cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јан Колер
Локерен и Андерлехт
Во 1996 година, Колер потпишал за белгискиот Локерен за надоместок од 102,000 евра. Своето деби во Белгиската лига го направил на 10 август 1996, во поразот со 2-1 на гостувањето кај Мускрон, влегувајќи од клупата за резерви на полувремето. Веќе во својата прва сезона во клубот тој станал редовен стартер, играјќи 31 натпревар во првенството и постигнал 8 гола. Следната сезона тој постигнал 10 гола на 33 натпревари, а својата целосна афирмација ја имал во сезоната 1998-1999 кога постигнал 24 гола на 33 натпревари и бил најдобар стрелец во белгиското првенство.
Одличната сезона во Локерен, му донела трансфер во многу поголемиот и пославен белгиски клуб Андерлехт, во летото 1999 година. Дебитирал за Андерлехт на 8 август 1999, во победата со 3-2 на домашен терен над Мускрон, а својте први голови ги постигнал една недела подоцна во победата со 5-2 над Беверен кога постигнал два гола. Тој оформил одлично партнерство во нападот со канаѓанецот, Томаш Радзински, и тие двајца постигнале 34 (20 Колер и 14 Радзински) од вкупно 86 гола на Андерлехт во лигата. Благодарение на големата ефикасност на својте напаѓачи, Андерлехт ја освоил титулата во белгиското првенство во сезоната 1999-2000, а Колер бил избран за Фудбалер на годината во Белгија. Во истата сезона, тој играл со Андерлехт и во Купот на УЕФА, каде на 4 натпревари постигнал три гола, а Андерлехт бил елиминиран во второто коло од Болоња со вкупен резултат 4-2: 2-1 за Андерлехт во Белгија со два гола на Колер и 3-0 во реваншот за италијанците.
Во сезоната 2000-2001, Колер го направил своето деби во Лигата на шампионите, постигнувајќи хет-трик во победата со 4-2 над кипарскиот Анортозис Фамагуста. Тој, потоа го постигнал и единствениот гол во двомечот против Порто, со кој му обезбедил на својот тим место во групната фаза. Колер постигнал гол и во првиот натпревар од групната фаза, поразот со 5-1 на гостувањето на Олд Трафорд кај Манчестер Јунајтед. Сметајќи ги и квалификациите тој постигнал вкупно 7 голови во Лигата на шампионите во сезоната 2000-2001. На домашната сцена пак, Колер му помогнал на Андерлехт да освои уште една титула во лигата постигнувајќи 22 гола, со кој бил втор стрелец во превенството со еден гол помалку од својот партнер во нападот Радзински. По завршувањето на сезоната, тој го напуштил клубот оставајќи зад себе одлични бројки од 64 гола на 102 настапи.
Борусија Дортмунд
Во летото 2001 година, Колер потпишал за Борусија Дортмунд во трансфер кој чинел околу 8 милиони евра. Тој потпишал четиригодишен договор со милионерите во трајност до летото 2005 година. Своето деби за новиот клуб го направил на 11 јули 2001 година, во полуфиналето од Лига купот на Германија против Фрајбург; тој го одиграл целиот натпревар вклучувајќи ги и продолженија и бил еден од тројцата прецизни изведувачи на пенали во завршницата помагајќи му на својот тим да се пласира во финалето. Своето деби во Бундеслигата, го имал на 28 јули, во победата со 2-0 на домашен терен над Нирнберг, притоа асистирајќи му на двојниот стрелец Марсио Аморосо за првиот гол. Својот прв гол во жолтиот дрес го постигнал на 11 август 2001, во третото коло од Бундеслигата 2001-2002, кога Борусија на домашен терен го победила со 4-0. Кон крајот на август, тој постигнал два гола во победата со 3-1 на домашен терен над во квалификациите од Лигата на шампионите, со што германскиот клуб изборил место во групната фаза од натпреварувањето. Во групната фаза, Колер ги одиграл сите 6 натпревари и постигнал два гола против Динамо Киев и Боавишта, но Борусија Дортмунд не успеала да се пласира понатаму завршувајќи на третото место во групата зад и Боавишта, по што европската сезона ја продолжиле во Купот на УЕФА, каде стигнале до финалето во кое биле поразени од Фејенорд со 3-2. Во својата прва сезона во клубот, Колер постигнал 11 првенствени гола, вклучувајќи го и оној во последното коло против Вердер Бремен во победата со 2-1, одлучувачка за освојување на титулата во Бундеслигата.
Монако и Нирнберг
Во јуни 2006 година, Колер потпишал двегодишен договор со Монако. Тој одиграл коректна прва сезона во францускиот фудбал, постигнувајќи 8 гола во 35 натпревари во Лига 1 и куповите. Во втората сезона почнал да го губи местото во почетната постава и не мал број натпревари започнал на клупата, по што одлучил да го напушти Монако и да се врати во Бундеслигата со цел да избори место во чешката репрезентација за Европското првенство 2008.
Во јануари 2008, Колер потпишал за Нирнберг за обесштетување од 1 милион евра, придружувајќи им се на својте сонародници Томаш Галасек и Јаромир Блажек. Своето деби за баварскиот клуб го направил на 2 февруари, во натпреварот Карлсруе-Нирнберг 2-0, а својот прв гол го постигнал една недела подоцна во ремито 1-1 на домашен терен против Ханза Росток. На 20 април, со својот втор гол за сезоната тој му донел победа на Нирнберг на домашен терен против Волфсбург (1-0), но не успеал во конечната мисија да го спаси клубот од испаѓање од Бундеслигата по што било јасно дека ќе биде продаден во текот на летото.
