cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 2964
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2964 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 2964 има привидни димензии од 3' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 42 м 54,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 31° 50' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 97°.
Други поделби
Проучување на NGC 2964 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27777. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 104; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2501. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 466.
Говорништво
Говорништво или ораторство — говорење пред група луѓе на подреден, умислен начин кој има за цел да ги информира, влијае врз, или да ги забавува слушателите. Како и кај било кој начин на општење, говорништвото се состои од пет најважни елементи „кој кажува што, кому со помош на кој медиум и со која цел“?
Целта на говорништвото може да биде од едноставен пренос на информации, мотивирање на луѓето да дејствуваат на извесен начин, па до едноставно раскажување на некоја приказна. Добриот говорник треба да може и да ги менува чувствата на своите слушатели, а не само да ги информира. Во античка книжевност покрај оние родови што се составуваат во стих се појавиле и се развиле и прозни книжевни родови. Покрај филозофската книжевност и историографијата, меѓу овие спаѓа и говорништвото
Историја
Говорењето во јавност е речиси старо колку и самиот говор. Првите учебници на оваа тема се напишани пред поеќе од 2400 години, а принципите елаборирани во нив биле производ на практики и искуства на говорниците во Стара Грција. Овие основни принципи имаат претрпено промени како што се менувале самите општества и култури, но сепак тие останале изненадувачки униформни.
Вежбање
Доброто говорништво може квалитетно да се извежба со зачленување во некое говорничко друштво. Членовите учат со гледање и слушање, како и со лични вежби на кои другите членови даваат конструктивни примедби. Тие одредби се:
Водство
Успешното водство секогаш зависи од квалитетот на говорништвото на тоа лице, и истото често може да го надомести недостатокот на други способности. Целите за кои оваа вештина се употребува можат да бидат најразнообразни - Адолф Хитлер и Мартин Лутер Кинг двајцата употребувале говорништво со цел да извршат силно влијание врз оппштеството - но во прилично различни насоки.
Општо
Стравот од јавното говорење се нарекува глософобија (или неформално „трема“). Се смета дека ова е најчестата фобија во светот — дури почеста и од фобијата од смрт — таа е присутна кај 75% од сите луѓе на светот.
Еремија (охридски архиепископ)
Тој бил директен наследник на архиепископот Кирил I. Се смета дека починал пред или во текот на месец мај, 1763 година.
Леонтиј I Ерусалимски
Леонтиј I Ерусалимски, наречен и Лав (Лео), ― ерусалимски патријарх на Ерусалимската црква од 911 до 928 година. Малку се знае за неговите активности додека бил патријарх.
Кариера
Леонтиј бил избран за патријаршискиот престол во 911 година по патријархот Сергиј II Ерусалимски се упокоил. Во 923 година, патријаршијата била погодена од муслимански немири кога биле разгневени од неколкуте победи на римските војски во арапско-римските војни. Учесниците во немирите им се одмаздиле посебно на христијаните во Ашкелон и Каесарија каде што биле уништени сите цркви. Црквата на крајот добила дозвола од калифот ал-Муктадир за обнова на црквите.
Патријархот Леонтиј I бил наследен како патријарх од Анастасиј (или Атанасиј) во 929 година.
Куќа на ул. „Стерјо Георгиев“ бр. 40 (Битола)
'''Куќа на ул. „Стерјо Георгиев“ бр. 40 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 113 во Битола.
Илјада и една ноќ
Книгата Илјада и една ноќ (персиски: هزار و یک شب Hezâr-o Yek Šab, арапски: كتاب ألف ليلة وليلة‎ Kitāb 'Alf Layla wa-Layla) — средновековна блискоисточна епска литература која ја раскажува приказната на принцезата Шехерезада, која е принудена да раскаже серија на приказни на нејзиниот сопруг Шахријар со цел да го избегне погубувањето. Приказните таа ги раскажува во текот на Илјада и една ноќ. Секоја ноќ принцезата остава дел од приказната незавршен за нејзиниот сопруг да ја остави жива уште еден ден. Голем дел од приказните се создадени во текот на многу векови, од многу луѓе и многу стилови.
Тунџа
Тунџа (Тунджа, Tunca) е река во Бугарија и Турција. Таа е најзначајната притока на реката Марица и се влева во неа на турска територија во близина на градот Едрене. Таа извира од централниот дел на Стара Планина, а токму јужно од врвот Јурушка грамада во Калоферскиот Балкан. Во горното течение протекува во длабока долина со голем наклон. Сè до Јамбол Тунџа тече право на исток но крај ридот Зајчи Врв прави свртување на 90 степени и презема во јужна насока, која задржува до влеването и во Марица. По течението на реката се изградени две големи вешташки езера - Копринка и Жребчево.
Земјотрес во Крајстчерч 2011
Земјотресот во Крајстчерч во 2011 г. e земјотрес со магнитуда од 6,3 што го погодил регионот Кантербери на Јужниот Остров на Нов Зеланд на во  по месно време ( во 23:51 ч. по UTC). со епицентар наделеку од населбата Хиткот Вели, 5 км северно од местото Литлтон. Најпогоден бил градот Крајстчерч, каде земјотресот предизвикал големи разорувања на многу места и значаен број на смртни случаи. Според амбасадорот во Канбера, во земјотресот нема загинати Македонци.
Ова е најголемиот последователен потрес како последица на земјотресот од 4 септември 2010 г, но извесни аспекти се смета за засебен земјотрес. Аико е помал во магнитуда, овој земјотрес бил многу покатастрофален заради близината на епицентарот до Крајстчерч - епицентарот септемврискиот бил на длабочина од 11 км под површината, но овој бил само на 5 км. Февруарскиот земјотрес се случил вторник околу пладне, додека претходниот урдил во саботното предвечерие. Покрај ова, поради претходниот земјотрес, голем број објекти биле веќе структурно ослабнати. Јачината на земјотресот во Крајстчерч изнесувала MM VIII.
