cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Одржливост
Управување на човековата потрошувачка
Главна причина за директното човеково влијание врз животната средина е човековата потрошувачка. Ова влијание може да се намали не само со помала потрошувачка, туку и со правење на процесите на производство, користење и трошење повеќе одржливи. Потрошувачката на добра и услуги може да се анализира и управува на сите нивоа преку ланецот на потрошувачка, почнувајќи со влијанието на поединечниот избор за начин на живот и шаблоните на потрошувачка, преку потребата на ресурси за одредени добра и услуги, влијанието на економските оддели, преку националните економии сè до светската економија. Анализата на видовите на потрошувачка го поврзува користењето на ресурсите со еколшките, социјалните и економските влијанија на нивото или контекстот што се истражува. Идеите за пресметано користење на ресурсите (вкупните ресурси потребни за производство на некој производ или услуга) интензитетот на ресурсите и нивната продуктивност се важни алатки за разбирањето на влијанието на потрошувачката. Главни видови на ресурси кои се потребни за човекот се храна, енергија, материјали и вода.
Во 2010 година, Меѓународната Комисија за Ресурси предводена од Програмата за животна средина на Обединетите Нации (UNEP), ја издала првата глобална научна проценка за влијанието од потрошувачката и производството и ги утврдила акциите од најголем приоритет за развиените земји и земјите во развој. Студијата покажала дека повеќето критични влијанија се поврзани со здравјето на екосистемот, човековото здравје и со исцрпувањето на ресурсите. Од гледна точка на производство, утврдено е дека процесот на согорување на фосилните горива најмногу влијае на земјоделството и риболовот. Од гледна точка на краен потрошувач, утврдено е дека потрошувачката на домаќинствата во однос на превоз, живеалиште, храна и производи кои користат енергија предизвикува повеќе влијанија од животниот стил врз потрошувачката.
Енергија
За стабилизирање на светската клима ќе биде потребно земјите со висок приход да ја намалат нивната емисија за 60% до 90% од 2006-та до 2050 година, што би требало да го одржи нивото на CO2 на 450–650 ppm (честички во милион) од сегашното ниво од приближно 380 ppm. Над ова ниво, температурите може да се зголемат за повеќе од 2 °C и да се предизвикаат “катастрофални” климатски промени. Намалувањето на сегашното ниво на CO2 мора да се постигне покрај зголемувањето на светската популација и покрај аспирациите на земјите во развој за интензивна висока потрошувачка на енергија како во западните земји.
Намалувањето на емисијата на гасови кои предизвикуваат ефект на стаклена градина, се решава во сите размери, почнувајќи од следење на текот на јаглеродот преку јаглеродниот циклус до комерцијализација на обновливите извори на енергија, развивајќи помалку јаглерод-гладни технологии и транспортни системи и обиди од страна на поединци да водат јаглерод-неутрален начин на живот преку следење на употребата на фосилните горива присутни во сите стоки и услуги што ги користат.
Вода
Безбедноста на водата и безбедноста на храната се неразделно поврзани. Во деценијата од 1951 до 1960 година користењето на вода од страна на човекот било за четири пати зголемено во однос на претходната деценија. Овој брз пораст бил последица на развојот на науката и технологијата кои влијаеле преку економијата - посебно заради зголемување на наводнуваното земјиште, растот на индустрискиот и енергетскиот сектор и интензивната изградба на брани на сите континенти. Ова го променило водниот цуклус на реките и езерата, влијаело на квалитетот на водата и имало значајно влијание на глобалниот воден циклус. Денес речиси 35% од водата која ја употребува човекот е неодржлива, што води кон намалување на водоносните слоеви и намалување на тековите на големите реки: овој процент веројатно ќе се зголеми ако влијанијата на климатските промени станат посериозни, со раст на населението, постепено исцрпување на подземните водотеци и ако залихите станат загадени и нехигиенски. Од 1961 година до 2001 година побарувачката за вода двократно се зголемила, употребата во земјоделството се зголемила за 75%, во индустријата за повеќе од 200% и употребата во домаќинствата за повеќе од 400%. Во 1990-тите било проценето дека луѓето користеле 40-50% од глобално достапната свежа вода во приближна пропорција од 70% за земјоделство, 22% за индустрија, и 8% за домашни потреби со постепено зголемување на вкупната употреба.
Ефикасното управување со водата на глобално ниво се подобрува преку зголемено управување на побарувачката, подобрена инфраструктура, подобрена продуктивност на водата во земјоделството, минимизирање на интензитетот на вода (составна вода) во добрата и услугите, решавање на недостатоците во неиндустријализаните земји, концентрирано производство на храна во области со висока продуктивност и планирање за климатски промени. На локално ниво, луѓето придонесуваат за штедењето на водата преку наводнување со дождовницата и намалување на употребата на водата од водоводот.
Храна
Американската асоцијација за јавно здравје (APHA) го дефинира “одржливиот систем за исхрана” како “систем кој обезбедува здрава храна кој ги задоволува сегашните потреби при истовремено одржување на здрави екосистеми кои ќе обезбедат храна за идните генерации со минимални негативни последици врз животната средина. Еден одржлив систем за исхрана исто така се залага за инфраструктурата на локалното производство и дистрибуција, обезбедува достапна здрава храна, по цена која може секој да си ја дозволи. Покрај тоа, човечки и праведно е да се заштитат земјоделците и другите работници, потрошувачите и заедниците.“ Грижите за влијанието на агробизнисот врз животната средина, како и големиот контраст помеѓу проблемите со прекумерна тежина во западните земји и сиромаштијата и недостатокот на храна во земјите во развој, придонеле за силно движење кон здрава, одржлива исхрана како главна компонента на вкупната етичката потрошувачка. Ефектите врз животната средина од различните видови на исхрана зависат од многу фактори, вклучувајќи го односот на конзумирана растителна и животнска храна и начинот на производство на храна. Светската здравствена организација издала извештај за глобална стратегија за исхрана, физичка активност и здравје, кој бил прифатен од Светското здравствено собрание во мај 2004 година. Во овој извештај се препорачува средоземната диета која е поврзана со здравје и долг живот и е со мали количини на месо, богата со овошје и зеленчук, мали количини на шеќер, сол и на заситени масни киселини; традиционален извор на масло во медитеранот е маслиновото масло, богато со мононезаситено масло. Јапонската диета е исто така богата со јагленохидрати и е со мали количини на масло. Двете диети се со мали количини на месо и на заситено масло, а богати со мешункасти плодови и други зеленчуци; тие се поврзани со ретка појава на болести и мало влијание врз животната средина.
