cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грофицата од Чинчон
Грофицата од Чинчон ( Condesa de Chinchón ) е портрет насликан со масло на платно околу. 1800 година од шпанскиот уметник Франциско Гоја. Се одржува во музејот дел Прадо, Мадрид. Сликата ја прикажувала Марија Тереза де Борбон, 15-та грофица од Чинчон, која била охрабрена од кралицата Марија Луиза од Парма и од опортунизмот да се омажи за Мануел де Годој, премиерот, во згоден брак. Не ја прикажувала попознатата грофица од Чинчон, која станала имењак на родот дрвја и грмушки cinchona одговорни за раното модерно производство на кинин.
Грофицата од Чинчон
Марија Тереза од Бурбон и Валабрига, грофица од Чинчон и Маркиз де Боадила дел Монте (1780–1828) била најстарата ќерка од морганскиот брак на доенчето Луис Антони Бурбон и Марија Тереза де Валабрига и Розас, ќерка на коњанички офицер. Резултатот од оваа заедница било протерувањето на новороденчето од дворот од страна на кралот Чарлс III, неговиот брат. Бебето починало кога Марија Тереза имала само 5 години, потоа била одземена од нејзината мајка и воспитана заедно со нејзината помлада сестра во манастир во Толедо. Таа го напуштила манастирот на 17-годишна возраст, кога новата кралска двојка Чарлс IV и Марија Лудвика од Бурбон-Парма решиле да ја омажат за највлијателниот човек на дворот, кралскиот миленик Мануел Годој. Благодарение на заштитата на кралицата, кариерата на Годој брзо напредувала од полковник во кралската гарда до првиот министер кој практикувала ефективна моќ во државата. Кралицата, која можеби имала афера со Годој, сакала да го одвлече вниманието на миленикот од неговата долгогодишна љубовница Пепита Тудо. За Годој, бракот со братучедот на кралот бил разлика и социјална промоција, бидејќи тој официјално стана член на кралското семејство. Грофицата повратила бројни привилегии изгубени како резултат на егзилот на нејзиниот татко, како што е употребата на името и грбот на Бурбоните. Таа станала најважната дама во земјата по кралицата Марија Лудвика. Марија Тереза де Бурбон и Валабрига, Маркионеса на Боадила дел Монте и грофица од Чихон, била ќерка на новороденчето Луис Антонио де Бурбон од Марија Тереза Валабрига и Розас. Таа е родена во семејната палата на Велада (Толедо) на 26 ноември 1780 година, за време на оддалечувањето од дворот на кој била подложна, заедно со нејзината мајка и браќата.
Околностите на востанието
Родителите на грофицата биле покровители на уметноста; тие собраа многу талентирани сликари, писатели и музичари. За Гоја тие биле првите покровители, нивното препознавање на работата на сликарот значително влијаеше на неговата кариера како портрет сликар. Во годините 1783–1784 година, како гостин на инфанта во Аренас де Сан Педро, Гоја извела многу дела за нив; вкл. колективен портрет Семејството на новороденчето дон Луис, во кое грофицата е девојка која ја гледала работата на сликарот. Гоја ја прикажа и неколкугодишната Марија Тереза во стилска облека за малечка дама и веројатно и по повод нејзината венчавка.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Роберт Јохансон
Роберт Јохансон (роден на година) — норвешки ски скокач. Тој е поранешен рекорден во скок во височина, со слетување од 252 метри на 18 март 2017 година. Јохансон честопати го носи прекарот „Крилен командант“.
Homo erectus
Неколку човечки видови, како што се H. heidelbergensis и H. antecessor, еволуирале од H. erectus, а неандерталците, денисовците, и современите луѓе еволуирале од H. heidelbergensis. H. erectus бил првиот човечки предок чија распространетост била низ цела Евроазија, од Пиринејскиот полуостров до Јава. Азиската популација на H. erectus можеби е предок на H. floresiensis и веројатно на H. luzonensis. Последната позната популација на H. erectus е H. e. soloensis од Јава, од пред околу 117,000–108,000 години.
Андреас Велингер
Андреас Велингер (роден на 28 август 1995 година) — германски скокач во скијање. Неговите најдобри достигнувања во кариерата вклучуваат освојување на поединечен златен медал на Зимските олимписки игри во 2018 година, поединечно сребро на Зимските олимписки игри во 2014 година, мешано тимско злато на Светското првенство во скијање 2017, и тимско сребро на Светското првенство во скијање 2016 година. Најдобрата завршница на Велингер во генералниот пласман на Светскиот куп е 4-то, во сезоната 2016/17.
Пегавата девојка
„Пегавата девојка“ (српскохрватски: Pjegava djevojka) — филм на режисерот Мирза Идризовиќ од 1973 година. Главните улоги ги играат: Милена Дравиќ, Данило Бата Стојковиќ и Сафет Пашалиќ.
Синопсис
Кети трча безглаво низ животот и во таа трка ги лаже сите, а понекогаш и себеси. Таа се зближува со двајца крадци и несвесно учествува во една кражба. Кога полицијата почнува да ги гони, таа дури тогаш сфаќа за што се работи и предлага да се скријат кај двајца постари глумци. Меѓутоа, во нивниот дом доаѓа до неочекуван пресврт...
Лудницата (Гоја)
Лудницата (шпански: Casa de locos ) или Азил (шпански: Manicomio ) — таблосликартво од Франциско Гоја. Тој го направил помеѓу 1812 и 1819 година врз основа на сцена на која бил сведок во тогаш познатиот ментален азил во Сарагоса. Го прикажува душевниот азил и жителите во различни состојби на лудило. Креацијата дошла по бурниот период од животот на Гоја во кој тој страдал од сериозна болест и доживеал тешкотии во неговото семејство.
Состав
Сликата е обележана со нејзината пиранезиска, клаустрофобна архитектура, единствениот извор на светлина на сликата е забранет прозорец високо на ѕидот, наменет да ги потисне фигурите долу. Овие фигури се различни ликови и гранични карикатури, сите ангажирани во гротескно и сожалувачко однесување - еден носи нешто што изгледа како да е наметка со диви пердуви, друг се бори и има капа од трирог, друг прави гест на благослов кон гледачот, додека многу од другите се голи. Некои од фигурите можат да се толкуваат и алегорично, како галерија на пародии на моќни личности во општеството, како што се свештенството или војската (претставена од човекот во трирогот). Ја развива темата „светот на соништата“ (шпански: „ mundo al revés “) и е поврзан со серијата гравури на Гоја „Los disparates“.
