cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Советник за национална безбедност (САД)
Помошник на претседателот на САД за национална безбедност (англиски: Assistant to the President for National Security Affairs APNSA), или најчесто скратено како советник за национална безбедност (NSA) ― главен советник на претседателот на Соединетите Американски Држави за сите прашања поврзани со националната безбедност. Тој е член на Советот за национална безбедност на САД кој е дел од Извршната канцеларија на претседателот на САД. Канцеларијата на советникот за национална безбедност се наоѓа во западното крило на Белата куќа.
Советникот за национална безбедност го назначува претседателот, а потоа не треба да биде изгласан од Сенатот. Ако за оваа функција се именува генерал со три или четири ѕвезди, Сенатот треба да го потврди воениот чин. Советникот за национална безбедност учествува на состаноците на Советот за национална безбедност (НСК). Советникот за национална безбедност, исто така, заседава во Советот за домашна безбедност (ХСЦ).
Моќта и улогата на советникот за национална безбедност варира од администрација до администрација, но во суштина е човек на ЦИА во Белата куќа. Од 1953 година, овој функционер предводел специјална група за надгледување на тајните операции на ЦИА во странство, која во 1970-тите била трансформирана во Четириесетти комитет (Forty Committee).
За време на криза, советникот за национална безбедност работи во Собата за ситуации во Белата куќа и на претседателот му обезбедува најнови вести за кризата.
Актуелен советник за национална безбедност (од 20 јануари 2021) е Џејк Саливен.
Не само за лебот
„Не само за лебот“ (руски: Не хлебом единым) — филм на режисерот Станислав Говорухин од 2005 година. Автори на сценариото се: Владимир Дудинцев и Владимир Валутски. Главните улоги ги играат: Светлана Ходченкова, Михаил Елисеев и Виктор Сухоруков.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Русија по завршувањето на Втората светска војна, а во него е прикажан љубовниот триаголник како парабола за судирот меѓу комунизмот и индивидуалноста. Локалниот моќен човек Дроздов верува дека комунизмот овозможува просечните и надарените луѓе д абидат подеднакво вредни. Неговата сопруга се вљубува во еден научник кој е иноватор, но неговите изуми ги загрозува Дроздов...
Државен секретар на Соединетите Американски Држави
Државен секретар на Соединетите Американски Држави ― член на Федералната влада на САД кој е на чело на Стејт департментот во чија надлежност се надворешните работи. Тој е највисоко рангиран член на американскиот кабинет на претседателот.
Функцијата е креирана во 1789 година, а Томас Џеферсон бил прв носител оваа функција. Државниот секретар ги претставува САД пред странските земји, и затоа се поистоветува со министер за надворешни работи во други земји. Државниот секретар го именува претседателот на Соединетите Американски Држави, а потоа го гласа Сенатот.
Актуелен државен секретар е Ентони Блинкен, кој на 26 јануари 2021 година бил изгласан од Сенатот.
Историја
По ратификувањето на Уставот на Соединетите Држави, првиот Конгрес на Соединетите Американски Држави го креирал Стејт Департманот и создал Канцеларија на државниот секретар за да го води одделот.
Должности и одговорности
Должности на државниот секретар се: да ја надгледува работата на дипломатските претставништва на САД, надзор врз политиката за имиграција и да раководи со Стејт департментот. Секретарот, исто така, го советува претседателот поврзани со надворешните работи на САД, како што е назначување и отповикување на дипломати и амбасадори. Државниот секретар може да води преговори, да толкува и раскинува договори кои се однесуваат на надворешната политика. Секретарот може да учествува и на меѓународни конференции, организации и агенции како претставник на САД. Тој, исто така, дава услуги на американски граѓани кои живеат или патуваат во странство, како што се обезбедување акредитиви во форма на пасоши. Со тоа, секретарот обезбедува и заштита на граѓаните, нивниот имот и интереси во странство.
Шест државни секретари подоцна станале американски претседатели: Томас Џеферсон, Џејмс Медисон, Џејмс Монро, Џон Квинси Адамс, Мартин Ван Бурен и Џејмс Бјукенан. Многу други, меѓу кои се и Хенри Клеј, Даниел Вебстер, Луис Кас, Џон К. Калхун, Џон М. Клејтон, Вилијам Џенингс Брајан, Александар Хејг, Џон Кери и Хилари Клинтон биле кандидати за претседател на САД, без разлика дали пред или по нивниот мандат како државен секретар, но загубиле на изборите. Според тоа, позицијата на државен секретар се смета за утешна награда за неуспешните претседателски кандидати.
Италијанско џало
Италијанскиот џало (giallo all'italiana), познат и како трилинг, шпагети трилер или само џало, беше кинематографски жанр од Италија во 1960-тите, потоа развиен во 1970-тите. Овој жанр има различни одлики во споредба со класичното џало од романите и филмовите дотогаш. Италијанското џало, всушност се состои од трилер сцени и теми преземени од хорор филмовите, од жанрот слешер и од филмовите за експлоатација.
Првите џало
Веќе во раните години на дваесеттиот век, италијанската кинематографска продукција содржеше филмови кои имаа одлики на жанрот што се раѓал последователно: италијанскиот џало. Дел од нив се инспирирани од театарски и книжевни дела, како: La mano della morta од 1916, Il triangolo giallo и La banda dei rossi. Дел од писателите, чиишто дела од овој жанр доживеале филмска транспозиција се: Каролина Инверницио, Емилио де Марки, Џулио Пичини, Ремиџо Ѕена, Лујџи Натоли, Артуро Оливиери СанЏакомо, Матилде Серао, Салваторе Фарина и многу други. Ваквите писатели со нивните дела ќе ги постават темелите на жанрот, а во 1929 издавачката куќа Мондадори ќе ја отпочне едицијата на Џало книги. Благодарение и на други писатели, таквите книги ќе станат основа за трансопзиција од роман во филмови. Од тој период се појавуваат писатели како: Алесандро Варалдо, Алесандро де Стефани, Тито А. Спањол, Аугусто де Анџелис, Енцо Д’Ерико и Франко Ена.
