cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јакопо Сансовино
Животопис
Во периодот од 1510-17 Сансовино држел студио заедно со сликарот Андреја дел Сарто, со кој користеле и заеднилки модели. како и сите италијански архитекти од XVI век, Сансовино вложувал големо време и труд на сложени, но привремени градби за дворски свечености. Триумфалното влегување на папата Лав X во Фиренца во 1515 го претставува врвот на овој жанр. Подоцна Сансовино се вратил во Рим каде останал 9 години, а потоа се преселил во Венеција истата година кога се случил Грабежот на Рим. Во 1529 Сансовино станал главен архитект и надзорник на имотите („Протомаестро“ или „Прото“) на прокураторите на „Св. Марко“, и со тоа станал еден од највлијателните уметници во Венеција. За ова тој примал плата од 80 дукати и бил сместен во стан близу камбанаријата на „Св. Марко“. За една година платата му се накачила на 180 дукати годишно. Меѓу неговите ремек дела се и важните згради и градби во центарот на градот близу плоштадот „Св. Марко“, особено рустичната Цека (ковница за пари), богато украсената Лоџета и скулптурите крај камбанаријата, како и разни статуи и релјефи за базиликата „Свети Марко“. Учетсвувал и во обновата на разни згради, цркви, палати и установи меѓу кои црквите Св. Јуијан, Сан Франческо дела Виња, Св. Мартин, Сан Џеминијано (денес урната), Санто Спирито на Изола, и црквата при Инкурабилите. Меѓу палатите и зградите се вбројуваат Големата Милосрдна школа (првични планови), Ка' де Дио, Палацо Долфин, Палацо Корнер, Палацо Моро, и Новите работилници кај мостот „Ријалто“.
Хана Хоракова
Репрезентативна
Го освоила златото на Европското првенство во кошарка за жени во 2003 година, а потоа и сребрениот медал на наредното првенство.
Јакопо Сансовино
Животопис
Неговото најзначајно ремек-дело е библиотеката на базиликата Свети Марко, наречена Маркова библиотека (Biblioteca Marciana), една од најбогато украсените ренесансни градби во Венеција, која е сместена пред Дуждовата палата од другата страна на пјацетата. Изградбата траела 50 години и чинела над 30,000 дукати. Во ова дело тој успешно го употребил јазикот на of класицизмот, традиционално сметан за строг и воздржан, на начин прифатлив за Венецијанците кои љубеле украсени фасади. Ова приготвило теренот за грациозната архитектура на Андреја Паладио.
Хана Хоракова
Репрезентативна
На Светското првенство во 2010 година, била избрана за најдобар играч на турнирот. Особено се истакнала во четврт-финалето против Австралијките кога постигнала 21 поен, што придонело да ја добие наградата за најдобар играч на годината 2010 од ФИБА.
Јакопо Сансовино
Животопис
Сансовино умрел во Венеција, а неговата гробница се наоѓа во крстилницата на базиликата „Св. Марко“. Неговиот најзначаен следбеник во вајарството е Алесандро Виторија.
Хана Хоракова
Репрезентативна
На ЕП 2011 не учествувала, а во националниот тим се вратила за Олимпијадата во Лондон, каде чешката репрезентација била поразена во четвртфиналето. Во март 2013 година, објавила дека се повлекува од репрезентацијата и потоа ставила точка на кариерата во јули 2013 година. Кариерата ја завршила со јубилеен настап во Брно на 17 август 2013 година во кој учествувале Ивана Вечерова, Зузана Жиркова, Ева Витечкова и Јана Весела.
ФОН Универзитет
ФОН е создаден во 2003 година како Европски Универзитет - Република Македонија. Од 2006, универзитетот егзистира под брендот ФОН-Универзитет. Универзитетот е комплетна институција која оди во чекор со современите светски образовни трендови и своето име го гради врз цврстите темели на најквалитетниот стручен кадар од државата и надвор, притоа користејќи ги сите модерни средства и методи за едукација.
Факултети
Во моментов ФОН-Универзитетот има акредитирано 10 факултети:
Студии
Универзитетот нуди до-дипломски, пост дипломски студии и докторски студии на сите од акредитираните факултети. Студирањето на ФОН се врши по Болоњскиот процес, со примена на европскиот систем за префрлање на кредити.
Двориште
Двориште може да се однесува на следниве села:
NGC 1446
NGC 1446 — ѕвезда во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 8 јануари 1877 година од страна на Јохан Лудвиг Емил Дреер, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1446 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,2 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 45 м 57,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 4° 6' 42".
Други поделби
Проучување на NGC 1446 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 222; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4720. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1485.
Договор за создавање на СССР
Договорот за создавање на СССР — договор според кој официјално бил основан Сојузот на Советските Социјалистички Републики (СССР), попознат како Советски Сојуз. Де јуре договорот го легализирал сојузот на неколку советски републики и довел до создавање на нова централизирана федерална влада (Конгрес на Советите на Советскиот Сојуз и Централниот Извршен Комитет на Советскиот Сојуз (ЦИК) како легислативни органи, и Советот на Народни Комесари како извршен орган), каде што клучните функции биле централизирани во Москва.
Договорот, заедно со Декларацијата за создавање на СССР бил одобрен на 29 декември 1922 година со конференција на делегациите од Руска СФСР, Закавказска СФРС, Украинска ССР и Белоруска ССР. Договорот и Декларацијата биле потврдени од страна на Првиот Конгрес на Советите на СССР и потпишан од шефовите на делегациите - Михаил Калинин, Михаил Цхакаја, Михаил Фрунзе и Григориј Петровски, Александар Червијаков, соодветно на 30 декември 1922 година. Договорот обезбедил флексибилност за прием на нови членови. Затоа, до 1940 година Советскиот Сојуз пораснал од основачките четири републики на 15 републики.
На 8 декември 1991 година, руските, украинските и белоруските претседатели го потпишале Беловешкиот договор. Договорот го прогласил распаѓањето на СССР од страна на нејзините основачки држави и воспоставување на Заедница на Независни Држави. На 10 декември договорот бил ратификуван од страна на украинскиот и белорускиот парламент. На 12 декември договорот бил ратификуван од страна на рускиот парламент, поради што Руска СФСР се откажала од Договорот за создавање на СССР и де факто ја прогласила независноста на Русија од СССР.
