cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пајонија (општина)
Населени места
Општината Пајонија е создадена на 1 јануари 2011 г. согласно законот „Каликратис“ со спојување на општините - Ашиклар (Европос), Бојмица (Аксиуполи), Гуменџе (Гумениса) и Ругуновец (Поликастро), како и општинската целина Голема Ливада (Ливадија).
Општинска единица Ашиклар
Општинската единица Ашиклар со седиште во Ашиклар (Европос) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места во областа Бојмија:
Општинска единица Бојмица
Општинската единица Бојмица со седиште во Бојмица (Аксиуполи) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места во областа Бојмија:
Општинска единица Голема Ливада
Општинската единица Голема Ливада се состои од само едно населено место — селото Голема Ливада (Λιβάδια, Ливадија).
Општинска единица Гуменџе
Општинската единица Гуменџе со седиште во Гуменџе (Гумениса) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места во областа Бојмија:
Општинска единица Ругуновец
Општината е создадена во 1986 г. со спојување на општините Ругуновец и Вардино. Општинската единица Ругуновец со седиште во Ругуновец (Поликастро) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места во областа Бојмија:
Поранешни населени места
На територијата на денешната општина Пајонија се наоѓале и следниве поранешни села:
Планинарски дом „Даре Џамбаз“
<mapframe latitude="41.96545" longitude="21.395037" zoom="12" width="350" height="247" text="Месдтоположба на ПД „Даре Џамбаз“ во рамките на Скопје и околината" align="right">{ "type": "FeatureCollection", "features": [ {     "type": "Feature", "properties": {   "marker-symbol": "warehouse", "marker-size": "medium", "marker-color": "22AC31"}, "geometry": { "type": "Point", "coordinates": [ 21.395039856434,         41.965411607671        ]      }    }  ] } „Даре Џамбаз“ — планинарски дом на десетина метри под врвот Крстовар на планината Водно над Скопје. Од планинарскиот дом се гледа целата панорама на градот Скопје, Скопската Котлина, Шар Планина и Скопска Црна Гора. Домот е оддалечен од градот 1-2 часа пешачење. До него може да се пристигне по повеќе пешачки патеки кои доаѓаат од Скопје и водат кон домот. Некои од патеките се обележани. До домот води и асфалтен пат од градот Скопје преку кој може да се пристигне со моторни возила до самиот врв Крстовар, сообраќајот е регулиран со временски ограничувања. Домот го носи името на Даре Џамбаз — еден од основоположниците на планинарството во Македонија.
Опис на домот
Домот има приземје, кат и подрумски простории. Покриен е со поцинкуван лим. Подрумските простории не се користат за планинарски цели. На приземјето има голема просторија која може да прими околу 70-100 лица, просторија за пресвлекување на посетителите, една просторија во која се чуваат разни материјали потребни за кујната и една кујна во која главно се подготвува чај, по потреба во неа може да се подготвуваат и јадења. На катот се наоѓа една просторија во која се сместени околу 22 кревети а има место да се постават и јоги душеци за поголем број на корисници. Покрај оваа просторија има уште две помали кои се користат за помошни работи. Домот има електрично осветлување и вода во кујната. Тоалет има надвор од домот.
За планинарите домот е отворен од петок навечер до недела навечер, кога дежураат членови од Планинарското друштво „Бистра“ кое и управува со домот. Инаку има постојан чувар кој може да обезбеди пристап во домот и сместување по потреба.
Вујадин Савиќ
Почетна кариера
Вујадин Савиќ имал само осум години кога започнал да тренира со екипата на Црвена ѕвезда од Белград. Во овој клуб ги поминал сите возрасни категории. Помеѓу 2007 и 2009 година настапувал за составот на Рад. Подоцна, тој се вратил во екипата на Црвена ѕвезда каде што настапувал за првиот тим сѐ до 2010 година, од кога се преселил во Франција и потпишал за екипата на Бордо. Во месец јануари 2012 година, тој заминал како позајмен играч во екипата на Динамо од Дрезден и тоа до крајот на сезоната 2011-12.
Ватфорд
На 23 јануари 2015 година Вујадин Савиќ потпишал за клубот од англиското првенство, Ватфорд и тоа до крајот на сезоната. Сепак, тој бил еден од тројцата ослободени од екипата на Ватфорд по нивната промоција во Премиер лигата во 2015 година. Од клубот на Ватфорд заминал без да има ниту еден настап за екипата.
Шериф Тираспол
Во 2015 година Савиќ се приклучил во составот на Шериф од Тираспол, каде што одиграл вкупно 40 натпревари и постигнал 4 гола во сите натпреварувања, во текот на наредните две сезони. Тој на 19 септември 2015 година постигнал гол со таканаречен велосипедски удар, на лигашкиот натпревар против составот на Зарија Балци.
