cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 1027
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1027 е од видот III2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,7 m. NGC 1027 има само една позната привидна димензија, која изнесува 15'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 42 м 36 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 61° 35' 42".
Други поделби
Проучување на NGC 1027 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 17; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4047. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1617.
Сите лица на смртта
Сите лица на смртта е книга на македонскиот писател Петре М. Андреевски од 1994 година. Книгата содржи записи, патописи и сеќавања.
Технички податоци
Книгата за првпат е објавена во 1994 година од издавачката куќа Македонска книга. Книгата има 358 страница, не е каталогизирана и ја нема меѓународната ознака ISBN. Во 1994 година, книгата исто така била преведена на германски јазик и издадена од страна на берлинската издавачка куќа Гуголц. Во 2007 година, една година по смртта на авторот, издавачката куќа Табернакул во соработка со Дневник, извршил повторно издание на неговите најголеми дела.
Часовничиња
Часивничиња (Исусови венци или пасифлори; науч. Passifloraceae) — семејство на цветни растенија што опфаќа околу 530 видови во 27 рода. Тука влегуваат разни дрва, грмушки, лијани и ползавци, и се среќаваат претежно во тропските краишта.
Семејството е наречено по растението часовниче (род Passiflora) кое го дава јужното овошје маракуја (Passiflora edulis), како и градинарски видови како што се месестото часовниче (Passiflora incarnata) и смрдливата маракуја (Passiflora foetida).
Поранешниот Кронквистов систем го става семејството во редот темјанушковидни (Violales), но современите системи на класификација како што е оној на Групата за истражување на филогенијата на скриеносемените растенија (APG III) го вбројуваат во малпигиовидните (Malpighiales).
Лусотитан
Лусотитан — род на брахиосауридски сауроподски диносаурус кој живеел за време на јура на територијата на денешна Португалија.
Откривање и именување
Лекотипот бил повторно опишан од Манион и неговите колеги во 2013 година.
Опис
Проценето е дека Лусотитан бил долг 25 метри (82 стапки). Имал долги подлактици, една од причините што Матеус го вклучил во родот на Брахиосауридите. Во 2010 година, Грегори С. Пол дал должина од 21 метри и тежина од 30 тони (33 кратки тони).
Полска на Олимписките игри
Полска за првпат учествувала на Летните олимписки игри во 1924 година кои се одржале во Париз. Оттогаш, Полска има пропуштено само едни игри, како дел од земјите кои ги бојкотирале Летните олимписки игри - 1984 во Лос Анџелес.
На Зимските олимписки игри, Полска учствувала уште од првите игри, одржани во Шамони во 1924 година и оттогаш учествувала на сите олимпијади.
Полска никогаш не била земја-домаќин на Олимписките игри.
Првиот златен медал за Полска на Олимписките игри го донела Халина Конопацка, која на Летните олимписки игри 1928 во Амстердам победила во дисциплината фрлање диск. Полските спортисти заклучно со 2008 година освоиле вкупно 269 медали, од кои 261 на Летните олимписки игри и 8 на Зимските олимписки игри.
Лена Андерсон (писател)
Лена Андерсон (родена на 18 април 1970 година) е шведска авторка и новинарка. Добитник е на Августовата награда во 2013 година за романот Намерно непочитување. Истата година, книгата ја добила наградата за литература што ја доделува шведскиот весник Svenska Dagbladet.
Ајше Сенијепервер султан
Ајше Сенијепервер султан (1761 - ) била сопруга на османлискиот султан Абдул Хамид I и Валиде султан на нејзиниот син Мустафа IV.
Кога Селим III бил соборен од престолот како резултат на јаничарскиот бунт предводен од Мустафа паша против неговата воени реформи на 29 мај 1807 година, Мустафа IV станал нов султан на Отоманското Царство а Ајше валиде султан. Таа била де-факто ко-регент на османлискиот султан за четиринаесет месеци од 29 мај 1807 до 28 јули 1808.
Починала на 11 декември 1828 година а нејзиниот гроб се наоѓа во Ејуп Султан џамија, Ејуп, Истанбул.
Тајмиште
Тајмиште — село во Општина Кичево, во околината на градот Кичево.
Географија и местоположба
Тајмиште е планинско село, сместено во крајниот северозападен дел на Кичевската котлина, на тромеѓето помеѓу кичевскиот, гостиварскиот и мавровскиот крај. Селото се наоѓа во подножјето на планината Бистра, на само 4 км од автопатот Скопје - Охрид, помеѓу Кичево и Гостивар. Од градот Кичево е оддалечено 22 км, а од Гостивар 27 км. Распослано е на левата страна од Тајмишка Река на планинска падина свртена кон југоисток.
Историја
На атарот на селото Тајмиште се забележани старини и остатоци од градби од различни историски периоди. На возвишението Градиште, како и во месности (Лешов Тор) западно од селото се забележани остатоци од ѕидини градени со вар и камен, како и рударски окна, алати, остатоци од стар пат денес обраснат во шума, селишпта и темели од куќи, за кои населението верувало дека се од друг народ. Под името Тајмиште селото се сретнува во XV век, односно во турските пописни дефтери од 1476/77 година, кога во него биле забележани 69 македонски христијански куќи.
Во XIX век селото Тајмиште е дел од Гостиварската нахија, на Тетовската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Тајмиште живееле 580 жители, сите Македонци. Според секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев, во 1905 година во Тајмиште имало 640 Македонци, патријаршисти.
