cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Базилика Свети Петар
Внатрешност
Базиликата е со должина од 220 метри, ширина од 110 метри и висина од 113 метри. Според должината, таа била, и е најголемиот христијански храм во светот. Во централниот дел од базиликата се наоѓа статуа на Свети Петар која датира од 8 век, и истата се смета дека била направена од страна на Арнолфо ди Камбио. Освен тоа, се смета и дека оваа статуа има магична моќ и според тоа голем број на христијански верници од целиот свет доаѓаат за да ја допрат истата. Внатрешно, куполата има висина од 119 метри и пречник од 42 метри. Таа лежи на четири столба. Во нишата на еден од столбовите се наоѓа статуа на Свети Лонгин, висока пет метри. Таа била направена од страна на Бернини. Овде се наоѓа и катедрата на Свети Петар, која исто така е дело на Бернини. Над столицата на Свети Петар се наоѓа Светиот Дух. Десно од овде се наоѓа надгробниот споменик на папата Урбан VIII, како и на папата Павле III кои биле изработени од страна на некој ученик на Микеланџело Буонароти. Во првата капела десно се наоѓа делото на Микеланџело, Пиета која била изработена кога тој имал само 25 години. До него се наоѓа дрвено распетие кое се препишува на Пјетро Кавалини. Следува надгробниот споменик на Матилда Каноска, изработен од страна на Бернини и неговите ученици. Таа била првата жена која била погребена во таа црква.
Плоштад Свети Петар
Источно од базиликата се наоѓа плоштадот Свети Петар (италијански: Piazza di San Pietro). Плоштадот бил изграден во периодот од 1656 до 1667 година од страна на архитектот Бернини во барокен стил. На локацијата на плоштадот низ историјата се наоѓал циркусот на Нерон. Во времето кога започнала изградбата на новиот плоштад, од античкиот период останал само обелискот кој датира од 13 век п.н.е. односно од времето на Стар Египет и истиот во Рим бил донесен во 37 година во времето на владеењето на римскиот цар Калигула. Обелискот е висок 25.5 метри, а доколку се смета и крстот кој бил поставен на врвот, неговата висина изнесува 40 метри. Тој е втор најголем обелиск во светот кој е зачуван до денешно време. Се смета дека на ова место бил распнат апостол Свети Петар. Освен обелискот, на плоштадот се наоѓа и фонтана која била изградена во 1613 година.
Гробови и остатоци
Во базиликата Свети Петар се наоѓаат повеќе од сто гробови, од кои повеќето во Ватикан Грото, под базиликата. Тие вклучуваат 91 папа, како и гробовите на Свети Игнатиј Антиохиски, Отон II, Џовани Пиерлуиџи да Палестрина, Џемс Франсис Едвард Стјуарт и неговите два сина, Исто така тука се закопани Марија Клементина Собиеска, сопруга на Чарлс Едвард Стјуарт, кралицата Кристина од Шведска, која абдицирала од нејзиниот престол со цел да го прифати католицизмот, и грофицата Матилда од Тоскана, поддржувач на папата во текот на т.н. Борба за инвеститурата. Последниот погреб во базиликата бил на Јован Павле II, на 8 април 2005 година.
Кулите и нартексот
Во кулите на двете страни од фасадата се наоѓаат два часовници. Часовникот од лево е електричен, кој датира од 1931 година. Нејзината најстара камбана датира од 1288 година. Еден од најважните богатства на катедралата е мозаикот поставен над централната надворешна врата. Наречен „Navicella“, кој е создаден врз основа на дизајнот на Џиото (почетокот на 13 век) и претставува брод кој ја симболизира христијанската црква.
Најсеверната врата е „Светата порта“ која, по традиција, е отворена само за јубилејни години и некои свечени церемонии. Портата е направена од бронза и датира од 1950 година од страна на Вико Консорти. Над неа стои натписот: PAVLVS V PONT MAX ANNO XIII и GREGORIVS XIII PONT MAX. Новата комеморативна плаката гласи:
Aрхијереи на базиликата од 1053 година
Список на архијереи на Базиликата Свети Петар
Синлабахос
Синлабахос — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Интернет протокол телевизија
IPTV (Internet Protocol Television, македонски: Интернет Протокол Телевизија) е систем каде дигиталната телевизија се трансмитува преку Internet Protocol. Може да се каже дека ИПТВ е телевизија која наместо да биде пренесувана преку стандадните предаватели се предава низ интернет мрежата. Доволно е да се има телефонска линија и АДСЛ за да може да се употребува оваа услуга.
Најчесто ИПТВ доаѓа во пакет со Video on Demand или со VoIP. Комерцијалното спојување на ИПТВ, VoIP и интернет пристапот уште се нарекува "Трипл Плеј" сервис. ИПТВ користи двонасочен дигитален сигнал кој се пренесува преку телефонска линија или интернет врска и сет-топ-бокс (STB, т.е. рисивер) кој е програмиран со специјален софтвер.
ИПТВ сервисите можат да се класифицираат во три основни групи:
ИПТВ се разликува од генералните интернет-засновани или веб-засновани мултимедијални сервиси поради процесот на стандардизација кој е во тек (на пр., Европскиот институт за телекомуникациски стандарди - European Telecommunications Standards Institute - ETSI), и преферентните сценарија на вопсоставување во претплатнички - засновани телекомуникациски мрежи со високо брзинкси канали на пристап во просториите на крајниот корисник преку сет-топ боксови (STB) или друга клиентска опрема.
Дефиниции
Историски гледано, многу различни дефиниции за ИПТВ се појавиле, како дефинициите за елементарни стримови преку IP мрежи, транспортни стримови преку IP мрежи и голем број на системи од приватна сопственост.
