cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Воскресение (роман)
Дмитри Иванович Нехљудов
Дмитри Иванович Нехљудов (на руски нехљудов значи нечовечен) бил син на аристократска и почитувана фамилија од Нижни Новгород. Бил ословуван со титулата кнез, и имал триесетина години. Во младоста се одликувал со љубов кон вистинските човекови вредности, посветеност и дисциплина во секоја работа која што ја извршувал. Посетувајќи војска се здобил со неколку високи воени чинови поради неговата несекојдневна храброст и пожртвуваност за време на Кримската војна. Едно лето, додека престојувал на имотот на неговите две тетки, ја запознал Катјуша и силно се вљубил во неа. Тоа лето имал неколку интимни средби со нејзе, но притоа размениле само еден искрен бакнеж и ништо повеќе.
Следната година повторно дошол на одмор кај тетките, но овојпат видно изменет и морално опустошен поради распуштениот живот на останатите негови колеги од армијата. Поучен од нивниот лош пример, и тој се повел по нивното поведение и извршил прељуба врз Маслова. Длабоко во душата знаел дека неправилно и грешно постапува, но успеал некако да ја задуши внатрешмата совест и да продолжи со разузданите навики. Го наследил семејното богатство, остварил голем капитал по руските селски провинции и се стакнал со високо звање во општествената хиерархија. Создал силни врски и познанства со највлијателните луѓе од политичкиот и јавен живот во Русија, а со самото тоа добил и постојано работно место во судот како поротник. Чудната игра на судбината повторно ќе го соедини со Маслова, и притоа во него ќе оживеат старите спомени и ќе се отворат сè уште незалечените живи рани поради прељубата. Неговите убедувања и гледишта за социо-политичкиот живот биле во голема мера создадени според американскиот социолог Херберт Спенсер. Спенсер се залагал селаните во свој посед да ја имаат земјата која ја работат, бидејќи таа им била основно средство за вадење корка сув леб. Сметал дека се врши огромна неправда со тоа што земјиштето е во рацете на градските капиталисти и тоа што тие им ги земаат тешко заработените пари на селаните. Воден од овие социјални начела, Дмитри Нехљудов се решава да им ја врати сопственоста на земјата во рацете на крепосните селани, како дел од неговата морална преродба. Оваа негова постапка ќе наиде на неодобрување кај потесниот круг негови пријатели, но Дмитри бил истраен и успеал во зацртаната цел.
Со оглед на тоа дека Нехљудов бил во доцните тресетти години од животниот век, логично било што многумина од богатите немажени девојки му се нуделе за брак. И од неговото потесно семејство го туркале да ја прифати брачната понуда на Марија од угледното семејство Корчагини. Марија била ќерка на едно пензионирано воено лице и живеела раскошен и удобен живот. Дмитри отпрвин имал намера да се венча со нејзе, но откако го воочил својот монструозен морален карактер, решил да не го прави тоа бидејќи така само би ја направил Марија несреќна и потиштена. Наместо тоа, цврсто одлучил да се ожени со Катјуша, како би и надоместил за пропаднатиот и безнадежна состојба во која тој самиот ја довел.
Во последната глава од романот, кнезот Нехљудов е прикажан како трогнат од добрината која му ја направила Катјуша и покрај сите зла кои тој бездушно и ги нанел. Повторно стекнува верба во постоење на доброто и си дава за цел во животот да ги исправи сите неетични дела кои тој им ги причинил на другите. Се присетува на тоа дека како помлад не можел да сфати одделни цитати од Евангелието според Матеј, па така повторно ја прелистува Библијата како би можел да го долови вистинското значење на зборовите на Исусовиот ученик. Дури сега, по толку залудно потрошени години ја сфатил правата смисла на животот и со затворањето на Светото Писмо, тој отворил ново поглавје во неговиот живот.
Екатерина Михајловна Маслова
Катјуша Маслова е родена како сираче и израснато на селската фарма каде нејзината мајка работела како измеќарка. Мајка и тешко се разболела, и поради несоодветната грижа на двете сопственички, набрзо и починала. Малата Катјуша била воспитана од страна на куќната помошничка, а кога пораснала останала да работи на селскиот посед. Поради банална расправија со една од сопственичките, Маслова била протерана од имотот и била препуштена сама на себе, без скршена пара во џебот. Привремено се вработила кај еден шумар, но тој постојано ја тепал, дури се обидел и да ја силува, по што таа веднаш си заминала од таму. И голем број од наредните нејзини работодовци се однесувале грубо спрема неа, и така таа целосно морално и етички се обезличила. Полека и се предала на пороците и блудот, се вработила во јавна куќа и постојано била во друштво на најрасипаните луѓе од руското општество. Така, таа од навидум невино и кротко девојче, се преобразила во развратна и бесчувствителна личност.
Во затворот Маслова се запознава со судбините на дел од затвореничките, меѓу кои Корабљова и Федосја. Низ разговорите кои ги води со нив ќе заклучи дека кај повеќето притворени не постои објективна вина, туку дека тие се затворени најчесто поради нечија клевета и ситни интереси. Исто така се запознава и со дел од дисидентите, како Криљцов и Вера Богодуховска, чии тајни активности биле просвета на неписмениот руски народ и создавање на општ револт против моќните буржоаски семејства и рускиот цар. Поради тоа им била одземена слободата и биле нарекувани политички затвореници, кои не смееле да имаат никаков личен контакт со надворешни посетители.
