cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Диор
Часовници
Џон Галијано во 2001 ги лансирал своите часовници Диор, започнуваќи со линијата "Крис 47 Алуминиум" означувајќи нова ера во дизајните на часовниците на Диор. Следно во новата колекција ги редизајнирале часовниците "Malice" и "Riva", додавајќи им скапоцени камења и ги создале "Malice Sparkling" и "Riva Sparkling". Диор, инспириран од колекцијата облека пролет-лето 2002, го лансирал часовникот Диор 66 спротивно од женствените традиционални очекувања за дизајнот. Дизајнерката на накит Виктоар де Кастелан го лансирала првиот часовник под името Д од Диор со кој го означила влезот на часовниците Диор во нејзината колекција елегантен накит. Часовникот бил дизајниран за жени, но имало многу дизајнерски елементи кои го правеле да изгледа машки. Еди Слиман потоа го претставил часовникот Црвена шифра за машката колеција на Диор. Овој специјален часовник го имаше препознатливиот изглед на Dior Hommes. Дизајнот на часовникот и технологијата се поклопувале совршено, создавајќи совршен одраз на уметничката совршеност. Де Кастелан тогаш ја лансирапа својата втора линија на часовници "La Baby de Dior". Дизајнот на оваа линија бил женствен со изглед кој повеќе наликувал на накит. Часовникот "Chris 47 Steel" беше претставен во 2003 како роднина на оригиналниот "Chris 47 Aluminum“. Во 2005 Галијано ги претставил неговите часовниците "Dior Christal“, во чиј дизајн направил комбинација на челик и сини сафири, со цел да создаде „креативна и иновативна колекција.“ Компанијата Диор во 2005 прославила 13-годишнина на часовниците на Диор а во април истата година неговата колекција "Chiffre Rouge" била призната на светското шоу за часовници и накит во Базел, Швајцарија.
Парфеми
Во 2001 бил лансиран машкиот парфем Higher, а во 2002 по него и парфемот Addict. Во 2005 биле претставени парфемите Miss Dior Chérie и Dior Homme.
Накит
Втората продавница за скапоцен накит била отворен на плоштадот Вандом во Париз. Во Москва се отворил бутик Кристијан Диор, откако компанијата го презела лиценцираното работењето од агентот во Москва.
Јубилеи
Во 2005 модната куќа прослави 100 годишнина од роденденот на дизајнерот Кристијан Диор. Во музејот Диор во Гранвил, Нормандија се одржала изложба „Кристијан Диор: човекот на векот“.
Во 2007 беше прославена 60 годишнината од основањето на куќата Диор.
Отпуштањето на Галијано
Во февруари 2011, куќата Диор била вовлечена во скандал по обвинувањата на Џон Галијано за антисемитски коментари, кои биле на сите меѓународни насловни страни. Компанијата доживеала кошмар во односите со јавноста. Во март Галијано бил отпуштен и била закажаната ревија за неговата колекција на облека есен-зима 2011/2012 која се одржала без него на 4 март среде конторверзните случувања. Пред почетокот на ревијата, извршниот директор Сидни Толедано одржал сентиментален говор за вредностите на Кристијан Диор и ја посочил поврзаноста на семејството со Холокаустот. Ревијата заврши со излегувањето на персоналот од ателјето без нивниот уметнички директор. Претходната ревија во јануари 2011 за колекцијата висока мода пролет-лето 2011, била последната на која Галијано се појавил на пистата на Диор. Компанијата продолжила поматаму и привремено го назначила Бил Гајтен за главен дизајнер во отсуство на уметнички директор. Гајтен работел за Диор, бил во тимот на Галијано и работел за марката Џон Галијано. Првата колекција висока мода (за сезоната есен-зима 2011) раководена од Гајтен наишла главно на негативни критики. Во меѓувреме со месеци се шпекулирало, бидејќи не се знаело кој ќе го замени Галијано. За време на 13 месечниот период без уметнички директор, Диор претрпел суптилни промени на дизајните, бидејќи исчезнувало театралното и екставагантно влијание на Галијано. Редизајнираниот портал на Диор (dior.com) бил промовиран при крајот на 2011.
Раф Симон
На 23 Јануари 2012, Гајтен се претстави со својата втора колекција висока мода (За сезоната пролет-лето 2012) за Диор и била многу подобро прифатена од неговата прва колекција. На 11 Април 2012, белгискиот дизајнер Раф Симонс бил назначен за нов уметнички директор на Диор. Симонс бил познат по своите минималистички дизајни, а тоа било спротивно на претходните драматични дизајни на Галијано за Диор. Покрај тоа, Симонс бил како „црна овца„ помеѓу имињата на другите дизајнери кои се сметале за високо квалификувани кандидати. За да го оправда изборот на Симон, компанијата упорно него го споредувала со оригиналниот дизајнер Кристијан Диор. .Наводно, Бернар Арно со колегите, со тоа сакале да го одвојат Диор од времето на Галијано. Симон поминал многу време разгледувајќи низ архивите и запознавајќи се со високата мода. Симон го закажал дебито на своите дизајни во јули. Во меѓувреме, колекцијата висока мода пролет-лето 2012 на Гајтен беше претставена како првата ревија на висока мода на Диор која ќе се одржи во Шангај, Кина на 14 април а тоа беше знак за посветувањето на компанијата да биде присутна на кинескиот пазар. Ревијата била последно претставување на Гајтен за Диор, а тој останал како главен дизајнер за марката Џон Галијано.
На 3 мај, бил промовиран промотивниот филм на Диор : Тајната градина – Версај.