АПОЕЛ
На 14 јули 2019 година, кипарскиот клуб АПОЕЛ официјално го објавил потписот на Савиќ. Вујадин Савиќ преминал во екипата на АПОЕЛ од составот на Црвена ѕвезда на слободен трансфер, со внесена одредба во која стоело дека на екипата на Црвена Ѕвезда да и биде исплатена половина од сумата за неговиот евентуален нареден трансфер. Тој потпишал тригодишен договор со клубот на АПОЕЛ. Кон крајот на месец август 2019 година, тој бил опериран поради повреда на препоните.
На 15 февруари 2021 година, Вујадин Савиќ бил позајмен на екипата од словенечката Прва лига, од страна на клубот Олимпија од Љубљана и тоа за остатокот од сезоната.
Репрезентација
Вујадин Савиќ ја претставувал репрезентацијата на Србија на Европското првенство за фудбалери до 21 година на УЕФА 2009 година. Во месец март 2018 година, тој го добил првиот повик во фудбалската репрезентација на Србија под водство на селекторот Младен Крстајиќ, за пријателските натпревари против селекциите на Мароко и Нигерија. Поради повредата не успеал да игра на тие два натпревари.
Клупски признанија
Црвена ѕвезда од Белград
Шериф
АПОЕЛ
Олимпија од Љубљана
NGC 5384
NGC 5384 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5384 се споменува и како UGC 8886, MCG 1-36-8, CGCG 46-23, ARAK 434.
Откривање
Телото е откриено на 8 мај 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5384 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5384 има привидни димензии од 1,5' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 58 м 12,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 31' 5"". Положбениот агол на објектот е во износ од 56°.
Други поделби
Проучување на NGC 5384 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49707. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 196; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 315. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
Еден час и триесет минути (роман)
Еден час и триесет минути — роман на македонскиот писател Берт Стајн од 2016 година.
Содржина
Во романот се зборува за растењето на дете од мешан брак, на разведени родители, кое по избувнувањето на војната во Босна се преселува од Сараево (каде ги поминува првите десетина години од животот) во Скопје. Книгата завршува со веста дека главниот лик во романот очекува син. Во меѓувреме се прикажани неколку епизоди од неговиот живот, како: школувањето во Италија, барањето работа во Лондон, враќањето во Скопје, љубовта и создавањето семејство.
Критички осврт кон книгата
Романот претставува еден вид продолжение на првиот роман на Стајн, „Три минути и триесет и пет секунди“ бидејќи тематиката и книжевната поетика се надоврзуваат на него. Насловот на „Еден час...“ го симболизира траењето на вообичаените холивудски филмови при што романот користи една вообичаена филмска техника која е присутна и во постмодерната книжевност, а во првите страници авторот дури и ги имитира филмските дидаскалии што создава впечаток дека читаме сценарио. Втората наративна техника која ја користи Стајн е каталошката, лексиконската, односно техниката на кратки резови.
Фурка (Касандра)
Фурка — село во Егејска Македонија, Република Грција и познато туристичко место на Касандра, првиот крак на Халкидик. Се наоѓа на западниот брег на кракот на околу 90 километри оддалеченост од Солун. Едно е од најпосетуваните места за Македонците кои летуваат во Грција. Населението брои 530.
NGC 7806
NGC 7806 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7806 се споменува и како UGC 12911, MCG 5-1-25, CGCG 499-37, KCPG 602B, VV 226, Arp 112, CGCG 498-65.
Откривање
Објектот е откриен на 9 октомври 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7806 е од видот Sb/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7806 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 1 м 30,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +31° 26' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на NGC 7806 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 112. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 89; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2259. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 606.
Андизол
Андизол — почва образувана од вулканска пепел со значајна количина на стакло и аморфни колоидни материјали како што се алофанот, имоголитот и ферихидритот. Според класификацијата на Организацијата за исхрана и земјоделство на ООН (ФАО), оваа почва се нарекува андозол
Бидејќи ваквата почва е прилично млада, таа е многу плодна онаму каде фосфорот лесно се врзува (што е чест случај во тропскиот појас). Добро се носи со интензивно исползување на земјоделски култури, како што се гледа по оризовите насади на Јава, кои прехрануваат еден од најгусто населените предели на светот. Други андизоли се погодни за одгледување на овошје, пченка, чај, кафе и тутун. Во крајбрежните северозападни краишта на САД, на нив успеваат мошне бујни шуми.
Андизолите заземаат околу 1% од копнената површина на светот. Највеќе се среќава околу Тихоокеанскиот Огнен Прстен, особено во средно Чиле, Еквадор, Колумбија, Мексико, Тихоокеанскиот Северозапад на САД, Јапонија, Јава и Северниот Остров на Нов Зеланд. Во помала мера го има и во Големата Раседна Долина во Кенија, во Италија, на Исланд и на Хаваите.
Алесандро Микеле
Алесандро Микеле (роден на 25 ноември 1972 година) е италијански моден дизајнер кој неодамна бил креативен директор на Гучи, италијанската модна луксузна куќа каде што работел од 2002 година. Познат по своите максималистички дизајни, Алесандро Микеле ја оживеал популарноста на Гучи, особено со естетика на Geek-Chic. Тој бил одговорен за сите колекции на Гучи и имиџот на глобалниот бренд од јануари 2015 година додека не се повлекол од улогата во ноември 2022 година.
