cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Изјавува Переира (филм)
Содржина
Еден ден, импресиониран од есеј прочитан во едно списание, Переира решава да стапи во контакт со авторот. Статијата е напишана од Франческо Монтеиро Роси, млад човек со италијанско потекло, кому Переира му нуди позиција на соработник во колумната што ја уредуваше. Монтеиро Роси прифаќа и Переира го води на пробен рок, барајќи му да напише однапред некролози на познати писатели и интелектуалци кои сè уште се живи, за да биде подготвен да ги објави во случај на ненадејна смрт на субјектот.
Сепак, младиот човек пишува серија на посебни некролози, како онаа на Габриеле Данунцио, кого тој го дефинира како „воинотворец“ и чиешто придржување кон фашизмот жестоко го напаѓа, а она на Федерико Гарсија Лорка, чие изрекување на варварството на диктатурата на Франциско Франко го пофалува. Овие написи се оценети од Переира за необјавливи, бидејќи, поради содржината против режимот на Салазар, тие би биле незгодни, па дури и опасни. Гледајќи ги тешкотиите на младиот човек, под влијание и на револуционерниот дух на неговата девојка Марта, Переира се наоѓа себеси растргнат помеѓу желбата да му помогне и да не се меша во политички прашања кои би можеле да му направат проблеми.
Кратко време подоцна Переира го запознава докторот Кардосо, лекар во клиниката за таласотерапија (каде што новинарот оди да ги лекува неговите здравствени проблеми, успевајќи да изгуби многу тежина), на кој му се доверува дека ќе ја напушти Португалија за да се пресели во Франција, која е идеал за слобода. Переира разговара со Кардосо за чувството на вознемиреност што го чувствувал некое време, а тој му објаснува една теорија, претпоставена од француски лекари и психолози: теоријата на конфедерацијата на душите. Според оваа теорија, секое човечко суштество нема само една душа, туку конфедерација на многубројни души над кои доминира, „хегемонско его“, и понекогаш може да се случи една од овие души да се зајакне до степен да го собори хегемоничното его и да надвладее, да стане ново хегемонско его и со тоа да определи вистинска и правилна метаморфоза: затоа немирот на Переира може да биде вовед на голема промена. Переира разговара и со неговиот пријател свештеник, отец Антонио, на кого му се доверува за неговото несогласување за поддршката што му ја дава Ватикан на Франко.
Полека, последователно, Переира станува свесен за состојбата на нацијата во која живее и за режимот што управува со неа, т.е. насилството, методите на заплашување и тешката цензура на која е подложен печатот, сите работи кои тој дотогаш ги нема забележано, изолиран како што беше од реалниот живот, концентриран само на своите сеќавања, неговите активности и на стравот од смртта. Монтеиро Роси, откако побарал да се засолни во куќата на Переира како баран, е претепан и убиен од тројца припадници на политичката полиција во истата куќа. Од ова злосторство Переира црпи сила да реагира: користејќи ризичен трик (бара од д-р Кардосо да се преправа дека е шеф на цензурата, кој ќе се согласи, кога ќе му се јави од редакцијата), успева да објави напис во кој се осудува убиството и режимот во неговиот сопствен весник, а потоа бега од Португалија.
Саундтрак
Саундтракот на филмот бил компониран од Енио Мориконе и издаден на ЦД во 1995 година од етикетата Epic. Организиран е во 12 траки.
Религија во Исланд
Според последната анкета спроведена од страна на Евробарометар во 2005,,
Реформација
Реформацијата речиси сосема ја потчинала Католичката црква во Исланд. Двајца месни жители, Одур Готскалсон и Гисур Еинарсон станале ученици на Мартин Лутер, а подоцна и негови следбеници на овие простори, особено откако Кристијан III од Данска Лутеранството ја прогласил како официјална религија на тероторијата на целото царство. Сепак, спроведувањето на реформацијата била проследена од националистички отпор која ескалирала скоро до точката на граѓанска војна. Џон Арсон и Огмундур Палсон, Католички епископи, се спротивиле на напорите на Кристијан III. Огмундур бил депортиран од страна на данските функционери во 1541. Отпорот завршил во 1550, кога Џон Арсон и неговите два сина биле обезглавени на 7 ноември 1550 година.
Љубов (филм од 2012)
„Љубов“ (француски: Amour) — француско-германско-австриски филм од 2012 година, во режија на Михаел Ханеке, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Жан-Луј Трентињан, Емануел Рива и Изабел Ипер. Филмот е добитник на 84 награди, а имал уште 74 номинации. Од поважните награди што ги освоил филмот, треба да се издвојат: „Златна палма“ на Канскиот филмски фестивал во 2012 година; четирите „Европски филмски награди“ во 2012 година (за најдобар филм, режисер, машка и женска главна улога); „Златен глобус“ и „Оскар“ во 2013 година, во категоријата „најдобар странски филм“ и наградите на БАФТА за најдобар странски филм и за најдобра женска главна улога.
Содржина
Филмот е приказна за стар брачен пар, Жорж (го игра Трентињан) и Ана (ја игра Рива), кои се поранешни професори по музика. Еднаш, додека појадуваат, Ана доживува краткотраен мозочен удар. По некое време, нејзината состојба се влошува драматично и таа останува неподвижна. Тоа го усложнува секојдневниот живот на Жорж, кој мора да се грижи не само за својата жена, туку и за вообичаените секојдневни практични работи. По веста за болеста на Ана, нив ги посетува ќерката Ева (ја игра Ипер), која живее во странство и поради долгогодишната оддалеченост не е блиска со својот татко. На крајот, кога Ана станува еден вид жив мртовец и кога нејзиниот живот повеќе нема никаква смисла, Жорж одлучува да го преземе решавачкиот чекор и ја задушува сопругата со перницата.
