’зим Острени (албански: Gёzim Ostreni;, ) — македонски политичар, главен командант на ОНА (генерал-мајор) и висок офицер на КЗК суспендиран од Агим Чеку поради поврзаноста со ОНА. . Тој е десна рака на Али Ахмети
Животопис
Острени е роден во Дебар на 1 ноември 1942 година. Има завршено високо образование и живее во Дебар. Тој бил поранешен командант на штабот на ТО во Дебар до 1990 кога отишол во пензија. Во 1998 бил раководител на Штабот за безбедност на паравоената формација во Македонија, формирана заедно со неколку Албанци од Дебар и околијата. Во 1998 заминува за Косово и се приклучува на ОВК во реонот на Дукаѓини и Ѓаковица како инструктори набрзо станува член на највисокото раководство на ОВК и деделен му е чин генерал-мајор. Често престојувал во Пеќ, каде добил куќа во сопственост, блиндирано возило и телохранители. По трансвормирањето на ОВК во КЗК бил назначен за командант на 3 заштитна зона (Дукаѓин). По завршувањето на војната во Косово, заминува во Прешевската Долина и учествува во формирање на формации на ОВПМБ. На 13 мај 2001 е назначен за главен командант на ОНА. На 27 септември 2001 се појавил во Шипковица на прес конференцијата на Али Ахмети за расформирање на ОНА и потоа на 5 јуни 2002 станал член на Централното претседателство на партијата на Али Ахмети, Демократска унија за интеграција (ДУИ), каде биле и Азис Положани, Ризван Сулејмани, Хазби Лика, Хисни Шакири, Теута Арифи, Муса Џафери, Назми Бекири и Рафис Халити.
На 3 февруари 2001 во телевизиско интервју изјавувил дека го организирал нападот во селото Вејце, за кое вели дека не постоел масакр. Вејце е во месноста Бреза, тетовско каде на 28 април 2001 во 17.45, беа убиени, а потоа масакрирани осум припадниците на безбедносните сили (масакрот кај Вејце). Ставен е на црната список на преседателот Џорџ В. Буш од 27 јуни 2001 година како лице непожелно за САД. Потоа е додаден како терорист во листите на ЕУ од 16 јули 2001 и листите на Македонија од 27 јули 2001. Бил пратеник во Македонското Собрание во мандат од 2002 до 2006 година.
Стинг
Стинг (англики: Sting) — британски музичар и глумец.
Животопис
Стинг е оженет со Труди Стајлер.
Во декември 2014 година, Стинг бил еден од добитниците на традиционалните признанија што ги доделува Центарот за сценски уметници „Џон Ф. Кенеди“. На церемонијата, одржана во Белата куќа, наградата му ја врачил американскиот претседател Барак Обама.
Соло кариера
На 26 октомври 2014 година, првиот мјузикл на Стинг, „Последниот брод“ бил премиерно поставен на Бродвеј и добил добри критики од публиката и критиката. Така, весникот „Њујорк тајмс“ напишал дека „претставата е амбициозна, искрена и заводлива“. Мјузиклот содржи песни од истоимениот албум на Стинг од 2013 година, а текстот го напишале Џон Логан и Брајан Јорки. Дејството на мјузиклот се случува во родното место на Стинг, Волсенд и го прикажува животот на група невработени работници од едно бродоградилиште, кои преземаат една фабрика за да го изградат последниот брод.
Во рамките на својата 57th & 9th турнеја го посети Скопје. На 15 октомври 2017 одржа концерт пред околу 3000 посетители во Вип арената.
Манастир Поганово
Погановскиот манастир се наоѓа на левиот брег на реката Јерма кај селото Поганово. Припаѓа на Нишката епархија на Српската православна црква и претставува културно наследство како културен споменик од големо значење.
Локација и минатото на манастирот
Тоа е десетина километри оддалечено од автопатот Ниш-Софија, по долината на реката, на патот што ја заменил трасата на поранешната тесноградна железница во 1970-тите. Благодарение на неговата недостапна положба (до 1927 г. е, до изградбата на тесноградската пруга за потребите на рудникот за јаглен, клисурата Јерме била целосно непроодна) низ вековите останала релативно неоштетена од разни освојувачи.
Старото име на местото, па дури и на самиот манастир, било „Доброшево“, а Турците го смениле во Поганово. Името Доброшево официјално му било вратено на селото во јануари 1934 година, со одлука на надлежното министерство. М. Милојевиќ (1881) тој манастир го нарекол „Доброшевски“. За минатото на манастирот кај селото Доброшево сведочат три тркалезни камења со натписи, изградени на западната страна на храмот. На нив се врежани имињата: Јован Богослов (патрон), господин Константин и г-ѓа Јелена. За време на Втората светска војна, Бугарите го ограбиле Погановскиот манастир и го одзеле иконостасот (од 1620 година). со чудотворната икона на Богородица, која е зачувана и се наоѓа во Софискиот народен музеј.