Андизол
Фосилниот андизол е најден на места далеку од денешните активни вулкански подрачја и е со голема старост. Во некои случаи почвата е создадена дури во преткамбриумот, пред 1,5 милијарди години.
Алесандро Микеле
Раниот живот
Алесандро Микеле пораснал во Рим. Неговиот татко бил техничар на Алиталија, а мајка му асистент на директор на филм.
Во раните 1990-ти, Алесандро Микеле ги завршил студиите за моден дизајн на Академија за костими и мода во Рим, каде научил да дизајнира и театарски костими и модни облеки.
Кариера
Во 1994 година, Алесандро Микеле го напуштил Рим за да работи во Лес Копеинс, италијанска фирма за трикотажа со седиште во Болоња. Три години подоцна, тој им се придружил на Силвија Вентурини Фенди и Карл Лагерфелд во луксузната куќа Фенди. Тој работел со Фрида Џанини и бил назначен за виш дизајнер на додатоци, задолжен за кожни производи на брендот.
Креативен директор на Гучи
Во јануари 2015 година, Марко Бизари побарал од Алесандро Микеле да дејствува како привремен креативен дизајнер за јануарското шоу за машка облека, давајќи му една недела да ги преобликува оригиналните дизајни на Фрида Џанини. Микеле го прифатил предизвикот и вовел „ново Гучи: неконформистичко, романтично, интелектуално“. Два дена подоцна, Керинг го назначил Алесандро Микеле за креативен директор на Гучи, со цел повторно да ги измисли реквизитите на Гучи во услови на намалена продажба. Еден месец подоцна, Микеле вовел „софистицирано, интелектуално и андрогино чувство“ за Гучи за време на неговото прво шоу за женска колекција.
Додека создавал иконски производи, како што е чантата Дионисус, Алесандро Микеле, исто така, повторно ги вовел класиците на Гучи, вклучувајќи го и логото со двојно G. Тој се оддалечил од реквизитите „Секси Гучи“ на Том Форд и ја феминизирал машката облека на Гучи („можеш да бидеш помажествен покажувајќи ја својата женственост“). Тој повторно го употребил слоганот „My Body My Choice“, дизајнот на извезена матка и датумот „22.05.1978“ (датумот на кој абортусот стана заштитен од италијанските судови), трансформирајќи го брендот во постродово запросување. Додал драматична ренесансна компонента во духот на Гучи, го заменил модернистичкиот мебел на Палацо Алберини-Цичиапорци (дизајнерско седиште на Гучи во Рим) со антиквитети, и избрал згради од историско значење за неговите театарски претстави.
Во 2016 година, за музејот Гучи во Фиренца, Алесандро Микеле курирал две дополнителни простории посветени на колекциите на Том Форд. Од отворањето на книжарницата Гучи Вустер во Њујорк во 2018 година, Микеле сезонски придонесува за чување на артиклите во продавницата. Во октомври 2018 година, тој бил кокуратор со Маурицио Кателан на 2-месечната уметничка изложба на Гучи „Уметникот е присутен“ во Шангај.
Во 2019 година, Алесандро Микеле ја оживеал колекцијата Убавина на Гучи, и Гучи ја лансирал својата прва фина колекција накит, која тој ја дизајнирал.
Работа
Алесандро Микеле се нарекува себеси како уметнички археолог - историчар на облеката - наместо креативен директор, сметајќи дека облеката е бесмислена без историски контекст. Во неговиот моден ренесансен процес, тој истражува како украсувањето и украсувањето се користеле низ вековите, донесувајќи калеидоскопска мешавина на времиња и култури што резонира со идејата за „асемблирање“ на Жил Делез.
Личен живот
Микеле е отворено геј. Живее во Рим со својот долгогодишен партнер, професор по урбанистичко планирање, Џовани Атили.
Наводи
<references group="" responsive="1">
NGC 801
NGC 801 — спирална галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 801 се споменува и како UGC 1550, MCG 6-5-79, CGCG 522-106, IRAS 02007+3801.
Откривање
Телото е откриено на 20 септември 1885 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 801 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 801 има привидни димензии од 3,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 3 м 44,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 38° 15' 34". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 801 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7847. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 92; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2829. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1225.
Зона од 30 км/ч
Причини за воведување
Овие зони обично се воведуваат во станбени области, со цел да се ограничи брзината на сообраќај во рамките на дозволеното безбедно ниво. Филозофијата зад ваквите зони е дека улиците во рамките на зоната претставуваат јавен простор, и тие сакаат да помогне да се направи рамнотежа помеѓу реалноста на урбана област суета со пешачки активност и циркулаторниот функција на патиштата. Улиците во овие зони се смета за просторот, за луѓето кои живеат, работат, да играат и да учат во областа, а не за луѓе кои се премине зона за да се добие некаде на друго место. Теоријата е да се намали стаорец работи, со истовремено подобрување на безбедноста и квалитетот на живот во областа.