Официјалната дефиниција одобрена од страна на фокус групата на Меѓународната унија за телекомуникации на ИПТВ (International Telecommunication Union focus group on IPTV - ITU-T FG IPTV) е следната:
Уште една официјална и подетална дефиниција на ИПТВ е онаа дадена од страна на ИПТВ експлоративната група на Алијансата за телекомуникациско индустриски решенија (Alliance for Telecommunications Industry Solutions - ATIS) во 2005:
"ИПТВ се дефинира како безбедно и веродостојно доставување на видео за забава и слични сервиси до претплатници. Овие сервиси можат да вклучуваат, на пример, телевизија во живо, видео-на-барање (VоD) и интерактивна телевизија (ITV). Овие сервиси се доставуваат преку агностична на пристап, мрежа со комутација на пакети, која го користи IP протоколот за транспорт на аудио, видео и контролни сигнали. Спротивно на видео преку јавен интернет, со ИПТВ имплементацијата, мрежната безбедност и ефикасност тесно се управувани за да се обезбеди супериорно искуство на забава, што резултира со привлечна бизнис околина за содржинските услужници, рекламаторите и сличните клиенти."
Една дефиниција за корисничката ИПТВ е за еден или повеќе програмски транспорт стримови (multiple program transport streams - MPTS), кои се проследуваат до изворот од истиот мрежен оператор, кој ја поседува или директно контролира „последната милја“ до просториите на потрошувачот. Оваа контрола над испорака овозможува гарантиран квалитет на сервис (QoS), а исто така му овозможува на услужникот да понуди подобро корисничко искуство, како што е подобар програмски водич, интерактивни сервиси итн. Во комерцијалните околини, ИПТВ широко се употребува за дистрибуција на телевизија во живо, видео playout канали и видео-на-барање (VoD) материјал преку LAN или WAN IP мрежните инфраструктури, со контролиран квалитет на сервис (QoS).
Дискусија на ИПТВ
Еден telco ИПТВ сервис е вообичаено доставуван преку инвестирана добро заштитена мрежа, која е внимателно конструирана за да обезбеди ефикасна достава, со доволно голем пропусен опсег, на големи количини мултикаст видео сообраќај. Повисокиот мрежен квалитет, исто така, овозможува лесна испорака на висококвалитетна SD или HD телевизиска содржина во претплатничките домови. Ова ја прави ИПТВ, по дифолт, претпочитана платформа за испорака на премиум содржини. Сепак, инвестицијата за еден telco да изгради од крај-до-крај ИПТВ сервис може да биде значителна.
Локалните ИПТВ, што се користат од страна на претпријатијата за аудио-визуелна AV дистрибуција во нивните компаниски мрежи се обично засновани на мешавина од:
Архитектура на видео серверска мрежа
Во зависност од мрежната архитектура на семрежен услужник (ISP), постојат два главни типови на видео серверска архитектура, која може да се користи за ИПТВ воспоставување: централизирана и распределена.
Централизираниот архитектoнски модел е релативно едноставно и лесно управливо решение. На пример, како што сите содржини се складирани во централизирани опслужувачи, нема потреба од сеопфатен содржинско дистрибутивен систем. Централизираната архитектура е обично добра за мрежа која обезбедува релативно мал VoD сервис, има соодветен пропусен опсег во јадрото и до крајните корисници и има ефикасна мрежа за достава на содржина (Content Delivery Network - CDN).
Дистрибуираната архитектура е исто толку размерлива како централизираниот модел, но сепак има предности во искористеноста на пропусниот опсег и инхерентни системско управувачки одлики кои се неопходни за управување на поголема серверска мрежа. Операторите кои планираат да постават релативно голем систем, затоа треба да размислат за воведување на дистрибуиран архитектонски модел уште од самиот почеток. Дистрибуираната архитектура бара интелигентни и софистицирани технологии на дистрибуција на содржина за да се зголеми ефикасната испорака на мултимедијални содржини преку мрежите на услужниците.
Домашни мрежи за ИПТВ дистрибуција
Обично, резеденцијалните порти кои овозможуваат поврзување со широкопојасната мрежа на пристап не се сместени во непосредна близина на ИПТВ STB-от. Ова сценарио ќе стане почеста појава, како што услужниците ќе почнат да нудат сервисни пакети со повеќе STB-и по претплатник.
Традиционалните домашни мрежни технологии, како Ethernet и 802,11 не овозможуваат добро решение за да се обезбеди поврзување помеѓу портата и секој STB. Повеќето домови денес не се со Етернет кабел во секоја соба; и инсталирањето на нови Етернет кабли е скапо за услужниците и непожелно за потрошувачите. Безжичните технологии како 802,11 се оптимизирани за податочна трансмисија, но вообичаено не го обезбедуваат квалитетот на сервис потребен за ИПТВ апликациите.
Мрежните технологии кои го користат постоечкото домашно жичено поврзување (како што се електричните водови, телефонските линии или коаксијалните кабли  )) станаа популарно решение за овој проблем, иако фрагментацијата на пазарот на жиченото домашно вмрежување го лимитираше порастот на овој пазар.
Во декември 2008 година, ITU-T ја усвои препораката G.hn (исто така позната како G.9960), којшто е стандард на следната генерација на домашни мрежи, којшто специфицира заеднички PHY/MAC кој може да работи врз било кое домашно жичено поврзување (електрични водови, телефонски линии или коаксијални кабли).
IMS архитектура за ИПТВ
Постои растечки напор за стандардизација на употребата на 3GPP IP мултимедија подсистемот (IMS) како архитектура за поддршка на ИПТВ сервсис во носителите мрежи. Двете ITU-T и ETSI работат на т.н. "IMS-засновани ИПТВ" стандарди (на пр. ETSI TS 182 027 ). Придобивките на овој пристап се очигледни: носителите ќе можат да нудат глас и ИПТВ сервис преку истата основна јадрена инфраструктура и имплементацијата на сервиси комбинирајќи ги конвенционалните TV сервиси со телефониски одлики (на пример, caller ID на TV екранот).
