cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Симболизам
Во поезијата
Природата во своите појавни облици е само привидност (сон), а под тоа се крие вистинската суштина на нештата. Поетот е видовит пророк, кој во моменти на поетска интуиција ги открива тие суштини. Со „симбол“ се означува поетска слика која се прелева многу над своето основно значење, и дифузно сугерира многу идеи и емоции. Наспроти романтичарските барања за субјективност на поетскиот израз, симболизмот ја прогласува имперсоналноста (безличноста) како основна поетска инспирација.
Значење и влијание
Според српскиот поет Јован Дучиќ, симболизмот не бил ново духовно движење, туку само нов манир, само нов начин на говорење, но не и ново чувство. Оттука, многу брзо, тој бил целосно исцрпен и опаднал. Во симболизмот има многу големи грешки, неговата психологија е ненормална, неговите идеи и асоцијации се бизарни, неговите сензации се болни, неговото негирање на непосредното доживување е сосема погрешно, а неговата музика е само бесцелно преценување на споредните случаи. Затоа, тоа движење завршило во здодевност.
Авион од хартија
Авион од хартија или хартиен авион  – играчка во облик на авион направена од хартија или друг соодветен материјал, која благодарение на своите аеродинамички својства може да лета на многу кратки оддалечености како едрилица. Вештината за изработка на хартиени воздухоплови понекогаш се нарекува аерогами (јапонски: kamihikōki), спрема оригами, јапонската вештина за изработка на разни предмети од хартија.
Моделот "Скај кинг " (Sky King) моментално е најдобриот хартиен авион на светот. Автор на дизајнот е Такуо Тода и со овој модел го држи моменталниот светски рекорд – авионот летал рекордни 27,9 секунди
Пермски јазици
Пермски јазици — подгрупа на уралските јазици. Јазиците се зборуваат во неколку региони во западниот дел на Урал во Русија. Вкупниот број на говорници на овие јазици е околу 950.000 жители, од кои 550.000 жители зборуваат удмуртски. Како и останатите уралски јазици, така и пермските се воглавно аглутинативни и имаат богат систем на падежи. Сепак, за разлика од останатите уралски, овие јазици немаат самогласна хармонија. Најстариот пишан пермски јазик е старопермскиот јазик, чии документи датираат од 14 век.
Јазици
Во оваа група на јазици спаѓаат удмуртскиот и комискиот заедно со своите дијалекти, односно:
Традиционално, јазиците биле класифицирани како фино-пермски јазици, заедно со финскиот, мордвинскиот и марискиот јазик. Сепак оваа класификација во скоро време била оспорена и така класификацијата на пермските јазици во рамките на уралските јазици останува неодредена.
Домичела
Домичела — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 декември 2017 година било 1,850 жители.
Џон Војт
Џон Војт  (Jon Voight) — американски филмски глумец, режисер и сценарист, кој е роден на 29 декември 1938 година во Лансинг. Познат е како мајстор по аикидо.
Барбитурат
Барбитурати се класа на депресантни лекови кои се хемиски добиени од барбитурна киселина. Тие се ефикасни кога се користат медицински како анксиолитици, хипнотици и антиконвулзиви, но имаат потенцијал за физичка и психолошка зависност, како и потенцијал за предозирање меѓу другите можни негативни ефекти. Тие се користеле рекреативно за нивните антианксиозни и седативни ефекти, и затоа се контролирани во повеќето земји поради ризиците поврзани со таквата употреба.
Барбитуратите во голема мера се заменети со бензодиазепини и небензодиазепини („Z-лекови“) во рутинската медицинска пракса, особено во третманот на анксиозни нарушувања и несоница, поради значително помалиот ризик од предозирање и недостатокот на противотров за предозирање со барбитурати. И покрај ова, барбитуратите сè уште се користат за различни намени: општа анестезија, епилепсија, третман на акутни мигрени или кластер главоболки, акутни тензични главоболки, евтаназија, смртна казна и потпомогнато самоубиство.
Медицина
Барбитуратите, како што е фенобарбитонот, долго време се користеле како анксиолитици и хипнотици. Барбитуратите со средно дејство го намалуваат времето за заспивање, го зголемуваат вкупното време за спиење и го намалуваат времето на РЕМ спиење. Денес тие се во голема мера заменети со бензодиазепини за овие цели бидејќи вторите се помалку токсични при предозирање со лекови. Сепак, барбитуратите сè уште се користат како антиконвулзиви (на пример, фенобарбитон и примидон) и општи анестетици (на пример, натриум тиопентал).
Барбитуратите во високи дози се користат за медицинска помош при умирање, а во комбинација со мускулен релаксант за евтаназија и за смртна казна со смртоносна инјекција. Барбитуратите често се користат како агенси за еутанизација во ветеринарната медицина за мали животни.
Испрашување
Натриум тиопентал е барбитурат со ултра кратко дејство кој се продава под името Натриум Пентотал. Често се меша со „серумот на вистината “ или натриум амитал, барбитурат со средно дејство што се користи за седација и за лекување на несоница, но исто така се користел и во таканаречените „интервјуа“ со натриум амитал, каде што лицето што се испитува би било со многу поголема веројатност да ја каже вистината додека е под дејство на оваа дрога. Кога се раствора во вода, натриум амитал може да се проголта или може да се администрира со интравенска инјекција. Лекот сам по себе не ги присилува луѓето да ја кажат вистината, туку се смета дека ги намалува инхибициите и бавното креативно размислување, што ги прави субјектите поверојатно да бидат фатени при испрашување и ја зголемува можноста субјектот да откире информации преку емоционални испади. Лажењето е нешто покомплексно од кажувањето на вистината, особено под дејство на седативно-хипнотичко средство.
