cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Катедрала во Монца
Корпусот на Алабардиери
Униформата на алабардиерите се состои од долга јакна, елек и панталони со висина до колена. Ткаенината е во сина боја со украси со златен конец. Потоа има бела кошула, бели ракавици, сини чорапи со позлатен вез, и црни чевли со сребрена тока. На јаката на кошулата е поставена црна кадифена лента. Оригиналната капа била во вид на трирог, подоцна во 1807 година со одлука на Наполен Бонапарта заменета со дворог. Покрај единицата составена од обични Хелебарди, постои и таканаречен армигер (главен). Тој својот меч го носел на појасот изработен од брокатс со метална тока на која имало мала репродукција со формата на железната круна.
Ѕвоната на камбанаријата
Камбанаријата има концертен дел со вкупно 8 ѕвона поставени во дијатонска скала наречена мајор од Ла2 позиционираност. Ѕвоната се конструирани во 1741 година од страна на Бартоломео Боци со потекло од градот Милано. Истиот овој мајстор за изработка на ѕвона подоцна ги изработил и ѕвоната на базиликата Сан Амброџо. Оваа камбанарија ја има одликата да ги има камбаните што бијат во такт со „нишање“. Останатите катедрали во Миланската епархија го користеле другиот систем, односно таканаречениот „Амброзискиот“ систем (со удар во ѕвоното).
Свети Гаврил Лесновски
Свети Гаврил Лесновски се родил во местото Осечко Поле кај Крива Паланка. Неговите родители биле имотни луѓе и биле блиски до царските советници. Тие долго време немале деца, но по нивните молитви милостивиот Бог ги дарувал со машко чедо. Детето добило соодветно образование и брзо напредувало во православната вера ин е се одделувало од Светото Писмо. Кога дошло време да се жени, родителите му нашле девојка од царски род, но таа набргу починала. Тогаш Гаврил ги замолил да се оддалечи од домот и да се замонаши. Тој добил благослов и заминал. По патот се сретнал со некој ѓакон по име Тома и со него го продолжил патот. Преку ноќ на сон му се јавил Ангел Господен кој му рекол да оди во своето родно место и да изгради храм на Рождеството Богородично на местото кое ќе му го покаже. Откако се разбудил тој се вратил назад и им раскажал на своите родители за сонот, а тие му дале пари и тој го изградил храмот.
Преподобниот заминал за Лесновскиот манастир и по големи искушенија, игуменот го замонашил и со негов благослов тој заминал на подвиг во некој скит во долината кон Злетово. Постојаните посети од луѓето го натерале светителот повторно да отиде оттаму и се преселил во местото Луково во една мала шума. Таму тој не бил вознемируван, но еднаш се случило да помине некој козар со своите кози. Кога го видел козарот како се моли, го замолил свети Гаврила да му ги излечи козите кои биле болни. Светителот му рекол на козарот да не се грижи и кога видел во една дупка во камен дека има собрано дождовница, се помолил, ја прекрстил водата и му дал на козарот да ги попрска козите. Тогаш тие навистина оздравеле. По ова, свети Гаврил заминал уште подлабоко во дивината и кога дошол до некое место Облов врв таму се населил и поживеал уште триесет години. На тоа место тој го завршил својот свет живот и се претставил на Господа.
Никој не знаел каде се неговите мошти сѐ додека на сон не му се јавил на еден руски монах Јосиф кој се подвизувал во Софија. Тој му се јавил на сон и му кажал да оди на Облов врв и да ги земе неговите мошти. Монахот мислел дека е прелест сѐ додека по третпат не му се јавил и тогаш монахот отишол кај Митрополитот и му го раскажал сонот. Митрополитот се распрашал за местото Облов врв, но никој во епархијата не знаел за такво место. Потоа Митрополитот испратил посланија до блиските епархии, прашувајќи ги епископите дали имаат таков рид во своите епархии. Набрзо пристигнал потврден одговор од Злетово. Митрополитот, со Јосиф и неколку свештеници заминал во Злетово и ги побарал моштите на Облов врв. Тие не можеле да ги најдат додека повторно не се јавил Преподобниот и им го покажал местото. Утредента моштите биле пронајдени и погребани во Лесновскиот манастир.
Забележани се многу исцелувања на овој гроб исто како и победата на некој кнез Михаил против Мавраган, повторно по застапништво на свети Гаврил. Деспотот Јован Оливер изградил нова велелепна црква на тоа место која и сега постои. Кога царот Мурат освојувал, од страв да не бидат уништени, трновскиот патријарх ги зел моштите кај себе во Трново каде и останале, во храмот на Св. Апостоли.
Бигл (брод)
ХМС Бигл ( Бродот на Неговото Височество „Бигл“) бил борбен брод со десет топови, втор брод на Кралската морнарица на Велика Британија кој го носел тоа име. Бродот е именуван по расата на кучиња Бигл (beagle). За време на прославата на крунисувањето на Џорџ IV, Бигл бил првиот брод кој што поминал под новиот Лондонски мост. Од 27 декември 1831 година до 2 октомври 1836 година, Чарлс Дарвин на овој брод ја извршил својата истражувачка експедиција.
Во историјата на британската кралска морнарица, осум бродови го носеле името „Бигл“, но само овој брод се здобил со светска слава.
