cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Смит–Вотерманов алгоритам
Матрица за бодување
Функцијата на матрицата за бодување е да спроведе споредба помеѓу сите компоненти во две низи и да ги евидентира оптималните резултати на порамнувањето. Процесот на бодување го одразува концептот на динамичко програмирање. Конечното оптимално порамнување се наоѓа преку итеративно проширување на растечкото оптимално порамнување. Со други зборови, моменталното оптимално порамнување се генерира со одлучување која патека (совпаѓање/несовпаѓање или внесување на празнина) го дава највисокиот бод од претходното оптимално порамнување. Големината на матрицата е должината на едната низа плус 1 по должината на другата низа плус 1. Дополнителниот прв ред и прва колона служат да се порамни едната низа со било која позиција во другата низа. И на првиот ред и на првата колона им се дава вредност нула, за крајната празнина да не добие казнени бодови. Почетната матрица за бодување е:
Пример
Да го земеме како пример порамнувањето на ДНК-низите <tt>TGTTACGG</tt> и <tt>GGTTGACTA</tt>. Со употреба на следниот систем:
Се иницијализира и се пополнува матрицата на бодување како што е прикажано подолу. Сликата го прикажува процесот на бодување за трите првите елементи. Жолтата боја ги означува азотните бази кои се разгледуваат. Црвената боја го означува највисокиот можен бод за ќелијата која се бодува. Крајната матрица на бодување е прикажана подолу налево. Сината боја го покажува највисокиот бод. Забележете дека еден елемент може да добие бод од повеќе од еден елемент, секој ќе формира поинаква патека ако овој елемент се следи наназад. Во случај на повеќе највисоки бодови, следењето наназад треба да се изврши почнувајќи од секој највисок бод. Процесот на следење наназад кон потеклото е прикажан подолу десно. Најдоброто локално порамнување се генерирана во обратна насока. Резултатот на порамнувањето на овие две низи е: <tt>G T T - A C</tt> <tt>| | |  | |</tt> <tt>G T T G A C</tt>
Дискус хернија
Меѓу пршленските тела на `рбетот постојат меки и еластични, дисковидни тела кои имаат улога на амортизери, перничиња кои понекогаш знаат да попуштат под дејство на различни фактори. Кај младите луѓе овие меѓупршленски тела (односно дискуси) се меки и еластични, но како и кај многу структури во телото, со возраста тие ја губат својата еластичност и стануваат подложни на повреди. Најновите иследувања покажуваат дека кај 30% од луѓето на триесетгодишна возраст веќе се јавуваат промени на меѓупршленските дискуси. Со намалување на еластичноста на дискусот се зголемува веројатноста тој да попушти, односно да прсне, при што тој се изместува од својата природна ложа и врши притисок врз околните структури, а тоа се `рбетниот мозок и корените на нервите кои излегуваат од `рбетниот мозок во близина на пршленски тела и меѓупршленските дискови. Дискус хернијата е чест здравствен проблем и најчесто настанува поради неправилни и неприродни движења на `рбетниот столб, најчесто во пределот на кичмата, односно крстот. Едно невнимателно наведнување кон напред и подигнување на тежина која и немора да биде кој знае колку голема, може да доведе до изместување на дискусот од неговото лежиште. Таа може да се појави во кој било дел од `рбетот, но најчесто во крстниот дел околу 90%, помалку во вратниот дел околу 8%.
Симптоми
Во анамнезата има повеќе настапи на болки во лумбалниот дел на ‘рбетниот столб (лумбаго), обично после напрегање. Актуелна е болката која е сместена во истиот предел и се шири кон зглобовите во колкот, низ потколеницата и листот на ногата сè до прстите. Парестезиите (променетата сензација, чувство на трнење), понекгаш и хипестезија (намалено чувство за допир) во палецот на ногата зборува дека е во прашање лезија на коренот L5, односно оштетување на дискусот помеѓу четвртиот и петтиот лумбален прешлен. Кога овие пореметувања ќе се појават на надворешната страна на стапалото и малиот прст, станува збор за оштетувања на коренот S1. Ахиловиот рефлекс е намален или угасен и тоа е најсоодветен знак. Болките се зголемуваат со движењето и напрегнувањето (кашлица, кивање, смеење). Истегнувањето на ишијадичниот нерв (со подигнување на испружената нога) доведува до зголемување на болката (позитивен знак на Лазаревиќ). Може да се најдат и разновидни моторни знаци – најчестиот наод е рефлексниот спазам на паравертебралната мускулатура која претставува одбранбена реакција од болни движења. Движењето на овој дел од ‘рбетниот столб е ограничено, особено кон назад. Може да се појави и хипотонија на мускулите, на пример глутеалните а понекогаш и мускулите на целата нога. Неможноста за стоење на прсти и петите е поседица на слабост на флексорите и екстензорите на палецот и флексорот на стапалото. Пролапсот помеѓу вториот и третиот и третиот и четвртиот лумбален прешлен ја дава симптоматологијата од страна на нервус феморалис – намалување, т.е. гасење на пателарниот рефлекс, намалување на силата, хипотонија и хипотрофија на мускулус квадрицепс.
Дијагноза
Освен клиничката слика за дијагностика се значајни ЕМГ – која може да ги идентификува ледираните кроени и да го одреди степенот на нвното оштетување; нативна снимка на лумбосакралниот ‘рбет обично покажува стеснување на интервертебралниот простор, но и други дегенеративни промени на ‘рбетниот столб. Современа метода која го покажува нивото и големината на пролапсот е јадрената магнетна резонанца –МРИ. Одличен приказ за пролапсот во оваа регија обезбедува и лумбалната радикулографија.