На глобално ниво влијанието врз животната средина на агробизнисот е насочено преку одржливо и органско земјоделство. На локално ниво постојат различни движења кои работат кон локално производство на храна, поефикасно користење на недоволно искористеното земјиште и домашните градини вклучувајќи пермакултура, урбана хортикултура, локална храна, готвена храна, одржливо градинарство и органско градинарство.
Одржлива морска храна е морска храна добиена со ловење или одгледување која може да го одржи или зголеми производството во иднина без да да ги загрози екосистемите од кои е добиена. Движењето за одржлива морска храна зазема сè поголем замав бидејќи сè повеќе луѓе стануваат свесни за прекумерниот риболов и еколошки деструктивните методи на риболов.
Материјали, отровни супстанции, отпад.
Со порастот на светската популација и изобилството, се зголемила и употребата на разни материјали во обем, разновидност и транспорт. Ова вклучува суровини, минерали, вештачки хемикалии (вклучувајќи опасни супстанции), производи, храна, живи организми и отпад. Пресметано е дека до 2050 година човештвото може да конзумира 140 милијарди тони на минерали, руди, фосилни горива и биомаса годишно (трипати повеќе од сегашната количина) доколку стапката на економски пораст не се намали во однос на стапката на потрошувачка на природните ресурси. Граѓаните на развиените земји конзумираат во просек 16 тони од овие четири главни ресурси по глава на жител (достигнувајќи до 40 или повеќе тони по лице во некои развиени земји со ниво на потрошувачка многу поголемо од она што веројатно е одржливо).
Одржливото користење на материјали ја иницирало идејата за дематеријализација, претварајќи го линеарниот пат на материјалите (екстракција, користење, исфрлање на отпад) во кружен тек на материјалите кој повторно ги употребува истите материјали колку е можно повеќе, слично како кружењето и повторното користење на отпадот во природата. Овој пристап е поддржан преку управувањето со производите и зголемените анализи за проток на материјалите на сите нивоа, особено за поединечните држави и глобалната економија. Употребата на одржливи биоматеријали кои потекнуваат од обновливи извори и можат да се рециклираат се претпочита повеќе од употребата на необновливите материјали од гледна точка на животниот циклус.
Производството на синтетички хемикалии се зголемило како последица на стимулот што го добило за време на Втората светска војна. Производството на хемикалии вклучува се, почнувајќи од хербициди, пестициди, ѓубрива па сè до хемикалии во домот и опасни супстанции. Покрај зголеменото испуштање на гасови во атмосферата кои предизвикуваат ефект на стаклена градина, хемикалии кои предизвикуваат особена загриженост се: тешките метали, јадрениот отпад, хлорофлуорокарбонатите, отпорните органски загадувачи и сите штетни хемикалии способни за биоакумулација. Иако повеќето синтетички хемикалии се безопасни, потребно е внимателно тестирање на новите хемикалии, во сите земји, поради негативни еколошки и здравствени последици. Формирано е меѓународно законодавство за справување со глобалната дистрибуција и управувањето со опасните материи. Секоја економска активност произведува материјали кои можат да се класифицираат како отпад. За да се намали отпадот, индустријата, трговијата и владата ја имитираат природата претворајќи го индустриски произведениот отпад во ресурс. Дематеријализацијата е поддржана преку идеите за индустриска екологија, екодизајн и користење на еколошки етикети. Покрај добро познатото “намали, повторно употреби и рециклирај,“ купувачите ја користат нивната куповна моќ за етичка потрошувачка.
Економско значење
Од една страна, одржливоста “се однесува на одредување на множеството на активности кои треба да се преземат од страна на денешните генерации за да не се намалат можностите на идните генерации за уживање во степенот на потрошувачка, изобилие, бенифиции или благосостојба што го уживаат луѓето денес.” Одржливоста се поврзува со економијата преку општествените и еколошките последици од економска активност. Одржливост на економија претставува: “...опширно толкување на еколошката економија каде еколошките променливи и проблеми се основни, но се дел од повеќедимензионално гледиште. Општествените, културните, здравствените и монетарните / финансиските аспекти мора да се вклучат во анализата.” Како и да е, концептот за одржливост е многу поопширен од концептите за одржлив принос на благосостојба, ресурси или профитна стапка. Во денешно време, просечната потрошувачка на луѓето по глава на жител во земјите во развој е одржлива, но бројот на населението се зголемува и поединците се стремат кон западно-ориентиран начин на живот со висока потрошувачка. Населението во развиените земји незначително се зголемува, но стапката на потрошувачка е неодржлива. Предизвикот на одржливоста е да се стави под контрола и да се управува потрошувачката во западниот свет и истовремено да се подигне стандардот на живот во земјите во развој без притоа да се зголеми користењето на ресурси и влијанието врз животната средина. Ова мора да се оствари преку користење на стратегии и технологии кои ќе ја раскинат врската помеѓу економскиот раст од една страна и уништувањето на околината и исцрпувањето на ресурсите од друга страна.
