cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кеплер-186f
Маса, густина и состав
Проценките за масата се менуваат од 0,32 M⊕ за планета целата од вода/мраз до 3,77 M⊕ ако целата е од железо (и двете невозможни екстреми). За тело со полупречник од 1,11 R⊕, и состав сличен на Земјиниот (1/3 железо, 2/3 силикатен камен) дава маса од околу 1,44 M⊕, земајќија предвид поголемата густина поради поголемиот просечен притисок спореден со оној на Земјата. Кеплер-186f има показател за сличност со Земјата (ПСЗ) од 0,64.
Нимфа
Нимфа, во старогрчката и во римската митологија — млади и убави божици од понизок ред, најчесто претставени како женски ентитети на природата, врзани за одредена локација или во служба на некој бог или божица. Нимфите биле честа мета на завидливите сатири.
Според Валтер Буркет, „Идејата дека реките се богови и изворите божествени нимфи има длабоки корени не само во поезијата, туку и во вербата и ритуалите; обожувањето на овие божества е ограничено само од фактот дека неразделно се идентификуваат со одредена локација.“ Нимфите се персонификации на кретивните и потхранувачки активности на природата, многу често идентификувани со моќта за дарување на живот на изворите. Во грчкиот јазик, зборот „νύμφη“ меѓу другото, значи „невеста“ или „покриена со вел“, односно млада жена за мажење. Домот на нимфите е на планините и низините, покрај извори и реки, во долини и студени пештери. Тие често се поврзуваат со супериорни божества: ловџиката Артемида; пророкот Аполон; богот на виното Дионис. Симболичниот брак на нимфата со патријархален водач, често епоним за луѓе, бескрајно се повторува во грчките митови.
Класификација на нимфите
Различните видови на нимфи понекогаш се разликуваат според различните сфери на природата со кои тие се поврзуваат. Притоа, тие ја оживувале природата: шумите, реките, изворите, полињата, ливадите итн. Сепак, многу од овие разлики можеби биле измислени подоцна. Така, следнава не е грчка класификација, туку едноставен модерен водич:
Габороне
Габороне е главен град на Боцвана. Има околу 186.000 жители и се наоѓа на 24°40′ ЈГШ и 25°55′ ИГД.
Пред Габороне, главен град на Боцвана бил Мафекинг. Тој бил главен град сè до прогласувањето на независност во 1965 година.
Габороне го добил своето име по главатарот Кгоси Габороне, чиешто село Тлоквенг се наоѓа во близина на Габороне.
Новиот град Габороне доживеа брз развој благодарејќи на релативно добрата снабденост со вода. Во негова близина се наоѓаат рудници за магнезиум и азбест. Во градот се наоѓа и универзитетот на Боцвана, во кој меѓудругото е сместена и најголемата библиотека во Јужна Африка.
NGC 1314
NGC 1314 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1314 се споменува и како MCG -1-9-33.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1314 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,9 m/лм2. NGC 1314 има привидни димензии од 1,5' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 22 м 41,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 11' 11". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 1314 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12650. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 221; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4712. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1456.
Грузиска православна црква
Грузиска православна црква (საქართველოს მართლმადიდებელი სამოციქულო ეკლესია) — национална црква на Грузија и една од четиринаесетте автокефални цркви на православието. Оваа црква е една од најстарите христијански организации, чие основање традиционално се поврзува со мисијата на апостол Андреј во Колхида и Кавкаска Иберија во текот на I век.
Во текот на 2002 година, околу 80% од жителите на Грузија се определиле како православни христијани. Вкупниот број на верници е околу 5 милиони, а околу 1.500.000 живеат надвор од земјата. Црквата има 35 диоцеза и 512 цркви кои се одржуваат од страна на 730 свештеници.
Историја
Според традицијата и верувањата, во времето кога апостолите биле испратени за да го проповедат Евангелието на народите по целиот тогашен свет, апостол Андреј се упатил кон Колхида и Иберија. Според една друга легенда, апостол Симон исто заминал кон Кавказ, каде бил погребан во едно село блиску денешниот град Сухуми. На овие простори проповедал и Матеј, Вартоломеј и Тадеј.
Првата грузиска епархија била основана во Ацкури, од страна на апостол Андреј. Најстара позната денес црква во Грузија датира од III век и се наоѓа во Настакиси, во источна Грузија. Од 303 година, Нина од Кападокија започнала да го приповеда христијанството во Иберија и во 317 година христијанството било признаено како официјална државна религија на земјата од страна на царот Миријан II и неговата сопруга Нана. Христијанизацијата во западните делови на Грузија конечно завршила во текот на VI век. Свети Георги Победоносец бил сметан за покровител на земјата, од каде и доаѓа името на земјата на голем број европски јазици (Georgia).
Од почетокот на IV век, Грузиската православна црква била под јурисдикција на Антиохиската патријаршија. Таа станала автокефална во 466 година, кога епископот Мцхета бил прогласен за католикод на Картли. Во периодот од VI до X век, земјата претрпела голема трансформација, со појавата на монаштвото. Еден од најпознатите центри на христијанската култура се Грузискиот манастир во Синај, манастирот Иврион во Атон, Бачковскиот манастир во Тракија итн.
Во 1010 година, катокликосот на Картли бил издигнат до патријарх и започна да ја носи титулата католикос-патријарх на цела Грузија. Монголските и турските инвазии во периодот од XIII до XV век се одразиле многу тешко на христијанството во земјата. Од XV век, црквата како и државата била разделена на два дела, кои биле управувани од два католикос-патријарх.