Преку ликот на Катјуша и останатите затвореници, Толстој сакал на виделина да ги изнесе бедните услови во кои тие преживуваат, лошата храна која им се дава, како и силните репресии кои врз нив ги вршат властите. Многумина од притворените починале додека ја издржувале мерката казна, но Екатерина била одлучна да ги помине сите премрежија и да сврти нова страница во животот. Таа им давала неопходна помош на многуте сирачиња кои останале без родители кои им починале во затворската ќелија, но и посредувала во надминување на конфликтите кои често се јавувале помеѓу осудените. И по врачување на ослободителната пресуда, Екатерина Михајловна останува во Сибир како би му помагала на Симонсен во исполнување на неговата возвишена мисија.
Преработки на пишаната верзија
Оваа приказна била инспирација за неколку европски композитори да го придружат оперското дејство на „Воскресение“ со музика. Најуспешни музички преработки на делото се компонирани од италијанецот Франко Алфано, словакот Јан Цикер и американскиот музичар Тод Маковер. Освен музичка, на овој култен роман се направени и неколку филмски адаптации. Постојат две филмски верзии на руски јазик, и тоа првата снимена во 1915 г. под насловот Катјуша Маслова, каде режисер бил Петар Шардиенин, а главната улога и припаднала на Наталија Лисенко. Вториот руски филм е снимен во 1960 г. каде режисер бил Михаил Швејцер, а носечката ролја ја толкувал Евгениј Матвеев. Но најпознатата екранизација на повеста е во режија на Рубен Мамулијан, под наслов „Повторно сме живи“ (1934), во продукција на Голдвин-Мејер, каде во главните улоги се појавиле Ана Стеин и Фридрих Марч. Најновата ТВ серија заснована на овој роман е од италијанските режисери Паоло и Виторио Тавијани, направена во 2001 г. со наслов Resurrezione.
RJ45
Пред името „RJ45“ да се користи за компјутерски приклучок, ова име било стандард во телефонијата. Поделбата на пиновите, која е дел од „RJ45“ стандардот, им била позната на телефонските инсталери кои ги поврзувале телефоните со овој приклучок. Приближно идентичните физички својства на компјутерските приклучоци и овој „RJ45“ приклучок, довело до тоа „RJ45“ да стане стандард и во компјутерските мрежи.
Единствената разлика меѓу телефонскиот и компјутерскиот „RJ45“ поврзувач е присуството на дополнителни спроводници во кабелот, кои не можат да се видат без внимателно набљудување. Телефонскиот „RJ45“ поврзувач има „8P2C“ варијанта на каблите, што значи дека само 2 кабли се спроводници, компјутерскиот пак „RJ45“ поврзувач е „8P8C“, со тоа што сите 8 кабли се користат.
Денес, овој приклучок се дефинира како еден од приклучоците за поврзување на компјутерски мрежи преку кабел.
Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 82 (Битола)
'''Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 82 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 119 во Битола.
Музеј на македонската борба (Солун)
Историја
По заземањето на градот од Грција, во зградата била сместена Земјоделската банка на Македонија од 1915 година, Народната банка на Грција од 1917 година, а во 1923 година во зградата започнало да работи 23-тото основно училиште. За време на германската окупација на Грција зградата се користела од Црвениот крст, а во Граѓанската војна во Грција се користела како политички затвор. Потоа до крајот на 1970-тите години во неа биле сместени неколку училишта.
Во 1980 година зградата станала „Музеј на македонската борба“, а од 1999 година се управува од „Фондацијата за музејот на македонската борба“. Во 1988 година кон музејот бил отворен „Истражувачки центар за македонската историја и документација“, кој се занимава со проучување на историјата на Македонија, а особено македонското прашање.
Во музејот како постојани експозиции се чуваат предмети за домаќинството на населението во Македонија, трофејни предмети од Балканската војна, а централно место заземаат експозициите кои го претставуваат Павлос Мелас, андартите (македонските борци) и главната улога на конзулатот во борбата за Македонија. Периодични изложби се прават на архиви од KEMIT, датирани меѓу 1770 и 1912 година.
Папагаловидни
Папагали (науч. Psittaciformes) — птици од приближно 398 вида во 92 рода кои најчесто се најдени во тропските и суптропските предели. Редот е поделен на три натсемејства: Psittacoidea (вистински папагали), Cacatuoidea (какадуа) и Strigopoidea (новозеландски папагали). Една третина од сите видови папагали се загрозени, со поголем ризик од која било друга споредлива група на птици. Папагалите имаат генерално пантропска дистрибуција со неколку видови кои живеат во умерени региони на јужната полутопка. Најголема разновидност на папагали има во Јужна Америка и Австралија.
Главни одлики на папагалот се силен и закривен клун, исправен став, силни нозе и нокти со зигодактилни стапала (два прста поставени нанапред и два наназад). Многу папагали имаат разни шари и бои. Повеќето папагали покажуваат малку или воопшто немаат сексуален диморфизам. Најважните компоненти на исхраната на повеќето папагали се семе, ореви, овошје, цветни пупки и друг растителен материјал. Неколку видови понекогаш јадат животни и мрши, додека други се специјализирани за исхрана со цветен нектар и меки плодови. Скоро сите папагали се гнездат во шупливи делови од дрва, и несат бели јајца од кои се изведуваат беспомошни млади.
Папагалите, заедно со гаврани, врани, сојки и страчки, се едни од најинтелигентните птици, а способноста на некои видови да го имитираат човечкиот говор ја зголемува нивната популарност како домашни миленици.
