cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Микрозаштита од ризици
Пример за микрозаштита од каматен ризик
Понатаму, да претпоставиме дека предвидувањата за опаѓање на каматните стапки навистина се оствариле, така што на денот кога банката го добила најавениот паричен прилив, каматната стапка на тримесечните евродоларски депозити изнесува 2,25%. Оттука, банката е принудена да ги инвестира средствата по новата, пониска каматна стапка, при што нејзината изгубена добивка изнесува:
3 000 000 х (0,00285 – 0,0225) х 91/360 = 4 550 долари.
Меѓутоа, на истиот ден, банката ја ликвидира фјучерс-трансакцијата така, што ги продава фјучерсите. Притоа, опаѓањето на каматните стапки довело до пораст на цената на фјучерсите, на пример, на 97,65 индексни бодови, што одговара на каматна стапка од 2,35%. Според тоа, каматната стапка на пазарот на фјучерси се намалила за 70 основни бодови. Имајќи предвид дека намалувањето на каматната стапка на фјучерсите за еден основен бод одговара на пораст на цената на фјучерсите за 25 долари, тоа значи дека на секој фјучерс-договор банката заработила по 1 750 долари (70 х 25), односно нејзината добивка од трите фјучерс-договори изнесува 5 250 долари. Како што се забележува, преку трансакциите на пазарот на фјучерси, банката успеала да ја покрие изгубената добивка од пазарот на евродоларски депозити, па дури и нешто да заработи.
Притоа, микрозаштитата од ризиците ги вклучува следниве трансакции:
Денес: Очекуван прилив = 3 милиони долари. Тековна каматна стапка = 2,85%. Купување три фјучерс-договори по цена од 96,95.
Иднина: Орочен евродоларски депозит по каматна стапка од 2,25%. Продавање три фјучерс-договори по цена од 97,65.
Финансиски резултат: Изгубена добивка од 4 550 долари на пазарот на евродоларски депозити. Добивка од 5 250 долари на пазарот на фјучерси.
Нето-ефект: 5 250 – 4 550 = 750 долари (добивка).
Рогози
Рогози — семејство цветни растенија од редот на тревите (Poales).
Согласно системот APG III од 2009 г. семејството има два рода: шаварот (Sparganium) и рогозот (Typha) со вкупно 51 вид.
Кронквистовиот систем од 1981 г. го сместил семејството во редот рогозовидни Typhales, поткласа комелиниди во класата еднолисните (Liliopsida).
Членовите на семејството се мочуришни зелјести растенија with дворедни листови и густи кафеникави шилци на еднополовите цветови.
Најраните фосили (полен и цветови) се најдени во наоди од кредата.
NGC 4376
NGC 4376 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 2 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4376 е од видот Im. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4376 има привидни димензии од 1,4' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 157°.
Други поделби
Проучување на NGC 4376 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40494. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 288. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Цеко Стефанов
Цеко Стефанов – Попиванов (Кочани, 27 септември 1907 – Скопје, 20 септември 1944) — македонски поет, писател и новинар. Во 1943 година одиграл контроверзна улога во убиството на 13 симпатизери на НОБ и партизани од страна на бугарските окупациски сили.
Животопис
Рано се приклучува кон работничкото движење. Во 1926 година учествува на Вториот конгрес на СКОЈ во Виена.
Заедно со Чедомир Миндеровиќ во 1932 година ја објавува збирката поезија „Документи“, а во 1933 година ја објавува својата најзрела поетска творба, репортажната поема „Мата Теглач“. Критиката доста поволно ја оценува оваа поема, но набрзо неговиот татко Стефан Попиванов е уапсен од Сталиновата полиција во СССР како агент-провокатор и како реакција на тоа левоориентираните публикации во земјата му ги затвораат вратите на Стефанов. Во 1938-1939 година ја пишува драмата „Земјата“ на македонски народен јазик, во 1940 година, заедно со Радослав Гогиќ, ја објавува репортажата „Поданици на ничијата земја“ (за фашистичкиот прогон на Евреите), а во 1941 година објавува избор од својата поезија под наслов „Оризови полиња“.
Во 1930-тите соработува со повеќе весници и списанија („Луч“, „Вардар“, „Штампа“, „Правда“), уредник е на „Јужни задругар“, а пишува и за бугарски весници. Одржува блиски контакти со Кочо Рацин, Јован Поповиќ, Антун Колендиќ и Бранко Лазаревиќ. Главно пишува на српски јазик, но и на македонски и бугарски.
На 22 септември 1943 се приклучува на Шарскиот партизански одред. Во одредот не останува долго и бега од одредот на 18 октомври. Оди во бугарската полиција и дава податоци за одредот и за заднинската организација врз основа на кои на 21 октомври е извршена акција на бугарските окупациски сили во која загинуваат 13 симпатизери на НОБ и партизани.
По акцијата Стефанов е држан еден месец во затвор по што е испратен во Бакумскиот манастир во Пазарџик. На 10 јуни 1944 година се враќа во Скопје, а на 20 септември, непосредно пред ослободувањето на Скопје, се самоубива.
Син е на Стефан Попиванов и брат на Малина Попиванова. Татко е на сликарот Златко Стефанов.
Во 1996 година Блаже Ристовски ја објавува неговата драма „Земјата“.
Првомај (село)
Првомај  (Първомай) — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Петричко-санданската котлина, во најнискиот дел помеѓу планините Беласица и Огражден, во близина е реката Струмица, која се влева во реката Струма. Климата е преодна средоземна и е погодна за одгледување на сите видови овошје и зеленчук, овошни дрвја и некои суптропски растенија. Зимата е блага, а летото е потопло. Поради климатските промени, зимската сезона постепено исчезнува во последните години. Селото е погодна почетна точка за искачување на Маркови Кладенци и високите делови на планината Огражден.
Селото Првомај се наоѓа на 6 километри западно од Петрич, на надморска висина од 118 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 6.763 км2.
