cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Свети Ѓорѓи убива ламја (Св. Ѓорѓи, Струга)
Свети Ѓорѓи убива Ламја е икона која се наоѓа во црквата „Св. Ѓорѓи“ во Струга. Таа е е впечатлива и добро зачувана икона со чест иконографски мотив. Несразмерно поставен врз белиот коњ, опремен со копје и кружен штит, драконо убиецот Свети Георгиј е доминантен во чинот на триумфирањето над злото во змејовско тело. Врз темнозелената туника и кожниот панцир со тесни метални стегачи, воинот има цинобер хламида украсена со бисер, врзана на рамото во малечок јазол, а на нозете темноокер чорапи и обувки. Долгнавестото свето лице врамено со темнозелен ореол, има правилни црти и строг израз заради близу поставените крупни, бадемасти очи со светло костенлив ирис и црна зеница. Инкарнатот е окер, со рамномерно нанесени широки, костенливо-маслинести сенки, изразено руменило, ретки бели цртички околу очите, носот, челото и брадата. Во костенливата, напред погусто накадрена куса коса, ма ченичкиот венец е од три нишки бисери. Двобојната заднина е окер во горниот и темнозелена во долниот дел од иконата. Словенските натписи се пишувани со цинобер. Молитвениот во три реда се наоѓа под десната рака на св. Ѓорѓи.
Овдешните цртачки и колористички одлики се блиски со охридската икона на Воведението и царските двери од Св. Константин и Елена, кои датираат кон кра јот на 14 и почетокот на 15 век. Сепак, поверојатно е дека анонимниот автор на струшкиот Св. Ѓорѓи е репрезент на иконописот од околу средината и третата четвртина на 15 век, кога се сликани и група икони од различни мајстори во Бер, Егејска Македонија.
NGC 5334
NGC 5334 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5334 се споменува и како IC 4338, UGC 8790, MCG 0-35-24, CGCG 17-88, IRAS 13502-0051.
Откривање
Телото е откриено на 15 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5334 е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 5334 има привидни димензии од 4,2' х 3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 52 м 54,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -1° 6' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 21°.
Други поделби
Проучување на NGC 5334 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49308. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 241; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4968. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 465.
Вестеренфелд
Вестеренфелд (Westerrönfeld) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
1025
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6533 и 6534 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5775 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4785 и 4786 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1778.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1025 година се протега во 3661 и 3662, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3721 и 3722 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1568. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 415 и 416 исламска година.
Романтизам во шаховската уметност
Романтизам во шаховската уметност е шаховска книга, дело на познатиот руски меѓународен мајстор и автор на шаховска литература Петар Романовски. Книгата е напишана во 1959 и во неа преку анализа на извадоци од партии и неколку шаховски проблеми се објаснети елементите во шаховскта борба. Книгата е напишана на руски јазик.
За делото, самиот автор запишал: Скоро секој шахист може да заклучи во која мера е таа романтика...
Содржина
Ова дело претставува одличен пример за љубовта кон шахот, неговата убавина и лукавост, искажани преку партии и извадоци од партии во кои со стандардни, технички методи јасно се одлучува победникот во борбата. Книгата е поделена во 8 глави.
Стил на пишување
Како и сите дела на познатиот руски шаховски педагог, Петар Романовски, така и ова е напишано во висок стил и во читателот може да пробуди интерес во содржината и да го запознае со нови работи. Стандардна е употребата на дијаграми по неколку одиграни потези, или по завршувањето на една комбинација.
Мал був
Мал був, врапчарка( Glaucidium passerinum), е вид на птици што припаѓа на редот на бувови (Strigiformes), семејството на вистински бувови (Strigidae). Овој вид е најмалиот европски був, кој е едвај поголем од обичен сколовранец. Малиот був има кафени пердуви со бели точки. Се гнезди во напуштени дупки од клукајдрвец и се храни со мали птици и глодачи кои ги лови најмногу во самрак. Малиот був е на списокот на строго заштитени видови птици во Србија. Живеат 6-7 години во дивина, а во заробеништво подолго.
Опис на видот
Малиот був е покриен со меки пердуви кои се со темна боја на грбот и бели во стомакот. Има големи жолти очи и клун на главата. Има кратки нозе и опашка долга неколку сантиметри. Женките се малку поголеми од мажјаците, должината на телото од 17,4 до 19 и може да тежат 67-77 грама, додека мажјаците се од 15,2 до 17 грама и тежат 50-65 грама.
Исхрана
Тој лови дење и ноќе. Малите бубачки се хранат главно со глодачи: стаорци, леминзи и глувци. Исто така, лови помали птици, гуштери, лилјаци, риби и пчели. Кога е зима, тој дури јаде и други бубачки.
Репродукција
Женката снесува 4-7 јајца 25x10 во гнездо на дрво во април или мај и ги снесува четири недели. Подоцна излегуваат птици долги неколку сантиметри, кои по неколку дена имаат црни пердуви.
Распространетост
Малите бувови се широко распространети во Централна Северна Европа и Сибир. Тие се најзастапени во тајгата, па затоа имаат способност да издржат екстремен студ. Главно живее во иглолисни шуми и планини. Распространете е и во Скандинавија и Алпите.
