cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Остеогенезис имперфекта
Тип
Колагенот е фатално неисправен на неговиот C-terminus.Повеќето случаи резултираат со смрт веднаш по раѓањето, или во првата година од животот, поради респираторна инсуфициенција. Друга честа причина за смрт се интракранијалните крварења од фрактури на черепот присутни на, или одржани за време или кратко време по раѓањето. Во многу случаи, новороденчето веќе има повеќе скршени коски уште од самото раѓање. Доенчињата од тип II, исто така, покажуваат сериозни респираторни проблеми и имаат сериозно деформирани коски. Шеесет проценти од доенчињата умираат за помалку од 24 часа по раѓањето, а преживувањето по првата година е крајно неверојатно и нормално бара механичка вентилација. Во ретките случаи на доенчиња кои ја преживуваат првата година од животот, се забележуваат сериозни развојни и моторен застој.
Типот II уште нарекуван и „смртоносна перинатална “ форма на ОИ, поради што пациентите не можат да преживеат до зрелоста. Поради слично тешко деформирани коски, понекогаш бебињата со тежок тип III можат погрешно првично да се класифицираат како тип II; штом ќе се покаже долгорочно преживување, наместо тоа се смета дека имаат тип III.
Типот III иако располага со количината на колаген која е доволна, неговиот квалитет не е задоволувачки Клиничката разлика помеѓу типовите III и IV не е секогаш очигледна за, и дополнително може да дојде до нивно мешање бидејќи нетретирана возрасна личност со тип IV може да има полоши симптоми од третираната возрасна личност со тип III; одлики кои се среќаваат само во тип III се неговата прогресивно деформирачка природа и присуство на лице со „триаголен“ изглед. Друг диференцирачки фактор помеѓу типот III и IV се сините склери; кај типот III, доенчињата најчесто имаат сини склери кои постепено стануваат бели додека растат, но сините склери најчесто не можат да бидат забележани кај тип IV, иако се забележани во 10% од случаите.
Овој тип се одликува со остеопенични коски кај кои лесно доаѓа до кршење, понекогаш дури и додека се во матката, што често може да резултира со стотици фрактури во текот на животот; рана сколиоза која напредува до пубертетот; џуџест раст (конечна возрасна висина често помала од 120 cm ); лабави зглобови; и можни респираторни проблеми поради малиот волумен на ребрата што предизвикува низок волумен на белите дробови.
Главно поради сериозноста на проблемите кој се појавуват со коските, невролошките нарушувања и нападите се со поголема веројатност да се појават кај тип III.Базиларната инвагинација, која врши притисок врз мозочното стебло, може да предизвика или да придонесе за рана смрт; хируршкиот третман на истиот е покомплексен во случаите на ОИ.
Тука количината на колаген е доволна, но проблематичен е неговиот квалитет. Типот IV најчесто се дијагностицира кога симптомите не се ниту како во типовите III, ниту како во I. Според моделот кој го предложил Silence типот IV треба да има нормални склери, модерната класификација им овозможува дури и на оние со сини склери да одговараат на критериумите за тип IV доколку ги исполнуваат сите другите клинички барања од типот.
Во тип IV, коскениот деформитет може да биде благ до тежок, коските лесно се скршуваат (особено пред пубертетот), џуџестиот раст е честа појава, вертебралниот колапс и сколиозата се очигледни, а можно е и губење на слухот, иако невообичаено. Типот IV е главно се разликува од типот III и типот I што е клиничка класификација за пациентите некаде во средината помеѓу двата. Како таков, типот IV често се нарекува „променлив“, дури и оние во исто семејство ( со иста генетска мутација) се разликуваат.
Клиничка проценка може да се направи и преку стапките на фрактури на коските пред пубертетот кај типот IV оние со него имаат тенденција да имаат стапки на фрактури од ≈1 годишно, во споредба со ≈3 годишно за тешка ОИ (тип III).
Исто како и типот I така и типот IV може да се подели на типови IV-A и IV-B, дефинирани повторно со отсуството (IV-A) или присуството (IV-B) на dentinogenesis imperfecta.
Генетски дефинирани типови (типови –  )
Во 2020 година, генетски се дефинирани петнаесет типови на ОИ кои се прикажани подолу:
Со оглед на брзата стапка на откривање на типот, исклучително е веројатно дека постојат и други гени поврзани со ОИ кои допрва треба да бидат откриени или пријавени. : 491–492
Генетика
Во повеќето случаи, последица е на мутации на гените COL1A1 и COL1A2. Приближно 90% од луѓето со ОИ се хетерозиготни за мутации или во гените COL1A1 или COL1A2. Постојат неколку биолошки фактори кои се резултат на доминантната форма на ОИ. Овие фактори вклучуваат: внатреклеточен стрес; абнормална минерализација на ткивата; абнормални интеракции помеѓу клетките; абнормални интеракции клетка- матрикс ; компромитирана структура на клеточна матрица; и, абнормална интеракција помеѓу не-колагенските белковини и колагенот. .Постојат 11 типови на болеста базирано на клинички и генетски одлики. Традиционално, ОИ се дели според времето на појавување: ОИ конгенита (OI congenita), која се одликува со бројни скршеници при раѓањето на детето и ОИ тарда (OI tarda), при која фрактурите се појавуваат подоцна. Конгениталната форма се одликува со висока стапка на смртност поради интракранијални хеморагии или рекурентни респираторни инфекции. Доцниот тип се случува во првата декада од животот и скршениците не се така бројни и сериозни како кај конгениталните.
