cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кони Френсис
Кончета Роза Марија Франконеро (родена на 12 декември 1937 година), професионално позната како Кони Френсис, е американска поп пејачка и глумица од доцните 1950-ти и раните 1960-ти. Го носи прекарот „Прва дама на рокенролот“, а се проценува дека ширум светот продала преку 100 милиони плочи.
Детство
Кончета е родена во работничко семејство на италијански имигранти во Њуарк, Њу Џерси.
Пораснала во италијанско-еврејско соседство, и течно го зборувала јидиш јазикот, и затоа подоцна снимала песни на јидишки и хебрејски.
Во 1951 и 1952 година Френсис одела во средното уметничко училиште во Њуарк. Потоа со семејството се преселиле во Белвил, каде што во 1955 година дипломирала во тамошното средно училиште.
Кога во декември 1950 година требало да се појави на проба за шоуто Скаути за таленти од Артур Годфри, Годфри ја посоветувал Кончета да го прифати уметничкото име Кони Френсис затоа што било полесно за изговарање. Речиси истовремено Кончета се вработила како пејач на демо плочи.
1955–1957: Договор за снимање и комерцијални неуспеси
Во 1955 година, Startime Kids излезе од етерот. Во мај истата година, Џорџ Франконеро Постариот и нејзиниот менаџер Џорџ Шек собрале пари за снимање на четири песни кои се надевале дека ќе ги продадат на голема издавачка куќа. На крајот, откако MGM Records решиле да потпишат договор со неа, во основа тоа го направиле затоа што една песна што таа ја снимила, „Фреди“, случајно се совпаднала со името на синот на ко-извршниот директор на компанијата, Хари А. Мејерсон, кој сметал дека оваа песна ќе биде убав роденденски подарок. „Фреди“ бил прва издадена песна од Кони Френсис, но била комерцијално неуспешна, а такви биле и нејзините следни осум соло песни.
И покрај неуспесите, Кони Френсис била ангажирана да пее на сцените за филмот „Рок, рок, рок “ од 1956 година и во рокенрол филмот од Ворнер Брадерс од 1957 година, „Џамбори“.
Есента 1957 година, Кони со дуетот што го снимила со Марвин Рејнвотер: „The Majesty of Love“, се искачила на 93-то место на Billboard Hot 100. На крајот, синглот се продал во преку милион примероци.
1957–1959: Пробив
Кони размислувала да ја прифати четиригодишната стипендија по медицина која ѝ ја понудил Њујоршкиот универзитет. На нејзината последна сесија за снимање за MGM на 2 октомври 1957 година, ја снимила преработката на песната од 1923 „Who's Sorry Now?“. Кони рекла дека песната ја снимила на инсистирање на татко ѝ, кој бил убеден дека може да стане хит затоа што е песна што возрасните веќе ја знаеле, а на која тинејџерите би танцувале ако има современ аранжман.
Се чинело дека песната повторно поминала незабележано како и сите нејзини претходни песни, но на 1 јануари 1958 година песната била пуштена на шоуто Американска тезга на бендови од Дик Кларк. Кларк предвидел дека песната ќе се искачи на прво место, а Кони, која го гледала шоуто била изненадена кога била пуштена нејзината песна.
До средината на годината, биле продадени преку милион примероци, а Кони Френсис одеднаш била промовирана во светската ѕвезда. Во април 1958 година, "Who's Sorry Now?" се искачила на прво место на UK Singles Chart и на 4-то место во САД. Следните четири години, Кони Френсис била избирана за „Најдобар женски вокал“ од гледачите на Американска тезга на бендови.
По успехот со „Stupid Cupid“ кариерата на Кони била во успон, и до крајот на 1950-тите уште осум пати се нашла на топ-40 во САД.
1959–1973: меѓународна ѕвезда
Во август 1959 година, татко ѝ ја наговорил да оди во Лондон за да сними италијански албум во студиото Abbey Road од EMI. Албумот бил објавен во ноември 1959 година под наслов Connie Francis Sings Italian Favorites. Албумот наскоро се нашол на топ листите за албуми каде останл 81 недела, а се искачил до 4-то место. До денес, ова е најуспешниот албум на Френсис.
По овој успех, Кони Френсис снимила уште седум албуми со „омилени“ песни во периодот од 1960 и 1964 година, каде што меѓу другите се и омилените еврејски, германски и ирски песни.
Исто така, Кони Френсис продолжила да снима песни наменети за помладата публика. Меѓу нејзините топ-десет хитови на Hot 100 биле „ Breakin' in a Brand New Broken Heart “ (1961, 7-мо место), „When the Boy in Your Arms (Is the Boy in Your Heart)“ (1961, 10 место), „Second Hand Love“ (1962, 7 место) и „Where the Boys Are“ (1961 година, 4-то место).
Кони Френсис во април 1960 година ја снимила „Everybody's Somebody's Fool“, која ќе стане прва песна од женски изведувач која се искачила на врвот на Билбордовиот Hot 100. Таа со уште две песни се искачила на прво место во Западна Германија, „Paradiso“ во септември 1962 година и „Barcarole in der Nacht“ во јули 1963 година.
Големата популарност на Кони Френсис во странство довело до тоа да гостува на многу телевизиски шоуа во многу земји ширум светот, како во Британија, Германија, Шпанија и Италија. Дури и во екот на Студената војна, музиката на Френсис било добро прифатена во земјите од Железната завеса, а некои нејзини песни биле издадени од државни издавачки куќи како од Мелодија во поранешниот Советски Сојуз и од Југотон во поранешна Југославија.
Во 1963 година, Кони Френсис ја објавила својата прва автобиографска книга - За секое младо срце.
Брчево
Брчево — село во Општина Струга, во околината на градот Струга.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел на Струшкото Поле. Селото лежи на југозападните падини на Караорман.
Историја
На крајот на XIX век, селото било дел од Охридската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Брчево живееле 300 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Бчрево имало 336 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 9 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 6 жители, сите Македонци.
Родови
Брчево е македонско село.
