cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Жарко Димитриоски
Жарко Димитриоски (роден во ) — популарна македонска медиумска личност позната по многубројни ТВ-проекти. Тој е автор и извршен продуцент на познатото ток-шоу Еден на Еден и креативен директор во истоимената маркетинг агенција. Добитник е на наградата за најдобар Претприемач на годината 2017 во Македонија, а бил избран и на престижниот список на Forbes 30 Under 30, како еден од најдобрите 30 претприемачи под 30 години во Европа од областа на медиуми и маркетинг.
МРТВ
Димитриоски започнува да се занимава со медиумска работа уште како многу мал. На 6 години е избран да членува во детското драмско студио на МРТВ при една од најголемите направени аудиции во националната телевизија. Активен член на студиото е 10 години и за тоа време остварува многу улоги во детски проекти, играни серии, радио емисии. Учествува во Погрешно време, Умни Глави, Светот има осум страни, Дали како што, Здраво генијалци, а најзапаметен е по улогата на Диме Такси во телевизиската серија Големи и мали по адаптација на истоимениот роман од Бошко Смаќоски.
Спорт 4
Две години од телевизиската кариера помина во првата и засега единствена спортска телевизија во Македонија, Спорт 4. Таму работи како новинар, презентер на вести и коментатор на спортски натпревари. Меѓу другите, го коментира и првото финале на Вимблдон помеѓу Роџер Федерер и Рафаел Надал, во 2006 година.
А1 и А2
Емисијата Ексклузив е проектот со кој Жарко ја почна работата во А1 телевизија. Заедно со екипата која го стартуваше Ексклузив, меѓу кои и Анкица Стојановска, успеа да внесе новитет во телевизискиот етер правејќи ја првата емисија од овој тип кај нас, на која подоцна стана и уредник. Во меѓувреме беше водител и на квизот 50-50, проектот НЕЦ - обратна аукција, македонскиот пренос од финалињата на Јас имам талент и Преживеан од Белград, проектот Најбрза македонска ѕвезда на емисијата Високи Октани, а изработи и документарен филм за Тоше Проески насловен По Тебе. Во овој период изработува и повеќе реклами за BOOM TV, меѓу кои најпопуларен е познатиот спот со Жаре и Баба Ратка.
Еден на Еден
Еден на Еден е авторски проект на Димитриоски кој започна во 2008 година како дел од програмата на тогаш новата А2 телевизија. Подоцна емисијата почна да се емитува и на А1 телевизија, каде што остана до крајот на постоењето на телевизијата. Во двете сезони кои Еден на Еден ги помина на А1 и А2 телевизија гостуваа огромен број познати личности како Игор Џамбазов, Сашко Коцев, Кили, Елена Ристеска, Викса, Пеце Суперхикс, Катарина Ивановска, Перо Антиќ, Трендо, Ареа, Кире Лазаров, Тони Зен, Нокаут, Борко Ристовски, Влатко Лозаноски, Дејан Лилиќ, Скај Виклер, Елементал итн.
Универзитет Јурај Добрила во Пула
Универзитет Јурај Добрила во Пула (Sveučilište Jurja Dobrile u Puli), универзитетот во Пула, Хрватска, основан во 2006 година.
NGC 2436
NGC 2436 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Универзитет Јурај Добрила во Пула
Организација
Универзитет Јурај Добрила во Пула има 1 факултет и 5 оддела.
NGC 2436
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2436 се споменува и како NGC 2431, UGC 3999, MCG 9-13-42, CGCG 262-24, NPM1G +53.0043.
Жарко Димитриоски
Еден на Еден
По затворањето на А1 телевизија, шоуто се врати на екраните со третата сезона од јуни до септември 2012та на тв Алфа, сезона во кои гости беа исклучиво музичари, глумци и стенд ап комичари од целиот Балкан.
NGC 2436
Откривање
Објектот е откриен на 16 февруари 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Милош Нинковиќ
Милош Нинковиќ (Белград, 25 декември 1984) е српски фудбалер кој моментално игра за екипата на Сиднеј.
Клупска кариера
За прв пат се појавил во екипата на Чукарички, за чиј прв тим својот прв натпревар го имал во сезоната 2002/03, додека клубот се натпреварувал во Првата лига на СР Југославија. Тој добил поголема минутажа наредната сезона, кога клубот се натпреварувал во Втората лига. Во 2004 година, Нинковиќ се преселил во екипата на Динамо од Киев. Во првите три сезони ретко добивал можност да игра. Во сезоната 2007/08 тој започнал да добива повеќе минути за игра. Со составот на Динамо двапати бил шампион на Украина (2007 и 2009 година) и трипати освојувач на купот (2005, 2006 и 2007 година). Вториот дел од сезоната 2012/13 ја поминал како позајмен играч во францускиот прволигаш Евиан.
На почетокот на месец јули 2013 година, тој потпишал едногодишен договор со екипата на Црвена ѕвезда. Својот прв натпревар го имал на 18 јули 2013 година и тоа против исландска екипа на Вестманеја (2:0) во второто коло од квалификациите за Лига Европа. Црвено-белите таа сезона не се квалификувале за групната фаза од Лигата на Европа. По минувањето на Вестманеја, тие биле елиминирани од екипата на Черноморец. Нинковиќ бил стартер на сите четири европски натпревари. Тој ги постигнал првите голови за клубот во 2 коло од српската Суперлига, во победата над екипата на Јагодина (2:1). Во 145-то вечно дерби тој настапил со заштитна кацига (маска) поради повреда на главата, а по неговиот центаршут, дефанзивецот на Партизан, Милан Обрадовиќ ја сместил топката во сопствената мрежа за победа на екипата на Црвена ѕвезда со резултат од 1:0. Нинковиќ бил стрелец од пенал во победата на гостински терен кај тимот на ОФК Белград (2:1), а потоа бил стрелец и во победата над екипата на Напредак (4:1) на стадионот Маракана. Во претпоследното коло против составот на ОФК Белград (4:2) ставил точка на победата во 85 минута, со што црвено-белите победиле и ја освоиле 26та шампионска титула, прв пат по цели шест години. Милош Нинковиќ таа сезона забележал и осум асистенции.