Симон на 2 јули се претставил со својата прва колекција за компанијата- колекцијата висока мода есен-зима 2012. Компанијата ја нарекла колекцијата најдобрата од ревиите за висока мода есен-зима 2012. Сметале дека тоа е почетокот на новиот Диор преку работата на Симон, каде се „бришеј се што било и се почнува од нула“. Воедно, се тврдело дека колекцијата на дизајнерот „имала повеќе сличности со г-дин Диор отколку со куќата Диор“ со парчиња кои наликуваат на дизајните на Диор со мотиви од периодот по Втората светска војна.
Симон, кој ретко дава интервјуа, дал интервју кое компанијата го објави преку својот интернет магазин Диор Маг. Додека претходните модни ревии на Галијано се одржувале во Музејот Роден, ревијата на Симонс се одржала во приватна резиденција, блиску до Тримфалната порта, откривајќи им ја адресата само на високи клиенти, славни личности, новинари, и други лица кои биле ексклузивно поканети. Некои од присутните биле Донатела Версаче и принцезата Шарлин од Монако, глумицата Марион Котијард, Џенифер Лоренс, Шерон Стон, претседателот на Диор, Бернар Арно со неговата ќерка и други познати личности од модата како Пјер Карден,
Во март 2015 било најавено дека Ријана е одбрана за портпарол на Диор, со што станала првата црнка за оваа позиција на Диор. Во 2015, израелскиот модел Софија Мечетнер е избрана за новото лице на Диор.
Критики
Компанијата Диор, заедно со другите во модната индустрија и култура на индустријата како целина, се критикуваат заради промовирање анорексија и нереална слика на жената, со дизајнирање облека, која е толку мала што на анорексичните модели им е голема, дури и кога тие се опасно под нормалната тежина. Воедно колекцијата на Галијано инспирирана од бездомниците предизвикала многу критики, но исто така и внимание кон куќата на Диор
Контроверзијата со Галијано
На 23 февруари 2011, изби скандал кога го обвинија Џон Галијано за антисемитистички коментари, по пијанка во Париз. Била објавена снимка на која дизајнерот во алкохолизирана состојба вели дека го сака Хитлер. Тој ѝ се обраќа на некоја Еврејка со зборовите: „''Луѓето како тебе би биле мртви. Вашите мајки, предци, би биле угушени и мртви''“. Глумицата Натали Портман, кој станала новото заштитно лице на парфемот Miss Dior Cherie, за случајот коментирала со згрозување, изјавувајќи дека на ниеден начин нема да биде поврзана со него. Сепак, еден друг модел на Диор, француската глумица Ева Грин ја намалила сериозноста на инцидентот, изјавувајќи „''Понекогаш можеш да направиш грешки. Јас не верувам дека тој е антисемист. Јас сум Еврејка. Не верувам деја тој има нешто против Евреите. Мислам дека повеќе беше тоа што тој беше малку пијан''. На 25 февруари, Диор објави дека суспензијата на Галијано е во истрага, наведувајќи дека компанијата нема ни најмалку толеранција за антисемитистички дејства. Во Франција, правењето забелешки од ваква природа е противзаконски и може да биде казниво со затвор до 6 месеци. На 1 март 2011, Кристијан Диор официјално објави дека го отпуштиле Галијано заради контраверзијата.
Сопственост и акционерство
На крајот на 2010 година, единствениот деклариран главен акционер во Диор била Групацијата Арно САС, семејната холдинг компанија, семејното акционерско друштво на Бернар Арно. Контролата на друштвото изнесуваат 69,96% од акциите на Диор и 82,86% од акциите со право на глас. Останатите емисии на акции се пуштени кон крајот на 2010. Кристијан Диор СА поседува 42,36% од акциите на ЛВМХ и 59,01% од акциите со право на глас. Арно поседувал дополнителни 5.28% од акциите и 4,65%од правото на глас.
Л
Л (кирилица: ; глаголица: ) — 14 буква од македонската азбука. Буквата ја има во сите кирилични азбуки и скоро секаде има иста звучна вредност /l/. Во македонскиот јазик ја има вредноста [l] пред буквите ⟨е⟩, ⟨и⟩ и ⟨ј⟩, а [ɫ] во сите други позиции. Во некои јазици има вредност и како мека л. Во бугарскиот јазик често се изговара како /w/.
Децата на полноќта
„Децата на полноќта“ (англиски: Midnight's Children) — роман на индиско-англискиот писател Салман Ружди од 1981 година.
Содржина
Романот се состои од три книги со по 8, 15 и 7 глави, соодветно.
Осврт кон делото
Веднаш по објавувањето, романот „Децата на полноќта“ постигнал голем успех и бил награден со Букеровата награда (придружена со паричен износ од 10 000 фунти), како и со Џејмс-Тејт Блековата меморијална награда и Книжевната награда на Здружението за англиски јазик. Исто така, романот остварил солидна продажба (над 50 000 примероци во Индија и над 250 000 примероци во САД). Во 1993 година, по повод 25-годишнината на Букеровата награда, романот бил награден со „Букер над Букерите“.
Романот истовремено претставува семејна сага и зачудувачка евокација на Индија и нејзините жители - брилијантно олицетворение на универзалната човечка комедија. Чудесно епска, прозата на Ружди се распрснува во различни временски насоки, создавајќи моќни психолошки слики, аналитички политички панорами и незаборавни поединечни судбини. „Децата на полноќта“ е епохално прозо дело кое во 2009 година било добитник на наградата „Најдоброто од Букер“, која била доделена по повод четириесетгодишнината од постоењето на наградата „Букер“.
