cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Славиша Кокеза
Славиша Кокеза (роден на 7 јули 1977 година) е српски стопанственик, фудбалски администратор и поранешен играч. Во периодот помеѓу 20 мај 2016 и 22 март 2021 година, тој бил претседател на Фудбалскиот сојуз на Србија (ФСС).
Почетоците на животот и фудбалската кариера
Славиша Кокеза е роден на 7 јули 1977 година во семејство на босански Срби во градот Сараево, во тоа време дел од СР Босна и Херцеговина и дел од СФР Југославија.
Фудбалската кариера ја започнал во екипата на НК Челик од Зеница, играјќи во младинските категории во периодот од 1985 до 1991 година. Во сениорска конкуренција настапувал за екипите на ФК Бродарац од Нов Белград, а во тој клуб го минал периодот од 1999 до 2014 година како фудбалер, но и како функционер.
Политика
Кокеза бил член на крајно десничарската партија Српска радикална партија (СРС), а по основањето на Српската напредна партија (СНС - Српска напредна странка) во 2008 година, станал член и функционер на таа партија. Тој е член на Главниот одбор и потпретседател на одборот на белградската СНС.
Пошироката јавност првпат слушнала за него во јули 2008 година, кога се појавил на прес-конференција на Српската радикална партија, седејќи до тогашниот заменик-претседател на СРС, Томислав Николиќ, и генералниот секретар Александар Вучиќ. Славиша Кокеза наводно бил повреден од страна на полицијата на митинг организиран од радикалите на Плоштадот на Републиката, во знак на протест поради апсењето на Радован Караџиќ.
Бизнис кариера
Според податоците на Агенцијата за деловни регистри, Кокеза бил 100% сопственик на најмалку три компании - „Еуросалон Фабрика“, „Сениор тим доо“ и „Бест контакт“. Тој имал сопственички процент во неколку други компании, помеѓу другите и во компанијата наречена „Среќен милионер“. Некои од неговите компании биле регистрирани на иста адреса со компанијата „Проинтер ИТ решенија и услуги, Белград“. Таа компанија од неодамна ја презела компанијата „Алти“, која била сопственик на синџирот продавници за ИТ опрема „ВинВин“. Поранешниот претседател на Демократската партија Бојан Пајтиќ изјавил дека блиските соработници на тогашниот премиер на Србија Александар Вучиќ и стопанственикот Славиша Кокеза „воспоставиле монопол над ИТ пазарот на Србија“.
Во месец јули 2017 година, Еди Бернис Џонсон, член на Конгресот на САД, го повикал потпретседателот Мајк Пенс да не се сретнува со претседателот на Србија, Александар Вучиќ, наведувајќи ги меѓу другите причини и односите меѓу братот на претседателот Вучиќ, Андреј Вучиќ и руските тајкуни. Таа ги истакнала извештаите во кои се тврдело дека Андреј Вучиќ и неговите четворица блиски соработници, а еден од нив бил и самиот Славиша Кокеза, „продолжуваат да ги контролираат сите проекти за инфраструктура и јавни работи“. Во извештаите се наведувало и нивната блиска врска со Александар Бабаков, пратеник во Државната дума од партијата Единствена Русија на претседателот Владимир Путин.
Административна кариера во фудбалот
Како активен фудбалер во периодот од 2009 до 2011 година станал и директор на ФК Бродарац, а од 2011 до 2012 година Кокеза бил и генерален директор на екипата на ФК Земун. Во месец декември 2012 година на редовното Собрание на екипата на Црвена ѕвезда од Белград, бил избран за потпретседател на Управниот одбор на клубот. Во месец август 2015 година, тој поднел оставка од таа позиција наведувајќи го незадоволството на навивачите и несогласувањето со другите членови од одборот.
Во средината на месец ноември 2014 година бил предложен за претседател на Фудбалскиот сојуз на Белград, а на таа функција бил избран на вонредното собрание на Фудбалската федерација на Белград, кое се одржало на 22 декември 2014 година. Тој бил потпретседател на Извршниот одбор на Фудбалскиот сојуз на Србија започнувајќи од 2015 година, а на 20 мај 2016 година бил избран за претседател на Фудбалскиот сојуз на Србија и оттогаш бил на таа функција сѐ до месец март 2021 година.
На 28 февруари 2021 година Славиша Кокеза бил приведен и испрашан од страна на полицијата во врска со апсењето на неколку членови на фудбалската навивачка група на Гробари, обвинети за убиство, киднапирање и трговија со дрога. Според министерот за внатрешни работи Александар Вулин, Славиша Кокеза одбил полиграфско тестирање, додека министерот изјавил дека полицијата има големи сомневања за вистинитоста на одговорите на Кокеза при сослушувањето. Славиша Кокеза одбил да одговори дали е вмешан во наводниот заговор за атентат на претседателот на Србија Александар Вучиќ. Подоцна самиот Александар Вучиќ изјавил дека „не може да поверува“ дека токму Кокеза, „човекот на кој бескрајно му верува“, одбил да го направи полиграфското тестирање. Кокеза поднел оставка на 22 март 2021 година по контроверзите и наводите за неговата вмешаност во организираниот криминал.
Приватен живот
На 14 март 2020 година, Славиша Кокеза бил позитивен на вирусот КОВИД-19.
Павлос Мелас (општина)
Павлос Мелас (Δήμος Παύλου Μελά, Димос Павлу Мела) — општина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Опфаќа три населби во Солун, а административен центар е Ставруполи, создадено во XX век од грчки бегалци од Мала Азија.
Населени места
Општината Павлос Мелас е создадена на 1 јануари 2011 со обединување на општините Ставруполи, Лембет и Кара Усеин по законот „Каликратис“.
Наречена е по офицерот Павлос Мелас (1870-1904) — деец грчката вооружена пропаганда во Македонија (т.н. „Борба за Македонија“), познат по неговите потфати за истребување на Македонците и македонштината, кој важи за голем национален херој во Грција.
