cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Халкион (дијалог)
Халкион (Ἀλκυών) ― краток дијалог кој во ракописите им се припишува и на Платон и на Лукијан, но делото не е на ниту еден писател. Фаворин, пишувајќи во почетокот на вториот век, му го припишува на извесен Леон, како и Никија Никејски.
Содржина
Во дијалогот, Сократ се поврзува со Херефон, античкиот мит за Халкион, жена која боговите ја претвориле во птица за да може да го бара по морињата, нејзиниот сопруг Киикс кој бил изгубен во морето. Скептичен во врска со приказната, Херефон ја доведува во прашање можноста луѓето да бидат претворени во птици. Како одговор, Сократ предупредува дека има многу неверојатни работи непознати или барем не целосно разбрани од луѓето, и се залага за епистемолошка понизност за смртниците во светлината на способностите на боговите или, поопшто, во светлината на она што луѓето не го знаат.
За споредба, Сократ се осврнува на лошата бура која неодамна се случила и веднаш била проследена со ненадејна смиреност. Таквата ненадејна преобразба е одеднаш неверојатна, вистинита и над човечката моќ да биде извршена. Тој, исто така, укажува на огромните разлики во силата и интелигенцијата помеѓу возрасните и децата, при што вторите честопати не се способни да сфатат што можат возрасните да направат. И двете аналогии, земени заедно, ја поддржуваат можноста боговите навистина да имаат способност да ги преобразуваат луѓето во птици, која постапка едноставно не е разбрана од луѓето, наспроти тоа што е невозможна. Сократ завршува со тоа што решил да го пренесе митот на своите деца како што му бил соопштен, а особено со надеж дека тоа ќе ги вдахне неговите сопруги Ксантипе и Мирто да му останат посветени. Како што се наведува во неговиот заклучок, разговорот се води во пристаништето Фалерон, воедно и наративната поставка на Платоновиот Симпозиум.
Вклучување
Текстот бил вклучен во платонскиот канон од првиот век, од Трасил Мендески, но бил избришан пред Стефановото страничување и затоа ретко се наоѓа во современите збирки на Платон иако се појавува во Целосните дела на Хакет. Често сè уште е вклучено меѓу лажните дела на Лукијан.
Ракомет на Летните олимписки игри 2012 (мажи)
Ракометот на Летните олимписки игри 2012 — официјален ракометарски турнир на Олимписките игри во машка конкуренција. Турнирот се одржил во Лондон, Обединето Кралство во периодот од 28 јули до 12 август во Олимписки парк. Натпреварите во групната фаза се одржале во „Копер бокс“, а нокаут-фазата во Кошаркарската олимписка арена.
Дванаесет нации учестувале на турнирот. Четирите најдобри екипи од секоја група се пласирале во четвртфинална рунда, додека 5-та и 6-та екипа во секоја група се пласирале за натпреварите од 9 до 12 според резултатите од нивните групни натпревари. За разлика од претходните Олимписки игри, немало натпревари за пласмани во кои учествувале поразените екипи од четвртфиналето.
Шешири
Пред ждрепката, ИХФ ги сместила екипите во шест шешири. Ждрепката за групите се одржала на 30 мај 2012 година.
Конечна табела
Избран од сите тимови и стручнаци на ИХФ: IHF.info
Мантија (печиво)
Мантија — јадење направено од пченично брашно, мелено месо или сирење, со виткање на месото или сирењето во мали квадрати од тесто. Во Србија мантиите се виткаат во квадрати од тесто, додека во Босна и Херцеговина се виткаат како кора, која потоа се сече на парчиња, а филот се прави од месо пржено на кромид или сирење.
Нивната популарност довела истите да бидат спремени како полуготов производ (само да се испечат) во трговијата на мало.
Пазарските мантиии, односно традиционалниот начин на подготовка на ова јадење во Нови Пазар, во 2012 година бил вклучен во списокот на нематеријално културно наследство на Србија.
Кајл Марфи
Кајл Марфи (Kyle Murphy; р. ) — американски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Кариера
Негова прва професионална сезона била во 2015, кога возел за и возел на неговото прво државно првенство. Освоеното осмо место го привлекло вниманието на неколку други професионални екипи и подоцна возел како стажант за на САД Про Сајклинг Челинџ. Марфи завршил трет во планинскиот пласман и возел во главните бегства на три етапи. Возел на екипниот хронометар на Светското друмско првенство 2015. Се приклучил на за 2016; откако се распаднале на крајот на сезоната, потпишал со  за сезоната 2017. Во октомври 2017 година, објавиле дека Марфи ќе им се приклучи во 2018.
Хипарх (дијалог)
Синопсис
Сократ разговара со пријател кој, за разлика од другите платонски дијалози, не е Хипарх по име и останува неименуван низ целиот текст. Дијалогот се отвора со директно прашање со кое Сократ ја поставува темата за целата дискусија, имено „што е љубов кон добивката“ (τί γὰρ τὸ φιλοκερδές). Неговиот пријател одговара дека се смета дека е „вредно да се направи добивка од нешта кои немаат вредност“ (225a), што Сократ се покажува невозможно, бидејќи сите луѓе кои остваруваат добивка имаат познавање на својата професија и знаат достојни од безвредни во нивната конкретна област. (225b-226d). Сократ продолжува со тврдењето дека добивката е добро, а загубата е зло, со што се согласува неговиот пријател (227a), а потоа се движи да покаже дека бидејќи сите луѓе го сакаат она што е добро, нужно, сите луѓе мора да ја сакаат добивката (227c).