На 26 декември 1991 година, СССР бил самораспушен од Врховниот Совет на Советскиот Сојуз.
Причини за договорот
Договорот бил резултат на многу внатрешни политички конфликти во Болшевичката партија и владите во Унијата. Првично, Владимир Ленин не сметал дека Октомвриската револуција во Русија ќе ги зацврсти границите на земјата. Ова гледиште било поддржано од Лав Троцки и неговите следбеници, кои верувале дека настаните во Русија се само првиот чекор во идната светска револуција. Меѓутоа, како што Црвената армија се приближувала кон поранешните внатрешни национални и странски граници, на нив им требало изговор да ги преминат истите. Еден таков метод бил создавањето на алтернативна влада, Советска република, која потоа ќе ја преземе власта додека Црвената армија ја собори постојната влада. Ова било случај со Украина, Грузија, Ерменија и Азербејџан и неуспешните кампањи како во Литванија и Полска.
Сепак, крајниот неуспех на Црвената армија во Полската кампања го поставил Планот на Светската револуција на Троцки на чекање. Истовремено, растечката улога на Јосиф Сталин водела поинаква агенда. Во пролетта 1922 година, Ленин го доживеал својот прв мозочен удар, а Сталин, кој во тоа време бил Народен комесар, станал нов официјален претседавач како Генерален секретар на Комунистичката партија.
Сталин сметал дека по крајот на Руската граѓанска војна, воениот комунизам треба да биде заменет со Новата економска политика, со кое ќе дојде до реорганизација на болшевичката држава како единствен суверен субјект. Ова вклучувало и ликвидација на многу расколни советски влади и враќање на највисокото владеење во Москва.
Ова дошло до конфликт со поборниците на т.н. коренизација и некои од локалните власти, особено во Украина (опозицијата на Христијан Раковски) и Грузија (Грузиска афера). Така, договорот можел да се смета како компромис помеѓу различните групи во болшевичкиот камп, за да се задоволат аспирациите на големите малцинства и да се овозможи потенцијално проширување. Белорусија била најмалата република, но сепак нејзините службени јазици ги вклучувале полскиот јазик и јидиш, покрај рускиот и белорускиот.
Содржина
Оригиналниот документ вклучува насловна страница, декларацијата, договорот (кој содржи предговор и 26 статии) и потписите на делегациите што го потпишале. На насловната страница, името Сојуз на Советските Социјалистички Републики билп напишано на руски, француски, англиски и германски, а на сите тие јазици било напишано и Договор за формирање на Сојузот на Советските Социјалистички Републики. Освен тоа, на насловната страница се наоѓа и оригиналниот државен грб на Советскиот Сојуз.
Во почетокот на декларацијата се објаснува зошто е потребен договорот и наведува три фактори за создавање на сојузот. Според првиот фактор, последиците од Граѓанската војна довеле до уништување на многу од економиите на републиките, а обновата на новиот социјалистички начин се покажало тешко без поблиска економска соработка. Според вториот фактор, странските закани продолжувале да се закануваат на социјализмот поради кое суверенитет на земјата бара сојуз за одбрана. Третиот е идеолошкиот фактор според кој советското владеење е интернационалистичко по природа и ги поттикнувало работните маси да се обединат во едно социјалистичко семејство.
Декларацијата потоа наведува дека произлезениот Сојуз на Советските Социјалистички Републики е оној што се создава по слободна волја на народите, дека негова цел е да ги следи идеалите на Октомвриската револуција, дека секоја социјалистичка република има право да се придружи и да ја напушти Унијата по своја волја, завршувајќи со најава дека договорот ќе послужи како одлучувачки чекор на патот на обединување на сите работници во Светска социјалистичка советска република.
По декларацијата, самиот договор се состои од предговор и 26 статии.
Во предговорот е утврдено дека Руската Советска Федеративна Социјалистичка Република, Украинската Социјалистичка Советска Република, Белоруската Социјалистичка Советска Република и Закавказската Социјалистичка Федеративна Советска Република (Грузија, Азербејџан и Ерменија) кои дејствуваат според слободна волја, се согласуваат да формираат единствен Сојуз на Советските Социјалистички Републики.
Мир-Јам
Милица Јаковљевиќ (Јагодина, 22 април 1887 — Белград, 22 декември 1952) позната како Мир-Јам, била српска новинарка и писателка. Новинарската кариера ја започнала во белградските „Новости“, а продолжила во „Неделни илустрации“. Под псевдонимот Мир-Јам објавила голем број на љубавни приказни и романи. Една е од трите жени, меѓу сто најзначајнији српски новинари кои се споменати во монографијата за два века на српското новинарство (1791-1991).
Животопис
Милица Јаковљевиќ е родена во Јагодина, во големото семејство на Јаков Јаша Јаковљевиќ, кој имал државен чин. Јаков Јаковљевиќ бил вдовец со осум деца. Роднините и пријателите го советувале да се ожени со Симка, вдовица без деца. Во тоа време се сметало дека ако во бракот нема деца, жената е виновна, па ако Симка немала деца претходно, нема да ги има ни во браот со Јаков. Но, после првата година брак, Симка ја родила ќерката Милица, три години подоцна, во 1890 година во Књажевац го родила синот Стеван, а во Крагујевац најмладата ќерка Зора. Стеван Јаковљевиќ, братот на Милица Јаковљевиќ, исто така станал познат српски писател, автор на првиот српски бестселер „Српска трилогија“.
Според сеќавањата на глумицата Невенка Урбанова, Милица Јаковљевиќ била убава раскошна русокоса. Зборувала руски и француски јазик. Иако во своите дела пишувала за љубовта и бракот, таа никогаш не се омажила.
Новинарска кариера
После Првата светска војна, се преселила во Белград и започнала новинарска кариера во дневниот весник „Новости”, а потоа во „Неделни илустрации”. Милица ја започнала новинарска кариера на 1 јануари 1921 година и работела без прекин до 6 април 1941 година. Првите пет години ги поминала во „Новости”, а наредните 15 во „Неделни илустрации".
