cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Цветот со седум бои (приказна)
Уметнички одлики
Значи, во „Цветот со седум бои“ има прекрасен почеток („Еднаш, многу одамна имаше девојче Жане“), а старата жена, која и го даде цветот на Жане, ги извршува функциите на дарител на фолклор. Повторените глаголи на императивното расположение се повикуваат и на народните приказни: „летај“, „врати се“. Во исто време, фолклорната поетика органски опстојува покрај реалностите од 30-тите години на минатиот век, кои вклучуваат, на пример, детски игри во Папанин. Самото дело е прозаично, но дел од текстот во него е напишан со рима и наликува на броење на рими - станува збор за магија („Летај, ливче, преку запад кон исток ...“) и поларни мечки што Жане ѓи среќава на Северниот пол: „првиот е нервозен, вториот е зол, третиот е со беретка“ итн.)
Истражувачите обрнуваат внимание на палетата на бои, која е присутна во насловот на приказната: седум ливчиња се совпаѓаат со бојата на спектарот на виножитото. Хероината, потрошила шест ливчиња на моментални барања, останува со последната - сина, симболизирајќи го олицетворение на „синиот сон“, негувана желба. Со негова помош девојчето го лекува Витија. Финалето на приказната се смета - вклучително и од егзистенцијална гледна точка:
Адаптации
Во 1948 година се појавила првата анимирана верзија на „Цветот со седум бои“ (режисер - Михаил Цехановски, сценарист - Валентина Катаев). Креаторите на нацртаниот цртан филм го „поделиле“ просторот на лентата на два конвенционални дела - чудесен и вистински. Старата добротворка, подарувајќи и го волшебниот цвет на девојчето Жане, наликува на хероина од фолклорот - добра самовила која може да погодува мисли и да помага во тешки ситуации. Во 1949 година, филмот ја освоил првата награда на Меѓународниот филмски фестивал Маријанске Лазен. Валентина Катаев исто така била сценарист на долгометражниот цртан филм „Цветот со седум бои “, снимен во 1968 година во М. Горки. Режисерите Борис Бушмелев и Гарник Аразијан работеле на сликата, музиката за касетата е напишана од композиторот Евгениј Крилатов.
Во 1977 година, на екраните бил објавен анимираниот цртан филм „Последното венче лист“, во режија на Роман Качанов и заснован на Цветот со седум бои. Истражувачите забележале дека присуството на народната тема во делото на Качанов е минимизирано - најголемиот дел од дејството се одвивало во реалниот свет. Доказ дека режисерите се дистанцирале од оригиналниот извор е името на анимираната бајка, што не се совпаѓа со оригиналот.
Планинарски дом „Матка“
Планинарскиот дом „Матка“ се наоѓа на брегот на вештачкото езеро - „Матка“, во кањонот на реката Треска, оддалечен е од Скопје на околу 16 km. Блиску до домот има и автобуска постојка каде застануваат автобуси на градскиот превоз. До домот се доаѓа по асфалтен пат Ѓорче Петров - Глумово - Матка, со велосипед, автомобил, автобус и пеш од врвот Крстовар на Водно. Од врвот Крстовар на Водно до домот „Матка“ се пешачи околу 2 - 3 часа, патеката е обележана.
Домот е граден во туристички цели. Како планинарски дом се користи од 1956 година. Граден е од тврд материјал, покриен со ќерамиди. Има приземје и кат. Во приземјето има голема сала која може да прими до 200 луѓе, опремена со кујна и шанк, како и WC. На катот се наоѓаат 8 соби во кои се сместени триесетина кревети. Има магацин за чување на постелнината. Домот има електрично осветлување, санитарен јазол, водоводна инсталација и вода од сопствен извор. Пред самиот дом има чешма со изворска вода. Домот е отворен постојано. Има домар кој живее во домот. Со домот управува планинарското друштво - „Пеони“. Планинарите имаат попуст за спиење во домот.
Од едната страна на кањонот се извишуваат високите карпи на планината Водно а од другата страна стрмните карпи на планината Осој (Ковачица). Високите карпи се отсликуваат во водите на езерото и се погодни за алпинистички качувања и тренинг.
Веднаш до планинарскиот дом се наоѓаат манастирите „Св. Андреја“ и „Св. Никола“. Во близината на домот се наоѓаат неколку подводни пештери до кои може да се стигне по воден пат.
Можни излети:
НУ Центар за култура „Ацо Ѓорчев“ - Неготино
Национална установа Центар за култура „Ацо Ѓорчев“ - Неготино — културна установа во градот Неготино, која претставува центар на уметноста, музиката и целокупниот културен живот на граѓаните на целокупната Општина Неготино. Првичниот Дом на култура бил основан во 1948 година.
Историја
Денешниот назив, установата го добила на 6 април 2004 година, кога со измените на новиот закон за култура е преименувана од дотогашниот назив Дом на култура „Ацо Ѓорчев“ во НУ Центар за култура „Ацо Ѓорчев“ - Неготино.
