cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
XML шема
Декларација на атрибути
<xsd:attribute name=“no_of_stds” type=“xsd:int” use=“required”/>
<xsd:element name=“class” type=“ClassType”/>
<xsd:element name=“comment” type=“xsd:string”/>
IC 1001/1
IC 1001/1 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1001/1 се споменува и како IC 1670A, MCG -3-4-40, VV 779, IRAS 01163-1703.
Откривање
Објектот е откриен на 18 декември 1895 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1001/1 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. IC 1001/1 има привидни димензии од 1,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 18 м 48,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -16° 48' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Други поделби
Проучување на IC 1001/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4707.
NGC 4675
NGC 4675 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4675 се споменува и како UGC 7935, MCG 9-21-39, CGCG 270-19, IRAS 12432+5500.
Откривање
Објектот е откриен на 14 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4675 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 4675 има привидни димензии од 1,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 45 м 31,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +54° 44' 14"". Положбениот агол на објектот е во износ од 97°.
Други поделби
Проучување на NGC 4675 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42998. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 48; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3842. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 729.
Јохан Фишарт
Јохан Баптист Фишарт (Johann Baptist Fischart; 1545-1591) — германски сатиричар и публицист.
Животопис
Повеќето негови дела биле напишани од 1575 до 1581 година. Во текот на овој период живеел со, и најверојатно бил поврзан со работата на сопругот на неговата сестра, Бернхард Џобин, печатар во Стразбур, кој објавил многу од неговите книги. Во 1581 година Фишарт бил назначен како адвокат на Царскиот судски совет во Шпајер. Во 1583, тој се оженил и бил назначен за магистрат во Форбах во близина на Сарбрикен. Тој починал таму во зимата од 1590-1591 година.
Капилар
Капилар — дел од крвотокот во кој крвта ги врши своите основни функции. Во капиларната мрежа се врши размена на хранливите материи, гасовите, водата, распаднатите производи од метаболизмот, хормоните, хемиските активни материи и др. Оваа размена на материите меѓу крвта, на ниво на капиларите и меѓуклеточната течност има за цел да ја зачува постојаноста на физичко-хемиските својства, на меѓуклеточната течност од која зависи правилното функционирање на клетките во организмот.
Јохан Фишарт
Влијание
Триесет години по смртта на Фишарт, неговите дела, некогаш толку популарни, биле скоро целосно заборавени. Со потсетување на јавноста од страна на Јохан Јакоб Бодмер и Готхолд Ефрајм Лесинг околу крајот на 1800-тите години, неговите дела повторно станале предмет на академски испитувања, а неговата позиција во германската литература била целосно разбрана.
Фишарт не само што студирал древна литература, туку и литература на Италија, Франција, Холандија и Англија. Тој бил адвокат, теолог, сатиричар и најмоќен протестантски публицист во периодот на контрареформација; во политиката тој бил републиканец. Неговата сатира била безмилосно израмнета во сите перверзии во јавниот и приватниот живот во неговото време, во астролошкото суеверие, сколастичката педантерија, гордоста на предците, но особено во папското достоинство и животот на свештенството и на Језуитите. Тој уживал во најлудите духовитости, најекстремните карикатури, вулгарности, двојното значење; но сето ова го правел со сериозна цел.
Како поет, тој се одликува со елоквентност и живописност на неговиот стил и симболичниот јазик што го употребувал. Тој го третира германскиот јазик со најголема слобода, ковајќи нови зборови и пресврти на изразување без оглед на аналогијата, и прикажувањето, во неговите произволни форми, ерудиција и духовитост.
Дела
Фишарт пишувал под псевдоними; како што се Менцер, Мензер, Резнем, Хуидрих Елопосклерош, Јесувалт Пикхарт, Винхолд Алкофрибас Вустблутус, Улрих Мансер фон Треубах и Им Фишчен Гилц Мишчен. Постои сомневање дали некои од делата што му се припишуваат се навистина негови. Повеќе од 50 сатирични дела, и во проза и во стих, остануваат да се сметаат за негова автентична работа.
Помеѓу дела за кои се верува дека се негови се:
Наводи
<references group="" responsive="">
Капилар
Градба и големина
Капиларите се најмали крвни садови кои можат да се забележат единствено со помош на микроскоп. Изградени се од еден слој на ендотелни клетки кои меѓусебе се поврзани со меѓуклеточна материја.
Просечната должина на капиларите се движи од 0,3 × 10-3-0,7 × 10-3 (0,3- 0,7 mm), а напречниот пречник варира во мошне широки граници што е во тесна врска со органот во кој се наоѓаат. Дебелината на ѕидот на капиларот изнесува (1 микрон). Вкупната должина на сите капилари во организмот со цени на околу 100.000 km.
Формата, големината и бројот на капиларите во различните органи е различен и главно зависи од функцијата на органот. На пример, во бубрезите капиларите земаат учество во процесите на филтрација и создавањето на примарната урина, во белите дробови учествуваат во размена на гасовите, а во дигестивните органи и во цревата земаат учество во ресорпцијата на хранливите материи итн. Бројот на капиларите во органите зависи од нивната метаболичка активност. На површина од 1 mm2 од напречниот пресек во срцевиот мускул има двојно повеќе капилари во споредба со скелетните мускули. Во организмот сите капилари не се отворени. Во услови на релативно мирување само 2% - 10% од капиларите се отворени, додека во услови на физичка работа голем број од капилари зависи од интензитетот и должината на работата. Протокот на крвта низ ткивата се регулира со отворање и затворање на капиларната мрежа.
