cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Британска Империја
Век на Британската Империја (1815- 1914 година)
Помеѓу 1815 и 1914 година, период наречен како век на Британската Империја од страна на некои историчари, територија од околу 25. 899. 881 m2 на која живееле околу 400 милиони луѓе потпаднала под британска власт. Со победата над Франција, Британија немала други сериозни меѓународни соперници освен Русија и Средна Азија. Поради тоа што Британија немала противници на море, таа ја присвоила улогата на глобален полицаец, државно прашање кое подоцна било познато како Пакс Британика и водела надворешна политика која била изолирачка. Британија нема контрола само врз своите колонии, туку таа била доминантна во поглед на светската трговијата со што успешно ги контролирала економиите на многу држави како што биле Кина, Аргентина и Сијам кои некои историчари ги нарекуваат неформална британска империја.
Британските империски сили биле зголемени поради парната машина и телеграфот, нови технологии кои биле измислени во средината на 19 век со кои империјата ја зајакнала својата контрола, а воедно се здобила и со подобра одбрана. До 1902 година Британската Империја била целосно внатрешно поврзана со телеграфски кабли кои се нарекувале Црвена Линија.
Источноиндиската компанија во Азија
Источноиндиската компанија довела до проширување на Британската Империја во Азија. Армијата на компанијата била здружена со кралската морнарица за време на Седумгодишната Војна и тие две продолжиле да соработуваат на бојните полиња надвор од Индија, во битка со Наполеон кај Египет, во освојувањето на Јава од Холандија (1811 година), освојувањето на Сингапур (1819 година) и Малака (1824 година) и во поразот на Бурма (1826 година).
Од својата база во Индија, Компанијата исто така била вклучена во многу профитабилна трговија со извоз на опиум со Кина уште од 1730-тите години. Оваа трговија, која била незаконска бидејќи династијата Оинг ја прогласила за таква во 1729 година, помогнала да се отстрани трговската нерамнотежа која се создала како последица од увозот на чај во Британија кој предизвикал голем одлив на сребро од Британија во Кина. Во 1839 година, конфискацијата на 20 000 сандаци со опиум од страна на кинеските власти ка Кантон, ја предизвикала Британија да ја нападне Кина во Првата опиумска војна, и како последица од тоа Хонгконг, кој во тоа време бил мала населба бил под британска опсада.
Во 1857 година бунтот на Сепоите, индиски трупи под команда на британски офицери, прераснал во поголем конфликт кој завршил со распаѓање на компанијата и со преземање на контролата од страна на британската влада. Биле потребни шест месеци за да се задуши индиското востание чијашто последица бил огромниот број на човечки жртви од двете страни. Подоцна британската влада презела директна контрола врз Индија со што започнал периодот познат како Британскиот Раџ во кој со Индија управувал назначен гувернер- генерал, а кралицата Викторија била крунисаната императорка на Индија. Источноиндиската компанија се распаднала наредната година.
Индија претрпела големи загуби на житарки во последните години од 19 век, што предизвикало масовно ширење на глад од што починале над 15 милиони луѓе. Источноиндиската компанија не успеала да спроведе координирана политика со цел да се справи со гладот за време на своето владеење. Ова се сменило за време на Раџот, кога се спроведувале истражувања за причините за гладот со цел да се спроведат нови политики чиј ефект се почувствувал дури во почетокот на 20 век.
Соперништво со Русија
За време на 19 век, Британија и Русија се натпреварувале за богатството кое го оставиле Османлиската, Персиската и Империјата Оинг кои веќе биле пред својот крај. Соперништвото во Евроазија станало познато под името Големата игра. Поразите кои Русија им ги нанела на Персија и Турција, во Руско- Персиската војна (1826-1828 година) и во Руско-турската војна (1818-1829 година), ги покажале руските амбиции и способности и предизвикале страв кај Британија дека Русија може да направи инвазија врз Индија. Во 1839 година Британија се обидела да го спречи тоа преку обидот да изврши инвазија на Авганистан, но првата Англо-Авганистанска војна имала катастрофални последици за Британија. Кога Русија извршила инвазија врз турскиот дел од Балканот, во 1853 година, стравот од руско влијание во Средоземјето ги натерал Франција и Британија да извршат инвазија на Кримскиот полуостров со цел да ги уништат руските поморски капацитети. Победата во Кримската војна (1854 – 1856 година), во која што се користеле нови технологии на модерното војување и која што била единствена глобална војна која се водела помеѓу Британија и друга империја за време на Пакс Британика (британски мир), била катастрофален пораз за Русија. Ситуацијата во Средна Азија не се решила уште две децении, кога Британија го припоила Белуџистан во 1876 година како и Киргистан, Казахстан и Туркменистан. Некое време се чинело дека уште една војна е неизбежна, но двете земји во 1878 година се согласиле на спогодба во врска со нивните сфери на влијание во регионот, а во 1907година во врска со другите важни работи, со потпишувањето на Англиско-руската антанта. Уништувањето на руската морнарица во Битката кај пристаништето Артур за време на Руско-јапонската војна (1904-1905) исто така ја намалила моќта на Русија и таа веќе не претставувала толкава закана за Британија.
Од ’Ртот до Каиро
Холандската Источноиндиска компанија ја основала колонијата на ’Ртот на јужниот крај на Африка во 1652 година како пристаниште за нивните бродови кои патувале до и од нејзините колонии во Источна Индија. Британија во 1806 година, формално, ја освоила колонијата и нејзиното многубројно африканско население (Бури), а во 1795 година ја окупирала со цел да ја спречи Франција да ја освои, откако Франција ја окупирала Холандија. Британското имигрирање започнало по 1820 година и се насочило кон Боерите, кои го одбивале британското владеење, со цел имигрантите да основаат свои независни републики кои не траеле долго за време на Големото патување на крајот на 1830-тите години и првите години од 1840-тите години. Во тој процес наречен „Вутрекерс“ (буквално пионери, оние кои први одат напред) постојано запаѓале во инциденти со Британците кои имале за цел колонијална експанзија во Јужна Африка и колонизација на некои африкански староседелци вклучително и нациите Сото и Зулу. На крајот Бурите основале две републики кои траеле подолго време, Јужноафриканската Република и Трансвалската Република (1852-1877година и 1881-1902 година) и Портокаловата Слободна Држава Бури (1854-1902). Во 1902 година Британија ги окупирала двете републики и склучила договор со двете боерски републики по Втората бурска војна (1899-1902 година).
