cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Нојбранденбург
Знаменитости и споменици
Највисока зграда во градот е „Куќата на културата и образованието“ (Haus der Kultur und Bildung) со нејзините 56 метри, отворена во 1965. opened in 1965. Нејзиниот виток изглед ѝ го донел прекарот „културен прст“ (Kulturfinger).
Најзначаен е Регионалниот музеј Нојбранденбург.
Збратимени градови
Нојбранденбург е збратимен со следниве градови:
Религија во Есватини
Англиканските, протестантските и домородните африкански цркви, меѓу кои и африканските сионисти и римокатолиците, го сочинуваат мнозинството христијани во земјата. На 18 јули 2012 година, Елина Вамукоја била избрана за англикански епископ од Есватини. На 17 ноември 2012 година станала првата жена која е посветена како епископ во Африка.
Уставот на Есватини, кој стапил на сила на 8 февруари 2006 година, предвидува слобода на религијата. Владата ја почитува слободата на религијата. , но сепак има извештаи од 2012 година за општествена дискриминација врз основа на верска припадност, верување или практика. .
Кристофер (принц на Грција)
Принц Кристофер (грчки: Πρίγκιπας Χριστόφορος της Ελλάδας; во  -  во ) бил четвртиот син на Георги I, крал на Грција,  и Големата кнегиња Олга Константиновна.
Куќа на ул. „Мише Ефтим“ бр. 63 (Крушево)
'''Куќа на ул. „Мише Ефтим“ бр. 63''' ― староградска куќа во Крушево, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Бранислав Никодијевиќ
Бранислав Никодијевиќ (12 февруари 1929, Скопје - 21 декември 2009, Скопје) — фармаколог, редовен професор, истражувач и основоположник на клиничката фармакологија во Македонија.
Животопис
Бранислав Никодијевиќ е роден на 12 февруари 1929 година во Скопје. Медицински факултет учел во Прага, Скопје и Загреб. Во 1956 година бил избран за асистент по предметот „Физиологија“ на Медицинскиот факултет во Скопје. Во периодот од 1972 до 1976 година бил иницијатор и основоположник на Клиничката фармакологија во Македонија, и еден е од основачите на Фармацевтскиот факултет во Скопје. Во 1975 година бил избран за редовен професор по фармакологија.
Од јавните функции што ги обавувал, меѓу другото бил претседател на Сојузот на фармаколошките друштва на Југославија, прв декан на Фармацевтскиот факултет во Скопје, директор на УЦМН и декан на Медицинскиот факултет во Скопје. По покана, држел предавања на повеќе странски универзитети во САД, Јапонија и Финска. Се пензионирал во 1994 година.
Трета среќа (филм)
„Трета среќа“ (српски: Трећа срећа) — југословенски филм од 1995 година, во режија на Драгослав Лазиќ. Главните улоги ги играат: Радош Бајиќ, Ања Поповиќ, Велимир Бата Живојиновиќ и Милена Дравиќ.
Синопсис
Секула останува сам со децата, па затоа го менува името и заминува кај својот богат вујко. Вујкото се подготвува да се ожени со жена која е многу помлада од него, која истовремено му се допаѓа и на Секула, а која ја бара мафијата. На крајот се прави тројна свадба: вујкото се жени со месната гатачка, роднината се жени со една танчерка, а неговиот најстар син со својата девојка.
87
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5595 и 5596 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4837 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3847 и 3848 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 840.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 87 година се протега во 2723 и 2724, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2783 и 2784 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 630. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 551 и 550 година пред хиџра.
Починале
80er
Сасанидско Царство
Сасанидските цареви се гледало себеси како наследници на Персија од времето на Дариј и Цирус. Тие презеле агресивни експанзионистички политики и ги повратиле источните земји кои Кушаните ги имале освоено во времето на Партија. Сасанидите продолжиле да војуваат со Рим, дури и го заробиле римскиот цар Валеријан во 260. год.
За разлика од Партија, новото царство било мошне централизирано. Народот бил цврсто организиран во кастински систем: свештеници, војници, писари и обични луѓе. Зороастризмот станал официјална државна религија и се раширил надвор од Персија кон провинциите. Повремено имало и прогони на верници од други религии. Источната православна црква била особено прогонувана, но ова било делумно и поради нејзината поврзаност со Источното Римско Царство. Несторијанските христијани биле толерирани, а понекогаш и фаворизирани во Царството.
Војните и верската контрола кои првобитно го поттикнале развојот на царството, подоцна придонеле за негов пад. Источните региони биле освоени од Белите Хуни во доцниот 5 век. Приврзаниците на некои секти се побуниле во истото време. Царот Косрау I подоцна успеал да ја консолидира Персија и ги освоил Антиохија и Јемен. Помеѓу 605 и 629 Сасанидите го анектирале и Левант и Египет, а потоа се рашириле и во Анадолија.
Сепак, следната војна со Римјаните конечно го уништила царството. Во текот на долгиот конфликт, сасинидските војски стигнале до Цариград, но не успеале да ги победат Византијците. Во меѓувреме византискиот цар Хераклиј ги заобиколил персиските главнини во Мала Азија и ја нападнал заднината во Северна Месопотамија. Сасанидите биле принудени да ги предадат освоените земји и да се повлечат.
