cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ел-Фатиха
Толкување и значење на сурата Ел-Фатиха
Муслиманите веруваат дека Куранот е Божје откровение/објава, на арапски јазик. Преводите на било кој друг јазик се сметаат само за површни „толкувања“ на значењето, а не веродостојни верзии на Куранот. Затоа се користат за лични/духовни потреби на оние кои не знаат арапски. Еве ваков превод на македонски (со латинична транслитерација на арапскиот оригинал).
Отворање
1:1 Во името на Алах, Милостивиот, Сомилосен!
1:2 Благодарноста Му припаѓа на Алах, Господарот на Световите,
1:4 Владетелот на Судниот Ден!
1:5 Ние само Тебе Те обожуваме и само од Тебе помош бараме!
1:6 Упати нѐ на патот вистински,
1:7 на патот на оние врз кои ја разлеа Твојата благодат, а не на патот на оние кои гневот Твој го предизвикаа и не на патот на оние кои во заблуда скршнаа!
По рецитирањето се вели „Амин“.
Откровение
Исламската веронаука, меѓу другото, се занимава и со тоа каде овие зборови му биле објавени на Мухамед - на пример, дали додека тој бил во Мека или во Медина. Според Ибн Абас и други, сурата Ел-Фатиха е Меканска сура; според Ебу Хурејре и други, ова е Мединска сура. Првиот став е општоприфатен.
Статистика
Оваа сура содржи 7 стиха, 29 збора и 139 букви (или 25 и 120, ако не се брои првиот стих), иако Ибн Кесир вели: „Веронаучниците велат дека Ел-Фатиха се состои од 25 збора и дека содржи 113 букви.“ Потпаѓа под првиот хизб, и затоа првиот џуз, кои се делови од Куранот.
Преводи, толкувања и образложенија на сурата Ел-Фатиха
Многу учени ја нагласуваат важноста на оваа глава во нивните дела.
Сурата Ел-Фатиха се кажува 17 пати дневно, броејќи ги само фарзовите (задолжителни) намази (молитви), од секој активен муслиман во светот. Таа е сржта на Исламот.
Килијан Франкини
Килијан Франкини (Kilian Frankiny; р. ) — швајцарски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Договор од Хотин
Договорот од Хотин бил склучен по крајот на Битката кај Хотин помеѓу Полско-литванската Државна Заедница и Отоманското Царство во 1621 година. Со договорот бил ставен и крајот на Отоманско-полската војна (1620–1621).
Полско-литванската Државна Заедница била обврзана да не се меша во внатрешните работи на Молдавија а границите останале исти. Од друга страна било решено Козаците и Татарите да не влегуваат во двете земји и да вршат напади врз населението. По крајот на битката Осман II ги обвинил јаничарите за поразот и сакал да ги трансформира, но бил убиен.
Цирус
Цирус или перјест облак (симбол: Ci) — род на атмосферски облак, генерално карактеризиран со тенки, широкопојасни нишки, што му го дава на типот своето име од латинскиот збор цирус, што значи ринглет или заплеткана коса. Овој облак може да се формира на која било надморска височина помеѓу 16,500 и 45,000 стапки надморска височина. Низата на облак понекогаш се појавува во грутки од карактеристична форма на која се споменува заедничкото име „опашки на кобили“.
Од површината на Земјата, цирусот обично се појавува бел, или светлосив во боја. Се формира кога водената пареа се подложува на таложење на надморска височина над 18,000 ft во умерени региони и над 21,000 ft  во тропските региони. Исто така, се формира од одливот на тропските циклони или наковалните на облаците на кумулонимбус. Бидејќи облаците од цирус пристигнуваат преднапред од фронталниот систем или тропскиот циклон, тоа укажува дека временските услови наскоро може да се влошат. Додека тоа укажува на пристигнување на врнежи (дожд), цирус облаците само произведуват вирги во вид на водени капкки (што испаруваат ред да слетаат на земја).
Влатко Богдановски
Влатко Богдановски — македонски шахист. Игра за клубот СК Алкалоид Скопје.
Животопис
Богдановски е роден во Битола во 1964 година. Основно образование завршил во ОУ „Ѓорѓи Сугарев“ - Битола, а средно образование во гимназијата „Јосип Броз-Тито“ во 1983 година во родниот град. Образованието го продолжил на Филозофскиот факулет во Скопје отсек новинарство, кое го завршил во 1988 година и се здобил со звањето дипломиран новинар.
Кариера
Трипати го има освоено поединечното првенство на Македонија: 1993, 1995 и 2009 година. Исто така трипати бил републички првак: 1986, 1987 и 1989 година, како и еднаш на Отвореното првенство во 2013 година (во период кога не се организирало Затворено првенство).
За Македонија настапувал на седум шаховски олимпијади: 1994–2000, 2004, 2012 и 2014 година. Учествувал и на четири Европски екипни првенства (1997-2001 и 2013) и едно Светско екипно првенство (2001).
Во 1988 година ја добил титулата меѓународен мајстор (ММ), а во 1993 година титулата велемајстор (ВМ).
Руми маки
Руми Маки е воена вештина што ја користеле Инките. Оваа техника настанала како комбинација на воени елементи од Мичесите, Чавините, Тиахуанакосите и останати околни народи. Името на кечуански јазик значи „камена тупаница“
Видови системи
Рими маки е поделена на пет системи:
Лама Руму Маки
Системот се состои од гурања, блокови и сите напади се вршат само со рацете. Основа на нападот е тупаницата.
Алпака Руми Маки
Овој систем е составен од одбрана и напад со стапала и колена. Исто така, натколеницата и потколеницата се користат за одбрана, покрај нападот.