Источни Инди
Источни Инди или само Инди — постар назив за земјите во Јужна и Југоисточна Азија. Во потесна смисла, под поимот се подразбираат островите во Југоисточна Азија, особено Малајскиот Архипелаг. Поимот „Инди“ потекнува од реката Инд и се однесува на деловите од Азија со индиското културно влијание (освен Виетнам и Сингапур кои се во кинеската културна сфера).
За време тривековната власт, холандските колонии се нарекувале Холандски Источни Инди, и тоа останало сè до осамостојувањето на Индонезија, додека пак шпанските колонии биле Шпански Источни Инди пред британското освојување и подоцнежната независност на Филипините. Во подрачјето може да се вбројат и поранешна француска Индокина, британските територии Брунеј и Сингапур и некогашниот португалски Источен Тимор. Тука не спаѓа Холандска Нова Гвинеја (Западна Нова Гвинеја, т.е. Западна Папуа), која географски ѝ припаѓа на Меланезија.
Жителите на Источните Инди речиси никогаш не се нарекувале Источни Индијци, за разлика од жителите на Карибите (кои се нарекуваат Западни Инди) и американските староседелци, кои се нарекуваат „Индијанци“. Населението е мошне бројно и разновидно, па затоа се користел поимот „домородно население“. Најзастапени вери се будизмот, исламот, христијанството и хиндуизмот, а во некои подрачја значајни се сикизмот, џаинисмот, кинеската народна вера и други верувања и обичаи. Поважните јазици припаѓаат на различни семејства, но не треба да се мешаат со индските јазици, кои се само една група индоирански јазици од Јужна Азија.
Регионите во Источните Инди понекогаш се нарекуваат по колонијалните царства на кои им припаѓале, па затоа имаме Британски Источни Инди (Малезија), Холандски Источни Инди (Индонезија) и Шпански Источни Инди (Филипините).
Историски, владетелот на Абисинија (денешна Етиопија) се нарекувал „Презвитер Јован на Индите“, бидејќи тој дел од светот се сметал за една од „Трите Инди“.
Историја
[[Податотека:Indies.PNG|мини|десно|300п|
]]
Европските сили почнале да ги истражуваат овие краишта кон крајт на XV и почетокот на XVI век, под водство на португалските морепловци. Поимот „Инди“ први го вовеле Португалците, и истиот подоцна добил повеќе значења. Источните Инди, наречени „Стари“ или „Големи Инди“ се во Азија, додека пак Западните Инди, наречени „Нови“ или „Мали Инди“ се во Америка.
Овие краишта имале голема важност во трговијата, особено со стоки како памукот, индигото и зачините. За таа цел, европските сили до XVII век основале големи трговски друштва како што се Британската и Холандската источноиндиска компанија.
Кристофер Колумбо првично го сметал Новиот Свет за најисточниот дел од Индите, во огромна мера потценувајќи ја оддалеченоста меѓу Европа и Азија во западен правец. Подоцна, за да се направи разлика, Новиот Свет почнал да се нарекува Западни Инди, а старите го добиле името Источни.
Во минатото во оптек бил поимот Источноиндиец (East Indian) за лице од Источните Инди, за да се избегне забуна со американските староседелци, кои тогаш се нарекувале просто Индијанци (Indian) — разлика која не ја прави англискиот јазик.
Национален парк Гран Парадизо
Национален парк Гран Парадизо (италијански: Parco nazionale del Gran Paradiso; Parc national du Grand Paradis), е италијански национален парк во Грајанските Алпи, помеѓу долината Аоста и регионите Пиемонт. Паркот е именуван по планината Гран Парадизо, која се наоѓа во паркот; тој е соседен со францускиот национален парк Ваноаз. Земјиштето што го опфаќа паркот првично бил заштитен со цел да се заштити алпскиот ког од ловокрадци, бидејќи било лично ловиште за кралот Виктор Емануел II, но сега ги штити и другите видови.
Историја
Во почетокот на 19 век, поради ловот, алпскиот ког преживеал во областа Гран Парадизо и Ваноаз. Овде преживеале околу 60 поединечни кози. Козите биле интензивно ловен, делумно за спорт, но и затоа што се сметало дека нивните делови од телото имаат терапевтски својства: талисманите биле направени од мала коска во облик на крст која се наоѓала во близина на срцето на козите и се носеле со цел да ги заштитат од насилна смрт. Поради алармантното намалување на популацијата на козите, Виктор Емануел, кој наскоро требало да биде крал на Италија, го прогласил Кралскиот ловечки резерват на Гран Парадизо во 1856 година. Направена е заштитна заштита за козите. Патеките поставени за козите и денес се користат како дел од 724км обележани патеки и патеки за мазги.
Во 1920 година, внукот на Виктор Емануел II, Виктор Емануел III ги донирал оригиналните 21 квадратни километри на паркот (5.189 хектари), и паркот бил основан во 1922 година. Тоа бил првиот национален парк во Италија. Имало околу 3.000 кози во паркот кога бил прогласен за национален парк. Институциите на паркот довеле до зголемување на популацијата на козите, која достигнала до 4.000 до 1933 година. Во следната деценија, и покрај присуството на паркот, влошувањето на квалитетот на надзорот под фашистичка власт, ловокрадството и Втората светска војна довеле до постојано намалување на популацијата на козите. До 1945 година останале само 419. Нивната заштита била повторно воспоставена по војната, а во паркот во 2005 година имало 4.000
Географија
Паркот се наоѓа во Грајанските Алпи во регионите Пиемонт (во градскиот град Торино ) и долината Аоста во северозападна Италија. Опфаќа 703 квадратни километри алпски терен, 10% од површината на паркот е пошумена, 16,5% се користи за земјоделство и пасишта, 24% се необработени, а 40% се класифицирани како стерилни. 9,5% од површината на паркот е окупирана од 57 ледници. Планините и долините на паркот се извајани од ледници и потоци. Висините во паркот се движат од 800-4060 м, со просечна надморска височина од 2 000 м. Долинските подови во паркот се пошумени. На повисоките височини има алпски ливади. Постојат карпи и ледници на надморска височина повисоки од ливадите. Гран Парадизо е единствената планина целосно во границите на Италија која е висока над 4000 м. Од неговиот врв се гледаат Мон Блан и Матерхорн. Во 1860 година, Џон Кауел станал првиот човек што стигнал до врвот. На запад, паркот дели граница со францускиот национален парк Ваноаз. Тие соработуваат во управувањето со популацијата на козите, кои сезонски се движат низ нивната заедничка граница.
