cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на македонскиот народ
Македонците во пиринскиот дел
Сепак, по потпишувањето на Париските мировни договори во 1947 година, како и на билатералните спогодби меѓу ФНР Југославија и НР Бугарија истата година на Блед, дојде до интензивирање на меѓусебната соработка, а во тие рамки и на бугарското признавање на македонската нација, нејзината култура и историја. Во рамките на познатата „културна автономија“ во пиринскиот дел од Македонија беа отворени македонски училишта и неколку институции од областа на културата. Се интензивираа и преговорите за создавање федерација меѓу двете земји, со вклучување на Македонија, како можност за трајно решавање на македонското прашање, како што бараа македонските програмски документи – обединување на македонскиот народ. Централниот комитет на БРП(к) уште на Десеттиот пленум од 9 август 1946 година донел посебна резолуција по која се создала поволна клима за Македонците. Подоцна, на Третата обласна конференција на БРП(к) во Горна Џумаја (денешен Благоевград), меѓу другото, било побарано да се работи на широк културен план преку заемни посети и културна размена за зближување на Македонците од двата дела на Македонија и изучување на македонската историја во пиринскиот крај. Истовремено било побарано отворање македонска книжарница и областен државен театар во Горна Џумаја. Книжарницата била отворена на 1 мај 1947 година, а на 7 ноември истата година и театарот. Првата претстава била „Печалбари“ од Антон Панов, во која учествувале и глумците Петре Прличко и Тодорче Николовски. Од Македонија во театарот во Горна Џумаја биле испратени артистите Илија Милчин, Крум Стојанов и Вера Вучкова. За Пиринска Македонија есента заминале и стотина учители, кои во повеќе села и градови ги изучувале децата на македонски литературен јазик. Тогаш 43 години по загинувањето, од Софија во Скопје беа пренесени моштите на Гоце Делчев, со што беше исполнета желбата на неговите соборци тие да бидат погребани во слободна Македонија. Сместени во саркофаг изработен посебно за таа цел, тие тргнаа од Софија кон тогашна Народна Република Македонија на 7 октомври 1946 година и преку Пиринска Македонија, Струмица и Штип стасаа во Скопје на 10 октомври. Нив на претставниците на Македонија им ги предадоа раководители на Илинденската организација. На свеченото испраќање за да се збогуваат од Гоце дошле околу 5 000 Македонци од повеќе места во Бугарија. Посмртните останки во присуство на највисоки македонски раководители беа погребани во црквата „Свети Спас“, а на овој голем чин присуствувале и неговите живи сестри - Тина Андонова, Лика Станишева и Елена Пејнерџиева.
На пописот во 1946 година само во Пиринска Македонија околу 70 отсто од населението се запишало како Македонци. Тогаш во Бугарија како Македонци се декларирале околу 180.000 лица. Уште еднаш во наредниот попис, во 1956 година ќе се потврди ова иста бројка, само нешто зголемена. Според официјални бугарски извори, тогаш ќе бидат пребројани точно 187.789 Македонци. Од 282.015 жители во Пиринска Македонија, 63.7 отсто или 178.862 ќе се запишат како Македонци.
Во 1948 година поради Резолуцијата на Информбирото доаѓа до влошување на односите помеѓу Бугарија и Југославија со што беше ставен крај на надежите за интегрално решавање на македонското национално прашање, а „културната автономија“ згасна. За Македонците од Пиринска Македонија 1948 година беше една од најстрашните години. Герасим Тодоров од селото Влахи, родното место на Јане Сандански, една година пред тоа формира илегална организација, а штом бугарските комунисти го дознаа тоа доведоа полиција од речиси цела држава и го блокираа целиот регион со триесетина села и градови. Блокадата траеше повеќе од еден месец, а желбата Македонија да ја видат обединета со живот ја платија неколку десетици Македонци. Четворица Македонци биле ликвидирани без судење, а осуммина обесени откако им биле изречени смртните пресуди. Солун Георгиев (Македонец до фанатизам), бил мачен и испитуван во селското училиште на Влахи, а потоа убиен. Асен Драчев го врзале и го претепале до смрт, како и Ванчо Танчев и Васил Адамов. Петар Донков од селото Оштава, по жестоките тепања во подрумите на МВР на Сандански, умрел во затворот во Благоевград. Димитар Павлов од Мал Врбовник бил убиен со уште неколкумина другари. Се претпоставува дека го ликвидирал агент-провокатор, негов близок роднина. Подоцна неговата ќерка Искра била затворена и повеќе месеци свирепо измачувана во благоевградскиот затвор. По изречувањето на смртните пресуди во затворот во Благоевград биле обесени Илија Чопев, Асен Михајлов од селото Оштава, Јанчо Јанев од Гара Пирин, Андреј Спасов од Влахи, Георги Тополигов од Петрово, Смилен Гаргов од Џигурово. Тогаш биле обесени и двајца офицери на бугарската армија, како и двајцата Македонци, полковникот Стојне Бајчијски и потполковникот Димитар Кузманов, кои тие денови дошле од Софија и се приклучиле на четата на Герасим Тодоров со намера да пребегаат во Грција. Од осудените на смрт само тројца се спасиле од бесилка. На свештениците Иван Џолев од Катуница и Стефан Камбитов од Падеш и на д-р Петар Митов од Гара Пирин смртните пресуди им биле заменети со доживотна робија. Крум Монев од село Оштава, кој поради тоа што бил малолетен го осудиле на 15 години затвор, по излегувањето на слобода подготви посебен албум на сите што настрадале во злокобната 1948 година. Во неа ќе ги забележи имињата и на уште шеесетина Македонци, кои најдобрите години од животот ги минаа по бугарските затвори.
