cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Горен кварк
Историја
Оваа класификациона шема ги организира хадроните во изоспин, но физичката основа што стоела позади сето тоа сѐ уште била неразјаснета. Во 1964 година Gell-Mann и George Zweig (независно еден од друг) го предложиле кварковиот модел, тогаш составен само од горен, долен и чуден кварк. Сепак, додека Кварковиот модел го објаснувал "Осумкратниот пат", немало директен доказ за постоењето на кварковите, сè до 1968 година во Stanford Linear Accelerator Center. Експериментите на длабоко нееластично распрснување укажуваат на тоа дека протоните поседуваат потструктура, и дека протоните кои се створени од три или повеќе основни честички го потврдуваат постоењето на кварковиот модел.
На почеток луѓето се двоумеле за описот на трите тела како кварк, и наместо тоа го претпочитале описот на партоновиот модел на Richard Feynman, но како изминувало времето луѓето ја прифатиле теоријата на кваркот.
Тубтен Ѓацо
Во 1878, тој бил препознаен како реинкарнација на далај-ламата. Тој бил однесен во Ласа и таму ги прифатил обичаите од осмиот панчен-лама,Тенпај Вангчук и го добил името „Нгаванг Лобзанг Туптен Ѓацо Џигдрал Чокли Намѓал“. Во 1879 година, бил поставен на пестолот во Потала, но политичка моќ добил во 1895 година.
Денешниот,четиринаесетти далај-лама, Тенцин Ѓацо вели „Очигледно,тринаесеттиот далај-лама имал остра желба за воспоставување односи со Русија,и исто така мислам дека спрема Англија,отпрвин бил скептичен.Тогаш таму бил Доржиев.Спрема англичаните тој бил шпион,но сепак вистински,тој бил добар учител и искрен будистички монах којшто имал голема верност со тринаесеттиот далај-лама.“
Агван Доржиев
Агван Доржиев (1854-1938) бил Русин (по потекло бурјатски Монгол) роден во едно село во близина на градот Улан Уде во Русија,околу 100км источно од Бајкалското Езеро.Во 1873 година тој заминал во Тибет.Таму го изучувал учењето Гелуг во најголемиот манастир во Тибет,манастирот Дрепунг.Тој успешно ги завршил студиите и започнал да работи на академскиот труд од степенот Геше Ларампа(највисок степен за изучување на будистичката филозофија).Потоа тој станал Цанид-Хамбо(„Мајстор на будистичката филозофија“).Тој станал и учител на тогаш младиот далај-лама и со него многу се зближил,а подоцна го користел како дипломат пред Русија и другите земји.
Инвазијата на Тибет од Британија (1904) и Кина (1910)
По британската инвазија на Тибет на Сер Френсис Јангхазбанд во почетокот на 1904,Агван Доржиев го натерал Тубтен Ѓацо да избега во Урга (Улан-Батор) околу 2400 км североисточно од Ласа,патување коешто траело околу 4 месеци. Далај-ламата птишол во Урга кјаде што им држел предавања на Монголците.
Откако далај-ламата избегал, Кинезите го прогласиле за сменет и со цел да извршат инвазија на Тибет се утврдиле во Непал и Бутан.Примирјето било склучено на 7 септември 1904 година помеѓу Британците,кинескиот амбан,непалски и бутански претставници и тибетската влада.
Во октомври 1906 година,Џон Вестон Брук станал првиот англичанец којшто бил сослушан од далај-ламата и добил дозвола да однесе две експедиции во Тибет.Исто така во 1906 Сер Чарлс Алфред Бел бил поканет од деветтиот панчен-лама во манастирот Ташилхунпо каде што тие имале пријателски разговор за настанатата политичка ситуација.
По некое време далај-ламата престојувал во манастирот Кумбум во близина на Ксининг,а потоа отпатувал до Пекинг каде што бил пречекан од кинескиот цар Гуангксу и царицата Довагер Цикси.Кинескиот цар се обиде да ја нагласи покорноста на Тибет иако Тубтен Ѓацо го одбил со ковтов. Тој во Пекинг останал до крајот на 1908 година.
Враќајќи се во Тибет,во декември 1908 г., далај-ламата ја организирал владата на нов начин,но во 1910 година Кинезите извршиле инвазија на Тибет,па тој избегал во Индија.
Во 1911 година Манчуанската династија Кинг била победена во револуцијата Ксинхаи и кон крајот на 1912 година Манчуанските трупи биле изнесени од Тибет.
Преземањето на политичката моќ и независноста на Тибет
Во 1895 година,добил голема моќ од манастирите коишто претходно биле под влијание на регентот.За време на двата приода на егзил од 1904-1909 од британската инвазија и од 1910-1913 од кинеската инвазија,Тубтен Ѓацо станал првиот далај-лама којшто бил свесен за значењето на меѓународните односи.Тој во придружба на 6 министри и мала група избегал во Дарџилинг преку Сиким каде што останал речиси две години.Тој бил и поканет од калкутанскиот Викерој,Лорд Минто да отиде во Калкута со цел да ги подобри односите со британците.
Тубтен Ѓацо се вретаил од Дарџилинг во јануари 1913.Новата кинеска влада веднаш му се извинила за активностите на династијата Кинг и веднаш го вратила на неговата стара позиција.Тој на таквото извинување одговорил дека не го интересираат кинеските активности на династијата Кинг и тој ја прифатил духовната и политичка власт во Тибет.
По неговото враќање од егзил во Индија, далај-ламата се грижел за создавањеи зачувување на меѓународните односи со махараџата, кралот на Непал, како и со британскиот офицер во Сиким.
Тринаесеттиот далај-лама, Тубтен Ѓацо ја преогласил независноста на Тибет од Кина во летото 1912 и го претставил тибетското знаме коешто и денес опстојува.
