cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сказна за цар Салтан
Осврти
Но,островот Гвидон лежи не само западно од кралството Салтан: за да се вратат дома,гостите треба да пловат „покрај островот Бујан“.Островот Бујан не е мотив од народни приказни,туку од заговори во кои тој делува како „центар на светот“ (има дабово дрво со четири гранки,на него камен алатир, кој лежи среде море,на неа е главата на самиот Адам).Како „центарот“ го дели светот на два дела: Запад и Исток.Жуковски сè уште знае како да се сложи со такви ситници-но каква утеха за таков поет да биде поднослива? “Н.Надеждин напиша за Салтан во 1832 година: „Од една страна,не може,а да не се согласи дека овој нов обид на Пушкин открива најблиско запознавање со надворешните форми на античката руска националност; но неговото значење и дух останаа сè уште мистерија,која не ја реши поетот.Оттука,целото дело носи печат на механичка фалсификувана антика, а не жива поетска слика за тоа.(…)Каква разлика е помеѓу „Руслан и Људмила“ и „Приказната за царот Салтан“!Таму,се разбира,има помалку вистина,помалку верност и сличност со руската антика во надворешни форми,но каков оган,каква анимација!(...)Тука,напротив,постои едно суво,мртво дело-античка прашина,од која со посебна грижа се извлекоа вешти обрасци!.„Понежните изјави беа исто така критични,на пример, во 1832 година, Е.А. Баратински напиша: „Ова е целосно руска бајка,и ова,ми се чини,е неговиот недостаток.Каков вид поезија-од збор до збор го доведува во рима Еруслан Лазаревич или Firebird?(...)Неговата приказна е еднаква на достоинството на една од нашите стари бајки-и ништо повеќе“.Баронот Росен,сепак,ја пофали приказната истовремено: „Одвоен од ѓубре,нечистотија и задржувајќи го само своето злато,неговата руска бајка се врти во стихови со златно звук низ прекрасното царство на фолк-романтичарот“.
Папа Луциј III
Луциј III (лат. Lucius PP. III; 1097 - 25 ноември 1185) — римски папа од 1 септември 1181 до 25 ноември 1185.
Колк (Загорје на Сава)
Колк (словенечки: Kolk) — населба во Општина Загорје на Сава во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Качаничка Клисура
Качаничка Клисура (албански: Gryka e Kaçanikut) — клисура во јужниот дел на Косово и се протега од градот Качаник па сè до македонската граница. Низ неа тече реката Лепенец. Во текот на Отоманското Царство, овој регион претрпел големи штети и денес е опеан во многу народни песни.
Љуба Велич
Љуба Велич ( Величкова ; Люба Величкова  10 јули 1913 – 1 септември 1996 година) бил оперски сопран. Родена е во Борисово, Бугарија, студирала во Софија и Виена, а пеела во оперските куќи во Австрија и Германија кон крајот на 1930-тите и почетокот и средината на 1940-тите. Во 1946 година станала австриска државјанка.
Велич станала најпозната во насловната улога на Саломе на Ричард Штраус, во која тренер бил композиторот. Нејзината меѓународна кариера била кратка, нејзиниот почеток бил одложен поради Втората светска војна, а крајот забрзан поради вокални проблеми. Полета во 1947 година во Лондон и продолжи во Њујорк од 1949 година, но нејзините главни денови завршија до средината на 1950-тите. Нејзината меѓународна кариера била непосредно пред деновите кога целосните студиски снимања на опери биле вообичаени, и иако некои снимки во живо преживеаја од емитувањата, нејзиното снимено наследство не е обемно.
Од средината на 1950-тите, Велич пеела карактерни улоги во опери и глумела во сценски претстави. Таа починала во Виена на 83-годишна возраст.
Раните години
Велич е родена во Борисово, Бугарија и пораснала на фармата на нејзиното семејство со нејзините две сестри. Нејзиниот интерес за музика започна како млада девојка; кога имала осум години, една од нејзините сестри и подарила виолина и некое време размислувала да стане професионален свирач. По завршувањето на средното училиште во Шумен, читала филозофија на Софискиот универзитет, докторирајќи. Во Софија пеела во хорови, а музика студирала кај Георги Златев-Черкин. Со средства од бугарската влада таа се преселила во Виена да студира кај Тео Лиерхамер, професор по пеење на Државната академија. Велич го имаше своето оперско деби во Софија во 1936 година, во мал дел во Луиз. Нејзината прва голема улога беше Неда во Паљачи во операта во Грац истата година. Својот занает го научила со компанијата од Грац во текот на следните три години, пеејќи невообичаено широк спектар на улоги на сопрано, во опери на композитори од Моцарт до Вагнер, Хампердинк, Пучини и Ричард Штраус. [n 1]
Помеѓу тогаш и крајот на Втората светска војна била член на оперски друштва во Хамбург (1941–1943), Минхен и Берлин (1943–1946). Додека беше во Берлин, таа ја играше улогата на младиот композитор во „Ariadne auf Naxos“ на Ричард Штраус. Штраус ја виде и беше импресиониран; тој и договорил таа да ја пее насловната улога во новата продукција на неговата Саломе во виенскиот фолксопер во 1944 година, по повод неговиот осумдесетти роденден. Тој и помогна да го подготви делот, а тој стана оној со кој таа беше најтесно поврзана. Тие работеа на делото шест недели пред изведбата; Штраус присуствуваше на пробите секој ден.