Знамиња на југословенските социјалистички републики
Знамињата на југословенските социјалистички републики се знамиња не секоја од шесте составни републики. Републичкото знаме се бесело заедно со знамето на СФРЈ на државни празници и други свечености.
Поединечните знамиња на југословенските социјалистички републики биле:
Знамињата се засновани на стари знамиња на претходните составни нации на Кралството СХС и Кралството Југославија, кои во главно ги користеле пансловенските бои, црвена, бела и сина. Кон сите е придодадена комунистичката црвена ѕвезда. Македонското и босанското знаме се исклучок: македонското знаме е само црвено (заради новоформираноста на републиката), додека пак босанското е црвено со југословенското знаме во аголот, заради мешаниот карактер на населението таму.
Елиаким Мангала
Елиаким Мангала (роден на 13 февруари 1991 во Коломб) — француски фудбалер со конгоанско потекло, одбранбен играч на Манчестер Сити и на француската репрезентација.
Знамиња на југословенските социјалистички републики
Поврзано
Flags of the Yugoslav Republics
Деинли
Деинли — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Лин
Лин или Линче (Lin) — село во источна Албанија, на самото Охридско Езеро. Сместено е во општината Поградец од Горичката област.
Историја
Лин е населен уште од метално време. Пронајдоците кои се откриени на ридовите над Лин вклучуваат остатоци од ранохристијанска византиска црква, која датира од VI век. Црквата е културен споменик на Албанија и е вклучена во списокот на УНЕСКО за заштита на Охридскиот регион на албанска страна.
Географија
Лин е сместено на мал полуостров на Охридското Езеро, јужно од планинскиот превој и граничен премин Ќафасан. Оддалечено е 22 км од градот Поградец, и околу 10 км од Струга. Селото Радожда на другата страна на границата е најблиската населба до Лин.
Демографија
Според статистиката на Васил К’нчов (Македонија, Етнографија и статистика) од 1900 година, Лин имало 600 жители, од кои 300 Македонци христијани и 300 Албанци муслимани.
Чакови Колиби (Рожден)
Чакови Колиби — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Рожден. Наоѓалиштето претставува населба и топилница од доцноантичкото време. На западниот раб на маалото Прибош, високо во планинскиот предел се наоѓаат фрагменти од керамички садови, питоси, покривни ќерамиди и градежен камен. Исто така, присутно е и големо количество згура од топена железна руда.
Рудолф I (војвода од Саксонија-Витенберг)
Рудолф I  (Rudolf I, роден во - починал во  во ) — владетел од династијата Аскани како војвода од Саксонија (1298-1356), изборен кнез од Саксонија (1355-1356) и рајхсмаршал на Светото Римско Царство (1298-1356).
Рани години
Рудолф I потекнувал од династијата Аскани од Саксонија-Витенберг. Тој бил син на изборниот кнез и рајхсмаршал Албрехт II (починал на 25 август 1298) и неговата сопруга Агнес (1257-1322), која била сестра на римско-германскиот крал Албрехт I од династијата на Хабсбурговците.
Управување
По смртта на неговиот татко на 25 август 1298 година, Рудолф I бил уште малолетен. Од страна на својата мајка во 1290 година го добил како наследство округот Брена, кои биле најпрвин управувани од неа. Во тоа време таа го испратила на воспитување кај својот брат Албрехт I и како регентка на Саксонија-Витенберг била до 1302 година.
На старите жители во неговата територија тој го забранил употребата на словенскиот јазик и под влијание на неговата мајка започнал прогонување на Евреите од Витенберг. Во 1340 година тој ја изградил палата Витенберг. Во 1308 година по убиството на неговиот чичко Албрехт I тој својот глас на 27 ноември 1308 година му го доделил на грофот Хајнрих VII од Луксембург и му помогнал со пари и војска. Така Рудолф ја стекнал поддршката на идниот цар на Светото Римско Царство.
Семејство
Во 1298 година се оженил со Јута (Бригита) од Бранденбург, ќерка на маркграф Отон V од Бранденбург. Тие имале осум деца:
На 28 август 1328 година се оженил со Кунигунда од Полска (1298; † 9 април 1333), ќерка на кралот Владислав I Локетек од Полска. Со неа имал едно дете:
Во 1333 година се оженил со Агнес од Линдов. Тие имале три деца:
Рупишки мост
Рупишки мост (Γεφύρι Άργους Ορεστικού) — стар камен мост во Костурско, Егејска Македонија. Ја преминува реката Бистрица на патот кој излегува од Рупишта и се упатува кон Госно.
Мостот е изграден од камен и првично имал седум сводови, од кои денес останале само два. Недалеку од него е изграден нов патен мост.
Луси Стоун
Луси Стоун (13 август, 1818 – 18 октомври 1893) била познат американски говорник,била организатор која ги промовирала женските права. Во 1847,Стоун стана првата жена од Масачусетс која добила диплома од факултет. Таа зборувала за правата на жените и против ропство во времето кога жените биле обезхрабрени и не им било дозволено да зборуваат пред народот. Стоун била позната по користење на своето моминско презиме после венчавката,иако матичниот инсистирал да го земе презимето на сопругот.