Лекување
Акутната болна фаза побарува итна терапија поради тежината на болките кои во голем број од случаите се неподносливи. Најефикасна мерка е инфилтрацијата на паравертебралната мускулатура во близина на болните точки со анелгетици и кортикостероиди. После инфилтрацијата треба да се загрева лумбалниот предел со помош на топол термофор. Корисна е примената и на миорелаксантни средства со седативно дејство. Често се даваат и инјекции на витамин Б1, Б6 и Б12. Во акутната фаза најкорисно е поставување во положба на грб со натколениците во вертикална и потколениците во хоризонтална положба – положба на Williams. По смирувањето на болките се применува физикална терапија со цел јакнење на паравертебралната мускулатура. Болниот треба да се советува да спие на рамна постела, да избегнува подигнување на товар при исправање, да не прави ненадејни движења и сам да спроведува соодветни вежби. Ако постои пореметување на функцијата на сфинктерите и потенцијата, значителна слабост на мускулите и атрофија, знаци за компресија на ‘рбетниот мозок и долготрајни болки потребна е хируршка интервенција.
РЕК „Осломеј“
Рударско-енергетски комбинат „Осломеј“ (скратено РЕК „Осломеј“) — подружница во составот на АД Електрани на Македонија и се наоѓа во самата Кичевска Котлина, во близина на градот Кичево. Комбинатот, чија основна дејност е производство на електрична енергија и јаглен, бил втор најголем во системот на македонското електростопанство, но поради проблеми со јагленот, ретко кога работи и се планира негово згаснување. Комбинатот е составен од единиците Рудник „Осломеј“ и ТЕЦ „Осломеј“.
Историја
Производството во комбинатот е започнато во 1980 година.
ТЕЦ „Осломеј“
Термоелектричната централа „Осломеј“ во рамките на истоимениот комбинат е втора термоелектрична централа според инсталираната моќност во Македонија и некогаш учествувала со 10% од вкупното домашно производство на електрична енергија. Централата располага со еден блок со вкупна моќност од 125 MW, а започнала со работа во 1980 година.
Централата моментално ги користи преостанатите количини од локалниот лигнит од рудникот „Осломеј“, дел Запад.
Со цел да се продолжи нејзиниот работен век во 2015 година била изработена студија на изводливост за осовременување на централата. Студијата препорачала користење увозен јаглен со повисока калорична вредност.
Рудник „Осломеј“
Наоѓалиштето Осломеј се наоѓа во непосредна близина на ТЕЦ „Осломеј“ и неговото експлоатирање започнало во 1980 година. Лежиштето е поделена на два дела:
Лендавске Горице
Лендавске Горице (словенечки: Lendavske Gorice) — населба во Општина Лендава во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Гутенбергова Библија
Гутенберговата Библија или Библијата на Гутенберг (позната и како Библијата со 42 редови, Библијата Мазарин или Б42 ) била меѓу најраните големи книги печатени со употреба на подвижен метален тип во Европа произведена со масовно производство. Тоа го означи почетокот на „Гутенбершката револуција“ и ерата на печатените книги на Западот. Книгата е ценета и почитувана заради високите естетски и уметнички квалитети како и поради историското значење. Тоа е издание на латинскиот вулгат, печатено во 1450-ти години од Јохан Гутенберг во Мајнц, во денешна Германија. Преживеале четириесет и девет копии (или значителни делови од копиите). За нив се смета дека се меѓу највредните книги во светот, иако досега не е продадена целосна копија од 1978 година. Во март 1455 година, за тоа време идниот папа Пиј II напишал дека видел страници од Библијата на Гутенберг прикажани во Франкфурт заради промоција на изданието. Не е познато колку копии биле испечатени; писмото од 1455 година наведува извори за 158 и 180 примероци. Библијата со 36 редови, за која се вели дека е втора печатена Библија, понекогаш се нарекува и Гутенбергова Библија, но можеби е дело на друг печатач.
Манастир Свети Пантелејмон (Киев)
Манастирот Свети Пантелејмон (украински: Пантелеймонівський собор) е голема православна катедрала во киевската населба Теофанија. Оваа катедрала е на изглед многу слична со катедралата Александар Невски во Талин, и се смета како врвна точка во достигнувањето на руската архитектура.
Храмот бил изграден во неоруска архитектура од страна на Евгениј Јермаков во периодот од 1905 до 1912 година. Објектот се состои од една голема купола и четири помали. Во текот на 1920-тите, манастирот бил затворен а за време на Втората светска војна бил сериозно оштетен.
Во 1990-тите, црквата била вратена на Украинската православна црква - Московски патријарх.
УНМИК
Привремена административна мисија на Обединетите нации на Косово (англиски: United Nations Interim Administration Mission on Kosovo) е официјално нарачана мисија на Обединетите нации на Косово и Метохија. УНМИК го опишува својот мандат како „да му помогне на Советот за безбедност на Обединетите нации да постигнат општа цел, имено да обезбеди услови за мирен и нормален живот за сите жители на Косово и да ја унапреди регионалната стабилност на западен Балкан".
Инсбрук
Инсбрук (Innsbruck) — главен град на покраината Тирол во западна Австрија. Тој се наоѓа во долината Ин на соединувањето со Виптал (реката Сил), која обезбедува пристап до преминот Бренер, околу 30 километри јужно од Инсбрук. Се наоѓа во широка долина помеѓу високи планини, Нордкете (Хафелекар, (2.334 метри) на север Пачеркофел, (2.246 метри)) и Серлес (2.718 метри, на југ), се меѓународно познати зимски спортски центри и домаќини на зимските Олимпијади во 1964 и во 1976 и зимските Параолимпијади во 1984 и 1988. Тој ќе биде домаќин на првите Зимски младински олимписки игри во 2012 година. Зборот брук доаѓа од германскиот збор Brücke, што означува „мост“ што води кон „мост над Ин“.
Историја
Најраните траги укажуваат на првично населување во младото камено доба. Преживувајќи го предримскиот период местото покажува дека просторот бил постојано населен. Во четвртиот век Римјаните основале армиска станица Велдидена (името преживува во денешниот урбан округ Вилтен) на Оенипонс (Инсбрук), за да се заштити економски значајниот трговски пат од Верона-Бренер-Аугсбург.
