cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Хенри Џејмс
Творештво
Првата кратка новела на Џејмс била „Трагедија на грешката“ (A Tragedy of Error), анонимно објавена во 1863 година, по што тој ѝ се посветил на литературата. Првото дело објавено со негвото името била театарската критика „Госпоѓица Меги Мичел во делото Наметка на крикет“, издадена во 1863 година. Неговиот прв роман, „Поглед и заштита“ (Watch and Ward) (1871), бил напишан за време на патувањето во Венеција и во Париз. Во текот на неговите први години од престојот во Европа, Џејмс пишувал романи кои ги отсликуваат Американците што живеат во странство. Во 1905 година, Џејмс ја посетил Америка за првпат по дваесет и пет години при што го напишал делото „Џоли Корнер“. Помеѓу 1906 и 1910 година Џејмс ревидирал голем број од своите новели и романи за њујоршкото издание на неговите комплетни дела. Неговата автобиографија „Малото момче и останатите“ се појавила во 1913 година, а била продолжена во „Белешката на синот и братот“ (1914), додека третата книга, со наслов „Блиски години“, се појавила посмртно, во 1917 година. Сè до својата педесетгодишна возраст, Џејмс се издржувал пишувајќи раскази за разни списанија во САД и во Британија. Во подоцнежните години од неговиот живот започнал да пишува романи, кои најпрвин биле објавувани во продолженија, во списанијата, а дури подоцна биле оздадени како посебни книги. Исто така, Џејмс пишувал драми, од кои некои биле прикажувани во театрите, но не постигнале поголем успех.
Стил и теми
Џејмс се смета за еден од најзначителните автори во трансатлантската литература. Неговите дела често претставуваат ликови од Стариот Свет (Европа) и од Новиот Свет (Соединетите Држави). Џејмс го истражува овој судир на личности и култури, а неговите главни јунаци често се млади Американки кои се соочуваат со обесправеност или злоупотреба. Критичарите шеговито опишале три фази во развојот на прозата на Џејмс: „Џејмс Првиот, Џејмс Вториот и Стариот Симулант“. Во првиот период, кој кулминирал со ремек-делото „Портрет на дама“, неговиот стил бил едноставен и директен, но тој, исто така, многу експериментирал со формата и со методите. Во вториот период, тој го напуштил романот и од 1890 до 1897 година пишувал кратки раскази и драми. Потоа, во неговиот трет период, Џејмс се навратил на долгиот роман.
Косумел
Индустрија
Нуркањето и риболовот се изворите на приход на островот. Има повеќе од 90 ресторанти и многу хотели, во некои од нив се спроведени и нуркачки активности, имаат базени, приватни пристаништа и многу прехранбени објекти. Други водени активности се: едрење, каитсерфинг и туристичките подморници. Исто така има и два аквариуми за делфини. На пристаништата има неколку блокови со продавници во кои се продаваат кубански пури, накит, маици, текила и огромен избор на евтини сувенири. Има три бордели на јужната страна на островот, два од нив (клубовите: Платина и Калифорнија) нудат услуги на туристи. Ваквата забава за возрасни во градот и доста ограничена и повеќето вакви локали се затворени. Сета храна и готови производи се праќаат на островот. Морската вода се дестилира и се користи како вода за пиење.
Хенри Џејмс
Стил и теми
Почнувајќи во вториот период, но позабележително во третиот, Џејмс сè повеќе го избегнувал директниот говор, поради честите двојни негации и комплексната описна метафорика. Со интензивниот фокус на свеста на неговите главни ликови, подоцнежите дела на Џејмс го навестиле големиот развој на белетристиката од XX век. Сепак, според многумина, неговиот стил во подоцнежниот период бил сложен и непотребен: На пример, неговиот пријател Едит Вартон, кој многу го почитувал, рекол дека во неговите дела имало делови кои биле неразбирливи, а Х. Г. Велс грубо го опишал Џејмс како нилски коњ кој напорно се труди да фати зрно грашок што заглавило во аголот од некој кафез. Некои критичари сметаат дека посложениот начин на изразување бил последица на тоа што Џејмс почнал да ѝ диктира на секретарката. Неколку од неговите преживеани нацрти покажуваат дека своите подоцнежни дела Џејмс сè повеќе ги прегледувал и преправал, а во некои случаи, критичарите ја претпочитаат првобитната, непоправена верзија, како што е случајот со „Дејзи Милер“.
Косумел
Образование
Има два универзитета на островот: Универзитетот на Кинтана Ро и Партенон. Покрај тоа што се изучува англиски јазик, има уште пет други опции а тоа се: туризам, истражувања на природни ресурси и комерцијални системи.
Хенри Џејмс
Стил и теми
Во однос на книжевната постапка, Џејмс ја отфрлил дотогашната улога на писателот како судија кој знае сè за ликовите во своето дело и кој стои на растојание од нив. Наспроти тоа, тој дејството го преместил до својата глава во главата на еден од јунаците во делото, опишувајќи ја општествената средина низ мислите и чувствата на тој лик. На тој начин, текстот добил драмска напнатост, овозможувајќи му на читателот заедно со главниот јунак во делото да се соочува со сите неочекувани ситуации. На тој начин, текстот станува поуверлив, зашто нема потреба од коментарите на писателот, а со тоа, дејството во книгата станува поефектно. Приклонувајќи се кон субјективизација на формата, особено во подоцната фаза од неговото творештво, Џејмс почнал да гради херметички свет, ослободен од историската компонента. Оттука, според критичарот Џозеф Ворен Бич, Џејмс потсетува на физичар кој би сакал своите експерименти да ги спроведува без никакво влијание на електричните или магнетните пречки. Оттука, тој ги избира само оние страсти што може да се објаснат со рационалните и социјалните мотиви.