Филмската продукција доживува дополнителен подем со звукот и звучните ефекти. Такви филмови се: Corte d'Assise, Grattacieli, Stasera alle undici и Joe il rosso. Од првите џало како: Ai margini della metropoli, Un maledetto imbroglio, Il bivio, Persiane chiuse, Operazione Mitra, Terrore sulla città, Cronaca di un delitto и Pensione Edelweiss, а во 1963 година се раѓа италијанскиот џало.
60-ти години
Во 1963, Марио Бава го претставува на публиката филмот La ragazza che sapeva troppo, во улога на Валентина Кортезе, Џон Саксон и Летисија Роман. Се работи за мрачна приказна со доза на иронија, а протагонистот е еден изопачен и засташувачки лик, кој предизвикува ужаси и смрт на улиците во Рим. Со текот на времето овој филм почнал да се смета за првиот џало, по него следеа други со слични елементи. Дотогаш филмовите со мрачни теми, отсекогаш се сметале за нереални поради готските места или поради тоа што биле сместени во минатото, создавајќи на тој начин емотивна оддалеченост помеѓу настаните и публиката. Меѓутоа за сублимат на жанрот се смета филмот Sei donne per l'assassino од 1964 исто така во режија на Бава. Во филмот убиецот е облечен во темен мантил, ракавици и шешир; дел од сцените се од неговата перспектива, а местата на злосторствата се особено елаборирани и крвави (позната е онаа сцена во која убиецот го притиска неколкупати лицето на жртвата со жешка пегла). Сето тоа е проследено со вознемирувачка музика (како познатите мелодии на музичката група Гоблин), па дури и голотија (иако не е експлицитна), но станува типичен елемент во филмовите што следат низ годините.
Помеѓу крајот на 60-тите и почетокот на 70-тите се појавува нов поджанр: еротски џало во кој поголемо внимание се дава на сексуалните елементи во приказната, а режисерот Умберто Ленци го дефинира како и врвен трилер. Истиот тој ја режира трилогијата на филмовите: Orgasmo (1969), Così dolce... così perversa (1969) e Paranoia (1970), филм, во кој се мешаат еротиката и психологија со интригите на благородниот свет. Друг познат режисер на овој жанр е Серџо Мартино, со филмовите: Lo strano vizio della signora Wardh (1971), Tutti i colori del buio (1972) и Il tuo vizio è una stanza chiusa e solo io ne ho la chiave (1972). Други филмови кои се дел од овој поджанр се: Il dolce corpo di Deborah (1968) во режија на Ромоло Гуериери, Nude... si muore (1968) во режија на Антонио Маргерити, Femmine insaziabili (1969) во режија на Алберто де Мартино, 5 bambole per la luna d'agosto (1970) во режија на Марио Бава, (Perché quelle strane gocce di sangue sul corpo di Jennifer? (1972) во режија на Џулијано Карнимео, Ragazza tutta nuda assassinata nel parco (1972) во режија на Алфонсо Бреша, Nude per l'assassino (1975) во режија на Андреа Бијанки и Il vizio ha le calze nere (1975) во режија на Тано Чамароза.
70-ти: трилинг
Помеѓу 1970 и 1971 излегуваат три такви филма во режија на Дарио Арџенто: L'uccello dalle piume di cristallo, Il gatto a nove code и 4 mosche di velluto grigio. Арџенто, модернизирајќи ги стилот и техниката како Бава, постигнува огромен успех, пред сè во САД. Темите во филмовите биле многу слични на детективските аргентински приказни. Во споредба со претходните филмови, кај новосоздадените се обрнува големо внимание на разработка и сценската поставеност на злосторствата, со поголема употреба на специјални ефекти, поретко користени дотогаш. Овој поджанр на филм го добил називот возбудлив (thrilling), од глаголот возбудува (thrill) со буквално значење да се наежиш од емоции. Трилинг филмовите добиваа сè понасилна и еротска конотација, концентрирајќи се, пред сè во описите на фигурата на убиецот, како на физички аспект така и на неговите психолошки одлики. Намерата на тоа било гледачот да биде што е можно поприсутен во злосторството, преку очите на убиецот, користејќи за таа цел релативно нова кинематографската техника, наречена субјективна. Таа се состои во различниот приказ на претставување на сцените, односно приказот на една сцена изгледа како да е од перспективата на сторителот на злосторството. Убиецот често бил претставуван како психопат, додека пак главните ликови не се интуитивниот инспектор ниту пак бестрашниот дежурен полицаец, туку обични луѓе што сосема случајно се запознаваат и завршуваат заплеткани во одреден настан. На тој начин, убиецот станува главен лик и симбол на жанрот, а давајќи му толкава важност во приказната, дури и содржината на дејствата понекогаш доаѓа во втор план.
Подемот на жанрот
Покрај имитирањето на содржините во филмовите, новите трилинг носат слични наслови како првите филмови на Дарио Арџенто, кој продуцирал многу филмови и во странство, збогатувајќи го жанрот. Едни од најпознатите филмови се: L'uccello dalle piume di cristallo, La tarantola dal ventre nero, La coda dello scorpione, Una farfalla con le ali insanguinate, L'iguana dalla lingua di fuoco, La sanguisuga conduce la danza, L'uomo più velenoso del cobra, Il gatto dagli occhi di giada, Gatti rossi in un labirinto di vetro, La volpe dalla coda di velluto, Il sorriso della iena, Nella stretta morsa del ragno.
Но, се создавале и многу авторски филмови, слични на аргентинскиот модел, како: Giornata nera per l'ariete во режија на Лујџи Бацони, Il profumo della signora in nero во режија на Франческо Барили, Cosa avete fatto a Solange? во режија на Масимо Даламано, E tanta paura во режија на Паола Кавара, La corta notte delle bambole di vetro и Chi l'ha vista morire? во режија на Алдо Ладо, La donna della domenica во режија на Лујџи Коменчини, Gran bollito во режија на Мауро Болоњини и Il mostro во режија на Лујџи Ѕампа.