Поради ширењето на Исламот и падот на Сасанидското Царство, Персијците потпаднале под власт на арапски владетели во тек на скоро 2 века, пред да можат повторно да се ослободат. Во овој период извесен број мали и бројно послаби арапски племиња мигрирале во Иран. Исто и некои турски племиња се населиле во Персија во периодот од 9-12 век.
Црн јасен
Црн јасен (латински: Fraxinus ornus), или јужноевропски цветен пепел, бил вид на Јасен пронајден во јужна Европа и југозападна Азија, од Шпанија и Италија на север до Австрија и Чешка, и на исток преку Балканот, Турција и западна Сирија до Либан и Ерменија.
Опис
Црниот јасен било листопадно дрво со средна големина кое растело до 15 до 25 м високо со стебло до пречник од 1 м. Кората била темно сива, останувала мазна дури и на стари дрвја.
Пупките биле бледо розово-кафеави до сиво-кафеави, со густа покривка од кратки сиви влакна.
Цветовите се произведувале во густи паники 10-20 см долго откако новите лисја ќе се појавеле на крајот на пролетта, секој цвет со четири тенки кремасти бели ливчиња 5-6 мм долги тие се опрашувале со инсекти.
Плодот бил витка самара 1,5-2,5 см долго, семето 2 мм широко и крилото 4-5 мм широки, зелен а зреел кафеав.
Одгледување и употреба
Зашеќерен екстракт од сокот може да се добие со рез на кората, ова било споредувано во доцниот средновековен период (посведочено од околу 1400 н.е. ) со библиската мана, што го довело до англиското име на дрвото и некои од народните имиња од неговата родна област ( fresno del maná во шпански, frassino da manna на италијански). Всушност, шеќерот маноза и шеќерниот алкохол манитол ги добиваат своите имиња од екстрактот.
1395
1395 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1395 година од новата ера, 395. од вториот милениум, 95. од XIV век и шеста од 1390-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6903 и 6904 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6145 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5155 и 5156 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2148.
Вкусот на солта
„Вкусот на солта“ (српски: Укус соли) — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
1395
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1395 година се протега во 4031 и 4032, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4091 и 4092 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1938. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 797 и 798 исламска година.
Вкусот на солта
Содржина
Поштенскиот службеник од Белград, Недељко Михаиловиќ, има навика да собира лажици од кафеаните. Истовремено, тој постојано си свири една мелодија, а еднаш нејзините тонови ги претвора во броеви, а нив во букви и така успева да ја дешифрира мелодијата, добивајќи го името Небојша Митриќ. Еднаш, додека јаде во кафеаната, тој добива идеја и од стопени лажици прави медал со ликот на непознат човек на едната страна и со иницијалите Н. М. на другата страна. Подоцна, Недељко здогледува погребна поворка како минува пред неговата куќа, а во поворката се наоѓа и неговиот внук, детето Алекса. Недељко поскаува да му го даде медалот на Алекса, но детето заминува, а еден постар човек од поворката не сака да го земе медалот. Во меѓувреме, Алекса преспал кај дедо си, а кога утредента заминал на училиште, дознал дека дедо му умрел. Кога поворката минувала крај куќата на Недељко, Алекса го видел дедо си на прозорецот. Оттогаш минале многу години и Алекса станал возрасен човек. Во една прилика, минувајќи крај некогашната куќа на дедо си, тој здогледува непознат човек на прозорецот кој му нуди некаков медал, но Алекса одбива да го земе.
IC 1588
IC 1588 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1896 година од страна на Гијом Бигурдан.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1588 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 5 м 54 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +20° 45' 0".
Други поделби
Проучување на IC 1588 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Нож (филм од 1967)
„Нож“ — југословенски филм од 1967 година, во режија на Жика Митровиќ. Главните улоги ги играат: Велимир Бата Живојиновиќ, Љубиша Самарџиќ, Раде Марковиќ, Дара Чалениќ и Вера Чукиќ.
Синопсис
Мистериозното убиство на еден млад пејача на забавна музика во кое се заплеткани неколку личности, долго време претставува нерешива тајна за искусниот полициски инспектор. Тој го запознава светот на музичарите, продуцентите, манекените и комарџиите, повремено запаѓајќи во опасни ситуации, за на крајот да го открие убицот во кој никој дотогаш не се сомневал.
Белица (град)
Белица — град во Разлошко, Пиринска Македонија, денес во Благоевградската област, југозападна Бугарија. Сместен е недалеку од градовите Разлог, Банско и Јакоруда и е седиште на Општина Белица.
Географија
Градот се наоѓа во јужниот дел на Рила и е поврзан преку разгранок од 4 км (од главниот пат Разлог – Велинград) со меѓународните патишта Е-79 и Е-80, што обезбедува добра сообраќајна пристаност до Софија (172 км) и Горна Џумаја (72 км).
Историја
Белица за првпат се споменува во опис на населението на Татарпазарџичката кааа од 1516 г. под името Белица, заедно со Мала Белица.
Во XIX век Белица била село со мешана вероисповед во Неврокопската каза. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, во 1873 г. Белица (Bielitsa) е заведена како село со 303 домаќинства, 640 жители Македонци-христијани и 250 жители Македонци-муслимани. Васил К’нчов напишал дека до 1888 г. во домот на беличкиот поп Теофил Попвасилев дошла печатена библија во чии белини околу текстот нашол натпис „Напишав јас Евтим од Света Гора Атонска во лето 1716 кулна број 6...“. Атонскиот јеромонах долго учителствал во беличкото келијно училиште на почетокот на XVIII век. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) кон 1900 г. Белица (Бѣлица) — македонско село христијанско и муслиманско вероисповед. Во него живееле 2.700 Македонци-христијани, 550 Македонци-муслимани и 50 Власи.