Размена на материи
Размена на материи низ капиларната мембрана: ѕидовита на капиларите претставуваат тенки, полупропустливи мембрани низ кои се врши размената на материите меѓу крвта и меѓуклеточната течност. Размената на течноста и на растворените материи низ капиларната мембрана се врши по пат на пиноцитоза, преку процесите на дифузија и филтрација. Во крвта, концентрацијата на О2 глукозата и аминокиселините е поголема, отколку во меѓуклеточната течност, па затоа овие материи дифундираат во меѓуклеточната течност, додека CO2, амонјакот и уреата дифундираат во спротивен правец.
Надворешни врски
Портал од областа на медицината
NGC 2458
NGC 2458 — елиптична галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2458 се споменува и како MCG 10-12-16, CGCG 287-9.
Откривање
Објектот е откриен на 20 февруари 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2458 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. NGC 2458 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 55 м 51,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 56° 42' 39". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 2458 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22220. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 43; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3791. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 985.
Петар Ичко
Петар Ичко ( — ) — македонско-српски и османлиски дипломат.
Животопис
Роден е околу 1755 г. во Катраница, Кајларско, јужна Егејска Македонија. Се преселил на север, ангажиран како продавач. Работел како претставник на Отоманската дипломатска мисија во Берлин (1797-1799), а веројатно и во Виена. Живеел како трговец во Белград, каде што кон крајот на XVIII век, бил старешина на трговците. По враќањето во Белград јаничарските дахии Петар во 1802 година се пресели во Земун, а тогаш пограничен хабсбургшки градот.
По 1804 година, за време на Првото српско востание се приклонил кон Србите понудувајќи ги своите дипломатски и трговски искуства. Водачите на востанието во 1806 година го испратиле Петар како претставник на српските бунтовници во Цариград, каде 1806-1807 година постигнал спогодна помеѓу Србија и Високата Порта, позната како Ичков мир. Се вратил во Белград, но наскоро, на 5 мај 1808 година бил отруен.
Маќеа
Маќеа или маштеа  — жена која ја заменува мајката на децата ако нивниот татко повторно се ожени по разводот или откако неговата сопруга починала.
Зборот маќеа често има негативна конотација.
Во бајките и приказните за деца, на пример Пепелашка, маќеата е обично злобна жена, таа повеќе ги сака своите деца и им дава повеќе, а на децата на кои им е маќеа ги злоставува, запоставува и им прави зло и неправда.
Косовски Албанци
Косовските Албанци се најголемата етничка група во Косово и според уставот на Србија една од етничките групи во Србија. Според српското гледиште тие се дел од Српските Албанци, а според косовското гледиште тие се мнозинска етничкта група во независна Република Косово. Според југословенскиот попис од 1991 година, бојкотиран од Албанците, на Косово имало 1,596,072 етнички Албанци или 81.6% од населението. По пресметките во 2000, на Косово имало меѓу 1,584,000 и 1,733,000 Албанци или 89% од населението, но денеска нивната процентуална застапеност е над 92%. Албанците на Косово зборуваат гегскиот албански, или поспецифично северната и североисточната варијанта.
Косовските Албанци се етнички Албанци со потекло во регионот, без разлика дали живеат на Косово. Формирана е голема Косовска дијаспора од почетокот на Косовската војна, главно во Германија и Швајцарија. Вкупно 500,000 Косовски Албанци живеат во Швајцарија и Германија (околу 300,000 во Германија и 200,000 во Швајцарија), што е една петтина од вкупниот број на Косовски Албанци. Според пописот од 1991, Албанците биле мнозинство во 23 од денешните 29 општини на Косово (во останатите 6, мнозинството беа Срби или Горанци).
Пред Првата светска војна
Како реакција против Берлинскиот конгрес, кој му отстапи некои албански население територии на Србија и Црна Гора, Албанците, претежно од Косово, ја формираа Призренската лига во Призрен во јуни 1878. Стотици албански водачи беа собрани во Призрен и се противеа на српската и црногорската јурисдикција. Србија се побуни до Западните сили дека ветените територии не беа држани затоа што Отоманците се плашеа да го сторат тоа. Западните сили ставија притисок врз Отоманците и во 1881, Отоманската армија почна да се бори против Албанците. Призренската лига создаде влада со претседател, премиер и министер за војна и надворешни работи. По три години војна, Албанците беа победени. Многумина од нивните водачи беа убиени и затворени. Во 1910, албанско востание се прошири од Приштина и траеше до посетата на Султанот на Косово во јуни 1911. Целта на Призренската лига беше да ги обедини четирите албанско населени вилаети составувајќи го мнозинството на Албанците во Отоманското Царство во еден албански вилает. Но сепак, тоа време Србите сочинуваа 25% од населението во целиот Косовски вилает и се противеа на албанските цели заедно со Турците и другите Словени на Косово, кои ги стопираа од намерата Албанците да воспостават нивно владеење на Косово.