Во државата била воспоставена законодавната власт,а се водела борба против корупцијата,бил воспоставен и даночен систем и била формирана тибетската полиција.Казнениот систем бил изменет и се носеле униформи низ целата земја.Бил воведен и секуларен образовен систем.Тубтен Ѓацо ги учел учениците и студентите да бидат гостољубиви кон странците.
Тринаесеттиот далај-лама, Тубтен Ѓацо починал на 17 декември 1933 г.
Орегон
Орегон, официјално Држава Орегон (англиски: Oregon или State of Oregon) е една од педесетте сојузни држави на САД. Државата се наоѓа во северозападни САД, на Тихиот Океан и граничи со Вашингтон на север, Калифорнија на југ, Невада на југоисток и Ајдахо на исток. Реките Снејк и Колумбија ги формираат северните и источните граници на државата. Пред доаѓањето на Европејците, територијата на државата била населена од различни староседелски племиња. Територијата Орегон била формирана во 1848 година и на 14 февруари 1859 Орегон станал 33 сојузна држава на САД. Главен град на оваа сојузна државата е градот Сејлем и трет најнаселен град во државата. Најголем град во државата е Портланд, кој воедно е и 30-ти најголем град во САД со население од 575.930 жители и со метрополитенска област од 2.175.133 жители, што е 23-та најголема метрополитенска област.
Во Орегон се наоѓа корпорацијата Интел, најголем работодавач во државата. Оваа компанија се наоѓа во Силициумската Шума во западен Портланд. Орегон има 199 јавни училишта, од кои најголемо е Јавно училиште Портланд. Покрај голем број на колеџи, во Орегон се наоѓаат и Државен Универзитет Орегон, Универзитет Орегон и најголемиот Државен Универзитет Портланд.
NGC 7085
NGC 7085 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7085 се споменува и како MCG 1-55-1, CGCG 402-2, KARA 919, NPM1G +06.0539.
Откривање
Објектот е откриен на 3 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7085 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,2 m/лм2. NGC 7085 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 32 м 25,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 34' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 147°.
Други поделби
Проучување на NGC 7085 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66926. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 210; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 554. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 860.
Станушина
Станушина – автохтон вид на грозје кое се одгледува само во Македонија и не е пронајдена никаде на друго место во светот. Малку позната е надвор од својата родна земја, сепак таа е погодна за производство на многу квалитетни вина и главно се одгледува во регионот Тиквеш.
Воведувањето на интернационални сорти на грозје предизвикало остар пад на Станушина од видовите на лозови насади во скорешни времиња, заканувајќи се дека ќе се уништи оваа локална разновидност на грозје засекогаш. Согледувајќи го ова, локалните винарии започнале со иницијативи за повторно враќање на оваа уникатна стара македонска домашна сорта во регионот.
Оваа винова лоза е многу отпорнa на суша и штетници и може да се одгледува без наводнување. Овошјето зрее многу доцна, но дава добри приноси, произведувајќи во просек 15-20 т / ха. Добиениот сок содржи приближно 18-20% шеќер и 6-9 g / киселини. Во текот на добрата година, може да обезбеди база за вино со висок квалитет и средна јачина, со 11-12% алкохол. Богата со екстракт, но карактеристично бледа во бојатa, високото ниво на киселина му дава на виното одлична свежина и се препорачува да се зема на температура од 10-16 °C. Станушина обично има светлина на јагода, малина, црна рибизла и арома на сув лист. Тоа го прави одличен додаток на бели и жолти сирења, лесни и крем десерти, листови салати, ореви и слатки.
Во минатото, со навлегувањето на новите меѓународни сорти грозје, почнало да се напушта производството на овој автохтон македонски вид грозје. Во Македонија станушината е малку застапена во производството на црни вински грозја, па со „Нацрт стратегијата за лозарство и винарство (2010-2015)“ се поддржува развојот на нови расадници со сертифициран саден материјал за винова лоза.
Виногорја
Виновата лоза од сортата се наоѓа во повеќе региони на Македонија, а со Правилникот за реонизација на лозарските подрачја истата е препорачана во Тиквешкото виногорје.
Лоза
Лозата е средно бујна со прави и цврсти ластари, се одликува со добра родност. Зрната се средно големи, округли, со малку издолжена форма и со темносина боја.
Витикултура
Станушината има краток вегатационен период и е погодна за реони со посвежа клима. Грозјето се бере рачно и во зависност од подрачјето бербата почнува од втората половина на септември и се протега до половината на октомври.
Вина
Од оваа сорта на грозје се произведуваат црвени и розе суви вина со единствен вкус и карактер. Аромите се интензивни и богати. Станушината ослободува ароми на диви плодови, пролетни цветови и суви лисја.
Консумирање
Препорачана температура на служење за вина од оваа сорта е од 10 до 16оС.
Вкусот се одликува со впечатлива овошна блажина што го прави ова вино извонредно добро за консумирање со бели и жолти сирења, јаткасто овошје и слатки.
Договор за повторен откуп
Договорот за повторен откуп, популарно наречен Репо (англиски: Repurchase Agreement, Repo), претставува инструмент на пазарот на пари со кој се позајмува одреден износ на пари, при што како обезбедување се даваат одредени хартии од вредност. Набљудувано формално-правно, репото претставува договор за сегашна продажба на хартии од вредност со обврска за нивно повторно купување на некој иден датум по однапред договорна цена. Доколку, пак, се работи за договор за сегашно купување на хартии од вредност со обврска за нивна повторна продажба во иднина, тој се нарекува спротивен репо (reverse repo). Според тоа, секој репо-договор претставува комбинација на две трансакции: сегашна купопродажба на хартии од вредност и нивна повторна купопродажба во иднина. Притоа, секоја репо-трансакција во исто време вклучува обична и спротивна репо-трансакција, во зависност од тоа дали се набљудува од страна на должникот или доверителот.