Во својот осврт кон делото, српскиот академик Светозар Кољевиќ истакнува дека, и покрај тоа што во романот се споменуваат голем број настани и ликови од историјата и од политичкиот живот на Индија, сепак тој е далеку од каков и да било облик на историски роман, а уште подалеку од какво и да било политичко сфаќање на историјата и на смислата на човечкиот живот во неа. Основните одлики на „Децата на полноќта“ не произлегуваат оттаму што ова дело може да се чита како Bildungsroman кој во своето симболично ткиво опфаќа голем дел од хиндуското и муслиманското културно, историско и религиозно наследство во Индија. Природата на Руждиевата уметничка постапка се согледува во хумористичното, ирационално стилско ткаење кое ја открива безумната кореспонденција на личниот и јавниот живот, укажувајќи дека човечката стварност е почудесна од секоја перверзија која би можел да ја создаде човечкиот ум. Целиот роман е создаден врз еден парадокс: стварноста не е она што се случило, туку она на кое се сеќаваме или кое ни се причинува. Како хумористична евокација на таквото сеќавање, романот отвора бескрајни можности на поимањето на она што се случува. Покрај тоа, богатите настани во романот се искажани со необично силен и сликовит англиски јазик во кој стандардната семантика, синтакса и идиоматика, а често и фонетиката (особено во дијалозите), се изложени на деформациите и дејствието на другите јазици. Сето тоа е направено под притисокот на исклучително богатата имагинација на авторот, така што во јазичното ткиво се остварува големо поместување на веќе изместената јазична норма. Токму на тој начин настанува Руждиевиот голем театар на апсурдот на културната дијаспора. Притоа, потресното метафизичко кинење на раскошното реалистично ткиво, тој егзистенцијално-историски сомнамбулизам претставува битно својство на уметничкиот израз на Ружди. Во тој поглед, автобиографскиот, историскиот и неисторискиот материјал имаат подеднакво значење во романот. Руждиевата способност хумористично да ја релативизира историјата се открива како голема можност за одбрана пред политичката мора на еднозначниот свет. Меѓутоа, и покрај бројните искривени паралели на стварноста, „Децата на полноќта“ може да се чита само како модерна фантастична книжевна автобиографија, како слободно поместена исповед во која авторот создава раскошна космополитска метафорика која ги брише границите меѓу јавето и сонот, географските региони и историските периоди.
Аурих
Аурих (Aurich; источнофризиски дијалект: Auerk; Aurk) — град и административно седиште на истоимениот округ, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа во историската област Источна Фризија и претставува втор најголем град во областа, во население по Емден, а во површина по Витмунд.
Аурих долго време бил резиденција на источнофризиските кнезови, седиште на пруската, хановерската и подоцна повторно на пруската администрација на Источна Фризија. Исто така, по Втората светска војна, градот бил седиште на истоимениот административен округ, кој во 1978 година бил споен со административните окрузи Олденбург и Оснабрик во административниот округ Везер-Емс со седиште во Олденбург. Округо исто така бил укинат во 2004 година. Поради сето ова, Аурих се смета за главен град на Источна Фризија. Аурих до денешен ден е седиште на бројни установи, сојузни и покраински.
Местоположба
Аурих се наоѓа во средишниот дел на Источнофризискиот Полуостров и има површина од 197,25 квадратни километри, при што во насока север-југ има растојание од 16 километри, а во насока исток-запад има растојание од 19 километри.
Соседни општини
Околни општини (почнувајќи од запад, надесно) се Зидброкмерланд и Гросхајде (обете во округот Аурих), Еверсмер, Вестерхолт, Нојшо и Бломберг (сите во општинската заедница Холтрим во округот Витмунд), Дунум (општинска заедница Езенс во округот Витмунд), окружниот град Витмунд, како и Фридебург (округ Витмунд) и на крај со Висмор, Гросефен и Илов (повторно сите во округот Аурих).
Градски единици
Со административната реформа во 1972 година многу поранешни самостојни општини биле припоени кон градот Аурих.
Густината на населеност во градот Аурих е нерамномерна. Во градското јадро живеат повеќе од 2.000 жители на квадратен километар, додека на другата крајност во градската единица Брокцетел има само околу 20 жители на квадратен километар.
Историја
Историјата на Аурих потекнува од век, кога населбата Аурехове (Aurechove) била спомената во фризиски документ наречен Брокмербриф во 1276 година. Постојат повеќе претпоставки за значењето на името на градот. Веројатно означува лично име (Афо, источнофризиско име) и неговиот посед (Reich) или пак се однесува на пловната низина на реката Аа (или Ее), на која градот бил подигнат. Средновековните именувања биле најразлични.
Во 1517 година, грофот Едцард од династијата Сирксена започнале да го обновуваат градот по напад. Во 1539 година, градот станал седиште на грофовијата и подоцна на областа Источна Фризија, останувајќи седиште на областа додека Источна Фризија не била освоена од Кралството Прусија во 1744 година. Откако пруската војска била поразена во Битката кај Јена во 1807 година, Аурих станал дел од Кралството Холандија во 1808 година. Во 1810 година, Кралството Холандија било припоена од Франција и Аурих станал главен град на департманот Емс-Ориентал на Првото Француско Царство. Откако Наполеон бил поразен во 1814 година преминал градот во Кралството Хановер во 1815 година, а потоа бил анексиран од Прусија во 1866 година и станал дел од покраината Хановер.
Од 21 октомври до 23 декември 1944 година во градот постоел нацистички концентрациски камп, кој бил подкамп на концентрацискиот камп Нојенгаме.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 40 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 40.001 и 50.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 12 септември 2021 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник на градот АУрих е Хорст Федерман (независен).
Збратимени градови
Аурих е збратимен со следниве градови:
Снежана Никшиќ
Снежана Никшиќ (Ниш, - ) — српска филмска, театарска и телевизиска глумица.
