cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Перцептрон
Историја на перцептронот
Работејќи на основите на невронауката Ворен Мекалок(Warren McCulloch) и Волтер Питс(Walter Pitts) во својот труд од 1943 година ("A Logical Calculus of Ideas Immanent in Nervous Activity"), заклучуваат дека неврони со бинарна прагова активациска функција се аналогни на логички изрази од прв ред. Имплементирајќи логички изрази Мекалок и Питс го вовеле првпат нивниот основен неврон. Во овој неврон влезовите директно се сумирале и се споредувале со прагот, односно немало придружено тежини на влезовите. Овој неврон работел со внесување или 1 или 0 за секој од влезовите, каде што 1 претставува логичка вистина, а 0 логичка невистина. Исто така, како активациска функција била дадена реална вредност (праг), пример 1, кој ќе одлучи дали ќе има 0 или 1 на излез, во зависност од тоа дали е достигнат прагот или не. Така, доколку е потребно невронот да претставува „И“ функција, прагот се поставува на 2.0 и се добива следнава вистинитосна табела: За имплементација на логичко „ИЛИ“ (вистининосна таблица подолу), потребно е само да се смени прагот, да се постави на 1.0 и се добиваат потребните излези. Проблемот со овој неврон е што дозволува само бинарни влезови и излези, константен праг и не може препознава кога двата влеза се различни. Во 1949, Доналд Хеб (Donald Hebb) помогнал да се трансформира начинот на кој се перцепирале вештачките неврони. Во неговата книга, „Организација на однесувањето“ (анг.: "The Organization of Behavior"), тој го предложил Хебовото правило. Тоа гласи: „Кога аксонот на клетката А е доволно блиску до клетката Б за да може да ја ексцитира (возбуди) и повторливо и истрајно учествува во нејзиното палење (активирање), некои процеси на растење и метаболитски промени се случуваат во едната или во двете клетки, така што ефикасноста на А во возбудувањето на Б е зголемена“. Хеб не само што предложил дека кога два неврона се активираат во исто време нивната врска се зацврстува, туку и дека оваа активност е фундаментална за учење и меморирање. Во контекст на вештачките неврони, ова значело дека невронот на Мекалок и Питс морал да биде изменет така да може да се примени ова сознание од биологијата. Ова значело да се додаваат тежини на секој од влезовите. Така, доколку на влез дојде 1, тежината на тој влез може да биде поголема или помала во следниот циклус, релативно вкупната вредност која се споредува со прагот. Френк Роузенблат, користејќи го невронот на Мекалок и Питс и отритијата на Хеб, го развил првиот перцептрон. Овој перцептрон, кој може да учи според Хебовото правило, со менување на тежините на влезовите, бил многу корисен во монатамошното формирање на вештачките невронски мрежи.
Основен перцептрон
Овој неврон исто така претставува логичко „И“. Ако земеме дека w1 и w2 се тежините и t е прагот на активација на излезниот јазол, тогаш тежините се прилагодуваат на овие вредности така што излезот ќе добие коректна вредност. (w1, w2, t) = (1, 1, 2) дава решение, но решенија како (w1, w2, t) = (3, 3, 4), (w1, w2, t) = (3, 3, 5) и други се отпорни и на шум, и даваат коректен излез и за грешни влезови како 1,2 и 1,3.
Алгоритам за учење на перцептронот
1. Иницијализирај ги тежините и прагот. 2. Внеси влез и посакуван излез 3. Пресметај го вистинскиот излез
4. Прилагоди ги тежините , каде 0<=a<=1 е позитивната функција на добивка која ја контролира ратата на прилагоденост. Чекорите 3 и 4 се повторуваат сè додека не се постигне некоја итерациска грешка што е помала од некој претходно дефиниран праг или пак бројот на доделени итерации се достигнал.
Остеренфелд
Остеренфелд (Osterrönfeld) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на Килскиот Канал, сместена спроти градот Рендсбург.
Општината претставува административно седиште на општинската заедница Канал Ајдер.
Нарушување во исхраната
Нарушување во исхраната ― ментално нарушување дефинирано со абнормално однесување кон исхраната кое негативно влијае на физичкото или менталното здравје на една личност. Само едно нарушување во исхраната е можно да се дијагностицира во одреден период. Видови на нарушувања во исхраната вклучуваат нарушување со прекумерна исхрана(BED), каде што пациентот јаде голема количина храна за краток временски период; анорексија нервоза, каде што лицето има интензивен страв од зголемување на телесната тежина, ја ограничува храната или прекумерно вежба за да го спречи овој страв; булимија нервоза, каде што поединците јадат прекумерно количество, а потоа се обидуваат да се ослободат од храната (прочистување); пика, каде што пациентот јаде нехранливи материи како кал,глина,лепило и сл.;синдром на руминација, каде што пациентот регургитира несварена или минимално сварена храна; нарушување на избегнување/рестриктивно внесување храна (ARFID), каде што луѓето имаат намален или селективен внес на храна поради некои психолошки причини (види подолу); и група други наведени нарушувања во хранењето или исхраната. Анксиозните нарушувања, депресијата и злоупотребата на супстанции се вообичаени кај луѓето со нарушувања во исхраната. Овие нарушувања не ја вклучуваат дебелината.
Причините за појава на нарушувањата во исхраната не се јасни, иако се чини дека и биолошките и еколошките фактори играат улога. Се верува дека културната идеализација на нереалистична слика за физичкиот изгед придонесува за некои нарушувања во исхраната. Исто така поединци кои доживеале сексуална злоупотреба имаат поголема веројатност да развијат некое нарушување во исхраната. Некои пореметувања како што се пика и пореметување на руминација се јавуваат почесто кај лицата со интелектуална попреченост.