Лабуништа
Лабуништа (или Лабуниште; дијалектно: Лабунишча) — село во областа Дримкол, во Општина Струга, на патот помеѓу градовите Струга и Дебар.
До 2004 година, селото претставувало административно седиште на поранешната истоимена општина.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Дримкол, во средишниот дел на територијата на Општина Струга, на западната страна на Струшкото Поле, чиј атар се издига високо до сртот на Јабланица, каде што се допира со државната граница со Албанија. Селото е рамнинско-ридско, бидејќи куќите се издигаат на надморска височина од 850 до 980 метри. Од самиот град Струга е оддалечено 17 километри.
Селото се наоѓа во западните делови на Струшкото Поле, во подножјето на планината Јабланица.
Ова големо село се наоѓа во областа Струшки Дримкол. Тоа е сместено на почетокот на Дримколската Клисура, лево од патот Струга-Дебар. Селото остава впечаток повеќе на градска отколку на селска средина, поради бројните трговски и занаетчиски дуќани.
Лабуништа се наоѓа на 865 метри надморска височина (мерно место кај училиштето) и припаѓа на населба од ридско-планински збиен тип. Иако селото порано било типична потпланинско село, во изминатиов период целосно се има променети и проширено најмногу во должина (северозапад-југоисток), но и во ширина. Со тоа е целосно сменет селскиот амбиент.
Покарактеристичните надморски височини: 739 м.н.в. место викано Долишта; 784 м.н.в. кај Боровечки Мост на Лабунишка Река; 882 м.н.в. кај Градиште; 865 м.н.в. во центарот на населбата; 998 м.н.в. кај Стојанов Камен; 989 м.н.в. кај Џамов Рид; 1094 м.н.в. кај Горна Краста; 1.028 м.н.в. кај Зло Шума; 1.103 м.н.в. кај Џупани; 1.268 м.н.в. кај местото Челов Камен; 1.540 м.н.в. на врвот Слива; 1.570 м.н.в. на местото Гола Краста; 1.712 м.н.в. на висорамнината Леништа; 1.794 м.н.в. кај местото Ќеримов Гроб; 2.257 м.н.в. кај Црни Камен; 2.233 м.н.в. на врвот Стрижак; 2.037 м.н.в. на местото Инџол; 1.973 м.н.в. Голабов Камен; 1.733 м.н.в. кај Тафоф Извор; 1.098 м.н.в. на местото Локва; 2054 м.н.в. кај планинскиот врв Пупулјак и други.
Планината Јабланица на запад имала големо значење за развојот на селото. Месностите во атарот на селото под шума и пасишта ги носат следниве имиња: Заврток, Чељов камен, Гола краста, Лениште, Инѓол, Мала и Голема скала, Тафов извор, Сушица, Стрижак, Мислим кутел, Невестин гроб, Милев гроб, Ќеримов гроб, Мефајлов гроб, Фератов пот (пат), Белески лазој, Слива, Танев лаз, Плоча и Док. Источно од селото се наоѓа нискиот дел на атарот, кој се шири до реката Црн Дрим. Месностите во овој дел на атарот ги носат следниве имиња: Голем извор, Широка равен, Стари лозја, Каравански пот, Пешкојца, Кутел, Зејгозец, Шерифова ливада, Подгоречко, Лазишта, Богдано, Златарец, Костен, Каменица и Широка равен.
Надморската височина се движи од 739 м.н.в. кај Долишта и Зејгазец до 2257 метри на Црни Камен на планината Јабланица. Релативната височина изнесува 1.518 метри. Тоа покажува дека синорот на Лабуништа содржи: планински, високопланински и алпски терен што е многу стрмен, испречен со долови и реки, но има и мал полски терен. Лабуништа е расположено на два дела, природно разделено и со текот на Лабунишка Река. Тоа дава прекрасна слика на Лабуништа. Од едната страна е завиено со питома костенова шума на планината Јабланица, а од левата страна се простира карпестиот дел што постепено се оплеменува и се озеленува со зимзелени растенија.
Од десната страна на центарот се наоѓа седиштето на општина Лабуништа, основана на 17 ноември 1996 година, која била укината во 2004 година. На овој дел се наоѓа верскиот објект Мехмедалиевата џамија подигната во 1794 година, а обновена во 1990 година, која е подигната со ферман од султанот.
Лабуништа има многу збиен тип и е поделено на следниве краеви: Горен, Среден и Долен крај. Овие краеви се поделени по маала, кои носат имиња на родови.
Климатски услови
Врз климатските услови на ова подрачје, кое припаѓа на Струшко-Охридската Котлина, големо влијание има водната маса на Охридското Езеро (чија надморска височина се движи од 695 до 760 м.н.в), планинските масиви на планините: Јабланица, Караорман и Стогово. Од Јадранското Море е оддалечено околу 110 километри и преку преслапот од запад постојат услови за продирање на воздушни маси (од југозападниот дел од Ќафасан и Свети Наум, преку Мокра, по течението на реката Шкумба). Но, во Охридско-струшката Котлина, во поголема мера, изразено е влијанието на езерото што се гледа во повисоките температури на воздухот во зимските месеци и нешто смалените температури во летните месеци. Планината Јабланица го задржува директното влијание на јадранската клима. Поради отвореноста на Струшко-охридската Котлина преку долината на Црн Дрим, од север во зимските месеци продираат студени воздушни маси што ја снижуваат температурата на воздухот, особено во Струшкото Поле. Тоа се одразува како на екстремните така и на просечните температурни вредности.