Биографија
Снежана Никшиќ дипломирала глума на Академијата за театар, филм, радио и телевизија во Белград. На неполни 18 години ја играла главната улога во претставата „ Кротките “ на Фјодор Михајлович Достоевски на сцената на Југословенскиот драмски театар во Белград.
Своето филмско деби го имала во 1965 година. (Инспекторка, Мила Ѓукановиќ), а потоа следат Среќен умирање двапати ( Гојка Шиповац, 1966 ) и Пред војната (Вук Бабиќ, 1966). Таа ги одиграла и главните споредни улоги во петнаесет филмови, од кои се издвојуваат на расказни хартиени рамнини (1967) Приказни што не постојат ( 1967 ) и Поздрав до Марија ( 1969 ) на Матјаж Клопчиќ. Во познатиот филм на Горан Марковиќ „ Мајстори, мајстори “, чија 40-годишнина била прославена во 2020 година. година, таа ја играла Гордана, професорка по англиски јазик.
Настапувала во повеќе ТВ драми и серии, а глумела и водителка во едукативни емисии на ТВ Белград.
Таа биа сопруга на покојниот глумец Љубо Тадиќ.
Википедија на турски јазик
(Türkçe Vikipedi) е верзија на Википедија која што е достапна на турски јазик, и е слободна енциклопедија, која денес има преку 150,000 статии и го зазема 21-то место на списокот на Википедии според бројот на статии.
Good Girl Gone Bad Live
Good Girl Gone Bad Live е првaтa музичкa DVD и Blu-Ray реализација на Р&Б пејачката Ријана. Реализирано беше на 13 јуни 2008 низ цела Европа. Во ДВД-то е вклучено шоуто од MEN Arena-та во Манчестер, Англија, снимено за време на The Good Girl Gone Bad Tour, турнејата на Ријана што го поддржува нејзиниот албум Good Girl Gone Bad на 6 декември 2007. Двд-то беше номинирано за Најдобро долгометражно музичко видео на 51-те Греми награди.
Комерика Кула
Комерика Товер (Comerica Tower) е облакодер во Детроит, Мичиген. Комерика Тауер е највисоката зграда во Мичиген после ренесанса Центар. Комерика Тауер е 188m висока. За околу 10 години, зградата беше главениот штаб на Комерика Банка.
Сигрид Сноилски
Сигрид Фредрика Јулијана Сноилски (1813–1856) била шведска сликарка и грофица.
Таа е родена како Сигрид Фредрика Јулијана Банер на 14 ноември 1813 година во парохијата Остра Рајд, Естерјетланд, Шведска. Нејзини родители биле Маргарета фон Бот и Јохан Густаф Банер, потполковник. Се омажила во 1840 година за да се Нилс Snoilsky, на правда и Чембрлен Грофот. Заедно тие имале син, Карл Јохан Густаф Сноилски, кој стана познат поет.
Нејзината работа е вклучена во разни јавни музејски збирки вклучувајќи го и Националниот музеј во Шведска, меѓу другите.
Општина Улцињ
Општина Улцињ (албански: Komuna e Ulqinit; црногорски: Opština Ulcinj, Општина Улцињ) — една од 23-te општини на Црна Гора. Седиште на општината е градот Улцињ, каде живее половина од населението. Зафаќа површина од и население од 20.290 жители. Тука се наоѓа и граничен премин кон соседна Албанија во селото Сукобин, близу Скадарското Езеро.
Западен Регион (Исланд)
Западен Регион (Vesturland, тр. Вестирланд) — еден од осумте традиционални региони во Исланд, сместен на западното крајбрежје на островот. Претставува единствениот каде најголемиот град (Акранес) не е општинско седиште (во случајов, Поргарнес).
М (кирилица)
М (кирилица: ; глаголица: ) — 16 буква од македонската азбука. Буквата ја има во сите кирилични азбуки и речиси секаде има иста звучна вредност /m/. Буквата често се меша со латиничната буква M со која има иста форма и иста звучна вредност.
Форхарц
Форхарц (Vorharz) — заедница на општини во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Се наоѓа источно од Халберштат. Била основан на 1 јануари 2010. Седиштето на заедницата на општини е во Вегелебен.
Заедницата на општини Форхарц се состои од следниве општини:
Иво Ивановски
Иво Ивановски ( во ) — министер за информатичко општество и администрација во периодот 2008–2015.
Образование
Основното образование го завршува во ОУ „Коле Канински“ - Битола. Во 2001 година дипломирал во областа на информатиката и информатичкото инженерство на државниот универзитет „Охајо Стејт“ во градот Колумбус, Охајо (САД). Своето образование го продолжил на универзитетот „Френклин“, каде се здоби со магистерска диплома во областа на информатика во 2003 година.
Работно искуство
Својата кариера Ивановски ја започнал во 1997 година како специјалист за техничка поддршка на компјутерска опрема. Подоцна беше унапреден за ИТ менаџер на секторот за развој и одржување на компјутерската технологија. Неговите одговорности како ИТ менаџер беа да ги пронаоѓа најдобрите бизнис вредности на инвестирањето во информатичката технологија, да раководи со буџетот за информатичка технологија, да ги усогласува инвестициите со бизнис стратегијата на компанијата, да обезбеди високо ниво на услуги и да ги подобри целокупните оперативни способности на компанијата.
Пред да биде именуван за Министер за информатичко општество, тој беше менаџер на ИТ секторот во компанијата „Plaskolite Incorporated“, еден од најголемите приватни производители на плексиглас во светот.
На 21 декември 2006 година, м-р Иво Ивановски беше именуван од Премиерот на Република Македонија и избран од Собранието на Република Македонија како министер без ресор задолжен за развој на информатичкото општество. На 1 август 2008, по вторпат беше избран за Министер за информатичко општество. Одлично говори англиски, српски и хрватски.
