cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Александер Ален Милн
Творештво
Новинарските написи на Милн се издадени во неколку дела, од кои најзначајни се: „Не оти тоа е значајно“ (1919) и „Ако смеам“ (1922). Неговите најзначајни драми се собрани во книгите: „Први драми“ (1919), „Втори драми“ (1921), „Три драми“ (1923) и „Четири драми“ (1926). Исто така, тој пишувал и поезија, а неговите песни за деца се застапени во две збирки. Сепак, тој е најпознат по приказните за деца, од кои најголема популарност имаат книгите: „Вини Пу“ (1926) и „Куќата на Пуовиот агол“ (1928).
Историја на Англија
Историјата на денешна Англија започнува со населувањето на луѓето пред илјадници години. Денешна Англија, која е дел од Велика Британија, била населена од неандерталецот пред околу 230.000 години. Сепак, човечкото присуство односно човечкиот живот датира пред околу 11.000 години. Во регионот има остатоци од мезолитот, неолитот и бронзената епоха. Како најпознати археолошки пронајдоци од тоа време се Стоунхенџ и Авебери. Во текот на железната епоха, Англија, заедно со Велика Британија била населена од страна на Келтите и Британите, некои белгиски племиња како Атребати, Катвелауни и Тринованти. Во 43 година започнало римското освојување на Велика Британија. Старите Римјани врз територијата успеале да одржуваат контрола до 5 век.
Римското заминување од островот ја најавила Англосаксонската инвазија на Велика Британија. Денеска, општо прифатливо е тврдењето дека денешните Англичани водат потекло од Англосаксонците. Англосаксонците се германски народ кои успеале да основат неколку кралства во денешна Англија и делови од јужна Шкотска. Овие народи зборувале на староанглиски јазик, кој се разделил со британскиот јазик. Англосаксонците ги покориле односно станале наследнички на денешната држава Велс, областа Корнуол и Хен Оглед. Честопати островот бил напаѓан од страна на Викинзите (ококлу 800) и Норсемите, при кое постигнувале и големи успеси зазимајќи делови од денешна Англија. Во тој период голем број на владетели се обидиле да ги обединат различните англосаксонски кралства, обиди кои довеле до создавање на Кралство Англија во 10 век.
Во 1066 година следело Норманското освојување на Англија. Во текот на раниот среден век, Англија била опфатена од различни граѓански војни. Кралство Англија била во голема мера под лупата на Светото Римско Царство, до одаѓањето на Ричард I од Англија. Во време на владеењето на неговиот брат, Џон од Англија било обврзано да плаќа данок на Светата Престолнна и така останало до 14 век. Во времето на ренесансата, Англија била управувана од страна на Династија Тјудори. Англија го имал освоено Велс во 12 век, па истото се случило и со Шкотска за да кон 18 век се формира Кралство Велика Британија. По индустриската револуција, земјата станала најголема светска сила на светоот позната како Британска Империја. По процесот на деколонизација, голем број на британски колонии стекнале независност.
Во 1282 година, Англија успеала да завладее со Велс кога на власт дошол кралот Едвард I од Анлија. По ова, неговиот син, Едвард II од Анлија на 7 февруари 1301 година станал велски принц. До ден денеска оваа традиција сè уште е задржана. Од 1536 година, административното и политичкото обединување на Англија и Велс било завршено. Државата има и два периоди на републиканско управување во 17 век: 1649-1653 и 1659-1660 година. Во 1707 година Англија и Шкотска се соединиле во кралство Велика Британија. Во периодот помеѓу двете светски војни, силата на Велика Британија ослабала. Национализмот станал многу посилен во некои делови од имеријата, посебно во Египет и Индија.
Наводи
Lielbritānijas vēsture इङ्गल्याण्ड को इतिहास
NGC 689
NGC 689 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 689 се споменува и како ESO 414-5, MCG -5-5-19, AM 0147-274, IRAS 01475-2742.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 689 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 689 има привидни димензии од 1' х 0,6'.
ОУ „Јордан Хаџи-Константинов Џинот“ - Долно Количани
Јордан Хаџи-Константинов Џинот — основно училиште во Долно Количани, Општина Студеничани. .
NGC 689
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 49 м 51,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 27° 27' 59". Положбениот агол на објектот е во износ од 68°.
Други поделби
Проучување на NGC 689 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6724. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 308; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6431. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 22.
Синегдоха
Синегдоха (грч. συνεκδοχή, син- = со, екдоха = смисол, интрепретација, разбирање) е кога делот го сфаќаме како целина (принцип pars pro toto), односно употребуваме еднина наместо множина. Често ја употребуваме во секојдневниот живот.
На пример:
Босна и Херцеговина на Евровизија
Босна и Херцеговина е член на Евровизија уште од 1993 година. Пред да биде членка како Евровизија, таа исто така имаше неколку свои претставници претставувајќи ја Југославија. Откако самостојно се натпреварува, најдобриот резултат го постигнаа за време на Хари Мата Хари со песната "Lejla" во 2006 година.
