cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
IC 1509
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 28 м 31 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 6' 14"". Положбениот агол на објектот е во износ од 161°.
Други поделби
Проучување на IC 1509 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35320.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
185
185 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 185 година од новата ера, 185. од првиот милениум, 85. од II век и шеста од 180-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5693 и 5694 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4935 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3945 и 3946 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 938.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 185 година се протега во 2821 и 2822, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2881 и 2882 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 728. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 450 и 449 година пред хиџра.
Писарас
Писарас е село и општина во сојузната држава Чук во Микронезија.
Русија на Евровизија
Русија се натпреварува Евровизија од 1994 година па сè до денес.
Поточе (Преддвор)
Поточе (словенечки: Potoče) — населба во Општина Преддвор во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Квинсленд
Квинсленд (Queensland) е една од шесте сојузни држави на Австралија. Се граничи со Нов Јужен Велс на југ, Северната Територија на запад, и Јужна Австралија на југозапад. Квинсленд е запознаена во Австралија за природната убавина, заради големиот број на плажи и шуми, и Големиот Корален Гребен. Квинсленд има и голем број забавни паркови. Главен град е Бризбејн.
ЖС „Градско“
Железничка станица „Градско“ — железничка станица на железничкиот коридор 10 во селото Градско, во југоисточниот дел на Македонија. Железничката станица била изградена во 1871 година и претставувала една од најголемите и најубавите архитектонски градби на железнички станици во Македонија.
Претставува трета железничка станица од Велес, од кој е оддалечена 27,4 километри, додека од главната железничка станица во Скопје е оддалечена 78,3 километри. Низ станицата редовно поминуваат домашните возови на линијата Скопје - Гевгелија, како и меѓународните возови на линиите Скопје - Солун и Белград - Солун.
Историја
Самата железничка станица била изградена во 1871 година и претставувала вистински архитектонски бисер во тоа време. Поседувала подземни премини кои воделе директно до самите перони, кои функционирале сè до минатиот век, за сега да бидат покриени со лимени плочи.
На 26 февруари 1916 година, во време на Првата светска војна, започнала изградбата на теснолиниската пруга од железничката станица „Градско“ до селото Дреново во должина од 20,1 километар за потребите на Македонскиот фронт. Подоцна оваа теснолиниска железничка линија била продолжена до Прилеп и до Битола.
Во текот на 2015 година била најавена обнова на железничката станица во Градско, како дел од поголемиот проект за обнова на железничките станици долж коридорите 10 и 10д.
Туртел
Туртел — врв на планината Плачковица со висина од 1.603 м. Врвот се издига во западниот дел од планината.
Географија
Врвот се наоѓа на западниот дел од планината Плачковица, односно од левата страна на долината на Зрновска Река. Од туртелско било кон запад се протега панорамски видик на голема далечина, додека источната страна кон долината на Зрновска Река е густо пошумена.
Во околината на врвот се застапени мермери во геолошка градба, што придонело кон создавање на повеќе пештери. Поради застапеност на мермери во геолошката градба на овој дел, околу Туртел се создале повеќе пештери. Најдолга од нив е Голема Пештера, со должина од околу 600 метри, а од другите пештери познати се Ќуп, Ајдучка, Туртел и Понор. Пештерите главно се лесно достапни и до нив водат обележани патеки.
Правци за искачување
Најдобра пристапност до врвот Туртел има од источната страна. Искачувањето започнува по асфалтен пат од селото Карбинци, кој најпрво води до планинарскиот дом „Вртешка“ на надморска висина од 1.107 м, а потоа до одморалиштето „Плачковица“ на надморска висина од околу 1.350 м, од каде што се продолжува до самиот врв.
NGC 5013
NGC 5013 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5013 се споменува и како MCG 1-34-7, CGCG 44-24.
Откривање
Телото е откриено на 30 април 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5013 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 5013 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Епископско Кнежевство Бамберг
Епископско Кнежевство Бамберг (Hochstift Bamberg) — верска држава во Светото Римско Царство, основана во 1007 година, со цел проширување на христијанството во Германија. Верската држава била член на царството од околу 1245 година, додека не била припоена од Изборното Кнежевство Баварија во 1802 година.
NGC 5013
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 12 м 7,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 11' 58"". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Пргас
Пргас или Бургас (Πυργάρι, Пиргари; до 1926 г. Πούργας, Пургас ) — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол на истоимениот округ во областа Централна Македонија, Грција. Селото се распаднало нешто по 1928 г.
NGC 5013
Други поделби
Проучување на NGC 5013 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45838. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 240; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 302. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1561.