Хенри Џејмс се смета за претходник на современиот психолошки роман, бидејќи сметал дека романот, за да биде верна слика на животот, не смее да биде натрупан со материјални факти, туку треба што повеќе да се сообрази со стварниот живот и да се фокусира врз она што е најважно во него, а тоа е она што свеста го прима и го регистрира. Поради тоа, писателот треба да се повлече и на читателот да му ги претстави содржината на свеста на еден лик и светот изразен во неа. Оттука, Џејмс зема едно лице (т.н. „централна интелигенција“) и преку него го претставува целото дело. Тој ја развил познатата теорија на „гледиштето“ според која, во романот, животот треба да се запознае од гледна точка на едно гледиште, со очите на една личност, но таа личност не смее да биде сезнајниот писател, туку еден од ликовите во делото. Тој лик треба внимателно да се одбере и тој ја игра улогата на „централна интелигенција“ во романот, но да се внимава таа функција да не ја одземе веродостојноста на ликот. Според тоа, изборот на тој лик има големо значење, зашто успехот на романот зависи од способноста на читателот да се идентификува со тој лик, со цел да го доживее делото преку свеста на така избраниот лик.
Романи
Џејмс верувал дека романот мора да биде органски, т.е. деловите од романот треба да претставуваат целина и врската мора да одговара на формата. Ако читателот ужива во уметничкото дело или во дел од пишувањето, тогаш тој мора да биде во можност да објасни зошто. Самиот факт дека секој читател има различен вкус помага во верувањето дека уметниците треба да имаат уметничка слобода да пишуваат на начинот што ќе го изберат и да зборуваат за предмет што може да предизвика интерес кај сите.
Косумел
Управа
Косумел е дел од сојузната држава Кинтана Ро. Општината Косумел се состои од островот Косумел и двете соседни делчиња на главното копно,опколени од општината Солидаридад. А тоа се Калика и водениот парк Ксел-Ха.
Култура
Во Косумел до ден денес се одржува историски фестивал во малото гратче Ел Седрал, кое се наоѓа на јужниот дел на островот. За овој годишен настан се вели дека се започнал да се одржува уште од пред 150 години од страна на Касимиро Карденас. Карденас беше уште еден од групата луѓе кои избегаа на островот од селото Сабан, на главното копно, по нападот за време на Јукатанската војна. Напаѓачите убија многу селани, но Карденас преживеа така што се фатил за мал дрвен крст. Легендата вели дека Карденас дал завет дека ќе направи годишен фестивал, каде и да се пресели, во чест на религиозната моќ на ова распетие. Денес, оригиналниот фестивал на Светиот Крст е дел од поголемиот фестивал Ел Седрал, кадешто има панаѓури, традиционални гозби, родеа, борби со бикови, музика и натпревари. Прославите траат 5 дена и се одржуваат секоја година на крајот на Април или почетокот на Мај.
Хенри Џејмс
Романи
„Плоштадот во Вашингтон“ (1880) претставува трагична комедија во која се раскажува конфликтот помеѓу глупавата, но слатка ќерка и нејзиниот брилијантен татко кој доминира. Книгата често ја споредуваат со делата на Џејн Остин поради јасноста и грациозноста на прозата и силниот фокус на семејни односи. Самиот Џејмс не го ценел многу овој роман: се обидел да ја препрочита за содржината во Њујоршкото издание на неговата белетристика (1907-1909), но открил дека не може, па затоа го исклучил романот од изданието. Меѓутоа, романот е едно од најпопуларните дела во опусот на Џејмс. „Портрет на дама“ (1881) е најпопуларното од неговите долги дела и се смета за ремек-дело од неговата рана фаза. Во романот се раскажува за енергичната млада Американка, Изабел Арчер, која наследува голема сума пари, но подоцна станува жртва на макијавелистичка интрига од страна на американските иселеници. Приказната главно е поставена во Европа, особено во Англија и во Италија.
„Бостонци“ (1886) е горко-слатка трагедија која се фокусира на неколку ликови: Базил Рансом, строг политички конзервативец од Мисисипи; Олив Ченслер, братучед на Ренсом и посветен феминист од Бостон; и Верена Тарант, убава штитеничка на феминистичкото движење на Олив. Приказната раскажува за натпреварот помеѓу Ренсом и Олив, за верноста и љубовта кон Верена, но сепак романот вклучува широка панорама на политички активности, луѓе од печатот и ексцентрици. Следниот роман бил „Принцезата Касамасима“ (1886), приказна за интелигентниот млад укоричувач на книги од Лондон, Хијацинт Робинсон, кој е инволвиран во левичарската политика и во терористички атентаторски заплет. Книгата често се споредува со „Бостонци“ која, исто така, содржи политички прашања и проблеми. Романот „Трагична муза“ (1890) нуди широка, весела панорама на англискиот живот и го следи среќниот живот на двајца луѓе кои сакаат да бидат уметници: Ник Дормер, кој се двоуми помеѓу политичка кариера и неговите напори да стане уметник и Миријам Рут, глумица која се стреми за уметнички и комерцијален успех. Книгата го одразува интересот на Џејмс за театарот и често се смета за крај на втората или средната фаза од неговата кариера.
По неуспехот на неговиот „експеримент со драмата“, Џејмс продолжил со белетристиката и почнал да ја истражува потсвеста на неговите ликови. Неговиот стил почнал да се усложенува за да ѝ даде поголема длабочина на неговата анализа. „Пленот на Појнтон“ (1897) е роман од средна големина која ја опишува борбата помеѓу госпоѓа Герет, вдовица со беспрекорен вкус и железна волја, и нејзиниот син Овен, за куќата полна со драгоцен и старински мебел. Поголем дел приказната е прикажан од гледната точка на Фелда Веч, младата дама заљубена во Овен, но пријатна кон Госпоѓата Герет, која страда од загубата на старинскиот мебел што таа внимателно го собира. Џејмс продолжил со психолошкиот пристап во „Што знаеше Мејзи“ (1897), приказна за чувствителната ќерка на разведени и неодговорни родители. Романот има огромно современо значење како цврст приказ на дисфункционално семејство.
