cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Зул
Индустрија за оружје
Поттикнато од обработката на металите, во текот на ренесансата, како и другите локални индустрии, се појавиле и пушкарници и оружарници. Зул бил главен производител на топови во текот на 17 век, како и понатамошните векови и топовите од Зул биле користени од многу европски сили. Голема компанија за оружје, сместена во Зул, скоро 200 години била Sauer & Sohn, производител на пушки за ловење, сачмарки и пиштоли, како Sauer 38H, додека не се преместила во Екернферде на крајот на Втората светска војна. Други познати производители на оружје во Зул се Simson (исто така позната како BSW и потоа Gustloff Werke за време на нацистичка Германија и Ernst Thälmann Suhl за време на комунизмот) и C.G. Haenel. Моментално, најголем производител на оружје во Зул се Merkel GmbH, кој прави пушки и сачмарки.
За време на Студената војна, националната арена на Источна Германија за стрелаштво се наоѓала во Зул и била домаќин на многу натпреварувања од висок ранг, вклучувајќи го Светското првенство во 1986. Иако била надмината од олимпискиот центар за стрелаштво во Минхен, Зул останал важно места во спортот. Во него се наоѓа единствената школа за стрелци и добро опремен музеј за оружје.
Меѓународни односи
Зул е збратимен со:
Драшко Божовиќ
Драшко Божовиќ ( во, СФР Југославија) — црногорски фудбалер, кој моментално игра за фудбалскиот клуб Дечиќ.
Клупска кариера
Во црногорската прва лига настапувал за ФК Сутјеска Никшиќ, ФК Будуќност, ФК Могрен и ФК Младост.
Меѓународна кариера
Божовиќ дебитирал за Црна Гора на пријателскиот натпревар во август 2010 година против Северна Ирска и има играно вкупно 3 натпревари, без ниту еден постигнат гол. Неговиот последен интернационален натпревар бил квалификацискиот натпревар за Европското првенство во октомври 2011 година против репрезентацијата на Швајцарија.
Марко Голубовиќ
Марко Голубовиќ (20 септември 1995) е српски професионален фудбалер кој игра како крилен напаѓач за Тимок.
Партизан
Својот прв професионален договор со Партизан го потпишал на 10 јули 2015 година и го зел дресот со број 80. Голубовиќ го направил своето деби во српската Суперлига на третиот натпревар од Српската Суперлига 2015–16, против Нови Пазар. Во летото 2016 година, Голубовиќ се преселил во Синѓелиќ Белград на едногодишна позајмица. По 17 настапи и постигнати 2 гола во сите натпреварувања за клубот, Голубовиќ го раскина договорот со Партизан и си замина како слободен играч во јули 2017 година.
Раднички Ниш
Неколку дена откако го напуштил Партизан, Голубовиќ потпишал тригодишен договор со Раднички Ниш. Тој го направил своето деби за клубот во поразот од 3-0 против Црвена Звезда Белград во првиот натпревар од сезоната 2017-18 во српската Суперлига, одигран на 23 јули 2017 година на стадионот Рајко Митиќ.
Крупа
На 11 август 2019 година, Голубовиќ потпишал договор со, во тоа време, Првата лига на РС, клуб Круп. На 8 мај 2020 година, сезоната 2019–20 во Првата лига на РС ненадејно завршил поради пандемијата КОВИД-19 во Босна и Херцеговина и стандардно, Голубовиќ со Крупа, биле крунисани за шампиони на лигата и се промовираа назад во босанската Премиер лига. Тој го раскинал договорот со клубот на 19 декември 2020 година
Репрезентативна кариера
Во 2016 година, Голубовиќ ја претставувал репрезентацијата на Србија до 21 година, со еден настап.
Трофеи
Крупа
NGC 854
NGC 854 — спирална галаксија во соѕвездието Печка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 854 се споменува и како ESO 354-47, MCG -6-5-38, AM 0209-360, IRAS 02093-3604.
Откривање
Објектот е откриен на 1 септември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 854 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 854 има привидни димензии од 1,8' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 854 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 8388. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 353; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7009.
Tradescantia zebrina
Tradescantia zebrina, порано позната како Zebrina pendula, ― вид на ползечко растение од родот Tradescantia. Вообичаените имиња на англиски се silver inch plant и wandering Jew. Последното име (исто така понекогаш се користи за сродниот вид T. fluminensis ) е контроверзно, а некои сега го користат алтернативниот wandering dude.
Растението е популарно во одгледувањето поради неговиот брз раст и привлечното зеленило. Се користи како покривка за земја во топли зимски клими, а како домашно растение на други места.
Опис
Tradescantia zebrina има привлечни лисја со шари на зебра, горната површина покажува виолетов нов раст и зелен постар раст напоредно со средишната оска, како и две широки сребрено обоени ленти на надворешните рабови, со долната површина на листот со длабока униформна магента. Листовите се синкаво зелени и обично имаат две надолжни ленти кои се сребрени на површината и виолетови на долната страна. Лиската на е тенка и проѕирна, долга 8 до 12 мм и широк 5 до 8 мм, во лисниот ракавец е долг, инаку гол или малку влакнест.
Ниско, малку месесто, повеќегодишно тревно растение често прави густи бусени или колонии Ваквата градба се заснова на создавање централен главен корен. На нодиумите на изданокот има коренски приоди, од кои корените се развиваат во постојан допир со вода или доволно влажна подлога под поволни услови во рок од еден ден. Ластарите се голи или влакнести. Стеблестите, напоредно жилави лисја се претежно јајцевидни, долги 4 до 10 см и широки 1,5 до 3 см, насочени кон врвот, заоблени до основата. Горната површина е гола до слабо влакнеста, долната страна без влакна до просечно влакнеста кон основата на листот. Структурата на цветот од трите розови ливчиња и белите полови органи е слична на онаа на другите Tradescantia, но за разлика од нивната градба, овој вид се разгранува благодарение на новите пупки кои се наоѓаат под листовите (и не над нив).