Пргас
Географија
Селото се наоѓало во Солунското Поле, западно од градот Пазар (Ениџе Вардар).
Во Отоманското Царство
Во XIX век Пргас било ромско чифлигарско во Ениџевардарската каза. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Пргас броел 140 Роми.
Епископско Кнежевство Бамберг
Држава
Епископите на Бамберг добиле титула на кнез од царот Фридрих II, пред неговото отстранување од папата Инокентиј IV во 1245 година, со што епископијата станала царска држава. Во век често била доведувана со соседната Епископија Вирцбург. Бамберг се граничел, меѓу другите, со Вирцбург на исток, со Маркгрофовијата Бранденбург-Ансбах и Слободниот Град Нирнберг на југ, со Маркгрофовијата Бранденбург-Бајројт на исток и со Војводството Саксо-Кобург на север.
Пргас
Во Грција
Во 1912 г. Пргас е заведен како село со муслиманска вероисповед и ромски јазик. По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 12 жители (7 мажи и 5 жени), а во 1920 г. имало 14 лица. жени. Во 1924 г. населението како муслиманско е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, па селото било напуштено. Во 1926 г. остатоците од селото се преименувани во Пиргари. Во 1928 г. не се води како посебна населба, туку жителите се вбројани во состав на Балџа.
Епископско Кнежевство Бамберг
Држава
Епископските кнезови, исто така, поседувале големи имоти во рамките на Војводството Корушка, вклучувајќи ги стратешки важните градови Филах (Бељак), Фелдкирхен, Волфсберг и Тарвизио (Трбиж) на меѓуалпскиот пат до Венеција, како и Кирхдорф на Кремс во Надвојводството Австрија. Хабсбуршката царица Марија Тереза ги купила овие територии во 1759 година.
Пргас
Во Грција
Селото е конечно отселено и отпишано нешто по 1928 г. со почнувањето на мелиоративните работи врз Ениџевардарското Блато.
Епископско Кнежевство Бамберг
Држава
Медијатизацијата од 1802-1803 година довела до укинување на сите верски кнежевства, поради што Бамберг бил припоен кон Баварија. Поранешното епископско кнежевство тогаш имало површина од 3.580 км² и население од 207.000 жители.
Историја
Сепак, по неколку други отстапки, кралот Хајнрих II ја добил согласноста за основање на епископија во Бамберг од делови на епископиите Вирцбург и - подоцна - Епископија Ајхштет. Бамберг бил директно подреден на Рим. Исто така, било одлучено дека Еберхард, кралскиот канцелар, ќе биде одредуван од архиепископот Вилигиз од Мајнц, како старешина на новата погранична епископија. Новата епископија имала великодушни подароци на синодот потврдени со документи, со цел ставање на здрави темели.
Хајнрих ја сакал прославената монашка строгост и ученост на Хилдесхајм - каде и самиот учел - да биде поврзана со црквите под негова контрола, вклучувајќи ја омилената епископија во Бамберг. Следните седум епископи биле именувани од царевите, по кој изборот од катедралскиот одбор станал правило, како и во сите други германски епископски кнежевства. Наследникот на Еберхард, Зујдгер од Морслебен, станал папа во 1046 како Климент II. Бил единствен папа кој станал папа северно од Алпите во Бамбершката катедрала. Во век, епископијата постепено станувала територијално кнежевство и нејзините епископи земале секуларна власт; епископот Хајнрих I од Билферсхајм (1242-57) станал првиот епископски кнез.
Со Вестфалскиот мир (1648), епископските кнезови ги вратиле своите поседи. Во текот на Француската револуција, Бамберг бил преземен од Французите, а со германската медијатизација во 1802-1803 година, бил припоен кон Баварија. Од 1808 до 1817 година, немало ниеден епископ; но со Баварскиот конкордат во 1817 година станал архиепископија, со Вирцбург, Шпајер и Ајхштет.
Цар Ослободител (споменик)
Споменикот Цар Ослободител е споменик кој се наоѓа во градот Софија, Бугарија.
Епископско Кнежевство Бамберг
Покровителство
Епископските кнезови управувале со дворови со уметници, особено музичари. Меѓу нив се вбројувале Хајнрих Пфенднер, Јохан Бал, Георг Арнолд и Георг Менгел.
Цар Ослободител (споменик)
Споменикот бил изграден во чест на ослободувањето на Бугарија од Отомаската Империја во 1878 година. Овој споменик е посветен на рускиот цар Александар II. Споменикот во вид на скулптура го претставува рускиот цар седнат на коњ. Автор на споменикот е италијанскиот уметник Арналдо Ѕоки (1862-1940).
