cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историјата на едно трговско претпријатие
Објавување
На 4 мај 1892 година, рускиот литературен критичар А. СО. Лазарев-Грузински му напишал на Чехов: „Со големо задоволство, па дури и стравопочит, ги видов твоите работи во Парчињата. Колку години не сте напишале таму…“
Заплет
Андреј Андреевич Сидоров, главниот лик на приказната и образована личност, се обидува да ја рашири светлината на просветлувањето во својот мал град, кој е заглавен во инерција и филистинизам. За да го направи ова, тој организирал книжарница. Отпрвин, тој воопшто немал клиенти, бидејќи е специјализиран исклучиво за книги. Еднаш кај него дошол еден господин и барал да му продаде шкрилци, кои Сидоров ги немал. Пазарџијата сметал дека би било добро да се купат и нив, бидејќи и тие припаѓаат на едукацијата и придонесуваат за тоа.
Поминало некое време. Сидоров пропишува „гимнастички тегови, крокет, табла, детски билијард, градинарски алат за деца и дваесетина многу паметни, рационални игри“. Трговијата конечно оди добро. Пазарџијата ги бришел полиците и случајно чукнал неколку тома од книгите на Михајловски, кои ги кршат топчињата од ламбата. После тоа, Сидоров ги криел книгите под пултот.
На крајот, Сидоров станува еден од најголемите трговци во градот. Старите пријатели, кои понекогаш почнуваат да разговараат со него за напредок и високи работи, еднаш го прашуваат дали го прочитал најновиот број на Вестник Европа, на што трговецот одговара: „Ова не нè засега. Правиме нешто попозитивно“.
Белешки
https://ru.wikisource.org/wiki/%D0%98%D1%81%D1%82%D0%BE%D1%80%D0%B8%D1%8F_%D0%BE%D0%B4%D0%BD%D0%BE%D0%B3%D0%BE_%D1%82%D0%BE%D1%80%D0%B3%D0%BE%D0%B2%D0%BE%D0%B3%D0%BE_%D0%BF%D1%80%D0%B5%D0%B4%D0%BF%D1%80%D0%B8%D1%8F%D1%82%D0%B8%D1%8F_(%D0%A7%D0%B5%D1%85%D0%BE%D0%B2)
РК Младост 09
РК Младост 09 - ракометен клуб од Богданци, Македонија.
Историја
Во 2009 година, клубот бил обновен.
Младост 09 бил првак на Првата лига во сезоната 2016/17 и со тоа стекнал право на учество во Супер лигата. Но поради финансиски причини, Младост го откажал учеството во елитното македонско натпреварување. Во сезоната 2018/19, Младост 09 настапувал во Училишната сала Стефан Мандалов Манданата во Стојаково. За сезоната 2019/20, Младост 09 не пријавил екипа во Првата лига.
Каштанка
„Каштанка“ е расказ на рускиот писател Антон Павлович Чехов. Објавен во весникот Novoye Vremya на Божиќ 1887 година под наслов „Во научната заедница“.
Заплет
„Младо црвено куче - вкрстување меѓу јазовичар и мелез - по муцката многу слично на лисица“ по име Каштанка го изгубила својот господар, столарот Лука Александрич.
Слушајќи го нејзиното име, мешавина од дакел и мелез излегла од под работната маса, каде што спиела на струготини од дрво, слатко се оптегнала и трчала по својот господар. Муштериите на Лука Александрич живееле ужасно далеку, така што столарот пред да стигне до секој од нив морал неколку пати да влезе во таверната и да се освежи. Каштанка се сетила дека по пат се однесувала крајно непристојно. Од радост што ја однеле на прошетка, таа скокнала, се втурнала лаејќи по запрежните коли, трчала во дворовите и ги бркала кучињата. Столарот сега и тогаш ја губеше од вид, застанувал и луто и викал.
Таа се обидувала да ја пронајде неговата трага, но безуспешно. Одвреме-навреме застанувал и, плачејќи, кревајќи ја сега едната изладена шепа, па другата, се обидуваше да си даде сметка: како можеше да се случи да се изгуби?
Кога дошла при себе, музиката повеќе не свирела и полкот го немало. Го преминала патот до местото каде го оставила сопственикот, но, за жал! столарот веќе го немаше. Таа брзаше напред, па назад, уште еднаш го премина патот, но столарот се чинеше дека паднал низ земја... Каштанка почнала да го шмрка тротоарот, надевајќи се дека ќе го најде сопственикот по мирисот на неговите стапала, но претходно некој никаквец поминал. во нови гумени галоши, а сега сите суптилни мириси се мешаа со остра гумена смрдеа, така што ништо не можеше да се разликув
Совршено се сети како го поминала денот и како завршила на овој непознат тротоар.
Доцна вечерта, исцрпена, Каштанка заспала на влезната врата, каде случајно ја пронашол мистериозен странец, за кој подоцна се испоставило дека е кловн. Го галело животното и решил да го тренира за циркус. Каштанка добила нов прекар Тетка. Кучето се наоѓа во непозната средина и запознава други животни - гуската Иван Иванович, мачката Фјодор Тимофеевич и свињата Хавроња Ивановна.
Господин Џорџ (така се викал непознатиот) нејзиниот нов сопственик, лежејќи во фотелја, пушеше пура, таа мавташе со опашот и го реши прашањето: каде е подобро - со странец или со столар? Опремата на странецот е сиромашна и грда; освен фотелји, софа, светилка и теписи, тој нема ништо, а просторијата изгледа празна; кај столарот, целиот стан е полн со работи; има маса, работна маса, куп струготини, авиони, длета, пили, кафез со чижик, када...
ја учи Каштанка на разни трикови и се обидува да настапи со нов број, но гуската умира трагично (како што се испостави, коњ случајно го згазна), а дебито на Каштанка не успеало, бидејќи за време на настапот таа ги препознава своите поранешни сопственици - Лука Александрич и неговиот син Федија - и со радосно лаење брза кон нив. „Тетка“ ги нашла своите поранешни сопственици.
Ликови
Главни карактери:
Историја на пишување
Постојат неколку верзии на историјата на пишувањето на приказната:
Эта история случилась со мной. Это я нашёл Каштанку; я её дрессировал и выступал с ней, я же и рассказал про неё Антону Павловичу Чехову. Но теперь про Каштанку я рассказывать не буду: лучше Чехова мне не написать. А я вам расскажу про Бишку.
