cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Надежда Толоконикова
Животопис
Надежда, заедно со нејзиниот сопруг Петар Верзилов, била членка на групата „Војна“. Таа учествувала во мнозинството од прочуените акции на оваа група, меѓу кои се и скандалозниот групен секс во Биолошкиот музеј Тамирјазев во Москва во 2008 година, акцијата за истурање на бубашваби во зградата на Таганскиот суд во 2010 година (акција „Бубашвабин суд“), како и исцртувањето на фалус на Литејниот мост спроти зградата на Федералната служба за безбедност во Санкт Петербург.
Семејство
Надежда е омажена за Петар Верзилов, кој исто така е уметник-акционист. Двојката има ќерка, Хера, која за време на апсењето на Надежда имала 4 години.
403
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5911 и 5912 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5153 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4163 и 4164 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1156.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 403 година се протега во 3039 и 3040, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3099 и 3100 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 946. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 226 и 225 година пред хиџра.
1180 п.н.е.
1180 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1180. година пред новата ера, 180. од вториот милениум п.н.е., 80. од 12 век п.н.е. и прва од 1180-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4328 и 4329 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3570 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2580 и 2581 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 427 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1180 година се протега во 1456 и 1457, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1516 и 1517 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 637 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1856 и 1855 исламска година пред хиџра.
Откритија
1180 av. J.-C.
NGC 4901
NGC 4901 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4901 се споменува и како UGC 8112, MCG 8-24-19, CGCG 245-9, NPM1G +47.0239.
Откривање
Објектот е откриен на 7 март 1831 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4901 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,4 m/лм2. NGC 4901 има привидни димензии од 1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 59 м 56,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +47° 12' 22"".
Други поделби
Проучување на NGC 4901 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44684. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 75; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3459. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1350.
Ета-мезон
Ета и ета примарен мезон  се поединечни мезони направени од мешавина на нагоре, надолу и чудно quarks и нивните antiquarks. На charmed eta meson и дното eta meson  се слични форми на quarkonium; тие имаат ист спин и паритет како (светлина) дефинирана, но се направени од шарм quarks и дното quarks соодветно. На врвот кварк е премногу тешко за да се формираат слични мезони, поради своето многу брзо расипување.
Општо
Ета беше откриена во пион-нуклеон судири во Беватрон во 1961 година од страна на А. Певснер''. '' во време кога на предлог на Eightfold Начин беше водечки да предвидувања и откритија на нови честички од симетрично размислување.
Разликата помеѓу масата на и дека на  е поголема од кварк модел може природно да се објаснат. Оваа "η–η′ puzzle" може да се реши  од страна на 't Hooft instanton механизмот, чии 1/N реализација е исто така познат како Witten–Veneziano механизам. Конкретно, во QCD, зголемената маса на η' е многу значајна, бидејќи тоа е поврзано со axial UA(1) класична симетричност, која е експлицитно скршена преку хирална аномалија по квантизација; на тој начин неговата маса не е "заштитена", како што е на η.
Кварков состав
честичките припаѓаат на "псевдо-scalar" nonet на мезони кои имаат спин J = 0 и негативен паритет, и  и  има нулта вкупно isospin, И, и нула непознатост и hypercharge. Секој кварк кој се појавува во честички е придружуван од неговата antiquark (честичката целокупно е "без вкус") и сите главни квантни броеви се нула.
Основната ДИН(3) симетрична теорија на quarks за три најсветли quarks, која само ги зема предвид силн ите сили, предвидува соодветни честички
и
Субскрипциите се однесуваат на фактот дека συμφωνία1 припаѓа на singlet (кој е целосно несиметричен) и η8 е дел од октет. Меѓутоа, слаб ите и електромагнетни сили – кои може да  трансформираат еден вкус на кварк во друг – ќе предизвикаат значителни иако мали количини на "мешање" на eigenstates (со мешање агол θP = −11.5°), така што вистинскиот кварк состав е линеарна комбинација на овие формули. Тие се:
Неиндексираното име се однесува на вистинска честичка која всушност се набљудува и е блиску до  е забележана честичка блиску до η1.
η'-мезон
На η' мезонот е ароматичен ДИН(3) singlet, за разлика од. Тоа е во суштина на различна суперпозиција на истиот quarks како eta мезон, значителни разлики се поголемата маса, различното време на распаѓање, и пократкиот животен век.
NGC 7214
NGC 7214 — спирална галаксија во соѕвездието Јужна Риба, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7214 се споменува и како ESO 467-12, MCG -5-52-34, VV 700, IRAS 22062-2803, HCG 91A, AM 2206-280.