Камен-темелникот бил ставен на 23 април 1901, а работата е завршена на 15 септември 1903 година. На спротивната страна од споменикот се наоѓа парламентот на Бугарија, а во негова близина се наоѓа храмот Александар Невски, Софискиот универзитет и други позначајни градби.
Космос-994
Космос-994 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 15 март 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 920 килограми. Космос-994 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1006 км, а најмалото на 974.
1474
1474 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1474 година од новата ера, 474. од вториот милениум, 74. од XV век и петта од 1470-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6982 и 6983 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6224 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5234 и 5235 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2227.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1474 година се протега во 4110 и 4111, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4170 и 4171 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2017. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 878 и 879 исламска година.
Живеалиште (екологија)
Живеалиште, станиште или хабитат (англ. habitat) e секоја еколошка или околна средина која е населена со одреден вид (или популација) на животно, растение или друг тип на организам. Поимот ареал има слично значење, но може да се употребува за таксони од секаков ранг (вид, род, класа итн.), на пример, може да се зборува за „ареал на цицачите“ и сл.
Живеалиштата на микроорганизмите се означуваат и како микроживеалишта или микрохабитати. На овој начин се потенцира нивната различна природа. Микроживеалишта можат да бидат дури и претставниците на други видови, на пример, кората на дрвјата, цревата на човекот и др., а овој поим се користи и при опишувањето на физичките потреби на одреден организам или популација во мали рамки.
Во рамките на секој екосистем има многу разни места каде што живеат животните. Во дождовните шуми, на пр., животните живеат во горниот дел на бујната вегетација на дрвјата или во плодната почва под нив. И двете места се живеалишта.
Мал Аубриг
Мал Аубриг (изворно: Chli Aubrig) ― планина со височина од 1.642 м, на Швајцарските Алпи, сместена помеѓу Ојтал и Вордертал во кантонот Швиц. Таа се наоѓа западно од повисокиот Голем Аубриг.
Чука (Лажани)
Чука — археолошко наоѓалиште во прилепското село Лажани. Претставува населба од неолитско време.
Пулап
Пулап е мал атол, дел од атолот Патив во сојузната држава Чук во Микронезија. Пулап е име и на селото и општината која го опфаќа атолот. Атолот е составен од три мали островчиња: Полап, Таматам и Фанадик. Атолот е оддалечен 220 км западно од Чук.
Атишта
Атишта — мало село во областа Долно Кичево, во Општина Кичево, сместено на патот помеѓу градовите Кичево и Македонски Брод.
Потекло на името
Не се знае потеклото на името на селото. Сепак, некои кажуваат дека најпрво на денешната местоположба на селото имало ајати, мали колиби, по кои селото го добило и своето име.
Географија и местоположба
Ова мало село се наоѓа во областа Долно Кичево, во југоисточниот дел на територијата на Општина Кичево, во долината на реката Треска, под северозападните падини на планината Баба Сач. Селото е рамничарско, на надморска височина од 650 метри. Од градот Кичево е оддалечено 13 километри, а од регионалниот пат Кичево-Македонски Брод само 1,5 километри.
Селото се наоѓа помеѓу планинската падина на југ и рамницата околу Треска на север. Споменатата положба е погодна од стопански причини. Околни села се: Лисичани, Вранештица, Челопеци и други.
Месностите во низинскиот дел на атарот на селото ги носат следниве имиња: Под Брегови, Арбанасинец, Голема Нива, Плашејца, Јаз, Дуконо, Ада, Бука, Требеница, Дупниња, Клисура, Корито и Под Леска. Месностите во планинскиот дел на атарот на селото ги носат следниве имиња: Крилатица, Рантилец, Мал Камен, Иванков Дол, Петочна Вода, Летник, Голем Камен, Ливада, Извори, Влашки Оришта, Миркоица и Црквиште.
Атишта се наоѓа лево од патот, кој води до селото Вранештица, а се исклучува од регионалниот пат Кичево-Македонски Брод. До него води асфалтен пат.
Историја
И Атишта спаѓа во стари населби во Кичевско. Под името Хатиште се споменува во втората половина на век, кога броело 12 словенско-христијански куќи.
Со точност староста на населбата не е утврдена. Постојат поделени мислења што на крај се сведуваат на легенди за потеклото. Дистанцирајки се од легендите денес со сигурност може да се каже само дека во непосредна близина на селската црква кај месноста Арбанасинец постоела населба од доцноантичкото време. Материјални докази постојат, но ископувања не се вршени. На селиштето постои извор, на кој е направена чешма.
За време на турското владеење, нивите во долината на Треска припаѓале на муслимански семејства од други села: на торбешки семејства од Лисичани и на арбанашки семејства од демирхисарското село С’лп. Од 1912 година нивите се вратиле во посед на мештаните.