Неколку претходните истражувања дошле до верување дека ОИ е автосомно доминантно нарушување со неколку други варијации во геномите. Меѓутоа, со намалувањето на трошоците за секвенционирање на ДНК во пресрет на проектот за човечки геном од 2003 година, идентификувани се автосомно рецесивни форми на нарушување. Рецесивните форми на ОИ во голема мера се поврзани со дефекти во колагенските чаперони одговорни за производство на проколаген и склопување на поврзаните белковини. Примери на колагенски шаперони кои се неисправни кај пациенти со рецесивни форми на ОИ вклучуваат шаперон HSP47 (Кол-Карпентер синдром) и FKBP65. Мутациите во овие шаперони резултираат со неправилна шема на превиткување во колаген 1 белковините што предизвикува рецесивна форма на нарушување. Постојат три значајни типови на ОИ кои се резултат на мутации во колаген пролил 3-хидроксилациониот комплекс (компоненти CRTAP, P3H1 и CyPB) Овие компоненти се одговорни за модификација на колаген α1(l)Pro986. Мутациите во други гени како што се SP7, SERPINF1, TMEM38B и BMP1, исто така, може да доведат до неправилно формирани белковини и ензими кои резултираат со други рецесивни типови на болеста.
Дефектите во белковинскиот пигментен фактор добиен од епител (PEDF) и трансмембранската белковина поттикната од коскено ограничен интерферон (BRIL) се причините за несовршената остеогенеза од типот V и VI. Неправилностите во овие белковини доведуваат до неисправна минерализација на коските што ги предизвикува карактеристичните кршливи коски. Една точкаста мутација во 5' непреведениот регион (5' UTR) на генот IFITM5, кој го кодира BRIL, е директно поврзан со типот V.
37 семејства биле вклучени во студија во која било откриено дека шансата дека ОИ се повторува кај повеќе браќа и сестри родени од двајца незасегнати родители е 1,3% - ова е многу повисока стапка отколку што би се очекувало доколку сите такви повторувања се де ново. Причината е генетскиот мозаицизам ; некои од или повеќето од герминативните клетки на еден родител имаат доминантна форма на ОИ, но не доволно од нивните соматски клетки за да предизвикаат симптоми или очигледна попреченост кај родителот - различните клетки на родителот имаат две (или повеќе ) множества на малку поинаква ДНК. Клинички е забележано дека ≈5-10% од случаите на ОИ типови II и III се припишуваат на генетски мозаицизам.
Патофизиологија
Луѓето со ОИ се или родени со неисправно сврзно ткиво или се родени без способност да создаваат колаген во доволни количини или, во најретките генетски типови, родени со недостатоци на други сегменти важни за формирањето на коските, како што се белковините на шаперон, сигналниот пат Wnt, BRIL белковина, итн. Кај тип I самата структура на колагенот е нормална, само неговата количина е мала. Типовите II, III и IV обично, но не секогаш, се поврзани со недостаток на колаген тип I. Еден можен недостаток произлегува од замена на аминокиселина на глицин со поголема аминокиселина, како што е аланин, во структурата на тројната спирала на колагенската белковина. Поголемите странични синџири на аминокиселини доведуваат до стерични ефекти што создаваат испакнатост во колагенскиот комплекс, што пак влијае и на молекуларната наномеханика и на интеракцијата помеѓу молекулите, кои и двете се компромитирани. Во зависност од локацијата на супституцијата и од аминокиселината што се користи наместо тоа, се гледаат различни ефекти кои се одговорни за разновидноста на типот во ОИ и покрај тоа што истите два колагенски гени се одговорни за повеќето случаи. Замените на глицин со серин или цистеин се поретко забележани кај фаталениот тип II, додека замените со валин, аспарагинска киселина, глутаминска киселина или аргинин се почести.
Кршливоста може да биде предизвикана од односот помеѓу колагенските фибрили и кристалите на хидроксиапатит кој е променет а е задолжен за формирање на коската. Фрактурите на коските се случуваат затоа што стресната состојба во колагенските фибрили е изменета на локациите на мутациите, каде локално поголемите сили на смолкнување доведуваат до брзо откажување на фибрилите дури и при умерени оптоварувања бидејќи се губи хомогената стресна состојба што вообичаено се наоѓа кај здравите колагенски фибрили. Оттука, ОИ е феномен со повеќе размери, каде што дефектите на најмалите нивоа на ткивата (генетско, нано, микро) домино влијаат на макро-нивото на ткивата.
Дијагноза
Дијагнозата обично се заснова на медицински слики, вклучувајќи обични рендгенски снимки и симптоми. Во тешките форми знаците вклучуваат абнормалности во сите екстремитети и во 'рбетот. Бидејќи рендгенските снимки често се не можат да укажат на помало губење на коскената густина како кај типот I, може да бидат потребни и DEXA снимки.
Дијагнозата може да се потврди преку анализа на ДНК или колагенска белковина, но во многу случаи, појавата на фрактури на коските и присуството на други клинички одлики како сини склери се доволни за дијагноза. Може да се изврши биопсија на кожата за да се одреди структурата и количината на колагенот од типот I. Иако ДНК-тестирањето може да ја потврди дијагнозата, не може апсолутно да ја исклучи можноста болеста да не постои бидејќи сè уште не се познати и/или тестирани сите мутации што предизвикуваатоОстеогенезис имперфекта. Типот II често се дијагностицира со ултразвук за време на бременоста, каде што веќе може да се видат повеќекратни фрактури и други карактеристични одлики. Во однос на контролата, кортикалната коска покажува зголемена порозност, дијаметар на каналот и поврзаност во микро-компјутерската томографија. ОИ, исто така, може да се открие пред раѓањето со користење на ин витро техника на генетско тестирање, како што е амниоцентрзата.
Генетско тестирање
Со цел да се утврди дали е присутна остеогенезис имперфекта, може да се направи генетско секвенционирање на најчестите проблематични гени, COL1A1, COL1A2 и IFITM5 ; ако не е пронајдена мутација сè уште постои сомневање, може да се тестираат другите 10+ гени за кои се знае дека предизвикуваат остеогенезис имперфекта.
Диференцијална дијагноза
Важна диференцијална дијагноза на ОИ е насилството над децата, бидејќи и кај двете може да се појават повеќекратни фрактури во различни фази на заздравување.Нивното диференцирање може да биде тешко, особено кога нема други карактеристични одлики на ОИ. Ова може да стане проблем во судството; во Соединетите Американски Држави, неколку случаи на насилства над децата биле разрешени со наодот дека остеогенезис имперфекта е вистинската причина за фрактури на детето, што доведе до тужби за барање обесштетување, како што се Алис Веласкез и Соединетите Американски Држави.