Британските придобивки во јужна и источна Африка го поттикнале Сесил Родес, пионер на британската експанзија во Африка, да иницира железница “ Од ’Ртот до Каиро” која требало да го поврзе стратешки важниот Суетски Канал со Југот кој бил богат со минерали. Во 1888 година Родес со својата лична Британска- Јужноафриканска компанија ги окупирал и припоил териториите кои потоа биле именувани по него- Родезија.
Промената на статусот на белите колонии
Патот до независноста на белите колонии од Британската Империја започнал со Извештајот Дурхам во 1839 година, со кој се предложила унификација и самоуправување на Долна и Горна Канада како решение на политичките нереди таму. Ова започнало кога се донел актот на унијата во 1840 година со кој се создала провинцијата Канада. Своја влада прва добила Нова Шкотска во 1848 година, и наскоро овој тренд се проширил и кај другите британски колонии во Северна Америка. Со донесувањето на актот на британска Северна Америка во 1867 година од страна на британскиот парламент Горна и Долна Канада, Нов Брунсвик и Нова Шкотска се оформиле во доминионот Канада, конфедерација која имала целосно самоуправување со исклучок на меѓународните односи. Австралија и Нов Зеланд постигнале слично ниво на самоуправување по 1900 година, со австралиските колонии кои се федерализирале во 1901 година. Терминот доминантен статус (dominion status) официјално се вовел на Конференцијата за колониите во 1907година.
Последните децении од 19 век донеле и политички кампањи за ирското независно управување. Ирска се обединила со Британија во рамките на Обединетото Кралство, Велика Британија и Ирска, со актот на унијата во 1800 година по ирското востание во 1798 година и во неа завладеал глад помеѓу 1845 и 1852 година. Самоуправувањето го поддржал британскиот премиер Вилијам Гладстон кој се надевал дека Ирска можеби ќе оди по стапките на Канада како доминионот во империјата но неговиот предлог закон за самоуправување во 1886 година не бил прифатен во парламентот бидејќи многу пратеници се плашеле дека, делумно, независната Ирска може да претставува закана за сигурноста на Велика Британија или да го започне распаѓањето на империјата. Вториот предлог закон за самоуправување исто така не бил прифатен од слични причини. Третиот предлог закон бил прифатен од страна на парламентот во 1914 година, но не се спровел поради избувнувањето на Првата светска војна што довело до Велигденското востание во 1916 година.
Светските Војни (1914- 1945 година)
До почетокот на 20 век во Британија се појавиле стравови дека веќе нема да може да се сочува единството на империјата, а притоа да се задржи политиката на изолација. Германија забрзано се развивала како воена и индустриска сила и се сметало дека таа најверојатно ќе биде една од страните во војната која следела. Британија признала дека е премногу раширена на Тихиот Океан и дека е под закана од страна на германската морнарица. Така, Британија формирала алијанса со Јапонија во 1902 година и со нејзините стари непријатели Франција и Русија во 1904 и 1907 година.
Првата светска војна
Британија и објавила војна на Германија и нејзините сојузници и исто така во неа ги вклучила колониите и доминионите кои не обезбедиле некоја значајна воена, финансиска и материјална поддршка. Над 1,5 милиони луѓе служеле во армиите на доминионите како и илјадници волонтери од кралските колонии. Најголемиот дел од германските прекуморски колонии во Африка биле брзо окупирани, а на Тихиот Океан, Австралија и Нов Зеланд ги окупирале германската Нова Гвинеа и Самоа. Поради она што го придонеле трупите на Австралија, Нов Зеланд и Њуфаундленд за време на Кампањата Галиполе во 1915 година против Османлиското Царство, се разбудила домашната национална свест и Австралија и нов Зеланд од колонии прераснале во нации со свои права. Земјите ова го паметат како АНЗАК- ден. Канаѓаните слично гледале на Битката кај Вими Риџ. Важниот придонес на доминионите во војната бил признат во 1917 година од страна на британскиот премиер Дејвид Лојд Џорџ кога тој ги поканил премиерите на секој доминион да му се придружат на кралскиот воен совет за да ја координираат политиката на империјата.
Под условите под кои е склучен Версајскиот Договор, потпишан во 1919 година, империјата го постигнала својот најголем степен на проширување со додавањето на 4. 662. 000km2 и 13 милиони жители. Колониите на Германија и на Османлиското Царство им биле поделени на Лигата на управите на народите. Британија ја презела контролата врз Палестина, Трансјордан и Ирак, делови од Камерун и Того и Тангањика. Териториите на доминионите во Југозападна Африка (сега Намибија) им биле дадени на Унијата на Јужна Африка. Австралија ја добила Германска Нова Гвинеа, а Нов Зеланд- Западна Самоа. Науру бил поделен помеѓу Британија и двата тихоокеански доминиона.
Меѓувоениот период
Промените во светскиот поредок кои ги предизвикала војната, особено растот на Соединетите Држави и Јапонија како поморски сили и издигнувањето на движењата за независност во Индија и Ирска, предизвикале потиснување на британската империска политика. Приморана да избира помеѓу сојуз со Соединетите Држави или Јапонија, Британија одбрала да не го обнови сојузот со Јапонија и наместо тоа, таа го потпишала Вашингтонскиот договор за поморство со Соединетите Држави со кој Британија прифатила поморско партнерство со Соединетите Држави. Оваа одлука била извор на многу дебати во Британија за време на 1930-тите години, бидејќи воените влади сметале дека Јапонија и Германија имаат удел во Големата Депресија, затоа што постоел страв дека империјата нема да преживее истовремен напад од страна на двете нации. Иако проблемот со безбедноста на империјата и претставувал голема и сериозна грижа на Британија, во исто време империјата била од суштинско значење за британската економија.