П’лзењ
{{Geobox | Град
}}
П’лзењ (Plzeň) или Пилзен (Pilsen) — град во западниот дел на историската област Чешка во Чешката Република. Тој е главен град на П’лзењскиот крај и четврт најнаселен град во земјата. Се наоѓа на околу 90 км западно од Прага и лежи на речните канали (Радбуза, Мже, Ухлава, и Услава) кои се формираат од реката Бероунка.
Градот е познат во светски рамки по надалеку прочуениот тип на пиво „пилзенер“ или само „пилс“, по чија традиција се прави и македонското пиво „Скопско“.
Тиледа
Тиледа — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во германската покраина Саксонија-Анхалт. Од 1 јули 2009, е дел од градот Келбра. Тиледа се наоѓа на северните падини на планинскиот масив Кифхојзер со споменикот Кифхојзер.
Космос-1402
Космос-1402 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 263 км, а најмалото на 251.
Дафина Стојаноска
Дафина Јованоска-Стојаноска (р. во ) — македонски стоматолог и пратеник во Собранието на Македонија од страна на ВМРО-ДПМНЕ.
Животопис
Дипломирала на Стоматолошкиот факултет во Скопје. Работела како матичен стоматолог во родниот град Гостивар во период од 2004 до 2008 година.
Од 2008 до 2016 година е вработена во ФЗОМ во Гостивар. Стојаноска истовремено станува секретар на ОК на ВМРО-ДПМНЕ Гостивар во период од 2012 до 2015 година. Во 2015 година е избрана за член на ИК на ВМРО-ДПМНЕ, сѐ до 2017 година, каде што повторно била избрана за член во 2018 година.
Бубрежна срцевина
Бубрежната медула е најкримениот дел на бубрезите. Бубрежната медула е поделена на голем број делови, познати како бубрежни пирамиди. Крвта влегува во бубрезите преку бубрежната артерија, која потоа се раздвојува за да се формираат меѓубобарните артерии. Интербобарните артерии секоја од своја страна се разгранува во лачни артерии, кои гранки формираат меѓуслојни артерии, а тие конечно стигнуваат до гломерулите. На гломерулот крвта достигнува висок градиент на притисок и голема површина за размена, што го присилува серумскиот дел од крвта надвор од садот и во бубрежните тубули. Текот продолжува низ бубрежните тубули, вклучувајќи ја и проксималната тубула, Хенлеовото стеснување, преку дисталната тубула и конечно го напушта бубрегот со помош на каналот за собирање, што доведува до бубрежната карлица, проширениот дел од уретерот.
Бубрежната медула (латински renes medulla = среден бубрег) ги содржи структурите на нефроните одговорни за одржување на балансот на сол и вода во крвта. Овие структури вклучуваат vasa rectae (и spuria и vera), venulae rectae, медуларен капиларен плексус, јамка на Хенле и тубула за собирање. Бубрежната медула е хипертонична на филтратот во нефронот и помага при реапсорпција на вода.
Крвта се филтрира во гломерулот со големина на сол. Јони како што се натриум, хлорид, калиум и калциум лесно се филтрираат, како што е и глукозата. Белковините не се пренесуваат преку гломеруларниот филтер заради нивната голема големина и не се појавуваат во филтратот или урината, освен ако некој процес на заболување влијае на гломеруларната капсула или проксималните и дисталните тубули на нефронот.
Иако бубрежната медула прима само мал процент од бубрежниот проток на крв, екстракцијата на кислород е многу голема, предизвикувајќи ниска затегнатост на кислородот и уште поважно, критична чувствителност на хипотензија, хипоксија и проток на крв. Бубрежната медула извлекува кислород во сооднос од ~ 80% што го прави исклучително чувствителен на мали промени во бубрежниот проток на крв. Механизмите на многу периоперативни бубрежни повреди се засноваат на нарушување на соодветниот проток на крв (а со тоа и испорака на кислород) до бубрежниот медула.
Интерстициски простор
Медуларниот интерстициум е ткиво околу јамката на Хенле во медулата. Функционира во реапсорпција на бубрежната вода со создавање на висока хипертоничност, што ја извлекува водата од тенкиот надолен дел на јамката на Хенле и системот на собирниот канал. Оваа хипертоничност, пак, се создава со прилив на уреа од внатрешниот медуларен канал за собирање.
Пирамиди
Бубрежни пирамиди (или малфигиеви пирамиди или пирамиди на Малфиги именувана по Марчело Malpighi, анатом од седумнаесеттиот век) се ткива на бубрезите во вид на конус. Кај луѓето, бубрежната медула е составен од 10 до 18 од овие конусни целини. Широката база на секоја пирамида се сретнува со бубрежниот кортекс, а нејзината марама, или папила, е свртена внатрешно кон бубрежното легенче. Пирамидите се појавуваат како шари, затоа што се формирани од прави паралелни сегменти на јамките на на Хенле, како дел од нефронот и собирните канали. Основата на секоја пирамида потекнува од кортикомедуларна граница, а расплетот престанува во папила, која лежи во малите бубрежни чашки, изработена од паралелни снопови на тубули за собирање на урина.
