cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пенологија
Историја
Во поново време, некои пенолози се префрлиле од казни засновани на одмазда во форма на корекции во заедницата. „Корекциите на заедницата вклучуваат управување и надзор на престапниците во заедницата. Овие престапници ги издржуваат судските наредби или како алтернатива на затворската казна или како услов за нивно ослободување на условно од затвор. Ова значи дека тие мора редовно да поднесуваат извештаи до нивниот службеник за корекциите што ги вршат во заедницата и можеби ќе треба да учествуваат во неплатена работа во заедницата и програми за рехабилитација. “
Бонито
Бонито — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија.
Версај (град)
Престол на моќта
Версај бил неофицијален главен град на кралството Франција од мај 1682г. (кога кралот Луј XIV го преместил кралскиот дворец во Версај) до септември 1715г. (смртта на Луј XIV и регенството на Филип д`Орлеан, кој повторно го вратил во Париз, а потоа од јуни 1722 (кога Луј XV се вратил во Версај) до октомври 1789г. (кога Луј XVI бил принуден од жителите на Париз да се врати назад). За време на тој период Париз останува официјален главен град на Франција, а официјален кралски дворец бил Лувр . Но, во практиката со државните работи раководел Версај, и истиот се сметал за главен град.
Версај повторно станал неофицијален главен град на Франција од март 1871г. (кога француската влада наоѓа засолниште во Версај, поради востанието во Париз) па сè до ноември 1879г. (кога новоизбраните леви републиканци ги релоцираат владата и парламентот во Париз).
Версај станал центар на департманот Сена и Оизе во март 1790г. (кога се оформил, имал приближно 100.400 жители). До 1960г., со проширувањето на предградијата на Париз, департманот Сена и Оаза достигнал 3 милиони жители и станал преголем и било невозможно да се управува, па затоа во јануари 1968 поделен е на три департмана. Версај станува центар на департманот Ивлен, најголемиот дел од департманот Сена и Оаза. Според пописот на населението во 1999г. департмант Ивлин имал 1.354.304 жители.
Географија
Версај се наоѓа 17.1 километри (10.6 милји) југозападно од центарот на Париз. Градот лежи на издигнато плато 130-140 метри над морската површина (додека височината на центарот на Париз е само 33 метри надморска височина) и е заобиколен од ридови со шума...
Градот Версај зафаќа површина од 26.18 км2 (10.11 милји2 или 6 469 акри), што претставува 1/4 од целата површина на Париз.Во 1999г. Версај има густина на населението 3 275/км2 (8 481/милји2), а Париз 20,164/км2 (52,225/милји2).
Создаден според волјата на кралот градот има рационален и симетричен распоред на улиците. Според стандардите на XVIII век, Версај бил многу современ европски град. Тој е искористен како модел за градењето на Вашингтон ДС од Пјер Чарлс Л'Енфант.
Историја
Името Версај за првпат се појавува во средновековен документ од 1038 г. Во феудалниот систем на средновековна Франција, господарите на Версај биле командувани директно от кралот, без посредници меѓу нив. На крајот на XI век селото се здобива со средновековен замок и со црквата Свети Џулиен. Фармерската дејност и положбата на Версај на патот од Париз до Дре и Нормандија придонесуваат за развојот на селото, кој го достигнала својот врв во крајот на XIII век, т.н. "век на Свети Луј", период кој е познат по процутот на северна Франција и изградбата на готски катедрали. Но, XIV век ги донел Чумата и Стогодишната војна, а заедно со тоа смрт и уништување. На крајот на Стогодишната војна во XV век, селото започнува да се обновува и има само 100 жители. Во 1561 г. Маршал де Ломение, секретар на финансовиот штаб на кралот Чарлс IX, станал господар на Версај. Тој добил дозвола да воведе 4 годишни такси и неделен пазар секој четврток. Тогаш во Версај живеат 500 жители. Маршал де Ломение е убиен во масакрот на денот на Св. Бартоломеј (24 август, 1572). Во 1575 г. Алберт де Гонди од Фиренца, дошол во Франција заедно со Катерина де`Медичи,и купил имот во Версај.
Луј XIII
Од тогаш Версај станал сопственост на фамилијата Гонди, богати и влијателни парламентарци во Париз. Неколкупати во текот на првата декада на XVII век, семејството Гонди го канеле кралот Луј XIII на лов во пространите шуми на Версај. Во 1622 г. кралот станал сопственик на дел од шумите за негова лична употреба. Во 1624 г. купил земја и му наредил на Филиберт Ле Рој да изгради мал " џентлменски замок" за ловење, од камен и црвени тули со темносив покрив. На 10 ноември, 1630 г. во овој мал замок се случил еден познат историски настан, страната на кралицата претрпила пораз, а Ришелио бил избран за премиер. Подоцна, во 1632 г. кралот целосно ја добил власта во Версај од фамилијата Гонди. Замокот бил проширен во периодот од 1632 до 1634 г. По смртта на Луј XIII во 1643 г. селото имало 1 000 жители.
Луј XIV
Кралот Луј XIV, син на Луј XIII, имал само 5 години кога починал татко му. Додека станал полнолетен неговата мајка, Ана Австријска управувала како регент. Во 1661 г, 20 години подоцна, Луј XIV започнал лично да управува, така што младиот крал покажал интерес за Версај. Идејата да го напушти Париз, каде што како дете го доживеал првото востание на Фронда, не го оставила никогаш. Тој им наредил на своите архитекти Ле Во и Ле Нотр да го преуредат замокот на татко му заедно со паркот за да бидат соодветни за кралски личности. Во 1678, кралот решил дека дворецот и управата треба да бидат во Версај, и тоа се случило на 6 мај 1682. Во исто време се појавил еден нов град, како резултат на остроумниот декрет на Луј XIV, од 22 мај 1671 г, со кој кралот дозволува секој да може да добие парче земја бесплатно. За тоа било потребно да се исполнуваат само два услови - првиот бил годишна такса от 5 шилинга, која се плаќа за 93m2, а вториот – куќите треба да бидат изградени според плановите на кралските архитекти. Тоа би довело до симетричност на градот. Покривите на зградите и куќите во Версај не требало да го надминуваат нивото на Мраморниот двор на влезот во дворецот (изграден на рид над градот), за да не се попречува видикот од замокот. Старото село и црквата Свети Жулиен биле урнати, за да се направи место за нови згради за сместување на управните служби кои го водат дневниот ред во замокот. Од двете страни на париската авенија биле изградени квартовите Нотрдам и Свети Луј, со нови големи цркви, пазари, аристократски куќи, изградени во хармоничен стил според моделите на видни француски архитекти. Малку по малку сите оние кои сакале или морале да живеат блиску до политичката власт се преселувале во Версај. Со смртта на „Кралот Сонце“ во 1715 г. селото Версај прераснало во град со приближно 30 000 жители.
