cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Амантле Монтшо
Кариера
Монтшо се натпреварувала на Светското првенство во сала 2008, но не успеала да се пласира во финалето по лошиот резултат во полуфиналето. Своето прво финале во светски рамки, Монтшо го обезбедила на Летните олимписки игри 2008, каде нејзиното време од 51.18 секунди било доволно за последното место. Следната година, таа истрчала време од 49.89 секунди во полуфиналето на трката на 400 метри на Светското првенство 2009 и обезбедила влез во финалето. Таму, таа повторно го зазела последното место.
На Светското првенство во сала 2010, Монтшо поставила нови државни рекорди на 400 метри во квалификациите и полуфиналето, но во финалето завршила на четвртото место со време од 52.53 секунди. Таа успешно ја одбранила титулата на 400 метри на Африканското првенство 2010 со време од 50.03 секунди. Најдобро време во сезоната од 49.89 секунди, Монтшо го истрчала на Континенталниот куп 2010, каде настапувајќи за Африка го освоила златниот медал победувајќи ја американката Деби Дан. На игрите на Комонвелтот 2010, таа станала првата медалистка на Боцвана на игрите во историјата, откако успеала да победи на трката на 400 метри со време од 50.10 секунди, време кое воедно претсавувало и рекорд на игрите. На крајот на сезоната, таа завршила на второто место во севкупниот пласман во дијаманстака лига за трките на 400 метри, зад Алисон Феликс.
На Светското првенство 2011 во Тегу, таа била првопласирана во квалификациите на трката на 400 метри и обезбедила пласман во полуфиналето. Таму таа повторно истрчала најдобро време, и како првопласирана, вторпат во кариерата обезбедила влез во финале на светските првенства. Во Финалето, таа истрчала време од 49.56 секунди, три стотинки подобро од времето на Алисон Феликс, и го освоила првото место, донесувајќи го првиот златен медал на својата држава од светските првенства.
Таа била знаменосец за својата држава на Летните олимписки игри 2012, и како голем фаворит успеала да обезбеди финале на 400 метри. Сепак во финалето, таа завршила на четвртото место, зад Сања Ричардс-Рос, Кристин Охуруогу и Диди Тротер.
На Светското првенство 2013, Монтшо за првпат во кариерата се нашла во позиција да брани светска титула. Во одлична финална трка, таа била поразена од Кристин Охуруогу во последните метри од трката за само четири илјадити делови од секундата, откако на целта Охуруогу влегла испружена а Монтшо исправена.
Допинг
На игрите на Комонвелтот 2014, Монтшо не успеала да помине рутинска допинг контрола. Подоцна, нејзиниот втор примерок покажал дека таа е позитивна на забранетиот стимуланс метилхексанамин. Во март 2015, атлетската асоцијација на Боцвана и изрекла двегодишна забрана од атлетиката.
Мара Алагиќ
Мара Алагиќ е српски математички професор и главен уредник на Списанието за математика и уметност. Таа е придружен професор во одделот за наставна програма и инструкции на Вичита државниот универзитет.
Алагиќ докторирала на Белградскиот универзитет во 1985 година, под раководство на Ѓуро Курепа; називот на нејзината дисертација бил Категориски видови на некои релациски модели.
Со Глин М. Римингтон од државата Вичита, Алагиќ е авторка на книгата Трето место за учење: Рефлективно испитување во интеркултурното и глобалното кафезно сликарство (издаваштво Информатички период, 2012).
Копа Америка 2011 Група А
Табела
Сите времиња се локални, Аргентинско Време (UTC−03:00).
Плен (град)
Плен (Plön) — град и административно седиште на истоимениот округ во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на бреговите на најголемото езеро во покраината, Големо Пленско Езеро, како и на неколку помали езера, кои го опкружуваат градот од сите страни. Знаменитост на градот е Пленскиот замок, замок кој бил изграден во век на рид над градот. Градот претставува административно седиште на општинската заедница Големо Пленско Езеро, иако самиот град не е член на заедницата.
Историја
При Големата преселба на народите, словенските племиња навлегле во областа на Плен во текот на почетокот на век по повлекувањето на првобитното германско население. На големиот остров спроти Плен, кој подоцна бил наречен Олсборг (Olsborg), изградиле големо утврдување. Нивната населба ја нарекле Плуне (Plune), што значело „вода без мраз“.
Во 1139 година, грофот на Холштајн, Адолф II од Шауенбург, ја уништил тврдината, ставајќи крај на превласта на Словените во областа на Плен. Дваесет години подоцна, Адолф II повторно го изградил замокот на островот, но наскоро морал да го премести на денешниот рид. Таму, под заштита на замокот и близу главните трговски патишта од Либек кон север, се издигнал нов град.
Помеѓу 1561 и 1729 година, Плен бил главен град на Војводството Шлезвиг-Холштајн-Зондербург-Плен. Војводството Шлезвиг-Холштајн-Плен се појавило во 1622 година како последица на наследство во данското кралско семејство. Од 1633 до 1636 година се градел ренесансниот замок на местото на стариот замок од војводата Јоахим Ернест и Плен станал главен град на малото, но независно грофовија. Како резиденција, Плен уживал голем статус. На пример, во 1685 година, војводата Јохан Адолф основал нов град (Neustadt) северозападно од градот со цел да ги смести занаетчиите и така да го зголеми стопанството значење на војводството. Под водствот на Фридрих Карл, замокот бил проширен со неколку барокни градби и градина. Во тоа време, градот имал околу 1.000 жители.
