cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Архитектура на Турција
1950-тите и поголемо западно влијание
На почетокот на 50-тите години на минатиот век, новата генерација на архитекти како Невзат Ерол, Тургут Кансвер, Абдурхман Ханџи, Ченгиз Бекташ, Хајати Табанлиоглу, Енвер Токај, Илхан Тајман и Јилмаз Санли станале повлијателни во архитектонската арена. Овие биле архитекти кои студирале во Европа или имале информации за модернистичката архитектура во тоа време. Нивната потрага по модернистичка архитектура била во согласност со Меѓународниот стил и рационализам. Сепак, развојот на турската економија бил исто така важен фактор. И покрај тоа што турските архитекти биле во можност да го следат современиот дизајн на важни архитекти од тоа време, тие биле ограничени од недостаток на технолошка инфраструктура или недоволни финансиски ресурси.
Главен штаб на Народноослободителната војска и партизанските одреди на Македонија
Покраински воен штаб
Како резултат на активностите на Воената комисија, кон крајот на август 1941 година е формиран Скопскиот партизански одред. Во септември Воената комисија престанала со работа, а бил формиран Покраински воен штаб – Лазар Колишевски-Митре, Михајло Апостолски-Дончо, Мирче Ацев-Стојче, Страшо Пинџур-Jосиф, Цветко Узуновски-Абас, Трајко Бошкоски-Тарцан, Перо Ивановски-Тиквар, Кузман Јосифовски-Питу, Иван Дојчиновски-Димче.
Оперативен воен штаб
Истата година на 11-12 октомври, се појавиле и партизанските одреди во Куманово и Прилеп, кои започнале со вооружени акции. Од ноември 1941 година до март 1942 ПВШ, не одржувал состаноци ниту пак донесувал одлуки. Во март, 1942 година ПВШ бил активиран и превзел бројни воени активности: Формирал оперативен штаб, како оперативно раководство, кое што требало постојано да да биде на терен со партизанските одреди, издале ѝ директива за излегување на нови партизански одреди и побарал поголеми активности од месните воени штабови.
Архитектура на Турција
1950-тите и поголемо западно влијание
Едно од најважните случувања во овој период било формирањето на Комората на архитекти на Турција во 1954 година. Различни професионални организации за архитекти постоеле претходно, но немало закони за архитектонската професија до 1954 година.
Главен штаб на Народноослободителната војска и партизанските одреди на Македонија
Оперативен воен штаб
Оперативен воен штаб, како помошен орган на ПВШ – Перо Ивановски-Тиквар, Трајко Бошкоски-Тарцан, Киро Крстески-Платник и Стив Наумов. Со формирањето на Привремениот ПК КПЈ за Македонија, во почетокот на јуни 1942 година, ПВШ бил преименуван во Главен штаб на Народноослободителната војска и партизанските одреди на Македонија.
Главен штаб на НОПО на Македонија
ПВШ прераснува во ГШ на Народноослободителната војска на Македонија и НОПОМ во состав: Цветко Узуновски, Михајло Апостолски, Мирче Ацев, Страшо Пинџур и Љупчо Арсов (јуни 1942), а подоцна биле кооптирани Кузман Јосифовски и Стив Наумов
Архитектура на Турција
1960-ти и 1970-ти
Како резултат на економските и социјалните турбуленции, архитектурата во Турција претрпела многу и во 1970-тите. Немало значителни откритија во овој период. Некои важни дизајни од 1970-тите се зградата на Здружението на турски јазици (1972), библиотеката Ататурк (1973) и Абди Шпекчи арената (1979).
Главен штаб на Народноослободителната војска и партизанските одреди на Македонија
Главен штаб на НОПО на Македонија
Го раководел дејствувањето и организирањето на НОПО, реорганизацијата на месните воени штабови, издавал Билтен (од октомври 1942) и др.
Архитектура на Турција
1980-тите до денес
Во јануари 1980 година, владата на премиерот Сулејман Демирел започнала со спроведување на програма за реформи, дизајнирана од тогашниот потсекретар на премиерот Тургут Озал, за да ја префрли турската економија кон раст предводена од извозот. Овие реформи имале позитивен ефект врз градежната индустрија и архитектурата. За новите методи биле запознаени и турските архитекти и изведувачи во 1980-тите. Покрај тоа, се зголемило и производството на челик, алуминиум, пластика и стакло, што им овозможило на архитектите да се ослободат од цврстите форми.
Главен штаб на Народноослободителната војска и партизанските одреди на Македонија
Главен штаб на НОВ и ПОМ
ГШ на НОПОМ прераснува во ГШ на НОВ и ПОМ во состав: Михаило Апостолски – командант, Цветко Узуновски – политички комесар и Страхил Гигов – заменик политички комесар. Подоцна комесари биле Бане Андреев и Борко Темелкоски, а заменик на командантот Панче Неделковски (март 1943).
До конечното ослободување на Вардарска Македонија (ноември 1944), во составот на ГШ имало повеќе измени. Единствено командантот Апостолски останал до укинувањето на главните штабови (1945). За поефикасно раководење со НОАВМ, територијата ја поделил на пет Оперативни зони, на чело со оперативни штабови.
Архитектура на Турција
1980-тите до денес
До 1980-тите, владиниот сектор бил водечки клиент кога станува збор за архитектурата и градежништвото. Сепак, либерализацијата на економијата го отворил патот на приватниот сектор да стекне водечко влијание. Забележителни архитекти од овој период вклучуваат Бехруз Чиниџи, Мерих Карааслан, Севинџ Хади, Шандор Хади, Ерсен Ѓурсел, Мехмет Чубук, Доган Текели, Сами Сиса, Емре Аролат, Мурат Табаноглу, Мелкан Табаноглу, Хусрев Тајла, Мурат Сојгениш и Каја Арикоглу, меѓу другите.