Еден извештај на UNEP предложил “зелена економија” дефинирана како економија која “ја подобрува човековата благосостојба и социјалната еднаквост, додека значително ги намалува ризиците по животната средина и еколошките недостатоци”; која “не поддржува ниту едно политичко гледиште повеќе од друго и се залага за да се минимизира прекумерното трошење на природниот капитал.” Извештајот потенцира три клучни наоди: “дека позеленувањето не само што создава зголемување на изобилието, посебно во поглед на заедничките еколошки придобивки или природниот капитал, но исто така (во период од шест години) создава повисока стапка на раст на бруто-домашниот производ”; дека “постои нераскинлива врска помеѓу искоренувањето на сиромаштијата и подобреното одржување и заштита на еколошките добра, што произлегува од приливот на придобивки од природниот капитал кој сиромашните директно го добиваат”; “во преминот кон зелена економија, ќе се создадат нови работни места, што со тек на време ќе ја надмине загубата на работни места во “кафеавата економија”. Но сепак, во транзицијата постои период на губење на работни места, што бара инвестиција во повторно оспособување и повторно образување на работната сила”.
Одредени се неколку клучни области за анализа и реформа на економијата: влијанијата врз животната средина од слободниот економски раст; последиците од третирањето на природата како економски извор без граници; како и можноста за економија која предвид повеќе ќе ги земе општествените и еколошките последици од поведението на пазарот.
Природата како дел од економското опкружување
Економската важност на природата се потенцира со употребата на изразот екосистемски услуги за да се нагласи влијанието на пазарот врз сè повеќе реткиот природен свет кој веќе не може да се нарече бесконечен и слободен. Во принцип, како што удобностите или услугите стануваат се поретки, нивната цена расте, што делува како ограничување кое предизвикува скромност, технички иновации и алтернативни производи. Сепак, ова се однесува само на производите или услугите што спаѓаат во пазарниот систем. Бидејќи екосистемските услуги во главно се сметаат за економско опкружување, тие немаат цена и поради тоа се прекумерно искористени и деградирани, состојба која понекогаш се нарекува “Заедничка Трагедија”.
Еден пристап за оваа дилема бил обидот да се “присвојат” овие “опкружувања“ со примена на пазарни стратегии како екоданоци и стимулации, продажба на дозволи за јаглерод и охрабрување за плаќање на екосистемските услуги. Валутите на заедниците поврзани со трговските системи за локална размена (LETS), економијата на подароци и временското банкарство исто така се промовирани како начини на поддршка на локалните економии и животната средина. Зелената економија е уште еден пазарен обид за решавање на прашањата за еднаквост и за животна средина. Глобалната рецесија и низа од други владини политики најверојатно ќе го предизвикаат најголемиот годишен пад на јаглерод диоксид во светот во последните 40 години.
Економска можност
Идејата за одржливоста како бизнис можност довела до создавање на организации како Конзорциумот за Одржливост од страна на Друштвото за организациско учење, Институтот за одржливи бизниси и Светскиот совет за одржлив развој. Истражувањето кое се фокусира на напредни корпоративни водачи кои ја вградуваат одржливоста во комерцијалната стратегија дава модел за водачка компетентност за одржливост. Проширувањето на можностите за одржливите бизниси може да придонесе за создавање на работни места за работниците од тој сектор.
Општествено значење
Проблемите со одржливоста главно се изразени во научна и еколошка смисла, како и во етичка смисла на управување, но воведувањето на промена е општествен предизвик кој бара, покрај другите работи, меѓународно и државно право, урбанистичко планирање и транспорт, локален и поединечен начин на живот и етичка потрошувачка. Врските помеѓу човековите права и човековиот развој, корпоративната моќ и еколошката правда, глобалната сиромаштија и работата на граѓанинот укажуваат дека одговорно глобално население е неодминлив елемент од она што на прв поглед може да изгледа дека е едноставно прашање на личен и морален избор на потрошувачот.
Мир, безбедност, социјална правда
Општествените нарушувања како војна, криминал и корупција ги одземаат ресурсите од оние области кои претставуваат најголеми човечки потреби, го оштетуваат капацитетот на општествата за правење на планови за иднината, и во принцип се закануваат на благосостојбата на човекот и на животната средина. Сеопфатно засновани стратегии за повеќе одржливи општествени системи вклучуваат: развиено образование и политичка еманципација на жените, особено во земјите во развој; поголемо почитување на општествените права, еднаквост помеѓу богатите и сиромашните како во внатрешноста така и помеѓу државите; и меѓугенерациска еднаквост. Исцрпувањето на природните ресурси, вклучувајќи ја и свежата вода, ја зголемува веројатноста за “војна за ресурси”. Овој аспект на одржливоста се нарекува еколошка безбедност и создава јасна потреба за глобална еколошка согласност за управување со ресурсите како што се водоносните слоеви и реките кои ги пречекоруваат политичките граници, и за заштита на заедничките глобални системи како океаните и атмосферата.