За време на Втората светска војна, која ја минала на работ на сиромаштија и беда, Милица Јаковљевиќ во 1941 година одбила да соработува во окупациските дневни весници „Ново време" и „Обнова", под изговор дека е уморна и стара, а всушност не сакала да го извалка својот и образот на братот Стеван, мајор во кралската војска во заробеништво.
Во 1945 година, се обидела да ја продолжи новинарската кариера во „Глас“, весник кој продолжил да излегува во Белград по ослободувањето. По војната, од 12 жени новинарки, три не ја дочекале слободата, една била осудена на робија поради соработка со окупаторот, три престанале да се занимаваат со новинарство, и само пет жени новинарки во 1945 година продолжиле со работа, меѓу кои и Милица Јаковљевиќ.
Во монографијата за два века на српското новинарство (1791-1991), меѓу сто најзначајни новинари само три се жени - Мага Магазиновиќ, Деса Глишиќ и Милица Јаковљевиќ - Мир-Јам.
По војната
Според тогашните правила на Здружението на новинари, новинарот кој не работи шест месеци како новинар, го губи статусот новинар. Така, Милица Јаковљевиќ го изгубила статусот новинар, бидејќи не успеала да биде во чекор со потребите на новинарскиот занает во „Глас“. Од пет новинарки таа била најстара. Здружението на 14 декември 1945 година ја избришало од списокот на новинари. Мир-Јам, искусен новинар и публицист, во 1945 година залудно се обидувала да се вработи. На седница на Сојузот на писатели на Југославија, Оскар Давичо ѝ потпишал професионална осуда: „Некои другари не пишуваат борбено, онака како што бара нашата реалност. Не пишуваат комунистички, туку пишуваат буржоаски сентиментално, како Мир-Јам.“ Молбата за вработување ѝ била одбиена, бидејќи имала долг прекин во работата како новинар. Било преќутено тоа што „прекинот” се случил затоа што Милица одбила да работи во окупаторските весници.
Не е познато како Мир-Јам ги минала псоледните години од животот. Се знае дека на почеток на зимата 1952 година добила запаление на белите дробови, и умрела на 22 декември, со извалкано име и дело. Веста за нејзината смрт не ја објавиле весниците. За разлика од Џејн Остин, со која ја споредувале, а чија куќа била претворена во музеј, куќата на улица Молерова во Белград, во која живеела, работела и умрела Милица Јаковљевиќ, била урната. Никаде нема спомен плоча, биста, ниту улица со нејзиното име.
Писателска кариера
Во 1939 година, ја напишала театарската претстава „Таму далеку”, која со Жанка Стокиќ во главната улога, тријумфално била изведена.
Била најпопуларна и најчитана писателка во Кралството Југославија, која по ослободувањето била отфрлена без официјално објаснување.
Феминистичко ангажирање
Мир-Jам се залагала и за женските права. Во времето кога повеќето жени биле необразовани, таа се борела за родова рамноправност. Во текстот „Треба ли да се направи споменик на жената”, се залагала да се признаат талентите на жените.
Енди Родик
Ендру Стефан "Енди" Родик (роден на ) е американски професионален тенисер и поранешен светски број 1. Тој е втор по највисоко рангираните американски играчи, веднаш зад Марди Фиш. Од 9 мај 2011 година тој е рангиран на светското 12 место на АТП ранг-листата. Тој стана Гренд слем шампион во синглс кога ја освои титулата УС Опен во 2003 година,поразувајќи го Хуан Карлос Фереро во финалето. Родик стигна до четири гренд слем финалиња (трипати на Вимблдон и еднаш на САД Опен), но загуби од Роже Федерер секој пат. Родик е познат по својот исклучително моќен сервис. Родик беше последниот машки играч од Северна Америка што победил на Гренд слем настан (во 2003 година на САД опен). Женет е со Бруклин Декер, женски модел за костими за капење на Спортс Илустрејтед.
Личен живот
Родик е роден во Омаха, Небраска од Џери и Бланш Родик. Таткото на Родик беше стопанственик, а неговата мајка била учителка. Таа сега раководи со Енди Родик Фондацијата. Родик има двајца постари браќа, Лоренс и Џон (Сите американски тенисери на Универзитетот во Џорџија (1996-1998) и главен тениски тренер на Универзитетот во Оклахома), кои беа надежни тенисери на млада возраст. Родик живеел во Остин, Тексас, на возраст од 4 години па сè до 11години, а потоа се преселил во Бока Ратон, Флорида, во интерес на тениската кариерата на неговиот брат, најпрво го посетувал Меѓународното школо во Бока, но завршил на Хајленд Кристијан академијата во 2000 година. Родик играл универзитетска кошарка во средното училиште заедно со неговиот иден соиграч од Дејвис купот Марди Фиш, кој учел и живеел со Родик во 1999 година. Во текот на тој период, тој понекогаш вежбал со Венус и Серена Вилијамс, а подоцна се преселил назад во Остин. Додека Родик го разгледувал новото издание на Спортс Илустрејтед ја забележал Бруклин Декер, за која сега е женет. Двајцата биле во врска уште од Дејвис купот во 2007 година, а на 31 март 2008 година, Родик објави на неговото мрежно место дека тој и Декер станале свршеници. Двојката стапи во брак во Остин, на 17 април 2009 година.