Инспирација
Психијатриските институции биле популарна тема во салоните на шпанското просветителство околу тоа време, особено нивните практики, како што е менаџирањето на пациентите. Ментално болните се сметале за опседнати и честопати се наоѓале себеси како субјекти на јавна забава. Гоја имал искуство од прва рака со лудилото, бидејќи неговата тетка и вујко страдале од тоа. Тој, исто така, бил запознаен со страдањето од болест, бидејќи во 1792 година се разболел екстремно, борејќи се да одржи рамнотежа и да оди, како и страдајќи од делумно слепило и глувост. Додека на крајот се опоравил, останал глув до крајот на својот живот, а се шпекулирало дека боледувал од синдромот Вогт-Којанаги-Харада, иако не е познато што навистина е тоа. За време на неговото закрепнување, тој страдал од напади на депресија, велејќи дека се нашол себеси „понекогаш беснее со расположение што јас самиот не можам да го поднесам“. Отприлика во тоа време ја доживеал и смртта на неговиот зет од болест. Овој период од животот на Гоја инспирирал промена во композицијата на неговите дела кон потемни композиции отколку во почетокот на неговиот живот. Зборувајќи за сетот слики што го заклучи „Лудницата“, Гоја рекол; „Успеав да направам набљудувања за кои вообичаено нема можност во нарачани дела, кои не даваат простор за фантазија и изум.
Сродни дела
Гоја веќе ги допрел прашањата за менталните болести и страдањата на неговата слика од 1794 година „Двор со лудаци“ . Двор со лудаци ги прикажува маничните пациенти кои се пуштаат во дворот на азилот, каде централните фигури се борат додека чуварот се обидува да ги задржи. Ова дело би било напишано околу времето кога Гоја се опоравувал од својата болест. Дворот со лудаци е уникатен за своето време поради прикажувањето на жителите, отстапувајќи од стереотипните прикази на лудите и наместо тоа прикажува пореалистични однесувања и постапки.
Лудницата се разликува од Дворот со лудаците со тоа што ги става субјектите во мрачна просторија, притоа прикажувајќи ги како луѓе кои страдаат, наспроти луѓе кои треба да бидат воздржани за нивно добро. Овие две дела кои прикажуваат азил не биле единственото искажување на страдањето на Гоја. Во периодот од 1810-1820 година, тој создал осумдесет и три бакрописи кои станале серија наречена „Ужасите на војната“ (шпански: Los Desastres de la Guerra ). Не објавена до 1863 година, триесет и пет години по неговата смрт, серијата ги прикажува злосторствата извршени од силите на Наполеон и за време на востанието Дос де Мајо и за време на Полуостровската војна. Во овие дела, Гоја ги соголува околните елементи за да ја принуди публиката да се фокусира на шокантната природа на темата. Се смета дека бакрописите немаат наратив, бидејќи секоја од нив прикажува сцена независна од другите. Гоја станал познат по своите прикази на овие теми на насилство и страдање поради неговата подготвеност да ја изостави убавината на уметноста и наместо тоа да создаде парчиња што го шокираат и вознемируваат гледачот.
Критички прием
Критичарите не постигнале консензус за значењето или целта на Лудницата (како и Двор со лудаци ). Некои тврдат дека тоа е пример за тоа како Гоја изгубил контакт со јавноста (бидејќи тоа не е дело што обично би го обесувало во домашен амбиент), додека други велат дека се вклопува на истиот пазар како и парчињата што прикажуваат насилство. Исто така, се дебатирало за тоа колку е ефективна, ако воопшто, оваа работа била во движењето за реформирање на азилите (на чело со Филип Пинел и Вилијам Туке), и дали воопшто се обидувал да предизвика промени или наместо тоа, го потврдувал верувањето дека ментално болните треба да бидат ограничени во окови.
Слики од животот на ударниците
„Слики од животот на ударниците“ (српскохрватски: Слике из живота ударника) — филм на режисерот Бахрудин Ченгиќ од 1972 година. Главните улоги ги играат: Адем Чејван, Столе Аранѓеловиќ, Заим Музаферија, Мида Стевановиќ и Драгомир Бојаниќ Гидра.
Синопсис
Филмот опфаќа 25 години од животот на еден ударник, прикажувајќи како живее, работи, се жени, се лекува, се забавува, патува итн...
Горно Родиво
Горно Родиво (Άνω Κορυφή, Ано Корифи; до 1925 г.  Κάτω Ράδοβος, Като Радовос или Κάτω Ράδοβος, Като Радово ) — поранешно село во Воденско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Сè до неговото распаѓање во 1947 г. било населено исклучиво со Македонци.
Географија
Селото било сместено во западниот дел на котлината Меглен, на 18 км југозападно пд С’ботско, во источното подножје на планината Мала Ниџе (Кајмакчалан).
Во Отоманското Царство
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Горно Родиво живееле 200 Македонци христијани. Населението било под врховенството на Бугарската егзархија и во него работела бугарската пропаганда. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Горно Радово (Gorno Radovo) имало 184 Македонци под егзархијата, а работело и бугарско училиште. Во 1906 г. во Горно Родиво е отворено бугарско училиште. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото се состоело од 37 македонски куќи.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 161 жител, кои во 1920 г. се накачиле на 190. Во 1922 г. е преименувано во Ано Корифи, што значи „горен врв“.
Во 1940 г. Горно Родиво имало 326 жители. Селото се распаднало во зимата 1947 г. за време на Граѓанската војна. Највеќето жители се иселиле во Р. Македонија и селото повеќе не било обновено.