Историја
На 11 мај 1820 година од Докот Вулвич на Темза бродот Бигл бил за прв пат спуштен во вода. Овој брод бил изграден за 7803 фунти. Во јули истата година, Бигл учествувал на поморската парада на прославата во чест на крунисувањето на Џорџ IV и бил првиот воен брод кој пловел по Темза подалеку од Лондонскиот мост. Во 1825 година, Бигл беше претворен во брод за истражувачки цели и учествувал во четири хидрографски експедиции. Учествувал во хидрографската експедиција (1826-1831) надгледувана од Филип Паркер Кинг, која била ангажирана за премер на јужниот брег од Јужна Америка која прво била под команда на капетан Стоукс, а потоа поручникот Роберт Фицрој.
На втората експедиција (27 декември 1831 година - 2 октомври 1836 година), под команда на капетанот од трет ранг Роберт Фицрој, присуствувал и младиот природонаучник Чарлс Дарвин, чии што трудови го направија „Бигл“ еден од најпознатите бродови во историјата. За време на оваа експедиција, Бигл ја обиколил Јужна Америка, по што, откако ги посетил Нов Зеланд и Австралија, се врати во Англија, правејќи патување околу светот.
По враќањето од патување околу светот, Бигл тргнал на следната хидрографска експедиција (1837 - 1843). Во периодот од 1837 до 1841 година, под команда на Џон Викем, бродот бил на картографско истражување на северниот брег на Австралија. Од 1841 до 1843 година, било извршено истражување на брегот на Нов Зеланд. Со бродот командувал Џон Стоукс, кој го заменил Викем, кој се повлекол од флотата поради здравствени причини. И двајцата офицери претходно служеле под команда на Роберт Фицрој и учествувале во патувањето на Бигл околу светот.
По 1845 година, бродот бил претворена во царински патролен брод и извршувал крајбрежна должност во Саутенд, на устието на реката Темза.
Во 1870 година бил продаден за да биде расклопен.
Морарци
Морарци или Моравци, Моравца, Морафча (Αντιγόνεια, Антигонија, до 1927 Μοράφτσα, Морафца) — село во Општина Кукуш во Кукушкиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 11 километри северно од градот Кукуш, на неколку километри од грчко-македонската граница, во близина на североисточниот брег на Дојранското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 342 метри.
Морарци опфаќа површина од 28 квадратни километри.
Историја
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Морарци се состоело од 140 семејства и 640 жители Македонци
Во учебната 1881-1882 и 1882-1883 година, во селото бил испратен егзархиски учител. Во 1901 година, учителот Никола Дупков од Кукуш бил заточен по Солунската афера во Бодрум кале.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Морарци имало 1200 жители Македонци.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 1600 Македонци и работело егзархиско училиште. Во селото во тоа време како учител работел Димитар Поп Стаматов.
Во Морарци било развиено и унијатското движење, а како свештеници биле Иван Стојанов (1875 - 1910), Алекси Анагношев (1906 - 1919), Мико Наков (1904 - 1919), Атанас Иванов (1918 - 1921), Христо Иванов (1912 - 1916).
Во текот на Втората балканска војна, селото било опожарено од страна на грчките војски, додека самото македонско население било принудено да побегне од своите домови. Голем дел од македонското население заминало од селото кон Струмица и околните села. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 326 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 385 жители.
Демографија
Во 1928 година селото било чисто бегалско со 366 жители бегалци. , додека во 1940 година селото броело 507 жители. Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем дел од населението било принудено да ги напушти своите домови. Поради тоа селото во пописот од 1951 година броело 340 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 363 жители, во 1971 година имало 238 жители, во 1981 година имало 120 жители, додека во 1991 година имало 122 жители. Денеска, населението на селото е 122 жители според пописот од 2001 година.
Ернесто Карденал
Ернесто Карденал Мартинез (шпански: Ernesto Cardenal Martínez, роден: 20 јануари 1925, Гранада - 1 март 2020, Манагва) — никарагвански поет, свештеник и политичар. Член е на никарагванскиот Сандинистички фронт за национално ослободување и министер за култура на Никарагва од 1979 до 1987 г. Во 2005 г. бил номиниран за Нобеловата награда за мир.
Автор е на десетина поетски книги. Избор од неговата поезија на македонски јазик препеал Матеја Матевски.
Значење и влијание
Својата песна „Недостижност“, македонскиот поет Анте Поповски му ја посветил на Карденал.
Енгден
Соседни општини
Општината Енгден се граничи со градот Нордхорн (на запад и на север), општината Витмаршен (во крајниот североисток), општината Емсбирен (на исток), градот Шитторф (во крајниот југоисток), општината Квендорф (на југ) и општината Истерберг (на југозапад).
Општински единици
Општината е поделена на местата Енгден и Дрифорден.
Реџиналд де Бреј
Реџиналд де Бреј (, -, ) — македонист, славист, научен работник, полиглот и преведувач, член на МАНУ надвор од работниот состав.