Папила
Бубрежната папила е локација каде бубрежните пирамиди во медулата ја празнат урината во малите бубрежни чашки. Хистолошки, тоа е обележано со медуларни канали за собирање конвергирајќи за формирање на папиларен канал за канализирање на течноста. Може да се забележи преоден епител.
Клиничко значење
Некои хемикалии токсични за бубрезите, наречени нефротоксини, ги оштетуваат бубрежните папили. Оштетување на бубрежната папила може да резултира со смрт на клетките во овој регион на бубрезите, наречена бубрежна папиларна некроза. Најчестите токсични причини за бубрежна папиларна некроза се НСАИЛ, како што се ибупрофен, ацетилсалицилна киселина и фенилбутазон, во комбинација со дехидратација. Исто така, се покажа дека растроениот бубрежен папиларен развој е поврзан со појава на функционална опструкција и бубрежна фиброза.
Чемпреси
Чемпреси или кипариси — семејство на четинарски растенија со распространетост ширум целиот свет. Опфаќа 27 до 30 рода (од кои 17 монотипни), каде спаѓаат смреката и секвојата. Целата фамилија брои вкупно 130-140 вида. Полово се еднодомни, поддводомни и (ретко) дводомни. Растенијата имаат облик на дрва или грмушки со раст од 1 до 116 м. Кората кај возрасните дрва најчесто е портокалова до црвенокафеава. Има врвчеста структура и се лупи надолжно, но некои видови имаат мазна, лушпеста или коцкесто распукана кора.
Листовите се распоредени спирално или како спротивставени парови нормално еден на друг, или пак спротивставено ѕвездести со 3 или 4 листа, зависно од родот. Кај младите дрвца листовите се иглести, а кога ќе достигнат зрелост стануваат помали и лушпести. Ова е случај кај највеќето родови, но има и такви што остануваат иглести до крајот на животот. Старите листови не паѓаат поединечно, туку во грстови. Исклучок се листовите на младорастите, кои израснуваат во гранки, па паѓаат поединечно кога кората ќе почне да се лупи. Највеќето видови се зимзелени, чии листови траат од 2 до 10 г, но три рода (Glyptostrobus, Metasequoia, Taxodium) се листопадни или имаат листопадни видови.
Шишарките се одрвенети, кожести или (кај смреката) месести бобинки, со една до повеќе семени зачетоци по лушпа. Плодните и семените лушпи се сраснати освен при врвот, каде лушпичката изгледа како боцка. Како и кај лситовите, шишаркините лушпи се распоредени спирално, спротивставено или ѕвездесто, зависно од родот. Семето е мало и потсплескано, со тесни крилца од обете страни. Во помалку случаи семето има триаголен облик и три крилца. Кај некои родови, (на пр. Glyptostrobus, Libocedrus) крилцата се значително поголеми од семката, додека пак кај други семката е голема и нема крилца Кога е во зародиш, растението има по два котиеледона, но некои видови имаат до шест. Поленовите шишарки се поеднообразни во составот ширум фамилијата, долги по 1–20 мм со спирално распоредени лушпи, спротивставено или зрачно, зависно од родот. Никнува по едно на вровт на гранчето (највеќето родови), на лисната оска (Cryptomeria), во соплодија (Cunninghamia; Juniperus drupacea), или пак во посебна долгнавеста метличка (Metasequoia, Taxodium).
Чемпресите се најраспространета фамилија на четинари, покртивајќи го целиот свет освен Антарктикот. Ареалот се протега од 71° СГШ во поларна Норвешка (модра смрека) па сè до 55° ЈГШ во најјужниот дел на Чиле (плигодендрон), while црната смрека достигнува 5.200 м надморска височина Tibet, највисоко од сите дрвја и дрвенести растенија. Виреат во највеќето живеалишта со исклучок на поларната тундра и тропската низинска дождовна шума (иако неколку видови се важен дел од умерените дождовни шуми и тропските горски облачни шуми); ретки се и по пустините бидејќи само малку видови издржуваат такви суши (таков пример е сахарски чемпрес (Cupressus dupreziana) во средна Сахара). И покрај општата сеприсутност, многу родови и видови имаат реликтна застапеност, и доста од нив се загрозени.
Класификација
Фамилијата се дели на седум потсемејства врз основа на генетската и морфолошката анализа (Gadek et al. 2000, Farjon 2005:
Занимливости
Фамилијата е значајна по тоа што ги има најголемите, највисоките и најдебелите дрва во светот, and also the second longest lived species in the world: најголемо — џиновска секвоја, со зафатнина на стеблото од 1486,9 м3 највисоко — секвоја, со висина од 115,55 м tall второ најдебело — мексикански барски чемпрес (Taxodium mucronatum), 11,42 м во пречник (по африканскиот баобаб) второ најстаро — патагонски чемпрес, 3.622 години (по долговечниот бор)
Sugi (Cryptomeria japonica) е национално дрво на Јапонија, а мексиканскиот барски чемпрес (Ahuehuete; Taxodium mucronatum) the national tree of Mexico.