Историја
Првомај е една од најмладите населби во Бугарија. Било прогласено за село на 12 декември 1955 година од населба Мендово. Училиштето е најстарата институција од 1947 година. Од прогласувањето на селото до 1987 година селото е општински центар со 26 села во рамките на општината, главно во планината Огражден и во подножјето.
Поголемиот дел од жителите на селото се христијани, мигранти од планинските села во Огражден. Првите доселеници во селото се од Долна Рибница, формирајќи маало во месноста Чалијата. По нив, се населиле жителите на селата Чуричени, Право Брдо, Мендово, Иваново, Кавракирово, Крушица, Гега, Волно, Белтока, Крнџилица, Боровичене, Зојчене, Долене и Дреновца.
==Население ==
Според бројот на жители, селото е во првите 10 од најголемите населби во регионот на Благоевград и е второ по големина село во округот. Селото е поголемо од градовите Белица (3362), Добриништа (2836), Мелник (217) и Хаџидимово (2730), како и општинските центри Струмјани (960), Грмен (1998) и Сатовча (жители од 1944 година). Од 15 март 2017 година, населението во Првомај е 3686 лица со постојана адреса и 3346 лица со тековна адреса.
Асколдова могила (Киев)
Асколдовата могила (украински: Аскольдова могила) се гробишта кои се наоѓаат во Киев, Украина.
Овие гробишта се едни од најпознатите во киевската историја, кои биле уништени во времето на советската ера. Денеска, на ова место се наоѓа парк и истоимен споменик. Некогашната могила се наоѓа меѓу реката Днепар, улицата Иван Мазепи и Мариинскиот парк.
Историја
Во текот на историјата, ова место се нарекувало, како што е и денес, Асколдова могила, односно место каде се наоѓа гробот на викиншкиот военоначалник Асколд, кој заедно со Дир го завладеал Киев, а подоцна организирал и поход кон Цариград. На ова место била изградена црквата Свети Никола. За изградба на црквата, големо влијание имала војвотката Олга или Олма. Сепак, некои тврдат дека основач на црквата бил самиот Асколд.
Во 971 црквата на Свети Никола била уништена од страна на синот на Олга - Светослав I, чие владеење е поврзано со враќање на паганските обичаи и прогонство на христијанското население. Во 990 година, кнезот Владимир ја изградил црквата од дрвен материјал. Во 1036 година, на ова место бил основан голем манастир.
Могила
Во Руската Империја, во Асколдската могила биле погребувани многу познати луѓе од Киев. Во 1935 година, гробиштата биле затворени, и по ова било одлучено истите да бидат растурени за да се создаде парк. Денеска во паркот се наоѓа споменик од дрвен крст, потсетувајќи дека во 1918 година на гробиштата биле погребани голем број на млади украински патриоти кои загинале во борба против Болшевиците. На овие гробишта биле погребани руските пилоти Петар Несторов како и Евграф Крутењ.
Во времето на германската окупација, Асколдските гробишта биле користени за погребување на германските војници, кои биле отстранети по ослободувањето во 1944 година. По 1945 година, овде биле погребувани воени лица и полицајци кои загинале за време на војната. Во 1957 година, нивните останки биле пренесени во Паркот на вечната слава.
Туризам во Албанија
Туризмот во Албанија се одликува со археолошкото наследство уште од времето на старите Илири, Грци, Римјани и Отоманци, потоа со преубавите плажи на албанското крајбрежје, огромните и прекрасни планини, вкусната албанска кујна, бункерите од светските војни, гостопримството, традицијата, ниските цени и преубавата селска средина. Списанието Lonely Planet ја рангира Албанија на место број 1 кое треба да се посети во 2011 година. The New York Times ја рангира Албанија 4-та помеѓу 52 одредишта кои треба да бидат посетени во 2014. Иако сè уште неоткриена, Албанија полека го зазема заслуженото место во туризмот, после цел еден век од независноста. Huffington Post наведе 10 причини за посета на Албанија во 2013 година. Неодамна, Албанија беше официјално наречена "Go Your Own Way". Претходно, беше условена како "A New Mediterranean Love" и "Europe's Last Secret".
Најголемиот дел од туристите во Албанија доаѓаат од соседните земји: Косово, Македонија, Црна Гора, Грција, Италија и албанската дијаспора. Странските туристи најчесто доаѓаат од Средна и Источна Европа, поточно од Полска, Чешка, Словачка и Унгарија, потоа Германија, Белгија, Холандија, Франција, Британија и Скандинавија, и на крај од САД, Турција и некои азиски земји.
Спротивно од некои шпекулации, Албанија е безбедна земја за патување со топли луѓе кои помагаат придржувајќи се на познатата реченица Buke, Kripe e Zemer (Леб, Сол и Срце). За подобро уживање и покорисни информации, гостите кои доаѓаат за првпат во Албанија се консултираат и охрабруваат преку мрежни места и форуми, или просто резервираат билет преку некој локален тур-оператор. Организираните групи кои доаѓаат ги посетуваат археолошките наоѓалишта, историските градови, или се одмараат во Драч и Шенѓин. Во последно време, голема заинтерсираност има за сплаварењето, набљудувањето на птици, велосипедизам, планинарење, пешачење и тури низ руралните средини. Исто така, популарен е и "дентал" туризмот, поради многу ниските цени за изведување на стоматолошки услуги. Локалната традиционална кујна може да се проба во земојделските подрачја, покрај туристички атракции и убави места секаде низ државата.
Meѓутоа, лошата страна што се заканува на туризмот е слабата патна мрежа и инфраструктура, нерегулирани соодветни места за отпад, нелегална изградба на објекти, нерешена сопственост на земјиште и неквалификуваниот сектор за гостопримство. Сево ова е резултат на долгата изолација на Албанија, но во последните години се докажува спротивното. Поголемиот дел на главни патишта, некои планински се изградени преку европските ИПА фондови. Приватниот сектор и странските дарители инвестираат во сместувачки капацитети и во реновирање на историски наоѓалишта.