Флора
Шумите во паркот се важни бидејќи обезбедуваат засолниште за голем број животни. Тие се природна одбрана од лизгање на земјиштето, лавини и поплави. Двата главни типа на шуми пронајдени во паркот се иглолисни и листопадни шуми. Листопадните европски букови шуми се вообичаени на страната на паркот Пиемонт, а не се наоѓаат на страната Вале д'Аоста. Овие шуми се густи со густо зеленило кое пропушта многу малку светлина во текот на летото. На листовите од бука им треба долго време за да се распаднат и тие формираат дебел слој на шумскиот под што го попречува развојот на други растенија и дрвја. Аришите се најчестите дрвја во шумите на долинските подови. Се мешаат со смреки, швајцарски камени борови, а поретко сребрени елки.
Јаворови и липови шуми се наоѓаат во доловите. Овие шуми се присутни само во изолирани области и се изложени на ризик од исчезнување. Дабовите шуми се почести во областа на долината Аоста отколку во областа Пиемонт поради повисоките температури и пониските врнежи. Дабот не е типичен вид во паркот и често се среќава помешан со шкотскиот бор. Насадите со костен во паркот се погодени од човечкото одгледување дрво и овошје. Ретко расте над 1000м, а најважните шуми со костен се наоѓаат на Пиемонтската страна на паркот. Иглолисните шуми на паркот вклучуваат насади со шкотски борови, шуми од смрека во кои доминира норвешката смрека, често помешана со ариш. Аришот и швајцарските камени борови шуми се наоѓаат до највисокото субалпско ниво (2200-2300 метри).
На повисоки надморски височини дрвјата постепено се истенчуваат и има алпски пасишта. Овие пасишта се богати со цвеќиња до доцна пролет. Дивите цвеќиња во високите ливади на паркот вклучуваат миризливи темјанушки, горечавка, буков крин и Рододендрон феругинеум. Паркот има многу карпести живеалишта. Најчесто се наоѓаат над дрвените и алпските пасишта. Овие области имаат карпи и остатоци на нивната површина. Алпските растенија се прилагодиле на овие живеалишта со преземање одлики и џуџест раст, влакнест, светло обоени цветови и високо развиени корени. Околу 1.500 растителни видови може да се видат во Алпската ботаничка градина Парадизија во близина на Коњ во паркот.
Фауна
Алпските кози во лето пасат на обилните планински пасишта, а во зима се спуштаат на пониски височини. Спарувањето на Гран Парадизо со националниот парк Ваноаз обезбедува заштита на козорот во текот на целата година. Заедно со козрогот, животинските видови пронајдени во паркот вклучуваат голема ласица, ласица, зајак, евроазиски јазовец, алпска дивокоза, волк (неодамна пристигнат од Централна Италија) и можеби дури и рис. Козата и дивата коза поголемиот дел од годината ја поминуваат над дрворедот. Тие се спуштаат во долините во зима и пролет. Сточна храна од алпски мрмот на растенија долж снежната линија.
Во паркот има повеќе од 100 видови птици, вклучително и голем ушест був, карпест птармиган, алпско попче и алпски чавки. Златните орли се гнездат на карпести делови, а понекогаш и на дрвја. Планинската карполазачка се наоѓа на стрмни карпи. Во шумите на паркот има црни клукајдрвци и оревокршачи.
Паркот поддржува многу видови пеперутки, вклучувајќи аполонова пеперуга, белци и јужни шумски нимфи.
Амедеи Порцелана (чоколадо)
Амедеи Порцелана, темно чоколадо направено од чоколадата Амедеи од Тоскана, Италија, било прогласено за најскапото чоколадо на светот. Добитник е на различни награди од „Академијата за чоколада“, вклучително и „Најдобро црно чоколадо“,
Производство
Амедеи Порцелана е направена од проѕирни, бели зрна какао од сортата која сега се нарекува „Порцелана“ поради неговата боја слична на порцелан. Ова зрно какао, генетски чист вид на високо ценетиот Criollo, потекнува од Венецуела и можеби се одгледувало таму и во предколумбиската ера.
Порцелана какаото се нарекувало „Маракаибо“ во колонијално време, бидејќи првенствено се извезувало од тоа венецуелско пристаниште. Заедно со неколку други мексикански и колумбиски зрна какао, какаото Маракаибо било класифицирано како едно од најквалитетните какаа во светот до 1920-тите.
Пакување
Амедеи Порцелана се продава во пакети со поединечно нумерирање кои се нарекуваат „референтен стандард за индустријата за тоа како да се пакува чоколадна лента“.
Цена
Бар од 1,8 инча се продава во САД за 19-22 долари. Често цитираната цена на ова чоколадо е 90 долари за фунта. Амедеи Порцелана често се нарекува најскапото чоколадо на светот.