Велич зел австриско државјанство во 1946 година Таа стана клучен член на групата пејачи што оперскиот менаџер Франц Салмхофер ги собра околу него додека се стремеше да ја обнови виенската државна опера на крајот на војната. Во Виена таа дополнително го прошири својот репертоар, додавајќи улоги во француски, германски, италијански и руски опери. Како и Саломе, други улоги со кои беше особено поврзана во Виена беа Чио-Чио-Сан во Мадам Батерфлај и Дона Ана во Дон Џовани. [n 2]
Меѓународна кариера
Во 1947 година Салмхофер ја однел компанијата во Лондон на покана од операта Ковент Гарден. Велич не беше сосема непознат за британската публика, бидејќи беше слушнат и добро прифатен во изведбите на Деветтата симфонија на Бетовен и Реквиемот на Верди под Џон Барбироли, но нејзиниот прием во оперската куќа беше на насловните страници. Во Ковент Гарден како Дона Ана и Саломе направи сензација, засенувајќи ја својата колешка од друштвото Марија Чеботари, со која ги делеше двете улоги. Според Речникот за музика и музичари Гроув, таа ја „заслепува[уреди] лондонската публика со страста, вокалната чистота и привлечната сила“ на нејзините изведби. Додека бил во Лондон, Велич учествувал во две емитувани изведби на Штраусовата Електра, под диригентство на Сер Томас Бичам во присуство на композиторот.
Картографска проекција
Картографска проекција — збир на математички постапки за пресликување на површината на Земјата или нејзин дел на рамнина. При проектирањето може да се појават деформации на површините, линиите и аглите. Според карактерот на деформации, проекциите може да бидат: конформни, еквивалентни и произволни.
Љуба Велич
Меѓународна кариера
Дејвид Вебстер, директорот на Кралската опера, препознавајќи го талентот на Велич, ги обезбеди нејзините услуги за резидентната компанија, со која таа се појави помеѓу 1948 и 1953 година во Аида, Ла боем, Саломе, Тоска и Кралицата на пиковите. Во Лондон, како и во Виена, оперите тогаш вообичаено се изведуваа на локалниот јазик, а Велич, како и другите германски пејачки кои настапуваа во Ковент Гарден, мораше да ги научи своите улоги на англиски јазик. Како Музета во La bohème, според Тајмс, „почесто отколку не пееше кој и да свири Мими надвор од сцената“, иако меѓу нив беа Елизабет Шварцкопф и Викторија де Лос Анџелес. Кога Велич ја пееше Дона Ана за операта на фестивалот Глиндебурн на фестивалот во Единбург во 1948 година, критичарот Френк Хаус напиша дека таа е тигар кој можел да ги јаде и Дон Џовани и Дон Отавио „и сè уште барал повеќе“. Истата година таа пееше во Деветтата симфонија на Бетовен со Виенската филхармонија под диригентство на Вилхелм Фуртванглер во Ројал Алберт Хол. Во 1949 година за Glyndebourne во Единбург таа ја отпеа Амелија во Un ballo in maschera. Исто така, во 1949 година, Велич го направи своето деби во Метрополитен операта, Њујорк, во Саломе ; беше дадена во двојна сметка со Џани Шики од Пучини, во која таа не се појави. Споредувајќи ја со нејзините претходници како Саломе, критичарот Ирвинг Колодин напиша: „оние кои беа поубави не можеа да одговараат на вокалната изведба на госпоѓица Велич, поради еуфонија, јасност и значење, а оние кои беа споредливи пејачи немаа таков физички идентитет со улогата. КЕД, госпоѓица Велич е рекордерката на Митрополитот Саломе.“ Variety објави пофалби за пеењето и глумата на Велич, но повеќе се концентрираше на нејзината изведба на танцот на Саломе на седумте превези : „Госпоѓицата Велич навистина отиде во градот, ставајќи шармантен танц што прави лулашките корифеи на 52-та улица да изгледаат бледо во споредба, и тоа имаше здив на публиката на Мет“. Историчарот Кенет Морган пишува:
Картографска проекција
Конформни картографски проекции
Кај конформните проекции нема деформации во аглите, но има во површините и должините (се нарекуваат аголни проекции). Напоредниците и меридијаните се сечат под прав агол, а азимутите одговараат на вистинските во природата. Значајни се Гаус-Кригерова за топографски карти, Меркаторова за поморски и Ламбертова за воздухопловни карти.
Љуба Велич
Меѓународна кариера
Во Метрополитен операта, Велич ги пееше улогите со кои беше поврзана во Лондон и ја додаде Росалинде во Die Fledermaus. Таа се вратила во куќата подоцна во нејзината кариера кога се префрлила на ликови улоги, играјќи го непејачкиот лик Војвотката од Кракенторп во La fille du régiment во 1972 година
Картографска проекција
Еквивалентни картографски проекции
Кај еквивалентните картографски проекции се задржува еднаквоста на површините, но има значителни деформации на аглите и должините. Погодни се за прикажување на вистинските површини на континентите. Од овој вид, значајни се Сансоновата и Боновата проекција.
Љуба Велич
Меѓународна кариера
Меѓународната кариера на Велич беше главно фокусирана на Виена, Лондон и Њујорк, иако таа остана лојална на Грац и гостуваше таму. Таа двапати беше поканета да настапи во Ла Скала, Милано, но нејзините обврски веќе беа премногу за да и дозволат да ги прифати.
Картографска проекција
Произволна картографска проекција
Произволните картографски проекции се средина меѓу деформациите на конформните и еквивалентните и се користи за изработување на меѓународната карта на светот.