Жарко Димитриоски
Еден на Еден
Од ноември до април (2012/2013) се реализираа 20 епизоди плус Еден на Еден специјалот со Љупчо Николовски Фуфо. Повторно дојдоа веќе редовните Игор Џамбазов, Трендо, Кире Лазаров, Владо Бучковски, Елена Ристеска, Дејан Лилиќ… Жарко имаше и одлични гостувања од Раде Шербеџија, Влатко Стефановски, Лино Червар, Калиопи, Каролина Гочева, Васко и Бубо К15, Дарко Панчев, Дарко Станиќ, Мојсовски, Миркуловски, Живко Мукаетов, Трифун Костовски, Сашо Гигов Гиш и уште дваесетина други.
NGC 2436
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2436 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2436 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Милош Нинковиќ
Клупска кариера
На крајот на месец август 2014 година станал играч на француската екипа на Евиан, и тоа по втор пат. По сезоната во Франција, Нинковиќ заминал да настапува во Австралија каде потпишал за прволигашот Сиднеј.
Жарко Димитриоски
Еден на Еден
Шоуто Еден на Еден ја заврши својата петта сезона во мај 2014. Се емитуваа 27 епизоди во кои меѓу другите гости беа и Драган Бјелогрлиќ, Игор Џамбазов, Даниел Кајмакоски, Катарина Ивановска, Сергеј Самсоненко, Жељко Самарџиќ, Влатко Стефановски, Јелена Розга и уште 40ина други македонски и балкански ѕвезди. Шоуто се снимаше во комплетно ново студио и се емитуваше секоја недела на тв Алфа во 20 часот. Домашен бенд во емисијата беа Пеперминт, најпознати по нивниот хит Девојката со точакот.
NGC 2436
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 45 м 13,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 53° 4' 32".
Милош Нинковиќ
Репрезентација
Од 2009 до 2012 година одиграл вкупно 28 натпревари за сениорската репрезентација на Србија. Својот прв натпревар го одиграл на 1 април 2009 година во Белград на пријателскиот натпревар против составот на Шведска (2:0), кога влегол на полувремето на местото на соиграчот од репрезенатацијата Милан Јовановиќ. Нинковиќ бил учесник на Светското првенство во 2010 година во Јужна Африка, каде настапил во натпреварите против репрезентациите на Германија (1:0) и Австралија (1:2). Последниот натпревар во националниот дрес го одиграл на 8 септември 2012 година против екипата на Шкотска (0:0) во квалификациите за Светското првенство 2014 година во Бразил.
Жарко Димитриоски
Еден на Еден
Од ноември 2014 до мај 2015, секоја сабота вечер на Алфа тв се емитуваше шестата сезона од шоуто. Тимот беше збогатен со повеќе ликови и сценаристи, а Пеперминт и натаму беа домашен бенд во Еден на Еден. Гостуваа плејада домашни и балкански ѕвезди, а освен стандардните имиња свое прво гостување имаа и Владо Георгиев, Бранко Огњановски од К-15, Бора Ѓорѓевиќ од Riblja Corba, Нина Бадриќ, Лила Стојановска, Аки Рахимовски и Parni Valjak, Васко Ефтов, американската аренби група Blackstreet, Борислав Димитров - Бобо, Шабан Шаулиќ, Ана Бекута, Наум Петрески, Зуица Лазова, Викторија Лоба, Дарио Панковски, Ѓорѓи Чековски и Тодор Гечевски.
Сè поголемата популарност, Еден на Еден ја заокружи со добивање на Златна Бубамара за најдобра тв емисија за 2014 година.
NGC 2436
Други поделби
Проучување на NGC 2436 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 21711. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 43; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3782. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 985.
Жарко Димитриоски
Еден на Еден
Еден на Еден доби уште една награда Златна Бубамара за најдобра емисија за 2016-та година.
Деветтата сезона од Еден на Еден се емитуваше на Канал 5 телевизија, секоја недела во 18 и 50 часот и беше најгледаната ТВ сезона на шоуто. Емисијата уште еднаш се закити со нова Златна Бубамара за најдобра ТВ емисија за 2017-та.
Истото продолжи и во десеттата сезона од шоуто, уште еднаш на Канал 5 телевизија, недела во 18 и 30 часот. Повторно, составот на гости го сочинуваа најпознатите имиња од домашниот и регионалниот забавен живот како Здравко Чолиќ, Горан Бреговиќ, Лепа Брена, Тарик Филиповиќ, Неле Карајлиќ, Саша Ковачевиќ, Стефан Миленковиќ, Милан Калиниќ, Хари Варешановиќ, Лане Гутовиќ, Жељко Самарџиќ, Тамара Тодевска, Елена Ристевска, Владо Јаневски, Роберт Саздов, но и светски ѕвезди како Grandmaster Flash.
Еден на Еден маркетинг агенција и ТВ-продукција
Почнувајќи од третата сезона на ТВ-шоуто Еден на еден, истото е во продукција на истоимената маркетинг агенција. Во неа Жарко Димитриоски фигурира како креативен директор. Агенцијата работи комплетен сервис на маркетинг за врвни претпријатија како Алкалоид, Прилепска пиварница, Стопанска банка, Pepsi, Бекамент, Савана, Gorenje, Philips, Голден арт, Витаминка, Спорт-м Адидас, USAID и други.
Претпријатието има и поголем број меѓународни клиенти, а во 2017 г. направија и светска кампања за Digital Finance International, комплетно во нивна креатива и продукција за пазари од близу 3 милиони луѓе.
