cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Неолитска архитектура
Народот којшто живеал на просториите на Левант главно како градежен материјал за изградба на куќи или некои објекти ја користеле глината. На некои куќи имало обичаи да се наслика некое животно или човек.
Најдобри примери за неолитската архитектура се:
Коста Трајанов
Коста Трајанов ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Израснал во сиромашно земјоделско семејство. Завршил основно образование, а потоа се занимавал со земјоделство. Бил симпатизер на народноослободителното движење и во рамките на можностите материјално го помагал. Во септември 1944 година, стапил во редовите на Шеснаесеттата македонска ударна бригада, во Младинскиот баталјон, кој постигнал бројни победи против балистичките банди на територијата на Скопска Црна Гора. Учествувал и во успешните акции против германските моторизнрани колони во Качаничката Клисура. Во октомври 1944 година храбро загинал во една борба пpoтив балистичките оружени сили, кај Чучерски Рид. Посмртните останки му биле пренесени и закопани во гробиштата во родното место.
Ораховица
Ораховица (хрватски: Orahovica) — град во Хрватска. Градот се наоѓа во западниот дел на историско-географската област Славонија, поточно во регионот Подравина. Градот се наоѓа на падните на планината Папук, а административно е дел од Вировитичко-подравската жупанија. Како град бил именуван во 1997 година.
Население
Според пописот од 2011 година, Општина Ораховица имала население од 5,304 жители, од кои:
Според истиот тој попис, 87% биле Хрвати.
Криско
Ран живот
Кристијан Талев е роден на 11 мај 1988 година во бугарската престолнина Софија. Поголемиот дел од своето детство го поминал во Габрово, неговиот интерес за музика произлегува од неговото семејство и роднини, кој го инспирирал да продолжи со сериозно учество во музиката. Неговата кариера започнала уште од рана возраст, учествувајќи во значајни телевизиски емисии во Бугарија, како што се Бон-Бон и Кои е по пон. Во наредните години го прифатил неговото сценско име Криско и почнал да пишува свои песни.
2005-2011: Рана кариера
Кришко почна да пишува свои песни во 2005 година,и да биде дел од група од соседството. Подоцна почнал да студира звучно инженерство, а во 2008 година работел како инженер за звук во Радио 1 Бугарија. Од 2009 до 2010 година, накратко беше потпишан на етикетата на бугарската р. П. Спенс (Sam Sam Si Records) како продуцент и изведувач. Заедно ја снимија песната Нека Сем Сем и во 2010 година го направи својот пробив со единствениот Лудо Ношти со бугарската Евровизиска изведувачка Елица Тодорова.
2011-2016: Пробив на Криско ритми
По спор со Спенс во 2011 година, Криско ја напушти својата етикета и го усвои продукцискиот таг "Криско батс". Потоа, тој беше еден од првите уметници потпишан на новооснованата бугарска издавачка куќа Facing the Sun како изведувач и продуцент.
Проекти на Криско: Слагам Крај со Невена и Миро, Кој Ден Станаме со Ангел и Моисеј, Министерка на Веселето со Бобо и Лора Караджова, Видимо Доволни со Марија Илиева, Златни Момчета со Димчо и одлика во деби синглот на Гери-Никол Ела и си Вземи сите добија исклучителни позиции во бугарските музички листи. Освен тоа, Советот за електронски медиуми на Бугарија ја сметаше песната Видимо Доволни по многу сигнали за цензурата на песната.
Во 2015 година, Криско стана дел од четвртата сезона на X Factor Бугарија, каде што ги ментираше женските пејачи. Дарина Јотова од неговиот тим заврши во финалето. Под менторство на Криско почнала да настапува под етапата Дара и подоцна била потпишана во Вирџинија Рекордс.
2016-денес: нови проекти и Adamand Records
На 20 април 2016 година, Криско го најави синглот Дали Дава Това Љубов и го цитираше како "малку поинаков проект од неговите други песни со љубовна тема". Видеото е снимено во Бали, Индонезија, каде што има локален индонезиски модел како негов интерес за љубов. Во септември 2016 година, Криско ја претстави песната #OET, позната како Оште Един Танц , која исто така беше нагласена со романтична тематика. Видеото на песната беше снимено во Дубаи, Обединетите Арапски Емирати, заедно со неговата девојка Цветелина Тодорова.
На 8 септември 2016 година, Криско најави создавање на сопствената издавачка куќа под името Адаманд Рекордс во заеднички напор со бугарскиот филмски продуцент Кирил Киров.
На 6 октомври 2016 година, Криско беше претставен на деби синглот на бугарската пејачка Тита "Вуду кукла". Таа, исто така стана првиот изведувач што треба да се потпише на етикетата на Криско Адаманд Рекордс.
Кетоконазол
Кетоконазол е антифунгален лек кој се користи во третманот на габични инфекции. Комерцијално е достапен во вид на таблети за орална администрација и голем број на формулации за топикална употреба, како кремови и шампони (кои се користат во третманот на првут – себореичен дерматит на скалпот).
Во однос на хемиската структура, кетоконазолот е имидазолен дериват. Помалку токсичните и воглавно поефикасните триазолни антифунгални агенси, флуконазол и итраконазол се претпочитани за системска употреба.
Горен амам (Баниште)
Горен амам (или Стар амам) — амам во селото Баниште, Македонија. Амамот е прогласен за споменик на културата на Македонија.
Амамот, заедно со Долниот амам е дел од бањата Баниште, која работи и денес, а амамот е обновен.
Историја
Бањите во селото првпат биле споменати во патопис на Јохан Георг фон Хан, кој го посетил селото Баниште во 1863 година. Тој на своето патување по сливот на реките Дрим и Вардар, престојувал во Дебар, а за селото Баниште запишал дека се наоѓа на час и половина од градот на сливот на една пуста долина во Дрим. Во тоа време запишал дека еден објект е поправен, а другите се разурнати, иако уште се користеле нивните извори. Постои голема веројатност урнатините да потекнуваат од многу поран период, како што може да е римскиот период.
Според натпис со арапско писмо, кој се наоѓал во еден од објектите на бањата, како сопственик и добротвор се споменува Хаџи Муџидин Илхами, син на Сулејман, потомок на семејството Орук-заде. Во натписот се потврдува годината на градба 1798-1799 година (или 1213 по хиџра). Денес, натписот се чува во просториите на хотелот.