Според рускиот филолог Афанасиј Селишчев во 1929 година селото имало 83 куќи и 364 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Тајмиште живеат 107 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 59 жители, од кои 53 Македонци и 6 лица без податоци.
Родови
Родови во селото се:
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се: Филиповци (2 к.), Јанчевци или Потевци (3 к.), Ристевци (4 к.), Стојановци (1 к.), Андоновци (4 к.), Шумковци (3 к.), Мицовци (1 к.), Бибовци (2 к.), Секуловци (3 к.), Бојовци (5 к.), Степановци (2 к.), Шумковци (7 к.), Грубановци (1 к.), Бојовци (7 к.), Вељановци (7 к.), Митревци (3 к.), Симјановци (3 к.), Симуновци (1 к.), Пејовци (2 к.), Ѓоргевци (1 к.), Соколовци (2 к.), Даиловци (3 к.) и Мицовци (3 к.) сите се староседелци; Илковци (5 к.) потекнуваат од домазет доселен од селото Бачишта.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 820 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на селски дом.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 71 гласач.
Стопанство
Во непосредна близина на селото Тајмиште се наоѓа рудникот за железна руда „Тајмиште“, од кој неколку погони денес се користат за производство на здрава храна. Населението најчесто се занимава со сточарство и пчеларство и со собирање на печурки на падините на Бистра. Во близина на селото се наоѓа и планинарскиот дом Тајмиште.
Личности
Личности родени во Тајмиште:
Иселеништво
Во 1921 година во селото имало 120 куќи. Но од тогаш оно константно почнало да се намалува. Највише иселеници дало после Втората светска војна. Највише иселеници од Тајмиште има во Белград, каде се иселиле околу 55 семејства. По нешто иселеници има и во Кичево, Гостивар и Скопје. Родовите Поповци и Сенковци се иселиле во селата Железна Река и Митрој Крсти.
O (латиница)
O — петнаесеттата буква од латиницата. Оваа буква има фонетската вредност /о/, /ɒ/, /ø/ или /ɔ/. Оваа буква се користи во македонскиот јазик за транскрипција на кириличната буква о.
Кронсмор
Кронсмор (Kronsmoor) — општина во округот Штајнбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Мистерија на Антарктикот
Мистерија на Антарктикот (Le Sphinx des glaces, The Sphinx of the Ice Fields) е роман во два тома на Жил Верн. Напишан во 1897, тој е одговор на романот на Едгар Алан По од 1838 година „Авантурите на Артур Гордон Пим“. Ги следи авантурите на нараторот и неговото патување од островите Кергелен на бродот „Халбране“.
Речка Бара
Речка Бара или Хурда-Реч — село во јужна Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар, во округот Пешкопеја и во општината Зал Реч.
Мистерија на Антарктикот
Ниту По ниту Верн всушност не ги посетиле оддалечениот архипелаг Кергелен, сместени на југ Индиски Океан, но нивните дела се некои од ретките литературни (за разлика од истражувачките) референци на архипелагот.
Том 1
Приказната е сместена во 1839 година, единаесет години по настаните во Авантурите на Артур Гордон Пим, една година по објавувањето на таа книга.
Нараторот е богат Американец „Џорлинг“, кој се забавувал со приватни студии за дивиот свет на островската група Кергелен и сега бара премин назад во Соединетите Држави. „Халбране“ е еден од првите бродови што пристигна во Кергелен, а неговиот капетан „Лен Гај“ донекаде неволно се согласува да го има Џеорлинг како патник до Тристан да Куња.
Понатаму, тие среќаваат залутана санта мраз на која има мртво тело, за кое се испоставува дека е морнар од „Џејн“. Белешката пронајдена кај него покажува дека тој и неколку други, вклучително и капетанот на Џејн, Вилијам Гај, го преживеале обидот за атентат во Цалал и се уште се живи.
Гај, кој претходно разговарал со Џеорлинг за темата Пим, открива дека е брат на Вилијам Гај. Тој решава да се обиде да ја спаси екипажот на Џејн. Откако ги преземаа одредбите за Тристан да Куња и Фокландите, тие се упатуваат на југ со Јеорлинг сè уште на бродот. Тие, исто така, превземаат на друг мистериозен морнар по име „Лов“ кој е желен да се приклучи во потрагата по неоткриени причини.
Извонредно благото време му дозволува на „Халбране“ да напредува добро, и тие ја пробиваат бариерата од мраз, која го опкружува антарктичкиот океан без мраз, на почетокот на летото. Тие го наоѓаат прво островчето на Бене, каде што застанала „Џејн“, и на крајот Цалал. Но, островот е целосно уништен, очигледно од неодамнешниот силен земјотрес, и напуштен. Тие ги наоѓаат останките на домородците на Цалал, кои очигледно умреле долго „пред“ земјотресот, и јаката на кучето на Пим, „Тигар“, но нема трага од „Џејн“.
Том 2
Гај и Питерс решаваат да се туркаат понатаму на југ, на големо негодување на дел од екипажот предводен од еден морнар „Херн“, кој смета дека треба да го напуштат обидот за спасување и да се упатат дома пред почетокот на зимата.
Не многу подоцна, во чудна несреќа, „Халбране“ е фрлен на санта мраз и последователно изгубен. Екипажот безбедно се качува на сантата мраз, но со само еден мал чамец преостанат, тој е осуден да лебди понатаму. Ледениот брег се оддалечува дури и покрај Јужниот пол, пред да биде исфрлена на брегот на досега непозната копнена маса сè уште во ледената бариера. Херн и неговите другари го крадат последниот преостанат чамец, обидувајќи се сами да стигнат до отворено море и ја прават ситуацијата уште помрачна за оние што останаа зад себе, а сега се соочуваат со изгледите за презимување на Антарктикот.
