cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фудбалска репрезентација на Украина
Како нација домаќин, Украина автоматски се квалификувала за УЕФА Евро 2012. Четири години подоцна, Украина се квалификувала за Еуро 2016 преку плеј-оф-рутата, првпат преку квалификацискиот процес, бидејќи тие завршиле на третото место во својата квалификациска група.
Украина се смета за специфичен случај која има успешна младинска фудбалска елита во Европа и светот, но сепак не успева да го донесе истиот успех во сениорска фаза. Екипата до 20 години на Украина е актуелен светски шампион, додека екипата на до 21 години освоила сребрен медал на Европскиот шампион.
Marvel Comics
Марвел започна во 1939 како навремени стрипови, [2] и до 1951 генерално стана познат како Атлас Комикс. Ерата на Марвел започна во 1961 година, годината кога компанијата го лансираше The Fantastic Four и други суперхеројски титули создадени од Стив Дитко, Стен Ли, Џек Кирби и многу други. Марвел бил користен во текот на годините, но за време на неколку години се зацврстил како единствен бренд на компанијата. Марвел брои меѓу неговите ликови како добро познати суперхерои како Спајдермен, Хулк, Железниот Човек, Тор, Капетан Америка, Волверин, Даредевил,Punisher и Сребрениот Сурфер, и тимови како Одмаздници, X-Men, Fantastic Four, Avengers и Чуварите на галаксијата,Defenders, вклучувајќи ги Doctor Doom,, Magneto,Ultron Doctor Octopus,Green Goblin,Red Skull,Локи,Thanos ,Venom,Mandarin,Galactus,Apocalypse. Повеќето измислен ликови на Марвел работат во една единствена реалност позната како Универзумот на Марвел, каде што повеќето локации ги одразуваат реалните места; многу главни ликови се засновани во Њујорк.
Виктор Барна
Виктор Ѓезо Барна (Браун) (24 август 1911 година, во Будимпешта, Австроунгарија - 27 февруари 1972) биил унгарски и британски шампион во пинг-понг, како и петкратен светски шампион.
Тој освои 41 медал од Светското првенство и освои 20 титули на Англија Опен.
Личен живот
Името на Барна било Ѓезо Браун, но, поради антисемитизмот во Унгарија во тоа време, го промени своето име во унгарското име. Во септември 1939 година, за време на избувнувањето на Втората светска војна, тој и неговата сопруга биле во Америка. Барна се вратил во Европа, со цел да се бори против нацистите. Тој се приклучил на британската армија како падобран и се борел во Југославија. Откако Британците се повлекле од Југославија, Барна останал во Англија. По војната се населил со неговата сопруга во Лондон. Тој станал британски државјанин во 1952 година. Подоцна тој стана претставник на компанијата Данлоп и продолжи да патува низ светот во овој капацитет. За време на една од овие посети во 1972 година, тој подлегнал на срцев удар во Лима, Перу.
Неговиот брат Тибор Барна бил национален шампион на националниот шампион во 1940 година.
Пишување
Во 1962 тој ја објавил книгата Table Tennis Today (Лондон: Артур Баркер) и во 1971 Your Book of Table Tennis ISBN 978-0-571-09345-8978-0-571-09345-8. Во 1957 тој ја објавил книгата "How to win at Table Tennis" (Лондон: Питман) ISBN 978-0-273-41699-9978-0-273-41699-9
Сала на славата
Барна, кој бил Евреин, бил воведен во Меѓународната еврејска спортска сала на славните во 1981 година.
Барна бил vnesen во Салата на славните на Меѓународната настолна тенис во 1993 година.
Машка ракометна репрезентација на Германија
Машката ракометна репрезентација на Германија — национална репрезентација која ја претставува Германија на меѓународни ракометни натпревари, управувана од ракометната федерација на Германија. Во досегашната историја, Германија трипати била светски шампион, двапати европски шампион и еднаш олимписки шампион.
Моментален состав
Состав за Европското првенство 2018.
Тренер: Кристијан Прокоп
ФИФА Куп на конфедерации 2009
2009 ФИФА Куп на Конфедерации беше 8. Куп на конфедерации, кој се одржа во Јужна Африка од 14 до 28 јуни, како претходник на 2010 ФИФА Светско Првенство. Ждрепка беше одржана на 22 ноември 2008 во Сандтон Спогодбениот Центар во Јоханесбург. Отворачкиот натпревар беше одржан на Кока Кола Паркот во Јоханесбург. Турнирот беше освоен од Бразил кој ја одбрани титулата од 2005, победувајќи го САД со 3-2 во фианлето.
Македонски полк (1913)
Македонскиот полк од 1913 година бил полк во состав на Српската армија. Бил формиран со наредба на началникот на Штабот на српската Врховна команда Радомир Путник на 16 мај 1913 година за формирање четири баталјони со командни места во Свети Николе, Гевгелија, Неготино и во Приштина. Пополнувањето било извршено од месното население, а командниот состав бил од граничните единици.
ФИФА Куп на конфедерации 2009
Учесници
Ждрепката за турнирот беше одржана на 22 ноември 2008 во Сандтон Спогодбен Центар во Јоханесбург. Секој тим беше претставуван од нивниот учесник на Мис на Светот 2008, освен Ирак, кој беше претставуван од Занг Зилин од Кина. TТимовите беа поделени во два “шешири“: Тимови од исти конфедерации не беа извлеченми во иста група, затоа претходно Египет беше извлечен во гупата Б. А исто така, Италија иШпанија беа извлечени во различни групи.
Стадиони
Како стадион „Елис Парк“.
Всушност, Нелсон Мендела Бај Стадион во Порт Елизабет беше одбран како стадион. Но како и да е, на 8 јули 2008, Порт Елизабет откажа да биде домаќин бидејќи стадионот не можеше да биде доправен до крајниот рок на 30 март 2009. Нелсон Мендела Бај Стадион беше завршен пред Купот на Конфедерации и бше отворен на 7 јуни 2009. тој ќе биде стадион за 2009 Британска и Ирска Лавовски Турнеја на 16 јуни.