Архитектура
Горниот амам или старата бања како што запишал Фон Хан има седмостран базен со пречник 4,5 метри и длабочина од 1 метар и 33 сантиметри, а во средината имал камена клупа за седење. Водата имала 32 степени Реомирови. Според Фон Хан, изворот бил бистар и имал вкус како чорба од месо. Сепак, Фон Хан згрешил за старата бања, бидејќи нејзиниот базен е осмостран, а не седмостран.
Горната бања има две простории: џамеќан (аподитериум или соблекувална), која најверојатно се користела во исто време и како соуклук (тепидаурум или ладна просторија), како и просторија во која во средишниот дел се наоѓа базенот за капење (калдариум). И двете простории имаат осмоаголни основи засведени со куполи издигнати на тромпи. Тоа што е карактеристично е системот за вентилација сместен во четирите ниши, имајќи ги предвид сулфурните испарувања на водата. Ѕидовите до висина од околу два метри се обложени со големи, добро обработени камени блокови, додека во височина се користени помали, делумно обработени камени блокови. Осветлувањето е зенитно преку отворите кои се наоѓаат во темињата на куполите. Материјалот користен за градба се грубо обработени камени блокови со кров на осум води, прекриен со ќерамиди.
Амамот го одразува архитектонскиот стил на османлиското градителство од крајот на и почетокот на  век., иако сличности се сретнуваат со термалните бањи во Бурса, Турција. Посебна вредност на овој и објектот на Долниот амам е нивната автентичност, односно тие претставуаат единствен пример на термално лекувалиште со елементи и архитектонски решенија карактеристични за османлиското градителство во Македонија.
Селен (растение)
Селен, Levisticum officinale, е високо повеќегодишно растение, единствен вид во родот Levisticum во фамилијата Apiaceae, потсемејство Apioideae.
Опис
Селенот е повеќегодишно растение со силен мирис. По две-три години достигнува височина и до два метра. Коренот е дебел и сочен, кој станува дрвенест кај постарите билки. Стебленцето е исправено, ребресто, празно и голо. Листовите се големи, жолтозелени по боја. Цветовите се собрани во штитовидни соцветија. Плодот е елипсовиден шизокарп со дебели крила, жолт или темен. Цвета во јули.
Васил Трајковски
Васил (Петров или Петрушев) Трајковски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од селско семејство. Основно училиште завршил во родното село, а потоа работел како овчар. По окупацијата на Македонија, заедно со својот брат, како симпатизер на НОВ, учествувал во акциите против окупаторот. Во март 1944 година стапил во борбените редови на Треттата македонска ударна бригада, со која учествувал во сите нејзини борби против непријателот. Се истакнал како храбар борец, поради што бил поставен и за командир на чета. Загинал во нападот на затворот Идризово, кога бригадата дефинитивно успеала да ги ослободи политичките затвореници.
Слатина (Хрватска)
Слатина (хрватски: Slatina) — град во Хрватска. Слатина се наоѓа во западниот дел на историско-географската област Славонија, поточно во регионот Подравина. Административно Слатина е дел од Вировитичко-подравската жупанија. Слатина е на 29 км од Вировитица и на надморска височина од 127 м.
Население
Според истиот попис, 85.5% биле Хрвати.
Игнациус Готфрид Кајм
Игнациус Готфрид Кајм ( 1746-1778) — Австриски хемичар.
Во својата дисертација Металис дубис (De metallis dubiis) објавен во 1770 година, Кајм го опишува намалувањето на манган оксид со јаглерод и образување на кршлив метал. Ова е првиот опис на манганот неколку години пред попознатата синтеза Јохан Готлиб Хан (1774).
Аргау
Кантонот Аргау (Kanton Aargau; понекогаш латинизиран како ) е еден од повеќето северни кантони на Швајцарија. Тој се наоѓа на долниот тек на реката Аре, поради која кантонот се нарекува Ар-гау (што значи "провинција Аре"). Таа е една од најгусто населените региони на Швајцарија.
Рана историја
Областа на Аргау и околните области биле контролирана од Хелветијците, Келтско племе, дури до 200 п.н.е., на крајот биле освоени од Римјаните, а потоа од 6 век, Франките. Римјаните изградиле голема населба наречена Виндониса, во близина на сегашната локација на Бруг.
Средновековен Аргау
Во рамките на Франкската империја (8 до 10 век), областа била спорен пограничен регион помеѓу војводствата Алеманија и Бургундија. Една семејна лоза од Ветерау (династијата Конрадинис) наизменично го држела грофовството Арагау од 750 до околу 1030 година, кога тие го загубиле (во меѓувреме и го зеле името фон Тегерфелден). Оваа поделба стана лошо дефинирана (и ретко населена) надворешна граница на раното Свето Римско Царство при нејзиното формирање во втората половина на 10 век. Повеќето од регионот бил под контрола на војводската куќа на Циринген и грофовско-сродните куќи на Хабсбурзите и Кибургзите до околу 1200.
Во втората половина на 13 век, територијата била поделена меѓу териториите барани од императорските градови Берн, Луцерн и Солотурн и швајцарскиот кантон Унтервалден. Преостанатиот дел, што во голема мера одговара на современиот кантон Аргау, останал под контрола на Хабсбурзите сè до „освојувањето на Аргау“ од Стариот Швајцарски Сојуз во 1415 година. Самиот Хабсбургов Замок, првичното место на Куќата на Хабсбурзите, бил заземен од Берн во април 1415 година. Хабсбурзите основале голем број манастири (со некои структури што уште траат, на пример, во Ветинген и во Мури), чие затворање од страна на владата во 1841 година придонесувало за појава на граѓанската војна во Швајцарија - „Сондербурската војна“ - во 1847 година.
Наце Трајковски
Животопис
Произлегува од селско семејство. Завршил основно образование, а потоа се занимавал со земјоделство. За време на окупацијата на Македонија, станал симпатизер на НОВ и активно го помагал ослободителното движење. Заедно со своите браќа во март 1944 година, стапил во борбените редови на Треттата македонска ударна бригада, со која учествувал во борбите кај Страцин, Свети Николе, Велес и други места. Во сите борби се истакнал како бесстрашен борец, поради што бил поставен за командир на вод. Во втората половина на октомври 1944 храбро загинал во една жестока борба против балистите и Германците во реонот на реката Треска.