Систем на дорзална колумна – медијален лемнискус
Постојат три групации на неврони кои учествуваат во овој пат: неврони од прв ред, неврони од втор ред и неврони од трет ред. Невроните од прв ред се сетилни неврони сместени во ’рбетните ганглии, кои ги праќаат своите аферентни нервни влакна низ двете дорзални колумни на ‘рбетниот мозок – грацилниот Голов пат (fasciculus gracilis – Golli) и кунеатниот Бурдахов пат (fasciculus cuneatus – Burdachi). Аксоните од прв ред градат синапси со неврони од втор ред сместени во јадрата на дорзалната колумна (Головото јадро или nucleus gracilis и Бурдаховото јадро или nucleus cuneatus) во долниот дел на продолжениот мозок. Невроните од втор ред ги праќаат своите аксони до таламусот. Невроните од трет ред се наоѓаат во вентралната јадрена група во таламусот, а нивните влакна се искачуваат до постцентралната витка.
Сетилните информации од горната половина на телото се примаат на цервикалното ниво на ‘рбетниот мозок (ниво на вратните прешлени) и се спроведуваат преку кунеатниот Бурдахов пат, додека сетилните информации од долната половина на телото се примаат на лумбално ниво на ‘рбетниот мозок (ниво на слабинските прешлени) и се спроведуваат преку грацилниот Голов пат. Головиот пат е медијален во однос на полатералниот Бурдахов пат.
Аксоните на невроните од втор ред на Головото и Бурдаховото јадро се познати како внатрешни лачни влакна (fibrae arcuatae internae), а по сетилната крстосница (decussatio lemnisci medialis) во продолжениот мозок тие ја формираат надворешната лента или медијалниот лемнискус (lemniscus medialis), која патува до таламусот каде се градат синапси со невроните од вентралната јадрена група, кои, пак, испраќаат аксони до постцентралната витка во темениот резен. Сите аксони кои припаѓаат на системот на дорзална колумна – медијален лемнискус се долги, миелинизирани аксони, кои брзо спроведуваат дејствен потенцијал.
Структура
Системот на дорзална колумна – медијален лемнискус е составен од неврони од прв, втор и трет ред, почнувајќи од ’рбетните ганглии. Аксоните на невроните од прв ред ги градат нагорните Голов и Бурдахов пат, а стапуваат во контакт со невроните од втор ред на Головото и Бурдахово јадро во продолжениот мозок. Аксоните на невроните од втор ред се внатрешните лачни влакна (fibrae arcuatae internae), кои преминуваат на спротивната страна кај сетилната крстосница (decussatio lemnisci medialis) и потоа продолжуваат како медијален лемнискус (надворешна лента) до таламусот. Во таламусот овие аксони градат синапси со невроните од вентралната јадрена група (неврони од трет ред), кои ги праќаат своите аксони до постцентралната витка на темениот резен.
Головиот пат (fasciculus gracilis – Golli) носи сетилни информации од долната половина на телото кои влегуваат во ‘рбетниот мозок на лумбално (слабинско) ниво. Бурдаховиот пат (fasciculus cuneatus – Burdachi) носи сетилни информации од горната половина на телото (горни екстремитети, труп и врат), кои влегуваат во ‘рбетниот мозок на цервикално (вратно) ниво.
На напречен пресек Головиот пат (или сноп) има форма на клин, а лежи веднаш до задната средишна преграда на ‘рбетниот мозок (septum medianum posterius). Неговата база е површината на ‘рбетниот мозок, а неговиот врв е насочен кон задната сива комисура (commissura grisea posterior medullae spinalis). Головиот сноп се зголемува во димензија одејќи од дното кон врвот на ‘рбетниот мозок.
Бурдаховиот пат на напречен пресек има форма на триаголник, а лежи помеѓу Головиот сноп и задниот рог на ‘рбетниот мозок, при што базата му е површината на ‘рбетниот мозок. Неговите влакна се поголеми од оние на Головиот пат, а потекнуваат од дорзалните корења на ’рбетните нерви (nervi spinalis radix posterior). Некои влакна се искачуваат на релативно кратко растојание во снопот, влегувајќи потоа во сивата маса на ‘рбетниот мозок, каде стапуваат во контакт со клетките на дорзалното јадро (nucleus thoracicus posterior s. nucleus dorsalis), додека други се искачуваат до продолжениот мозок, каде завршуваат во Головото и Бурдаховото јадро.
Двата нагорни патишта се сретнуваат на Т6 нивото. Нагорните патишта типично имаат три нивои на неврони, имено неврони од прв, втор и трет ред, кои ја пренесуваат информацијата од физичката точка на восприемање до точката на толкување (интерпретација) во мозокот.
Периферија и ‘рбетен мозок
Кога дејствен потенцијал е создаден од механорецептор во одредено ткиво, тој патува низ периферниот аксон на невронот од прв ред. Овој неврон е псевдоуниполарен по форма, а неговото клеточно тело е сместено во спинална ганглија. Дејствениот потенцијал потоа продолжува низ дорзалниот корен на ’рбетниот нерв, па од таму во задниот рог на ‘рбетниот мозок, за да се искачи по дорзалната колумна на ‘рбетниот мозок. Аксоните од долниот дел на телото влегуваат во дорзалната колумна под ниво Т6 и патуваат низ средишниот дел на колумната, односно Головиот пат (fasciculus gracilis – Golli). Аксоните од горниот дел на телото влегуваат во дорзалната колумна над нивото Т6 и патуваат низ надворешниот дел на колумната, односно Бурдаховиот пат (fasciculus cuneatus – Burdachi). И двата снопа се сместени во дел од ‘рбетниот мозок наречен задна врвца или сноп (funiculus posterior), кој лежи помеѓу задниот бочен жлеб (sulcus posterolateralis medullae spinalis) и средишниот заден жлеб (sulcus medianus posterior medullae spinalis). Меѓусебе двата снопа се одвоени со преграда составена од глијални клетки, наречена средна задна преграда (septum intermedium posterius), која се одвојува од истоимениот површен жлеб (sulcus intermedius posterior).