Протоколи
ИПТВ ги опфаќа и телевизијата во живо (multicasting) и складираното видео (video-on-demand, или VoD) сервисите. Плејбекот на ИПТВ содржина има потреба од личен сметач или STB поврзан со телевизор. Видео содржината е типично компресирана користејќи или MPEG-2 или MPEG-4 кодек и потоа испратена во транспортен MPEG стрим, доставен преку IP мултикаст во случај на телевизија во живо или преку IP уникаст во случај на видео на-барање. IP Multicast претставува метод во кои информациите може да бидат испратени до повеќе компјутери во исто време. H.264 (MPEG-4) кодек сè повеќе се користи за замена на постариот MPEG-2 кодек и овозможува телевизија со висока резолуција (HDTV). Во стандардните ИПТВ засновани системи, примарните протоколи кои се користат се:
Ограничувања
Поради тоа што ИПТВ-то бара пренос на податоци во реално време и користи интернет, постои можност сликата да се изгуби или да се замрзне поради квалитетот на интернет врската. Пред сè ова зависи од брзината на интернетот. Препорачани типови на интернет за ИПТВ се кабелски, АДСЛ или ФиОС.
ИПТВ во Македонија
Во Македонија, на 17 ноември 2008 година, официјално започна да функционира ИПТВ сервисот од страна на Македонски Телеком под името MaxTV.
Дудин Дол (Свети Николе)
Дудин Дол  — археолошко наоѓалиште во Свети Николе Наоѓалиштето претставува населба и некропола од римско време. Се наоѓа на околу 4,5 км јужно од градот, на една благо закосена тераса. При подигањето на лозовите насади, со длабокото орање на површината бил исфрлен голем број фрагменти од керамички садови, како и градежен камен различен по големина, облик, состав и обработеност, веројатно од темели на објекти. Во јужниот дел на терасата бил откриен и разнесен од механизацијата гроб од типот циста. На површината се најдени повеќе рачни мелници од камен и пирамидални тегови од керамика. Наодите се чуваат во Народниот музеј во Св.Николе.
NGC 3445
NGC 3445 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3445 се споменува и како UGC 6021, MCG 10-16-23, CGCG 291-11, IRAS 10515+5715, VV 14, Arp 24, KCPG 256A.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3445 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 3445 има привидни димензии од 1,6' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 3445 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32772. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 46; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3826. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 673.
Користена литература
Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Стар завет
Стар завет — христијански назив за збирка списи кои Евреите и христијаните ги сметаат за свети, а се состои од книги на Законот, историски книги, поетски и поучни книги, книги на големите и книги на малите пророци. Во времето на Христос, веќе целиот Стар завет бил напишан и прифатен од еврејската заедница. Последната книга, Малахија, била завршена околу 430 година п.н.е. Стариот завет од Христовото време бил во формат од 22 до 24 книги (бидејќи повеќе книги биле споени) и бил во целосна согласност со денешниот Стар завет составен од 39 книги, а не ги содржел апокрифните т.е. девтероканонски книги. Исто така, списокот на овие свети книги го утврдил и синодот во Јамнија (лат. Јаmnia) околу 90 година н.е. Апокрифните списи биле напишани после Малахија и биле прикачени на старогрчкиот превод на хебрејскиот Стар завет, наречен Септуагинта, околу 200-150 година п.н.е. Овие книги православните и римокатолиците ги нарекуваат девтероканонски, а протестантите апокрифни книги.
Стариот завет е дел от Библијата, која ги опфаќа сите 39 книги, напишани пред појавата на Христос. Стариот завет е пишуван во текот на 1000 години.
Книги од Стариот завет
Првата книга од Стариот завет, Битие (Создавање; Прва книга Мојсеева), е напишана измеѓу 1445 - 1405 п.н.е. од страна на Мојсеј, а последната книга од Стариот завет, Малахија, е напишана измеѓу 433 - 424 п.н.е. од страна на Малахија. Изворните јазици на кои се напишани Старозаветните книги се: хебрејски и арамејски (одредени делови).
На следнава табела е прикажано кога и од кој се напишани Старозаветните книги: Сите книги на Стариот завет можеме да ги поделиме во пет групи: Кај проширената (православна и католичка) Библија, во Стариот завет има дополнителни 11 книги, таканаречени Девтероканонски т.е. Апокрифни книги: Овие книги не се прифаќаат како канонски од страна на јудаизмот и Евангелско-протестантските цркви. Причините поради кои Евреите и Евангелско-протестантските цркви не ги признаваат Старозаветните Девтероканонски/Апокрифни книги, се следниве:
Постанок на Стариот завет
Најстарите книги во Библијата се Петте Мојсееви книги. Бог не само што заповедал да се напише Библијата, туку и ги извршил подготовките за нејзиното пишување. Мојсеј бил дете на еврејски родители и преку многу чудни околности стасал до царскиот дворец. Се стекнал со голема мудрост во најдобрите школи во Египет и така бил оспособен подоцна да го води еврејскиот народ и да ги пишува светите книги. Тој не пишувал раководејќи се според својата мудрост и волја, туку Бог го инспирирал со Својот Дух, за да може пишувањето да биде без грешка.