Општинска единица Кара Усеин
Општинската единица Кара Усеин опфаќа само едно населено место — солунската населба Кара Усеин (Πολίχνη, Полихини).
Поранешна општина Ставруполи
Општинската единица Ставруполи опфаќа само едно населено место — солунската населба Ставруполи (Σταυρούπολη).
NGC 1469
NGC 1469 — елиптична галаксија во соѕвездието Жирафа, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1469 се споменува и како UGC 2909, MCG 11-5-4, CGCG 305-3.
Откривање
Објектот е откриен на 24 февруари 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1469 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1469 има привидни димензии од 1,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 0 м 27,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 68° 34' 39". Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на NGC 1469 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 14261. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 18; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4328. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 973.
Градишта (Кономлади)
Местоположба
Остатоците од тврдината се наоѓаат во западниот дел на планината Вич, на 4 км западно од селото Кономлади, над месноста Свети Ѓорѓи по патот за Брезница. Тврдината го чувала патот низ Кономлади за Лерин, како и тој по течението на Рулска Река од Костур за Горица (денешна Албанија).
Опис
Утврдената населба била важен рударски центар на областа Орестида, и на многу места се гледаат остатоци од преработка на железна руда.
Археологот Николаос Муцопулос го запишал месното предане во Кономлади за златната плоча на тој замок, изгубеното богатство, скриено по опсада, кое ќе биде откриено на местото осветлено од првиот сончев зрак. Според податоци на Муцопулос запишани во Кономлади, жителите на селото се преселиле на местото на денешно Кономлади по доживеаната несреќа во средновековната или античка населба во тврдината Градишта.
Битово
Битово — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Потекло на името
Името на селото првпат е споменато како „Битом“ во 1296 година. Од личното име „Бит-“, кое потекнува од старословенскиот „сам да бидам“ или пак од личното име „Битомир“.
Според народното предание, името доаѓа од местото на основачите на селото, кои биле од Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Порече, во западниот висок планински дел на територијата на Општина Македонски Брод, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Гостивар. Селото се наоѓа во изворишниот дел на Мала Река, лева притока на Треска. Селото е планинско, на надморска височина од 1.180 метри. Од градот Македонски Брод е оддалечено 47 километри.
Куќите се прилично разредени и издвоени во поединечни маала, наречени по родовите по кои се наречени.
До Битово води асфалтен пат, кој продолжува од поранешното општинско средиште Самоков, поминувајќи кај селото Растеш.
Историја
Во селскиот атар на месностите Лескоица и Петроица има црквишта и гробишта.
Народното предание наведува дека први во селото се населиле Ќуќуревци, кои дошле како овчари за да ја напасуваат стоката и на крај тука одлучиле да се населат.
Во век, Битово било село во Поречката нахија, на Кичевската каза, во Отоманското Царство.
Стопанство
Атарот е зафаќа површина од 13 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 879,1 хектар, на пасиштата отпаѓаат 244,3 хектари, а на обработливото земјиште 131,9 хектари.
Селото има мешовита земјоделска функција.
Во минатото на месноста Србиница се копала железна руда.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Битово имало 200 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Битово имало 200 жители.
Битово е зафатено со раселување, така што тоа преминало од средно во мало село по големина. Во 1961 година, селото броело 314 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 85 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Битово имало 63 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 31 жител, од кои 26 Македонци и 5 лица без податоци.
Родови
Родови во селото се: Ќуќуревци (7 к.), доселени се од Битола, основачи на селото се, затоа што дошле од Битола по тоа го добило името селото; Олиовци (9 к.), доселени се од Баница, Полошко (Гостиварско); Калимановци (6 к.), доселени се од Камењане, Полошко; Дуковци (12 к.), доселени се од Куманово и Ивановци (4 к.) и тие се доселени од истото место како и Дуковци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Самоков.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Растеш, во која покрај селото Битово се наоѓале селата Близанско, Волче, Горно Ботушје, Долно Ботушје, Заград, Здуње, Косово, Растеш и Требовље. Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Растеш, во која влегувале селата Битово, Волче, Горно Ботушје, Долно Ботушје, Заград, Косово и Растеш.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0252 според Државната изборна комисија, кое е сместено во селскиот дом.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 42 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 40 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 38 гласачи.
Систан и Балуџистан
Систан и Балуџистан (, Ostān-e Sīstān-o Balūchestān) е покраина во Иран, во југоисточниот дел од земјата. Се граничи со Пакистан и Авганистан. Главен град е Захедан, со население од 420.000 жители.
Покраината е најголема во Иран, со површина од 181.600 км2 и население од 4,1 милиони жители. Окрузите се следниве:
Расуерос
Расуерос — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Небојша Глоговац
Небојша Глоговац (Требиње, 30 август 1969 — Белград, 9 февруари 2018) — српски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Тој ги играл главните улоги во „Буре Барут, „Небесни удели“, „Кога ќе пораснам ќе бидам кенгур“, „Замка“, „Хадерсфилд“, „Жена со скршен нос“, „Јас ја бранев Млада Босна“, „Кругови“, „Рамна планина“ и „Устав на Република Хрватска“. Добитник е на бројни награди за неговите улоги во театар и филм, а од нив се издвојуваат Стеријната награда, наградата Цар Константин од Ниш и Златна Арена од Пула, за најдобра машка улога.
Починал по кратко и тешко заболување во Институтот за онкологија и радиологија на Србија во Белград, на 9 февруари 2018 година година.
Животопис
Небојша Глоговац е роден на 30 август 1969 во Требиње, ФР Босна и Херцеговина, од татко Милован и мајка Милена Глоговац. Тој се преселил со семејството од Требиње во Опово, во 1975 година, а по десет месеци во Панчево, каде таткото на Небојша добил служба во Успенската црква.
