cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
537
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 537 година се протега во 3173 и 3174, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3233 и 3234 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1080. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 88 и 87 година пред хиџра.
1035 п.н.е.
1035 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1035. година пред новата ера, 35. од вториот милениум п.н.е., 35. од 11 век п.н.е. и шеста од 1030-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4473 и 4474 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3715 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2725 и 2726 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 282 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1035 година се протега во 1601 и 1602, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1661 и 1662 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 492 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1707 и 1706 исламска година пред хиџра.
Кој го украде златниот мачор?
„Кој го украде златниот мачор?“ (италијански: Chi ha rubato il gatto d'oro) — роман за деца, дело на италијанските писатели Алесандро Гати и Давиде Моросиното и на илустраторот Стефано Туркони. Книгата е петти дел од серијалот „Мачки детективи“, а првобитно била објавена во 2013 година од издавачката куќа „Edizioni Piemme“ S.p.A.
NGC 7042
NGC 7042 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Кој го украде златниот мачор?
Изданија на македонски јазик
Книгата е издадена на македонски јазик во 2015 година од Арс ламина - публикации, како дел од едицијата „Бестселери за деца“. Преводот од италијански јазик го извршила Анета Симовска. Лектурата е дело на Јасмина Ѓоргиева, а техничкото уредување е направено во Арс Ламина - публикации. Книгата е отпечатена во печатницата „Бранко Гапо - графичко производство“ од Скопје, во тираж од илјада примероци. Таа има 120 страници, со формат од 12 x 20 сантиметри, каталогизирана е во НУБ „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-229-939-6 (едицијата) и ISBN 978-608-229-929-7 (книгата).
NGC 7042
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7042 се споменува и како UGC 11702, MCG 2-54-13, CGCG 426-23, KCPG 555A, IRAS 21113+1321.
Откривање
Објектот е откриен на 16 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7042 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7042 има привидни димензии од 2' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 13 м 45,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 34' 30"". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 7042 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66378. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 210; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1117. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 298.
IC 1069
IC 1069 — галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 јануари 1898 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1069 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 11,3 m/лм2. IC 1069 има привидни димензии од 0,2' х 0,1'.
Крута газанија
Крута газанија (лат. Gazania rigens) — вид на цветно растение од семејството главоцветни, со потекло од Јужна Африка. Видот вирее во Јужна Африка и Мозамбик. Прилагоден е и другите краишта од светот и нашироко се одгледува како украсно растение.
IC 1069
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 10 м 16,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 37' 1". Положбениот агол на објектот е во износ од 50°.
Други поделби
Проучување на IC 1069 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1599154.
Крута газанија
Моментално постојат 3 признати сорти: Крутата газанија се одгледува заради сјајната боја на цветовите кои излегуваат во доцна пролет и рано лето. Растението сака сончево место и толерира сушни и сиромашни почви.
Десанка Максимовиќ
Десанка Максимовиќ (Десанка Максимовић;, Рабровица, Ваљево, Кралство Србија - , Белград, СР Југославија) била српска поетеса, професор по книжевност и член на Српската академија на науките и уметностите.
Животопис
Дипломирала на Философскиот факултет во Белград, на отсекот за светска книжевност, општа историја и историја на уметноста. По дипломирањето, најпрвин работела во гимназијата во Обреновац, а потоа и како суплент во Третата женска гимназија во Белград. Во Париз живеела една година како стипендист на француската влада. Од 3 септември 1925 година работела во учителската школа во Дубровник, по што повторно се вратила во Белград за да се вработи во Првата женска гимназија. Една од нејзините ученички била и Мира Алечковиќ, која подоцна станала поетеса и блиска пријателка на Десанка Максимовиќ. По почетокот на Втората светска војна, Максимовиќ заминала во пензија, но во службата се вратила веќе во 1944 година и во истата школа останала до нејзиното конечно пензионирање, осум години подоцна.
Максимовиќ постојано патувала низ сите земји на поранешна Југославија и се спријателила со голем број познати писатели и поети; меѓу нејзините блиски познаници биле: Милош Црњански, Иво Андриќ, Густав Крклец, Исидора Секулиќ, Бранко Ќопиќ и многу други. На 17 декември 1959 година била избрана за дописен член на Српската академија на науките и уметностите, а на 16 декември 1965 и за нејзин редовен член.
Максимовиќ умрела во четврток, на 11 февруари 1993 година, во Белград, во својата 95. година. Погребана е во нејзиното родно место - Бранковина крај Валево.
Творештво
Десанка Максимовиќ е поет, раскажувач, романсиер, писател за деца, а повремено се занимава и со препејување на поезија од руски, словенечки, бугарски и француски јазик. Таа има објавено околу педесет збирки поезија, низа песни и прозни дела за деца и младинци, раскази, романописецска и патописна проза. Денес, таа се смета за најголемата поетеса во српската поезија.