На денот на земјотресот премиерот Џон Ки изјавил дека бројот на загинатите изнесува 65, изјавувајќи дека 22 февруари „веројатно ќе биде најмрачниот ден за Нов Зеланд“. Изутрината управникот на цивилната заштита потврдил 38 човечки жртви (што значи дека телата се препознаени и најблиските се известени). Од непотврдени извори, се проценува дека во земјотресот загинале од 200 до 400 лица. Градоначалникот Боб Паркер изјавил дека барем 200 лица се заробени во урнатините и дека исходот ќе биде доста лош. Изутрината на 23 февруари премиерот прогласил сеопшта вонредна состојба.
Се проценува дека штетата ќе ги чини осигурителните заводи 12 милијарди американски долари (16 милијарди новозеландски долари).
Жртви, штета и други последици
Потврдени се 75 човечки жрви и се смета дека оваа бројка ќе расте. . Споед противпожарната служба, сè уште има многу заглавени лица во рушевините. Во 17:00 по месно време е изјавено дека 80% од градот нема струја. Исто така се оштетени и воводовот и канализацијата, приморувајќи ги луѓето да штедат вода или да собираат дождовница. ВОнредната состојба траела неколку дена, а во зафатите учествувале и медицински лица од војската.
Оштетени објекти
Околу Катедралниот плоштад во центарот на Крајстчерч се срушиле разни згради. Катедралата Крајстчерч претрпела значајно оштетување и нејзината шилеста кула сосем се срушила. Врвот на катедралата има паѓано и во претходни земјотреси, но овој пат паднал многу поголем дел од земјотресот на 22 февруари.
Болницата во Крајстчерч била делумно евакуирана, но набргу отворена за да може да ги лекува повредените. Во евакуацијата на централното градско подрачје учествувала и војската.
Историската зграда на Покраинската комора на Кантербери била силно оштетена.
Зградата на претпријатието Pyne Gould се урнала, со многу заробени лица. Катедрала на Светата Причесна исто така претрпела големи оштетувања. Сериозно се оштетени и уште неколку цркви.
Следниот ден е утврдено дека хотелот Grand Chancellor (највисоката зграда во градот) е на работ да се урне.
Литлтон
Објектите во Литлтон претрпеле голема штета. Околу 60% од објеките на главната улица биле сериозно погодени. Поголема оштета претрпела и часовната топка во временската станица, која претставува локална туристичка атракција. Меѓутоа во гратчето нема човечки жртви.
Нинштет (Саксонија-Анхалт)
Нинштет — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Алштет.
Најраните докази за селото се забележани во 899, кои се однесуваат за Ninstat, како што тогаш се нарекувало селото.
Неокастро
Географија и местоположба
Селото се наоѓа источно од градот Бер, на помалку од три километри од селото Мелик, на надморска височина од 70 метри. Површината на селскиот атар зафаќа 15 квадратни километри.
Сместено е во областа Урумлак, на северните падини на планината Шапка.
Историја
Селото уште од постаро време било населено со грчко население.
Стопанство
Населението се занимава со земјоделство, а основни производи се памукот, овошјето и пченицата.
Население
Во 1900 година според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Нео Кастро живееле 145 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Нео Кастрон (Néo Kastron) живееле 95 Македонци.
Иако и К’нчов и Бранков го споменуваат селото со 145 односно 95 жители, веројатно било многу поголемо, бидејќи за време на пописот во 1913 година било забележано со 450 жители, во 1920 година со 550, а во 1928 година со 780, од кои само седуммина бегалци. Во 1940 година, Неокастро имало 768, во 1951 година 829, во 1961 година 910, во 1971 година 851, во 1981 година 928, а во 1991 година 949 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 916 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 889 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Мелик со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Неокастро, во кој е единствено село.
Ахагар
Ахагар (арапски: جبال هقار) — планински масив кој се наоѓа во централниот дел на пустината Сахара, во Југоисточен Алжир.
Географија
Овој планински регион се наоѓа на околу 1.500 километри јужно од главниот град Алжир. Просечната надморска височина е околу 900 метри, а највисоката точка е врвот Тахат (3003 метри). Планините покриваат површина од околу 550.000 квадратни километри. Планинскиот масив е составен главно од метаморфни карпи пред околу 2 милијарди години, иако постојат области каде вулканот има утврдено многу понови карпи.
Жителите на Ахагар се од етничката група Имухаг, кои произлегуваат од Туарезите. Најголемиот град во близина на висорамнината е Таманрасет, кој е сместен на еден од главните транссахарски патишта. Денес Ахагар е една од главните туристички атракции во Алжир и еден од десетте национални паркови на Алжир. Овој национален парк има површина 3 800 км² и бил основан во 1987 година.
Лончарјев Дол
Лончарјев Дол (словенечки: Lončarjev Dol) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долна Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Хангерок
Хангерокот ― вид фустан што го носеле викиншките жени и некои други раносредновековни северноевропски култури. Облеката била обликувана донекаде како престилка, со два ремени преку рамената обезбедени со брошеви. Тоа обично би се носела врз туника фустан нарекува саерк (særk) или киртл (долен фустан).
Иван Чарота
Иван Алексејевич Чарота (белоруски: Іван Аляксеевіч Чарота; Лишчики, 16 септември 1952) - белоруски книжевен критичар, славист, критичар, историчар на културата, преведувач, јавна личност. Чарота е доктор по филолошки науки (1998) и професор (1999). Лауреат на Наградата на Република Белорусија „За духовна преродба“ (2003). Странски член на Српската академија на науките и уметностите (2009). Член на Белоруската писателска асоцијација, Руската писателска асоцијација и Српската писателска асоцијација (1985).
Животопис
Иван Чарота е роден на 16 септември 1952 година во селото Лишчики, регионот Кобрин, град Брест, Советска Белорусија.
