cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Список на државни водачи во 846 година
Ова е список на државни водачи во 46 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Вендела Хебе
Вендела Хебе (9 септември 1808, Јеншепинг - 27 август 1899 година, Стокхолм ), била шведски новинар, писател и водителка на салон. Таа била веројатно првата постојано вработена новинарка во шведски весник. Таа имала значајно место во радикалните литературни кругови на Шведска од средината на 19 век и била контроверзен пример за еманципираната жена.
Ран живот
Вендела Хебе била најстарата од трите ќерки на парохискиот викар Андерс Самуел Астранд и Марија Лунд. Нејзиниот татко бил литературно и културно заинтересиран и ги воспитувал своите ќерки на ист начин, а како дете била охрабрувана да чита и истражува музика, уметност и литература. Таа била опишана како талентирана во музиката и литературата и била наречена „Fröken Frågvis“ („Госпоѓица Инквизитивна“). Есаиас Тегнер бил познаник на нејзиниот татко и заеднички гостин во нивниот дом. Наводно, тој неуспешно и се додворувал уште од рана возраст и дури и по нејзиниот брак, и и посветил многу од неговите песни. Таа го одбила и му понудила пријателство, линија која таа ја поддржувала.
Во 1832 година се омажила за адвокатот и писател Клеменс Хебе (1804-1893), со кого имала три ќерки. Во 1839 година, нејзиниот сопруг банкротирал и избегал од земјата: прво во Англија, тој на крајот емигрирал во Соединетите Држави, а Вендела Хебе била оставена сама да се издржува себеси и нејзините ќерки. Таа се населила во Јеншепинг и почнала да работи во единствената професија која во тоа време се сметала за општествено прифатлива за образована жена: станала учителка и давала часови по музика, пеење и цртање, што едвај било доволно за да се издржува.
Кариера како новинар
Во 1841 година, нејзиниот прв роман, Арабела, бил објавен од Ларс Јохан Хиерта, главен уредник на радикалниот весник Афтонбладет, а истата година била вработена во Афтонбладет (добила постојана позиција во 1844 година).
Хебе била преведувач и уредник на делот за култура одговорен за покривање на културата, музиката и литературата. Таа прегледувала литература и романи, концерти, оперски претстави и театарски претстави и раководела со серискиот дел. Познато е дека таа го користела својот дел за промовирање на дебитантските автори со објавување на нивните романи како серии.
Надвор од нејзината културна активност, таа била активна и како социјален известувач и, всушност, веројатно била првиот известувач во Шведска што вовел социјална репортажа во Шведска. Вендела Хебе ги споделувала либералните и хуманитарните ставови на Афтонбладет во тоа време. Поради нејзиниот пол, таа се сметала за погодна за „меки прашања“, како што е социјалната беда меѓу сиромашните, и привлекла значително внимание со нејзината прва социјална репортажа Biskopens besök (Посета од епископот) во 1843 година, парче што придонело за социјалното дебата што започнала околу класните разлики во Шведска околу тоа време. Со нејзината репортажа за социјална неправда, таа успеала во неколку наврати да го привлече вниманието на областите на кои им требало реформи и да им помогне на луѓето на кои им била потребна помош.
Книжевна кариера
Вендела Хебе се пензионирала како новинар во 1851 година за да се фокусира на кариерата како романописец. Нејзиниот дебитантски роман Арабела бил конвенционален љубовен роман, но нејзините подоцнежни романи се напишани во пореалистичен стил. Нејзините романи се фокусираат на интригата како таква, а не на ликовите и се силно поврзани со нејзиното време. Таа го вклучила социјалниот критичар како порака во нејзините романи, а наводно била инспирирана од Дикенс и британската литература од 18 век. Нејзиниот роман „ Брударне “ е опишан како најзабележителен и се нарекува првиот „роман за девојки“ во Шведска. Како романописец, таа се сметала за талентирана, но не и оригинална, и никогаш немала повеќе од умерен успех.
Таа била поуспешна како писател на песни и песни за деца и тинејџери. Нејзините детски песни биле под влијание на нејзиното сопствено идилично детство во Смоланд и прикажувале детски игри, детски рими и традиционален фолклор. Особено на нејзините бајки за животни многу им се восхитувале Бј Бјорнсон и Ш.Х. Грундвиг. Меѓу нејзините песни, композициите Högt deruppe mellan fjällen (Високо меѓу планинските врвови) и Linnean (Linnea) станале многу популарни.
Надвор од нејзината лична продукција, таа дала вреден историски придонес со запишување на стари традиционални народни приказни и песни.
Приватен живот
Хебе имала долга врска со Ларс Јохан Хиерта. Тоа било општо познато и довело до карикатури во печатот и гласини дека таа ја добила својата позиција како резултат на непотизам. Хебе и Хиерта не можеле да се венчаат една со друга, бидејќи и двајцата биле во брак: нејзиниот брак со нејзиниот прогонет сопружник не бил распуштен дури до 1864 година Вендела Хебе и Ларс Јохан Хиерта го добиле заедно синот Едвард во 1852 година. Дури и една жена толку независна како Хебе не сакала да признае дека има вонбрачно дете. Едвард е роден во тајност за време на патувањето во Франција: Хебе никогаш не го признала, но тој периодично бил згрижуван од Хиерта под претпоставено име, а исто така го посетувала Хебе од време на време, додека не му дале постојан дом во Германија. Нејзиниот син подоцна станал татко на уметникот Моли Фаустман.