Се смета дека ефектите за оштетување на меморијата и когнитивните оштетувања предизвикани од натриум тиопентал ја намалуваат способноста на субјектот да измислува и памти лаги. Оваа практика повеќе не се смета за законски прифатлива во судот, поради наодите дека субјектите кои се подложени на такви испрашувања може да формираат лажни сеќавања, ставајќи ја во прашање веродостојноста на сите информации добиени преку такви методи. Сепак, тој сè уште се користи во одредени околности од страна на одбраната и агенциите за спроведување на законот како „хумана“ алтернатива на испрашувањето со тортура кога се верува дека субјектот има информации од клучно значење за безбедноста на државата или агенцијата што ја применува тактиката.
Хемија
Во 1988 година, била објавени студиите за синтеза и врзување на вештачки рецептори кои ги врзуваат барбитуратите со шест комплементарни водородни врски. Од овој прв напис, биле дизајнирани различни видови рецептори, како и различни барбитурати и цијанурати, не поради нивната ефикасност како лекови, туку за примена во супрамолекуларната хемија, во концепцијата на материјали и молекуларни уреди.
Преферираното IUPAC име на базното соединение, барбитурна киселина, е 1,3-диазинан-2,4,6-трион. Различни барбитурати имаат различни супституенти во основната структура, главно во позиција 5 на прстенот.
Класификација
Барбитуратите се класифицираат врз основа на времетраењето на дејството. Примери за секоја класа вклучуваат:
Индикации
Индикации за употреба на барбитурати вклучуваат:
Несакани ефекти
Постојат посебни ризици кои треба да се земат предвид за постарите возрасни лица и жените кои се бремени. Кога едно лице старее, телото станува помалку способно да се ослободи од барбитурати. Како резултат на тоа, луѓето на возраст над шеесет и пет се изложени на поголем ризик да ги искусат штетните ефекти на барбитуратите, вклучувајќи зависност од дрога и случајно предозирање. Кога се земаат барбитурати за време на бременоста, лекот поминува низ плацентата до фетусот. Откако ќе се роди бебето, може да доживее симптоми на повлекување и да има проблеми со дишењето. Дополнително, доилките кои земаат барбитурати може да го пренесат лекот на своите бебиња преку мајчиното млеко. Ретка несакана реакција на барбитурати е Стивенс-Џонсон синдромот, кој примарно ги зафаќа мукозните мембрани.
Толеранција и зависност
Со редовна употреба, се развива толеранција кон ефектите на барбитуратите. Истражувањата покажуваат дека толеранцијата може да се развие дури и со една администрација на барбитурат. Како и кај сите GABAергични лекови, наглиот престанок на користење на барбитуратот предизвикува потенцијално фатални ефекти како што се нападите, на начин кој потсетува на делириум тременс и повлекување од бензодиазепин, иако неговиот подиректен механизам на агонизам на ГАБА го прави повлекувањето на барбитуратите уште потешко од оној на алкохолот или бензодиазепините. Се смета за едно од најопасните повлекувања на која било позната супстанција која предизвикува зависност. Слично на бензодиазепините, барбитуратите со подолго дејство предизвикуваат помалку тежок синдром на повлекување од барбитуратите со кратко дејство и ултра кратко дејство. Симптомите на повлекување се зависни од дозата, а потешките корисници се повеќе погодени од зависниците со помали дози.
Фармаколошкиот третман на повлекувањето предизвикано од барбитуратите е продолжен процес кој често се состои од префрлање на пациентот на бензодиазепини со долго дејство (т.е. Диазепам), проследено со бавно намалување на бензодиазепинот. Менталната желба за барбитурати може да трае со месеци или години во некои случаи, а пожечно е да се посетуваат групи за советување/поддршка. Пациентите никогаш не треба да се обидуваат да се справат со задачата да прекинат со барбитурати без консултација со лекар, поради високата смртност и релативно ненадејниот почеток на повлекувањето. Обидот да се откажете одеднаш може да резултира со невролошко оштетување поради ексцитотоксичност, тешки физички повреди добиени за време на конвулзии, па дури и смрт како резултат на аритмии за време на grande Mal напади, паралелно со смрт предизвикана од делириум тременс.
Предозирање
Некои симптоми на предозирање обично вклучуваат бавност, некоординираност, тешкотии во размислувањето, бавност на говорот, погрешно расудување, поспаност, плитко дишење, зашеметување и, во тешки случаи, кома или смрт. Смртоносната доза на барбитурати варира во голема мера во зависност од толеранцијата и од една до друга личност. Смртоносната доза е многу променлива кај различни членови од класата, при што супермоќните барбитурати како што е пентобарбиталот се потенцијално фатални во значително помали дози од барбитуратите со ниска моќност како што е буталбиталот. Дури и во болнички услови, развојот на толеранција е сè уште проблем, бидејќи може да се појават опасни и непријатни симптоми на повлекување кога лекот ќе се прекине откако ќе се развие зависност. Толеранцијата кон анксиолитичките и седативните ефекти на барбитуратите има тенденција да се развива побрзо отколку толеранцијата на нивните ефекти врз мазните мускули, дишењето и отчукувањата на срцето, што ги прави генерално несоодветни за долготрајна психијатриска употреба. Толеранцијата кон антиконвулзивните ефекти има тенденција да корелира повеќе со толеранцијата кон физиолошките ефекти, што значи дека тие сè уште се остварлива опција за долгорочен третман на епилепсија.