Зрновско
Зрновско (дијалектно: Зрноско; Zaroshkë, офиц. ) — село во Општина Пустец од областа Мала Преспа, денес во Горичкиот округ, Албанија.
Географија и местоположба
Зрновско е село во Мала Преспа. Селото се наоѓа на крајниот југозападен брег на Големото Преспанско Езеро. Во северното подножје на Иван Планина и Сува Гора, се наоѓа на надморска висина од околу 865 м.н.в.
Соседни села на селото Зрновско се: од север селото Леска, Пустец и водите на Преспанското Езеро. Од исток со селото Церје и селото Орово (Егејска Македонија). И од југ со селата Ѕвезда и Голо Брдо.
Историја
Зрновско е старо, повеќевековно) село, во кое отсекогаш живееле православни Македонци. Селото најрано се спомнува во периодот 1568/69 г. за казата Билишта.
Село првобитно се наоѓало 2 км источно од денешната положба, до водите на Преспанското Езеро. Во XVIII век морало да се премести поради поплавувањето од надојдените води.
Селото дало активен придонес во текот на Илинденското Востание, а како еден од главните дејци на организацијата се спомнува Вангел Тодоровски (1885-1902) кој да не падне во рацете на непријателот се самоубил во борбите кај селото Волкодери. Исто така познат илинденец бил и Кристо Трајче Аргировски.
Селото активно учествувало и во текот на Втората светска војна, па така излегле партизани од ова село. Помеѓу партизаните во Македонија се приклучиле двајца, а во партизаните во Албанија — тројца партизани.
Демографија
Според Васил К’нчов, во 1900 г. селото броело 250 жители, сите православни Македонци.
Родови
Родови во селото се: Андоновци (доселени од Шулин), Аргировци, Бојчевци (доселени од Шулин), Волкановци (доселени од Шулин), Димовци (доселени од Церје), Крстиновци, Коруновци, Ридовци (доселени од Церје во 1980 г.), Секуловци, Сотировци, Спировци (доселени од Церје во 1980 г.), Танасовци, Тодоровци и Трповци.
Иселеништво
Од селото има иселеници на многу места. Од Андоновци и Аргировци во Горица (Корча). Од Танасовци во Елбасан. Од Тодоровци во Поградец. Од Танасовци во Прењас. Од Тодоровци во Валона. Од Секуловци и Бојчевци во Либражд. Во 1946 г. некои семејства се иселиле во Војводина (од Танасовци, Димовци, Секуловци и Аргировци).
Жан Кристоф Перо
Жан Кристоф Перо (Jean-Christophe Péraud; р. во ) — поранешен француски професионален планински и друмски велосипедист, кој последно возел за UCI World Tour екипата. Бил член од француската репрезентација на Летните олимписки игри 2008. Професионално настапувал од 2010 до 2016 година.
Кариера
Настапувајќи на Летните олимписки игри 2008 во пекинг го освоил сребрениот медал на машката крос-кантри трка. Во јуни 2009 станал изненадувачки победник на француското национално хронометарско првенство. Ова довело да потпише со UCI World Tour екипата за сезоната 2010, за да го зголеми нивното хронометарско присуство на етапните трки. Моментално вози за, со кого го постигнал 2. место на Критериум Интернасионал 2011 и 9. место на Тур де Франс 2011. Паднал во последната недела на Тур де Франс 2013 во текот на хронометарот на два километра пред крајот, возејќи со фрактура на клучната коска здобиена во мината несреќа истото утро. Перо бил повторно деветти во генералниот пласман пред несреќата зад предводникот на трката Крис Фрум.
Во 2015 година, Перо ја повторил својата победа на Критериум Интернасионал со освојување на последната етапа. Го освоил генералниот пласман со разлика од десет секунди од сонародникот Тибо Пино. „На почетокот, мислев дека ќе му помагам на (колегата) Алекси Вијермоз. Но, нападнав и се најдов сам“, изјави Перо. „Оваа победа е важна по тешки времиња и две операции оваа зима“.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
УОМО „Панче Пешев“ - Куманово
Училиште за основно музичко образование „Панче Пешев“ — основно училиште за музичко образование во Куманово, Општина Куманово.
Учество на натпревари
Три први места на тројца пијанисти на 13. Меѓународен натпревар на млади музичари одржан во Уб, Србија. Победниците од училиштето биле Емира Муслиу, Едита Муслиу и Марко Насковски, под менторство на наставничката Сандра Зојчевска.
Пискупска Река
Извор
Реката се наоѓа на источната падина на планината Јабланица, во пределот на Дримкол.
Тек
Поминува низ селото Пискупштина и се влева во реката Црн Дрим, северно од градот Струга.
Зафаќа сливно подрачје од 53,38 км2.
Рамка за сликата на мојата сакана
„Рамка за сликата на мојата сакана“ (српски: Рам за слику моје драге) – југословенски филм од 1968 година, во режија на Мирзa Идризовиќ, кој е еден од авторите на сценариото, додека музиката е дело на Корнелие Ковач. Главните улоги ги толкуваат: Зоран Радмиловиќ, Срѓан Јаковљевиќ, Заим Музаферија.
Синопсис
Една група деца се запознава со млад човек кој само што се доселил во соседството. На почетокот, децата се судираат со него, но потоа се спријателуваат, така што тој им помага да се снајдат со искушенијата што произлегуваат од растењето и од првата љубов.
Леска (Мала Преспа)
Леска (Lajthizë) село во областа Мала Преспа (област Горица), Албанија. Во 2007 г. селото имало 350 жители.
Географија и местоположба
Во Леска главно живеат луѓе од македонска националност Леска е најдалечното село до градот Горица (Корча), а инаку соседни се Ѕвезда и Полена (населени со Албанци).
