cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Тони Гатлиф
Кариера
Откако ги направил „Гаспард и Робинсон“ (Gaspard et Robinson) во 1990 година, Гатлиф ги поминал 1992 и 1993 година во снимањето на „Лачо Дром“ (Latco Drom),кој бил награден со бројни награди. Овој долгометражен музички филм, честопати лошо обележан како документарен филм, се занимавал со циганската култура низ целиот свет околу темата на нивната музика и танц. За Винсент Остриа, тогашен новинар во Кахиер ду Синема, тој бил „најоригиналниот филм на годината (белешка за уредникот од 1993 година)“. Една година подоцна, Гатлиф го донел на светот, авторот Ж.М.Г Ле Клезио на екранот во Мондо (1994).
Неговиот филм „Прогнаници“ (Exils) од 2004 година, ја освоиl наградата за најдобар режисер на Канскиот филмски фестивал 2004 година. Неговиот филм „Трансилванија“ (Transylvania) исто така, имал премиера во Кан во мај 2006 година.
Јужна Кореја на Олимписките игри
Република Кореја (Јужна Кореја) првпат учествувала на Олимписките игри во 1948 година, и имаат испратено спортисти да се натпреваруваат на сите Летни олимписки игри, со исклучок на оние од 1980 кои биле бојкотирани од нивна страна. South Korea has also participated in every Winter Olympic Games since 1948, except for the 1952 Games.
Првите корејски спортисти кој освоиле медали на Летните олимписки игри 1936 во Берлин, кога Сун Кичунг и Нам Сунгјонг освоиле златен и бронзен медела на маратонот за мажи. Сепак, бидејќи Кореја била под јапонско владение во тој период, и, бидејќи спортистите биле дел од јапонската репрезентација, МОК двата медали ги припишува на Јапонија.
Јужна Кореја го освоила своите први медали како независна држава на своето прво појавување во 1948, и го освоила својот прв златен медеал во 1976 година. Јужнокорејските спортисти имаат освоено вкупно 243 медали на Летните олимписки игри, од кој најголемиот број на златни медали се во стреличарство, и 53 медали наЗимските олимписки игри, при што најголем број се во брзо лизгање на кратеки патеки. Спортистите на оваа држава имаат освоено најмногу медали во овој зимски спорт од кога истиот бил воведен на Олимписката програма во 1992 година.
Националниот олимписки комитет на Кореја е Корејскиот олимписки комитет, кој бил основан во 1946 година а признаен во 1947 година.
Белешки
На 11 февруари 2014 година, Ли Санг-хва го освоила златниот медал во брзо лизгање на долги патеки 500 м на игрите во Сочи, као и на претходните олимписки игри во 2010 година. Со ова таа станала третата жена и првата корејка која осоила два медали последователно на 500 м.
Галеби
Галеби — семејство крајбрежни птици (морски, езерски, речни), средни до големи, со бело или сиво перје, често со црни дамки на главата или крилјата.
Поведение
Најголемиот број галеби живеат во умерените и постудените делови на двете полутопки. Живеат на бреговите од морето или езерото, понекогаш и подлабоко во копнениот дел, а многу ретко се впуштаат во лет на отворено море. Галебите, особено поголемите видови, се многу интелигентни птици, кои користат сложена комуникација и имаат многу развиена социјална структура. На пр. тие често се здружуваат во групи заради одбрана од грабливци, некои од нив покажале способност за користење примитивни алати итн. Многу видови галеби се успешни во соживотот со луѓето. Најдолг животен век забележан е за сребренестиот галеб и изнесува 49 години.
Размножување
Галебите се гнездат во големи, густи и бучни јата. Гнездото е направено од вегетација и во него снесуваат 2-4 јајца кои агресивно ги бранат. Јајцата ги лежат наизменично обата родитела во период од 3 до 5 недели. Кога ќе се излегнат, пилињата веднаш се способни да трчаат и пливаат, но им требаат 3-9 недели за да почнат да летаат, а дотогаш остануваат во гнездото каде родителите ги хранат.
Исхрана
Повеќето од галебите се хранат со месо, а некогаш се случува да јадат и мрши. Обично јадат ракови и ситни риби. Но, сепак, општо земено, галебите јадат сè што ќе им биде понудено од луѓето, нивните остатоци, и секаква храна - растителна и животинска. Како и другите птици од нивниот ред (барските птици), и галебите пијат и солена и слатка вода. Тие имаат егзокрини жлезди со кои натриум хлоридот можат да го исфрлат преку ноздрите што им помага на бубрезите во одржувањето на електролитната рамнотежа.
Список на видовите
Вид Larus
Вид Ichthyaetus
Вид Leucophaeus
Вид Chroicocephalus
Род Saundersilarus
Род Hydrocoloeus
Род Rhodostethia
Род Rissa
Род Pagophila
Род Xema
Род Creagrus
Еленор Рузвелт
Елеонор Рузвелт (се изговара / ɛlɨnɔr roʊzəvɛlt /; - ) била Првата Дама на САД, 1933-1945. Таа ја поддржала Њу Дил политиката на нејзиниот сопруг, Франклин Делано Рузвелт, и станала поборник за граѓански права. По смртта на нејзиниот сопруг во 1945 година, Рузвелт продолжи да биде меѓународна авторка, говорничка, политичарка, и активистка за Њу Дил коалицијатa.Таа работеше на подобрување на статусот на вработените жени, и покрај тоа што се спротивставуваше на амандманот за еднакви права, бидејќи таа веруваше дека тоа негативно ќе влијае на жените.
Во 1940 година, Еленор беше еден од соосновачите на " Freedom House" и го поддржа формирањето на Обединетите нации. Рузвелт ја основа асоцијацијата на ОН на САД во 1943 за да обезбеди поддршка за формирањето на ОН. Таа беше делегат во Генералното собрание на ОН од 1945 и 1952 година, работа за која што беше назначена од претседателот Хари С.Труман и потврдено од страна на Сенатот на САД. Во нејзиното време во Обединетите нации таа претседаваше со комисијата, која подготви и усвои Универзалната декларација за човекови права. Претседателот Труман ја нарече "Првата дама на светот" во чест на нејзините достигнувања за човековите права.