Првото спомнување на Инсбрук датира назад до името Оени Понтум или Оени Понс, што на латински означуваат мост (понс) над Ин (Оенус), кој бил важен премин над реката Ин. Печатот и грбот на градот го покажуваат птичјиот поглед на мостот Ин, дизајнот се користи уште од 1267 година. Патот низ преминот Бренер и тогаш бил голема транспортна и комуникациска врска меѓу северот и југот и најлесен пат низ Алпите. Приходите остварени како транзитна станица му дозволиле на градот да се развива.
Инсбрук станал главен град на целиот Тирол во 1429 и во петнаесеттиот век градот станал центар на европската политика и култура, а и царот Максимилијан Први, исто така, живеел во Инсбрук во 1490-тите. Градот користел од присуството на царот како што може да се види во т.н. Хохкирхе. Тука бил планиран погребен споменик на Максимилијан и делумно подигнат од неговите наследници. Ансамблот со кенотафни и бронзени статуи на вистинските и митските предци на царот Хабсбургијан се едни од главните уметнички споменици во Инсбрук.
Во 1564, Фердинанд Втори, надвојводата од Австрија доби владение над Тирол и други австриски имоти управувани од Инсбрук до 18 век. Тој го изградил замокот Амбрас и таму ја уредил својата уникатна ренесансна збирка, која денес главно е дел од Уметничкоисторискиот музеј во Виена. До 1665 година, дел од Хабсбуршката династија владееле со Инсбрук со независен суд. Во 1620-тите првата оперска куќа северно од Алпите била подигната во Инсбрук (Догана).
Во 1669 година, Унивезитетот бил основан. Исто така, како надомест за судор, царот на Светото Римско Царство Леополд I повторно царуваше од Виена и тиролскиот дел на Хабсбуршката династија заврши во 1665 година.
За време на Наполеоновите војни Тирол бил отстапен на Баварија, сојузник на Франција. Андреас Хофер ја предводел тиролската селанска армија кон победа на Берг Изел против комбинираните баварски и француски трупи, а потоа го направи Инсбрук центар за неговата администрација. Комбинираната војска подоцна ја преземаа тиролската војска и сè до 1814 година Инсбрук беше дел од Баварија. По Виенскиот конгрес, австриското право над Инсбрук беше обновено. Тиролскиот херој Андреас Хофер бил погубен во Мантова; неговите посмртни остатоци биле вратени во Инсбрук во 1823 година и погребан во францисканска црква.
Во 1938 година Австрија била анексирана од нацистичка Германија во аншлусот''. Помеѓу 1943 и 1945 година, Инсбрук искуси 22 бомбашки напада и претрпе огромна материјална штета. Концентрациониот логор КЛ Инсбрук-Рајхенау се наоѓал тука.
Во 1929 година, првито официјално австриско шаховско првенство се одржа во Инсбрук.
Клима
Поради својата висина и положба во Средна Европа далеку од брегот, Инсбрук има континентална клима. Зимите се ладни - постудени од оние во повеќето големи европски градови - и снежни. Во зимските ноќи може да дојде и до поларни температури, неретко паѓајќи и до -12°С.
Пролетта е кратка; деновите почнуваат да се загреваат, често со температури над 15°С, но ноќе останува ладно или дури смрзнувачки.
Летото е многу променливо и непредвидливо. Деновите може да бидат свежи и врнежливи со околу 17°С или пак сончево и многу жешко, понекогаш дури и до 34°С. Во лето, како што се очекува од алпската клима, дневната температурна варијација често е многу висока, така што ноќите остануваат свежи со околу 12°С во просек, но понекогаш паѓаат ниско и до 6°С.
Просечната годишна температура изнесува 9°С.
Културни настани
Како многу популарно туристичко одредиште, Инсбрук ги организира следниве настани секоја година:
Спорт
Поради својата местоположба меѓу високи планини, Инсбрук е идеално место за скијање во зимскиот период и планинарење во летниот. Постојат неколку скијачки одморалишта околу Инсбрук со Нордкете служејќи како жичарница и дополнителни ски-седалки со крајното одредиште. Други скијачки одморалишта во близина се Аксамер Лицум, Пачеркофел, Иглс, Зефелд, Тулфес и долината Штубај. Во последно време, замрзнатиот терен го прави скијањето можно дури и во летните месеци.
Зимските олимписки игри се одржаа во Инсбрук двапати, прво во 1964, потоа повторно во 1976, кога гласачите на Колорадо го отфрлија референдумот за финансирање на Игрите во Денвер преку обврзници во 1970 година. Зимските олимписки игри во 1976 година се и последните игри одржани на германското говорно подрачје на Алпите (Австрија, Германија или Швајцарија).
Заедно со Сен Мориц, Швајцарија и Лејк Плесид, Њујорк во САД, тој е едно од трите места кои двапати биле домаќини на Зимските олимписки игри. Исто така, беше домаќин и на Зимските параолимписки игри во 1984 и 1988 година.
Други значајни настани кои се одржале во Инсбрук се натпреварот во „Воздух и стил“ во скијање на даска од 1994 до 1999 и 2008 и на Светското првенство во хокеј на мраз во 2005 година. Заедно со градот Зефелд, Инсбрук ја организираше Зимската Универзијада во 2005 година. Инсбручкиот Бергизелшанце е еден од ридовите на познатиот турнир Четири скокалници.
Инсбрук е дом на фудбалскиот клуб ФК Вакер Инсбрук, кој игра во австриската фудбалска Бундеслига (прва лига) во 2010-2011. Стадионот на ФК Вакер Инсбрук Тиволи Ној беше еден од осумте стадиони домаќини на Европското првенство 2008, кое се одржа во Швајцарија и Австрија во јуни 2008 година.
Градот, исто така, бил домаќин и на финалето на американскиот фудбал, Јуробол 22 меѓу Сварко Рајдерс Тирол и Рајфајзен Викингс Виена.
