cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Франциско Франко
Франкова Шпанија
По завршувањето на Втората светска војна, Шпанија се наоѓала во тешка положба поради уништената економија и меѓународната изолација. Меѓународната позиција била подобрена поради стратешката положба на Шпанија во екот на Студената војна, Соединетите Американски Држави склучиле трговски и воен сојуз со Франко. Историскиот сојуз започнал со посетата на американскиот претседател Двајт Ајзенхауер во 1953 година, што резултирала со создавањето на Пактот од Мадрид, а Шпанија во 1955 година била примена во Обединетите нации. Во 1952 година, синдикатот од Далас, Тексас, вклучувајќи ги и Џек Крајтон, Еверет Ли Деголјер и Клинт Муршисон побарале права за дупчење на нафта во Шпанија. Операцијата била управувана од страна на компанијата Delta Drilling.
Политичко угнетување
Првата деценија на владеењето на Франко била исполнета со континуирано угнетување и убиства на неодреден број на политичките противници. Проценката е контроверзна, но бројот на лица убиени најверојатно е помеѓу 15 000 и 50 000 луѓе.
Постепено Франковиот режим станувал сè помалку насилен, меѓутоа за време на неговото владеење невладините синдикати и сите политички противници: комунистичките и анархистичките организации, либералните демократи, баскиските и каталонските националисти биле потиснати или контролирани со сите можни средства, вклучително и полициска репресија. Единствен легален трговски сојуз за време на неговиот режим бил Sindicato Vertical.
Франко промовирал унитарен национален идентитет и била сузбивана секаква културна различност во Шпанија. Коридата и фламенкото биле промовирани како шпански национални традиции, додека оние традиции кои не биле сметани за шпански биле потиснати.
Користењето на другите јазици било забранети и во училиштата, јавните плакати и постери. И покрај забраните, народот продолжил да говори на другите јазици.
Римокатоличката црква била прифатена како црква на шпанската држава и привилегиите кои ги изгубила за време на републиката ѝ биле вратени. Државните службеници морале да биде католици, а за некои официјални работни места се барала потврда за добро однесување од страна на свештениците.
Шпанска колонијална империја и деколонизација
Франковиот режим се обидел да ја задржи контролата над Шпанското колонијално царство и поддржувал политика на колонијализам. Во текот на Алжирската војна (1954-1962), Мадрид стана база на Организацијата на Тајната армија составена од десничарски француски офицери и војници кои се залагале за зачувување на француски Алжир. Меѓутоа, Франко бил принуден да направи отстапки. Кога француско Мароко станало независна држава во 1956 година, тој го предал шпанско Мароко на Мухамед V, задржувајќи само неколку енклави. Година дена подоцна, Мохамед V ја нападнал шпанска Сахара во текот на Заборавената војна.
Во 1968 година, Франко под притисок на Обединетите нации ѝ дал независност на Екваторска Гвинеја, а следната година му ја вратил покраината Ифни на Мароко. Франковиот режим започнал кампања за добивање на Гибралтар од страна на Обединето Кралство, откако тоа не било постигнато во 1969 година границата кон Гибралтар била затворена сè до 1985 година.
Шпанско економско чудо
Граѓанската војна ја опустошила шпанската економија. Инфраструктура била сериозно уништена, голем дел од квалификуваните работниците загинале или ја напуштиле Шпанија, а развојот на бизнисот бил сериозно попречен. Една деценија по победата на Франко во Граѓанската војна, економијата бавно се развивала. Во почетокот Франковиот режим спроведувал политика на автаркија, отсекувајќи ја шпанската економија од меѓународната трговија. Оваа политика имала катастрофални последици, економијата стагнирала, а црниот пазар процутел.
Таквата состојба придонела Франковиот режим да започне една нова економска политика, условена од можен банкрот, како и притисокот на Соединетите Американски Држави, Меѓународниот монетарен фонд и технократите од Опус Деи за послободна пазарна економија. Многумина од старата гарда кои биле задолжени за економијата биле заменети од страна на технократите и покрај првичното противење на Франко.
Од средината на 60-те годин на 20 век се започнало со скромна економска активност и мали економски реформи. Меѓутоа кога старите министри биле заменети од Франко со аполитички технократи, режимот започнал да спроведува развојна економска политика со длабоки економски реформи. По еден период на рецесија, во 1959 година започнал период на економски развој кој траел сè до 1974 година, познат како Шпанско економско чудо. Во текот на 60-те година, Шпанија доживеала понатамошно зголемување на богатство. Меѓународните компании отворале фабрики во Шпанија, под влијание на ниските плати и даноци, забраната на штрајковите и заштитата на државата за странскиот капитал. Фирмите во државна сопственост, кака СЕАТ, Пегасо и ИНХ масовно го прошириле производството. Шпанија станала нов масовен пазар. Шпанија станала втората најбрзорастечка економија во светот во периодот помеѓу 1959 и 1973 година, веднаш зад Јапонија.
Региони
Франко не вовел никаква форма на административна или законска децентрализација, се залагал за зачувување на целосната централизација воспоставена од Бурбоните и генералот Мигел Примо де Ривера. Таквиот систем бил заснован врз начелата на француската централизирана држава.
Главен недостаток на овој вид на управување е добра волја на регионалните претставници на владата отколку регионалните потреби. Нееднаквостите во образованието, здравствената заштита или транспортните врски во регионите придонеле за нееднаков економски раст помеѓу регионите, од една страна биле богатите Мадрид, Каталонија и Баскија, а од друга страна сиромашните Екстремадура, Галиција и Андалузија. Некои региони, како Екстремадура, немале универзитети.