Сепак, тие имаат среќа, бидејќи набргу потоа гледаат мал брод од абориџински стил како плови покрај него. Питерс е првиот што реагира додека плива кон чамецот и го обезбедува. Но Питерс открива повеќе: во чамецот се капетанот Вилијам Гај и тројцата преживеани морнари од неговата екипа, полусвесни и блиску до смрт од глад. Питерс ги носи на брегот, а мажите од „Халбране“ ги дојат во живот.
Вилијам Гај потоа ја раскажува нивната приказна. Набргу по експлозијата на „Џејн“ (и веројатно заминувањето на компанијата на Пим), Тајгер повторно се појави. Бесни, ги каснал и ги заразил домородците кои брзо станале жртви на новата болест. Оние кои можеа побегнаа на соседните острови, каде што загинаа подоцна во текот на земјотресот.
До овој момент, Вилијам Гај и неговите луѓе живееја прилично удобно на Цалал, кој сега беше нивен, но по земјотресот нивната позиција беше неодржлива и направија очајнички обид во чамецот да избегаат на север.
Комбинираните посади на Халбрајн и Џејн решаваат да се обидат да стигнат на север со нивниот ново купен брод. Тие добро напредуваат, додека не забележат појава на силни магнетни сили. Тие го наоѓаат изворот на тоа, Ледената Сфинга: Огромна планина магнетно „наполнета“ од струите на честички кои се фокусираат на половите преку магнетното поле на Земјата.
Овде, тие ги наоѓаат остатоците од тимот на Херн, кој доживеал тага кога огромните магнетни сили на Ледената Сфинга ги привлекле нивните железни алатки и компоненти на бродот кон неа и ги скршиле на нејзините карпи. Бродот на Џорлинг и другите избегна само уништување бидејќи, изграден од домородците, не содржеше железни делови.
Во подножјето на Сфингата, тие го наоѓаат и телото на Пим, која умрела на ист начин. Питерс умира од тага на истото место. Останатите повторно се качуваат во нивниот чамец и конечно стигнуваат до отворениот океан и се спасени.
Вера Георгиева
Вера Георгиева (моминско: Минова; Скопје, 10 мај 1950) — македонски универзитетски професор и историчар на филозофија.
Животопис
Дипломирала на Филозофскиот факултет во Скопје на насоката филозофија во 1974. Таа магистрирала на Филозофскиот факултет во Велград во 1982. На скопскиот Филозофски факултет таа докторирала во 1991 година. Како редовен професор од 2003 ги предавала предметите: историја на античката филозофија, историја на средновековната и ренесансната филозофија, арапската филозофија, еврејска филозофија, филозофија (општ курс), а од 1999 година, и предметот византиска филозофија. Георгиева е автор на стотина објавени текстови на историјата на филозофијата и филозофија на религијата.
Космос-1944
Космос-1944 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 18 мај 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 260 км, а најмалото на 211.
Коку
Коку (Cocu) — општина во округот Арџеш во јужна Романија, во која живеат 2.684 жители.
Знаме на Република Конго
Знамето на Република Конго е официјалното знаме на оваа африканска држава. Знамето е усвоено на 18 август 1958 година, но за време на социјализмот во земјата ова знаме не се користело, но било повторно воведено на 10 јуни 1991 година. Знамето е составено од три дијагонални ленти во зелена, жолта и црвена бои и овие се пан-африкански бои.
Хлорат
Хлорати — хемиски соединенија, соли на хлорната киселина кои го содржат хлоратниот анјон (ClO3-). Хлорниот атом има оксидациски број +5. Кога е проследен од римска бојка во загради се однесува на даден оксианјон на хлорот.
Хлоратните анјони имаат триаголни пирамидални структури.
Хлоратите се моќни оксиданси и треба да се чуваат подалеку од органски или лесно оксидирачки материјали. Смесите на хлоратни соли со било кој запалив материјал (шеќер, дрвесина, дрвен јаглен, органски растворувачи, метали итн.) лесно дефлагрираат. Од оваа причина, хлоратите своевремено се користеле во пиротехниката, но денес претежно се заменети со перхлорати поради нивната нестабилност.
Структура и врски
Хлоратниот јон не може да се претстви задоволително со само една Луисова структура бидејќи сите врски Cl–O имаат иста должина (1,49 Å во калиум хлоратот ), а хлорниот атом е хипервалентен. Наместо тоа, овој јон се смета за мешавина од повеќе резонантни структури:
Лабораториско
Металните хлорати се добиваат со додавање на хлор во врели метални хидроксиди како KOH:
Во оваа реакција, хлорот претрпува диспропорционирање — редукција и оксидација. Хлорот (оксид. бр.) образува хлорид Cl− (оксид. бр. −1) и хлорат(V) (оксид. бр. +5). Реакцијата на ладни водести метални хидроксиди со хлород дава хлорид и хипохлорит (оксид. бр. +1).
Природна застапеност
Во поново време е утврдено присуството на природни лежишта на хлорати во светот, а релативно големи концентрации се застапени во суви и хиперсуви подрачја. Хлоратот измерен во дождовница покажува слична количина како перхлоратот. Се претпоставува дека хлоратот и перхлоратот може да имаат заеднички механизам на образување и да бидат дел од природен хлорен биохемиски циклус. Присуството на природен хлорат може да биде образложение за способноста на разни микроорганизми да го редуцираат хлоратот во хлорид. Еволуцијата на хлоратната редукција може да биде прастара појава бидејќи сите бактерии што редуцираат перхлорат исто така користат хлорат како завршен електронски прифатник. Засега не се познати минерали во кои преовладува хлорат. Ова значи декахлоратниот анјон постои само како замена во познатите минерални видови или, во крајна мера, е присутен во пороисполнителните раствори.