Економија и образование
Инсбрук е културниот и економскиот центар на западна Австрија и е еден од најпознатите и важни туристички центри, со повеќе од еден милион ноќевања. Исто така, е и универзитетски град.
Во Инсбрук постојат околу 78.000 вработени и околу 8.000 компании. 35.000 луѓе редовно секој ден патуваат во Инсбрук.
Туризам
Туризмот е најзначаен извор на приход за градските власти, најмногу поради убавиот градски центар на Инсбрук со своите историски градби, пријатниот амбиент и големиот број на спортски објекти, како во зима, така и во лето.
Сообраќај
Инсбрук е сместен по должината на коридорот А12/А13, обезбедувајќи му пристап до Верона, Италија и Минхен, Германија. А12 и А13 се спојуваат во близина на Инсбрук, на која точка А13 прекинува.
Инсбрук Хауптбанхоф, главната железничка станица во Инсбрук и Тирол, е една од најпрометните железнички станици во Австрија. Поврзана е со долината на долен Ин сè до Германија и источна Австрија, линијата Арлберг на запад и линијата Бренер, која го поврзува северниот дел на Италија со јужна Германија преку преминот Бренер. Од декември 2007 година во предградијата работи и инсбручкиот С-бан.
Аеродромот Инсбрук се наоѓа во предградието Кранебитен, кое се наоѓа во западниот дел на градот. Тој обезбедува услуги до аеродромот, како што се Франкфурт, Лондон и Виена. Исто така, се обавуваат и регионални летови низ Алпите, како и сезонски летови кон други одредишта. Во текот на зимата, активноста значително се зголемува, како резултат на големиот број на скијачи, кои допатуваат во регионот. Тој е главна база на Вилком Ер и на регионалниот превозник на Остриан Ерлајнс, Тајролиан Ервејс. Аеродромот е оддалечен околу 4 километри од центарот на Инсбрук.
Јавниот локален превоз е обезбеден од Innsbrucker Verkehrsbetriebe (IVB), јавен орган задолжен за мрежата на автобуски и трамвајски линии. Еднометарската трамвајска мрежа се состои од две градски линии, 1 и 3, и две линии во околината на Инсбрук: линија 6 Innsbrucker Mittelgebirgsbahn до Иглс и линијата СТБ, Stubaitalbahn која поминува низ долината Штубај до Фулпмес. Мрежата се планира да се зголеми во текот на наредните години со цел да го достигне Хал во Тирол во источниот и Велс во западниот дел (на тој начин заменувајќи ја поранешната трамвајска линија (затворена во доцните 1960-ти) од Инсбрук до Солбад Хал, како што Хал во Тирол тогаш беше познат). Бројни автобуски линии има низ центарот на градот и се поврзува и со блиската околина. До 2007 година, автобуската мрежа вклучуваше и две тролејбуски линии, но тие беа напуштени во подготовките за планираното проширување на трамвајската мрежа.
Во декември 2007, Хунгербургбан, железничка жичница во округот Хунгербург, беше повторно отворена по затворањето на две години по поголема реконструкција, со делумна реорганизација и ново проширување низ реката Ин и центарот на Инсбрук. Линијата исто така беше опремена со нови возила. Обновената линија е управувана од страна на приватна компанија Innsbrucker Nordkettenbahnen.
Образование
Инсбрук е дом на најстарото училиште за граматика (Gymnasium) во западна Австрија, „Akademisches Gymnasium Innsbruck“. Училиштето е основано во 1562 година од страна на језуитскиот ред и било предвесник на Универзитетот, основан во 1669 година.
Инсбрук е домаќин на неколку универзитети. Најпознат е Универзитетот Инсбрук (Leopold-Franzens-Universität), Медицинскиот универзитет Инсбрук и МЦИ Центарот за управување Инсбрук.
Политика
Резултатите од локалните избори во 2006 беа:
Збратимени градови
Инсбрук е збратиме со:
Австриската служба во странство
Австриската служба во странство е една невладина организација, која обезбедува место за алтернативната Австриска национална служба на 85 организации во 35 земји во светот во секторите Холокауст - меморијална служба, социјална служба и мировна служба. Таа е основана од страна на Андреас Мајслингер и Андреас Хертнагл во 1998 година, со седиште во Инсбрук.
Пионир 0
Пионир 0 (познат и како Тор-Ејбл 1) беше неуспешен обид на САД за праќање на сателит во орбита на Месечината, којшто носеше телевизиска камера, детектор на микрометеорити, и магнетомер. Бешпе дизајниран од воздушната флота на САД како првиот сателит во Пионир програмата, и беше првиот обид да се лансира нешто надвор од Земјината површина од страна на било која земја, но обидот беше неуспешен бргу после лансирањето. Затоа сондата не е наречена Пионир 1.
Леталото се состоеше од тенка цилиндрична средина со збиени конуси долги 17см на двете страни. Цилиндарот беше 74см по пречник, и висината од врвот на едниот до врвот на другиот конус беше 76см.
Лансиран беше на 17 август 1958 во 12:18 по Гринич
Инструментација
Во линија со оските на на леталото и штрчејќи од крајот на долниот конус се наоѓаше 11 килограми тешката ракета и обвивка за ракета, напојувана со цврсто гориво, коешто претставуваше главен дел од структурата на леталото. Осум мали потисници за подесување на брзината беа поставени на крајот од горниот конус, во прстеновидна серија која можеше да биде отфрлена после употреба. Магнетна диполна антена излегуваше од врвот на гониот конус. Школката беше составена од ламинирана пластика, и беше обоена со шема од темни и светли риги, за да се помогне во регулирањето на температурата.