Додека го посетувал основното училиште „Јован Јовановиќ Змај“, присуствувал и на Музичкото училиште „Јован Бандур“, одделение за кларинети. Завршил во средното училиште „Урош Предиќ“ во Панчево, а потоа се запишал на психологија на Филозофскиот факултет во Белград. После две години проучување, тој се премислил и во 1990 година се запишал на глума на белградскиот Факултет за драмски уметности во класата на професорот Владимир Јевтовиќ. Асистент и професор на приемниот испит на ФДУ, му била Горица Поповиќ а тој ја рецитирал поемата на Бранко Радичевиќ „Враголије“. Заедно со Глоговац, студирале уште и Наташа Нинковиќ, Војин Ќетковиќ, Сергеј Трифуновиќ, Нела Михајловиќ и Борис Пинговиќ. За време на студиите, тој ја играл улогата на школски другар на Слободан Попадиќ во серија Подобар живот (1987).
Додека студирал средно училиште, од 1985 година и додека студирал на Филозофскиот факултет во Белград, Глоговац бил член на Младинското ателје во Панчево, и останал таму до 1990 година, кога се запишал на Факултетот за драмски уметности по убедувањето од Миленко Заблаќански и набргу потоа станал член на Југословенскиот драмски театар Тој ја имал својата прва улога во Ателјето на младите во претставата Мушица во декември 1989 година, во режија на Миленко Заблачански, заснована врз мотивите на Ежен Јонеско. Глоговац ја имал својата прва професионална улога во културниот центар Панчево во 1990 година. во претставата „Да живее слободата“, каде ја толкувал улогата на Германецот.
На дванаесетгодишна возраст, тој станал член на Детското драмско студио на Радио Белград со Мирослав Мика Алексиќ, каде престојувал шест години и играл во неколку претстави. Во 1981 година. тој за првпат се појавил на телевизија, каде играл мала улога во телевизиската серија Приче из Непричаве. Покрај глумецството, тој беше љубител на возењето, сакал да игра табла и тренирал ракомет уште во детството. Тој бил член на Здружението за галопски спорт на Србија и на Здружението на драмски уметници на Србија. Тој бил обожавател на Црвена Ѕвезда и бил кандидат за член на Собранието на ФК Црвена Ѕвезда на првите директни избори во 2012 година година. Заедно со неговиот колега Горан Шушлик ја основал филмската продуцентска куќа Eye to Eye Production чие деби бил филмот Хадерсфилд.
Во Белград живеел на Гундулички венец, кратко на Бежаниска Коса а потоа и на Дорќол.
Покрај глумењето, тој предавал глума во Театар 78 во Белград и во глумечката школа за уметност Маска.
Тој глумел во многу добротворни претстави за деца, донирал пари за реновирање на цркви и манастири, а повеќепати им помагал на соучениците со пари. Во 2009 година се појавил во реклама како дел од кампањата за промовирање борбата против карциномот. Следната година, тој исекол дел од својата коса како знак за поддршка на децата со рак и нивните родители, како дел од акцијата „ Прамен на надежта“. Учествувал во хуманитарната акција WannaGive - Затоа што тоа е уште едно среќа и мојата среќа, во организација „Уницеф“ и списанието Wannabe Тој бил еден од учесниците во кампањата „Да го негуваме српскиот јазик“.
Семејство
Роден е во семејството на свештеникот Милован од Драмишево и шивачката Милена Глоговац (моминско Самарџија) од Невесиње. Тој бил осум години помлад од својата сестра Бојана и раното детство го поминал во семејниот дом на дедо му Гаврил во ритското село Драмишево, во близина на Невесиње.
Во периодот од 1997 г. до 2014 година бил оженет со Мина Глоговац, сликарка и асистент професор по предметот Сликарски техники на Факултетот за применета уметност во Белград. Мина и Небојша се венчале на 30 август 1997 година на неговиот 28 роденден. Од овој брак, двојката има две деца - Гаврило, роден во 1999 година и Милош, роден во 2001 година. Две години по нивниот развод, Глоговац добил трето дете, ќерка, Сунчица, со сопругата, Милица Шќепановиќ, инструктор по јога и поранешен новинар, и тие живееле на Дорќол Неговиот кум и кум на децата во бракот со Мина Глоговац е Војин Ќетковиќ. Мајката на Глоговац, Милена починала на 8 ноември 2019 година.
1987—2000
Глумечката кариера ја започнал во Младинското студио во Панчево, каде бил член од 1985 година до 1990 година година.
NGC 5839
NGC 5839 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Небојша Глоговац
1987—2000
Во втората година на Факултетот за драмски уметности во Белград, тој добил улога во претставата „ Големиот грабеж“, во режија на Дејан Мијац, на сцената на театарот „Ателjе 212“, која премиерно била изведена на 9 август 1992 година. година. Своето деби го остварил во Југословенскиот драмски театар во претставата „Лажниот цар Шќепан Мали“, во која претстава го глумел Ник Ѓуров, на 24 јули 1993 година. Ова било проследено со улогите во претставите Троил и Кресида, Роднините од најдобрите денови, Парабелум и многу други. Во 1996 г. добил стипендија од Југословенскиот драмски театар.
NGC 5839
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5839 се споменува и како UGC 9693, MCG 0-38-23, CGCG 20-58.
Небојша Глоговац
1987—2000
Тој имал истакната улога во претставата „Темна ноќ“, која премиерно била изведена во 1993 година во Култ театар, доживувајќи триста претстави и станувајќи една од најкомерцијалните претстави која ја има обиколено САД и Канада
Во 1994 г. ја добил улогата на Фадил, војник на ЈНА, во воената драма на Бора Драшковиќ Вуковар, една приказна.
NGC 5839
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5839 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 5839 има привидни димензии од 1,3' х 1,2'.
