cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Верка (група)
Активност
И покрај веќе снимениот албум, Верка не добиле голема шанса за промоција, поради тоа што издавачот и промотер, Литиум рекордс, не го почитувал договорот. Затоа, по 2003 година следела непланирана пауза од настапи која бендот ја искористил за создавање нова музика.
Во 2009 година, Верка го промовирала спотот за новата песна со наслов „Огин“ и концертно се активирала. Во декември 2010 година, самостојно го издале вториот албум „Моторни песни“, насловен според збирката поезија на македонскиот поет Никола Вапцаров.
Во текот на 2011 година, бендот се посветил на концертна промоција на албумот и одржал неколку настапи низ Македонија (Скопје, Делчево, Куманово, Битола).
Во јуни 2012 година, членовите на Верка заминале на турнеја низ Балканот и го промовирале својот материјал со концерти во Суботица, Нови Сад, Белград, Загреб, Љубљана, Крањ, Белтинци, Сараево и Подгорица.
Од август 2012 година, Бране Антовски веќе не бил член на бендот, а на негово место дошол Христијан Николовски - Хико.
Демо (2001)
„Демо“ е EP кое содржи 5 песни снимени во Студио М2 на Македонската радио-телевизија. Истите песни се издадени во соработка со Литиум рекордс и бесплатно разделени. Веднаш потоа, повторно е отпечатен истиот тираж од страна на тогашниот фанзин „Cor, Cordis“ и поделен како подарок CD заедно со списанието.
1. Jaggah
2. Never Going Out Love
4. Veronica Dies
5. Flowers For Rose
Џага (2002)
„Џага“ е првиот албум на Верка, издаден во септември 2002 година за Литиум Рекордс кој истата година е еден од најпродаваните домашни албуми. Како деби албум, „Џага“ отвори простор за промоција на бендот, но недоволно квалитетниот звук на албумот не го прикажа вистинскиот потенцијал на бендот. Песните на албумот се напишани на македонски и англиски јазик.
1. M.H.O. Parade
2. Jaggah
3. Тешко!
4. Индустрија
5. Поразличен свет
6. Македонците
7. Never Going Out Love
8. Veronica Dies
9. Testimony
10. Flowers For Rose
Моторни песни (2010)
„Моторни песни“ е името на вториот албум на Верка, издаден од бендот во декември 2010 година. Насловот на албумот и неговиот омот се позајмени од збирката поезија со исто име на македонскиот поет Никола Јонков Вапцаров. Две песни со наслов „Песни“ и „Ѓерданот“, содржат стихови од песните „Претсмртно“ и „Проштално“ на Вапцаров. Албумот е снимен во студиото на Евгениј Каревски во Скопје. Сите песни се напишани на македонски јазик.
1. Панк! Панк! Панк!
2. New Found Faith
4. Песни
5. Ѓерданот
6. Иднина небиднина
7. Огин
8. Такаметера
Werk.A (2014)
Третиот албум на Верка, снимен и продуциран од Влатко Нушев, подоцна повторно издаден од Miner Recordings во мај 2015, содржи 9 песни, некои на англиски, а некои на македонски јазик. Ова е нивниот прв албум по промената на поставата. Гостински вокал на Ортома е Даме Златков, постар брат на сегашниот пејач Симе Златков.
1. Extreme cold
2. Хикошиба
3. 1+1
4. Ортома
6. Enki
7. Наземјата
9. iMaster
IC 1548
IC 1548 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1548 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 32 м 5,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 58' 41"".
Други поделби
Проучување на IC 1548 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Голема полуоска
Голема полуоска — најдолг пречник на една елипса што се протега низ центарот и обете жаришта и чии краеви се наоѓаат на најширокиот дел од фигурата. Големата полуска е една половина од големата оска, која се протега од центарот, минува низ жариште, и завршува на крајот на елипсата. Со други зборови, ова е полупречникот на една орбита во двете најоддалечени точки. Кружницата е посебен случај, каде големата полуоска е нејзиниот полупречник. Големата полуоска може да се замисли како „долгиот полупречник“ на елипсата.
Должината на големата полуоска a на една елипса е во сооднос со малата полуоска b преку занес e и жаришната тетива ℓ, вака:
Големата полуоска на хипербола е, зависно од обичајот, плус или минус една половина од растојанието помеѓу двете гранки. Така, ова е растојанието од центарот до едно од темињата (свртници) на хиперболата.
парабола може да се добие како лимес на низата од елипси каде едно жариште е непроменливо, а другото може да се поместува на произволно растојание во една насока, при што ℓ е непроменливо. Така, a\,\! и b\,\! одат до бесконечност. a побрзо од b.
Елипса
Големата полуоска е средна вредност на наголемото и најмалото растојание од едно жариште до точките на елипсата. Да ја погледаме равенката во поларни координати, со едно жариште во почетокот, а другото во позитивната x-оска,
Средната вредност на и, (бидејќи  и \theta = 0) е
Кај елипсата, големата полуоска е геометриската средина на растојанието од центарот до едно од жариштата и растојанието од центарот до една од дирекрисите.
Хипербола
Големата полуоска на една хипербола е, зависно од обичајот, плус или минус една половина од растојанието помеѓу двете гранки; ако ова е a во x-насока, равенката ќе биде:
Во поглед на жаришната тетива и занесот, имаме
Трансверзалата на една хипербола се совпаѓа со големата полуоска.
Орбитален период
Во астродинамиката, орбиталниот период T на едно мало тело што кружи околу друго во средиштето на една кружна или елиптична орбита е:
при што:
Орбиталниот период е ист кај сите елипси со дадена голема полуоска, без оглед на занесот.