<blockquote class="ts-Начало_цитаты-quote">
Эта история случилась со мной. Это я нашёл Каштанку; я её дрессировал и выступал с ней, я же и рассказал про неё Антону Павловичу Чехову. Но теперь про Каштанку я рассказывать не буду: лучше Чехова мне не написать. А я вам расскажу про Бишку. <templatestyles src="Шаблон:Конец цитаты/styles.css" /><div class="ts-Конец_цитаты-source">— ''В. & nbsp;  Л. & nbsp;  Дуров.''&#x20; Каштанка, Бишка и Запятайка &#x20;&#x2F;&#x2F;&#x20;Мои звери. — <abbr title="Москва">М. : Стрекоза-пресс, 2002. — С. 82. — ISBN 5-94563-215-5.
За време на животот на Чехов, приказната била преведена на унгарски, германски и чешки.
Критика
Позитивни критики за приказната напишал В. А. Голцев, М. ЗА. Меншиков, ЗА. Р. Василиева, професор-невропатолог Г. И. Росолимо и други. Само Р. А. Дистерло, осврнувајќи се на „Каштанка“, му замери на писателот за површен однос кон животот.
Објавувањето на посебно издание на приказната во 1892 година било обележано со бран позитивни критики. ВО. Н. Сторожев во неговата рецензија, потпишана со иницијали В. Н. СО. и објавена во списанието „ Библиографски белешки “, тврдел дека „Каштанка“ е „шармантна приказна за деца, приказна напишана со вкус, такт, добар фигуративен јазик, туѓа за секој лажен лажен под детскиот дијалект“. Според рецензентот, „Каштанка“ можела да биде „изложена како пример за лесна и забавна детска приказна, која возрасен ќе ја води со интерес во слободен момент“. Посебна пофалба на книжевниот критичар добиле илустрациите за расказот, изработени од уметникот С. СО. Соломко.
Авторот на „Библиографски белешки“ во весникот „ Руски Ведомости “, потпишан со буквите СС, верува дека „лесниот хумор и дава уште попривлечен карактер на приказната“. Од негова гледна точка, „книгата може да се смета за еден од интересните појави на нашата детска литература, која е многу сиромашна со добри дела“.
Н.Е. Ефрос, кој ја објавил својата рецензија во весникот Вести на денот (1892, бр. 3118) под псевдонимот „Дт“, истакна дека „Каштанка“ не е само детска приказна: „... има премногу убава декорација., дизајнирани не за разбирање на децата, има премногу убави, чисто чеховски детали кои ќе ви пружат естетско задоволство и, можеби, ќе предизвикаат проѕевање на вашиот млад наследник. Како пример за такво расудување, критичарот го навело поглавјето од приказната „Немирна ноќ“. Во исто време, тој дополнително додал: „Во меѓувреме, токму овие страници ќе ви изгледаат поинтересни; неволно ќе ја почувствувате сета нивна длабока вистина и во необично обоените животински расположенија ќе го препознаете она што вие самите, можеби, сте го доживеале повеќе од еднаш. Патем, ќе се сеќавате на неколку слични страници од „ Досадна приказна “ на истиот Ан. П. Чехов - и ќе видите колку им е заедничко, и покрај сета разлика во ликовите (неволно мора да ја прикачите оваа преподобна титула на учениците на Дуров)...“
ЖРК Куманово
ЖРК Куманово е македонски женски ракометен клуб од Куманово, Македонија. Моментално се натпреварува во ракометната Супер лига, највисокото женско лигашко натпреварување во Македонија.
Историја
Во сезоната 2018–19, ЖРК Куманово ја освоил својата прва титула во купот на Македонија, совладувајќи го Вардар во финалето со 24-22. Истата сезона клубот завршил како вицешампион во македонското првенство. Во следната сезона 2020–21, ЖРК Куманово ја освоил двојната круна во македонскиот ракомет, освојувајќи ја својата прва титула во македонската супер лига и втората титула во македонскиот куп.
Моментален состав
Состав за сезоната 2019-2020
Момци (раасказ)
Момците е расказ на Антон Павлович Чехов, напишан во 1887 година. Прво билоb  објавено на 21 декември 1887 година во весникот „Петербург “ бр. 350 со поднаслов (скица) и псевдоним потпис А. Чехонте. Еден од бисерите на делото на писателот, омекнувајќи ја драмата на традиционалната Божиќна приказна.
Заплет
Володија, ученик во гимназија во второ одделение, од далеку доаѓа дома кај семејството Королев за божиќните празници. Неговиот пријател Чечевицин доаѓа да остане со него. Тој им се претставува на сестрите Володија како Монтигомо, канџата на јастребот, водачот на непобедливите. Володија не игра, како и обично, со своите сестри, не учествува во претпразничните подготовки на целото семејство, туку зборува за нешто сам со Чечевицин. Сестрите, откако слушнале, дознаваат дека момчињата подготвуваат бегство во Америка. Но, тие не успеале да избегаат далеку: беа вратени од Гостини Двор од најблискиот град, каде што ја дознаа можноста да купат барут.
Објавување и пишување историја
Покрај тоа што било објавена во весникот Петербург во 1887 година, приказната била вклучена и во првиот том од собраните дела на А.П. Чехов, објавени од издавачот А.Ф. Маркс во 1899-1901 година. Специјално за ова издание, Чехов го отстранил поднасловот и значително го ревидирал текстот на делото: писателот направил измени и дополнувања кои појасно ја прикажуваат психологијата на децата (особено е додадена молитвата на Володија). Се смени и крајот. Како резултат на измените, контрастот на ликовите на двете момчиња, едвај наведен во оригиналната верзија, стана поживописен. Додека работел на текстот, Чехов отстранувал вулгаризми и разговорни изрази.
За време на животот на писателот, приказната била преведена на германски, норвешки, фински и чешки јазик.
Се претпоставува дека идејата за пишување на приказната ја дала една епизода од животот на Чехов, кога тој се сретнал со двајца средношколци кои фаќале и сушеле риби во градината Нескучни во Москва и прикажувале Индијанци. писателот ги поканил момчињата да пушат „луле за мир“ со него, а тој самиот добил плови од нив како подарок. Володија доаѓа дома за божиќните празници. Заедно со него доаѓа и неговиот пријател Чечевицин.