Агенцијата е прв официјален YouTube-партнер од Македонија.
Жарко Димитриоски во декември 2017 ја добива наградата за "Претприемач на годината 2017" од Министерството за економија, Сојуз на Стопански комори и Македонската фондација за развој на претприемништво.
На 22 јануари 2018 е ставен во списокот на Forbes 30 under 30 помеѓу 30-те највлијателни луѓе во Европа под 30 години од областа на медиуми и маркетинг.
Балкан стендап
Жарко го започнува проектот Балкан стендап во 2010 заедно со водечките луѓе од А1-телевизија. Екипа од седум врвни уметници (Игор Џамбазов, Сашко Коцев, Пеџа Бајовиќ, Срѓан Јовановиќ, Тин Водопивец, Домагој Пинтариќ и Перица Јерковиќ) заедно со Жаре како нивен домаќин и организатор, го направи првиот голем стенд ап евент кој тогаш се одржа во клубот Хард Рок. Исклучително големиот успех на фестивалот кој се емитуваше како новогодишна програма на А1 телевизија беше знак дека истиот треба да продолжи. Оттогаш функционира Балкан Стенд Ап како организатор на повеќе десетици стенд ап евенти меѓу кои најпознати се истоимените фестивали кои традиционално се одржуваа на крајот од годината и на кои учествуваа најпопуларните комичари од целиот балкан.
Кале (Јабланица)
Кале — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Јабланица. Претставува утврдување од римско време. Се наоѓа североисточно од селото, а југозападно од селото Безово. На висок рид што доминира над околниот терен, на површина од околу 2 хектара, пронајдени се фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал. Видливи се и остатоци од бедем, граден од кршен камен и варов малтер. Во внатрешноста на тврдината се забележуваат темели од повеќе градби.
Александар Ковилоски
Александар Ковилоски — македонски социолог, музичар, хип-хоп активист и првиот македонски проучувач на афроамериканската култура. Дипломирал на Филозофскиот факултет во Скопје со тема „Аспекти на македонската хип-хоп култура“. Магистирал на тема „Афроамериканска култура“.
Книги
Автор е на книгите: „Создавање на афроамериканска култура и уметност“ (2013) и „„Рециклирање на ѕидовите – аспекти од пенолошката теорија и пракса“ (2017). Соавтор е на книгите (заедно со Славчо Ковилоски): „Аспекти на македонската урбана култура - Хип Хоп Македонија“ (2005), „Хип-хоп книга“ (2007) и „Хип-хоп речник (англиско-македонски)“ (2008).
Активности
Како член на хип-хоп групата Клан Исток, Александар заедно со Славчо Ковилоски имале повеќе активности за збогатување на македонската урбана култура со одржување на предавања за хип-хоп и урбаната култура ширум државата во Скопје (Филозофски факултет, American Corner-Скопје, Точка, гимназиите „Јосип Броз“ и „Орце Николов“), Битола, Струга и на други места.
Вислански Провлак
Вислански Провлак (Mierzeja Wiślana; Балтийская коса; Frische Nehrung) — песочен провлак, или полуостров, кој ги дели Висланскиот и Гдањскиот Залив во Балтичкото Море. Долж него се протега границата меѓу Полска и Русија (поточно, ексклавата Калининградска Oбласт), делејќи го на две земји. На провлакот се наоѓа најзападната точка на Русија. На полската е сместено одморалишното место Крињица Морска.
Историја
Сè до XIII век, провлакот на средината имал пловен проток, преку кој градот Елблонг излегувал право на Валтичкото Море. Кон крајот на векот, протокот се затворил и градот изгубил значење како важно трговско пристаниште. Наместо Елблонг, најважниот трговскиот примат му припаднал на Гдањск, воедни и поради освојувањата на градот и Полското Поморје од страна на Тевтонскиот ред во 1308 г.
Курсениеки
Курсениеките (или Куршиникаи) се речиси изумрен балтички народ кој денес живее долж Курскиот Провлак. Во 1649 г. го населувале целото подрачје од Мемел (Клајпеда) до Данциг (Гдањск). Со време, овој народ се асимиларал во германското население, со исклучок на оние на Курскиот Провлак, каде живеат и денес. Сè до осамостојувањето на Латвија во меѓувоениот период, Курсениеките се сметале за Латвијци, поради јазичните сличности, но подоцна латвиската држава се откажала културните и територијални претензии на Курскиот Провлак, Мемел и други територии во Источна Прусија.
IC 991
IC 991 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 991 се споменува и како UGC 739, MCG 3-4-9, CGCG 459-13, DRCG 5-43.
Откривање
Објектот е откриен на 23 декември 1897 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 991 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,7 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. IC 991 има привидни димензии од 0,3' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 11 м 3,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 39' 6"".
Други поделби
Проучување на IC 991 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4231.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Движење на отпорот (Грција)
Движење на отпорот во Грција (Εθνική Αντίσταση Ethnikí Andístasi, или „Национален отпор“) е општ израз за бројни вооружени и невооружени групи од сите политички партии кои се спротивставиле на окупаторите од оската, во текот на Втората светска војна, во периодот од 1941–1944.
Почеток
Почетокот на движењето на отпорот во Грција бил забрзан со инвазијата и окупацијата на Грција од страна на Нацистичка Германија (и нејзините сојузници Кралство Италија и Бугарија) од 1941 до 1944 година. Италија ја започна војната со својата инвазија преку Албанија, во 1940 година, која беше одбиена од страна на грчката војска. По германската инвазија, окупацијата на Атина и паѓањето на Крит, кралот Георги II и неговата влада избегале во Египет, од каде прогласиле влада во изгон, што била призната од Западните сојузници,освен од СССР, кој во еден период биле пријатели со Нацистичка Германија поради потпишување на пактот Молотов-Рибентроп. Британците активно го охрабрувале, дури и го приморале кралот да назначи министри кои би биле умерени во политиката. Само двајца од неговите министри биле членови на дикторската влада која владеела со Грција пред германската инвазија. Некои од левичарските припадници на отпорот тврделе дека владата е нелегитимна, оправдувајќи го ова тврдење поради диктаторството на Јоанис Метаксас во периодот од 1936 до 1941 година.