Барбитуратите заедно со предозирање со други депресанти на ЦНС (централниот нервен систем) (на пр. алкохол, опијати, бензодиазепини) се уште поопасни поради адитивните ЦНС и респираторните депресивни ефекти. Во случај на бензодиазепини, не само што имаат адитивни ефекти, барбитуратите исто така го зголемуваат врзувачкиот афинитет на местото на врзување на бензодиазепините, што доведува до претерани бензодиазепински ефекти. (пр. ако бензодиазепинот ја зголемува фреквенцијата на отворање на каналот за 300%, а барбитуратот го зголемува времетраењето на нивното отворање за 300%, тогаш комбинираните ефекти на лековите ја зголемуваат целокупната функција на каналите за 900%, а не за 600%).
Барбитуратите индуцираат голем број хепатални CYP ензими (најзабележително CYP2C9, CYP2C19 и CYP3A4), што доведува до претерани ефекти од многу пролекови и намалени ефекти од лекови кои се метаболизираат од овие ензими до неактивни метаболити. Ова може да резултира со фатални предозирања од лекови како што се кодеин, трамадол и карисопродол, кои стануваат значително посилни откако ќе се метаболизираат од CYP ензимите. Иако сите познати членови од класата поседуваат релевантни способности за ензимска индукција, степенот на индукција во целост, како и влијанието врз секој специфичен ензим опфаќа широк опсег, при што фенобарбитал и секобарбитал се најмоќните ензимски индуктори, а буталбитал и талбутал се меѓу најслабите. ензимски индуктори во класата.
Луѓето за кои се знае дека се самоубиле со предозирање со барбитурати се Стефан Цвајг, Чарлс Бојер, Руан Лингју, Далида, Жанин Декерс, Феликс Хаусдорф, Аби Хофман, Филис Хајман, КП Рамануџам, Џорџ Сандерс, Жан Себерг, Лупе Велез, и членовите на култот на рајска порта. Други кои умреле како резултат на предозирање со барбитурати се Пјер Анџели, Брајан Епштајн, Џуди Гарланд, Џими Хендрикс, Мерилин Монро, Ингер Стивенс, Дина Вашингтон, Елен Вилкинсон и Алан Вилсон; во некои случаи се шпекулира дека се и самоубиства. Меѓу оние кои починале од комбинација на барбитурати и други лекови се Рајнер Вернер Фасбиндер, Дороти Килгален, Малколм Лори, Еди Сеџвик и Кенет Вилијамс. Дороти Дендриџ починала или од предозирање или од неповрзана емболија. Ингеборг Бахман можеби умрела од последиците од повлекувањето на барбитуратите (таа била хоспитализирана со изгореници, а лекарите што ја лекувале не биле свесни за нејзината зависност од барбитурати).
Контраиндикации
Употребата на барбитурати е контраиндицирана во следниве услови:
Механизам на дејство
Понатаму, барбитуратите се релативно неселективни соединенија кои се врзуваат за цела суперфамилија на јонски канали затворени од лиганди, од кои каналот на рецепторот ГАБАА е само еден од неколкуте претставници. Оваа суперфамилија на јонски канали на рецептори на Cys-јамка ги вклучува невронскиот nACh рецепторски канал, каналот на рецепторот 5-HT <sub id="mwARY">3 и каналот на рецепторот на глицин. Меѓутоа, додека струите на рецепторот ГАБАА се зголемуваат со барбитурати (и други општи анестетици), јонските канали кои се претежно пропустливи за катјонските јони се блокирани од лигандовите. На пример, невронските nAChR канали се блокирани со клинички релевантни концентрации на анестетици и на тиопентал и на пентобарбитал. Ваквите наоди имплицираат (не-ГАБА-ергични) јонски канали затворени со лиганди, на пр. невронски nAChR канал, во посредување на некои од (несакани) ефекти на барбитуратите. Ова е механизмот одговорен за (благ до умерен) анестетички ефект на барбитуратите во високи дози кога се користат во концентрација на анестетик.
Интеракции
Интеракции со други лекови се:
Историја
Барбитурната киселина првпат била синтетизирана на 27 ноември 1864 година од германскиот хемичар Адолф фон Баер. Ова било направено со кондензирање на уреа со диетил малонат. Постојат неколку приказни за тоа како супстанцијата го добила своето име. Најверојатната приказна е дека Баер и неговите колеги отишле да го прослават своето откритие во таверна каде што градскиот артилериски гарнизон исто така го прославувал празникот Света Барбара– заштитникот на артилериците. Се вели дека еден артилериски офицер ја крстил новата супстанција со спојување на Барбара со уреа. Друга приказна е дека барбитуратот бил измислен на празникот Света Варвара. Друга приказна вели дека Баер ја синтетизирал супстанцијата од собраната урина на келнерката од Минхен по име Барбара. Меѓутоа, ниту една супстанција од медицинска вредност не била откриена до 1903 година кога двајца германски научници кои работеле во Баер, Емил Фишер и Џозеф фон Меринг, откриле дека барбиталот е многу ефикасен во заспивањето на кучињата. Барбитал потоа бил продаван од Баер под трговското име Веронал. Се вели дека Меринг го предложил ова име бидејќи најмирното место што го знаел бил италијанскиот град Верона.
Дури во 1950-тите станале препознаени нарушувањата во однесувањето и потенцијалот на физичка зависност од барбитуратите.