Ана Азерли
Ана Азерли (родена на 17 ноември 1989 година, во Велингтон, Нов Зеланд) е италијанска поп-оперска пејачка, глумица и модел, родена во Нов Зеланд.
Родена во Велингтон, Нов Зеланд, Ана има италијанско државјанство, а во текот на својата кариера настапувала на познати сцени како Ла Скала, Метрополитен опера, Карнеги Хол, а потоа потпишала договор со „Universal Music“.
Во 2014 година, таа станала популарна откако снимила песна на руски јазик насловена «Возьмите меня замуж, президент! » („ Омажи се за мене, господине претседател! “) упатена до рускиот претседател Владимир Путин.
Грб на Белиз
Грбот на Белиз е усвоен по независноста на земјата, и малку се разликува од оној грб којшто бил од времето на британските власти во Белиз.
Кружната граница на грбот ја сочинуваат 25 листа. Во овој круг се наоѓа дрвото махагонија, пред кое што се наоѓа штитот. На штитот, во горните четвртини се наоѓа весло и алати за сечење на дрво, а брод во долниот дел. Овие се симболи за значењето на дрвото махагонија и неговата употреба во бродоизградбата.
Држачи на штитот се двајца дрвосечачи од различна раса. Дрвосечачот од левата страна држи секира, а оној на десната весло, што повторно го прикажува значењето и бродоизградбата.
На дното е напишано националното мото, а грбот го сочинува главниот дел на знамето на Белиз
Социјална фобија
Манифестирање
Социјалната фобија е еден од најчестите типови анксиозност. Притоа, поединецот чувствува страв од можноста да се биде посрамотен или понижен во ситуации каде е изложен на погледите на други луѓе. Овој страв е поголем од вообичаената трема која се јавува кај повеќето луѓе при јавни настапи. Кај социјалната фобија, стравот се изразува како: страв од поцрвенување, страв дека некој нè набљудува додека работиме, страв од започнување разговор, страв од учество во мали групи, страв од разговор со некој авторитет, страв од љубовни состаноци, страв од одење на забави, страв од потпишување документи итн.
Кај социјалната фобија се присутни два вида негативни мисли: дека ќе погрешиме и дека другите ќе го видат тоа. Исто така, луѓето кои страдаат од социјална фобија премногу се оптоварени со мислењето на другите. Социјалната фобија се развива уште во раната адолесценција. Професионалната помош опфаќа постојана когнитивно-бихејвиорална терапија, со помош на следниве техники: релаксација, излагање и бихејвиорални експерименти. Исто така, терапијата може да вклучи и обука на социјални вештини и асертивност.
Црква „Вознесение Христово“ - Лукјанивка
Црквата на Вознесение Христово - изгубен споменик на украинската дрвена архитектура од втората половина на XIX век во селото Лукјанивка, Броварски реон, Киевска област.
Во 1758 година била изградена првата црква во селото. Во текот на 1879 година, сегашната црква била изградена спроти старата. Старата црква набрзо била демонтирана, но локацијата сè уште не е развиена.
Црквата била затворена во 1930 година. Богослужбите биле обновени во црквата за време на германската окупација во 1941 година, и оттогаш црквата никогаш не била затворена.
Црквата припаѓала на Бориспилската епархија на Украинската православна црква (МП).
На 25 март 2022 година, по ослободувањето на селото од страна на трупите на Вооружените сили на Русија од руските освојувачи, последниве го уништиле храмот. Според неговиот игумен, „во 4 часот наутро, руски тенк ја уништи оваа црква со четири истрели“.
Стефан Урош II Милутин
Стефан Урош II Милутин Немањиќ (роден околу 1253 година - починал во Неродимље 29 октомври 1321 година) бил крал на Србија (1282—1321), и еден од најмоќните српски владетели во средниот век.
Владеење
Веднаш по стапувањето на тронот ги нападнал византиските земји во Македонија. Во 1282 ги освоил северните делови на Македонија, вклучувајќи го и градот Скопје, кој станал негова столица. Византискиот император Михаил VIII Палеолог ги започнал подготовките за војна, но умрел пред нивното завршување. Следната година Милутин напредувал со својот брат длабоко во византиската територија сè до Кавала.
По смртта на Стефан Драгутин во 1316, Милутин ги освоил неговите земји, вклучително и Белград. Тоа било неприфатливо за унгарскиот крал Карло I, кој започнал да бара сојузници против Србија, вклучително и меѓу албанските благородници, кои добивале поддршка од папата Јован XXII. Милутин започнал да ги прогонува католиците.
Фамилија
Од својата прва жена, Јелена, српска благородничка, имал две деца, кралот Стефан Урош III и Ана-Неда, која била омажена за бугарскиот цар Михаил Шишман. Од втората жена, Елена, ќерката на севастократорот Јован I Дука од Тесалија, немал деца. Со третата жена, Елизабета, ќерката на унгарскиот крал Стефан V и Елизабета Куманка, Милутин имал ќерка, Зорица. Од четвртата жена, Ана, ќерката на бугарскиот цар Георги I, Милутин имал син, Стефан Константин. Со петтата жена Симонида, ќерка на византискиот император Андроник II Палеолог, немал деца.