Во почетокот на XIX век, Грузија паднала под силно влијание на Русија. Во 1801 година Источна Грузија влегла во состав на Руската Империја. Во 1811 година Светиот Синод му го одзела чинот Патријарх на Антониј II и го поништил патријаршиството во Грузија. Така, Грузиската автокефална црква била лишена од својата автокефалност и била потчинета под Руската православна црква. Од 30 јуни 1811 година Грузиската црква имала статус на Грузиски егзархат на Руската Црква. И покрај тоа што имало најразлични отпори, сепак грузискиот јазик бил заменет со руски во богослужбата. Со започнувањето на Руската револуција во 1917 година, грузиските епископи повторно ја повратиле автокефалноста на црквата. Но ова не било признаено од страна на Руската православна црква, како и од Болшевиците, кои земјата ја зазеле во 1921 година. Во следните години, црквата била подложена на силни притисоци и закани. Голем број на цркви биле затворени, а стотици монаси и свештеници биле убиени.
Автокефалноста на Грузиската православна црква била признаена од страна на Руската православна црква во 1943 година. Но, политиката на Советскиот Сојуз спрема црквите не се променила ниту по крајот на Втората светска војна. Во 1989 година, автокефалноста на црквата била признаена и од страна на Цариградската патријаршија.
Ваксинце
Ваксинце — село во Општина Липково, во околината на градот Куманово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западните падини на Скопска Црна Гора, во областа Жеглигово, оддалечено 13 километри северно од Куманово.
Историја
Во XIX век селото било дел од Кумановската каза во Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ваксинце живееле 500 жители, од кои 450 Албанци и 50 Роми.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 2.479 жители, од кои 2.474 Албанци и 5 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.808 жители, од кои 1.728 Македонци, 1 Бошњак, 1 останат и 78 лица без податоци.
Волкашин
Со тенденција за натамошно утврдување и легитимирање на кралството, Волкашин се потпрел на Охридската архиепископија, лишувајќи го т патријархот од Пеќ од јурисдикција врз Скопската и Призренската митрополија. Кралот Волкашин погинал на 26 септември 1371 година, во Маричката битка заедно со брат му Углеша, а на престолот го наследил неговиот син Крале Марко.
Потекло и подем
За потеклото на кралот Волкашин, како и за неговото семејство не се знае многу. Дубровничкиот историчар Мавро Орбин (1563 — 1610) запишал дека кралот Волкашин бил син на сиромашниот властелин Мрњава од Ливно во денешна Босна. Од Ливно, Мрњава се пресел во Херцеговина, во Благај на Буна, притока на Неретва, од каде Стефан Урош IV Душан го повикал на својот двор. На дворот браќата Мрњавчевиќ, Волкашин и Углеша, според византискиот историчар од втората половина на 15 века, Лаоник Халкокондил, биле носители на дворски титули пехарник и коњушар. Во современите извори прво се спомнува Углеша во 1346 како Душанов намесник во Требиње, додека Волкашин во март 1350 се наоѓа на положба жупан во Прилеп.
Волкашин во народното творештво
Според народната песна, Волкашин најпрвин сакал да се ожени со Видосава, сопругата на јунакот Момчило кој живеел во градот Пирлитор. За да ја оствари својата намера, тој ја наговорил Видосава да го предаде Момчило кој, пред да умре го наговорил да ја земе неговата сестра Евросима наместо неверната Видосава. Така, тој ја зел Евросима во својто двор во Скадар, а таа му ги родила синовите Марко и Андрија.
Кралот Волкашин е опеан во повеќе епски народни песни, како:
Мајкл Кох
Мајкл Кох може да се однесува на:
Осоговка
Осоговка е народно оро од Кочанско, кое географски потекнува од селата на Осоговските планини.
Тоа е типично темпераментно машко народно оро, со изразито балансирање, потскокнување, доскокнување и остри движења со двете нозе. Се игра со голема екстраваганција и одважност и на одредени моменти со гласни извици на играорците. Карактеристично за орото Осоговка е што во еден момент во играта еден од играорците го подигнува другиот повисоко од своите раменици, за што е потребна извесна умешност и сила.
Целта на ваквите ора била да се прикаже силата на играорците кои го играле, како и нивната ритмичност заради релативно брзиот ритам и разиграни чекори.
Надворешни врски
“Осоговка“ - Танец
Куфу
Куфу (со полно име Кнум Куфу, познат на Грците како Кеопс, бил древен египетски владетел кој бил втор фараон на Четвртата династија, во првата половина од периодот на Старото кралство (26 век п.н.е.). Куфу го наследил својот татко Снофру како крал. Тој е општо прифатен дека ја нарачал Големата пирамида од Гиза, едно од седумте чуда на античкиот свет, но многу други аспекти од неговото владеење се слабо документирани.
Единствено целосно зачуван портрет на кралот е фигурина од слонова коска три инчи висока пронајдена во урнатините на храмот подоцна во Абидос во 1903 година. Сите други релјефи и статуи биле пронајдени во фрагменти, а многу градби на Куфу се изгубени. Сè што се знае за Куфу доаѓа од натписите во неговата некропола во Гиза и подоцнежните документи. На пример, Куфу е главниот лик забележан во Папирусот Весткар од Тринаесеттата династија.
Повеќето документи кои го спомнуваат кралот Куфу биле напишани од древни египетски и грчки историчари околу 300 г. п.н.е. Некрологот на Куфу е презентиран таму на конфликтен начин: додека кралот уживаше долготрајно зачувување на културното наследство во периодот на Старото Кралство и Новото Кралство, античките историчари Манетон, Диодор и Херодот прикажуваат многу негативен опис на карактерот на Куфу. Благодарение на овие документи, опстојува нејасната слика за личноста на Куфу.