Сиромаштија
Главна препрека за постигнувањето на одржливост е ублажувањето на сиромаштијата. Општо прифатено е дека сиромаштијата е еден извор на деградацијата на животната средина. Ова е потврдено со Извештајот на Брутланд Комисијата за Нашата Заедничка Иднина и Целите на Милениумскиот Развој. Според извештајот на Брутланд, “сиромаштијата е главна причина и последица од глобалните еколошки проблеми. Поради тоа, залуден е обидот за справување со еколошките проблеми без поширока перспектива која ќе ги опфати причините за светската сиромаштија и меѓународната нееднаквост.” Личностите кои живеат во сиромаштија во голема мера се потпираат на нивните локални екосистеми како извор за основни потреби (како храна и лекови) и општо здравје. Како што бројот на населението продолжува да се зголемува, се зголемува притисокот врз локалните екосистеми за да се обезбедат основните неопходности. Според Фондот за популација на ОН, големата плодност и сиромаштијата се во тесна врска, најсиромашните земји во светот имаат највисока стапка на плодност како и раст на население. Зборот одржливост исто така широко го користат агенциите за развој и меѓународните добротворни организации во западните земји со цел да ги насочат нивните обиди за намалување на сиромаштијата на начин што е одржлив за месното население и неговата околина. На пример, учењето на сиромашните на постапка како се преработува водата со вриење со ќумур не би се сметало за стратегија за одржливост, додека користењето на ПЕТ дезинфекција на сончева вода би се сметало за таква стратегија. Исто така, најдобрата примена на одржливоста вклучува рециклирање на материјали, како што е употребата на рециклирана пластика како градежен материјал во земји во кои уништувањето на шумите ја опустошило шумската основа на земјата. Друг пример за примена на одржливоста во намалувањето на сиромаштијата е извезувањето на рециклирани материјали од развиените земји во земјите во развој, како на пример мостовите за чија изработка се употребуваат жичени јажиња од контејнерите за транспорт и се користат како пешачки мостови со кои се преминуваат реките во сиромашните рурални области во Азија и Африка.
Човечки населби
Еден пристап за одржливо живеење, претставен со мали урбани транзициски градови и рурални екосела, се залага за создавање на независни заедници основани на принцип на едноставен начин на живеење, кои ја максимизираат самостојноста посебно во производството на храна. Овие принципи, во поголем размер, ја поткрепуваат идејата за биорегионална економија. Овие пристапи често ја користат поделбата на заеднички заснованите знаења за слободно достапните технологии. Други пристапи, лесно засновани на новата урбанизација, успешно го намалуваат влијанието врз околината преку менување на изградената околина, за создавање и зачување на одржливи градови кои поддржуваат одржлив транспорт. Жителите во збиените градски населби возат помалку километри и имаат значително пониско еколошко влијание врз еден цел опсег на мерила во однос на оние кои живеат во големите предградија. Концептот за управување на кружниот тек за употреба на земјиштето бил претставен и во Европа со цел да ги промовира принципите за одржливо користење на земјиштето кои се залагаат за збиени градови и спречување на урбанистичкото ширење и преземање на слободниот простор.
Социјални движења од голем размер можат да влијаат врз изборите на заедницата и врз изградената околина. Едно такво движење се еко-општините. Еко-општините имаат системски пристап, основан на принципите на одржливост. Еко-општинското движење е партиципативно, вклучувајќи членови од заедницата во растечки пристап. Во Шведска повеќе од 70 градови – 25% од сите општини во земјата - присвоиле заедничко множество на “Принципи за одржливост” и систематски ги имплементирале преку нивните општински процеси. Сега има дванаесет еко-општини во САД и Американската Асоцијација за Планирање присвоила цели за одржливост засновани на истите принципи. Постојат многу совети кои се достапни за сите оние кои посакуваат да го намалат нивното лично влијание врз животната средина преку мали, евтини и лесно достижни чекори. Но транзицијата потребна за намалување на глобалната човекова потрошувачка во граници на одржливост вклучува многу поголеми промени, на сите нивоа и области на општеството. Обединетите Нации ја прифатиле главната улога за образовање, и за декада за образовање за одржливиот развој ја прогласиле 2005-2014, со цел да не предизвика сите нас да присвоиме ново однесување и нови навики за да ја обезбедиме нашата иднина. Светскиот Фонд за Природата предлага стратегија за одржливост која го надминува образованието и се справува со основните индивидуалистички и материјалистички општествени вредности директно и зацврстувајќи ја врската на човекот со природниот свет.
Список на државни водачи во 1276 година
Ова е список на државни водачи во 276 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Скакало
Скакало е планинскиот врв на Шар Планина, во северозападниот дел на Република Македонија. Тој е составен дел на Шар Планина и неговата височина е 2.494 метри. Во неговото подножје се наоѓа ледничкото (ледничко) Скакаличко Езеро.
Градешка Планина
Градешка планина зафаќа површина од 56 км2. Нејзиното било е заоблено и од него во нејзиниот северен дел се издигнуваат неколку врвови повисоки од 1 000 м: највисокиот Вршник (1.031 м), Јамички Врв (1.030 м) и Пожар (1.003 м). Кон југ, Градешка планина постепено се спушта во ниската планина Плауш. Кон север и северозапад нејзино продолжение претставува планината Серта (Конечка) додека спојувајќи се со Еленица од север, кон запад продолжува во масивот на Беласица. По нејзините планински страни се развиле неколку постојани и повремени водотеци, од кои најпозната е Градешка Река.
Кале (Орехово)
Кале локално Марково Кале — археолошко наоѓалиште во битолското село Орехово. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 4 км северозападно од селото, на падините на планината Баба, каде на висок рид со зарамнето плато кое зафаќа површина од околу 2 ха, се гледаат ѕидови градени од камен и варов малтер, а се среќаваат и фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
Атака (политичка партија)
Атака (Атака) е националистичка политичка партија во Бугарија. Според некои мислења, Атака е крајнодесничарска партија, а според други - левичарска, според други – крајнолева.
Од своето основање во 2005 до есента 2009 година, партијата е поддржана од ТВ СКАТ и нејзиниот сопственик Валери Симеонов. Партијата взаимства името од политичкото пренос "Атака", која постои во тоа време по телевизија СКАТ со автор и водител новинарот Волен Сидеров. Партијата е парламентарно претставена, издава партиски весник ("Атака") и поседува своја телевизија - "ТВ Алфа". Зазема проруски позиции.