Регионите Баскија и Каталонија биле меѓу оние кои му го дале најсилниот отпор на Франко во текот на граѓанската војна. Франко ја поништил автономијата на овие два региони, кои ја добиле за време на Втората Шпанска Република, како и на Галиција. Франко ги укинал вековните фискални привилегии и автономијата во две од трите баскиски провинции: Гуиппузкоа и Бискеј, но ја зачувал за Алава која застанала на страната на националистите во граѓанска војна. Областа Навара, во која доминантен бил баскискиот јазик, во текот на граѓанската војна била на страна на Франко, оттука Навара останала посебна област од Баскија и Франко ја потврдил фискалната привилегија и автономија т.н. Fuero General de Navarra.
Смртта и погребот на Франко
Во 1969 година, Франко му доделил нова титула на Хуан Карлос, кои бил школуван од него во Шпанија, принц на Шпанија со што очигледно го поставил за свој наследник. Ова било изненадување за карлистичкиот претендент за шпанскиот престол, таткото на Хуан Карлос, дон Хуан - грофот на Барселона, кој имал првенствено право на престолот. До 1973 година, Франко се откажал од должноста премиер, а се декларирал како шеф на државата и врховен командант на војската.
Во неговите последни години од владеењето со Шпанија, дошло до засилување на тензијата помеѓу различните фракции во Националното движење, кои започнале борба за превласт. На 19 јули 1974 година, поради тоа што остарениот Франко имал различни здравствени проблеми, Хуан Карлос бил именуван за вршител на должноста - шеф на државата. Франко наскоро закрепна и на 2 септември ги продолжил своите обврски како шеф на државата, но една година подоцна, неговата здравствена состојба се влошила, вклучувајќи ја и долга борба со Паркинсоновата болест. На 30 октомври 1975 година, Франко паднал во кома и бил ставен на апарати за одржување на виталните функции. Франко умрел по полноќ на 20 ноември 1975 година, на 82-годишна возраст.
Шпанскиот крал Хуан Карлос I решил да го закопа во Долина на паднатите, колосален споменик во чест на сите паднати во текот на Шпанската граѓанска војна. Споменикот бил дизајниран по наредба на Франко и имал јасен националистички тон. На неговиот погреб присуствувале чилеанскиот диктатор Аугусто Пиноче и боливискиот диктатор Хуго Банзер.
Франковото наследство
Најсигурниот Франков наследник, Луис Кареро Бланко бил убиен во 1973 година во терористички напад на ЕТА. По смртта на Бланко, наследник на Франковата титула бил шпанскиот крал Хуан Карлос I. Иако тој ги имал симпатиите на Франко, сепак Хуан Карлос I имал либерални и поинакви погледи за иднината на Шпанија.
Хуан Карлос I наместо да ја продолжи политиката на Франко, по доаѓањето на власт започнал да ја обновува демократијата и одржал демократски избори во 15 јуни 1977 година, а исто така помогнал во задушувањето на воениот пуч од 1981 година.
Од страна на Доминик Гомез (самопрогласен папа под името Григориј XVII) од Палмаријанската католичка црква (десничарска католичка црква), Франциско Франко бил прогласен за светец, но неговата канонизација не била призната од Римокатоличката црква
Во 2005 година, социјалистичката влада започнала процес за откривање на масовните гробници на Франковиот режим. Денес постои официјално признавање за сторени злосторства од страна на Франковиот режим во текот на Шпанската граѓанска војна. Некои Франкови споменици и симболи на неговиот режим се отстранети. Европската Унија започнала со преземање на чекори за нова резолуција и поправка на историските погледи за Франко. Во Германија, легијата која била именувана по Вернер Молдерс, била преименувана бидејќи тој ја предводел ескадрилата која ја бомбардирала Герника.
Контроверзиите околу Франко, продолжуваат и денес. ББС во 2006 година објавил новинска вест за еден Полјак кој се воодушевувал на Франковата статуа и говорел дека Франко е спасител на светот. Истата година бил донесен закон со кој се овозможува ексхумација на масовните гробници, отштета за жртвите на војната и Франковиот режим и давање на шпанско државјанство на припадниците на интернационалнте бригади. Меѓу другото, се водат дискусии за семејното богатство на Франко (вклучувајќи многу недвижен имот наследен од Франко, како што се Pazo de Meirás, Canto del Pico или Палатата Cornide во Коруња). Се проценува дека семејството на Франко поседува од 350 000 000 до 600 000 000 евра. Кога Франко бил болен, Кортезите изгласале пензија за неговата сопруга, Кармен Поло. Во времето на нејзината смрт во 1988 година, Кармен Поло добивала повеќе од 12,5 милиони пезети (четири милиони повеќе од Фелипе Гонзалес, тогашниот шеф на владата).
Антониј и Клеопатра
Антониј и Клеопатра (наслов од првото фолио: Трагедијата на Антониј и Клеопатра) е трагедија од Вилијам Шекспир. Претставата за прв пат била изведена околу 1607 година; а драмата прв пат била испечатена во Фолио во 1623 година.
Драмата е инспирирана од англискиот превод на Плутарховите животи од Томас Норт во 1579 година и ја прикажува врската меѓу Клеопатра и Марк Антониј од Сицилијанската војна до самоубиството на Клеопатра за време на војната кај Акциум. Главен антагонист е Октавијан Цезар, еден од триумвирите од Вториот триумвират и првиот император на Римското Царство. Дејството е сместено во Римската Република и Птоломејски Египет.
Делото Антониј и Клеопатра тешко е да се класифицира во само еден жанр. Може да се опише како историска драма (иако не се придржува целосно до историските записи), како трагедија (иако не целосно во аристотелска смисла), како комедија и како романса. Со сигурност може да се каже дека е римска драма, а можеби и продолжение на друга Шекспирова трагедија, Јулиј Цезар.