Самата барбитурна киселина нема директно влијание врз централниот нервен систем и хемичарите од неа извлекле над 2.500 соединенија кои поседуваат фармаколошки активни квалитети. Широката класа на барбитурати е дополнително разделена и класифицирана според брзината на почетокот и времетраењето на дејството. Барбитуратите со ултракратко дејство најчесто се користат за анестезија бидејќи нивното исклучително кратко времетраење на дејство овозможува поголема контрола. Овие својства им овозможуваат на лекарите брзо да го стават пациентот „под анестезија“ во итни хируршки ситуации. Лекарите исто така можат да го извадат пациентот од анестезија исто толку брзо, доколку се појават компликации за време на операцијата. Средните две класи на барбитурати често се комбинираат под насловот „кратко/средно дејство“. Овие барбитурати се користат и за анестетички цели, а понекогаш се препишуваат и за анксиозност или несоница. Меѓутоа, ова повеќе не е вообичаена практика, поради опасностите од долготрајната употреба на барбитурати; тие се заменети со бензодиазепини и Z-лекови како што се золпидем, залеплон и езопиклон за спиење. Последната класа на барбитурати се познати како барбитурати со долго дејство (најзабележителен е фенобарбитон, кој има полуживот од приближно 92 часа). Оваа класа на барбитурати се користи речиси исклучиво како антиконвулзиви, иако во ретки прилики тие се препишуваат за дневна седација. Барбитуратите од оваа класа не се користат за несоница, бидејќи поради нивниот екстремно долг полуживот, пациентите би се разбудиле со преостанат ефект на „мамурлак“ и ќе се чувствуваат грогирани.
Барбитуратите во повеќето случаи може да се користат или како слободна киселина или како соли на натриум, калциум, калиум, магнезиум, литиум итн. Развиени се соли на барбитурна киселина базирани на кодеин и дионин. Во 1912 година, Баер вовел друг дериват на барбитурна киселина, фенобарбитал, под трговското име Луминал, како седатив - хипнотик.
Легален статус
Во доцните 1950-ти и 1960-ти, зголемениот број објавени извештаи за предозирање со барбитурати и проблеми со зависност ги натерале лекарите да го намалат бројот на препишани рецепти, особено за лажни барања. Ова на крајот довело до класифицирање на барбитуратите како контролирани лекови.
Во Холандија, Законот за опиум ги класифицира сите барбитурати како лекови од списокот II, со исклучок на секобарбиталот, кој е на списокот I.
Постои мала група лекови од списокот II за кои лекарите треба да ги напишат рецептите според истите, построги упатства како оние за лековите од списокот I (рецептот целосно да се напише со букви, да се наведе името на пациентот и да се содржи името и иницијали, адреса, град и телефонски број на лиценцираниот препишувач кој ги издава рецептите, како и името и иницијалите, адресата и градот на лицето на кое му се издава рецептот). Меѓу таа група на лекови се барбитуратите амобарбитал, буталбитал, циклобарбитал и пентобарбитал.
Во Соединетите Американски Држави, Законот за контролирани супстанции од 1970 година ги класифицира повеќето барбитурати како контролирани супстанции. Барбитал, метилфенобарбитал (исто така познат како мефобарбитал) и фенобарбитон се назначени лекови со распоред IV, и „Секоја супстанција која содржи било која количина на дериват на барбитурна киселина или која било сол на дериват на барбитурна киселина“ (сите други барбитурати) биле назначени како распоред III лекови. Според оригиналниот CSA, не биле ставени барбитурати во распоредот I, II или V; сепак, амобарбиталот, пентобарбиталот и секобарбиталот се супстанции контролирани од распоредот II, освен ако не се во дозирна форма на супозитории.
Во 1971 година, во Виена била потпишана Конвенцијата за психотропни супстанции. Дизајнирана да ги регулира амфетамините, барбитуратите и другите синтетички производи, 34-та верзија на договорот. Од 25 јануари 2014 година го регулира секобарбиталот како лек од распоред II, амобарбитал, буталбитал, циклобарбитал и пентобарбитал како лекови од распоред III, и алобарбитал, барбитал, бутобарбитал, мефобарбитал, фенобарбитон, бутабарбитал, и винилбитал како лекови од распоред IV на неговата "Список на G распоред". Комбинираниот лек Fioricet, кој се состои од буталбитал, кофеин и парацетамол (ацетаминофен), сепак, е специјално изземен од статусот на контролирана супстанција, додека неговиот брат Fiorinal, кој содржи аспирин наместо парацетамол и може да содржи кодеин фосфат, останува лек од распоредот III.
Рекреативна употреба
Рекреативните корисници известуваат дека високата содржина на барбитурати им дава чувство на опуштено задоволство и еуфорија. Физичка и психолошка зависност може да се развие и со повторна употреба. Хроничната злоупотреба на барбитурати е поврзана со значителен морбидитет. Една студија покажала дека 11% од мажите и 23% од жените со седатив-хипнотичка злоупотреба умираат од самоубиство. Други ефекти од интоксикација со барбитурати вклучуваат поспаност, страничен и вертикален нистагмус, нејасен говор и атаксија, намалена анксиозност и губење на инхибициите. Барбитуратите исто така се користат за ублажување на негативните ефекти или ефектите на повлекување од употребата на недозволени дроги, на начин сличен на бензодиазепините со долго дејство како што се диазепам и клоназепам. Често се јавува употреба на полисупстанци и барбитуратите се консумираат или се заменуваат со други достапни супстанции, најчесто алкохол.
Луѓето кои користат супстанции имаат тенденција да претпочитаат барбитурати со кратко и средно дејство. Најчесто користени се амобарбитал (Amytal), пентобарбитал (Nembutal) и секобарбитал (Seconal). Комбинацијата на амобарбитал и секобарбитал (наречена Туинал) е исто така многу користена. Барбитуратите со кратко и средно дејство обично се препишуваат како седативи и апчиња за спиење. Овие таблети почнуваат да делуваат петнаесет до четириесет минути откако ќе се проголтаат, а нивното дејство трае од пет до шест часа.
Сленг термините за барбитурати вклучуваат боцки, барбики, сини птици, кукли, ѕидови, жолти, даунери, глупаци, слепи, „црвени и сини“ и тути.