Класификација
Натсемејство Strigopoidea: папагали од Нов Зеланд
Натсемејство Cacatuoidea: какаду
Натсемејство Psittacoidea: вистински папагали
Морфологија
Големината на живите видови има голема варијација. Најмалиот постоечки папагал е Micropsitta pusio со тежина под 10г и должина од 8 сантиметри, а најголемиот е зумбуловата ара која е долга 1м. Најтешкиот папагал е какапо, кој може да стигне 4,0кг.
Уметноста во 1970 година
1970 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Карбонилација
Во хемијата, карбонилацијата се однесува на реакции кои внесуваат јаглерод моноксид (CO) во органски и неоргански супстрати. Јаглерод моноксидот е изобилно достапен и практично реактивен, па затоа е широко користен како реактант во индустриската хемија. Терминот карбонилација се однесува и на оксидација на протеинските странични синџири.
Органска хемија
Неколку индустриски корисни органски хемикалии се подготвуваат со карбонилации, кои можат да бидат високо селективни реакции. Карбонилациите произведуваат органски карбонили, т.е. соединенија кои содржат функционална група како што се алдехиди, карбоксилни киселини и естри. Карбонилациите се основа на многу видови реакции, вклучувајќи ги и реакциите на хидроформилација и Репе реакции. Овие реакции бараат метални катализатори, кои го врзуваат и активираат CO. Овие процеси вклучуваат ацилни комплекси на преодни метали како посредници. Голем дел од оваа тема била развиена од Волтер Репе.
Хидроформилација
Хидроформилацијата повлекува додавање на јаглерод моноксид и водород во незаситени органски соединенија, обично со алкени. Вообичаените производи се алдехиди со следната формула:
Реакцијата бара метални катализатори кои го врзуваат CO, формирајќи средно метални карбонили. Многу од стоковите карбоксилни киселини, т.е. пропионска, маслена, валеријана, итн, како и многу од стоковните алкохоли, т.е. пропанол, бутанол, амил алкохол, се добиени од алдехиди произведени со хидроформилација. На овој начин, хидроформилацијата е порта од алкените до оксигенатите.
Декарбонилација
Многу органски карбонили се подложени на декарбонилација. Вообичаена трансформација вклучува конверзија на алдехиди во алкани, обично катализирани од метални комплекси:
Неколку катализатори се многу активни или имаат широк опсег.
Оцетна киселина и оцетна анхидрид
Големи апликации на карбонилација се процесот на оцетна киселина Монсанто и процесот Катива, кои го претвораат метанолот во оцетна киселина. Во друг голем индустриски процес, оцетниот анхидрид се подготвува со поврзана карбонилација на метил ацетат.
Оксидативна карбонилација
Диметил карбонат и диметил оксалат се произведуваат индустриски со користење на јаглерод моноксид и оксиданс, всушност како извор на.
Оксидативната карбонилација на метанолот се катализира со бакар(I) соли, кои формираат минливи карбонилни комплекси. За оксидативна карбонилација на алкените, се користат комплекси на паладиум.
Хидрокарбоксилација и хидроестерификација
Во индустриската синтеза на ибупрофен, бензил алкохол се претвора во соодветната арилацетна киселина преку Pd-катализирана карбонилација:
Акрилната киселина некогаш главно се подготвувала со хидрокарбоксилација на ацетилен.
Меѓутоа, во денешно време, претпочитаниот пат до акрилната киселина вклучува оксидација на пропенот, искористувајќи ја неговата ниска цена и високата реактивност на алилната обврзници.
Хидроестерификацијата е како хидрокарбоксилација, но користи алкохоли наместо вода.
Процесот е катализиран од Хермановиот катализатор,. Под слични услови, други Pd-дифосфини катализираат формирање на поликетони.
Други реакции
Реакцијата Кох е посебен случај на реакција на хидрокарбоксилација која не се потпира на метални катализатори. Наместо тоа, процесот се катализира од силни киселини како што е сулфурна киселина или комбинација на фосфорна киселина и бор трифлуорид. Реакцијата е помалку применлива за едноставниот алкен. Индустриската синтеза на гликолна киселина се постигнува на овој начин:
Конверзијата на изобутенот во пивална киселина е исто така илустративна:
Алкил, бензил, винил, арил и алил халиди исто така може да се карбонилизираат во присуство на јаглерод моноксид и соодветни катализатори како што се прашоци од манган, железо или никел.
Црн клукајдрвец
Црниот клукајдрвец (Dryocopus martius) е голем клукајдрвец кој живее во серверните шуми на палеарктикот. Тој е единствен претставник од неговиот ред во тој предел. Неговата распостранетост се шири во Евроазија. Овој вид не е птица преселница. Овој вид е сличен со северноамериканскиот Dryocopus pileatus со кого имаат сличен начин на живот, односно споделуваат иста еколошка ниша. Црниот клукајдрвец го има и во Македонија.
Распространетост
Црниот клукајдрвец се распространува од источна Франција преку цела Европа, влучувајќи ги и Велика Британија и сервена Скандинавија. Го има и во делови од Азија, вклучувајќи ги и Кореја, Јапонија и Кина, и во Средниот Исток, вклучувајќи ги и Иран и Казахстан. Јужните граници на распространетост на овие клукајдрвци се во Шпанија и Италија, и исто така е познат како посетител во Португалија.