Организаторните активности на Стоун за правата на жените,дадоа заплеткани добивки во тешката политичка средина на 19 век. Таа помагала да се иницира првата Конвенција за националните права на жените во Ворчестер-Масачусетс,таа ги поддржувала и одржувала годишно,заедно со бројот на други локални,државни и регионални активистички конвенции. Стоун зборувала пред голем број на законодавни тела за да ги промовира законите што даваат повеќе права за жените. Таа асистирала во воспоставување на лигата за правата на жените за да помогне да се помине тринаесеттиот амандман и укинувањето на ропството,откако таа помогнала да се состави Американската Асоцијација за страдање на жените,изградила поддршка за Уставниот амандман за страдање на жените со победа на женското страдање во државни и локални нивоа.
Стоун опширно напишала за широкиот опсег на женските права, објавувала и дистрибутирала говори сама и со помош од други и продолжувала со конвенциите.
Калсада де Калатрава
Калсада де Калатрава (шпан. Calzada de Calatrava) — место и општина во покраината Сјудад Реал (автон. заедница Кастиља-Ла Манча), Шпанија. Населението брои 4.568 жители.
Ова е родно место на прочуениот режисер Педро Алмодовар.
Маја Зебиќ
Маја Зебиќ (родена на 31 мај 1982 во Сплит) е хрватска ракометарка која игра за Јенимахале Беледијеси и за хрватската репрезентација.
Каиера
Во својата богата клупска кариера Зебиќ играла за Сплит Калтенберг, Локомотива Загреб, Подравка Копривница, Ичако, Зајечар и Вардар пред да дојде во Јенимахале.
Со Подравка има освоено седум шампионски титули и седум титули во Купот на Хрватска како и една титула во Регионалната лига во сезоната 2008-2009. Со хрватскиот шампион, исто така, играла во финалето на Купот на победници на куповите во 2005 година и во финалето на Купот на ЕХФ во 2006 година. По седум години во клубот од Копривница, во 2011 година се преселила во Ичако каде го имала своето прво искуство во странство. Во Итчако се задржала само една сезона и триумфирала во Суперкупот на Шпанија, но играла и во финалето на Лигата на шампионите во кое сепак шпанскиот тим бил поразен од норвешкиот Ларвик. Од 2012 до 2014 година настапувала за српскиот Зајечар со кој го освоила Купот на Србија, а во 2014 година дошла во Вардар. Во 2014, 2015 и 2016 година, таа триумфирала со Вардар во Македонското првенство и Купот на Македонија. Пред почетокот на сезоната 2016-2017 таа се преселила во турскиот клуб Јенимахале Беледијеси.
Од 2006 година, Маја Зебиќ е стандардна во составот на репрезентацијата на Хрватска со која има настапено на четири европски и на три светски првенства, а била дел и од олимпискиот тим што го освоил 7.место на ОИ 2012 во Лондон.
Европски солидарен корпус
Европскиот солидарен корпус, порано познат како Европски волонтерски сервис (ЕВС), е меѓународна програма за волонтирање формирана од страна на Европската комисија за младите луѓе да одат во друга земја и да работат за непрофитна цел.
ЕВС била втората од петте „Акции“ на ЕУ Програмата за млади и е раководена од Генералниот директорат за образование и култура на Европската комисија.
Идејата на програмата е да испрати волонтери на возраст од 18-30 години во друга земја, обезбедувајќи им основни средства за време на нивниот престој (сместување, храна, осигурување, трошоци за превоз итн). Програмата го олеснува волонтирањето на европските волонтери во Европа или во сите други земји во светот, како и волонтери од европски партнери, кои ќе волонтираат во земјите на ЕУ.
Програмата е наменета за претставува придобивка и на волонтерот, а не само придобивка за луѓето со кои волонтерот треба да работи.
Прописите сугерираат дека волонтерот не може да заземе работно место кое инаку би било заземено од работник кој би бил платен. Волонтерите учествуваат во проекти кои се многу корисни, како што се работа со лица со инвалидитет или за разни невладини организации.
Роберт Хук
Роберт Хук (Robert Hooke; — ) бил англиски физичар и секретар на Кралското друштво во Лондон, кој го усовршил барометарот, телескопот и микроскопот и прв ја открил клеточната структура на растенијата. Роберт Хук исто докажал ротирањето на Земјата и гравитацијата на небесните тела, а исто така го открил и законот на истегнувањето на еластичните тела (Хуков закон).
Лемурија
Лемурија може да се однесува на:
Букве
Букве ― село во општина Витез, во близина на гратчето Витез, Босна и Херцеговина.
Демографија
Според пописот направен во 2013 година, неговото население броело 210 жители.
Бринјае
Бринјае (Brinjahe) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Градиште (Бојанчиште)
Градиште — утврдување од доцноантичкото време во атарот на селото Бојанчиште, Македонија.
1024
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6532 и 6533 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5774 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4784 и 4785 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1777.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1024 година се протега во 3660 и 3661, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3720 и 3721 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1567. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 414 и 415 исламска година.
Маркиз Хајнс
Кит Маркиз Хајнс (роден на 19 декември 1986, во Ервинг) е американски кошаркар, плејмејкер, кој во моментов е слободен играч.
Космос-1499
Космос-1499 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Маркиз Хајнс
Хајнс исто така има и грузиско државјанство, и играл за грузиската репрезентација на Евробаскетот 2011 година.