Модерните теолози денес тврдат дека Мојсеј не ги напишал овие пет книги кои се нарекуваат според неговото име, туку дека тие се дело на друг автор кој ги нарекол така затоа што Мојсеј е главната личност во нив. Самата Библија го негира ваквото толкување, бидејќи во 2. Мојсеева книга, 24:4 стои запишано: „И ги напиша Мојсеј сите зборови Господови...“ По Мојсеј, старозаветните книги ги пишувал Исус Навин и уште неколку други автори. Подоцна, пророкот Самуил основал пророчка школа и, веројатно, тие пророци ги препишувале библиските книги. Царевите Давид и Асаф и неколку други автори ги напишале Псалмите, а Давидовиот син Соломон ги напишал Книгите на мудроста. Езра, во 5 век пред Христос, со помош на Неемија ги составил сите старозаветни книги во една целина, наречена „канон“ (мерило) и само тие книги смееле да се читаат во еврејските синагоги. Помеѓу книгите на Стариот завет не влегле „апокрифите“, бидејќи биле сметани за книги кои не биле инспирирани од Светиот Дух.
Бидејќи израелскиот народ долго време бил во ропство, постепено се одучувал од својот јазик, па се покажала потребата за преведување на Стариот завет на сродниот арамејски јазик. Овој превод се вршел под контрола на книжниците. Арамејскиот јазик бил светски јазик во текот на еден милениум. Околу 250 година пред Христос, грчкиот јазик станал многу познат, бидејќи Грција во тоа време била светска сила. Многу Евреи биле расеани по целото грчко царство, па и тие имале силна желба да читаат од Светото Писмо за големиот и силен Бог. Оттаму и нивната желба да се преведе Библијата и на грчки јазик. На тој превод работеле 70 луѓе, па затоа и преводот бил наречен „Септаугинта“ (LXX). Овој превод уживал голем углед како помеѓу Евреите, така и помеѓу првите христијани.
Содржина
Стариот завет е откровението на еден номадски народ, кој се движел околу Средоземното Море, меѓу Евроазија и Африка, по течението на реките Еуфрат, Тигар и Нил, а себе се нарекувал Израелов. Во Стариот завет се појавуваат околу педесетина различни литературни видови: митови, химни, молитви, историски записи, љубовна поезија, есеи, хронологија на родови, басни, реалистични приказни, разни изреки и друго. Приказните раскажуваат за верата, борбите, надежите и поразите на ликовите од еврејската заедница. Стариот завет се дели на три основни делови: Историски книги (од 1. Мојсеева книга до книгата за Естера), Поучни книги (од книгата за Јов до Песната над песните) и Пророчки книги (од Исаија до Малахија). Најстарите книги во Библијата се Петте Мојсееви книги.
Втората Мојсеева книга изобилува со чудесни настани: претворање на горката вода во слатка, стапот во змија, правење сув пат среде Црвеното Море. Но, најважен дел од оваа книга е моралниот кодекс на однесување или Десетте божји заповеди, кои Мојсеј ги добива на Синајската Гора.
Делот наречен Поетски и поучни книги е најинтересен од литературна гледна точка. Содржи пет книги со различни содржини, а најдраматична е Повеста за Јов, во која се зборува за Божјата правда. Јов бил „непорочен и праведен“, и немало друг како него на Земјата. Дошол Сатаната кај Бог, и Бог му рекол да внимава на Јов, зашто е многу побожен и чесен. Сатаната одговорил дека е лесно да се биде чесен кога се има толку имот, здрави деца и сè што сака. Вистинската вера се докажува кога ќе му се одземе тоа на Јов, па прашање е дали тој уште ќе го слави Бога. Тогаш Бог се согласил Сатаната да го искуша Јов, само врз него да не крева рака и да не му ја зема душата. Тука почнуваат несреќите за Јов: ја губи стоката и слугите (Јов 1:14-17), а децата му загинуваат (Јов 1:18-19). На сето ова Јов одговара: "„Гол излегов од утробата на мајка ми, и гол ќе се вратам. Господ даде, Господ зеде. Благословено да биде Господовото име!“ - Јов 1:21"Потоа Сатаната повторно оди кај Бога и добива дозвола да го искуша Јов со страшни рани по телото (Јов 2:1-7). После тоа, дури и сопствената жена на Јов му вели да Го проколне Бога и да умре (Јов 2:9). А Јов на тоа ѝ одговара:"„Говориш како безумна. Зар доброто да го примаме од Бога, а злото да не го поднесуваме?“ - Јов 2:10"И тогаш започнува филозофската расправа за Божјата справедливост меѓу Јов и неговите пријатели. Се изнесуваат разни тврдења за казните на Бога и нивната намена. Во оваа книга, се алудира на следново прашање: „Зошто вистинските верници кои живеат богоугоден живот страдаат? Зошто Бог го дозволува тоа?“. Бог сакал да го докаже карактерот на вистинските верници, пред Сатаната и сите демони, ангели и луѓе. Бог дозволи Јов да биде искушуван од Сатаната и со тоа ја докажа Својата поента: Без разлика колкаво ќе биде страдањето на верникот или колку неразбирливо и незаслужено изгледа тоа, спасителната вера не може да се уништи!. На крајот од приказната, Бог го благословува Јов, и му враќа двојно од сè што изгубил (Јов 42:10-17).
Многумина филозофи ја користат оваа библиска приказна за да расправаат на темата: Божја правда. Кјеркегор и Колаковски пред сè се занимавале со прашањето: „Зошто Творецот, во чии раце стои сè, би му се докажувал на Сатаната?“ Колаковски напишал пародија на ова дело под наслов „Разговори со ѓаволот“, а Гете ја искористил како вовед во својот Фауст.