Инстументацијата тежеше 11,3 килограми и се состоеше од:
- Инфрацрвен телевизиски систем за скенирање слики, дизајниран да ја проучува површината на Месечината, посебно темната страна, - Низа од диафрагми и микрофони за откривање на микрометеорити. Микрометеоритите кои удараат во дијафрагмата би создале акустичен пулс кој би патувал кон микрофонот преку дијафрагмата. Микрофонот содржеше пиезоелектричен кристал. Исто така, беше поставен и појачувач, кој би го појачал сигналот, за да истиот биде детектиран. - Магнетометар со нелинеарен појачувач кој требаше да ги измери Земјиното, Месечевото, и меѓупланетарното магнетно поле. Во тоа време не се знаеше дали Месечината има магнетно поле или не.
Крај на мисијата
Пионир 0 беше уништен од експлозија на првиот степен од бустерот на Тор, 73,6 секунди по отиснувањето од земјата, на 16 километри височина, и падна во Атлантскиот Океан. Неуспехот се претпоставува дека е предизвикан од фаличен лагер на турбопумпата, кој ја престанал работата на пумпата за течен кислород. Нееднакви телеметриски сигнали беа примени од товарот и горните степени во наредните 123 секунди по експлозијата, и горните степени беа следени до паѓањето во океанот. Планирано беше леталото да патува 2,6 дена до Месечината и за тоа време моторите на солидно гориво да се запалат и да го стават леталото во 29.000 километри долга орбита околу Месечината која би треала 2 недели.
Надворешни врски
Пионир 0 - Астрономски Клуб Куманово
NGC 6406
NGC 6406 — двојна ѕвезда во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 јуни 1885 година од страна на Гијом Бигурдан, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 12 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6406 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 38 м 19,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 49' 58"".
Други поделби
Проучување на NGC 6406 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 158; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1559. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 274.
NGC 1985
NGC 1985 — отсјајна маглина во соѕвездието Кочијаш, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1985 се споменува и како PK 176+0.1, CS=13.6, not a PN.
Откривање
Објектот е откриен на 13 ноември 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1985 е од видот RN. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 12,7 m. NGC 1985 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,68'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 37 м 47,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 31° 59' 20".
Други поделби
Проучување на NGC 1985 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 97; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2408. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1459.
Анита Екберг
Керстин Анита Маријана Екберг (29 септември 1931 година11 јануари 2015 година) била шведска глумица активна во американски и европски филмови. Најпозната е по улогата на Силвија во филмот на Федерико Фелини „Сладок живот“ (1960). Екберг работела првенствено во Италија, каде што станала и постојан жител во 1964 година.
Раниот живот
Анита Екберг е родена на 29 септември 1931 година во Малме, Сканија (Шведска), шесто од осумте деца. Во тинејџерските години, Анита работела како модел. Екберг се пријавила на натпреварот за Мис Малме во 1950 година на наговарање на нејзината мајка. Ова довело до натпреварот за Мис Шведска на кој таа победила. И покрај тоа што зборувала многу малку англиски, таа отишла во Соединетите држави да се натпреварува за титулата Мис Универзум во 1951 година (неофицијален натпревар во тоа време, изборот станал официјален во 1952 година).
Кариера
Иако Екберг не победила на изборот за Мис Универзум, како една од шесте финалистки, таа сепак заработила договор за старлета со студиото Универзал.
Како старлета во Универзал, таа добила часови по драма, елокација, танцување, јавање и мечување. Таа накратко се појавила во „Коцкар од Мисисипи“ (1953), „Абот и Костело одат на Марс“ (1953) (играјќи жена на Венера), „Однеси ме во градот“ (1953) и „Златното сечило“ (1953).
Екберг прескокнала многу од нејзините часови по драма, ограничувајќи се на јавање коњи во Холивуд Хилс. Екберг подоцна признала дека била разгалена од студискиот систем и си играла наместо да се занимава со поголеми филмски улоги. Универзал ја отфрлил по шест месеци.
Батјак и Парамаунт
Комбинацијата од раскошната фигура на Екберг и живописниот приватен живот (како што се нејзините добро публикувани романси со водечките луѓе во Холивуд како Френк Синатра, Тајрон Пауер, Јул Бринер, Род Тејлор и Ерол Флин) им се допаднале на озборувачките списанија, како Доверливо и таа набрзо станала главен пин-ап од 1950-ти, појавувајќи се во машките списанија како Плејбој. Таа еднаш признала дека инцидентот во кој ѝ пукнал фустанот во фоајето на лондонскиот хотел Беркли бил однапред договорен со фотограф.
Екберг го обиколила Гренланд со Боб Хоуп, забавувајќи ги американските војници. Хоуп зборувал за нејзината убавина, а Џон Вејн ѝ потпишал договор со неговата Батјак Продукција за 75 долари неделно.
До средината на 1950-ти, по неколку работни места како модел, Екберг конечно се пробила во филмската индустрија. Таа гостувала во краткотрајната ТВ серија Казабланка (1955) и Приватен секретар.
Таа имала мала улога во филмот Крвниот сокак (1955) со Џон Вејн и Лорен Бекол во главните улоги, снимен за Вејн во Батјак Продукција. Тоа била нејзината прва вистинска говорна улога во играна игра. Таа се појавила заедно со Дин Мартин и Џери Луис во Уметници и модели (1955), во режија на Френк Ташлин за Парамаунт, играјќи ја „Анита“.
Најголемата прилика на Екберг била кога Парамаунт ѝ ја доделил улогата во „Војна и мир“ (1956), која била снимена во Рим, заедно со Мел Ферер и Одри Хепберн, во режија на кралот Видор. Некое време, таа дури била нарекувана како „Мерилин Монро од Парамаунт“.
Екберг потпишала договор со Ворвик, компанијата на продуцентите Алберт Броколи и Ирвин Ален, кои снимале филмови во Англија. Таа го снимила Зарак (1956) со Виктор Матур.
Таа била најавена за Блесок во режија на Бад Боетичер, но тоа не се случило.
Кога Џон Вејн се разделил со неговиот продуцент Роберт Фелоус, Фелоус го презел договорот со Екберг.
