cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кан (Нормандија)
Повоен период
После Втората светска војна биле обновени целосни области од градот и универзитетскиот кампус. За оваа обнова биле потребни 14 години (1948-1962) која довела до сегашната урбанизација на Кан. Со оглед дека во војната изгубил многу од своите историски четврт и неговиот универзитетски кампус, градот ја нема атмосферата на традиционален нормандиски град како што се Онфлер, Руан, Кабур, Довил и Баје. Канадиен арми филм (Canadian Army Film) и Фото јунит (Photo Unit) ја снимиле офанзивата Ден Д и пробивлот кај Орн неколку недели подоцна, а по неколку месеци се вратиле за да ги документираат напорите за обнова на градот. Филмот бил насловен „Не можеш да го убиеш градот“ (You Can't Kill a City), а се чува во Националната архива на Канада.
Етимологија
Првите спомнување на името Кан се наоѓаат во разни списи од војводите од Нормандија: Cadon 1021/1025, Cadumus 1025, Cathim 1026/1027. Паркеровиот ракопис од 1070 година од Англосаксонските анали го наведува Кан како Kadum,, а Лаудовиот ракопис од 1086 го именува како Caþum. И покрај немањето извори за потеклото на населбите, се чини дека името Кан е од галско потекло, од зборовите catu-, со значење на воени активности и magos, поле, па значењето би било "маневарско поле" или "бојно поле". Во Лајамоновиот Брут, поетот тврди дека кралот Артур го именувал градот во спомен на сер Кеј.
Географија
Кан е област со голема влажност. Реката Орн тече низ градот како и мали рекички познати како „Ле Зодон“, од кои најголемиот број биле затрупани за да се подобри урбаната хигиена. Кан има големо подрачје кое се поплавува наречено „Ла Прери“, кое се наоѓа околу хиподромот, недалеку од реката Орн,. Кан се наоѓа на 10 км од Ламанш. Канал (Канал од Кан до морето) паралелен со Орн бил изграден за време на владеењето на Наполеон III за градот да биде поврзан со морето во секое време. Каналот влегува во Ламанш кај Уистреам. Подвижна брана ја спречува плимата да навлегува во каналот и им овозможува на големите бродови да пловат по каналот до канските слатководни пристаништа.
Збратимени градови
Кан е збратимен со:
Септемвир
Септемвир ― еден од седумтемина назначени да извршуваат комисиска задача во времето на Стариот Рим, Поимот септемвири бил користен за збирно да се однесува на таква комисија. Биле назначени седумчлени комисии за да служат и за секуларни и за религиозни цели. Една од најзначајните религиозни групи во Рим била епулонски септемвири (septemviri Epulones), колегиум на свештеници кои ги подготвувале празниците во чест на боговите.
Османлиска војска
Османлиска армија (аскер) — државна војска која опстојувала во периодот од создавањето до пропаѓањето на Османлиското царство. Почетокот на 16 век претставува период кога царството била најсилното во Средоземјето и пошироко. Голем број на битки и војни од страна на Отоманците биле добиени не само поради шеријатската должност кон неверниците, туку и поради турските номади кои биле желни за освојување и ограбување. Тоа најмногу се должело на силниот и голем воен систем.
Наводи
Osmanska riket
Кристоф Мориц
Кристоф Мориц (роден на 27 јануари 1990) — германски фудбалер кој игра како дефанзивен играч од средниот ред за Дармштат 98, на позајмица од Хамбургер СВ.
Кариера
По истекот на неговиот договор со Шалке тој се приклучил во екипата на Мајнц 05 на договор до 30 јуни 2017 година.
Во мај 2018, по испаѓањето на ФК Кајзерслаутерн од 2. Бундеслигата, Мориц се преселил во Хамбургер СВ кој бил ново исфрлен тим во 2. Бундеслигата. Тој се согласил на договор до 2020 година.
Клуб
Шалке 04
NGC 929
NGC 929 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 929 се споменува и како MCG -2-7-9.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 929 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 929 има привидни димензии од 1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 27 м 18,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 12° 5' 14". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 929 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9334. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 265; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5284. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 886.
Татра Т4
Татрa T4 е модел четириосни трамваи, произведени во различни модификации во годините 1967-1986 од фирмата ČKD во Прага, Чехословачка. Самите трамваи се развој на популарните Татрa T3, но се произведуваат за системите со потесен градежен мерач во Источниот Блок. Во Софија тој тип трамваи започнува својата историја во 2000 година кога се испорачани 2 бројот T4D за пробна работа од град Хале, Германија, потоа во 2001 година во трамвајски депо "Красна Полјана" се испорачани уште 16 бројот кои се експлоатираат редовно до крајот на 2010 година главно по линија 8, но поради недостаток на соодветна поддршка се прикажат од експлоатација. Во 2010 година во трамвајски депо "Искър" се испорачани од Лајпциг, Германија 15 бројот надградени мотриси T4D-М заедно со безмоторни приколки B4D-M за потребите на линиите за нормално междурелсие 20 и 22. Во 2011 година се доставени 20 парчиња. надградени мотриси T4D-C заедно приколки B4D-C од град Хале. Доставени се и 4 дополнителни мотриси за резервни делови.
Мрежница (река)
Мрежница ― река во Карловачка жупанија, Хрватска. Таа е 63 км долга и нејзиниот слив зафаќа површина од 64 км2.
Мрежница се смета за посебна поради големиот број водопади, вкупно 93. Таа се крева во Кордун, западно од Слуњ и тече кон север, напоредно со Добра и Корана, преку Генералски Стол и Дуга Реса, кога конечно се влева во Корана во јужниот дел на Карловац (кај Мостање/Турани).
Хидроелектраната Гојак е пренасочувачка централа под висок притисок која ја користи речната моќ на реките Огулинска Добра и Мрежница.