Пријателот на Сократ предложува дека двајцата треба да го редефинираат својот поим доколку расправијата ќе напредува, и предложува дека „љубовта кон придобивките“ е оној кој „мисли дека е погоден да извлече корист од работи од кои чесните луѓе не се осмелуваат“ ( 227г). Целата добивка е добра, вели тој, но одредена добивка носи „нето загуба“ кога му штети на добивачот (227e). Сократ го потсетува својот пријател дека се согласиле дека добивката е добра, така што не може да нанесе штета, и предложува дека е нечесен со него. Дискусијата потоа навлегува во приказна (228b-229d) за Хипарх, син на познатиот Пејсистрат, кој стана познат по неговите изреки, од кои едната очигледно беше „никогаш не измами пријател“, поради што Сократ ја споменува приказната како жалба. Приказната споменува љубопитна верзија за смртта на Хипарх, убиен од двајца други Атињани поради восхит на едно младо момче.
Дијалогот завршува така што Сократ му докажува на својот пријател, кој неволно се согласува, дека секоја добивка е добра.
Еставана Полман
Клупска кариера
Полман започнала да игра ракомет во екипата на ААК Арнем 1899 во нејзиниот роден град Арнем. Во 2010 година таа му се приклучила на тогашниот холандски шампион ВОК Амстердам, меѓутоа не успеала да му помогне на клубот да ја одбрани титулата од претходната сезона, завршувајќи како втори со бод помалку од шампионот Далфсен. По една сезона, Полман го напуштила ВОК и се преселила во Данска каде го имала своето прво искуство во странство потпишувајќи за екипата на Сендерјуск. Во првата сезона таа му помогнала на својот клуб да избори промоција во данската прва лига. По нејзината втора сезона во Сендерјуске, таа го напуштила клубот и заминала во Есбјерг, каде потпишала за екипата на Тим Есбјерг. Во сезоната 2014-2015, клубот стигнал до финалето на плејофот на данската лига во кое сепак ја загубиле титулата од Мидтјиланд. Сепак, веќе во следната сезона, клубот станал шампион на Данска за првпат во својата историја. Во финалето тие одново се сретнале со Мидтјиланд и му се одмаздиле за поразот од пред година дена. Следната сезона, Полман дебитирала во Лигата на шампионите постигнувајќи 30 гола за својот тим, а Тим Есбјерг го завршил натпреварувањето во главната фаза. Во сезоната 2018-2019, Полман со Тим Есбјерг по вторпат станала шампион на Данска.
Репрезентативна кариера
Своето деби за холандската репрезентација Полман го направила во 2010 година. Со својата репрезентација учествувала на пет светски првенства (2011, 2013, 2015, 2017 и 2019), а најголемиот успех Холанѓанките го имале на првенството во 2015 на кое стигнале до финалето каде загубиле од Норвешка. Таа исто така има учествувано за Холандија и на три европски првенства од каде има еден сребрен медал (во 2016) и еден бронзен медал (во 2018). Во март 2016, на квалификацискиот олимписки турнир одржан во Мец, Франција, Полман и нејзините соиграчки го обезбедиле историското прво учество на Олимписките игри за холандскиот женски ракомет. На турнирот тие го освоиле четвртото место, забележувајќи уште еден пораз од Норвешка во натпреварот за бронзата.
You're My Heart, You're My Soul
You're My Heart, You're My Soul е првиот сингл на германското дуо Modern Talking објавен од нивниот деби албум The 1st Album. Синглот беше објавен во септември 1984 година и влезе во топ 10 во Западна Германија на 28 јануари 1985 година. Беа потребни уште пет недели за синглот да се најде на врвот на табелата, помина шест недели на самитот и 25 недели во првите 100, на крајот достигна златен статус за испорака на над 500.000 единици во земјата. „You're My Heart, You're My Soul“ се смета за нивен најпродаван сингл до сега, со светска продажба за која се вели дека надминува осум милиони примероци.
Синглот беше ремиксиран во 1998 година, „You're My Heart, You're My Soul '98“ за повторното обединување на дуото. Синглот во поновото пакување повторно доби сличен успех, заработувајќи им платина-награда за продажба на над 500.000 примероци само во Германија.
Куп на Србија во ракомет за жени
Купот на Србија е национален ракометен куп на Република Србија за жени, кој се одржува во организација на Ракометната федерација на Србија.
Во првиот дел од сезоната се игра основното ниво на Купот, т.е. регионални пехари (групи од  Запад, Исток и Белград и Војводина) каде клубовите од пониска класа се борат за пласман во финалето на Купот на Србија, а само победниците на регионалните купови обезбедуваат пласман во осмина финалето на Купот на Србија, каде им се придружуваат 12 клубови од Супер лига Србија.
Куп на Србија во ракомет
Купот на Србија е национален ракометен куп на Република Србија, кој се одржува во организација на Ракометна федерација на Србија.
Во првиот дел од сезоната се игра основното ниво на Купот, т.е. регионалните купови (групите од Запад, Исток и Белград и Војводина) каде клубовите од пониската категорија се борат да се квалификуваат во финалето на Купот на Србија, а само регионалните победници на Купот обезбедуваат пласман во осмина финалето на Купот на Србија, при што на нив ќе им се приклучат клубови од Српската суперлига.
Историја
Купот на Србија е правниот наследник на Купот на Србија и Црна Гора. Купот Србија и Црна Гора е одржан само трипати од 2006 година. Државната заедница на Србија и Црна Гора се раздели на Србија и Црна Гора, а овој Куп потоа се подели на два дела, Купот на Црна Гора и Купот на Србија.
Аполонова пеперуга
Аполонова пеперуга –  пеперуга од семејството Papilionidae.
Аполоновата пеперуга е дневна пеперуга. Таа е крупна, со збиено тело и на задните крила има впечатливо обоени кружни петна. Живее на присојни места. Лета ниско и полека. Се храни со нектар, најчесто од цветовите на чичката. Често се среќава по високи планински ливади во Македонија. Таа е заштитен вид.
Потекло на поимот
Видот е именуван според богот Аполон.