Во век, Атишта било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е многу мал и зафаќа простор од само 2,2 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 145,5 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 66,7 хектари, а на пасиштата само 13,9 хектари.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
На обработливото земјиште се одгледуваат најмногу житни култури (пченица, јачмен и пченка). Овоштарници на поголема површина има од слива и јаболко. Сточарството е застапено со одгледување овци, кози и свињи. Најголем дел од производите се за сопствена потреба. Основен издршкален приход на населението е пензија.
Население
Според податоците од 1873 година, селото имало 11 домаќинства со 50 жители христијани (Македонци).
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Атишта имало 80 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Атишта имало 120 жители, под врховенството на Бугарската егзархија.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Атишта:
Атишта е мало село, коешто во 1961 година броело 109 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 41 жител, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Атишта живееле 31 жител, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 15 жители, сите Македонци.
Родови
Атишта е македонско православно село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Кичево, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2013 година. Во периодот од 1996-2013 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Вранештица.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Кичево во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Староец, во која покрај селото Атишта, се наоѓале и селата Бигор Доленци, Вранештица, Карбуница и Староец. Општината Староец постоела и во периодот 1950-1952, во која тогаш влегувале селата: Атишта, Вранештица, Карбуница и Староец.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0802 според Државната изборна комисија, сместено во приватен објект.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 26 гласачи.
Иселеништво
Од селото се имаат иселено три домаќинства во Вранештица, осум домаќинства во Миокази и три домаќинства во Кичево. Две домаќинства заминале во Србија.
Саун Пауло
Саун Пауло — најголем град во Бразил, заедно со Токио, Сеул, Мексико и Њујорк е меѓу петте најголеми метрорегиони во светот. Градот е престолнина на државата Саун Пауло, најнаселената бразилска држава. Исто така е и најбогатиот град во Бразил. Името на португалски значи Св. Павле.
Градот има доста обележја. Имигрантскиот дом има пречекано милиони имигранти кои дошле во Бразил кон крајот на 19-от и почетокот на 20-от век. Авенија Паулиста, во бизнис дистриктот на градот, е најважен финансиски центар на земјата и јужна Америка. Во градот се наоѓа São Paulo Stock Exchange (BOVESPA). Во градот не наоѓаат некои од највисоките згради во Бразил, вклучувајќи и Миранти од Вали.
Со проценето население од 11,105,249 на површина од 1523 км2, Саун Пауло е најнаселен град на јужната полутопка.
Градот исто така лежи во центарот на тешко урбанизираната Саун Пауло метро област, која, е со проценета населеност од 21,616,060 жители во 2008 на 7944 км2, е најголема метро област во Бразил.
Историја
Језуитските мисионери Мануел де Нобрега и Хозе де Анкиета го основале селото Саун Пауло дос Кампос де Пиратининга на 25 Јануари, 1554 г. Новата населба станала природен влез од југоисточниот брег кон широките и плодни земји на запад коишто денес се дел од државата Саун Пауло. Саун Пауло официјално станал град во 1711. Во 19 век уживал брз економски развој на основа на извоз на кафе. По аболирањето на ропството во 1888 многу имигранти од Италија, Португалија, Шпанија, Германија и други европски земји имигрирале во Саун Пауло со цел да рапотат на полињата со кафе, но подоцна и привлечени од индустрискиот развој. Но поради конкуренцијата со другите бразилски градови, развојот понекогаш опаѓал. Во градот има доста меѓународни Банки, Мултинационални компании.
Демографија
Саун Пауло има најголем етнички диверзитет во Бразил. Како и во целата земја и луѓето во Саун Пауло се измешани, Луѓе од над 100 етникуми живета во градот. Поголеми комуни бројат:
Етничка структура:
Религија
''Извор: БИГС 2000. ''
Прираст на населението
''Извор: Планет Барса Ltda. ''
Јазици
Како што е општо познато во цел Бразил се зборува португалски, но поради големиот број емиранти од апенинскиот полуостров, португалскиот на Саун Пауло има доста италијански зборови.
Италијанските дијалекти се имаат измешано со локалниот акцент на Саун Пауло; некои јазичари тврдат дека дијалектот на Саун Пауло се има родено во Мока, предградио основано во 20 век од луѓе претежно од Неапол, Јужнна Италија.
Други јазици зборувани во градот се меѓу Азијските заедници: Во предградието Либерџаџе живее наголемата Јапонска заедница надвор од Јапонија. Лиѓе со кинеско и корејско потекло сè уште го зборуваат јазикот на своите предци. Сепак поголемиот број од родените во Бразил генерации зборуваат само португалски.
