cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Недепозитни извори на средства
Должнички хартии од вредност
Обврзницата е должничка хартија од вредност со која банката се обврзува на враќање на позајмените средства, во опреден рок, со одредена камата, која се исплаќа периоднично или заедно со главницата при доспевање. Обврзницата е кредитен инструмент и во нејзината суштина стои договор за кредит. Може да гласи на име или на доносител. Може да биде без купони (еднократно исплатлива обврзница) и со купони (повеќекратно исплатлива обврзница). Кај обврзницата без купон, емитентот се обврзува дека ќе изврши исплата на истата на одереден иден датум и таа исплата е еднаква на номиналната вредност на обврзницата. Предност кај овој вид на обврзница е што емитентот нема годишна исплата, но кога ќе доспее истата, доколку емитентот нема доволно парични средства за исплата на обврзницата, истиот може да се најде во состојба на неликвиднот или несолвентност. Доколку обврзницата се продаде пред доспевање, истата се продавата со голем дисконт. Доколку станува збор за купонска обврзница, емитентот се обврзува да исплаќа камата во договорените (полугодишни или годишни) износи, додека пак, главницата се подмирува на денот на доспевање. Постојат и обврзници со сериско доспевање кај кои и главницата и каматата се исплаќаат во периодични износи. Најчест вид на обвзница е онаа со фиксен принос, која означува купонска стапка. Наместо фиксна каматна стапка, истите можат да имаат и флуктуирачка каматна стапка, со флуктуирачки приноси.
Зони во Непал
Непал е поделен на 14 административни зони (अञ्चल, „анчал“), и 75 окрузи (जिल्ला, „џила“). Зоните се групирани во пет развојни региони (विकास क्षेत्र). На чело на секој округ стои извршен управник кој е одговорен за јавниот ред и мир, како и за усогласување на дејностите на разните владини служби.
Андаманско Море
Андаманско Море или Бурманско Море (မြန်မာပင်လယ်; अंडमान सागर; ทะเลอันดามัน) — водна површина во состав на Индискиот Океан и се наоѓа југоисточно од Бенгалскиот Залив, јужно од Мјанмар, западно од Тајланд, источно од Андаманските Острови и Никобарските Острови, и северно од Суматра и Мајалскиот Теснец.
Морето е долго 1.200 км во правец север-југ, широко 650 км и зафаќа површина од 600.000 км2. Просечната длабочина изнесува 870 м, а максималната длабочина е 3.777 м.
Просечната температура на површинскиот слој на водата во февруари изнесува 26-, а во август се искачува над 28 °C. Соленоста се колеба од 20 ‰ на север до 34 ‰ на југозапад. Замавот на морето се менува од 4,7 до 6 метри.
Главно пристаниште е Рангун.
Тропска клима
[[Податотека:Koppen World Map Af Am Aw.png|мини|350п|Тропските клими со нивните поттипови.
]] Тропска клима е климата на тропските региони во светот. Според Кепеновата класификација, ова е неаридна клима каде во сите месеци од годината средната температура изнесува над 18 °C. За разлика од вонтропските подрачја, каде има значајни разлики во должината на денот и температурата зависно од годишното време, тропската температура е помалку или повеќе иста во текот на годината, а најзначајна сезонска промена е присуството на врнежи.
Поттипови
Во рамките на тропскиот климатски појас постојат различни подрачја зависно од количеството на врнежи:
Треба да се напомене дека постојат места во рамките на тропскиот појас кои немаат тропска клима: такви примери се пустината Сахара и планинските предели како (на пр. планината Кенија)
Карлов (Мекленбург)
Карлов (Carlow) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Црква „Св. Илија“ - Горно Нерези
Црквата се наоѓа во самото село, во близина на познатиот средновековен манастир „Св. Пантелејмон“.
Местоположба
Црквата се наоѓа во самото село Горно Нерези, до која води посебен асфалтиран пат и преовладува со својата местоположба.
Историја
На местото на црквата со векови наназад постоел крст, каде мештаните се собирале пред Илинден. Во 1887 година над самиот крст била подигната помала црквичка, каде верниците го прославувале празникот.
Црквата била осветена во 2016 година од страна на Архиепископот Охридски и Македонски г.г. Стефан.
Фрескоживопис
Внатрешноста на храмот е фрескоживописана.
Камбанарија
Камен-темелникот за новата камбанарија на храмот бил поставен во 2015 година.
Ракајн (држава)
Аракан или Ракајн (име кое повеќе се користи денес) е една од седумте држави во Мјанмар. Сменстена е на западниот брег и се граничи со Чин на север, Магве, Баго и Иравади на исток, Бенгалски Залив на запад и Бангладешката провинција Читагонг не северозапад.
Потекло на поимот
Името Ракајн (или Аракан) е развиен од Палискиот збор Rakkhapura или Санскритскиот Raksapura, што значи земја на народот Ракаса (Rakhasa > Rakkha > Rakhine) и самиот збор Ракајн значи тој што ја одржува својата раса.
Името "Аракан" низ историјата е користено во Бенгалскиот, Арапскиот, Португаскиот, и Англискиот како замена алтернативна замена за "Ракајн", кое било користено од домородното население.
Демографија
Во Аракан постојат 11 етнички групи (не вклучувајќи ги етничките под групи), од кои Ракините и Бамарите се домородни и најмногубројни. Поради големиот број на народи ситуацијата е покомплексна поради политичките тензии.
Административна поделба
Аракан е поделен на 5 дистрикти: Ситуеј, Монгдоу, Батидаунг, Чокпру и Тендоу. Има 17 градски општини и 1,164 села.