Репо-договорот и пазарот на пари
Независно од правното дефинирање, репо-договорот претставува еден вид обезбеден кредит, каде што продавачот на хартиите од вредност всушност позајмува парични средства од купувачот, давајќи ги хартиите од вредност како обезбедување на кредитот. Оттука, имајќи предвид дека кредитот е обезбеден со хартии од вредност, репо-договорот претставува погоден инструмент за кусорочно финансирање по пониска цена во споредба со другите извори на финансирање.
Репо-договорите се склучуваат со рокови на достасување од еден ден (overnight RPs) до една година (term RPs), иако најчесто рокот на достасувањето не преминува шест месеци. Каматните стапки и цените по кои се купуваат/продаваат хартиите од вредност се договараат меѓу двете страни посебно за секоја трансакција, а каматните стапки се пресметуваат и се објавуваат во форма на дисконтни приноси. Во развиените земји, пазарот на репо-трансакции е многу голем, а како инвеститори најмногу се јавуваат помалите банки, коишто вообичаено имаат поголеми износи на слободни средства над нивото на задолжителната резерва. Имајќи предвид дека кај овие договори заемите се обезбедени со безризични хартии од вредност, каматните стапки се пониски во споредба со тргувањето со жирални пари заради понискиот кредитен ризик.
Цената на репото е разлика помеѓу цената според која се извршува трансакцијата на  датумот на купување и цената според која ќе се изврши идната трансакција на реоткуп. Притоа, цената по која се спроведува сегашната трансакција е условена од пазарната цена и процентот на покритие:
КЦ = (Н х ПЦ) / (1+П)
каде: КЦ е куповната цена по која се купуваат хартиите од вредност; Н ја претставува номиналната цена на хартиите од вредност; ПЦ е цената на повторниот откуп за која двете договорни страни меѓусебно ќе се договорат; П е процентот на покритие.
Реоткупната цена на одреден ден е еднаква на збирот на куповната цена и разликата во цени, пресметана на тој ден. Разликата во цени се утврдува на било кој ден од времетраењето на трансакцијата, со примена на репо-каматна стапка на куповната цена за календарски број денови од датумот на купување (вклучуваќи го и тој датум) до датумот на пресметување, или до датумот на реоткуп (исклучувајќи го тој датум), врз основа на 360 денови во годината, со примена на пропорционалниот метод на пресметка.
Репо-трансакциите во Македонија
Репо-трансакциите во Македонија се воведени во 2005 година. Проектот за воведување на репото во Македонија започна со донесување правила за функционирање на пазарите преку шалтер и воспоставување инфраструктура за порамнување на трансакциите. Притоа, предмет на репо-договорот може да бидат следниве хартии од вредност: благајнички записи, државни записи, комерцијални записи, депозитни сертификати и државни обврзници.
Репо-пазарот во Македонија е во зародиш и се сведува на спроведување на репо–трансакции за монетарни операции. Народната банка на Македонија ги спроведува репо-трансакциите согласно проекцијата на монетарната политика, краткорочните ликвидносни проекции за потребната маса на примарни пари и движењата на финансиските пазари. НБМ ги применува инструментите интрадневен кредит и расположлив кредит преку ноќ во вид на репо-трансакции. Како инструмент за обезбедување на интрадневниот кредит се користат благајничките записи и државните записи. Процентот на покритие што го бара НБМ за одобрениот кредит зависи од преостанатиот рок на достасување на хартиите од вредност што служат како покритие, и тоа:
Номиналната вредност на хартиите од вредност кои служат како обезбедување на одобрените парични средства се пресметува по следната формула:
НВ = К х (1+ П/100)
каде што: НВ е номиналниот износ на хартиите од вредност што служат како обезбедување, К е износот на одобрениот кредит, а П е процентот на покритие.
Во меѓубанкарските трансакции, репо-трансакциите досега не се користени. Како главни причини поради кои репо-трансакциите не се применуваат помеѓу банките се: недоволна развиеност на секундарниот пазар на хартии од вредност, недостиг на искуство во делот на порамнувањето, сметководствениот третман на репо-трансакциите.
Чан-будизам
Историчарот фергузон разликува 3 периоди (од 5 век до 13 век)::
Иако професорот Џон Рае има поинаков поглед кога станува збор за поделбата на Чан историјата, тој ја дели на четири периоди
Значајноста на Будизмот
Кога Будизмот бил претставен во Кина, ова учење се прилагодило кон Кинеската култура и нивнто разбирање. Теориите повразни со влијанијата на различни Школи кон еволуцијата на Чан се потпираат строго на претпоставки отколку на некои историски записи. Некои Школари ја истакнуваат теоријата дека развитокот на Чан станал поради сплотување на Махајана Будизмот и Таоизмот, додека други инсистираат дека коренте на оваа филозофија потекнуваат од Јогата, особено од Камматтхана свесно доживување на надвореШни објекти и касина, целосна насоченост на умот. Постојат и многу други конфликтни теории.. Будизмот кога се појавил во Кина подлегнал под влијанијата на Конфуцијанството и Таоизмот. Д.Т.Сузуки, истакнува дека Чан претставува една природна еволуција на Будизмот под влијание на Таоизмот. Будизмот исто така бил доживеан како неусогласена и недоврШена верзија на Таоизмот. Терминологијата на Таозимот се употребува за изразување на Будистички докторини во најстарите преводи од Будистички текстови, нарекувајЌи се споредбеност на концептите*, додека Кинеските Будисти се натпреваруваа во Таоизмот и Конфуцизмот:
Како надополнивање на Тао идеате, служат и Нео-Тао концептите. Концепти како Ти-јунг (Суштина и Функција) и Ли-Шех(Чудата и Душевното ) биле предавани во Хуа-јен Будистички школи, што резултирало со големо влијание на Чан. Од друга страна пак Таоистите погрешно го протолкувале значењето на Сунуата- го споредиле со Таоистичкото небитие
Поделба на тренингот
Во ваков контекст Будизмот навлегол во Кинеската култура. Преку равивање на ваква дисциплина се создале три типа на учители: 1.Винуана учители, специјализирани во сите правила на дисциплината за монаси и калуЃерки. 2.Дихуана учители специјализирани во медитација и 3.Дхарма учители специјализирани во совладување на светите Будистички мантри.