Во 1761 година, војводството станало дел од Данска. Плен останал под данска власт до Втората шлезвишка војна во 1864 година. Иако бил летна резиденција на данскиот крал од време на време, останал заспан провинциски град со околу 2.000 жители. Културниот живот на малата резиденција бил шармантно опишан од Рохус фон Лилинкрон во „Спомените на детството“. Во средината на век, данскиот принц поминал неколку години во неговата летна резиденција во Пленскиот замок.
Во 1867 година, Плен станал окружен град по воведување на административните реформи на Прусија. Принцовите на династијата Хоенцолерн биле изучувани во Плен. Островот на принцовите (Prinzeninsel) — сè уште поседуван од династијата Хоенцолерн. Од 1868 година, Пленскиот замок бил пруска воена школа. По Првата светска војна станал интернет, додека во периодот 1933-1945 служел како Национален политички институт за образование. Од 1946 година повторно бил интернат.
Во 1891 година, Ото Цахаријас ја основал првата „биолошка станица“ за истражување на питката вода на германска почва на Пленското Езеро. Била основана како приватен истражувачки институт со финансиска поддршка од пруската влада и неколку граѓани. По неговата смрт, Август Тинеман го преземал водството. Негов наследник по долго време бил Институтот за лимнологија „Макс Планк“, сега преименуван во Институт за еволуциска билогија „Макс Планк“.
По Втората светска војна, Плен бил избран како место на школата Крал Алфред, гимназија за децата на британските трупи. Школата постоела од 1948 до 1959 година.
Германскиот интернат во Пленскиот замок бил затворен во 2001 година и замокот бил продаден на оптичката компанија Филман. Тие повторно го отвориле во октомври 2006 година, по сериозна обнова, како школа за оптичари. Вкупните трошоци за обновата изнесувале 35 милиони евра. Денес тука е сместен непрофитен тренинг центар на полето на оптиката. Ова ја зајакнало економијата на градот. Секоја година, замокот е дом на шест илјади вработени на Филман, кои добиваат тренинг во период од две недели.
Куќата на принцовите понекогаш е нарекувана „бисер на периодот рококо“. Претходно била користена како летна куќа, а денешното име го добила кога синовите на последниот германски цар, Вилхелм II, учеле во оваа градба. По неколку години обнова, сега е повторно отворена за јавноста. Куќата на часовниците (Uhrenhaus) сега содржи информациски центар за Природниот парк Холштајнска Швајцарија. Поранешниот царски базен сега е културен форум, кој е достапен за настани и изложби. Доказите за царското време сè уште се видливи во многу делови на Плен.
Грб
Грбот прикажува сребрена позадина над сребрени и сини бранови во кои плива црвена риба. Над брановите се наоѓа ѕид од тули, над кој има кула; над кулата се наоѓа грбот на Холштајн.
Сообраќај
Железничката линија помеѓу Кил и Либек, на која сообраќаат возови на секои половина час во секоја насока, поминува низ Плен.
Градот е автопатски јазол, на кој се сретнуваат сојузните автопати Б78 (исток-запад) и Б4300 (југозапад-североисток).
Пленски замок
Пленскиот замок е една од најважните ренесансни градби во покраината. До смртта на војводата Фридрих Карл во 1761 година претставувал војводска резиденција; потоа бил користен за различни цели. Денес е во посед на претпријатието Филман.
Кула Парнас
Кулата Парнас е висока 20 метри, челичнорешеткаста кула на камено подножје изградена во 1888 година како кула за набљудување од Туристичката заедница Плен (Plöner Verschönerungsverein). Отворена е од април до октомври.
Водокула
Старата водокула на Плен (Wasserturm Plön) од 1913 година се наоѓа источно од градот е денес се користи како живеалиште.
Планетарна прошетка
Планетарната прошетка во Плен го претставува сончевиот Систем со размер од 1:2.000.000.000.
Музеи
Музеи во Плен се: музејот за округот со неговата збирка за северногерманското стакло, куќата на природниот парк, куќата на принцовите и фондацијата Фриц Дуринг.
Аваскуларна некроза
Аваскуларна некроза е уништување на коскеното ткиво поради недостаток на крвоснабдување. Позната и под терминот остеонекроза, аваскуларната некроза може да доведе до ситни пукнатини во коската, при што коската колабира и се јавува фрактура. Крвниот проток во коскеното ткиво може да биде прекинат ако коската е фрактурирана (скршена) или постои дислокација на зглобот. Аваскуларната некроза, исто така, е асоцирана со долготрајна употреба на стероидни медикаменти и прекумерна консумација на алкохол. Најчесто афектиран зглоб е колкот. Аваскуларната некроза се влошува со тек на време, што го отежнува нејзиното комплетно излекување.
Симптоми
Аваскуларната некроза типично предизвикува болка во афектираниот зглоб и ги ограничува неговите движења. Најчестите зглобови кои може да развијат аваскуларна некроза се:
Кај некои луѓе, аваскуларната некроза се јавува билатерално, односно на двете страни – на пример на двата колка или двете колена. Знаците и симптомите може да се појават ненадејно доколку е предизвикана од повреда. Од останатие зглобови кои може да развијат аваскуларна некроза ќе се споменат:
Причини
Аваскуларната некроза се појавува кога крвотокот во коската е прекинат или намален, а тоа се случува при:
Ризични фактори
Двата најчести фактори кои го зголемуваат ризикот за појава на аваскуларна некроза се:
Лицата што внесуваат бифосфонати – вид на медикамент што се користи за зајакнување на ослабените коски поради остеопороза – понекогаш развиваат остеонекроза на вилицата.