Главен штаб на Народноослободителната војска и партизанските одреди на Македонија
Главен штаб на НОВ и ПОМ
Од пролетта 1943 година Главниот штаб на НОВ и ПОМ во прво време престојувал во базата кај Лопушник (на планината Јама), а потоа во селото Црвена Вода на слободната територија на Дебарца, каде што формирал свои одделенија и служби. Меѓу кои именувал: (септември 1943) референт за верски прашања (свештеник Вељо Манчевски) и референт за просвета (Петар Богданов-Кочко), издал Манифест за крајната цел на НОАВМ (октомври 1943), формирал баталјони и бригади (1943), дивизии и корпуси (1944) за завршните операции за ослободување на Македонија.
По напуштањето на слободната територија во Западна Македонија во почетокот на декември, 1943 година Главиот штаб со народно-ослободителната војна во Македонија раководел од Мегленско (Егејска Македонија), па сè до Февруарскиот поход (1944 година). Потоа со Групата баталјони се префрлил низ Источна Македонија на кумановското подрачје (Козјачки масив) каде што се поврзал со јужноморавските и косовските единици. Тука е формиран заеднички Оперативен штаб под команда на НОВ и ПОМ којшто пролетта 1944 година раководел со воените дејствија на кумановското, врањското и црнотравското подрачје. До средината на септември 1944 година, Главниот штаб бил во кумановско-врањското подрачје, а потоа се префрлил во Овче Поле (Ѓуришки манастир), од каде што раководел со со воените единици што дејствувале на комуникациите против германските воени сили кои се повлекувале од Грција. Во втората половина на октомври ГШ бил преместен во селото Горно Врановци, Велешко. Од ова подрачје раководел со завршните операции за ослободување на Македонија. Со ослободувањето на Македонија, седиштето на ГШ на НОВ и ПОМ, било преместено во Скопје.
Македонската војска имала над 64.000 борци (октомври–ноември 1944). Во ноември ГШ на НОВ и ПОМ бил преименувн во ГШ на НОВ и ПОЈ за Македонија и така функционирал до февруари 1945 година, кога бил преименуван со наредба на ВШ на НОВ и ПОЈ во ГШ на ЈА за Македонија. Бил подготвен Петнаесеттиот македонски корпус за завршните операции за ослободување на Југославија, додека во територијален поглед, ГШ ја поделил Македонија на три воени области: Скопска, Битолска и Штипска. Во мај 1945 бил укинат.
Александров Андреј Владимирович
Украински шампион во рели.
Екс ан Прованс
Екс ан Прованс (фр. Aix-en-Provence) — град во јужна Франција,оддалечен околу 30 км од Марсеј.
Тромава мечка
Тромавата мечка (Melursus ursinus), позната и како мечка со долги усни е цицач од семејството мечки (Ursidae) со природно живеалиште во шумите во Индија, Непал, Пакистан, Бутан, Бангладеш и Шри Ланка. Тромавата мечка е единствениот вид од под-родот Melursus. Иако, првично поради формата на канџите и фактот дека поголем дел од времето го поминува по дрвјата, ова животно било класифицирано во класата на мрзливците, во 1800те е преместено во семејството мечки.
Особености
Телото им е долго 150-190 см, прекриено со долго крзно, со боја која варира од костенливо-црвеникава до црна, и со специфичен бел белег во форма на латиничната буква „V“ на градите. Муцката им е издолжена и немаат горни секачи, што претставува адаптација за нивната исхрана која е заснована на инсекти. Предните шепи им се свртени навнатре и имаат долги канџи со форма на срп кои се адаптирани за копање и качување. Мажјаците тежат 80-140 кг, и се поголеми од женките кои тежат само 55-95 кг. Опашката им е долга 15-18 см, што значи дека се видот со најдолга опашка во семејството мечки. Сè уште со сигурност не е позната должината на животниот век, но забележано е дека единка во заробеништво живеела дури 40 години.
Размножување
Тромавите мечки достигнуваат полова зрелост на возраст од 3 години. Женките најчесто раѓаат 2 младенчиња во декември или јануари, после бременост која трае 210 дена. Младите ги раѓаат најчесто во пештери кои се наоѓаат под големи карпи, каде остануваат 2 до 3 месеци. Потоа ја напуштаат пештерата но остануваат со мајката најмалку уште 2 години. Младенчињата се држат за грбот на мајката и таа ги носи додека оди, трча или се качува. Мајката ги носи додека достигнат една третина од нејзината големина. Тромавите мечки се единствениот вид на мечки кои ги носат малечките на грб. Младенчињата стануваат независни на возраст помеѓу 24 и 36 месеци.
Однесување
Тромавите мечки се претежно ноќни животни, иако женката кога има малечки често се движи преку ден. Тие не хибернираат. Овие мечки одлично се качуваат по дрвјата каде што јадат и се одмараат. Тие се и одлични скокачи, а можат и да висат од гранките со главата надолу, како што седат мрзливците. Територијата ја означуваат со мирис или со гребење по дрвјата.
Исхрана
Главно исхраната им се состои од мравки и термити, кои ги наоѓаат уништувајќи им ги живеалиштата со канџите. Долгата муцка ја користи за да ја издува земјата и да ги вшмука инсектите, со што произведува звуци кои можат да се чујат и на оддалеченост од 100 метри. Исто така се хранат и со мед, јајца, птици, цвеќиња, плодови и месо. Поради тоа што се големи обожаватели на медот, некаде ги среќаваме и со името Медни мечки. Тие се качуваат по дрвјата, ги буткаат пчеларниците и потоа го јадат медот. Женките ги хранат младите со т.н. „мечкин леб“ – тврда темно-жолта маса добиена од леплива мешавина на половично дигестирани овошја и восок од пчеларниците. Овој „мечкин леб“ се смета за деликатес од некои индијци.