Родови во селото се, според истражувањата од 1980 година:
Според истражувањата пак на Бранислав Русиќ од крајот на 1940-тите, родови во селото биле:
Иселеништво
Брчево цело време давало иселеници. Има иселеници во Струга, Битола и Белград. Селаните кажувале дека Брчево има дадено повеќе иселеници, отколку што има жители во селото. Иселеници има и во некои околни села. Во Ложани се иселени Савевци (1 к.). Во Мороишта се иселени Брчевци (8 к.), а во Мислешево исто така Брчевци (8 к.).
Од родовите поединечно се знае за следните иселеници до крајот на 1940-тите:
Тодорова сабота
Тодорова сабота или Тодорица/Тодорија — православен христијански празник кој се слави во првата сабота од велигденските пости, односно првата сабота по Прочка. Оваа сабота е последниот ден од Тодоровата недела.
Патрон
Тодорова сабота е празник посветен на Светиот Великомаченик Теодор Тирон, кој настрадал во прогоните на христијаните од страна на римскиот цар Максимилијан. Овој ден се празнува во спомен на едно чудо што го направил св. Теодор Тирон околу 50 години по смртта. Имено, еднаш, непосредно пред почетокот на велигденскиот пост, римскиот цар Јулијан Отпадникот сакал да им напакости на христијаните и наредил храната што се продавала по пазарите да се испрска со крвта на жртвите што им се принесувале на римските идоли. Меѓутоа, св. Теодор Тирон на јаве му се појавил на цариградскиот патријарх и му кажал да им забрани на христијаните да купуваат храна од пазарите, зашто таа ќе биде осквернавена со крв и наместо тоа, цела недела да јадат пченица со мед. Патријархот така постапил и христијанските верници отанале неиспоганети пред нивниот најголем празник. Во спомен на овој настан, првата сабота од велигденските пости е наречена Тодорова сабота.
Обичаи
За празникот Тодорова сабота се поврзани повеќе верувања и обичаи. На пример, во Дебрца, спроти празникот, девојчињата изведувале интересен обичај со цел да научат да везат. Тие дома подготвувале ќесиња направени од крпчиња и потоа ги полнеле со пепел. Вечерта спроти празникот, додека биле во црквата, ќесето го закачувале на појасот на некоја жена која била позната како добра везилка. Жените кои вака ќе собереле повеќе ќесиња, на враќање од црквата кон дома, ги фрлале ќесињата во реката со зборовите: „Како што брза водата, така и девојчињата да научат да везат“.
Исто така, на Тодорова сабота, младите девојки изведувале и обичаи со кои сакале да дознаат кој ќе биде нивниот иден маж. За таа цел, во петок навечер, за време на вечерата, девојките го зачувувале првиот залак и го ставале под перницата. Притоа, се верувало дека момчето кое ќе го сонеле, подоцна ќе им стане маж. Најголемиот број обичаи поврзани со овој ден се изведуваат вечерта спроти празникот. Во повеќе краишта на Македонија тогаш во црквата се носи т.н. Тодорички леб или Тодоречка погача, а Кузман Шапкарев забележал дека во охридските села носеле колаци со четири проскурчиња „за воловско здравје“. Овој обреден леб од горната страна е украсен со разни фигури: волови, плуг, јарем, коњи, коњски плочи, трло со јагниња и сл. Во црквата лебот се става во чинија врз која има варена пченица и пченка и бидејќи лебот во средината има дупка низ неа се забодува свеќа којашто се запалува. Подоцна откако свештеникот ќе отпее молитва и ќе го благослови лебот и другите производи свеќата се гасне под мишка и се чува цела година за лекување разни болести и за одврзување магии. Во црквата од лебот се раздава „за мажо здравје“, „за воловско здравје“, „за коњско здравје“ итн.
Во записите од Гевгелиско направени на почетокот на XX век од Н. Д. Рачев се вели дека за заштита од магии, но и за иницирање живот и здравје на луѓето и добитокот се правело „мамило“. Тоа се правело од варена пченица и пченка кои се носеле во црквата каде што попот им пеел молитва. Потоа дома на сите и на луѓето и на стоката им се давало да каснат по малку, но строго се внимавало ниту едно зрно да не падне на земјата, зашто во спротивно ќе се случела голема несреќа и на луѓето и на добитокот.
На овој ден младите изведувале и повеќе обичаи со кои сакале да дознаат кој е нивниот иден брачен другар. Тоа го правеле на следниов начин: Во крпчиња врзувале варена пченица и пченка и трипати ја префрлале преку олтарот од црквата. Потоа вечерта пред спиење ја ставале под перницата, заедно со првиот касај добиен во црквата „за мажо здравје“. До креветот ставале и дуле полно со вода за кое го врзувале појасот кој со другиот крај го ставале под перницата. Притоа наречувале: „Кој ми е речен да ми дојдит на мостов, да поминит по појасов, да го видам во сонот“.
Вакви обичаи забележал и Марко Цепенков. „Во петок вечер спроти Тодороа сабота, кое девојче сака да си го види на сон кое момче ќе си го земи за маж да је биди еве како ќе напраи: ќе седни да вечера и првијо залак што ќе го сожвакат, нема да го голтни, ами ќе го изваи од уста и ќе го чуа за коа ќе си легни да го клаи под перница. Спиејќи над залаго, ќе и дојде тоа момче што и је наречено за да ја земи. Ако види некое момче што го знаи, него ќе го земи бездруго, а пак ако види некое непознато, непознатото момче ќе го земи“. Сличен на овој обичај М. Цепенков забележал и во Битола: „Во град Битола спроти Тодорица праат мајките на ќерките еден маривет да познаат кое момче ќе и ја земи ќерката. Ќе појди една мајка в црква и ќе земи три зрна пченица, падната што има наземи. Коа ќе седнат да вечераат, ќе и го укради мајката на ќерката првиот залак и коа ќе си легни девојчето да спие, ќе и клаит под перница. Спиејќи девојчето, ќе го сонуала кое момче ќе го земела, убао ќе го видела, очи со очи ќе се виделе и бездруго тоа момче ќе го земела. Утрото со душа ќе ја чекат мајка е да стани од спиење за да ја праша што сон сонуала. Ако е страмежливо некое девојче и неќи да е кажи на мајка си, таа ќе и нагодуа за соно што го видела и за момчето што го видела. Ете од трите зрна пченица и еден залак леб, клаени под перница ќе си го виделе на сон кое момче ќе земи. Ако е вистина ашколсун јас ќе му речам“. Во Гостивар, според еден понов запис, во минатото на овој ден доаѓале девојките и ергените од соседните села облечени во празнична носија, заедно со своите родители и шетале низ градот. Тоа било можност и за запознавање и за бендисување. Така во споменот на гостиварчани и околните села овој ден останал како ден на бендисувањето, односно како метафора на љубовта.