Пробив
Родик сериозно размислувал за откажување од натпреварувачкиот тенис на возраст од 17 години, кога тој имал губитнички пад во јуниорската конкуренција. Неговиот тренер, Тарик Бенхабилис, го наговори уште четири месеци да му обрне внимание на тенисот. Родик заврши како број 6 кај јуниорите во САД во 1999 година, и како број 1 кај јуниорите во светот во 2000 година. Тој освои шест светски јуниорски синглови и седум титули во двојки, и го освои САД Опен и Австралија Опен во јуниорска конкуренција во 2000 година. Во март, во Мајами, во првиот круг Родик ја имаше својата прва голема победа кога тој го победи светскиот број 41 Фернандо Висенте од Шпанија, со 6-4, 6-0. Во август, во Вашингтон, тој го победи светскиот број 30, Фабрис Санторо од Франција, со 4-6, 6-3, 6-3. Родик играше на Банана Боул во градот Сао Паоло и победи, поразувајќи го Јоаким Јохансон во финалето. Родик, исто така, победи на Австралија Опен за јуниори, поразувајќи го Марио Анчиќ во финалето. Во 2001 година, Родик го победи поранешниот светски шампион на Францускиот Опен, Мајкл Ченг, во 5 сета, во вториот круг на турнирот, и покрај тоа што земјената подлога е најлоша за Родик. Во текот на следниот Вимблдон, тој понатаму покажа потенцијал, со преземање на сет од конечниот победник Горан Иванишевиќ. Тој, исто така го порази 7- кратниот шампион на Вимблдон, светскиот број 4, а воедно и американски колега Пит Сампрас, на возраст од 19 години, на Мајами Мастерсот, со 7-6 (2), 6-3, и светскиот број 1 Густаво Куертен од Бразил со 6-7 (4), 6-4, 6-2 во август. Годината на пробив, на Родик беше во 2003, во која тој го победи Јонес Ел Ајнауи во четврт-финалето на Австралија Опен во 2003 година. Родик и мароканецот се бореа пет часа, со тоа што петтиот сет (21-19 во корист на Родик) е најдолгиот петти сет на гренд слем турнирите во текот на Опен ерата, со 2 часа и 23 минути. (Ова време беше надминато на 23 јуни 2010 година за време на еден натпревар на Вимблдон во машка конкуренција помеѓу Џон Изнер и Николас Маут кој траеше повеќе од 9 часа вкупно) И покрај еднообразниот Француски Опен, Родик има голем успех во Велика Британија со освојување на Квинс Клуб, победувајќи го светскиот број 2 Андре Агаси со 6-1, 6-7 (5), 7-6 (6), и достигнувајќи до Вимблдон полуфиналето, каде што загуби од евентуалниот шампион Роџер Федерер во 3 сета. Тој ја одмазди таа загуба во август, го победи потоа светскиот рекет број 3 Федерер во Монтреал, со 6-4, 3-6, 7-6 (3). Тоа е еден од двата пати кога Родик го поразил Федерер во официјалните АТП турнири до сега.
Успех во Азија
Родик ја освои својата 26-та АТП титула во Пекинг во Кина Опен на 28 септември 2008 година. Тој го порази Дуди Села од Израел, со 6-4, 6-7 (6), 6-3.Победата беше дел од добрите резултати на Родик во Азија, откако стигна до полуфиналето на АИГ Јапонија Опен, каде што загуби од евентуалниот шампион Томаш Бердих, откако ја прокоцка предноста од 5-3 во третиот и одлучувачки сет. Во третото коло на Мастерсот во Мадрид тој загуби од французинот Гаел Монфис во три сета со 4-6, 6-3, 3-6. Две недели подоцна, Родик стигна до четврт-финалето на Мастерсот во Париз со победата над французинот Жил Симон,со 6-3, 7-5, пред да загуби од Жо-Вилфред Цонга. Поради неговиот настап на турнирот, Родик автоматски се квалификуваше за завршниот натпревар од сезоната на Тенис Мастерс Купот. На Мастерс Купот во Шангај, тој играше со Енди Мареј во својот прв круг и изгуби со 4-6, 6-1, 1-6. Тој тогаш требаше да игра со Федерер, но се откажа од својот настап, поради повреда на глуждот и беше заменет од страна на Степанек.
Враќање во форма во 2009 година
Родик го најми Лери Стефанки за нов тренер и почна да работи со него на 1 декември 2008 година. Стефанки претходно ги тренираше Џон Мекинро, Марсело Риос, Евгениј Кафелников, Фернандо Гонзалез, и Тим Хенман. Под водство на Стефанки, и двајцата Риос и Кафелников се најдоа на Светското место бр 1, и Хенман и Гонзалез стигнаа до првите пет, вклучувајќи го и Австралија Опен во 2007 година каде како финалист заврши Гонзалес. Родик започна со официјалното натпреварување на турнирот во Катар Ексон Мобил Опен. Тој го порази Гаел Монфис во полуфиналето со 7-6, 3-6, 6-3 пред да загуби од Енди Мареј во финалето. На Австралија опен, Родик го победи Хавиер Mалис во вториот круг со 4-6, 6-2, 7-6 (1), 6-2. По победите над Фабрис Санторо и 21 носител Томи Робредо, Родик играше и со шампионот и светскиот број 3 Новак Ѓоковиќ во четврт-финалето. Ѓоковиќ се повлече во четвртиот сет, а заостануваше со 6-7 (3), 6-4, 6-2, 2-1, што му овозможи на Родик да стигне до четвртото полуфинале на Австралија опен во неговата кариера.Родик беше поразен таму од евентуалниот финалист Роже Федерер со 6-2, 7-5, 7-5.