Во 1919 година, фрустрациите кои биле предизвикани од одложувањето на ирското самоуправување ги натерало членовите на Син Феин, пронезависна партија која го освоила мнозинството ирски пратенички места во Вестминстер на британските општи избори во 1918 година, да основаат ирско собрание во Даблин на кое била прогласена независноста. Ирската републиканска армија истовремено започнала напад врз британската администрација. Англо-ирската војна завршила во 1921 година, со ќорсокак, и потпишувањето на англо-ирскиот договор со што се создала Ирската слободна држава, доминион во рамките на Британската Империја, со делотворна независност но сепак уставно поврзана со британска круна. Северна Ирска, која се состоела од шест, од 32, ирски окрузи која се основала како регион со актот за ирска влада во 1920 година, веднаш ја искористила својата шанса со договорот да го задржи постоечкиот статус во рамките на Обединетото Кралство.
Јосиф Полошки
'''Митрополитот г. Јосиф''' (роден во Скопје на 21 јануари 1982) ја возглавува Полошката епархија која ги опфаќа градовите Тетово и Гостивар.
Животопис
Јосиф Полошки е роден на 21 јануари 1982 година во Скопје. По завршувањето на основното образование, во 1997 година, се запишал во Македонската православна богословија „Св. Климент Охридски” во Скопје, која ја завршил во 2002 година. Веднаш потоа го започнал монашкиот подвиг во братството на Бигорскиот манастир, а воедно, како вонреден студент се запишал на Православниот Богословски факултет: “Св. Климент Охридски” во Скопје, каде дипломирал во 2010 година, со одбрана на дипломскиот труд: “Богородица – почеток на Новиот завет”.
Британска Империја
Меѓувоениот период
Правото на доминионите да си создаваат своја надворешна политика, независно од Британија, им било признаено на Империјалната конференција во 1923 година. Британското барање за воена помош од страна на доминионите на почетокот на кризите во Чанак, претходната година, било одбиено од страна на Канада и Јужна Африка и Канада одбила да се обврзе со договорот од Луизијана во 1923 година. Откако Ирска, Канада и Јужна Африка извршиле притисок на Империјалната Конференција во 1826 година, била објавена декларација со која домонионите биле признати како автономни заедници во рамките на Британската Империја кои имале еднаков статус и не биле подредени една на друга во рамките на нациите од Комонвелтот. Оваа декларација добила законска важност со Статутот од Вестминстер во 1931 година. Парламентите на Канада, Австралија, Нов Зеланд, Унијата на Јужна Африка, Ирска и Њуфаундленд станале независни од британската законодавна контрола, тие можеле да ги поништат британските закони и Британија повеќе не можела да донесува закони без нивна согласност. Њуфаундленд го вратила статусот на колонија во 1933 година бидејќи имала финансиски тешкотии за време на Големата Депресија. Ирска дополнително се дистанцирала од Британија, со воведувањето на нов устав во 1937 година со што станала република во секој поглед освен во поглед на името.
Јосиф Полошки
Животопис
Замонашен е на 10 септември 2003 година од страна на неговиот надлежен архијереј, митрополитот дебарско-кичевски, господин Тимотеј. Следната, 2004 година бил ракоположен во ѓаконски чин. За еромонах бил ракоположен на денот на манастирската слава на Бигорската обител, на 7 јули 2006 година.
На 28 јуни 2012 година бил избран за Епископ Велички и бил поставен за викар на Скопската епархија, со која раководел Архиепископот охридски и македонски, господин господин Стефан. По смртта на митрополитот Полошко-кумановски Кирил и делењето на епархијатра на две, на 17 септември 2013 година, Епископот Велички Јосиф бил поставен за прв митрополит на новоформираната Полошка епархија , односно бил хиротонисан на 3 ноември 2013 година во Соборниот храм „Св. Кирил и Методиј“ во Тетово.
Британска Империја
Втората светска војна
Британското објавување на војна против Нацистичка Германија во септември во 1939 година исто така ги вклучило и Кралските колонии и Индија но не се здружила веднаш со доминионите. Австралија, Канада, Нов Зеланд и Јужна Африка исто така набрзо и објавиле војна на Германија но Ирската слободна држава одбрала да остане законски неутрална за време на војната. По германската окупација на Франција во 1940 година, Британија и империјата останале сами да се борат против Германија сѐ до влезот во Советскиот Сојуз во 1941 година. Британскиот премиер Винстон Черчил успешно се договорил со претседателот Френклин Д. Рузвелт за воена помош од Соединетите Држави, но Рузвелт сѐ уште не бил подготвен да го замоли Конгресот да ја воведе земјата во војна. Во август 1941 година Черчил и Рузвелт се сретнале и го потпишале Атлантскиот договор кој ја вклучува изјавата дека сите народи имаат право да решаваат за обликот на владеењето во земјата во која живеат. Оваа изјава била двосмислена во поглед на тоа дали се однесува на европските земји во кои Германија извршила окупација или на народите кои биле колонизирани од страна на европските нации, и подоцна Британците, Американците и нациналистичките движења различно ја толкувале.
Во декември во 1941 година, Јапонија спровела напади врз британската Малаја, поморската база на Соединетите Држави, Перл Харбор и Хонгконг. Јапонија постепено прераснала во империска сила на Далечниот Исток откако ја поразила Кина во Првата Сино-јапонска војна во 1985 година, со што таа почнала да планира поголема сфера на влијание во Источна Азија под нејзино влијание. Јапонските напади врз британските и американските територии на Тихиот Океан оставиле долготрајни последици во Британската Империја. Мислењето на Черчил на влезот на Соединетите Држави во војната било дека сега Британија има сигурна победа и дека иднината на Империјата е безбедна, но начинот на кој Британците набрзина се предале во некои од колониите го нарушиле британскиот престиж како империска сила. Најголемиот дел од штетата било предавањето на Сингапур, кој важел за несрушлива тврдина и бил источниот еквивалент на Гибралтар. Британија сфатила дека нема да може да ја брани целата империја и затоа ги поттурнала Австралија и Нов Зеланд, кои биле под закана од страна на јапонските сили, да воспостават поблиски врски со Соединетите Држави, што по војната се претворило во пактот АНЗУС во 1951 година кој бил помеѓу Австралија, Нов Зеланд и Соединетите Американски Држави.