Последните години од кариерата
На 23 јуни 2008, на возраст од 35 години, Колер и се приклучил на руската екипа Крилја Советов, која ги откупила неговите права од Нирнберг за 1 милион евра. Таму играл до декември 2009, кога бил ослободен поради финансиските проблеми со кои се соочувал клубот.
На 5 декември 2009, Колер се вратил во Франција, каде потпишал договор со третолигашот Кан до 2011 година. Во август 2011 година, на возраст од 38 години, Колер го објавил своето повлекување од фудбалот како резултат на серија повреди со кои се мачел во последно време.
Репрезентативна кариера
Во 1995 и 1996 година, Колер играл за младата чешка репрезентација под 21 година, забележувајќи 3 настапи, на кои постигнал 1 гол против Норвешка во квалификациите за Европско првенство за играчи под 21 година 1996.
Своето деби за сениорската репрезентација го направил на 9 февруари 1999 година, во пријателски натпревар против Белгија одигран на стадионот Крал Бодуен во Брисел, и токму тој го постигнал единствениот гол во натпреварот во 73-тата минута за победа на Чешка со 1-0. Потоа, тој играл во неколку натпревари од квалификациите за Европското првенство 2000 година, каде бил многу ефикасен постигнувајќи 6 гола со кои и помогнал на Чешка да се квалификува на завршниот турнир во Белгија и Холандија. Почнувајќи од квалификацискиот натпревар против во Талин на 5 јуни 1999, до победата со 4-1 над  на 26 април 2000, Колер имал фантастична серија од 10 натпревари по ред со репрезентацијата на кои бил стрелец. Во јуни 2000, бил повикан од селекторот Јозеф Чованец за Европското првенство 2000; тој ги одиграл сите три натпревари на својата репрезентација на турнирот, на кој чесите биле елиминирани уште во групната фаза.
Во квалификациите за Светското првенство 2002 година, Колер постигнал само два гола на осум натпревари, и двата во победата со 4-0 над во Теплице. Чешка останала без пласман на првенството, откако во баражот загубиле од Белгија со вкупен резултат 0-2. Затоа пак тој бил многу поефикасен во квалификациите за Европското првенство 2004 година, во кои постигнал 6 гола и помогнал чешката репрезентација да се квалификува за првенството кое се одржало во Португалија. Чешка била во група со, и , и остварила три победи и сите после пресврт откако противникот прв постигнувал гол. Колер постигнал еден гол во групната фаза против Холандија, а подоцна додал уште еден во победата со 3-0 над во четвртфиналето. Сепак, силната чешка репрезентација на ова првенство била сопрена во полуфиналето од подоцнежниот шампион, со сребрениот гол на Трајанос Делас на крајот на првото продолжение.
На 8 јуни 2005, во натпреварот од квалификациите за Светското првенство 2006 година против, Колер постигнал 4 гола за само 11 минути во победата со 6-1 во Теплице. Тој постигнал вкупно 9 гола во квалификациите и бил ударна игла во нападот на чесите, носејќи и историски пласман на Чешка на прво Светско првенство како самостојна држава. Во првиот натпревар на Мундијалот во Германија, Колер го постигнал првиот гол за Чешка по само 5 минути игра во убедливата победа со 3-0 над во групата Е. За жал, подоцна во истиот натпревар по еден двобој со Огучи Ониеву тој доживеал мала повреда на бутниот мускул, поради која натпреварот против американците бил неговиот единствен на првенството; без него во тимот репрезентацијата ги загубила следните два натпревари против и  и биле елиминирани уште по групната фаза.
Колер најавил дека ќе се повлече од репрезентацијата по Европското првенство 2008. Тој ги одиграл сите три натпревари во групата, постигнувајќи еден гол во последниот натпревар од групата против во поразот со 3-2. И покрај најавите дека ќе се повлече, Колер се вратил на кратко во репрезентацијата, за квалификацискиот циклус за Светското првенство 2010, играјќи еден натпревар против, а потоа и конечено ја завршил својата репрезентативна кариера.
Вкупно за Чешка одиграл 91 натпревар и постигнал 55 гола. До денес, тој е најдобар стрелец во историјата на чешката репрезентација.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 26 април 2020.
Куриозитет
За време на сезоната 2002-2003 во Бундеслигата, во натпреварот помеѓу неговата Борусија Дортмунд и Бајерн Минхен се случила интересна ситуација. Голманот на Борусија во тој натпревар Јенс Леман бил исклучен од игра, а тренерот на тимот веќе ги имал потрошено сите три замени. Така, позицијата голман во 67-мата минута ја заземал Колер, кому ова не му било чудно затоа што на почетокот од кариерата играл токму на таа позиција. Колер кој веќе претходно постигнал гол на тој натпревар, во остатокот од времето бранел многу добро, така што не дозволил да прими ниту еден гол и натпреварот завршил со истиот резултат кој бил на сила и кога тој застанал на голот, 2-1 за Бајерн, иако баварците потоа имале и два играчи повеќе на теренот. Како резултат на својте одлични перформанси на голот на Борусија, спортското списание „Кикер“ го ставило Колер во тимот на колото на позицијата голман.
Серхио Роше
Серџо Роше (шпански: Sergio Ramón Rochet Álvarez; роден на 23 март 1993) — уругвајски професионален фудбалер кој игра како голман за клубот Насионал Монтевидео и за репрезентацијата на Уругвај.
Клупска кариера
Роше ја започнал својата кариера со Данубио со кого не одиграл ни еден натпревар.
Во април 2014 година, тој бил на проба со холандскиот клуб АЗ Алкмар бидејќи сакале резервен голман за Естебан Алварадо по заминувањето на Ерик Хејблок. На 19 мај 2014 година, тој бил подложен на медицински прегледи. Конечно, на 24 мај 2014 година, потпишал договор со АЗ со важност до 2016 година.