Примери
Тиопентал е барбитурат со една од C=O двојните врски (со јаглеродот е означен со 2 во соседниот дијаграм) заменет со C=S двојна врска, R 1 е (етил) и R3), односно (сек -пентил). Тиопентал повеќе не е достапен во САД.
Чашка (појаснување)
Чашка може да се однесува на:
Лутеранска црква Болдераја
Црквата Болдераја (летонски: Bolderājas Evaņģēliski luteriskā baznīca ) е црква која се наоѓа во Рига, Латвија. Таа е протестантска црква, а нејзината адреса е Улица Лиелаја 45. .
Канхобалски јазик
Канхобалскиот е мајански јазик кој се зборува во Гватемала и во делови од Мексико. Според проценка на Етнолог во 1998 година имало околу 77.700 луѓе што го зборувале јазикот. Овој јазик е дел од подгрупата на канхобалско-чухски јазици.
Нипарс (амт)
Нипарс (Niepars) — општинска заедница во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Нипарс.
Општинската заедница Нипарс се состои од следниве општини:
Анхел Кабрера
Анхел Кабрера (Ángel Cabrera; - ) — шпански зоолог.
Кабрера е роден во Мадрид и студирал на градскиот универзитет. Работел во Националниот природонаучен музеј од 1902 година, одејќи на неколку експедиции во Мароко.
Во 1925 година Кабрера отишол во Аргентина и таму го провел остатокот од животот. Бил шеф на Одделот наРбетници Палеонтологија во Мусео де ла Плата, и организираше патувања во Патагонија и Катамарка.
Меѓу неговите дела се вбројува и книгата Цицачи на Јужна Америка (1940).
Човечки скелет
Коските ја создаваат основата на организмот. Коските се поврзуваат меѓу себе со зглобови. Комбинацијата на коски и зглобови, поврзани со сврзливите ткива го создаваат скелетниот систем.
Градба на коски
Коските се изградени главно од коскено ткиво. Коските не се безживотни. иако во просторите меѓу клетките на коскеното ткиво постојано се таложат цврстите соли на калциум, самите клетки се многу активни. Коските се органи со свој посебен систем на крвни садови, лимфни садови и нерви.
Кај ембрионот повеќето од коските се составени од ’рскавица. Создавањето на коските почнува во текот на вториот и третиот месец од ембрионалниот развиток. Во овој развоен стадиум клетките што создаваат коски, наречени остеобласти, стануваат многу активни. Најнапред, овие клетки произведуваат супстанца, наречен меѓуклеточен материјал, што е сместен меѓу клетките, а има и големо количество на колаген. Потоа, калциумовите соединенија со помош на ензимите се таложат во меѓуклеточниот материјал, има групи на тврди клетки наречени остеоцити. Тоа се живи клетки што се наоѓаат во коската, но не создаваат ново коскено ткиво. Другите клетки, наречени остеокласти, се одговорни за преоцесите на ресорпција, или разградување на коската.
Целосната коскена основа на организмот е наречена скелет. Скелетот е составен од коски со многу различен изглед. Тие можат да бидат:
Типични коски во градба на рацете и нозете се наречени долги коски. Ваквите коски имаат долго тело, во чие средиште поминува централната коскена празнина, наречена дијафиза, и два неправилни краја, наречени епифиза. Има два вида на коскено ткиво. Едниот вид е компактна (вистинска) коска, што е тврда и збиена. Овој вид ткиво влегува во градбата на телото на долгите коски и надворешниот слој на другите коски. Остеоцитите во овој вид коска се сместени во редови на коскеното ткиво околу коските на централниот канал во кој има нерви и крвни садови. Вториот вид на коскено ткиво е наречен сунѓерлива коска. о неа има многу повеќе празни простори, во споредба со вистинската коска. Коските имаат два вида на коскена срцевина: црвена коскена срцевина, што се наоѓа на краевите на долгите коски и во средиштето на другите коски и создава крвни клетки, и жолта коскена срцевина, која главно се наоѓа во средишните празнини на долгите коски. Жолта коскена срцевина главно е составена од масти.
Коските од надворешната страна се обвиткани (со исклучок назглобниот дел) со обвивка наречена покосница или периостеум. Во внатрешниот слој на оваа обвивка има остеобласти, што се неопходни за создавање на коската, не само во текот на растењето, туку и при заздравувањето на скршениците. Крвните садови и лимфните садови во периостеумот играат важна улога во исхранувањето на коскеното ткиво. Присуството на нервни влакна во периостеумот се гледа при скршеници. Обвивката што ја обложува празнината на коскената срцевина е наречена ендоостеум, а содржи клетки што помагаат во растењето и обновувањето на коскеното ткиво.
Растење и обновуање на коските
Коските на ’рскавичното во коскено ткиво почнува од центарот и продолжува кон краевите на коските. На тој начин долгите коски постојано растат во должина. Овој процес трае од детството до возраст од 13 до 20 години, кога коските престануваат да растат во должина. Како што коската расте во должина, така телото на коската се обновува и расте во широчина со што и централната празнина за коскената срцевина се проширува. Во текот на животот процесите на создавање на коската и ресорпција на коската се постојани. Коските кај малите деца се поеластични и посвитливи, бидејќи содржат големо количество на ’рскавица, а во текот на стареењето обновувањето на коскеното ткиво се намалува во сите делови. Како резултат на тоа коските се ослабени и многу кршливи. Со стареењето исто така се намалува способноста за создавање белковинска основа на која солите на калциумот би се таложеле. Скршениците кај постарите луѓе многу побавно заздравуваат, а последица на тоа е намалениот метаболизам на коските.
