cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Федерико Фелини
Првите филмови (1950-1953)
Во 1950 година, Фелини заедно со Алберто Латуада го продуцирал и режирал својот прв долгометражен филм "Разновидни светлини" - заткулисна комедија во која прикажан светот на третокласни патувачки глумци, каде се појавуваат Џулиета Мазина и сопругата на Латуада, Карла дел Поџо. Неговото прикажување се здобило со негативни критики и слаба гледаност, поради што продукциската куќа банкротирала, оставајќи ги Фелини и Латуада да плаќаат долгови повеќе од една деценија. Во февруари 1950 година, Фелини, заедно со Серџо Амидеј и Роселини, повторно се здобил со номинација за "Оскар" за сценарио, за филмот на Роселини "Паисан".
Во септември 1951 година, Фелини започнал со снимањето на "Бел Шеик", првиот долгометражен филм режиран во самостојна режија. Со Алберто Сорди во главната улога, филмот е подобрена верзија на првично напишана верзија на Микеланџело Антониони во 1949 година и е заснован на "Фотороманци", цртаниот стрип популарен тоа време во Италија. Продуцентот Карло Понти ги овластил Фелини и Тулио Пинели да го напишат сценариото, но Антониони ја одбил нивната приказна. Затоа, заедно со Енио Флајано, тие го преработиле материјалот во весела сатира за младоженците Иван и Ванда Кавали (во изведба на Леополдо Триесте и Брунело Бово) кои во Рим го посетуваат Папата. Нагласувајќи ја музиката на Нино Рота, филмот бил избран на Канскиот филмски фестивал, но потоа бил повлечен од официјалната конкуренција. Прикажан на 13-от Венецијански филмски фестивал, филмот бил исмеван од критиката како "атмосфера на фудбалски натпревар", а еден критичар изјавил дека Фелини “нема ни најмала дарба за режија на филмови". Успехот како режисер, Фелини го достигнал во 1953 година со својот филм "Денгубење" (I Vitelloni) кој наишол на поддршка кај критичарите и јавноста, а освојувањето на наградата "Сребрен лав" на фестивалот во Венеција, му го обезбедил првиот меѓународен дистрибутер на Фелини.
Од другата страна на неореализмот (1954-1960)
Фелини го режирал филмот „Пат“ (La Strada) врз основа на сценариото завршено во 1952 година, заедно со Пинели и Флајано. За својот следен филм „Пробисвет“ (Il Bidone), Фелини го избрал американскиот глумец Бродерик Крафорд за портретирање на улогата на стариот измамник. За отелотворување на овој "јак, трагичен лик", првиот избор на Фелини бил Хемфри Богарт, но откако разбрал дека тој боледува од рак на белите дробови, го избрал Крафорд чие лице претходно го видел на постер за "Сите луѓе на кралот" (1949). Снимањето на филмот било проследено со потешкотии поради алкохолизмот на Крафорд. Нападнат од сурови и лоши критики на 16-от Филмски фестивал во Венеција, филмот бил лошо прифатен на благајните и не се здобил со меѓународната дистрибуција сè до 1964 година.
Додека го подготвувал филмот "Ноќите на Кабирија" во пролетта 1956 година, Фелини дознал за смртта на неговиот татко, кој починал од срцев удар на возраст од 62 години. Продуциран од страна на Дино де Лаурентис и во главна улога со Џулиета Мазина, филмот е трогателна приказна за улична проститутка и претставува врв на неговиот романтичен реализам. За потребите на филмот, Пјер Паоло Пазолини бил ангажиран да го преведе сценариото на Флајано и Пинели на римски дијалект и да изврши надзор во предградијата на Рим. Филмот доживеал голем успех и ја освоил наградата "Оскар" за најдобар странски филм, а Mазина била прогласена за најдобра глумица на Канскиот филмски фестивал. Од оовј период, потекнуваат и филмовите "Млади и страсни", во кој Фелини ја опишува фрустрираната, малограѓанска, провинциска средна класа, како и филмот "Патот", му го донел првиот "Оскар" во 1957 година.
Во 1960 година, Фелини го добил својот втор "Оскар" за ремек-делото "Сладок живот" (La Dolce Vita). При снимањето на овој филм, Фелини дошол во судар со својот продуцент околу распоредувањето на улогите, бидејќи режисерот инсистирал на прилично непознатиот Мастројани, додека Лаурентис сакал главната улога да му припадне на Пол Њумен. Доаѓајќи во безизлез, Лаурентис му ги продал правата за снимање на магнатот Анџело Рицоли и снимањето започнало на 16 март 1959 година, со Анита Екберг и Марчело Мастројани во главните улоги. Снимањето на филмот завршило на 15 август на една напуштена плажа во Пазо Оскуро со надуена мутант риба, дизајнирана од страна на Пјеро Џерарди.
Филмот "Сладок живот" ги соборил сите рекорди на благајните. На ексклузивното прикажување во Милано на 5 февруари 1960 година, еден навреден покровител плукнал на Фелини, додека други извикувале навреди. За филмот била поднесена претставка во Парламентот од страна на десничарските конзервативци, а потсекретарот Доменико Магри побарал толеранција од христијанските демократи за контроверзните теми на филмот. Официјалното гласило на Ватикан, "Осерваторе Романо", лобирал за цензура на филмот, кој бил остро нападнат од страна на Одборот на римските парохиски свештеници и Генеалошкиот одбор на италијанската аристократија. Филмот се прикажувал во официјалната конкуренција на Канскиот фестивал и ја освоил "Златната палма", која на Фелини му била доделена од страна на претседателот на жирито - белгискиот писател Жорж Сименон.
