cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Електромагнетен спектар
Микробранови
Зафатнинско загревање, кое се користи во микробрановите печки, пренесува енергија низ материјалот електромагнетно, а не како топлинска енергија. Во корист на ова е поефикасно греење и помал временски период за затоплување; микробрановите печки можат да затоплат материјали за помалку од 1% од времето на класичните методи за греење.
Кога се вклучени, просечната микробранова печка е доволно моќна да предизвика интерференција на мало растојание со слабо заштитени електромагнетни полиња како што се најдени во мобилни медицински помагала и лошо направена електроника.
Терахерцово зрачење
Терахерцово зрачење е подрачје на спектарот помеѓу далечните инфрацрвени и микробрановите. До неодамна, растојанието беше ретко изучуван и неколку извори за микробранова енергија посотеја за високиот крај на појасот (субмилиметарски бранови иле т.н. терахерцови бранови), но апликации како што се сликите и комуникацијата сега се појавуваат. Научниците исто така применуваат терахерцова технологија и во вооружените сили, каде бранови со висока честота можат да бидат насочени кон непријателот војник, за да се онеспособи неговата електронска опрема.
Инфрацрвено зрачење
Инфрацрвениот дел од електромагнетниот спектар се протега од 300 GHz до 400 THz (1 mm - 750 nm). Може да биде поделен на три дела:
Видливо зрачење (светлина)
Над инфрацрвеното во честотата доаѓа видливата светлина. Сонцето го емитува врвот од својата моќ во видливото подрачје, иако интегрирајќи ја целата оддавна моќ на спектарот низ сите бранови должини покажува дека Сонцето емитува малце повеќе инфрацрвено отколку видлива светлина. По дефиниција, видливата светлина е дел од електромагнетниот спектар кој е најчувствителен за човековото око. Видливата светлина (и близу инфрацрвената светлина) се типично апсорбирани и емитирани од електрони во молекули и атоми кои се движат од едно енергетско ниво во друго. Оваа акција дозволува хемиски механизми кои придонесуваат за човековото сетило за вид и фотосинтеза. Светлината што го возбудува човековиот визуелен систем е многу мал дел од електромагнетниот спектар. Виножитото го покажува оптичкиот (видлив) дел од електромагнетниот спектар; инфрацрвен (ако може да се види) ќе се наоѓа малку понадвор од црвената страна на виножитото со ултравиолетово кое ќе се појави надвор од виолетовиот крај.
Електромагнетно зрачење со бранова должина помеѓу 380 nm и 760 nm (400–790 терахерци) е откриено од страна на човечкото око и се смета како видлива светлина. Други бранови должини, особено близу инфрацрвени (подолги од 760 nm) и ултравиолетови (пократки од 380 nm) се исто така нарекувани светлина, особена кога видливоста кај луѓето не е релевантна. Белата светлина е комбинација од светлини со различни бранови должини во видливиот спектар. Кога белата светлина поминува низ призма, се дели на неколку бои од светлина кои можат да се забележат во видливиот спектар помеѓу 400 nm и 780 nm.
Ако зрачењето има честота во видливиот дел на електромагнетниот спектар, се одбива од еден објект, да речеме, сад со овошје, и потоа удира во очи, ова резултира со визуелна перцепција на местото на настанот. Визуелниот систем на мозокот ги обработува множеството на одбиени честоти во различни бои и нијанси, и преку овој недоволно разбран психофизички феномен, повеќето луѓе гледаат чинија овошје.
Во повеќето бранови должини, информацијата која се носи со електромагнетното зрачење не се восприема директно со човечките сетила. Природни извори произведуваат електромагнетни зрачења низ целиот спектар и технологијата може да манипулира со голем опсег на бранови должини. Оптичкото влакно пренесува светлина што, иако таа не се наоѓа во видливиот дел на спектарот (најчесто е инфрацрвена), може да носи информација. Модулацијата е слична на таа која се користи во радиобрановите.
Ултравиолетово зрачење
Следно по честотата се ултравиолетовите зраци (УВ). Брановата должина на УВ-зракот е помал од виолетовиот крај на видливиот спектар но подолг од X-зракот.
Во средниот опсег на УВ, УВ-зраците не можат да јонизираат, но можат да раскинат хемиски врски, со што ги прават молекулите невообичаено реактивни. Изгореници, на пример, се предизвикани од вознемирувачките ефекти на средниот опсег на УВ-зрачење врз клетките на кожата, која е главната причина за рак на кожата. УВ-зраците во средниот опсег можат да го оштетат комплексот на ДНК молекулите во клетките, создавајќи тимин димери правејќи ја многу моќен мутаген.
Сонцето емитува УВ-зрачење (околу 10% од неговата целосна моќ), вклучувајќи крајно кратки УВ бранови должини кои би можеле да го уништат поголемиот живот на копно (океанската вода ќе обезбеди заштита за животот во вода). Сепак, повеќето штетни УВ бранови должини на Сонцето се апсорбирани во атмосферата и озонската обвивка пред да стигнат до површината. Повисоките енергетски (најкратки бранови должини) опсези на УВ (наречени „вакуум УВ“) се апсорбирани од азот, и во подолги бранови должини, од двоатомски кислород во воздухот. Повеќето од УВ во средните опсези на енергијата се блокирани од озонската обвивка, која апсорбира силно во важниот 200–315 nm опсег, понискиот енергетски дел е подолг за обичниот дикислород во воздухот да се апсорбира. Најнискиот енергетски опсег на УВ помеѓу 315 nm и видливата светлина (наречен УВ-А) не е доволно блокиран од атмосферата, но не предизвикува изгореници и предизвикува помала биолошка штета. Сепак, не е безопасен и предизвикува кислородни радикали, мутации и оштетување на кожата. Види УВ за повеќе информации.
