cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кент Карлсон
Кент Карлсон (3 јануари 1968) е поранешен тенисер од Шведска. Како искусен тенисер на земјен терен.. Тој ги освоил сите девет титули на АТП турнирите во поединечна конкуренција на земјени терени, вклучувајќи го и Мастерсот во Хамбург во 1988 година. Карлсон во септември 1988 година станал светски рекет бр.6 во поединечна конкуренција.
Јуниори
Карлсон бил успешен јуниор освојувајќи го Купот Кале Анка, кој е шведски јуниорски турнир до 11 години, двапати до 13 години и исто така двапати до 15 годишна возраст. Тој сè уште го држи рекордот за најмногу освоени титули и тоа 4 пред Томас Енквист и Томас Јохансон кои го освоиле 3 пати. Карлсон исто така бил трикратен европски шампион помеѓу 1981- 1983 година. Во 1983 година го освоил Orange Bowl над Емилио Санчез и ја освоил титулата во поединечна конкуренција на Ролан Гарос во 1984 година, без загубен сет, победувајќи го Марк Крацман во финалето.
Професинална кариера и турнири
Карлсон го одиграл својот прв професионален натпревар во 1983 година, губејќи од Хајнц Гинтхард во Женева. 1984 година била неговата прва цела година на турнирите и истата година во 3то коло на Ролан Гарос загубил од Андрес Гомез, кој го поразил и на натпреварите на Ролан Гарос во 1985 и 1986 година. Карлсон ја освоил својата прва титула без загубен сет во Ној - Улм победувајќи го Раул Вивер.
По поразот од Матс Виландер во Барселона во октомври 1984 година, Карлсон го одиграл својот прв нареден турнир во април 1985 година во Бари, каде што загубил од Емилио Санчез. Тој играл во мешани двојки од АТП серијата. Карлсон го одиграл своето прво финале на АТП турнирот во Хилверсум, губејќи од Рики Остертун во 5 сета, откако имал водство од 2 спрема 0, а подоцна го освоил и својот прв турнир во Месина победувајќи го Роналд Агенор.
Почнувајќи од сезоната 1986 во април, Карлсон ја освоил својата прва титула на АТП во Бари победувајќи го Хорасио де ла Пења. Тој одиграл две финалиња од кои првото во Мадрид, губејќи од Јоаким Нистром, а второто во Бордо, губејќи од Паоло Кане. Карлсон го забележал својот еден и единствен настап на УС Опен губејќи од Павел Сложил во 3 сета, а потоа ја освоил својата втора титула во кариерата во Барселона и дебитирал во Дејвис купот за својата држава против Чехословачка, каде го победил Милослав Мечир со 6–0, 6–2, 6-4, возвраќајќи му на Мечир за поразот во полуфиналето во Хамбург.
Во 1987 година, Карлсон се пензионирал од својата кариера во мечот против Мечир на Индијан Велс со повреда на коленото која го измачувала во текот на неговата кариера и го ограничувала во неговите настапи, по што морал главно да игра на земјени терени. На тврда подлога одиграл само 13 натпревари.Тој на тениските терени се вратил и освоил две титули, двете против Емилио Санчез во финалето, најпрвин во Ница, а подоцна и во Болоња. На турнирот во Болоња, Карлсон загубил само 10 гејма од кои 5 во првиот натпревар. Тоа претставува рекорд за освоен турнир со најмалку изгубени гејмови во меѓународна тениска серија. Карлсон рекол дека ова е неговиот најдобар турнир во кариерата. Покрај двете титули, Карлсон одиграл и две финалиња во Бостон и Индијанаполис, кои се играле на специфична зелена земјена подлога. И двата натпревари ги загубил од сонародникот Матс Виландер. Карлсон ги добил двата натпревари во поединечна конкуренција за Шведска против Франција во четвртфиналето на Дејвис купот во градот Фрежус, победувајќи ги Тиери Туласне со 6–1, 3–6, 6–1, 6–2 и Анри Леконте со 7–5, 6–2, 7–5. Тој повторно имал уште една тешка операција во август откако се повлекол од настанот во Сент Винсент.
По успешната 1988 година, Карлсон имал и понатаму проблеми со колената, но собрал сили и успеал да стигне до финалето на турнирот во Атина губејќи од Роналд Агенор, а својот последен професионален натпревар го одиграл во Кицбил губејќи од Кристијан Сачеану. Потоа, по уште една операција на коленото, Карлсон го објавил своето пензионирање во мај 1990 година.
По тениската кариера
Карлсон бил критичен кон медиумите кои навеле дека неговиот татко Ларс-Горан премногу силно го туркал низ неговата кариера, а тој им одговорил дека сите успеси се должат на неговата напорна работа и исцрпувачки тренинзи и дека долго тренирал и никогаш немало да загуби натпревар поради физичката подготвеност, а би изгубил натпревар единствено ако неговиот противник е подобар и ако е поподготвен тој ден од него.
За време на неговите рани години играјќи тенис, Карлсон патувал со групен превоз и се прехранувал во рестораните на тениските сали за да заштеди пари. Тој е критичен кон многу денешни играчи за кои верува дека премногу трошат и се многу разгалени.
По повлекувањето од професионалните турнири, Карлсон ги тренирал тенисерите Магнус Норман, Томас Јохансон, Никлас Крон и Аки Рахунен. По неговиот престој во Монако, Карлсон се вратил во својата Шведска и станал тренер на коњи за трки со техниката кас.Тој овој интерес го развил како тинејџер и за него било природно да го практикува тоа како нов предизвик во неговата спортска кариера и рекол дека, има големо задоволство што тренира коњи и дека тоа го исполнувало од првиот ден.
ГРК Кавадарци
РК Кавадарци — поранешен ракометен клуб од Кавадарци, Македонија.