Уметнички филмови и соништа (1961-1969)
Главното откритие за Фелини, по неговиот неореалистички период (1950-1959) било запознавањето со творештвото на Карл Јунг. Имено, по средбата со психоаналитичарот Ернст Бернхард во почетокот на 1960-те години, Фелини ја прочитал автобиографија на Јунг „Спомени, соништа, прикази“. Бернхард, исто така, му предложил на Фелини да води запис за своите соништа. Тоа означило пресвртницата во неговата работа и тој го напуштил неореализмот, свртувајќи се кон режија која е „поврзана со сон“. Како последица на идеите на Јунг настанале филмовите на Фелини: „8 ½“ (1963), „Јулија и духовите“ (1965),„Сатирикон“ (1969), „Казанова“ (1976), и "Градот на жените" (1980).
Во октомври 1960 година, во едно писмо до својот колега Брунело Ронди, Фелини за прв ги изнесол своите идеи за својот нов филм. Во двоумица околу сценариото, неговиот наслов и професијата на главниот лик, Фелини заминал во извидница на неколку локации низ Италија со надеж дека ќе ја реши својата збунетост. Флајано го предложил насловот „Убава збунетост“, но под притисок на неговите продуценти, Фелини конечно се решил за "8 ½", наслов кој се однесува претежно на бројот на филмови кои тој ги режирал до тој период. Снимањето започна на 9 мај 1962 година, a главните улоги им биле доделени на Мастројани, Анук Еме и Сандра Мило. Откако на 14 октомври завршило снимањето, Нино Рота компонирал различни маршеви за циркус и фанфари, кои подоцна ќе станат евергрин-мелодии. Филмот бил Номиниран за „Оскар“ во четири категории, а ги освоил наградите за најдобар странски филм и најдобра костимографија во црно-бело. Во текот на 1964 година, Фелини работел на филмот „Улица“.
Халуциногените искуства на Фелини зеле полн замав во неговиот прв филм во боја „Јулија и духовите“ (1965), во кој улогата на домашинка ја игра Џулиета Мазина а нејзината сексуално незаситна сосетка Сузи ја глуми Сандра Мило. Комплексен и исполнет со психолошки симболизам, филмот се одликува со прекрасна музика компонирана од Нино Рота.
Последните филмови и проекти (1981-1990)
Во 1982 година била организирана првата голема изложба на 63 слики на Фелини, кои биле прикажани во Париз, Брисел и во галеријата "Пјер Матис" во Њујорк. Подоцна, под наслов "Дизајн на Фелини", тој објавил 350 цртежи, нацртани со молив, акварел и фломастер.
На 6 септември 1985 година, на 42-от Филмски фестивал во Венеција, Фелини освоил "Златен лав" за животно дело. Истата година, тој станаl првиот човек кој не е Американец, што ја добил годишната награда за филмско достигнување од Филмското здружение на центарот на Линколн.
Во почетокот на 1989 година, Фелини започна со продукцијата на "Гласот на месечината", заснован на романот "Поемата на ексцентриците" на Ермано Кавацони, со Роберто Бењини во главната улога, кој го игра ликот на Иво Салвини, налудничав поет неодамна пуштен од ментална институција. И покрај скромниот успех во Италија и топлиот прием од страна на француските критичари, филмот не успеал да ги заинтересира дистрибутерите од Северна Америка.
Во 1990 година, Фелини ја освоил наградата "Премиум Империале", еквивалент на Нобеловата награда во областа на визуелните уметности, доделена од страна на Уметничкото здружение на Јапонија.
Влијание и наследство
Со лични и високо карактеристични визии за општеството, филмовите на Фелини се уникатна комбинација на спомени, сонови, фантазија и желба. Иако филмовите на Фелини изобилуваат со автобиографски елементи, тој го негирал тоа, изјавувајќи:
"Спомените не господарат со моите филмови и затоа не може да се каже дека моите филмови се автобиографски. Измислив сè: детството, ликовите, носталгиите, соништата, спомените... "
Бројни современи режисери, како што се Вуди Ален, Педро Алмодовар, Тим Бартон, Тери Гилијам, Емир Кустурица, Дејвид Линч, Дејвид Кроненберг, Мартин Скорсезе и Јурај Јакубишко го наведуваат влијанието на Фелини во нивните филмови. Полскиот режисер, Војќех Хас, чии два успешни филма "Ракописот Сарагоса" (1965) и "Санаториум од стакло" (1973) се примери на модернистички фантазии, често е споредуван со Фелини за чистиот “луксуз во неговите слики".
Филмот на Фелини "Денгубење" ги инспирирал европските режисери Хуан Антонио Бардем, Марко Ферери и Лина Вертмилер и извршил влијание на филмовите: "Злобни улици" на Мартин Скорсезе (1973), "Американски графити" на Џорџ Лукас (1974), "Огнот на Св. Елмо" на Џоел Шумахер (1985) и многу други. Кога американското списание "Синема" во 1963 година го прашало Стенли Кјубрик да ги именува своите омилени филмови, тој го навел филмот "Денгубење" како број еден. Филмот "Ноќите на Кабирија" бил адаптиран како мјузикл, прикажан на Бродвеј под насловот "Слатко милосрдие", како и во филмот "Слатко милосрдие" (1969) во режија на Боб Фоз, со Ширли Меклејн во главната улога.
Ремек-делото на Фелини "8 ½" претставувал инспирација за бројни филмови: "Мики број 1" (Артур Пен, 1965), "Алекс во земјата на чудата" (Пол Мацурски, 1970), "Американска ноќ" (Франсоа Трифо, 1973), "Сиот тој џез" (Боб Сити, 1979), "Спомени од ѕвезден прав" (Вуди Ален, 1980), "Златни сништа" (Нани Морети, 1981), "Филм за кралот" (Карлос Сорин, 1986), "Живејќи во заборав" (Том Дичило, 1995), "8 ½ жени" (Питер Гринавеј, 1999), "Паѓање" (Џоел Шумахер, 1993), заедно со успешен мјузикл на Бродвеј насловен како "Девет".