Биле создадени манастири и центри за учење каде се фокусирало на Винуана учење.
Бодидарма
Основачот на Чан во Кина е будистичкиот монах Бодидарма, којШто пристигнал во Кина во времето на Северна и Јужна Династија за да пренесе *посебно учење надвор од скриптите* кое *се издига над сите зборови. Биографски информации за Бодидарма постојат мнг малку, и повеЌето се офоремни во легенди. Некои традиции строго го прикажуваат Бодидарма како третиот син на Паллава кралот од Канципурам. Според него двете патиШта (кон просветлување) се патот на принципот и патот на вежбањето. Патот на принципот е да се постигне просветление кон вистината на основите од ова учење. Еден мора да има силна/неискуШувачка верба во фактот дека тој и самата Вистинска природа е составена од свесни суштества, и обични и просветлени, и дека оваа Вистинска природа е само покриена и невоочлива (од обичните луѓе) поради лажните сетилни сознанија. Патот и приемната на ова учење се состои од следниве 4тири делови: 1-Откажување од гневот: да се прифатат сите страдања како последици на минати гревови, без гнев или жалење. 2- Прифатливост на околностите: да не се потпадне под влијание дури ни на добрата среЌа, препознавајЌи ја минливоста на настаните и околностите. 3- Надминување на сите земјени страсти и потреби- бидејќи тие се изворот на сите страдања. 4.-Да се биде еден со Дхарма- да се избават лошите мисли, и да се практикуваат шесте совршености.
Ширење на Чан учењето во Азија
-Виетнам- Зен филозофијата се развива во Виетнам под името Тхиен, во времето на Индискиот монах Винитаручи.Тој кога ги завршил своите студии во Сенгчан и станал третиот патријах на Кинескиот Чан одпатувал во Виетнам каде го ширел своето знаење. Најстарата религиска група предводена од Винитаручи ги поставила корените не Чан учењето во Виетнам.
-Кореjа- Зен учењето се развива во доцниот период Сила (7 до 9 век) кога одредени монаси од Кореја кои ги стекнале своите знаења во Хваом и Јогакара Школите го започнале својот пат кон Кина со цел да се запознаат со нивнинте традиции и обичаи. Подоцна во Кореjа започнала школата наречена девете планини. Ова било почетокот на Чан во Кореjа, кое се развивало под името Сон.
-Јапонија-
Муōан Еисаи патувал во Кина и се врати за да ја воспостави лоза Линји, која на крајот исчезнала. Децении подоцна, Нанпо шомуо кој стдирал според Линји учењата во Кина, ги поставил темелите на јапонската Отокан лоза, најважаната и највлијателната лоза на Ринзаи школа во Јапонија
Во 1215 Доген помлад современик на Еисаи, патувал во Кина каде учел и медитирал за подоцна да го воспотави Сото школото во Јапонија. Подоцна значителното напредување на ова школо се должи на Кеизан.
Чан учења и медитации
Во класичниот Кинески Чан, учењата за оригиналната просветленост се претставени како збирка од спротивности: Природата на Буда-Празноста (Сунуата), апсолутно-релативно, постепено и ненадејно самопознаније.
Буда-Природата и Сунуата Кога Будизимот бил воведен во Кина, народот ја прифатил и ја разбрал во согланост со сопствената култура. Идејата за Будистичка природа била лесно прифатено, поради сличноста со Тао. Но сепак на Кинеските Будисти им биле потребни неколку векови за да разберат дека Синуата не се однесува на одредена суШтина Што се наоЃа во позадината на видливиот свет. Ова сознание видливо ја одредува насоката на Чан развивањето.
Апсолутно-релативно Идејата дека постои апсолутна реалност во нашиот секојдневен живот од релативна реалност, целосно се вклопила во Кинеската култура која истакнува непостојаноста на светов и општеството.
Ненадејно и постепено просветлување Во ЗенБудизмот главно се согледуваат два начина на просветлување: ненадејно и постепено. Во почетоците на Чан се дава значајност на потепеното прочистување на човековите намери и мисли, навлегувајЌи во вистинската човекова природа, односно трансцендентност на телото и умот, и прочисување на знаењето и перцепијата. Во 8 век на Чан историјата, шенхуи успешно ги обновува застарените принципи откако создава поделба помеѓу таканаречената Северна Школа, водена од Јукуан Шенхиу чие учење пропагира постепена просветленост неговата таканаречена Јужна Школа, која пропагира ненадејно просветлување. Според шенхуи просветленоста се случува наеднаШ, затоа понатамоШни дискусии не се потребни за оваа вистинска природа. Откако поделбата помеЃу ненадејно и постепено просветлување ги зацврстила своите корени, во подоценсниот тек на развитокот сепак се создала одредена тензија и горчина помеЃу голем број теории и размислување помеЃу Чан и Хуа-јен школото. Во Платформ Сутрата поделбата помеЃу ненадејно и постепено просветлување сепак не е толку остра. Анализите на Гуифенг Зонгми наследник на Шенхуи, ја согледуваат ненадејната просветленост како последица на постепено применување и негување на Будистички техники и мисли. Сепак потребата за негување на овие медитации после просветленоста е поддржано од Ринзаи школарта и Санбо Куодан.
