cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вануатски вату
Банкноти
Во 1993 година, по финансиско преструктуирање, Резервната банка на Вануату презела издавање хартиени пари и вовела ново дизајнирани банкноти за 500 и 1000 ватуа. Банкнотите од 200 ватуа биле воведени во 1995 година за да се намали количината на монетите од 100 ватуа добиени во промената и потребата да се задоволи побарувачката со производство на повеќе. Во 2011 година, исто така, биле издадени нови полимерни банкноти од 5,000 ватуа. 10.000 полимерни банкноти биле издадени како комеморативно издание на 28 јули 2010 година. Од 2013 година, тие веќе не се во оптек. На 9 јуни 2014 година, Резервната банка на Вануату вовела нова низа банкноти отпечатени на полимер, меѓу новите низи на банкноти е и новиот апоен од 2,000 ватуа, покрај редовните банкноти од 10,000 ватуа.
4 (албум на Бијонсе Ноулс)
4 е четвртиот студиски албум на американската Р&Б пејачка Бијонсе Ноулс. Албумот е закажан за издавање на 24 јуни 2011 преку Columbia Records. Албумот претставува првиот албум кој е издаден по делбата на Ноулс, професионално, од нејзиниот татко и менаџер, Метју Ноулс.
Првиот и водечки сингл од албумот, „Run the World (Girls)“ бил издаден на 21 април овозможен за дигитално спуштање. Издавањето на синглот било нарушено откако неуредена демо верзија била испратена на интернет на 18 април 2011. „Best Thing I Never Had“ бил издаден како втор сингл од албумот на 1 јуни 2011.
Позадина
Во ноември 2010, Ноулс кажала дека почнала да работи на нејзиниот четврт албум и дека пишувала и продуцирала материјал следејќи го издавањето на I Am... Sasha Fierce во 2008, кое било инспирирано од нејзиното алтер его, Саша Фирс. Во февруари 2010 Ноулс кажала дека ја „убила“ Фирс „бидејќи пораснав и сега сум способна да ги спојам двете [личности]“. Таа објаснила дека користела жива музика за да створи свој музички жанр. Подоцна рекла, „Добро, јас не би рекла дека измислувам некој нов жан. Јас мешам повеќе жанрови кои ги сакам и сум инспирирана со секој од нив...Не се ставам себеси во кутија. Не е Р&Б, не е типичен поп, не е рок - туку е сè што сакам помешано заедно“. Ноулс кажала дека албумот е инспириран од повеќе музичари, вклучувајќи ги Фела Кути, The Stylistics, Лаурин Кил, Стиви Вондер и Мајкл Џексон. Продуцентите Џим Џонсин и Не-Јо работеле со Ноулс на албумот. Не-Јо изјавил дека албумот излегувал добро, Ноулс одела во друга насока и создавала сопствен стил но не може да зборува повеќе, бидејќи „после албумот никој нема да ја омаловажува Бијонсе иако никој не го може тоа сега“. Џонсин зборувал за планот да се создаде албум инспириран од електро музиката со тешки тапани од 1980-тите. Во јануари 2011 продуцентот S1 потврдил преку Твитер дека тој придонесувал за албумот. Шон Гарет го споменал својот придонес, изјавувајќи дека тој „работел со тешката [Ноулс]... таа ми е омилена“. Тој го опишал стилот на музиката која тој ја продуцирал, „Мислам дека правиме многу брзи песни за овој албум. Таа има толку фобра позиција во својот живот што е заинтересирана за правење на музика за забави“. На 24 јануари, Дипло изјавил дека снимал музика со Ноулс, Свич и Дерек Милер од Sleigh Bells. Кристофер „Трики“ Стјуарт, The-Dream Бангладеш, Родни „Даркчајлд“ Џеркинс, Франк Оушн, Кање Вест, Q-Tip и Алја Џексон исто така работеле со Ноулс на албумот. Шија и Талај Рилеј пишувале песни за албумот кои подоцна биле избрани.
Датумот на издавањето на албумот во САД бил откриен истиот ден кога се појавило музичкото видео за „Run the World (Girls)“. На 31 мај 2011, OneRepublic потврдиле преку Твитер дека работеле на последната песна на албумот. На 1 јуни 2011, Дијан Варен открила во интервју за PopWrap дека и таа придонела за албумот. Таа изјавила, „Пишував нешто една недела пред Бијонсе да започне со снимањето и мислам дека тоа е непто најдовто што сум го напишала досега. Таа го испеа одлично. Мислам дека тоа е песна за кариерата и наверојатно омилената работа која досега ја имам напишано... сега.“
Концепт и омот
Кон завршувањето на албумот, Ноулс поднелс 72 песни на нејзината издавачка куќа за подготовката на издавањето на албумот. Извор близок на куќата, изјавил „Тие не беа подготвени за обемноста на материјалот кој таа им го поднесе. Очигледно е многу продуктивна. Сега тие имаат тешка работа да одат низ сета музика и да одлучат што ќе направат.“
Ноулс во интервју со Реј Роџер од Билборд изјавила дека влијанието за нсловот на албумот, 4 било од обожавателите. „Јас имав сосема друго име и концепт, но гледам дека обожавателите го сакаат името '4' и мислам дека би било многу добра работа нив да им се дозволи да му дадат име на албумот“. Таа исто така кажала дека бројот четири бил „специјален“ за неа како нејзиниот роденден и годишнината од нејзиниот брак кои биле на четвртиот датум во месецот. Ноулс додала, „Роденденот на мојата мајка и на моите други пријатели е на четврти.“ Официјалниот омот на албумот бил прикажан на официјалната страница на Ноулс на 18 мај 2011, истиот ден кога бил изјавен официјалниот датум на издавање на „Run the World (Girls)“ и кога било прикажано музичкото видео. На омотот, Ноулс е прикажана во впечатлива поза како гледа во далечината со темна шминка на очите, а рацете ѝ се собрани над нејзината глава со дебели златни ракави, покриени само со елек од крзно и додатоци од злато. Омотот добил позитивни критики од критичарите. Изјавувајќи дека Ноулс е во „целосен промоционален работен режим“, Роби Дав од Idolator ја споредил позата на Ноулс со онаа на Ракел Велч, прашувајќи ги обожавателите „Дали сте подготвени за ова желе?“, цитирајќи ја „Bootylicious“ од Destiny's Child. Џоклин Вена од MTV News ја опишала Ноулс дека изгледа „секси и подобрена“ на омотот. Омотот за делукс изданието било прикажано на 16 јуни 2011 и на него е прикажана Ноулс која носи син/виолетов фустан држејќи ги рацете зад косата.