Цветовите се во групи, сместени во основата на две големи тесни влакнести брактеи. Хермафродитните, радијално-симетрични цветови се тричлени. Трите обраснати сепали се долги 2 до 3 мм. Трите чашкини ливчиња во основата се јајцевидно-тапи, розови до виолетови и долги 5 до 9 мм. Шесте прашници со еднаква големина се виолетово влакнести. Три карпели формираат постојан плодник на врвот на цветот. Тие формираат капсулни плодови кои содржат сиво-кафеави семиња.
Живеалиште
Tradescantia zebrina потекнува од Мексико, Средна Америка и Колумбија, но може да се најде и на островите на Карибите. Натурализиран е во делови од Азија, Африка, Австралија, Јужна Америка и разни океански острови.
Растението расте во грмушки во мочуриштата и дождовните шуми, често на камења во засенчени и отворени области или на брегови на реки на надморска височина од 2000 метри или подолу, но главно на пониски височини.
Одгледување
Вообичаено е достапно и се користи како домашно растение и покривка врз земјата, агресивно колонизирајќи нови области кога ќе остане непречено. Размножувано со резници, ова растение може лесно да се преместува или да се манипулира бидејќи неговите корени лесно се држат до земјата (ако се користат како покривка). Тој има намера да стане инвазивен вид ако не се одржува правилно. Растението не е отпорно на мраз, но може да се чува во затворен простор во текот на зимските месеци во постудени клими. Отпорен е во зоните на отпорност на Соединетите Држави 9, 10 и 11.
Видот и сортите 'Purpusii' и 'Quadricolor' ја добиле Наградата за заслуги на градината на Кралското хортикултурно друштво.
Медицински
Иритација на кожата може да биде резултат на повторен допир или продолжено ракување со растението - особено од бистриот, воден сок (особеност уникатна за T. zebrina во споредба со другите горенаведени типови).
Инвазивност
Тој е класифициран како инвазивен вид од категорија 1б во Јужна Африка, и затоа повеќе не може да се сади или размножува. Забранета е секаква трговија со семиња, сечи или друг размножувачки материјал. Не смее да се превезува или да му се дозволи да се распрсне, ниту во рурални ниту во урбани средини.
Тоа е исто така инвазивен вид на островите Галапагос.
NGC 5446
NGC 5446 — елиптична галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5446 се споменува и како NGC 5438, MCG 2-36-29, CGCG 74-75, NPM1G +09.0357.
Откривање
Телото е откриено на 19 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5446 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 5446 има привидни димензии од 0,8' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 3 м 47,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 36' 40"".
Грб на Тристан да Куња
Грбот на Тристан да Куња бил усвоен во 2002.
Содржина
Грбот содржи штит во којшто се наоѓаат четири албатроси во сино-бел дизајн на огледало. Грбот го придржуваат два Тристански камени јастози, којшто можат да се најдат во водите околу островот. Во горниот дел, грбот содржи морнаричка круна над која се наоѓа едреник од Тристан да Куња.
Националното мото гласи “Our faith is our strength” (Нашата надеж е наша сила)
Кнежевски погребувања
2.1.1Централен Гроб
Во централниот гроб на гробницата еден во Атеница каде покрај кремираниот покојник не е пронајдено оружје туку само изобилство од личниот накит делови од бронзените садови и фрагметни од двоколка.Личните предмети биле измешани, од златниот накит прoнајден е ѓердан од локално производство со златни чевчиња со спирални орнаменти и со биконична монистра од златен лим. Парелите на тој ѓердан се наоѓале на доста широки балкански подрачја како што се во Сремска Митровица,Компоља,и во Стични самиот карактер на ѓерданот укажуваат на долга ахтотона традиција и поддржувања на Грчките примери и модели, тука се пронајдени 14 златни приврзоци (Монисти) во облик на пчела кој се пронајдени само тука и на ниедно друго место на централен Bалкан а кој типолошки се поврзани со скитското злато од наодите во Олтенија во црно морското приморје и многу посигурни за повеќе распростанети слични апликации во културите на источното средоземие. Пчелата е како симбол на плодност и чесност забележана на многу страни, посебно во Грција и Мала Азија така да не е сосема исклучено дека има некое слично својство можело да има и кај варварските племиња кај кој истото значење можеле да потекнува од балканскиот југ од каде несомнено потекнале античкит пчели. Тие пронајдоци одат во прилог на претпоставка дека во централниот гроб во Атеничката Гробница еден била погребана некоја жена од угледен род. Покрај кој се приложени гробни дарови кој немаат воен карактер и на кој приврзоци во облик на пчела можеле да окарактеризираат белези на мајчинство,плодност,власт мудрост.
Од друга страна страна се чини дека сигурно дека пчелата во Атеница имала и хтонска симболичност,како и претстава на пчела на една од златните маски од Требениште и на многу други наоди од широките средоземни подрачја. Во истиот гроб најдени се исто така и троаглести и ромбоидни златни приврзоци кој со својот орнамент многу сигурно можат да се приклучат во широките Илирски културни кругови. Занимливо е дека со сличен модел од златниот накит од централниот гроб од гробницата I и се повторува и во сребро. Сребрените чевчиња кој се најдени покрај златните, сигурно припаѓале на ѓерданот но по изработката биле од различен тип, мазни од сребрен лим и спирални свиткани среберени жици. Троаглестите приврзоци од сребрениот лим исто така се двослојни : Едните се украсени врежани со концентрични триагли додека другите на ист начин како златните – Орнаментираните шрафирани ромбови. Од гледиште проучувањето на гробните односи во средно балканските племиња на старото железно доба и во реконструкцијата од некои облици од нивната духовна култура, покрај тоа може да биде и значаен податокот дека припадниците таканаречени племенски аристократи барале и носеле истоветни или слични модели на личниот накит од злато и сребро и дека двата благородни метали биле високо ценети не само при истакнување на богатство и моќ туку и по одбработката. Во Атеничката гробница I исто така значајни и занимливи пронајдоци на личниот накит се килибарските ѓердани.