Француска револуција
Како седиште на политичката власт, Версај станувал колевка на Француската револуција. Точно таму, на 4 август, 1789г. бил ставен крај на феудализмот. На 5 и 6 октомври 1789 г. огромна толпа од парижани упаднала во замокот и го принудила кралското семејство да се врати во Париз. Набргу, по заминувањето на кралот во Париз, Версај ја изгубил својата улогата на седиште. Оттогаш, Версај изгубил и голем дел од своите жители. Од 60 000, бројот на жители во 1806 г.се намалил на 26 974. Замокот, кој бил демонтиран за време на Француската револуција, останал напуштен, единствено Наполеон преспал таму една ноќ, а потоа го напуштил градот за свое добро. Кралицата Сузан Емануел го спасила дворецот од целосно опустошување, така што го преобразува во Национален музеј посветен на "величеството на Франција" во 1837 г. Версај бил место за поклонување на луѓето кои биле носталгични по старата монархија.
19-ти и 20 век
Француско-Пруската војна во1870г.одново го вратила Версај во центарот на вниманието. На 18 јануари, 1871 г. германците, кои извојувале победа, за крал на Прусија го прогласуваат Вилхелм I, император на Германија, за да се одмаздат за завојувањето на Луј XIV два века порано. Потоа, во март следната година,  востанието на Париската комуна ја принудило Француската влада да се пресели во Версај, од каде што е задушено востанието. По задушувањето на востанието, владата и парламентот на Франција останале таму, па дури се размислувалои за преместување на седиштето во Версај за да се избегне револуционерното расположение на Париз во иднина. Реконструкцијата на монархијата била реализирана во 1873г. Версај повторно станал политички центар на Франција, исполнет со бучава, а бројот на населението во1872г. се зголемил на 61 686 жители и се совпаѓа со рекордниот број на население во времето на Француската револуција пред 83 години. Кога републиканците ги добиле изборите, партиите, кои го поткрепувале враќањето на монархијата, биле поразени и новото мнозинство решило власта да биде преместена во Париз во ноември 1879г., а Версај доживеал нов бран на иселување (во градот останале 48.324 жители според пописот во 1881г.). После тоа Версај никогаш повеќе не бил сметан за главен град на Франција, но,од присуството на францускиот парламент во седумдесеттите години на XIX век на градот му останал огромен салон во едно од крилата на дворецот, кој бил користен од страна на францускиот парламент за време на конгресот за подобрување на Францускиот устав. Во 1911г.одново се зголемил бројот на жители во Версај на 60 458. Во 1919г. кон крајот на Првата светска војна, градот повторно бил во центарот на вниманието, со тоа што на крајот на војната во замокот биле потпишани голем дел од договорите. После 1919г. париските преградија започнале да се прошируваат и градот доживеал силен демографски и економски развој, претворајќи се во големо предградие на престолнината. Улогата на Версај како административен и судски центар е засилена во шеесеттите и седумдесеттите години на XX век и на некој начин тој станал главен центар на западните преградија на Париз. Центарот на градот ја зачувал својата буржоаска атмосфера, а луѓето од средната класа се населувале околу железничките станици и во периферијата. Версај претставувал модерно предградие на Париз, и бил добро поврзан со центарот на Париз, со неколку железнички линии. Меѓутоа, градот бил многу расцепкан со големи улици, наследени од монархијата, со што оставал впечаток дека тоа се неколку мали гратчина, одделени едно од друго. Версај никогаш не бил индустриски град, иако таму има неколку хемиски фабрики и фабрики за преработка на храна. Во суштина, Версај е место на различни служби, како јавна администрација, туризам, бизнис конгреси и фестивали. Исто така е и значаен воен центар, со неколку единици и школи за обука во базата Сатори, каде што секоја година се организирала воена изложба.
Култура
Најголема културна атракција во Версај е Версајскиот дворец и Версајскиот дворец со своите раскошни соби и големото историско значење што го има. Градот има и други културни знаменитости како предградие на Париз, има богата уметничка сцена и музички групи како Феникс, Ер и  Дафт Панк.
Новак
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е забележано како Новак село во век (1583 г.). Името на селото всушност доаѓа од Новаци, а Новак го користат Турците бидејќи во својот јазик го немаат гласот „ц“. Може да доаѓа од личното име Новак, или пак од новак со значење новодојден.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во крајниот јужен дел на територијата на Општина Центар Жупа. Припаѓа на областа Дебарска Жупа, сместено под југозападната падина на планината Стогово. Селото е планинско, чии куќи се издигаат на надморска височина од 1.300 метри. Од градот Дебар, селото е оддалечено 22 километри.
Низ селото поминува регионалниот пат 2249.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 8,8 км2, при што преовладуваат пасиштата со површина од 628 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 115 хектари, а на шумите само 9 хектари.
Селото, во основа, има главно полјоделско-сточарска функција. Во селото работат услужни објекти.
Население
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 150 домаќинства со 280 жители муслимани (Турци).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Новак живееле 600 жители, сите Турци.
Во 1961 година, селото броело 537 жители, турско население, додека во 1994 година бројот значително се зголемил и тогаш селото броело 949 жители, исто така, турско население.