Други функции
Како претседател и како член се јавува на повеќе комисии и тоа:
Издолжување (астрономија)
Издолжување или елонгација — астрономска појава која го претставува аголот помеѓу Сонцето и некоја планета од Млечниот Пат, Месечината или некое друго небесно тело виден од Земјата.
Долните планети имаат максимално ограничено издолжување од 18 до 28° за Меркур и од 45 до 47° за Венера.
Горните планети може да имаат издолжување од различни размери, па така, издолжување од 0° се нарекува врзување, од 90° квадратура и од 180° противположба.
NGC 4809
NGC 4809 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4809 се споменува и како UGC 8034, MCG 1-33-22, CGCG 43-62, IRAS 12523+0255, VV 313, Arp 277, UM 523, KCPG 358A.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4809 е од видот Im/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 4809 има привидни димензии од 1,7' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 50,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 39' 10"". Положбениот агол на објектот е во износ од 68°.
Други поделби
Проучување на NGC 4809 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43969. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 294. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 104.
Кристоф ле Мевел
Ле Мевел го напуштил на крајот на сезоната 2012 и се приклучил на  на двегодишен договор од сезоната 2013. Се повлекол од велосипедизмот во ноември 2014 година.
Афердита Кики
Афердита Кики (албански:Afërdita Kiki; Лора, Хесен, Германија, ) — македонска сликарка.
Животопис
Кики е родена во германскиот град Лора на 19 јули 1971 година. Дипломирала на Факултетот за Ликовна уметност, отсек Сликарство во филијалата во Тетово. Таа учествувала во колективни изложби и имала две самостојни изложби во 2003 година. Во 2009 изложувала во Тетово. Исто така, таа бил ангажирана како кореограф во три драми на албански јазик. Добитник е на наградата Вулкан на Полио плус за придонес и промоција на  правата и положбата на лицата со посебни потреби. Живее во Скопје.
Туркменски манат
Манатот е валутата на Туркменистан. Воведен бил на 1 ноември 1993 година, заменувајќи ја руската рубља по стапка од 1 манат = 500 рубљи. Кодот ISO 4217 бил TMM, а манатот бил поделен на 100 тенги. Понекогаш се користи кратенката m, на пример, 25.000 m е дваесет и пет илјади манати.
На 1 јануари 2009 година, новиот манат бил воведен со ISO 4217 код TMT по стапка од 5000 стари манати до 1 нов манат.
Етимологија
Зборот "манат" е позајмен од персискиот збор „мунат“ и зборот „монета“ преземен од Русите. Исто така, „манат“ било името на советската рубља и во азербејџанскиот и во туркменскиот јазик.
Прв манат
Во 1993 година биле воведени манатски записи во апоени од 1-, 5-, 10-, 20-, 50-, 100 и 500 манати, заменувајќи ја советската рубља. Потоа следувале записи за 1.000 манати во 1995 година и 5.000 и 10.000 манати во 1996 година. Во 2005 година, била воведена нова низа записи во апоени од 50, 100, 500, 1.000, 5.000 и 10.000 манати. Сите записи, со исклучок само на банкнотите од 1 и 5 манати, носат портрет на поранешниот претседател Сапармурат Нијазов. Сите туркменски банкноти се произведени од компанијата за печатење и банкноти „De La Rue“.
Прв манат (втор оптек)
Во 2005 година била воведена нова низа на манатски банкноти. Тие првично биле наменети да го заменат првиот манат со фиксна стапка, со 1000 еднакви на 1 од првиот манат, но превреднувањето било одложено и овој оптек бил пуштено да циркулира со претходните манати. Низата записи биле воведена во апоени од 50-, 100-, 500-, 1.000-, 5.000 и 10.000 манати. Воведени биле и две нови монети во само две апоени, 500 и 1.000 манати. И банкнотите од манатот од прва и втора емисија циркулирале во тандем сè до издавањето на емисијата на Вториот манат (превреднуван) во 2009 година.
Втор манат
Откако хиперинфлацијата значително ја девалвирал валутата, бил воведен нов манат со фиксен курс, заменувајќи го стариот манат со сооднос од 5000 стар М = 1 нов М. Банкнотите од оваа низа беа отпечатени во апоени од 1, 5, 10, 20, 50, 100 и 500 нови манати. Како дел од обидот на туркменската влада да го разбие култот на личноста на Нијазов и да помогне во политичкото разграничување на сегашното правило, само највисоко вреднуваната банкнота, 500 манати, носи портрет на поранешниот водач. Записите од 500 манати сè уште не се пуштени во оптек. Во другите апоени има слики од згради во Ашхабад или технолошки достигнувања (ТуркменСат 1) и портрети на Ахмед Санџар, Огуз Кан, Магтимгули Пираги и други ликови во туркменската историја.
Аритметичка прогресија
Аритметичка прогресија или низа е таква низа на броеви каде разликата меѓу секој член и членот пред него е постојана.
Поединечните броеви од низата се викаат нејзини членови, а постојаната разлика (број) е разлика или диференција на аритметичката низа. На пример, низата 3, 9, 15, 21, 27, 33... е аритметичка прогресија со постојана разлика 6.
Ако како ознака за првиот член воведеме ознака а1, а за другите а2, a3 итн., и за разликата ознака d, тогаш врз основа на дефиницијата за аритметичка прогресија следува дека:
а2 = a1 + d
а3 = a2 + d = a1 + 2d
.
аn = an - 1 + d = a1 + (n - 1) d (општа формула за пресметување на n-тиот член од низата)
IC 1152
IC 1152 — галаксија во соѕвездието Длето, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во декември 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1152 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 25 м 56 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -48° 12' 30"".