На левиот брег на реката Јерма, недалеку од селото Поганово, се наоѓа манастирот посветен на Свети Јован Богослов. Народната традиција го поврзува потеклото на овој манастир со светиот цар Константин и неговата мајка Јелена. Прото Теодор Титов споменува стар натпис на пергамент, според кој Србите го изградиле овој манастир пред 1130 година, а на Проскомидијата била насликана стара икона, на која се испишани имињата на српските владетели од најраните времиња. Меѓутоа, поновата историографија открила попрецизни податоци за времето на создавањето на манастирот. Манастирот е изграден кон крајот на 14 век (1395) и живописен, со богата тематска програма, само 100 години подоцна, поточно 1499 година.Ја основал и подигнал српскиот благородник Константин Дејанов, внук на царот Душан и го посветил на Јован Богослов. Ктитор на храмот е ќерката на Константин Јелена Драгаш, која била мажена за византискиот император Маноил II Палеолог. Манастирот го завршила по смртта на нејзиниот татко, како монахиња Хипомена. Еден од познатите соработници на манастирот бил Константин, внук на великиот војвода Дезимир. На манастирот „Свети Јован Богослов“ му подарил книга. Поради местоположбата на манастирот, пристапноста до 1927 година била незамислива, бидејќи клисурата на реката Јерма била целосно непроодна. Благодарение на тоа, манастирот низ вековите останал практично неоштетен, бидејќи е познато дека напаѓачите кога напаѓаат уништуваат се од културни знаменитости, а овде не можеле затоа што не знаеле дека постои. Бугарите, сепак, во 1917 г. Тие одзеле голем дел од вредните работи на манастирот, кои сега се наоѓаат во црквата Александар Невски во Софија. Помеѓу познавачите на уметноста и самите византиски научници, овој манастир станал познат и останал многу познат по своите икони. Некои од нив се:
Манастирска црква
Темелот на манастирската црква бил изграден од неизделкан камен, кој бил зацврстен со огромна количина малтер. Ѕидовите, како и горните делови на објектот се изработени од обработени блокови, варосани, со многу мал и прилично плиток релјеф. Што се однесува до изгледот на покривот, додека не дошол периодот на реставрација и конзерваторските работи, тој бил покриен со т.н.ќерамиди Манастирот има одлики на моравската архитектура.
Црквата е еднокорабна и купола, а е изградена според шемата на развиен крст, а сето тоа е дополнето со олтар со две странични апсиди - хорови. Приземјето служи како внатрешен припрата, првиот кат е исихастичка тишина, додека највисокиот кат имал намена за опсерваторија и место каде стои камбаната. Рударско-железничката компанија „Јерма“ АД му подарила големо ѕвоно на манастирскиот храм, кој бил осветен во август 1930 година. Претходно таа фирма изградила и камбанарија, на која ќе биде поставено ѕвоно. Годината „1926-1927“ е на камбаната до државниот грб бил изгравиран натписот: „За слава Божја и за среќа и долго владеење на Неговото Височество Кралот / Александар I Караѓорѓевиќ / Закачи го ова ѕвоно Рударско и железничко претпријатие“ Јерма „АД од Белград, која изгради пруга низ овие непроодни карпи и им олесни на луѓето / инженер Ѓорѓе Златковиќ од Пирот / финансиер Драгиша Матејиќ од Топола“. Надворешниот нартекс бил додаден дури на крајот на 19 век и не се смета за составен дел од Храмот. Околу самиот манастир има неколку стопански објекти кои се изградени во ориентален стил и кои одлично се вклопуваат во целиот пејсаж и самиот манастирски комплекс.
Денешниот изглед на тремот пред црквата и зградата во капијата се должат на големото обновување што се случило во 1876 година. Конзерваторски и реставраторски работи биле извршени помеѓу 1966 и 1974 година.
Лазо М. Костиќ
'''Лазар „Лазо“ М. Костиќ''' (Врановиќи, 15 март 1897 - Цирих, 17 јануари 1979) бил српски статистичар, правник, историчар, публицист и професор на Универзитетот во Белград. Костиќ потекнувал од свештеничка фамилија. Затоа прво студирал теологија во Белград, а подоцна се префрлил на Правниот факултет. Докторирал во Франкфурт во 1923 година. Од средината на 1920-тите предавал на правните факултети во Суботица и Љубљана. Бил избран за декан на Колеџот за економија и трговија. За време на окупацијата во Втората светска војна бил комесар за сообраќај во Комесаријатот на Милан Ачимовиќ. По ослободувањето со одлука на Судот на честа е ослободен. Остатокот од животот го поминал во егзил, прво во Германија, а потоа во Швајцарија, каде што и починал.
Меѓувоен период
Лазар е роден на 15 март 1897 година во селото Бока Врановиќи (Долни Грбаљ), каде што неговиот татко, свештеникот Марко Костиќ, служел како 13-ти свештеник од куќата која дала и уште три калуѓерки. Најстарото народно училиште на српски јазик во Бока и Црна Гора (и пошироко), основано во 1776 година, функционирало во една од куќите на Костиќ во истоименото село. Повеќе од еден век се одржувало и имало учители и свештеници од домот на Костиќ, во која се родил и Лазо Марков.