Кинески скрипти
Меѓу првите специјализирани Чан текстови, кои датираат од најмалку 8-от век, е платформната сутра на Шестиот патријарх, која му се припишува на Хуи-ненг. Таа била составена во текот на еден подолг временски период, и содржи различни слоеви на пишување. Платформната сутра е од голема важност за Чан учењето бидејќи објаснува широк спектар на будистички текстови: Дијамантската Сутра, Лотусовата Сутра (Садарма Пундарика Сутра), Вималакири Нирдешката Сутра, Сурангамаската Сутра, Ланкаватараската Сутра, „Будењето на Верата во Махајаната“ Сутра и Махапаринирвана-та Сутра.
Медитации
-Бодисатва идеалот
Како важен дел од Зен учењето е и Бодисатва идеалот, поврзано со апосолутното, како и сочувство кон сите суштества. Зазен медитација Најважниот елемент на Зен-учењето се медитациите (дхуана). Зен-традицијата вели дека се потребни одредени медитации со специфична положба на телото за да се овозможи создавање на возвишената мудрост на Буда-природата. Седечката медитација (зазен) исто така може да се нарече и седечката дхуана. Учесниците обично за време на оваа медитација заземаат телесни позиции како што се лотус позицијата, полулотус, Бурмесе, користејќи разни гестикулации (дхуана мудра).
-Коан Коан всушност го претставува дијалогот помеѓу Зен учителот и ученикот и ги потенцира не толку воочливите мудрости на Зен учењето. Да да може ученикот да учествува во коан дискусија, мора да го остави концептуалното размислување и логичниот редослед преку кој го уредуваме светов, за да може природно и спонтано да се развие одоговорт во самиот ученик.
Чан во Западот
Првиот Кинески учител кој во Западот ја вовел кинеската филозофија е Сјуен Хуа, кој во 1960 година го има своето прво предавање со храмот во Сан Франциско. Други кинески Чан у~iteli со Западни ученици е Шенг-јен, кој ги поседува mudrostite на Цаодонг (една од т.н. Петте Куќи на Чан) и Линџи (школа која ги промовирала своите учења во Јапонија како Ринзаи ). Основачот на Организацијата Фо Гуанг Шан (Светлата планина на Буда), една од гранките на Чан школата, е почитуваниот Учител Сјинг Јун , кој воедно е дел од гранка на Линџи (односно Ринзаи) Традицијата.
Детроит (Орегон)
Детроит (Detroit) е град во американската држава Орегон. Овој град според статистиките во 2010 година, има 202 жители.
Гулдфегелн Арена
Гулдфегелн Арена е фудбалски стадион во Калмар, Шведска и дом на клубот ФК Калмар. Стадионот се наоѓа во областа позната како Ханза Сити, северозападно од Калмар. Арената била завршена до 15 март 2011 година. Првиот натпревар, натпревар помеѓу ФК Калмар и  Ѓургарден одржан на 11 април и го посетиле 11.852 навивачи и победил Калмар со 3–2.
Арената Гулдфелгн е исто така една од арените што се користат за женското Евро 2013 на УЕФА, како Калмар Арена, со три натпревари во прелиминарните натпревари, како и едно четвртфинале.
Одлики
На овој стадион во 2013 година се играле натпревари од Европското првенство во фудбал во конкуренција на жени.
Манастириште (Подбреге)
Манастириште — археолошко наоѓалиште во селото Подбреге, Тетовско. Претставува старохристијанска базилика и средновековна црква, која се наоѓа на околу 2 км западно од селото, во близина на железничката пруга
Ивановски карпести цркви
Ивановските карпести цркви (Ивановските скални църкви) се наоѓаат на 18 километри јужно од градот Русе. Разликуваат од другите карпести манастирските комплекси во Бугарија со добро сочувани фрески. За разлика од традиционалните манастири, кои се состојат од 1-2 цркви, монашка и стопански делови, во Иваново има разгранета мрежа од мали карпести цркви, параклиси и ќелии, врежани на различна висина во карпите на живописниот кањонот на реката Русенски Лом и поврзани со патеки и карпести скали. Ивановските карпести цркви се вклучени во списокот на светското културно и природно наследство на УНЕСКО и се еден од 9-те такви објекти во Бугарија. Тие се популарни туристички објект.
ХМС Детроит
ХМС Детроит се два брода на Британската кралска воена морнарица кои се користеле во Британско-американската војна во 1812 година. Тие биле стационирани на Езерото Ири. Именувани се Детроит според Тврдината Детроит.
Споменик „Кнез Михајло“ - Белград
Споменик на принцот Михајло (Споменик кнезу Михаилу) — споменик кој е посветен на принцот Михајло. Сместен е на главниот Плоштад на Републиката во Белград, Србија и бил изграден во 1882 година. Овој споменик бил првиот јавен споменик со претстава за коњичка фигура на владетел во Србија. Споменикот е дело на италијанскиот вајар Енрико Паци. Релјефите на споменикот се изведени според цртежите на архитектот Константин Јовановиќ. Споменикот е прогласен за Споменик на културата од голема важност во 1979 година и е заштитен од Република Србија, како најстар и најрепрезентативен фигурален српски меморијал.
Михајло Обреновиќ III
Принцот Михајло (1823–1868) бил принц на Србија од 1839 до 1842 година и повторно од 1860 до 1868 година. Неговото владеење започнало по смртта на неговиот постар брат сè до 1842 година, кога бил симнат од власта во бунт предводен од Тома Вучиќ-Перишиќ.