Најскапиот десерт и кекс
Порцелана какаото е вклучено во Golden Opulence Sundae, десерт од 1.000 долари што се продава во ресторанот Serendipity 3 во Њујорк и е споменат во Гинисовата книга на рекорди. Порцелана какаото се користи и за правење на најскапиот кекс, Golden Phoenix, кој го прави Bloomsbury's, бутик кафуле во Дубаи.
Една комитска
Текст
Се собрале комитите
ќе ги бркаат душманите:
- Кажи, кажи чедо мое мило,
дал' ја сакаш Македонија?
да ја гази куче душманско.
Наш'та крв е стара македонска,
Гоце Делчев, Карев, Сандански.
Среде Скопје, град Македонски,
пак се прочу по 100 години -
тука има уште комити,
клетва даваат, срце им гори.
- Ах, живот давам, земја не оставам
Александар Македонски.
Список на државни водачи во 503 година
Ова е список на државни водачи во 03 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Фосфолипид
Фосфолипидите претставуваат сложени липиди каде нелипидната компонента е фосфорна киселина. Од фосфолипидите, кај растенијата најдобро се проучени фосфатидите, каде двете OH групи на глицеролот се естерифицирани со виши масни киселини, додека третата OH група е естерифицирана со фосфорна киселина за која е врзано органско соединение кое содржи азот во вид на холин или серин.
Тие се значајни органски соединенија бидејќи влегуваат во состав на клеточната мембрана и мембраните на другите клеточни структури.
Брунеј
Брунеј е островска држава во Југоисточна Азија. Се наоѓа на островот Борнео. Главен град е Бандар Сери Бегаван.
Државно уредување и меѓународни односи
Од 1959 година Брунеј е парламентарна монархија, но всушност султанот има поголема законодавна и извршна власт, па за Брунеј може да се каже дека има апсолутистичка монархија. Постои законодавен совет кој брои 20 членови и кој има советодавен карактер, но сите закони ги носи султанот. Султанот е истовремено шеф на државата и претседател на владата. Сегашниот султан, Падука Сери Багинда Султан Хаји Хасанал Болкиах Му’изадин Вадаулах (скратено Хасанал Болкиах), владее од 1967 година и се смета за најбогат владетел и еден од најбогатите луѓе во светот.
Брунеј е полноправен член на Обединетите Нации, АСЕАН и Светската трговска организација.
Административна поделба
Брунеј е поделен на 4 окрузи („даера“). Тие понатаму се делат на вкупно 38 покраини („муким“).
Стопанство
Главна економска активност во државата е производството на нафта и на гас. БДП по жител е значително поголем за разлика од оној во регионот, но економијата на Брунеј е чувствителна на флуктуацијата на светскиот пазар на нафта.
Што се однесува до земјоделството најмногу се одгледуваат банана, ананас и ориз. Риболовот е исто така прилично развиен во државата.
Јазик
Главен говорен јазик во државата е брунејскиот малајски јазик. Брунејскиот малајски јазик значително се разликува од стандардниот малајски јазик, но исто така и од другите малајски дијалекти. Брунејскиот малајски јазик е сроден со стандардниот малајски само 84%, што го прави неразбирлив со малајскиот. Англискиот и кинескиот јазик исто така се зборуваат. Англискиот јазик се користи во работата, но и како јазик од основно во високо образование. Во државата релативно е висока странската заедница. Голем дел од иселениците доаѓаат од немуслимански земји, како што се Австралија, Обединетото Кралство, Јапонија, Филипини, Индија и Тајланд. Други јазици и дијалекти кои се зборуваат се кедајански малајски, арапски, тутонг малајски, мурут и дусун јазикот.
IC 393
IC 393 — галаксија во соѕвездието Телескоп, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 393 се споменува и како ESO 185-12.
Откривање
Објектот е откриен на 31 август 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 393 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 393 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 44 м 52,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -54° 27' 23". Положбениот агол на објектот е во износ од 93°.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Липид
Липидите или мастите се група на органски соединенија кои не се растворливи во вода, а се раствораат во органски растворувачи (етер, ацетон, хлороформ и други) и на тој начин можат да се екстрахираат од ткивата на растенијата или животните. Липидите, за разлика од јаглехидратите се хидрофобни органски соединенија, што значи тие не се мешаат со водата, туку притоа даваат посебен вид на раствор наречен емулзија.
Мастите, како и јаглехидратите и белковините можат со други органски соединенија да конјугираат и да градат сложени комплексни соединенија кои се вградени во структурата на живата протоплазма.
Липидите заедно со белковините се важен градбен материјал на клеточните структури, а посебно е важно учеството во изградбата на цитоплазматичната и сите мембрани на мембранскиот систем во клетката. Во клетката, липидите се претставени со околу 1 до 5% од вкупната клеточна тежина. Овие материи се и главен и најсконцентриран извор на енергија. Како резервни материи се складираат во форма на неутрални липиди (триацилглицериди, холестерол-естри) во внатреклеточни органели наречени липидни капки. Кај повеќето 'рбетници мастите главно се складираат во специјализирани клетки, адипоцитите, кои се клеточна компонента на масното ткиво.
Основна поделба на липидите
Постојат многубројни класификации на липидите, но најчестата е онаа според која тие се делат на прости (прави или вистински масти) и сложени липиди.
Прости липиди се мастите (нарекувани често и триглицериди) кои претставуваат естери помеѓу трихидроксилниот алкохол глицерол и вишите масни киселини. Вишите масни киселини кои доаѓаат во природните масти можат да бидат незаситени или заситени.