аголниот момент H на мало тело што кружи околу друго во средиштето на една кружна или елиптична орбита е:
каде:
Во астрономијата, главната полуоска претставува еден од најважните орбитални елементи на една орбита, заедно со орбиталниот период. Кај објектите од сончевиот Систем, главната полуоска е во сооднос со орбиталниот период по Третиот Кеплеров закон (изворно изведен емпириски),
каде T а периодот, а a е големата полуоска. Овој облик е упростување на општиот облик на проблемот на двете тела кој прв го задал Исак Њутн:
каде G е гравитациска константа, M е масата на средишното тело, а m е масата на телото што кружи. Обично масата на средишното тело е толку поголема од онаа на кружечкото, што m може да се занемари. Со таа претпоставка, користејќи типични резултати во астрономски единици, го добиваме простиот облик до кој дошол Кеплер.
1442
1442 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1442 година од новата ера, 442. од вториот милениум, 42. од XV век и трета од 1440-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6950 и 6951 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6192 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5202 и 5203 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2195.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1442 година се протега во 4078 и 4079, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4138 и 4139 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1985. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 845 и 846 исламска година.
Божуриште
Божуриште (Божурище) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Божуриште во Софиската Област. Има население од околу 5.938 жители (2022).
Географија
Градот се наоѓа на 573 метри надморска височина во западниот дел на Софиското Поле, 13 километри северозападно од центарот на Софија и 16 километри југоисточно од Сливница. Се појавил на крајот на 19 век околу военен објект врз земјиштето на блиското село Гурмазово, а неговата населба „Максим Горки“ врз земјиштето на селото Пролеша.
Историја
Почетокот на град Божуриште како населба е во 1897 година, кога на земјиштето на селото Гурмазово бил создаден коњски комплекс за потребите на бугарската војска. Околу него постепено почнале да се градат приватни и државни објекти и така настанала денешната населба. Таа била наречена „Божуриште“ поради многуте диви божури во ливадите околу неа. На 15 август 1997 година за 100-годишнината од основањето селото Божуриште било прогласено за град.
Костиљоле д'Асти
Костиљоле д'Асти (Costiòle d'Ast) ― мала паланка (гратче) во Италија во покраината Асти, јужен Пиемонт. Се наоѓа јужно од градот Асти во Монферато, на работ на Ланге, во алувијалната рамнина на реката Танаро јужно во ридовите. Името потекнува од латинскиот назив.
Соседните комуни се Аљано Терме, Антињано, Калосо, Кастањоле дело Ланзе, Изола д’Асти, Монтегросо д’Асти и Сан Мартино Алфиери (во покраината Асти); и Кастиљоне Тинела и Говоне (во покраината Кунео).
Вино
Костиљоле д'Асти е особено познат по лозарството. Неговите лозја, кои зафаќаат површина од повеќе од 11,75 км, се најобемни од која било од пиемонтските комуни.
Црвени вина
Главни сорти на грозје се одгледува Барбера, Долчето, Грињолино, Фрејза и Бракето. Вината означени за контролирано потекло (Denominazione di Origine Controllata) кои се произведени од овие сорти се:
Бели вина
Грозјето Москато Бјанко се одгледува за производство на три вина означени за контролирано потекло:
Сортите Кортезе и Шардоне се користат за две DOC вина:
Ватилак
Ватилак (Βαθύλακκος, Ватилакос) — село во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Илиџиево на Солунскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 2.316 жители (2011).
Географија
Селото се наоѓа во областа Вардарија на Солунското Поле, 30 км северозападно од Солун и а км северно од Каваклиево, крај магистралата Солун - Скопје (А1).
Во Отоманското Царство
Во 1860 г. во селото е подигната црквата „Св. Никола“. Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Варти лак (Varti-lac) било село со 257 домаќинства од 1.298 жители Македонци.
Во 1900 г. според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во Ватилак (Кади Ќој) живееле 600 Македонци христијани. По податоци на егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Ватилак (Vatilak) имало 640 Македонци, сите под врховенството на Бугарската егзархија, и во него работело бугарско училиште.
Во Грција
Во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Иако прилично настрадал во Втората балканска војна, во Ватилак истата 1913 г. се заведени 412 жители, сите Македонци. Поради неподносливиот однос на грчкиот режим, во 1914 г. голем дел од населението се иселило во Бугарија, поради што на пописот од 1920 г. се избројани само 76 лица. Во 1921 г. грчките власти доселиле неколку грчки семејства од Бугарија (Северна Тракија) и Источна Тракија. Истата година е отворено грчко основно училиште. Од доселениците, највеќето биле од смирненското село Севдиќој — околу 150 семејства. Доведени се и Грци од други делови на Западна Мала Азија — Али Ага и Арап Чифлик во Менеменско, Колдере во Маниско, Чешнир во Бурсенско, и полуостровот Карабурун (Еритреја). Во 1928 г. Ватилак е заведен како дојденско село со 250 семејства од вкупно 997 грчки доселеници.
Во 1940 г. нараснало на 1.483 жители, а во 1951 г. на 1.497. Во следните десетлетија продолжило да се зголемува — на 1.625 во 1961, 1.657 во 1971 и 1.852 во 1981 г. На пописот во 1991 г. во Ватилак живееле 2.138 лица, по што нивниот број во 2001 г. изнесувал 2.198, а во 2011 г. бил 2.136 лица.
Стопанство
Главно занимање на селото е одгледувањето на памук, жито, бостан и други земјоделски производи. Особено е развиено и краварството.