Мајката на Лазо, Даринка, била ќерка на капетанот Сава Петковиќ, поморски капетан на доли патувања попознат во Јужна Америка отколку кај нас. Даринка е родена на бродот на нејзиниот татко и со татко и мајка пловела низ светот до седумгодишна возраст. Како дете научила неколку странски јазици. Таа ѝ помогна на мајка си да ги подигне своите помали браќа, кои исто така се родени на бродот. По бракот, како попадија, била главен советник на жените, стројниците и бабиците. Таа родила шест деца: два сина и четири ќерки. Во тоа време нејзиниот татко бил командант на неколку бродови на црногорскиот принц Никола. Јахтата „Сан Мишел“ за принцот Никола во француското пристаниште Нант ја презел лично капетанот Саво од поранешниот сопственик, романописец и визионер Жил Верн и со многу мака отпловиле до Бока. Првото српско знаме било поставено на морето по распадот на средновековното српско царство, па и поради тоа настанале проблеми.
По смртта на дедото на Лазо, протоереј Лазар Ѓуров, папата Марко ја примил татковата парохија (Кртолско), па Лазар завршил основно училиште во Кртоли. Поради разни неволји и воени околности ја посетувал класичната гимназија во Котор и Задар, приватни испити полагал во Цетиње и Сараево, а дипломирал во Сремски Карловци. Во меѓувреме, кога започнала војната, тој бил мобилизиран од австроунгарските власти и испратен во Школата за резервни офицери во Сараево како средношколец. Во октомври 1918 година дошол во Бока на кратко отсуство, но не се вратил во единицата според воениот распоред. Тој дезертирал, се сокрил во шумите на Луштица и формирал вооружена бунтовничка „Српска гарда“.
Франкфурт доктор, државен секретар за статистика
Заедно со комплицираните статистички истражувања и средувањето на изобилството на податоци (тогаш немало електронски компјутери), Лазо се занимавал и со правни науки. Постепено го обработувал целокупното управно право (три книги со голем формат со преку 1.200 страници), прва и единствена во Кралството Југославија, ако не се избројат два незавршени обиди. Тоа биле единствените учебници на теренот. Напишал и учебник по Уставно право, исто така прв и единствен во Југославија.
Заедно со работата во Белград, Лазо работел од 1926 година како вонреден професор по Јавно право на Правниот факултет во Суботица. Тој немал службено или приватно возило на располагање. Двапати неделно со парен воз патувал до Суботица.
Истата година е избран за вонреден професор по економска политика и статистика на Правниот факултет на Универзитетот во Љубљана. И таму бил професор кој патува. За да не губи време, патувал ноќе, а дење работел. Имал и други понуди, но морал да ги одбие. Тој тогаш немал ни 30 години.
Меѓувоен период
Од 1929 година тој бил редовен член на Меѓународниот статистички институт во Хаг и многу активен. Учествувал на научните сесии на тој институт во Рим, Лондон, Варшава, Прага, Берлин, Атина, во далечната Москва (во тоа време немало авиони) и уште подалеку во Токио. Членството во овој меѓународен институт било голем дел, резервирано само за мал број светски експерти. Кога станал член, имал само 32 години и бил една деценија помлад од најмладиот дотогаш член на овој институт. Тој не бил пасивен набљудувач на седниците. Поднесувал трудови и учествувал во дискусии на странски јазици. Течно говорел германски, италијански и француски, а течно зборувал и руски и чешки. Без тешкотии и вокабулар користел литература на латински, старогрчки, старословенски и црковнословенски.
Во 1937 година Лазо бил иницијатор и еден од тројцата основачи на Економско-трговската школа во Белград. Тоа училиште набргу достигнало високо реноме, а имало и ранг на факултет. Подоцна прераснало во Економски факултет. Секако, Лазар бил професор и во оваа гимназија, заедно со сите други обврски.
Помеѓу двете светски војни проф. Д-р Лазар двапати бил избран за декан на Економско-трговскиот колеџ и еднаш за декан на Правниот факултет. Многумина ќе помислат дека толку многу работа му донело многу пари. И покрај се, Лазо живеел скромно. Не само што немал автомобил и вила на Дедиње како неговите колеги, туку немал ниту сопствена куќа, ниту приватен стан. Живеел на четврти кат во станбена зграда на улица Мутапова. Ја имал несреќата двапати да му го ограбат станот и да го погоди авионска бомба во априлската војна во 1941 година и уништило се што поседувал. Најголемата несреќа му се случила пред војната, во јануари 1939 година, кога починал неговиот десетгодишен единствен син Марко. Уште една голема несреќа го снашла во ноември 1943 година, кога Германците го обесиле неговиот помлад и единствен брат Мирко.
Покрај синот, Лазо имал и две ќерки: Гроздана, мајка на познатата и рано почината глумица Зорица Шумадинац и Даринка, професорка по литература, долгогодишен лектор на весникот „Политика“, сега пензионирана.
Втора светска војна
Лазо не го ценел многу принцот Павле Караѓорѓевиќ и неговата политика, но не бил воодушевен ниту од мартовските демонстрации. Тој веруваше дека Србите имаат попаметен излез од тешката ситуација. Тоа не го спречило да се јави во мобилизацискиот пункт според воениот распоред без да чека повик. Тој сакал да им даде личен пример на студентите. Априлската војна го затекнала во Крагуевац како резервен офицер.
По капитулацијата се вратил во Белград и бил избран во Комесаријатот на Милан Ачимовиќ. Администрацијата на комесарот била обичен инструмент на германскиот окупациски режим, кој немал илузија на моќ.