Во кривопаланечкото село Конопница последниве години е обновен еден древен обред што во минатото се изведувал на овој ден пред црквата што го носи името на св. Теордор Тирон. Имено во овој обичај учествуваат невестите што се омажиле помеѓу двете Тодорици заедно со своите свекрви задолжително облечени во народна носија. После ова поклонение пред светецот невестите веруваат дека ќе добијат пород и дека ќе ги следи благосостојба.
Со празникот Тодорова сабота се поврзани и други обичаи и верувања. Во Гостиварско пченката што ја враќале од црквата утрото на самиот празник ја носеле во полето и ја фрлале по нивите и бавчите велејќи: „Господе, колку зрна, толку тоари, толку дар и бериќет да ни даеш“.
Стефан Верковиќ запишал дека во егејското село Мачуково, (Долновардарско) „Спроти Сфити Тодур момите раздават на црквата пшеница и пчиничка бркано, и чис леп. В лебут замесуват една глава лук и сус неа го печат; го извртуве сус се леп, ка ќ’оде на црквата; дупката што ќе се чине на лебут, туруваат пшеница и пчиничка, да напкум сус них зарануват добитоците, а кукешните си апнуваат за здраве“.
Максимилијан Робеспјер
Максимилијан Франсоа Мари Изидор де Робеспјер (Maximilien François Marie Isidore de Robespierre; 6 мај 1758 – 28 јули 1794) е една од најпознатите и највлијателните личности од Француската револуција. Тој во голема мера доминираше со Комитетот за јавна безбедност и бил од големо значење во времето на Револуцијата, општо позната како Владеење на теророт, кој завршил со негово апсење и погубување во 1794 година.
Робеспјер бил под влијание на просветителските филозофи од XVIII век како Жан-Жак Русо и Монтескје и бил способен гласноговорник на верувањата на буржоазијата од левото крило. Тој бил опишуван како физички ненанметлив и беспрекорен во начинот на облекување и личните манири. Неговите поддржувачи (истомисленици) го нарекувале „човек кој не може да се корумпира”, додека пак неговите противници го нарекувале „диктаторот дивјак”.
Ран живот
Максимилијан де Робеспјер е роден во Арас Франција. Неговото семејно дрво датира уште од 12 век од Пикардија; некои од неговите предци по машка линија биле нотари во селото Карвин во близина на Арас уште од почетокот на 17 век. Понекогаш бил задеван дека бил ирски потомок, и било кажано дека неговото презиме произлегува од Роберт Спеирс. Оваа теорија била цитирана од Луис, Хамел, Мишеле, Ламартин и Белок иако се чини дека нема доволни докази. Неговиот дедо од таткова страна, Максимилијан де Робеспјер, работел во Арас како адвокат. Неговиот татко, Максимилијан Бартелеми Франсоа де Робеспјер, исто така адвокат во Conseil d'Artois (Консеиј д'Артоа, Советот на Артоа), се оженил со Жаклин Маргарет Каро во 1758 година, ќерка на човек кој произведувал пиво. Максимилијан бил најстаро дете од четири деца и не бил зачнат во брачна заедница – негови браќа и сестри биле Шарлот, Хенриета и Августин. За да го сокријат фактот дека Максимилијан не бил зачнат во брачна заедница, неговите родители имале венчавка во што поскоро време (на која не присуствувал дедото од мајчина страна). Госпоѓата де Робеспјер починала во 1764 година при пораѓање. Нејзиниот сопруг го напуштил Арас и патувал низ Европа сè до својата смрт во Минхен 1777 година, оставајќи децата да бидат израснати од нивниот дедо и тетки од мајчина страна.
Максимилијан почнал да оди во основно училиште во Арас на осумгодишна возраст и веќе знаел да чита и пишува. Во октомври 1769 година, по препорака од бискуп, добил стипендија во Lycée Louis-le-Grand   во Париз. Тука, тој научил да и се восхитува на совршената Римска Република и реториката на Цицерон (Кикерон), Като и други личности од класиката. Негови соученици биле Camille Desmoulins (Камиј Демулен) и Stanislas Fréron (Станислас Фрерон). Исто така тој го проучувал Русо во овој период и усвоил голем дел од неговите принципи. Робеспјер бил многу заинтригиран од идејата за сопствената самосвест, за човек кој сам е придружуван само од својата свесност. Набрзо по неговото крунисување, Луј 16 го посетил училиштето „Големиот Луј“. Робеспјер кој тогаш имал 17 години бил избран помеѓу петстотини деца да одржи говор за добредојде за кралот; и неговиот избор бил логичен затоа што тој бил наградуван студент. На денот на говорот, Робеспјер и толпата ги чекале кралот и кралицата неколку часа на дождот. По пристигнувањето, кралската двојка останала во својата кочија за време на церемонијата и си заминале веднаш по нејзиното завршување. Робеспјер ќе стане еден од оние кои евентуално ќе ја бараат смртта на кралот.