Историја
Клубот бил создаден на 20 ноември 1993 Поранешни имиња кои ги користел клубот биле ВВ Тиквеш Кавадарци и ВВ Тиквеш 06 Во текот на неговото постоење, клубот играл во Супер лигата. Клубот бил учесник во Челенџ Купот во сезоните 2005/06 и 2010/11. Во текот на сезоната 2010/11, главниот спонзор ВВ Тиквеш го откажал финансирањето на клубот. Потоа, во почетокот на 2011 година, Општина Кавадарци го презела клубот и го сменила името во ГРК Кавадарци.
Насочувачка табела
Кај сметачките мрежи, насочувачка табела (англ. routing table или Routing Information Base, RIB) е податочна структура во облик на табела како објект сочуван во некој насочувач или вмрежен сметач со список на патишта до извесни мрежни одредишта, а во некој случај и метрика поврзана со овие правци. Насочувачката табела содржи информации за топологијата на мрежата и го води насочувањето според потребите на корисникот. Конструирањето на насочувачките табели е примарна цел на насочувачките протоколи. Статичните патеки (routes) се записи во насочувачката табела со не-автоматско значење, коишто се фиксирани наместо да бидат резултат од некоја мрежна топологија.
Насочувачките табели обично не се користат за препраќање на пакети во архитектури на еден современ насочувач, туку се користат за генерирање на информациите за помала препраќачка табела, која ги содржи само патеките што се избрани од страна на насочувачкиот алгоритам како приоритетни патеки за препраќање на пакети. Остатокот од нив ќе ги игнорира овие имплементациски детали, и ќе се однесува на целото насочување/препраќање на информациски подсистем како „насочувачка табела“.
Основа
Насочувачката табела ја користи истата идеја како што користи карта (план) во испорака на пакет. Секогаш кога еден јазол треба да испрати податоци до друг јазол во мрежа, прво, тој мора да знае каде да ги испрати. Ако јазолот не може директно да се поврзе до одредиштето на другиот јазол, тој мора да го испрати по други јазли долж соодветна патека до одредишниот јазол. Повеќето јазли не се обидуваат да дознаат кои патеки (правци) работат. Наместо тоа, еден јазол ќе испрати IP пакет до портата, која потоа ќе одлучи како да го насочува „пакетот“ од податоци до соодветната дстинација. Насочувачката табела е база на податоци која ги чува правците, како карта, и им овозможува на портите да ги обезбедат овие информации до јазолот кој ги побарува истите информации.
Со насочувањето „скок по скок“ (hop-by-hop) секоја насочувачка табела, за сите достапните одредишта, адресата на следниот уред на пат до одредиштето, следниот скок. Ова е основна одлика на интернет-слојот од IP протоколот и мрежниот слој од моделот OSI, за разлика од IP од „крај до крај“ (end-to-end) и транспортното ниво од моделот OSI.
Функции
Во текот на процесот на насочување, одлуките на домаќините и на насочувачите се потпомогнати од базата на податоци на патеките, познати како насочувачката табела. Насочувачката табела не е исклучива за насочувачот. Во зависност од насочувачкиот протокол, домаќините можат исто така да имаат насочувачка табела која може да одлучи кој насочувач е најдобар за препраќање на пакетите. Насочувачките табели на домаќините се по избор на Инернет протоколот, како и застарените насочувачки протоколи како што е IPX.
Видови на записи во насочувачка табела:
Потешкотии со насочувачките табели
Потребата за снимање на патиштата до голем број на уреди кои користат ограничен простор претставува голем предизвик во изградбата на насочувачкata табела. На интернет, моменталната доминантна адресна агрегација е претставка за прикажување на шемата наречена CIDR (бескласно меѓудоменско пренасочување).
Содржина на насочувачката табела
Насочувачката табела се состои најмалку од три полиња со информации:
Зависно од намената и примената, насочувачката табела може исто така да содржи и дополнителни вредности:
Routing Chair исто така е клучен аспект на одредени безбедносни операции, како што е патеката за обратно препраќање (uRPF). Ако не постои пат назад до изворната адреса, се претпоставува дека пакетот...
Космос-2061
Космос-2061 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 105,0 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1017 км, а најмалото на 972.
Изгубени (4. сезона)
За сезоната беа предвидени 16 епизоди, но заради штрајкот на сценарисците во САД, беа прикажани само 14. Двете изгубени епизоди, ќе бидат надокнадени во следните две сезони, кои наместо предвидените 16 епизоди ќе имаат 17. ДВД и Блу-реј изданијата ќе бидат издадени на 9 декември 2008 под името: Изгубени: Комплетната Четврта Сезона - Проширено Искуство.
Список на епизоди
Серија # = Реден број на епизодата во цела серија.
Епизода # = Реден број на епизодата во 4. сезона
Мезекенхаген
Мезекенхаген (Mesekenhagen) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Барбара Лонги
Барбара Лонги (21 септември 1552 - 23 декември 1638) била италијански сликар. Таа беше многу восхитувана во нејзиниот живот како портретист, иако поголемиот дел од нејзините портрети сега се изгубени или неатрибутирани. Нејзините дела, како многу од сликите на Мадона со дете, ѝ заработиле добар углед како уметник.
Меѓу сликите на Лонги кои не ја прикажуваат Мадона е Џудит со главата на Олоферн (околу 1570-1575). Оваа тема исто така беше насликана од други женски уметници, како Феде Галиција, Елизабета Сирани и Артемизија Џентилески. Се смета дека Софонисба Ангисола имала влијае на нејзината кариера.
Голем дел од нејзините дела се непотпишани, не е познато колку слики насликала или колку сè уште се во постоење. Само околу 15 дефинитивно ѝ се припишуваат на неа. Од нив, околу 12 се слики на Богородицата со дете, таквите слики биле многу популарни во текот на контра-реформацијата. Се смета дека некои од нејзините дела погрешно се припишуваат на нејзиниот татко.