Рендгенски зраци
По УВ доаѓаат X-зраците, кои, како и горните опсези на УВ се исто јонизирачки. Сепак, должејќи се на нивните високи енергии, X-зраците можат да стапат во интеракција со материја од Комптоновиот ефект. Силни X-зраци имаат пократки бранови должини од меките X-зраци и тие можат да поминат низ многу супстанци со мала апсорпција, можат да се користат за 'гледање преку' објекти со 'дебелина' помала од тоа што е еквивалентна на неколку метри вода. Една од поинтересните употреби се дијагностичките рендгенски слики во медицината (процес познат како радиографија). X-зраците се корисни како сонди во високоенергетската физика. Во астрономијата, прирастот на дисковите околу неутронските ѕвезди и црните дупки емитуваат X-зраци, овозможувајќи истражувања за овие појави. X-зраците се исто така емитувани од корони на ѕвезди и се силно емитувани од некои типови на маглина. Сепак, X-зрак телескопи мора да се поставени надвор од атмосферата на Земјата за да се набљудуваат астрономските X-зраци, со оглед на тоа што големина на длабочината на атмосферата на Земјата е непроѕирна во однос на X-зраците (со густина од 1.000g на cm2), еквивалентна на 10 метри дебелина на вода. Ова е количина која е доволна да ги блокира речиси сите астрономски X-зраци (и исто астрономските гама-зраци — види подолу).
Гама-зраци
По силните X-зраци доаѓаат гама-зраците, кои биле откриени од Пол Вилар во 1900 година. Овие се најенергетскиите фотони, немајќи дефинирана долна граница на брановата должина. Во астрономијата тие се користат за проучување на високоенергетски објекти или опсези, меѓутоа како и X-зраците ова може да направи само ако телескопите се поставени надвор од атмосферата на Земјата. Гама-зраците се користат експериментално од страна на физичарите за нивната способност за пенетрација и се добиени од голем број на радиотелескопи. Се користат за зрачење на храна и семиња за стерилизација, и во медицината понекогаш се користат терапија на ракот со зрачење. Почесто, гама-зраците се користат за дијагностички слики во јадрената медицина, на пример за ПЕТ-скенирање. Брановата должина на гама-зраците може да се измери со голема точност преку ефектот на Комптоново расејување.
Бебиситерката
Бебиситерката (англиски: The Babysitter) е новела на Роберт Кувер од 1969 година. Новелата била инспсирација за снимање на хорор филмот „Бебиситерката“ снимен во 1995 година, на режисерот Гај Ферленд. Во Македонија, таа е објавена во 2008 година, во издание на „Темплум“, како 69 книга во рамките на едицијата „Магма“. Преводот од англиски јазик е дело на Јана Андреевска.
Технички одлики
Збирката е печатена во мал формат (18 сантиметри), во мек повез и има 83 страници. Книгата е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-9989-189-28-9. Графичкото уредување и дизајн е дело на Бранко Прља. На предната се наоѓа вез на Maggy Rozycki Hiltner, додека на задната корица е даден кус осврт врз книгата и попис на дел од објавените книги во едицијата „Магма“.
Карабегомала (Охрид)
Карабегомала — археолошко наоѓалиште во градот Охрид. Наоѓалиштето претставува храм од хеленистичко време. Сенаоѓа во рамнинскиот дел на градот, источно од охридскиот рид. На просторот меѓу улиците „Димитар Влахов “ и „Даме Груев “, во близината на зградата на Собранието на општината Охрид, со заштитните ископувања во 1967 година се откриени остатоци од храм посветен на божицата Изида, градба со две простории и подвижни наоди: две статуети од мермер и други фрагменти од мермерна пластика. Маленко Владимир.
Бебиситерката
Содржина
Новелата „Бебиситерката“ претставува приказна за една девојка која ги чува децата на семејството Такер, Џими и Битси. Дејството се одвива во текот на една вечер, од 19 часот и 40 минути до 22 часот и 30 минути. Господинот и госпоѓата Такер одат на забава при што во нивниот дом пристигнува бебиситерката. Притоа, во повеќе кратки делови, авторот истовремено опишува исти ситуации, од кои дел се стварни, а некои се замислени од ликовите во книгата. На тој начин, во новелата не е јасно што се случува, а што е фантазија.
Додека ги чува децата, бебиситерката гледа телевизија и истовремено војува со нив, бидејќи тие се многу палави. Господинот Такер си замислува како би било да има секс со бебиситерката. Нејзиното момче Џек и се јавува, сакајќи да оди во домот на Такерови, додека неговиот другар Марк го наговара да одат заедно со намера да имаат секс со девојката. Господинот Такер фантазира да се врати дома и да ја изненади девојката, која го привлекува. Бебиситерката се капе во кадата на Такерови и си го замислува господинот Такер. На телевизија, водителот зборува нешто за една бебиситерка.
Лиљаново
Лиљаново — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Лиљаново се наоѓа на 10 километри североисточно од Свети Врач. Селото се наоѓа на надморска висина од 676 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 76.502 км2.
Османлиско Царство
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Лиљаново (Lélianovo) е село со 38 семејства и 120 Македонци.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 412 жители, сите Македонци.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Киро Цветковски
Киро Цветковски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно градско семејство. Завршил основно училиште, а потоа изучил занает. Потоа отворил столарски дуќан. Како симпатизер на народноослободителната борба, активно ја помагал истата. Собирал материјална помош за партизаните и како активен младинец бил примен за член на СКОЈ. Во септември 1944 година стапил во Четвртиот скопски партизански одред, со кој учествувал во борбите против непријателот на Китка. Покрај директното учество во борбите, бил ангажиран и во агитацијата по селата за формирање на народни одбори на тој терен, организации на АФЖ и на народната младина. На 9 септември 1944 година, загинал на пат кон селото Говрлево, каде бил убиен од заседа на балистички бандити.
Црква „Св. Димитрија“ - Тушин
Свети Димитрија (Ναός Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Тушин, Мегленско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Опис
Црквата е гробишен храм, подигнат во југозападниот крај на на селото во 1842 г. како што може да се прочита од камениот натпис. Претставува трикорабна базилика со женска црква и затворен трем. Има два влеза. На јужната страна има ниска врата. Покривот е калкански, покриен со плочи. Камбанаријата е четирикатна самостојна градба во северниот дел на црковниот двор.