По ова Лазо се повлекол, но немал мир. Еве ги неговите зборови: За време на целата војна ме бараа или да напишам нешто или да одржам говор. Тоа ми беше побарано барем сто пати. И јас одбив сто пати со истото образложение... И така во текот на целата војна не објавив ниту збор, ниту збор не зборував јавно (додека во 1944 заминав во шумата). Многу други не пишуваа и не зборуваа, но никој од нив не го побара тоа.
Милан Недиќ немал никаква улога во создавањето на Комесаријатот, а откако ја формирал својата влада, на Лазо во неколку наврати му понудил различни функции: министерство, советодавно, претседателство на Државниот совет итн. Лазо решително го одбил сето тоа. Дража Михаиловиќ бил поблизок со него од Недиќ, но и тој ја одбил неговата понуда во 1942 година да му се придружат во изготвувањето на новиот Устав за повоената југословенска влада. Дури кога неговите пријатели сигнализирале дека Гестапо се подготвува да го уапси, тој побегнал во шумата, но не за да се бори со оружје, туку да се засолни. Тој пристигнал во Швајцарија на 1 мај 1945 година, што значи пред крајот на војната, и издржал долги години тешки бегалски страдања.
Државниот суд на ФНРЈ немал елементи да го прогласи за виновен, па неговиот колега и предвоен пријател д-р Милан Бартош неколку пати му понудил добра функција доколку се врати во Србија. Тој сепак бил обвинет, но истото го направиле и другите негови поранешни колеги. „Суд на Економско-стопански колеџ“, обвинителен акт бр.150, од 26.03.1945 година, обвинетиот проф. д-р Лазар Костиќ за неговата културна, административна, економска и политичка соработка со непријателот и неговиот домашен помошник. Обвинението го товарело и за намера да го ликвидира ова средно училиште (во чие формирање учествувал). Се разговарало без присуство на обвинетите, без бранител по службена должност, па дури и без обвинител. Заклучокот бил дека обвинителниот акт бр. 150. упатен до Меѓународниот кривичен трибунал за поранешна Југославија. Но, по предлог на оваа гимназија Лазо бил формално отпуштен на 28 јуни 1945 г. од државната служба.
Повоен период
Лазо ја надминал и болката нанесена на овој начин, особено што сите клеветници, „обвинители“ и „судии“ биле високообразовани Срби. Но, тој не се двоумел да го посвети остатокот од својот живот, поминат повеќе од три децении во егзил, на научната одбрана на Србија. Она што тој го направил за Србија е предолга приказна за оваа прилика, бидејќи треба да брои најмалку 80 објавени книги (без 18 предвоени) и над 2.000 студии и полемики во различни публикации. Овде ќе споменеме само некои меѓународни признанија.
На почетокот на 1945 г. е избран за редовен член на Германската статистичка асоцијација во Минхен. Дотогаш тој бил единствениот експерт во тоа здружение од јужнословенските земји и еден од само десетте странци во тоа здружение.
На почетокот на 1955 г. Тој бил избран за полноправен член на Американската статистичка асоцијација во Вашингтон (ДЦ. Д.С. 1108-16. Улица Х.Б.) како единствена од јужнословенските земји.
Од 1960 година бил редовен член на Економскиот институт на Универзитетот во Чикаго (Чикаго 37).
За Лазар Костиќ немало место во повоените енциклопедии, и во загрепското и во белградското издание. А тие енциклопедии биле надградени на предвоена „Сезнајност“, која била максимално искористена, а авторите на „Сезнајност“, меѓу кои е и проф. д-р Лазар Костиќ, не биле ни споменати. Ниту големата и најнова „Историја на српскиот народ“ во 6 книги со 10 тома ( 1994 г. ) не го спомнува ниту Лазар ниту неговите дела.
Лазар Костиќ починал на 17 јануари 1979 година во Швајцарија, каде што бил погребан на католичките гробишта. Посмртните останки на Лазар Костиќ биле пренесени во февруари 2011 година на иницијатива на блиски роднини од Цирих до родната Бока.
Космос-1671
Космос-1671 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 2 август 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1671 бил воен сателит за фотографска картографија.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 364 км, а најмалото на 230.
Суси Ериксон
Сузана Марија „Суси“ Ериксон (родена на 2 јануари 1963 година) — шведска пејачка и глумица. Ериксон работела во голем број мјузикли и ја имашла главната улога во хумористичната серија, Сегемир пет сезони, а исто така беше видена во шоуто за пеење, Синг-А-Лонг.
Кариера
Ериксон е родена во Екеро, но престојува денес во Лудвика. Првата улога ја имаше на млада возраст во Лудвикаревју каде работел и продуцирал нејзиниот татко Ленарт Ериксон. Ериксон исто така работела како детска глумица во телевизиското шоу „Од А до Ш“. Како возрасна, таа работела во театар со „Les Misérables“, „ABBA - The True Story“, „Cabaret“ и „Little Shop of Horrors“. Ериксон, исто така, дејствувала во ревизија со Босе Парневик во Оскартертерн и има направено бар-шоуа заедно со Сив Малмквист и Ласе Бергаген во групата Крем Фрајче Ериксон исто така учествувал во ТВ3 шоуто Sing-A-Long.