Откривање
Објектот е откриен на 30 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 7214 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 68152. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 347; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6961. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 15.
1257 п.н.е.
1257 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1257. година пред новата ера, 257. од вториот милениум п.н.е., 57. од 13 век п.н.е. и осма од 1250-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4251 и 4252 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3493 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2503 и 2504 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 504 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1257 година се протега во 1379 и 1380, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1439 и 1440 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 714 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1936 и 1935 исламска година пред хиџра.
Откритија
1257 av. J.-C.
Капитал од ниво 1
Основи на поимот
Капиталот од ниво 1 и капиталот од ниво 2 за првпат биле дефинирани во Базел I, а нивната дефиниција останува во голема мера иста во Базел II. Теоретската причина за поседување на капитал е дека истиот треба да обезбеди заштита од неочекуваните загуби. Ова не е исто што и очекуваните загуби коишто се покриени со покритието, резервите или добивката. Во Базел I се предвидува дека капиталот од ниво 1 треба да се состои од сопствен капитал во износ од најмалку 4%, иако супервизорите обично бараат коефициент во износ од 10%.
Коефициент на капиталот од ниво 1
Коефициентот на капиталот од ниво 1 се пресметува како однос на основниот капитал на банката и средствата пондерирани според ризикот (RWA). Средствата пондерирани според ризикот се збир од сите средства поседувани од страна на банката и пондерирани според кредитниот ризик во согласност со формула одредена од супервизорот (обично централната банка). Најголем број на централни банки се придржуваат до правилата од Базелската спогодба за одредување на пондерите на ризичност на средствата. Така, паричните средства обично имаат пондер еднаков на 0%, додека некои заеми имаат пондер којшто изнесува 100% од нивната номинална вредност. Но, според правилата од Базелската спогодба, вкупните средства пондерирани според ризикот не се ограничуваат само на кредитниот ризик и содржат составни делови од пазарниот и оперативниот ризик. Овие правила за пресметка на составните делови на вкупните средства пондерирани според ризикот претрпеле бројни измени како последица на финансиската криза од 2007-08 и воведувањето на Базел III.
Видови на коефициенти
Постојат две одредби за пресметка на коефициентот на капитал од ниво 1:
Приоритетните акции и малцинската сопственост се вклучени во коефициентот на капитал од ниво 1 сочинет од вкупниот капитал, но не и во коефициентот на капитал од ниво 1 сочинет од обични акции. Како резултат на тоа, коефициентот со обичните акции секогаш е помал или еднаков од оној со вкупниот капитал.
Пример
На пример, претпоставуваме дека банка со капитал од 100 ден. прима депозит во износ од 300 ден. и го изнајмува целиот износ од 300 ден. во облик на заем. Под претпоставка дека заемот е пондериран со стапка од 90%, средството на банката пондерирано според ризикот изнесува 270 ден. Во овој случај, коефициентот на капитал од ниво 1 на банката претставува количник од капиталот и средствата пондерирани според ризикот и истиот изнесува околу 37%.
IC 1256
IC 1256 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 13 февруари 1901 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1256 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 21 м 39,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 28' 7"".
Други поделби
Проучување на IC 1256 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
.wf
.wf — Највисок државен домен за Валис и Футуна. Со овој домен раководи AFNICи регистрирањето е отворено за сите.
Андреја Дворкин
Андреја Рита Дворкин (26 септември, 1946 - 9 април 2005 година) е американска радикална феминистка и писателка најдобро позната по нејзината критика на порнографијата, која таа тврди е поврзана со силувањето и другите форми на насилство врз жените.
Антивоен активист и анархист во 1960-тите, Дворкин напишала 10 книги за радикалната феминистичка теорија и практика. За време на доцните 1970-ти и 1980-тите години, таа доби национална слава како портпаролка на феминистичкото движење против порнографијата, како и за нејзиното пишување за порнографијата и сексуалноста.
Критика за порнографијата
Во 1981 година, Дворкин ја објави книгата Порнографија: Машкото поседување на жените, која ги анализирала (и опширно цитирала примери од) современата и историската порнографија како индустрија на жено-мразење и дехуманизација. Дворкин тврди дека порнографијата е сврзана со насилството врз жените, и во поглед на производството (преку злоупотреба на жените кои се користат во неа), и во социјалните последици на нејзината употреба преку поттикнување на мажите да ја еротизираат доминацијата, понижувањето и злоупотребата на жените.