Во 1992 година, "Градот на жените" бил адаптиран за театарска претстава, прикажана во Берлин од страна на Френк Касторф.
Делото на Фелини оставило трага на некои музички албуми, како: "Деновите на Фелини" од "Фиш и Фанплекс", од страна на B-52 со песната "Јулија и духовите", и во воведниот метеж на сообраќај на музички спот "Everybody hurts" од RЕМ.
Неговиот филмски материјал и личните документи се содржани во филмската архива на Универзитетот Веслејан и целосен пристап може да имаат научниците и медиумските експерти од целиот свет. Во октомври 2009 година, во Париз била отворена изложба посветена на Фелини, на која биле прикажани телевизиски интервјуа, фотографии зад сцените и извадоци од "Сладок живот" и "8 ½". Исто така, била промовирана "Книгата на соништа", заснована на илустрации и забелешки од страна на Фелини.
Поучување
Поучувањето претставува планирано водење и поттикнување, насочување, помагање, следење во процесот на учење со цел да се оспособи ученикот сам да го регулира сопственото учење.
Базедов (Мекленбург)
Базедов (Basedow) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
IC 1715
IC 1715 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1715 се споменува и како NPM1G +23.0289.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1715 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. IC 1715 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 25 м 31,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +23° 35' 30"". Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на IC 1715 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1690073.
Леблебиџиска улица
Улицата Јосиф Јосифовски Свештарот или позната и под неофицијалното име Леблебиџиска улица претставува трговска и културно-историска улица, сместена во строгиот центар на Струмица, на неколку метри од општинското собрание. Нејзиното име доаѓа од растението леблебија кое во минатото масовно се продавало долж оваа улица.
Денес таа е составена од двосмерен сообраќај кој започнува од Орта џамија и се простира до поранешното градско кино „Балкан“, а потоа од таму сè до плоштадот Гоце Делчев изградена е пешачка зона во која преовладуваат локалите кои го сочинуваат ноќниот живот во градот.
Базедов
Базедов може да се однесува на:
Антонио Канова
Антонио Канова (1 ноември 1757 – 13 октомври 1822) бил италијански неокласичен скулптор, познат по своите мермерни скулптури. Честопати сметан за најголем од неокласичните уметници, неговата скулптура била инспирирана од барокот и класичната преродба, и се одликувала дека ја избегнувала мелодраматиката на првата и студената извештаченост на втората.
Посањо
Во 1757 година, Антонио Канова бил роден во градот Посањо во Венецијанската Република, во семејството на Пјетро Канова, каменорезец и Марија Анџела Зардо Фантолини. Во 1761 година, неговиот татко починал. Една година подоцна, неговата мајка повторно се омажила. Затоа, во 1762 година, тој бил даден под грижа на неговиот дедо Пасино Цанова, кој бил каменорезец, сопственик на каменолом, и бил „скулптор специјализиран за олтари со статуи и ниски релјефи во доцнобарокен стил“. Тој го одвел и вовел Антонио во уметноста на скулптурата.
Пред десетгодишна возраст, Канова почнал да прави модели од глина и да резба во мермер. Навистина, на деветгодишна возраст, тој завршил две мали светилишта од мермер Карара, кои сè уште постојат. По овие работи, се чини дека постојано бил вработен кај неговиот дедо.
Венеција
Во 1770 година, тој бил чирак две години кај Џузепе Бернарди, кој бил познат и како „Торето“. Потоа, тој бил под менторство на Џовани Ферари додека не ги започнал своите студии на Венецијанската академија за ликовни уметности. На Академијата е добитник на повеќе награди. Во тоа време, некои локални монаси му ја дале неговата прва работилница во манастир.
Сенаторот Џовани Фалиер го нарачал Канова да направи статуи на Орфеј и Евридика за неговата градина - Вилата Фалиер во Асоло. Статуите биле започнати во 1775 година, а и двете биле завршени до 1777 година. Парчињата се пример за доцниот рококо стил. Во годината на нивното завршување, двете дела биле изложени за празникот Вознесение на Плоштадот С. Марко. Широко пофалени, делата му ја донеле на Канова првата слава меѓу венецијанската елита. Друг Венецијанец за кој се вели дека нарачал рани дела од Канова бил абатот Филипо Фарсети, чија колекција во Ка' Фарсети на Големиот канал често ја посетувал.
Во 1779 година, Канова отворил свое студио во Кале Дел Трагето во С. Маурицио. Во тоа време, обвинителот Пјетро Ветор Писани ја нарачал првата мермерна статуа на Канова: приказ на Дедал и Икар. Статуата инспирираше големо восхитување за неговата работа на годишниот саем за уметност; За завршената работа на Канова му биле платени 100 златни зекини. Во основата на статуата се расфрлани алатките на Дедал; овие алатки се и алузија на Скулптурата, чија персонификација е статуата. Со таква намера, постои сугестија дека Дедал е портрет на дедото на Канова, Пасино.
Рим
Канова пристигнал во Рим, на 28 декември 1780 година. Пред неговото заминување, неговите пријатели поднеле барање до венецијанскиот сенат за негова пензија. Успешни биле во апликацијата, доделената стипендија изнесувала триста дукати, ограничена на три години.