Во 1975 Дарио Арџенто го објавува Profondo rosso (првично требало да го носи името La tigre dai denti a sciabola), филм кој доживува голем успех и на меѓународно ниво. Според критичарите и фановите се смета за еден од најуспешните филмови од италијанското џало. Меѓу трилинг филмовите, Profondo rosso е сигурно најпознатиот и најуспешниот филм, кој и до ден денес успешно се емитува на телевизија. Лучо Фулчи, благодарение на неговите филмови станува еден од идните претставници на италијаскиот сплател. Некои од најпознатите се: Una sull'altra, Una lucertola con la pelle di donna, Non si sevizia un paperino и Sette note in nero.
Во 1976 Пупи Авати го режира филмот La casa dalle finestre che ridono, еден од најпознатите италијански џало филмови. А веќе следната година ја режира пародијата Tutti defunti... tranne i morti, која покрај истите режисер и сценаристи, голем број од актерите се од претходниот филм.
Други филмови што се предвесници на жанрот слешер (особено на холивудската серија на филмови Venerdì 13 ), се: Reazione a catena во режија на Марио Бава или I corpi presentano tracce di violenza carnale во режија на Серџо Мартино.
80-ти: пад
Со доаѓањето на 80-тите години, во САД почнува продукција на нов вид на трилер и хорор филмовите, поради тоа италијанскиот џало полека доживува пад. Има неколку филмови кои останаа доследни на првите филмови од жанрот, меѓу нив се: Tenebre, Phenomena и Opera во режија на Дарио Арџенто, Macabro, La casa con la scala nel buio, Morirai a mezzanotte и Le foto di Gioia во режија на Ламберто Бава (син на Марио Бава), Caramelle da uno sconosciuto во режија на Франко Ферини, L'assassino è ancora tra noi во режија на Камило Тети, Il mostro di Firenze во режија на Чезаре Фераро и Tramonti fiorentini во режија на Џани Сиракуза и Паоло Фрајоли (последните три филмови се инспирирани од Чудовиштето од Фиренца  (Mostro di Firenze)), Lo squartatore di New York и Murderock - Uccide a passo di danza во режија на Лучо Фулчи, Mystère и Sotto il vestito niente од Карло Ванцина (со апокрифно продолжение во режија на Дарио Пијана).
Играчи на италијанската фудбалска репрезентација
Список на играчи по бројот на настапи за италијанската репрезентација
Овој список ги содржи играчите кои ја претставувале италијанската репрезентацијата во најмалку еден натпревар.
Играчите во болд се сè уште активни.
Список на стрелци за италијанската репрезентација
Играчите во болд се сè уште активни.
Мод од Велс
Мод од Велс (со полно име при раѓање: Мод Шарлот Мери Викторија, принцеза од Велс; англиски: Maud Charlotte Mary Victoria; 26 ноември 1869 - 20 ноември 1938) била британска принцеза и кралица на Норвешка како сопруга на кралот Хокон VII. Таа е најмладата ќерка на кралот Едвард VII и кралицата Александра од Обединетото Кралство, и пред нејзиниот брак била позната како принцезата Мод од Велс, бидејќи нејзиниот татко во тоа време бил принц од Велс.
Живот
Мод е родена на 26 ноември 1869 година во Марлборо Хаус, Лондон. Таа е трета ќерка и петто дете на Алберт Едвард, принцот од Велс и Александра, принцезата од Велс. Алберт Едвард е најстар син на кралицата Викторија, а Александра е најстара ќерка на Кристијан IX од Данска. Мод се омажила релативно доцна, и чекала до доцните дваесетти за да најде сопруг.
Кралица на Норвешка
Принцот Карл служел како офицер во Данската кралска морнарица, а тој и неговото семејство до 1905 година живееле претежно во Данска. Во јуни 1905 година, норвешкиот Стортинг ја раскинал 91-годишната заедница помеѓу Норвешка и Шведска и било изгласано престолот да му го понудат на принцот Карл од Данска. Мод која припаѓала на британската кралска династија придонела за таквата одлука. По референдумот во ноември, принцот Карл го прифатил норвешкиот престол и станал крал Хокон VII, а неговиот син бил преименуван во Улав. Кралот Хокон VII и кралицата Мод биле крунисани на 22 јуни 1906 година во катедралата Нидарос во Трондхајм; ова последно крунисување во Скандинавија.
Кралицата Мод брзо се прилагодила на нејзината нова земја и на должностите како кралица. Мод одиграла силна и доминантна улога во дворот и семејството, но дискретна улога во јавноста.
За време на нејзините први години во Норвешка, таа и нејзиниот сопруг биле фотографирани во норвешки народни носии и уживале во зимските спортови, за што повеќе да изгледаат како Норвежани кај народот.
Последното јавно појавување на кралицата Мод во Британија било во Вестминстерската опатија за време на крунисувањето на кралот Џорџ VI и кралицата Елизабета во мај 1937 година.
Смрт и оставштина
Нејзиното тело било вратено во Норвешка со брод на Кралската морнарица, и нејзиното тело било положено во кралската крипта во замокот Акершус, Осло.
Земјата на Кралицата Мод и Планините на Кралицата Мод на Антарктикот; Заливот на Кралицата Мод (вклучувајќи го и засолништето за птици преселници на Кралицата Мод) во Нунавут, Канада, се именувани по Мод. Бродот Мод, дизајниран според насоките на Роалд Амундсен за пловидба во Северноледениот Океан и пуштен да плови во 1916 година бил крстен во чест на Мод од Велс.
Палењето на Никифорово
Палењето на Никифорово — злосторство извршено од албанските балисти и италијанските фашисти на 21 август 1943 година, при што биле запалени 62 домаќинства, покуќнина, добитокот и биле убиени неколку жители на селото.