Простите липиди се најпознатите липиди. Тие се наоѓаат во помали количини во сите клетки, меѓутоа постојат и клетки кои ги содржат во висок процент, како што се мастоцитите од масното ткиво. Кај животните, масното ткиво е претставено како лој или под кожата во вид на сало. Кај растенијата, мастите се концентрирани во семињата и плодовите. Повеќето растителни масти што се добиваат од маслодајните растенија се во течна агрегатна состојба, односно тие се масла.
Неутралните масни материи се важни резервни материи во клетката, кои по потрба се разградуваат и вклучуваат во клеточниот метаболизам.
Сложените липиди (познати и како липоиди) во својот состав имаат и нелипидно соединение — фосфорна киселина, различни органски бази или јаглехидрати.
Липоидните молекули се поларни структури, бидејќи имаат хидрофилен пол (со -OH група) и хидрофобен пол (со CH3 група). Посебно значење за клетката имаат фосфолипидите, глуколипидите, стероидите, восоците итн.
Евроазија
Евроазија — најголемото едноделно тло на Земјата, со површина од 54.000.000 км2 споредено со Америка (околу 42.000.000 км2), Африка (околу 30.000.000 км2), Антарктикот (околу 13.000.000 км2) и Океанија (9.000.000 км2). Во неа спаѓаат два континента—Европа и Азија. Населението брои некаде 4.611.307.438 — повеќе од 70% од вкупното светско население.
1994 Шведски општи избори
Општите избори во Шведска се оддржале на 18 септември 1994 година. Шведската социјалдемократска партија остана најголемата партија во Риксдаг, освојувајќи 161 од 349 гласа. Предводена од Ингвар Карлсон, партијата се врати на власт и формираше малцинска влада по изборите. Ова било последен пат кога социјалдемократската партија забележа 45% од гласовите, пред уделот на гласовите на партијата драстично да се намали само четири години подоцна и никогаш не се опорави. Зелените исто така се вратија во Риксдаг по тригодишно отсуство.
Евроазија
Историја и култура
Патот на свилата ја симболизира трговската и културна размена кои ги поврзувале евроазиските цивилизации низ историјата, и таа е сѐ поактуелна тема. Во последно време развиена е и идејата за поширока евроазиска историја која се занимава со генетските, културни и лингвистички врски помеѓу старите европски и азиски култури. Овие речиси отсекогаш се сметале за засебни.
1994 Шведски општи избори
Изборите се здобија со најголемите разлики во блокот за една генерација, при што црвено-зелените партии направија значителен упад во сината срж на внатрешниот Смоланд и Западен Геталанд, со уште поголема стапка од 1988 година. Социјалдемократите собраа повеќе од 50% од гласовите во сите пет северни окрузи, Блекинге, Седерманланд, Вестманланд и Еребру.
Евроазија
Историја и култура
За првпат Евроазија ја обиколил Адолф Ерик Норденшелд во 1878-79.
1994 Шведски општи избори
И покрај губењето на власта, умерените ги задржаа своите 80 места и добија 0,5% од 1991 година. Поради значителните загуби на нивната коалиција, нето-разликата меѓу блоковите беше 53, при што црвено-зелените сочинуваат 201, а сините партии 148.
Евроазија
Геологија
Евроазија се формирала пред 375 - 325 милиони години. Тоа се случило кога се споиле Сибир (порано засебен континент), Казахстанија и Балтика (која била поврзана со Лаврентија (денес Северна Америка) добивајќи ја Евроамерика). Кинеските кратони се судриле со јужното крајбрежје на Сибир.
1994 Шведски општи избори
Изборите воведоа продолжен изборен циклус од четири години, заменувајќи ги претходните тригодишни мандати.
Овие избори беа значајни и по тоа што беа првите избори во светот за кои официјалните резултати биле објавени во живо на World Wide Web-от (други земји претходно го користеа тогашниот интернет за официјално емитување на резултатите од изборите, но со поедноставни методи, како на пример: е-списоци).
NGC 4301
NGC 4301 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4301 се споменува и како NGC 4303A, UGC 7439, MCG 1-32-27, IRAS 12198+0450, CGCG 42-53, VCC 552.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4301 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4301 има привидни димензии од 1,6' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 69°.
Други поделби
Проучување на NGC 4301 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40087. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 238; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 285. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Второзаконие
„Второзаконие“, „Повторени закони“ или „Петта книга Мојсеева“ — петтата книга на Стариот завет од Библијата.
Содржина
Мојсеј му се обраќа на народот, потсетувајќи го на неговата непослушност кон Бога за време на патувањето од Египет кон ветената земја, односно за време на четириесетгодишното скитање низ пустината кога загинале сите возрасни мажи. Поради тоа, тој ги повикува луѓето да му бидат верни и послушни на Бога и да не почитуваат други божества. Потоа им ги повторува десетте божји заповеди, опоменувајќи ги да го почитуваат Бога и повторно ги потсетува на нивната непослушност поради која Господ неколкупати се разгневил и сакал целонсо да ги истреби.
Мојсеј ги објаснува подробно божјите заповеди: божјата служба да се извршува на точно определени места; да не се почитуваат други божества, а идолопоклониците да се уништат; секоја седма година да биде проштална и тогаш да се простуваат долговите и да се ослободат робовите-Евреи; да се слават трите главни празници: Пасха, Седмици и Сеници; идолопоклонството да се казнува со смртна казна; владетелите да владеат чесно во согласност со законите; луѓето да не слушаат гатачи и лажни пророци, туку да го очекуваат вистинскиот пророк кој ќе ги пренесува божјиет зборови; да изградат градови кои ќе служат како засолниште за оние кои убиле без намера; луѓето да ги издржуваат левитите, зашто тие немаат никаков имот; како да постапуваат при војувањето со другите народи и кој е ослободен од воената обврска; казни за силување и прељуба, итн. Мојсеј му порачува на народот, по преминувањето на реката Јордан и доаѓањето во ветената земја, да ги напише законите на камења и нив вечно да ги почитува, како и да искаже клетви за срамните и нечесни дела. Потоа, тој повторно ги искажува благословите за народот, ако тој го следи божјиот пат, но и предупредувањето дека ќе биде раселен, поробен и уништен, ако се откаже до својот бог. Така, Мојсеј уште еднаш го објавува заветот меѓу Бога и Израилот, по што Господ му кажува да напише песна која треба да ја знаат сите идни поколенија. Мојсеј им ја дава на левитите книгата на законите, кои ја ставаат покрај ковчегот на сведоштвото, а потоа на народот му ја кажува песната. Тогаш, по налог на Бога, Мојсеј се качува на планината Нево, каде ја разгледува ветената земја, го благословува народот за последен пат и умира на возраст од 190 години. Народот го погребува и го оплакува, но неговиот гроб не се знае до ден-денес.