Германците воспоставиле влада, предводена од генерал Георгиос Цолакоглу, пред да влезат во Атина. Некои од офицерите со повисок ранг од предоениот режим им служеле на Германците. Но, оваа влада немала легитимитет и поддршка, бидејќи била потполно зависна од германските и италијанските окупатори. Исто така оваа влада била дискредитирана заради неможноста да ја спречи поделбата на поголемиот дел од Егејска Македонија и Западна Тракија од страна на Бугарија. Соработниците и окупаторските сили не биле во можност да го спречат големиот глад, чија смртност го достигнала својот врв во зимата 1941–1942 година, со што грчкиот народ сериозно бил погоден.
Прв чин на отпорот
Иако не е потврден инцидентот со евзонот Константинос Кукидис на денот кога Германците ја окупирале Атина, првиот потврден чин на отпорот во Грција се случил на 30 мај 1941 година, дури и пред да заврши Битката на Крит. Двајца млади студенти, Апостолос Сантас, студент по право, и Манолис Глезос, студент по економија во Атина, скришно се искачиле на Акропол и го симнале нацистичкото знаме што било поставено од окупаторите.
Првиот чин на движењето на отпорот што опфатил повеќемина, се случил во северна Грција, каде што Бугарите анексирале територии на Грција. Првото помасовно востание се случило во близина на градот Драма во источна Македонија, во зоната што ја окупирале Бугарите.
Бугарските власти започнале политика на асимилација, со што ја предизвикале реакцијата на месното население. Во текот на ноќта помеѓу 28–29 септември 1941 година, жителите на Драма и околината го започнале востанието. Овој лошо организиран револт бил угушен од бугарската војска, што завршило со масовно убивање на народот. Денес, населените места Доксат и Чаталџа се официјално прогласени за „градови маченици“.
Во исто време, голема група на демонстранти била организирана во градовите од Егејска Македонија од страна на „Бранителите на Северна Грција“, десно ориентирана организација, како протест против бугарската анексија.
Вооружена група на герилци се појавила на планините во Егејска Македонија во октомври 1941 година, а после првиот вооружен судир биле убиени 488 цивили како реакција од страна на Германците, поради што во наредните месеци, движењето на отпорот се намалило драстично. Но, ваквите сурови дејствија, заедно со пљачкањето на грчките природни богатства, довеле до тоа тамошното население да биде сè повеќе против окупаторите.
Формирање на првите групи на отпорот
Недостатокот на легитимна влада и пасивноста на постојните политички групи, создале вакуум. Голем дел од офицерите и граѓаните кои сакале да се борат пребегале на Средниот Исток, кој бил под контрола на Британците, а оние кои останале, се сомневале во успехот ако се спротивстават на Вермахтот. Сепак се создале неколку нови формации.
Хајлигенхафен
Хајлигенхафен (Heiligenhafen) — град во округот Источен Холштајн, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на брегот на Балтичкото Море, спроти островот Фемарн, околу 60 километри североисточно од Либек и 55 километри источно од Кил.
Географија
Центарот на градот се наоѓа на мал залив, внатрешно езеро од кое на запад градот е разделен. Два ’рта се наоѓаат на брегот: Штајнвардер (Steinwarder) и Грасвардер (Graswarder), на кој се наоѓа и птичји резерват.
Стопанство
Во заливот се наоѓа мало рибарско пристаниште и марина. Туризмот е важен дел од економијата на градот. Секое лето главна атракција е 10-дневниот фестивал наречен „Пристанишни денови“ (Hafenfest Tage), кој привлекува посетители од целата држава. Градот само што ја прославил својата 250-годишнина и го чува шармот на традиционален германски рибарски град.
Мировен корпус
Кенеди прв пат јавно го предложил Мировниот корпус за време на неговата претседателска кампања во 1960 година како начин за подобрување на глобалната слика и водство на Соединетите Држави во Студената војна; тој го навел распоредувањето на квалификувани граѓани на Советскиот Сојуз „во странство во служба на светскиот комунизам“ и тврдел дека САД мора да го сторат истото за да ги унапредат вредностите како што се демократијата и слободата. Мировниот корпус бил формално основан во рок од три месеци од претседателствувањето на Кенеди, добивајќи и двопартиска конгресна поддршка и поддршка од народот, особено меѓу неодамна дипломираните универзитети.
Службената цел на Мировниот корпус е да им помогне на земјите во развој преку обезбедување на квалификувани работници во области како што се образованието, здравството, претприемништвото, зајакнувањето на жените и развојот на заедницата. Доброволците се граѓани на САД, обично со високо образование, кои се назначени на конкретни проекти во одредени земји врз основа на нивните квалификации и искуство; тие често работат со други засегнати страни, влади, училишта, непрофитни организации, невладини организации и претприемачи. По тримесечна техничка обука, членовите на Мировниот корпус се очекува да служат најмалку две години во земјата домаќин, по што може да побараат продолжување на службата. Доброволците силно се охрабруваат да ги почитуваат месните обичаи, да го научат преовладувачкиот јазик и да живеат во споредливи услови.
Покрај својата техничка мисија, Мировниот корпус има за цел да промовира меѓусебно разбирање меѓу луѓето од САД и странските народи и со тоа проширувањето да ја подобри меѓународната положба на САД.