Еконимија
Во Аракан годишно паѓа многу дожд и со тоа оризот е застапен во околу 85% од вкупната обработлибва површина. Кокосот и Нипа палмата се исто така важни. Рибарството е најважната индустриска гранка. Следи дрвната индустрија и рударството.
Кенткаус II
Кенткаус II (2475 п.н.е. - 2445 п.н.е.) била кралска жена која живеела во Стариот Египет. Таа била сопруга на египетскиот крал Нефериркаре Какаи од Петтата династија, и мајка на двајца кралеви, Неферефре и Ниусере Ини.
Животопис
Кенткаус II била сопруга на Нефериркаре Какаи. Нејзиниот пирамидален комплекс започнал да се гради за време на владеењето на нејзиниот сопруг, кога нејзината титула сè уште била кралска сопруга (hmt nswt). Изградбата на нејзиниот гроб била запрена, можеби кога нејзиниот сопруг починал, а подоцна продолжила и за време на владеењето на нејзиниот син. По изградбата, нејзината титула била мајка на кралот (mwt nswt). Кенткаус II е прикажана на блок со нејзиниот сопруг Нефериркаре и синот по име Ранефер (Б).
Фрагмент од варовник бил пронајден во пирамидалниот комплекс, во кој се споменува кралската ќерка Репутнебти, по која е запишан кралскиот син Кентикаухор. Од содржината се разбира дека Репутнебти била ќерка на Ниусере, а со тоа и внука на Кенткаус II. Се споменува уште еден кралски син Иренре Помладиот (nedjes).
Гроб
Кенткаус II имала пирамидален комплекс во Абусир, до комплексот на нејзиниот сопруг Нефериркаре Какаи. Пирамидата првично била ископана во 1906 година од страна на Борхарт. За структурата тогаш се мислело дека е двојна мастаба и не била ископана многу темелно. Седумдесет години подоцна, чешкиот институт спровел темелно ископување на локацијата. Изградбата на пирамидата најверојатно започнала за време на владеењето на нејзиниот сопруг Нефериркаре Какаи и завршила за време на владеењето на нејзиниот син Ниусере Ини. Пирамидата била ограбена за време на Првиот преоден период. За време на Средното Кралство пирамидата била повторно отворена и саркофагот повторно бил искористен за погребување на мало дете. До крајот на Новото Кралство местото било уништено кога камењата биле земени од местото за повторно користење на друго место.
Погребниот храм на Кенткаус II бил украсен, но релјефот бил оштетен, и она што останало се збирка фрагменти. Сцените вклучуваа претстави на жртви, погребен оброк, земјоделски сцени, погребна поворка и семејството на кралот Ниусере што ја поздравува неговата мајка.
Требеж (Брежице)
Требеж (словенечки: Trebež) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
907 Рода
907 Рода — астероид од главниот астероиден појас кој е во орбита околу Сонцето. Астероидот е откриен од Макс Волф на 12 ноември 1918 година.
Бача (река)
Бача — река во Словенија, која извира во Бач при Подбрду долга е 22 км и тече околу долж долината која се вика „Башка грапа“ (Башка клисура). Во селото Модреј Бача се влева во реката Идријца, како нејзина десна притока.
Шпанска република
Оваа статија може да се однесува на:
Илинци (Прждево)
Илинци - Сврачка — археолошко наоѓалиште во близина на селото Прждево. Наоѓалиштето е сместено на левиот брег на Вешка Река и е оддалечено околу 3 км од селото Вешје. Претставува населба од римско време и денес на негово место се простираат ниви по чијашто површина се среќаваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал, а пронајдена е и писцина со натпис којашто се чува во еден од селските дворови.
Агустин Гамара
Агустин Гамара Месија (27 август 1785 - 18 ноември 1841) бил перуански војник и политичар, кој служел како 4-ти и 7-ми претседател на Перу.
Гамара бил Местицо, со мешано шпанско и кечуанско потекло. Тој имал воен живот уште од детството, борејќи се против ројалистичките сили. Потоа се приклучил на каузата за независност како втор по команда по Андрес де Санта Круз. Тој, исто така, учествуваше во битката кај Ајакучо, а подоцна беше именуван за шеф на државата. Во 1825 година, тој се оженил со Франциска („Панча“) Зубијага и Берналес, која Симон Боливар ја крунисала кога таа сакала да му ја стави круната. По инвазијата на Боливија во 1828 година, тој бил именуван за марискал (маршал), високо ценет воен офицер.
По поразот на Хосе де ла Мар во Голема Колумбија, Гамара побарал негово соборување и ја презел претседателската функција за краток период по Антонио Гутиерез де ла Фуенте. За време на владата на Гамара беше потпишан и мировниот договор со Голема Колумбија.
Дехов
Дехов (Dechow) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
NGC 1576
NGC 1576 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1576 се споменува и како MCG -1-12-7.
Откривање
Објектот е откриен на 28 ноември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1576 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1576 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 26 м 18,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 37' 15". Положбениот агол на објектот е во износ од 127°.
Теорија за судирите
Теоријата на судирите, предложена од Макс Трауц и Вилијам Луис во 1916 и 1918, квалитативно објаснува како се одвиваат хемиските реакции и зошто брзината на одвивање е различна кај истите. . Оваа теорија се основа на идејата дека честичките од реактантите мораат да се судрат за да се случи хемиската реакција, но само одреден дел од вкупните судири ја имаат потребната енергија за делотворно поврзување, со што реактантите се претвораат во производи. Ова е вака, бидејќи само дел од молекулите имаат доволно енергија и точна (правилна) ориентација (или "агол") во моментот на судирот за да ги раскинат сите постоечки хемиски врски и да образуваат нови. Минималното количество на енергија потребно за судир е познато како активациона енергија. Честичките од различните хемиски елементи реагираат еден со друг со испуштање на активационата енергија при самиот судир. Доколку елементите реагираат, судирот е успешен, но доколку концентрацијата на барем еден од елементите е премногу ниска, ќе има помалку честички за да другите елементи реагираат и реакцијата ќе се одвива мошне побавно. Со зголемување на температурата, просечната кинетичка енергија и брзина на молекулите се зголемува, но ова незначително го зголемува бројот на судири. Брзината на реакцијата се зголемува со зголемување на температурата, бидејќи поголем дел од судирите ја надвладуваат активационата енергија.