Како што е поистоветено на разни аналитички и каталошки студии,килибарот бил многу распространет гробен накит во многу некрополи на бронзеното и железното доба во Европа и средоземјето. Предметите и ѓерданите од килибар пронајдени се и во гробови на различен тип и на оддалечените простори,па со доста сигурност можеме да говориме од повеќестука секуларна и културна функција на килибарот помеѓу припадниците на праисториските друштвени заедници, посебно кај моќните и угледни слоеви на племенските старешени и воените старешини или нивните сродници и соработници.Килибарот од периодот на старото железно доба во Европа потекнувало воглавно од два извора-од Балтик и Сицилија од каде веќе воспоставените трговски патишта се ширел низ цела Евроопа како многу баран и ценет личен накит и несомнен знак на богатство и апотропејска моќ. За нас е посебно се занимливи пронаоѓалиштата на килибар во Подунавските области во Романија, од каде на централното подрачје на балканот необработени и груби аморфни форми. До килибарот можело да се допре полесно и побрзо од поддалечните краеви на северна Европа и средоземјето. Главните патишта на импортот на килибарот биле познаци уште во бронзеното доба каде средоземјето било поврзано со балканот со таканаречениот килибарски пат,кој се протегал од Јитланда до Пелопонез.Во Халштат веќе тој воспоставен пат е променет на исток и од источна пруска се спуштал кон југ кон Jадранското Море. Следејќи ја периферијата на Балканскиот Полуостров тој пат зафатил и од илирското населени и веројатно, Сава и Дунав, како нивните притоки Дрина и Морава и доаѓал во внатрешноста на балканот. Во кнежевските гробови се пронајдени најубавите примероци на килибарскиот накит. Можно е дури и да се претпостави дека среднобалканските Илирски племиња во периодот на старото железно доба посебно помеѓу VII и V век п.н.е било некоја врста на посредник во комуникацијата на трговијата со необработениот килибар со Грција и во истиот момент и сигурен купувач на одбработен килибарски накит. Од значително богатите кнежевски гробови,голема количина на килибар најдени се на целото балканско подрачје, посебно во некрополите стојат во врска со помалку богати кнежевски гробови. По поновите истражувања е заклучено килибарските пронајдоци од Атеница зборуваат во прилог на претпоставката всушност развиените врски од Балтичките килибарски извори и килибарските гробови на централниот балкан биле импортирани од јужноиталските области за разлика од килибарските предмети најдени Егеј во северниот јадран и во западните краеви во подножјето на Алпите каде што е констатиран килибар од Балтичко потекло.
Во Атеница не се смета за воен туку за женски,природно е што вообичаените одлики,позицијата и угледот на покојникот во овој случај се разликуваат од вообичаените гробни прилози на племенските старешини. Отсуството на оруже оклоп и обележјата во овој гроб може да се сфати како потврда и претпоставка за женски гроб, станува збор за важна личност на покојникот-Покрај богатиот златен и сребрен личен накит сведочат и гробните пролози од ритуален карактер тука на прво место се делови од бронзените садови уништени кога покојникот бил кремиран. Премногу фрагментирани садовите на основа на нив да се донесат забелешки за карактерот и типот на садовите, тие остатоци имаат насебе видливи траги на орнаментика, по кој може да се одреди нивниот импортиран карактер. Сочуваните делови на садовите украсени со астрагули,јајцести и листести орнаменти, потоа розети и остатоци од дршки дозволуваат претпоставки дека во овој гроб биле приложени некои поголеми бронзени садови(хидрија и Оинохое).
2.1.2 Периферен Гроб
Поголема разлика во однос на централниот гроб прави еден специфичен наод на една апликација од позлатен сребрен лим во облик на вепер(должина 4,8) како што е претставен во разни црнофигурални Грчки вази од 6век п.н.е. Многу сличен пример на вепер од сребрен лим исто така од 6 век најден е и на Гласинац каде можеби бил дел од некоја претстава на лов, додека на периферниот гроб најверојатно служел како многу убаво изработен и доста редок украс на облеката.
Претставата на веперот во ахтотоната изработка се појавил меѓу средно балканските племиња нешто подоцна дури во 5-4 век п.н.е. Како и во центалниот гроб во периферниот гроб немало позначајни пронајдоци на оружје и оклопи како обележја како позиција и репутацијата на покојнокот. Потполниот недостакот на оружје во централниот гроб надокнаден бил во периферниот гроб со помалку бројни пронајдоци со две скитски стрели и делови од конусот на железните копја. Стрлите биле од бронза со тропераст облик. Слични примери на стрели кој иначе биле најдени во скитските и тракиските некрополи околу црното море(Дувнали,Долно Подунавие, Молдавија), па дури и подалеку на запад сè до Швајцарија, во кнежевските гробови на централниот балкан пронајдени се и во Илијаку на Гласинац и во Печка Бања. Во перифернит гроб има ште помалку ритуални прилози за разлика од централниот што покажува на можност да бронзенит садови и железните предмети се изгорени при инхумирањето на покојникот. Од бронзените предмети сочувана е долгнавеста рачка на некој кратер од грчка изработка; Сличен пронајдок е регистиран и во централниот гроб, а исто така и во други богати кнежевски гробови како што се Требеништа и Викс. На основа на позицијата периферниот гроб посебно на основа на најдениот инвентар, се претпоставува дека е во прашање гроб на машко дете, во кој се приложени внимателно бирани луксузни и скапочени предмети на накит, но и некои примероци на оружје со кои детето можело да се служи.