Третман за лекување може да биде делотворен за многу нарушувања во исхраната. Третманот варира во зависност од нарушувањето и може да вклучува советување, совети за исхрана, намалување на прекумерното вежбање и намалување на обидите за елиминирање на храната. Лекови може да се користат за да помогнат со некои од асоцираните симптоми со нарушувањето. Во посериозни случаи може да биде потребна хоспитализација. Околу 70% од луѓето со анорексија и 50% од луѓето со булимија се опоравуваат во рок од пет години. Само 10% од луѓето со нарушување во исхраната добиваат третман, а од нив, приближно 80% не добиваат соодветна грижа. Многумина се испратени дома неколку недели порано од препорачаниот престој и не го добиваат соодветниот третман. Закрепнувањето од нарушување на прекумерната исхрана е помалку јасно и се проценува на 20% до 60%(BED). Обете анорексијата и булимијата го зголемуваат ризикот за смрт.
Проценките за распространетоста на нарушувањата во исхраната варираат во голема мера, имајќи ги в превид разликите во полот, возраста и културата, како и методите што се користат за дијагноза и мерење. Во развиеното општество, анорексијата влијае на околу 0,4%, а булимијата влијае на околу 1,3% од младите жени во една година. Нарушувањето со прејадување(BED) влијае на околу 1,6% од жените и 0,8% од мажите во една одредена година. Според една анализа, процентот на жени кои би имале анорексија во одреден момент од нивниот живот може да биде до 4%, или до 2% за булимија и нарушувања со прекумерна исхрана(BED). Застапеноста на нарушувања во исхраната се чини дека е пониска во помалку развиените земји. Анорексијата и булимијата се јавуваат речиси десет пати почесто кај жените отколку кај мажите, но сепак тоа не значи дека не се појавуваат и кај мажите. Типичен почеток на нарушувања во исхраната е во доцното детство до раната зрелост. Застапеноста на други нарушувања во исхраната не се јасни.
МКЗ и ДСМ дијагнози
Следниве нарушувања во исхраната се наведени како ментални нарушувања и се сретнуваат во стандардните медицински прирачници, вклучувајќи ги МКБ-10 и ДСМ-5.
Симптоми и долгорочни ефекти
Симптомите и усложувањата кои се појавуваат поради нарушување во исхраната варираат во зависност од природата и сериозноста на нарушувањето: Физички симптоми кои се а асоцираат со на нарушувања во исхраната вклучуваат слабост, замор, чувствителност на студ, намален раст на брадата кај мажите, намалување на ерекцијата при будење, намалено либидо, губење тежина и намален раст.
Честото повраќање може да предизвика влегување на кисел гастричен материјал во ларингоезофагеалниот тракт, кое може да доведе до необјаснето засипнатост. Поттикнувањето повраќање поради нарушување во исхраната како кај индивидуите е со анорексија нервоза, типот на прејадување-прочистување или оние со булимија нервоза од типот на прочистување, се изложени на ризик од рефлукс на киселина.
Синдромот на полицистични јајници (PCOS) е најчестото ендокрино нарушување што ги зафаќа жените. Иако често се поврзува со дебелината, може да се појави кај поединци со нормална тежина. PCOS се асоцира со нарушувањето на прекумерно јадење и булимично однесување.
Психопатологија
Психопатологијата од дел на нарушувањата во исхраната кој се фокусира на нарушувањето на перцепцијата на своето телото, како што се загриженоста за тежината и обликот; вредноста која личноста ја поставува за сама себе, која зависна од тежината и обликот на тежината; стравот од зголемување на телесната тежина дури и ако личноста има намалена тежина тежина; негирање на тоа колку се сериозни симптомите и погрешено доживување на своето тело од реалноста.
Главните психопатолошки одлики на анорексијата беа наведени во 1982 година како проблеми во перцепцијата на своето телото, доживување на емоциите и меѓучовечките односи. Жените со нарушувања во исхраната имаат поголемо незадоволство кон своето телото. Нарушувањето на перцепцијата на своето телото вклучува вид, проприоцепција, интероцепција и тактилна перцепција. Постои промена во интеграцијата на сигналите каде делови од телото се доживуваат како одделни од телото, наместо како целина. Брух еднаш теоретираше дека тешки рани врски се поврзани со причината за анорексија и како примарните старатели можат да придонесат за појава на болеста.
Истакната одлика на булимијата е незадоволството од обликот,изгледот на телото. Сепак, незадоволството од обликот на телото не е од дијагностичко значење бидејќи може да е присутно кај лица без нарушување во исхраната. Оваа многу лабилна одлика може да варира во зависност од промените во обликот и тежината, степенот на контролирањето врз јадењето и расположението. Спротивно на тоа, неопходна дијагностичка одлика за анорексија нервоза и булимија нервоза е тоа имањето преценетите идеи за обликот и тежината се релативно стабилни со дијагностичко значење и делумно поврзани со ниската самодоверба на пациентите.
Про-ана субкултура
Про-ана подразбира промовирање на однесувања поврзани со нарушување во исхраната анорексија нервоза. Неколку мрежни места ги промовираат нарушувањата во исхраната и можат да обезбедат можност за поединците да комуницираат со цел да ги задржат нивното нарушување. Членовите на овие веб страници обично чувствуваат дека нивното нарушување во исхраната е единствениот аспект од нивниот хаотичен живот кој би можеле да го контролираат. Овие мрежни места се често интерактивни и имаат табли за дискусија каде што поединците можат да споделуваат стратегии, идеи и искуства, како што се планови за исхрана и вежбање со кои се постигнува екстремно мала тежина. Направена студија која ги споредува личните веб-блогови кои се за нарушување во исхраната наспроти оние фокусирани на закрепнување, покажа дека блоговите за нарушување во исхраната содржеле јазик кој одразува пониска когнитивност, користеле позатворен стил на пишување, содржеле помалку емоционално изразување и помалку социјални референци, повеќе фокусирајќи се на содржини поврзани за јадење отколку на блоговите за закрепнување.