Настан
Пред самото палење на селата, во ова подрачје постојано упаѓале италијанските војници, карабиниерите и балистите на Џемо Хаса. Непосредно пред самото палење на селата, група од педесетина балисти на чело со Џемо се сретнале на патот со казнената единица на Италијанците, која била формирана исклучиво за борба против партизаните и за вршење одмазда врз населението. По краток договор, заминале за Никифорово каде вршеле пресија врз населението, посебно врз семејствата од чија средина имало партизани. Како непосреден повод на окупаторот и на неговите платеници за палењето на селата им послужило фаќањето на партизанот Момир Марковски од Никифорово и партизанскиот курир Гаве Лазаревски од Леуново. Во ранецот на Момир Марковски била најдена крвава кошула од италијанско потекло, што уште повеќе ги изреволтирало присутните Италијанци и балисти. Тие најпрвин го стрелале Момир Марковски, а потоа го однеле Гаве Лазаревски во Леунов, каде и него го стрелале. Двајцата биле стрелани на прагот на своите куќи пред очите на своите семејства.
Претходен настан
На 17 август, фашистите го довеле Момир ранет, искрвавен и претепан. Ги повикале неговите браќа и сестра му. Притоа го повикале и народот да се собере. Иако бил измачен и со загубена крв, Момир јуначки го поднесувал тепањето. Фашистите го потерале до плотот од градината и без да му ги врзат очите стрелале во него од 3 - 4 метри. Главен извршител бил познатиот фашист - карабинер Фучило. По директива на партизанската организација и НОО, бил организиран закоп на Момир, при што се одржал говор за неговото дело и за херојство, а целото село дало клетва за неговата освета. Веднаш по овој настан, веќе подолго подготвуваната одмазда врз селата почнала практично да се реализира. Од Гостивар вечерта на 20 август 1943 година пристигнала една поголема единица на италијанската војска со артилерија и минофрлачи, потоа голема група на балисти, албански милиционери. Тие се сместиле најпрвин во Маврови Анови, а потоа ноќта заминале за Никифорово. Бил направен план и двете села до темел да се уништат, а притоа ни населението да не се поштедува. Преку некои албански милиционери и други лица се дознала целта на нивнто доаѓањ. Оваа информација во Никифорово ја донел Живко Живковски. Врз оваа информација, во Никифорово, во присуство на Крсте Црвенковски, се одржал состанок. Било решено да се известат селаните да го извадат од своите куќи се она што е највредно и да се засолнат во шумата над селото. Веднаш потоа од Леуново бил повикан Павле Аврамовски, кој бил запознен со новонастанатата ситуација со цел да ги информира селаните, односно да се организира спасување на покуќнината и засолнување на луѓето и во Леуново. Според сеќавањето на Урош Андреевски и партиската организација во Маврово била информирана за доаѓањето на италијанската војска (карабинери и балисти) во Маврови Анови и за нивната намера да ги запалат трите села. Во моментот во Маврово се одржал состанок во присуство на Крсте Црвенковски, Илија Топаловски - Аврам и Живко Брајковски. Откако го испратиле во Маврови Анови Никола Дојковски, кој по враќањето ги информирал за бројноста на силите и нивната намера, Крсте Црвенковски предложил да се алармира селото за да се засолнат селаните во шумата. Крсте Црвенковски заедно со Илија Топаловски и Урош Андреевски заминале за Никифорово.
21 август 1943
Во раната зора на 21 август 1943 година, најпрво започнало бомбардирање на селото Никифорово, а потоа во селото навлегле италијанските војници и балистичкиот башибозук, при што паралелно со пљачкосувањето на покуќнината и стоката, ги палеле куќите и притоа биле изгорени 62 куќи. Затекнатите селани биле собрани сред селото, а подоцна фатиле уште една група луѓе што биле засолнати поблиску над селото. Сите нив ги построиле пред цевките на митралезите. Во таа страотна ситуација, каде што бил измешан пискотот на луѓето, стоката и пукањето на пушките и бомбите, се вршел ѕверски терор врз населението.
Жртви
Неколку селани биле убиени:
Александар Бутлеров
Александар Михајлович Бутлеров (Александр Михайлович Бутлеров; – ) —  руски хемичар, еден од главните творци на теоријата на хемиската структура (1857–1861) и првиот кој ги вовел двојни врски во структурните формули. Роден е во во земјопоседничко семејство во Чистопољ, Казањска Губернија (денешен Татарстан). Се истакнал со повеќе откритија како хексаминoт (1859), формалдехидот (1859) и формозната реакција (1861). Прв ја предложил можноста за тетраедарскиот распоред на валентните врски во јаглеродните соединенија во 1862 г.
Во негова чест е наречен кратерот Бутлеров на Месечината.
Работа на определено време
„Работа на определено време“ (српски: Рад на одређено време) — филм на режисерот Милан Јелиќ од 1980 година. Главните улоги ги играат: Љубиша Самарџиќ, Милена Дравиќ, Бата Живојиновиќ и Никола Којо.
Синопсис
Во филмот се прикажани животните проблеми на еден наставник кој „привремено“ (веќе десет години) живее во тесниот еднособен стан на својата омажена сестра. Во станот, исто така, „привремено“ живее и сестрата на неговиот зет. Настанвикот има диплома, но нема постојана работа, туку работи привремено во училиштето каде учи едно дете кое живее само со својата мајка. Детето посакува да има татко, но тој да биде по неговиот, а не по вкусот на мајка му. Наставникот најмногу одговара на претставата на детето за идеалниот татко...
Енвер Хадри
Енвер Хадри (1941 – 25 февруари 1990) бил косовски Албанец активист за човекови права. Според албанскиот блог AACL, тој бил убиен додека застанал на семафор во Брисел, од тројца Југословени кои наводно работеле за Управата за државна безбедност (УДБА) . Ова се случило во комуната Сен Жил, на раскрсницата помеѓу улицата Сент Бернар и улицата де ла Викторија. Хадри со себе го имал списокот со 32 Албанци убиени на Косово од Србија, кој следниот ден ќе го достави до Комитетот за човекови права на Европскиот парламент. Живеел во Брисел од 1972 година каде работел на дневен ред на човековите права на Албанците на Косово. Тој, исто така, бил уапсен во 1999 година од српската полиција, откако зборувал за политички убиства за време на владеењето на поранешниот југословенски претседател Слободан Милошевиќ. Но, случајот против него бил прекинат по неколку месеци и тој бил обештетен за тортура.