Додека бил во Рим, Канова поминувал време проучувајќи и скицирајќи ги делата на Микеланџело. Во 1781 година, Џироламо Зулијан – венецијанскиот амбасадор во Рим – го ангажирал Канова да ги изваја Тезеј и Минотаурот. Зулијан одиграл фундаментална улога во подемот на Канова до неговата слава, претворајќи некои соби од неговата палата во студио за уметникот и полагајќи му и влевајќи му доверба во него и покрај разните крититики на Канова во Рим. Статуата го прикажува победничкиот Тезеј седнат на безживотното тело на Минотаур. Првичните гледачи биле сигурни дека делото е копија на грчки оригинал и биле шокирани кога дознале дека е современо дело. Високо ценето дело сега се наоѓа во колекцијата на музејот Викторија и Алберт, во Лондон.
Помеѓу 1783 и 1785 година, Канова организирал, составил и дизајнирал погребен споменик посветен на Климент XIV за црквата Санти Апостоли. По уште две години, работата завршила во 1787 година. Споменикот ја обезбедил репутацијата на Канова како истакнат жив уметник.
Во 1792 година, тој завршил уште еден кенотаф, овој пат во чест на Климент XIII за базиликата Свети Петар. Канова го усогласил својот дизајн со постарите барокни погребни споменици во базиликата.
Во 1790 година, тој започнал да работи на погребен споменик за Тицијан, кој на крајот бил напуштен до 1795 година Истата година ја зголемил својата сликарска дејност. Канова бил озлогласено ненаклонет да реставрира скулптури. Меѓутоа, во 1794 година направил исклучок за својот пријател и ран покровител Зулијан, обновувајќи неколку скулптури што Зулијан ги преселил од Рим во Венеција.
Следната деценија била за него исклучително продуктивна, почетните дела како Херкулес и Лихас, Купидон и Психа, Хебе, Гробот на војвотката Марија Кристина од Саксонија-Тешен и Покајната Магдалена.
Во 1797 година, тој заминал во Виена, но само една година подоцна, во 1798 година, се вратил во Посањо на една година.
Франција и Англија
До 1800 година, Канова бил најпознатиот уметник во Европа. Тој систематски ја промовираше својата репутација објавувајќи гравури на неговите дела и правејќи мермерни верзии на гипс во неговата работилница. Тој станал толку успешен што стекнал покровители од цела Европа, вклучувајќи ги Франција, Англија, Русија, Полска, Австрија и Холандија, како и неколку членови од различни кралски лоза и истакнати поединци. Меѓу неговите покровители биле Наполеон и неговото семејство, за кои Канова направил многу работи, вклучувајќи неколку прикази помеѓу 1803 и 1809 година. Најзабележителни претстави биле онаа на Наполеон како Марс Миротворецот и Венера Виктрикс која била портрет на Полин Бонапарта.
Наполеон како Марс Миротворецот го има своето основање откако Канова бил ангажиран да направи биста на Наполеон во 1802 година. Статуата била започната во 1803 година, при што Наполеон побарал да биде прикажан во униформа на француски генерал, Канова го одбил тоа, инсистирајќи на алузија на Марс, римскиот бог на војната. Завршена е во 1806 година Во 1811 година, статуата пристигнала во Париз, но не е поставена; ниту неговата бронзена копија во Форо Наполеонико во Милано. Во 1815 година, оригиналот му припаднал на војводата од Велингтон, по неговата победа во Ватерло против Наполеон. Венера Виктрикс првично била замислена како облечена и лежечка скулптура на Полин Боргезе во маската на Дијана. Наместо тоа, Полин му наредил на Канова да ја направи статуата гола Венера. Делото не било наменето за јавно гледање.
Други дела за семејството Наполеон вклучуваат биста на Наполеон, статуа на мајката на Наполеон и Марија Луиз како Конкордија.
Во 1802 година, Канова ја добил функцијата „Генерален инспектор за антиквитети и ликовни уметности на папската држава“, позиција која порано ја извршувал Рафаел. Една од неговите активности во оваа функција било да биде пионер во обновувањето на Вија Апија со обновување на гробот на Сервилиус Квартус. Во 1808 година Канова станал придружен член на Кралскиот институт на Холандија.
Во 1814 година, тој ги започнал своите Три благодати.
Во 1815 година, тој бил именуван за „Ополномоштен министер на папата“ и имал задача да врати различни уметнички дела кои Наполеон ги однел во Париз.
Исто така во 1815 година, тој го посетил Лондон и се сретнал со Бенџамин Хејдон. По совет на Канова, Елгинови мермери биле набавени од Британскиот музеј, со гипсени копии испратени во Фиренца, според барањето на Канова.
Враќање во Италија
Во 1816 година, Канова се вратил во Рим со дел од уметноста што ја презел Наполеон. Тој бил награден со неколку знаци на разлика: тој бил назначен за претседател на Академија во Сан Лука, впишан во „Златната книга на римските благородници“ од сопствените раце на Папата, и му била дадена титулата Маркиз од Искја, заедно со годишна пензија од 3.000 круни.
Во 1819 година, тој го започнал и го завршил своето нарачано дело Венера Италија како замена за Венера де Медичи.
Откако неговиот предлог од 1814 година да се изгради персонифицирана статуа на религијата за базиликата Свети Петар бил одбиен, Канова се обидел да изгради свој храм за да го смести. Овој проект станал Кановскиот храм. Канова сам ја дизајнирал, финансирал и делумно ја изградил структурата. Структурата требало да биде доказ за побожноста на Канова. Дизајнот на зградата е инспириран од комбинирањето на Партенон и Пантеон заедно. На 11 јули 1819 година, Канова го поставил камен-темелникот облечен во црвена папска униформа и украсен со сите негови медали. Прво била отворена во 1830 година, а конечно била завршена во 1836 година. Откако бил поставен камен-темелникот на оваа градба, Канова се вратил во Рим; но секоја наредна есен тој продолжувал да го посетува Посањо за да ги насочи работниците и да ги охрабри со награди.
