cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Царска палата
Опис и намена
За разлика од вообичаената претстава за „палатата“, царската палата не била постојан престој, туку место каде царот престојувал одредено време, обично помалку од една година. Маршрутите сугерираат дека монархот ретко би останал подолго од неколку недели. Покрај тоа, тие не биле секогаш големи палати во прифатена смисла. Некои биле мали замоци или зајакнати ловишта, како што е Бодфелд во Харц. Но, воглавно тие биле големи куќи за манор ( Гутшифе ), кои нуделе угостителство и сместување за кралот и неговите многумина приврзаници, честопати тргнувајќи до стотици вработени, како и бројни гости и нивните коњи. На латино, таквиот кралски манор бил познат како вила регија или завеса регија. Тие се наоѓале или во близина на епископските резиденции, во близина на важни опатија, во близина на градовите што ги држел кралот или на селата во средината на кралските имоти. Царските палати обично биле градени во интервали од 30 километри, што претставувало дневно патување со коњ во тоа време.
Јозеф фон Штернберг
Јозеф фон Стернберг, всушност Јонас Штернберг (* 29. Мај 1894 година во Виена, Австроунгарија ; † 22. Декември 1969 година во Лос Анџелес ), бил американски режисер со Австриско потекло. Тој стана познат главно преку неговите седум филмови со Марлен Дајтрих, вклучувајќи ги Синиот ангел и Мароко.
Почеток на кариерата
Штернберг беше син на австриско-еврејскиот стопанственик Мојсеј Стернберг и неговата сопруга Серафин. Поради деловните активности на таткото, семејството живеело од 1901 година или во Виена и Њујорк. Семејството се преселило во Соединетите американски држави во 1908 година. По првиот работен во филмска работилница под псевдонимот Јозеф фон Штернберг, тој се пресели во Холивуд во 1923 година, каде што за првпат работел како помошник-режисер на филмот Божје право. Во 1924 година, преку посредникот на Чарлс Чаплин и Мери Пикфорд, тој се запознал со германскиот писател и сценарист Карл Густав Фолмолер, кој го поканил во Венеција и Берлин во 1925 година и го запознал со глумецот Емил Јанингс. Со глумецот Georgeорџ К. Артур во 1925 година тој застрелал само 50.000 УСД „Ловец на спасување“, кој бил одведен на голем багер со пареа во мочуриштата во близина на заливот Сан Педро. Филмот го привлече вниманието на некои критичари кои ја пофалија иновативната употреба на Штернберг на светлината и сенката во драматургијата на една сцена. Иако последователно ги сруши плановите за снимање филм со Мери Пикфорд, но на крајот доби од Штернберг договор со МГМ. Сепак, соработката со менаџерите во студиото и theвездите не беше лесна. На пример, за време на снимањето на „ The Masked Bride“, автократски злогласниот Штернберг со недели се бореше насилно со водечката глумица Меи Мареј. Конечно, договорот беше распуштен со меѓусебна согласност. Кратко време подоцна тој ја доби понудата, за Една Пурјанце, поранешна глумица на Чаплин, да го снима филмот жената од морето (исто така: Море галеб). Сепак, Чаплин реши да не го дистрибуира готовиот филм затоа што тој сметаше дека е премногу интелектуален за масовен вкус. Во 1930-тите години Чаплин ја уништи негативата со цел да ги реши трошоците за данокот на ротација. Малкумина луѓе кои ја видоа лентата тврдеа дека тоа е едно од најубавите и визуелно зачудувачки дела во американското кино.
Рајан Марфи
Рајан Марфи (Ryan Murphy; Чикаго, 2 јули 1995 година) е американски пливач и репрезентативец. Неговата специјалност била пливање во стил на грб. Тој бил олимписки победник во Рио во 2016 година и светски рекордер во 100-метарскиот настан на грб.
Кариера
Првиот голем настап на меѓународната сцена го снимил Марфи во 2011 година, кога го освоил бронзениот медал во пливање на грб од 200 метри (во време од 1: 59,63) на Светското првенство за јуниори во Лима, а подоцна повторно победил во истата дисциплина бронзен медал, овој пат на Пан-американските игри во Гвадалахара (тој пливал 1: 58,50).
Следната година тој учествувал на ЛОИ во 2012 во Лондон, но не успеал да обезбеди место во американскиот олимписки тим. После Олимпијадата, тој се натпреварувал на Светското првенство во Истанбул во мали базени каде освоил злато во штафетата од 4 × 100 медали и бронза во трката на 200 метри.
На висок претставник на СП во големи базени дебитирал во Казањ во 2015 година каде што се натпреварувал во три дисциплини. На грбно пливање од 200 метри се нашол на 5-то место, додека во двете релеи бил во можност да освои медали, злато на 4 × 100.
На американските квалификации во Рио 2016 година тој ги освоил двете трки и со тоа обезбедил место за олимпискиот тим во Америка. Во Рио, Марфи освоил златни медали во сите три дисциплини во кои настапуваше. Во последната пливачка штафетна трка,  Марфи испливал за 51,85 секунди, што бил за 9 стотинки побрз од претходниот светски рекорд во таа дисциплина што ја водел друг Американец, Арон Пирсеол. Во финалето на таа штафета трка, пливале и Коди Милер, Мајкл Фелпс и Натан Едриен.
На Светското првенство во 2017 година во Будимпешта Марфи освои три медали, злато во штафетата 4 x 100 м, сребро во грбно пливање на 200 метри и бронза во грбно пливање на 100 метри.
Макс Грегер
Макс Грегер (* 2). Април 1926 година во Минхен ; 15 Август 2015 година ibid) бил германски џез музичар, саксофонист, водач на голем бенд и диригент . Тој снимил повеќе од 150 записи, настапил во стотици концертни сали, вклучувајќи Луис Амстронг, Дјук Елингтон и Ела Фитcџералд и продуцирал околу 3000 парчиња музика. Музички придружници на Грегерс ги вклучиле Пол Кун, Уго Страсер и Jamesејмс Ласт.
Ди Ерзте
Бендот е основан во 1982 година, од 1988 година беше одвоен. Од 1993 година ја сочинуваат Фарин Урлауб (буржоаскиот Јан Ветер), Бела Б (буржоаскиот Дирк Фелзенхајмер) и Родриго Гонзалез.