Причини
Причините за појава на нарушувањата во исхраната сè уште не се јасно утврдени.
Многу луѓе со нарушувања во исхраната, исто така, имаат нарушување на перцепцијата за своето телото и коморбидно телесно дисморфично нарушување, што ги доведува до изменета перцепција за нивното тело од реалноста. Студиите открија дека голем дел од лицата на кои им е дијагностицирано телесно дисморфично нарушување, исто така имале некаков вид на нарушување во исхраната, при што 15% од поединците имале или анорексија нервоза или булимија нервоза. Оваа врска помеѓу телесните дисморфни нарушувања и анорексијата произлегува од фактот дека и BDD и анорексија нервоза се одликуваат со преокупација со физичкиот изглед и нарушување на перцепцијата за своето телото.
Исто така, постојат многу други можности кои би можеле да ги промовираат и да ги одржуваат овие болести, како што се еколошки, социјални и меѓучовечки проблеми. Исто така, честопати за порастот на инциденцата на нарушувања во исхраната се обвинуваат медиумите поради фактот што медиумските промовираат  идеализирана слика за тенка физичка форма која се сретнува кај луѓето како што се моделите и познатите личности. Ова може да ги мотивира или дури да ги принудуваат луѓето самите да се обидат да постигнат виткост промовирана од медиумите. За искривување на реалноста се обвинети медиумите во смисла дека луѓето прикажани во медиумите се природно слаби и со тоа не ја претставуваат нормалноста или неприродно слаби со тоа што ги принудуваат нивните тела да изгледаат како одредена идеална слика. Постигнувајќи го истото со прекумерен притисок врз себе да изгледаат на одреден начин. Додека минатите наоди ги опишаа нарушувањата во исхраната како првенствено психолошки, еколошки и социокултурни, понатамошните студии открија докази дека постои генетска компонента.
Генетика
Бројни студии покажуваат генетска предиспозиција за нарушувања во исхраната. Студиите како оние со близнаци открија мали случаи на генетска варијанса кога се разгледуваат различните критериуми за нервната анорексија и за булимија нервоза како ендофенотипови кои придонесуваат за појава на нарушувањата како целина. Кај повеќе членови на семејство на поединец со анорексија нервоза е пронајдена генетска врска на хромозомот 1. Една личност има седум до дванаесет пати поголеми шанси да има нарушување во исхраната доколку е роднина од прв степен на некој кој имал или моментално има пореметување во исхраната. Студиите за близнаци, исто така, покажуваат дека барем еден дел од ранливоста за развивање на нарушување во исхраната може да се наследи, а постојат докази кои покажуваат дека постои генетски локус кој покажува подложност за развој на анорексија нервоза. Околу 50% од случаите на нарушувања во исхраната се припишуваат на генетиката. Други случаи се должат на надворешни причини или развиени проблеми. Исто така, до однесување на прeкумерно јадење и прочистување, може да доведат и други  невробиолошки фактори поврзани со емоционалната реактивност и импулсивност.
Епигенетските механизми се средства околината влијае и ја менуваат генската експресија преку методи како што е метилацијата на ДНК; тие се независни од основната ДНК секвенца и не ја менуваат истата. Иако тие се наследни, исто така може да се појават низтекот на целиот животен век, но се потенцијално реверзибилни. Во различни нарушувања исхраната е присутна нерегулацијата на допаминергичната невротрансмисија поради епигенетските механизм Други кандидати за гени за епигенетски студии за нарушувања во исхраната вклучуваат лептин, про-опиомеланокортин (POMC) и невротрофичен фактор добиен од мозокот (BDNF).
Психолошки
Нарушувањата во исхраната се класифицирани како нарушувања на оската I во Дијагностички и статистички прирачник за нарушувања на менталното здравје (DSM-IV) објавен од Американската психијатриска асоцијација. Врз нарушувањата во исхраната постојат разни други психолошки прашања кои се фактор за влијание, некои ги исполнуваат критериумите за посебна дијагноза на оската I или на нарушувањето на раствојство на личноста кое е означено со оска II. И истите се сметаат за коморбидни со дијагностицираното нарушување во исхраната. A, B и C се трите кластери на оската II каде се поттипизирани нарушувањата. Причиноста помеѓу растројствата на личноста и нарушувањата во исхраната допрва треба целосно да се утврди. Некои луѓе имаат претходно нарушување што може да ја зголеми нивната ранливост за развој на нарушување во исхраната. Некои ги развиваат потоа. Се покажа дека сериозноста и видот на симптомите на нарушување во исхраната влијаат на коморбидитетот. Имаше контроверзии околу различните изданија на дијагностичките критериуми на DSM, вклучувајќи го и последното издание, DSM-V,мај 2013 година.
ОУ „Јоаким Крчовски“ - Волково
Јоаким Крчовски — основно училиште во Волково, Општина Ѓорче Петров. .
Ајни
Ајните или народот Ајну (アィヌ, Айну; アイヌ ; Айны), исто така познати како Езо (蝦夷) во историските јапонски текстови, ― источноазиска етничка група домородна во Северна Јапонија, првобитните жители на Хокаидо (и порано североисточен Хоншу) и некои од нејзините блиски руски територии (Сахалин, Курилските Острови, Хабаровски крај и Полуостровот Камчатка).
Според службените проценки, вкупното ајнско население во Јапонија е 25.000. Неослужбените проценки го ставаат вкупното население на 200.000 или повеќе, бидејќи скоро вкупната асимилација на Ајните во јапонското општество резултирало со тоа што многу поединци со ајнско потекло немаат знаење за нивното потекло. Во 1966 година, бројот на „чисти“ Ајни бил околу 300.