Белата војвотка
Белата војвотка е природна големина (192 x 128 см) сликарство масло на платно од шпанскиот уметник Франциско Гоја, завршено во 1795 година. Ја портретирало Марија Кајетана де Силва, 13-та војвотка од Алба. Се наоѓа во колекцијата на Куќата на Алба, во палатата Лирија, Мадрид. Тоа е еден од бројните портрети што Гоја ги насликал на војвотката околу ова време, и обично се споредува со слична големина, но тонски многу различна црна војвотка, која била насликана две години подоцна, веднаш по нејзиниот сопруг, Хозе Алварез де. Толедо почина на 39 години. Војводата и војвотката биле високо поставени, култивирани и добро ценети членови на шпанскиот суд од 1790-тите.
Комисијата за прв пат се споменува во писмото од 2 август 1794 година, напишано до неговиот пријател Мартин Запатер, во кое се споменува дека Гоја од кого било побарано да наслика портрети на војводата и војвотката од Алба во природна големина.
Франциско де Гоја и Лусиентес (1746-1828), еден од најпознатите шпански уметници во целата историја на уметноста, во 1795 година го насликал Портретот на војвотката од Алба, наречен и Белата војвотка. Жената на сликата е Доња Марија дел Пилар Тереза Каетана де Силва Алварез де Толедо, 13-та војвотка од Алба де Тормес. Таа беше поставена на скалата на благородништвото веднаш под кралицата Марија Луиза де Парма, сопруга на Карлос IV од Шпанија.
Портретот на Гоја на војвотката покажува каква била модата во последните години од 18 век и може да се гледа како наивна уметност и магичен реализам
Опис
Сликата е составена од бели, црвени, сини и кафеави пигменти, но, според Хјуз, главно е „изградена околу две теми, црвена и бела“, а другата главна боја е црната, претставена со нејзината темна кадрава коса.
Марија Каетана де Силва тогаш имала 33 години (во тоа време средна возраст) и неодамна закрепна од долго боледување. Таа е претставена со наклонетост како голема убавица и привлечна жена со духовитост и образование. Таа стоила во достоинствена поза, гледајќи директно во гледачот со продорен поглед. Таа е облечена во целосен бел фустан во француски стил - многу поелегантен од стилот на Маја на сликата од 1797 година. Фустанот е изработен од бела муслин ткаенина обложена со златен вез. Таа има обетки од бел бисер, широк црвен или црвен појас и потстрижување, црвен бисер ѓердан и мониста и црвени машни на градите и завиткани во косата. Фриз од бишон стои покрај неа. Кучето исто така носело црвена лента на една од задните нозе.
Речиси неокласичниот стил на нејзиното облекување можеби бил под влијание на англискиот стил на кабинет за печатење на Гејнсборо, Вилијам Хогарт, Џорџ Ромни и Џошуа Рејнолдс, чии дела Гоја веројатно ги знаел од црно-белите репродукции.
Портретот е на многу начини формален. Изборот да ја прикаже надворешно го покажувало нејзиното богатство со прикажување на нејзините земјишни поседи. Поради тоа што таа била многу почитувана и позната по својата моќна личност, се смета дека таа имала силно влијание врз финалниот приказ. Историчарите на уметност размислувале дека постоела љубовна врска помеѓу сликарот и моделот, иако нема преживеани докази. Скептиците тврдат дека бидејќи Де Силва била славно убава, богата и независна, таа не би била заинтересирана за успешниот, но значително постар и нездрав Гоја. Познато е дека двата портрета со целосна должина биле значајни за Гоја. Тој ја држеше црната војвотка во своја сопственост најмалку 15 години. Роберт Хјуз ја опишувало „Белата војвотка“ како портрет погоден за „полујавна потрошувачка“. Историчарката на уметност Џенис Томлинстон напишала во 1994 година дека „без разлика колку либерален покровител можела да била, се чини малку веројатно дека би прифатила портрет што толку безмилосно ја истакнува нејзината гордост и авторство“.
Книга Естира
„Книга Естира“ — книга од Стариот завет.
Куп на Македонија во ракомет 2007 (мажи)
Купот на Македонија 2007 - 15. издание на Македонскиот ракометен куп. Турнирот бил одржан во Спортско рекреативниот центар Кале во Скопје, Македонија, од 4 до 6 мај 2007 година. Купот бил освоен од Вардар ПРО по шести пат.
Тито и јас
„Тито и јас“ (српски: Тито и ја) — филм на режисерот Горан Марковиќ од 1992 година. Главните улоги ги играат: Лазар Ристовски, Димитрије Војнов, Аница Добра, Мики Манојловиќ, Оливера Марковиќ, Раде Марковиќ, Богдан Диклиќ, Војислав Брајовиќ, Бранимир Брстина и Весна Тривалиќ.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во 1950-тите. Ученикот Зоран победува на училишниот конкурс за најдобар состав посветен на Јосип Броз Тито, а наградата претставува учество во маршот по родниот крај на Тито. Во својот труд, Зоран напишал дека го сака Тито повеќе од своите родители, поради што тие паѓаат во очај. Зоран, пак, не сфаќа што е чудно во неговата песничка за Тито. За него, излетот до Кумровец претставува големо искушение. Освен што не е навикнат на природата, пешачењето и самостојниот живот, него го прогонува и воспитувачот кој ја предводи групата. Дури откако ќе заскита во шумата, Зоран сфаќа што е семејството, а што љубовта кон Тито.
Ружинци
Ружинци (Ружинци) — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Ружинци во Видинската Област. Има население од околу 809 жители (2022).
Географија
Селото се наоѓа на 57 километри од регионалниот центар Видин, во најзападните делови на Дунавска Рамнина, во подножјето на Западна Стара Планина.
Македонска ракометна Супер лига (мажи) 2004/05
Македонската ракометна Супер Лига 2004/05 - 13. издание на Македонската Супер Лига. Во оваа сезона првак бил Пелистер Кометал.
Полуфинале
Пелистер Кометал ја освоил серијата, 2-1
Металург ја освоил серијата
Трето место
Младост води во серијата, 1-0
Израмнета серијата, 1-1
Финале
Пелистер Кометал води во серијата, 1-0
Израмнета серијата, 1-1
Пелистер Кометал ја освоил серијата, 2-1
Куп на Македонија во ракомет 1996 (мажи)
Купот на Македонија 1996 - 4. издание на Македонскиот ракометен куп. Купот бил освоен од Пелистер Еврокар по вторпат.
