cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Познати кодекси кај компјутерската етика
Непочитување на етичките кодекси
Свеста на луѓето за почитување на моралните правила е на многу ниско ниво.Тие сметаат дека моралните грешки можат да поминат неказнето, и поради тоа, некои исти грешки ги повторуваат со текот на времето.
Етичките кодекси постојат, за да луѓето ги почитуваат, и применуваат, а не да ги прекршуваат.
Прекршувањето на моралните правила, најчесто ги прават несовесните луѓе, оние кои воопшто не се запознаени со моралните норми.
Некои луѓе кога прават прекршоци, не размислуваат дека со тие прекршоци можат да ги повредат другите луѓе.
Никој од нас не би сакал да добива непристојни пораки на маил, никој не сака некој друг да му ги пристапува неговите приватни информации, и многу други слични ситуации кои во денешно време за жал сè повеќе се застапени.
Киберзлосторството во последниов период сè повеќе расте со зголемување на развојот на компјутерите.
Луѓето кои добро ги познаваат етичките кодекси, и ги почитуваат, најчесто работат на тоа, и другите луѓе да ги запознаат со нив, и на некој начин да ги наведат да и тие почнат да ги почитуваат овие кодекси.
Луѓето знаат да искористат софтвер за кој немаат право да го користат, или пак да пристапуваат до информации, за кои им е забрането, но тие сепак го прават тоа. Доколку сите оние кои доволно се запознаени со етичките правила, и ги почитуваат, почнат да им помагаат и на другите кои не се доволно запознаени, и тие да ги почитуваат, тогаш работите ќе се ориентираат кон правилната насока.
Гугл преведувач
Гугл преведувач е повеќејазична услуга за преведување на невронски машини развиена од Гугл за превод на текст, документи и веб-страници од еден јазик на друг. Нуди интерфејс за веб-локација, мобилна апликација за Андроид и иОС и АПИ што им помага на програмерите да градат екстензии на прелистувач и софтверски апликации. Од Фебруари 2023, Гугл Преведувач поддржува 133 јазици на различни нивоа, и, тврделе над 500 милиони вкупни корисници, со повеќе од 100 милијарди зборови преведени дневно, откако компанијата изјави во мај 2013 година дека опслужува над 200 милиони луѓе дневно.
Лансирана во април 2006 година како услуга за статистички машински превод, користеше документи и транскрипти на Обединетите нации и Европскиот парламент за собирање јазични податоци. Наместо директно да преведува јазици, тој прво го преведува текстот на англиски, а потоа се свртува кон целниот јазик во повеќето јазични комбинации што ги поставува во својата мрежа, со неколку исклучоци, вклучувајќи каталонско-шпански. За време на преводот, тој бара обрасци во милиони документи за да помогне да се одлучи кои зборови да се изберат и како да се подредат на целниот јазик. Неговата точност, која била критикувана во неколку наврати, било мерено дека многу варира од различни јазици. Во ноември 2016 година, Гугл објави дека Гугл Преведувач ќе се префрли на мотор за невронски машински превод – Гугл Неутруална Машинска Транслација (ГНМT) – кој преведува „цели реченици во исто време, наместо само дел по парче. Го користи овој поширок контекст за да му помогне да го открие најрелевантниот превод, кој потоа го преуредува и прилагодува за да биде повеќе како човек кој зборува со соодветна граматика“
Дордоња
Дордоња може да се однесува на:
Гугл преведувач
Историја
Гугл Преведувач е веб-базирана услуга за превод бесплатен за корисник, развиена од Гугл во април 2006 година Преведува повеќе форми на текстови и медиуми како зборови, фрази и веб-страници.
Првично, Гугл Преведувач бил објавен како услуга за статистички машински превод. Влезниот текст мораше прво да се преведе на англиски пред да биде преведен на избраниот јазик. Бидејќи СМТ користи предвидливи алгоритми за преведување на текст, имаше слаба граматичка точност. И покрај ова, Гугл првично не ангажираше експерти за да го решат ова ограничување поради постојано развивање на природата на јазикот.
Во јануари 2010 година, Гугл воведе апликација за Андроид и верзија на иОС во февруари 2011 година за да служи како пренослив личен преведувач. Од февруари 2010 година, тој бил интегриран во прелистувачите како што е Хром и можеше да го изговара преведениот текст, автоматски да препознава зборови во сликата и да забележува непознат текст и јазици.
Во мај 2014 година, Google го купи Објектив на зборови за да го подобри квалитетот на визуелниот и гласовниот превод. Може да скенира текст или слика користејќи го уредот и веднаш да го преведе. Покрај тоа, системот автоматски ги идентификува странските јазици и преведува говор без да бара од поединците да го допираат копчето за микрофон секогаш кога е потребен превод на говор.
Во 2017 година, Гугл Преведувач бил искористен за време на судско рочиште кога судските службеници во судот за магистрации Тисајд не успеаја да резервираат преведувач за кинескиот обвинет.
На крајот на септември 2022 година, Гугл Преведувачот бил прекинат во Кина, за што Гугл рече дека се должи на „мала употреба. .
Функции
Гугл Преведувачот може да преведува повеќе форми на текст и медиуми, што вклучува текст, говор и текст во фотографии или слики во движење. Поточно, неговите функции вклучуваат:
За повеќето негови функции, Гугл Преведувач обезбедува изговор, речник и слушање превод. Дополнително, Гугл Преведувач воведе своја апликација Translate, така што преводот е достапен со мобилен телефон во офлајн режим.