Рана политика
Како возрасен, а можеби уште во младоста, најголемо влијание врз политичките идеи на Робеспјер бил Жан Жак Русо. Сфаќањето на Робеспјер на револуционерната доблест како и неговата програма за градење политичка доминација без директна демокраја потекнува од Русо, и во потрага по овие идејали за време на Јакобинската Република тој станал познат како “непомдмитливиот”. Робеспјер верувал дека францускиот народ во основа е добар и оттаму луѓето треба само да го кажат својот глас за да придонесат за благосостојбата на нацијата.
Во декември 1783 бил избран за член на академијата од Арас, на чии средби редовно присуствувал. Во 1784, добил медал од академијата во Мец за неговиот есеј За прашањето дали роднините на осуден криминалец треба да го делат неговиот срам. Тој ја поделил наградата со Пјер Луи де Лакрател, адвокат и новинар во Париз. Многу од неговите следни есеи не биле толку успешни, но Робеспјер надоместил за овие неуспеси со неговата популарност во литературното и музичкото опшество на Арас, познато како Росатиа, чиј член бил и Лазар Карнот кој бил негов колега во Комитетот за јавна безбедност.
Во 1788 година, тој учествувал во дискусија за тоа како француската провинциска влада треба да биде избранам и јасно покажал во своето „Addresse à la nation artésienne“ (Обраќање до артезијанскиот народ) дека ако биде избран поранешниот начин на гласање од страна на членовите на провинциските имоти, тогашм новиот Естатес Генерал нема да го претставува народот на Франција. Можно е Робеспјер да го започнал ова прашање со цел да има шанса да учествува во процедурите и со тоа да ги промени полисите на монархијата. Кралот Луј 16 подоцна објави нови избори за сите провинции, и со тоа му дозволил на Робеспјер да се кандидира за место на пратеник за Третиот имот.
Иако биле избрани водечките членови од корпорацијата, Робеспјер како нивен главен противник, успеал во тоа да биде избран заедно со нив. …. Но Робеспјер започнал да остава своја трага во политиката со Авис. Со ова тој ја обезбедил поддршката од руралните гласачи (Арас,1789) кога Робеспјер пристигнал во Версај, бил релативно непознат но наскоро станал дел од НАционалното собрание кое тогаш се трансформирало во Конструктивно сообрание.
Додека главна преокупација на Уставното собрание била да состави Устав, Робеспјер престанал да работи за собранието на провинциски адвокати  и богатата буржоазија и почнал да работи за луѓето од Париз. Тој бил редовен говорител во Уставното собрание, и дал многу идеи за Декларацијата на човековите права и Уставните провизии, кои најчесто биле успешни. Со текот на времето тој станал познат како човек кој е втор, по Pétion de Villeneuve –ако бил втор-, и како водач на малата организација на екстремната левица, или како што Мирабу омаловажувачки ги нарекувал „триесетте гласови”.
Наскоро, Робеспјер се вклучил во новото Општество на пријателите на уставот, кое подоцна станало познато под името Јакобински клуб. Најчесто, негови членови биле пратеници само од Бретања. Откако собранието се преселило во Париз, клубот започнал да додава повеќе водачи од париската буржоазија во своите членови. Како што одминувало времто, многу од поинтелигентните занаетчии и сопствениците на мали продавници станувале членови на овој клуб. Робеспјер гледал интересна публика во овие луѓе. Како што побогатите буржоази од Париз и пратениците од десното крило се повлекле од клубот од 1789 година, влијанието на старите водачи на јакобинците како, Барнав, Дупорт, Александар де Ламет се намалило. Кога тие, вознемирени од напредокот на револуцијата го основале клубот Feuillants(Фејан) во 1791 година, левицата, Робеспјер и неговите пријатели доминирале во Јакобинскиот клуб.
На 15 мај 1791 година, Робеспјер ја предложил измената, ниеден претеник кој бил член на Уставното собрание да не може да биде член во наредното собрание, и ова бил неговиот единствен успешен предлог во ова собрание.
Бегството на 20 јуни кое било придружено со апсењето на Луј XVI и неговото семејство во Варен, ресултирало со тоа што Робеспјер се претставил во Јакобинскиот клуб како "ni monarchiste ni républicain" (ниту монархист ниту републиканец). Ова не било невообичаено со оглед на тоа што во овој момент малкумина биле републиканци отворено (јавно).
По масакрот на Камп де Мар на 17 јули 1791 година, со цел да биде поблиску до Собранието и јакобинците, се преселил да живее во куќата на Maurice Duplay, столар кој живеел на улицата Saint-Honoré и кој силно му се воодушевувал на Робеспјер. Робеспјер живеел таму (со два кратки очекувани интервали (прекини)) сè до својата смрт. Всушност, според истите извори, вклучувајќи го и неговиот доктор, Souberbielle, Vilate, поротник во Судот на Револуцијата и најмладате ќерка на неговиот домаќин (која подоцна ќе се омажи за Philippe Le Bas од Комитетот за Општа Безбедност), тој се верил со најстарате ќерка на неговиот домаќин, Éléonore Duplay.
На 30 септември, на распаѓањето на Уставното Собрание, народот на Париз ги крунисал Петион и Робеспјер како два некоруптивни патриоти, со цел да ја покаже почитта кон чистотата на нивните приципи, нивниот скромен начин на живот како и одбивањето на мито. Со распаѓањето на Собранието Робеспјер накратко се вратил во Арас, каде што бил триумфално пречекан. Во ноември се вратил во Париз за да ја заземе позицијата на Јавен Обвинител на Париз.