Во периодот што интервенирал помеѓу почетокот на операциите во Посањо и неговата смрт, тој извршил или завршил некои од неговите највпечатливи дела. Меѓу нив е групата Марс и Венера, колосалната фигура на Пиј VI, Пиета, Свети Јован и колосалната биста на неговиот пријател, грофот Чикоњара. Во 1820 година, тој направил статуа на Џорџ Вашингтон за државата Северна Каролина. Како што препорачал Томас Џеферсон, скулпторот ја користел мермерната биста на Вашингтон од Џузепе Кераки како модел. Доставено е на 24 декември 1821 година. Статуата и Државната куќа на Северна Каролина каде што била изложена подоцна биле уништени од пожар во 1831 година. Гипсната реплика била испратена од кралот на Италија во 1910 година, која сега е изложена во Историскиот музеј во Северна Каролина. Мермерна копија била извајана од Романо Вио во 1970 година, која сега се гледа во ротондата на зградата на главниот град.
Во 1822 година, тој отпатувал за Неапол, за да ја надгледува изградбата на восочни калапи за коњичка статуа на Фердинанд VII. Авантурата била погубна за неговото здравје, но набрзо доволно оздравел за да се врати во Рим. Оттаму, тој отпатувал за Венеција; сепак, на 13 октомври 1822 година, тој починал таму на 64-годишна возраст. Бидејќи никогаш не се оженил, името изумрело, освен преку лозата на неговите очувчиња Сатори-Цанова.
На 12 октомври 1822 година, Канова му наложил на својот брат да го искористи целиот имот за да го заврши Храмот во Посањо.
Неговата комеморација била толку голема што се спротивставила на церемонијата што градот Фиренца ја одржал за Микеланџело во 1564 година.
Негови дела
Меѓу најзначајните дела на Канова се:
Психа оживеана од бакнежот на Купидон (1787)
Психата оживеана од бакнежот на Купидонбила нарачана во 1787 година од страна на полковникот Џон Кембел. Се смета за ремек-дело на неокласичната скулптура, но ги прикажува митолошките вљубеници во момент на голема емоција, карактеристичен за новото движење на романтизмот. Го претставува богот Купидон во висина на љубовта и нежноста, веднаш откако со бакнеж ја разбудил безживотната Психа.
Наполеон како Марс миротворец (1802-1806)
Наполеон како Марс Миротворецот го имал своето основање откако Канова бил ангажиран да направи биста на Наполеон во 1802 година. Статуата била започната во 1802 година, при што Наполеон побарал да биде прикажан во униформа на француски генерал, Канова го одбил тоа, инсистирајќи на алузија на Марс, римскиот бог на војната. Завршена е во 1806 година Во 1811 година, статуата пристигнала во Париз, но не е поставена; ниту неговата бронзена копија во Форо Наполеонико во Милано. Во 1815 година, оригиналот му припаднал на војводата од Велингтон, по неговата победа во Ватерло против Наполеон.
Персеј триумфален (1804–1806)
Персеј триумфален, понекогаш наречен Персеј со главата на Медуза, е статуа нарачана од трибината Онорато Дувејриез. Го прикажува грчкиот херој Персеј по неговата победа над Горгон Медуза.
Статуата се базира слободно на Аполо Белведере и Медуза Ронданини.
Наполеон, по неговата италијанска кампања од 1796 година, го однел Аполо Белведере во Париз. Во отсуство на статуата, папата Пиј VII ја добил Кановата Персеј триумфален и го поставил делото на пиедесталот на Аполо. Статуата била толку успешна што кога бил вратен Аполон, Персеј останал како придружно парче.
Една реплика на статуата била нарачана од Канова од полската грофица Валерија Тарновска; сега е изложена во Метрополитен музејот на уметност во Њујорк.
Карл Лудвиг Ферноу за статуата рекол дека „секое око мора да почива со задоволство на прекрасната површина, дури и кога умот ќе ги најде разочарани своите надежи за високо и чисто уживање“.
Венера Виктрикс (1805-1808)
Венера Виктрикс е рангирана меѓу најпознатите дела на Канова. Првично, Канова сакал приказот да биде на облечена Дијана, но Полин Боргезе инсистирал да се направи како гола Венера. Делото не било наменето за јавно гледање.
Трите благодати (1814-1817)
Џон Расел, шестиот војвода од Бедфорд, нарачал верзија на сега познатото дело. Тој претходно го посетил Канова во неговото ателје во Рим во 1814 година и бил неизмерно импресиониран од резбата на Грисите што скулпторот ги направил за царицата Џозефина. Кога царицата умрела во мај истата година, тој веднаш се понудил да го купи завршеното парче, но не успеал бидејќи го земал синот на Жозефина, Ежен (неговиот син Максимилијан го донел во Санкт Петербург, каде што сега може да се најде во музејот Ермитаж ). . Војводата, си нарачал друга верзија од склуптурата за себе.
Процесот на скулптурата започнал во 1814 година и била завршена во 1817 година. Конечно во 1819 година била инсталирана во резиденцијата на Војводата во Опатијата Вобурн. Канова дури патувал во Англија за да ја надгледува нејзината инсталација, избирајќи да биде изложена на пиедестал прилагоден од мермерна столбна плоча со ротирачки врв. Оваа верзија сега е во заедничка сопственост на Музејот на Викторија и Алберт и Националните галерии на Шкотска, и наизменично се прикажува во секоја од нив.