Во својата девствена година, Мировниот корпус имал 900 доброволци кои служеле во 16 земји, достигнувајќи го својот врв во 1966 година со 15.556 доброволци во 52 земји. По буџетските кратења во 1989 година, бројот на доброволци бил намален на 5.100, иако последователните зголемувања на финансирањето довеле до обновен раст во 21 век; до својата 50-годишнина во 2011 година, имал над 8.500 доброволци кои служеле во 77 земји. Од неговото основање, повеќе од 240.000 луѓе се приклучиле на Мировниот корпус и служеле во 142 земји.
1950–1959 година
Во 1950 година, Волтер Ројтер, претседател на Обединетите авто-работници, во написот со наслов „Предлог за целосна мировна офанзива“, предложил Соединетите Држави да основаат доброволна агенција за младите жители на САД кои ќе бидат испратени низ целиот свет за да ги исполнат хуманитарните и развојни цели. Последователно, во текот на 1950-тите, Ројтер држел говори за постигнување следниов ефект:"Веќе долго време велам дека верувам дека колку повеќе млади Американци кои се обучени да се придружуваат со други млади луѓе во светот, ќе бидат испратени во странство со правилото на логаритмари, учебници и медицински комплет за да им помогнат на луѓето да си помогнат со алатките на мирот, толку помалку млади луѓе ќе треба да бидат испратени со пушки и воено оружје."Покрај тоа, последователно со крајот на Втората светска војна, различни членови на Конгресот на Соединетите Држави предложиле нацрт-закони за основање волонтерски организации во земјите во развој. Во декември 1951 година, претставникот Џон Кенеди (Д-Масачусетс) предложил на група дека „младите дипломирани студенти ќе најдат исполнет живот во носењето технички совети и помош на обесправениот и заостанат Близок Исток... Во тој повик, овие луѓе би ја следеле конструктивната работа што ја направиле верските мисионери во овие земји во изминатите 100 години.“ Во 1952 година, сенаторот Бриен Мекмахон (Д-Конектикат) предложил „војска“ од млади луѓе да дејствуваат како „мисионери на демократијата“. Приватно финансираните нерелигиозни организации почнале да испраќаат доброволци во странство во текот на 1950-тите. Додека Кенеди е заслужен за создавањето на Мировниот корпус како претседател, првата иницијатива дошла од сенаторот Хуберт Х. Хемфри Помладиот (Д- Минесота), кој го претставил првиот предлог-закон за создавање на Мировниот корпус во 1957 година ― три години пред Кенеди, како претседателски кандидат, би ја покренал идејата за време на предизборниот говор на Универзитетот во Мичиген. Во својот саможивотопис Образованието на јавен човек, Хемфри напишал: Меѓутоа, дури во 1959 година, идејата добила сериозно внимание во Вашингтон кога конгресменот Хенри С. Ројс од Висконсин предложил „Младински корпус во четири точки“. Во 1960 година, тој и сенаторот Ричард Л. Нојбергер од Орегон претставил идентични мерки повикувајќи за невладина студија на идејата за „советување и пракичност“. Заедно Комитетот за надворешни работи на Претставничкиот дом и Комитетот за надворешни односи на Сенатот ја поддржале студијата, а второспоменатите го запишале предлогот на Ројс во тековното законодавство за заемна безбедност. Во овој образец станал закон во јуни 1960 година. Во август бил донесен Закон за меѓусебни безбедносни резервации, ставајќи на располагање 10.000 долари за студијата, а во ноември ИЦА склучила договор со Морис Албертсон, Ендру Е. Рајс и Полин Е. Бирки од Фондацијата за истражување на Државниот универзитет во Колорадо за студијата.
1960–1969 година
Критичарите се спротивставиле на програмата. Противникот на Кенеди, Ричард Никсон, предвидел дека тоа ќе стане „култ на ескапизам“ и „рај за затајувачите на нацртот“.
Други се сомневале дали неодамна дипломираните ги имаат потребните вештини и зрелост за таква задача. Идејата била популарна меѓу студентите, сепак, и Кенеди ја продолжил, барајќи од почитуваните академици како Макс Миликан и Честер Боулс да му помогнат да ја претстави организацијата и нејзините цели. За време на неговото отворачко обраќање, Кенеди повторно ветил дека ќе ја создаде програмата: „И така, мои колеги Американци: не прашувајте што може вашата земја да направи за вас - прашувајте што можете да направите за вашата земја“. Претседателот Кенеди во говорот во Белата куќа на 22 јуни 1962 година, „Забелешки до студентските доброволци кои учествуваат во операцијата „Крстопат Африка“, признал дека операцијата „Крстопати Африка “ била основа за развојот на Мировниот корпус. „Оваа група и овој напор навистина беа прогенитори на Мировниот корпус и она што оваа организација го прави неколку години доведе до воспоставување на она што сметам дека е најохрабрувачкиот показател за желбата за служба не само во оваа земја. но насекаде низ светот што го видовме во последниве години“. Мрежната страница на Мировниот корпус го одговорила прашањето „Кој го вдахнал создавањето на Мировниот корпус?“ сознавајќи дека Мировниот корпус бил заснован на Операцијата „Крстопати Африка“ основана од Џејмс Х. Робинсон.
На 1 март 1961 година, Кенеди го потпишаl Извршниот налог 10924 со кој службено бил основан Мировниот корпус. Загрижен поради растечкиот бран на револуционерни чувства во Третиот свет, Кенеди го гледаше Мировниот корпус како средство за спротивставување на стереотипот на „Грдиот американски“ и „јенкискиот империјализам“, особено во новите нации во постколонијална Африка и Азија. Кенеди го назначи својот зет, Сарџент Шрајвер, за прв директор на програмата. Шрајвер ја обнови организацијата и неговиот тинк-тенк ги наведе целите на организацијата и го постави првичниот број на доброволци. Мировниот корпус започна со регрутирање во јули 1962 година; Боб Хоуп сними радио и телевизиски објави кои ја поздравуваат програмата.