Подвидови
Во нејзини подвидови спаѓаат:
Татјана Петрушевска
Татјана Петрушевска (Скопје, 22 јуни 1967 — Белград, 11 октомври 2022) — правник, универзитетски професор по меѓународно јавно право, право на меѓународните организации, право на меѓународните трибунали, дипломатско и конзуларно право, мултилатерална дипломатија, мултилатерална дипломатија и Организацијата на обединетите нации, право на Европската унија, заедничка надворешна и безбедносна политика на Европската унија и надворешна политика на Европската унија и на Соединетите Американски Држави на Правниот факултет „Јустинијан Први“ во Скопје при Универзитетот „Св. Кририл и Методиј“.
Има публикувано повеќе од 250 научни и стручни трудови во домашни и странски стручни списанија на теми од областа на меѓународното јавно право и правото на Европската унија и учествувано на многубројни меѓународни конференции, тркалезни маси и семинари на разновидни теми од областите што се предмет на нејзин непосреден интерес. Од јуни 2012 година била и надворешен соработник на адвокатската канцеларија – Попески.
Биографија и образование
Родена е на 22 јуни 1967 година во Скопје, каде го завршила своето основно и средно образование. Средното образование го завршува во Средното економско и правно училиште „Борис Кидриќ“ (денешно СЕПУГС „Васил Антевски Дрен“ - Скопје). Високото образование го завршува во 1990 година, димломирајќи со просечна оцена десет, како студент на генерација и втор најдобар студент во аналите на Правниот факултет „Јустинијан Први“ во Скопје, при „Универзитетот Свети Кирил и Методиј“. Во 1995 година ја брани својата магистерска десертација со највисока оцена на Правниот факултет при Универзитетот во Белград. Со титулата доктор на науки се стекнала во 1998 година, докторирала со највисока оцена на тема „Европската унија: од надворешнополитичка соработка до заедничка надворешна и безбедносна политика“ на Правниот факултет при Универзитетот во Белград. Избрана е за асистент во 1993 година, за доцент во 1998 година, за вонреден професор во 2003 година и за редовен професор во 2008 година за научната област меѓународно право и меѓународни односи на Правниот факултет „Јустинијан Први“ во Скопје. Била надворешен член на Белградскиот центар за човековите права (1996 година) и член на политичкиот тим за преговори околу Спогодбата за стабилизација и асоцијација меѓу Република Македонија и Европската Заедница (2000 година). Објавила повеќе од 250 научни и стручни трудови од областа на меѓународното и европското право. Одлично ги говорела англискиот, италијанскиот, рускиот, хрватскиот и српскиот јазик. Проф. д-р Татјана Петрушевска била извонреден оратор и ретор, секоја година била задолжена за свеченото отворање на ораторските вечери во чест на проф. д-р Иво Пухан кои се одржуваат секоја година во свечениот амфитеатар на Правниот факултет „Јустинијан Први“ во Скопје, при „Универзитетот Свети Кирил и Методиј“, исто така, секоја година земала учество и во улога на ментор на студентите - оратори. Освен како извонреден професор, предавач, оратор и ретор, запаметена е и по својот впечатлив и уникатен моден стил. Важела за голем филантроп и хуманист. При отворањето на дваесеттата ораторска вечер во чест на проф. д-р Иво Пухан во декември 2016 година, ќе изјави: „Човек може да биде идеален во областа која ја покрива, може да биде добитник на Нобелова награда, меѓутоа, ако не е пред сè и над сè добар човек, сето друго, сите високи дострели и огромни достигнувања во голема мера паѓаат во вода“. Проф. д-р Татјана Петрушевска покрај сите професионални и научни достигнувања се занимавала и со хуманитарна дејност. Била член на организацискиот одбор, а воедно и еден од основачите на Здружението на граѓани за лица со дисфункции, хендикеп, ретки болести и посебни потреби „Дајте ни крилја“ од Скопје, заедно со нејзината пријателка, македонската пејачка Ребека Јанковска - Ристески која е актуелен претседател на здружението.
Смрт
По долго боледување и борба со канцер на 55 годишна возраст починала на 11 октомври 2022 година во Белград. Веста за смртта на проф. д-р Татјана Петрушевска со јавноста ја сподели нејзината блиска пријателка, македонската пејачка Ребека Јанковска - Ристески во соопштение објавено на социјалната мрежа фејзбук. Последен поздрав упатија и вработените на Правниот факултет „Јустинијан Први“ истакнувајќи: „Со заминувањето на проф. д-р Татјана Петрушевска, Правниот факултет изгуби почитувана колешка и особено ценета пријателка, извонреден интелектуалец, посветен наставник и одличен педагог. Ќе останат во вечно сеќавање нејзиниот богат творечки опус, професионализмот карактеристчен за нејзината работа, ведрината и позитивната енергија со која зрачеше и хуманиот однос кон студентите и вработените на Факултетот“. Издавајќи некролог во весникот Слободен печат од проф. д-р Татјана Петрушевска се прости и нејзината долгогодишна колешка и пријателка проф. д-р Елена Градишки - Лазаревска наведувајќи: „Спомените за тебе ќе ги чувам со пиетет“. Проф. д-р Татјана Петрушевска е погребана на 13 октомври 2022 година на градските гробишта - Бутел во Скопје. Комеморативна седница во нејзина чест е одржана на 12 декември 2022 година на Правниот факултет „Јустинијан Први“ во Скопје.
Август Гризебах
Август Хајнрих Рудолф Гризебах (August Heinrich Rudolf Grisebach; - ) — германски ботаничар и фитогеограф. Познат е како прв научник кој ја опишал моликата на Пелистер. Открил и бројни автохтони растенија на Шар Планина.
Животопис
Роден е во Хановер. Учел тамошниот лицеј. Потоа стапил во ќелијно училиште во Илфелд, па учел на Гетингенскиот универзитет. Во 1836 г. дипломирал медицина на Берлинскиот универзитет. He undertook expeditions to Прованса, Турција, на Балканот и во Норвешка. Во 1837 г. станал доцент, а во 1847 г. бил назначен за професор на Меидцинскиот факултет во Гетинген. Станал за директор на тамошната ботаничка градина in 1875 г.