NGC 5049
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5049 се споменува и како MCG -3-34-37, UGCA 343.
Откривање
Телото е откриено на 31 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5049 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5049 има привидни димензии од 1,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 15 м 59,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -16° 23' 50"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 5049 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46166. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 285; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6113. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 737.
Труман Капоти
Труман Капоти (30 септември 1924 — 25 август 1984) — американски романописец, сценарист, драматург и глумец, многу од чии раскази, романи, драми и документаристики се признаваат како литературни класики, вклучувајќи ја новелата Појадок кај Тифани и Во Ладна Крв - пресвртница во популарната култура. Во 1970 година тој го одржувал неговиот статус на славна личност појавувајќи се на телевизиски дебатни емисии.
Зелзинген (општинска заедница)
Зелзинген (Selsingen) — општинска заедница во округот Ротенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Нејзино седиште е селото Зелзинген.
Општинската заедница Зелзинген се состои од следниве општини:
Коф (буква)
Коф или коп е деветнаесетта буква од семитските абџади („азбуки“). Буквата се користи во хебрејскиот, арамејскиот, сирискиот, феникискиот и арапскиот јазик. Буквата се изговара како /q/ или безвучна „к“.
Арапски
Буквата на арапски се пишува како.
Кога се транслитерира се пишува на латиница како q, но може и со ḳ.
Според Сибавај, автор на првата граматика на арапски, буквата е безвучна. Како стандарден изговор во современиот арапски јазик се смета гласот (безвучна к), а дијалектно се сретнуваат:
Хебрејски
Оваа буква во современиот хебрејски се изговара исто како и буквата каф, односно „к“.
Носорог (пиеса)
Станува збор за сатира на човечкото однесување и колку човекот потпаѓа под влијание пред подемот на една идеологија: обично првин се појавува некој феномен што се однесува на мал број луѓе, но потоа го прифаќаат и оние кои во почетокот жестоко ја одбивале таа појава; меѓутоа, по тоа одбивање следува рамнодушност и феноменот почнува да се шири, луѓето почнуваат да се навикнуваат на она што дотогаш го одбивале (луѓето стануваат пасивни пред подемот на моќта).
Потоа, појавата опфаќа сѐ поголем број луѓе. Јонеско го потцртува капацитетот на таквиот феномен, да собере различни луѓе околу една централна тема (во случајов, „дивата состојба“) и фактот дека своја улога има и незадоволството и разочарувањето на секој човек.
И најпосле, кога феноменот ќе се рашири, авторот потсетува на состојбата на масовност кога сите се придружуваат на феноменот, а останува само еден поединец, некој на кој порано му се префрлало за неактивност и за мечтаење, кој сега луцидно се противи на колективното лудило.
Резиме
Пиесата е поделена во три чина и секој чин покажува еден стадиум во развојот на „носорогитисот“.
Чин I
Почетокот на пиесата се одвива на мал плоштад во провинциско гратче во Франција. Двајца пријатели - елоквентниот, интелектуален и неверојатно горделив Жан, и едноставниот, срамежлив и љубезен пијаница Беранже – се среќаваат во кафеана за да поразговараат за нешто нејасно но неодложно. Наместо да разговараат како што се договориле, Жан збеснува зашто Беранже доцни и е пијан и го кара додека еден носорог минува по плоштадот и тоа ги вџашува сите луѓе. Сите почнуваат да зборуваат за тоа, тогаш се појавува друг носорог кој ќе ја смачка мачката на една жена. Тоа кај луѓето предизвикува неверојатен бес и тие заклучуваат дека не смее да се допушта таму да минува носорог. На сцената се гледа масовно собирање на луѓе.
Чин II
Беранже доцни на работа во редакцијата на локалниот весник, додека дактилографката Дејзи (која е во врска со Беранже) се обидува да го покрие. Во канцеларијата доаѓа до расправија меѓу чувствителниот и логичен Дидар и насилниот и жесток Ботар; Ботар никако не верува и тврди дека не е можно во Франција да се појави носорог иако очевидците тврдат дека е можно.
Одеднаш, се појавува госпоѓа Беф (сопруга на еден од колегите) и вели дека нејзиниот сопруг се претворил во носорог и дека улицата е полна со луѓе претворени во носорози. Ботар се противи на таканаречениот масовен „носорогитис“ додека госпоѓа Беф тврди дека месното население е доволно умно за да може некој да го измами со празна реторика. Господин Беф (претворен во носорог) доаѓа и ги крши скалите кои водат до канцеларијата, а во неа остануваат заробени сите вработени заедно со шефот, господин Папијон. Госпоѓа Беф скока долу и му се придружува на мажот додека вработените бегаат низ прозорецот.
Беранже оди да го посети Жан за да му се извини за караницата од претходниот ден и го наоѓа в кревет и болен иако дотогаш никогаш не бил болен. Двајцата пријатели повторно почнуваат да се расправаат, првин за можноста луѓето да се претворат во носорог, а потоа за моралноста на таквата преобразба. Во почетокот Жан е решително против носорозите, но постепено почнува да попушта. Како што напредува сцената, кожата на Жан почнува да станува сѐ позелена, џумката на главата прераснува во рог, гласот му станува зарипнат и тој почнува да се врти низ станот како ѕверка во кафез. На крајот, тој изјавува дека носорозите имаат исто така право на живот како и луѓето и дека „Хуманоста е мртва, а тие што ја практикуваат се стари сентименталисти“ пред да стане и самиот носорог и пред да јурне и да излезе од станот на Беранже.