Како комичар, таа била забележана по улогата на стјуардеса во ревијата Ала вар во Фолкан во Стокхолм. Таа исто така глумела во комедиската серија „Сегемир“ во улогата на Сила, во улога на долгогодишна сопруга на невработениот поранешен шеф Фредрик Сегермир. Ериксон глумеше во филмовите „Лила Јонсонлиган и чашата од корнфлекс“ и „Адам и Ева“. Таа е исто така дел од групата за темни комедии РЕА Има глумено и во мјузиклот АББА, „Мама Миа!“ како „Карин“ што беше прикажано и во Гетеборг и во Стокхолм од 2005 до 2007 година. Во 2009 година, Ериксон заедно со Гунила Бекман и Шарлот Страндберг го направија шоуто ПримаДонор во Хамбургер Барс. Ериксон учествуваше како славен танчер во петнаесеттата сезона на Ајде да танцуваме и се пласираше во финалето.
Ѓошо Викентиев
Ѓошо Викентиев (родено име: Ѓорѓи Димитровски Викентиев; 19 април 1920 - 17 октомври 1944) — македонски првоборец од НОБ роден во Кочани и произлегува од занаетчиско семејство. По завршувањето на основното училиште во родниот град, од 1934 до 1939 година образованието го продолжува во воено-техничкиот завод во Крагуевац. Откако го завршил школувањето, се вработил во Воениот завод во Крагуевац и таму работел до март 1941 година, кога се враќа во Кочани и се вработува како референт во тогашната кочанска општина.
Во НОВ стапил на 6 септември 1944 година, како борец на IV Македонска народноослободителна ударна бригада. Подоцна поминал во редовите на XIV Македонска младинска народноослободителна ударна бригада „Димитар Влахов“ и учествувал во борбите против фашистичкиот окупатор што ги водела бригадата.
Во спомен на неговата херојска смрт, СОУ „Ѓошо Викентиев“ - Кочани од декември 1959 година го носи неговото име.
Болјар
Болјар — средновековна аристократска титула, носена од наjвисокиот слој на феудалната аристократиja на Бугарија, Русија, Влашко и Молдавија меѓу 10 и 17 век.
NGC 884
NGC 884 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Персеј, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 884 се споменува и како OCL 353.
Откривање
Телото е откриено во 131 п.н.е. година од страна на Хипарх, со помош на голо око, чијашто леќа имала пречник од 0,27 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 884 е од видот I3r. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,1 m. NGC 884 има само една позната привидна димензија, која изнесува 18'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 22 м 5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 57° 7' 48".
Други поделби
Проучување на NGC 884 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 37; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3694. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1245.
Украински јазик
Бројот на говорители на јазикот е приближно 45 милиони, а најголемиот дел од нив живеат во Украина. Јазикот исто така се говори во Белорусија, Молдавија , Полска , Русија  , Романија , Словачка , Казахстан , Аргентина, Бразил, Велика Британија , Канада , САД како и во други држави кадешто живеат Украинци. Украинскиот јазик во светот го користат приближно од 40 до 45 милиони личносто; по бројот на говорители е вториот или третиот словенски јазик во однос на бројот на говорители (после рускиот или можеби и, полскиот) а воедно е и третиот во списокот на десетте најзборувани јазици во светот.
Украинскиот јазик го проучува украинистиката. Постојат неколку хипотези околу појавата и формацијата на украинскиот јазик — прасловенска , староруска  , јужно руска од X-XI век  и други. Во денешно време, теориите за заедничкото потекло на јазикот со рускиот јазик се побиени.
Според неодамнешно објавената хипотеза на Тишенко Костантин Миколајович, украинскиот јазик го претставува формирањето на Украинците како етнос, кој се случил помеѓу VI-XVI век поради спојувањето на трите дијалекти на словенските племиња — Полјани, Древљани и Северани за учество на групите на иранското и туркиското стрепно население. . Украинскиот јазик потекнува од стариот источнословенски јазик од старата држава Киевска Русија. Јазикот опстојал и покрај двете забрани за негова употреба од Царска Русија и политичките притисоци за време на доцниот 19 и раниот 20 век; во овие притисоци исто така влијание имала и полската влада. Преживувањето на украинскиот јазик од овие препреки главно се должи на неговата широка употреба од Украинците, како и поради работата на поетите како Тарас Шевченко и Лесја Украинка.
Правилата на украинскиот јазик се воспоставени во украински речници како и украинскиот правопис, кои се прифатени од Министерството за образование и наука на Украина. Тие правила се одредени од украински научни лингвистички институции на Националнита академија за науки на Украина, интернационални научни организации, високообразовни институции. Научните институции на националната академија на науки на Украина, се: Институтот на украинскиот јазик НАН Украина (историја, граматика, лексикологија, терминологија, ономастика, стилитика на културата на јазикот, дијалектологија, социолингвистика), Украинскиот јазично-информатички фонд НАН на Украина (компјутерска лингвистика, речници), Институт за лингвистика ОО Потебин НАН Украина (поврзаност на украинскиот јазик со други јазици).
Централниот орган на власта, кој е задолжен за развојот и имплементацијата на државната јазична полиса еминистерството за култура на Украина. Секоја година на 9 ноември во Украина се слави денот на украинската литература и јазик. Овој ден исто така е годишен флешмоб во кој Украинското радио го одржува сеукраинскиот диктат на национално единство кој ги обединува Украинците низ целиот свет околу украинскиот јазик.