Објект
Зградата во која е сместен центарот се наоѓа на самиот градски плоштад во Неготино. Вкупната површина на објектот е 1.000 м2. Објектот бил изграден со средства од државата и пуштен во употреба во 1948 година.
Во рамките на објектот се наоѓа голема сала со 271 седиште, која се користи за разни намени. Покрај големата сала, во објектот постои мала сала, каде фолклористите ги одржуваат своите секојдневни проби, како и уметничка галерија на површина од 45 м2.
Организација
Активностите на НУЦК „Ацо Ѓорчев“ - Неготино се поделени на три сектори:
Установата вкупно има осум вработени.
Драмско-сценска дејност
Се изведуваат околу три премиери годишно со околу 15 репризи, а воедно самиот театар гостува на фестивали низ земјата и странство.
Музичко-концертна и фолклорна дејност
Установата со помош на Министерството за култура на 10 август 2011 година го создала културно-уметничкото друштво „Ацо Ѓорчев“, во кое членуваат повеќе од 200 членови.
Друг ансамбл е староградскиот ансамбл „Лира“, кој ја негува староградската народна музика. Во раните 1970-ти години била создадена групата „Распеани Неготинчани“, која е претходник на овој ансамбл.
Во рамките на установата постоело и КУД „Јане Сандански“, кое со своите 150 фолклористи и 10 музичари го претставуваат народното фолклорно богатство од овој дел на Македонија. Друштвото се одделило од установата во 2011 година и сега работи самостојно.
Изложбено-галериска дејност
Установата е дом на уметничката галерија „Ацо Ѓорчев“ (порано позната како „Арт М“), која постои од 2008 година.
Литературно-издавачка дејност
Установата се занимава и со оваа дејност и досега имаат издадено една книга; „Крвава планина“ од писателот Горан Димов.
Кино-прикажувачка дејност
Во рамките на објектот, односно во големата сала се прикажуваат домашни и странски филмови.
Лазар Белички
Лазар Белички бил македонски револуционер, деец на ВМОРО.
Животопис
Лазар Белички е роден во кичевското село Белица. Се присоединил кон ВМОРО, и станал дел од четата на Арсо Мицков. Од јануари 1905 година е војвода во кичевско, при што води битки против српската пропаганда. Загинал на 12 октомври 1905 година со целата чета во битка против турците кај крушевското село Пуста Река.
Василиј Анкирски
Василиј Анкирски е христијански светец од 4 век.
Во времето на Констанциј II бил под голем притисок од страна на аријанците. Во времето на Јулијан Отпадник започнало гонењето на христијаните, Василиј бил фрлен во самица. Па кога царот Јулијан дошол во Анкира, Василиј бил изведен пред царот и царот почнал да го наговара да се откаже од верата. Тогаш Василиј му одговорил на царот: “''Јас Му верувам на мојот Христос, од Кого ти си се одрекол и Кој тебе ти го даде ова земно царство, но тоа наскоро ќе ти биде и одземено. Зарем не ти e срам од олтарот под кој се спаси од смртта како осумгодишно дете кога бараа да те убијат?... Затоа наскоро ќе ти се одземе ова времено царство и телото твое нема да биде погребано кога ќе ја испуштиш душата во остри маки''”. Починал во 363 година.
Православната црква неговиот ден го чествува на 22 март.
Јого-Нини
Јаго-Нини (англиски: Jago-Nini) — криптид кој наводно живее во мочуриштата на Габон.
Етимологија на називот
Името на овој криптид доаѓа од јазикот банту и значи „голем нуркач“. .
Во креационизмот
Според зборовите на креационистите јаго-нини е еден од доказите за постоење на живи диносауруси. Тие го опишуваат како суштество кое наликува на диносауруси од групата Сауроподи. Оваа суштество e водоземен месојадец кој знае да нападне и луѓе.
Карладово
Карладово (Μηλιά, Милија; книжевно: Μηλέα, Милеа; до 1926 година: Καρλάτ, Карлат ) — село во Мегленско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Меглен, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа речиси во самиот центар на мегленската висорамнина, на надморска височина од 143 метри.
Селото се наоѓа на 2 километри североисточно од селото Капињани, до реката Карадере.
Историја
Крај Карладово бил откриен антички мраморен погребен релјеф, на којшто имало двајца млади, кои стоеле пред седната женска фигура. Биле откриени и погребни мермерни плочи со грчки и латински натписи.
Карладово до 1924 година било населено исклучително со македонско население, чиј поголем дел во немирните години, заради поголема семејна и имотна сигурност, ја сменил својата вера и се исламизирал.
Во 1924 година, македонските муслимани во согласност со Лозанскиот договор, биле принудени да се иселат во Турција, а на нивно место грчките власти населиле поголем број бегалски семејства од Понт (вкупно 615 бегалци). Со тоа, селото станало најголемо во Меглен, зад С’ботско. Според пописот во 1928 година, селото претставувало мешана населба со 169 бегалски семејства со вкупно 508 жители.