Теоријата на судири е поврзана со хемиската кинетика.
Константа на брзината на хемиската реакција
Константата на брзината на реакцијата за бимолекуларна реакција во гасна фаза, според теоријата на судири е дадена со изразот:
.
Честотата на судири е дадена со:
Квантитативен аспект
Да разгледаме една општа хемиска реакција:
A + B → C''
Во теоријата на судири се смета дека двете честички A и B ќе се судрат ако нивното јадро се доближи кон периферијата на атомот. Областа околу молекулата A каде таа може да се судри со доближувачката молекула B се нарекува напречен пресек (σAB) на хемиската реакција и, во принцип, ја означува областа која соодветствува на круг чиј полупречник (rAB) е сума на полупречниците на двете реагирачки молекули, за кои се претпоставува дека се сферични. Според ова, една движечка молекула ќе има волумен за една секунда, каде  е просечната брзина на честичката.
Региони во Непал
Непал е поделен на 5 развојни региони (विकास क्षेत्र), 14 административни зони (अञ्चल) и 75 окрузи. На чело на секој округ стои извршен управник одговорен за јавниот ред и мир, како и за усогласување на работата на владините служби.
Петте региони се следниве (од исток кон запад):
Пшата
Пшата, во постарите извори именувана Пешата ) ― река во Словенија. Реката е 28 км долга. Таа е десна притока на Камнишка Бистрица, која се спојува со Сава источно од Љубљана, главниот град на Словенија.
684 Хилдбург
684 Хилдбург — астероид кој кружи околу Сонцето.
Подгорје кај Пишеце
Подгорје кај Пишеце (словенечки: Podgorje pri Pišecah) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Куќа на Климе Банде
Куќа на Климе Банде (Куќа на Бандеви) или '''Куќа на ул. „Маршал Толбухин“ бр. 1''' — стара куќа во Охрид, изградена во XVIII век. Претставува редок пример за зачувана староградска архитектура во градот прогласена е за значајно културно наследство на Македонија.
Местоположба
Куќата е сместена во стариот дел на Охрид, на улица „Илинденска“ бр. 15 (алтернативно бр. 13), северно од црквата „Св. Софија“, на раскрсницата со улицата „Цар Самоил“. Била сопственост на Климе Банде.
Архитектура
Поради поставеноста на теренот, градбата има три влеза на три различни нивоа — главниот е од улицата „Илинденска“ на ниво на приземјето, потоа има влез од улицата „Цар Самоил“ на повисоко ниво и уште еден од „Цар Самоил“ во заграденото дворче на ниво на првиот кат.
Приземјето е сочинето од два дела — северен и јужен, првично поврзани со две скалишни крила кои започнуваат на различни нивоа. Јужниот дел содржи влезен трем со чешма, тоалет и керал, како и дуќан на аголот од улиците, кој нема топла врска со станбениот простор на куќата. Северниот дел е делумно вкопан во теренот и претставува единствена просторија „потон“ со влез од ул. „Цар Самоил“.
На првиот кат има чардак, зимска и летна кујна, одаја и моминска одаја во која се собирале жените и се занимавале со рачна работа како плетење и везење. Во зимската кујна има ѕидан камин и повеќе вградени долапи, додека пак од летната кујна се излегува во дворчето, каде е и надворешниот тоалет.
На вториот кат има две гостински соби и отворен чардак на исток.
Приземјето е изградено од камен, а катовите се бондручни. Покривот е дрвен со турски ќерамиди. Подовете на приземјето се камени, а на катовите се од даски. Фасадата има еркер на исток потпрен со дрвени косници, експониран оџак и дрвени опшивки. Градбата е бојадисана темноокер.
Идријца
Идријца — лева притока на реката Соча во западниот дел на предалпската гора. Извира на работ на Војскарската висорамнина (924 m). Долга е 60 км, а заедно со сливо 642 км2. Во Соча се влева кај Мостот на Сочи.
Идријца е доста богата со вода (на устието 33,6 м3), но поради варовничкиот состав на теренот по кој протекува, освен карстни извори (Диво езеро, Подротеја) има малку притоки. Од десна стран се Бела, Зала, Церкница и Бача, од левата страна Никова, Каномља и Требуша. Низводно од Идрија е умерено загадена.
Јаванско Море
Јаванско Море — дел од Тихиот Океан со површина од 310.000 квадратни километри. Се наоѓа помеѓу островот Борнео на север, островот Јава на југ, Суматра на запад и Сулавеси на исток. На северозапад, преку теснецот Каримата е поврзан со Јужнокинеското Море. Рибловот е важна економска активност во Јаванското Море, во кое живеат преку 3000 видови морски животни. Јаванското Море е и популарна туристичко одредиште, особено за нуркањето. Во текот на Втората светска војна, во февруари и март 1942, во ова море се одвивала поморска битка. Силите на Холандија, Велика Британија, Австралија и САД, скоро и да биле уништени во обидот да ја заштитат Јава од јапонските напади.