Лонги е една од малкуте жени уметници споменати во второто издание (1568) на епското дело Животите на најизвонредните сликари, вајари и архитекти од италијанскиот сликар и историчар на уметноста Џорџо Вазари. Вазари пишува дека Лонги "црта многу добро, и таа почна да бои некои работи со добра грација и манер." Но, според Жермен Грир таквите "случајни" селекции на жените уметници, меѓу кои е и Лонги ретко добиваат "сериозни критики за нивните дела". Грир потоа ја понуди сопствената проценка: "Работата на Барбара е значителна, сите мали слики, извонредни поради чистотата на линијата и нежната брилијантност на бојата" и "Барбара Лонги му дава на нејзиното конзервативно сликарство едноставност и интензитет на чувство прилично неприсутно кај нејзиниот маниристички татко и нејзиниот брат дилетант."
Музио Манфреди го оцени талентот на Лонги во 1575 за време на предавање во Болоња:
И покрај славата во нејзиниот роден град Равена, Лонги не била добро позната на друго место во текот на нејзиниот живот. Нејзините слики обезбедуваат увид во влијанието на контра-реформација за регионалната уметност.
Стефан Урдев
Стефан Урдев ( — ) — македонски револуционер.
Во 1923 година, тутунскиот трговец и агент на Тодор Александров и Александар Протогеров - Стојан Филипов, дал заповед да се убие Стефан Урдев. Бил убиен бидејќи одбил да им плати глоба од 5.000 лева на ВМРО (Автономистичка). Тој бил убиен од терористите Дрингала и М.Атанасов. Истата година по заповед на Стојан Филипов бил убиен и Дрингала, бидејќи се покајал зошто го убил Стефан Урдев.
Отоманско кафуле
Отоманското кафуле или Отоманското кафе — карактеристичен дел од културата на Отоманското Царство. Овие кафулиња, започнати во средината на 16 век, ги собрале граѓаните низ општеството за образовни, социјални и политички активности, како и општа размена на информации. Популарноста на овие кафулиња привлекувало владин интерес и на нив присуствувале владини шпиони за да го соберат јавното мислење. Отоманските кафулиња имале и религиозни и музички врски. Европејците ги прифатиле кафулињата и другите отомански обичаи за одмор во раниот современ период.
Активноста на пиење кафе и кафулиња потекнува од Арабија, а се преселила во Египет, потоа во Персија, па во Отоманското Царство во текот на 16 век. Во Отоманското Царство, првата кафеана била отворена во Истанбул во 1555 година за време на владеењето на Сулејман Величествениот. Основана е од двајца трговци од Дамаск и се наоѓала во Тахтакале, Истанбул. На крајот, кафулињата понудиле повеќе од кафе, обезбедувајќи и слатки пијалоци и бонбони. Кафулињата исто така станале побројни и функционирале како центри на заедницата. Пред нивното воведување, домот, џамијата и продавницата биле примарни места на интерперсонална интеракција. На крајот, сепак, постоело едно кафуле на секои шест или седум комерцијални продавници. А до крајот на 19 век, само во Истанбул имало речиси 2.500 кафулиња.
Позадина
Кафулињата собрале мажи од сите нивоа на општеството. Првенствено биле означени како машки простор. Традицијата на отоманските кафулиња била извезена во другите европски земји каде кафето станало главен производ. Во протестантските земји, како на пример во Британија, се сметало дека кафето има антиеротски, но и ментално стимулирачки својства. Идејата дека кафето ќе ги поттикне луѓето на работа и ќе го подобри квалитетот на таквата работа било многу компатибилна со протестантската работна етика. Ослободени од сексуални одвлекувања и всадување аскетизам, луѓето веројатно би можеле да живеат ослободени од грев. Се сметало за позитивна алтернатива на алкохолот, а протестантските посетители на Отоманското Царство сметале дека е доследна на христијанските (протестантски) вредности на воздржаност и на протестантската работна етика.
Според Анегдотите на Рубен Перси, составени од новинарот Томас Бајерли, Ерменец отворил кафуле во Европа во 1674 година, во време кога кафето за првпат станало модерно на Западот. Иако Перси ги опишал овие први европски кафулиња како „несовршени“ установи каде сè уште се консумираат алкохол и цигари, тој забележува дека „грешката на Ерменецот“ довело до основање на кафуле во Париз наречено Le Procope.
Еминеѓул Карабаба и Гулиз Гер забележуваат дека „наместо само да обезбеди место за пиење кафе, кафулето создаде пријатно место за интеракција на посетителите“. Кафулињата собрале различни групи, вклучувајќи академици, безделници, деловни луѓе и владини службеници. И покрај оваа разновидност, не сите граѓани оделе во исти кафулиња. Кафулињата се разликувале по обем, при што некои служеле како маалски објекти, а други како големи центри за заедницата. Како резултат на тоа, понекогаш различни луѓе посетувале различни продавници.
Но, кафулињата споделувале некои заеднички одлики на нивните муштерии. Како прво, кафулињата биле ограничени за машката популација; на жените и децата им бил забранет влез во овие простори. Кафулињата, исто така, биле главни места за собирање на муслиманите, иако било познато дека повремено присуствувале следбеници на други религии како христијанството. Овие установи ги срушиле социјалните бариери и овозможиле социјализација и размена на информации.
Образовни
Кафулињата од отоманската ера го демократизирале образованието низ сите слоеви на општеството. Бидејќи поединци од различно потекло собрани во овие кафулиња, неписмени или луѓе со ниска писменост можеле да седат покрај образованите поединци. Оваа разновидна посетеност го овозможило она што научникот Џон Хотон го нарекол „пени универзитет“, изјава која ја пренесува практично бесплатната природа на образованието што мажите би можеле да го посетуваат со посета на кафулињата. На пример, буржоазијата која посетувала кафулиња сакала да им го докаже своето просветлување на елитите преку академски дискурс. Со тоа што биле блиску до овие академски дискусии, помалку образованите посетители можеле да слушаат и да учат од овие разговори. Второ, пописмените членови на општеството ќе одржуваат јавно читање на вестите, дозволувајќи им на неписмените да останат информирани. Дури и професионалните читатели понекогаш посетувале кафулиња за да ги прочитаат главните вести на денот. Овие читања биле особено корисни за оние кои не можеле да си дозволат претплата на весници. Отоманските кафулиња им дозволувале на членовите на пониското општество да добијат неформално образование, настава која традиционално ја обезбедувале универзитетите и црквите.