Роше го имал своето деби против ФК Дордрехт откако Алварадо се повредил.
Во 2019 се преселил во Клуб Насионал од Уругвај по две сезони поминати во Сиваспор.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Прибен (Трсино)
Прибен — археолошко наоѓалиште во виничкото село Трсино. Наоѓалиштето претставува доцноантичка населба. Во непосредната близина на Витински маала, оддалечени на 5 км од селото, на простор од 200 × 100 м се забележуваат остатоци од градежен материјал од градби (покривни ќерамиди, тули). Било најдено и поголемо депо на монети кои не се зачувани.
Алто Парагвај (департман)
Алто Парагвај (шпански: Alto Paraguay) е департман во Парагвај. Главен град на овој департман е Фуерте Олимпо. Во 1992 година департманот Чако бил споен со овој денешен департман и со тоа повторно се создал оригиналниот департман Олимпо кој опстојувал сè до 1945.
Окрузи и градови
Овој департман е поделен на пет окрузи:
Најзначајните градови во Алто Парагвај се:
Лукјановски воени гробишта (Киев)
Лукјановските воени гробишта  (украински: Лук'янівський цвинтар) се гробишта кои се наоѓаат во Киев, Украина.
Некрополата била основана во 1945 година. На овие гробишта постојат неколку масовни гробници. Овде се погребани неколку офицери на армијата на Советскиот Сојуз, како и голем број на херои од Советскиот Сојуз.
На овие гробишта почиваат:
NGC 4338
NGC 4338 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4338 се споменува и како NGC 4310, UGC 7440, MCG 5-29-74, CGCG 158-92, IRAS 12199+2929.
Откривање
Објектот е откриен на 19 мај 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4338 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4338 има привидни димензии од 2' х 1'.
Други поделби
Проучување на NGC 4338 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40086. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 108; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1991. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 64.
Митровац на Тара
Митровац на Тара е туристичка населба и селска населба Перуќац, на планината Тара, во општината Бајина Башта. Се наоѓа на благо заталасана истоимена висорамнина, на 26 км од Бајина Башта, во висинска зона од 1.055 до 1.100 м.н.в. и најпознат е по големото детско одморалиште.
Положба
Митровац до 1956 година бил скоро ненаселено место кога група природоници од Академијата на науките го одбрала за идно детско летувалиште порадистабилната клима, чистот воздух, големиот број на сончеви часови и особено „роза на ветровите”. Имено на Митровац постојано пирка поветарец донесувајќи чист воздух.
Населбата плански е изградена во 1979 година како туристички центар, на Митровац постои детско одморалиште, шест павилјони со 600 легла, изградено од 1977 до 1979 година, Спортскиот камп „Митровац”, Авантуристички адреалин парк, рекреативна жичара Тисово ридот-Митровац и Репушњак-Митровац, Центар за спортови на вода „Еезеро Заовине”, стадион, викендици за одмор и ловечки дом. Од останати услужни објекти во населбата се наоѓа објект за изведување на културни и туристички манифестации - Центар за посетители на НП Тара (со сувенирница, инфо-пулт, природничка и етно-поставка), пошта, етно ресторан Кчара и др.
Туристичка зона на Митровац
Во непосредна близина на Митровац се наоѓа Природниот резерват од прва (највисока) категорија Црвени поток, а во рамки на него „Тепих ливада“.
Исто така во рамки на Митровац е и Совина шумска учионица, (македонски јазик Совина шумска училница).
Видиковци:
Овде се наоѓа Спомен-чешма Митровац.
Горна Франција
Регионот зафаќа површина од и има население од 5.973.098 жители.
Географија
Горна Франција се граничи со Белгија (Фландрија и Валонија) на североисток, протокот Ламанш на северозапад и регионите Големиот Исток на југоисток, Ил де Франс на југ и Нормандија на југозапад. Одделен е од Британија со Евротунелот.
Административна поделба
Регионот е поделен на 5 департмани:
Бриони
Бриони или Островите Бриони се група од четиринаесет мали острови во северниот дел на Јадранското Море. Се наоѓаат неколку километри западно од обалата на Истра. Два најголеми острови се Големиот Брион (со површина од 5.6 км2; и се наоѓа на 2км од брегот) и Мал Брион (површина од 1,07 км²). Островите се хрватски национален парк.
Островите станаа популарни во 1956г. кога југословенскиот претседател Тито заедно со водачите на Движењето на неврзаните, ја потпишаа Декларацијата Бриони, во која се дефинираат идеологијата и политиките на движењето. Исто така на овие острови во 1991г. е потпишана и Брионската декларација.
Историја
На Бриони има некои населби од римскиот период, но сè до крајот на 19 век островите главно се користеле за ископ на камен, активност која се одвивала со векови. Во средниот век островите припаѓале на Венеција, а нивниот камен бил користен за изградба на палатите и мостовите во градот. По освојувањето на островите од Наполеон, тие биле дел од Илирските провинции.
Во 1815г. станале дел од Австриското Царство, подоцна преименувана во Австроунгарија. Во овој период, од каменоломите на Бриони се доставувал камен во Виена и Берлин. По изградбата на поморската база Пула, австријците ја изградиле тврдината „Тегетоф“ на островот Голем Брион, и помали утврдувања на некои од другите островчиња.