Целата куќа забележува дека пријателите се однесуваат малку чудно.
Тие беа многу тивки и мирни, може да се каже дури и таинствени.
Тие не учествуваа во подготовките за празникот.
Сомневајќи се дека нешто не е во ред, трите сестри на Володија решиле да ги прислушуваат разговорите на момчињата и да откријат што е работата.
Од нивните разговори сестрите разбрале дека момчињата планираат бегство.
Излегува дека тие читале романи за Индијанците од Америка и решиле да побегнат.
Сестрите решиле да не им кажуваат што научиле на своите родители, надевајќи се дека момчињата ќе донесат злато од Америка.
Осврти од критичарите
Лав Толстој го сметал ова дело за една од најдобрите приказни на Чехов. Виктор Голцев, кога ги препорачуваше приказните на Чехов за читање во кругот на семејството, се осврна и на „Момци“. Според В. Голцев, Чехов им припаѓаше на такви уметници кои се способни да создаваат живописни слики на детски ликови и да покажат „што се случува во детската душа и што возрасните често не го разбираат“.
Адаптација на екранот
1984 — «Злой мальчик» (телеспектакль по рассказам А. П. Чехова; СССР), режиссёр Тамара Павлюченко.
Белешки
https://gdz-gramota.ru/chitatelskii-dnevnik/chitatelskii-dnevnik-4-klass/chehov-anton-rasskaz-malchiki
Зовриениот град (филм)
Зовриениот град (српскохрватски: Узаврели град) - југословенски филм, во режија на Вељко Булајиќ. Улогите ги играат: Велимир Бата Живојиновиќ, Драгомир Фелба, Илија Џувалековски, Јанез Врховец, Милош Кандиќ, Милена Дравиќ итн. Филмот бил премиерно прикажан на Пулскиот филмски фестивал при што ја поделил Златната арена за најдобар филм.
Синопсис
Филмот ги прикажува драматичните економски и социјални промене во Југославија по Втората светска војна. Дејствието е сместено во Зеница, во 1950-тите, во времето на изградбата на челичарниците, кога дошло до брза трансформација на ова провинциско место во голем и модерен град. Во тој период, во Зеница дошле бројни селани со нивните семејства, инженери, техничари, криминалци и проститутки. Имајќи осет за желбите и стремежите на овие луѓе, Шиба се обидува да им помогне, работејќи со ентузијазам и љубов кои ја надминуваат неговата должност. Меѓутоа, тешко е да се задоволат сите барања при што, настојувајќи да постигне повеќе, Шиба прави грешки. Со голем напор, градителите успеваат да ја совладаат стихијата по пукањето на браната и додека првото железо тече од новите печки, Шиба, сменет поради направените грешки, ја напушта зовриената Зеница.
Облогот (расказ)
Објавување
На 17 декември 1888 година Николај Худеков, уредник на Петербургскаја газета, побарал од Чехов да напише приказна за весникот. Дознавајќи дека неговите „Папучарот и ѓаволот“ треба да бидат објавени на 25 декември, Алексеј Суворин, уредникот на „Новое времеја', се навредил. Ветувајќи дека ќе произведе сличен вид басна за Суворин пред новогодишната ноќ, Чехов почнал да пишува на 22 декември и на 30-ти ја испратил приказната по пошта.
Поделен на три дела, се појавил во изданието на Новое времеја од 1 јануари 1889 година, бр. 4613, со наслов „Бајка“ (Сказка). Со нов наслов, „Облогот“, ревидиран и исечен со дел 3 од оригиналниот текст што сега го нема, тој бил вклучен во том 4 од Собраните дела на Чехов, кој бил објавен во 1899–1901 година од страна на Адолф Маркс. Чехов ја објаснил причината за пропустот во 1903 година: „Додека ги читав доказите, не ми се допадна крајот, ми текна дека е премногу студено и сурово“.
Заплет
Во расказот е отсликана сета човечка глупост, наивност, лекомисленост, а најмногу од сѐ – дека во животот „сѐ е ништожно, минливо, привидно и лажливо како фатаморгана“. Освен тоа, во краткиот опис на животот на заточеникот, Чехов многу успешно го отсликува созревањето на мудрите луѓе.
Како што се отвора приказната, на една забава во случаен разговор за тоа што е подобро, смртната казна или доживотната робија, двајца – богатиот банкар и младиот правник, се обложуваат дека младиот нема да издржи во затвор ни 5 години. Банкарот нуди 2 милиони, а правникот вели дека ќе издржи дури 15 години доброволно заточеништво.
Со склучен договор, младиот правник е затворен во самица, во куќа на банкарот, каде не смее да комуницира со никого, не смее да излегува, но може да пуши, пие вино, чита книги, пишува писма и да има музички инструмент. Банкарот сфаќа колку е бизарен облогот и дека со тоа што тој ќе даде 2 милиони, а правникот ќе загуби 15 години од животот – ништо не се докажува; ниту дека смртната казна е подобра или полоша од доживотната робија. Дека сето тоа е само ќеиф на сит човек, од страна на богатиот, и алчност за пари од страна на правникот.
Но, облогот е направен и правникот останува затворен во куќата 15 години.
Во првата година правникот многу страдал од осаменост и досада – постојано свирел на клавир, а се откажал од тутунот и виното, зашто виното будело желби, а желбите се најстрашни за заточеникот. Таа година читал книги со лесна содржина, романи со заплеткани љубовни интриги, криминални и фантастични раскази, комедии и сл.
Втората година, музиката замолкнала и правникот барал само класици. Во петтата година се слушнала музика и правникот побарал вино – и само јадел, пиел, лежел и ништо не читал. Шестата година почнал да учи јазици, филозофија и историја, а следните 4 години нарачал околу шестотини книги. По десеттата година тој само седел на масата и го читал Евангелието, а потоа историја на религијата и теологија. Последните две години читал многу без некој ред – и научни книги, и романи и филозофија – „како да плива во море меѓу делови од разбиен брод, и сакајќи да си го спаси животот грчевито се фаќа ту за едно ту за друго парче“.