938
938 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 938 година од новата ера, 938. од првиот милениум, 38. од X век и деветта од 930-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6446 и 6447 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5688 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4698 и 4699 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1691.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 938 година се протега во 3574 и 3575, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3634 и 3635 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1481. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 326 и 327 исламска година.
Зелен бран
Зелен бран е кога се координирани повеќе семафори (обично три или повеќе) за да се овозможи континуиран проток на сообраќајот на неколку раскрсници во една главна насока.
Секое возило во зелениот бран (со приближна брзина утврдена од страна на сообраќајните инженери) ќе влезе во растечка каскада од зелени светла и ќе нема потреба да застанува на раскрсници. Ова овозможува поголемо оптоварување на сообраќајот и ги намалува бучавата и потрошувачката  на енергија (зашто помалку се забрзува и помалку се кочи). Во пракса, само една група автомобили (чија големина ќе ја одреди времетраењето на сигналот (en)) може да го искористи зелениот бран пред тој да биде прекинат за да им се даде пат на други сообраќајни текови.
Ханот
Ханот — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Езерска Област Варен
Езерска Област Варен (Seenlandschaft Waren) — општинска заедница во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Варен, иако самиот град не е дел од општинската заедница.
Општинската заедница Езерска Област Варен се состои од следниве општини:
Владимир Вујовиќ (фудбалер роден во 1985)
Владимир Вујовиќ (20 декември 1985) е српски професионален фудбалер кој игра како напаѓач за Милтон СЦ.
Играчка кариера
Вујовиќ ја започнал својата кариера во 2003 година во Зонската лига на Белград со ФК ИМТ. Играл во Српската прва лига во 2008 година со ФК Севојно. За време на неговиот мандат со Севојно, клубот бил финалист во Купот на Србија 2008-09, и како резултат на тоа се квалификувал за Лига Европа. Тој настапил во Лигата на Европа 2009-10 на УЕФА против ФБК Каунас и Лил ОСЦ. Во 2010 година, Севојно се споил со ФК Слобода Ужице и играл во српската Суперлига.
Во текот на својата играчка кариера, Вујовиќ претставувал бројни клубови во српската Суперлига, меѓу кои Јагодина, Металац Горњи Милановац и Нови Пазар. Додека во Српската прва лига играше со ФК Бежанија, ФК Тимок, Слога Краљево и ОФК Оџаци. Тој исто така поминал една година во странство со Бурлингтон СЦ во канадската фудбалска лига, постигнувајќи 12 гола од 18 натпревари во сезоната 2015 година. По една сезона во странство, тој се вратил во Србија за да игра во српската лига Запад, и Белградската зона во Лигата со ПКБ Падинска Скела и ФК Шумадија Аранѓеловац.
Во 2018 година, тој се врати во ЦСЛ за да игра со Милтон СЦ.
Марга Фаулстих
Марга Фаулстих (Marga Faulstich; — ) — германска хемичарка за стакло. Работела за Schott AG 44 години. За тоа време, таа работела на повеќе од 300 видови оптички очила. На нејзино име биле регистрирани 40 патенти. Таа била првата жена да биде извршен директор во Schott AG.
Живот и кариера
Марга Фаулстих е родена во Вајмар во 1915 година. Во 1922 година, семејството се преселило во Јена, каде Фаулстих посетувала средно училиште. По завршувањето на средното училиште во 1935 година, таа започнала да тренира како дипломиран асистент во Schott AG, еден од водечките производители на оптички и технички специјални очила во Европа. На почетокот таа работела на развој на тенки филмови. Пронајдоците од нејзините истражувања сè уште се користат во производството на очила за сонце, антирефлексивни леќи и стаклени фасади.
Фаулстих брзо напредувала во кариерата. Нејзиниот вереник загинал во Втората светска војна, а оттогаш таа се фокусирала само на нејзината работа. Во 1942 година студирала хемија истовремено работејќи во Schott AG. Не можела да ги заврши студиите бидејќи ситуацијата се променила по Втората светска војна. Најнапредниот објект за производство на стакло во светот во тоа време бил во Јена, која се наоѓала во советската окупациска зона.
Во 1949 била изградена нова истражувачка лабораторија во Ландсхут. По експропријацијата на фабриката во Јена во 1948 година и цврсто воспоставување на поделбата на Германија во 1949 година, одлучено било да се изгради нова фабрика во Мајнц за „41 производители на стакло“ на Schott AG.
Новата фабрика на периферијата на Мајнц-Нојштад била отворена во 1952 година. Овде Марга Фаулстих продолжила да работи на истражување и развој на нови оптички очила, со посебен фокус на леќи за микроскопи и двогледи.
Марга Фаулстих добила меѓународно признание за пронајдокот на лесниот објектив SF 64, за кој била наградена во 1973 година. Во 1979 година се пензионирала после 44 годишна работа во Schott AG. Следните години ги поминала патувајќи низ светот, но сепак одржувала предавања и презентации на конференции за стакло. Таа починала на 1 февруари 1998 година во Мајнц, на 82-годишна возраст.