Колеџ кариера
Роден во Ервинг, Тексас, Хајнс играл колеџ кошарка на Бостонскиот колеџ, за Бостон Иглс (2005-2007), и Тексас-Арлингтон, за Тексас-Арлингтон Маверикс (2008-2010).
Професионална кариера
Откако не бил избран на НБА Драфтот 2010, Хајнс одлучил да ја започне својата професионална кошаркарска кариера во Европа, потпишувајќи договор со екипата на Елан Шалон од Француската Про А лига.
Космос-1499
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,2 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 414 км, а најмалото на 355.
Маркиз Хајнс
Професионална кариера
Во сезоната 2011-2012 тој се преселил во шпанската АЦБ лига каде потпишал за Гран Канарија, со која имал во просек 10,9 бода и 1,6 асистенции по натпревар. Во дресот на Гран Канарија, тој исто така го направил своето деби во Еврокупот.
Во сезоната 2012-2013, тој потпишал со Артланд Драгонс во Бундеслигата.
Во јули 2013 година, тој потпишал за Олимпија Милано, но на 28 декември 2013 година, по ангажманот на Даниел Хакет од страна на Олимпија, тој го раскинал договорот со клубот во взаемна согласност со миланската екипа. Речиси во исто време Хајнс потпишал со Монтепаски Сиена за да го замени токму Хакет.
По завршувањето на сезоната со Сиена, Хајнс повторно го променил клубот потпишувајќи двегодишен договор со израелскиот Макаби Тел Авив во јули 2014 година, придонесувајќи во клубот за освојувањето на Купот на Израел.
На 5 јули 2015 година, се вратил во Италија по само една година каде бил ангажиран од Динамо Сасари, тогашниот италијански шампион.
На 29 јануари 2016 година, Панатинаикос го купил Хајнс од Сасари за 100.000 евра.
На 5 јули 2016 година, тој потпишал со уште еден италијански клуб Рејер Венеција. Во сезоната 2016-2017, Хајнс бил еден од клучните играчи на Рејер во освојувањето на италијанската Серија А со 11.8 бода по натпревар.
Обичен елен
Обичен елен, наречен и благороден елен, ридски елен или црвен елен — еден од најголеимте видови од родот на елените (Cervidae). Живее ширум Европа, Кавказ, Мала Азија, Иран, делови од западна и средна Азија. Присутен е и во пределите на венецот Атлас, помеѓу Мароко и Тунис во северозападна Африка, како единствениот вид елен на тој континент. Доведен е и во други краишта, како Австралија, Нов Зеланд, Перу, Уругвај, Чиле и Аргентина. Во многу делови од светот, животното се одгледува заради месото (често неисправно наречено „срнешко месо“).
Во Македонија, обичниот елен некогаш бил автохтон на ридските и планинските предели (оттаму и се нарекува „ридски елен“), но постепено исчезнал на највеќето места. Денес е повратен на повеќе места, особено националните паркови и ловните резервати. Покрај ова, примероци од животното можат да се видат во скопската и битолската зоолошка градина.
Животното спаѓа во подредот преживари и има четириделен желудник. Генетските наоди укажуваат на тоа дека обичниот елен всушност претставува видова група (комплекс) наместо единствен вид, иако останува да се види колку вида спаѓаат во истата. Сродниот американски лос (вапити) од северна Америка и источна Азија традиционално се смета за подвид на обичниот елен, но поновите истражувања го одвојуваат како посебен вид. Веројатно предеокот на сите црвени елени (вклучувајќи го американскиот лос) потекнува од средна Азија и наликувал на дамчестиот елен (сика).
Иако некогаш обичниот елен бил редок во Европа, никогаш не бил близу изумирање. Денес таму е многу поброен поради напорите за негов повраток и заштита на животната средина, додека пак во други краишта како Северна Африка неговата бројност продолжува да опаѓа.
Дом на културата Битола
Дом на културата Битола (архитектура) - Автори: Марко Мушич и Александар Смилевски, ентериер: Љубица Никољска, локација: Широк Сокак бб, Битола, година на изведба: 1976-1980, изведувач: РГО „Бетон”,финансиер: самопридонес на граѓаните на Битола.
Обичен елен
Изглед
Подвидовите на обичниот елен се со различна големина. На пример, поголемите единки на каспискиот елен (марал) и американскиот лос (вапити) тежат преку 300 кг, долги се преку 2,5 м и високи 130-160 см. Од друга страна, помалиот бухарски (бактриски) елен тежи помалку од 100 кг, со тело долго помалку од 175-190 см. Меѓу одликите е и обликот на роговите. На пример, европскиот елен има повеќе разграноци, додека пак каспискиот нема круна, па затоа самиот рог е мошне масивен и има по 6-7 разграноци.
Дом на културата Битола
Опис на проектот
Домот на културата во Битола претставува интегрална целина на најразновидни програмски и просторни барања, реализиран под еден покрив, создавајќи впечаток на продолжување на средишниот градски простор и неговото содржинско збогатување.
Во барањето на оптималната концепција предложено е систем на поврзување на сите простории за публика што дава широки можности за еластично и флексибилно користење. Домот содржи две мали сали во правоаголна поставка што дава можност за заедничко и рационално користење на сценскиот простор. Големата сала е со капацитет 1000 места и има универзален карактер со примарна функција на кино и естрадна сала. Малата сала е наменета за театарски претстави и има 600 места.