Максимовиќ започнала да пишува поезија уште за време на своите гимназиски денови, но своите први песни започнала да ги објавува дури по Првата светска војна. Својата прва песна ја објавила во 1920 година, во списанието Мисао („Мисао“). Веќе нејзините први збирки поезија, „Песме“ (1924), „Врт детињства“ (1927) и „Зелени витез“ (1930), го покажале нејзиниот лирски израз со чисти тонови и несекојдневна свежина, кои веднаш зазеле значајно место во српската поезија. Подоцна, нејзиниот лирски израз добил посебна тежина во збирките поезија за деца, додека новите изразни можности на Максимовиќ биле искажани во збирките: „Тражим помиловање“ (1964), „Немам више времена“ (1973), „Летопис Перунових потомака“ (1976), „Ничија земља“ (1979) и „Слово о љубави“ (1983).
Нејзини најпознати песни се: Предосећање („Претчуство“), Стрепња („Трепет“), Пролећна песма („Пролетна песна“), „Опомена“, На бури („На бурата“), Тражим помиловање („Барам помилување”) и Покошена ливада („Искосена ливада“). Откако дознала дека едно дете било стрелано во Крагуевац на 21 октомври 1941 година, поетесата ја напишала својата најпозната песна „Крвава бајка" - вистински сведок за теророт на окупаторот врз невиното население за време на Втората светска војна. Песната била објавена дури по завршувањето на војната. Таа има напишано и три патриотски поеми: „Ослобођење Цвете Андрић“ (1945), „Отаџбина у првомајској поворци“ (1949) и „Отаџбино, ту сам“ (1951), а борбата против германската окупација ја обработила и во делата „Спомен на устанак“ и „Србија се буди“.
Најпознати дела во опусот на Максимовиќ се:
Критички осврт кон поезијата на Максимовиќ
Поезијата, расказите, романите, книгите за деца и низа есеи на Максимовиќ се преведени на огромен број светски јазици, а исто така поединчни песни од нејзиното творештво се влезени во голем број светски антологии.
Најчест мотив во поезијата на Десанка Максимовиќ е љубовта, зашто според неа, секоја нејзина форма самата по себе е поезија. Често и обилно користи алитерации и внатрешни рими. Нејзино основно поетско мото е дека поезијата треба да биде разбирлива, јасна, искрена, отворена кон човекот и животот. Многу од нејзините песни претставуваат повик кон човекот да стане добар, благороден, горд, благороден, да ги почитува луѓето со други верувања и сфаќања, мислења, бои и вери и да биде строг спрема своите маани како и кон туѓите. Од вредностите во животот кои Максимовиќ ги велича, особено се истакнуваат, покрај љубовта, и верноста, храброста, добрината и некористољубивоста.
Десанка Максимовиќ не спаѓа во громогласните говорници и поети за светот околу себе, особено во првиот период од нејзиното творештво, туку таа зборува тивко и разговара самата со себе. Во почетната фаза, таа е загледана во себе и се држи далеку од светските настани. И токму со тоа, таа се издвојувала од нејзините современици: нејзините песни биле исполнети со љубовта, пролетта и младоста, делувајќи топло, непосредно и наивно-искрено. Основното поетско чувство на Максимовиќ е младоста, отелотворена во пролетта и љубовта. Нејзината младост е страсна, но не претерано соголена; полна со гревови и чисти страсти. Во нејзините песни, љубовта не е нешто што еднаш се раѓа и еднаш умира, туку таа се обновува непрекинато, се прелива и претставува плима и осека на човековата душа. Во основа, поезијата на Максимовиќ значи восхит кон животот и затоа кај неа нема целосен пад и пораз, а минатото е присутно само како опомена, бидејќи она што доаѓа значи живот, нешто што носи убавина. Подоцна, во нејзината поезија се јавува нов став кон животот и луѓето - враќањето кон родниот крај. Притоа, таа ја чувствува својата изгубеност во „злобниот свет“, но таа изгубеност нема ништо декандентно и песимистичко. Во таа смисла, ненаметливо, едноставно како игра во нејзината поезија се наметнува односот меѓу градот и селото. Нејзината социјална поезија, заснована токму на тој однос, отскокнува од останатата српска литература во 1930-тите. Најпосле, од 1941 година, во нејзината поезија се јавува и нов мотив - љубовта кон својот народ и кон својата земја.
Награди и признанија
Десанка Максимовиќ има добиено голем број на книжевни награди. Првото свое признание го добила во 1925 година, на конкурсот за најдобра песна на списанието на Мисао („Мисла“). Во 1964 година ја добила Седмојулската награда за животно дело; во 1974 година ја добила Вуковата награда, а следната година и Специјалната Вукова награда; во 1984 година ја добила Његошевата награда за збирката „Слово о љубави“ (1983). ; а таа е добитник и на Наградата АВНОЈ. Во 1988 година, Десанка Максимовиќ е одликувана со Златен венец на Струшките вечери на поезијата.