Топонимија
Во атарот на Леска се познати следниве позначајни топоними:
Ваковското Нивје, Голиње, Горна Леска, Горна Чезма, Горниците, Гропата, Дунојца, Зад Корија, Зли Дол, Иван, Ќафа, Коријата, Крајбрег (Кројбек), Круша (Дардаза), Ладиње, Леска, Лизгалата, Лозница, Љаска, Над Камен, Палје, Пепелајца, Плетваро, Плочи, Садо Калдрма, Суљмајнца, Трпојца, Турските Гробишта, Филаќето, Џавото Кладенче, Шумнајца.
Историја
За Леска има премногу легенди како таа е изградена, но едиственото сметање е тоа дека името го добила поради многу бројните дрва на растението леска уште пред да се отворат границите во Албанија (пред 90`) кога била населена во денешна Ласка или турските гробишта. После заминувањето на населението Леска броела 5 фамилии (3 македонски и 2 турски). Поради полошите услови а потебата за подобри населението се премести каде е денешна Леска и тука започнале нов живот.
Родови
Леска е македонско село.
Родови во селото се: Казлеровци, Мазенковци, Настовци, Пандовци, Поповци, Ристовци, Стојановци, Трајковци и Џаферовци.
Должноста на убавицата
Заплет
Мажот му кажува на својот адвокат дека треба законски да се раздели од сопругата. Адвокатот вели дека нема основа за тоа, бидејќи се чини дека неговата сопруга не сторила ништо лошо. Сопругот вели дека има некои извонредни идеи. Таа верува дека нејзината убавина и шарм се такви што мажите лесно се заљубуваат во неа. Бидејќи има дарба да ги тера мажите да ја сакаат, би било погрешно да не го користи својот талент на што повеќе мажи.
Во овој момент, службеникот на адвокатот влегува и вели дека штотуку пристигнала убава жена. Адвокатот прашува која е таа, но службеникот вели дека би било повреда на нејзиното совршенство да го прашала нејзиното име. Сопругот вели дека тоа мора да биде неговата сопруга која ја испробува својата „дарба“ врз службеникот.
Продукции
Во својот деловит облик, кратката претстава не била наменета за сценска изведба и била оставен во нецелосна состојба. Не била објавена сè до 1934 година. Според А. М. Гибс, претставата е под влијание на карактеризирањето на г-дин Гапи во романот „Тмурна куќа“ на Дикенс.
За време на Втората светска војна, Би-Би-Си планирал да го емитува на арапски превод на радио, како дел од промоцијата на британската култура во арапските земји. На еден писател му било наложено да го искористи тоа и да даде јасен почеток и крај. На Шо му била испратена англиската верзија на предложениот целосен текст во декември 1943 година. Тој напишал уште во февруари 1944 година, извинувајќи се за одложувањето, велејќи дека тој сигурно бил „без зборови од зачуденост“ што Би-Би-Си смета дека ова е соодветно: „како некој со најслаба претстава за разликата помеѓу Арабија и Блумсбери, би можел да размисли за фрлање на „Должноста на убавицата“ на чело на еден бедуин, го поминува моето разбирање“. Би-Би-Си одговорил дека тие се сигурни дека „ќе ги воодушевила бедуините“, но го откажале производството.
Палата на парламентот
Палатата на парламентот (романски:Palatul Parlamentului) е зграда во Букурешт во која се наоѓа парламентот на Романија. По Пентагон, овој објект е најголемата административна зграда во светот. Била изградена во времето на комунистичкиот диктатор Николае Чаушеску во 1984 година.
До ден денес, зградата сѐ уште не е довршена целосно. Таа е со димензии од: 270 м должина, 240 м ширина, 86 м височина и 92 м внатрешно под земјата. Најголемиот ходник е долг 150 метри, а најголемата сала зафаќа површина од 2 200 м2.
Манџурискиот кандидат (филм од 1962)
„Манџурискиот кандидат“ (англиски: The Manchurian Candidate) — американски филм од 1962 година, во режија на Џон Франкенхајмер (John Frankenheimer) по сценариото на Џорџ Акселрод (George Axelrod). Главните улоги ги играат: Френк Синатра (Frank Sinatra), Лоренс Харви (Laurence Harvey), Џенет Ли (Janet Leigh), Лесли Париш (Leslie Parrish) и Анџела Ленсбери (Angela Lansbury). Филмот е адаптација на истоимениот роман на Ричард Кондон. Филмот е добитник на бројни награди, а бил номиниран и за „Оскар“ во неколку категории.
Синопсис
Дејството на филмот се одвива за време на Корејската војна, во 1952 година. Една американска патрола паѓа во заседа и завршува во советскиот воен затвор. По една година, одредот успева да побегне од заробеништвото, по што наредникот Рејмонд Шо (го игра Харви) е одликуван со „Медалот на Честа“. Неговата мајка, Еленор Ајзлин (ја игра Ленсбери), сопруга на сенаторот Џон Ајзлин, го искористува успехот на својот син за сопствените политички цели. Меѓутоа, Бенет Марко (го игра Синатра), соборецот на наредникот Шо, се сомнева во успехот на Шо. Бенет веќе подолго време страда од кошмари и од чудни сеќавања, а тоа го мотивира да почне да истражува, што се случило во Кореја. Набргу, тој открива завера од големи размери која може да ја запре само тој.
Наводи
атегорија:Филмови со Лесли Париш
Вировитица
Население
Општина Вировитица, според пописот од 2011 година, имала население од 21,291 жители:
Збратимени градови
Вировитица е збратимен со:
Како овие лекари се сакаат еден со друг!
Како овие доктори се сакаат еден со друг! (изворно: How These Doctors Love One Another!) ― кратка кратка претстава напишана во 1931 година од Џорџ Бернард Шо, која сатиризира спор меѓу двајца лекари за употребата на антисептици во хирургијата. Шо во своите дела редовно ја напаѓал конвенционалната медицина.
Содржина
Шо воведува спор помеѓу Сер Вилијам Вотсон Чејн и Сер Алмрот Рајт. Чејн и Рајт се портретирани како се потсмеваат на мислењата на едни со други. Тој заклучува дека кога лекарот не се согласува, никој не е повреден, но „кога лекарите ќе се согласат, ние сме лице в лице со заговор на претенциозно незнаење со таа сомрдна страна на синдикализмот, која е принудена од заедничката потреба да се бори за својата егзистенција дури и до точка на кажување: „Ти ќе умреш пред да умрам од глад“.