Во меѓувреме банкарот загубил дел од богатството, и не му било сеедно да даде 2 милиона за облогот, така тој целосно би осиромашил. Затоа решил да го убие својот заточеник. Ноќта пред истекот на петнаесетгодишниот рок, тој влегол во куќата кај правникот и го видел сосема изменет – слаб, со долга коса и брада, како спие седнат на масата. Пред да ја изврши намерата да го убие, банкарот забележал писмо во кое правникот се откажува од двата милиона и каде го искажува својот презир кон она што се нарекува „земско благо“ – слободата, животот, здравјето. Во книгите што ги прочитал – доживеал сѐ – и прошетки, и лов, и љубов, и сонцето, и планините, реките, езерата, морињата, облаците, молњите, градовите; правел чудесии, убивал, палел градови, заземал царства. Од книгите ја исцрпил целокупната човекова мудрост – и на крајот презрел сѐ! И светските блага и мудроста, зашто сфатил дека сѐ е лажно, ништожно, минливо. Дека смртта ќе збрише сѐ, бесмртноста на гениите ќе биде збришана, сотрена, изгорена заедно со земјината топка.
И, навистина, утрото станува и заминува пред истекот на петнаесетгодишниот рок, а банкарот се почувствувал попоразено од сите порази што ги доживеал во животот.
Анализа
Банкарот, кој е себичен и „материјалист“, не се двоуми да помисли да го убие младиот адвокат и да ја префрли вината на чуварот. Не може да поднесе помисла дека ќе банкротира. Во оваа фаза, тој е воодушевен да најде белешка во која младиот адвокат ја изразил својата желба да се откаже од двата милиони за кои некогаш сонувал. Адвокатот решава да го раскине договорот така што ќе го напушти местото пет часа пред одреденото време, со што покажува дека повеќе не се грижи за парите.
Приказната е релевантна за современото време бидејќи сè уште има контроверзии во врска со видот на казна што може да се досуди на некоја личност. Смртна казна или доживотен затвор има право да одземе живот кога не може да го даде. Приказната ја истакнува поентата дека човекот секогаш копнее по слобода, што е повредно од материјалистичките придобивки. Ракувањето на темата од страна на Чехов го прави читателот да ја сфати важноста на слободата и потребата од социјална интеракција. Неговите списи ги рефлектираат себичните и сурови импулси во човечкиот ум кога е привлечен од изгледите за ненадејно богатство. Неговите приказни откриваат вид на цинизам и социјална критика.
Подофицер Пришибеев
„Подофицер Пришибеев“ (Унтер Пришибеев) ― расказ од Антон Чехов од 1885 година.
Објавување
Расказот за прв пат бил објавена во 18 (5 стар стил) октомври 1885 година, број 273 на Петербургскаја газета првично под наслов „Кляузник“, а потпишан е А. Чехонте. Под новиот наслов, Чехов го вклучи во том 2 од неговите Собрани дела објавени во 1899-1901 година од Адолф Маркс.
Позадина
Подофицер Пришибеев првично бил напишан за списанието Осколки, но неговиот уредник Николај Лејкин го сметал за „премногу суво“ и „претерано“. Лејкин подготвил своја, скратена верзија на расказот, но дури и таа била отфрлена од цензорот Свјатковски. Следејќи го советот на Лејкин, Чехов го испратил во весникот „Санкт Петербург“ каде што немал проблеми со цензурата и бил објавен како „Кляузник“.
Синопсис
Подофицер Пришибејев запаѓа во неволја со полицијата, поради неговата стара војничка навика да го врати она што го смета за „ред“, каде и да се случи.
Судбина и коментари
„Судбина и коментари“ — роман на српскиот писател Радослав Петковиќ од 1993 година. За ова дело, авторот ги освоил НИН-овата награда, наградата „Меша Селимовиќ“, наградата на „Борба“ и наградата на Радиото Б92 за роман на годината.
Summa
Во последниот дел се наведени сеќавањата на деспотот Ѓорѓе Бранковиќ, затворен во чешкото место Хеб, за неговата прва посета на Цариград, кога првпат во животот го видел морето; за посетата на Русија и за наводната средба со рускиот цар; за брат му Сава; за докажувањето на неговото благородничко потекло, итн.
Осврт кон делото
Според Александар Јерков, во романот се меша лажната историја на словенскиот поход на југ со сенките на јунаците од делата на Црњански и така оживеала вистинската историја на српскиот поход кон слободата... романот сведочи за човековата немоќ засекогаш да се сретне со својата среќа. Тихомир Брајовиќ нагласува дека романот зборува за универзалниот проблем на човековата еманципација - правото да ѝ рече „не“ на својата судбина. Преку диховитото и луцидното прикажување на постојаното повторување на историската судбина, романот е „неисториски“: замислата за цикличното повторување на судбината на поединецот и на заедницата во својата основа е „противисториска“, исто како и претставата за бегството од Историјата.
Маж (расказ)
Мажот е расказ на Антон Павлович Чехов. Напишан во 1886 година, за прв пат објавен во 1886 година во списанието „ Сардс “ бр. 32 од 9 август под наслов „Акциза“ со потпис А. Чехонте.
Публикации
Расказот на А.П.Чехов „Мажот“ е напишан во 1886 година, првпат објавен во 1886 година во списанието „Шардс“ бр. 12, влегло во собрани дела на А. Чехов и објавен од А. Ф. Маркс. За „Магазин за сите“ приказната е преработена.
За време на животот на Чехов, приказната била преведена на бугарски и на српско-хрватски.
Критика
В.В. Билибин, кој го заменил издавачот Леикин во 1886 година, му пишал на А. Чехов: „Твојата приказна“ Акциза „... е многу, многу добра“.
Ллитературниот критичар Н. ДО. Михајловски од сите раскази на Чехов вклучени во првиот том на А. Ф. Маркс, ја издвоил приказната „Сопругот“ како „нешто прилично исклучително во збирката на г. Чехов, - исклучителен не по заплетот, туку по тонот што го зборувал авторот. Според него, авторот „самиот не се смее и не сака да предизвика смеа кај читателот“. Уметничките средства на Чехов во оваа приказна на Михајловски му се чинеа многу суптилни.