Љуба Велич
Подоцнежните години
До 1953 година, Велич разви јазли на нејзините гласни жици, поради што беше потребна операција. Тоа, надополнето со нејзиниот невообичаено голем број настапи, доведе до брзо влошување на нејзиното пеење и таа беше должна да се откаже од ѕвездените улоги за кои беше најмногу прославена. Таа очекуваше подолга кариера и размислуваше да ја преземе улогата на Изолда за неколку години, иако воопшто не беше заљубена во Вагнер. [n 3] Критичарот Тим Ешли пишува дека збогувањето на Велич со Саломе се случило на филм во трилерот на Керол Рид од 1955 година , The Man Between, во сцена сместена во Државната опера во Берлин за време на изведба на операта. „Ја гледате само во долг кадар, иако тоа е доволно за да добиете идеја каква беше на сцената.
Велич сè уште можеше да ги пее улогите како што е Магда во „La rondine“ на Пучини во Виена во 1955 година, и да го сними ликот на Маријана, дуена, во сетот на Херберт фон Карајан од 1956 година на „Дер Розенкавалиер“. Таа успешно се сврте кон неоперската сцена, во делови како јуни во германскиот превод на Убиството на сестра Џорџ во Берлин во 1970 година
Картографска проекција
Произволна картографска проекција
Според методот на пресликување, картографските проекции може да бидат: цилиндрични, конусни, азимутни и произволни.
Љуба Велич
Подоцнежните години
Долго време по нејзиното пензионирање, Велич продолжи да биде ценет од професионалци со восхит и наклонетост. Продуцентот на Дека, Џон Калшо, во 1967 година напиша дека е добредојден гостин на сесиите за снимање и „една од нашите редовни работи е да носиме кипери во Виена за Велич“. Нејзиното гостопримство беше познато, а таа остана во центарот на вниманието на јавноста дури и во пензионирањето, како член на публиката на првата вечер.
Картографска проекција
Гаус-Кригерова проекција
Гаус-Кригеровата проекција спаѓа во групата напречни цилиндрични конформни проекции, кај која Земјата се смета за вртежен елипсоид. Земјата го допира цилиндарот по еден допирен меридијан. Деформациите кај оваа проекција се зголемуваат со оддалечување од допирниот меридијан.
Љуба Велич
Подоцнежните години
Велич беше двапати женет и двапати разведен; таа немаше деца. Таа почина во Виена по серија мозочни удари, на 83-годишна возраст
Критичка проценка
Во 1953 година, пишувајќи додека кариерата на Велич беше на врвот, Лорд Харвуд, уредник на Опера, рече за неа:
Колегата на Хервуд, Харолд Розентал, претходно изрази силно сомневање дека снимките можат да ја оправдаат моќта на Велич. Коментарите на Розентал биле напишани во 1949 година, кога Велич направил само неколку снимки, но пишувајќи долго по нејзиното пензионирање, Џеј Би Стин исто така сметала дека различните снимки достапни дотогаш не ѝ ласкале:
Картографска проекција
Државна картографска проекција
Во Република Македонија, државна картографска проекција е Гаус-Кригеровата проекција. Таа е конформна, напречно-цилиндрична проекција со пресликување на делови од Земјината површина на елиптични цилиндри, во зони од по 3 географска должина. Зоните се нумерирани од Гриничкиот меридијан кон исток, а територијата на Македонија се наоѓа во седмата зона. Проекцијата на меридијанот со 21 степен источна географска должина во рамнина, претставува х-оска на координатниот систем, во кој у-оската е проекцијата на екваторот. За да се избегнат негативните вредности по у-оската, според препораките на Баумгартнер, сите точки на х-оската имаат вредност од 500 илјади метри.
Љуба Велич
Критичка проценка
Стин подоцна додаде дека неодамна откриената снимка во живо од емитување од 1944 година „го покажува младиот глас на својот најдобар начин и го пренесува можеби најживописниот впечаток за темпераментот“.
Неласкавата проценка на Ирвинг Колодин за убавината на Велич не беше споделена од другите критичари. Филип Хоуп-Волас, во написот со наслов „Најубавата жена што ја познавам“, ја нарече „неконтроверзно убава, ако на многу индивидуален начин“, а Ешли ја нарече „крајната секс божица на операта од 20 век ... но таа беше и една од најголемите пејачки што некогаш живееле“. По нејзиниот танц на седумте превез во Саломе, пин-ап артистот Џорџ Пети ја стави на врвот на неговата листа на „најдобрите соблечени жени во светот“.
Сопранистката Леонтин Прајс рече дека гледањето на Велич во Саломе е тоа што оперската кариера и ја направила цел во животот. Во Речникот на оперските ликови на Универзитетот Оксфорд (2008), Џојс Борн пишува: „Меѓу познатите Саломес, на пр. Еми Дестин, Марија Јерица, Марија Чеботари, Кристел Голц, Биргит Нилсон, Жозефин Барстоу, Хилдегард Беренс и Кетрин Малфитано, веројатно најпознати беше бугарскиот сопранист Љуба Велич.“
Комплетни опери
Интернационалната кариера на Велич заврши во отприлика времето кога долгогодишните плочи станаа доминантен медиум за снимање. Тие го отворија патот за целосно снимање на голем број опери, но Велич се повлече прерано за да биде дел од овој нов развој. Нејзината единствена студиска снимка на комплетна опера беше Die Fledermaus (на англиски, без дијалог) снимена за издавачката куќа American Columbia во декември 1950 и јануари 1951 година со истата актерска екипа и диригент како и современата продукција на Метрополитен опера.
