cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Парламент на Англија
Појавата на парламентот како институција
Од владеењето на Едвард па наваму, авторитетот на англискиот парламент ќе зависи од силата или слабоста на актуелниот монарх. Кога кралот или кралицата биле силни, тој или таа ќе има доволно влијание да го донесе своето законодавство низ парламентот без многу мака. Некои силни монарси дури и го одмина целосно, иако тоа не беше често можно во случајот на финансиското законодавство поради конвенцијата по Големата повелба на парламентот доделувајќи даноци. Кога слаба монарси владееле, парламентот често бил центар на опозицијата против нив. Потоа, составот на парламентот во овој период се разликувал во зависност од одлуките што се потребни за да се преземат.Благородништвото и високoто свештенство секогаш биле повикани. Од 1265 година наваму, кога монархот имал потреба да собере пари преку даноците,исто така било вообичаено витезите и бургите ( burgesses) да бидат повикани. Меѓутоа, кога кралот барал само совет, тој често ги повикувал само благородништвото и свештенството, понекогаш со, а понекогаш и без витезите на грофовиите. На неколку наврати Народот бил повикан и повторно испратени дома, откако монархот ќе завршел со нив, дозволувајќи му на парламентот да продолжи без нив. Не беше така до средината на XIV век да повиканите претставници на грофовиите и реоните станаа норма за сите парламенти. Еден од моментите кои ја одбележаа појавата на парламентот како вистинска институција во Англија беше симнувањето од престолот на Едвард Втори. Иако тоа е дискутабилно, за тоа дали Едвард Втори е сменет во парламентот или од страна на парламентот, оваа извонредна низа на настани ја зацврстија важноста на парламентот во англискиот непишан устав. Парламентот исто така беше клучен во утврдувањето на законитоста на кралот кој го замени Едвард Втори: неговиот син Едвард Едвард.
Во 1341 година за првпат Народот се состана одделно од благородништвото и свештенството за, создавајќи го она што беше делотворно како Горниот Дом и Долната комора, со витези и бурги (burgesses) седејќи во второ споменатиот. Горниот Дом стана познат како Домот на лордовите од 1544 годија па натаму, а Долната комора стана познат како Долниот дом, колективно познати како Домови на Парламентот. Авторитетот на парламентот се зголеми под власта на Едвард Трети; беше утврдено дека закон нема да може да биде направен, ниту кој било данок собран, без согласност на двата дома и владетелот. Овој развој се појави за време на владеењето на Едвард Трети, бидејќи тој бил вмешан во стогодишната војна и биле потребни финансии. За време на неговото водење на војната, Едвард се обиде да го заобиколи парламентот колку што е можно, што беше предизвикано овој указ да биде усвоен.
Етички код
Културен релативизам
Културниот релативизам, заедно со моралниот релативизам, се верувања кои преовладуваат со луѓето кои живеат во модерните општествени заедници. Во општеството има плурализам и толеранција, а нема универзално добро и лошо. Поради тоа, правниот систем има потешкотии за одредување на законите, а со тоа и казните. Како последица на тоа, судството има потешкотии со нивни интепретација. Културниот релативизам вели дека се доколку не повредуваме никому, се ни е дозволено.
Парламент на Англија
Појавата на парламентот како институција
Народот дојде да дејствува со зголемувањето на храброста во текот на овој период. Во текот на Добриот парламент (1376година), претседателот на Долниот дом, Сер Питер де ла Маре, се пожали на тешки даноци, побара сметководство на кралските трошоци, и го критикуваше кралското раководството на на војската. Народот дури и продолжи со отповикување на некои од министрите на кралот. Храбриот говорник бил затворен, но наскоро беше ослободен по смртта на Едвард Трети. За време на владеењето на следниот монарх, Ричард Втори, Народот уште еднаш почна со отповикување на блудни министри на круната. Тие инсистираа на тоа дека тие не би можеле само да ги контролираат даноците, но, исто така, и јавните расходи. И покрај ваквите придобивки во власта, сепак, Народот сè уште останаа многу помалку моќен од Домот на лордовите и круната.
Овој период исто така го забележа воведувањето на франшиза која го ограничи бројот на луѓе кои би можеле да гласаат на изборите за Долниот дом. Од 1430 година па натаму, франшизата беше ограничена на земјо-сопственици на четириесет шилинга (Forty Shilling Freeholders), тоа се луѓе кои поседуваат имот во вредност од четириесет шилинга или повеќе. Парламентот на Англија ја регулираше новата униформа на окружната франшиза, во статутот 8Хен. 6, ц. 7. Хронолошката табела на статутите не се спомнува такво нешто како закон 1430, како што беше вклучен во консолидарните статутите како рецитал во избирачите на витешкиот ред на грофовскиот акт 1432 (10 Хен. 6, ц. 2)(Electors of Knights of the Shire Act 1432), кој го измени и повторно го донесе законот 1430 , да биде јасно дека жителот на округот мора да има слободно земјиште од четириесет шилинга во таа област,за да биде таму гласач.
Етички код
Културен релативизам
Но, тврдењата на културниот релативизам се противречни до одреден степен. Ако релативизмот е точен (сите културни погледи се подеднакво точни), тогаш тврдењето дека релативизмот е неточен, е точно. Ова е контрадикција само по себе.
Парламент на Англија
Крал, лордови и народ
Тоа беше за време на владеењето на тјудоровите монарси кога модерната структура на англискиот парламент почнаа да се создава.Тјудоровата монархијата беше моќна и честопати имало периоди од неколку години кога парламентот воопшто не се одржал. Сепак, тјудоровите монарси биле доволно остроумни за да сфатат дека им е потребен парламентот за озаконување на многу од нивните одлуки, претежно од потреба да се соберат пари преку легално оданочување без да се предизвика незадоволство. Така тие ја зацврстија државната работа со која монарсите би го повикале и затвориле парламент како и кога тоа им е потребно.