Веб интерфејс
Текстовите напишани на арапско, кирилично, деванагарско и грчко писмо може автоматски да се транслитерираат од фонетски еквиваленти напишани со латиница. Верзијата на прелистувачот на Гугл Преведувач обезбедува опција за прикажување фонетски еквиваленти на текст преведени од јапонски на англиски. Истата опција не е достапна на платената верзија на АПИ. Многу од најпопуларните јазици имаат аудио функција „текст во говор“ која може да чита текст на тој јазик, до неколку десетици зборови или така. Во случајот на плурицентрични јазици, акцентот зависи од регионот: за англискиот, во Америка, поголемиот дел од Азија-Тихиот Океан и Западна Азија, аудиото користи женски генерален американски акцент, додека во Европа, Хонг Конг, Малезија, Сингапур, Гвајана и сите други делови на светот, се користи женски британски (примен изговор) акцент, освен специјалниот општ австралиски акцент што се користи во Австралија, Нов Зеланд и островот Норфолк, и индискиот англиски акцент што се користи во Индија; за шпански, во Америка, се користи латиноамерикански акцент, додека во другите делови на светот се користи кастилијански акцент; за португалски, акцентот од Сао Паоло се користи ширум светот, освен во Португалија, каде што наместо нив се користи нивниот мајчин акцент ; за француски, во Канада се користи квебечки акцент, додека во другите делови на светот се користи стандарден европски акцент ; за бенгалски, се користи машки акцент од Бангладеш, освен во Индија, каде што наместо тоа се користи посебен женски индиски бенгалски акцент. Некои помалку распространети јазици го користат синтисајзерот со отворен код еСпеак за нивниот говор; производство на роботски, непријатен глас кој можеби е тешко да се разбере.
Мобилна апликација
Апликацијата Гугл Преведувач за Андроид и иОС поддржува 133 јазици и може да предложи преводи за 37 јазици преку фотографија, 32 преку глас во „режим на разговор“ и 27 преку видео слики во живо во „режим на зголемена реалност“.
Апликацијата Андроид била објавена во јануари 2010 година, а за иОС на 8 февруари 2011 година, откако веб-апликацијата ХТМЛ5 била објавена за корисниците на иОС во август 2008 година Апликацијата за Андроид е компатибилна со уреди со најмалку Андроид 2.1, додека апликацијата за иОС е компатибилна со иПод Тачес, иПад и иФоун ажурирани на иОС 7.0+.
Андроид верзија од јануари 2011 година експериментираше со „Режим за разговор“ кој има за цел да им овозможи на корисниците течно да комуницираат со блиската личност на друг јазик. Првично ограничена на англиски и шпански, функцијата доби поддршка за 12 нови јазици, кои сè уште се тестираат следниот октомври.
Функцијата „Внесување камера“ им овозможува на корисниците да фотографираат документ, табла, итн. Гугл Преведувач го препознава текстот од сликата користејќи технологија за оптичко препознавање знаци (ОПЗ) и го дава преводот. Внесувањето на камерата не е достапно за сите јазици.
Во јануари 2015 година, апликациите добија можност да предлагаат преводи на физички знаци во реално време со помош на камерата на уредот, како резултат на купувањето на апликацијата Објектив на зборови од Google. Оригиналното лансирање во јануари поддржуваше само седум јазици, но ажурирањето во јули додаде поддршка за 20 нови јазици, со објавување на нова имплементација што користи конволутивни невронски мрежи, а исто така ја подобри брзината и квалитетот на преводите во режимот на разговор (проширена реалност). Функцијата потоа била преименувана во Инстант камера. Технологијата во основата на Инстант Камера комбинира обработка на слика и оптичко препознавање знаци, а потоа се обидува да произведе меѓујазични еквиваленти користејќи стандардни проценки на Гугл Преведувач за текстот како што се перципира.
На 11 мај 2016 година, Гугл го претстави Допрете за да преведете за Гугл Преведувач за Андроид. По означување на текст во апликација што е на странски јазик, Translate ќе се појави внатре во апликацијата и ќе понуди преводи.
АПИ
На 26 мај 2011 година, Гугл објави дека Гугл Преведувач АПИ за развивачи на софтвер е застарен и дека ќе престане да функционира. Страницата Преведувач АПИ ја наведе причината како „значителен економски товар предизвикан од обемна злоупотреба“ со крајниот датум на 1 декември 2011 година. Како одговор на притисокот од јавноста, Гугл објави во јуни 2011 година дека АПИ ќе продолжи да биде достапен како платена услуга.
Бидејќи АПИ се користелс во бројни веб-локации и апликации од трети страни, првобитната одлука да се отфрли ги натера некои програмери да го критикуваат Гугл и да се сомневаат во одржливоста на користење на Гугл АПИ во нивните производи.
Гугл Асистент
Гугл Преведувач обезбедува и преводи за Гугл Асистент и уредите на кои работи Гугл Асистент, како што се Гугл Нест и Пиксел Будс.
Николај Островски
Николај Алексеевич Островски (Николай Алексеевич Островский) ( - ) бил советски писател. Неговите дела се со автобиографски карактер и во нив се зборува за животот и подвизите на младината во текот и по социјалистичката револуција во Русија. Романот „Како се калеше челикот“ станал класично дело на руската книжевност, доживувајќи повеќе од 200 изданија.
Св. Атанасија (Враништа)
'''Св. Атанасија''' — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Враништа. Претставува црква и гробишта од доцниот среден век. Се наоѓа на околу 1 км западно од селото, на педесетина метри од стариот пат од Струга за Дебар, каде се гледаат темели од поголем сакрален објект. При обработувањето на земјата, мештаните откриле ѕидови градени од кршен камен и варов малтер. Во непосредна близина се откриени и камени плочи од гробни конструкции.
Дубровнички перпер
Дубровничкиот перпер, во романските јазици се среќава и како Рагушки перпер, по историското име на Дубровник, Рагуза, бил сребрена монета, кована и користена во Дубровничката Република во периодот од 1683 година, сè до распадот на републиката во 1808 година.
На лицето бил претставен Свети Власиј, патрон на републиката, држејќи макета од Дубровник и епископски жезол во левата рака, и давајќи благослов со десната. Десно и лево од него стоеле латинските букви S и B, означувајќи го името на светецот на латински — Sanctus Blasius, како и годината кога е кована парата. Околу краевите во кружна форма стоел натписот PROT-RÆIP-RHAGVSINÆ, значејќи „заштитник на Рагуза“. На опачината пак бил насликан ликот на Исус Христос со натпис SALVS TVTA.