Социјална и забавна активност
Пред подемот на кафулето, мажите се наоѓале на работа, џамија или дома. Потребите на османлискиот живот би можеле да се исполнат со ротирање низ овие три места. Наведено како „Четврто место“, кафулето станало „неутрално место за состаноци“ со „ социјално израмнување “. Ова било конкретно распространето во 16 и 17 век, особено кога урбаните отомански граѓани копнеле за тесно поврзано, локално и семејно општество во услови на урбанизација. Организациската единица дополнително се удавила со подемот на централизираната држава. Понатаму, бинарното уредување домаќин-гостин не било присутно во кафулето, создавајќи поголеми нивоа на социјална еднаквост. Слично на моделот господар-роб, хиерархијата, иако сè уште важна, била заменета со други идентитети во просторот. Поетите, политичарите, научниците, дервишите, а подоцна и јаничарите можеле да се состануваат во групи со слични интереси за да ги изразат своите страсти и мисли. Вербалната комуникација била клучна за сите гости. На крајот на краиштата, кафулињата претставувале главното место каде се организирале дебати, драми, нарации, па дури и бунтови. Жан де Тевено, француски патник на Блискиот Исток, забележал дека мажите од сите занимања, религии или статуси можат да посетуваат кафулиња. Тевено ја препознал „хетерогеноста на клиентелата во кафулињата“, наведувајќи ги „социо-професионалните и конфесионалните разлики“. Главните посетители биле занаетчии, дуќанџии, но сепак трговците од странски земји како Англија, Русија, Франција и Венеција ја сочинувале втората по големина група. Поради зголемената комуникација и интеракција помеѓу различни луѓе, „миметичките процеси“ биле развиени во политиката, уметноста и, што е најважно, востанието. Бирократите дистрибуирале информации до воените офицери, исто како што писателите разменувале дела со поетите; вистински дијалектички процес ја обликувал богатата османлиска култура. Со текот на времето, кафеаната, како профитабилна индустрија, му дала на пазарот застапување над верските или државните власти.
Политичка активност
Во кафулињата кружеле вести од политичкиот живот на земјата. Без модерни форми на комуникација и ограничена достапност на печатените вести, кафулињата им овозможиле на граѓаните вербално да се ажурираат меѓусебно за вестите. Во овие продавници често се објавувале вести и политички гласини. Во шпекулативните разговори се разговарало за промени во кабинетот, корупциски скандали и евентуално иницирање војна. Покрај размената на информации, во кафулињата биле планирани бунтови, државни удари и други акти на политички отпор. Особено, страсните јаничари ги направиле кафулињата нивни штабови за состаноци и дискусии за политички дејствија. Некои јаничари имале дури и свои кафулиња кои ги означувале со нивните ознаки, орта. Не-јаничарите и јаничарите се собирале во овие кафулиња за да планираат бунтови за да ја проверат моќта на султанот и да го спречат апсолутизмот. Како центри за дискусија за државата, кафулињата биле спротивставени од османлиската влада. Тие верувале дека кафулињата се места на пороци и неред. И покрај нивните напори да ги запалат или забранат кафулињата, овие установи останале популарни.
Во кафулињата управувани од јаничарите, орта, или баталјонот, станале главна единица на организацијата. Воините изразиле силна лојалност кон нивната индивидуална орта, а кафулето обезбедувало средства да станат сè поизолирани од османлиските власти, како и поврзани со тајни мрежи за атентати, озборувања и богатство. За време на доцниот период од историјата на Отоманското Царство, овие единици биле внимателно следени за нивното преголемо влијание и моќ во општеството, особено од кралските и другите власти. Иако навидум биле безопасни, кафулињата ја прошириле таа моќ во граѓанското општество, дозволувајќи им на присутните и состаноци во затскриени простори. Трансплантацијата на кафеаната во Европа дала слично искуство. За двете царски администрации, кафеаната претставувала „метафора за урбаниот неред, виновникот за проблемите на општеството“. Што е уште поважно, ако овие кафулиња биле во сопственост на јаничарите, властите имале уште поголеми проблеми да влезат. Од 95% од кафулињата во сопственост на муслимани, 42% биле во сопственост на јаничари. Елитните воини учествувале во Девлет сохбети, термин што значи „државен разговор“. Многу од овие дискусии шириле гласини или приватни информации меѓу високо интелигентна и способна група. Како сопственици, но и клиенти на овие установи, јаничарите го контролирале протокот на вербална комуникација и информации во време на ниски стапки на писменост. Со оглед на тоа што овие специфични јаничарски групи функционирале како еден вид локална полиција, нивните дејствија можеле да се извршат со мали до никакви последици.
Законски ограничувања за кафулиња
Отоманската влада била заинтересирана за кафулињата, а тие вработувале шпиони да ги посетуваат и да собираатинформации за јавното расположение. Овие шпиони често биле локални жители или регрутирани сопственици на кафулиња кои одговарале на полицијата. Иако многу не е познато за шпионите, документите од средината на 19 век (1840-1845) покажуваат дека шпионите правеле неделни извештаи за локалната полиција. Овие извештаи биле споделувани со султанот. На шпионите им биле доделувани и берберски продавници, џамии, приватни бањи и хотелски соби. Но, бидејќи кафулињата биле клучни локации за дискурс и размена на информации, поголемиот дел од шпионските извештаи вклучувале вакви разговори. Главната цел на шпионите била да го соберат јавното мислење, вклучувајќи сè, од озборувања од соседството до планирани политички немири. Овие извештаи не биле користени за прогон на поединци или обвинување за злосторства. Наместо тоа, извештаите претставувале форма на микро надзор каде владата можела брзо да собере информации за јавното мислење за различни теми.