Создавање
Партија Атака е формирана на 17 април 2005 година во Софија, официјално регистрирана во Софискиот градски суд во јули 2005 година. На основачкиот собир на партијата учествуваат над 500 делегати. За претседател на партија Атака е избран Волен Сидеров. Уште во првите месеци по своето создавање, Атака собира голем број симпатизери и членови на партијата. На парламентарните избори во 2005 година партија Атака учествува како Коалиција Атака, заедно со неколку партии и други организации, поради одбивањето на судот да ја регистрира, за да учествува самостојно на изборите.
Позиции
Атака се одределува како антипод на (според мислењето на нејзините водачи) етничката, турска, анти-уставна и сепаратистичка организација Движење за права и слободи (ДПС).
Таму можат да се најдат доста предлози за радикални промени во Уставот на Република Бугарија како институционализиране на Бугарската православна црква и признавање на православието како официјална религија во Бугарија.
Друго барање е за враќање на смртната казна за тешки криминални злосторства, поради фактот на зачестените сурови убиства, голем дел од кои се извршени од т. н. "цигански бандити и мародери" во Бугарија во последните неколку години. Сака се исто целосна воена неутралност на државата, тргнете во никакви воени блокови и излегување од НАТО.
Една од точките на шемата на Атака бара правна формула за поимот "национален предавник", како и строги санкции за хули и присмиват на бугарски национални светињи. Атака сака запирање на нелегалните според нив новини на турски јазик на БНТ (која се издржува од државниот буџет). Волен Сидеров објаснува тоа со фактот дека во Уставот на Бугарија единствениот службен јазик е бугарскиот.
Со својата нова политичка програма, прогласена во почетокот на 2012 година и наречен "Планот Сидеров", ПП Атака тврди дека при враќањето во бугарски раце на златодобива и добива вредни метали воопшто, електро-дистрибуција компании, мобилни телекомуникациски компании и банки, минималната пензија во државата веднаш е можно да стане 500 лв., а минималната плата е можно да стане 1 000 лв. Надворешнополитичката позиција на Атака е проруска и антиамериканска и антинатовска. .
Затворени блокови на АЕЦ "Козлодуј"
По однос на евроинтеграцијата на страницата, Атака е за ревизија на некои од главите во договори за членството на Бугарија во ЕУ, како затворањето на нуклеарката Козлодуј и предоговоряне на неповолна услови за Бугарија. Според водачите на партијата, потпишаните договори за влезот на Бугарија во Европската унија се "национални предавници", токму поради лошо договорените параметри за членство.
Позицијата на Атака за затворањето на нуклеарката Козлодуј е дека тоа е направено не европско барање, а за пари од "шепа неодговорни политики и ... национални предавници". Поименично се покажуваат Иван Костов, Симеон ІІ, Сергеј Станишев, Румен Овчаров, Меглена Кунева.
Со своето барање, ПП Атака упатува на 2 пати пита до Европската комисија, има ли таа одлука за затворање на АЕЦ. Одговорот е: Нема таква одлука.
Пораките на Атака предизвикаа пречки во медиумскиот простор, како нејзиното место во политичкиот спектар е одредувано од крајно лево до крајно десно.
Белене
Во 2012 година Атака, исто како и БСП сака референдум за изградба на нуклеарката "Белене" (таков референдум е одржан подоцна 27 јануари 2013 година). Така тоа се двете парламентарно претставени партии останале, кои го поддржуваат проектот при неодобрување од ГЕРБ, ДСБ и ДПС.
Парламентарна активност
Во 40-то Народно собрание на 15 мај 2007 година парламентарната група на Атака поднела над 25 законот, нацрт, декларации и др., од кои ниту една не е прифатен. Во овој период Атака често е класифицирана како крајна опозиција во парламентот, која нагло се спротивставува на владејачката коалиција БСП-НДСВ-ДПС.
Во месец март 2006 година ПГ на Атака увезува во парламентот за дискусија широко дискутиран "законот за национализација" на најголемите приватизирани претпријатија во Бугарија по месец мај 1992 година, како електродистрибуција компании киноцентъра "Бојана", БТК и др. Мотивот на Атака е дека овие претпријатија биле приватизирани на премногу недооценено цени и преку нетранспарентни договори, како така според зборовите на Сидеров се повредувала бугарската држава. Идејата на Атака вклучува враќање на најголеми претпријатија во рацете на државата и повторното распродавање на некои од нив на реалните цени. Тоа предизвикува доста негативни реакции во парламентот и медиумскиот простор, а некои аналитичари квалификуват самиот закон како "враќање кон комунизмот". На крајот со мнозинството на сите парламентарни групи (без Атака), Народното собрание отфрла законот.
По бројни скандали парламентарната група на Атака през јуни 2006 година се состои само од 13 пратеници.
Во 2006 година станува јасно дека според судот на ревизори, дел од субвенциите кои користела партија "Атака" во 2005 година, се преведени незаконски од страна на министерот за финансии, во кршење на неговата наредба. Според законот, примач е коалиција "Атака" - учествувала на изборите, а откако Петар Манолов од Бугарска национална-патриотска партија ја напушта, некое време формално оваа коалиција немала народни претставници. Прецизира се дека по регистрацијата, партијата е можела да добие субвенции, но би требало да ги побара по утврден ред и не е валидно парите за коалицијата да се доведуваат на партијата. Потоа, по покана од министерот за финансии, на 30 август 2006 година Сидеров враќа средствата во износ од 95 326 лв., кои му се преведени над оние, кои според направените потоа проценки на Судот се вложувале на партија Атака.