Женската црква има дрвен парапет и дрвена решетка. Таванот исто така е дрвен, а иконостасот е има резбани царски двери и распетие.
Фреските се поделени на две подрачја — во горното е циклусот на Страстите Христови, а во долното се претставите на низа светци. Во апсидата е Пресвета Богородица Поширока од небото. Има извадоци од Стариот завет како настанокот на Адам и Ева, нивниот живот во рајот, огрешувањето и истерувањето; од Новиот завет застапено е Рождеството, Воскресението Христово и други мотиви.
Нови Хебриди
Нови Хебриди (англиски: New Hebrides, француски: Nouvelles-Hebrides) е поранешното име на островска група во јужниот Тихи Океан, денес позната под името Вануату.
Оваа ситуација се задржува до 1980 година, кога Вануату стекнува независност после Кокосовата војна. Колонијалното време сѐ уште има влијание на Вануату. Се зборува и француски и англиски јазик и постојат два образовни системи.
Тангштет
Тангштет може да се однесува на следниве места во Шлезвиг-Холштајн:
Кафу
Маркос Евангелиста де Мораис (роден на година), познат како Кафу — поранешен бразилски професионален фудбалер кој играл на позиција десен бек. Познат по неговото темпо и енергичното напаѓачко трчање по десното крило, тој се смета за еден од најдобрите бекови на сите времиња, еден од најдобрите дефанзивци што некогаш играл во Серија А, и како еден од најголемите бразилски и јужноамерикански играчи на својата генерација. Тој е и играч со најмногу настапи за репрезентацијата на Бразил со 142 настапи.
На клупско ниво, Кафу освоил неколку домашни и меѓународни титули додека играл во Бразил, Шпанија и Италија; тој е најпознат по неговите магии во Сао Паоло, Рома и Милан, тимови со кои испишале историја, иако во текот на неговата кариера настапувал и за Сарагоса, Хувентуд и Палмеирас. Во 1994 година, Кафу бил прогласен за јужноамерикански фудбалер на годината, а во 2004 година бил вклучен од Пеле на списокот на ФИФА 100 на најдобри живи играчи во светот. Тој бил дополнително именуван во Светската 11-ка на FIFPro во 2005 година, а во 2020 година бил вклучен во тимот на соништата за Златната топка.
Кафу ја претставувал својата нација на четири Светски првенства на ФИФА помеѓу 1994 и 2006 година, и е единствениот играч во историјата кој се појавил во три финалиња на Светските првенства, севкупно и последователно, освојувајќи ги изданијата на турнирот во 1994 и 2002 година, каде на последното бил и капитен каде го подигнал и самиот трофеј. Со Бразил, тој исто така учествувал во четири изданија на Копа Америка, освојувајќи ја титулата двапати, во 1997 и 1999 година; тој исто така бил член на националниот тим кој го освоил Купот на конфедерации во 1997 година.
Ран живот
Како едно од шесте деца, Кафу пораснал во фавелата Хардим Ирене во Сао Паоло. На седумгодишна возраст, започнал да посетува фудбалска академија и наскоро се преселил во јуниорските тимови на Национал-СП, Португеса и Итаквакецетуба. Две години играл и футсал.
Во раните 1980-ти, тој бил одбиен од младинските тимови на Коринтијанс, Палмеирас, Сантос, Атлетико Минеиро и Португеса, но дури во 1988 година тој влегол во младинскиот тим на родниот клуб Сао Паоло, а потоа го освоил и Купот Сао Паоло истата година, но тој не играл во текот на следната сезона бидејќи Сао Паоло го освоил Кампеонато Паулиста во 1989 година.
Клупска кариера
Во тоа време, тренерот на младинците на Сао Паоло, Тел Сантана, станал ментор на Кафу. Тој му предложил на Кафу да се пресели од крилен бек во среден ред, место во кое Кафу ја направил транзицијата со леснотија и покрај тоа што никогаш претходно не играл на позицијата. Наскоро тој се закотвил на првиот тим, а Сао Паоло го освоил Копа Либертадорес и Светското првенство во 1992 и 1993 година. Во 1994 година, тој бил прогласен за јужноамерикански фудбалер на годината. На половина од сезоната 1994-1995, Кафу се приклучил на шпанскиот тим Реал Сарагоса, освојувајќи го Купот на победниците на куповите во 1995 година со нив (иако имал проблеми со повреди и не играл во финалето). Потоа ја напуштил Сарагоса за да се приклучи на бразилскиот клуб Хувентуд.
По краткиот престој во Бразил со Палмеирас во 1996 година, Кафу се вратил во Европа уште еднаш следната година, овој пат со Рома, и го освоил Скудетото во 2001 година, по што следувал Суперкупот на Италија. За време на неговиот мандат во Рома, Кафу го добил прекарот Il Pendolino („Експресниот воз“ или „Патничкиот“). И покрај тоа што стигнал до финалето на Купот на Италија во 2003 година со Рома, тој се преселил во Милан, откако го одбил трансферот во Јапонија кај Јокохама Ф. Маринос. Со Росонерите, тој го освоил своето второ Скудето во кариерата во 2004 година, по што следел неговиот втор Суперкуп на Италија, а играл во своето прво финале во Лигата на шампионите на УЕФА во 2005 година. Следната сезона, тој забележал помалку настапи за Милан поради повреда и тешкотии во неговиот личен живот.
И покрај неговиот успех со Милан, тој продолжил да има убави спомени од неговите години во Рома, и поради таа причина на 4 март 2007 година - ден откако Милан го елиминирал Селтик во првата нокаут рунда од Лигата на шампионите на УЕФА 2006-07, искрено открил во разговор на UEFA.com дека не сака Милан да се падне против Рома во четвртфиналната рунда. Тој ја остварил својата желба, бидејќи Милан се паднал против Бајерн Минхен. Успешната кампања на Милан во Лигата на шампионите довела Кафу конечно да го освои долгоочекуваниот медал, во реприза од финалето во 2005 година.