Релјефни и орографски одлики
Лабуништа има неправилно триаглеста форма. Се протега од Кутел на север и северозапад кон југ и југоисток.
Релјефот на теренот е комбиниран. Од областа Кутел, мал рамничарски дел, постепено преминува во ридски терен, од двете страни на Лабунишка Река, преминува во планински дел обраснат со шумска вегетација и со големи нагиби. Во западниот и во северозападниот дел се наоѓа планинскиот дел со шума и пасишта. Полскиот терен опфаќа 1100 хектари површина. Ридскиот терен започнува веднаш над полската обработлива површина и излегува во планинскиот предел. Тој е со каменеста подлога и грмушеста вегетација, со надморска височина од околу 800 до 1.096 метри. Планинскиот терен е обраснат со шуми и пасишта и зафаќа околу 50% од вкупната површина на надморската височина од 1.096 до 1.642 метри. Високопланинскиот терен е на надморска височина од 1.642 до 1.699 метри.
Сообраќај
Лабуништа има поволни сообраќајни врски и тоа во следните насоки: низ населбата поминува главната улица. Таа од центарот надолу се спушта југоисточно, со асфалтирана подлога, во должина од 4 км сè до место викано „Суво Поле“ („Кореја“). Со овој локален пат се поврзува со регионалниот пат Струга–Дебар. Лабуништа има уредена, асфалтирана и поплочена сообраќајна мрежа во вкупна должина од 7 километри низ целата населба.
Селото се наоѓа во близина и на меѓународниот аеродром Охрид.
Со соседното село Подгорци сообраќајната поврзаност е со асфалтен пат што води од центарот на Лабуништа, од административната зграда на општина Лабуништа, па низ прекрасниот предел на костеновата шума, низ трапот Златарец и пристигнува до влезот на Подгорци во должина од 2,5 километри. За Подгорци води уште еден шумски пат, „Горни Пат“. Тој почнува од м.в. Ориште (Лабуништа), оди по „Водач“, поминува над споменикот каде што е убиен поп Стојан Крстиќ (1889) и стигнува во горниот дел на селото Подгорци. Трет правец тргнува откај Агушов Мост, (Асанов Мост), над маалото Пилчаровци и кај влезот на првите куќи до гробиштата на Подгорци се поврзува со асфалтниот пат Лабуништа–Подгорци.
Со соседното село Боровец сообраќајната поврзаност е следна. Кај мостот за Боровец, пред влезот за Лабуништа, се извлекува посебен крак за Боровец, асфалтиран во должина околу 4 километри, а оттаму продолжува за селото Јабланица. За Боровец водат уште два патни правци, и тоа: еден над маалото Мустовци и еден над пограничната караула на АРМ. Двата патни правци се спојуваат на место викано Горна Краста и продолжуваат едниот низ местото Другвец (чешма со бистра планинска вода за пиење), а вториот се дели од Горна Краста, над Краста, поминува стрмно низ Боровечки Осој и се спушта над куќите во маалото Мачовци, во Боровец.
Патниот меѓумесен сообраќај со туристичките места Струга и Охрид се одвива со секојдневна автобуска линија од 5:30 часот наутро до 19:30 навечер, на секој половина час на релација Лабуништа-Струга и обратно. Сообраќајот го извршува сообраќајното претпријатие АТП „Палм-Турист“ од Лабуништа, сопственост на Асим Кормакоски.
Историја
Ретко која населба во околината го зачувало постоењето од средниот век до денес, како што е случајот со Лабуништа. Зачуваноста на населението се огледува и во топонимите. Само во еден дел низ времето биле доселувани жители, главно од Дебар и Голо Брдо.
По народно предание, Лабуништа некогаш било словенско-христијанско село, сместено во денешниот Горен крај, поблизу до планината. Подоцна, тоа село станало мешано христијанско-муслиманско село. Муслиманите главно живеат во средниот и долниот дел на селото. Преданието кажува дека муслиманите потекнуваат од старите Словени кои го примиле исламот, но и од доселените од Дебар и Голо Брдо. Меѓу доселените имало Торбеши и Албанци, но бидејќи Торбешите биле побројни преовладал нивниот јазик.
Во век, Лабуништа било село во рамките на Струшката нахија во Охридската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Лабуништа имало 1.460 жители, сите Македонци, од кои 800 муслимани и 660 христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Лабуништа имало 640 жители.
Лабуништа е мошне големо село, со значителен пораст на населението. Така, тоа во 1961 година броело 2.729 жители, од кои 1.687 биле Македонци, 596 Турци, 372 Албанци и 67 жители муслимани и останати, а во 1994 година бројот се зголемил дури на 5.901 жител, од кои 1.816 биле Турци, 1.799 Албанци, 1.228 Македонци и 1.056 останати.
Според последниот попис од 2002 година, во селото Лабуништа живееле 5.936 жители, од кои 371 Македонец, 4.288 Албанци, 879 Турци, 3 Роми, 1 Влав, 1 Србин, 31 Бошњак и 362 останати.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 5.936 жители и претставува најголемото село во областа Дримкол и воопшто во Струшко.