Сите овие стадиони ќе биат домаќини на Битанската и Ирската Лавовска Тунеја, која ќе се одржува за време на овој турнир, но се дозволени минимум 9 дена за одмор на теренот, помеѓу рагби мечот и мечот на Купот на Конфедерациите
Судии
Судиите беа избирани на 5 мај. Двајца судииски тимови (предводени од Карлос Батрес и Карлос Амариља) се откажаа поради повреда. Замена од истата конфедерацииа беа судиските тимови на чело со, Бенито Аркхундиа и Пабло Поцо.
; Африка
* Масимо Бусака
Тај-Брејк критериум
Ранкингот на секо јтим во фазата по групи се одредува според следново:
а) поголем број на бодови добиени од групните натпревари;
б) гол разлика во групните натпревари;
в) поголем број на постигнати голови во групните натпревари.
Ако два или повеќе тимови се еднакви според погорните три критериуми, тогаш ранкингот ќе се опреди според следново:
г) поголем број на бодови освоени во меѓусебнити натпревари;
д) гол разликата во меѓусебните натпревари;
ж) Влечење ждрепка од ФИФА Организзирачкиот Комитет.
Казањ
Казањ (Каза́нь; Казан) — главен град на Република Татарстан, Русија, и еден од најголемите руски градови. Казањ е најголем индустриски, деловен и културен центар на татарската култура. Градот е сместен во централна европска Русија каде што се спојуваат реките Волга и Казанка.
Демографија
Според пописот од 2010 година во Казањ живееле 1,143,535 жители. Населението го сочинуваат Руси (48.6%) и Татари (47.6%). Најзастапени религии се провославието и сунитскиот ислам.
Македонско-украински односи
Македонско-украинските врски и односи се воспоставуваат уште по покрстувањето во средниот век (998), а се развиваат и по поразот на Австрија во Австриско-турската војна (1683 - 1699), кога значителен број Македонци со австроунгарската војска се повлекуваат во денешна Војводина и Унгарија, од каде, соочени со опасноста од покатоличување, со дозвола на руската царица Екатерина, се населуваат по текот на Днепар, кога се формира и македонски хусарски полк.
NGC 4069
NGC 4069 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Македонско-украински односи
Украина ја признава РМ на 23 јули 1993 г., а дипломатските односи се воспоставуваат на 19 ноември 1996 г.
NGC 4069
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4069 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 4069 има привидни димензии од 0,3' х 0,2'.
Македонско-украински односи
Договорот за пријателство и соработка меѓу Украина и Република Македонија, со којшто се обележаа основните правила и насоки на развојот на билатералните односи, беше склучен за време на официјалната посета на Претседателот на Украина, Л.Кучма, на 16-17 декември 1998 година, на Македонија.
NGC 4069
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 36°.
Други поделби
Проучување на NGC 4069 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38166. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1444. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 135.
Македонско-украински односи
Прв вонреден и ополномоштен амбасадор на РМ во Украина e Владо Блажевски.
Прв вонреден и ополномоштен амбасадор на Украина во Македонија e Вјачеслав Поквалски (нерезидентен, од Софија).
Во јуни 2000 година беше отворено дипломатко претставништво на Украина во Република Македонија.
Во ноември 2001 година беше отворена Амбасадата на Украина во Република Македонија.
Во војната од 2001 г. Украина и помага на Македонија, снабдувајќи ја со оружје и авиони.
Се развива активна соработка на МАНУ со Националната академија на науките на Украина.
Плоштад Платан
Плоштадот Платан е централниот градски плоштад и еден од симболите на градот Требиње.
Историја
Платани Platanus се едни од најпрепознатливите симболи на Требиње. По анексијата на Босна и Херцеговина во 1878 година, Австроунгарија пронашла гробишта во центарот на градот и било одлучено да ги преселат, а 16 дрва чинари да засадат на нивно место. Со текот на времето, во градот биле засадени повеќе чинари, па сега ги има околу 80
Сегашната ситуација
Во близина на плоштадот се наоѓа средновековен пазар, воедно и единствен пазар без тезги, каде на дрвени маси се продаваат најпознатите производи од Требиње како мед, вино, овошје и зеленчук. Животниот век на чинарите е 300 години, во урбаните средини е за половина помалку. Иако е утврдено дека некои чинари се разболеле, експертите сметаат дека не се потребни сериозни интервенции.
Легенда
Во Требиње со Австроунгарија пристигнал и баронот Бабиќ, кој бил командант на градот. Во спомен на својата ќерка, која починала на 16-годишна возраст поради болест, баронот Бабиќ засадил  16 чинари во центарот на градот.
Бистра Ангеловска
Бистра Ангеловска — декан на Факултетот за медицински науки при Универзитетот „Гоце Делчев“ – Штип. Своите додипломски студии ги завршила на Фармацевтскиот факултет на Унивезитетот во Белград. Продолжила со специјализација на Фармацевтскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Своите докторски студии ги завршила на Фармацевтскиот факултет при Медицинскиот универзитет во Софија и се стекнала со звање доктор по фармација.
Во своето работно искуство има работено како раководител на Медицинско снабдување во Здравствен дом во Делчево, во периодот од 1979 до 2000 година, потоа како помошник на министерот за здравство на Република Македонија за фармација (директор на Бирото за лекови) и помошник на директорот на Фондот за здравствено осигурување на Македонија за набавки и контрола. Во периодот од 2002 до 2009 година има работено како републички контролор-инспектор во Фондот за здравствено осигурување на Македонија. Од 2009 година работи како доцент по фармација на Факултет за медицински науки при Универзитет „Гоце Делчев“ во Штип.