Филмови на фашистичката пропаганда
Филмовите на фашистичката пропаганда биле еден од методите на фашистичкиот режим за пренесување на своите идеали и вредности на публиката. Истовремено се и уметнички феномен бидејќи во тој период се создале филмови со исклучителна вредност. Како филмовите од Третиот Рајх, од Советскиот Сојуз, така и италијанската филмска индустрија во фашистичкиот период имала целосна поддршка од државата, која ги користела филмовите како средство за пропаганда за фашистичка и колонијална политика.
Историја
Во 1922 година, Мусолини доаѓа на власт во Италија. Уште за време на првите години од фашизмот, тој почнал да дава важност филмската индустрија, сметајќи ги филмовите како средство за комуникација, а во една прилика изјавил дека „се најсилното оружје на државата“.
Првиот филм на фашистичката пропаганда е Il grido dell'aquila (1923) во режија на Марио Волпе и во продукција на Montalbano Film. Филмот е еден од првите фикции и е посветен на Маршот во Рим. Се објавил една година по тој настан и покрај потешкотитте при креирањето на истиот. Во филмот се воздигнува фигурата на Дуче, споредувајќи ја со фигурата на Гарибалди и неговите подвизи, кои неколкупати се споменуваат во филмот. На ист начин како што фигурата на Мусолини се споредува со оваа на националниот херој, така се поврзува фигурата на змијата (претставена како од Библијата) со комунистите. Во овој филм, како и во многу други е карактеристична симболиката на елементи.
Во 1924 година, по кратката криза на фашистичкиот режим, по убиството на социјалистот Џакомо Матеоти, се основа Кинематографската едукативна заедница (Unione Cinematografica Educativa), позната како Istituto Luce, за Министерствата да може вршат пропаганда преку актуелни вести и документарци.
Уште во првиот член од статутот на Фондацијата Istituto Luce, се опишани неговите основни цели како: ширење на народната култура и општото образование со помош на производи од кинематографската индустрија, ставени на пазарот со минимални можни услови за продажба и дистрибуирани за продобивки на националната и патриотска пропаганда.
Во 1934 година се основа Државниот потсекретеријат за печат и пропаганда (Sottosegretariato di Stato per la Stampa e la Propaganda), што во 1935 станува Министерство за печат и пропаганда, а во 1937 истото се преименува во Министерство за народна култура. Главната функција на Министерството била контрола на она што се објавува и цензура на филмови и документи кои не оделе во прилог на режимот, како и контрола во кинематографската индустрија, промовирајќи продукција на пропагандните филмови.
Други активности за развојот на фашистичката кинематографија биле инаугурацијата во 1932 на Филмскиот фестивал во Венеција (Mostra del cinema di Venezia), основањето на Генералниот директорат за кинематографија (Direzione Generale della Cinematografia) како и назначувањето на Лујџи Федри за генерален директор во 1934 година. Задачите на Дирекцијата биле: ревизија и монтажа на филмските сценарија, доделување награди на режисерите кои го поддржувале фашистичкиот режим и прегледување на странските филмови. Всушност голем дел од американските филмови биле цензурирани поради тоа што се претпоставувало дека можеле да влијаат нагативно врз италијанскиот народ против режимот. Целта на оваа цензура не било да ги забранат италијанските филмови кои не ја поддржуваат фашистичката идеологија, туку да ги модифицираат за да не ѝ противречат и да не го поттикнуваат италијанскиот народ на бунт против Владата. Воведувањето на звук во раните 1930-ти години одело во прилог за цензурирањето во филмовите, кое било во форма на синхронизација, односно правење измени во дијалозите меѓу ликовите. Кога, пак, некој филм се сметал за целосно несоодветен, веднаш се повлекувал од дистрибуција. Таков пример е филмот Lo sfregiato (Scarface, 1932) во режија на Хауард Хокс.
Во 1935 се формираше Национална институција за филмска индустрија (Ente Nazionale Industrie Cinematografiche (ENIC)), за продукција и дистрибуција на филмови, која го презеде бизнисот од Анонимното друштво Стефано Питалуга (Società Anonima Stefano Pittaluga). Во 1938 Национална институција за филмска индустрија се проширува за да го регулира бројот на странски филмови во Италија, а со текот на времето станува и еднинствениот канал преку кој странските филмови можат да бидат пристапни во Италија, на тој начин сериозно го органичува изборот на американските филмови.
Во 1937 во Рим се основа студиото Cinecittà и Експериментален центар за кинографија (Centro Sperimentale di Cinematografia), најпознатото професионално филмско училиште во Италија што сè уште функционира. Денот на свеченото отворање на Cinecittà е симболично 21 април бидејќи се смета дека на тој ден бил основан градот Рим, па така се воспоставува врска со големината на италијанската кинематографија. Истата година, седиштето на Istituto Luce се преместува во областа Квадраро, а за време на церемонијата поставиле огромен сценографски апарат на кој е прикажан Мусолини, а позади камерата е напишано: „Киното е најсилното оружје“. Со раѓањето на Италијанската Социјална Република или Република ди Сало во Венеција, се основа и Cinevillaggio (познато како и Cineisola), структура која служела како замена на Cinecittà, напуштена од фашистите поради конфликтот. Се формирала есента во 1943 година по иницијатива на Министерството за народна култура и Фердинандо Мецасома. Во студијата на Cinevillaggio се снимил последниот филм на фашистичката пропаганда: Un fatto di cronaca, во режија на Пјеро Балерини, а улогите ги толкуваа Освалдо Валенти и Луиза Ферида (актери кои припаѓале на фашистичката кинематографија, потоа убиени од антифашистите, обвинети за соработка со нацифашистите).