Дорзалната колумна доаѓа до спојот помеѓу ‘рбетниот и продолжениот мозок, каде аксоните од долниот дел на телото (Голов пат) градат синапси со невроните во Головото јадро (nucleus gracilis), додека аксоните од горниот дел на телото (Бурдахов пат) градат синапси со невроните во Бурдаховото јадро (nucleus cuneatus).
Невроните од прв ред лачат супстанца P во задните рогови на ‘рбетниот мозок како медијатор за сигнализирање на болка. Задните рогови на ‘рбетниот мозок вршат пренос на сигнали за болка од периферијата до самиот ‘рбетен мозок. Друга локална молекула која го модулира преносот за сигнал на болка во задните рогови на ‘рбетниот мозок е аденозинот.
Мозочно стебло
Невроните во јадрата на дорзалната колумна (Головото и Бурдаховото јадро) се неврони од втор ред. Нивните аксони преминуваат на другата страна од продолжениот мозок, каде се именуваат како внатрешни лачни влакна (fibrae arcuatae internae), кои го формираат медијалниот лемнискус или надворешната лента (lemniscus medialis) од двете страни на продолжениот мозок. Нивното преминување на спротивната страна се нарекува сетилно вкрстување (decussatio lemnisci medialis).
Во продолжениот мозок, медијалниот лемнискус е ориентиран нормално на начинот на кој влакната патуваат во дорзалната колумна. На пример, во дорзалната колумна влакната од долните екстремитети се поставени медијално, додека влакната од горните екстремитети се поставени латерално. На ниво на медијалниот лемнискус, аксоните од ногата се поставени повеќе вентрално, додека аксоните од раката се поставени повеќе дорзално. Влакната од трогранковиот нерв (nervus trigeminus, CN V), кои ја инервираат главата, се надоврзуваат дорзално од влакната на горните екстремитети, каде учествуваат во изградбата на медијалниот лемнискус.
На ниво на мостот медијалниот лемнискус се ротира за 90°. Секундарните аксони од невроните кои ја инервираат главата остануваат на исто место, додека аксоните од долните екстремитети се преместуваат нанадвор.
Аксоните го поминуваат остатокот на мозочното стебло и влегуваат во таламусот каде градат синапси со две јадра: во nucleus ventralis posterolateralis thalami за сензации од вратот, трупот и екстремитетите; и во nucleus ventralis posteromedialis thalami за сензации од главата.
Од таламус до кора на големиот мозок
Аксоните на невроните од трет ред, од nucleus ventralis posterolateralis thalami се искачуваат до задниот крак на внатрешната чаура (crus posterius capsulae internae). Оние кои потекнуваат од главата и ногата ги менуваат своите релативни позиции. Аксоните градат синапси со примарната соматосетилна кора на големиот мозок, така што сензацијата од долните екстремитети е најмедијална (на пример, парацентралниот резен – lobulus paracentralis), а сензацијата од горниот дел на телото е повеќе латерална.
Функција
Дискриминаторната сензација е добро развиена кај човековите прсти и овозможува откривање на фини текстури. Исто така ја овозможува способноста позната како стереогноза, односно препознавање на непознат предмет само со употреба на рацете, без употреба на сетилата за вид и слух. Ваквата фина сензација ја овозможуваат механорецепторите наречени тактилни корпускули (Мајснерови телца), кои лежат во дермисот на кожата близу до епидермисот. Кога овие структури се стимулирани од слаб притисок, во нив се создава дејствен потенцијал. Алтернативно, проприоцептивните мускулни вретена и други рецептори за допир на површината на кожата, како што се Меркеловите клетки, луковичните телца (корпускули), ламеларните корпускули (Пачиниеви телца) и рецепторите на влакнените фоликули (перитрихијални завршетоци) може да го вклучат првиот неврон од овој пат.
Сетилните неврони на системот на дорзална колумна – медијален лемнискус се псевдоуниполарни (neuron pseudounipolare).
Клиничко значење
Оштетување на системот на дорзална колумна – медијален лемнискус под нивото на вкрстување на влакната резултира со губиток на осетот за вибрација и проприоцепција на истата страна од телото кадешто се наоѓа лезијата. Оштетувањето на системот на дорзална колумна – медијален лемнискус над нивото на вкрстување на влакната резултира со губиток на осетот за вибрација и проприоцепција на спротивната страна од телото во однос на тоа каде се наоѓа лезијата. Овој систем се тестира со помош на Ромберговиот тест.
Оштетување на кој било од патиштата на дорзалната колумна може да доведе до трајно губење на осетот во екстремитетите (синдром на Браун-Секар).
Мирослав Церар
Мирослав Церар роден во Љубљана, на 28 октомври 1939 година како словенечки и југословенски гимнастичар,  кој освоил медали на две Олимписки игри, четири светски првенства и пет европски првенства.
Кариера
Меѓународната кариера на Церар започна во 1958 година. година, кога го освои бронзениот медал на Светскиот куп во Москва на коњ со рачки. На Олимписките игри во 1960 година во Рим, Церар го освоил осмото и деветтото место со југословенската гимнастичка репрезентација. Самостојно се натпреваруваше само на вратило, каде го освоил петтото место.
На Европското првенство во 1961 година, одржана во Луксембург, тој освои четири златни медали: во секаде, на коњ со рачки, кругови и разбој, и освои бронза во сводот. На Светското првенство во Прага 1962 година, тој освои злато на вратило и на коњ со рачки, пред Борис Шахлин. На Европското првенство во Белград одржано во 1963 година, освои дури шест медали, четири златни и еден сребрен и еден бронзен. На Олимписките игри во 1964 година освои два медали, еден златен и еден бронзен и шесто место на вратило.