Стопанство
Бидејќи лежи сред плодното поле, а добар дел од обработливите површини се наводнуваат од реката Мегленица, селото е мошне богато. Главни производи се десертното грозје, овошјето, тутунот и други земјоделски производи.
Население
Според Стефан Верковиќ кон крајот на век, Карладово било македонско-муслиманско село со машко население од 358 души и 90 домаќинства.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Карладово живееле 105 Македонци и 675 Македонци-муслимани.
Во 1920 година, Карладово било посочено како чисто муслиманско македонско село со 260 куќи, но веројатно е погрешно обележано.
Селото во пописот од 1913 година било забележано со 789, а во 1920 година со 605 жители. Во 1924 година била извршена размената на население, односно муслиманите биле принудно иселени во Турција, а на нивно место биле доселени грчки бегалски семејства од Понт, вкупно 615 бегалци. Во 1928 година заедно со бегалците и помалобројните Македонци, селото броело 668 жители. Во 1940 година имало 982, во 1971 година 845, во 1981 година 787, а во 1991 година 769 жители.
Според извештај од 1993 година, во селото било забележано дека на средно ниво се говорат македонскиот и турскиот јазик.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 542 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 558 жители.
Самоуправа и политика
Во 1918 година, селото станало самостојна општина, а атарот на општината опфаќал површина од 16 квадратни километри.
Селото припаѓа на општинската единица Капињани со седиште во истоименото село, која припаѓа на поголемата општина Меглен, во округот Постол. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Карладово, во кој покрај селото Карладово влегува и селото Ружјани.
Посегнете по ѕвездите
„Посегнете по ѕвездите“ (англиски: Reach for the Stars) — е роман за деца на англиската писателка Синди Џефрис од 2005 година. Романот е дел од серијалот „Училиште за славни“ (како прва книга), објавен на македонски јазик во 2010 година, во издание на издавачката куќа „Детска радост“ од Скопје, како дел од библиотеката „Тин“.
Содржина
Романот се состои од следниве поглавја:
На крајот од книгата се наоѓа поговор со наслов „Светот на гламурот и популарноста“, напишан од Васил Тоциновски, како и Белешка за авторот.
Технички податоци
Книгата има 100 страници, со големина од 20 сантиметри и мек повез. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-9989-30-990-8. Преводот го извршил Владимир Габунија, дизајнот и графичко-ликовното уредување го извршил Жарко Туниќ, а лектурата е дело на Лорета Шкиљевиќ. Книгата е отпечатена во печатницата „Напредок“ од Тетово.
Прекрасен ум
Филмот беше премиерно прикажан во кино-салите во САД на 21 декември 2001 и беше добро-прифатен од страна на критиката, заработувајќи преку 300 милиони долари на светско ниво, а доби и четири „Оскари“, вклучувајќи го и оној за најдобар филм. Но, доби и неколку критики за неточно прикажување на некои аспекти од животот на Неш.
Космос-971
Космос-971 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 23 декември 1977 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 810 килограми. Космос-971 бил военoнавигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1006 км, а најмалото на 974.
Света Дросида
Света Дросида е христијански светец од 2 век.
Ќерка на царот Трајан. Според христијаните била фатена со други пет жени кај што ноќе ги собира телата на постраданите маченици и поради тоа од царот остро тепана. Оние пет жени биле тешко мачени и најпосле фрлени во растопен бакар а Дросида останала под строга стража. Но таа избегала од дворот и сама себеси се крстила во една река.
Православната црква неговиот ден го чествува на 22 март.
Малта на Евровизија
Малта за првпат учествува на Евровизија во 1971 која досега има најдобро второ освоено место.
Пепелиште
Пепелиште — село во Општина Неготино, во околината на градот Неготино.
Географија и местоположба
Селото Пепелиште лежи во рамнината на снижените делови на една тераса висока околу 40 метри на левиот брег на Вардар. Над селото од источната страна се издигнува планината Серта, на чие благо закосено подножје се изградени селската црква и куќите. Во тој предел над селото под отсеците на падината наречена Мелуја во Вардар се влева Вештанска Река, а под селото се влева Ветуничка Река.
Пепелиште е рамничарско село сместено на надморска височина од 130 метри, во малото таканаречено Пепелишко Поле кое заедно со целата околина има изразит степски карактер со пепелаво сива боја на изглед. Атарот на Пепелиште е голем и зафаќа простор од 38,2 км2, на кои пасиштата заземаат површина од 2.195 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 1.158 хектари. Селото Пепелиште се дели на седум краеви - маала: Кантуровско, Тангуровско, Моктапашово, Чебовско, Кајовско, Пашагино и Долно.
За селото Пепелиште постои и урбанистички план, според кои се гради и развива населбата.