Кратка содржина
Марк Антониј - еден од триумвирите на Римската република - ги запоставил своите војнички должности откако бил заведен од египетската кралица Клеопатра.
Октавијан го повикува Антониј да се врати од Александрија во Рим за да му помогне во борбата против Секст Помпеј, Менекрат и Менас, пирати од Средоземјето. Во Александрија, Клеопатра го моли Антониј да не оди, но тој заминува.
Триумвирите се среќаваат во Рим. Агрипа, предлага Антониј да се ожени со сестрата на Октавијан, Октавија, за да ја зацврсти пријателската врска меѓу двата триумвири. Антониј прифаќа.
Видовит човек го предупредува Антониј дека сигурно ќе биде поразен во борба против Октавијан.
Во Египет, Клеопатра дознава за бракот на Антониј со Октавија.
Пред битката, триумвирите разговараат со Секст Помпеј и му нудат примирје. Му нудат да ги задржи Сицилија и Сардинија, но да им помогне „да го исчистат морето од пирати“. По кратко двоумење, Секст се согласува и започнува прослава во галијата на Секст. Менас му предлага на Секст да ги убие тројцата триумвири и самиот да стане владетел на Римската Република, но тој одбива, велејќи дека тоа е нечесно. Откако Антониј заминува од Рим за Атина, Октавијан и Лепид го прекинуваат примирјето со Секст и војуваат против него. Антониј е бесен за ова.
Антониј се враќа во Александрија и заедно со Клеопатра се крунисуваат како владетели на Египет и на источната третина од Римската Република (делот што му припаѓал на Антониј како еден од триумвирите). Го обвинува Октавијан дека не му го дал делот од земјата на Секст што му следува и е лут што Лепид, кого Октавијан го затворил, не е веќе дел од триумвиратот. Октавијан е многу незадоволен од она што го направил Антониј. Антониј се подготвува за борба со Октавијан. Енобарб му вика на Антониј да се бори на копно, каде што има предност, а не на море, каде што морнарицата на Октавијан е полесна, поподвижна и подобро опремена. Антониј одбива. Клеопатра му ја ветува својата флота за да му помогне на Антониј. Но, за време на Битката кај Акциум, Клеопатра со своите шеесет бродови бега, а Антониј ја следи, и ги оставил своите сили да бидат уништени. Засрамен од она што го направил за љубовта на Клеопатра, Антониј ја прекорува што го направила кукавица, но вистинската и длабока љубов ја става над сè друго, велејќи ѝ „Бакни ме; само со ова ќе ме искупиш“.
Октавијан праќа гласник да ја замоли Клеопатра да се откаже од Антониј и да застане на негова страна. Таа се двоуми и флертува со гласникот, а кога Антониј ќе влезе луто го осудува нејзиното однесување. Го праќа гласникот да го камшикуваат. На крајот, тој ѝ простува на Клеопатра и се обврзува да води уште една битка за неа, овој пат на копно.
Во пресрет на битката, војниците на Антониј слушаат чудни предлози, кои ги толкуваат како богот Херкул да ја напушта заштитата на Антониј. Исто така, Енобарб, долгогодишниот поручник на Антониј, го напушта и се приклучува на страната на Октавијан. Наместо да ги конфискува работите на Енобарб, кои Енобарб ги оставил кога побегнал, Антониј наредува да му ги пратат на Енобарб. Енобарб е толку обземен од великодушноста на Антониј и чувствува срам од сопствената нелојалност, така што умира од скршено срце.
Антониј ја губи битката, неговата војска масовно бега, а тој ја осудува Клеопатра. Решава да ја убие за замисленото предавство. Клеопатра смета дека единствен начин за Антониј повторно да ја засака е да му испрати порака дека се самоубила, умирајќи со неговото име на усните. Таа се заклучува во нејзиниот мавзолеј и го чека враќањето на Антониј.
Нејзиниот план не успева: наместо брзо да се врати со каење за да ја види „мртвата“ Клеопатра, Антониј смета дека не вреди повеќе да го живее животот. Замолува еден од неговите помошници, Ерос, да го убие со меч, но Ерос не може да го направи тоа и се самоубива. Антониј се восхитува на храброста на Ерос и се обидува да го стори истото, но успева само да се повреди. Во голема болка, дознава дека Клеопатра е жива. Тој на раце е однесен до неа во нејзиниот мавзолеј и умира во нејзини раце. По поразот на Египет, Клеопатра е заробена и е чувана под стража од римски војници. Таа се обидува да си го одземе животот со кама, но Прокулеј ја разоружува. Пристигнува Октавијан, и ја уверува дека ќе биде третирана со чест и достоинство. Но, Долабела скришно ја предупредува дека Октавијан има намера со неа да парадира низ Рим на римскиот триумф во негова чест. Клеопатра горко ги замислува бескрајните понижувања што ја чекаат до крајот на животот како римски трофеј. Клеопатра се убива така што е касната од змија отровница - аспида, и си замислува како повторно ќе го сретне Антониј во задгробниот живот. Нејзините слугинки Ира и Хармија исто така умираат, Ира од скршено срце и Хармија од една од двете аспиди во кошницата од Клеопатра. Октавијан ги открива мртвите тела и има измешани емоции. По смртта на Антониј и Клеопатра слободно може да стане првиот римски цар, но исто така чувствува и симпатии кон нив. Наредува јавен воен погреб.
Црква „Св. Еремија“ - Долни Стубол
Свети Еремија — главна селска црква на селото Долни Стубол, во Општина Пробиштип.
Местоположба
Црквата се наоѓа на сретсело во селото Долни Стубол.
Историја
Црквата била подигната во 1936 година, а била целосно обновена и преосветена во 2003 година од страна на митрополитот Брегалнички г. Агатангел.