Членува во повеќе професионални асоцијации меѓу кои во Македонското фармацевтско друштво, Фармацевтската комора на Македонија, работната група за изготвување на документот Стратегија за лекови на Република Македонија, експертската група за ревизија на Списокот на лекови на товар на Фондот (позитивна листа), Уредувачкиот одбор на научно-популарното професионално списание „Фармацевтски информатор” при Фармацевтската комора на Македонија, Комисијата за изработка на референтни цени за лековите од позитивна листа, Работната група за изготвување на текстот на Законот за лекови и помошни лековити средства.
Во 2012 година е назначена за претседател на Фармацевтска комора на Македонија.
Прокупље
Прокупље e град и административен центар на округот Топлица во јужна Србија. Според пописот од 2011 година, градското подрачје има население од 27.333 жители, додека административното подрачје има 44.419 жители.
Прокупје е едно од римските локалитети во Србија. Градот бил познат како Ургуп за време на отоманското владеење и бил вклучен во Кралството Србија во 1878 година.
Географија
Прокупље се наоѓа помеѓу општините Блаце, Куршумлија, Бојник, Житораѓа, Мерошина, Алексинац и Крушевац.
Клима
Прокупље има топло-летна средоземна клима (Кепенова класификација на климата: Cwb) која е блиску до влажна суптропска клима (Кепенова класификација на климата: Cfa).
Неолит и бакарна доба
Трагите од почетокот на населените места може да се најдат на неолитски локалитети, како што Мачина (во близина на Зитни Поток), Каволак, 6 километри западно од Прокупље (селото Доња Трнава) и населби на јужните падини на Јастребац во селото Доња Брезница. Винчанскиот период е зачуван во локалитетот Плочник, сместен од левата страна на патот од Прокупље кон Куршумлија, 19 километри западно од Прокупље, под современото село, на левиот брег на реката Топлица. Заедно со Беловоде, Плочник е еден од двата локалитети на Винчинската култура од Србија кои се сметаат (од 2014 година) за најраниот доказ во светот за топење на бакар. Периодите на окупација се помеѓу о. 5350-4650 п.н.е. за Беловоде и 5200-4650 п.н.е. за Плочник, што го прави Плочник второто најстаро место за топење бакар досега откриено насекаде во светот. Постојат две теории за појавата на обработката на метали: технологијата на топење била или откриена само во еден регион, во или во близина на Плодната полумесечина во она што е сегашен јужен Иран и произлегла од таму низ целиот свет, или се случила независно на различни места. Областа на Винчинската културата во Србија и Бугарија е една од нив, а засега најстарата што е истражена и датирана. Во октомври 2008 година, српските археолози во Плочник пронајдоа бакарна секира за која се верува дека е стара 7.500 години, што ја прави 500-800 години постара од она што претходно се сметало за почеток на бакарното доба и сугерира дека човечката употреба на метал е постара отколку што претходно се веруваше.
Класична антика
Земјоделските Винчански населби биле заменети со Тракијците кои се појавиле, а потоа и со освојувачите на келтските Скордисци во 279 п.н.е. Парчињата керамика пронајдени од Латинската црква се траги од движењето на тие племиња на пат кон Грција.
Помеѓу 73 и 75 п.н.е., откако Римјаните ги потчиниле племињата од регионот, овој дел на Србија станал дел од римската провинција Мизија. Во тоа време населбата била позната како Хамеум или Хамео, нејзиното најстаро зачувано име. Се наоѓал на римската Виа Милитарис, пат кој го поврзувал централниот дел на Балканот со Јадранот, минувајќи низ блискиот Наисус (Ниш). Во јули 2008 година беше откопана голема римска бања.
Кон крајот на IV век од нашата ера, кога Римската Империја била поделена, областа Топлица станала дел од Источното Римско или Византиско Царство. Местото станало познато како Комплос или Комблос (село-град). Некои историчари веруваат дека Комплос бил повторно изграден од императорот Јустинијан I (р. 527–565).
Среден век
Во текот на 9-11 век и 13 век, територијата на денешното Прокупље била дел од Бугарскаото Царство.
Градот е именуван по „Прокупска тврдина“, првпат спомената во 1395 година. Османлиите го зазеле градот за време на нивното освојување на Србија, но морале да го вратат во 1444 година по Сегедскиот мир.
15-17 век
Во 1454 година, Прокупље бил опколен од Османлиите и во текот на следните 423 години од османлиското владеење името на местото било Урчуб или Окруб. Бил дел од Нишкиот санџак.
За време на османлиското владеење, во периодот помеѓу 16 и 17 век, важноста на градот се зголемила, слично како и другите градови во регионот, како Крушевац, Сталац и Лесковац. Прокупље просперирал преку трговските врски со Дубровник.
1689-1878: војни и етнички промени
За време на Големата турска војна (1683-1699), имало масовен локален бунт на христијанските Срби за поддршка на австриските трупи кои напредуваа во областа. Прокупље бил заземен од австриските трупи и српската милиција во 1689 година, но по османлиската контраофанзива, градот бил запален за време на австриското повлекување во 1690 година, и покрај спротивното наредба на хабсбуршкиот полковник Антоније Знориќ. Србите, кои ги поддржувале австриските трупи, по нивното повлекување почнале сè повеќе да емигрираат од областа, додека имало зголемена миграција на муслиманските Албанци во градот. Топонимите како Арбанашка и Ѓаке покажуваат албанско присуство во регионите Топлица и Јужна Морава (сместени сесевероисточно од современо Косово) што датира од средновековната ера. Руралните делови на долината Топлица и соседната полупланинска внатрешност биле населени за време на отоманското владеење со компактно муслиманско албанско население, додека Србите во тие области живееле во близина на утоките на реките и планинските падини; и двата народи населувале други региони на сливот на реката Јужна Морава. Регионот Топлица имал албанско мнозинство.