Монетите тежеле од 3,98 до 6,42 грама и биле издавани во пречници помеѓу 26 и 29 милиметри. Дубровничкиот перпер бил поделен на рагушки денар и рагушки солдо, така што еден перпер вредел 12 денари односно 72 солди.
Белгиска антарктичка експедиција
Белгиска антарктичка експедиција (L’expédition antarctique belge, исто така „Експедиција на бродот „Белгија“, expédition Belgica) — научна и истражувачка експедиција во Јужниот Океан во периодот од 1897 до 1899 година. За време на патувањето, имало непланирано 386-дневно патување во Белингсхаузеното Море и се случило првото презимување на високите географски широчини на Антарктикот. Со експедицијата на бродот Белгија започнала т.н. „Херојско доба на истражување на Антарктикот“, иако нејзиниот тим не слетал или се презимил директно на брегот на Антарктикот.
Водач на експедицијата бил Адриен де Жерлаш, први асистент бил астрономот Жорж Лекоинт, идните познати поларни истражувачи Фредерик Кук (САД) и Роалд Амундсен (Норвешка), Хенрик Арктовски (Полска) и Емил Раковица (Романија) учествувале во меѓународниот тим.
Експедицијата се вратила во Антверпен на 5 ноември 1899 година и била прогласена за успешна. Следеле повеќе од една година циклуси на метеоролошки и магнетни набљудувања, како и сондажи, кои докажале дека бродот поминал преку континенталниот гребен. Откриени биле специфични примероци на флора и фауна на Антарктикот. Адриен де Жерлаш добил многу државни награди, а неговата книга за експедицијата била наградена од Француската академија.
Планови и цели
Во услови на колонијална поделба на светот, во која Белгија зела активно учество, апелот до националните достигнувања во поларните региони имал шанса за успех. Де Жерлаш, исто така, сериозно ги сфатил научните достигнувања. Во почетокот на 1894 година, баронот му пристапил на Кралското белгиско географско друштво со детален писмен проект, кој бил примен со големо внимание. Незаменливиот секретар на друштвото, Жан де Фев се заинтересирал за проектот. На 9 октомври 1894 година, Друштвото назначило комисија за проверка на пресметките на Де Жерлаш, во која бил вклучен и потпретседателот на Географското друштво Ежен Гобле и патникот Ж. Леклерк.
На 9 јануари 1895 година, 28-годишниот морнар бил поканет на јавна дебата за неговото прашање. Поручникот изјавил дека поларните региони добиваат големо внимание, истакнувајќи дека четири експедиции биле на Арктикот во исто време оваа година, вклучително и онаа на норвешката на чело со Нансен и американската со Пири. Целосната неистраженост на Јужниот Океан гарантирало богат научен резултат, вклучувајќи набљудувања во областа на копнениот магнетизам и поларната светлина, како и климатски, океанографски и биолошки откритија. Програмата вклучувала мапирање на брегот на Антарктикот од Греамовата Земја до Викториината Земја. Според планот, експедицијата требало да се пушти на море во септември 1896 година, да стигне до Антарктикот на почетокот на декември и да следи јужен курс до средината на јануари следната година. По симнувањето на зимувачите во Адеровиот ’Рт, експедицискиот брод требало да ја помине јужната зима во Австралија и да го земе екипажот на брегот следната поларна пролет. Членовите на Географското друштво ја изразиле својата безрезервна поддршка за иницијативата. Се препорачало главната цел да биде да се одреди точката на Јужниот магнетен пол, која требало да биде на 75 ° јужна географска ширина. За возврат, ова им дало сигурност на плановите на Жерлаш: ревидираниот план за експедиција предвидува слетување на четворица на Викториината Земја со цел да се обидат да стигнат до точката на магнетниот пол во пролетта и летото на Антарктикот. Шест месеци подоцна, VI Меѓународен географски конгрес во Лондон одлучил да започне со истражување на Антарктикот уште пред крајот на 19 век.
Конечниот план бил да се влезе на Јужните Шетландски Острови по меридијанот Сент Џонс. Следно било да се стигне до Бренсфилдовиот Проток и да се истражи заливот Хјуз. Конкретно, требало да се утврди дали има теснец или премин до источниот брег на Греамовата Земја. Понатаму, експедицијата требало да оди во Монтевидео на зимување и да го надополни тимот. Второто лето на Антарктикот требало да биде истражување на теснецот на Греамовата Земја и да се направи обид да се стигне до Веделовото Море, кое се очекувало да има слични својства на Росовото Море. Понатаму, требало да стигне до Адеровиот ’Рт (во западна или источна насока), каде што требало да слетаат зимувачите: де Жерлаш, Амундсен, Данко, Артстовски или Раковице. „Белгија“ под команда на Лекоинт требало да презими во Мелбурн и, откако ќе ги презела зимувачите, да се врати во Европа. Историчарот Тим Боман тврдел дека плановите на експедицијата и нивната постојана промена биле „предмет на шпекулации“ и се повикал на Арктовски, кој тврдел дека водачот на експедицијата воопшто немал развиен план.
Финансирање
На крајот, Адриен де Жерлаш потпишал договор со Географското друштво на Белгија, според кој научната опрема е контролирана од Друштвото, а белгиската држава стекнува сопственост на сите материјали и резултати од експедицијата и ја презема одговорноста за нивното објавување.