Список на државни водачи во 755 година
Ова е список на државни водачи во 55 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Св. Богородица (Пресил)
'''Св. Богородица или Св. Ѓорѓи''' — археолошко наоѓалиште во крушевското село Пресил. Претставува страрохристијански сакрален објект. Се наоѓа на 200 м југозападно од селото, на зарамнето плато се наоѓа црква подигната врз темелите на постара црква. Заводот и музеј од Прилеп во текот на 1967/68 година извршил заштитни археолошки истражувања.
Денес, тука се наоѓа обновената црква „Св. Ѓорѓи“.
Дренак
Дренак — топоним со којшто се именувани следниве села во Македонија:
Манојло Вељановски
Манојло Василев Вељановски (1925 во Растојца, Демирхисарско — 28 август 1944 во Кичево) — македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Манојло Василев Вељановски е роден во селото Растојца. По занимање бил земјоделец. Кон НОБ се приклучил во јуни 1944 година. Меѓутоа како симпатизер ја помагал од порано. Припаѓал на Првата македонско-косовска бригада. Загинал во борбите околу Кичево, на 28 август 1944 година.
Константин Јиречек
Константин Јозеф Јиречек (Виена, 24 јули 1854 — Виена, 10 јануари 1918) — чешки историчар - балканист и универзитетски професор. Неговата работа тој ја посветил на проучување на тогаш малку познатата историја на балканските држави и народи, особено на Бугарите и Србите.
За професијата историчар, според семејната традиција на Јирачек и Шафарик, тој бил подготвен уште од рана возраст. Во науката го вовел Ѓурo Даничиќ. Како средношколец и студент тој објавил серија на впечатоци од литературата на јужно-словенските народи. Во Прага тој студирал историја, географија и филологија. Со докторската дисертација на тема „Историјата на бугарскиот народ“ (1876 година), стекнал светска слава.
Тој бил особено заинтересиран за архивското истражување. Тој изучувал и проучувал оригинални материјали во далматинскте архиви, особено во Дубровник, на чие богатство прв привлекол внимание како и на Кнежевството Бугарија и Источна Румелија.
Во периодот од 1879-1884 г. тој ја напреднал  образовната политика во обновената Бугарија,  извршувајќи повеќе должности во Министерството за образование во оваа земја.
На Универзитетот во Прага работел како вонреден професор на катедрата за географија и историја на Југоисточна Европа (1878-1879) и како професор по општата историја, со акцент на историјата на Словените и историјата на Балканот (1884-1893).
Потекло и образование
Тој е роден на 24 јули 1854 година во Виена, мајка му се викала Божана, ќерка на големиот славист и основач на српската книжевна историја, Павле Јозеф Шафарик и татко  Јосиф, историчар по литература. Чичко му Херменегилд бил историчар на законот. Двете фамилии од неговите родители, исто така, освен широките научни истражувања и интереси, биле и со длабоки словенски  чувства, и нив особено ги интересирале јужните Словени.
Уште како момче, поради високата брзина на размислувањата и знаењата се сметал за „чудо од дете“. Основно училиште и средно училиште тој заврши во приватни училишта. Како единстевено машко дете во семејството, во детството бил осамен, повлечен во себе, и опкружен од страна на возрасните.
Дури во почетокот на младоста се определил и се  подготвил за предизвците во иднина. Случајно, многу рано покажал интерес за малку познатото минато на балканските народи и држави. Во таа насока го насочувала неговата семејна традиција.
Како ученик на постарите гимназиски часови, објавил серија од литературата на јужнословенските народи, а во 1872 година ја објавил "Библиографијата на современата бугарска литература" (1806-1870), и ако тој само што почнал да студира таа година.
Работа во Бугарија
Работата на Универзитетот во Прага ја прекинал со заминувањето во Бугарија, каде по иницијатива од Марин Дринов бил повикан да помогне во поставување на темелите на просветната политика на земјата. Поставен бил за генерален секретар на Министерството за просвета (1879—1881), потоа за министер за просвета (1881—1882) и претседател на Просветниот совет до 1884 година.
Но подоцна својот живот и работата во Бугарија ги сметал за изгубено време. Сепак успеал да ги прошири своите знаења за Балканскиот Полуостров, кои му користеле во понатамошната научна работа.
Професор во Прага и Виена
Универзитетската кариера ја продолжил во 1884 година во Прага, као професор за општа историја, со особено внимание на историјата на Словените и историјата на Балканот.
Хекет
Хекет, била египетска божица-жаба, жена со глава на жаба или жена која на глава има жаба. Можела да се претвора во жаба. Нејзин сопруг е Хнум, богот-овен, кој ги создал луѓето.
Нејзиниот култ потекнува од Средното кралство, а можеби и од преддинастискиот период. Митовите ја претставуваат и како жена на Шу, богот на воздухот.
Некои веруваат дека Изида и Хекет е иста божица.
Космос-520
Космос-520 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 септември 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-520 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Вецко Видановски
Вецко Степанов Видановски ( 18 март 1920 во Зашле, Демирхисарско — септември 1944 во Кичево) — македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Вецко Степанов Видановски е роден во селото Зашле. Бил општ работник. Кон НОБ се приклучил на 15 септември 1944 година. Бил борец на Првата македонска бригада во чиј состав, при нападот на Кичево, загинал во почетокот на септември 1944 година.
Школо (Породин)
Школо — археолошко наоѓалиште во битолското село Породин. Наоѓалиштето поради неистраженоста е од непознат тип и период. Се наоѓа во центарот на селото каде уште во Турско време, новојдодените Албанци иградиле „Турска школа“ на црковни темели. Денес на тоа место се наоѓа локалното училиште. Наоѓалиштето не е истражувано.