Во меѓувреме, Церар освои златен медал на Светското првенство во 1966 година одржана во Дортмунд во натпревар на коњ со рачки и бронза на разбој.
На Олимписките игри во 1968 година во Мексико Сити, во екипниот дел со југословенската репрезентација го зазеде 6-то место, а поединечно повторно освои злато на коњ со стисоки. Следната година, 1969 година, Церар повторно освоил злато на Европското првенство и на Светското првенство во 1970 година што се одржа во Љубљана, Церар по трет пат го освои златото и титулата светски првак на коњ со рачки.
Активната гимнастичка кариера Мирослав Церар ја заврши во 1971 година, по повредата што ја заработи на натпревар во Јапонија.
Приватно Церар ги завршил правните студии и работел како адвокат. Вршеше почесни должности во Спортскиот одбор на Југославија. Беше прв претседател на Словенечкиот олимписки комитет, а сега е претседател на Словенечката олимписка академија.
Трипати беше избран за спортист на годината во Југославија во 1961 и 1963 година и 1964 година и 1999 година. Церар беше назначен во Меѓународната гимнастичка куќа на славните.
Павел Брожек
Павел Лукаш Брожек (Paweł Łukasz Brożek; р. ) — полски фудбалер, напаѓач на Висла Краков и на полската репрезентација.
Четири големи пронајдоци на Древна Кина
Четирите големи пронајдоци (поедноставен кинески: 四大发明; традиционален кинески: 四大發明) се пронајдоци од древна Кина кои се слават во кинеската култура за нивното историско значење и како симболи на напредната наука и технологија на древна Кина. Тие се компас, барут, правење хартија, и печатење.
Овие четири пронајдоци имале длабоко влијание врз развојот на цивилизацијата низ целиот свет. Сепак, некои современи кинески научници се изјасниле дека други кинески пронајдоци биле можеби пософистицирани и имале поголемо влијание врз кинеската цивилизација, Четирите големи пронајдоци служат само за да ја истакнат технолошката интеракција помеѓу истокот и западот.
Компас
Компас од магнетит се користел во Кина за време на династијата Хан помеѓу 2 век п.н.е. и 1 век од н.е., каде што бил наречен "југо-водач" (sīnán ). Најраната референца за магнетен уред користен за навигација е во книгата од династијата Сонг која датира од 1040-1044 година, каде што има опис на железна „риба што покажува на југ“ која лебди во сад со вода, насочувајќи се на југ. Уредот се препорачувал како средство за ориентација „во непознатоста на ноќта“. Првиот суспендиран компас со магнетна игла бил запишан од Шен Куо во неговата книга од 1088 година.
Сувиот компас што се користел во Кина бил компас со сува суспензија, дрвена рамка направена во форма на желка обесена наопаку од табла, со магнетитот запечатен со восок, а ако се вртел, иглата на опашката секогаш покажувала во северниот кардинален правец. Иако европската компас-картичка во кутија и сува игла од 14 век била усвоена во Кина откако ја употребиле јапонските пирати во 16 век (кои пак дознале за тоа од Европејците), кинескиот дизајн на суспендираниот сув компас опстојувал во употреба и во 18 век.
Барут
Барутот бил измислен во 9 век од кинески алхемичари во потрага по еликсир на бесмртност. Кога трактатот на династијата Сонг, Вујинг Зонгјао (武 经 总 要) бил напишан од Зенг Гонглианг и Јанг Веид во 1044 година, различните кинески формули за барут содржеле нивоа на нитрат во опсег од 27% до 50%. До крајот на 12-от век, кинеските формули на барут имале ниво на нитрат способно да пробие низ метални контејнери од леано железо, во форма на најраните шупливи граната бомби исполнети со барут.
Во 1280 година, случајно се запалила продавницата за бомби од големиот арсенал на барут кај Вејанг, која произвела толку голема експлозија што тим од инспектори на местото една недела подоцна заклучил дека 100 стражари биле убиени веднаш, со дрвени греди и столбови разнесени високо кон небото и слетале на растојание од над 3,2 км оддалечено од експлозијата.
Во времето на Ханзо Ју и неговиот Хуолонгјинг (кој детално ги опишал воените примени на барут) во средината на 14 век, експлозивниот потенцијал на барутот бил усовршен, бидејќи нивото на нитрат во формулите на барут се искачило на опсег од 12% до 91%, со најмалку 6 различни формули во употреба за кои се сметало дека имаат максимален експлозивен потенцијал за барут. Во тоа време, Кинезите измислиле како да создадат експлозивно ѓуле со пакување на своите шупливи лушпи со овој барут збогатен со нитрат. Ископано наоѓалиште на рани мини од династијата Минг покажало дека зрнест барут бил присутен во Кина до 1370 година. Постојат докази кои сугерираат дека зрнест прав од барут можеби се користел во Источна Азија уште од XIII век.
Производство на хартија
Производството на хартија традиционално било забележано во Кина околу 105 година н.е., кога Каи Лун, официјален приврзаник на Царскиот двор за време на династијата Хан (202 п.н.е. - 220 г.н.е.), создал лист хартија со користење на црница и други растителни влакна заедно со ситни мрежи, стари партали и отпад од коноп. Сепак, неодамнешно археолошко откритие најдено во Гансу е хартија со кинески знаци на неа која датира од 8 п.н.е.