Критичарот С. А. Венгеров напишал за расказот „Мажот“ како една од значајните приказни на раниот Чехов: „Одличната приказна „Сопругот“ директно одговара на Достоевски, каде на четири страници, во сиот свој ужас, е прикажана психологијата на злобното суштество., заглавен во светската здодевност, доживувајќи чисто физичко страдање кога ќе види дека блиските луѓе можат да се заборават себеси и за миг да бидат занесени во некој друг, радосен и светол свет“.
Заплет
Дејството на приказната се одвивала во еден окружен град на К. Еднаш овде ноќе застана еден коњанички полк. Ваквиот настан ги инспирирало жителите на градот на различни начини - пазарџиите сонуваа да продаваат бајат колбаси, гостилничарите работеа деноноќно, полицијата се вртеше наоколу како луда. Градските дами побарале од воениот началник апарат во вечерниот клуб за танцување.К-жените, слушајќи го приближувањето на полкот, ги фрлија врелите чинии со џем и истрчаа на улица. Заборавајќи ја својата немоќ и разбушавен изглед, задишан и умирање, тие се упатиле кон полкот и со нетрпение ги слушале звуците на маршот. Гледајќи ги нивните бледи, вдахновени лица, може да се помисли дека овие звуци не доаѓаат од трубите на војниците, туку од небото.
Во девет часот навечер на улицата пред клубот веќе свирел воен бенд, а во клубот офицерите танцувале со локалните дами. Дамите се чувствуваа возбудени, а нивните татковци и сопрузи ги гледаа од далечина. Меѓу сопрузите беше и колегиумскиот проценител Кирил Петрович Шаликов. Неговата сопруга Ана Павловна, триесет години, танцуваше додека не падна. Танцувањето веќе ја измори, се присети на минатото кога танцуваше во институтот и беше сигурна дека „ќе има маж барон или принц“.Нивната желба се исполни. Во девет часот навечер на улицата пред клубот татнеше воен оркестар, а во самиот клуб г. офицерите танцуваа со к--ски дамите. Дами се чувствуваат на крилја. Опиени од ора, музика и звук на спарси, тие со цело срце се посветија на еден минлив познаник и целосно заборавија на своите цивили.
Мажот ја погледнал Ана Павловна и се налутил. Поради танцувањето немал каде да игра карти, не ја поднесувал блех музиката и му се чинело дека полицајците се однесуваат премногу лежерно со цивилите. Ана Павловна никогаш не го погледна својот сопруг за време на танцот. Ана Павловна танцувала мазурка со еден офицер. По танцот, Кирил Петрович отишол кај сопругата и категорично ја повикал дома.
Почна Ана Павловна, зацрвенета; „Се срамеше што има толку пијан, мрачен, обичен сопруг“. Откако се скарала со сопругот, таа влегла во ходникот и почнала да се облекува. На другите дами им кажала дека ја боли главата. Задоволен, Кирил Петрович Шаликов се радувал, сакал на сите во клубот да им биде досадно и огорчено. Акцизарот ја погледна и се гримаса со гнев... Не чувствуваше љубомора, но му беше непријатно, прво, што, благодарение на танцувањето, немаше каде да се игра карти; второ, тој не можеше да поднесе блех музика; Трето, му се чинеше дека г. Полицајците се однесуваат премногу невнимателно и снисходливо кон цивилите, и што е најважно, четврто, тој беше огорчен и огорчен од изразот на блаженство на лицето на неговата сопруга ...
Адаптација на екранот
Заплетот на приказната била искористен во ТВ филмот „ Приказна за една љубов “ во режија на Артур Војетски, снимен во 1981 година.
Белешки
https://skazki.rustih.ru/anton-chexov-muzh/
Момци (расказ)
Момците е расказ на Антон Павлович Чехов, напишан во 1887 година. Прво билоb  објавено на 21 декември 1887 година во весникот „Петербург “ бр. 350 со поднаслов (скица) и псевдоним потпис А. Чехонте. Еден од бисерите на делото на писателот, омекнувајќи ја драмата на традиционалната Божиќна приказна.
Објавување и пишување историја
За време на животот на писателот, приказната била преведена на германски, норвешки, фински и чешки јазик.
Се претпоставува дека идејата за пишување на приказната ја дала една епизода од животот на Чехов, кога тој се сретнал со двајца средношколци кои фаќале и сушеле риби во градината Нескучни во Москва и прикажувале Индијанци. писателот ги поканил момчињата да пушат „луле за мир“ со него, а тој самиот добил плови од нив како подарок. Володија доаѓа дома за божиќните празници. Заедно со него доаѓа и неговиот пријател Чечевицин.
Целата куќа забележува дека пријателите се однесуваат малку чудно.
Тие беа многу тивки и мирни, може да се каже дури и таинствени.
Тие не учествуваа во подготовките за празникот.
Сомневајќи се дека нешто не е во ред, трите сестри на Володија решиле да ги прислушуваат разговорите на момчињата и да откријат што е работата.
Излегува дека тие читале романи за Индијанците од Америка и решиле да побегнат.
Сестрите решиле да не им кажуваат што научиле на своите родители, надевајќи се дека момчињата ќе донесат злато од Америка.
Осврти од критичарите
Лав Толстој го сметал ова дело за една од најдобрите приказни на Чехов. Виктор Голцев, кога ги препорачуваше приказните на Чехов за читање во кругот на семејството, се осврна и на „Момци“. Според В. Голцев, Чехов им припаѓаше на такви уметници кои се способни да создаваат живописни слики на детски ликови и да покажат „што се случува во детската душа и што возрасните често не го разбираат“.
Адаптација на екранот
1984 — «Злой мальчик» (телеспектакль по рассказам А. П. Чехова; СССР), режиссёр Тамара Павлюченко.
Белешки
<references group="" responsive="1"> https://gdz-gramota.ru/chitatelskii-dnevnik/chitatelskii-dnevnik-4-klass/chehov-anton-rasskaz-malchiki
Илирско движење
Аспектите на движењето кои се однесуваат на развојот на хрватската култура во хрватската историографија се сметаат за дел од Хрватската народна преродба (Hrvatski narodni preporod).
