cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Воѓани
Иселеништво
Староседелскиот род Торневци се иселиле во Гнеотино и во Битола. Од родот Ермановци има иселеници во Белград (браќата Грозданови). Други иселеници од селото се: Новевци (12 к.), живеат во Подвис, Танушевци (17 к.) и Сидоровци (8 к.), живеат во Бела Црква, Мисковци (11 к.), Пасковци (11 к.) и Козаровци (2 к.), живеат во Обршани. Родот Воѓанци живее во Логоварди.
Населението во Воѓани опаѓа. Една четвртина од жителите се иселени во Австралија, Америка, Германија, Италија, но и во градовите од Македонија: Прилеп, Битола, Скопје, Кичево, Крушево и други места.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кривогаштани, која била една од ретките општини во Македонија која не била изменета при територијалната поделба во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на тогашната Општина Кривогаштани.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Прилеп. Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната Општина Кривогаштани.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Бела Црква, во која покрај селото Воѓани, се наоѓале и селата Бела Црква, Бучин, Обршани, Пашино Рувци, Пресил и Света. Општината Бела Црква постоела и во периодот 1950-1952.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1513 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на месна канцеларија.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 313 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 308 гласачи.
Култура и спорт
Во селото работи фудбалскиот клуб „Воѓани“, кој во минатото се викал ФК „Земјоделец“.
1950 во архитектурата
1950 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Мајнц
Мајнц (Mainz) — главен град на покраината Рајнска област-Пфалц во Германија. Бил главен град на изборното кнежевство Мајнц во времето на Светото Римско Царство. Во античко време, Мајнц бил римска тврдина, која го набљудувала западниот брег на Рајна и била дел од најсеверната граница на Римското Царство; бил основан како римски воен логор кон крајот на I век п.н.е. Градот се наоѓа на реката Рајна, наспроти градот Висбаден, во западниот дел на метрополитенската област Франкфурт Рајна-Мајна; во денешно време, Франкфурт претставува регионален центар на областа.
Градот е познат како дом на пронајдокот за печатење со подвижни букви, како и на првите печатени книги со помош на пронајдокот произведен во Мајнц од Гутенберг во почетокот на 1450-тите.
Географија
Мајнц се наоѓа на западниот брег на реката Рајна, спроти вливот на реката Мајна во Рајна. Населението според најновите податоци изнесува нешто над 200.000 жители, Градот е дел од метрополитенската област Рајна-Мајна, која сочинува близу шест милиони луѓе. До Мајнц може лесно да се стигне преку меѓународниот аеродром во Франкфурт, 25 минути со железница.
По последното ледено доба, песочни дини може да се најдат во долината на Рајна, односно во западниот дел на градот. Сега, областа со песочни дини во Мајнц е природен резерват со уникатен пејзаж и ретка степска вегетација во областа.
Клима
Мајнц се одликува со океанска клима.
Римското Царство
Римското упориште или castrum Mogontiacum, претходникот на Мајнц, било основано од римскиот генерал Клаудиј Постариот, веројатно околу 13 година п.н.е.. Според Транквил, римски историчар, постоењето на Mogontiacum е потврдено четири години подоцна (според смртта и погребот на Клаудиј Постариот), иако некои други теории тврдат дека местото било основано порано. Иако градот се наоѓа спроти вливот на реката Мајна, името на Мајнц не доаѓа од Мајна, сличноста е веројатно поради дијахрона споредба. Мајна е од латинскиот Menus, име од Римјаните користено за реката. Лингивистичките анализи на многуте форми од кои дошло името „Мајнц“ покажале дека е поедноставено име за Mogontiacum. Името води келтско потекло. Меѓутоа, градот станал римски и бил избран од нив со особено значење. Римските војници бранејќи ја Галија го прифатиле галскиот бог Могон, кој нуди две етимолошки објаснувања: „големиот“, слично на латинскиот magnus, кое се користело за возвишување на имињата како Alexander magnus, „Александар Велики“ и Pompeius magnus, „Помпеј Велики“, или бог олицетворен во млади луѓе од секој вид, било благородници или бедници.
Mogontiacum бил важен рударски град во текот на Римското Царство, веројатно поради стратешката местоположба на вливот на Мајна и Рајна. Градот Mogontiacum се развивал помеѓу тврдината и реката. Castrum бил седиште на Четиринаесеттата и Шеснаесеттата легија (9–43 н.е.), Дваесет и втората легија, Четвртата македонска легија (43–70), Првата легија (70–88), Дваесет и првата легија (70–89) и Четиринаесеттата легија (70–92). Исто така, Мајнц бил база на речната флота на Римјаните. Остатоци на трупови на римски бродови (navis lusoria) и патролни бродови од крајот на 4 век биле откриени во периодот 1982-86 и сега можат да се погледнат во Музејот за антички бродови (Museum für Antike Schifffahrt). Градот бил главен град на провинцијата Германија Супериор и имал важен погребен споменик посветен на основачот на градот, каде луѓето правеле поклонение и годишни фестивали дури од Лион. Помеѓу познатите градби биле најголемиот римски театар северно од Алпите и мостот преку Рајна.
Силите на Алеманите под водство на Рандо го опколиле градот во 368. На последниот ден на 405 или 406, Вандалите, Свевите, Аланите и другите германски племиња се верува дека ја поминале Рајна кај Мајнц. Христијанските хроники го поврзуваат овој настан со убивањето на епископот Авреј од страна на Алеманите. Патот бил отворен со опсадата на Трир и инвазијата на Галите.
Низ годините, римското упориште никогаш не било засекогаш напуштено како воен објект, што е доказ за планирањето на Римјаните. Различни градби биле изградени во различни времиња. Моменталната тврдина потекнува од 1660, како замена за претходните тврдини. Била користена во Втората светска војна. Една од знаменитостите на тврдината е споменикот подигнат од легионерите во чест на нивниот водач.