Основни функции на коските
Коските имаат голем број функции од кои најважни се:
Поделба на скелет
Скелетот може да се подели на две групи на коски:
Скелет на глава
Коскената основа на главата е наречена череп. Тој е поделен на два дела:
Коски на лице
Како додаток на коските на черепот и лицевиот дел се и три ситни ковчиња во средно уво, единечна коска коњско или турско седло (Sella turcica) и коската што е долна потпора на черепот наречена подјазична коска (os hyoideum), со која се поврзува јазикот.
Детски череп
Черепот на децата има делови без целосно формирани коски, што создаваат обвивки наречени „меко место“. Најголема и најпозната е онаа блиску до местото каде што се спојуваат двете темени коски со челната коска. таа е наречена предна фонтонела и обично не се затвора пред осумнаесеттиот месец од животот на децата.
Коски на ’рбетен столб
Во средиштето на секој пршлен има голем отвор. Кога сите пршлени ќе се поврзат во низа со ленти на јакото сврзливо тквио (лигаменти) овие отвори го создаваат ’рбетниот канал, во кој е сместен ’рбетниот мозок. Кога се гледа отстрана ’рбетниот столб може да се види дека има низа од меѓупршленски отвори низ кои излегуваат ’рбетни нерви.
Пршлените во ’рбетниот столб се означени одозгора надолу според местото на кое се наоѓаат:
Кога се гледа од страна може да се види дека на ’рбетниот столб има четири кривини, кои соодветствуваат на четирите групи пршлени. Ваквите кривини на ’рбетниот столб обозможуваат потскокунување и трчање, како и неопходна рамнотежа при движењето.
Коски на градниот кош
Во градбата на градниот кош (thorax) влегуваат дванаесет парови на ребра (costae) и градна коска (sternum).
Градната коска личи на меч. Гордниот дел е наречен дршка на градната коска(manubrium), чиј врв од секоја страна се поврзува со клучната коска (clavicula), а странично надолу се поврзува со првиот пар ребра. Телото на градната коска е долго и личи на сечило на меч. по должината од секоја страна се поврзува со ребрата. Долниот крај на градната коска има мал врв, кај младите создаден од ’рскавица, а кај возрасните создаден од коска. Тоа е мечовито продолжение (procesus xiphoideus). Тој се користи како место за притискање на градниот кош при давање прва помош за стимулирање на работата на срцето од надвор.
Сите 24 ребра (12 пара), одназад се поврзуваат со ’рбетниот столб за разлика од тоа нивните врски при поврзување од напред се многу слаби. Според начинот на поврзување на градната коска, ребрата се поделени на:
Просторот меѓу ребрата, наречен меѓуребрен простор е составен од мускули, крвни садови и нерви.
Коски на горни екстремитети
Во горните екстремитети спаѓаат: коски на раменскиот појас и коски на рацете.
Коски на раменски појас
Раменскиот појас се состои од две коски:
Коски на рака
Коските на рацете се сотавени од:
Коски на долни екстремитети
Коските на долни екстремитети се групирани на сличен начин како и коските на горните екстремитети.
Коски на карличен појас
=
Коските на карлицата се цврста основа на трупот и на органите во долниот дел на стомачната празнина, вклучувајќи ги мочниот меур, внатрешните полови органи и делови на цревата. Женската карлица е приспособена за бременост и раѓање на детето, таа e поширока за разлика од машката карлица. Каричниот појас се состои од цврсти коски што ја создаваат карлицата. Тој е составен од две карлични коски што се наоѓаат однапред и од страна на карлицата и од крсната коска што се поврзува со карличните коски, затворајќи ја карлицата одназад. Секоја карлична коска (os coxae) почнува да се развива како три засебни коски кои потоа се спојуваат.
Деловте на сите три коски заедно создаваат длабоко грло, ацетабулум, кое може да ја обиколи главата на бутната коска и го создава карличниот зглоб.
Коски на нозе
Долните екстремитети се состојат од следните коски:
Скршеници (фрактури) на коски
Дејстовот на различни видови удари може да предизвика скршеници (фрактури) речиси на секоја коска. Скршениците можат да бидат:
Многу важна постапка при прва помот при скршеници е заштита од движење на оштетените делови. Кај луѓето што имаат повреди на грбот, ако внимателно и правилно се пренесуваат на цврстите табли или врати, може да се спречи да добијат и сериозни повреди на ’рбетниот мозок. Ако нема надворешно крварење, завиткувањето на повредениот со ќебе може да помогне да се избегне шокот.
Психички развој на личноста
Развојот на психичкиот живот на личноста може да се проучува од филогенетски и онтогенетски аспект.
Филогенетски психички развиток
ФИЛОГЕНЕТСКИ (развојот на човекот како животен вид од постоењето на првобитните луѓе до денешниот човек - хомо сапиенс). Најважни филогенетски фактори се:
NGC 6433
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6433 се споменува и како UGC 10962, MCG 6-39-15, CGCG 199-13, IRAS 17422+3649.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јули 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6433 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 6433 има привидни димензии од 2' х 0,5'.
Психички развој на личноста
Дебати околу тоа кој фактор е најрелевантен
Постојат различни сваќања за развитокот на личноста и „копјата се кршат― најмногу околу прашањето што е поважно во развитокот на личноста, наследството, средината или личната активност. Според нативистичкото сваќање наследството е главно и го определува целокупниот развиток и сите одлики на една личност. Наспроти овие тврдења постојат такви кои главно значење и даваат на средината, на условите во кои живее поединецот. Најкарактеристичен претставник на овие тврдења е американскиот психолог Џон Вотсон кој рекол: „Дајте ми нормални деца и можност да ги воспитувам во услови какви што сакам и ви гарантирам дека од секое дете ќе направам она што сакам јас: лекар, музичар, просјак, крадец, без оглед на неговите способности, склоности и наследство. ― Овие сваќања се неоправдани како и нативистичките. Научниците долго време спореле околу тоа кој од овие три групи на онтогенетски фактори се најважни. Некои сметале дека тоа се биолошките, други средината, трети личната активност. Денеска се смета дека сите три групи фактори се подеднакво важни и еден без друг не можат да дејствуваат освен што биолошките фактори се основа на која ќе содејствуваат другите две групи фактори. Се смета дека поттикот, од средината е неопходен услов за развивање на билошките потенцијали.