За време на периодот 1877–1878 година, овие Албанци биле протерани од српските сили Локалните власти во почетокот на 1878 година го направиле извештајот за тогашниот министер за образование, Алимпје Васиљевиќ. Имало 131 село, со 1.485 српски домови и 1.553 муслимански домови. 12 села биле нерегистрирани бидејќи снежните врнежи ги направиле недостапни, но жителите на овие напуштени села претходно биле сите Албанци. Според тоа, бројот на куќи во однос на селата изнесува само 119 села. Се проценува дека околу 11.437 Албанци ги напуштиле своите домови во 119 села во областа Прокупље со доаѓањето на српската војска.
Современа Србија и Југославија (1877-)
Во 1877 година, целиот регион Топлица бил заземен од Османлиите од страна на српските сили, а Прокупље се сменил на 19 декември 1877 година. Берлинскиот конгрес од 1878 година го признал градот и пошироката област како дел од Србија.
Демографија
Според последниот официјален попис направен во 2011 година, градот Прокупље има 44.419 жители. Вкупно 61,5% од нејзиното население живее во урбани средини. Прокупље има 14.814 домаќинства со 3.00 членови во просек, додека бројот на домови е 22.898.
Верската структура во Прокупље е претежно српска православна (41.494), со малцинства како муслимани (289), атеисти (122), католици (76) и други. Најголем дел од населението зборува српски јазик (41.764).
Составот на населението по пол и просечна возраст:
Вкупно 17.777 граѓани (постари од 15 години) се со средно образование (47,1%), додека 5.002 граѓани се со средно образование (13,3%). Од оние со средно образование, 2.700 (7,2%) се со високо образование.
Етнички групи
Најголем дел од населението на Прокупље е од српска етничка припадност (92,16%). Етничкиот состав на градот:
Економија
Прокупље има слаба економија, а најголем дел од вработените работат во јавниот сектор. Во 2009 година, Leoni Wiring Systems Southeast отвори фабрика во Прокупље, вработувајќи околу 1.750 луѓе од 2013 година.
Следната табела дава преглед на вкупниот број на регистрирани лица вработени во правни субјекти по нивната основна дејност (од 2018 година):
Гарел
Гарел (Garrel) — општина во округот Клопенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 13 километри северно од окружниот град Клопенбург и 28 километри југозападно од безокружниот град Олденбург.
IC 72
IC 72 — галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Гарел
Местоположба
Општината се наоѓа 28 километри југозападно од градот Олденбург и 13 километри северно од градот Клопенбург. Во непосредна близина се наоѓа вештачкото езеро Тилсфелдер и природниот парк Вилдесхаузер Гест.
IC 72
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 72 се споменува и како ESO 355-20, MCG -6-6-8, AM 0228-342.
Откривање
Објектот е откриен на 22 декември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Гарел
Општински единици
Општината е составена од следниве единици:
IC 72
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 72 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 72 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 30 м 38 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -34° 15' 53". Положбениот агол на објектот е во износ од 7°.
Други поделби
Проучување на IC 72 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9555.
Гарел
Соседни општини
Соседни општини во округот Олденбург се:
Росен Плевнелиев
Росен Асенов Плевнелиев (р. ) — бугарски стопанственик и политичар од македонско потекло. Во периодот 22 јануари 2012 до 22 јануари 2017 е бил претседател на Бугарија. Во периодот 1990-2009 развива успешна кариера во областа на градежното стопанство во Германија и Бугарија, а од 2009 до 2011 е министер за регионален развоj во владата на Бојко Борисов. Влегува во владата како непартиски експерт, не е член на владејачката партија ГЕРБ. На 30 октомври 2011 е избран за претседател на Бугарија.
Животопис
Росен Плевнелиев е роден на 14 мај 1964 година во градот Гоце Делчев, Бугарија. Неговата фамилија потекнува од селото Плевна во Егејска Македонија, денес Петруса во Република Грција. За време на Балканските војни неговите предци го продале нивниот имот и побарале засолниште во Бугарија. Своето средно образование го добил во природно-математичката гимназија "Академик Сергеј Павлович Корољов" во Благоевград од 1978 до 1982 година. Во периодот 1984-1989 година го завршил ВМЕИ "В. И. Ленин" во Софија (денес Технички универзитет), со специјалност „сметачи“.
Деловна кариера
Во 1990 година, Плевнелиев ја основал Ирис Интернешанал, првата бугарска градежна фирма, која го добила сертификатот ISO 9001. Помеѓу 1991 и 1998 година, тој работел во Германија како ко-сопственик на градежна фирма, која работела како подизведувач за Линднер. Во 1998 година станал основач и раководител на бугарските градежни претпријатија кои се дел од групата Линднер Бугарија. Плевнелиев бил раководител на „Бизнис Парк Софија“, кој бил изграден под негова надлежност во софиската населба Младост 4, како и член на Одборот на директори на Конфедерацијата на работодавци и индустријалци во Бугарија.
Политичка кариера
На 27 јули 2009 бил назначен за министер за регионален развој. Под негово раководство во државата започнала изградба на речиси 200 километри нови автопатишта. Со неговата активност во 2010-2011 година, Плевнелиев станал најпопуларен министер во бугарската влада. На 4 септември 2011 година, Плевнелиев бил прогласен како официјален кандидат на ГЕРБ за претседателските избори во Бугарија, закажани за октомври. На 30 октомври 2011 победил на изборите и бил избран за претседател на Република Бугарија.
Однос на македонското прашање
Запрашан кон крајот на својот мандат, зошто иако има македонски корени, тој ниту еднаш не ја има посетено Македонија, Плевнелиев ги посочува фалсификувањето на историјата и политиката кон Бугарија на соседната земја. Според него македонизмот е идеологија која е не само антибугарска, таа е и антидемократска, манипулација на историјата, која создава тензии меѓу идните генерации.