Поради социолошки, економски и политички влијанија, муслиманското население во селото се декларира со различни националности, како Турци, Албанци и слично, наместо Македонци. Во етнички поглед муслиманите кои говорат мајчин македонски јазик во Лабуништа немаат развиена свест за припадност кон македонскиот народ. Според вероисповед 95% од населението на Лабуништа се муслимани.
Во Лабуништа се забележливи и се слушат извесни разлики во говорот на жителите: христијаните и едно муслиманско маало имаат говор како и околните струшки села, додека другите побројни муслимани имаат изразит мијачки говор како во Голо Брдо, од каде што се и доселени.
Од религиски аспект, во пописот од 2002 година, се регистрирани:
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 6.739 жители, од кои 108 Македонци, 4.751 Албанец, 836 Турци, 5 Роми, 1 Србин, 42 Бошњаци, 468 останати и 528 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Лабуништа:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Лабуништа е во целост населено со етничко македонско население кое се дели на муслиманско и христијанско.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Струга, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото претставувало седиште на истоимената општина.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Струга. Селото припаѓало на некогашната општина Струга во периодот од 1957 до 1965 година, додека во периодот 1955-1957 селото било седиште на тогашната општина Велешта.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Лабуништа, во која покрај селото Лабуништа, се наоѓале и селата Бороец и Подгорци. Во периодот 1950-1952 година, селото претставувало седиште на истоимената општина, во која влегувале селата Лабуништа и Подгорци.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 1905, 1905/1, 1906, 1906/1, 1907, 1907/1, 1908, 1909 и 1909/1 според Државната изборна комисија, сите сместени во основното училиште.
На локалните избори во 2017 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 5.945 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 5.977 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 6.020 гласачи.
Личности
Учесници во НОБ, и жртви на фашистичкиот терор
Иселеништво
Луѓе од селото постојано се иселувале, особено христијаните. Иселувањето започнало на почетокот на век и тоа трае до денес. Сепак, иселувањата по Втората светска војна се зголемиле. Се иселувале од сите христијански родови, главно во градовите Охрид, Струга, Скопје и Белград. Од селото има и иселени Торбеши, како што се Лабуништани (7 к.), кои живеат во низинското село Мислешево крај Струга. Во периодот 1957-1958, 33 торбешки семејства се иселиле во Турција.
Список на државни водачи во 1042 година
Ова е список на државни водачи во 042 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Химна на Сан Марино
Државната химна на Републиката (италијански: Inno Nazionale della Repubblica) е националната и официјална химна на Сан Марино. Химната била напишана од страна на Федерико Консоло и официјално била усвоена во 1894 година. Санмаринската химна е една од неколкуте национални химни без текст.
Лебдечка даска
Лебдечка даска, лебдачка или ховерборд (од hoverboard) е даска за личен превоз која личи на скејтборд без тркалца во фантастиката, иако може да има други облици во вистинскиот живот.
Во научната фантастика
Првично лебдечката даска била создаден за филмовите Враќање во иднината 2 и Враќање во иднината 3 на Роберт Земекис. Во филмовите бил управуван од Мајкл Џ. Фокс и вршена е симулација со помош на систем од кабли. Во овие филмови објаснето е дека лебдечката даска не функционира над вода и оваа особина е задржана и во видеоигрите.
Во филмот Враќање кон иднината 2 прикажана е варијанта на лебдечката даска наречена „Пит бул“ која има погонски кои ја прават даската самостојна.
Во вистинскиот живот
Во јуни 2015 година, јапонската фирма „Лексус“ издава кратко видео на кое е претставен прототип на лебдечка даска, пред презентација која се одржала во Барселона. . Се работи за технологија која ја користи супрспроводливоста, што значи дека не работи вон овие посебни услови. Постојат и други направи со кои е покажана даска за магнетно лебдење во извесни услови.
Елиезер Бен-Јехуда
Елиезер Бен-Јехуда (אליעזר בן־יהודה‎ изговор: /ɛli'ʕɛzeʁ bɛn jɛhu'da/; 7 јануари 1858 – 16 декември 1922) — еврејски лексикограф и уредник од Белорусија. Тој е централната личност при оживувањето на хебрејскиот јазик во современата ера.
Животопис
Елиезер Бен-Јехуда е роден како Елизер Итцхак Перлман (јидиш אליעזר יצחק פערלמאן), во Лужки (белоруски Лужкі, полски Łużki), Гувернат Вилна во Руската Империја (денес Витебска област, Белорусија). Од тригодишна возраст учел Библија и јидиш, што било обичај меѓу Евреите во Источна Европа. До 12 годишна возраст тој прочитал голем дел од Тората, Мишната и Талмудот. Неговите родители се надевале дека тој ќе стане рабин и до го пратат на јешива. Таму тој продолжил да учи старогрчки и се сретнал со јидиш од периодот на просветата. Подоцна тој научил француски, германски и руски. Преку читањето на весникот Ха Шахар, тој се запознал со идеите на ционизмот и заклучил дека оживувањето на хебрејскиот јазик во Израел би можело да ги обедини сите Евреи во светот.
По завршувањето тој отишол во Париз и учел во Сорбона. Меѓу останатите предмети, тој учел и историја и политика на Блискиот Исток. Тој поминал 4 години во Париз.