Пред-современа
Ајните се домороден народ во Хокаидо, Сахалин и Курилите. Раните групи што зборувале ајнски (претежно ловци и рибари) се преселиле и на полуостровот Камчатка и во Хоншу, каде што нивните потомци денес се познати како ловци Матаги, кои сè уште користат голема количина на ајнски речни во нивниот дијалект. Други докази за ловци и рибари што зборуваат ајнски, кои се преселиле од Северно Хокаидо во Хоншу, се преку ајнските топоними, кои се наоѓаат на неколку места во северниот дел на Хоншу, претежно меѓу западниот брег и регионот Тохоку. Доказ за ајнски говорници во Амурската област е најден преку ајнски позајмени зборови кај Ороците и Улчите. Најновите истражувања предложуваат дека ајнската култура потекнува од спојување на охотските и сацумонските култури. Според Ли и Хасегава, ајнските говорници потекнуваат од охотскиоте народ, кој брзо се проширил од северниот дел на Хокаидо кон Курилите и Хоншу. Овие рани жители не го зборувале јапонскиот јазик; некои биле освоени од Јапонците на почетокот на 9 век. Во 1264 година, Ајните ја нападнале земјата на Нивхите Ајните, исто така, започнале експедиција во регионот на денешната Амурска област, кој тогаш била контролиран од династијата Јуен, што резултирало со одмазда од Монголите кои го нападнале Сахалин. Активниот контакт помеѓу Ва-џин (етнички Јапонци, исто така познат како Јамато-џин) и Ајните од Езогашима (сега познат како Хокаидо) започнал во 13 век. Ајните создале општество на ловци-собирачи, преживувајќи главно со лов и риболов. Тие ја следеле религијата заснована на природни појави.
Од 1799 до 1806 година, шогунатот презел директна контрола врз јужно Хокаидо. Мажите Ајни биле депортирани кај трговци подизведувачи за пет и десетгодишни услови за услуга и биле примамени од награди за храна и облека доколку се согласат да го остават својот мајчин јазик и култура и да станат Јапонци. Жените Ајни биле одделени од своите сопрузи и насилно биле омажувани за јапонски трговци и рибари, на кои им било кажано дека табу им забранувало да ги носат своите жени на Хокаидо. Жените често биле измачувани ако се спротивстават на силување од страна на нивните нови јапонски сопрузи и честопати бегале во планините. Овие политики на раздвојување на семејството и присилна асимилација, во комбинација со влијанието на големи сипаници, предизвикало значително намалување на ајнското население во почетокот на 19 век.
Меиџиева реставрација и подоцна
Во 18 век, имало 80.000 Ајни. Во 1868 година, имало околу 15.000 Ајни во Хокаидо, 2000 во Сахалин и околу 100 на Курилските Острови.
Почетокот на Меиџиевата реставрација во 1868 година се покажала како пресвртница за ајнската култура. Јапонската влада вовела различни општествени, политички и економски реформи со надеж дека ќе ја осовремени земјата во западен стил. Една иновација вклучувала анексија на Хокаидо. Шеберг го цитира описот на Баба (1890 година) за образложението на јапонската влада: "... Развојот на јапонскиот голем северен остров имал неколку цели: Прво, тој бил сметан како средство за одбрана на Јапонија од брзорастечката и експанзионистичка Русија. Второ ... тој нудел решение за невработеноста за поранешната самурајска класа. ... На крај, развојот ветил дека ќе ги даде потребните природни ресурси за растечката капиталистичка економија."Во 1899 година, јапонската влада донела акт со кој ги означила Ајните како „поранешни Абориџини“, со идеја дека ќе се асимилираат - ова резултирало со тоа што јапонската влада го презела земјиштето каде што живееја Ајните и оттогаш го стави под јапонска контрола. Исто така, во тоа време, на Ајните им било доделено автоматско јапонско државјанство, што всушност им го ускратила статусот на домородна група. Ајните станувале сè повеќе маргинализирани на својата земја - во период од само 36 години, Ајните станале од релативно изолирана група луѓе со имање на своја земја, јазик, религија и обичаи до асимилирање во обележјата на Јапонците. Во прилог на ова, земјата на која живееше Ајните била распределена на Ва-Џините кои одлучиле да се преселат во Хокаидо, охрабрена од јапонската влада од ерата на Меиџи да ги искористи предностите на изобилните природни ресурси на островот и да создаде и одржува фарми во моделот на западното индустриско земјоделство. Додека во тоа време, процесот отворено бил нарекуван колонизација (拓殖, такушоку), поимот подоцна бил преформулиран од јапонските елити во сегашната вообичаена употреба 開拓 (кајтаку), што наместо тоа пренесува чувство на отворање или повраток на ајнските земјишта. Како и ова, фабриките како што се фабриките за брашно, пиварниците и рударските практики резултирале со создавање инфраструктура како што се патишта и железнички линии, за време на развојниот период што траел до 1904 година. За тоа време, Ајните биле принудени да учат јапонски, им било потребно да усвојат јапонски имиња и им наредувале да престанат со верските обреди како што се жртвување животни и обичајот за тетовирање.
Истиот чин важел за домородните Ајни на Сахалин по јапонската анексија и инкорпорирање на префектурата Карафуто. Некои историчари забележале дека ајнскиот јазик сè уште бил важна лингва франка во Сахалин. Асахи (2005 година) објавил дека статусот на ајнскиот јазик бил прилично висок и исто така го користеле раните руски и јапонски административни службеници за да комуницираат едни со други и со домородните луѓе. Актот од 1899 година бил заменет во 1997 година - дотогаш владата изјавила дека нема етнички малцински групи. Дури на 6 јуни 2008 година, Јапонија службено ги признала Ајните како домородна група).