Викуња Руми Маки
Овој систем се заснова на грабнување на противникот и борба со раце.
Кондор Руми Маки
Овој систем е фокусиран на скокови и напади со паѓање, како на пример техниката „летечки удари“.
Сонце Руми Маки
Претходните четири системи се независни една од други, што не е случај со овој систем. Ситемов е комбинација на сите претходни системи и е највисоко ниво на оваа боречка вештина. Исто така, овој систем вклучува оружје, но и останати додадтни боречки техники.
Надворешни врски
AUKA WASI - La Casa del Guerrero (in Spanish)
Аврора (митологија)
Аврора (латински: Aurora) — божица на зората во римската митологија, жена на Титон и мајка на етиопскиот крал Мемнон. Таа му ја отвора на сонцето портата на истокот. Аврора му подарила вечност на својот маж, но заборавила од боговите да му измоли вечна младост, така што тој на крајот од животот се претворил во штурец.
Овен Дул
Овен Даниел Дул (Owain Daniel Doull; р.  во  ) — велшки професионален велодромски и друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Дул е насочен кон екипната потера во велодромскиот велосипедизам и го освоил златниот медал во дисциплината на Летните олимписки игри 2016; со тоа станал првиот Велшанец кој освоил олимписко злато.
Кариера
Дул е роден и пораснал во Кардиф, Велс Како дете бил одличен спортист и играл рагби како ученик, но и возел велосипед за Мејнди Флајерс.
Во 2010 година бил избран од британската федерација за олимписката развојна програма, заедно со велшките велосипедисти Ејми Робертс и Елинор Баркер. Роберт и Баркер, исто така, биле дел од репрезентацијата на Велс на Комонвелтските младински игри 2011 на Островот Ман. Дул освоил два медала на игрите, сребрен во друмската трка и бронзен со Ден Пирсон во екипната друмска трка. Во 2012 година, Дул ја завршил олимписката развојна програма и бил прифатен во академијата на британската федерација.
Првиот настап на Дул за Велика Британија бил на Светското велодромско првенство 2013 во Минск, каде завршил петти во скреч. Негов прв подиум бил на Европското велодромско првенство во Апелдорн, каде бил дел од екипната потера, освојувајќи злато заедно со Стивен Барк, Ед Кленси и Енди Тенант.
Дул по европското злато бил дел од екипата за екипна потера и на Светсккиот куп во Манчестер, каде екипата, исто така, го освоила златото. Потоа, во декември 2013 година, освоил уште два медала во вториот настап во Светскиот куп, овој пат во Агваскалиентес, Мексико. Повторно бил дел од екипната потера, која го освоила бронзениот медал и потоа го освоил првиот поединечен медал во дисциплината скреч.
Дул станал професионалец во друмската сезона 2014 со екипата. Дул го претставувал Велс на Комонвелтските игри 2014 во Глазгов.
Во 2015 година, Дул се преселил во новата екипа создадена од Бредли Вигинс со цел да ги подготви британските возачи за екипната потера на Летните олимписки игри, одбивајќи ја понудата целосно да се префрли во друмски велосипедизам од екипата. Во септември 2015 година, Дул завршил трет на Трката околу Британија и го освоил бодовниот пласман. Во ноември 2015 година, ДУл потврдил дека ќе остане со за сезоната 2016, додека во мај 2016 година било објавено дека ќе се приклучи на  на двегодишен договор од 2017 година. Во август 2016 година, Дул потпишал со како стажант за остатокот од сезоната.
Дул бил назначен како член на Редот на Британската Империја (MBE) во новогодишните прогласувања 2017 за заслуги во велосипедизмот. Дул ја започнал сезоната 2018 со настап на Тур Даун Андер.
Во август 2019 година е именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2019.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Књаз Милош а.д.
Књаз Милош ( Књаз Милош  , [kɲâːz mîlɔʃ] ) е српски производител и дистрибутер на газирана минерална вода со седиште во Аранѓеловац, Србија.
Покрај нејзината централна минерална газирана вода Књаз Милош, компанијата произведува и природна минерална вода Аква Вива, енергетски пијалок Гуарана, линија на газирани и се уште безалкохолни пијалоци со овошен сок – брендовите Ремикс Књаз, Тјуб, Голф и Густо.
Историја
Почетокот на практиката на користење изворска вода датира од 1811 година, кога Доситеј Обрадовиќ го посетил изворот и неговата вода ја користел за медицински цели.
Дваесет и пет години подоцна, руските експерти и началникот на санитарната служба на Кнежевството Србија, д-р Емерих Линдемајер, ја извршија првата официјална анализа на својствата и квалитетот на оваа минерална вода. Импресионирани од резултатите и истовремените посебни лековити својства на водата, тие ги доведоа првите посетители до изворот и ја започнаа првата организирана експлоатација на водата.
Во 1858 година, српскиот кнез Милош Обреновиќ го ставил изворот под заштита на државата и решил да направи град во областа. Во знак на благодарност, мештаните и посетителите го нарекоа изворот по принцот, врз кој почна да се расплетува концептот за индустриска експлоатација на природно газираната вода на Бањата Буковичка.
Књаз Милош го носи името на Милош Обреновиќ, принц на Србија од 1815 до 1839 година.Од 2000 година работи во сегашната форма.
Во 2004 година, инвестицискиот фонд „FPP Balkan Limited“, дел од „FPP Group“ со седиште во Лондон, стана мнозински сопственик во Књаз Милош. Преземањето беше направено во две фази. Во септември 2004 година, „FPP Balkan Limited“ преку понуда за преземање купила 25% од акциите во сопственичката структура на компанијата. Во декември 2004 година, таа започнала уште една понуда за откуп и купила уште 33% од акциите, кои го направија вкупно € 57 милиони инвестиции за 58% од акциите во сопственичката структура на компанијата.