Водечки критичар на Мировниот корпус бил претставникот Ото Пасман од 5-тиот конгресен округ на Луизијана, со седиште во врска со Монро. Критичарите го нарекоа Пасман „Ото Грозни“ затоа што се обиде да ја спречи програмата со намалување на нејзиното финансирање на минимални нивоа. На крајот, тоа ќе биде претседателот Никсон, кој и покрај неговиот претходен скептицизам го спаси Мировниот корпус по 1969 година од конгресниот нож на Пасман.
До околу 1967 година, кандидатите мораа да поминат тест за „општа способност“ (познавање на различни вештини потребни за задачите на Мировниот корпус) и јазична способност. По обраќањето на Кенеди, кој бил претставен од свештеникот. Расел Фулер од Меморијалната христијанска црква, Христовите ученици, на 28 август 1961 година, првата група доброволци замина за Гана и Танзанија, познати како Тангањика во тоа време. Програмата била формално одобрена од Конгресот на 22 септември 1961 година и во рок од две години над 7.300 доброволци служеле во 44 земји. Овој број се зголеми на 15.000 во јуни 1966 година, што е најголем број во историјата на организацијата.
Организацијата доживеала контроверзии во првата година од работењето. На 13 октомври 1961 година, разгледница од доброволец по име Марџери Џејн Мишелмор во Нигерија до пријателка во Соединетите Држави ја опишала нејзината ситуација во Нигерија како „беда и апсолутно примитивни услови за живот“. Сепак, оваа разгледница никогаш не излегла од земјата. Студентскиот сојуз на колеџот на Универзитетот во Ибадан побарал депортација и ги обвинил доброволците дека се „меѓународни шпиони на Америка“, а проектот како „шема дизајнирана да го поттикне неоколонијализмот“. Наскоро меѓународниот печат ја открил приказната, што довело неколку луѓе во администрација на САД да ја преиспитаат програмата. Нигериските студенти протестирале против програмата, додека доброволците од САД се затвориле и на крајот започнале штрајк со глад. По неколку дена, нигериските студенти се согласиле да отворат дијалог со луѓето од САД.
Политики
Темата за овозможување на луѓето од САД да волонтираат во сиромашните земји му се допаднало на Кенеди затоа што се вклопувало со темите на неговата кампања за самопожртвуваност и волонтеризам, а истовремено обезбедувајќи начин за редефинирање на односите на САД со Третиот свет. По преземањето на функцијата, Кенеди издал извршна наредба за создавањето на Мировниот корпус. Шрајвер, а не Кенеди, енергично лобирал во Конгресот за одобрување. Кенеди со гордост ја презел заслугата и се погрижил таа да остане без влијание на ЦИА. Тој во голема мера ја препуштил неговата администрација на Шрајвер. За да се избегне појавата на фаворизирање на Католичката црква, Корпусот не ги поставил своите доброволци во ниту една верска агенција. Во првите дваесет и пет години, повеќе од 100.000 луѓе служеле во 44 земји како дел од програмата. Повеќето доброволци предавале на англиски јазик во месните училишта, но многумина се вклучиле во активности како што се градежништвото и испораката на храна. Шрајвер практикувал афирмативна акција, а жените сочинувале околу 40 проценти од првите 7000 доброволци. Сепак, со оглед на недостигот на црни дипломирани студенти, расните малцинства никогаш не достигнале пет проценти. Корпусот развил своја програма за обука, заснована на девет недели на универзитет од САД, со фокус на разговорниот јазик, светските работи и посакуваните работни вештини. Потоа следеле три недели во кампот на Мировниот корпус во Порторико, и недела или две ориентација во домот и земјата домаќин.
1970–1999 година
Во јули 1971 година, претседателот Ричард Никсон, противник на програмата, го довел Мировниот корпус под чадорот на агенцијата АКЦИЈА. Претседателот Џими Картер, застапник на програмата, рече дека неговата мајка, која служела како медицинска сестра во програмата, имала „едно од најславните искуства во нејзиниот живот“ во Мировниот корпус. Во 1979 година, тој ја направил целосно автономна со извршна наредба. Овој независен статус бил дополнително обезбеден со законодавството од 1981 година со што организацијата станала независна федерална агенција.
Во 1976 година, Дебора Гарднер била пронајдена убиена во нејзиниот дом во Тонга, каде што служела во Мировниот корпус. Денис Привен, колега работник на Мировниот корпус, подоцна бил обвинет за убиство од владата на Тонга. Тој бил прогласен за невин поради лудило и бил осуден на отслужување во ментална установа во градот Вашингтон. Привен никогаш не бил примен во ниту една установа, а водењето на случајот било жестоко критикувано. Главната критика била дека Мировниот корпус навидум работел за да спречи еден од неговите доброволци да биде прогласен за виновен за убиство, поради размислувањето што ќе го има врз организацијата.
2000 – денес
Иако најраните доброволци обично биле сметани за генералисти, Мировниот корпус уште од самиот почеток имал барања за технички персонал. На пример, геолозите биле меѓу првите доброволци побарани од Гана, ран доброволец домаќин. Една статија во Geotimes (трговска публикација) во 1963 година, ја прегледала програмата, со последователна историја на геонаучниците од Мировниот корпус што се појавиле во таа публикација во 2004 година. За време на администрацијата на Никсон, Мировниот корпус вклучувал шумари, сметачки инженери и советници за мали бизниси меѓу своите доброволци.