Се верува дека огромното мнозинство од овие Ва-Џинци ги принудувале Ајнките да соработуваат со нив како месни сопруги. Меѓу бракот помеѓу Јапонците и Ајните бил активно промовиран од Ајните за да се намалат шансите за дискриминација на нивното потомство. Како резултат на тоа, многу Ајни не се разликуваат од нивните соседи Јапонци, но некои Ајни-Јапонци се заинтересирани за традиционалната ајнска култура. На пример, Оки, роден како дете на татко Ајн и мајка Јапонка, станал музичар кој свири на традиционалниот ајнски инструмент тонкори. Исто така, постојат многу мали градови во југоисточниот или регионот Хидака каде живеат етнички Ајни, како што се во Нибутани (Нипутај). Многумина живеат во Самбуцу, особено, на источниот брег.
Силикат
Силикатите (SiO44-) се многу сложени хемиски соединенија. Од нив растворливи во вода се само солите на алкалните метали, слично на карбонатите, додека силикатите на другите метали не се растворливи во вода. Заедно со силициум диоксидот, силикатите се главни материјали од кои е изградена Земјината кора. Во неа, пред се, се застапени силикатите на алуминиумот, железото и магнезиумот. Сите глини и повеќето карпи и почви се составени токму од овие силикати. Меѓу големиот број силикати најголемо значење има фелдспатот, кој е важна суровина во производството на порцелан и огноотпорен материјал.
Црква „Вознесение Христово“ - Умлена
Вознесение Христово, позната и како Свети Спас — главна селска црква во малешевското село Умлена. Црквата е сместена во средишниот дел на селото.
Историја
Црквата била изградена во 1904 година. Во мај 2004 година е одржана литургија по повод 100 години од изградбата на црквата, на која чиноначалствувал Митрополитот Струмички г. Наум.
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа. Во целост е обоена во бела боја и е покриена со ќерамиди. Камбанаријата е прилепена со западната страна од црквата. Таа има квадратна основа, целата е обоена во бела боја и е покриена со пирамидален кров на чиј врв има крст. На секоја од страните во нејзиниот горен дел има монофора. Во дворот на црквата има пространи трпезарии, кои го зафаќаат речиси целиот простор на западниот, јужниот и источниот дел од дворот.
Сребрен крст
Во црквата се чува доста вреден сребрен крст пронајден во населбата Тодоричево, сместена околу 2 км источно од селото Умлена. Крстот е во двојна изработка, а на платформата има изгравирано писмо на грчки јазик.
Космос-1400
Космос-1400 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 август 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 2500 килограми. Космос-1400 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 648 км, а најмалото на 629.
Витолд Гомбрович
Витолд Гомбрович (полски: Marian Witold Gombrowicz) (4 август 1904, Малошице, Полска - 25 јули 1969, Венс, Франција) - полски писател.
Творештво
Најпознати дела на Гомбрович се: Фердидурке (1938), Транс-Атлантик (1953), Дневник 1953-1956 (1957), Порнографија (1960), Дневник 1957-1961 (1962), Космос (1965) и Дневник 1961-1966 (1966). Основна специфика на неговото творештво е набљудувањето на човекот во психолошката заплетканост во односите со другите луѓе и културното наследство. Неговиот јазик се состои од многу неологизми и честа употреба на „зборови-клучеви“.
Гај Теренциј Варон
Варон бил член на плебејско семејство од родот Теренција, и е првиот познат човек од неговото семејство. Според Ливиј, неговиот татко Гај Постариот бил месар кој самиот ја доставувал својата стока, „а неговиот син ги извршувал досадните задачи поврзани со оваа професија“. И покрај тоа што е роден како плебеец, со наследството што му го оставил татко му по неговата смрт, Варон започнал јавна кариера, и се истакнал со осудувањето на луѓето со повисок статус и напредувал низ различните магистрации на циркус хонорум, и бил квестор, плебејските и курилски едил. Сервиј наведува дека овој Варон служел во Првата илирска војна. Во 218 година п.н.е. бил поставен за претор, кога се верува дека бил пратен на Сардинија.
Во 217 п.н.е., откако го завршил своето преторство, Варон бил еден од ретките сенатори кои го поддржале издигнувањето на Марко Минуциј Руф како диктатор, најверојатно затоа што со тоа очекувал поддршка од плебејците, а не поради свои лични убедувања. Варон не само што успеал Минуциј да биде назначен за содиктатор, туку и самиот тој бил избран за конзул во 216 година п.н.е.
Конзулство
Варон и неговиот колега, Луциј Емилиј Павел, го презеле конзулството две години по избувнувањето на Втората пунска војна и откако диктаторот Квинт Фабиј Максим Верукоз одбил да се соочи со војската на Ханибал. Варон и Павел ги здрушиле двете конзуларни војски (кои обично се воделе одделно) и создавле 85.000-на армија за да се соочат со Ханибал. Вообичаено во такви ситуации, двајцата конзули ја раководеле со војската наизменично на дневна основа.
Двете војски се сретнале кај Кана каде што неискусниот Варон, кој командувал тој ден, го убедил на Павел да ги нападнат Картагинците и поставил кратка борбена линија. Ханибал ја оопколил римската војска и ѝ нанел огромни загуби. Павел бил убиен во битката, а Варон побегнал во Венузија со околу 4.500 преживеани војници. Кога разбрал дека поголемиот дел од преостанатата римска армија се во Канузиум, Варон со својата армија им се придружил, и се создала сила приближно со еднаква бројност на стандардна конзуларна армија.
Варон бил повикан во Рим кој бил во паника. По пристигнувањето, бил пречекан од толпата која му се заблагодарила затоа што не „западнал во очај од состојбата“ и не си го одзел животот, а со тоа избрал да се бори и понатаму. Додека бил таму, му помогнал на Марко Јуниј Пера да стане диктатор и да се справи со непосредната катастрофа. Потоа, Варон се вратил да командува со своите трупи кои се сместиле во Апулија.