Обвинение за тивка поддршка за БСП-ДПС
При гласањето на предлог за влада на БСП во партнерство со ДПС на 29 мај 2013 година, и покрај индикациите од претходната недела дека нема да учествуваат во гласањето во НС, што при отсуство и на ГЕРБ не би дало потребниот кворум за формирање влада, "Напад" не се регистрираат и така седницата на која влада со премиер Орешарски е можно да се гласа, започнува. [21]
Освен тоа што овозможува кворум при гласањето за влада на БСП, Атака не гласа со "не", како гласовите на десницата во парламентот се со 1 повеќе. Владата на Пламен Орешарски е усвоенo од парламентот. Волен Сидеров вели дека обезбедува тивка поддршка на владата на БСП, која подоцна може да повлече.
Атака во Европскиот парламент
Партија Атака е првично претставена во Европскиот парламент од Димитар Стојанов, кој е пратеник во ЕП. Димитар Стојанов е внук на познатиот бугарски писател Радој Ралин и син на сопругата на Сидеров Капка Георгиева. Подоцна тој станува независен член во ЕП. Таму тој неколкупати влезе во вербална расправии со холандската европратеничка Елс де Хрун, која според зборовите на Стојанов искривува идеите и активностите на "Атака" и претставува барањата за еднакви права и обврски како расизам. И покрај сè, Де Хрун повторно обвини "Атака" поттикнување на "омраза кон малцинствата во Бугарија" и поддршка на националсоцијализмот.
Во е-пошта до сите европратеници Димитар Стојанов нападна Ливија Ярока како посочи дека 32-годишната пратеничка е премногу стара за да се зачленува во младински организации. Бугаринот исто напиша дека додека пълничката Ярока присуствува на церемониите и наградување, во Бугарија многу поубави од неа цигански девојки се продаваат како стока, а европските средини молчат за ова прашање. Оваа критика беше одредена од Де Хрун како расистичка, а Атака - како ксенофобична, негира холокаустот, антиеврейска, антитурска и антициганска.
Adria Airways
Adria Airways d.d. е авиокомпанија заснована во Љубљана, Словенија. Adria Airways е национален авиопревозник на Словенија како и регионален член на Star Alliance. Оперира на одредишта низ Европа како и чартер летови до Европа и Блискиот Исток. Главна база на авиокомпанијата е Аеродромот Јоже Пучник Љубљана.
Историја
Авиокомпанијата започна со операции 1961 година, во почетокот како чартер авиокомпанија со авион од типот Douglas DC-6 под името Adria Aviopromet (Adria Airways). Малку подоцна, уште еден ист авион Douglas DC-6 беше купен од KLM. Во 1968 година, авиокомпанијата го промени своето име во Inex - Adria Airways, а исто така во својата флота го додаде првиот авион на млазен погон, Douglas DC-9. Името на авиокомпанијата беше променето кога се здружи со Белградската компанија Interexport, но го врати своето име по завршувањето на договорот во 1986 година. Во раните 80-тите години од минатиот век, Inex - Adria започна со првите регуларни летови, исто така додаде уште еден авион во флотата, McDonnell Douglas MD-80 и стана член на IATA. Најголемиот број од авионите беше употребуван за чартер летови низ Европа. Меѓународни летови беа додадени, во почетокот до Ларнака, во ноември 1983 година. До крајот на 80-тите години, откога го промени името во Adria, додаде уште неколку Airbus A320 авиони. Со распаѓањето на поранешна Југославија, Adria Airways го задржи статусот на национален авиопревозник на Словенија. Во раните 90-ти години, имаше неуспешно преземање на компанијата од страна на Albert Group предводена од Evan Hammer. Во март 1996 година, Adria го заврши својот делумен процес на приватизација. На 23 јули 2002 година, Bombardier Aerospace ја назначи Adria за првa официјално признат авиокомпанија за поправка на авионите од типот CRJ. На 18 ноември 2004 година, Adria Airways влезе во Star Alliance групацијата. Во 2001 година, Adria Airways забележа голем пад во бројот на патници поради терористичките напади на 11 септември во Њујорк, истата година. Компанијата работеше со загуби во следните пет години. Во 2006 година, авиокомпанијата забележа минимален профит и забележа повеќе од еден милион патници на годишно ниво. Во 2007 година, Adria Airways имаше бројка од 1,136,431 превезени патници и профит од 420,000 евра. За 2008 година планирано е 12% пораст на профитот. Компанијата има 592 вработени.
Одредишта
Заклучно со април 2008, Adria Airways лета на овие одредишта:
Маца Карбева
Маца Карбева — работничка, борка во НОБ и делегатка на Првото заседание на АСНОМ.
Учество во НОБ
На напредното работничко движење во Велес му се придружува во времето на Кралството Југославија. Членка е на СКОЈ од 1937, а на КПЈ од јуни 1940.
Активно учествува во НОД од април 1941. До декември 1941 живеела легално, а потоа преминала во илегалство. Како член на Месниот комитет на КПЈ во Велес, работела на организирање на вооружената борба. Во 1942 била член на ПК СКОЈ. Како илегалка работела во Велес, Скопје и други места. Во Скопје е член на МК КПЈ од јуни до крајот на септември 1942. Таа е една од организаторките на НОД во Велес и Велешко. На 26 септември 1942 била затворена и задржана во полиција 20 денови. ПОтоа била интернирана на 6 месеци во село Мугла, Девинска околија – Бугарија. По враќањето од интернација, од мај 1943 работела во Тиквеш на организирање на вооруженото востание како член на Третиот Областен комитет на КПМ. Во 1944 била член на Првиот Областен комитет. Била делегат на Првото заседание на АСНОМ. Носител е на Партизанска споменица 1941 и повеќе одликувања.
Прва организирана прослава на 8 март
Во 1937 година заедно со Вера Андова, Нада Бутникошарева и Румена Хаџи Панзова ја организира првата прослава на 8 март, Меѓународниот ден на жената.