Заштита
Се проценува дека има помеѓу 7000 и 10 000 единки, но оваа бројка постојано се намалува поради уништувањето на шумите кои се нивни природни живеалишта. Тромавите мечки се со статус ранлив вид. Најчесто се ловени поради нивниот жолчен меур кој е доста ценет во источната медицина.
Занимливости
Мечката Балу од цртаниот филм на Дизни „Книга на џунглата“ е тромава мечка.
Лившке Равне
Лившке Равне (словенечки: Livške Ravne) — населба во Општина Кобарид во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Зилберхаузен
Зилберхаузен (Silberhausen) — општина во округот Ајхсфелд, во Тирингија, Германија.
Јудеоарамејски јазик
Јудеоарамејски јазик — збирен поим за неколку јазици што се под влијание на хебрејски јазик, како на пример арамејски јазик и новоарамејски јазик. Овој јазик спаѓа во групата на семитски јазици и во подргупата на источни арамејски јазици. Арамејските како и хебрејските јазици спаѓаат во групата на семитски јазици, и двете групи на јазици имаат многу заеднички одлики. Од околу VII век п.н.е. арамејскит јазик станал на еден начин службен јазик на Блискиот Исток. Овој јазик бил користен од страна на дипломатијата и трговците но не и од Евреите. Така, за меѓусебно разбиране помеѓу овие два народа со текот на времето бил создаден овој јазик.
Денешни дијалекти
Judeo-arameiska
Жоао Ваз Кортереал
Животопис
Во 1474 добил имот на Азорските Острви, поради откривање земја која е наречена Terra Nova do Bacalhau (Нова земја бакаларите). Постојат мислења дека тоа било Њуфаундленд. Неговите синови, Гаспар Кортереал и Мигел Кортереал, исто така биле истражувачи на брегот на Канада.
Можно е да ја открил Америка дваесет години пред Колумбо. Бидејќи не постојат сигурни докази, тврдењата за неговите откритија истануваат остануваат да бидат шпекулации.
Широка Лака
Широка Лака е село во најјужниот дел на Бугарија, сместено во општина Смољан, Смољанска област. Прогласено е за архитектурен и фолклорен резерват и лежи во средниот дел на планините Родопи. Оддалечено е 23 км северозападно од градот Смољан, 16 км од Пампорово и 22 км југоисточно од Девин.
Доминантна и традиционална религија во селото е православието, а населението изнесува 573 жители (септември 2005). Местото лежи на 1,206 м надморска висина, а градоначалник е Александар Каврошилов. Постои од 17 век, а го основале Бугарите кои бегајќи од Отоманците нашле засолниште тука, за да не бидат исламизирани.
Брник
Брник — раселено село во Општина Новаци, во областа Мариово, во околината на градот Битола.
Потекло и значење на името
Првпат името на селото било запишано како Прник во турски документи во век. Името веројатно доаѓа од исчезнатиот збор брна што имал значење на „калливо место“ или од брвник што се поврзува со старословенскиот збор брвно што означувал греда.
Според друга теорија е дека името на селото доаѓа од неговата поставеност на теренот, односно од опколеноста на селото со ридови.
За името на селото постои и легенда која кажува за еден човек кој имал три сина. Тројца ги паселе своите стада овци и кози на денешната местоположба на трите села Маково, Рапеш и Брник. Оној што ги чувал своите стада на местоположбата на Брник имал многу кози со брни под брадата, па оттаму дошло и името.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во битолскиот дел на областа Мариово, на источната падина на Селечка Планина, а од левата страна на Црна Река. Брник се наоѓа во северниот дел на територијата на Општина Новаци. Селото е ридско, на надморска височина од 740 метри. Од градот Битола е оддалечено 40 километри, додека од општинското средиште Новаци е оддалечено 28 километри.
До селото се стигнува преку регионалниот пат 1311, кој води преку Маково и Рапеш. Од регионалниот асфалтен пат се исклучува земјен пат во должина од четири километри. Со вода за пиење се снабдува од една чешма изградена во 1942 година. Исто така, постојат и неколку кладенци, кои во сушните периоди пресушуваат. Селото никогаш не било поврзан со електрична енергија.
Селските куќи се градени од камен и кал и покриени со камени плочи. Типот на куќите бил едноставен, без некакви стилски белези и скоро сите се слични. Единствената разлика е нивната височина.
Историја
Селото првпат е документирано во турски пописен дефтер од 1568 година.
Брник, како и целото Мариово, не биле зафатени од Илинденското востание.
Сепак, селото било под влијание на грчката вооружена пропаганда, кој ја засилиле својата активност по есента 1904 година. Летото и есента 1905 година, андартските банди го нападнале селото Брник, кога заклале 5 селани, изгореле неколку куќи и уништиле сѐ што нашле во црквата.
Поради активноста на војводата Трајко Кралот, роден во Брник, селото не било поштедувано и од турските аскери. Така, во декември 1909 година, иако тој не ни бил во Мариово, бил испратен аскер од 30 души и двајца жандарми, кои собрале 18 мештани, поблиски и подалечни роднини на Кралот. Тие биле кратко задржани во битолскиот затвор, по што биле ослободени.