Мартин Шкртел
Мартин Шкртел (словачки: Martin Škrtel; 15 декември 1984) — словачки професионален фудбалер кој игра како центар за Фенербахче и е капитен на репрезентацијата на Словачка.
Шкртел го направи своето меѓународно деби за Словачка во 2004 година, а оттогаш освоил 91 трофеј. Тој ја претставувал земјата откако стигна до последните 16 на двете ФИФА Светско Првенство 2010 и УЕФА Евро 2016
Девојката од соседството
Девојката од соседството (анг. The girl next door) e популарен американски тинејџерски филм во кој главни улоги имаат Емил Херш и Елиша Катберт
Кожмани
Кожмани (словенечки: Kožmani) — населба во Општина Ајдовшчина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
NGC 2265
NGC 2265 — астеризам во соѕвездието Близнаци, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 јануари 1832 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2265 е од видот *Grp. NGC 2265 има само една позната привидна димензија, која изнесува 10'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 41 м 41,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 11° 54' 19".
Други поделби
Проучување на NGC 2265 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 183; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 754. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 445.
Црквиште (Брезово)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Брезово. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа на 4,5 км северозападно од селото, кај месноста Суво Поле, десно од патот Битола-Кичево, каде се гледаат остатоци од објект за кој мештаните сметаат дека е црква. При обработувањето на земјата биле откриени гробови градени од камени плочи. На површината можат да се сретнат фрагменти од питоси.
Мелница (Петровац)
Мелница е село сместено во општина Петровац на Млави во Србија. Тоа е родното место на револуционерот Пауљ Матејиќ (1770–1816).
Опис
Компактна селска населба од збиен тип, на (230 метри) долинските страни на Мелница, река и бреговите на голем број потоци, кои најчесто се нарекуваат „Браничевски води“, 12 километри источно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 4.159 хектари. Поврзува осум единици (Браничка река, Гршљан, Летиште, село Мелница, Петаковица, Порошаница, Стануловац и Велика река). Под името Хмељани се споменува во 1382 година во повелбата на кнез Лазар до манастирот Дренча. Пишаните извори од 1733 година го запишуваат како село со 10 куќи („Власи од Коморскиот акт“), кога во Атар (1718) постоела уште една самостојна населба - Порошањица (денес дел од селото Порошаница).
Населението е Влашко (слави Св. Никола, Петковица, Св. Јован, Св. Аранѓел и др
Наводи
44.38333°N, 21.53333°W
Надвојвода
Надвојвода (Erzherzog, женски род: Erzherzogin) — благородничка титула, женски род гласи надвојвотка. Во однос на чинот, оваа титула е над војвода и под крал. Оваа титула ја користеле само принцовите од династијата Хабсбурговци од 1453 до 1918 година.
Областа на која владее надвојводата се нарекува надвојводство.
ДФК Даjнава
ДФК Даjнава (Dzūkijos futbolo klubas "Dainava") — литвански фудбалски клуб од Алитус. Моментално настапува во Прва фудбалска лига на Литванија.
Список на државни водачи во 1244 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
ДФК Даjнава
Историја
ДФК Даjнава бил формално формиран во 2016 година.
Тахмела
Тахмела е градски округ во Тампере, Финска. Се наоѓа помеѓу Иле-Писпала и Пиники на брегот на езерото Пихејерви. Во Тахмела постои Спортскиот колеџ Варала. Има земјоделски парцели за изнајмување на брегот на Тахмела, а т.н. Тикварско движење (фински: Kurpitsaliike) било основано во 1998 година за да го брани продолжувањето на обработката на земјиштето во Тахмела.
Тахмела има голем извор со многу чиста вода до 1960-тите, од кој повеќе од 600 домаќинства во областите Писпала и Тахмела ја добивале својата вода за пиење. Водата била носена од задруга која работела до 1961 година. Покрај изворот, во Тахмела се наоѓа и Центарот за култура „Хирвитало“. Тахмела е именуван по истоимената меѓа сместена во областа, изграден околу 1870 година. Меѓата се наоѓала покрај сегашната улица „Селининкату“. Тахмела била префрлена од Општина Северна Пиркала во градот Тампере на почетокот на 1937 година. Дотогаш беше дел од густо населената Општинска заедница Писпала. Градскиот план на Тахмела бил потврден во 1945 година во исто време со планот на градот Писпала. Поетот Ирје Јилхе живеел во Тахмела во младоста и според него една од улиците во областа е именувана. Поранешното име на Тахмелската обиколница (Tahmelan viertotie) во 1945-1978 година било Валтакунантие, а потоа до 1996 година Тахмелски автопат (Tahmelan valtatie). Имињата се однесуваат, од една страна, на група куќи познати како „Кралството Вуоренма“, а од друга страна, дека улицата требало да биде изградена како автопат, како Пасикивентие северно од Писпала, под тунелот кај Пиникискиот Срт. Во близина на Валикату се наоѓаат остатоци од тврдини изградени од руската војска за време на Првата светска војна, кои се протегале од Тахмела до гребенот Писпала. Името Хопанкату потекнува од блискиот рид за скијачки скокови, изграден во 1908 година и урнат во доцните 1980-ти.
Наводи
61.49848°N, 23.71519°W
Гера
Гера (Gera), третиот најголем град во германската покраина Тирингија (по Ерфурт, главниот град на Тирингија и Јена), се наоѓа во источниот дел на Тирингија на реката Вајсе Елстер, околу 60 километри јужно од градот Лајпциг и 80 километри источно од Ерфурт. Има околу 99.000 жители.
Географија
Гера се наоѓа на височина помеѓу 180 метри (нивото на реката Вајсе Елстер) и 354 метри (измерено на Гера-Фалка на неговата најјугоисточна точка). Обично височината во градот се движи околу 205 метри.