2011
Родик ја започна својата кампања за 2011 во Бризбејн како 2-ро рангиран и актуелен шампион. Во воведната рунда, Родик го победи австралијанецот Маринко Матошевич со 6-3 6-2. Во вториот круг, Родик сервираше 15 асови против Александар Долгополов со 6-4 6-1 за победа. Во четврт финалето Родик го собори петтиот носител, турчинот Маркос Багдатис со 6-2, 6-3 за победа. Родик потоа продолжи и го порази Кевин Андерсон од Јужна Африка со 6-2 4-6 6-2 во полуфиналето, пред да биде поразен со 6-3 7-5 од страна на шведскиот бр.1 Робин Содерлинг во финалето. На Австралија Опен, Родик беше рангиран на 8 место. Тој го порази Јан Хајек со 6-1, 6-2,6-2. Во вториот круг го победи русинот Игор Куницин со 7-6, 6-2, 6-3. Во третиот круг го победи холанѓанецот Робин Хасе со 2-6, 7-6, 6-2, 6-2. Во следниот круг, Родик загуби од швајцарецот Станислас Вавринка со 3-6, 4-6, 4-6. Тој потоа го освои Регионалното Морган Киган првенство, победувајќи го Милош Раонич во финалето со 7-6 (7), 6-7 (11), 7-5, заедно со Ричард Беранкис со 4-6, 6-2, 6-3, Јанко Типсаревич со 6-1, 7-6 (8), Лејтон Хјуит со 4-6, 6-3, 6-4 и Хуан Мартин дел Потро со 6-3, 6-4. Родик ја започна својата кампања за Дејвис купот за САД против Чиле. Тој се соочи со Никола Масу и го порази во 4 сета со 6-2, 4-6, 6-3, 6-4. Тој потоа се соочи со Пол Капдевил за да се радува на победа на САД со победа во 4 сета 3-6, 7-6 (7-2), 6-3, 6-3. Родик го подобри својот рекорд со 12-0 во Дејвис купот. Неговата следна задача во Дејвис купот против Шпанија ќе биде во неговиот роден град Остин, Тексас, во јули. Во 2011 на БНП Парибса Опен, ги победи сонародниците Џејмс Блејк и Џон Изнер во два сета, пред да падне на Ричард Гаске во четвртата рунда 6-3, 7-6 (5). Во 2011 година на Сони Ериксон Опен, како актуелен шампион Родик изгуби од Пабло Куевас во вториот круг, по добивањето на олеснување со 6-4, 7-6 (4), што значи пад на светското место бр. 14, негов најнизок пласман уште од јуни 2002 година, кога тој го имаше истиот ранг. Во 2011 на Сони Ериксон Опен, Родик доби олеснување во 1 круг, но падна во второто коло на аргентинецот Пабло Куевас со 4-6, 6-7 (4-7). Со оваа загуба Родик ќе падне до број 14 во ранг-листата, што го прави втор најдобро рангиран американец во тенисот зад Марди Фиш. Родик тогаш ќе започне со неговата сезона на земјена површина во Мадрид во 2011 година, но тој ќе изгуби во првото коло од квалификациите од италијанецот Флавио Кипола во 3 сета со 4-6, 7-6 (9-7), 3-6. Родик ќе продолжи да се загрева за француското Отворено првенство во Италија на Меѓународното БНЛ натпреварување, но загуби во првото коло вторпат по ред од Жил Симон од Франција со 3-6, 3-6. Тој ќе се здружи со Марди Фиш за да играат двојки во Рим, и влегоа во финалето пред Родик да мораше да се повлече поради повреда на рамото. Родик исто така, ќе се повлече од Ница Опен во Франција и од Францускиот Опен за 2011 откако не успеа да се опорави од неа.
Прекари и однесување на терен
Родик често се нарекува "А-Род", осврнувајќи се на неговиот прв иницијал и почете првите три букви од неговото презиме. Родик е познат по честите испади против судиите на теренот, и често користи зафрканции на терените и во интервјуата. Негов најпознат испад беше за време на неговото 3 коло на Австралија Опен во 2008 година, каде што го навреди судијата Емануел Џозеф.
Опрема
Родик ја користи прекината верзија на Баболат Пјур Драјв, продолжен рекет до 27,5 инчи. Самиот рекет е многу прилагоден со дополнителна тежина, сместена во главата со употреба на лента од олово. Рекетот резултира со експонати на поголема рамнотежа и поголем замав отколку продажниот модел со повисока вкупна тежина, иако ова е слично на моделот што го одобри на околу 12мл. Измените од овој вид се нормални за професионални играчи. Рекетите на Родик се насликани да личат на Пјур Драјв Родик Плус со Кортекс со цел да се рекламира моделот кој Баболат го продава. Кортексот е особено видливо насликан врз рекетите. За маркетиншки цели Родик Пјур Драјв ги поддржува Родик ГТ Плус Кортекс рекетите, со негов потпис и специјално дизајнирани за него од страна на спонзорот за рекети Баболат, што е малку потжок (11.9 oz), поцврст (Баболат РДC индекс 72), и поголем (27,5 ") од стандардната Пјур Драјв серија (11.3 мл,Баболатt РДC 71, 27). Рекетите се дизајниран за силен сервис, поради нивната тежина, крутост,и должина. Според Тениското складиште, тој е најдобар за оваа намена.Неговите жици се со сопствен хибрид (РПМ Експлозија + ВС Гут). Родик претходно користел Баболат Про Хрикејн Тур и Баболат Ривенџ (само за кратко време), како негова мрежа, сè додека не почнаа да ги користи новите жици на Баболат, РПМ експлозија. Тензијата на Родик варира, тој има жици со околу 65 лбс. Родик исто така ги користи Баболат Пропулс II тениските чевли, кои се дел од неговата опрема со потпис.За време на натпреварите, Родик носи маици, кратки панталони, и капи произведени за него од страна на Лакост.
Стил на игра
Сервисот на Родик е познат по својата моќ, обично сервира со околу 130-150 километри на час (209 ~ 242 км / ч), кои ги користи за да заработи бодови, со слободен ас. Омилен удар на Родик му е оф-форхендот што тој го користи во комбинација со неговиот широк удар. Во минатото, Родик често го користеше неговиот оф-форхенд, оттогаш приспособен за да создаде бодови. Тој обично цели на двете страни да добие асови. Како и за неговиот втор сервис, тој обично употребува тежок удар за сервис, а потоа се обидува да користат различни обрти, делови, и агли за да го отфрли неговиот противник. Тој забележано користи оклопни топ спина на двата негови сервиси и неговиот сервис веројатно е највисоко што некој би можел да сервира. Родик исто така повремено ја користи сервис и волеј тактиката на двата сервиси за да го изненади својот противник, иако тој воопштено сака да остане во близина на основната линија. Тој има развиено поголема игра на основната линија на целиот терен, во споредба со агресивниот стил на игра од почетокот на својата кариера. Според новиот тренер Лери Стефанки, тој е во најсилната форма од неговата кариера, како и тоа што развил најдобри волеј вештини. Иако бекхендот на Родик му е сè уште слабост и денес, се смета дека е подобрен во 2009 година под водство на Стефанки.
Медиумски настапи
На 5 април 2002 година, Родик беше гостин-ѕвезда на телевизиското шоу "Сабрина, тинејџерската вештерка " глумејќи се самиот себеси. Во првата епизода, Сабрина го повика, па можеше да ѝ даде тенис лекции. Родик се појави на Лејт Најт Шоуто со Крег Килборн, во 2002 и 2003 година, на Лејт Најт Шоуто со Дејвид Летерман во 2003 и 2009 година, Лејт Најт со Конан О'Брајан, и во живо со Риџис и Кели во 2003 година, Џими Кимел Лајв во 2004 и 2005 година, Тунајт Шоу со Џеј Лено во 2005 и 2007 година, и на шоуто со Елен Деџенерис во 2006 година. Родик исто така се појави во Фрајдеј Најт со Џонатан Рос во 2007 и 2010 година. Родик беше домаќин на Сатрдеј Најт лајв на 8 ноември 2003 година, со што стана втор професионален тенисер кој бил домаќин (Крис Еверт беше прв). Родик, исто така, се појави во 2004 година во епизода на Ен Робинсон верзијата на Најслаба алка, но заврши како изгласан за излегување. Родик е во рекламата ‟Ова е Спортски центар‟ со Стјуарт Скот, во која тој се соочува со еден херој поради тоа што тој не го нарекол "А-Род", и го прашува "Дали Алекс Родригес те натерал на ова?" Скот одговори: "Кој?" Родик вели: "А-Род! "Скот добива подмолен изглед на лицето, и Родик си заминува запрепастен. Во јунското издание на машкиот Фитнес магазин се појавува еден напис за Родик. На насловната, тенискиот ас е снимен во маица, која ги истакнува неговите содржајни масивни, мускули,бицепсот и крупното рамо како и градните мускули. Сликата предизвика големи онлајн шпекулации дека списанието го сменило ликот на Родик,под сомнеж дека самиот Родик го побарал тоа. Родик се пошегува дека Надал ја видел сликата, и дека си ги побарал своите раце назад. Во март 2009 година, Енди Родик се појави во "Спид Филс Бетр" музички спот за пејачот и текстописец Мајкл Толчер. Други спортисти вклучени во видеото се Аманда Берд, Бери Сандерс,Кими Меисинер, и Рик Анкил. Енди Родик играше тенис користејќи тиган наместо рекет за книгата "Енди Родик ме победи тиган" од Тод Галагер. Во 2011 година, Родик се појави на крајот на филмот ‟Само продолжи понатаму‟, како новиот љубовник на невестата во филмот (кој го игра Бруклин Декер, неговата вистинска жена).
Награди и рекорди
Во 2004 година, Родик го имаше најбрзиот севис во професионалниот тенис: 249,4 км / h (155 mph) за време на полуфиналниот натпревар на Дејвис купот со Владимир Волчков на тврда подлога во Чарлстон. Претходно таа година, Родик имаше најбрз сервис во историјата на УС Опен. 244 км / ч (152 мнч) против американските Сковил Џенкинс. Родик исто така ја освои во 2004 година забележителната награда за најдобар машки тенисер. Истата година тој ја освои Артур Еш Хуманитарната награда на годината поради неговите добротворни напори, кои вклучуваат: собирање на пари за преживеаните од цунамито во Индискиот Океан по земјотресот во 2004, како и и други активности; даде и на аукција неколку рекети и автограми за да собере пари за УНИЦЕФ, и ја создаде Енди Родик фондацијата за да им помогне на младите под ризик. Фондацијата е делумно финансирана преку продажбата на сините алки на кои е впишано "Нема компромис", инспирирана од жолтата алка ‟Живеј цвртсо‟ на Ленс Армстронг. Во 2007 година Родик и Енди Родик Фондацијата беа наградени од страна на Артур Еш Институтот за урбано здравство. Родик е првиот машки тенисер што некогаш ја примил наградата.
Зигмунт Бауман
Кариера
Во четириесеттите години на минатиот век, Бауман се приклучил во Првата полска армија, работејќи како политички инструктор. Учествувал во Битката кај Колберг (1945) и Битката кај Берлин. Во мај 1945, тој бил награден со Воениот Крст на Валор. По Втората светска војна тој станал еден од најмладите мајори во полската армија.
Според полскиот Институт за национална меморија, од 1945 до 1953 Бауман бил политички офицер во Внатрешен безбедносен корпус (полски: Korpus Bezpieczeństwa Wewnętrznego, KBW), воена единица формирана за борба против Украинска Востаничка Војска и остатоците на Полска Домашна Армија. Подоцна, Бауман работел во военото разузнавање од 1945 до 1948. Сепак, природата и обемот на неговата соработка остануваат непознати, како и точните околности под кои таа била прекината.
Во едно интервју за Гардијан, Бауман потврдил дека бил посветен комунист за време и по Втората светска војна и никогаш не го криел тој факт во тајност. Тој признал дека приклучувањето во воената разузнавачка служба на 19-годишна возраст е грешка иако имал "досадна" канцелариска работа и не се сеќава на информации за никого. Додека служел во Корпусот за Внатрешна Безбедност, Бауман прво студирал социологија на Варшавската Академија за политички науки. Во 1953, Бауман, кој веќе бил унапреден во мајор, одеднаш бил неправедно сменет, откако татко му пристапил кон израелската амбасада во Варшава, со цел да емигрира во Израел. Бидејќи Бауман не се согласувал со ционистичките тенденции на татко му и бил силно антиционистички настроен, неговото отпуштање предизвикало сериозно, но привремено нарушување на односите со неговиот татко. За време на периодот на невработеност, тој ги завршил магистерските студии и во 1954 година станал лектор на Варшавскиот Универзитет, каде што останал до 1968.
Додека бил во Лондонската Економска Школа, каде неговиот претпоставен бил Роберт Мекензи, тој подготвил сеопфатна студија за британското социјалистичко движење, неговата прва голема книга. Објавено првично на полски јазик во 1959 година, ревидираното издание се појавило на англиски јазик во 1972. Бауман продолжил да објавува и други книги, и тоа Socjologia na co dzień ("Секојдневна социологија", 1964), која достигнала голема популарна публика во Полска, а подоцна се формирала фондацијата за учебникот на англиски јазик Thinking Sociologically („Размислување социолошки“, 1990). На почеток, Бауман останал близок на ортодоксната марксистичка доктрина, но, под влијание на Георг Зимел и Антонио Грамши, тој станал постојано критички настроен кон полската комунистичка влада. Благодарение на ова тој никогаш не добил професорска работа иако ја завршил неговата хабилитација но, откако неговиот поранешен учител, Јулиан Хохфелд, бил назначен за заменик-директор на одделот за општествени науки при УНЕСКО во Париз 1962 година, тогаш Бауман го наследил Хохфелдовото столче.