По доаѓањето на Тодор Живков на власт во Бугарија доаѓа постепена промена на политиката кон Македонците. Овој бугарски политичар презел мерки за укинување на „културната автономија“. Самиот Живков истакнува:
Политиката на Живков кон Македонците завршува со целосно негирање на македонската нација. Нигирањето започнало во 1957 година кога бугарската наука започнува со претставување на македонската историја и македонскиот јазик како бугарски. Постојат повеќе примери, еден од нив е Дино Ќосев кој во 1963 година најавил ново разбирање за Гоцевата личност. Отука Ќосев (алиас Д. Клисуров) објавил неколку дела. Во 1967 година ја објавил својата книга за Делчев, а истата таа целосно била внесена како прилог кон писмата на Гоце Делчев, најавени 1967 година, а објавени во 1968 година. Ќосев во својата книга го прикажува Гоце како личност од бугарското национално - ослободително движење, како верен ученик и следбеник на апостолот Васил Левски и поборник за идејата за обединување на бугарската нација. Оваа политика својата конечна форма ја добива на партискиот пленум од 1963 година, според Живков:
Таквата политика ги раздвижува Македонците од пиринскиот дел. Тие во средината на 60 - те години започнале борба против денационализацијата и асимилацијата на Македонците во Пиринска Македонија. Биле формирани повеќе организации кои застанале на линијата за заштита на македонската национална самобитност. Во 1963 година бил формиран Сојузот на борците за обединување на Македонија, а веќе следната година била формирана Единствената обединета македонска организација на чело со Христо Пелтеков. На 15 април 1968 година во Петрич била формирана Независната македонска организација Илинден, а истата година во Софија било формирано Движењето за самоосознавање и за признавање на македонската нација „Александар Македонски 1970“. Македонската национална свест во пиринскиот дел со јасни зборови ја претставил Крум Монев:
Падот на комунизмот во Бугарија ги раздижил Македонците во пиринскиот дел. Тие презеле повеќе активности. Во 1989 година во Софија е формирано Независно здружение - Македонска организација Илинден (ВМРО - независна), од која подоцна се разви ТМО ВМРО - независна Илинден; водач: Георги Солунски. Во 1990 година е основан Сојузот на македонските културно-просветни друштва (СМКПД) во Бугарија. Истата година се случиле повеќе настани: мирни демонстрации во Софија на стотина Македонци од Софија и од Пиринска Македонија. Врачена Петиција до Народното собрание на НР Бугарија, во Сандански е формирана Обединетата македонска организација (ОМО) Илинден; водач: Стојан Георгиев Томовичин. масовен собир на Македонците крај гробот на Јане Сандански, со учество на околу 10.000 луѓе, објавена е Декларација, ОМО Илинден и Илинден (ВМРО) - независна побараа регистрација, барањата се одбиени. На 6 јуни ОМО-вци во „штафетен штрајк“, применета е полициска сила. Бојкот на првите парламентарни избори во Бугарија. Во с. Оштава полицијата го прекина одржувањето на Првиот конгрес на ОМО Илинден, материјалите се запленети, а организаторите притворени.
Независна самостојна македонска држава
Први парламентарни, повеќепартиски избори беа одржани на 11 ноември 1990 година. На 11 ноември 1991 година, Собранието го изгласа и Уставот на државата. Се конституира првото повеќепартиско Собрание на Република Македонија, на 20 март 1991 годинабеше избрана Влада на Република Македонија - експертска, на чело со Никола Кљусев како претседател на Влада (за неа гласаа 83 пратеници, 17 беа против, а тројца воздржани), а Собранието го избра за претседател на Република Македонија го избра Киро Глигоров, а за потпретседател на претседателот е избран Љубчо Георгиевски.
Јирмисекизаде Мехмед Саид-паша
Јирмисекизаде Мехмед Саид-паша (починал во октомври 1761 година), порано во својот живот познат како Мехмед Саид Ефенди (понекогаш наречен Сахид Мехемет-ефенди во Франција), ― османлиски државник и дипломат. Бил голем везир на Османлиската Империја од 25 октомври 1755 година до 1 април 1756 година.
Животопис
Тој бил син на Јирмисекиз Мехмед Челеби, амбасадор на Османлиската Империја во Франција во 1720–21 година. Тој веќе го придружувал својот татко за време на оваа прва мисија како негов личен секретар. Се вели дека тој неверојатно уживал во француската култура и начин на живот, а на крајот течно зборувал француски.
Мехмед Саид бил испратен за во амбасада во Париз во 1742 година, како и во друга историски позначајна во Шведска во 1733 година и во Полска, што довело до тоа да напише сефаретнаме (амбасадска книга) како неговиот татко. Во Шведска, тој го наследил Мустафа-ага како амбасадор.
Мехмед Саид бил од грузиско потекло преку неговиот татко. Неговиот епитет Јирмисекизаде, што значи „син на дваесет и осум“ на турски, е упатување на епитетот на неговиот татко Јирмисекиз („дваесет и осум“), упатување за членството на Јирмисекиз Мехмед Челеби во 28-от јаничарски баталјон (орта), рано во неговиот живот.
СЗПД „Невен“
рпско занаетчиско пејачко друштво „Невен“ (скратено СЗПД „Невен“) — културно друштво во Нови Сад, Србија. Тоа е едно од најстарите културни друштва во Србија. Прв претседател на друштвото бил Александар (Шандор) Суботиќ, а прв диригент Мита Нешиќ.