Угојка
Угојка или огојка  (Bryonia dioica) — повеќегодишно ползечко растение домородно во Средна и Јужна Европа. Тоа е цветно растение од семејството на краставици Cucurbitaceae со дланкести листови со пет врва и сини или бели цветови. Угојката дава црвени бобинки.
Токсичност
Угојката е општо токсична за луѓето. Нејзиниот сок на човечката кожа предизвикува воспаление со осип или чиреви, а консумирањето на овој сок предизвикува интензивна гастроинтестинална иритација, вклучувајќи гадење и повраќање во мали дози и анксиозност, парализа или смрт во поголеми количини.
Спротивно на тоа, семето на угојката е безбедно за јадење и се користи во Западна Европа како состојка во јадењата со скроб.
Билкарство
Коренот може да достигне должина до 75 см и дебелина до 75 мм.
Може да се користи свеж во секое време од годината. Може да се бере и наесен и да се исуши за подоцнежна употреба.
Созерцание
Созерцание (од коренот зреење; созерцува - согледува) или контемплација (лат: од коренот templum) — превод на грчкиот збор теорија (гр: θεωρία - визија, гледање, набљудување) што значи духовен увид, т.е. воочување на возвишената убавина во нештата.
Во религиозна смисла, созерцание означува облик на молитва или медитација. Во христијанството најчесто се поврзува со мистицизмот.
Историја на поимот
За Платон и Аристотел, теоријата (θεωρία) го претставува интелектуалното сознание, наспроти дејството (πράξις). Според Платон, преку созерцание душата може да стекне знаење за божествените идеи. Во неоплатонистичката филозофија, преку процесот на еманација од Едното произлегуваат други хипостази (ум и душа). Следствено, патот до совршенството се замислува како движење од сложеност кон едноставност, од поделба кон единство. Плотин тврдел дека созерцанието за Едното е можно само во случај кога самиот човек ќе стане еден од мноштвото. Плотин „умното созерцание“ го поистоветува со гледањето на светлината што се излева од прапочетокот.
Во мистицизмот, контемплацијата е состојба во која човечкиот ум се сосредоточува на духовната стварност, нурнувајќи се во неа сè до заборавот на сите други стварности. За христијанските мислители, особено од неоплатонскиот правец, контемплацијата е највисокото ниво на човековата духовна активност. Во теологијата на светите отци созерцанието значи молитвено сосредоточување на душата врз скриените тајни, со кои изобилува човечката личност, како и суштината на од Бога дадената материја. Според Исак Сирин, созерцанието е осет на божествени тајни, скриени во нештата и нивните причини. „Кој созерцанието на умот го собира во себе, го созерцува Господа во своето срце“. Исак Сирин смета дека човечката природа станува способна за вистинско созерцание само кога преку практикување на доблести е исчистена од страста.
Во средновековната филозофија често се спротивставуваат активниот, односно обичниот живот и контемплативниот живот на филозофот (Vita Activa vs. Vita Contemplativa). Од современите филозофи, Кант подетално го дефинира филозофскиот концепт на контемплација.
Контемплацијата ја познава и еврејската кабала, исламските движења како суфизмот и дервишите, а присутна е и во хиндуизмот (јога) и будизмот.
Богослав Шулек
Богослав Шулек (роден како Бохуслав Шулек; 20 април 1816 – 30 ноември 1895) бил хрватски филолог, историчар и лексикограф. Тој имал големо влијание во создавањето на хрватска терминологија во областите на природните и општествените науки.
Влијание врз хрватската терминологија
Шулек ги поддржувал принципите на Загрепската филолошка школа и го промовирал хрватскиот лингвистички пуризам. За неговото дело бил наречен „татко на хрватската научна терминологија“. Тој слободно измислувал неологизми и позајмувал зборови од другите словенски јазици за да послужат како замена за несловенските заемки. Кога за заемката не бил достапен збор од штокавското наречје, тој се потпирал на чакавскиот и кајкавскиот лексички фонд, а кога и тие не биле доволни тој позајмувал зборови и од другите словенски јазици како чешкиот, словачкиот, рускиот и словенечкиот, или предлагал свои неологизми. Неговите активности честопати го вовлекувале во конфликт со хрватските вуковци кои се залагале за чист народен јазик и со потсмев неговите неологизми ги нарекувале шулекизми.
И покрај првичната непопуларност, повеќето од тие термини бавно навлегле во јазикот на хрватските високи класи во текот на 20-от век; многу од овие зборови денес се сметаат за стандарни хрватски изрази за различни поими. Дел од нив преку српскохрватскиот јазик навлегле и се употребуваат и во македонскиот јазик.
Повеќето од неговите кованици кои се користат во современиот хрватски јазик, вклучуваат термини од областа на хемијата (kisik "кислород", vodik "водород", dušik "азот") и други технички области (plin "гас", narječje "наречје", glazba "музика", skladba "композиција", obrazac "образец", sustav "систем", tlak "притисок", tlakomjer "барометар", zemljovid "карта", uzor "узор", pojam "поим", tvrtka "компанија", zdravstvo "здравство").
Во дачата
Во дачата — расказ од Антон Павлович Чехов. Чехов во напишал расказот во 1886 година, а првпат бил објавен во списанието „Будилник“, 1886 година, бр. 20 од 25 мај, и потпишан од А. Чехонте.
Изданија
Расказот на А.П.Чехов „Во дачата“ бил напишан во 1886 година, а првпат бил објавен во 1886 година во списанието „Будилник“ бр. 20 од 25 мај со потпис А. Чехонте. Расказот бил објавен и во 1899 година на годишнината на списанието Будилник. Чехов бил незадоволен од објавувањето на расказот во јубилејниот број на „Будилник“, бидејќи не му бил испратен на коректура.
За време на животот на Чехов, расказот била преведен на фински и чешки.
Содржина
Дејството на расказот се одвива во дача. Павел Иванич Виходцев е на одмор со семјството. Еден ден добил писмо со текст: „Те сакам. Ти си мојот живот, среќата е сè! Извини за признанието, но немам сила повеќе да трпам и да молчам. Не барам заемност, туку сожалување. Бидете вечерва во осум часот навечер во стариот павилјон... Сметам дека е излишно да се потпишам со моето име, но не плаши се од анонимноста. Млада сум, убава... што сакаш друго?“
Павел Иванович Виходцев, откако го добил писмото, не можел да разбере кој би можел да го напише, долго време се двоумел дали да оди на состанокот или не. Но сепак решил да отиде.