Чин III
Сите во градот подлегнуваат на риносеритисот освен Беранже, Дидар и Дејзи. Беранже е заклучен во својот стан и вреска против носорогот кој ја уништува цивилизацијата додека Дидар доаѓа за да го провери. Дидар ја банализира состојбата со преобразбата и вели дека секој има право да одбере што ќе прави, па дури и да се преобрази, додека Беранже настојува на тоа дека преобразбата не може да биде доброволна, затоа што неговиот пријател Жан првин го мразел носорогот и дека најверојатно тоа е перење на умот. Дидар се противи велејќи дека луѓето можат да го менуваат мислењето, да го развиваат и на крајот заклучува дека тој мора „да ги следи своите врсници и своите водачи“ и пред да си оди се претвора во носорог.
Пред тој да замине, доаѓа Дејзи. Таа и Беранже сфаќаат дека се сосема сами, дека се единствените луѓе оставени во светот на чудовишта. Беранже ѝ изјавува љубов на Дејзи, а љубовта е заемна. Двајцата се обидуваат, макар на кратко, да водат нормален живот меѓу носорозите. Беранже изјавува дека ќе се обидат да ја обноват човечката раса, Дејзи се оддалечува од него и навестува дека Беранже не ја сфаќа љубовта. Таа почнува да верува дека носорозите имаат право, дека всушност тие се навистина страсни. Без да размисли, Беранже ја удира, но веднаш потоа се покајува. Двајцата ја согледуваат својата состојба и извикнуваат дека: „само за неколку минути поминавме дваесет и пет години брачен живот!“ Се обидуваат да се смират, но не успеваат. Кога Беранже ќе почне да се гледа во огледало барајќи знаци на преобразба, Дејзи тивко си оди за да им се приклучи на носорозите.
Кога ќе сфати дека е сосема сам, Беранже жали за своето однесување кон Дејзи. Во својата осаменост, почнува да се сомнева и во своето постоење - во својот јазик, изглед и ум. Тој е сам, смета дека згрешил и се обидува да се претвори во носорог. Тој се бори, но не успева. Застанува пред огледалото, лице в лице со својата судбина и со борбата за да го прифати местото што самиот си го дал. Одеднаш, се прибира и повторно си дава збор дека нема да се претвори во носорог. Беранже храбро извикнува: „Нема да попуштам!“
Неуспешно говорење
Како во повеќето пиеси на Јонеско, авторот користи некаква неуспешна комуникација за да симболизира еден начин на мислење. Таквата комуникација се појавува повеќепати во пиесата, но најзначајна е кога логичарот му зборува на стариот господин. Всушност, тој пасус е низа од лажни силогизми наменети да го убедат стариот господин во величината на логиката. Тоа се должи на траумата што ја оставила Втората светска војна. Навистина, по ужасите на Втората светска војна, Јонеско и други драматурзи на театарот на апсурдот недостатокот на човечност го објаснуваат со недостаток на комуникација.
Дух на систем
Многу брзо се забележува дека ликовите во пиесата (со исклучок на Беранже) се заробени во дух на систем што го има секој човек. На пример, логичарот мисли на некоја состојба и ја анализира само со помош на логиката која му овозможува да разбере сѐ: значи, тој анализира со логичен пристап. Господин Папијон размислува со директорска визија. Жан ја анализира состојбата со идеи кои се блиски до десните идеологии (величина на сила, на волја) додека Ботар доаѓа до истите заклучоци но со пристап кој е поблизок до левичарството што подоцна ќе биде квалификувано како такво од секој шеесетосмаш. На тој начин Јонеско навестува дека системот „каков и да е“ може постепено да води кон оправдување на неприфатливото - во пиесата симболизирано преку претворањето на ликовите во носорози.
Измешани регистри
Наспроти класичните пиеси, во кои употребениот регистар се гледа во сцената на експозиција, Носорог има различни регистри. Прво е фантастичниот регистар. Појавата на носорогот навистина е надреалистичен елемент во еден реалистичен кадар. Потоа, комичниот регистар, преку комичното гестикулирање, јазикот, повторувањето, но постои и впечатокот на неред со кој се одликува пиесата. Конечно и трагичниот регистар кој е навестен уште од првата сцена со неуспешното говорење, со менувањето на ставовите кај Беранже и другите ликови и со монологот на Беранже кој ќе го натера да им се спротивстави на носорозите.
Адаптации
Пиесата била адаптирана за истоименот филм Носорог, снимен во 1974 година, режиран од Том Д’Орган, со Зер Мостел, Џин Вајлдер и Карен Блек.
Јан Леника го реализира краткиот анимиран филм Јан Леника Носорог (Die Nashörner) со тема од пиесата.
Во 1990 година е направена и музичка адаптација под наслов Повторно роден за Фестивалот на театарот во Чичестер, од режисерот Петер Хол, од Џулијан Бари и композиторот Џејсон Кар.
Играниот филм од Б категорија Зомби стриптиз исто така има повеќе наводи со пиесата.
Белешки
а) Беф (Boeuf) на француски значи „вол“.
б) Папијон (Papillon) на француски значи „пеперуга“.
Основни бои (филм од 1998)
Основни бои (англиски: Primary Colors) е филм од 1998 година, во режија на Мајк Николс. Главните улоги ги играат: Џон Траволта, Ема Томпсон и Били Боб Торнтон.