Животопис
Роден е во 1912 година во. Починал 1993 г. во Канбера, Австралија. Бил професор по руски јазик на Лондонскиот универзитет, на факултетот за славистички и источни студии. Основач на катедрата за руски јазик на Монашкиот универзитет и професор по руски јазик на Австралискиот национален универзитет каде што се пензионирал во 1977 година. Член на повеќе меѓународни лингвистички асоцијации и друштва, а низа години ги претставуваше австралиските и новозеландските слависти во Меѓународниот комитет на славистите. Член на надворешниот состав на МАНУ. Тој е еден од првите слависти кои по Втората светска војна доаѓа во Македонија и оттогаш македонскиот јазик станува негова преокупација. Негово капитално дело е „Водич низ словенските јазици“ во кое рамноправно со другите словенски јазици е претставен и македонскиот јазик. Професорот Реџиналд де Бреј ја задолжил македонската култура и со своите преводи на поезијата на Радован Павловски на англиски јазик. Дел од тие преводи објави во Австралија во книгите Слободна песна од Железна Река (Канбера 1983) и Пат за в планина (Канбера 1985). Реџиналд де Бреј е почесен член на Друштвото на писателите на Македонија.
Сила
Силата ја создаваме со туркање или со потегнување. Силата дејствува врз определено тело на следните начини:
Силата на привлекување меѓу телата се нарекува гравитација. Таа е една од најпознатите сили. Таа всушност не држи на земјата и ни дава тежина. Се што има маса - произведува гравитација, а таа сила зависи од масата на телата и нивната меѓусебна оддалеченост. Колку едно тело е поразделечено од друго тело, толку привлечноста помеѓу нив ќе биде помала. Месечината на пример, привлекува со послаб интензитет од земјата затоа што има помала маса. За големата Земјина маса, тежината на телата на неа се шест пати поголеми отколку што се на Месечината.
Ако на едно тело делуваат повеќе сили, нивното дејство ќе биде како на него да делува една сила, но во средна насока. Таа сила се нарекува резултанта. Пример, кога две екипи влечат јаже, резултантата е скоро еднаква на нула затоа што приближно еднакви сили делуваат во спротивни насоки.
Едно придвижено тело ќе продолжи да се движи во правец сè додека некоја сила не го скршне. За ѓулето да се врти во круг потребно е на него да се делува со сила која се нарекува центрипетална сила, која постојано го влече во средиштето на кругот. Штом атлетичарот ќе го испушти, ѓулето продолжува да се движи по права линија.
Притисокот е мерка за концентрација на силата. Силата применета на малечка површина создава многу поголем притисок од таа иста сила применета на голема површина. Доколку лопатката и кантата за полевање ги претиснеме со иста сила, лопатката во песокот ќе пропадне длабоко. Причината за тоа е во последниот случај силата се распоредува на помала површина, бидејќи лопатката има тенко сечило.
Единица за мерење на силата е Њутн. Еден њутн( 1N ) за една секунда забрзува тело од еден килограм за метар во секунда. Името на оваа мерна единица е ставено според англискиот математичар Исак Њутн, кој во 1687 година ги поставил трите закони кои го одредуваат движењето на телото под дејство на сила:
- телото не ја менува својата положба доколку на него не делува или влијае некоја друга сила;
Каде:
- '''сите сили се појавуваат во парови. Силите се еднакви по големина но со спротивна насока;'''
Овие закони се наречени Њутнови закони за движењето на телата.
863
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6371 и 6372 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5613 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4623 и 4624 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1616.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 863 година се протега во 3499 и 3500, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3559 и 3560 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1406. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 248 и 249 исламска година.
Мешакл’к Дере (Дорфулија)
Мешакл’к Дере — некропола од доцноантичко време. На северниот крај на селото Дорфулија, кај селските гробишта се откриени конструкции на гробови од камени плочи, тип циста, поставени во правец исток-запад.
Вељко Богичевиќ
Вељко Богиќевиќ (27 април 1999) е српски фудбалер, кој играл за Борац Чачак.
Претседател на Сирија
Претседател на Сирија (رئيس سوريا) — шеф на државата Сириска Арапска Република и нејзината извршна власт. Има многу широки овластувања кои може да ги делегира (по сопствено наоѓање) на потпретседателите. Има право да ги назначи и разреши премиерот, другите членови на Министерскиот совет (кабинетот) и воените старешини.
Овластувања
Претседателот ја има врховната извршна власт во државата, што се однесува на најразлични управни функции како надворешните односи, има право да го распушти Народниот совет (парламентот), во кој случај се избира нов состав во законски рок од 90 дена од распуштањето.