Реторско прашање
Реторско прашање е прашална реченица која служи како исказна. Прашањето, а најчесто повеќе прашања не се поставуваат за да добиеме одговор на нив, туку целта е да го изразиме чувствениот однос. Односно, претставува прашање, чијшто одговорот е очигледен и нема потреба да се искажува со зборови.
ОУ „Јосип Броз Тито“ - Валандово
Учество на натпревари
ОУ Валандово има учествувано на многу натпревари.
Познати личности кои учеле во ова училиште
Ѓорге Иванов - Претседател на Република Македонија
Орторомпски кристален систем
Орторомпски кристален систем — еден од седумте кристални системи во кристалографијата. Ваквите кристални решетки произлегуваат од истегнување на коцкеста решетка долж два од неговите ортогонални пара во различни фактори, добивајќи правоаголна призма со правоаголна основа (a по b) и висина (c), така што a, b и c се различни. Сите три основи се сечат под прави агли (90°), поради што трите решеткени вектори остануваат ортогонални (взаемно нормални).
Дводимензионални
Во две димензии постојат две орторомпски Бравеови решетки: примитивна правоаголна и центрирана правоаголна.
Примитивната правоаголна решетка може да се опише и како центрирана ромпска единична ќелија, додека пак центрираната правоаголна решетка може да се опише и како примитивна ромпска единична ќелија. Должината a на долниот ред не е иста како на горниот. За првиот столб погоре, a на вториот ред е еднакво на на првиот ред, а за вториот столб тој е еднаков на половина од тоа.
Тридимензионална
Во три димензии постојат четири орторомпски Бравеови решетки: примитивна, основоцентрирана, телоцентрирана и страноцентрирана.
Кристални класи
Подолу се наведени точковните групи кои спаѓаат во овој кристален систем заедно со нивните претставувања според разни записи и примери на такви минерали.
Мочуриштен шаренец
Мочуриштен шаренец (Euphydryas aurinia) е пеперутка од семејството на шаренците (Nymphalidae). Вообичаено распространето во регионот на Палеарктикот, заедничкото име на мочуриштен шаренец потекнува од едно од неговите неколку живеалишта, мочуриште. Продолжената фаза на ларви трае приближно седум до осум месеци и вклучува период на хибернација во текот на зимата. Ларвите се зависни од растението за храна домаќин Succisa pratensis не само за хранење, туку и за хибернација, бидејќи свилените мрежи се формираат на растението додека здружените ларви влегуваат во хибернација. Женките несат јајца во серии на растението домаќин и се, како и другите сериски слоеви, селективни за локацијата на овјпозиција бидејќи нивото на преживување на потомството за сериските слоеви е повеќе поврзано со изборот на локација отколку за слоевите со едно јајце.
Почнувајќи од 2019 година, глобалниот статус на зачувување на пеперутката се смета и за најмалку загрижен, но се соочи со брз пад и се смета за регионално ранлива или загрозена во поголемиот дел од нејзиниот опсег.
Таксономија
E. aurinia е претставена со многу подвидови. Најшироко прифатени се:
но вкупниот број на опишани видови е многу поголем, особено во источниот Палеарктик. Инсектот најдобро може да се смета за супервид.
Опис
Euphydryas aurinia има распон на крилјата од 30-40 милиметри кај мажјаците. Женките обично се поголеми од мажјаците, со распон на крилјата од 40-50 милиметри. Овие мали пеперутки се променливи по ознаки и боја, со многу форми и подвидови. Возрасните пеперутки обично покажуваат карирана шема со кафеави, жолти и портокалови ознаки. Сребрените ознаки се присутни на работ на задното крило. Долната страна на крилјата е исцртана со жолта, портокалова и кафена боја без никаква сребрена боја. Јајцата се жолти и лесно се препознаваат поради големата големина на серијата. Ларвите се црни.
Дистрибуција и живеалиште
Овој вид е широко распространет во палеарктичкото царство, од Ирска на запад до Јакутија на исток и до северозападна Кина и Монголија на југ. Мочуриштето е во опаѓање во Европа и е една од единаесетте пеперутки опфатени со Акциониот план за биолошка разновидност на Обединетото Кралство. Во рамките на Британските острови, нај често е на југ и запад, но особено во Велс каде што има упориште
Овој вид живее во варовнички пасишта, во шумски чистини, во влажни мочурливи области и во здрави пасишта, каде доминираат треви кои формираат габи, вклучително и пурпурни пасишта. Во Финска, E. aurinia се покажа дека ги фаворизира полутрајните пасишта и непостојаните расчистувања во шумата. Се претпочитаат млади чисти пред старите чисти поради густиот раст на вегетацијата во старите чисти шуми. Во Обединетото Кралство, два вида пасишта можат да бидат населени со E. aurinia : влажни пасишта кои се или неутрални или ацидофилни и суви пасишта кои имаат изобилство на растенија кои растат во почва богата со вар ( калцикозни пасишта ). Овие пеперутки можат да достигнат височина од 10-2,200 метри надморска височина.