Во јануари 2005 година, „FPP Balkan Limited“ го додаде „Salford Investment Fund“ како нивни партнери. Во декември 2006 година, Књаз Милош а.д. доби ISO 22000 сертификат за безбедност на храната, со што можеше да ги пласира своите производи на пазарот на Европската Унија.
Во февруари 2015 година, „Salford Investment Fund“ ги продаде своите интереси во Књаз Милош на Mid Europa Partners. Од 2015 година, средствата на Mid Europe Partners во Србија, кои ги вклучуваат Књаз Милош, Имлек и Бамби, се управувани од консултантска фирма „Моџи Брендови“.
Во 2019 година, заедничко вложување помеѓу чешкиот Karlovarské Minerální Vody и PepsiCo се согласи да ја купи компанијата од Mid Europa Partners за необјавена сума.
Гран Пахатен
Гран Пахатен (шпански: Gran Pajatén) е археолошко наоѓалиште кое се наоѓа во шумските предели на Перу, поточно на границата на регионите Ла Либертад и Сан Мартин. Наоѓалиштето лежи помеѓу реките Марањон и Хуалага и е дел од Националниот парк Рио Абисео, кој е основан во 1983 година. Сè со цел да се заштитат рушевините, наоѓалиштето не е отворено за посетители.
Гран Пахатен се наоѓа на врв на еден рид и е составен од 26 округли камени структури поставени на различен број тераси и скали. Рушевините зафаќаат површина од. Главните згради се украсени со мозаици, кои пак се составени од човекови, животински и геометриски мотиви. Според радиојаглеродната анализа на керамиката која била пронајдена во наоѓалиштето, се утврдило дека местото било населено уште од 200 г.п.н.е. но главните структури потекнувале од периодот на Тавантинсују. Според основниот архитектонски стил, се верува дека наоѓалиштето е изградено од културата Чачапоја.
Й
Й — буква на кириличната азбука. Направена од кириличната буква И со додавање на црта над неа. Буквата е единаесетта во руската азбука, каде се нарекува „кратко и“ (и краткое). Исто така буквата се уботребува во бугарскиот јазик и е десетта буква во бугарската азбука, а ја има и во украинската азбука каде што е четиринаесетта буква и е наречена „јот“ (йот). Буквата има звучна вредност /j/ исто како македонската буква J.
Горни Ливади (Ношпал)
Горни Ливади — археолошко наоѓалиште во битолското село Ношпал. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 500 м северозападно од селото, на блага височинка — тумба која е оштетена од интензивното обработување на земјата, каде по површината се гледаат фрагменти од керамички садови, покривни ќерамиди, цевки за водовод, како и друг градежен материјал.
Батрахомиомахија
Батрахомиомахија (грчки: Βατραχομυομαχία, од, жаба, , глушец и , битка) или Битката на Жабите и Глушецот — комичен еп или пародија на Илијадата. Авторството се припишува на Хомер од страна на Старите Римјани, но според Плутарх ова е дело на Пигрес од Халикарнас, брат (или син) на Артемисија, кралицата на Карија и сојузник на Ксеркс. Некои научници денес сметаат дека е дело на анонимен поет од времето на Александар Македонски.
Содржина
Во меѓувреме, Зевс гледајќи дека се подготвува војна, им вели на боговите да заземат страни, и посебно Атена да им помага на Глувците. Атена одбива, велејќи дека глувците ѝ сториле досега многу штета. На крајот боговите решаваат да гледаат без да се мешаат. Битката започнува, и Глувците надвладуваат. Зевс ги повикува раковите на помош за да се избегне целосно уништување на жабите. Немоќни да се борат против оклопот на раковите, Глувците се повлекуваат, и еднодневната бвојна завршува на зајдисонце.
Енциклопедист
Енциклопедист — поим што најчесто се користи за група на француски мислители и просветители од XVIII век, кои работеле на издавањето на Француската Енциклопедија (Encyclopédie, ou dictionnaire raisonné des sciences, des arts et des métiers), која била издавана во Франција во периодот од 1751 до 1780 од Дени Дидро и Жан ле Рон Д'Аламбер.
Поопшто, терминот може да се користи за лице кое помага во пишувањето на енциклопедија.
Девентер
Историја
Во 19 век, Девентер стана индустриски град. Започна производството на велосипеди, теписи (Koninklijke Девентер Tapijtfabriek), кутии и конзерви за храна и пијалаци (Thomassen и Drijver), пури (Хорст и Маас en Bijdendijk & Десет Хоув), леење и тешка машинерија (Nering Bögel), како и рпоизводство на текстилба индустрија. (Ankersmit ), каде што се произведуваше до средината до крајот на 20 век. Некои од овие индустрии се просперитетни и денес, како што се кревети и додатоци (Auping) и публикување (Волтерс Клувер, сега со седиште во Alphen aan den Rijn).
Трговија и индустрија на градот сè уште има некое значење. Градот е домаќин на фабрика за производство на системи за централно греење, како и Волтерс Клувер, голем глобален сервис за информации и издавачката куќа.
Тортата Девентер мед (Bussink Deventer Koek), произведена во Девентер пред повеќе од 500 години, сè уште се произведува на локално ниво и се продава низ цела Холандија и пошироко.