Композиција
Таа останала инспирирана од Фела Кути и работела со бенд од бродвеј музиклот, Фела!. Кога зборувала за нејзината инспирација од Кути, Ноулс изјавила дека го ценела неговото „чувство за душата и срцето на неговата музика; не е многу секси и има одличен ритам во кој се губите,“ изјавувајќи дека бил главната инспирација за 4 со тапаните и дувачките инструменти. Албумот бил инспириран и од '90-тите Р&Б изведувачи, Earth, Wind & Fire, DeBarge, Лионел Ричи, Тина Мари со дополнителни влијанија од The Jackson 5, New Edition, Адел, Florence and the Machine и Prince. Ноулс рекла дека додала неколку влијанија на хип-хопот за поширок звук. Таа додала дека си дала поголема дозвола за да ги направи песните и да го врати соул пеењето назад, изјавувајќи, „Јас користев многу смелост во мојот глас кој луѓето го слушаат за време на моите настапи во живо,но не и на моите снимки.“
Државен секретар за надворешни работи на Обединетото Кралство
Државниот секретар за надворешни и комонвелтски работи (англ. Secretary of State for Foreign and Commonwealth Affairs или само Foreign Secretary, „Секретар за надворешни работи“) е шефот на дипломатијата во британската влада кој стои на чело на Министерството за надворешни работи (Foreign and Commonwealth Office, „Служба за надворешни и комонвелтски работи“) одговорен за надворешните односи со другите земји и сите работи поврзани со Комонвелтот и британските прекуморски територии, застапувајќи ги британските интереси во странство.
4 (албум на Бијонсе Ноулс)
Композиција
Пишувачот за музика Алексис Петридис забележал предоминанти 1980-ти-Р&Б влијанија и напишал „Почесто, 4 се враќа во Р&Б минатото.“ Ницух Адебе од Њујорк пишувал за ранливите теми на албумот, „начинот на кој пее за љубов-кој е да речеме, љубов како гроб и тежок животен избор бара премолчувана музика, големи песни, и повремена болка - значи пее за работите кои можат да прозвучат повеќе како слабост и зависност.“
Државен секретар за надворешни работи на Обединетото Кралство
Функција
Функцијата „Државен секретар за надворешни работи“ е создадена со реорганизација на владата во 1782, при што функциите Државен секретар за Северот и Државен секретар за Југот станале министерства за внатрешни и надворешни работи. Функцијата „Државен секретар за надворешни и комонвелтски работи“ настанала во 1968 г. со обедединувањето на фунциите Секретар за надворешни работи и Секретар за комонвелтски работи во едно министерство. Претходник на министерството за надворешни работи е Министерството за Индија (India Office).
4 (албум на Бијонсе Ноулс)
Издавање и промоција
Во мај 2011, било изјавено дека Ноулс ќе изведува песни од албумот на летните концертни серии GMA. На 11 мај 2011, Ноулс одржала забава во Њујорк Сити каде претставила четири песни од албумот на одбрана група на обожаватели. Ноулс за првпат ја промовирала „Run the World (Girls)“ на ''Surprise Oprah! A Farewell Spectacular'' во United Center во Чикаго на 17 мај 2011. Шоуто било организирано во чест на дваесет и петтата и последна сезона на The Oprah Winfrey Show. Ноулс исто така ја извела „Run the World“ во живо на Билборд Музичките Награди на 22 мај 2011, додека ја придружувале снимки од екранот зад неа како и танцувачка екипа. Ноулс ја извела „1+1 “, првата песна од албумот во живо на финалето на Американски Идол. Ја претставила „1+1“ како нејзина „омилена“ песна и ја испеала во виолетов фустан, придружена со црвени светла и чад околу неа. Истиот ден, „1+1“ била овозможена за спуштање преку iTunes Store како промоционален сингл ексклузивно во САД. На 7 јуни 2011, три недели пред официјалното издавање, 4 бил целосно испратен на интернет. Легалните репрезентативци на Ноулс испратиле предупредувања до нарушените мрежни места, а предвремено прикажаните песни биле поместени од таквите страници. Сепак, некои луѓе ги користеле профилите на Твитер и давале линкови до музиката со што ѝ отежнувале на издавачката куќа во поместувањето на песните. На 9 јуни 2011, Ноулс преку својот профил на фејсбук одговорила на тоа:
Државен секретар за надворешни работи на Обединетото Кралство
Функција
Секретарот за надворешни работи е член на кабинетот и функцијата се смета за една од т.н. „големи државни функции“ (Great Offices of State). Министерството се наоѓа во Вајтхол. Официјалните резиденции се Карлтонскиот Дом (1 Carlton Gardens) во Лондон и Чивнинг во Кент. Со преструктуирањето на кабинетот во 2006 г. Маргарет Бекет станала првата жена на оваа функција.