Најголемата градска шума од сите градови во Тирингија, наречена Градската шума на Гера (Geraer Stadtwald), се наоѓа на западниот крај на градот. Друго шумско подрачје се граничи со градот на северозапад. Шумата Цајц во Саксонија-Анхалт се наоѓа североисточно од градот.
Историја
Местото именувано Гера првично се однесувало на областа околу речната долина на Елстер, каде сега се наоѓа градот. Името најверојатно потекнува пред европскиот миграциски период – Словените први ја населиле областа во текот на 8 век кога е прифатено името. Првото документарно споменување на Гера потекнува од 995.
Во 999, императорот Отон Трети ја назначил „провинцијата“ Гера на Опатијата Кведлинбург. Потоа, црквата назначила владетел на оваа областа во 1209 на фогт-от од Вајда (германски: Vögte von Weida) кои ја опслужувале областа преку администратори. Населбата Гера ги добила правата на град подоцна во 13 век. Отпрвин градот растел бавно. Во 1450 бил скоро целосно уништен во текот на Саксонската братска војна. По повеќето премини на сопственоста во следните векови, Гера на крајот станала дел од кнежевствата Ројс.
Во 1806, Наполеон го поставил царското седиште во Гера во текот на Војната на Четвртата коалиција. Од тука, на 12 октомври 1806, францускиот император испратил арогантно и заканувачко писмо до крајот Фридрих Вилхелм Трети - писмо кое директно довело до војна и до големиот пораз на Прусија во Битката кај Јена неколку дена подоцна.
Од 1848 до 1918 Гера претставувал главен град на кнежевството Ројс-млада линија. Со индустриската револуција во средината на 19 век, Гера доживеал голем пораст со неговата текстилна индустрија. Многуте градски вили изградени во оваа ера сè уште сведочат за поранешното богатство на градот. Дворецот Шуленбург дизајниран од белгискиот уметник Анри ван де Велде е прекрасен пример. Градот станал железнички центар со многуте воведени железнички линии - подигнувајќи ја неговата важност.
Во 1920, градот станал дел од новосоздадената покраина Тирингија.
Воздушните напади уништиле некои делови на градот во 1945.
Градот станал дел на новосоздадениот округ Гера (Bezirk Gera) во 1952 во рамките на Германската Демократска Република (Источна Германија). По повторното обединување на Германија во 1990, Гера станал дел од обновената покраина Тирингија - еден од трите метрополитенски центри (Oberzentren) заедно со Јена и Ерфурт.
Администрација
Градот има 40 различни единици, распоредени помеѓу 12 општински окрузи.
Главни знаменитости
Музеи во Гера:
Во 2007, Гера заедно со Ронебург, бил место на сојузниот хортикултурен натпревар (Bundesgartenschau).
Сообраќај
Во источниот дел на Гера се наоѓа аеродромот Гера-Лојмниц. Најблискиот аеродром е Лајпциг-Алтенбург (околу 40 километри). Аеродромот Лајпциг-Хале, со неговите бројни меѓународни одредишта, е околу 90 километри северно од Гера.
Постои систем на јавен превоз организиран преку трамвајски и автобуски линии, раководен од GVB (Geraer Verkehrsbetrieb).
Меѓународни односи
Гера е збратимен со:
Сар (река)
Сар (Sarre, Saar) — река во североисточна Франција и западна Германија, десна притока на Мозел. Извира во венецот Вогези на границата на Алзас и Лорена (Лотарингија) и тече на север во Мозел кај градот Трир. Настанува како две првични реки — Црвен Сар и Бел Сар, кои се спојуваат во Лоркен), а извираат кај врвот Донон, највисокиот на северните Вогези. По ( во Франција и  во Германија), Сар се влева во Мозел кај Конц (Рајнска област-Пфалц), помеѓу Трир и границата со Луксембург. Според германски извори, реката е долга  . Сливот зафаќа површина од.
Реката во минатото имала големо значење за јаглената, железната и челичната индустрија на областа Сар, која денес е покраина. Нејзините текови служеле за превоз на суровини и готови производи преку Сарскиот канал, каналот Марна-Рајна и Рајна до областа Рур или пристаништето Ротердам во Холандија.
Германскиот дел од реката има улога на воден пат, создаден со продлабочување на коритото, изградба на брани и исправување на течението, денес по неа не се одвива значаен товарен сообраќај.
Сар тече низ следниве департмани во Франција, сојузни покраини во Германија и населени места:
На бреговите на сар е сместена Фелклингенската железарница, заштитена како светско наследство на УНЕСКО. Во Метлах реката го образува својот познат јамчест свиок. Долното поречие во Рајнската област-Пфалц е развиено лозарството, каде претежно се одгледува ризлинг. Сè до почетокот на XX век, крај реката имало многу повеќе насади кои достигнувале сè до Сарбрикен. На почетокот на XXI век извесни лозари почнале повторно да садат лозници покрај бреговите.
Смртта на Јово Деспотовиќ
Смртта на Јово Деспотовиќ (српски: Смрт Јова ДеспотовиҺа) е српска епска (јуначка) песна.