Други поделби
Проучување на IC 1152 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
NGC 7124
NGC 7124 — спирална галаксија во соѕвездието Индијанец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7124 се споменува и како ESO 237-2, ESO 236-49, AM 2144-504, IRAS 21447-5047.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7124 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 7124 има привидни димензии од 2,8' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 48 м 5,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -50° 33' 56"". Положбениот агол на објектот е во износ од 143°.
Други поделби
Проучување на NGC 7124 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 67375. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 438; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8443. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Магаза на Тилеви
Магаза на Тилеви — магаза во градот Охрид, прогласена за културно наследство на Македонија.
Архитектура
Градбата се наоѓа на чаршиската улица „Свети Климент Охридски“ бр. 41 и 43, на раскрсницата со улицата „Димитар Влахов“. Изградена е во втората половина на XIX век од непознати мајстори. Се состои од подрум, приземје и поткровен простор. Изградена е од камен и полна тула. Подрумот е од камен, поделен со ѕид на два дела. Дрвената меѓукатна конструкција е заменета со нова од монтажни керамички блокови. Приземјето е од полна тула со појаси од бигор, и на фасадата завршува со двореден профилиран венец од тули. Отворите на приземјето се нагласени со покукружни лакови од тули. Приземјето исто така е поделено со ѕид на два дуќана. Поткровјето над приземјето е од направено бигорни блокови. Има мали правоаголни отвори со оригинални метални капаци. Сета градба завршува со обработена профилирана стреа од бигорни блокови. Покривот е на три води со ќерамиди-каналици. На стреите има хоризонтални олуци од поцинкувана ламарина. Делови од јужната и источната фасада се малтерисани.
Мацаела (конодонт)
Видот на Мацаела, првично бил означен како Epigondolella carnica Krystyn. Се користел како индексен фосил, дефинирајќи ја средината на трите биозони на Јулијан конодонт според ажурирањето на биостратиграфијата на Тетијан конодонт од 2018 година. Родот вклучува и поредок вид, Мацаела балоги.
Името е дадено во чест на италијанскиот палеонтолог Микеле Маца.
Википедија на малајски јазик
е верзија на Википедија на малајски јазик и е слободна енциклопедија, која денес има преку 120.000 статии и го завзима 32 место на списокот на Википедии според бројот на статии.
Агри
Агри (Ağrı, Qerekose) е град во источна Турција и административен центар на покраината Агри. Сместен е недалеку од границата со Иран. Населението брои 107.839 жители (2012).
Етелвин Бејкер
Етелвин Мери Бејкер (1899–1988) била британски уметник, позната како вајар, сликар и комерцијален уметник.
Биографија
Бејкер е родена во Белфаст, а нејзините родители биле Хана и Алфред Ролингс Бејкер, уметник. Студирала уметност во Лондон, прво на Слејд Факултетот за ликовни уметности, а потоа и на школите на Кралската академија од 1924 до 1929 година
Бејкер работела како асистент на вајарот Чарлс Сарџент Џегер во текот на 1920-тите и 1930-тите. Во текот на 1930-тите Бејкер основала студио во Сент Џонс Вуд во Лондон, кое го користела до крајот на 1950-тите кога се преселила во Портман Клоус, покрај плоштадот Портман. Во текот на нејзината кариера, Бејкер произведувала скулптури и статуетки од камен, дрво и глина, а исто така сликала и акварели. Таа дизајнирала и извајала фигури за Royal Worcester кои биле произведени во порцелан. Бејкер дизајнирала и кукли за стоковни куќи. Скулптурите на Бејкер биле прикажани на Кралската академија во текот на 1930-тите, а подоцна и со Кралското друштво на британски вајари, во уметничката галерија Вокер во Ливерпул и во Американскиот институт за архитектура. Таа, исто така, изложувала дела во галериите за ладење, галеријата Beux Arts, со Меѓународното здружение на уметници, на фестивалот во Британија и на Националниот Ајстедфорд од Велс во 1926 година. Бејкер била избрана за член на Друштвото на индустриски уметници. Бејкер се оженила со композиторот Роберт Ф. Кокс во 1943 година.
Сејдилија
Сејдилија (познато и како Севделија ) — историско село во областа Јуруклак, денес во атарот на селото Оџалија, Општина Карбинци, Македонија. Денес, во месноста има пасишта.
Географија и местоположба
Селото се наоѓало во областа Јуруклак, на северозападните ограноци на планината Плачковица, во денешниот атар на селото Оџалија. Под местото на север поминува Козјачка Река, месно позната како Коџа Дере.
Историја
Во век, Сејдилија било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Сејдили имало 50 жители, сите Турци.
Според Димитар Гаџанов, во 1916 година во селото (Сејдиллиј) живееле 86 жители, сите Турци.
Јуми Накаџима
Јуми Накаџима (јапонски: 中島由美, Yumi Nakajima) е познат македонист и дијалектолог. Професор по славистика и македонски јазик во Државниот Универзитет во Токио. Јуми е дијалектолог и професор по славистика. На специјализација била во Нови Сад како стипендист од Јапонија. Студирала во Скопје, македонски јазик и литература и упатена и раководена од професор Видоески. Јуми Накаџима учествувала на повеќе семинари за славистика. Таа со проучување на македонскиот јазик се занимава веќе 25 години.
Јуми Накаџима има издадено мал разговорник на македонски јазик а во подготовка е и речник и проширување на македонскиот разговорник. Исто така, Јуми досега има издадено и преводи на делата на Кочо Рацин, Блаже Конески и на браќата Миладиновци, објавени на јапонски јазик.
Цитати
„Македонскиот јазик е интересен особено поради примесите од народниот говор. Иако македонскиот литературен јазик е релативно нов, Македонија има богата народна култура, која е многу богата и интересна“.