Куп на Македонија во ракомет 1993 (мажи)
Купот на Македонија 1993 - 1. издание на Македонскиот ракометен куп. Купот бил освоен од Шевро Куманово.
Портрет на Изабел де Порсел
Портрет на Доња Изабел де Порсел ― слика со масло на платно на шпанскиот уметник Франсиско де Гоја, насликана околу 1805 година. Портретот ја прикажува Изабел Лобо Веласко де Порсел, која е родена во Ронда околу 1780 година и била втора сопруга на Антонио Порсел. Сопругот на Изабел бил 25 години постар од неа; се запознале кога таа имала 20 години. Антонио Порсел бил либерал и соработник на Мануел Годој, принцот на мирот, кој бил пријател на Гаспар Мелчор де Ховељанос, кој пак го довел во допир со Гоја, кој живеел во близина; се вели дека сликата била подарок од уметникот во замена за гостопримство. Портретот од Гоја, со Антонио Порсел, иако многу поголем и не е соодветно дело, бил изгубен во пожар кога џокеј клубот во Буенос Аирес, бил уништен во немири во 1953 година.
Полудолгиот портрет прикажува млада жена облечена во вообичаена шпанска облека, бела кошула и црна мантилја. И покрај нејзината „махеста“ облека, богатството на текстилот и нејзиниот дамски изглед и даваат на сликата аристократска елеганција; во тоа време, богатите шпански „луѓе на модата“ често носеле стилови на урбани носења од пониска класа и нивните женски еквиваленти, како што се гледа во познатата облечена верзија на Гоја во делото „Облечена маха“.
Се издвојува одлучувачкиот гест на нејзините раце во акимбо положбата и нејзината самодоверба. Нејзините очи и коса се светло кафени, кожата бледа, а телото благо свртено на левата страна, додека главата дава рамнотежа со тоа што е свртена на спротивната страна. Гоја постигнува стварност и длабочина без додавање споредни предмети во композицијата. Еден од уникатните аспекти на оваа слика е тоа што жената гледа кон левата страна на гледачот, а не кон него, што е случај со повеќето слики на Гоја.
Некои изучувачи неодамна фрлиле сомнеж околу неговото припишување.
Сатурн го голта својот син
Сатурн го голта својот син (шпански: Saturno devorando a su hijo) — слика на шпанскиот уметник Франциско Гоја. Традиционално се толкува како приказ на грчкиот мит за Титан Крон (познат како Сатурн во римската митологија) како јаде едно од неговите потомци. Плашејќи се од пророштвото претскажано од Геја, кое предвидувало дека ќе биде соборен од едно од неговите деца, Сатурн го изел секое по нивното раѓање. Делото е едно од 14-те таканаречени Црни слики што Гоја ги насликал директно на ѕидовите на неговата куќа некаде помеѓу 1819 и 1823 година. Тој беше префрлен на платно по смртта на Гоја и сега се наоѓа во музејот Прадо во Мадрид.
Позадина
Во 1819 година, Гоја купил куќа на брегот на Манзанарес во близина на Мадрид наречена Куинта дел Сордо (Quinta del Sordo, буквален превод „Вила на глувиот човек'). Тоа беше двокатна куќа кој го добило името по претходен станар кој бил глув, сепак името му одговарало и на Гоја, кој останал глув откако добил треска во 1792 година. Помеѓу 1819 и 1823 година, кога ја напуштил куќата за да се пресели во Бордо, Гоја направил серија од 14 слики користејќи мешана техника на ѕидовите на куќата.
Од прво ги украсил собите од куќата со поинспиративни слики, со текот на времето ги насликал сите со интензивни прогонувачки слики познати денес како Црните слики. Создадени без нарачка за приватно прикажување, овие слики може да ја рефлектираат состојбата на уметникот доцна во животот што беше сведок на насилството на војната и теророт поттикнати од шпанската инквизиција.
Сатурн го голта својот син беше едно од шесте дела што Гоја ги наслика во трпезаријата. Важно е да се напомене дека Гоја никогаш не ги именувал делата што ги продуцирал во Квинта дел Сордо; имињата биле доделени од други по неговата смрт. Овоа толкување на сликата ја гледа како референца на римскиот мит (инспириран од оригиналниот грчки мит), во кој Тера (Геа) претскажал дека еден од синовите на Сатурн ќе го собори, исто како што тој го соборил својот татко, Келус. (Уран). За да го спречи ова, Сатурн ги јадел своите деца неколку моменти по нивното раѓање, јадејќи ги боговите Веста (Хестија), Церера (Деметра), Јунона (Хера), Плутон (Ад) и Нептун (Посејдон). Неговата сопруга Опа (Реја) на крајот ги сокрила неговото шесто дете и третиот син, Јупитер (Зевс), на островот Крит, измамувајќи го Сатурн нудејќи му камен повиен на местото од синот. За разлика од сликата, митовите обично го прикажуваат Сатурн/Кронос како ги голта своите деца, а подоцна ги повраќа живи откако го проголта каменот, наместо насилно да ги раскинува како на сликата. Јупитер на крајот го заменил својот татко исто како што предвидело пророштвото.
Состав и толкувања
Гоја прикажува голема фигура јадејќи со човечки облик. Човечката глава и дел од левата рака се веќе потрошени. Веројатно и десната рака е изедена, иако може да се свитка пред телото и да се држи на место со палците на поголемата фигура. Поголемата фигура е на точката на залак уште еден залак од левата рака; додека се наѕира од темнината, устата му се отвора и очите му се испакнати широко. Единствената друга светлина на сликата доаѓа од белото месо, црвената крв на трупот и белите зглобови на поголемата фигура додека ги закачува прстите во задниот дел од телото.
Понудени се различни толкувања на значењето на сликата: конфликтот меѓу младоста и староста, времето како голтач на сите нешта, гневот Божји и алегорија на ситуацијата во Шпанија, каде што татковината ги трошела сопствените деца во војни и револуција. Има објаснувања вкоренети во односите на Гоја со неговиот син, Ксавиер, единствениот од неговите шест деца што преживеал до полнолетство, или со неговата домашна помошничка и можна љубовница, Леокадија Вајс; полот на телото што се јаде не може со сигурност да се одреди. Ако Гоја направил некакви белешки на сликата, тие не останале зачувани, бидејќи тој никогаш не ја наменил сликата за јавно изложување.