Најголемата ставка на расходи бил експедициониот брод. Поручникот во март 1895 година направил тримесечно патување до Гренланд со китоловиот брод Кастор, кој учествувал во истражувањето на Антарктикот претходната година. Жерлаш се запознал со условите на поларната навигација и ловот на китови и фоки на Арктикот. Во Јан Мајен, тој го посетил рибарскиот брод Патрија, кој цврсто одлучил да го купи, и покрај неподготвеноста на сопственикот. Бродот имал должина од 100 стапки (30 m) и капацитет од 244 тони и бил прилагоден за услови на мраз. Сепак, немало доволно средства, па во јануари 1896 година Белгиското географско друштво објавило национална кампања за претплата, која донела пари во симболични износи. Весниците пишувале како учителката префрлила 1 франк, а поштарот - три. Симпатизерите и пријателите на семејството започнале масовна пропагандна кампања која вклучувала јавни предавања, концерти, велосипедска трка, па дури и возење со балон. До мај 1896 година, имало 2.500 претплатници кои донирале 115.000 франци. Во јуни истата година, белгискиот парламент, на состанокот на двете комори, одобрил субвенција од 100.000 за потребите на националната експедиција. Жерлаш се обратил до белгискиот конзул во Норвешка, Јохан Брајд, за посредување при купувањето на „Патрија“, кој се согласил на сумата од 70.000 франци. Во летото 1896 година, Жерлаш пристигнал во Сандефјорд; На 5 јули се одржало преименување на името на бродот, по што бродот го добил името „Белгија“. Сепак, имало хроничен недостиг на време за опремување и ангажирање на екипа, поради што заминувањето било одложено за следната година. Жерлаш останал во Норвешка. По совет на Ларс Кристенсен, подводниот дел на Белгија бил обложен со тврдо тропско дрво. Станбените простории биле топлински изолирани со филц и смрека и доработени. Според зборовите на новинарот Жулијан Санктон, автор на книга за белгиската експедиција, поранешниот рибарски брод се претворил во „елегантна јахта“. Парниот мотор бил заменет и бил инсталиран отстранлив шраф и уред за управување; две специјализирани научни лаборатории биле опремени на горната палуба. Лакот од предниот дел на Белгија бил врзан со шведско железо. Парниот мотор имал номинална моќност од 35 КС. со 115 вртежи во минута. Завртката била челична, со две сечила, со мал пречник. При движење под едро, требало да се отстрани и да се подигне на палубата преку посебен бунар. Обемот на воланот бил зголемен. Под пареа, бродот развивал 7 јазли, економскиот напредок изнесувал 4 јазли. Потрошувачката на јаглен била 1,8 тони дневно. Парниот котел бил опремен со отсолувач на морска вода. Пловното вооружување првично било како барка, но можело да се помине само со горните едра инсталирани од палубата со специјални макари.
Било можно да се достигне декларираната сума од 300.000 франци само до моментот на поаѓање - во август 1897 година. Требало да се отвори опремената Белгија за посета на туристите, на насипот била организирана бесплатна изложба на поларна опрема, а во градскиот парк бил организиран дочек за рекламни цели. Како резултат на тоа, двајца посетители на изложбата донирале, соодветно, шест и седум илјади франци, а општината Антверпен префрлила уште 5.000. Повеќето од донаторите не ги кажале своите имиња, а големите донатори (кои префрлиле повеќе од 1.000 франци) ги застапувале трговски и банкарски кругови, вклучувајќи ја и куќата на Ротшилд. 500 франци донирала Бриселската ложа на шкотскиот обред. Принципот на претплата бил едноставен: во Антверпен, Лиеж, Гент и Лувен биле создадени локални комитети, кои распространувале летоци со објавување на целите на планираната експедиција. За четири месеци успеале да соберат нешто повеќе од сто илјади франци, но ентузијазмот во јавноста почнал да пресушува. Лидерот морал да контактира со владата. Конечно, белгискиот парламент гласал за субвенција од 60 000 франци (што е еквивалентно на 6.400 фунти во тоа време), но поради бирократијата на море, експедицијата заминала со значителен долг. Вкупната цена на експедицијата била, според официјалниот извештај од 1904 година, нешто помалку од 20 000 фунти, но за печатење на целосното издание на научните резултати биле потребни дополнителни 10 800 фунти. Според некои проценки, додека де Жерлаш се вратил во Белгија, експедитивниот фонд имал дефицит од околу 50 000 франци. По исплатата на сите долгови, 60% од трошоците биле на товар на белгиската држава.
Тим
Според Санктон, Жерлаш, поради класните предрасуди и сопственото разбирање на должноста кон нацијата, најмногу се плашел од обесчестување и обвинувања во шовинистичкиот печат. Во исто време, тој не можел да собере „чисто белгиски“ тим, бидејќи земјата имала мала морнарица и немала потребни специјалисти. Првично, некои белгиски научници најавиле учество во тимот, но откако експедицијата била одложена, сите кандидати исчезнале, со исклучок на физичарот и магнетолог Емил Данко. Тој бил личен пријател на Жерлаш, го придружувал во Гренланд и Норвешка. Имајќи големо богатство, Данко одбил плата и самиот донирал значителна сума во експедицискиот фонд. Следниот геолог ангажиран во екипажот бил Полјакот Хенрик Арктовски, кој тогаш работел на Универзитетот во Лиеж. Дури по потпишувањето на договорот се покажало дека тој нема ни диплома за високо образование. Во Париз бил пронајден зоолог - богатиот Романец Емил Раковица, кој студирал право на Сорбона и се етаблирал како сериозен специјалист за морски безрбетници, ја бранел својата теза. Како и Е.Данко, и Емил Раковица се согласил да оди на Антарктикот без плата. Арктовски исто така ја поддржал неговата кандидатура, иако психолошките научници биле спротивни. Многу проблеми предизвикал и изборот на екипажот на бродот, особено со ангажирањето на Белгијците. Препораката до механичарот Жозеф Дувивие „беше повеќе како предупредување“, но тој сепак бил вклучен во списокот на екипажот. Апликацијата поднел и авантуристот Луис Мишот, кој поминал пет години во Африка во редовите на Легијата на странците, каде што го загубил палецот. Жерлаж го прифатил, а во иднина Мишот покажал многу таленти. Белгијците не биле запознаени со поларните води, па додека бил во Сандефјорд, Жерлаж барал да најде соодветни норвешки морнари. Во јули 1896 година, поручникот добил писмо од 24-годишниот морепловец Роалд Амундсен, кој побарал да биде примен во тимот и укажал на сопственото искуство од две морски патувања и вештините како скијач. Конзулот Брајд на пликот напишал: „Земи го!“. Жерлаж посакал да се сретне со Роалд и го прифатил во тимот, особено затоа што Амундсен бил од богато семејство и ја одбил неговата плата. Тој, исто така, изгледал како добро погоден за патување до магнетниот пол. Иако Амундсен се согласил да оди како морнар (како што било напишано во договорот), му била дадена позицијата помошник командант и му била доделена офицерската соба. Данко во исто време изразил стравување дека ќе биде опасен предводник во сенка на норвешкиот дел од тимот. На бродот Белгија, Амундсен првпат го сретнал Нансен, кој штотуку се вратил од својата експедиција. Жерлаж успеал да најде сигурен заменик два месеци пред заминувањето на Белгија на Антарктикот. Тоа бил колегата на Данко, 28-годишниот Жорж Лекоин, кој имал чин поручник и искуство во француската морнарица. Покрај тоа, тој бил експерт за пловидба и бил назначен за командант на Белгија .