Основање и рана историја
Името на друштвото, „Невен“, доаѓа од името на цветот невен (латински: Calendula officinalis).
Друштвото било член на Сојузот на српските пејачки друштва во Австроунгарија, кој бил основан во 1910 година и во кој биле вклучени 47 друштва. Во почетокот на Првата светска војна, австроунгарските власти го укинале друштвото. За време на војната, речиси целата документација била запалена и уништена, а облеката и инструментите биле украдени. Членовите на друштвото кои ги преживеале воените години, го обновиле во 1919 година, по распадот на Австроунгарија и формирањето на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците.
Одбележување на 25 години (1900 - 1925)
Како друштво кое соработувало со слични здруженија, „Невен“ имало многу пријатели и луѓе со добра волја кои ја поддржувале неговата работа. Јубилејот со кој биле одбележани 25 години од постоењето на друштвото, бил можност членовите на друштвото да се соберат на едно место и да ги споменат и одликуваат заслужните поединци.
Реактивирање во 1995 г.
Предлогот бил на Миодраг Цветковиќ Бањац, повторно да собере група од 30 аматери во 1996 година, наречена Културно-уметничко друштво „Невен“. Друштвото неуспешно се обидело да го врати имотот во зградата која сите од Нови Сад ја знаат како „Занаетчиска куќа“. Поради честите промени, незадоволните членови заминале во други културно-уметнички друштва кои нуделе подобри услови за работа.
Леска (Лешок)
Леска — археолошко наоѓалиште во тетовското село Лешок. Претставува населба — викус од доцноантичкото време и базилика од старохристијанското време. Се наоѓа на 800 м јужно од тврдината Кале, каде по површината на нивите се среќава множество фрагменти од керамички садови, питоси, делови од мермерни столбови и капители. Најдени се три депоа на бронзени монети од V, VI, X и XI век (скифати), што се чуваат во Музејот на Македонија во Скопје.
Децен
Децен — органско соединение со хемиска формула. Содржи ланец од десет јаглеродни атоми со една двојна врска, што го прави алкен. Постојат многу изомери на деценот зависно од положбата и геометријата на двојата врска. Дец-1-енот е единствениот изомер од индустриско значење. Како алфа-олефин, служи како комономер во кополимерите и се јавува како меѓупроизвод во производството на епоксиди, амини, оксоалкохоли, синтетички мазива, синтетички масни киселини и алкилирани ароматици.
Индустриските процеси за производство на дец-1-ен се олигомеризација на етилен по Циглеровиот процес или со крекирање на петрохемиски восоци.
При етенолизата, метилниот олеат, метилниот естер на олеинска киселина, се претвора во 1-децен и метилен 9-деценоат:
Дец-1-енот е изолиран од листовите и кореништето на растението Farfugium japonicum и забележан е како првичен производ од микробниот распад на n-декан.
Малин Олсон
Малин Изабел Софи Дос Сантос Кардосо Олсон (родена на 19 март 1982 година) е шведска телевизиска водителка и поранешна пејачка и кралица на убавината.
Кариера
Олсон била крунисана за Мис на Шведска во 2001 година, Олсон продолжила да ја претставува Шведска на Мис Универзум 2001 година во Порторико. Откако го завршила своето владеење како Мис на Шведска, таа потпишала да стане членка на музичката група за девојки NG3, која објавила неколку успешни музички синглови помеѓу 2002 и 2003 година, а потоа се распадна. Во 2005 година, Олсон била фатена од страна на The Voice TV во Шведска и Вецко Ревин да води емисија на музичката мрежа, набргу потоа таа била ангажирана од SVT да го претстави детското шоу Bobster кое таа го презентирала оттогаш. Олсон е претставување на СВТ деца покажуваат Sommarlov од 2010 година, а исто така го претстави игра шоу Minuten, Magiskt и Hela Sveriges Fredag меѓу другите, исто така, покажува на СВТ.
Раде кај Рендсбург
Раде кај Рендсбург (Rade bei Rendsburg) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Чарлс Брендон (Прв војвода од Сафолк)
Чарлс Брендон израснал во дворот на Хенри VII од Англија. Во 1513 година ја добил титулата началник на коњаницата. Во времето кога починал францускиот крал Луј XII во 1515 година, кој бил оженет со сестрата на Хенри VIII, Марија Тјудор, Чарлс бил испратен во Франција со цел да ја врати повторно во Англија. Пред да биде омажена за францускиот крал, Марија имала љубовна врска со Чарлс Брендон, па тој бил принуден од страна на англискиот крал дека нема да и предложи брак. Но и покрај тоа, тој се оженил тајно со Марија на 3 март 1515 во Франција. Ова, според законите, довело да тој биде осуден на погубување. Но, главно поради интервенцијата на Томас Вулзи и молбата на Марија да тој не биде убиен, кралот Хенри го помилувал. Во крајна сметка, кралот се согласил околу нивниот брак и официјално на 13 мај 1515 година тие се ожениле во дворецот Гринвич. Од нивниот брак се родиле три деца: Хенри Брендон, Лејди френсис Брендон, мајка на Лејди Џејн Греј, и Лејди Елеонор Брендон.
Претходно Чарлс имал два брака со Ана Брендон и Марија Брандон. На 25 јуни 1533 година починала Марија Тјудор. Во септември истата година, Чарлс се оженил за Кетрин Вилогби, која имала само четиринаесет години. Со неа, тој имал два сина кои подоцна починале од чума.