Герд Освалд
Екберг се вратила во Холивуд за да ја снима Валери (1957) со Стерлинг Хејден и нејзиниот тогашен сопруг Ентони Стил за режисерот Герд Освалд. Таа играла заедно со Боб Хоуп и Фернандел во Парис Холидеј (1958).
Италија и Ла Долче Вита
Екберг отишла во Италија за да глуми во Шеба и гладијаторот (1959), играјќи ја Зенобија.
Таа останала во Рим за да го сними Сладок живот (1960) за Федерико Фелини, настапувајќи како Силвија Ранк, недостижната „жена од соништата“ со ликот кој го игра Марчело Мастројани. Филмот ја прикажува сцената на нејзиното фрлање во римската Фонтана Треви заедно со Мастројани, која е наречена „една од најкултните сцени во кинематографијата“.
Филмот бил меѓународна сензација, и Екберг се населила во Рим. Таа ја имала главната улога во италијанско-француската копродукција, Последниот воз за Шангај (1960), потоа играла во Трите други на полковникот (1960), Бизнисот на повик девојка(1960), Зад затворени врати (1961) и Монголите (1961), кои имале американски режисер (Андре де Тот) и ѕвездата (Џек Паланс).
Подоцна рекла: „Работите ми станаа малку здодевни по Сладок живот бидејќи секој продуцент или режисер во Италија, Англија и Америка сака да ја рекреирам истата улога - филмската ѕвезда од Америка која доаѓа во Италија“.
Екберг потоа се појавила во Бокачо '70 (1962), филм во кој се појавуваат и Софија Лорен и Роми Шнајдер. Набргу потоа, Броколи размислувал за Екберг да ја игра првата Бонд девојка, Хани Рајдер во „ Доктор Но, но улогата ѝ припаднала на тогаш непознатата Урсула Андрес. Сепак, Броколи ѝ ја доделил улогата во Јави ми се господине (1963) со Боб Хоуп.
Екберг глумела заедно со Андрес, Френк Синатра и Дин Мартин во вестерн-комедијата 4 за Тексас (1963). Таа се вратила во Европа за да ги сними Фабрика за љубов (1964) и Кој сака да спие? (1965). Таа отишла во Англија за адаптација на Агата Кристи, Убиства на азбучен ред'' (1965), во режија на Френк Ташлин, кој ги режирал нејзините два филма за Мартин и Луис.
Таа имала улога во „Ако е вторник, ова мора да биде Белгија“ (1969 година) и главната улога во „Танц на живите мртовци“ (1969), „Смртта чука двапати“ (1969 година) и „Кандидат за убиство“ (1969 година).
Подоцнежна кариера
Фелини ја повикал Екберг назад за камео во „Кловнови“ (1970). Таа имала поголеми улоги во Разводот (1970) со Виторио Гасман; Брачниот долг (1970); Таа јасна октомвриска ноќ (1970); Француските сексуални убиства (1972), и Смртоносни тракери (1972).
Личен живот
И двата брака на Екберг биле со глумци, но ниту еден од нив не успеал. Таа била во брак со Ентони Стил од 22 мај 1956 година до нивниот развод на 14 мај 1959 година и со Рик Ван Наттер од 9 април 1963 година до нивниот развод во 1975 година. Во едно интервју, таа рекла дека посакува да има дете, но во друга прилика го изјавила токму спротивното.
Екберг честопати била отворена во интервјуата, на пр., именувајќи познати луѓе кои наводно „не можела да ги поднесе“. Таа, исто така, често била цитирана дека вели дека Фелини ѝ го должи својот успех нејзе, наместо обратно: „Тие би сакале да ја продолжат приказната дека Фелини ме направи позната, дека Фелини ме откри“, изјавила таа во интервју од 1999 година за Њујорк Тајмс.
Екберг не живеела во Шведска по раните 1950-ти, и ретко ја посетувала земјата. Сепак, таа ги пречекала шведските новинари во нејзиниот дом надвор од Рим и во 2005 година се појавила на популарната радио програма Сомар, зборувајќи за нејзиниот живот. Таа во едно интервју изјавила дека нема да се врати во Шведска пред нејзината смрт, туку таму ќе биде погребана.
Во 1963 година, таа била тужена од нејзиниот публицист. Во 1977 година била ограбена во август и во декември.
На 19 јули 2009 година, таа била примена во болницата Сан Џовани во Рим, откако ѝ се слошило во нејзиниот дом во Генцано, според медицински службеник во одделот за неврохирургија на болницата. И покрај тоа што нејзината состојба не била сериозна, Екберг била ставена под опсервација во објектот.
Во декември 2011 година, било објавено дека 80-годишната Екберг била „сиромашна“ по три месеци во болница во Римини со скршен колк, за кое време нејзиниот дом бил ограбен и нејзината вила била тешко оштетена од пожар. Екберг побарала помош од Фондацијата Фелини, која исто така била во тешки финансиски проблеми.
Смрт
Екберг починала на 11 јануари 2015 година, на 83-годишна возраст, во клиниката Сан Рафаеле во Рока ди Папа, Римските замоци, од компликации на хронични болести. Глумицата била во инвалидска количка неколку години откако била соборена од еден од нејзините миленици, куче дога, кое ѝ скршило колк. Погребот на Екберг бил одржан на 14 јануари 2015 година, во лутеранско-евангелистичката Христускирхе во Рим, по што нејзиното тело било кремирано, а нејзините останки биле погребани на гробиштата на црквата Сканор во Шведска.
Унгарска илустрирана хроника
Илустрирана хроника е средновековна илустрирана хроника од Кралството Унгарија од втората половина на XIV век. Тој го претставува меѓународниот уметнички стил на кралскиот двор на Лајош I Анжујски.
Неговото полно име е: Chronicon pictum, Marci de Kalt, Chronica de gestis Hungarorum односно Илустрирана хроника, Марк Калтовска хроника за делата на Унгарците.