Симоне Симони
Симоне Симони (1532, Лука - 1602, Краков) бил италијански филозоф и лекар.
По дипломирањето медицина на Универзитетот во Падова, Симони се преселил во Женева, каде што станал професор по филозофија и се вклучил во контроверзии со Јакоб Шегк. Протеран од градот поради неговите еретички ставови, се преселил во Париз, а потоа во Лајпциг (каде што бил обвинет за аријанизам во 1575 година) и Хајделберг (каде што бил принуден да замине во 1579 година). Во 1581 година, станал дворски лекар на императорот Рудолф II во Прага; имало непотврдени гласини дека преминал во католицизам.
Симони се преселил во Полска за да му стане судски лекар на Стивен Батори. Кога кралот умрел во 1586 година, Симони бил обвинет дека препишал погрешен третман и, по жестока расправа, неговиот ривал Николас Букела бил назначен за личен лекар на новиот крал Сигизмунд III Васа. Симони се преселил во Моравија, каде што го поминал остатокот од својот живот.
Симони напишал коментар за Де Сенсу на Аристотел. Дал особено јасна формулација на принципот дека лекарите треба да подложат на прелиминарна подготовка во аристотеловата природна филозофија: Ubi desinit physicus, ibi medicus incipit [Лекарот започнува таму каде што природниот филозоф заминува].
Наводи
<references group="" responsive="1">
85 п.н.е.
85 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 85. година пред новата ера, 85. од првиот милениум п.н.е., 85. од 1 век п.н.е. и шеста од 80-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5423 и 5424 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4665 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3675 и 3676 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 668.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 85 година се протега во 2551 и 2552, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2611 и 2612 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 458. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 728 и 727 исламска година пред хиџра.
Кучиња скитници (филм)
Кучиња скитници (англиски: Stray Dogs) - тајванско-француски филм на тајванскиот режисер Цаи Минг Лианг од 2013 година. Главната улога ја игра Ли Канг Шенг.
Содржина
Филмот го прикажува животот на еден татко и неговите две малолетни деца кои едвај преживуваат во Тајпеј. Таткото работи како подвижна реклама на главните крстосници на Тајпеј, постојано изложен на силен ветар и дожд, а неговите деца преживуваат преку користење бесплатни рекламни примероци и храна со поминат рок што ја наоѓаат во големите продавници. Притоа, секоја ноќ, семејството наоѓа засолниште во некоја напуштена зграда. Еден ден, во нивните животи влегува една непозната жена која им носи малку топлина и замена за нормалното семејно секојдневие.
Критички осврт кон филмот
Филмот се одликува со вообичаениот бавен и контемплативен стил на режисерот и долги и статични секвенци. Цаи Линг не раскажува приказни, туку слика тела врз напуштени пејзажи. Неговите долги кадри претставуваат фрески на ништожноста, а нивното повторување создава бесконечен тек на свеста во кој гледачот е повикан да ги пополни намерните дупки во нарацијата. Тоа авторот го прави со бројни слики, со нијанси со тишина, со празни места и преку набљудување на лицето и на телото на Ли Канг Шенг (во улога на таткото). Така, Цаи Лианг ја истражува суштината на човековото постоење, како и границите на филмскиот јазик.
Козјачки партизански одред
Козјачкиот партизански одред (месност Студена Вода, Кумановско, 12 октомври 1941 – Малотино, 17 октомври 1941) — еден од четирите партизански одреди во Македонија во 1941 година. Заедно со Карадачкиот партизански одред тој е прв партизански одред од Куманово. Бил формиран од 25 борци. Командант на одредот бил Љубомир Здравковски - Гачо, а политички комесар Киро Нацев - Фетак.
Борбениот пат на одредот
Зборно место на Одредот била месноста Студена Вода, пет километри источно од Куманово. Оттаму, Одредот пристигнал на планинскиот врв Китка, на планината Козјак на 13 октомври. За време на маршот, ноќта помеѓу 12 и 13 октомври, неколку борци го напуштиле одредет, а тешко се разболел командантот на одредот, Љубомир Здравковски - Гачо, поради што бил оставен на лекување кај еден селанец во Четирце, заедно со Христијан Тодоровски за да му помага, и четворица други борци. На 15 октомври одредот одржал митинг во селото М'гленце, а на 16 октомври извршил напад во манастирот Свети Прохор Пчињски. Полицајците кои биле во манастирот, пред нападот побегнале.
Откако одредот дошол во реонот на селото Малотино, по предавството на селскиот кмет во Малотино, бугарската војска на 17 октомври го нападнала одредот и по неколкучасовна борба го разбила. Неколку борци загинале, неколкумина успеале да се пробијат, а поголемиот дел биле заробени. Во борбата загинуваат Стојан Георгиевски – Тане и Васе Гелев, а при спроведувањето на заробените партизани е убиен Димче Јовчев Величковски – Еребица. Непријателскиот обрач го пробиле Киро Нацев – Фетак, Боро Божиновски – Прцан и Среќко Петрушевски – Пужаљка. Заробени биле и спроведени во Куманово: Михаило Мургашански, Боро Јовчевски – Суџук, Филимена Михајлова, Киро Менков, Герасим Димковски – Чвор, Тошо Ангеловски – Ѕидар и Салтир Путински. Заробените партизани на 8 ноември 1941 година се изведени пред суд при што им се изречени пет смртни пресуди и четири казни затвор. Оваа битка и нејзините учесници е опеана во песната „Битка се бие Кумановско Поле“.