Научникот кој го проучувал Гоја, Фред Лихт, покренал сомнежи во врска со традиционалниот наслов, изјавувајќи дека тој „можеби е погрешен“. Тој забележува дека традиционалните иконографски атрибути поврзани со Сатурн (како што е неговата коса или песочен часовник) се отсутни на сликата, а телото на помалата фигура воопшто не наликува на телото на новороденче, па дури и на вистински анатомски точен човек. Тој наведува дека слично како и другите црни слики, „насловот мора да се земе со сомнеж“. Лихт нуди алтернативно објаснување дека сликата е инверзија на антисемитски уметнички прикази на еврејски ликови кои јадат деца, упатување на наводната крвна клевета. На овој начин, поголемата фигура ги претставува стравовите на Евреите кои се манифестираат во вистинско насилство врз нив, бидејќи „вистинската бестијалност се раѓа од замислената бестијалност“, иако тој признава дека тоа е невозможно да се докаже и, како и интерпретацијата на Сатурн, ја демонстрира различната намера на Гоја во составот. Дополнително, тој тврди дека самиот чин на именување на црните слики е обид да се наметне рационалност на сликите што го принудуваат да се размислува за хаос и ништожност, примарна тема во црните слики.
Се доведува во прашање дали консумираниот лик е машко.
Историчарот на уметност Џон Џеј Чиофало. пишува дека во други верзии, синовите се живи и се борат или барем имаат глави, па гледачот може да се идентификува или сочувствува. Жртвата не се мачи во порокот на Сатурн, кој тече крв, кој буквално и се засекува во телото, бидејќи е мртво, а да не зборуваме без глава. Таа, во најмала рака, не поттикнува идентификација. Идентификацијата тече кон Сатурн. Чиофало заклучува: „Огромното чувство на сликата е чувство на насилна и ненаситна страст, подвлечено, благо кажано, со жестокиот и енормно натрупан пенис меѓу неговите нозе... крајниот машки гнев едвај пред или оттогаш бил снимен толку живо.“
Трансфер од Квинта дел Сордо
Кога Гоја отишол во самонаметната изолација во Франција во 1823 година, тој му ја пренел Квинта дел Сордо на својот внук Маријано. По различни промени на сопственоста, куќата дошла во сопственост на белгискиот барон Емил д'Ерланже во 1874 година. По 70 години на ѕидовите на Квинта дел Сордо, состојбата на муралите се влошувала и, за да ги зачува, новиот сопственик на куќата ги префрлил на платно под раководство на Салвадор Мартинез Кубелс, главниот реставратор на уметноста во Музејот дел Прадо. Откако ги прикажал на Универзалната експозицијата од 1878 година во Париз, д'Ерланже на крајот ѝ ги подарил на шпанската држава. Ефектите на времето врз муралите, заедно со неизбежната штета предизвикана од деликатната операција на монтирање на распаднатиот малтер на платно, значеле дека повеќето од муралите барале реставраторска работа и некои детали можеби се изгубени, но Сатурн го проголтува својот син се чини дека поминал подобро од некои други дела.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Обров
Обров (словенечки: Obrov) — населба во Општина Хрпеље-Козина во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Крајбрежно-крашкиот статистички регион.
Семејството на војводата Осунски
Семејството на војводата Осунски (на Los duques de Osuna y sus hijos ) — слика од Франсиско де Гоја насликана во 1788 година, се чува во музејот Прадо во Мадрид.
Контекст на делото
Војводите Осунски биле едно од најголемите семејства на шпанското благородништво. Војвотката, една од најпаметните жени во Мадрид, се облекувала елегантно, следејќи ја париската мода. Салоните на оваа културна двојка биле домаќини на уметници, мислители и писатели, а војвотката многу го почитувала сликарството на Гоја. Во следните неколку години тие од него нарачале околу триесет слики и го запознале со аристократите, со што ја промовирале неговата кариера како портретист.
Опис на сликата
Платното прикажува семејна сцена со Педро Телез-Хирон, 9. војвода Осунски, пријател и покровител на Гоја, со неговата сопруга Јозефа Алонсо Пиментел и нивните четири деца. Сликарот ја прикажува пријатната и интимна врска што војводата ја имал со своето семејство. Ова особено доаѓа до израз преку нежноста и наклонетоста со кои ги прикажува децата, доловувајќи го интензитетот на нивниот поглед.
Војводата е прикажан како стои и малку наведнат, во дворска облека, додека војвотката седи и е облечена à la française. Групата ја потполнуваат четирите деца во различни пози и две мали кучиња во триаголен состав под влијание на Рафаел Менгс. Најстарата ќерка, Јозефа Мануела, на околу пет години, стои десно од својот татко и го држи за рака. Следната, тригодишната Хоакина, се потпира на скутот на мајка си. Двете држат мали лепези. Во иднина тие ќе бидат познати по титулите маркиза де Камараса и маркиза де Санта Круз, а втората повторно ќе биде насликана од Гоја како Ерато, муза на поезијата. Лево, наследникот на куќата, Франсиско де Борха, кој си игра со бастунот на татко му, како да е коњ. Тој, исто така, повторно ќе биде прикажан од Гоја како 10. војвода Осунски. Седнат на перниче, Педро де Алкантара, на возраст од само една година, влече за јаже играчка кола. Тој ќе стане принц од Англона, ќе се бори како генерал за време на Војната за независност, ќе раководи со музејот Прадо и Кралската академија за ликовни уметности Сен-Фердинанд, и ќе биде главен намесник на Куба. Сликата не ја прикажува најмладата ќерка на двојката, Мануела Исидра, која е родена во 1794 година и години подоцна Гоја ќе ја прикаже како војвотката од Абрантес.
Гоја не го претставува семејството во неговата палата, туку пред непрецизна позадина која ги истакнува ликовите. Децата држејќи играчка во рацете даваат интимна нота на оваа слика која сепак го задржува својот официјален карактер.