Образование
Португалскиот е официјален. Но Англиски и Шпански се дел од официјалниот образовен систем.
Човечки развој
Во 2007-ма во градот била спроведена анкета од страна на владата за социјалната политика на градот. Индикаторот бил ИЧР - истиот користен од страна на ООН за определување на степенот на развојот во земјите од светот. Анкетата покажала дека централните окрузи се најразвиени, на ниво со скандинавските земји. Повеќето окрузи имаат индекс повисок од 0.800 и ниеден округ не паѓа подолу од 0.500.
Топ 5 окрузи
Последни 5 окрузи:
Збратимени градови
Ова се збратимените градови на градот Саун Пауло:
IC 1510
IC 1510 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1510 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 28 м 41,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 6' 32"".
Други поделби
Проучување на IC 1510 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Коце Трпчевски
Коце Трпчевски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Завршил основно училиште. Со оглед на тоа што имал неплодна земја, заминал на печалба. Крстосувал во разни краишта на земјата, во потрага за корка леб. Летото 1944 година, учествувал во припремите за борба против бугарскиот фашистички окупатор. Во таа насока активно настојувал да ја прошири базата на партизаните во неговото село. Бил неуморен во свикување состаноци со селаните, жените и младинците, како ѝ еден од организаторите за редовно носење храна и други материјали за одредот. Станал член на првиот Народноослободителен одбор во селото. Во април 1944 година, бил провален и затворен од бугарскиот фашистички окупатор, а потоа близу селото бил и убиен од страна на бугарскиот окупатор.
Поврзано
Стрелани во втората провала (април, 1944 година) од страна на бугарската полиција биле ѝ:
Ендосулфан
Ендосулфан — органохлорно соединение кое се користи како инсектицид. Претставува безбојна цврста супстанца и честопати се користи во земјоделството. Поради нејзината акутна токсичност, поради можноста да се акумулира во организмот, како и поради тоа што претставува ксеноестрогена супстанца забранета е за употреба во повеќе ор 50 земји вклучително во Европската Унија, во некои земји во Азија, во Западна Африка. Сѐ уште во голема мерка се употребува во Индија, Бразил и Австралија.
Поради нејзината токсичност во однос на живорната средина производството на оваа супстанца е забрането според Стокхолмската конвенција.
Мери Круделиус
Мери Круделиус (родено Меклин ) (23 февруари 1839 – 24 јули 1877) била британски борец за образование на жените, која живеела во Лит, Единбург во 1860-тите и 1870-тите, и била поддржувач на правото на глас на жените. Таа била основач на Единбургската асоцијација за универзитетско образование на жените.
Раниот живот
Додека престојувала со пријателите, го запознала својот сопруг Рудолф Вилхелм Круделиус (1835-1904), син на Карл Вилхелм Круделиус (1798-1863), германски трговец со волна, и Амалија Елизабет Вагнер (најверојатно исто така Германка). Тие живееле во Џесфилд Хаус во близина на Њухавен.
Мери се омажила за Рудолф во 1861 година и тие живееле на 7 Лаверокбенк Тераса во Њухавен (недалеку од Џесфилд). Нејзиниот сопруг (по смртта на неговиот татко) станал партнер во фирмата Круделиус и Хирст во Цитаделата 7/8 во Лит. Тој многу патувал на деловен план и неговата сопруга му пишувала чести долги писма, вклучувајќи и дискусии за идеи, како и за лични работи. Подоцна таа ќе ја искористи својата флуентност како дописник за да ги следи нејзините социјални и политички каузи.
Во Единбург ја основала образовната институција за жени во Единбург.
Активизам и кариера
Во 1866 година, Мери Круделиус го ставила своето име на една од најраните петиции до Парламентот за гласовите за жените. Таа продолжила да се посвети на каузата за образование за жените, почнувајќи од 1867 година кога зборувала на женска група за дискусија наречена Друштво за есеи во Единбург. Недолго потоа, некои од овие жени, вклучително и Круделиус, Медлин Даниел и Сара Меир, го основале образовното здружение за жени во Единбург (ELEA) со цел да се обезбедат еднакви образовни можности за жените.
ЕЛЕА
Круделиус не сакала посебен женски колеџ, туку прием на жени на универзитети. Сепак, таа се спротивставила на идејата за заедничко образование и се намачи да ги договори работите за да не привлече критика. Иако Софија Џекс-Блејк во текот на овие години водела кампања за женско медицинско образование заедно со машкото, ЕЛЕА се обиде да остане подалеку, дури и да ја добие поддршката од некои од непријателите на Џекс-Блејк. Како прва секретарка на групата, Круделиус била почитуван водач и помогнала да се води здружението низ неколку внатрешни спорови и еден спор со универзитетот за деталите од планот да им се понуди универзитетски сертификат на жените кои полагаат испити откако ќе присуствуваат на предавањата на ЕЛЕА.