Вендела Хебе била централна фигура во радикалната елита во Стокхолм, особено во текот на 1840-тите и 1850-тите, и била домаќин на литературен и музички салон кој станал центар за либералниот литературен и уметнички свет, кој се собирал да рецитира, свири музика и да дискутира. Во нејзиниот круг припаѓале Јохан Џолин, Гунар Олоф Хилтен-Кавалиус и Магнус Јакоб Крузенстолпе, кого таа го поддржувала во неговата борба за слобода на говорот. Посебно пријателство било она со Карл Џонас Лав Алмквист, чија работа како писател таа му се восхитувала, бидејќи тие споделувале интерес за социјална критика. Таа, наводно, одиграла важна улога и како советник и секретар во создавањето на композициите на Алмквист, особено неговите песни, според нејзината ќерка Сигне Хебе, која се сеќавала на нејзината мајка и Алмквист како седеле покрај пијаното за време на неговите композиции: „Во раните 40-тите, кога многу од песните на А[лмквист] беа завршени, Алмквист со прст на музичката тастатура покажа каков тон сака. Исто така, Х беше таа која со својот прекрасен топол глас ги претстави новите креации пред кругот на пријатели“. Алмквист ја прославил со композицијата за пијано »Vendelas mörka lockar» (темните локни на Вендела). Според Signe Hebbe, нејзината мајка и Алмквист никогаш немале романтична врска, но преостанатата кореспонденција и однесувањето на Алмквист сугерираат дека тие биле многу повеќе од пријатели Вендела Хебе ја покажала својата лојална поддршка за Карл Џонас Лав Алмквист за време на скандалот од 1851 година. .
Нејзиниот салон бил важен дел од книжевниот живот во Стокхолм и се сметал за витална дестинација за писател кој го посетува Стокхолм: Јохан Лудвиг Рунеберг го сторил тоа за време на неговата кратка посета во 1851 година. Нејзиниот дом продолжил да биде место за состаноци со децении, дури и откако болеста ја оставила неспособна да оди во 1878 година, а подоцна се запознала со Елен Ки и Херман Сатерберг, за чии песни таа компонирала музика. Таа ја придружувала и својата ќерка, познатата оперска пејачка Сигне Хебе, на нејзините европски турнеи.
Вендела Хебе никогаш не требало да биде позната како писателка, но одиграла голема улога како салон водителка, и иако таа самата никогаш не била вклучена во работата за еманципација на жените, таа била ран модел за еманципираната жена преку нејзиниот независен и контроверзен начин на живот. Госта Лундстром рекла за неа:
Писателката и новинарка Џејн Гернанд-Клејн ја опишала:
На Вендела Хебе многу и се додворувале современите машки уметници, но е опишана како без суета. За себе и својот живот коментирала дека е родена „со многу копнеж и многу фрустрации“.
Наследство
Во 1983 година здружението Пријатели на Вендела Хебе ( Wendelas Vänner) е основано за да се зачува споменот на Вендела Хебе. Здружението ја чува нејзината викендичка во Седертаље, која ѝ ја подарил Хиерта во 1863 година и ја направило музеј.
Гимназијата Wendela Hebbegymnasiet во Седертаље е именувана по неа.
NGC 4572
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4572 се споменува и како UGC 7775, MCG 12-12-12, CGCG 352-37.
Откривање
Објектот е откриен на 10 декември 1797 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4572 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4572 има привидни димензии од 1,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 35 м 45,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +74° 14' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 4572 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41991. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 9; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4400. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1339.
Меморијален центар Степанакерт
Меморијален комплекс во Степанакерт (Ստեփանակերտի հուշարձան; Qələbə abidəsi; што значи „ Споменик на победата “) — меморијален центар сместен во Степанакерт, де факто главен град на самопрогласената Република Арцах, де јуре во Азербејџан.
Историја
Меморијалниот комплекс, изграден во чест на 22.000 жители на Автономната област Нагорно-Карабах во Азербејџанската ССР, кои загинале за време на Втората светска војна, и гравитира околу 21 метар висок обелиск во центарот. Оние што починале биле затрупани во заедничкиот гроб формиран на спротивниот рид. Друг дел од комплексот е каскаден базен со фонтана и седум „плачливи“ извори изградени во стилот на традиционалните ерменски споменици и класичната украсна уметност. На поставите од гранит се наоѓаат портрети на ерменски - советски војници на Црвената армија кои биле почестени како херои на Советскиот Сојуз. Најновиот дел од комплексот е гробишта каде се погребани ерменските воени жртви од Првата војна во Нагорно-Карабах. Од 1945 до 1990 година, со споменикот управувал Регионалниот комитет на Нагорно-Карабах на Комунистичката партија на Азербејџан. Од 1991 година оваа задача ја извршува владата на Република Арцах.
Комплексни споменици и споменици
Следните структури се во комплексот:
Данска филозофија
Данската филозофија има долга традиција како дел од западната филозофија.
Можеби највлијателниот дански филозоф бил Серен Киркегор, творец на христијанскиот егзистенцијализам, кој го вдахнал филозофското движење на егзистенцијализмот. Киркегор имал неколку дански следбеници, вклучувајќи го и Харалд Хефдинг, кој подоцна во својот живот продолжил да се приклучува на движењето на позитивизмот. Меѓу другите следбеници на Кјеркегор се Жан Пол Сартр кој бил импресиониран од гледиштата на Киркегор за поединецот и Роло Меј, кој помогнал да се создаде хуманистичка психологија.