4 (албум на Бијонсе Ноулс)
Издавање и промоција
Мојата музика беше порана пуштена на интерне и додека ова не е мојот начин на претставување на новите песни, јас ги ценам позитивните одговори од моите обожаватели. Кога снимав музика размислував како моите обожаватели ќе играат и ќе пејат на секоја нота од албумот. Правам музика за да ги направам луѓето среќни и го ценам тоа што сите беа толку нетрпеливи за да ги слушнат моите нови песни.
Државен секретар за надворешни работи на Обединетото Кралство
Функција
Тековниот Секретар за надворешни и комонвелтски работи е Вилијам Хејг како составен дел од кабинетот на премиерот Камерон.
4 (албум на Бијонсе Ноулс)
Издавање и промоција
Ноулс се појавила на Entertainment Tonight на 16 јуни 2011 за да го промовира таргет делукс изданието на 4 и им прикажала преглед на телевизиската реклама на албумот. Од 16 јуни до 27 јуни, секој ден на официјалната страница на Ноулс била прикажувана по една песна од албумот со слики и мисли на Ноулс за албумот. Таа одржа мини турнеја во Франција, почнувајќи во Палаис Никаија во Ница на 20 јуни 2011; во Зенит, Лил на 22 јуни 2011; и во Галакси во Амневил на 23 јуни 2011. Ноулс ќе има и деведесет-минутна изведба на Гластонберискиот фестивал на 26 јуни 2011 г. Исто така ќе одржи изведба на T in the Park фестивалот во Шкотска на 9 јули 2011 и на Оксиџен Фестивалот во Ирска наредниот ден.
Државен секретар за надворешни работи на Обединетото Кралство
Надворешни врски
Secrétaire d'État des Affaires étrangères
4 (албум на Бијонсе Ноулс)
Синглови
„Run the World (Girls)“ бил издаден како водечки сингл на албумот на 21 април 2011. Откако биле испратени делови од „Run the World (Girls)“ на 14 арпил, 2011, целата песна била испратена неколку дена подоцна; со што датумот на издавање на „Run the World (Girls)“ бил пореметен. Музичкото видео за песната било снимано три дена со режисерот Франсис Лоренс, почнувајќи од 11 април 2011 и завршувајќи на 13 април 2011. Видеото било премиерно покажано на 18 мај 2011 на Американски Идол.
„Best Thing I Never Had“ бил издаден како вториот сингл од албумот. Песната премиерно била прикажана на 1 јуни 2011 на радијата во САД и била овозможена за дигитално спуштање истиот ден.
Критички прием
Ерик Хендерсон од Slant Magazine го опишал албумот како „предоминантно интимен, тежок со балади“ и „доминира со песни во средо темпо па сè до песни без темпо, кои, кога зборуваме за вокалната содржина, ѝ даваат доволно големо јаже за да се откаже или самата себеси или нејзините обожаватели“. Томас Конер од Chicago Sun-Times ја споредил „суптилната и изненадната“ музика со таа на албумот од 2011 на Адел, 21 и напишал позитивно за „баладите во средно темпо, од кои повеќето користат сонична екпериментација благодарение на текстописци и продуценти кои однапред помислиле на тоа“ за албумот 4. Ницуш Абебе од Њујорк го пофалил „новопоставеното расположение“ и „шармирачките“ балади, додавајќи дека „Таа прави одлична убедлива работа која [ранливоста] изгледа како форма на храброст“. Метју Хортон од BBC Online изјавил помешан одговор за некои од песните, но веднаш ги пофалил „силните балади“ и напишал дека „Бијонсе преминува од флертувачка до кревка и чудесна и има одличен глас за време на тие изведби.“ Крис Коплан од Consequence of Sound верува дека албумот е „чиста поп екселенција“ и дека ќе „стои над сите други женски поп снимки од 2011“.
Сепак, Анди Гила од The Independent ги нарекол песните на албумот „извадоци од [...] треперлива, преемотивна мелизма“ и ги критикувал нивните „нерешителни, ритми и синтисајзерите.“ Покрај фалењето на брзите песни како „жанровски разнебитувани“, Адам Марковиз од Entertainment Weekly рекол дека првата половина од песните се „чудна [...] заспивачки рецитали од балади“ и коментирал дека „Вокално, никогаш не звучела подобро — со силен глас и прецизно — но песните тука не се за неа.“ Алексис Петридис од The Guardian изјавил „Високите песни нудат наводи што можеше да биде: тешко е да се почувствува дека албумот би можел да звучи подобро отколку што е сега.“ Кевин Рили од NOW напишал дека „На 4, нејзе сè уште ѝ недостасува вистинско чувство на ранливост но таа заминува од продукцијата со средно темпо наменета за клубови.“
Список на песни
* Дополнителен продуцент
Иманол Ервити
Иманол Ервити Ољо (Imanol Erviti Ollo; р. во, Навара) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Ервити бил избран да вози на Тур де Франс 2012, но учествувал во големиот пад на етапата 6 на 25 километри пред крајот на етапата и се здобил со сериозни повреди на десната страна, кои итни биле лекувани со операција и бил задржан два дена во болница, со што се откажал од трката на следната етапа.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Општина Маврови Анови
Општина Маврови Анови — поранешна рурална општина во Западна Македонија, основана 1996 година, а укината со Законот за територијална организација на локалната самоуправа во 2004 година, кога заедно со Општина Ростуша ја формирале својата Општина Маврово и Ростуше. Центар на општината било селото Маврови Анови.
Местоположба
Општината се наоѓала во Западна Македонија, а граничела со општините Неготино - Полошко, Вруток, Долна Бањица, Зајас и Ростуше и државите Србија и Црна Гора на север и Албанија на запад.
Населени места
Во општината се наоѓале следните населени места: Беличица, Бибање, Богдево, Бродец, Волковија, Врбен, Грекање, Дуф, Жужње, Кичиница, Кракорница, Леуново, Маврови Анови, Маврово, Нивиште, Никифорово, Нистрово, Ничпур, Ново Село, Орќуше, Рибница, Сенце, Сретково, Тануше и Церово.
Полова структура на населението во општина Маврови Анови
==== Етничка структура на населението во општина Маврови Анови ====
=
Верски објекти =====
Доминација
Анализата на машката доминација претставува посебен дел од современата феминистичка теорија и сите феминистички теории се создадени за да покажат како може да се укине доминацијата на мажите врз жените. Либералниот феминизам верува дека машката доминација е вкоренета во ирационалните предрасуди и може да биде надмината со рационални аргументи. Марксистичкиот феминизам ја дефинира машката доминација како идеологија според која капиталот е поделен и управува и ќе биде надминат со „културна револуција” заснована на социјалистичка трансформација на економијата. Радикалните феминисти веруваат дека машката доминација е заснована на универзалната контрола од страна на мажите врз телата на жените и нивните сексуални активности, како и раѓањето, која ќе заврши само кога жените ќе достигнат сексуално самоопределување и самоопределување во врска со раѓањето. Социјалистичкиот феминизам тврди дека машката доминација е дел од економски втемеленото општество и неговото укинување бара трансформација на целокупното општество.
Кнежевство Ансбах
Историја
Кнежевството било основано при смртта на Фридрих, бурггроф на Нирнберг, на 21 јануари 1398 година, кога неговите поседи биле поделени помеѓу неговите два сина. Помладиот син, Фридрих VI, го добил Ансбах, а постариот, Јохан III, го добил Бајројт. По смртта на Јохан III на 11 јуни 1420 година, двете кнежевства биле повторно обединети под Фридрих VI, кој станал изборен кнез Фридрих I на Бранденбург во 1415 година.
По смртта на Фридрих I на 21 септември 1440 година, неговите поседи биле поделени помеѓу неговите синови: Јохан го добил кнежевството Бајројт (Бранденбург-Кулмбах), Фридрих го добил Бранденбург, а Албрехт го добил Ансбах. Така, Ансбах потпаднал под ракав на династијата Хоенцолерн, а неговите владетели биле наречени маркгрофови на Бранденбург-Ансбах.
На 2 декември 1791 година, кнезот и маркгрофот на Ансбах, Карло Александер, кој исто така го наследил Бајројт, го продал кнежевството на кралот Фридрих Вилхелм II на Прусија. Маркгрофот бил средновековен и без деца, а Фридрих Вилхелм бил негов роднина на чело на династијата Хоенцолерн. Маркгрофот се преселил во Англија со неговата втора жена. Ансбах бил формално припоен на 28 јануари 1792 година.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Дрмени
Свети Ѓорѓи (позната и како Свети Ѓорѓија) — главна селска црква во ресенското село Дрмени, сместена непосредно до регионалниот пат Ресен-Отешево.
Местоположба
Се наоѓа на самиот јужен раб на селото, веднаш до регионалниот пат Ресен-Стење. Покрај нејзе се наоѓаат селските гробишта и една германска гробница од Првата светска војна.
Историја
Изградена е во 1871 година.
Архитектура
Црквата има прекрасен иконостас, направен по градбата, но не е фрескоживописана. Односно има само две фрески и тоа од лево до олтарот Свети Наум, од десно Свети Трифун. За да не се оштетат тие се застаклени. Останатите ѕидови се премачкани со бела боја. Во 1990-тите години направена е голема камбанарија во дворот. На почетокот на септември 2013 година, во црквата била извршена кражба, при што била украдена една вредна икона.
Герда Анти
Герда Анти (родена 1929 година во Оверторнеа, округот Норботен ) е шведска писателка и политичар. Таа е член на Партијата на Центар и била локален проценител на лаици.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Дрмени
Легенда
Локалната легенда вели дека за самата изградба селаните многу се мачеле, носеле камења, сами граделе, немале дарители, но решиле и ја направиле, оваа убава и голема црква. Според кажувањата на постарите, за изградбата на оваа црква отишле дури 12 жртви (загинале 12 браќа). Тие биле качени на скеле во внатрешниот дел на црквата кога удрил земјотрес и сите паднале еден врз друг и никој не преживеал.
Герда Анти
Таа била во брак со писателот Валтер Љунгквист.
IC 1731
IC 1731 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1731 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 16 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. IC 1731 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 26 м 33,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 22' 8"".
Други поделби
Проучување на IC 1731 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
NGC 5173
NGC 5173 — елиптична галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5173 се споменува и како UGC 8468, MCG 8-25-5, CGCG 246-3, NPM1G +46.0259.
Откривање
Телото е откриено на 12 мај 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5173 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. NGC 5173 има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 28 м 25,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +46° 35' 32"". Положбениот агол на објектот е во износ од 117°.
Други поделби
Проучување на NGC 5173 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47257. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 76; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3460. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1593.
Покраини во Перу
Покраините на истокот од Перу во ретко населената дождовна шума Амазонија се поголеми, додека пак северно-централниот дел на земјата се одликува со поголем број на покраини. Најмалку окрузи има покраината Пурус (1), а највеќе покраината Лима (43). Просечниот број на окрузи по покраина изнесува 8 (29 покраини имаат токму по 8 окрузи).
Табела на покраини
На табелава се прикажани сите покраини со нивните административни центри и регионот во кој се наоѓаат. Секоја од нив има единствен UBIGEO-код. Градовите со задебелени букви се воено и регионални главни градови.
Багавад гита
Багавад гита (санскр., — „Песна на Бога“) е важен текст за хиндуизмот напишан на санскрит. Се почитува како света книга во хиндуизмот, и се смета за еден од најважните религиозни класични дела во светот. Багавад-гита е дел од Махабхарата, (Бишмапарва: 25 - 42) содржејќи 700 строфи. Учителот на Багавад-гита е Кришна, кој хиндусите го сметаат за врховна манифестација на Господ, наречен Багаван — божествениот.
Селечка Планина
Селечка Планина — средновисока планина која се наоѓа јужно од градот Прилеп помеѓу Пелагонија на запад и Мариово на исток. Највисок врв е Висока со 1.471 м.
Местоположба и правец на протегање
Селечка Планина има меридијански правец на протегање од север кон југ, чие било започнува на север од превојот Скала, а на југ завршува во долината на Црна Река. Долга е околу 30 километри, а широчината се движи меѓу 8 и 10 километри. Започнува одвојувајќи се планината Дрен на север од каде сртот продолжува во јужна насока преку врвовите Паничиште (1421 м.н.в.) и Две Стени (1473 м.н.в.) до превојот Слива преку кој минува регионалниот асфалтен пат кон Мариово и Витолиште. На ова место кон запад се испушта мала огранка односно гребенот Веслец висок 1322 метри. Продолжува во јужна насока над селото Бонче до гребенот Грнчарица од каде се искачува на највисокиот врв Висока, од каде што продолжува на југ преку гребенот и врвовите Бобиште (1266 м.н.в.), Смеч или Срнеч (1303 м.н.в.), Гавран (1412 м.н.в.) и Џаула (1431 м.н.в.) сѐ до влезот на Црна Река во Скочивирската Клисура во Мариово. Највисок врв во северниот дел е Висока (1471 м.н.в.), а во јужниот дел е Цаула (1434 м.н.в.). Од превоите покрај Скал, преку кој се поврзува северниот дел на Пелагонија со Мариово, значаен е уште и превојот Преслап (936 м.н.в.) преку кој комуницира Битолското Поле со Мариово.
Македонскиот револуционер Ѓорче Петров во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“ (1896) го дава следниот орографски опис на протегањето на Слечка Планина. Право на југ од врвот Козјак се протега Селечка Планина, која што го заградува од исток целото Пелагониско Поле и на југ завршува до Црна Река во Пелагониското Поле спроти почетокот на планината Ниџе. Селечката Планина има должина во правец од север кон југ околу 10 часа. Таа е тесна и нерасклонета планина со каменест состав. При западното подножје се шири Прилепско-Битолското Поле, а под источното подножје е длабоката долина на Црна во Мариово. Во почетокот на таа планина меѓу неа и врвот Козјак е Плетварскиот превој, по којшто минува патот од Прилеп за Градско, кој понатаму врви по долината на Раечка Река. Уште во самиот почеток Селечката Планина испушта огранка од источната страна рамна на неа по должина и височина, која што се протега право по источен правец паралелно на Раечка Река, се јавува во Тиквешкото Поле, кое што и го заградува од југ, се пресекува од Црна Река во југоисточниот крај на Тиквешкото Поле и на преслапот со Гевгелиското се сврзува со Пајак Планина. Оваа огранка е всушност планината Дрен Највисоки места во веригата се Сува Гора и Радобилската Планина, 3-4 часа на исток од Прилеп. Селечката планина и гореопишаната верига ја заградуваат од северозапад и североисток планинската област Мариово.
Градба и природни одлики
Селечка Планина е изграден од гнајсеви, микашисти, амфиболити и кварцити. Како реликти во амфиболитски маси се јавуваат габровите и гранитите. Во тектонски поглед посебно се издвојува Маковската антиклинала која се протега на околу 35 килoметри и може да се следи на југ од долината на Црна Река во меридијански правец до селото Суводол односно до селото Маково. Освен по правецот на протегање Дрен и Селечка Планина се разликуваат и по геолошкиот состав кој на Селечка е претежно од гранитни карпи и јаглен, а на Дрен е главно сочинет од карпи од мермерната серија. Западната падина на Селечка Планина е богата со наоѓалишта на јаглен, а во нејзиното подножје се наоѓаат и најголемите рудници за ископ на јаглен во Македонија. Тоа се површинските копови Суводол и Гнеотино при РЕК „Битола“. Источната падина во Мариово е богата со голем број на гранитни карпи со мошне интересни облици. На планината се среќаваат голем број на мали извори од кои потекуваат мали реки кои во летинот сув период во најголем дел прсушуваат. Шумскиот фонд е мошне редок и е претставен со листопадни шуми од даб и леска, а на зарамнетите падини има и ниска тревна вегетација. Мошне се развиени речната ерозија и денудацијата при што се создале скорешни облици кои на планината ѝ даваат привлечен изглед.
Вајгач
Вајгач (Вайга́ч; Хэбиди) — остров во Северноледениот Океан помеѓу Печорското и Карското Море.
Одделен е од Југорскиот Полуостров на копното со Југорскиот Теснец, и од Нова Земја протокот Карска Врата. Островот административно влегува во состав на Ненецкиот автономен округ во состав на Архангелската област, Русија.
Островот геолошки се состои претежно од агрилитни шкрилци, песочник и варовник. Има многу реки, долги по 20-40 км, мочуришта и помали езера. Во пределите преовладува тундрата, а долж подолгата страна се издигаат мали карпести сртови, наместа со ниски карпести возивишенија. На карпите често се забележува мраз, кој е веројатно морски, а не леднички. Денес е населено само местото Варнек (106 жители).
Флора и фауна
Вајгач изобилува со треви, мовови и арктички ветни растенија. Нема дрвја, освен по некоја џуџеста врба. Повремено се забележуваат лисици и леминзи. Многу позастапени се птиците, како што се of патките и блатните кокошки по мочуриштата и езерата.
Природен резерват
Во 2007 г, Светскиот фонд за природа (WWF) и владата на Русија одвоиле дел од островот како природен резерват. Водите околу островот се живеалиште на разни морски животни како моржови, фоки и загрозени китови.
Етнографија
Сè до XIX век, островот претставувал важно светилиште за домородните Ненци и на него стоела култна статуетка на бог со повеќе глави, обоена со крв од свети животни, претежно од ирваси. На него имало жртени клади од пловно дрво, еленски рогови и черепи од мечки и елени. И покрај тоа што денес се православни, Ненците сè уште негуваат вакви суеверни верувања.
Колонија Нигер
Француска колонија Нигер (француски: Colonie du Niger) — француска колонијална територија во федерацијата на Француска Западна Африка во периодот од 1900 до 1960 година, кога територијата станала независна држава под името Нигер. Колонијата опфаќала делови и од денешните Мали, Буркина Фасо и Чад. Таа постоела во различни форми од 1900 до 1960 година, но била позната како Колонија Нигер само од 1922 до 1960 година.
Воена територија
Поради француските планови за преземање на контролата врз некои области на денешен Нигер, на 23 јули 1900 година била формирана Зиндерска воена територија. Седиштето било во исоиндер, додека во 1903 година било префрлено во Нијамеј. Административно, територијата претставувала дел од колонија Сенегамбија и Нигер од 1900 до 1904 и од колонија Горен Сенегал и Нигер од 1904 до 1911 година. Буџетот на оваа територија директно зависел од гувернерот на Кајес, а воените одлуки како и контактите со властите во метрополата се одвивале преку генералниот гувернер во Дакар. На 22 јуни 1910 година, територијата била преименувана во Воена територија на Нигер, и вклучувала делови од денешниот северен дел на Мали и северен Чад. Во 1911 година, седиштето на територијата било преместено во Зиндер поради стравот од упад на Британците од југ и на Италијанците од Либија. И покрај ова, француската контрола на северните и источните области останала минимална. Заедно со Мавританија, Нигер бил единствен дел од Француска Западна Африка која останала под воена власт.
Цивилно владеење
На 13 октомври 1922 година, цивилната колонија Нигер ја презела контролата над поголемиот дел од јужните и западните области, со гувернер кој одговарал пред генералниот гувернер на Француска Западна Африка. Создавањето на Француска Горна Волта од 1919 година, како цивилна колонија ги загубило областите на денешен Нигер западно од реката Нигер. Во 1926 година, главниот град бил повторно преместен во Нијамеј од Зиндер. Во 1932 година колонијата на Француска Горна Волта била поделена меѓу соседите.
Официјалните претставници на Нигерската колонија, за разлика од соседниот Чад, останале лојални на владата на Вишиевска Франција по 1940 година.
Деколонизација
На 31 декември 1946 година, воените територии на Нгигми и Агадез биле отстапени од Нигерската колонија. Во 1947 година, Француска Горна Волта била реконституирана. Со оваа промена грубо се воспоставиле модерните граници на Нигер.
По усвојувањето на Loi Cadre од страна на Француското национално собрание во 1956 година, голем дел од колониите во Француска Западна Африка започнале да одржуваат избори за зголемување на самоопределувањето на нивните територии. Во 1958 година Француската унија ја наследила Француската заедница. На 25 август 1958 година, гувернерот на покраината станал висок комесар на Нигер.
Уставот од 25 февруари 1959 година бил потоа ратификуван преку гласање на Основачкото собрание на Нигер, тело создадено за оваа цел од избраното Територијално собрание на Нигер во декември 1958 година. На 12 март 1959 година, собранието станало законодавно, со претседател на владата, Амани Диори. Со уставот биле изгласени Знамето на Нигер, Државната химна на Нигер и Грбот на Нигер, заедно со јазикот за именување на политичките тела.
По Алжирската војна за независност и колапсот на Француската четврта република, колониите на Францускиот сојуз станале целосно независни во 1960 година. Нигер го ратификувал својот прв целосно независен устав на 8 ноември 1960 година.
NGC 7612
NGC 7612 — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
NGC 593
NGC 593 — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
NGC 7612
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7612 се споменува и како UGC 12512, MCG 1-59-50, CGCG 406-68, IRAS 23170+0820.
NGC 593
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 593 се споменува и како MCG -2-5-3.
NGC 7612
Откривање
Објектот е откриен на 26 мај 1863 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
NGC 593
Откривање
Телото е откриено на 2 ноември 1882 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
NGC 7612
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7612 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7612 има привидни димензии од 1,6' х 0,8'.
NGC 593
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 593 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 593 има привидни димензии од 1,2' х 0,2'.
NGC 7612
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 19 м 44,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 34' 37"". Положбениот агол на објектот е во износ од 2°.
NGC 593
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 32 м 20,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 12° 21' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
NGC 7612
Други поделби
Проучување на NGC 7612 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71089. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1162. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
NGC 593
Други поделби
Проучување на NGC 593 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5733. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 263; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5279. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1207.
1241
1241 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1241 година од новата ера, 241. од вториот милениум, 41. од XIII век и втора од 1240-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6749 и 6750 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5991 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5001 и 5002 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1994.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1241 година се протега во 3877 и 3878, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3937 и 3938 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1784. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 638 и 639 исламска година.
Борово (Голо Брдо)
Борово (Borovë) — село во општината Либражд на Елбасанската област, источна Албанија.
Географија
Селото се наоѓа во македонската област Голо Брдо. Лежи северозападно од Стеблево, североисточно од Забзун и југозападно од Клење. Крај селото минува Боровска Река која на запад се влева во Окштунска Река.
Историја
Според едно предание, селото го основале влашки сточари. Албанизацијата на Борово и Забзун почнала порано, но населението долго време останало двојазично. Жителите се албанизирани торбеши (Македонци-муслимани).
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Боро (Boro) е село со 50 домаќинства сочинети од 113 „Албанци-муслимани“ (се мисли на поалбанчени или мешани).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Борово живееле 280 Македонци-христијани, но ова може да е грешка.
По Балканските војни во 1913 г. Борово влегло во состав на новосоздадена Албанија.
Во извештај на Сребрен Поп Петров, главен инспектор-организатор на бугарската црковно-училишна дејност во Албанија, во август 1930 г. Борово веќе се води како село со 70 куќи на „Албанци“.
Според податок на Миленко Филиповиќ издаден во 1940 г. селото броело 180-200 куќи, чии жители зборувале нечист албански, но тој не бил правилен, туку мешан со македонски.
Сè до 2015 г. селото било во состав на Општина Стеблево.
Иселеништво
Во 1940 г. М. Филиповиќ забележал дека г-ѓа Милјана, мајката на скопскиот претприемач Јован Дамјанов Вичишки била од Борово.
Гари
Гари — мијачко село во Општина Дебар, во околината на градот Дебар. Селото е сместено на падините на планината Стогово, под шумата наречена Канеш. Низ самото село поминува Гарска Река, која претставува заштитен споменик на природата.
Селото е особено познато по иконостасот и резбата во црквата „Успение на Пресвета Богородица“, кои биле изработени од тајфата на далеку познатиот мајстор Петре Филиповски - Гарката.
Географија и местоположба
Гари е дел од областа Мала Река, сместено длабоко во пазувите на планината Стогово, на надморска височина од околу 1100 метри. Селото се наоѓа во една тесна долина, која произлегува од едно ледничко езерце на Стогово.
При продорот на словенските племиња на Балканот, меѓу повоинствените се наоѓаат Мијаците. Неколку легенди говорат дека тие како похрабри го населиле најтешко проодниот предел од Македонија по Радика, во пазувите на планините Стогово, Бистра, Јама па сè до Малесија и Лума (Албанија). Според Тома Смилјаниќ, Мијаците се викаат така зошто секогаш биле чисти и измиени. Друго предание говори дека Мијаците го добиле името бидејќи личната заменка „ние“, ја изговараат „мие“. Смилјаниќ смета дека ова толкување е најточно. Според Новаковиќ, (Законски споменици), Гари се споменува во XIV век. Според едно предание се смета дека некогаш Гари се наоѓало во месноста Присој, некаде околу XIV век.
Историја
Според истиот автор се наведува дека Гари било населено од страна на Мијаците во 1760 година, а претходно таа месност била пуста. Според легендата се вели дека во текот на век на падините на планината Стогово, во месноста наречена Дрениче постоела црква посветена на Свети Спас, од која неколкупати ја снемувало иконата посветена на светецот. Иконата одлетувала до денешното село Гари, а селаните подоцна ја враќале назад, но настанот се повторувал. Затоа, селаните одлучиле да подигнат нова црква и село на местото каде паѓала иконата.