Неговата сопруга почнала да го прашува што е причината за неговата замисленост и каде ќе оди. Виходцев одговорил дека решил да прошета.
Влегувајќи во павилјонот, во кој требало да се оствари средбата, го нашол братот на неговата сопруга, студентот Митја, кој живеел во неговата дача. Двајцата се убедуваат другиот да го напушти павилјонот, но попусто, никој не сакал да отстапи. Одеднаш, женско лице со напрчен нос погледнало во павилјонот, се намуртила и исчезнала. И двајцата решиле дека тоа е авторот на писмото - се скарале и си заминале.
На вечерата, Павел Иванович и Митја молчеле, но тогаш сопругата на Павел признала дека таа го напишала писмото за да ги избрка сите од куќата и да го измие подот без некој да ѝ смета. Оваа изјава ги помирила соперниците.
Некромантија
Некромантија (од латински: necromantia, или грчки: νεκρομαντία) — вид прорекување во кое практичарот се обидува да ги повика духовите на мртвите за да добие од нив информации за идни настани. На грчки, зборот е образуван од νεκρός — „мртов“, и μαντεία — „гатање, пророштво“. Лицето што практикува некромантија се нарекува некромант.
Светско првенство во ракомет за жени 2009
Светско првенство во ракомет за жени 2009 — 19-то Светско првенство во ракомет за жени кое се одржало во Кина. На турнирот вкупно учествувале 24 репрезентации.
Златниот медал го освоила репрезентацијата на Русија, победувајќи ја Франција во финалето, додека бронзениот медал го освоила Норвешка.
Сали
Првенство се одиграло во кинеската провинција Џангсу. Ова било второ Светско првенство кое се одиграло надвор од Европа, првото било онаа од 1990 година во Јужна Кореја. Шест градови биле домаќини на турнирот:
Квалификации
Домаќин
Првите натпревари се одиграле на 6 и 7 јуни 2009 година, а вторите на 13 И 14 истата година.
Прв круг
Ждрепката се одржала на 15 јули 2009 година во Базел, Швајцарија. Првите три екипи од секоја група се пласирале во следниот круг.
Најдобар тим на првенството
Одбрани од страна на стручнаци од ИХф: IHF.info
{| align="right"
Најдобри голмани
Извор: IHF.info
Најдобри голгетери
Извор: IHF.info
Останати награди
Одабрана од ИХФ стручнаци: IHF.info
РК Радовиш
РК Радовиш - ракометен клуб од Радовиш, Македонија. Клубот моментално се натпреварува во Супер Лигата. Тренер на суперлигашот од Радовиш е Љупчо Мијалов.
Историја
Во сезоната 2013/14, Радовиш за првпат учествувал во Супер лигата. Во сезона 2014/15 РК Радовиш во регуларниот дел завршил на третото место со освоени 33 бодови. Иста сезона, РК Радовиш за прв пат настапил во плеј-оф завршницата, каде завршил на петтото место со 6 освоени бодови.
Вардарска дивизија (Кралство Југославија)
Дивизискиот штаб се наоѓал во Битола.
Идумеја
Идумеја (старогрчки: Ἰδουμαία) или Едом (хебрејски: אֱדוֹם‎) — древна земја во Блискиот Исток. Сместена помеѓу Мртвото и Црвеното Море, настанала околу XI век п.н.е. од месните Семити. Во текот на следните столетија, многупати се споменува во различни извори, вклучувајќи и во Библијата. Во првата половина на II век п.н.е., Идумејското Царство било освоено од Набатеја, а подоцна навлегло во границите на Римската Империја.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Црниот свештеник
„Црниот свештеник“ (Чёрный монах) — расказ на Антон Чехов, напишан во 1893 година додека Чехов живеел во селото Мелихово. За прв пат расказот бил објавен во 1894 година во списанието Артист, едно од водечките руски списанија за театар и музика во последната четвртина од 19 век. Приказната раскажува за последните две трагични години од животот на фиктивниот научник Андреј Василевич Коврин.
Објавување
Приказната, поделена во девет поглавја и опишана од Чехов како „медицинска новела, historia morbi“, прикажувајќи „млад човек кој страда од заблуди на величественост“, за првпат била објавена од Артист (бр. 1, број од јануари 1894 година). Истата година расказот бил вклучен во збирката Новели и раскази (Повести и рассказы). Чехов го вклучил во том VIII од неговите Собрани дела, објавен во 1899-1901 година од Адолф Маркс. На 7 јули 1898 година, РЕЦ Лонг му пристапил на Чехов за дозвола да преведе неколку негови приказни на англиски. Збирката Црниот свештеник и други приказни, која излегла во Британија во 1903 година, станала првата што ја запознала британската читателска публика со делата на Чехов.
Позадина
На 28 јули 1893 година, Чехов го известил Алексеј Суворин во писмо дека штотуку завршил „мала новела, со само неколку прашања“. „Дојдете да ме посетите овде, ќе ви дадам да прочитате“, додал тој. Суворин предложил приказната да биде објавена во Новое времеја, но Чехов ја одбил понудата. Подоцна, откако ја прочитал приказната, Суворин прашал до кој степен таа ја одразува менталната состојба на авторот. „Кога писателот прикажува болна личност, тоа не значи дека тој самиот е болен. ''. . Само сакав да прикажам човек кој страда од заблуди на величественост. Во сон ми дојде ликот на монах кој јава по полињата и кога се разбудив му кажав на Миша''(т.е. неговиот брат)“, одговорил Чехов во писмото од 25 јануари 1894 година. Според Михаил Чехов, приказната на многу начини го одразувала искуството на Чехов во Мелихово. Во расказот тој сериозно се занимава со градинарство. „Рано наутро... доаѓаше во градината и внимателно го проверуваше секое дрво, секоја грмушка, можеби за кастрење, или само зјапаше во него, проверувајќи нешто“. Чехов таму често бил посетуван од Игнатиј Потапенко и Лика Мижинова. „''Лика ќе седне на клавир и ќе ја пее тогаш сè попопуларната „Légende valaque“ од Брага ... песна во која болна, делириозна девојка ги слуша ангелите како пеат и ја замолува мајка си да дојде на балконот и да и каже каде се овие звуците може да доаѓаат од... На Антон Павлович му се допадна мистицизмот и финиот романтизам на оваа романса. Го спомнувам ова затоа што беше директно поврзано со потеклото на приказната Црниот монах''“, напишал Михаил Чехов.
