cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Животот е сон
Осврт кон делото
Во ова дело истовремено се одвиваат мисловната и театарската драма, трансцендентното и интригата, симболиката и стварноста. Иако се чини дека дејството е намерно конструирано за да се истакнат мисловно-философските текови, сепак понекогаш се добива впечатокот дека писателот се откажал од некои свои ставови затоа што ги негирала стварноста. Можеби, токму во тоа лежи драмската вредност на делото, во тоа што содржи внатрешна спонтаност, што симболиката и стварноста се во синтеза. Авторот ја набљудува човечката душа тврдо, речиси сурово аналитички. Навистина, оптоварен од христијанските догми и постојниот морал, тој не бил способен да ги разреши сите тајни и мрачни прашања на човечката егзистенција, но неговата големина се состои во тоа што се осмелил да се зафати со тие прашања. Притоа, треба да се има предвид дека Калдерон не е само мислител, туку и поет, па таму каде што била немоќна неговата философска мисла, таму се воздигнувала неговата поетска имагинација. Употребувајќи ја поетската фантазија, тој си поигрува со многуте сомнежи со кои се зафаќа во оваа драма, служејќи се со барокната раскошност. Борејќи се со тие сомнежи, тој час се крева час паѓа, зПоради сето тоа, „Живото е сон“ е едно од најголемите дела на европската драмска книжевност.
НЛО инцидент во Олдерни
НЛО инцидентот во Олдерни е пријавен случај од 23 април 2007 година кога капетанот Реј Бојер управувал со патнички авион. Патниците од авионот забележале невообичаени предмети во воздухот. Предемтите биле видливи од 12 до 15 минути.
На 130 км пат, 16 km од француската граница, приметени биле со невообичаена жолта боја. Објектите биле видливи и на авионскиот радар.
Џемс Бонд (орнитолог)
Џејмс Бонд (4 јануари 1900 – 14 февруари 1989) бил еден од водечките американски орнитолози, експерт за птиците од Карибите. Неговото име било присвоено од страна на писателот Јан Флеминг за неговиот измислен британски шпион со истото име.
Животопис
Бонд е роден на 4 јануари 1900 година во Филаделфија, Пенсилванија, како син на Маргарет Ривс (Тајсон) и Френсис Едвард Бонд. Неговиот интерес за историја на природата бил поттикнат од експедицијата што неговиот татко ја презел во 1911 година до делтата во Ориноко. Бонд прво се школувал во училиштето „Свети Павле“ во Конкорд, Њу Хемпшир, но по смртта на неговата мајка, тој се преселил со неговиот татко во Англија, во 1914 година. Таму тој учел во училиштето „Хароу“ и подоцна во Тринити колеџот во Кембриџ, кој го завршил во 1922 година, и каде бил единствениот Американец член на „Пит Клубот“. По дипломирањето тој се преселил назад во САД и три години работел во банкарска фирма во Филаделфија. Поради интересот за природната историја се откажал од работата, и прифатил место во експедиција на Амазон која била организирана од страна на Академијата за природни науки од универзитетот Дрексел. Потоа, тој работел како орнитолог во Академијата за природни науки во тој град, каде станал куратор на орнитологија. Тој бил експерт за карипските птици и напишал книга на тема: „Птиците од Западна Индија“, првпат објавена во 1936 година.
Бонд ја добил наградата „Масгрејв“ на Институтот Јамајка во 1952 година; медаљата „Брустер“ во 1954 година; и наградата „Лиди“ во 1975 година. Починал во болница во Филаделфија на возраст од 89 години.
Невис
Невис — остров во Карипското Море. Островот се наоѓа во близина на северниот крај на Малите Антили, на околу 350 км источно од Порторико и 80 км западно од Антигва. Невис има вкупна површина од 93 километри квадратну и главен град на островот е Чарлстаун. Службен јазик на островот е англискиот, со писменост на население од околу 98%. На Невис живеат околу 12.000 жители, воглавно Афроамериканци.
Невис и соседниот остров Свети Кристофер ја сочинуваат федерацијата Свети Кристофер и Невис. Двата острова се одделени со канал кој е плиток и долг 3.22 км. Островот Невис има овална форма и во средината на островот се наоѓа вулкански врв наречен исто како и островот. На западниот и северен брег од островот има песочни плажи кои се составени од мешавина од бел корален песок и кафеав песок кој е од вулканско потекло. На островот има извори на свежа вода, како и на топла вода.
Потекло на поимот
Првичното име на островот било Оуалие (Oualie), име кое било дадено од народот Кариби и значи „земја на убави води“. Првите британски доселеници го именувале островот како Дулсина (Dulcina) што значи „сладок остров“. Името „Невис“ потекнува од шпанскиот јазик од името „Нуестра Сењора де лас Ниевес“ (Nuestra Señora de las Nieves) и значи „Нашата госпоѓа од снегот“. Ова име првпат се појавило на карта во 16 век.
Административна поделба
Островот, административно, е поделен на пет парохии:
NGC 2683
NGC 2683 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2683 се споменува и како UGC 4641, MCG 6-20-11, CGCG 180-17, KUG 0849+336.
Откривање
Објектот е откриен на 5 февруари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2683 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 2683 има привидни димензии од 9,3' х 2,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 52 м 41,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 33° 25' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 44°.
Други поделби
Проучување на NGC 2683 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24930. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 102; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2488. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1342.