215 до 207 п.н.е
Во 215 година п.н.е. Варон бил отповикан од својата позиција, но ја задржал командата на силите во Апулија. Потоа бил испратен во Пиценум за да регрутира нови војници и да го штити регионот.
Тој, заедно со сите други генерали кои сè уште служеле низ Италија, повторно бил отповикан во 214 година п.н.е. Доби една од 18-те легии регрутирани таа година за да ги извршува своите должности. Следната година бил повторно отповикан и бил назначен за командант на легијата во Пиценум.
Откако си заминал од Пиценум, Варон станал пропретор, граѓанин задоен со авторитет на претор, и го спречил можниот бунт во етрурскиот град Арециум. Откако избавил 120 заложници од градот, Варон го известил римскиот сенат дека немирите сè уште не се задушени. Со легијата се вратил во гарнизонот Арециум. Тој ја добил втората легија од сенатот и останал да команува во Етрурија до 207 година п.н.е.
Подоцнежен живот
Варон, по битката кај Кана, не се споменува во Втората пунска војна, но во 200 година п.н.е бил дел од тричлената дипломатска легација во Северна Африка, со задача да ја посети Картагина. Амбасадорите требало да ја известат Картагина дека и покрај завршувањето на војната во 201 г. п.н.е., генералот Хамилкар продолжил со операциите во Галија и дека Римјаните кои дезертирале во Картагина не биле вратени назад. Исто така, тие однеле подароци и поздрави до Масиниса, чиј што сојуз со Рим се покажал клучен во битката кај Зама, по што станал крал на Нумидија.
Варон, исто така, се вратил во Венузија, служејќи како еден од трите triumviri coloniae ducendae, задолжени за прирастот на месното население преку населување на колонисти по загубите на градот за време на Втората пунска војна. Се претпоставува дека служел и како ковач на монети во 197 година п.н.е.
Потоа Варон никаде не се споменува; или се повлекол или умрел.
Јургорден
Јургорден или, поофицијално, (Кралскиот Јургорден), е остров во центарот на Стокхолм, Шведска. Јургорден е дом на историски градби и споменици, музеи, галерии, забавниот парк Грона Лунд, музејот на отворено Скансен, малата станбена област Јургордштаден, пристаништа за јахти и големи шуми и ливади. Таа е една од омилените рекреативни области и туристички дестинации на Стокхолмери, привлекувајќи над 10 милиони посетители годишно, од кои околу 5 милиони доаѓаат да ги посетат музеите и забавниот парк. Островот му припаѓа на Националниот градски парк основан во 1995 година. Од 15 век, шведскиот монарх го поседува или го има правото на располагање на Кралскиот Јургорден. Денес, ова право го остварува Администрацијата на Кралската Јургорден која е дел од Кралскиот двор на Шведска.
Историја
Сегашното име, Јургорден, потекнува од рекреативниот парк на кралот Јован III, за кој тој изјавил дека има намера да го реализира во февруари 1579 година за да чува елени и ирваси.
Во 1667 година, биле изградени неколку куќи наменети за „парализирани и осакатени морнари“ формирајќи го она што требало да стане Јургордштаден. Меѓутоа, шведската морнарица се преселила во Карлскона во текот на 1680-ти, а населбата наместо тоа била населена со разновидна толпа. Плановите за рушење на „безначајните бараки“ пред Светскиот саем во 1897 година и за планираното проширување на поморското бродоградилиште во 1918 година, никогаш не биле остварени и областа денес е заштитена како историски споменик.
Во текот на доцниот 18 век, Јургорден се претворил во повеќе популарна рекреативна област отколку во кралски парк за рекреација; во 1801 година бил отворен театарот Јургордстеатерн, кој требало да биде еден од најпопуларните установи таму во текот на 19 век. Кралот Чарлс XIV Џон создавањето на ОК Росендал Палас во 1820 година го означил почетокот на развојот Јургорден како дворци станбена површина, поврзан со создавањето на повеќе забава установи во доцниот 19-ти век, вклучувајќи Зелен Лунд 1883 година, и Скансен 1891 Во кафуле јужно од Скансен, во блокот Алберже, на 12 март 1891 година бил основан спортскиот клуб Јургорденс ИФ. Западниот брег на островот бил бродоградилиште со мал обем кон крајот на 17 и почетокот на 18 век, по што морнарицата подигнала околу 30 бараки за зимските конаци на галиите во областа. Операциите се прошириле во текот на 1870-тите кога било изградено суво пристаниште. Плановите за преместување на бродоградилиштето во почетокот на 20 век биле прекинати со Втората светска војна, што значело дека активностите значително се зголемиле наместо тоа, кулминирајќи во 1945 година кога биле вработени 1.280 луѓе. Во 1969 година, морнарицата се преселила во Муско, а во раните 1970-ти областа била претворена во рекреативна зона каква што е денес.
Многу структури на западниот дел на Јургорден датираат од Светскиот саем во Стокхолм во 1897 година, вклучувајќи го и Јургардсброн, главниот мост до островот. Една од најистакнатите згради на изложбата, 16,820 м  изложбена сала во дрво, дизајн на архитектот Фердинанд Боберг и со 100 метри висока купола и 4 минариња, била урната по изложбата, но заедно со многу други павилјони изградени со непостојани материјали.
Во денешниот јужен дел на забавниот парк Грона Лунд и источно од него, од 1735 година било развиено приватно бродоградилиште од страна на трговецот Ефраим Лотсак, кој исто така имал изградено неколку нови станбени згради. Активностите се зголемиле во текот на 19 век под раководство на Џон Бургман и Адолф Фредхолм, од кои првиот ја изгради црквата Јургардцрква и училиштето Јургардшкола. Бродоградилиштето му било продадено на градот во 1863 година и се преселило во Содра Хамарбихамнен во 1979 година. Друго бродоградилиште за за лесни бродови, изградено е во теснецот помеѓу Јургарден и Бекхолмен во 1868 година, и сè уште е во функција.