Список на претседатели
{| class="wikitable plainrowheaders"
Држава Сирија во состав на Францускиот мандат (1922–1930)
! scope="col" | Бр. ! scope="col" | Портрет ! scope="col" | Име (роден-починал) ! scope="col" | Стапил ! scope="col" | Отстапил ! colspan="2" scope="col" | Партија ! width=25% | Белешки ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Субхи Баракат (1883–1939) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Франсоа Пјер-Алип (1853–1932) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Ахмад Нами (1840–1928) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Таџ ел-Дин ел-Хасани (1885–1943)
Сириска Република во состав на Францускиот мандат (1930–1946)
! scope="col" | Бр. ! scope="col" | Портрет ! scope="col" | Име (роден-починал) ! scope="col" | Стапил ! scope="col" | Отстапил ! colspan="2" scope="col" | Партија ! width=25% | Белешки ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Таџ ел-Дин ел-Хасани (1885–1943) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Леон Соломјак (1873–1960) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Мухамед Али ел-Абид (1867–1939) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Хашим ел-Атаси (1875–1960) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Бахиџ ел-Хатиб (1895–1981) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Халид ел-Азм (1903–1965) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Таџ ел-Дин ел-Хасани (1885–1943) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Џамил ел-Улши (1883–1951) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Ата ел-Ајуби (1877–1951) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Шукри ел-Куватли (1891–1967)
Сириска Република (1946–1958)
! scope="col" | Бр. ! scope="col" | Портрет ! scope="col" | Име (роден-починал) ! scope="col" | Стапил ! scope="col" | Отстапил ! colspan="2" scope="col" | Партија ! width=25% | Белешки ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Шукри ел-Куватли (1891–1967) Национална партија ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Хусни ел-Заим (1897–1949) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Сами ел-Хинави (1898–1950) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Хашим ел-Атаси (1875–1960) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Адиб Шишакли (1909–1964) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Фаузи Селу (1905–1972) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Адиб Шишакли (1909–1964) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Маамун ел-Кузбари (1914–1998) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Хашим ел-Атаси (1875–1960) ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Шукри ел-Куватли (1891–1967)
Обединета Арапска Република (1958–1961)
! scope="col" | Бр. ! scope="col" | Портрет ! scope="col" | Име (роден-починал) ! scope="col" | Стапил ! scope="col" | Отстапил ! colspan="2" scope="col" | Партија ! width=25% | Белешки ! align="center" scope="row" style="font-weight:normal;" | Гамал Абдел Насер (1918–1970) ! style="background:Red; color:white;" |
Грб на Западна Сахара
Грбот на Западна Сахара е направен од страната на движењето за независносн на Западна Сахара. Се состои од две пушки во централниот дел на кои се веат две знамиња на Западна Сахара. Над нив се наоѓаат црвена полумесечина и ѕвезда, симбол на Исламот. Околу грбот се наоѓаат две маслинови гранчиња, а подолу се наоѓа трака со натпис на арапски јазик: "حرية ديمقراطية وحدة" (Слобода, Демократија, Еднаквост).
Црква „Св. Петар и Павле“ - Битола
'''Св. Петар и Павле (или Собор на Светите Апостоли''') — црква во Битола. Му припаѓа на Битолското архијерејско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата се наоѓа на јужниот крај на градот, како храм на Буковските гробишта. Претставува трикорабен храм со подиздигнат среден кораб, влез од југ и правоаголна апсида наднадвор на исток. Иконостасот е дело на копаничарот Ѓорѓи Караџовски.
Во црковниот двор се погребани француски, а варојатно и српски војници загинати во Првата светска војна.
Грб на Сомалиленд
Грбот на Сомалиленд е воведен на 14 октомври 1996 година, заедно со знамето. Има облик на круг и се состои од орел, вагата на правдата, маслинови грнчиња и две раце кои се ракуваат. Грбот е со жолта боја што ја симболизира светлата и убава култура на народот од Сомалиленд. Над грбот, на арапски јазик е испишано Бисмила.
Космос-1653
Космос-1653 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 22 мај 1985 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1653 бил надгледувачки сателит.
Билјаново Црквиче (Церово)
Билјаново Црквиче — археолошко наоѓалиште во гостиварското село Церово. Претставува некропола од средниот век. Се наоѓа на 500 м јужно од селото, каде се откриени камени плочи од гробни конструкции со насоченост исток-запад, како и крстови од бигор.
NGC 840
NGC 840 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 840 се споменува и како UGC 1664, MCG 1-6-49, CGCG 413-53, NPM1G +07.0065.
Откривање
Телото е откриено на 2 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 840 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 840 има привидни димензии од 1,8' х 1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 10 м 16,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 7° 50' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 73°.
Други поделби
Проучување на NGC 840 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8293. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 174; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 630. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1282.
IC 1997
IC 1997 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1997 се споменува и како NPM1G +37.0376.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1997 е од видот E5. Видливиот сјај со голо око изнесува 16,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. IC 1997 има привидни димензии од 0,2' х 0,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 55 м 23,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 35' 0"". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на IC 1997 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3088328.
Административна поделба на Андора
Андора административно е составена од општини често наречени „парохии“ (parròquies). Тие се:
* Главен град на Андора
Хазелдорф
Хазелдорф (Haseldorf) — општина во округот Пинеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа на десниот брег на реката Елба, околу 13 километри западно од Пинеберг и 27 километри западно од Хамбург.
Македонија на Евровизија 2002
Македонија на Евровизија 2002 — трето официјално учество на Македонија на изборот на песна за Евровизија. Македонија била претставувана од страна на Каролина Гочева, откако победила на националниот музички фестивал Скопје фест со песната „Од нас зависи“.
Скопје фест 2002
Финалето беше одржано на 16 февруари 2002 во Македонскиот народен театар во Скопје, а водител бил Игор Џамбазов. Победникот беше одбран со комбинација од гласови од публиката во салата (20%), телефонски гласови (40%) и експертско жири (40%).
Евровизија 2002
На Евровизија 2002 Македонија го освоила 19-тото место со освоени 25 бода.
Арапско-израелски конфликт
Арапско-израелскиот конфликт (арапски: الصراع العربي الإسرائيلي; хебрејски:.. הסכסוך הישראלי-ערבי) — конфликт составен од политички тензии, воени конфликти и спорови меѓу голем број арапски земји и Израел. Корените на тековниот арапско-израелски конфликт се должи на порастот на ционизмот и арапскиот национализам кон крајот на XIX век. Дел од спорот произлегува од спротивставените тврдења на Израел од една страна и арапските земји од друга страна околу територијата каде била создаден Израел во 1948 година. Територијата се смета од страна на еврејскиот народ како татковина на нивните предци, а од друга страна и истото го сметаат и пан-арапските движења, на чело со Палестина поддржани од муслиманските арапски земји.