Потекло
Потеклото на украинскиот јазик може да се проследи преку припадништво на следните лингвистички групи: праиндоевропски јазик, балтословенски јазици, прасловенски јазици, староруски јазик, староукраински јазик и украински јазик.
Класификација
За генеолошката класификација, украинскиот јазик припаѓа на источнословенската подгрупа на словенски јазици кои од друга страна припаѓаат на индоевропската јазична група, кои некои академици ја спојуваат со фамилијата на бореалнта суперфамилија. Ностратичната хипотеза не е широко прифатена меѓу лингвистите.
Генеолошки најблизок јазик до украинскиот е белорускиот. Почнувајќи од IX сѐ до XI век, двата јазика биле базирани на заедничка дијалектна база, главно северната дијалектна група на украинскиот јазик, играла улога во образувањето на говорниот белоруски јазик и двата народи до XVI век имале заеднички писмен книжевен украинско-белоруски јазик.
Според типолошката класификација на украинскиот јазик, тој припаѓа на флексивните јазици од синтетичкиот тип. Константин Тишченко, доктор по филолошки науки, верува дека украинскиот јазик во има повеќе граматички и фонетски сличности со горнолужичкиот и белорускиот јазик (29 сличности), долнолижичкиот јазик (27 сличности), чешкиот и словачкиот јазик (23 сличности), полскиот јазик (22 сличности), хрватскиот и бугарскиот јазик (21 сличности), српскиот и македонскиот јазик (20 сличности), мртвиот полабиски јазик (19 сличности), словенечки јазик (18 сличности), отколку со рускиот (само 11 сличности).
Разлика со другите словенски јазици
Украинскиот јазик, има одлики што го зближуваат или оддалечуваат од соседните словенски јазици — како што се полскиот, белорускиот, рускиот, бугарскиот и словачкиот.
На лексички план, најблизок до украинскиот е белорускиот јазик (84% слична лексика), потоа полскиот (70% слична лексика), словачкиот (68% слична лексика) и рускиот јазик (62% слична лексика). На пример, споредбено, англискиот јазик е околу 37% сличен со холандскиот јазик, а шведскиот е околу 16% сличен со норвешкиот.
Според Сводешовиот список на словенските јазици, украинскиот е најблизок до белорускиот (190 заеднички елементи од 207), на второ место е рускиот (172 заеднички елементи од 207), и на крај полскиот (169 сличности од 207).
Јазикот има сопствени одлики кои се забележуваат во зборообразувачките модели и се најдобро претставени во лексиката преку таканаречените лексични украинизми.
На фонетски степен украинскиот јазик разликува:
На морфолошки степен во украинскиот јазик:
Влијание на странски јазици
Исто така украинскиот јазик влијаел на дијалектите на соседните јазици како што се гуторскиот дијалект на донските казаци („злыдарить“ — злидарювати, „кидаться“ — скидатися, „вон зарас гутарить“ — він зараз говорить).
Именување
Употребувањето на терминот „украински јазик“ почнал да се користи на почетокот на XVI век, за да го прикаже јазикот на украинските територии на Полско-литванската Државна Заедница. Сепак, до средината на XIX век, главното име кое се користело на јазикот кој што денеска се нарекува украински бил „руська мова“ (мак: руски јазик). Ова започнало да предизвикува збунетост откако Украина се соединила со Царството Русија а подоцна и Руската империја, поради тоа што Русите во XVIII век почнале да го именуваат својот јазик со терминот „русскій языкъ“.
По одреден период на премислување, за време на кој обиди биле направени за да се оддели јазикот кој го користеле Украинците од тој од Русите, терминот „українська мова“ (мак: украински јазик) бил распространет низ украинските територии.
Освен тоа, за време на одреден период се користеле и следните називи:
Почетни фази: Формација и воспоставување на јазикот
Историјата на украинскиот јазик почнува од прасловенскиот јазик, кој се оформува на почетокот на VI век.
Некои знаци кои се користат во азбуката на украинскиот јазик потекнуваат од бронзеното доба, а влијание врз украинскиот јазик исто така имале и Старите Грци. Во однос на јазикот, може да се забележат влијанија од различни народи вклучувајќи ги и тие помеѓу Скандинавија и Средна Азија што е одлика за сите словенски народи. Примери како што се зборовите „говорити“ (да зборува), „шолом“ (кацига), „меч“ (меч), или „кнез“ (кнез), потекнуваат од Гота од античкиот период кои на просторот на Украина имале повеќевековна доминација, често и во сојузност со останатите словенски племиња. Зборови како „балакати“ (муабетење), „базікати“ (лупетање) или „мова“ (јазик) доаѓаат од Скита.
Опресија на јазикот
Денешниот краински јазик е резултат на колоквијални старословенски јазици кои се говорело во средновековниот Киев и во блиската околина на просторот на Украина од 10 до 13 век. Во периодот на првата украинска државност, украинскиот јазик бил нарекован како староруски, руски, или според латинскиот назив, рутенски/русински јазик, па уште од тој период имал специфичен развој сврзан за украинското поднебје. Поедноставено, Украинците (Русичи-Русини) во средниот век го говореле украинскиот јазик кој често се именува како „староукраински јазик“. Овие проблеми околу именувањето на украинскиот јазик се појавиле како резултат на сложената историја на Украина, во која Украинците, поради долгогодишната окупација на нивната земја, културни вредности и идентитет, своеволно во 20-от век повремено го прифатиле алтернативното име односно етноним.