На Британските острови, мочуриштето обично се наоѓа во влажни, топли пасишта кои се нарекуваат пасишта rhos, од велшкиот збор  што значи здравје. Малите популации можат да бидат важен елемент на екологијата бидејќи тие создаваат многу подвижни поединци кои потоа можат да најдат други популации. Мочуриштето е заштитено според законот на Обидинетото Крластво, наведен во Распоред 5 од Законот за дивиот свет и селата и Директивата на ЕУ за живеалишта и видови (Анекс II). Devon Wildlife Trust поседува голем број локации на кои го следат овој вид. Примерите вклучуваат Стоуфорд Мур (во близина на Холсворти, Девон ), природен резерват Дансдон (близу Буд ), Мамбури Мур (близу Грејт Торингтон ), природен резерват Веланд Фарм (близу Холсворти) и природен резерват Волехаус (близу Холсворти). Во 2009 година, бројот на населението значително се зголеми од 2007 и 2008 година. Во 2018 година, беше пронајдена популација за размножување во Кармартеншир, Велс, по отсуство од 50 години.
Во Литванија е заштитен вид инсекти. Euphydryas aurinia обично се наоѓа во природни и семинатурни влажни или влажни олиготрофни пасишта (виолетови ливади со трева и треска), богати огради, најмногу во источна, северозападна и централна Литванија, каде што е нејзиното главно растение за храна Succisa pratensis ( Dipsacaceae ). Населените места често се наоѓаат покрај рабовите на шумите или опкружени со грмушки. Видови не се среќаваат во Јужна Литванија каде преовладуваат песочни почви и во Југозападна Литванија каде што земјоделството е и многу интензивно.
Фактори за оптимално живеалиште
Достапноста на храна за ларви растение S. pratensis и висината на тревата се најважните фактори за обезбедување на оптимално живеалиште за E. aurinia.
Достапност на постројката домаќин
Бидејќи гасениците живеат во заеднички мрежи кој се формирани околу нивното растение домаќин и хибернираат во текот на зимата во мрежата, густината на растението домаќин е клучен фактор во формирањето на живеалиштето на E. aurinia. Истражувањата покажаа дека и густината на растението домаќин е директно поврзана со бројот на пронајдени мрежи од ларви, што пак е директно поврзано со бројот на возрасни пеперутки. Затоа, живеалиштето погодно за ларвите може индиректно да влијае на пролиферацијата на возрасните пеперутки.
Висина на меч
Не само густината на растението домаќин е клучна за поволно живеалиште, туку и висината на мечот, пространството на тревата што ја покрива областа каде што живее E. aurinia. Висината на мечот која е прекратка може да доведе до зголемена изложеност на ларвите на грабливци и може да предизвика ограничена достапност на храна, што доведува до гладување. Меѓутоа, ако висината на мечот е превисока и густо набиена, тогаш на возрасните пеперутки им е тешко да го лоцираат растението-домаќин на кое ќе се овецира. Така, нивото на висина на меч е најоптимално кога е средна висина.
Фабрика домаќин за гасеници
Познато е дека гасениците се хранат првенствено со Succisa pratensis и видовите Digitalis, Plantago lanceolata, Knautia arvensis, Scabiosa succisa, Scabiosa columbaria , Veronica ( Veronica dubravnaya, итн. ), Гераниум, Самбукус, Гентиана, Валеријана, Лоницера имлекса, Филипендула, Спираеа и Вибурнум.
Емисијата на метанол од хранењето
Една студија за мерење на нивото на испарливи материи ослободени од растенијата кои се консумираат од тревопасни животни покажа дека огромни количини на метанол и други испарливи супстанции ( монотерпени, сесквитерпени и испарливи соединенија добиени од липоксигеназа) се испуштаат од гасениците E. aurinia кои се хранат со растението домаќин S пратензис. Метанолот е биохемиски активно соединение кое најчесто се ослободува од метаболичките активности на анаеробните бактерии.
Хранење на возрасни
Возрасните пеперутки опортунистички се хранат со нектар, така што густината на растението домаќин S. pratensis не влијае на хранењето на возрасните пеперутки. Всушност, додека да се појават возрасните пеперутки, S. pratensis не ни цвета. Возрасните се полифаги и најчесто се хранат со Ranunculus ssp., Cirsium ssp., Leucantherum vulgare, Myosotis ssp., Rubus ssp. Забележани се и како се хранат со Caltha palustris, исто така познат како kingcup или барски-невен, и Ajuga reptans, исто така познат како bugle или bugleweed.
Дискриминација на овипозиција
Женките E. aurinia се сериски слоеви, што значи дека несат голем број јајца на едно место. Бидејќи 200–300 јајца се загрозени секој пат кога се избира место за несење јајца, женките кои носат серии имаат тенденција да се подложат на фаза на дискриминација во потрага по локација на која ќе несат јајца. Секое растение може да послужи како место за поставување јајца за четири до пет кластери јајца, што значи дека повеќе од илјада ларви може да се изведат на едно растение. Ако е така, новоизведените ларви ќе се соочат со сериозен недостиг на храна и жестока конкуренција за храна, што има огромни последици за преживувањето на потомството. Затоа, Euphydryas и другите женки кои носат серии, како што се женките Melitaeini, поминуваат повеќе време избирајќи место за несење јајца и се поселективни кога бараат растение домаќин.