Во следните години, Чарлс и кралот Хенри се приврзале во голема мера. По раѓањето на идниот крал, принцот Едвард во 1537 година, Чарлс Брендон му бил кум. Неговите последни години во животот тој ги поминал активно во политиката. Тој активно учествувал во процесот на распуштање на манастирите и црквите и конфискација на имотите на Римокатоличката црква во процесот на Англиската реформација. Со ова, тој како награда од страна на кралот добивал големи имоти. Честопати учествувал на забавите во кралскиот двор, на повик од кралот. Нему му била доделена работата да ја уапси неверната сопруга на Хенри, Катерина Хауард.
Чарлс Брендон починал ненадејно на 22 август 1545, по неговото враќање од француската инвазија. Пред да почине, тој се состанил со кралот, на кој му побарал мирен погреб. Ова било одбиено од страна на Хенри, кој наредил да се приреди раскошна церемонија и да биде погребан во капелата Свети Георги во Виндзорската палата.
Ефтим Манев (појаснување)
Ефтим Манев може да се однесува на:
Цинк хлорид
Цинк хлорид е хемиско соединение со формула ZnCl2.
Ненад Трајковиќ
Ненад Трајковиќ (1 јуни 1982, Пирот, Србија) - српски поет, есеист, литературен критичар и преведувач.
Животопис
Ненад Трајковиќ е роден 1982 година во свештеничко семејство во Пирот. Средно училиште заврши во Прешево. Дипломирал на Правниот факултет на Универзитетот во Крагуевац. Има објавено четири стихозбирки: Траги 2008, Те водам во Музеј 2011, Ветер од јазикот 2016 и Потенка линиа на бесконачност 2019. година. Преведуван на англиски, руски, германски, француски, полски, словачки, шпански, македонски, унгарски, хинди, турски и бугарски. Објавуван во бројни литературни списанија и антологии. Ја освоил меѓународната книжевна награда на издателска куќа "Мелник" за најдобра песна Хлеб за просјак, на XIV Поетски средби во Мелник, Бугарија во 2013. година, наградата Раде Томиќ во 2015. година и Европски фб фестивал 2018. Еден е од основачите и уредниците на меѓународната книжевна манифестација Писанија во Врање, каде што и живее.
Мери Роналд Бисет
Мери Роналд Бисет (Mary Ronald Bisset; - ) — лекарка и мисионерка. Откако ги добила медицинските дипломи, заминала во Бивани, Пенџаб, Индија, каде била медицинска мисионерка. Таа обезбедила грижа за девојчиња и жени и помогнала да се воспостави болница за жени во Бивани. Таа лекувала пациенти за време на епидемиите и се обидувала да ја намали стапката на смртност при породување. Во 1931 година ѝ бил доделен медалот „Каисар и Хинд“ за јавна служба во Индија.
Медицинска и мисионерска кариера
Бисет добила диплома за медицина во 1905 година од Абердинскиот универзитет. Таа била хирург за очи и акушер.
Во 1907 година, Бисет отишла во Бивани, Пенџаб, Индија. Таа била една од првите жени што работеше како медицинска мисионерка во Индија. Таа пристигнала како ново крило во болницата. Покрај грижата за луѓето со проблеми со окото и породилните случаи, таа лекувала пациенти и за време на епидемии. Во 1910 и 1911 година, во Палвал се појавила епидемија на која Бисет работела со д-р Јанг во женската болница во Палвал за лекување на околу 600 пациенти. Двете лекарки биле медицински мисионери од Зенана кои вршеле ампутации и други неопходни операции.
Таа се обидела да ја намали стапката на болести и смрт при породување. Бисет напишала дека пуперпералната сепса е вообичаена поради нехигиенски услови, како што се валкани постелнини и крпи што се користеле при породување. Верувајќи дека циркулирачкиот воздух е лош, жените биле затворени во просториите, кога бил запален оган за да се загрее просторијата, без оглед на времето, и секоја можност за циркулирање на воздухот беше блокирана. На жените им било забрането да пијат вода или млеко ако развијат пуерперална сепса, поради загриженост за гноен исцедок.
Бисет помогнала да се надгледува изградбата на болница за жени во Бивани, која беше отворена есента во 1921 година. Во 1931 година, таа работеше во Бивани во болницата „Зенана Баптистичка мисија“. Таа и помогна на д-р Елен Фарер да обезбеди медицинска нега за девојчиња и жени. Двете жени биле наградени со сребрен и златен медал Каисар-и-Хинд.
Галешово
Галешово (Голешово, Голешовска Река или Галешова Река ; Στραβοπόταμος, Стравопотамос) — река во западниот дел на Егејска Македонија, денес во Грција. Извира од планината Одре југозападно од костурското село Ланга и тече на север, па свртува на североисток и минува низ областа Костенарија, покрај селата Вичишча (Ники), Лудово (Крија Нера), Старичани (Лакомата), Госно (Лаханокипи), па на крај се влева во реката Бистрица како нејзина десна притока.
Притоки
→ лева, ← десна
NGC 5273
NGC 5273 — леќеста галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5273 се споменува и како UGC 8675, MCG 6-30-72, CGCG 190-41, KCPG 391A.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5273 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5273 има привидни димензии од 2,8' х 2,5'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 42 м 8,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 39' 14"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 5273 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48521. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2543. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 116.
Голем Бачки Канал
Голем Бачки Канал (Велики бачки канал; ; Ferenc-csatorna) е канал во Србија кој минува од Бездан (на Дунав) до Бечеј (на Тиса). Каналот е 118 км долг и дел од системот канал Дунав-Тиса-Дунав. Работите за ископување на Големиот Бачки Канал започнале во 1794 година и продолжиле до 1801 година во округот Бач-Бодрог, Кралство Унгарија. Просечната длабочина е 3 м. Водата на каналот е многу загадена, бидејќи минува низ индустриските градови како Врбас, Кула и Црвенка.