Ран живот
Ана Елеонор Рузвелт е родена во 56 Запад 37 Улица во Њујорк, ќерка на Елиот Рузвелт и Ана Хал Рузвелт. Таа беше крстена Ана по нејзината мајка и нејзината тетка Ана Cowles; Елеонор по нејзиниот татко, и беше нарекувана"Ели" или "Малата Нел". Од почетокот, Елеонор претпочиташе да ја нарекуваат по нејзиното средно име. Таа беше внука на претседателот Теодор Рузвелт.
Двајцата браќа, Елиот Рузвелт Џуниор (1889-1893) и Хал Рузвелт (1891-1941) се родени подоцна. Таа, исто така, имаше полубрат, Елиот Рузвелт Ман (починал 1941), кој е роден од Кети Ман, слугинка вработена од страна на семејството. Рузвелт беше родена во свет со огромно богатство и привилегии, бидејќи нејзиното семејство беше дел од високото општество во Њујорк наречено "отекува." Рузвелт постапувала на таков старомоден начин што како дете нејзината мајка ја нарекувала "Баба". Нејзината мајка починала од дифтерија кога Рузвелт била осум години а нејзиниот татко, алкохоличар ограничен на санаториум, починал помалку од две години подоцна. Нејзиниот брат Елиот помладиот, починал од вакцината против дифтерија, исто како и неговата мајка. Така,таа била одгледана од почетокот на адолесценцијата од нејзината баба, Марија Ludlow Хал (1843-1919) во Тиволи, Њујорк. Во неговата Пулицерова награда за биографијата на Елеонор Рузвелт, Џозеф П. Лаш ја опишува во овој период од детството како несигурна и гладна за љубов, со оглед на нејзината "грдотија". Сепак, дури и на 14 години, Рузвелт сфатила дека перспективите  во животот не се потполно зависни од физичката убавина, пишувајќи воздивнувачко дека "без разлика на тоа колку  жената е обична, ако вистината и лојалноста се изразени на нејзиното лице ,сите ќе бидат привлечени од неа."
Рузвелт имала приватни часови и, на возраст од 15, со охрабрување од сестрата на нејзиниот татко, нејзината тетка "Bamie", семејството одлучило да ја испрати на Allenswood академија, приватно завршно училиштето надвор од Лондон, Англија. Директорката, Мари Сувестре, била забележителен феминистички едукатор и барала да се создаде независно размислување кај овие млади жени во нејзиниот набој. Елинор научила да зборува течно француски и стекнала самодоверба. Нејзиниот прв братучед Корин Робинсон, чиј прв мандат во Allenswood се поклопувал со последниот на Елеонор, рекол дека кога таа пристигнала во училиштето, Елеонор била "сè". Таа подоцна ќе учи во новото училиште во 1920.
Бракот и семејниот живот
Истата година Рузвелт се сретнала со петти братучед на нејзиниот татко, Франклин Делано Рузвелт, и била пресреќна кога 20-годишниот студент на Универзитетот Харвард покажал љубов кон  неа. По приемот во Белата куќа и вечерата со својот вујко, претседателот Теодор Рузвелт, на Нова Година, 1903, започнало додворувањето од Френклин на Елеонор. Таа подоцна го носела Френклин со неа заедно во бедни евтини станови, на патувања низ кои длабоко се променил затскриениот млад човек. Во ноември 1904 година,тие се венчаа, иако венчавката не беше најавена до 1 декември, 1904, на инсистирање на мајка му на Френклин, Сара Делано Рузвелт. Таа се спротивстави на заедницата. "Знам колкава болка сум ви предизвикал", и напиша Френклин на неговата мајка за неговата одлука. Но, додаде тој, "Знам за сопствената мисла, и тоа го знам долго време, и знам дека јас никогаш не би можел да размислувам поинаку." Сара го зеде својот син на крстарење во 1904 година, надевајќи се дека раздвојувањето би ја уништило романсата, но Френклин и се вратил на Елинор со обновена страст. Датумот на свадбата беше погоден за претседателот Рузвелт, кој се согласи да ја даде невестата. Присуството на нејзиниот вујко фокусираше национално внимание на свадбата.
Рузвелт,на 20 години,се омажи со Френклин Рузвелт, 23 години, нејзиниот петти братучед откако се одродија, на 17 март 1905 година (St. Patrick's Day), во соседната куќа лепенка на г-ѓа Елизабета Ливингстон Ludlow и нејзината ќерка, Сузан "роднината Сузи" парохијата во Њујорк. Отецот Д-р Endicott Peabody, зетот  на директорката на Гротон училиштето,ги вршеше услугите. Парот помина прелиминарен меден месец од една недела во Хајд Парк,и тогаш постави домаќинство во еден стан во Њујорк. Тоа лето тие отидоа на нивниот формален меден месец, три месеци турнеја низ Европа.
По враќањето во САД, младенците се вселија во Њујорк, во една куќа, обезбедена од страна на мајката на Френклин, како и на семејниот имот на наследниците на семејството со поглед на реката Хадсон во Хајд Парк, Њујорк. Рузвелт се спротивставуваше на својата свекрва за речиси сите работи поврзани со домаќинството. Таа не доби независност,сè додека нејзиниот сопруг не  беше избран за член на Државниот сенат и тогаш парот се пресели во Албани, Њујорк. Елинор Рузвелт, исто така, беше член на Редот на источната ѕвезда.
Рузвелтови имале шест деца, од кои пет го преживеале детството:
*Ана Елеонор, помлада (1906-1975) - новинар, односи со јавноста официјален претставник. *Џејмс (1907-1991) - стопанственик, конгресмен, автор. *Франклин Делано, Џуниор (роден /умрел. 1909) *Елиот (1910-1990) - стопанственик, градоначалник, автор. *Франклин Делано помладиот. (1914-1988) - стопанственик, конгресмен, земјоделец. *Јован Aspinwall (1916-1981) - трговец, берзански брокер.