Мусе Т.
Мус Т. (* 2. октомври 1966 година, со родено име Мустафа Гундгду, роден во Хаген ) е германско - турски  музички продуцент. „Мусе Т.“ е изговор на прекарот „Мусти“ (потекнува од Мустафа) на француски („Мус“) или англиски правопис („Т“).
Кралски плоштад (Минхен)
Königsplatz (Кралски Плоштад) е плоштад во Минхен, Германија.Изграден е во стилот на европскиот неокласицизам во 19 век, и е центар на културниот живот. Областа околу Кралскиот плоштад денес е дом на Кунстареал, галерија и музеј во Минхен.
Архитектура
Плоштадот бил дизајниран како дел од претставителниот булевар Бринер Страјче од Карл фон Фишер, кој работел за престолонаследникот Лудвиг од Баварија, а го поставил Лео фон Клензе. Фишер го моделирала Кралскиот плоштад на Акрополата во Атина. Концептот бил класична ригорозност вградена во живо зелена, и како таков, израз на урбанистички идеи на Лудвиг I. кој сакал да го види културниот живот, граѓанските идеали, католичкото христијанство, кралската администрација и војската сите заедно, вметнати во зелена боја.
Клензе го враменил плоштадот со Јонските Глиптотек и Дорик Пропилеја (Пропилен; создаден како спомен за пристапување кон  Ото во Грција ). Коринтскиот музеј за класична уметност во Коринтијан го подигнал Георг Фридрих Зибланд, а на задниот дел се наоѓа игуменот на Свети Бонифациј. Глиптотек е изграден од 1816 година, Пропилеја биле завршени во 1862 година.
Превоз
На Кралскиот плоштад се користи станица У Бан со исто име.
Ханси Хинтерзеер
Јохан Ернст „Ханси“ Хинтерсеер (* 2. Февруари 1954 година во Кицбехел) е австриски поп- пејач, актер, презентер и поранешен скијач. Хинтерсер е специјализиран за дисциплини на гигантски слалом и слалом. Тој освоил шест трки на Светскиот куп, медал на Светскиот куп и пласман на Светскиот куп во џиновскиот слалом во сезоната 1972/73. Двапати станал светски шампион на „Про Тур“. Од 1994 година е успешен како пејач во областа на народната музика и издаде над триесетина рекорди.
Бродот на лудите (сатира)
Бродот на лудите ( Современ германски : Das Narrenschiff, латински : Stultifera Navis, оригинален средновековен германски наслов: Daß Narrenschyff ad Narragoniam ) — сатирична алегорија во германски стих објавена во 1494 година во Базел, Швајцарија, од хуманист и теолог Себастијан Брант. Тоа е најпознатиот третман на бродот на будали кои тропаат и кружат во бројни преводи.
Преглед
Книгите се составени од пролог, 112 кратки сатири и епилог, сите илустрирани со резници. Брент го зазема бродот на будали, популарен во тоа време, удирајќи ги со ненадмината моќ на слабостите и пороците од своето време. Тука тој го создал Свети Гробијан, за кого замислувал дека е покровител на вулгарен и груб народ.
Концептот за глупавост бил често користен троп во периодот пред реформска постапка за легитимирање на критиката, како што исто така го користел Еразмус во неговата Пофалба на Фоли и Мартин Лутер во неговиот „ An den christlichen Adel deutscher Nation von des christlichen Standes Besserung “ ( Обраќање до христијанското благородништво ). На судските будали им било дозволено да кажат што сакаат; пишувајќи ја својата работа на глас на будала, Брант можел да ги легитимира своите критики кон црквата.
Берлинска филхармонија
Берлинската филхармонија во улицата Херберт фон Карајан 1 во Берлин во областа на зоолошката градина е еден од Концертен Дом на Gendarmenmarkt големи концертни сали во Берлин и е дом на Берлинската филхармонија.
Старата филхармонија на улицата Бернбургер
Првите концерти на Берлинската филхармоника, основани во пролетта 1882 година, се случија во градинскиот ресторан Шарлоттенбург „Флора“. Првиот постојан дом на оркестарот беше од летото 1882 година, изградено од Густав Кноблаук за Лудовико Сацеротин во 1876 година, некогашно лизгалиште на Бернбургер Страже 22а / 23 во Кројцберг. Во 1888 година на изградба на зградата службеник Франц Хајнрих Швехтен на филхармонија, концертна сала bestuhlten без маси изградена. Правоаголна соба, "но со малтер беше потпомогната од нешто и позлата", беше пофален за неговата одлична акустика. Околу 1898 година, салата започна да биде премала, а Филхармонијата што ја остави Швехтен во дворот зад неа ( патот Костентер  32) подигнете ја салата за светларници и салата Бетовен за да имате алтернативни области. За време на Втората светска војна, овој градежен комплекс бил изграден на 30. Јануари 1944 година уништен во напад на сојузничките војници.
Сопду
Сопду (исто така преведен како Септу или Сопеду) ― бог на небото и на источните погранични региони во религијата на Стариот Египет. Тој е претставен како сопруг на Кенсит.
Како бог на небото, Сопду бил поврзан со богот Сах, персонификација на соѕвездието Орион и божицата Сопдет, која ја претставува ѕвездата Сириус. Според Пирамидните текстови, Хорус-Сопду, комбинација на Сопду и поголемиот бог на небото Хорус, е потомок на Озирис -Сах и Изида -Сопдет.
Како бог на истокот, се вели дека Сопду ги штити египетските положби долж границите и дека му помага на фараонот да ги контролира странските жители на тие региони. Тој бил означен како „Господар на Истокот“ и го имал својот најголем култно средиште во најисточниот номе на Долен Египет, кој бил именуван Пер-Сопду, што значи „место на Сопду“. Тој, исто така, имал светилишта во египетските населби на Синајскиот Полуостров, како што се рудниците за тиркиз во Серабит ал-Кадим.
Име
Името на Сопду е составено од хиероглифот за зборот „остар“, зашилен триаголник и суфиксот од трето лице множина (препелица); така што буквален превод на неговото име е „(тие) остри“. Во Пирамидните текстови се вели дека ги штити забите на починатиот фараон.