NGC 6433
Други поделби
Проучување на NGC 6433 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60766. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 116; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2619. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 277.
Принцип на релативност
Во физиката, принцип на релативноста е услов равенките што ги опишуваат законите на физиката да имаат иста форма во сите прифатливи рамки на упатување.
На пример, во рамките на специјалната релативност на Максвел равенки имаат иста форма во сите инерцијални референтни рамки. Во рамките на општата релативност, Максвел равенките или равенките на  Ајнштајн областа имаат иста форма во произволни референтни рамки.
Неколку принципи на релативноста успешно се применуваат низ науката, без разлика дали имплицитно (како во Њутновата механика) или експлицитно (како во специјалната релативност на Алберт Ајнштајн и општата релативност ).
Основни концепти
Одредени принципи на релативноста се широко прифатени во повеќето научни дисциплини. Еден од најраспространетите е верувањето дека секој закон на природата треба да биде ист во секое време; и научните истражувања генерално претпоставуваат дека законите на природата се исти, без оглед на лицето кое ги мери. Овие видови принципи се вклучени во научното истражување на најосновните нивоа.
Секој принцип на релативност пропишува симетрич-ност во природниот закон: тоа е, законите мора да изгледаат исти за еден набљудувач како што прават на друг. Според теоретскиот резултат наречен Нотерова теорема, секоја таква симетрија, исто така, ќе значи конзервација закон. На пример, ако двајца набљудувачи во различни периоди ги гледаат истите закони, тогаш количината наречена енергија ќе биде зачувана. Во оваа смисла, принципите на релативност прават предвидливи предвидувања за тоа како се однесува природата и не се само изјавите за тоа како научниците треба да пишуваат закони.
Специјален принцип на релативност
Според првиот постулат на специјалната теорија на релативноста:
- Алберт Ајнштајн: Основата на општата теорија на релативноста, Дел А, §1
Овој постулат дефинира инерцијална референтна рамка.
Специјалниот принцип на релативност наведува дека физичките закони треба да бидат исти во секоја инерцијална референтна рамка, но дека тие може да се разликуваат од оние кои не се инерцијални. Овој принцип се користи и во Њутновата механика и во теоријата на специјалната релативност. Неговото влијание во последното е толку силно што Макс Планк ја нарече теоријата по принципот.
Принципот бара физичките закони да бидат исти за секое тело кое се движи со постојана брзина како што е за тело во мирување. Последица е тоа што набљудувачот во инерцијална референтна рамка не може да определи апсолутна брзина или насока на патување во вселената и може да зборува само за брзина или насока во однос на некој друг објект.Принципот не се проширува на не-инерцијалните референтни рамки, бидејќи тие рамки, според општото искуство, се чини дека не ги почитуваат истите закони на физиката. Во класичната физика, фиктивни сили се користат за да се опише забрзување во не-инерцијалните референтни рамки.
Во Њутновата механика
Специјалниот принцип на релативност првпат беше експлицитно изговорен од Галилео Галилеј во 1632 година во неговиот дијалог во врска со Двата главни светски системи, користејќи ја метафората на бродот на Галилео.
Њутн механика додаде во специјалниот принцип неколку други концепти, вклучувајќи закони на движење, гравитација и тврдење на апсолутно време. Кога се формулира во контекст на овие закони, специјалниот принцип на релативноста наведува дека законите на механиката се инвариантни според Галилејската трансформација.
Во специјалната релативност
- Анри Пуанкаре, 1904
Во нивните трудови од 1905 година за електродинамиката, Анри Пуанкаре и Алберт Ајнштајн објаснија дека со трансформациите на Лоренц принципот на релативност има совршено место. Ајнштајн го подигнал (специјалниот) принцип на релативност на постулатот на теоријата и ги извлекол Лоренцовите трансформации од овој принцип во комбинација со принципот на независност на брзината на светлината (во вакуум) од движењето на изворот. Овие два принципа се помириле едни со други (во третманот на Ајнштајн, иако не во Понкаре) со преиспитување на фундаменталното значење на просторот и временските интервали.
Силата на специјалната релативност лежи во нејзиното издвојување од едноставни основни принципи, вклучувајќи инвариантност на законите на физиката под промена на инерцијалните референтни рамки и инвариантност на брзината на светлината во вакуум. (погл. и Лоренцова коваријанса.)
Општ принцип на релативност
Општ принцип на релативност вели:
- C. Молер Теорија на релативноста, стр. 220
Тоа е, физичките закони се исти во сите референтни рамки - инертен или не-инертен. Забрзаната наелектризирана честичка може да емитира синхротронно зрачење, иако честичка во мирување не. Ако сега ја разгледаме истата забрзана наелектризирана честичка во својата не-инерцијална рамка за одмор, таа емитира зрачење во мирување.
Физиката во не-инерцијалните референтни рамки историски се третира со координатна трансформација, прво, во инерцијална референтна рамка, изведувајќи ги потребните пресметки во него, и користејќи друга да се врати во неинерцијалната референтна рамка. Во повеќето такви ситуации, истите закони на физиката можат да се користат ако се земат предвид одредени предвидливи фиктивни сили; пример е рамномерно вртечка референтна рамка, која може да се третира како инерцијална референтна рамка ако се додаде фиктивна центрифугална сила и сила Кориолисова.