Семејството почна да ги поминува летата во Campobello Island, New Brunswick, на границата Maine–Canada, каде што Френклин се здоби со парализирачка болест во 1921 година август, што резултираше со постојана парализа на нозете. Иако за болеста се веруваше дека во текот на неговиот живот е полиомиелит, поновите истражувања покажуваат дека болеста на Рузвелт со голема веројатност е Guillain-Barre синдром, кој беше едвај познат во тоа време. Лекарот на Френклин, д-р Вилијам Кин, сметаше дека тоа е детска парализа и побара посветеност од Елеонор кон заболениот Френклин кој во тоа време имаше тешки маки, "Ти се ретка жена и ги издржа твоите тешки породувања мошне храбро", прогласувајќи ја "еден од моите хероини над хероините ". Претстава и филм кои го прикажуваа тоа време, на изгрејсонце Campobello, беа произведени скоро 40 години подоцна.
Елеонор го притисна Френклин да се врати на активниот живот. За да компензира за неговиотот недостаток на подвижност, таа ја совлада својата срамежливост да прави јавни настапи во негово име, а потоа му служеше за слушање и како барометар за популарното расположение.
Односот со свекрвата
Рузвелт имаше спорен однос со нејзинта надмоќна свекрва, Сара Делано Рузвелт. Долго пред Елеонор да се вљуби во нејзиниот иден сопруг и далечен роднина, таа веќе имала односи со Сара, како еден далечен, но крајно ангажиран братучед, со кого таа се допишувала. Иако тие имаа тешка врска, Сара искрено сакала да и биде мајка на Елеонор и правеше се најдобро пред и за време на бракот за да се исполни оваа улога. Сара имаше свои причини за обид да се спречи нивниот брак и историчарите продолжуваат да разговараат за нив. Историчарите исто така имаат широко дивергентни мислења во врска со бенефициите и недостатоците на овој однос. Од перспектива на Сара, Елеонор е релативно млада и неискусна и и недостига поддршката од мајка. Сара чувствуваше дека таа има многу што да ја научи нејзината снаа, за она што младата жена треба да знае. Елеонор, понекогаш негодувајќи ја природата на надмоќната Сара, сепак, високо го ценеше мислењето во раните години на нејзиниот брак сè додека не си разви искуство и доверба од школата на брачните "тешки удари". Историчарите продолжуваат да ги проучувааат причините зошто Елеонор дозволуваше Сара да доминира во нивните животи, особено во првите години од бракот. Приходот на Елеонор беше повеќе од половина од оној на нејзиниот сопруг, кога тие се венчаа во 1905 година и  парот  можеше да живее  релативно луксузно и без финансиската поддршка од Сара. Сара беше решена да му обезбеди успех на нејзиниот син во сите области од животот вклучувајќи го и неговиот брак. Сара имаше делувано на нејзиниот син, до точка на разгалување,а сега имаше намера да му помогне да направи успех во неговиот брак со една жена на која таа очигледно гледа како на жена целосно неподготвена за својата нова улога како chatelaine на големото семејство. Сара ќе продолжи да дава огромни подароци на нејзините нови внуци, но понекогаш Елеонор имаше проблеми со влијанијата кои произлегуваа со "дарежливоста на мајката."
Тензиите со "Рузвелтовиот залив Oyster"
Иако Рузвелт беше секогаш во добри односи со нејзиниот вујко, Теодор Рузвелт, pater familias на Рузвелтовиот залив Oyster, како што беше позната Републиканската гранка на семејството, таа често се наоѓаше во расчекор со својата најстара ќерка, Алис Рузвелт. Теодор бараше во однесувањето на Елеонор да биде далеку поодговорна, социјално прифатлива и да има поголема соработка, на кратко,да биде повеќе "Rooseveltian" од онаа убава, многу фотогенична, но бунтовна и препуштена сама на себе Алис, на што тој ќе праша, "Зошто не може да биде повеќе како "братучеда и Еленор '?" [оригинално истражување?] Овие рани искуства ги поставија основите на доживотните несогласувања  меѓу двете високо профилни братучетки. Иако другарската врска на младата Алис со Френклин за време на Првата светска војна во Вашингтон сè уште е објект на љубопитност кај научниците, и Еленор и нејзините односи со Алиса и другите Oyster Bay Roosevelts ќе бидат влошени со проширувањето на политичкиот јаз меѓу Хајд Парк и Oyster Смејниот залив, кога и политичката кариера на Френклин Д. Рузвелт  ќе почне да се нарушува. Во 1924 година, Еленор водеше кампања против нејзината братучетка, во  Њујорк губернаторскиот кандидат Теодор Рузвелт Џуниор, и придонесе за неговата загуба и ново заострување на односите меѓу двете Рузвелтови семејства.
Алис често беше домаќин на вечери во нејзиниот дом во Вашингтон, каде што таа ја промовираше врската меѓу Франклин и Луси Мерсер. Алис ќе ги поканеше и Франклин и Луси да вечераат, особено кога Елеонор беше надвор од градот. Алис мора да ја осетила таа тајна одмазда. "Тој заслужи добро да го поминува времето", Алиса еднаш рече на FDR, покрај се ",тој беше оженет за Елеонор."
Аферите на Френклин и односите со Елеонор
И покрај среќниот почеток и интензивната желба на Рузвелт да биде полна со љубов и сакана жена, нивниот брак речиси се распадна со аферата на Френклин со неговата секретарка Луси Мерсер (подоцна Луси Мерсер Rutherfurd). Кога Елеонор дознала за аферата од писмата на Мерсер, која таа ги открила во куферите на Френклин во септември 1918 година, била донесена во очај и само-укор. Таа му кажала на Френклин дека ќе инсистира на развод, ако тој не стави веднаш крај на аферата. Тој знаеше дека разводот нема добро да се одрази  врз неговото семејство, па така тој ја заврши врската. Сара толку посакувала тој да се разведе што дури предупредила дека може да го остави без наследство нејзиниот син. Корин Робинсон, и Луј Mchenry Хоу, политичките советници на Френклин, исто така биле влијателни во убедувањето Елеонор и Френклин да го спасат бракот за доброто на децата и политичката кариера на Френклин. Идејата беше поради тоа што Мерсер беше католик,и таа никогаш не би се омажила со разведен протестант. Нејзините роднини велат дека таа била сосема подготвена да се омажи со Френклин. Семејството на нејзиниот татко било епископско и нејзината мајка била разведена. Додека Френклин се согласил никогаш повеќе да не се гледаат со Мерсер повторно, таа почнала да го посетува во 1930-тите години и била со Френклин во топла Спрингс, Џорџија, кога умрел на 12 април 1945 година.