Контекст
Шо го засновал својот главен лик во „ <i id="mwDw">Докторската дилема</i> “ на Рајт, но подоцна влегол во судир со него околу вакцинацијата, на што Шо бил против. Тој исто така се спротивставил на Рајт во врска со верувањето на Рајт дека умовите на жените се разликуваат од мажите, став што Шо го отфрлил. Сепак, тука, Шо, во согласност со сопственото верување во превентивната медицина им дава многу поголема тежина на ставовите на Рајт. Рајт бил загрижен дека прекумерната употреба на антисептици ќе создаде отпорни соеви на бактерии, додека Чејн сметал дека антисептиците се апсолутно неопходни.
Жељко Еркиќ
Жељко Еркиќ ( во Сараево, СФРЈ) е српски глумец. Има завршено Академија во Бања Лука. Тој е член на Националниот театар на Република Српска и го освои бројни награди, вклучувајќи ја и наградата за најдобар глумец на Република Српска во сезоната 2011-2012 година.
TIM-цилиндар
TIM цилиндар (англ. TIM barrel) — сочуван белковински (белковински) склоп кој се состои од осум α-завојници и осум паралелни β-нишки, кои наизменично се менуваат долж полипептидниот ’рбет. Структурата е именувана по ензимот триозафосфат изомераза. TIM цилиндрите се едни од најчестите белковински склопови. Една од најинтригантните одлики на членовите на оваа класа на белковини е тоа што иако сите го имаат истиот третичен склоп, помеѓу нив постои многу мала сличност во аминокиселинската низа. Најмалку 15 различни ензимски фамилии имаат структура на TIM цилиндар на активното место, кое секогаш се наоѓа на C-терминалниот крај на осумте паралелни бета-нишки.
Структура и состав
TIM цилиндрите спаѓаат во α/β белковински склопови, бидејќи тие имаат наизменичен распоред на α-завојници и β-нишки во еден домен. Во TIM цилиндарот, завојниците и нишките (обично по 8 од двете) формираат извиен и затворен соленоид, кој тополошки е познат како тороид. Паралелните β-нишки го чинат внатрешниот ѕид на цилиндарот (затоа тој претставува β-цилиндар), додека α-завојниците го чинат надворешниот ѕид на цилиндарот. Секоја β-нишка се поврзува со соседната β-нишка во цилиндарот преку долга десногира петелка, која вклучува еден од завојниците, така што N-до-C обојувањето во дијаграмот на лента, гледан одозгора, има редослед на боите на виножитото низ целиот цилиндар. Затоа, за TIM цилиндарот, исто така, може да се каже дека е изграден од 8 преклопувачки, десногири β-α-β супервторични структури. Иако дијаграмот на лента прикажува празнина во централното јадро на белковината, треба да се нагласи дека страничните ланци на аминокиселинските остатоци не се прикажани во оваа репрезентација. Јадрото на белковината е всушност густо спакувано, претежно со големи, хидрофобни аминокиселински остатоци, иако се присутни и неколку глицини. Интеракциите на пакување во јадрото, помеѓу бета нишките и алфа-завојниците, се главно од хидрофобна природа, а разгранетите алифатични остатоци валин, леуцин и изолеуцин сочинуваат околу 40% од вкупните остатоци во β-нишките.
Региони на петелки
Од околу 200 аминокиселински остатоци потребни за целосно формирање на TIM цилиндарот, околу 160 се сметаат за структурно еквивалентни кај различните белковини кои го поседуваат овој склоп. Останатите остатоци се наоѓаат во регионите на петелки кои ги поврзуваат завојниците и нишките; петелките на C-терминалниот крај на нишките го содржат активното место. Ова е една од причините зошто TIM цилиндарот е толку честа структура: остатоците кои се потребни за одржување на структурата и остатоците кои влијаат на ензимската катализа се наоѓаат во различни групи. Поврзувачките (линкер) петелки можат да бидат толку долги што можат да содржат сосема други белковински домени. Неодамна, било покажано дека каталитичките петелки можат да бидат разменети помеѓу различни ензими кои содржат TIM цилиндар во својата структура.
Анри IV
{| align="right" Анри IV (роден на 13 декември 1553 во По — починал на 14 мај 1610 во Париз) бил првиот крал на Франција од Бурбонската династија и крал на Навара.
Тој бил протестант и учествувал на нивна страна во нивните борби. Во 1572, станал крал на Навара, а во август истата година се оженил со Маргарита Валоа, ќерка на кралот Анри II и сестра на кралевите Франсоа II, Шарл IX и Анри III. Овој чин требало да претставува помирување на протестантите и католиците, но истиот се претворил во масакар само неколку дена подоцна, во Вартоломејската ноќ, која била организирана од страна на Катерина Медичи. Подоцна преминал во католицизам.
Бил убиен од страна на верскиот фанатик Франсоа Равајак на 14 мај 1610 во Париз. На престолот го наследил неговиот син Луј.
Фредерик Бентинг
Господин Фредерик Грант Бентинг (Frederick Grant Banting) е роден во Алистон на 4 Ноември 1891 година, а починал на  21 Февруари 1941 година. Тој бил  Канадски  медицински истражувач, лекар, уметник и добитник  на Нобеловата награда. Тој бил првата личност која го користела инсулинот на луѓето за да се третира дијабетес.
Бентинг и Џон Меклауд  во 1923 година  добиле Нобеловата Награда За Медицина во. Тој е најмладиот добитник на Нобелова награда за Медицина и Физиологија. Британскиот Крал Џорџ Петти во 1934 година го прогласил за витез.
Биографија
Потоа по Првата светска војна Бентинг се вратил во Канада во периодот од 1919 година. Во 1920 година специјализирал  ортопедија во Детската Болница воТоронто. 1920 година, бил преместен во Лондон каде  на  Универзитет Западно Онтарио предавал  Ендокринологија. За време на рутинско читање на медицински списанија, тој напишал идеја за тоа како да се изолира секрет од  гуштерче ,а тоа беше важен чекор во лекувањето на дијабетес. Незадоволен од својата работа и мотивиран од нова идеја, тој го напуштил Лондон и се преселил во Торонто. На Универзитетот во Торонто од 17 Мај 1921 година,  тој го започнал  своето истражување под водство на професорот Џон Мек Леод со помош на еден млад студент Чарлс Бест.