Неколку видови на медицински процедури може да го ослабат коскеното ткиво, што од своја страна го зголемува ризикот од развој на аваскуларна некроза, а тука спаѓаат:
Дијагноза
Многу медицински состојби може да предизвикаат зглобна болка. Визуелизационите тестови може да помогнат при донесувањето на правилна и точна дијагноза. Тука спаѓаат:
Лекување
Целта на лекувањето на аваскуларната некроза е да се спречи понатамошното губење на коскена маса. Кој вид на третман ќе се примени, зависи од тоа колкаво е оштетувањето коската.
Надворешни врски
http://zazdravje.com.mk/%D0%B0%D0%B2%D0%B0%D1%81%D0%BA%D1%83%D0%BB%D0%B0%D1%80%D0%BD%D0%B0-%D0%BD%D0%B5%D0%BA%D1%80%D0%BE%D0%B7%D0%B0
Кирил и Методиј - 1.000 денари (кована пара)
Кирил и Методиј — кована пара за колекционерски цели на Народната банка на Република Македонија чија номинална вредност е 1,000 денари.
Лице
На лицето од монетата е претставена слика на манастирот „Свети Наум“ во Охрид и седум светци над него - светите Кирил и Методиј и нивните пет ученици. На долниот дел од монетата има натпис „Република Македонија“ на македонски јазик. На горниот дел, на десната страна, е прикажан Грбот на Република Македонија, а на левата страна е прикажан апоен од „1000 денари“ на македонски јазик. Во средината, во горниот дел е претставена годината на издавање „2014“, а во средниот десен дел од монетата има ознака „Ag925“ и „500 g“.
Опачина
Главната содржина на опачината е портрет од Свети Кирил и Свети Методиј, а над нив се претставени нивните имиња во сребрен натпис „Св. Методиј“ на левата страна и „Св. Кирил“ на десната страна со кирилско писмо на македонски јазик. Периметарот на опачината е затворен со украсни црти во златна боја.
Дедо и внук
Дедо и внук — македонски филм од 2019 година во режија на Илија Пиперкоски.
Антикости
Островот Антикости (Île d'Anticosti) — остров во провинцијата Квебек, Канада, кај сливот на реката Сент Лоренс во Заливот Сент Лоренс, меѓу 49° и 50° N, и помеѓу 61° 40' и 64° 30' W. Островот е со површина од 7.892.52 км2, тој е 90-тиот најголем остров на светот и 20-от најголем остров во Канада. Островот Антикости на север е одвоен од регионот Северен Брег на Квебек (Лабрадорски Полуостров) кај теснецот Жак Картие и на југ од Полуостровот Гаспе со теснецот Хонгведо.
Географија
Антикости е дел од источните низини Сент Лоренс. Тој е 217 километри долг и има максимална широчината од 48 километри—1½ пати голем како провинција на Островот Принц Едвард. Неговото крајбрежје е долго 520 километри, карпесто e и опасно, со малку засолниште за бродовите, освен во Гамаш, Елис и Заливот Фокс. Постојат големи песочни брегови на југ.
Најголемото езеро на островот е Езерото Викенден, кое се напојува со реката Јупитер. Постојат голем број реки на Антикости. Многу од кои течат низ длабоки клисури и кањони на северните и јужните брегови.
Топографски островот може да се подели на три различни подрачја: две низински области, кои ретко надминуваат 150 метри во височина, на источните и западните третини од островот поврзани по должината на брегот, и централниот планински дел со формирање на плато бидејќи се издига само 300 метри. Ова плато е еднонасочна структура благо накосена кон југ и се одликува со тркалезни квести. Карпите изложени на островот формираат континуиран седиментарен слој подебел и од 2000 метри. Ова е најкомплетен слој во источниот дел на Северна Америка во ордовискиот и силуријанскиот период.
Климата на островот е поморска, субарктичка, умерена од страна на морско влијание на Заливот Сент Лоренс, која ги намалува температурните разлики. Просечната годишна температура е 1.9 °C. Јули е најтопол месец со просечна температура од 14.79 °C Спротивно на тоа, февруари е најстудениот месец, во просек -11.2 C. Врнежи од снег има во изобилство, обично се акумулира над 300 сантиметри во западните и централните делови.
Историја
Илјадници години островот Антикости бил на територијата на домородните народи кои живееле на копното и го користеле како ловиште. Инуитите го нарекуваат Нотискуан, се преведува како "каде се ловат мечки" а Микмак го нарекувале Натигостед, што значи "предна земја".
Францускиот истражувач Жак Картие пловел долж брегот, летото 1534. Тој го дал првиот писмен опис и го нарекол Остров на Успението (француски: Isle de l'Assomption), бидејќи го открил на денот Успение на Пресвета Богородица. Ова име почнало да не се употребува по 1656 година. Околу 1586, историчарот Андре Теве напишал дека "дивјаците го именувале [тоа] Натикусти", додека Самуел де Шамплен го спелувал како Антискоти (Antiscoti, 1612, Antiscoty 1613 година), Ентикости (Enticosty 1625) и Антикости (Antycosty 1632). Од тоа време, Франција и официјално го ставила островот во нејзината колонијална империја. Првите доселеници пристигнале во 1680 кога Кралот Луј XIV на Луј Жолие му го доделил господството на Архипелагот Минган и Островот Антикости како компензација за истражувањето на Мисисипи и Хадсоновиот Залив. Луј Жолие изградил тврдина на Антикости и пролетта 1681 се населил таму со неговата жена, четири деца и шест слуги. Неговата тврдина била освоена и окупирана во текот на зимата на 1690 од страна на некои омасачусетски војници на Вилијам Фајпс за време на нивното повлекување по неуспешниот обид да го освојат Квебек Сити. По смртта на Жолие во 1700, островот бил поделен меѓу неговите тројца синови и семејството Жолие ја задржало сопственоста до 1763 кога островот станал дел од Британска Северна Америка според условите на Договорот од Париз, со која завршила Седумгодишната војна. Истата година, островот бил припоен за Њуфаундленд, до 1774 година кога бил вратен на Долна Канада и припоен повторно за Њуфаундленд од 1809 до 1825. Станал дел од Квебек (како што се нарекувала Долна Канада) во Канадската конфедерација во 1867. Во текот на овие години сопственоста на островот неколкупати се менувала а неговите сопственици генерално го користеле за дрва. Инаку немало вистински развој..