Музеј на современа уметност (Стокхолм)
Mузеј на современа уметност (Moderna Museet), Стокхолм, Шведска, е државен музеј за современа уметност сместен на островот Скепшолмен во центарот на Стокхолм, отворен во 1958 година. Во 2009 година, музејот отворил нова филијала во Малме на југот на Шведска.
Историја
Музејот е отворен на 9 мај 1958. Неговиот прв менаџер бил Понтус Хултен. Во мај 2010 година, Даниел Бирнбаум станал нов директор на музејот. Тој останал до крајот на 2018 година. Ен-Софи Норинг била именувана за вршител на должноста директор до официјалното назначување на Гите Орскоу за нов директор од страна на Аманда Линд. Орскоу започна со нејзините нови функции во септември 2019 година.
Во 2009 година, музејот отворил нова филијала во зградата претходно позната како Русенум во Малме.
Колекција
Во музејот се сместени шведската и меѓународната модерна и современа уметност, вклучувајќи дела од Пабло Пикасо и Салвадор Дали и модел на кулата на Татлин. Збирката на музејот вклучува и клучни дела на уметници како Марсел Дишан, Луиз Буржоа, Ники де Сент Фал, Анри Матис и Роберт Раушенберг, како и тековни набавки на современи уметници.
На 8 ноември 1993 година, шест дела на Пикасо и две на Жорж Брак со вкупна вредност од повеќе од 40 милиони фунти биле украдени од музејот во познат државен удар каде што провалниците влегле ноќе преку покривот, копирајќи го методот од францускиот филм Рифифи од 1955 година. Сите шест слики на Пикасо и една од сликите на Брак се пронајдени.
Посетата на постојаната колекција е бесплатна, но некои од привремените изложби имаат влезници.
Колекција Понтус Хултен
Во 2005 година, поранешниот директор на музејот Понтус Хултен оставил преку 700 уметнички дела на музејот, заедно со неговата архива и библиотека. Неколку дела од колекцијата се изложени во постојаната колекција на музејот; многу други се изложени во наменската студиска галерија Понтус Хултен.
Архитектура
Музејот првично бил сместен во Ексерцишусет на Скепсшолмен.
Во 1994–98 година, привремено бил преместен на друга локација, Спервагшаларна, во Стокхолм додека била изградена новата зграда на Скепшолмен, дизајнирана од шпанскиот архитект Рафаел Монео. Галеријата за проучување Понтус Хултен е дизајнирана од Ренцо Пијано.
Активности
Музејот организира и е место за привремени изложби на современа уметност во текот на целата година. Во 2005 година, музејот бил домаќин на фестивалот онедоцеро кој донел нова помлада публика во музејот со проекции, инсталации, разговори и аудио-визуелни настани во живо на ВЈ.
Надворешни врски
59.32639°N, 18.08361°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> 59.32639°N, 18.08361°W
Зинаида Серебрјакова
Зинаида Евгениевна Серебрјакова (моминско Лансере) (руски: Зинаи́да Евге́ньевна Серебряко́ва, украински: Зінаїда Євгенівна Серебрякова; 12 декември 1884 1884-1819 септември 1967) беше меѓу првите познати женски руски сликари.
Ран живот
Зинаида е родена во близина на Харков, сега во Украина, во едно од најпрефинетите и уметнички семејства во Русија. Таа припаѓала на уметничкото семејство Бенуа.
Во 1900 година дипломирала од женска гимназија, и стапи на училиштето за уметност основано од страна на принцезата М. К. Тенишева. Студирала под Иљја Репин во 1901 година, и под портретниот уметник Осип Браз помеѓу 1903 и 1905. Помеѓу 1902-1903 таа била во Италија, и во 1905-1906, таа студирала на Академија де ла Гранде Шумијер во Париз.
Кариера
Уште од младоста, Зинаида сакала да ја изрази својата љубов кон светот и да ја покаже неговата убавина. Ова може да се види и во нејзините најпрви дела. На почетокот на октомвриската револуција во 1917 година, целиот нејзин живот се менува. Во 1919 година нејзиниот сопруг Борис почина од тифус добиен во болшевичките затвори. Таа остана без каков било приход, одговорна за нејзините четири деца и својата болна мајка. Тоа беше време на нејзиното најтрагично дело, Куќа од Карти, што ги отсликува нејзините четири деца.
Таа не сакаше да го прифати футуристичкиот стил популарнен во уметноста од почетокот на советскиот период, ниту пак да слика портрети на комесари, но таа најде некоја работа во Археолошкиот музеј Харков.
Во есента на 1924 година, Зинаида отиде во Париз, добила комисија за голема декоративна фреска. По завршувањето на ова дело, таа имала намера да се врати во Советскиот Сојуз, каде што останале нејзината мајка и четирите деца. Сепак, таа не беше во можност да се врати, и иако таа беше во можност да ги донесе нејзините помлади деца, Александар и Катерина, во Париз во 1926 и 1928, не можеше да го стори истото за нејзините две постари деца, Евгениј и Татјана, а не не ги видела повторно за многу години. По ова, Зинаида патувала во голема мера. Во 1928 и 1930 отпатувала во Африка, во посета на Мароко. Таа беше фасцинирана од пејзажите на северна Африка и ги насликала Атлас планините, како и арапските жени и Африканците во етничка облека.
Во 1947 година, Зинаида конечно доби француско државјанство и имаше контакт со семејството во Советскиот Сојуз. Во 1960 година, по 36 години присилна поделба, на нејзината постара ќерка, Татјана (Тата), конечно и беше дозволено да ја посети. Во тоа време, Татјана, исто така, работила како уметник, сликајќи сценографија за Московскиот уметнички театар.