Во во 2011 г. Технолошкиот институт на Џорџија извршил проучување во кое е утврдено присуството на магнезиум хлорат на планетата Марс.
Соединенија (соли)
Examples of chlorates include
Други оксианјони
Ако по зборот „хлорат“ следи римска бројка во загради, таа го означува оксидациската состојба (оксидавискиот број) на оксианјонот:
Со овој запис, „хлорат“ значи било кој хлорен оксианјон. Обично „хлорат“ се однесува само на хлорот во оксидациска состојба +5.
Токсичност
Хлоратите се релативно токсични, иако при редукција образуваат начелно безопасни хлориди.
Раиса Аронова
Раиса Ермолаевна Аронова (Раиса Ермолаевна Аронова; – ) — советски навигатор и пилот на Поликарпов По-2 во Втората светска војна од 588. Ноќен бомбашки полк, подоцна преименуван како 46. Гарда на ноќен бомбашки полк. Ја добива титулата Херој на Советскиот Сојуз на 15 мај 1946 за извршување на 960 ноќни бомбашки мисии против силите на Оската во војната.
Ран живот
Аронова е родена во 1920 година во руско селско семејство; нејзиниот татко е железнички работник. По дипломирањето на секундарното училиште, таа се запишува на Институтот за земјоделство Калинин Саратов и во слободно време учи во Саратовиот аероклуб пред да се пресели во Москва, каде ја продолжува својата обука за летање во Московскиот аероклуб до германската инвазија на Советскиот Сојуз во 1941. Станува член на Комунистичката партија во 1942.
Втора светска војна
Неколку месеци по германската инвазија на Советскиот Сојуз со операцијата Барбароса, трите женски воздухопловни полкови основани од Марина Раскова започнуваат со обучување при училиштето за воено воздухопловство Енгелс во октомври. По придружувањето на војската во октомври, Аронова ја почнува обуката за навигатор во училиштето Енгелс, од каде дипломира во 1942. По распоредувањето на 588-от Ноќен бомбашки полк на Јужниот фронт во мај, Аронова ја искусува борбата преку Источниот фронт, вклучувајќи и борби на 4-от Украински и 2-от Белоруски фронт, како и Битките на Кавказ, Крим, Кубан, Керч, Полска и Германија, со што се здобива со 1148 часа лет од 960 летови. Ранета е на бомбашка мисија на 28 мај 1943 над селото Киевскаја во Краснодар од дел од граната испукана од копнена противвоздухопловна артилерија. И покрај нејзината повреда, продолжува со навигацијата на авионот за истиот да може да слета безбедно. Кога оди во болницата, седумнаесет шрапнели се извадени од нејзиното тело, но таа му се враќа на летањето за помалку од два месеци. Истата година посетува интензивен пилотски курс и се здобива со сертификат со кој може да лета како пилот на По-2, а наскоро почнува да ги извршува мисиите како пилот командант. Нејзините мисии со бомбардирања уништуваат четири артилериски батерии, три рефлектора, три траекта, два сладишта со муниција и гориво и осум автомобили. Прогласена е за Херој на Советскиот Сојуз со Орденот на Ленин на 5 мај 1946 за нејзината храброст во војната.
Подоцнежен живот
Од мај до октомври 1945 Аронова останува во Полска, каде што е одреден нејзиниот полк, сѐ до неговото распуштање во октомври 1945. Раиса останува во војската до 1962. По дипломирањето на Воениот институт за странси јазици во 1962, држи различни позиции во Комунистичката партија и советската влада, станувајќи постар офицер во Министерството за внатрешни работи во мај 1953. Подоцна работи за КГБ почнувајќи од 1954, каде што ја шифрира агенциската кореспонденција и постигнува чин на мајор во 1960, пред нејзиното пензионирање во 1962.
По пензионирањето од војската, пишува книга за нејзините искуства во војната, насловена Ночные ведьмы ("Ноќни вештерки"), која е издадена во 1983 година. Умира во декември 1982 и е закопана на Кунцевските гробишта.
Ватерполо на светското првенство во водени спортови 2011 - турнир во машка конкуренција
Прелиминарна рунда
Сите времиња се во Кинеско Стандардно Време (UTC+8)
Жрепката се одржа на 15 април 2011.
Тај-брејк критериум
Доколку има од два вакви случаи првин се решава оној кој е за повисоко место.
Ако три или повеќе тима имаат еднаков број на бодови, ќе се употреби следниот начин на рангирање:
Извор:
Плеј-оф
Победниците во групите се квалификуваа директно во четвртфиналето.
Леќа (оптика)
Леќа — проѕирно тело, заградено со две мазни сферни површини или една сферна, а друга рамна. Леќите кои на средината се подебели, се нарекуваат испапчени или собирни леќи (конвексни), а леќите кои се подебели на краевите, се нарекуваат вдлабнати или растурни леќи (конкавни). Леќите најчесто се изработуваат од стакло, иако може да бидат изработени и од друг провиден материјал. Правата која минува низ центарот на леќата е главна оптичка оска, а точката О е оптички центар на леќата.
Прекршувањето на светлината низ собирните и растурните леќи, може да се објасни ако се земе дека леќата е составена од множество елементарни призми. Кај собирните леќи, сите призми се свртени со основата кон главната оптичка оска, а кај растурните леќи, обратно.