Во 1874, островот бил купен од страна на Компанијата Остров Антикости и тие ги основале селата во Англискиот Залив и Фокс. Повеќето од жителите, сепак, продолжиле да бидат неколкуте чувари на многуте островски светилници. Во 1882 година, била основана парохијата Света Богородица на Успението, терминот на Картие во однос на името за островот. Во 1884, островот станал сопственост на браќата Стоквел кои создале шумска компанија две години подоцна. Но и тие биле неуспешни и компанијата траела само пет години. Од 1890-тите години, рибата и дивиот свет на островот биле речиси исчезнати поради непланското убивање. Во 1895 година, Антикости бил продаден за $125,000 на францускиот производител на чоколадо Анри Мение кој го дал под закуп риболовот на брегот. Водопадот на островот кој е 70 метри висок Мение го нарекол Вореалски Водопад по градот Вореал во Франција од каде потекнувал. Тој го изградил целото село Пор-Мение, изградил фабрика за пакување на риба и јастог и се обидел да ги развие своите ресурси на граѓа, тресет и минерали. Многу од првичните куќи стојат и денес. Исто така на островот вовел и животни вклучувајќи стадо од 220 белоопашести елени. Елените се присутни и денес а населението надминува 160,000, додека на островот населението лосови е околу 1.000. Имало и црни мечки, но тие исчезнале.
Анри Мение починал во 1913 година и неговиот брат Гастон станал сопственик на островот. Тој на крајот одлучил дека не е економски вредна операција и го продал на Компанијата Вајагамак (Wayagamack Pulp and Paper Company) во 1926 година, за $6,000,000. Наредните пет децении, островот бил користен речиси исклучиво од дрвните компании кои слабо инвестирале во животната средина или во заштитата на културното наследство, додека селата во Англискиот Залив и Фокс Беј биле напуштени.
Вајагамак бил успешен до Големата депресија кога пазарот за хартија пропаднал. Островот бил преземен од во 1931 година од друга компанија која покажала малку интерес и го ставила на продажба. Понуди дошле од заинтересирани страни од Канада, Америка, Британија, Франција и Белгија. Во јули 1937 година, понуда била примена од конзорциумот на холандски и германски капиталисти кои имале намера да се изградат млин за сулфит со пристап до канадскиот главен град. Есента истата година, тим од германски проценители допатувал на островот за да ги испитаат дрвата и извозниот потенцијал. Кога оваа приказна излегла во Монтреалската газета на 2 декември 1937 година, веднаш предизвикала контроверзии бидејќи приказна тврдела дека истражувачкиот тим бил составен од агенти на Адолф Хитлер и дека повеќето биле поморски, воена и утврдувачки експерти. И покрај ветувањето за илјадници нови работни места комисија била формирана за да се испита аферата која заклучила дека "нема докази за да се покаже дека проектот има друга некомерцијална намена". Кога рокот за купување на островот поминал на 15 септември 1938 година, понудата истекла и контроверзиите престанале.
Во 1974 година, владата на Квебек го купила островот од шумската компанија Consolidated Bathurst Ltd. за $23,780,000. Антикости бил ставен под управа на Министерството за рекреација, лов и риболов (ministère du Loisir de la Chasse et de la Pêche) и во 1983 процесот почнал да формира работна општинската структура. Денес, 572 км2 се назначени како национален резерват. Со своите 24 реки и потоци полни со лосос и пастрмка, островот сега е туристичко одредиште за риболовците и ловци, особено од САД и Канада, како и за палеонтолози, набљудувачи на птици и љубители на планинарењето.
Пристап и транспорт
Пристап до островот е или со брод или авион. Од април до средината на јануари, комерцијалните шпедиција Relais Nordik го опслужува Пор-Мение двапати неделно со патнички и карго брод.
Аеродромот Пор-Мение е сервисиран од страна на Ер Лиезон кој обезбедува редовно закажани летови до Сет-Ил и Авр-Сен-Пјер. Постојат два други аеродроми на островот, двата кон источниот крај. Ривиер-о Сомон (CTH7) се наоѓа на северната страна на островот и е асфалтиран во јули 2010 година; Ривиер Бел (CRB5) е чакал и се наоѓа на јужната страна. Овие се користат од страна на чартерски компании кои обезбедуваат приватни воздухопловни услуги за време на туристичката сезона.
Патот Анри-Мение, главниот неасфалтиран пат на островот, се протега од Пор-Мение на источниот дел и со бројни шумски патишта кои се разгрануваат овозможува пристап до разни туристички локации. Изнајмувањето автомобил е достапно во Пор-Мение.
Флора
Шумите од Островот Антикости се типична тајга, со заеднички видови како што се белиот бол, елата и црниот бор. Расте и американската бела бреза. Елата полека е заменета со бел бор поради интензивното пасење на елените и со периодични епидемии на гасеници и инсекти. Една четвртина на островот е покриен со турф.
Антикости е дом на ретки орхидеи (Cypripedioideae). Додека опаѓаат на друго место во источниот дел на Северна Америка, орхидеите тука изобилуваат.