Други диференцијални дијагнози кој можат да се појават вклучуваат рахитис и остеомалација, и двете предизвикани од неухранетост, како и ретки скелетни синдроми како Брук синдром, хипофосфатазија, геродерма остеодиспластикум и Елерс-Данлосов синдром. Различни форми на остеопороза, како што се јатрогена остеопороза, идиопатска јувенилна остеопороза, неупотреблива остеопороза и остеопороза поврзана со вежбање, исто така, треба да се земат предвид како објаснувања кога постои сомневање за ОИ.
Третман
Третманот варира во зависност од возраста, зафатеноста и функционалниот статус на пациентот. При блага болест, се препорачува суптилна рестрикција на изложување на ризик-фактори, на пример избегнување на контактни спортови. При среден до тежок тип на болеста потребна е рехабилитација и ортопедски интервенции, како и згрижување на акутните фрактури и сколиозата, додека кај тешките форми има потреба од повеќекратни оперативни зафати за корекција на извиткувањето на долгите коски. Неопходна е и медикаментозна терапија, полови хормони, лекови и минерали вклучени во коскениот метаболизам.. Но специфичен лек не постои. Одржувањето здрав начин на живот со вежбање и избегнување пушење исто така може да биде од корист, како и физикалната терапија и помагала за подвижност како инвалидски.
Дали третманот е успешен или не може тешко да се утврди кај пациентите со ОИ, бидејќи намалените стапки на фрактури на коските може да бидат само случајни. Иако овие стапки често се користат во медицинските студии за да се процени ефикасноста на третманот, норвешката студија на петнаесет лица со ОИ нагласи дека тие сметаат дека лекарите треба да го земат предвид целиот пациент, а не само стапките на фрактури.
Нега на акутна фрактура на коските
Коскените инфекции кои се секундарни по фрактури се третираат со соодветни антибиотици и антисептици, како и кај општата популација.
Бифосфонати
Во 1998 година, првичното набљудувачко испитување покажало ефективност на интравенозниот памидронат, бифосфонат кој претходно се користел кај возрасни за лекување на остеопороза. Кај тешка форма на ОИ, ова испитување покажало дека памидронатот ја намалува болката во коските, спречува нови скршеници на пршлените, ги преобликува претходно скршените делови на пршлените и го намалува бројот на фрактури на долгите коски.
Додатоци во исхраната
Остеогенезис имперфекта е генетско нарушување и не е предизвикано од недоволно внесување на некој витамин или минерал; суплементацијата не може да ја излечи болеста. Со тоа, луѓето со ОИ имаат тенденција да имаат сериозен недостаток на витамин Д со многу повисока стапка од општата популација, а причината за ова не е разјаснета. Се смета дека сериозноста на недостатокот и веројатноста за негово појавување се поврзани со сериозноста на ОИ. Може да се препорача суплементација на витамин Д, барем додека нивото на 25(OH)D во крвта не се врати во нормала. Под нормалните нивоа на витамин Д се исто така загрижувачки бидејќи може да ја намалат ефикасноста на бифосфанатите.
Операции
Операцијата од кој било тип инхерентно носи повеќе ризици кога се прави на пациент кој има (особено умерена до тешка) ОИ. Скелетните деформитети и имперфектна дентиногенеза може да го попречат пристапот до дишните патишта. Употребата и исклучувањето на механичката вентилација е исто така потешко да се спроведе кај пациенти со ОИ. За време на самата процедура или процесот на заздравување, абнормалниот колаген може да доведе до крварење на дијатези.
Безбедноста кога се користи анестезија е исто така загрижувачка кај пациентите со ОИ, анестетички компликации се 5,6 пати поверојатни кога пациентот има ОИ тип III.
Родинг
Металните шипки може хируршки се вметнат во долгите коски за да се подобри силата, процедура развиена од Харолд А. Софиелд кога бил главен на персоналот во детска болница во Чикаго(Shriners Hospitals), болница која нуди ортопедска нега и операции на децата без оглед на можноста нивното семејство да плати. Голем број деца со ОИ доаѓале во болницата Шринерс, а Софиелд експериментирал со различни методи за зајакнување на нивните коски. Во 1959 година, со Едвард А. Милард, Софилд напишал важна статија во која опишувал операција од три дела која изгледала радикална во тоа време: прецизно кршење на коските („фрагментација“), ставање на добиените коскени фрагменти во права линија („преусогласување“), потоа поставување метал прачки во интрамедуларните канали на долгите коски за да се стабилизираат и зајакнат („фиксација на прачка“). Неговиот третман се покажал корисен за зголемување на подвижноста на луѓето со ОИ, и тој е усвоен низ целиот свет - стана стандарден хируршки третман за тешките форми на болеста до 1979 година, во која година Дејвид Сајленс откри дека ≈ од пациентите што ги испитувал со ОИ тип III биле подложени на најмалку една операција на прачка/шипка.
Родинг операцијата (од англ.Rodding surgery) често се прави со надеж дека ќе понуди можност пациентите да пешачат кај оние каде има умерена или тешка форма. Извештајот од 2020 година во The Journal of Bone and Joint Surgery ( JB&JS ) покажал дека методот останувал популарен: ≈ од луѓето со ОИ типови III и IV (тешка ОИ) биле подложени на некоја форма на операција на шипки во нивниот живот, на просечна возраст од и години ; Едно можно објаснување за тенденцијата за претходна интервенција кај тип III е дека една половина од засегнатите деца воопшто не можеле да одат без операција, бидејќи нивните екстремитети биле искривени, па затоа се барало решени во операција порано.
Мартин Маринчин
Мартин Маринчин ( pronounced [ˈmartin ˈmarintʂin] ; роден на 18 февруари 1992 година) е словачки професионален одбранбен играч во хокеј на мраз за HC Oceláři Třinec од Чешката Екстралига (ЕЛХ). Тој бил драфтуван во вториот круг, вкупно 46-ти, од Едмонтон Ојлерс во драфтот за влез во НХЛ во 2010 година.