Вустервиц
Вустервиц (Wusterwitz) — општина во округот Потсдам-Мителмарк, во Бранденбург, Германија. Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
1407
1407 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1407 година од новата ера, 407. од вториот милениум, 7. од XV век и осма од 1400-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6915 и 6916 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6157 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5167 и 5168 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2160.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1407 година се протега во 4043 и 4044, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4103 и 4104 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1950. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 809 и 810 исламска година.
Ајкула-негувател
Ајкулата-негувател (Nebrius ferrugineus) — долга жолто-кафеава ајкула.
Овој вид на ајкула живее при дно, па затоа е мета на подводните фотографи затоа што може да и се пријде блиску, иако знае да касне ако е вознемирена. Дење тивко се одмара во спилите и каналите на коралните грбени, а ноќе излегува да лови безрбетници. Парот долги сетилни мустаци од двете страни на устата и помагаат на оваа ајкула во барањето плен, што го дроби со широките заби.
IC 1579
IC 1579 — галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1579 се споменува и како MCG 5-28-48, CGCG 157-56, KUG 1153+324.
Откривање
Објектот е откриен на 12 јуни 1896 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1579 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,5 m/лм2. IC 1579 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 55 м 42,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +32° 11' 24"".
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
74
74 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 74 година од новата ера, 74. од првиот милениум, 74. од I век и петта од 70-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5582 и 5583 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4824 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3834 и 3835 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 827.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 74 година се протега во 2710 и 2711, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2770 и 2771 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 617. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 565 и 564 година пред хиџра.
Починале
70er
Путраџаја
Путраџаја (јави: ڤوتراجاي, Putrajaya) е плански град сместен јужно од Куала Лумпур, кој претставува Федерална територија на Малезија. Неколку малезиски федерални министерства се пренесени во овој град.
Гратот е именуван по првиот малезиски премиер, Тунку Абдул Рахман Путра. Во малајскиот јазик, санскритските зборови "Путра" значи син додека "Џаја" значи успех.
Градот е изграден потполно несразмерен со бројот на жителите и има многу мостови кои го поврзуваат истоименото езеро.
Иако како и во цела Малезија етничката структура на населението е доста мултикултурна со малајци, кинези, индијци и евроазијци, во Путраџаја е силно врежан модерниот арапски стил на архитектура. Во градот постојат повеќе традиционални арапски градби, отколку модерни малајски, кинески и индиски градби, поради што градот потесетува на некој главен град на Персискиот Залив. Некои малајци сметаат дека потребно е да се изгради и "Чајна Таун" и "Литл Индија" за да се задоволат сите вкусови.
На западот се наоѓа Киберџаја, кој претставува кибер град, кој е поврзан со Мултимедиа Супер Коридорот, кој се наоѓа помеѓу Куала Лумпур и Меѓународниот аеродром Куала Лумпур.
Иван Иванович Падалка
Иван Иванович Падалка ( Іван Іванович Падалка ;, село Жерноклеви, областа Золотоношски, провинција Полтава, Руска империја (сега Черкаски регион, Украина) - 13 јули 1937 година, Киев, Украинска ССР, СССР ) е советски украински уметник и графичар.
Биографија
Роден во селско семејство.
Завршил парохиско и двегодишно министерско училиште. Во 1910 година, тој учел во уметничкото и индустриското училиште Гогољ во Миргород на стипендија што му ја обезбедил еден локален благородник. Во 1912 година, тој бил избркан од таму поради „атеизам“, организирајќи студентски протести против училишната администрација и дистрибуирајќи летоци на украински. Откако бил протеран, тој отишол да работи во работилница во етнографскиот музеј во Полтава, каде што работел шест месеци, правејќи копии на традиционалните украински теписи. Во 1913 година влегол во Киевското уметничко училиште, каде што студирал со И. Селезњев, во исто време почнал да се занимава со графика и дизајн на книги за деца. По дипломирањето на оваа образовна институција во 1917 година, тој влегол во Украинската државна академија за уметности, каде што студирал со Михаило Бојчук и Васил Кричевски, а од 1919 година бил меѓу учесниците во создавањето ѕидни панели за касарната Луцк на Црвената армија во Киев.
По дипломирањето на академијата во 1920 година, до 1921 година предавал сликарство на Уметничкиот и керамички колеџ во Миргород и раководел работилница за создавање детски играчки. Во 1921 година се преселил во колеџот за уметност и керамика Межихирија, сместен во близина на Киев, каде што работел до 1925 година. Во 1925 година се приклучил на Здружението за револуционерна уметност на Украинската ССР и во исто време станал учител во Харковскиот уметнички институт; во 1934 година се преселил да предава во Киевскиот уметнички институт. Од 1927 година започнал да учествува на различни меѓународни ликовни изложби во Европа.
Уапсен е на 30 септември 1936 година под обвинение за „пропаганда на националистички формализам“ и стрелан во 1937 година (според некои извори бил осуден на смрт точно една година по апсењето и стрелан во 1938 година). Постхумно е рехабилитиран на 1 февруари 1958 година.
Творештво
Креативното наследство на Падалка е претставено со голем број постери на револуционерни теми - тој учествувал во дизајнирањето на пароброд за агитација, агитациони возови, украси за револуционерни празници - како и голем број илустрации и корици за книги, главно за деца. Сликарството е претставено со пејзажи, мртви природи, портрети, слики на револуционерни теми, секојдневни сцени, апстракција. Најпознатите слики: „Напад на црвената коњаница“, „Фотограф на село“, „Млекари“, „Собира патлиџани“, „Собираме јаболка“, „Натпревари на рудари“, „Двајца“, „Украински“, „Сè уште живот“, „Портрет на Валеријан Полчук“, „Портрет на неговата сопруга Марија Паско“, „Автопортрет“.