Во 1833-1835 г. под раководството на поп Илија е изградена црквата „Свети Ѓорѓи“. Изградбата се одвивала бавно поради несогласувањето на тогашната турска власт, која често рушела неовластени храмови. Црквата била издигната наспроти тогавашните закони на царството, на високо и видно място во средиштето на селото. Кубињата се гледале отсекаде. Како компромис христијанските жители се договориле со властите да донесат и монтираат часовник од Виена, кој ќе се псотави на највисокото кубе и и ќе ги опслужува сите жители на Белица. Часовникот купен од Виена во замена за селски производи (сирење, кашкавал, волна и др.)
Во 1903 г. за време на Илинденското востание црквата „Св. Ѓорѓи“ била опожарена и часовникот се срушил на земја, последно означувајќи четири часот попладне. Деловите ги собрал муслиманот Ириловец и подоцна им ги предал на вратените христијани  со порачка да биде вратен на старото место. Според една од легендите, во куќата на поп Данаил доаѓал Васил Левски, а попот набожем ја спремал ќерка му за него, за да има изговор да доаѓа во селото. Била создадена революционерна организација, која го подготвувала христијанското население во Априлското востание.
За време на Руско-турската војна во 1877-1878 г. под Самарското знаме 19 беличани се истакнале во борба кај Свиштов, Русе, Шејново и Шипка. Се вратиле во селото со многу ордени и медали и биле свечено пречекани од соселаните. Жителите исто така биле посветени на Македонското востание, активно учествувајќи во подготовките за борбите кај Разлог. По поразот, голем дел од востаниците биле затворени или принудени да напуштат селото.
Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за Белица:
Според Димитар Гаџанов во 1916 г. Белица е мешано македонско христијанско-муслиманско село, при што муслиманите бројат 400 лица.
Во 1920 г. во Белица е основана работничката кооперација „Рила планина“, која веќе во 1935 г. броела 480 членови.
Религија
Месното население е составено од Македонци-муслимани, и Македонци-христијани.
Личности
Во XIX и почетокот на XX век Белица имала мешано население. Револуционерот Тодор Саев е роден во Белица, како и многу други дејци на ВМРО и ВМОК. Во Белица се родени политичарот Владимир Поптомов, американскиот, советски и бугарски политичар и новинар Георги Андрејчин, писателот и фолклорист Никола Алексиев и други.
Куќа на ул. „Мише Ефтим“ бр. 20 (Крушево)
'''Куќа на ул. „Мише Ефтим“ бр. 20''' ― староградска куќа во Крушево, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Илија Џонов
Илија Џонов (, Штип) — невропсихијатар, редовен професор, директор на Клиниката за нервни и душевни болести во Скопје.
Животопис
Основно образование и гимназија завршил во родниот град, а потоа во Скопје дипломирал на медицинскиот факултет во 1967 година. Во декември 1969 година се вработил во Клиниката за нервни и душевни болести во Скопје. За асистент бил избран во 1977 година, за доцент во 1986 година, а за редовен професор во 1996 година. Бил директор на Нервната клиника, продекан и декан на Медицинскиот факултет во Скопје.
Објавил 107 научни и стручни трудови. Добитник е на наградата на град Скопје „13 Ноември“ во 2010 година.
Смртта на Еуген Фос
„Смртта на Еуген Фос“ (српски: Смрт Еугена Фоса) — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од збирката „Руски 'рт“.
Содржина
По пензионирањето како машиновозач, Стево Ножица се враќа во родната куќа во Лика и го затекнува стрико му Стево Петохљеб како наслушува, барајќи го часовникот од неговиот дедо. Опседнат од постојаната потрага по часовникот, Стево Петохљеб се разболува, па го праќа својот внук Стево Ножица да појде во Банат за да го разгледа имотот на кој треба да се пресели. Стево Ножица пристигнува во Банатски Карловац, ја разгледува куќата, а на гробиштата дознава за смртта на поранешниот сопственик на имотот, Германецот Еуген Фос кој погинал некаде во Лика во 1943 година. Кога се враќа дома, Стево Ножица го затекнува стрико си болен, но сепак сите заминуваат за Банатски Карловац и се вселуваат во новата куќа. Таму, Стево Петохљеб повторно слуша чукање на часовник и тогаш неговиот внук сфаќа дека старецот цело време си го слуша своето срце. Набргу, Стево Петохљеб умира и го закопуваат во близината на гробот на Еуген Фос.
Музеј на тутун
Музеј на тутунот — музеј во Прилеп посветен на сите аспекти на работата, животот и производството на тутунот. Раководен е од Националната установа „Завод и Музеј – Прилеп“, а функционирањето е плод на соработка со ЈНУ Институт за тутун – Прилеп. Претставува музеј е од овој вид на Балканот и еден од поголемите тутунски музеи во Европа.