Според пописот од 2002 година, селото Новак броело 1.006 жители, од кои 1.003 Турци и 3 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живеел 751 жител, од кои 703 Турци, 3 останати и 45 лица без податоци.
Родови
Новак е турско село.
Според истражувањата од 1954 година, родови во селото се:
Иселеништво
Турски иселеници од селото до 1954 година има во Ресен, и во Турција (околу 30 семејства), во градовите Адапазар, Истанбул, Бергама, Измир, Мелемен и Одрин.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Новак било село во Дебарската каза на Отоманското Царство.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Коџаџик, во која влегувале селата Брештани, Долгаш, Евла, Елевци, Кочишта, Коџаџик, Новак, Осолница и Праленик. Во периодот 1950-1952 година селото исто така дел од некогашната општина Коџаџик, која била составена од селата Брештани, Коџаџик, Кочишта, Новак, Осолница и Праленик.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0569 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.057 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 1.124 гласачи.
Нивичани
Нивичани — село во Општина Кочани.
Историја
Подрачјето на Нивичани е населено уште од неолитот, за што сведочи наоѓалиштето Дамјаница на 3 км југоисточно од селото. Покрај тоа, целиот атар изобилува со остатоци од градби од доцната антика.
Население
Во 2002 година во селото живееле 343 жители.
Родови
Нивичани е македонско село.
Родови во селото се: Орашци (7 к.) најстар род во селото, можеби се староседелци; Ралевци (10 к.) и Терзици (8 к.) порано биле еден род, доселени се од некое село во Скопско, го знаат следното родословие: Стојко (жив на 56 г. крајот на 50-тите) Атанас-Јосиф-Трајчо, се доселил неговиот дедо; Парастаци (11 к.) потеклото им е од Саса кај Македонска Каменица; Огњановци (5 к.), Деповци (4 к.), Џирговци (2 к.) и Миленковци (1 к.) за нивното место на старина не се знае, родовите Деповци и Миленковци порано имале многу повеќе куќи, но се расипале; Прдлевци (5 к.) доселени се од некое село крај Вардар, затоа порано ги викале Вардарци, го знаат следното родословие: Тодор (жив на 41 г. крајот на 1950-тите) Спиро-Стојмен-Сребрен-Велко, кој се доселил; Шоповци (4 к.) доселени се од селото Пашаџиково во 1910 година.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 870 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 248 гласачи.
Иселеништво
Од ова село највеќе иселеници има во Кочани. Таму се иселиле преку 20 семејства. Некои се иселени во Кочани уште од 1905 година.
До 1959 година 3 семејства се иселиле во Скопје, а 2 семејства се иселиле во Белград.
Иселеници исто така има и во некои пониски кочански села, како Долни Подлог (Митеви и Доневи), Бања (Парастаци). Во Мојанци е иселено 1 семејство. А исто така и во Облешево.
Генералитат на Каталонија
Генералитатот на Каталонија (Generalitat de Catalunya) е генералитат односно институција според која шпанската автономна заедница Каталонија е политички организирана. Во составот на Генералитатот се Парламентот на Каталонија, претседателот на Генералитатот на Каталонија и Извршниот совет на Каталонија.
Генералитот во 2006 година имал одговорност за годишен буџет од 24 милијарди евра кој во 2010 се зголемил на 33 милијарди евра.
Декларацијата за независност била одбиена од централната шпанска влада, а членовите на владата на Каталонија, вклучувајќи го и Карлес Пуџдемон, побегнале во Белгија, тврдејќи дека тие се легитимната влада на Генералитатот на Каталонија.
Препречна согласка
Препречна согласка (опструент) е согласка што се создава со попречување (опструкција) на воздушниот тек, при што предизвикува зголемување на притисокот во говорниот апарат (на пр. како кај согласките, и ). Во фонетиката, творбата на гласовите се дели на две големи класи: препречни и гласници (сонанти).
Препречните гласови се творби што подразбираат затворње во говорниот апарат, запирајќи или сметајќи му на воздушниот тек. Можат да се поделат на избувни (плозиви): п, т, к, б, д, г, со целосно затворање на гласовниот апарат, проследено од нагол испуст; струјни (фрикативи), со делумно затворање, каде текот не целосно сопрен, туку се соочува со пречка што предизвикува струење; и слеани (африкати), кои почнуваат со целосна преграда, но испустот им е налик на струјните. Прототипно, препречните согласки се безвучни, но често се среќаваат и звучни. По ова се разликуваат од гласниците, кои многу поретко се безвучни.
Наводи
Класифікація приголосних звуків в українській мові
Рио Негро (Уругвај)
Рио Негро (шпански: Río Negro, „Црна Река“) е река во Јужна Америка и најзначајна притока на реката Уругвај. Воедно, реката Рио Негро е најважната река во Уругвај.
Особености
Рио Негро извира во најјужните предели на Бразил, источно од Баге. Реката тече во западен правец низ целата територија на државата Уругвај. На границата помеѓу Уругвај и Аргентина реката се влева во реката Уругвај. Практично, Рио Негро ја дели државата на северен и јужен дел. Главните притоки на Рио Негро се реките Ји и Такуарембо.
Хипокористик
Хипокористик — галовно име, варијанта на име или друг збор што се користи од милост кон личност што ни е драга. Овој збор е изведен од грчкиот збор ὑποκορίζεσθαι, што значи „да се игра со дете, да се тепа“. Хипокористиците се одликуваат со одредена деформација на зборот и често се апокопирани облици на целосни имиња или деминутиви, иако тие може да имаат различна етимологија од основниот збор (на пр. Пепе е хипокористик од шпанското име Хозе, или Пако од Франциско). Хипокористиците се кратенки и модификации на сопствените имиња во семејниот говор.
Образување хипокористици
Хипокористиците се образуваат на три начини:
Каирано
Каирано — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 јули 2021 година било 271 жители.
Арија
Ариja (од италијанскиот јазик - aria, -  „воздухот“) е составен дел на музичката литература за (опера, ораториум, кантата) како и соло пеењето во (за разлика од хорското пеење.