Име
Името на Куфу било посветено на земното божество Кнум, што може да укаже на зголемување на популарноста и на верското значење на Кнум. Всушност, неколку кралски и религиозни титули воведени во неговото време може да укажат дека египетските фараони сакале да го нагласат нивното божествено потекло и статус со посветување на нивните официјални имиња на картри на одредени божества. Куфу можеби се сметал себеси за божествен творец, улога што веќе му била дадена на Кнум, богот на земјата, создавањето и растот. Како последица на тоа, кралот го поврзал името на Кнум со своја. Полното име на Куфу (Кнум-Куфу) значи „Кнум ме заштитува“.
Куфу е добро познат под неговото хеленизиранио име Кеопс или Киопс (Χέοψ, име со кое го именуваат Диодор и Херодот) и помалку познат под друго хеленизирано име, Суфис (Σοῦφις, според Манетон). Ретка верзија на името на Куфу, која се користи од страна на Јосиф, е Софи (Σόφε). Арапските историчари, кои запишале мистични приказни за Куфу и пирамидите во Гиза, го нарекле Саурид или Салхук (سلهوق).
Семејство
Кралското семејство на Куфу било прилично големо. Не е сигурно дали Куфу бил всушност биолошкиот син на Снофру. Водечките египтолози сметаат дека Снофру бил таткото на Куфу, но само затоа што од подоцнежните историчари било објавено дека најстариот син или избраниот потомок го наследува престолот. Во 1925 г. гробницата на кралицата Хетеферес I, G 7000x, била пронајдена источно од пирамидата на Куфу. Содржела многу скапоцени погребни предмети, а неколку натписи ѝ даваат титулата Мут-несут (што значи „мајка на крал“), заедно со името на кралот Снофру. Затоа, на почетокот, се чинеше дека Хетефере била сопруга на Снофру, и дека тие двајца биле родители на Куфу. Меѓутоа, од неодамна, некои се сомневаат во оваа теорија, бидејќи Хетеферес ја немала титулата Хемет-несут (што значи „кралска жена“), титула неопходна за да се потврди кралскиот статус на кралицата. Наместо името на брачниот другар, Хетеферес го носеле само насловот Сат-нетер-кетеф (буквално: „ќерка на неговото божествено тело“, симболично: „кралска телесна ќерка“), титула што се споменува за првпат. Како резултат на тоа, истражувачите сега сметаат дека Куфу можеби не бил биолошки син на Снофру, но Снофру го легитимирал рангот и семејната позиција на Куфу преку брак. Со тоа што неговата мајка била ќерка на жив бог, бил обезбеден новиот чин на Куфу. Оваа теорија може да биде поддржана од околностите дека мајката на Куфу била погребана близу до нејзиниот син, а не во некрополата на нејзиниот сопруг, како што би се очекувало.
Владеење
Сè уште не е познато колку долго владеел Куфу со Египет, бидејќи историските подоцнежни документи се контрадикторни, а современите извори се ретки. Сепак, Кралскиот список од Торино од 19-тата династија дава 23 години владеење за Куфу. Античкиот историчар Херодот му дава 50 години, а античкиот историчар Манетон дури 63 години владеење. Овие бројки сега се сметаат за претерување или погрешно толкување на застарени извори.
Има само неколку записи за политичките активности на Куфу во и надвор од Египет. Во Египет, Куфу е документиран во повеќе натписи и статуи. Името на Куфу се појавува во натписите на Елкаб и Елефантин и во локалните каменоломи во Хатуб и Вади Хамамат. Во Сакара се пронајдени две теракотни фигури на божицата Бастет, на кои на основата е вметнато Хоровото име на Куфу. Тие се наоѓале во Сакара за време на Средното Кралство, но биле создадени за време на Куфу. Во Вади Магхарех во Синај, натпис на карпа го прикажува Куфу со двојна круна. Куфу испратил неколку експедиции во обид да пронајде тиркизни и бакарни рудници. Како и сите други кралеви, како што се Секемхет, Снофру и Сахуре, кои исто така се прикажани таму на импресивни релјефи, тој бил во потрага по овие два скапоцени материјали. Куфу, исто така, одржувал контакти со Библос. Тој испратил неколку експедиции до Библос во обид да тргува со бакарни алати и оружје за скапоценото ливанско кедрово дрво. Овој вид на дрво било од суштинско значење за изградба на големи и стабилни погребни чамци, и навистина чамците откриени во Големата пирамида биле направени од него.
Нови докази за политичките активности на Куфу биле пронајдени неодамна на местото на античкото пристаниште Вади ал-Џарф на брегот на Црвеното Море, источно од Египет. Првите траги на такво пристаниште биле ископани во 1823 година од страна на Џон Гарднер Вилкинсон и Џејмс Бартон, но местото брзо било напуштено и потоа заборавено. Во 1954 година, француските научници Франсоа Биси и Рене Чабот-Морисо повторно го ископувале пристаништето, но биле прекинати од Суецката криза во 1956 година. Во јуни 2011 година, археолошкиот тим предводен од француските египтолози Пјер Талет и Григори Маруард, организирани од Францускиот институт за ориентална археологија (ИФАО), започнале да работат на локацијата. Меѓу другите материјали, била пронајдена и збирка од стотици папирусни фрагменти.