Мајнц и Франките
По неколкуте упади во текот на 4 век, Алзас постепено го изгубил неговиот белгиски етнички карактер и потпаднал под влијание на Алеманите. Римјаните постојано ја враќале контролата; меѓутоа, трупите сместени во Мајнц станале главно неиталијански и императорите имале само еден или двајца италијански наследници, кои управувале луѓето на северната граница.
Последниот император кој сместил трупи во име на Западното царство во Мајнц бил Валентинијан III, кој силно се потпирал на неговиот Magister militum per Gallias, Флавиј Аециј. Во тоа време армијата вклучувала голем број на трупи од германските сојузи долж Рајна, Алемани, Саксонци и Франки. Франките биле соперник кој добивал на сила и углед во областа и постојано се обидувале да го прошират своето влијание. Во 358 царот Јулијан купил мир давајќи им го поголемиот дел од Германија Инфериор, кои тие и го поседувале и дозволувајќи им учество во римската армија.
Европските фракции во тоа време ги вклучувале Келтите, Готите, Франките, Саксонците, Алеманите, Хуните, Италијанските и Аланите, како и бројни други помали народи. Аециј играл со сите нив на начин едни против други со цел да одржи мир под римски суверенитет. Ги користел хунските трупи повеќепати. Последниот ден на пресметка на Аециј и Атила, обајцата полиглоти на мултиетнички трупи. Атила заминал низ Алзас во 451, уништувајќи ја земјата, како и Мајнц и Трир со нивните римски гарнизони. Кратко потоа бил спречен од Аециј во Битката кај Шалон, најголемата во античкиот свет.
Аециј не уживал долго во победата. Бил убиен во 454 од раката на негов вработен, кој пак бил избоден до смрт од пријателите на Аециј во 455. Сето ова било дел од крајот на Римското Царство на северот. По неколку крвави но кратки борби помеѓу подредените на Аециј, Рицимер станал император, земајќи го името Патрициј. Неговиот татко бил Свев; неговиот мајка, принцеза на Визиготите. Патрициј не владеел со Северот директно, туку воспоставил провинција, која функционирала независно. Главниот град бил во Соасон. Сепак, нејзиниот статус бил двосмилен. Многу тврдат дека тоа било Кралството Соасон.
Претходно првиот од Меровинзите, Хлодион, бил поразен од Аециј во околу 430. Неговиот син, Меровех, се борел на римска страна против Атила и неговиот син, Хилдерик, служел во служба на Соасон. Во меѓувреме, Франките постепено влегувале во кралството и добивале на сила. Тие се поместиле по текот на Рајна и создале кралство во областа на поранешната провинција Германија Супериор со главен град во Келн. Тие станале познати како Рипуарски Франки и соперници на Салиските Франки. Бидејќи не било вообичаено да се премести целото население, едноставно поранешното население станале Франки.
Настаните се одвивале брзо до крајот на 5 век. Кловис, син на Хилдерик, станал крал на Салиските Франки во 481, владеел од Турне. Во 486 го поразил Сијагриј, последниот гувернер на кралството Соасон и ја презел северна Франција. Го проширил неговото владеење до Камбре и Тонгерен во 490–491 и ги спречил Алеманите во 496. Исто така, во таа година преминал во христијанството.
По падот на Римското Царство во 476, Франките под власта на Хлодовик I стекнале контрола над западна Европа до 496 година. Хлодовик го припоил Кралството Келн во 508. Потоа, Мајнц со неговата стратешка положба, станал една од базите на кралството на Франките. Мајнц ја штител христијанската заедница долго пред преминувањето на Хлодовик. Неговиот наследник Дагоберт I ги изградил ѕидините на Мајнц и го направил еден од неговите седишта. Солидот на Теодеберт I (534–548) била кована во Мајнц.
Франките ги обединиле келтските и германските племиња во Европа. Најголемиот Франк на сите времиња бил Карло Велики (768–814), кој изградил нова империја во Европа, Светото Римско Царство. Мајнц со неговата средишна положба станал важен на империјата и христијанството. Постепено, јазичните промени се заканувале за поделба на Франките. Мајнц говорел на дијалект означен како рипуаријански. Со смртта на Карло Велики, разликите помеѓу Франција и Германија се покажале пресудни. Мајнц не бил повеќе во центарот, туку на граница, создавајќи прашања за неговата националност и кому припаѓа, кои траат сè до денес, како прашањето за Алзас-Лорена.
Христијански Мајнц
Од времето на Вилигис до крајот на Светото Римско Царство во 1806, архиепископите на Мајнц биле надректори на Империјата и најважен изборен кнез на германскиот цар. Покрај Рим, епископијата во Мајнц денес е единствената епископијата во светот каде епископското седиште е наречено Света столица (sancta sedes). Архиепископите на Мајнц традиционално биле primas germaniae, наследници на Папата северно од Алпите.
Во 1244, архиепископот Зигфрид III му доделил на Мајнц градски права, кои вклучувале права на граѓаните да основаат и изберат градски совет. Градот бил сведок на разидувањето на двајца архиепископи во 1461, Дитер фон Изенбург, кој бил избран архиепископ од катедралскиот каптол и поддржан од граѓаните и Адолф Втори фон Насау, кој бил именуван за архиепископ на Мајнц од папата. Во 1462, архиепископ Адолф Втори го нападнал градот Мајнц, убивајќи 400 негови жители. На суд, оние кои преживеале го загубиле целиот свој имот, кој потоа бил поделен помеѓу оние кои ветиле дека ќе го следат Адолф Втори. Оние кои тоа не го ветиле (меѓу нив и Јохан Гутенберг) биле однесени надвор од градот или фрлени во затвор. Новиот архиепископ ги отповикал градските права на Мајнц и го ставил градот под директно владеење. Иронично, по смртта на Адолф Втори како негов наследник повторно бил Дитер фон Изенбург, сега легално избран од соборот и именуван од папата.