Фауна
Дивиот свет е карактеристичен за изолирана морска средина. Од 24 видови цицачи, 14 се морски цицачи кои вклучуваат сиви фоки и пристаништни фоки. Има и китови во студените води на заливот.
Првично, таму веројатно имало само седум автохтони видови копнени цицачи, имено црвена лисица, канадската видра, перомискус, американската куна (Martes americana), црната мечка и два вида лилјаци (малиот кафен лилјак и северниот лилјак), но куната и мечката сега се исчезнати.
Околу 221 видови птици дистрибуирани меѓу 21 семејства биле забележани на Островот Антикости. Тоа е дом на речиси 60% од познатите легла на белоглавиот орел во провинцијата Квебек.
Туризам
Поради својата нескротлива пустина и изобилство на див свет, Островот Антикости е познат по ловот, риболовот и можностите за рекреација со што привлекува од 3.000 до 4.000 лица ловци годишно.
572 км2 се заштитени во Националниот Парк Антикости (Parc national d'Anticosti). Во прилог на ловот и риболовпт, многу други рекреативни активности се поддржани во овој парк, како што се пешачењето, јавањето и морското кајакарство.
Мали Врв
Мали Врв — планински врв во Република Македонија, со следниве географски координати: латитуда 41o 24 ' 45 , лонгитуда 21o 43 ' 46 .
Жените во Азербејџан
Жените во Азербејџан номинално уживаат истите права како и мажите; сепак, општествената дискриминација останува проблем.
Право на глас
Универзално право на глас во Азербејџан било воведено во 1918 година од страна на Азербејџанската Демократска Република, со што Азербејџан станала првата муслиманска земја во која жените го стекнале ова право.
Политичка застапеност
Нема законски ограничувања за учество на жените во политиката.
Од 2007 година, неколку жени биле назначени на високи владини позиции, вклучувајќи и заменик-претседател на парламентот, неколку заменици-министри, и заменик-претседавачот на Централната изборна комисија.
Во 2015 година, во парламентот (составен од 125 членови) имало 21 жена. Процентот на жени членови на парламентот помеѓу 2005 и 2015 година се зголемил од 11 % се зголемил на 17 %.
Од 2009 година, жени биле носители на позиции како заменик-претседател на Уставниот суд, заменик-претседател на кабинетот на министри, четири заменици-министри, амбасадор и народни правобранители на Азербејџан.
Во Централната изборна комисија од 16 члена, 4 се жени и истите претседаваат со 3125 регионални изборни комисии. Немало женски министри или шефови на извршните влади на градови или региони, освен Хиџран Хусејнова која претседавала со Државната комисија за семејство, жени и деца и Малејка Абасзаде која претседавала со Државата комисија за прием на студенти.
Државната комисија за семејство, жени и деца на Република Азербејџан е примарна владина агенција со активности во правец на заштитата на правата на жените во земјата.
Во 2015 година, Натаван Гадимова била назначена за министер за култура. .
Во 2016 година, 11% од професионалните судии во земјата биле жени, што претставува најмал процент во Европа.
Во 2017 година, Мехрибан Алијева била назначена за Заменик претседател на Азербејџан, на највисоката позиција на која стапила жена во Азербејџан, по укинувањето во 1994 година на канцеларијата на Државниот секретар, функција која до неодамна била извршувана од страна на Лала Шовкат.
За време на активната фаза на Војната за Нагорно-Карабах, од вкупниот воен персонал (74,000) 2,000 биле жени а 600 од нив директно учествувале во воените операции.
Воена служба за жените е на доброволна основа. Во моментов постојат околу 1,000 жени кои служат во азербејџанската војска.
Религија
Иако секуларна држава, Азербејџан бара сертификација и регистрација на луѓето за вршење на верските обреди. Муслиманските жени во Азербејџан можат да студираат и да станат сертифицирани мули и да ги водат женските собири, традиција што датира со векови.
Во 2016 година, имало еден локален женски лутерански пастор во Азербејџан.
Домашно насилство
На 22 јуни 2010 година, азербејџанското собрание го изгласал Законот за спречување на семејното насилство.
Во 2000 година, Азербејџан го потпишал Факултативниот протокол на CEDAW, признавајќи надлежност на Комитетот за елиминација на дискриминација против жените, по што може да прима и да ги разгледува жалбите од поединци или групи во рамките на неговата јурисдикција.
Силувањето е противзаконско во Азербејџан и носи максимум 15-годишна затворска казна. Новиот Закон за семејно насилство стапил на сила во 2010 година, со што се забранува семејната злоупотреба, вклучувајќи го и брачното силување. Сепак, многумина во Азербејџан не го сметаат ова за криминал и доминантната култура не поттикнува жалби за брачно силување.
Во 2011 женските членови на парламентот и шефот на Државниот комитет за семејство,жени и деца, ги засилиле своите активности против семејното насилство. Медиумска покриеност за прашањето на семејното насилство исто така почнала да ја подигнува свеста за овој проблем. Еден закон од 2010 воспоставува рамка за испитување на жалбите за семејно насилство, го дефинира процесот за издавање наредби за ограничување и повикува за воспоставување на прифатни центри за помош и рехабилитација на жртвите.
Сепак, 40% од  анкетираните Азербејџанци во 2012 година сè уште веруваат дека жените треба да толерираат семејно насилство во интерес на семејството, а 22% се согласиле дека постојат моменти кога жената заслужува да биде тепана. .