Историја
Корените на село Пепелиште се простираат далеку во историјата што може да се заклучи од археолошките ископувања кој откриваат дека овде се живеело уште во времето на античка Македонија и римското време.
Во атарот на селото Пепелиште била пронајдена средновековна некропола во нивата на еден од локалните селани во 1989 биле откриени 2 гробови, со подоцна соработка меѓу Музејот на град Неготино и Институтот за истражување на старословенската култура од Прилеп биле откриени уште 30 нови гробови. Истражувањата продолжиле и следната година биле пронајдени уште 46 гробови, односно се нуменирани 76 гроба. Истовремено, северно од некрополата се пронајдени остатоци на населба. ѕидови, тули, градежен шут, камен и др. планираните истражувања за оваа населба не се извршени но се сметало дека има поврзаност со некрополата. Насочеността на гробовите е според христијанскиот канон, од запад кон исток, со вообичаените мали отстапки кон север или југ поради сезонските отклони на сончевиот изгрев. Меѓу сите гробови откриени се 13 кои припаѓале на машки поединци, 32 на женски и 30 на деца, над третина од скелетите биле над возраста од 40, а некои над 60 што за тој временски период би докажало до добар начин на живот за закопаните поединци. Во градбата на погребаните е забележана таа на медитеранидите. Од накит, кај 21 од 30 гробови е најден некој вид на накит, а најчесто тоа биле прстени и наушници, а најдени се и стаклени белегзии, метални белегзии, ѓердан и амајлија. Кај женските 25 од 32 гробови се со накит во кои се пронајдени: прстени, метални и стаклени белегзии, украс за глава, откршок од монета, фрагменти од обетки и др. Додека пак кај машките поединци не биле пронајдени наоди со ретки исклучоци. Оние со најбогати и најбројни накити биле млади жени покојници.
Во однос на настанокот на сегашното село Пепелиште е едно од селата во Тиквеш кое избегнало уништување и преместување во време на турското ропство. Затоа, Пепелиште меѓу населението се смета дека е староземанско односно е настанало и постоело уште пред доаѓањето на турските поробувачи во XIV век. Први жители на селото биле Македонците и Турците. Кон крајот на XVII век настанал голем и насилен процес на исламизација („потурчување“) на многу христијански села во рамнината на Тиквешката котлина, предводен од некојси Кара-паша кој од Дебар се населил во Сопот, при што меѓу другите било опфатено и селото Пепелиште. Имајќи предвид дека Пепелиште е прво големо село кое се наоѓа на левиот брег на Вардар на влезот на многу важниот пат од Радовишко-штипскиот Јуруклук во Тиквеш, тоа во XVII и XVIII век се нашло на удар и од Турците - Јуруци кои во голем број се населиле во непосредната околина во селата од левата страна на Вардар. Потоа и самото Пепелиште станало седиште и центар од каде се спроведувало потурчување на околните села од страна на неговиот тогашен жител Кантур-бег кој како владетел на овој предел бил познат меѓу народот како голем крвник, насилник и силеџија.
За селото Пепелиште во својот патопис за Тиквеш насловен како „Љубљано-Пеонија“ објавен во „Цариградски весник“ на 12 февруари 1855 македонскиот просветител Јордан Хаџи-Константинов - Џинот запишал дека тоа има прекрасно изградена џамија чие минаре е највешто направено и е ретка красота, а во селото имало и прекрасен палат кој бил една од најубавите европски градби по европски терк, но го запалиле и тоа станало пепел По Балканските војни во 1912/1913 Турците се иселиле во Солун при што нивните куќи биле запалени.
На почетокот на XX век настанува промена во населението на селото со доселувања на луѓе од различни страни и краишта: во 30-тите години на XX век во селото биле населени српски колонистички семејства, а пред Втората светска војна во селото се населиле и Македонци од селото Горица (денешна Албанија), кај Преспанското Езеро. И последниот бран на населување е во поново време со ромски семејства.
Потекло и значење на името
Името на селото Пепелиште потекнува од македонскиот јазик од зборот пепел, односно именката пепелиште која што означува место што е уништено од пожар, војна, земјотрес; силна прашина во воздухот, виор од прашина; место каде што има многу пепел, обично во огниште. Меѓу населението постои преданието дека Пепелиште своето име го добило по легендата од времето на Отоманското Царство која вели дека селаните му ја пресекле главата на локалниот турскиот бег и ја запалиле, а од истата која се влечела по земјата се запалило целото село и сè се претворило во пепел.
Друг можен извор за настанок на името на селото е постојаната прашина која ја носи ветерот од околните ридови со сиво-бела боја во летниот период која наликува на пепел. Честа појава во Македонија е места кои се наоѓаат во карпести, каменести и соголени предели и околини каде што преовладува сивата боја да се именуваат по именката пепел, како што се на пример врвот Пепелјак на планината Караџица, месноста Пепелавец во карпестата клисура Пешти на реката Бабуна. Така и во околината на Пепелиште преовладува сивата пепелава боја поради голите каменести и карпести падини на Серта (раселено село Пештерица) и самата сува почва на селото.