Сопду беше прикажан како сокол кој седи на религиозен стандард, често со круна со две пердуви на главата и пердув над рамото. Во улогата на граничен чувар тој бил прикажан како воин од Блискиот Исток, со појас и со секира или копје.
Војцек
Војцек е сценска претстава напишана од Георг Бахнер. Тој ја оставил работата нецелосна по неговата смрт, но таа посмртно била „завршена“ од најразлични автори, уредници и преведувачи. Војцек станала една од најисполнетите и највлијателните претстави во германскиот театарски репертоар.
Бахнер веројатно започнал со пишување на претставата помеѓу јуни и септември 1836 година. Таа останала во фрагментарна состојба за време на неговата рана смрт во 1837 година. Војцек за првпат била објавена во 1879 година во силно преработената верзија на Карл Емил Францос. Не се изведувала сè до 8 ноември 1913 година во Резидензетер, Минхен, каде што ја продуцирал Макс Рајнхард.
Војцек се занимава со дехуманизирачките ефекти на лекарите и војската врз животот на еден млад човек. Честопати се смета како трагедија за „работничката класа“, иако може да се смета дека има друга димензија, прикажувајќи ја „повеќегодишната трагедија на човечката љубомора“. На претставата и се восхитувал и германскиот натуралист Герхарт Хауптман, како и експресионистичките драматурзи. Таа на е главно заснована на вистинската приказна за Јохан Кристијан Војкек, волшебник од Лајпциг, кој подоцна станал војник. Во 1821 година, Војкек, во склоп на љубомора, ја убил Кристијана Воуст, вдовица со која живеел. Подоцна бил јавно обезглавен.
Јоланта Уљева
Јоланта Евгеневна Уљева ( Иоланта Евгеньевна Ульева  ; родена на 27 јули 1976 година во Караганда ) во категорија фрлање ѓуле од Казахстан. Нејзиното лично најдобро фрлање е 17,82 метри, постигнато во август 2000 година во Алмати.
Петер Шилинг
Пјер Мајкл „Питер“ Шилинг (* 28 Јануари 1956 година во Штутгарт ) е германски пејач и автор. Тој е еден од најкомерцијално успешните уметници на Новиот германски бран. На почетокот, неговите песни честопати се занимавале со теми од научна фантастика, како што е иднината на планетата Земја или патувањето во вселената, а подоцна и на личните теми.
Виолета Урмана
Виолета Урманавичиуте-Урмана (родена на 19 август 1961 година) е литванска оперска пејачка која пеела водечки мецосопран и сопрано улоги во оперските куќи во Европа и Северна Америка.
Животот и кариерата
Урмана е родена во Казљ Руда, мал град во литванскиот округ Маријамполе. Студирала пијано и пеење на Литванската академија за музика и театар во Вилнус и ги продолжила студиите по вокал во Минхен на Hochschule für Musik und Theatre München кај Јозеф Лоибл. Помеѓу 1991 и 1993 година, таа беше член на програмата оперско студио на Баварската државна опера за млади пејачи, каде што студираше под Астрид Варнај и ќе ја започне својата сценска кариера во оперската куќа.
Урмана првично пееше улоги на мецосопран, но од 2001 година почна да пее драматични улоги на сопран. Таа ја отпеа Маделин ди Којни во Андреа Шениер во Државната опера во Виена во 2003 година, Изолда во Тристан и Изолда во Рим во 2004 година и Леонора во Ла Форца дел Дестино во Лондон истата година.
Улоги
Улогите што ги испеа Урмана во текот на нејзината кариера вклучуваат:
Барокна градина (Гросзедлиц)
Барокната градина Гросеситлиц со Фридрихшлишен се наоѓа на еден рид на левиот брег на Елба, југоисточно од Дрезден во Гроседлиц, кој му припаѓа на градот Хајденау во Слободната држава Саксонија. Селото лежи на платото помеѓу долините на Миглиц на запад и Сеидивиц на исток, што претставува подножје на планините на Источна руда. Оттаму има поглед кон долината Елба.
Градината од околу 18 хектари се смета за највисок пример зафранцуската хортикултура во Саксонија; тој е еден од најавтентичните барокни градини на Германија и е еден од најважните дела на Дрезден барокот, чии три водечки архитекти го дизајнирале. Исто така, забележлив е голем број на портокали, со акцент на архитектурата на терасовиден градински простор.
Песочни фигури
О
Четири континенти
Одликите на четирите континенти на Европа, Азија, Африка и Америка се наоѓаат на Каменото Море во југозападниот дел на градината.
Љубовни двојки
Осум двојни фигури, кои се наоѓаат помеѓу Eisbassin и Каскада, претставуваат љубовници од митологијата.
Пелагеја Полубаринова-Кочина
Пелагеја Јаковлевна Полубаринова-Кочина ( Russian ;     – 3 јули 1999 година) била советска и руска применета математичарка, позната по нејзината работа на механиката на флуиди и хидродинамиката, особено, примената на фуксијанските равенки, како и во историјата на математиката. Таа беше избрана за дописен член на Академијата на науките на Советскиот Сојуз во 1946 година и за редовен член ( академик ) во 1958 година.
Биографија
Родена на    во Руската империја на сметководител и домаќинка, Пелагеја беше второто најмладо од четирите деца. Студирала во женско средно училиште во Санкт Петербург и продолжила на Петроградскиот универзитет (по Руската револуција ). Откако нејзиниот татко починал во 1918 година, таа започнала да работи во лабораторијата за геофизика под надзор на Александар Фридман. Таму го запознала Николај Кочин ; тие се венчале во 1925 година и имаа две ќерки. Двајцата предавале на Универзитетот во Петроград до 1934 година, кога се преселиле во Москва, каде што Николај Кочин зазел професорска позиција на Московскиот универзитет. Во Москва, Полубаринова-Кочина истражувала во Институтот Стеклов до Втората светска војна, кога таа и нивните ќерки беа евакуирани во Казан, додека Кочин остана во Москва за да работи на помагање на воените напори. Тој умрел пред да заврши војната.
По војната, таа ги уредувала неговите предавања и продолжила да предава применета математика. Подоцна беше шеф на одделот за теоретска механика на Универзитетот во Новосибирск и директор на одделот за применета хидродинамика на Институтот за хидродинамика. Таа беше една од основачите на сибирскиот огранок на Руската академија на науките (тогаш Академија на науките на Советскиот Сојуз) во Новосибирск.