ОУ „Јоаким Крчовски“ - Крива Паланка
Основно училиште „Јоаким Крчовски“ (официјално: Основно општинско училиште „Јоаким Крчовски“ — Крива Паланка; скратено: ООУ „Јоаким Крчовски“) — едно од двете основни училишта во градот Крива Паланка.
Голем Бачки Канал
Каналот не само што е премал за пловидба, туку е опасен и за капење поради долготрајниот проблем со загадувањето. Министерството за заштита на животната средина на Србија го вклучил во списокот на „трите црни точки“ на земјата. Загадувањето на каналот започнало во втората половина на 20 век. Според голем број истражувачи, каналот се смета за еден од најзагадените акумулации во Европа и претставува закана за здравјето на луѓето меѓу луѓето кои живеат во блиските населби. На дното на каналот има до 400.000 тони тиња која содржи тешки метали и отпад од нафта, кои исто така стигнуваат до реките поврзани со каналот: Дунав и Тиса. Во 2008 година министерот за заштита на животната средина потпиша Меморандум за чистење на каналите.
ОУ „Јоаким Крчовски“ - Крива Паланка
Училиштето е именувано по првиот македонски просветител Јоаким Крчовски.
Историја
Училиштето започнало со работа во 1945 година, кога било основано како Неполна гимназија. Во 1953 година станало осумгодишно училиште „Јоаким Крчовски“, а како прв директор бил поставен Левко Арсов.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до деветто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик. Наставата се изведува во 12 училишни објекти, од кои 3 во градот и 9 во селата. Во подрачните училишта работат и комбинирани паралелки, поради малиот број на ученици.
Подрачни училишта
Во рамките на општинското основно училиште „Јоаким Крчовски“ се наоѓаат и девет подрачни основни училишта од прво до петто одделение, а чии ученици подоцна наставата ја продолжуваат во средишниот објект на училиштето во градот Крива Паланка. Овие училишта се:
Герода
Герода може да се однесува на следниве места во Германија:
NGC 7700
NGC 7700 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7700 се споменува и како MCG -1-60-6.
Откривање
Објектот е откриен на 18 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7700 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7700 има привидни димензии од 1,3' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 34 м 30,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -2° 57' 12"". Положбениот агол на објектот е во износ од 154°.
Други поделби
Проучување на NGC 7700 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71777. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5254. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1147.
Космос-1401
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 20 август 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1401 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 271 км, а најмалото на 260.
IC 1853
IC 1853 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1853 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 41 м 41,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 56' 40"".
Други поделби
Проучување на IC 1853 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Ханка (езеро)
Езеро Ханка (о́зеро Ха́нка) или езеро Ксинкаи (поедноставен кинески: 兴凯湖; традиционален кинески: 興凱湖; пинјин: Xīngkǎi Hú), е слатководно езеро на границата меѓу Приморскиот регион на Русија и провинцијата Хеилонгјанг во североисточна Кина (на 45° северна географска ширина и 132° 25 источна географска должина).
Етимологија
На картата на големиот географ Јохан Матијас Хасе од 1739 година се гледа дека има река што истекува од езерото Ханка. Таа река е именувана како Усури и Шур.
Истражувачот, натуралистот и писател Владимир Арсениев (1872-1930), во врска со името на езерото, напишал: „Во династијата Љао, езерото Ханка се викало Беицин-хаи, но сега е познато како Ханка, Хинкаи или Синкаи-ху, што во превод значи „Езеро на благосостојба“. Мора да се претпостави дека името Ханка потекнува од друг збор, имено ханхаи, што значи „шупливо“ - име со кое Кинезите го нарекувале секое ниско место. Подоцна, Русите го смениле ова име за нивна употреба со сегашната форма во езеро Ханка“.
Физичко-географски одлики
Езерото Ханка, најголемото езеро во Приморски крај на Русија, се наоѓа во центарот на низината Канкан на границата со Народна Република Кина. Од кинеска страна се наоѓа провинцијата Хеилонгјанг. Северниот дел на езерото е на кинеска територија. Езерото е во облик на круша, со продолжение во неговиот северен дел. Површината на водата е многу променлива, во зависност од климатските услови. Максималното проширување достигнува 5.010 км2 (1.930 квадратни милји), минималното проширување е 3.940 км2 (1.520 квадратни милји). Должината на езерото е околу 90 км (56 милји), максималната ширина е 67 км (42 милји). Постојат 24 реки што се влеваат во езерото Ханка и со само еден одлив: реката Сончача, која го поврзува езерото со Усури, а потоа и системот на реката Амур.
Езерото Ханка е плитко, со просечна длабочина од 4,5 метри (15 стапки), најголемата длабочина е 10,6 m (35 стапки). Неговиот просечен волумен е 18,3 км3 (4,4 кубни милји), иако може во текот на годината да се наполни до 22,6 км3 (5,4 кубни милји). Водата во езерото е доста матна, што се објаснува со фактот на чести ветрови и силно бранување. Во просек, приливот на вода е околу 1,94 km3 годишно, а одливот околу 1,85 km3
На северниот (кинески) брег лежи малото езеро Ханка (кинески:兴凯湖, Xiaoxingkai Hu; руски: о́зеро Малая Ха́нка, озеро Малаја ханка), одделено од големо езеро со тесен песочен дел.
Езерото Ханка замрзнува во втората половина на ноември и се топи во месец април.