Небојша Глоговац
1987—2000
Откако го привлекол вниманието на неговиот талент, тој добил улога во филмот Предомислено убиство (1995) во режија на Горчин Стојановиќ, во кој го толкувал ликот на Богдан, ранет на бојното поле во Босна, со нетрпение очекувајќи закрепнување за да се врати дома. За оваа улога, тој ја добил наградата за најдобар глумец, на Филмскиот фестивал во Ниш Во 1996 г. ја добил наградата Ардалион за неговата улога на Владимир во претставата „Во палубата“ Тој исто така одиграл значајна улога во неговата кариера во 1997 година во акциската драма До Коска, во режија на Слободан Скерлиќ. Во овој филм, на Глоговац му се дала улогата на Симкет, млад криминалец. Имал улога во ТВ-филмот Покондирена тиква од 1997 година во режија на Петар Зец, каде Глоговац го толкувал ликот на Јован. Во 1998 година играл во ТВ серијата „Семејно богатство“ (1998-2002) во улога на Златко Гавриловиќ, по што се здобил со голема популарност.
NGC 5839
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 5 м 27,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 38' 4"". Положбениот агол на објектот е во износ од 35°.
Небојша Глоговац
1987—2000
Тој го глумел Милан Среќковиќ во „Српска драма“ на 5 март 1994 година на сцената на театарот Ѕвездара, како младиот човек во театарската претстава Парабелум на Срѓан Коjeвиќ чија премиера се случила на 18 февруари 1998 година и во многу други улоги. Во краткиот филм Хотел Беград од 1998 година го толкувал ликот на Игор, а после тоа играл во филмот Буре барут, во режија на Горан Паскалевиќ. Во истата година тој одиграл една од главните улоги во филмот Спасителот, каде го толкувал братот на Вера, силувана српска жена, која ја поминала војната во затворски камп. Улогата на главниот лик, Марко, ја имал во филмот Ранета земја, што се одвива во едно засолниште во Белград за време на бомбардирањето на НАТО на СРЈ.
Во 2000 г. тој глумел во филмот Небесна Кука, каде го толкува ликот на Каја, млад и перспективен кошаркар. На Берлинскиот филмски фестивал, каде филмот Небесна Кука бил претставен во главната програма, критичарите го пофалиле гласот на Глоговац, споредувајќи го со Џорџ Клуни и го нарекле словенскиот Том Хенкс
2001–2010
Во почетокот на 2001 година, Глоговац добил улога во филмот Молњи!, каде ја толкувал улогата на подмитениот полицаец наклонет кон дрога, а истата година го играл Том, возач на брза помош во филмот „ Нормални луѓе“. Следната година, тој глумел во филмови Класа 2002 година како Небојша, хоророт Т. Т. Синдром, каде ја толкуваше улогата на Ваки во филмот Состојба на мртвите, во режија на Живојин Павловиќ и Динко Туцаковиќ, каде Глоговац го толкувал ликот на Горазд Крањац.
На 38-от Нишки филмски фестивал во 2003 година, заедно со Војин Ќетковиќ, бил дел од жирито на фестивалот.
Во 2004 г. во улога на таксист, глумел во филмот на Радивој Андриќ, Кога ќе пораснам ќе бидам кенгур, филм кој ја освоил наградата „Пропелер Мотовун“ на филмскиот фестивал Мотовун во конкуренцијата со „Од А до А“ (Награда за најдобар филм во регионот од Австрија до Албанија ) и Награда за најдобро сценарио на Филмско сценарио на Врњачка Бања во 2004 година. Во следните години, тој глумел во ТВ сериите Лифт (2002) како офицерот Првослав Гајин и во серијата „Кошаркари“, каде ја толкувач улогата на тренерот Жаре.
Во 2005 г. во улога на свекор тој глумел во краткиот филм Свадба, а во 2006 година во улога на д-р Мило Петровиќ, во филмот Оптимисти, во режија на Горан Паскалевиќ.
Во криминалниот трилер Клопка (2007), Глоговац ја добил главната улога, Младен, градежен инженер, кој се обидува на секој начин да заработи пари за да го излечи неговиот тешко болен син. Филмот од 2007 година ја добил наградата за најдобро сценарио на Фестивалот за филмско сценарио, награди на фестивали во Минск, Милан и Лиеж, и награда за најдобар глумец во филмот. Во филмската драма, Хадерсфилд ја толкува улогата на Иван, поранешен џудист, кој минал низ серија психотични епизоди и третмани во менталните установи, пред конечно да се покрсти во Православната црква. Покрај глумењето во овој филм, Глоговац бил и продуцент на филмот. За оваа улога, тој ја добил наградата „Слобода“ за најдобар глумец на филм скиот фестивал во Сопот и Гран-при „Наиса“, Награда за публика во Ниш, 2007 година. За улогата на Иван во театарската претстава Хадерсфилд, која била изведувана низ цела Србија, во САД и Канада, на Глоговац му била доделена големата награда за најдобар глумец во Брчко, наградата Милош Жутиќ од страна на Здружението на ликовни уметници на Србија, награда Давид Штрбац во Бања Лука и Награда Зоран Радмиловиќ, за најдобар глумец на Фестивалот за неговата улога како Иван, во Заечар.
Во 2008 г. во популарната ТВ серија Ќе се вратат штрковите се појави во четири епизоди, во улогата на таткото на Боро и Перина, а неколку месеци подоцна во серијалот Мојот чичко, како чичкото, во 13 епизоди. Во2008 година глумел и во серијалот Мојот роднина од селото во улога на таткото Милутин, во 15 епизоди, како и во документарниот игран филм на Здравко Шотра, Кнежевство Србија, во улога на принцот Михаил Обреновиќ.