Највеќе им се посветил на фитогеографијата и систематика, особено на линцурите (Gentianaceae) и малпигиите (Malpighiaceae), иако сметал дека неговото најважното дело е „Флора на британските западноиндиски острови“. Голем дел од неговите збирки, особено тиските видови кои ги опишал, се наоѓаат во хербариумот на Гетингенскиот универзитет. Неговата таксономска класификација е опишана во делото „Преглед на систематската ботаника“ (Grundriss der systematischen Botanik, 1854). Син му Едуард бил писател, правник и дипломат.
Работа во Македонија
Од 29 јуни и 21 јули 1839 г. Гризебах работел во Македонија, престојувајќи на Пелистер и Шар Планина. Неговите наоди ги изложил во делото Specilegium florae Rumelicae et Bythynicae. Тој е заслужен за откривањето на моликата (Pinus peuce) во научната јавност.
Ботушје
Ботушје може да се однесува на едно од двете поречки села во Македонија:
Виктор Васнецов
Виктор Михајлович Васнецов (Виктор Михайлович Васнецов; – ) — руски уметник, мајстор на митското и историското сликарство. Се смета за соосновач на руското фолклористичко и националромантичарско сликарство, како и клучна личност во рускиот стил во архитектурата.
Детство (1848–1858)
Васнецов е роден во 1848 г. во зафрленото село Лопјал во Вјатската Губернија. Бил втор од седум деца (единствената сестра починала на возраст од 4 месеци). Татко му Михаил (1823–1870) бил поп со склоност кон филозофијата, природните науки и астрономијата. Дедо му бил иконописец. Виктор и Аполинариј станале истакнати уметници, тројца браќа станале наставници, а еден станал фолклорист. Виктор почнал да слика во Лопјал, претежно предели и сцени од селскиот живот.
Вјатка (1858–1867)
На десетгодишна возраст Виктор се запишал во во богословија во Вјатка (денес Киров). Летата семејството ги проведувало во богатото трговско село Рјабово. Додека учел богословски науки работел и за месен продавач на икони. Исто така му помогнал на протераниот полски уметник Михал Елвиро Андриоли во живописувањето на фрески во катедралата „Св. Александар Невски“ во Вјатка.
Откако ја завршил богословијата, Виктор решил да се пресели во Санкт Петербург и да учи ликовно образование. За да собере доволно пари за Петербург, тој ги продал неговите слики Жетварка и Млекарка (обете 1867) на наддавање.
Санкт Петербург (1867–1876)
Во август 1867 г. се обидел да се запише на Империјалната академија на уметностите, но успеал дури следната година. Веќе во 1863 г. група од четиринаесет студенти ја напуштиле академијата проади ограничувачките правила кои владееле. Од ова се изродило движењето на передвижниците, кои му се спротиставувале на академизмот со нивниот реализам.
Васнецов се спријателил со нивниот водач Иван Крамској уште пред да стапи во академијата, и го сметал за негов учител. Станал и мошне близок со колегата Иљја Репин.
Иако подоцна станал познат по историските и митските тематики, Виктор во почетокот ги избегнувал по секоја цена. Академијата го наградила со мал сребрен медал за скицата Христос и Понтиј Пилат пред народот.
Во почетокот на 1870-тите изработил поголем број гравури на кои е претставено современото секодјевие. Две од нив (Книжар од 1870 и Момче со шише вотка од 1872 г.) биле наградени со бронзен медал на Светската изложба во Лондон (1874).
Во овој период почнал да изработува битови слики во масло. Делата Просјаците-пејачи (1873) и Од стан во стан (1876) наишле на добар прием во демократските кругови на руското општество.
Париз (1876–1877)
Во 1876 г. Репин го поканил Васнецов да ѝ се приклучи на передвижничката колонија во Париз. Додека живеел во Франција, Виктор ги изучувал класичните и современите ликовни дела, како академистичките, така и импресионистичките. Во овј период ја насликал Акробати (1877), изработувал графики и изложувал свои дела во Салонот во Париз. Додека бил таму се заљубил во бајковитите теми, па почнал да работи на Иван Царевич на Сивиот Волк и Жар-птица. Самиот Васнецов позирал како Садко во славната Репинова слика Садко во Подводното Царство. Во 1877 г. се вратил во Москва.
Москва (1877–1884)
Кон крајот на 1870-тите Васнецов се задржал на илустрирање на руски бајки и епопејата „Билина“. Меѓу нив се некои од неговите најпознати дела: Витез на раскрсница (1878), По битката на Игор Свјатославич (1878), Три принцези на подземното царство (1884), Летечкиот килим (1880) и Аљонушка (1881). Делата за жал не биле ценети кога ги открил за јавноста. Многу радикални критичари ги отфрлиле како подривачи на реалистичките начела на передвижниците. Дури и истакнатите познавачи како Павел Третјаков не сакале да ги купат. Сликите на Васнецов влегле во мода во 1880-тите, кога тој ѝ се навратил на духовната тематика и изработил низа икони за ликовната колонија во Абрамцево која ја држел неговиот покровител Сава Мамонтов.
Киев (1884–1889)
Во 1884–1889 г. Васнецов добил порачка да наслика фрески во катедралата „Св. Владимир“ во Киев. Овоа бил предизвикувачки потфат кој им пркосел како руските, така и западните иконографски традиции. Влијателниот ликовен критичар Владимир Стасов ги нарекол „светогрдно играње со верските чувства на рускиот народ“. Друг популарен критичар, Димитриј Философ, овие фрески ги нарекол „првиот мост преку 200-годишниот јаз кој ги дели различните класи на руското општество“.