Спорт
Девентер е домот на професионалиот фудбалски клуб Go Ahead Eagles, кои се сместени во стадионот (De Adelaarshorst). Стадионот е во употреба од 1930 година, и еден од најстарите стадиони кој е сѐ уште во употреба и денес. Клубот е основан во 1902 годин како  Be Quick, иако името наскоро се промени  по барање на Холандската асоцијација на фудбалот. Во 1971 година, по предлог на тогашниот тренер, Бери Хјуз. клубот е преименуван во (Go Ahead Eagles).Во овој клуб првите чекори ги направил легендарните Марк Овермарс, Пол Босвелт и Берт ван Марвијк, како и некогашниот селектор на Холандија Леп Бенхакер.
Во 1992 година основано е лизгалиште Де Схег, што е полузатворено до  2011 година, и  е во топ 10 за брзо лизгање во Холандија. Во Девентер, исто така, се сместени голем број на водени клубови.
Настани и фестивали
Градот е домаќин на три настани на национално, па дури и на меѓународно ниво:
Во првиот викенд од јули, центарот на градот е местото на спектакуларен отворен фестивал на воздухот  "Deventer op stelten"(Девентер на нозе). Глумци и уметници бесплатено настапуваат на улиците и на плоштадот на градот.
Во август, Девентер е дом на најголемиот саем на книгата во Европа, при што привлекува 125.000 посетители.
Фестивалот Дикенс во декември гледа на некои од најстарите улици и улички во градот облечени во стилот на Викторијанската ера, според пишувањата на Дикенс. Вториот привлекувал околу 135.000 посетители во 2004 и 2006 година.
Вилијам Голдинг
Вилијам Голдинг (, - ) англиски писател. Во 1983 година ја добил Нобеловата награда за литература. Негови познати дела се „Спирала“, „Пирамида“, „Видлива темнина“, „Господар на мувите“, „Пристапни обреди“ и други,.
Нојхаузен/Шпре
Нојхаузен/Шпре (Neuhausen/Spree) — општина во округот Шпре-Ниса, во Бранденбург, Германија.
Ad extirpanda
Ad extirpanda — папска була која била издадена од Папа Паскал II на 15 мај 1252 година во градот Перуџа, Италија. Со оваа була официјално било овзможено Инквизицијата да врши тортура и мачење спрема кривоверците. содржина
Булата била издадена во пресрет на убиството на папскиот инквизитор на Ломбардија, Свети Петар Веронски, кој на 6 април 1252 година бил убиен преку заговор од симпатизерите на катарството. Булата тврдела дека кривоверците се „убијци кои треба да бидат присилени да ги исповедаат своите грешки“. Булата предвидувала протерување на кривоверците од градовите, конфискација на нивниот имот и уништување на нивните домови.
Сатаховци
Сатаховци (словенечки: Satahovci) — населба во Градска општина Мурска Собота во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Воена патека (филм од 1951)
Воена патека (англиски: Warpath) е американски филм од 1951 година, во режија на Бајрон Хаскин (Byron Haskin), а според сценариото на Френк Грубер (Frank Gruber), засновано според неговата книга Broken Lance. Главните улоги ги играат: Едмонд О'Брајан (Edmond O'Brien), Дин Џегер (Dean Jagger), и Форест Такер (Forrest Tucker).
Солишта (Тројаци)
Солишта — археолошко наоѓалиште кај селото Тројаци, Прилепско. Претставува осамен наод од римско време.
На источните падини од Мал Козјак, оддалечени 4 км северозападно од селото, се најдени повеќе монети. Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
Душан Љубисављевиќ
Душан Љубисављевиќ - Дуле (, –, ) — македонски пејач, најпознат како член на дуото Дуле и Коки.
Животопис
Љубисављевиќ е роден во Штип на 29 мај 1974 година. Кариерата ја започнал заедно со неговиот другар Никола Јанков во 90-тите години на XX век во штипските кафулиња како тинејџер. По завршувањето на средното образование се преселил во Скопје, со цел повеќе да се афирмира. На јавноста и станува најпознат во 1996 година кога како дел од дуото „Дуле и Коки“ со песната „Виолина и гитара“ победува на „Макфест“. Автори на нумерата, која станала еден од најубавите македонски евергрини, се Александар Митевски (музика и текст) и Валентино Скендеровски. Заедно со Коки во својот репертоар имал над 50 композиции, а неколку од нив, како на пример Виолина и гитара, Мене место не ме фака, Марама, Дај ми шанса и други се сметаат за евергрини. Последните месеци пред смртта Дуле бил ангажиран со својот ресторан Доменика, паралелно работејќи на песните кои требало да се најдат на новиот албум на Дуле и Коки. Починал на 23 септември 2013 година во Скопје.
Мемнон
Мемнон (старогрчки: Μέμνων) - митолошки крал на Етиопија, син на Аврора и Титон. Татко му го испратил во Тројанската војна на страната на Тројанците. Таму, Мемнон загинал во борба со Ахил. Познат е неговиот кип крај Теба кој, штом ќе паднеле првите сончеви зраци, прозиведувал убави звуци со кои Мемнон ја поздравувал мајка си Аврора.
Тилапија
{{Taxobox - {Oreochromis}- - {Günther, 1889
- {Sarotherodon}- Rüppell, 1852
- {Tilapia}- Smith, 1840
}} Тилапија (Tilapia) — вид на тропска риба. Името тилапија е заедничко име за различните видови на три родови: Tilapia, Sarotherodon и -Oreochromis. Тие се дел од фамилијата циклиди (Cichlidae). Самото име тилапијанајверојатно потекнува од африканскиот бехуана збор "-{thiape}-" што значи риба. Таа е автохтона афринанска риба и се одгледувала на тие простори и пред 3.000 години. После Втората светска вонја нејзиното производство се проширило во Азија и во другите делови од светот.