Во третиот период во кариерата, Џејмс постигнал најзначаен успех со трите романи објавени по преминот кон XX век. Критичарот Ф. О. Метхајзен ја нареколе оваа „трилогија“ најважната фаза во творештвото на Џејмс. Од нив, иако бил напишан втор по ред, романот „Крилата на гулабот“ (1902) бил првообјавен. Овие романи раскажуваат за Милер Тејлер, Американка, која е погодена со сериозна болест, и нејзиното влијание на луѓето околу неа. Некои од овие луѓе се спријателуваат со Мили со благородни мотиви, додека други се повеќе заинтересирани за себе. Џејмс во неговите автобиографии потврдил дека Мили е роман кој е заснован на Мини Темпл, неговата најсакана братучеда која починала на рана возраст од туберкулоза. Следниот од трите романи кој бил објавен е „Амбасадори“ (1903), мрачна комедија која го следи патувањето на главниот јунак Луис Ламберт Стретер во Европа, во потрага по тврдоглавиот син на неговата свршеничка. Стретер треба да го врати младиот човек назад во семејниот бизнис, но тој се среќава со неочекувани компликации. Приказната која се раскажува во трето лице е раскажана од гледна точка на Стретер. Во неговиот вовед во Њујоршкото издание за романот, Џејмс ја поставил оваа книга на врвот од неговите успеси. „Златниот пехар“ (1904), сложено проучување на бракот и прељубата ја комплетира „најзначајната фаза“ во кариерата на Џејмс. Романот длабоко и делумно ексклузивно се фокусира на потсвеста на главните ликови, со повремени опсесивни детали и моќен увид.
Раскази и новели
Особено е значаен придонесот на Џејмс во развојот на новелата како книжевна форма. Притоа, неговиот интерес за новелата произлегла од ограничувањата што му ги наметнувале уредниците во списанијата и весниците во кои ги објавувал кратките раскази, а кои поставувале услов тие да не бидат подолги од 6.000 - 8.000 збора. Новелата му послужила на Џејмс да ги провери новите техники и теми кои ги развивал. Исто така, тој напишал голем број кратки раскази. Така, во „Страсниот аџија“ (1871), најраната белетристика која Џејмс ја вклучил во Њујоршкото издание, разликите меѓу Америка и Европа избиваат во отворен конфликт кој води до тажен ироничен крај. Иако техниката на раскажување во ова дело сè уште изгледа некако неискусна, Џејмс успева да направи интересен и реален пример на тоа што тој би го нарекол „американско - европска легенда“. Џејмс постигнал голем успех кај читателите со „Дејзи Милер“ (1878), расказ за додворувањето на насловниот лик, опуштена Американка, од Винтерборн, од страна на нејзин сонародник со многу поголема префинетост. Неговата борба по Дејзи е попречена од нејзиното флертување, кое не го одобруваат нивните пријатели. Нејзиното неразбирање на општествените обичаи на друштвото во кое таа очајно посакува да влезе, на крајот води до трагедија.
„Делата на Асперн“ (1888) е еден од најпознатите и најприфатени подолги раскази на Џејмс. Приказната е заснована на анегдотата за еден љубител на Шели, кој се обидел да набави неколку вредни писма напишани од поетот. Поставена во Венеција, приказната ја покажува способноста на Џејмс да произведе скоро неподнослива неизвесност и истовремено да не го запоставува развојот на неговите ликови. Друг одличен пример од средната фаза на кариерата на Џејмс во пишување на раскази е „Учениците“ (1891), приказната за внимателно момче кое расте во лажно и нечесно семејство. Тој се спријателува со неговиот тутор, кој е единствениот возрасен во неговиот живот на кој може да му верува. Џејмс ја претставува неговата врска со разбирање и увид, а приказната достигнува, како што некои сметаат, статус на класична трагедија. Во расказот „Олтар на мртвите“, првпат објавен во збирката на Џејмс „Завршетоци“ од 1895 година, се зборува за приказна за значајноста на животот и смртта. Приказната истражува како главниот лик се обидува да го одржува сеќавањето на неговите почитувани пријатели, за да ги спаси од целосен заборав во брзиот тек на секојдневни настани. Иако Џејмс не бил религиозен во вообичаената смисла на зборот, расказот прикажува длабока спиритуалност во неговиот третман на смртноста и извонредната моќ на несебичната љубов.
Последната фаза за кратки раскази на Џејмс ги покажува истите одлики како и неговата последна фаза на романи: поинволвиран стил, подлабок психолошки пристап и поостар фокус на неговите главни ликови. Неговата најпопуларна кратка современа новела најверојатно е „Вртење на завртката“ (1898). Со нејзината двосмислена содржина и моќна раскажувачка техника, новелата го предизвикува читателот да одлучи дали главниот лик точно ги пренесува настаните или се работи за недоверлива невротична фантазија. „Ѕверот во џунглата“ (1903) се смета за негов најдобар краток расказ, а меѓу неговите последни кратки раскази посебно се истакнува „Џоли Kорнер“ (1908).
Есеи, критики и писма
Џејмс бил еден од најзначајни литературни критичари во историјата на романот, со над двесте есеи, уметнички и театарски критики. Во неговиот класичен есеј „Уметност на прозата“ (1884), тој се спротивставува на забраната за изборот на писателот во поглед на темата и методот на обработка, тврдејќи дека најшироката можна слобода во содржина и пристапот би помогналa да се обезбеди виталноста на прозното прикажување. Кога го составил Њујоршкото издание на својата белетристика, Џејмс напишал серија воведи во кои ја подложил својата работа во областа на критиката. Исто така, Џејмс напишал мал, но вреден број, театарски критики, вклучувајќи забележителни пофалби за Ибзен. Со неговиот широк интерес за уметноста, Џејмс понекогаш пишувал и за визуелната уметност, особено интересирајќи се за сликарот Џон Сингер Сарџент. Понекогаш, Џејмс пишувал шармантни статии за различни места кои ги посетил и во кои живеел. Неговите најпознати патописи се: „Италијански часови“ и „Американска сцена“.