Во првата анимирана српска серија, „Технотајз: Едит и јас“ (2008), Глоговац му го позајмил својот глас на ликот Еди. Во 2009 година. го играл Боро во хрватскиот филм Кењец, а во 2010 година. ја добил главната улога во филмот Жената со скршен нос, каде го толкувал ликот на Габриел Букола, бегалец од Босна и Херцеговина, кој работи како таксист во Белград. За оваа улога, Глоговац ја добил наградата за најдобар глумец на филмскиот фестивал во Нови Сад на 10 јуни 2010 година година и 2017 година, главна фестивалска награда на Гран-при „Наиса“, во Ниш По серијата филмски и театарски улоги, Глоговац го глумел и офицерот Данет во 2010 година во филмот 72 дена ,црна комедија, снимена во хрватско - српска копродукција, а потоа и во филмот Бел, бел свет (2010) во улога на Златан. Во периодот 2010 - 2011 година тој глумел во босанската ТВ серија Луд, збунет, нормален во улога на Грдоба. На крајот на 2010 г. се појавил во епизода од хрватската хумористична серија Инструктор како таксист.
2011—2018
Во почетокот на 2011 година тој глумел во ТВ сериите „ Игра на вистината“, чие снимање било прекинато по само една снимена епизода. Во 2012 година тој добил улога во краткиот филм Залет и во ТВ сериите Воена академија, каде се нашол во улогата на Црни. Во 2012 година, тој глумел и во филмовите „ Кад сване дан како Малиша“, во филмот „Артилерија“ како Злај, и во краткиот хрватски филм „ Надвор од сезоната“ како Ѓино.
Во март 2012 година, заедно со Бојана Ординачев, Вук Костиќ, Виктор Савиќ и Наташа Нинковиќ, бил член на жирито на филмскиот натпревар „J Factory“.
После голем број улоги во филмовите, на Глоговац му била дадена улога во краткиот филм Сенки (2014), во кој го глуми психијатарот д-р Мартин Папенхајм. Истата 2014 година,тој ја добил улогата во филмот „Еднакви“ во режија на Дејан Караклаиќ.
Во филмот на Срѓан Колевиќ, „Јас ја бранев Млада Босна (2014), Глоговац ја играл улогата на Лео Пфефер, а во 2015 година во истата серија, со ист лик. Во 2015 година во филмот Енклава, кој се осврнува на темата за позицијата на Србите кои останале во Косово и Метохија по 1999 година. Глоговац ја добил улогата на Воислав Арсиќ, селанец кој живее на Косово и Метохија. Глоговац играл значајна улога и во филмот на Радош Бајиќ, Кралот и татковината (2015), каде што го толкува ликот на Драгољуб Михајловиќ по вторпат во неговата кариера. Во Пожаревац, 2015 г. тој бил прогласен за најдобар глумец на „20-тата глумечка церемонија Миливоје Живановиќ“ за улогата на судијата Адам во претставата „ Скршената врана, Југословенски драмски театар“. Во изведбата на режисерот Олег Новковиќ (2015), во филмот Татковина, Глоговац ја толкува улогата на Болет, успешен стопанственик, а во 2016 година во македонскиот филм „Ослободување на Скопје “, каде ја толкува улогата на србинот Душан.
Во улогата на Едгар Хувер, тој се појавил во мултимедијалниот проект на „ФБИ - Досие Тесла“ од 2016 година, во режија на Нела Карајлиќ. Проектот бил имплементиран во филмски формат и премиерно бил прикажан на 19 ноември 2016 година во Српскиот народен театар Тој често учествувал и во странски филмови, како филмот Хрватскиот устав од 2016 година. Во 1997 година ја толкува улогата на средношколскиот професор Вјек Крал, за која улога добил награда од Меѓународната асоцијација на филмски новинари за најдобар глумец. Во периодот 2016 - 2018 година тој глумел во криминалистичкиот серијал „Убијците на мојот татко“, каде ја толкува улогата на Јован Деспотовиќ. 2017 година тој ја започнал со улогата како татко Жика во краткиот филм „ Тихи кутак Христов, а подоцна во истата година глумел во филмовите „ Сагата на тројца невини мажи како чичко на Дамјан“ и во хумористичниот филм ''„The Books of Книгите - Случаи на правдата како Бледи Глобичиќ Прокопник“. ''
Во февруари 2017 година учествувал во снимањето на видео-спотовите Превише и Ѓаво је болестан на групата Коља и Гробовласници, чиј предводник е Никола Пејаковиќ.
Тој го глумел Вукан Немањиќ во девет епизоди од телевизиската серија Немањиќи - Раѓање на кралство, која премиерно била претставена на 17 февруари 2018 година и Глоговац добил позитивни критики од публиката. Ја имал и улогата на српски селанец во филмот Дремливо за Војниците, за што добил позитивни критики, а режисерот на филмот Предраг Гага Антонијевиќ го споредил неговиот лик со Хамлет, кој го игра Глоговац во истоимената претстава. Во филмот „ Јужен ветер“, кој премиерно бил прикажан на 25 август 2018 година, тој ја имал улогата на главниот нарко-бос Голуб, за чија глума добил големи пофалби од многу глумци и од публиката. Тој ја игра улогата на мајстор Цветко во ТВ серијалот Пет, што премиерно била претставена на 9 март 2019 година. Тој глумел и во филмовите Утринска насмевка (како Милош), кој премиерно бил прикажан на 26 ноември во салата Комбанк и „Апсурден експеримент“ чија премиера се случила во 2020 година.
Тој глумел во филмот Татко, во режија на Срѓан Голубовиќ, чие снимање било закажано за пролетта 2018 година и требало да глуми во американскиот филм „48 часа и една минута“.
Глоговац се појавил и во српската ТВ серија „Јужен ветер“, во првите четири епизоди, кои биле уредувани од материјал од филмот со исто име, но содржат и дополнителни сцени што ги нема во филмот. Првата епизода од филмот била на 19 јануари 2020 година на РТС 1.
Посмртно
Во Центарот за култура Требиње на 12 февруари 2018 година бил прикажан филмот „Требиње своме Небојши , во кој била прикажана богатата глумечка кариера на Глоговац.
На 14 февруари 2018 година, Градската управа на Панчево донела одлука да Центарот за култура во Панчево го промени своето име во „Центар за култура Небојша Глоговац “, во спомен на глумецот, кој ја започнал својата глумечка кариера во овој центар и пораснал во Панчево, но оваа иницијатива не била усвоена.
Југословенската кинотека организирала филмски проекции од 6 до 9 март 2018 година години во кои играл Глоговац, во спомен на починатиот глумец. Во салата на Центарот за култура Панчево, на 11 април 2018 година се одржила вечер посветена на самиот глумец. Програмата вклучувала инсерти од филмови и театарски претстави во кои глуми Глоговац. Истата вечер била отворена изложба на негови фотографии во дневната соба на Центарот за култура Панчево.
На 8 август 2018 година, Музејот на Херцеговина во Требиње отворил изложба на награди и признанија што глумецот ги добил во својата кариера, наречена „Вечниот Небојша“, и траел до 12 август. По отворањето на изложбата, на 6-тиот. Фестивал на средоземниот и европскиот филм во Требиње, тој посмртно ја добил наградата Златна планета за неговиот извонреден придонес во евро-средоземното кино.
Во август 2018 година, тој посмртно ја добил наградата Херој во 2018 година на отворањето на четвртиот турнир „Just out“ во манастирот Манасија кај Деспотовац. Група студенти и соработници на Небојша Глоговац подигнале спомен-плоча со неговиот лик на неговиот роденден, 30 август 2018 година, на влезот на зградата на улицата „Страхињиќа Бана“ во Доркол, каде што живеел. На Филмските средби во Ниш била оддадена почит на Небојша Глоговац, на денот на неговото раѓање, под наслов „Сеќавајќи се на принцот на нашиот филм“.
Општинското собрание на Невесиње одлучил да го преименува Центарот за култура Невесиње во културен центар „Небојша Глоговац“, со цел да се покаже почит кон славниот глумец кој може да се пофали со своето потекло од Херцеговина. Домот на културата бил официјално именуван во чест на Глоговац на 8 ноември 2018 година година.
Жирито на 12-тиот филмски фестивал во Мостар, на 3 декември 2018 година .го наградил  за неговиот придонес во областа на кинематографијата.
Во филмската галерија во Белградскиот културен центар од 21 декември 2018 година до 5 март 2019 година се случила изложбата на фотографии „Небојша Глоговац“, во која се нашле фотографии од глумецот од многу филмови и театарски претстави во кои глумел. Во јануари 2019 година по одлука на Собранието на Град Кра лево, една улица го градот била преименувана во негова чест.
Во февруари 2019 година за издавачката куќа Лагуна, новинарката Татјана Њезиќ и Здружението на драмски уметници на Србија објавиле книга за Небојша Глоговац, со наслов Монографија: Небојша Глоговац. Книгата била претставена на годишнината од смртта на Глоговац на 9 февруари 2019 година во Југословенскиот драмски театар. Во истиот ден, музичарот и глумец Никола Пејаковиќ објавил видео за песната „Премногу“, кое го снимил со Небојша во пролетта 2017 година. во хотелот Бристол во Белград, во режија на Петар Пашиќ.
Навивачите на Црвена Ѕвезда му оддале почит на него во неколку наврати, а глумечката екипа на серијалот Државни посао му посветил една епизода од серијата. Хип-хоп групата од Крушевац, Нов закон, снимила песна во спомен на Небојша Глоговац, додека муралите посветени на починатиот глумец биле направени во Ужице, Смедеревска Паланка и Добој.
На Светскиот ден на театарот, 27 март 2019 година во театарот Ателје 212, Здружението на драмски уметници во соработка со компанијата Пошта на Србија претставила нова серија поштенски марки на големите глумци на српскиот театар, вклучително и печат со лик на Глоговац.
Во јуни 2019 година соучениците на Глоговац од основното училиште „Јован Јовановиќ Змај“ од Панчево започнале петиција за дополнување на името на „Центарот за култура Панчево“ со името на Небојша Глогогац.
За време на церемонијата на доделувањето на наградите на 48-от фестивал СОФЕСТ на 6 јули 2019 година, жири-комисијата му доделила посмртното признание на Небојша Глоговац за неговата улога во филмот „Јужен ветер“.
Во август 2019 година името на улицата во населбата Ниш Деветти мај го променила своето име во Небојша Глоговац.
По повод 50-годишнината од раѓањето на Глоговац, во Центарот за култура Требиње, од 30 до 31 август 2019 година се  одржала дводневната манифестација „Денови на Небојша Глоговац“, во која Војин Четковиќ и Раша Андриќ зборувале за неговиот живот, била отворена изложбата на фотографии „Небојша Глоговац“, била промовирана книгата „Монографија Небојша Глоговац“ и бил прикажан филмот „ Година и еден ден“, од српскиот режисер. и сценарист Раша Андриќ. На вториот ден од настанот, била прикажана проекцијата на претставата Хадерсфилд.
Филмографија
Имал 44 филмски и телевизиски улоги, 20 улоги во телевизиски серии и 7 во кратки филмови. Се појавил во документарецот од 1999 година, Казна. Тој исто така, придонел и за документарниот филм Молња!, каде зборувал за неговата улога како полицаец и филмот воопшто. Во 2009 година бил раскажувач во филмот Збогум, како си? и во 2011 година се појавил во хумористично-сатирична кратка серија И покрај сè. Тој бил раскажувачот во документарниот филм „Јего благодарије барон Врангел“ од 2013 година, а во 2016 година тој го позајмил гласот во документарецот Равенка со една непозната. Во 2017 година се појавил во реклама за Нектар пивоr.
Тој постојано ги одбивал улогите во странски филмови, посебно оние што ги сметал за пропаганда против српскиот народ, вклучително и улогата во филмот „Во земјата на крвта и медот“.