Обичен елен
Распространетост
Обичниот елен се среќава во југозападна Азија (Мала Азија и Кавказ), Северна Африка и Европа. Претставува најголемото диво животно што сè ште живее во Холандија, Велика Британија и Ирска. Берберскиот елен (кој личи на западноевропскиот) е единствениот елен во Африка и е најгусто застапен во северозападниот дел на континентот, кај венецот Атлас, односно во Мароко, Тунис и Алжир.
Дом на културата Битола
Опис на проектот
Во обликувањето на објектот главен пластичен акцент на композиционата целина се покривните елементи од бакарен лим обликуван во склад со функцијата на волумените.
Обичен елен
Распространетост
Видот е доведен и во други краишта од светот, особено во Нов Зеланд и, во помала мера во Австралија. Луѓето го имаат доведено и во поеќе јужноамерикански земји.
Дом на културата Битола
Опис на проектот
Динамичната пластика на покривот со присутни кружни форми во контраст со ортогонална структура на градскиот центар остварува врска со присутните форми на историските споменици.
Обичен елен
Во Македонија
Во Македонија, обичниот елен некогаш бил распространет по ридско-планинските краишта, но подоцна исчезнал. Денес е рекламиран на повеќе места како резерватот „Јасен“, националните паркови „Маврово“ и „Пелистер“, како и во ловиштата „Кадина Река“ и „Пониква“. Според податоци од 2006 г., обичниот елен се одгледува на површина од 30.000 хектари, а бројната состојба е околу 300 грла.
Дом на културата Битола
Историја
Градбата започнала на 15 март 1975 година. Изграден како „Спомен дом на културата за Првото заседание на АСНОМ". Свечено бил предаден во употреба на 11 октомври 1980 г. со изведба на претставата „Залезот над езерската земја" од Томе Арсовски, а во режија на Димитар Христов и со ретроспективна изложба на битолските ликовни уметници. .
Обичен елен
Во Македонија
Во Македонија еленот е дивеч под заштита за кој е утврден ловостој од 1 февруари до 31 август.
Подвидoви
Според поновите сознанија, разликуваме околу 18 подвида на овој елен, иако точниот број сè уште не е доистражен поради сличностите, според кои извесни подвидови може да се истоветни еден на друг. На следнава табела се прикажани најзастапените девет подвида:
Исхрана
Исхраната на обичниот елен е мошне разновидна. Најзастапени во исхраната се тревестите и бобовите растенија. Напролет,елените јадат растенија богати со белковини и витамини за да ја надоместат оскудицата во текот на зимата. Зиме, ако снегот не е длабок, ја користат можноста да дојдат до листови паднати од дрвата во есен, разни стеблена и кора од грмушки. Јадат и гранчиња од борови и смрча, а од голема помош во студениот период се желадите кои ги наоѓаат под снегот. Јаде и костени, секакви оревести плодови, семиња од многу видови растенија, како и печурки, лишаи, плодови и бобинки . Исхраната може да е менува во зависност од тоа каков бил родот минатата година. Покрај храната, имаат потреба и од сол солени камења. Недостатокот на минерали во организмот го надоместуваат со лижење на камења, џвакање на грутки и пиење од минерални извори. Не се хранат на силна сончевина, туку лежат во сенка, а пасат наутро и на квечерина. Кога им е топло, се разладуваат во реките, каде знаат да проведат добар дел од денот.
Поведение
Возрасниот мажјак ја проведува речиси целата година во исклучиво машка група. Кога ќе дојде сезоната на парење, полово зрелите мажјаци почнуваат да се натпреваруваат за вниманието на женките и потоа се обидуваат да ги одбранат женките што ќе ги привлечат. Соперниците одат напоредно на предизвиканите и си ги одмеруваат роговите, телото и борбената способност. Ако ниеден од двајцата не се повлече, следува борба со роговите, која понекогаш завршува со значајни повреди.
Доминантните мажјаци следат групи женки за време на сезоната, од август до почетокот на зимата. Еден мажјак може да има дури до 20 женки кои ги штити од други, помалку привлечни мажјаци. Овие групи (наречени хареми) ги водат само возрасните мажјаци, и мажјакот е најуспешен во парењето на возраст од 8 години. Оние на возраст од 2-4 години ретко имаат свои хареми, и ја проведуваат сезоната за парење во надворешните делови на поголемите хареми, а истото важи и за мажјаците стари преку 11 години. Помладите и постарите мажјаци што успеваат да направата харем го водат подоцна во сезоната отколку што тоа го прават мажјаците кои се на „подобни“ години. Кога го води харемот, мажјакот ретко јаде и губи до 20% од телесната тежина.
Парење, бременост и животен век
Мажјакот по правило прави дузина обиди за парење пред да наиде на успех. ТОј се пари со една женка повеќекратно, пред да прејде на друга во неговиот харем. За време на втората есен од животот, женките раѓаат по едно (или многу ретко по две) младенчиња годишно. Бременоста трае 240 до 262 дена, а новороденчето тежи околу 15 кг. По две недели, младото се оспособува да му се придружи на стадото, а по два месеца сосема се одвикнува од цицање. Како и кај многу други видови елени, младенчињата по телото имаат дамки кои ги губат на крајот од летото. Сепак, некои возрасни единки задржуваат по неколку дамки на летното крзно. Младото останува со мајката речиси цела година и ја напушта кога ќе дојде време да се роди следното поколение. Периодот на бременост е ист кај сите подвидови.