Деколонизација и распад (1945-1997 година)
Британија и Империјата излегле како победници од војната, ефектите од војната биле навистина длабоки и дома и во странство. Голем дел од Европа, континент кој доминирал во светот неколку века, бил разрушен и во него се наоѓале армиите на Соединетите Држави и на Русија кои сега ја имале светската моќ. Британија, виртуелно, банкротирала но брзо се повратила со заемот од 3,5 милијарди долари од Соединетите Држави во 1946 година (39 милијарди во 2011 година) од кои последната рата ја исплатила во 2006 година.
Истовремено, започнале антиколониските движења во колониите на европските народи. Состојбата дополнително се искомплицирала со започнувањето на Студената војна и соперништвото помеѓу Советскиот Сојуз и Соединетите Држави. Во принцип, двете нации биле против европскиот колонијализам. Сепак, во практиката, Американскиот анти-комунизам, преовладал во поглед на анти-империјализмот, и затоа Соединетите Држави ја поддржале Британската Империја и постојано го контролирале ширењето на комунизмот.
Со текот на времето се покажало дека деновите на Британската Империја и се избројани и само што се стабилизирала, Британија започнала политика на мирно осамостојување на колониите, некомунистичките влади, пак, ја преземале моќта. Ова се косело со другите европски сили како Франција и Португалија, кои воделе скапи и неуспешни војни со цел да ги задржат своите империи. Помеѓу 1945 година и 1965 година, бројот на луѓе кои биле под британска власт, надвор од Британија од 700 милиони опаднал на 5 милиони од кои три милиони се наоѓале во Хонгконг.
Првично осамостојување
Лабуристичката влада, која била за деколонизација, била изгласана на општите избори во 1945 година и неа ја предводел Клемент Атли. Таа за брзо време почнала да се справува со најважното прашање со кое се соочувала империјата- независноста на Индија.
Индија имала две групации кои се залагале за независност и тоа индискиот национален конгрес и исламската лига. Овие две групации се бореле за независност со децении, но не се согласувале околу тоа како таа треба да се спроведе. Конгресот претпочитал обединета, секуларна индиска држава, додека лигата која се плашела од доминација од страна на хиндуистичкото мнозинство, сакала да се оформи посебна исламска држава или региони со муслиманско мнозинство.
Граѓанските нереди кои постојано биле во пораст и бунтот на кралската индиска морнарица во 1946 година го натерале Атле да вети дека ќе имаат независност најдоцна до 1948 година. Кога сериозноста на ситуацијата и ризикот од војна станале очигледни, новоназначениот и последен Викерој, Лорд Маунтбатен, набрзина го скратил рокот на 15 август 1947 година. Границите кои ги исцртала Британија во миуслиманските територии и хинду- териториите ги притиснале милионите малцинства во ново осамостоените држави на Индија и Пакистан. Милиони муслимани почнале да преминуваат од Индија во Пакистан, а хиндусите во спротивната насока. Насилството помеѓу двете заедници однело стотици илјади животи. Бурма, која била раководена како дел од британскиот Раџ, и Цејлон добиле независност во 1948 година. Пакистан и Цејлон станале членови на Комонвелтот, а Бурма одбрала да не се придружи. Британската територија- Палестина каде што живеело арапско мнозинство заедно со еврејско малцинство и предизвикал на Британија проблем сличен како оној со Индија. Работата дополнително се искомплицирала поради многубројните еврејски бегања со цел да бидат примени во Палестина по нацистичките притисоци и геноцидот во Втората светска војна. Британија наместо да го реши проблемот, во 1947 година објавила дека ќе се повлече во 1948 година и дека работата ќе им ја препушти на Соединетите Држави кои го решиле проблемот кога се изгласало да се подели Палестина на еврејска и арапска држава.
По поразот на Јапонија во Втората светска војна, анти-јапонските бунтовнички движења во Малаја се сконцентрирале на Британците кои се движеле брзо со цел повторно да преземат контрола над колонијата која за нив претставувала извор на гума и калај. Тоа што герилците биле малајско-кинески комунисти значело дека британскиот обид да го задушат востанието бил поддржан од страна на муслиманско-малајското мнозинство, кои сметале дека кога ќе се задуши востанието, веднаш потоа ќе настапи независност. Малајското брзање, како што востанието беше познато, започнало во 1948 година и траело до 1960 година, но до 1957 година Британија се почувствувала доволно самоуверена да и додели независност Малајската Федерација во рамките на Комонвелтот. Во 1963 година, 11-те држави на федерацијата заедно со Сингапур, Саравак и Британскиот Северен Борнео се здружиле и ја оформиле Малајсија, но во 1965 година, Сингапур каде што претежно живеело кинеско население, бил отстранет од унијата по тензиите помеѓу малајското и кинеското население. Брунеи, кој бил британски протекторат од 1888 година, одбил да се приклучи во унијата и го одржувал својот статус до независноста во 1984 година.
Суетскиот Канал и неговите понатамошни поделби
Одлуката на британскиот премиер Ентони Еден да изврши инвазија на Египет за време на Суетските кризи, значела крај за неговата политичка кариера и ги открила слабостите на Британија како империска сила.
Во 1951 година Конзервативната партија се вратила на власт во Британија, предводена од Винстон Черчил. Черчил и конзервативците сметале дека местото на Британија како светска сила зависи од континуираното постоење на империјата со база кај Суетскиот Канал со што Британија ќе може да ја одржи својата силна позиција во Азија и покрај тоа што ја изгубила Индија. Сепак, Черчил не можел да ја игнорира новата револуционерна египетска влада предводена од Џамал Абдул Насер која дошла на власт во 1952 година, и наредната година било договорено британските воени единици да се повлечат од зоната на Суетскиот Канал и Судан да стане независна држава до 1955 година.
Во 1956 година, Насер еднострано го национализирал Суетскиот Канал. Реакцијата на британскиот премиер Ентони Еден била да се направи заговор помеѓу Британија и Франција и да се исценира израелски напад врз Египет, при што Британија и Франција ќе имаат изговор воено да реагираат и ќе го преземат каналот. Еден го разлутил неговиот американски колега претседатлот Двајт Д. Ајзенхауер, бидејќи не се консултирал со него, и Ајзенхауер одбил да ја поддржи инвазијата. Ајзенхауер исто така го загрижувала можноста за војна со Советскиот Сојуз откако Никита Хрушчов се заканил дека ќе интервенира во Египет и ќе биде против Британците. Ајзенхауер ја искористил и финансиската моќ со заканување дека ќе ги продаде сите американски резерви од британската Фунта и со тоа ќе предизвика пад на британската валута. На почетокот инвазијата била успешна во целта да се заземе Суетскиот Канал. Интервенцијата на Обединетите Нации и притисокот од страна на Соединетите Држави ја присилиле Британија на понижувачко повлекување по кое Еден си дал оставка.
Суетските кризи јавно покажале дека силата на Британија е ограничена и го потврдиле британското опаѓање на светско ниво, од што јасно се гледало дека Британија не може веќе да преземе никакви дејства без делумна или целосна поддршка од страна на Соединетите Држави. Настаните кај Суетскиот Канал ја раниле британската национална гордост, што било причина еден пратеник да ја опише таа ситуација како британското Ватерло (вистинско фијаско), а друг сметал дека земјата се претворила во американски сателит. Маргарет Тачер подоцна, она што го снашло политичкиот систем го опишува како Суетски Синдром од кој Британија не се опоравила сѐ до 1982 година кога таа успешно ги освоила Фолкландските Острови кои дотогаш биле во сопственост на Аргентина.
Иако суетските кризи предизвикале да се намали моќта на Британија, сепак таа не се распаднала. Британија наскоро ги распоредила своите вооружени сили во областа на Оман каде што тие интервенирале во 1957 година, Јордан (1958 година) и Кувајт (1961 година), сега со американско одобрение, бидејќи надворешната политика на новиот премиер Харолд Махмилан била да ги одржи блиските врски со Соединетите Држави. Британија била присутна на Блискиот Исток уште една деценија, и во 1967 година се повлекла од Аден, а во 1971 година се повлекла од Бахраин... Промени
Диомед
Диомед (грчки јазик: Διομήδης) (латински јазик Diomếdes) во старогрчката митологија бил син на Тидеј и Дејпила, кој станал крал на Арг, наследувајќи го својот дедо Адраст. Тој е познат по своето учество во тројанската војна, а Хомер во својата „Илијада“ го опишува, (заедно со Ајант), како вториот најдобар ахејски војник по Ахил. Покрај Херакле и Одисеј, Диомед бил најмилиот јунак на Атена. Името на Диомед е сложенка од два грчки збора: Διος = „бог“ и μηδομαι = „мисли“, што би значело „лукав како боговите“ или со „божествена мудрост“.
Британска Империја
Суетскиот Канал и неговите понатамошни поделби
Махмилан одржал говор во Кептаун, Јужна Африка во февруари 1960 години а каде што тој зборувал за промените кои се случувале на континентот. Махмилан сакал да се избегне колониска војна која Франција ја водела во Алгерија, и под негово водство деколонизацијата забрзано продолжила. Десет пати повеќе колонии, во 1960-тите години, му се додале на бројот на колонии на кои им била доделена независност во 1950-тите години- Судан, Златниот Брег и Малаја.
Диомед
Пред тројанската војна
Диомед бил еден од Епигоните, синови на паднати војници, кои се бореле против Теба, а организирале воен поход чија цел била да се одмазди за смртта на нивите татковци. По смртта на својот татко Тидеј, Диомед се оженил со Егијалеја од Арг и тамо се одомаќил. Иако бил полноправен граѓанин на Арг, Диомед постојано смислувал завера како да го симне кралот, а кога по некое време и го презел кралството, ги убил сите предавници, освен Терзит, кој успеал да побегне. На престолот го вратил својот дедо Енеј. Кога Енеј го предал кралството на својот зет Андемон и се упатил во Арг кај Диомед, патем го убил Терзит. Диомед, и покрај големата потрага, не можел да ги пронајде убијците, па на местото каде бил закопан неговиот дедо, во негова част основал град и го нарекол по неговото име. Диомед бил и еден од бројните стројници наЕлена, кој му положил заклетва на Менелај дека, кога и да му биде потребно, ќе му пружи помош.
Тројанска војна
Диомед во Тројанската војна пошол со флота од осумдесет бродови и тоа била, по агемемновата флота од сто брода и несторовата од деведесет, трета морска сила на Ахајците. Диомед, по Ахил, заземал второо место меѓу извонредните грчки јунаци под Троја. Бил силен и вешт војник и многу верен и храбар борец. Неговата мудрост била неоспорлива, па ја признавале и кралеви многупо стари од него, како Агамемнон и Нестоа. Диомед на патрокловите погребни игри, заедно со Ајант го освоил првото место во бокс.
Кога во тројанската војна Одисеј го заробил синот на Пријам, пророкот Хелен и од него дознал дека Троја не може да биде освоена, ако не се изнесе од градот „паладиумот“ кој го штител градот, Одисеј и Диомед тргнале по него. Диомед на рамената на Одисеј влегол во градот, но не го пуштил Одисеј да влезе и тој со него. Кога се вратил Диомед со „паладиумот“, Одисеј бил многу бесен и се обидел да го убие Диомед и на себе да си ја припише заслугата, но Диомед го видел неговиот одраз во месечината, се свртел и го разоружал, а потоа заедно се вратиле во логорот.