Песна над песните се вбројува меѓу најдобрите поетски остварувања на древните литератури. Таа е во форма на дијалог, и низ седум пеења е даден цел развој на љубовта. За разлика од двете искривени крајности на аскетската апстиненција и похотливата перверзија надвор од бракот, древната љубовна песна на Соломон ја возвишува чистотата на брачната наклонетост и романса. Песната ги засилува и е паралелна со другите делови од Светото Писмо што го прикажуваат Божјиот план за брак, вклучувајќи ја убавината и светоста на сексуалната интимност помеѓу сопругот и сопругата. Песната стои рамо до рамо со другите класични стихови од Светото Писмо што зборуваат на оваа тема (1 Мој. 2:24; Пс. 45; Изр. 5:15-23; 1 Кор. 7:1-5; 13:1-8; Еф. 5:18-33; Кол. 3:18-19; 1 Пет. 3:1-7). Посланието до Евреите ја доловува сржта на оваа песна: „Бракот да се почитува од сите, и брачното легло да се пази неосквернето; а блудниците и прељубниците ќе ги суди Бог“ (Евр. 13:4).
како печат на раката своја
зашто љубовта е силна како смрт
а љубомората тврда како гроб!
Песна над песните 8:6"
После комплетирањето на Стариот завет, имало отприлика 400 години на тишина, во кои Бог ниту зборел преку некого, ниту пак боговдахновал некого да напише Божјо слово. Таа тишина прекинала со доаѓањето на Јован Крстител, кој почнал да прогласува дека ветениот Господ и Спасител дошол.
Пророците јасно зборувале за Новиот завет (Ерм. 31:31-34; Езк. 36:25-27) и за Месијата, чијашто жртва ќе овозможи Новиот завет да се воспостави (Иса. 9:6-7; 53:1-12).
Требел (појаснување)
Требел може да се однесува на:
Сулејман Челебија
Сулејман Челебија (Süleyman Çelebi, (1377–1411) бил син на османлискиот султан Бајазит I и владетел на дел од Османлиското Царство во периодот до 1411 година во текот на Отоманската граѓанска војна (1402-1414).
Поврзано
Solimano I
Александар Минченков
Александар Минченков (руски: Александр Викторович Минченков, роден на во ) — руски фудбалер кој во моментот настапува за екипата на ФК Локомотив Москва.
Александар Минченков својата професионална кариера ја започнал во 2008 година како играч на ФК Локомотив Москва. Во сезоната 2009/2010 бил на позајмица во ФК Динамо Брјанск.
Рогенсторф
Рогенсторф (Roggenstorf) — општина во округот Северозападен Мекленбург, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Хајредин-паша
Хајредин-паша (туниско-арапски: خير الدين باشا التونسي   Хајр ед-Дин Паша ет-Тунси; تونسلى حيرالدين پاشا; Tunuslu Hayreddin Paşa; c.  1820 - 30 јануари 1890 година) — османлиско-туниски политичар, кој е роден во черкеско семејство. Прво служејќи како беглербег на османлиски Тунис, тој подоцна стигнал до високата функција Голем везир на Отоманската Империја. Тој бил политички реформатор во периодот на растечко европско достигнување.
Уставот и Големиот совет
Реформскиот устав, објавен во 1861 година, создал нови установи на власта, особено советодавно и законодавно тело наречено Меџлис ал-Акбар или Голем совет. Првиот што служел како нејзин претседател бил Хајредин, назначен од бегот. Сепак, силни опозиции и фракциони интриги на постојното раководство, во голема мерка во режирани од долгогодишниот Големвезир, Мустафа Хазнадар, брзо се развиле што ја направи ситуацијата неизводлива за да преовлада реформската агенда. Мустафа исто така бил татко на Јанина и новиот тешт (дедо) на Хајредин. Наместо тоа, да ги смести овластувањата, Хајредин ја напуштил функцијата доброволно во 1862 година.
Неговата книга: Најсигурноот пат
За време на неговото доброволно прогонство во Европа, тој го научил францускиот јазик. Таму од прва рака го забележал стилот и начинот на политика на иновативниот Запад. Неговата книга Aqwam al-Masālik fī Ma'rifat Aḥwāl al-Mamālik [Најсигурниот пат до знаење во врска со состојбата на земјите] правел споредба меѓу европските и муслиманските држави. Во него тој предложил стратегии за управување и ги споредил европските политички системи. Исто така, тој артикулирал начин за да се следат за да се постигнат неопходните реформи.
Прва коњаничка дивизија (Кралство Југославија)
Првата коњаничка дивизија на Кралската југословенска армија била формирана во 1921 година, веднаш по создавањето на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, кое станало Кралство Југославија во 1929 година. Во мирно време се состоеше од два штабови на коњаничка бригада кои командуваа со вкупно четири полкови. Беше дел од југословенската 1-ва армиска група за време на инвазијата на Југославија од Втората светска војна, предводена од Германија, во април 1941 година, со воена организација која наведе штаб на една коњаничка бригада која командуваше со два или три полка и борбени и поддржувачки единици на дивизиско ниво.
Хајредин-паша
Неговата книга: Најсигурноот пат
Книгата советува умерен курс, усвојувајќи одбрани западни програми и техники додека ги одржува туниските традиции. Тој апелирал директно до муслиманските свештеници, улемата и истакнал дека елитната владејачка класа треба да служи како управители на благосостојбата на народот.
Комисија за меѓународни финансии
Во 1869 година тој станал првиот претседател на Меѓународната комисија за финансии во Тунис, создадена за управување со приходите и расходите на владата.
Како Голем везир во Цариград
Во 1878 година, Хајредин бил поканет од отоманскиот султан да се пресели во Цариград за владина служба. Тој првично работел во Комисијата за финансиска реформа во текот на 1878 година, кога бил обвинет за модернизација на даночниот и буџетскиот процес на империјата. Добивајќи ја довербата на султанот, тој наскоро бил назначен за Голем везир на Отоманската империја за краток период, од 4 декември 1878 до 29 јули 1879 година. Брзо станал огорчен како "странец" од императорската политичка класа. "„Хајредин-паша од Тунис“ беше „килав говорник на [турски] јазикот“ кој „дошол на позицијата голем везир во 1878 година. И покрај тоа што имал фер команда на пишан арапски и француски јазик, неговите потчинети не можеле да одолеат да го исмеваат неговиот осмалинско турски.“" За да ги унапреди своите реформски политики, Хајредин повикал странска поддршка за да ја израмнат неговата политичка позиција и за да стекне одредена независност на дејствување. Сепак, тој можел да постигне малку; Покрај тоа, оваа стратегија довело до негово отуѓување на султанот и негово прилично брзо разрешување. Во 1882 година тој ја одбил понудата за втор мандат како Голем везир.