Еврејска заедница
Еврејската заедница во Мајнц потекнува од 10 век од нашата ера. Била позната по нејзиното верско образование. Рабинот Герсхом бен Јуда (960–1040) предавал тука, меѓу другите. Тој се насочил на проучување на Талмудот, создавајќи германска еврејска традиција. Евреите од Мајнц, Шпајер и Вормс создале врховен совет со цел поставување стандарди за еврејското право и образование во 12 век.
Градот Мајнц одговорил на еврејското население на различни начини. Понекогаш тие биле слободни и заштитени; другпат пак биле протерувани. Евреите биле исфрлени во 1012, 1462 (откако биле повикани да се вратат) и во 1474. Евреите биле напаѓани од банди во 1283. За епидемиите на црна смрт обично биле обвинувани Евреите, кога тие биле масакрирани, како што било палењето на околу 6.000 живи Евреи во 1349. Оваа нестабилна состојба, која не била типична само за Мајнц, туку за цела Европа во тоа време, траела до Првата светска војна.
Република Мајнц
Во текот на Француската револуција, француската револуционерна армија го окупирала Мајнц во 1792; архиепископot на Мајнц, Фридрих Карл Јозеф фон Ертал, веќе побегнал во Ашафенбург пред Французите да в маршираат во градот. На 18 март 1793, Јакобинците од Мајнц со други германски демократи од околу 130 градови во Рајнската област-Пфалц, ја прогласиле „Републиката Мајнц“. Предводена од Георг Форстер, претставниците на Републиката Мајнц во Париз побарале политичка припадност со Франција, но тоа било предоцна: Бидејќи Прусија не била целосно среќна со идејата за демократска слободна држава на германска почва, Пруските трупи веќе ја окупирале областа и го ставиле под опсада Мајнц до крајот на март 1793. По опсадата од 18 седмици, француските трупи во Мајнц се предале на 23 јули 1793; Прусите го окупирале градот и ставиле крај на Републиката Мајнц. Дошло до Битката кај Мајнц во 1795 помеѓу Австрија и Франција. Членови на Јакобинците од Мајнц биле малтретирани и затворани и казнети за предавство.
Во 1797, Французите се вратија. Армијата на Наполеон Бонапарт ја окупирала германската територија западно од реката Рајна и со договорот од Кампо Формио ѝ била доделена целата оваа област на Франција. На 17 февруари 1800, францускиот департман Мон Тонер бил основан тука, со Мајнц како негов главен град, реката Рајна претставувала нова источна граница на la Grande Nation. Но, Австрија и Прусија не сакале да ја одобрат новата граница со Франција во 1801. Меѓутоа, по неколку порази во Европа во текот на следните години, ослабениот Наполеон и неговите трупи морале да го напуштат Мајнц во мај 1814.
Рајнски Хесен
Во 1816, делот на поранешниот француски департман, кој денес е познат како Рајнски Хесен (Rheinhessen) бил доделен на Хесен-Дармштат, а Мајнц бил главен град на новата провинција Рајнски Хесен. Од 1816 до 1866, во Германскиот Сојуз Мајнц бил најважната тврдина за одбрана против Франција и силен гарнизон на австриски и пруски трупи.
Попладнето на 18 ноември 1857 се случила огромна експлозија во Мајнц, кога експлодирал градскиот склад на барут Pulverturm. Околу 150 луѓе загинале и најмалку 500 биле повредени; 57 згради биле уништени, а голем број оштетени во тоа што денеска е познато како Барутна експлозција.
Индустриска експанзија
Со векови жителите на тврдината на Мајнц страдале од голем недостиг на простор, кој доведувал до болести и други непријатности. Во 1872, градоначалникот Карл Валау и советот на Мајнц ја убедиле воената влада да потпише договор за ширење на градот. Почнувајќи во 1874, градот Мајнц се ширел кон Гартенфелд, идилична област на ливади и полиња долж бреговите на реката Рајна до северниот бедем. Со ширењето на градот, урбаната област на градот се зголемила за двапати и му дозволила на Мајнц да учествува во индустриската револуција, која претходно го заобиколувала градот со децении.
Едвард Крајсиг бил човекот кој бил заслужен за ова. Како главен градител на градот Мајнц од 1865, Крајсиг имал визија за новиот дел на градот, Neustadt. Исто така го испланирал првиот канализациски систем за стариот дел на градот од римски времиња и ја убедил градската власт за преместување на железничката линија од страната на Рајна на западниот крај на градот. Главната железничка станица била изградена од 1882 до 1884 според плановите на Филип Јохан Берделе.
Главниот градител на Мајнц изградил голем број на уметнички јавни градби, вклучувајќи го градското собрание на Мајнц - која била најголема од овој вид во Германија во тоа време — како и синагога, пристаниште на Рајна и голем број јавни бањи и училишни градби. Последното дело на Крајсиг било христијанска црква (Christuskirche), најголема протестантска црква во градот и првата градба изградена исклучиво за употребата на протестантската црква.
20 век
По Првата светска војна, Франција го окупирала Мајнц помеѓу 1919 и 1920 според Версајскиот договор, кој стапил во сила на 28 јуни 1919. Рајнската област (во која се наоѓа Мајнц) била демилитаризициска зона до 1935, а француските трупи кои ги претставувале Антантата, требало да останат додека не бидат исплатени репарациите.
Во 1923 Мајнц учествувал во сепаратистичкото движење во Рајнската област кое барале да се создаде република во областа. Пропаднало во 1924. Французите се повлекле на 30 јуни 1930. Адолф Хитлер станал канцелар на Германија во јануари 1933, а неговата политички соперници, особено оние од Социјалдемократската партија, биле или затворени или убиени. Некои биле во можност да заминат од Мајнц на некое време. Еден од нив бил политичкиот организатор на SPD, Фридрих Келнер, кој заминал во Лаубах, каде како претседател на окружниот суд продолжил со неговиот отпор против нацистите со забележување на нивните злодела во дневник од 900 страници.