Тилери (дворец)
Тилери (Palais des Tuileries — некогашен дворец во ценатрот на Париз чија изградба започнала во 1564 г. на барање на Катерина де Медичи, на местото каде порано стоела една од трите циглани изградени во 1372 г, и кои се наоѓале пред Лувр. Зголемувана со тек на подоцнежните кралски владеења, располагала со огромна фасада (долга 266 м) и станала кралска резиденција на многу кралеви (Анри IV, Луј XIV, Луј XVI и воедно на Луј XVIII), а потоа и царска резиденција на (Наполеон I и на Наполеон III) сè до нејзиното уништување од пожар во мај 1871. Урнатините биле расчистени во 1883
Време на Стариот режим
На местото каде се наоѓала палатата во 13 век имало фабрики за тули (циглани). Во 14 век, ректорот на Париз, Пјер Дезесар  (Pierre des Essarts) тука поседувал имот, наречен „Дом на цигланите“ (Hôtel des Tuileries), и четириесет акри обработливо земјиште. Во 1500, Никола де Нефвил од Вилроа, кралски секретар за финансии, на ова место изградил дом каде живеела Лујза Савојска. Во 1518, кралот Франсоа I од Франција го купил домот за својата мајка.
Првата изградба
Комплексот градби го купила Катерина де Медичи која сакала да го напушти дворецот Турнел каде умрел Анри II. Таа ги срушила фабриките и ги ангажирала архитектите Филибер Делорм, и по неговата смрт во 1570, Жан Билан, да изградат палата западно од палатата Лувр. Првичниот проект бил амбициозен: две големи паралелни градби околу Сена, споени со четири покуси крила кои содржат три внатрешни двора. Но, на крајот била изградена само западната зграда која ќе биде наречена Палата Тилери (односно, Палатата на цигланите).
Зградата содржела еден централен павилјон врз кој имало купола, која се сметала за ремек-дело. Околу павилјонот имало две крила. Јужното крило завршувало со павилјон, наречен павилјонот на Билан (конструиран во 1570) додека северното крило не било завршено. Впрочем, Катерина де Медичи, мошне суеверна, одбила да живее во Тилери и живеела во еден дворец (отпрвин наречен дворец на кралицата, а потоа дворец Соасон, денешната париска берза) кој набрзина го изградила во 1574 близу до црквата Сент-Есташ. Легендата вели дека нејзиниот астролог Руџери и претскажал дека ќе умре близу Сен-Жермен » а палатата се наоѓала во близина на црквата Сен-Жермен Локсероа.
Во времето на Шарл IX, изградбата на Тилери постепено престанала. Анри III во палатата направил неколку прослави, но не живеел во неа ; тој побегнал од Париз преку градината на Тилери на 12 мај 1588, во текот на денот на барикадите.
„Големиот цртеж“
На почетокот на 17 век, Анри IV решил да ја поврзе палатата Лувр со палатата Тилери изградувајќи една долга галерија долж реката Сена. Тоа го викале „Голем Цртеж“. Оваа Голема галерија (која сè уште постои) била градена од 1607 до 1610 од страна на Жак II Андруе ди Серсо. Во истиот момент, паалатата Тилери била продолжена накај јужниот дел со крило наречено Мала Галерија, кое требало да го поврзе павилјонот на Билан со Големата Галерија: на вкрстувањето на двете згради бил изграден еден павилјон, наречен павилјон на Реката (и прекрстен во Павилјон Флор во 1669). Оттогаш, палатата Лувр и Тилери биле меѓусебно поврзани. По смртта на Анри IV, во 1610, палатата повторно била напуштена еден подолг период.
ФК Тотенхем Хотспар
Фудбалски клуб Тотенхем Хотспар, познат и како Спарс, е англиски фудбалски клуб со седиште во Тотенхем, Лондон, кој игра во Премиер лигата. Својте домашни натпревари клубот ги игра на Стадионот Тотенхем Хотспар, кој бил изграден на местото на стариот стадион Вајт Харт Лејн кој бил срушен во 2017 година.
Тилери (дворец)
„Големиот цртеж“
Потоа, кралот Луј XIV решил да ја продолжи изградбата. Палатата Тилери била дисиметрична: Малата Галерија градена за време на Анри IV не била довршена на северната страна. Меѓу 1659 и 1666, Луј Ле Во и Франсоа Дорбе изградиле еден павилјон наречен „Театарски павилјон“, потоа една галерија наречена „Галерија на Машините“,потоа и еден павилјон наречен „Помонин павилјон“, потоа „Марсанов павилјон“.