Хоге
Хоге (Hooge; Hoge, севернофризиски: Huuge) — општина и остров во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Арапско-израелски конфликт
Секташкиот конфликт меѓу палестинските Арапи и Евреи се појавил во почетокот на XX век, а во поголем обем започнал во 1947 година по кое продолжил и во наредната година, каде по нејзиниот крај Израел прогласил независност. Големите непријателства најчесто завршувале со договорите за прекин на огнот по Јомкипурската војна во 1973 година. Биле потпишани договори за мир меѓу Израел и Египет во 1979 година, што резултирале со повлекување на Израел од Синајскиот Полуостров и укинување на системот на воена власт во Западниот Брег и појасот Газа, во корист на израелската цивилна администрација и како последица на тоа едностранa анексија на Голанската Висорамнина и Источен Ерусалим.
Хоге
Општината се наоѓа на островот Хоге — мал остров близу брегот на Германија. Тој е втор најголем од десетте хализи во Ваденското Море, зад Лангенес. Често е нарекуван „кралица на хализите“. Куќите на островот се изградени на десет варфтен („вештачки издигнати ридови“).
Арапско-израелски конфликт
Природата на конфликтот се префрлила во текот на годините во поголеми размери, и регионално од арапско-израелски конфликт на израелско-палестински конфликт, кој го достигнал својот врв во текот на 1982 година (Израелско-либанска војна (1982)). Во Осло било договорено создавање на национален палестинскиот орган во 1994 година, во контекст на израелско-палестинскиот мировен процес. Истата година Израел и Јордан постигнале мировен договор. Примирјето во голема мера се одржило помеѓу Израел и партијата Баас од Сирија, како и со Либан од 2006 година, но развојот на настаните во текот на граѓанската војна во Сирија ја реконструирале ситуацијата бидејќи била прогласена Сириска Арапска Република, а овде биле и силите на Хезболах и Сириската опозиција.
Хоге
Општината Хоге исто така го вклучува и ненаселениот халиг Нордерог.
Арапско-израелски конфликт
Конфликтот меѓу Израел и Хамас за Газа од 2014 година за прекин на огнот исто така се смета за дел од израелско-палестинскиот конфликт, а со тоа и на арапско-израелскиот конфликт.
Хоге
Географија
Хоге има 9 населени варфтен:
Арапско-израелски конфликт
Религиозни аспекти на конфликтот
Некои групи кои се противат на мировниот процес се повикуваат на верски аргументи за нивните бескомпромисни позиции. Современата историја на арапско-израелскиот конфликт е многу погодена од религиозните верувања на различните страни и нивните ставови за идејата за избраниот народ во нивната политика во однос на „Ветената земја“ и „Избраниот град“ Ерусалим.
Хоге
Географија
Понсварфт сè уште се наоѓа близу брегот на Хоге. Понсварфт е ненаселен варфт, кој бил напуштен поради лошата местоположба. На него се наоѓа само водовод.
Арапско-израелски конфликт
Религиозни аспекти на конфликтот
Земјата на Ханан или Ерец Израел (Земја Израел) според хебрејската библија била место која Бог им ја ветил на децата на Израелитите. Ова исто така се спомнува во Куранот. Во својот манифест од 1896 година, Еврејската држава, Теодор Херцл постојано се осврнува на концептот на ветената библиска земја. Ликуд во моментов е една од најистакнатите израелски политички партии кои го вклучуваат библискиот приговор кон Ерец Израел во својата платформа.
Хоге
Географија
Малиот остров Хајнсхалиг, сместен источно од Хоге, некогаш бил поврзан со островот преку брана и припаѓал на жител на Хоге, но подоцна бил поплавен и потонал во 1860 година.
Арапско-израелски конфликт
Религиозни аспекти на конфликтот
Муслиманите, исто така, бараат право на тоа земјиште во согласност со Куранот. Наспроти еврејското тврдење дека оваа земја им била ветена само на потомците на внукот на Аврам Јаков, тие тврдат дека на Ханан бил ветен на постариот син на Аврам, Исмаил, од кого Арапите водат потекло. Освен тоа, муслиманите, исто така, посетуваат многу места посветени на Библиските Израелци, како што се Пештерата на Патријарсите и Ридот на храмовите. Во изминатите 1400 години, муслиманите изградиле исламски знаменитости на овие древни израелски наоѓалишта, како што се Златната купола и џамијата Ал-Акса на Ридот на Храмот, најсвето место во јудаизмот. Ова ги довело двете групи во конфликт поради вистинското владение на Ерусалим. Муслиманското учење е дека Мухамед поминал низ Ерусалим на своето прво патување кон небото. Хамас, кој управува со појасот Газа, тврди дека целата земја на Палестина (сегашната израелска и палестинска територија) е исламска земја која мора да биде управувана од муслимани.
Христијанските ционисти често ја поддржуваат Државата Израел поради правото на предците на Евреите во Светата земја, како што на пример, напишал Апостол Павле во своето Послание до Римјаните, поглавје 11, во Библијата. Христијанскиот ционизам учи дека враќањето на Евреите во Израел е предуслов за Второто Христово пришествие.