Десет од овие папири се добро сочувани. Поголемиот дел од овие документи датираат до 27 година од владеењето на Куфу и опишуваат како централната администрација испратила храна и набавки на морнарите и приградските работници. Датирањето на овие важни документи е обезбедено со фрази карактеристични за времето на Старото Кралство, како и фактот дека писмата се адресирани до самиот крал, користејќи го неговото Хорово име. Ова било типично кога кралот кому му се обраќаат бил сѐ уште жив, а кога владетелот веќе бил мртов, му се обраќале со неговото име од картушата или роденото име. Еден документ е од особен интерес: дневникот на Меер, официјален претставник вклучен во изградбата на Големата пирамида. Користејќи го дневникот, истражувачите успејаа да реконструираат три месеци од неговиот живот, обезбедувајќи нов увид во секојдневниот живот на луѓето од Четвртата династија. Овие папируси се најраните примери на отпечатени папируси некогаш пронајдени во Египет. Друг натпис, кој се наоѓа на варовничкиот ѕид на пристаништето, го споменува шефот на кралските писари кој ја контролира размената на стоки: Иду.
Споменици и статуи
За време на доцниот период огромен број на скарабеи со името на Куфу биле продадани на граѓаните, веројатно како некој вид амајлија за среќа. Зачувани се повеќе од 30 скарабеи. Во храмот Изида е изложено семејно дрво на свештениците на Изида, во кое се наведени имињата на свештениците од 670 до 488 година п.н.е. Од истиот период доаѓа познатата Стела, во која се наведуваат Куфу и неговата сопруга Хенутсен. Сепак, современите египтолози се прашуваат дали Куфу лично сè уште бил обожуван како кралски предок во тоа време, и сметаат дека е поверојатно дека Куфу веќе се сметал за симболична основа од историјата на храмот на Изида.
Куфу во старите грчки традиции
Подоцнежниот египетски историчар Манетон го нарекол Куфу „Суфис“ и му припишал владеење од 63 години. Тој исто така споменува дека Куфу ја изградил Големата пирамида, а потоа тврдел дека неговиот современик Херодот вели дека пирамидата била изградена од кралот „Кеопс“. Очигледно, Манетон сметал дека Кеопс и Суфис се двајца различни кралеви. Манетон, исто така, вели дека Куфу ги презирал боговите и дека напишал света книга за тоа, и дека тој (Манетон) ја примил таа книга за време на неговото патување низ Египет. Приказната за наводната „Света книга“ е доведена во прашање од страна на современите египтолози, зашто би било многу невообичаено фараонот да напише книга, и дека толку скапоцен документ може да се продаде толку лесно.
Грчкиот историчар Херодот, наместо тоа, го опишува Куфу како еретик и суров тиранин. Во своето дело „Историја“, книга II, поглавје 124-126, тој пишува: „„Кеопс стана крал, и ги доведе до секаков вид страдања: ги затвори сите храмови; по ова тој ги натера свештениците да жртвуваат таму, а потоа ги принуди сите Египќани да работат за него. На некои им било наредено да извлечат камења од каменоломите во арапските планини до Нил, а други биле принудени да ги земат камењата откако биле пренесени преку реката во чамци, и да ги донесат до оние што се викале либиски планини. И тие работеа со 100.000 мажи во исто време, за секој три месеци постојано. Од ова угнетување поминаа десет години, додека насипот беше направен, а тоа е работа не многу помалку, како што ми се чини, од пирамидата. За должината на тоа е 1000 метри ширина и 18 метри висина, на највисокиот дел, и е направен од полиран камен и со фигури насликани врз него. За ова, рекоа тие, десет години беа потрошени, а за подземните комори на ридот на кој стоеја пирамидите, што тој ги порача како гробници за себе на островот, водејќи таму канал од Нил.
За изработка на самата пирамида има поминато период од 20 години, а пирамидата е квадратна, секоја страна е со големина 800 стапки (околу 243 метри), и висината е иста. Изградена е од камен измазнет и споен на најсовршен начин, а ниту еден од камењата не е помал од 30 стапки (9 метри).
На пирамидата со египетското писмо е објавено колку е потрошено за ротквички и кромид и праз за работниците, и ако паметам точно што толкувачот ми кажа при читањето на овој натпис, се потрошила сума од 1600 сребрени таленти. Кеопс, исто така, дошол до таков степен на зло, што поради потреба од пари ја испратил својата ќерка во бордел и ѝ наредил да земе од оние што дошле одредена сума пари (колку тие не ми рекоа). Но, таа не само што ја добила сумата што била назначена од нејзиниот татко, туку и самата дизајнирала за себе споменик за да остави зад себе: таа побарала од секој човек кој дошол кај неа да ѝ даде еден камен за нејзиниот градежен проект. И од овие камења, ми рекоа дека е изградена пирамидата која стои пред големата пирамида во средината на трите, секоја страна со должина од 150 стапки (околу 45 метри).“
Истото важи и за приказната за кралот Кафре. Тој е прикажан како директен следбеник на Куфу и исто толку зол, и дека владеел 56 години.
Фудбалска лига на Англија Чемпионшип 2014-2015
Фудбалска лига на Англија Чемпионшип 2020-2021 била 112-тата сезона на второто ниво на англискиот фудбал, односно 11-та под името Чемпионшип.
Првото место го освоила екипата на Борнмут, која заедно со Вотфорд изборила директна промоција во Премиер лигата, додека Норич им се приклучил подоцна како победник во плејофот.
Најдобар стрелец на сезоната бил Дерил Марфи од Ипсвич Таун со 27 гола.
Завршна табела
Легенда:
Список на стрелци
Ажурирана на 4 мај 2015
Кватр
Кватр (англиски: Quatre) е мал ненаселен остров во Карипското Море. Кватр е дел од групата на острови Гренадини во островската држава Свети Винцент и Гренадини. Околу островот се наоѓаат карпите Вест Енд, Блек Рок и Белинс Рок.