Печатење
Кинескиот изум на печатење со дрвени блокови, во одреден момент пред првата книга која датира од 868 година (Дијамантската сутра), ја произвела првата култура на печатење во светот. Според А. Хајат Мејор, кустос во Метрополитен музејот на уметност, „Кинезите беа тие што навистина ги измислија средствата за комуникација што требаше да доминираат до нашата ера“. Печатењето со дрвени блокови им одговарало повеќе на кинеските знаци отколку подвижниот тип, што исто така го измислиле Кинезите, но кој не го заменил печатењето со дрвени блокови. Западните печатници, иако биле воведени во 16 век, не биле широко користени во Кина сè до 19 век. Кина, заедно со Кореја, била една од последните земји што ги усвоила. Печатењето со дрвени блокови за текстил, од друга страна, претходело на печатењето на текст со векови во сите култури, а за прв пат се појавило во Кина околу 220 година. Тоа стигнало во Европа од 14 век или порано, преку исламскиот свет, и околу 1400 година се користело на хартија за стари мајсторски печатења и карти за играње.
Печатењето во Северна Кина било напредното во 11 век, како што било запишано од научникот и државник Шен Куо (1031–1095) од династијата Сонг дека обичниот занаетчија Би Шенг (990-1051) измислил печатење од керамички подвижен тип. Потоа, имало такви како што е Ванг Жен (активен 1290-1333) кој измислил поставка од дрвен тип, што подоцна влијаело на развивање на печатење од метален подвижен тип во Кореја (1972-1377). Печатењето од подвижен тип било долг процес ако требало да се состават илјадници поединечни карактери за печатење на само една или неколку книги, но ако се користел за печатење илјадници книги, процесот бил ефикасен и доволно брз за да биде успешен и високо применуван. Имало многу градови во Кина каде печатењето од подвижен тип, во дрвена и метална форма, било усвоено од претпријатијата на богати локални семејства или големи приватни индустрии. Судот на династијата Кинг спонзорирал огромни проекти за печатење користејќи печатење од дрвен подвижен тип во текот на 18 век. Иако е заменет со западни техники на печатење, печатењето од дрвен подвижен тип останал во употреба во изолирани заедници во Кина.
Анализа
Во 19 век, Карл Маркс ја коментирал важноста на барутот, компасот и печатењето, „Барутот, компасот и печатарската машина беа трите големи пронајдоци што го започнаа буржоаското општество. Барутот ја разнесе витешката класа, компасот го откри светскиот пазар и ги воспостави колониите, а машината за печатење беше инструмент на протестантизмот и обновување на науката воопшто; најмоќниот лост за создавање на интелектуални предуслови.“
Западните писатели и научници од 19 век па наваму овие изуми обично ги припишувале на Кина. Мисионерот и синолог Џозеф Едкинс (1823–1905), споредувајќи ја Кина со Јапонија, забележал дека заради сите доблести на Јапонија, тоа не ги прави пронајдоците толку значајни како правењето хартија, печатењето, компасот и барутот. Белешките на Едкинс за овие пронајдоци биле споменати во анализа во списанието Атинаум во 1859 година, споредувајќи ја современата наука и технологија во Кина и Јапонија. Други примери вклучуваат, во Џонсоновата нова универзална циклопедија: Научна и популарна ризница на корисно знаење во 1880 година, Шатокуан во 1887 година и од синологот Бертолд Лауфер во 1915 година. Никое од овие, сепак, не се однесувале на четири пронајдоци ниту ги нарекле „големи“.
Неодамна, научниците ја довеле во прашање важноста што се дава на пронаоѓањето на хартијата, печатењето, барутот и компасот. Особено кинеските научници се прашувале дали се дава премногу акцент на овие пронајдоци, во однос на другите значајни кинески пронајдоци. Тие истакнале дека другите пронајдоци во Кина можеби биле пософистицирани и имале поголемо влијание во Кина.
Во поглавјето „Дали четирите најголеми пронајдоци се најважните?“ од неговата книга Древни кинески пронајдоци, кинескиот историчар Денг Јинке напишал:
"Четирите пронајдоци не мора да значи дека ги сумираат достигнувањата на науката и технологијата во античка Кина. Четирите пронајдоци беа сметани за најважните кинески достигнувања во науката и технологијата, едноставно затоа што тие имаа истакната позиција во размените меѓу Истокот и Западот и дејствувале како моќна динамика во развојот на капитализмот во Европа. Всушност, античките Кинези постигнаа многу повеќе од четирите најголеми пронајдоци: во земјоделството, металургијата на железо и бакар, експлоатација на јаглен и нафта, машини, медицина, астрономија, математика, порцелан, свила и производство на вино. Бројните пронајдоци и откритија во голема мера ги унапредија производствените сили и социјалниот живот на Кина. Многу од нив се барем исто толку важни како и четирите пронајдоци, а некои се дури и поважни од тие четири."
Културно влијание
Во 2005 година, Поштата на Хонгконг создала специјално издание за поштенски марки во кое биле претставени Четирите големи пронајдоци. Серијата на поштенски марки била издадена на 18 август 2005 година за време на церемонија на која била отпечатена зголемена марка за првиот ден од издавањето. Алан Чианг (директор на поштата) и проф. Чу Чинг-ву (претседател на Универзитетот за наука и технологија во Хонгконг) го обележале издавањето на специјалните марки лично печатејќи ја марката на првиот ден.
Четирите големи пронајдоци биле прикажани како една од главните теми на церемонијата на отворање на Летните олимписки игри во Пекинг 2008. Производството на хартија било претставено со танц и цртеж со мастило на огромно парче хартија, печатење од сет на танцувачки блокови за печатење, била прикажана реплика на древен компас и барут од обемните огномети прикажани за време на церемонијата. Истражувањето спроведено од Центарот за истражување на социјални факти и јавно мислење во Пекинг покажало дека жителите на Пекинг ја сметаат програмата на Четирите големи пронајдоци за најтрогателниот дел од церемонијата на отворање.
Портрет на девојка
Портрет на девојка – слика од Александар Ѓаконов. Сликата е цртеж на хартија, завршена во 1900 година со димензии 34 х 32 см и се наоѓа во Музејот на Битола.