ФК Тотенхем Хотспар
Основан во 1882 година, Тотенхем го освоил ФА Купот за првпат во 1901 година, што го прави единствениот Нон-Лигашки клуб од самото формирање на фудбалската лига, кој успеал да го стори тоа. Тотенхем бил првиот клуб во 20-от век кој успеал да постигне Дабл Кап (Double Cup) откако во сезоната 1960-1961 тимот ги освоил ФА и Лига купот. По успешната одбрана на ФА Купот во 1962 година, во 1963 година станал првиот британски клуб кој успеал да освои европски трофеј во клупска конкуренција организирана од УЕФА - освојувајќи го Купот на победниците на куповите. Во 1967 година го освоиле ФА Купот по третпат во 60-тите. Во 1970-тите Тотенхем го освои Лига купот во два наврати и бил прв победник на Купот на УЕФА во 1972 година, со што станал првиот британски клуб кој успеал да освои два различни големи европски трофеи. Во 1980-тите Спарс освоиле неколку трофеи: ФА Купот двапати, ФА Комјунити Шилд и Купот на УЕФА. Во 1990-тите клубот го освоил ФА и Лига Купот. Кога тимот го освоил својот последен трофеј, Лига купот во 2008 година, тоа значело дека тие освоиле некој трофеј во секоја една од последните шест децении - достигнување изедначено само со Манчестер Јунајтед.
Тилери (дворец)
„Големиот цртеж“
Палатата ја добила својата симетрија и била комплетирана на северниот дел. Сепак, поминале повеќе децении меѓу изградбата на зградите ситуирани на југ од централниот павилјон и на оние ситуирани на север. Градбата на архитектонски план била мошне хетерогена. Затоа кралот наредил истата да биде видоизменета од страна на Ле Во. Централниот павилјон наречен „Часовнички павилјон“) бил целосно реконструиран во класичен стил: поширок, повисок, со голема купола.
ФК Тотенхем Хотспар
Латинското мото на клубот е Audere EST Facere (превод: "Да се осмели е да се направи"), а нивниот амблем е петелот кој стои врз фудбалска топка. Клубот има долгогодишно соперништво со блиските соседи Арсенал. Натпреварите меѓу двете екипи се познати како Северно Лондонско дерби.
Тилери (дворец)
„Големиот цртеж“
На крајот на 17 век палатата Тилери го добила својот лик кој ќе се задржи два века – долга 260 метри, од павилјонот Марсан на север до павилјонот Флор на југ. Западно од палатата се протегала градината Тилери, сè до идниот плоштад Луј XV (денешен Плоштад Конкорд) ; на исток се наоѓал широк двор, наречен двор на Карузелот, и самиот продолжен со плоштад (Плоштад на Карузелот), потоа со еден кварт на стари куќи (кој се наоѓал на местото на денешната стаклена пирамида), и најпосле квадратниот двор на Лувр.
За време на Стариот режим главно во Тилери живееле грофицата од Монтпансие, наречена Големата госпоѓица (од 1638 до 1652), Луј XIV (од 1664 до 1667) и Луј XV (од 1715 до 1722). На 26 август 1728 во Тилери се одржала ложа на правдата. Палатата потоа била напуштена и во неа главно живееле куртизаните на кралот и некои уметници.
Поради пожар во Пале-Ројал, на 6 април 1763 Операта била преместена во Тилери, во една сала за претстави уредена од страна на Луј XIV во галеријата на Машините, наречена „Сала на машините“ (или „театар Тилери“) ; тука останала до 1770, кога место Операта, тука била сместена Француската Комедија, која останала до 1782, а потоа трупата на „Господинов театар“. Премиерата на „Севилскиот берберин“, на Бомарше, тука се одржала на 23 февруари 1775.
Револуцијата и конзулатот
На 6 октомври 1789, Луј XVI, Марија Антоанета и нивните деца се населиле во палатата откако од страна на бунтовниците биле донесени од замокот Версај. За време на Револуцијата, во поранешниот кралски апартман била сместена Марија Тереза од Франција и нејзиниот брат, престолонаследникот Луј. Марија Антоанета била сместена на приземјето, од страна на градината, додека Мадам Елизабет, сестрата на Луј XVI, била сместена на првиот пат на павилјонот Флор. Кралското семејство престојувало 3 години во палатата. На 21 јуни 1791 семејството се обидело да побегне, но било фатено во Варен, и повторно вратено во Тилери.
На 21 август 1792, гилотината била подигната на плоштадот на Карузелот, источно од палатата.
На 10 мај 1793, Конвенцијата се сместила во Тилери, во Галеријата на Машините. Палатата тогаш била нарекувана Национална палата. Бројни настани тука се одиграле, а воедно и падот на Робеспјер. На 19 февруари 1800, во палатата се населил Наполеон I, првиот конзул. Тој живеел на првиот кат каде што порано се наоѓал кралскиот апартман (тој спиел во собата на Луј XIV, Луј XV и Луј XVI).
Империјата, реставрацијата и Јулската монархија
Наполеон I останал во Тилери кој тогаш бил официјалната резиденција на Императорот. Во тоа време палатата била внатрешно украсена од архитектите Шарл Персие и Пјер-Франсоа-Леонар Фонтен. Плафонот на официјалната трпезарија бил украсен со алегории кои ги претставувале четирите елементи, војната и мирот. Во 1806, истите овие архитекти ја изградиле Триумфална порта на Карузелот. Оваа градба била имитација на портата на Септим Север во Рим, која сè уште постои. На 28 ноември 1804, папата Пи VII, кој дошол во Париз за да го круниса Наполеон, се сместил во палатата, каде престојувал до 4 април 1805, во поранешниот апартман на Мадам Елизабет, на првиот кат на павилјонот Флор. Тука во 1811, се родил и синот на Наполеон и на Марија Луиза, "Кралот од Рим".