Австроунгарската морнарица ја напуштила тврдината, а во 1894 година виенскиот магнат Паул Купелвизер го купил целиот архипелаг и направил ексклузивно одморалиште. Во 1900 година Купелвизер го поканил познатиот микробиолог Роберт Кох, со цел да ја искорени маларијата од Бриони. Потфатот на Кох и неговите соработници бил успешен, и во 1901 година било прогласено дека на островот нема маларија. Имотот бил надополнет со првокласни хотели, ресторани, одморалишта на плажите, казино и марина и станал омилена дестинација за одмор на австриската ривиера. Купелвизер основал и едриличарска регата, направил терен за голф и - поради процутот на австриската култура - се одржувале разни музички концерти и книжевни настани. Островите Бриони станале популарна дестинација високата класа од Виена и биле посетувани од членови на царското семејство и други богати европски буржоази и аристократи. За време на Првата светска војна, на Бриони илало подморничка база на австроунгарската морнарица. Во 1918 година Бриони потпаднале под Италија. Карл Купелвизер, синот на основачот на имотот се обидел да го задржи поранешниот сјај, но по економската криза што следела по падот на Волстрит во 1929 година, прогласил банкрот и Карл се самоубил. Во 1930г., сопственоста ја презела италијанската влада, и остануваат во нејзин посед сè до капитулацијата на Италија во 1943 година.
По Втората светска војна, Бриони станале дел од Југославија, а нејзиниот претседател, маршалот Јосип Броз Тито на Бриони направи лична државна летна резиденција. Словенечкиот архитект Јоже Плечник дизајнираше павилјон за Тито. Речиси 100 странски државници го посетиле Тито на неговите острови, како и филмските ѕвезди како Елизабет Тејлор, Ричард Бартон, Софија Лорен, Карло Понти и Џина Лолобриџида. Во 1983 година островите се прогласени за Национален парк на Југославија.
По осамостојувањето на Хрватска во 1991, ги направи Бриони како меѓународен конференциски центар (види Брионска декларација). Беа повторно отворени четири хотели на островот Голем Брион, како и сафари парк, во кој има животни дадени на Тито, како Сони и Ланка, два индиски слона донирани од Индира Ганди.
Флора
Поголемиот дел од флората на архипелагот на островите Бриони има типичните средоземни одлики. На Голем Брион има околу 600 автохтони растенија. Овде кедрите, бамбусите и пирамидалната тиса се аклиматизираа, додека на Ванга расте џуџестата смрека. Има и егзотични растенија што Тито ги добил од странски државници.
Фауна
Животинскиот свет на островите, покрај автохтоните видови, е збогатен и со многу увезени видови несоодветни за ова место, но се приспособиле благодарение на идеалните микроклиматски услови. Во рамките на сафари паркот има етно парк, кој е дом автохтоните животински видови: истарски вол (потомок на Турот), истарски овци, магариња и кози.
На почетокот на 20 век на Гилем Брион донесени се дамчест елен, елен лопатар и муфлон. Во следните децении бројот им се зголеми и може да се видат како слободно шетаат низ островот.
На некои од помалите острови се гнездат галебите, како и ретки родови корморани. Брионските острови се важни сезонски живеалишта за северните видови птици, а најинтересен е локалитетот Салин. Тоа е влажна област со три мочурливи езера од 32000 м2 ограден простор за да се формира на орнитолошки резерват. Најголемото езеро е обраснато со трска и е добро место за гнездење за многу видови птици.
Морското дно изобилува со сунѓери, школки, морски ежови, ракови, риби итн. Во минатото во морињата близу Бриони биле пронајдени некои видови несвојствени за Јадранот, како и некои видови дотогаш непознати за научниците: мекиот корал (Alcyonium brionense) или видот сунгер - Ircinia variabilis fistulata.
Туризам
На четири места на островот Голем Брион се откриени преку 200 стапалки од диносауруси, кои датираат од Кредскиот период по што паркот бил наречен Бриони Креда.
Има и неколку археолошки наоѓалишта. Црквата Света Марија од 13 век изградена од витезите Темплари. Има и две римски вили од 2 век п.н.е. и остатоци од византиска тврдина. Има и тврдина на ритче која е всушност населба од бронзеното време на островот која датира од 14 век п.н.е.
Црква (Кочилари)
Црква — археолошко наоѓалиште во велешкото село Кочилари. Претставува средновековна црква и некропола. На 2 км југоисточно од селото, до патот што води за селото Убого се забележуваат грамади камења, а и контури на мал објект — црква. Во непосредната близина се гледаат и контури на гробови градени од камени плочи, со насоченост исток-запад.
Стуболски манастир
Стуболски манастир — манастир во североисточниот дел на Македонија, во селото Горни Стубол.
Местоположба
Манастирот се наоѓа на локалниот асфалтен пат помеѓу селата Горни Стубол и Горно Барбарево. Самиот пристапен пат до него е земјен.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“
Црквата е единствениот храм во манастирот.
IC 443
IC 443 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 443 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. IC 443 има привидни димензии од 1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 17 м 19,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -52° 16' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 57°.
Други поделби
Проучување на IC 443 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 64428.
Кенѓежавице
Кенѓежавице (Kędzierzawice) — село во општината Нашелск во Новодвурскиот Округ на Мазовското Војводство, средна Полска.
Трсино (археолошко наоѓалиште)
Трсино — археолошко наоѓалиште во виничкото село Трсино. Наоѓалиштето претставува римска населба и некропола - могили. Во селото, а посебно покрај реката, се откриени темели од ѕидови на повеќе градби, а на површината има остатоци од градежен материјал. На околу 400 м северно од селото, од десната страна на патот кон Драгобрашта, се наоѓаат две поголеми могили. Едната има пречник во основата од 23 м и височина 1,5 м, а втората 25 м пречник во основата и височина од 2 метри. Поради копање на војнички ровови могилита ја имаат загубено првобитната височина.