Во 1881 година, Бен-Јехуда отишол во Палестина, тогаш дел од Отоманското Царство, поточно во Ерусалим. Тој предавал во едно училиште. Поттикнал од идеите за обнова и отфрлување на животниот стил на дијаспората, Бен-Јехуда си дал задача да развие јазик кој ќе го заменел јидиш и останатите регионални дијалекти како средство за секојдневна комуникација меѓу Евреите. За хебрејскиот и за ционизмот, тој рекол: „хебрејскиот јазик може да живее само ако ја оживееме нацијата и се вратиме во татковината“.
Смрт
Во декември 1922 година Бен-Јехуда умрел на 64 годишна возраст поради туберкулоза. Тој е закопан во Маслиновата Гора во Ерусалим. На неговиот погреб имало околу 30.000 луѓе.
Пештера Владикина плоча
Пештерата Владикина плоча се наоѓа во југоисточна Србија, во истоимениот кањон помеѓу селата Паклештица и Рсовци, на 20-ина километри од Пирот.
Име
Името на пештерата доаѓа благодарение на спелеологот Срѓан Тошиќ, кој при една посета, на околу 300 метри во внатрешноста насликал навистина необична глетка. Карпа чија форма неверојатно потсетува на човечка глава, од профилот на господар или епископ. Така пештерата и кањонот го добиле името.
Одлики
Пештерата се наоѓа на левата страна, на 86 метри над коритото на реката Височица и е со должина од 660 метри, што во моментов е познато, иако не е целосно истражена и постои можност нејзината должина да биде многу поголема од моментално претпоставената. Влезот е висок 18 метри и широк 12 метри, а должината на главниот пештерски канал е 190 метри. Лево од влезот има две капе. Првата капка е висока 10 метри и широка 3 метри, долга 7 метри, додека втората е долга 28 метри. Целиот систем на пештери и јами, од кои во овој дел има преку 60, е главно неистражен, но со сигурност се знае, врз основа на истражувањата, дека во праисторијата некои од овие пештери биле населени со луѓе и пештерски мечки.
Црква „Св. Климент Охридски“ - Пашаџиково
Свети Климент – црква во селото Пашаџиково. Сместена е од десната страна на патот кој води до туристичкиот центар Пониква.
Историја
Црквата била изградена во 2012 година со ктиторство на Благој Ситновски и неговото семејство. Храмот бил осветен од страна на Митрополитот Брегалнички г. Иларион во септември 2015 година.
Архитектура
Градбата на црквата претставува крстокуполен храм со осумаголна купола и полукружна апсида на источната страна. На секоја страна од куполата има по една монофора. Апсидата е украсена со три слепи ниши. Со три слепи ниши се украсени и полукружните крила, а во нивната средишна ниша има по една монофора. Влезот на црквата се наоѓа на западната страна до којашто е дограден трем. Дворот на црквата е ограден со метална ограда којашто има бетонска основа.
Во непосредна близина на црквата се наоѓа мал помошен објект.
Димитар Бужбов
Животопис
Бужбов е роден во градот Охрид. При избувнувањето на Првата балканската војна во 1912 година е доброволец во Македонско-одринското ополчение и служи во 3-та оделна партизанска чета и во зборната партизанска чета на МОО. Награден е со бронзен медал.
По Првата светска војна се утврдува во Корча, Албанија, и заедно со сограѓанинот Иван Златарев создаваат база на Внатрешната македонска револуционерна организација, ја помага револуционерната дејност во западна Македонија.
Натструја
Натструја или прекумерна струја — ситуација кога поголема од предвидената електрична струја постои низ спроводникот, што доведува до прекумерно создавање на топлина и ризик од пожар или оштетување на опремата. Можните причини за прекумерна струја вклучуваат кратки споеви, прекумерно оптоварување, неправилен дизајн, дефект на лакот или дефект на заземјувањето. Осигурувачите, прекинувачите и ограничувачите на струјата најчесто се користат механизми за заштита од прекумерна струја (OCP) за контрола на ризиците. Прекинувачите и осигурувачите ги штитат струјните жици од оштетување предизвикано од прекумерна струја.
IC 1002
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1002 се споменува и како IC 93, MCG -3-4-43, IRAS 01165-1719.
Откривање
Објектот е откриен на 18 декември 1895 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1002 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 1002 има привидни димензии од 1,3' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 19 м 2,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -17° 3' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на IC 1002 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4724.
Крчедин (остров)
Крчедин — речен остров кој се наоѓа на левиот брег на Дунав низ селото Крчедин, во Општина Инѓија, Војводина, Србија. Ненаселениот остров е дел од Природниот резерват „Ковилско-Петроварадински Рит“.
Местоположба
Дунав поминува низ селото Крчедин, по кој островот е именуван. Иако географски е во регионот на Бачка, административно му припаѓа на Општина Инѓија (исто како и селото), во регионот Срем. Северно од островот, поблиску од селото Крчедин, е селото Гардиновци, во Општина Тител. Веднаш западно од островот, мостот Бачка поминува низ Дунав, додека на североисток се наоѓа селото Ковиљ и манастирот Ковиљ.