Во март 1933, дел на Национал-социјалистичката партија во Вормс ја донело партијата до Мајнц. Ја поставиле свастиката на сите јавни згради и започнале да го обвинуваат еврејското население во весниците. Во 1936 силите на Третиот Рајх влегле во Рајнската област со многу помпа, прв потег на Третиот Рајх од нивното идно ширење. Поранешната Антанта не презела ништо.
Во текот на Втората светска војна, во тврдината во Мајнц бил камп за воени заробеници.
Епископот на Мајнц создал организација за помош на бегствата на Евреите од Германија.
Во текот на Втората светска војна повеќе од 30 воздушни напади уништиле околу 80 проценти од центарот на градот, вклучувајќи ги повеќето историски градби. Мајнц бил освоен на 22 март 1945 против нееднаквиот германски отпор (силен во некои делови, а слаб во другите делови на градот) од страна на американските трупи.
Од 1945 до 1949, градот бил дел од француската окупациска зона. Кога сојузната покраина Рајнска област-Пфалц била создадена на 30 август 1946 од командирот на француската армија на француската окупациска зона, Мајнц станал главен град на новата покраина. Во 1962 се вратил Фридрих Келнер, со цел да ги помине последните години во Мајнц. Неговиот живот во Мајнц и неговиот дневник биле предмет на канадскиот документарен филм My Opposition: The Diaries of Friedrich Kellner.
По повлекувањето на француските сили од Мајнц, американските сили ги окупирале воените бази во Мајнц. Денес USAREUR се наоѓаат во касарните во Вакернхајм, а песочните дини околу Мајнц ги користат за тренинг-област. Мајнц е седиште на неколку единици на германската војска.
Административна поделба
Градот Мајнц е поделен на 15 локални окрузи според главниот статут на градот Мајнц. Секој локален округ има окружна администрација од 13 членови и непосредно избран градоначалник, кој е претседавач на окружната администрација. Овој локален совет одлучува за важни прашања на територијата на округот, меѓутоа, конечната одлука за нови политика се донесува од градскиот совет на Мајнц.
Окрузи во градот се:
До 1945, окрузите Бишофсхајм (сега независен град), Гинсхајм-Густавсбург (исто така независен град) припаѓале на Мајнц. Поранешните предградија Аменебург, Кастел и Костхајм — (на кратко, AKK) сега се администрирани од градот Висбаден (на северниот брег на реката). AKK биле одвоени од Мајнц кога Рајна била означена како граница помеѓу француската окупациска зона (подоцна покраината Рајнска област-Пфалц) и американската окупациска зона (Хесен) во 1945.
Култура
Мајнц е дом на карневал, Mainzer Fassenacht или Fassnacht, кој започнал да се одржува од почетокот на 19 век. Карневалот во Мајнц ги има своите корени преку критикување на социјалните и политичките неправди под засолниште на капи и ѕвона. Денес, униформите на многу традиционални карневалски клубови сѐ уште имитираат униформи на француски и пруски трупи од минатото. Врвот на карневалската сезона е на црвениот понеделник („Rosenmontag“), кога има голема парада во Мајнц на која присуствуваат над пола милион луѓе и слават низ улиците на Мајнц.
Првиот Katholikentag, фестивал карактеристичен за германските католици, бил одржан во Мајнц во 1848.
Мајнц бил еден од трите важни центри за еврејската теологија и учењето во Средна Европа во текот на средниот век. Познати заедно како Shum, градовите Шпајер, Вормс и Мајнц играле клучна улога во зачувувањето и растечњето на талмудското учење.
Градот е седиште на „Zweites Deutsches Fernsehen“ (буквално, „Втората германска телевизија“, ZDF), една од двете сојузни национални телевизии. Исто така, постојат поголем број радио станици со седиште во Мајнц.
Други културни содржини на градот се:
Спорт
Локалниот фудбалски клуб Мајнц 05 има долга историја во германските фудбалски лиги. Од 2004 настапува во првата Бундеслига, освен за време на 2007-2008, кога паднал во втората лига. Во летото 2011, клубот го отворил својот нов стадион наречен Кофас арена.
Во 2007, Мајнц Атлетика го освоил германското првенство во бејзбол за мажи.
Како последица на инвазијата на Грусија од руските трупи во 2008, Мајнц бил одреден како неутрално место за фудбалскиот натпревар помеѓу Грузија и Ирска.
Вински центар
Од 2008, градот е исто така член на глобалната мрежа на вински главни градови (GWC), асоцијација на најславни и најпознати градови со винска култура во светот. Многу вински трговци исто така работат во градот. Производителот на пенесто вино Купферберг произведува во Мајнц-Хехтсхајм и дури и Henkell — сега сместен на другата страна на реката Рајна — бил основан некогаш во Мајнц. Познатото Blue Nun, едно од првите брендирани вина, било заштитено од семејството Зихел.
Мајнц бил регион со винова лоза уште од римски времиња и сликата на вински град Мајнц ја негува преку туризмот. Haus des Deutschen Weines („Куќа на германското вино“), се наоѓа зад театарот. Тоа е седиште на германската академија за вино, германскиот вински институт (DWI) и германскиот вински фонд (DWF). Винскиот саем (Mainzer Weinmarkt) — еден од најголемите саеми во Германија.
Други индустрии
Schott AG, еден од најголемите производители на стакло, како и Werner & Mertz, голема хемиска фабрика, се основани во Мајнц. Други компании како IBM или Novo Nordisk ги сместиле нивните германски филијали во Мајнц.
Јохан Јозеф Круг, основачот на познатото француско шампањско Krug во 1843, е роден во Мајнц во 1800.