Во 1815, Наполеон си заминал од палатата. После него, во палатата дошол да живее кралот Луј XVIII, кој бил единствениот крал на Франција кој умрел во Тилери (1824). Него го заменил Шарл X сè до Јулската револуција во 1830 кога кралот бил избркан од палатата а истата по вторпат во историјата била опљачкана.
Сè до 21 септември 1831, кога во палатата се доселил  Луј-Филип со семејството, никој не живеел во Тилери. Кралското семејство живеело во јужното крило. Цела година истата била реновирана и таа операција чинела повеќе од 5 милиони франци. Тогаш палатата го добила својот дефинитивен изглед, според дизајн на архитектите Шарл Персие и Пјер-Франсоа-Леонар Фонтен.
Февруарските настани во 1848 го протерале кралското семејство од Тилери и палатата одново била ограбена. Пред да се претвори во болница за воени инвалиди, палатата станала официјална резиденција на Луј-Наполеон Бонапарт, претседател на Републиката, пред истиот да се прогласи за цар во декември 1852.
Второто царство
За време на Второто царство Тилери бил царска резиденција. Царот го задолжил архитектот Луј Висконти да ја обнови палатата. За таа цел биле срушени куќите и уличките што се наоѓале меѓу плоштадот на Карузелот и дворот на Лувр. Најважно, царот го довршил Големиот Цртеж нарачан од Анри IV продолжен од Наполеон проширувајќи ја галеријата долж улицата Риволи. Околу 1870, за првпат палатата Тилери и палатата Лувр биле споени формирајќи една иста целина најпространа и една од највеличествените во Европа.
Пожар и уништување
Комуната(1871) ја претворила палатата Тилери во театар за прослави и концерти. На 10 мај 1871, била организирана уметничка вечер во чест на ранетите од Националната гарда. На 18, биле одржани три последователни концерти на кои присуствувала голема толпа луѓе.
На 22 и на 23 мај, комунарите во дворот донеле пет фургони натоварени со буриња барут, нафта, катран и терпентин кои ги наредиле кај централниот паввиљон. На 23, триесеттина луѓе по наредба на комунарите поминале по сите апартмани на палатата и ги намачкале ѕидовите и плафоните со нафта. Палатата горела три дена, топејќи ја бронзата и претворајќи го мермерот во прав. На 27 мај, од Тилери останале само исцрнетите ѕидови.
Од 1872, имало бројни петиции и барања за реставрација на палатата, интегрално или делумно. Впрочем палатата можела да биде повторно изградена бидејќи целосно биле уништени само плафоните, таванот и декорот додека ѕидовите стоеле. Осман, Лефуел и Виоле-ле-Дик предложиле проекти за зачувување на остатоците и реконструкција на нова палата. После многу дебати, Пратеничкиот дом сепак одлучил да се уништат остатоците во 1879 така што истото било сторено, и палатата била срамнета со земја во 1883. Останале само павилјоните Флор и Марсан како и две галерии. Оттогаш од градината на Тилери до Лувр се добило една широка површина, откривајќи ја Триумфалната порта изолирана. Дел од остатоците од палатата (столбови, делови од ѕидовите, камења) биле искористени во други градби. Делови од мермер и камен биле продавани како сувенири па дури и за изградба на еден замок на Корзика, близу Ајачо, Замокот де ла Пунта.
Повторна изградба на палатата Тилери?
Од 2003, Национален комитет за реконструкција на Тилери (Comité national pour la reconstruction des Tuileries) предлага да се изгради нова палата Тилери наведувајќи повеќе причини за истото а меѓу другото и дека Лувр, со својата пирамида од една страна, и оската на Плоштад Конкорд-Елисејски полиња-Триумфална порта од друга страна, не се симетрични, односно не стојат на иста оска.
Во 2006 била направена проценка на трошоците за евентуална реизградба на палатата и истите се процениле на 300 милиони евра (US$ 380 милиони). Тогашниот француски претседател Жак Ширак повикал на јавна дебата. Претходниот претседател Шарл Де Гол исто така ја поддржувал реконструкцијата, велејќи дека тоа би бил "скапоцен камен во срцето на Париз."
Библиографија
Дополнителна литература:
Воена морнарица
Воена морнарица е име за вид на вооружени сили кои се наменети за воени дејства на море и во внатрешните води или со помош на бродови или на други пловни објекти. Се састои од бродови и пловни објекти, односно нивните екипажи, низа на инсталации кои му припаѓаат и институции на копно. Понекогаш може да содржи и единици на копнена артилерија, па и сопствена морнарска авијација и морнарска пешадија.
Како институција првпат се јавува во Медитеранот каде долго време ќе биде најразвиена. Подоцна на многу држави од западна Европа токму постоење на силни воени морнарици ќе им овозможи стекнување на доминација над остатокот од светот.
1406
1406 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1406 година од новата ера, 406. од вториот милениум, 6. од XV век и седма од 1400-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6914 и 6915 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6156 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5166 и 5167 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2159.
Кралско научно друштво во Упсала
Кралско научно друштво во Упсала (Kungliga Vetenskaps-Societeten i Uppsala) — најстарата кралска академија во Шведска. Има 50 академици и 100 странски членови. Меѓу првите истакнати членови на друштвото се вбројуваат изумителот Емануел Сведенборг и научникот Андерс Целзиус.