Семејство
Во 1990 година се оженил за својата прва жена Вероника, со која подоцна се развеле. Со втората сопруга, Јулија, имаат три момчиња.
Ралф Едстрем
Ралф Сигвард Едстрем (роден на 7 октомври 1952 година) е поранешен шведски професионален фудбалер кој играл како напаѓач. Нашироко се сметал за најдобар шведски играч во 1970-тите. Тој ја започнал својата кариера со Дегерфорс во доцните 1960-ти и продолжил да ги претставува Отвидаберг, ПСВ Ајндховен, ИФК Гетеборг, Стандард Лиеж и АС Монако пред да се пензионира во Оргрите во 1985 година. Како репрезентативец помеѓу 1972 и 1980 година, тој играл вкупно 40 натпревари за репрезентацијата на Шведска и постигнал 15 гола. Тој ја претставувал својата земја на Светските првенства на ФИФА во 1974 и 1978 година и бил награден со Гулдболен како најдобар играч на Шведска во 1972 и 1974 година.
Клупска кариера
Започнувајќи ја својата кариера во Дегерфорс, Едстрем се преселил во ФФ Отвидаберг и станал национален шампион во 1972 година. Тој се преселил во ПСВ Ајндховен во 1973 година и бил дел од тимот кој станал национален шампион во 1974/75 и 1975/76 година. На клупско ниво, тој станал не само шведски шампион, туку и холандски (двапати) и француски шампион. Тој исто така ги освоил шведскиот, холандскиот и белгискиот куп и двапати бил избран за играч на годината во Шведска (1972 и 1974 година, освојувајќи го Гулдболен). Тој го повредил коленото додека бил во АС Монако, што го спречило да игра какви било натпревари за Оргрите ИС и на крајот довело до негово пензионирање од професионалниот фудбал во 1985 година.
Меѓународна кариера
Едстрем одиграл 40 настапи за шведската репрезентација и постигнал 15 голови. Тој бил најзабележителен по неговиот настап на Светското првенство во фудбал во 1974 година каде имал голем удел во натпреварите. Шведска завршила на петтото место, а на овој турнир забележал 6 настапи.
Личен живот
Тој е стручен радио-коментатор од 1980-тите.
Клуб
Извор
Давидова ѕвезда
Давидова ѕвезда (מָגֵן דָּוִד - Штитот на Давид) — симбол во облик на два триаголници кои се споени во хексаграм кој во јудаизмот симболизира - исто како кинескиот знак на јин и јанг или христијанскиот крст - проникнување и помирување на двете спротивни страни на животот: небото и земјата, духот и материјата, светлината и темнината, мажот и жената, времето и просторот, душата и телото, ноќта и денот, невидливиот и видливиот свет. Името го добила по кралот Давид. Во стариот век, овој симбол се сретнува кај различни народи, во јудаизмот се сретнува дури во VII век на хебрејски печат што бил пронајден во Сидон. Од 18 век станал општ еврејски религиозен симбол. На првиот ционистички конгрес во Базел во 1897 година, бил прогласен за еврејски национален симбол, а од 1948 година се наоѓа на знамето на државата Израел.
Симболизам
Симболот на испреплетени триаголници бил вообичаен на Блискиот Исток и Северна Африка во античко време и се сметало дека носи среќа. Се верува дека штити од несреќи и штетни влијанија во секоја животна прилика. Тој ветува богатство, здравје, среќа и добро расположение и му дава благослов на сѐ што се посакува и прави.
Се поврзува со бројот седум - шест краци и средина - кој има религиозно значење, на пр. шест дена од создавањето на светот плус седмиот ден за одмор. Исто така, го симболизира Божјото владеење со целиот универзум во сите шест правци: север, југ, исток, запад, горе и долу.
Триаголниците во симболот го претставуваат неразделниот еврејски народ. Некои други велат дека трите страни претставуваат три вида Евреи: Коханими (свештенство - потомци на Арон), Левити и Израелци. Иако овие теории се интересни, тие се темелат на многу малку историски докази.
Понатамошните толкувања велат дека го обединува значењето на сите седум лични планети во астрологијата. Сатурн, Марс, Венера, Јупитер, Месечината и Меркур се наоѓаат на шесте точки на краците, додека Сонцето го формира центарот. Линиите што ги поврзуваат овозможуваат интеракција на различни планетарни сили.
Во Кабалата, два триаголници претставуваат двојност кај човекот: добро наспроти зло, духовно наспроти физичко итн. Два триаголници исто така можат да ја покажат врската помеѓу човекот и Бога. Триаголникот свртен нагоре претставува добри дела кои се искачуваат на небото и ја активираат добрината што се враќа назад на земјата, симболизирана со триаголникот свртен надолу.