Додека живеел во Киев, Васнецов се спријателил со Михаил Врубељ, кој исто така бил задолжел за украсување на катедралата. Како помлад, Врубељ научил многу од ова соработка со Васнецов. Во истиот град конечно го завршил делото Иван Царевич на Сивиот Волк и запончал да работи на неговата најпозната слика — Богатирите.
Во 1885 г. ја посетил Италија. Истата година работел на сценографија костимографија за операта „Снегурочка“ на Николај Римски-Корсаков.
Подоцнежни години (1890–1926)
Следните две десетлетија биле мошне плодни. Во овој период сè почесто творел во други медиуми. Во 1897 г. заедно со брат му Аполинариј работеле на сценографијата за премиерата на Садко од Н. Р. Корсаков.
Кон почетокот на XX век Васнецов го разработил неговиот бајковит руски стил на архитектура. Прво позначајно дело во овој стил била црква во Абрамцево (1882), проектирана во соработа со Василиј Поленов. Во 1894 г. ја проектирал сопствената куќа во Москва. Во 1898 г. следел рускиот павилјон на Светската изложба во Париз. Во 1904 г. Васнецов го проектирал неговото најпознато „бајковито“ дело — фасадатата на Третјаковската галерија.
Помеѓу 1906 и 1911 г. Васнецов ги осмислил мозаиците на катедралата „Св. Александар Невски во Варшава“; зел учество и во нацртите за катедралата „Св. Александар Невски во Москва“.
Во 1912 г. царот Николај II му доделил на Васнецов благородничка титула. Во 1914 г. изработил ликовно решение за таксена марка наменета за доброволни прилози за настраданите во Првата светска војна.
Дури и пред Руската револуција, Васнецов се посветил како намесник во Третјаковската галерија. Посветил значаен дел од сопствените приходи во набавка на експонати за Државниот историски музеј. По Октомвриската револуција се залагал за отстранување на верските слики (особено оние на Александар Иванов) од црквите и нивно преместување во Третјаковската галерија.
Во 1915 г. Васнецов учествувал во осмислувањето на униформите за руската парада на победата во Берлин и Цариград. Се смета за творец на капата „будјоновка“ (првично наречена богатирка), која ги имитира цуцулестите шлемови од времето на Киевска Русија.
Починал во 1926 г. во Москва на возраст од 78 години.
Во 1978 г. Људмила Журављова го открила астероидот 3586 Васнецов, кој го нарекла по браќата Виктор и Аполинариј.
Села кај Волче
Села кај Волче (словенечки: Sela pri Volčah) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Селце (Толмин)
Селце (словенечки: Selce) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Села над Подмелец
Села над Подмелец (словенечки: Sela nad Podmelcem) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Слап на Идријица
Слап на Идријица (словенечки: Slap ob Idrijci) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Стржишче (Толмин)
Стржишче (словенечки: Stržišče) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Предење
Предење — постапка на производство на текстилни предива од различни суровини. Оваа постапка може да се прави рачно, со помош на вретено или родан. Со индустриската револуција, предењето се правело во делови од фабриките викани предилници. Важноста на предењето во општествата засновани на занаетчиство, од антиката до денес, значи дека оваа активност редовно се појавува во религиозните верувања, митовите, приказните и преданијата, како и во уметничките дела на многу култури.
Начело
Суровите природни влакна се кратки и имаат мала отпорност или цврстина. Се сукаат заедно за да се добие поотпорно континуирано предиво. Резултатот зависи од употребениот материјал, неговата подготовка (влачено или чешлано влакно), степенот на усукување на предивото.
Насока на усукување и број на влакна
Постојат два вида на усукување, кои зависат од насоката во која се усукуваат влакната: усукување во Z и S (види слика). Можеме да собереме две или повеќе нишки заедно, тоа е пресврт. Потоа добиваме подебел, правилен и цврст конец. Општо земено, едно влакно се врти во Z, а неколку прамени се извртуваат во S.
Обработка на влакната пред предење
Пред да може да се преде, природно влакно мора да се извлачи или исчешла во зависност од материјалот и посакуваниот резултат.
Влачење
Влачењето се состои од расплеткување и аерација на влакната. Добиеното предиво е еластично, меко, лесно и надуено, но релативно кревко.
Чешлање
Чешлањето се состои од паралелизирање на влакната и задржување само на најдолгите, притоа се отстранува воздухот содржан помеѓу влакната. Добиеното предиво е мазно и сјајно, цврсто, но помалку меко.
Рачно предење
Рачното предење се врши со вретено или родан. Влакната може да се сукаат без да се перат и чистат, ова е мрсно предење. Но, може најчесто волната се пере пред предење.
Влачењето се изведува со пар рачни влакови или ролери, а со рачните картички се добива валјак или мрежа со кардерот. Кратките влакна ( мерино, памук ) обично се валани. Чешлањето се врши со пар чешли и се добива трака-предиво. Долгите влакна (алпака, мохер) обично се чешлаат. За време на влачењето или чешлањето може да се прават мешавини од материјали и бои. Може да е интересно, на пример, да се меша мохер со волна за да се зачува еластичноста на волната и сјајот на мохерот.
Потоа доаѓа фазата на предење. Начинот на предење на влакната зависи од видот на влакната и неговата подготовка, но главно постојат два начини на предење:
Боењето секогаш се врши на чисти влакна, но може да се случи во секое време : на сировите фитили, на карсаните покривки, панделките или на крај на готовиот конец. Безбеден и забавен начин за боење на животински влакна е да се користат бои за храна и оцет.
Во митологиите
Во грчката и римската митологија, три божества на судбината имаат изглед на жени кои работат со волна: првата ја преде, втората ја ткае и третата го сече предивото. Кај Грците тоа се Моираите, додека кај Римјаните тоа се Судбините.
Во бајките и преданијата
Во приказната Заспаната убавица, девојката си го боцнува прстот на вретеното додека преде волна и заспива сто години додека не дојде принцот да ја разбуди.