Клаус Шулце
Клаус Шулце (Klaus Schulze; – ) — германски композитор, музичар и продуцент. Тој се смета за важен претставник на електронската музика и пионер на Берлинската школа.
Први чекори како солист
Во 1973 година Шулце го одржа својот прв соло-концерт. За неговиот ЛП Тамјвинд го прими во 1975 година францускиот „Гран при меѓународен интернешнл“. Продолжената турнеја го водеше во истата година низ Германија и Италија. Ова беше проследено во 1976 година со концерти со меѓународната група „Оди“ во Париз и Лондон. Во 1977 година ја компонирал филмската музика за порно филмот Тело љубов од режисерот Ласе Браун. Истоимената саундтракот ЛП достигна 2-ро место во табелите за увоз на американското списание Билборд.
Понови проекти
Клаус Шулце му даде свој придонес на Зенит во албумот „ Sehnsucht“ од проектот Шилер, кој беше објавен на почетокот на 2008 година. Извадок од повеќе од дванаесет минути е пронајден на ЦД-то; комплетната, 35-минутна верзија беше објавена во живо на ДВД-то, како и бонус песната на албумот Сенсухт.
Во ноември 2007 година, Шулце стапи во контакт со австралискиот уметник Лиза Џерард. Тоа беше двојниот албум Farscape, кој се појави на почетокот на јули 2008 година. Поради добрата соработка, Шулце го покани Gерард да учествува на 18-ти. Да се појавиме со него на сцената на отворено Лорели на 27 јули 2008 година како дел од фестивалот „ Прогресивен рок “; тоа беше првиот концерт на Шулце по пауза од пет години. Снимката на концертот беше објавена под наслов Раинголд како двојно ЦД и како ДВД. Како дел од мешањето на ЦД / ДВД во Питер Габриел Студија за вистински свет Шулце се сретна со британскиот музичар и продуцент Стивен Вилсон ( Поркупин дрво ); Информативниот разговор на двајцата, спроведен во форма на меѓусебно интервју, е вклучен на ДВД Рајнхолд. Во ноември 2008 година, во Берлин и Варшава следеа понатамошни концерти на Шулце и errерард, кои се појавија во јуни 2009 година како ДВД и ЦД.
Мудриот Натан
Мудриот Натан (оригинален германски наслов:  ) е претстава објавена од Готхолд Ефраим Лесинг во 1779 година. Тоа е жалосна молба за верска толеранција. Никогаш не била изведена за време на животот на Лесинг. За првпат била изведена во 1783 година во театарот „Даббелинш“ во Берлин.
Сместена во Ерусалим за време на Третата крстоносна војна, таа опишува како мудриот еврејски трговец Натан, просветлениот султан Саладин и (првично анонимниот) Темплар, ги надминувале празнините меѓу јудаизмот, исламот и христијанството. Нејзини главни теми се пријателството, толеранцијата, релативизмот на Бога, отфрлањето на чудата и потребата за комуникација.
Парабола на прстенот
Централниот дел од делото е „Параболата на прстенот“, раскажано од Натан, кога го прашале Саладин која религија е вистинита : наследен прстен со магична способност да го направи својот сопственик пријатен во очите на Бога и човештвото кое било пренесено од татко на син кој најмногу го сакал. Кога станува збор за татко на три сина кого ги сакал подеднакво, тој го ветил тоа (во „побожна слабост“) на секој од нив. Барајќи начин да го одржи ветувањето, тој имал направено две реплики, кои не можеле да се разликуваат од оригиналот, и пред смртта, им дал прстен на секој од нив.
Татјана Бочарова
Татјана Бочарова-Коничшева (родена на 22 април 1983 година) е казахстанска скокачка во далечина и во трискок.
Таа завршила шеста на Светското јуниорско првенство во 2002 година и го освои бронзениот медал на Азиските игри во 2002 година. Таа, исто така, се натпреварувала на Светското првенство во 2003 година, Светското првенство во сала во 2004 година и Олимписките игри во 2004 година без да стигне до финалето.
Нејзиниот личен најдобар скок е 14,07 метри, постигнат во јули 2003 година во Алмати. Казахстанскиот рекорд во моментов го држи Јелена Парфенова со 14,23 метри.
Таа е повеќекратен победник на првенството на Република Казахстан,
шампион на Азија,бронзен медалист на Азиските игри, сребрен медал на Афро-азиските игри.
Учесник на Светските првенства и Олимписките игри.
11 години тренерско искуство.
Наводи
https://gorky.kz/en/trainers/tatiana-bocharova/
Споменик на Питу Гули
Споменик на Питу Гули — споменик кој се наоѓа паркот „Жена-борец“, спроти споменикот на Никола Карев пред Собранието на Република Македонија во Скопје, Македонија. Споменикот бил поставен како дел од т.н. проект Скопје 2014.
Споменикот, излеан во бронза, го прикажува истакнатиот македонски револуционер качен на коњ со крената рака, поставен на постамент.
Поставувањето на спомен-обележјето на Питу Гули е на иницијатива на Министерството за култура, одобрена од советниците на општина Центар во октомври 2010 година. На конкурсот за идејно решение изведбата на овој споменик ѝ е доделена на Кристина Пауновска.
Споменик на Христо Узунов
Споменик на Христо Узунов — споменик кој е поставен на локацијата позната како „Ловец“ во центарот на Скопје. Споменикот бил поставен како дел од т.н. проект Скопје 2014.
Овој споменик е направен во чест на истоимениот македонски учител, војвода и реонски началник на четите на македонската револуционерна организација во Охридскиот револуционерен округ.
На конкурсот што го распиша општина Центар за идејно решение на паметникот се јавиле 25 автори. Прва награда од 200.000 денари добил Сокол Цфарку, втора од 120.000 денари - Ангел Коруновски, а трета од 60.000 денари - Билјана Алексоска Треневска.