Здружението ги дизајнирало своите часови според наставната програма за уметност на универзитетот и според неговите стандарди, наоѓајќи поддршка од неколку еминентни машки професори, особено Дејвид Масон, кој бил силен поддржувач на Џекс-Блејк и седумтемина од Единбург, но не вршел притисок врз ЕЛЕА да се бори за прием на жени на британските универзитети и ја промовира целта на Здружението да обезбеди образование за жените „подготовка на умот за задгробниот живот“ наместо за влез во професија. 400 жени отишле на првото предавање на Масон за англиска книжевност во 1868 година, при што 250 од нив останаа за целата серија. Сертификатот бил успешно воведен во 1872 година, иако Круделиус се надевала дека на крајот ќе има целосни универзитетски дипломи за жени, но нејзиното здравје било лошо некое време и таа не доживела да го види тоа да се случи.
Смрт и наследство
Таа починала на 24 јули 1877 година и била погребана со нејзиниот свекор и свекрва на гробиштата Вористон. Гробот лежи на главната патека од влезот, каде што нивото на земјата почнува да опаѓа. Рудолф се премажил по нејзината смрт (за Агнес Ашер). Кога умрел, многу години подоцна, бил погребан со Марија и неговите родители.
Нејзината смрт била петнаесет години пред првите шкотски универзитети да ги отворат вратите за жени додипломци во 1892 година. Нејзините две ќерки, Мери и Мод, се образувале преку здружението во 1880-тите и неколку години имале престојувалиште за студентки во Круделиус. Ова било заменето со салата Масон во 1897 година. Мемоари на г-ѓа. Круделиус биле објавена во 1879 година со некои од нејзините писма, песни и извештаи на ЕЛЕА кои ги напишала.
NGC 7484
NGC 7484 — елиптична галаксија во соѕвездието Вајар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 30 август 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7484 е од видот E1. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 7484 има привидни димензии од 1,8' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 7 м 4,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -36° 16' 22"". Положбениот агол на објектот е во износ од 56°.
Други поделби
Проучување на NGC 7484 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70505. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 385; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7512. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
186
186 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 186 година од новата ера, 186. од првиот милениум, 86. од II век и седма од 180-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5694 и 5695 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4936 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3946 и 3947 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 939.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 186 година се протега во 2822 и 2823, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2882 и 2883 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 729. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 449 и 448 година пред хиџра.
NGC 2628
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2628 се споменува и како UGC 4519, MCG 4-21-12, CGCG 120-20, IRAS 08374+2342.
Откривање
Објектот е откриен на 16 ноември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2628 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 2628 има привидни димензии од 1,1' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 40 м 22,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 23° 32' 23".
Други поделби
Проучување на NGC 2628 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 24381. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 141; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1942. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1355.
Тома Веклер
Тома Веклер (Thomas Voeckler; р. ) — поранешен француски професионален друмски велосипедист, кој професионално настапувал во периодот од 2001 до 2017 година.
Тој е еден од најпознатите француски возачи на неговата генерација и затоа честопати е опишуван како „национален херој“, поради неговите големи резултати на неколку изданија на Тур де Франс.
Ран живот
Роден во Шилтигајм, Долна Рајна, Веклер станал професионален велосипедист од 2001. Доаѓа од регионот Алзас во Франција, но подоцна се преселил на Мартиник, каде му бил доделен прекарот „Ti-Blanc“ (petit blanc) поради неговиот мал раст и бледиот тен. Исто така е познат како „Ле Шушу“ (драг, мил),
Рани години
Во 2003, Веклер освоил две етапи и генералниот пласман на Трката околу Луксембург. Следната година, тој наеднаш стекна светска слава во светот на велосипедизмот. По освојувањето на француското првенство, малку почитуваниот Веклер дошол на Тур де Франс 2004. По бегството со пет други возачи на петтата етапа, Веклер остварил значајно време во однос на главната група и ја добил жолтата маичка (le maillot jaune). Извонредно, тој ја бранел неговата маички следните десет дена, дури и на етапи кои не биле во корист на неговата сила. Со жолтата маичка на грбот и интензивното медиумско внимание околу него, Веклер станал само посилен. Ги преживеал суровите искачувања на Пиринеите, секунди пред крајниот победник, Ленс Армстронг. На крајот, Веклер ја предал маичката на Армстронг на етапата 15 во Француските Алпи. Тогаш, Веклер ја загубил и белата маичка (le maillot blanc, носена од најдобриот возач под 25 години) од Владимир Карпетс. Но, со овие успеси Веклер веќе станал национален херој.