Дворкин изјави дека во врска со сексуалноста специфично, нејзините критичари често ги мисрепрезентирале нејзините ставови, и дека под насловот "избор" и "секс-позитивност", нејзините феминистички критичари не ги имале предвид често насилните политички структури кои ги ограниченувале изборите на жените и го обликувале значењето на сексуалните акти.
Сведочењето пред комисијата на јавниот правобранител за порнографијата
На 22 јануари 1986 година, Дворкин сведочеше половина час пред комисија на јавниот правобранител за порнографијата, и одговарала на прашања од комесарите по завршувањето на нејзиното сведочење. Сведоштвото на Дворкин против порнографијата беше пофалено и печатено во конечниот извештај на Комисијата. Комисијата потоа успешно побара продавниците да ги отстранат од полиците машките списанија како Плејбој (Дворкин напиша дека списанието "и во текст и во слики ги промовира и силувањето и сексуалната злоупотреба на деца"), Пентхаус и други.
Во 1980 година, Линда Борман јавно изјави дека нејзиниот поранешен сопруг Чак Трејнор ја удираше и силуваше, и насилно ја присилувал да учествува во порнографски филмови. Борман ја направи изјавата на прес-конференција со Дворкин, феминистичката адвокатка Кетрин Мекинон, и членовите на Жените Против Порнографијата. Дворкин поднесе во докази копија од книгата на Линда Борман Ordeal, како пример за злоупотребите во порнографијата, велејќи: "Единственото нешто атипично за Линда е што таа имала храброст да направи јавна борба против она што и се случило на неа. И што и да заклучите, треба да и помогне на неа или нема да му помогне на никого". Борман лично сведочеше пред Комисијата, но членовите на Комисијата сè уште не ја виделе нејзината книга.
Intercourse
Во 1987 година, Дворкин ја објави книгата Intercourse, во која таа ја прошири својата анализа за порнографија за самиот полов однос, и тврдеше дека видот на сексуална субординација прикажана во порнографијата е централна за машките и женските искуства за хетеросексуалните односи во машко-супремасистичкото општество.
Цитирајќи и од порнографијата и од литературата, вклучувајќи ги и Крејцеровата Соната, Мадам Бовари, а Дракула - Дворкин тврди дека со претставувањето на сексот во мејнстрим културата и уметноста постојано ги потенцира хетеросексуалните односи како единствен вид на "вистински" секс, го толкува сексот со насилни или инвазивни термини, ги прикажува насилството или инвазивноста како централни улоги во неговата еротичност, и често го обединува со машкиот презир, одвратност кон, па дури и убиството на жена. Таа тврди дека овој вид на опис спроведува машко-центричен и коерсивен поглед на сексуалноста, и дека, кога културните ставови се комбинираат со материјалните услови на животот на жените во сексистичко општество, искуството на самите хетеросексуални односи станува централен дел на машкото субординирање на жените, се доживува како еден вид на "окупација", која сепак се очекува да биде пријатна за жените и да го дефинира самиот нивен статус како жени.
Таквите описи често критичарите на Дворкин ги толкуваат како тврдења дека "сите" хетеросексуални односи се силување.
Дворкин ја одби таквата интерпретација на нејзиниот аргумент, и наведува во подоцнежно интервју: "Мислам дека и сексуалните односи и сексуалното задоволство можат и ќе ја преживеат еднаквоста" и укажува на тоа дека недоразбирањето е поради многу од самата сексуална идеологија која ја критикувала: "Бидејќи парадигмата за секс е една за освојување, поседување, и уништување, мислам дека многу мажи веруваат дека им треба нефер предност, која во своите екстреми може да биде силувањето. Јас не сметам дека таа им е потребна."
Наследство
Дворкин напишала 10 книги за радикалната феминистичка теорија и бројни говори и статии, со цел да се наметне присуството на и да се критизира институционализираната и нормализирана штета врз жените. Таа стана една од највлијателните писатели и портпароли на американскиот радикален феминизам во текот на доцните 1970-тите и 1980-тите години. Таа ја карактеризира порнографијата како индустрија на оштетувачка објектификација и злоупотреба, а не само фантазија и зборува за проституцијата како систем на експлоатација. Нејзините анализи и пишувања влијаниеле и инспирирале многу од современите феминистки, како што се Кетрин Мекинон, Глорија Стејнем, Џон Столтенберг, Ники Крафт, Сузан Кол, и Ејми Елман.
Бескомпромисните позиции и силниот стил на пишување и зборување на Дворкин, опишан од страна на Роберт Кембел како "апокалиптичен", е зошто таа често е споредена со други активисти како Малком Икс (од Робин Морган, Сузи Брајт и други ). Глорија Стејнем постојано го споредуваше нејзиниот стил со оној на старозаветните пророци.