Проблемите кои се вклучени не се секогаш толку тривијални. Специјалната релативност предвидува дека набљудувачот во инерцијална референтна рамка не гледа објекти што тој би ги опишал како да се движат побрзо од брзината на светлината. Сепак, во не-инерцијалната референтна рамка на Земјата, третирањето на место на Земјата како фиксна точка, ѕвездите се забележуваат да се движат на небото, кружејќи еднаш околу Земјата дневно. Бидејќи ѕвездите се далеку светлосни години, ова набљудување значи дека, во не-инерцијалната референтна рамка на Земјата, секој што гледа во ѕвездите гледа објекти кои се појавуваат, за нив, да се движат побрзо од брзината на светлината..
Општата релативност
Општата релативност била развиена од Ајнштајн во годините 1907 - 1915. Општата релативност претпоставува дека глобалната Лоренцова коваријанса на специјална релативност станува локална Лоренцова коваријанса во присуство на материјата. Присуството на материјата "curves" простор-време, и оваа искривување влијае на патот на слободни честички (па дури и на патот на светлината). Општата релативност ја користи математиката на диференцијалната геометрија и тензорите со цел да ја опише гравитацијата како ефект на геометријата на простор-време. Ајнштајн ја засновал оваа нова теорија за општ принцип на релативноста, и ја именувал теоријата по основниот принцип.
Дополнителна литература
Види специјален релативитет наводи и на општиот релативитет наводи.
Флумери
Флумери — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 август 2017 година било 2,950 жители.
Црква „Св. Атанасиј“ - Омур Беј
Свети Атанасиј (Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Омур Беј, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Во парохијата влегуваат и црквите „Рождество на Пресв. Богородица“ од XVIII век и „Св. Атанасиј“, сместени на местото на старото село Омур Беј на Богданска Планина.
Втора чеченска војна
Втората чеченска војна, во подоцнежна фаза попозната како Војната во Северен Кавказ, е војна која била започната од воените сили на Руската Федерација на 26 август 1999 година, како одговор на Дагестанската војна од страна на Исламската меѓународна бригада.
На 1 октомври руските сили влегле во Чеченија. . Кампањата на руските сили завршила со де факто независност на Ичкерија и враќање на територијалниот интегритет и контрола на руските власти. И покрај тоа што конфликтот се смета за внатрешен во рамките на Руската Федерација, војната привлекла големо влијание, а привлекла и голем број на странски волонтерски војници.
Во текот на почетната фаза од конфликтот, руските воени сили и проруските чеченски паравоени сили започнале отворена борба со чеченските сепаратисти во градот Грозни, кој напад резултирал со ставање под опсада на истиот кој траел од крајот на 1999 година до февруари 2000 година. Во мај 2000 година, руските сили воспоставиле контрола врз Чеченија, но војната во Северен Кавказ продолжила уште цели девет години. Чеченските бунтовници по падот на Чеченија започнале да извршуваат терористички напади против цивилното население во Русија. Овие напади предизвикале меѓународна осуда.
Започнувајќи од 2009, борбрните дејствија со чеченските сепаратисти престанале. Градот Грозни од неодамна претрпел голема реконструкција така што голем дел од градот и од околните области биле обновени. Сепак, насилството во Северен Кавказ сѐ уште постои. Привремени напади биле регистрирани од страна на руските власти, и истите сѐ уште се случуваат.
На 16 април 2009 година, операциите и битките против тероризмот официјално завршиле. Најголемиот дел од руската армија била повлечена, а товарот за справување со последните низа на препукувања останал врз локалната полиција. Три месеци оподоцна, протераниот водач на сепаратистичката влада, Ахмед Закаев повикал за прекин на огнот и вооружениот отпор против полицијата на чеченските сили започнувајќи од 1 август, и изјавил дека од тој ден Чеченците никогаш повеќе нема да пукаат едни кон други.
Точниот број на загинати од овој конфликт е непознат. Според слободни проценки, бројот се движи од 25,000 до 50,000 загинати или исчезнати, главно цивили од Чеченија. Руските жртви се над 5,200 и околу 11,000 според комитетот на мајките на војниците.
Историја на Германија
Историјата на Германија е проследена преку создавање на германските племиња, нивното преселување познато и како големата преселба на народите, создавањето на Франкија, нејзино разделување и создавање на Источна Франкија, обединување на германите и создавање на Кралство Германија односно Светото Римско Царство. Историјата на Германија продолжува со создавањето на Рајнскиот Сојуз, Германскиот Сојуз, револуцијата од 1848 година и обединувањето на Германија, создавањето на Германскиот Рајх и Германското Царство, преку двете светски војни, разделувањето на Германија и нејзиното повторно обединување во 1990 година по падот на комунизмот.
И покрај тоа што до 1871 година не постоела германска нација, сепак историјата на Германија започнала во ерата на германските племиња. Зборот “Германија“ за првпат бил употребен од страна на Римското Царство, кој го употребувала за териториите кои се наоѓале северно од Дунав и источно од реката Рајна. По големата преселба на народите, франките успеале да ги потчинат западните германски племиња. Императорите на германите себеси се гладале како директни наследници на Римското Царство и од 1806 година нивната империја била наречена Свето Римско Царство, која опфаќала голем дел од Средна Европа. Кога Франкија била разделена, во нејзиниот источен дел (денес Западна Германија) била создадена Источна Франкија под раководство на Лудвиг I. Хенрик I станал првиот цар на Германија во 919 година. Во 962 година, Отон I станал првиот император на Светото Римско Царство.