Бауман бил поддржувач на кампањата за формирање на Парламентарно собрание на ОН, организација која ги застапува демократските реформи во Обединетите Нации, и создавање на поодговорен меѓународен политички систем.
Семејство
Бауман се оженил со писателката Јанина Бауман, моминско презиме Левинсон. Тие имале три ќерки, сликарката Лидија Бауман, архитект Ирена Бауман, и професорката Ана Сфард, главна теоретичарка за образование при Универзитетот Хајфа. Неговиот внук Мајкл Сфард бил врвен адвокат за граѓански права и автор во Израел. Зигмунт Бауман починал во Лидс на 9 јануари 2017.
Работа
Обемот на Баумановите научни трудови достига 57 книги и над стотина статии. Повеќето од нив се однесуваат на голем број вообичаени теми, како што се глобализација, модернизам и постмодернизам, потрошувачка и морал. На македонски јазик се објавени три книги на Бауман: Постмодерна етика (Темплум, 2005), Флуидна љубов: за трошноста на човековите врски (Слово, 2013), Флуидни времиња: живот во доба на несигурност (Слово, 2016).
Рана работа
Најраната публикација на Бауман на англиски јазик е студија за британското работничко движење и поврзаноста со класната и социјалната стратификација, првично објавена во Полска во 1960 година. Тој продолжил да објавува на тема класен и социјален конфликт сѐ до раните осумдесетти години. Неговата последна книга беше на тема Спомени од класата. Додека неговите подоцнежни книги не се однесувале директно на класните прашања, тој продолжил да се опише себеси како социјалист, и никогаш не го отфрлил марксизмот во целост. Особено врз него влијаел неомарксистичкиот теоретичат Антонио Грамши, заедно со неокантскиот социолог и филозоф Џорџ Симел.
Модернизам и рационалност
Во доцните 1980-ти и раните 1990-ти години, Бауман објавил серија книги кои опфаќаат теми во областа на врската меѓу модернизмот, бирократијата, рационалноста и социјалната исклученост. Бауман, следејќи го Фројд, почнал да гледа на европскиот модернизам како трговија: Според него, европското општество се согласило да го искористи нивото на слобода со цел стекнување на придобивките од зголемената поединечна безбедност. Бауман тврди дека модерноста, како што подоцна ја нарекол “солидна“ форма, значела искоренување на непознатото и неизвесното. Тоа вклучува контрола врз природата, хиерархиска бирократија, правила и регулативи, контрола и категоризација — сите тие се обиделе да ја искоренат постепено личната несигурност, со што хаотичните аспекти на човековиот живот се појавуваат како добро уредени и познати. Подоцна во голем број книги Бауман започнал да развива став дека таквото уредување никогаш нема да успее да ги постигне посакуваните резултати. Кога животот станува организиран во познати и остварливи категории, тврди тој, секогаш има социјални групи кои не можат да се разделат и контролираат. Во неговото дело “Модерност и амбивалентност“ Бауман започнал да теоретизира дека за вакви неопределени лица во однос на алегориската фигура што ја нарекол “непознатиот“. Повикувајќи се на Симеловата социологија и филозофијата на Жак Дерида, Бауман го опишува непознатиот како личност што е присутна, сепак непозната и неопределена во општеството. Во “Модерност и амбивалентност“, Бауман се обидува да докаже за различните пристапи што модерното општество ги прифаќа преку непознатиот. Од една страна, тој тврди дека во потрошувачки ориентираната економија чудното и непознатото се секогаш примамливи; во различни стилови на храна, различни моди и во туризмот можно е да се доживее привлечноста кон непознатото. Сепак, оваа чудност исто така има повеќе негативни страни. Непознатиот затоа што не може да биде контролиран или потчинет, секогаш е предмет на страв; тој е потенцијалниот крадец, човек надвор од границите на општеството за кого претставува потенцијална закана.
Најпознатата Бауманова книга, “Модернизмот и холокаустот“, претставува обид да се даде целосен акцент на опасностите од ваквиот вид стравови. Повикувајќи се на делата на Хана Арент и Теодор Адорно за тоталитаризмот и просветителството, Бауман го развил аргументот деја холокаустот не треба да се смета едноставно само како настан од еврејската историја, ниту пак како регресија на пре-модерниот варваризам. Наместо тоа, тврди тој, Холокаустот треба да се смета за длабоко поврзан со модерноста и неговите напори за правење ред. Процедуралната рационалност, поделбата на трудот на помали и помали задачи, таксономската категоризација на различните видови, и тенденцијата за послушноста кон правилата да се сметаат за морално добри, сите ја играле улогата во настанувањето на Холокаустот. Тој тврди дека од оваа причина модерните општества не ги сфатиле лекциите од Холокаустот; постои тенденција да се гледа - да се користи Баумановата метафора - како слика што виси на ѕидот, која нуди неколку лекции. Во Баумановите анализи, Евреите станале “непознати“ par excellence во Европа. Конечното решение било претставено од него како екстремен пример за обидот на општеството да се акцизираат непријатните и неодредени елементи што постојат во него. Бауман, како филозофот Џорџо Агамбен, тврди и предупредува дека истите процеси на исклучување што служеле за време на Холокаустот можат да се повторат до одреден степен.
Посмодернизам и потрошувачка
Во средината на крајот на деведесеттите години, Бауман започнал да ги истражува постмодернизмот и потрошувачката. Тој претпоставувал дека се случило промена во современото општество во втората половина на XX век. Тоа се претворила од општество на производители во општество на потрошувачи. Според Бауман, оваа промена ја смени “модерната“ трговија на Фројд - т.е., безбедноста се откажа во замена за поголема слобода, слобода на купување, потрошувачка и уживање во животот. Во своите книги во деведесеттите, Бауман напишал дека ова претставува промена од “модернизам“ во “постмодернизам“.
Од почетокот на милениумот, неговите книги се обиделе да ја избегнат забуната околу терминот “постмодернизам“ со употреба на метафори на “течен “ и “солиден“ модернизам. Во неговите книги за модерната потрошувачка, Бауман сè уште пишува за истите неизвесности што ги прикажал во своите записи за “солидниот“ модернизам; но во овие книги тој пишува за стравувањата кои се шират и потешко се утврдуваат.