Прва коњаничка дивизија (Кралство Југославија)
Заедно со остатокот од Кралската југословенска армија, 1-та коњаничка дивизија започна да се мобилизира на по државен удар. Три дена подоцна, додека мобилизацијата не беше завршена, Германците започнаа воздушна кампања и серија прелиминарни операции против југословенските граници. До крајот на следниот ден, штабот на коњичката бригада на дивизијата и сите коњанички полкови на дивизијата беа одвоени на должност со другите формации на Првата армиска група. Дивизискиот штаб и единиците на дивизиско ниво останаа во околината на Загреб до, кога им беше дадена наредба да воспостават одбранбена линија југоисточно од Загреб до реката Сава, со пешадиска и артилериска поддршка. Дивизијата започнала да се распоредува за оваа задача дури кога германската 14-та панцирска дивизија го зазел Загреб. Дивизискиот штаб и сите придружни единици потоа беа заробени од вооружените хрватски групи од петтата колона, или се предадоа на германските трупи. Кралството на Србите, Хрватите и Словенците било создадено со спојувањето на Србија, Црна Гора и јужнословенските населени области на Австро-Унгарија на 1 декември 1918 година, непосредно по Првата светска војна. Војската на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците беше формирана за одбрана на новата држава. Таа беше формирана околу јадрото на победничката Кралска српска армија, како и вооружените формации подигнати во региони кои порано беа контролирани од Австро-Унгарија. Многу поранешни австроунгарски офицери и војници станаа членови на новата армија. Од самиот почеток, слично како и другите аспекти на јавниот живот во новото кралство, војската била доминирана од етничките Срби, кои ја гледале како средство со кое се обезбедува политичка хегемонија за големото српско малцинство.
Развојот на армијата беше попречен од лошата економија на кралството, а тоа продолжи во текот на 1920-тите. Во 1929 година, кралот Александар го променил името на државата во Кралство Југославија, во тоа време војската била преименувана во Кралска Југословенска армија. Буџетот на армијата остана густ, а како што се зголемија тензиите низ Европа во текот на 1930-тите, стана тешко да се обезбеди оружје и муниција од други земји. Следствено, во времето на избувнувањето на Втората светска војна во септември 1939 година, Кралската Југославенска армија имаше неколку сериозни слабости, кои вклучуваат потпирање на влечени животни за транспорт и големата големина на нејзините формации. Овие одлики резултираа со бавни, непоколебливи формации, а несоодветното снабдување со оружје и муниција значеше дека дури и многу големите југословенски формации имаат мала огнена моќ. Генералите кои биле посоодветни за рововските војни од Првата светска војна биле комбинирани со армија која ниту била опремена ниту обучена да се спротивстави на пристапот со комбинирано оружје што брзо се движи што го користеле Германците во нивните инвазии на Полска и Франција.
Слабостите на Кралската Југославенска армија во стратегијата, структурата, опремата, мобилноста и снабдувањето беа влошени од сериозното етничко неединство во Југославија, што произлегува од дведецениската српска хегемонија и придружниот недостаток на политички легитимитет постигнат од централната власт. Обидите за решавање на неединството дојдоа премногу доцна за да се осигура дека Кралската Југославенска армија е кохезивна сила. Активноста на петтата колона исто така беше во сериозна загриженост, не само од хрватскиот националист усташ, туку и од словенечките и етничките германски малцинства во земјата.
Организација за мир
Првата коњаничка дивизија била коњичка формација формирана веднаш по создавањето на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците и била дел од армискиот борбен поредок формализиран во 1921 година, во тоа време се состоел од четири полкови. Според прописите издадени од Кралската Југославенска армија во 1935 година, 1-та коњаничка дивизија беше со седиште во Загреб за време на мир и беше под контрола на коњаничката команда во Белград, како и Втората коњаничка дивизија, која се наоѓаше во југоисточниот Југославија во Ниш. Единиците на дивизијата беа управувани од мешавина од персонал со полно и со скратено работно време. Во време на мир, 1-та коњаничка дивизија се состоела од:
Организација за време на војна
Воената организација на Кралската југословенска армија беше утврдена со прописи издадени во 1936-1937 година, кои воведоа барање да се подигне трета коњаничка дивизија за воена служба. Силата на коњаничката дивизија била 6.000–7.000 луѓе. Теоретското воено воспоставување на целосно мобилизирана југословенска коњаничка дивизија беше:
Секој коњанички полк требаше да се состои од четири коњанички ескадрили, ескадрила со митралези и инженерска ескадрила. Непосредно пред војната, беше направен неуспешен обид за моторизирање на 1-та коњаничка дивизија, но тоа беше спречено од недостаток на моторен транспорт и дивизијата во голема мера остана формација на коњ во текот на своето постоење. Првата коњаничка дивизија, исто така, никогаш не била опремена со планираната моторизирана противтенковска батерија, и дивизискиот артилериски баталјон во голема мера бил опремен со парчиња од старките од Првата светска војна. Две мирновременски компоненти на дивизијата, Штабот на 2-та коњаничка бригада и 3-от коњанички полк, беа наменети да се приклучат на другите формации кога тие беа мобилизирани, така што основната борбена формација на 1-та коњаничка дивизија беше првата. Коњаничка бригада, која командува со 2-ри, 6-ми и 8-ми коњанички полк.