Кастел Мороне
Кастел Мороне — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.
Барнардова Ѕвезда
Барнардова Ѕвезда е црвено џуџе со многу мала маса оддалечено околу 6 светлосни години од Земјата во соѕвездието Змијоносец. Таа е четврта најблиска ѕвезда до Сонцето (после трите ѕвезди во системот на Алфа Кентаур) и најблиска ѕвезда на северната небесна полутопка.
Ѕвездата е наречена по американскиот астроном Едвард Емерсон Барнард.
Планетарен систем
Во ноември 2018 меѓународен тим од астрономи објави за детекцијата на кандидат за супер-Земја која орбитира релативно близу до Барнардовата Ѕвезда. Тимот беше предводен од Игнаси Рибас од Шпанија и нивната работа вклучуваше две децении на набљудување, при што нивните опсервации дадоа цврсти докази за постоење на планетата.
Андре Масон
Андре-Еме-Рене Масон (франц. André-Aimé-René Masson), познат како Андре Масон (4 јануари 1896 – 28.октомври 1987) — француски сликар.
Животопис
Масон е роден во Франција, но израснал во Брисел, Белгија. Студиите за уметност ги започнал на 11 години во Брисел, на Кралската академија за уметности, под водство на Констант Монталд, а подоцна студирал во Париз. Учествувал во Првата светска војна, каде бил тешко ранет.
Кариера
Ја започнал својата кариера како кубист, така што, по неговото учество во Првата светска војна, се свртел кон надреализмот.
Од 1926 година почнал да експериментира со фрлање песок и лепило на платно и правење маслени слики врз основа на обликот што го формираат. Меѓутоа, до крајот на 20-тите, тој сфаќа дека автоматското цртање е доста ограничено, оставајќи го надреалното движење и свртувајќи се кон поструктуриран стил, често создавајќи дела со насилни и еротски теми. Во тоа време, тој насликал голем број на слики кои беа тематски поврзани со Шпанската граѓанска војна.
Под германската окупација на Франција за време на Втората светска војна, неговото дело било осудено од нацистите како дегенерирано. Со помош на американскиот новинар Варијана Фраја, Мејсон избегал од нацистичкиот режим на францускиот остров Мартиник, каде што отишол во САД. По заминувањето во Њујорк, царинската инспекција го пронајде Мејсон-овата багаж на неговите дела. Осудувајќи ги за порнографија, ги уништија пред очите на уметникот. За време на неговиот живот во Нова Франција, Конектикат, неговото дело станало многу влијателно врз американските апстрактни експресионисти, како Џексон Полок. По војната, се вратил во Франција и се населил во Екс-ан-Прованс, каде што насликал голем број пејзажи.
Мејсон ги насликал обложките на првото издание на книгата на Ацефали, Џорџ Батаи од 1936 година и учествувал во сите други изданија до 1939 година. Неговиот полубрат, психоаналитичарот Жак Лакан, бил последниот приватен сопственик на провокативната слика на Битие, Гистав Курбе; Лакан побара Мејсон да наслика надреалистичка варијанта.
Османлиска инвазија на Ачех
Османлиската инвазија на Ачех се случила во 1565 година кога силите на Османлиското Царство се обидиле да го заземат односно поддржат султанот на Ачех во неговата војна против Португалија во Малака. . Неформалниот сојуз помеѓу Ачех и Османлиите постоел уште од 1530 година. . Султанот Алаудин ал-Кахар посакал нивните односи да се продлабочат главно поради португалското присуство во Малака, и поради проширување на своето влијание во Суматра.
Во 1562 година, Ачех добил османлиско засилување кое било доволно за да се освојат султанатите Ару и Џохор. Во 1564 година, во престолнината Цариград бил испратен амбасадор. По смртта на Сулејман I, неговиот син и наследник Селим II наредил да се испрати флота кон Ачех. Така биле испратени голем број на војници, нуниција и оружје. Првата флота се состоела од 15 галии со артилерија, но истата морала да биде пренасочена кон востанието кое избувнало во Јемен. Кон 1565 година пристигнале само два брода, но во следните месеци пристигнале и многу други. Првата експедиција била предводена од страна на Куртоглу Хизир Рејс. Ачех на Османлиите платил голема сума за донесените бисери и дијаманти. Во 1568 година Ачех ја нападнал Малака, но се смета дека Османлиите не учествувале во таа битка директно. Искуството во изработка на топови било пренесено на овие простори од Османлиите. Во следниот период биле направени неколку топови. Голем дел од тие топови биле запленети од страна на европските колонијалисти. Камбаните во неколку холандски цркви биле направени токму од запленетите топови на Османлиите.
Односите помеѓу Ачех и Османлиското Царство претставувале голема закана за Португалија која претходно ја имала наметнато монополската позиција на трговија во Индискиот Океан. Во неколку наврати Португалија се обидувала да дејствува, но поради недостиг на работна сила честопати нејзините планови не се остварувале.
Кога Ачех бил нападнат од страна на Холандија во 1873 година, тие ги повикале Османлиите за поддршка поради претходниот договор кој го имале двете страни, но барањето било одбиено.
660
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6168 и 6169 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5410 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4420 и 4421 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1413.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 660 година се протега во 3296 и 3297, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3356 и 3357 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1203. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 39 и 40 исламска година.
Јени џамија (појаснување)
Јени џамија може да се однесува на:
Волшебни предмети во Хари Потер
Следново е список на волшебни предмети во Хари Потер. Овие предмети постојат за употреба од страна на ликовите во серијалот напишан од Џ. К. Роулинг.