Стопанство
Стопанството е послаба страна на село Пепелиште, иако селото има доста развиен стопански живот во земјоделието, трговијата и индустријата, сепак голем број на негови жители се исклучително сиромашни и социјално загрозени, при што работат како надничари орајќи, копајќи, берејќи или товарејќи земјоделски производи. Жителите претежно се земјоделци и одгледуваат винова лоза, дињи, пиперки, праски. Со одгледување на пипер (зелена, црвена, ајварка) се занимава секоја куќа при што вообичаениот принос изнесувал 200 тони на годишно ниво, што во моментов е во опаѓање.
Покрај пиперот од градинарските култури се одгледуваат и патлиџани (домати) кои заедно со пиперките се преработуваат во зимници и кечапи во блиските прехранбени фабрики „Ким“, „Македонија“ во Неготино. Во многу голема мерка се одгледува бостан, односно дињи и лубеници, при што Пепелиште е едно од селата кои се најголемите производители и извозници на дињи во Македонија. Како најголем производител на дињи, како и на пиперки, домати и праски, во летниот период Пепелиште е место каде што директно се врши откуп на зеленчук, овошје и земјоделски производи. Во последните години во поголеми размери е започнато одгледувањето на тутун, кој дава средни приноси.
Поради поволните климатски услови на атарот на Пепелиште во доцната есен и во текот на зимата на зимување се носат голем број на стада овци од Западна Македонија кои престојуваат во бројните трла во самото село и неговата околина сѐ до средината на пролетта. Мал дел од населението одгледува и крави, волови, телиња и друг крупен добиток како и доста кози и живина (кокошки, мисирки).
Во Пепелиште има 5 продавници како и една спортска обложувалница, интернет кафе, дискотека во летниот период, сепарација за песок, земјоделска аптека и земјоделска задруга односно комбинат „Александар Илиев“ кој моментално не работи во полн капацитет бидејќи сточарската фарма за одгледување крави и овци е надвор од употреба. Во моментов во Пепелиште во завршна фаза на изградба е производствен погон на фабриката за кабли „Про Зденка Кабли“ од Неготино.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Пепелиште живееле 984 жители, од кои 850 Македонци муслимани, 80 Македонци христијани и 54 Роми.
Според пописот од 2002 во село Пепелиште живеат 1.070 жители, и тоа:
Поради поволната местоположба Пепелиште бележи постојан пораст на бројот на своите жители. Така, во 1961 година во Пепелиште живееле 818 жители, од кои 530 биле Македонци, 221 Србин и 66 Турци, додека во 1994 бројот на жителите се зголемил на 1033 од кои 717 Македонци, 233 Срби, 58 Турци и 20 Роми. Бројот на Македонците за разлика од доселувањата порано во последниот период бележи постојан и стабилен пораст пред сѐ поради природниот прираст, додека бројот на Роми е зголемен поради скорешните доселувања. Постојано намалување бележи бројот на Турци, а од последниот попис во опаѓање е и бројот на изјаснетите жители како Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 992 жители, од кои 642 Македонци, 9 Албанци, 74 Турци, 64 Роми, 130 Срби, 10 останати и 63 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Пепелиште:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Според истражувањата од 1920-1924 година во селото живееле само муслимански родови, и тоа:
Речиси сите семејства кои живеат во Пепелиште потекнуваат од доселеници од разни краишта. Македонските семејства Наумови и Паунови во Пепелиште потекнуваат од с. Горица во Мала Преспа, Андови потекнуваат од Корча, Стојанови, Јованови, Ѓорѓиеви, Јаневи, Насковски, Мицкови, Атанасови, Илиеви, Михајлови, Темелкови, Василеви, Величковски и останатите се доселени од соседните села преку планината Серта во Радовишко, тиквешките села во повисоките предели на висорамнината Витачево и Кожуф, Кривопаланечко и Кумановско. Поголемиот дел од семејствата кои се изјаснуваат како Срби потекнуваат од изворишниот дел на реката Пчиња во југоисточна Србија поради што тие од бугарските власти во Втората светска војна биле оставени да живеат во селото, за разлика од останатите српски колонистички семејства од Шумадија, Лика, Далмација кои биле протерани.
Општествени установи
Во село Пепелиште има голем број на општествени установи од различен карактер пред сѐ за услужно-управни, верски, образовно-потребни и културни потреби.
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Неготино, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на општината Неготино и во периодот 1957-1962 година.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Пепелиште, во која покрај селото Пепелиште, се наоѓале и селата Брусник, Војници, Јанешево, Кзлањево, Криволак, Липа, Пепелник, Пештерница, Црвени Брегови и Џидимирци. Во периодот 1950-1952 година, селото се наоѓало во рамките на тогашната општина Криволак, во која покрај Пепелиште, влегувале и селата Брусник, Криволак, Пештерница и Џидимирци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1228 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница. Во ова избирачко место е опфатено и селото Пештерница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 840 гласачи.