Историски преглед
Академијата е основана во 1710 во градот Упсала на иницијатива на универзитетскиот библиотекар Ерик Бенцелиус Помладиот (подоцна архиепископ на Упсала) под името Collegium curiosorum. Во 1719 името се менува во Societas Literaria Sueciae, а во 1728, со добивањето на кралска поделба, академијата станува Societas regia literaria et scientarium. Од средината на XVIII век установата е позната како Societas regia scientarum upsaliensis. Сè до 1863 сите изданија на академијата биле на латински јазик.
Состав
Академијата има 130 шведски и 100 странски академици, кои се делат на четири „класи“ : „математичко-физичка“, „природонаучно-медицинска“, „историско-археолошка“ и „техничко-економска". Со класите раководи управниот президиум, кој е составен од претседателот, потпретседателот, секретарот, потсекретарот и благајникот: кралот на Шведска е почесен претседател на академијата.
Награди
Еве краток опис на наградите што ги доделува академијата (од )
Линеева награда
Ова е најстарата награда на академијата. Го носи името на истакнатиот биолог Карл Лине. Фондот е воспоставен со средства од неговата сопруга Сара во 1803.
Бергстедова награда
Бергстедовата награда е воведена во 1827 со финансии од државниот секретар Ерик Бергстет.
Туреусова награда
Туреусовата награда е воведена во 1971 со средства подарени од Лили и Свен Туреус. Првично е замислена како еднократна награда, но денес се доделува секоја година по одлука на една од четирите класи во академијата.
Бенцелиусова стипендија
Ова е награда наречена во чест на основачот на академијата Ерик Бенцелиус Помладиот. Воведена е во 1980 и црпи од сопствените средства на академијата. Наменета е за млади научни истражувачи.
Предна самогласка
Во македонскиот јазик, предни самогласки се а, е и и. Според Меѓународната фонетска азбука (МФА), постојат следниве предни самогласки:
Самоил (село)
Самоил (Самуил) — село во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Самоил во Разградската Област. Има население од околу 1.527 жители (2022).
Географија
Селото се наоѓа на Лудогорската висорамнина среде Самоиловите височини. Тоа е важен железнички јазол.
Историја
Старото име на селото било Ашиклар или ’ш’клар по турски. Во периодот 1866-1867 година со изградбата на железничката линија на правецот Варна—Русе, малата населба Ашиклар станала станица од големо значење за околината. По Ослободувањето на Бугарија во селото се населиле и Бугари. Во 1934 година со министерска наредба селото било преименувано во Самоил.
Во 1948 година започнала изградбата на првата „републиканска железница“, за градовите Исперих, Дулово и Силистра (првично била изградена само до Дулово, подоцна со текот на времето била проширена до Силистра), што дополнително го зајакнало значењето на селото Самоил за реонот и неговиот економски развој. Така, блиските села Хрсово, Гољама Вода и Богданци имаат постојки на новоизградената железничка линија, а тука патниците можат да се поврзат со возови во сите три правци Силистра, Варна и Русе.
Никита Хонијат
Никита Хонијат (грчки: Νικήτας Χωνιάτης) ― римски историчар и висок државен претставник од втората половина на 12 век. Автор е на „Нарациска хроника“ (Χρονική Διήγησις), опфаќајќи го периодот од 1118-1206 година. Хонијат е директен сведок и учесник во некои од опишаните настани во неговите дела.
Животопис
Никита Хонијат (1155 - 1217), познат уште како Никита Акоминат, бил еден од најдобрите римски историчари. Со неговиот брат Михаил (исто така историчар и Атински митрополит), од родното место Хон во Фригија заминале во Константинопол, каде се стекнале со сестрано образование. Тоа му овозможило на Никита блескава кариера во државната служба.
Хонијат започнал да работи во време на владеењето на императорот Мануил I Комнин (владеел 1143 – 1180) и прекинал во време на узурпацијата на престолот од Андроник I Комнин. Подоцна со доаѓањето на власт на династијата на Ангелите во 1185, Никита Хонијат брзо напредувал, па во време на Третиот крстоносен поход, во 1189 бил управник на темата Филипопол, а делувал и како главен логотет (μέγας λογοθέτης) и одговорен за императорските одаи а учествувал и во преговорите со императорот Фридрих I Барбароса. По заземањето на градот од крстоносците, тој успеал да побегне со помош на венецијанските трговци и набргу потоа заминал во Никеја и му се придружил на императорот Теодор I Ласкарис. Никита Хонијат добил висока положба на дворот, каде и починал во 1217 година.
Хонијат во измислениот свет
Во романот „Баудолино“ од Умберто Еко (2000 година) кое е со дејство во Константинопол за време на крстоносниот упад, Никита Хонијат е претставен како доверлив пријател на главниот лик. Хонијат е спасен од главниот лик Баудолино за време на освојувањето на градот, и пристапува да му го довери неговиот живот на него.
Никита е главен лик во загадочноста со убиство „Смрт во венецијанскиот кварт“ на Алан Гордон (Њујорк: St. Martin's Minotaru, 2002).
Апелерн
Апелерн (Apelern) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа во долината Дајстер-Зинтел, западно од сојузниот автопат Б2 кај Лауенау и јужно од Роденберг. Низ местото поминува потокот Рисбах, кој се влева во Роденбергер Ауе.
Општински единици
Општината се состои од местата:
Соседни општини
Соседни општини се: Бекедорф, градот Роденберг, општините Лауенау, Поле и Ауетал, како и градот Штатхаген.