Кетрин Мекинон, долгогодишна пријателка и соработничка на Дворкин, објави колумна во New York Times, славејќи го она што таа го опиша како "блескава литературна и политичка кариера", вели дека Дворкин заслужува номинација за Нобелова награда за литература, и се пожали дека "лагите за нејзините ставови за сексуалноста (дека верувала сексот е силување) и нејзините политички сојузи (дека таа била во кревет со десничарите) беа објавени и реиздавани, без обиди за верификација, корективните писма речиси секогаш одбивани. Додека физичкиот изглед на машките писатели се смета за ирелевантен или е негуван како шармантна ексцентричност, Андреја беше навредливо критикувана и исмејувана и била претворена во порнографија. Кога таа тужеше поради клеветата, судовите ги тривилизирале порнографските лаги како фантазија и ги сметале за сатира".
Дела
Жено-мразење
Порнографија: Машкото поседување на жените
Десничарски жени
Писма од воена зона
Нашата крв: пророштва и дискурси за половата политика
Интеркорс
Сакам примирје од 24 часа за време на кое нема силување
Живот и смрт: писанија за континуираната војна врз жените
Космос-850
Космос-850 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 26 август 1976 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 400 килограми. Космос-850 бил сателит наменет за воено и научно истражување.
Црква „Вознесение Христово“ - Трстеник
Вознесение Христово — разрушена главна селска црква во селото Трстеник.
Ден на арапскиот јазик
Ден на арапскиот јазик се одбележува еднаш годишно на 18 декември. Прославата на денот била заснована од страна на УНЕСКО во 2010 година, со цел „да се прослават повеќејазичноста и културната разновидност, како и да се промовира еднаква употреба на сите шест службени јазици во организацијата". Денот 18 декември бил избран како датум за арапскиот јазик , бидејќи е „датумот во 1973 година, кога Генералното собрание го одобрило арапскиот јазик како службен јазик на ОН“.
Црква „Вознесение Христово“ - Трстеник
Архитектура
Градбата на црквата има правоаголна основа со полукружна апсида на источната страна. Главниот влез се наоѓа на западната страна и над него има празна ниша, а црквата има спореден влез на јужната страна. Се забележува дека објектот бил граден од камен и малтер, а бил покриен со кров од ќерамиди. Храмот денес е без кров, но ѕидините се сочувани. Во дворот на црквата се сместени селските гробишта.
Галерија
Урнатините од црквата
Онега (езеро)
Онега (Оне́жское озеро, Онего, Ääninen, Äänisjärvi) е езеро во европскиот дел на Русија. Површината на езерото изнесува 9.894 км2, неговата зафатнина изнесува 280 км3, просечната длабочина е 30 метри, а максималната длабочина е 120 м. На езерото има 1.369 острови и нивната вкупна површина изнесув 250 км2. Езерото Онега е второ по големина езеро во Европа (веднаш по езерото Ладога) и е седумнаесетто на светот.
Езерото е поврзано со Белото Море преку Беломорско-балтичкиот канал.
На островот Кижи, кое се наоѓа во северниот дел на езерото, се наоѓаат неколку дрвени цркви кои се дел од Светското наследство на УНЕСКО.
На езерото, доста е застаоено едрењето. Освен тоа езерото има големо економско значење заради развиениот риболов и транспорт.
Водата од езерото Онега се користи за погон на големата хидроелектрана Свистроја.
Реки
Од езерото истекува реката Свир која го поврзува со езерото Ладога, а преку него со езерото Нева, Ленинград и Финскиот Залив.
Градови
Петрозаводск е главен град на Републиката Карелија, која се наоѓа на западниот брег на езерото Онега. Карелија го покружува езерото од запад, север и исток, а од јужниот дел езерото припаѓа на Ленинградската област и Волоградската област.
Освен него на езерото се наоѓаат и градовите:
Елија Анастасија
Ино или Елија Анастасија (починала 593 година) била византиска царица, сопруга на царот Тибериј II Константин. Според хронистот Јован Ефески, Ино потекнувала од Дафнидиум и првично била мажена за Јован, офицер од византиската војска. Двајцата имале ќерка, која била свршена за Тибериј. Сопругот и ќерката на Ино сепак починале пред склучувањето на бракот. Потоа самата Ино се омажила за Тибериј. Јован Ефески наведува дека Ино на Тибериј му родила три деца. Познати се имињата на две нивни ќерки-Константина, која била мажена за цар Маврикиј и Чарито. За третото дете се смета дека починало.