Од 1969 до 1974 година Чарота студирал на Катедрата за руски јазик и литература на Филолошкиот факултет на Белорускиот државен универзитет. По завршувањето на студиите, работел како учител три години во Паљацкишко средното училиште во областа Воронов, регионот Гродно. Во 1977 година бил ангажиран од белорускиот државен универзитет како предавач - виш предавач, вонреден професор, а потоа, откако одбранил својата докторска дисертација (студиите траеле од 1991 до 1994 година, Чарота станал шеф на новоформираниот претседател на словенски студии (словенечка литература). Ја одбрани својата дисертација "Творчество М.А.Шолохова и литературный процесс Югославии (1956-1986)" на Институтот во Ленинград во 1986 година и докторска дисертација - Беларуская літаратура ХХ стагоддзя і працэсы нацыянальнага самавызначэння» на Белорускиот државен универзитет во Минск, 1998 година.
Научни трудови и книги
Тој ги насочи своите научни интереси кон литературата и културата на словенечките народи. Истражувајќи ги нивните генетски, типолошки и конкретни врски, тој стана водечки југословец на Белорусија, високопочитуван специјалист во областа на компаративната литература и културни студии, автор на околу 600 научни трудови, вклучувајќи книги: «Беларуская савецкая літаратура за мяжой» (Мінск, 1988 – у сааўтарстве), «Пошук спрадвечнай існасці: Беларуская літаратура ХХ стагоддзя ў працэсах нацыянальнага самавызначэння» (Мінск, 1995), «Сербская Праваслаўная Царква» (Мінск, 1998), «Беларуская мова і Царква» (Мінск, 2000), «Косовская битва продолжается» (Мінск, 2000), «Антологиjа белоруске поезиjе», (Белград: 1993; 2-е выданне – 2012), «Югаславянскія казкі» (Мінск, 1999), «Антологиjа лирике источних Словена” (Белград, 2000), «Насустрач Духу. Анталогія беларускай хрысціянскай паэзіі» (Мінск, 2001), «Насустрач Духу. Анталогія беларускай хрысціянскай прозы» (Мінск, 2002), «Слово и Дух. Антология русской духовной поезии ХХ –ХХ вв.» (Минск, 2003, 2005, 2010), “Ні на небе, ні на зямлі.Казкі славянскіх народаў” (2013), «Српска књижевност. Антологија текстова. Књ.І -V» (Мінск, 2002-2007 – на сербскай мове), “Тэорыя і практыка мастацкага перакладу” (Мінск, 2012), “Испод крила роде. Антологиjа савремене белоруске поезиjе” (Подгорица, 2014), “Беларусы пра Сербію-Югаславію” (Мінск, 2015, « Белорусија и Србија: Трагом узајамног упознавања и деловања“(Шабац, 2016).
Научна и методолошка сфера
Професорот Иван Чарота е член на 11 периодика (6 страници), научен советник на Белоруската Енциклопедија; Секретар на Библиската комисија на Белоруската егзархија на Руската православна црква и извршен уредник на списанието „Православие“ (Праваслаўе).
Во областа на науката и методологијата, професорот ги состави следниве прирачници: «Советская литература в связях и взаимодействиях: Начала сравнительного и системного анализа» (Мінск, 1989), «Мастацкі пераклад на беларускую мову : Асновы тэорыі і практычныя рэкамендацыі» (Мінск, 1997), «Югаславянскія літаратуры і культуры» (Мінск, 1999 – у сааўтарстве), Праграма «Гісторыя славянскіх літаратур» (2000), «Гісторыя сербскай літаратуры. Практыкум» (2007).
Преведување
Чарота е член на Здружението на писатели на СССР (т.е. Здружението на писатели на Белорусија), како и Русија и Србија; активно се појавува во печатот како книжевен критичар, критичар, есеист, публицист. Повеќе од дваесет и пет години, тој е на чело на Бирото за уметнички превод и литературни односи на белоруската писателска асоцијација, а преведува од српски, хрватски, словенечки, македонски, полски и други јазици на белоруски и руски, како и од белоруски и руски на српски јазик. Неговите достигнувања вклучуваат: повеќе од 1200 печатени преводи, вклучувајќи повеќе од 70 изданија на книги, вклучувајќи дела од реномирани писатели, како што се: Павле (српски патријарх), Николај Велимировиќ, Јустин Поповиќ, Марко Марковиќ, Тадеј Штруболовиќ, Иво Андриќ, Бранислав Нушиќ, Раде Драинац, Добрица Ќосиќ, Невена Витошевиќ Кеклиќ, Зоран Гавриловиќ, Мира Радојевиќ, Љубодраг Димиќ, Момир Лазиќ, Драган Лакиќевиќ, Драгослав Михајловиќ, Гроздана Олујиќ, Горан Петровиќ, Љиљана Хабјановиќ Гуровиќ, Бено Жупанчиќ, Прежихов Воранц, Јосип Јурчиќ, Драго Јанчар и други. Чарота е основач, составувач и преведувач на серијалот «Сербскае багаслоўе ХХ стагоддзя», во која веќе се објавени повеќе од четириесет книги. Зборник на трудови од српски народни приказни, од проф. Чарота преведена на белоруски: ”Мовы ўсяго жывога: Сербскія народныя казкі” (Мінск: Мастацкая літаратурa, 2007), беше прогласена за најубава книга во Белорусија во областа на преводот 2008. година и беше доделена на Националната награда.
Чарота е еден од основачите на „Комитетот за поддршка на Србите и Црногорците“ и јавната организација „Белорусија - сестра на Србија“, вршител на должноста потпретседател на општеството „Белорусија - Југославија“, претседател на општеството „Белорусија - Србија и Црна Гора“.
Ананиј (охридски архиепископ)
Ананиј  бил православен свештеник и охридски архиепископ во период во 1763 година.
Чебренски манастир
Чебренскиот манастир — манастир во јужниот дел на Македонија, на местото на историското село Чебрен. Манастирот бил доста познат по своето училиште и богатата библиотека.