Маѓепсани монети
Во Хари Потер и Редот на Фениксот, Хермиона Гренџер создава лажни, маѓепсани Галиони кои се користат за комуникација меѓу членовите од Армијата на Дамблдор. Како и вистинските Галиони, монетите имаат цифри околу работ; на нормални Галиони овие редни броеви означуваат кој гоблин ја доделува монетата, но на маѓепсаните монети, бројќите го претставуваат времето и датата на следниот состанок, и се менуваат автоматски за да одговараат на бројките кои Хари Потер ги поставува на својата монета. Монетите стануваат жешки кога бројките се менуваат за да ги алармира членовите да погледнат во своите монети. Овие Маѓепсани Монети се направени употребувајќи Протеан Магиите.
Во Хари Потер и Полукрвниот Принц, Драко Мелфој употребува пар од маѓепсани монети за да ја заобиколи границата за комуникација тогаш поставена околу Хогвортс, на тој начин манипулирајќи да остане во контакт со Госпоѓа Росмарета, која ја поставил под Империус Клетвата. Драко открива дека ја добил идејата од Хермионините АД монети, кои беа самите инспирирани од употребата на Лорд Волдеморт на Мрачниот Знак за да комуницира со своите Смртојади.
Викач
Викачот е крваво црвено писмо испратено да означи екстремна лутина или да пренесе порака гласно и во јавност. На негово отворање, гласот на испраќачот, магично зголемен до заглушен волумен, ќе извика порака на примачот и потоа ќе се уништи самото. Ако тоа не е отворено, или има доцнење во неговото отворањето, писмото ќе започне да пламти, ќе експлодира насилно, и ќе ја вресне порака уште погласно од нормално. Во филмската верзија, Викачот се збира во едно оригами-стил множество на усни, ја извикува пораката, а потоа самото се распарчува во парчиња хартија.
Во Хари Потер и Одајата на тајните, Рон Визли добива Викач од својата мајка, Моли Визли, откако тој го краде маѓепсаниот автомобилот на татко му и лета до Хогвортс со Хари. Невил Лонгботом призна дека тој еднаш добил Викач од неговата баба. Тој рече дека го игнорирал. Тој рече дека било ужасно. Невил Лонгботом добива еден од неговата баба откако Сириус Блек ја користи неговата список на лозинки за да влезе во Заедничката соба на Грифиндор во Хари Потер и Затвореникот од Азкабан. Хермиона добива едед во Хари Потер и Пламениот Пехар откако Рита Скитер објавува напис во кој таа измислува врска помеѓу Хермиона и Хари. Меѓутоа, во филмот на четвртиот Хари Потер филм, тој не покажува или кажува ништо околу тоа. Албус Дамблдор и испраќа Викач на Петунија Дарсли во Хари Потер и Редот на Фениксот за да ја потсети на договор да му дозволи на Хари да живее во Приват Драјв, кога чичкото на Хари - Вернон  се обидува да го исфрли. Исто така, во истиот филм, Хари добива Викач сив по боја од Министерството за магија.
Невидливата Наметка
Поврзано: Невидливата Наметка на Хари Потер
Во рамките на Волшебничкиот Свет на Хари Потер, невидливата наметка се користи за да го направи носителот невидлив. Постојат голем број на различни видови на невидливи наметки. Сите се многу ретки и скапи, и тие може да бидат вртени од крзно од Демигуис, магиски тревопасни животни кои се наоѓаат во Далечниот Исток. Тие можат да бидат обични наметки, како и со Разочарувачката Магија или Засенчувачки Урок поставен врз нив. Со текот на времето, овие наметки ќе ги загубат своите невидливи способности, на крајот станувајќи непроѕирни и ранливи да бидат пробиени од страна на разни волшепства. Сепак, наметката на Хари, бидејќи е една од Реликвиите на Смртта, е вистинска наметката на невидливоста, и може да остане невидлива со векови, предавана од татко на син. Исто така навидум е отпорна на Повикувачката Магија.
Невидливите наметки го сокриваат присуството на носителите само од визуелната откривање, што значи дека нема да направи луѓето да не бидат телесни. Магично маѓепсано око на Аластор Муди, сепак, е способно да ги пробие. Суштества како мачки (г-ѓа Норис) и змиите (Нагини) во голема мера се потпираат на другите сетила незасегнати со видливоста (мирис, слух), па наметките се помалку корисни за криење од нив. Дементорите во книгите немаат чувство за вид, а наместо тоа чувството на човековиот очај, чувство непречено со користење на невидливост наметката. Во втората книга, навестено е дека Дамблдор можеби ја има способноста да гледа низ, или да го открие присуството на невидливата наметката.
Освен наметка на Хари, Муди е познат да поседува две. Една од овие е позајмена од Стургис Посмор во текот на работата за Редот на фениксот. Барти Крауч Сениор поседува една исто така, како што тој ја користеше за да го скрие својот син.
Делуминатор (Изгаснувач)
Делуминаторот е уред измислен од Дамблдор што личи на стандардна запалка. Се користи за да ја отстрани или апсорбира, а подоцна да ја врати светлината од некој извор на светлина за да обезбеди тајност на корисникот. Во Хари Потер и Каменот на Mудроста, Дамблдор користи Делуминатор за да ја затемни Приват Драјв, каде што се наоѓа куќата на семејството Дарсли. Следно беше виден во Редот на фениксот каде што Дамблдор му го дава Делуминаторот на заем на Муди, кој го користи при транспортот на Хари од Дарслиевиот дом до Број 12, Гримолд Плац. Во Полукрвниот Принц, Дамблдор го користи Делуминаторот повторно за да ја затемни Приват Драјв пред да го собере Хари.