Златен дабов венец од Кутлеш
Златен дабов венец од Кутлеш (Χρυσό στεφάνι της Βεργίνας) — древномакедонски погребен предмет од античкиот град Ајга кај денешното село Кутлеш, Берско, Егејска Македонија. Направен е од злато и претставува венец од дабови листови со желади со исклучително реалистичен изглед. Овој венец е меѓу најскапоцените наоди пронајдени при ископувањето на Македонските кралски гробници. Датира од IV век п.н.е. и се смета дека со него е погребан кралот Филип II Македонски. Наодите од гробниците првично стоеле во Археолошкиот музеј во Солун, но во 1997 г. се преместени во Музејот на Македонските кралски гробници во Кутлеш. Освен венецот на Филип II, тука се изложени и други вредни предмети од гробниците, меѓу кои и Златниот миртов венец на Меда Одеска, петтата сопруга на Филип.
Фрегата
Фрегата (англиски: frigate) — вид воен брод. Терминот се користи за бродови со различни големини и видови, во зависност од епохата. Карактеристичните белези на фрегатата се брзината и средната големина, така што бродот може да се користи за патролирање, извидување, уништување на мали и трговски бродови на непријателот итн.
Современи фрегати
За време на Втората светска војна, во Англија и САД имало потреба од голем број мали противподморнички бродови за придружба на трговски бродови на нивните океански премини. Повеќето од овие нови бродови, поради некоја причина наречени фрегати, имаат целосно поместување од 500 до 1000 тона, развиваат не многу голема брзина — околу 20 јазли и се вооружени со артилерија (калибар до 127 мм), подводни бомби и друго. Тие се покажале исклучително корисни и по војната биле подобрени и вооружени со новото оружје. На крајот на XX век, само големите земји имале навистина големи бродови. Останатите земји одржуваат морнарица со поскромна големина и број на бродови, така што во многу случаи фрегатата е најголемиот вид. Современата фрегата има различни способности и е способна за пловење со долг дострел.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Споменик на Павел Шатев
Споменик на Павел Шатев — споменик кој се наоѓа пред Порта „Македонија“ во Скопје, Македонија. Споменикот бил поставен како дел од т.н. проект Скопје 2014.
На конкурсот што општина Центар го распишува за една недела по одлуката за подигање на овој споменик, пристигнале 15 трудови. Првата награда од 200.000 денари ја добил Миле Брцески, втората награда од 120.000 денари ја добил Сретко Јовановски и третата награда од 60.000 денари - Ангел Коруновски.
Споменикот е поставен веднаш по локалните избори во 2013 година.
Споменик на Јане Сандански
Тој е висок пет метри, а поставен е во централниот дел од истоимениот парк, на иницијатива на Министерството за култура, усвоена од советниците на општината во 2009 година.
Паметникот на македонскиот револуционер е излеан во бронза, во српската леарница „Јеремиќ“. Идејното решение е на авторот Гоце Давидов.
Две години од неговото поставување во 2011 година, медиумите јавуваа дека е оштетен, односно дека заради студеното време отпаѓаат плочките од постаментот, по што општината најави дека ќе распише тендер за избор за фирма за одржување на спомениците.
Споменик на Христо Татарчев
Споменик на Христо Татарчев — споменик кој се наоѓа пред Порта „Македонија“ во Скопје, Македонија. Споменикот бил поставен како дел од т.н. проект Скопје 2014.
Споменикот на Христо Татарчев е поставен во април 2013 година во ист ден со уште неколку други, веднаш по локалните избори.
Споменикот на Татарчев не е предвиден во видео презентацијата на „Скопје 2014“, но со дополнувањето на Програмата за одбележување на значајни настани и личности со спомен обележја на општина Центар, тој е внесен на списокот, заедно со спомениците на Чакаларов, Шатев, Христо Узунов и Кузман Јосифовски Питу во 2011, на иницијатива на Министерството за култура.
Советниците на општина Центар, на чело со тогашниот градоначалник Тодоровиќ, ја прифатија иницијативата на седницата одржана десет дена подоцна.
Автор на споменикот е Валентина Стевановска избрана на јавен конкурс.
Петер Розегер
Петер Роузгер (всушност Рожегер, роден * 31. 31 јули 1843 во Алпл, Штаерска, Австрија - 26 јуни 1918 во Криглах, Австроунгарија ) бил австриски писател и поет. Правописот на неговото име Рожегер го смени во Розгер кога се појавија неговите први публикации затоа што во неговиот дом имало пет Петер Рожегер, од кои некои не биле поврзани со него и со кого не сакал да се меша. До околу 1893 година го објавил под името П. К Розргер, дури од тогаш се чини дека го претпочитал прекарот Петер. Еднаш го искористи и псевдонимот Ханс Малсер.
Селското шумарче
Петер Розегер беше на Клупенгерхоф во Алпл како најстариот од седумте деца на шумскиот земјоделец Лоренц Рожегер и неговата сопруга Марија. Бидејќи немаше задолжително школување во Алпл, имаше многу неписмени. Дури и неговиот татко беше неписмен, па момчето научи многу од мајката. Тој доби само ограничено образование. Учител, кој беше избркан од училиште од страна на конзервативниот пастор заради неговите симпатии за мартската револуција, беше примен од сиромашните селани и поучуваше некои селански деца, меѓу кои и Питер Розeгер.
Иако родителите сакаа да го направат синот пастор, но студијата се чинеше премногу скапа. Бидејќи бил физички премногу слаб за да стане земјоделец, тој започнал како 17-годишен приправник со прилагодена патничка во Санкт Катреин на Хауенштајн. . Јакоб Едуард Шмалцер го охрабри младиот Розeгер да напише главно народни песни, кои тој ги слушaл. Многу од усните традиционални песни и приказни би можеле да се сочуваат до денес. Розегер, ученик од есетра, имал само мал приход за да започне да купува книги, претежно селски приказни. Набргу потоа, Розегер започнал да пишува за себе.
Кариера и семејство
За тоа време, Розегер веќе беше познат како писател.
Јармила Милерова
Јармила Милерова (подоцна Сукова, 24 февруари 1901 – 24 април 1944) била чешка пливачка во категорија грбно пливање која се натпреварувала за Чехословачка на Летните олимписки игри 1924 година. Таа е родена во Ческе Будјовице, а починала во Прага. Во 1924 година таа завршила петта на 100 метри грбно.
Последниот круг во Монца
„Последниот круг во Монца“ (српскохрватски: Последњи круг у Монци) — југословенски филм од 1989 година, во режија на Аца Бошковиќ. Главните улоги ги играат: Драган Николиќ, Весна Станојевиќ, Предраг Ејдус, Оливера Марковиќ и Данило Бата Стојковиќ.