Местоположба
Манстирот се наоѓа во Скочивирската Клисура, во рамките на второто предградие на средновековниот град Чебрен, на десниот брег на Црна Река. Тој се наоѓа кај археолошкото наоѓалиште Тумба Чебрен на издвоена вулканска купа (тумба), на околу 140 м над реката и недалеку од селото Зовиќ.
Историја
Чебренскиот манастир потекнува од првата половина на XIV век, време во коешто Македонија потпаднала под отоманска власт. Во 1530-тите години, под надлежност на Охридската архиепископија имало 33 епархии, од кои на територијата на Македонија имало 12 епархии. Манастирот најверојатно припаѓал на Битолската или на Пелагониската епархија. Во цутот на развојот, во сопственост на манастирот влегувале воденици со 12 воденички камења, многу стока (овци, кози и крупен добиток), како и ниви, ливади, големи површини со шуми и пасишта. Во XVIII век, манастирот имал свое ќелијно училиште во коешто се учело на старословенски јазик, а во него се подготвувале свештеници кои вршеле служба по црквите низ областа Мариово. Манастирот бил многу развиен сè до првите декади на XX век.
Манастирот низ историјата повеќе пати бил обновуван поради честите опожарувања, грабежи и разрушувања. Постои податок дека за време на Првата светска војна биле срушени четири објекти коишто веројатно биле конаци, една плевна, казанџилница, четири амбари, две воденици, како и црквата „Вознесение Христово“.
Влезна порта
Влезната порта е изградена од прецизно обликуван делкан камен. Во источниот дел од оградниот ѕид е насликано украсување коешто потекнува од 1879 година. На камениот ѕид над влезната порта има малтерисана површина со правоаголен облик на којашто има три ниши. Нишата насреде е поголема од страничните. Во неа има фреска на којашто е живописан Свети Димитриј на коњ во одбрана на градот Солун. Тој е претставен во војнички панцир со развиорена наметка и качен на црвен коњ. Во десната рака држи копје, а во левата уздите на коњот. Позадината на фреската содржи дел од архитектурата на Солун, односно одбранбен ѕид и веројатно црквата „Св. Димитриј“ во Солун, а на небото е прикажано сонце. Околу надворешните рабови, нишата е украсена со ритмичко цветно украсување во светлосина боја. Истото украсување се јавува и кај страничните ниши. Во јужната ниша има фреска на којашто е прикажан Архангел Михаил како држи меч во десната и отворен свиток во левата рака. Текстот на фреската е испишан со старословенски букви. Во северната ниша има фреска на којашто е насликан Архангел Гаврил со перо во десната и отворен свиток во левата рака. Основната боја на оваа ноша е ултрамарин. Текстот исто така е испишан со старословенски букви. Од внатрешната страна на лаците кај сите три ниши има растително (цветно) украсување. Над бордурата околу страничните ниши насликан е по еден цветен мотив со виолетово-црвена боја. Меѓу средната и јужната ниша на рамната ѕидна површина е испишана годината на живописувањето, т.е. 1879, а се среќаваат и остатоци од имињата на дарителите.
Конак
Единствениот сочуван манастирски конак бил изграден во 1935 година и се наоѓа јужно од манастирската црква.
Црква „Св. Димитриј“
Главната манастирска црква е посветена на Свети Димитриј. Во минатото, таа била доста богата и голема црква, а денес е обновена со помали димензии и сè уште се видливи темелите на стариот храм. Нејзиниот иконостас потекнува од XV век, а бил обновен во XIX век. Од првобитната градба, која била трибродна базилика, сочувана е средишната длабока апсида којашто била обновена над рановизантиската во XIV век со димензии од 2,4 м и дел од источниот ѕид.
Црква „Вознесение Христово“
Црквата се наоѓа во близина на манастирскиот комплекс и е изградена на карпест предел. Таа е мала еднокорабна црква со димензии 6,30 х 4,30 м и висина од 2,80 м, а има полукружна апсида на источната страна. Градена е од делкан камен и кал, а оад надворешната страна со фугован варов малтер. Внатрешноста е поделена со дрвена олтарна преграда на два дела. Сите четири ѕидови од наосот и олтарниот простор се фрескоживописани. Според сознанијата и стручната литература, фреските потекнуваат од XVI век, а сочувани се на површина од 60 м2.
Археолошки наоди
Со археолошките истражувања спроведени на просторот на манастирот е утврдено дека во доцната антика била изградена тврдина со слични димензии, а во пониските делови на југ започнала да се развива населба која била опфатена со истиот одбранбен ѕид (обѕидие). Просторот бил обѕидан наоколу и зајакнат со повеќе кули. Врз основа на остатоците е добиена информација дека имало планско градско оформување со големина од 5 ха. Во средишниот дел на населбата бил изграден базиликален храм веројатно во V-VI век, чии темели и мермерни делови се среќаваат и денес околу средновековната црква. Мермерните делови веројатно се столбчиња од мермерна иконостасна преграда, но постојат и остатоци од столбови, капители и основи изработени од камен коишто веројатно потекнуваат од наосот на базиликата.
Пелсфелд
Пелсфелд — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Алштет.
Бифуркација
Поимот бифуркација се однесува специфично на главното тело на еден предмет кој се разделува на два дела. Доколку главниот предмет би се разделил на три или повеќе делови, би се користела поспецифична терминологија, како трифуркација, но тие случаи имаат помала веројатност да се случат отколку бифуркација (на пример, главна река да се раздели на три растоки).
Поимот исто така имплицира дека предметот кој се разделува е пат или авенија за пренос на предмет или материјал. На пример, потоци, патишта, цевки, сите тие можат да бифуркираат, но сепак стапче кое има главно тело и се подели на помали делови, не би се сметал за предмет со бифуркација.