Грос Молцан
Грос Молцан (Groß Molzahn) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Холдорф
Холдорф може да се однесува на следниве места во Германија:
Чигоринова одбрана
Чигоринова одбнрана е шаховско отворање, кое своето име го добило по познатиот руски шахист од 19. век Михаил Чигорин. Чигориновата одбрана е ретко играна варијанта во Даминиот гамбит, која настанува со потезите:
Чигориновата одбрана прекршува неколку класични принципи. Црниот не го заштитува пешакот на d5, с-пешакот е блокиран и црниот мора да се бори за размена на ловец (шах) за коњ. (Чигорин, ловечката двојка ја вреднуиувал помалку од некои други шаховски мајстори; некои велат дека повеќе сакал да игра со 2 коња отколку со 2 ловци во сите позиции .) Во замена, црниот добива брз развој и врши притисок во центарот со својот коњ.
NGC 5956
NGC 5956 — спирална галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5956 се споменува и како UGC 9908, MCG 2-40-3, CGCG 78-17, IRAS 15326+1154.
Откривање
Објектот е откриен на 29 април 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5956 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5956 има привидни димензии од 1,6' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 34 м 58,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 45' 1"".
Други поделби
Проучување на NGC 5956 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55501. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 199; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 937. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 136.
Миро
Миро — вид на миризлива смола, која потекнува од различни видови африкански и арапски дрвја, но првенствено се користи за производство. Во текот на вековите, мирото се користело за парфеми, кадење и медицински цели.
Назив
Зборот миро е изведен од заедничкиот семитски корен m-r-r со значење „горчлив“ ( трнскр.:murr; арам.:ܡܪܝܪܐ транскр.:mureera). Во нашиот јазик дошол од хебрејската Библија, каде што се појавува како מור транкр.:mor. Зборот се појавува во грчката митологија, како Мирна, жена која се претворила во дрво што лачи смола. Подоцна, зборот се појавува во Септуагинтата, а во старогрчкиот јазик е основа за зборот што претставува парфем (μῠ́ρον транскр.:múron).
Употреба во христијанството
Миро е маслото за помазание (→ ru ), кое се подготвува во црквите.
Подготовка
Секоја автокефална црква по правило сама го извршува светиот чин на мироварение и осветување на светото миро.
Состојките се потопуваат во посебни казани, каде се варат на оган, а добиената смеса се прелева во алавастри кои се осветуваат од страна на свештенството.
Возобновување на обичајот во МПЦ-ОА
Првиот чин на возобновување на овој црковен обичај МПЦ-ОА го извршила во 1971 година веднаш по нејзиното возобновување. Во црквата Свети Димитрија во Скопје, на Велики четврток, со ѕвона и песни, архиепископот Доситеј ја изговорил свечената молитва Господ Бог да направи духовно помазание и духовно да го збогати нашиот живот во црквата. Со сите почитувања на црковните канони беа исполнети алавастрите од негова страна.
Банкарска улица (Истанбул)
Банкарската улица или Банкалар џадеси (турски:Bankalar Caddesi), се наоѓа во историската област Галата, денешен Караќој во подрачјето Бејоглу (историска Пера) во Истанбул, Турција. На ова улица се наоѓале голем број на познати банки, финансиски институции и осигурителни компании во времето на Османлиското Царство, вклучувајќи ги и Отоманската Централна банка (се одржа како Банка-и Османи во 1856 година, а подоцна и реорганизирана како Банка-и Османи-и Шахане во 1863 година и Отоманската берза од 1866 година. . Банкалар Кадеси продолжува да биде и денеска главната финансиска област во градот.
Филип III Храбриот
{| align=right Филип III Храбриот (роден на 30 април 1245 во Поиси - починал на 5 октомври 1285 во Перпињан) бил крал на Франција од Капетинската династија. Тој го испратил неговиот татко, кралот Луј IX во Осмата крстоносна војна, во која кралот загинал, по што седнал на престолот. Неговото владеење се одликувало со голема неодлучност, а врз деонесувањето на важните одлуки, најчесто влијаеле други. Особено влијание во неговото владеење имал неговиот чичко, Карло I Анжујски, чие владеење во Италија било постојано поддржувано од страна на Филип III.
Црноглав галеб
Црноглав галеб — мал галеб кој живее речиси на целиот западен палеарктик, главно на југоисток, особено околу Црното Море и средна Турција. Има колонии и на други места во јужниот дел на Европа, а претрпе драматична експанзија во последните децении. Го има и во Македонија.
Распросранетост
Порано, црноглавниот галеб бил ограничено распространет крај Црното Море и источниот дел на Средоземјето, но овој вид сега се прошири во поголемиот дел од Европа. Во Велика Британија и Ирска имаше 543 - 592 парови во 2008 година. Во Ирска размножувањето е забележано во најмалку четири окрузи. Тие се распространети, исто така, и во Белгија, Холандија, Данска, Шведска, Естонија, Швајцарија, Чешка, Унгарија и на Балканот. Зиме, овие птици се селат во Средоземјето и на брегот на Атлантскиот Океан.
Опис
Црноглавиот галеб е малку поголем и покрупен од црноглавиот галеб, со подебел и поцврст клун и подолги, потемни нозе. Во сезона на парење возрасниот црноглав галеб е бел, со мошне бледо сива наметка и крила со бели примарни пердуви, со црна „маска“ на главата која е контрастна на белите линии околу очите. Клунот е тап, темноцрвен со црна лента при врвот. Вон сезона на парење возрасните се слични, но „маската“ е помала и станува црна лента врз очите како на разбојник. На оваа птица ѝ треба две години да стигне до зрелоста. Првата година птици имаат црни опашки и повеќе црни области кај пердувите, но имаат бледи пердуви под крилјата.
Исхрана
Прехранбените навики на црноглавиот галеб се многу опортунистички: јаде риба, црви, остатоци, инсекти, внатрешни органи и мрши.