Содржина
Филмот ја следи приказната за политичкиот живот и изборните кампањи при што на забавен и остроумен начин ги обработува сериозните општествени и животни прашања. Гувернерот Џек Стентон (го игра Траволта) се кандидира за претседател на САД. Тој многу лесно ги освојува симпатиите на гласачите со својот опуштен став, но уште на почетокот на кампањата, тој мора да се соочи со сексуален скандал.
Тирингија
Слободната држава Тирингија (Freistaat Thüringen) — покраина на Германија, која се наоѓа во средишниот дел на државата. Има површина од 16.171 км2 и 2,29 милиони жители, што ја прави шеста најмала покраина по површина и петта најмала по население помеѓу германските покраини states. Поголемиот дел на Тирингија припаѓа на речниот слив на Зале, лева притока на Елба. Нејзин главен град е Ерфурт.
Тирингија е позната и под прекарот „зеленото срце на Германија“ (das grüne Herz Deutschlands) од крајот на 19. век, поради густите шуми присутни низ целата покраина.
Тирингија е добро позната во Германија по својата природа и зимските спортови. Дом е на Ренштајг, најпознатата патека за планинарење во германија и зимскиот центар Оберхоф. Германија има освоено повеќе златни медали на Зимските олимписки игри од било која друга држава во последните 20 години, додека половина од тие медали за Германија се освоени од спортисти од Тирингија.
Географија
Од северозапад во насока на стрелките на часовникот, Тирингија се граничи со германските покраини Долна Саксонија, Саксонија-Анхалт, Саксонија, Баварија и Хесен. Сртовите на западните планини на Харц го делат регионот од Долна Саксонија на северозапад, додека источниот дел на Харц слично ја дели Тирингија од покраината Саксонија-Анхалт на североисток. На југ и југозапад, Тириншката Шума го дели древниот регион Франконија, сега северен дел на Баварија, од нерамните низини во Тирингија. Средишниот масив Харц се протега кон југ долж западниот дел во северозападниот агол на регионот Тириншка Шума, правејќи ја Тирингија претежно низинска земја. На запад од планините и југ е сливното подрачје на реката Рајна.
Најголема видлива географска одлика на Тирингија е Тириншката Шума, планински масив во југозападниот дел. Реката Вера, притока на реката Везер , раздвојувајќи го овој масив од вулканските Рен Планини, кои делумно се наоѓаат во Тирингија, Баварија и Хесен. На северозапад, Тирингија вклучува мал дел на Харц. Источниот дел на Тирингија е воглавно низина. Реката Зале тече низ овие низини од југ кон север.
Географскиот центар на Сојузната Република се наоѓа во Тирингија, близу општината Нидердорла.
Видете Список на места во Тирингија.
Тирингија е поделена во 17 окрузи ( Landkreise ):
Исто така постојат и шест урбани окрузи (кои не се означени на картата):
Секој од урбаните окрузи содржи град со истото име (види ја табелата подолу, „Градови во Тирингија“).
Историја
Именувана по племето Туринги, кои ја населувале областа околу 300 година од нашата ера, Тирингија била под власта на Франките до шестиот век, создавајќи дел од понатамошното Свето Римско Царство.
Тирингија станала landgraviate во 1130. По исчезнувањето на владејачката Лудовиншка линија на грофови во 1247 и војната за Тирингија (1247–1264), западната половина станала независна под името „Хесен“, никогаш потоа не станала дел од Тирингија. Поголемиот дел од преостанатиот дел на Тирингија преминал под владение на ветинската династија од соседното Грофовија Мајсен, зачетникот на подоцнежниот Електорат и Кралство Саксонија. Со поделбата на династијата Ветин во 1485, Тирингија преминала под владение на делот Ернестин од семејството, која потоа била поделена на голем број помали држави, според саксонската традиција на поделба на наследството помеѓу машките наследници. Овие биле „саксонски војводства“, составени помеѓу другите од државите Саксо-Вајмар, Саксо-Ајзенах, Саксо-Јена, Саксо-Мајнинген, Саксо-Алтенбург, Саксо-Кобург и Саксо-Гота; Тирингија главно останала како географска областа.
Тирингија главно ја прифатила реформацијата. Католичката вера била укината во почетокот на 1520; свештениците кои останале верни на Католичката црква биле истерани, а црквите и манастирите биле уништени, особено за време на Германската селанска војна во 1525. Во Милхаузен и на други места, Анабаптистите пронашле многу приврзаници. Томас Минцер, водач на некои немировни групи на оваа секта, бил активен во овој град. Во рамките на границите на Тирингија, католичката вера била практикувана единствено во округот Ајхсфелд, кој бил под власта на Мајнчкиот архиепископ и во помал степен во градот и околината на Ерфурт.
Покраината Тирингија била обновена со малку изменети граници по повторното обединување на Германија во 1990.
Религија
Од реформацијата, најголема религија во Тирингија било лутеранството. Во време на комунистичкото владеење, членството во црквите значително се намалило и денеска над половина од населението не верува во ниедна вера. До 2009, Евангелистичката црква на Германија била најголема религиозна заедница во покраината, со 24% од населението. Членовите на Римокатоличката црква изнесуваат 7,8%. 68,2% од населението на Тирингија се нерелигиозни или припаѓаат кон други вери.
Драган Марјанац
Драган Марјанац (26 февруари 1985) е српски ракометар на швајцарскиот клуб ХСЦ Сур Арау.
Клупска кариера
Откако играл за Војводина и Партизан, Марјанац заминал во странство и помина три сезони со Пик Сегед (2007–2010). Потоа накратко играл за Толедо и Босна Сараево. Во 2011 година, Марјанац се преселил во Швајцарија и се приклучил на БСВ Берн. Тој поминал седум сезони со клубот пред да се префрли во ХСЦ Сур Арау.