Имаше планови да се направи комплетно студиско снимање на Саломе, со диригентство на Фриц Рајнер, но тие пропаднаа поради недостаток на средства. Целосните снимки во живо на Велич во Саломе се направени во 1949 и 1952 година и се објавени во пренос на ЦД. Критичкиот консензус е дека првиот има Велич во подобра форма, но со послаба споредна актерска екипа од онаа од сетот од 1952 година. Објавени се студиски и вон-етер снимки на Велич во последната сцена на Саломе. Најраспространето беше студиското снимање од 1949 година, под диригентство на Рајнер. Верзијата спомната од Стин, погоре, е снимена во Виена во 1944 година, под диригентство на Ловро фон Матачиќ.
Други снимки вон етер на целосни опери со Велич се Електра (ББЦ, 1947), Un ballo in maschera (компанија Глиндебурн во Единбург, 1949) и Аида (Метрополитен, 1949 и 1950). Снимката во живо на Дон Џовани е направена на фестивалот во Салцбург во 1950 година, под диригентство на Фуртванглер, со Тито Гоби како Џовани, Велич како Ана, Шварцкопф како Елвира и Ирмгард Сифрид како Зерлина. Издаден е на ЦД.
Велич ја пее Маријана во две комплетни снимки на Der Rosenkavalier. Покрај сетот на Карајан споменат погоре, таа ја игра улогата во италијанска снимка од 1957 година, под диригентство на Артур Роџински.
Оперски извадоци
Со оркестарот Метрополитен под различни диригенти, Велич направи студиски снимки на два броја од Дон Џовани во 1949 година, арии од Die Fledermaus, The Gypsy Baron и два броја од Тоска во 1950 година. [n 4]
Во јуни 1950 година, Велич, придружуван од Виенскиот државен оперски оркестар, под диригентство на Рудолф Моралт, снимени за Дека осум арии од Лехар, Чајковски, Верди и Милокер. Броевите на Верди се пееле на италијански; ариите на Чајковски беа дадени на германски јазик. [n 5]
Песни
Некои снимки од (најчесто) германски песни направени од Велич во Њујорк, придружувани на пијано од Пол Улановски, не беа објавени во тоа време, но беа објавени на ЦД. Некои или сите од нив можеби биле наменети како пробни работи за идни снимки. Тие вклучуваат песни од Ричард Штраус, Рикерт-Лидер на Малер и песни од Шуберт, Шуман, Брамс, Александар Даргомижски и Јозеф Маркс. [n 6]
Азимут
Азимут (арап. السمت, ес‑симт = „насока“) е хоризонтален агол со теме во точка на картата, од која едниот крак е во правец на север, а другиот во правец на определена точка од стварноста. Азимутот се зголемува надесно и може да има вредност од 0 до 360 степени. Обратниот азимут е хоризонтален агол кој се разликува од азимутот за 180 степени. Азимутот и аголот на правец се мерат од карта со компас, агломер и тетивен агломер.
Видови азимут
Географскиот азимут е хоризонтален агол меѓу географскиот север (меридијанот) и правецот на целта. Магнетниот азимут е хоризонтален агол меѓу магнетниот север и целта. Правоаголниот азимут (на правец) е хоризонтален агол меѓу правецот на х-оската и целта.
Меридијанска конвергенција
Правецот на географскиот меридијан и правецот паралелен на х-оската, образуваат агол наречен меридијанска конвергенција (зближување на меридијаните).
Стара Река (резерват)
Стара Река (Стара Река) – еден од деветте резервати на природата во рамките на Националниот парк Централен Балкан во централна Бугарија. Резерватот на природата зафаќа површина од 19.747 км2. , основан е од страна на Одборот за заштита на природата под Министерскиот совет на 18 март 1981 година за да се заштитат единствените екосистеми на делот на Стара Планина кој се наоѓа во Бугарија.
Географија
Резерватот се наоѓа неколку километри северно од градот Карлово, во северниот дел на областа Пловдив. Стара Река ги покрива јужните падини на Стара Планина од планинскиот врв Левски (2168 м) и врвот Велики Купен (2169 м) на главниот гребен на планинскиот распон јужно долж долината на реката Стара Река и нејзините притоки.
Надморската висина на резерватот варира меѓу 1000 и 2169 м. Јужните падини на Стара Планина имаат поблага клима со снежен покривач во просек 120 дена годишно. Земјиштето е разнолико, од планински тревливи до шуми и полиња на пониски надморски висини.
Флора
Шумите во резерватот на природата Стара Река вообичаено вклучуваат четири до пет видови дрвја. Во најниските делови на резерватот распространети се горун, европска бука, црн јасен и црн габер. Мешовитите букови и четинарски шуми заедно со јаворот, acer heldreichii и белата бреза растат на повисоки надморски висини.
Резерватот е богат со ретки растителни видови, 45 се наоѓаат во Црвена книга на БугаријаЦрвената книга на Бугарија, од кои 20 се 20 ендемски, како што се Centaurea kerneriana, Campanula trojanensis, Stachys alpina и многу други.
Фауна
Стара Река ја има најзападната популација на дивокози долж јужните падини на Стара Планина. Овој резерват на природата исто така е засолниште на кафеавата мечка, волкот, дивата мачка, златната куна и видрата.
Во паркот се наоѓаат голем број птици како што се царски орел, златен орел, мал орел, осојад, јастреб кокошкар, јастреб врапчар, степски сокол, сив сокол и голем ушест був. Други видови птици кои се значајни за зачувување кои се наоѓаат во Стара Река се црн клукајдрвец, белокрстен шарен клукајдрвец и многе друге.