Опис
Црниот клукајдрвец е долг од 45 до 55 см, со распон на крилата од 64 до 84 см. Тежи просечно од 250 до 400 грама. Покрај овие основни мерки, крилото му е долго од 22.7 до 26 см, опашката од 15.9 до 17.3 см, а клунот му е многу долг од 5 до 6.7 см и торзото му е од 3.6 до 4 см. Црниот клукајдрвец е најголем од својот вид. Перјето на овој клукајдрвец голем речиси колку чавка, е целосно црно, освен црвената круна на главата. Кај мажјаците целата круна е црвена, а кај женките само врвовите од круната се црвени и сето друго е црно. Продорните жолти очи и манијакалните пискави крици што ги испушта, го прават овој клукајдрвец негативен лик во бајките. Гласот му е многу впечатлив и содржи два различни тона. Едниот е краток, висок, гласен свиреж „криии-крии-крии“ кој го прави двапати по ред; а вториот како чкрипење при пролетување со крилјата. За разлика од другите клукајдрвци, црниот нема елегантен лет со возвишување и спуштање, туку лета како да е несигурен, со често замавнување со крилјата и испружена глава.
Живеалиште
Црниот клукајдрвец живее во шумските региони, вклучувајќи ги иглолисните, тропските шуми, суптропските и пределите на тајгата. Можно е да се појави и во шумите во близина на човечките домови вон сезона на парење. Може да се сретне од 100 до 2400 метри надморска височина.
Поведение и гнездење
Клукајдрвецот се храни така што го користи клунот како чекан за од мртвите стебла да ги извлече мравките и другите дрвни инсекти. Како и сите клукајдрвци, овој вид има специфично прилагоден врат со силни мускули, што му овозможува да се пробие низ гранката. Поради големината на неговиот клун тој може да го улови пленот во внатрешноста на дрвото. За да застане убаво, има кратки, набиени нозе, долги остри канџи и многу цврсти пердуви на опашката. Тој почесто избира дрва со габични заболувања, со, на пример, гниење на срцевината, но може да одбере и здраво дрво. Кога ќе направи дупка, клукајдрвецот клука надолу по стеблото, создава мали комори поврзани со вдлабнати линии од неговото копање. Дупките што ги прави црниот клукајдрвец стануваат домови за многу птици и цицачи, и затоа се смета за клучна алка во животот на многумина од неговиот ред. Тој не само што прави живеалишта за други видови, исто така ја контролира популацијата на инсектите што живеат во дрвата, на тој начин помагајќи да се заштитат.
Кога гнездото ќе биде готово, женките несат од две до девет јајца, а просечно несат од четири до шест. Клукајдрвците обично прават гнезда во топола или бор. Парот се менува при лежењето на јајцата, како и при хранењето и чувањето на младенчињата. Малечките често се борат да излезат први од гнездото за побрзо да бидат нахранети. По 18 до 35 дена малите црни клукајдрвчиња ќе го напуштат гнездото, останувајќи со родителите уште една недела.
Палех
Палех (Пáлех) — град во Ивановската област, Русија.
Уметноста во 1971 година
1971 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Остер-Орштет
Остер-Орштет (Oster-Ohrstedt; Øster Ørsted; севернофризиски: Aaster Uurst) — општина во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Нобиц
Нобиц (Nobitz) — општина во округот Алтенбург, во Тирингија, Германија.
Мемерт
Мемерт (Memmert) — мал источнофризиски остров и слободна област во округот Аурих, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Островот се наоѓа во близина на северниот брег на Германија, со површина од 5,17 км2. Мемерт се наоѓа југозападно од Јист и источно од Боркум во Источна Фризија.
Островот е ненаселен и на него се наоѓа само една куќа за поддршка на дивиот свет. Понекогаш, некои гости од соседните острови го посетуваат Мемерт. Службено, островот е прогласен за заштитено подрачје.
Име
Значењето на името не е сигурно. На старите карти, островот е означен како „де Мем“ (de Meem). Можно е Мемерт да доаѓа од светецот Мамерт, по кој бил именуван еден брод, кој се насукал на островот.
110. источен меридијан
110. источен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Азија, Индискиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
110. источен меридијан образува голема кружница со 70. западен меридијан.
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и тргнувајќи на југ кон Јужниот Пол, 110. источен меридијан поминува низ:
! scope="col" width="130" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Лаптевско Море ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Катангски Залив ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Катангски Залив ! scope="row" | 🇷🇺 ! scope="row" | 🇲🇳 ! scope="row" | Внатрешна Монголија – минува источно од Баотоу (при 40.65°N, 109.83333°W), Шенси – од 39.18333°N, 110°W, Хубеј – од33.13333°N, 110°W, Шенси – од 32.83333°N, 110°W, Хубеј – од 32.51667°N, 110°W, Чунгкинг – од31.43333°N, 110°W, Хубеј – од 30.86667°N, 110°W, Хунан – од 29.75°N, 110°W, Гуангси – од 26.15°N, 110°W – минувајќи западно од Guilin (при 25.28194°N, 110.28639°W), Гуангдунг – од 21.88333°N, 110°W ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужнокинеско Море ! scope="row" | ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужнокинеско Море ! scope="row" | 🇲🇾 ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужнокинеско Море ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужнокинеско Море ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јаванско Море ! scope="row" | 🇮🇩 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индиски Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Ѓин Јоуџе
Животопис
Ако денес не беше укината кинеската монархија, Ѓин Јоуџе би бил наследник на престолот. Ѓин е татко на Ѓин Јуџанг.
Галут
Галут (Галуут) е област во Монголија во покраината Бајанхонгор. Во 2006 година, неговото население било 4,012.