Етички код
Кодекси и заповеди на компјутерската етика
Различните етички пристапи во компјутерската етика резултираат со десет заповеди и со неколку етички кодекси. Етичките кодекси и заповеди се создадени од страна на Институтот за компјутерска етика во 1992 година, а за првпат официјално објавени од страна на Рамон Ц. Баркин. Доколку не ги почитуваат, компјутерските корисници можат да се соочат со соодветна казна.
Парламент на Англија
Крал, лордови и народ
До времето кога Хенри Тјудор (Хенри Седми) дојде на престолот во 1485, монархот не бил член ни на Горниот дом ни на Долниот Дом. Според тоа, монархот ќе мора да ги покаже неговите или нејзините чувства до парламентот преку неговите или нејзините поддржувачи во двете куќи. Постапките беа регулирани од страна на претседателот на секоја комора. Од 1540-тите претседателот во Долниот дом станал формално познат како "говорник", кој претходно бил наведени како "портпарол" или "претседавач" (полуслужбена положба, често номиниран од страна на монархот, што постоело уште од делувањето на Питер де Монтфорт како претседателот на Парламентот на Оксфорд од 1258 година ). Ова не било завидна работа. Кога Долниот дом не бил задоволен, говорникот бил тој кој морал да ја испорача оваа вест на монархот. Ова ја започна традицијата, што преживеа до овој ден, при што претседателот на Долниот дом е повлечен до столот на говорникот од страна на другите членови веднаш откако ќе биде избран.
Етички код
Кодекси и заповеди на компјутерската етика
Заповедите и кодексите досега се многупати цитирани во литературата на компјутерската етика. Но, во исто време тие се и критикувани од страна на хакерската заедница, како и од некои академски лица. На пример, д-р Бен Ферветер од Центарот за сметање и социјални одговорности (Centre for Computing and Social Responsibility), ги опишува како многу ограничени и многу едноставни.
Парламент на Англија
Крал, лордови и народ
Член од секој Дом може да претстави "проект закон" до парламентот. Проек законите поддржани од монархот често беа предложени од страна на членовите на нивните приватни совети (Privy Council) кој седел во парламентот. Со цел за проект законот да стане закон мора да биде одобрен од страна на мнозинството на двата Дома на парламентот, пред да се пренесе до монархот за кралско одобрување или вето. Кралското вето било применето неколкупати во текот на 16 и 17 век и сè уште е правото на монархот на Велика Британија да стави вето на законодавството и денес, иако тоа не се употребува од 1707 година(денес таквата примена веројатно ќе ја забрза уставната криза).
Етички код
Кодекси и заповеди на компјутерската етика
Организацијата за професионалци од областа на компјутерската безбедност (CISSP) ги искористила кодексите создадени во 1992 година како основа за своите етички правила.
Парламент на Англија
Крал, лордови и народ
Кога предлог законот станува закон овој процес теоретски му даде на предлог-законот одобрување на секој имот на подрачјето на кралството:кралот, лордовите и Народот. Во реалноста тоа не било прецизно. Парламентот на Англија беше далеку од тоа да биде институција претставник на демократијата во овој период. Беше можно да се собере целото благородништво и високото свештенство од кралството на едно место за да се формира имотот на Горниот дом. Меѓутоа, изгласаната франшиза за Долниот дом беше мала, некои историчари проценуваат дека е мала колку 3% од возрасната машка популација. Ова значело дека изборите понекогаш можеле да се контролира од страна на локалните благородници бидејќи во некои реони гласачите биле на некој начин зависни од локалните благородници или алтернативно можеле да бидат поткупени со мито или бакшиш. Ако овие благородници биле поддржувачи на моменталниот монарх, тоа и дало на Круната и нејзините министри значително влијание врз работата на парламентот. Многу од мажите избрани во парламентот не ја уживале можноста за да мора да дејствуваат во интерес на другите. Затоа било донесено правило ,и денес сѐ уште во книгата со статути, со што станало нелегално за членовите на Долниот дом да поднесе оставка освен ако не им била доделена позиција директно во рамките на покровителство на монархијата (денес ова второспоменато ограничување води кон правна фантастика и покрај забраната дозволува до де факто оставка).
Сепак, мора да се нагласи дека иако неколку избори за парламентот во овој период беа на некој начин корумпирани од современите стандарди, многу избори вклучија вистински натпревари помеѓу соперничките кандидати, иако на гласањето не било тајно.
Токму во овој период Вестминстерската палата беше основана како седиште на англискиот парламент. Во 1548 година,на Долниот Дом му беше доделено редовно место за средба од страна на Круната, капелата на Св.Стефан. Ова било кралската капела. Била направена во соба за дискусија откако Хенри Седми стана последниот монарх користејќи ја Вестминстерската палата како место на живеење и следејќи го таму потиснувањето на колеџот. Оваа соба стана дом на Горниот Дом додека не била уништена од пожар во 1834 година, иако ентериерот бил променет неколкупати до тогаш. Структурата на оваа соба била значајна во развојот на Парламентот на Англија. Додека повеќето модерни законодавци седеле во кружна соба, клупите на британските домови на парламентот се поставени во форма на хор- боксови во параклисот, едноставно затоа што тоа е дел од оригиналната соба каде што членовите на Долниот Дом ја користеле, кога им била доделена употребата на капелата Свети Стефан. Оваа структура презеде ново значење со појавата на политичките партии во доцниот 17 и раниот 18 век, како што започнала традицијата со што членовите на владеачката партија ќе седнат во клупи од десната страна од говорникот и членовите на опозицијата на клупите од лево. Се вели дека столот на претседавачот бил поставен пред олтарот на параклисот. Како што претставниците дојдоаѓале и си заминувале таму тие го набљудувале обичајот на поклонување пред олтарот и продолжиле да го прават тоа, дури и кога тој било одземен, со што потоа се поклонувале на Столот, како што сè уште е обичајот денес.