Историјат
Музејот е основан во 1973 година од страна на Институтот за тутун Југотутун“ - Скопје и Народниот Музеј - Прилеп, а поводот беше стогодишнината од почетокот на организирано производство на тутун во прилепско и 400 години присуство на тутунот во Македонија. По истиот повод беше формирана и Ликовната збирка на Музејот за тутун, прво како ликовна изложба во која беа поместени ликовни и скулптурални дела, а потоа таа беше вклучена во богатиот фонд на Музејот за тутун. Се разбира, ова беше само еден дел од големата прослава по тој повод. Исто така за тој настан беа набавени поголем број на каширани фотографии, индустриска збирка и библиотечен материјал кои влегоја во состав на Музејот за тутун.
Ако се земат предвид организираните напори за воспоставување на Музејот за тутун како стручна институција, историјатот на оваа институција засега подлабоко во минатото, кога се отпочнати и работите околу прибирањето на експонати, документација и фотографии со предметната тематика.
Експонатите за уживање на тутун во Музејот за тутун се претежно откупени од разни институции и поединци од цела Европа, мал дел од Азија и Африка, еден дел се ископани на археолошки наоѓалишта во Белград, Скопје, Битола, Прилеп, Љубљана, Фромборк и Варшава, а во минимален дел се резултат на подарување. Голем дел од експонатите се вистински раритет. Поради сето ова, Музејот за тутун - Прилеп, во исто време е меѓународен, уметничко-занаетчиски, манифактурен и индустриски претставителен, скап.
За несомнениот подем на Музејот за тутун, јасен показател е фактот што новите простории во кои сега се наоѓа, ги доби во декември месец 1994 година и тие се едни од најубаво опремените на Балканскиот Полуостров.
Уметнички дела од Ликовната збирка на Музејот за тутун ги красат просториите и кругот на ЈНУ Институт за тутун - Прилеп, НУ Завод и музеј - Прилеп, Тутунски комбинат - Прилеп и „Македонија табак“ - Скопје.
Постојана изложбена поставка
Постојана изложбена поставка на Музејот за тутун се наоѓа во Кругот на ЈНУ Институт за тутун – во зградата на Институт за старословенска култура. Предметите се изложени во сала со површина од 250 м2. Во 24 витрини се сместени 750 експонати: лулиња, чибуци, табакери, бурмутници, дозни за тутун, пепелници, наргилиња, водни лулиња за тутун и опиум, чистачи и полначи за лулиња, порт цигари, камиши, сечачи за тутун, дробилки за бурмут (авани), апарати за потсекување и режење цигарети и цигари, калапи и други алати за изработување лулиња, шандани (држачи и тацни за послужување тутун и цигари), кутии за тутун, цигари, тацни за служење цигари, направи за потпалување на лулињата, чилами за хашиш, запалки, кутии за виткање цигари, машички, ризла и палмини листови за завиткување, рекламни сетови и и др.
Овие експонати имаат улога да го објаснат човекот преку луксузот (тутунот е сепак луксуз и феномен на апсурдот). Музејот за тутун – Прилеп ги собира експонатите, но и вистинитите приказни, кои одат со нив.
Музејот поседува ретки и скапи експонати, кои припаѓале на познати сопственици (кралеви, принцови, војводи, војководци и познати личности од историјата...) или експонати кои говорат за развојот на навиките за пушење, џвакање и шмркање на тутунот (бурмут).
Музејот во својата колекција поседува ексклузивни лулиња кои биле приутни на некои големи Светски изложби (Париз и Виена).
Збирката на каширани фотографии и уметничката збирка е изложена во зградата на ЈНУ Институт за тутун и тука можат да се видат богати понуди, во кои тутунот е мотив и инспирација.
Експонати
Изложените експонати се сместени во сала, реновирана за оваа намена и во витрини проектирани за истата цел. Салата е со површина од 250 м2 и во неа се распоредени 24 витрини од три типови. Предвидено е поставување на уште 16 витрини во следните години.
Веројатност
Секоја реализација на „случка“ при однапред определени услови се нарекува „опит“. Притоа, веројатноста е процена на можноста да се случи одреден резултат (исход, настан) при спроведување на некој опит.
Музеј на тутун
Експонати
Предметите се собирани од пет континенти. Најмалку има од Балканот. Помеѓу попознатите експонати спаѓаат:
Веројатност
Историја на веројатноста
Научната работа на полето на веројатноста потекнува од творештвото на Џироламо Кардано (Girolamo Cardano) кој бил страстен љубител на комарот. Во 1565 година, Кардолано го објавил есејот за комарот „Liber de Ludo Alae“, кој претставува првиот сериозен обид да се постават основните принципи на веројатноста. Голем чекор напред во развојот на веројатноста се случил во 1654 година, кога еден француски благордник го замолил Блез Паскал да реши еден проблем поврзан со комарот. Во таа прилика, Паскал ги поставил основите на веројатноста. Кардано и Паскал го дефинирале веројатносната распределба, кој покажува колку пати одредена вредност може да се случи при спроведувањето на некој замислен опит.
Музеј на тутун
Експонати
Лулите се најбројни, разновидни во формите, материјалите од кои се направени, како и техниките кои се при тоа употребени. Богатството на мотиви и орнаменти се неизоставен дел од презентацијата на колекцијата лули. Голем број лули се од познати светски производители, како постари, така и понови - плод на индустрискиот ангажман и дизајн. Најстарите од нив потекнуваат од крајот на XVII-ти и почетокот на XVIII век, но заради тоа што некои експонати не носат белези на години на производство, ознаки на работилници и мајстори, се претпоставува дека некои од нив се сигурно и доста постари. Ова особено важи за земјените (керамички, штајнгут, мајолик и сл.) лули направени на калап. Во поставката изложени се и лули кои биле презентирани на Светските изложби во Виена и во Париз од XVIII-ти и XIX век.