Џејмс бил еден од највеличествените пишувачи на писма во историјата. Повеќе од десет илјади од неговите лични писма се зачувани, а повеќе од три илјади биле објавени во голем број збирки. Комплетното издание на писмата на Џејмс било објавено во 2006 година, во две книги, покривајќи го периодот 1855-1872. Многу подоцна во неговиот живот, Џејмс започнал серија автобиографии: „Малото момче и другите“, „Белешки на синот и брат“ и недовршената „Блиски години“.
Влијание
Според романите и расказите на Џејмс се снимени неколку филмови. Така, три негови романи биле снимени од тимот на Исмаил Меркхант и Џејмс Ајвори, и тоа: „Европејци“ (1978), „Бостонци“ (1984) и „Златниот пехар“ (2000); Хелена Бонам Картер ја добила наградата „Оскар“ во категоријата за најдобра глумица, за нејзината улога како Кејт Крау; филмот „Плоштадот во Вашингтон“ (1997) на Агнишка Холанд поминал добро кај критиката; додека Џејн Кемпион го снимила филмот „Портрет на дама“ (1996), кој не доживеал голем успех. Претходно, филмот „Невините“ на Џек Клејтон (1961) бил заснован врз „Вртењето на завртката“, додека филмот „Наследничката“ на Вилијам Вајлер (1949), адаптација на „Плоштадот во Вашингтон“, добил четири награди „Оскар“, вклучувајќи ја и наградата за најдобра глумица, која ја добила Оливија Де Хавиленд (во улогата на Кетрин Слаупер).
Исто така, влијанието на Хенри Џејмс се чувствува и во книжевноста: На пример, лик со име „Хенри Џејмс“ се појавува во најмалку шест романи, од кои најпознат е „Господарот Колм Тојбин“. Бројни писатели, како: Џојс Керол Оутс со „Жителите во куќата на Блу“ (1994), Луис Очинклос со „Амбасадорка“ (1950), Том Стопард со „Реални нешта“ (1982) и Ален Холингхрст со „Линија на убавина“ (2004), биле под експлицитно влијание на делата на Џејмс. Во однос на наследството што го оставил Џејмс во областа на музиката, треба да се спомене оперската верзија на „Вртењето на завртката“ на Бенџамин Бритен (1954), која е едно од најпопуларните дела на овој композитор, додека во 1999 година, Вилијам Такет ја претворил новелата во балет.
Покраини во Ангола
Ангола е поделена на 18 покраини:
1886 во музиката
1886 година во музиката содржи некои значајни настани.
Прегуњо
Џоао Коељо Нето, попознат и како Прегуњо (роден на, починал на ) — бразилски фудбалер на позиција напаѓач. Џоао е роден во Рио де Жанеиро.
Син на бразилскиот писател Коељо Нето, Прегуњо е роден на. Тој од 1925 до 1938 настапувал за Флуминензе и постигнал 184 голови. Прегуњо тренирал и други спортови како: одбојка, кошарка, ватерполо, пливање, хокеј. Во 1952 година ја примил наградата "Grande Benemérito Atleta".
За Бразил се натпреварувал во ФИФА Светското првенство 1930 и бил првиот капитен на Бразилската репрезентација, постигнувајќи го првиот гол за Бразил на ФИФА светските првенства против тогашна Југославија, и уште два гола во натпреварот против Боливија.
Тој починал на 74 години на 29 септември 1979 година. Во негова чест, клубот Фулминезе подигна статуа. Бразилска ТВ програма за неговиот живот беше продуцирана од Карлос Ниемејер за Канал 100 со режија од Карлос Леонам и Освалдо Калдеира.
Паул Прајл
Паул Прајл (21 јули 1879 - 1951 во Лајпциг) — хуморист, композитор и музички издавач. Псевдонимите кои ги користел биле „Ерих Сејферт“ и „ИБ Луптон“.
1805 во уметноста
1805 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Лу Гериг
Хенри Луис Лу Гериг Henry Louis "Lou" Gehrig (19.06.1903. - 02.06.1941.) е легендарен американски бејзбол играч. Во својата кариера одиграл 2130 последователни натпревари во текот на својата петнаесетгодишна кариера за Њујорк Јенкис. На 4 јули 1939. година, откако претходно бил дијагнозиран со амиотрофична латерална склероза, го објавил своето повлекување од бејзболот пред преполните трибини на стадионот на неговиот тим, со една од најпознатите реплики во историјата: "Денес се сметам себеси за најсреќниот човек на земјата".
Кензо Јокојама
(роден ) — јапонски фудбалер.
Репрезентативна кариера
бил член на јапонската репрезентација на Летните олимписки игри 1964 и 1968.
Доверлива информација
Доверлива информација е чувствителна информација до која пристапот е ограничен од закон или регулатива за одредени групи на лица. Формалниот безбедносен сертификат е потребно да се справи со доверливи документи или пристап кон доверливи податоци. Процесот за добивање на дозвола бара задоволување на позадинската истрага. Постојат обично неколку нивоа (класи) на чувствителност, со различни дозволи на барања. Овој вид на хиерархиски систем на тајност се користи од страна на речиси секоја нација и влада. Чинот на доделување на ниво на чувствителност на податоци се нарекува класификација на податоци.
Може да се направи разлика помеѓу формалната класификацијата за безбедноста и приватната со ознаки како "Комерцијално во доверба"​​.