Британска Империја
Суетскиот Канал и неговите понатамошни поделби
Најмногу од британските територии кај Западна Индија добиле независност откако во 1961 и 1962 година, Јамајка и Тринидад ја напуштиле Федерацијата, која се оформила во 1958 година со цел да ги унифицира британските колонии на Карибите под една влада, но се распаднала откако ги изгубила нејзините две најголеми земји- членки. Барбадос добил независност во 1966 година, а остатокот од источните Карибски острови во 1970-тите и 1980-тите години, но Анквила и Турските и Каикоските Острови одбрале да се вратат под британска власт откако започнале да се осамостојуваат. Британските острови Вирџин, Кајманските Острови и Монсеррат одбрале да ги задржат врските со Британија. Гана добила независност од Британија во 1966 година. Британската последна колонија на Американско копно, Британски Хондурас станала самоуправувачка колонија во 1964 година и се прекрстила во Белиз во 1973 година, а во 1981 година добила целосна независност. Спорот со Гватемала за Белиз останал нерешен.
Диомед
Тројанска војна
Додека бил отсутен Ахил, Диомед станал најмоќен ахејски војник кој во борбите убил бројни Тројанци. Неговата храброст и јунаштво ги забележале и Енеја, синот на Афродита, и стрелецот Пандар, кои потоа и го нападнале и успеале тешко да го ранат. И покрај тоа, Диомед со несмалена жештина, продолжил да се бори. при што го убил Пандар со своето копје, а на Енеја му фрлил голема карпа и така тешко го ранил. Афродита, за да го спаси својот син, се вмешала во судирот и го зграбила Енеј и побегнала со него. Диомед ја нападнал и Афродита и ја ранил, а таа го испуштила Енеј и побрзала на Олимп каде му се пожалила на Зевс. Кога онесвестениот и ранет Енеја го зел Аполон, Диомед и него трипати го нападнал, но се сетил дека Атена го советувала дека не смее да нападне ниту еденг бог. .
Британска Империја
Суетскиот Канал и неговите понатамошни поделби
Британските територии во Тихиот Океан добиле независност помеѓу 1970-тите години (Фиџи) и 1980-тите години (Вануату). Независноста на Вануату морало да одложи поради политичкиот конфликт со англиските и француските заедници, Британија и Франција заеднички раководеле со островите. Фиџи, Тувалу, Соломонските Острови и Папуа Нова Гвинеја одбрале да останат во Комонвелтот.
Крајот на Империјата
Осамостојувањето на Родезија како Зимбабве, Нов Хебридес како Вануау в 1980 година, и Белиз во 1981 година значело дека со исклучок на грст острови (и заземањето на ненаселениот остров во Атлантскиот Окан) процесот на деколонизација, започнат уште по Втората светска војна, веќе завршил. Британската одлучност да ги брани оние територии кои и останале биле ставена на тест кога Аргентина извршила инвазија врз Фолкландските Острови, врз основа на долгогодишни барања кои датирале од Шпанската Империја. Британската исклучително успешна воена реакција да ги поврати островите за време на Фолкландската војна многу луѓе ја гледале како придонес за враќањето на британската моќ. Истата година канадската влада ја прекинала и последната законска врска со Британија со одвојувањето на Канадскиот устав од Британија. Канадскиот акт од 1982 година бил прифатен од страна на британскиот парламент и ја елиминирал потребата од британското мешање во канадскиот устав. Исти акти биле поднесени и прифатени и за Австралија и Нов Зеланд во 1986 година.
Во септември 1982 година премиерката Маргарет Тачер отпатувала во Пекинг да преговара со кинеската влада за иднината на британската најголема и најнаселена прекуморска територија, Хонгконг. Под условите наведени во Договорот од Нанѓинг во 1842 година, самиот остров Хонгконг и припаѓал на Британија но најголемиот дел населението во колонијата им припаѓало на новите територии кои биле добиени на време од 99 години во 1898 година кое истекувало во 1997 година. Тачер ги забележала сличностите со Фолкландските Острови и прво сакала да го задржи Хонгконг и затоа предложила британска администрација со кинески суверенитет, но Кина ова го одбила. Се постигнал договор, во 1984, под условите наведени во Сино-британската здружена декларација, Хонгконг да стане посебен административен регион од Народна Република Кина, и како таков да постои најмалку 50 години. На церемонијата за предавање на Хонгконг во 1997 година учествувал и Чарлс, Принцот од Велс. Оваа церемонија за многумина го означила крајот на Империјата.
Наследство
Британија го задржала суверенитетот на над 14 територии надвор од Британските Острови, кои биле преименувани во Британски прекуморски територии во 2002 година. Некои се ненаселени, и на нив има само воен или научен персонал. Остатокот од териториите имаат самоуправа која варира и зависност од Обединетото Кралство во врска со надворешните односи и одбраната. Британската влада ја изразила својата волја да ѝ помогне на која било прекуморска територија која сака да стекне независност кога за тоа има можност. Британскиот суверенитет над прекуморските територии е предмет на оспорување од страна на соседите на прекуморските територии, на пр. Гибралтар го бара Шпанија, Фолкландските Острови и Јужна Џорџија и Јужните Сендвич Острови ги бара Аргентина и Британската Индоокеанска Територија ги бараат Маврициус и Сејшелите. Барањата на Чиле и Аргентина се преклопуваат за британската територија на Антарктикот, а многу земји не признаваат никакви територијални барања за Антарктикот.
Диомед
По Тројанската војна
Божицата Афродита никогаш не му го опростила на Диомед учествувањето во тројанската војна, па додека тој се борел, ја уверила неговата жена Егијалеја да се омаѓи за друг маж и него да го постави за крал на Арга. Диомед, кога пристигнал во своето кралевство и видел шта се случило, не сакал ништо лошо да ѝ направи на својата жена, а не сакало ниту да остане, па отишол во Италија кад ги основал градовите Бриндизи и  Arpus Hippium.
Британска Империја
Наследство
Многу поранешни британски колонии членуваат во Комонвелтот, неполитичко, доброволно здружение на еднакви членови. 15 членки на Комонвелтот сѐ уште имаат ист шеф на државата со Обединетото Кралство.
Диомед
По Тројанската војна
По доаѓањето во Италија, Диомед повторно се сретнал со својот стар непријател Енеја, па жителите на Лација ја посетиле неговата кралска палата и се обиделе да го убедат да ја поведе нивнаа војска против трупите на Енеј. Диомед ја одбил понудата и им рекол дека во Италија дошол да живее мирно, но и дека во својот живот убил премногу Тројанци.
Британска Империја
Наследство
Децении, а во некои случаи и векови британско владеење и емиграција, оставиле траги врз независните нации кои настанале од Британската Империја. Империјата исто така придонела и за користењето на англискиот јазик во многу делови од светот. Денес тој им е мајчин јазик на повеќе од 400 милиони луѓе, а една милијарда и половина го зборуваат како нивни прв или втор странски јазик. Ширењето на англискиот јазик од втората половина на 20 век е поттикнато и од културното влијание од Соединетите Држави кои и самите биле создадени од британски колонии. Англискиот парламентарен систем служи како пример за владите на многу поранешни колонии, а англиското обичајно право за многу правни системи. Британскиот правосуден комитет на личниот совет на кралицата сѐ уште претставува највисок апелационен суд за неколку поранешни колонии на Карибите и Тихиот Океан. Британските протестантски мисионери кои ги имало низ целиот свет кои често биле во улога на војници или јавни службеници ја прошириле англиската вероисповед на сите континенти. Британската архитектура во колониите како што биле црквите, железничките станици и владините згради, сѐ уште постои во градовите кои некогаш биле дел од Британската Империја. Поединечните и тимските спортови кои се развиле во Британија, особено фудбал, крикет, тенис на трева и голф биле пренесени и надвор од неа. Британскиот избор на мерен систем, емпириски систем, се користи во некои земји на различни начини. Конвенцијата за возење од левата страна на патот е задржана во многу земји од поранешната империја.
Диомед
По Тројанската војна
Божицата Атена на Диомед му ја дала бесмртноста која била наменета за неговиот татко Тидеј, па и тој станал бог, кого под различни имиња го почитувале во Италија.
Британска Империја
Наследство
Политичките граници кои ги повлекувала Британија, кои не секогаш одразувале хомогени етнички или религиски заедници, придонеле за конфликтите во поранешно колонизираните територии. Британската Империја исто така е одговорна за многу миграции. Милиони луѓе ги напуштиле Британските острови со основањето на заедници во Соединетите Држави, Канада, Австралија и Нов Зеланд кои потекнувале главно од Британија и Ирска. Тензиите остануваат помеѓу белото население на овие земји и домородното малцинско население, како и помеѓу белото население и домородното мнозинско население како што е случај во Јужна Африка и Зимбабве. Британското населување во Ирска оставила траги кои се состојат од поделбата на населението на протестантски и католички заедници во Северна Ирска. Милиони луѓе се преселиле во и од британските колонии, со голем број Индијанци кои емигрирале во другите делови од Империјата. Тоа се денешните Маласија, Маврициус, Фиџи, Гана, Тринидад, Кенија, Уганда, Танзанија и Јужна Африка. Кинеската емиграција, примарно од Јужна Кина, довела до создавање на кинеско мнозинство во Сингапур и кинески малцинства на Карибите. Демографската слика на Британија се променила по Втората светска војна поради имиграцијата во Британија од нејзините поранешни колонии.
Мариенберг
Мариенберг (Marienberg) — град во Германија. Бил главен град на округот Средни Рудни Планини во јужниот дел на сојузната покраина Саксонија, а од август 2008 година е дел од новиот округ Рудни Планини.
Географија
Градот се наоѓа на плато северно од планинскиот масив Рудни Планини, на надморска височина помеѓу 460 и 891 метар. Се наоѓа околу 31 километар јужно од Кемниц, со кој е поврзан преку железницата Флехатал (Flöhatalbahn).
Историскиот центар на градот следел ректагуларен план, имитирајќи ја италијанската ренесанса. Центарот се наоѓа на плоштадот со површина од 1,7 хектари.
Мариенберг и Поберсхау биле здружени во Амт Мариенберг, сè додека Поберсхау не се приклучил кон Мариенберг од 1 јануари 2012.
Историја
Првиот документиран доказ поврзан со Мариенберг е спомнувањето на селото Вистеншлета како Слетин (Sletyn) во 1323 година. Меѓутоа, градот бил основан на 27 април 1521 година од Хајнрих IV, војвода на Саксонија, по откривањето на среброто во 1519 година. Мариенберг добил градски права во 1523 година и имал свој рударски одбор од 1525 година. Во 1555 година, имало над илјада рудници во областа на Мариенберг. По ископувањето на среброто, бакарот и калајот биле ископувани во век. Последниот рудник бил затворен во 1899 година. Денес, туризмот е важен сектор на економијата.
Македонска резба
Во богатото уметничко наследство на Македонија, покрај иконопиството и монументалното ѕидно сликарство, резбата зазема посебно место како значајна уметничка гранка со вековна традиција. За жал, поради трошноста и лесната запаливост на дрвото, предметите од овој материјал биле низ вековите повеќе подложени на пропаѓање и уништување, така што немаме зачувани поголем број постари средновековни творби во резба. Но, тие кои опстанале до нашите дни сведочат за нејзиното достојно уметничко ниво.
Најстари зачувани творби во резба кај нас потекнуваат од XIV век. Како и другите средновековни ликовни уметности, така и резбата во Македонија се развила под византиски влијанија. Средновековната резба имала сличност со декоративната пластика во камен од тоа време и се развила паралелно со неа. Орнаментите, мешавина на геометриски, зооморфни и флорални мотиви се аналогни со тие од барелјефите во мермер од тоа време. Од XIV век наваму, релјефната скулптура во камен опаѓа и неа ја заменува резбата во дрво.