Во 1985 година било реновирано основното училиште во Бранковина каде учела Десанка Максимовиќ и во кое нејзиниот татко бил учител. Ова училиште денес го носи името „Десанкина школа“. Уште во текот на нејзиниот живот, во Валево бил подигнат споменик во нејзина чест. Споменикот го открил Матија Бечковиќ на 27 октомври 1990 година. Поетесата не била многу задоволна од овој чин, но го прифатила, откако била убедена дека тоа е споменик на поезијата со нејзин лик. Исто така, таа е избрана за почесен граѓанин на Валево. По повод стогодишнината од нејзиното раѓање, Унеско ја прогласило Десанка Максимовиќ за личност на културата во 1998 година.
На 12 февруари 1993 година, владата на Србија донела одлука нејзиното име и дело трајно да остане запаметено преку основањето на Фондацијата Десанка Максимовиќ која ја доделува Наградата „Десанка Максимовиќ“. Одлуката на владата е реализирана со иницијатива на министерството за култура на Србија, како и на Народната библиотека на Србија. Фондацијата е основана на 19 март 1993 година. Со основачкиот акт и статутот било назначено дека фондацијата треба да „створи услови за трајно зачувување и негување на споменот за Десанка Максимовиќ, еден од најголемите поети на српски јазик во XX век”.
На 23 август 2007 година бил откриен споменик на Десанка Максимовиќ во Белград, на Ташмајданскиот парк.
Клер Паркер
Клер Паркер (31 август 1906 - 3 октомври 1981) била американски инженер и аниматор, која дипломирала на МИТ. Нејзиниот најпознат придонес е во историјата на кинематографијата, односно Пинскринот (Pinscreen) (Écran d'épingles). Тоа е вертикална мрежа од помеѓу 240.000 и 1 милион лизгачки метални шипки кои рачно се туркаат во позиција за да се создадат осветлени и засенчени области, а потоа се снимени кадар по кадар. Иако рачно управуваниот, механички Pinscreen површно ги споделува одликите со раните оптички играчки како зоетропот, тој сепак се одликува со тоа што е еден од првите уреди што произведувал анимација со реконфигурирање на збир на поединечни елементи на сликата, подоцна наречени пиксели. Модел со доволна „резолуција“ на пиновите може да се користи за да се создаде анимација на пинскрин на фотореалистички слики, макотрпен процес аналоген на модерната пикселна уметност.
Списоци на комети
Непериодичните комети се забележуваат само еднаш. Тие вообичаено имаат близу параболични орбити кои повторно нема да се вратат во близина на Сонцето за илијадници години, ако и некогаш.
557
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Списоци на комети
Официјалното именување на непериодичните комети започнува со буквата "C"; имињата на периодичните комети започнуваат со буквата "P" или број кој следи по буквата "P". Кометитие кои се загубени или исчезнале, имаат имиња со буквата "D". Кометите на кои не им е определена орбитата имааат имиња со буквата "X".
557
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6065 и 6066 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5307 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4317 и 4318 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1310.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 557 година се протега во 3193 и 3194, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3253 и 3254 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1100. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 67 и 66 година пред хиџра.
Црна вдовица
Пајакот црна вдовица можеби e најпознатиот член на овој род. Вбризгувањето на невротоксичниот отров латротоксин (latrotoxin) од овие видови е релативно опаснo и резултира со состојба на латродектизам (latrodectism), именувана според латинскиот назив на родот. Каснувањето од женката на црната вдовица е особено штетно за човекот, поради нејзините невообичаено големи отровни жлезди. Сепак, каснувањето на црната вдовица ретко убива луѓе.
Видови
Пајаците вдовици можат да се најдат на сите континенти во светот, освен на Антарктикот. Црната вдовица, попозната како “јужна“ (Latrodectus mactans), “западна“ (Latrodectus hesperus) и “северна“ (Latrodectus variolus) може да се најде во Северна Америка, посебно во САД. Исто така, може да се најде и "сив" или "кафеав пајак вдовица" (Latrodectus geometricus) и "црвен пајак вдовица" (Latrodectus bishopi) (Preston-Malfham, 1998). Во Австралија има специфичен вид што се нарекува “црвеногрбен пајак вдовица“ (redback) (Latrodectus hasselti). Африканските видови на овој род понекогаш се познати како “копчести пајаци“ (button spiders).
Америка
Во Северна Америка се среќаваат следните видови:
Во Централна и Јужна Америка се среќаваат следните видови:
Милион (Цариград)
Милион (грчки: Μίλ (λ) ιον) претставувал споменик кој се наоѓал во Цариград, денешен Истанбул, Турција. Овој споменик бил изграден во текот на 4 век. Овој споменик претставувал местото од каде се мерале растојанијата на сите патишта кои воделе кон градовите на Византија, и имал иста функција како Милијариум Ауреум во Рим. Куполата на објектот лежела на четири големи арки и биле украсени со неколку статуи и слики. Овој објект бил иништен во почетокот на 16 век. За време на ископувањара во 1960 година, некои фрагменти од објектот биле откриени.