Јазикот успеал да се зачува покрај големиот број макотрпности низ кои што поминал поради неговото забранување од страна на полските и руските власти. За време на власта на советскиот Сојуз, бил изложен кон силна русификација, па на пример, во другите јазици (како што е хрватскиот), украинските сопствени имиња биле транскрибирани користејќи ја руската скрипција. За време на Руското Царство, украинскиот јазик претставувал политичка закани па на тој начин покрај забраната се користел и терминот „дијалект на рускиот јазик“. Сепак, разликите помеѓу рускиот и украинскиот јазик се доволно големи за да се спречи чиста и течна комуникација помеѓу народите.
На светско ниво, јазикот е признат од страна на стручните лица. Во рамките на Соевтскиот Сојуз, била широко застапена полисата на русификација со што украинскиот јазик бил нарекуван „архаичен“ и во пракса се сметал за „помалку вреден“.
Географска распространетост
Во Република Украина, околу 77,8% од народот се Украинци, што во бројки претставува 37,5 милиони луѓе според пописот во 2001 година. Како мајчин јазик, украинскиот го користеле 67,5%, што претставува 32,6 милиони луѓе од населението на Украина. Надвор од областа на Украина живеат околу 7 милиони члена, од кои 3 милиони го користат украинскиот јазик: во Русија (1,8 милино луѓе говореле на украински јазик од вкупниот број на 2,9 милиони Украинци, според пописот во 2002), во Белоруссија (25 илјади од 237 илјади, 1999), во Молдавија (372 илјади од 600 илјади, 1989), во Казахстан (околу 200 илјади од 547 илјади, 1999), во останатите држави на СССР (околу 70 илјади од 270 илјади).
На американскиот континент, од 2 милиони Украинци, околу пола милион го користат украинскиот јазик, исто така има и околѕ 50 илјади во Полска, 57 илјади во Романија, 8 илјади во Словачка, во Чешка и Унгарија околу 4,5 илјади. Во некои држави. Според руските автрори Жовтоброх и Молдован, вкупно во светот украинскиот јазик го говорат околу 36 милиони луѓе. Според пописот од 2001 година, 87.8% од населението на Украина зборува на украински.
Употреба во општеството
Денес украинскиот се користи сè повеќе и неговата употреба се зголемила по долг период на слаба употреба. Иако во светот има околу 50 милиони Украинци, вклучувајќи ги и тие 37,5 милиони во Украина, украинскиот јазик се задржал да се зборува само во западна и централна Украина. Денес во Киев се зборуваат и руски и украински, а во минатото градот бил доминантно руски. Промената на јазикот, од руски на украински, се верува дека е поради миграцијата но и трендот да се користи украинскиот надвор од дома, т.е. за секојдневна употреба. Во јужна и источна Украина рускиот е подоминантен јазик во урбаните центри.
Украински јазик на интернет
Според податоците на мрежата за пребарување наречена Yandex, во есента во 2010 година најголема стапка на пораки во целиот систем била во Тернополската Област — 33%, додека најмалата од само 3,7% била во Крим. Во ова истражување, пораките кои биле напишани на руски и на украински јазик биле сметани за руски.
Постојат неколку пребарувачки мрежи кои имаат украински интерфејс: Google, Yandex , Bing (од Microsoft), META. и Uaport.net. На 20 март 2012 корисниците на сервисот Twitter станала достапна на бета верзијата на украинскиот интерфејс. Според податоците на ресурсот w3techs.com, од 5 април 2021, украинскиот јазик се напол на 16-то место во светот и покажува брз раст на популарноста.
Азбука
Официјално украинскиот јазик се пишува само со кирилица, ама во денешно време украинската латиница е многу популарна посебно во содржините на украински достапни на интернет мрежата. Лавовскиот часопис "Ї" има некои делови напишани на латиница.
Дијалекти
Во украинскиот јазик постојат неколку дијалекти, како што се:
Граматика
Украинската граматика е поим со кој се опфаќаат правописните, морфолошките, синтаксните и семантичките правила и прописи на украинскиот јазик. Украинскиот јазик е синтетички јазик, и граматиката на украинскиот јазик е слична со граматиките на останатите словенски јазици. Украинските именки, како и придавките, имаат род, број и 7 падежи. Украинските глаголи имаат два глаголски вида, 3 времиња и два залога.
Вартоломејска ноќ
Вартоломејска ноќ или '''Масакрот на Св. Вартоломеј' (фран. Massacre de la Saint-Barthélemy'') бил планирана низа на убиства кои се случиле во ноќта на 23 август 1572, но потоа ескалирал во неколкудневен масакр од католиците врз хугенотите (протестантите) во Франција, во текот на меѓусебните религиозни војни.
Се верува дека масакрот бил инспириран од мајката на кралот Шарл IX, Катерина де Медичи. Масакрот започнал само 6 дена по венчавката на нејзината ќерка и католичка Маргарита де Валоа со протестантот Анри IV. Се сметало дека овој брак ќе ги смири религиозните тензии во Франција, и по повод на венчавката во претежно католичкиот Париз биле собрани многу протестантски аристократи.