Во 1982 година, претседателот Роналд Реган ја назначил директорката Лорет Милер Рупе, која започнала програми поврзани со бизнисот. За прв пат, значителен број конзервативни и републикански доброволци се приклучиле на Корпусот, бидејќи организацијата продолжила да ги одразува политичките и општествените услови кои се развиваат во Соединетите Држави. Кратењата на финансирањето во текот на раните 1980-ти го намалиле бројот на доброволци на 5.380, што е најниско ниво од раните години. Финансирањето било зголемено во 1985 година, кога Конгресот почнал да го зголемува бројот на доброволци, достигнувајќи 10.000 во 1992 година. По нападите на 11 септември 2001 година, кои ги алармирале Соединетите Држави за растечкото противсоединетодржавско расположение на Блискиот Исток, претседателот Џорџ В. Буш ветил дека ќе ја удвои големината на организацијата во рок од пет години како дел од Војната против тероризмот. За фискалната 2004 година, Конгресот го зголемил буџетот на 325 милиони долари, 30 милиони долари повеќе од оној од 2003 година, но 30 милиони долари помалку од барањето на претседателот.
Како дел од пакетот за економски стимулации во 2008 година, претседателот Барак Обама предложил двојно да се зголеми големината на Мировниот корпус. Сепак, согласно 2010 година, бараната сума била недоволна за да се постигне оваа цел до 2011 година. Всушност, бројот на баратели во Мировниот корпус постојано се намалувал од највисоко ниво од 15.384 во 2009 година на 10.118 во 2013 година. Конгресот го зголемил присвојувањето од 2010 година од 373 милиони долари побарани од претседателот на 400 милиони долари, а предложените сметки дополнително го подигнале ова за 2011 и 2012 година. Според поранешниот директор Гади Васкез, Мировниот корпус се обидува да регрутира поразновидни доброволци од различни возрасти и да направи да изгледа „повеќе како Америка“. Написот на Harvard International Review статија од 2007 година предложила да се прошири Мировниот корпус, повторно да се посети неговата мисија и да се опреми со нова технологија. Во 1961 година само 1% од доброволците имале над 50 години, во споредба со 5% денес. Етничките малцинства во моментов сочинуваат 34% од доброволците, во споредба со околу 35% од населението во САД.
Во 2009 година, Кејси Фрејзи, кој била полово нападната додека служела во Јужна Африка, ја создала „Чин прв одговор“, група за застапување за посилен одговор на Мировниот корпус за доброволци кои се преживеани или жртви на физичко и полово насилство. Во 2010 година, загриженоста за безбедноста на доброволците била илустрирана со извештај, составен од официјални јавни документи, во кој се наведени стотици насилни злосторства врз доброволци од 1989 година. Во 2011 година, истрагата 20/20 покажала дека „повеќе од 1.000 млади Соединетодржавки биле силувани или полово нападнати во последната деценија додека служеле како доброволци на Мировниот корпус во странски земји“.
По прв пат во историјата, сите доброволци на Мировниот корпус ширум светот биле повлечени од нивните земји домаќини на 15 март 2020 година, поради пандемијата COVID-19. доброволците не ги исполнувале условите за невработеност или здравствени бенефиции, иако некои членови на Конгресот рекле дека треба да бидат подобни. Законодавците, исто така, ја повикаале ФЕМА да ангажира доброволци од Мировниот корпус до крајот на нивната служба.
Меѓународно присуство
Во текот на својата историја, доброволците на Мировниот корпус работеле во следните земји:
Латинска Америка и Кариби (23% од доброволците служат овде, 2019 година)
Европа и Средна Азија (13% од доброволците служат овде, 2019 година)
Близок Исток и Северна Африка (3% од доброволците служат овде, 2019 година)
Потсахарска Африка (46% од доброволците служат овде, 2019 година)
Океанија (5% од доброволците служат овде, 2019 година)
Активностите на Мировниот корпус биле застанати и сите доброволци ширум светот биле евакуирани на 15 март 2020 година, поради пандемијата COVID-19.
Пријавување и волонтерски процес
Пријавувањето за Мировниот корпус трае до еден час, освен ако некој разговара со регрутер. Пријавувачот мора да има најмалку 18 години и државјанин на Соединетите Држави и, според документ од 2018 година, треба да аплицира 6 до 9 месеци пред да сака да замине. Апликантот мора да помине на интервју.
Кандидатите можат да се пријавуваат за само едно место секоја година. Пласманот може да се подреди преку шест проектни сектори на Мировниот корпус: земјоделство, животна средина, економски развој на заедницата, здравство, образование и млади во развој. Пријавувачите, исто така, може да ја намалат својата пријава на избор по земја во која сакаат да служат во различни региони во светот.
Доброволците на Мировниот корпус се очекува да служат 2 години во странската земја, со 3 месеци обука пред да положат заклетва на служба. Ова се случува во земјата со национални обучувачи на земјата домаќин за јазични вештини и вештини за извршување задачи.
Пред 2014 година, процесот на пријавување траел околу една година.
Иницијативи
Мировниот корпус има за цел да ги образува членовите на заедницата за различните болести кои се присутни во земјите во развој, како и за какви третмани постојат за да се спречи ширењето на овие болести. доброволците исто така често се таму со цел да ги научат членовите на заедницата за современите земјоделски техники со цел тие поефикасно да произведуваат храна за себе и меѓу себе. Корпусот е, исто така, поборник за еднакво образование и се обидува да овозможи еднакви можности за образование за девојчињата во земји како Либерија и Етиопија. Во 2015 година, организацијата соработувала со Агенцијата за меѓународен развој на Соединетите Држави (УСАИД) за да ја примени иницијативата на првата дама Мишел Обама, „ Девојките да учат“.
Искоренување на маларија во Африка
Корпусот ја започнал својата иницијатива за ангажирање доброволци во напорите за контрола на маларијата во 2011 година. Иницијативата, која произлегла од програмите за спречување од маларија во Мировниот корпус Сенегал, сега вклучува доброволци во 24 африкански земји.
Животна средина
Корпусот нуди различни еколошки програми. Проценките на потребите одредуваат кои програми важат за секоја земја. Програмите вклучуваат ефективни и ефикасни облици на земјоделство, рециклирање, управување со паркови, образование за животната средина и развој на алтернативни извори на гориво. Доброволците мора да имаат некоја комбинација на академски степени и практично искуство.