Таа се разликува од соло песна по тоа што е поголема по обем, што ја избегнува строфичната форма и што повеќе се стреми кон музичките квалитети, занемарувајќи го самиот текст. Во операта, аријата е главно израз на лирски диспозиции, наспроти рецитативот, во кој се сумира дејството на драмата. Како по правило, ариите ги пресоздаваат чувствата на ликовите и се одликуваат со прекрасни и експресивни мелодии. Многу често ариите изобилуваат со виртуозни пасуси, што им овозможува на изведувачите да ја покажат својата пејачка мајсторија. Во оперите во 17 и почетокот на 18 век доминирале арии од типот „да капо“, во кои третиот дел е буквално повторување на првиот и не е запишан во партитурата, , ,.
Баритон
Баритон  - средниот машки пеачки глас, помеѓу опсегот на бас и тенор.
Баритон во опера честопати го прикажува негативецот, љубовникот ривал на тенорот или неговиот најдобар партнер. .
Герен (Риген)
Герен (Göhren) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Географија
Општината Герен ја поседува најисточната точка на островот Риген: ’ртот Нордперд. Ја одвојува Северната плажа (Nordstrand) од Јужната плажа (Südstrand). Помеѓу крајбрежната патека во Герен и Нордперд се наоѓа Бускам, најголемата ледничка ератичка карпа во Северна Германија, која се издига еден метар над морето.
Ренато Сулиќ
Ренато Сулиќ (Риека, 12 октомври 1979 година) е хрватски ракометар и репрезентативец. Со репрезентацијата освоил прво место на светското првенство во Португалија 2003 година, како и второ место на европското првенство во Норвешка 2008 година. До сега играл преку 70 натпревари за хрватската репрезентација. Игра на позицијата пивотмен.
Има сопруга Маја и мала ќерка Дорја.
Секстола
Секстола – дел од нотна вредност кога истата се дели на шест еднакви делови (наместо на четири) (sextolet, sextuplet).
Секстолата се бележи:
Секстолата спаѓа во неправилни тонски групи бидејќи се добива со поделба на нотната вреднот на 6 дела.
Ако нотната вредност се подели на 3 дела – се добива триола, ако се подели на 5 - квинтола, на 7 - септола итн.
Антон Гланцелиус
Антон Гланцелиус (11 април 1974 година во Копенхаген, Данска) е шведски глумец надалеку познат по Мојот живот како куче (1985 година), за кој ја освоил наградата за најдобар глумец на 21-те награди Гулдбаге.
Од 2014 година, Гланцелиус работел како извршен продуцент во шведскиот ТВ4 АБ. На 26 март 2015 година, Гланцелиус станал нов менаџер на каналот за ТВ4 Плеј. Во исто време, тој ја задржал функцијата заменик директор на каналот за Групацијата ТВ4.
Ран живот
Гланцелиус е роден во Копенхаген од татко Ингмар Гланцелиус (1927-2021), новинар и слободен музички критичар, и мајка Маргита Ахлин, глумица и режисерка. Гланцелиус имал постар брат, Јаков. Неговиот дедо по мајка бил глумецот Хари Алин. Тој израснал во Гетеборг, Шведска. Гланцелиус има данско потекло од страната на неговиот татко.
Глумечка кариера
Првата улога на Гланцелиус била во телевизиски филм на осумгодишна возраст, како гласник во театарската продукција на Антигонаво која глумел неговата мајка, и се појавил четири пати во шведска телевизиска серија.
Мојот живот како куче и признание
Филмскиот режисер Ласе Халстром го открил Гланцелиус од телевизиската серија и го замоли да се обидел за главната улога на Ингемар во филмот, Мојот живот како куче, заедно со околу 1.000 други млади глумци. Отпрвин, на Гланцелиус му било кажано дека бил премногу млад и премногу мал за делот, но добил уште еден повик една недела подоцна. „Тие рекоа дека не можат да најдат некој подобар да го направи тоа од мене“, велел Гланцелиус. „Мислев дека ќе биде забавно и возбудливо. И тоа беше. Но, 80 дена работевме од утро до вечер. Беше многу тешко. Бев среќен што добив дури 5 минути пауза.“
Предизвиците на снимањето вклучувале дека Гланцелиус морал да истури чаша млеко на лицето во една сцена, за што му биле потребни 26 потреби за снимање, како и да загубел во боксерски меч со постар лик во друга сцена.
Филмскиот режисер Халстром го опишал Гланцелиус, кој имал 11 години за време на снимањето, како „многу интуитивен. Беше како да работиш со возрасен човек.“ Гланцелиус подоцна забележал: „Само си играм самиот“.
Во 1985 година, Гланцелиус станал најмладата личност за победа на Шведска филмски критичари наградата за најдобар глумец, Шведска, еквивалентно на Оскар во истата категорија, за неговата улога во мојот живот како куче.
Мојот живот како куче бил изненадувачки хит во Соединетите Држави, ретка појава за филм со титл на странски јазик. Американските критичари го пофалиле Гланцелиус за неговата изведба во филмот, при што Хал Хинсон од Вашингтон пост го опишувал како „ Џек Николсон со големина на половина литар, со ѓаволски веѓи што знае да ги користи“, а Винсент Канби од Њујорк Тајмс кој аплаудирал него за неговата „цврста и мудра изведба“. Успехот на филмот во САД го натерала Гланцелиус да ја посетел земјата за прв пат во 1987 година, како дел од двонеделната турнеја во девет градови, придружена со неговите родители. Градовите во кои тој патувал ги вклучувале Вашингтон и Лос Анџелес. Кога го посетил Њујорк, Сју Симонс морал да го интервјуира Гланцелиус.
„На почетокот сите ме препознаваа од филмот“, велел тој. „Многумина дури би покажале кон мене со испружена рака и многу гласно зборувале за мене. Ќе требаше да гледам во земјата. Тоа не беше забавно.“ Тој велеле дека немал поим дека е толку популарен.
Гланцелиус бил во преговори да ја репризирал својата улога во продолжението на филмот на англиски јазик, кое сега е отстапено.