=Спротивставување на војната со Австрија=
Во февруари 1792, Жак Пјер Брисо (Jacques Pierre Brissot), еден од водачите на партијата на жирондинците во Уставотворното собрание, изјавил дека Франција треба да и објави војна на Австрија.Марат и Робеспјер им се спротивставиле, бидејќи се плашеле од можноста за воено освојување, кое тогаш би можело да биде во корист на силите од претходните владеачи. Исто така, Робеспјер бил убеден дека стабилноста во самата земја е поважна, тој се сомневал дека помеѓу народот има и скриени предавници и револуционери за поинакви права. Ова спротивставување од одредени сојузници им пречело на Жирондијците и помеѓу нив се издигнало политичко соперништво. Во Април 1792, Робеспјер се откажал од местото јавен обвинител на Версај, кое го имал официјално, но никогаш не го вршел, од февруари и потоа создал весник Le Défenseur de la Constitution, (Бранител на Уставот) со цел да се одбрани од обвинувањата од Жерондијските водачи. Заради својата популарност, неговата доблесна репутација и неговото влијание врз Јакобинскиот Клуб, на диктаторите од Париската влада им било мило што ја имаат помошта на  Робеспјер во пресрет на бунтовите за храна и партиските состојби. На 16 август, Робеспјер ја претставил својата петиција од владата на Легислативното собрание, барајќи создавање на Суд на Револуцијата (револуционерите), како и свикување на Конвенција. Често,Робеспјер бил прекоруван за тоа што не успеал да ги сопре Септемвриските масакри. Во септември, тој бил избран за прв пратеник на Париз на Националната Конвенција. Робеспјер и неговите сојузници ги кренале клупите високо во задниот дел на холот, нарекувајќи ги 'the Montagnards', под нив биле 'Manège' на Жерондијците и на крај 'the Plain' од независните.
На Конвентот, Робеспјер веднаш бил нападнат од Жирондијците. На 26 септември, жерондиецот Марк-Давид Ласурс го обвинил Робеспјер за намера да формира диктаторство. Се прошириле гласини дека Робеспјер, Марат и Дантон кроеле заговор да создадат политички режим воден од нив тројца. На 29 октомври, Louvet de Couvrai го нападнал Робеспјер во својот говор, кој веројатно бил напишан од Madame Roland. На 5 ноември, Робеспјер се бранел себеси и јавно ги критикувал федералистичките планови на Жирондијците. Тој бил еден од најпопуларните оратори на Конвенцијата и многу често неговите внимателно подготвувани говори предизвикувале длабоки впечатоци.
=Погубувањето на Луј XVI= Во декември 1792, личните расправи биле засенети од прашањето за судењето на кралот. Во овој момент, Робеспјер стоел цврсто на ставот дека кралот мора да биде погубен, иако претходно бил силен противник на смртната казна. Неговиот став бил дека ако треба да се жртвува животот на еден човек за да се спаси Револуцијата, тогаш немало друг избор: тоа морало да биде животот на кралот Луј XVI. Во својот говор на 3 декември 1792 Робеспјер велел дека Кралот, со тоа што го предал народот кога се обидел да ја напушти земјата, и со самото тоа што бил крал, претставувал закана за Државата. =Уништување на Жерондијците= По погубувањето на кралот се зголемило влијанието на Робеспјер, Дантон и прагматичните политичари по цена на Жерондијците. Тие одбиле да бидат во каква било врска со Дантон и поради тоа владата се поделила уште повеќе. Во мај 1793, Desmoulins, под наредба на Робеспјер и Дантон, ја објавил својата Histoire des Brissotins, еден вид продлабочување на претходниот натпис Jean-Pierre Brissot, немаскиран, што била остра критика врз Брисо и Жерондијците. Maximin Isnard, изјавил дека Париз мора да биде уништен ако се изјасни против провинциските пратеници. Робеспјер дал изјава за морална “отворен револт против корумпираните пратеници” во Јакобинскиот клуб. На 2 јуни, голема маса вооружени луѓе од париската влада дошле на собирот и уапсиле триесет и двајца пратеници под обвинение за активности спротивни на револуцијата. =Владеење на теророт= Максимилијан Робеспјер 1794
Популарноста на Робеспјер и изгледот во заедницата се должела најмногу на начинот на којшто тој зборувал. Неговите говори биле исклучителни и тој имал моќ да ги смени мислењата речиси на било која публика. (Ова е една од причините зошто тој станал толку моќна сила во Теророт). Неговите техники на говорење вклучувале говор за доблест и морал и многу често имал неколку реторички прашања во своите говори со цел да се поистовети со публиката. Исто така, тој гестикулирал и користел идеи и лични искуства од животот за да го задржи вниманието на слушателите. Неговиот конечен метод бил да изјави дека секогаш е подготвен да умре со цел да се спаси Револуцијата. (Иронично, неговата смрт ќе биде крај на Револуцијата).
Робеспјер верувал дека Теророт бил време на барање и откривање на непријателот во Париз, во Франција, непријателот кој се криел во безбедноста на очигледен патриотизам. Затоа што верувал дека Револуцијата сè уште напредува, и во опасност да биде саботиран, тој ги правел сите обиди да ја внесе во јавноста и во Конвенцијата итноста од спроведување на Теророт. Во неговиот Извештај тој внел приказни и стравови од предавници, монархисти и саботери за време на Републиката и во самата Конвенција. Робеспјер ја проширил традиционалната листа од непријателите на Револуцијата за да ги вклучи просечните и “лажните револуционери”. Според Робеспјер, овие не само што не знаеле за опасностите со кои се соочувала Републиката, но исто така, во многу случаи се маскирале како активни придонесувачи за Револуцијата, и само ја повторувале работата на другите, дури и го попречувале напредокот на патриотите. За секој кој не бил во тек со законите на комитетот на Робеспјер се велело дека евентуално бил отстранет од Конвенцијата и бил темелно баран во општата популација. Иако се дебатира околу тоа дали Робеспјер ги означувал просечните за да ја забрза сопствената агенда, или надвор од неговата легитимна загриженост за Франција, познато е дека неговата политика довела до погубување на многумина од првичните поборници на Револуцијата. Робеспјер не видел простор за милост во неговиот Терор, изјавувајќи дека “бавноста на пресуда