Смрт
Глоговац бил примен во Институтот за онкологија и радиологија на Србија во Белград на 24 јануари 2018 година поради неговото влошено здравје. Починал по кратка и едномесечна битка од карцином на белите дробови на Институтот за онкологија и радиологија на Србија во Белград на 9 февруари 2018 година на 49-годишна возраст. Комеморацијата по повод смртта се случила на 12 февруари 2018 година во Југословенскиот драмски театар. Илјадници луѓе присуствувале на погребот, а колегите и пријателите кои се збогувале последен пат со него бил Емир Кустурица, Драган Бјелогрлиќ, Наташа Нинковиќ, Дејан Бодирога, Сергеј Трифуновиќ, Војин Четковиќ, Слобода Миќаловиќ и многу други. Погребан е истиот ден во Алејата на заслужни граѓани на Новите гробишта во Белград, веднаш до Милорад Мандиќ.
Чешка пиратска партија
Чешка пиратска партија или пирати (Česká pirátská strana , скратено Пирати)  - либерална политичка партија во Чешка, основана во 2009 година. По парламентарните избори во 2017 година, таа е трета по големина партија во Комората на пратеници, со 22 од 200 места. Парламентарната партија е опозиција на моменталната владејачка гарнитура, а лидерот на партијата Иван Бартош е претседател на Комитетот за јавна администрација и регионален развој. Партијата е претставена од пет члена воСенатот на Чешка, а неодамна избрани се Адела Шипова и Давид Смолак во 2020 година и Лукаш Вагенкехт во 2018 година. Истата година, партијата влезе во голем број општински собранија и формираше владина коалиција во Градското собрание на Прага, со Зденек Хржиб кој стана градоначалник на Прага. На европските избори во 2019 година, партијата доби тројца европратеници, се приклучи на пратеничката група на Зелените - Европската слободна алијанса и лидерот на кампањата Марсел Колаја беше избран за еден од четиринаесетте потпретседатели на Европскиот парламент. Партијата има 99 од 675 места во регионалните совети од изборите во октомври 2020 година.
Риокабадо
Риокабадо — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Детективска приказна (филм од 1951)
Детективска приказна (англиски: Detective story) - американски филм од 1951 година во режија на Вилијам Вајлер, по сценариото на Филип Јордан (Philip Yordan) и Роберт Вајлер (Robert Wyler), засновано врз драмата на Сидни Кингсли (Sideneya Kingsleya). Главните улоги ги играат: Кирк Даглас (Kirk Douglas), Елинор Паркер (Eleanor Parker), Вилијам Бендикс (William Bendix), Кејти О'Донел (Cathy O'Donnell), Џорџ Мекреди (George Macreday), Хорас Мекмахон (Horace McMahon), Џозеф Вајсман (Joseph Wiseman), Крег Хил (Craig Hill) и Ли Грант (Lee Grant). Филмот претставува одлична социолошка студија. Во него нема музичка подлога, а сценографијата е театарска - речиси целиот филм се случува во полициската станица. Затоа, пак, тој се осликува со фантастични глумечки интерпретации и со сценарио кое е набиено со емоции.
Сиже
Филмот се случува во текот на еден ден во 21. њујоршка полициска станица. Работниот ден почнува вообичаено, но постепено се претвора во најлошиот ден во животот на детективот Џејмс „Џим“ Меклеод (го игра Даглас). Тој е строг кон криминалците, затоа што татко му бил насилник кој ја отерал мајка му во лудница. Покрај другите престапници, во станицата е приведено едно младо момче кое украло пари од својот работодавец. Исто така, тука е еден крадец кој има дебело полициско досие. Најпосле, во станицата доаѓа и д-р Карл Шнајдер (го игра Мекреди) кој прави абортуси и тајно породува жени и кој е осомничен дека е виновен за смртта на неколку бебиња и жени. Џим веќе долго време се обидува да го затвори докторот, а сега е сигурен дека најпосле ќе успее, зашто има сведоци. Меѓутоа, на патот кон болницата, каде лежи една жртва на докторот, тој дознава дека таа умрела. Бесен, тој го удира докторот кому му се влошува здравјето поради што итно е однесен на болница, а на Џим му се заканува судење и губење на работата. Во меѓувреме, Џим никако не сака да покаже милост кон момчето кое украло пари и одбива да го ослободи. Шефот на полициската станица дознава дека Џим е некако поврзан со докторот Шнајдер и ја повикува неговата сопруга (ја игра Паркер) во станицата. Откако ги испитува неа и нејзиниот дамнешен љубовник, тој открива дека таа останала бремена, а ја породил токму д-р Шнајдер. Џим дознава за тоа и побеснува, нарекувајќи ја сопругата со груби зборови, поради што таа го напушта. Во еден миг, притворениот крадец му го зема револверот на еден детектив, а кога Џим се обидува да му се спротивстави, тој пука во него и смртно го ранува. Пред да умре, Џим одлучува да го ослободи момчето притворено за кражба.
Maximum Megadeth
Maximum Megadeth е промотивен мини албум од треш метал бендот Мегадет. Беше издаден во 1991 г. од издавачката куќа Капитол Рекордс. Овој мини албум, за разлика од Hidden Treasures бил достапен само во музичките продавници од САД. Следел веднаш по култниот Rust in Peace, а во албумот биле вклучени песни од претходните четири студиски албуми. Две песни, и тоа „Hangar 18“ и „Anarchy in the UK“ биле снимени за време на нивниот концерт во Лондон.
Список на песни
Нумерите во живо беа снимени на концертот одржан на Вембли во Лондон, 14 октомври 1990 г. како дел от турнејата Clash of the Titans.
Благоја Попов
Благоја Попов (19 октомври 1920, Кочани - 13 април 1992, Скопје) — македонски политичар и државник.
Животопис
Бил учесник во народноослободителното движење, член на КПЈ и секретар на МК на КПЈ во Кочани. Издржувал казна во затворот во Идризово.