Репрезентативна кариера
На младинско ниво, Марјанац ја претставувал Србија и Црна Гора на Светското првенство до 21 година во 2005 година, а тимот завршил како второпласиран.
Како полн српски репрезентативец од нејзиното основање, Марјанац ја претставувал нацијата на пет големи турнири, освојувајќи го сребрениот медал на Европското првенство 2012 година.
Квалификации за европското првенство во кошарка 2009
Квалификациите за европското првенство во кошарка се одржуваат во септмеври. Европското првенство ќе се одвива во Полска и на него севкупно учествуваат 16 екипи.
Квалификувани
Квалификувана како домаќин:
Иванка Ковилоска-Попоска
Иванка Ковилоска-Поповска (Прилеп), е првиот македонски шекспиролог, професор на катедрата за англиски јазик при УКИМ.
Квалификации за европското првенство во кошарка 2009
Квалификувани
Квалификувани преку Олимписките игри во Пекинг 2008
Иванка Ковилоска-Попоска
Во текот на 60-тите Катедрата се здобила со извонреден млад кадар како што се Иванка Ковилоска-Попоска, Владимир Цветковски, Велко Силјаноски, Лидија Арсова-Николиќ, Љубица Тодорова-Јанешлиева и Александрина Нанова-Илиева, кои заедно со тандемот британски лектори Греам и Маргарет-Пеги Рид ги поставија темелите на едни современи студии по англиски јазик и книжевност и ги подигнаа на извонредно високо ниво, гледано не само според нивото на центрите во поранешна Југославија, туку и пошироко на Балканот.
Квалификации за европското првенство во кошарка 2009
Квалификувани
Квалификувани преку квалификации за Олимписки игри во Пекинг 2008
Иванка Ковилоска-Попоска
Едно од најзначајните достигнувања на Иванка Ковилоска-Попоска,која во своите истражувања на присуството на драмите на Шекспир во македонски превод и на македонските театарски сцени утврдила дека постојат три фази. Првата фаза е фаза на индиректни преводи, кога делата се преведувале врз основа на постојните преводи од другите јазици (хронолошки, тоа се случувало веднаш по Втората светска војн а и стандардизацијата на македонскиот литературен јазик). Втората фаза таа ја дефинира како преводи во соработка, кога врз основа на буквален превод направен од страна на стручен англист, нашите угледни поети ги препејувале, а третата фаза е фаза кога Шекспир за првпат се преведува директно од оригиналот.
Квалификации за европското првенство во кошарка 2009
Квалификувани
Квалификувани преку квалификации за европско првенство во кошарка 2009
Иванка Ковилоска-Попоска
Иванка Ковилоска-Попоска е автор на голем број преводи и препеви од англиски на македонски јазик.
Квалификации за европското првенство во кошарка 2009
Квалификациски турнир
Квалификациите се одржуваат од 20 август до 20 септември. Има четири групи, од кои една група има пет тима а преостанатите групи по четири тима. Првиот од групите и најдобрите три второпласирани екипи обезбедуваат директно учество на европското првенство. Од останатите екипи, најдобрите шест учествуваат на додатен турнир на кој ќе се добие последниот патник на европското првенство. Последните четири тима ќе играат во турнир за опстанок во А дивизијата.
Маркијан
Први години
Маркијан имал тракиско потекло и бил син на некој војник кој служел на империјата. Влегол во армијата како млад човек и ја започнал својата кариера како обичен маринец. Поголемиот дел од својот живот го поминал во походи и војни. За време на Персиската војна од 420-422 година служел во источноримската армија под команда на Ардабур. Подоцна, во 443 година учествувал во походот на Аспар во Африка каде бил заробен од страна на Вандалите, но бил пуштен од самиот крал Гејзерик кој, како што гласи преданието, прв претскажал дека Маркијан еден ден ќе стане цар. Во замена, Маркијан се согласил никогаш повеќе да не војува против Вандалите.
Во следните години, Маркијан станал генерал, по кое добил ранг на сенатор и станал началник на царската стража на Теодосиј II. Кога царот Теодосиј II починал, неговата сестра Пулхерија додека уште никој не знаел за смртта на царот, го повикала Маркијан и му рекла: «Бидејќи царот почина, тогаш јас те избирам тебе, како најголем достојник од сите. Дај ми збор дека ќе ја почитуваш мојата девственост која сум ја ветила на Бога, а јас ќе те прогласам за цар. Маркијан се согласил со зборовите на Пулхерија по кое патријархот го прогласил за нов цар на земјата. Потоа тој стапил во брак со Пулхерија, но не ја познал како жена. По нивната смрт, тие се прогласени за светци од православната црква.
Управување
Маркијан бил умен човек но со слабо образование. Сепак негово управување се одликува со зајакнување на империјата како во економски, така и во воено-политички план, како последица на економските и финансиски реформи спроведени од него. Во негово време бил погубен влијателниот дворски евнух Хрисафиј чии интриги биле толерирани од Теодосиј.
Во 451 година се одржал Четвртиот вселенски собор во Халкидон (денешен Кадиќој). Соборот бил против патријархот Диоскор Александриски и архимандритот Евтихиј, кои проповеделе дека Исус Христос бил единосуштен на Отецот, но во сфаќањето на неговата човечка природа ги проповедале двете природи - божествената и човечката и признавале дека по нивното соединување станала една природа, така што и на Божеството му ги припишувале и страданијата, маките и тагите, односно монофизитската ерес која го загрозила светото предание во црквата. Така, соборот брзо го осудил монофизитството. Догматската дејност ја претставувало изнесувањето на оросот, кој сите учесници биле должни да го потпишат и да ги исповедаат правилните догмите во него. Со тоа соборот ја завршил догматската дејност, и Евтих и монофизитите биле осудени.