Борци во одредот
Во состав на одредот биле следните борци:
Богородичната црква во Париз
Богородичната црква во Париз (Notre-Dame de Paris) e роман од француски писател Виктор Иго, издаден во 1831. Романот е познат и како Ѕвонарот од Богородичната црква или Грбавецот од Богородичната црква. Дејството се одвива во Париз во 1482. година, во и околу Богородичната црква, од каде потекнува и насловот. Се раскажува за фиктивниот ѕвонар од Богородичната црква, Квазимодо и сиромашната убавица, Циганката Есмералда која станува жртва на Клод Фроло, моќен архиѓакон. Книгата била напишана со намера да се подигне јавното мислење во заштита на црквата од уривање или модернизирање, на кои се противел Иго.
За романот
Иго започнал да го пишува романот во 1829 година, а го завршил во февруари 1831. Го насловил само како Богородичната црква во Париз (фр. Notre-Dame de Paris), но преведувачите на разни јазици насловот го адаптирале како Грбавецот од Богородичната црква (англ. The Hunchback of Notre Dame) или во поновите преводи Ѕвонарот од Богородичната црква. Иго го претпочитал насловот што го одбрал за книгата, бидејќи сметал дека самата црква е главен лик во романот.
Голем дел од романот ја опишува црквата, и го осудува нејзиното напуштање по оштетувањата кои ги претрпела за време на Француската револуција кога толпите, сметајќи ја за симбол на стариот систем, ја вандализирале и ги уништиле инвентарот, внатрешноста и голем дел од прозорците. Описот на црквата е живо олицетворение на идеите на романтизмот. Тоа не е само голем архитектонски споменик, туку е и жив гигант под чии нозе се престигнуваат вековите и поколенијата. Џиновската кула на катедралата е некој вид симбол на вечноста, кој се открива во некои појави. Со истата таа желба кон вечното писателот им приоѓа и на своите личности, кои се борат, страдаат и се радуваат во подножјето на бесмртниот џин.
Кратка содржина
Во центарот на романот е Есмералда, Циганка полна со грација и наивна дивина. Таа е родена во циганските черги, далеку од културата и буката на големите градови. Спротивно на неа, Квазимодо, ѕвонарот на Богородичната црква во Париз е изрод. Единственото нешто што навистина го љуби се ѕвоната, кои за жал му го одземале слухот. Третиот лик, Клод Фроло неизмерно образован човек и архиѓакон на готската катедрала, иако згрозен од разобличеноста на Квазимодо го одгледал како свој син.
На т.н. плоштад на гревот, Квазимодо претходно претепан и омаловажен од страна на парискиот народ, моли за вода, но добива само смеа и пцовки. Од ведро небо, Есмералда му приоѓа и му дава вода. За првпат во неговиот живот Квазимодо се преобразува во човек и длабоко се вљубува во неа. Истовремено Клод Фроло гледајќи низ прозорецот од катедралата ја забележува Есмералда како го изведува својот цигански танц. Ненајдено е освоен од похотни чувства и решава дека мора да ја има.
Есмералда згрозена од грдотијата на Квазимодо и настраноста на Фроло, се осврнува кон физички прекрасниот Фебус, војник за француската армија, но простодушен човек. По сплет на настани, Фроло сфаќајќи дека никогаш нема да ја има, ја користи својата моќ како архиѓакон и ја обвинува Есмералда за вештерство. Со што ѝ следува смртна казна - спалување на парискиот плоштад. Квазимодо успева да ја спаси и ја носи на врвот од катедралата. Во средниот век, каде што е и сместено дејството во романот, црквите и катедралите биле свети места каде ниту еден закон не важел, со тоа катедралата претставувала засолниште за Есмералда.
Квазимодо се грижи за неа сè додека, група бунтовници не решат да влезат во катедралата и ја грабнат Есмералда. Квазимодо со сета своја моќ се обидува да ја спаси, но не успева. Таа е одведена на јавниот плоштад каде џелатот и го скратува животот. Во тој момент Квазимодо исчезнува. Авторот го завршува романот со два трупа најдени години подоцна, едниот долг и човечки, а другиот силно стиснат за првиот разобличен и згрбавен, кога луѓето се обиделе да ги раздвојат телата, тие се претвориле во пепел.
Значење и влијание
Гете го прочитал романот „Ѕвонарот на Богородичната црква“, но според неговото признание, му било потребно големо трпение за да го издржи мачењето кое му го предизвикала оваа книга која ја оценил како „најодвратната книга напишана кога и да било“.