Во времето кога градот станал престолнина на Римското Царство, Константин Велики свесно презел голем број на идеи при изградба на градот од вечниот Рим. Меѓу тие градба спаѓал и овој монументале споменик. Споменикот се наоѓал источно од Августајон. На нејзниот врв се наоѓале статуи од Константин Велики и неговата мајка Елена.
Остатоците ос споменикот се наоѓаат во областа Еминону, во близина на Аја Софија и цистерна базилика.
Куп на Македонија во кошарка 2012
Пласман
Пласман на екипите од Првата лига по осум одиграни натпревари.
Ждрепка
Излекувањето на паровите се извршило на 27 февруари 2012. Ждребувањето било полудиригирано со екипи носители и екипи неносители.
Црква „Св. Димитриј“ - Вевчани
Свети Димитриј (службен назив Свети Великомаченик Димитриј) — црква, поточно параклис, во селото Вевчани.
Црквата се посетува на 8 ноември (на Митровден), кога се извршува богослужба, а посетителите носат ветени подароци и палат свеќи.
Местоположба
Црквата е сместена во северниот дел на Вевчани, во месноста Падарница. Вкупната површина на црковниот двор изнесува 340 м2. Се наоѓа во близина, односно источно од селските гробишта на Вевчани.
Историја
Не е познато кога била подигната црквата. Истата била обновена во 1980-тите години.
Фрескоживопис
Фреските се изработени од Соломон Тасовски од Битола во 1914 г.
Зеќир Рамчиловиќ
Зеќир Рамчиловиќ (босанскиː Zećir Ramčilović; Долно Коњари,, ) - македонски историчар, публицист и пратеник во Македонското Собрание во составот од 2016 година и потпретседател на Собранието од ноември 2019.
Животопис
Рамчиловиќ е роден во скопското село Долно Коњари на 16 март 1975 година. Toj е историчар и истражувач кој покрај ориенталистика, се занимава со периодот помеѓу двете светски војни во Македонија, како и со процесите врзани за Бошњаците во минатото и денес. Автор е на повеќе научни трудови. Вработен е во Институт за национална историја при Универзитет „Св. Кирил и Методиј“. На Локални избори во Македонија (2013) бил избран за Советник во Општина Петровец од Група граѓани. Рамчиловиќ e Потпретседател на Здружението за културно обединување на Бошњаците од Македонија „АВАЗ“. На Парламентарните избори во 2016 година, бил избран за пратеник од АВАЗ во Коалицијата за подобра Македонија, предводена од ВМРО-ДПМНЕ.
Австроунгарија
Австроунгарија (германски: Österreich-Ungarn, унгарски: Osztrák-Magyar Monarchia) — поранешна монархија, односно позната и како Двојна Монархија, која се состоела од два дела — Цислеитанија (западниот дел) и Транслеитанија (источниот дел). Императорот на Австрија истовремено бил и крал на Унгарија. Оваа монархија постоела во периодот од 1867, кога Унгарија добила можност за автономија во рамките на империјата сè до нејзиното распаѓање во 1918 година, односно пред завршувањето на Првата светска војна, Австроунгарија била втората по големина држава во Европа, веднаш по Руската Империја и трета по население по Руската и Германско Царство. Во составот на империјата живееле Германци, Италијанци, Унгарци, Хрвати, Украинци, Бошњаци, Словенци, Срби, Руси, Романци итн.
Историја
Австроунгарија била создадена во текот на 1867 година како резултат на реформите кои биле преземени во рамките на дотогашната Австриско Царство, која од своја страна пак својата историја започнала да ја гради од 14 век. Во 1914 година, односно во Првата светска војна, влегла во составот на Централните сили заедно уште и со Германија, Турција и Бугарија.
Императори
На врвот на Австроунгарија стоел австрискиот император кој бил и унгарски крал. Тој се служел и со други титули, како крал на Бохемија, или крал на Чешка). Хабсбургците се основната династија која владеела со империјата:
Распаѓање на империјата
Истовремено, со поразот во војната, Австроунгарија како еден од условите била со сила распарчена од страна на Антантата (ноември 1918 г.). Како главната причина се гледа во стравот на Антантата овие две земји многу брзо да закрепнат од војната, со кое повторно би се создала можеби и уште посилна земја од тогашната Австроунгарија.
Acid Queen
Acid Queen е вториот соло албум на американската пејачка Тина Тарнер, издаден во 1975 година. Албумот се состои од 12 песни од кои 3 се синглови.
1034 п.н.е.