Психолошки, тоа претставувале тешки денови за Чехов, кој страдал од анксиозност и несоница. „Нестрпливо би побегнал кај вас во Петербург, такви се моите расположенија, од колера која беснее, на дваесет врста одовде“, напишал на Суворин на 28 јули 1883 година, жалејќи се на „смртоносниот копнеж за одредена осаменост“ и „грозни психопатски расположенија“. Потоа додал “... ''Сметам дека не патам од некоја психолошка болест. Едноставно, се чини дека волјата за живот ме напушти, иако не мислам дека тоа е некаква болест, можеби нешто минливо и тривијално''“, му напишал на Суворин во јануари 1894 година
Според Михаил Чехов, „во Мелихово нервите на Антон Павлович целосно се расипале поради прекумерна работа, а тој за малку ќе изгубил сон. Штом ќе почнеше да паѓа во поспаност, некоја чудна сила ќе го исфрлеше.“ За време на една толку лоша ноќ тој имал ментален вид на црн свештеник. „Тоа имаше огромно влијание врз мојот брат, тој нема да може да се ослободи од него, одвреме-навреме се враќаше кај овој свештеник во разговори и на крајот ја напиша својата добро позната приказна за тоа“.
Во овој перид било и времето кога Чехов длабоко се заинтересирал за психијатрија и се спријателил со лекарот Владимир Јаковенко, основачот и директорот на најдобрата руска психијатриска клиника во тоа време, во Мешчерскоје. „Ако сакаш да станеш вистински писател, драга моја, студирај психијатрија, ова е сосема неопходно“, ја уверувал тој Шчепкина-Куперник, „...во тие денови кога го пишуваше Црниот свештеник“, според нејзините мемоари од 1928 година. .
Во летото 1892 година, книгата Дегенерација на Макс Нордау била широко дискутирана во рускиот печат. Чехов малку размислувал за идеите на Нордау, но можеби тоа му оставило некаков впечаток, бидејќи најмалку двапати Црниот свештеник во своите говори цитира фрагменти од поглавјето наречено „Гениј и толпа“.
Заплет
Старецот му изразува на Коврин дека единствениот човек на кој би можел да му верува да се ожени со неговата ќерка е самиот Коврин, убеден дека секој друг маж ќе ја одведе и дека неговиот животен труд ќе пропадне. Тие се венчаат и со текот на времето, сопругата на Коврин ги забележува неговите халуцинации, бидејќи тој често разговара со црниот свештеник. Таа со текот на времето го „лечи“ Коврин, но тој се уверува дека без „насоки“ на црниот монах, тој е осуден на просечност наместо на гениј. Тој станува огорчен и антагонист кон своите сакани и на крајот парот се разделува. Неговото физичко здравје рапидно се влошува поради туберкулоза, тој се преселува кај жена која се грижи за него. Приказната завршува така што Коврин доживува една последна халуцинација додека крвари; црниот свештеник го води кон бестелесен гениј и тој умира со насмевка.
Прием
По објавувањето на „Црниот свештеник“, неколку дописници на Чехов му пишале да изразат задоволство и благодарност, меѓу кои и новинарот Михаил Меншиков, писателот за деца (и сопственикот на имотот Бабкино) Марија Кисељова и Иван Горбунов-Посадов. „Го прочитав вашиот Црн свештеник и сам го изгубив умот“, му напишал свештеникот отец Сергиј (С.А. Петров) на Чехов на 8 мај 1897 година. Гаврила Русанов, пријател и долгогодишен дописник на Лав Толстој, на 14 февруари го информирал Чехов за тоа колку му се допаднала приказната („Тоа е чудо, само чудо!“ рекол тој). Сепак, современите критички осврти, кои се концентрирале најмногу на дискусија за техничките детали за лудилото на херојот, длабоко се незадоволни. Писателот Сергеј Семјонов, кој го сретнал Чехов во канцелариите на издавачот Посредник кон крајот на 1894 година, се сетил: „''А.П. шеташе низ кабинетот и зборуваше за општата идеја на Црниот свештеник и како расказот е целосно погрешн разбран''“.
„Црниот свештеник дава длабок и прониклив приказ на психичка болест... ''Фигурите на фанатичниот газда-градинар и неговата пречувствителна, привлечна ќерка... се насликани многу експресивно. Фаталното недоразбирање меѓу болните и здравите води до ужасно бесмислена трагедија“, напишал Сергеј Андреевски, правејќи преглед на „збирката Новели и приказни за „Новое време“ И Александар Скабичевски (во Новости и Биржеваја Газета) ја согледал приказната како ништо друго освен „прилично љубопитен опис на процесот на лудување на човекот“, од кој „читателот не може да извлече никаков заклучок, ниту идеја''“. „Ова можеби било ненамерно, но изгледа дека она што Чехов сметал овде било дека... силните аспирации и вистинските благородни страсти се провинција само на оние кои се склони да бркаат спектрални сенки“, предложил Д.М., рецензентот на „Руски Ведомости“. Јуриј Говоруха-Отрок, означувајќи го Коврин како „новиот ден на Попришчин“, ја сметал приказната дека припаѓа на жанрот „фантастика“ и, како таква, неимпресивна.
Николај Михајловски во својата статија од 1900 година „Литература и живот. Некои работи за Чехов“ тврдел дека, далеку од тоа дека е обичен психијатриски етид, Црниот свештеник бил сериозна изјава, давајќи уште еден знак за промена на неговиот начин на размислување на авторот. Но, тој го критикувал Чехов дека е премногу непристоен во искажувањето на сопствениот став за дилемата на Коврин. „Кој е овој црн свештеник: добронамерен дух кој ги теши уморните луѓе со соништа и заблуди за тоа дека се „избрани“... или, напротив, злобен гениј кој со гнасни ласкања ги мами во светот на лудилото, тагата... и конечно, смртта?".