Принцот Михајло се качил на престолот по втор пат, по смртта на неговиот татко Милош Обреновиќ, во 1860 година. Тој владеел осум години како апсолутист, постигнувајќи напредок во Србија, усогласувајќи договори со соседните земји за заедничко дејствување на Балканот. За време на второто владеење на принцот Михајло, турските власти ги предале на Србија преостанатите градови Белград, Шабац, Смедерево, Соко, Ужице и Кладово. Во 1868 година, принцот Михајло Обреновиќ бил убиен во Кошутњак.
Потекло
Во текот на втората половина на XIX век во Белград, се подигнале сè поголем број споменици, кои претставувале бројни истакнати личности од културниот и политичкиот живот на Србија. Официјална српска државна делегација ја посетила Русија во мај 1867 година. По состанокот со царот Александар II во Санкт Петербург, делегатите ја посетиле серуската изложба за етнологија во Москва. Тие ја забележале акварелната слика „Ослободување на Србија“, всушност дизајн за монументалниот проект на вајарот Михаил Микешин. Тие ја донеле сликата во Белград и на принцот му се допаднала идејата. Тој го контактирал Микешин и го поканил во Србија да работи на проектот.
Сепак, атентатот врз принцот на 10 јуни 1868 година ја одложило посетата на уметникот. Одборот за поставување на споменикот бил формиран веќе на 14 јуни 1868 година и одлучил да собере донации за изградба на црквата во Кошутњак, на местото на атентатот, и монументална скулптура во самиот град. Од почит кон убиениот владетел, Микешин во Москва го подготвил дизајнот за спомен-црквата или капелата во Кошутњак. Откако пристигнал во Белград во октомври 1868 година и го прегледал градот, во соработка со владата и Одборот, тој предложил два дизајни за споменикот на принцот, кој требало да се подигне на Големиот пазар или современиот Студентски Трг. По јавната изложба, на граѓаните очигледно им се допаднале дизајните и ја одобриле зградата. Сликарот Стеван Тодоровиќ наредил литографиите да се направат во Виена. Сепак, процесот на градење на спомениците се одолговлекол и во 1871 година предлозите на Микешин биле одбиени.
Меѓународен натпревар
Исто така во 1871 година, владата се одлучила да го изгради само споменикот во градот, кој ќе биде „фрлен од старите топови“. Го објавил меѓународниот конкурс за дизајн. Имало тројца натпреварувачи: Стеван Тодоровиќ, Ватрослав Донегани од Риека и пруски вајар чие име не е зачувано. Незадоволна од резултатите, владата го повторила натпреварот во 1873 година. Овој пат, местоположбата за споменикот била поставена на Театарскиот плоштад (современиот Плоштад на Републиката), преку Националниот театар во Белград, кој бил изграден од принцот Михајло.
Вкупно пристигнале 15 дела, главно од странски уметници. Комисијата ги додала поранешните две дела на Тодоровиќ и Донегани, со што бројот на предлози се зголемил на 17. Првата награда му била доделена на виенскиот вајар Висент Пилц, втор по угледниот фирентински мајстор Енрико Паци, додека третиот на сограѓанинот на Антон Вегнер. Сепак, подоцнежниот принц Анастас Јовановиќ се наметнал во Комисијата во корист Паци.
Посветеност
Свеченото откривање на споменикот се случило на 18 декември 1882 година на денот на Свети Никола, покровител на династијата Обреновиќ. Настанот бил замислен како голем ефемерен спектакл по повод прогласувањето на Кралството Србија. Во тоа време, коњаник без капа било невообичаена појава од јавноста. Откривањето на споменикот претстставувало одличен спектакл. По повод неговото откривање, биле поставени сценски заднини украсени со цвеќиња, зеленило, хералдички штитови со бели двоглави орли и знамиња. Во оваа прилика, Енрико Паци, како автор на еден од најважните српски споменици од 19 век, добил Орден на витез од Таково, втор степен. На церемонијата присуствувале највисоките претставници на црквата, државата и војската и голем број на население. Меѓу главните лица биле премиерот Милан Пирошанац и министри; заменици на националното собрание; Димитрије Нешиќ, ректор на Големата школа со своите професори; претседателот и членовите на Српското учено друштво; градоначалникот на Белград Михаило Карабиберовиќ и членовите на градскиот совет и делегатите од цела Србија. Споменикот бил откриен кога пристигнал кралот Милан и кралицата Наталија. На целиот настан присуствувал тогашниот печат. Церемонијата била замислена да ја демонстрира моќта на новосоздаденото кралство.
Подоцнежни случувања
Повремено, архитектите сугерирале дека треба да се постави заштитна, декоративна ограда околу споменикот, бидејќи граѓаните обично седат на постаментот, кој постојано е покриен со графити. Работите на зачувување биле спроведени во 1983 година, а споменикот бил темелно исчистен во 1996 година, но само на постаментот, додека скулптурата не била обновувана со децении. Постаментот повторно бил исчистен за време на реконструкцијата на Плоштадот Република во периодот 2018-2019 година. Самата реконструкција на скулптурата требало да започне во ноември 2019 година. Скулптурата ќе се исчисти со дестилирана вода со цел да се најдат дополнителни пукнатини и оштетувања на месингот, што го прави најголемиот дел од материјалот од кој е изградена скулптурата. Патината ќе биде делумно исчистена. Големите жардиниери кои го опколуваат споменикот биле отстранети за време на реконструкцијата на плоштадот, оставајќи го просторот околу постаментот, како и целиот плоштад, целосно неплоден.