Остеогенезис имперфекта
Родинг
Кај оние со тип III кои биле подложени на операција на шипка, 79,5% имале шипки на бутната коска и тибијата на двете нозе. Најчестата форма на шипки што се користеле се интрамедуларни (IM) прачки, од кои некои, како што е шипката Fassier-Duval IM, се телескопски, што значи дека тие се дизајнирани да растат додека детето расте, во обид да се избегне потребата од операции за ревизија. Телескопските IM прачки се широко распространети, и вообичаената IM прачка Fassier-Duval е дизајнирана да се користи за шипки на бутната коска, тибијата и хумерусот. Операцијата вклучува кршење на долгите коски помеѓу една и три (или повеќе) места, а потоа фиксирање на шипката покрај коската за да остане исправена.
Мартин Маринчин
Играчка кариера
Откако биле драфтувани од Едмонтон Ојлерс во вториот круг, вкупно 46-ти, на драфтот за влез во НХЛ 2010 година, на 25 април 2011 година, Ојлерс потпишал тригодишен договор на Маринчин, почетно ниво. За време на сезоната 2013–14, Маринчин бил повикан во Ојлерс, а на 5 декември 2013 година, тој го направил своето деби во НХЛ во натпреварот против Колорадо Лавина.
На 27 јуни 2015 година, Маринчин бил разменет во Торонто Мејпл Лифс во замена за Бред Рос и избор во четвртиот круг на драфтот за влез во НХЛ 2015 година.
Остеогенезис имперфекта
Родинг
Додека телескопските IM прачки се наменети да растат заедно со бутната коска и тибијата кај децата во развој; хирурзите претпочитаат да користат нетелескопски IM шипки, како што се Раш стапчиња, во тибијата, која расте помалку.
Мартин Маринчин
Играчка кариера
На 5 октомври 2017 година, Маринчин бил ставен на откажување од страна на Maple Leafs. Откако ги отфрлил отказите следниот ден, тој бил позајмен во филијалата на Американската хокеарска лига на Maple Leafs (AHL), Торонто Марлис. На 17 декември 2017 година, тој бил повикан во Торонто Мејпл Лифс, откако Никита Зајцев бил ставен на повредената резерва со повреда на долниот дел од телото. Маринчин се појавил во два натпревари со Лифс пред да биде испратен во Марлис на 5 јануари 2018 година На 29 јуни 2019 година, Маринчин се согласил на едногодишно продолжување на договорот од 700.000 долари за да остане со Maple Leafs. На 10 јануари 2020 година, Маринчин се согласил на уште едногодишно продолжување на договорот од 700.000 долари за да остане со Maple Leafs.
Остеогенезис имперфекта
Родинг
Додека извештајот во JB&JS можел да ги поврзе хируршките интервенции со шипки за да има поголема мобилност кај сите типови на ОИ, кај пациенти со тип IV, операцијата не ја намалила инциденцата на скршени коски во споредба со пациентите без шипка - додека пациентите тип IV со шипка на тибијата искусиле 0,93 фрактури годишно, пациентите без операција доживеале само 0,81. Сепак, кај пациенти со тип III операција со шипка го намали просечниот број на фрактури на тибија годишно од 0,84 на 0,57.
’Рбетно спојување
’Рбетното спојување може да се изврши или како превентивна мерка или за корекција на постоечката сколиоза, иако вродената кршливост на ОИ коските кај оваа болест ја прави операцијата посложена отколку кај пациенти кои имаат адолесцентна идиопатска сколиоза, но нормална коскена густина. Сепак, и покрај ризиците, тројца ортопедски хирурзи од Nemours–duPont кои се специјализирани за хируршка интервенција за остеогенезис имперфекта препорачуваат операција ако искривувањето е поголема од 50 ° откако детето ќе ја надмине максималната висината, бидејќи кривата на 'рбетот може да продолжи да се влошува дури и во зрелоста.
Мартин Маринчин
Играчка кариера
По шест сезони во организацијата на Maple Leafs, Маринчин си заминал како претстојниот слободен агент, враќајќи се во Европа потпишувајќи едногодишен договор со чешкиот клуб, HC Oceláři Třinec од ЕЛХ, на 16 јуни 2021 година
Остеогенезис имперфекта
’Рбетно спојување
Поради ризикот кој постои, истите хирурзи препорачуваат операција за базиларни отпечатоци и базиларни инвагинации да се изведуваат само ако притисокот што се врши врз 'рбетниот мозок и мозочното стебло предизвикува вистински невролошки симптоми. Штом базиларната инвагинација ќе стане симптоматска, само операцијата може да ја запре или да ја смени прогресијата на невролошките дефицити.
Мартин Маринчин
Интернационална игра
Маринчин бил избран да игра за Словачка на Светското јуниорско првенство во 2011 година. За време на натпреварот против САД, тој бил исфрлен поради удар во глава на напаѓачот Џејсон Цукер. Ова исфрлање донел автоматска суспензија од еден натпревар, а по прегледот на играта, Маринчин бил суспендиран на дополнителни три натпревари.
Остеогенезис имперфекта
Физикална терапија
Физикална терапија генерално се препорачува, но потребни се индивидуални протоколи поради варијабилноста на ОИ. Физичката терапија се користи за зајакнување на мускулите, подобрување на подвижноста, подобрување на флексибилноста и помош при одржување на тежината, иако тоа мора да се направи на нежен начин за да се минимизира ризикот од фрактура на коските.Кај луѓето со ОИ, вежбањето често вклучува аеробик на вода, вежби со лесен отпор и одење, доколку пациентот е во можност. Сепак, дури и кај пациенти со благ ОИ, контактните спортови, како и активностите кои веројатно ќе предизвикаат непотребен стрес на зглобовите, како што е скокањето, се контраиндицирани поради ризиците што ги претставуваат.
Мартин Маринчин
Интернационална игра
Маринчин бил именуван во словачкиот сениорски тим за да се натпреварува на Зимските олимписки игри 2014 во Сочи.