Во текот на неговото владеење исто така била заштитена границата на империјата од надворешни непријатели. Во 452 година биле одбиени нападите на Персија против провинциите Сирија и Египет. Изгаснати биле и немирите на ерменската граница во 456 година.
Кога во 450 година Атила го побарал годишниот данок од царот, Маркијан одговорил дека не е должен да го плаќа ветеното од неговиот претходник и дека "златото е за пријатели, а железото за непријателите". Атила некое време се двоумел со кого понапред да започне војна - со Рим или Цариград. Конечно сепак решил прво да ја нападне Западната империја и само предвремената неговата смрт во 453 година спречила да се одмазди на Маркијан ..
Византискиот цар не презел ништо во одговор на кампањите на Атила и останал верен на ветувањето дадено во младоста, тој не кренал меч против Вандалите кои во текот 455 година го зазеле. Во последно време, сепак се појавуваат сомнежи дека Маркијан имал преземено активно учество во помагање на Западното Римско Царство, а дел од историчарите пак сметаат дека имал и улога во смртта на Атила.
Маркијан починал во 457 година и бил погребал во Црквата на Светите Апостоли во престолнината. Источното православие го слави празникот на Светите Маркијан и Пулхерија на 17 февруари.
Палмај
Палмај (изворно на француски: Palmaille) ― познат булевар во Aлтона, Хамбург. Се смета за еден од најцелосните примери на неокласично урбано уредување во Северна Европа.
Првпат развиена во 1630-тите како терен за тогаш популарната пал-мал, во текот на 18-от век, Палмај станал најбараната адреса во Алтона. Во тоа време, градот Алтона бил дел од Војводството Холштајн кое било во лична унија со Кралството Данска, а данските монарси го промовирале како жесток економски соперник на Хамбург. Богатите трговски семејства на Алтона ги имале своите величествени палати изградени од Кристијан Фредерик Хансен (1756–1845), тогашен директор на Кралската данска академија на уметностите и кралски дански мајстор-градител за Војводството Холштајн; подоцна и од неговиот внук Јохан Матијас Хансен (1786–1825). Некои од зградите биле погодени за време на Втората светска војна, но можат да се обноват според првичните цртежи на Хансен.
Карлос Тевес
Карлос Алберто Тевес (шпан. Carlos Alberto Tévez, роден на во Буенос Аирес, Аргентина) — аргентински фудбалер, напаѓач на Бока Хуниорс и на аргентинската репрезентација. Неговата примарна позицијата е класичен напаѓач, но исто така во периодот додека играл за Манчестер Сити, бил користен на позицијата зад напаѓач во 4-2-3-1 формацијата на Роберто Манчини.
Марадона го нарекол Тевес аргентински пророк на 21-от век.
Клупска кариера
Тевес е роден во Сиудадела, град во покраината Буенос Аирес како Карлос Алберто Мартинез. Својте фудбалски почетоци ги направил во клубот Ол Бојс, а потоа преминал во Боку Хуниорс. За време на ова два клуба околу него, го променил своето презиме во девојачкото презиме на својата мајка. Како дете случајно си истурил вриена вода по телото од која се здобил со изгореници од трет степен и останал во болница два месеци. Како последица од тоа му останале раните од десното уво до градите. Додека играл за Бока Хуниорс, управата на клубот му понудила да му плати операција, но тој го одбил тоа со образложение дека лузните се дел од неговото минато. Со Бока Хуниорс ги освоил Апертура 2003, Копа Либертадорес и Интерконтиненталниот куп истата године, како и Копа Судамерикана 2004 година.
Во јануари 2005, Тевес ја напуштил Бока и потпишал за Коринтијанс за сума од 15 милиони евра, како дел од договорот кој го постигнал бразилскиот клуб со агенцијата Медија спортс инвестментс, која ги поседувала правата на Тевес. Неговиот трансфер бил најскапо платен во јужноамериканскиот фудбал. Бил прогласен за најдобар играч на првенството, а истотка тоа било првпат после 1976 година ова признание да го добие еден странски фудбалер.
На 31 август 2006 година, Тевес се преселил во Вест Хем Јунајтед кој објавил дека постигнал договор со агенцијата Медија спортс инвестментс за откуп на Тевес и Хавиер Маскерано, за надомест од 12 милиони £ за секој од нив посебно. Во својата единствена сезона со чеканите, постигнал 7 гола на 26 настапи, вклучувајќи го и оној во последното коло од првенството, за победа од 1-0 над Манчестер Јунајтед, со кој помогнал на Вест Хем да избегне испаѓање.
Во летниот преоден рок 2007 година, Тевес му се приклучил на Манчестер Јунајтед, но Вест Хем и понатаму ги задржал правата врз играчот. Играјќи за Манчестер Јунајтед, Тевез успеал да освои две титули во Премиер лигата, еден Лига куп, еден Комјунити Шилд, како и по еден наслов во Лигата на шампионите и Светското клупско првенство.
Откако му истекла позајмицата од осумнаесет месеци, Манчестер Јунајтед сакал да го откупи неговиот договор. Тие постигнале договор со неговата агенција, но Тевез бил незадоволен со минутажата одбил да го потпише понудениот петогодишен договор. Медиумите го најавиле неговиот трансфер во Ливерпул, но наместо нив Тевес го избрал Манчестер Сити и со тоа станал првиот играч кој преминал од едниот во другиот манчестерски клуб по Тери Кук во 1999.