Географија
Островот е грубо обликуван како заоблен триаголник, со врв на север. Сместен е во долината на Дунав, а на исток се протега во микро-регионот на Кожјак, во рамките на Природниот резерват „Ковилско-Петроварадински Рит“. Островот бил создаден кога Дунав го преместил својот правец кон југ, на 269 метри височина, североисточно од селото Кречедин. Највисоката точка на островот е 75 метри.
Островот е долг 5 километри, широк 3 км и покрива површина од 8 км2. Над реката, на запад, се наоѓаат два археолошки наоѓалишта, Калакача и Михаелевска шума.
Флора и фауна
Островот е богат со свежа вода и трева. Исто така, делумно е пошумен, во најголем дел со врби, од кои некои потекнуваат од 1810 година.
Во реката што го дели островот од копното живее крап. Птиците кои живеат на островот вклучуваат штркови, чапји, диви патки. Вкупно, на островот има 172 видови птици, од кои 103 се прогласени за ретки. Меѓу нив се и белиот орел, голема бела чапја, црн штрк, евроазиски орел итн.
Сточарство
Селаните од Крчедин биле први кои почнале да ја пренесуваат стоката на островот, со фериботите, во 19 век. Потоа следеле жителите на другите соседни села. Животните се транспортираат во рана пролет и остануваат до крајот на есента за да живеат потполно слободно, бидејќи островот е ненаселен, без природни грабливци и со зачувани природни живеалишта. Стоката вклучува коњи, овци, говеда, свињи и магариња. Добро нахранетите животни и нивните млади родени на островот се враќаат на копното, во шталите само кога станува премногу студено или врнежливо, иако коњите и свињите понекогаш се оставаат на островот дури и во текот на зимата.
Од 2017 година островот брои 1.000 говеда и свињи, 200 коњи и над 100 магариња. Магарињата стануваат сè попопуларни, поради високите цени на млекото. Меѓутоа, во 1990-тите, на островот се чувале повеќе од 6.000 животни.
Лагранжова точка
[[Податотека:Animation_of_Wilkinson_Microwave_Anisotropy_Probe_trajectory.gif|десно|мини| Пример за вселенско летало во Сонце-Земја L2
Има пет Лагранжови точки, означени со L1 до L5, и сите се наоѓаат во орбиталната рамнина на двете големи тела, во секоја нивна конфигурација. На пример, има пет Лагранжови точки L1 до L5 за системот Сонце-Земја, и на сличен начин има пет различни Лагранжови точки за системот Земја-Месечина. L1, L2 и L3 се на линијата низ центрите на двете големи тела, додека L4 и L5 делуваат како трето теме на рамностран триаголник кој се формира со центрите на двете големи тела. L4 и L5 се стабилни, што значи дека телата можат да кружат околу нив во ротирачки координатен систем врзан за двете големи тела.
Точките L4 и L5 се стабилни точки и имаат тенденција да привлекуваат тела во нив. Неколку планети имаат тројански астероиди во близина на нивните точки L4 и L5 во однос на Сонцето. Јупитер има повеќе од еден милион вакви тројанци. Вештачките сателити се поставени во L1 и L2 во однос на Сонцето и Земјата и во однос на Земјата и Месечината. Лагранжовите точки се предложени да се употребуваат при истражување на вселената.
Историја
Трите колинеарни Лагранжови точки (L1, L2, L3) биле откриени од Леонард Ојлер неколку години пред Џозеф Луј Лагранж да ги открие преостанатите две.
Во 1772 година, Лагранж објавил „Есеј за проблемот со три тела“. Во првото поглавје тој го разгледа општиот проблем со три тела. Оттука, во второто поглавје, тој покажал две посебни решенија со постојан образец, колинеарно и рамнострано, за кои било три тела, со кружни орбити.
Лагранжови точки
Петте Лагранжови точки се означуваат и дефинираат на следниов начин:
Точка L1
L1 лежи на линијата помеѓу двете големи маси M1 и M2. Во таа точка гравитациското привлекување на M2 и она на M1 се комбинираат за да се создаде рамнотежа. Тело кое орбитира околу Сонцето на помало растојание од она на Земјата, вообичаено би имало пократок орбитален период од Земјата, но со тоа се занемарува ефектот на гравитациската сила на Земјата. Ако телото е на замислената линија помеѓу Земјата и Сонцето, тогаш Земјината гравитација се спротивставува на гравитациското привлекување од Сонцето кое се врши врз телото, и затоа го зголемува орбиталниот период на телото. Овој ефект е поголем ако телото е поблиску до Земјата. Во L1, орбиталниот период на телото станува еднаков на орбиталниот период на Земјата. L1 се наоѓа на околу 1,5 милион километри од Земјата, или 0,01 АЕ, 1/100 од растојанието до Сонцето.
Точка L2
L2 лежи на замислената линија која минува низ двете големи тела (маси), зад помалото тело. Во оваа точка, гравитациските сили на двете големи тела го балансираат центрифугалниот ефект врз телото. Ако телото се наоѓа подалеку од Сонцето во споредба со Земјата, орбиталниот период на телото обично би бил поголем од тој на Земјата. Дополнителното привлекување од Земјината гравитација го намалува орбиталниот период на телото, а во L2 тој орбитален период станува еднаков на Земјиниот. Исто како и L1, L2 се наоѓа на околу 1,5 милиони километри или 0,01 АЕ од Земјата.