Култура и спорт
Фудбалскиот клуб Победа е единствениот спортски клуб од Пепелиште. Во најдобрите денови Победа во 90-тите години била на чекор до влез во втората сојузна лига. Имало период на пауза, но клубот повторно започнал да игра во 2003 година. Позначајни успеси во новиот перид се 2. место во општинскиот фудбалски куп Неготино во 2004 година и 1. место во фудбалската лига на Неготино, а истовремено и во Купот 2005 година. Најзначаен натпревар на Победа е оној со ОФК Београд кој завршил со резултат 3-1 за ОФК Београд, член на 1. српска лига. Во поново време, оној со Вардар Неготино кој заврши 7-4 за Вардар, инаку член на Втората фудбалска лига на Република Македонија.
Иселеништво
Постојат многу мал број на иселеници од Пепелиште од кои има иселеници во Србија, САД, Англија, Австралија и Ирска.
Хевиз (езеро)
Хевиз (Hévízi-tó) – езеро во Унгарија кое се наоѓа во жупанијата Зала, западно од езерото Балатон и на 8 км од градот Кестхељ.
Езерото Хевиз, со површина од 4,75 ха, по големина е второ термално езеро на светот. Текот на водата е толку силен што се верува дека целата количина на вода на езерото се заменува за еден ден.
Се верува дека водата на езерото има позитивни здравствени ефекти, па заради тоа околината на езерото е приспособена на здравствениот туризам.
Географија на езерото
Езерото има овален облик и од неговата северна страна два потока го снабдуваат со вода. Исто така има свои сопствени термални извори на јужната страна, кои му даваат терапевтски ефекти и зголемена температура. Во лето просечната температура на водата е од 33 до 35 °C, а во потоплите денови од 36 до 38 °C. Во есен и во зима просечната температура на водата е во распон од 24 до 26 °C. На југ се наоѓа каналот преку кој вишокот вода се одлева во реката Зала и понатаму во Балатон.
Во 1972 година вршени се научни истражувачки мерења и според тие податоци, најголемата длабочина на езерото и изворите е 38,5 м. Кратерот на изворите лежи во песочно-каменито дно, со ширина 2-3 метри, длабочина 60-80 см, и дава 35 000 литри вода во минута со температура од 39,5 °C.
Микроорганизми во езерото
Флората и фауната на езерото се единствени токму заради температурата на и хемискиот состав на водата која е благо реактивна и содржи сулфур во различни облици како и кислород. Одредени видови може да се најдат само тука.
Бактериите се доминантен животен облик во езерото. Најчеста бактерија е термофилната цијанобактерија, влакнестата сино-зелена алга.
Бактеријата Micromonospora heviziensis е многу силна белковина и разградувач на целулозата која може единствено тука да се најде.
Зелените алги може да се најдат по цело езеро освен во делот каде што се наоѓаат езерските извори.
Зегебрух
Зегебрух (Seggebruch) — општина во округот Шаумбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Општината се наоѓа помеѓу Минден и Штатхаген на железничката линија Хановер-Минден. Јужно од нејзе се протега природниот парк Висорамнини Везер Шаумбург-Хамелн.
Соседни општини се: Хеспе, Хелпзен, Обернкирхен и Бикебург.
Општински единици
Покрај нив и местото Брумерсхоп припаѓа на општината.
2041
2041 (Римски бројки) ќе биде година според грегоријанскиот календар. Тоа ќе биде 2041 година од новата ера, 41. од третиот милениум, 41. од XXI век и втора од 2040-тите.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7549 и 7550 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6791 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5801 и 5802 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2794.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 2041 година се протега во 4677 и 4678, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4737 и 4738 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2584. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1462 и 1464 исламска година.
Браќа Стругацки
Аркадиј и Борис Стругацкие (браќа Стругацки) — браќа Аркадиј Натанович ( - ) и Борис Натанович ( - ) се веројатно најпознатите писатели на советска [научна фантастика] широко распространета заедница на читатели. Нивните рани дела биле под влијание на Иван Ефремов. Нивниот познат роман „Пикник крај патот“ (или „Пикник на работ“ - нема официјален превод на македонски) бил преведен на англиски во 1977 година и според него Андреј Тарковски го снимил филмот Сталкер.
Дел од нивните дела се преведени на германски, француски, англиски и италијански, но не го добиле истото ниво на пофалба од критиката како изданијата на руски. Браќата Стругацки, од друга страна, биле и сè уште се популарни во многу земји, како Полска, Унгарија, земјите од бивша Југославија, Бугарија и Германија.
Други познати дела им се романите „Тешко е да се биде бог“ (во Македонија се продаваа српските изданија на Просвета и едицијата Кентаур под наслов „Тешко је бити бог“), „Гол полжав на падината“, „Хотел ’Кај погинатиот алпинист‘“, „Понеделник почнува во сабота“ и др.