Географија
Кватр се наоѓа јужно од поголемиот остров Бекија и Петит Невис. На 8 километри југоисточно од островот се наоѓаат островите Мустик, кои се популарна туристичка атракција. Јужно од Кватр е малиот ненаселен остров Пиџин. Кватр има вкупна површина од 1,52 км2. Островот е дол 3 км, а широк од 250 до 950 метри. Највисока точка на островот изнесува 146 метри надморска висина. Просечна висина е 38 метри
Сопствеништво
Островот е приватен и повеќе од сто години е во сопствеништво на едно семејство Мичел, поранешни капетани, кои делумно го даваат островот за туристички развој.
Грб на Јужна Кореја
Грбот на Јужна Кореја е официјалниот грб во државата. Грбот е составен од таегеук, симбол кој се појавува на знамето на Јужна Кореја. Симболот е над пет стилизирани листови на хибискус, националното цвеќе на Јужна Кореја. Грбот е усвоен во 1963 година.
ПУ „Димче Ангелов-Габерот“ - Прждево
Училиштето е именувано по партизанот Димката Ангелов Габерот.
Историја
Училиштето било изградено во 1935 година, а целосно обновено во 2019 година.
Настава
Наставата во училиштето се изведува во една комбинирана паралелка на македонски наставен јазик.
Валбах (Тирингија)
Валбах (Wallbach) — село и поранешна општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од градот Мајнинген.
Космос-2400
Космос-2400 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 19 август 2003 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,4°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1501 км, а најмалото на 1468.
Меѓународна фондација „Борис Трајковски“
Меѓународната фондација "Борис Трајковски" е формирана пролетта 2004 год. со цел да го продолжи делото кое го остави во наследство покојниот Претседател на Република Македонија, Борис Трајковски. Фондацијата постои за да ја извршува својата мисија, како и целите и задачите, преку разновидни активности и програми.
Фондацијата ја раководи Управен одбор, а програмските активности ги извршува професионален тим. Фондацијата има и Почесен одбор, составен од индивидуалци од Македонија и од светот кои се залагаат и ги поддржуваат ставовите и вредностите на Претседателот Трајковски.
Претседателот Трајковски беше особена личност, кој се посвети себеси многу повеќе од она што се бараше од него како претседател. Тој беше вистински народен човек и го живееше својот живот посветен на својата земја Македонија, како и на поголема регионална и меѓународна соработка. Како голем поборник за единствена Македонија, Претседателот Трајковски беше активен во сè она што го правеше, вистински верувајки дека Македонците со различно етничко и религиозно потекло можат да живеат и работат заедно.
Фондацијата работи во Македонија и е посветена на создавање трајна позитивна промена во земјата која постепено ќе создаде постабилна, посигурна и просперитетна држава, регион и свет.
Официјално мрежно место на фондацијата
Бурилчевски Рид (Дренак)
Бурилчевски Рид — археолошко наоѓалиште кај пробиштипското село Дренак. Наоѓалиштето претставува населба од доцноримското време. Се наоѓа на 2 км северно од селото, на поголем дел од просторот што е сопственост на земјоделската задруга од Пробиштип. При обработувањето на земјата биле откриени темели од повеќе објекти, а на површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал (камен, покривни ќерамиди и сл.). Најдена е и една добро зачувана надгробна стела која е сместена во дворот на гимназијата во Пробиштип.
Агора
Агора (грчки: αγορά) бил пазар и есенцијален дел од секој старогрчки полис како и секој поголем град во Античка Македонија (како да речеме Пела). Агората не само што била пазар, туку и форум за граѓаните. Агората настанала паралелно со полисот по падот на микенската цивилизација, и веќе во времето на Хомер станува составен дел од секој полис (веројатно 8 век п.н.е.).
Најпознатата агора е Атинската агора. Агората-музеј на отворено во Измир е една од најдобро зачуваните агори на светот.
Зборот агорафобија, страв од јавни случувања, доаѓа од агора со гореобјаснетото значење.
Агора може да значи и место за собирање во еден старогрчки полис.
Умереноконтинентална клима
Умереноконтиненталната клима е застапена во: Пелагонија, Преспа, Кичевско, Овче Поле, Куманово, Славиште и во Малешевијата. Имено, во текот на зимата овие простори се под влијание на студените воздушни маси кои доаѓаат од север, а во текот на летото се под влијание на топлите воздушни маси кои доаѓаат од југ. Така, во однос на јануарските и јулските температури меѓу одделни подрачја со умереноконтинентална клима се јавуваат поголеми разлики, кои се последица на географската широчина, надморска височина и влијанието на воздушните маси. Просечната средна годишна температура се движи од 10°С до 12°С, а просечните јануарски температури се движат од 0°С до +1°С или -1°С, додека, пак, просечната јулска температура на воздухот се движи од 19°С до 22°С. Средната јулска температура на воздухот е највисока во Овче Поле, а средната јануарска температура на воздухот е највисока во Малешевија. Просечното годишно количество врнежи се движи од 490 мм во Овче Поле, 640 мм во Пелагонија, до 760 мм во Преспа. Врнежите паѓаат во вид на дожд и снег, а честа е и појавата на град.
Жупска клима има во котлините со умереноконтинентална клима кои се заштитени од студените воздушни струења. Таа се одликува со топли лета и поблаги зими. Жупската клима е застапена во Полошката и Дебарската Котлина.
Умереноконтиненталната клима се одликува со умерено влажни и студени зими и со умерено суви и топли лета. Пролетта е посвежа и трае покусо од есента.
Вестминстерска опатија
Вестминстерска опатија или '''Катедрала „Св. Петар''' (Westminster Abbey) — една од најпознатите градби во Лондон, Обединето Кралство. Изградена е во готски стил. Се наоѓа во централниот дел на градот, во регионот Вестминстер. Во оваа катедрала биле погребувани многу познати личности како Исак Њутн, Чарлс Дарвин, Чарлс Дикенс, Вилијам Шекспир и други.