Делата на Зинаида Серебрјакова конечно биле изложени во Советскиот Сојуз во 1966 година, во Москва, Ленинград, и Киев, со голема слава. Нејзините албуми биле продавани на милиони, и таа беше споредена со Ботичели и Реноар. Сепак, иако таа испрати околу 200 од своите дела да бидат прикажани во Советскиот Сојуз, најголемиот дел од нејзината работа останува во Франција денес.
Зинаида Серебрјакова почина во Париз на 19 септември 1967 година, на возраст од 82.
Битка кај Пидна (168 п.н.е.)
Битката кај Пидна се одиграла во 168 п.н.е. помеѓу Македонците и Римјаните, на и околу полињата на денешниот град Катерина, Егејска Македонија. Тоа била последната голема битка во Третата македонско-римска војна, со која завршила македонската контрола над Пелопонез којашто дозволила заедно со Македонскиот Полуостров да станат дел од Римското Царство.
Битката се водел помеѓу македонскиот крал Персеј (171–168 г. од ст.е.) и римскиот војководец Емилиј Павел. По жестока краткотрајна битка (од обете страни војуваат по 40.000), македонската фаланга е разбиена (20.000 загинати, 6.000 заробени).
== Предвоени подготовки == Од завршувањето на втората македонска-pимcка војна (196 п.н.е.) и понатаму, Римјаните зеле активно учество во македонските политички проблеми. Дури и кога Македонците во Пелопонез кој повеќето бил поделен на повеќе градови држави.
Таа битка завршила страшно за Македонците, бидејќи фалангата тактички од страна на Римјаните била поделена и стратешки била изгубена битката. Македонците не можеле да успеат во обединувањето на Македонскиот Полуостров што значело пропаст и крај на слободата на народите од Македонскиот Полуостров.
Влаcта била претежно олигархиска. Mислејки дека повеќето од македонските владејачки фамилии ќе ги задржат па и зголемат своите привилегии, влијание и својата земја доколку Римјаните дојдат на власт. Сепак, изненадувачки широките народни маси го ставиле својот борбен дух зад Персеј, новиот василев - владетел на Македонија. Ова можеби се случи поради тоа што самиот василев македонски упатил повик до нив, а овие помислиле дека нивните имоти ќе бидат сигурни со неговото владеење. И биле во право.
Римјаните, под командата на Амилис Паоло - Лучо Паоло сигурно напредуваа северно од Атина, и сега контролирале земја сè до Лариса, град на југот на Катеpини. Помеѓу Лариса и Катеpини, лежи долината на Темпе. Армијата успеа да помине без поголеми потешкотии преку таа природна препрека, но кога стигнале до реката Енипеац, која тече од Литочопо па сѐ до морето, беа пресретнати од армијата на Персеј и се повлекоа.
Римската армија броела околу 20.000 добро обучени војници и подготвени за борба. Имале слонови, познати како тогашни тенкови, и со нив се преместиле преку Кокинопоило, сѐ до падините на Петпа.
Сојузници на Римјаните биле: Пергамо, Роди, Легата Ачеа и Етолите. Етолите биле блиски со Македонците, а и зборувале ист јазик меѓутоа сигурно затоа што биле уверени дека Римјаните ќе победат, застанале на нивна страна.
Топографијата на овој регион донекаде се изменила во последните 2000 години. Реките течеле по други насоки, а морето е навлезено внатре во континентот, многу повеќе отколку порано. Движејки се со слоновите преку планините па сè до падините на Петпа (Петра), за Римјаните била огромна задача. Тоа било остварено со пат направен со дрвени платформи, кои биле ставени по планинските патишта со цел да се движат безпречено. Кога армијата стигнала до рамница, продолжиле да се движат долж планинскиот венец што денес ги вклучува Кондиаротица и Неа Ефесус.
Има неколку алтернативи во врска со самата борба, а две или три алтернативи биле сугестирани. Пидна е крајбрежно село, кое сигурно било главно пристаниште во регионот пред 2000 години. Докажано (репортирано) е дека св. Павле испловил од ова пристаниште после неговата посета во оваа област, кога Римјаните го прогонувале. Оваа посета довела до неговото писмо: писмо од Солуника. Едно наводно место е во областа на селото Неа Ефесус, во граници (или крај, околина) на Катеpини. Позиционирано е на крајот на границата на ридовите што ја делат рамнината на два дела, со Катеpини на север, и Лариса и долината од Темпе на југ. Ако го посетите местото и се искачите на ридот каде што се наоѓа црква и понатаму, имате убав поглед на околината на двата дела Северот и Jугот. Сега пробај да ја зголемеш твојата имагинација, за да добиеш сцена од пред повеќе 2000 години - како војниците чекаат пред да започне борбата, како коњите се возбудени и како масивните слонови се наредени во линија чекајки го почетокот на борбата. Слоновите се несомнено, еден од решавачките (судбоносни) фактори во борбата.
Битка
На 22 јуни, двата противници се построиле во борбен ред на двете страни на реката Лефкоc. Пред почетокот на битката, од страна на Римјаните биле направени неколку жртвувања во чест на Бога, и во првата истанца овие жртвувања довеле до обесхрабрувачи резултат, но Амилис Паоло-Лучо Паоло им дал инструкции на своите свештеници да се обидат пак. При вториот обид, жртвувањата добиле повеќе охрабрувачки знаци, па им рекол на војниците дека бил убеден дека на крајот ќе победат, иако на почетокот борењето можеби ќе оди тешко.
Кога Персеј видол дека Македонcките војниците се во добра форма затоа што борбата одела во нивна позла, наредил генерален напад.
Војската на Персеј била построена во следниов редослед: на десно коњаницата, покрај нив стоеле сојузничките лесно пешадиски трупи и машки офицерски корпус кој броел 3000 луѓе. Во центарот, стои фаланга со две крила. Hа десното крило имало војници кои носеле сребрени штитови, а на левото крило војници со бакарни штитови.