Бројот на Духовните лордови се намалил за време на владеењто на Хенри Седми, кој го командувал Распуштањето на манастирите, а со тоа ги лишувал опатите и игумените од своите места во Горниот дом. За првпат, лордовите Темплари (Lords Temporal) беа бројно многу повеќе отколку духовните лордови. Во моментов, Духовните лордовитесе состојат од архиепископите од Кантербери и Јорк, епископите на Лондон, Дурам и Винчестер и дваесет и еден друг англиски парохиски епископи во старешинството на назначување на една епархија.
Законите во велшките акти (Laws in Wales Acts) 1535-42 го додадоа Велс, како дел од Англија и оваа донесе велшки претставници во Парламентот на Англија.
Бунт и револуција
Парламентот не секогаш се покорувал на желбите на тјудоровите монарси. Но парламентарните критики на монархијата достигнаа нови нивоа во 17 век. Кога тјудоровите монарси починале, откако кралицата Елизабета Прва немаше наследник, кралот Џејмс Први дојде на власт создавајќи ја монархијата Стјуарт (The Stuart monarchy).
Во 1628, вознемирен од произволната примена на кралската моќ, Долниот дом ја поднесел до Чарлс Први петиција на правото (Petition of Right), барајќи обновување на нивните слободи. Иако тој ја прифатил петицијата, Чарлс подоцна го распуштил парламентот и владеел без нив единаесет години. Тоа беше само по финансиската катастрофа од војните на шкотските архиепископи (1639-1640) кога тој бил принуден да го отповика парламентот, така што тие би можеле да одобрат нови даноци. Ова резултираше со свикување на собранијата историски познати како Краткото Собрание од 1640 и Долгото Собрание, кои заседавале со неколку прекини во различни форми помеѓу 1640 и 1660 година.
Долгиот парламент се одликува со поголем број на критичари од кралот, кои заседавале во него. Најистакнат од овие критики во Долниот дом бил Џон Пим. Тензиите помеѓу кралот и неговиот парламентот достигнале точка на вриење во јануари 1642 година кога Чарлс влезе во Долниот дом и се обидел, безуспешно, да го уапси Пим и четири други членови за нивното наводно предавство. Петте членови биле поткажани во врска со ова и времето додека Чарлс дошол до собата со група војници тие исчезнале. Чарлс дополнително беше понижен, кога тој го прашал говорникот, Вилијам Лентал, да го каже нивното престојувалиште, што Лентал славно одби да го стори.
Од тогаш па натаму односите меѓу кралот и неговиот парламентот понатаму се влоши. Кога проблемите почналр да се готват во Ирска, и Чарлс и неговиот парламент покренале војски да ги смират востанијата од тамошните домашни католици. Тоа не беше долго пред тоа да биде јасно дека овие сили ќе завршат борејќи се една со друга, што довело до Англиската граѓанска војна која почна со битката на Еџхил (the Battle of Edgehill) во октомври 1642 година : оние кои го поддржувале процесто на парламентот биле наречени парламентарци (или кругоглави (Roundheads)).
Конечната победа на парламентарните сили беше пресвртна точка во историјата на Собранието на Англија. Ова ја одбележа точката кога парламентот ја замени монархијата како врховен извор на енергија во Англија. Битки меѓу Круната и Парламентот ќе продолжи во текот на XVII и XVIII век, но парламентот веќе не бил подреден на англиската монархија. Оваа промена била симболизирана со погубувањето на Чарлс Први во јануари 1649 година. Малку е иронично тоа што овој настан не бил предизвикан од избраните претставници на кралството. Во Правичната чистка (Pride’s Purge) во декември 1648 година, новиот модел на армија(New Model Army) (која до тогаш беше се појавиla како водечка сила на парламентарните сојузи)го очисти Собранието од членови кои не го поддржуваат. Останатиот „задница парламент" ( “Rump Parliament”), како што подоцна беше наречен од страна на критичарите, донесе законодавство да се стави кралот на судењето за предавство. Ова судење, исходот од кој беше неминовен заклучок, доведе до погубување на кралот и почетокот на 11 годишната република. Домот на лордовите беше укината и очистениот Долен дом ја регулираше Англија до април 1653 година, кога воениот командант Оливер Кромвел го распушти по несогласувањата во врска со религиозната политика и како да се спроведат избори за парламентот. Кромвел подоцна свика парламент на верски радикали во 1653 година, попознат како Барбоновиот парламент (Barebone’s Parliament), по што следел еднодомниот Прв Протекторатски парламент (First Protectorate Parliament) кој заседавал од септември 1654 до јануари 1655 година и Вториот Протекторатски парламент (Second Protectorate Parliament), кој заседавал во две сесии помеѓу 1656 и 1658 година, првата седница била еднодомна и втората сесија била дводомна.
Иако е лесно да се распушти Англиската Република од 1649-60 како ништо повеќе од Кромвелската воена диктатура (Cromwellian military dictotarship), настаните што се одржале во оваа деценија биле енормно важни во одредувањето на иднината на парламентот. Прво, тоа беше за време на седницата на првиот „задница парламент“ каде што членовите на Долниот дом станаа познати како "народни претставници" ( MP’s) (членови на парламентот). Второ, Кромвел им дал голем степен на слобода на неговите парламентарци,сепак на ројалистите им било забрането да заседаваат на сите, но само на мал број случаи. Неговата визија за парламент се чини дека главно е врз основа на елизабетанските парламенти. Сепак, тој го потцени степенот до кој Елизабета Прва и нејзините министри имаале директно и индиректно влијание врз процесот на донесување одлуки на нејзините парламенти. Тој секогаш беше така изненаден кога тие станале проблематични кон неговиот режим. Тој заврши со распуштање на секој парламент што тој го свикал. Сепак, вреди да се напомене дека структурата на втората сесија на Вториот Протекторатски Парламент од 1658 година беше речиси идентична со парламентарната структура консолидирана во Спогодбата на Славната револуција (the Glorious Revolution Settlement) од 1689 година.