Постриг (филм)
„Постриг“ или „Потстриг“ (чешки: Postřižiny) — филм на Јиржи Менцел (Jiři Menzel) од 1980 година. Главните улоги ги играат: Магда Васарјова (Magda Vasaryova), Јиржи Шмицер (Jiři Schmitzer), Јаромир Ханзлик (Jaromir Hanzlik) и Рудолф Хрушински (Rudolf Hrušinsky). Филмот е снимен во онаа фаза од творештвото на Менцел кога, под влијание на острата државна репресија, бил принуден да режира филмови чие дејствие се одвива во минатото со теми од секојдневниот, најчесто провинциски, живот. Инаку, филмот е снимен според романот на Бохумил Храбал, кој е автор на сценариото, заедно со Менцел.
Синопсис
Убавицата Марја (ја игра Васарјова) и нејзиниот сопруг (го игра Шмицер), инаку управник на мала, провинциска пиварница, живеат спокоен, речиси пасторален живот во кој внесува немир единствено нивниот роднина (го игра Ханзлик), иако и Марја се одликува со некои повремени хирови. Како последица на тоа, во нивниот сложен брак се појавуваат и краткотрајни проблеми.
Евро
Еврото (банкарски код EUR, симбол €) е официјална валута на 20 од 27 земји членки на Европската Унија: Австрија, Белгија, Германија, Грција, Ирска, Италија, Кипар, Луксембург, Малта, Португалија, Финска, Франција, Холандија, Словачка, Словенија, Шпанија, Естонија, Латвија, Литванија и Хрватска (од 1 јануари 2023 година), заеднички познати како Еврозона. Еврото исто така, со еднострана одлука е валута во Андора, Косово и Црна Гора, кои извршија еднострана евризација.
Данска и Велика Британија го искористиле правото за останување надвор од Еврозоната, а Грција (порано) и Шведска формално не ги задоволувале критериумите од мастричката конференција. Подоцна Грција ги задоволила споменатите критериуми и во еврозоната влегла 2001 година а додека Шведска и понатаму е надвор од Еврозоната, во прв план затоа што нејзините граѓани двапати на референдумот се изјасниле против воведувањето на еврото како национална валута на Шведска. По финансиската криза која ја зафатила Грција, во 2010 година се појавиле можности земјата да ја напушти Еврозоната.
Историја
За воведување на европската валута биле потребни големи подготовки, но почетокот може да се каже дека е потпишувањето на Римскиот договор во 1957 година, со кој се создава Европска економска општественост. Основите пак, на економскиот, валутниот и политичкиот сојуз се поставуваат со потпишувањето на Мастритскиот договор од 1992 година, а заедно со тоа се создава и единична европска валута. Во текот на 1995 година, на Европскиот совет кој се одржал во Мадрид, државите членки го назначиле еднодушно еврото како идна европска валута.
Еврото беше воведено на финансиските пазари на 1 јануари 1999 година, а беше пуштено во оптек на 1 јануари 2002. Негов претходник беше екито.
Мастришки критериуми
Сите членови на Европската Унија множат да го прифатат еврото како своја национална валута доколку ги исполнуваат следните критериуми:
Употреба и регулирање
Еврото е парична единица која е раководена од страна на Европската Централна банка(ECB) која се наоѓа во Франкфурт и европскиот систем од централни банки (ESCB) во која спаѓаат народните банки на сите членови на Европската Унија. Како независна банка, ECB ја има власта да ја определи паричната политика на унијата. Таа учествува во печатењето на парите, нивното распространување во сите држави-членки, како и во работата на системот за плаќање во еврозоната.
Еврото е официјална валута на 13 од 25 земји. Еврото се користи како официјална валута и во Монако, Сан Марино и Ватикан, и покрај тоа што овие држави не се членови на Европската Унија. Пред воведувањето на европската валута, овие држави го користеле францускиот франк или италијанската лира, но по нивното уништување тие го примиле еврото како национална валута.
Овие држави се лицензирани од Европската банка да издаваат сопствени монети и покрај тоа што тие не се членови на Европската Унија. Друѓи држави кои не се дел од сојузот, а го користат еврото како платржно средство се Андора, Црна Гора и покраината Косово.
Банкноти и монети
Еврото е разделено на 100 центи (понекогаш се нарекува евроценти). Сите распространети евро-монети на својата позадина имаат своја општа големина со определена ознака, а на другата е покажана некоја слика кое обично се избира од државата која монетата ја пушта во промет. Една евромонета произвдена во една држава може да се користи во која и да е друга држава која како национална валута го користи еврото. Евро монетитекои се користат во земјите кои го користат еврото се: €2(две евра), €1(едно евро), 50c(педесет центи), 20c(дваесет центи), 10c(десет центи), 5c(пет центи). Монетите од 1 и 2 цента не се користат во Финска и Холандија.
