Замок_Монтероне
Замокот во модерната ера
На крајот на осумнаесеттиот век замокот им припаѓал на грофовите Франческо Ансидеи и Џовани Батиста Вермиљоли. Во тој период тој е дефиниран како „приградска вила“, покажувајќи ги значајните експанзиони потфати. Во 19 век замокот Монтероне бил купен од страна на семејството Пичелер. Семејството Пичелер, по потекло од местото Сант'Улрико од реонот на Вал Гардена (сега нарекуван Ортисеи) се населило во градот Перуџа некаде на крајот од седумнаесеттиот век, каде што купиле неколку куќи во делот наречен Виа дела Пешерија (сега Обердан) и неколку други земјишни имоти. Помеѓу купениот имот бил и замокот Монтероне. Меѓу членовите на тоа семејство имало доста членови кои се истакнувале по уметнички или општествени заслуги. Помеѓу нив секако бил и Џузепе, пријател на Франческо Морлаки, талентиран флаутист и основач на првиот музички бенд во градот Перуџа и секако господинот Бернардино Пичелер, инаку многу добар сликар и цртач, кој насликал бројни платна со историско и сакрално значење. Во почетокот на 19 век, семејството Пичелер собрале големо богатство во трговијата со метални делови создадени од Епитето ди Кристофер. Синот на Епитето, Алесандро, бил клучна фигура во историјата на замокот Монтероне. Тој со задоволство се занимавал со археологија, но и со антикварење (тој можеби бил првиот што професионално се занимавал со сето тоа во Перуџа). Алесандро Пичелер го реструктуирал и значително го проширил замокот, врз основа на она што веќе го направил со „casetta Piceller“ (куќата на семејството Пичелер). Куќата на семејството порано била едикула или капела од која потекнувала од периодот на четиринаесеттиот век, а се наоѓала во месноста наречена Колестрада. Семејната куќа била реструктуирана и преадаптирана со изглед на селска куќа во перуџански стил од петнаесетти век. Работите за реновирање на замокот ги осмислил Филипо Лардони, а подоцна и Алесандро Ариенти, истите архитекти кои ги дизајнирале и монументалните гробишта во Перуџа. На 23 ноември 1849 година, бискупот Винченцо Џоакино Печи (идниот папа Лав XIII) го осветил замокот. Алесандро Пичелер не само што ја реновирал старата средновековна структура и ја проширил, туку ја збогатил со архитектонски елементи. Такви елементи биле многу барелефи, статуи, еден мал прозорец од розета, камени балкони, обоени прозорци и бројни други предмети од различни историски периоди. Дворот бил ограден со кружни столбови украсени со мермерни капители (исто така создадени од господинот Пичелер во неговата дејност како археолог и антиквар), бил украсен и со етрурски урни и барелефи од големо историско значење. Овој еклектицизам, овој романтичен вкус за враќање на елементите од минатото, како и употребата на најразновидните материјали (песочник, питра серена, тула, розов и бел камен) го правеле замокот Монтероне единствен во својот вид. Тој бил поразличен од другите современи примери на замоци од XIX век присутни во покраината Умбрија. Меѓу безбројните вредни дела присутни во замокот, секако мораме да ги споменеме фреските што ги претставуваат ознаките на капетаните на среќата од доцниот среден век. Тие биле насликани од страна на Матео Таси кој ја украсил Нотарската сала во палатата Приори во Перуџа. Фреската била одвоена од ѕидовите на патниот шатор. На фреските можеле да се видат и Мадона од Лорето и светите Петар и Павле. На ова дело лесно можело да се препознае уметничката рака на Кристофоро од Џакопо да Фолињо.