Дејан Алексиќ (МАНАПО)
Дејан Алексиќ ( во —  во ) — новинар и публицист, член на друштвото „Вардар“ и на националното движење МАНАПО.
Животопис
Тој бил припадник на студентското и комунистичкото движење. Како студент на Правниот факултет, учествувал во студентското движење на Универзитетот во Белград. Бил член на друштвото „Вардар“ и активен во движењето на МАНАПО. Станал член на КПЈ во 1939 година. Бил главен и одговорен уредник, редактор на весникот „Наша реч“ (орган на КПЈ за Македонија) до 1941 година. Весникот покрај текстовите на српски печател ѝ статии на македонски јазик. Истата 1941 година станал член на Месниот воен штаб во Куманово (септември-октомври, 1941 година). По излегувањето на кумановските партизански одреди на 12 октомври, 1941 година, преминал во Скопје во илегалност. Бил фатен и уапсен од страна на бугарската полиција, која го предала на Недиќевата власт. Бил затворен во белградскиот затвор „Главњача“ и на „Ада циганлија“, до крајот на 1942 година. Кон крајот на 1944 година пристигнал во Скопје. Работел како новинар во весникот „Нова Македонија“ и во претставништвото на Танјуг.
Вилко Келдерман
Вилко Келдерман (Wilco Kelderman; р. во Амерсфорт) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Црквиште (Трсино)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во виничкото село Трсино. Наоѓалиштето претставува средновековна црква. На 5 км источно од селото се гледаат остатоци од темели на градба која на источната страна има апсида.
Вилко Келдерман
За сезоната 2021, Келдерман ќе се приклучи на екипата на две години.
Професионална кариера
Келдерман завршил седми во генералниот пласман на Џиро д’Италија 2014. Ја скршил клучната коска додека тренирал. Бил вклучен во почетниот состав на екипата за Тур де Франс 2015 и завршил деветти на воведниот поединечен хронометар.
Распоред на резултатите
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
Милица Паулус
Писателката Милица Паулус е родена во Кавадарци, а привремено живее во Минхен.
Студирала компаративна книжевност. Дипломирала во Германија -Дипломиран писател и литературно пишување-
Пишува поезија и проза за деца, млади и возрасни. Има напишано околу 100 книги на македонски и на германски јазик, некои од нив се преведени и на повеќе јазици.
Уредник е на 15 антологии и зела учество во 32 антологии.
Центар за посетители на НП Тара на Митровац
Центар за посетители на НП Тара на Митровац е објект отворен во2006 година, како прв објект од овој вид во Србија.
Милица Паулус
Таа е пријавена, како самостален писател во Германија, од 1999 година.
Центар за посетители на НП Тара на Митровац
На простор од 220 m² сместени се инфо-пулт со сувенирница, природничка и етно поставка, сала за презентации (шумско кино) со 40 места. Центарот е наменет за прием на организирани групи и поединечни посетители и нивно запознавање со паркот. Во рамки на шумското кино спроведени се образовни активности со најмладите. Во објектот се наоѓа канцеларија на Службата за надзор.
Милица Паулус
Член е на -Банд на писатели- во Германија, од 1999 година.
Центар за посетители на НП Тара на Митровац
Центрот годишно го посетуваат од 13—15 илјади посетители.
Милица Паулус
Милица Паулус е куќен писател на познатата издавачка куќа -Персимплех- во Германија, од 2008 година.
Член на здружение на писатели - Манускрипт- во Македонија, од 2015 година
Член е на - Здружение на просветни работници - литературни творци на Македонија, при -Домо на просветни работници- од 2016 година.
Член е на здружението - МаиБх- во Македонија, од 2021 година.
Коларово
Географија и местоположба
Селото Коларово се наоѓа во полупланинска област, во северниот дел на подножјето на планината Беласица, познато како Подгорје. Сместено е во близина на границата со Грција и околу 10 километри западно од општинскиот центар на Петрич. Јужно од селото е преминот Демир капија (Железна порта), која во минатото ги поврзувала селата од двете страни на Беласица. Селата Елешница и Самоилово се соседни. Селото се наоѓа на надморска висина од 428 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 30.299 км2. Климата е преодна средоземна со летен минимум и зимски максимум на врнежи од дожд (просечни годишни врнежи од дожд од околу 750 мм). На околу 5 километри северно од Коларово тече реката Струмица, лева притока на реката Струма. Почвите се претежно делувијални, алувијални. Населението расте од природен прираст.
Антички и средновековен период
Коларово има богато историско минато. Во месноста Мусовица, која се наоѓа северно од селото, во 80-тите години на минатиот век била откриена и истражена неолитска населба. Голема античка населба се наоѓала во областа Дебелиштето, северно од селото. На југот на селото во месноста Чуката се наоѓаат остатоци од доцноантичката и средновековна тврдина.
Османлиско Царство
Селото се споменува во османлиски дефтери од 1570 година, во 1664-1665 година. Според првиот дефтер, во 1570 година во селото живееле 10 муслимански семејства и 201 христијански семејства, а според вториот, 43 христијански семејства.
Во текот на 19 век, селото било мешано и било во составот на Петричката каза.. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Коларово (Colarovo) е село со 302 семејства од кои 505 муслимани и 160 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 1230 жители, од кои 1100 Турци и 130 Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 208 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, шест лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Во 1913 година, за време на Балканските војни, Коларово било освоено и запалено од грчката армија.
Бугарија
Во 1916 година, професорот Васил Златарски, како учесник во научно-разузнавачката мисија во Македонија и Поморавје, во организација на седиштето на активната армија, го посетил селото. Во својот извештај до началникот на Генералштабот на активната армија, тој напишал дека Коларово е големо, поголемо турско село (200 турски и 100 бугарски куќи), но во времето на неговата посета немало Турци. Во нивните куќи веќе живееле бегалци од Горно Порој.