Селото заедно со целата област бил особено зафатен од воените дејствија за време на Првата светска војна. Во периодот 1916-1918 се воделе жестоки борби. Во тој период, селото било напуштено од страна на мештаните, кои се вратиле во 1918 година кога започнале да ги обновуваат своите куќи. И денес во селата од оваа област може да се најдат најразлични предмети од војната, како и експлозивни направи.
Во текот на септември 1944 година од Брник биле мобилизирани 20 младинци, кои биле испратени во борбите во Хрватска. Од нив двајца починале.
Во 1945 година во селото бил создаден месен народноослободителен одбор, чиј прв претседател бил Стојко Стојковски.
Стопанство
Атарот има средна големина и зафаќа простор од 15,3 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 815,6 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 578 хектари, а на шумите отпаѓаат само 62,3 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Во минатото, мештаните правеле жито, користејќи ја водата од Брничкиот Поток, каде се наоѓале воденици. Водениците биле користени и од жителите на околните села Маково, Рапеш и Орле, кои во летниот период снемувале вода.
Краток период по Втората светска војна, во селото била создадена селска работна задруга, која никогаш не заживеала.
Население
Јанаки Стрезов во 1880 година забележал дека во Брник живеат 20 семејства со 87 жители. Во 1897 година австроунгарскиот конзул во Битола, Аугуст Крал, забележал дека во Брник живеат 25 семејства со вкупно 114 жители.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Брник живееле 196 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Брник имало 296 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало и е доведено во фаза на наполно раселување. Во 1961 година селото броело 215 жители, а во 1994 година само осум жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Брник живееле 2 жители, сите Македонци.
Денес, во селото повеќе нема постојани жители, откако последниот жител на Брник, Бино Стојановски, починал во 2015 година.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Иселеништво
Најголем дел од селаните се иселиле во градот Битола, во пониските битолски села, но и во Австралија.
Општествени установи
Во селото било изградена училиште во 1952/53 година и било наречено „Петар Делјан“. Пред да биде подигнато училиштето, наставата се одвивала во приватна куќа, која денес не постои. Училиштето работело до 1976 година, до кога и имало деца во селото. Училиштето секогаш работело само до четврто одделение, поради што децата потоа пешачеле по 6 километри во правец за да стигнат на настава во училиштето во соседното село Маково.
Самоуправа и политика
Во век, Брник било село во Мариовската нахија, во Прилепската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Новаци, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел од некогашната Општина Старавина.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Мариово.
Во периодот 1950-1955, селото било дел на тогашната Општина Маково, во која покрај селото Брник, се наоѓале и селата Ивени, Маково, Мојно, Орле и Рапеш.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 0180 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште во селото Рапеш. Во избирачкото место се опфатени населените места: Брник, Рапеш и Ивени.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 62 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 58 гласачи.
PLC управувач
Програмабилен логички управувач (PLC) е дигитален компјутер кој се користи во автоматизацијата на индустриските процеси, како контрола при производството на фабричките погони и ленти. За разлика од другите компјутеризирани управувачи, PLC управувачите се дизајнирани за поголем број на влезно/излезни уреди, работаат на поширок опсег на работни температури, имуни се на електрични шумови(пречки) и отпорни на различни удари и вибрации.
Историја
PLC управувачот беше измислен за да ги задоволи потребите во автомобилската индустрија. Пред измислувањето на PLC-то контролата и производството се вршеа со помош на најразлични релеа, тајмери и поединечни управувачи. Поради краткотрајноста на релеата и нивната потреба од секојдневна надоградба и промена која бараше и искусни електричари а сето тоа резултираше со големи трошоци и губење на време се јави потребата од еден ваков управувач. Веќе во 1968 година одделот за автоматско менување на брзини во Џенерал Моторс излезе со барање за создавање на уред кој ќе ги замени системите од релеа.
Како најдобар предлог бил прифатен предлогот на соработници од гратчето Бедфорд,Масачусетс. Подоцна тие формирале нова компанија за производство, развивање,продажба и сервис на овој нов производ кој тие ја нарекле Модикон(Modular digital controller). Еден од луѓето кои работел на овој проект бил и Дик Морли кој се смета како татко на PLC управувачот. ППодоцна брендот се продавал на неколку компании за денешен сопственик да биде француската фирма Шнајдер Електроникс.
Автомобилската индустрија и денес претставува најголем корисник на овие управувачи.
Едни од најпознатите произведувачи на PLC управувачи се: Сименс, Омрон, АББ, Мицубиши и Џенерал Електрикс.
Особености
Најголемата разлика на PLC управувачите од обичните микроуправувачи и компјутери е што PLC-то е направено за работа при полоши услови како прашина,влага,високи и ниски температури. Тие исто така имаат многу поголем број на порти за приклучување на влезно/излезни уреди. Преку овие уреди PLC-то се приклучува со сензорите и извршните елементи(актуатори). Преку сензорите PLC-то управува со аналогни величини(како притисок и температура) и врши позиционирање на комплексни позициони системи. Преку извршните системи PLC-то управува со електрични мотори, пневматски и хидраулични цилиндри, релеа или соленоиди или пак некои други аналогни уреди.
Разлики со другите управувачи
PLC управувачите својата најголема примена ја ноѓаат во индустријата за што се и соодветно конструирани. На пример микроуправувачот се користи во индустрии каде што се произведуваат стотици или илјадници производи па трошоците за нивното развивање го сносат крајните потрошувачи. Исто така кај овие управувачи нема потреба од препрограмирање и ретко кога крајните корисници ги менуваат нивните програми. Кај PLC-то корисниците односно фабриките се јавува потреба од репрограмирање на нивните програми. Исто така овие управувачи се многу поевтини од секој управувач што би го направила фабриката за своите потреби.