Иако бракот преживеал,и Рузвелт се појавувала со различни жени,се доаѓа до сознание дека таа можела да постигне исполнување само преку сопственото влијание. Иронично,парализата на нејзиниот сопруг  наскоро  ја ставило  неговата политичка иднина делумно во нејзините раце,и се барало таа да игра активна улога во државата, во Њујорк и  во демократската политика. Тој потег бил постепено планиран,долго разгледуван и проучуван кога биле потиснати интересот за политиката и социјалните прашања. Во текот на 1920, кога Френклин се справувал со неговата болест, со тренерската палка на својот доверлив политички советник Louis Mchenry Хоу, таа стана истакнато лице меѓу Демократските жени и силата во државната политика во Њујорк.
Иако таа и нејзиниот сопруг се често разделени со своите активности во текот на овие години, нивната врска, иако на моменти напната, беше добра, и покрај инсистирањето на Елеонор за прекинување на нивната физичка врска по откривањето на аферата Френклин. Тој знаеше да и оддаде почит затоа што таа се грижеше за него за време на најлошите денови на својата болест, и знаеше да му помогне на него со своето дело, поттикнувајки го неговиот персонал и другите лица за да ги види како тим,благодарение на нејзината способност да се поврзува со различни групи на луѓе .Тој ја почитуваше нејзината интелигенција и чесност и искрената желба да се подобри светот, и покрај тоа што многупати ја забележуваше нејзината преголема упорност и недостаток на политичка еластичност. "За вашиот грб нема наведнување," тој во една пригода и рекол.
Во 1926 година, Френклин доживеа големо задоволство во презентирањето на Елеонор на вилата на Хајд Парк имотот, наречен "Камената Колиба", каде што таа и нејзините најблиски пријатели во тоа време, Ненси Кук и Марион Dickerman, можеа да избегаат од главната куќа. Во 1928 година, таа беше повикана од страна на Гувернерот на Њујорк Ал Смит, кој беше демократски кандидат за претседател,на прес, за нејзиниот сопруг да се кандидира за гувернер на Њујорк, на негово место. По постојаните повици, таа конечно го повикала Френклин, кој весело и кажал дека тој успешно ги затајувал сите полудени повици  на Смит. Таа го предала телефонот на Смит и останатото е историја.
Иако задоволна за Френклин, Елеонор беше сè повеќе малодушна како што тој ја продолжуваше својата кариера, стравувајќи дека таа ќе биде принудена да преземе се во врска со церемонијалната улога. Во текот на кампањата во 1932, Луис Хоу се згрозил кога  прочитал забелешка за нејзините чувства за бесполезноста што таа ја чувствува поради нејзиниот пријател. Howe ја искинал, предупредувајќи го пријателот да не  каже ништо. Понудата од Елеонор до Френклин, по изборите таа да преземе некои од неговите пошти е одбиена, бидејќи тоа би можело да ја навреди неговата секретарка, Маргарет "ма" LeHand.
Сепак, Френклин и Хоу имале поголеми планови за Елеонор. Вештините што таа ги имала развиено како политички полицаец  за жените во државата Њујорк во Демократската партија, како и за време на нејзиниот пат како прва дама на државата Њујорк беа доволни да ја одржат во добрата позиција наместо него. Хоу ја употребил неа во справувањето со проблемот на Бонус армијата, невработените ветерани од Првата светска војна кои марширале во Вашингтон, барајќи исплата на бонуси ветени дека ќе ги добијат за нивните воени заслуги. Претседателот Херберт Хувер ги сметал за опасни Комунистички  инспирираните групи  и  пратил војска под водство на командант на Главниот Даглас Мекартур да и излезе на групата со солзавец. Рузвелт и Хоу зеле радикално поинаков пристап испраќајки храна, пријателски поздрав, и Елеонор. "Хувер ја испратил Армијата, Рузвелт ја испратил својата жена" стана една од класичните линии на Њу Дил ера.
Во 1933 година, Рузвелт имаше многу блиски односи со Лорена Hickok, новинарка која беше активна во текот на кампањата и раните денови на администрацијата на Рузвелт и ги насетуваше нејзините незадоволства, кои траеја во нејзините рани години во Белата куќа. На денот на инаугурација на сопругот на Елеонор, таа го носеше сафир прстенот што Hickok и го имаше дадено. Подоцна, кога нивната преписка беше објавена,стана јасно дека Рузвелт ќе пишува ласкања  како "Сакам да ги ставам рацете околу вас и сакам бакнеж на аголот на устата." Не е познато дали мажот бил свесен за врската, која научникот Lillian Faderman ја потврди како лезбијска поврзаност. Hickok со Рузвелт беше предмет на многу шпекулации, но сè уште не е утврдено дали двајцата биле романтично поврзани. thumb|Рузвелт со Претседателот [[Ramon Magsaysay Рузвелт, исто така, имаше блиски односи со водник во државната Њујоршка Полиција, Ерл Милер, кој и беше доделен од нејзиниот сопруг како нејзин телохранител. Пред тоа, Милер беше личен телохранител на Ал Смит и беше запознаен со Френклин од Првата светска војна, Милер беше спортист и беше во средна категорија боксерски шампион на Морнарицата, како и член на Американскиот олимписки тим во Антверпен игрите во 1920 година.
Рузвелт беше 44 години, кога таа се сретна со Милер,32, во 1929 година. Според некои биографи на Френклин, Милер стана нејзин пријател, како и официјална придружба. Тој ја научи различни спортови, нуркање, како и јавање, а беше и нејзин тренер на тениските натпревари. Има некои шпекулации дека врската е повеќе романтика отколку пријателство. Бланш Wiesen Кук пишува дека Милер беше Елеонор "прво љубовно доживување "во нејзините средни години. Џејмс Рузвелт напишал: "Јас лично верувам дека се повеќе од пријатели ". Милер ја негираше романтичната врска.