Во приказната на браќата Грим Нен Тракасен, еден селанец тврди дека неговата ќерка може да ја претвори сламата во злато со тоа што ја преде како волна. Кралот ја принудува девојката да ја изврши оваа промена за една ноќ, таа мисли дека е изгубена додека едно џуџе не понуди да ја преде сламата место неа.
Во 19 век, во Франција, во верувањата на селаните имало бројни фигури на натприродни жени кои се појавувале среде село, ноќе, зафатени со текстилна работа или други домашни занимања. Меѓу нив е и Ноќната предачка. Легендата меѓу другите ја спомнува и францускиот писател Жорж Санд во нејзината збирка Légendes Rustiques објавена во 1858 година.
Во сликарството
Герит Дау ја насликал Молитвата на предачката во 1645 година, прикажувајќи една старица како се моли опкружена со нејзиниот прибор за обработка на волна. Сликата е изложена во Старата пинакотека во Минхен, Германија.
Стопник (Толмин)
Стопник (словенечки: Stopnik) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Закони (дијалог)
Закони (грчки: Νόμοι, Nómoi; латински : De Legibus ) - последниот и најдолгиот дијалог на Платон. Разговорот прикажан во дванаесетте книги на делото започнува со прашањето кому му е дадена заслугата за воспоставување на цивилизациските закони. Размислувањата за етиката на власта и правото ја етаблираа книгава како класика на политичката филозофија заедно со неговата почитана Држава.
Научниците генерално се согласуваат дека Платон го напишал овој дијалог како постар човек, откако не успеал во неговите напори да го води владеењето на тиранинот Дионисиј I од Сиракуза, наместо да биде фрлен во затвор. На овие настани се алудира во Седмото писмо. Текстот е забележлив како единствениот неоспорен дијалог на Платон во кој не е претставен Сократ.
Поставка
За разлика од повеќето дијалози на Платон, Сократ не се појавува во Законите: дијалогот се одвива на островот Крит, а Сократ се појавува надвор од Атина во делата на Платон само двапати, во Федрос, каде што е веднаш надвор од ѕидините на градот, и во Државата, каде што се спушта до пристаништето Пиреја пет милји надвор од Атина. Разговорот наместо тоа го води атински Странец (ξένος    ) и уште двајца старци, обичниот Спартанец Мегилос и Клеинија од Крит, од Кносос.
Атинскиот Странец, кој личи на Сократ, но чие име никогаш не се споменува, им се придружува на другите двајца на нивниот верски аџилак од Кносос до пештерата на Зевс. Целиот дијалог се одвива за време на ова патување, кое го подражава дејството на Минос: Критјаните велат дека ги направиле своите древни закони, Минос одел по овој пат на секои девет години за да добие напатствија од Зевс за законодавство. Исто така, се вели дека е најдолгиот ден во годината, што овозможува густо набиени дванаесет поглавја.
До крајот на третата книга Клејниј објавува дека всушност му е доделена одговорноста да ги створи законите за нова критска колонија и дека би сакал помош од атинскиот странец. Остатокот од дијалогот продолжува со тројцата старци, одејќи кон пештерата и правејќи закони за овој нов град кој се нарекува градот на Магнетите (или Магнезија).
Теми
Прашањето поставено на почетокот не е „Што е право? како што би се очекувало. Тоа е прашањето на платонскиот дијалог Минос. Дијалогот попрво произлегува од прашањето „кој е тој што ја добива заслугата за творењето закони“.
Прашањата на Законите се доста бројни, ги вклучуваат:
Дијалогот ги користи првенствено атинскиот и спартанскиот (лакедемонскиот) правен систем како позадина за прецизно одредување на избор на закони, кои говорниците го замислуваат како повеќе или помалку кохерентна гарнитура за новиот град за кој зборуваат.
Десеттата книга на Законите зборува за приоритетот на душата: и објаснувачкиот приоритет и онтолошкиот приоритет. Платон овде ги побива ставовите на неговите претходници кои тврделе дека душата (и со што е поврзана душата, како што се интелигенцијата, знаењето, вештината итн.) е зад телесните работи како што се земјата и огнот. Природните филозофи ги објасниле душата, интелигенцијата и така натаму во однос на телесните нешта: телесните нешта постојат прво и предизвикуваат психички појави. Спротивно на тоа, Платон тврди дека душата е прва и како онаа во однос на која телесните нешта треба да се објаснат и како она што го создава телесниот свет. Платон го заклучува ова потпирајќи се на неговиот став дека душата е интелигентна и самодвижечка и дека душата е онаа што го надгледува космосот. Постои важна научна дискусија за тоа дали Платон сака да дозволи да постои зла душа која управува со космосот, покрај доблесна душа. Габриела Кароне, на пример, тврди дека Платон „не го отфрла постоењето на еден вид зла душа како таква“. Но, поновото проучување тврди поинаку. Општо земено, денешните научници ја разбираат психологијата на Платон како таква што душите по својата природа се интелигентни (затоа што преку нивната интелигенција тие ги движат нештата), и дека Платоновото гледиште за интелигенцијата бара интелигентните нешта да не бидат злобни; ова ја исклучува самата можност за зла душа.
Споредба со Платоновата Држава
Законите, како и претходната Држава, се однесуваат на создавање град во говор. Сепак, тоа е во спротивност со претходниот дијалог, а создавањето на хипотетичката Магнезија опишана во Законите се разликува од онаа на Калиполис опишана во Државата, по неколку клучни точки. Градот на Законите се разликува по дозволувањето на приватна сопственост и приватни семејства и по самото постоење на пишани закони, од градот на Државата, со својот имотен систем и заедница на сопруги за старателите и отсуството на пишан закон.
Исто така, додека Државата е дијалог меѓу Сократ и неколку млади луѓе, Законите се дискусија меѓу тројца старци кои измислуваат уред за репродуктивен закон, со цел да се сокрие од жестоката младина нивната реторичка стратегија на побожност, ритуали и доблест.