Конечно во Реликвиите на Смртта, тогаш е првпат наречен како Делуминатор. Тој е пренесен на Рон од Дамблдор. Откако Рон ги беше оставил неговите пријатели во лутина, Делуминаторот демонстрирал дополнителна способност на инструмент за самонаведување. Рон го слуша гласот на Хермиона преку уредот кога го вели неговото име, а кога тој ќе го кликне, емитираната светлина влегува во неговото тело и му овозможува да се лоцира и Апаратира во непосредната околина на кампот на Хари и Хермиона. Роулинг изјави дека Дамблдор оставил на Рон затоа што тој верувал дека на него можеби ќе му се потребни малку повеќе насоки од Хари и Хермиона.
Раката на Славата
Раката на Славата е опишана како голема стисната рака изложена на перниче, во Боргин и Буркс. Во Хари Потер и Одајата на тајните, кога Хари става својата рака во една, тој имал тешкотии во отстранувањето на неа. Кога свеќа ќе се смести во раката, таа му дава светлина само на лицето кое ја користи. Таа беше прво видена во Одајата на тајните, кога Драко и неговиот татко, Луциус Малфој, ја посети Боргин и Буркс, продавница за Мрачни Сили во Диагоналната Уличка. Луциус го негираше барањето на Драко да ја купат, велејќи дека тоа е средство за вообичаен крадец. Во шестата книга, Драко ја употребува кога заминуваат од Собата по Потреба, бегајќи од Рон и неколку членови од Армијата на Дамблдор употребувајќи го Перуански Моментен Мрачен Прав.
Реликвиите на смртта
Реликвиите на смртта се три магични предмети кои се главната точка на Хари Потер и Реликвиите на смртта. Формата, функцијата, и целта на секоја од реликвиите се откриваат како што дејствието на романот напредува. Во текот на нивната истрага за хоркруксите на Волдеморт, Хари, Рон, Хермиона зборуваат со Хенофилиус Ловгуд кој им објаснува дека потрагата по легендарните Реликвии е позната како Потрагата. Исто така, многу малку всушност веруваат во оваа приказна, иако многу, како и Виктор Крум, веруваат дека знакот на Реликвиите на смртта е белег на Гелерд Гриндервалд.
Според Приказната за Тројцата Браќа, браќата Певерел ја нашле Смртта. Смртта им дала избор на се што сакаа; првиот брат избра стапче кое не може да биде поразено во битка, вториот побара начин да врати назад некој од смртта и третиот избра наметка која го прави носителот невидливо за да се скрие самиот од смртта. Според Роулинг, приказната за тоа како дошле овие предмети во постоење е врз основа на Прошталната Приказна на Џефри Чосер.
Фратар Јулијан
После многу дена патување, Јулијан со групата стигнал до главниот град на Бугарска Волга кој се наоѓал меѓу реката Волга и меѓу реката Кама на теритрија на денешните руски републики Татарстан и Чувашија, каде што му рекле дека Унгарците се наоѓаат на два дена пат од тука.
Јулијан ги нашол, а тоа биле Унгарците кои заминале за Панонија во 9 век. Јазикот не им се изменил многу, па затоа Јулијан можел без проблем да разговара со нив. Јулијан ова место го нарекол Магна Унгарија (лат. Magna Hungaria), или Голема Унгарија.
Таму Јулијан слушал за лошите Татари кои биле непријатели на источните Унгарци и Бугари. Две години после првото патување повторно заминал на истото место, но наишол само на опустошени предели од страна на Моголците. Се вратил во Унгарија и ја пренел веста за големата опасност која доаѓа од исток како и за изгубената комуникација со источните Унгарци.
Дона Рид
Дона Рид (Donna Reed) ( – ) била американска филмска и телевизиска артистка. Во 1958 година ја доби наградата „Оскар“ за улогата на девојката за забава во познатиот воен филм „Од овде до вечноста“.
Јени џамија (Истанбул)
Јени џамија или Нова џамија (Yeni Camii) — џамија која се наоѓа во Истанбул, Турција. Џамијата се наоѓа на брегот од Златниот Рог, веднаш до мостот Галата и е една од најпосетуваните во градот. Оваа џамија е четврта по големина во градот. Лејди Монтагу оваа џамија ја опишала како најубавата која ја видела во животот. Првото име на џамиајта било Јени Валиде џамија, а подоцна станала позната само како Јени џамија.
Архитектура
Како проект, оваа џамија многу приликува на џамија Шехзаде и Султанахмедова џамија. Висината на куполата изнесува 36 метри, а внатрешниот пречник на куполата изнесува 17,5 метри. Куполата стои врз неколку столбови. Од сите четри страни, главната купола е обиколена од полукуполи. За разлика од останатите џамии, Јени џамија содржи и мали куполи во своите агли. На овој начин, џамијата добива облика на пирамида. Бројот на куполите и полукуполите е 66 на број.
Од двете страни на фасадата се наоѓаат две минариња. Портата во џамијата е украсена со натпис, кој посакува на посетителите добро здравје, а на заслужените вечност. Во дворот се наоѓа фонтана во осумаголна форма. Камените блокови биле донесени од островот Родос за изградба на џамијата.