Уметнички процес
Канова имал посебен, препознатлив стил во кој ги комбинираше грчките и римските уметнички практики со раните поттикнувања на романтизмот за да навлезе во новиот пат на неокласицизмот. Скулптурите на Канова спаѓаат во три категории: херојски композиции, композиции на благодатта и гробни споменици. Во секоја од нив, основните уметнички мотиви на Канова биле да предизвика, ако не и да се натпреварува, со класичните статуи.
Канова одбил да прима ученици и студенти, но ќе најми работници да ја издлабат почетната фигура од мермерот. Според историчарот на уметност Џузепе Паванело, „системот на работа на Канова се концентрирал на почетната идеја и на финалната резба на мермерот“. Тој имал елабориран систем на споредбено покажување, така што работниците можеле да ја репродуцираат гипсената форма во избраниот блок од мермер. Овие работници би оставиле тенок превез над целата статуа за да може Канова да се фокусира на површината на статуата.
Додека работел, тој барал луѓе да му читаат избрани литературни и историски текстови.
Последен допир
Во текот на последната четвртина од осумнаесеттиот век, станало модерно да се гледаат уметнички галерии ноќе со факел. Канова бил уметник кој ја следел модата и ги изложил своите уметнички дела во своето студио на светлина на свеќи. Како таков, Канова ќе започне да ја финализира статуата со специјални алатки под светлина на свеќи, за да ги ублажи транзициите помеѓу различните делови на голото. По малку резбарење, тој почнувал да ја трие статуата со пемза, понекогаш во периоди подолги од недели или месеци. Ако тоа не било доволно, тој користел триполи (гнил камен) и олово.
Тој потоа нанесувал засега непознат хемиски состав на патина врз телото фигурата за да го осветли тонот на кожата. Поважно, неговите пријатели, исто така, негирале каква било употреба на киселини во неговиот процес.
Критики
Разговорите што се вртат околу оправдувањето на уметноста како излишна обично се повикуваат на името на Канова. Карл Лудвиг Ферноу верувал дека Канова не е добар како Кант во својата естетика, бидејќи се чини дека акцентот бил ставен на пристојноста наместо на убавината. Канова бил означен за создавање дела кои биле вештачки по нивната сложеност.
Наследство
Иако уметниците од романтичниот период го закопале името на Канова веднаш по неговата смрт, тој полека повторно се откривал. Џузепе Паванело напишал во 1996 година дека „важноста и вредноста на уметноста на Канова сега се препознаваат како рамнотежа на последното ехо на античките и првиот симптом на немирното експериментирање на модерното време“.
Канова потрошил голем дел од своето богатство помагајќи им на младите студенти и испраќајќи патрони на скулпторите кои се борат, вклучувајќи ги и Сер Ричард Вестмакот и Џон Гибсон.
Тој биле воведен во различни редови на витештвото.
Голем број негови дела, скици и списи се собрани во Сала Кановиана на Музејот Цивико на Басано дел Грапа. Други дела, вклучително и од гипс, се Музејот Кановиано во Асоло.
Во 2018 година, во негова чест бил именуван еден кратер на Меркур.
Литературни инспирации
Две од делата на Канова се појавуваат како гравури во книгата за отпадоци од Собата за цртање на Фишер, 1834 година, со поетски илустрации на Летиција Елизабет Лендон. Овие се од Девојката што танцува и Хебе.
Деловен план
Бизнис планот е формален извештај составен од одредени цели, причините заради кои се верува дека тие цели се достижни, и план за постигнување на тие цели. Исто така бизнис планот може да содржи и задни информации за организацијата или тимот кој се обидува да ги постигне тие цели.
Бизнис целите може да се дефинираат како цели на профитни и цели на непрофитни организации. Профитните бизнис планови типично се фокусираат на финансиските цели, како што се профит или создавање на богатство. Непрофитните бизнис планови и бизнис плановите на владинита агенција тежнеат кон фокусирање врз организационата задача, која претставува основа за нивната владина состојба или нивната непрофитна состојба при ослободување од даноци; односно и покрај тоа непрофитните бизнис планови може да се фокусираат на оптимизирачкиот приход. Во непрофитните организации при обидот да се израмне задачата преку маргиналност или приход, може да се развие креативна затегнатост. Бизнис плановите исто така може да се стремат кон промени во перцепцијата и квалитетот на потрошувачот, клиентот, плаќачот на даноци, или на една поголема заедница. Бизнис планот кој како свои основни цели ги има промените во перцепцијата и квалитетот се нарекува пазарен план.
Слушатели
Бизнис плановите може да бидат внатрешно или надворешно насочени. Надворешно насочените планови се фокусираат на цели кои се важни за надворешните акционери, посебно за финансиските акционери. Типично тие имаат детални информации за организацијата или тимот кој се стреми кон остварување на тие цели. Со профитните суштини, надворешните акционери вклучуваат вложувачи и потрошувачи. Надворешните акционери на непрофитните бизнис планови вклучуваат дарители и клиенти на непрофитните услуги. За владините агенции, надворешните акционери вклучуваат плаќачи на даноци, највисоки владини агенции, и меѓународни кредитирачки тела како што се IMF (Интернационален Меѓународен Фонд), Светската Банка, разновидни агенции на UN (Обединети Нации), и банките во развој.
Внатрешно насочените бизнис планови се фокусираат на посредувани цели, кои се побарувани за да се постигнат надворешните цели. Тие може да го покриваат развојот на некој нов производ, нова услуга, нов компјутерски систем, финансиско реорганизирање, обновување на фабрика или реконструкција на организација. Внатрешниот бизнис план многупати се добива преку врска со израмнета картичка за запишување на резултати или список на критично успешни фактори. Ова допушта успехот на бизнис планот да биде проценет користејќи непрофитни мерила. Бизнис плановите кои препознаваат и се стремат кон внатрешни цели, обезбедувајќи само основно управување за тоа како ќе бидат пресретнати се нарекуваат стратешки планови.