Горан Марковиќ
Горан Марковиќ (р. во ) е српски режисер.
Животопис
Тој предава режија на Факултетот за драмски уметности во Белград, член е на Европската Академија на филмската уметности во Брисел. Разведен, без деца.
Комуниста е во дневен весникот „Политика“, каде најчесто пишува на теми од културата.
Хуи (Германија)
Хуи (Huy) — општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија, основана во 2002 со спојување на единаесет села. Наречена е по малиот планински масив Хуи и се наоѓа приближно 10 километри северозападно од Халберштат.
Села во општината Хуи се:
Синагога
Синагога или авра — еврејски молитвен дом. Зборот означува собрание (од грчки: συναγογε синагоге - хебрејски: Beit Knesset (בית כנסת).
Главната улога на синагогите е заедничка молитва, и покрај тоа што е поврзана и со приватни или лични молитви. Кога станува збор за уметност и архитектурата на синагогите, Евреите својот живот го прилагодувале надвор од храмот. Тоа е своевидно отстапување од колективната религија, од најрано време, спрема поединечната религија на синагогата, којашто би можела да биде проширена во сите земји и сите заедници.
Сѐ до модерно време, синагогата е седиште на еврејското искуство. Со либералните тенденции, настапиле разни иновации во синагогите. За разлика од христијанската црква, на пример, синагогата не е храм, бидејќи според јудаизмот има еден единствен храм – денес непостоечкиот Соломонов храм.
Синагогата е место каде што верниците се собират на секој свет ден. Богослужба во строга смисла не се спроведува, но се исполнуваат ритуали, се произнесуваат молитви, се читаат проповеди. Богослужбата е можна само во храмот на Соломон.
Интересна е местоположбата на синагогите, бидејќи според талмудските верувања, во саботниот ден (којшто е неработен) е дозволено човек да измине 800 стапки. Во врска со тоа, во минатото синагоги се граделе онаму каде што во близина има компактно еврејско население.
Архитектурата на синагогата варира според местото и државата во којашто е градена. Една од најзабележителните градби се наоѓа во Шпанија.
Дарјан Петрич
Дарјан Петрич ( година во Крањ, Словенија) е поранешен јубилеен пливач во слободно време, кој ја претставуваше Југославија на три последователни Летни олимписки игри, почнувајќи од 1980 година. Тој е брат на пливачот Борут Петрич, најмладиот учесник (14 години, 325 дена) на Летните олимписки игри во 1976 година во Монтреал, Квебек, Канада.
На Летната Универзијада од 1987 година во Загреб, Петрич освоил две сребрени медали во 400 и 1500 метри слободен стил.
Во 2010 година учествувал на градоначалнички избори во Општина Крањ, но не успеал да го помине првиот круг, добивајќи 16,92% гласови.
Оселтамивир
Почнувајќи од октомври 2009 година, во само 39 од над 10.000 пациенти од целиот свет заразени со вирусот на свински грип (H1N1), покажале отпор кон овој лек.
Chemical synthesis
Растворливоста на оселтамивирот во форма на фосфатна сол изнесува 588 mg/ml при 25 °C
Тековната методот на производство има број на реакциони чекори. Два од овие чекори вклучуваат употреба на потенцијално опасните азисди. Во синтезата која ја употребува фирмата Roche не се користат азиди. Оваа синтеза графички е прикажана на сликата што следи:
Павел Киров
Павел или Павле Киров, наречен Кучкара, (Παύλος Κύρου, Павлос Киру) е грчки андартски капетан и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Киров е роден во костурското село Желево. Другар на арамијата и војвода на ВМОРО, а подоцна и андартски капетан Коте Христов.
Загинал на 19 ноември 1906 година заедно со андартскиот капитан Димитар Далипов во село Ошчима (денес Тригоно) во судир со четите на Пандо Кљашев и Митре Влаот.
Германос Каравангелис за него вели:
Ала Шешкен
Ала Шешкен — руски филолог, славист и македонист. Таа работи во универзитетот „Ломоносов“ во Москва и предава историја на македонската книжевност.
NGC 4810
NGC 4810 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4810 се споменува и како MCG 1-33-23, CGCG 43-61, VV 313, Arp 277, KCPG 358B.
Откривање
Објектот е откриен на 18 април 1855 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4810 е од видот Im/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 4810 има привидни димензии од 1,3' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 54 м 51,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 38' 27"". Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Други поделби
Проучување на NGC 4810 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43971. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 294. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 104.
Глорија Стејнем
Глорија Мари Стејнем (родена 25 март 1934) е американска феминистка, новинарка, и општествена и политичка активистка која стана национално призната како водач и медиумска портпаролка на женското движење за ослободување во 1960-тите и 1970-тите години. Како познатата писателка и политичка фигура од ерата на контракултурата, Стејнем има основано многу организации и проекти и е добитничка на многу награди и признанија. Таа беше колумнист во списанието Њујорк и соосновач на списанието Мис.
Во 2005 година, Стејнем работела заедно со Џејн Фонда и Робин Морган за да го ко-основат Женскиот Медиа Центар, организација што ги шири гласовите на жените во медиумите преку обука за водство, и со создавање на оригинални содржини. Стејнем во моментов работи на одборот на организацијата. Таа продолжува да учествува во политиката и медиумите како водачка, коментаторка, писателка и предавачка. Таа ги продолжува нејзините напори како организаторка, кампањира за кандидати и пишува книги и статии.