Во однос на еволуцијата на парламентот како институција, далеку од најважниот развој во текот на републиката беше седницата на „заедница парламент“ меѓу 1649 и 1653 година. Ова покажало дека парламентот може да опстане без монархија и Домот на лордовите, ако сакал. Идните англиски монарси никогаш не би го заборавиле ова. Чарлс Први бил последниот англиски монарх кој некогаш влегол во Долниот дом. Дури и до овој ден, член на Парламентот на Обединетото Кралство е испратен до Бакингемската палата како церемонијален заложник за време на свеченото отворање на државниот парламент( the State Opening of Parliament), со цел да се обезбеди безбедно враќање на суверенитето од потенцијално непријателски парламент. За време на церемонијата монархот седи на престолот во Домот на лордовите и сигнализира за големиот лорд –дворјанин (Lord Great Chamberlain) да го повика Долниот дом во собата на лордовите. Големиот лорд-дворјанин потоа го крева своето стапче за должност да сигнализира до господинот редар од Црниот Род (Gentlemen Usher of the Black Rod), кој чекал во главното лоби. Црниот Род се врти и под придружба на вратарот на Домот на лордовите и инспекторот на полицијата, пристапува до вратите на комората на Народот. Вратите се затвораат пред неговото лице- симболизирајќи го право на Народот да дебатираат без присуство на претставник на кралицата. Тој тогаш удира трипати со неговиот стап (Црниот Род) и тогаш тој е примен.
Парламентот од возобновувањето на спогодбениот акт
Револуционерните настани кои се случиле меѓу 1640 и 1660 година сите се одржа во името на парламентот. Новиот статус на парламентот како централен орган на власта на англиската држава беше зацврстен во текот на настаните околу возобновувањето на монархијата во 1660 година. По смртта на Оливер Кромвел во септември 1658 година, неговиот син Ричард Кромвел го наследил како лорд-заштитник, псвикувајќи го Третиот Протекторатски парламент во процесот. Кога ова парламентот беше распуштен по притисокот од војската во април 1659 година, „заедницата парламент“ беше повикан на инсистирање на преживеаните воени благодорници(grandees). Ова за возврат било растурено со симнување од престолот предводено од армиски генерал Џон Ламберт, доведувајќи до формирање на Комисија за безбедност, доминирана од Ламберт и неговите поддржувачи. Кога сепаратистичките сили на Џорџ Монк ја освоиле Англија од Шкотска, каде што тие биле стационирани - без поддржувачите на Ламберт да подигнат битка - Монк привремено го отповика „задница парламентот“ и се спротивстави на Правичната чистка (Pride’s Purge) со отповикување на целиот Долг Парламент. Тие потоа гласале за да се распуштат и да повикаат на нови избори, кои биле веројатно најдемократските за 20 години иако франшизата сѐ уште била многу мала. Ова доведе до повикувањето на Конвенцискиот парламент, кој бил доминиран од ројалисти. Овој парламент гласаше за повторно воспоставување на монархијата и Домот на лордовите. Чарлс Втори се вратил во Англија како крал во мај 1660 година.
Обновата ја започна традицијата со која сите влади очекуваа од парламентот законитост. Во 1681 Чарлс Втори го рааспушти парламентот и владееше без нив во последните четири години од неговото владеење.По ова следеа жестоки несогласувања помеѓу кралот и парламентот што се случи меѓу 1679 и 1681 година. Чарлс презеде голем ризик правејќи го тоа. Тој ја ризикувал можноста за воена конфронтација слично на таа од 1642 година. Сепак, тој со право предвиде дека нацијата не сака уште една граѓанска војна. Парламентот се распушти без борба. Настани што следеа осигураа ова да биде ништо друго освен привремена светла точка.
Чарлс Втори починал во 1685 година и бил наследен од својот брат Џејмс Втори. За време на неговиот живот Чарлс отсекогаш ветувал лојалност кон протестантската црква на Англија, и покрај неговите приватни католички симпатии. Џејмс бил отворен католик. Тој се обиде да ги укине ограничувањата за католиците преземајќи јавни функции. Ова беше горко спторивставено од страна на протестантите во неговото кралство. Кога граѓанската војна станала опасна перспектива Џејмс избегал од земјата. Парламентот тогаш ја понудил круната на неговата протестантска ќерка Мери, наместо на неговиот син (Џејмс Френсис Едвард Стјуарт). Мери Втора потоа владеела заедно со нејзиниот сопруг, Вилијам Трети. Парламент ја презеде оваа прилика да го одобри нацрт-законот за правата(Bill of Rights) од 1689 година, а подоцна и 1701 година спогодбениот акт (Act of Settlement). Овие беа статути кои легално го потврдија постоењето на парламентот за првпат во англиската историја. Овие настани го одбележаа почетокот на англиската уставна монархија и нејзината сервилност во парламентот.
Унија: Парламентот на Велика Британија
По Договорот на Унијата (Treaty of Union) во 1707 година, актите на парламентот беа усвоени во парламентот на Англија и во парламентот на Шкотска создавајќи ново Кралство на Велика Британија и ги распушти двата парламента, заменувајќи ги со новиот парламент на Велика Британија со седиште во поранешниот дом на англискиот парламентот. Парламентот на Велика Британија подоцна ќе стане Собранието на Обединетото Кралство во 1801 година кога Обединетото Кралство на Велика Британија и Ирска беше формирано преку актот на Унијата 1800.
Иднина
Долгогодишна аномалија наречена западно лотианско прашање (West Lothian Question) дојде на прв план. Пред шкотската децентрализација, чисто-шкотските прашања беа дебатирани во Вестминстер. "Прашањето" беше дали шкотските пратеници би можеле да гласаат за прашањата кои се однесуваат само за Англија и Велс и Северна Ирска. Велшката децентрализација го отстранила поголемиот дел од аномалиите на Велс, но не и за Англија: шкотските и велшките пратеници може да гласаат на англиски прашања, но многу шкотски и велшки прашања воопшто не се дебатираат во Вестминстер. Англиските пратеници не се во состојба според договор да гласаат за прашања кои ќе влијаат на Шкотска исклучиво (иако Вестминстер сѐ уште во теорија е суверен). Возобновување на пренесениот англиски парламент, давајќи им одделни овластувања за донесување одлуки за претставниците за гласачи во Англија, на тој начин да стане прашање во британската политика.