По трансферот на Белгија од Норвешка во Антверпен, тимот останал недоволно екипиран, таму во последен момент биле примени случајни луѓе. Морнарот Јан ван Мирло се криел од воена служба, веројатно поради неговите анархосоцијалистички убедувања, и давал лажни информации за своето морско искуство (воопшто никогаш не отишол на море). Ангажираниот француски готвач Лемоние бил кавгаџија и имал навика да пие. Главниот инженер, Сомерс, исто така се напивал, а Лекоинт го советувал да биде отпуштен. Во иднина, поради немање подобар кандидат за механичар, Сомерс се вратил на своето место. Наскоро третиот помошник командант Каен и неколку морнари дезертирале. Не можело да се најде лекар за брод, бидејќи кандидатот од Географското друштво, Артур Такен, имал диплома, а Жерлаж се плашел дека ќе се обиде да ги оспори неговите наредби. На крајот, тој бил разрешен на барање на таткото на поларниот истражувач, полковникот Огист де Жерлаш. Еден ден пред пловењето (15 август 1897 година), одобрениот лекар Жил Пуплие одбил да оди на море под изговор дека се грижи за болна сестра. На 19 август, Жерлаж бил принуден да даде согласност на лекар од Бруклин - Американец со германско потекло Фредерик Кук, чија кандидатура тој самиот ја отфрлил неколку недели претходно. Кук дознал за експедицијата од една статија во Сан на 6 август и веднаш се пријавил, откажувајќи се од платата и нудејќи му ја својата екипа од Гренландски кучиња. На крајот, било одлучено Американецот да се качи на Белгија во Рио де Жанеиро, каде што отидел на 20 септември. Двајца Норвежани дале отказ - столар и чамец, затоа што нивните белгиски колеги одбиле да ги следат наредбите. Тие морале да бидат заменети со првите Норвежани кои се пријавиле - Енгелбрет Кнудсен и Лудвиг Јалмар Јохансен. Меѓу белгиските морнари имало организирана група од три лица (Варзи, Дом и ван Дам), кои ги оспорувале наредбите на властите. Буквално во пресрет на заминувањето од Белгија, тие го прифатиле мајсторот Ентони Доброволски, кој бил осуден во Руското Царство на три години прогонство за повикување на полска независност. Тој се согласил да оди без плата за храна, кревет и облека.
На крајот во експедицијата учествувале 19 луѓе. Покрај наведените, третиот помошник командант Жил Мелер, вториот инженер Макс ван Риселберг, норвешките морнари Адам Толефсен, Карл-Август Винке, Јохан Корен и белгискиот морнар Густав-Гастон Дуфур  отишле во водите на Антарктикот.
Опрема
Експедицијата имала три бродски хронометри, збир од сексстанти, теренски теодолит и вештачки хоризонт со жива. За магнетни студии се користеле инклинометар и магнетометар. Метеоролозите имале комплети топломери (по 6), како и два психрометри, два араго актинометри и анемометри. Имале и системски самописец на Ричард, кој вклучувал барометар, влагомер (психрометар и хигрометар) и топломер. За океанографски истражувања, постоеле две места за длабоки води, преносна жица за мерења од чамец, длабокоморски топломери, уреди за одредување на густината на водата и мерење на нејзината проѕирност. Геолошка опрема и реагенси биле обезбедени од Универзитетот во Гент. Алатките вклучувале сет од геолошки чекани, две ледени секири, вреќи за примероци, вреќи за примероци од песок и земја итн. Зоолозите имале четири рибарски трали за собирање примероци од дното. За време на презимувањето, директно на бродот се правеле мрежи, погодни за фрлање низ дупката. Имало и три свилени мрежи за пелагичен риболов и две мрежи за употреба со полна брзина. Имало и два пиштоли харпун, ловечки пушки и двоцевни пушки. Лабораториите биле опремени со маси за дисекција, микроскопи, 330 литри алкохол за зачувување на примероците, стаклени тегли и епрувети. Имало и ботаничка преса и хартија за хербариуми. Библиотеката на бродот била полна со антарктичка литература на англиски и француски јазик, француски насоки за едрење и карти на Британскиот адмиралитет.
Набавени биле 220 тони јаглен во брикети за парниот котел, од кои 100 тони биле испорачани предвреме во Пунта Аренас. Покрај тоа, Белгија носела и 40 тони антрацит за загревање на кабините. Зимската база била опремена со две дрвени норвешки куќи, демонтирани за транспорт. Опремата за поларно кампување била дизајнирана само за четворица учесници во зимската група. Секој од нив требало да има комплет крзно и волнена облека. Имало и две санки што ги влечеле луѓе, свилен шатор, комплет скии и чевли за снег, канги во стилот на Сами (ниски чевли од еленска кожа со крзно однадвор), и чизми обложени со фланелен од внатрешната страна. 100 експлозиви (т.н. „тонит“) биле натоварени во штандовите на барката за да се разнесат ледени бариери; за минирање имало осигурувачи и детонатори од фулминат. Имаало и четири пили за мраз.