1034 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1034. година пред новата ера, 34. од вториот милениум п.н.е., 34. од 11 век п.н.е. и петта од 1030-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4474 и 4475 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3716 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2726 и 2727 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 281 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1034 година се протега во 1602 и 1603, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1662 и 1663 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 491 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1706 и 1705 исламска година пред хиџра.
Бешик
Бешик (Δήμος Βόλβης, Димос Волвис) — општина во Лагадинско, Егејска Македонија, денес во Грција. Административен центар е селото Ставрос.
Наречена е по месноста Бешик, со селата Мал Бешик и Голем Бешик. Во средината на општината се протега Бешичкото Езеро.
NGC 4731
NGC 4731 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Бешик
Населени места
Општината Бешик е создадена на 1 јануари 2011 г. согласно законот „Каликратис“. со спојување на шест стари општини: Свети Ѓорѓи (Агиос Георгиос), Стролонгос (Мадитос), Маслар (Аретуса), Егри Буџак (Аполонија), Рендина и Егнатија (Клисели).
Прато дела Вале
Прато дела Вале — плоштад од 90.000 квадратни метри во Падова, Италија. Тој е најголемиот плоштад во Италија, и еден од најголемите плоштади во Европа. Денес, плоштадот е голем простор со зелен остров во центарот опкружен со мал канал и до него има две статуи.
NGC 4731
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4731 се споменува и како MCG -1-33-26, UGCA 302, IRAS 12484-0607.
Бешик
Населени места
''Напомена: Називите на општините „Свети Ѓорѓи“ и „Егнатија“ се произволно дадени називи што не се однесуваат на ниедно постоечко место.
NGC 4731
Откривање
Објектот е откриен на 25 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4731 е од видот SBc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,6 m/лм2. NGC 4731 има привидни димензии од 6,6' х 4,2'.
Бешик
Општинска единица Егри Буџак
Општинската единица Егри Буџак со седиште во Егри Буџак ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
NGC 4731
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 51 м 1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 23' 33". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Бешик
Општинска единица Егри Буџак
На територијата на општинската единица се наоѓало и некогашното село Кизели (Παρθένιο, Партенио).
NGC 4731
Други поделби
Проучување на NGC 4731 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43507. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4956. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Бешик
Општинска единица Маслар
Општинската единица Маслар со седиште во Маслар (Аретуса) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Манастир на Воскресението (Москва)
Манастирот на Воснесението (руски: Вознесенский монастырь) бил женски манастир кој се наоѓал во Московскиот Кремљ во Русија. Во овој манастир биле погребени голем број на принцези, царици и други благородни дами.
Бешик
Општинска единица Свети Ѓорѓи
Општинската единица Свети Ѓорѓи со седиште во Аспровалта ги опфаќа следниве општински единици и населени места:
Манастир на Воскресението (Москва)
Се верува дека манастирот бил основан во 1389 година, во времето на Дмитриј Донски. Во текот на својата историја, храмот на неколкупати доживувал катастрофи. Така кон средината на 15 век, манастирот бил опожарен, за да во 1467 година биде повторно изграден и реновиран од страна на принцезата Марија Јарославна, сопруга на Василиј II Московски.
Бешик
Општинска единица Стролонгос
Општинската единица Стролонгос со седиште во Стролонгос (Неја Мадитос) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Манастир на Воскресението (Москва)
Шеснаесет години подоцна, манастирот повторно бил оштетен од оган, а потоа обновен во текот на 1518-1519 година од страна на Алоисио Нови. Оваа црква била целосно изградена во 1587-1588, кога биле додадени нови пет куполи. Меѓу оние кои се погребани во катедрала биле Софија Витовтовна (сопруга на Василиј I), Софија Палеологска (сопруга на Иван III), неколку сопруги на Иван Грозни, Големата кнегиња Евдоксија Алксевина (ќерка на Алексеј Михајлович), и царицата Марија Владимирновна (сопруга Михаил Романов).
Во текот на Октомвриската револуција, голем дел од старите градби во Московскиот кремљ биле оштетени. Манастирот на Вознесението не бил поштеден, уништувајќи голем дел од нејзините ѕидини и куполи. По заземањето на власта од страна на Болшевиците, црквата во 1918 година била затворена, а монахините биле принудени да го напуштат манастирот. По два месеци од нејзиното затворање, Комисијата за конфискација на црковни вредности и скапоцености наредила скапоцената икона да биде префрлена во Државниот историски музеј. Во април 1929 година, по иницијатива на началникот на кремљ, Петерсон, владината комисија зела решение за рушење на манастирот, заедно со Чудовиот манастир, со цел да се отвори простор за изградба на Воена школа на Централниот извршен комитет.
За зачувување на старите икони и иконостаси (кои биле предмет на уништување), голем дел од нив биле преместени во црквата Свети Апостоли. Оваа црква била помала од црквата на Вознесението, па така целиот иконостас не можело да се зачува таму. Поради ова, голем дел од иконите биле сместени во музеј.