Крњево
Крњево — село во Општина Кавадарци, во областа Бошава, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во западниот дел од Општина Кавадарци, во средното сливно подрачје на реката Бошава, од нејзината лева страна, а чиј атар се допира со просторот на Општина Демир Капија. Селото е ридско, на надморска височина од 450 метри. Од градот Кавадарци е оддалечено 26 километри.
Има голем атар, кој зафаќа површина од 40 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 2.660 хектари, а на пасиштата отпаѓаат 108 хектари.
Селото се наоѓа на ниска тераса на левата и присојничава страна на реката Бошава, во подножјето на планината Кожуф. Има издолжен облик. Било поделено на Горно и Долно Маало.
Историја
Во век, Крњево било село во Рожденската нахија во Тиквешката каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има полјоделска функција.
Население
Крњево е мало село, коешто во 1961 година имало 280 жители, а во 1994 година 50 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Крњево имало 33 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 12 жители, од кои 9 Македонци и 3 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кавадарци, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната општина, Конопиште. Во периодот од 1996-2004 година, селото било дел од некогашната Општина Конопиште.
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на некогашната општина Крњево, во која влегувале селата Барово, Горна Бошава, Долна Бошава, Крњево, Страгово и Стрмашево.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната општина Крњево, во која покрај селото Крњево се наоѓале селата Барово, Бохула, Бунарче, Горна Бошава, Долна Бошава, Конопиште, Радња, Страгово, Стрмашево и Чемерско.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Конопиште.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Кавадарци.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0707 според Државната изборна комисија, кое е сместено во зграда на општината, поранешни простории на месната заедница.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 35 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 33 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во селото не постои црква.
Крушинка
Крушинка (Крушинка) е село во Украина, Васиљкивски реон, Киевска област.
NGC 1172
NGC 1172 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1172 се споменува и како MCG -3-8-59.
Откривање
Објектот е откриен на 30 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1172 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1172 има привидни димензии од 2,3' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 1 м 36 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 14° 50' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 1172 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11420. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5293. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 911.
Станбен објект на ул. „Широк сокак“ бр. 90 (Битола)
'''Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 90 — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 130 во Битола.
Костурени
Костурени или Костурино (, Ксифјани; до 1953 г. Ξυφώνια или Ξυφώνεια, Ксифонија ; до 1922 г. Κωστούργιαννη, Костурјани ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 767 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано.
Географија
Селото е смесетено во котлината Меглен, 16 км северно од Воден и на 4 км јужно од С’ботско.
Средновековие
На западната страна на ридот Свети Димитриј има остатоци од населба од IX век. Тука се откриени рушевини од црква. Се смета дека ова била првобитната местоположба на селото, преместено во периодот од 1780 до 1790 г. на сегашното место заради сигурност.
Во Отоманското Царство
Костурени првично било чисто христијанско село. Дел од жителите на Костурени во дадено време го прифатиле исламот за да ја обезбедат својата лична и имотна сигурност. Црквата „Св. Димитриј“ на истоимениот рид е изградена во 1858 г. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1973 г. Костурени (Kostouréni) било село во Воденската каза со 77 куќи на 325 жители, од кои 190 биле Македонци-христијани, а 135 биле Македонци-муслимани.
Според хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ на крајот на XIX век Костурино (Кустурјани) — македонско муслиманско село со машко население од 314 души и 90 домаќинства. Согласно статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Костурино (Костурени или Костурчани) — македонско село сочинето од 250 Македонци-христијани и 700 Македонци-муслимани.
Целото христијанско население на селото било под врховенството на Цариградската патријаршија (грчката црква) и меѓу него силно работела грчката пропаганда. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Костурени (Kostoureni) имало 280 Македонци под патријаршијата и во него работело грчко училиште. Наскоро проработела и бугарската пропаганда, па во 1909 г. селото е отворено и бугарско училиште.
Гркоманите од Костурени зеле активно учество во грчката вооружена пропаганда во Македонија.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 722 жители, кои во 1920 г. биле 710. До 1922 г. било во иста општина заедно со Рудино и Слатина. Истата 1922 г. е преименувано во Ксифонија, а во 1953 г. во Ксифјани, во чест на византискиот војсководец Никифор Ксифија. Во 1920-тите муслиманското македонско население е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти. Во 1928 г. селото е заведено како мештанско-дојденско (македонско-грчко) со 640 жители, од кои 426 лица (107 семејства) биле дојденци.
Според истражување од 1993 г. селото е мешано „словенојазично-дојденско“, во кое македонскиот и понтскиот грчки се зачувани на средно ниво.
Стопанство
Селото важи за доста богато бидејќи лежи во поле и земјиштето се наводнува од реката Мегленица. Главни производи се индустриски пиперки, тутун, овошје, жито и друго.
Конференција на ООН за климатските промени 2009
Конференцијата на ООН за климатските промени 2009 се одржала во центарот Бела во Копенхаген, Данска, во периодот од 7 до 18 декември 2009 година. На конференцијата претставниците на 192 држави преговарале за постигнување договор со којшто би се намалило човековото влијание врз глобалното затоплување.
Дитер Болен
Дитер Гинтер Болен (германскиː Dieter Bohlen; роден на 7 февруари 1954 година во Берн) — германски музичар, продуцент и текстописец. Станал познат во 1980-тите години како член на поп-дуото Модерно зборување. Освен успешните продукции на домашни и странски уметници, тој е постојан член на жирито во програмите за кастинг Германија по потрага на ѕвезда и Суперталент.