Сите евро банкноти имаат на своите страни некоја ценетост за секоја држава во зависност од тоа кој ја пушта во оптек. Обично украсот на банкнотата има нормална тема за европската архитектура во различни уметнички периоди. Исто така постојат банкноти и од 500€, 200€, 100€, 50€, 20€, 10€, 5€. Во некои држави банкноти од €500 не се издаваат, но остануваат официјално платежно средство.
Еврото има еднаква форма во сите држави и не се одликуваат со различни национални симболи. На „лицето“ на банкнотите има слика на врата или прозорец, кои го симболизираат духот на заедништвото и отворот на Европа кон светот. На обратната страна е насликан мост - симбол на врските помеѓу народот во унијата, како и останатиот свет. Заедно со тоа се испишани името на еврото и на Европската банка на сите јазици на државите од Еврозоната. (EURO и EYPΩ со латински и грчки букви, како и BCE, ECB, EZB, EKT, EKP - кратенка на Европската банка на 11 јазика). Карактеристично за бакнотите е, дека архитектурниот стил на сликите кои се изобразени врз банкнотите се променува од класичната епоха (€5), во текот на средновековието (€10, €20), ренесансата и барокот (€50, €100) до современата архитектура (€500) со зголемување на номиналната вредност.
Во февруари 2015 година, претседателот на ЕЦБ, Марио Драги, ја претставил новата банкнота од 20 евра, чие пуштање во употреба било закажано за 25 ноември 2015 година. Новата банкнота од 20 евра, со димензии од 133 на 72 милиметри, има нов дизајн (готски стил во нијанси на сина боја) и подобрени безбедносни одлики. Оваа банкнота била трета во серијалот „Европа“, откако претходно во мај 2013 година биле пуштени новите банкноти од пет евра, а во септември 2014 година биле пуштени новите банкноти од десет евра. Подоцна била пуштена во оптек новата банкнота од 50 евра, а во 2018 година биле претставени новите банкноти од 100 и 200 евра чие пуштање во опток било закажано за 28 мај 2019 година. На тој начин била заокружена целата серија банкноти со мотиви од старогрчката митологија. Новите банкноти имаат различни холограми на сребрената лента и „смарагден број“ што ја прикажува деноминацијата со мали симболи во внатрешноста на броевите. Притоа, тие се одликуваат со подобри безбедносни одлики, поголема трајност и поголем квалитет во споредба со банкнотите од првата серија.
Во 2017 година, во оптек циркулирале 21,4 милијарди банкноти на еврото во вредност од 1 170 милијарди евра.
Специјален знак за европска валута
Тој беше замислен со големо проучување и иследување на граѓаните на Европската Унија, при што од оригиналните десет биле многу бргу елиминирани осум предлози. Тогаш, Европската комисија го избра финалниот крај. Победничкиот предлoг беше избран на белгиецот Алаин Билиет. Официјалната историја на историјата за цртеж на европскиот знак не била прифатена од Артур Есенменг, понарешен шеф, и графичен дизајнер за европската заедница, кој тврди дека симболот го направил четврт век претходно, сè со цел да биде општо прифатен за цела Европа.
Корисници
Поради големата инфлација која ги зафати Литва и Естонија, тие го одложија присоединувањето кон еврото на 1 јануари 2007 година. Некои од нивните сопствени валути едноставно немале можност со урамнотежување со еврото.
Еврото и доларот
Со воведувањето на еврото, курсот спрема доларот се промени многукратно. На 1 јануари 1999 година едно евро се разменувало за 1,18 USD, но уште со воведувањето на еврото цената му цената започнала да се намалува. Некои евро-скептици гледале во оваа намалување знак за големо провалување на општата европска валута и го примале како доказ за погрешната монетарна политика на Европската Унија. На 26 октомври 2000 година, цената на еврото достигнала најниска вредност и се разменувала за 0,8252 USD. По оваа дата курсот на еврото започнува да се зголемува, кое било примано како знак за оптимизам на еврото. Во почетокот на 2001 година достигнало до цена 0,96 USD. По неколку колебања курсот на еврото започнал многу да се зголемува во сооднос со долароти на јули 2002 година, едно евро се разменувало за еден долар. На 23 мај 2003 година, европската валута ја променила својата вредност од воведувањето и на 28 декември 2004 година достигнала најголема вредност во историјата си до ден денес од  1,3633 USD.
Трајното зголемување на цената на еврото започнува брзо по појавата на евро банкноти и монети на пазарот. Нискиот курс на еврото во периодот помеѓу 1999 и 2002 година се должи на недоверието на паричната единица, која не претставувала "реална" форма, и стравот дека проектот за една општа валута може да не е и колку добра идеја.
Друг фактор за намалувањето на курсот на еврото во тој период е фактот, дека многу народни банки продавале голем дел од резервите си во европска национална валута по нивните фиксирани курсеви помеѓу нив.
Аспе (Карлскруна)
Годишната изложба на популарна уметност Конструндан е еден од најпопуларните настани на Аспе и привлекува многу посетители секоја година.
Шула Мина
Шула Мина — детско одморалиште во месноста Бегова Корија, сместено на северозападната периферија на гратчето Крушево. Шула Мина е со површина од 1.600 квадратни метри. Детското одморалиште „Шула Мина“ имало капацитет од 290 легла, а негов 100 отсто сопственик е Друштвото за туризам и угостителство „Бегова корија“ ДОО Скопје. Опкружено е од знаменитости како Мечкин Камен, споменикот Македониум, местото Слива и др.
Историја
Градбата постои од 1915 година, од времето на Првата светска војна, а првпат била реновирана и одржувана во времето на Југославија.
На почетокот на 2012 година, одморалиштето било предадено на трајно користење под Министерство за труд и социјална политика.