Некои корпорации и невладини организации, исто така, доделуваат повеќе нивоа на заштита на чувствителните информации или од желбата да се заштитат трговски тајни, или поради тоа што на законите и прописите кои го регулираат различни прашања како што е лична приватност, се запечатени со правни постапки и времето на одржување на финансиски информации за медиумите.
Владина класификација
Целта на класификација е наводно за да се заштити информацијата да се користи за да се оштети или да го загрози националната безбедност. Класификацијата го формализира она што се претставува како "државна тајна" и договор на различни нивоа на заштита врз основа на очекуваната штета што информациите може да ја предизвикаат во погрешни раце.
Нивоа на класификација
Иако системите за класификација се разликуваат од земја до земја, повеќето имаат нивоа кои одговараат на следните британски дефиниции (од највисокото ниво кон најниско):
Највисоко ниво (најголема тајна)
Највисокото ниво на класификација на материјали на национално ниво. Таквиот материјал може да предизвика особено голема штета на национална безбедност ако стане јавно достапен.
Таен
Таквиот матреријал би предизвикал "сериозна штета" на националната сигурност ако е јавно достапен.
Доверлив
Таквиот материјал би предизвикал штета или би биле штетни за националната сигурност ако стане јавно достапен.
Ограничено достапен
Таквиот материјал би предизвикал "непосакувани ефекти" ако стане јавно достапен. Некои држави ја немаат оваа категорија.
Некласифициран
Технички не претставува ниво на класификација, но се користи во владини документикои не користат некоја од погоре наведените класификации. Таквите документи можат да бидат гледани без безбедносен сертификат.
Сертификат
Во зависност од нивото на класификација постојат различни правила за контролирање на нивоата на сертификати потребни за да се добие преглед на таква информација, како да биде чувана, пренесувана и уништена. Дополнително, пристапот е ограничен на ниво да се дознаваат само ако за тоа има потреба. Поседувањето на сертификат само по себе не овозможува автоматска авторизација на поединецот да ги разгледува сите материјали кои се класифицирани на тоа ниво или нод тоа ниво. Поединецот мора да прикаже дека мора да го дознае тоа како дополнување на соодветното ниво на сертификат.
Информација по оддели
Како дополнување на основната класификација според ризик, како класификација на повисоко ниво, постојат и дополнителни ограничувања на пристап како што се (во САД) Специјална Интелигенција (SI), која ги штити методите и изворите на интелигенција, Без ширење во странство (NOFORN), кое го спречува ширењето надвор од САД и Контрола на ширење (ORCON), со која се обезбедува дека информацијата нема да се прошири понатаму. Документите во некои оддели се означени со посебни кодови како дополнување на нивото на класификација.
Јадрени информации
Владините информации за јадрено оружје, како што се јадрени боеви глави често имаат дополнителен повод да покажат дека содржат такви информации.
Размена на класифицирани информации меѓу земјите
Кога владина агенција или група акции за размена на информации помеѓу агенција или група на владата друга земја, тие обично ќе вклучат посебна класификација дека двете страни претходно се согласиле.
Во случаите кога една земја сака да ги сподели класифицираните информации билатерално (или мултилатерално) со земја со која има договор за делење, информациите може да се делат со тие земји. Оние земји ќе треба да се одржат класификација на документот на ниво првично класифицирано како (топ-тајна, тајна, итн) со соодветни протест (USNZ, AUSGE, CANUK, итн.)
НАТО класификации На пример, чувствителни информации кои се делат меѓу НАТО сојузници имаат четири нивоа на безбедностна класификација, повеќето се класифицирани како: Посебен случај постои во однос на НАТО некласифицирани (НУ) информации. Документи со овој повод е НАТО имот со (авторски права) и не смее да биде јавен без НАТО дозвола. Во општите документи со оваа класификација, не се расчистени за интернет-пренос или, ако се јасно означени со означување ЗА ИНТЕРНЕТ пренос. Документи кои можат да бидат јавно објавени, сепак треба да бидат јасно означени со не чувствителни информации за јавноста.
Според земји
Повеќето земји користат некој вид на систем за класификација на одредени владини информации. На пример, во Канада, информациите за САД се класифицираат како SBU (чувствителни, но некласифицирани) се нарекуваат "заштитени" и понатаму поткатегоризирани на нивоа А, Б, и Ц.
Австралија
На 19 јули 2011 година, национална безбедност (НС)за класификација и означување шема и не-националната безбедност (NNS)за класификација на означување шема во Австралија било единствено во една структура.
Австралискиот владин безбедносен систем за класификација сега се состои од следните категории: врвна тајна, тајна, доверливи и заштитени. Новото ширење на ограничувачки маркери (DLMs) како шема е исто така, воведено за информации каде откривањето може да биде ограничено или забрането со закон или каде што во спротивно може да се потребни посебни ракувања. DLM означувањето за шема се состои за службена употреба (FOUO), чувствителни: Лични, чувствителни: правни и чувствителни оддели.
Бразил
Во Бразил, владата издаде документ за врвна тајна (Ultrassecreto) со кој можат да се класифицира документ за период од 25 години и може да се продолжи до 25 години. Така, нема документ кој останува класифициран за повеќе од 50 години. Ова е со мандат од 2011 Пристап до информации од Законот (Lei de Acesso à Informação), промена од претходната власт, под кои документи би можеле да имаат класификација со временска должина на обновување на неодредено време, ефикасно кофриране државни тајни од јавноста. Новиот закон се однесува ретроактивно на постоечките документи.
Позадина и хиерархија
Постојат 2 главни типа на чувствителни информации чија ознака се користи од страна на Владата на Канада: класифицирани и назначени. Пристап и заштита на двата вида на информации е регулирано со безбедност на информациите , делотворно од 24 декември 2001 година, на местото на  акт за службена тајна 1981. To access the information, a person must have the appropriate level of clearance and a Need to know.