Детството и младоста
Болен пораснал со своите родители Ханс и Едит Болен во Источна Фризија. Подоцна, семејството се преселило во округот Олденбург во Еверстен. Болен бил во својата младост некогаш член на СДАЈ и краткорочен член на Германската комунистичка партија, но денес е без партија. По завршувањето на бизнис во средното училиште во Олденбург-Харентор, Болен се пресели во Гетинген. Таму студирал бизнис администрација на Универзитетот Георг-Август по барање на неговите родители. Тој завршил студии во 1978 година како дипломиран бизнис.
Приватен живот
Во 1983 година, Болен и неговата долгогодишна девојка Ерика Сауерленд, со која има три деца, се оженил. Во 1989 година, парот се разделил, а Болен започнал врска со Надја Абд ел Фарраг. Во 1996 година, парот се разделил, а Болен се оженил со Верона Фелдбуш. Бракот траеше само еден месец, а Фелдбуш даде причина за развод за да биде Болен претепан, што го негира тоа. Од 1997 до 2000 година повторно бил вмешан во Абд ел Фарраг.
Илија Џаџев
Илија Џаџев (5 октомври 1926 - 14 април 1991) бил македонски поет.
Роден е во Гевгелија. Завршил Природно-математички факултет, група географија во 1954 година. Работел како професор по географија во гимназијата „Јосиф Јосифовски“ во Гевгелија. Член на „Друштвото на писателите на Македонија“ од 1990 година.
Уметноста во 1972 година
1972 година во уметноста содржи некои значајни настани.
NGC 3089
NGC 3089 — спирална галаксија во соѕвездието Пумпа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3089 се споменува и како ESO 435-24, MCG -5-24-14, AM 0957-280.
Откривање
Објектот е откриен на 5 февруари 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3089 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3089 има привидни димензии од 1,8' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 59 м 36,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 28° 19' 52". Положбениот агол на објектот е во износ од 139°.
Други поделби
Проучување на NGC 3089 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28882. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 365; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6616. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
Семеен човек
Содржина
Еден демобилизиран војник сака да ја премине реката Дон во едно село. Притоа, силната водена струја го занесува чамецот во потопените врби, така што тој и сплаварот Микишара мора да ја поминат ноќта на гранките од една врба. Тогаш, сплаварот започнува да ја раскажува својата приказна:
Тој се оженил многу млад, а жената му умрела при раѓањето на деветтото дете. Најстариот син се викал Иван, додека вториот син, Данила, му бил најмил. Кога му дошло времето, Иван се оженил и добил син, а и Данила бил зрел за женење. Тогаш, во селото се кренало востание против советската власт, а Иван и Данила им се придружиле на болшевиците. Нивниот татко, кој останал да се грижи за седумте малолетни деца, бил присилно мобилизиран во војската на Козаците. Околу Велигден, во селото донеле деветмина заробени војници на Црвената армија, меѓу кои и Данила. Тогаш, Микишара бил присилен да го тепа својот заробен син, зашто во спротивно, Козаците му се заканиле дека ќе го убијат него. Така, за да остане жив и да продолжи да се грижи за своите седум деца, тој почнал да го тепа синот, кого подоцна го убиле Козаците. Подоцна, во една борба крај градот Балашов бил заробен и неговиот најстар син Иван, а на Микишара му наредиле да го однесе заробениот Иван во штабот на полкот. Кога стигнале на половина пат, Микишара го пуштил синот да бега, но кога тој се оддалечил малку, го убил. Додека Иван умирал, татко му се правдал дека морал да го убие за да остане жив и да продолжи да се грижи за децата.
Така, Микишара ја завршува својата приказна, признавајќи му на сопатникот дека оттогаш никако не може да се ослободи од вината дека ги убил своите двајца сина.
Св. Недела (Здуње)
'''Св. Недела''' — археолошко наоѓалиште во поречкото село Здуње. Претставува црква и некропола од среден век. Се наоѓа на околу 4 км северно од селото, високо над левиот брег на реката Треска во подножјето на ридот Булуноец, каде се наоѓаат остатоци од мала еднокорабна црква (Црква „Св. Недела“). Зачувани се јужниот и северниот дел на источниот ѕид, граден од кршен камен и добро обработен бигор. Северно од црквата се гледаат камени плочи од гробни конструкции со насоченост исток-запад. Во 1998 година биле вршени археолошки истражувања кога во новооткриената некропола биле истражени 11 гробови. Гробовите имаат форма на циста од обработени камени блокови. Некрополата најверојатно му припаѓала на средновековното селце Орлов Крст.
Переслављ Залески
Переслављ Залески (Пересла́вль-Зале́сский) — град во Јарославската област, Русија. Има население од  {{su-census1989|42,331|.}.
Методија Фотев
Методија Фотев (Љубојно,, - , ) — македонски романописец и поет. Завршил учителска школа во Битола. Работел како уредник во РТВ. Член на Друштвото на писателите на Македонија од 1957 година. Добитник е на наградите: „11 Октомври“, „13 Ноември“, „Рациново признание“.