Летото 1921 год. Бентинг ја потврдил својата идеја. Тој ги поврзувал кај кучињата главната линија на панкреасот, која делумно  атрофирала. Неколку недели подоцна, тој го отстранил панкреасот од кучињата, кои, според неговите идеи, ќе бидат полни со секрет. Тој им давал од овој секрет, на кучињата со дијабетес и го анализирал нивото на шеќер во крвта.
По неколку месеци интензивна работа, методот што го користел Бентинг се покажал како успешен. Кучињата со дијабетес живееле нормално, а нивото на шеќер во крвта било регулирано со секретот од панкреасот.
Овие резултати биле поттик за понатамошно истражување. Професорот Меклауд и хемичарот Џејмс Колип биле вклучени во студијата. Интензивната истражувачка работа на овој тим довел до изолација и производство на корисен екстракт, кој бил наречен инсулин.
Неколку месеци подоцна, започнало масовно производство, и наскоро животите на милиони луѓе кои страдале од ендокрини болести беа продолжени од страна на дијабетес мелитус.
Бентинг и Меклауд во 1923 година примиле Нобелова Награда за физиологија и медицина.
Бентинг ги поделил парите од наградата со неговиот помошник Бест, верувајќи дека Бест ја заслужува наградата повеќе од Меклауд, кој пак ги поделил парите од наградата со Колип.
Бентинг е првиот светски познат научник од Канада. Канадската Влада му обезбедила доживотна финансиска помош за истражување во 1934 година. британски кралот Џорџ Петти го прогласил за витез.
Воени истражувања
Во 1930-тите години, Бентинг, плашејќи се од можна војна, започнал неколку студии. Тој одиграл важна улога во создавањето на првиот масовно произведен гравитациски комбинезон, кој подоцна бил користен од пилотите на Кралските воздухопловни сили во текотна Втората светска војна. Тој учествувал во создавањето на биолошко оружје за масовно производство на антракс сепак, неговата улога во овој проект е нејасна.
Полеску го открил инсулинот
Николае Полеску, Романски физиолог и професор по медицина, тој постигнал успех во 1916 година кога го изолирал екстрактот  од панкреасот, кој по употребата кај кучиња со дијабетес, го нормализирал  нивото на шеќер во крвта. По Првата светска војна, тој успеал да го изолира антидијабетичниот хормон на панкреасот, кој го нарекол панкреин (инсулин). Тој напишал неколку научни трудови на оваа тема во 1922 година, а тоа беше причината за неговиот метод на производство на панкреин.
Тајната на кнегинката де Кадињан
Тајната на кнегинката де Кадињан (француски: Les secrets de la princesse de Cadignan) е роман на францускиот писател Оноре де Балзак. Романот, напишан во јуни 1839 година, е посветен на Теофил Готје.
Содржина
По Јулската револуција од 1830 година, кнегинката Дијана де Кадињан (чие вистинско име било војвоткињата де Мофрињез) го изгубила своето богатство, а нејзиниот сопруг ја напуштил Франција, придружувајќи го пребеганиот крал. Така, таа се откажала од јавниот живот и продолжила да живее скромно, далеку од очите на јавноста, со една единствена грижа – да ја обезбеди иднината на својот син. Во минатото, оваа 36. годишна жена била најголемата атракција во високото општество, позната по бројните љубовни авантури и по способноста за трошење на своето и туѓото богатство.
Еден ден, во мај 1833 година, кнегинката и нејзината најдобра пријателка, маркизата д’Еспар (нејзината поранешна голема соперничка) разговараат за љубовта, за среќата и притоа, кнегинката се присетува на еден свој искрен обожавател, Мишел Кретјен, кој подоцна погинал во борбите меѓу републиканците и монархистите. Тогаш, госпоѓата д’Еспар ѝ предложува на Дијана да ја запознае со познатиот писател Даниел д’Артез кој му бил најдобар пријател на Мишел.
Наивниот Даниел д’Артез воопшто не се сомнева дека Дијана ја измислила целата приказна и, потресен од нејзината „несреќна“ судбина, паѓа пред нејзините нозе, исполнет со чиста љубов кон неа. По таа средба, Дијана го наговара Даниел да ја посети маркизата д’Еспар, каде сите му се потсмеваат, а тој со жар ја брани честа на Дијана.
Староегипетска архитектура
Архитектурата во Стариот Египет претставува главен елемент на египетската цивилизација, која се смета за една од најзначајните цивилизации на стариот век, во продолжение на 3000 години. Самата египетска држава развила посебно државно уредување, религија, архитектура, писмо и уметност. Историјата на Древен Египет започнува некаде во 31 век п.н.е. а завршува во 30 година п.н.е. кога дефинитивно го губи својот независен енитет. Египетската архитектура се има главно на религиозен и погребален карактер.
Техника
Значајно за старите египќани е фактот што градежните материјали како каменот и тулата најмногу биле користени при изградба на споменици или гробници во пирамидите. За изградба, старите египќани ја користиле трска, дрво и нилското блато. Понекогаш, наместо трска била користена асура која ја добивале од Нил. Кровот на градбата обично бил рамен. Од каменот најмногу го користеле варовник|варовникот, а во поново време на египетското царствосе користело и прагови за блокирање на влезовите на пирамидите, за облога на ѕидовите или создавање на некои сакрофази.
Освен каменот, и тулата била користена при изградба на пирамидите. Големите камени блокови биле користени од страна на четвртата династија и фараонот Снефру.
Египетски храм
Според египетската митологија, храмот претставувал место каде што се искажувало почитта кон Бог и место каде што се одржувало т.н. религиозен обичај Маат. Палатата на фараонот и самиот храм имале ритуално значење, главно како две места каде се одржувале политичкиот и религиозниот живот на царското семејство. Храмовите од тоа време се делат на храмови посветени на Боговите, и посмртни храмови.
Во почетокот, самите храмови кои се посветувале на боговите биле мали и не толку импресивни, за разлика од периодот на новото царство кога кралските храмови и храмовите посветени на боговите. Во новото царство, обично храмовите биле градени во близина на кралската палата и честопати биле поврзани во целина.