Куп на Македонија во ракомет 2004 (мажи)
Купот на Македонија 2004 - 12. издание на Македонскиот ракометен куп. Турнирот бил одржан во Спортската сала Јасмин во Кавадарци, од 3 до 4 април 2004 година. Купот бил освоен од Вардар Ватростална по петти пат.
Индивидуални награди
Извор:
Куп на Македонија во ракомет 2003 (мажи)
Купот на Македонија 2003 - 11. издание на Македонскиот ракометен куп. Турнирот бил одржан во Спортската сала 25 Мај во Радовиш, од 26 до 27 април 2003 година, во организација на ЦД Клуб Маки. Купот бил освоен од Вардар Ватростална по четврти пат.
Чупрене
Чупрене (Чупрѐне) — село во Северозападна Бугарија, административен центар на општината Чупрене во Видинската Област. Има население од околу 434 жители (2022).
Географија
Селото се наоѓа на 20 километри од градот Белоградчик и на 70 километри од регионалниот центар Видин. Чупрене е опкружено на југ, запад и север со падините на Западна Стара Планина, а на исток е отворено за мало поле.
Историја
Кога Бугарија била освоена од Турците, селото веќе постоело. Се споменува во регистарот на Видинскиот санџак од 1454-1455 година. Во турско време во селото се населиле саксонски рудари. Жителите на селото учествувале во Чипровското востание од 1688 година. Се споменува под името Чупрен во описот на Жером-Адолф Бланки за неговото патување од Белоградчик до Ниш во 1841 година.
Валахади
Валахади — етнички Македонци со исламска вероисповед, живеејќи во Егејска Македонија. Народот денеска не е признает како свој посебен народ во Грција.
Историја
Се смета, дека Валахадите се потомци на Македонски христијани, кој што го прифатиле исламот околу XVIII век. Во почетокот на XX век тие традиционално живеат во најјужните делови на Егејска Македонија – регионите на Лапчишта и Гребен по средниот тек на Бистрица. Според статистиката на Васил К'нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Македонија има 14.373 Валахади. Според грчка статистика од 1904 година во Населица и Гребен на Серфиџенски санџак живеат 16.070 Валахади. Околу втората половина од 20ти век, бројот на Валахади беше околу 17.000.
Валахадите се иселуваат од Грција во Турција по силата на Лозански договор од 1923 година, размена, којшто предвидува на населението меѓу двете страни по религиозен признак. Валахадите зборуваат вид на јазик што е мешавина на Турски, Грчки и Македонски нарекуван ромеика. Денеш ден бројот на Валахади се претежно во Источна Тракија – во градовите Кумбургас, Ќучук Чекмеџе, Чаталџа.
За краток период во бугарија имало едно Валахадичко село под името Љалево во Пирин но заради предрасудата на Бугарија кон Македонскиот народ во 1960 беше избришан од Бугарски рекорди и не беше класифициран како село.
Организации за Валахадите
Вие се организации што се борат за правата на Валахадите
Цистинурија
Цистинурија (Cystinuria) е наследна автосомно- рецесивна болест, ретко генетско заболување со автозомно рецесивен облик на наследување, која се одликува со високи концентрации на аминокиселинска цистеин во урината, што доведува до формирање на цистински камења во бубрезите, уретерот и мочниот меур. Тоа е еден вид аминоацидурија.
Мутации на SLC3A1 и SLC7A9 гени предизвикуваат цистинурија и таа се појавува доколку  двајцата родители имаат специфичен дефект во нивниот ген  што ја предизвикува болеста. Може да се јави само ако наследи по еден дефектен  ген од  двата родители.
Симптоми
Цистинурија е причина за постојани камења во бубрезите. Тоа е болест која вклучува дефектен трансепителен транспорт на цистин и дибазични аминокиселини во бубрезите и цревата и е една од многуте причини за камења во бубрег. Ако не се лекува правилно, болеста може да предизвика сериозно оштетување на бубрезите и околните органи, а во некои ретки случаи и смрт. Камењата може да се идентификуваат со позитивен тест цијанид на нитропрусид. Кристалите обично се шестаголни, проѕирни, бели. По отстранувањето, камењата можат да бидат розови или жолти по боја, но подоцна тие се свртуваат кон зеленикаво поради изложеност на воздух. Цистинурија обично е асимптоматска кога не се формира камен. Меѓутоа, откако ќе се формира камен, или ако производството на камен е сериозно или често, симптомите може да бидат присутни: <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (January 2012)">потребна понуда  ]
Цистинуријата исто така може да доживее хронична болка кај едем, или во двата бубрега поради лузните што неодлучните рабови на камењата можат да ги остават или од оштетата од повеќе операции направени за отстранување на камен. Ова може да ја направи цистинурија да е во постојана болка, која честопати бара медицинска интервенција, како што е долготрајни употреби на аналгетици или хируршки процедури, вклучувајќи ги и T11, T12 или T13 нервните блокови (иако, овие процедури честопати не се успешни, тие можат да обезбедат одредено олеснување). Покрај хроничната болка, цистинурија честопати произведува сериозна болка во пробивот од минување на камења. Луѓето со цистинурија претежно месечно, неделно или дневно имаат потреба од  нега. Цистинијата го има зголемено ризикот за хронично заболување на бубрезите и бидејќи оштетувањето на бубрезите или лошата функција е често присутна кај пациентите со цистинурија, треба да се користи употреба на нестероидни антиинфламаторни лекови (НСАИЛ) или преку шалтер (ОТЦ) лекови со претпазливост.
Цистинските камења честопати не се видливи кај повеќето зраци, ХТ и ултразвуци. Ова не значи дека пациентот нема камен. Потребно е обучено око и искуство за да се забележи цистински камен. Не е невообичаено цистинурично да помине камен, или камења, откако ќе се ослободи од болницата со КТ или рентген резултат, без камења во бубрезите.
Мирисот на урина кај цистинурија е како мирис на расипани јајца поради зголемување на цистинот.