Аспирација за играње фудбал
И покрај неговата славна ѕвезда од Мојот живот како куче, Гланцелиус подоцна ќе рекол дека немал интерес да понтификува за себе или за занаетот на глумата. „Фудбалот е мојот приоритет број еден“, велел тој. „Се надевам дека еден ден ќе бидам професионален играч во Бразил. Навистина сакам да играм и мислам дека можам да бидам она што сакам да бидам. Тоа ќе ми биде природно.“
„Антон не е опседнат со идејата да има кариера во филмовите, фала му на Бога“, рекол неговиот татко. „Тој сакаше да работи на филмот и се гордее со својата изведба, но се обидовме да не направиме премногу од успехот што го постигна. Ако го сторивме тоа, тогаш сè што правеше до крајот на животот ќе се мери со тоа како неуспех. Неговата прва љубов е спортот, а ние го охрабруваме во тоа бидејќи обезбедува нешто како тампон помеѓу него и целиот овој гламур.“
„Не посакувам дел од соништата или нешто слично“, вели Гланцелиус. „Сакам да бидам професионален фудбалер во Бразил“. Во времето на неговото признавање, Гланцелиус исто така бил играч на јуниорскиот фудбалски тим на неговиот роден град. Тој рекол дека е рангиран меѓу 30-те најдобри фудбалери во Гетеборг и дека планирал да отпатува во Бразил откако ќе завршел училиште.
„Ако претрпев повреда и не можев да играм, можеби ќе глумам во друг филм“, признал тој. Гланцелиус изјавил и дека не му било грижа дали некогаш ќе снимал друг филм. Сепак, неговиот сон да биде фудбалер никогаш не се исполнил.
Мајкл Џексон
На почетокот, Гланцелиус не слушнал за Мајкл Џексон додека не добил телефонски повик во домот на неговите родители во Гетеборг од Џексон.
Додека бил во Лос Анџелес во 1987 година, Гланцелиус имал шанса да го запознае Џексон, кој лично го поканил во неговиот дом откако двапати го видел Мојот живот како куче. „Куќата на Мајкл Џексон беше толку голема и убава“, велел Гланцелиус. „И тој беше многу пријателски настроен. Многу ми се допадна, но беше многу срамежлив.“ Гланцелиус и неговата мајка го посетија имотот Хејвенхарст, но поминал само неколку часа со Џексон. Гланцелиус го опишал Џексон како „многу љубезен“, но и многу тивок. Гланцелиус, исто така, требало да се сретне и да се ракува со миленичето на Џексон, шимпанзото Баблс.
Една година подоцна, Гланцелиус морал да помине еден ден со Џексон во забавниот парк, Лизеберг. Раководството на паркот го затворил Лизеберг за јавноста за тој ден, така што Гланцелиус и Џексон ќе го имале целото место за себе, возејќи го омилениот тобоган на вториот 12 пати и поминувајќи еден час возејќи автомобили со браник. Гланцелиус ја поминал таа ноќ во хотелската соба на Џексон; во последниве години, Гланцелиус потврдил дека немало ни најмала навестување за сексуален напредок, повикувајќи се на репутацијата на Џексон.
Герен
Герен може да се однесува на следниве места во Германија:
Песокот на Иво Џима (филм од 1949)
Песокот на Иво Џима (англиски: The Sands of Iwo Jima) – американски филм од 1949 година, во режија на Алан Двон според сценариото на Хари Браун и Џејмс Едвард Грант. Главните улоги ги играат: Џон Вејн, Џон Ејгар, Форест Такер и Адел Мејра. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во четири категории.
Содржина
Наредникот Џон Страјкер (го игра Вејн) е старомоден човек, убеден дека челичната дисциплина е основен услов за создавање добар војник. Поради таквите сфаќања, тој има многу непријатели меѓу војниците, а најмногу го мрази неискусниот војник Питер Конвеј (го игра Ејгар), потомок на богато семејство и син на офицерот кого Страјкер многу го почитува. Кога воените операции стануваат посериозни, методите на Страјкер се покажуваат како оправдани...
Сопран
Сопран  - Највисокиот и најчестиот женски пеачки глас.
Најчесто млади романтични хероини и од комични и од сериозни опери. .
Парагвај (појаснување)
Парагвај е држава во Јужна Америка.
Парагвај исто така може да се однесува на:
Разбранувано море кај Етрета
Разбранувано море кај Етрета ― уметничка слика од 1883 година на еден од основачите на францускиот импресионизам, Клод Моне. Сликата сега е зачувана во Музејот на ликовни уметности во Лион.
Сликата прикажува разбранувано море во зимски ден. Спилата во позадина е во Етрета, (Приморска Сена); Моне често престојувал во областа во текот на зимата 1864-1865 година и напишал: „Го поминувам времето на отворено на карпите кога времето е лошо [...] и секако работам цело време“. Моне ја составил сликата во февруари 1883 година од прозорецот на неговиот хотел. Последователно, сликата ја купил парискиот препродавач Пол Диран-Руел, а потоа станал сопственост на Музејот на ликовни уметности во Лион во 1902 година. Музејот бил претходник во собирањето на импресионистички слики од почетокот на 20 век.
Сликата е составена од четири главни елементи, секој насликан на различен начин. Средишниот дел е навлезен од бисерно бели високи бранови насликани во облици на запирки. Во преден план, мала плажа на која лево има стари чамци полни со слама, и двајца рибари со нивните чамци во лоша состојба кои се насукале на брегот. Лево, во позадина, се гледа карпата кај Етрета, а карпестите слоеви се евоцирани со хоризонтални линии на четка. Конечно, на горниот дел од сликата е прикажано небото, насликано на начин што изразува завеса од дожд.
Синоним
Синоним (од стгрч. syn 'συν' - сличен, сроден и onoma 'όνομα' - име) или истозначник — еден од различни зборови со слично или истоветно значење. Пример за синоними се зборовите куче и пес, паметен и интелигентен и слично. Синонимите можат да бидат разни видови зборови (пр. глаголи, придавки, заменки, именки и сл.) сè додека и двата збора се од ист вид. Исклучок се случаите кога имаме глагол со глаголска придавка или обратно, придавка со глаголска придавка.