Обичниот елен живее преку 20 години во заробеништво, а 10 до 13 години во дивина, зависно од степенот на опасност од грабливци. Некои подвидови со помалку непријатели во дивината живеат просечно по 15 години.
Непријатели
Најголем природен непријател на обичниот елен се волкот. По правило, сам возрасен елен не може да се справи со еден поголем грабливец, и за таа цел му помага стадото, кога е наоколу. Елените се штитат со копитата, а мажјаците и со роговите. Меѓу другите непријатели се вбројуваат тигарот, леопардот, рисот, лакомецот и мечката. Најчест плен се младите еленчиња и изнемоштените или болни единки.
Покрај ова, меѓу непријателите на еленот може да се смета и човекот. Ловот на обичниот елен во дивина е на многу места забранета, и се дозволува само во ловишта, под контролирани услови. Благодарение на усилбите на ентузијастите, бројноста постепено му се зголемува.
NGC 7763
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7763 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 7763 има привидни димензии од 0,7' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 50 м 15,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -16° 35' 23"". Положбениот агол на објектот е во износ од 163°.
Други поделби
Проучување на NGC 7763 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72565. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 260; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6405. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 334.
Amazon.com
Amazon.com е американска компанија со седиште во Сиетл, која се занимава со електронска трговија. Amazon.com е еден од најголемите онлајн продавачи. Компанијата е основана од страна на Џеф Безос во 1994 год. и биле пуштена во употреба во 1995. Започнала како онлајн книжарница, но продолжила со продажба на VHS, DVD, Mp3, CD-а, компјутерски софтвер, видеоигри, електроника, предмети, играчки и друго. Amazon.com има воспоставено посебни сајтови во Кина, Франција, Велика Британија, Канада, Германија и Јапонија. Според анкета спроведена во Verdict Research во јануари 2009, оваа компанија е омиленото место за купување музика и видео во Велика Британија.
Во 2017 година, Европската Унија го казнила „Амазон“ со казна од 250 милиони евра, поради неплатен данок во Луксембург. Имено, во 2003 година, на „Амазон“ му било дозволено да плати четирипати помал данок од локалните фирми во Луксембург.
NGC 5335
NGC 5335 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5335 се споменува и како UGC 8791, MCG 1-35-46, CGCG 45-129, NPM1G +03.0399.
Откривање
Телото е откриено на 9 април 1828 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5335 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 5335 има привидни димензии од 2,1' х 1,4'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 52 м 56,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +2° 48' 53"". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 5335 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49310. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 241; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 312. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 90.
ОУ „Рајко Жинзифов“ - Чаир
Рајко Жинзифов — основно училиште во Чаир, Општина Чаир. .
Познати личности кои учеле во ова училиште
Маја Апостолоска, поетеса, книжевна критичарка и есеистка
Фахрониса Зејд
Фахрониса Зејд Fakhr un-nisa или Fahr-El-Nissa (7 јануари 1901 - 5 септември 1991 година) — турска уметничка најдобро позната по нејзините апстрактни слики со калеидоскопски зашароци. Преку разни цртежи, литографии и скулптури, нејзините дела ги комбинирале елементите на исламската и византиската уметност со апстракцијата и други влијанија од Западот. Зејд беше една од првите жени кои студирале на уметничко училиште во Истанбул. Таа живееше во разни градови и стана дел од авангардните сцени на Истанбул, предвоен Берлин и повоен Париз. Нејзините дела беа изложени во разни институции во Париз, Њујорк и Лондон, вклучувајќи го и Институтот на современа уметност во 1954 година. За време на 1970-тите години таа се пресели во Аман, Јордан, каде што основала уметничко училиште. Во 2017, Тејт Модерн во Лондон организираше голема ретроспектива на уметничката и ја нарече "една од најзначајните женски уметници од 20 век." За време на 1930-тите, таа стапи во брак со член на хашемитското кралско семејство на Ирак и е мајка на принцот Раад бин Зејд и баба на принцот Зејд бин Раад.
Ран живот
Фахрониса Зејд е родена како Фахрониса Шакир во елитно отоманско семејство на островот Бјујукада. Нејзиниот чичко, Џеват Чобанли паша служеше како голем везир на Османлиското Царство од 1891 до 1895 година. Татко ѝ на Зејд, Шакир Паша беше назначен за амбасадор во Грција, кадешто тој се сретна со нејзината мајкта, Сара Исмет Ханим. Во 1913 година, татко ѝ на Зејд беше фатално погоден со куршум и нејзиниот брат, исто така наречен Џеват, бил осуден за неговото убиство.
Зејд почна да црта и слика на рана возраст. Нејзиното најрано преживеано дело е портрет на нејзината баба, насликан кога таа беше 14 години. Во 1919 година, Зејд се запиша на Академијата за ликовна уметност за жени во Истанбул.