Прашање за пренесениот англиски парламент се сметаше за мал проблем сè додека конзервативната партија најави политички предлози за забрана на шкотските пратеници во гласањето на англиски прашања, на тој начин подигајчи го профилот на прашањето. Единствените политички партии кои активно агитираат за англиски парламент се британската национална партија, англиските демократи и партијата слободна Англија. Од 1997 година, на кампањата за англиски парламент (CEP) било кампања за референдум за англискиот парламент. И покрај институционалната опозицијата во Вестминстер на парламентот за Англија, КАП (CEP) имала некој успех во доведувањето на ова прашање на внимание на народот, особено во политичките и академските кругови.
Ивајло Чочев
Ивајло Чочев (роден во Плевен на 18 февруари 1993), е бугарски фудбалер, играч од средниот ред на Палермо и на бугарската репрезентација.
Почетоци и раните години од кариерата
Чочев е роден во Плевен, а својата фудбалска кариера ја започнал во локалниот клуб Спартак Плевен во 1999 година. Во 2008 година тој се преселил во Чавдар Етрополе, каде станал профсионалец во сезоната 2010-2011, играјќи 27 натпревари за клубот во бугарската Б група. Следната сезона одиграл 21 натпревар постигнувајќи 6 гола, а во сезоната 2012-2013 на 13 натпревари постигнал 8 гола во првиот дел од сезоната пред да го напушти клубот во зимата 2013.
ЦСКА Софија
На 16 јануари 2013, Чочев потпишал за еден од гигантите на бугарскиот фудбал ЦСКА Софија. Своето деби Чочев го направил во победата со 2–0 на домашен терен над Черноморец Бургас на 10 март 2013. Тој влегол во игра на местото на Игнасио Лорес во 58-мата минута и во последните минути од натпреварот асистирал за вториот гол на ЦСКА кој го постигнал Сержињо. Првата сезона во дресот на ЦСКА ја завршил со 10 настапи во лигата и два во купот, без постигнат гол но забележал две асистенции.
Во текот на сезоната 2013-2014, Чочев станал стандарден првотимец и еден од клучните играчи во тимот на тренерот Стојчо Младенов. Својот прв погодок за ЦСКА го постигнал на 17 септември 2013, во победата со 6-2 на домашен терен над Хасково во Купот на Бугарија. Само 6 дена подоцна, тој го постигнал својот прв гол за ЦСКА во бугарската А група, носејќи му победа на својот клуб на домашен терен над Литекс со 1-0. Само три дена подоцна на, 26 септември 2017, тој ја продолжил својата серија на голови стигајќи до три гола во три последователни натпревари откако го постигнал првиот погодок за ЦСКА во победата со 3-0 на гостувањето кај Љубимец со 3-0. Сезоната ја завршил со вкупно (во првенството и купот) 38 настапи и 9 гола.
Палермо
На 11 јули 2014, Чочев се преселил во италијанскиот Палермо во Серија А за сума од 2 милиони евра, потпишувајќи три годишен договор. Тој станал првиот бугарин во историјата на сицилијанската екипа. Своето деби за популарните Росанеро во италијанската лига го направил на 5 октомври, во поразот со 3-0 од Емполи во шестото коло од сезоната 2014-2015 во Серија А, појавувајќи се во игра на местото на Франко Васкес во 72-рата минута од натпреварот. На 12 април 2015, toј го постигнал својот прв гол во Серија А во победата со 3-1 над Удинезе. Следната недела, Чочев постигнал двапати во победата со 2-1 против Џенова на стадионот Ренцо Барбера. Својата прва сезона во италијанскиот фудбал ја затворил со 18 настапи и 3 гола. На 22 јуни го продолжил договорот со Палермо до 30 јуни 2020 година.
Во текот на сезоната 2016-2017, Чочев одиграл 30 натпревари за Палермо во Серија A и постигнал 3 гола но клубот испаднал од лигата на крајот од сезоната. Тој останал во Палермо, да игра во Серија Б во сезоната 2017-2018 и запишал две асистенции во победата со 2-1 на домашен терен над Про Верчели во петтото коло. Својот прв гол во Серија Б го постигнал на 3 ноември 2017 во ремито 2-2 против Пескара.
Репрезентативна кариера
Своето деби за сениорската репрезентација на Бугарија Чочев го направил на 8 јуни 2015 во поразот со 4-0 од Турција во Истанбул во пријателски натпревар.
Спомен-куќа на Мајка Тереза
Спомен-куќа на Мајка Тереза — спомен-куќа која се наоѓа во Скопје, Македонија, како единствен музеј во светот посветен на Мајка Тереза. Желбата да ѝ се оддаде почит на најпознатата скопјанка и нобеловка од Македонија, се реализира на 30 јануари 2009 година со отворањето на спомен-куќата на Мајка Тереза. Локацијата на самиот објект не е случајно избрана. Имено, на ова место, до земјотресот во 1963 година, се наоѓала католичката црква „Пресвето Срце Исусово“ во која Мајка Тереза, тогаш Гонџа Бојаџиу, била крстена само еден ден по своето раѓање. Редот на исусовците, кои меѓу двете светски војни ја предводеле Католичката црква во Скопје, особено отец Јамбрековиќ, одиграле клучна улога во одлуката на младата Гонџа да го напушти родното Скопје и семејството и својот живот да му го посвети на Бога.