Јужниот дел од областа бил домаќин на меѓународната изложба во Стокхолм (1930).
Знаменитости и споменици
Покрај списокот подолу, голем дел од Јургорден се состои од зелени површини кои нудат пешачки патеки и шеталишта покрај вода меѓу сегашните или историски резиденции од високата класа и стари институционални згради, од кои многу се сметаат за историски споменици од национален интерес.
Транспорт
Можностите да стигнете до таму вклучуваат пешачење, со трамвај од Сергелс торг или со брод од Ниброплан, Скепшолмен или Слусен. Околните станици на метрото ја вклучуваат метро станицата Карлаплан.
Надворешни врски
59.325°N, 18.11667°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css">
NGC 688
NGC 688 — спирална галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 688 се споменува и како UGC 1302, MCG 6-5-15, MK 1009, IRAS 01478+3502, CGCG 522-20, KUG 0147+350.
Откривање
Објектот е откриен на 16 септември 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 688 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 688 има привидни димензии од 2,4' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 50 м 44,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 35° 17' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 145°.
Други поделби
Проучување на NGC 688 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6799. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2315. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1225.
Историја на македонскиот народ
Праисториска Македонија
Бронзено време (околу 2100 - 1100 г. пне) Сите обележја на енеолитскиот период ja следат и бронзеното време, чиј почеток, на просторите од Македонија се поставува на преминот од третиот кон вториот милениум од старата ера. Големите раздвижувања започнати во претходниот период, сега донекаде се сталожуваат. Новите културни обележја на доселениците се претопуваат со оние на автохтоното население - Пеласги од овој дел на Балканот. Како плод на ваквата симбиоза, повторно се појавуваат некои од обележјата на староседелците, иако во извесна мера изменети. За ова говори фактот што некои населби од овој период се наслојуваат над неолитските рамничарски села или над енеолитските укрепени "градишта". Но и во овој период продолжуваат воените и демографски напливи од север. Доаѓаат нови популации кои поминуваат низ Македонија, а дел од нив и се населуваат во неа. Се смета дека во доцното бронзено време (14 - 13 век пне.) ќе заврши разместувањето на главните групации на старобалканските популации. Поради отсуството на пишани извори, тие во науката се нарекуваат условно, со следните називи: Пра-Тракијци, Пра-Грци, Пра-Илири. Тука се и народите кои егзистирале во Централниот Балкан, а во тие рамки и Македонија: Пра-Бриги, Пра-Пајонци и Пра-Даки. Но, век или два подоцна, нивните имиња ќе се појават во пишаните документи на соседните антички цивилизации. Со тоа, подрачјето на Македонија започнува постепено да навлегува во историската епоха. Сега за првпат имаме непосредни информации (пишани историски податоци) кои се однесуваат на народите што во тоа време ја населувале Македонија. Така, во еден египетски натпис од времето на фараонот Рамзес II (14-13 век пне.) се спомнуваат Дарданците и Даките, а пак во асирските документи од 12 век пне. народот Мушки, за кој се смета дека имал мизијско - Бригијско потекло. Круна на овие историски факти, најрани во рамките на цела Европа, е секако Хомеровата "Илијада", од која се дознава за имињата на неколу народи што во овие векови ја населувале Македонија и пошироко - Централниот Балкан (Дарданци, Пајонци, Пелагонци). Современите истражувања го истакнуваат и значењето на Бригите кои, кон крајот на бронзеното време го населувале југозападниот дел на Македонија и голем дел на денешна Албанија. Во наредните векови, дел од нив ќе се пресели во Мала Азија, каде ќе го формира познатото Фригиско кралство.
Железна доба (1100 - 600 / 500 г. пне.) Во Македонија, железната доба настапува пред крајот на вториот милениум, по последниот голем бран на етнички поместувања што од север го заплиснува Балканот. Подрачјето на Р. Македонија е мошне богато со наоѓалишта од овој период. Ископувањата вршени на нив (особено некрополите) овојзможија, врз основа на откриените наоди да се издвојат неколку културни групи со свои етно-културни специфики. Ваквата диференцијација, во содејство со античките пишани извори, овозможува определување на етничките носители на овие групи и границите на нивното простирање. Долновардарската група се простирала по долината на Вардар, јужно од Демир Капија. За носители на оваа култура се сметаат Пајонците, кои според хомеровите стихови во "Илијада" се сојузници на Тројанците и уште во доцното бронзено време живееле околу долното течение на Аксиј(Вардар). Средно - горновардарската и Брегалничката група се две, меѓусебе мошне проткаени целини. Во споредба со претходната, одразуваат повисок степоен на конзервативизам и подоцнежно прифаќање на традициите од пне. се простирале вдол Повардарието и во Источна Македонија. Нема сигурен одговор на прашањето кои етноси во овој период го населувале Скопско - Кумановскиот базен и североисточна Македонија. Пред се, тука се мисли на древните Дарданци, но и на Агријаните, во чиј посед влегувале и територии на североисточна Македонија. Некои истражувачи го истакнуваат и присуството на Пајонците и Трибалите во овие области. Пелагонсиката група се лоцира во истоимената рамница. Исто така се одликува со висок степен на влијанија од југот. Врз основа на пишаните извори, се смета дека ја населувале две етнички групи: северниот дел Пелагонците, а јужниот - Линкестите. Анализите укажуваат и на присуството на мали заедници на Бригите. Како и претходната, и Охридската група се одликува со прифаќање обележја на цивилизацијата, особено во последните фази од железното доба. Врз основа на изворите, таа се поврзува со Енхелејците, Дасаретите и веќе наведените Бриги кои го населувале овој регион во разни временски фази. Западниот и Северозападниот дел на Македонија поради недоволна истраженост не може да се определи како засебна група. Врз основа на античките известувања, тука се лоцира племето Пенести. Што се однесува на античките Македонци, тие, под ова име, на историската сцена се појавуваат околу 700 - та година пне. кога, доаѓајќи од својата прапостојбина, околу подрачјето на Епир и горното течение на Бистрица, ги потиснуваат Пајонците и други етноси од долното течение на Вардар и Бистрица. Оваа одземена територија, (на север до областите меѓу Демир Капија и денешната македонско - грчка граница) ќе стане јадро на идното кралство на античките Македонци.