На 8 ноември 1948 година во храмот Свети Димитар бил убиен митрополитот Борис Неврокопски.
Во 1952 година било основано читалиштето Јане Сандански.
==Население ==
Врангелов Остров
Врангеловиот Остров (порано нарекуван и Врангелова Земја, руски : Остров Врангеля) е остров во Северноледениот Океан, и се наоѓа меѓу Источносибирското и Чукотското море, северозападно од Беринговото Море, со површина од 7.300 км². Се наоѓа на 180º меридијан, односно на датумската граница. Административно припаѓа на рускиот Чукотски автономен округ.
Историја
Врангеловиот Остров името го добил по рускиот истражувач и адмирал Фердинанд Петрович Врангел кој го барал во 1823 година, но не стигнал до него. Откриен е од американскиот брод за ловење китови Жанет (англ: Jannette) во 1879 г., под команда на капетанот Џорџ Вашингтон Де Лонг, но бродот потонал на околу 1290 км северозападно од островот откако две години бил заробен во поларен мраз. На островот први стапнале група Американци од паробродот ''Томас Л. Корвин во август 1881, кои биле во потрага по изгубениот брод Жанет''. Поставиле американско знаме и го прогласиле Врангеловиот Остров за нова американска сопственост, нарекувајќи го Нова Колумбија. Еден од истражувачите, Џон Муир, истата година во серија написи за весник во Сан Франциско го објавил првиот опис на Врангеловиот Остров. Островот следните 30 години ги поминал во целосна изолација, по што следеле две катастрофи (во 1913 и 1921 г.) на канадските експедиции кои имале за цел островот да се прогласи за британска територија. На крај, Советите во 1926 година го окупирале островот населувајќи го со сибирски чукчијци, чија мала заедница ја имало на островот до 1970 година, кога се преселиле назад на копно.
Одлики
Островот е составен од кристални шкрилци и гранит. Широк е околу 125 km и завзема површина од 7.600 км². Поделен е на јужна крајбрежна низина широка 15 км, централен појас од ниски планини и северна крајбрежна низина широка 25 км. Планинскиот венец „Централни Планини“ се протега од западниот до источниот брег (завршувајќи со морските карпи од двете страни) и долг е 145 км, а широк 40 км во најширокиот дел. Планините се високи околу 500 метри, а највисока е Советската планина (1.096 м).
Просечната температура во јануари е -22 °C, а во јули 2,5 °C. Покриен е со мраз и тундра. Фауната претежно се состои бели мечки и поларни лисици.
На Врангеловиот Остров има метеоролошка станица и две рибарски села населени со чукчијци.
NGC 4339
NGC 4339 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4339 се споменува и како UGC 7461, MCG 1-32-36, CGCG 42-68, VCC 648.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4339 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4339 има привидни димензии од 1,9' х 1,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 4339 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40240. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 288. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
IC 444
IC 444 — галаксија во соѕвездието Стрела, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 септември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 444 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 20 ч 17 м 45,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -41° 34' 55".
Други поделби
Проучување на IC 444 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Алан Форд
Алан Форд е италијански стрип создаден од страна на Макс Банкер (Лучано Секи) и Магнус (Роберто Равиола), кој за првпат бил испечатен во 1969. Во стрипот сатирично е опишан животот на една група тајни агенти исполнато со многу надреалности и црн хумор. Иако овој стрип се прослави во Италија, кратко по неговото претставување, Алан форд остана релативно непознат надвор од неа. Француските и бразилските изданија брзо се повлекоа поради неуспех, но во СФР Југославија стрипот наиде на огромна популарност, и доживеа голем успех, станувајќи еден од најпопуларните стрипови на тие простори.
Приказна во стрипот ги следи авантурите на неколку тајни агенти од групата ТНТ чие седиште се наоѓа во една цвеќара во Њујорк. Иако овие агенти се неспособни и мрзеливи, сепак кога станува збор за нивните сопствени интереси тие се интелегентни и итри, и секогаш го добиваат тоа што го сакаат. Овие агенти се предводени од нивниот водач во инвалидска количка на кого сите му се обраќаат како „Број 1“, тој е парализиран старец со долга брада и голем нос чие право име и возраст не се познати. Стандардните изданија на Алан Форд се мал формат, секогаш во обем од 120 страници поделени на две сликички нацртани во црно-бела техника. Исклучок беа репринтите на класични епизоди објавени во „Макси супер стрип“, магазин на „Вијесник“ на А4 формат, во текот на осумдесеттите години од минатиот век.
Ликови
Низ серијалот, кој се одржува со по една епизода месечно уште од 1969 година дефилираат низа ликови, чиј морал и постапки се често контроверзни.
Преводи
Освен на италијански јазик, Алан Форд е отпечатен и на српскохрватски (во поранешна Југославија), француски, дански, португалски (во Бразил), македонски, словенечки и најново, на албански јазик.
Во Македонија првите достапни изданија на Алан Форд беа на хрватски јазик, во издание на „Вијесник“ од Загреб, во седумдесеттите години на дваесеттиот век. Особен печат на читателската публика остави преведувачот од тоа време хрватскиот писател Ненад Брикси.