Постојат записи за повторени обиди да се наметнат законски ограничувања или даноци на кафулињата. Султанот Мурад III, на пример, ја забранил продажбата на боза, благ алкохолен пијалок направен со ферментирани житарки што се служило во кафулињата; Султанот Мурад IV целосно ги укинал кафулињата во 1633 година; и тајните агенти на Абдулхамид посетувале кафулиња за да ги прислушкуваат разговорите на посетителите. Законодавството било симболично, каде османлиската држава немала средства да го спроведе законите и да го спречи ефектот од консумацијатата на кафе.
Муслиманските правни научници се склонети да се грижат за местата каде што се собираат пониските редови, и – иако имало сигурно груба страна и несолени типови – реалноста на нормалната кафеана била поскротлива од нејзината репутација. Зашто кафулињата не биле само дувла за пиење, туку суштински дел од секојдневниот живот за оние на кои им недостигале социјални простори на друго место во нивниот град. Отоманските богаташи, со своите огромни домови и повеќе трпезарии, се забавувале и се дружеле дома; ниската и средната класа, за кои цената за изградба на посебни простори за забава во домот била премногу скапа, морале да излезат да се дружат. До средината на 17 век, отоманските градови биле преполни со кафулиња, и токму тука голем број обични отоманци поминувале многу часови од својот неработен живот. На почетокот на 19 век, според даночните документи, во Истанбул имало повеќе од 2.500 кафулиња, за население од можеби 400.000 жители и патници кои поминувале низ него.
Протестантизам и воздржаност
Во 19 век протестантските мисионери основале неколку училишта во Отоманското Царство, вклучително и едно во Истанбул, кое подоцна станало познато како Роберт колеџ. Сајрус Хамлин, кој бил претседател на колеџот до 1877 година, напишал: „Парата го направи Константинопол трговски град и ги спои цивилизацијата, уметноста и пороците на Западот и Истокот во османлиската престолнина“. Тој чувствувал дека вредностите се христијански наместо „западни“ и тој и неговиот наследник Џорџ Вашбурн ја поддржувале воздржаноста во Отоманското Царство. Според Мери Нојбергер, „Ова всадување на протестантската работна етика беше дел од поопшт напад врз балканското пијанство и безделничење“. Таа пишува дека „многу британски и американски списи го прославуваа кафулето, па дури и пушењето како прифатливи и регенеративни форми на одмор".
Музика
Пека Пенанен тврдел дека кафеанската музика на грчки јазик не е независен стил колку што е „гранка“ на она што се нарекува „отоманска популарна музика“ или музиката што се изведувала во кафулињата и другите места за одмор. Таа напишала дека некои грчки писатели „наклонети го потценуваат отоманскиот елемент“, објаснувајќи дека „националистичката гледна точка во грчкото пишување за музиката која го нагласува домашното потекло на културните, политичките и социјалните фактори може да се нарече хеленоцентризам “.
Рикеза од Данска
Ричеза од Данска (околу 1180 г.  до 8 мај 1220 година) била кралица на Шведска како сопруга на кралот Ерик X и мајка на кралот Ерик XI.
Ран живот
Ричеза била ќерка на Валдемар I од Данска и Софија од Минск. Таа го добила своето прво име, првично лотарингско - бургундско женско име, во чест на нејзината баба по мајка, покојната Ричеза од Полска. Во в. 1210 година, новиот крал на Шведска Ерик X, кој го соборил својот претходник Сверкер II, сакал да изгради срдечни и мирни односи со Данска, која традиционално ја поддржувала Куќата на Сверкер, против династијата Ерик поддржана од Норвешка. Затоа Ричеза, сестрата на тогашниот владетел Валдемар II од Данска, стапила во брак со Ерик.
Кралицата
Кога пристигнала на шведскиот брег, според една подоцнежна народна песна, таа го изразила своето изненадување што од неа се очекувало да се вози и да не патува со кочија, како што била навикната во нејзината родна земја, а шведските благороднички и дами -Чекањето ја поттикнало да ги приспособи обичаите на нејзината нова родна земја наместо да се обидува да воспостави сопствени „јутиански“ обичаи.
Кралицата Ричеза раѓала исклучиво ќерки додека нејзиниот сопруг бил жив. Кралот Ерик починал во 1216 година. Кралицата Ричеза била бремена во тоа време, а потоа го родила својот единствен преживеан син, идниот Ерик XI од Шведска, по смртта на нејзиниот сопружник. Семејството на кралот Ерик X, сепак, било протерано во прогонство од Шведска, бидејќи наследникот на Домот на Сверкер, Јован I, бил избран за крал таму, за да го наследи сопругот на Ричеза. Токму во Данска умрела самата Ричеза, без да го види доаѓањето на нејзиниот син на престолот (во 1222 година), ниту браковите на нејзините ќерки. Таа била погребана во Рингстед. Иако ништо конкретно не се знае за нејзината личност, појавата на името Рикиса (Ричеза) меѓу нејзините потомци може да укаже дека таа била многу популарна.
Ценгел, Бајан-Олги
Надворешни врски
Review of Hearing Birds Fly: A Nomadic Year in Mongolia, a book by Louisa Waugh, who spent a year there
Цакони (Воденско)
Цакони (Χρύσα, Хриса; до 1922 г. Τσάκων Τσιφλίκ, Цакон Цифлик ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 325 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано.
Географија
Селото е сместено во котлината Меглен, на 2 км југоападно од С’ботско. Денес не се смета за одделно село, туку како населба на Цакон Маала.
Во Отоманското Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Цакони живееле 260 Македонци христијани.
Според егзархсискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Цакони (Tzakoni) имало 320 Македонци под егзархијата и во селото работело бугарско училиште.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 331 жител, кои во 1920 г. спаднале на 291. Во 1920-тите муслиманското македонско население на Цакони е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти. Според пописот од 1928 г. Цакони станало етнички мешано село со 572 жители од кои 177 биле грчки дојденци (42 семејства). Во меѓувреме дојденците се намножиле, така што во 1940 во селото живееле 724 лица, од кои 483 Македонци и 241 дојденец.