Специјални оперативни информации
SOI не е класификација на податоци сами по себе. Таа е дефинирана под безбедност на информациите , и неовластено пуштање на таквите информации претставува голема повреда на доверба за која може да се добие од парична казна од доживотен затвор.
SOI вклучуваат:
Класифицирани информации
Класифицирани информации можат да бидат назначени како Топ тајна, Тајна или Доверливо. Овие класификации се користат само за прашања од национален интерес.
Назначени информации
Назначените информации не се класифицирани. Назначена информација се однесува на сите чувствителни информации кои не се однесуваат на националната безбедност и не може да се откријат во рамките на пристап и приватноста на законодавство поради можни повреди на одредени јавни и приватни интереси.
Хартии од федералниот кабинет (Личен совет на Кралицата за Канада) се или назначени (т.е. на главни слајдови подготвени да направат презентации на кабинетот) или класифицирани (нацрт закони, некои белешки).
Народна Република Кина
Кривичниот законик на Народна Република Кина (што не е оперативно во специјални административни региони на Хонгконг и Макао) за кривично дело на име на државна тајна. Регулирање и спроведување се врши од страна на Национална управа за заштита на државни тајни. Во 1989 според "Закон за чување на државни тајни," државните тајни се дефинирани дека какко такви се подразбираат:
Франција
Во Франција, класифицирани информации се согласно со членот 413-9 на Кривичниот законик. Трите нивоа на воена класификација
Помалку чувствителни информации се "заштитени". Нивоата се
А понатаму се споменува и "spécial France" (се задржува во Франција) ги ограничува документ на француски граѓани (во целост или екстракти). Ова не е степен на класификација.
Хонгконг
Безбедностното биро на (Хонгконг) е одговорно за развој на политики во однос на заштита и справување со доверливи владини информации. Во принцип, систем кој се користи во Хонгконг е многу сличен на системот Велика Британија, развиен од страна на колонијална Хонгконг ера.
Четири класификации постои во Хонгконг, од највисоко до најниско во чувствителност:
Руска Федерација
Во Руската Федерација, државна тајна (Государственная тайна) се податоците заштитени од страна на државата за нејзината војска, надворешната политика, економија, интелигенција, контраразузнавање, оперативни и истражни и други активности, ширење кое може да наштети на државната безбедност.
Шведска
Шведската класификација е обновена што се должи на зголемување на НАТО соработката. Сите класифицирани документи за одбрана сега имаат и шведски класификација (Kvalificerat Hemlig или Hemlig), и на англиска класификација (врвна тајна, тајна, доверливи или ограничени).
Обединетото Кралство
Владините документи без класификација може да бидат означени како некласифицирани или НЕ заштитнички означени.
САД
Класификационен систем на САД во моментов е основан под извршната наредба 13.292 и има три степени на класификација - доверливи тајни, тајни и врвна тајна. САД го имаа ограничено нивото за време на втората светска војна, но повеќе не. САД прописите велат дека со информациите добиени од другите земји во ограничено ниво треба да се постапува како со доверливи. Голем број на ознаки се користат за материјал кој не е класифициран, но чие распространување е ограничено административно или со други закони, на пример, за службена употреба (FOUO), или чувствителни но некласифицирани (SBU). Законот од 1954 година за атомска енергија предвидува заштита на информации во врска со дизајнот на јадрено оружје. Терминот "Ограничени податоци" се користи за означување на одредена јадрена технологија. Информации за чување, користење или ракување со јадрени материи или оружје е означено како "Порано ограничени податоци." Овие ознаки се користат во прилог на ниво на ознаки (доверлива, тајна и топ тајна). Информации заштитени со законот за атомска енергија се заштитени со закон и класифицирани информации во рамките на Извршната наредба која е заштитена од извршните привилегии.
Табела на ознаки за еквивалентна класификација во различни земји
Оригинален извор: NISPOM Апендикс B
Корпоративна класификација
Приватена корпорација често бара писмени договори за доверливост и однесување како и проверка на кандидатите за чувствителни позиции. Политики кои диктираат методи за одбележување и зачувување на компанијата-чувствителни информации (на пример, "IBM, доверливо") се заеднички, а некои компании имаат повеќе од едно ниво. Таквите информации се заштитени со закони за трговски тајни.
Протокол за семафори
Протокол за семафори бил развиен од страна на Г-8 земји за да се овозможи размена на осетливи информации помеѓу државните органи и корпорации. Овој протокол сега е прифатен како модел за доверлива размена на информации од страна на повеќе од 30 други земји. Протоколот предвидува четири "нивоа за размена на информации" за обработка на чувствителни информации.
Лешникарка
Опис
Лешникарката е темнокафеава врана, со широки крилја и кратка опашка. Телото ѝ е средно до темно чоколадно кафеава боја, со многу бели точки по лицето, вратот, мантијата и долните делови. Има бел прстен околу очите, црнкавокафеава капа која досега до тилот, темни црнкави крилја со зеленосин сјај, целосно бел задник и темна опашка со бели агли од страните одоздола, а бела лента одозгора. Во лет се забележливи широките крилја, белиот задник и кратката опашка. Црниот клун е тенок и долг, со остар врв, а големината зависи од расата. Очите и нозете се црни.
Лешникарката е долга 32-38 см и има распон на крилјата 49-53 см. Огласувањето е слично на сојката и е гласно и остро. Може да се опише како краак-краак-краак-краак.
Исхрана
Оваа птица се храни со семињата од шишарките на боровите (Pinus) и тоа, од видовите на постудените области, како што се: кинескиот бел бор P. armandii, швајцарскиот бор P. cembra, корејскиот бор P. koraiensis, јапонскиот бел бор P. parviflora, македонскиот бор (молика) P. peuce, сибирските борови P. pumila и P. sibirica, синиот бор P. wallichiana, а во регионите кде ги нема овие борови, семињата од смрчата Picea и лешникот Corylus може да играат важна улога во нивната исхрана. Овие плодови може да имаат потврда кора, па тогаш птицата за да ги отвори ги користи нозете за придржување.