Реципрочната вредност на жаришното (фокусно) растојание (1/f) ја определува јачината на оптичката леќа (Ј): J=1/f
Оптичката јачина на леќата се мери со единицата диоптер (D). Една леќа има јачина еден диоптер, ако нејзиното жаришно растојание е еден метар. Леќата има јачина 2 D, ако жаришното растојание ѝ е 0,5 м.
Оптичката јачина на собирните леќи е земена како позитивна, а оптичката јачина на растурните леќи е земена како негативна. Фокусното растојание е мерка за јачина на прекршување на светлината низ леќата. Јачината на леќата(Ј) е обратно пропорзионална со фокусното растојание.
NGC 2950/1
NGC 2950/1 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2950/1 се споменува и како CGCG 92-25.
Откривање
Објектот е откриен на 1 април 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2950/1 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 2950/1 има привидни димензии од 0,6' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 39 м 55,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 16° 47' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 2950/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27579. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 188; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3813. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 681.
Расцеп на Македонската револуционерна организација
Расцепот на Македонската револуционерна организација настанал по Илинденското востание. На преден план избиле две главни прашања околу кој се кршеле копјата, внатрешното уредување на организацијата, прашањето за централизација или децентрализација, односно демократизирање, како и крајната цел на самата Организација, автономна Македонија или оформување на Македонија како самостојна политичка единица во рамките на една балканска федерација. Со текот на времото, јасно се оформиле две крила во самат Организација Конзервативна струја и Реформска струја. Односите меѓу двете крила постепено се заостриле до степен на употрена на насилни мерки за наметнување на своите принципи и ставови, отука во 1908 година дошло до дефинитивно распаѓање на Организацијата, а тоа влијаело негативно врз целото македонско национално движење во еден подолг период.
Две концепции
По востанието во Софија се одржале првите повостанички советувања на Организацијата.
Овие советувања се одржале во периодот од декември 1903 до февруари 1904 година, на нив учествувале истакнати раководители, војводи и началници, главно прашање кое било разгледувано е каков да биде правецот на делување по неуспешното востание. На овие советувања дошло до оформување на две гледишта, од кои подоцна ќе прозлезат две струии, едната концепција била претставена од Христо Матов кој се залагал за зачувување на централистичкиот принцип, а другата струја се залагала за децентрализација и демократизација на Организацијата.
На овие советувања превладала концепцијата за децентрализација и демократизација предводена од Серчани. Отука произлегла Директивата за идната дејност на Организацијата изработена од Димо Хаџи Димов, Димитар Мирасчиев и Димитар Стефанов со што биле поставени основите на Реформска струја.
Како одговор на Директивата, Христо Матов ја создал брошурата Основите на Организацијата од Брут (бг. основитѣ на Организацията отъ Брутъ) во мај 1904 година. Во брошурата биле претставени пет принципи околу кој ќе се групира Конзервативна струја.
Главните прашања околу кој се судриле дејците на Организацијата, се прашањето за централизација или децентрализација, односно демократизирање, како и крајната цел на самата Организација, односно автономна Македонија или оформување на Македонија како самостојна политичка единица во рамките на една балканска федерација.
Почеток на разногласието
Во текот на 1904 и 1905 година се одржале неколку окружни конгреси: Струмичкиот конгрес, Прилепскиот конгрес, Скопскиот конгрес, двата солунски конгреса од јуни и од август 1905 година, Струмичкиот конгрес од 1905 и Серскиот конгрес. На овие конгреси веќе јасно се покажале различните концепции за идната дејност.
Струмичкиот конгрес од 1904 година минал под влијание на софиските советувања и Директивата на Димо Хаџи Димов, тоа влијаело и врз другите окрузи вклучително и на Битолскиот револуционерен округ да заземе став за децентрализација на Организацијата. На Прилепскиот конгрес дошло до спротивставување на двете концепции за поредокот на Организацијата. Имено, Дамјан Груев се залагал за централистичкиот поредок но не наишол на поддршка. Наспроти него била концепцијата на Пере Тошев за децентрализација на Организацијата и тој бил поддржан од сите повидни револуционери. Пере Тошев изработил предлог-статут наречен Образец I со кој се отфрлала мистериозната централизација. Ѓорче Петров за првиот предлог истакува дека:
Дамјан Груев откако увидел дека неговиот став за централизација нема да пројде предложил нов проект-правилник познат како Образец II кој бил копија на првиот меѓутоа во поумерена форма. Двата проекти од страна на Ѓорче Петров му биле испратени во Софија на Борис Сарафов кој требало да ги испечати. Овој конгрес меѓу другото покажал дека времето на авторитетните дејци во Организација поминало. Сето тоа придонело да се продлабочи кризата во самата Организација и меѓусебните судири.
Првиот скопски конгрес го разгледал прашањето за идното уредување на Организацијата. Разгледувањето на оваа прашање започнало со проектот-правилник на Пере Тошев наречен Образец I од Прилепскиот конгрес. Проектот-правилник на Пере Тошев бил прифатен меѓутоа претрпел измени од страна на самиот Конгрес особено во поглед Централниот комитет и Задграничното претставништво.
Таквиот преработен проект-правилник, Конгресот решил да стапи во сила веднаш во Скопскиот револуционерен округ за да се зачува единството во работата на Округот, меѓутоа правилникот бил ревидиран и ставен во сила без да биде потврден од еден општ конгрес на Организацијата и тоа претставува израз на сепаратизам од страна на Скопскиот револуционерен округ.