Врз основа на романот се снимени повеќе филмови, како што се: „Ѕвонарот на црквата Нотр-Дам“ од 1956 година.
Тихо Брахе
Тихо Брахе (Tycho Brahe), роден Тиге Отесен Брахе (; –  — истакант дански астроном. Студирал во Копенхаген, Лајпциг, Росток и Аугсбург.
Бедрена коска
Бедрената коска (os ilium) е најголемата коска на карлицата и влегува во состав на зглобната чашка (acetabulum).
Делови
На бедрената коска се разликуваат:
Мускули
Мускулите во овој дел го поврзуваат горниот крај од бутната коска со коските од карличниот појас:
Кај животните
Бедрената коска се појавува и кај ’рбетници, вклучувајќи цицачи и птици, но не и кај коскените риби. Сите влекачи имаат бедрена коска освен змиите.
Марќинково Гурне
Марќиново Гурне (Marcinkowo Górne) — село во општината Гонсава во рамките на Жнинскиот округ, Кујавско-поморското Војводство во северниот дел на централна Полска, na 43 км југозападно од Бидгошч.
Дабјето (Гарниково)
Дабјето — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Гарниково. Претставува населба и некропола од доцноантичкото време.
Местоположба
Дабјето се наоѓа на 1,5 км јужно од селото.
Ископувања и наоди
Во нивата на Трајко Дончев се гледаат фрагменти од керамички садови и многу градежен материјал. Има и фрагменти од камени плочи и гробни конструкции - тип циста.
Ченгенели
Ченгенели Махала — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Грб на Гватемала
Грбот на Гватемала е првично амблем, затоа што не ги исполнува хералдика стандардите за грб.
Елементи на грбот
Грбот се состои од:
Симболика
Маслиновите гранчиња на грбот го симболизираат мирот. Птицата Квецал е традиционален јужноамерикански симбол на слободата. Датата на листот - 15 септември 1821 - го претставува датумот на независноста на Америка од Шпанија. Вкрстените пушки ја симболизираат подготвеноста на Гватемала да се брани, а вкрстените мечови ја симболизираат честа.
Грбот се наоѓа и во централниот дел на знамето на Гватемала.
Млади социјалисти на Македонија
Млади социјалисти на Македонија (МСМ) е огранизација, политички подмладок на Социјалистичка партија на Македонија која себеси се одликува како организација со лева социјалистичка ориентација, но е поточно ако се каже дека станува збор за организација со демократско социјалистичка ориентација. Идеолошката ориентација е во корелација со идеолошката ориентација на Социјалистичка партија на Македонија.
Организационо ниво
Во 2010 на 8то изборно собрание на МСМ беа изгласани:
Малиша Станковиќ (Претседател)
Наум Стојчевски (Потпретседател)
Зоран Ангелов (Потпретседател)
Стојан Христовски (Потпретседател)
Марјан Цавироски (Генерален секретар)
Функционално ниво
Како дел од функционалното ниво на Млади социјалисти на Македонија се пет сектори:
Сектор за информатичка технологија
Сектор за меѓународна соработка
Сектор за култура забава и спорт
Сектор за финансирање
Сектор за меѓупартиска координација
Меѓународна соработка
Млади социјалисти на Македонија се полн член на ЕМДМЛ (Европска мрежа на демократска младинска левица) и од генералното собрание 2010 година се во нејзиниот одбор.
IC 1940
IC 1940 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1940 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15,3 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 49 м 57,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +20° 58' 7".
Други поделби
Проучување на IC 1940 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
ФК Хјустон Дајнамо
Хјустон Динамо е американски професионален фудбалски клуб, со седиште во Хјустон, Тексас, кој се натпреварува во МЛС во која се натпреваруваат најдобрите клубови во САД и три клуба од Канада. Основан во 2005 година како Хјустон 1836, годината кога бил основан градот Хјустон, тимот го преименуванал своето име во Хјустон Дајнамо по протестите од страна на хиспанските навивачи, бидејќи 1836 можеше да се преземат мерки во војната за независност на Тексас. Клубот првично ги играл својте натпревари на Стадион Робертсон на Универзитетот во Хјустон но се преселил во BBVA Компас стадион за време на сезоната 2012 во МЛС лигата.
Во 2008 година, под раководство на Доминик Кинар, Хјустон Дајнамо станал првиот клуб од МЛС кој успеал да освои бод на мексиканска почвата во ерата на КОНКАКАФ шампионската лига. Својата прва титула шампион на МЛС, Хјустон ја освоил во 2006 година, кога во финалето со 4-3 на пенали ги победиле Њу Ингланд Револушн, а во 2007 година го одбраниле насловот со победа над истиот противник од 2-1 во регуларниот дел од натпреварот.
Тимот е во сопственост на мнозинство сопственици на Anschutz Entertainment Group (AEG) во партнерство со Brener International Group (на чело со Габриел Бренер), и повеќекратниот светски и олимписки првак во бокс Оскар Де Ла Оја. Тренер на тимот е поранешниот американски репрезентативец Доминик Кинар.