Веројатност
Основни принципи во веројатноста
Настанот кој е потполно сигурен има веројатност еднаква на 1 или 100%. Настан кој е невозможен има веројатност еднаква на 0 или 0%. Сите други можни веројатности се наоѓаат меѓу 0 и 1.
Музеј на тутун
Експонати
Чибуците се гордост на Музејот за тутун. Направени се од злато, сребро, емаил, седеф, коска, слонова и коска од носорог, скапоцено и помалку вредно дрво, килибар, разни метали и минерали. Во техниките на изработка, во предност се оние изработени со филигран и гранулација, резба во коска, копито, рог, слонова коска и дрво како и со употреба на ниело техниката, било ориентален, западен Схампс елевеес, или руски - тула стил. Домашните и балканските производители се препознатливи почибуците изведени со интарзија на сребрена жица, инкрустрација на ковано - лентовидно сребро во основа од благородно дрво - таканаречено “Ливањски вез” и интарзија на седеф и бисер во сливово или оревово дрво.
Табакерите се изработени од дрво, коска, слонова коска, сребро, ниело паста, полудраги и драги камења и слично. Тие се со различна старост, со различни мотиви, а им припаѓале на познати и анонимни корисници. Кај овие експонати секогаш се отчитува уметничкиот дух на епохата во која настанале.
Веројатност
Опит
Еден опит е добро дефиниран ако:
Музеј на тутун
Експонати
Бурмутниците се внимателно избирани при набавката, за да го презентираат раскошот и опсегот на форми, материјали и техники на изработка, но и времињата во кои се настанати, времиња во кои тутунот се користи како лековито средство, во форма на бурмут, со неизоставниот печат на преовладувачкиот “дворски вкус”. Впечатливи се оние од лаково дрво, желкина кора, резбарена коска, нефрит, сребро, ахат, па и оние со аплициран емаил, ниело и сават.
Веројатност
Опит
Во веројатноста, секој настан чиј исход е неизвесен се нарекува експеримент, а секое повторување на експерименот се нарекува опит. Можните резултати од експериментот се нарекуваат исходи, множеството од сите можни исходи од еден експеримент се нарекува простор на исходите, додека секое подмножество на просторот на исходите се нарекува настан. Настанот што се состои од еден исход се нарекува едноставен (прост) настан. Притоа, во рамките на просторот на исходите, одделните исходи може да имаат иста или различна можност за да се случат. На пример, ако фрламе дена монета, тогаш постојат два можни исхода: да падне „писмо“ или „глава“. Оттука, ако овие два исхода ги означиме со П и Г, тогаш просторот на исходите е: S = {П, Г}. Ако пак фрламе две монети истворемено, тогаш се можни следниве настани: да паднат две „глави“, да паднат две „писма“, да падне „глава“ на првата монета и писмо на втората, и да падне „писмо“ на првата монета и глава на втората. Оттука, просторот на исходите е: S = {ГГ, ПП, ГП, ПГ}.
Музеј на тутун
Експонати
Останати видови експонати изложени во поставката се: дозните за тутун, пепелници, наргилиња, водни лули за тутун и опиум, чистачи и полначи за лули, порт цигари, камиши, сечачи за тутун, дробилки за бурмут (авани), апарати за потсекување и режење цигарети и цигари, калапи и други алати за изработување лули, шандани (држачи за цигари и кибрити), кутии за тутун, цигари и чкорчиња (палидрвца), тацни за служење цигари, направи за потпалување на лулите, чилами за хашиш, запалки, кутии за виткање цигарети, машички и многу друго.
Веројатност
Опит
Зборот експеримент најчесто се користи за повторување на истиот опит одреден број пати. Еден опит се вика стохастичен или случаен ако опитот е добро дефиниран. При спроведувањето на опитот, исходот не се знае однапред. На пример, фрлањето монета е стохастичен опит, зашто можните исходи се знаат: „глава“ и „петка“, но при фрлањето не се знае однапред кој исход ќе се оствари. Веројатноста е наука во која се проучуваат стохастични процеси (опити). Емпириската веројатност на еден исход х при спроведување на еден опит N пати е еднаков на, каде: M = „колку пати се случил исходот х. Емпириската веројатност е број помеѓу 0 и 1, односно процент помеѓу 0% и 100%. Теоретската веројатност на еден исход при спроведувањето на еден опит е број помеѓу 0 и 1 и претставува математичка проценка на емпириската веројатност на исходот при безбројно многу спроведувања. Значи, доколку се спроведува опитот голем број пати, тогаш би требало емпириската веројатност и теоретската веројатност да бидат приближно еднакви. Веројатноста P на еден исход х од еден опит се означува: P(x). Ако х е можен исход на еден опит, тогаш: 0 ≤ P(x)≤ 1, а збирот на сите можни исходи = 1.
Музеј на тутун
Евиденција на музејскиот материјал
Одделението за документација и аналитика на Музејот за тутун се наоѓа во просториите на НУ Завод и Музеј - Прилеп.