Историја на хрониката
Хрониката ја напишал Марк Калти кратко време по 1358 година, а последните илустрации биле завршени помеѓу 1370 и 1373 година. Хрониката ја дал унгарскиот крал Лајош I на францускиот крал Шарло V, кога ќерката на Лајош, била верена со синот на шарло, Луј I, војводата од Орлеан.
Хрониката потоа му била дадена на Ѓорѓе Бранковиќ во 1456 година, каде што била копирана, а подоцна изгубена, можеби поминала извесно време во турска сопственост.
Оваа хроника повторно се појавила во првата половина на 17 век во кралските архиви во Виена, поради што се нарекува и Винеска илустрирана хроника. Ракописот сега се чува во Националната библиотека на Унгарија, во Будимпешта.
Прикажана историја
Илустрациите кои се 147 на број се одличен извор на информации за средновековната унгарска културна историја, костимите и дворскиот живот во 14 век. Многу од минијатурите што се гледаат во оваа хроника се насликани со злато. Уметничката вредност на минијатурите е доста висока, ако ги споредиме сличните минијатури од другите делови на Западна Европа од истото време. Ликовите се нацртани со детали и со познавање на анатомијата. Дури и очното јаболко е насликано, што може да се провери само преку микроскоп.
Сите минијатури кои го прикажуваат Атила се нарушени или дури и избришани, особено последната што ја покажува смртта на Атила. Ова не може да биде поради времето, бидејќи сите други минијатури и текст се зачувани добро. Минијатурите користат симболика, односно на сликата што го претставува првото доаѓање има камила, а за второто доаѓање има бел коњ, што веројатно значи дека влегувањето во Панонската Низина првиот пат не било успешно, како што камилата е „пренасочен“ коњ, а белиот коњ е „чист квалитет“. Текстот на латинскиот е без грешка и со висок квалитет.
Клетници
Форма на романот
„Клетници“ содржи многу заплети, но главната нишка е приказната на поранешниот осуденик Жан Валжан (познат по неговиот затворски број 24601) кој станува олицетворение на доброто во светот, но не може да го избегне неговото страшно минато. Романот е поделен на пет тома, секој том е поделен на книги, а секоја книга е поделена на поглавја (вкупно 365 поглавја). Секое поглавје е релативно кратко, обично не повеќе од неколку страни. Сепак, романот во целост е прилично опширен според современите стандарди, со 1.900 страни во изданието на француски јазик. Романот ја содржи најдолгата реченица напишана во некој роман. Во рамките на приказната, Иго исполнува многу страници со негови размисли за религијата, политиката и општеството, вклучувајќи неколку опширни дигресии: дискусија околу типовите религиозност, неколку страници за изградбата на одводните канали во Париз, и пред сè, неговото прераскажување на Битката кај Ватерло.
Прв том - Фантина
Поминуваат шест години, а за тоа време Валжан го усвојува псевдонимот Господин Меделин за да избегне апсење. Станува богат сопственик на фабрика и е назначен за градоначалник во местото каде живее. Еден ден додека пешачи по улицата, здогледува еден странец по име Фошлеван заглавен под тркалата на неговата кочија. Кога никој не сака да помогне во кревањето на кочијата, дури ни за пари, тој самиот решава да го спаси стариот Фошлеван. Полицискиот инспектор во градот, инспекторот Жавер, кој бил стражар во затворот во Тулон за време на престојот на Валжан, почнува да се сомнева во градоначалникот откако сведочи за неговото херојство, а имајќи ја на ум прочуената физичка сила на Валжан.
Неколку години порано во Париз, една работничка по име Фантина е лудо заљубена во господин по име Феликс Толомиес. Неговите пријатели Листолие, Фамеј, и Блашевеј исто така биле партнери на другарките на Фантина: Далија, Зефина и Фаворит. Човекот подоцна ја напушта Фантина како на шега, оставајќи ја сама да се грижи за нивната ќерка Козета. Поради тоа што Фантина не може истовремено да се грижи за детето и да работи, со тешко срце одлучува да се одвои од Козета. Ја остава на грижа на Тенардие, расипан меанџија и неговата себична и сурова жена. Фантина не е свесна дека тие ја злоупотребуваат нејзината ќерка и ја користат како работна сила во нивната меана, и продолжува да се обидува да ги плаќа нивните растечки, уценувачки и измислени барања за издржувањето на Козета. Подоцна, таа е отпуштена од работа од фабриката на Жан Валжан поради откритието дека има ќерка која е родена надвор од брак. Во меѓувреме писмата и паричните барања на Тенардиеви продолжуваат да растат. Во очај, Фантина ја продава косата, нејзините два предни заби и е принудена да се впушти во проституција за да ја плати грижата за нејзината ќерка. Фантина исто така бавно умира од неименувана болест (најверојатно, туберкулоза).
Втор том - Козета
Валжан успева да избега само за да биде повторно фатен и осуден на смрт. Неговата смртна казна е заменета од страна на кралот со казна на доживотно ропство. Додека да биде повторно пратен во затворот во Тулон, на военото пристаниште, Валжан спасува еден морнар кој ќе паднел од опремата на бродот. Толпата почнала да вика „Овој човек треба да биде помилуван“, но кога властите ги одбиваат молбите на толпата, Валжан одглумува лизнување и паѓа во океанот со цел да избега, потпирајќи се на верувањето дека се удавил.
Следното утро на Божиќ, Валжан ги информира Тенардиеви дека сака да ја земе Козета со него. Госпоѓа Тенардие веднаш прифаќа, додека г. Тенардие се преправа дека ја сакал и се грижел за неа. Валжан им плаќа 1.500 франци и заедно со Козета ја напуштаат гостилницата. Меѓутоа, Тенардие се обидува да извлече повеќе пари од Валжан, но Валжан одбива и одлучно ја зема Козета со него. Валжан и Козета се засолнуваат во Париз. Валжан изнајмува куќа каде кратко живее заедно со Козета. Меѓутоа, неколку месеци подоцна Жавер го открива нивното засолниште. Валжан ја зема Козета и се обидува да побегне од Жавер. Валжан и Козета успешно наоѓаат засолниште во манастир со помошта на Фошлеван, човекот кој Валжан го спаси, а кој е сега градинар во манастирот. Валжан станува градинар со него, а Козета станува ученичка во манастирот.