NGC 6014
NGC 6014 — леќеста галаксија во соѕвездието Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6014 се споменува и како IC 4586, UGC 10091, MCG 1-41-2, CGCG 51-7, IRAS 15535+0604.
Откривање
Објектот е откриен на 24 април 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6014 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 6014 има привидни димензии од 1,7' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 55 м 57,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +5° 55' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 171°.
Други поделби
Проучување на NGC 6014 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 56413. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 200; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 365. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1067.
Сиглифјердир
Сиглифјердир (Siglufjörður) — град во североисточниот дел на Исланд, односно спаѓа во Североисточниот Регион, брои околу 1.200 жители и е дваесетишести град по големина во Исланд. Градот е поврзан со копнен, воден и воздушен сообраќај. Сиглифјердир, заедно со уште неколку градови во земјата, се смета за еден од поважните и поголемите населени места во државата.
Какањ
Какањ (босански, српски, хрватски: Kakanj) е град и општина во Босна и Херцеговина. Какањ се наоѓа северно од Високо и југоисточно од Зеница. Градот е изграден во близина на реката Згошќа. Какањ е дел од Зеничко-добојскиот кантон во Федерацијата Босна и Херцеговина.
Население
Според пописот, само градот Какањ имал 12,016 жители.
Етнички групи по населби
Ова е список на населбите во општината и етничките заедници според пописот во 1991.
Апсолутно мнозинство:
Релативно мнозинство:
Голак (појаснување)
Голак може да се однесува на:
Слободен Град Либек
Слободен и ханзеатски град Либек (Freie und Hansestadt Lübeck) — поранешен град-држава, кој постоел од 1226 година до 1937 година, во сегашните германски сојузни покраини Шлезвиг-Холштајн и Мекленбург-Западна Померанија.
Слободен царски град и Ханза
Во 1226 година, царот Фридрих II го прогласил градот Либек за слободен царски град. Со Законот на Либек биле уредени формите на владеење, откако градот станал слободен град. Во теорија, со Законот на Либек, градовите кои ќе го прифателе станувале независни од монархијата. Во век, Либек станал „Кралица на Ханзата, нејзин главен град, а воедно и најголем и најсилен член на оваа моќна средновековна стопанска организација.
Во 1359 година Либек го купил војводскиот феуд Мелн од задолжениот Алберт V, војвода на Саксо-Бергедорф-Мелн, дел на војводската династија на Саксо-Лауенбург. Градот и војводата — со согласност на братот на војводата Ерик — се согласиле на цена од 9.737,50 либечки марки. Страните исто така се согласиле на клаузула која дозволува повторно купување на поседите од војводата или неговите наследници, но само ако го купат поседот за себе, а не за трета страна. Либек сметал дека ова припојување ќе биде многу важно, бидејќи Мелн бил важна попатна станица во трговијата (особено трговијата со сол) помеѓу Скандинавија и градовите Брауншвајг и Линебург преку Либек. Така, Либек го обезбедил Мелн со вооружена стража за да обезбеди ред на патиштата.
Во 1370 година, Либек се проширил повторно — како обезбедување на заем — кон феудите Бергедорф, Фирланде, половина од Саксонската Шума (Sachsenwald) и Гестхахт од војводата Ерик III, кој во меѓувреме го наследил неговиот постар брат V. Ова проширување ги вклучило поголемиот дел од трговските патишта помеѓу Хамбург и Либек, со тоа обезбедувајќи безбедна товарна рута помеѓу градовите. Ерик III го задржал правото на доживотен наем за овие земји.
Либек и Ерик III понатаму се договориле дека кога Ерик ќе умре, Либек ќе може да ја преземе сопственоста на заложените територии додека неговите наследници не можат да го исплатат долгот и истовремено да го извршат повторното купување на Мелн. Дотогаш, сумата за поседите се искачила на 26.000 либечки марки, огромна сума на пари во тоа време.
Во 1401 година, Ерик III умрел без наследник и бил наследен од неговиот втор братучед, Ерик IV, војвода на Саксо-Рацебург-Лауенбург. Во истата година, Ерик IV, поддржан од неговите синови Ерик (подоцна крунисан како Ерик V) и Јохан IV (подоцна Јохан IV), ги освоиле заложените поседи без да ја извршат договорената сума и пред Либек да може да ја преземе сопственоста на нив. Либек се согласил со тоа.
Во 1420 година, Ерик V го нападнал Фридрих I, изборен кнез на Бранденбург, и Либек го побарал Хамбург за воен сојуз како поддршка на Бранденбург. Војските на двата града отвориле втор фронт и ги освоиле Бергедорф, замокот Рипенбург и царинската испостава на реката Еслинген (денес ферибот Цоленшпикер) за неколку недели. Ова го приморало Ерик V да се согласи на мир во Перлеберг на 23 август 1420 година, во која било наведено дека сите заложени територии, кои Ерик IV, Ерик V и Јохан IV насилно ги презеле во 1401 година, мора да бидат неотповикливо предадени на градовите Хамбург и Либек. Градовите ги претвориле овие области во „посед на обата града“ (Beiderstädtischer Besitz), владеени од управители со четиригодишен мандат. Управителите доаѓале од еден од градовите.
Ханзата, под водство на Либек, учествувала во неколку војни против Данска со различни исходи. Додека Либек и Ханзата победиле во 1435 и 1512 година, Либек загубил кога бил вмешан во Грофовската расправа, граѓанска војна во Данска од 1534 до 1536 година. Либек, исто така, се приклучил на Шмалкалденскиот сојуз. По неговиот пораз во Грофовската расправа, моќта на Либек полека слабеела. Либек останал неутрален во Триесетгодишната војна, но воените уништувања и новата трансатлантска насоченост на европската трговија, Ханзата, а со тоа и Либек, ја изгубиле важноста. По де факто распуштањето на Ханзата во 1669 година, Либек останал важен трговски град на Балтичкото Море.