Цезарица
Во времето на царот Јустин II, Тибериј бил назначен како комес и во 573 година извршил воена мисија против Сасинидската империја. Постепено власта во Византија се фокусирала во рацете на царицата Софија, сопруга на болниот цар Јустин. Како регент, меѓутоа таа немала целосна поддршка и затоа го назначил популарниот Тибериј за втор регент.
Теофан Исповедник наведува дека Тибериј е прогласен за Цезар лично од цар Јустин II на 7 декември 574 година. Како цезар Тибериј официјално бил прогласен и за наследник на царот. Така Ино била удостоена со титулата цезарица, резервирана за втората по ранг жена во империјата.
Јован Ефески и Теофан Исповедник се категорични дека во тоа време царицата Софија планирала по смртта на Јустин II да се омажи за Тибериј, со кого да ја управува заеднички империјата. Бракот на Тибериј и Ино сепак бил сериозна пречка за плановите на царицата и била причина сопругата и ќерките на Тибериј да западнат во немилост пред неа. Таа не дозволила на Ино и нејзините ќерки да се населат во Големата палата во Цариград. Наместо тоа, тие биле сместени во една од поранешните резиденции на царот Јустинијан I. Според Јован Ефески, Тибериј секоја вечер ноќевал кај семејството.
Подоцна Ино и нејзините ќерки го напуштиле Цариград и се населиле во Дафнидиум, претходна нивна резиденција. Малку подоцна Ино се разболела и Тибериј го напуштил главниот град, за да биде крај неа.
Царица
Во септември 578 Јустин II го прогласил Тибериј за свој соцар. Јустин II починал на 5 октомври 578 и Тибериј II станал единствен владетел на империјата. Јован Ефески известува дека по смртта на Јустин II, Софија го испратила патријарх Евтихиј Цариградски кај Тибериј II, за да го убеди да се разведе со Ино. Поранешната царицата му понудила на Тибериј II да се ожени со неа или за нејзината ќерка. Царот сепак категорично го отфрлил нејзиниот предлог. Стравувајќи за животот на сопругата и своите ќерките, Тибериј II наредил тие да бидат донесени тајно во Цариград. Во една доцна вечер Ино и ќерките биле донесени преку моркси пат. Жените пристигнале неповредени, а Тибериј II наредил тие да бидат пречекани официјално од патријархот и од членовите на сенатот. Подоцна на специјална церемонија Ино била прогласена за царица и ја добила титулата августа.
Околу 580 година Ино успешно се излекувала во Акве Калиде и во знак на благодарност ја подарила царската мантија на локалната црква. Во 584 година Аварите предводени од хан Бајан подложиле на опустошување Тракија и крајбрежјето и останале во лековитите Анхијалски бањи. Според византискиот историчар Теофилакт Симоката во една од црквите на градот Аварите ја пронашле пурпурната мантија на царицата Анастасија, а ханот Бајан ја облекол и се прогласил за цар на Византија.
Според Јован Ефески името Ино не доликувало на една христијанска царицата, бидејќи имало пагански потекло. Според старогрчката митологија Ино е ќерка на Кадмиум и Хармонија, идентификувана со божицата Левкотеја. Така новата царицата го добила името Анастасија, предложено од приврзаниците на сината партија. Конкурентската зелена партија го предложила името Елена.
Тибериј II починал на 14 август 582 година и бил наследен од Маврикиј, вереник на ќерка му Константина. Бракот меѓу Константина и Маврикиј бил склучен во есента 582 година. Церемонијата подетално е опишана од Теофилакт Симоката. Константина ја добила титулата августа, а Анастасија и Софија продолжиле да се титулираат со истата титула. . Јован Ефески споменува дека трите августки резидирале во Големата палата во Цариград.
Анастасија починала во 593 година и била погребана во црквата "Св. Апостоли" до нејзиниот сопруг.
Леонтија
Леонтија (латински: Leontia) била византиска царица, сопруга на царот Фока во периодот од 602 до 610 година.
Леонтија била омажена за Фока пред тој да ја узурпира власта во империјата во 602 година. По стапувањето на Фока на престолот, Леонтија ја добила титулата августа на 27 ноември 602 година настанот бил прославен со поворка на царската двојка низ Константинпол. Настанот бил одбележан со улични конфликти меѓу приврзаниците на Зелените и Сините партии. Сините го оспориле легитимитетот на новиот цар и неговата сопруга, потсетувајќи дека царот Маврикиј е сѐ уште жив. Реакцијата на новиот цар била преку погубувањето на Маврикиј и неговите синови, одржана пред крајот на денот.