е еднакво на неказнетост” и “несигурноста за казната ги охрабрува сите виновни”. Во неговиот Извештај за Принципите на Политичката Моралност Робеспјер вербално го напаѓал секое одложување на акцијата во одбрана на Републиката. Според неговото мислење немало можност да се направи нешто доволно брзо за одбрана од домашните и надворешните непријатели. Тој бил човек кој силно верувал во учењето на Русо, и верувал дека е негова должност како слуга на јавноста да ја турка Револуцијата нанапред и дека единствениот разумен начин бил да ја брани на сите фронтови. Извештајот не само што “барал крв” туку и детално објаснил многу од оригиналните идеи од Револуцијата во 1789 година, како политичка еднаквост, гласање и поништувањето на привилегии. И покрај погубувањето на голем број од неговите другари ревелуционери, Робеспјер сè уште бил еден од нив во теорија иако неговата практика била доведена до прашање. “На 4 февруари 1794 под водство на Максимилијан Робеспјер, Француската Конвенција гласала за поништувањето на ропството. Јакобинците ја основале идејата за слобода, но тоа било сфаќање кое било во корист на растечката буржоазија и токму оваа идеја за слобода која значела слобода да се тргува била поприоритетна од идеите за еднаквост и братсво. Робеспјер се борел многу фанатично токму против оваа корупција на Француската револуција и агресивната група луѓе кои кроеле заговор. Всушност, за време на владеењето на теророт Робеспјер имал огромна поддршка од сиромашните парижани и до ден денес има голема репутација помеѓу сиромашните од Хаити.” — Центар за глобално истражување
Зимата 1793-1794, мнозинството од комитетот одлучиле дека Hébertist party ќе мора да биде уништена, во спротивно опозицијата во Комитетот ќе ги засени другите фракции заради нејзиното влијание во Париската општина. Исто така Робеспјер имал лични причини за тоа што не ги сакал Хебертистите за нивниот „атеизам“ и „крвожедност“, затоа што ги поврзувал со старата аристократија. Во раната 1794година, тој се скарал со Дантон кој имал поумерени гледишта за Теророт и го убедил Camille Desmoulins да се изјасни против во второто издание на Le Vieux Cordelier. Робеспјер го сметал крајот на Теророт како за загуба на политичката моќ која се надевал да ја искористи за да ја создаде Republic of Virtue. Во продолжение тој се придружил во нападите против Дантонистите и Хебртистите, Робеспјер ги обвинувал неговите противници за соработување со надворешни сили. Од 13 февруари до 13 март 1794, Робеспјер се повлекол од активното работење во Комитетот поради болест. На 15 март, тој се појавил на Конвентот. Хеберт и деветнаесет негови следбеници биле уапсени на 19 март и однесени на гилотина на 24 март. На 30 март биле уапсени Дантон, Демулин и нивните пријатели и однесени на гилотина на 5 април.
По погубувањето на Дантон, Робеспјер работел на тоа да развие негови политики и се надевал дека Конвенцијата нема да има ништо против мерките кои би можел да ги преземе. Тој го користел своето влијание врз Јакобинскиот клуб за да доминира во Париската општина преку неговите следбеници. Двајца од нив, Jean-Baptiste Fleuriot-Lescot и Claude-François de Payan биле избрани за градоначалник и обвинител на општината. Робеспјер се обидел да влијае и врз армијата преку својот следбеник Louis de Saint-Just, кого го пратил на мисија на границата. Во Париз, Робеспјер ја засилил активноста на Теророт. За да ги осигури своите цели, еден друг сојузник, Georges Couthon, на 10 јуни го претставил драстичниот закон Law of 22 Prairial. Со овој закон, Судот станал едноставен суд на осудување во кој немало потреба од сведоци. Како резултат на овој закон до смртта на Робеспјер, 1285 жртви биле погубени на гилотина во Париз.
=Падот=
=Галерија=
=Културни претстави=
Робеспјер е централен лик во романот на Хилари Мантел, Место со поголема сигурност, заедно со Камил Десмулинс и Жорж Дантон-Жак. Во романот се зборува за животот на тројца луѓе од нивните детства до крајот на нивните кариери. ‘’Местото Версај’’ песна за Француската револуција од 1978 година од албумот на Ал Стјујард ‘’Временски патници’’вклучувајќи го текстот ‘’Ке ги запалиме сите нивни куќи со името од Робеспјер’’ Областа Бруклин е именувана според него. Тоа вообичаено е за практиканти и се однесува на  еден Интуитивно повлечен тип кој се споредува со личноста на Робеспјер, кој е признат како претставник од овој вид. Познатата Британска серија за деца ‘’Chuckle Vision’’ го прикажа Робеспјер како негативец кој се обидува да ги украде Грофицата и Purple Pimpe (која всушност е Сер Перси). Граѓанинот Робеспјер самиот себеси се нарекува „најдобар мечувалец во Франција“. Тој игра во сериите 17 и 18 (2005/2006), каде Бери и Пол се враќаат назад за време на Француската револуција.
Кампора Сан Џовани
Кампроа Сан Џовани (италијански:Campora San Giovanni) — административна единица во општината Амантеја во покраината Козенца во Калабрија, Италија.
Географија
Кампора се наоѓа на брегот на Тиренското Море и е развиено на мало плато. Регионот е ридски и во него се произведува вино и маслинки. На лево од ова место се гледа заливот Ламезија Терме додека на десно се гледа вулканот Стромболи.
Историја
Кампора Сан Џовани е релативно ново населено место. Во периодот од 1897-1899 година, тука се населуваат доселеници од блиските села Клето, Аило Калабро, Сан Пјетро Амантеја, Сан Манго д'Акуино, Белмонте Калабро, Лаго и др. Поради слабата економска развиеност и двете светски војни се доаѓа во состајба на големи иселенички бранови на населенирто кон Велика Британија, Канада, Австралија и Нов Зеланд. Ова доведува до значително намалување на населението.
Непосредно со завршувањето на Студената војна, во Кампора Сан Џовани се населуваат многу имигранти од Источна Европа и Африка.
Управа
Територијата на Кампора Сан Џовани се состои од :
Стопанство
Економијата се заснова на земјоделството и туризмот. Од 1950 година популарна земјоделска култура е црвениот кромид, кој е доста ценет.
Знаменитости
Во Кампора има стара голема кула која датира од 14 век и е единствена значајна зграда во местото.