Градот на Законите е опишан како „втор најдобар“ не затоа што градот на Државата е најдобар, туку затоа што е град на боговите и нивните деца.
Традиционално, се смета дека Минос е предговор, а Епиномис епилог на Законите, но научниците генерално ги сметаат за лажни.
Темљине
Темљине (словенечки: Temljine) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Закони (дијалог)
Споредби со други дела за грчкото право
Платон не бил единствениот антички грчки автор кој пишувал за правните системи од своето време и правел споредби меѓу атинскиот и спартанскиот закон. Имено, Уставот на Спартанците од Ксенофонт, Уставот на Атињаните, погрешно припишан на Ксенофонт и Уставот на Атињаните, веројатно од Аристотел или еден од неговите ученици, исто така преживеале.
Неколку векови подоцна, Плутарх, исто така, ќе посвети внимание на темата на античките грчки правни системи, на пр. во неговиот Животот на Ликург. Ликург бил легендарниот законодавец на Лакедемонците. Плутарх ги споредува Ликург и неговите спартански закони со правниот систем Нума Помпилиј воведен во Рим околу 700 г.пр.н.е.
И Псевдо-Ксенофонт и Плутарх се остри обожаватели на спартанскиот систем, покажувајќи помалку резерва од Платон во изразувањето на тоа восхитување.
Георгиос Гемистос, кој себеси се нарекува Плетон во неговиот подоцнежен живот, го напишал и го именувал својот Nómōn syngraphḗ (Νόμων συγγραφή) или Nómoi (Νόμοι, „Книга на законите“) по дијалогот Закони.
Амстел Голд Рејс 2019
Амстел Голд Рејс 2019 — 54. издание на велосипедската еднодневна трка Амстел Голд Рејс, која се одржала на 21 април како осумнаесетти настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од Матје ван дер Пул.
Екипи
Бидејќи Амстел Голд Рејс е настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и се обврзани да учествуваат на трката. Седум професионални континентални екипи биле дополнително поканети, со што била заокружена главната група од 25 екипи.
Фаворити пред трката
Главни фаворити пред трката биле Матје ван дер Пул, кој требало да го има своето деби на Амстел Голд Рејс и Жилијан Алафилип. Обајцата веќе биле успешни во почетокот на сезоната, каде Ван дер Пул ги освоил Дварс дор Вландере и Брабантсе Пејл, а Алафилип ги освоил Страде Бјанке и Милано-Санремо. Други возачи како фаворити биле Мајкл Метјус, Петер Саган, Максимилијан Шахман, Алехандро Валверде и Јакоб Фуглсанг, како и поранешните победници Филип Жилбер и Михал Квјатковски. Бранителот на титулата, Михаел Валгрен, исто така ќе учествувал, но не бил сметан за фаворит, поради разочарувачкиот почеток на сезоната.
Извештај од трката
По завршното качување на Кауберг, Алафилип и Фуглсанг имале водство од 30 секунди пред другите двајца и скоро минута пред групата зад нив. На 3 километри до целта, нивното водство било до 40 секунди пред Квјатковски, кој го оставил Трентин зад него. Тогаш двајцата напред престанале да соработуваат еден со друг, обидувајќи се да ја зачуваат енергијата за нивниот завршен спринт. Меѓутоа, тие биле достигнати во последниот километар, најпрвин од Квјатковски, а потоа и од групата предводена од Ван дер Пул. Во претстојниот спринт, Ван дер Пул се покажал најсилен, додека местата на подиумот биле земени од Сајмон Кларк и Фуглсанг.
Лерински археолошки музеј
Лерински археолошки музеј (Αρχαιολογικό Μουσείο Φλώρινας) — музеј на археологијата на Леринско и големопреспанскиот крај во градот Лерин, Егејска Македонија.
Историја
Музејот е сместен во двокатна зграда на Железничкиот плоштад, изградена во 1969 г. чија внатрешност е обновена во 1999 г. Во збирката има предмети од праисторијата, древномакедонско, римско и средновековно/византиско време. Во приземјето се праисториските поставки, претежно од ископувањата направени во 1997–98 г. во с. Арменово, но и од други места. Изложенио се керамички садови, секојдневни предмети, градежни материјали, камени и коскени сечила, алки од вретена и фигурини. Впечатлива е вилицата на мамут стар 200-500.000 години, откриена во с. Сотир. На приземјето се и надгробните стели од римско време од с. Баница (II - III век), Петерско (II век п.н.е.), Росен (III век), Високуќи (Виткуќ, денес во Албанија, 320 г. п.н.е.), статуи от Баница (машко торзо) и Елевиш (статуа на Артемида) и исклучителен поден мозаик од римска куќа кај Долно Клештино.
На првиот кат се изложени древномакедонски наоди од Петерско и Пателе — сончев часовник, статуа на Артемида, земјоделски сечила и реконструкција на древномакедонска куќа со ѕидаријата, огништето, оставите и др.
Застапени се и артефакти од византискиот и поствизантискиот период од Преспа, претежно од царската базилика „Св. Ахил“ на истоимениот остров (капители, проповедници, столбови), фрески од различни цркви, дел од резбана проповедница од „Св. Преображение“ во с. Кондороби и царските двери од црквата „Св. Атанасиј“ во Герман (XVI век).
Хабеас корпус
Хабеас корпус (habeas corpus; со средновековно латинско значење „ние, суд, команда“ ) — регрес со закон преку кој едно лице може да пријави незаконски притвор или затвор до судот и да побара од судот да наложи на старателот на лицето, обично службеник во затвор, да го изведе затвореникот на суд, да утврди дали притворот е законско.