Капуера
Капуера е африканско-бразилска вештина со комбинирани елементи од боречки вештини, музика и танц. Била создадена во Бразил од страна на робовите донесени од Африка, особено од оние од денешна Ангола некаде после 16 век. Се развила во областа Киломбо дос Палмерас, која се наоѓа во Бразилската држава Алагоас и имала големо влијание над афро-разилските генерации, била застапена и во државите Баија, Пернамбуко и во Рио Де Жанеиро. Учесниците во ходата или кругот, свират на музичките инструменти ( како што е биримбао), пејат, и прават спаринг по парови во центарот на кругот. Спарингот го карактеризираат флуидна акробатска игра, финти, и екстензивно употребување на замавнувања, удари со нозе и удари со глава. Поретко се употребуваат техники кои вклучуваат удари со лакти, шлаканици, боксови. Историчарите се поделени на едни кои веруваат дека таа е директен потомок на африканските боречки стилови и други кои веруваат дека е уникатен бразилски танц дестилиран од различни африкански и бразилски влијанија. Едно популарно објаснување тврди дека тоа е африкански боречки стил кој бил развиен во Бразил, поставена од поборникот Салвано, кој кажал - Капуерата не може да постои без црниот човек, но нејзиното родно место е Бразил.
Етимологија
Потеклото на зборорт е мистерија исто како и самата вештина. Можни се три потекла на зборот. Едното тврдење е дека зборот капуера потекнува од зборовите kaá (лист/растение) и puéra (поранешен показател на гледиштата) на домородниот тупи јазик на племето Тупи-Гварани кои означуваат “беше шума” односно на оние предели каде има посиромашна вегетација. Друга теорија е дека потекнува од португалскиот збор capão ( кастриран петел) и наставката eira. Ваквата етимологија сугерира дека робовите кои носеле кафези со птици за продажба на пазарите времето го поминувале играјќи капуера. Третото тврдење е дека зборот доаѓа од киконго зборот kipula или kipura. Во културен контекст на Конго, овие зборови се однесуваат на ниските движења до земја во боречките вештини а самата капуера ги поседува истите.
Африканско-бразилска вештина
Некои толкувања ја истакнуваат капуерата како боречки стил создаден за бунт а маскиран како танц. Илустрациите во делото Живописно патување во Бразил од 1835 (Voyage Pittoresque dans le Brésil) на етнографот Јохан Мориц Ругендас ја прикажуваат капуерата како танц на војната така што гледано историски капуерата првенствено е боречка вештина која восебе има многу елементи на танц. Постојат и други слични борбени традиции низ Америка слични со капуерата. На островот Мартиник, присутен воедно и на Хаити и Јамајка, таков сличен танц е дамие (Danmyé) данмие (Danmyé) лаџа (Ladja) кој впрочем е борбена вештина каде изведувачите играат по ритамот на тапаните и се движи во обратен правец од часовникот. Марк тврди дека во Куба, лажниот борбен танц наречен мани се изведувал на јука тапани. Танцувачот, (манисеро) застанувал на средина на рингот создаден од изведувачи-учесници и движејки се според звукот на песните и тапаните, избирал некој од кругот и е обидувал да го собори. Некои од манисеро движењата и ударите биле слични на оние на капуерата, вклучувајќи го и основното сопнување со нога (хаштера)
Историја
Историјата на кауерата започнува со почетокот на африканското ропство во Бразил. Од 16 век, португалските колонисти почнале да увезуваат робови во нивните колонии, главно со потекло од Ангола. Бразил, со неговата широка територија примил најмногу робови, речиси 40% од сите робови што ќе го поминеле Атлантскиот Океан. Раната историја на капуерата сè уште е контроверзна, особено периодот од 16 век до почетокот на 19 век, бидејќи нема доволно историски документи. Но усните преданија, јазикот и доказите оставаат сосема мал простор за сомневање дека корените на оваа вештина се африканско-бразилски.
Потекло
Во 16 век, Португалија ја добила најголемата територија од сите останати колонии,но ѝ недостигале луѓе за да ја колонизира, особено работници. Во бразилската колонија, Португалците, како и сите други европски колонијални сили, одбрале да користат робови за да ја изградат нивната економија. Во првиот период, главната економска активност била производство на шеќерна трска. Португалците создале огромни плантажи на трска кои зависеле од трудот на робовите. Робовите живеејќи во нехумани услови, биле принудувани напорно да работат и честопати трпеле разни физички казнувања дури и за ситни работи.
Иако робовите честопати биле побројни од колонизаторите, тие ретко се кревале на бунт бидејќи немале оружје, бидејќи колониски закони биле сурови, бидејќи имало недоразбирањата меѓу самите робови кои доаѓале од различни африкански култури и бидејќи не ја познавале новата земја и околина. Сето тоа ги обесхрабрувало да не се кренат на бунт. Во таквите услови капуерата се родила како едноставен метод на преживување.Таа била начинот со кој избеганиот роб, без никакво оружје, неопремен, би можел да преживее во непријателската непозната земја и да се соочи со вооружена колониска војска (capitães-do-mato) задолжена да ги најде и да ги зароби побегнатите робови.
Статусот во Бразил и развојот како спорт
Во минатото капуерата била нелегална и забранета во Бразил. Во 1857-1858 година, од 288 робови кои биле во затвор 80 (31%) биле уапсени заради капуерата, а само 28 (10%) поради бегство. Во 1890, бразилскиот претседател Деодоро да Фонсека потпишал акт со кој го забранил вежбањето капуера ширум земјата, со тешки казни за оние што ќе бидат фатени. Немирите предизвикани поради мешање на полицијата исто така биле чести. И покрај забраната, Мануел дос Реис Машадо (Местре Бимба) создал нов стил - капуера режионал. Реис Машадо конечно успеал да ги убеди властите во културната вредност на капуерата и со ова во 1930 конечно се укинала официјалната забрана. Реис Машадо го основал првото училиште за капуера во 1932 година во Салвадор, Баија.Тој се смета за татко на модерната капуера. Во 1937, добил државно признат образовен сертификат. Во 1942, Реис Машадо го отворил своето второ училиште кои работи и денес и го водат неговите ученици. Во 1952, Местре Бимба успеал да го сврти вниманието на бразилскиот претседател од тоа време Жетулиу Варгас правејќи демонстрација на вештината после што овој потврдил дека капуерата е « вистински национален спорт». Денес капуерата се смета за културно наследство на Бразил.