Целосна сувереност во 1806 година
Либек останал Слободен царски град дури и по германската медијатизација во 1803 година и станал суверена држава по распаѓањето на Светото Римско Царство во 1806 година. Во текот на војната на Четвртата коалиција против Наполеон, трупите под водство на Бернадоте го окупирале неутралниот Либек по битката против Блихер на 6 ноември 1806 година.
Прва анексија
Во континенталната блокада, трговијата настрадала и од 1811 до 1813 година, Либек формално бил дел од Првото Француско Царство.
Повторно основање како суверена држава
Либек го вратил својот статус од пред 1811 година во 1813 година. Виенскиот конгрес од 1815 година ја потврдил независноста на Либек и станал една од 39. суверени држави на Германскиот Сојуз. Либек се приклучил на Северногерманскиот Сојуз во 1867 година. Следната година, Либек го продал својот удел во кондоминиумот Бергедорф на Слободниот и Ханзин град Хамбург, кој исто така бил суверена држава на Северногерманскиот Сојуз. Во 1871 година, Либек станал автономна составна држава во рамките на новосоздаденото Германско Царство. Неговиот статус ослабнал во текот на Вајмарската Република со присилувањето на Републиката на нејзиното право да ги одредува државните и царските даноци. Во 1935 година, државноста на Либек, како и на сите други германски држави, целосно исчезнала, иако не била формално укината.
Втора и последна анексија
Во 1937 година, нацистите го донеле Законот за голем Хамбург, со кој блискиот Ханзеатски град Хамбург бил проширен со блиските градови кои порано припаѓале на пруската покраина Шлезвиг-Холштајн. За да ѝ надомести на Прусија за овие загуби (и делумно поради личната омраза на Адолф Хитлер на Либек поради одбивањето да одржи говор таму во 1932 година) 711-годишната сувереност на Либек престанал и скоро целата негова територија била припоена кон Шлезвиг-Холштајн.
Либек окупиран од британската армија во последните денови на Втората светска војна. Подоцна, советската армија ја окупирала целата територија на исток од градот, како што било договорено помеѓу сојузничките сили. Прусија била укината како држава од сојузничките сили по војната. Меѓутоа, за разлика од Хамбург и Бремен, на Либек не му била вратена сувереноста. Наместо тоа, градот бил припоен кон новата сојузна покраина Шлезвиг-Холштајн.
Лопатица
Лопатица може да се однесува на следниве села во Македонија:
145 п.н.е.
145 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 145. година пред новата ера, 145. од првиот милениум п.н.е., 45. од 2 век п.н.е. и шеста од 140-тите п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5363 и 5364 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4605 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3615 и 3616 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 608.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 145 година се протега во 2491 и 2492, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2551 и 2552 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 398. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 790 и 789 исламска година пред хиџра.
Температура на служење вино
Температурата на служење има големо влијание врз вкусот на едно вино. Служење ладно помага да се замаскираат маните на едно младо или неквалитетно вино, додека служењето на повисока температура помага при изразувањето на букетот и комплексноста, што е идеално за стари и скапи вина. Пониските температури исто така ја сузбиваат острината на алкохолот кај полесните вина. Еве таблица со идеалните температури за служење на разни типови вина.
Надворешни врски
Wine serving temperature
Хидрониум
Хидрониум е често име за водородниот катјон H3O+ кој се добива од протонацијата на водата.
Според номенклатурата на ИУЧПХ (IUPAC), овој јон треба да се именува како оксониум. Исто така се препорачува и името хидроксониум.
Хидрониумот е јон кој се добива од водна молекула во присуство на водородни јони. Овие хидрони не постојат во слободна состојба - тие се многу реактивни и се раствораат во вода. Извор за овие хидрони е главно некоја киселина, но додека водата може да се однесува и како киселина, хидрониум јонот постои и во чистата вода. Овој посебен случај при којшто вода реагира со вода за да образува хидрониумски (а и хидроксидни) јони се нарекува автојонизација на водата. Притоа образуваните хидрониуми се малку на број и краткотрајни.
Хидрониумот е многу кисел - на 25 °C, неговата pKa вредност е -1,7. Тој е најкиселата фундаментална честичка што може да постои во водата - секоја појака киселина ќе ја јонизира и протолизира водната молекула за да се образува хидрониум јон. Киселоста на хидрониум јонот е точен стандард кој се користи за да се процени јачината на некоја киселина во вода: јаките киселини мораат да бидат подобри протон-дарители отколку хидрониумот, инаку значаен дел од киселината ќе постои во нејонизирана состојба. За разлика од хидрониумите кои се резултат на водната автодисоцијација, овие хидрониум јони се подолготрајни и концентрирани, во пропорција со силата на растворената киселина.
pH вредноста на еден раствор е мерка за неговата протонска концентрација. Додека овие протони реагираат со водата за да образуваат хидрониуми, киселоста на водниот раствор е определена со неговата хидрониумска концентрација.
NGC 3641
NGC 3641 — елиптична галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3641 се споменува и како UGC 6370, MCG 1-29-34.