Во 616 година, на местото на денешната катедрала постоел храм, а денешната била изградена во 1045 година до 1050 година, а истото било осветено на 28 декември 1065 година. На повеќепати била реконструирана, по која го добила денешниот готски стил. Градбата е вклучена во списокот на УНЕСКО.
Виштица
Население
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 810 жители, од кои 784 Албанци и 26 лица без податоци.
Родови
Виштица е албанско село.
Според истражувањата од 1941 година, родови во селото се:
Кеисуке Хонда
(роден ) — јапонски фудбалер, кој моментално настапува за мексиканкскиот клуб Пачука.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Светското првенство 2010 и 2014.
Лофотенски Острови
Лофотенски Острови или само Лофотен (Lofoten, изг. Луфутн) — архипелаг во северниот дел на Атлантскиот Океан, во округот Нурлан во Норвешка. Зафаќаат површина од и население од 24.500 жители. Aрхипелагот го сочинуваат многу острови, меѓутоа трите најголеми се: Еуствогсеј, Вествогсеј и Москенесеј. Во последно време Лофотенските Острови стануваат привлечно туристичко одредиште на Норвешка, пред сè поради прекрасните предели кои се наоѓаат на овие острови.
Население
На Лофотенските Острови денес живеат над 24.000 жители, најмногу од нив се занимаваат со риболов и преработка на риба. Во последните години туризмот претставува многу значајна гранка и голем придонес на островјаните. Најголема населба и главен град на островите е Сволвер.
Хилдеберт I
Хилдеберт I (~496 – ) — франкиски крал на Париз, од меровиншката династија, еден од четирите сина на Хлодовик I кој го поделил кралството на Франките на синовите после својата смрт во 511. Тој бил еден од синовите на Света Клотилда, родена во Ремс.
При поделбата на кралството, тој како свој дел го добил градот Париз, и земјата северно сè до реката Сома, на запад до Англискиот канал, и Армориканскиот полуостров (денешна Брeтања). Неговите браќа владееле во другите земји: Теодорих I во Мец, Хлодомер во Орлеан, а Хлотар I во Соасон.
Во 523, Хилдерик со своите браќа учествувал во војна против Годомар од Бургундија. Хлодомер умрел во Битката кај Везеронс (524). Во 524, по убиството на децата на Хлодомер, Хилдеберт ги земал градовите Шартр и Орлеан под своја власт.
Учествувал во разни воени походи против кралството на Бургундија. Го опседнал Отен во 532 и, во 534, како свој дел од тоа кралство ги добил градовите Макон, Женева, и Лион. Кога Витигес, кралот на Остроготите, ја препуштил Прованса на Франките во 535, браќата на Хилдеберт му ги оставиле во владеење градовите Арл и Марсеј. Припојувањето на таа провинција било комплетирано, со помош на Хлотар, зимата 536–537.
Во 531, добил писмо од сестра му Кротилда, жена на кралот Амаралик на Визиготите, аријански крал на Хиспанија, Клотилда тврдела, дека е матретирана бидејќи била Католик. Хилдеберт отишол таму со војска и го поразил визиготскиот крал. Кротилда починала од непознати причини на патот за дома.
Хилдеберт направил и други воени походи против Визиготите. Во 542, ја зазел Памплона со помош на неговиот брат Хлотар и ја опседнал Сарагоса, но бил принуден да се повлече. Од овој поход тој во Париз донел скапоцена реликвија, туниката на Свети Винсент, во чија чест тој на Портите на Париз го изградил познатиот манастир на Св. Винсент, подоцна познат како Сен Жермен-де-Пре.
Починал на 13 декември 558, и бил погребан во опатијата што ја основал, каде му бил откриен и гробот. Со неговата жена Ултрагота немал синови, само две ќерки, Кродоберга и Кродесинда. Хилдеберт бил успешен монарх. Тој го проширил своето царство во повеќе туѓи територии, повеќе од своите браќа. Се борел во Бургундија (повеќе од еднаш), Шпанија (повеќе од еднаш), Прованса, и на други места во Галија. Григориј Турски, негов современик, вели дека Хилдеберт рекол: Velim unquam Arvernam Lemanem quae tantae jocunditatis gratia refulgere dicitur, oculis cernere. Хилдеберт исто така бил и најрелигиозен од сите синови на Хлодовик кој соработувал со браќата, ја спасил сестра му и го изградил познатиот манастир на Св. Винсент за да ја вдоми неговата реликвија.
Покраини во Јужноафриканската Република
Јужноафриканската Република е поделена во девет покраини:
¹: Принц Едвардовите Острови се јужноафриканска територија која се смета за дел од Западниот Кејп.
²: Питермарицбург и Улунди биле два главни града на Натал од 1994 до 2004 година.
Силвер-Раселов синдром
Силвер-Раселов синдром (СРС) уште наречен и Сребрен-Расел џуџестизам, е ретко вродено нарушување на растот. Во Соединетите Американски Држави обично се нарекува Расел-Сребрен синдром (РСС) и Силвер-Расел синдром на друго место. Тој е еден од 200-те видови на џуџест раст и еден од петте типови на исконско џуџестство.
Силвер-Раселовиот синдром е ретка вродена состојба за првпат опишана од страна на американскиот педијатар д-р Хенри Силвер и англискиот педијатриски ендокринолог д-р Александар Расел во 1954 година. Инциденцата на овој синдром се проценува на 1 - 30/100.000 случаи и до сега во литературата се пријавени околу 400 случаи. Мажите и жените се чини дека се погодени со еднаква честота.