Историја
Постоењето на Апелерн е документирано во 1162 година, кога била подигната црквата. Името означува „на јаболкница“ и постојат јаболкници во паркот на дворецот Минхаузен и денес. Во саксонски времиња (околу и  век), Апелерн бил црковно и судско средиште. Кон крајот на век, црквата била главна црква на Букигау.
Како многу села во Германија, неговата историја е тесно поврзана со локалното благородништво. Последните 300 до 400 години, благородничките семејства Минхаузен и Хамерштајн оставиле трага на селото.
Знаменитости
Градби вредни за посета во селото се:
Мекленбуршка Езерска Област (округ)
Мекленбуршка Езерска Област (Mecklenburgische Seenplatte) — округ во југоисточниот дел на сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Се граничи со (од запад надесно) окрузите Лудвигслуст-Пархим, Росток, Западна Померанија-Риген, Западна Померанија-Грајфсвалд и сојузната покраина Бранденбург на југ. Административно седиште на округот е градот Нојбранденбург.
Историја
Округот бил основан со спојување на поранешните окрузи Мириц, Мекленбург-Штрелиц и Демин (освен општинските заедници Јармен-Тутов и Пенетал/Лец) и поранешниот слободен град Нојбранденбург, како дел од административната реформа во септември 2011. Името на округот било одлучено на референдум на 4 септември 2011.
Хава нагила
„Хава нагила“ (хебр. הבה נגילה = „Ајде да се радуваме“) е позната еврејска народна песна и редовна нумера на еврејските свадби и прослави (особено на бар и бат мицва).
Историја
Мелодијата е преземена од украинска народна песна од Буковина. Текстот веројатно е дело на музикологот Аврам Цви Иделсон, напишан во 1918 г. во чест на победата на Британија во Палестина во Првата светска војна и Балфуровата декларација.
Бркини
Бркини (Brkini; Brkinija ) ― ридско подрачје во југозападна Словенија.
Географија
На север, Бркини се граничи со реката Река, на југозапад со Матарската Долина (Matarsko podolje), на северозапад со платото Карст, и на југоисток со Јелшанската Долина. Регионот Бркини е поделен меѓу општините Хрпеље-Козина, Пивка, Илирска Бистрица и Дивача. Регионот е долг 25 км, широк 7 км, и зафаќа површина од 180 км2. Неговиот средиштен дел се наоѓа на надморска височина од 700 до 800 м. Средината на регионот е селото Прегарје. Климата е блага, а геолошката основа е флиш, со помал варовнички дел на североисток. Регионот е врска помеѓу Средоземјето и континенталниот дел на Словенија.
Име
Се верува дека името Бркини има италијанско потекло поради моделот на наставки. Ова укажува на тоа дека коренот на името (brk-) може да потекнува од северноиталијанскиот „bricco“, „bricca“ '(стрмна) падина'. Потеклото од словенската именка брдо е сомнително.
Економија
Ридовите Бркини се економски недоволно развиен регион, со главна економска активност од земјоделско одгледување, особено сливи. Многу луѓе од Бркини патуваат кон работа до блиските центри Илирска Бистрица, Подград, Хрпеjље и Козина. За време на Втората светска војна, над една третина од селата во ридовите Бркини биле запалени од италијанските и германските сили поради партизанската активност во областа, што значително влијаела на развојот на регионот. Густината на населението е мала, а луѓето сè уште заминуваат.
Зомби
Зомби (хаитско-креолски: zonbi; Северен Мбунду: nzumbe) — поим со кој се означува мртовец оживеан по магичен пат, како на пример со помош на вештерство. Фигуративно се користи за да се означи човек под хипноза, несвесен, но кој сепак може да се движи и да реагира на надворешните дразби. Од крајот на XIX век, терминот зомби станал популарен посебно во Северна Америка и во европскиот фолклор.
Зомбите се многу популарни во модерната хорор-фикција, главно поради успехот на филмот Ноќта на живите мртовци од 1968 година на Џорџ А.Ромеро кој придонесе ликот на зомби да се искористи како главна тема во разни книги филмови и телевизиски емисии. Зомби-фантастиката во моментот претставува значителено важен хорорски под жарн во која најчесто се опишуваат настани поврзани со истребувањето на цивилизацијата поради тоа што повеќето од населението се претвораат во зомби кои јадат човечко месо. Чудовиштата најчесто се крволочно жедни по човечкото месо, но особено омилен им е човековиот мозок. Понекогаш самите зомби се жртви на измислена пандемска болест која ги воскреснува мртвите или пак ги принудува живите да се однесуваат на тој начин, но најчесто причината поради која настанала болеста не е дадена во приказната.
Западноафриканска вуду-религија
Според принципите на западноафриканската вуду-религија мртов човек може да биде оживеан само од бокор или од волшебник. Зомбите се контролираат од страна на бокорот, бидејќи тие не се во состојба свесно да донесуваат одлуки. Исто така поимот зомби е и другото име на вуду-змијата Ива Дамбала Ведо, поимот е од нигерско-конгоанско потекло и е доста сличен на поимот нзамби во конгоанскиот киконго јазик, кој значи Бог. Во рамките на западно–африканската вуду-традиција постои астралното зомби, дел од човековата душа заробен од бокорот што тој ја користи со цел да ја зајакне својата моќ. Астралното зомби вообичаено се чува во шише коешто бокорот може да го продаде на своите клиенти како амајлија за среќа, излекување од различни болести и успех во работата. Постои верување дека по некое време Бог ќе ја земе душата назад, и поради тоа зомбито е привремно духовно битие. Исто така според една вуду легенда се вели дека ако зомбите се хранат со сол тие самите ќе се вратат во своите гробови.