Поправањето потоа било преместено на 2 март 2020 година. Во преклопените делови на споменикот (каде што рацете ги држат уздите и каде се прицврстени рацете и мечот), реставраторите откриле животински коски - свињи, крави и гулаби. Се верува дека тие биле натрупани од страчки. Дупки од куршуми биле откриени на споменикот, но главно биле пополнети, веројатно за време на некои од претходните реконструкции. Каде што патината станува силна, таа нема да се отстрани бидејќи ја заштитува бронзата. Сепак, на некои места станала толку силна што го сменила изразот на лицето и некои други делови од споменикот. Споменикот е во прилична добра, цврста форма, убаво е поврзан со поставениот камен, со тежина совршено распоредена без видливи промени или навалување. На десното копито на коњот е откриена мала дупка, веројатно и од некое претходно истражување на споменикот. Крајниот рок за реновирање бил одреден до 1 мај.
Наведувајќи ги лошите временски услови и вонредната состојба поради пандемијата КОВИД-19, работите се пролонгирале за две недели. Исто така, главниот конзерватор-реставратор, Ристо Михиќ, го напуштил проектот. Елаборатот на компанијата „Ресторатика“ го изгубил јавното наддавање, но сепак бил избран од Институтот за заштита на спомениците на културата. Михиќ, кој исто така е вајар, се одлучил за отстранување на нестабилната, слаба патина, додека тој сакал да ја задржи темната, стабилна, тврдејќи дека тоа е зачувување на самиот споменик. Избраниот проект предвидува агресивно отстранување на киселини на целата патина и сулфурен третман на бронзата за да се создаде нова патина. Михиќ верува дека ова ќе и наштети на скулптурата направена од неколку бронзени парчиња, па се откажал и бил заменет со Наташа Петровиќ. Делата биле завршени на 10 јуни 2020 година, по повод 152-годишнината од убиството на принцот.
Дизајн
Енрико Паци бил под влијание на два споменици на ренесансата од Фиренца, каде живеел: споменик на Козимо и споменик на Фердинандо. Двата биле дизајнирани од Џамболоеа, првиот изграден во 1594 година на Пјаца дела Сињорија, додека другиот во1608 година на Пјаца дела Сантисима Анунзиајта. и двата примероци се под влијание на најпознатата преживеана римска коњска статуа, Коњичка статуа на Марко Аурелиј, скулптирана во 175 година, што станала нацрт за претстави на херои и победници (Јустинијан, Гатамелата, Хенри IV, Петар Велики ).
Претставата е мешавина од грчки и римски елементи. Како владетел и победник на коњ, принцот е претставен во грчки стил, но положбите на главата, рацете и ногата, замрзнати во моментот, се типично римски. Рацете на принцот се главната репрезентација на неговата моќ: левата има цврст зафат на уздите (претставува моќ да го контролира и владее со општеството), додека десниот со продолжен показалец ги повикува своите поданици во идните воени и дипломатски битки.
Модел за фигурата на коњот бил вистински коњ што го имал самиот принц. Тоа бил црн коњ што го добил принцот додека се враќал со принцезата Јулија од нивниот меден месец во Романија.
Опис
Споменикот е висок 11 метри (самата статуа е 5 метри) и 8.46 метри долг. Споменикот бил изработен во Кралската баварска леарница на Фердинанд фон Мулер во Минхен, Германија и чинела 300.000 динари. Останува непознато дали старите топови навистина се стопиле.
Споменикот е бронзена, коњска статуа на принцот Михајло на коњ. Споменикот бил подигнат во чест на најважното политичко достигнување на принцот - целосно протерување на Турците од Србија во 1867 година и ослободување на преостанатите седум градови што ги држеле Османлиите на територијата на Србија. Имињата на градовите се врежани на плочи на осумаголниот постамент од гранит на статуата, а принцот е насочен кон Стара Србија, преостанатата неослободена територија.
Споменикот е составен од три дела: столбната плоча, постаментот и коњичката статуа. Бронзената фигура го претставува принцот на коњот, српскиот ослободител од Турците, чија раширена рака упатува на сè уште угнетените области. Подигнатата рака, со испружен показалец, доаѓа од милитаристичката телесна реторика која датира од римската традиција; особено користени подоцна од француската неокласична уметност. За принцот Михајло овој гест значел победа на полето на дипломатијата, а не на бојното поле. Принцот ги држи уздите со левата рака - гестот ја симболизира способноста на владетелот да контролира и управува. Принцот Михајло бил претставен како спасител на нацијата кој се жртвувал за идеалите на нацијата. Пиедесталот, направен од мермер е овален тип со релјефен фриз. Претставите на предниот и задниот фриз се земенил од кругот на династичката митологија што ја слави антиката и херојството на српскиот народ и нивното обновување под династијата Обреновиќ. Пиедесталот е опишан како „фина елипса од мермер и бронза, елегантна, што симбиотички се спои со фигурата на коњаникот“.
Сцената на „Српскиот играч на гусли “ е од задната северна страна, опкружена со луѓе облечени во различни носии, што укажува на различни етнички граници на нацијата, далеку надвор од политичките граници што постоеле во периодот на Кнежевството од тоа време. Играчот им раскажува на синовите за подвизите на династијата Обеновиќ. Постои претстава на друг галерист, кој тагува над ковчегот на принцот. На предната јужна страна е претставата „Принцот Милош во Таково“ која укажува на идејата за династички и национален континуитет и идејата за војна за ослободување на татковината. На источната и западната страна на споменикот се наоѓаат релјефи кои го величаат принцот Михајло. На источната страна е „Националната депутација пред големиот војвода Михајло“, заснована врз идејата за обновување на златниот период во обновената држава и на западната страна е репрезентацијата „Србите положуваат заклетва над гробот на Принцот Михајло “. Во средината на сцената има антички саркофаг со натпис на француски јазик, кој вели: „Michel III prince de Serbie“. Целиот постамент со релјефи бил поставен на висока правоаголна столбната плоча, така што местто и изгледот на споменикот ќе доминираат во просторот; при проценката, се прави важна визуелна и симболична улога во издигнувањето на кралската личност.