Леонтија и Фока имале една ќерка по име Доментција, мажена за командант на империјалната гарда Приск. Во октомври 610 година Фока бил соборен и погубен од Ираклиј I. Погубени биле и браќата на поранешниот цар. Нема прецизни информации дали Леонтија исто така била погубена.
Ана Мисуна
Ана Болеславовна Мисуна (12 ноември 1868 – 1922) родена во Русија, била полски геолог, минералог и палеонтолог.
Ран живот
Мисуна е родена во областа Витебск (во минатото областа била дел од Руската империја, сега e област во Белорусија). Нејзините родители потекнуваат од Полска. Се школувала во Рига, каде научила да зборува германски. Од 1893 до 1896 година во Москва добила стипендија за високо образование. Таа продолжила да студира минералогија кај Владимир Вернадски и кристалографија кајј Евграф Федоров.
Кариера
Во 1898 година објавена е нејзината прва студија за геологија, заедно со Л.В. Јаковлева. Студијата за кристалните форми на амониум сулфат, била објавена во списанието на Московското натуралистичко друштво. Таа често работела со В.Д. Соколов на проучување на квартерните депозити. Напишала научни студии за конечни морени во Полска, Литванија и Русија, за глацијалните одлики во Белорусија и Латвија и коралите од периодот Јура на Крим. Објавувала статии и монографии и на руски и на германски јазик.
Од 1907 до 1922 година, Мисуна беше професорка по хемија во Москва, како и асистент на В.Д. Соколов. Предавала и петрографија, палеонтологија, историска геологија и историска географија.
Мисуна почина во 1922 година, на 53 години.
Министер за локална самоуправа на Македонија
Министер за локална самоуправа — прв човек во министерството за локална самоуправа на Република Македонија, институција која била основана во 1998 година. Моментален министер за локална самоуправа е Сухејл Фазлиу.
1179 п.н.е.
1179 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1179. година пред новата ера, 179. од вториот милениум п.н.е., 79. од 12 век п.н.е. и последна од 1170-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4329 и 4330 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3571 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2581 и 2582 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 426 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1179 година се протега во 1457 и 1458, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1517 и 1518 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 636 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1855 и 1854 исламска година пред хиџра.
Откритија
1179 av. J.-C.
Корејска војна
Корејската војна (1950-1953) бил вооружен конфликт помеѓу Република Кореја (Јужна Кореја) поддржана од ООН и Демократска Народна Република Кореја (Северна Кореја) поддржана од НР Кина и СССР. Во 1945 година, Корејскиот Полуостров бил одземен од Јапонците, под чија власт бил од 1910. Потоа северната половина ја контролирал СССР, а јужната САД. Тоа требало да биде привремено, но во 1950 година комунистичките сили од Северна Кореја ја нападнале Јужна Кореја со што почнала жестока војна што траела три години и во која загинале четири милиони луѓе. ОН им помагале на САД во Јужна Кореја, а Кина ѝ помагала на Северна Кореја.
Црква „Св. Никола“ - Марчишта
Свети Никола (Αγίου Νικολάου) — црква во некогашното село Марчишта, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е многу стара и денес е во урнатини. Од неа во Византискиот музеј во Костур се чуваат две царски двери, 19 икони, 9 делови од резбаниот и насликан иконостас и уште 8 вредни црковни предмети. Од исклучителна вредност е иконата на Христос Седржител, која датира од почетокот на XIII век. Во храмот се зачувани остатоци од фрески.
The New Workout Plan
„The New Workout Plan“ е последниот сингл од првиот студио албум на Кање Вест, The College Dropout. Издаден при крајот на 2004 година, синглот се искачи на своето највисоко педесет и прво место на Американската табела на Хот Р&Б/Хип-Хоп Песни. Џон Леџенд, Ана Никол Смит, GLC и Фонцворт Бентли направија неколку камео појави во музичкиот спот за песната.
Дихово
Дихово (Диово) — село во Општина Битола, под пазувите на Баба Планина, во околината на градот Битола.