Приватни станбени домови
Примери за архитектурата на населението на Египет се куќите во Амарана, престолнина на Египет во времето на Акхенатон. Самиот објект се состоел од централен двор со помошна просторија, а во самиот објект соба за спиење чиј влез не бил директно поврзан со улицата.
Египетски гробници
Гробницта е место каде почивал самиот власник на гробницата и неговото семејство. Според египетска митологија|египетската митологија, тоа е местото каде едниот од другиот свет се разделени, место каде се заштитува телото на покојникот. Телото на покојникот било мумифицирано.
Првите гробници биле мастаби. Гробниците се сместувале во внатрешноста на земјата, и самата гробница била со трапезен облик на површината. Подземниот дел се состоел одповеќе или помалку лавиринти со две или повеќе простории од кои едната била лажна а другата права просторија на гробницата. На овој начин се работело сè со цел гробницата да биде заштитена од страна на пљачки, кои постоеле во тоа време. Многу често, во ѕидините била заѕидувана скулптура од покојникот, сè со цел покојникот да го посматра евентуалниот влез на посетителот. Изградба на повеќе мастаби била изградена за гробницата на кралот Џозер во 2500 п.н.е. Оваа гробница е значајна за историјата на уметноста бидејќи е познат и нејзиниот архитект, а со тоа и првиот архитект чие име е забележано во историјата- Имхотеп.
Веќе следните векови започнала златната доба при изградба на пирамидите. Во комплексот во Гиза кај Каиро во периодот од 2570 п.н.е. и 1500 п.н.е. биле изградени најмонументалните пирамиди во историјата на човештвото. Најголемата и најстара е Кеопсовата пирамида, која уште од старо време е прогласена за едно од седумте светски чуда на античкиот свет. Пирамидите од тоа време биле изградени од камен, а на самиот врв биле позлатени.
Најпознати гробници од ова време се:
Фрибур (кантон)
Кантон Фрибур/Фрајбург (скратеница FR, Le canton de Fribourg, Kanton Freiburg) – кантон во средишниот дел на Швајцарија. Главен град на кантонот и негова најголема населба е градот Фрибур/Фрајбург.
Природни одлики
На север кантонот Фрибур/Фрајбург со свои енклави излегува на Нешателско Езеро. Северниот дел е брановиден и понизок, па е понаселен и стопански поразвиен. Посебно е важна долината на реката Сарин, каде е најголема концентрацијата на население и стопанство. Јужниот и средишниот дел на кантонот им припаѓа на Бернските Алпи. Највисокиот врв е на надморска висина од 2.389 метри. Површината на кантонот е 1.671,42 км2.
Население и населби
Кантонот Фрибур/Фрајбург во 2018 година имал 318.714 жители.
Кантонот Фрибур/Фрајбург е двојазичен. Се зборуваат француски (63,2%) и германски јазик (29,2%), или попрецизно дијалекти на овие јазици. Францускиот преовладува на југ и запад, додека германскиот на север и исток на кантонот. Градовите Фрибур/Фрајбург и Муртен/Морат се двојазични.
Поголемиот дел од населението се католици (73%) со значајно протестантско малцинство.
Најголеми градови се:
Стопанство
Главни стопански активности се: земјоделство (сирење, тутун, овошје), производство на хидроелектрична енергија и ситни индустриски претпријатија. Од кантонот Фрибур потекнува сирењето гријер.
Сребро нитрат
Сребро нитрат е неорганско соединение со хемиска формула. Ове соединение е многукратен претходник на многу други соединенија на среброто, како оние кои се користат во фотографијата. Тој е далеку помалку чувствителен на светлина од халидите.
Откривање
Алберт Велики, во 13 век, ја документирал способноста на азотната киселина да ги раздвои златото и среброто преку растворање на среброто. Тој забележал дека добиениот раствор на сребро нитрат ја поцрнува кожата.
Обвалден
Кантонот Обвалден, исто така Кантон Обвалд (Kanton Obwalden) е кантон во Швајцарија. Сместен е во средината на Швајцарија. Главен град е Зарнен. Кантонот го содржи географското средиште на Швајцарија
Историја
Овалден е една од двете долини, заедно со Нидвалден, кои го сочинуваат Унтервалден. Во текот на својата историја, политичката состојба и точната количина на независност се разликувале многу. Помеѓу 1291 и 1309 година, Унтервалден се придружил на новосоздадената Швајцарска Конфедерација. За тоа време, Оввалден бил познат како Unterwalden ob dem Kernwald, а Нидвалден бил Unterwalden nit dem Kernwald. Гласовите на Унтервелден во Таготстунг“ биле поделени меѓу двете долини. Помеѓу 1798 и 1803 година станал Округ Зарнен во кантонот Валдштатен. Од 1803 до 1999 година тој бил полукантон Обвалден. Во 1999 година, новиот Федерален устав ја елиминирал полукантонската ознака и го направил Обвалден да стане целосен кантон, иако тие сепак ја делеле застапеноста во Советот на државите и имале само половина глас. Поради сложената историја на Обвалден, има одредено преклопување меѓу историите на Обавалден, Нидвалден и Унтервалден.
Географија
Езера во кантонот вклучуваат: делови од Езерото Луцерн (Виевалдштатерзее), Езерото Зарнен (Зарнензее), Езерото Лунгерн (Лунгернзее), Вихелзее, Танензее и Мелхзее.
Вкупната површина на кантонот е 490,5 квадратни километри. , 197,3 км2 или околу 40,2% од кантонот е шумска површина. 185,8 км2, или околу 37,9% се користи за земјоделство. Од остатокот од областа, 15,8 км2 или 3,2% е развиен (структури и патишта) и 91,6 км2 или 18,7% е класифициран како непродуктивен (реки, планини или ледници).
Политика
Во рамките на Швајцарскиот Сојуз Овалден е половина кантон. Ова му дава на Овалден сите права и должности на целосните кантони, со исклучок на тоа дека кантонот може да испрати само еден заменик во Советот на државите. Малата големина на кантонот овозможува мала влада со само пет члена.
Федерални избори
На федералните избори во 2011 најпопуларна била Христијанската социјална партија на Овалден која добила 56,9% од гласовите. Другата партија на изборите беше Швајцарската народна партија (СВП) со 43,1%. Христијанската партија скокнала од тоа да нема кандидат или гласови во 2007 година, на мнозинство во 2011 година.