Амблемот на династијата Обреновиќ е на предната јужна страна, сличен на амблемот на гробот на војводата во православната катедрала. Три големи бронзени венци се наоѓаат на страничните страни, на кои со позлатени букви биле испишани имињата на градовите ослободени во 1867 година: Белград, Кладово, Соко, Смедерево, Шабац и Ужице. На задната страна, северната страна стои текстот (во превод): „На принцот Михајло Обреновиќ III. Благодарна Србија. „На аглите на постаментот се поставени четири релјефни трофеи, а околу споменикот има ограда со канделабри.
Споменикот на принцот Михајло е основан како споменик на културата од голема вредност, Одлука за основање, „ff. Gaz. SRS" No.14/79.
Популарност
Принцот Михајло е претставен без каква било капа на главата, што било крајно неортодоксно за секој достоинственик, а камоли за владетел во тоа време. Популарната приказна за ова преживела долго време. Станувало збор за момче, кое на денот на посветеноста извикувало „каде му е капата“?. Вајарот бил толку повреден од ова, што извршил самоубиство. За волја на вистината, Паци живеел уште 17 години, до 81 година. Живеел во Белград неколку години и, по заминувањето, напишал отворено писмо до „витешкото кралство“ на Србија, во кое се вели: „Јас сум Италијанец во душата и емоциите, но во срцето се радувам што сум Србин“.
Иако многу се сметаше за голем владетел, улогата и честа на принцот донекаде паднала во заборав кога станува збор за неговиот споменик, а статуата станала позната како „код коња“ („кај коњот“). Дури и блискиот ресторан некое време бил именуван на тој начин. Стана најпопуларното собиралиште во Белград, како што луѓето само би рекле „да се сретнеме на коњот“. Историчарите на уметноста делумно го обвинуваат составот на самиот споменик за ова, бидејќи статутот очигледно „повеќе го потенцира коњот отколку коњаникот“. Другите хроничари и новинари не разбираат зошто првото споменување за граѓаните е коњот, а не принцот, но дека најверојатно нема да се промени наскоро бидејќи навиката да се нарекува „на коњот“ сега опфаќа многу генерации.
Космос-1239
Космос-1239 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 16 јануари 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5700 килограми. Космос-1239 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 208 км, а најмалото на 196.
Вештачка невронска мрежа
Вештачка невронска мрежа - ВНМ (анг. artificial neural network - ANN ) е парадигма за обработка на информации која е инспирирана од начинот на кој биолошки нервен систем, како што е мозокот, обработува информации. Клучниот елемент на оваа парадигма е необичната структура на обработувачки информациски систем. Таа е составена од голем број на меѓусебно поврзани елементи за обработка (неврони), кои работат едногласно за да се решат конкретни проблеми.
Поим за невронска мрежа
Вештачката невронска мрежае систем кој е заснован на биолошките невронски мрежи, како што е мозокот. Невроните меѓусебно се поврзани со врски кои се нарекуваат синапси. Секој неврон поседува илјадници врски со други неврони преку кои константно добива сигнали што треба да бидат стигнат до телото на клетката (невронот). Доколку резултантната сума од сигналите надмине одреден дефиниран праг (threshold), преку аксонот се испраќа одговор. Тоа значи дека биолошкиот неврон ги сумира сигналите кои пристигнуваат до него, добиената сума ја споредува со одреден праг и доколку таа го надмине прагот, невронот испраќа одреден излезен сигнал.
Невронските мрежи со својата извонредна можност за изведување смисла од комплицирани или непрецизни податоци, може да се користат за да се изведат шаблони и да се детектираат трендовите кои се премногу комплексни за да бидат забележани од страна на луѓето или други сметачки техники. Обучена невронска мрежа може да се смета за експерт во категоријата на информациите што и се дадени да се анализираат. Овој експерт потоа може да се користи за да обезбеди прогнози при дадени ситуации во доменот на нашиот интерес, и да одговори на прашања од видот „што ако...?“.
Состојба на активација
Аналогно на биолошката интерпретација, невронската мрежа во контекст на експертните системи претставува модел на пресметки со поврзовен пристап, кој соодветно се состои од множество на обработувачки единки - неврони.
Главна одлика на невронските мрежи е состојбата на активација. Состојбата на активација во потесна смисла го претставува излезот од даден јазол, а во поширока означува дали влезот на јазелот бил над граничната вредност, односно дали невронот се активирал. Заради меѓуповрзаноста, во невронските мрежи имаме правило на пропагација кое пропишува колку излезот на даден јазол зависи од индиректните влезови во тој јазол.
Во структурна смисла, невронската мрежа се состои од:
Секоја единка извршува релативно едноставна задача: добива влез од соседите или од надворешни извори и го користи ова за да пресмета излезен сигнал кој понатаму се шири (пренесува) до останатите единки. Освен оваа обработка, втора задача на невронот е поставување на тежините. Системот е паралелен, така да повеќе единки може да ги вршат своите пресметки во исто време.
Во рамките на невронските мрежи, разликува три типа на јазли:
За време на операциите, јазлите може да се обновуваат синхроно или асинхроно. Кај синхроното обновување сите јазли ја обновуваат својата активација истовремено, додека кај асинхроните, секоја јазол има своја (вообичаено фиксна) веројатност на обнова за време t, и вообичаено само една единка ќе може да изврши активација во единица време.
Топологии на невронски мрежи
Разликуваме два типа на топологии на невронски мрежи: