cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Прва фудбалска лига на СР Југославија
Прва фудбалска лига на СР Југославија била највисоката фудбалска лига во СР Југославија, и била организирана од страна на Фудбалскиот сојуз на Југославија.
Финале (музика)
Финале — последен став на соната, симфонија или концерт; завршување на парче невокална класична музика кое има неколку ставови; или, продолжена завршна секвенца на крајот од чин на операта или дело на музички театар.
Мајкл Талбот напишал за финалињата типични за сонати: „Рондото е облик пар екселанс што се користи за последните движења и... неговиот типичен карактер и структурни својства совршено се совпаѓаат со оние размислувања пожелни во финалето на соната од почетокот на деветнаесеттиот век“. Карл Черни (1791–1857) забележал „дека првите ставови и финалиња треба - и во пракса всушност го прават - да ги прогласуваат нивните контрастни ликови веќе во нивните почетни теми.
Во театарската музика, Кристоф Вилибалд Глук бил ран поборник на продолжени финалиња, со повеќе ликови, за да ги поддржи „растечките природни и реалистични“ приказни во неговите опери кои „го подобрија континуитетот и театарската валидност“ вон претходните дела.
Национален парк Разна
Националниот парк Разна (Rāznas nacionālais parks) е национален парк во Латгале (Latgale) регионот на Латвија. Паркот е основан во 2007 година и опфаќа површина од 532 km2. Иницијативата за создавање на националниот парк Разна од веќе постоечкиот парк на природата беше предложена од страна на Универзитетот Даугавпилс.
Националниот парк е создаден за да се заштити езерото Разна, второ по големина езеро во Латвија, заедно со околните области. Поради ова, 14% од површината на националниот парк се состои од водена површина. Вредни екосистеми се природните листопадни шуми, со многу ретки видови на растенија, кои се наоѓаат на неколку од 26-те острови во езерото Ежезерс. Од висока вредност се исто така полуприродните пасишта.
Ранцау (амт)
Ранцау (Rantzau) — општинска заедница во округот Пинеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Се наоѓа околу градот Бармштет, кој претставува седиште на општинската заедница, но не е член на заедницата. Општинската заедница била именувана по Грофовијата Ранцау, кое постоело помеѓу 1649 година и 1864 година. Општинската заедница Ранцау се состои од следниве општини:
Земерда (округ)
Земерда (Sömmerda) — округ во северниот дел на сојузната покраина Тирингија, Германија. Соседни окрузи се (од север надесно) окрузите Кифхојзер, Бургенланд во Саксонија-Анхалт, округот Вајмар и слободниот град Ерфурт и окрузите Гота и Унштрут-Хајних.
Историја
Округот Земерда бил создаден во 1952 година. Во 1994 година, окрузите на Тирингија биле изменети, и округот Земерда бил значајно проширен со додавање на општини од распуштените окрузи Артерн и Ерфурт.
Географија
Главна река во округот е Унштрут.
Тамо далеко
Тамо далеко (мак. Таму далеку) е српска традиционална песна од периодот на Првата светска војна. Настаната помеѓу српските војници на Крф, оваа песна е полна со љубов и носталгија кон нивната родна земја.
Оваа песна била предложена за химна на Србија, но не и избрана.
Ејвон (река во Нов Зеланд)
Ејвон (англ. Avon River, маор. Ōtakaro ) е река во градот Крајстчерч, Нов Зеланд.
На маорски реката се нарекува Отакаро или Путаре камуту. Името Ејвон ѝ го дал Џон Динс во 1848 по реката Ејвон во Фолкерк, Шкотска. Реката тече преку целата година, добивајќи вода од додатни извори. Се влева во Тихиот Океан преку устието близу местото Самнер.
Реката е позната по својот тек во градот Крајстчерч во облик на канал кој е познат по гондолите за изнајмување.
Ноциски јазик
Ноцискиот е австронезиски јазик кој се зборува во покраината Нова Ирска во Папуа Нова Гвинеја. Јазикот се зборува во источните села на покрината, во област каде се зборува и куотскиот јазик, кој е јазичен изолат.
Херман Хесе
Херман Хесе (германски: Herman Hesse) ( - ) — германски писател, поет и сликар, добитник на Нобеловата награда за книжевност во 1946 година.
Животопис
Хермена Хесе е роден на 2 јули 1877 година во Калв (Calw), во покраината Виртемберг. Татко му бил балтичко-германски мисионер, а мајка му, по професија филолог, била ќерка на виртембершкиот индолог. Неговото семејство се занимавало со издавање религиозна литература. Неговите родители долго време престојувале во Индија, а кога Херман наполнил три години, тие се преселиле во Базел, каде татко му работел како предавач во мисионерскиот институт до 1886 година, по што повторно се преселиле во Германија. По желба на родителите, во 1890 година, Херман Хесе се запишал во латинското подготвително училиште во Гетинген, а следната година ја посетувал и протестантската богословија во Маулброн, но откако направил некои нереди, бил избркан од училиштето. Потоа, тој работел кај својот татко, а некое време бил и чирак во часовничарски дуќан.
Творештво
Работејќи како книжар во универзитетскиот град Тибинген, Хесе го продолжил своето образование во доменот на книжевноста и пристапил во кружокот „Мала котерија“. Во 1899 година ги објавил своите први дела, збирките со поезија во проза „Романтични песни“ и „Еден часот по полноќ“. По преселбата во Базел, во 1901 година го објавил романот „Писанија и поеми оставени од Херман Лаушер“ кој не му донел популарност, но успехот дошол со вториот роман „Петер Каменцинд“ од 1904 година. Во 1906 година го објавил романот „Бескрајно тркало“ во кој зборува за конфликтот на уметничката индивидуалност со ограничувањата на буржоаското општество. Во тој период пришувал и есеи во списанијата, а до 1912 година бил еден од издавачите на списанието „Мерц“. Во 1910 година го објавил романот „Гертруда“, во 1913 година збирката „Од Индија“, а во 1914 година и романот „Расхалда“. По запаѓањето во психичка криза и сеансите на психоанализа, Хесе го напишал романот „Демијан“ (1919) (Demian), објавен под псевдонимот Емил Синклер. Со него Хесе постигнал огромен успех во Германија. Целосната преобразба на Хесе од романтично-сентиментален автор во длабок мислител и критичар, опседнат со психоанализата и индиската философија, настапила во делото „Поглед во хаос“ од 1921 година, а во 1922 година се појавил романот „Сидарта“ (Siddhartha), како одраз на неговата опседнатост со источните религии. Во романот „Степскиот волк“ (Der Steppenwolf) од 1927 година била обработена темата на двојноста на личноста, а романот „Нарцис и Златоуст“ (1930) се занимава со антитезата меѓу духот и животот, меѓу аскетизмот и виталноста во средновековна Германија. Во 1931 година, Хесе го напишал своето најпознато дело, романот „Игра со стаклените бисери“ (Das Glassperlenspiel), кое било објавено во 1943 година.
Освен романи, Хесе пишувал и есеи („Франческо Асишки“, „Благодарност на Гете“), а во 1957 година биле објавена седум тома од неговата лирска поезија. И покрај тоа што бил многу ценет од Томас Ман, Андре Жид, Томас Елиот и други познати писатели, сепак, неговата популарност била органичена претежно на германската публика. Дури откако неговите дела започнале да се преведуваат на други јазици, Хесе се наметнал како еден од водечките писатели во светот. Во 1946 година, Хесе ја добил Нобеловата награда за книжевност.
Денес, неговите дела уживаат голема популарност. Неговите романи, раскази и политички и културно-критички есеи се отпечатени во над 80 милиони примероци ширум светот, со што тој го стекнал статусот на најчитаниот европски писател во Америка и во Јапонија во 20. век.
NGC 853
NGC 853 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 853 се споменува и како MCG -2-6-38, KUG 0209-095, IRAS 02092-0932.
Херман Хесе
Осврт кон делата на Хесе
По природа хуманист, чувствителен и ранлив, Хесе излезот го бара во психоанализата и во индиската философија, кои претставуваат камен-темелник на целокупното негово творештво. Истовремено, во неговото творештво е присутна романтичарска црта, која може да се разграничи во две насоки: прво, нежна, сентиментална романтика исполнета со копнеж кон минатото и детството и второ, романтиката на внатрешните кризи, озобено изразена во неговите подоцнежни дела. Во делото „Херман Лаушер“ (1901) силно избувнува нагонот за хармонија во поединечниот живот и копнежот кон вистината. Во „Бертолд“ е присутна идејата дека животот мора да се живее комплетно, т.е. човекот не може да го усреќи само образованието, туку истовремено тој мора да биде и вагабонд. Всушност, оваа растргнатост меѓу позитивното и негативното го наведува Хесе, на романтичарски начин, да ги изрази своите симпатии кон бездомниците. Во „Нарцис и Златоуст“, митот за мајката добива космополитски аспект: мајката е самиот живот во сите негови видови. Во ова дело, оптествените обврски се прикажани во ликот на таткото, а во ликот на мајката се идентификувани убавината на животот, среќата и плодноста на сеопштата мајка-природа. Во „Демијан“, за првпат во творештвото на Хесе се навестува психоаналитичката постапка во која единствениот вентил за ослободување од напластените нагони се сонот. Во „Сидарта“ ја открива смислата и вистината на постоењето: монистичкото единство на светот кој се наоѓа во процес на вечна преобразба, постојана промена во која ништо не згаснува, туку сè добива нов квалитет.
NGC 853
Откривање
Телото е откриено на 28 ноември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 853 е од видот Sm. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 853 има привидни димензии од 1,6' х 1,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 11 м 41 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 9° 18' 19". Положбениот агол на објектот е во износ од 69°.
Фауст (филм од 2011)
Фауст (германски: Faust) е руски филм од 2011 година, во режија на Александар Сокуров. Главните улоги ги толкуваат: Јоханес Цајлер, Антон Адасински, Изолда Дихаук и Хана Шигула. Филмот е добитник на вкупно 14 награди, а покрај тоа имал уште 14 други номинации. Меѓу другите награди, на Филмскиот фестивал во Венеција, Сокуров го добил „Златниот лав“.
Содржина
Хајнрих Фауст (го игра Цајлер) е научник, кој е задлабочен во своите истражувања, но не може да ја пронајде смислата на својот живот, ниту пак својата среќа. Немајќи пари, тој сака да го заложи својот прстен кај еден таинствен лихвар (го игра Адасински), кој му нуди поинаков договор: ако Фауст му ја продаде душата, тој ќе го направи среќен. Наскоро, лихварот го носи Фауст во јавната бања, каде тој ја здогледува убавата девојка Маргарита (ја игра Дихаук) во која веднаш се вљубува. Фауст е решен да направи сè за да ја придобие девојката, така што се согласува да го потпише договорот и започнува да ги следи советите на лихварот.
Еден ден, лихварот го наговара Фауст да се препуштат на забава во една кафеана. Таму, во препирка со група пијани војници, Фауст го убива еден војник за кого дознава дека е братот на Маргарита. Лихварот ѝ дава пари на мајката на убиениот војник и така тој и Фауст присуствуваат на погребот. По закопот на покојникот, лихварот организира Фауст и Маргарита да се запознаат поблиску, а потоа им овозможува уште една средба во црквата. Сепак, подоцна, Маргарита дознава дека токму Фауст е убиецот на нејзиниот брат.
На крајот, Фауст е очаен и, по едeн подземен премин, лихварот го одведува крај едно езеро каде Фауст и Маргарита во прегратка потонуваат во водата. Подоцна, во нејзиниот дом, лихварот ја успива нејзината мајка и Маргарита и Фауст водат љубов. Со тоа, лихварот го исполнува својот дел од договорот и бара од Фауст и тој да ја исполни својата обврска. За таа цел, тој го носи во еден чуден планински предел, каде Фауст го среќава Валентин, мртвиот брат на Маргарита. Фауст одвај успева да побегне од прегратката на мртовецот, го кине договорот што го склучил со лихварот, а потоа го поклопува со камења. Кога се обидува да го напушти чудното место, сфаќа дека насекаде околу него се протега непрегледно пусто пространство.
Предлози во македонскиот јазик
Предлозите во македонскиот јазик се службени зборови што се користат за искажување на односите меѓу именките, или именските фрази, и односите на глаголското дејство спрема неговите дополненија. Овие односи можат да бидат од различна природа. Првичното значење на предлозите е пространствено, но се развиле и други значења. Најчесто употребуван предлог во македонскиот јазик е „на“.
Значења на предлозите
Преку согледување на поврзаноста на предлозите со именките се откриваат нивните значења. Значењата на предлозите ја добиваат својата полна содржина и определеност кога се во состав со именка. Така на пример, со предлогот „на“ се побудува претставата за место „врз нешто“, но само во поврзаност со именката се открива сета разностраност на неговите значења што одат сè до сведувањето на овој предлог до обичен знак за дативен предмет, каде тој е лишан од секакво свое посебно значење.
Видови предлози
Во македонскиот јазик опстојуваат следните предлози: без, во, в, врз, до, за, зад, заради, искрај, крај, кај (каде), како, кон, крај, меѓу, место, на, над, накај, накрај, наместо, наспроти, насред, низ, од, одавде, оданде, отаде, околу, освен, откај, по, под, покрај, помеѓу, поради, посред, потем, пред, през, преку, при, против, сред(е), според, спроти(в), спрема, со, сосе и у.
Некои од овие предлози се прости, а некои сложени. Конески тврди дека прилогот „после“ може да има прилошка служба (пр. после мене, после тебе, итн.), но таа употреба треба да се избегнува, бидејќи наместо него се употребува предлогот „по“ (пр. по мене, по тебе, итн.). Истото го тврди и за прилогот „ширум“ (пр. ширум сета земај > по сета земја). Истото важи и за прилогот „след“.
„Без“
Предлогот „без“ се користи за да се означи недостаток на нешто (пр. без пари, без нозе, без вода и сл.). Овој прилог може да има и сврзничка служба, поточно во составот на „без да“ (пр. без да му мисли многу).
„Во“ и „в“
Предлогот „во“ или „в“ се користи да се означи дека нешто се наоѓа внатре во некоја средина (пр. Живеам во Македонија.). Овој предлог добива посебно значење, тесно сврзано со основното, кога се посочува некој дел од телото особена одлика (пр. Погледни каков е во нозете.). Овој предлог не се користи само со именки кои имаат материјално значење, но и со именки кои имаат апстрактно значење (пр. Во трговијата, конкуренцијата има клучна улога.), меѓу кои и употреба за временска средина (пр. Јас работам во сабота.).Дополнително на ова, овој предлог се користи со глаголски именки за да се искаже извесна опфатност на глаголското дејство (пр. Во работењето е успехот.).
Овој предлог има две фонетски форми, „во“ и „в“. Денес најмногу се користи формата „во“.
Кога предлогот „во/в“ се употребува пред деновите од седмицата, тогаш се разликуваат три форми: во + членувана именка, в + нечленувана именка и во + нечленувана именка.
„Врз“
Предлогот „врз“ се употребува поретко, и тоа истовремено со предлогот „на“ со пространствено значење т.е. „озгора на нешто“ (пр. рака врз рака > рака на рака).
„До“
Предлогот „до“ се користи за пространствено значење и истото има две нијанси:
Овој предлог се користи и да се искаже достигнување до извесен временски момент (пр. до полноќ). Овој предлог стапува во тесна врска со прилогот „близу“ (пр. близу до една река).
„За“
Овој предлог често се користи да се означи дека нешто се фаќа или држи на нешто (пр. Тој се држи за рачката.). Покрај тоа, овој предлог се користи и за последување, слично како предлогот „по“ (пр. ден за ден). Предлогот се користи да се искаже измереност (пр. за еден ден), искажување размена (пр. заб за заб), искажување сличност или разлика при споредување на голема (пр. Тој е за 5 см повисок од неа.), искажување упатеност (пр. оди за Пехчево), искажување за кого се зборува или пишува (пр. Тој пишува за Димитар Миладинов.), како и искажување намена, цел или причина (пр. материјал за фустан, дошол за тепање). Тесно поврзано со последната употреба на предлогот е неговата комбинација со „како“, а понекогаш и предлогот „за“ може да биде сосема заменет од „како“ (пр. Беше сметан како за претседател. > Беше сметан како претседател.) На крај, предлотот „за“ може да се употреби да се искаже чувствен однос кон некого (пр. За жал се случи немил настан.). Предлото може да влезе во сврзнички споеви „за да“ и „за дека“ (пр. Тој ја отвори вратата за да види кој има внатре. Така стори, за дека инаку не можеше.)
„Зад“
Предлогот „зад“ скоро секогаш се користи за искажување пространствено значење, односно искажување дека еден предмет се наоѓа позади некој друг предмет (пр. Тој стоеше зад вратата.). Понекогаш предлогот се користи и со временско значење (пр. зад Божиќ).
„Заради“
Овој предлог се користи да се искаже причинско или целно значење (пр. Заради тебе не победивме на натпреварот.).
„Кај/каде“
Формата „каде“ поретко се сретнува во македонскиот јазик (пр. Каде нас нема дожд.)
„Кон“
Предлогот „кон“ се употребува за пространствено и показно значење, исто како предлозите „кај“ и „накај“ (пр. Оди кон реката!). Исто така овој предлог се користи со исто значење како „спрема“ (пр. долгот кон народот).
„Крај“
Предлогот „крај“ се користи со пространствено значење (пр. крај селото). Овој предлог се користи да се создадат сложените предлози „искрај“, „накрај“ и „покрај“. Предлогот „искрај“ поретко се користи и искажува дека нешто е сосема блуску со нешто, на самиот крај (пр. Помина искрај селото.). Со исто значење се користи „накрај“ и овој предлог почесто се сретнува. Предлогот „покрај“ е синоним на „крај“ (пр. покрај селото), но се користи и да се искаже приближно значење како што се „освен“ и „наспроти“ (пр. Покрај тоа, ти не беше таму.).
„Меѓу“
Предлогот „меѓу“ се користи со пространствено значење, поточно да означи дека нешто е во просторот што ги дели две нешта или во средината на повеќе предмети (пр. Меѓу Струга и Дебар се наоѓа селото Вевчани. Оди надвор, измешај се меѓу народот.). Слично на оваа употреа е и временската (пр. Меѓу Божиќ и Водици е Стара Нова Година). Понатака, предлогот се користи да се искаже споредба (пр. Нема ништо заедничко меѓу мене и тебе.) и заемен однос (пр. Се искараа меѓу себе.). Со истите значења на „меѓу“ се користи и сложениот предлог „помеѓу“, за кој Конески го означил како поредок.
„Над“
Овој предлог се користи со пространствено значење, поточно дека некој предмет е на повисоко место од некој друг (пр. Орли летаа над нас.). Предлогот се користи и со преносни значења за надминување или превишување (пр. јунак над јунаците).
NGC 5445
NGC 5445 — леќеста галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5445 се споменува и како UGC 8976, MCG 6-31-55, CGCG 191-42.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5445 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5445 има привидни димензии од 1,5' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 3 м 31,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +35° 1' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 27°.
Други поделби
Проучување на NGC 5445 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50090. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 110; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2551. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 106.
The New York Times
The New York Times или Њујорк Тајмс е американски дневен весник основан во Њујорк во 1851 година. Тајмс има освоено 104 Пулицерови награди, најмногу од сите известувачки организации во светот. Во декември 2008 година, мрежното место на весникот било најпосетувано место на еден американски весник, со повеќе од 18 милиони посетители во декември.
Иако останува најголем локален весник на метрополата и трет по големина во Соединетите Американски Држави по The Wall Street Journal и USA Today, во текот на последниве неколку години делничниот тираж на печатениот весник нагло опаднал, заедно со останатите весници, на помалку од еден милион примероци дневно за првпат по осумдесеттите години. Со прекарот „Сивата дама“ и „Весник со висока репутација“ во рамките на индустријата, Тајмс е во сопственост на The New York Times Company, која исто така објавува 18 други регионални весници вклучувајќи ги International Herald Tribune  и  The Boston Globe. На чело на компанијата е Артур Салцбергер и неговото семејство го води весникот од 1896 година.
Мотото на весникот, испечатено во горниот лев агол од насловната страна, гласи: „Сите вести соодветни за печатење“ (англиски: All the News That's Fit to Print). Тој е организиран во неколку делови: вести, мислења, бизнис, уметност, наука, спорт, стил и фељтон. Тајмс го задржал форматот со осум колони, иако поголемиот број весници го промениле на шест колони и е еден од последните весници кои внеле фотографија во боја. Во 2008 година, Тајмс станал достапен на iPhone и iPod Touch и во 2010 година на мобилните уреди iPad.
Историја
Њујорк Тајмс е основан на 18 септември 1851 година, од страна на новинарот и политичар Хенри Џарвис Рејмонд, кој во тоа време бил Виговец, а подоцна втор претседавач на Републиканскиот Национален Комитет, заедно со банкарот Џорџ Џонс привично именуван како New York Daily Times или Њујорк Дејли Тајмс. Со оригинална цена од еден цент за примерок, пристапното издание беше насочено кон различните шпекулации во однос на намената и ставовите на весникот коишто следеа со неговото издавање:
Влијанието на весникот порасна во текот на 1870-71 година, кога објави серија разоткривања на Бос Твид кои доведоа до крај на доминацијата на Твид над New York's City Hall. Во осумдесеттите години, премина од поддржувач на Републиканските кандидати во политички независен весник. Во 1884 година, го поддржа Демократот Гровер Кливленд во неговото прво кандидирање на претседателските избори. Иако овој потег ги разочара читателите на Тајмс, весникот за неколку години успеа да ја врати загубената доверба.
Во четириесеттите години, весникот ги зголеми своите ширина и опсег. Крстозборот почна редовно да се појавува во 1942 година, а делот за мода во 1946 година. Во 1946 година, Тајмс состави меѓународно издание. Ова издание престана да се издава во 1967 година, кога Тајмс заедно со сопствениците на New York Herald Tribune и Washington Post го објави International Herald Tribune во Париз. Весникот во 1946 година, купи радио станица за класична музика (WQXR). Освен ова радио, во сопственост на Тајмс беше и поранешното негово партнер-радио WQEW (1560 AM). Класичната музика беше едновремено емитувана на двете радија до деведесеттите години, кога стандардниот музички формат и големиот оркестар од WNEW-AM (сега WBBR) премина од 1130 АМ на 1560. Станицата АМ ги смени своите повикувачки букви од WQXR во WQEW. Во почетокот на 21 век, Тајмс го изнајмуваше WQEW на АБЦ Радио за својот формат Радио Дизни, кој продолжува на 1560 АМ. Во 2007 година, Дизни стана сопственик на WQEW. На 14 јули 2009 година, беше објавено дека WQXR ќе се продава на WNYC, кое на 8 октомври 2009 година, ја пренесе станицата 105,9 FM која почна да работи како нерекламна.
Њујорк Тајмс е трет по национален тираж, по USA Today и Wall Street Journal. Весникот е во сопственост на компанијата The New York Times Company, во која потомците на Адолф Окс, главно семејството Салцбергер, одржува доминантна улога. Во март 2009 година, весникот забележа тираж од 1 039 031 примероци во работните денови и 1 451 233 примероци во неделите. Според статија на Њујорк Тајмс од 2009 година, тиражот опаднал за 7.3 проценти на околу 928 000 примероци. Ова беше првпат од осумдесеттите години тиражот да падне на помалку од еден милион примероци. Во метрополата Њујорк весникот чини 2 долара во работните денови и 5 долари во неделите. Тајмс има добиено 101 Пулицерова награда, повеќе од кој било друг весник.
Во 2009 година, Тајмс започна со составување на локални додатоци во регионите што се надвор од областа на Њујорк. Почнувајќи од 16 октомври 2009 година, беше додаден двостран додаток Bay Area во петочните и неделните изданија во Северна Калифорнија. Тајмс, на 20 ноември 2009 година, започна со составување на слични петочни и неделни додатоци во изданијата во Чикаго. Овие додатоци содржеа локални вести, политика, спорт и културни дела, обично надополнети со локални огласи.
Освен главното седиште во Њујорк, Тајмс има 16 нови канцеларии во државата Њујорк, 11 национални новински канцеларии и 26 странски новински канцеларии. Њујорк Тајмс ја намали ширината на своите страници од 13.5 инчи (340 мм) на 12 инчи (300 мм) на 6 август 2007 година, усвојувајќи ја ширината која беше воспоставена како стандард во новинската индустрија во САД.
Поради постојаното опаѓање на продажбата во последниве децении, Тајмс неколку години се соочуваше со намалување на тиражот, нудејќи откупи на работници и намалување на трошоците, со согласност со општиот тренд во печатените медиуми.
Првата зграда на весникот се наоѓаше на улица Насау (Nassau street) 113 во Њујорк. Во 1854 година, се пресели на улица Насау 138, а во 1858 година на Парк Роу (Park Row) 41, со што стана првиот весник во Њујорк сместен во зграда изградена специјално за неговите потреби. Во 1904 година, весникот го премести своето седиште на Бродвеј 1475, во област наречена Лонг Екр Свкер (англиски: Long Acre Square), подоцна преименувана во Тајмс Сквер (англиски: Times Square). Од врвот на зградата за Новогодишната вечер виси светлечка топка, што претставува дел од традициијата започната од страна на весникот. Зградата е исто така препознатлива поради електронската табла со вести долж надворешните ѕидови, на која се вртат насловите на вестите. Таблата е сè уште во употреба, но не од страна на Тајмс. По девет години на Тајмс Сквер, на 43та Западна улица 229 се изгради ново крило. По неколку проширувања, во 1913 г. ова крило стана главно седиште на компанијата, а во 1961 година зградата на Бродвеј беше продадена. До јуни 1997 година, Тајмс, според кој плоштадот го доби името, беше објавуван од канцелариите на 43та Западна улица. Таму престана да се печати весникот на 15 јуни 1997 година.
Весникот остана на тоа место до јуни 2007 година, кога се пресели три блока подолу до 620 Осма Авенија, меѓу 40та и 41ва Западна улица, во Менхетен. Новото главно седиште на веснико, зградата на Њујорк Тајмс е облакодер проектиран од Ренцо Пијано.
Тајмс против Саливан
Вклучувањето на весникот во 1964 година во случајот Компанијата Њујорк Тајмс против Саливан поради клевета помогна во донесувањето на една од клучните одлуки на Врховниот Суд на САД поддржувајќи ја слободата на печатот. Во него Врховниот Суд на САД, стандардот на „реално кривично дело со умисла“ за извештаи од печатот, во врска со јавни службени лица или јавни личности, ги смета за усна или писмена клевета. Овој стандард бара од тужителот да докаже дека објавувачот на изјавата знаел дека таа е невистинита или делувал со несовесна рамнодушност кон вистинитоста на изјавата. Поради потешкотии на тужителот за наоѓање докази и во докажување на мислењата на личноста, вакви случаи за јавни личности ретко успеваат.
Весниците на Пентагон
Во 1971 година, весниците на Пентагон, тајна историја на Министерството за одбрана на САД за политичкото и военото вклучување на САД во војната во Виетнам од 1945 до 1971 година, беа предадени на Нил Шиан од страна на Њујорк Тајмс преку поранешниот претставник на Министерството за надворешни работи Стејт Департментот) Даниел Елсберг со неговиот пријател Ентони Русо кој му помагал во копирањето. Тајмс започна со објавување на извадоци преку серија статии на 13 јуни. Следеа контроверзности и судски постапки. Весниците открија, меѓу другото, дека владата намерно ја проширила својата улога во војната преку спроведување на воздушни напади врз Лаос, напади долж брегот на Северен Виетнам и акции од страна на воената морнарица на САД уште пред да се објави во јавноста за нападите и додека претседателот Линдон Б. Џонсон ветуваше дека нема да ја прошири војната. Документот го зголеми недостатокот од кредибилитет на владата на САД и ги отежна напорите на владата на Никсон да се бори против тековната војна.
Дискриминација во вработувањето
Дел од историјата беа дискриминаторски постапки што ги ограничуваа жените од уредничките позиции, што даде резултат и во новинарството во тоа време.
Првата жена известувач на весникот беше Џејн Грант, која подоцна го опиша своето искуство. Таа напиша: „Во почетокот бев задолжена да не го откривам фактот дека жена е вработена.“ Другите известувачи ѝ го дале прекарот Флаф (англиски: Fluff - добра риба) и таа била предмет на одредено мајтапење. Според нејзиниот одговорен уредник, поради нејзиниот пол, унапредувања не доаѓале предвид. Таа останала таму 15 години, до Првата светска војна.
Во 1935 година, Ен Мек Кормик му напиша на Артур Хејс Салцбергер:„Се надевам не очекувате од мене да се навратам на она 'од женски аспект'“. Подоцна, таа интервјуираше поголеми политички водачи и изгледа имаше полесен пристап отколку нејзината колешка. „Дури и оние коишто беа сведоци на нејзината работа не можеа да си објаснат како ги добила тие интервјуа“, изјави Клифтон Даниел. „Сигурен сум дека по Втората светска војна, Канцеларот на Западна Германија Конрад Аденауер ја повикал и ја поканил на ручек. Таа никогаш не мораше да се понижува пред некого за да добие средба“. Преносот од говорите на светските водачи по Втората светска војна во Клуб за Клубот за Национален печат беше ограничен за мажите, по правило на Клубот. Кога на жените конечно ѝм беше дозволено да ги слушаат говорите, тие сè уште немаа дозвола да ѝм поставуваат прашања на говорниците. На мажите ѝм беше дозволено да прашуваат и тие го остваруваа тоа право, иако некои од жените имаа добиено Пулицерови награди за претходната работа. Известувачката за Тајмс, Меги Хантер одби да се врати во Клубот по една репортажа за говор за кој беше назначена. Статијата на Нен Робертсон за областа Јунион Сток Јардс (англиски: Union Stock Yards), Чикаго, Илиноис, беше јавно прочитана како анонимен текст од професор, кој тогаш изјави: „Ќе ве изненади, можеби, фактот дека известувачот е жена...“ започна тој. „Таа ги употребила сите свои сетила, не само нејзините очи, да ја пренесе миризбата и да ги почувствува трлата. Таа избрала тешка, навредувачка тема. Нејзината сликовитост е доволно силна за да ве револтира“. Тајмс по десет години ја најми Кетлин Мек Лафлин за Трибината во Чикаго, кадешто „таа објави серија статии за куќни помошнички, излегувајќи сама да се пријави за работи за одржување на домови“.
Сопственост
Семејството Окс-Салцбергер, едно од новинските династии во САД, е сопственик на Тајмс од 1896 година. Откако издавачот излезе на берзата во шеесеттите години, семејството ја задржа контролата врз весникот со сопственост на мнозинството второстепени гласови. Првостепените акционери имаат ограничени права на глас, а второстепените имаат целосно право на глас. Овие структури на сопственост станаа популарни во средината на дваесеттите години, кога семејствата како Греам од Компанијата Вашингтон Пост се борат да излезат на берза без да ја изгубат контролата врз весникот. Доу Џонс енд Компани (англиски: Dow Jones & Co.), издавач на Wall Street Journal, имаше слична структура и беше под контрола на семејството Банкрофт. Подоцна компанијата беше купена од News Corporation во 2007 година.
Семејството Окс-Салцбергер поседува околу 88 проценти од второстепените акции на компанијата. Секоја измена на оваа двокласна структура мора да биде ратификувана од шест од осум директори од одборот на семејството Окс-Салцбергер. Членови на одборот на директори на компанијата се Даниел Х. Коен, Џејмс М. Коен, Лин Г. Долник, Сузан В. Драјфус, Мајкл Голден, Ерик М. А. Лакс, Артур О. Салцбергер Јуниор и Кети Џ. Салцбергер.
Тарнер Кетлеџ, врвниот уредник на Њујорк Тајмс во текот на речиси две децении, сакаше да го прикрие влијанието на сопствениците. Салцбергер на својот уредник редовно му пишувал белешки со предлози, насоки, жалби и наредби. Кога Кетлеџ ги добивал овие белешки го бришел името на издавачот пред да ѝм ги предаде на своите подредени. Тој сметал дека ако го скрие името на издавачот од белешките, неговите вработени нема да се чувствуваат под притисок од сопственикот.
Делови
Весникот е поделен на три дела, заедно со списанието: Некои делови, како што е Метро, ги има само во изданијата на весникот што се издаваат во Областа од трите држави - Њујорк-Њу Џерси-Контектикат, а ги нема во националното издание или во Вашингтон ДЦ. Освен неделниот преглед на преизданија на едиторијални цртани филмови од други весници, Тајмс нема свој цртач во својот персонал, ниту има страна со стрипови или неделен дел за стрипови. Во септември 2008 година, Тајмс објави дека на 6 октомври истата година во изданијата печатени во областа на метрополата Њујорк, одредени делови ќе бидат комбинирани. Промените значеа вметнување на делот Метро во главниот дел Меѓународни/Национални вести и комбинирање на деловите Спорт и Бизнис (освен од сабота до понеделник, кога делот Спорт е печатен како самостоен дел). Оваа промена исто така значеше промена на името на делот Метро во Њујорк надвор од Областа од трите држави. Печатниците на Тајмс дозволија да се печатат четири дела истовремено. Кога весникот додаде повеќе од четири дела за секој ден, освен во сабота, деловите мораа да бидат печатени одделно во ран тираж и подредени заедно. Промените ќе дозволат Тајмс да се печати во четири дела од понеделник до среда, освен во сабота. Изјавата на Тајмс гласеше дека бројот на нови страници и места за вработување ќе останат непроменети, со тоа што весникот заштедува преку скратување на прекувремени трошоци. Според Рас Стентон, уредник на конкурентниот Лос Анџелес Тајмс, редакцијата на Њујорк Тајмс е двапати поголема од онаа на Лос Анџелес Тајмс, кој во моментов има редакција со 600 новинари.
Стил
Кога се однесува на луѓе, Тајмс обично го користи терминот почесни, а не едноставно презимињата на личносите (освен на спортските страници, прегледите на книги и списанието). Насловите за поголемите статии често стојат со поднаслови давајќи понатамошни детали, иако тоа се оддалечува од стилот. Остана со форматот од осум колони до септември 1976 година, долго откако другите весници преминаа на шест колони, и беше еден од последните весници кој ја прифати фотографијата во боја, со првата објавена фотографија на насловната страна на 16 октомври 1997 година. Во отсуство на главен наслов, најважната статија на денот обично се појавува во горната десна колона на насловната страна. Шрифтовите што се користат за насловите се приспособени варијанти на Челтенхем (Cheltenham). Тековниот текст е поставен на 8.7 точка на Империјал (Imperial).
Вклучувајќи се во списокот на останатите поголеми американски весници последниве години, како што се USA Today, Вол Стрит Џурнал и Вашингтон Пост, Њујорк Тајмс на 18 јули 2006 година објави дека ќе ја намалува големината на страниците на весникот за еден и пол инча. Во ова време на намален тираж и значителни загуби во приходите од рекламирање за поголемиот број на печатени примероци од американските весници, потегот, којшто исто така беше објавен, ќе резултираше со намалување од 5 проценти во покриеноста на новости и ќе има за цел заштеда на весникот од 12 милиони долари годишно. Промената од традиционалниот стил од 54 инчен формат на покомпактен формат од 48 инчи широчина беше наложена од главниот и одговорен уредник Бил Келер и претседателот на Њујорк Тајмс Скот Хикин-Кенеди во белешките до персоналот. Келер стоеше зад овој потег „попристапен за читателите“, укажувајќи на тоа дека отфрлањето на “неуверливата и непотребна проза на поголеми делови“ ќе го зголеми квалитетот на весникот. На сличен начин, Келер излезе на крај со предизвикот од репортажи на „помал простор“ со помош на воведување на „поригорозно уредување“ и вети понатамошна заложба за „остро, пионерско новинарство“. Официјалната промена стапи на сила на 6 август 2007 година.
Њујорк Тајмс на 6 јануари 2009 година изложи реклами на насловната реклама, со што ја прекина традицијата на весникот. Рекламата за CBS беше во боја и беше долж целата страна. Весникот вети дека рекламите на насловната страна ќе бидат сместени само на долната половина од страната.
Углед и признанија
Преку своето партнерско глобално издание The International Herald Tribune, Њујорк Тајмс остварува дневен тираж од 242.073 примероци ширум светот и во САД. Одржува канцеларии на низа политички и социјално важни локации. На регионално ниво, Тајмс воспоставува врски со 16 канцеларии во државата Њујорк, на национално ниво со 11 во САД и со 26 странски новински канцеларии на глобално ниво.
Добитникот на 101 Пулицерова награда, Тајмс, доби три награди на свеченоста од 2010 година. Шери Финк беше наградена за најдобар известувачки извештај, за нејзиното дело за реакцијата и посветеноста на една болница по ураганот Катрина. Мајкл Мос доби признание за неговиот придонес во опширното известување и претстојната политика, за својата репортажа за испитувањата врз една млада жртва од салмонела парализирана од бактеријата Ешерихија коли (латински: Escherichia Coli). Неговата статија поттикна значителни промени во судското решавање на случајот. Мет Рихтел исто така доби признание за својата статија за опасните последици од користење на мобилен телефон при возење.
Застапеност на интернет
Тајмс има голема застапеност на интернет уште од 1996 година и неговото мрежно место е една од најпосетените. За пристап до некои статии е потребна регистрација, иако тоа може да се избегне во некои случаи преку RSS снабдувачот на Тајмс. Во март 2005 година, мрежното место беше посетено 555 милиони пати. Според едно истражување на Compete.com, локацијата nytimes.com привлекува најмалку 146 милиони посетители годишно до 2008 година. Мрежното место на Тајмс е рангирано на 59-то место според бројот на поединечни посетители, со преку 20 милиони единствени посетители во март 2009 година, што ја прави најпосетуваното мрежно место на весник со двојно повеќе посетители од следната најпопуларна локација. Исто така, од мај 2009 година, nytimes.com создаде 22 од 50те најпопуларни блогови на весници.
Во септември 2005 година, весникот одлучи да започне со претплатничка услуга за дневните колумни со програма наречена TimesSelect, која содржи многу колумни кои претходно биле бесплатни. Пред да биде прекината две години подоцна, услугата чинеше 7.95 долари месечно и 49.95 долари годишно, иако беше бесплатна за претплатниците на печатените изданија на весникот и за студентите. За да добијат лесен пристап, блогерите често објавуваа веќе објавени податоци од TimesSelect и барем едно мрежно место собираше врски од веќе печатени податоци. На 17 септември 2007 година, Тајмс објави дека ќе престане со наплата за пристап до одредени делови од своето мрежно место, што стапува на сила на полноќ следниот ден, и одразува растечки поглед во индустријата дека трошоците за претплата не можат да ги надминат потенцијалните рекламни приходи од зголемениот сообраќај на бесплатните локации. Освен отворањето на скоро целото мрежно место за сите читатели, архивите на новостите на Тајмс од 1987 година до денес се достапни бесплатно, како и оние од 1851 до 1922 година, коишто се во јавниот дел на локацијата. Пристап до делот Премиум крстозбори и понатаму бара или домашна испорака или претплата од 6.95 долари месечно или 39.95 долари годишно. Колумнистите на Тајмс, како Николас Кристоф и Томас Фридман толку го критикуваат TimesSelect што Фридман дури вели „Го мразам. Ме повредува премногу бидејќи ме одделува од многу, многу луѓе, особено бидејќи има луѓе преку океанот што ги читаат моите статии, како на пример во Индија...се чувствувам целосно отсечен од мојата публика.“
Тајмс е, исто така, првиот весник што нуди видео игра како дел од своето издание, Food Import Folly од Persuasive Games.
Мобилна застапеност
Times Reader) е дигитална верзија на Тајмс. Создаден е преку соработката меѓу весникот и Мајкрософт. Times Reader ги презема принципите на печатеното новинарство и ги применува во техниката на онлајн известување. Times Reader користи серија технологии развиени од Мајкрософт и нивниот тим (Windows Presentation Fondation). Верзијата беше објавена во април 2006 година, во Сиетл од Артур Окс Салцбергер Јуниор, Бил Гејтс и Том Боткин. Во 2009 година, Times Reader 2.0 беше презапишан во Adobe Air.
Во 2008 година, Тајмс создаде апликација за iPhone и iPod Touch што им овозможува на корисниците да преземаат статии на нивниот мобилен уред со што тие можат да го читаат весникот дури и кога не биле во можност да добијат сигнал. Во април 2010 година, Тајмс извести дека ќе почне со објавување на дневна содржина преку апликација за iPad. Веќе од октомври 2010 година, апликацијата за iPad на Њујорк Тајмс е рекламно поддржана и достапна бесплатно без претплата, но во 2011 година ќе премине на претплатничкиот модел.
Во Москва
Врската со своите руски читатели е посебен проект на Њујорк Тајмс промовиран во февруари 2008 година, под водство на Клифорд Џ. Леви. Некои статии на Тајмс што опфаќаат широк спектар на политички и социјални теми во Русија се преведени на руски и понудени на руските блогери во локалниот блог на Тајмс. Потоа, одбрани одговори на руски блогери се преведени на англиски и објавени на мрежното место на Њујорк Тајмс меѓу коментарите од англиските читатели.
Цени
На 20 јануари 2010 година, од весникот известија дека почнувајќи од јануари 2011 година ќе почне на честите читатели да им наплаќа за пристап до нивната содржина онлајн. Читателите ќе имаат можност да добијат пристап до одреден број статии секој месец бесплатно. Сепак, секој читател кој ќе сака да има поголем пристап ќе мора да плати одредена членарина. Овој план ќе им обезбеди слободен пристап на повремените читатели, но ќе обезбедува приход од редовните. Деталите сè уште не се дефинирани. Претплатниците на печатените изданија на весникот ќе имаат целосен пристап без каква било дополнителна членарина.
Датуми на необјавување на весникот
Поради штрајкови, редовните изданија на Њујорк Тајмс не беа испечатени на следниве датуми: Не се печатеа изданија на 2 јануари 1852 и 1853 година и од 1862 до 1867 година. Не се печатеа изданија ниту на 5 јули од 1861 до 1865 година.
Политичко убедување
Тајмс беше различно опишуван дека е пристрасен кон либералната партија или дека е либерален весник, или дека е конзервативно или централно-десно пристрасен за определени прашања.
Според анкета спроведена од страна на Расмусен Репортс (англиски: Rasmussen Reports) во 2007 година за мислењето на јавноста за поголемите медиуми, 40 проценти сметаат дека Тајмс има либерален поглед, а 11 проценти дека има конзервативен поглед. Во декември 2004 година, истражување на Универзитетот во Калифорнија, Лос Анџелес му даде 73.7 бода на Тајмс на скала од 100 бода, на која 0 бода значат најконзервативен весник, а 100 најлиберален. Веродостојноста на ова истражување беше под сомнение на различни организации, меѓу кои и групата чувар на либералните медиуми Media matters for America. Во средината на 2004 година. тогашниот јавен уредник (народен правобранител) Даниел Окрент напиша дело во кое тој заклучи дека Тајмс има либерална пристрасност во репортажата на одредени социјални прашања како што се хомосексуалните бракови. Тој тврдеше дека оваа пристрасност го одразува космополитанизмот на весникот, којшто произлегува природно од своите корени како домашен весник на Њујорк. Окрент не коментираше за пристрасноста во репортажите за „почувствителните новости“ како фискалната политика, надворешната политика или граѓанските слободи, но, сепак изјави дека весникот во однос на новостите за војната во Ирак бил недоволно критичен кон владата на Џорџ В. Буш.
Војната во Ирак
Репортерката Џудит Милер се повлече од јавноста по критикувањето дека нејзиното известување од војната во Ирак било фактички неточно и отворено во корист на ставот на владата на Буш, поради што Тајмс мораше да се извини. Еден од главните извори на Милер е Ахмед Чалаби, кој по окупацијата на САД стана привремен министер за нафтена индустрија на Ирак и е сега на чело на Комитетот за услуги на Ирак. Сепак, известувачот Мајкл Р. Гордон кој стоеше зад потписот на некои претходни статии за Ирак заедно со Милер, продолжи да известува за воени прашања за Тајмс.
Израел и Палестинците
Поради репортажата за Израелско-палестинскиот конфликт, некои тврдат дека весникот е пропалестински, други дека е произраелски. Во контроверзната книга Израелското лоби и надворешната политика на САД, дело на професорите по политички науки Џон Меарсхајмер и Стефан Волт се наведува дека Њујорк Тајмс понекогаш ги критикува политиките на Израел, но не е непристрасен и генерално го поддржува Израел. Од друга страна, Центарот Сајмон Висентхал го критикуваше Тајмс за објавување на стрипови што се однесуваат на Израелско-палестинскиот конфликт, за кои тврдат дека се антисемитистички.
Јавниот уредник на Тајмс Кларк Хојт во својата колумна од 10 јануари 2009 година, заклучи „иако најгласните поддржувачи на Израел и на Палестинците не се согласуваат, мислам дека Тајмс, спречен да известува директно од бојното поле среде хаосот на војната, даде сè од себе да ја изврши својата задача дер, балансирано и целосно, и во голема мера успеа во тоа.“
Средна Америка во осумдесеттите години
Правичност и точност во известувањето, организација за критика на медиумите во напредок, го обвини Њујорк Тајмс за следење на „стратегијата за односи со јавноста на владата на Реган“ во осумдесеттите години, преку „нагласувањето на строгите мерки во Никарагва (од левичарската влада на Сандинистите) и потценување или занемарување на посериозните злоупотребувања на човековите права каде било во Средна Америка“ (главно во Ел Салвадор, Гватемала и Хондурас, земји со влади поддржани од владеењето на Реган).