Трите главни програми се Управување со заштитени подрачја, едукација или подигање на свеста за животната средина и шумарство.
Во Управување со заштитени подрачја, доброволците работат со паркови или други програми за да учат за зачувување на ресурсите. Волонтерски активности вклучуваат техничка обука, работа со персоналот во паркот за зачувување на дивиот свет, организирање програми за зачувување базирани на заедницата за одржливо користење на шумите или морските ресурси и создавање активности за собирање приходи за заштита на животната средина.
Образование или свеста за животната средина се насочува на заедниците кои имаат еколошки прашања во врска со земјоделството и приходите. Програмите вклучуваат настава во основните и средните училишта; програми за образование за животна средина за млади; создавање на еколошки групи; поддршка на одржливоста на шумите и морските ресурси; начини на создавање пари; управување со урбаните санитарни услови; и образование на земјоделците за зачувување на почвата, шумарство и градинарство со зеленчук.
Програмите за шумарство им помагаат на заедниците да ги зачуваат природните ресурси преку проекти како што се зачувување на почвата, контрола на поплави, создавање на одржливи горива, агрошумарство (на пр., производство на овошје и зеленчук), жетва и заштита на биоразновидноста.
Одговор на Мировниот корпус
Одговор на Мировниот корпус (англиски: Peace Corps Response), порано именуван како Кризен корпус, бил создаден од директорот на Мировниот корпус Марк Гиран во 1996 година. Геаран го моделирал Кризниот корпус по успешната Мрежа за одговор при итни случаи (ЕРН) од вратени доброволци на Мировниот корпус на Националната асоцијација за мировен корпус подготвени да одговорат на кризи кога е потребно. ЕРН се појавила како одговор на геноцидот во Руанда во 1994 година. На 19 ноември 2007 година, директорот на Мировниот корпус Роналд Четер го сменил името на Кризниот корпус во Одговор на Мировниот корпус.
Промената на „Одговор на мировниот корпус“ му овозможила на Мировниот корпус да вклучи проекти што не се искачиле на ниво на криза. Програмата распоредува поранешни доброволци на задачи со големо влијание, кои обично се движат од три до дванаесет месеци во времетраење.
Доброволците од Одговор на Мировниот корпус главно ги добиваат истите надоместоци и бенефиции како и нивните колеги од Мировниот корпус, вклучително и повратен превоз, надоместоци за живеење и приспособување и медицинска нега. Минималните квалификации вклучуваат завршување на најмалку една година служба на Мировниот корпус, вклучувајќи обука, покрај медицинските и правните сертификати. Насловот на Кризниот корпус бил задржан како единствена гранка во рамките на Реакцијата на Мировниот корпус, наменета за доброволци кои се распоредени во вистински „кризни“ ситуации, како што се помош при катастрофи по урагани, земјотреси, поплави, вулкански ерупции и други катастрофи.
Законите
Јавните закони ги донесуваат Конгресот и претседателот и го создаваат или менуваат американскиот кодекс. Првиот јавен закон за основање на Мировниот корпус во американскиот законик бил Законот за мировен корпус донесен од 87-от Конгрес и потпишан во закон на 22 септември 1961 година. Неколку јавни закони го изменија Законот за мировен корпус, вклучувајќи:
Кодекс на федерални регулативи
Мировниот корпус подлежи на Федерални прописи како што е пропишано со јавниот закон и извршната наредба и содржани во Наслов 22 од Кодексот на федерални регулативи под Поглавје 3.
Ограничувања за поранешните доброволци
Поранешните членови на Мировниот корпус не смеат да бидат назначени на воено разузнавачки должности во период од 4 години по службата на Мировниот корпус. Понатаму, засекогаш им е забрането да служат во воено разузнавање во која било земја во која доброволно се пријавиле. Поранешните членови не смеат да аплицираат за вработување во Централната разузнавачка агенција во период од 5 години по службата на Мировниот корпус.
Временски ограничувања за вработување
Вработените во Мировниот корпус добиваат временски ограничени состаноци, а повеќето вработени се ограничени на максимум пет години вработување. Овој временски рок бил воспоставен за да се осигура дека персоналот на Мировниот корпус останува свеж и иновативен. Поврзано правило специфицира дека поранешните вработени не можат повторно да се вработат додека не поминат истото време колку што биле вработени. Доброволната услуга не се смета за целите на ниту едното правило.
Претставување на синдикатот
Домашните вработени кои не се надгледувани се претставени од Американската федерација на државни, окрузи и општински вработени (AFSCME) Local 3548. Федералната агенција за работни односи го потврди Синдикатот на 11 мај 1983 година. Членуваат околу 500 домашни вработени. Сегашниот колективен договор стапи во сила на 21 април 1995 година.
Директори
На 3 јануари 2018 година, претседателот Доналд Трамп ја номинирал Џозефин „Џоди“ Олсен за 20-ти директор на Мировниот корпус. Олсен има долга историја со агенцијата, работејќи како в.д. директор во 2009 година, заменик директор од 2002 до 2009 година, началник на персоналот од 1989 до 1992 година, регионален директор, Северна Африка Блискиот Исток, Азија, Пацифик од 1981 до 1984 година и директор на земјата. во Того од 1979 до 1981 година. Олсен, исто така, служел како доброволецна Мировниот корпус во Тунис од 1966 до 1968 година. Таа ја напушти функцијата на 20 јануари 2021 година.
Во април 2022 година, претседателот Бајден ја именувал Керол Спан за директор како наследник на Олсен. Спан била в.д директор од 20 јануари 2021 година до 16 ноември 2021 година. Таа претходно служела како доброволец на Мировниот корпус во Романија и последователно се врати како директорка во Малави, потоа началник за операции за Источна и Јужна Африка, по кариера во невладината организација и приватниот сектор.