Изградба и архитектура
На 9 мај 2008 година потпишана е Повелба за изградба на Спомен куќата на Мајка Тереза, помеѓу д-р Киро Стојанов, Бискуп Скопски и Апостолски Егзарх во Македонија и м-р Никола Груевски, Претседател на Владата на Република Македонија, и истата е ставена во темелите на Спомен куќата. Проектант на Спомен куќата на Мајка Тереза е Вангел Божиновски, а градбата претставува мултифункционален простор составен од три дела: галерија-изложбен простор, капела-духовен простор и амфитеатар-мултимедијален простор. Според идејното решение Спомен куќата претставува скулптура-симбол на растежот на Мајка Тереза. Во вертикала е претставена карактеристична градба на традиционалното македонско градителство кој се претвора во дематеријализација на сакрален простор. Каменот од обичен силициум двооксид преминува во проѕирно зелен кварцен силициум двооксид, кој ја менува бојата под различни светлосни услови. Изборот на сино-белата комбинација на бои произлегува од униформата на Мисионерите на милосрдието, католички ред оформен од Мајка Тереза. На фасадата се претставени орнаменти на гулаби и риби: гулабот е светиот дух според христијанската симболика, како и рибата која претставува ранохристијански знак за младиот Бог.
Изложбен простор
Внатрешноста на изложбениот простор го отсликува амбиентот на градска куќа во Македонија од почетокот на XX век. Поставката се состои од фотографии, документи и експонати преку кои може да се следи животниот пат на Мајка Тереза, од нејзиното детство, поминато во родното Скопје, преку хуманитарната работа, сè до нејзината смрт, беатификација и канонизација. Меѓу позначајните документи во Музејот би ја издвоиле нејзината крштеница издадена од црквата „Пресвето Срце Исусово“, а од експонатите: сарито на Мајка Тереза, молитвеникот, бројаницата и распетието.
Капела
Според идејното архитектонско решение капелата е замислена како безгранична зона во која има само светлина. Ѕидовите се изведени од конструктивен носечки елемент риби-птици. Овој орнамент потсетува на витражите во католичките молитвени простори, но во случајов го претставува и филигранскиот занает кој е во својство на фамилијата Бојаџиу. Капелата на Спомен куќата е активна и свештеници од Католичката црква, двапати неделно одржуваат миси. На свечените миси поврзани со значајни датуми од животот на Мајка Тереза се изложува нејзина реликвија. По повод канонизацијата на Мајка Тереза, во нејзиниот роден град Скопје се одржа Татковинска прослава на која присуствуваа кардинали и бискупи кои капелата во склоп на Спомен куќата официјално ја прогласија за светилиште.
Амфитеатар
Подрумскиот дел од музејот е конципиран како мултимедијален простор каде што се одржуваат проекции, промоции, образовни проекти и времени изложби поврзани со животот и делото на Мајка Тереза и, воопшто, со хуманитарната работа на луѓето од целиот свет.
За музејот
Спомен куќата на Мајка Тереза работи седум дена во неделата, влезот е бесплатен а кустосите зборуваат повеќе странски јазици. Самиот музеј ги задоволува потребите за лицата со физички хендикеп, односно има лесен и адаптиран пристап, изработен е водич на Брајово писмо за слепите лица (на македонски јазик), како и видео-презентација на знаковен македонски јазик за глуви и наглуви лица. Музејот годишно го посетуваат околу 100.000 посетители од целиот свет.
Досега музејот го посетија и повеќе видни личности од културно-политичкиот и религиозниот живот во светот, меѓу кои би ги издвоиле посетите на: Шарл Азнавур, Јагланд Торнбјорн, отец Брајан Колојдиејчук - постулатор на Мајка Тереза, Аге Бојаџиу - внуката на Мајка Тереза, Борис Шпрем,Карлос Слим, Јозефина Топали, Теута Топи, Реин Ланг, Абонго Малик Обама, Маја Гојковиќ, Федерик Џон Наил, Пиетро Паролини, Лео Мазбург,Сестра Марија Према и др.
Сувенирница
Во склоп на Спомен куќата, на приземниот простор, се наоѓа и музејска продавница која располага со богат избор на сувенири поврзани со ликот и делото на Мајка Тереза, публикации од Спомен куќата, како и предмети од богатото културно наследство на Македонија.
Космос-1977
Космос-1977 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 25 октомври 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-1977 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9703 км, а најмалото на 654.
Мошусна патка
Мошусна патка — голема патка со потекло од Мексико, Средна и Јужна Америка. Помали диви и подивени населенија со време за сместиле и во САД, особено по долното течение на реката Рио Гранде во Тексас и јужна Флорида, но и во разни други делови од Северна Америка како јужна Канада. Подивени населенија се среќаваат и во Нов Зеланд, Австралија и делови од Европа. Примероци од ова животно можат да се видат во Зоолошката градина во Скопје.
По градба, ова е крупна патка, чии мажјаци се долги 76 см и тешки до 7 кг. Женките се значајно помали, и достигнуваат само 3 кг, т.е. околу половина од мажјаците. По боја се претежно црно-бели, а кај мажјаците, задните пердуви се светкави и мазни, а кај женките, истите се побледи. Застапеностана белата боја по главата и вратот се разликува од единка до единка. Клунот може да биде жолт, розов, црн или некоја мешавина од овие бои. На крилата може да имаат бели дамки или пруги, кои стануваат повоочливи во лет. Обата пола имаат розови или црвени израстоци околу клунот, при што оние на мажјаците се поголеми и во посилна боја.
Домашната раса е научно наречена Cairina moschata forma domestica и се одгледува уште од претколумбовско време од американските староседелци. Потешки се од дивите патки и имаат послаба летна способност од нив, а перјето им е поразновидно на изглед.
Опис
Мошусните патки имаат долги канџи на стапалата и широка сплесната опашка. Кај домашните патки, мажјакот е долг околу 86 см и тежи 4,6-6,8 кг, а женките се многу помали, со должина од 64 см и тежина од 2,7-3,6 кг. Големите домашни мажјаци достигнуваат до 8, а големите домашни женки до 5 кг.