На 26 јуни 2013, Тевес го напуштил Манчестер Сити по 4 сезони поминати во клубот и се преселил во Италија, потпишувајќи за тамошниот шампион Јувентус. Во својата прва сезона бил најдобар стрелец на клубот со 19 постигнати гола во Серија А, помагајќи му на Јувентус да го освои Скудетото. Исто така постигнал еден гол во победата со 4-0 над Лацио во Суперкупот.
Следната сезона Тевес одново бил ударната игра во нападот на екипата на Јувентус постигнувајќи 29 гола во сите натпреварувања. На крајот на сезоната со клубот освоил домашен дабл, и играл во финалето на Лигата на шампионите каде биле поразен од Барселона со 3-1.
По речиси една деценија играње во Европа, во јули 2015 Тевес се вратил во Аргентина во екипата на Бока Хуниорс, за сума од 6,5 милиони евра но во размена на играчи.
Репрезентативна кариера
Тевес со репрезентацијата на Аргентина учествувал на Светското првенство за играчи под 17 години. На Летните олимписки игри 2004 бил најдобар стрелец на тимот кој го освоил златниот медал; Тевес постигнал осум гола во шест натпревари на турнирот, вклучувајќи го и победоносниот погодок во финалето.
За сениорската репрезентација играл на Светското првенство 2006 и постигнал еден гол против Србија и Црна гора (6-0) во групната фаза. Учествувал и на Светското првенство 2010 и постигнал два гола против Мексико во осминафиналето, помагајќи и на својата репрезентација да победи со 3-1 и да се пласира во четвртфиналето.
На Копа Америка 2011, Тевес бил единствениот играч од двете страни кој промашил во пенал-серијата во четврт-финалето против Уругвај, што резултирало со елиминација на Аргентина. По назначувањето на Алехандро Сабелја за селектор во јули 2011 година, Тевез не бил повикан во репрезентацијата на Аргентина цели три години, пропуштајќи го и Светско првенство во 2014 на кое неговите сонародници биле вицешампиони.
Сепак, по заминувањето на Сабелја од клупата на Аргентина, новиот селектор Херардо Мартино го повикал одново Тевес за пријателските натпревари во ноември 2014. Тевес бил повикан и на Копа Америка 2015 во Чиле, каде за разлика од пред четири години кога во четврт-финалето на турнирот бил трагичар сега го постигнал победничкиот погодок во пенал-серијата против Колумбија (5-4 за Аргентина) со кој и донел пласман на својата селекција во полуфиналето. Аргентина стигнала до финалето каде биле поразени од домаќинот Чиле на пенали со 4-1.
Клупска статистика
Статистиката е ажурирана на 24 октомври 2016.
Светораче
Светораче (познато и како Светорача) — мало село во областа Рабетинкол, во Општина Кичево, во околината на градот Кичево.
Селото било познато и како Световраче, Световрачи или Свети Врач.
Етимологија
Се претпоставува дека името на селото дошло од некогашниот раносредновековен манастир „Св. Кузман и Дамјан“ („Св. Врачи“), кој се наоѓал во селото.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Рабетинкол, во Кичевската Котлина, во источниот дел на Општина Кичево. Селото е ридско, на надморска височина од 890 метри. Од градот Кичево е оддалечено 20 километри.
Куќите на ова мало село се наоѓаат во самата долина на Рабетинска Река. Околни села се: Речани, Крушица, Козичино, Дупјани и Рабетино. Селото се наоѓа помеѓу планините Челоица и Песјак.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Лаки, Вељјарен, Веско Гроб, Бучејца, Стари Куќи, Чуки, Зад Црква, Тумба, Вртиште, Зад Ќулевци, Мелои, Солишта, Калуѓерово, Саџана Ливада, Кижево Нивче, Средњак, Турски Рид, Подвалајца, Чаушица, Фанзојца, Турчинов Камен, Влашки Камен, Зла Осојница, Јачмишта, Марковец, Копилоо Камче, Чистина, Столец, Вис, Орманоец, Велче, Ралеи Трла и Умишта.
Селото е поделено на две маала, Горно и Долно, кои се оддалечени околу 300 метри. Долното Маало е поголемо и позначајно.
Историја
Светораче е старо село во Кичевската Котлина. Под истото име се споменува во турските пописни дефтери во втората половина на век, кога имало 59 словенско-христијански семејства.
На местото на селото некогаш се наоѓа средновековниот манастир „Св. Врачи“, кој ја заземал скоро целата земја во сливот на Рабетинска Река. Манастирот поседувал многу кози, овци, пчелни кошници, обработлива земја, како и шума. Козите биле чувани во Козичино, овците во месноста Шилеговац (денес маало на Козичино), додека пчеларниците се наоѓале во месноста Уљјаник во Речани. Манастирот бил уништен за време на отоманскиот период, но не се знае кога и како. По неговото уништување биле основани помали села, а дел од земјата ја зазеле и кичевските аги.
Денешното село било обновено по уништувањето на манастирот. Прво се населиле три домаќинства во месноста Стари Куќи на левиот брег на реката. Од тие домаќинства потекнуваат денешните родови во Долното Маало (Кижевци, Богдановци и Ѓулевци). Но, ја напуштиле таа положба по поплава од реката. Горното Маало е основано од помлади доселеници.
Во век, Светораче било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Во учебната година 1900/1901 година во селото учителствувал македонскиот револуционер Ѓорѓи Сугарев.