Трет том - Мариус
Еден од студентите, Мариус Понмерси, се отуѓил од своето семејство (особено од неговиот дедо Жилнорман) поради неговите либерални погледи. По смртта на неговиот татко, полковникот Жорж Понмерси, Мариус нашол писмо во кое му дава упатства да му помогне на некој воен наредник, по име Тенардие. кој му го спасил животот во Битката кај Ватерло — всушност Тенардие ги ограбувал мртвите тела за време на војната, од кои едно било телото на Жорж кој ненадејно се разбудил мислејќи дека Тенардие го спасил, кој пак тврдел дека е наредник во војската за да не се изложи како крадец. Во градините на Луксембург Мариус се заљубува во сега порасната и убава Козета. Тенардиеви, меѓувремено се селат во Париз и сега живеат во сиромаштија откако ја изгубиле гостилницата. Тие живеат под презимето Жондрет во куќата на Горбо (случајно во истата куќа во која кратко живееја Козета и Валжан откако ја напуштија гостилницата на Тенардиеви). Мариус, исто така, живее таму, веднаш до Тенардиеви. На овој начин се вкрстуваат приказните на Мариус, Валжан, Тенардиеви и Козета.
Епонина, една од ќерките на Тенардиеви, сега парталава и сиромашна, го посетува Мариус во неговиот стан, просејќи за пари. За да го импресионира таа се обидува да ја докаже нејзината писменост со гласно читање од една книга и пишувајќи „полицајците се овде“ на еден лист. Мариус ја сожалува и ѝ дава малку пари. Откако Епонина заминува, Мариус преку дупка во ѕидот го набљудува семејството Жондрет во нивниот стан. Еден ден, Епонина доаѓа и најавува дека некои благородници ќе дојдат на посета за да им помогнат за пари. Со цел да изгледаат посиромашно, Тенардиеви го гасат огнот и ја растураат куќата. Пристигнуваат благородниците - всушност Валжан и Козета. Мариус веднаш ја препознава Козета. Откако ја оценува нивната животна ситуација, Валжан ветува дека ќе се врати со пари за нивната ќирија. Откако тој и Козета заминуваат, Мариус ја бара нивната адреса од Епонина. Епонина која е заљубена во него колебливо се согласува да му ја даде. Тенардиеви исто така ги препознаваат Валжан и Козета и се заколнуваат дека ќе се одмаздат. Тенардие ја придобива помошта на Патрон-Минет, доста позната и страшна банда на убијци и крадци.
Мариус го наслушнува планот на Тенардиеви и оди кај Жавер да го пријави криминалот. Потоа се враќа дома и чека Жавер и полицијата да пристигнат. Тенардиеви ги испраќаат Епонина и Азелма надвор да разгледат дали има полиција. Кога Валжан се враќа со парите за киријата, Тенардиеви со Патрон-Минет го фаќаат во заседа и тој го открива својот идентитет. Мариус го препознава Тенардие како човекот кој му го спасил животот на неговиот татко во Ватерло и се наоѓа во дилема. Се обидува да најде начин да го спаси Валжан, а во исто време не сака да го предаде Тенардие. Валжан не признава дека го знае Тенардие и кажува дека никогаш се немаат видено. Валжан се обидува да избега меѓутоа е придушен и врзан. Тенардие му наредува на Валжан да му плати 200.000 франци. Тој исто така му наредува да и напише писмо на Козета да се врати во станот, за да ја држи како заложник додека тој не ги донесе парите. Откако Валжан го пишува писмото и му ја кажува адресата на Тенардие, тој ја праќа г-ѓа Тенардие да ја донесе Козета. Г-ѓа Тенардие се враќа сама и кажува дека адресата е лажна. За ова време Валжан се обидува да се ослободи. Тенардие одлучува да го убие Валжан и тој и Патрон-Минет му се нафрлаат. Мариус е очаен и не знае што да прави. Тогаш се присетува на парчето хартија што го напиша Епонина претходно. Тој го фрла во станот на Тенардие преку пукнатината на ѕидот. Тенардие го чита и мисли дека Епонина го фрлила. Тој, г-ѓа Тенардие и Патрон-Минет се обидуваат да избегаат, но се спречени од Жавер. Тој ги апси сите Тенардиеви и Патрон-Минет (освен Клаксу, кој успева да избега по патот до затворот и Гаврош кој не бил присутен и кој ретко учествувал во семејните злосторства, забележлив исклучок е неговата улога во бегството на татко му од затворот). Валжан успева да избега од местото на настанот пред Жавер да го види.
Четврти том - Идилата на улицата Плумет и епопејата на улицата Сент - Дени
Откако Епонина се ослободува од затвор, таа го наоѓа Мариус и тажно му кажува дека ја нашла адресата на Козета. Таа го носи до куќата на Валжан и Козета на улицата Плумет, па Мариус ја набљудува куќата неколку дена. Потоа тој и Козета конечно се запознаваат и си искажуваат љубов еден спрема друг. Тенардие, Патрон-Минет и Бружон успеваат да избегаат од затвор со помош на Гаврош. Една вечер, за време на посетата на Мариус, шестмина се обидуваат да ја ограбат куќата на Валжан и Козета. Меѓутоа, Епонина која седи покрај портата на куќата, се заканува дека ќе вреска и ќе го разбуди целото соседство ако крадците не си заминат. Крадците колебливо се повлекуваат. Во меѓувреме, Козета го известува Мариус дека таа за една недела ќе замине за Англија и ова ја загрозува нивната врска.