Птицата секогаш ги складира семињата за подоцна, и благодарение на неа борот Pinus cembra кој целосно бил уништен од човекот, повторно расте на Алпите и Средна Европа.
Освен ова, таа се храни и со разни инсекти, мали птици, нивните јајца и пилиња, мали глодачи и мрши убиени по патиштата.
Размножување
Парот лешникарки остануваат заедно за цел живот, а нивната територија опфаќа 8-10 хектари. Овој вид секогаш многу рано гнезди, користејќи ги за исхрана семињата од шишарките складирани минатата есен. Гнездото обично го прават високо на иглолисно дрво (понекогаш и на листопадно), од сончевата страна. Несат 2-4 јајца кои ги инкубираат 18 дена. Обата родитела ги хранат пилињата додека да се оперјат по 23 дена. Младите птици остануваат со родителите многу месеци за да ја научат техниката за складирање на храната потребна во нивната остра животна средина.
Распространетост и живеалиште
Три други, издвоени популации живеат во планините со иглолисни шуми на југ, во централна и југоисточна Европа (на Алпите и планините на Балканот); другата е на западни Хималаи и третата во западна Кина. Глобално, птицата има широк опсег од над 10 милони км². Исто така, има и голема глобална популација од 800.000 до 1.700.000 единки во Европа.
Лешникарките не се преселници, но може да ја напуштат својата територија при многу студено време и при недостаток на складираната храна. Ова најчесто го прави тенкоклуната источна раса macrorhynchos.
Животите на најизвонредните сликари, вајари и архитекти
Животите на најизвонредните сликари, вајари и архитекти (Le Vite delle più eccellenti pittori, scultori, ed architettori) — збирка биографии на уметници напишана во XVI век од италијанскиот сликар, архитект и теоретичар Џорџо Вазари. Делото се смета за „веројатно најпрочуената, па дури и денес најчитаната книга од постарата литература за уметноста“, „едно од највлијателните ренесансни пишани дела за уметноста“, и „еден од основоположничките текстови на историјата на уметноста“. насловот честопати се среќава во скратена форма како „Животи“ (Vite).
Грос Полцин
Грос Полцин (Groß Polzin) — општина во округот Западна Померанија-Грајфсвалд, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Животите на најизвонредните сликари, вајари и архитекти
Заднина на делото
Како првиот италијански историчар на уметноста, Вазари започнал жанр на енциклопедија на уметнички биографии кој продолжува да живее до денес. Токму Вазари е авторот на поимот „Ренесанса“ (rinascita), иако за постоењето на уметничка преродба постоела свест уште од времето на Леоне Батиста Алберти. Неговото дело „Животите на најизвонредните сликари, вајари и архитекти“ (Le Vite delle più eccellenti pittori, scultori, ed architettori) — посветено на великиот војвода Козимо I де Медичи — за првпат било објавено во 1550. Во него се содржела и драгоцена расправа за техничките методи кои се користат во уметноста. Во 1568, делото било делумно изменето и дополнето, а биле додадени и гравури со портрети на уметниците (некои претпоставени).
Делото се одликува со постојана и ноторна пристрасност во полза на уметниците од Фиренца, на кои Вазари им ги припишува сите усовршувања во ренесансната уметност (како на пример, пронаоѓањето на гравурата). Во првото издание особено и систематски е запоставена венецијанската уметност (заедно со уметноста на другите европски земји). Во периодот помеѓу двете изданија, Вазари ја посетил Венеција, по што тој донекаде омекнал (најпосле вклучувајќи го и Тицијан), но дури и тогаш, во второто издание тој не постигнал неутрално гледиште.
Вазариевите биографии се прошарани со забавни озборувања. Многу од анегдотите личат на вистинити, додека други се измислици. Меѓутоа, само со неколку исклучоци, естетското расудување на делото е остроумно и без пристрасност. При создавањето на делото, Вазари не трагал по точни датуми, како што би направиле денешните историчари на уметноста, и затоа неговите биографии се потпираат на сликарите од неговата генерација и оние веднаш зад нив. Современата критика, користејќи се со нови материјали за истражување, има исправено голем дел од погрешните години, датуми и припишувања. Делото сепак останува класика, иако задолжително мора да се дополни со современа критичка работа.
Влијание
За „Животите“ на Вазари се смета дека се „во огромна мера највлијателното дело за историјата на ренесансната уметност„ и „најважното ренесансно дело со биографии на уметници“. Ова влијание се состои главно во три сфери: како пример за современиците и идните биографи и историчари на уметноста, како определник во начинот на гледањето на ренесансата и улогата на Фиренца и Рим во неа, и како главен извор на информации за животите и делата на раните италијански уметници.
Делото е преведено (целосно или делумно) на многу јазици, меѓу кои се англискиот, холандскиот, германскиот, францускиот и српскиот.
Гледиште за ренесансата
„Животите“ се од голема важност и како основа за расправите за развојот на стиловите, Делото извршило силно влијание врз тоа како историчарите на уметноста ја гледале раната ренесанса долго време, претерувајќи ја важноста и постигннувањата на фирентинските и римските уметници, а запоставувајќи ги оние од другите италијански градови и, се разбира, од остатокот од Европа.
Извор на информации
Но сепак, делото со векови претставува најважен извор на информации за раноренесасните италијански (осоено тоскански) сликари и авторството на нивните дела. Во 1899, авторите како Џон Едингтон Сајмондс се служеле со „Животите“ како еден од најосновните извори на податоци за уметниците, како што може да се види во Сајмондсовите 7 книги со наслов „Ренесансата во Италија“ (Renaissance in Italy). . Дури и ден денес, и покрај очигледните предрасуди и недостатоци, „Животите“ служат како основен извор за биографиите на многубројни уметници како на пример Леонардо да Винчи.