Содржина
Во својот дворец, во селото Купиново, во Срем, Јово Деспотовиќ е смртно болен и затоа го повикува својот слуга Милутин да оди во манастирот во Крушедол и да му ја каже вистината на брат му, владиката Максим. Потоа, слугата треба да замине во Беркасово, каде живее мајка му Анѓелија, но нејзе треба да ѝ рече дека Јово се подготвува да оди во војна преку морето и дека бара благослов од неа. Анѓелија бара од слугата да ја почека три дена за да подготви колачи и да ги подготви кошулите, но тој ѝ одговара дека Јово мора итно да замине и дека нема време за чекање. Кога се приближуваат до дворецот во Купиново, мајката Анѓелија ги гледа слугите како се шетаат гологлави, коњите слободно пасат по ливадата и никаде нема воени тапани и знамиња. Таа се сомнева дека нешто не е во ред, но слугата ја утешува, велејќи дека господарот Јово се одмара и дека ги пуштил коњите добро да се напасат зашто ги чека долг пат. Сепак, кога влегува во дворецот, мајката го здогледува синот на смртната постела, додека владиката му чита молитви. Тогаш, мајката го прашува синот Јово, кому ќе му ги остави Срем, дворецот, коњите и соколите, богатството и жената? Јово се враќа од мртвите и со мртовечки глас ѝ одговара дека Срем ќе си најде нов господар; дворецот, коњите и соколите му ги подарува на братот Вук Змејогнен (Вук Змајогњен); богатството ќе му припадне на мајка му, за да има од што да живее; а на жена си ѝ остава три товари богатство, иако таа често се жалела кај владиката Максим дека Јово шета низ Срем и љуби млади девојки. Откако го кажува сето тоа, Јово ја испушта душата.
Крстоносни држави
Крстоносни држави — држави кои биле создадени во времето на Крстоносните војни во Мала Азија и Светата Земја. Овие држави подоцна повторно биле заземени од страна на исламскиот свет.
Близок Исток
Ерусалимско Кралство имало четири вазални територии:
Кипар
По третата крстоносна војна било создадено Кипарското Кралство со освојувањето на Кипар од страна на Ричард I, додека бил на неговиот поход кон светата замја. Ова кралство се задржало сè до 1489 година кога Кипар бил преземан од страна на Венеција.
Тома Давидов
Тома Костов Давидов (2 мај 1863 - 15 март 1903) — офицер од Бугарија, учесник во македонското револуционерно движење, член и раководител на Македонскиот комитет од Софија, подоцна станува војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Роден е во Ловеч, Бугарија на 2 мај 1863 г. Завршил воено училиште во Софија со Гоце Делчев и Борис Сарафов.
Учествувал во српско-бугарската војна. Во летото на 1895 г. учествува во Мелничко востание, кое било во организација на Македонскиот комитет.
По акцијата Давидов се вклучил во работата на офицерските братства. На VІ македонски конгрес во 1899 година бил избран за член на Македонскиот комитет заедно со Борис Сарафов, Антон Бозуков, Славчо Ковачев и Христо Саракинов.
На VІІ македонски конгрес во 1900 година бил реизбран за потпретседател на Комитетот. Потоа, разочаран од идејните меѓусебни борби меѓу македонско-одринските дејци, во 1902 г. заминува за Македонија како војвода на ревизиона чета од ТМОРО во Битолско, Охридско и Демирхисарско. Му велил на заминување на Гоце Делчев пророчки:. Загинал од турска заседа кај с. Оздолени, Охридско, на 15 март 1903 г. Димитар Поп Андов пишува за него:
На 15.03.2020 година граѓани од Охрид поставиле спомен-плоча близу Оздолени во чест на годишнината од убиството на Давидов. Плочата била уништена од вандали по две недели.
Туше Влахов
Животопис
Туше Влахов е роден на 3 јуни 1899 година во градот Кукуш, тогаш во Отоманската империја. Неговиот татко Христо Влахов и неговиот чичко Димитар Влахов биле револуционери, дејци на ВМОРО. Во 1913 година неговото семејство се преселило во Софија. Туше Влахов дипломирал историја на Софискиот универзитет во 1926 година, а меѓу 1929 и 1932 година специјализирал во Берлин и Париз со стипендија „Марин Дринов“.
Во 1934 година Влахов станал член на Бугарската комунистичка партија, поради што бил репресиран. Работел како гимназиски професор во Карлово, Сливен, Копривштица и Софија до 1944 година. По државниот удар од 9 септември 1944 година го потпишал во Софија „Апелот до Македонците во Бугарија“. Работел како главен инспектор по историја во Министерството за образование, од 1949 година бил предавач, од 1951 година вонреден професор, а од 1954 година професор по нова општа историја на Софискиот универзитет. Од 1961 до 1968 година бил раководител на отсекот за нова и понова општа историја. Од 1967 година бил дописен член на Бугарската академија на науките. Во 1969 година го објавил второто, проширено издание на неговата книга „Кукуш и неговото минато“.
Туше Влахов починал на 13 јуни 1981 година во Софија. Носител е орденот „Георги Димитров“ (1969, 1974).
Ковк (Ајдовшчина)
Ковк (словенечки: Kovk) — населба во Општина Ајдовшчина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Црквиште (Породин)
Црквиште — археолошко наоѓалиште во битолското село Породин. Наоѓалиштето поради неистраженоста е од непознат тип и период (најверојатно средновековна црква и некропола). Се наоѓа во источниот дел на селото каде според мештаните постоела црква. Видливи се остатоци од гробови. Наоѓалиштето не е истражувано.
Хнум
Хнум (Кнум, Кнему, Хмену) бил еден од најраните божества кај Египќаните, бог на изворите на реката Нил, со глава на овен. Хнум значи „градител“, а заштитник е и на грнчарството.
Се смета дека Хнум на своето грнчарско тркало ги создал луѓето. Им ја дал душата или „ка“. Посебно внимателно ги создава фараоните. Хнум земал глина од годишните поплави на реката Нил, ги обликувал децата и им ги ставал во стомак на мајките. Здравјето на децата зависело од неговото расположени.