Кафу потпишал продолжување на договорот во мај 2007 година што ќе го задржи со Милан до крајот на сезоната 2007-08, за време на која освоил уште еден Суперкуп на УЕФА и неговата трета светска титула на клупско ниво и тогаш неговиот прв Светски клупски куп во ФИФА. На 16 мај 2008 година, било објавено дека Кафу и неговиот сонародник Сержињо ќе го напуштат Милан на крајот на сезоната. Во последниот натпревар на Кафу во неговата кариера во Милано, и во неговата професионална кариера, тој постигнал гол во нивната победа од 4–1 над Удинезе. Потпретседателот на Милан, Адријано Галијани изјавил дека вратата ќе му биде отворена да се врати на работа во клубот.
Тој е член на Куќата на славните на Милан и на Рома.
Контроверзии за пасошите
Кафу бил обвинет заедно со неколку други играчи од Серија А, вклучувајќи ги соиграчите од Рома Фабио Јуниор и Густаво Бартелт, сонародник, а подоцна и соиграч од Милан, Дида, дека користеле фалсификуван пасош во обидот да ги избегнат прописите во врска со бројот на неевропски играчи дозволени во еден италијански клуб. Сепак, обвинението било отстрането од Италијанската фудбалска федерација (ФИГЦ) бидејќи италијанскиот пасош на Кафу бил реален и издаден од италијански официјални лица, но 13 други - вклучително и Дида - биле забранети. Но, Кафу се соочил со уште една контроверзија која слична на Хуан Себастијан Верон, бил обвинет дека сопругата на Кафу, Реџина користела фалсификувани документи за да побара италијанска националност преку италијанско потекло. Кафу добил италијанско државјанство преку брак. Во 2004 година, Кафу и претседателот на клубот Рома Франко Сенси излегле на суд.
На 12 јуни 2006 година, помалку од 24 часа пред Бразил да ја започне кампањата за Светското првенство во 2006 година против Хрватска, римскиот обвинител Анџелантонио Раканели повикал на девет месеци затвор за Кафу, неговата сопруга и неговиот агент по објавата на скандалот со лажни пасоши. . Веќе следниот ден, сепак, Кафу, неговата сопруга и агентот биле ослободени од сите обвиненија.
Меѓународна кариера
Кафу е играч со најмногу настапи на сите времиња (142 настапи) за Бразил, вклучувајќи рекордни 20 натпревари на Светското првенство. Тој има освоено две светски првенства во 1994 и 2002 година, како и единствениот играч кој учествувал во три финални натпревари на Светското првенство. Кафу, исто така, го држел рекордот за победи на најмногу натпревари на Светските првенства со 15 (заедно со два натпревари кои Бразил ги добил на пенали), пред да биде надминат од Германецот Мирослав Клосе на Светското првенство во 2014 година.
Својот прв натпревар го имал на пријателскиот натпревар против Шпанија на 12 септември 1990 година, а играл за Бразил во раните 1990-ти, правејќи го списокот на Светското првенство во 1994 година како замена. Тој се појавил во финалето против Италија, по повредата на Жоргињо во 22. минута. После тоа, Кафу наскоро станал редовен во стартните единаесет, а Бразил ја освоил Копа Америка во 1997 и 1999 година, Купот на конфедерации на ФИФА во 1997 година и стигнал до финалето на Светското првенство во 1998 година. Бразил претрпел тешки квалификации за турнирот во 2002 година, за време на кој Кафу бил под тешки критики од селекторот Вандерлеи Луксембургу, кој му ја одзел капитенската позиција на тимот откако бил исклучен на квалификацискиот натпревар против Парагвај. Набргу потоа, сепак, Луксембургу останал без работа, а замената Луис Фелипе Сколари го направил Емерсон нов избор за капитен. Сепак, Емерсон ја пропуштил шансата откако го изместил рамото на тренинг, што му овозможило на Кафу да ја врати лентата на раката. Откако Бразил ја совладал на Германија со 2-0 во финалниот натпревар (трето последователно финале на Кафу на Светското првенство), тој застанал на победничкиот подиум за време на прославата по мечот и, додека го подигнувал трофејот на Светското првенство, викнал на својата сопруга: „Регина, еу те amo!" ("Регина, те сакам!" ).
Кафу и Бразил не ги исполниле високите очекувања поставени во тимот четири години подоцна во 2006 година, кога Бразил кротко излегол во четврт-финалето по поразот од Франција со 1-0. Тренерот Карлос Алберто Пареира бил критикуван поради тоа што во стартните 11 место помладите играчи ги прикажувале ветераните кои избледуваат, особено 36-годишниот Кафу и 33-годишниот Роберто Карлос. Кафу бил еден од ретките бразилски играчи кои зборувале за печатот среде бурата од критики од бразилските навивачи и медиумите по враќањето на тимот дома. Тој сепак изразил интерес за учество на Светското првенство во 2010 година; но тоа не се случило, бидејќи целосно се повлекол од фудбалот во 2008 година.
Стил на игра
Се смета за еден од најдобрите бекови на сите времиња, еден од најдобрите фудбалери на неговата генерација и како еден од најдобрите играчи на Бразил досега, Кафу бил динамичен, напорен, офанзивен и енергичен десничар, страничен крилен бек кој најмногу се памети по неговото одлично темпо, издржливост, тактичка интелигенција, дистрибуција и технички вештини, како и неговата способност да вклопшува напаѓачки по десното крило и да обезбедува прецизни нафрлувања на соиграчите во областа.
Личен живот
Кафу е разделен од неговата сопруга Регина Фелисијано, со која се оженил во 1987 година. Двојката има три деца заедно: два сина (Данило и Велингтон) и една ќерка (Мишел). На 4 септември 2019 година, Данило доживеал срцев удар додека играл фудбал во неговата семејна куќа, откако се пожалил дека се чувствува лошо. Данило бил пренесен во болница, каде подоцна починал.
Почести
Сао Паоло
Индивидуални
Тангштет (Штормарн)
Тангштет (Tangstedt) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на околу 12 километри северозападно од Аренсбург и 22 километри североисточно од Хамбург.
Жилијан Алафилип
Тој е брат на велосипедистот Бријан Алафилип.