Железница
Главната железничка станица Мајнц (Mainz Hauptbahnhof) — посетена од 80.000 патници и посетители секој ден и со тоа е една од 21. најпрометна станица во Германија. Таа е станица на линијата С8 на С-Железницата на Rhein-Main-Verkehrsverbund. Дополнително, линијата Мајнбан до Франкфурт на Мајна тргнува од станицата. Опслужува 440 локални и регионални возови дневно и 78 интеррегионални и меѓународни линии. ICE линиите го поврзуваат Мајнц со Франкфурт на Мајна, Карлсруе, Вормс и Кобленц. Таа е терминал на Железницата Западна Рајна и Железницата Мајнц-Лудвигсхафен, како и Железницата Алцај-Мајнц изградена од Hessische Ludwigsbahn во 1871. Пристап до Железницата Источна Рајна е обезбеден со мостот Kaiserbrücke, железнички мост над Рајна во северниот дел на Мајнц.
Јавен превоз
Во градот постои развиена трамвајска и автобуска мрежа, а самиот град претставува важна раскрсница за автобускиот превоз во регионот.
Велосипедизам
Мајнц нуди голема низа велосипедски настани и соодветна велосипедска инфраструктура, вклучувајќи многу километри велосипедски патеки на самите улици. Велосипедската патека Рајна („Rheinradweg“) — меѓународна велосипедска патека, која започнува од изворот до устието на реката Рајна, поминувајќи низ четири држави на растојание од 1.300 километри. Друга велосипедска патека води кон Бингер и понатаму до Средна Рајна, светско културно наследство.
Воздушен
Мајнц е опслужуван од аеродромот во Франкфурт, најпрометниот аеродром за патнички сообраќај во Германија, трет најпрометен во Европа и деветти во светот во 2009. Се наоѓа околу 10 километри источно од Мајнц и е поврзан со градот преку С-Железницата, линија С8.
Малиот аеродром Мајнц Финтен, сместен на само 3 километри југозападно од Мајнц, се користи само од општата авијација. Друг аеродром, аеродром Франкфурт-Хан сместен на околу 50 километри западно од Мајнц, е опслужуван од неколку нискобуџетни авиопревозници.
Меѓународни односи
Мајнц е збратимен со:
Алтернативни имиња
Мајнц е нарекуван со голем број имиња во различни јазици и дијалекти. Тука влегуваат: Määnz или Meenz во локалниот западногермански дијалект и Mentz на англиски или Mayence. Француското име било користено и во англискиот јазик, но оваа употреба скоро и да исчезнала, иако Google Maps и Google Earth ја користат. Други имиња за овој град се: Magonza, Maguncia, Mogúncia, Moguncja, Mogontiacum/Moguntiacum, (Magentza) מגנצא и Mohuč, Mohuč.
Мајкл Рот
Мајкл Рот (роден на 15 февруари 1962 во Хајделберг ) е поранешен ракометар од Западна Германија, кој се натпреварувал на Летните олимписки игри во 1984 година.
Тој бил член на западногерманската ракометна репрезентација која освоила сребрен медал. Тој одиграл два натпревари и постигнал два гола.
Неговиот брат близнак Улрих Рот исто така бил член на тимот.
Мајкл Рот е тренер на екипата на РК Вецлар во Бундеслигата од 2009 година.
1949 во архитектурата
1949 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Ручни рад (музички албум)
Ручни рад е името на третиот студиски албум на македонската џез/рок група Леб и сол. Албумот бил издаден во 1979 година, преку издавачката куќа ПГП РТБ.
Список на песни
Целосно времетраење: 36:01
Припор
Припор е топоним од словенско потекло со значење потпира и може да се однесува на следново:
45 Евгенија
45 Евгенија — астероид од главен појас откриен на 27 јуни 1857 година од страна на Херман Голдшмит.
Света Петка
Света Петка (позната и како Света Параскева и како Мајка Параскева) — светителка од градот Епиват, кој се наоѓал меѓу Силинаврија и Цариград. Таа е родена кон крајот на X век, во петок, денот кога Евреите се подготвуваат за празнување на празникот Сабат (сабота). Затоа, нејзе ѝ го дале името Параскева, што значи „подготовка“. Родителите ѝ биле богати христијани од словенско потекло, а освен Петка, имале и еден син, Ефтимиј, кој за време на животот се замонашил и подоцна станал епископ Малитски.
Живот
По смртта на родителите, девицата Петка, желна за подвижнички живот, го напуштила родителскиот дом и отишла најнапред во Цариград, а потоа во Јорданската пустина, каде што останала до својата старост. Нејзиниот долг пустински живот во молитва и пост може да биде спореден со 40 дневницата која што Исус ја спроведол в пустина.
Чуда
Ноќта, еден од работниците што учествувал на погребот по име Георгиј, на сон видел некоја царица седната на пресветол престол и окружена со светли војници. Еден од војниците му се доближил, го фатил за рака и му рекол: Георгиј, зошто така го омаловаживте телото на преподобна Параскева и крај неа погребавте смрдлив труп. Потоа и светлата царица му рекла: „Побрзај и извади ги моите мошти и положи ги на чесно место, зашто не можам повеќе да ја трпам смрдеата од оној труп. Зашто и јас сум човек, а моја татковина е Епиват, каде што вие сега живеете.” Таа ноќ ист сон сонувала и некоја благочестива жена по име Ефтимија. Утредента тие двајцата ги раскажале своите виденија на сите. Кога тоа го слушнал благочестивиот народ, со свеќи побрзале кон моштите на преподобна Параскева, и со стравопочит ги извадиле од земјата, радувајќи се како на скапоцено богатство. Светите мошти свечено биле положени во црквата „Св. Петар и Павле”, во Епиват. По молитвите на преподобната Параскева се давале многу исцеленија на болните: слепи – прогледувале, куци – проодувале, секакви болни и демоноопседнати добивале здравје.
Два века по смртта на света Петка, со Цариград и околината владееле крстоносците. Во 1238 г. бугарскиот цар Јован Асен успеал од нив да ги преземе светите мошти и да ги пренесе во својата престолнина Трново. Тогаш царот го испратил блажениот Марко, митрополитот Преславски, со многу епископи и свештеници, за светите мошти на преподобната да ги пренесат во Трново. Во Трново светите мошти биле свечено пречекани и положени во придворната црква, каде што, почивајќи негнилежно, точеле разновидни исцеленија на сите што со вера им пристапувале.