Всушност, синонимноста меѓу зборовите настанува кога ќе им се совпадне основното или пренесеното значење. Еден збор може да има два синоними, во зависност од контекстот во кој се употребува. Заклучок од ова е дека многу се ретки случаиите кога имаме два синоними со потполно исто значење.
За разлика од синонимите во други области, синонимот во систематиката не е истоветен на другото име, бидејќи во таксономијата тие не се еднакви и имаат поинаков статус. Секој таксон може да има само по едно име што важи за исправно (согласно номенклатурен правилник). Синонимот е најчесто врзан за поинаков пристап во класификацијата и со тоа, поинаква положба во системот.
Пајонска свештеничка (скулптура)
Уметничко дело е засновано на вистински артефакти. Скулптурата е висока три метри. Свештеничката е елегантна, тенка, висока, со глава крената кон Сонцето.
Скулптурата почна да се изработува со донација од 5.000 евра од исландска банка, а со тие парите е излеана мала фигура на свештеничката. Монументалната верзија ја финансираше Министерството за култура со 1,5 милион денари. Скулптурата е леана во леарница во Смедерево. Со постаментот скулптурата е висока 3,5 метри.
Првично, скулптурата Пајонска свештеничка е поставена во дворот на Музејот на Македонија, а потоа е преместена на мостот „Око“.
Калабрито
Калабрито — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 30 јуни 2019 година било 2,309 жители.
Веракрус
Веракрус (Estado de Veracruz de Ignacio de la Llave) е сојузна држава во Мексико. Се наоѓа на западниот брег на Мексиканскиот Залив. Има површина од 71.699 км2 и брои околу 7,3 милиони жители.
Јужниот дел од Веракрус од 1200 година п.н.е. до 400 година п.н.е. припаѓал на културното подрачје на цивилизацијата Олмеци. Центри на оваа култура биле во местата Сан Лоренцо и Трес Запотес. Од 300 до 900 година од новата ера, централниот дел од денешната територија на Веракрус бил под влијание на Теотиуаканите, но се разликувал со посебно писмо. Од ова доба потекнува „пирамиди со ниши“ од Ел Таин. Последната пред-хиспанска цивилизација на територијата на сегашен Веракрус биле Толтеците и дел од Ацтеките.
Во прилог на овие групи сè уште е присутно и индијанското население, поради отвореноста на државата Веракрус кон Карибите, ова е единствената мексиканска сојузна држава со значителен број на население со африканско потекло.
Главен, но не и најголем град е крајбрежниот град Веракуруз. Најголем град во оваа сојузна држава е градот со пријатна клима, Халапа.
Најважна земјоделска активност во Веракрус е експлоатацијата на нафта. Традиционални извозни производи се: кафе, гума, какао, ванила и памук.
Ромен
Ромен (Ромэн) — најстар и најпознат ромски театар во светот. Театарот зазема средишно место на ромската култура во Русија и од неговото основање во 1931 година бил средиште на привлекување ромски глумци во земјата. Театарот е сместен во зградата на хотелот Советски во Москва и има статус на државна буџетска културна установа. Во неговиот делозбир влегуваат постановки на познати книжевни дела. Автори на сценаријата често се самите глумци.
Историја
На 24 јануари 1931 година, во Москва било отворено ромското театарско студио „Индо-ромен“, а во првиот месец по отворањето била изведена и првата претстава. Прв директор и прв композитор на „Индо-ромен“ биле еврејските активнисти Моише Голдблат односно Семјон Бугачевски.
На 16 декември 1931 година, студиото ја прикажало првата целосна драмска претстава со елементи на мјузикл „Живот на тркала“ (руски: Жизнь на колёсах). Претставата се состоела од три чина и се засновала врз драмата од ромскиот писател Александар Германо. По изведбата, студиото било преименувано во „Ромен“. Прв директор на преименуваниот театар бил Георги Лебедев.
Од 1940 година, сите изведби во театарот се на руски јазик.
Филип II Македонски
Филип II Македонски (382 п.н.е. — октомври 336 п.н.е.) — крал на Македонија од 359 п.н.е. до 336 п.н.е. Бил татко на Александар Македонски во бракот со Олимпија, како и на Филип III Аридеј во бракот со Филина од Лариса. Во негово време започнал периодот на големиот подем на македонската држава.
Рани години
Филип е роден во Пела во 382 п.н.е., како најмлад син на царот Аминта III и царицата Евридика. Во младоста (во периодот 368 п.н.е. — 365 п.н.е.) бил заложник во Теба, водечки град во Грција во тоа време. За време на својот престој во Теба се здобил со грчко воено и дипломатско искуство од страна на Епамонид, тебански генерал. Смртта на неговите постари браќа Александар II и Пердика III му овозможиле да го запоседне македонскиот престол во 359 п.н.е.. На почетокот бил регент на неговиот малолетен внук Аминта IV, но подоцна ја презема целата власт во своите раце.
Реформи и походи
Наскоро по доаѓањето на власт, Филип извршил реформи во државата и вовел постојана платена војска со прочуената македонска фаланга, како основна воена единица, а вовел и коњаница, направи за опсада на градови и фрлање на камења и стрели. Неговите воени способности придонеле Кралството Македонија да стане регионална сила.
Тој водел повеќе успешни војни со соседите. Најпрво, во 358 п.н.е. го скршил отпорот на локалните македонски племиња и ја проширил својата власт на север до Охридското Езеро. Во 357 п.н.е. ја зазел атинската колонија Амфипол, која управувала со рудниците за злато на планината Пангајон (словенско име Пајак). Усовршувајќи го ковањето на парите, тој ја зацврстил македонската монета, која почнала да се употребува и во цела Грција. Во 357 п.н.е. се оженил со епирската принцеза Олимпија. Во 355 п.н.е. Филип го освојува градот Кренид, кој го преименува во Филипи. Тој исто така ги нападнал Абдера и Маронеја, на тракискиот брег. Во 354 п.н.е. ја освоил атинската колонија Метон, при што во битка го изгубил едното око.