845
845 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 845 година од новата ера, 845. од првиот милениум, 45. од IX век и шеста од 840-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6353 и 6354 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5595 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4605 и 4606 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1598.
Bougainvillea spectabilis
Bougainvillea spectabilis, позната и како голема бугенвилеа, ― вид на цветно растение. Природно расте во Бразил, Боливија, Перу и аргентинската покраина Чубут.
Опис
Bougainvillea spectabilis расте како дрвенест лоза или грмушка, достигнувајќи 4,6 до 12,2 м со лисја во облик на срце и боцкави стебла. Цветовите се воглавно мали, бели и незабележителни, нагласени со неколку модифицирани лисја во изразени бои, наречени брактеи. Брактеите може да се разликуваат по боја, почнувајќи од бела, црвена, виолетова, виолетова-црвена или портокалова. Плод е мала, незабележлива, сува, издолжена ахенја.
Распространетост
Bougainvillea spectabilis природно расте во Бразил, Перу, Боливија и аргентинската покраина Чубут, но таа е вештачки проширена и во многу други области.
Одгледување
Bougainvillea spectabilis претпочита јако сонце, суви услови и плодна почва.
Традиционална медицина
Племето Јанади од областа Читор, Андра Прадеш, Индија, некогаш ги користело листовите на Bougainvillea spectabilis за лекување на дијабетес. Растението исто така се одгледува како украсно растение.
Агда Монтелиус
Агда Џорџина Доротеја Александра Монтелиус родена Reuterskiöld ( година во Копинг - година) — шведски филантроп и феминист. Таа била водечка фигура на шведската филантропија, активна во борбата за право на глас на жените и претседател на здружението Фредрика Бремер во 1903–1920 година.
Животопис
Монтелиус била ќерка на владиниот министер за одбрана и благородникот генерал-потполковник Александар Ројтерскилд и Ана Шенстром. Таа се школувала во модното училиште за девојчиња Hammarstedtska flickskolan во Стокхолм.
На 20 септември 1871 година се омажила за шведскиот археолог и професор Оскар Монтелиус (1843–1921).
Ја опишуваат како ситна, мирна, љубезна и внимателна, одговорна и секогаш зафатена со нејзините многубројни проекти. Таа имала лош вид и на крајот ослепела на едното око. Нејзините лични идеали биле едноставни и строги.
Монтелиус се сметала за централна фигура и идеал кај жените од повисоката средна класа во Стокхолм. Лидија Валстрем честопати ја ангажирала како испитен сведок за учениците од женското училиште Åhlinska skolan.
Филантропска работа
Агда Монтелиус била водечка фигура на шведската филантропија во почетокот на 20 век. Нејзиниот принцип бил да им помогне на луѓето за тие да си помогнат на самите себе.
Таа била член на комитетот (1885–1901) и претседател (1900–01) на книжевното друштво Nya Idun (анг. New Idun); Maria skyddsförening (анг. Maria Protection Society) 1879–92, ко-основач и претседател на Föreningen för välgörenhetens ordnande или FVO (Друштво на организирана добротворна организација) во 1889–1911 година, како и управен директор на централниот комитет на FVO во 1911–1920 година. Таа била член на централниот комитет во Sällskapet för uppmuntran av öm och sedlig modersvård (Друштво за поттикнување на нежна и пристојна мајчинска грижа) во 1901-2020 година, ко-основач и комитетски член на Centralförbundet för socialt arbete (Централен комитет за социјална работа) или CSA во 1903-09 година и Svenska fattigvårdsförbundet (Шведско здружение за грижа на сиромашните) во 1909-2020 година.
Активизам за правата на жените
Преку нејзината филантропска работа, таа исто така се вклучила и во работата за правата на жените. Таа била приврзаник на феминистичките разлики и сметала дека е важно жените да учествуваат во политиката, организацијата и формирањето на општеството со цел да се заштитат правата на болните, слабите и сиромашните и општеството да се направи дом.
Во 1886 година, Агда Монтелиус официјално станала член на организацијата за правата на жените на Софи Адлерспар : Здружението на Фредрика Бремер или ФБФ. Две години претходно, таа била еден од неговите основачи. Формално, на чело на ФБФ бил Ханс Хилдебранд затоа што Адлерспар сметала дека здружението е потребно да биде предводено од маж за тоа да биде сфатено сериозно. Меѓутоа, во реалноста, Адлерспар функционирала како нејзин претседател и по смртта на Адлерспар во 1895 година, Агда Монтелиус ја наследила функцијата. Монтелиус првично била повикана како заменик-претседател, но во 1903 година, таа формално станала претседател, официјално првата жена претседател на ФБФ.
Во 1902 година е основано Шведското национално здружение за право на глас на жените ( Landsföreningen för kvinnans politiska rösträtt, LKPR). Монтелиус никогаш не станала официјален член, веројатно поради нејзиното претседателство со ФБФ, но била неформално активна во LKPR. Извршила многу задачи за LKPR, ги ставила на располагање ресурсите и членовите на ФБФ за служба во LKPR, и го направила весникот на ФБФ, Дагни, орган за новости/вести на LKPR до 1911 година. Во 1911 година, кога LKPR ја напуштило својата политичка неутралност со одлука за бојкот против политичките партии што се спротивставувале на правото на глас на жените, таа ја запрела употребата на Дагни на ФБФ како весник на ЛКПР.