Внатрешноста на џамијата е доста декоративна. Во средишниот простор се наоѓаат четири големи столбови, кои ја држат главната купола. Внатрешноста е украсена со сини, зелени и бели плочки.
Комплекс
Пазарот опстојува и денес, и е познат како Египетска чаршија, една од поголемите туристички атракции во Истанбул.
Во мавзолејот, односно во турбето се наоѓаат гробовите на Турхан Хатиџе султан, нејзиниот син Мехмет IV како и гробовите на пет идни султани (Мустафа II, Ахмет II, Махмут I, Осман III и Мурат V).
Протоколарна хиерархија
Протоколарна хиерархија или првенствен поредок е последователна хиерархија на номиналната вредност на нештата. Најчесто се користи од многу организации и влади во однос на луѓе. Може да се користи и во контекст на одликувања, медали и награди.
Нечија позиција во поредокот на првенство не мора да значи дека е показател за неговата функционална важност, туку повеќе за церемонијалната или историска важност; на пример, ова го диктира распоредот на седење на лицата на маса. Покрај ова, може да служи и како наследен ред за одредување на тоа кој ќе го замени шефот на државата во случај на симнување од, или онеспособување за власт, иако во највеќето случаи овие два поима се синоними.
Наведениве содржат востановен ред на првенество, по чиј урнек функционират сите поединечни поредоци на дадени институции. Универзитетите и професиите имаат свои правила на првенство кои важат локално, со тоа што секој чин во себе содржи ред (според тоа кога чинот е добиен).
Време (филм од 2006)
Време - јужнокорејски филм од 2006 година, во режија на Ки-дук Ким, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Џунг-ву Ха, Џи-Јеон Парк, Сунг Хјун-ах и Џун-јеонг Џанг.
Синопсис
Зе-хи (ја игра Џи-Јеон Парк) и Џи-ву (го игра Џунг-ву Ха) се во врска веќе две години. Таа е љубоморна на својот партнер и се плаши дека нему ќе му здодее нејзиното лице и дека ќе ја остави. Затоа, таа ненадејно исчезнува и оди кај пластичен хирург во потрага по ново лице. Џи-ву не знае каде исчезнала неговата партнерка, а кога ќе ја сретне со новото лице, тој воопшто не ја препознава. Него го привлекува новата жена (ја игра Сунг Хјун-ах) на која ѝ кажува дека многу му недостига Зе-хи. Набргу, ниту „новата врска“ не го прави среќен, а потоа тој ја дознава вистината.
273P/Понс-Гамбар
{{Infobox comet Роб Матсон (второ откритие) 7 ноември 2012 година (второ откритие) }}
Има орбита од 186 години. Таа одговара на класичната дефиниција за комета од типот Халеј со (20 години < период < 200 години).
Била изгубена и не била пронајдена до 7 ноември 2012 година, кога аматерскиот астроном Роб Матсон откри комета, и беше идентификувано дека орбиталните пресметки пред обновувањето краток лак за Понс-Гамбар беа целосно погрешни бидејќи кометата имаше само 1-месечен лак на набљудување со лоши податоци.
Оригиналното име кога првпат била откриена било „C/1827 M1., кога се шпекулирало дека кометата Понс-Гамбар имала околу 60 години орбита, се мислело дека е веројатно кометата 1110 К1.
Од нумерирани периодични комети само 153P/Ikeya-Zhang има подолг орбитален период
Сумерска литература
Усното творештво создавано на сумерски јазик се претпоставува дека било запишано околу 2000 г. п.н.е., а создавано стотици години пред тоа. Записите се пронајдени при крајот на XIX век, во библиотеката на еден храм во градот Нипур. Пронајдени се циклуси песни од кои најинтересни се песните за Гилгамеш. Тие претставуваат еден вид епска поема. Сумерска литература е усно творештво на сумерски јазик таа е дел од светската лиетратура. Сумерската уште е наречена и асировавилонска лиетература
Сумер е првата светска цивилизација за која е потврдена писменоста и изградба на градови. Настанала во Месопотамија, односно долината на реките Тигар и Еуфрат (денешен Ирак). Потеклото на Сумерите не е потврдено, но се верува дека се доселиле од север и се помешале со затекнатото население. Првите големи градови ги изградиле Сумерите во западниот дел на месопотамија, што на грчки значи „земја меѓу реки“: се работи за една мошне плодна долина создадена со напластување на наносите што ги носеле реките Тигар и Еуфрат. Сумерите создале многу градови - држави. Во нив управувалвладетел - свештеник, кој претставувал овоплотување на богот-заштитник, секоја држава имала свој владетел кој се сметал за вистински господар и владетел кому земјоделското население морало да му дава дел од жетватa. Почеста што му се укажувала на богот била ограничена на храмот околу ко се одвивал општествениот и економскиот живот: изградена среде населеното место, кулата на храмот (зигуратот) доминирала над градот и околната територија. Потребата да се забележи со знаци количеството на родот и делот што му припаѓа на богот, довела до создавање писмо; првите записи се однесуваат на количеството просо принесено во храмот, кое се сметало на глинени таблички и тие претставуваат најстари записи во светот. Религијата и писмото на сумерите биле прифатени и приспособени од Акадите кои, околу 2500 година п.н.е., се населиле на север. Мирниот соживот (а можеби и мешањето) меѓу двата народа во еден миг бил нарушен и Акадите воспоставиле превласт, создале голема империја која се одржала околу два века.