Еден од најпрочуените говори на Демостен е Третиот говор (Филипики) против Филип Втори Македонски во кој ја искажува големата омраза кон власта на Филип Втори Македонски и продорот на македонската војска во хеленските колонии во рамките на Македонското Кралство. Во Tретиот говор против Филип, Демостен за овој поход изјавил:
Првиот посериозен отпор што го искусил Филип II бил од страна на Атињаните во Термопили, во 352 п.н.е. Истата година Филип ја освоил Тесалија. Тој ја поттикнувал борбата меѓу аристократските и демократските сили во Грција, со цел да ја искористи нивната неслога и полесно да ги освои. За таа цел, со златото на Филип на островот Евбеја била формирана Македонската партија, платена да ги промовира македонските интереси во политичкиот живот во Грција. Меѓутоа од 352 п.н.е. до 346 п.н.е. тој нема да продрe јужно, туку ќе ги освојува источните региони доаѓајќи до реката Хебрус (словенско име: Марица).
Во 349 п.н.е. Филип ја започнува опсадата над халкидискиот град Олинт, првично негов сојузник, кој подоцна ќе склучи сојуз со Атина. Атињаните не направиле ништо да го спасат градот и тој во 348 п.н.е. е срамнет со земја, а неговите жители Филип ги продава како робови. Во 347 п.н.е. Филип ја освојува скоро цела Тракија. Во меѓувреме Атина, загрозена од македонските освојувања, понудила мир. Во 346 п.н.е. во Тесалија двете страни договориле мир. Подоцна, македонските војски преку Епир навлегле на северозапад сè до Јадранско Море. Во 342 п.н.е. Филип презел успешен поход и против Скитите на север.
Во 340 п.н.е. Филип ја започнува опсадата на Перинт, а потоа во 339 п.н.е. и на Византион, но и двете опсади завршуваат неуспешно.
Битката кај Херонеја и Коринтската лига
Неуспешните опсади на Перинт и Визант го загрозуваат влијанието на Филип во Грција. Сепак, набрзо Филип ги победил здружените Тебанци и Атињани во Битката кај Херонеја во 338 п.н.е.
Во 337 п.н.е. на конгресот на грчките градови во Коринт, сите тие, освен Спарта, биле приморани да го потпишат Општиот Мир диктиран од Филип II и ја формираат Коринтската лига. Условите на мирот биле: да не војуваат меѓусебно, склучување на сојузи, менување на политичкото уредување, стапување на служба во туѓи држави, објавување на војна на секој кој ќе го прекрши Мирот. Иако со овој договор им давал автономија на полисите и не ги ставал директно под македонска власт тие биле зависни од Македонската држава со бројните ограничувања и немањето на надворешна политика. Филип бил избран за водач (хегемон) т.е. за политички и воен водач. Со Општиот Мир и обезбедената заднина од можни востанија во Грција, тој започнал големи воени подготовки за походот што планирал да го презеде против најголемата тогашна империја Персија. Сепак, Филип не успева да го поведе походот против Персија. Во 336 п.н.е. бил убиен во Ајга за време на свадбата помеѓу Александар I Епирски и Клеопатра, ќерка на Филип од неговиот брак со Олимпија. Убиец бил Павзаниј од Орестида, еден од неговите седум телохранители.
Тераса во Сент Адрес
Тераса во Сент Адрес — масло на платно од Клод Моне насликано во 1867 година. Сликата е изведена за време на владеењето на Наполеон III за време на Второто Царство. Во тоа време, на многу авангардни сликари не биле прифатени во Салонот. Тогаш, Моне ќе застане на чело на група сликари наречена Анонимно друштво на сликари, вајари и гравери.
Композиција
Четири лица се претставени во еден предел, две стојат и две седат во преден план на свиткани столчиња. Двете лица кои седат се таткото на Моне и Жана Лекадр, неговата тетка, скриена под сонцебран. Композицијата е испрекината со хоризонтални линии (работ на терасата и хоризонтот), вертикални линии (двете знамиња, луѓето во близина на балустрадата) и коси линии (ориентацијата на столиците). Овие линии на сила даваат рамнотежа, речиси симетрија на целиот состав. Кадрирањето е широко, ликовите се впишани во нивната околина. Погледот е одозгора на ликовите, како да се набљудувани од прозорец. Во позадина, чамци пловат по водата, во правец на Авр.
Боја и светлина
Контурите на облиците се прилично јасни, освен лицата на ликовите кои тешко се препознаваат. Моне избира реалистични бои. Доминантна на преден план е зелената од вегетацијата со светли тонови. Доминантна на позадината е загасито сина/сивкаста со придушени тонови кои се наоѓаат на небото и морето.
Либечки универзитет
Либечки универзитет (Universität zu Lübeck) — истражувачки универзитет во северна Германија, насочен скоро целосно на медицината и науките со примена во медицината. Универзитетот се наоѓа во во градот Ханзиниот град Либек, во сојузната покраина Шлезвиг-Холштајн и бил основан во 1964 година како втор медицински факултет на Килскиот универзитет.
Во 2006 и 2009 година, Либечкиот универзитет бил прогласен за број 1 во областа на медицината помеѓу сите универзитети во Германија, Австрија и Швајцарија според спроведено рангирање на високообразованите институции. Во компјутерските науки и молекурната биологија се нашол на второто место во истражувањето во 2009 година.
Либечкиот универзитет го носи ова име од мај 2002 година. Во 1964 година бил основан како Медицинска академија Либек. Во 1973 година станал самостојна висока школа под името Медицинска висока школа Либек, а од 1985 година како Медицински универзитет Либек.
Општо
Универзитетот има факултет за медицина и факултет за технологија и природни науки. Нуди дипломски, постдипломски и докторски студии во медицина, наука и инженерство со примена во медицината. Во зимскиот семестар 2007/2008 била воведен докторската програма „Компјутирање во медицина и биологија“.