Рани години
Алафилип ја започнал својата кариера настапувајќи во велокрос, завршувајќи втор на Светското јуниорско велокрос првенство во 2010 година.
Друмската кариера ја започнал во 2012 година, возејќи за аматерската екипа. Во текот на сезоната, покажал талент, завршувајќи втор на трката и освојувајќи етапа на Куп де насионс Вил Сагене, трка од Американската турнеја.
По неговиот импресивен резултат во 2012 година, Алафилип се приклучил на, развојна екипа на. Младиот возач имал уште поуспешна сезона во 2013 година, завршувајќи четврти на Европското друмско првенство и деветти на Светското друмско првенство под 23 години. Освоил етапа и бодовниот пласман на Тур де л’Авенир и ја освоил трката ГП Јужна Корушка.
2014
Алафилип се приклучил на екипата во 2014 година. Со оваа екипа, го забележил првиот подиум на првата етапа на Волта а Каталуња. Исто така се нашол втор на петтата етапа. Алафилип ја забележал првата победа како нов професионалец на четвртата етапа на Тур де л’Ен, каде ја покажал својата експлозивност на завршницата на нагорнина пред Даниел Мартин. Негов најдобар резултат во Светска турнеја било петтото место на ГП Западна Франција.
2015
Сезоната 2015 претставува пресвртна година за Алафилип. Имал улога на поддржувач на арденските класици на неговите колеги и светскиот првак Михал Квјатковски, но изненадувачки завршил седми на Амстел Голд Рејс зад крајниот победник Михал. На Флеш Валон, продолжил да му помага на Михал, но неговиот колега бил предалеку во најважниот дел. Неговиот менаџер му кажал да оди на победа и завршил втор зад трикратниот победник Алехандро Валверде. Ова му било прв настап на трката. Сценариото се повторило на Лиеж-Бастон-Лиеж неколку дена подоцна, откако Алафилип завршил втор на трката на неговиот прв настап, повторно зад Валверде. Со овие резултати, 22-годишниот го забележал најдобриот француски резултат на овој класик од 1998 година, кога Лорен Жалабер завршил втор.
По овие резултати и низа завршници на подиумо на Тур де Романди, Алафилип на 4 мај потпишал продолжување на договорот за уште две години, до крајот на 2017 година. Подоцна во месецот ја освоил кралската етапа на Трката околу Калифорнија и го презел водството во генералниот пласман, две секунди пред Петер Саган. Меѓутоа, на крајот загубил од Саган за само три секунди на последната етапа поради временски бонуси на рамниот спринт. Кон крајот на летото завршил осми на Класика де Сан Себастијан, завршувајќи во водечката група зад победникот, Адам Јејтс. Подоцна, завршил десетти на Енеко Тур, која вклучувала етапа со многу патишта од арденските класици. Неговата форма паднала значително кон крајот на годината, вклучувајќи го откажувањето од Светското друмско првенство. Подоцна, му било одредено дека заболел со мононуклеоза. Болеста довела до екстремна истрошеност, со што ставил крај на својата сезона.
2016
Во април, Алафилип завршил втор на Флеш Валон втора година по ред. Подоцна, ја остварил својата најголема победа на Трката околу Калифорнија, каде освоил една етапа и генералниот пласман на трката. Водството го презел на третата етапа, кога нападнал на искачување од екстра категорија на помалку од еден километар до целта. Неговата форма продолжила на Критериум ди Дофине, каде завршил на шестото место во генералниот пласман и го освоил пласманот за млад возач. Кон крајот на јуни бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс. На Тур де Франс, ја носел маичката за пласманот за млад возач на етапите 2-6 и ја освоил наградата за борбеност на шеснаесеттата етапа.
Алафилип бил избран да ја претставува Франција на олимписката друмска трка и на олимпискиот хронометар. На друмската трка бил еден од фаворитите, возел заедно со водечката група, но неговиот пад на завршниот спуст го спречила да се приклучи на завршниот напад отпочнат од Грег ван Авермат и Јакоб Фуглсанг да го достигнат Рафал Мајка пред целта. Алафилип на крајот на завршил трката на четвртото место, 22 секунди зад победникот Ван Авермат. Алафилип завршил на 32. место на хронометарот.
2017
Својата пролетна подготовка ја започнал на Трката Абу Даби, каде завршил петти во генералниот пласман и го освоил пласманот за млад возач.
Во март возел на Париз-Ница и го освоил поединечниот хронометар со завршница на нагорнина на четвртата етапа. Тоа било прв хронометар што го освоил во неговата кариера. Го одржал водството на трката следните три дена пред да западне во тешкотии на претпоследната етапа и да падне на петтото место во генералниот пласман. Меѓутоа, бил победник во пласманот за млад возач, додека четирите завршници меѓу првите пет биле доволни да го освои бодовниот пласман.
Следниот викенд, Алафилип завршил трет на Милано-Санремо, каде бил тесно поразен во спринт од Михал Квјатковски и светскиот првак Петер Саган  откако триото се одвоиле на завршното искачување на трката – Поџо ди Санремо –.
Во август, Алафилип потпишал двегодишен договор со неговата екипа, со што во ќе останел до сезоната 2019.
2018
При третото и последно искачување на Мур де Хуј на Флеш Валон 2018, Алафилип забрзал близу врвот, претекнувајќи го предводникот на трката Јеле Ванендерт во последните 100 метри на трката. Алехандро Валверде, кој ја освоил трката во последните четири години, имал доцен напад и скоро го достигнал Алафилип, но сепак Алафилип успеал да се издвои во завршните метри и да го зголеми своето водство пред Валверде и на крајот да ја освои трката. Тоа било најголемата победа во неговата кариера досега и прва француска победа по Лорен Жалабер во 1997 година.
Алафилип учествувал по вторпат на Тур де Франс и дошол до својата прва етапна победа на Тур де Франс на десеттата етапа на трката со низа напади и агресивен спуст на Алпите. Освоил најмногу бодови за планинскиот пласман на Монте ди плато де Глиер, Кол де Ром и Кол де ла Коломбје, завршувајќи ја етапата 1 минута и 34 секунди пред второпласираниот Јон Изагире од и 3 минути и 23 секунди од главната група. Алафилип го презел водството во планинскиот пласман по крајот на десеттата етапа. Ја освоил и етапата 16 откако Адам Јејтс паднал на спустот, 7 километри пред целта, додека водел на етапата.