Малатрија
Малатрија или Дион (Δίον, Δίο, Dium) — село и поранешена општината во округ Пиерија, Грција. Од 2011 и локалната самоуправна реформа, тоа е дел од општината Дион-Олимп. Село се наоѓа во подножјето на планината Олимп. Селото е најпознато по големото античко македонско светилиште на Зевс, чии делови можат да се видат во археолошкиот парк и археолошкиот музеј во Малатрија.
Историја
Античкиот град неговото име го добил според најважното македонско светилиште посветено на Зевс (Диос, „на Зевс“), водач на боговите кои живееле на планината Олимп, како што запишал Хесиод во Каталог на Жените, Тија, ќерка на Деукалион, создаден Зевс два сина, Магнет и Македон, епоними на Магнеќани и Македонци, кои живееле во Пиерија во подножјето на планината Олимп. Така, од многу дамнешни времиња, голем олтарот бил прилагоден за обожување на Олимписки Зевс и неговите ќерки, Музе, во уникатна средина се одликува со богата вегетација, високи дрвја, безброј извори и пловна реката. За оваа причина Дион беше "свето место" на Античките Македонци. Тоа беше местото каде што кралевите го направија неверојатни жртви за да го прослават новата година на македонскиот календар на крајот на септември. Во Пролет, ритуали за прочистување на војската и победа празници се одржуваат.
Првото спомнување на Дион во историјата е од Тукидид, кој напишал дека тоа бил првиот град освоен од страна на спартански генерал Брасида по преминувањето од Тесалија во Херонеја на својот пат низ светот на неговиот сојузник Пердика II за време на својата експедиција против атинските колонии на Тракија во 424 п.н.е. Според Диодир Сицилиски, тоа беше Архилај кое, на крајот на 5 век п.н.е., кога македонската држава стекнато голема моќ и се појави на сцената на историјата, му ги дал на градот и неговото светилиште нивните следни важноста од воспоставување на деветодневниот фестивал на игри, кои се вклучени спортски и драматични натпревари во чест на Зевс и на Музи, чија организација беше надгледувана од страна на македонските кралеви.
Филип II и Александар Македонски слави победите тука, а Александар се собраа неговите војски и врши прекрасен жртви тука во пресрет на неговата кампања во Азија во 334. п.н.е.
Многу антички автори зборуваат на скулптурна бронза ремек дело од Лисип направени за Александар Македонски насликан 25 монтирани другари кој падна во Битката кај Граник, а подоцна и однесен во Рим од страна на Метели.
Градот бил изграден во непосредна близина на свети места кои се стекнати монументална форма за време на владеењето на наследници на Александар Велики  и Касандар зеде голем интерес во градот подига силна ѕидови и јавни згради, така што во хеленистички период Дион беше познат далеку и широко за неговата тврдина и прекрасен споменици. Дион и неговото светилиште беше уништена во 219. п.н.е. од етолиските напаѓачите, но веднаш беше изградена од страна на Филип V. Многу од посветата од светилиштето кои биле уништени биле затрупувани во јами, вклучувајќи кралската натписи и договори, и овие се откриени неодамна.
Тоа паднало под Римјаните во 169. п.н.е. и градот му е дадена нова закуп на живот во 32/31. п.н.е. кога Октавијан ја основал колонијата Colonia Augusta Julia Diensis. Тоа доживеа својот втор најславни за време на владеењето на 2 и 3 век од н.е. Римските цареви кои се љубители на Александар Велики. На Дион последниот важен период беше во 4 и 5 век  кога стана седиште на bishopric. Тоа беше напуштен следниве големи земјотреси и поплави. Современото село на месноста се нарекувало Малатрија до 1961 година, кога било преименувано во Дион.
Археологија
На местото на античкиот Дион беше првиот идентификуван од страна на англиски патник Вилијам Мартин Лијк на 2 декември 1806, во урнатините соседни селото Малатрија. Тој го објави неговото откритие во третиот обемот на неговите Патувања во Северна Грција во 1835 година. Леон Хеузе посети местото за време на неговиот позната македонска археолошка мисија на 1855. и повторно во 1861. година. Подоцна, епиграф Г. Олкономос објавува првата серија на натписи. Сепак, систематски археолошки истражувања не почне до 1928 година. Од тогаш до 1931, Г. Сотиријадис врши серија истражувања, откривање на 4 век п.н.е. македонскиот гробот и ранохристијанска базилика. Истражувањата не биле продолжи до 1960 година под раководство на Г. Бакалакис во областа на театарот и на ѕид. Од 1973 година, Професор Д. Пандемалис на Универзитет на Аристотел во Солун има спроведено археолошките истражувања во градот.
Во 2006 година, пронајдената статуа на Хера беше вградена во ѕидовите на градот. Статуата, 2200 години стара, била користена од страна на раните христијани на Малатрија за полнење на градскиот одбранбен ѕид.
Администрација
Во октомври 1992 година, била формирана општината Дион (Dimos Diou). Во 1997 таа била проширена со поранешните заедници Кондариотски Колиби, Карица, Кондариотиса, Ступи и Вронду. Административен центар бил во селото Кондариотиса. Во 2011 година Дион се споил со поранешните општини Источен Олимп и Литохоро за да се формира новата општина Дион-Олимп. Дион стана општинска единица на новоформираната општина, и поранешните општински единици станале заедници. Заедницата на Дион се состои од селото со истото име и Платанакија. Општинската единица има површина од 172.74 км2, заедницата 31.37 км2.
Шехзаде Џихангир (син на Сулејман I)
Шехзаде Џихангир (Şehzade Cihangir; роден во во  – починал на  година во ) — отомански принц, син на султанот Сулејман I и неговата сопруга Рокселана.