Миодраг Николиќ
Животопис
Окупацијата на Југославија го затекнала како ученик. Бугарскиот фашистички окупатор го протерала од Скопје, во 1941 година. Во 1942 година стапил во Народноослободителната борба. Учествувал во акциите за собирање на материјална и друг вид на помош за партизаните. Во 1944 година стапил во прославената Втора краишка бригада. Како оформен борец бил произведен во чин на заставник. Храбро загинал во 1945 година, во завршните операции за дефинитивното ослободување на Југославија.
Зимски олимписки игри 1924
I Зимски олимписки игри, познати и како Меѓународна недела на зимските спортови (француски: Semaine des Sports d'Hiver) се одржале од 25 јануари до 5 февруари 1924 година во Шамони, Франција, во рамките на Летните олимписки игри, кои истата година се одржале во Париз. Спортските натпревари се одржувале во близина на Шамони, а организатор бил Францускиот олимписки комитет. Меѓународниот олимписки комитет, подоцна ги нарекол први олимписки игри.
Иако уметничкото лизгање било спорт, кој бил дел од Летните олимписки игри во Лондон и Антверпен и хокејот на мраз на игрите во Антверпен. Останатите зимски спортови се ограничени од годишното време, па отсекогаш се одржувале само на Зимските олимписки игри. На состанок на МОК во Лозана во 1921 година, било одлучено во 1924 во Шамони да се организира „меѓународна недела на зимските спортови“.
Церемонија на затворање
На церемонијатана свечено затворање на игрите, била доделена награда за спорт, кој не бил дел од игрите. Имено, Пјер де Кубертен му доделил награда за алпинизам на Шарл Гранвил Брус, кој предводел експедиција, која не успеала да се искачи на Монт Еверест во 1922 година.
Епилог
Во 1974 година бил доделен последниот медал од игрите во Шамони во 1924 година. Андерс Хауген, кој дотогаш се водел како четвртопласиран во скијачки скокови, бил одликуван со бронзен медал. По 50 години, било утврдено дека е направена грешка во резултатот на Торлиф Хауг, кој погрешно го освоил бронзениот медал, па со промената се променил пласманот на овие двајца натпреварувачи.
Спортови
Меали биле доделени во 16 дисциплини во 7 спортови. Според многу извори, спортовите карлинг и воена патрола биле демонстративи. Сепак, во 1924 немало такво именување на спортовите. Во 2006, МОК донесе правилник, според кој спортот карлинг е дел од редовната програма и медалите осовоени во овој спорт се додаваат на емдалите освоени во другите спортови.
Распоред на натпревари
Во продолжение е даден распоред на натпреварите по натпреварувачки денови, но само во спортовите за кои биле доделени медали. {| class="wikitable" style="margin:0.5em auto; font-size:90%;"
{| class="wikitable" style="margin:0.6em auto; font-size:100%; line-height:1.25em;" ! colspan=3| !!width=15|24 !!width=15|25 !!width=15|26 !!width=15|27 !!width=15|28!! width=15|29!! width=15|30!! width=15|31 !!width=15|1 !!width=15|2 !!width=15|3 !!width=15|4 !!width=15|5 !! Вкупно
Земји-учеснички
На игрите учествувале спортисти од 16 земји.
Еден натпреварувач од Естонија бил пријавен за настап во брзо лизгање, но не се натпреварувал.
Триатлон на Летните олимписки игри
Триатлонот своето прво појавување на официјалната програма на Летните олимписки игри го имал на игрите во 2000, во Сиднеј, и оттогаш бил дел од сите изданија на игрите. Спортот е раководен од страна на Меѓународниот сојуз за тријатлон (ITU).
Историја
На Летните олимписки игри 2000 во Сиднеј, триатлонот го имал своето олимписко деби. Таму учествувале вкупно 48 жени и 52 мажи кои се натпреварувале во посебни натпревари. Користените должини биле "меѓународни" или "стандардни", и изнесувале 1.5 км пливање, 40 км велосипедизам, и 10 км трчање. Четири години подоцна, на игрите во Атина, натпреварувањето било исто како и воведното а единствената разлика била тоа што мажите и жените имале еднаков број на натпреварувачи, по 50. Квотата подоцна била зголемена на 55 жени и 55 мажи за игрите во 2008 во Пекинг и останала иста за игрите во 2012 во Лондон.
Квалификации
Квалификациските места во триатлон се распределени помеѓу националните олимписки комитети (НОК) отколку помеѓу поединечни натпреварувачи.
Постојат пет начини националните олимписки комитети да освојат место во триатлон. Тие можат да добијат најмногу три места; само осум земји можат да добијат толку места. Останатите земји можат да добијат само две места.
Првите пет места ги добиваат победниците на петте регионални квалификациски турнири. Уште три места добиваат најдобрите три триатлонци од последното Светско првенство во триатлон, при што натпреварувачите кои победиле на регионален турнир не се земаат предвид. Следните 39 места ги добиваат националните олимписки комитети кои имаат највисоко пласирани натпреварувачи на ITU ранг листите (повторно не се земаат предвид оние натпреварувачи кои претходно обезбедиле пласман преку претходните два методи). Едно место добива земјата домаќин доколку сѐ уште нема добиено место, а доколку има, тоа место го добива вториот најдобро пласиран натпреварувач од земата домаќин. Две места се доделуваат од страна на трипатритната комисија. На крајот, пет дополнителни места се распределуваат помеѓу националните олимписки комитети кои немаат добиено место спорет ITU ранг листите, така што секој континент добива по едно место.
Земји учеснички
Следниве држави испратиле свои натпреварувачи на натпреварите во триатлон.
Клуч: М - само во машка конкуренција; Ж - само во женска конкуренција; Д - во двете конкуренции
Викториини Водопади
Викториини Водопади (Victoria Falls) — водопад во јужна Африка на реката Замбези. Се наоѓа на границата помеѓу Замбија и Зимбабве.