Монтевидео
Заминувањето од Бразил останало во сенка на епизодата со механичарот Дувивије, кој пијан ја навредувал бразилската војска, па дури и се обидел да грабне оружје. Амундсен го разоружал и му пријавил на Лекоин. За време на инцидентот, Де Жерлаш бил со амбасадорот во Петрополис и претпочитал да се преправа дека ништо не се случува. Дисциплинската криза дошла на 11 ноември во Монтевидео. Причината било тоа што значителен дел од тимот се опијанил, а во уругвајскиот печат бил објавен напис во кој се тврдело дека на флегматичните Норвежани повеќе им одговараат на Антарктикот отколку на жешките Белгијци. Ова нагло ги влошило односите на бродот. Неформалниот водач на белгиските морнари Франс Дом сакал да се пресмета со странците и на крајот го нападнал готвачот Лемоние. Во тепачката се приклучил и Јан ван Дам, уште еден проблематичен во пилотската кабина. На тепачката како сведок бил Доброволски, кој оставил опис во својот дневник. Ван Дам му го скршил лицето на Лемоние, а тој успеал да побегне и да истрча кон офицерското одделение. Останатите членови на тимот решиле да му дадат ултиматум на капитенот и, за да прослават, имале борба за пиење што траела до три часот наутро. Лекоинт ја започнал истрагата утрото, но дотогаш пилотската кабина била веќе исчистена и средена. Секој морнар бил интервјуиран во кабината на првиот другар еден на еден, но дури и Норвежаните тврделе дека Французинот ја започнал борбата, а не Дом со ван Дам. Лекоинт решил да го исфрли Лемоније на брегот, а неговото место на крајот го зазел самиот Ван Дам.
Огнена Земја
На 27 ноември, Белгија наишла на силни ветрови, додека Жерлаш ги покажал своите лидерски квалитети, а екипажот успеал да работи заедно со едра. Немало потреба да се менува курсот бидејќи ураганот завршил сам. Извонредна морска способност покажала и бродот, кој успешно ги совладал океанските бранови, спречувајќи ги да се прелеат на палубата. Фредерик Кук забележал во својот дневник дека екипажот го третирал како „куќен коњ“. По отказот на Лемоние, благосостојбата на тимот се подобрила, имало помалку препукувања меѓу Норвежаните и Белгијците. На 1 декември експедицијата пристигнала во Пунта Аренас.
На 7 јануари 1898 година требало да се продолжи со патувањето на „Белгија“. Пред да замине, Кук понудил да го однесе во Америка јагано-англискиот речник, кој го составил Томас Бриџис. Тој тврдел дека во Њујорк има издавачки куќи кои можат да го репродуцираат системот за транскрипција. Сепак, сопствениците на ракописот не се осмелиле да му го дадат резултатот од триесетгодишната работа на лекар кој отишол на Антарктикот. Бидејќи на бродот немало снабдување со свежа вода, тие морале да заминат во Исла де лос Естадос, која тогаш имала колонија за напорна работа. „Белгија“ бил првиот брод во последните 18 месеци што влегол во пристаништето Сан Хуан де Салваменто. На 14 јануари експедицијата тргнала кон водите на Антарктикот.
Смртта на Карл Август Винке
Времето во јануари 1898 година било повторно бурно, тимот повторно страдал од морска болест. На 19 јануари била забележана фатаморгана - одраз на снежните Јужни Шетландски Острови, кои биле подалеку од хоризонтот. Истиот ден, Белгија ја поминала првата санта на која наишла. Тие претставувале значителна опасност кога маглата се згустила ноќта. Истиот ден, кондензаторот во моторната просторија повторно откажал, што го принудило Сомерс да го намали притисокот во парниот котел; моторот не правел повеќе од 75 вртежи во минута. Под едро, не било можно да се избегне судир со подводниот дел од ледениот брег, парчиња дрво испливале на површината. После тоа, поручникот де Жерлаш лично го презел кормилото. На 22 јануари кормилар бил 20-годишниот Норвежанец Карл Август Винке, кој бил унапреден по бунтот во Пунта Аренас. Околу пладне, се појавил наплив на ураганска сила, Винк со голема тешкотија го задржал баркот на патеката, избегнувајќи судар со санта. Наскоро снегот почнал да паѓа, брановите ја зафатиле палубата и го поплавиле главното место низ голем отвор. Амундсен го повикал својот сонародник (брикетите од јаглен ги затнале палубата) и тој му го предал кормилото на белгискиот морнар Густав-Гастон Дуфур. Избегнувајќи ја сантата мраз, Белгија легнала на друга табла, по што Винке бил однесен од океанското окно. Фредерик Кук почнал да го влече морнарот, кој бил многу слаб поради хипотермија (температурата тој ден била -1,9 степени ). Лекоинт се завиткал во јаже и успеал да го зграпчи Винке, кој сè уште можел да се пробие. Јохансен (го држеле Амундсен и Данко) го фатил Винке за левата рака, но во тој момент Белгија се занишала, а Норвежанецот бил однесен од следната морска шахта, по што другарите беспомошно гледале како се дави. Лекоинт доживел нервен слом и плачел во очај дека не можел да го задржи својот подреден. Де Жерлаш повторно застанал на кормилото и ја спуштил барката на земја. Судејќи според британските насоки за едрење, тоа се случило на Лоу - најјужниот од Јужните Шетландски Острови. Ветерот сега дувал назад, што овозможило да се закотви во мирен залив. Моралот на тимот бил крајно депримиран, како што во нивните дневници сведочат Раковица (кој не бил директен сведок на инцидентот) и Амундсен. Роал го пофалил починатиот сонародник, но забележал дека тој не се приврзал за осигурувачот, и покрај упатствата на неговите претпоставени.