Историја
Хексаграмот го наоѓаме во религиите на сите народи, па затоа е еден од најраспространетите симболи на земјата. Најзастапен е меѓу Евреите и припадниците на исламот и христијанството. Но, го има и во индискиот хиндуизам, кинескиот будизам како и во Јапонија. За време на неговиот живот, кралот Соломон го врежал хексаграмот во еден од неговите печатени прстени и постојано го носел како симбол на неговата моќ. Во античко време, овој симбол се наоѓал кај различни народи, но во јудаизмот првпат се сретнува дури во VII век на хебрејски печат пронајден во Сидон. Тоа е толку ретко во раната еврејска литература и уметност што дури и трговците со антиквитети се сомневаат во автентичноста на некое дело ако ја опишува и споменува Давидовата ѕвезда. Меѓутоа, симболот на Давид неодамна бил пронајден на еврејски гробишта во јужна Италија, кои би можеле да потекнуваат од третиот век. Некои научници тврделе дека Давидовата ѕвезда е преземена од верувањата на древните Египети, но таквите тврдења биле отфрлени бидејќи Египјаните го користеле пентаграмот во нивните ритуали. Најраната литература што ја споменува Давидовата ѕвезда е Ешкол Ха-Кофер од Јуда Хадаси напишана во средината на 12 век. Првата хебрејска молитвена книга, објавена во Прага во 1512 година, имала голема Давидова ѕвезда на корицата. Во средниот век, Евреите морале да носат беџови за да бидат препознатливи, но овие значки често не наликувале на Давидовата ѕвезда. Тоа е исто така симбол на холокаустот, кога нацистите ги принудиле Евреите да носат препознатливи жолти ѕвезди. Во 17 век, тие ја ставиле Давидовата ѕвезда на синагогите за да го идентификуваат местото на обожавање на Бога, исто како што крстот ги означувал христијанските куќи. Некои групи ортодоксни Евреи одбиваат да ја прифатат Давидовата ѕвезда како свој симбол бидејќи таа е поврзана со магија и окултизам. Ѕвездата на Давид се здобила со популарност како симбол на јудаизмот дури кога била усвоена како грб на ционистичкото движење (движење кое ги охрабрило сите Евреи да се вратат во својата држава) во 1897 година. Кога била основана модерната држава Израел, имало многу дискусии за тоа дали овој симбол треба да биде поставен на националното знаме, а од 1948 година тој е на знамето.
Марионета
Марионети се кукли контролирани човек, од горе, со помош на конци или жици. Кукловод со кој се контролира марионета е наречен манипулатор. Марионети се движат со кукловодот скриени со сцената или откриени пред публика, со користење на вертикална или хоризонтална контрола се изведуваат различни форми на театарски или забавни сцени. А застапени се и во филмовите и на телевизија.
Појава на марионетата во куклениот театар
Куклен театар е древна форма за изведба на претстави. Според некои историчари се смета дека марионетите датираат од времето со појавата на првите глумци. Има и податоци кои укажуваат на тоа дека првите претстави биле изведувани од кукли,некој вид на примитивни марионети. Постојат докази дека тие биле користени во Египет уште од 2000 година п.н.е. Марионетката во куклениот театар се користела за приказ на ритуали и церемонии.
Со користење на жици била управувана фигура од дрво, со кои биле изведувани манипулирање за да се прикаже месење леб и др. Куклите биле направени од глина и слонова коска, според доказите на најдените кукли на египетските горбишта. Од Стара Грција оставиле неколку физички примери на куклите, во нивната литература тие сугерираат дека куклен театар имал одредена важност, од каде што и доаѓа зборот кукли neurospasta, што значи „стринг-влечења“. Најстар записи за куклен театар може да се најдат во делата на Ксенофонт кој датира од околу 422 п.н.е. „Илијада“ и „Одисеја“, биле претставени со куклен театар. Херодот запишал дека за време на празниците во чест на Озирис, свештениците движеле статуи во облик на жени која се движела со придвижување на жици.
Во Стара Грција и Рим глината и слонова коска биле главни материјали за изработка на кукли. Првите кукли датира од околу 500 година п.н.е. се пронајдени во гробниците на децата. Со овие кукли може да се артикулираат рацете и нозете, а некои од нив имаа железна прачка кои се протега од врвот на нивните глави. Оваа прачка била искористена за да се манипулира со кукла од горе, токму онака како што се прави и денес во Сицилијанскиот куклен театар. Неколку од овие кукли имале конци на местото на прачки каде што се спојувале.
Средниот век и ренесансата
Терминот „марионета“ првпат бил поврзан со низа кукли во 16 век во Европа. Потеклото на зборот се смета дека може да биде сведено со Дева Марија, која често била главиот карактер на куклени претстави во текот на 1500 година. Италија се смета за почетокот и домот на марионетка, благодарение на влијанието на Римската куклен театар. А тоа се однесува на Ксенофонт и Плутарх. Христијанската црква ги користела марионети за потикнување на моралот со прикажување на игри. Се верува дека поимот марионета се појавува околу 1600 година. Комедијата sneaked била изведувана во куклен театар со марионети. Но како што одминувало времето така и цркавата ги повлекува конците и го забранува театарот со марионети.
Сицилијанската марионета
Страните од запрежните коли биле украсени и констуирани во вид на сцени исто така имале и насликано цртежи. Цртежите биле насликани од Француските романтични песни, како на пример „Песната на Роланд“. Овие исти приказни и форми се донесени во традиционалните куклени театри кои се рачно изработени од дрво. Марионети во оваа уметност се нарекува Opira di pupi (Операта на кукли). Операта со кукли е традиција на сицилијанската cantastorî (пее приказни) се вкоренети во Прованса трубадурската традиција во Сицилија, за време на владеењето на Фредерик III, светиот римски цар, во првата половина на 13 век. Палермо, Сицилија е одлично место за да се види оваа уметност со марионетките на изведба во куклен театар.
Марионетски опери
Во осумнаесеттиот век, опери биле специјално компонирани за марионети. Моцарт како дете гледал претстави со марионети, па тоа оставило впечаток на него што резултирало со компонирање опери за марионети. Исто така и Глук, Хајдн, де Фала и Респини составиле опери за марионети. Денес во Салцбург во Австрија, марионетскиот театар продолжува како традиција на презентирање на опери со марионети.