Во PLC-та исто така може да вметнеме и повеќе управувачи со повратна врска од било кој вид.
Дигитални и аналогни сигнали
Дигиталните или дискретните сигнали имаат својство како бинарни прекинувачи, односно доколку вредноста на сигналот е различна од нула уредот е вклучен а дколку е 0 тој е исклучен. На пример копчињата за притискање, прекинувачите за ограничување или фотоелектричните сензори се пример за вакви дигитални сигнали. Дигиталните сигнали се испраќаат или преку пуштање на струја или преку создавање на напон каде што специфична количина означува дека уредот е вклучен. На пример ако еден PLC управувач кој работи на 24V доколку добие напон од над 22V означува дека уредот е вклучен, доколку има напон под 2V означува дека е исклучен. Секој друг напон ќе го третира како недефиниран.
Заразлика од дигиталните сигнали аналогните сигнали се постојани а бидејќи PLC-то во суштина е компјутер и работи само на дигитални сигнали тој врши дискретизација(дигитализација) на аналогните сигнали. И бидејќи користат 16-битни обработувачи целобројните вредности кои може да ги добијат се движат помеѓу -32,768 и 32,767. Така да ако имаме аналоген напон од 0-10V тогаш 10V ќе ни претставува 32 767, 0V ќе ни е 0, а конкретната вредност ќе ни е помеѓу овие два броја и ќе соодветствува на аналогната вредност, се разбира со мали грешки но сосема занемарливи.
PLC Управувачите се помалку чувствителни на пречки(шумови) при работа со напон.
Пример
Да земеме пример дека една фабрика треба да чува вода во резервоар. Водата се црпи од друг систем по потреба, а задачата на нашиот систем е да го одржува нивото на вода во резервоарот.
Користејќи само дигитални сигнали PLC управувачот ќе прима само две вредности од уредите за мерење ниво (резервоарот е полн и резервоарот е празен). Па според тоа управувачот ќе испраќа само две вредности до вентилот од резервоарот (отвори го вентилот и пушти вода и затвори го вентилот). Кога нивото на водата ќе падне ниско и мерачот на ниво ќе констатира дека резервоарот е празен тогаш PLC управувачот ќе го отвори вентилот за да се наполни резервоарот. Кога ќе се наполни резервоарот вентилот ќе се затвори.
При користењето на аналогни сигнали можеме да поставиме сензор за мерење на ниво, кој ќе го активира вентилот при секоја промена на нивото на водата. Во овој случај нивото ќе биде константно цело време но поради честото отворање и затворање ќе страда вентилот кој брзо ќе се расипи.
Заради тоа денес најчесто се користат и двата видови на сигнали и со нивна комбинација се градат мошне успешни управувачки системи.
Системско поврзување
PLC управувачите се познати по огромниот број на врски со кои се поврзуваат со останатите уреди кои се користат во системот. Исто така има можност за поврзување на повеќе PLC управувачи и нивна меѓусебна интеракција преку најразлични сериски и паралелни врски.
Исто така користат повеќе начини за комуникација со човекот, со цел за подобро извршување на работата.
Програмирање
Во раните 80-ти се вршеше програмирање преку посебни програмирачки кутии или посебни терминали каде што програмите се зачувуваа на касети или кертриџи. Зачувувањето на програмите се вршеше на примитивни зачувувачи на меморија. Во поновите системи се вршеше програмирање на личен сметач па програмите се префрлаат во РАМ меморијата на PLC-то.
Исто така усвоен е стандард со кој се дозволува програмирање со некој од следните 5 програмски јазици: FBD(функциски блоковен дијаграм), LD(скалест дијаграм), ST(структуриран текст слично на програмирањето во Паскал), IL(Инструкциска лист, слично на програмирањето во Асемблер) и SFC („Последователен функциски график“)
Windows Internet Explorer
Windows Internet Explorer (порано Microsoft Internet Explorer скратено MSIE или IE) се низа на графички прелистувачи развиени од Microsoft и вклучени како дел од Microsoft Windows линијата на оперативни системи почнувајќи од 1995 година.
Историјат
Неговото прво појавување му било во пакетот со оперативниот систем Windows 95. По неговото прво појавување, излегле и верзии за оперативните системи Мек ОС и јуникс, но сепак опстанала само верзијата за Виндоуз. До 1999. тој бил најзастапен и најшироко користен пребарувач. Во 2006. година имал преку 900 милиони корисници ширум светот. Најновата верзија на Internet Explorer 7 првично била наменета за најновиот оперативен систем Windows Vista, иако тој може да се користи и за верзијата на Windows XP со инсталиран сервисен додаток 2.
Паралелно со развојот на Internet Explorer, биле развиени и други слични пребарувачи, од кои некои на крајот имаат станато вистински конкуренти на Internet Explorer. Денеска најголем конкурент на Internet Explorer е Mozilla Firefox, кој секојдневно придобива сè повеќе и повеќе корисници. Освен Firefox, тука се и останатите доста јаки конкуренти на Explorer како што се Opera, Netscape, Avant и други. Од скорo и новиoт претражувач Google Chrome претставува нов и голем конкурент на ова поле.
Неколкупати да се зборува за стабилноста и сигурноста на Internet Explorer. Откако шестата верзија била искочена во 2001. година, Microsoft не објавил никакви додатоци за неа. Различни компјутерски експерти, велат дека Internet Explorer не е безбеден и дека овозможува лесен премин на разни штетници од интернет. Додека Microsoft има пауза од 5 години поради ова прашање, Mozilla и останатите имаат развиено свои пребарувачи и во поглед на сигурност се сега многу далеку понапред од Internet Explorer. Иако, во светот има голем број на компјутерски корисници кои не знаат многу за овие работи, а Internet Explorer доаѓа со било која верзија на Windows, почнувајќи од верзијата Windows 98, па поради тоа и понатаму тој има многу корисници.