Големина на растението домаќин и густина на вегетацијата
Овипозицијата на жената во голема мера зависи од големината на растението домаќин, како и од густината на вегетациската покривка. Истражувањата покажаа дека женките претпочитаат да несат јајца на големи растенија домаќини за разлика од помалите растенија. Ова е за да се спречи недостаток на храна и гладување на ларвите. Исто така, ретката, отворена вегетациска структура е фаворизирана пред густите, дебели пасишта кога растението домаќин S. pratensis се користи за овјозирање. Присуството на високо растение кое не е домаќин (на пр Deschampsia caespitosa ) е во негативна корелација со гнездата на јајцата. Затоа, напуштените ливади со почва богата со вар се идентификувани како места за овјозирање. Често, E. aurinia снесува јајца на рабовите на таквите ливади бидејќи структурата на вегетацијата и висината на растението одговараат на претпочитањето на женската пеперутка за овјпозиција. Од такви причини, обработливите површини генерално се фаворизирани во однос на ливадите за овјпозиција бидејќи обработливите површини имаат тенденција да имаат концентриран број на растенија домаќини со големи димензии.
Боја на растението домаќин
Женките претпочитаат да несат јајца на лисја со најголема содржина на хлорофил. Затоа, рефлексијата и концентрацијата на хлорофилот на листовите, исто така, влијаат на изборот на местото на овјпозиција за E. aurinia. Содржината на хлорофил („зеленилото“ на растенијата) може да биде показател за зголемена кондиција на растението-домаќин, што пак ќе обезбеди оптимални можности за раст на новоизведените ларви. Затоа, женките користат визуелни знаци за да ги бараат најзелените лисја за да ги положат јајцата. Сепак, постојат и индикации дека не е висока концентрација на хлорофил, туку присуство на специфични кластери на јајца што ги привлекува женките да посат јајце на одреден лист.
Други фаворизирани фактори за oviposition
Во Чешката Република, присуството на кратки треви кои можат да имаат функција слична на перница во близина на растението домаќин беше позитивна корелација со бројот на гнездата. Општо земено, условите кои промовираат раст и размножување на растението домаќин коии се исто така поволни за гнезда. За гнезда се претпочитаат суви и кисели услови со ограничени ресурси на азот.
Животен циклус
Euphydryas aurinia е униволтински вид.
Гасеница
Гасениците излегуваат за околу три недели од крајот на јуни. Постојат шест стадиуми за ларвите на E. aurinia. Првите четири се здружени, првите три се предхибернациски стадиуми, а четвртите се пост-хибернација. Првите три стадиуми формираат заедничка мрежа околу прехранбеното растение S. pratensis и се хранат со растението домаќин околу три недели. Младите гасеници стануваат забележливи при карајот на август. Во есента, тие прават посилни мрежи поблиску до земјата, обично во густа трева, каде што ќе почнат да хибернираат.
Во пролетта, четвртата ѕвезда излегува од хибернација. Сите три стадиуми по хибернација се сончаат. Бакинг е однесување во кое ѕвездата ја зголемува својата телесна температура користејќи топлина од сончевото зрачење. Ова им овозможува да бидат релативно независни од температурата на околината. За тоа време, тие ја менуваат бојата од кафена во црна.
Кукла
На крајот на шестата старост почнуваат да се формираат кукли. Ова се случува во пролет, при крајот на март или почетокот на април. Пупацијата се јавува длабоко во тревните чорапи или мртвите лисја.
Возрасен
Возрасните се појавуваат и го поминуваат периодот на летот помеѓу мај и јуни. Сепак, во јужните региони, тие можат да бидат на крило почнувајќи од крајот на мај. Возрасните имаат краток живот, кој обично трае две недели.
Локално растурање
Пеперутките E. aurinia имаат тенденција да покажат седечко однесување, што доведува до зголемување на локалното дисперзирање наместо регионално или на долги растојанија. Мажјаците имаат поголема веројатност да емигрираат отколку женките, па и покрај тоа, E. aurinia ретко се преселува во соседните места. Просечната големина на локалното население се зголемува како резултат на ограничената подвижност на возрасните пеперутки. Така, флуктуацијата на големината на популацијата на една лепенка на живеалиште веројатно нема да влијае на големината на популацијата на друга живеалиште. Релативната стапка на промет на истребување и реколонизација на претходно празни места на живеалиштата е висока за E. aurinia, што покажува дека исчезнувањето на едно локално население може да се избалансира со повторно колонизација на друго. Ваквите класични одлики на метапопулација објаснуваат зошто има поголемо генетско структурирање во популацијата во E. aurinia.
Јелешка Река
Јелешка Река (лерински назив: Сакулева или Секулева, Сакулина (Σακουλέβας, Сакулевас) — река во западниот дел на Егејска Македонија (денес во Грција) и јужниот дел на Македонија.
Зафаќа сливно подрачје од 876,8 км2. Претставува главна водна артерија на Леринското Поле.