Национални движења
Корените на современиот арапско-израелски конфликт лежат во порастот на ционизмот и арапскиот национализам што се појавил како одговор на ционизмот кон крајот на XIX век. Територијата што ја смета еврејскиот народ за своја историска татковина исто така се смета од страна на Панарабското движење како историско и моментално припаѓа на Палестинските Арапи. Пред Првата светска војна, Блискиот Исток, вклучувајќи ја Палестина (подоцна под Британски мандат), била под контрола на Отоманското Царство речиси 400 години. За време на затворените години на нивната империја, Османлиите започнале да го поддржуваат нивниот турски етнички идентитет, поддржувајќи го приматот на Турците во рамките на царството, што довело до дискриминација против Арапите. Ветувањето за ослободување од Османлиите довело до тоа многу Евреи и Арапи да ги поддржат сојузничките сили за време на Првата светска војна, што довело до појава на широк арапски национализам. И арапскиот национализам и ционизмот го започнале својот формулативен почеток во Европа. Ционистичкиот конгрес бил основан во Базел во 1897 година, а „Арапскиот клуб“ бил основан во Париз во 1906 година.
Во доцниот XIX век, европските и блискоисточните еврејски заедници започнале сè повеќе да имигрираат во Палестина и да купуваат земјиште од локалните отомански земјопоседници. Населението од крајот на XIX век во Палестина достигнало 600.000 — главно муслимански Арапи, но исто така и значајни малцинства на Евреи, христијани, Друзи. Во тоа време, Ерусалим не се протегал надвор од ѕидот и имал население од само неколку десетици илјади. Колективни фарми, познати како кибуци, биле основани, како прв еврејски град во денешно време, Тел Авив.
Во текот на 1915-16, во текот на Првата светска војна, британскиот висок комесар во Египет, Сер Хенри МекМахон, тајно се поврзал со Хусеин Ибн Али, османлиски гувернер на Мека и Медина. МекМахон го убедил да започне арапски револт против Отоманското Царство, која во војната била во сојуз со Германија против Велика Британија и Франција. МекМахон ветил дека ако Арапите ја поддржат Британија во војната, британската влада ќе го поддржи формирањето на независна арапска држава под хашемитско владеење во арапските провинции на Отоманското Царство, вклучувајќи ја и Палестина. Арапскиот револт, предводен од Т. Е. Лоренс и синот на Хусеин Фајсал, бил успешен во поразот на Османлиите, а Британија ја презела контролата над поголемиот дел од оваа област.
Првите мандатни години и франко-сириската војна
Во 1917 година, Палестина била освоена од британските сили (вклучувајќи ја и Еврејската легија). Британската влада ја издала Балфоровата декларација, во која се вели дека „владата позитивно гледа на формирање во Палестина национален дом за еврејскиот народ“, но „дека ништо нема да се направи што би можело да ги наруши граѓанските и верските права на постојните нееврејски заедници во Палестина“. Декларацијата била издадена како резултат на верувањето на клучните членови на владата, вклучувајќи го и премиерот Дејвид Лојд Џорџ, дека еврејската поддршка е од суштинско значење за освојувањето на војната. Сепак, декларацијата предизвикала голема вознемиреност во арапскиот свет. По војната, областа била под британско владеење како Британски мандат во Палестина. Областа што им била доделена на Британците во 1923 година, ги вклучила денешен Израел, Западниот Брег и појасот Газа. Трансјордан на крајот бил пренасочен во посебен британски протекторат - Емиратство Трансјордан, кој во 1946 година добил независност, со одобрување од Обединетите нации на крајот на британскиот мандат.
Голема криза меѓу арапските националисти се случила со неуспешното формирање на Арапското Кралство Сирија во 1920 година. Со катастрофалниот исход на француско-сириската војна, самопрогласеното Хашемитско Царство со својот главен град во Дамаск било поразено и хашемитскиот владетел побарал засолниште во Ирак. Кризата ја забележало првата конфронтација на националистичките арапски и еврејски сили, што се случила во Битката кај Тел Хаи во март 1920 година, но уште поважно падот на панарапското царство довело до воспоставување на локалната палестинска верзија на арапскиот национализам, со враќањето на Мухамед Амин ел Хусеини од Дамаск во Ерусалим кон крајот на 1920 година.
По овој момент продолжила еврејската емиграција во Палестина, додека имиграцијата се одвивала и во арапскиот сектор, со што биле донесени работници од Сирија и другите соседни области. Палестинските Арапи го виделе овој брз прилив на еврејски имигранти како закана за својата татковина и нивниот идентитет како народ. Покрај тоа, еврејската политика за купување земјиште и забрана за вработување на Арапи во еврејската индустрија и фарми во голема мера ги налутило палестинските арапски заедници. Демонстрациите се одржале уште во 1920 година, протестирајќи се против тоа што Арапите сметале дека се нефер параметри за еврејските имигранти изнесени од британскиот мандат што владеел во Палестина во тоа време. Оваа незадоволство довело до појава на насилство подоцна истата година, кога Хусеини предизвикал немири во Ерусалим. Белата книга на Винстон Черчил од 1922 година се обидела да го увери арапското население, негирајќи дека создавањето на еврејска држава е намерата на Балфоровата декларација.