Тековна верзија 9 значајно е унапредена и по изглед и по безбедност, и претставува голема конкуренција за останатите пребарувачи. Една од главните проблеми е тоа што оваа верзија е достапна само за Windows Vista 7.
NGC 6000
NGC 6000 — спирална галаксија во соѕвездието Скорпија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 8 мај 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6000 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 6000 има привидни димензии од 1,9' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 49 м 49,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -29° 23' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 154°.
Други поделби
Проучување на NGC 6000 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56145. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 374; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6790. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 87.
Спортска сала Улкер
Меѓународен спортски комплекс на Фенербахче - Спортска сала Улкер (турски: Fenerbahçe Ülker Spor ve Etkinlik Salonu) — повеќенаменска затворена арена која се наоѓа во Аташахир, Истанбул, Турција. Арената е во сопственост и управувана од СК Фенербахче. Арената има сместивост од 15,000 луѓе за концерти и 13.059 за кошаркарски натпревари, и е домаќин на национални и меѓународни спортски настани, како што се кошарка, одбојка, борење и кревање тегови; како и концерти и конгреси.
Месје 108
Месје 108 (Messier 108, M108) или NGC 3556 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како Месје 108 и NGC 3556 се споменува и како M 108, UGC 6225, MCG 9-18-98, IRAS 11085+5556, CGCG 267-48, CGCG 268-1, KARA 469.
Откривање
Телото е откриено на 16 февруари 1781 година од страна на Пјер Мешен, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 3 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, Месје 108 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 10 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. Месје 108 има привидни димензии од 8,6' х 2,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Апараџита Дата
Апараџита Дата (родена 1970 година) е индиски екологист за диви животни, која работи за фондацијата за зачувување на природата. Нејзиното истражување во густите тропски шуми во Аруначал Прадеш успешно се фокусирало на клунорозите, спасувајќи ги од ловокрадците. Во 2013 година, таа била една од осумте заштитници кои ја добија наградата Витли.
Животопис
Родена во Колката на 5 јануари 1970 година, во 1978 година со семејството се преселила во Лусака, Замбија, каде што нејзиниот татко работел како сметководител. Забележувајќи го нејзиниот интерес за природата, нејзиниот учител на Меѓународното училиште во Лусака и посветил посебно внимание, поканувајќи ја во зоолошкиот клуб на училиштето. По пет години поминати во Африка, семејството се вратило во Индија каде што, по завршувањето на средното училиште, студирала ботаника на Универзитетот „Претседателство“, Колкута. По дипломирањето, таа се приклучила на Институтот за диви животни во Индија каде што магистрирала во екологија на дивиот свет во 1993 година. Додека била на универзитетот, таа се сретнала со друг студент по екологија на дивиот свет, Шарудут Мишра, со кого се омажила во 1999 година.
Потоа започнала на докторски студии на Универзитетот Шаураштра во Рајкот на североисточниот брег на Индија, но работата на нејзината теза ја вратила во Аруначал Прадеш, каде што ја истражувала екологијата на клунорозите во засолништето за дивиот свет Пахуи, успешно завршувајќи го својот докторат. Во него, таа открила дека клунорозите се од витално значење за животната средина бидејќи ширеле семе од дрвја од над 80 видови, некои потполно се потпирале на клунорозите. Таа ги нарекла „земјоделци во шумата“.
Во 2002 година, Дата се преселила во Мисуру на ридовите Шамунди, каде што започнала да работи за програмата за зачувување на природата и програмата за заштита на дивиот свет на Индија, со цел да ги испита ефектите од племенскиот лов врз популацијата на клунорози. Како резултат на контактите со локалните ловџии, таа открила присуство на два вида елени во Индија. Придружувајќи се на нејзиниот сопруг Мишра и биологот за диви животни Мисоре Доресвами Мадхусудан, таа презела експедиција до височините на Хималаите во Аруначал Прадеш каде што откако виделе кинеска коза, пронашле нов вид мајмун наречен Арунахал макаки.
Потоа, Дата започнала со пионерската задача да направи попис на дивиот свет во Аруначал, вклучувајќи мечки, тигри, заматени леопарди и мошусен елен во Националниот парк Намдафа. Таа, исто така, продолжила да ги проучува клунорозите потпирајќи се на помошта на поранешните ловци во Лису и племињата на Њиши. Таа им помогнала да престанат со лов, обезбедувајќи медицинска поддршка, здравствена заштита и градинки за своите деца. Дата го објаснила својот пристап: „Народот Лису е веднаш покрај нас. ''Тие ми покажаа и ми рекоа работи што инаку никогаш не би ги знаела. Мислам дека биолозите од дивиот свет често забораваат колку зависиме од увидот на месното население. За мене, дел од чудата на ова неверојатно место е да се биде таму со Лису, споделување моменти во шумата со нив.“''
Дата и нејзиниот тим биолози исто така им помогнале на луѓето Лису да најдат алтернативни извори на приход преку развивање на маркетинг на нивните ракотворби и атракции на природниот туризам во областа.
Свето Римско Царство
Свето Римско Царство (СРЦ; германски: Heiliges Römisches Reich (HRR), латински: Imperium Romanum Sacrum (IRS), италијански: Sacro Romano Impero (SRI)) — германско царство кое постоело од 962 до 1806 во Средна Европа. Со него владеел царот на Светото Римско Царство. Неговиот карактер се сменил за време на средниот век и раниот нов век, кога моќта на царот постепено заслабнувала во корист на принцевите. Во своите последни векови, тоа било само унија од територии.