Надвор од Бразил
Капуерата доживува светска слава. Артур Емидио најверојатно бил првиот капуерист кој имал перформанс во странство. Во доцните ’50-ти и раните ’60-ти отишол во Аргентина, Мексико, САД и Европа. Групи како што е Бразил Тропикал, предводени од Домингос Кампос и Местре Камиса Роаша, ја обиколиле Европа во ‘70-тите. Денс Бразил групата на Желон Виејра, основана во Њујорк во 1977, била особено влијателна во популаризирањето на капуерата помеѓу американската публика. Тој во 2008 добива престижна национална награда за зачувување на културното наследство. Во средината на ’70-тите Местреа по капуера почнале да емигрираат во САД и друѓи земји и да предаваат капуера. Во тоа време капуерата во Бразил сѐ уште ја практикувале најсиромашните и црните Бразилци. Со нивната емиграција во САД таа добила на популарност. Денес има многу училишта за капуера низ целиот свет (капуерата ја освојува и Јапонија) и насекаде во САД, и со нејзиното зголемување на популарноста во САД привлече широк спектар на ученици од различни култури и раси.
Музика
Музиката е составен дел од капуерата. Таа го одредува темпото и стилот на играта што се одвива во ходата. Темпото варира од многу споро - ангола (Angola) до многу брзо (são bento regional). Капуеристите пејат на различни теми.
Песните
Некои песни се за историјата или опеваат славни капуеристи. Други песни имаат за цел да ги поттикнат играчите на подобра игра. Некои песни го опишуваат она што се случува во родата. Понекогаш песните се во врска со животот или љубовната загуба. Други имаат весели и разиграни текстови. Капуеристите го менуваат нивниот стил на играње во зависност од ритамот и песните што беримбауто ги наложува. Всушност, музиката е онаа што ја движи капуерата. Постојат три основни видови на капуера песни. Ладаиња (Ladainha) - наративна соло песна која најчесто местре ја пее на почетокот на ходата, Овие ладаињи најчесто се познати песни напишани од местрето или смислени на лице место. Ладаињата најчесто е проследена со шула (chula) или лувачао (louvação), следејки го моделот на повик и одговор кој најчесто е заблагодарување на Бога или на некој од учителите. На крај, се песни кои се пејат за време на играњето, коридос (corridos), повторно како повик и одговор. Одговорот на повикот не секогаш го повторува она што било кажано, но се менува во зависност од песната.
Рангови
Додека разноликоста во стиловите доведува до различни системи на рангирање, постои стандарден модул кој повеќето од капуера системите го следат. Ова се ранговите по ред :
Хода
Ходата (Roda de Capoeira) е кругот од луѓе во кој се игра капуера. Неговата округла форма е наменета да го задржи фокусот на играчите и на оние кои свират и да ја возврати енергијата создадена за време на капуера играта. Луѓето кои ја формираат округлата форма на ходата плескаат со рацете и пејат според музиката која ја свират оние во батеријата. “Устата“ на ходата се наоѓа точно пред батеријата. Тоа е точката од која играчите ја почнуваат секоја игра и од каде секој нов играч мора да влезе. Големината на ходата обично е круг од минимум 3 метри (10 стапки) во пречник. Иако може да биде помала или често поголема, до 10 метри во пречник. Ритамот кој го свири беримбауто ги одредува темпото и целите на играта која се одвива во ходата. Спората музика ја ограничува играта на спори но сложени ниски движења и стоења на раце. За учесниците, ходата претставува микрокосмос на животот и на светот околу нив. Најчесто во ходата, најголемиот противник на капуеристот е самиот тој, и филозофијата исто така игра голема улога. Добриот учител би настојувал да подучува почит, безбедност, малиција (уметност на надмудрување на противникот и залажувајки го во ранлива позиција) и слобода. Капуерата е уникатно друштвена. Соработувањето со други групи и ученици на други учители може да ги научи капуеристите повеќе за самата уметност и подобрување на нивните вештини.
Капуера стилови
Капуерата разликува две основни класификации: традиционална и модерна. Ангола цели кон традиционалната форма на игра. Ова е најстарата форма, приближно 500 години стара, со корени во африканските традиции кои се дури и постари, и тоа е изворна форма на која се засновани сите останати форми на капуера. Модерните форми на капуера можат да се поделат на режионал и контемпоранеа.
Капуера режионал
Режионал е една од најчестите форми на капуера. Во Бразил се игра многу погрубо и подиво. Капуера режионал била развиена од Местре Бимба за да ја направи капуерата поефикасна и за да ја доближи до нејзиното боречко потекло. Режионал стилот често се смета дека се состои од побрза и поатлетска игра од традиционалната капуера ангола. Овој вид на игра се одликува со високи скокови, акробации и кружни движења.