Певница
Певница или клирос  (κλῆρος — распределба, дел, доделено место   ) - место во православната црква каде што се наоѓаат певците и чтеците за време на богослужбата. Певницата и оние што пеат во неа претставуваат хорови ангели кои ја воспеваат славата Божја.
Појава на певницата
Речиси секој православен храм има две певници - десна и лева: или на издигнатиот предолтар дел од црквата, од страните на солејата или во храмскиот дел од црквата во аглите. Певницата, по правило, е одвоена од останатите парохјани. Певците на певницата се или на малку подигнат дел од подот или опкружени со мали украсни огради направени од дрво, мермер или ковано железо. Во центарот на певницата има аналој за еден или повеќе певци или чтеци.
Во некои храмови, пејачите пеат на балкон (хорови), спроти олтарот.
Друго значење
Клирос може да се нарекува и хор (колектив) од пејачи. Во многу православни богослужбени книги се користи зборот „лик“, што на црковнословенски значи „хор“.
Во грчките цркви, на секојдневните богослужби, кога царските двери не се отвораат, свештеникот не влегува во олтарот и ја извршува целата служба на амвонот и на певницата. Во овој случај кадилницата се пали и на певницата.
Летни олимписки игри 2004
Летни олимписки игри 2004 (Θερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες 2004, ), официјално познати како XXVIII Летни олимписки игри или како Атина 2004 (ΑΘΗΝΑ 2004, ) — меѓународен мулти-спортски настан што се одржале во периодот од 13 до 29 август 2004 година во Атина, Грција. На Игрите се натпреварувале 10.625 спортисти, околу 600 повеќе од очекувањата, придружувани од 5.501 тимски службеници од 201 земји. На игрите биле доделени 301 медали во 28 различни спортови. Овие Летни олимписки игри го одбележале првите од Летните олимписки игри во 1996 година каде присуствувале сите земји со Национален олимписки комитет, а исто така и враќање на Олимписките игри во градот каде што биле одржани првите Летни олимписки игри. Претходно Грција била домаќин на првата современа Олимпијада во 1896 година, а Атина станала еден од четирите градови во тоа време што во два наврати била домаќин на Летните олимписки игри (заедно со Париз, Лондон и Лос Анџелес).
Избор на град домаќин
Атина била избрана за град домаќин за време на 106-тата сесија на МОК одржана во Лозана на 5 септември 1997 година. Атина го изгубила обидот да ги организира Летните олимписки игри во 1996 година од Атланта скоро седум години пред тоа на 18 септември 1990 година, за време на 96-тата сесија на МОК во Токио. Под раководство на Јана Ангелопулос-Даскалаки, Атина продолжила со уште една понуда, овој пат за правото да биде домаќин на Летните олимписки игри во 2004 година. Успехот на Атина во обезбедувањето на Игрите во 2004 година се засновала главно на привлечноста на Атина кон историјата на Олимпијадата и нагласувањето што го дала на клучната улога што Грција и Атина можело да ја играат во промовирањето на олимпизмот и Олимпиското движење. Понудата за Игрите во 2004 година била пофалена за нејзината понизност и сериозност, нејзината фокусирана порака и деталниот концепт на понудата. Понудата за 2004 година се однесувала на загриженоста и критиките покренати во нејзината неуспешна понуда од 1996 година - првенствено инфраструктурната подготвеност на Атина, загадувањето на воздухот, буџетот и политизацијата на подготовките на Игрите. Успешната организација на Атина на Светското првенство во атлетика во 1997 година, еден месец пред изборите во градот домаќин, било исто така клучно за смирување на долготрајните стравови и загрижености меѓу спортската заедница и некои членови на МОК во врска со нејзината способност да бидат домаќини на меѓународни спортски настани. Друг фактор што исто така придонело за избор на Атина било растечкото расположение кај некои членови на МОК да ги вратат вредностите на Олимписките игри, компонента за која сметале дека е изгубена.
Откако водела во сите кругови на гласање, Атина лесно го победила Рим на 5-то и последното гласање. Кејп Таун, Стокхолм и Буенос Аирес, трите други града што влегле во потесниот избор на МОК, биле елиминирани во претходните кругови на гласањето. Други шест градови поднеле апликации, но нивните понуди биле отфрлени од МОК во 1996 година. Овие градови биле Истанбул, Лил, Рио де Жанеиро, Сан Хуан, Севилја и Санкт Петербург.
Трошоци
Летните олимписки игри 2004 година ја чинеле Владата на Грција 8,954 милијарди евра. Според проценката на трошоците и придобивките за влијанието на Олимписките игри во Атина 2004 година, презентирани во грчкиот парламент во јануари 2013 година од министерот за финансии г-дин Јанис Стурнарас, вкупната нето-економска корист за Грција била позитивна.
Организацискиот комитет (АТНОК), одговорен за подготовките и организацијата на Игрите, заклучил суфицит од € 130,6 милиони евра во 2005 година. АТНОК придонел 123,6 милиони евра од вишокот на грчката држава за да ги покрие другите поврзани трошоци на грчката држава при организирањето на игрите. Како резултат на тоа, АТНОК објавил во своите официјални објавени сметки чиста добивка од 7 милиони евра. Придонесот на државата во вкупниот буџет на АТНОК изнесувала 8% од нејзините трошоци наспроти првично предвидените 14%.
Вкупните приходи на АТНОК, вклучувајќи ги приходите од билети, спонзори, радиодифузни права, продажба на стоки итн., изнесувале 2.098,4 милиони евра. Најголемиот процент од тие приходи (38%) се однесуваат на правата за радиодифузија. Вкупните трошоци на АТНОК изнесувале 1.967,8 милиони евра.