Вистинската дива мошусна патка, од која потекнува домашната има црникава боја, со големи бели дамки на крилјата. Долги се 66-84 см, со распон на крилјата од 137-152 см и тежина од 1,1-4,1 кг. Дивиот мажјак има кратка пувка на тилот. Клунот е црн, со светлорозови точки. При основата на клунот се забележува црникаво или темноцрвена џумка, а кожата на лицето е со слична боја. Очите се жолтеникаво-кафеави. Стапалата се ципести и црни по боја. Дивата женка има слично перје, но е значително помала, лицето ѝ е пердувесто и нема џумка на клунот. Младите не се толку живописни, а белата боја на горниот дел од крилата отсуствува или е многу малку застапена. Домашните птици може да наликуваат; највеќето се темнокафени или црни мешано со бело, особено на главата. Се среќаваат и други бои како лаванда или целосно бела. Обата пола имаат црно-црвено или сосема црвено лице; паторот има изразен месест израсток на почетокот од клунот и нисна пуфка од пердуво што може да ја поткрева.
Кариотипот на мошусната патка е 2n=80, т.е. се состои од три пара макрохромозоми, 36 пара микрохромозоми и пар полови хромозоми. Двата најголеми макрохромозомни пара се субметацентрични, додека пак сите други хромозоми се акроцентрични или (кај мајмалите микрохромозоми), веројатно телоцентрирани. Субметацентричните хромозоми и Z-хромозомот (женски) имаат прилично малку составен хетерохроматин (Ц-појаси), додека пак W-хромозомите се хетерохроматински во мера од барем две третини. Мажјакот има пенис во облик на сврдел што при ерекција достигнува 20 см, и тоа во рок од секунда. Женките имаат клоака која е исто така сврдлеста, но се завива во спротивната насока, со цел да се намали присилното парење.
Екологија
Овие патки се непреселни и живеат во шумовити мочуришта, езера, потоци, околните тревни површини и земјоделските насади. Навечер често седат на дрва. Се хранат со растителен материјал кој го пасат или скубат од плитка вода, како и мали риби, водоземци, влекачи, мекотели, инсекти и двојноноги. По природа се донекаде агресивни: мажјаците често меѓусебно се борат за храна, територија и женки. Женките поретко се во судир. Некои возрасни единки ги колват пајчињата ако им јадат од истата храна.
Размножување
Мошусната, како и дивата патка, не живее во стабилни двојки. Се парат на копно или во вода, до трипати годишно.
Мажјакот исто така е со пајчињата неколку недели од изведувањето. Шета заедно со нив во потрага по храна со цел да ги заштити.
Во овој неколкунеделен период, пајчињата се хранат со житарки, пченка, трева, инсекти и речиси сè што се движи. Додека се мали, мајката ги подучува како да се хранат.
Зидтондерн
Зидтондерн (Südtondern) — општинска заедница во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Нејзиното седиште е во Нибил. Била создадена на 1 јануари 2008 година од поранешните општински заедници Бекингхарде, Кархарде, Зидерлигум и Видингхарде и општините Нибил и Лек. Покрај главното седиште во Нибил, постојат канцеларии во Лек, Ризум-Линдхолм и Зидерлигум.
Општинската заедница Зидтондерн се состои од следниве општини:
Елизабет Флин
Елизабет Герли Флин (Август 7, 1890 - 5 септември 1964 година) беше активист и феминистка која одиграла водечка улога во организацијата Индустриски работници од светот. Флин била основачки член на Американската Унија за Граѓански Слободи и поборник за правата на жените. Таа се приклучила на Комунистичката партија на САД во 1936 година и подоцна во животот, во 1961 година, станала нејзин претседавач. Таа почина за време на посетата на Советскиот Сојуз, каде што ѝи бил даден државен погреб.
Активистичка кариера
Нејзините родители ја вовеле во социјализмот. Кога таа беше само 16 години таа го одржа својот прв јавен говор, "Што социјализмот ќе стори за жените".
Во 1907 година, Флин стана организаторот за Индустриските работници од светот. Во текот на следните неколку години таа организирала кампањи за работници во Пенсилванија, Њу Џерси, Њујорк, Минесота, Мисула, Монтана, Вашингтон и Масачусетс. Во овој период, авторот Теодор Дрејсер ја опиша како "Ист Сајд Јованка Орлеанка".
Во 1909 година, Флин учествувала во протест за слободен говор. Таа подоцна ја обвини полицијата за користење на затворот како бордел, обвинение што ги поттикна да ги конфискуваат сите копии на Индустриски Работник што го содржиле обвинението.
Флин посебно внимание посветила на правата на жените, го поджрувала користењето на контрацепција и правото на глас на жените. Флин, исто така, го критикуваше раководството на синдикатите за тоа што биле доминирани од мажи, кои не ги одразувале потребите на жените.
По нејзиното ослободување од затвор, Флин ги продолжи своите активности за левичарски и комунистички каузи. Таа стана национален претседателка на Комунистичката партија на САД во 1961 година. Таа го посети Советскиот Сојуз повеќепати и умрела таму на 5 септември 1964 година, на 74 години. Советската влада ѝ даде државен погреб на Црвениот плоштад и повеќе од 25.000 луѓе присуствувале.
Алколеја
Алколеја — општина во покраината Алмерија, во автономната заедница Андалузија.
Демографија
Source: INE (Spain)
Милорад Митровиќ (фудбалер)
Милорад Митровиќ (Велико Градиште, 12 април 1908 - Сплит, 9 август 1993) бил југословенски и српски фудбалер и фудбалски тренер.
Кариера
Кариерата ја започнал во фудбалскиот клуб БСК Белград, каде играл до 1928 година. По Олимпискиот турнир во Амстердам, од 1928 година играл во Франција за Монпеље (1928-1932) и Сете 34 (1933-1934), заедно со Ивица Бек. Во 1934 година се вратил во БСК Белград со кој освоил две национални титули на Југославија (1935 и 1936 година), а последниот натпревар го одиграл во дресот на БСК на 3 октомври 1937 година. Кариерата ја завршил во БАСК каде играл од 1937 до 1941 година.
За селекцијата на Белград одиграл 10 натпревари, за селекцијата на Југославија три, а дебитираше против селекцијата на Португалија на 29 мај 1982 година во Амстердам, на Олимпискиот турнир. Последниот натпревар за југословенската репрезентација го одиграл на 1 јануари 1935 година, против репрезентацијата на Романија во Атина за Балканскиот куп, кога репрезентацијата на Југославија го освоила единствениот победнички трофеј во ова натпреварување.