Мочуриштата на сливот на езерото Ханка претставуваат единствен природен комплекс. Низината на Приханка како област всушност, крајбрежјето на езерото претставува прилично мочурлив и недостапен терен. Околу езерото има разновидни екосистеми, како што се ливади, ливадска шума, шумско-степска и степска растителна заедница. Во самото езеро има многу видови риби и водни без'рбетници, од кои многу се ретки па дури и ендемски. Во езерото живеат 52 видови риба, меѓу нив има крап, костур, сребрен крап, сом и змиска глава. Разновидни птици во текот на топлите месеци се гнездат и застануваат околу езерото или на неговите брегови.
Одводниот слив на езерото зафаќа површина од 16.890 км2 (6.520 квадратни милји), од кои 97% се на руска територија. Се напојува од вкупно 23 реки (8 од кинеска страна и 15 од Руска страна). Единствениот одлив на езерото е реката Сончача.
Максималната месечна просечна температура е 20 °C (68 °F) во месец јули, додека минималната месечна просечна температура е −21 °C (−6 °F) во месец јануари. Врнежите од дожд се јавуваат главно во лето, со просечни годишни врнежи од 500 – 650 мм.
Црква „Св. Илија“ - Лесково
'''Св. Илија''' — црква кај демирхисарското село Лесково. Му припаѓа на Крушевско-демирхисарското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА. Денес црквата е во урнатини, а обновената црква е сместена на друго место во атарот.
Стара црква
Старата Црква, која денес е во урнатини, е гробишен храм, сместен во Долната Маала на Лесково (41.2228°N, 21.119°W). Изградена е кон крајот на XIX век. Ова е еднокорабна градба со висок дрвен свод и полукружна апсида на исток. Ѕидаријата е од кршен камен, а отворите и венецот е од делкан бигор. Покривот е на две води со ќерамиди, а тој на апсидата е со камени плочки. Фасадите се фугирани. На северниот и јужниот ѕид одвнатре има пиластри кои продолжуваат како ребра на сводот. Внатрешноста е малтерисана, но без живопис. Иконостасот е од даски. На запад има трем со приземје и кат. На влезот стои икона од Пророк Илија.
Нова црква
Новата црква со истото се наоѓа во месноста Илиница, на 1,5 км источно над селото. Таа е еднокорабна, со малтерисана и варосана фасада. До неа има чешма и помошни објекти. Обновена е во 1980 г. врз темелите на средновековна црква со истото име, која веројатно била првата селска црква посветена на пророкот Илија.
Шахт-Аудорф
Шахт-Аудорф (Schacht-Audorf) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
ОУ „Јордан Хаџи-Константинов Џинот“ - Велес
Јордан Хаџи-Константинов Џинот — основно училиште во Велес, Општина Велес. .
Рихард Тајхман
Рихард Тајхман (Richard Teichmann; 23 или 24 декември 1868, Ленич кај Алтенбург - 12 јуни 1925 во Берлин) бил германски шаховски мајстор, теоретичар и шаховски композитор.
Својата кариера како шахист ја надополнил со неговите анализи на шаховската теорија во отворањето и завршницата, како и со составувањето на шаховски композиции.
Животопис
Тајхман се родил во еврејско семејство во местото Ленич, во близина на градот Алтенбург. Уште во раните години останал без своето десно око. Оттогаш носел вештачко око, а на шаховските трунири секогаш настапувал со преврска. Студирал филологија на универзитетите во Јена и Берлин. Првиот забележителен шаховски успех го постигнал во 1890/91 година, кога победил на турнир на Берлинскиот шаховски клуб.
По завршувањето на студиите, Рихард заминал во Лондон, каде што живеел во периодот од 1892 до 1908 година. Таму, тој учествувал на шаховски турнир во Симпсонс на Стренд во 1892 година, на којшто завршил на делба на второто место. Во Лондон во тој период живеел и холандскиот шахист Рудолф Ломан, против кого одиграл меч којшто го добил со 4:0 (+4, -0, =1). Првиот меѓународен турнир го одиграл во Лајпциг во 1894 година, на којшто завршил на третото место, веднаш зад Зигберт Тараш и Паул Липке.
Речиси низ целата кариера, Тајхман имал очни проблеми и тоа на преостанатото око, па поради тоа бил принуден да се откаже од лондонскиот турнир во 1899 година по само четири одиграни круга. Во 1900, победил на шаховскиот турнир во Лондон, оставајќи ги зад себе: Блекберн, Гунсберг и Џејмс Мејсон. Меѓу понатамошните негови успеси се и победата на турнирот на петте мајстори во Симпсон на Стренд во 1901 година, второто место на шаховскиот турнир на градот Лондон во 1904 година (завршувајќи веднаш зад Непје) и победата на турнирот во клубот „Метрополитен“.
Можеби единствената значајна победа на шаховските турнири во својата кариера ја остварил со победата на турнирот во Карлсбад во 1911 година. Во конкуренција на 26 шахисти, тој зад себе оставил и познати шаховски имиња како: Алехин, Рубинштајн, Шлехтер, Маршал, Нимцович и други. Интересно е што успеал да ги победи Рубинштајн и Шлехтер, одигрувајќи иста варијанта во Шпанска партија. По тој повод, Едвард Ласкер во своето дело „Шаховските тајни што ги научив од мајсторите“ го раскажал духовитиот начин на којшто Тајхман ја добил партијата против Шлехтер и во главни црти бил воодушевен од неговото мајсторство. Тајхман победил и во мечеви одиграни против Френк Маршал, Жак Мизес и Рудолф Шпилман. Во Берлин во 1921 година, одиграл меч и против Алехин, којшто завршил без победник. Во овој меч против Алехин, кој во тоа време важел за предизвикувач на светскиот првак Хосе Раул Капабланка, Рихард, дури, успеал да добие партија одиграна со црни фигури.