Течение
Реката извира од планината Баба и тече на исток во тесна длабока долина под името „Сакулева Река“, преминува во рамницата Пелагонија и тече низ градот Лерин. Потоа свртува на север, минува крај селото Сакулево (чие име го носи), преоѓа во Македонија и се влева во големиот свиок на реката Црна над селото Брод, Општина Новаци, каде е позната како „Јелешка Река“.
Притоки
→ лева притока, ← десна притока
Вангел Наумовски
Вангел Наумовски (Скребатно,, - , ) бил еден од најпознатите македонски сликари, претставник на наивата. Посетувајќи една од неговите излижби во Париз во 1970 година, Салвадор Дали изјавил дека Наумовски е „сликар од бајките“.
Животопис
Наумовски е роден во охридското село Скребатно во 1922 година. Се запишува во Средното уметничко училиште во Скопје, но во 1947 година е иусклучен од истото како „неталентиран“. Првата негова работа е цртач во ателјето за резба во Охрид, додека неговата прва изложба е во родниот град Охрид во 1954 година. Има изложувано на над 30 самостојни и 100 групни изложби, а неговите дела се наоѓаат во многу музеи во Македонија и низ светот. После следувале нови изложби и награди и признанија. Првпат во странство Наумовски се претставил во 1961, додека во 1967 година станал член на Друштвото на ликовните уметници на Македонија, кое на изложба во 1969 година му ја доделил наградата „Свадбен венец". Истата година градот Охрид му ја доделил наградата за сликарство „Седми ноември", година која е забележана и по неговото целосно преминување во сликарството како слободна професија. Во 1974, Наумовски е награден со Гран при за сликарство од Колекцијата „Винстон" во Женева, ја добил и наградата за сликарство „Нерешки мајстори" на ДЛУМ, а во 1979 година стана член на италијанската Academia Italia de belle Arti e del Lavoro, од каде што е номиниран и за академик. Во Италија е награден и со Premio d’ Italia 1980. На првото Биенале на југословенската самоука ликовна уметност во Светозарево во 1981 година добил откупна награда, а во истата година и награда за цртеж од Музејот на современата уметност во Скопје. Во 1984 година италијанскиот Centro Studi e Ricerche delle Nazioni му ја доделил наградата „Premio Mondale della Cultura" и „Statuata della Vittoria 1984", a Academia de Europa од Италија наградата „European Banner of arts" со златен медал. Во 1982 година македонскиот режисер Александар Ѓурчинов снимил филм за Наумовски, во кој се прикажува неговиот живот и творештво . Починал на 13 јуни 2006 година во Охрид.
NGC 5274
NGC 5274 — елиптична галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5274 се споменува и како MCG 5-32-66, CGCG 161-125.
Откривање
Телото е откриено на 25 мај 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5274 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 5274 има привидни димензии од 0,4' х 0,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 42 м 23,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 50' 52"".
Други поделби
Проучување на NGC 5274 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48536. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2004. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 86.
1122
1122 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1122 година од новата ера, 122. од вториот милениум, 22. од XII век и трета од 1120-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6630 и 6631 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5872 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4882 и 4883 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1875.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1122 година се протега во 3758 и 3759, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3818 и 3819 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1665. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 515 и 516 исламска година.
Партибрејкерс 3
Партибрејкерс 3 - (српски: Partibrejkers III) - албум на југословенската и српската група „Партибрејкерс“ (Partibrejkers) од 1989 година.
Технички информации
Албумот е објавен од страна на дискографската куќа „Југодиск“ (Jugodisk) од Београд, а продуцент е Милан Ќириќ (Milan Ćirić). Како автори на сите песни (музика, текст и аранжман) се јавуваат пејачот на групата З. Костиќ - Цане (Z. Kostić - Cane) и гитаристот Н. Антониевиќ - Антон (N. Antonijević - Anton). Песните ги исполнуваат членовите на групата, во состав: Цане (вокал), Антон (гитара), Муне (бас-гитара) и Игор (тапани), а на албумот гостуваат Ѓоле (Đole) и Пера Џои (Pera Joey) на усна хармоника. Снимател на албумот е Игор Бороевиќ (Igor Borojević), а миксер е Влада Неговановиќ (Vlada Negovanović). Омотот на албумот го направил Срѓан Марковиќ (Srđan Marković), а на него се наоѓа фотографија на членовите на групата, дело на Горан Николашевиќ (Goran Nikolašević). Албумот е снимен во студиото „О“ во текот на август и септември 1989 година.
Содржина
Страна A:
Страна B:
IC 1854
IC 1854 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 26 јануари 1900 година од страна на Фридрих Карл Арнолд Швасман.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1854 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,8 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 41 м 53,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 50' 42"".
Други поделби
Проучување на IC 1854 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Берово (Лагадинско)
Берово  (Βερτίσκος, Вертискос, до 1927 Μπέροβα, Берова) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри североисточно од градот Лагадина, на Богданска Планина. Селото се наоѓа на надморска височина од 749 метри.
Историја
Селото е споменато за првпат во отомански документи од 1697 година како целосно христијанско село со 67 домаќинства.