Цакони прилично настрадало во Граѓанската војна, при што неколку македонски семејства и поединци пребегале во Р. Македонија и источноевропските земји, а дел од грчките дојденци се засолниле во градовите. Поради тоа, во 1951 г. е забележан пад на 402 жители, иако во 1960-тите населението повторно се накачило. Според истражување од 1993 г. селото е мешано македонско-дојденско, во кое, македонскиот јазик е зачуван на средно ниво.
На почетокот на XXI век Цакони престанало да се смета за одделно место, туку е вброено како населба на Цакон Маала, што е случај и со блиското со Долно Турманли.
Стопанство
Речиси целото земјиште на селото се наводнува и дава високи приноси. Се одгледуваат индустриски пиперки, граорни култури, десертно грозје, овошје и други земјоделски производи.
2000 во музиката
2000 година во музиката содржи некои значајни настани.
Септември-Декември
недела;
Сонце
Сонце (Sol) — ѕвезда од класата на жолти џуџиња која се наоѓа во центарот на Сончевиот Систем. Земјата и друга материја (вклучувајчи други планети, астероиди, метеороиди, комети и вселенска прашина) орбитираат околу Сонцето, кое самото претставува 98,6 % од целокупната маса на сончевиот Систем, а тежи околу 200.000 пати повеќе од Земјата. Растојанието меѓу Сонцето и Земјата е приближно 149.600.000 километри и неговата светлина го минува ова растојание за 8,3 минути. Енергијата од Сонцето, во форма на сончева светлина, го одржува скоро целиот живот на Земјата преку фотосинтеза и ја управува Земјината клима и време. Површината на Сонцето се состои од водород (околу 74 % од неговата маса, или 92 % од неговата зафатнина), хелиум (околу 24 % од масата, 7 % од зафатнината) и мали количини на други елементи, вклучувајќи железо, никел, кислород, силициум, сулфур, магнезиум, јаглерод, неон, калциум и хром. Сонцето има G2V ѕвездена класа. G2 значи дека има површинска температура од приближно 5.780 К (5.500 °C), давајќи му бела боја која често заради атмосферското прекршување изгледа жолто кога се гледа од површината на Земјата.
Кога ќе почне да го снемува водородното гориво на Сонцето, тоа ќе прерасне во многу поголема и посјајна ѕвезда наречена црвен џин. Тоа на крај ќе ги отфрли своите надворешни слоеви во вселенскиот простор. Од сонцето тогаш ќе остане само мошне густа ѕвезда наречена бело џуџе пред конечно да се излади и да изгасне и да стане црно џуџе.
Јадро
Јадрото на Сонцето е најважниот дел од него. Тоа е како мотор. Тој ја дава светлината, и тој ги дава тие честички внатре во Сонцето. Секогаш кога Сонцето свети, испушта енергија околу милион атомски бомби.Јадрото на Сонцето се смета дека се протега од центарот до 0,2 до 0,25 сончеви полупречници. Густината изнесува од 150 g/cm3 (150 пати повеќе од густината на водата на Земјата), а температурата изнесува приближно 13 600 000 К (додека на површината на Сонцето изнесува околу 5 800 К). Неодамнешна анализа на мисијата SOHO е наклонета кон побрзата стапка на ротација во јадрото отколку во остатокот од зрачниот слој. Во поголемиот дел од постоењето на Сонцето енергијата се добива со јадрено соединување преку серија чекори наречени р-р (протон-протон); овој процес го претвора водородот во хелиум. Помалку од 2% од хелиумот создаден во Сонцето доаѓа од CHO циклусот. Јадрото е единственото место во Сонцето кое што произведува значително количество на топлина преку соединување: остатокот од ѕвездата се загрева со енергија која што се пренесува надвор од јадрото. Севкупната енергија добиена со соединување во јадрото мора да патува преку многу последователни слоеви до сончевата фотосфера пред да се ослободи во вселената како сончева светлина или кинетичка енергија на честичките.
Р-р низата се појавува околу 9.2 × 1037 пати секоја секунда во јадрото на Сонцето. Бидејќи оваа реакција користи четири протони, претвора околу 3.7 × 1038 протони (водород јадро) во хелиум јадро секоја секунда. Бидејќи при претворањето на водородот во хелиум се ослободува околу 0,7% од претворената маса како енергија, Сонцето ослободува енергија на стапка од 4, 26 милиони метрички тони во секунда за време на претворањето на материјата во енергија, 383 јотавати или 9.15 × 1010 мегатони на TNT во секунда.
Стапката на јадреното соединување многу зависи од густината и температурата. Стапката на соединување во јадрото е во рамнотежа која сама по себе се поправа, така што малку повисока стапка на соединување би предизвикала јадрото да се загрее повеќе и да се шири малку наспроти тежината на надворешните слоеви, и на тој начин прави да се намали стапката на соединување и да се поправи грешката; а малку пониска стапка би предизвикала ладење на јадрото и мало стеснување, и на тој начин прави да се зголеми стапката на соединување и повторно да се врати на сегашното ниво. Протоните со висока енергија (гама-зраците) кои се ослободуваат за време на реакциите со соединување се апсорбираат во само неколку милиметри во сончевата плазма и потоа повторно се реемитуваат во случаен правец (и на малку пониска енергија)- така што е потребно повеќе време за зрачењето да стигне до површината на Сонцето. Се проценува дека “времето за патување на фотонот” изнесува помеѓу 10 000 и 170 000 години.
По крајното патување низ надворешниот слој до видливата “површина” на фотосферата, фотоните се ослободуваат како видлива светлина. Секој гама-зрак во јадрото на Сонцето се претвора во неколку милиони видливи светлосни протони пред да се ослободи во вселената. Неутрините исто така се ослободуваат со реакции на соединување во јадрото, но за разлика од фотоните тие ретко реагираат со материја, така што речиси сите се способни веднаш да се ослободат од Сонцето. Долго време мерењата на бројот на неутрини создадени во Сонцето покажале дека тие биле помали од тоа што теориите го предвиделе дури за 3. Ова несовпаѓање неодамна било решено со откривањето на ефектите на осцилирањето на неутрините: Сонцето, всушност, емитува онолку неутрини колку што се теоретски предвидени, но на детекторите на неутрини им недостасувале 2/3 од нив бидејќи неутрините го промениле вкусот.