Магдебург
Магдебург (герм. Magdeburg; Долносаксонски: Meideborg, (Мајдеборг)), е најголемиот град и главен град на покраината Саксонија-Анхалт, Германија. Магдебург е сместена на реката Елба и бил еден од најважните средновековни градови во Европа.
Изгорје
Изгорје (словенечки: Izgorje) — населба во Општина Жири во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Горењска. Населбата сега е вклучена во Горењскиот статистички регион.
Магдебург
Магдебург е седиште на два универзитета, Универзитет Ото фон Герике и Универзитетот за применети науки Магдебург-Штендал.
Денес, Магдебург е сообраќајна крстосница, како и индустриски и трговски центар. Производството на хемиски, челични, хартиени и текстилни производи е од особено економско значење, заедно со тешката машинска индустрија. Заедно со уште десет други градови во Саксонија-Анхалт, Саксонија и Тирингија, Магдебург е член на Средногерманската метрополитенска област.
Во 2005, Магдебург ја прослави својата 1200-годишнина.
Историја
Основан од Карло Велики во 805 како Магадобург (веројатно од старогорногерманскиот јазик magado за голем, силен и burga за тврдина' ), градот бил утврден во 919 од кралот Хенрик I Птичар против Унгарците и Словените. Во 929 градот преминал во рацете на ќерката на Едвард Постариот Едит, преку нејзиниот брак со синот на Хенрик Отон I, како утрински подарок — вообичаен германски подарок, кој го добива новата невеста од зетот и неговото семејство по првата брачна ноќ. Едит го сакала градот и често живеела таму; по нејзината смрт била погребана во крипта во бенедиктанската опатија Свети Маврикиј, подоцна изградена како катедрала. Во 937, Магдебург бил седиште на кралското собрание. Отон I, исто така, постојано се враќал во него и исто така бил погребан во катедралата. На опатијата ѝ доделил право на приход од различни десетоци и бесплатна работна сила од околните села.
Надбискупијата Магдебург била основана во 968 на синодот во Равена; Адалберт Магдебуршки бил претставен како негов надбискуп. Надбискупијата под Тили ги вклучила бискупиите Хафенберг, Бранденбург, Мерзебург, Мајсен и Цајц-Наумбург. Надбискупите одиграле значајан улога во германската колонизација на словенските земји источни од реката Елба.
Во 1035, Магдебург добил право да организира трговски изложби и конвенции, кое било основа на подоцнежните градски права, познато како Магдебуршко право. Овие права биле донесени и преработени низ Средна и Источна Европа. Посетителите од многу држави започнале со трговија со Магдебург.
Во 13-от век, Магдебург станал член на Ханзата. Со повеѓе од 20.000 жители, Магдебург бил еден од најголемите градови во Светото Римско Царство. Градот имал активна морска трговија со западот (кон Фландрија), со државите од Северното Море и одржувал сообраѓај и врски со внатрешноста (на пример Брауншвајг). Граѓаните постојано се бореле против надбискупот, станувајќи речиси независни од него на крајот на 15-от век.
Во 1524 Мартин Лутер бил повикан во Магдебург, каде проповедал и предизвикал пребегнувањето на градот од Католицизмот. протестантската реформација, брзо пронашла приврзаници во градот, каде Лутер бил ученик. Императорот Карло V постојано го казнувал непослушниот град, кој се приклучил на алијансата Торгар и шмалкалденскиот сојуз. Поради тоа што не го прифатил „Interim“ (1548), градот, по наредба на царот, бил опколен (1550–1551) од страна на Морис, електор на Саксонија, но успеал да ја задржи независноста. Владеењето на надбискупот било заменето од неколку администратори, кои припаѓале на протестантската династија. Во следните години, Магдебург се стекнал со репутација како упориште на Протестантството и станал првиот поголем град, кој ги објавил делата на Лутер. Во Магдебург Матијас Влачиќ Илирик и неговите придружници ги напишале антикатоличките памфлети и Магдебуршки центурии, во кои тие тврдат дека римокатоличката црква станала кралство на антихристот.
Во 1631, во текот на Триесетгодишната војна, царските единици по Јохан Церклас Тили, упаднал во градот и извршил масакр, убил околу 20.000 жители и го запалил градот во Опсадата на Магдебург. Градот ја издржил првата опсада во 1629 од страна на Албрехт фон Валенштајн. По војната, останало население од само 400. Според Вестфалскиот мир (1648), Магдебург бил доделен на Бранденбург-Прусија по смртта на моменталниот администратор, Август од Саксонија-Вајсенфелс, како полуавтономно Војводство Магдебург; ова се случило во 1680.
Во текот на Наполеоновите војни, тврдината била опколена од француските сили во 1806. Градот бил припоен кон француско-контролираното Кралство Вестфалија со Тилзитскиот мир од 1807. Кралот Жером се сретнал со грофот Хајнрих фон Блументал како градоначалник. Во 1815, по Наполеоновите војни, Магдебург станал главен град на новата пруска провинција Саксонија. Во 1912, старата тврдина била затворена, а во 1908 општината Ротензе станала дел од Магдебург.
Кон крајот на Втората светска војна, градот со околу 340.000 жители станал главен град на провинцијата Магдебург. Во фабриката Магдебург/Ротензе се произведувала синтетичка нафта од јаглен лигнит, поради што била цел во текот на нафтената кампања во Втората светска војна. Импресивните предградија во Gründerzeit северно од градот, наречено Нордфронт, биле уништени, како и главната градска улица со нејзините барокни згради. По војната, областа беше дел од Советската окупациона зона и многу од преостанатите предвоени градски згради биле уништени, единствено само неколку згради во близина на катедралата се реконструирале во нивниот предвоен стил. Пред реобединувањето на Германија, многу преживеани Gründerzeit-згради биле оставени ненаселени и, по многу години уништување, чекале за уривање. Од 1949 до германското повторно обединување на 3 октомври 1990, Магдебург припаѓаше на Германската демократска република.
Во 1990 Магдебург станал главен град на новата покраина Саксонија-Анхалт, во рамките на обединета Германија. Градскиот центар бил повторно изграден, речиси исклучиво во модерен стил.
Катедрала
Една од најимпресивните градби во Магдебург, е лутеранската катедрала на Светите Катерина и Маврикиј, има висина од 104 метри: највисоката црква во источна Германија. Позната е по своите убави и уникатни скулптури, особено „Дванаесетте Девици“ на северната страна, моштите на Отон I и неговата жена Едита, како и статуите на Св. Маврикиј и Св. Катерина. Статуата на свети Маврикиј (околу 1250), држи меч и носи синџир, е една од неколкуте, каде Маврикиј е прикажан како црн човек со африкански одлики. Со оглед на тоа дека Маврикиј бил Египќанец, не е изненадување дека не постојат многу вакви претстави. Всушност, тоа е најстариот приказ на црн човек во Европа. Света Катерина е облечена како млада тинејџерка од времето во кое е создадена статуата - што е еднакво на една девојка во фармерки и маички денес. (Доста голем скандал.)
Претходникот на катедралата била црква изградена во 937 година како опатија, наречена Св. Маврикиј. Императорот Отон I бил погребан тука, покрај неговата сопруга во 973 година. Свети Маврикиј до темел изгорел во 1207. Точната локација на таа црква останала непозната долго време. Основите биле пронајдени во мај 2003, откривајќи една зграда 80 метри долга и 41 метар широка..
Додека катедралата буквално била само згради, ги преживеала масакрите од Триесетгодишната војна, но сепак претрпела голема штета во Втората светска војна. Набрзо, била обновена и завршена во 1955.
Олоштадот пред катедрлата (понекогаш наречен Neuer Markt (Нојер Маркт), или „ново место за пазар“) бил окупиран од страна на царската палата (Kaiserpfalz), која била уништена во оган во 1207. Камењата од урнатините биле користени за зградата на катедрлата. Остатоците од палатата беа ископана во 1960-тите.
Други знаменистости
Магдебург е еден од поглавните градови, во текот на велосипедската патека Елба (Elberadweg).
Универзитет
Универзитет Ото фон Герике Магдебург (герм.: Otto-von-Guericke-Universität Magdeburg) бил основан во 1993 и е еден од најмладите универзитети во Германија. Универзитетот во Магдебург има околу 13.000 студенти на девет факултети. Има издадено над 11.700 публикации во меѓународни списанија во светот.
Универзитетот за применети науки Магдебург-Штендал бил основан во 1991. Има над 30 директни студиски програми на 5 департмани во Магдебург и два во Штендал. Универзитетот има повеќе од 130 професори и околу 4.500 студенти во Магдебург и 1.900 во Штендал.
Култура и спорт
Градот е претставен на картата на Medieval II: Total War како замок на бунтовниците.
Меѓународни односи
Магдебург е збратимен со:
NGC 7043
NGC 7043 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 18 август 1863 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7043 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 7043 има привидни димензии од 1,3' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 14 м 4,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +13° 37' 35"". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 7043 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66385. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 210; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1117. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 298.
Проб
Проб бил римски цар. Познат и како Марко Аврелиј Проб . Со Римското Царство управувал од 276 до 282 година. Бил наследен од страна на Кар. Во времето на Такит, бил управител на источниот дел од империјата, а по неговата смрт, од страна на неговите војници бил прогласен за цар. Одтука, тој од самопрогласена влас го победува и Флоријан. Проб се смета за еден од најуспешните цари во историјата на Римското Царство. До огромен степен ја стабилизирал и економијата на империјата. Имал големи успеси на бојното поле, по постигнувањето на големи победи над готите и аланите во Мала Азија.
Рутилиј Намацијан
Рутилиј Клавдиј Намацијан (латински: Rutilius Claudius Namatianus) - римски поет.
Животопис
Не е познато кога е роден Намацијан. По потекло бил од Галија, а во Рим бил на високи функции. Така, на почетокот на 5 век, тој бил управник на градот Рим, а потоа се вратил во Галија.
Творештво
Од творештвото на Намацијан е сочувана само „Песна за враќањето“ (De reditu suo) во која, во елегиски дистих, го опишува своето несакано враќање по морски пат од Рим во Галија, во 416 година. Во неа, Намацијан ја опејува некогашната моќ на Римското Царство, но и неговата неизбежна пропаст. Притоа, тој се прашува дали некогаш повторно ќе ги види луѓето и градовите кои му биле мили.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Поздивишта
Успение на Пресвета Богородица (Παναγίας) — црква во селото Поздивишта, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија. Изворно ѝ припаѓала на Охридската архиепископија.
Историја
Црквата е гробишен храм, сместен на 1 км источно од селото. Првичната црква датира од околу 1700 г., но таа е срушена во 1815 г. и веднаш обновена. Од претходниот храм останале само глинените плочи на подот и округлите основи на дрвените столбови, кои го двоеле наосот на три кораба. Панделис Цамисис пред 1949 г. усепал да го запише ктиторскиот натпис од на поновата црква:
Црквата е грубо изградена со камења и непечени тули, и од таа причина за време на Граѓанската војна (1946 - 1949) покривот и јужниот ѕид паднале заедно со фреските на нив. На почетокот на XXI век е направен импровизиран покрив за археолошки цели.
Од зачуваните фрески се издвојуваат претставата на Светата Троица во апсидата наместо вообичаената Богородица Поширока од небесата. Ова е веројатно направено под влијание на руските бакрорези кои циркулирале во тоа време.
Ацтека (појаснување)
Ацтеки (еднина Ацтека) се стар американски народ кој ја населувале територијата на централно Мексико.
Народ
Ацтеки може да се однесува на:
Карин Јулстрем
Карин Астрид Марија Јулстрем (родена на 31 август 1963 година), попозната како Карин Јулстрем, е шведска телевизиска водителка, новинарка и авторка. Таа е една од најпознатите шведски телевизиски водителки и има презентирано емисии како Мелодифестивален, Карин 21:30 и Mun över bord.
Ран живот
Јулстрем е родена во Оргрите, Гетеборг од мајка Ула (моминско Содердал), учителка и татко, Ленарт Јулстрем, глумец и режисер. На возраст од дванаесет години, таа добила главна улога во радио Божиќното шоу Frida och farfar (македонски: Фрида и дедо ). За време на средното училиште студирала природни науки. Откако нејзините родители се развеле, Јулстрем и нејзиниот брат Никлас се преселиле заедно во стан, приклучувајќи се на рок бендот Арт и учествувајќи на шведското државно првенство во рок Rock-SM 1982 година. Тие не успеале да се најдат меѓу првите три, а Rock-SM го освоила подоцна светски познатата рок група Европа.
Кариера
Јулстрем се пријавила и на главните курсеви по новинарство и медицинско образование, а била примена и на двете. Сепак, таа се одлучила за новинарство. По дипломирањето, Јулстрем работела и како известувач за весниците Гетеборгс-Тидинген и Афтонбладет. Помеѓу 1987 и 1989 година таа го претставувала телевизиското музичко шоу Gig проследено со други емисии како Fredagstexter, Melodifestivalen 1990, Mun över bord, Moder Svea, Hon & han заедно со Paolo Roberto, Carin med C, TV-huset и исто така Carin 21 : сите на шведскиот јавен радиодифузен сервис SVT.
Кар
Кар бил римски цар. Познат и како Марко Аврелиј Кар . Со Римското Царство управувал од 282 до 283 година. Бил наследен од страна на Нумеријан и Карин.
Карин Јулстрем
Кариера
Јулстрем, исто така, работела како развивач на програми, сценарист и шеф на информации за продукциската куќа зад MTV во Скандинавија. Јулстрем ја создала драмската серија Sjätte Dagen. Таа, исто така, застанала на театарската сцена за време на нејзината претстава Фредаг варје даг и пеела песни.
Јулстрем ја објавила својата прва книга Finns inte på kartan на Саемот на книгата во Гетеборг во 2009 година.
Личен живот
Јулстрем порано била во врска и се омажила за водителот на радио ток-шоу Стефан Лив и таа во тоа време била Карин Јулстрем-Лив. Двојката се развела во 2007 година. Во 2013 година, нејзината втора врска, со сопственикот на клуб Стефан Албрехтсон, исто така, завршила.