Починал во 1925 година, по долговремени проблеми со бубрезите.
Шаховско творештво
Тајхман претпочитал да игра мирољубиви партии со нерешен исход, ша често завршувал на петтото, последно место на турнирите. Поради тоа, го добил прекарот „Рихард V“. Сепак, и ваквиот успех му носел парична награда, којашто му служела да може да си ги покрие секојдневните трошоци за живот. Неговиот највисок историски рејтинг изнесувал 2744 бода и го достигнал во јануари 1912 година, со што во тоа време би се наоѓал на 5. место на светската шаховска ранг-листа.
Освен како шахист, Тајхман се занимавал и со анализа на теоријата на отворањата, а бил и одличен познавач на играта во завршницата. Исто така, автор е и на неколку шаховски композиции и студии на завршницата. Во негова чест е именувана варијантата во Блекмар-Димеровиот гамбит, којашто настанува по потезите: 1. d4 d5 2. Sc3 Sf6 3. e4 dxe4 4. f3 exf3 5. Sxf3 Lg4.
Пол Адам
Пол Адам ( – ) — француски романописец. Адам напишал серија историски романи кои се занимаваат со периодот на Наполеоновите војни и нивниот исход. Првиот дел од серијалот Силата бил издаден во 1899. Заедно со Жан Мореас ја напишал книгата Ќерките на Губер, која го означила преминот од натурализам во симболизам во француската литература. Во неговиот роман Стефани, издаден 1913, Адам се залагал за договорени бракови, а не за бракот од романтична љубов. Целиот живот го минал во Париз, каде починал во 1920 година.
Полска градина (Санкт Петербург)
Полската градина е комплекс на градини и паркови од 2,3 хектари во областа Адмиралтејски во Санкт Петербург, Русија. Граничи со реката Фонтанка на север и со католичката катедрала Успение на Пресвета Богородица на југ. Градината била именувана по полската заедница на Санкт Петербург која одела во Катедралата во 19 век.
Пред сегашниот парк на ова место имало приватна палатална градина во дворот на недвижнината што му припаѓала на Гаврила Державин. Во Полската градина може да се влегува бесплатно, а просториите луѓето ги користат се користат за свадби, јавни собири и фотографирање.
Уметничко лизгање на Зимските олимписки игри 2010 - жени
Поединечните натпревари во женска конкуренција во уметничко лизгање на Зимските олимписки игри 2010 се одржаа на 23 и 25 февруари.
На 23 февруари, со почеток во 16:30 по месно време (UTC-8) се одржа кратката програма, а на 25 февруари, со почеток во 17:00 слободната програма.
Во слободната програма, учество обезбедија најдобрите 24 лизгачи од кратката програма.
На натпреварите учествуваа 30 лизгачки од 23 земји, меѓу кои златниот медал го освои Ким Ју На од Јужна Кореја.
1123
1123 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1123 година од новата ера, 123. од вториот милениум, 23. од XII век и четвртта од 1120-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6631 и 6632 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5873 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4883 и 4884 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1876.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1123 година се протега во 3759 и 3760, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3819 и 3820 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1666. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 516 и 517 исламска година.
Кифхојзер
Кифхојзер (Kyffhäuser) — ридски масив, кој се наоѓа на границата на германската покраина Тирингија со Саксонија-Анхалт. Се наоѓа на јужниот дел од Харц. Масивот има должина од 19 и ширина од 7 км. Ја достигнува највисоката точка на Кулпенберг (473,4 м), кој се наоѓа во Тирингија. Кифхојзер е значаен за германската традиционална митологија како место за одморање на царот Фридрих Барбароса, кој се удавил на 10 јуни 1190 г. во реката Ѓоксу близу Силифке во текот на Третата крстоносна војна.
Името Кифхојзер веројатно потекнува од cuffese што означува глава или врв. Населбата Тиледа на северните падини веќе била спомната на почетокот на IX век од Breviarium Lulli како Dullide, имот на опатијата Херсфелд. Царскиот имот кај Тиледа е потврден со венчавката на зарицата Феофану во 972 г. Првиот замок на ридот над населбата бил поставен од светиот римски цар Хајнрих IV во текот на неговиот конфликт со Саксонците. Неговиот син Хајнрих V ги наследил кавгите и замокот конечно бил поседуван од саксонкиот војвода (подоцна цар) Лотар Суплинбуршки во 1119 г. Самиот Лотар ја започнал обновата и Reichsburg Kyffhausen бил завршен под власта на царот Фридрих Барбароса.
Според легендата, Барбароса всушност не е умрен, туку спие во скриена комора под ридовите Кифхојзер, седејќи на камена маса. Неговата брада, наводно расте толку долго со векови, што расте низ масата. Како сличната легенда за Кралот Артур, Барбароса наводна чека момент за неговата земја, кога повторно ќе се појави на ридот. Присуството на габраните околу врвот на Кифхојзер се вели дека е знак за продолжување на присуството на Барбароса.
Денес, ридовите се туристичка атракција, на кои е обновен средновековниот замок од XI век. На самата планина се наоѓа Кифхојзерскиот споменик, изграден во 1896 г., кој ги прикажува царевите Вилхелм I и Фридрих Барбароса.