Историја
Во 1883 г. во Дихово се развило машинското производство на текстил и шајак за потребите на отоманската војска. Со намера да се задоволи зголемената побарувачка, трговци и индустријалци, на чело со битолскиот Влав Бого Анести вложиле капитал и од Самоков довеле плетечки машини, со кои се произведувало до 50 тони гајтан годишно, од кои дел се извезувале во Србија. Според Јован Хаџивасилевиќ, кој го посетил селото во 1897 г., во Дихово имало четири фабрики — три на вода и една на парен погон. Парната фабрика била во сретселото. Во фабриките се произведувало шајак, ќилими и гајтан, и имале 250-300 вработени, вклучувајќи жени и деца. Повеќето биле Власи, кои биле од други места. Самите диховчани се занимавале со земјоделство и печалбарство.
Во ХІХ и на почетокот на XX век Дихово било село во Битолската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“), во 1900 г. Диово или Дихово имало 460 жители, од кои 200 Македонци христијани и 260 Арнаути муслимани.
Во овој период селото било под врховенството на Цариградската патријаршија. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Дихово имало 560 Македонци под врховенството на патријаршијата и во селото работело грчко училиште. .
Според кажувањата на жителите, селото имало две маала — Горно, каде населението било под патријаршијата и ја посетувало црквата „Св. Димитриј“ и Долно, чие население било под егзархијата, и ја посетувало црквата „Св. Недела“.
Стопанство
Денес во Дихово работи хотел и две кафеани — „Кооперација“ и „Кај оревот“, како и отворен базен и ресторан во текот на летниот период. Има сместувачки капацитети за селски туризам, меѓу кои е и „Вила Дихово“.
Дихово уште е познато и по големата живинарска фарма „Црвени петли“ која се наоѓа на влезот од селото.
Население
Дихово е село на падините на Баба Планина, близу до Битола, коешто има 686 жители во 1961 година, додека во 1994 година се намалило населението на 356 жители.
Според пописот од 2002 година, селото Дихово брои 310 жители, од кои:
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 213 жители, од кои 192 Македонци, 1 Влав, 2 Срби, 1 останат и 17 лица без податоци.
Родови
Дихово е македонско православно село, сите родови потекнуваат од предци кои се доселени
Родови во Дихово се:
Општествени установи
Во селото работи основното училиште „Д-р Трифун Пановски“ во кое работат подрачни паралелки до 5 одделение од истоименото училиште од градот Битола.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 264 гласачи.
Од 1965 година до денес, селото влегува во рамките на големата општина Битола.
Во периодот 1957-1965, селото било седиште на тогашната општина Дихово, во која покрај селото Дихово се наоѓале селата Братин Дол, Брусник, Гопеш, Доленци, Ѓавато, Кажани, Лера, Магарево, Маловиште, Метимир, Нижеполе, Рамна, Ротино, Свиниште, Снегово, Српци, Трново и Цапари.
Во периодот 1955-1957, селото било седиште на тогашната општина Дихово, во која покрај селото Дихово се наоѓале селата Братин Дол, Брусник, Гопеш, Ѓавато, Дихово, Доленци, Кажани, Лера, Магарево, Маловиште, Метимир, Нижеполе, Рамна, Ротино, Свиниште, Снегово, Српци, Трново и Цапари.
404
404 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 404 година од новата ера, 404. од првиот милениум, 4. од V век и петта од 400-тите.
Дихово
Избирачко место
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната општина Дихово, во која покрај селото Дихово се наоѓале селата Братин Дол, Брусник, Лавци, Магарево, Нижеполе, Снегово и Трново.
404
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Дихово
Избирачко место
Во периодот 1950-1952, селото било седиште на тогашната општина Дихово, во која покрај селото Дихово се наоѓале селата Братин Дол, Магарево, Нижеполе и Трново.
404
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5912 и 5913 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5154 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4164 и 4165 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1157.
Дихово
Културни и природни знаменитости
Голем број на традиционални куќи, постари од 150 години. Низ селото поминува реката Драгор. Во близина на селото по течението на реката се преубавите сопови (вирови). Дихово е познато како главно прибежиште на битолчани за време на пеколните летни денови. Свежиот пелистерски воздух, убавите ливади како и базенот кој постои во селото, го прават Дихово главно место за одмор, уживање и разладување на битолчани.
Иселеништво
Дихово, како и останатите места во околината, е познато по масовните иселувања во текот на минатиот век во Западна Европа, Австралија, САД и Канада.
Голем дел од иселениците денеска се имаат вратено во Дихово и своите заштеди ги вложуваат во месното стопанство.
Во селото во минатото живеело и албанско население. Но тие до 1951 година се иселиле во Битола и од таму во Турција (54 семејства). Албанските родови се викале Алимовци, Рустемовци, Мединовци, Јаовци, Брамчевци, Али Оџовци и др.
.ye
.ye — највисок државен домен за Јемен.