На лево од фалангата, стоел друг офицерски корпус од коњаница, совршени 3000 самостојни (издвоени)коњаници, поткрепени од група Тракијци. Трупи наоружани со 6 - 7 метри долги копја сориоса биле во самиот центар. Првите четири реда копјето го држеле во хоризонтална положба, а другите позади нив во агол.
Римcките трупи на другата страна на реката Лефкос ја поставиле својата коњаница на левата страна заедно со сојузничките трупи покрај нив.
Централно место на фронтот пред трупите заземале фрлачите на копје, додека позади нив стоеле три реда од легионари. Сојузничката Римcка војска била поставена на нивна десна страна. Преку (или над) таа точка биле 120 јавачи, 22 слона и корпусот од останатите сојузнички сили.
Римјаните биле наоружани со мечеви, кои видливо биле многу пократки од сориосата (македонското копје), и штитови, но сепак ова довело до нивна предност. Амилис Паулос, ситуиран на ридот над бојното боле, забележал дека Македонските трупи имале проблеми со ракувањето на сориосата преку брановиден терен и тој успешно ги маневрирал противниците да напаѓаат на нагорнина каде тие биле во незгодна положба.
Помеѓу 45.000 и 50.000 Македонци биле мобилизирани против повеќе од 20.000 Римјани.
Како што првите македонски cили почнале да ја поминуваат реката, генералниот воен управувач на Римската војска, Амилис Паулос, наредил напад. Тој ја инспирирал својата војска со кружење околу нив без шлем и заштитно торзо.
Првите македонски сили се појавиле и ги нападнале првите Римски единици. Овие трупи главно се состоеле од Италијански сојузници. Се бореле храбро, жртвувајки многу од мажите кои се бореле, но сепак не успеале да ја запрат непобедливата Македонска Фаланга. Во обид да контрираат на притисокот што им го правела левиот бок на Македонската фаланга, Амилис Паулос испратил 22 слона под негова команда во борба, придружени со поголема дел сојузничка коњаница. Римските сили, особено слоновите, биле одлучувачки дел во стопирањето на македонската предност. Војниците не можеле да ја завршат својата мисија поради специјалното тренирање и новонастанатите околности.
После тоа Амилис Паулос се свртил да се соочи со фалангата. Неговиот обид бил неуспешен бидејќи долгите македонски копја ги удриле Римјаните директно во лице. Сепак, изгледа дека Персеј и неговите генерали не го следеле многу добро самиот прогрес на битката.
Персеј бил очевидно ранет, иако повредата не била сериозна, тој ја напуштил битката и се вратил во Пидна каде што била базата на неговата фаланга а го придружувала и македонската коњаница од левото крило, но римcката воена морнарица која била долж самиот морски брег, убила многу од нив.
Амилис Паулос-Лучо Паоло, целосно под негова команда, наредил на неговите легии да се движат преку нерамниот терен низ планините, а правејќи го тоа, ја натерал и македонската фаланга да се движи во тој правец.
Македонската фаланга движејки се нагорe, ја нападнала pимcката војска.
Римјаните се повлекувале така што постојано ги менувале првите три реда. Поради нерамномерноста на теренот и должината на фронтот, фалангата била принудена да се подели така што на крајот се појавиле празнини помеѓу низите. Овие поделби ја уништиле нивната споеност а оттаму и нивната сила.
Амилис Паулос-Лучо Паоло, увидувајки го тоа, наредил на неговите војници да продрат во празнините што се појавиле во фалангата, каде што со нивните пократки и подобри за контролирање мечеви ќе добијат предност во битката.
Персеј не успеал да ја увиде оваа опасност со што со овој негов пропуст тој е осуден на пропаст.
Во инает на неразјаснети извори, изгледа дека Римскиот генерал употребил коњаница од 4.080 јавачи кои биле лев бок и со нив продрел во македонската фаланга.
Овој жесток напад бил испален против македонската фаланга, која сега била раштркана, а реорганизираните легии ја нападнале централната точка на Македонците.
Од оваа точка во битката, Лефкис Постумис Алвинос, одговорен офицер на втората легија, го нападнал десното крило на фалангата, а самиот генерал, кој бил на чело на првата легија, го нападнал центарот. Овде биле вклучени и слоновите. Со овој силен напад, Римјаните лесно пробиле низ македонските линии, и тоа безпречено поради воздигнувањето на теренот, недостигањето на координација на Македонците, нивниот потежок арсенал за разлика од pимјаните, а исто така и фактот дека Римјаните биле подобро тренирани. На овој начин Македонците биле поразени, покрај тоа што се бореле храбро до крајот на битката.
Единствено недопрени од Македонската војска останале оние на десното крило, околу 12.000 - 13.000, кои не зеле учество во борбата. Македонските сили претрпеле големи загуби. Повеќе од 30.000 жртви, а останатите 11.000 биле заробени. Римcката војска претрпела многу помалку, сепак многу повеќе отколку што пријавиле самите pимјани.
Во интерест е да се проучат некои аспекти на битката во поголеми детали. Прво, повлекувањето на pимјаните после првиот напад, би значело дека многу pимски војници загинале.
Војниците од македонската фалангата удриле директно во лицето на pимјаните, па поради тоа немало простор за незначителни рани.
Во слична борба кај Кино Кефале каде борбената тактика на Македонците била по природа речиси иста како кај Пидна, биле убиени 700 pимcки војници. Ако се размисли, може да се заклучи дека во овој агресивен напад и со значително поголема војска кај Пидна, бројот на убиени пимски војници сигурно бил поголем од овој. Ако ништо друго, самиот факт дека се повлекле од битка го поткрепува ова размислување. Ако кај Кинос Кефалес загинале 700 pимcки војници, во Битката кај Пидна, тој број би требало да е најмалку 1400-1500, двојно повеќе. Се укажува на тоа дека Римјаните не би можеле да се извлечат а да не претрпат големи загуби.