Врстата од родот Tilapia ги положува јајцата на подлога во гнездата а потоа двајцата родители ги чуваат и ги бранат јајцата и младите. Најпознати се: Црвеноградна (Tilapia rendaii), Црвеностомачна (Tilapia zillii), Зебра тилапија (Tilapia buttikoferi)и др.
Врстите од родовите Оreochromis и Sarotherodon се "mouthbrooders", што значи дека вршат инкубација на икрата во устата. (веднаш после оплодувањето, родителите ја земаат икрата во уста и ја чуваат неколку дена).
Поголемиот дел од родот Sarotherodon се "biparental mouthbrooders", што значи дека двајцата родители ја земаат икрата во уста, да речеме Sarotherodon galilaeus -Манго тилапија. А други како што е Sarotherodon melanotheron се "parental mouthbrooders"- само мажјаците се грижат за младите.
Сите видови од родот Oreochromis се "maternal mouthbrooders", односно само женките ги земаат јајцата и ги инкубираат во устата. Мажјаците за тоа време обично се собираат во групи, каде извршуваат ритуално "мерење на силите", очекувајжи ново парење со женките.
Најпознати с: O. niloticus niloticus (нилска тилапија), O.mossambicus (мозамбичка тилапија), O.aureus (сина тилапија), O.urolepis hornorum (вамска тилапија).
Денес готово сите економски значајни врсти на тилапијата кои се одгледуваат во аквакултури припаѓаат на родот Oreochromis, а убедливо најзастапена е нилската тилапија O.niloticus со 85%.
ЖС „Брвеница“
ЖС „Брвеница“ — железничко стојалиште во близина на селото Брвеница.
Патетино
Патетино — мало село во областа Овче Поле, во Општина Свети Николе, во близина на градот Свети Николе.
Потекло и значење на името
Денешното име на селото симболизира населба покрај пат. Античкото име на Патетино не е познато, но најверојатно е дека денешното име е прилагодено од првобитното, кое имало исто значење — село покрај пат, попатно село.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Овче Поле, во крајниот североисточен дел на територијата на Општина Свети Николе, чиј атар нашироко се допира со подрачјето на Општина Пробиштип. Селото е ридско, на надморска височина од 620 метри. Од градот Свети Николе е оддалечено 17 километри.
Патетино е мало планинско село, сместено во североисточниот дел на областа Овче Поле. Се наоѓа на надморска височина над 600 метри. Околни села се: Ранченци, Макреш, Барбарево (Долно и Горно) и други. Селото поседува повеќе добри извори за вода за пиење, како и две чешми и еден бунар.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Крс, Челебиско Трло, Камена Струга, Берче, Голем Рид, Тунтулица, Љубан, Камен, Куново Трло, Среден Рид, Гола Чука, Карпи, Дигнат Камен, Трница и други.
Селото има збиен тип и е поделено на два дела наречени по родовите: Мишевски и Петковски Крај.
Антички период
При освојувањето на Паjонија од Античка Македонија (Филип V 221-179), во 217 година пред н.е. населбата на Трница настрадала, а поради отпорот на домородното население била запалена. Преживеаните во близина на денешното село, „од неговата горна страна“ — според селаните, подигнале нова населба. Во ова наоѓалиште има многу „нишани“ (површински остатоци од населбата): темели од куќи, плевни, гумна, огништа, стари монети и слично.
На север од населбата, над денешното село, на возвишението Берче била изградена тврдина. И денес на Берче има остатоци од истата — темели и градежен камен. Тврдината била користена од македонскиот крал Филип V, а подоцна и од Римјаните — служела за обезбедување на патот кој води преку Патетино. По паѓањето на Македонија под римска власт во 168 година пред нашата ера, Римјаните го поделиле Македонското кралство на четири мериди (области – републики). Овче Поле заедно со населбите во него влегувало во втората мерида. Во првата половина на I век од нашата ера, Патетино било колонизирано од римски воени ветерани. Во наоѓалиштето Над Село има многу остатоци од римскиот период, меѓу другото таму селаните при обработка на нивите имаат наоѓано римски монети. Во селото најверојатно постоел катон (среден земјиштен имот), каде главно се одгледувал добиток. Земјата од катонот ја обработувале робови (домородното население). Низ Патетино минува еден крак од патот Стоби–Астибо (Ново Село–Штип)–Транупара–Пауталија (Ќустендил). Овој крак се делел кај попатната станица Астибо и се протегал низ Пробата, минувал низ денешна Крива Паланка за Пауталија. За овој пат селаните велат: „Преку Патетино водел пат, познат под името Солунско џаде“. Западно од селото, накај Макреш, во месноста Тунѕулица имало попатна станица (ан). Оваа попатна станица била изградена во римскиот период и постоела до VII век. За време на турското владеење анот бил обновен и постоел до 1912 година.
Средновековен период
Во првата половина на VII век Патетино било колонизирано од племето Сагудати. Сагудатите биле побројни и со време затекнатото месно население било асимилирано. Во почетокот на XI век за време на офанзивата на византискиот цар Василиј Втори против Самуиловото царство, селото било запалено од византиската војска, но не било напуштено. Сега Патетино припаѓало на Скопската тема.
Во крајот на XII и првите децении на XIII век, Патетино влегувало во Кнежевството Просек на кнезовите Хрс и Стрез. Подоцна во текот на борбата на балканските држави за превласт во Македонија, Овче Поле често ги менувало господарите. Никејската војска во 1246 година, покрај другите места и предели во Македонија, го зазела и Овче Поле. По уништувањето на латинската власт во Цариград во 1261 година, Македонија заедно со Овче Поле била придружена на обновената Византија. Но, по 20 години – во 1282 година српската феудална војска навлегла во северниот дел на Македонија и ги зазела Полозите, Скопје, Злетово, Овче Поле и Пијанец.