Корона
Короната e најодалечениот слој од сонцето. Таа може да достигне температури повеќе од милиони °C. Короната (Сонцето) испушта енергија достигајќи 9,3 трилиони милји (околу 14484096000000 км), подалеку и од Плутон. Таа енергија всушност не штити од меѓугалаксичните ветрови. Исто така како и на Земјата, има посебна гравитација, па не ја пушта Земјата и останатите планети да се изгубат во просторот.
Фотосфера
Фотосферата е површината на Сонцето. Површината не е толку цврста, како што се другите делови, а и испушта гасови. Температурата на површината достига до 10.000 °C
Видливата површина на Сонцето, фотосферата, е слој кој го прави Сонцето видливо на светлина. Над фотосферата видливата сончева светлина слободно може да се шири во вселената и нејзината енергија целосно го одбегнува Сонцето. Промената во непроѕирноста се должи на намалувањето на H− јоните, кои лесно апсорбираат видлива светлина. Обратно од тоа, видливата светлина која што ја гледаме се создава кога електроните реагираат заедно со водород атомите за да се добијат H− јоните. Фотосферата е десетици и стотици километри густа и на тој начин е малку повеќе непроѕирна од воздухот на Земјата. Поради тоа што горниот дел на фотосферата е поладен отколку долниот дел, Сонцето изгледа посветло во центарот отколку на краевите. Сончевата светлина има приближно спектар на црно тело што упатува на температура од 6 000 К која распрснува со апсорбирачки атомски линии од слабите слоеви над фотосферата. Фотосферата има густина од ~1023 m−3.
Годишни времиња
Како што на Земјата има пролет, лето, есен и зима, така и на сонцето постојат годишни времиња. На Сонцето се наречени „сончеви сезони“ и траат по приближно 11 години секоја. Сезоните имаат различен карактер, и нашата технологија и заедницата може да реагира на нив, а дури и времето на Земјата.
Објаснување
Сончевиот минимум е сезоната кога Сонцето користи најмалку енергија и има најмалку таканаречени сончеви дамки. Сончевиот максимум е спротивното.
Атмосфера
Деловите од Сонцето кои се наоѓаат над фотосферата се сите заедно наречени сончева атмосфера. Тие може да се видат преку телескопи кои оперираат низ електромагнетниот спектар, од радио преку видлива светлина до гама-зраци, и кои вклучуваат пет основни слојни: најниската температура, хромосферата, преодното подрачје, короната и хелиосферата.
Хелиосферата се шири нанадвор покрај орбитата на Плутон па сè до хелиопаузата каде што формира остра предна граница со меѓуѕвездена средна.
Хромосферата, преодното подрачје и короната се многу пожешки од површината на Сонцето. Причината за тоа сè уште не е докажана; доказите покажуваат дека Алфa брановите имаат доволно енергија да ја загреат короната.
Најладниот дел на Соцето е регионот на температурниот минимум кој се наоѓа на 500 км над фотосферата и изнесува 4 100 К. Овој дел од Сонцето е доволно ладен за да ги поддржи простите молекулите како што се јаглерод монoксид и вода, коишто можат да се забележат преку нивниот спектар на апсорбирање. Над слојот на температурниот минимум се наоѓа слој 2000 км густ. Тој слој е наречен хромосфера, кој доаѓа од грчкиот збор chroma што значи боја бидејќи хромосферата е видлива како обоена светлина на почетокот и на крајот на затемнувањето на Сонцето. Температурата на хромосферата постепено се зголемува во висина од и околу 20 000 К во близина на врвот. Во горниот дел од хромосферата хелиумот делумно се јонизира. Над хромосферата се наоѓа преодно подрачје тенко околу 200 км каде што температурата расте брзо од околу 20 000 К во горниот дел на хромосферата до милион К во короната. Зголемувањето на температурата е овозможено од целосното јонизирање на хелиумот во транзитниот регион кој во голема мера го намалува ладењето на плазмата. Транзитниот регион не се наоѓа на точно дефинирана висина. Поточно речено, тој формира еден вид на нимбус околу обележјата на хромосферата и е во постојано хаотично движење. Транзитниот регион не е лесно видлив од површината на Земјата, но лесно може да се набљудува од вселената преку инструменти чувствителни на екстремни ултравиолетови зраци.
Короната е надворешната проширена атмосфера на Сонцето, која по зафатнина е многу поголема од Сонцето. Короната постојано се проширува во вселената формирајќи сончев ветер. Долната корона, која што е многу блиску до површината на Сонцето, има густина на честичките од околу 1015–1016 m−3. Просечната температура на короната и на сончевиот ветер изнесува околу 1-2 милиони К, додека во најжешките региони изнесува дури и до околу од 8-20 милиони К.
Хелиосферата, која што претставува шуплина околу Сонцето која се полни со плазмата од сончевиот ветер. Се шири од приближно 20 сончеви полупречници до надворешните рабови на сончевиот Систем. Нејзината внатрешна грaница се дефинира како слој во којшто протокот на сончевиот ветер станува побрз од брзината на Алфa брановите. Турбуленцијата и динамичните сили надвор од оваа граница не можат да влијаат на обликот на внатрешната сончева корона бидејќи информацијата може да патува само со брзина на алфа-брановите. Сончевиот ветер постојано патува нанадвор преку хелиосферата обликувајќи го сончевото магнетно поле во спирала сè додека не удри во хелиопаузата повеќе од 50 AU од Земјата.