Пријателство на Рузвелт со Милер се случи за време на истите години како и односот на нејзиниот сопруг со неговата секретарка, ма LeHand. Смит пишува: "Најверојатно, и скоро и Френклин признавајки, го прифатил и охрабрил случувањето ... Елеонор и Френклин биле луѓе со силна волја кои се грижеле многу за среќата еден за друг, но реализирале сопствена неспособност да се овозможи тоа." Нивните односи, се вели дека продолжиле сè до нејзината смрт во 1962 година. Тие се допишувале дневно, но сите писма биле изгубени. Според гласини (Елиот и Френклин, Џуниор се верува дека всушност ги виделе писмата ) писмата се анонимно купени или уништени  кога таа починала. Во подоцнежните години,се верува дека Рузвелт имала развиено романтична приврзаност кон нејзиниот лекар, Дејвид Gurewitsch, иако тоа било, најверојатно, ограничено на длабоко пријателство.
Јавниот живот пред Белата куќа
По парализирачката болест на Френклин во 1921 година, Елеонор почнала да служи како замена за неспособниот сопругспоред неа, правејќи јавни настапи во негово име, често со помош на вниманието од нејзиниот тренер Луис Хоу, со повеќе успешни резултати. Таа, исто така, почнала да работи со лигата на Синдикатот за жените (WTUL), подигнувајки фондови за поддршка на целите на Унијата за 48-часовна работна недела, минимална плата, и укинување на детскиот труд. Во текот на 1920-тите, Елеонор станала повеќе влијателна како водач во државата Њујорк,во Демократската партија и Френклин ги користел нејзините контакти меѓу Демократските жени за да се зајакне неговата положба со нив, освојувајќи ја нивната поддршка за во иднина. Во 1924 година, таа водела активна кампања за Алфред Д. Смит во својата успешна реизборна кандидатура за гувернер на државата Њујорк. До 1928 година, Елеонор активно ја промовираше кандидатурата за претседател на Смит и номинацијата на Френклин како кандидат на Демократската партија за гувернер на Њујорк, наследувајќи го Смит. Иако Смит изгуби, Френклин освои многу и се преселија во дворците на гувернерот во Албани, Њујорк.
Во 1920, Рузвелт предаваше литература и американска историја во Todhunter школата за момчиња, сега Далтон училиштето, во Њујорк.
Првата дама на САД (1933-1945)
Елеонор стана важна врска за администрацијата на Френклин на афроамериканско население за време на ерата на сегрегацијата. За време на термините за претседател, и покрај потребата на Френклин за подобрување на јужното расположение, Елеонор беше вокал во нејзината поддршка на Африканско-Американското движење за граѓански права. Таа беше отворена во нејзината поддршка на Маријан Андерсон во 1939 година, кога на црната пејачка и беше одбиена употребата на Вашингтон Уставниот Хол и била од помош во следните концерти одржани со чекорите на Линколн меморијалот. Првата дама одигра улога во расните работи кога таа ја именуваше Марија глувчето Bethune како шеф на Одделението за работи со црнци.
Еден социјален белег на Рузвелт во 1939 години беше посетата на Кралот Џорџ VI и кралицата Елизабета,беше првиот британски монарх кој стапнал на американска територија. Рузвелтови беа критикувани во некои кругови, за доделување на хотдогови на кралската двојка за време на пикникот во Хајд Парк.
Рузвелт и медиумите
Елеонор Рузвелт ја користеше нејзината висока социјална положба за да добие пристап до и присуство во медиумите. Нејзините напори беа видени надвор од политичките граници и царството често се занимаваше со нејзината самосвест.
Во времето на претседателствувањето на Френклин Делано Рузвелт, во исто време додека Елеонор служеше како прва дама на САД, повеќето жени се нашле во рамките на ѕидовите од нивните домови. Само 25% од жените работеле надвор од дома. Најголемиот дел од жените, тоа се 75%, се неплатени homemakers. Г-ѓа Рузвелт ја користеше нејзината положба во медиумите, како начин за да се поврзе со жените кои се најдоа во домашната изолација. Со ова на ум, Елеонор користеше три медиуми за да ги одржи контактите со нејзините женски следбеници. Таа користеше прес-конференција,колумна во еден дневен весник и списанието статии. Овие три средства отворија комуникација во двонасочен канал.
Иако првата дама првично сакаше да биде гласот на Белата куќа за женските новинари, новостите на г-ѓа Рузвелт беа често за хуманитарни прашања. Нејзините извештаи останаа верни на овие прашања за американската жена, како што се невработеноста, сиромаштијата, образованието, животот во руралните средини, како и улогата на жената во општеството.
Колумната во весникот на Рузвелт "Мојот ден", траеше 1936-1962. Колумната беше видена како дневник на нејзините секојдневни активности. Во архивирање на нејзините животни случувања, Елеонор често ги изразуваше истите проблеми како и оние на нејзината прес-конференција. Со тие проблеми врз основа на јавната благосостојба често ги заинтригираше читателите, но ги обесхрабруваше политичките експерти, кои велеа дека нема интелектуализам. "Мојот ден", исто така,водеше евиденција за бурните распореди на првата дама. Колумната стана еден вид на информатор за жените во политиката.
Во пролетта 1933 година, Елеонор Рузвелт потпиша со водечкиот женски магазин, да се направи месечна колумна. Рузвелт се користи во колоната за да одговорите пошта таа ги добил од читателите. Одредените меѓупростори и допуштаа да разговара повеќе за социјалните грижи, како што пренаталната нега, подобрите услови за работа, американските празници, и Њу Дил програмите со цел да осигура домашни хипотеки. Читателите поднесоа петиција за помош на сите видови,на што таа одговораше грациозно. За време на нејзиното постоење во Белата куќа, Елеонор имаше објавено над шеесет написи во списанијата со национален тираж.
Елеонор Рузвелт ја признаваше потребата на американските жени да земат учество во медиумските комуникации. Како јавна фигура таа ја искористи моќта на медиумите и го користише тоа за да комуницира со жените на Америка. Со користењето на овој медиум, Рузвелт се обиде да ги разбие бариерите на домашните апарати за домаќинство и го прошири спектарот на жените. Таа, исто така да постави преседан за следниве први дами да останат во контакт со народот, преку медиумите.