Контемпоранеа капуера
Контемпоранеа е термин за групите кои вежбаат повеќе стилови на капуера истовремено. Многу често учениците на оваа капуера вежбаат елементи од капуера режионал и ангола како и нови движења кои нема да бидат поразени од ниеден од овие стилови. Во последниве години, различни филозофи на модерната капуера се изразиле преку формирање на училишта, особено во Северна Америка, коишто се фокусирале кон развивање на нивната специфична форма на оваа модерна уметност. Ова станала одлика кој ги дефинира многу од училиштата, до точката каде искусен ученик може да процени во кое училиште одредено лице вежба само според начинот на кој играат. Традиционално, ходата во овие училишта почнува со Ангола, во која училишниот местре или некој напреден ученик, ќе пее ладиња (долга, меланхолична песна која најчесто се слуша на почетокот на ангола играта). По некое време, играта прераснува во побрза, сè додека местреовиот знак, односно звукот на беримбауто не ја промени во традицонална режионал игра.Режионал става акцент на брзината и брзиот рефлекс, во споредба со ангола која повлекува голема доза на размислување, скоро како шах. Училиштата кои ја предаваат оваа мешавина се обидуваат да ја понудат оваа комбинација како начин да се искористат предностите на двете игри и да влијаат на играчот.
Специјални настани
Периодично капуера rежионал групите одржуваат батизадос( крштевања). На членовите кои не се „крстени“ им се дава корда (појас) и апелидо (капуера-прекар) доколку дотогаш не добиле. Батизадите се огромни случувања на кои бројни групи и местреа како од соседството така и од подалеку се поканети.Понекогаш батизадата се нарекува и Трока де корда (Troca de Corda = промена на појаси), каде учениците кои веќе биле „крстени“ и кои напорно вежбале и се сметаат за достојни од страна на нивните учители се наградуваат со повисоко рангирани појаси како признание за нивните напори.
Самба-хода (Samba de roda)
Изведувана од многу капуера групи, samba de roda е традиционален Афро-Бразилски танц кој бил поврзуван со капуерата многу години наназад. Батеријата е составена од пандеро, атабаки, биримбао-виола (биримбао со најмала тиква), придружени со пеење и плескање со рацете.
Макулеле
Макулеле е танц кој раскажува приказна за поробените Африканци кои работеле на плантажа со шекерна трска во Бразил. Шекерната трска била сечена со мачети, а во Макулеле танцот, танцувачите ги удираат сечилата на мачетите во ритамот на танцот. Понекогаш се користат стапови наместо мачети со сечила, како и да е, се подразбира дека стаповите симболизираат мачети кои се користеле за сечење на шекерната трска за време на робството. Макулелето и капуерата ја делат истата историја и ја раскажуваат приказната за луѓето кои ја измислиле оваа уметничка форма, затоа обично заедно се изучуваат и изведуваат
Капуера во популарната култура
Како што популарноста на капуерата се шири низ светот, исто така и нејзината употреба во популарната култура. Веќе со години се гледаат капуеристи на телевизиски реклами, видеоигри, музички спотови и сл.
1335
1335 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1335 година од новата ера, 335. од вториот милениум, 35. од XIV век и шеста од 1330-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1335 година се протега во 3971 и 3972, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4031 и 4032 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1878. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 735 и 736 исламска година.
Космос-1099
Космос-1099 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 17 мај 1979 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5500 килограми. Космос-1099 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 233 км, а најмалото на 208.
Огист Роден
Франсоа Огист Рене Роден (François-Auguste-René Rodin) ( - ) бил познат француски вајар. Поради неговите извонредни дела тој се смета за основоположник на модерната европска скулптура. Работел во истиот период со сликарите импресионисти. Негова најзначајна заслуга е внесувањето на психолошкиот елемент и послободното третирање на скулптурската материја и на фигурата. Роден е еден од малкуте вајари кои се широко познати надвор од заедницата за визуелни уметности.
Негови најпознати дела се Мислителот, Бакнежот, Граѓаните на Кале и Балзак.
Франсиско Гоја
Франсиско Хосе де Гоја (Francisco José de Goya y Luciente; Фуентетодос, Арагонија, 30 март 1746 - Бордо, 16 април 1828) — истакнат шпански сликар и гравер од времето на романтизмот.
Работел ѕидни композиции за цркви, нацрти за таписерии и сцени од секојдневниот живот. Неговата слика „Стрелањето на бунтовниците“ го одбележа почетокот на новата ера во европското сликарство. Автор е на неколку циклуси графики и цртежи. Од делата најпознати му се „Трети мај 1808“, „Борба со бикови“, „Гола Маја“ и „Облечена Маја“.
Образование и кариера
Гоја е роден 1746 година во малото место Фундетодос, во Шпанија како четврто дете, а втор син на Хосе де Гоја, златар, и Грацие Луциентес. Починал 1828 година во Бордо, Франција. Како дете времето го поминувал во работилницата на својот татко кој сакал да го наследи неговиот занает, но Гоја сепак се определува за професијата сликар. Во Сарагоса со 14 години започнува да учи за уметноста од пријателот на неговиот татко, сликарот Хозе Лусан. Многу бргу заминува за Мадрид каде работи како помошник на дворскиот сликар Франсиско Бајеј. Оттаму во 1771 оди за Рим за да ги продолжи своите уметнички студии, но истата година се враќа во Сарагоса, каде добива прва значајна порачка за изработка на фрески во локалната катедрала, на кои работи непрекинато наредната деценија. Во 1773 година Гоја се жени со сестрата на Франсиско Бајеј, а во тој брак има три деца од кои полнолетност доживеало само најмалото дете, што придонело за мачното расположение на сликарот.Последните години Гоја ги минува во доброволно прогонство во Бордо, Франција, иако во текот на животот не бил познат надвор од границите на Шпанија. Неговото дело Ужасите на војната во Франција го открил сликарот Едуар Мане, на половината на XIX век од кога и тој ќе остави неизбришлива трага на модерните текови на уметноста. Умрел во Бордо, на 16 април 1828 година.