Живот
Шехзаде Џихангир е роден на 9 декември 1531 година во Топкапи-сарај, Цариград. Од раѓањето, тој имал многу здравствени проблеми, посебно со грбот, што го задржал надвор од конкуренцијата за престолот и го направил многу чувствителен и импресивен. Сепак, тој бил предмет на внимание од неговите родители и бил многу добро образован. Никогаш не учествувал во какви било кампањи или војни и никогаш не управувал со провинција (турски: саџак).
Смрт
На 6 октомври 1553 година, за време на кампањата на татко му, на која го придружувал, постариот полубрат на Џихангир и наследник очигледен на престолот, Шехзаде Мустафа, бил погубен по наредба на неговиот татко. После тоа, здравјето на Џихангир се влошило. Околу еден месец подоцна, на 27 ноември 1553 година, тој починал од тага во неговиот шатор во воениот логор во Конија. По неговата смрт, неговото тело било пренесено во Истанбул, каде што бил погребан заедно со неговиот постар брат Мехмед во џамијата Шехзаде.
Истанбулската населба Џихангир го добила името по Шехзаде Џихангир кога неговиот татко му наредил на Мимар Синан во 1559 година таму да изгради дрвена џамија за да ја одбележи неговата смрт. Областа, со поглед на Босфорот, било едно од омилените места на Џихангир. Името на соседството потекнува од оваа џамија.
Челопек (Стрмашево)
Челопек — археолошко наоѓалиште во селото Стрмашево. Наоѓалиштето претставува базилика од старохристијанско време.
542 Сузана
542 Сузана — астероид од главниот астероиден појас во орбита околу Сонцето. Откриен од страна на Паул Гец на 15 август 1904 година.
NGC 3512
NGC 3512 — спирална галаксија во соѕвездието Мал Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3512 се споменува и како UGC 6128, MCG 5-26-41, CGCG 155-51, IRAS 11013+2818.
Откривање
Објектот е откриен на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3512 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 3512 има привидни димензии од 1,6' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 132°.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Иван Бунин
Иван Алексеевич Бунин (22 октомври 1870, Воронеж, Русија - 8 ноември 1953, Париз, Франција) — руски поет и прозаист, добитник на Нобеловата награда за литература во 1933 година за уметноста со која ја продолжува класичната руска традиција во прозата.
Животопис
Бунин потекнувал од сиромашно благородничко семејство. Детството и дел до младоста ги поминал на татковиот имот Бутирка, во Орловската губернија, но кога имал 13 години, татко му го продал имотот. Поради материјалните тешкотии, на возраст од 14 години, Бунин морал да го прекине школувањето и завршил само гимназија. Воспитан во љубов кон науката, поезијата и музиката, Бунин читал многу и се самообразовал, така што самостојно добро го научил англискиот јазик. Ги обиколил Русија и Украина, работејќи како коректор, библиотекар, театарски критичар, рецезент и публицист. Исто така, често патувал низ Европа, Азија и Африка. Во 1909 година бил избран за почесен член на Петербушката академија на науките, а во 1920 година преку Истанбул и Белград емигрирал во Париз, каде што останал до крајот на животот. За време на нацистичката окупација на Париз, во својто стан Бунин ги криел луѓето кои ги барале Гестапо и Петеновата полиција. Од страна на пријателите, Бунин бил опишуван како воздржан, сталожен и дистанцирано ироничен човек со студено, академско однесување, кој не бил наклонет да ја открива својата внатрешност дури ни во пријателските разговори за кои, всушност, немал многу дарба.
Творештво
Бунин најчесто пишувал поезија и кратки раскази, но тој е автор и на автобиографскиот роман „Животот на Арсењев“ (1930), како и на бројни публицистички и мемоарско-памфлетски текстови. Покрај тоа, преведувал дела од англиски и од полски јазик. Во 1891 година во Орел, Русија, тој ја објавил првата збирка поезија, а во 1897 година - првата книга раскази. Иако во тој период соработувал со Максим Горки, тоа не резултирало во никакви социјални тенденции во неговото творештво. Бунин останал надвор од модерните текови, продолжувајќи ја руската класична реалистичка традиција на Александар Тургенев, Иван Гончаров и Лав Толстој. Неговите дела се одликуваат со оригинален стил и со изразита творечка идивидуалност. Исто така, неговото дружење со композиторот Рахмањинов се препознава во неговите дела како суптилен романтичарски музички израз. Во 1933 година, тој ја добил Нобеловата награда за книжевност, како прв руски писател кому му било доделено ова признание.
Подеднакво пластична и изворна, како во пејзажот, така и во дијалогот и во развојот на општата атмосфера на делата, Буниновата уметност си поставувала самата на себе строги барања. Така, во подоцнежната фаза од животот, Бунин неуморно ги поправал своите претходно објавени дела, правел нови верзии и отфрлал некои делови од нив, тежнеејќи кон постојано усовршување на творечките способности.
Раскази
Како прозаист, Бунин дебитирал во 1982 година, со расказ објавен во едно списание во Петроград. Некои писатели, како Горки, уште тогаш ја истакнувале книжевната дарба на Бунин, но некои критичари го сметале за второстепен писател. Така, почетокот на XX век, во една прилика, Горки рекол: „Не сфаќам зошто Бунин не сака да го наостри својот талент, којшто е убав како матирано сребро, да го претвори во нож, па да забоде каде што треба...“. Дури и подоцна, по емигрирањео на Бунин, Горки постојано нагласувал дека Бунин е ненадмашен стилист, иако Бунин напишал серија текстови во кои го критикувал Горки.