Животопис
Основно осумгодишно училиште завршил во Љубојно. Така, војната го затекнала во второто основно одделение. За време на војната, пет месеци посетувал италијанско училиште, а потоа посетувал албанско училиште, за во трето одделение да учи на бугарски. Конечно, во 1944 година есента, до пролетта 1945 година, Фотев го заврши четвртото одделение на основното училиште во Љубојно, на македонски јазик и при македонски учители. Есента отпаувал во Битола каде што го учел петтото одделение три месеци, а потоа се вратил во Љубојно да го продолжи школувањето, зашто тогаш во Љубојно се отворило осумгодишното училиште ,,Димитар Влахов”, кое често се нарекува расадник на македонски интелектуалци. Во 1952 година Мето Фотев ја завршил Учителската школа во Битола и станал еден од првите учители од Долна Преспа. Во 1953 година пристигнал во Скопје, прво работел во Радио Скопје како новинар, потоа, се префрлил во редакцијата на ,,Нова Македонија”. Меѓутоа, поради немање учители во Македонија, го определиле за учител во Лазарополе – Дебарско. Учителствувал две години во ова мијачко село и пак се вратил во Скопје. Се запишал на факултет и работел во Радио Скопје.
Од Радио Скопје се префрлил во редакцијата на ,,Нова Македонија”, од каде што го испратиле за дописник во Струмица и во тој град останал девет месеци. Редакацијата го викнала во Скопје и по една година Фотев пак работел во Радио Скопје, во новоотворената редакција Младинска програма, во летото 1956 година.
Во 1955 година, пролетта го печати својот прв расказ ,,Очи” во додатокот на Разгледи ,,Никулци”. Во период од 1956-1970 година, цели 15 години, Фотев работтел во Радио Скопје, менувал неколку редакции и одвреме-навреме објавувал раскази во македонските списанија и весници. Потоа работтел во Телевизија Скопје и бил уредник на драмската редакција, каде постигнал видни резултати на полето на драмата, а особено внимание посветил во неговото творештво.
Во 1969 година во издание на Издавачката куќа „Култура” од Скопје, му излегол вториот роман „Селани и војници”. Истата година, Фотев за ова дело ја добил наградата „13 Ноември”, за потоа во 1977 година „Матица српска” од Нови Сад, да го издаде романот „Селани и војници” на српскохрватски јазик.
Во 1970 година го испечатил својот трет роман „Големите скитачи” во издание на издавачкото претпријатие „Мисла” од Скопје. Ова книжевно дело доживеало во 1974 година, приштинската издавачка куќа „Рилиндија” да го издаде романот „Големите скитачи” на албански јазик.
Четвртиот роман на Фотев е насловен како „Неплодна вода”, издаден во 1978 година. Последниот негов роман е „Вавариум” издаден 2010 година. Тој е добитник на наградите: „11 Октомври”, „13 Ноември”, „Рациново признание”, наградата „Дијалог” и други.
Ландсберг (Саксонија-Анхалт)
Ландсберг (Landsberg) — град во округот Зале, во покраината Саксонија-Анхалт во Германија со околу 12.000 жители. Ландсберг се наоѓа во поголемата урбана зона на Хале.
Најстариот доказ за населба во близината на Ландсберг е од новото камено доба. Првото документирано спомнување на населбата дошло во 961 како „civitas holm“ во документ од царот Отон I. Во 1579, Ландсберг ги добил градските права од војводите на Саксонија.
Видлив дури и далеку од градот е една од знаменитостите на Ландсберг, Двојната капела, изградена во романски стил на карпа. Се верува дека потекнува до дванаесеттиот век и припаѓала на замок, чии остатоци се единствено од ѕидот.
Надалеку познат во Ландсберг е Felsenbad („карпеста бања“), комплекс на базен со платформи за скокања, олимписки базен од 50 метри и огромен плиток базен, кадешто непливачите може да се избањаат.
Грб
Грбот на Ландсберг, првпат се појавил во доцниот 12. век и маргрофот од династијата Ветин, локални владетели од 10. век, го користеле како негов грб.
Делови на градот
Ландсберг е поделен на 17 административни единици: Багериц, Дројсих, Голма, Гиц, Клепциг, Коквиц, Лонсдорф, Петерсдорф, Квајс, Рајнсдорф, Ројсен, Ројчген, Швец, Зич, Шпикендорф, Видерсдорф и Цвебендорф.
Киселец
Киселец (науч. Rumex acetosa) — повеќегодишно ливадско растение што му припаѓа на семејството на троскотите (Polygonaceae).
Достигнува височина од еден метар, со длабоко развиени корени во земјата. Листовите му се со издолжена форма, а стеблото е исправено, избраздено по целата должина и може да се јаде. Листовите се благо зашилени, со многу долги дршки и наизменично прираснати за стеблото. На врвот од растението има мали цветови во облик на црвеникаво обоени метлички. Се развиваат од мај до јули, а понекогаш после косење, по вторпат во есен.
Киселецот има потекло од Европа и најчесто расте по влажни ливади, пасишта и подрачја обраснати со трева. Исто така го има и покрај потоци и шумски чистини. Често расте во тревите и тоа во големи количини, поради што ливадите пред косење често се црвени. Се одгледува и во домашни градини.
За исхрана се користат пролетните листови што поблиску до земјата, кои се темнозелени и сочни. Обично се со должина од 7 до 15 см. Најдобро е да се берат кога стеблото сè уште не е целосно развиено (март-мај). Може да се берат и во есен. Лисјата имаат пријатен кисел и освежувачки вкус. Многу народи ги берат за јадење и поради тоа киселецот е едно од најпопуларните диви зеленчукови растенија.
Иако има многу пријатен вкус, во прехранбената вредност тој заостанува зад повеќето други растенија од семејството на троскотите. Неговите листови содржат оксална киселина, главно поврзани во форма на калиум нитрат. Затоа, не се препорачува честото земање киселец, особено не во големи количини, особено за лицата кои се сколни кон создавањето камења во бубрезите. Листовите содржат 40-80% mg витамин Ц, а околу 5 мг% каротин.