Веројатност
Својства на веројатноста
Ако настанот A има n(A) исходи со подеднакви изгледи и ако просторот на исходите има n(S) исходи со еднакви изгледи, тогаш веројатноста да се случи настанот A изнесува: Ако A е настан кој претставува подмножество од конечен простор на исходи S, тогаш:
Музеј на тутун
Евиденција на музејскиот материјал
Документаристичката основа на Музејот за тутун е основна поента на работата и постојано се работи на развивање на фондот на знаења за тутунот како мотив и инспирација во уметноста, индустријата, феноменологијата. Тоа овозможува експонатите да добиваат „уста“ и да говорат за човекот, за неговиот хир, желби, глупавост... Така, Музејот за тутун се претвора во „Музеј на човековиот дух“.
Веројатност
Меѓусебно исклучиви настани
Два настани, A и B кои припаѓаат на истиот простор на исходи меѓусебно се исклучуваат ако немаат заеднички исход, односно нивниот пресек е празно множество. Веројатноста за да се случи еден од двата меѓусебно исклучиви настани се пресметува како збир на веројатностите за случување на секој поедничен настан. Оттука, ако A и B се два меѓусебно исклучиви настани, тогаш веројатноста да се случи A или B е: P(A ∪ B) = P(A) + P(B). Во општ случај, ако A 1, A 2 , A 3 ... A n се меѓусебно исклучиви настани од истиот простор на исходи, тогаш: P(A 1 ∪ A 2 ∪ A 3 ... ∪ A n ) = A 1 + A 2 + A 3 + ... A n. Притоа, ако A 1, A 2 , A 3 , .... A n се меѓусебно исклучиви настани кои припаѓаат на просторот на исходи S така што A 1 ∪ A 2 ∪ A 3 ... ∪ A n ) = S, тогаш важи принципот на собирање на веројатноста според кој P(A 1 + A 2 + A 3 ... + A n ) =  1. Доколку A и B не се неопходно меѓусебно исклучиви настани, но се наоѓаат во истиот простор на исходи S, тогаш веројатноста на унијата на двата настана, P(A ∪ B) = P(A) + P(B) - P(A∩B). Се разбира, со примена на оваа формула може да се најде и веројатноста на пресекот на два настана, која се пресметува на следниов начин: P(A ∩ B) = P(A) + P(B) - P(A∪B). Ако пак A е еден настан, тогаш множеството на сите исходи во просторот на исходи S кои не влегуваат во A се нарекува комплемент на настанот A. Притоа, A и неговиот комплемент се меѓусебно исклучиви настани зашто нивниот пресек е празно множество. Исто така, бидејќи настанот A и неговиот комплемент припаѓаат на истиот простор на исходи, збирот на нивните веројатности е еднаков на 1. На тој начин, веројатноста да се случи комплементот на A е еднаква на 1 - P(A).
Условна веројатност
Условна веројатност е веројатноста да се случи еден настан доколку веќе се случил некој друг настан. Веројатноста да се случи настанот A под услов да се случил настанот B се означува како P(A|B). Притоа, условната веројатност се пресметува на следниов начин:.
Независни настани
Два настана се независни ако случувањето на едниот настан нема никакво влијание врз случувањето на другиот настан. Оттука, два настана се независни ако P(A|B) = P(A) или ако P(B|A) = P(B). Наспроти тоа, два настана кои не се независни се нарекуваат зависни. Ако два настана се независни, тогаш веројатноста да се случат двата настана заедно изнесува: P(A ∩ B) = P(A) • P(B).
Наводи
Описна статистика
Музеј на тутун
Библиотека
Во Музејот за тутун - Прилеп постои богат библиотечен фонд со тематика примерна на намената за која и постои, со ретки и стари примероци на книги, како што е на пример “Табакологијата” од Неандер од 1626 година, потоа фототека и Фототека на негативи, збирка на пропаганден материјал од тутунската индустрија и колекција на слики, вредни и оригинални графики и репродукции. Во проектната програма на музејот посебно место зазема и преведувањето на книги за историјатот на тутунот, со посебен осврт на раната историја на тутунот.
Проекти
Во рамките на активностите на Музејот за тутун се реализираат проекти кои имаат за цел анимирање на пошироката јавност. Со проектот „Отворен музеј” преку изложба на каширани фотографии е презентирана оваа богата збирка, додека со проектот „Популаризација на Музејот за тутун” континуирано преку радиотелевизиските и печатените медиуми, како и во разни книги, списанија, туристички изводи и други електронски форми на презентирање се популаризира работата на музејот.
Еленчиња
Еленчиња или еленаци — семејство од 1.200 видови на тврдокрилни инсекти што се групираат во четири потсемејства Неки видови достигнуваат 12 см, но највеќето растат до 5 см.
Мажјаците ги користат вилиците за борба со соперници исто како што тоа го прават елените со нивните рогови. Повод за борба се женки за парење и храна како растителни сокови и скапани овошки. Но покрај нивниот застрашувачки изглед, еленчињата не напаѓаат луѓе.
Женките се помали од мажјаците и имаат помали вилици. Додека се ларви, можат да се разпознаат по кремастите јајници што можат да се забележат во подолниот дел на грбот, под кожата.