Георги Трајчев во својата „Книга за Мијаците“ го опишал Гари „како село со повеќе од 180 куќи, повеќето со два или три ката, кои со својата масивна камена структура, изложени на југ и амфитеатрално симетрично распоредени, му даваат еден прекрасен пејзаж“.
Стопанство
Во селото, уште од неговото населување, најголема стопанска дејност била сточарството, поради планинската местоположба и малкуте можности за обработка на земјата. Некогаш, во селото имало 25.000-30.000 овци, од кои се правел кашкавал и сирење, кои се продавале низ Македонија и во странство.
Во време на Југославија била направена килимарницата, која вработувала 120 жени, кои произведувале персиски килими, кои на времето се продавале во Германија.
Во поново време била најавена странска инвестиција од страна на хрватското претпријатие „Мали Лошињ“, кое започнало со изградба на фабрика за вода за пиење од околните извори. Фабриката е сместена во близина на селото, на оддалеченост од пет километри.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 10 жители, 9 Македонци и 1 друг. Во последните години, бројот на жители е дополнително намален и одвај да има некој постојан жител преку целата година, додека за време на летниот период, многумина иселени гарци се враќаат во селото.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 10 жители, сите Македонци.
Родови
Гари е старо македонско православно село. Според народната традиција еднаш селото пропаднало, па денешното село го обновиле доселеници од разни краишта и од некои раселени села во атарот на Гари.
Родови во Гари се: Дудовци (50 к.), најстар род во селото; Којчевци (16 к.); Коџакаровци (8 к.); Џиковци (10 к.), доселени од Тресонче; Пејчиновци (15 к.); Стаматовци (17 к.); Поповци (8 к.); Патниковци (7 к.); Србиновци (15 к.) и Негровци (15 к.).
Селото е на патот Дебар-Кичево и затоа се чувствува влијанието на Брсјаците врз населението.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на големата Општина Дебар, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото припаѓало на некогашната Општина Ростуша.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 477/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште на селото Могорче.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 827 гласачи.
Култура и спорт
Од селото Гари потекнува познатата тајфа на копаничари предводени од Петре Филиповски - Гарката. Меѓу позначајни ракотворби на оваа тајфа резбари се иконостасите во манастирот „Св. Јован Бигорски“ и црквата „Св. Спас“ во Скопје.
Иселеништво
Најголем дел од иселените гарци се наоѓаат во Скопје. Најголемото иселување се случило по затворањето на задругата во 1961 година.
Лаогај
Лаогај (Кинески: 劳改; pinyin: Láogǎi), кратенка за Лаодунг Гајцао [Láodòng Gǎizào (劳动改造)], што значи реформа преку трудот, е кривично-правен систем, кој вклучува употреба на казнен труд и затворски фарми во Народна Република Кина (НРК). Лаогај е различно од лаоџиао, или ре-едукација преку трудот, кој бил укинатиот административен притвор, систем за луѓе кои не биле криминалци, но извршиле мали дела, и биле наменета за "реформи сторители на кривични дела во почитуваат законот граѓаните". Лицата кои биле лишени од слобода во лаоџиао биле притворени во објекти кои биле различни од оние кои го сочинувале општиот затворски систем на лаогаи. И двата системи, сепак, се базирале на казнен труд.
Во 1994 лаогаи логори биле преименувани во "затвори". Сепак, Кинески Кривичниот Закон сè уште тврдел дека затворениците во можност да работат ќе го "прифати образование и реформи преку трудот". Постоењето на широка мрежа на принудени-работнички логори за производство на добра за широка потрошувачка за извоз во Европа и САД станала класифицирана. Објавување на информации за затворскиот систем во Кина од страна на Ал Џезира на англиски, резултирало со неговото протерување од Кина, на 7 Мај 2012.
Системот се проценува дека предизвикал десетици милиони  смртни случаи и тоа, исто така, бил споредуван со ропство од страна на критичарите.
Историја
Во текот на 1950-тите и 1960-тите години, Кинеските затвори, што биле слични на организирани фабрики, содржеле голем број на луѓе кои се сметале за премногу критични од владата или "контра-востаници". Сепак, многу уапсени луѓе од политички или религиозни причини, биле објавени во доцните 1970-ти, на почетокот на Денг Шаопинг реформите (познато како реформа и отворање).
Во XXI век, критичарите велеле дека кинеските затвори произведувале за продажба во странските земји, по што профитот одел на владата на Народна Република Кина. Производите вклучувале сè, од зелен чај до индустриски машини за јаглен ископан од рудниците. Според Џејмс Г. Сејмор и Ричард Андерсон, производите направени во лаогаи логорите сочинувале незначителен износ за извоз и за бруто домашниот производ на Кина. Тие тврделе дека употребата на затворски труд за производство не била повреда на човековите права, и дека повеќето од затворениците во кинеските затвори служеле време за она што се генерално се смета како кривично дело во Западот. Критиката на Западот кон лаогаи била заснована не само за извозните производи направени со принудна работа, но исто така и на тврдењата на притворениците кои биле заробени од политички или религиозни причини, како што е водство на нерегистрирани Кинески Куќа-Цркви. Додека лаогаи привлекле широка критика за лошите услови во затворите, Сејмор и Андерсон тврделе дека извештаите биле претерани, велејќи дека "дури и во најлош случај, на лаогаи не е како што некои тврдат, "Кинески еквивалент на Советскиот гулаг".