Хафез
Хаџе Шамсудин Мухамад Хафезе Ширази, познат по неговиот псевдоним Хафез ( Ḥāfeẓ "меморист, чувар", 1315-1390), бил персиски поет кој пишувал за "радостите на љубовта и виното, но исто така го напаѓал верското лицемерство." Неговите дела се сметаат за врвот на персиската литература и често се наоѓаат во домовите на луѓето од персиското говорно подрачје, кои ги учат неговите песни и сè уште ги користат како поговорки и изреки. Неговиот живот и неговите песни биле предмет на многу анализи, коментари и интерпретации и тој влијаел врз персиската литература по 14 век повеќе од било кој друг автор.
Хафез, кој беше поет од 14 век во Иран, е најдобро познат по неговите песни кои можат да се опишат како "антиномски" и со средновековниот термин "теозофски"; терминот теозофија во 13 и 14 век се однесувал на мистични дела од "автори инспирирани само од светите книги". Хафез првенствено пишувал лирска поезија, кој е идеален стил за изразување на екстазата на божествената инспирација во мистичната форма на љубовни песни.
Теми на неговите газали се саканата, верата и изложувањето на лицемерието. Во неговите газали тој се занимава со темите за љубовта, виното и таверната, сите од кои ја презентираат екстазата и слободата од ограничувањето, или во форма на вистинско светско ослободување или во гласот на љубовникот зборувајќи за божествена љубов. Неговото влијание во животот на персиските говорници може да се најде во "Хафезните читања" (fāl-e hāfez, ) и честата употреба на неговите песни во персиската традиционална музика, визуелна уметност и персиската калиграфија. Неговиот гроб е често посетуван. Адаптации, имитации и преводи на неговите песни постојат на сите главни јазици.
Живот
Хафез е роден во Шираз, Иран. Неговите родители биле од Казерун, Фарс. И покрај неговото големо влијание врз персискиот живот и култура и неговата долговековна популарност и влијание, многу малку детали се познати за неговиот живот. Описите на неговиот ран живот се потпираат на традиционалните анегдоти. Раните тазкири (биографски скици) кои го споменуваат Хафез генерално се сметаат за недоверливи. Од рана возраст, тој го меморизирал Куранот и му беше дадена титулата Хафез, што тој подоцна ја користел како псевдоним. Предговорот на неговиот Диван, во кој се дискутира неговиот ран живот, е напишан од непознат современик кој се смета дека е Мохамед Голандам. Двете најпознати и највисоко ценети современи изданија на Диванот од Хафез биле составени од страна на Мохамед Газвини и Ќасем Гани (495 газали) и од Парвиз Нател-Канлари (486 газали).
За црната бемка на нејзиниот образ
Тамерлан како одговор на овој стих му рече; "Со ударите на мојот цврст меч јас го освоив поголемиот дел од светот со цел зголемување на Самарканд и Бухара, моите метрополи и живеалишта; а ти кутро суштество би ги зменил овие два града за бемка". Хафез одговорил: "О, Владетеле на светот; Од оваа држава со таква великодушност јас бев редуциран, како што можете да ја видите мојата сегашна состојба на сиромаштија." Се тврди дека кралот бил изненаден од духовитиот одговор и поетот си заминал со прекрасни подароци.
Неговиот мавзолеј, Хафезиех, се наоѓа во Мусаланските Градини на Шираз.
Легенди
Многу получудесни митски приказни биле исткаени околу Хафез по неговата смрт. Се вели дека слушајќи ги рецитациите на неговиот татко, Хафез го научил Куранот наизуст на рана возраст (што е и значењето на зборот Хафез). Истовремено, се вели дека тој ги знаел на памет делата на Руми (Џалал ад-Дин Мухамед Балкхи), Саади, Фарид уд-Дин и Низами.
Според една традиција, пред состанокот со неговиот патрон Хаџи Зејн ал-Атар, Хафез работеше во пекарница, доставувајќи леб во еден богат кварт од градот. Таму, тој за првпат ја виде Шакх-e Набат на која тој ги посвети некои од неговите песни. Возвишен од нејзината убавина, но знаејќи дека неговата љубов за неа нема да биде возвратена, тој наводно ја одржа својата прва мистична вигилија со желба за остварување на оваа унија. Сепак, тој се сретнал со суштество со неопишлива убавина кој се идентификувал себеси како ангел и неговите понатамошни обиди за остварување на унијата станале мистични; желба за духовно единство со божественото. Еден западен паралел е "Пеколот" и Беатриче.
Иако тој скоро никогаш не патувал надвор од Шираз, во една приказна, Тамерлан луто го повика Хафез да одговара за еден од неговите стихови:"Ако таа Турчинка од Шираз го земе моето срце во нејзините раце Јас ќе ги продадам Самарканд и Бухара за нејзината црна бемка." Самарканд беше престолнината на Тамерлан, а Бухара беше меѓу најдобрите градови. "Со ударите на мојот цврст меч", Тамерлан се пожали, "го имам потчинето поголемиот дел од населениот свет... да ги облагородам Самарканд и Бухара, седиштата на моето владеење; а ти ќе ги продадеш за црна бемка на некоја девојка во Шираз!"
Хафез се поклони длабоко и му одговори: "За жал, О принце, токму оваа блуднина е причината за мизеријата во која ќе ме најдете". Толку изненаден и задоволен беше Тамерлан од овој одговор што го отповикал Хафез со убави подароци.