Оперативните планови ги опишуваат целите на една внатрешна организација, работна група или отсек. Нацрт плановите, понекогаш познати и како нацрт конструкции, ги опишуваат целите на поединечни нацрти. Тие исто така можат да го адресираат нацрт местото внатре во организационите поголеми стратешки цели.
Содржина
За повеќе детали околу ова тема, погледнете под Содржина на бизнис план.
Бизнис плановите се алатки за донесување на одлуки. Ова не е утврдена содржина за бизнис план. Поточно речено содржината и форматот на бизнис планот се одредени од страна на целите и слушателите. Бизнис планот треба да содржи каква и да било информација која е потребна во донесувањето на одлука дали да се тежнее кон одредената цел или не.
На пример, еден бизнис план за непрофит може да биде соодветен за дискусијата помеѓу бизнис планот и организационата задача. Банките се доста загрижени за неисплатите во предвидениот рок, па еден бизнис план за банкарски заем ќе создаде убедлива прилика за организационата способност за да се отплати заемот.
Вложувачите на капиталот воглавно се загрижени околу почетната инвестиција, остварливоста, и излезната проценета вредност. Еден бизнис план за нацрт барање на финансиска правичност ќе треба да објасни зошто сегашните извори, претстоечките можности што се во пораст, и виталната конкурентна предност ќе доведе до висока излезна проценета вредност.
Подготвувањето на бизнис план вовлекува широк опсег на знаење од многу различни бизнис дисциплини: финансии, менаџмент за човечки ресурси, менаџмент за интелектуална сопственост, менаџмент за синџир на достава, оперативен менаџмент и маркетинг, помеѓу другото. Може да биде олеснително бизнис планот да се разгледува како колекција од под-планови, каде секој под-план е од некоја главна бизнис дисциплина.
"...секој добар бизнис план може да помогне истиот да стане веродостоен, разбирлив, и привлечен за некој за кој бизнисот е непознат. Пишувањето на бизнис планот не може да гарантира успех, но може да одземе долго време при намалување на веројатностите од неуспех. '
Формати на презентација
Форматот на бизнис планот зависи од неговиот текст во презентацијата. Не е необично за бизнисите, особено за почетните бизниси, да имаат по три или четири формати за еден ист бизнис план:
Типична структура на бизнис план за почетен вложен капитал
Пречекорување на трошоците и дефицит од приходот
Пресметките околу трошоците и приходот во секој бизнис план заземаат централна позиција околу решавањето на изводливо планираниот вложен капитал. Но често трошоците се потценуваат, а приходите се преценуваат што резултира во понатамошно пречекорување на трошоците, дефицит од приходот, и можна неостварливост. За време на dot-com bubble (1997-2001) ова претставуваше најголем проблем за многу почетни технологии. И покрај тоа, овој проблем не завршува кај технологијата или приватниот сектор; јавните работни задачи исто така рутински страдаат од пречекорување на трошоците и/или дефицит од приходот. Главните причини за пречекорување на трошоците и дефицит од приходот се оптимистичката предрасуда и стратешката погрешна претстава. Со цел да се намали ризикот од пречекорување на трошоците и дефицит во приходот, се разви препорака во општественото предвидување.
Ограничување на содржината и слушателите
Ваквата ситуација е доста комплицирана земајќи го предвид фактот дека вложувачите на капиталот ќе одбијат да потпишат необелоденета спогодба пред да го погледнат бизнис планот, што автоматски ги става во неодржлива позиција гледајќи во два независно исти развиени бизнис планови, двата барајќи оргиналност. Во вакви ситуации една од странките можеби треба да развие две верзии на бизнис планот: расклопен план што може да биде употребен за развивање на врска и детален план што ќе се покажува само тогаш кога вложувачите ќе имаат доволен интерест и доверба за да ја потпишат необелоденетата спогодба.
Отворен бизнис план
По традиција бизнис плановите беа високо доверливи и наполно ограничени во јавноста. Бизнис планот сам по себе општо се смета за тајна. И покрај тоа, појавата на слободен софтвер и отворен извор го разоткри моделот и ја направи претставата за отворен бизнис возможна.
Поимот отворен план значи бизнис план со неограничен број на слушатели. Типично бизнис планот се издава на интернет и е достапен за секого. Во слободниот софтвер и отворениот извор на бизнис моделот, трговските тајни, авторското право и патентите не можат повеќе да бидат разглдувани и користени како ефективни заклучени механизми кои би му обезбедиле витални предности на поединечен бизнис, па поради тоа бизнис планот како тајна е помалку значаен кај тие модели.
Додека изворот на отворениот бизнис план е во слободниот софтвер и Libre services зоната, концептот е веројатно употреблив и во други подрачја.
Целосен менаџмент на квалитетот
Целосниот менаџмент на квалитетот (TQM) е бизнис менаџмент стратегија која тежнее кон вметнување на сознание за квалитетот во целиот организационен процес. Целосниот менаџмент на квалитетот беше нашироко употребуван во производството, образованието, телефонските центри, владата, и услугите во индустријата, како и во NASA и научните програми.
Правичен менаџмент
Правичниот менаџмент (MBO) е процес на прифаќање на реалностите во една организација, така што менаџментот и вработените се согласуваат на реалностите и разбираат што се всушност во организацијата.