Уметноста: течен елемент?
Едно од делата на Бауман се фокусира на концептот на уметноста, под влијание на ценењето на ликвидноста. Авторот ја пренесува оваа идеја дека "ние сакаме и бараме реализација што обично се состои од постојано претворање, во постојана диспозиција со претворање". Во суштина, нашата цел не е предмет на нашиот копнеж, туку дејство на самиот копнеж, а најлошата опасност е да постигнеме целосно задоволство.
Во оваа рамка, Бауман истражува како уметноста може да се позиционира во свет каде минливоста е доминантна парадигма. Уметноста, во суштина е нешто што придонесува да се даде бесмртност на виртуелното нешто: оттука и филозофот се прашува, "дали уметноста може да го претвори краткотрајното во нешто вечно?“ . Бауман заклучува дека сегашната реалност ја карактеризираат индивидуалци кои немаат време ниту простор да се поврзат со вечни, апсолутни и воспоставени вредности. Уметноста и односот на луѓето со нив, како во создавањето, така и во учеството во неа, драматично се менува. Цитирајќи ја Хана Арендт, тој тврди дека "објектот е културен, ако опстојува; неговиот привремен аспект, неговата трајност, е спротивна на функционалната [...] култура која се гледа себеси како загрозена кога сите објекти во светот, оние што се произведени денес и оние од минатото, се сметаат исклучиво од гледна точка на алатка за општествен процес на опстанок". Покрај тоа, концептот на културата и уметноста може да најде смисла во флуидното општество ако го напушти своето традиционално разбирање и го усвои деконструктивниот пристап.
Награди и признанија
Бауман ги добил наградите “Европската Награда за Социологија и Општествени Науки Амалфи“ во 1992 и “Теодор В. Адорно“ во Франкфурт, 1998 година. Тој бил награден во 2010, заедно со Алан Турен, со наградата Принцезата од Астуриас за комуникација и хуманитарни науки.
Универзитетот во Лидс го основа “Институтот Бауман“ во рамките на својата школа за социологија и социјална политика во негова чест во септември 2010 година. Универзитетот во Долна Шлеска, Полска, мала приватна високообразовна институција во Долна Шлеска, Полска планирана со цел да му додели на Бауман почесен докторат во октомври 2013 година. Како и да е, како реакција на голем антикомунист и за што тврдат приврзаниците на Бауман за “антисемитски“ бунт против него, тој на крајот ја одбил наградата.
Во 2015 година, Универзитетот во Саленто го наградил Бауман со почесна диплома за модерни јазици, литература и литературен превод.
Критики
Во 2014 година, Питер Волш, кандидат за доктор на науки при Универзитетот во Кембриџ, го обвинил Бауман за плагијат од неколку мрежни места, вклучувајќи ја и Википедија, во неговата книга “Дали богатството на малкумина ни користи на сите?“ (2013). Во оваа книга, се вели дека Бауман ги копирал вербатим параграфите од статиите на Википедија за “Слоу Фуд“ и стабилна-државна економија, заедно со нивната библиографија, без сигурни извори, автори или фактот дека тие биле преземени од Википедија. Тој користел параграф од статијата за златното ракување, но тој цитат соодветно му се припишува на Википедија.
Како одговор Бауман посочи дека "послушноста" кон "техничките" правила е непотребна, и додека тој "никогаш не успеав да го признаам авторството на идеите или концептите што ги распоредив, или дека ги инспирира оние што ги измислив". За деталната критика на Волш и соавторот Дејвид Леман, културните критичари Бред Еванс и Хенри А. Гиро заклучија: „Ова обвинение против Бауман е навистина одвратно. Тоа е реакционерна идеолошка критика облечена како славење на методот и стилот на одбрана “задна врата“ на стерилниот емпирицизам и културата на позитивизмот. Ова е дискурс кој ги штити податоците, корелациите, и перформансите, а избегнувајќи важни прашања како општествени проблеми и моќ".
Инфективни заболувања предизвикани од бактерии
Стрептококции претставуваат акутни инфективни бактериски заболувања. Стрептококната ангина претставува акутно инфективно бактериско заболување кое клинички се манифестира како гнојно воспаление на тонзилите. Шарлахот претставува акутно инфективно бактериско заболување од групата исипни трески.Еризипелот претставува акутно инфективно заболување кај лица сензибилирани на бета хемолитички стрептокок.
Стрептококции ( streptococosis )
Стрептококциите претставуваат акутни инфективни бактериски заболувања кои освен во инфектологијата, навлегуваат и во многу други гранки на медицината. Имаат полиморфна клиничка манифестација на повеќе органи и ткива во склоп на која често доведуваат до компликации.
Етиологија
Стрептококциите ги предизвикуваат бактерии од родот Стрептококус (streptococus). Грам позитивни, аеробни и анаеробни, неподвижни, немаат капсула и не создаваат спори. Имаат големина од 0,6-1μ, се култивираат на подлоги кои содржат крвен серум или асцит. Најчесто се појавуваат здружени во форма на синџир. Стрептококите излачуваат вонклеточно разни токсини и ензими: еритроген токсин, стрептолизин О и Ѕ, стрептокиназа А и В, фибринолизин, хијалуронидаза А, С и 6, никотинамид - аделин - динуклеодитаза и други.
Епидемиологија
Извор на зараза се болни лица од која било стрептококција, реконвалесценти и клицносители. Се пренесуваат аерокапковно или со индиректен контакт со контаминирани предмети и храна. Начинот на ширење во човечкиот организам може да биде хематоген, лимфоген, или per continuitatem. Влезна врата се респираторната, дигестивната и урогениталната слузница или ледирана кожа. Стрептококите ја напаѓаат најчесто младата популација, вклучувајќи ја и неонаталошката.
Патогенеза
По влегувањето и адапцијата се размножуваат на слузниците на влезната врата, излачувајќи притоа ензими и токсини. Локално предизвикуваат воспалителни процеси при кои доаѓа до некробиоза на ткивата и гноење. Ресорбираните токсини во крвта доведуваат до токсични и токсоалергиски компликации во повеќе органи, а особено на бубрезите, кардиоваскуларниот, остеоартикуларниот систем и ЦНС.