Опис
На сликата „Портрет на девојка“ е претставена млада девојка. Десната рака и е потпрена на долниот дел од лицето, под брадата. Косата ѝ е брановидна со внимание подготвена. На задниот дел од главата има нежна свилена шарпа. Облечена е во фустан со многу елегантни набори и малечко елече. Насликана е во духот на виенското сликарство – според облеката, начинот на дотерувањето и според стилот во кои има реалистичко сликање до најситен детаљ особено во сите црти на лицето. Девојката е млада, благо насмевната и среќна во својата младост и привлечност.
Крижевци
Крижевци — град во копривничко-крижевската жупанија во Хрватска. Според пописот од 2001 г. градот имал вкупно 11.541 жител. Поради близината на Загреб (57 км), Крижевци се развива како сателитска градска населба со поволна положба во близина на регионалните средишта Копривница (31 км), Бјеловар (33 км) и Вараждин (48 км).
За настанокот на Крижевци била важна макросообраќајната положба. Уште од антиката и средниот век на просторот на Крижевци се наоѓала крстосница на патишта, а низ населбата поминувал познатиот пат на кралот Коломан кој го поврзувал панонскиот и јадранскиот простор. Крижевци лежи на 140 метри надморска височина.
Население
Според пописот од 1991 г. составот на населението во градот Крижевци бил:
Според пописот од 2011 година, Општина Крижевци имала население од 21.122 жители, распоредени во следниве населени места:
Танц со волците
Танц со волците (англиски: Dances with wolves) — американски вестерн-филм од 1990, режиран и продуциран од Кевин Костнер. Филмот претставува адаптација на исотимената книга од 1988 на Мајкл Блејк во која се обработува приказната за поручник на армијата на унијата кој патува низ фронтовите во америка за да пронајде воена пошта и по пат се соочува со група американски староседелци.
Македонски фудбалер на годината
Македонски фудбалер на годината е годишна фудбалска награда, која се доделува од ФФМ на најдобриот македонски фудбалер во претходната година.
Парарелно со оваа награда се доделува и наградата за најдобриот играч кој игра во Првата македонска фудбалска лига.
Македонски фудбалер на годината (или Најдобар фудбалер во странство)
Извор: Fußballer des Jahres - Nordmazedonien
Аквитанска Галија
Аквитанска Галија (Gallia Aquitania) била римска провинција.
Провинцијата е основана во 27 година п.н.е.и постоела до 5 век.
Името го добило по келтското племе Аквитании, кое живеело на брегот на Атлантикот помеѓу Пиринеите и реката Лоара.
Во почетокот, главниот град бил Медиоланум Сантонум денешен Сент, а подоцна и Бурдигала  денешниот Бордо.
Аквитанска Галија добила статус на империјална провинција во која биле вклучени областите помеѓу реката Лоара и Пиринеите. Според административната реформа на Диоклецијан (284-305) била поделена на  на 3 провинции.
За време на распадот на Римското Царство, Аквитанска Галија   била доделена од императорот Хонориј  на Визиготите  и  откако добила статус на федерацја, го основала во 418 година првото варварско царство на територијата на Западното Римско Царство, кое подоцна прераснало во Царството на Визиготите со центар во  Толедо.
Кали
Кали (काली, কালী), исто така позната како ' (कालिका) или ' (শ্যামা) — хинду-божица. Кали е началник на Махавидија, група од десет тантрички божици, од кои секоја формира различен аспект на мајката божица Парвати.
Најраниот изглед на Кали е уништувач на злите сили. Таа е најмоќната форма на Шакти и божица на една од четирите поткатегории на Куламрга, категорија на тантрички саивизам. Таа го уништува злото со цел да ги заштити невините. Со текот на времето, на Кали ја обожувале разни движења и тантрички секти, како Божествената мајка, мајката на универзумот, Ади Шакти или Ади Парашакти. Сектите Шакта Хинду и Тантрик дополнително ја обожувале како крајна реалност или Браман. На неа се гледа и како божествена заштитнца и онаа што дарува мокша, или ослободување. Кали често е портретирана како стои или танцува на нејзиниот сопруг, хиндуистичкиот бог Шива, кој лежи смирено и се поклонува под неа. Кали се обожува од хиндусите низ Индија и Непал.
Етимологија
е женствената форма на „време“ или „исполнетост на времето“ со машката именка „kāla“, а по проширување, времето како „менување на аспект на природата што ги оживува нештата во живот или смрт“. Нејзините други епитети се ' („црната ноќ“) и ' („црната“).
Хомонимот  (одредено време) се разликува од kāla (црно), но тие се поврзуваат преку популарната етимологија. Поврзаноста се гледа во пасус од „Махабхарата“, на кој е претставена женска фигура која ги носи духовите на убиените воини и животни. Таа се вика Кали Мата („темната мајка“) и исто така kālī , што, како што забележал Кобурн, тука може да се прочита или како соодветно име или како опис „темносината“. Kālī е исто така женствена форма на Kāla (епитет на Шива), а со тоа и партнерка на Шива.
Потекло
Според Дејвид Кинсли, во традицијата на Хинду, Кали се споменува како посебна божица околу 600 година од новата ера, а овие текстови „обично ја ставаат на периферијата на хинду-општеството или на бојното поле“. Таа често се смета за Шакти на Шива и е тесно поврзана со него во разни Пурани.
Нејзиниот најпознат изглед е на бојното поле е во религиозниот текст VI век - Деви Махатјам. Божеството во првото поглавје на „Деви Махатјам“ е Махакали, која се појавува од телото на заспаниот Вишну како божицата Јога Нидра за да го разбуди со цел да ги заштити Брама и светот од двајцата демони, Мадху и Каитаба. Кога Вишну се разбудил, започнал војна против двајцата демони. По долгата битка со лордот Вишну, кога двајцата демони биле непоразени, Махакали добила форма на Махамаја за да ги маѓепса двата асури. Кога Мадху и Каитаба биле маѓепсани од Махакали, Вишну ги убил.