Остеогенезис имперфекта
Физикална терапија
Лицата со умерена до тешка ОИ, на кои им се потребни помагала за мобилност и приспособени возила, се соочуваат со значителни проблеми кога сакаат да пристапат до базени или спортски сали. Дебелината може да биде очекувана кај оние лицата со тешка форма на болеста (особено по 20-годишна возраст) и може, кај некои, да предизвика дополнително намалување на мобилноста.
Исто така, може да се направи вибрација на целото тело со специјализирана апаратура (tilt table) за да се зголеми подвижноста на долгорочно имобилизираните ( приковани за кревет) пациенти ; во најмалку два случаи им помогнало на децата кои биле врзани за кревет да можат да седат исправено.
Заби
Повеќе од 1 од 2 лица со ОИ, исто така, имаат имперфектна дентиногенеза (dentinogenesis imperfecta,DI) - вродена абнормалност во формирањето на дентинот, една од четирите главни компоненти на човечкиот заб. Стоматолошкиот третман може да претставува предизвик како резултат на различните деформитети, скелетни и забни. Децата со ОИ треба да одат на стоматолошки преглед веднаш штом им изникнат забите ; ова може да го минимизира губењето на структурата на забите како резултат на абнормален дентин и тие треба редовно да се следат за да се зачуваат нивните заби и оралното здравје.
Многу луѓе со ОИ се третираат со бифосфонати и можат да се појават компликации со стоматолошки процедури, на пример, остеонекроза на вилицата поврзана со лекови (MRONJ). Сепак, не беше пронајден извештај за MRONJ поврзан со бифосфонати ниту кај дете ниту кај возрасен со ОИ во прегледот на Кокрајн од 2016 година за безбедноста и ефикасноста на бифосфонати за ОИ.
Конвергентна еволуција
Конвергентна еволуција (конвергенција или приближувачка еволуција) е онаа еволуција при која несродните видови стануваат сè послични поради приспособувањето кон иста животна средина. Конвергентната еволуција обично претставува развиток на слична анатомска одлика кај различни видови линии (на пример, видови од две различни класи) која се јавува по дивергенцијата од заедничкиот предок кој ја немал првичната одлика која би водела до таа одлика. Во овој случај, заедничкиот предок е временски пооддалечен отколку во случајот со паралелизмот.
Пример за конвергентна еволуција е сличниот изглед и грабливиот однос на северноамериканските волци и тасманските волци (тигри). Првиот е плацентален цицач, а вториот е торбар. Нивниот заеднички предок живеел во времето на диносаурусите, пред повеќе од 100 милиони години, и бил многу различен од овие негови потомци. Постојат и многу други австралиски торбари кои се исклучителен пример за конвергентна еволуција со плаценталните цицачи насекаде низ светот.
Се смета дека паралелизмот и конвергенцијата се резултат главно на одделните видови линии кои го искусуваат истиот тип на природна селекција низ долги периоди.
Остеогенезис имперфекта
Моноклонални антитела
Сетрузумаб, првобитно познат како BPS-804, е моноклонално антитело кое го таргетира склеростинот и е проучуван кај ОИ конкретно повеќе од било кој од другите. Во телото, склеростинот се врзува за рецепторите LRP5 и LRP6, што резултира со инхибиција на ВНГ сигналната патека. Ова го намалува формирањето на коските и не е проблем кога некое лице има здрави коски. Сепак, се смета дека намалувањето на концентрацијата на склеростин во телото може да доведе до формирање на повеќе коски, и тоа е премисата зошто моноклоналните антитела кои ги намалуваат концентрациите на природно настанатиот склеростин може да помогнат во зајакнувањето на ОИ коските. Додека сетрузумаб првпат бил развиен во фармацевтската компанија Новартис, Новартис ги продал своите права за патентирање на лекот на Мерео Биофарма во 2015 година, кој го продолжи својот развој во врска со Ултрагеникс. Во 2019 година, Мерео објавил дека завршил со собирање податоци за неговата фаза II-B испитување на сетрузумаб; студијата била завршена на 12 ноември 2020 година И покрај тоа што пробните податоци не покажале подобрувања во коскената густина на QCT снимките, нејзината примарна цел, имала подобрувања на DXA снимките. Во соопштението за печатот од септември 2020 година, Мерео рекол дека се обидува да направи проба во фаза III во 2021 година и дека добил ознака за Ретка педијатриска болест (РПД) од американската Администрација за храна и лекови.
Превенција
Како генетско нарушување, основата на превенцијата на остеогенезис имперфекта во дваесет и првиот век се заснова на пренатална дијагноза. Генетското советување може да им помогне на пациентите и нивните семејства да одредат какви видови испитувања доколку се потребни би можеле да се направат во нивната ситуација. Пациентите може да размислат за генетска дијагноза пред имплантација по ин витро оплодување за да изберат оплодени ембриони кои не се заразени. Вообичаените мутации кои предизвикуваат ОИ може да се фатат со секвенционирање на егзом и секвенционирање на целиот геном. Ако бременоста е веќе во тек, може да се изврши процедура на амниоцентеза за да се види дали фетусот е заразен. Доколку е заразен се остава на семејството да размисли дали сака или не да ја прекине бременоста и да се обиде повторно - покренувајќи прашања за медицинската етика и правото на жената да избира.
Без интервенција, пациентите со најчестите мутации кои предизвикуваат остеогенезис имперфекта имаат 50% шанса по бременост да го пренесат нарушувањето, бидејќи овие мутации се наследуваат во автосомно доминантен модел на менделово наследство. Оние со ретките автосомно рецесивни форми на ОИ имаат 25% шанса да го пренесат нарушувањето. Може да се користи генетско тестирање на засегнатите членови на семејството за да се утврди кој модел на наследување се применува.
Типот I може да биде тежок за откривање кај новородено дете, па поради тоа крвта од папочна врвца на детето може да се тестира за да се утврди дали е пренесена болеста ако семејството веќе ги отфрлило поинвазивните методи на генетски скрининг. Во потешки случаи, дијагнозата може да се направи преку ултразвук, особено ако ОИ е веќе можна. Етичката грижа за пренаталниот скрининг за ОИ често се јавува кога родителите се распрашуваат колку сериозно ќе биде погодено нивното дете - на таквите прашања сè уште е тешко да се одговори сигурно.