Магнетно поле
Сонцето е магнетно активна ѕвезда. Силното променливо магнетно поле варира од година во година и го менува правецот на секои 11 години околу сончевиот максимум. Сончевото магнетно поле придонесува за многуте ефекти кои сите заедно се нарекуваат сончева активност, вклучувајќи ги сончевите дамки на површината на Сонцето, сончевите пламени, и варијациите во сончевиот ветер кои преносуваат материјал низ сончевиот Систем. Ефектите од сончевата активност на Земјата вклучуваат и поларна светлина на умерена до висока географска широчина како и нарушувањето на радио комуникацијата и електричната струја. Се смета дека сончевата активност има одиграно главна улога во создавањето и еволуцијата на сончевиот Систем. Сончевата активност ја менува структурата на надворешната атмосфера на Земјата.
Севкупната материја на Сонцето е во форма на гас и плазма поради неговите високи температури. Ова придонесува сонцето да може да ротира побрзо околу неговиот екватор (околу 25 дена) отколку на повисока географска широчина (околу 35 дена околу неговите полови). Диференцијалното ротирање доведува до искривување на линиите на магнетното поле со тек на време предизвикувајќи ерупција на дупки на магнетното поле на површината на Сонцето и формирање на сончевите пеѓи и сончеви проминенции. Ова искривување придонесува за 11 годишниот циклус на магнетна активност како што сончевото магнетно поле го менува својот правец на секои 11 години. Сончевото магнетно поле се шири далеку над самото Сонце. Магнетно-обликуваната плазма на сончевиот ветер го пренесува сончевото магнетно поле во вселената образувајќи го она што се нарекува меѓупланетарно магнетно поле. Бидејќи плазмата може да се движи само по линиите на магнетното поле, меѓупланетарното магнетно поле првенствено се растегнува далеку од Сонцето. Меѓупланетарното магнето поле е многу посилно од двополната составница на сончевото магнетно поле.
Хемиски состав
Сонцето главно е составено од хемиските елементи водород и хелиум. Тоа содржи 74,9% водород и 23,8% хелиум. Сонцето содржи помалку од 2% од повеќето потешки метали кои се нарекуваат метали во астрономијата како што се кислород (околу 1%), јаглерод (0,3%), неон (0,2%) и железо (0,2%).
Сонцето го наследило својот хемиски состав од меѓуѕвездената средина од која што и се создало: водородот и хелиумот во Сонцето се создале со Биг Бен нуклеосинтеза. Хемискиот состав на фотосферата вообичаено се смета за претставник на првобитниот состав на сончевиот Систем. Сепак, откако е создадено Сонцето, хелиумот и тешките метали се отселиле од фотосферата. Поради тоа, фотосферата сега содржи помалку хелиум и само 84% од тешките металиотколу што содржело првобитното Сонце; првобитното Сонце содржело 71,1% водород, 27,4% хелиум и 1,5% метали.
Во внатрешните делови на Соцето, јадреното соединување го изменило составот со претворањето на водородот во хелиум, така што највнатрешниот дел на Сонцето сега содржи околу 60% хелиум, со тоа што процентот на метали останал непроменет.
Изобилството на горенаведените тешки метали вообичаено се мерат со спектроскопија на фотосферата на Сонцето и со мерење на метеоритите кои никогаш не биле загреани до топење. Се смета дека овие метеорити го имаат истиот состав како и првобитното Сонце и поради тоа остануваат непроменети иако содржат тешки метали.
Сончеви дамки
Кога Сонцето се набљудува со соодветна филтрација прво нешто што се забележува се неговите дамки кои претставуваат јасно видливи делови на површината коишто изгледаат потемни од нивното опкружување поради ниските температури. Сончевите дамки претставуваат делови на висока магнетна активност каде што струењети е инхибирано од силни магнетни полиња намалувајќи го преносот на енергијата од жешката внатрешност до површината. Магнетното поле овозможува силно загревање во короната кое што формира активни делови коишто претставуваат извор на сончеви пламени. Најголемите сончеви дамки може да имаат пречник долг 80 000 км. Бројот на видливи сончеви дамки не е постојан, но варира во текот на 11 годишниот циклус познат како сончев циклус. На вообичаен сончев минимум, неколку сончеви дамки се видливи, а повремено не може да се види ниту една. Оние коишто се појавуваат на високи сончеви висини. Како што сончевиот циклус напредува, бројот на сончевите дамки се зголемува и тие се приближуваат до екваторот на Сонцето. Ова е феномен кој е опишан според законот на Спорер. Сончевите дамки вообичаено се појавуваат во парови со спротивна магнетна поларност.
Сончевиот Систем има огромно влијание врз времето во вселената како и врз климата на Земјата бидејќи светлината има директна врска со магнетната активност. Во 17 век, сончевиот циклус целосно запрел за време од неколку декади; многу малку сончеви дамки биле забележани за време на овој период. Овој период е познат и како минимумот на Маундер или Мало ледено доба во кое што Европа доживела многу ниски температури.
Животен циклус
Сонцето е создадено пред околу 4,57 милијарди години кога молекуларниот облак од водород експлодирал. Сончевото создавање се пресметува на два начина: сегашните последователни години на Сонцето се одредени со помош на компјутерски модели на ѕвездената еволуција и нуклеокосмохронологијата и изнесува дека постои околу 4,57 милијарди години. Ова речиси се совпаѓа со радиометричната дата на најстарата материја на сончевиот Систем која е стара 4,567 милијарди години.
Сонцето е на пола пат од неговата еволуција за чиешто време реакциите на јадрено соединување во неговото јадро го претвораат водородот во хелиум. Секоја секунда, преку 4 милиони тони материја се претвораат во енергија во јадрото на Сонцето, произведувајќи неутрини и сончево зрачење; досега Сонцето има претворено материја колку 100 пати по масата на Земјата во енергија. Сонцето ќе помине вкупно 10 милијарди години како ѕвезда на главната низа.
Сонцето нема доволно маса за да експлодира како супернова. Наместо тоа, за околу 5 милијарди години, ќе влезе во фазата на црвен џин, и неговите надворешни слоеви ќе се шират како што водородот во јадрото ќе се троши и јадрото ќе се собира и загрева. Соединувањето со хелиум ќе започне кога температурата на јадрото ќе достигне околу 100 милиони К и ќе произведува јаглерод.