Одлики на филмот
Филмовите се во духот на фашистичкиот режим и ги слават неговите идеали.
Стотина од 772 филмови во Италија од 1930 до 1943 година, може да се класифицираат како фашистички со директна или индиректна пропаганда.
Меѓу нив може да се споменат: Camicia nera (1933) од Џовакино Форцано, Vecchia guardia (1934) одАлесандро Блазети, Lo squadrone bianco (1936) одАугусто Џенина, Condottieri (1937) од Луис Тренкер и Luciano Serra pilota (1938) од Гофредо Алесандрини.
Заеднички одлики на фашистичките филмови:
Филмот Vecchia Guardia од 1934 година во режија на Алесандро Бласети, во кој темата е Маршот кон Рим, се сметал за манифест на фашистичките пропагандни филмови.
Други нишки
Филмовите на фашистичката пропаганда коегзистираа со други две кинематографски нишки: т.н филмови на белите телефони, чиешто име доаѓа од белите телефони присутни во некои сцени од филмовите што ја симболизирале социјалната состојба на ликовите, бидејќи во тоа време белите телефони биле многу поскапи и затоа поретки од црните. Таквите филмови се сентиментални комедии, сместени во буржуазиски амбиент и со повторливи тематики, како: опасност од прељуба или разделба на семејството (теми незамисливи за Италија во тој период). Една од најпознатите актерки во овие филмови беше Асија Норис.
Друг кинематографски жанр се т.н. калиграфски филмови (cinema calligrafista). Името се дожни на компленсноста, однсно богата палета на цитати од театарски и литературни дела или елементи од уметноста. Посебно внимание се посветувало на сценската поставеност, доведувајќи ги до совршенство кадрите и движењата на камерата. Еден од главните експоненти на овој жанр е Марио Солдати, режисер и писател, а негов најуспешен филм е Piccolo mondo antico (1941), воедно и најпознатиот филм на жанрот, во улога на Масимо Серато и Алида Вали.
Главни режисери и филмови
Филмовите Ogni giorno è domenica и Trent'anni di servizio се снимени во Cinevillaggio.
Други режисери
Други италијански режисери од тој период, што генерално режирале филмови од други жанрови, исто така исто така се обидоа да експериментираат со апологетскиот тренд, а меѓу нив се:
Овие филмови се дел од т.н. Трилогија на фашистичката војна (Trilogia della guerra fascista), коишто веќе содржат елементи што го најавуваат неореализмот. Овие филмови претходат на познатата Трилогија на антифашистичката војна (Trilogia della guerra antifascista) со: Roma città aperta, Paisà и Germania anno zero , истата создадена по падот на фашистичкиот режим и по крајот на Втората светска војна.
Во 1974 година, по толку години поминати од снимањето на филмот, Камерини изјавува дека се кае што го режирал.
Филмот е ко-режиран од Карло Дузе.
Овој филм е снимен во 1943 година, но дистрибуиран во кината дури две години подоцна, по падот на фашистичкиот режим. За таа цел беше повторно разгледан и адаптиран така што главните ликови од фашисти станаа антифашисти, а антагонистите од англо-американци станаа нацисти.
Филмот е снимен во Cinevillaggio.
Првичното има на филмот било Il trionfo di Roma, но во последен момент го смениле, во истиот период кога излегол истоимениот филм во режија на Доменико Гаидо (што покрај истиот наслов и двата филма спаѓаат во истиот жанр). Тоа предизвикало полемики, па дури и режисерот и продукциската куќа на првиот филм поднеле тужба против вториот, без разлика на наклонетоста на Умберто Парадиси, актер во филмот на Лауренти Роза, кон Гаидо и продуцентот Стефано Питалуга.
Станислава Сташа Зајовиќ
Станислава Сташа Зајовиќ (родена во 1953 година во Никшиќ, Југославија, денес Црна Гора ) е транснационална феминистка и активист за мир. Таа е ко-основач и координатор на Жените во црно во Белград, Србија.
Биографија
Дипломирала шпански и италијански јазик на Универзитетот во Белград и се приклучила на феминистичкото движење во 1980-тите во Белград.
Таа е ангажирана во многу феминистички активности од организирање улични акции до работа со бегалци, жени итн. Таа иницирала неколку женски мрежи, како Женска мировна мрежа, Меѓународна мрежа на женска солидарност против војната/Меѓународна мрежа на жени во црно, Мрежа на совесни приговарачи и анти милитаризам во Србија, Коалиција за секуларна држава итн.
Таа организирала бројни едукативни активности фокусирани на женските човекови права, мировната политика на жените, меѓуетничката и меѓукултурната солидарност, жените и моќта, жените и антимилитаризмот. Таа била клучна во проширувањето на мрежата на Жени во црно во светот. На пример, во нејзината книга Mujeres en pie de paz, Кармен Магалон раскажува дека посетата на Сташа на Шпанија во 1993 година, нејзините идеи и посветеност, влијаеле на создавањето на групата Жени во црно во таа земја.
Сташа Зајовиќ е автор на бројни есеи, написи и додатоци во локални, регионални и меѓународни медиуми, списанија и публикации за жените и политиката, репродуктивните права, војната, национализмот и милитаризмот, отпорот на жените кон војната и антимилитаризмот (1992-денес). Во 2017 година, Сташа Зајовиќ ја потпишала Декларацијата за заеднички јазик на Хрватите, Србите, Бошњаците и Црногорците.
Ентони Блинкен
Ентони Џон Блинкен (англиски: Antony John Blinken; роден на 16 април 1962 г) е американски владин функционер и дипломат. На 26 јануари 2021 г. станал 71-ви државен секретар на Соединетите држави. Од 2013 до 2015 година бил заменик на советникот за национална безбедност, а од 2015 до 2017 година, за време на претседателот Барак Обама, бил заменик државен секретар.