План за распоредување
Во случај на војна, југословенските планери ја гледаа 1-та коњаничка дивизија како резерва за Првата армиска група. Првата армиска група била одговорна за одбраната на северозападна Југославија, при што подредената 4-та армија го бранела источниот сектор долж унгарската граница, а 7-та армија стационирана долж германската и италијанската граница. Првата коњаничка дивизија требаше да биде распоредена околу Загреб. Десно од 4-та армија беше 2-та армија од 2-та армиска група, границата што се протегаше од источно од Слатина преку Пожега кон Бања Лука, а на левото крило на 7-та армија, Јадранскиот брег го бранеше Командата за крајбрежна одбрана.. Со планот за одбрана на Југославија, Првата армиска група беше распоредена во кордон, 4-та армија зад реката Драва помеѓу Вараждин и Слатина,  и 7-та армија по граничниот регион од Јадранот на запад до Горња Радгона во истокот. Планерите процениле дека на коњаничките формации ќе им требаат четири до седум дена за да се мобилизираат.
Мобилизација
По немилосрдниот притисок од Адолф Хитлер да се приклучи на силите на Оската, Југославија го потпишала Тројниот пакт на 25 март 1941 година. Два дена подоцна, воен државен удар ја собори владата што го потпишала пактот и била формирана нова влада под команда на воздухопловните сили на кралската југословенска армија, Армијски генерал Душан Симовиќ. Новата влада не повикала општа мобилизација до 3 април 1941 година, поради страв да не го навреди Хитлер и на тој начин да забрза војна. Истиот ден со пучот, Хитлер ја издаде Директивата 25 на Фирерот, која бараше Југославија да се третира како непријателска држава; на 3 април, беше издадена Фиреровата директива 26, со детали за планот за напад и командната структура за инвазијата, која требаше да започне на 6 април.
Според југословенскиот историчар Велимир Терзиќ, на 6 април мобилизацијата на дивизијата се одвивала бавно поради малиот број на регрути кои се пријавиле на должност и лошото обезбедување на животни и возила. Голем дел од силите на дивизјата биле наменети за одвојување на една од формациите на 4-та армија, одред Ормозки.
Операции
Одземена од повеќето од своите подредени единици, 1-та коњаничка дивизија останала во резерва во близина на Загреб во текот на првите неколку дена од борбите. На 10 април, поради критичната ситуација на фронтот на 4-та армија, дивизијата беше насочена да го земе под своја команда 110-от пешадиски полк и независниот артилериски баталјон и да се одбрани од премини од 110 km се протега на реката Сава меѓу Јасеновац и Загреб, при собирање на лудаци и организирање отпор. Овие наредби беа брзо престигнати со брзиот напредок на 14-та панцирска дивизија кон Загреб кога изби од нејзиниот мост преку реката Драва кај Закани на унгарската граница. До 19:30 часот на 10 април, водечките елементи на 14-та панцирска дивизија стигнале до предградијата на Загреб, покривајќи речиси 160 km во еден ден. Вооружените усташки групи од петта колона и германските трупи ја разоружале дивизијата и нејзините придружни единици пред да можат да воспостават каква било кохерентна одбрана долж Сава.
На 15 април, беа добиени наредби дека е договорен прекин на огнот и дека сите трупи на ВКЈ треба да останат на своето место и да не пукаат врз германскиот персонал. По доцнењето со пронаоѓањето на соодветните потписници за документот за предавање, југословенската врховна команда безусловно се предаде во Белград, делотворно во 12:00 часот на 18 април. Југославија тогаш била окупирана и распарчена од Оската; Германија, Италија, Унгарија, Бугарија и Албанија анектираат делови од нејзината територија. Речиси сите хрватски членови на дивизијата земени како воени заробеници набрзо биле ослободени од Германците; 90 отсто од оние што беа приведени за време на војната беа Срби.
Саат-кула (Кичево)
Саат кулата се наоѓала на свиокот на патот кој води кон калето, но од страната на музејот и поранешното кино Партизан. На тоа место сѐ уште се познаваат темелите на овој претставителен објект од минатото на градот. Ѕвоното со кое ги отчукувал часовите потекнува од кнежинскиот манастир. Истото е спасено и денес се наоѓа во храмот Св. Петар и Павле. За механизмот се смета дека е сочуван во некој од дуќаните од чаршијата. Реставрацијата на Саат Кулата е возможна со донација, веројатно од организациите кои се грижат за османлиското наследство на просторите на некогашното Османлиско царство, како на пример „Тика“. Реставрацијата би била дел од целокупниот проект за реставрација на тврдината Китино Кале.
Требел (река)
Требел (Trebel) – река во Западна Померанија, област во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, во Германија. Реката е долга околу 75 километри. Погендорфер Требел (извира во Клајн Царневанд) и Кронхорстер Требел (извор во Витенхаген) се изворите на реката и се спојуваат во Гримен. Потоа, реката тече близу Квицин, Блинде Требел се влева во неа близу Францбург, поврзана е со реката Рекниц преку канал близу Трибзес, се спојува со реката Варбел близу Басендорф (дел од Дајелсдорф), потоа ја создава историската граница помеѓу Мекленбург и Померанија и се влева во реката Пене близу Демин. Ибицграбен, Ибицбах и Ротер Брикенграбен се канали кои ги поврзуваат реките Требел и Пене близу нивното устие.
Научен консензус
Научен консензус е колективното расудување, положба и мислење на научната заедница за одредена дисциплина или предмет на проучување. Консензусот повлекува општ договор, иако тоа не мора секогаш да биде едногласност. Научниот консензус не е сам по себе научен аргумент, ниту пак е дел од научниот метод, меѓутоа, сепак тој може да се основа како на научните аргументи, така и на научниот метод.