Ларвите неколку години се хранат со гнили стебла на листопадни дрва, и минуваат низ 3 фази пред конечно да се изведат од кукла во посебна ќелија изработена од дрвени деланки и земја. Во последната фаза, ларвите на некои видови знаат да достигнат големина на човечки прст.
Во Македонија
Во Република Македонија живее само еден вид — еленчето (Lucanus cervus). Ова е најголемиот тврдокрилен инсект во земјата, и достигнува до 8 см во должина. Живее највеќе во дабови шуми, во изгниени стебла. Видот е заштитен со закон поради постепеното исчезнување.
Галерија на видови
Jelenak
Даница Перчинкова
Даница Перчинкова (родена на година во Ваташа,  - починала во 2002 година) — македонски научник и универзитетски професор.
Животопис
Како наставник држела предавања по предметите: диференцијални равенки, диференцијално и интегрално сметање, вовед во виша математика и математички семинар.
Одликувана е со орден на трудот од трет ред и орден на трудот со златен венец, а има добиено и плакети од Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ (1979) и ПМФ (1986 г.). Добила и повеќе повелби: по повод 30-годишниот јубилеј на ДМФАЈ, по повод 30-годишнината на ДМ НРМ и други. Во светската едиција „Која е која од жените во светот“ (Меѓународен биографски центар Кембриџ, Англија) е дадена нејзината куса биографија (во третот издание од 1976 г., на стр. 665 и во четвртото издание од 1978 г. на стр. 907).
Починала во 2002 година.
88
88 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 88 година од новата ера, 88. од првиот милениум, 88. од I век и деветта од 80-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5596 и 5597 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4838 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3848 и 3849 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 841.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 88 година се протега во 2724 и 2725, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2784 и 2785 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 631. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 550 и 549 година пред хиџра.
Надворешни врски
80er
NGC 2691
NGC 2691 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2691 се споменува и како UGC 4664, MCG 7-18-64, MK 391, IRAS 08515+3943, CGCG 208-68, CGCG 209-6, KUG 0851+397.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 54 м 46,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 39° 32' 21". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Народноослободителна борба во Егејска Македонија
Народноослободителната борбa (НОБ) на Егејска Македонија, понекогаш се сретнува терминот Егејскиот дел на Македонија во Втората светска војна, е борба на македонскиот народ за ослободување на Егејска Македонија од трите окупаторски сили во текот на Втора светска војна.
Ослободителната војна (1941–1945) во егејскиот дел на Македонија се одвивала во рамките на ослободителното антифашистичко движење на Грција, раководено од Комунистичката партија на Грција и ЕЛАС.
НОБ на Егејска Македонија може да се подели на три етапи: првата, од почетокот на Втората светска војна од 1939 до 8 ноември 1940 година, кога италијанските сили, користејќи ја својата надмоќ, на некои сектори успеале да ја истиснат грчката војска, втората, од 8 ноември 1940 до 6 април 1941, кога зајакнатите грчки единици ги нападнале италијанските, ги протерале од грчката територија и зазеле градови во Албанија (Корча, Москополе, Подградец), и третата, по 6 април 1941 година. На 6 април, германските сили ги нападнале Југославија и Грција, и во двете држави отпорот бил брзо совладан.
Окупација и поделба на Егејска Македонија
Егејскиот дел на Македонија бил поделен на три окупациони зони, кои им припаднале на три држави: Бугарија, Италија и Германија. Најголемиот дел, односно централната и западната област од егејскиот дел на Македонија, каде што мнозинско население било македонското, останал под управа на квислиншкиот генерал Георгиос Чолакоглу. Неговата квислиншка власт особено го имала под внимание македонскиот народ, создала вооружена жандармерија, вршела терор и соработувала со германските власти во борбата против движењето.
Недоволно јасните разграничувања на окупационите сили во овој дел од Македонија создавале пермантни тензии и претензии на едните спрема другите. Бугарија имала претензии на цела Македонија, но Хитлер покажувал наклонетост кон Грците, со намера да ги придобие за да ја прифатат квислиншката влада на Чолакоглу. Така ги спречувал обидите на Бугарија за проширување на нејзината окупациона зона.
Истото се случувало и со Италија, која работела на тоа да ја прошири творбата што ја направила самата, односно Голема Албанија. Тоа предизвикувало реакции кај Грците. Чолакоглу создал апарат за елиминирање на пропагандните настојувања и често манипулирал со наводната „автономија на Македонците“. Италија ги признавала националниот идентитет на Македонците, нивниот јазик и култура и не ги оправдувала бугарските територијални претензии, мотивирани од тоа дека Бугарија се борела за „бугарското“ население во Грција.
Македонска антифашистичка организација
Македонската антифашистичка организација (МАО) во текот на 1941 била првата македонска организација што се појавила во егејскиот дел од Македонија. На тоа претходеле релативно поволни услови, истата година за искажување на политички, верски и културни пројави на Македонците. Тие биле прифатени и од Пленумот на КПГ во јануари 1942 година, што ги охрабрило Македонците за антифашистички отпор.
Славјаномакедонски народноослободителен фронт
Во 1943 година се појавил Славјаномакедонски народноослободителен фронт (СНОФ) за Костурско и Леринско, чии основачки собранија се одржале во декември 1943 година, кога биле избрани окружните раководства за двата реона. СНОФ успеал да се масовизира за кратко време, но раководството на КПГ, кое со својот националистички однос не го поддржало македонското движење, барал да се расформира овој фронт и да влезе во состав на ЕАМ (Грчки народноослободителен фронт), раководен од Грци.