Станислава Сташа Зајовиќ
Биографија
Таа била дел од претставувањето на Жените во црно на комеморативните настани на воените жртви во Вуковар (Хрватска) и говорник на протестот што ја одбележа годишнината од почетокот на војната во Босна, истакнувајќи ја недоволната видливост на овие настани, жртви и процесуирање на воени злосторства.
Ентони Блинкен
Живот и кариера
Ентони Блинкен е роден на 16 април 1962 година, во Јонкерс, Њујорк, во еврејско семејство. Татко му, Доналд М. Блинкен, во периодот 1994-1997 година бил амбасадор на САД во Унгарија. Неговите баба и дедо по мајка биле унгарски Евреи. Вујкото на Блинкен, Алан Блинкен, бил американски амбасадор во Белгија.
Во периодот 1980-1984 година студирал на Универзитетот Харвард, каде што дипломирал општествени науки и бил ко-уредник на неделното студентско списание Харвард Кримсон. Во 1988 година ја одбранил својата докторска теза на Правниот факултет на Универзитетот Колумбија. По дипломирањето, работел како адвокат во Њујорк и Париз. Блинкен работел со неговиот татко, Доналд, за собирање средства за Мајкл Дукакис, кандидатот на Демократската партија на претседателските избори во САД во 1988 година.
Станислава Сташа Зајовиќ
Биографија
Според неа, колку и да се сизифовски напорите на борците за човекови права, „каменот е полесен кога заедно го туркаме нагоре“.
Ентони Блинкен
Живот и кариера
Блинкен имаше високи позиции во надворешната политика во две администрации во текот на две децении. За време на администрацијата на Бил Клинтон, тој бил службеник во Стејт департментот и на високи позиции во Советот за национална безбедност од 1994 до 2001 година. Од 1994 до 1998 година, Блинкен бил специјален асистент на претседателот и виш директор за стратешко планирање и виш директор на NSC за пишување говор. Од 1999 до 2001 година бил специјален помошник на претседателот и виш директор за европски и канадски прашања.
Блинкен ја поддржал инвазијата на Ирак предводена од САД во 2003 година. Во 2002 година, бил назначен за директор на Сенатот за надворешни односи, позиција на која останал до 2008 година. Блинкен му помогнал на тогашниот сенатор Џо Бајден, во формулирањето на поддршката на Бајден за американската инвазија на Ирак.
Исто така, бил виш соработник во Центарот за стратешки и меѓународни студии. Во 2008 година, Блинкен работел на претседателската кампања на Џо Бајден, и бил член на преодниот тим Обама-Бајден.
Од 2009 до 2013 година, Блинкен бил заменик-помошник на претседателот и советник за национална безбедност на потпретседателот. На оваа позиција тој помогнал во креирањето на американската политика за Авганистан, Пакистан и јадрената програма на Иран. На 20 јануари 2013 година, Блинкен положил заклетва како заменик советник за национална безбедност.
На 7 ноември 2014 година, претседателот Обама објавил дека ќе го именува Блинкен за заменик-секретар. На 16 декември 2014 година, Сенатот го изгласал Блинкен за заменик државен секретар.
Блинкен бил влијателен во формулирањето на одговорот на администрацијата на Обама за анексијата на Крим од страна на Руската Федерација по украинската револуција од 2014 година.
Блинкен ја поддржал воената интервенција во Либија во 2011 година и снабдувањето со оружје за сириските бунтовници. Тој го осудил обидот за државен удар во Турција во 2016 година и изразил поддршка за демократски избраната турска влада и нејзините институции, но исто така ги критикувал чистките во Турција. Во април 2015 година, Блинкен изразил поддршка за интервенцијата предводена од Саудиска Арабија во Јемен. Блинкен работел со Бајден на барањата со американски пари да се надополни израелскиот арсенал на ракети пресретнувачи Железна купола за време на конфликтот Израел-Газа во 2014 година. Во мај 2015 година, Блинкен го критикувал прогонот на муслиманите во Мјанмар и ги предупредил лидерите на Мјанмар за опасностите од антимуслиманското законодавство, велејќи дека муслиманите Рохинги „треба да имаат пат до државјанство. Неизвесноста предизвикана од немањето статус е една од работите што може да ги натера луѓето да си заминат.“
Во јуни 2015 година, Блинкен тврдел дека преку десет илјади борци на ИСИЛ биле убиени во воздушните напади предводени од Америка против Исламската држава откако коалицијата предводена од САД започнала кампања девет месеци пред тоа.
Државен секретар на САД
Блинкен бил советник за надворешна политика во претседателската кампања на Бајден во 2020 година. На 22 ноември 2020 година, Bloomberg News објавил дека Бајден го избрал Блинкен за свој кандидат за државен секретар. Овие извештаи подоцна биле потврдени од Њујорк Тајмс и други медиуми.
На 26 јануари, Сенатот го изгласал Блинкен за државен секретар со 78 гласови за и 22 против. Истиот ден Блинкен положил заклетва за државен секретар. Притоа, тој станал третиот поранешен заменик државен секретар кој ја извршува и функцијата државен секретар, по Лоренс Иглбургер и Ворен Кристофер во 1992 и 1993 година, соодветно.
Фосфат
Фосфатниот или ортофосфатниот јон е изведен од фосфорна киселина со отстранување на три протони. Со отстранување на еден или два протона се добива диводород фосфат и водород фосфат. Истите имиња важат и за солите на тие анјони, како што се амониум диводород фосфат и тринатриум фосфат.
Во органската хемија, „фосфат“ или „ортофосфат“ е органофосфат, естер на ортофосфорната киселина од обликот каде еден или повеќе водородни атоми се заменети со органски групи. Таков пример е триметил фосфатот,. Поимот се однесува и на тривалентната функционална група кај таквите естри.
Профосфатите имаат особено значење меѓу различните фосфати поради нивните важни улоги во биохемијата, биогеохемијата и екологијата, како и нивната стопанска важност во земјоделството и индустријата. Додавањето и отстранувањето на фосфатни групи (фосфорилација и дефосфорилација) се клучни чекори во клеточниот метаболизам.
Ортофосфатите можат да се кондензираат, образувајќи пирофосфати.
Хемиски својства
Фосфатниот јон има моларна маса од 94,97 г/мол и е сочинет од средишен фосфорен атом обиколен со четири кислородни атоми во тетраедарска устроеност. Тој е конјугираната база на јонот водород восфат, кој е конјугираната база на јонот диводород фосфат , кој пак е конјугираната база на ортофосфорната киселина,.
Многу фосфати се растворливи во вода при стандардна температура и притисок. Натриумот, калиумот, рубидиумот, цезиумот и амониумските фосфати се добро раствотливи во вода. Највеќето други фосфати се раствораат само малку или воопшто не се ратвораат во вода. По правило, водородните и диводородните фосфати се малку порастворливи од нивните сродници.
Рамнотежи во раствор
Во воден раствор, ортофосфорната киселина и нејзините три изведени анјони сосуштествуваат согласно долуприкажаните рамнотежи на дисасоцијација и рекомбинација Вредностите вважат за 25 °C и 0 јонска сила.
Вредностите на pKa се pH-вредностите каде концентрацијата на секој вид е еднаква на онаа на неговите конјугирани бази. При pH 1 или пониско, фосфорната киселина е практично недисоцирана. Околу pH 4,7 (на половина меѓу првите две вредности на pKa) јонот диводород фосфат,, е практично единствениот преостанат вид. Околу pH 9,8 (на половина меѓу втората и третата вредност на pKa), јонот моноводород фосфат,, е единствениот присутен вид. На pH 13 или повисоко, киселината целосно се дисоцира како фосфатниот јон.
Ова значи дека солите на моно- и дифосфатните јони можат селективно да се кристализираат од воднен раствор со прилагодување на pH-вредноста на 4,7 или 9,8.
Во суштина,, и  се однесуваат како одделни слаби киселини бидејќи последователните pKa се разликуваат за повеќе од 4.
Фосфатот може да образува многу полимерни јони како пирофосфат,, и трифосфат,. Разните метафосфатни јони (кои обично се долги линеарни полимери) имаат емпириска формула и се среќаваат во многу соединенија.
Биохемија на фосфатите
Во биолошките системи, фосфорот се среќава како слободни фосфатни анјони во раствор (неоргански фосфат) или сврзан со органски молекули како разни органофосфати.
Неорганскиот фосфат се бележи со Pi и при физиолошка (хомеостатичка) pH-вредност претежно се состои од мешавина од јоните и. При неутрална pH-вредност, како кај цитозолот (pH = 7,0), концентрациите на ортофосфорна киселина и нејзините три анјони ги имаат соодносите Така, само јоните и  се присутни во значајни количини во цитозолот (62 %, 38 % ). Во вонклеточната течност (pH = 7,4), овој сооднос е обратен (61 %, 39 % ).
Неорганскиот фосфат може да биде присутен и како пирофосфатни анјони, кои даваат ортофосфат по пат на хидролиза:
Органските фосфати се често застапени во облик на естри како нуклеотиди (на пр. АМФ, АДФ, и АТФ) и во ДНК и РНК. Слободните ортофосфатни анјони можат да се ослободат со хидролиза на фосфоанхидридните врски во АТФ или АДФ. Овие реакции на фосфорилација и дефосфорилација се непосредниот склад и извор на енергија за многу метаболички процеси. АТФ и АДФ често се нарекуваат високоенергетски фосфати, како што е случај и со фосфагените во мискулното ткиво. Слични реакции постојат и за другите нуклеозидни дифосфати и трифосфати.
Во коските и забите
Фосфатите се структурен материјал на коските и забите. Овие структури се сочинети од кристален калциум фосфат во облик на хидроксилапатит. Тврдата густа глеѓ на забите кај цицачите може да содржи флуоропатит, хидроксилен калциум фосфат кај кој некои од хидроксилните групи се заменети со флуоридни јони.
Медицинска употреба
Медицинскиот тип (сол) на фосфорот е фосфатот. Некои фосфати, кои лекуваат многу инфекции на мочните патишта, се користат за скиселување на мочта, спречувајќи го создавањето на камењата. Фосфатите се даваат како додаток кај пациентите кои не можат да внесат доволно фосфор во исхраната, обично поради извесни пореметувања или болести.
Растителен метаболизам
Растенијата примаат фосфор со арбускуларна микориз или со непосредно впивање.
Штетоност по здравјето
Хиперфосфатемијата е заболување предизвикано од прекумерна количина на фосфати во крвта, и поврзано е со зголемена смртност кај населението. Хиперфосфатемијата ја предизвикуваат фосфатните прехранбени адитиви, бидејќи фосфатите природно застапени во храната нецелосно се впиваат во цревата. Фосфатите предизвикуваат калцификација на крвните садови, а високата концентрација на фосфати во крвта предизвикува срцеви заболувања.
Фосфатите често се употребуваат како адитиви во индустриски преработена храна и брзата храна, кои се главни причинители за зголеменото внесување на фосфати меѓу населението. Фосфатните адитиви исто така често се среќаваат во газираните пијалаци како и некои млечни производи.
Геолошка застапеност
Фосфатите се природен облик на елементот фосфор, присутни во многу фосфатни минерали. Во минералогијата и геологијата, под фосфат се подразбира карпа или руда која содржи фосфатни јони. Неорганските фосфати се ископуваат од рудници за добивање на фосфор за земјоделството и индустријата.
Најголем светски производител и извозник на фосфати е Кина.
Фосфоритни рудници има во:
Во 2007 г. е предвидено дека залихите на фосфор би биле исцрпени за 345 години со тогашното ниво на потрошувачка.
Во декември 2012 г. во Република Конго е утврдено најголемото лежиште во светот со 531 милиони тони фосфат.
Најголеми увозници на фосфат во светот се Бразил (3,2 милиони тони) Индија (2,9) и САД (1,6).
Производство на фосфат
Трите најголеми производители на фосфати (Кина, Мароко и САД) сочинуваат 70 % од светското производство.