Список на државни водачи во 1153 година
Ова е список на државни водачи во 153 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Космос-670
Космос-670 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 6 август 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 50,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 287 км, а најмалото на 209.
Бернсдорф (Цвикау)
Бернсдорф (Bernsdorf) — општина во округот Цвикау, во Саксонија, Германија. Бернсдорф е дел од општинската заедница Околу Ауерсберг (Rund um den Auersberg).
Восприемање
Восприемање — начин на запознавање со предметите во целина. Настануваат врз основа на сетилата, но не се нивен прост збир, туку сетилата ментално се преработуваат во централниот нервен систем и заедно со искуството на човекот го овозможуваат непосредното спознавање (забележување на предметот во целина).
Сетила
Врз организмот постојано дејствуваат енергетски процеси што се нарекуваат дразби: бои, звуци, мириси, вкусови итн. Организмот ги прима дразбите преку сетилните органи. Кога дразбата дејствува, соодветниот сетилен орган (рецептор) се надразнува и создава нервни импулси, што преку нервните патишта се пренесуваат до соодветни центри во мозокот. На тој начин се формира осет. Сетилата претставуваат свест за дејствувањето на дразбите. Осетување е психички процес на спознавање на поединечните својства на предметите и појавите.
Видови сетила
Дразбите што ги предизвикуваат сетилата можат да потекнуваат од надворешноста – околината или од внатрешноста на организмот.
Надворешни сетила
Дразбите што потекнуваат од надворешноста, организмот ги прима преку надворешни рецептори – екстероцептори (тие се сместени на надворешноста од организмот). Екстероцептори се: сетилото за вид, слух, мирис, вкус и допир. Видни сетила се формираат кога врз сетилото за вид дејствува видна дразба – светлосен бран со различна бранова должина. Човекот разликува хроматски и ахроматски бои. Хроматски се оние што се наоѓаат во сончевиот спектар на бои: виолетова, сина, зелена, жолта, портокалова, црвена. Ахроматски бои се белата, црната и сите сиви нијанси меѓу нив. Различни нијанси на хроматски бои настануваат со мешање на светлосните бранови со различна бранова должина. Постојат различни видови слепила за бои. Ахроматизам е појава кога човекот гледа само сиви нијанси, а далтонизам кога не ги разликува црвената и зелената боја. Слушни сетила се формираат кога врз сетилото за слух дејствува слушна дразба – звучен бран (воздушно треперење) со различна бранова должина и сила. Човековото уво ги регистрира само оние звучни бранови чија честота се движи од 16 до 20 000 херци (бранови во секунда). Човекот не ги регистрира ултразвуците. Звуците можат да бидат шумови, тонови и зборови. Шумовите се непериодични воздушни треперења, додека тоновите и зборовите се периодични. Сетилата за слух ги поседуваат следниве својства: јачина, висина и боја. Јачината зависи од амплитудата на звучните бранови, висината од нивната зачестеност, а бојата од нивната форма. Мирисни сетила се формираат кога хемиски гасовити материи дејствуваат врз мирисниот рецептор. Мирисите се делат на: цветни (љубичица), овошни (лимон), зачински (ванила), смолести (смоли), изгорени (катран) и гнили (ѓубре). Кожни сетила настануваат по пат на дразнење на кожнените рецептори специјализирани за допир, болка, топло и ладно. Значајни се бидејќи го информираат организмот за штетни надворешни состојби (при болка во раката, човекот ја трга, кога му студи – се облекува во топло итн.).
Внатрешни сетила
Дразбите што потекнуваат од внатрешноста на организмот се примаат преку рецептори сместени во самата негова внатрешност – интерцептори. Тие се сместе-ни во мускулите, жлездите, тетивите и другите внатрешни органи. Сетилата добиени од интерцепторите можат да бидат од два вида: органски сетила и сетила за движење и рамнотежа. Органските сетила го информираат човекот за нарушувањата што привремено се јавуваат во внатрешните органи – глад, жед, внатрешна болка, повраќање. Сетилата за движење и рамнотежа го информираат човекот за движењата и положбата на телото при различни активности: одење, трчање, лулање, труцкање, вибрирање.
Квалитет и интензитет на осетливоста
Квалитет на осетливоста претставува определена специфична можност на едно сетило да регистрира карактеристични видови дразби. На пример, сетилото за вкус да ги регистрира четирите видови вкус.
Интензитетот на осетливоста зависи од приспособеноста на сетилата за прием на дразби со определен интензитет. Постојат интензитети што сетилата не се приспособени да ги регистрираат, па остануваат нерегистрирани. За да предизвика најслаб осет, дразнењето требада има определена минимална сила – на и над апсолутниот праг на осетливоста. Кај различни луѓе, овој праг се разликува. Човекот што вели дека јадењето е недоволно солено и во него става уште сол, има повисок праг на осетливост за солено.
Адаптација на осетливоста
На сите луѓе им е добро позната појавата дека кога ќе влезат во темна просторија, на почетокот не можат ништо да видат, а потоа се адаптираат и гледаат мошне добро. Оваа појава е наречена адаптација и подразбира промена во праговите на осетливоста под влијание на интензитетот или продолженото дејство на дразнењето. При адаптацијата доаѓа до менување на осетливоста и праговите на осетливост.