Марионетата во модерното време
Марионети понекогаш се нарекуваат „кукли“, но терминот „марионети“ е попрецизен, кога се работи за изведба на другите форми на куклен театар, во споредба со кукли од чадор ракавица, шипки, театар со сенки и др. Во Велика Британија на почетокот од 20 век, Х. Whanslaw и Валдо Ланкастер, се соосновачите на британскиот куклен театар и модел еснаф. Тие ја продолжиле работата на покојниот Ерик Брамал. Марионетите продолжуваат да се развиваат со Крис Самервил, кој изработил само  наменски театар во Велика Британија тоа е куктурниот театар Алеркин (изградена 1958) во Rhos на Море, Северен Велс. Крис Самервил, изработил самонаменски куклен театар за марионети во Арлекин (изградена 1958) во Rhos на Море, Северен Велс. Други театри, кои повремено се претстават со марионети се Little Angel куклен театар, основан од Џон и Линди Рајт во Ислингтон, Лондон и Норвич куклен театар основан од Реј & Џоан да Силва. Единствениот куклен татар во Велика Британија кој продолжува да користи марионети со долги конци низ годините е Куклениот театар Barge, основан од Грен и Џулиет Мидлтон во Mалата Венеција, Лондон.
Шкотските маски и куклениот театар делувале како катализатор помеѓу агенциите и истражувачките центри за интерес за развојот на маските и куклениот театар. Во Салцбург, куклениот театар бил основан во 1913 од професорот Anton Aicher. Aicher бил под влијание на грофот Франц Почи кој го основа Минхенскиот марионетски театар во Германија во 1855. Денес во Салцбург марионетски театар е под раководство на уметничкиот директор на внуката на Anton Aicher, Gretel Aicher. Салцбурскиот марионетски театар изведува во главно опери како Die Fledermaus и The Magic Flute и мал број на балети како оревокршачката.
Марионетскиот театар во Schoenbrunn Palace во Виена, е марионетскиот театар со долга историја. Важна организација има националниот театар во Прага кој во својот репертоар има марионетска претстава од Моцарт познатата Don Giovanni. Продукцијата има периодични костуми и прекрасно дизајнирани од осумнаесеттиот век.
ДНК-микрочип
ДНК-микрочип (исто така познат како биочип) — збирка на кратки ДНК-молекули (олигонуклеотиди) врзани за цврста подлога. Се користи во молекуларната биологија за мерење на нивото на експресија на голем број на гени одеднаш или, пак, за генотипизација на повеќе региони на одреден геном. Секое место (точка) на врзување на ДНК-молекула содржи пикомоли (10−12 мола) од специфична ДНК-низа, позната како проба (или репортер или олиго). Таа може да биде краток сегмент од одреден ген или, пак, некој друг ДНК-елемент, а служи да врзе (хибридизира) соодветна кДНК- (комплементарна ДНК) или кРНК- (комплементарна РНК) молекула (наречена цел) под одредени услови. Хибридизацијата помеѓу пробата и целта обично се детектира и се мери со користење на цели обележани со флуорофори, сребро или хемолуминисцентна супстанца. На овој начин се одредува релативната застапеност на одредени ДНК- или РНК-низи кај целта.
Марионета
Марионетата во модерното време
Во Австралија има традиција околу марионетите и куклите. Peter Scriven, основач на маринетскиот театар во Австралија и Richard Bradshaw OAM се двајца од попознатите куклари.Во франција, повеќето марионети се Guignol( рачна марионета создадена во Лион во 1808), во Picardie (франција), Lafleur е марионета од Amiens. Cabotans d'Amiensсе рачно обработени, користејки дрво, со централна прачка и жици за раце и нозе.
ДНК-микрочип
Најчесто употребувана техника за производство на ДНК-микрочипови е фотолитографијата, кај која ДНК-сегменти од гени со позната низа се синтетизираат директно на црвста подлога (најчесто стакло со тенок органски слој).
Првите чипови на нуклеински киселини биле макрочипови, со димензии околу 9 см x 12 см, а првата анализа на компјутеризирана слика добиена од макрочип била објавена во 1981 година.
Принцип
Главниот принцип на функционирање на ДНК-микрочиповите е хибридизацијата помеѓу две ДНК-нишки, што претставува способност на ДНК-низите да се врзуваат меѓусебе со помош на водородни врски кои се формираат помеѓу комплементарните базни парови.
Голем број на комплементарни базни парови во одредена олигонуклеотидна низа води до појако нековалентно (електростатичко) врзување меѓу двете нишки.
По измивањето на неспецифично врзаните низи, само јако-врзаните низи ќе останат во хибридизирана состојба. Флуоресцентно-обележаните целни низи кои се врзуваат за низите на пробите создаваат сигнал чиј интензитет зависи од условите на хибридизацијата, како што е температурата, и процесот на миење по хибридизацијата. Вкупната јачина на сигналот од одредено место (или точка, англ. feature) зависи од количината на целните низи, од примерокот, кои успешно се врзале за пробите присутни на тоа место. ДНК-микрочиповите користат релативна квантификација, кај која интензитетот на одредена точка се споредува со интезитетот на истата точка но под други услови, а идентитетот на точката е одреден со нејзината локација односно позиција на површината на чипот.
Употреба и типови
Постојат многу типови на микрочипови, а особината по која најмногу се разликуваат е дали просторно се распоредени на површина или на кодирани перли: ДНК-микрочиповите може да се користат за детекција на ДНК-молекули (како во компаративната геномска хибридизација) или за детекција на РНК-молекули (најчесто како кДНК, по реверзна транскрипција) кои можат или не можат да се транслатираат во белковини. Процесот на мерење на генската експресија преку кДНК се нарекува анализа на експресијата или профилирање на експресијата.
Производство
ДНК-микрочиповите може да се произведуваат на различни начини, во зависност од бројот на пробите, барањата за прилагодување и видот на научното прашање кое се поставува. ДНК-микрочиповите од комерцијалните продавачи може да имаат број на проби кој варира од 10 па сè до 5 милиони или повеќе.
Точкести и in situ синтетизирани микрочипови
ДНК-микрочиповите може да се произведат со користење на различни технологии, вклучувајќи печатење со фини пинови врз стаклени слајдови; фотолитографија која користи претходно изработени маски; фотолитографија која користи динамички микроогледални уреди; инк-џет печатење; или електрохемиски на микроелектрични чипови.