Народите кои живеле во Македонија во антиката го надживеали своето физичко исчезнување преку делата во материалната култура кои ги оставили зад себе. Денес е мошне тешко, речиси невозможно, процентуално да се одреди етничката слика на Македонија во римскиот период. Секако дека најголемиот дел го сочинувале на север Пајонците, на југ Античките Македонци, а на исток Тракијците. Овде биле населени исто вака Илири, Бриги, Дарданци, и Грци. Но, тука биле и доселениците Келти, потоа Готите и уште многу Римски легионери-колонисти. Тие имале различно потекло: шпанско, сириско, северноафриканско, далматинско, италско. Кон крајот на Римската епоха во Македонија, и создавањето на Византија, сите овие народи веќе биле претопени во един христијанизиран етникум, кој го бил прифанал грчкиот јазик, познат како Ромеи.
Потоа започнала Големата преселба на народите, со којa на Балканот дошли Словените, како и други варварски народи.
Историско-географски граници на античка Македонија
Јадрото на македонската држава од каде се ширеле државните граници, според Херодот, била областа Лудија (помеѓу реките Лудија и Аксиј). Античките автори приморска Македонија ја нарекуваат Долна Македонија, а внатрешниот планински дел – Горна Македонија. Долна Македонија го опфаќала централниот дел на Македонија и се простирала меѓу реките Халијакмон (Бистрица) и Аксиј (Вардар), како и по долните текови на Стримон и Нест, со областите: Пиерија, Ботиаја, Алмопија, Амфакситида, Мигдонија, Анатемунт, Ботика, Крусида, Бисалтија, Крестонија, Пиерида, Едонида и Еордаја. Горна Македонија го опфаќала внатрешниот дел, претежно планински предели со областите: Тимфаја, Параваја, Елимеја, Дасаретида, Орестида, Линкестида, Пелагонија, Дериоп, Пајонија, Парорбелија, Синтика и Одомантика. Македонските владетели ги споиле овие области во единствена македонска држава.
Оваа поделба ги претставува географско-етничките и историските содржини на територијата на античка Македонија, но воедно ја претставува и политичката граница на античката македонска држава. Кај античките автори, историографи, географи, логографи, биографи, со векови се посочува на овие географско-топографски и историскоетнич ки определби, кои стануваат дел од античката држава Македонија.
Етногенеза на античките Македонци
Античките Македонци се палеобалканска популација од индоевропско потекло. Како посебен етнос се формирале во 8 век пр. н.е., од популации кои уште во 3 милениум го населиле централнобалканскиот простор. Кон крајот на 3 и во почетокот на 2 милениум пр. н.е., кога се случиле најголемите движења и преселби во евроазискиот простор, настанал процес на „европеизација“ на популациите на Балканот. Централнобалканската регија, поточно, нејзиниот југозападен дел бил населен со прастара бригиската етничка заедница (Бригите го населувале просторот од планината Пангеј источно од Аксиј до централниот, југоисточниот и јужниот дел од денешниот албански простор, Епир, Охридскиот регион и Пелагонија). Античките автори Бригите ги сметаат за најстар народ на светот (Херодот) и за изумители на голем број вештини (обработка на метали, ковење пари, изум на тркалото, користење жито, сиринкс – музиката на Марсиј). Археолошките, историските, ономастичките и лингвистичките истражувања ја покажуваат етнографската и јазичната поврзаност на Бригите со античките Македонци. Во етногенезата на Македонците влегле повеќе етноси што живееле во територијата на античка Македонија: Бриги, Пајонци, Пелагонци, Линкести, Енгеланци, Дасарети, Орести, Еордајци, Елимеи, Ботиајци, Пиеријци, Алмопи, Мигдонци, Крестонци, Бисалти, Едонци и други помали етноси. Од ВИИИ век пр. н.е. започнал процесот на обединување на македонските племиња во единствена држава на античките Македонци под власта на македонските цареви од династијата Аргеади. Државата започ нала да се шири од териториите помеѓу р. Аксиј (Вардар), р. Лудија (Могленица) и р. Халијакмон (Бистрица), својот најголем обем го достигнала за време на Филип (359–336), а за време на Александар Македонски (336–323) добила светски размери, не само со воената и економската моќ туку и според цивилизациското значење од историска важност (во глобалистичка смисла до денес). Античките извори сведочат за посебноста и другоста на античките Македонци наспрема другите соседни етноси – Хелени, Тракијци, Илири, Мизи; посебноста и другоста на античките Македонци во однос на Хелените најдобро се согледува во државното уредување (античките политиколози пишуваат за македонската басилеја без која Македонците „не можат да живеат“) – монархија со наследен владетел и со државни институции кои владеат според „македонски закони“; потоа, забеле- жани се посебни македонски обичаи, обреди (свадбени обреди), свечености посветени на македонските божества (бахи, клодонки и мималонки, менади), митови за македонската царска династија (Каран, Темен, Македон, Мида), македонски култови (култ на водата – Беди, култ на сонцето, култ на кучето), култови на македонски божества (Бах, Сабазиј, Зеирене, Херакле, Орфеј, Музи), а посведочен е и посебен македонски јазик.