Таа била консултант во владината комисија за реформирање на законот за брачни права во 1912 година, што на крајот (во 1920 година) доведе до тоа мажот и жената да добијат еднакви права во бракот.
Активизам за мир
Агда Монтелиус исто така била активна и во рамките на мировното движење, при што ФБФ повторно соработувало со LKPR. За време на Првата светска војна, LKPR презело иницијатива за мировна организација формирана од жени од неутрални земји со цел да се формира притисок врз неутралните влади да дејствуваат како медијатори меѓу завојуваните страни. Движењето за мир било формирано од LKPR со членови од Fredrika-Bremer-förbundet, KFUK, социјалдемократските организации на жени, меѓу другите, со Ана Витлок, Емилија Бруме и Керстин Хеселгрен како водечки членови. Големата мировна манифестација требало да се одржи на 19 февруари 1915 година организирана од Швеѓанките со поддршка и учество и од жените во Данска и Норвешка. Сепак, на 18 февруари, Агда Монтелиус била повикана да се состане со кралицата Викторија од Баден, која побарала запирање на „Бесмислените претпоставки на жените“ за вклучување во политиката. Кралот Густав V од Шведска се вмешал и кажал дека жените секако имаат право да поднесуваат барања до владата, но дека сегашната состојба го отежнува тоа. Кралот му ја пренел работата на Кнут Валенберг, министерот за надворешни работи, кој ги предупредил дека ваквата постапка може да ја наруши неутралноста на Шведска. Затоа, дејството било замолкнато во Шведска и Норвешка, како и во Данска. Сепак, Шведското движење за мир испратило 16 делегати на Меѓународниот конгрес на жени во Хаг во април 1915 година.
Награда
Таа била наградена со Шведскиот кралски медал Илис Кворум во 1910 година.
Локални избори во Македонија (2021) — Град Скопје
Локални избори во Град Скопје во 2021 година — избори кои се оддржале на 17 октомври 2021 година со цел да се изберат советници и градоначалник на Град Скопје. Изборите биле распишани на 6 август 2021 од претседател на Собранието Талат Џафери. Според календарот на ДИК, крајниот рок за поднесување кандидатури за советнички листи и за градоначалници бил 11 септември 2021 година. Изборната кампања за првиот круг започнала на 27 септември и траела до 15 октомври.
Позадина
За учество на локалните избори во Скопје биле поднесени 12 кандидатури за градоначалници на Градот Скопје, 15 советнички листи за советот на Градот Скопје, 49 кандидатури за градоначалници за општините во Градот Скопје и 95 советнички листи за советите на општините во Градот Скопје. Во општините Центар, Карпош, Гази Баба и Градот Скопје свои независни советнички листи поднеле граѓанските иницијативи Шанса за Центар, Независни за Карпош, Зелените од Гази Баба и Зелен хуман град. ЗХГ покрај со своја советничка листа настапиле и со свој кандидат за градоначалник, Ана Петровска.
Прв круг
Изборниот процес за избор на Градоначалник на Град Скопје, членови на Советот на Град Скопје, градоначалници и членови на советите на општините во Градот Скопје започнал на 17 октомври во 07:00 часот на сите 685 избирачки места. Дел од местата отвориле со задоцнување поради проблеми со апаратите за биометриска идентификација на гласачите. Процесот течел мирно без поголеми проблеми со времени прекини на одредени избирачки места од технички причини. Броењето и евидентирањето на гласовите траело до раните утрински часови на 18 октомври.
Дел од критиките се однесувале на сличните бои на гласачките ливчиња и следствено мешање на кутиите. Апаратите за биометриска идентификација имале проблеми при распознавање на отпечатоците, а на одредени места 30 % до 50 % од гласачите не можеле да бидат иднетификувани на овој метод. Според претседателот на ДИК, причина за овој проблем било добивањето стари и неквалитени отпечатоци од страна на МВР.
По сумирање на резултатите во шест од општините — Аеродром, Бутел, Гази Баба, Ѓорче Петров, Кисела Вода и Сарај, биле избрани градоначалници во првиот круг. Во останатите четири општини — Карпош, Центар, Чаир и Шуто Оризари, како и во Градот Скопје изборот за градоначалник ќе биде во вториот изборен круг.
Славе Банар
Славе Банар — македонски поет и раскажувач.
Животопис
Д-р Славе Банар е роден на година, во с. Лешани,. Дипломирал на Филолошки факултет на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје. Тој е магистер по македонска книжевност и доктор на науки од областа на книжевностите. Магистрирал и докторирал на Универзитетот во Љубљана. Работел како библиотекар, виш библиотекар и директор во Градската библиотека „Григор Прличев“ во Охрид. Сега работи како професор по македонски книжевности на Државниот универзитет во Тетово, по предметите: Македонска народна книжевност, Теорија на книжевноста, Македонска книжевност 19 век и Современа македонска книжевност. Славе Банар е член на ДПМ од 1989 година.
Библиографија
Во октомври 2014 година било објавено дека Славе Банар е добитник на наградата „Григор Прличев“ за поемата „Амбар“.
Билзен
Билзен (Bilsen) — општина во округот Пинеберг, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Тревник
Употреба
Тревниците се стандарден елемент на приватни и јавни градини ширум светот. Тие се прават со естетска, како и рекреативна цел (на пр. спорт). Обично се садат близу куѓите, како дел од градината, но ги среѓаваме и кај други украсни површини и градини.
Тревникот се среќава на јавни места како паркови и други зеленила. Многу спортови се играат на ваква површина, намалувајќи ерозија и прашина и давајќи мека површина за играчите на спортови како фудбал, крикет, безбол, голф, тенис, крокет, боќање и други.