По паѓањето на Патетино под српска власт, во времето на српскиот крал Милутин (1282 – 1321) во селото била изградена црква посветена на Свети Атанасиј.
Османлиски период
По Косовската битка во 1389 година селото било запалено од турската војска. Дел од населението било убиено, но преживеаните го обновиле селото. Во истата година и црквата била запалена, за да биде обновена со дозвола на турската власт во XVI век, со тоа што истата била вкопана во земјата. По Австро–турската војна (1683–1689), во 1690 година селото повторно настрадало од турски башибозук, кога црквата била повторно запалена. Во првата половина на XIX век црквата е обновена. Сега таа е во рушевини. Гробиштата на селото се покрај црквата од најстари времиња.
Во 1392 година Патетино заедно со останатите населби во Овче Поле паднало под власт на османлиска власт. Селото административно влегувало во Ќустендилскиот санџак, а и припаѓало на Штипската нахија.
Патетино се спомнува во пописните дефтери на Ќустендилскиот санџак од XVI век. Во 1530 година имало 22 семејства, 6 неженети и 2 вдовици. Во 1550 година тоа имало 26 семејства, 6 неженети и 2 вдовици, додека во 1570 година биле 38 семејства, 2 вдовици и 3 неженети, со околу 200 жители вкупно. Селото било чисто христијанско (македонско), во него немало Турци.
Во пописните листови селото е запишано со името Патетино. Од пописниот дефтер од 1570 година се гледа дека тоа било тимар на Сулејман Черебаши со вкупен годишен приход од 11.427 акчиња.
Поради зулумите што биле вршени над рајата од Турците, на крајот од XVIII век селаните од Патетино убиле некој Турчин. За одмазда Турците го исклале целото население од селото. Според сочуваното предание „потекла крв низ долината на селото до местото Дигнат камен“, жива останала една девојка, која побегнала во соседното село Барбарево.
По тој настан земјата во Патетино ја присвоил Турчинот Мула Алија, наречен Брокле. Тој живеел во Штип, а во селото основал чифлик. Мула Алија на чифликот во селото присилно населил два македонски рода. Основањето на денешното село било во крајот на XVIII век. Тогаш во Патетино присилно се доселени дедо Мишеви и дедо Петкови. Дедо Мишеви се од селото Ерџелија. Дедо Петкови се од селото Арбасанци. Основачите на денешното село се доведени како „момоци“ на чифликот на Мула Алија – Брокле.
До крајот на XIX век селаните ја обработувале чифлик—сајбиската земја. Последниот сопственик на чифликот бил некој од потомците на Мула Алија. Последниот дел од чифликот селаните го откупиле околу 1912 година. По ослободувањето од Турците во 1912 година Патетино имало 4 македонски семејства.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 9,6 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 737 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 181 хектар.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
За време на отоманскиот период, селаните ја обработувале земјата на чифлиците. По Втората светска војна, државата им одзела земја на оние селани кои имале над 10 хектари.
Главно занимање на населението во селото било сточарството и ловот, за што имало погодни природни услови. Селото било особено познато по одгледувањето на коњи.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Патетино живееле 40 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Патетино имало 40 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало во фаза на наполно раселување. Тоа, во 1961 година имало 87, а во 1994 година само шест жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Патетино живееле 6 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Родови
Патетино е македонско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1957/58 година родови во селото се:
Иселеништво
Од ова село иселеници може да се најдат во Свети Николе.
Самоуправа и политика
Во век, Патетино било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Свети Николе, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Свети Николе.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Свети Николе. Селото припаѓало на некогашната општина Свети Николе во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Немањици, во која покрај селото Патетино, се наоѓале и селата Арбасанци, Горно Барбарево, Долно Барбарево, Макреш, Мечкуевци, Немањици, Орел, Равници и Стануловци. Селото било дел од некогашната општина Мечкуевци во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Арбасанци, Буриловци, Мечкуевци, Ранчинци, Патетино и Станулевци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1697 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на приватна куќа на селото Ранченци. Во избирачкото место влегуваат селата Мечкуевци, Патетино и Ранченци.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 22 гласачи.
Свети Сава II
Свети Сава II е христијански светец и трет архиепископ на Српската православна црква во периодот од 1263 до 1271 година.
Сава II бил син на кралoт Стефан Првовенчани и внук на Свети Сава. Пред мoнашењетo се викал Предислав. Последувајќи му на примерoт на својoт голем стрикo, Предислав се замoнашил и ревнoснo му се предал на подвигот. Избран e за епискoп српски по св. Арсениј, под иметo Сава II. Починал во 1271 година. Неговите мошти се наоѓаат во црквата на Светите Апостоли во Пеќ.
Православната црква неговиот ден го чествува на 8 февруари.
Линген (Емс)
Линген (службено наречен: Линген (Емс); Lingen или Lingen (Ems)) — град во округот Емсланд, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Емс, непосредно на самата граница со Холандија.
Местоположба
Линген се наоѓа во јужниот дел на округот Емсланд. На источниот брег на Емс се наоѓа Лингенер Хее.
Градски единици
Градот Линген (Емс) се состои од историското градско јадро, Стариот град и градските единици Ројшберге, Штрот, Дамашке, Хојкампс-Танен - Телгенкамп, како и десет места кои некогаш биле самостојни општини: Алтенлинген, Бакум, Брамше, Брокхаузен, Брегберн, Клузорт-Брамхар, Дарме, Холтхаузен, Лакстен и Шепсдорф.