Територијата на царството била со средиште во Кралството Германија, а ги вклучувало и соседните територии и во својот врв ги вклучувало и Кралството Италија и Кралството Бургундија. Во најголемиот дел од својата историја, тоа се состоело од стотици мали под-делови, принципати, кнежевства, војводства, слободни царски градови и други.
Во 962 година Отон I бил прогласен за цар на Светото Римско Царство (германски: Römisch-Deutscher Kaiser, Римско-германски цар), иако титулата цар на Светото Римско Царство според традиционалните преданија претходно му била доделена на Карло Велики во 800 година. Отон бил првиот цар на државата кој не и припаѓал на династијата Каролинзи. Последен цар на Светото Римско Царство бил Франц II, кој абдицирал и го растурил царството во 1806 за време на Наполеоновите војни. По седницата во Келн во 1512 година, името било официјално сменето во Свето Римско Царство на германскиот народ (германски: Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation, латински: Imperium Romanum Sacrum Nationis Germanicæ)..
Именување
Терминот sacrum (т.е. “свет” во смисла на “осветен”) бил поврзуван со средновековното Римско Царство од 1157 година, за време на Фридрих I Барбароса (“Свето Царство”, формата “Свето Римско Царство” се користи од 1254 па понатаму). Терминот бил додаден на ја одрази амбицијата на Фридрих при доминацијата над Италија и Папството. Пред 1157 година, тоа се нарекувало само Римско Царство.
Во декрет донесен по Седницата во Келн во 1512 година, името официјално било сменето во Свето Римско Царство на германскиот народ(германски: Heiliges Römisches Reich Deutscher Nation, латински: Imperium Romanum Sacrum Nationis Germanicæ). Оваа форма првпат се користела во документ во 1474 година.
Светото Римско Царство било наречено по Римското Царство и се сметало за негово продолжение. Ова се темели на средновековниот концепт за translatio imperii.
Францускиот просветител Волтер сардонски забележал: “Оваа агломерација која била наречена и сè уште се нарекува себеси Свето Римско Царство, не е ниту свето, ниту римско, ниту царство.”
Каролиншки почеток
Светото Римско Царство гледало на Карло Велики, кралот на Франките, како свој основач, кој бил прогласен за цар на Римјаните на Божик во 800 година од папата Лав III. Со тоа оживеало Западното Римско Царство (латински: renovatio Romanorum imperii), со префрлање на титулата на кралот на Франките. Ова translatio imperii останало како основа за Светото Римско Царство, барем во теорија, сè до неговиот крај во 1806 година.
Царската власт на Каролинзите била оспорувана на почетокот помеѓу владетелите на Западна Франкија (Франција) и Источна Франкија (Германија), а нивните кралеви Карло Ќелавиот (западниот крал) и Карло Дебелиот (источниот крал) ја зеле титулата прв и втор. Сепак по смртта на Карло Дебелиот во 888 година, Каролиншкото Царство се отцепило и никогаш не било вратено. Според Регино од Прим, секој од деловите избирал свој крал од своите благородници. По смртта на Карло Дебелиот, само оние што контролирале територии во Италија биле проласувани до папата. Таквиот последен цар бил Беренгар I од Италија кој умрел во 924 година.
Формирање
Околу 900 година, во Источна Франкија произлегле многу автономни кнежевства (Франконија, Баварија, Швабија, Саксонија и Лотарингија). Откако каролиншкиот крал Лудвиг Детето умрел без наследник во 911 година, Источна Франкија не се обратила до каролиншкиот владетел на Западна Франкија да преземе контрола, туку избрала еден од своите кнезови, Конрад од Франконија, за Rex Francorum Orientalum. На смртната постела, Конрад му ја предал власта и круната на својот главен соперник Хајнрих од Саксонија, кој бил избран за крал на собранието во Фрицлар во 919 година. Хајнрих постигнал крај на војната со Унгарците и во 933 година за првпат ги победил во Битката кај Риаде.
Хајнрих умрел во 936 година, но неговите наследници, Отонската династија, продолжила да владее со источното кралство речиси цел век. Назначениот наследник на Хајнрих, Отон бил избран за крал во Ахен во 936 година. Тој успеал да придуши неколку буни предводени од постариот брат и други предводени од војводи. По тоа, кралот успеал да го контролира назначувањето на војводи и често користел и епископи во администрацијата.
Кралството немало постојан главен град и кралевите патувале од резиденција до резиденција (наречена Kaiserpfalz) за да раководат со работите. Сепак, секој крал користел различни места, а Отон го избрал Магдебург. Кралската титула продолжила да се доделува преку избирање, но кралевите обично успевале да влијаат при изборот, па нивните синови биле избирани уште за време на нивното владеење, со што круната останувала во семејството. Ова се променило по крајот на династијата Салиевци во 12 век.
Во 955 година, Отон извојувал убедлива победа над Унгарците во Битката кај Лехското поле. Во 951 година, Отон и помогнал на Аделаида, кралицата-вдовица на Италија и ги поразил нејзините непријатели. Тој потоа се оженил со неа и ја презел Италија. Во 962 година, Отон бил прогласен за цар од папата. Оттогаш, работите на Германското Кралство биле поврзани со италијанското и со Папството. Крунисувањето на Отон за цар ги направило германските кралеви наследници на Царството на Карло Велики, со што преку translatio imperii ги направило нив наследници на Стариот Рим.