Второстепени домени
Постојат осум второстепени домени:
Поход на Персија
Првиот поход на Александар Македонски бил походот на Персија во 334 година. Тоа било време на заслабена персиска власт во големата држава и имало обиди за нејзино отфрлање од страна на покорените народи. Тоа му одело во прилог на походот на Александар, кој тргнал со импресивна воена сила од околу 30,000 пешадијци, 5,000 коњаници и 160 бродови. Тоа сепак била помалубројна војска од персиската, но многу добро обучена и организирана, со способен команден кадар.
Истата година, персиската војска претрпела тежок пораз на реката Граник. Наредната 333 година пред н.е., тој повторно се судрил со персискиот цар Дариј III кај градот Ис во Мала Азија. Самиот Дариј успеал да се спаси со бегство, но било заробено целото негово семејство со огромното богатство.
1258 п.н.е.
1258 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1258. година пред новата ера, 258. од вториот милениум п.н.е., 58. од 13 век п.н.е. и деветта од 1250-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4250 и 4251 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3492 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2502 и 2503 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 505 пред основањето на Рим.
Росхулт
Росхулт (швед. Råshult) е село близу Елмхулт во округот Крунуберг (покраина Смоланд), Шведска.
Во селото е роден прочуениот ботаничар Карл Линеј (1707-1778), каде татко му, Нилс Лине, бил капелин во локалната црква. Лине е роден во куќата што стоела на местото на постоечката куќа, која е изградена некаде помеѓу 1751 и 1781 г. Во 1933 објектот е вратен во неговиот изворен облик, по иницијатива на Линеевото историско друштво. Имотот е сместен во културен резерват што зафаќа 42 хектари.
15 век
15 век — век кој траел од 1 јануари 1401 до 31 декември 1500 година, според грегоријанскиот календар. Во Европа, 15 век се смета за мост помеѓу доцниот среден век, раната ренесанса и почетокот на модерниот период. Многу технолошки, општествени и културни случувања од 15 век во ретроспектива може да се сметаат за најава за „европското чудо“ на следните векови. Во религиозната историја, римското папството со децении било поделен на два дела во Европа (т.н. Западен раскол), сè до Советот на Констанца. Поделбата на Католичката црква и немирите поврзани со движењето на Хуситите ќе станат фактори во подемот на протестантската реформација во следниот век.
Цариград, во денешна Турција, тогаш главниот град на христијанската Византија, паднал под османлиска власт, означувајќи го крајот на исклучително влијателната Византија и, за некои историчари, крајот на средниот век. Настанот ги принудило на западните Европејци да најдат нов трговски пат, додавајќи дополнителен импулс на она што е познато како Големите географски откритија, кои довеле до глобално мапирање на светот. Истражувањата на Португалците и на Шпанците довеле до европско поврзување со Америка (Новиот Свет) и развој на Португалското Царство и Шпанското Царство.
Кој го намести Жан Мусташ?
„Кој го намести Жан Мусташ?“ (италијански: Chi ha incastrato Jean Moustache?) - роман за деца, дело на италијанските писатели Алесандро Гати и Давиде Моросиното и на илустраторот Стефано Туркони. Книгата е прв дел од серијалот „Мачки детективи“. Првобитно, книгата била објавена во 2014 година од издавачката куќа „Edizioni Piemme“ S.p.A.
15 век
Падот на Цариград довел до миграција на грчки научници во Италија, додека Јоханес Гутенберг ја започнал ерата на печатењето. Овие два настани одиграле клучна улога во развојот на ренесансата.
Кој го намести Жан Мусташ?
Изданија на македонски јазик
Книгата е издадена на македонски јазик во 2015 година од Арс ламина - публикации, како дел од едицијата „Бестселери за деца“. Преводот од италијански јазик го извршила Анета Симовска. Лектурата е дело на Јасмина Ѓоргиева, а техничкото уредување е направено во Арс Ламина - публикации. Книгата е отпечатена во печатницата „Бранко Гапо - графичко производство“ од Скопје, во тираж од 1.000 примероци. Таа има 132 страници, со формат од 12 x 20 сантиметри. Книгата е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака: ISBN 978-608-229-939-6 (едицијата) и ISBN 978-608-229-930-3.
15 век
Шпанската реконквиста довел до конечното распаѓање на Гранадскиот емират до крајот на векот, завршувајќи со седум века муслиманско управување на регионот и враќајќи ја денешна Шпанија назад кон христијанските владетели.
Кој го намести Жан Мусташ?
Содржина
Книгата има десет глави: