cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Немањици
Географија и местоположба
Селото има збиен тип. Одредени делови на селото се нарекуваат по поголемите родови, како што се Тасевци, Шијаковци, Поп-Крстеви, Шалевци, Миладиновци, Ниќевци и други.
Низ селото поминува регионалниот пат Свети Николе-Пробиштип.
Историја
Во селото и околу него се наоѓаат различни старини и карактеристични топоними, кои укажуваат дека тука имало населби во минатото. Местото Градиште се наоѓа над селото, на падините на ридот Витлан. Таму има слаби остатоци на кружен ѕид. Мештаните немаат баш легенди што имало таму.
На месноста Манастириште, северно од селото, има слаби рушевини од ѕидови, но селаните на знаат што било таму. Црквиште, пак, се наоѓа под селото, околу 1 километар. Денес, таму има ниви, а во минатото имало некои ѕидини. При орањето се наоѓале и одредени ќупови, стари пари и корита за свињи.
Во народната традиција се пренесува дека Немањици е доста старо село. Порано се наоѓало во една долина, која се наоѓа северно од ридот Витлан, во месностите Старо Село или Селиште. Таму сега се останати само остатоци од некогашната црква „Св. Илија“, која била обновена неодамна. Исто така, зачувана е и селската чешма. Тука се верува дека се наоѓала населба уште од римско време, како населба на кракот од Виа Вардарис, кој водел од Ниш до Стоби и Солун на југ. Со тек на време, старото село Немањици станало еден вид на регионален центар.
Денешното село било основано од староседелците од старото село. Преселувањето се извршило поради зулум од страна на Турците. Бидејќи селото не било чифличко, добрата местоположба, поседувањето црква и училиште, многумина македонски семејства се доселувале во селото, поради што во 1912 година селото имало 130 македонски домаќинства. Ова преселување се случило кон крајот на и почетокот на  век, кога покрај староседелците од старото село дошле и многумина жители од соседните села, но и подалеку.
Подолго време постоеле и двете села, старото и новосоздаденото. Последното семејство од Старо Село се преселиле во средината на век во денешното село.
Мештаните за време на српската власт за време на и после Балканските војни одбивале да бидат регрутирани во српската војска. Меѓу двете светски војни, српската жандермерија и просрпските чети извршиле повеќе ѕверства над месното население.
По Втората светска војна, селаните се побуниле поради колективизацијата, што довело до масовни репресии и затворски казни за повеќе жители од селото.
Стопанство
Атарот е мошне голем и зафаќа простор од 41,3 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 1.938 хектари, на пасиштата отпаѓаат 1.731 хектар, а на шумите 283 хектари.
Атарот на селото станал толку голем со купување на земја од страна на селаните на север кон Макреш и на југ кон Ерџелија.
За време на отоманскиот период, сите селани поседувале своја земја, додека чифлици имало во околните села. Во селото постоел само еден чифлиг поседуван од некој Ибраим-бег, на кој работеле 10 македонски семејства. На имотот заграден со ѕидови постоела кула. Имотот бил запален околу 1890 година, за подоцна истиот да биде купен од тројца Македонци од Штип, кои по војните ја продале на селаните.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Немањици живееле 1.240 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Немањици имало 1.260 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Од Немањици се иселил значителен дел од населението, така што селото преминало од големо во мало село. Така, во 1961 година селото броело 1.476 жители, од кои 1.456 биле Македонци, 12 Албанци и 6 жители Срби. Во 1994 година бројот се намалил дури на 282 жители, од кои 278 Македонци и 4 Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото Немањици живееле 201 жител, од кои 199 Македонци и 2 Срби.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 75 жители, од кои 65 Македонци и 10 лица без податоци.
Родови
Немањици е македонско православно село, чии родови се староседелски и доселенички.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1957/58 година родови во селото се: Поп-Крстевци (15 к.), Шалевци (8 к.), Миладиновци (14 к.), Ничевци (7 к.), Догаџинци (19 к.), Тролевци (7 к.), Матевци (16 к.), Поп-Јаневци или Сарамандевци (6 к.), Поп-Митрушевци (3 к.), Марчевци (15 к.), Поповци (7 к.), Ѓелевци (4 к.), Ѓишевци или Парлапанци (3 к.), Косиљаковци (7 к.), Пиперковци (2 к.), Мркулевци (7 к.), Ташевци (12 к.), Шијаковци (14 к.), Џандревци (4 к.), Ѓорчевци (1 к.), Прдлевци (8 к.), Шурковци (1 к.), Чичевци или Кордуновци (5 к.), Катранци (8 к.), Ризевци (1 к.), Камиларовци (6 к.), Ристевци (2 к.), Бурзевци (2 к.) и Србеви (3 к.).
Некои од овие родови се староседелски, а други доселенички. Родот Тролевци порано имал 15 куќи, но се смалил поради иселување, основачот на родот се доселил од селото Трооло, и затоа го добиле името Тролевци. Родот Ристевци порано имал 10 куќи, но се смалил поради иселување, од родот Бурзевци потекнува Ванчо Бурзевски. Родот Србеви го добиле името поради тоа што нивниот предок бил заробен во Србија. Доселени се од селото Судик.
Иселеништво
Со текот на времето голем број на Македонци се иселиле од селото. Се знае за следните иселеници во одредени овчеполски села. Родот Дедо-Трајчини (5 к.) се иселиле во селото Врсаково. Во Горно Ѓуѓанци се иселиле Васевци или Албанци (2 к.). Во Ранченци се иселиле Коневи (1 к.). Во селото Орел се иселиле Кордуноски (2 к.), Катранци (11 к.) и Пецеви (2 к.). Во Кадрифаково се иселиле Масеви (3 к.). Во Ерџелија се иселиле Маневи (1 к.) и Иванови (1 к.). Во Ѓуземелци се иселиле Ничеви (3 к.) и Доневи (2 к.).
После 1912 година доста семејства од Немањици се иселиле во Штип и во Скопје. Од Ташеви едно семејство се иселило во Скопје. Од Тролевци неколку семејства се иселиле во Свети Николе. Од Ристевци исто така неколку семејства се иселиле во Свети Николе. Во турско време во градот Гнилане во Косово се иселил родот Гиниќи или Чокчиќи.
Самоуправа и политика
Во век, Немањици било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Свети Николе, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Свети Николе.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Немањици, во која покрај селото Немањици, се наоѓале и селата Арбасанци, Горно Барбарево, Долно Барбарево, Макреш, Мечкуевци, Орел, Патетино, Равници и Стануловци. Некогашната општина Немањици постоела и во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Горна Барбарево, Долно Барбарево, Макреш, Немањици и Орел.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1696 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште. Во ова избирачко место е опфатено и селото Макреш.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 80 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 82 гласачи.
NGC 6375
NGC 6375 — елиптична галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6375 се споменува и како UGC 10875, MCG 3-44-9, CGCG 111-42, KCPG 519B, NPM1G +16.0475.
Откривање
Објектот е откриен на 15 мај 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6375 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,9 m/лм2. NGC 6375 има привидни димензии од 1,6' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 29 м 21,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 12' 26"".
Други поделби
Проучување на NGC 6375 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60384. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 203; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1538. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1127.
Свадбата на Фигаро
Свадбата на Фигаро ( Le nozze di Figaro) е опера буфа (комична опера) во четири чина компонирана во 1786 година од Волфганг Амадеус Моцарт. Италијанското либрето е напишано од Лоренцо Да Понте. Премиерно е изведена во Бург театарот во Виена на 1 мај 1786 година. Либретото на операта се заснова на драмска комедија напишана во 1784 година од Пјер Бомарше - „Лудиот ден, или Свадбата на Фигаро“ (фран: La folle journalée, ou le Mariage de Figaro). Се раскажува како слугите Фигаро и Сузана успеваат да се венчаат, спречувајќи ги напорите на нивниот работодавец грофот Алмавива да ја заведе Сузана, а на Фигаро да му одржи лекција за верност.
Се смета за една од највеличенствените опери во светски рамки, и постојано се наоѓа меѓу првите десет на Operabase листата за најчесто изведуваат опери.
Компонирање
Драмата Свадбата на Фигаро од Бомарше била забранета за прикажување во Виена; Царот Јосиф II се изјаснил дека „делото содржи нешта кои се непристојни, и затоа очекува цензурот или целосно да го отфрли, или да направи измени во него со кои ќе ја превземе одговорноста за изведбата на претставата и впечатокот што ќе го остави“, по што Австрискиот Цензур ја забранил изведбата на германската верзија на драмата. Либретистот на Моцарт успеал да добие официјално одобрување од императорот за оперската верзија која потоа постигнала голем успех.
Со оваа опера започнала соработката меѓу Моцарт и Да Понте; кои подоцна ќе соработуваат и за Дон Џовани и Така прават сите. Моцарт ја одбрал драмата на Бомарше и ја однел кај Да Понте, кој за шест недели го завршил либретото, препишувајќи ја на поетски италијански јазик и отстранувајќи ги сите политички наводи од оригиналот. Да Понте го заменил и жестокиот говор на Фигаро против наследеното благородништво со подеднакво жестока арија против неверните сопруги. Либретото било одобрено од царот пред Моцарт да започне со пишувањето на музиката.
Компанија на Италијанската Царска опера му платила на Моцарт 450 флорини за делото; и ова било трипати повеќе од неговата (ниска) годишна плата која ја добивал како дворски музичар во Салцбург. На Да Понте му биле исплатени 200 флорини.
Изведби
Фигаро премиерно е изведена во Бург театарот во Виена на 1 мај 1786 година, со глумечката екипа наведена во делот „Улоги“ подолу во текстов. Првите две претстави биле диригирани од Моцарт, а подоцна тоа го правел Јозеф Вајгл. По премиерата операта била изведувана уште осум пати, сите во 1786 година.
Иако деветте претстави се неспоредливо малку споредено со изведбите на подоцнежните дела на Моцарт, Волшебната флејта - која со месеци се изведувала отприлика секој втор ден, премиерата на Свадбата на Фигаро се оценува како успешна. Со аплауз на публиката на премирата, глумците пет пати се повикувани на бис, а седум пати на 8 мај.
Чин 1
Фигаро и Сузана се подготвуваат за свадба, но Сузана е загрижена дека грофот ќе сака да го искористи наводното феудално право да спие со слугинка пред тоа да го направи нејзиниот сопруг; а Фигаро, убеден во сопствената снаодливост, решава да го надмудри Грофот.
Фигаро заминува, а се појавува Бартоло со Марселина (постара жена која се грижи за одржување на куќата на Бартоло). Фигаро позајмил пари од неа, а наместо гаранција, ѝ ветил дека ќе се ожени за неа ако не може да го врати долгот навреме; таа сега со тужба против Фигаро ќе бара исполнување на ветувањето. Бартоло, сакајќи да му се одмазди на Фигаро за помошта што му ја дал на грофот и Розина (во „Севилскиот бербер“ ), се согласува бесплатно да ја застапува Марселина и ја уверува дека ќе го добие случајот.
Марселина и Сузана почнуваат да се караат, а на крај постарата жена заминува во бес. Потоа доаѓа Керубин (лик кој е вљубен во сите жени а особено во неговата кума - грофицата), и бара помош од Сузана за неговата љубов. Кога се појавува Грофот, Керубин, не сакајќи да биде виден сам со Сузана се крие зад стол. Грофот ја користи можноста да и се додворува на Сузана нудејќи ѝ и финансиски надомест ако му се „продаде“ нему. Кога пристигнува Базилио (наставник по музика), Грофот, не сакајќи да биде фатен сам со Сузана, се крие зад столот. Керубин навреме го напушта скривалиштето и скока на столот, а Сузана се обидува да го покрие со фустан.
Кога Базилио почнува со озборување за очигледната заљубеност на Керубин во грофицата, грофот луто скока од неговото скривалиште. Во лутина, грофот опишува како го фатил Керубин со Барбарина под масата во кујната. Кога го крева фустанот од столот за да илустрира како го кренал чаршавот за да го разоткрие Керубин, повторно го наоѓа Керубин! Грофот е бесен, но сваќа дека Керубин слушнал како тој ѝ се додворува на Сузана, нешто што не смее да го дознае грофицата. Младиот човек ја избегнува казната со влегувањето на селаните на имотот; итриот Фигаро се досетил да организира прослава во чест на откажувањето од феудалното право за првата брачна ноќ од страна на грофот. Грофот вели дека му простува на Керубин, но го праќа во Севиља на воена должност, веднаш. Фигаро се шегува со Керубин за неговиот нов, суров, воен живот, во кој нема луксуз, а особено не жени.
Чин 2
Грофицата е загрижена за неверствата на нејзиниот сопруг. (арија: "Porgi, amor, qualche ristoro" – "Голема љубов, мала утеха"). Сузана доаѓа да ја подготви грофицата за тој ден. Таа одговара на прашањата на грофицата кажувајќи ѝ дека грофот не се обидува да ја заведе; тој само ѝ нуди паричен надомест за да ја добие нејзината наклонетост. Влегува Фигаро и го објаснува дека има план да го одвлече вниманието на грофот со анонимни писма што го предупредуваат на прељуба. Веќе му испратил едно (преку Базилио) во кое пишува дека грофицата има таен состанок таа вечер. Тие се надеваат дека грофот ќе биде презафатен со барање на измислени прељубници за да се меша во венчавката на Фигаро и Сузана. Фигаро дополнително ја советува грофицата да соработува со Керубин и да го облече како девојка како би го привлекол грофот во прељуба и да биде фатен на дело. Фигаро заминува.
Се појавува Керубин, а грофицата, гледајќи го указот за воена обврска на Керубин, забележува дека грофот заборавил да стави печат со својот прстен (со што документот би се официјализирал).
Сузана и грофицата го започнуваат својот план. Сузана ја соблекува наметката на Керубин, и почнува да му ја чешла косата и го учи да се однесува и да оди како жена (аријата на Сузана: „Venite, inginocchiatevi“ - „Дојди, клекни пред мене“). Сузана излегува од собата за да донесе фустан за Керубин, земајќи ја со себе наметката.
Додека грофицата и Керубин чекаат Сузана да се врати, одеднаш слушаат како доаѓа грофот. Керубин се крие во плакарот, а грофицата неволно ја отклучува вратата. Влегува грофот и слуша гласови од плакарот; се обидува да го отвори, но тој е заклучен. Грофицата му кажува дека тоа е Сузана, која ја пробува венчаницата. Во тој момент, незабележано влегува Сузана, брзо сфаќа што се случува и се крие зад креветот (Трио: „Susanna, or via, sortite“-„Сузана, излези!“ ). Не можејќи да ја отвори вратата од плакарот, грофот бесно заминува, заедно со грофицата, за да побара алат за насилно отворање на вратата од плакарот. По заминувањето, грофот ги заклучува сите врати од спалната соба за да го спречи натрапникот да избега. Керубин и Сузана излегуваат од своите скривалишта, а Керубин бега скокајќи низ прозорецот во градината. Сузана влегува во плакарот. (дует: „Aprite, presto, aprite“ - „Отвори, брзо, отвори!“).
Се враќаат грофот и грофицата. Грофицата, мислејќи дека е внатре, признава во очај дека Керубин е скриен во плакарот. Разбеснетиот гроф го вади мечот, колнејќи се дека ќе го убие Керубин на лице место, но кога вратата се отвора, и двајцата на свое изненадување ја наоѓаат Сузана (Финале: „Esci omai, garzon malnato“- „Излези од таму, проклето момче! "). Грофот бара објаснување; грофицата му вели дека се шегувала, за да ја тестира неговата доверба во неа. Засрамен од својата љубомора, Грофот моли за прошка. Кога грофот прашува за анонимното писмо, Сузана и грофицата откриваат дека е напишано од Фигаро, а потоа доставено од Базилио. Пристигнува Фигаро и се обидува да ги започне свадбените веселби, а грофот го прашува за анонимното писмо. Тогаш доаѓа градинарот Антонио, и се жали дека некој скокнал низ прозорецот и ги уништил каранфилите додека бегал. Антонио додава дека мисли дека му изгледал како Керубин, но Фигаро тврди дека тој скокнал низ прозорецот и почнува да се преправа дека го повредил стапалото при доскокот. Фигаро, Сузана и грофицата се обидуваат да го дискредитираат Антонио како хроничен пијаница, чие што пијанство го прави недоверлив и склон кон фантазирање. Тогаш Антонио вади документ што му паднал на човекот што бегал (указот за воена обвска на Керубин). Фигаро (по дошепнувањето од грофицата) се брани дека Керубин му го дал документот за на него да се стави печат. Иако успева да се одбрани, неговата среќа кратко трае: влегуваат Марселина, Бартоло и Базилио, покренувајќи обвинение против Фигаро и бараат да си го исполни договорот и да се ожени со Марселина, бидејќи не може да го врати нејзиниот заем. Среќниот гроф ја одложува венчавката за да го разгледа обвинението.
Чин 3
Грофот размислува за незгодната ситуација. Наговорена од грофицата, влегува Сузана и му вели на грофот дека би се сретнала со него истата вечер во градината. (дует: „Crudel! Perchè finora“ - „Сурово девојче, зошто ме натера толку долго да чекам“). На заминување, грофот ја слуша Сузана како му вели на Фигаро дека го решила случајот. Сфаќајќи дека се работи за измама (рецитатив и арија: „Hai già vinta la causa! ... Vedrò, mentr'io sospiro" -" Веќе го добивте случајот! " ... „Дали ќе видам, пред да воздивнам“), решава да го казни Фигаро, принудувајќи го да се ожени со Марселина.
Следува сослушување на Фигаро, и грофот пресудува дека Фигаро мора да се ожени со Марселина. Фигаро тврди дека не може да се ожени без дозвола од родителите и дека не знае кои се неговите родители, бидејќи им бил украден кога бил бебе. Од разговорот што следи, се открива дека Фигаро е Рафаело, одамна изгубениот вонбрачен син на Бартоло и Марселина. Следува трогателна сцена на помирување. Додека слават, влегува Сузана за да го плати долгот и со тоа да го ослободи Фигаро од обврската кон Марселина. Гледајќи ги Фигаро и Марселина како заедно се радуваат, Сузана почнува да се сомнева дека Фигаро ја претпочита Марселина пред неа. Се разбеснува и му удира шлаканица на Фигаро. Марселина ѝ објаснува што се случило, а Сузана, сфаќајќи си ја грешката, се приклучува на веселбата. Бартоло, совладан од емоции, се согласува да се ожени со Марселина и истата вечер да има двојна свадба (секстет: „Riconosci in questo amplesso“ - „Препознај се во преграткава“).
Сите си заминуваат од сцената. Се појавува Барбарина, ќерката на Антонио, за да го повика Керубин во нејзината куќа за да го маскираат како девојче. Грофицата е сама, и размислува за својата среќа која ја нема повеќе (арија: „Dove sono i bei momenti“ - „Каде сте, убави моменти“). Во меѓувреме, Антонио го известува грофот дека Керубин не е во Севиља, и дека е всушност во неговата куќа. Влегува Сузана и ѝ кажува на грофицата до каде се со планот за да го фатат на дело Грофот. Грофицата ѝ диктира љубовно писмо за Сузана кое треба да му го прати на грофот, повикувајќи го таа вечер да се сретне со неа (Сузана), „под боровите“.
Хор од млади селани, меѓу кои и Керубин преправен во девојка, ѝ пее серенади на грофицата. Пристигнува грофот заедно со Антонио, го разоткрива Керубин во групата и станува бесен. Гневот ќе му спласне откако Барбарина, која на глас се присетува како тој еднаш, сѐ ѝ понудил во замена за одредени услуги, и сега ја бара раката на Керубин за брак. Целосно засрамен, Грофот му дозволува на Керубин да остане.
Чинот се затвора со двојната венчавка, за чие време Сузана му го дава своето писмо на грофот (Финале: „Ecco la marcia“ - „Еве ја поворката“). Додека се спушта завесата, брачните парови се радуваат.
Чин 4
Градина со два павилјона. Ноќ.
Следејќи ги упатствата во писмото, грофот ѝ враќа писмо на Сузана, преку Барбарина. Но, Барбарина го губи писмото (арија: "L'ho perduta, me meschina" - "Го изгубив, тешко мене"). Барајќи го писмото, ги среќава Фигаро и Марселина. Фигаро дознава за писмото од Сузана за грофот, помислува дека Сузана се среќава со Грофот зад неговиот грб. Фигаро се жали на мајка си и се колне дека ќе им се одмазди на грофот и на Сузана, и на сите неверни сопруги. Фигаро ита, а Марселина решава да ја извести Сузана за намерите на Фигаро. Марселина пее арија жално констатирајќи дека машките и женските диви ѕверки се сложуваат меѓу себе, но разумните луѓе не можат (арија:"Il capro e la capretta"-"Јарецот и козата").
Љубоморниот Фигаро ги повикува Бартоло и Базилио да му помогнат на даден знак.Тие излегуваат, оставајќи го Фигаро сам. Пристигнуваат Сузана и грофицата, откако претходно си ги смениле алиштата, а со нив е и Марселина која ѝ кажала за намерите на Фигаро. Откако сѐ ќе испланираат, Марселина и грофицата си заминуваат, а Сузана почнува да го задева Фигаро пеејќи љубовна песна (арија: "Deh vieni non tardar" - "О, дојди, не чекај"). Фигаро, кој се крие зад грмушка, мисли дека песната е за Грофот, станува се пољубоморен.
Пристигнува грофицата во фустанот на Сузана. Се појавува Керубин и почнува да ја задева „Сузана“ (грофицата всушност), расипувајќи го планот. (Финале: „Pian pianin le andrò più presso“ - „Тивко, тивко ќе ѝ пријдам“) Грофот во мракот замавнува за да го удри Керубин. но го погодува Фигаро, а Керубин бега.
Грофот води страствена љубов со „Сузана“ (грофицата) и ѝ дава прстен со скапоцен камен. Заедно излегуваат од сцената, при што грофицата го избегнува, криејќи се во темнина. Тогаш, на сцената, влегува вистинската Сузана, облечена во облеката на грофицата. Фигаро мислејќи дека е грофицата, почнува да ѝ кажува за намерите на грофот, но набрзо ќе ја препознае својата маскирана невеста. На крај се смируваат. („Pace, pace, mio dolce tesoro“ - „Мир, мир, мое слатко богатство“).
Грофот, не можејќи да ја најде „Сузана“, влегува фрустриран. Вниманието му го привлекува Фигаро, гласно изјавувајќи ја својата љубов кон „грофицата“ (всушност Сузана). Разбеснетиот гроф го повикува народот на оружје за да му се одмаздат на Фигаро затоа што ја заведува неговата сопруга. (Последна сцена: "Gente, gente, all'armi, all'armi" - "Господа, вооружете се!" ) Влегуваат Бартоло, Басилио и Антонио со факели, а во меѓувреме Грофот, еден по еден, ги извлекува Керубин, Барбарина, Марселина и „Грофицата“ одзади павилјонот.
Сите го молат да им прости на Фигаро и на „Грофицата“, но тој постојано повторувајќи „не“ на глас го одбива тоа, сѐ додека на сцена не влезе вистинската грофица и не го открие својот вистински идентитет. Грофот, гледајќи го прстенот што ѝ го подарил, сфаќа дека се обидувал да ја заведе својата сопруга всушност. Клекнува и бара прошка ("Contessa perdono!" - "Грофице, прости ми!" ). Грофицата одговара со („Più docile io sono e dico di sì“ - „Јас сум поразумна (од тебе), и велам да“.) Сега ништо не ја попречува свадбата на Фигаро.
Владимир Ивиќ
Владимир Ивиќ (роден во Зрењанин, 7 мај 1977 година) е поранешен српски фудбалер, поранешен репрезентативец, а денес фудбалски тренер. И неговиот постар брат Илија бил фудбалер.
Клуб
Кариерата ја започнал во екипата на Пролетер од Зрењанин, каде што се етаблирал како фудбалер. Во летото 1998 година се преселил во белградскиот тим на Партизан. Со црно-белите освоил три шампионски титули (1999, 2001 и 2003) и еден куп (2001). Бил дел од генерацијата која играла во групната фаза од Лигата на шампионите во сезоната 2003/04. Во текот на 2004 година, тој ја носел капитенската лента, бидејќи соиграчот Саша Илиќ бил позајмен во шпанската екипа Селта.
Во јули 2004 година, тој потпишал тригодишен договор со составот на Борусија од Менхенгладбах. Таму го минал само есенскиот дел од сезоната 2004/05. Во Бундеслигата настапил само на четири натпревари, а постигнал еден гол и тоа во 4то коло против екипата на Вердер од Бремен. Во декември 2004 година Владимир преминал во составот на АЕК од Атина, чиј спортски директор во тоа време бил неговиот брат Илија Ивиќ. Владимир поминал две и пол сезони во екипата на АЕК, а подоцна играл за солунските ривали на Арис и ПАОК.
Репрезентација
За репрезентацијата на СРЈ (СР Југославија) и СЦГ (Србија и Црна Гора) одиграл 8 натпревари. Својот прв натпревар го имал на 24 март 2001 година против репрезентацијта на Швајцарија, а својот последен натпревар го одиграл на 28 април 2004 година против составот на Северна Ирска во Белфаст.
ПАОK
Тренерската кариера Владимир ја започнал во летото 2013 година, кога го презел младиот тим на грчки ПАОК. Во сезоната 2013/14 ја предводел младата екипа на ПАОК до титулата шампион на Грција во конкуренција на млади екипи (играчи до 20 години). Во март 2016 година бил назначен за шеф на стручниот штаб на првиот тим на екипата на ПАОК, откако бил отпуштен хрватот Игор Тудор. Во летото истата година, тој потпишал нов тригодишен договор со екипата на ПАОК.
Во мај 2017 година, Владимир Ивиќ со екипата на ПАОК го освоил Купот на Грција, откако во финалниот натпревар бил поразен составот на АЕК од Атина. Ивиќ во 2017 година ја раскинал соработката со ПАОК, откако не успеал да му обезбеди на клубот пласман во квалификациите за Лигата на шампионите во натпревар од плеј-офот од домашното првенство.
Тој за сезоната 2016/17 ја добил наградата за најдобар тренер на грчката Суперлига во изборот на сите капитени на прволигашките екипи.
Макаби Тел Авив
На 31 мај 2018 година, Ивиќ бил назначен за тренер на екипата на Макаби од Тел Авив. Во септември 2018 година, тој го освоил својот прв трофеј со екипата на Макаби, израелскиот Тото куп. Покрај тоа, Ивиќ на составот на Макаби му донел две титули на државата Израел. Пред неговото доаѓање клубот веќе три години не бил шампион на Израел. Во сезоната 2018/19, првата на Ивиќ во клубот, Макаби од Тел Авив ја освоил титулата со дури 31 бод повеќе од второпласираниот тим.
Во следната 2019/20 сезона Макаби ја одбранил титулата, овојпат со 14 бодови разлика во однос на второпласираниот. Иако имал понуда да остане, Ивиќ во јули 2020 година решил да го напушти клубот на Макаби.
Вотфорд
На 15 август 2020 година, Владимир Ивиќ бил назначен за тренер на екипата на Вотфорд, кој се натпреварувал во Чемпионшип лигата, т.е. второлигашкото натпреварување во Англија. Тој го одиграл својот прв натпревар на клупата на Вотфорд на 12 септември 2020 година, во 1то коло од Чемпионшип лигата, кога го совладал составот на Мидлсбро на домашен терен со резултатот од 1:0.
Ивиќ ја добил наградата за најдобар тренер во месец ноември во првенството. Вотфорд имал три победи и два нерешени натпревари во месец ноември, завршувајќи на третото место на табелата. Ивиќ бил тренер на Вотфорд до 19 декември 2020 година, кога добил отказ. Таа одлука следувала по поразот на гостувањето кај екипата на Хадерсфилд (2:0), како и конфликтот со капитенот Трој Дини. Во моментот на отказот на Ивиќ, Ватфорд бил на петтото место во Чемпионшип лигата со девет победи, седум нерешени натпревари и четири порази.
P-гликобелковина
P-гликобелковина (или P-гликопротеин, скрат. P-gp) — важна белковина на клеточната мембрана кој испумпува многу страни супстанции надвор од клетката. Тој претставува ATP-зависна ефлукс пумпа со широк спектар на супстратна специфичност. Го има кај животните, габите и бактериите, и најверојатно се развил како заштитен механизам против штетните супстанции.
P-gp бил откриен во 1971 година од Виктор Линг.
Геоморфозит
Геоморфозит или наоѓалиште на геоморфолошко наследство ― облик или збир на земјишни облици кои имаат научна, образовна, историско-културна, естетска или социо-економска вредност. Геоморфолокатите се вклучени меѓу наоѓалиштата на гео-наследство (геонаоѓалишта) и може да опфаќаат облици на земјиште (или места на поранешни облици) кои биле скриени или уништени поради човечки активности, како и антропогени облици на земјиште  на археолошки или историски интерес.
Крозе
Крозеови Острови (Îles Crozet), Крозеов Архипелаг (Archipel Crozet) или само Крозе — архипелаг од мали подсантарктички острови во Индискиот Океан. Тие сочинуваат еден округ во рамките на француската прекуморска територија именувана како Француски Јужни и Антарктички Земји.
Историја
Крозеовите Острови биле откриени на 24 јануари 1772 година од страна на француската експедиција предводена од Марк-Жозеф Марион ду Фресне. Жил Крозе, вториот човек по команда на експедицијата, стапнал на островот Посесион и со тоа официјално Франција објавила дека островите се под нивна управа. Имено, островите се именувани токму по Жил Крозе. Експедицијата продолжила кон Нов Зеланд, каде капетанот и поголем дел од екипажот биле убиени од страна на Маорите. Сепак, Крозе преживеал и успешно ги предводел преживеаните назад во Маврициус, каде им била базата.
Геологија
Островите лежат на Антарктичката Плоча. Тие се грубо кажано помеѓу Мадагаскар и Кергеленовото вулканско жариште. Најстар остров од овие е Источниот Остров кој бил создаден пред 9 милиони години и бил создаден од вулканско жариште. Ова жариште продолжило да создава острови кон запад, до денес. Иако геолошки гледано островите се млади, сепак денес не се забележува вулканска активност.
Географија
Околу главните острови има повеќе мали островчиња и карпести гребени. Главните острови се (од запад кон исток):
Офталмоплегија
Офталмоплегија — пареза или парализа на очните мускули.
Етиологија
Причините може да бидат различни: трауматски (на пример фрактура на базата на черепот), воспалителни (менингитис, сифилис, ботулизам, полирадикулоневритис), дегенеративни (прогресивна јадрена офталмоплегија), васкуларни (склеротични петехии во мезенцефалон), туморски (менингеом на базата на черепот).
Клиничка слика
Според локацијата на патолошкиот процес кој ја предизвикал парализата, офталмоплегијата може да биде:
Дијагноза
Се поставува врз основа на офталмолошкиот и невролошкиот преглед, како и понатамошните испитувања за утврдување на причините (рендгенографија, КТ и МРИ).
Терапија
Терапијата е етиолошка доколку се знае причината. Симптоматското лекување се состои од медикаментозно (витамин Б), физикално (електротерапија) и оперативно лекување.
Црква Сан Лоренцо фуори ле Мура
Црквата Сан Лоренцо фуори ле Мура (италијански :Basilica di San Lorenzo fuori le mura) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Во оваа црква се наоѓа гробот на Свети Лаврентиј. Црквата била изградена во времето на Константин I Велики, а истата била реновирана во времето на Папа Пелагиј II и Папа Хонориј III.
Радиопримопредавател
Радиопримопредавател – електронски уред кој се состои од радиопредавател и радиоприемник. Вообичаено неговата излезна моќност е под 100 W, а се применува за комуникација преку радиобранови.
Користењето на одвоен радиопредавател и приемник на едно место се покажало непрактично веќе во почетокот на XX век, па се пристапило кон изработка на комбинирани уреди во вид на радиопримопредаватели.
Според конструкцијата може да се поделат на интегрирани и неинтегрирани. Интегрираните имаат одредени заеднички кола за приемникот и предавателот и се наоѓаат во една кутија. Неинтегрираните имаат посебни блокови за приемникот и предавателот, поврзани во заедничко куќиште, а се изработуваат така што откажувањето на едниот уред не влијае на работата на другиот.
Булариум
Булариум — поим кој вообичаено се применува на збир на папски були и други аналогни документи, без разлика дали обемот на колекцијата е општ по карактер или ограничен на бикови поврзани со некоја посебна цел, или институција и место.
Потекло
Името булариум се чини дека бил измислен од канонистот Лаертиус Черобини кој во 1586 година бил објавен под наслов „Bullarium, sive Collectio diversarum Constitutionum multorum Pontificum“. Тоа било голем фолиост во 1404 страници со 922 папски устави од Григориј VII до Сикст V, па тогаш кога владеел папата.
Раковидна Маглина
Раковидна Маглина (Месје 1, NGC 1952, Бик A) — остаток од супернова во соѕвездието Бик од Месјеовиот каталог и Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како Раковидна Маглина, NGC 1952 и Месје 1, се споменува и како Messier 1, M 1, LBN 833, Sh2-244, CED 53, Taurus A, Crab Nebula.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 34 м 31,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 22° 0' 52".
Чинго
Геологија
Овој симетричен стратовулкан има многу различни особености што го прават да се издвојува како највисоката точка на границата помеѓу Гватемала и Ел Салвадор. Има мал кратер со овален облик на врвот што е пробиен кон западната страна на вулканот.
Може да се најдат различни видови на карпи, како на пример: андезит/базалт Андезит и базалт/пикро-Базалт. Серо ла Ола, млад конус, се наоѓа на јужната страна на вулканот преку салвадорската граница.
Екосистем
Sobralia amabilis е елузивно цвеќе кое се наоѓа во регионите на Гватемала и Ел Салвадор. Sobralia amabilis или „Orchidaceae“ било забележано во близина на врвот на Чинго и бил единствениот забележан забележан во месната Гватемала.
Јегхише Тадевосјан
Јегхише Мартироси Тадевосјан (Եղիշե Թադևոսյան, 24 септември 1870, Ечмиадзин — 22 јануари 1936, Тбилиси), бил ерменски сликар поврзан со движењата - Пердевижники и Светот на уметноста. Носител на титулата „Почесен уметник“ на Ерменска ССР во 1935 година.
Животопис
Студирал на Лазаријанското училиште, а потоа се запишал на Московската школа за сликарство, скулптура и архитектура. Василиј Поленов бил негов учител и пријател. Дипломирал во 1894 година и наскоро започнал да излага заедно со Пердервижниките.
Во 1898 година, тој патувал во Палестина заедно со Поленов анеколку пати пропатувал и на  Блискиот Исток. Во 1901 година, тој се преселил од Москва во Тбилиси каде што работел како професор по уметност.
Неговата стилска определба била импресионистичка и поинтилистичка ликовна изразност. Во 1916 година, тој ја основал Унијата на ерменските уметници.
По него е именува улица во Ереван и Уметничко училиште во Ечмиадзин.
Куќа на Тренчови
Куќа на Тренчови — стара куќа во градот Велес од времето на Македонската преродба. Прогласена е за значајно културно наследство на Македонија во 1964 г.
Историја
Куќата е сместена во населбата Прцорек, на ул. „Јован Наумов Алабакот“ бр. 5. Изградена е околу 1868 година во месноста Варналиите. Во нејзиното соседството се други знаменити домови како Куќата на Паунови (бр. 10), Куќата на Чокалови (бр. 7) и Куќата на Прнарови (бр. 3) со кои образува впечатлив комплекс.
Во Куќата на Тренчови се снимани сцени од неколку филмови, меѓу кои и „Мис Стон“ од 1958 г.
Архитектура
Поради особеностите на теренот, куќата има тесна фасада кон улицата. Се состои од приземје и два ката. Приземјето и првиот кат се изградени од камен и се пониски, додека пак вториот кат е од бондручна градба и е еркерно испуштен. На него има големи прозорци, опшивен венец и други украси.
Афикс
Афикс е морфема која се додава на зборот или коренот на зборот за да се создаде нова лексична единица. Морфемите се делат на две групи: формообразувачки (инфлекција) и зборообразувачки (деривација). Според начин на сврзување на морфемите со зборовите, афиксите може да се поделат и на сврзани и слободни афикси.
Поделба на афиксите според местоположбата
Афиксите може да се поделат на голем број категории, во зависност од нивната местоположба во однос на коренот на зборот. Најчесто користени афикси се наставките и претставките. Инфиксите и циркумфиксите не се често застапени во европските јазици, а останатите се ретко застапени меѓу светските јазици.
Лексични афикси
Лексичните афикси, или познати како семантички афикси, се сврзани елементи (морфеми) кои се појавуваат како афикси, но функционираат како вклучени именки во рамките на глаголите или како елементи на сложени именки. Лексичните афикси не стојат како слободни, тие секогаш се припоени со друг збор. Таквите афикси се многу ретки и може да се сретнат во вакашките, салишките и чимакауанските јазици. Во прилог следуваат пример ид саничкиот јазик:
Магарешки атентати
Магарешките атентати — низа терористички акти извршени во текот на 1911 и 1912 година од дејци на новата организација ВМРО, која произлегла од расцепот на Македонската револуционерна организација.
Во периодот што непосредно претходел на Балканските војни, во Македонија ВМРО ја продолжила вооружената борба, но со нова тактика. На Ќустендилскиот конгрес се дало акцент на тероризмот и од тука произлегле т.н. Магарешки атентати. Со атентатите се сакало да се предизвика турскиот фанатизам и со очекуваната реакција од нив се сакало да се вознемири и пробуди европското јавно мислење против Турците. Убиствата извршени од страна на Турците биле еден од поводите за почеток на Првата балканска војна.
Опис
Мошне сликовит опис на магарешките атентати дава Анастас Митрев, кој запишал:
Првиот атентат во Штип
На 4 декември 1911 година (нов стил) во Штип експлодирала вреќа со бомби. Според еден извор, при тоа биле убиени двајца Турци, а биле ранети 25 Турци, еден Евреин и еден Македонец. Како резултат од оваа терористичка дејност за помалку од еден час биле убиени 17 христијани, а 149 биле ранети. Според друг извор, во терористичкиот напад загинале тројца Турци од кои едно дете, а биле ранети 12 други, додека во реакцијата Турците истепале 20-мина и потешко или полесно раниле 309 штипјани.
Во првичните извештаи на кајмакамот на Штип до валијата на Косово актот на насилство на муслиманите врз христијаните го оправдувал со наводно поставената бомба наспроти ѕидот од џамијата при што биле повредени тројца муслимани од кои едниот починал. Но, по испитување на повеќе извори, Вилијам Хав, британскиот вицеконзул во Скопје, утврдил дека бомбата не била поставена спроти ѕидот на џамијата за време на молитвата, туку била донесена од страна на некој селанец, скриена во кола полна со производи за пазар, и оставена до јавната вага на пазаришниот плоштад околу 9 и 30 часот наутро. Таа експлодирала неколку минути подоцна. Мали штети биле направени на ѕидот од соседната џамија. Неколку лица кои стоеле настрана, повеќето Турци, биле сериозно повредени, а еден од нив починал по три дена.
Според извештајот на епископскиот викар од Штип, по овој несакан инцидент, целата муслиманска популација, разлутена до краен степен, се нафрли врз невините христијани. Голема толпа Турци, меѓу кои имало војници, полицајци и други државни службеници, вооружени со ножеви, пушки, револвери, секири, палки, чекани и др. удриле врз христијанското население дојдено да пазарува, со повиците Убијте ги каурите. Во рок од половина час голем број христијани биле убиени и повредени. Во тој прв налет биле убиени 17 луѓе на лице место, тешко повредиле неколку десетици, а полесно околу 150. Вкупниот број изнесувал 302. Тројца од повредените починале подоцна од добиените повреди.
Во целиот настан најповеќе настрадале жителите на Штип кои биле целосно невини за какво било учество или согласност со злосторството, туку тоа било инспирирано многу повеќе од желбата да бидат казнети како и да доведе до инцидент. Лем наведува дека по шокантното убиство на шест муслимани близу Килисели, и правните последици и други процеси во Штип, ... минатата година, видните лица од овој град решиле целосно да ги прекинат врските со организацијата на Тодор Александров, одбивајќи дури да даваат придонеси, како порано, во неговите фондови или да ги примаат и разнесуваат неговите емисари кога тие го посетуваат градот. После тоа, Александров ја објавил својата намера да им го доведе умот.
Останати атентати
Се случиле повеќе вакви атентати: на почетокот на 1912 година во Штип, на 1 август 1912 (нов стил) во Кочани, а на 28 август во Дојран.
При атентатот во Кочани експлодирале две бомби и биле убиени 28 Турци, по што биле убиени 21 Македонец, а биле ранети 190 души. Според други извори загинале петмина Турци, а како реакција на тоа, толпата и војската од тамошниот гарнизон убила 38 Македонци, меѓу кои и неколку деца, додека бројот на повредените достигнал 466 души.
Во Дојран, според едни извори загинале 13 Турци, а биле ранети 42 Турци и тројца Македонци. Според други 60 Турци и 5-6 Македонци.
Бомбени атентати во 1912 година биле извршени и во Битола (30 јануари и 24 септември), Кичево (17 февруари), Крушево (9 февруари и 6 септември), Охрид (25 април и 30 јули), Ресен (31 јули), Прилеп (2 септември), Кавадарци и во други места. Бомби биле откриени и во Солун.
Калај(II) бромид
Структура и врски
Во гасната фаза SnBr2 е нелинеарен со свиткана конфигурација слична на SnCl2 во гасната фаза. Аголот Br-Sn-Br е 95°, а должината на врската Sn-Br е 255pm. Постојат докази за димеризација во гасовитата фаза. Структурата во цврста состојба е поврзана со онаа на SnCl2 и PbCl2, а атомите на калај имаат пет соседи во близина на атомот на бром во приближно тригонална бипирамидална конфигурација. Постојат два полиморфи: ортохомбичен полиморф на собна температура и хексагонален полиморф со висока температура. И двете содржат (SnBr2)∞ синџири, но распоредот на пакувањето се разликува.
Добивање
Калај(II) бромид може да се подготви со реакција на метален калај и HBr со дестилација на H2O/HBr и ладење:
Сепак, реакцијата ќе произведе калај (IV) бромид во присуство на кислород.
Реакции
SnBr2 е растворлив во донорски растворувачи како што се ацетон, пиридин и диметилсулфоксид за да се добијат пирамидални адукти.
Познати се голем број хидрати, 2SnBr2·H2O, 3SnBr2·H2O и 6SnBr2·5H2O кои во цврстата фаза имаат калај координиран со искривена тригонална призма од 6 атоми на бром со Br или H2O покривајќи 1 или 2 лица. Кога се раствора во HBr, се формира пирамидалниот SnBr2− јон. Како и SnCl2, тој е средство за намалување. Со разновидни алкилбромиди може да дојде до оксидативно додавање за да се добие алкилтин трибромид пр.:
Калај(II) бромид може да дејствува како адукти за формирање на Луисова киселина со донорски молекули на пр. триметиламин каде што формира NMe3·SnBr2 и 2NMe3·SnBr2, може да дејствува и како донор и како акцептор во, на пример, комплексот F3B·SnBr2·NMe3 каде што е донор на бор трифлуорид и акцептор на триметиламин.
Дискографија на Бритни Спирс
Дискографијата на Бритни Спирс, американска поп пејачка, се состои од девет студиски албуми, три компилациски албуми, дваесет и девет синглови, шест видео албуми и едно ЕП на Jive Records. Досега Бритни има продадено 69 милиони копии од своите албуми и 84 милиони синглови со што има продадено над 153 милиони копии од своите албуми и песни. Тоа ја прави една од најпродаваните изведувачи на сите времиња.
ЖС „Пчиња“
Железничка станица „Пчиња“ — железничка станица на железничкиот коридор 10, во централниот дел на Македонија. Железничката станица се наоѓа на железничката линија Скопје — Гевгелија и на неа поминуваат регионалните домашни возови од Скопје кон Гевгелија, како и меѓународните возови Белград — Солун и Скопје — Солун.
Структурен мотив
Бидејќи односот помеѓу првичната структура и третичната структура не е едноставен, два биополимера може да споделуваат ист мотив, но сепак да немаат сличност во првичната структура. Со други зборови, структурниот мотив не мора да биде поврзан со низниот мотив. Исто така, постоењето на низен мотив не мора да подразбира карактеристична структура. Во повеќето ДНК мотиви, на пример, се претпоставува дека ДНК од таа низа не отстапува од нормалната структура на двојна завојница.
Кај белковините
Кај белковините, структурниот мотив ја опишува поврзаноста помеѓу елементите на вторичната структура. Поединечниот структурен мотив обично се состои од само неколку елементи, на пример, мотивот „завојница-свиок-завојница“ има само три. Додека просторната низа на елементи може да биде идентична во сите случаи на еден мотив, тие може да бидат кодирани во било кој ред во рамките на генот. Во прилог на елементи на вторичната структура, белковинските структурни мотиви често имаат петелки со варијабилна должина и неодредена структура.
Доста честа. Две антипаралелни бета нишки поврзани со тесни свиоци од неколку аминокиселински остатоци помеѓу нив.
Две бета нишки склопени во форма на сендвич.
Петелка кај која аминокиселинските остатоци кои го сочинуваат почетокот и на крајот на петелката се многу блиску една до друга.
Се состои од алфа-завојницаи поврзани со петелка. Овој мотив се наоѓа во факторите на транскрипција.
Две бета нишки со крај од алфа-завојница склопен за да врзе цинков јон. Се јавува кај ДНК-врзувачките белковини.
Два α-завојницаа, поврзани со кратка нишка (свиок). Се среќаваат кај многу белковини кои ја регулираат генската експресија.
Многу честа. Три последователни аминокиселински остатоци формираат вдлабнатина која врзува анјон.
Многу честа. Три или четири последователни аминокиселински остатоци формираат структура за врзување на катјон.
Cron
Како се покрева cron?
Cron е демон, што значи дека се покрева само еднаш за да потоа чека додека од него не биде побарано извршување на некое барање. Пример, опслужувачот е демон, којшто чека барање за приказ на одредена мрежна страница. Cron демонот, или crond, e неактивен сè до времето кое е специфицирано во еден од неговите конфигурациски податотеки - crontabs.
root 1681 0.0 0.2 1944 508 ? S Dec15 0:00 crond saso 15034 0.0 0.2 4492 508 pts/26 S 14:17 0:00 grep crond
Првата линија покажува дека crond е подигнат, а втората линија е пребарувањето коешто го зададовме.
Ако не е подигнат, тоа може да се направи со crond. Процесот автоматски ќе се префрли за работа во позадина. Од сега па во иднина после превклучување на сметачот, crond ќе биде подигнат. Доколку не сакаме да го превклучуваме, неопходно е извршување на crond со root привилегии.
[saso@marco saso]$ crond