Правосудство на МРО
Правосудсвото на МРО е составен дел од структурата на Македонската револуционерна организација и e паралелна судска институција преку која се остварувала организациската власт и законодавство на еден дел од територијата на Отоманското Царство.
Парови
Осврт кон романот
„Парови“ ги прикажува односите меѓу десет млади парови кои од сексот создаваат еден вид култ. Кога се појавил, романот бил остро нападнат поради отвореноста во прикажувањето на сексуалноста, но истовремено бил фален поради уметничкиот, заводлив и суров пристап кон љубовта, бракот и неверството во САД. „Њујорк тајмс“ ја оценил книгата како генијална, а според списанието „Атлантик мантли“, „не постои ниту еден друг роман, дури ни во овие години на сексуална слобода, кој е толку сексуално отворен, директен во прикажувањето, раскошен во сексуалноте активности“.
Правосудство на МРО
Создавање и развиток на револуционерното правосудство
Кон крајот на XIX и почетокот на XX век, Македонската револуционерна организација започнала со изградување на својата организациска мрежа и револуционерна власт, а паралелно започнал и процесот на создавање на револуционерното правосудство.
Во почетокот судската улога ја играле самите револуционерни комитети и војводи, а по Рилскиот конгрес биле создадени специјални правосудни институции и органи.
Со оваа паралелна судска власт се бојкотирале и избегнувале турските судови, како во областа на кривично-правните дела така и во областа на граѓанско-правните спорови.
Првите чекори
Формално-правно основите на револуционерното правосудство се наоѓаат во Првиот устав и Првиот правилник на Македонската револуционерна организација од 1894 година во кој биле регулирани прават и обврските на организациските членови, како и казните и нивните извршители. Во првиот Устав меѓу другото се истакнува:
додека пак во првиот правилник се регулирани детално Казните, Тајна полиција и обврските на членовите:
Првите-уставо статутарни акти првенствено биле насочени кон реулирање на внатрешните и надворешните потреби на Организацијата но со појавата на првите чети Македонска револуционерна организација таа добила значење:
Првите судови
Со појавата на четите Организацијата започнала вистински да ја контролира територијата и тогаш се направени првите напори за создавање на граѓанските судови кој својата конечна физијономија ќе ја добијат со Правилникот на ВМОРО. Кон крајот на 1899 година бил одржан собир на четите од Струмичкиот револуционерен округ во селото Моноспитово, Гоце Делчев во својсво на главен четнички инспектор меѓу другото од селаните побарал:
Интересно сведоштво за селските судови дава Славејко Арсов во своите спомени каде истакнува:
Дополнителна светлина врз револуционерното судство дава и организациската документација како што е пресудата на Костурскиот револуционерен комитет во која е забележано:
Ваквите случувања и пресуди биле дел од секојдневниот живот во Македонија и Одринско но со текот на времето се покажало дека постојните нормативни акти не се доволно прецизни и се претесни за работата на понатамошното револуционерно судство.
Затоа правосудството на Организацијата било дополнето и својата конечна физиономија ја добива со правилникот на ВМОРО.
Правосудството според Правилникот на ВМОРО
Судскиот систем на Организацијата својата конечна физиономија ја добива со Правилникот на ВМОРО донесен на Рилскиот конгрес во 1905 година. Овој Правилник се состоел од 216 члена подделени во XVI глави, а правосудсвото било регулирано со XIV, XIV и XVI глава.
Глава XIV
Во оваа глава се регулирани Граѓанските судови.
Глава XVI
Во оваа глава е Општиот одеел.
Од последните глави од правилникот на ВМОРО се гледа дека Организацијата се стремела да ги регулира, не само сопствените организациски дела, туку и граѓанско-правниоте спорови на населението со што започнала да наликува на една паралелна држава или како што ја нарекувале Подземна република со свој сопствен судски систем.
Костенец (град)
Костенец (Костенец) — град во Западна Бугарија, административен центар на општината Костенец во Софиската Област. Има население околу 5.985 жители (2022).
Географија
Костенец се наоѓа на околу 61 км југоисточно од Софија на железничкиот правец Софија—Пловдив—Свиленград. Во близина на Костенец се наоѓаат одморалиштето Боровец (28 км), градовите Долна Бања (8 км) и Ихтиман (17 км).
Се наоѓа во подножјето на планината Рила, во источниот дел на Костенецко-Долнобанската котлина. Климата е умерено-континентална
Историја
Населувањето на денешниот град Костенец започнало во 1884 година со изградбата на пругата Белово—Вакарел, која била прокарана на 6 км североисточно от селото Костенец. Со изградба на железничката станица била изградена фабрика за кибрит и хартија со која се забрзувало проширувањето на новата населба. Во 1964 година населбата на железничката станица била прогласена за град.