Водопадот е широк преку 1,5 километри со падо од 128 метри. Дејвид Ливингстон, шкотски истражувач го открил водопадот во 1855 година и го нарекол според кралицата Викторија, иако локалното име на водопадот било „Дим кој грми“ (Mosi-oa-Tunya). Водопадот се наоѓа на територијата на два национални паркови Национален парк Моси оа Туња во Замбија и националниот парк Викториини Водопади во Зимбабве и претставува една од најголемите туристички атракции на југот на Африка.
Хум (појаснување)
Хум може да се однесува на следниве места:
Истражување на океаните
Истражувањето на океаните е дел од океанографијата што го опишува истражувањето на океанските површини. Значајни истражувања биле преземени од Грците, Римјаните, Полинезијците, Феничаните, Фитеј, Херодот, Викинзите, Португалците и муслиманите. Научните истражувања започнале со раните научници како Џејмс Кук, Чарлс Дарвин и Едмонд Хали. Самото истражување на океаните се совпаднало со развојот на бродоградбата, нуркањето, морепловството, длабочината, мерењето, истражувањето и картографијата.
Маргерит Дирас
Маргерит Дирас (француски: Marguerite Duras) (4 април 1914, Сајгон, Француска Индокина - 3 март 1996, Париз, Франција) — француска писателка, филмска режисерка и сценаристка.
Маркова Стапалка (Орехово)
Маркова Стапалка — археолошко наоѓалиште во битолското село Орехово. Ноаѓалиштето поради неистраженоста е од непознат тип и период. Се наоѓа над селото, во непосредна близина на локалотетот Марково Кале.
Маргерит Дирас
Животопис
Маргерит Дирас е родена како Маргерит Донадје (Marguerite Donnadieu), на 4 април 1914 година во Сајгон, Француска Индокина (денешен Виетнам), каде што нејзините родители работеле како професори. На млада возраст од 17-18 години, Дирас ги напуштила мајка си и двајцата браќа (од кои го сакала само помладиот, додека постариот брат го мразела, изјавувајќи: „посакував да го убијам“) и се преселила во Франција, каде најпрвин студирала математика, но набрзо се префрлила на политичките студии, а потоа на правото. Во текстот „Куќа“, Дирас нагласува дека нејзиното прво училиште била мајка ѝ, која ја нарекува „повеќе отколку мајка, таа беше институција“. Инаку, нејзините пријатели од 1930-тите, меѓу кои и Едгар Морен, ја опишуваат како „девојка, може да се каже речиси убава, со кратко истрижена коса, во јакна со војнички крој, секогаш со цигара во устата“. Во тој период, Дирас била многу активна: на улиците на VI арондисман делела партиски материјали и весници, а во нејзиниот стан во улицата Сен Беноа се одржувале состаноците на марксистичкиот кружок. Нејзината соработка со Комунистичката партија на Франција траела од почетокот на 1950-тите, кога ја напуштила како реакција на Сталиновата политика. Меѓутоа, со тоа никако не престанала нејзината борба за правата на „малите“ луѓе („љубовта кон чистачите на чевли“) така што во 1968 година била дел од големите студентски протести.
Во текот на еден период од животот, кој траел десет години, Дирас била алкохоличарка, и тоа до тој степен што имала цироза и повраќала крв. Штом почнала да пие, веднаш станала алкохоличарка: почнала да пие навечер, потоа пиела наутро, па почнала да пие и ноќе за најпосле да пие на секои два часа, дури и во текот на ноќта. Потоа, во следните десет години не пиела, но подоцна уште двапати станувала алкохоличарка и престанувала да пие. Во октомври 1982 година, таа била примена на лекување во Американската болница при што во текот на лечењето, а и по излегувањето од болницата, таа имала чести халуцинации. Исто така, според нејзиното признание, цели 15 години, секој ден се „дрогирала“ со аспирин, но никогаш не пушела опиум или хашиш, и воопшто, никогаш не се дрогирала. Покрај тоа, Дирас боледувала од емфизем, односно се чувствувала сигурна само во затворен простор и не била способна да излезе на отворени јавни простори (улици, плоштади, продавници итн.), така што прошетките низ Париз ги правела возејќи се во автомобил. Покрај во Париз, Дирас живеела и во околината на градот, во малото место Нофл-л-Шато, во куќата која ја добила во 1958 година, а подоцна се преселила во приморското место Трувил, а преселбата ја опишала со зборовите: „Во Трувил го поднесувам животот. А во Париз не. Во 1980 година, на 66-годишна возраст, Дирс започнала врска со младиот хомосексуалец Јан, кого го запознала на Канскиот фестивал. За оваа врска, таа пишува во своите дела „Сини очи, црна коса“ и „Материјален живот“.
Творештво
Во 1943 година, Дирас го објавила својот прв роман „Бесрамници“ (Les Impudents), а потоа напишала уште неколку дела во стилот на американските реалисти. Во 1950 година излегол нејзиниот трет роман „Брана против Тихиот Океан (Un barrage contre le Pacifique)“ во кој се раскажува за нејзината младост во Индокина. Романот изобилува со автобиографски елементи и во него првпат се претставени ликовите и настаните кои подоцна ќе бидат дел од нејзиниот најпознат роман „Љубовникот“. „Браната против Тихиот Океан“ остварил огромен успех, а подоцна, врз основа на него бил снимен филм во режија на Рене Клемен (Renè Clement), кој, исто така, постигнал голем успех. Во тој период, во нејзиниот стан на улицата Сен Беаноа редовно ја посетувале големите имиња на француската култура, како: Рејмон Кено, Жорж Батај, Мишел Леирис, Жак Тати итн.