Соседни општини
Линген се граничи на север со Гесте и Бавинкел, на исток со Ланген, Туине и Месинген, на југ со Лине и Емсбирен, како и на запад со Витмаршен.
Клима
Климата во Линген има годишна просечна температура од 9,3 °C и просечни врнежи од 789 милиметри.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 42 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 50.001 и 75.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 12 септември 2021 година биле добиени следниве резултати:
Градски директори
За време на периодот на двојно административно управување (1945–2000), градот ги имал следниве градски директори:
Градоначалник
Градоначалници на Линген биле:
Збратимени градови
Линген (Емс) е збратимен со следниве градови:
Фикрет Амиров
Фикрет Машади Јамил оглу Амиров (Fikrət Məşədi Cəmil oğlu Əmirov; 22 ноември, 1922, Гања – 20 февруари, 1984, Баку ) Азербејџан,  композитор од  Советскиот период. Фикрет Амиров, истакнат композитор на Советскиот Азербејџан, Народен уметник на СССР и добитник на наградата  Ленин и  Сталин. Неговите дела биле под силно влијание од азербејџанскиот фолклор, особено од азербејџанските народни песни и арапски мелодии. Тој компонирал претежно симфониски дела и дела за пијано. Започнал да компонира мошне рано, на деветнаесетгодишна возраст отишол на бојното поле и бил ранет кај Вороњеж, по што се вратил во  Баку каде што дипломирал на Академијата за музичка уметност.
Неговото најпознато дело е балетот „ Илјада и една ноќ “ со изразена арапско-азербејџанска мелодија, за мотивски истражувања, околу балетот, патувал, истражувајќи ја музиката и на  Египет, [[Јемен, Ирак и остатокот на  Арабија. Многу негови дела имале праизведба од страна на  симфонискиот оркестра на  на Хјустон, под диригентство  на  славниот Леополд Стоковски. Одлики на арапскиот и азербејџанскиот фолклор се присутни и во „Арапскиот концерт за пијано и оркестар“ и „Песни на слепиот арап“ со присутни  влијанија од  Римски-Корсаков  и  Арам Хачатурјан.
Таорски извори
Водопадите Таорски извори се природен споменик сместен во западниот дел на Србија, во масивот Ваљево Планина, во подножјето на планината Повлен. Изворите на Таор избиваат во селото Доњи Таор, каде што се влеваат во реката Скрапеж, притока на Западна Морава.
Позиција
Таорски извори се наоѓаат на територијата на градот Ваљево во Доњи Таор, недалеку од патот за Маковиште. Во овој природен простор порано имало 12 воденици, а сега останале само неколку. Во подножјето на варовничкото плато, на југоисточниот крај на синклинската долина, на северната страна граничи со вертикална карпа висока 5 метри и широка 3 m на дното, од отворот на пештерата избива извор. Бројни водопади и каскади се создадени на релативно кратко растојание над депонираните наслаги на бигрен. Изворите се влеваат во реката Скрапеж, каде што има изворот под планината Повлен.
До изворот може да се стигне од Ваљево по пат кој минува низ Лелиќ и Мравињац.
Одлики
Просторот на Таорскиот извор е препознатлив по изворската пештера во подножјето на варовничкиот дел, од каде што извира главниот извор и пошироката изворска зона со неколку мали периодични извори. Низводно од главниот извор, била наталожена најголемата акумулација на бигор во овој дел од Србија. Просечно е со многу живописни каскади и водопади, со остатоци од некогашни воденици, кои завршуваат со водопад на устието на Врелскиот поток во Скрапеж, висок околу 4,5 m.
Заштита
Споменикот на природата „Таорска воденица“ е во постапка на заштита и на неговото подрачје е предвиден режим на заштита од втор степен.
Св. Никола (Ношпал)
'''Св. Никола''' — археолошко наоѓалиште во битолското село Ношпал. Претставува осамен наод од римско време. Се наоѓа во дворот на црквата „Св. Никола“ каде има неколку мермерни сполии, и тоа: мермерна ара со старогрчки натпис и мермерна база, кои се донесени од непознато наоѓалиште.
Сопруги на Хенри VIII
Англискиот крал Хенри VIII во текот на своето владеење имал шест сопруги, во периодот од 1509 и 1547 година.
Катерина Арагонска
Катерина Арагонска (16 декември 1485 – 7 јануари 1536) била првата сопруга на Хенри VIII. По смртта на нејзиниот сопруг Артур, поголемиот брат на Хенри, таа се венчала со Хенри VIII. На 31 јануари 1510 година, Кетрин родила мртвороденче. Синот Хенри, војводата на Корнвал, се родил на Нова Година, 1511 година. Тој починал по само 52 дена. Во 1513 година Кетрин повторно забременила.
Кетрин изгубила уште еден син кога Хенри се вратил од Франција. Или било мртвороденче или умрело по кратко време откако се родило. Во ноември 1514 година таа родила уште едно мртвороденче. На 18 февруари 1516, Кетрин родила здраво женско дете. Ја нарекле Мери (идната кралица Мери I) и ја крстиле три дена подоцна на голема церемонија во црквата на Капуцинерите. Во 1518 година Кетрин останала бремена за последен пат. На 10 ноември родила ќерка, но бебето по само неколку часа починало. Вкупно, Кетрин била бремена шест пати.
Во 1525 година Хенри се заитересирал за Ана Болејн. Во тој период, Кетрин не можела повеќе да раѓа деца. Хенри започнал да верува дека неговиот брак е проколнат и барал утеха во Библијата. Тој протолкувал дека во Библијата е напишано дека доколку некој се ожени со вдовицата на својот брат тогаш никогаш нема да имаат деца. Иако нејзиниот брак со Артур не бил конзумиран (Кетрин тврдела до крајот на својот живот дека се омажила за Хенри како девица), грубото толкување на тој дел од Библијата значело дека нивниот брак бил погрешен во очите на Бога.