За тревник се користат многу видови на трева. Видот кој ќе се употреби зависи од намената на тревникот — за спортови се користат покрути и покрупни треви, додека пофини и помеки треви се користат за украсни тревници. Употребата на даден вид трева зависи и од климата, бидејќи рани треви се адаптирани на разна клима.
Тревите може и да се мешаат. Чести се мешавинитe 50/50 каде, на пример, се користи една трева издржлива на студ и една трева издржлива на топлотија.
Видови треви за тревник
Постојат илјадници видови на треви за тревник, со тоа што секоја е различно адаптирана на различна наваленост на земјиштето, температура, и толеранција на сонце/сенка. Одгледувачите постојано прават нови видови трева врз основа на основната листа треви. Двете основни категории се треви за топла и треви за студена сезона.
Тревите за студена сезона почнуваат да растат на 5 °C, и најбрзо растат на температура од 10 до 25 °C, на клими со релативно благи/свежи зими, со два периода на брз раст на пролет и на есен. Овие треви обично растат многу густо и си ја задржуваат бојата на мнонгу студени температури.
Тревите за топла сезона почнуваат да растат на 10 °C и најбрзо растат на температура од 25 °C до and 35 °C, со еден долг период на раст за време на пролетта и летото. Тие обично хибернираат во постудените месеци, давајќи темни или кафени нијанси. Многу од овие треви трпат суши и високи летни температури. Меѓутоа тие умираат на температура под -15 °C.
Одржување
Одржувањето на груб тревник се состои од повремено косење со соодветна машина или пасење од животни.
Федерални градови во Русија
Руската Федерација се дели на голем број субјекти (административни единици), од кои 3 се федерални градови:
Лиеж-Бастоњ-Лиеж 2012
Лиеж-Бастон-Лиеж 2012 било 98. издание на Лиеж-Бастон-Лиеж, еднодневна велосипедска трка. Била одржана на 22 април 2012 на растојание од 257,5 километри, започнувајќи го Лиеж и завршувајќи во Анс, преку Бастон, во регионот на Ардените во Белгија. Таа била тринаесетта трка во оваа сезона на Светската турнеја.
Екипи
Бидејќи Лиеж-Бастон-Лиеж е настан од Светската турнеја на UCI, сите 18 UCI ProTeam екипи биле повикани автоматски и се обврзани да испратат свој состав. Седум други екипи биле повикани дополнително во трката, и со тоа се создала главата група составена од 25 екипи.
Екипите кои учествувале на трката биле (тие со дополнителни покани се означени со*):
Музеј на византиската култура
Музеј на византиската култура (Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού) е музеј во Солун, Грција, кој е отворен во 1994 година.
Кевин Шиди (ирски фудбалер)
Кевин Марк Шиди (роден на 21 Октомври, 1959 година) — поранешен фудбалер. Тој помина најголем дел од неговата играчка кариера во дресот на Евертон - со кој освои ФА Куп, купот на победниците на куповите и два првенствени наслови - а исто така играше уште за Херефорд Јунајтед, Ливерпул, Њукасл Јунајтед и Блекпул. Роден во Билт Велс, Велс, тој одиграл 46 натпревари за репрезентацијата на Ирска и го постигна својот прв погодок во репрезентативниот дрес на Светското првенство 1990. Тој е сега тренер на академијата на Евертон.
Клупска кариера
Шиди ја започна својата кариера со тимот на Херефорд Јунајтед, по што следеше краток престој во екипата на Ливерпул, но таму одигра само девет официјални натпревари во четири години, по што беше продаден на Евертон за сума од £100,000 во 1982 година. Играјќи за Евертон тој се појави во 357 (12 како замена) натпревари и постигна 97 гола.
Најзначајните постигнувања на Шиди беа кога како дел од Евертон во 1984 тој го освои ФА Купот (иако тој го пропушти финалето поради повреда). Во 1985 и 1987 година тој стана шампион на Англија со Евертон, а во 1985 година Шиди триумфира и во Европскиот Куп на победниците на куповите, постигнувајќи го третиот погодок во финалето против Рапид Виена во 85-тата минута со што ја завери титулата на својот тим поставувајќи ги конечните 3-1. Во 1980 Шиди постигна најмногу голови од слободни удари во највисокиот ранг на англиската фудбалска лига. Можеби неговиот најпознат момент во светот на фудбалот дојде кога од слободен удар во мечот против Ипсвич во 1985 година тој реализираше погодок со удар од 25-јарди пласирајќи ја топката во левиот агол на голманот, но беше принуден повторно да го изведе слободниот удар, по што тој ја спроведе топката во десниот агол на чуварот на мрежата. Тој беше избран во тимот PFA тимот на годината и во двете шампионски години на Евертон во 1985 и 1987 година.
Шиди си замина од Гудисон Парк во 1992 со слободен трансфер и му се приклучи на Њукасл Јунајтед, и им помогна да победат во Дивизија Еден и да обезбедат промоција во Премиер лигата во сезоната 1992-1993. Тој ја заврши својата кариера во тимот на Блекпул на кој му се приклучи непосредно пред почетокот на сезоната 1993-1994 во англискиот фудбал.
Репрезентативна кариера
Иако роден во Велс, Шиди имаше право да игра за Република Ирска бидејќи неговиот татко бил од Клер. Тој одигра 46 натпревари за Ирска постигнувајќи девет гола, вклучувајќи го и оној на натпреварот на Светското првенство 1990 против Англија. Ирска ремизираше во сите три натпревари од нивната група и така се квалификува за фазата најдобрите 16 од турнирот, а потоа ја совлада Романија со 5-4 на пенали, Шиди го реализираше 1 пенал во сериијата за Ирците. Република Ирска беше поразена во следната фаза, четвртфиналето, со 1-0 од домаќините Италија по што за нив заврши овој турнир од соништата. Во овој натпревар, беше јасно дека Шиди ќе биде најголемата закана за Италија, и тие го поставиле легендарниот Џузепе Бергоми како човек-маркер за Шиди.