Честопати аналитичарите се повикуваат на „Цената на Олимписките игри“ земајќи го предвид не само буџетот на Организацискиот комитет (т.е. организациските трошоци) директно поврзани со Олимписките игри, туку и трошоците направени од земјата домаќин за време на подготовките, т.е. големите потребни проекти за надградба на инфраструктурата во земјата, вклучувајќи спортска инфраструктура, патишта, аеродроми, болници, електрична мрежа итн. Оваа цена, сепак, не се припишува директно на реалната организација на игрите. Ваквите инфраструктурни проекти се сметаат според сите фискални стандарди како инвестиции во основни средства што остануваат во земјата домаќин со децении по игрите. Исто така, во многу случаи овие надградби на инфраструктурата би се одвивале, без оглед на домаќинството на Олимписките игри, иако овие последниве можеби делуваат како „катализатор“.
Во оваа смисла грчкото Министерство за финансии во 2013 година објавило дека трошоците на грчката држава за Олимписките игри во Атина 2004 година, вклучувајќи ги и инфраструктурните и организациските трошоци, достигнале износ од 8,5 милијарди евра. Истиот извештај понатаму објаснува дека 2 милијарди евра од оваа сума биле покриени со приходите на ATHOК (од билети, спонзори, радиодифузни права, продажба на стоки и сл.) и дека други 2 милијарди евра биле директно инвестирани во надградба на болници и археолошки места. Затоа, нето-инфраструктурните трошоци поврзани со подготовката на Олимписките игри во Атина 2004 година биле 4,5 милијарди евра, значително пониски од пријавените проценки, и главно вклучувале долгорочни инвестиции во основни средства во бројни општински и сообраќајни инфраструктури.
Од страната на приходите, истиот извештај проценува дека зголемените приходи од данок од приближно 3,5 милијарди евра произлегле од зголемените активности предизвикани од Олимписките игри во Атина 2004 година во периодот од 2000 до 2004 година. Овие даночни приходи биле исплаќани директно на грчката држава конкретно во форма на дополнителни придонеси за социјално осигурување, данок на доход и данок на ДДВ платен од сите компании, професионалци и даватели на услуги кои биле директно вклучени во Олимписките игри. Покрај тоа, се известува дека Олимписките игри во Атина 2004 година имале големо влијание врз економскиот раст врз туристичкиот сектор, еден од столбовите на грчката економија, како и во многу други сектори.
Конечната пресуда за цената на Олимписките игри во Атина 2004 година, според зборовите на грчкиот министер за финансии, е дека „како резултат на анализата на трошоците и придобивките, доаѓаме до заклучок дека има нето економски придобивки од Олимписки игри".
Студијата за Олимписки игри во Оксфорд 2016 година ја проценува цената на исходот на Атина 2004 година на 2,9 милијарди американски долари во 2015 година. Оваа бројка вклучува само трошоци поврзани со спортот, т.е. оперативни трошоци направени од организацискиот комитет за организирање на Игрите, од кои најголеми компоненти се технологијата, сообраќајот, работната сила и административните трошоци, додека другите оперативни трошоци вклучуваат безбедност, угостителство, церемонии и медицински услуги и директни капитални трошоци направени од градот домаќин и земјата или приватни инвеститори за изградба на местата за натпреварување, олимпиското село, меѓународниот центар за емитување и центарот за медиуми и печат, кои се потребно е да бидат домаќини на Игрите. Индиректните трошоци за капитал не се вклучени тука, како што се патната, железничката или аеродромската инфраструктура или за надградби на хотели или други деловни инвестиции направени за време на подготовките за игрите, но кои не се директно поврзани со приредувањето на игрите. Цената на Атина 2004 од 2,9 милијарди американски долари се споредува со трошоците од 4,6 милијарди американски долари за Рио 2016 година, 40-44 милијарди американски долари за Пекинг 2008 година и 51 милијарди американски долари за Сочи 2014 година, најскапите Олимписки игри во историјата. Просечната цена поврзана со спортот за Летните игри од 1960 година е 5,2 милијарди американски долари.
Трошоците за спортските настани за Атина 2004 биле 9,8 милиони американски долари. Ова се споредува со 14,9 милиони американски долари за Рио 2016 година, 49,5 милиони американски долари за Лондон 2012 година и 22,5 милиони американски долари за Пекинг 2008 година. Просечната цена по настан за Летните игри од 1960 година е 19,9 милиони американски долари.
Трошоците по спортист за Атина 2004 година биле 0,3 милиони американски долари. Ова се споредува со 0,4 милиони американски долари за Рио 2016 година, 1,4 милиони американски долари за Лондон 2012 година и 0,6 милиони американски долари за Пекинг 2008 година. Просечна цена по спортист за Летните игри од 1960 година е 0,6 милиони американски долари.
Пречекорувањето на трошоците за Атина 2004 изнесувало 49 проценти, измерено реално од понудата за домаќин на Игрите. Ова се споредува со 51 процент за Рио 2016 и 76 проценти за Лондон 2012 година. Просечното пречекорување на трошоците за Летните игри од 1960 година е 176 проценти.
Изградба
Инфраструктурата, како што е трамвајската линија што ги поврзува местата во јужна Атина со центарот на градот и бројните места биле значително заостанати од предвидениот рок, само два месеци пред почетокот на игрите. Последователното темпо на подготовка, сепак, ги натерало властите да ги завршат местата во Атина, која била призната како една од најтешките во историјата на Олимписките игри. Грците, без вознемиреност, тврделе дека ќе успеат цело време. До јули / август 2004 година, сите места биле доставени: во август, Олимпискиот стадион бил официјално завршен и отворен, придружен или претходело официјално завршување и отворање на други места во рамките на Атинскиот олимписки спортски комплекс (ОАКА) и спортските комплекси во Фалиро и Хелинико.