Кога турскиот султан Бајазит (1389-1402) го зазел Трново, моштите на света Петка се пренесени во Влашка (Романија). А, кога во 1396 г. и Романија паднала под Османлиската власт, српската царица Милица го замолила султанот Бајазит да ѝ дозволи да ги пренесе светите мошти во Србија. Султанот се согласил и моштите на светицата биле пренесени во Белград, на месноста Калемегдан. Кога во 1521 г. султанот Сулејман II го зазел Белград, ги запленил и светите мошти на света Петка и ги поставил во своите дворци. Таму почнале да се случуваат чудеса, па затоа освен христијаните, светицата почнале да ја слават и муслиманите. Тоа ги загрижило муслиманите, и тие плашејќи се верата во чудотворната сила од светите мошти на света Петка да не се прошири уште повеќе меѓу муслиманите, а и заради молбите и застапништвата на христијаните, ги предале овие свети мошти на цариградските христијани, кои чесно ги положиле во Патријаршиската црква.
Празник
Празникот посветен на св. Петка се слави на 27 октомври. На иконите на кои е прикажана оваа светица, најчесто стои натписот: „Верувам во еден, единствен Бог и во Светото тројство“. Еден од обичаите кои се практикуваат на празникто на св. Петка е „петолебие“, кога луѓето носат пет лепчиња во црквата, во спомен на настанот од Библијата, кога Исус Христос со пет леба нахранил 5.000 луѓе. Притоа, петте лепчиња се осветуваат, при што едно му се дава на верникот, а четири остануваат во црквата.
Куќа – сопственик Никола Куковски (Галичник)
Куќа на Филимон, Никола и Самоил Кукоски, позната и како Куќа на Никола Кукоски ― куќа во сопственост на галичкото семејство Куковски која е заведена како културно наследство на Македонија.
1948 во архитектурата
1948 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Само вистината победува
Само вистината победува (санскрит: सत्यमेव जयते; сатјам ева џајате) е национално мото на Индија. Напишано е на писмото деванагари и се наоѓа на основата на националниот симбол (на сликата). Потеклото на мотото е од познатата мантра 3.1.6 на Мундака Упанишадата. Следи целата мантра.
Што значи:
Само вистината победува, не лагата. Низ вистината во Божествениот пат да се распространи по кој победата, чии желби се во потполност исполнети, допира до местото, каде е врховното богатство на вистината.
M. A. Мехендале во неговата "Satyam Eva Jayate Nānṛtam" го оспорува ова толкување и дава други толкувања засновани на други анализи на упанишадата и користењето на санскрит.
Мотото на Чешката Република како наследник на Чехословачка, „Pravda vítězí“ („вистината преовладува“) има слично значење.
Халмаѓу
Халмаѓу (Hălmagiu) — општина во округот Арад во западна Романија, во која живеат 3.562 жители. Се состои од десет села.
Историја
Првите пишани документи во кои се споменува Хамѓу датираат од 1390 година.
Ан дер Шмике (општинска заедница)
Ан дер Шмике (An der Schmücke) — поранешна општинска заедница во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница се наоѓало во Хелдрунген. Била распуштена во јануари 2019 година.
Општинската заедница Ан дер Шмике се состоела од следниве општини:
Рајковче
Рајковче е село во Егејска Македонија, Република Грција.
1947 во архитектурата
1947 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Ла Фениче
Театар Ла Фениче, често само Ла Фениче (Gran Teatro La Fenice) е оперска куќа во Венеција, една од најпознатите во историјата на операта. Нејзиното име значи феникс, што е поврзано со честите пожари и реновирањето низ кое минувала. Овој театар има седишта за околу 1.000 гледачи.
Во текот на 19-тиот век во Ла Фениче биле премиерно изведени познатите бел канто опери, дела од Росини, Белини, Доницети и Верди.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Дупјани
Свети Ѓорѓи — главна селска црква во кичевското село Дупјани, Македонија.
Црквата се наоѓа на влезот во селото, а околу нејзе се наоѓаат селските гробишта.
Местоположба
Храмот е изграден на почетокот на селото Дупјани, а околу него се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Била подигната во 1872 година.
Гренланѓани
Калалитите или Гренлаѓаните ја сочинуваат најголемата група помеѓу гренландските Инуити (Ескими), и се концентрирани во Западен Гренланд. Терминот е современиот назив на гренландски јазик за домородното население кое живее во Гренланд (Kalaallit Nunaat). Еднина од терминот е "Калалит". Калалитите се дел од арктички Инуити (Ескими). Јазикот што го зборуваат Инуитите од Гренланд е гренландски.
Историски гледано, Kalaallit се осврнува на луѓето од Западен Гренланд. Северен и Источен Гренланд се нарекуваат себеси Avanersuarmiut и Tunumiit, соодветно. Околу 80% до 88% од населението на Гренланд, или околу 44.000 до 50.000 луѓе се идентификуваат како Инуити.
Август (титула)
Август (лат.: Augustus = "величествен", "возвишен", или "почитуван") е староримска титула што за првпат на 16 јануари 27 г. п.н.е., како когномен (прекар), од страна на Сенатот му била дадена на царот Гај Јулиј Цезар Октавијан и која потоа вообичаено им се давала на блиски роднини на царот. Женска форма на титулата е Августа. Иако употребата на когноменот Август воопштено се сфаќа само како начин за идентификување на царот Октавијан Август, ова донекаде е погрешно; всушност, тоа е најзначајниот назив поврзан со името на царот, иако не претставувал некаков вид на официјална законска титула сè до III век, кога на царскиот престол седнал Диоклецијан. Оттогаш називот станал повеќе формален, укажувајќи на единствен владетел на Империјата, во чии раце била концентрирана сета моќ.
Хачмаз (округ)
Хачмаз (Xaçmaz) е административен округ во Азербејџан.