Ран живот
Пред Стејнем да биде родена, нејзината мајка Рут, тогаш на возраст од 34, имала "нервен слом", кој ја остави заробена во лажливи фантазии, кои повремено станувале насилни. Таа се сменила "од енергична, забаво-љубива, книго-љубива" жена во "некој кој се плашеше да биде сам, кој не можеше да се задржи за реалноста доволно долго за да одржи работа, и кој ретко можеше да се концентрира доволно за да прочита книга". Рут помина долги периоди во и надвор од санаториуми за ментално болните. Стејнем беше десет години, кога нејзините родители конечно се разделија во 1944 година. Нејзиниот татко отиде во Калифорнија за да најде работа, а таа и нејзината мајка продолжиле да живеат заедно во Толедо.
Иако нејзините родители се развеле како резултат на болеста на мајка си тоа не било резултат на шовинизмот на татко и на Стејнем и таа тврди дека таа "разбра и никогаш не го обвини него за распадот". Сепак, влијанието на овие настани имале формативен ефект врз нејзината личност: додека нејзиниот татко, трговски патник, никогаш не придонел многу за финансиската стабилност на семејството, неговиот излез ја влоши нивната ситуација. Стејнем ја толкувала неможноста на мајка си да се одржи на работа како доказ за општото непријателство кон вработените жени. Таа, исто така ја толкувала општата апатија на лекарите кон нејзината мајка како слична омраза кон жените. Неколку години подоцна, Стејнем ги опиша искуствата на нејзината мајка како клучни за нејзиното разбирање на општествените неправди. Овие перспективи ја убедиле Стејнем дека жените немале општествената и политичка еднаквост.
Кариера како новинарка
Во 1972 година, таа го ко-основа феминистичко-тематското списание Мис кое започна како специјално издание на Њујорк.
Соработка со ЦИА
Во мај 1975 г. радикалната феминистичка група Редстокингс објавила извештај според кој Стејнем тесно соработувала со ЦИА, односно со Независниот Истражувачки Центар. Стајнем во свои интервјуа за „Вашингтон Пост“ и „Њујорк Тајмс“ дадени во 1950-те и 1960-те ја потврдила информацијата дека работела за оваа фондација спонзорирана од ЦИА, а во 1975-та објавила дека ја завршила својата соработка. Според декласифицираните информации потврдено е дека Стајнем била шеф на Независниот Истражувачки Центар.
Феминистички ставови
Социјалните и политички ставови на Стејнем се преклопуваат во повеќе видови на феминизмот. Овој проблем е главно поради еволуцијата на нејзините ставови во текот на пет децении на активизам. Иако најчесто е сметана за либерална феминистка, Стејнем постојано самата се одликува како радикална феминистка. Уште поважно, таа ја смета категоризацијата во рамките на феминизмот како "неконструктивна за одредени проблеми". "Јас сум била вклучена во секоја категорија. Па тоа го прави потешко за мене да ги земам поделбите со голема сериозност". Сепак, Стејнем држи континуирани ставови.
Абортус
Стејнем е голем поддржувач на репродуктивната слобода, термин што таа самата го измисли и го промовира. Во 1969 година, таа во магазинот Њујорк напиша за протестите за абортус. Стејнем имала абортус во Лондон на возраст од 22. Таа почувствувала она што го нарекла "голем клик" за време на протестите, и подоцна рекла дека "мојот живот како активна феминистка" не започнал сè до тој ден. Таа рекла дека:
"Абортусот требало да не направи лоша личност. Но, морам да кажам, никогаш не сум го почувствувала тоа. Јас седев и се обидував да дознаам колку години детето би било, се обидував да се чувствувам виновна. Но никогаш не можев! Мислам дека човекот кој рече: "Душо, ако мажите би можеле да забременат, абортусот би бил сакрамент" беше во право. Говорејќи за себе, јас знаев дека тоа беше првпат што ја преземав одговорноста за својот живот. Не ќе дозволив работи да ми се случуваат на мене. Јас ќе го насочувам својот живот, и поради тоа се чувствував позитивно. Но, сепак, јас не кажав на никого. Затоа што знаев дека таму не беше [позитивно]".
Во 2005 година, Стејнем беше во документарниот филм Имав абортус направен од Џенифер Баумгарднер и Џилијан Олдрич. Во филмот, Стејнем го опиша абортусот која го имала како една млада жена во Лондон, каде што живеела кратко пред да студира во Индија. Во документарецот Мој Феминизам, Стејнем го карактеризира нејзиниот абортус како "клучно и конструктивно искуство."
Порнографија
Заедно со Сузан Браунмилер и Кетрин Мекинон, Стејнем е страстна критичарка на порнографијата, која таа ја разликува од еротиката: "Еротиката е различна од порнографија како што љубовта е од силувањето, како достоинството е од понижувањето, како партнерството е од ропството, како задоволството е од болка." Аргументот на Стејнем е за разликата меѓу реципроцитетот наспроти доминацијата. Таа пишува: "Очигледна или суптилна, порнографијата не вклучува еднаква моќ или заемност. Всушност, голем дел од тензијата и драмата доаѓа од јасната идеја дека едното лице доминира врз другото."
Генитална мутилација
Во 1979 година, Стејнем напиша напис за женската генитална мутилација, кој ја донесе појавата во свеста на американската јавност; статијата е наречена Меѓународниот криминал на женска генитална мутилација, и беше објавена во март 1979 во издание на списанието Мис. Статијата известува за "75 милиони жени кои страдаат од резултатите на генитална мутилација." Според Стејнем "вистинските причини за мутилацијата на гениталиите можат да се разберат само во контекст на патријархатот: мажите мораат да ги контролираат женските тела како средства за производство, а со тоа ја потиснуваат независната моќ на женската сексуалност." Статијата на Стејнем ги содржи основните аргументи кои подоцна ќе бидат развиени од страна на филозофката Марта Нусбаум.