Содржина
Во „Животите“ се опфатени биографиите на многу од најважните италијански уметници, а делото е прилагодено и како класичен прирачник за своето време, чија содржина понекогаш се користи на различни начини. Следнава листа се држи до редоследот во книгата, поделена на три дела. Книгата почнува со посвета на Козимо Медичи и предговор, а потоа започнува со технички и воведни текстови за архитектурата, вајарството и сликарството. По ова следи втор предговор, во кој се најавува самото дело, кое се содржи во деловите 2 до 5. Следи целосна список на уметниците обработени во второто издание (1568). Во неколку случаи, во еден дел се дадени различни мошне кратки биографии.
NGC 1355
NGC 1355 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1355 се споменува и како MCG -1-10-2.
Откривање
Објектот е откриен на 8 октомври 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1355 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. NGC 1355 има привидни димензии од 1,5' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 33 м 23,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 59' 54". Положбениот агол на објектот е во износ од 78°.
Ѓорѓи Евремов
Ѓорѓи Евремов (,  –, ) — македонски биохемичар, генетичар, редовен професор на Земјоделскиот факултет во Скопје, македонски академик и претседател на МАНУ.
Рани години
Ѓорѓи Евремов е роден во Кратово во 1932 година, како петто, претпоследно дете во семејството. Неговиот татко имал дуќан и заработувал доволно за да му овозможи на семејството добар живот. Со пет години го започнал образовниот процес, а бидејќи бил мал, наставниците кои поминувале покрај неговата куќа го земале за да го одведат во училиште. Образованието го започнал на српски јазик, а по доаѓањето на Бугарите за време на Втората светска војна, уште три години учел на бугарски јазик.
По завршувањето на војната, новиот комунистички режим на Југославија, на семејството Ефремови им го конфискувал целокупниот имот. Следејќи ги поуките на своите родители, Ефремов по преселбата во Скопје во 1946 година, се запишал во гимназија и ја завршил со средна оценка во 1950 година. Неговите родители сакале тој да студира медицина и да им се придружи на постарот брат и најстарата сестра кои студирале фармација на Универзитетот во Загреб. Но во тоа време, студирањето било регулирано од страна на Министерството за образование и бидејќи веќе постоел Медицински факултет во Скопје тој не можел да се запише во Загреб. Затоа тој одлучил да се запише на Ветеринарниот факултет во Загреб, каде дипломирал во 1956 година.
Работна кариера и дообразование
Ефремов почнал да работи како ветеринар, но набрзо сфатил дека тоа не професија за него и се запишал на втора година на Медицинскиот факултет во Скопје. Во 1959 година, по двегодишна теренска работа, бил избран за асистент по споредбена анатомија со физиологија на домашни животни на Земјоделско-шумарскиот факултет во Скопје.
Сензионалното откритие на елементарните честички на Вернер Хајзенберг го свртило вниманието на Ефремов во неговата научна невиност. Неговите први истражувања за одредување на составните делови на крвните елементи од зајачки ембриони и фетуси ги направил под менторство на проф. Ванчо Ковачев од Институтот за Физиологија. Отогаш тој започнал да го проучува хемоглобинот. Во 1960 година, една година бил на специјализација по физиологија и биохемија во Белград, каде по сугестија на Божидар Николиќ, направил преглед на феталниот и адултен хемоглобин кај домашните животни.
Постдокторските студии ги остварил на Клиниката за интерна медицина при Ветеринарниот факултет во Осло, Норвешка (1963-1965) и на Институтот за биохемија при Медицинскиот факултет во Агаста, Џорџија, САД (1968-1970). Во меѓувреме, во 1967 година Ѓорѓи Ефремов е избран за доцент по биохемија на Земјоделскиот факултет во Скопје. Управата на Ветеринарниот факултет во Осло, предводена од професорот Мајкл Бред, била живо заинтересирана за истражувањата на Ефремов кој ги вршел за време на постдокторските студии на животинскиот хемоглобин кај овците, а 40 години подоцна неговата метода сè уште служи како пример за експресија на генезата на глобинот.
На покана на проф. Тит Хисмен, од 1968 до 1970 година престојувал на Институтот за биохемија при Медицинскиот факултет во Агаста во Џорџија, САД, како дел од тимот кој работел на истражувањето на структурата, функцијата, синтезата и експресија на нормален и абнормален човечки хемоглобин. Ова истражување го насочило неговиот интерес кон биохемијата на белковините и ензимите и применета на генетско имжинерство во познавањето на молекуларните основи на вродените моногенски болести, а истовремено му овозможило триесетгодишна плодотворна соработка со Инстититот за биохемија во Џорџија. Спроведените истражувања на човечкиот хемоглобин, познавањето на епидемиологијата и молекуларните основи на вродените мани на човечкиот хемоглобин во САД како и подоцнежните на просторот на поранешна Југославија, Бугарија и Албанија, кој ги спроведел со своите соработници резултирале со откривање на 12 нови хемоглобински варијанти и 23 мутантни форми на таласемии. Открил и свои лабораториски техники и методи. Преку систематските испитувања на повеќе од 40.000 испитинаци ја утврдил рспространетоста и застапеноста на хемоглобинопатиите во поранешна Југославија.
Во 1973 година бил избран за вонреден професор по биохемија на Земјоделскиот факултет во Скопје, а во 1980 година и за редовен професор. Од 1978 до 1979 година е редовен професор по биохемија на Медицинскиот факултет во Аугуста, Џорџија, САД и помошник директор на Центарот за анемија на српестите клетки. Од 1965 до 1980 година бил научен консултант при Клиниката за детски болести на Медицинскиот факултет во Скопје. Во 1995 година бил избран и за редовен професор по физиологија на Земјоделскиот факултет во Скопје.