Оваа битка сепак, не била почетно судрување. Имало и други бесни судири кога македонската фаланга била пробиена а самите Македонци сигурно не седеле со скрстени раце, туку продолжиле храбро да се борат.
Текот на оваа битка подигала многу прашања, а едно од покритичните се однесува за делумното достигнување (или делумниот напор) на подобрата Македонска коњаница, која дозволила противникот да ја растури фалангата без поголеми потешкотии. Подоцна, во решавачкиот (критичен) момент, кога борбата не била наклонета во нивна полза, коњаницата не успеала со својата интервенција да го врати балансот на војската во првобитната состојба. Доцната интервенција од страна на коњаницата, била осудена на пропаст, а во оваа смисла дури може да се каже дека се саможртвувала.
Персеј според некои извори, бил повикан да одговара за оваа грешка, бидејќи според истите извори, неговата војска била осудена на пораз уште пред самиот почеток на борбата и истите пишуваат за околностите каде македонската војска можела да ја доведе борбата во своја полза и да ја победат pимcкaта војска.
Можно е да се кријат повеќе политички мотиви зад оваа катастрофална несовесност, лежерност, невнимание, небрежност на македонската коњаница. Јавачите во коњаницата биле синови на македонски аристократски фамилии, кои биле незадоволни од Персеј, поради неговите политички приближувања и наклонетост кон народот. Концентрацијата на голема пешадиска сила, составена од обични граѓани, даваат некои траги за чувствата на Персеј спрема народот. Ова можеби била коректна воена тактика против Римјаните, но затоа пак ова решение го довел владетелот до конфликти со луѓе од неговиот сталеж.
Персеј бил болно-темпераментна и раздразлива личност. Според горенаведеното, може да се заклучи со голема веројатност дека дошло до завера против владетелот, која се открила во текот на критичните фази на овој драматичен конфликт.
Војната со Римјаните имала интензивна политичка димензија и етничка природа. Олигарсите на Македонските држави, како и македонските аристократи, се приклучиле на страната на Римјаните со цел да го зачуват нивното богатство и привилегии. Така тие целиле да ги сочуваат своите бенефиции како нација.
Од друга страна, сиромашниот народ пак храбро застанал на нозе и се борел до крај, а тоа е и причината за големата смртност на македонската војска. Овој начин на размислување е поткрепен со фактот дека коњаницата го напуштила својот владетел Персеј, со цел да се реорганизираат со останатите сојузници и да најдат нови стратегии.
Персеј бил предаден од водечката класа во неговата земја Македонија и бил оставен да го поразат, со катастрофални последици спрема неговата земја Македонија како и спрема целиот негов македонcки народ.
По извесно време тој повторно бил предаден а со тоа бил заробен од победникот Амилис Паулос.
Македонската фаланга на Персеј не била доволно увежбана, македонските благородници (богатите) не го поддржале Персеј и народот македонски кој бил регрутиран во фалангата каде половината загинале а другата биле заробени, додека богатите биле во коњаницата, плашејќи се дека ќе го изгубат богатството. После битката на Пидна тие го предале Персеј, последниот владетел на Македонија, наместо да се борат храбро за Македонија. Го подариле на Римјаните за пари и привилегии, но било залудно и тие го добиле тоа што го добил Персеј, а тоа е да биде претставен пред Рим во јарем за волови.
Третата Македонска војна беше решавачки конфликт помеѓу Македонците и Римјаните. Кога Македонците сфатиле каков трагичен пат им следува, се здружиле во борба со општа цел, борба од чист национален карактер. Сепак, без успех. Тие не успеале да обединат широк сојуз од војски кои би можеле да и контрираат на енормната и моќна војска што ја поседувала Римското Царство.
По победата над македонските војски (на Персеј) кај Пидна во 168 година пред н.е., Римјаните ја поделиле Македонија на четири републики (теми, мериди) и дефинитивно ѝ го одзеле меѓународниот субјективитет.
Владимир Плавевски
Владимир Плавевски (, —, ) — македонски писател и аматерски фотограф.
Животопис
Плавевски е роден на 11 декември 1948 година во [Скопје]. Со аматерска фотографија почнал да се занимава од својата рана младешка возраст, а со интензивно излагање фотографии на бројни групни изложби дејствува во периодот 1973 до 1990 година. Во седумдесеттите години бил член, а потоа и претседател на Фото клубот "Вардар" од Скопје (1978 - 1990) како и претседател на Фото сојузот на Македонија (1982 - 1986). Член е на ДЛУПУМ од 1983 година и бил предавач по предметот "Фотографија" на Факултетот за Драмска уметност во 1993/94 година. Учествувал на голем број групни изложби во земјата и во странство и е добитник на поголем број награди и признанија. Плавевски по професија е доктор. спец. оториноларинголог, Примариус. Автор е на повеќе драмски текстови, сценарија за телевизиски серии, ТВ филмови и радио драми. Од 2000 година е член и на ДПМ.