Консензусот обично се постигнува преку комуникација која се остварува преку конференции, процесот на публикација, репликација (репродуцибилни резултати од другите научници) и рецензија. Сите тие водат до ситуација во која научниците од определена област лесно можат да разберат дека таков консензус постои, но образложувањето на неговото постоење на луѓето кои не се дел од науката (или од соодветната дисциплина) е тешка задача, бидејќи нормалните научни расправи околу деталите би можеле да делуваат како предизвикување (оспорување) на консензусот за овие луѓе. Повремено, научните институти објавуваат посебни изданија во кои накратко се изложува тековниот консензус „во“ и „надвор“ од научната заедница. Во случаи кога постојат малку контроверзии за предметот на проучување, востановувањето на тоа што е консензусот е доста лесен процес.
Научниот консензус може да биде искористен во јавните или политички расправи по прашања кои се јавуваат спорни во јавната сфера, но не и во рамките на научната заедница, како биолошката еволуција  или отсуство на врска меѓу вакцинацијата и аутизмот.
NGC 1513
NGC 1513 — планетарна маглина во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1513 се споменува и како PK 165-15.1, CS=9.4.
Откривање
Објектот е откриен на 13 ноември 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Солана де Риоалмар
Солана де Риоалмар — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
NGC 1513
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1513 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10 m. NGC 1513 има само една позната привидна димензија, која изнесува 2,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 9 м 17 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 30° 46' 35".
Други поделби
Проучување на NGC 1513 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 95; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3336. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1253.
Повеќегодишно растение
Повеќегодишно растение (или многугодишно растение) — растение што живее над две години.
Овие растенија, особено малите цветни растенија, растат и цветаат на пролет и лето, па венеат на есен и зима. Напролет повторно излегуваат од истото наместо нови растенија од семиња, како кај едногодишните. Овие се нарекуваат „тревести“. Ова зависи и од локалните климатски услови: едно растение што е повеќегодишно во својата автохтона средина, во друга може да бара садење секоја година од семе или исечени изданоци.
Животен циклус
Повеќегодишните растенија можат да бидат краткотрајни (само неколку години) или долготрајни, како дрвата што знаат да достигнат старост од 4000 години. По висина се движат од неколку милиметри, па сè до над 100 метри. Тука спаѓаат најразлични растенија од папрати и џигерници до мошне разновидните орхидеи и треви.
Растенијата што цветаат и раѓаат плодови само еднаш се нарекуваат „едноплодни“, но највеќето повеќегодишни растенија се повеќеплодни, т.е. цветаат и се оплодуваат многупати во својот животен век.
Состав
Повеќегодишните растенија имаат израстоци што им овозможуваат да се прилагодат на условите од година во година по пат на вегетативно размножување наместо раѓање семиња. Вакви израстоци се луковиците, кртулите, дрвенестите крошни, ризомите и други. Може да имаат и такви стебла или крошни што им даваат да преживеат во период на мирување долж студената или сувата сезона во годината. Едногодишните растенија произведуваат семе за да го продолжат својот вид со ново поколение додека сезоната е погодна, а семињата ја преживуваат студената или сува сезона за да почнат да растат кога ќе дојде погодно време.
За разлика од тоа, многу повеќегодишни растенија преживуваат при крајно неповолни услови: некои се приспособени на топли и суви услови, а други на студени. Овие растенија вложуваат доста ресурси во нивното прилагодување и најчесто не цветаат и не даваат семиња во првите неколку години. Многу од повеќегодишните растенија имаат релативно големи семиња, што може да биде предност, бидејќи поголемата садница по ‘ртењето е посилна од соседните растенија и побрзо развива листови за фотосинтеза. Едногодишните растенија пак, произведуваат многу семе бидејќи умираат на крајот од сезоната на раст, додека повеќегодишните можат да се оплодуваат во текот на многу години.
Раст
Во потопли и попријатни клими, повеќегодишните растенија растат постојано. Во појасите со годишни времиња или сезони, растењето се одвива само во погодната сезона. На пример, во умерените појаси растението ќе расте и цвета во топлите месеци, а лисјето им венее во зима. Овие растенија се листопадни, и повторниот раст се темели врз постоечкото стеблено ткиво. Во многу делови на светот годината има само сува и дождовна сезона наспроти топла и студена. Кај некои видови зеленилото останува преку целата година - овие се нарекуваат зимзелени.
Бидејќи корењата им се заштитени слабоко во земјата, повеќегодишните растенија се мошне отпорни на пожари. Тревестите повеќегодишни растенија издржуваат мошне високи температури и поларни зими, со помалку чувствителност од дрвата и грмушките.
Погодности во земјоделството
Иако најголем дел од човештвото се храни со семе од едногодишни растенија, повеќегодишните култури имаат разни полезни особини. Бидејќи корењата им се длабоки и разгранети, овие растенија ја држат почвата спречуваат ерозија, го задржуваат растворениот азот и не му даваат да ја затруе почвата и површинските води, и се посилни од коровот (намалувајќи ја потребата од хербициди). Поради овие одлики, агрономите во последно време прават напори за нивна поголема застапеност во полјоделството со што би дошло до создавање на нови земјоделски важни повеќегодишни култури. Вакви примери се повеќегодишниот ориз и средниот пиреј.
Живеалишта
Повеќегодишните растенија се доминантни во многу екосистеми на копно и во слатка вода, а слабо застапени во морските живеалишта (со само неколку примери како морската трева Zostera во плитаците). Тревестите повеќегодишни растенија особено преовладуваат во услови каде има премногу пожари за да живеат дрва и грмушки, (највеќето растенија во прериите и степите), а предоминираат и во тундрите, кои се престудени за дрва. Речиси сите шумски растенија се повеќегодишни, вклучувајќи ги дрвата и грмушките.
Поврзано
בוטניקה - מונחים