Следниот месец, Алафилип победил на Класика де Сан Себастијан, претекнувајќи го Бауке Молема за победа, откако двајцата се одвоиле од групата на последното искачување. Потоа, ја освоил третата етапа и генералниот пласман на Трката околу Британија 2018, откако го презел водството на шестата етапа на трката. Алафилип продолжил со успеси на етапните трки, откако ја освоил и Трката околу Словачка една недела подоцна.
И покрај големите успеси во 2018 година, Алафилип имал разочарување на Светското друмско првенство, каде бил назначен за предводник на составот на Франција. На последното искачување паднал со форма и изгубил врска со предводниците на трката и завршил на осмото место.
2019
Алафилип ја започнал сезоната 2019 во февруари на Вуелта а Сан Хуан и Трка Колумбија. На Вуелта а Сан Хуан завршил втор во генералниот пласман и освоил две етапи и го освоил бодовниот пласман и една етапа на Трката Колумбија. Негова прва поголема трка била Страде Бјанке 2019, која ја освоил, поразувајќи го возачот на, Јакоб Фуглсанг, со напад на завршното искачување. Завршил шести во генералниот пласман на Тирено-Адријатико, освојувајќи изненадувачка победа на шестата етапа и покрај тоа што го предводел спринтерот на екипата Елија Вивијани. Потоа, го освоил својот прв монумент, Милано-Санремо 2019, откако нападнал на Поџо и претекнувајќи ги Оливер Насен и Михал Квјатковски. Потоа се искачил на првата позиција на Светскиот ранкинг. Три дена подоцна го пропуштил местото на подиумот на Амстел Голд Рејс, но успешно ја одбранил својата титула на Флеш Валон од 2018 година.
Алафилип ја освоил третата етапа на Тур де Франс на 8 јули, истовремено преземајќи ја жолтата маичка. Откако ја изгубил жолтата маичка на шестата етапа од Џулио Чиконе, повторно ја презел на осмата етапа, кога завршил трет. Ја освоил етапата 13, поединечен хронометар, во По каде го поразил Герајнт Томас за 14 секунди. Ја чувал маичката до етапата 19 откако потфрлил на Кол де л’Изеран. Тоа било најуспешен Тур дотогаш, завршувајќи на петтото место во генералниот пласман, победи на две етапи и ја носел жолтата маичка на 14 етапи. Иако не бил именуван за најборбен возач на ниту една поединечна етапа, на подиумот во Париз бил прогласен за најборбен возач на цела трка.
Резултати на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал
Марк Јанко
Марк Јанко (роден на 25 јуни 1983 во Виена) — австриски фудбалер, напаѓач на Базел и на австриската репрезентација.
Ангелко Цветковски
Ангелко Стојчев Цветковски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Топлак (Мајден)
Топлак — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Мајден. Претставува населба и топилница од доцноантичко време.
На 1,5 км северно од селото, на левиот брег на Мајденска Река се наоѓаат остатоци од топена железна руда насобрани на грамада. На спротивната страна на реката, на пространа тераса со благ пад има многу фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Козлук (Охрид)
Козлук — археолошко наоѓалиште во градот Охрид. Наоѓалиштето претставува населба од римско време. Се наоѓа на 1 км западно од градот, во непосредната близина на крстосницата Охрид - Кичево -Скопје. Со заштитните археолошки истражувања во 1974, 1982 и 1983 година е откриена монументална градба – раскошна вила со терма. Објектот има три апсидни делови,повеќе големи простории и остатоци од хипокауст во северниот крај. Во повеќе простории се пронајдени површини од подни мозаици. Наодите се чуваат во Заводот и музеј - Охрид.
Со ранецот на грбот
„Со ранецот на грбот“ (француски: Sac au dos) — расказ на францускиот писател Жорис-Карл Уисманс.
Осврт кон расказот
Расказот „Со ранецот на грбот“ за првпат се појавил во збирката „Медански вечери“, наречена по местото во кое живеел Емил Зола, каде што се собирале неговите ученици и следбеници, меѓу кои бил и Уисманс. Иако станува збор за воен расказ во кој авторот ги опишува доживувањата на еден млад регрут во Француско-пруската војна од 1870 година, карактеристично за него е тоа што се опишани сосема неважни епизоди, т.е. во него нема ниту еден опис на борби или воени дејства. Сепак, иако во расказот не се случува ништо значајно, благодарение на стилот на Уисманс, тој се одликува со сочност и со релјефност.
Протогалаксија
Протогалаксија (првобитна галаксија или прагалаксија) — облак од гас која се образува во галаксија. Се смета дек стапката на ѕвездообразба во овој период на галактички развој одредува дали галаксијата ќе биде спирална или елиптична; со побавна образба се добива спирална галаксија. Помалите грутки гас во протогалаксијата се образуваат во ѕвезди.