Во своите раскази, Бунин дал силна и потресна слика на руското село од почетокот на XX век, осветлувајќи низа судбини што копнеат за поинаква, поубава и правична реалност. Притоа, во неговата проза се прикажани и односите што често го носат печатот на бесмисленоста, тагата и изневерената надеж. Исто така, во повеќе негови раскази, тој со иронија го споменува своето благородничко потекло. На пример, во расказот „Суводол“ (1911), со голема пластичност, тој дава еден вид уметничко „опело“ на благородничката класа која незапирливо исчезнувала од историската сцена. Истата тема, Бунин ја обработува и во неколку други кратки раскази: „Село“ (1910), „Последниот состанок“ (1912) и „Последниот ден“ (1913), во кои е насликана суровата, горка атмосфера на безнадежноста и на конечната разделба со нешто што било славно во минатото. Но, покрај благородниците, во расказите на Бунин и селаните се лишени од каква и да било иднина, осудени на вечна беда и заостанатост. Неговите селски ликови најчесто се мрачни и тажни, а зад нив се случуваат бројни потресни драми. На пример, во „Данок“ (1913), селанецот Аверкиј умира по триесетгодишна работа по туѓите имоти, жртвувајќи го заедничкито живот со сопругата и со ќерката. Притоа, случајните и споредни излети во натурализмот не го намалуваат високото ниво на прозата на Бунин.
Понатаму, природата (особено пејзажите од централниот дел на Русија) се јавува како честа тема во творештвото на Бунин при што тој се истакнува со својата способност да го разбере говорот на природата. Во неговите дела, природата и човекот често имаат да си кажат многу нешта, иако природата е претставена како посреќна и поведра од човекот.
Многу од расказите на Бунин се во знакот на преокупацијата со темата на љубовта, која најчесто е оптоварена со сомневање, грубо изневерена или погребана од нечија грубост и самоволие. Во неговите раскази, љубовта најчесто носи тага, зашто во нив на оние кои љубат среќата им е непристапна. На пример, загриженоста и чувството на загрозеност постојано ја растргнуваат селската девојка Парашка во расказот „Крај друмот“ (1913), а во „Гавран“ (1944) — застапен мотивот на соперништво меѓу таткото и синот. На темата на несреќната љубов се надоврзува и темата на непотребниот човек кој страда од осаменост дури и тогаш кога е вљубен. Меѓусебното вкрстување на овие две теми на најдобар начин е присутно во еден од најпознатите негови дела, расказот „Љубовта на Митја“ (1925), првобитно објавен во Париз, а набргу препечатен и во Ленинград.
Бунин обработувал и современи, неруски теми. Во обемната монографија „Бунин“, советскиот книжевен критичар Лав Никулин истакнува дека честите патувања на Бунин во голема мера го прошириле тематското подрачје на неговите дела. На пример, тој петпати го посетил островот Капри каде се случува дејството во расказот „Господинот од Сан Франциско“ (1915). Исто така, тогашната состојба во Цејлон е целосно насликана во расказот „Браќа“ (1914). „Господинот од Сан Франциско“ е еден од најважните дела на Бунин, чија особена убавина се состои во тоа што писателот применува привиден објективизам во раскажувањето. Тој се крие зад настаните и само понекогаш зборува „во свое име“, но во секоја секвенца од расказот се среќава остра осуда на духовната беда на богатите и на нивната суета. Расказот „Браќа“ зазема посебно место во творештвото на Бунин, зашто во него тој отстапува од својата вообичаена раскажувачка постапка којашто се одликува со надворешна воздржаност. Во расказот, со самата фабула и со забележливата гневна интонација, авторот посредно ја искажува болката од трагичното жртвување на „обоените“ луѓе во колонијалниот свет.
Поезија
На почетокот, Бунин пишувал поезија: својата прва песна ја објавил во 1887 година, а четири години подоцна се појавила и неговата прва поетска збирка. Бунин создавал изразито живописна лирика во која се истакнува лирската поема „Листопад“ (1901) во која со голема поетска вештина ја користи изразноста и убавината на рускиот јазик. За оваа поема, Бунин ја добил Пушкиновата награда што ја доделувала Руската академија на науките.
Карл Шиц
Карл Шиц (17 април 1936 - 13 октомври 2020) ― австриски музички педагог, црковен музичар и истражувач на оргули.
Кариера
Шиц е роден во Виена. Го положил испитот на наставниците за германско и музичко образование, а во 1964 година докторирал. Од 1975 до 2003 година бил професор по органологија на Универзитетот за музика и изведувачки уметности Виена. Од 1953 година бил оргулист во црквата „Св. Антон Падовски“ во Виена.
Карл Шиц бил главен командант на Редот на Светиот гроб во Виена.
Пишеце
Пишеце (словенечки: Pišece) — населба во Општина Брежице во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Диего Порталес
Диего Хосе Педро Виктор Порталес и Палазуелос — чилеански државник и претприемач. Како министер на владата на претседателот Хосе Хоакин Прието, тој одигра клучна улога во обликувањето на државата и политиката во 19 век, обезбедувајќи со Уставот од 1833 година рамката на чилеанската држава речиси еден век. Влијателните политички политики на Порталес вклучуваа унитаризам, претседателизам и конзервативизам што доведе до консолидација на Чиле како уставна, авторитарна република со франшиза ограничена на мажите од високата класа.
Иако беше длабоко непопуларен за време на неговиот живот, неговото убиство во 1837 година, за време на бунт, беше оценето како одлучувачки фактор за време на Конфедерациската војна. Чилеанското јавно мислење се префрли за да ја поддржи војната против Перуанско-боливиската Конфедерација. Многу Чилеанци и историчари го гледаат како моќ зад тронот на раната републичка ера, особено во неговото обликување на Уставот од 1833 година. Иако тој никогаш не ја презеде претседателската функција, неговото влијание му дозволи да работи истовремено како министер за војна, министер за внатрешни работи и министер за надворешни односи. Тој беше ран поборник на чилеанскиот експанзионизам.