Во крајна сметка до раскин на бракот дошло истоивремено со раскин на односите со Римокатоличката црква и со започнувањето на Англиската реформација.
Ана Болејн
Ана Болејн (1501 или 1507 – 19 мај 1536) била втората сопруга на Хенри VIII. Од тој брак единствено преживеано дете било идната кралица Елизабета I. На 1 јуни 1533 година Ана била прогласена за кралица на Англија. Хенри бил незадоволен затоа што не добил машки наследник. Сепак не бил целосно разочаран бидејќи велел дека ја сака Елизабетa и дека сигурно наредното дете ќе биде син. Меѓутоа Ана доживеала три абортуса, и околу март 1536 година Хенри започнал да и се додворува на Џејн Сеjмор. Во периодот од април-мај 1536, Хенри вовел истрага против Ана за велепредавство. Таа била осудена и погубена на 19 мај.
Џејн Симор
Џејн Симор(1508 – 24 октомври 1537) била третата сопруга на Хенри VIII. Кралот за првпат ја привлекол Џејн во 1535 година. таа била една од можните дами на кралицата. Се претпоставува дека таа била главната причина поради погубувањето на Ана Болејн. Тие се венчиле во 1536 година. Од тој брак се родил идниот крал Едвард VI од Англија. По само две недели од пораѓањето, таа починала.
Катерина Хауард
Катерина Хауард (1521 – 13 февруари 1542) била петтата сопруга на Хенри. Позната е и по називот кој тој ѝ го доделил: роза без трња. Таа била прва братучетка на втората сопруга на кралот, Ана Болејн. Веднаш по поништувањето на бракот со Ана Клевска, на 28 јули 1540 во палатата Отландс во Сури, Хенри и Кетрин се венчале. Меѓутоа, две години подоцна, таа била погубена поради предавство т.е прељуба за време на нејзиниот брак со кралот.
Катерина Пар
Катерина Пар (1512 – 7 септември 1548) била шестата и последна сопруга на кралот Хенри од Англија. Хенри бил нејзиниот трет сопруг. По смртта на кралот, таа се омажила за Томас Симор, вујко на Едвард VI.
Омикоши
Омикоши (јапонски: お神輿) е вид на сосем мал шинто храм кој може прилично лесно да биде пренесен на други локации. Секој шинто храм комплекс се состој од повеќе порти кои водат кон помали храмови, најмал од кои е омикошито. Типични форми на омикоши се правоаголник, шестаголник или осумаголник.
За време на шинто празници се вади омикошито надвор од храм комплексот. Верниците го носат на рамења преку два стапови при кои е заврзено. Целта е да Му се прикажи околината на богот кој го содржи омикошито и обратно. Ваквите шинто празници привлекуваат многу верници и во некои случаи може да бидат мошне опасни за набљудувачите.
Постој малку поголем вид шинто храм со тркала со слична употреба како и омикошито наречено данџири.
Булган (град)
Булган е главен град на покраината Булган во Монголија, и има население од 11.984 (2005, град 10,878 ) и 12,323 (2008) ). Се наоѓа во близина на поранешниот манастир Дајчин вангин хуре.
Претседателски избори во Турција (2018)
Претседателските избори во Турција во 2018 г. се 13-ти во број претседателски избори во Турција. Тие се предвремени избори, кои треба да се одржат на 24 јуни 2018 година, заедно со парламентарните избори во земјата.
NGC 6380
NGC 6380 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Скорпија, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6380 се споменува и како GCL 68, ESO 333-SC14.
Откривање
Објектот е откриен на 29 јуни 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6380 е од видот GCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m. NGC 6380 има само една позната привидна димензија, која изнесува 3,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 34 м 28 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -39° 4' 7"".
Нашата сопруга (филм од 1941)
Содржина
Талентираниот композитор и музичар, Џери Марвин (го игра Даглас,) жали поради разводот од сопругата Бејб (ја игра Дру). За среќа, тогаш се појавува новата љубов во неговиот живот - Сузан (ја игра Хаси), која го усреќува и му носи инспирација за компонирање. Така, тој настапува со своето ново дело кое станува голем хит, па двајцата вљубени планираат да се оженат. Меѓутоа, Бејб има поинакви планови и сака повторно да го освои Џери...
ЖС „Свилари“
ЖС „Сулари“ — железничко стојалиште во близина на селото Сулари.
Томе Тромбев
Томе Тромбев — македонски политичар, министер за урбанизам, градежништво и заштита на животната средина во периодот од 29 мај 1997 до 30 ноември 1998 година во втората влада на Бранко Црвенковски.
Авантурите на Том Соер
Авантурите на Том Соер (англиски: The Adventures of Tom Sawyer) — роман на американскиот писател Марк Твен од 1876 година.
Томе Тромбев
Животопис
Роден е во 1961 година во Битола. Во периодот 1985-1992 година бил раководител на објекти во градежното претпријатие „Гранит“ во Битола. Од 1994 до 1997 година бил директор на претпријатието. Помеѓу 1997 и 1998 година бил назначен за министер за градежништво и заштита на животната средина на Северна Македонија. Во периодот 1999-2001 година работел како проектен координатор во Албанија. Бил член на Социјалдемократскиот сојуз на Македонија и во периодот 2002-2006 година бил народен пратеник.
Авантурите на Том Соер
Содржина
Романот се состои од предговор, 35 глави и заклучок.