Прво слетување на копно
Во пет часот попладне на 23 јануари, Белгија навлегла во заливот Хјуз на северозападниот брег на Греамовата Земја. Овде се откриени многу острови; еден бил избран за слетување, именуван како Жерлаш во чест на неговиот татко Огист. Во чамецот влегле Де Жерлаш, Кук, Артстовски, Раковица и Данко. Поминале околу еден час на копно, собирајќи примероци од карпи, лишаи, мов и алги; Данко фатил два пингвина кои ги влечел под раце. Кук и Жерлаш останале во чамецот за да не биде скршен од сурфањето и ги осигурале своите другари, гледајќи ги низ двоглед; Нешто пред полноќ се вратиле. На 24 јануари се преселиле во потрага по теснец во Веделовото Море; геолошката структура на областа се чинело дека овозможило да се открие. Така и се случило: на почетокот, Де Жерлаш го именувал теснецот по својот брод, но современите географи го именувале по самиот поручник. На 25 јануари излегло сонцето, што овозможило да се утврдат точните координати и да се фотографира крајбрежјето. На дваесет и шестиот, Амундсен направил скијање на новооткриениот остров Хемок. Тоа бил и првиот личен пионерски рекорд на идниот освојувач на Јужниот пол. Утрото на 27 јануари, де Жерлаш го придвижил својот брод во правец на југозапад, и покрај густата магла.
На 1 февруари, на островот Кувервил, Раковица бил во сериозна опасност. Забележувајќи еден куп растечка трева во пукнатината на една чиста карпа, тој тргнал да ја земе за да ја проучи. Додека се качувал, бил нападнат од две поморници, кои имале гнездо во близина. Романецот морал да возврати, но на крајот ги добил биолошките примероци. Тоа било најјужното цветно растение во светот, Deschampsia antarctica. Имало и други откритија, особено мушичката Belgica antarctica. Токму Раковица забележал дека сите екосистеми на Антарктикот се директно или индиректно поврзани со морето. Проучувајќи ги пингвините, тој не избегнал да ги антропоморфизира овие птици, уверувајќи дека нивните различни видови се носители на различни идеологии. Според него, подантарктичките пингвини имаат многу силни социјални врски, додека антарктичкитепингвини се строги индивидуалисти кои бесно се бореле за местата за гнездење. Тој го споредил нивното однесување со „рибопродавачите кои се сомневаат во свежината на добрата еден на друг“. На бродот Белгија биле донесени три подантарктички пингвини; два брзо починале, а третиот се населил на палубата и станал миленик на целиот тим. Раковица и неговиот помошник Норвежанецот Јохан Корен вредно се занимавале со подготовка на биолошки примероци, нивна подготовка и зачувување. За само три недели, натуралистот собрал примероци од повеќе од 400 биолошки видови, од микроскопски дијатоми до големи 'рбетници, од кои 110 биле претходно непознати.
Смртта на Емил Данко, епидемија на скорбут
Географските студии биле многу потешки, бидејќи поради постојана облачност и магла, Лекоинт успеал точно да ги одреди координатите на само пет точки. За мапирање, потребно било да се заобиколат сите земји што се среќаваат и да се искачат за да се триаголираат на врвовите на карпите, понекогаш ризикувајќи ги нивните животи. На 30 јануари избувнало силно невреме при кое бил откриен островот Брабант. Било одлучено да се вежба идното презимување: на островот се наошале де Жерлаш, Кук, Амундсен, Данко и Артстовски, кои требало да се искачат на највисокиот врв и да направат мерења користејќи теодолит. За секој случај земале резерви за две недели, иако очекувале да се снајдат за осум дена. Слетувањето го извршиле Лекоинт и морнарите Толефсен и Кнудсен, кои се вратиле во Белгија. И покрај сурфањето, успеале да испорачат неколку натоварени санки, кои биле влечени по падина од четириесет степени покриена со лабав снег. Рамното тло било пронајдено на надморска височина од 1100 стапки, за што биле потребни четири часа напорно патување. Ветерот се засилил, па ископале дупка во снегот, на чие дно ставиле свилен шатор. Доктор Кук истакнал дека за ненавикнатите луѓе, поставувањето шатор во невреме е тешка задача. Искачувањето продолжило на 31 јануари во густа магла, која била заменета со дожд. Сепак, се покажало дека длабоката пукнатина не дозволува движење по избраната рута. Жерлаш и Данко, кои научиле да скијаат во Норвешка, тргнале да истражуваат, по што Данко паднал во процепот скриен покрај снежен мост. Жерлаш, врзан за него, се фатил за неговите долги скии и го извлекол на другарот. По многу обиди да се достигне врвот, теодолитот морал да се постави на пристапна карпеста област на околу 1000 стапки над морето.
На 4 февруари, Кук и Амундсен решиле да го освојат врвот на островот, без да земат навигациски инструменти. Кук почнал да сече скала на ледената падина, Амундсен бил врзан за него со јаже. Тој бил потежок од Американецот, што создало одреден ризик. Сепак, поларните истражувачи го совладале опасниот леден гребен и се искачиле на плато недостапно за санки и скијачи. Кук забележал снежен мост погоден за преминување и отишол на извидување. На Амундсен му било исечено седиштето во мразот, во случај снежниот мост да се урне и Кук да биде извлечен од бездната. Мостот издржал, а патниците продолжиле по својот пат. Кога се вратиле, ураганскиот ветер и дожд го погодиле кампот. Ѕидот на шаторот, направен од гумирана свила, не можел да го издржи притисокот на ветрот, а обидот да се прицврсти со иглички бил неуспешен. Луѓето страдале од висока влажност: капело од таванот на шаторот, натопени биле вреќите за спиење, а снегот се стопил под нив. До утрото дождот само се засилил. Кога малку се расчистило, се покажало дека Белгија е на повидок, по што поларните истражувачи дале сигнал и во пет часот навечер биле земени од Лекоинт. Слетувањето на островот Брабант било крајно неуспешно: топографското истражување не дало резултати, а луѓето биле целосно исцрпени. Неуспешна била и опремата за кампување. Амундсен и Кук, врз основа на резултатите од кампањата, дошле до заклучок дека е потребен конусен шатор, кој ќе тече околу протокот на воздух, како и вреќа за спиење со качулка која е затегната околу лицето. Норвежанецот во својот дневник напишал: „... треба да користите најлесна облека, секогаш да имате кибритчиња во водоотпорно пакување и очила за сонце и секогаш да комуницирате во парови“.