152
152 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 152 година од новата ера, 152. од првиот милениум, 52. од II век и трета од 150-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5660 и 5661 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4902 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3912 и 3913 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 905.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 152 година се протега во 2788 и 2789, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2848 и 2849 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 695. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 484 и 483 година пред хиџра.
Починале
150er
Балада за гаќичките на Буга
„Балада за гаќичките на Буга“ (хрватски: Balada o Buginim gaćicama) е роман за деца на хрватскиот писател Томислав Загода. Романот e објавен на македонски јазик во 2004 година, во издание на издавачката куќа „Детска радост“ од Скопје, како дел од библиотеката „Тин“.
Содржина
Романот е напишан во вид на дневник. Главниот лик, Густав С., е четиринаесетгодишно момче опседнато со две грандиозни животни и книжевни теми: сексуалното созревање и совладувањето на книжевниот занает.
Технички податоци
Книгата има 280 страници, со големина од 20 сантиметри и мек повез. Таа е каталогизирана во НУБ „Св. Климент Охридски“, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 9989-30-622-2. Преводот го извршила Мира Ничота; дизајнот и графичко-ликовното уредување го извршил Жарко Туниќ; компјутерската обработка на направил Игор Добрески; автор на корицата е Александар Сотировски; а лектурата и коректурата се дело на Софија Чолаковска-Поповска. Книгата е отпечатена во печатницата „Ладеа принт“ од Штип.
Последнотo венче лист (цртан филм)
Последнотo венче лист е анимиран филм на Роман Качанов, издаден од студиото Сојузмултфилм во 1977 година.
Цртаниот филм е заснован на бајката на писателката Валентина Катаев „Цвет со седум бои“.
Филмот мајсторски го прикажува светот како што го гледа 5-6-годишно дете. Детската психологија е суптилно пренесена и моментот кога мало лице се соочува со сериозни проблеми со „возрасните“.
Заплет
Девојчето Жане случајно запознава љубезна волшебничка и од неа добива волшебно цвеќе со седум повеќебојни ливчиња. Секое ливче, откинато, може да исполни која било од нејзините желби. Жане потрошила шест ливчиња на детски непромислени, па дури и екстравагантни желби - сакала да стигне до Северниот пол за да им покаже на момчињата, потоа сакала да ги поседува сите играчки, потоа требало да ја залепи омилената вазна на нејзината мајка, која девојчето случајно ја  скршила. На крајот, таа останала со едно неискористено ливче. Жане размислува за што да го потроши - сладолед или сода вода со сируп - кога одеднаш дознала дека момчето Витија, кого го запознала ден претходно, постојано седи на клупата, не затоа што не сака да оди и да игра, затоа што оди на патерици. Тогаш Жане го откинала последното ливче и побарала чудо - Витија да се опорави. Оваа желба ѝ носи на девојчето искрена радост, бидејќи таа не само што прави добро дело, туку си наоѓа и пријател.
Поврзано
Цветот со седум бои (цртан филм)
NGC 7465
NGC 7465 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7465 се споменува и како UGC 12317, MCG 3-58-24, MK 313, IRAS 22595+1541, CGCG 453-50, PRC D-42, KUG 2259+156.
Откривање
Објектот е откриен на 16 октомври 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7465 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 7465 има привидни димензии од 2,2' х 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 2 м 0,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +15° 57' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на NGC 7465 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 70295. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1711. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1161.
1503
1503 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1503 година од новата ера, 503. од вториот милениум, 3. од XVI век и четвртта од 1500-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7011 и 7012 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6253 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5263 и 5264 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2256.
Костенец
Поимот Костенец може да се однесува на:
Пештерница
Пештерница — село во Општина Неготино, во околината на градот Неготино.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во источниот дел од областа Тиквеш, од левата страна на Вардар, на подножјето на Конечка Планина. Селото е ридско на надморска височина од 420 метри. Од градот Неготино населбата е оддалечена 13 километри.
Население
За време на Османлиското Царство во селото се населиле Турци - Јуруци, кои во минатото заедно со другите јуручки села од Тиквешијата, ја формирале тиквешката јуручка оаза.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Пештерница живееле 110 жители, сите Турци.
Во 1953 година, во селото живееле 195 жители, од кои 109 Турци, 49 Власи, 1 Македонец и 43 останати.
Иселувањето на турското население по Првата светска војна, а уште помасовно и во средината на педесеттите години од XX век, го зафатило и селото Пештерница, но е едно од селата кои потоа не продолжило да егзистира, ненаселувајќи го друго население. Во 2002 година, селото е целосно раселено и нема жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Родови
Пештерница било турско село.
Според истражувањата од 1920-1924, родови во селото:
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1228 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница. на селото Пепелиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 840 гласачи.
Иселеништво
Во близина на селото постоеле селата Горни и Долни Промет кои биле уништени, а 20 семејства се иселиле во Турција.
Никон Печерски
Никон Печерски е христијански светец и игумен на Киевско-печерската лавра од 1078 до 1088 година.