Втората светска војна
Во 1941 година, Рузвелт, Вендел Willkie, и другите Американци беа загрижени за заканите кон демократски воспоставениот Фридом хаус. Откако САД влегоа во Втората светска војна, таа беше активна на Домашен терен, ко-претседавач на националниот комитет за цивилна одбрана, со градоначалникот на Њујорк Ла Гвардија Fiorello Х и често во беше во посета на цивилните и воените центри за зајакнување на моралот во војната.
Елеонор Рузвелт гласно беше против нејзиниот сопруг за потпишувањето на Извршната наредба  9066 што интернираше илјадници Американци со јапонско потекло.
Во 1943 година, Рузвелт бил испратена на едно патување во Јужниот Пацифик, во сцена на големи битки против јапонците. Патувањето стана легенда, нејзината цврстина во трпеливоста при посетата на илјадници повредени лица преку милји во болниците предизвикуваше чудење, дури и адмиралот Halsey, кој се спротивставуваше на нејзината посета на почетокот,подоцна ги искажа неговите пофалби.Републиканското лице инсистираше со колегата дека тој и другите војници, кои би се сретнале со таа топлина со задоволство ќе го отплатат тоа и покрај негодувањето на цивилите за бензин и гуми дека нејзината посета била трошок.
Со желба за подобрување на односите со другите земји во западната полутопка, Рузвелт тргна на турнеја низ виорот на земјите од Латинска Америка во март 1944 година. За посетата,која ќе опфаќа голем број на народи и ќе ги вклучува илјадниците воздушни милји, таа и даде на американската влада во сопственост C-87A авиони, Почесните II, и ВИП-транспортен авион кој првично беше изграден за да го носи својот сопруг во странство. По разгледувањето на лошата безбедност на тој тип на авион (голем број од нив или се лесно запаливи или се урнаа за време на војната), Тајната служба забрани користење на авионот за патување на претседателот,дури и за патувања со кратко траење, но беше одобрена употребата од Првата дама.
Години после Белата куќа
По смртта на претседателот од мозочен удар на 12 април 1945 година, во топла Спрингс, Џорџија, додека таа остана во Вашингтон, Елеонор Рузвелт дозна дека Луси Rutherfurd беше со FDR кога умрел. Во нејзината биографија Џозеф П. Лаш, тоа го нарекува "горчливо откритие " и напишал дека Рузвелт алудирала на ова во мемоарите од годините во Белата куќа, ова јас го паметам:
Обединетите нации
Во 1945 година, американскиот претседател Хари С. Труман ја назначи Рузвелт како делегат на Генералното собрание на ОН. Во април 1946 година, Рузвелт стана првиот претседател на претходната комисија на Обединетите нации за човекови права. Таа остана претседавач кога Комисијата беше формирана на трајна основа, во јануари 1947 година. Таа одигра инструментална улога, заедно со Рене Cassin, Џон Питерс Хемфри и други, во изработка на универзалната декларација за човековите права (УДЧП). Во ноќта на 28 септември 1948 година, Рузвелт зборуваше во име на Декларацијата нарекувајќи го „меѓународната Голема повелба на целото човештво“. Декларацијата беше усвоена од Генералното собрание на 10 декември 1948 година. Гласањето на Генералното собрание беше едногласно, освен за осум воздржани од 8 земји (Byelorussian SSR, Чехословачка, Полска, Украина ССР, СССР, како и Југославија, Јужна Африка и Саудиска Арабија),што беше исклучок на импликациите од Декларацијата за слобода на поединецот. [се бара извор] Рузвелт, исто така, послужи како прв претставник на САД во Обединетите нации,на Комисијата за човекови права и остана на таа позиција до 1953 година, дури и откако се повлече како претседател на Комисијата во 1951 година. Во 2008 година, плакета по повод движечка сила ЕР во создавањето и донесувањето на УДЧП, беше отворена од страна на Швајцарскиот сојузен советник, Мишелин Калми-Реј во Женева. Оваа „Голема повелба на нашето време“ беше најголемиот успех на ЕР - за што таа воспостави заеднички стандарди помеѓу делегатите кои имале различни државни системи, филозофии, религии, култури и економските нивоа.
Иако Рузвелт беше резервирана во врска со Џон Ф. Кенеди за неговиот неуспех да го осудат меккартизмот, таа го поддржуваше за претседател со Ричард Никсон. Кенеди за возврат ја наименува за Обединетите нации, 1961-1962.
Односите со Католичката црква
Во јули 1949 година, Рузвелт имаше јавно несогласување со Френсис Јосиф Spellman, католичкиот надбискуп од Њујорк, кое се карактеризираше како "битка сè уште запаметена по својата страст и непријателство". Во нејзините колумни, Рузвелт беше нападната за предлозте за федерални финансирања на одредени активности во нерелигиознети парохиски училишта, како што се автобускиот превоз за учениците. Spellman ја наведе одлуката на Врховниот суд која ги потврди таквите одредби, обвинувајќи ја за дејствување против католицизмот. Повеќето Демократи се собраа со Рузвелт, и Spellman конечно се состана со неа во нејзиниот дом во Хајд Парк за да се смири спорот. Сепак, Рузвелт ја одржуваше нејзината верба дека католичките училишта не треба да добијат федерална помош, очигледно пишувањата на секуларисти, како што е Павле Blanshard. Приватно, Рузвелт, рече дека Католичката црква ќе добие помош од училиштето "Откако е направено тие ги контролираат училишта, или барем голем дел од нив. "
Во текот на Шпанската граѓанска војна, Рузвелт ја фаворизираа републиканските лојалистите против националистите на генерал Франциско Франко;. По 1945 година, таа се спротивстави на нормализирањето на односите со Шпанија. Таа, изјави Spellman отворено дека "не можам сепак да велат дека во европските земји контролата од страна на католичката Црквата на голема површина на земјата отсекогаш доведувало до среќата на луѓето од тие земји. " Нејзиниот син Елиот Рузвелт претпостави дека нејзината" резервираност во врска со католицизмот "беше вкоренета поради сексуалните работи на нејзиниот сопруг со Lucy Мерсер и Миси LeHand, кои беа и католици.