Сезоната 2005 на Веклер му била исполнета со многу трки, вклучувајќи некои, кои не биле насочени кон неговиот стил на возење. Неговата единствена победа таа година дошла на етапата 3 на Четири дена Динкерк.
Во 2006 ја освоил петтата етапа на Вуелта ал Паис Васко. На Критериум ду Дофине Либере, Веклер завршил втор на етапата 1. Исто така ја освоил и Париз-Бурж 2006. Во 2007, Веклер ја освоил неверојатна победа на Гран при де Плуе Уест-Франс, каде ги победил фаворитите со доцното бегство. Во 2008, почетокот на сезоната на Веклер била обележана со крајната победа на Сиркут де ла Сарт. Во 2009 ја освоил својата прва етапна победа на Тур де Франс. Веклер заминал кон победата на 5 километри пред крајот, откако бил во бегство поголемиот дел од трката.
2010
По слабиот почеток во 2010, Веклер заминал кон победа на француското национално друмско првенство. Тој бил способен за бегство од групата заедно со Кристоф ле Мевел. Веклер бил подобар од Ле Мевел во спринтот и ја зел втората негова маичка на државното првенство. Потоа, неговата форма продолжила на Тур де Франс 2010, каде по неколку неуспешни напади, тој бил првиот кој ја преминал линијата на целта на етапата 15. Нападнал на десет километри пред целта на искачувањето од екстра категорија Порт де Балес, совладувајќи го врвот сам. Го поминал многу опасниот спуст без никаква грешка и ја поминал целта во Бањер де Лишон со повеќе од една минута предност пред останатите.
Во септември, Веклер го воведното издание на трката Гран при Квебек, нов настан во календарот на Светската турнеја. Тој ги намалил неговите шанси за победа неколку дена пред настанот на конференција за печат, наведувајќи недостиг на форма. Меѓутоа, започнал напад во последниот километар и ја поминал целта со неколку должина на тркалото пред возачот на Едвалд Боасон Хаген.
2011
Во 2011, Веклер уживал во неговата најдобра година како професионалец. Забележал осум пролетни победи пред Тур де Франс во јули, освојувајќи две етапи на Париз-Ница и генералниот пласман на Четири дена Динкерк, како и на Тур ду Хаут Вар.
На деветтата етапа на Тур де Франс, Веклер заминал во бегство, ја преживеал несреќата предизвикана од телевизискиот автомобил, во која учествувале двајца други возачи, и ја поминал линијата како втор, преземајќи го водството во генералниот пласман и со тоа и жолтата маичка. Ја носел жолтата маичка од почетокот на етапата 10 па натаму, носејќи ја низ сите планински етапи на Пиринеите и на Алпите, но не бил во можност да ја задржи на крајот на етапата 19, кралската етапа, која завршувала на Алп д’Ез. Веклер завршил на Тур како четврти со време од 3 минути и 20 секунди зад победникот, Кедел Еванс, во генералниот пласман – негов најдобар пласман во кариерата на Тур дотогаш. Неговиот пласман на четвртото место во генералниот пласман бил највисок од некој Французин по четвртото место на Кристоф Моро во 2000.
Износот исплатен на Веклер за 2011 од Тим Јуропкар изнесувал 420.000 евра за цела година, што го направило втор највисоко платен француски велосипедист по Силвен Шаванел. Неговото планирано одење во Тим Кофидис било вредно најмалку двојно повеќе, меѓутоа Веклер останал на помалата плата со екипата на Жан-Рене Бернодо, откако го обновиле спонзорството за 2011, способен да продолжи со 15-годишната врска со тренерот.
2012
Во 2012, Тома Веклер ги следел успесите од претходната година победи и врвни пласмани, вклучувајќи го и новиот фокус кон пролетните класици.
Пролетната кампања на Тома Веклер не донела добри резултати до април, кога забележал место во првите десет на Трката околу Фландрија, вториот класичен монумент во календарот во 2012; неговата прва победа во сезоната дошла десет дена подоцна, во текот на 30-километарското соло бегство на полукласикот Брабант Пејл, која ја освоил под лоши временски услови (студ и дожд). Следната недела забележал пласман во првиот пет на класикот Амстел Голд Рејс, и недела подоцна продолжил неговиот успех на Ардените со четврто место на последниот пролетен класик во сезоната, монументот Лиеж-Бастон-Лиеж. Заедно со други возачи на Јуропкар, Веклер успеал да победи на етапа на габонската трка Ла Тропикале Амиа Бонго на крајот на април.