Средишниот преод од иконостасите кон олтарот бил првобитно покриен со завеси "Катапетазма," а потоа се затвора со царски двери, кои од XIV век наваму стануваат составен дел на иконостасот. На царските двери редовно се наоѓа композицијата на благовестение, кое порано било изведено во резба, а подоцна сликано.
Политичка состојба
Преродбата во Македонија се појавила како можност на економскиот подем на населението на Балканот од крајот на XVIII, а особено во првите децении на XIX век. Османлиското Царство која сè уште владее на територијата на Македонија, значително ослабнува поради што таа дотогаш се хранела со походи кои постепено се намалувале и исчезнувале, се јавуваат внатрешни разнишувања во составот, односно одметнување и непослушност во нејзиниот состав. Во тој период се јавуваат знајни повелби кои му носат одредени права на македонското население. На пр. Ѓулханскиот хатишериф, Хатихумајунот итн. Тоа означува почеток на преродбенскиот период на почвата на Македонија, со што полека се создава поволна клима за развој на повеќе гранки. Христијанското население после подолг период добива можност за изградбаа на сакрални објекти, но сè уште со одредени рестрикции, особено во градските средини. Отпочнал процес на подигање на нови цркви, со големи димензии кои имале потреба од внатрешна декорација со фрески, икони, високи иконостаси, владички престоли, амвони, певници, столови и друг црковен мебел во резба. Се јавила потреба од повеќе зографи, иконописци и резбари кои ќе ја вршат таа работа. Се барало ангажман на големи мајсторски тајфи кои ќе работат во соборни цркви насекаде низ Македонија.
Формирање на мајсторски тајфи
Во тој период се јавуваат повеќе мајсторски школи од различни места во Македонија, меѓу кои најпознати се: Дебарската школа, Охридско-Струшката школа, Прилепско-слепчанска школа, Скопско-призренска школа, Кривопаланечката школа,Кумановската школа итн. Како најистакната школа и најпозната се смета Дебарската школа, која ја опфаќа територијата на градот Дебар и неговата околина (Реканска, Поле Дебарско, Жупа Дебарска, Голо Брдо и Дримкол), конретно селата: Ростуше, Битуше, Јанче, Велебрдо, Косоврасти, Скудриње, Лазарополе, Гари, Галичник, Селце, Тресонче, Росоки, Новаци, Луково, Модрич, Јабланица итн. Во тоа време важела поговорката: "Ако пропадне Стамбол, Дебар пак ќе го соѕида, а ако пропадне Дебар, ни Стамбол не ќе може да го обнови.".
Се смета дека Атос бил центар од каде што излегувале македонските резбари, кои се школувале таму традиционално со генерации. Резбата што ја изучувале таму мајсторските тајфи најчесто била длабока шуплива резба, за чии извиени и длабоки форми се смета дека се предизвикани од европските (италијански) барокни влијанија, прифатени од мајсторите од Италија што исто така работеле на Атос. Тие мајсторски тајфи од Македонија се нарекувале себеси теладури, што на италијански значи резба. Треба да се спомене дека веќе во втората половина на XVIII век, овие македонски тајфи (резбари, зографи, иконописци, и градители) работеле во Серес, Драма, Кавала, Солун и Солунско и на други места на Балканскиот Полуостров, како и на територијата на Македонија. Најчесто резбите се изведувале во ореово дрво, сметајќи го како поволно и доволно меко за обработка, но се работели и врз други видови на дрва. Врз темите на резбите кои најчесто се теми на стариот и новиот завет, се вметнувале карактеристични автохтони белези кои уште повеќе ги красат овие дела.(Одредени ликови биле облекувани во мијачка носија, карактеристични мијачки музички инструменти итн.) Резбарството во Македонија, најчесто се врзува со мијачките резбари кои твореле во текот на целиот XIX век.
Истакнати имиња во резбарските тајфи
Како највреден и најпознат резбар кој бил дел од една од резбарските тајфи бил Петре Филипович-Гарката (од село Гари). За неговото име се вели дека високо се издигнал меѓу имињата на македонските мајстори-резбари. Тој бил вајар на дрво со редок осет на пластика. Заедно со него во истата тајфа работел и братот Марко, кој исто така бил многу вешт во својата работа. Како врвни дела на неговата тајфа се сметаат иконостасите во црквата Св. Спас во Скопје и иконостасот во манастирот Св. Јован Бигорски, додека и другите негови дела се одликуваат со висок квалитет и врвна вештина на изработка. Други дела на неговата тајфа се: Св.Ѓорѓи во Призрен, Св.Никола во Крушево, Св. Јован Рилски во Бугарија итн.
Во истата тајфа со него работел и Макарие Фрчковски (од село Галичник), кој бил негов најдобар соработник. Иако бил помлад од него, Макарие Фрчковски исто така високо се истакнувал со своите вештини и способности. Заедно со него работеле и неговите браќа Ѓурчин и Трајан. Најпознати нивни заеднички дела со Петре Филипович-Гарката се: Св. Јован Бигорски, Св. Богородица во Скопје, итн. Додека најпознато дело од неговата посебна тајфа е Св. Никола во Приштина итн. Доста истакнато име во резбарството е и Никола Дамјанов(од цело Тресонче/Папрадиште), кој е брат на познатиот преродбенски градител Андреја Дамјанов. Тој ги работел речиси сите работи во резба, што ја преземале целокупната работа на црквите. Спаѓа меѓу најдобрите мајстори-резбари во првата половина на XIX век. Тој учествувал во резбарската тајфа на Петре Филипович-Гарката на иконостасот на црквата на Св. Богородица во Скопје. Од особено значење се неговите самостојни дела во цркавата св. Никола во Штип, во црквата Св. Богородица во Ново Село, Штипско итн.