Кај олигонуклеотидните ДНК-микрочипови, пробите се кратки низи дизајнирани да одговараат на делови од низите на познати или предвидени отворени рамки за читање (англ. open reading frame — ORF). Иако олигонуклеотидни проби често се користат и кај точкестите ДНК-микрочипови, терминот "олигонуклеотиден ДНК-микрочип" најчесто се однесува на специфичната техника на нивно производство. Олигонуклеотидните ДНК-микрочипови се произведуваат со синтетизирање на секоја одделна низа директно на површината на микрочипот (in situ), наместо да се врзуваат веќе синтетизирани низи, како кај точкестите ДНК-микрочипови. Низите можат да бидат подолги (60-нуклеотидни проби, како што е Agilent дизајнот) или пократки (25-нуклеотидни проби, произведени од Affymetrix) зависно од целта; подолгите проби се поспецифични за целта, додека пократките проби можат погусто да се нанесат на површината на микрочипот и се поевтини за производство. Една од техниките за производство на олигонуклеотидни ДНК микрочипови е фотолитографска синтеза (Affymetrix) на супстрат од силициум, каде се користи светлина и фотосензитивни маскирачки агенси за "изградба" на низата, нуклеотид-по-нуклеотид. Секоја проба, која треба да се нанесе, селективно се "демаскира" пред вронување на микрочипот во раствор кој содржи еден вид на нуклеотид, потоа се врши реакција на "маскирање", па следните проби повторно се демаскираат во подготовка за вронување на микрочипот во раствор на друг нуклеотид. После одреден број повторувања на постапката, низите на секоја проба се целосно синтетизирани. Развиена е и метода на синтеза на пробите без употреба на реакции на маскирање.
Двоканална и едноканална детекција
Двобојните ДНК-микрочипови или двоканалните ДНК-микрочипови обично се хибридизираат со кДНК подготвена од два примерока кои треба да се споредат (на пример, заболено ткиво во споредба со здраво ткиво) и кои се обележани со два различни флуорофора. Флуоресцентните бои кои најчесто се користат за означување на кДНК се Cy3, кој емитира на бранова должина од 570 nm (што одговара на зелениот дел од спектарот) и Cy5, кој емитира на бранова должина од 670 nm (што одговара на црвениот дел од спектарот). Двата Cy-обележани примероци од кДНК се мешаат и хибридизираат во еден ДНК-микрочип, кој потоа се скенира за да се визуелизира флуоресценцијата на двата флуорофора по ексцитација со ласерски зрак со дефинирана бранова должина. Релативните интензитети на секој флуорофор потоа се користат во анализа заснована на сооднос за да се идентификуваат нагорно-регулираните и надолно-регулираните гени.
Олигонуклеотидните ДНК-микрочипови често имаат контролни проби дизајнирани да се хибридизираат со RNA-spike-ins (кратки синтетски РНК-полимери). Степенот на хибридизација помеѓу RNA-spike-ins и контролните проби се користи за нормализирање на мерењето на хибридизацијата за целните проби. Иако апсолутните нивоа на генска експресија може да се одредат, во ретки случаи, во двобојниот ДНК-микрочип, релативните разлики на генската експресија помеѓу различните точки во примерокот и помеѓу различни примероци е претпочитаниот метод на анализа на податоци за системот со две бои. Примери за снабдувачи на такви ДНК-микрочипови се: Agilent со нивната Dual-Mode платформа, Eppendorf со нивната DualChip платформа за колориметриско Silverquant обележување и TeleChem International со Arrayit.
Во едноканалните ДНК-микрочипови или еднобојните ДНК-микрочипови, чиповите даваат податоци за интензитетот на секоја проба или група на проби, што означува релативно ниво на хибридизација со обележаната цел. Меѓутоа, тие не покажуваат нивоа на застапеност на одреден ген, туку релативна застапеност, кога се споредуваат со други примероци испитувани со истиот експеримент. Секоја одделна РНК-молекула подлежи на разликите во протоколите и сериите за време на фазите на амплификација, обележување и хибридизација, што ги прави споредбите помеѓу гените за истиот ДНК-микрочип неинформативни. Споредбата на две различни услови за истиот ген изискува две посебни еднобојни хибридизации. Неколку популарни едноканални системи се Affymetrix "Gene Chip", Illumina "Bead Chip", едноканалните ДНК-микрочипови на Agilent, "CodeLink" ДНК-микрочиповите на Applied Microarrays и "DualChip & Silverquant" микрочиповите на Eppendorf. Позитивната страна на системот на еднобојните ДНК-микрочипови лежи во фактот што еден несоодветен примерок не може да влијае на податоците добиени од другите примероци, бидејќи секој чип е изложен само на еден примерок (за разлика од двобојниот систем, каде еден нискоквалитетен примерок може драстично да влијае врз целокупната прецизност на податоците, дури и во случај другиот примерок да е со висок квалитет).
Марионета
Марионетите во филмот и телевизијата
Со зголемувањето на популарноста на телевизијата и филмот, порасна и популарноста на марионетите особено во програмите за децата. Приказната за пинокио и неговата адаптација од дизни е изведена со марионети во 1940. А во 1950 година во Велика Британија, почна марионетска претстава за деца Andy Pandy која има долг рок на BBC. Во 2004 година се појавува филм во целосна должина од наградената марионета “фантазијата  String”, со режија од Dane Anders Rønnow Klarlund.
Куклите се користени и во анимираните филмови. Чешки аниматори, Jiří Trnka. Pixar исто така користи куклен софтвер неречен Marionette за да ги направи анимациите.
Сицилијански марионети
Сицилијанските марионети се помеѓу наједноставните кукли за работење. Тие обично се изработени од дрво и имаат прачка која се протега низ телото до главата. На оваа прачка се поврзани конците на рацете и нозете со кои се контролира куклата.