Бил со средна висина, цврста фигура, бил најголемиот „џентлмен“ на белградскиот фудбал во своето време. Тој важел и за еден од најдобрите југословенски бранители меѓу двете светски војни.
Коста Кондов
Константин Николов Кондов, познат како Коста, — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонскиот комитет.
Животопис
Роден е 1874 година во градот Прилеп, тогаш е во Отоманското Царство. По Ослободувањето на Кнежевството Бугарија неговото семејство во 1881 година се преселило во Софија. Кондов завршил Военото училиште во Софија во 1894 година и една година (1894 - 1895) бил учител во Дупница. Се вклучил во активноста на Македонскиот комитет. Во 1895 година е меѓу основачите и на Македонското друштво "Единство" во Дупница и е негов раководител. Учествувал во Мелничкото востание организирано од Трајко Китанчев и Македонскиот комитет во 1895 година.
Милорад Митровиќ (фудбалер)
Кариера
Живеел во Сплит, каде што починал на 9 август 1993 година. години поради проблеми со крвните садови.
Коста Кондов
Животопис
Истата година заминал за Одеса, тогаш во Русија, каде што до 1898 година студирал право. Се вратил во Бугарија и бил учител во Габрово (1899-1900) и Јамбол (1900-1901).
Лорето
Сестрите од Лорето — дел од Институтот на Пресвета Богородица, основани од 1609 година од дваесет и четиригодишната Мери Ворд. Таа и нејзините први придружници го основале првото училиште во Сент Омер (сега во Франција), во куќа која што сѐ уште постои, но е приватно живеалиште.
Денес, сестрите од Лорето работат на голем број активности: програми за описменување, духовно насочување, советување, управување со прифатилишта за бездомни жени, како и во повеќе аспекти во движењето за поголема правда и мир во светот. Тие се активни на секој континент и работат во околу 150 училишта и се задолжени за едукација на над 70.000 ученици.
На 18-годишна возраст, водена од желбата да стане мисионерка, Гонџа го напушта својот дом и родното Скопје за да се приклучи на сестрите од Лорето, во Даблин, Ирска. Таму, го избира името Тереза по својата патронка Св. Тереза од Лизје. Го изучила англискиот јазик, бидејќи сестрите од Лорето го употребувале тој јазик кога предавале во училиштата во Индија. Иако нејзиниот престој во Даблин бил краток, сестрите ја паметат како „многу мала, срамежлива и тивка”.
На 1 декември 1928 година од Ирска тргнува со брод за Индија. За време на едномесечното патување ја пишува песната „Проштевање” (оригинално напишана на хрватски јазик под наслов „Опроштај”) во која ги изразува своите размислувања и чувства за напуштањето на родното Скопје и фамилијата и за патувањето во далечната и непозната Индија. Во Калкута, Индија пристигнува на 6 јануари 1929 година.
На 25 мај 1931 година во Дарџилинг го дава својот прв завет како сестра Тереза. Работи како професорка по географија и по веронаука во училиштето Св. Марија во Калкута.
Робертини
Семејството Робертини било семејство кое припаѓало на франкското благородништво именувано според името Роберт кое го носеле голем број членови на оваа семејна лоза вклучително Роберт од Хеспенгау (околу 770), Роберт III од Вормс (околу 800), Роберт Силниот (околу 820), и Роберт I од Франција (околу 866). Тие биле значајно франкско семејство кое живеело во Западното Франкско Царство и биле предци на Капетите. Робертините се венчавале со припадници на благородничката семејна лоза на Каролинзите, а некои припадници на нивната лоза како Одо, Роберт I и Иго Капет биле познати кралеви кои владееле со Западна Франкија.
Во историјата, Иго Капет е познат како „последниот крал на Франките“ и првиот крал на Франција. Тој е основоположникот на Капетинската династија, семејство кое со Франција без прекин владеело од 987 до 1792 а потоа и од 1815 до 1848. Така, од 888 до 1848, или период од речиси 1000 години, семејството чија семејна лоза влече корени од Робертините одиграло значајна улога во севкупниот политички живот на Франција а воедно и на Европа.
Матеркин синец
Матеркиниот синец (Pseudophilotes vicrama) — пеперуга од семејството на пеперуги синци. Пеперугата ја има и во Македонија.
Распространетост
Пеперугата ја има во Азија, <ref
Опис
Распонот на крилјата на пеперугата е од 20 до 26 мм. Мажјакот има бледосина боја на горната страна на крилјата со широка бордура. Женките се кафени. Овие пеперуги имаат полов диморфизам. Ресести се краевите односно рабовите на крилјата. Долниот дел на пеперугата има сивкасто-бледа боја со исто синкасти ресести краеви. На крилјата има црни дамки, а дамките покрај рабовите имаат и портокалови нијанси.
Наносаурус
Брз, тревојади на две нозе со клун од рог и џебови на образите за чување храна (слично на хрчак). Имал 30 кг. Откриени остатоци најдени во Колорадо. Веројатно наносаурусот бил синоним на otinii. Тој бил откриен од Отинел Марш.. ,.
Опис
„Наносаурусот“ бил познат по остатоците од сите делови на телото, вклучувајќи два добри зачувани скелета, иако черепот е сè уште слабо познат.
Тоа бил бипедален диносаурус со кратки предни екстремитети и долги задни екстремитети со големи процеси за прицврстувања на мускулите. Главата му била мала. Имал мали заби во форма на лист (триаголни и со мали гребени и дентикули кои ги поставуваа предните и задните рабови) и премаксила рани заби со помалку украси.
Како и неколку други неорнитхиски диносауруси, како што се  Hypsilophodon  ',' 'Thescelosaurus' 'и' 'Talenkauen' ',имал тенки плочи по должината на ребрата  наречени меѓуребрени плочи, овие структури имале потекло 'рскавични.