Меѓутоа конфузијата се зголемила откако Конгресот ги прифатил и принципите на Христо Матов (Брут) - Основите на Внатрешната револуционерна организација и Директивата за идна дејност од софиските советувања за притоа дополнувајќи дека Организацијата ќе ги гони сите Срби кој нема да се придружуваат кон нејзините статути. Самиот Скопски округ со овој Конгрес манифестирал сепаратизам, видлив преку преседантот при избор на Иван Гарванов за задграничен претставник на Округот.
Конгресот прифатил решенија кој меѓусебе си противречеле и затоа самиот Христо Матов, чии решенија биле прифатени и преовладувале на овој Конгрес, обвинил за кршење на единството во Организацијата. На Солунскиот конгрес од јуни 1905 година биле разгледани постапките на Борис Сарафов и се побарало негово судење, а исто така била осудено изедначувањето на активноста меѓу Организацијата и Бугарската егзархија. Била потенцирана самостојноста на Организацијата и македонското дело, а се потенцирала автономијата како основа за делување и биле осудени сите преговори за поделба на Македонија на сфери на влијани како идни граници за поделба на земјата.
Конгресот нагласил дека Борис Сарафов поради својата дејност како и другите кои според Конгресот се огрешиле кон делото да се казнат. Конгресот разгледаал голем број на прашања кој го засегале македонското ослободително движење, бил направен обид за поставување на основа врз која би дошло до зацвртување на Македонска револуционерна организација но анагонизмот меѓу внатрешните дејци само се зголемил со тенденцијата за казнување на сите кои згрешиле на каков било начин кон делото, а во овој случај станувало збор за неистомисленици.
Обид за помирување
Во октомври 1905 година во Рилскиот манастир се одржал Рилскиот конгрес. Христо Силјанов според составот на делегатите, констатирал дека меѓу нив се нашле страсни функционери кои сакале да го наметнат своето влијание, а покрај нив биле старите дејци кои одавале сила на пишаните правилници, првенци кои преку Конгресот сакале да го вратат изгубеното место во Организацијата и дејци кој сакале да се оттргнат од револуционерниот суд. Меѓу нив секако имало и нови дејци кои се препуштале кон една или друга струја. Сето тоа придонело да има кулоарски интриги, преку кои бил обезбеден глас кои бил потребен да се донесе одлука. Ментор на целиот Конгрес бил Ѓорче Петров кој морал да прави комбинации при изборот на управните тела меѓу дејците, кои биле меѓусебно критички настроени. Конгресот го имал следниот дневен ред:
Според Христо Силјанов по ова прашање дошле во судир две струи кои имале различна концепција по ова прашање. Двете струи Силјанов ги нарекува: радикално - реформска и умерено - конзервативна.
На овој Конгрес најистакнати претставници на првата групација биле Пере Тошев, Ѓорче Петров и Јане Сандански, тие ја имале наклонетоста на најголемиот број на делегати. Оваа крило се залагало за децентрализација и демократизација на Организацијата, широка примена на изборното начело. На страната на оваа група застанал и Борис Сарафов сакајќи на тој начин да добие амнестија од обвиненијата.
На чело на другата групација застанал Даме Груев кој се залагал за зачувување на централистичкиот хиерархиски поредок. Меѓутоа тој ја немал поддршката на најголемиот број на делегати и затоа бил подготвен на компромис, а зад него застанале Аргир Манасиев, Борис Мончев, Лазар Маџаров, Стамат Икономов и Добри Даскалов.
По дваесет дневна расправа меѓу двете групи Конгресот ги прифатил новиот Устав и Правилник на Организацијата. Христо Силјанов истакнува дека новоусвоените акти биле компромисно решение меѓу двете групации:
Единствен кој застанал на страната на Сарафов бил Ѓорче Петров кој пак добил поткрепа од страна на Пере Тошев дека амнестирањето на обвинетите е најдобро решение со што би се разрешило заплетканото прашање.
Улогата на миротворец требало да ја одигра непомирливиот противник на Сарафов, самиот Јане Сандански. На изнанедување на многумина Сандански истакнал дека во минатото сите грешеле, дека е потребно сплотување и помирување, да се остави минатото. Во тој дух се изјаснил и Ѓорче Петров, а поддршка дал и Даме Груев.
На крај конгресот изгласал опша амнестија за сите обвинети вклучително и за Борис Сарафов. На Конгресот било постигнато единство кое траело кратко, бидејќи вториот општ конгрес никогаш не се одржал.
Заострување на односите
Во декември 1906 година Даме Груев, се упатил кон Софија, во обид да постигне разбирање меѓу фракции. На пат за Бугарија на 9 декември 1906 година Груев е убиен во престрелка со турската полиција. Со ова убиство пропаднал предвидениот нов општ конгрес и дошло до дефинитивен раскол.
Судирот настанал околу членот 3 од Правилникот на ВМОРО и настојувањето на Конзервативната струја конгресот да се одржи во Бугарија. Во членот 3 било истакнато:
Во однос на барањето на Конзервативната струја за одржување на конгресот надвор од Македонија, односно во Бугарија, Јане Сандански остро се спротистваил слично како и при разговорите за одржување на Рилскиот конгрес кога побарал конгресот да се одржи внатре, на организациска територија, за да се подвлече чистиот внатрешен карактер и полната независност на Организацијата. Конзервативната струја при своите настојувања предвидениот конгрес да се одржи во Бугарија се правадала со Рилскиот конгрес кој се одржал на бугарска територија, меѓутоа на самиот Рилски конгрес, според Христо Силјанов:
Отука биле прекршени два принципа, лицата кој не ги исполнувале условите и ги изгубиле своите организациски права им било дозволено да учествуваат на конгресот, со што бил прекрешен Правилникот на ВМОРО, а со одлуката за одржување на конгресот во Бугарија било прекршено решението од општиот Рилски конгрес, решение донесено од најголемиот број на дејци на Организацијата.