Настани
Франсис од Паола е локален светец-заштитник и фестивалот во негова чест се слави од 1 септември до 3 септември. За време на настанот, статуата на светецот се носи низ улиците на населеното место.
Кујна
Локалната кујна е типична за Калабрија која е составена од земјоделски и морски производи. Таа изобилува со месо, десерти и морски плодови.
Космос-754
Космос-754 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Песна на Германците
Песна на Германците (гер. Das Lied der Deutschen) — државна химна на Германија. Текстот го напишал Август Хајнрих Хофман фон Фалерслебен на 26 август 1841 година на островот Хелголанд.
Музиката ја напишал Јозеф Хајдн. Најпрвин, музиката била компонирана за химната на Австрија, за текстот на песната “Боже, чувај го императорот Франц“ (Gott erhalte Franz den Kaiser).
Фалерслебен ја напишал „Песната на Германците“ (Das Lied der Deutschen) во време кога Германија сè уште била разделена на кралства и принципати. Песната ја изразувала неговата желба за обединета и силна Германија. Стихот “Германија, Германија над сè, над сè во светот“ (Deutschland, Deutschland über alles, über alles in der Welt) значи дека Германците и нивните владетели мораат пред очите да ја имаат обединета Германија како цел. Во времето на Фалерслебен, текстот на песната имал револуционерен и либерален призвук, бидејќи повикот на обединување на Германија обично вклучувал и барања за слобода на весниците и поголеми граѓански права.
Сите три строфи станале државна химна на Германија во 1922 година. Меѓутоа, наскоро песната почнала да ја користи нацистичката партија на Хитлер во склад со својата идеологија. Првиот стих членовите на партијата го протолкувале како “Германија мора да владее со целиот свет“, а сликата на Фалерслебен за обединета татковина ја промениле во Трет Рајх, што довело до Втората светска војна.
Во 1949 година, кога Западна Германија се формирала како демократска држава, Германците заклучиле дека поради споменатиот негативен призвук не можат да ги користат сите строфи. Сепак, не сакале ни да ја отфрлат песната, затоа што изворно била создадена со желба за демократија. Затоа ја задржале како државна химна.
Главоцветни
Фамилијата на главоцветните или Asteraceae (уште и Compositae, сложеноцветни) е најголема фамилија на цветни растенија по број на видови.
Името Asteraceae е изведено од името на родот Aster, додека Compositae е постаро, но сѐ уште валидно. Македонското име, главоцветни, произлегува од карактеристичното соцветие, наречено глава (capitulum), кое е заедничка одлика на растенијата од оваа фамилија.
Според некои податоци, оваа фамилија брои повеќе од 1600 родови и 23000 видови. Најголеми родови се Senecio (1500 видови), Vernonia (1000 видови), Cousinia (600 видови) и Centaurea (со 600 видови).
Главоцветните растенија се космополитски, но најчести во умерените области и тропските планини. Оваа фамилија содржи неколку видови кои се важен извор на масла за јадење, засладувачки агенси, како и чаеви. Членовите на неколку родови се добро познати во хортикултурата, како георгините и хризантемите. Комерцијалниот вид на сончоглед Helianthus се користи како модел во проучувањето на хибридизацијата, а се проучува и неговата улога во видообразбата.
Систематика
Фамилијата нашироко е призната како дел од редот Asterales. Традиционално, во оваа фамилија се вбројуваа две потсемејства: Asteroideae (или Tubuliflorae) и Cichorioideae (или Ligulifloreae). Последната е парафилетска и денес е поделена на повеќе помали групи (во поновите системи). Следните потсемејства се засновани на систематиката на Panero & Funk (2002), а се појавуваат и во APG системот.
Четирите потсемејства Asteroideae, Cichorioideae, Carduoideae и Mutisioideae сочинуваат 99% од специфичниот диверзитет на целата фамилија (приближно 70%, 14%, 11% и 3%, соодветно).
Морфолошки одлики
Видовите од оваа фамилија се одликуваат по тоа што цветовите се групирани во карактеристично соцветие капитулум (глава), потоа по инфериорниот унилокуларен овариум со еден семенов зачеток и (со неколку исклучоци) споени антери кои се распоредени околу устенцето.
Цвет
Цветовите се мали, хермафордитни (двополни), или понекогаш еднополни или стерилни (во последниот случај се нарекуваат неутрални). Симетријата на цветот, кај различни видови растенија, може да биде актиноморфна (радијална) или зигоморфна (билатерална). По бројот на цветни елементи, цветовите на овие растенија се петделни (пентамерни). Отсуствува хипанциум.
На чашката нема чашкини ливчиња, или, пак, тие се силно изменети, притоа образувајќи т.н. папус, кој се состои од две или повеќе лушпи, четинки или влакненца. Папусот може да биде влакнест, брадест или пердувест.
Венчето е симпетално, односно со сраснати венечни ливчиња, при што се среќаваат следните варијации: петте венечни ливчиња може да се сраснати со што формираат цевка или труба со 4 до 5 одделоци (во овој случај цветот е означен како трубест или тубуларен); потоа, има видови чии две групи на венечни ливчиња се сраснати (ваквите цветови се двоусни-билабијални; имаат една горна усна составена од две сраснати венечни ливчиња и долна усна од три сраснати ливчиња), или венечните ливчиња може да се во вид на труба од која се издава јазиче-лигула со 3 до 5 запци (овие цветови се наречени јазичести, лигуларни цветови.
Андрецеум от обично има 5 прашници кои се наизменични со одделоците од венчето. Прашничките конци, речиси секогаш слободни-несраснати, се странично вметнати во трубата на венчето, а прашничките торби (антери) се приседнати за основата (базифилни) и најчесто се сраснати (ретко прашничките конци се сраснати-конатни, а торбите слободни: на пример, како кај претставниците од Ambrosiine од племето Heliantheae), со што образуваат цевка околу столпчето од плодникот, во која се ослободува полен от (кој обично е со три отвори-триколпоратен), а со пробивањето на столпчето низ оваа цевка, поленот се изнесува надвор каде станува достапен за опрашувачите-инсекти, или, пак, од надвор се прифаќа полен со помош на разновидни четинки. Со пробивањето на столпчето низ цевката, устенцето на плодникот може да прифати полен.