Стратешко планирање
Стратешко планирање е еден организационен процес или упатство за одредување на стратегијата на организацијата, и донесување на одлуки врз основа на доделување на изворите за тежнеење кон ова стратегија, вклучувајќи го капиталот и луѓето на самата организација. Разновидните бизнис аналитички техники можат да се употребат во стратешкото планирање, вклучувајќи SWOT (јакост, слабост, можности, и закани за организацијата) и PEST анализи (политички, економски, социјални, и технолошки анализи на организацијата) или STEER анализи кои вклучуваат социјално-културни, технолошки, економски, еколошки, и регулаторни фактори и EPISTELS (амбиентални, политички, социјални, технолошки, економски, легални, и духовни фактори).
К-12
Бизнис плановите се користат во некои програми во основните и средни училишта за да се изучат економските принципи. Wikiversity го има својот Lunar Boom Town проект каде студентите од сите возрасти може да соработуваат меѓусебно со дизајнирани и ревидирани бизнис примероци и да вежбаат како да ги оценуваат истите при изучување на практични бизнис планирани техники и методи.
Сатири
Бизнис планот е предмет на многу сатири. Сатирите се користат како образовно средство за да се подобри квалитетот на бизнис планот, а истовремено и за да се изрази цинизмот околу бизнис плановите. На пример,
Градишор (Милетково)
Градишор - Мрамор — археолошко наоѓалиште во гевгелиското село Милетково. Претставува населба и некропола од раноантичкото и римското време.
На 1,5 км јужно од селото, на десниот брег на Вардар, спроти наоѓалиштето Исар во Марвинци, во нивите на П. и Н. Митреви, што се наоѓаат на големо зарамнето флувијално плато со површина од околу 2,5 хектари, се гледаат темели од објекти, а по површината има множество фрагменти од керамички садови, питоси, имбрекси и градежен материјал. Во профилот пресечен со изградбата на железничката пруга Скопје-Гевгелија се гледаат гробни конструкции градени од камени плочи од типот на циста.
Наоѓалиштето е прогласено за културно наследство на Македонија.
Вињани
Вињани (Λευκάδι, Левкади; книжевно: Λευκάδιον, Левкадион; до 1927 г. Βίνιανη, Винјани ) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 22 жители (2011).
Критичко размислување
Критичко размислување — развивање на способност за градење на сопствен суд кој се темели на аргументи поткрепени со докази.
NGC 7596
NGC 7596 — леќеста галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7596 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 7596 има привидни димензии од 1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 17 м 12 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 54' 42"". Положбениот агол на објектот е во износ од 34°.
Други поделби
Проучување на NGC 7596 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70932. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 304; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5249. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 306.
Чиполата
Чиполата ― вид на свеж колбас, најверојатно создаден во Франција. Колбасите со тоа име се појавуваат во изданието на Ескофјеовиот „Кулинарски еснаф“ („Le guide culinaire“) од 1903 година. Чиполата често се подготвува како релативно тенок и краток колбас.
Чиполата обично се прави од крупно мелено свинско месо зачинето со сол и бибер заедно со билки и зачини — според конкретниот рецепт — како жалфија, мајчина душица, пименто или морско оревче. Зборот е француски и веројатно потекнува од италијанскиот збор чиполата (cipollata), што во суштина значи „направено со кромид“ и според некои извори можеби се однесува на чорба од кромид со колбаси.
Гарнитурата а ла чиполата се состои од кромид, колбаси од чиполата, костени, солено свинско месо, а понекогаш и моркови во сос од демиглас или мадеирскисос. Во Швајцарија позастапен е италијанскиот правопис cipollata. Исто така, колбасот обично содржи телешко и млеко, покрај свинско. Таа чиполата е пржена или на скара и често се служи на децата. Чиполатата има вкус и изгледа како мала верзија на братвурстот.
Национален парк Западнопомерански лагуни
Национален парк Западнопомерански лагуни (Nationalpark Vorpommersche Boddenlandschaft) — најголем национален парк во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, сместен на бреговите на Балтичкото Море. Се состои од неколку полуострови, острови и лагуни во Балтичкото Море, на територијата на округот Западна Померанија-Риген.
Националниот парк ги вклучува:
Национален парк се одликува со многу плитки води, кои се станиште на уникатна крајбрежна фауна. Сите делови на националниот парк се познати како места за одмор на илјадници жерави и гуски.
Неговата површина изнесува 805 км2.
Состав
Околу половина од површината на паркот се наоѓа на отворено море; повеќе од една четвртина покриваат деловите на лагуните во синџирот Дарс-Цингст Боден, вклучувајќи го Западен Риген Боден. Заштитени се овие области со плитки води (во Балтичкото Море, границата на националниот парк е определена на десет метри длабочина) со нивната богата флора и фауна. Различното ниво на солта во соленикавата вода во Балтикот и плитките лагуни значајно придонесува на локалниот природен диверзитет. На пример, балтичката харинга ги посетува плитките заливи постојано за мрестење.
Камеронов кабинет
Дејвид Камерон е тековниот Премиер на Обединетото Кралство, и со неговото избирање бил повикан од Кралицата да ја формира новата влада по оставката на претходниот премиер Гордон Браун на 11 мај 2010. Коалициониот кабинет е составен од 18 конзервативци и пет либералдемократи. Ова е првиот коалиционен кабинет во Обединетото Кралство уште од времето на таканаречениот „Кабинет за национално единство“ на Винстон Черчил за време на Втората светска војна.
NGC 5158
NGC 5158 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5158 се споменува и како UGC 8459, MCG 3-34-38, CGCG 101-54, IRAS 13253+1802.
Откривање
Телото е откриено на 7 мај 1826 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5158 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5158 има привидни димензии од 1,3' х 1,2'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 27 м 46,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 46' 44"". Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.