Библиографија
Во врска со фотографијата објавил две книги: Објавил и пет книги со раскази: Романи:
Автор е на сценарија според кои за Македонската радио-телевизија досега се снимени повеќе од 40 епизоди од играните серии: „Еурека“, „Прекалени“, „Светски бајки“, „Македонски бајки“ и „Златни басни“. Сценарист е и на ТВ-филмовите: „Состојба пред инфаркт“ (1987), „Бог да ги убие шпионите“ (1993) и „Вампирџија“ (2002), „Бои во времето“ (2005, специјална награда „Златен проектор“ на Астер-фест 2006); „Нави“ (2007), а режисер и сценарист на тв филмот „Мултиплеј“ (2008). За Македонското радио му се снимени девет радиодрами. Неговите драмски текстови „Пипа ритам“ (1986), „Балерината“ (1994), „Кралот Хамлет“ (1995) и „Каста Дива“ (1997), детскиот драмски текст „Трагачи по виножитото“ (1988) и „Министерот и јас“ (2002) се поставени на сцената на Турскиот театар во Скопје; „Раскол“ во Народниот театар во Куманово (1998); а „Операција Лир“ во Народниот театар „Антон Панов“ во Струмица (2002).
Комодски варан
Комодскиот варан или комодски змеј е најголемиот жив гуштер Варанус комоденсис, член на гуштерите со околоп од фамилијата Варанида. Тие живеат на островот Комодо и уште на неколку соседни острови во Индонезија. Речиси доведени до истребување, тие се заштитени во денешно време. Комодските варани растат до 3 метри во должина, достигнуваат до 135 кг во тежина, а можат да живеат до 100 години. Копаат јами за живеење кои достигнуваат длабочина до 9 метри. Мршите се нивната главна исхрана, но возрасните честопати јадат и помали примероци од комодските варани. Можат брзо да трчаат, повремено напаѓајќи и убивајќи луѓе.
Гуштерот се пари еднаш годишно и тоа само во периодот јули и август се парат 3 мажјаци и 1 женка. Јајцата сенесат во специјална ископана дупка направена посебно за јајцата,потоа женката лежи на нив 9 месеци кога ќе се изведат од јајцата ти излегуваат од јацата просечната должина им изнесува 35 см. Веднаш по излегувањето од земјата малите се селат на повисоките дрва за да се заштитат самите себеси од разни животни и секако мајката.
Луј III
Луј III (помеѓу 863 и 865 – 5 август 882) бил крал на Франките од 879 до 882. Тој владеел во Западна Франкија, заедно со неговиот помлад брат Карломан II, кој го надживеал и владеел сам по неговата смрт.
Кралството
Луј <abbr class="abbr" title="3"> III  бил син на Луј <abbr class="abbr" title="2">II наречен "Д‘ткавиот" и Ансгарда Бургундска. Тоа бил назначен како единствен наследник од страна на неговиот татко кој го ставил под заштита на Бернар од Оверњ, Опатот Хуго и Бозон од Прованса.
Кога се родил Луј, неговиот татко бил крал на Аквитанија а дедо му Карло Ќелавиот владеел со Западна Франкија. Некои сомневања биле покренати во врска со неговиот легитимитет, бидејќи неговите родители тајно се венчале а Ансгарда подоцна била избркана на инсистирање на Карло. Кога Карло умрел во 877 година, а потоа и Луј Д‘ткавиот починал две години подоцна, некои франциски благородници се залагале за избор на Луј како единствен крал, но друга страна била за тоа секој брат да владее со посебен дел од кралството. Во септември 879 година, Луј бил крунисан во опатијата во Фериер. Во март 880 година, во Амјен, браќата го поделиле татковското кралство, Луј го добил северниот дел, наречен Неустрија.
Крунисување
Во септември 879, благодарение на поддршката на аристократијата на Западна Франкија меѓу кои Бернар од Оверњ, Опатот Хуго, Бозон од Прованса и Теодорик од Вержи, крунисувањето на Луј <abbr class="abbr" title="3"> III и на неговиот помлад брат Карломан набрзина било прославено во опатиската црква Св.Петар и Павле во Фериер, во близина на Монтаржи, од страна на архиепископот од Сенс Ансежиз.
Наследството на Луј <abbr class="abbr" title="2"> II се поделило во март 880 во Амјен : Луј ја добил Неустрија, додека неговиот брат Карломан го добил западниот дел на Бургундија, Аквитанија и Септиманија. Двајцата браќа успеале од наследството да го исклучат Хуго, синот на Лотар <abbr class="abbr" title="2">II .За да има мир и за да можат да се справат со Норманите, двајцата браќа морале да преговараат со својот братучед Луј Младиот, кој го побарал западниот дел на Лотарингија добиена во 870 од страна на Мерсенскиот договор. На почетокот на 880 година, тие биле принудени да му ја препуштат со потпишувањето на Рибемонскиот договор.
Тие исто така морале да се борат и за Бургундија, оспорена од страна на нивниот роднина Бозон, кој се прогласил себеси за крал на вратеното кралство Бургундија (вклучително и Прованса). Во август 880, двајцата браќа тргнале во војна против него и дошле до портите на градот Макон. Војниците на Бозон биле поразени во Битката кај Креш-сир-Саон и К аролинзите си го вратиле грофовството Макон.
Битка против Викинзите
На 30 ноември 879, двајцата браќа извојувале убедлива победа врз Викинзите, кои стигнале веќе до Виена.
Владеење
Луј <abbr class="abbr" title="3"> III умрел на 5 август 882 на околу 18 годишна возраст. Тој ја скршил главата на работ на некоја премногу ниска врата и паднал од коњот додека ја бркал ќерката на некој Гермонд, која трчала да се засолни во куќата на нејзиниот татко. Неговото тело било погребано во базиликата Сен-Дени. Неговиот брат Карломан станал единствен крал на Западна Франкија.
Сред Село (Дебреше)
Сред Село — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Дебреше. Претставува средновековна црква и некропола. Се наоѓа во средишниот дел на селото, во непосредната близина на споменикот од НОБ, каде се среќаваат камени плочи од гробни конструкции и грамада од кршен камен. Со изградбата на споменикот наоѓалиштето е во голема мера уништено.
Саша Николовски
Саша Николовски - Ѓумар (, -, ) — македонски диригент и универзитетски професор..