Во 1920, на возраст од деветнаесет, Зејд стапи во брак со писателот Изет Мелих Деврим. За нивниот меден месец, Деврим ја однесе Зејд во Венеција, каде што таа беше изложена на европските сликарски традиции за првпат. Тие имале три деца заедно. Нејзиниот најстар син, Фарук (роден во 1921 година), почина од скарлатина во 1924 година. Нејзиниот син Нејад (роден во 1923 година) стана сликар, а нејзината ќерка Ширин Деврим (родена во 1926 година) стана глумица.
Зејд отпатувала во Париз во 1928 година и таму се запишала на Académie Ranson, каде што студирала под сликарот Роже Бисер. По нејзиното враќање во Истанбул во 1929 година, Зејд се запиша на Истанбулската академија за ликовни уметности.
Нејзиниот брат Џеват Шаир Кабаагачли бил писател, а нејзината сестра Алије Бергер била сликар.
1930-1944
Зејд се разведе од Деврим во 1934 година и стапи во брак со принцот Зејд бин Хусеин од Ирак, кој беше назначен како прв амбасадор на Кралството Ирак во Германија во 1935 година. Парот се пресели во Берлин каде Зејд организирала многу општествени настани во нејзината улога како сопруга на амбасадорот. По анексијата на Австрија во март 1938 година, принцот Зејд и неговото семејство се вратиле во Ирак, престојувајќи во Багдад.
Зејд падна во депресија во Багдад и по совет од виенски доктор се врати во Париз по кратко време. Таа ги помина следните години од нејзиниот живот патувајќи помеѓу Париз, Будимпешта и Истанбул, обидувајќи се да се потопи себеси во сликарството и да се опорави. Во 1941 година таа се врати во Истанбул и се фокусирала на нејзиното сликарство.
1945-1957
Во 1945 година, Зејд ги ослободи салонските простории на нејзиниот стан во Истанбул и ја одржа својата прва самостојна изложба. Во 1946 година, по уште две самостојни изложби, во Измир во 1945 година и во Истанбул во 1946 година, Зејд се релоцирала во Лондон, каде принцот Зејд Ал-Хусеин стана првиот амбасадор на Кралството Ирак во Судот на Свети Џејмс. Зејд продолжи да слика, претворајќи една соба во ирачката амбасада во свое студио.
Од 1947 година, праксата на Зејд стана се покомплексна и нејзините дела преминале од симболично сликарство во апстракција. Зејд беше под влијание на апстрактните стилови на Париз во повоениот период. Таа уникатно ги спои нејзините персиски, византиски, критски и ориентални корени со концепти, стилови и техники на модернизмот во нејзината сликарска пракса.
Таа одржа изложба во Лондон во Галеријата на Свети Џорџ во 1948 година. Елизабета кралицата мајка присуствуваше на отворањето. Поради нејзината позиција во кралското семејство на Ирак, многу членови од високото општество присуствувале на нејзините изложби. Уметничкиот критичар Морис Колис ја разгледа нејзината изложба од 1948 година и тие подоцна станале пријатели. Позниот француски уметнички критичар и куратор Чарлс Естиен стана голем поборник на творештвото на Зејд.
Во текот на следната деценија, живеејќи меѓу Лондон и Париз, Зејд ги наслика некои од нејзините најдобри дела, експериментирајќи со апстрактни монументални платна кои го транспортирале гледачот во калеидоскопски универзуми преку нивните значителни употреби на линии и различни бои. Зејд имала изложба во Galerie Dina Vierny во 1953 година, откривајќи ги нејзините нови апстрактни дела како Октоподот од Тритон и Сарагасовото Море. Изложбата отпатувала до Институтот на современа уметност во Лондон во 1954 година. Во средината на 1950-тите Зејд го достигна врвот на нејзината кариера. За време на овој период, таа стана пријатели со група на меѓународни уметници како Жан-Мишел Атлан, Жан Дубуфо и Сергеј Полјаков, кои експериментирале со гестурална апстракција.
1958-1991
Во 1958 година, Зејд го убеди нејзиниот сопруг, принцот Зејд Ал-Хусеин да не се врати во Багдад како заменик регент додека неговиот правнук, кралот Фејсал II, бил на одмор, како што тој обично тоа го правел. Двојката наместо тоа престојуваше во нивната викендица на островот Искја на брегот на Неаполскиот Залив. На 14 јули 1958 година имаше воен удар во Ирак и целото кралско семејство беше убиено. Принцот Зејд и неговото семејство тесно ја избегнале смртта и им беше дадено само 24 часа да ја напуштат ирачката амбасада во Лондон. Државниот удар стави крај на кариерата на Зејд како сликар и презентер во Лондон.
Зејд и нејзиното семејство се преселиле во стан во Лондон и на возраст од педесет и седум, Зејд го направила нејзиниот прв оброк. Искуството ја инспирирало да почне да слика на пилешки коски, подоцна создавајки и скулптури од коските покриени со смола, наречени paléokrystalos. Во нејзиното сликарство таа почна да се оддалечува од апстракцијата и почна да слика портрети на нејзиното семејство и на други блиски лица.