Серската група на Сандански не ги прифатиле овие решенија и се повлекла во Рила. Во Рилскиот манастир, конзервативната струја испратила парламентарци кои ги поканиле Серачни да испратат свој делегати на предвидениот конгрес, но Јане Сандански го одбил таквиот предлог истакнувјќи дека со Гарванов и Сарафов не може да има компромис, отстапки или соработка.
Откако Серската група одбила да учествува во работата на свиканиот конгресот, конзервативната струја одржала неколку советувања во Софија во периодот меѓу 17 декември 1906 година и 15 јануари 1907 година. На овие советувања било решено да не се избира нов Централен комитет тука само ново Задграничното претставништво на Организацијата во Бугарија, за нови задгранични претставници биле избрани Борис Сарафов, Христо Матов и Иван Гарванов. Меѓутоа Серската група не ги признала, а Сандански ги жигосал со зборовите неоврховисти. Последната активнот на оваа Задграничното претставништво е препраќање на нови чети за Македонија, а таа активност предизвикала остра реакција од Серчани.
Во август 1907 година Сандански побарал Задграничното претставништво да биде укинато како орган, но таквото барање било одбиено. По одбивањето на барањето, Јане Сандански, Чудомир Кантарџиев, Георги Скрижовски и Александар Бујнов подпишале смртната пресуда за задграничните претставниците, од како одлуката е била поддржана од Ѓорче Петров, Пере Тошев и Петар Поп Арсов. По потпишувањето на смртната пресуда, двете крила почнале да се демнеат меѓу себе.
Кулминација
Сандански ликвидацијата на задграничните претставници му ја доверил на Михаил Даев. Меѓутоа потајно Даев бил приврзаник на конзервативната струја и сакал да ја искористи блискоста со Јане за да го ликвидира. За таа негова одлука решил да ги извести задграничните претставници испраќајќи писмо преку својот заменик и кум - Тодор Паница. Меѓутоа Паница писмото му го доверил на Сандански и поради тој заговор Даев бил осуден на смрт. Пресудата врз Даев била спроведена на 30 октомври 1907 година, но таа се чувала во тајност. На 28 ноември била извршена смртната пресуда врз задграничните претставници, Борис Сарафов бил убиен во својот дом, заедно со Иван Гарванов, од страна на Тодор Паница. Христо Матов преживеал поради фактот што задоцнил на предвидената средба.
Погубувањето на двајцата задгранични претставници по наредба на Сандански создало пречки во помирувањето на двете крила. Конзервативната струја го организирала Ќустендилскиот конгрес во 1908 година на кој меѓу другото биле осудени на смрт Јане Сандански и Тодор Паница.
Во 1908 година пресудата се обиделе да ја спроведат Тане Николов и Владе Сланков но тие не успеале да го елиминираат Сандански освен што успеале да го ранат.
Накшидил султан
Накшидил султан ( – 1817) била сопруга на османлискиот султан Абдул Хамид I и Валиде султан на нејзиниот син Махмуд II. Нејзиното потекло не е познато но според некои историчари станува збор за Ејме де Рибери, роднина на Жозефина де Боарне.
Сусам
Сусамот (латински: Sesamum indicum) е суптропско маслодајно растение. Сусамот е висока едногодишна билка со мешункаст плод, чие семе се бере зрело, а потоа се суши.
Производство
Сусамот најмногу се одгледува во Кина, Индија и Судан. Во Македонија, сусамот се одгледува на околу 1.000 хектари, а просечниот принос е 300-400 килограми од еден хектар, односно годишно се добива по 400 тони сусамово семе. Тиквешијата е главно подрачје за одгледување сусам.
Семето на сусамот содржи 45-60% квалитетно масло, кое се користи во производството на масло за јадење, маргарин и путер и како додаток на пекарските производи.
Корисни својства
За лековитото дејство на сусамот против ќелавост, првут, забоболка, ишијас и нарушување на доењето знаеле уште старите Египќани, Асирците, Вавилонците, Индусите и Кинезите. Семето на сусамот содржи висока концентрација на фитостерол, хемиска материја слична на холестеролот и која има моќ да го регулира нивото на холестерол во крвта, да го подобри имунитетот и да го намали ризикот од појава на одредени видови карцином. Исто така, маслото од сусам помага против појавата на тромб, односно згрутчување на крвта, како и против долготраен запек. Оттука, тоа се препорачува за отстранување на цревните паразити, за чистење на цревата и за лекување на хемороидите. Во народната медицина, сусамот се користи во лекувањето на повреди, акни, чиреви, брадавици и изгореници.28
Сусамот е многу богат со железо, а во него се присутни и други минерали, како: калциум, манган, бакар, магнезиум и селен. Од витамините, во сусамот има најмногу витамин Е, кој е моќен антиоксиданс, но тој е одличен извор и на витамин Б1, фолна киселина, пиридоксин Б6, ниацин и рибофлавин. Понатаму, во него има сезамин кој е важен во заштитата на црниот дроб, како и лигнан кој ги намалува холестеролот и крвниот притисок, а го зголемува витаминот Е. Сусамот е делотворен против воспаленија и болки од ревматоиден артритис, како и при напади на астма. Најпосле, во азиските земји, сусамот се смета за силен афродизијак.