Моменталнот, на универзитетот има околу 3.300 студенти, 160 професори и 100 доценти. Универзитетската клиника во Либек била споена на 1 јануари 2003 година со Универзитетската клиника на Кил во Универзитетска клиника Шлезвиг-Холштајн, со што станала втората најголема универзитетска клиника во Германија. Со повеќе од 5.300 вработени, универзитетот и клиниката се најголеми работодавци во регионот на Либек.
Историја
Покраинскиот влада на Шлезвиг-Холштајн во Кил планирала во мај 2010 година да го затвори медицинскиот факултет во Либек поради буџетски заштеди. Планирано било текот на студиските насоки од зимскиот семестар 2011/2012 да продолжи на Килскиот универзитет. Резултатот бил напуштање на професорите, пред сè од истражувачите. Затворањето на медицинските студии во следните месеци наишло на жестоки критики во јавноста, во науката, во политиката и дури и во рамки на CDU. Започнале организирани протести „Либек се бори“ (Lübeck kämpft) со бројни поддржувачи. На 16 јуни 2010 година во Кил протестирале 14.000 луѓе против затворањето на медицинскиот факултет, што било најголема демонстрација во Кил во историјата на Шлезвиг-Холштајн. На 8 јули 2010 година се обезбедило продолжување на медицинското образование во Либек со пренамена на финансиски средства од Килскиот институт за морско истражување. Со ова значело дека медицинскиот факултет во Либек ќе продолжи да работи.
Акцијата „Либек се бори“ во ноември 2010 година ја добила наградата „Политика“ од списанието Politik & Kommunikation во категоријата „кампањи за јавните институции“.
Студиски насоки
Универзитетот е поделен на медицина, информатика/техника и природни науки и ги нуди следниве студиски насоки:
Други студиски насоки се:
Калитри
Калитри — општина во покраината Авелино од регионот Кампанија, Италија. Населението на 31 октомври 2019 година било 4,457 жители.
Црква „Св. Климент Охридски“ - Чашка
„Свети Климент Охридски“ во велешкото  село Чашка е нова црква чијшто камен темелник е осветен и поставен на 8 декември 1990 година од тогашниот Митрополит Повардарски г. Михаил. Осветена е на 13 мај 2001 година од тогашниот Митрополит Повардарски, а сега расчинет Јован Вранишковски. Зографисана е од Лазар Лекиќ и Драган Ристиќ.
Бас
Во сериозни опери, бас обично играат авторитетни личности како што се татковци, монарси или свештеници, но понекогаш тие прикажуваат инкарнации на ѓаволот. Меѓутоа, во комичната опера, басот често е буфоовскиски старец. .
Џон Мајкл Телбот
Џон Мајкл Талбот (англиски: John Michael Talbot, роден на 8 мај 1954) —  американски пејач, музичар и кант-автор. Тој исто така е католички монах. Тој е основач на монашкиот ред Brothers and Sisters of Charity (Браќа и Cестри на Милосрдието).
Норландски терен
Норландски терен (Norrlandsterräng) е геоморфна единица која го покрива најголемиот дел од Норланд и северозападната половина на Свеланд. Освен за Високиот брег, крајбрежните области на Норланд не припаѓаат на теренот Норланд. Јужната и источната граница на теренот на Норланд ја сочинуваат геолошки раседи кои ја нарушуваат суб-камбриската рамнина која се наоѓа во низините. На некои локации овие раседи се интензивно еродирани, правејќи ја границата на теренот на Норланд делумно резултат на ерозија. Карна Лидмар-Бергстрeм го категоризирала Норландскиот терен во следните класи:
Фитогеографија и почви
Од југ влезот во теренот Норланд не се гледа само во релјефот, туку и во огромните и соседни тајга шуми кои се протегаат северно од него. Овие шуми се познати во Шведска како Norra barrskogsregionen (северниот регион на четинарски шуми). Јужната граница на теренот Норланд била идентификувана како главна фитогеографска граница од Рутгер Сернандер. На пример, границата се совпаѓа со најсеверното проширување на природните дабови одгледани. Фитогеографската граница не е целосно остра бидејќи долините на теренот Норланд претставуваат преодни зони за вегетација. Тресет е најчестиот тип на почва.
Главонози
Главонози —  животни од типот мекотели. Во главонозите спаѓаат наутилусите, октоподите и сипите. Тие живеат во морињата и океаните. Во однос на големината, некои од нив достигнуваат и големи димензии како на пример Џиновската сипа која е долга 20 метри и е најголемиот без'рбетник. Тие имаат голема глава околу која се наоѓаат долги пипала со пијавки. Черупката им е редуцирана. Сите главонози се добри пливачи, а опстојуваат како грабливци. Сипите имаат добро развиен нервен систем и големи приметливи очи.
Черупка и мантија
Само тетрабранхијатите (наутилидите) произведуваат надворешна черупка во оваа класа на мекотели. Надворешно, черупката на наутилусот е кремасто бела со широки црвенкасто-кафеавкасти линии. Внатрешно таа е иридесцентна. Наутилоидната черупка е многу комплексна, закоморена и спирализирана над главата на животното. Дури и ако е извиена, таа е радикално различна отколку таа на полжавите, со што е поделена на попречни септи кои создаваат внатрешни комори. Животното ја населува само последната комора. Како што расте животното, периодично се движи нанапред и постериорниот дел на неговата мантија секретира нова септа. Во средината, септите се перфорирани. Низ овој отвор, еден цевкаст дел од телото наречен сифункула се издолжува од висцералната маса на животното, па сѐ до врвот на најоддалечената комора. Сифункулата секретира гас во овие празни комори, правејќи ја черупката повеќе или помалку пловна, дозволувајќи му на животното да се крева или потонува во водата, според неговите потреби.
Не сите фосилни главонози имаат извиени черупки, ниту пак черупките на сите извиени видови се слични по форма на таа на наутилусот. Предците на главонозите веројатно имале права черупка обликувана како конус, како што се гледа кај најраните фосилни остатоци. Најпознатите фосилни наутилоиди се амонитите.