Ова исто така го обновило конфликтот со источниот цар од Цариград, особено откако синот на Отон, Отон II (967-83) ја присвоил назнаката imperator Romanorum. Сепак, Отон бил поврзан со истокот преку брак, кога се оженил со византиската принцеза Теофано. Нивниот син Отон III, го насочил своето внимание на Италија и Рим и користел многу дипломатија, но умрел млад во 1002 година, а бил наследен од неговиот роднина Хајнрих II, кој се фокусирал кон Германија.
Кога Хајнрих II умрел во 1024 година, Конрад II, прв од Салиевците, бил избран за крал во 1024 година, по кратка дебата меѓу војводите и благородниците, кои постепено ќе се развијат и претворат во изборни кнезови.
Борба за инвеститурата
Кралевите често назначувале епископи во администрацијата и често одредувале кој ќе биде назначен со верска титула. За време на Клинијачките реформи, ова мешање сè повеќе се сметало за несоодветно од Папството. Папата-реформатор Григориј VII решил да се спротивстави на таквата практита, со дошло до оваа Борба за инвеститурата со кралот Хајнрих IV (владеел 1056-1106), кој го отфрлил мешањето на папата и ги убедил своите епископи да го екскомуницираат папата, кого го нарекол по неговото родено име “Хилдебранд”, а не по неговото избрано име “Григориј VII”. Папата пак, го екскомуницирал кралот, го прогласил дека е симнат од власта и ги поништил заклетвите на верност кои ги дал на Хајнрих. Кралот ја изгубил сета политичка поддршка и бил принуден на оди до Каноса во 1077 година, со што ја му била отстранета екскомуникацијата по цена на понижувањето. Во меѓувреме, германските принцеви избрале друг крал, Рудолф од Швабија. Хајнрих успеал до го победи но набрзо се соочил со нови востанија, обновена екскомуникација и бунтови од неговите синови. Неговиот втор син, Хајнрих V, успеал да постигне договор со папата и епископите во 1122 година на Вормскиот конкордат. Политичката моќ на Царството се одржала но конфликтот ги покажал границите на моќта на еден владетел, особено во споредба со Црквата и му го одзела на кралот сакралниот статус кој претходно го имал. И папата и германските принцеви се покажале како главни играчи во политичкиот систем на Царството.
Династијата Хоенштауфен
Кога династијата на Салиевците завршила со смртта на Хајнрих V во 1125 година, принцевите одлучиле да не избираат некој од таа линија и наместо тоа го избрале Лотар, умерено силниот, но стар саксонски војвода. Кога тој умрел во 1138 година, принцевите повторно ја одредувале границата на кралската моќ; тие не го избрале миленикот на Лотар, неговиот зет Хајнрих Гордиот од династијата Велфи, туку Конрад III од династијата Хоенштауфен, блиски роднини на Салиевците, што довело до судири меѓу династиите кои траеле повеќе од еден век. Конрад им ги зел териториите на Велфите, но по неговата смрт во 1152 година, него го наследил неговиот внук Фридрих I Барбароса и склучил мир со Велфите и му вратил смален дел од неговите поседи на неговиот роднина Хајнрих Лавот.
Владетелите од династијата Хоенштауфен сè повеќе им ја делеле земјата на министеријалите (ministerialia), поранешни службеници, за кои Фридрих се надевал дека ќе бидат полесни за работа. Иако на почетокот тие биле користени за воена служба, оваа нова класа на луѓе подоцна ќе биде основата за подоцнежните витези, уште еден темел на царската моќ. Друга важна одлука била донесена кај Ронкалја (Пјаченца), а тоа било воспоставувањето на нов мир (Landfrieden) за сите во Царството, обид да се смират приватните караничи меѓу војводите, но исто така било обид тие да можат да одговараат пред правниот систем на надлежност и јавно обвинителство за кривични дела-претходник на модерниот концепт “владеење на правото”. Друг нов концепт за тоа време бил систематското основање на нови градови, и од царот и од војводите. Делумна причина за тоа е експлозијата на населението, но и за да се концентрира економската моќ на стратешки локации, за разлика од постоечките градови кои биле поранешни римски утврдувања и постари епископии. Градови кои биле основани во 12 век се Фрајбург, економскиот модел за многу понатамошни градови, и Минхен.
Фридрих бил прогласен за цар во 1155 година и го нагласил “римското” во во Царството, како обид да ја оправда царската моќ независно од онаа на се посилниот папа. Царското собрание на полињата на Ронкалја во 1158 година повторно ги присвоило царските права со референца од Јустинијановиот Законик. Царските права се сметале како regalia по Борбата за инвеститурата, но биле наведени за првпат кај Ронкалја. Овој список вклучувал јавни патишта, тарифи, ковање пари, собирање на казни и инвеститура, давањето и одземањето на титули. Овие права биле досега експлицитно вкоренети во Римското право, далекусежен уставен акт.
Политиката на Фридрих била главно насочена кон Италија, каде се судрил со се побогатите и слободоумни градови од северот, особено Милано. Тој се вмешал во уште еден конфликт со Папството со неговата поддршка на еден од помалите кандидати наспроти папата Александар III (1159-81). Фридрих поддржувал неколку антипапи пред да се смири со Александар во 1177 година. Во Германија, царот постојано го штител Хенри Лавот од жалбите на неговите соперници и градови (што бил случајот со Минхен и Либек). Поддршката на Хајнрих за политиката на Фридрих била еднообразна и во една критична ситуација за време на војните во Италија, Хајнрих ја одбил молбата за помош на царот. По неговото враќање во Германија, огорчениот Фридрих започнал постапка против војводата, со што тој добил јавна забрана и сите територии му биле одземени.