Ештон Кучер
Кристофер Ештон Кучер (Christopher Ashton Kutcher) (роден на 7 февруари 1978), добро познат како Ештон Кучер, е американски глумец и поранешен модел, најмногу познат по улогата на Мајкл Келсо, во комичната серија Луди седумдесетти. Тој е автор, извршен продуцент и домаќин на позната серија за исмејување на познати личности на MTV наречена Наместени - Pank'd. Познат и по улогите во филмовите Брат, каде ми е колата? , Штотуку венчани, Ефект на пеперутка, Чуварот и Што се случува во Вегас.... Исто така продуцент и соавтор на натприродната ТВ серија Соба 401 и реалното ТВ шоу Убавицата и бубалицата. Оженет со глумицата Деми Мур.
Животен пат
Ештон Кучер е роден во Cedar Rapids, Iowa, син на Лери и Дијана, кои биле работници во фабрика. Според потеклото на мајка му, тој е ирец. Качер има постара сестра, Тауша, и брат близнак, Мајкл, на кого му било извршено пресадување на срце, кога браќата биле мали. Детството на Качер било сурово и тој работел многу несекојдневни работи, како дрводелство и други работи поврзани со животот на фарма.
Кариера
По учеството во меѓународен избор на модели и таленти во 1998 година, Ештон влегува во нова агенција за модели во Њујорк и се појавува во реклами за Келвин Клајн во Париз и Милано. После одреден успех во моделството, Ештон се сели во Лос Анџелес и по првата негова аудиција ја добива улогата на Мајкл Келсо во комичната серија Луди седумдесетти, која дебатира во 1998 година, а завршува во 2006. Подоцна продолзува да глуми во повеќе комедии како Брат, каде ми е колата?  (2000), Штотуку венчани (2003) и Погоди кој (2005). Потоа се појавува во семејниот филм Поевтино за десетина глумејќи како самообседната личност. Улогата во филмот Ефект на пеперутка (2004), за Качер била невообичаена и драматична, глумејќи збинет млад дечко кој се заљубува во девојќа. Филмот добива многу различни критики, но е запамтен по многуте продатени карти. Во 2003 Ештон како продуцент и домаќин, ја започнува својата емисија на MTV, наречена Наместени. Емисијата е всушност скриена камера, каде ги снимаат само познатите личности. Качер е одлицен продуцент и на реалните телевизиски емисии Убавицата и бубалицата и Авантурите во Холивуд, како и емисијата за игри Можностите удираат. Многу од неговите продуцентски кредити доаѓаат од продуцентската компанија Каталист Филмс, која тој ја основа заедно со неговиот партнер Џејсон Голдберг. Поради повеќето конфликти со филмот Чуварот, Ештон бил форсиран да не ја продолжува неговата улога во осмата и последна сезнона на комичната серија Луди седумдесетти, па поради тоа се појавува само во првите 4 епизоди (како специјален гостин) и се враќа само за крајот на серијата. Кучер е дел од менаџерскиот тим за Уома(бизнис за гласот преку итернет протоколите), како креативен директор. Инспириран од ова тој ја проширува неговата продуцентската компанија Каталист Филмс со дел наречен Каталист медиа, исто со неговиот партнер. Нивна прва работа во овој дел е анимиранито цртан филм наречен Девојките Бла Бла. Следна негова работа, е да биде продуцент, а истовремено и глумец во акционата комедија Петте убијци, во која тој ќе глуми платен убиец.
Тој е моментално заштитно лице на Пепе фармерките во Лондон
Приватен живот
Кучер бил во врска со Џ. Џоунс (од 1998 до 2001), со Ешли Скот (од 2001 до 2002), со Монет Мазур (2002) и со Бритни Марфи (од 2002 до 2003). Одма по разделувањето со Бритни Марфи во почетокот на 2003 година, тој ја започнува својата врска со Деми Мур, најмногу коментирана поради нивната разлика од цели 15 години. Мур и Кучер стапуваат во брак на 24 септемвпи 2005. Венчавката била приватна и мала, со само 100 гости (нивни пријатели и роднини, вклучувајќи го и поранешниот сопруг на Мѕр Брус Вилис). Кучер почнува да инвестира во италијански ресторант, наречен Долче и во ланецот јапонси ресторанти, наречен Куќата на Гејша, сместени во Атланта и Лос Анџелес. Кучер е исто така жесток поддржувач на Чикаго пивата. Поранешната девојка на Качер, Ешли Елирин (22 години, фешн модел), е пронајдена избодена до смрт, во нејзиниот апартнам во Холивуд, во февруари 2001. Неколку часа пред да биде пронајдено нејзиното мртво тело, Кучер го посетил нејзиниот дом, со цел да ја земе со себе на 43тите по ред Греми Награди, но никој не му отворил. Качер погледнал во нејзиниот апартман од задниот прозор и видел црвени дамки на подот, но помислил дека се само дамки од црвено вино и си заминал. Нејзиното тело било пронајено после неколку часа од нејзина другарка. Одкога ја слушнал веста, Ештон веднаш ја посетил полициската станица за да ја понуди својата помош во истрагата. Во август 2008, полицијата открива дека нејзиниот убиец е Мајкл Г. познат како Санта Моника, кој бил обвинет за убиства уште на три други жени.
Филмографија
Продуцентска кариера
Александер Ален Милн
Александер Ален Милн (англиски: Alexander Allan Milne) (Лондон, 1882 — Хартфилд, 1956, Британија) — англиски новинар, драматург и писател за деца.
Животопис
Милн е роден во Лондон, во 1882 година. Се школувал во Вестминестерското училиште, а потоа студирал на Универзитетот во Кембриџ. Активно учествувал во Првата светска војна. Умрел во Хартфилд, Сасекс, во 1956 година.