Шугово
Шугово — село во Серско, Егејска Македонија, денес во Грција.
Саша Николовски
Животопис
Ѓумар е роден 1966 година во Битола. Дипломирал на ФМУ на отсекот за музичка теорија и педагогија и на отсекот за композиција и диригирање кај проф. Фимчо Муратовски. Во 1996 година специјализирал на конзерваториумот „Николај Римски-Корсаков" во Санкт Петербург кај еминентните педагози Илија Мусин и Николај Кукушин. Во 1999 година ги завршил постдипломските студии на музичката академија „Панчо Владигеров" во Софија кај проф. Васил Казанџиев. Од 1998 на Факултетот за музичка уметност предавал хорско и оркестарско диригирање, Оперско студио и група предмети од областа на диригирањето. Настапуваше во Унгарија, Романија, Бугарија, Австрија, Србија, Босна и Херцеговина, Хрватска и Црна Гора. Починал ненадејно од срцев удар во Скопје на 14 јануари 2017 година.
Творештво
На 8 ноември 2014 година, Саша Николовски-Ѓумар го предводел Словенечкиот симфониски оркестар на концертот на кој била изведувана музика од југословенски филмови и тв-серии, одржан во „Галусова дворана“ во „Цанкарјев дом“ во Љубљана. За неговата работа со ансамблот за современа музика „Св. Софија“, во 2001 година е добитник на наградата „Георги Божиков“ за најдобра изведба на фестивалот „Денови на македонска музика“.
Шугово
Географија и местоположба
Шугово се наоѓа на околу 63 километри северозападно од градпот Сер и на 30 километри од Валовишта. Селото се наоѓа на падините на Беласица.
NGC 930
NGC 930 — дел од галаксија во соѕвездието Овен, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 26 октомври 1872 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 27 м 56,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 20° 20' 33".
Други поделби
Проучување на NGC 930 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 130; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1221. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 443.
Харцгероде
Харцгероде (Harzgerode) — град во округот Харц во Саксонија-Анхалт, Германија.
Тврдина Боден
Тврдината Боден е составена од пет основни самостојни тврдини создадени од основата во пет од планините што го опкружуваат Боден: Дегербергет, Мјосјобергет, Гамелангсбергет, Содра Абергет и Родбергет. Осум утврдени секундарни артилериски позиции биле изградени помеѓу тврдините за да се даде крилна поддршка и да се покријат области кои не се во досегот на артилеријата на главните тврдини. Дополнително, изградени биле 40 бункери за пешадија, заедно со други утврдувања, за да се покрие уште поголем терен. За време на Втората светска војна биле изградени места за противтенковски пушки и дополнителни бункери и засолништа, а околу тврдината и самиот град била поставена десетици километри противтенковска заштита. Поради крајот на Студената војна и намалувањето на заканата од Советскиот Сојуз, тврдината Боден станала помалку важна за одбраната на Шведска и почнала да се деактивира. Последната тврдина на комплексот била деактивирана на 31 декември 1998 година, а сега се користи како туристичка атракција. Сите пет тврдини, како и некои од придружните структури се прогласени за историски градби, кои треба да се сочуваат за во иднина, од страна на шведската влада.
Харцгероде
Географија
Во него влегуваат следниве:
Тврдина Боден
Централна и периферна одбрана
Двете доминантни теории за тоа како да се користат утврдувањата во оперативната перспектива во текот на 18 и 19 век биле централниот систем на тврдините и системот на периферната тврдина, вториот е наречен и кордонски систем. Двата системи биле познати и како централна одбрана и периферна одбрана.
Харцгероде
Географија
Харцгероде се наоѓа во источниот дел од планините Харц, јужно од Кведлинбург. Поврзан е со Гернроде преку железничка линија со тесни колосеци наречена железничка линија Долина Зелке (Selketalbahn).
Тврдина Боден
Централна и периферна одбрана
Во почетокот на 19 век периферниот систем — барем во Шведска — се сметал за немодерен, поради екстремно долгата граница и крајбрежјето на земјата, што барал многу персонал за одржување и поддршка, а тоа довело до високи трошоци и занемарување на помобилните вооружени сили. Периферниот систем, исто така, требало да го задржи непријателот до одредена област, крајбрежјето и границите, но како што одминувало времето и се применувале нови тактики, тенката линија на утврдувања лесно била пробиена од непријателските сили, како што непријателот напредувал низ периферната линија, немало доволно војници во внатрешноста за да го запрат напаѓачот. Централниот систем бил подобро приспособен за одбрана, бидејќи започнувал со целосни контра-напади дури кога непријателскиот напад ја достигнал својата кулминација. Централната одбрана исто така се покажала како ефикасна во Седумгодишната војна — користена од Фридрих II од Прусија — и во Наполеоновата инвазија на Русија — користена од Русите. Карл фон Клаузевиц, во неговиот воен трактат За војната, дури ги спомнал добрите услови на Шведска за овој вид на војна:"Четвртиот принцип, Помош на фронтот, е природно предност на одбраната. [...] Армијата во дефанзива продолжува да ја одржува својата поврзаност со сè, односно ја ужива поддршката на своите тврдини, не е ослабена на ниту еден начин и е блиску до своите извори на снабдување. [...] Походот од 1812 претставува многу јасна илустрација за ефектот на средствата наведени во принципите 3 и 4. [...] Вистина е дека со исклучок на Шведска не постои земја во Европа која е ситуирана како Русија, но ефикасниот принцип е секогаш ист, единствената разлика е во помал или поголем степен на нејзината сила."
Харцгероде
Историја
Населбата била изградена во врска со Бенедиктанската опатија Хагенроде во долината на Зелке, во која кралот Ото III ѝ доделил пазарни, монетарни и царински права во 993. Следната година местото било спомнато како Хацаканрот (Hazacanroth). Ги изгубило своите монетарни права во 11-от век, но неговите градски права ги повратило во 1338.