Точка L3
лежи на замислената линија повлечена низ центарот на двете големи тела (маси), зад поголемото тело. Во системот Сонце-Земја,  е на спротивната страна на Сонцето, малку подалеку од Земјината орбита, а со барицентар малку поблиску до средината на Сонцето во споредба со Земјиниот барицентар. Оваа точка е поставена овде затоа што Земјината гравитација дејствува врз Сонцето, но и врз орбитата на другото тело. Тело кое е на еднакво растојание од Сонцето како и Земјата би имало орбитален период од една година ако се земе предвид само гравитацијата на Сонцето. Но, тело кое се наоѓа на спротивната страна на Сонцето гледано од Земјата и на права линија со двете тела, „чувствува“ дека Земјината гравитација малку се придодава кон Сончевата и затоа мора да орбитира малку подалеку од барицентарот на Земјата и Сонцето за да го има истиот 1- годишен период. Токму во, здруженото привлекување на Земјата и Сонцето предизвикува телото да орбитира со истиот период како Земјата, всушност кружејќи околу масата Земја+Сонце со барицентар Земја-Сонце во еден фокус од неговата орбита.
Точки и
Точките и   лежат на третите агли од два рамнострани триаголници во рамнината на орбитата чија заедничка основа е линијата помеѓу центрите на двете маси, така што точката лежи зад  или пред  од помалата маса во однос на нејзината орбита околу поголемата маса.
Список на државни водачи во 958 година
Ова е список на државни водачи во 58 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ичко Бојчев
Ичко Бојчев (1882 — 1960) — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација и Внатрешната македонска револуционерна организација.
Македонска револуционерна организација
Ичко Бојчев е роден во 1882 година во гратчето Гуменџе, тогаш во Османлиското Царство (денес Гумениса, Грција) во семејството на земјоделците Лина и Димо Бојчеви. На 12 години останува сирак и израснал во сиромаштија. Во 1894 година завршува основното училиште во Гуменџе, а потоа се пресели во Солунската машка гимназија, кадеизучува георграфија и историја. Таму се вклучува прво во тајните кружоци, а потоа и во Македонската револуционерна организација. Во Илинденското востание учествува во четата на Апостол Петков. По задушување на востанието Ичко се префрла во Кукушката чета, предводена од Христо Чернопеев. Ичко Бојчев учествува во бомбашкиот напад на железничкиот мост во селото Аматово во септември 1904 година. По востанието Бојчев останува надвор од раздорот кој настанал во Револуционерната организација. На 29 јули 1905 година е делегат на седницата на првиот (редовен) конгрес на Серскиот револуционерен округ во месноста Белемето, а во средината на август 1905 година е избран за горноџумајски војвода, делува на левиот брег на Струма, додека Петар Китанов дејствува на десната страна. Како околиски војвода Ичко Боjчев води голем број борби со турскиот аскер и башибозук. Четата на Ичко е предадена заедно со онаа на Јане Сандански кај село Марулево од еден Цинцар. По престрелка со аскерот во текот на ноќта успеваат да се извлечат. Ичко Бојчев често се префрла во Бугарија, како често ликвидира турски разбојници на нејзината територија, за да не предизвикува турските власти во Горноџумајско. Ги подобрува каналите на Организацијата и привлекува во нејзините редовите многу работници. Бојчев останува горноџумајски војвода до Младотурската револуција од 1908 година, кога ВМОРО се легализира. Во 1908 година Ичко Бојчев се легализира заедно со Александар Бујнов, Димо Хаџи Димов и Јане Сандански, кој подоцна станал негов кум. Во пролетта 1910 година се жени за богата девојка од Горна Џумаја Александра, која му раѓа 4 деца: Виктор, Бојчо, Венета и Елисавета. Ичко Бојчев е назначен за административен раководител (мудир) на Кресненската нахија, но во мај 1911 година, откако односите со младотурците се влошуваат, формира повторно четата и минува во илегала.
Низ војните
На 7 октомври 1912 година, откако Балканскиот сојуз и објавил војна на Турција, четата на Ичко Бојчев заедно со војници од Седмата пешадиска рилска дивизија ја ослободува Горна Џумаја. На 10 октомври го зазема кресненско дефиле со 64 четници и околу 100 волонтери и два дена ги задржува турските сили. По пристигнувањето на Седмата дивизија биле одбиени турските сили и било ослободено цело Пиринско.
Во Втората балканска војна, Ичко со четата, во составот на Македонско-одринското ополчение, дава борби на српските сили кај Султан тепе - Кочанско и кај месноста Говедарци, во близина на селото Каменица.
По војната, Ичко Бојчев е испратен од Христо Чернопеев во Малешевско, на крајот на 1914 година е во Тиквешко, а во летото 1915 година влегува во Битолскиот револуционерен округ. Насекаде тој дава борби на српските вооружени сили. Во Првата светска војна, Ичко Бојчев се вклучува во т.н 11-та македонска дивизија и се стекнува со подофицерски чин. Учествува во борбите против војските на Антантата во Криволак, Гевгелија, Дојран, при Битола во битка кај свиокот на Црна и други, на крајот на војната во септември 1918 година ја заштитува родната земја при пробивот кај Добро Поле.