По ослободувањето станал партиски секретар во Кочани, Штип и Струмица, претседател на Собранието на Скопје во периодот 1963 - 1972 г. , член на Сојузниот извршен совет, член и претседател на Извршниот совет на СРМ и член на Претседателството на СРМ. Носител е на „Партизанска споменица 1941“.
Благој Попов починал на 13 април 1992 г. во Скопје.
Лулео
Лулео е град на брегот на Ботнискиот Залив во северна Шведска. Административен центар е на општината Лулео и главен град на округот Норботен. Зафаќа површина од и население од 36.607 жители.
Alice (песна на Аврил Лавињ)
Песната е балада во средно темпо испеана од перспективата на главаната личност во филмот Алиса. Лавињ ја напишала песната откако го прашала директорот на Дизни, Тим Марон дали може да напише песна за филмот. Продуцент на песната е Бач Валкер а миксот е направен од поранешниот сопруг на Лавињ, Дерик Вабли.
Црква „Св. Петка“ - Приковци
'''Црква „Св. Петка“ - Приковци''' — мала манастирска црква во селото Приковци, во Општина Кратово. Се наоѓа над самото село, веднаш по последната куќа во селото, изграден во 2009 година.
Манастирот претставува втор верски објект, покрај главната селска црква, која се наоѓа на самото сретсело. Бил изграден со финансиски средства од страна на поранешниот пратеник Борис Змејкоски.
На осветувањето на темелите присуствувале претставници од општината, како и тогашниот пратеник Марјанчо Колевски.
Лачна минута
Лачна минута или аголна минута (лм, анг. MOA) — единица мерка за агол, еднаква на една шеесеттина  степен. Лачната секунда пак, претставува една шеесеттина од лачната минута. Ова не се SI-единици, но се прифаќаат при пресметки кајшто фигурираат единиците на SI.
Бидејќи еден степен е една триста и шеесеттинка од кружницата, 1 лачна минута изнесува  од истото. Наоѓа примена во областите што бараат прецизно изразување на мали агли, како што се астрономијата, морепловството и стрелаштвото.
Бројот на квадратни лачни минути во една сфера е или околу 148.510.660,498 квадратни лачни минути.
Лачната асекунда изнесува од еден степен,  од кружницата или  радијани, што е приближно на  радијан.
За изразување на уште помали агли се користат стандардните SI-претставки. Меѓу другото, во астрономијата се среќава лачна милисекунда, со кратенка млс (mas).
Симболи и кратенки
Стандардниот симбол за лачната минута е примот (′) (U+2032), но напати се среќава и единечен наводник (') (U+0027) на места кајшто се допуштени само знаци по ASCII. Една лачна минута се претставува како 1′. Кратенки се: ламин (arcmin) или лмин (amin), и поретко, прим со циркумфлекс (\hat{'}).
Стандардниот симбол за лачна секунда е двојниот прим (″) (U+2033), а се среќаваат и наводници (") (U+0022) онаму кајшто се допуштени само знаци по ASCII. Една лачна секунда се претставува како 1″. Кратенки се: ласек (arcsec) или лсек (asec).
Во небесната навигација, лачните секунди ретко се користат при пресметки, бидејќи се претпочитаат степени, минути и минутни децимали, што се претставуваат во обликот 42° 25′,32 or 42° 25′,322 (или со точки во многу земји). Овој начин на запис има прејдено и во поморските GPS-приемниците, кои по основно ја прикажуваат географската ширина и должина во второспоменатиот формат.
Картографија
Во картографијата и морепловството се применуваат аголните минути (а со тоа и аголните секунди, ас или SOA, еднакви на една шеесеттина ам). На морско ниво, една аголна минута (околу екваторот или меридијан) е еднаква на приближно 1,86 км, околу една морска милја (приближноста доаѓа оттаму што Земјата е малку сплесната). Една аголна секунда е една шеесеттинка од овој износ: околу 30 метри.
Местоположбата по традиција се претставува во аголни степени, минути и секунди, и тоа во две величини: една за географска ширина (аголот северно или јужно од екваторот) и една за географска должина (аголот источно или западно од нултиот меридијан). На овој начин можеме точно да ја наведеме било која местоположба на Земјата или над нејзиниот упатен елипсоид. Меѓутоа овој систем има основа 60, што се смета за незгодно, па затоа денес многумина ги наведуваат само степените, изразени во децимален облик за да добие истата прецизност. Степените изразени до три децимални места ( степен) имаат од прецизноста на обликот степени-минути-секунди ( степен), и затоа ги претставуваат местоположбите со полупречник на точност од 120 метри.
Астрономија
Лачната минута и лачната секунда се користат и во астрономијата. Во степените (а со тоа во лачните минути) се изразува деклинацијата, или аголното растојание северно или јужно од небесниот екватор. Лачната секунда честопати се среќава како мерка за паралакса, поради мошне малите агли на ѕвездената паралакса, и мошне малата аголна големина, т.е. пречник (на пр. Венера се менува од 10′ до 60′). Паралаксата, сопственото движење и аголната големина на една ѕвезда може да се претстави во лачни милисекунди (млс, mas), или пак во илјадинки од лачна секунда. Единицата парсек се осднесува на тие лачни секунди, како кратенка од „паралаксна секунда“.
Освен Сонцето, ѕвездата со најголема аголна големина од Земјата е R Златна Рипка, што е црвен суперџин со пречник од 0,05 лачни секунди. Поради атмосферското поматување, земските телескопи ја заматуваат сликата на ѕвездата до аголна големина од околу 0,5 лачни секунди. Во услови на лоша видливост ова се накачува до 1,5 лачни секунди, па дури и повеќе. Џуџестата планета Плутон е тешка за отсликување бидејќи аголната големина ѝ изнесува околу 0,1 лачни секунди. Ова е како да гледаме топче за пинг-понг (40 мм) на растојание од 80 км.