Самиот поим „протогалаксија“ значи „предци на денешните (нормални) галаксии, во рана фаза на образба.“ Меѓутоа, „рана фаза на образба“ не е јасно дефиниран израз. Може да се дефинира како: „првиот значаен изблик на ѕвездообразба во предок на денешна елиптична галаксија“; „Најголемото спојување на парчињата кои се соединуваат за да ја создадат денешната просечна галаксија во епоха на темни ореоли“; „Сè уште гасовито тело пред да почне било каква ѕвездообразба.“; или пак „прекумерно густо подрачје на темна материја во многу раната вселена, на пат да стане гравитациски врзана и да се сруши.“
Образување
Се смета дека раната вселена почнала со речиси рамномерна распределба (сите честички на подеднакво растојание) на материја и темна материја. Темната материја потоа почнала да се насобира заедно под дејство на гравитациско привлекување, а заради спектарот на првичното густинско растројување предизвикан од квантни колебања. Ова се добива од Хајзенберговото начело на неопределеност кое покажува дека може да има многу мали привремени промени во количеството на енергија во празен простор. Преку еднаквоста на масата и енергијата може да се појават парови честичка/античестичка, а гравитациската влеча ги привлекува кон себе околните честички, пореметувајќи ја рамномерната распределба и создавајќи тежиште кое ги повлекува околните честички. Оваа е занемарливо кога се случува во денешната вселена, но состојбата на овие крајно мали колебања кога вселената почнала да се шири од една точка оставила отпечаток кој нараснал во размер при ширењето, со што се добиле големи подрачја на покачена густина. Гравитацијата на овие погусти грутки од темна материја потоа предизвикала упаѓање на околната материја во погустото подрачје. Ваквиот процес е забележан и анализиран во 2006 г. Од ова настанале гасовити облаци, претежно од водород, и нив почнале да се создаваат првите ѕвезди. Овие галсовити облаци и првобитни ѕвезди биле првите протогалаксии, и биле многукратно помали од нашата галаксија.
Важи теоријата дека групи од мали протогалаксии биле под дејство на меѓусебно привлекување и се судриле, доведувајќи до настанокот на денешните многу поголеми „возрасни“ галаксии. Ова го следи процесот на хиерархиско склопување, во кој поголемите тела постојано се образуваат со спојување на помали.
Механика
Штом почне да се создава една протогалаксија, сите честички врзани со нејзината гравитација стапуваат во слободен пад кон неа. Потребното време да заврши овој пад може приближно да се дознае со неговите равенки. Највеќето галаксии ја имаат завршено оваа фаза и станале стабилни елиптични или дискови галаксии, при што на дисковите им треба подолго да се образуваат. Образувањето на галактички јата трае многу подолго и сè уште се одвива. Во оваа фаза галаксиите се здобиваат со најголем дел од нивниот момент на импулсот. Протогалаксијата го добива моментот заради гравитациското влијание од соседните густи грутки во раната вселена. Завртот е поголем кога гасот е подалеку од средиштето.
Сјајност
Сјајнсота на протогалаксиите доаѓа од два извора. Првиот и главен е зрачењето од јадреното соединување на водород во хелиум во раните ѕвезди. Се смета дека овој првобитен изблик на ѕвездообразба ѝ дава сјајност на протогалаксијата споредлива со онаа на денешните ѕвездородни галаксии или квазари. Другиот извор е испуштањето на вишок енергија на гравитациско врзување. Главната бранова должина очекувана од протогалаксија е варијанта на ултравиолетовото зрачење (УВ) наречено Лајман-алфа, кој е брановата должина што ја оддава водородниот гас кога се јонизира од зрачењето на една ѕвезда.
Пронаоѓање
Во 1996 г. е откриен кандидат за протогалаксија од Ји и колегите користеќи ја Канадската мрежа за набљудувачка космологија (CNOC). Телото е дисковидна галаксија на големо црвено поместување со многу голема сјајност. Подоцна се развила расправа дека неверојатната сјајност was предизвикана од гравитациско искривување на преднинско галактичко јато (ефектот на гравитациска леќа).
Во 2006 г. Ким Нилсон и колегите пронашле „грутка“ која оддава Луман-алфа-ултравиолетово зрачење. Со анализа е заклучено дека се работи за џиновски облак од водороден гас кој упаѓа во грутка темна материја во раната вселена, создавајќи протогалаксија.
Во 2007, Михаел Раух и колегите биле во потрага по сигнал од меѓугалактички гас со Многу големиот телескоп (VLT) кога заблежале одделни тела кои оддаваат големи количини на УВ-зрачење од типот на Лајман-алфа. Заклучиле дека овие 27 тела се примери за протогалаксии од пред 11 милијарди години.
Планинско седло
Седло — вдлабнато место на билото на една планина или пак меѓу два рида или планини. Претставува подрачје околу највисоката и најниската точка на линијата која ја сврзува вододелницата (длапката) што ги сврзува возвишенијата. Кога е проодно, седлото е превој меѓу два масива, или најниската патека низ која се минува меѓу два врва.
Структурна геологија
Во структурната геологија, седлото е вдлабнатината сместена долж осното протегање на една антиклинала.
Математички седла
Седлестата точка во математиката го добила името од дводимензионалниот прототипен пример чија површина се извива нагоре во еден працец, а надолу во друг, налик на јавачко седло или планински превој.
Тасим Сулејманоски
Тасим Сулејманоски (Ростуше,, ) е македонски политичар.
Животопис
Сулејманоски е роден во гостиварското село Ростуше во 1959 година.. Таму работел како професор по Физичка култура во подрачната гимназија Панче Попоски во Ростуше. Во 2002 е избран за пратеник во 6-та ИЕ како пратеник од СДСМ. Во 2006 година му завршува мандатот и моментално користи апанажа.
Коњ
Коњот — голем копнен цицач кој се одликува со брзина, сила и издржливост. Коњите се членови на семејството коњ (Equidae) која ги вклучува и зебрите и магарињата. Како и сите еквиди, коњот е извонредно добро адаптиран на патувања на долги релации, преживувајќи со исхрана која се состои од треви. Коњот е социјално животно, формирајќи силни здруженија со членовите на своето стадо.
Влијанието на коњите на човечката историја и цивилизација ги прави едни од најважните домашни животни. Коњите биле припитомени во Евроазија пред околу 6,000 години. Тие низ историјата им служеле на луѓето во земјоделството, војните и спортот. Денес питомите коњи се распространети насекаде низ светот, со вкупна проценета популација од околу 60 милиони единки. Дивите коњи, како оние на американскиот запад, се всушност слободни предци на домашните коњи кои не се припитомиле.
Дивите предци на денешните коњи еволуирале милиони години во Северна Америка. Тие се рашириле во другите делови од светот со патување на југ во Јужна Америка и со преминување на копнените мостови кои ја поврзувале Северна Америка со Европа и Азија за време на леденото доба. Коњите исчезнале од Северна и Јужна Америка во еден бран на изумирање кој се случил при крајот на плеистоценската епоха, пред околу 15,000 години. Тие не се забележани во Америка сѐ до 1494, кога италијанскиот истражувач Кристофер Колумбо ги транспортирал со бродови од Шпанија на неговото второ патување за Новиот Свет.