Подготовки
Тимот се навикнал на потребата за зимување речиси една недела. Расположението не било подобрено со фактот дека на 5 март, подантарктичкиот пингвин, наречен Бебе, починало во агонија; морнарите го сфатиле ова како лош знак. Повеќето од членовите на екипажот сметале дека имаат право да ги обвинат властите за намерно замрзнување на бродот во мраз. Во исто време, Лекоинт изјавил дека тој и Жерлаш искрено се обиделе да се вратат на север, но лично на првиот офицер му било „драго на неуспехот на овој обид“. Поларната ноќ требала да започне во мај и да трае, според пресметките на Лекоинт, три месеци, па остатокот од март и април биле посветени на подготовките за презимување. Едрата биле исушени и отстранети, пропелерот бил изваден од бунарот кај крмата, а парната машина била запалена. Кук предложил да се сруши снежната шахта околу трупот на барката, која стигнала до бедемот. Во март, надворешните температури биле во просек -5 F, а менувачот целосно замрзнал. Понатамошните врнежи од снег целосно ја покриле горната палуба, која не била исчистена, бидејќи снежната изолација овозможила одржување на 50 F во станбените простории; Фредерик Кук сметал дека оваа температура е „удобна“. На 15 март, во три часот по полноќ, докторот отишол на мразот за да ја набљудува поларната светлина. Со себе зел вреќа за спиење. Случајно, ова се совпаднало со тестот на хронометрите на бродот на затемнувањето на сателитите на Јупитер, што го извршил Лекоинт. Гледајќи преку телескоп, тој го видел Кук, завиткан во вреќата за спиење, со печат и не пукал само затоа што немало доволно светлина. 16 март Жерлаш, Лекоинт и Мелер почнале да вршат ревизија на набавките. Држачите морале да бидат осветлени со свеќи. Се испоставило дека како последица на невремето и невниманието на готвачот, сите кутии биле измешани. Исто така, се покажало дека експлозивни брикети и патрони биле расфрлани во задниот дел. Жерлаш наредил да се одржи постојана ледена дупка на горната страна на Белгија во случај на пожар.
Зимски живот
На мразот биле изградени две бараки за магнетни и метеоролошки набљудувања. Данко и неговиот помошник Дуфур ја поставиле магнетната опсерваторија подалеку од бродот со цел да внесат минимално изобличување во читањата на инструментите. На почетокот, тимот бил активен, обидувајќи се да го исполни денот со работа и да се ослободи од блузот. Најмногу време се одземало на отстранувањето на инструменталните индикатори на секои два часа и испорака на мраз за да се добие свежа вода. Со текот на времето, мразот морал да се сече подалеку и подалеку од Белгија, бидејќи непосредната околина била загадена со јагленова згура и прашина, ѓубре и остатоци од заробени фоки и пингвини. Раковица ја искористил огнената дупка за да лови морски организми, собирајќи примероци од планктони, дијатоми, па дури и открил три нови видови риби: Racovitzia glacialis, Gerlachea australis и Nematonurus lecointei. Амундсен доброволно му помогнал во тоа. Арктовски ги измерил длабочините на морето, утврдил дека бродот лебди преку работ на континенталниот гребен и правилно претпоставил дека Антарктикот е копно. Длабочините на овие места понекогаш надминувале 1500 m, така што парцелата не допирала до дното.
Бурите од март-април многу ги комплицирале набљудувањата надвор од бродот. Данко и Лекоинт биле првите кои настрадале од смрзнатини за време на навигациските и астрономските мерења: физичарот имал смрзнатини на ногата и откорнал парче кожа од очниот отвор, со кој окуларот бил во контакт на студ. Лекоинт, откако ги изгубил трепките, почнал да користи фланелна маска за да работи со секстантот. Наскоро станало невозможно да се користат влагомери и вештачки хоризонт, во кој живата замрзнувала. На крајот, Кук, Амундсен, Толефсен и Јохансен ги поврзале набљудувачките кабини со телеграфска линија со кабината на астрономот Лекоинт. Кога требало да се провери напредокот на хронометрите, Доброволски работел во воздухот со телескоп и испратил телеграми до капетанот. Системот работел во текот на целата поларна ноќ. Жерлаш забранил да се оддалечи од Белгија подалеку од видното поле. Самиот доброволно скијал до најблиската.
Поларна ноќ
Како што паднала темнината, екипажот потонал во депресија. Жерлаш се потпирал на искуството на д-р Кук, кој доброволно и опширно комуницирал со морнарите, прашувајќи што предизвикува непријатност кај сите. Тој, исто така, открил што му недостига на секој човек најмногу од сè, и кои заплети најчесто се појавуваат во соништата; одговорите биле снимени. Кук открил дека главните извори на депресија се недостатокот на женско друштво и лошо хранење. Основата на храната била конзервирана храна купена во Норвешка, но нивниот асортиман успеал да стане досаден по половина година пловање. Покрај тоа, Мишот, кој се однесувал како готвач, бил лош готвач кој успеал да ги расипе дури и готовите јадења, како што се норвешките ќофтиња (kjøttboller). Дури и Лекоинт се пожалил дека готвењето на Мишот ги прави сите јадења подеднакво без вкус. Поради ова, заедничките оброци, кои традиционално биле една од главните забави и извор на добро расположение на поларните експедиции, се претвориле во тортура. Кога морнарите барале да се готви свежо месо од фоки и пингвини, Мишот создал еден вид чорба, што потсетува на вкус (како што напишал Кук во својот дневник) „нешто помеѓу говедско и патка“. Во исто време, командантот, кој посветил многу време и труд на развојот на дажбата на бродот, се почувствувал навреден; Данко исто така изјавил дека повеќе би сакал да умре отколку повторно да земе месо од пингвин во устата.