Ако незасегнатото лице веќе имало дете со ОИ, постои поголема веројатност (иако помала), нивните идни деца да имаат ОИ поради генетски мозаицизам.
Критиката за правата на попреченост на пренаталниот скрининг за ОИ, која ја имаат некои биоетичари и некои засегнати поединци, негативно се споредува со евгениката, со тоа што дури и оние кои не се против абортусот се спротивставуваат на селективни абортуси на етичка основа дека нивното постоење го издава верувањето дека животите на оние со ОИ се „помалку вредни за живот“.
Прогноза
Различните типови на болеста имаат различна прогноза. Времето кога почнале да се појавуваат фрактурите е важен прогнозирачки фактор за можноста за одење. Преживувањето зависи од локацијата на фрактурите, нивната тежина и општиот изглед на скелетот на радиографии. Децата кои успеале самостојно да седат или одат или обете до 12-годишна возраст, конечно ќе можат да се движат. Децата кои успеале самостојно да седат или стојат или обете до 12-месечна возраст, веројатно ќе можат да се движат.
Очекуваниот животен век
Студија од 2016 година за податоци во данскиот открил дека кај сите видови ОИ, смртноста поради сите причини е три пати поголема, што доведело до губење од околу седум години кај жените и девет години кај мажите. Студија од 1996 година објавена во Британскиот медицински весник покажал дека смртноста кај тип III е значително повисока, при што многу пациенти умираат во нивните 20-ти, 30-ти и 40-ти; Пациентите кои преживувеале до 10-годишна возраст дополнително се покажало дека имаат подолг животен век од новороденчињата.
Мобилност
На луѓето со благ (тип I) ОИ како возрасни може да имаат потреба од адаптивна опрема,поради моторни задоцнувања.
Дополнителна опрема како што се патерици, моторизирани инвалидски колички, шини, продолжувачи на дофат и/или други модификации во домот, може да им бидат од корист на многу лица со умерен до тежок OI за да постигнат или одржат значителен степен на независност. Со третман и физикална терапија, максималните нивоа на мобилност се очекува да бидат безпомогнато одење во заедница за тип I, пешачење во домаќинството или вежбање за тип III и одење во домаќинство или заедница за тип IV; поради варијабилноста на ОИ помеѓу поединци, постигнатата мобилност варира и може да биде под овој очекуван максимум.
Епидемиологија
Во Соединетите Држави, инциденцата на остеогенезис имперфекта се проценува на едно на 20.000 живородени деца. Се проценува дека 20.000 до 50.000 луѓе се погодени од ОИ во Соединетите Држави.
Најчести типови се I, II, III и IV, додека останатите се многу ретки. Типот I е најчест и е пријавен дека е околу три пати почест од типот II. Преваленцата на типовите III и IV е помала. Во една студија од 1989 година во Данска, било откриено дека типот I опфаќа 71% од случаите, а типот II 12% од случаите, додека другите типови ги сочинуваат останатите 17%. Во една студија од 2015 година во Шведска, типот I бил скоро шест пати почест од типот III и речиси четири пати почест од типот IV.
Повеќето луѓе со ОИ ја добиваат болеста од родител, но во многу случаи, тоа е сосема нова (де ново или „спорадична“) мутација во семејството. Меѓу студијата на пациенти со преживливи типови на ОИ, ОИ тип III е најчесто de novo (85%), проследен со тип IV (50%) и тип I (34%).
Кај некои популации може да се појави поголема инциденца на ОИ отколку што инаку би се очекувало ако имаат поголем од просечниот број на носители на рецесивните форми на болеста.
Компликации
Следните компликации можат да се појават кај пациенти со ОИ:
2.    Појава на остеоген сарком;
3.    Базиларна инвагинација со вклучување на кранијалните нерви, директна компресија на мозочкото стебло, пореметена динамика на ликворот;
4.    Малигна хипертермија, за која треба да се свесни хирургот и анестезиологот при аплицирање на анестезија.
Историја
Видовите ОИ имале разни други имиња низ годините и во различни народи; Сепак, „ остеогенезис имперфекта “ е најшироко прифатеното име за состојбата од крајот на 20 век. Меѓу некои од најчестите алтернативи се „fragilitas ossium“; „Екман-Лобштајн синдром“ и „Вролик синдром“, и двата епоними ; и, колоквијализмот, „болест на кршливи коски“.
Најраните регистрирани случаи
ОИ била идентификувана кај староегипетско новороденче мумифицирано околу 1000 п.н.е., кое првично го отфрлиле археолозите дека содржи остатоци од мајмун. Нордискиот крал Ивар Бескостениот, се шпекулира дека имал и ОИ.
Николас де Малебранш е заслужен како првиот човек што ги опишал физичките одлики на ОИ во неговата книга од 1688 година., во која тој опишувал човек на кој цел живот му се скршени коските.
Најраните современи научни студии за ОИ започнале во 1788 година од страна на Олоф Јакоб Екман, кој ја опиша состојбата, која тој ја нарекол „вродена остеомалација “, во својата докторска теза и спомнал случаи на нејзино враќање во 1678 година, сите во исто семејство, преку три генерации. Во описот на состојбата на Екман се споменува џуџест раст, кршливост на коските и искривување на долгите коски. Во 1831 година, Едмунд Аксман дал детален опис на тоа во себе и неговите двајца браќа, и бил првиот што ги спомнал сините склери како карактеристичен знак за ОИ. Жан Лобштајн прв ја опишал благата форма на состојбата, денес позната како тип I, во 1833 година, нарекувајќи ја „остео псатироза идиопатска“.
Дури во 1912 година, губењето на слухот било препознаено како симптом на ОИ, првпат споменат во краток труд од англискиот лекар Чарлс Ален Адаир-Дајтон.