Неколку години подоцна, нејзиниот најмлад син, принцот Раад, се ожени и се пресели во Аман, Јордан. Во 1970 година, принцот Зејд Ал-Хусеин почина во Париз и Зејд се пресели кај нејзиниот син во Аман во 1975 година. Таа го основала Кралскиот национален јордански институт за ликовни уметности во 1976 година и следните петнаесет години таа предавала на и менторирала група млади жени сè до нејзината смрт во 1991 година.
Ретроспективи
Музеј Лудвиг ја одржа нејзината прва ретроспектива во западниот свет во 1990 година. Во октомври 2012 година, голем број од нејзините слики биле продадени на аукција од Бонхамс за вкупно £2,021,838, поставувајќи светски рекорд за уметничката.
Биографијата Фахрониса Зејд: Сликар на внатрешни светови, напишана од Адила Лајди-Ханиех, поранешен студент на Зејд, беше објавена во 2017 од лондонскиот издавач Уметност / Книги и се совпадна со ретроспективната изложба на Тејт Модерн.
Дорутово
Дорутово — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Градовци
Врз основа на изгледот на ѕидовите од надворешната страна може да се забележат две различни техники на градба, на основа на што може да се заклучи дека во минатото црквата имала куполи и градба со делкан и кршен камен иста како познатите средновековни манастири низ Македонија, при што доживеала разурнување и обнова со ѕидање со обични камења како македонските куќи во XVIII и XIX век. Дека црквата најверојатно била повисока со куполи, а потоа и делумно разурната, сведочи фактот што фрескоживописот во внатрешноста до покривната конструкција прекинува во долниот и средниот дел од телата на светците. Околу оваа црква се наоѓаат селските гробишта, а во нивна близина постојат и старински гробишта за кои населението не знае чии се, но со сигурност се знае дека се христијански поради сочуваноста на камените крстови на некои од гробовите.
Црквата има занимлива градба и вреден фрескоживопис, а во нејзиниот двор кој е ограден со камена ѕидана ограда, постои заградена трпезарија со маси, која се истакнува со својата занимливост и старост.
Балморал
Замокот Балморал е резиденција на британското кралско семејство во Абердиншир, Шкотска. Се наоѓа во близина на селото Крати, 14 km западно од Балатер и 80 km западно од Абердин.
Имотот и правобитниот замок кои припаѓале на семејството Фаркухарсон, биле купени од страна на принцот Алберт, сопругот на кралицата Викторија, во 1852. Куќата била мала, и наскоро била започната изградба на новиот замок. Архитект бил Вилијам Смит од Абердин.
Монокотиледони растенија
Liliopsida е ботаничко име за класата што го содржи семејството Liliaceae (или Семејство лили). Се смета за синоним (или речиси синоним) со името монокотиледон. Објавувањето на името му се припишува на Скополи (во 1760 година): види цитат на авторот (ботаника). Ова име се формира со замена на завршницата -aceae во името Liliaceae со завршницата -opsida (член 16 од ICBN).
Иако во принцип е точно дека ограничувањата на оваа класа ќе се разликуваат со таксономскиот систем што се користи, во пракса ова име е многу силно поврзано со системот Кронквист и сојузничкиот Тахтајан систем. Овие два се единствените главни системи што го користат името, и во двата овие системи се однесува на групата пошироко позната како монокотиледони. Претходните системи ја споменуваа оваа група со името Monocotyledones, со Monocotyledoneae претходен правопис (овие имиња може да се користат во кој било ранг). Системите како што се системите Далгрен и Торн (понови од системите Тахтајан и Кронквист) се однесуваат на оваа група со името Liliidae (име во ранг на подкласа). Современите системи, како што се системите APG и APG II се однесуваат на оваа група со името monocots (име за клад ). Затоа, во пракса името Liliopsida речиси сигурно ќе се однесува на употребата како во системот Cronquist.
Владимир Панков
Владимир Панков — претседател на здружението Радко во Македонија.
Животопис
Панков е роден како Владимир Паунковски во Охрид, Македонија. По образование е економист. По распадот на СФР Југославија во 1993 година се обидува да создаде во Република Македонија организација на Бугарите, под името ВМРО, но уставот не е регистриран во судот. На 30 јули 1996 година станува бугарски граѓанин. Потоа го менува презимето во Панков. Во ноември 1996 година, органите на власта во Македонија му го одземаат бугарскиот пасош. По неколку притворања, штрајк со глад и интервенцијата на бугарските органи на власта, пасошот му е вратен. Една година престојува во Бугарија, подоцна во 1998 година се враќа во Македонија.
Во 2000 година станува претседател на Здружение Радко, кое во 2001 година е прогласено за противоуставно. Во јануари 2008 година, „Радко“ го добива делото во Судот за правата на човекот во Стразбур против Република Македонија.
Панков е автор на книгата „Историската вистина за културниот идентитет на словенското население во Република Македонија“ („Историческата истина за културната идентичност на славянското население в Република Македония“), издадена во 2004 година.
Панков умрел на 5 јануари 2019 година.
Папа Сергиј II
Сергиј II (лат. Sergius PP. II; ? - 27 јануари 847) — римски папа од јануари 844 до 27 јануари 847. Седнал на светата столица од страна на римската аристократија, но против волјата на Лотар I, меѓутоа го крунисал неговиот син Луј како крал на Лангобардите. Во негово време, симонијата заземала големи размери.