Поради пандемијата на КОВИД-19, одморалиштето било затворено согласно превентивните мерки на државните власти.
Список на државни водачи во 1496 година
Ова е список на државни водачи во 496 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Ото Вајнингер
Ото Вајнингер (Otto Weininger) (3 април 1880 - 4 октомври 1903 г.) е австриски филозоф. Во 1903 година ја има објавено книгата Geschlecht und Charakter (Пол и карактер), која стекнала голема популарност по неговото самоубиство на 23 години. Денес Вајнингер се смета за мизогин и антисемитистички автор, иако на времето Лудвиг Витгенштајн и Аугуст Стриндберг го сметале за вистински гениј.
Пол и карактер
Книгата Пол и карактер расправа дека луѓето се составени од мешавина на машка и женска супстанција и се обидува научно да ги докаже овие ставови. Машкиот аспект е активен, продуктивен, свесен и морален/логичен, додека женскиот аспект е пасивен, непродуктивен, несвесен и неморален/нелогичен. Вајнингер расправа дека еманципацијата е возможна само за „маскулините“ жеени, т.е. за некои лезбејки, и дека женскиот живот е обземен од сексуалната функција: од самиот сексуален чин, како проституција и од производот на тој сексуален чин, мајчинството. Спротивно на тоа, должноста на машкото, или на машкиот аспект на личноста, е да се обидува да стане гениј и да се откаже од сексуалноста во име на апстрактната љубов кон Бог, кој го наоѓа во самиот себеси.
Голем дел од оваа книга е посветен на природата на генијот. Вајнингер расправа дека нема такво нешто како личност која има гениј, да речеме за математика или музика, туку дека постои само универзален гениј, во кој постои сè и сè има смисла. Тој заклучува дека ваквиот генеј веројатно е просутен во сите луѓе во некој степен.
Во едно поглавје вајнингер, кој и самиот е Евреин преобратен во христијанство во 1902 година, го анализира архетипот на Евреинот како женствен и со тоа длабоко нерелигиозен, без вистински индивидуализам, односно душа и без чувство за добро и лошо. Христијанството го опишува како „највисоката експресија на највисоката вера“, додека јудаизмот го нарекува “екстремно кукавиштво“. Вајнингер го оплакува пропаѓањето на модерното време и големи заслуги за тоа му припишува на женското (или „еврејското“) влијание. Според заклучоците на Вајнингер, сите покажуваат одредена женственост или еврејство.
Самоубиството на Вајнигер во куќата во Виена во којашто умрел Лудвиг ван Бетовен, човекот што тој го сметал за еден од најголемите гении, го направило славен, инспрација за неколку имитативни самоубиства и го зголемило интересот за неговата книга.
Алберто Аскари
Алберто Аскари (13 јули 1918 година - 26 мај 1955 година) бил италијански тркачки возач и двапати Светски првак во Формула 1. Тој бил повеќе надарен тркач кој се натпреварувал во трки со мотоцикли пред да се префрли на автомобили. Аскари освоил последователни светски титули во 1952 и 1953 година за Скудерија Ферари. Тој бил првиот светски првак во тимот и последниот Италијанец до сега ја освоил титулата. Ова било помеѓу еден настап во Индијанаполис 500 во 1952 година. Аскари исто така ја освоил Миле Миља (Mille Miglia) во 1954 година. Аскари бил забележан за внимателната прецизност и добро осудената точност што го направило еден од најбезбедните возачи во најопасната ера.
Аскари останува, заедно со Михаел Шумахер единствениот сериски двократен светски првак на Ферари, а тој е и единствен италијански првак на Ферари. Како прв возач кој освои повеќе светски титули титули, тој го имал рекордот за најмногу титули на Светското првенство во 1952-54 година, како резултат тој е еден од 3-те возачи што го запиша рекордот за повеќето титули на Светскиот шампион. Хуан Мануел Фанџо го држел рекордот во 1951-52 и 1954-2002 (заедно со Аскари во 1952 и 1954 година), а Михаел Шумахер го имал рекордот од 2002 година.
Кога Алберто бил мало дете, неговиот татко Антонио, кој исто така бил познат возач на трки, починал во несреќен случај на Големата награда на Франција 1925. Алберто еднаш признал дека ги предупредувал своите деца да не станат крајно блиски со него заради ризикот во неговата професија. За жал, неговото предупредување се покажа како точно кога тој загинал за време на пробното возење за Скудерија Ферари во Националниот Автодром Монца. Аскари бил страшно суеверен и претрпел големи болки за да избегне примамлива судбина. Неговата необјаснета фатална несреќа - во иста возраст како и неговиот татко, во истиот ден во месецот и во мошне слични околности - останува една од најголемите трагични случајности на трките во Формула 1.
Смрт
Само четири дена подоцна, на 26 мај, тој отишол во Монца за да го следи неговиот пријател Евџенио Кастелоти како го пробува спортскиот автомобил Ферари 750 Монца. Тие требале да го придружуваат автомобилот во трката на Монца од 1000 км, откако била дадена специјална распределба од Ланчија. Аскари не требал да вози тој ден, но решил да проба неколку круга. Во својата јакна и вратоврска, кратка кошула, обични панталони и белата кацига на Кастелоти. Додека излегол од брзата кривина на третиот круг, автомобилот необјасниво се лизнал, ја свртел предницата и двапати се превртел. Исфрлен на патеката, Аскари претрпел повеќекратни повреди и починал неколку минути подоцна. Несреќата се случила на Виалонската кривина (Curva del Vialone), еден од брзинските предизвикувачки агли. Кривината каде што се случила несреќата, била преименувана во негова чест, последователно била заменет со шикана, сега наречена Варијанте Аскари.