Пржевалскиевиот коњ, именуван по рускиот истражувач Николај Пржевалски, се верува дека е единствениот вистински див коњ кој живее и денес. Веројатно изумрел во дивината на Монголија во 1960-тите, но со помош на европската програма за одгледување на овој коњ, популацијата е обновена. Околу 1,100 коњи преживеале до денес како резултат на нивното вдомување во зоолошките градини и парковите на дивината. Пржевалскиевиот коњ бил повратен во националните паркови во Монголија во 1992, каде сега живеат неколку илјади единки.
Физички опис
Како резултат на намерното одгледување и припитомување од страна на луѓето, коњите имаат изразени варијации во големината, телесната форма и бојата на покривката. Висината на коњот традиционално се мери со раце; една рака е околу 10 cm. Типичните коњи за јавање се околу 14 до 16 раце високи и тежат околу 400 до 500 кг. Најголемиот забележан коњ бил од Белгија, висок 1,8 m и тежок 1.450 кг. Најмалиот коњ е „Палешка“, родена на 1 мај 2001 година, а живее на фармата во близина на Сент Луис, во државата Мисури, САД. Таа е тешка 25 килограми и висока само 45 сантиметри и во 2006 година влегла во Гинисовата книга на рекорди, како најмал коњ на светот. Таа е родена со ретко заболување (дворфизам) и бидејќи имала проблеми со одењето, морало да ѝ се направат специјални копита.
Коњот има влакнеста покривка и долга грива и опашка. Тешката зимска покривка расте наесен и се митари на пролет. Типични бои на покривката се црна, кафеава, сива, кремаста, златна и бела. Гривата и опашката може да се исто или различно обоени од бојата на телото. Најразличните варијации во бојата можат да настанат од наследни црти кои предизвикуваат дамки, разредување на основната телесна боја или пробивање на бели влакна во покривката. Многу телесни бои имаат специфични имиња, како што е „беж“ (кафеав коњ со црна грива и опашка), „костен“ (црвенкасто кафена со грива и опашка во иста или нешто посветла боја) и „паломино“ (златна со кремасто бела грива и опашка).
Главата на коњот се состои од череп, кој го затвора големиот комплексен мозок, и лице. Очите на коњот се доволно оддалечени од устата, така што тој може да пасе и да внимава на опасноста во исто време.
Внатрешни органи
Коњот има многу ефикасен респираторен и циркулаторен систем кои му овозможуваат да се трка со големи брзини, а притоа да нема недостаток од кислород. Додека се движи, коњот конзумира само еден литар кислород во минута, но при трка, неговиот капацитет за примање на кислород може да наближи до 60 литри во минута. При трка, главата и вратот на коњот се движат горе-долу заедно со секој чекор. Ова движење ги стеснува и шири белите дробови, така што тркачкиот коњ автоматски зема точно еден здив за еден чекор.
Коњот во уметноста и во популарната култура
Коњот често се јавува како тема или лик во литературата, сликарството и во популарната култура.
Коњот како тема во книжевноста
Во народните приказни, коњот е чест придружник на главниот јунак (вообичаено, принцот или кралот) при што му дава совети и му помага во опасностите. Притоа, коњот има необични својства - знае да зборува, трча со огромна брзина или лета на небото итн. На пример, во епската песна „Женидбата на кралот Волкашин“ се споменува коњот Јабучило кој имал крилја кои му излегувале наутро, кога пееле првите петли. Со нив, коњот лесно можел да прелета каде што сакал. Слично, коњот на војводата Пријезда можел да прескокне и по два бедема. Прославениот коњ на Крале Марко, Шарец, живеел дури 160 години.
Рајнбек
Рајнбек (Reinbek) — град во округот Штормарн, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн, северна Германија. Градот е дел од метрополитенската област Хамбург.
Рајнбек бил првпат споменат во 1226 година, а градските права ги стекнал во 1952 година. Градот е сместен на реката Биле, на која била изградена брана со цел да создаде езерце за потребите на водениците.
До него може да се дојде преку автопатот А1 и А23, како сојузниот автопа Б5.
Меѓународни односи
Рајнбек е збратимен со следниве градови:
Крсто Црнички
Крсто Неделков Црнички ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од сиромашно селско семејство. Основно училиште завршил во селото, а потоа се занимавал со земјоделство и сточарство. Во септември 1944 година кога во неговото село била формирана Шеснаесеттата македонска ударна бригада ѝ се приклучил во нејзините редови. Учествувал во сите борби на бригадата пpoтив балистичките сили и во акциите против германските моторизирани колони, во Качаничката Клисура. По ослободувањето на главниот град на Македонија - Скопје, ја продолжил борбата и против балистичките банди, кои се обидувале да навлезат во Скопје. Во тие борби кај Шишево, го изгубил својот живот. Неговите останки биле погребани на селските гробишта.
Омраам Микаел Аиванов
Михаил Димитров Иванов, подоцна наречен Омрам Микаел Аиванов (Omraam Mikhaël Aïvanhov) (, -, ) – филозоф, педагог, мистичар, окултист, езотерист и астролог, од неговите следбеници почитуван како како духовен учител, филозоф, езотерист. Го основал француското Семирско бело братство. Неговото учење е формирано според влијанието на Петар Данов и најчесто е во духот на езотеричното христијанство. Книгите на Омраам Михаел Аиванов се преведени на повеќе од дваесетина јазици.
Животопис
Во 1937 година, непосредно пред почетокот на Втората светска војна, Петар Данов, ги предвидел политичките немири, избувнувањето на војната како и големите општествено политички потреси, кои ќе влијаат врз забраната на сите духовни движења и здруженија во Бугарија. Данов, заради ова, го испраќа Михаил Иванов во Франција, за да го прошири учењето за Белото братство. Данов го избира Иванов за оваа мисија, како единствен покрај 40 000 други ученици.