Тврдина Боден
Утврдување на Шведска
Шведска штотуку имала изгубено една третина од своето население, бидејќи Русија го освоила источниот дел и го создадала Големото Војводство Финска за време на Финската војна во 1808-1809 година. Набргу потоа, во 1814 година, западното крило било обезбедено со унијата со Норвешка, а по Наполеоновите војни, поранешниот главен непријател на Шведска на југ, Данска, повеќе не бил никаква закана. Единствената закана што останала била Русија, која сега стоела веднаш преку границата на север и ги имала Оландските Острови на помалку од 150 км од шведскиот главен град Стокхолм. Шведската морнарица се сметала за супериорна во однос на руската во Ботнискиот Залив, така што инвазија преку море врз брегот на Норланд не била веројатна. И покрај тоа што Русите ја нападнале северна Шведска преку Финска во претходната војна, општото мислење било дека во случај на нова војна, нивниот главен напад би бил извршен кон Стокхолм и јужна Шведска. Ова мислење довело до тоа да се најде добра задна одбранбена област каде што би можеле да се движат сталежите и шведската влада доколку главниот град е во опасност. Ова за возврат природно ја зајакнало теоријата на централната одбрана. Основното земјиште би било местото од каде што главниот дел од теренската војска би ги спроведувала своите операции, поддржана од неколку тврдини. Областа помеѓу двете големи езера Венерн и Ветерн бил изборот за ова основно земјиште, со приближно иста граница како округот Скараборг. Реализацијата на средниот шведски централен одбранбен систем конечно била направена на 5 февруари 1819 година кога кралот Карл XIV Јон одлучил да се изгради една главна тврдина, централната тврдина и две помали „оперативни тврдини“. Централната тврдина станала тврдина Карлсборг во Карлсборг, додека двете оперативни тврдини кои требало да се наоѓаат на двата краја на Ветерн никогаш не биле изградени поради недостаток на средства.
Харцгероде
Историја
Со обновениот суверенитет на Анхалт во 1535, градот станал административен центар на двојнио Амт за Харцгероде и Гинтерсберге. Истовремено, Анхалт била повторно поделена во неколку кнежевства од синовите на принцот Јоаким Ернест од Анхалт. Како последица, територијата на амтовите на Харцгероде/Гинтерсберге станала шестот кнежевство и Харцгероде станал резиденционале град. Седиштето на принцот бил во замокот Харцгероде, изграден во средината на 16 век. Градот бил седиште на кнежевството Анхалт-Бернбург-Харцгероде од 1635 до 1709.
Тврдина Боден
Утврдување на Шведска
Додека Норланд не требало да биде вклучен во оваа главна централна одбранбена стратегија, сè уште биле спроведувани студии за тоа како да се одбрани овој голем дел од земјата. Сепак, генерално се сметало дека северна Шведска има многу ограничен воен интерес и несоодветен за поголеми воени операции поради лошата состојба на повеќето патишта, големите ненаселени области, големите реки и многу ограничената економска добивка што ја обезбедувала земјата. Првата од овие студии, утврдена од Комитетот за утврдување од 1819 година — што била во голема мера под влијание на секретарот на комитетот Јоан Петер Лефрен  — довела до ништо повеќе од мислењето дека големите реки на север — особено реката Ангерман — би имале корист од одбраната и дека нема да се граделе поголеми утврдувања. Во друга студија од 1824 година, полковникот — и многу подоцна шведски министер за војна — Густаф Оскар Пејрон сугерирал дека би било подобро да се зацврстат позициите јужно од Боден — по северната река Луле — на пример во Севаст или Аван. Сепак, не биле направени големи промени, делумно поради ограничениот воен интерес, но и поради големите суми пари што биле потрошени за изградба на тврдината Карлсборг и модернизирање на други постари утврдувања во јужна Шведска.
Харцгероде
Историја
Замокот Хајнрихсберг се наоѓа во близина на градскиот кварт Мегдешпрунг, како и урнатините на Замокот Анхалт по кој целата покраина го добила нејзиното име.
Тврдина Боден
Железниците го забрзуваат планирањето
Дури петнаесет години подоцна, кога уште еден комитет, Комитетот за утврдување на крајбрежјето од 1839 година ја проучувал одбраната на Норланд, шведските вооружени сили почнале да се фокусираат малку повеќе на северните провинции. Меѓутоа, оваа студија главно ги презентирала плановите за средниот Норланд и провинциите Меделпад, Онгерманланд и Јемтланд. Тие провинции имале позначајна улога бидејќи токму таму главните патишта на Шведска почнале да се вкрстуваат со патната мрежа на Норвешка, која во тоа време била сојузничка со Шведска. Патната мрежа северно од оваа област се состоела од големиот крајбрежен пат — единствениот главен пат север-југ — од Хапаранда и сè до Норланд до Јевле. Сите други главни патишта исклучиво се движеле југоисток-северозапад следејќи го течението на големите реки, пред да завршат во дивина и на тој начин не обезбедиле никаков пат позападно во Норвешка и кон брегот на Атлантикот. Плановите за зајакнување на Норланд уште еднаш пропаднале поради недостаток на пари и понизок приоритет во однос на утврдувања во јужниот дел на Шведска.
Харцгероде
Историја
На 1 август 2009, градовите Гинтерсберге и Харцгероде (со нивните села Алексисбад, Мегдешпрунг (Харцгероде) и Зилберхите) заедно со општините Данкероде, Кенигероде, Шило, Зиптенфелде и Штрасберг станале дел од новиот округ Харцгероде. На 1 септември 2010 Нојдорф (Харц) бил исто така припоен.