За терминот
Вилем Вролик, холандски анатом, кој исто така бил куратор на „Музејот Вроликианум“, поради што бил запознаен со многу примероци на тела со вродени дефекти, го измислил терминот „остеогенезис имперфекта“ во неговата двојазична книга за тератологија на латински и холандски јазик, Илустрации на ембриогенезата на луѓето и цицачите, првпат објавена во 1849 година
Вклучен е опис на останките на новороденче кое го имало она што сега е познато како перинатално фатален ОИ тип II (како што е потврдено во повторното испитување на останките од 1998 година од Баљет и сор.). Посмртните останки најпрво му биле дадени на таткото на Вролик, кој не се разбирал. Вролик опишал слабо минерализирани коски, свиткани долги коски и фрактури во различни состојби на заздравување. Вролик точно утврдил дека она што тој го нарекол ОИ кај доенчето не е предизвикано од секундарен рахитис, туку од вродена абнормалност што предизвикува примарна остеопенија ; тој теоретизирал дека ова се должи на недостаток на „внатрешна генеративна енергија“.
За класификација
Класификацијата на ОИ, исто така, еволуирала бидејќи се збогатиле познавањата на болеста. Пред појавата на модерното генетско тестирање, ОИ била класифициран во две широки групи: osteogenesis imperfecta congenita и osteogenesis imperfecta tarda, поделба првпат предложена од германскиот лекар Е. Лосер во 1906 година. Терминот Congenita се користел за опишување на современите клинички типови II, III и некои случаи на IV, каде што по раѓањето состојбата е очигледна, или поради искривување на екстремитетите или поради фрактури уште во матката. Додека терминто Tarda се користел за класификација на современиот ОИ тип I и некои случаи од типот IV, каде што вродената кршливост на коските не станува јасна дури долго по раѓањето. Идејата дека овие „доцни“ и „пренатални“ форми се манифестации на истото нарушување за прв пат било предложена во 1897 година од Мартин Бено Шмит ; до 1950-тите овој факт не бил добро прифатен.
Современиот систем од четири типа (I, II, III, IV), во меѓувреме, бил воведен во труд од Дејвид Сајленс, Алисон Сен и Дејвид Данкс во весник за медицинска генетика во 1979 година и оттогаш биле воведени стандардни термини меѓу лекарите, пациентите и истражувачите. Современите генетски типови, (оние со броеви поголеми од IV,) стапиле во употреба бидејќи се повеќе и повеќе рецесивно наследени форми на ОИ биле откриени по откривањето на првиот од Рој Морело и сор. во 2006 година. Во 2010 година, Меѓународната номенклатурна група за уставни нарушувања на скелетот (INCDS) ги „ослободила“ типовите Silence од молекуларната референца, прифаќајќи се со нивната нова клиничка-прва улога во пресрет на она што за нив беше „изненадувачки“ зголемување на бројот на генетските причини за ОИ.
Општество и култура
Многу медицински истражувања се направени за да се откријат причините за остеогенезис имперфекта, од корист не само на оние со ОИ, туку и на медицината ; во десетте години помеѓу 2006 и 2016 година, многуте откритија на рецесивни генски мутации кои не се поврзани со колаген, кои сè уште ги доведоа кај оние што ги имаат до клиничките знаци на ОИ, довеле до бројни откритија во медицинското разбирање на процесот на здрав развој на коските.
Кај животни
Природни мутации кои предизвикуваат ОИ се пронајдени кај златни ретривери, дакелови и бигли. ОИ исто така е идентификуван кај зебра рибите и глувците.
Иако кучињата, глувците, рибите и луѓето не се генетски идентични, некои од овие животински модели се официјално признати дека ги претставуваат различните типови на ОИ кај луѓето. На пример, хомозиготните оим / оим глувци доживуваат спонтани фрактури на коските, мала големина на телото и кифоза, што ги прави модел на ОИ тип III. Во меѓувреме, хетерозиготните oim /+ глувци изгледаат нормални, но имаат коски кои се малку послаби од дивите глувци, што ги прави модел за ОИ тип I. Како и кај човечкиот ОИ, локацијата на генот што е мутиран влијае на сериозноста на добиената болест - глувчето G859C Col1a1 е модел за ОИ тип II бидејќи погодените глувци умираат во перинаталниот период.
Тестирањето на животни на идентификувани животински модели може да доведе до човечки терапии за ОИ.
Енди Кол
Ендру Александар „Енди“ Кол (роден на 15 октомври, 1971, во Нотингем, Нотингемшир) — поранешен англиски професионален фудбалер и тренер на Хадерсфилд Таун. Во деведесеттите универзално е познат како Енди Кол, но во 2000г., тој наводно, побарал да биде прозиван како Ендрју Кол.
Како играч, бил напаѓач од 1988 до 2008 г. Особено е запамтен по неговите настапи во Премиер лигата, во Манчестер Јунајтед, каде што поминал шест години од неговата кариера, освојувајќи бројни трофеи. Играл во најквалитетната шампионска лига на англискиот фудбал за клубови како Арсенал, Њукасл Јунајтед, Блекбурн, Фулам, Манчестер Сити, Портсмут и Сандерленд, како и во пониските лиги во клубови како Бристол Сити, Бирмингем Сити, Барнли и Нотингем Форест.
Поранешниот англиски интернационалец, Кол, е вториот најдобар стрелец во историјата на Премиер лигата. Во својата кариера, Кол има постигнато вкупно 187 гола, пласирајќи се зад Алан Ширер, кој постигнал 260 гола. Кол е еден од ретките играчи во Англија кој ги добива сите почести за англискиот фудбал, вклучувајќи го и PFA млад играч на годината, како и посакуваната Лига на Шампиони. Кол, настапил петнаесет пати за репрезентацијата на Англија меѓу 1995 и 2001 година, постигнувајќи еднаш, против Албанија во квалификациите за Светското првенство.
Почеток на кариерата
Кол ја започнал својата кариера како младински играч на Арсенал, напуштајќи го училиштето во 1988 година, потпишувајќи како професионалец во 1989 година. Својот прв настап во лигата за Арсенал, го направил на 19 годишна возраст, како замена, против Шефилд Јунајтед на Хајбери во Првата Дивизија, играјќи на 29 декември 1990 година, каде што Арсенал победил со 4-1, но Кол не резултирал со гол. Како замена влегол и против Тотенхем во Суперкупот во 1991 година, имајќи шанса, но неговиот удар завршил покрај голот.