Настани од 1929 година
Во 1929 година, по демонстрацијата на политичката група на Владимир Жаботински на Западниот ѕид, во Ерусалим започнале немири и се прошириле низ Палестина. Арапите убиле 67 Евреи во градот Хеврон, во она што станало познато како масакрот во Хеврон.
Во текот на неделата на немирите во 1929 година, најмалку 116 Арапи и 133 Евреи биле убиени, а 339 биле повредени.
1930-тите и 1940-тите
До 1931 година, 17% од населението на Палестина биле Евреи, што претставува зголемување од шест проценти од 1922 година. Еврејската имиграција престаала за кратко време откако нацистите дошле на власт во Германија, предизвикувајќи еврејското население во британската Палестина да се удвои.
Во средината на 1930-тите, Из ад-Дин ал-Касам пристигнал од Сирија и ја основал т.н. Црната рака, анти-ционистичка и анти-британска милитантна организација. Тој регрутирал и организирал воена обука за селаните и до 1935 година биле ангажирани помеѓу 200 и 800 мажи. Војниците биле опремени со бомби и огнено оружје, кои ги убивале еврејските доселеници во областа, како и во ангажирање во кампања на вандализам на плантажите на еврејските доселеници. До 1936 година, тензиите довеле до Арапскиот револт во Палестина (1936 — 1939).
Како одговор на арапскиот притисок, властите на британскиот мандат значително го намалиле бројот на еврејски имигранти во Палестина. Овие рестрикции останале на сила до крајот на мандатот, период кој се совпаднал со нацистичкиот Холокауст и прогонувањето на еврејските бегалци од Европа. Како последица на тоа, повеќето еврејски учесници во Палестина се сметале за незаконски, предизвикувајќи понатамошни тензии во регионот. По неколку неуспешни обиди за решавање на проблемот дипломатски, Британците побарале од новоформираните Обединетите нации помош. На 15 мај 1947 година, Генералното собрание назначило комисија, составена од претставници од единаесет држави. За да се направи неутрален комитет, ниту една од големите сили не била застапена. . По пет недели, Комитетот го известило на Генералното собрание на 3 септември 1947 година. Извештајот содржел мнозински и малцински план. Мнозинството предложило план за поделба со економска унија. Малцинството предложило Независна држава Палестина. Со само мали модификации, Планот за поделба со Економскиот сојуз бил оној за кој усвојувањето и имплементацијата бил препорачано во резолуцијата 181 (II) од 29 ноември 1947 година. . Резолуцијата била усвоена со 33 гласа наспроти 13 против и 10 воздржани. Сите шест арапски држави, кои биле членки на ОН, гласале против. На теренот, арапските и еврејските Палестинци отворено се бореле за контрола на стратешките позиции во регионот. Неколку големи злосторства биле извршени од страна на двете страни.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1963
Јужноамериканско првенство во фудбал 1963 — 28-то издание на првенството кое денес е познато како Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во Боливија од 10 март до 31 март 1963 година. На турнирот учествувале 7 репрезентации. Турнирот бил освоен од страна на Боливија кој во финалето ја совладал репрезентацијата на Парагвај. Аргентина го освоила третото место победувајќи ја репрезентацијата на Бразил во натпреварот за третото место. Карлос Алберто Рафо, репрезентативец на Еквадор, бил најдобар стрелец со шест голови. .
Учесници
На турнирот учествувале 7 репрезентации: домакин Боливија, Перу, Бразил, Колумбија, Еквадор, Парагвај и Аргентина. Уругвај, Чиле и Венецуела не учествувале на турнирот. Се применил т.н. Бергеров систем според кој шампион станува онаа екипа која ќе освои најмногу бодови.
Арапско-израелски конфликт
Арапско-израелски конфликт (1948)
На 14 мај 1948 година, денот на кој истекол Bританскиот мандат за Палестина, Еврејскиот Народен Совет се собрал во Музејот во Тел Авив и одобрил прогласување и формирање на еврејска држава во Ерец Израел, која да биде позната како Израел. Декларацијата ја изработил Давид Бен-Гурион, извршниот шеф на Светската ционистичка организација.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1963
Учесници
1.
Арапско-израелски конфликт
Арапско-израелски конфликт (1948)
Немало споменување на границите на новата држава, освен тоа што се наоѓа во Ерец Израел. Во официјална програма од Генералниот секретар на Лигата на арапски држави до Генералниот секретар на ОН на 15 мај 1948 година, Арапската лига јавно нагласила дека арапските влади сметаат дека „се принудени да интервенираат со единствена цел за враќање на мирот и безбедноста и воспоставување на законот и редот во Палестина“. Понатаму во Клаузула 10 се вели дека: „Владите на арапските држави во оваа фаза го потврдуваат гледиштето што постојано го објавуваше во претходните прилики, како на конференцијата во Лондон и пред Обединетите нации, бидејќи единственото фер и праведно решение за проблемот на Палестина е создавањето на Обединетата држава Палестина врз основа на демократските принципи ...“.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1963
Учесници
2.