Арнолд Цвајг
Арнолд Звајг (Глогау, Шлеска, 10 ноември 1887 - Источен Берлин, 26 ноември 1968) — германски писател.
1887-1918
Арнолд Цвејг е син на еврејски Сатлер активен во ционистичкото движење (Тој не е поврзан со Штефан Цвајг). Откако го посетувал средното училиште во Катовице во 1907 година, започнал да студира германска филологија, филозофија, психологија, историја на уметност и економија на Универзитетот во Вроцлав. Подоцна се преселил во Минхен, Берлин, Гетинген, Росток и Тибинген. За тоа време, тој бил под влијание на неокантијанизмот и филозофијата на Ниче.
Неговото книжевно деби во 1912 година во групата раскази за Клаудија. Во 1915 година ја добил Клеистичката награда за трагедијата Ритуално убиство во Унгарија. Во 1915 година Звеиг бил избран во воена служба. Тој претходно бил јасно руско-национален ум, се претвори себеси под впечаток на Првата светска војна, каде што бил користен, меѓу другото, во Србија, Белгија и Верден, пацифист. Од 1917 година Цвајг беше член на одделот за печат на Главниот командант Исток, каде беше одговорен за цензура. Таму, секуларниот Евреин Звег стапи во контакт со Источно Евреин, оставајќи траен впечаток врз него.
1918-1933
По Првата светска војна, Цвајг се смести како хонорарен писател на езерото Старберг. Тоа развило пријателство со Лав Фјухтвангер и Зигмунд Фројд (на кое му го посветил и неговото поставување крал). Во есеи, претстави и кратка проза, Цвајг ги дизајнирал своите воени искуства и соочувањето со јудаизмот. Звеиг сега признал дека е хуманистички социјализам.
По Хитлеровиот пуч во 1923 година, Цвајг морал да го напушти Старберг. Се преселил во Берлин, каде работел како уредник на Еврејскиот Рундшау. Контактот со Мартин Бубер, кој веќе започна за време на војната, го доведе во близина на ционизмот, со кој остана тесно поврзан во следните години.
Во 1927 година, објавено е најпознатото дело на Цвајг, романот Дер Стрит за наредникот Гриша. Книгата се однесувала на воено судско убиство кон крајот на Првата светска војна. Романот, стилски припаѓа помеѓу експресионизмот и новата објективност, го оформува судирот помеѓу секуларизираниот јудаизам и источно-еврејската побожност, помеѓу просветлената пруска традиција и покорноста на калверот Вилхелмин - против позадината на распадот на Империјата. Романот е дел од циклусот „Големата бела машка војна на Првата светска војна“, другите делови на Младата жена од 1914 година (1931), Образованието пред Верден (1935), Кинг (1937), Оган (1954) и Умре Зеит зрело (1957) се.
Македонски кралски гробници (Кутлеш)
Македонски кралски гробници (Βασιλικοί τάφοι των Αιγών) — некропола од IV век п.н.е. крај древномакедонскиот град Ајга, кај денешното село Кутлеш, Берско, Егејска Македонија. Во неа се погребани членови на кралското семејство на Аргеадите, меѓу кои и Филип II Македонски. Прогласена е за светско наследство на УНЕСКО заедно со целата Ајга. Има голема гробница и други важни гробници од старомакедонскиот период, во кои се среќаваат едни од највредните наоди на претхеленистичкото сликарство.
Ископување и истражување
Големата гробница или Гробница II е истражувана од првата половина на XX век, каде професорот К. Ромајос почнал да ископува во 1937 г., но наодите внатре во гробниците се откриени дури во 1977 г. од Манолис Андроникос. Погребаниот маж во Гробницата II е идентификуван како кралот Филип II Македонски; иако некои стручњаци го оспоруваат ова, последните истражувања одат во прилог на првата констатација. Во јуни 2015 г. објавен е исходот од продлабочено остеоархеолошко проучување спроведено од Теодорос Антикас и Лора Вин-Антикас, кое го потврдува идентификувањето на останките во Гробницата II како Филип II Македонски, иако истото не може да се потврди со ДНК-испитување.
Погребниот комплекс е широк 112 м и висок 12 м. Опфаќа четири гробници и хероон. Гробницата II е откриена недопрена: нејзината архитектура, украси, живопис и богати погребни предмети сведочат за раниот настанок на вистинска хеленистичка уметност, чии творци се македонските уметници.
Гробница I или Гробницата на Персефона
Гробницата I е мала и со правоаголен облик. Три ѕида се насликани, а на северниот ѕид е претставена главната сцена на грабнувањето на на Персефона од Ад. Ад е претставен како ги држи уздите на бела двоколка, истовремено држејќи ја Персефона. На сцената се претставени и Хермес пред двоколката и другар на Персефона, кој го гледа грабнувањето зад двоколката. Деметра и трите мојри се јавуваат насликани на другите ѕидови. Фигурите се големи, особено таа на Ад. Сликите се од голема уметничка вредност и квалитет — дело на голем мајстор кој ја владее перспективата и многу вешт сликар, можеби Никомах.
Гробница II
Гробницата II е од типот циста со традиционалниот план на македонските аристократски гробници. Спроти сводестата комора и претсобјето има вградена фасада, покриена со малтер и живописана. Нема структурно единство меѓу надворешноста и внатрешноста на гробницата. На двата краја има пиластри кои потпираат два дорски столба.
Во Гробницата II има насликан фриз со должина од 5,56 м и височина од 1,16 м, кој дава сложена сцена со вистинските активности во кралските ловишта. Сцената е јасно сместена врз пределот, со отцрт на планината на хоризонтот и дрвја на преден план. Ова е сложена сцена со неколку дејствија групирани во неа. Лево е насликан ловец како убива елен со помош на куче, а јавач одзади гони друг елен кој бега. Десно од него двајца млади ловци напаѓаат вепар со копје. Сцената десно е подраматична: двајца ловци од двете страни се спремаат да му го нанесат смртоносниот удар на еден лав. Остварувањето е мајсторско и се смета дека е дело на истакнат уметник. Насликаниот гриз во Гробницата II се смета за камен-темелник на старогрчкото сликарство, кое очигледно доаѓа од старомакедонското.