Откривање
Објектот е откриен на 22 март 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3641 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3641 има привидни димензии од 0,9' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Други поделби
Проучување на NGC 3641 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34780. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 236; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 267. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1392.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Сирула
Сирула — село во Општина Охрид, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Ова село се наоѓа во Охридското Поле, во северниот дел на територијата на Општина Охрид. Селото е планинско, на надморска височина од 1.060 метри. Од самиот град Охрид е оддалечено 18 километри.
Сирула е планинско село во околината на градот Охрид, на самата граница со соседната областа Дебрца. Околни села се: Куратица, Расино, Вапила и Ливоишта. Мештаните со вода за пиење се снабдуваат од извори.
Селото е од збиен тип и не се дели на маала.
Историја
Сирула претставува старо село. Во историските извори се сретнува во 1582 година, кога имало 41 домаќинство и било дервенџиско село. Се наоѓало на патот Охрид-Демир Хисар. За безбедноста на патот постоела стража на месноста Висока Чука, како и на Страине.
Меѓутоа, ова старо село се наоѓало на повисока положба, кај изворот Зенгоа Чешма. Промената се случила во 1820 година. На старото село се наоѓа месноста Кутел или Кале. Положбата на денешното село всушност биле нивите на некогашните мештани на старото село.
Во околината на селото некогаш постоеле два манастира. Едниот на граница со атарот на Вапила, во месноста Манастириште. Тој бил познат манастир и имал над 6.000 грла кози и повеќе монаси. Вториот манастир бил на месноста Света Петка, кој подоцна бил пренесен во селото Велгошти.
Во век, Сирула било село во Охридската каза на Отоманското Царство.
За време на Илинденското востание сите куќи во селото биле запалени.
Стопанство
Атарот зафаќа површина од 23,6 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.301 хектар, на обработливото земјиште отпаѓаат 610 хектари, а на пасиштата 156 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
До крајот на Втората светска војна, мештаните главно се занимавале со земјоделство и сточарство. Одгледувале кози, овци, волови и коњи и на планината имало 10 бачила.
Население
Во книгата „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото имало 40 домаќинства и 125 жители.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Сирула живееле 440 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Сирула имало 440 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Од селото се иселил голем број од населението, така што тоа преминало од средна во мала населба, населена со македонско население и е доведено во фаза на раселување. Така, во 1961 година Сирула имала 631 жител, а во 1994 година бројот се намалил само на 25 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Сирула живееле 10 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2 жители, сите Македонци.
Родови
Сирула е чисто православно македонско село. Сега во селото има само 3 родови, сите староседелски.
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ од крајот на 1940-тите, родови во селото биле:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Охрид, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната рурална Општина Косел.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Охрид.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Косел.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Косел, во која покрај селото Сирула, се наоѓале и селата Вапила, Горно Лакочереј, Долно Лакочереј, Завој, Куратица, Ливоишта, Опеница, Орман, Плаќе, Расино, Речица, Свиништа и Косел. Во периодот 1950-1952, исто така, постоела општината Косел, во која влегувале селата Вапила, Косел, Ливоишта, Расино и Сирула.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1338 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месната заедница на селото Ливоишта.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 150 гласачи.
Иселеништво
Постари иселеници од Сирула има во Ливоишта (Трпчевци, Крстаноски и Гиноски), Горно Лакочереј (Нечковци), Долно Лакочереј (Сирулци) и во Мислешево (Крстаноски). Потоа постари иселеници има во Охрид (Василевци, Наневци и Гроздановци). После Втората светска војна, има иселеници во Охрид (100 семејства), Велгошти и во Лескоец (15 семејства).
Зандворт
Зандворт (Zandvoort) — општина и град во Холандија, во покраината Северна Холандија.
Зандфорд е еден од главните приморски одморалишта во Холандија; таа има долга песочна плажа, граничи со крајбрежните ткн. Дуна која претставува рид од песок направен на ветер. Тоа е исто така место на најважните тркачки автомобили во земјата.
Постои нудистичка плажа која се наоѓа на околу 2 километри на југ, со 6 кафулиња или ресторани; таа се протега неколку километри на југ.
Општина Зандворт се состои од заедниците на Бентвелд и Зандворт.
Историја
Зантворт е познато дека постоел во 1100 година, под името  Sandevoerde  (комбинација на "песок" и "  voorde ", што значи брод). До 1722 година оваа област беше под контрола на Лордовите од Бредероде.
Селото било зависно од риболов многу векови па сè до 19 век, кога почна да се трансформира во одморалиште, по моделот поставени од страна на слични градови во Велика Британија. Во 1828 година беше отворена првата инстанца. Потоа многу значајни личности ќе ја посети Зандворт, вклучувајќи ги и Елизабет од Баварија во 1884 и 1885. Во средината на истиот век, започна одгледување на компир.
По војната, растот на градот течеше забрзано, како и растот на туризмот. Во 1948 година, Коло Парк Зандворт била изградена, и била домаќин на холандската Големата награда за неколку децении. Зандворт продолжува да биде еден од главните холандски центар локациии, каде што речиси половина од сите вработени се поврзани со туризмот.
Холандскиот пејач Вилен Дуине "" Првиот воз за Зандворт '( "првиот воз за Зандворт") - по примерот на американската песна Чатануга Choo Choo и хронолошки хаос и осакатувања на првиот приморски воз - беше хит во текот на летото на 1983 година.