Култура
Традиционалната култура во Одвалден сочувувана од многу мештански организации. Има традиционална музика, карневал, танци, костуми, театри и фестивали. Исто така, има голем број на современи уметници, меѓу кои и Јозеф Гарови (композитор), Каспер Дителм (композитор), Јулијан Дилиер (поет), Франц Бухер (сликар), Курт Зигрист (вајар) и Алоис Спихтиг (вајар).
Аси
Аси – еден од двата клана богови во скандинавската митологија. Другиот клан се Ваните. Асите се воини, за разлика од Ваните кои се поврзани со плодноста, мудроста и предвидување на иднината. Асите долго војувале со Ваните, додека двата клана не се умориле од војување. Одлучиле да склучат мир и да разменат богови како залог за мир. Ваните на Асите им го испратиле Њорд и неговите деца Фрејр и Фреја, а Асите на Ваните им ги пратиле Хенир и Мимир.
Музички лек
Музички лек, парче крајна глупост (изворно: The Music Cure, a Piece of Utter Nonsense) (1913) ― краток комедиски нацрт на Џорџ Бернард Шо, сатиризирајќи терапевтски трендови од ерата и марконовиот скандал од 1912 година.
Заплет
Неговиот лекар пропишува одмор и му нуди таблети од опиум. Една жена почнува да свири на пијано, предизвикувајќи да викне Реџиналд. Жената се покажала како позната пијанистка Стрега Тандриџ, вработена во мајката на Реџиналд со значителни трошоци да свири во собата два часа за да ги смири нервите на Реџиналд. Иако Стрега може да слушне како вреска Реџиналд, таа продолжува да свири.
Реџиналд се чувствува моќно привлечен од неа, но кога тој се обидува да се пушти, таа започнува да го свири Шопен, предизвикувајќи грчеви на Реџиналд. Таа потоа ја враќа неговата виталност со возбудлив Полонез. Реџиналд, која обожава доминантни жени, сега е безнадежно вљубен во Стрега. Тој ја моли да се омажи за него за да може целосно да доминира над него. Таа прифаќа, бидејќи отсекогаш сонувала да запознае маж кој и бил целосно потчинет кон неа.
Продукција и прием
Шо рекол дека парчето не е наменето како „сериозна претстава“, туку е „она што се нарекува разновидност за двајца музичари“. Првпат била изведена во Малиот театар во Лондон како кревач на завеси на првата претстава на Г. К. Честертон, „Магија“, на 28 јануари 1914 година.
Шо го турна Честертон да напише драма. Во „Магија“, еден лик ја коментира компанијата Маркони, што е упатување на фактот дека братот на Честертон бил гонет за клевета за време на скандалот „Маркони“, откако тој ги критикувал владините министри за наводни коруптивни зделки со акциите на Маркони. Оттука, Шо се повикува на уделите на „Макарони“ во неговата кратка драма.
Шо сметал дека претставата е катастрофа, велејќи во писмото до Лајла Мекарти дека е „гнасно ѓубре“ и „едноставно неиздржливо“ да се гледа во изведбата. Критичарот Хомер Е. Вудбриџ вели дека претставата била една од најлошите во Шо: „„ Фасцинантното посвоенче “ и „Музичкиот лек“, уште еден тематски краток комедиски нацрт што се занимава со скандалот Маркони, се бори со „Страста, отровот и скаменетоста“; обете се навистина под критика“.
Претставата е оперирана од Филип Хагеман (1984).
Ферагус
„Ферагус“ (француски: Ferragus) е роман на францускиот писател Оноре де Балзак. Романот, напишан во февруари 1833 година, е посветен на Хектор Берлиоз.
Содржина
Огист де Моленкур е гардиски офицер кој е вљубен во убавата Клеманса, но љубовта е само платонска, зашто таа е омажена за берзанскиот посредник Жил Демаре. Нивниот брак е пример за среќа и љубов и ним им завидува целокупното високо општество во Париз. Еден ден, шетајќи низ улиците на сиромашниот дел на Париз, тој ја здогледува како влегува во една неугледна куќа. Мислејќи дека Клеманса има љубовник, офицерот започнува да ја следи. Еден ден, де Моленкур случајно среќава еден сиромашен, стар човек за кого дознава дека има љубовница со име Ида. По тоа откритие, на де Моленкур му се случуваат неколку „несреќни“ настани во кои тој едвај останува жив. Подоцна, де Моленкур откирва дека зад сето тоа стои Ферагус, некогашниот водач на ѕидарите, кој бил осуден на долгогодишна затворска казна, но успеал да избега од затворот, по што со години успешно бега од полицијата.
Најпосле, тој му ја соопштува тајната на господинот Жил, сопругот на Клеманса, ветувајќи му дека ќе му ја докаже неверноста на неговата сопруга. Жил разговара со Клеманса, но таа не сака да му ја открие тајната. Тогаш, и Жил започнува своја истрага и го открива местото каде се крие Ферагус, кој се мачи во болки по операцијата со која треба да го скрие својот вистински идентитет. Така, Жил дознава дека неправедно се сомневал во својата сопруга, бидејќи Ферагус не ѝ е љубовник, туку тој е нејзиниот татко. Имено, Клеманса долго време не го познавала својот татко, а за него дознала пред смртта на мајка ѝ и оттогаш започнала да одржува тајни односи со него. Истовремено, Ферагус цело време финансиски ја поддржува својата ќерка, овозможувајќи му на Жил да се збогати.
Сепак, по обвинувањата на Жил, Клеманса се разболува и набргу умира. Татко ѝ организира величествен погреб, а Жил, столчен од болката кон саканата сопруга, посакува да го откопа нејзиното тело, но не може да добие дозвола за тоа. Истовремено, откако добива потврда за верноста на сопругата, Жил го посетува де Моленкур со намера да го предизвика на двобој, но офицерот е речиси мртов, совладан од некоја непозната болест. Романот завршува така што Ида умира така што се фрлила во реката Сена, Жил добива една тајна пратка со пепелта на Клеманса, а стариот Ферагус продолжува да живее потполно скршен од болката поради смртта на Клеманса.