Следната сезона бил позајмен во Фулам во Третата дивизија, каде постигнал три гола на 13 натпревари, пред да биде продаден во Втората дивизија во Бристол Сити за договор од 500,000 фунти, во тоа време како најскапо платен играч на клубот во Ештон Гејт.
Откако се докажал како компетентен млад голгетер во Бристол Сити (започнувајќи ја сезоната 1992-93 во новата фудбалска дивизија, сега наречена Премиер), како една од најжешките можности во Англија, па неговото име било редовно поврзано со премиерлигашките клубови во сезоната 1992-93.
Њукасл Јунајтед
Во февруари 1993 година со победниците од Првата дивизија Њукасл Јунајтед, успеал да добие рекордни 1.750.000 фунти за неговите услуги. Тој постигнал 12 гола со што многу стратешки се пробил во Премиер лигата. Од тие 12 гола, дал два хет-трика, првиот против Барнсли на 7 април, вториот на последниот ден од сезоната со резултат од 7-1 против Лестер Сити. Исто така, го постигнал првиот од двата гола на клубот во нивната промоција издвојувајќи победа над  Гримсби Таун на Blundell Park на 4 мај. Откако Дејвид Кели бил продаден на Вулверхемптон, менаџерот Кевин Киган  го донел Питер Бердсли  како  партнер  на Кол во сезоната  1993-94 во Премиер Лигата.
Кол постигнал 34 гола во 40 натпревари во текот на првата сезона на Њукасл во Премиер лигата со што клубот завршил на третата место, квалификувајќи се во Купот на УЕФА. Постигнал вкупно 41 гол во сите натпреварувања – кршејќи го рекордот за постигнување на голови  на клубот  поставен од страна на Хју Гелахер речиси 70 години порано (Гелахер  уште го држи рекордот за најголем број на лигашки голови во една сезона со 36 постигнати погодоци). Неговиот прв гол во главната дивизија бил против Манчестер Јунајтед, бранителот на титулата од Лигата на шампионите (кој ја освои двојната) на Олд Трафорд на 21 август, со резултат 1-1. Ова бил првиот гол на Њукасл во Премиер Лигата.
Точно три месеци подоцна, тој ги постигнал сите три гола во натпреварот против Ливерпул на домашен терен со резултат 3-0. Друг хет-трик постигнал против Ковентри Сити на крајот на февруари, кој играјќи заедно со својот партнер  Питер Бердсли, постигнувал смртоносни удари, со што клубот го донеле на третото место во лигата и за првпат од 1970година се квалификувале во Купот на УЕФА. Кол последователно бил прогласен за PFA млад играч на годината за таа сезона.
Кол постигнал девет гола во Премиер Лигата гола во 18 натпревари за Њукасл, на почетокот на 1994-1995 сезона, а исто така постигнал хет-трик против Ројал Антверпен во Купот на УЕФА.
Сè на сè, Кол дал 68 гола во 84 натпревари за Њукасл имајќи 81% од играта. Во однос на головите на игра за Њукасл, само Хју Гелахер има подобра евиденција. Неговиот последен погодок за Њукасл бил на домашен терен, играјќи нерешено 1-1 со Ипсвич Таун на 26 ноември 1994 година.
Манчестер Јунајтед
На 10 јануари 1995 година, Кол прави изненаден трансфер во Манчестер Јунајтед со договор вреден 7 милиони фунти- од кои 6 милиони фунти во готово, плус милион фунти отценети од Кит Гилеспи ако оди во спротивната насока, поставувајќи со тоа нов рекорд за најскап британски трансфер. И покрај приклучувањето на пола сезона во 1994-95, Кол успеал да постигне 12 гола во само 18 натпревари во Премиер лигата на Манчестер Јунајтед. Ова го вклучува неговиот прв гол, извојувајќи победа над Астон Вила на 4 февруари на Олд Трафорд со резултат 1-0 и пет гола во големиот пораз против Ипсвич Таун, 9-0, правејќи го првиот играч кој постигнал 5 гола на еден натпревар во Премиер лигата.
Сепак, пропуштил цели две шанси во последните минути против Вест Хем Јунајтед на последниот ден од сезоната, и натпреварот завршил со 1-1, па титулата за таа сезона завршила во рацете на Блекбурн Роверс наместо кај Манчестер Јунајте д. Поради трансферот кој го направил на пола година немал право да игра во Суперкупот. Без него, Јунајтед изгубил од Евертон со 1-0. Јунајтед играле без казнетиот Ерик Кантона и повредениот Андреј Канчелскис, другите двајца најдобри стрелци таа сезона.
Неговата прва целосна сезона во Манчестер Јунајтед во 1995-96 година се покажала како многу тешка, особено со тоа што Кол се мачел да си го најде своето место на теренот, откако по враќањето на Ерик Кантона во тимот, играта била изградена околу него. Иако Кол постигнувал погодоци во четири последователни натпревари во текот на зимата, вклучувајќи го и голот со кој го отворил натпреварот против конкурентите за титулата Њукасл Јунајтед на 27 декември, со краен резултат 2-0, бил исвиркан од страна на навивачите и добивал критики низ поголемиот дел од сезоната за пропуштените шанси и постигнувањето на само 14 гола. Сепак Кол, се вратил во форма и кон крајот на сезоната ги постигнал критичните гола, вклучувајќи го победничкиот гол во полуфиналето за Суперкупот против Челзи, со што го однел Јунајтед повторно на Вембли. Таа сезона го добил и својот прв медал во Премиер лигата, постигнувајќи го вториот гол во победата од 3-0 против Мидлсборо на последниот ден од сезоната, со што помогнал Јунајтед да победи во Премиер лигата по третпат во последните четири години. Играл и во финалето на Суперкупот на Англија и за првпат ја освоил двојната титула.