Транспорт Зандворт има станица, со половина час возење до Харлем и Амстердам, со дополнителни услуги од Харлем во текот на летото. Станицата е Зандворт Зее железничка станица. Локална влада
На општинскиот совет на Зандворт се состои од 17 седишта. Познати личности
Водороден показател
Водороден показател или pH-вредност — мерка за активитетот на водородните јони (H+) во раствор, а со тоа и нивната киселост или алкалност. Во водни системи, активитетот на водородните јони е определен од јонскиот производ на водата (Kw = 1.011 × 10−14 на 25 °C) и взаемодејствата со другите јони во растворот. Според константата на јонскиот производ на водата, неутрален раствор (раствор во кој активитетот на водородните јони е еднаков со активитетот на хидроксидните јони) има pH-вредност 7. Водните раствори со пониска вредност од 7 се сметаат за кисели, додека оние со pH-вредност над 7 се сметаат за алкални (базни).
Историја
Концептот на pH за прв пат бил воведен од данскиот хемичар Серен Серенсен во Карлсбершката лабораторија во 1909 година и бил ревидиран на современата pH вредност во 1924 година за да се приспособат дефинициите и мерењата во однос на електрохемиските ќелии. Во првите трудови, ознаката имала H• како подзнак на малата буква p, така што: pH•. "За знакот p, го предлагам името „експонент на водороден јон“ и симболот pH•. Потоа, за експонентот на водородниот јон (pH•) на растворот, негативната вредност на Бригиски логаритам на поврзаниот водороден јон фактор на нормалност треба да се разбере."
Дефиниција и мерки
Иако pH-вредноста нема единица, нејзиниот број се зголемува според дефиницијата заснована на активитетот на водородните јони во растворот.
Формулата според која се пресметува pH е:
[H+] укажува на активитетот на H+ јоните (или [H3O+] - хидрониум јоните, еднакви со водородните), измерен во молови на литар (моларност). Во разредени раствори (како речна или питка вода) активитетот е приближно еднаков на концентрацијата на H+ јоните.
Log10 укажува на декаден логаритам, и притоа pH е дефинирана со логаритамска скала на киселост. На пример, раствор со pH=8.2 ќе има [H+] активитет (концентрација) од 10−8.2 mol/L, или околу 6.31 × 10−9 mol/L; раствор со [H+] активитет од 4,5 × 10−4 mol/L ќе има pH-вредност од −log10(4.5 × 10−4), или околу 3,35.
Во воден раствор при стандардни услови, pH=7 означува неутралност (односно чиста вода) бидејќи водата природно дисоцира на H+ и OH− јони со еднаква концентрација од 1×10−7 mol/L. Понсика pH-вредност (на пример pH=3) означува зголемување на киселоста, додека повисока pH-вредност (на пример pH=11) означува зголемување на алкалноста (базноста) во растворот.
Неутралната pH-вредност не изнесува точно 7 - ова би значело дека доколку таа е точно 7, H+ концентрацијата на јоните е точно 1×10−7 mol/L, што не е случај. Вредноста е само приближна. Во неводни раствори или при нестандардни услови, pH на неутралната средина може и да не означува 7. Таа таму е поврзана со дисоцијационата константа за специфичниот растворувач. Исто така, чистата вода кога е изложена на атмосферски услови, стапува во интеракција со јаглерод диоксидот, при што се образува јаглеродна киселина и H+, при што се намалува pH нетралната вредност на околу 5,7.
Многу супстанции имаат pH-вредност во опсег од 0 до 14, иако многу киселите или многу базните супстанции можат да имаат pH помала од 0 или поголема од 14.
Показатели на pH
Показателите може да се користат за мерење на pH, користејќи го фактот дека нивната боја се менува со pH. Видливата споредба на бојата на тест растворот со стандардна табела со бои обезбедува средство за мерење на pH точно до најблискиот цел број. Попрецизни мерења се можни ако бојата се мери спектрофотометриски, со помош на бојомерач или спектрофотометар. Универзалниот показател се состои од мешавина на показатели, така што има постојана промена на бојата од околу pH 2 до pH 10. Универзалната показателска хартија е направена од впивлива хартија во која е вметнат универзален показател. Друг метод за мерење на pH е користење на електронски Мерач на pH.
pOH
pOH понекогаш се користи како мерка за концентрацијата на хидроксидните јони, OH−. Вредностите на pOH се изведени од мерењата на pH. Концентрацијата на хидроксидни јони во водата е поврзана со концентрацијата на водородни јони од
каде што KW е самојонизациска постојана на водата. Земање логаритми
Значи, на собна температура, pOH ≈ 14 - pH. Сепак, оваа врска не е строго валидна во други околности, како на пример при мерења на алкалност на почвата.
Крајности на pH
Мерење на pH под околу 2,5 (околу 0,003 mol/dm3 киселина) и над околу 10,5 (околу 0,0003 mol/dm3 алкално) бара посебни постапки бидејќи, при користење на стаклената електрода, Нерстовата равенка се распаѓа под тие услови. Различни фактори придонесуваат за ова. Не може да се претпостави дека потенцијал на течен спој се независни од pH. Исто така, крајната pH вредност наведува дека растворот е концентриран, така што потенцијалите на електродата се под влијание на варијација на јонска јачина. При висока pH на стаклената електрода може да влијае „алкална грешка“, бидејќи електродата станува чувствителна на концентрацијата на катјони како што се Na+ и K+ во растворот. Достапни се посебно конструирани електроди кои делумно ги надминуваат овие проблеми.
Истекот од рудниците или јаловината на рудникот може да направи многу ниски pH вредности.
1507 во музиката
1507 година во музиката содржи некои значајни настани.
Најдо Здравковски
Најдо Трајчев Здравковски ( во —  во ) — македонски партизан, учесник во НОВ.
Животопис
Роден е во сиромашно селско земјоделско семејство. Завршил основно училиште во селото.