На Тур де Франс започнал слабо, страдајќи од повредата на коленото и скоро да ја напуштел трката, откако претходно се откажал од некои трки за подготовка. Меѓутоа, собрал сила и подоцна ја освоил етапата 10, првата планинска етапа на трката, вклучувајќи го и преминот на искачувањето од екстра категорија на Кол ду Гран Коломбје како прв, со тоа преземајќи ја точкастата маичка како водство во планинскиот пласман, која ја носел еден ден. Исто така бил напред и на кралската етапа на трката, етапата 16 од По до Бањер де Лишон, која вклучувала четири големи искачувања, меѓу нив и Кол ду Турмале. Веклер се одвоил од групата на околу 25 километри од почетокот и бил дел од огромното бегство со 38 возачи. Ги поминал сите четири искачувања како прв и ја преземал повторно точкастата маичка како и победата, откако отпаднал и последниот негов соперник Брис Феји од екипата, на самиот спуст од Кол де Пересур, последното искачување на етапата. Потоа, пристигнал на целта со една минута и 40 секунди пред најблискиот соперник. Тома Веклер го освоил планинскиот пласман и се појавил на подиумот во Париз за првпат во неговата кариера, освојувајќи ја точкастата маичка, која ја носел од Пиринеите до целта.
2013
Веклер ја започнал сезоната со класиците во добра форма на Дварс дор Вландерен. Избегал од водечката група возачи на последното искачување на 6 километри пред целта и направил обид сам да стигне до целта, но бил достигнат во последните метри, за на крајот да заврши само петти. Тешко го доживеал овој пораз поради малата разлика. На арденскиот класик Амстел Голд Рејс, Веклер паднал со други фаворити, бил ставен на носилка и однесен во болница, каде било востановено дека има скршена клучна коска. До јуни, Веклер се опоравил и прикажал добра форма уште еднаш, освојувајќи ја шестата етапа на Критериум ду Дофине преку бегство. Веклер продолжил со победите преку освојување на Рут ду Суд и Тур ду Поату-Шарент.
2014
Во јануари, Веклер бил подготвен да учествува на Тур Даун Андер, но бил удрен од автомобил додека тренирал во Австралија и ја скршил клучната коска. Се вратил на Средоземната трка, а потоа завршил на 25. место на Амстел Голд Рејс и 36. на Лиеж-Бастон-Лиеж. Потоа, настапил на Тур де Романди во април, напаѓајќи без успех при крајот на првата етапа. На четвртата етапа, го освоил второто место откако бил поразен во спринтот од другиот член на бегството Михаел Албасини. Веклер завршил на 21. место во генералниот пласман. Веклер имал позначаен резултат на Тур де Франс, завршувајќи втор на етапата до Бањер де Лишон зад Мајкл Роџерс. Во август, додека бил на тренинг, Веклер удрил во автомобил и повторно се повредил, овој пат изместувајќи го рамото. Се вратил на Тур ду Дуа, завршувајќи 46.. Во октомври, Веклер завршил втор на Париз-Тур, откако бил дел од рано бегство. Соработувал добро со другиот член од бегството Јеле Валес до последниот километар, кога Валес одбил да води и Веклер бил победен во спринтот. Бил разочаран и не се искачил на подиумот, поради што добил казна и загубил 3.770 евра.
2015
Сезоната 2015 била релативно тивка, со петто место на етапа на Тур де Франс и трет во генералниот пласман на Тур де Јоркшир.
2016
Во февруари, Веклер ги освоил првите победи од август 2013 година, кога ја освоил првата етапа и генералниот пласман на првото издание на Тур Ла Прованс. На почетокот на мај, Веклер ја освоил последната етапа на Тур де Јоркшир, претекнувајќи го Николас Роуш, со што го освоил и генералниот пласман.
Во септември 2016 година, Веклер објавик дека ќе се повлече од професионалниот велосипедизам, по Тур де Франс 2017, негово петнаесетто последователно учество на трката.
Друго
Веклер е познат по прикажувањето на широка низа изрази на лицето при самото возење, особено кога вложува дополнителни напори. Изразите се движат од гримаси на болка до исплазување на јазикот и многу други мимики. Во август 2011, Веклер настапил со неговиот велосипед против коњ во егзибициски натпревар и изгубил.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал
Lactarius cistophilus
Lactarius cistophilus е вид на габи од родот Млечки (печурки) од редот Russulales. Пронајден во Средоземна Европа, таа била опишана како нов за науката во 1978 година.