Во XIX век Берово е грчко село во Лагадинската каза опкружено со турски, македонски и гркомански села. Црквата „Св. Ѓорѓи“ била изградена во околу 1830 година, а во неа има икони од почетокот на XVII век. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 1100 жители Грци. .
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 890 Грци, и во селото работело грчко училиште.
Во текот на Втората балканска војна, во селото влегле бугарски војски. На пописот од 1913 година биле евидентирани 735 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 1053 жители.
Демографија
Во 1928 година селото броело 1438 жители, додека во 1940 година селото броело 1606 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 790 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 953 жители, во 1971 година имало 308 жители, во 1981 година имало 240 жители, додека во 1991 година имало 470 жители. Денеска, населението на селото е 389 жители според пописот од 2001 година.
1121
1121 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1121 година од новата ера, 121. од вториот милениум, 21. од XII век и втора од 1120-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6629 и 6630 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5871 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4881 и 4882 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1874.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1121 година се протега во 3757 и 3758, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3817 и 3818 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1664. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 514 и 515 исламска година.
Надворешни врски
1120'erne
Мадам де Помпадур
Жана Поасон попозната под псевдонимот Мадам де Помпадур ( во -  во ), жената што се прочула со својата убавина и смислата за хумор, во Версајската палата се вселила како љубовница на Луј XV. Ентузијастички ги поддржувала уметничките и интелектуалните потфати на своите современици.
Карло VII (Свето Римско Царство)
Карло VII (Karl VII, роден на во  - починал на  во ) — владетел од династијата на Вителсбаховците како цар на Светото Римско Царство (1742-1745), крал на Бохемија (1741-1743) и Изборен кнез на Баварија (1726–1745).
Рани години
Карло VII Албрехт бил син на Максимилијан II Емануел (1662-1726) и неговата втора сопруга принцезата Тереза ​​Кунегунда Собиеска од Полска (1676-1730), ќерка на полскиот крал Јан III Собески. Во 1715 година неговото семејство се вратило од Брисел назад во Минхен.
Во 1717 и 1718 година тој учествувал со баварска војска во војна против Османлиите.
Тој го изградил од 1734 до 1739 година за сопругата дворецот Амалиенбург во паркот Нимфенбург. На љубовницата Јосифа Топор Моравитцки тој и ја подарил палатата Порција. Тој самоволно си ја додал титулата надвојвода на Австрија.
Во 1736 година Карло VII повторно учествувал со војска од 8.000 луѓе во војна против Османлиите.
Управување
Со договорот од Нимфенбург од 28 мај 1741 година Баварија влегла во Војната за австриското наследство во сојуз со Франција, Шпанија, Савоја и Прусија. На Карло Албрехт му била ветена царската круна. Тој со своите сили напредувал кон Виена. Франција ги поттикнала на баварците да ја нападнат Бохемија, која била многу понезаштитена за разлика од Виена. Баварија ја зазела Прага на 26 ноември 1741 година и на 12 февруари 1742 година Карло бил крунисан за цар на Светото Римско Царство под името Карло VII. Крунисувањето било извршено во црквата „Св. Вартоломеј“ (Bartholomäuskirche) во Франкфурт на Мајна од неговиот брат Клеменс Август Баварски, кој бил архиепископ на Келн.
Два дена по неговото крунисување, војниците на Марија Терезија, ќерка и наследничка на Карло VI, навлегле во Минхен. Царот Карло VII морал да се откаже од териториите на Хабсбурговците и ја изгубил и својата земја. Така тој живеел во егзил во Франкфурт. Марија Терезија му ја понудил Ница и Сицилија во замена за царската титула и Баварија, но Англија ставила вето и Баварија останала во рацете на Вителсбаховците.
На 23 ноември 1744 година Карло VII се вратил во Минхен и починал на 20 јануари 1745 година. Причината за неговата смрт била гихт. Тој бил погребан во Театинската црква во Минхен.
Семејство
Карло VII и Марија Амалија Хабсбург-Австриска имале седум деца:
Безобразност
Употребата како придавка е (неколку примери):
Безобразноста е променлива и релативна подгрупа на моралните норми. Тој е релативен, бидејќи кај различните општествени групи (малцинства, нации) постои различен вид на дејствија кои спаѓаат во категоријата „безобразност“. Тој е променлив бидејќи поради промената на општествената структура со текот на времето, се менуваат и моралните норми на општеството, а со нив и безобразноста.
Пример за релативноста:
Пример за променливоста:
ОУ „Дедо Лазор Циркоски“ - Враништа
Основно училиште „Дедо Лазор Циркоски“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Дедо Лазор Циркоски“ - Враништа; скратено: ПООУ „Дедо Лазор Циркоски“) — подрачно основно училиште во селото Враништа. Училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото Враништа и претставува дел од основното училиште „Јосип Броз Тито“ од градот Струга.
Именување
Училиштето во минатото го носело истото име како и централното училиште во градот Струга, односно се нарекувало ОУ „Јосип Броз Тито“ - Враништа.
Космос-1403
Космос-1403 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 414 км, а најмалото на 352.
NGC 7701
NGC 7701 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7701 се споменува и како MCG -1-60-7.
Откривање
Објектот е откриен на 20 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.