Заемно дејствување на сетилата
Меѓу различните сетила постои заемен однос. Во врска со ова се познати неколку интересни појави:
Значење на осетливоста
Осетливоста има големо значење во животот како на човекот така и на животните. Од сетилата зависи нивната ориентација во околината, приспособувањето, хранењето, размножувањето и воопшто опстанокот. Психичкиот процес осетување има големо значење во целокупниот психички развој на личноста. Осетувањето е основа за формирање на спознавањето на светот, мислењето, формирањето поими, учењето и воопшто за активноста на единката. Процесот на воспитание и образование е можен со формирањето на сетила. Равојот на нормалната осетливост е можен само во практичната дејност на едниката. Најдените „деца волци“ или „диви луѓе“ не ги осеќале дразбите онака како што е тоа случај со современиот цивилизиран човек. Постои една бидна разлика меѓу осетливоста на животните и осетливоста на човекот. И животните и човекот гледаат и слушаат, но само човекот има свесна потреба да гледа и слуша.
Восприемања
Восприемањата нè запознаваат со предметите во целина. Тие настануваат врз основа на сетилата, но не се нивен прост збир, туку сетилата ментално се преработуваат во централниот нервен систем и заедно со искуството на човекот го овозможуваат непосредното спознавање (забележување на предметот во целина). Процесот на перцепирање се одликува со три основни својства:
Поделба на восприемањата
Перцепцијата може да биде видна, слушна, мирисна, тактилна итн. Особено интересни политички феномени се перцепцијата на просторот и перцепцијата на времето. Перцепцијата на просторот човекот ја формира преку видот, слухот, допирот, сетилата за движење итн. Перцепцијата на време – човекот не поседува сетилен орган за време и затоа за него заклучува врз основа на различни знаци.
Фактори што влијаат врз процесот на перцепирање
Меѓу надворешните фактори особено е значајна самата физичка организација на дразбите. Човек спонтано ги организира во единствени перцептивни целини дразбите што се распределени во просторот според определени принципи. Тие принципи се: блискост, сличност, симетричност, континуираност и затвореност. Внатрешните фактори можат да се однесуваат на:
Илузии
Се растројства на восприемањата што придонесуваат за погрешно препознавање на перцепираните предмети и појави. Значи, тие се искривени и погрешни восприемања на надворешни објекти. Илузиите кои се најчесто резултат на навики, однесувања, сугестии или несвесни мотивации, често се нарекуваат активни илузии. Пасивните илузии се резултат на несовршеностите во функцијата на одредени осетни органи. Уште се нарекуваат и неопходни, природни затоа што овозможуваат функционирање на човекот во одредени ситуации. Кај илузиите на Милер и Лејер, линиите распоредени како зраци предизвикуваат сегментот АБ да изгледа подолг од сегментот ЦД иако двата сегмента се со иста должина. Во илузијата Понзо (Ponso)горната хоризонтална линија изгледа подолга од долната иако се со иста должина. Ејмсовата соба е конструирана, така да изгледа дека двете жени се на исто растојание од камерата, но жената која се наоѓа лево е подалеку од камерата. Како посебен вид искривено перцепирање се таканаречените параидолии, кои претставуваат илузии што настануваат под дејство на фантазматични идеи и кои се во вид на фантастични сликисо прилична јасност (човечки фигури, кога се перцепира небото, морскиот песок и слично.
Халуцинации
Се такви растројства на восприемањата каде што постои перцепција без дразба. Тие се лажни восприемања од страна на сите 5 сетила. При халуцинациите не постои надворешен стимулус, па така личностa „гледа" куќа која во реалноста не постои. Халуцинациите можат да бидат предизвикани и од земање на одредени дроги. Кај лажните халуцинации (псевдохалуцинации), субјектот е критичен за нивната реалност, меѓутоа и покрај тоа тој ги доживува. Халуцинациите се јавуваат во сферата на сите сетила, па оттаму можат да се поделат на: оптички, акустички, тактилни, мирисни, ценестетички, густативни и вестибуларни халуцинации.
Претстави
Претстава е ментална слика на објект или појава што некогаш биле перцепирани. Одлики: Иако мошне често се мешаат со восприемањата, претставите имаат некои битни одлики со кои се разликуваат од нив:
Видови претстави
Во зависност од учеството на сетилото, претставите можат да бидат: видни, слушни, мирисни, вкусни, претстави на движење итн. Кога си претставуваме цвет од ружа, во мислите гледаме како изгледа цветот – ливчиња, гранче... и ја чувствуваме миризбата, допирот, убодот итн. Претставите можат да бидат поединечни и општи. Поединечна е онаа претстава што е ментална слика на конкретен предмет или појава од искуството. (претстава за Охридско Езеро) Општата претстава ги одразува општите особини на некои појави или објекти. (езеро).
Важноста на претставите во практичниот живот
Првите претстави се формираат во играта, потоа тие се развиваат со учењето, и се усовршуваат во трудот а особено висок степен на совршенство постигнуваат во творечката работа. Во процесот на воспитувањето и образованието, претставите играат мошне значајна улога. На пример, детето ги реди играчките според претставата што ја има за изгледот на својата соба кога е уредена. Исто така, претставите се поврзани со дејноста на човекот.
Внимание
Вниманието претставува психичка состојба на насоченост и сосредоточеност на спознанието врз определен објект или појава. Без внимание невозможно е да се одвиваат голем број психички дејности.
Одлики на вниманието
Фактори од кои зависи вниманието
Постојат надворешни (одлики на објектот на внимание) и внатрешни (одлики на оној што внимава) фактори. Надворешни се интензитетот на дразбата, нејзината невообичаеност, промена итн. Внатрешни се: мотивите, интересите, ставовите способностите, навиките итн.