Во подоцнежните поглавја, може да се најде приказната за двајца демони кои биле уништени од Кали. Чанда и Мунда ја нападнале божицата Дурга. Дурга одговoрила со таков гнев што предизвикало нејзиното лице да стане темно и резултирало во појавата на Кали од челото на Дурга. Изгледот на Кали е темносин, затемнет со потонати очи и носи сари од тигарска кожа и венец од човечки глави. Таа веднаш ги победила двата демони. Подоцна во истата битка, демонот Рактабија бил непоразен поради неговата способност да се репродуцира од секоја капка крв што ќе ја допре земјата. Безброј клонови на Рактабија се појавиле на бојното поле. Кали на крајот го победила така што ја исцицала на неговата крв пред да допре до земјата и ги изела бројните клонови. Кинсли пишувал дека Кали претставува „персонифициран гнев на Дурга, нејзина отелотворена бес“.
Другите приказни за потеклото ги вклучуваат Парвати и Шива. Парвати е типично претставена како доброќудна и пријателска божица. „Линга Пурана“ го опишува Шива како бара од Парвати да го победи демонот Дарука, кој добил благодет што дозволувал само жена да може да го убие. Парвати се споила со телото на Шива, повторно се појавила како Кали за да ги победи Дарука и неговите војски. Нејзината желба за крв излегла од контрола, смирувајќи се само по интервенцијата на Шива. „Вамана Пурана“ има поинаква верзија за односот на Кали со Парвати. Кога Шива и се обратил на Парвати како Кали, „темносината“, таа многу се навредила. Парвати се променила карактерно за да го изгуби својот темен тен и станала Гаури, златната. Нејзината темна обвивка настанува Каусики, која разбеснета, ја создава Кали Во врска со односот помеѓу Кали, Парвати и Шива, Кинсли пишувал дека:"Во однос на Шива, се чини дека таа [Кали] игра спротивна улога од улогата на Парвати. Парвати го смирува Шива, спротивставувајќи се на неговите антисоцијални или деструктивни склоности; го доведува во сферата на домаќинството и со своите меки погледи го поттикнува да ги умери деструктивните аспекти на неговиот тандава танц. Кали е „сопруга“ на Шива, која го провоцира и охрабрува го во неговите луди, асоцијални, нарушувачки навики. Никогаш не е Кали која го скротува Шива, туку Шива е тој што мора да ја смири Кали."
Легенди
Кали се појавува во Смртта на Махабхарата (10.8.64). Таа се вика  (буквално, „темносина ноќ“) и им се појавува на војниците Пандава во сон, додека конечно не се појавила среде борбите за време на нападот од синот на Дрона, Ашваттама.
Убиец на Рактабија
Во најпознатата легенда за Кали, Амбика и нејзините помошници, Матрикасите, го раниле демонот Рактабија, на разни начини и со разновидно оружје во обид да го уништат. Наскоро откриле дека ја влошиле ситуацијата, бидејќи со секоја капка крв што се прокапала од Рактабија, тој репродуцирал клон од себе. Бојното поле станало сè попополнето со неговите дупликати. Амбика ја повикала Кали да се бори против демоните. „Деви Махатјам“ опишува:"Од површината на челото (на Амбика), жестока со намуртено лице, одеднаш се издаде Кали со страшно лице, вооружено со меч и јамка. Носејќи ја чудната хатванга (врв на черепот), украсена со венци од черепи, облечена во кожа на тигар, многу застрашувачка заради нејзиното изнемоштено месо, со отворена уста, застрашувачка со јазикот изваден надвор, длабоки црвеникави очи, полнејќи го небото со нејзините рикања, напаѓајќи насилно и колејќи ги големите асури во таа војска, таа ги проголта оние орди на непријателите на девите."Кали ги консумирала Рактабија и неговите клонови и танцувала врз труповите на убиените. Во верзијата на Деви Махатмија на оваа приказна, Кали е опишана и како Матрика и како Шакти или моќ на Деви. Даден и е епитетот  (Чамунда), т.е. убиец на демоните Чанда и Мунда. Чамунда многу често се поистоветува со Кали и многу личи на нејзиниот изглед и во нејзините навики. Во Тантрик Кали Кула Шактизам, Кали е врвна божица и таа е извор на сите божици. Во Јогин Тантра, Кали ги убива Коласура и Горасура.
Иконографија и форми
Кали е портретирана претежно во две форми: популарна четирирачно вооружена форма и десетрачно вооружена форма Махакали. Во обете нејзини форми, таа е опишана како црна, но најчесто е прикажана како сина во популарната индиска уметност. Нејзините очи се опишани како црвени од интоксикација и во апсолутен бес. Нејзината коса е прикажана разбушавена, од устата понекогаш и излегуваат мали заби, а нејзиниот јазик се лизга. Таа често е прикажана како носи здолниште изработено од човечки раце и венец од човечки глави. Таа исто така е придружена со змии и чакал додека стои на мирниот и поклонет Шива, обично десната нога напред за да го симболизира попопуларниот пат Дакшинамарга или десна рака, наспроти понеславната и трансгресивна Вамамарга или левата рака.
Во десет вооружената форма на Махакали, таа е претставена како сјае како син камен. Таа има десет лица, десет стапала и три очи за секоја глава. Има украсени на сите екстремитети. Нема поврзаност со Шива.
Калика Пурана ја опишува Кали како млада со благотворно темно лице, цврсто тело, како совршено убава, јава лав, четирирачно вооружена, држи меч и сини лотоси, косата и е пуштена.
И покрај нејзината навидум страшна форма, Кали Ма често се смета за најљубезна и најљубовна од сите хинду-божици, бидејќи нејзините приврзаници ја сметаат за Мајка на целиот универзум. И поради нејзината страшна форма, таа исто така често се смета за одличен заштитник.