Гинецеум от се состои од две сраснати плодни ливчиња кои формираат инфериорен унилокуларен јајчник. Постои еден семенов зачеток, со 1 интегумент и тенок мегаспорангиум. Плацентацијата е базална. На плодникот се наоѓа столпче кое на својот врв има нектар. Столпчето е поделено дистално на две разграноци (столпчеви гранчиња) кои имаат стигматски папили на својата адаксијална страна кои се поредени во две одделни линии на единечен континуиран појас.
Цветна формула на оваа фамилија е \star или.
Соцветие
Кај главоцветните растенија највпечатливо и видливо е соцветието, кое всушност наликува на цвет, па затоа понекогаш погрешно се мисли дека го гледаме цветот. Како што беше претходно наведено, цветовите на овие растенија се мали и малку забележливи. Така, жолтата структура која ја гледаме на сончогледот е всушност соцветие, а не цвет. Големите жолти листови на сончогледот се прицветни листови (брактеи), а не венечни ливчиња, кои кај другите цветни растенија се поголеми, видливи и впечатливо обоени.
Капитулумот е специјализирано недетерминирано соцветие кое може да содржи од 1 до илјадници цветови. Цветната секвенца во капитулумот е речиси секогаш од надворешноста кон центарот, т.е. центрипетална. Цветовите лежат на дискот или рецептакулумот, кој претставува едно издолжено стебло кое може да биде рамно, конкавно, конвексно или поретко колумнарно. Дискот и цветовите се опкружени со брактеи или листовидни структури наречени филарии кои колективно образуваат инволукрум. Филариите може да се поредени во еден ред и се еднакви или различни по должина. Повеќето претставници имаат инволукруми со неколку серии на филарии. Кај овие видови, филариите можат да бидат субеквални, при што сите филарии се со еквивалентна должина или имбрикатни. Инволукрумите составени од имбрикатни филарии се најчестите во фамилијата (како кај Cynara cardunculus), каде мултипните серии на филарии се преклопуваат меѓусебно. Кај некои видови, најнадворешните филарии понекогаш претставуваат листови. Рецептакулумот може да е гол или во некои случаи да поседува брактеовидни структури наречени paleae, лушпи или влакна кои го опкружуваат цветот. Инволукрумот може да има различни форми – од цевчести до полусферични.
NGC 4620
NGC 4620 — леќеста галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4620 се споменува и како UGC 7859, MCG 2-32-182, CGCG 70-224, VCC 1902, NPM1G +13.0317.
Откривање
Објектот е откриен на 29 март 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4620 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 4620 има привидни димензии од 1,8' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 41 м 59,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 56' 36"". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Неџати Зекерија
Неџати Зекерија или Неџати Зекирија (Necati Zekeriya,, - Нови Сад ) — поет, раскажувач, писател за деца, преведувач од турска народност во Македонија. Завршил Филозофски факултет во Скопје. Работел како уредник во редакцијата „Бирлик“ при НИП „Нова Македонија“. Член на ДПМ е од 1951 година.
Животопис
Најпрво учел кај професорот Арап Хоџа. Основно училиште завршил на српски јазик, кој бил службен во делот на Македонија кој бил под власта на Кралството Југославија. Во меѓувреме го затекнала Втората светска војна и тој го прекинал образованието поради војната. Своето образование го продолжил и по војната. Курсевите за турски професор ги завршил со голем успех. Во 1947 г. започнал со работа како професор во основното училиште „Ирфан“. Пос една година работа заминал да го отслужи воениот рок. Откако ја завршил и оваа обврска во 1950 г. од Петриње се вратил во Скопје. Станал директор на детското списание „Пионер“. По една година продолжил со издавање на истото списание, но под името „Севинч“. Исто така, тој станал директор на уште едно детско списание „Томурџук“. Како директор на списанијата работел долги години, покажавуајќи ентузијазам и во објавувањето на некои детски книги на турски јазик. Вложил труд и за излегувањето во јавност на месечното списание „Сеслер“. Во работата со списанијата тој покажал делотворна работа, па бил дури и привремен директор на неколку броја од некои списанија.
Во 1969 г. бил назначен за главен уредник на весникот „Бирлик“. За време на неговото работење како уредник на весникот (кој тогаш бил неделник), започнал да излегува трипати неделно благодарение на него. Во 1973 г. се повлекол од местото уредник под неразјаснети околности. Според некои причина биле политички несогласувања, а според други недобро завршената работа. Во 1975 година, во Приштина, почнал да работи на весникот „Тан“, а во 1979 година бил поставен за главен уредник на детското списание „Куш“. Одиграл важна улога за добра промена и на весникот и на списанието. На 10 јуни 1988 г. починал во болницата во Сремска Каменица, во близината на Нови Сад.
Творештво
Неџати Зекерија веднаш по војната почнал да пишува свои стихотворби, кои ги објавувал во весникот „Бирлик“. Таму и го започнал своето книжевно дело. Во 1949 г. Во книгата „Македонија генч турк јазарларин есерлери“ биле сместени 14 негови песни. Во 1950 ја добил македонската литературна награда „Халк џумхуријети“ и бил прв од турските писатели кој ја добил оваа награда. Истата година му била објавена и првата книга од издавачката куќа „Ново поколение“. Потоа следеле книгите: „Окул чани“ („Детска радост“, 1953) „Нерде олсам“ („Кочо Рацин“, 1953), „Кирмизи купелер“ („Детска Радост“, 1958) и „Лорка Сојутулмаси“ („Тан“, 1977), која била објавена и на македонски јазик како: „Варијации за Лорка“. Во сиве овие години, поезијата тој што ја пишувал била во списанијата собрани се во една книга на македонски која е наречена „отуз дорт сене“. Има и уште една негова книга која се вика „Аблама Севда Шиирлери“.