Во Гробницата II се откриени останки од маж се кој се смета дека е Филип II Македонски и на жени, за кои се смета дека може да бидат Меда Одеска и Евридика II Македонска или другата негова сопруга Клеопатра. Најдени се скапоцени предмети со кои е погребано кралското семејство, меѓу кои се венецот со кои е погребан Филип II и златен ларнакс во кој се ставени неговите останки. Тука е и венецот на Меда, церемонијален штит, дијадемата на Евридика или Клеопатра и други.
Гробница III или Гробница на принцот
Гробницата III има структура слична на Гробницата II со две комори, иако е малку поедноставна. Украсена е со слики на кои има двоколка. Кремираните останки на младиот човек се ставени во сребрена хидрија, но нема траги од погребна клада, што значи дека лицето умрело на друго место и останките се подоцна пренесени во овој гроб. Се претпоставува дека му припаѓаат на Александар IV Македонски, син на Александар III Македонски, кој умрел од отров. На вратот на хидријата има златна круна обликувана како дабови лисје, а пред неа стои легло од слонова коска и злато, како и маса со керамички садови.
Гробница IV
Четвртата гробница најдена во некрополата датира од III век п.н.е., но е ограбена. Од неа останале само делови од четири дорски столбови и други соседни архитектонски елементи. Се смета дека ова е гробница на кралот Антигон II Гонат од династијата Антигониди.
Музеј
Во комплексот е изграден музеј, каде во 1997 г. се изложени наодите од кралските гробници, претходно сместени во Археолошкиот музеј во Солун.
Масовно пукање
Масовното пукање е кривично дело во кое напаѓачот убива или повредува повеќе лица истовремено користејќи огнено оружје. Не постои широко прифатена дефиниција за „масовно пукање“ и различни организации кои следат такви инциденти користат различни дефиниции. Дефинициите за масовни престрелки исклучуваат војување, а понекогаш исклучуваат случаи на насилство од банди, вооружени грабежи и семејни убиства.
Ана Голејшка
Ана Голејшка Џикова (р. ) — македонска писателка.
Животопис
Дипломирала на Катедрата за општа и компаративна книжевност на Филолошкиот факултет при Скопскиот универзитет.
Активизам
Веќе три години е посветен социјален активист како дел од иницијативата #ретвитниоброк.
Личен живот
Голејшка сака да пее и да изведува, ужива во храната и во готвењето.
Масовно пукање
Мотивот за масовни пукања кои се случуваат на јавни локации обично е тоа што тие се извршени од длабоко незадоволни поединци кои бараат одмазда за неуспесите во училиштето, кариерата, романтиката или животот воопшто или кои бараат слава или внимание со најмалку 16 масовни пукања после масакрот во Колумбајн, каде сторителите имале за мотив слава или озлогласеност. Барателите на слава со масовното пукање имале за цел да ги надминат „минатите рекорди“.
Жртви и преживеани
По масовните пукања, некои преживеани пишувале за нивните искуства, или нивните искуства биле објавувани од новинарите. Еден преживеан од пукањето во црквата во Ноксвил, напишал за неговата реакција на други инциденти со масовни пукања. Таткото на жртвата во масовното пукање во кино во Аурора, Колорадо, напишал дека бил сведок на други масовни пукања по загубата на неговиот син. Преживеаните од нападите во Норвешка во 2011 година го раскажале своето искуство. Покрај тоа, еден труд ги проучувал реакциите на шведските полицајци на масовното пукање.
Ана Голејшка
Дела
Со свои песни е преведена на српски, турски и англиски јазик.
Масовно пукање
Мотиви
Масовните пукања може да бидат мотивирани од религиозен екстремизам, политички идеологии (на пр., неонацизам, тероризам, бел супрематизам), расизам, сексуална ориентација, мизогинија, ментална болест, и одмазда против малтретирањето, меѓу другите причини. Форензичкиот психолог Стивен Рос смета дека примарно објаснување за масовно пукање не е ментална болест, туку екстремен гнев и идејата дека се работи за кауза. Студијата, пак, на истражувачите од Универзитетот Вандербилт покажала дека „помалку од пет проценти од 120.000 убиства поврзани со оружје во САД меѓу 2001 и 2010 година биле извршени од луѓе на кои им била дијагностицирана ментална болест“.
Медиуми
Според некои прашање е дали вниманието на медиумите што се врти околу сторителите на масовните престрелки е фактор за предизвикување дополнителни инциденти. Како одговор на ова, некои од органите за спроведување на законот одлучиле да не ги именуваат осомничените за масовно пукање во настани поврзани со медиумите за да избегнат да им дадат озлогласеност.
Проучувани се ефектите од пораките што се користат при објавување на масовни пукања.
Во 2015 година, бил објавен труд напишан од физичар и статистичар, Шери Тауерс, заедно со четворица колеги, кој докажал дека навистина постои зараза од масовно пукање со помош на математичко моделирање. Меѓутоа, во 2017 година, Тауерс во интервју изјавил дека цензурата нема да го реши ова прашање.
Светилиштето на Батјани
47.50601°N, 19.05196°W Светилиштето на Батјани се наоѓа на аголот од улицата Биторија и улицата Холд во Липтварос, Будимпешта, Унгарија. Се наоѓа на некогашната локација на дворот на Новата зграда, каде грофот Лајош Батјани (1807–1849), првиот премиер на Унгарија, бил погубен на 6 октомври 1849 година. Во 1905 година бил избран дизајнот на архитектот Марик Пожни, голем фенер, иако изградбата била одложена од Првата светска војна. Церемонијата се случила на 6 октомври 1926 година, во присуство на Истин Леба, последната жива армија ПФЦ, која служеше за време на унгарската револуција од 1848 година.
Овој споменик е место на повеќе улични демонстрации, во 1941, 1943 и 1988 година.
Златен миртов венец од Кутлеш
Златен миртов венец од Кутлеш (Χρυσό στεφάνι της Βεργίνας) — древномакедонски погребен предмет од античкиот град Ајга кај денешното село Кутлеш, Берско, Егејска Македонија. Направен е од злато и претставува венец од листови и цветови на мирта кои се исклучително реалистични. Овој венец е меѓу најскапоцените наоди пронајдени при ископувањето на Македонските кралски гробници. Датира од IV век п.н.е. и се смета дека ѝ припаѓал на Меда Одеска, тракиска принцеза и петта сопруга на Филип II Македонски.