Тртник
Тртник (словенечки: Trtnik) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Чигињ
Чигињ (словенечки: Čiginj) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Чадрг
Чадрг (словенечки: Čadrg) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Шентвишка Гора
Шентвишка Гора (словенечки: Šentviška Gora) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Толмин
Толмин (словенечки: Tolmin) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Населбата е центар на општината Толмин. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Иван Богоров
Иван Андреев Богоров (Карлово, 1818 - Софија, 1 ноември 1892) е Русофилски енциклопедист од Бугарија во време на преродбата во Бугарија, член на Бугарска академија на науките. Тој се борел за Русификацијата на Бугарскиот литературен норм, и беше против Грчката Патријаршија. Кон крајот на неговиот живот станал против Русификацијата на Бугарскиот литературен норм По образование беше лекар, но се занимава и со индустрија, економија, транспорт и други
Биографија
Иван Богоров е роден во 1818 година во Карлово во мало семејство. Татко му беше Андреја Хаџи Василев, а мајка му е Дона која што беше сестра на трговецот Иван Гешов, којшто се преселил во Пловдив.
Богоров учел во неговиот роден град, после тоа во Истанбул се преселил за да учи во Велика народна школо кој што беше најголемото грчко школо во Балканот, таму учел со други револуционери како Георги Раковски, Алеко Богориди и Сава Доброплодни, учел со нив за 19 години (1840 – 43) после тоа учил во во Одеса, во училиштето со други како Најден Геров, Ботао Петков и Добри Чинтулов. Следуваше хемија во Лајпциг (1845 – 47), после тоа завршувал медицина во Париз (1855 – 58). Живеел во Цариград, Пловдив, Букурешт и др. Беше учител во Стара Загора (1844) и Шумен (1852 – 53). Во 1867 учествува во Словенскиот конгрес во Москва, од таму станал Русофил. Извесно време патувал во Букурешт, Свиштов, Трново, Габрово, Изворник и на крајот се врати во Стара Загора. Обидувајќи да ги убеди народот во Бугарија да учат Руски а не Грчки.
Во Стара Загора останал само за една година. Околу овој период напишал првиот дел од граматика на бугарскиот литературен норм, којшто кога се пресели во Букурешт го отпечал под името „Првата бугарска граматика“ (1844 г.). Заминувал за Лајпциг, каде што издавал вториот весник од Бугарија „Болгарскиј орел“ (1846 г. – две години после првиот вестник од Бугарија „Љубословие“ на Константин Фотинов). Се враќа во Цариград, каде што 3 години пишува во „Цариградски весник“.
Подоцна во Букурешт издава весник „Народност“ и „Академски речник на Бугарски литературен норм“. Во Цариград соработувал во весникот „Турција“. Во Пловдив издава „Книговиште за прочитание“ и „Селски лекар“. Напишал и „Упатване за бугарски литературен норм“ и „Чисто-бугарска наковалња за сладкодумство“. Во време на Руско-турската војна служи како преводач. Покрај крајот на неговиот живот почнал да биде против руското влијание на Бугарскиот литературен норм
Мисли на Богоров за бугарскиот јазик и руското вливане
Од прво Богоров беше на Руската страна во руското влијание на Бугарскиот литературен норм но покрај крајот кон неговиот живот беше против Руското влијание.
И најлошото е што и да не толку многу ни се истура, ние самите, без да сфатиме, им служиме на нивната панруска мисла, и брзаме да го направиме нашиот писмен јазик руско-бугарски, па без да се мачиме стануваме нивни слепи потчини.
Худајужна
Худајужна (словенечки: Hudajužna) — населба во Општина Толмин во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
P-тип ATPаза
P-тип ATPаза, исто така позната како E1-E2 ATPаза — голема група на еволутивно сродни пумпи на јони и липиди, кои се среќаваат кај бактериите, археите и еукариотите. P-тип ATPазите се првични транспортери, именувани врз основа на нивната способност да катализираат автофосфорилација (оттука P, од англ. phosphorylation) на сочуван аспартатен остаток во рамките на пумпата, при што користат ATP (аденозин трифосфат). Овие пумпи постојат во најмалку две различни конформации, означени со E1 и E2. P-тип ATPазите образуваат свое белковинско натсемејство, наречено P-тип ATPазно (P-ATPазно) натсемејство (ТС# 3.А. 3), во која, досега, се идентификувани 20 различни белковински семејства.
Повеќето членови на ова натсемејство на транспортери го катализираат внесот и/или ефлуксот на катјони, а едно потсемејство (ТС# 3.A. 3.8) е флипаза на фосфолипиди.
Кај човекот, P-тип ATPазите учествуваат во процесите на создавање на нервни импулси, релаксацијата на мускулите, секрецијата и апсорпцијата во бубрезите, апсорпција на хранливи материи во цревата и други физиолошки процеси. Познати членови на ова натсемејство на белковини се натриум-калиумовата пумпа (Na+/К+-ATPаза), протон-калиумовата пумпа (H+/К+-ATPаза), калциумовата пумпа (Ca2+-ATPаза) и плазма мембранската протонска пумпа (H+-ATPаза).
Откритие
Првооткриената P-тип ATPаза била Na+/К+-ATPазата, изолирана во 1957 година од страна на Нобеловецот Јенс Кристијан Скоу.
Структура
P-тип ATPазите имаат една каталитичка подединица од 70-140 kDa. Каталитичката подединица врши хидролиза на ATP, го содржи аспартатниот остаток кој бива фосфорилиран, ги содржи врзувачките места за лигандите кои треба да се транспортираат и го катализира самиот транспорт. Кај P1A, P2A, P2C и P4 ATPазите, присутни се и дополнителни подединици, кои немаат каталитичка активност. Првата кристализирана P-тип ATPаза била SERCA1a, а нејзината структура е прифатена како претставник на натсемејствота на P-тип ATPази.
Каталитичката подединица на P-тип ATPазите се состои од цитоплазматски дел и трансмембрански дел со места за врзување на транспортираните лиганди. Цитоплазматскиот дел се состои од три цитоплазматски домени, означени како P, N и А домени, а тие сочинуваат повеќе од половина од масата на белковината.