Но, по обидот за убиство на Адмиралот Колињи четири дена по венчавката, кој бил застрелан во Париз од прозорците на некоја куќа, тензиите помеѓу хугенотите и католиците повторно ескалирале. Поради ова, кралот Шарл IX и мајка му Катерина де Медичи дури се плашеле и од побуна и преврат на хугенотите, кои заземале високи позиции во дворот и во аристократијата. За да го спречи тоа, кралот, веројатно поттикнат од мајка му и други дворски советници, ѝ наредиле на кралската швајцарска гарда да го убие Адмиралот Колињи и сите водечки хугеноти, и тоа во координирана акција во текот на ноќта пред Свети Вартоломеј.
802
802 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 802 година од новата ера, 802. од првиот милениум, 2. од IX век и трета од 800-тите.
Вартоломејска ноќ
Водачите на хугенотите биле убиени, но насилствата ескалирале во сеопшта чистка врз хугенотите, најпрво во Париз, а во текот на следните денови и ширум Франција. Конечниот исход бил помеѓу 5.000 и 30.000 убиени (не постои точен извор) и пад на протестантското движење во Франција. Исто така, односите помеѓу католичките и протестантските европски земји се радикализирале поради суровата религиозна пресметка во Франција.
802
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Вартоломејска ноќ
Престолонаследникот Анри IV се преобратил во католик, што му го спасило животот, но потоа повторно се преобратил во протестант, а потоа уште еднаш се преобратил во католик во 1593 за да ја наметне својата кралска власт врз Париз, велејќи дека Париз е доволно вреден за една миса (фран. Paris vaut bien une messe). Сепак, бил убиен од некој страствен католик во 1610 година.
Артур Мело
Артур Енрике Рамос де Оливеира Мело (роден на 12 август 1996 година, во Гојанија), попознат само како Артур или Артур Мело (бразилски португалски:  [ˈaʁtuʁ ˈmɛlu] ), е бразилски фудбалер,  на  на заем од  и на бразилската репрезентација.
802
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 802 година се протега во 3438 и 3439, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3498 и 3499 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1345. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 185 и 187 исламска година.
Артур Мело
Роден во Гојанија, тој ја започнал својата кариера во Гремио, со која ја освоил Копа Либертадорес во 2017 година и Кампеонато Гаучо во 2018 година. Во своите три години во Гремио, Артур се утврдил како еден од најдобрите играчи во тимот, што набргу довело до тоа Барселона да плати 31 милиони евра за неговте услуги во 2018 година. Во првата година со Блауграна тој освоил две титули: Суперкупот на Шпанија и Примера Дивисион. Во 2020 година, Артур се преселил во Јувентус, во размена во која во спротивен правец отишол Миралем Пјаниќ. Артур го направил своето деби за сениорската репрезентација на Бразил во 2018 година, а претходно тој бил дел од репрезентацијата под 17 години. Во 2019, тој бил дел од составот на кариоките кој победил на Копа Америка на домашен терен.
Технички одлики
Артур е централен играч за врска со добро забрзување и голема способност за додавање; често бил споредуван со Чави и Инјеста заради одличната поединечна техника, визијата за играта, физичкиот изглед и вештината за контрола на топката.
Артур е посебно познат по неговите извонредни додавања. Во контекст на тоа за време на еден првенствен натпревар против тој направил 142 додавања, од кои 135 биле успешни. Најмногу во натпревар од Примера Дивисион уште од Чави, кој тоа го сторил во ноември 2012 против Леванте.
Почетоци
Својата фудбалска кариера Артур ја започнал во 2001 година, кога неговиот татко Аилтон го запишал својот син - тогаш четиригодишно момче - во фудбалската школа на неговиот братучед, поранешниот фудбалер Нилтињо. Откако се истакнал за време на натпревар против Гојас, Артур бил поканет да тренира во Вердао, каде останал до 2009 година.
Гремио
Во 2010 година, Артур отишол во Гремио каде ги минал сите младински возрасни категории и речиси во сите бил меѓу најистакнатите играчи. Во 2015 година, тој бил приклучен во главниот тим на Гремио, под водството на тренерот Луис Фелипе Сколари, откако импресионирал на Купот за јуниори во Сао Паоло. На 4 февруари 2015, Артур го направил своето деби како професионалец со првиот тим на Гремио на возраст од 18 години, сосема неочекувано започнувајќи во почетната постава против Аиморе во Кампеонато Гаучо; натпреварот завршил со пораз на Гремио (2-1), а тој бил заменет на полувремето од Матијас Родригес. Тоа бил единствениот негов настап во Кампеонато Гаучо за таа сезона.
Тој подоцна бил повикан од новиот тренер Ренато Гаучо, во четири натпревари од Бразилската Серија А, но во сите тие останал неискористена замена и не забележал ниту еден настап. Своето деби во ова натпреварување го имал следната сезона, влегувајќи од клупата за резерви во поразот од Ботафого (0-1) во последното коло. На 7 декември 2016 година, тој ја освоил својата прва титула во кариерата, откако Гремио го освоил Купот на Бразил и бил награден со медал иако не одиграл ниту еден натпревар. Првите две години со првиот тим, Артур ги завршил со 2 настапи по еден во секоја сезона.