Сармусакли
Сармусакли (Πεντάπολη, Пендаполи) — село во Општина Довишта во Серскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Серската каза во составот на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 85 жители Турци и 400 Грци
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 1120 Грци. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1120 Грци, и функционирало грчко училиште.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 1804 жители, додека на пописот од 1920 година во селото биле евидентирани 2183 жители.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1930 година, селото било преименувано во Пендаполи.
NGC 5574
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5574 се споменува и како UGC 9181, MCG 1-37-6, CGCG 47-18.
Откривање
Објектот е откриен на 30 април 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5574 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 5574 има привидни димензии од 1,5' х 1,1'.
Други поделби
Проучување на NGC 5574 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51270. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 242; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 321. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1418.
Олдислебен
Олдислебен (Oldisleben) — село и поранешна општина во округот Кифхојзер, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 јануари 2019 година претставува дел од градот Ан дер Шмике.
Општински единици
Кон местото Олдислебен припаѓа и местото Заксенбург.
Нинџа
Нинџа (忍者) или шиноби (忍び) — таен агент или платеник во Феудална Јапонија, стручен за неконвенционални начини на војување. Задачите на нинџата биле шпионажа, саботажа, инфилтрација и атентати, како и отворена борба во одредени ситуации. Нинџите користеле прикриени методи за водење војна, за разлика од самураите, кои имале строги правила за чест и борба.
Во неговата книга Буке Мјомокушо, воениот историчар Ханава Хокиноичи го пишува следното за нинџите:
Потеклото на нинџите е нејасно и тешко да се утврди, но се претпоставува дека потекнуваат од околу XIV век. Сепак, се смета дека претходниците на нинџите постоеле уште од хејанскиот и раниот камакурански период. Постојат малку пишани докази во кои детално се опишуваат активностите на нинџите. Зборот шиноби до XV век не се користел за да се опишат агенти слични на нинџите и е малку веројатно шпионите и платениците пред тоа време да биле сметани за специјализирана група. Во немирите во периодот Сенгоку (XV–XVII век), платеници и шпиони за изнајмување се појавиле во регионите Ига и Кога во Јапонија и заклучено е дека подоцнежното знаење за нинџите е добиено од овие кланови. По обединувањето на Јапонија под власта на шогунатот Токугава, нинџата повторно исчезнала во заборав. Но, во XVII и XVIII век, прирачници како Бансеншукаи (1676), често насочени кон кинеската воена филозофија, се појавиле во значителен број. Овие текстови открија асортиман на филозофии, религиозни верувања, нивната употреба во војувањето, како и техники за шпионирање што ги формираат основите на уметноста на нинџата. Зборот нинџуцу подоцна ги објаснувал големиот број на практики поврзани со нинџата.
Мистериозната природа на нинџата одамна ја привлекувала имагинацијата во Јапонија, а подоцна и во целиот свет. Нинџите играле значајна улога во фолклорот и легендите и како резултат, често било тешко да се разликува историски факт од мит. Како некои легендарни способности се вбројуваат невидливост, одење по вода и контрола над природните елементи. Нинџата е широко распространет во народната култура, појавувајќи се во многу форми на забавни медиуми.
Леб и сол 2 (музички албум)
Леб и сол 2 е името на вториот студиски албум на македонската џез/рок група Леб и сол. Албумот бил издаден во 1978 година, преку издавачката куќа ПГП РТБ, и бил реиздаден заедно со „Леб и сол 1“ во 2000 од ПГП РТС како „Леб и сол 1 & 2“.
Список на песни
Целосно времетраење: 34:02
Нинџа
Потекло на поимот
Куноичи, што значи нинџа од женски пол, се смета дека дошол од буквите くノ – (изговорени ku, no, и ichi), кој е составен од три движења кои го формираат канџито за жена (女).
На западот, зборот нинџа повеќе се распространил од шиноби во културата по Втората светска војна, најверојатно зашто бил поудобен за западните говорници. Во англискиот јазик, множината на нинџа може да остане непроменета како ninja, рефлектирајќи го недостигот на граматичката категорија број во јапонскиот јазик, или на обичната англиска множина ninjas.
Историја
Покрај многуте популарни народни приказни, историски описи за нинџите се ретки. Историчарот Стивен Турнбул тврди дека нинџите најчесто биле регрутирани од пониските класи и затоа има мал интерес за нив во литературата. Наместо тоа, воените епови Хоген Моногатари и Хеике Моногатари се фокусираат главно на аристократските самураи, чии дела и биле попривлечни на публиката. Историчарот Кијоши Вататани вели дека нинџите биле обучувани да бидат таинствени во нивните работи и постоење:
Потекло
Потеклото на нинџите се заснова на шпионите и атентаторите што постоеле низ јапонската историја. Титулата нинџа му се припишува на полу – легендарниот принц од 4 век, Јамато Такеру. Во Коџики, младиот Јамато Такеру се преправил во шармантна девојка и убил два поглавари на народот Кумасо. Сепак овие записи се од раниот период на јапонската историја, и не е веројатно дека се поврзани со шиноби од понатамошни случки.
Развој
Нинџите се појавиле како платеници во 15 век, каде биле регрутирани како шпиони, пљачкосувачи, подметнувачи на пожари и дури и терористи. Меѓу самураите, се гледало чувството за ритуал и пристојност, бидејќи тие требало да се борат јавно. Во комбинација со немирите од периодот Сенгоку, овие фактори ја наметнале потребата од луѓе кои би извршувале дела што се сметале нечесни за вообичаените воини. До периодот Сенгоку, шинобите имале повеќе важни улоги и тоа шпиони (канчо), извидници (теисацу), напаѓачи од заседа (кишу) и агитатори (конран). Фамилиите на нинџите се организирале во поголеми еснафи, секоја во своја територија. Постоел и систем на рангирање. Џонин (jōnin) го имал највисокиот ранк, претставувајќи ја групата и изнајмувајќи платеници. Следен бил чунин (chūnin), среден ранк, помошник на џонините. Најдолниот ранк бил генин (genin), агенти од пониските класи кои се испраќале да ги извршуваат самите мисии.