Бранејки ја Рузвелт, како биограф Џозеф П. Лаш, негира дека таа беше анти-католик, цитирајќи ја поддршката од јавноста на Ал Смит, католик, во 1928 година азпретседателската кампања и нејзината изјава за "Њујорк тајмс" новинар таа година го цитираше нејзиниот чичко, претседателот Теодор Рузвелт, во изразувањето "со надеж да го видиш денот, кога католик или Евреин ќе стане претседател".
Поствоена политика
Во доцните 1940-ти, Рузвелт беше повикувана за политичката функција од страна на демократите во Њујорк и во целата земја. На прво бев изненадена што некој треба да мисли дека јас би сакала да се кандидирам за функцијата, или дека сум бил сремена за одржување канцеларија. Тогаш сфатив дека некои луѓе чувствуваат дека треба да се научи нешто од мојот сопруг во сите години кога тој беше во јавниот живот! Тие исто така знаеа дека имав го истакнато фактот дека жените треба да ја прифатат одговорноста како граѓани. Слушнав дека јас сум во понудените на номинацијата за гувернер или за САД Сенатот, во мојата држава, па дури и за заменик-претседател. , А некои особено духовити души напишаа и сугерираа да јас се кандидирам како првата жена претседател на САД! Едноставната вистина е дека сум имала пополнетост на јавниот живот на помалку или повеќе стереотипен вид. Во 1948 година во кампањата, таа беше наметната од страна на некои како идеален кандидат за претседателот Труман. Во Северна Дакота членка на демократскиот Централен комитет усвои резолуција во 1947 година со која се бара замена Труман-Рузвелт, и кога Труман беше запрашан дали би го разгледал тоа, тој одговори: "Зошто, секако, се разбира ... Што очекувате да речам на сето тоа? "Сепак, Рузвелт ги отфрли жалбите и инсистираше на тоа дека нема интерес за изборната политика. Нејзиниот син Џејмс Рузвелт подоцна ќе каже,дека таа го одби отворањето ", бидејќи се плашеше од тоа."
Кога претседателот Труман го поддржа Гувернерот на Њујорк В. Averell Хариман, кој беше близок соработник на DeSapio, за демократската претседателска номинација, Рузвелт беше разочарана, но продолжи да го поддржува Стивенсон, кој во крајна линија ја освои номинацијата. Таа го поддржа Стивенсон уште еднаш во 1960 година првенствено да го блокира Џон Ф. Кенеди, кој на крајот ја доби трката за претседателска номинација. Сепак, таа работеше напорно за да го промовира Кенеди Џонсон во 1960 година и беше назначена во политиката на одлучување од страна на младите претседатели, вклучително и на Националниот Советодавен Комитет на Мировниот Корпус. До 1950 година, меѓународната улога на Рузвелт како портпарол на жените ја доведе до јавно напаѓање на еднаквите права во Дополнувањето (СП), иако таа никогаш не го поддржа. Во 1961 година, потсекретарот на претседателот Кенеди на трудот, Естер Петерсон предложи нова претседателска Комисија за статусот на жените. Кенеди ја назначи Рузвелт да претседава со Комисијата, со Петерсон, како режисер. Рузвелт непосредно пред комисијата го објави својот конечен извештај. Таа заклучи дека женската рамноправност е најдобро се постигнува со признавање на родовните разлики и потреби, а не со еднаквите права во Дополнувањето.
Во текот на 1950 година, Рузвелт, исто така, се оддаде на безброј национални и меѓународни ангажмани кои зборуваат, продолжи да пишува за весникот колумна, и направи неколку настапи на телевизија и радио преноси. Таа во имаше во просек сто и педесет предавања од една година во текот на педесеттите години; од кои многу биле посветени на нејзиниот активизам во име на Организацијата на обединетите нации. На 6 мај, 1959 година, таа се обрати на толпата од околу 1.500 студенти, факултетот, на членовите на заедницата во Бол колеџот за наставници (сега Бол Државниот универзитет) во која Рузвелт ја истакна итноста за разбирањето на другите народи на светот. Рузвелт, изјави: "Ова е тоа што значи да се соочиш со раководството во светот. Владата не може да го направи тоа за нас. Многумина од нас дури и не знаат за целата територија на нашата мала заедница. Тоа ќе ни помогне во целиот свет да ги разбереме луѓето. "
Рузвелт беше одговорна за евентуалното основање, во 1964 година, на 2.800 акри (11 км2) Рузвелт Campobello Меѓународниот Парк на Campobello Ајланд, Њу Брунсвик, Канада. Ова следеше со подарок од имотот на Рузвелт на канадските и американските власти.
Почести и награди
Рузвелт добил 48 почесни дипломи за време на нејзиниот живот. Нејзиниот прв, докторат на Хуманитарното писмо или D.H.L. на 13 јуни 1929 година, исто така беше прва почесна диплома доделена од Расел Sage колеџ во Троја, Њујорк. Нејзината последна беше еден докторат на закони, LL.D. диплома доделена од она што сега е Кларк Атланта Универзитетот, во јуни 1962 година.
Во 1958 година, Folkways рекордс објави албум на Рузвелт за нејзиниот документарен филм за Декларацијата на Обединетите Нации за човекови права. Една деценија подоцна, таа и беше награда доделена од Обединетите нации за човекови права. Имаше неуспешна кампања за доделување како посмртен добитник на Нобеловата награда за мир, но сепак, посмртната номинација никогаш не се смета за доделување.
Во 1960 година, Грир Garson ја одигра Рузвелт во филмот изгрејсонце во Campobello, кога ја прикажаа инструментална улога Елинор за време на рундата на Френклин со детската парализа и неговиот долготраен подвиг да ја внесе политиката во нејзините резултати.
Рузвелт беше првата прва дама на САД која успеа да добие почесно членство во Алфа Капа Алфа Sorority Incorporated, првиот и најстар женски клуб во колеџ во светот за афроамериканските жени.
Подоцнежниот приватен живот
По смртта на Френклин во 1945 година, Елеонор се пресели од Белата куќа во Val-Kill Cottage во Хајд Парк, Њујорк, каде живееше до крајот на својот живот.