Кон крајот на јули и почетокот на август бил ставен во функција трамвајот во Атина, а овој систем обезбедил дополнителни врски со оние што веќе постоеле меѓу центарот на градот Атина и неговите заедници покрај брегот покрај Саронскиот Залив. Овие заедници ги вклучуват пристанишниот град Пиреј, Агиос Космас (место на едрење), Хелинико (местото на стариот меѓународен аеродром кој веќе содржал место за мечување, патека за слалом со кану / кајак, Олимписката кошаркарска арена „Хелинико“ со 15.000 места и стадиумите во софтбол и бејзбол) и олимпискиот комплекс на крајбрежната зона Фалиро (место на теквондо, ракомет, одбојка во затворен простор и одбојка на плажа, како и ново реконструираниот стадион Караискаки за фудбал). Надградбите на Атинскиот прстен пат биле исто така доставени навреме, како и надградбите на експресниот пат што ја поврзувале централна Атина со периферни области како што се Маркопуло (место на пукање и коњички места), новоизградениот меѓународен аеродром „Елефтериос Венизелос“, Схиниас (место место за веслање), Маруси (место на ОАКА), Парнита (место на Олимпиското село), Галаци (место на ритмичка гимнастика и место за пинг-понг) и Вулијагмени (место на одржување на триатлон). Надградбите на Атинското метро исто така биле завршени, а новите линии стапиле во функција до средината на летото.
ЕМИ го објавил Unity, официјалниот поп-албум на Олимписките игри во Атина, во пресрет на Олимписките игри. Албумот се одликува со придонеси од Стинг, Лени Кравиц, Моби, Дестинис Чајлд и Аврил Лавињ. ЕМИ ветил дека ќе донира 180.000 американски долари од албумот во програмата на УНИЦЕФ за ХИВ / СИДА во Потсахарска Африка.
Најмалку 14 лица загинале за време на работата на објектите. Повеќето од овие луѓе не биле од Грција.
Пред игрите, грчкиот хотелски персонал организирал серија еднодневни штрајкови за спорови околу платите. Тие барале значително зголемување за периодот што го опфаќа настанот што се одржува. Протестирале и возачите на болничари и брза помош. Тие тврделе дека имаат право на исти олимписки бонуси ветени на нивните колеги од безбедносните сили.
Олимписки пламен
Церемонијата на осветлување на олимпискиот пламен се одржала на 25 март 2004 година во Античка Олимпија. За прв пат дотогаш, пламенот го обиколил целиот свет во штафета во разни олимписки градови (минати и идни) и други големи градови, пред да се врати во Грција.
Маскоти
Маскотите се традиција на Олимписките игри уште од Зимските олимписки игри 1968 година во Гренобл, Франција. Олимписките игри во 2004 година имале две официјални маскоти: Атина и Фивос. Сестрата и братот биле именувани по Атина, божицата на мудроста, стратегијата и војната, и Фебис, богот на светлината и музиката, соодветно. Тие биле инспирирани од античката даидала, кои биле играчки-кукли, кои исто така имале религиозни знаци.
Интернет опфат
За прв пат, на големите радиодифузери им било дозволено да служат видео-покриеност на Олимпијадата преку Интернет, под услов да ја ограничуваат оваа услуга географски, за да ги заштитат договорите за радиодифузија во други области. Меѓународниот олимписки комитет забранил олимписки спортисти, како и тренери, персонал за поддршка и други службени лица, да поставуваат специјализирани блогови и / или други веб-страници за покривање на нивната лична перспектива на игрите. Не им било дозволено да објавуваат аудио, видео или фотографии што ги направиле. Исклучок бил направен ако некој спортист веќе има лично режно место што не е поставено специјално за Игрите. Ен-Би-Си отворил свое олимписко мрежно место, NBCO Olympicics.com. Фокусирајќи се на телевизиското покривање на Игрите, тие обезбедиле видео клипови, пласманот на медалите, резултати во живо. Неговата главна цел, сепак, била да обезбеди распоред за тоа кои спортови се наоѓаат на многуте станици на NBC Universal. Игрите биле прикажувани на телевизија 24 часа на ден, на една или друга мрежа.
Технологија
Како и со секое претпријатие, Организациониот комитет и сите вклучени во него се потпирале многу на технологијата за да обезбедат успешен настан. ATHOC одржувал две посебни мрежи за податоци, една за подготовка на Игрите (позната како Административна мрежа) и друга за самите Игри (Мрежа на игри). Техничката инфраструктура вклучувала повеќе од 11.000 компјутери, над 600 сервери, 2.000 принтери, 23.000 фиксни телефонски уреди, 9.000 мобилни телефони, 12.000 уреди TETRA, 16.000 ТВ и видео уреди и 17 видео ѕидови меѓусебно поврзани со повеќе од 6.000 километри.
Оваа инфраструктура била создадена и одржувана за да служи директно на повеќе од 150.000 вработени во ATHOC, волонтери, членови на семејството на Олимпијада (МОК, НОК, федерации), партнери и спонзори и медиуми. Исто така, ги задржувала информациите за сите гледачи, ТВ-гледачите, посетителите на мрежните места и читателите на вести ширум светот, пред и за време на Игрите. Медија центарот се наоѓала во Запион, кој е грчки национален изложбен центар.
Помеѓу јуни и август 2004 година, технолошкиот персонал работел во Центарот за технолошки операции (ТОК) од каде што можело централно да ги следи и управува со сите уреди и проток на информации, како и да се справи со сите проблеми што се појавиле за време на игрите. ТОК бил организиран во тимови (на пр Системи, телекомуникации, безбедносна информација, мрежа на податоци, екипирање и сл.) и соодветни водачи на тимови (менаџери на смена). ТОК работел на основа 24x7 со персонал организиран во 12-часовни смени.