Јени џамија (Солун)
Јени џамија  (Γενί Τζαμί, Yeni Camii) — поранешен муслимански храм кој се наоѓа во Солун, Егејска Македонија.
Џамијата била изградена во 1902 година од страна на италијанскиот архитект Виталијано Позели по нарачка на Хаџи Мехмед Хајри-паша (од еврејско потекло). Џамијата служела како место за аџилак на Евреите кои го прифатиле исламот.
Таа се состои од два спрата и е изградена според архитектурата од XX век.
По протерувањето на Евреите во 1924 година во зградата бил сместен новоформираниот Археолошки музеј на Солун, додека тој се преселил во новата зграда на булевар "Стратос". Во моментов се користи како изложбен простор на Солунската општинска уметничка галерија.
Темјанушковидни
Темјанушковидни (науч. Violales) — ред на цветни растенија наречен по семејството темјанушки (Violaceae) што ја содржи. Фигурира во неколку системи, со тоа што некои го користат називот Parietales за слични групирања. Во постариот, но влијателен Кронквистов систем (верзија 1981), редот темјанушковидни бил сместен во поткласата дилении (Dilleniidae) и се состоел од долунаведените семејства. Системот на Групата за истражување на филогенијата на скриеносемените растенија (APG) воопшто не го признава овој ред. Темјанушките се сместени во редот малпигиовидни (Malpighiales), а другите семејства се распоредени по разни други редови (укажани подолу).
Ниулакита
Ниулакита е најјужниот остров во Тувалу, кој воедно е и еден од деветте окрузи на државата. Ниулакита е името и на селото на островот. На Ниулакита функционира основното училиште Лотоалофа. Ниулакита не бил населен до 1949 година, кога се преселиле неколку жители од пренаселениот Ниутао. Порано островот се нарекувал Ла Солитарија, Независност, Софија и Карпест Остров, во зависност од колонизаторите.
Географија
Ниулакита е остров кој има население од само 35 жители според пописот од 2002 година. На островот има чеитири бари или мали езерца. Во селото има манеаба, кој служи за собир и рекреација на луѓето и таква има на секој остров во Тувалу. Островот има овален облик и на островот се наоѓа највисоката точна во цело Тувалу која изнесува 4.6 метри надморска височина. Околу островот има корален гребен кој го отежнува сообраќајот и трговијата.
Ана Лена Елгстрем
Ана Лена Марија Елгстрем, родена на 29 декември 1884 година во Хелсингборг, починала на 23 декември 1968 година во Стокхолм, била шведска авторка.
Ѕвезден ветер
Ѕвезден ветер — проток на гас исфрлен од горната атмосфера на ѕвезда. Се разликува од двополовите истеци својствени за млади ѕвезди по тоа што е помалку колимиран, иако ѕвездените ветришта начелно не се сферно симетрични.
Ана Лена Елгстрем
Живот и кариера
Таа дебитирала како автор во 1911 година со книгата "Gäster och främlingar" (Гости и странци), која била добро примена од јавноста. За време на првата светска војна била активна како антивоена авторка. Нејзино најпознато дело е трилогијата „ Den kloka Elsa“ ( Умната Елза ), која започнала во 1928 година, и ја раскажа приказната за воспитувањето и развојот на една млада жена по име Елза Холм.
Ѕвезден ветер
Различни типови на ѕвезди имаат разни ѕвездени ветришта.
Младите ѕвезди од типот на T Бик честопати имаат многу моќни ветришта.
Масивните ѕвезди од типовите O и B имаат ѕвездени ветришта со помал степен на масена загуба ( сончеви маси годишно), но многу големи брзини (v > 1–2.000 км/с). Таквите ветришта се под дејство на зрачен притисок врз резонантните впивни линии на тешките елементи како јаглеродот и азотот. Овие високоенергетски ѕвездени ветришта прават и растечки меури.
Ѕвездите од типот G како Сонцето имаат ветер под дејство на нивната врела магнетизирана корона. Во случајот на Сонцето, тоа е Сончевиот ветер. Ваквите ветришта се состојат претежно од високоенергетски електрони и протони (околу 1 keV) кои се способни да се ослободат од гравитацијата на ѕвездата поради високата температура на короната.
Ветриштата од ѕвездите од главната низа немаат силно влијание врз развојот на нискомасените ѕвезди како Сонцето. Сепак, кај помасивните како типот O, загубата на маса кај ѕвездата може да дојде до 50 % кога е во главната низа: ова јасно влијае во подоцнежните фази на развој. Влијанието се забележува и кај ѕвездите со средна маса, кои на крајот од животот стануваат бели џуџиња наместо да избувнат како супернови, што се должи исклучиво на достатниот губиток на маса поради ветриштата.
Хозе Мери (фудбалер, роден 1978)
Хозе Марија Ромеро Појон (роден на 10 декември 1978 година), познат како Хозе Мари, бил шпански поранешен фудбалер кој играл како напаѓач.
Хозе Мари бил шпански репрезентативец во 2000-тите.
Клупска кариера
Хозе Мари е роден во Севиља, Андалузија. Откако растел низ редовите на локалниот Севиља ФК (првпат се појавил со главниот тим на само 18 години, во поразот од 2-0 од Рајо Ваљекано на 5 март 1997 година, и забележал 21 настап во Ла Лига со седум гола во текот на таа сезона, како негов тим конечно испаднал), потпишал со Атлетико Мадрид.