Вообичаено се појавува во втората  или трета деценија на животот. Кај околу 25% пациенти (со симптоми на болеста), прво појавувањето на калкулусит се манифестира во првите десет години од животот, а кајоколу 30% -40% од нив првите симптоми се појавуваат во период на адолесценција. Околу  20%  до  40%  пациенти со цистинурија имаат различни форми на додатни нарушувања:
хиперкалциурија (19%)
хипоцитратурија (44%)
Генетика
Цистинурија е автосомно рецесивно заболување, што значи дека неисправниот ген одговорен за болеста се наоѓа на автосом, а потребни се две копии на неисправниот ген (еден наследен од секој родител) за да се роди со болеста. Родителите на единката со автосомно рецесивно заболување и двајцата носат по една копија на неисправниот ген, но обично не доживуваат никакви знаци или симптоми на болеста. Иако знаците и симптомите се ретки, постојат некои директно и индиректно поврзани со цистинурија. Овие знаци и симптоми се состојат од 1) хематурија - крв во урината, 2) болка во крило - болка во страната заради болка во бубрезите, 3) бубрежна колика - интензивна, болка во грчеви како резултат на камења во уринарниот тракт, 4) опструктивна уропатија - заболување на уринарниот тракт заради опструкција и 5) инфекции на уринарниот тракт.
Причина
Цистинурија е предизвикана од мутации во гените SLC3A1 и SLC7A9. Овие дефекти спречуваат соодветна реапсорпција на основните, или позитивно наполнети, аминокиселини: цистеин, лизин, орнитин, аргинин. Под нормални околности, оваа белковина дозволува одредени аминокиселини, вклучително и цистеин, да се реапсорбираат во крвта од филтрираната течност што ќе стане урина. Мутациите во кој било од овие гени ја нарушуваат можноста на оваа транспортнаа белковина да реапсорбираат овие аминокиселини, дозволувајќи им да станат концентрирани во урината. Како што се зголемуваат нивоата на цистеин во урината, се формираат кристали цистини, што резултира со камења во бубрег. Кристалите на цисти формираат шестаголни кристали во форма, кои можат да се видат по микроскопска анализа на урината. Другите аминокиселини кои не се реапсорбираат не создаваат кристали во урината.
Целокупната застапеност на цистинурија е приближно 1 на 7000 новороденчиња (од 1 на 2.500 новороденчиња во либиските Евреи до 1 на 100,000 кај Швеѓаните ).
Патофизиологија
Цистинурија се одликува со несоодветна реапсорпција на цистинот во проксималните згрчени тубули по филтрирањето на аминокиселините од гломерулите на бубрезите, со што резултира во прекумерна концентрација на оваа аминокиселина во урината. Цистината може да преципитира од урината, ако урината е неутрална или кисела и формира кристали или камења во бубрезите, уретерите или мочниот меур. Тоа е една од неколкуте вродени грешки во метаболизмот вклучени во тетрадот на Гарод. Болеста се припишува на недостаток во транспортот и метаболизмот на аминокиселините.
Дијагноза
Редовните Х-зраци честопати не успеваат да ги покажат цистинските камења, но тие можат да бидат визуелизирани во дијагностичката постапка која се нарекува интравенски пиелограм (или кратко време на ИВП). Камењата може да се појават на XR со нејасен сив изглед.
Третман
Првичниот третман е со соодветна хидратација, алкализација на урината со додаток на цитрат или ацетазоламид и модификација на исхраната за да се намали внесот на сол и белковини (особено метионин ). Ако тоа не успее, тогаш пациентите обично започнуваат на хелиумска терапија со агент како што е пенициламин. Тиопронин е уште еден агент. Меѓутоа, откако ќе се формираат бубрежни камења, првиот ред на третман е ESWL (литотрипсија на екстракорпорален ударен бран ). Ако ESWL не работи ефикасно, можеби е неопходна операција. И ендоскопската хирургија и конвенционалната хирургија со отворен абдоминал се покажаа како ефикасни модалитети на третман кај пациенти со понапредна болест. Соодветната хидратација е најголемата цел на третманот за да се спречат камењата на цистеин. Целта е да се зголеми обемот на урина бидејќи се намалува концентрацијата на цистинот во урината што спречува таложење на цистинот од урината и формирање на камења. Луѓето со цистински камења треба да консумираат 5 до 7 литри на ден. Образложението за алкализација на урината е дека цистинот има тенденција да остане во раствор и да не нанесува штета. За да се алкализира урината, се користи натриум бикарбонат. Треба да се биде внимателен при алкализирање на нивната урина затоа што може да доведе до други форми на камења во процесот на спречување на цистинските камења. Пенициламин е лек кој делува за формирање на комплекс со цистин кој е 50 пати повеќе растворлив од самиот цистин. Перкутаната нефролиотрипсија (ПНЛ) се изведува преку пристаниште создадено со пробивање на бубрезите преку кожата и зголемување на пристапната порта на 1  cm во пречник. Поголемиот дел од времето, цистинските камења се премногу густи за да бидат растурени од шок (ESWL), затоа е потребен PNL. Кај некој што има цистинурија, аминокиселина  цистин  се акумулира во урина и формира камења наместо да се врати во крвотокот. Овие камења можат да бидат заглавени во бубрезите, мочниот меур и уретерот. Може да биде многу болно додека камењата минуваат низ каналите за мокрење. Понекогаш е неопходно хируршки да се отстранат големите камења.
Видеата од операција се достапни на различни мрежни места кои покажуваат отстранување на камен со перкутана нефролитотомија.
Во февруари 2017 година, беше објавена статија во Медицина под наслов „Алфа липоична киселина третман спречува цистинска уролитијаза кај глушец модел на цистинурија“, што укажува на тоа дека висока доза на лесно достапен антиоксиданс, алфа-липоична киселина на 2.700  mg / 67   kg телесна тежина дневно ја намалува инциденцата на камења. Ефектите зависат од дозата. Резултатите се невидени за цистинурија. Во тек е клиничко испитување врз основа на овој модел на глувче. Ако не се третира правилно, цистинуријата може да биде исклучително болна и може да доведе до сериозни компликации. Овие компликации вклучуваат:
Појавување кај животни
Оваа болест е позната дека се јавува кај најмалку четири видови цицачи : луѓе, домашни кучиња, домашни ловци и дива кани, волк во Јужна Америка. Докажани се уролити на цисти, обично кај машки кучиња, од приближно 70 раси, вклучувајќи австралиско куче, австралиски овчар, Басенџи, Басет, Булмастиф, Чихуахуа, шкотски дерхоунд, шкотски териер, Стафордшир, велшки корги и машки и женски њуфаундленд кучиња.