По распадот на СФРЈ, се појави и издание на македонски јазик. Се работеше за издавачот „Еттеа стрип“ од Скопје, кој издаде две едиции од овој јунак. Во Едиција Класик беа објавени првите осум броеви од редовната серија. Во едицијата Редовна Серија беа објавени понови епизоди, почнувајќи од број 266 од оригиналните италијански изданија, па сè до број 276. Изданијата беа во мек повез. Вкупно беа издадени деветнаесет броеви. Од 2004 година беа достапни изданија на српски јазик, кои се објавуваат со еден месец задоцнување, но по популарна цена од 30 денари. Почнувајќи од месец септември 2008 година, во Македонија повторно започна да излегува стрипот Алан Форд на македонски јазик и кирилично писмо. Издавач на новото македонско издание беше „Варм Комикс“ од Прилеп. За првпат се понудија две варијанти во продажба - мек и тврд повез. Се започна со првите епизоди објавени во Италија. Од оваа едиција излегоа вкупно осум броеви. Првите шест ги отпечати печатницата „Зомес“, и беа во мек и тврд повез, на убава, бела хартија, додека последните две епизоди, ги отпечати „Гинис“ и излегоа само во мек повез. Во меѓувреме, излезе и еден број од редовната серија, оригинално во Италија објавен како број 361, со назнака на насловната на јубилејот - 40 години од овој стрип серијал. Особен интерес за овие изданија имаше од страна на италијанските колекционери на Алан Форд.
Чосон
Чосон (корејски:조선, официјално Кралство на Голем Чосон, корејски:대조선국 ) било последното корејско династичко кралство кое повеќе од пет века владеело со истоимената држава на Корејскиот Полуостров. Основано е од Ји Сеонг-ги во јули 1392 година, а во октомври 1897 година било заменето со Корејското Царство. Кралството било основано по соборувањето на Корјо, по што државата била преименувана, а главниот град бил преместен во денешен Сеул. На север кралството се проширило до природните граници на реките Амрок и Тумен.
Основање
Кон крајот на 14 век, скоро 500-годишната династија Корјо (основана во 918 година) пропаѓала поради прелевањето на војната меѓу династија Јуен и Монголците. Откако во Кина на власт дошла династијата Минг, кралскиот двор во Корјо се поделил на две фракции, една која ја поддржувала Минг, а друга која имала симпатии кон Јуен. Во 1388 година, гласник од Минг стигнал во Корјо и побарал територијата на поранешната префектура Сангсеонг да ѝ бидат предадени на династијата Минг. Монголците ја освоиле оваа област за време на инвазијата на Кореја, но ѝ била повратена од Корјо во 1356 година, затоа што династијата Јуен ослабела. Овој чин предизвикал немири на дворот на Корјо, а генералот Чое Јеонг предложил инвазија на полуостровот Љаодунг контролиран од Минг.
Генералот Ји Сеонг-ги бил избран да го предводи нападот; но тој се побунил, се вратил во главниот град Гаегјеонг (денешен Каесонг ) и направил државен удар со што го соборил го кралот Ву во корист на неговиот син, Чанг од Корјо (1388). Подоцна го убил кралот Ву и неговиот син по неуспешната реставрација и насилно поставил крал по име Ванг Јо на престолот (тој станал крал Гонгјанг од Корјо). Во 1392 година, го симнал од тронот кралот Гонгјанг, а тој самиот се искачил на престолот. Кралството Корјо по 474 години владеење престанало да постои.
На почетокот од неговото владеење, Ји Сеонг-ги, крунисан како Таејо, го користел претходното име на земјата (Корјо), и само ја сменил династијата Ји. Но влијателните поддржувачи на Корјо продолжиле да вршат одредено влијание, и затоа владетелите одлучиле дека се потребни посериозни мерки за консолидирање на власта и по долго размислување ја именувале династијата Чосон, според античката корејска држава Кочосон, а главниот град го преместиле од Кесон во Ханјанг (денешен Сеул).
Среден период
Средниот период на Чосон бил обележан со интензивни и крвави борби за моќ меѓу политичките фракции кои ја ослабнале земјата, а многуте инвазии од Јапонија и Манџурија за малку ќе го пропаднеле кралството.
Јапонски инвазии
Во текот на корејската историја, имало чести пиратски напади на море и грабежи на копно. Цел на морнарицата на Чосон било да ја заштити поморската трговија од вокоу нападите. Морнарицата успеала во тоа преку користење напредна барутна технологија, како употреба на топови и огнени стрели испалувани од хвача.
За време на јапонските инвазии во 1590-тите, Тојотоми Хидејоши, подготвил заговор за освојување на Минг со португалски топови, и со своите даимјоа ја нападнал Кореја за да ја употреби како отскочна штица. За неколку месеци бил окупиран јужниот дел од Корејскиот Полуостров, а освоени биле Хансеонг (денешен Сеул) и Пјонгјанг.
Инвазијата била забавена откако адмиралот Ји Сун-шин ја уништил јапонската инвазивна флота. Во тоа помогнал и герилскиот отпор на Корејците. Следувала интервенција на Минг која во 1593 година испратила голема војска во Кореја која заедно со Корејците ги протерала Јапонците од полуостровот. Односите меѓу Кореја и Јапонија биле обновени во 1609 година
За време на војната, Корејците развиле моќно огнено оружје и бродови желки.
Манџуриски инвазии
По јапонските инвазии, Корејскиот Полуостров бил уништен. Во меѓувреме, Нурхачи (р. 1583–1626) ги обединил Јурчен племињата од Манџурија и направил силен сојуз. Неговиот син Хонг Таиџи (р. 1626–1643) сојузот го преименувал во „Манџу“. Нурхачи и Минг често војувале меѓусебе. Нурхачи побарал помош од Гвангхегун од Чосон (р.1608–1623), со што ја ставил корејската држава во тешка положба затоа што и династијата Минг барала помош. Гвангхегун се обидел биде неутрален, но неговите советници биле за тоа да се поддржи Минг, која го спасила Чосон за време на јапонските инвазии.