Шиди исто така беше дел од Евро 1988 тимот и ги одигра сите 3 натпревари. Тој исто така е забележан како прв играч на Република Ирска кој успеал да постигне гол на Светско првенство.
Иполита Марија Сфорца
Иполита Марија Сфорца (роденa на во  - починала во ) била ќерка на Џан Галеацо Сфорца и Изабела Неаполска.
Таа исто така била внука на Бјанка Марија Сфорца, која во 1493 година се оженила со светиот римски цар Максимилијан I. Таа била наречена по неа.
Куотски јазик
Куотскиот јазик, или панариски, е јазичен изолат, единствен неавстронезиски јазик кој се зборува на територијата на островот Нова Ирска во Папуа Нова Гвинеја. Јаизкот го зборуваат околу 2,400 луѓе, кои воглавно се наоѓаат на северозападниот брег на островот. Поради малиот број на луѓе кои го зборуваат јазикот не се забележани дијалекти.
Статус
Куотскиот се смета за загрозен јазик првенство бидејќи децата повеќе зборуваатѕ на ток писин одошто на јазикот.
Џигерници
Морфологија
Телото на видовите од одделот Hepaticophyta е најчесто зарамнето. Кај талусните џигерници тоа е лентовидно и обично е без васкуларни елементи, додека кај листостеблените постои задебелена оска во чиј центар се наоѓаат слабо развиени спроводни (васкуларни) елементи. Од оската штрчат зарамнети листовидни лобули. Зарамнетото тело кај талусните и листостебленото тело кај останатите видови го сочинуваат гаметофитот. Талусот може да се разгранува дихотомно. Кај листостеблените претставници, листовидните делови се лента од клетки која е обично многу тенка. Талусните тела се подебели и во нив се наоѓаат комори со филаментозни паренхимски клетки сместени веднаш под горниот епидермис. Под нив лежи слој со кортикално-паренхимски клетки. Во горниот епидермис може да постојат отвори. Сите џигерници се прицврстуваат за почвата со ризоиди, а некои пловат во водата.
Размножување
Гаметофитните талуси на хепатикофитите може да се размножуваат вегетативно со т.н. плодни кошнички. Тие претставуваат пехаровидни издигнувања на горниот епидермис. Во плодните кошнички се развиваат плодни телца наречени геми. Секоја гема претставува ситен гаметофит со две точки на растење од кои се издигнува новото гаметофитно ткиво по пат на митоза. За да почне да се развива новиот гаметофит од гемата, мора да има вода. Така, кога една капка дожд паѓа на плодната кошничка, гемата набабрува и се одделува од плодната кошничка. Тогаш таа слободно плови во самиот пехаровиден дел. Следната капка дожд ќе ги распрсне гемите во околината, каде тие ќе се закоренат.
Кај многу хепатикофитни гаметофити постои друг превој на ткиво кој ги обиколува гаметангиите. Кај женскиот талус, овој превој содржи архегониуми, додека кај машкиот талус тој содржи антеридиуми. Кога една дождовна капка ќе падне во превојот, површинските клетки пукаат и се ослободуваат сперматозоидите, кои мораат со помош на водата да дојдат до отворен архегониум. По оплодувањето, зиготот кој се развива во архегониумот ќе може единствено да се најде само на женскиот талус.
Кај родот Marchantia овој полов процес се случува речиси во воздухот. Наместо да се сместени во превој на гаметофитната површина, гаметангиумите се прикрепени за еден меснат рецептакулум и се подигнати на една елонгирана дршка од површината на гаметофитот. Кај женскиот талус од маршанцијата, архегониумите висат на долната страна од ѕвездовидниот рецептакулум и во овој случај дршката се нарекува архегониофор. При машките единки, антеридиумите се всадени на површината на еден дисковиден рецептакулум кој се поврзува со талусот преку антеридиофор. Кога првата капка дожд паѓа на машкиот дисковиден рецептакулум, тогаш антеридијалните покровни клетки распукнуваат и сперматозоидите се нурнуваат во водата. Тогаш водата станува млечно бела. Втората капка дожд ги распрскува сперматозоидите во околината, и доколку паднат на архегониум ќе настане оплодување. Машките полови клетки доаѓаат до женските по пат на хемотаксија, односно тие пливаат во насока на хемотактичен хемиски агенс кој го испуштаат јајце-клетките.
Без разлика на местоположбата на архегониумите (на талусната површина или на архегониофор), сперматозоидите доаѓаат до јајце-клетките, со што се завршува сингамијата и се формира зигот во веќе стариот архегониум. Тој расте во паразитски спорофит со хаусториско стапало, дршка и спорангиум. Спорангиумот поседува стерилна обвивка која ги обиколува спороцитите. Последниве преку мејоза произведуваат спори. Спорите се издигнуваат од стерилната обвивка кога таа распукнува како резултат на дехидратација (исушување). Одделни специјализирани клетки во спорангиумот содржат задебелувања со кои спорите се потпомагаат да го напуштат спорангиумот. Овие задебелувања се наречени елатери. Овие елатери, заедно со спорополенинот во ѕидовите на спорите се адаптации кон копнениот начин на живот.
Кај неколку видови, спорите се делат митотично во нивната внатрешност пред да се расејат. На овој начин се добива ендоспоричен незрел гаметофит.