Рузвелт беше член на Брандис Одборот на доверители, каде се одликуваше со првите почетоци на говор на Универзитетот, и се приклучи на факултетот Брандис како визитинг професор во меѓународните односи во 1959 година на возраст од 75 години. На 15 ноември 1960 година, таа се состана за последен пат со поранешниот американски претседател Хари Труман С и неговата сопруга, Бес Труман,во библиотеката и музејот во независноста на Труман, Мисури. Рузвелт имаше значително зголемени средства за изградба и посветеност на зградата.Trumans подоцна ќе присуствува на комеморацијата Рузвелт во Хајд Парк во ноември 1962 година.
Во 1961 година, сите количества на автобиографии за Рузвелт, кои таа почна да ги пишува во 1937 година, беа составени во Автобиографија на Елеонор Рузвелт, која сè уште е во печат (Da Capo Press, ISBN 0-306-80476-X).
Смртта
Рузвелт беше повреден во април 1960 година, кога беше удрена од автомобил во Њујорк. Потоа,почна нагло влошување на нејзината здравствена состојба. Потоа дијагностицирано со апластична анемија, таа разви коскена срж и туберкулоза кои биле третирани со кортизон кои ја реактивирале хибернацијата на туберкулозата што ја имала стекнато години порано. Рузвелт починала во својот дом на Менхетн на 7 ноември 1962 во 6:15 часот, на возраст од 78. Претседателот Кенеди нареди спуштање на знамињата на половина копје во нејзиното сеќавање. амбасадор во ОН, Adlai Стивенсон, "Соединетите Држави, Обединетите нации,светот, загуби еден од своите големи граѓани. Г-ѓа Елеонора Рузвелт е мртва, и повеќе го нема пријателот на целото човештво."
На нејзиниот погреб во Хајд парк присуствуваа претседателот Џон Ф. Кенеди и поранешните претседатели Труман и Ајзенхауер. Во панихида, Adlai Стивенсон праша: "Кои други поедино човечко битие,успеа да допре и да трансформира толку многу во своето постоење?" Стивенсон, исто така, рече дека Рузвелт била личност ", која побрзо би запалила свеќа отколку да би ја проколнала темнината." Таа беше погребан веднаш до Френклин на семејниот имот во Хајд Парк, Њујорк на 10 ноември 1962 година.
Спомен на Елеонор Рузвелт
Споменикот на Рузвелт, посветен во 1996 година, беше изграден на јужниот крај на Њујорк Риверсајд парк, на аголот на улицата на 72 место и Риверсајд драјв. Бронзената статуа на Рузвелт во центарот на кружен кревет е главната одлика на споменикот. Околните Гранит тротоари се испишани со резиме на нејзините постигања, и еден цитат од нејзиниот говор во 1958 во Обединетите нации каде се залагаше за универзалните човекови права. Вајарот беше Пенелопа Џенкс, пејзажни архитекти беа Брус Кели и Дејвид Varnell;а архитект беше Мајкл Мидлтон Дваер.
Арсенчо Алексовски
Арсенчо Алексовски (12 јануари 1961, Неготино) бил поранешен градоначалник на Општина Крива Паланка.
Образование
Дипломирал на Правниот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје во 1986 година.
Кариера
Ја започнува својата кариера како раководител на правната служба во Шумското стопанство „Осогово“ во Крива Паланка, каде што совесно и професионално ја вршел својата дејност сè до 1991 година.
Од 1991 до 1993 работи како инспектор во МВР, по што се вработува во Траншпед комерц, како раководител на филијалата „Деве Баир“, на која позиција останува сè до 2006 година.
Потоа формира сопствена компанија – Траншпед Трејд ДООЕЛ – Скопје, која до ден денес успешно работи и функционира, а во неа има вработено околу 40 лица.
Член е на ВМРО-ДПМНЕ од 1990 година и е прв претседател на општинскиот комитет во Крива Паланка. Во повеќе пати бил делегат на конвенции и конгреси на партијата. За време на парламентарните избори 2006 година бил шеф на општинскиот изборен штаб на ВМРО-ДПМНЕ, а на изборите 2008 година бил заменик шеф на изборниот штаб во Крива Паланка.
Во 2009 година станува градоначалник на Општина Крива Паланка, а го добива и вториот мандат во 2013 година.
Живот
Оженет е со Лидија Алексовска и има три деца.
Центар за студии за бегалци
Центарот за студии за бегалци (ЦСБ) — основан во 1982 година, како дел од Катедрата за меѓународен развој на Универзитетот во Оксфорд (Куќата на кралицата Елизабета), со цел да се промовира разбирањето на причините и последиците од присилната миграција и да се подобри животот на некои од најмаргинализираните луѓе во светот. Неговата филозофија е да „ комбинира академско истражување од светска класа со посветеност кон подобрување на животите и ситуациите на некои од најзагрозените луѓе во светот“.
Мангарева
Мангарева (мангаревански: Mangareva) — остров во Тихиот Океан. Мангарева е централен и најголем остров во островската група Гамбје во Француска Полинезија. Мангарева е опколен од помали острови, односно: Тараваи на југозапад, Аукена и Акамару на југоисток и помали островчиња на север. На Мангарева има постојано население од 1239 жители според податоците од 2012 и најголемо населено место на островот е Рикитеа, кој служи како администартивен центар на Гамбје.
Центар за студии за бегалци
Преглед
Седиштето на центарот е во Оксфорд.
Мангарева
Должината на островот е околу 8 км и има вкуона површина од 15.4 км2. Мангарева зазема 56% од вкупната копнена територија на Гамбје. По средината на островот има планински рид со највисока точка од 441 метри, планината Даф. Островот исто така има лагуна со вкупна површина од 24 км во пречник.
Центар за студии за бегалци
Истражување
ЦСБ спроведува независно, мултидисциплинарно истражување за причините, последиците и одговорите на присилната миграција, со акцент на разбирање на искуствата од присилната миграција од гледна точка на засегнатите народи. Неговиот академски кадар има експертиза во различни дисциплини, вклучувајќи право, меѓународни односи, антропологија, политика, историја, економија и географија.
Мангарева
Историја
Мангарева некогаш бил прекриен со густа шума и имал големо население. Сепак, поради големата експлоатација на дрво во периодот од 10 до 15 век, островот претрпел опустошување, однoсно губење на шумата. Ова имало силно влијание врз животната средина и економијата на островите.