Клановите Ига и Кога
Клановите Ига и Кога биле називи за фамилиите кои живееле во покраините Ига (сегашната префектура Мие) и соодветниот регион Кока (или Kōga), именувано по село во префектурата Шига. Од овие региони, се појавиле села кои се посветиле на обучување на нинџи. Изолираноста и недостапноста во планините кои можеби имале улога во таинствениот развој на нинџата. Историските документи околу потеклото на нинџата во овие планински региони генерално се сметаат за точни. Во хрониката Го Кагами Фуроку пишува за потеклото на овие два клана:
Слично, додаток на Ночи Кагами, запис од Ашикага Шогунат, го потврдува истото потекло на Ига:
Треба да се направи разлика меѓу нинџите од овие области и обичните луѓе или самураите најмени како шпиони и платеници. За разлика од нивните колеги, клановите Ига и Кога обучуваа професионални нинџи, специјално обучени за нивните улоги. Овие професионални нинџи биле активно најмувани од феудалните властелини (дајмјо) меѓу 1485 и 1581, сè додека Ода Нобунага не ја нападнал покраината Ига и ги збришал организираните кланови. Преживеаните биле принудени да бегаат во планините Кии, но други пристигнале пред Токугава Иејасу, каде се постапувало добро со нив. Поранешни членови на клановите, меѓу кој бил и Хатори Ханзо, кој подоцна служел како телохранител на Токугава.
По Битката кај Окехазама во 1560, Токугава користел група од осумдесет нинџи од Кога, предводени од Томо Сукесада. Тие имале за задача да извршат напад на стражарница од кланот Имагава. Записот од овој напад е запишан во Микава Го Фудоки, каде било запишано дека нинџите од Кога се инфилтрирале во замокот, ги запалиле кулите, го убиле кастеланот (чуварот на замокот) и двесте припадници на гарнизонот. Нинџите од Кога играле значајна улога во подоцнежната битка кај Секигахара (1600), каде неколку стотици нинџи од Кога им помогнале на војниците предводени од Тории Мототада во одбраната на замокот Фушими. По победата на Токугава кај Секигахара, нинџите од Ига работеле како чувари на внатрешните делови на замокот Едо, кога нинџите од Кога работеле како полиција и помагале во чувањето на надворешната порта. Во 1614 почетната зимска кампања кај Опсадата на Осака, нинџите биле користени повторно. Миура Јоемон, нинџа во служба на Токугава, регрутирал шиноби од Ига регионот и испратил десет нинџи во замокот Осака во обид да створи антагонизам меѓу противничките војсководци. Во подоцнежната летна кампања, овие најмиле нинџи ки се бореле заедно со регуларните војници во Битката кај Теноџи.
Востанието Шимабара
Дневникот Укаи, напишан од наследник на Укаи Канемон, има неколку внесувања, објаснувајќи ги извидничките акции преземени од нинџите од Кога.
Сомневајќи се дека залихите на градот се дотрошуваат, предводникот на опсадата Мацуидара Нобуцуна наредил напад на резервите на храна на градот. Тука, нинџите од Кога зеле неколку вреќи од резервите на противникот и се инфилтрирале во замокот и ги добиле тајните лозинки. По неколку дена, Нобуцуна наредил собирање на разузнавачки информации за да се открие точниот број на залихи на замокот. Неколку нинџи од Кога – некои се смета дека потекнувале од оние кои биле вкличени во нападот од 1562 на замокот од кланот Имагава – доброволно се пријавиле и покрај тоа што биле предупредени дека шансите за преживувањеим биле слаби. Неколку истрели биле испалени кон небото, принудувајќи ги бранителите да ги изгаснат светлата во замокот како подготовка. Под закрила на темнината, нинџите маскирани како бранители се инфилтрирале во замокот и го зеле знамето со христијански крст.
Pussycat Dolls
Пусикет Долс(Pussycat Dolls, скратено PCD) се американска поп/R&B женска група и танцувачки ансамбл основан од кореографката Робин Антин во 1995г. Како бурлеска група основана во Лос Анџелес. Откако го привлекоа вниманието во државата, во 2003г. Антин конечно преговараше за договор за снимање со Интерскоп Рекордс(Interscope Records) претворајќи ја групата во музичка франшиза, која се состои од Никол Шерцингер, заедно со Кармит Бакар, Мелоди Торнтон, Џесика Сута, Ешли Робертс и Кимберли Вајат. Од тогаш групата развила глобална слика и комерцијален бренд надгледуван од Антин, Интерскоп и повеќе партнери. Тие беа претставени во реалити телевизиски програми, во шоуто во Лас Вегас и преку застапување на производи меѓу другото.
Нинџа
Востанието Шимабара
Во Укаи дневникот пишува,
Pussycat Dolls
Како музичка група постигнаа успех во 2005г. со нивниот прв албул PCD, кој дебитираше на петтото место во САД од кои произлегоа три успешни песни „Don't Cha“, „Buttons“ и „Stickwitu“, за која добија номинација на наградите Греми. Потоа во февруари 2008г. Кармит Бакар ја напушти групата и таа продолжи како квинтет, а во септември истата година го издаде својот втор албум „Doll Domination“, од каде произлегоа песните „When I Grow Up“, „I Hate This Part“ и „Jai Ho!(You Are My Destiny)“.
Нинџа
Востанието Шимабара
Како што траела опсадата, сериозниот недостиг на храна подоцна ги принудил бранителите да јадат мов и трева. Овој очај ги принудил бунтовниците на неуспешни обиди да ја прекинат опсадата, каде биле поразени од армијата на шогунатот. Нинџите од Кога подоцна зеле учество во освојувањето на замокот:
Со падот на замокот Хара, востанието Шимабара било пригушено и Христијанството во Јапонија побегнало во подземјето. Овие запишани случки се последното споменување на нинџите во војната.
Pussycat Dolls
1. Историја