Вуду-религијата во Хаити
Во 1937 година, додека го истражувала фолклорот во Хаити, Зора Нејл Хурстон се сретнала со случајот на една жена која се појавила во селото. Нејзиното семејство твредло дека таа жена била Фелисија Феликс — Ментор, која што била почината и закопана во 1907 година на возраст од 29 години. Хурстон ги следела гласините дека погодените лица биле под дејство на силни психоактивни дроги, но таа не била во можност да ги пронајде луѓето кои можеле да ѝ дадат повеќе информации. Таа напишала:
Ако некогаш науката навлезе во суштината на вуду религијата во Хаити и Африка тогаш ќе бидат откриени некои важни медицински тајни кои до ден денешен не ѝ се познати на медицинската наука.
Неколку децении подоцна Харвардскиот етноботаничар Вејд Дејвис во своите две книги: „Змијата и виножитото“ (1985) и „Патувања низ темнината: Етноботаниката на Хаитските зомби“ (1988) го претставил фармаколошкиот случај за зомбите. Дејвис допатувал во Хаити во 1982 година и како резултат на неговите истражувања тврдел дека жив човек може да се претвори во зомби со навлегување на два специјални прашоци во крвта најчесто преку отворена рана. Првиот coup de poudre во чиј состав се наоѓа тетродотоксин, моќен и честопати фатален нервотоксин. Вториот прав кој се состои од разложени лекови како што е биволчето. Заедно овие честички предизвикуваат состојба слична на мртовец во која волјата на жртвата целосно ќе биде подложна на бокорот. Дејвис исто така ја популаризира и приказната за Клариус Нарцис кој тврдеше дека станал зомби со примање на лекови.
Процесот опишан од страна на Дејвис е почетна состојба на смртта како исчекување, по што следи повторно будење вообичаено откако тој беше закопан во психотична состојба. Психозата предизвикана од дрога и психолошка траума беше хипотеза од Дејвис за да ги поткрепи културно-научените верувања и да го предизвика поединецот да го реконструира својот идентитет како оној на зомбито, се знае дека тие се мртви и немаат друга улога во општеството на Хаити. Во 1988 година според книгата на дејвис Змијата и виножиото беше снимен серијалот хорор-филмови на режисерот Вес Крејвен Кошмарот во улицата на брестовите ,сепак содржината на книгата значително се разликувала од содржината на самата книга. Тврдењата на Дејвис се доста критикувани особено оние кои тврдат дека хаитските вештерки –докторки можат да ги задржат зомбите во состојба на индуциран фармаколошки транс многу години. Симптомите на труење од тетрдотоксинот се разновидини од вкочанестост и гадење, парализа ,особено на мускулите на дијафрагмата , несвест па сè до смрт , но тие не вклучуваат тетеравење ниту пак транс кој наликува на мртвите. Според психологот Теренс Хејнс научната заедница го отфрла тетродотоксинот како причина за оваа состојба, а проценката на Дејвис за тоа како се однесуваат зомбите на Хаити се смета за премногу лековерна.
Шкотскиот психијатар Р.Д. Ленг ја истакнува врската помеѓу социјалните и културните  очекувања и принудувања  во проучувањето на шизофренијата и другите ментални болести укажувајќи на тоа дека шизогенезата има допирни точки со некои психолошки аспекти на зомбификацијата.
Јужна Африка
Во некои заедници во Јужна Африка се верува дека само мртов човек може да биде претворен во зомби и тоа од страна на некое дете. Се вели дека магијата што ја фрлило малото дете може да ја раскине само доволно моќен сангома.
Зомбите во уметноста и во популарната култура
Зомбите редовно се среќаваат во фантастичните филмови и претстави како и филмови и претстави со хорор-содржини. Уште од 1929 година, со појавата на романот „Магичниот остров“ на Вилијам Сибрук, зомбите станаа дел од американскиот говор. Од 2009 година, зомбите почнаа да ја загрозуваат популарноста на вампирите во поп-културата.
Филм
Зомбите се јавуваат како честа тема во хорор-филмовите снимени по Втората светска војна. Еден од поуспешшните филмови со ваква тема е „Карневал на душите“ од 1962 година, кој подоцна извршил големо влијание врз овој жанр. Првично објавен во 1968 година, филмот Ноќ на живите мртовци (филм) го претставува концептот на однесувањата на зомбите подобро од кое било литературно или филмско дело пред неа. Во овој филм делумно е објаснета причината за реанимација на зомбите (зрачење од вселенскиот брод).
Во популарната култура, зомбите типично се претставени како безумни, несмасни мртовци кои се распаѓаат, жедни за човечко месо или мозок. Сепак, во неодамна снимените популарни зомби-филмови се забележува значително зголемување на нивните способности за што сведочат следниве филмови: „Колин“, „28 дена подоцна“ и во филмот од 2004 година „Будењето на мртвите“. Концептот на модерните зомби е тесно поврзан со Акаполипса на зомбите, истребување на општеството како резултат на зараза. Научникот Ким Пафренрот изјавува дека зомбите се целосно и буквално акаполиптични повеќе од кое било друго чудовиште, тие се сигнал за крајот на светот.