Знаци и симптоми
Иако потврдата за специфичен генетски маркер е кај значителен број поединци, нема тестови за јасно да се утврди дали тоа е она што го има лицето. Како синдром, дијагнозата обично се дава кај децата по потврдување на присуството на неколку симптоми наведени подолу.
Симптомите се интраутерино ограничување на растот (IUGR) во комбинација со некои од следниве:
При раѓањето бебињата се мали за таа гестациска возраст, со тежина при раѓање помала од 2.800 гр, и висина обично помала од 45 см, со карактеристично мало триаголно лице. Се појавуваат проблеми со хранењето - детето не е заинтересирано за храна,  често пати го одбива тоа, а кога ќе прифати, тогаш станува збор за мали количини на храна. Созревањето на коските е одложено. Хипогликемија е исто така присутна, а повраќањето е честа појава за новороденчињата, особено во ноќниот период.
Се забележува сивило или бледило на кожата, што може да се должи на хипогликемија. Се одликува со триаголен изглед на лицето, истакнато чело, помала долна вилица и изразена брада. Фонтанелата е широка и се затвора подоцна, асиметријата на телото е честа, се појавуваат и клинодактилија (искривување на прстот), послаб мускулен тонус, забележително губење на поткожното масно ткиво, можни вродени срцеви маани, сколиоза, кратковидост.
Повеќето заболени имаат нормална интелигенција, но може да се појави задоцнето развивање на раните моторни вештини. Во некои случаи, се јавува предвремен пубертет. Возрасните со Силвер-Раселовиот синдром се со мала висина. Просечната висина на заболените мажи е околу 151 см, а просечната висина на заболените жени е околу 140 см.
Просечната возрасна висина за пациенти без третман со хормон за раст е 4'11" за мажи и 4'7" за жени.
Компликации и последици
Синдромот Силвер-Расел може да доведе до развој на компликации што би предизвикале сериозни нарушувања на внатрешните органи или ендокриниот систем. Затоа, многу е важно да се дијагностицираат и третираат коморбидитетите на рана возраст. Инаку, може да има голем број компликации на синдромот, како што се:•	бубрежна дисфункција, хроничен пиелонефритис, гломерулонефритис;•	абнормална функција на црниот дроб;•	абнормална функција на штитната жлезда;•	срцева слабост;
Причина
Нејзината точна причина е непозната, но сегашното истражување укажува на генетска и епигенетска компонента, веројатно следејќи ги мајчините гени на хромозомите 7 и 11.
Во 10% од случаите, синдромот е поврзан со униродителска дисомија (UPD) на Ова е грешка при втиснување каде што лицето добива две копии од хромозомот 7 од мајката (наследни од мајката) наместо по една од секој родител.
Други генетски причини како што се дупликации, бришења и хромозомски аберации, исто така, се поврзани со Силвер-Расел синдром.
Интересно, пациентите со Силвер-Расел имаат променливи нивоа на хипометилација во различни телесни ткива, што укажува на мозаичен модел и постзиготна епигенетска модификација. Ова може да ја објасни асиметријата на телото на фенотипот SRS.
Како и другите нарушувања на втиснувањето (на пр. Прадер-Вилиев синдром, Ангелман синдром и Беквит-Видеманов синдром ), Силвер-Расел синдром може да биде поврзан со употребата на асистирани репродуктивни технологии како што е ин витро оплодување.
Дијагноза
Многу години дијагнозата на Силвер-Расел синдромот била клиничка. Сепак, ова довело до преклопувања со синдроми со слични клинички одлики како што се синдромот на храмови и синдромот на микроделеција 12q14. Во 2017 година, бил објавен меѓународен консензус – во кој биле детализирани чекорите што лекарите требало да ги преземат за да го дијагностицираат Силвер-Расел синдромот. Сега се препорачува прво да се тестира за 11p15 загуба на метилација. Доколку се негативни, тогаш треба да се изврши тестирање. Треба да се земе предвид и тестирање за да се исклучи синдромот на Темпл како диференцијална дијагноза. Ако овие тестови се покажат како неубедливи, тогаш треба да се постави клиничка дијагноза.
Се препорачува системот за клиничко бодување на Netchine-Harbison (NH-CSS) да се користи за групирање на клиничките одлики заедно во резултат базиран на поени.
Дијагнозата главно се заснова на клиничката слика бидејќи во основа станува збор за синдром кој е клинички и генетски хетерогена вродена болест во која дијагнозата зависи од клиничките наоди (не постои специфичен биолошки тест, но може да се потврди со откривање на молекуларна мана). Знаците и симптомите се најизразени во детството и раното детство, што резултира со потешка дијагностика кај постарите деца.
Дијагнозата бара присуство на три главни одлики, и тоа мала родилна тежина, низок раст, триаголно лице, и дополнителни како што се релативната макроцефалија, клинодактилијата на петтиот прст, асиметријата на скелетот, хипоспадијата или ингвиналната хернија. Сепак, трите главни симптоми не можат секогаш да бидат присутни. Значи, лекарите од повеќе специјалности (генетичар, гастроентеролог, и сл.) ќе бидат вклучени во поставувањето на дијагнозата.
Дополнителни дијагностички методи што се препорачуваат:
·       рендген дијагностика;
·       ултразвук на внатрешни органи и штитна жлезда;
·       електрокардиографија;
·       КТ и МРИ;
·       енцефалографија;
Третман
Калорискиот внес на децата со СРС мора внимателно да се контролира за да се обезбеди најдобра можност за раст. Ако детето не може да толерира орално хранење, тогаш може да се користи ентерално хранење, како што е перкутаната ендоскопска гастростома.