Арапско-израелски конфликт
Арапско-израелски конфликт (1948)
Тој ден, армиите на Египет, Либан, Сирија, Јордан и Ирак ги нападнале териториите каде штотуку завршил британскиот мандат, давајќи го почетокот на Арапско-израелската војна од 1948 година. Израелските одбранбени сили ги прогониле арапските народи од дел од окупираните територии, со што ги прошириле своите граници надвор од оригиналната поделба на Специјалниот совет на ОНН за Палестина. До декември 1948 година, Израел го контролирала најголемиот дел од Британска Палестина западно од реката Јордан. Останатиот дел од мандатот се состоел од Јордан, област која се нарекува Западен Брег (контролирана од Јордан) и појасот Газа (контролиран од Египет). Пред и за време на овој конфликт, 713.000 Палестински Арапи побегнале од своите матични земји како палестински бегалци, делумно, поради ветувањето од арапските водачи дека ќе можат да се вратат кога војната ќе заврши со победа, а исто така делумно и поради нападите врз палестинските села и градови од страна на израелските сили и еврејските милитантни групи. Многу Палестинци побегнале од областите кои денеска се наоѓаат во Израел како одговор на масакрите на арапските градови од милитантните еврејски организации како Иргун и Лехи (група). Војната завршила со потпишувањето на Договорот за примирје од 1949 година меѓу Израел и секој од своите арапски соседи.
Статусот на еврејските граѓани во арапските држави се влошил за време на конфликтот. Анти-еврејски немири избувнале низ целиот арапски свет во декември 1947 година, а еврејските заедници биле особено погодени во Алеп и британски Аден, со стотици мртви и повредени. Во Либија, Евреите биле лишени од државјанство, а во Ирак нивниот имот бил запленет. Египет протерал поголеми дел од странските заедници, вклучувајќи ги и Евреите, по Суецката војна во 1956 година, додека Алжир ги лишел француските граѓаните, вклучувајќи ги и Евреите, на државјанство по независноста во 1962 година. Во текот на дваесет години, околу 850.000 Евреи од арапските земји емигрирале во Израел и во други земји.
1949 — 1967
Како резултат на победата на Израел во Арапско-израелската војна од 1948 година, сите арапи кои останале на погрешната страна на линијата за прекин на огнот, не биле во можност да се вратат во своите домови во она што станало држава Израел. Исто така, сите Евреи на Западниот Брег или во Газа биле протерани од нивните територии и домови во Израел. Денешните палестински бегалци се потомци на оние што заминале, одговорноста за нивниот егзодус е прашање на спор помеѓу израелската и палестинската страна. Морис заклучил дека „решавачката причина“ за напуштањето на палестинските Арапите на нивните населби биле претежно поврзани со дејствијата на еврејските сили (физички протерувања, воени напади врз населбите, страв дека ќе бидат заробени во борбите, паѓање на блиските населби и пропаганден потфат), додека напуштањето поради наредбите на арапското раководство било одлучувачко во само шест од 392 депопуларни арапски населби што ги анализирал. Повеќе од 700.000 Евреи се иселиле во Израел меѓу 1948 и 1952 година, со приближно 285.000 од нив од арапските земји.
Во 1956 година, Египет го затворил Тиранскиот теснец на израелски брод и го блокирал Акапскиот Залив, спротивно на Цариградската конвенција од 1888 година. Многумина тврделе дека тоа е исто така кршење на договорот за примирје од 1949 година. На 26 јули 1956 година, Египет го национализирал Суецкиот Канал и го затворил каналот за израелските превозници. Израел одговорил на 29 октомври 1956 година, со инвазија на Синајскиот Полуостров со поддршка од Велика Британија и Франција. За време на Суецката криза, Израел го окупирал Појасот Газа и Синајскиот полуостров. САД и ООН наскоро направиле голем притисок за прекин на огнот. Израел се согласил да се повлече од египетската територија. Египет се согласил за слободата на навигацијата во регионот и демилитаризацијата на Синај. Биле распоредени и силите за итни случаи под покровителство на ООН, за надгледување на разоружувањето. УНЕФ бил распореден само на египетската страна на границата, бидејќи Израел одбил да им дозволи да влезат на својата територија.
Израел ја завршил работата со Националниот Водовод, огромен инженерски проект дизајниран да го пренесе израелското распоредување на водите на реката Јордан кон југ од земјата во остварувањето на сонот на Бен-Гурион за масовно еврејско населување на пустината Негев. Арапите одговориле со обидот да ги пренасочат главните води на Јордан, што довело до растечки конфликт меѓу Израел и Сирија.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1963
Учесници
4.
Арапско-израелски конфликт
1949 — 1967
ПЛО (Палестинска ослободителна организација) за првпат била формирана во 1964 година, под повелба која вклучува обврска за „ослободување на Палестина [која] ќе го уништи ционистичкото и империјалистичкото присуство ...“.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1963
Учесници
5.
Арапско-израелски конфликт
1949 — 1967
На 19 мај 1967 година, Египет ги протерал набљудувачите на УНЕФ, и распоредил 100.000 војници на полуостровот Синај. Египет повторно го затворил Тиранскиот теснец за израелски бродови, враќајќи го регионот на начин како што бил во 1956 година, кога Израел бил блокиран.
Јужноамериканско првенство во фудбал 1963
Учесници
6.
7.
Арапско-израелски конфликт
1967 — 1973
На крајот од август 1967 година, арапските водачи се состанале во Картум како одговор на војната, за да разговараат за арапската позиција кон Израел. Тие постигнале консензус дека не треба да има признавање, мир и преговори со Државата Израел.