Во 1623 година, на престолот седнал Инџо од Чосон (р. 1623–1649), и ги протерал поддржувачите на Гвангхегун. Новиот крал одлучил отворено да ја поддржи Минг, но во 1624 година избувнал бунтот на чело со воениот командант Ји Гвал кој ја уништил воената одбрана на Чосон на север. Дури и откако бунтот бил задушен, кралот Инџо морал да постави воени сили за да ја обезбеди стабилноста на главниот град, а оставил помалку војници да ги бранат северните граници.
Во 1627 година, Јурченската војска составена од 30.000 војници ја прегазила одбраната на Чосон. По брзата победа, Јурчените им наметнале договор со кој го принудуваат Чосон да прифати „братски односи“ со Кралството Јурчен. Бидејќи Инџо ја задржал својата антиманџуриска политика, царот од династијата Ќинг, Хонг Таиџи, во 1636 година испратил казнена експедиција од 120.000 војници во Чосон. Поразен, кралот Инџо бил принуден да ги прекине односите со Минг и да го признае Ќинг како сизерен. Наследникот на Инџо, Хјојонг од Чосон (р. 1649–1659) се обидел да формира војска и како одмазда да го освои Ќинг, но не успеал во неговите планови.
И покрај обновувањето на економските односи, водачите и интелектуалците од Чосон биле лути на Манџуите, кои ги сметале за варвари, а династијата Минг ја сметале за центар на цивилизираниот свет. Како резултат на тоа, Чосон ја создал идеологијата на Мала Кина, позната како соџунгва.
Доцен период
По инвазиите од Јапонија и Манџурија, во Чосон имало речиси 200-годишен период на мир. Во Чосон се појавил Силхак (практично учење) - група научници која се залагала за сеопфатна реформа на испитот за државна служба, оданочувањето, природните науки и подобрувањето на агроменаџерските и земјоделските техники.
По смртта на кралот Џеонѓо, Чосон се соочил со тешки надворешни и внатрешни проблеми. Внатрешно, државниот поредок ослабнал како резултат на „Седо политиката“ (семејна влада).
Однадвор, Чосон станувал сè поизолиран. Владетелите се обидувале да го ограничат контактот со други држави.
Крај на династијата
Во 1863 година, кралот Коџон седнал на престолот. Неговиот татко, Хеунгсеон Даевонгун, владеел во негово име додека Коџон не пораснал. Кон средината на 1860-тите, Регентот бил главен поборник на изолационизмот и ги прогонувал домашните и странските католици, политика која во 1866 година ја предизвикала француската кампања против Кореја. За да го намали оптоварувањата на населението и за да ја зацврсти економијата во државата, тој го реформирал даночниот систем. Во 1871 година, се судриле војските на Чосон и САД откако американски вооружен брод се обидел да влезе без корејска дозвола.
Во 1873, кралот Коџон го објавил дека ја презема власта како крал. По повлекувањето на Хеунгсеон Девонгун, кралицата Мин (подоцна царица Мјеонгсеонг) стекнала моќ во дворот, и го ставила своето семејство на високи дворски позиции.
Во 1876 година, по обновувањето на Меиџи во Јапонија и набавката на западна воена технологија, Чосон бил принуден да го потпише Договорот од Гангва, со кој на Јапонија ѝ се дозволува отворање на три трговски пристаништа и ѝ се дава екстериторијалност врз нив. Многу Корејци ги презирале јапонските и странските влијанија врз земјата и корумпираното угнетувачко владеење на династијата Чосон. Во 1881 година, била формирана модерна елитна воена единица Беолгигун, со јапонски тренери. Во 1894 година, избувнала селанска револуција во Донгак при што водачот Џеон Бонг-јун на 11 јануари ги поразил силите на власта во битката кај Гобу, а по битката имотот на државата им бил предаден на селаните. Во мај, војската на бунтовниците стигнала до Чонџу, а владата на Чосон за задушување на бунтот побарала помош од владата на династијата Ќинг. Ќинг испратила 3.000 војници, а бунтовниците преговарале за примирје, но Јапонците присуството на Ќинг во Кореја го сметале за закана и испратиле 8.000 свои војници, кои ја зазеле Кралската палата во Сеул и на 8 јуни 1894 поставиле пројапонска влада. Ова ескалирало во војна (1894–1895) помеѓу Јапонија и династијата Ќинг, која претежно се одвивала во Кореја. (Кралот склучил договор со Јапонија, делумно поради недоверба во поддршката на кралицата за отворената трговска политика кон западните цивилизации и Кина.)
Царицата Мјонгсеонг (кралица Мин) се обидела да се спротивстави на јапонското мешање во Кореја и размислувала да се сврти кон Руското Царство и Кина за поддршка. Во 1895 година, царицата Мјонгсеонг била убиена од јапонски агенти, а јапонскиот министер за Кореја, генерал-полковник виконт Миура, го организирал заговорот против неа. Група јапонски агенти влегле во палатата Ќонгбокун во Сеул, која била под јапонска контрола и кралицата Мин била убиена а нејзиното тело било осквернавено во северното крило на палатата.
Ќинг го признала поразот со Договорот од Шимоносеки (17 април 1895 година), со кој официјално се признава независноста на Кореја од Кина. Ова бил чекор кон тоа Јапонија да стекне регионална хегемонија во Кореја.
Создавање на царството
Чосонскиот двор, под притисок од навлегувањето на странски војски, почувствувал потреба да го зајакне националниот интегритет и во 1897 го прогласил Корејското Царство. Кралот Коџон ја презел титулата цар за да ја потврди независноста на Кореја. Технички, 1897 година го означува крајот на Чосон периодот, затоа што официјалното име на царството било сменето; династијата Чосон сè уште владеела, иако често напаѓана од Јапонија и Русија.