Асасинација
Со цел да ја зајакне својата позиција, чилеанската влада веднаш воведе воена состојба и побара (и доби) вонредни законодавни овластувања од Конгресот. На почетокот на 1837 година беше одобрен воен суд и му беше дадена јурисдикција над сите граѓани за време на војната. Опозицијата на администрацијата на Прието Виал веднаш го обвини Порталес за тиранија и започна жестока прес-кампања против него лично и против непопуларната војна воопшто.
Политичкото и јавното противење на војната веднаш влијаеше на армијата, свежо од чистките на граѓанската војна од 1830 година. На 3 јуни 1837 година, полковникот Хосе Антонио Видаур, командант на полкот Мајпо, го заробил и затворил Порталес додека ги прегледувал трупите во воената касарна во Килота. Видаур веднаш продолжил да го нападне Валпараисо поради погрешното верување дека јавното мислење против војната ќе го поддржи и ќе ја собори владата. Контраадмиралот Мануел Бланко Енкалада, задолжен за одбраната, го победил веднаш надвор од пристаништето во битката кај Барон. Капетанот Сантијаго Флорин, кој беше задолжен за Порталес, го застрелал кога слушнал за веста, на 6 јуни 1837 година. Повеќето од заговорниците потоа беа заробени и погубени.
Ова убиство го сврте бранот на чилеанското јавно мислење. Владата ја дерогираше воената состојба и земјата се собра зад владата. Војната стана света кауза, а Порталес маченик.
Хипертензивна криза
Хипертензивна криза е висок крвен притисок со потенцијално живото-загрозувачки знаци и симптоми кои укажуваат на акутно оштетување на еден или повеќе органи (мозок, очи, срце, аорта или бубрези). Хипертензивна ургентност се дефинира како зголемен систолен крвен притисок над 180 mmHg или дијастолен крвен притисок над 110 mmHg. Хипертензивната криза се дефинира како зголемен крвен притисок консеквентна на хипертензивна ургентност, плус доказ за претстојно иреверзибилно оштетување на орган.
Список на македонски народни и староградски песни
Ова е некомплетен список на македонски народни и староградски песни, воглавно од територијата на Република Македонија, но вклучувајќи и песни од македонскиот регион, распоредени хронолошки и по азбучен ред. Песните создадени пред повоениот период во најголем степен се сметаат како изворни песни со непознат автор, што значи дека можат да потекнуваат во кој било од музичките периоди на македонскиот регион, секако ако не текстуално, поради природната еволуција на јазикот, барем во мелодиска форма. Песните кои се создадени во повоениот и во современиот период имаат познати автори и воопшто како жанр можат да се сместат и како „Македонски фолк“. Други некомплетни списоци:
201 (број)
201 (двесте и еден) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 200 а претходник на бројот 202.
Огнило (село)
Огнило — некогашно село во Преспанско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Преспа, Западна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓало на југозападниот брег на Малото Преспанско Езеро, во близина на Трново. Лежело на падината под возвишението Цуцуљ, во денешната месност Фоја.
Историја
Огнило е потопено во втората половина на XVII век поради покачување на езерската вода. Според Тодор Симовски, во исто време се поплавени и селата Бушкани и Драгумица, иако тие се иселени доста подоцна.
Холдорф (Мекленбург)
Холдорф (Holdorf) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Финансиско известување
Финансиско известување (англиски: Financial Reporting) претставува процес на изготвување извештаи за финансиското работење на некое трговско друштво.
Принципи и одлики на финансиското известување
Според методологијата и рамката за финансиско известување, дефинирана од Меѓународните стандарди за финансиско известување (МСФИ) и објавена од Одборот за меѓународни сметководствени стандарди (ОМСС), во финансиските извештаи содржани се:
Процесот на создавање на финансиските извештаи во согласност со МСФИ се потпира на два основни принципа:
За финансиското известување да обезбеди објективни финансиски информации кои ќе бидат корисни за корисниците, неопходно е при формирањето на финансиските извештаи да бидат запазени и примарните квалитативни одлики, а тие се:
Веродостојност
Веродостојноста, опфаќа верифицираност, верно презентирање и непристрасност. За да бидат корисни, информациите и податоците мора верно да ги претставуваат трансакциите, односно да се веродостојни.. Информациите имаат квалитет на веродостојност доколку не содржат материјални грешки и доколку се неутрални, односно се ослободени од пристрасности. Финансиските извештаи не се неутрални, доколку се подготвени  со цел да се прикаже однапред определениот финансиски резултат. Воедно, треба да биде запазена суштина пред формата, што значи дека трансакциите и другите настани треба да се евидентираат и да се прикажат во согласност со нивната суштина и економска реалност, а не само во согласност со нивната правна форма. При изготвувањето на финансиските извештаи, деловниот субјект, односно банката треба да го почитува принципот на внимателност во насока на тоа да средствата или приходите не се преценети, а од друга страна обврските или расходите да не се потценети. Понатаму, информациите треба да бидат комплетни, бидејќи нецелосните и делумно комплетираните информации може да предизвикаат неточни или погрешни заклучоци, а со тоа да бидат неверодостојни или со недостатоци во однос на нивната релевантност.
За менаџментот да осигура точност, односно веродостојност на формите на финансиско известување мора да обезбеди систем на внатрешна контрола и ревизија и да ангажира надворешен независен ревизор. Ревизорите даваат мислење за веродостојноста на финансиските извештаи и тие сносат одговорност пред целокупната јавност. Најголема улога во потврдување на точноста на податоците во финансиските извештаи имаат одделенијата за внатрешна контрола и ревизија, кои покрај редовните финансиски ревизии од надворешни ревизорски куќи спроведуваат интерни ревизии на системите и процедурите.