По реставрацијата на венецот, тој има 80 листови и 112 цветови. Главниот венец, од кој излегуваат малите гранчиња, се состои од тесна цилиндрична прачка, чии два краја се сплескани со усукување заедно. Внатрешниот пречник на главната цевка изнесува 18 - 16 см., а надворешната има пречник од 26 - 23 см.
Наодите од гробниците првично стоеле во Археолошкиот музеј во Солун, но во 1997 г. се преместени во Музејот на Македонските кралски гробници во Кутлеш. Тука е венецот на Меда заедно со други вредни наоди од гробниците, меѓу кои и Дабовиот венец на Филип II.
Девојчето со две имиња
Девојчето со две имиња — роман за деца и млади на македонската писателка Јадранка Владова, првобитно издаден во 1993 година.
Содржина
Напишана во прво лице, со јас раскажувачот Нене, се развива приказната за агонијата на девојчето со две имиња (Не-не и Да-да) во периодот кога нејзиното семејство се распаѓа, односно нејзините родители се разведуваат, а двете деца се разделени, едно кај едниот родител, друго кај другиот.
Романот започнува со Нене, која во јас форма раскажува за разделбата на своите родители, поделбата на семејството, причините и последиците од одлуките на родителите, одвоеноста на двете сестрички, едната кај мајката, другата кај таткото. Ова е „книга за едно семејство што се распаѓа и за две сестрички кои мораат да бидат разделени. Нене (или Даде), постарата сестричка, заминува да живее со тато, а помалечката Снеже, останува со мама. На солзите им нема крај! Едно недоразбирање, едни неискажани зборови и еден недовршен разговор ставаат крај на хармонијата во семејството...
Нене не може да се справи со напливот на емоции во своето малечко детско срце. Сакаат да ја разделат од нејзината сестричка Снеже, од нејзиното сонценце што го сака цела една вечност од четири години. Страшно! Не може да им прости на родителите: сега им текнало дека веќе не се сакаат, си решиле господата дека децата можат така, како бонбончиња, или како некоја чоколада да се поделат! Цааап! На ти тебе едно половинче, а ова другото е за мене! Ееее! Не може тоа така, нека извинат, ама не може!..
Нене има само една единствена и најголема желба: сето ова да заличи на некаков сладникав филм со среќен крај. Нејзиното сонценце Снеже повторно ќе ги извикува нејзините две имиња: Да-да!!! Не-не!!!“ - претставена е книгата во кратката содржина на ikona.mk.
За да го исполни својот сон, Нене решава да ги преземе работите во свои раце, кога одлучува да престане да зборува. Од таа нејзина одлука, но и од преиспитувањата на грешките и недоразбирањата кај возрасните, семејството повторно се обединува.
„Девојчето со две имиња“ претставува извонредно дело на македонската авторка Јадранка Владова, и е топла приказна за важноста на семејството и хармонијата во животот на детето.
Варнеѓед
Варнеѓед (четвртина замок) е областа околу замокот Буда на Вергеј во областа Веркерлет во Будимпешта
Центарот на кварталот е областа помеѓу замокот и црквата Матиас.
Бечи Капу (порта на Беси)
Бечи Капу е една од средновековните порти на Буда, денес служи како влез во областа.
Замокот Буда
Првата тврдина на Вареги била изградена во 13 век. После уништувањето за време на турската окупација, бил реконструиран целиот комплекс за грабеж. Сега е домаќин на неколку значајни музеи и други споменици, меѓу нив и на националната библиотека.
Њујорк палата
Њујорк палата е луксузен хотел на Големиот булевар на Будимпешта ,Ершебетскиот дел од градот.
Варнеѓед
Црквата Матија
Таа е најпознатата црква во земјата. Неговата изградба започна околу исто време како и замокот. Во рамките на зградата може да се види саркофагот на Бела III од Унгарија. Плоштадот пред црквата се вика плоштад на Светото Тројство.
Њујорк палата
Дел од Антологијата „Дедика“ и претходно познат како Босколо Будимпешта од 2006 до 2017 година, зградата е изградена во 1894. Тој беше дизајниран од архитектот Алајос Хаузман, заедно со Флерис Корб и Калман Гергл. Зградата е отворена на 23 октомври 1894 година. Познатото Њујорк кафе е долгогодишен центар за унгарската литература и поезија. Статуите и другите украси на фасадата на зградата, како и 16  ѓаволски фауни, се дела на Короли Сении.
Варнеѓед
Бастион на рибарот
Подрумот е изграден во почетокот на минатиот век, 20 век. Неговата тераса обезбедува панорамски поглед на градот.
Штит од Кутлеш
Штит од Кутлеш (Ασπίδα από τον Βασιλικό Τάφο στην Βεργίνα) — древномакедонски погребен предмет од античкиот град Ајга кај денешното село Кутлеш, Берско, Егејска Македонија. Се вбројува меѓу најскапоцените наоди пронајдени при ископувањето на Македонските кралски гробници. Датира од IV век п.н.е. и пронајден е меѓу предметите со кои е погребан кралот Филип II Македонски. Според некои теории, штитот му припаѓа на кралот Филип III Аридеј, за кој се смета дека е погребан во истата гробница.
Штитот има облик на аспис (или хоплон, голем кружен тежок штит), но побогато украсен и изработен от дрво, кожа, стакло, злато и слонова коска. Предниот дел има геометриска шарка од слонова коска по крајот на штитот, а златен венец опфаќа две фигури од слонова коска во средиштето. Поради изабеноста фигурите не се сосем јасни, но изгледа се работи за две машки фигури кои се извишуваат над помала женска фигура. На обратната страна има богато украсена златна дршка во облик на буквата „Т“ со цветни елементи по краевите. Близу средината на рачката во злато се издлабени два мали лава. Стручњаците ги сметатаат овие фигури за симбол на власт или царственост, што се вклопува со материјалите и изведбата на другите предмети во гробницата.
Палатата Наѓтетењ
Палатата Наѓтетењ денес е музеј за мебел на Музејот за применета уметност во Будимпешта основана во 1949 година. Се наоѓа на улицата 9-11 Кастелипарк, на 22-ри округ на Будимпешта.