Сократ (филм од 1971)
Сократ (италијански: Socrates) - италијански филм од 1971 година, во режија на Роберто Роселини, кој е автор и на сценариото, заедно со Марија Грација Борниџа (Maria Grazia Bornigia). Главните улоги ги играат: Жан Силвер (Jean Sylvere), Ане Каприле (Anne Caprile) и Џузепе Манаџуоло (Giuseppe Mannajuolo). Овој филм спаѓа во последната фаза од творештвото на Роселини во која тој разработува историски настани и личности.
Затворениците (Гоја)
Затворениците е циклус од три бакрописи од Франциско Гоја, прикажувајќи затворени мажи со нејасни лица, врзани со тегови за нозе во грчевита позиција.
Сократ (филм од 1971)
Синопсис
Дејството на филмот се одвива во Атина, во 4 век п.н.е., кога филозофот Сократ е лажно обвинет и изведен на суд, по што тој одлучува да се отруе.
Затворениците (Гоја)
Отпечатоците не се датирани, но се верува дека се направени помеѓу 1810 и 1815 година, околу времето кога Гоја ја започнал својата печатена серија Ужасите на војната. Политичките размислувања му оневозможија на Гоја да ги објави отпечатоците за време на неговиот живот. .
Иако не го делат форматот, хартијата или стилот на „Ужасите на војната“, сличностите на техниката - бакропис ги датираат во сличен период. Копиите од трите гравури, заедно со четвртиот принт од Гоја Колосот биле чувани заедно во албум со работни впечатоци од Ужасите на војната во сопственост на пријателот на Гоја Хуан Агустин Сеан Бермудез, со трите принтови на „Затворениците“ залепени наместо врзани со другите. По смртта на Сеан Бермудез во 1829 година, албумот подоцна се најде во колекцијата на Томас Харис и од 1975 година го чува Британскиот музеј во Лондон. Овие отпечатоци имаат наслови додадени од самиот Гоја со молив, но поединечните отпечатоци понекогаш се познати како „Малиот затвореник“. Насловите на Гоја за трите гравури се критики на судската тортура.
„Безбедноста е варварска како и криминалот“ покажува затвореник во парталава облека со обраснати коса и брада, окован на тешки синџири во положба на згрченост, со споени раце како да моли.
Безбедноста на затвореникот не бара тортура покажува човек врзан со синџири во неприродна дијагонална положба преку рамката, покрај ѕид со решетка десно. Двојно е свиткан и потпрен налево, со рацете врзани зад грб, а само петите му се потпираат на подот. Неговите искинати панталони се скинати над коленото. Si es delincuente que muera presto („Ако е виновен, нека умре брзо“) покажува човек спуштен напред десно од заоблениот отвор. Јака околу вратот се држи со ланец, а рацете му се врзани со синџири зад грб, но нозете му се држат напред со тешки железа. .
Генерал Тошево
Генерал Тошево (Генерал Тошево) — град во Североисточна Бугарија, административен центар на општината Генерал Тошево во Добричката Област. Има население од околу 6.283 жители (2022).
Географија и местоположба
Градот се наоѓа во историскиот регион Јужна Добруџа на 25 километри североисточно од регионалниот центар Добрич.
Историја
Според археолошките докази, областа била населена од Гетите во антиката, а потоа и од античките Римјани. Денешниот град за првпат се споменува во 1573 година во османлиските даночни регистри како Кас’м. Околниот регион станал дел од Бугарската држава по нејзиното основање во 681 година додека не била освоена од Османлиите кон крајот на 14 век. Тоа останал под османлиска власт до ослободувањето на Бугарија во 1878 година. По Втората балканска војна, Бугарија била принудена да го отстапи на Романија заедно со цела Јужна Добруџа. Првично селото бил преименувано на Сфантул Думитру („Свети Димитриј“) во 1918, а потоа, во 1934 година на Јон Георге Дука во чест на политичарот и премиер на Романија, убиен од Железната гарда претходната година. Исто така под романска власт селото било окружен центар на округот Калиакра.
Селото и било вратено на Бугарија според Договорот од Крајова од 1940 година. Денешното име го добило во 1942 година во чест на бугарскиот генерал Стефан Тошев, а за град било прогласено во 1960 година.
Во 1951 година во градот бил основан Институтот за пченица и сончоглед.
Црковна историја (Евсевиј)
Црковна историја (Ἐκκλησιαστικὴ ἱστορία; Historia ecclesiastica) — дело на грчкиот историчар и епископ Евсевиј Кесариски од IV век кое го обработува развојот на раното христијанство од I до IV век. Напишано е на коински грчки, а потоа преведено на латински, сириски и ерменски ракописи кои опстојуваат до денес. Евсевиј е наречен „татко на црковната историја“.
За делото
Ова е најраното дело целосно историско дело кое раскажува историја од христијанско гледиште. На почетокот на V век адвокатите Сократ Схоластик и Созомен од Цариград и епископот Теодорит Кирски од Сирија напишале продолженија на делото, со тоа воведувајќи ја практиката на продолжителство во наредните илјада години. Евсевието дело „Летопис“, кое се обидува да даде споредбен времеслед на паганската и старозаветната историја, го дал примерот за другиот историографски жанр — средновековниот летопис или светска историја.
Евсевиј имал пристап до Богословската библиотека во Кесарија и кроистел бројни црковни ракописи и документи, дела на мачениците, писма, извадоци од ранохристијанските списи, списоци на епископи и слични извори; често дава обемни цитати од оригиналите, поради што неговото дело содржи материјал кој инаку денес е изгубен. На пример, пишува дека апостол Матеј е автор на Евангелието според Евреите а неговиот црковен каталог кажува дека ова е единственото еврејско евангелие.