Хумболтов универзитет
Хумболтов универзитет во Берлин (гер. Humboldt-Universität zu Berlin) — најстариот универзитет во Берлин, оснаван во 1810 година како Берлински Универзитет  (Universität zu Berlin) од страна на либералниот пруски образовен реформатор и јазичар Вилхелм фон Хумболт, чии универзитетски модел има силно влијание врз другите европски и западни универзитети. Во 1828 година беше познат под името Фридрих Вилхел Универзитет (Friedrich-Wilhelms-Universität), подоцна (неофицијално) беше именуван според неговата локација ( Универзитетот под липите)Universität unter den Linden. Во 1949 година, универзитетот го преименува своето име во Humboldt-Universität во чест на двајцата основачи Вилхелм и неговиот брат, природонаучникот Александар фон Хумболт.
Историја
Структурата на германскиот истражувачки универзитет како што е Хумболт, служи како модел за институциите како што е Џон Хопкинс Универзитетот. Подоцна беше утврдено дека Хумболдскиот универзитет со неговиот основен принцип на здужување на наставата и истражување во работата на поединечните научници постана модел за останатите универзитети во Европа.
Проширување
Во прилог на силно зацврстување на традиционалните предмети, како што се науката, правото, филозофијата, историјата, теологијатата и медицинатата, Берлинскиот Универзитетот се разви до тој степен да може да опфати многу нови научни дисциплини. Александар фон Хумболт, братот на основачот Вилхелм, го промовираше новото учење. Со изградбата на модерните истражувачки институции во втората половина на 19 век започна учењето на природните науки. Познатите истражувачи, како што се хемичарот Август Вилхелм Хофман, физичарот Херман фон Хелмхолц, математичарите Ернст Едуард Кумер, Леополд Кронекер, Карл Вајерштрас, лекарите Јоханес Питер Милер, Албрехт фон Грефе, Рудолф Вирхоу и Роберт Кох, придонесоа за славата на Берлинскиот Универзитетот.
За време на периодот на проширување, Берлинскиот Универзитет постепено се прошири, а во тоа се вклучија и другите претходно одделни факултети во Берлин. Пример за тоа се Charité, Pépinière и колегиумот на хирурзи. Во 1717 година, кралот Фридрих Први изгради карантин куќа за чумата која владееше во градот, која во 1727 година од страна на кралот Фридрих Вилхелм беше преименувана во "Es soll das Haus die Charité" (Ова е куќа на милосрдието). Во 1829 година Берлинскиот Универзитет постана медицински кампус и така остана сè до 1927 година кога беа изградени се повеќе модерни болници.
Третиот Рајх
По 1933 година, како и сите други германски универзитети, така и овој беше погоден од нацистичкиот режим. Во тој период ректор на универзитетот беше Еуген Фишер. На 10 мај истата година од страна на спротивниците на режимот, од универзитетската библиотека беа земени и однесени и запалени 20.000 книги на Опернплац (Opernplatz), сега веќе Бебелплац (Bebelplatz). Споменик од ова денес може да се најде во центарот на плоштадот, и е направен од стаклен панел со отвор кон подземна бела соба, во која се наоѓаат празни полици на кои има место за 20,000 томови и плакети, и на него стои логото кое е напишано од страна на Хајнрих Хајне: "Das war ein Vorspiel nur, dort wo man Bücher verbrennt, verbrennt man am Ende auch Menschen" ( Тоа беше само предигра, онаму каде што се палат книгите, на крајот ќе горат и луѓето.)
Законот за враќање на професионалната државна служба ( Германски "Gesetzes zur Wiederherstellung des Berufsbeamtentums") резултираше со отпуштање на 250 еврејски професори и вработени во периодот од 1933/1934 година и огромен број на докторати беа повлечени. Студентите, учениците и политичките нацистички противници беа одбиени од универзитетот и депортирани. Во тоа време проближно една третина од сите вравботени, беа отпуштени од страна на нацистите.
Повторно отворање
Советската воена администрација во Германија (СВАГ) нареди универзитетот да се отвори во јануари 1946 година. Врз основа на советскиот модел, СВАГ сакаше да го редизајнира Берлинскиот Универзитет, и од политички причини тие инсистираа на фразата, “новоотворен” а не на “ повторно отворен ”. Претседателот на германската централна управа за народна просвета (DZVV)  Паул Вандел во своето обраќање на 29 јануари 1946 година  на свеченото отворање рече: “Зборував за отворање, не за повторно отворање на универзитетот”. Берлинскиот Универзитет мора повторно во секој поглед да започне ефикасно. Пред вас ја имате сликата на стариот универзитет. Тоа што останува од него не е ништо освен руини”. Наставата беше ограничена на само седум сектори кои работеа во повторно отворените, уништени згради од војната во кои многу од професорите загинаа или се водеа како исчезнати. Како и да е, со почетокот на зимскиот семестар во 1946 година економијата и образовно научниот факултет повторно се отворија.
Факултетот за работници и селани (Германски: Arbeiter-und-Bauern-Fakultät) (ABF), во тоа време беше основан на универзитетот и целеше кон образовна програма за млади мажи кои поради политички или расиситички причини беа обесправени од страна на нацистите. Оваа програма на Берлинскиот Универзитет постоеше сè до 1962 година.
Поделбата на Универзитетот
Источно-Западниот конфликт во пост воената Германија водеше со пораст на комунистичкото влијание на универзитетот. Тоа беше контраверзно и иницираше протести заедно со студентите и факултетот. Советската NKVD (НКВД) тајна полиција во март 1947 година како последица уапси голем број на студенти. Советскиот воен трибунал во Берлин – Лихтенберг им пресуди на студентите кои беа инволвирани во формирањето на “движење на отпорот на Берлинскиот Универзитет” како и шпионажа и беа осудени на 25 години принудна работа. Од 1945 до 1948 година, 18 студенти и професори беа уапсени или киднапирани, многумина беа гонети со недели, а некои од нив беа однесени во Советскиот Сојуз и беа погубени.