Кај деца со разлики во должината на екстремитетите или сколиоза, физиотерапијата може да ги ублажи проблемите предизвикани од овие симптоми. Во потешки случаи, може да биде потребна операција за издолжување на екстремитетите. За да се спречат отежнувачки потешкотии во држењето на телото, децата со разлика во должината на нозете може да бараат подигнување на чевлите.
Терапијата со хормон за раст често се препишува како дел од третманот на СРС. Хормоните се даваат со инјектирање обично дневно од 2-годишна возраст до тинејџерски години. Може да биде ефикасен дури и кога пациентот нема недостаток на хормон за раст. Се покажа дека терапијата со хормон за раст ја зголемува стапката на раст кај пациентите и последователно го поттикнува растот „да го достигне“. Ова може да му овозможи на детето да го започне своето образование на нормална висина, подобрувајќи ја неговата самодоверба и интеракцијата со другите деца. Ефектот на терапијата со хормон за раст врз зрелата и конечната висина сè уште е неизвесен. Постојат некои теории кои сугерираат дека терапијата помага и во мускулниот развој и управувањето со хипогликемијата.
Силвер-Раселовиот синдром  е еден од ретките синдроми во кои третманот може значително да влијае на текот и исходот на болеста. Иако овие деца обично немаат недостаток на хормон за раст, давањето на истиот може да постигне значително зголемување на висината. Особено внесот на калории мора да се контролира за да се овозможи нормален раст и развој, и да се спречи хипогликемија. Физикална терапија се препорачува во присуство на асиметрија на телото, како и во деформации на 'рбетот, а во одредени случаи, неопходни се хируршки процедури. Исто така се препорачуваат редовни посети на логопед. Сето ова може да помогне да се надминат тешкотиите во развојот.
NGC 1315
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 23 м 6,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 21° 22' 29". Положбениот агол на објектот е во износ од 55°.
Други поделби
Проучување на NGC 1315 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12671. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 311; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5879. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 908.
Коста Вангелов
Коста Иванов Вангелов (1875-1932) — македонски зограф и сликар. Тој заедно со Ѓорѓи Зографски и Димитар Андонов Папрадишки се едни од првите сликари на македонското профано сликарство.
Негово познато дело е Оплакувањето на Христос.
Биографија
Коста Иванов е роден во 1875 година, во Штип. Неговиот татко, Иван, бил игларски занаетчија. Неговата мајка, Марија, била по потекло од село Павлешенци, Светиниколско. Во Штип го завршува основното училиште и три класа гимназија, по што заминал во Софија да го изучува чевларскиот и фотографскиот занает. По враќањето во Штип најпрво отворил чевларски дуќан, а потоа се преориентирал на фотографскиот занает.
Во 1901/1902 го напушта Штип, и заминува во Австроунгарија. Во периодот од 1904 до 1907 работел во ателјето на академскиот сликар Милисав Марковиќ во Белград, како негов соработник. Кон крајот на 1907 година, тие ги изведуваат сликарските и декоративни работи во црквата „Св. Теодор Тирон“ во Ириг. Во 1910, го презема целосното украсување на црквата „Покров на Св. Богородица„ во Мала Ремета, а во 1912 ги обновува сликарските работи во црквата „Св. Архангел Михаил“ во село Платичево, во околината на Рума.
Во 1912/1913 се вратил во Штип. Кон крајот на 1914 или во почетокот на 1915, заминува за Софија, каде што се вработува кај фирмописецот Шапкарев. По објавувањето на војната на Бугарија против Србија, бил мобилизиран од страна на бугарската војска во XI македонска дивизија. Од здравствени причини бил распореден во санитетска чета. До 1923 престојува во Македонија, каде работи на црквите „Св. Ѓорѓи“ во Кочани, „Св. Никола“ во Дедино и „Св. Стефан“ во Конче.
Од 1923 година, заминува за Рума. Умира ненадејно на 31 мај 1932 во Рума.
Јован Углеша
Јован Углеша (14 век) бил средновековен крал, македонски благородник, деспот, господар кој ја создал Серската држава (1365-1371 година), со престолнина во градот Сер. Во територијата на Серската држава спаѓале источниот дел на Македонија, делови од Халкидик, Струмица, Мелник, Места и граничел со имотите на брат му Волкашин. Државата ја создал во 1365 година по примерот на брата си Волкашин.
Владеење
Тој бил син на властелинот Мрњава од Ливно и помал брат на Волкашин. Негова сопруга била Елена-Ефимија - ќерка на Воихна.
Неговото политичко издигнување било поврзано со подемот на неговиот брат Волкашин во Српското царство по смртта на Царот Душан (1355 година). Кон крајот на шестата деценија од 14 век, бил меѓу благородниците на вдовицата на царот Душан, царицата Елена-Елисавета, која управувала со Серската област. Се оженил со ќерката на кесарот Воихна кој бил намесник на градот Драма. Кон средината на шеесетите години ја добил деспотската титула и застанал на чело на Серската држава (околу 1365 година). Ги средил односите со Цариградската патријаршија, на која и изразил готовност да ја признае нејзината јурисдикција на територијата на Серската држава (1368 година).
Учествувал во Косовската битка (1369 година), кога заедно со кралот Волкашин ги поразуваат коалиционите војски на Лазар Хребељановиќ, Никола Алтомановиќ и царот Стефан Урош V. Се обидел да организира поширока коалиција за борба против Турците, кои ги загрозувале источните граници на неговата држава.
Загинал на 26 септември 1371 година во Маричката битка заедно со неговиот брат, Волкашин. Издавал повелби, особено на светогорските манастири, а ковал и сопствени монети.
NGC 5702
NGC 5702 — леќеста галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 април 1792 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5702 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5702 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.