Церемонија на отворање
Широко пофалената церемонија на отворање во режија на авангардниот кореограф Димитрис Папајоану и во продукција на Џек Мортон во светот предводена од директорот на проектот Дејвид Золквер се одржала на 13 август 2004 година. Започнала со дваесет и осум (број на олимпијади до тогаш) одбројувања, поттикнато од звуците на засилено чукање на срцето. Како што одбројувањето било завршено, огнометот продолжувал и го осветлувал небото над стадионот. Откако тапанскиот корпус и играчите на бузуки се приклучиле на почетниот марш, на видео-екранот биле прикажани слики од летот, преминувајќи југозападно од Атина над грчкото село кон античка Олимпија. Потоа, еден тапанар на античкиот стадион се вклучил во тапан дует со еден тапанар на главниот стадион во Атина, приклучувајќи им се на оригиналните антички Олимписки игри со современите во симболика. На крајот од тапанскиот дует, единствената запалена стрела била лансирана од видео-екранот (симболично од античка Олимпија) и во рефлектирачкиот базен, што резултирало со избувнување на оган на средината на стадионот. Церемонијата на отворање била избор на традиционална грчка култура и историја, враќајќи се на нејзините митолошки почетоци. Програмата започнала како младо грчко момче плови во стадионот мавтајќи го националното знаме а потоа се појавил кентаур, проследен со огромна глава на кикладска фигура која на крајот влегла во многу парчиња симболизирајќи ги грчките острови. Под главата на кикладот се наоѓало хеленистичко претставување на човечкото тело, како одраз на концептот и вербата во совршенството, рефлектирани во грчката уметност. Еден човек бил виден на лебдечка коцка, симболизирајќи го човечкото вечно „разделување“ помеѓу страста и разумот, проследено со неколку млади љубовници разиграно бркајќи се едни со други, додека богот Ерос лебдел над нив. Следело многу шарена парада, што ја хронизирало грчката историја, од античката минојска цивилизација до современото време.
Иако Ен-Би-Си во САД ја презентирала целата церемонија на отворање од почеток до крај, топлес-минојската свештеничка била прикажана само кратко, градите биле пикселизирани дигитално со цел да се избегнат полемики (бидејќи т.н. инцидент со „брадавиците“ сè уште бил свеж во умовите на гледачите времето) и потенцијалните казни од Федералната комисија за комуникации. Исто така, пониската фронтална голотија на мажите облечени како антички грчки статуи била прикажана на таков начин што подрачјето под струкот било отсечено од дното на екранот. Генерално, опфатеноста на Олимписките игри во Ен-Би-Си е пофалена, а компанијата била наградена со 6 Еми награди за покривање на Игрите и техничкото производство.
После уметничките изведби, на стадионот влегла парадата на нациите со над 10.500 спортисти кои оделе под знамињата на 201 нации. Нациите биле распоредени според грчката азбука, со што Финска, Фиџи, Чиле и Хонгконг биле последните четири што влегле на стадионот пред грчката делегација. Во оваа пригода, почитувајќи ја традицијата, делегацијата на Грција да ја отвори парадата, а нацијата домаќин да ја затвори, грчкиот знаменосец ја отворил парадата, а целата грчка делегација ја затворила. Врз основа на реакцијата на публиката, емотивниот момент на парадата бил влезот на делегацијата од Авганистан која отсуствувала од Олимпијадата и за прв пат имала жени натпреварувачки. Ирачката делегација предизвикала и емоции. Исто така, признаен бил и симболичниот унифициран марш на спортисти од Северна Кореја и Јужна Кореја под знамето на Корејското обединување. Кирибати го имала своето деби на овие игри, а Источен Тимор дебитирал под свое знаме. По Парадата на нациите, за време на која холандскиот диџеј Тијсто ја обезбедувал музиката, исландскиот пејач Бјорк ја извел песната Океанија, напишана специјално за настанот од неа и поетот Сјон.
Церемонијата на отворање кулминирала со пуштањето на олимпискиот пламен од страна на златниот медалист од 1996 година, Николаос Какламанакис. Во многу клучни моменти на церемонијата, имало музика компонирана и аранжирана од Џон Псатас од Нов Зеланд. По ова, стадионот се нашол во центарот на бурниот спектакуларен огномет.
Учесници на Национални олимписки комитети
Сите Национални олимписки комитети (НОК) освен Џибути учествувале на игрите во Атина. Два нови НОК биле создадени од 2000 година и дебитирале на овие игри (Кирибати и Источен Тимор). Затоа, со враќањето на Авганистан (на кого му било забрането учество на Летните олимписки игри 2000 година), бројот на учеснички нации се зголемил од 199 на 201 година. Исто така, од 2000 година, Југославија го сменила своето име во Србија и Црна Гора и својот код од ЈУГ во СЦГ.
Во табелата подолу, бројот во загради го означува бројот на учесници.
Спортови
Спортовите претставени на Летните олимписки игри 2004 се наведени подолу. Официјално имало 301 настани во 28 спортови, како пливање, нуркање, синхронизирано пливање и ватерполо се класифицирани од МОК како дисциплини во спортот на водени спортови, а трките со инвалидска количка биле демонстративен спорт. За прв пат во категоријата борење се претставиле женски борачи, а во мечување жените се натпреварувале во сабја. Американката Кристин Хестон, која го предводела квалификацискиот циклус на женска патека, станала првата жена што се натпреварувала на античкото место Олимпија.
Демонстративниот спорт на трки со инвалидска количка бил заеднички олимписки / параолимписки настан, дозволувајќи параолимписки настан во рамките на Олимписките игри, и за во иднина, отворање трка за инвалидска количка на работоспособните. Летните параолимписки игри 2004 година исто така се одржале во Атина, од 17 до 28 септември.
Церемонија на затворање
Игрите биле затворени на 29 август 2004 година. Церемонијата на затворање се одржала на Олимпискиот стадион во Атина, каде што игрите биле отворени 16 дена порано. Околу 70.000 луѓе се собрале на стадионот да ја следат церемонијата.
Почетниот дел од церемонијата ги испреплетувала изведбите на разни грчки пејачи и имало традиционални грчки танчерски изведби од различни региони на Грција (Крит, Понтос, Тесалија, итн.)) Настанот требало да ја нагласи гордоста на Грците во нивната култура и земја за светот да ги види.