Бил еден од старите космички богови богови кој му помагал на Птах во извршувањето на Тотовите наредби, кој со зборови ја изразувал волјата на првобитната, создавачка Моќ; опишан е како „творец на оние што се; творец на оние што ќе бидат; извор на создаденото; отец на татковците и мајка на мајките“.
Космос-521
Космос-521 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 29 септември 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1008 км, а најмалото на 976.
Орешковица
Орешковица е село сместено во општина Петровац на Млави во Србија.
Опис
Компактна рурална населба, на (166 метри) источните ридови на Зракот Сопот, помеѓу Кошица (212 метри), Парлози, Селиште и Трскино брдо (229 метри), 13 километри југозападно од Петровац на Млави. Површината на атарот е 1.722 хектари. Името е од фитогеографско потекло - по оревите, кои порано ги имало многу на местото на денешното село.
Населението е српско (слават Св. Никола, Св. Врачева, Св. Илија, Ѓурѓиќ, Ѓурѓовден, Св. Аранѓела, Св. Олимпија, Св. Лазар и други.
Наводи
44.31667°N, 21.31667°W
3753 Крутин
3753 Крутин е атонски астероид од типот Q, кој орбитира околу Сонцето во 1:1 орбитална резонанца со Земјата, што го прави коорбитално тело. Станува збор за астероид кој, во однос на Земјата, кружи околу Сонцето во орбита во форма на грав при што ефикасно опишува потковица и која може да ја смени во квазимесечинска орбита. Крутин не кружи околу Земјата и на моменти се наоѓа на другата страна на Сонцето, што значи дека Крутин е вон Земјината Хилова сфера. Орбитата го води во близина на Меркуровата орбита и зад орбитата на Марс Крутин кружи околу Сонцето за околу една година, но за да се задржи серијата на движење околу Земјата во облик на потковица потребни се 770 години.
Името Крутин потекнува од ирскиот јазик и се однесувал на раните Пикти (староирски: Cruthin ) во Аналите за Алстер и нивниот истоимен крал („Крудин, син на Синге“) во „Пиктската хроника“.
Откривање
Нејзината необична орбита била одредена од Пол Вигерт и Кимо Иннан во 1997 година, кои работеле при Јорк Универзитетот во Торонто и Сепо Микола, кој работел при Универзитетот во Турку во Финска.
Димензии и орбита
[[Податотека:Animation_of_3753_Cruithne_orbit.gif|лево|мини| Анимација на орбита на 3753 Крутин од 1600 до 2500 година
··]] Пречникот на Крутин е приближно 5 километри, а се приближува до Земјата на 12 милиони километри, приближно триесет пати поголемо растојание од она меѓу Земјата и Месечината. Од 1994 до 2015 година, секој ноември Крутин бил на најблиско растојание до Земјата.
Иако се смета дека орбитата на Крутин не е стабилна на долг рок, пресметките на Вигерт и Инанен покажале дека најверојатно таа долго време била синхронизирана со Земјината орбита. Нема опасност од судар со Земјата во следните неколку милиони години. Неговата орбитална патека и патеката на Земјата не се вкрстуваат, а неговата орбитална рамнина моментално е навалена кон онаа на Земјата за 19,8°. Крутин, има максимална магнитуда (кога е најблиску до Земјата) од +15.8, и е послаба од онаа на Плутон и за да се види потребен е рефлектирачки телескоп од најмалку 320 милиметри.
Крутин е во нормална елиптична орбита околу Сонцето. Неговиот период на револуција околу Сонцето е приближно 364 дена на почетокот од 21 век, и е речиси еднаков со оној на Земјата. Поради ова, Крутин и Земјата се чини дека меѓусебно се „следат“ по нивните патеки околу Сонцето. Поради ова Крутин понекогаш се нарекува „втората месечина на Земјата“. Сепак, тој не кружи околу Земјата и не е месечина. Во 2058 година, Крутин ќе се приближи на 0,09 ае ( 13,6 милиони километри) од Марс.
Поради високото орбитално занесување, неговото растојание од Сонцето и орбиталната брзина варираат многу повеќе од Земјината, така што од гледна точка на Земјата, Крутин всушност следи потковична орбита во облик на бубрег пред Земјата, за што му треба нешто помалку од една година за да ја заврши обиколката во облик на "грав". Бидејќи му е потребно нешто помалку од една година, Земјата секоја година по малку „заостанува“ зад гравчето, и така, од гледна точка на набљудувач на Земјата, кругот не се затвора во целост, туку е како спирална јамка што полека се оддалечува од Земјата.
По многу години, Земјата толку многу ќе заостане, така што Крутин тогаш всушност ќе ја „стасува“ Земјата од „позади“. Кога ќе ја стаса, Крутин ќе направи серија од годишни блиски приоди до Земјата и гравитациски ќе размени орбитална енергија со Земјата; ова ќе ја промени орбитата на Крутин за нешто повеќе од половина милион километри - додека Земјината орбита ќе се промени за околу 1,3 сантиметри - така што неговиот период на револуција околу Сонцето тогаш ќе се зголеми на нешто повеќе од една година. Гравчето потоа повторно ќе почне да се преселува од Земјината орбита, но во спротивна насока - наместо Земјата да „заостанува“ зад гравчето, таа ќе почне да се „оддалечува“ од него. Следната серија на вакви блиски приоди ќе кулминира во јули 2292 година, тогаш Крутин ќе се приближи до Земјата на околу 12,5 милиони километри.
По околу 380 до 390 години, орбитата во форма на грав повторно ќе се приближува на Земјата од другата страна, а Земјата повторно ќе ја промени орбитата на Крутин така што неговиот период на револуција околу Сонцето повторно ќе биде малку помал од една година. (последен пат кога се случила серија од блиски пристапи било во 1902 година, а следен пат тоа ќе се случи во 2676). Оваа шема потоа се повторува.