Во фазата на расформирањето на СНОФ, една група македонски активисти што не го прифатиле тоа се отцепиле, продолжувајќи ги идеите на СНОФ. Но, против нив биле преземени воени акции. Со согласност на ГШ на НОВ на Македонија, тие биле приморани да се повлечат и да преминат на териториијата на вардарскиот дел од Македонија, односно на планината Караорман.
Македонски воени единици
Нивното формирање имало политичко и национално значење за Македонците, но учествувале и во борбените дејства на страната на ЕЛАС (Ослободителна армија на Грција) во борбата против окупационите сили за ослободување на земјата. Подоцна, во текот на 1944 година, врз истите принципи бил формиран Воденскиот македонски баталјон, а на 2 август 1944 и Леринско-костурскиот македонски баталјон „Гоце“. Бројот на нивните борци, зголемувајќи се постепено, до октомври 1944 година нараснал на 1.500 борци.
Ојлерова формула
Во математиката, едно од основните и најважни равенства во теоријата на комплексите броеви и комплексната анализа. Со неа е изразена зависноста помеѓу експоненцијалната и тригонометриските функции.
Народноослободителна борба во Егејска Македонија
Македонски воени единици
Кога станува збор за расформирањето на македонските воени единици, клучни биле политичките настани во Грција. Во Казерта, Италија, бил потпишан договор меѓу претседателот на владата, Георгиос Папандреу, во присуство на претставник од Велика Британија, ЕЛАС да се стави под командата на коалиционата влада. Дејството на македонските единици ја отежнувало позицијата на КПГ која, исто така, влегла во коалиционата влада на Грција. Папандреу и претставниците на другите партии што не го признавале македонското малцинство во Грција не прифатиле во заедничката борба да дејствуваат посебни македонски единици, имајќи ги предвид националните аспирации на Македонците. Затоа раководството на КПГ донесо решение да се расформираат македонските балталјони. Бидејќи тие одбиле да го сторат тоа, биле нападнати од страна на единиците на ЕЛАС, а потоа биле принудени да ја напуштат територијата на Грција и да преминат во вардарскиот дел од Македонија. Единиците што се повлекле и единицата „Гоце Делчев“ од Бугарија, на 18 ноември 1944 година, ја формирале Првата егејска ударна бригада.
Ојлерова формула
Равенството е едноставно и го има следниот облик:
Народноослободителна борба во Егејска Македонија
Ослободување на егејскиот дел на Македонија
Самото значење на Грција, односно на северниот дел (егејскиот дел на Македонија), наложило упорна борба (3–22 јули 1944) на Германија за задржување на нејзините окупаторски позиции. Таа, соочена со опасноста да биде пресечена од страна на сојузничките сили, презела мерки за обезбедување на патот за повлекување на нејзините сили кон север. Важна комуникација за остварувањето на таа цел биле правците Кожани – Кајлари – Лерин – Битола и Кожани – Бер – Солун. На овие правци биле чистени единиците на ЕЛАС. На почетокот тие трпеле загуби, но по новонастаната ситуација доста се консолидирале. Ослободителните сили, односно ЕЛАС, постепено и со упорна борба ги ослободувале градовите што биле под германска власт. Обласното раководство на КПГ за Македонија сметало дека грчката реакција, со помош на Велика Британија, сакала за да ги спречи влегувањето на ЕЛАС во Солун и завладувањето на просторот помеѓу Вардар и Струма. Но, ЕЛАС не се откажувала од ослободувањето на Солун туку, напротив, концентрирала свои сили и на 31 октомври го ослободила градот, а веќе во почетокот на ноември 1944 германските сили ја напуштиле северна Грција, односно бил ослободен егејскиот дел од Македонија.
Ојлерова формула
каде \ \mbox{e} е основата на природниот логаритам, а i имагинарната единица. Равенството е наречено според Леонард Ојлер, швајцарски математичар.
Народноослободителна борба во Егејска Македонија
Пораз на ЕЛАС
Оруженото востание и отпорот во Грција, раководени од КПГ, завршиле со пораз бидејќи левицата не успеала да ја преземе власта, а во Грција се вратил предвоениот режим. За ваквиот развој на настаните за време на војната и потоа решавачка улога имале големите сили. Грција влегла во сферата на влијание на западните сојузници. Поразот на ЕЛАС бил неминовен. Претседателот на владата, Папандреу, во договор со командантот на британските воени сили генералот Скоби, наредил демобилизација на ЕЛАС. Но, тоа не се одвивало едноставно, бидејќи ЕЛАС одбила да се расформира. Биле ораганизирани протестни собири за чие смирување било употребено оружје. Интервенирале британските воени сили, меѓу кои и единиците на ЕЛАС се воделе едномесечни борби. Судирот завршил со примирје што го побарала КПГ. Така, на крајот од февруари 1945 година, ЕЛАС била разоружана, меѓутоа сето тоа било само вовед во Граѓанската војна во Грција.
Ојлерова формула
= Доказ = Постојат неколку начини да се покаже точноста на равенството. Ние ќе ја покажеме користејќи се со Тејлор-Меклореновиот развој (Taylor-MacLaurin) развој на експоненцијалната и тригонометриските фунции. Според нивниот развој имаме: