cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ардо
Ардо е запишан само во еден визиготски кралски список дека владеел седум години. Од 716 година, Арапите ги преминале Пиринеите и го нападнале Нарбоненсис, последната покраина под готска контрола. Во текот на следните три години Ардо веројатно го бранел она што останало од визиготското кралство и тој „можеби погинал во борба како неговиот претходник“ откако Арапите ја зазеле Нарбона и пред тие да освојат сè што остануло од старото кралство.
Ако Ардо треба да се идентификува со Ардобастус, тогаш тој ја преживеал инвазијата и испреговарал договор, со кој тој ги претставувал христијаните како гроф на христијаните од Ал-Андалус. Оваа титула ја наследувале на голем број индивидуи, барем до десеттиот век. Другите грофови биле: Раби ибн Теодулф, Абу Саид ал-Кумис, (потомок на Ардабастус) и Муавија ибн Луб.
Црква „Св. Никола“ - Башќој
Свети Никола (Αγίου Νικολάου — црква во селото Башќој, Лагадинско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен и парохиски храм, сместен во источниот дел на селото. Изградена е во 1965 г. Претставува мала базилика без купола. Осветена е на 30 ноември 2003 г. од митрополитот Теолог Серско-нигритски. Внатрешноста е живописана.
Коефициент на варијација
Коефициент на варијација
Од Википедија,слободната енциклопедија
Во теоријата на веројатност и статистиката коефициентот на варијација (CV) e нормализирана мерка за дисперзија на распоредот на веројатноста.Тој е исто така познат како ризик или коефициент на варијација. Апсолутната вредност на коефициентот на варијација понекогаш е позната како релативно стандардно отстапување (RSD) која се изразува во проценти.
Дефиниција
Коефициентот на варијација е дефиниран како однос помеѓу стандардно отстапување. и аритметичка средина. :
Тој го покажува степенот на варијабилитетот во однос на аритметичката средина на основната маса. Коефициентот на варијација треба да пресметан само за податоци мерени на скалата на односи, затоа што тие се мерки коишто можат да земат само позитивни вредности. Коефициентот на варијација може да нема значење за податоци дадени во интервали. На пример повеќето температурни скали се интервални скали ( како на пример Целзиусовата, Фаренхајтова ) коишто можат да примат и позитивни и негативни вредности, додека пак Келвиновата скала има апсолутна вредност нула ( со други зборови, 0K е отсуство на топлина ), и негативните вредности се бесмислени. Оттука, Келвиновата скала е скала на сооднос. Додека стандардното отстапување може да се изведе и на Келвиновата и на Целсиосовата скала (каде што и двете доведуваат до ист СДС), коефициентот на варијација е релевантен само како мерка на релативен варијабилитет за Келвиновата скала. Често лабораториските вредности кои се измерени врз основа на хроматографски методи се логаритамски-нормално распоредени. Во овој случај коефициентот на варијација би бил константен во текот на мерењата, додека СДС ќе се разликува во зависнот од типичните вредности што се измерени.
Проценка
Кога само еден примерок на податоци од популацијата е на располагање, коефицинетот на варијација на целата популација може да се процени користејќи го односот на стандардната варијација на примерокот и аритметичката средина.
Но, кога овој начин на сметање се применува на мала или умерена големина на примерок има тенденција да биде премногу низок. Тој е пристрасен начин на сметање за нормално распоредени податоци. За непристрасен начин на сметање, за прост случаен примерок. со големина n:
Во многу случаи може да се претпостави дека податоците се логаритамски-нормално распоредени(потврдено од искривеноста на оригиналните податоци). Во такви случаи поточна пресметка добиена од својствата на нормалниот распоред се дефинира како:
каде што sin е примерок на стандардното отстапување по природна логаритамска транформација. Во случај мерењата да се пресметуваат врз основа на било која логоритамска база, нивното стандардно отстапување е претворена во база користејќи sin=sbln(b) и формулата за Cvln останува иста. Оваа пресметка понекогаш се нарекува "геометриски коефициент на варијација" со цел да се разликува од едноставната пресметка погоре. Сепак GCv е исто така дефиниран како:
Овој термин е наменет да биде сличен на коефициентот на варијација за опишување повеќекратна варијација, но оваа дефиниција на GCV нема теоретска основа како поткрепа. Од многу практични причини како што се големината на определување на примерокот, определување и пресметка на интервалот на доверба се користи за нормално распоредени податоци. Доколку е потребно ова може да се изведе од пресметката на GCv или со инверзија на соодветна формула.
--AngelaIrena12 (разговор) 00:42, 29 април 2013 (CEST) --AngelaIrena12 (разговор) 00:45, 29 април 2013 (CEST) --AngelaIrena12 (разговор) 00:46, 29 април 2013 (CEST) --AngelaIrena12 (разговор) 00:48, 29 април 2013 (CEST) --AngelaIrena12 (разговор) 00:48, 29 април 2013 (CEST) --AngelaIrena12 (разговор) 00:50, 29 април 2013 (CEST) --AngelaIrena12 (разговор) 00:58, 29 април 2013 (CEST)
Предности
Коефициентот на варијација е корисен бидејќи стандардното отстапување на податоци секогаш мора да се сфати во контекст на средната вредност на податоци. Спротивно на тоа суштинската вредност на коефициентот на варијација е независна од единицата во која мерката е земена ,што е бездимензионална величина. За споредба помеѓу податоци со различни единици или со различни значења еден треба да го користи коефициентот на варијација наместо стандардното отстапување.
Недостатоци
Кога средната вредност е блиску до нула коефициентот на варијација ќе достигне до бесконечност. и затоа е чувствителен на мали промени. Ова е чест случај кога вредностите не потекнуваат од скала на сооднос. За разлика од стандардното отстапување, коефициентот на варијација не може да се користи директно за изградба на интервали на доверба за аритметичка средина.
Примена
"=== Наводи ==="
--77.28.21.167 (разговор) 01:26, 29 април 2013 (CEST)
Знаме на Шлезвиг-Холштајн
Знаме на Шлезвиг-Холштајн — хоризонтално трибојно знаме, составено од сина, бела и црвена боја.
Преглед
Знамето било воведено во 1843 година и забрането во 1845 година. Било повторно воведено во 1867 година по пруската анексија на Шлезвиг-Холштајн. Било повторно укинато во 1935 година.
Откако Британската воена влада донела одлука Шлезвиг-Холштајн да стане германска покраина во 1946 година, ова знаме било првпат спомнато на 29 август 1946 година. Било службено донесено како знаме на 18 јануари 1957 година. Едноставното трибојно знаме е покраинското граѓанско знаме. Владините власти го користат државното знаме (Landesdienstflagge), каде на знамето е додаден грбот.
Трибојното знаме претходно било користено за пруската покраина Шлезвиг-Холштајн (1868-1946).
Тоа е скоро идентично со знамињата на Кралството Југославија, СР Југославија и Србија и Црна Гора, како и знамето на Холандија свртено обратно.
Ениќој (Кожанско)
Ениќој — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Мали
Мали (француски: Mali) или официјално Република Мали (République du Mali) е држава во Западна и Северна Африка, каде е и седма најголема држава на континентот. Мали граничи со Алжир на север, Нигер на исток, Буркина Фасо и Брег на Слоновата Коска на југ, Гвинеја на југозапад и со Мавританија на запад. Вкупната површина на Мали изнесува 1.240.192 км2 каде живеат околу 14.517.176 жители. Главен град на државата е Бамако.
Мали се состои од осум региони и северниот дел е составен од пустината Сахара, додека јужниот дел се наоѓаат реките Нигер и Сенегал. Економијата на Мали се заснова на земјоделството и риболовот. Како дел од природното рудно богатство на Мали е златото, ураниумот и солта. Сепак, Мали е една од најсиромашните држави во светот.
Денешното Мали порано било во склоп на три африкански држави: Ганското царство, Малиското царство (чие име го носи) и Сонгајското царство. Во XIX и XX век Мали било под француска власт и дел од Француски Судан. Во 1959 година Мали и Сенегал се стекнале со независност и ја создале Федерацијата Мали. По една година, Мали се отцепил од федерацијата и станал независна држава.
Потекло на името
Потеклото на името на Мали не е познато и сè уште е дебата за историчарите. За време на Малиското царство, Мандинка народот се именувал како Малинке од Мали наместо Мандинка од Манден, односно со тек на времето зборот еволуирал. Така околните народи почнале територијата да ја нарекуваат само како Мали.
Историја
Денешната држава Мали порано било во склоп на три африкански држави: Ганско царство, Малиско царство и Сонгајско царство. Овие царства во текот на своето постоење целосно ги контролирале териториите на транс-сахарската територија со злато, сол и други скапоцени артикли, и притоа биле во директен допир со Средоземјето и Блискиот Исток, место каде постоеле големи цивилизации. Во околу 600 година, сонгајските трговци создале сопствени пазари во Кукаја и Гао, со кое го ставиле почетокот на Сонгајското царство. Првите позначајни земји на територијата на денешната држава Мали главно се наоѓале во нејзините планински предели, главно на запад.
Така, во околу 790 година е основано Ганското царство чија престолнина била Кумби Салех. Ганското царство станало едно од најсилните во регионот во периодот од 700-1075 година. Царството ги опфаќало териториите на денешните земји Мавританија, голем дел од Мали и делови од Сенегал. Исламот како религија бил одбиен во земјата, и покрај тоа што соработката со муслиманските земји била на големо ниво. Во 1078 година, Гана се распаднала, главно поради меѓудинастички пресврти и голема промена на политичката структура. Алморавидската династија дополнително придонела за распаѓање на Гана.
Царството Мали е формирано во текот на XIII век. Таа била муслиманска земја. Центарот на империјата се наоѓал во горниот дел по текот на река Нигер. Моќта на царството се гледала главно во трговијата со злато со арапскиот свет. Најголеми градови биле Гао и Тимбукту. Во текот на XIV век, царството го достигнало најголемиот територијална опфат, дури до Атлантскиот Океан, за во следниот XV век да започне полека да се распаѓа. Во XVII век царството се распаднало. Било формирано друго царство познато како Бамбарско царство. Бамбарското царство постоело како централизирана држава во периодот од 1712-1861 година, главно во централниот и јужниот дел на Мали. До крајот на XIX век на овие простори постоеле уште Масинско царство, Тукулерско царство и Васулско царство.
Во 1960 година, Француски Судан и Сенегал станале независни држави под името Федерација Мали. По една година, Сенегал се повлекол од сојузот, по кое Суданската република го преименувала своето име во Мали. Прв претседател на земјата станал Модибо Кеита. Во 1968 година се случил државен удар, а од 1974 година бил изгласен нов устав со кое бил создаден еднопартиски систем. По две години сепак била формирана првата демократска партија. На изборите од 1979 година партијата освоила најголем број на гласови. Политичката состојба во земјата се стабилизирала во 1981 година. Во 1985 година, поради граничен спор избувнал конфликт помеѓу Мали и Буркина Фасо.
Географија и клима
Климата на Мали е тропска и сува. Голем дел од земјата има слаби врнежи од дожд и сушите се честа појава. Врнежливата сезона во Мали е од јуни до декември. За време на овој период, реката Нигер се прелива и создава делта.
Државата има залихи од неколку природни ресурси, како на пример злато, фосфат, каолинит и сол. Големи проблеми жителите во Мали имаат со ерозијата, сечата на шуми и ширењето на пустинските предели, но и проблеми со вода за пиење. Martin, p. 134.
Политички систем
Мали е полупретседателска република со усвоен последен устав на 12 јануари 1992 година. Според уставот, власта во Мали е поделена на извршна, законодавна и судска.
Извршната власт е во рацете на претседателот кој е избран за мандат од пет години и можност за два мандати. Премиерот е назначен од страна на претседателот и тој го назначува Советот на министри. Законодавното тело во Мали, собранието, е еднодомно со пратеници избрани за петгодишен мандат. Уставно, судската власт е независна.
Административна поделба
Мали се дели на осум региони и главниот град (како престолнински округ). Регионите се поделени на околии, околиите се поделени на окрузи. Окрузите пак, се делат на општини.
Регионите се:
Стопанство
Мали е една од најсиромашните држави во светот. Просечната годишна плата изнесува 1.500 долари. Помеѓу 1992 и 1995 година, Мали промовирал програма со која за нијанса се подобрила економската слика и тоа резултирало со тоа што Мали станал член на Светската трговска организација.
Главната индустриска гранка на Мали е земјоделството. Најизвозена суровина е памукот и се извезува во Сенегал и Брегот на Слоновата Коска. Додатно на памукот, Мали произведува ориз, пченка, зеленчук и тутун. Златото, земјоделството и сточарството сочинуваат 80% од економијата.
Население, јазик и религија
Во јули 2009 година населението на Мали броело околу 13 милиони жители, со годишен природен пораст од 2.7%. Населението е претежно рурално, односно 68% живеат во рурални средини и 5-10% се номади. Повеќе од 90% од населението живее во јужниот дел од земјата. Повеќе од 48% од населението се помлади од 15 години.
Во Мали живеат значителен број африкански етнички групи. Најголема етничка група се Бамбара кои сочинуваат 36,5% од населението. Бамбара, заедно со Сонинке, Хасонке и Мандинка се дел од Манде групата народи и се 50% од населението во Мали. Други позначајни етнички групи се Пеул со 17%, Волтајци со 12%, Сонгаи со 6% и Туарези и Мори со 10%.
Службен јазик е францускиот, но над 40 јазици се зборуваат во земјата. Лингва франка е јазикот бамбара. Над 90% од населението се муслимани.
Култура
Музичката традиција на Мали главно потекнува од гриотите, односно наречени „чувари на спомените“. Музиката е разновидна и вклучува повеќе елементи и жанрови. Најзначаен музичар е Тумани Диабате.
Иако литературата е послабо промовирана во Мали, секогаш Мали бил еден од центрите за интелектуалност во регионот.
30. западен меридијан
30. западен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол низ Северноледениот Океан, Гренланд, Атлантскиот Океан, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
30. западен меридијан образува голема кружница со 150. источен меридијан, и тој е појдовниот меридијан за часовниот појас UTC-2.
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и упатувајќи се на југ кон Јужниот Пол, 30. западен меридијан поминува низ:
! scope="col" width="125" | Координати ! scope="col" | Држава, територија или море ! scope="col" | Белешки ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Северноледен Океан ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Фредерик Хајд ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Индипенденс ! scope="row" | 🇬🇱 ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Атлантски Океан ! scope="row" style="background:#b0e0e6;" | Јужен Океан ! scope="row" | Антарктик
Васил Попоски
Васил Матев Попоски (1920 во Злести, Охридско — 13 април 1945 во Винковци, Хрватска) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Васил Матев Попоски е роден во селото Злести. По занимање бил земјоделец. Во НОБ стапува на 5 август 1944 година. Како борец на Првата македонска бригада, загинува на Сремскиот фрон кај Винковци, на 13 април 1945 година.
Забел
Забел е мала група на дрва (шумичка) како на пример секвојски забел или пак овоштарник засаден за одгледување на овошки и ореви.
Луад
Луад — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Жепа.
Спурта
Спурта или Спарта (Καρυδίτσα, Каридица; до 1927 г. Σπούρτα, Спурта ) — село во Општина Кожани, во област Кожанскиот округ на Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција. Во 2001 г. населението броело 953 жители.
Исаија Вашингтон
Исаија Вашингтон IV (Isaiah Washington IV) (роден 3 август 1963) е американски глумец, добитник на САГ и НААСП награди. Како ветеран на неколку филмови на Спајк Ли, Вашингтон е најдобро познат по неговата улога како д-р Престон Бурк од серијата на ABC, Вовед во анатомија.
Постструктурализам
Постструктурализмот е метод на текстуална и културна анализа која потекнува од Франција некаде во 1960 година како критика на структурализмот. Оние кое работат на овој метод се автори како Мишел Фуко, Жак Дерида и Јулија Крстева. Постструктурализмот е претходник на постмодернизмот и деконструктурализмот.
Тврдењето на структурализмот во однос на културното независно значење е во директен контраст со постструктуралистичките погледи на културата како интегрален дел на секој текст. Есенцијалните елементи на овој културен контекст го вклучуваат: авторот, локацијата, форматот, публиката како и многу други социјални и економски фактори. Типичната постструктуралистичка позиција држи страна дека секое дело самото е културен феномен.
Историја
Поструктурализмот се појавува во Франција 1960 година како критичко движење кое е противречност на структурализмот. Тој период кога се појавува постструктурализмот е обележан со голема политичка нетрпеливост, студентите и работниците се бунтуваат против државата и во мај 1968 речиси ја туркаат француската влада. Појавата на влијанието на ткн. “потчинето знаење” (како што Фуко подоцна ќе го детерминира) го вклучи и феминизмот, и ги распрска интересите во критичките погледи на доминантната западна филозофија и култура. Постструктурализмот понуди значења и оправдувања на овие критики со изложување на основните претпоставки на многу западни норми.
Двете клучни фигури во раното постструктуралистичко движење се : Роланд Бартес и Жак Дерида. Во 1966 година во предавањето на Жак Дерида насловено како lecture "Structure, Sign and Play in the Discourse of the Human Science" тој изложува теза за јасен прелом на интелектуалноста. Дерида го толкува овој настан како “децентрализација” на поранешниот интелектуален космос. Наместо прогрес или дивергенциска форма на индентификуваниот центар, Дерида овој “настан” го опишува како “игра”
Иако оригинално е структуралист, работата на Бартес во 1960 година расте до постструктуралистички погледи. Во 1968година Бартес ја објавува работата насловена како “Смртта на Авторот” каде што опишува метафоричен настан: смртта на авторот е автентичен извор на значење за дадениот текст. Бартес расправа дека значењето на било кој литературен текст е мултипликација и авторот не е примарен извор на семантичката содржина на делото.
Генерална практика
Постструктуралистичките практики генерално делуваат врз неколку основни претпоставки: Постструктуралистите го држат концептот на “себе” како еднина и кохерентниот ентитет е измислен конструкт. Наместо тоа поединецот е сочинет од конфликтни тензии и образовни тврдења (во однос на полот, класата, професијата итн) Оттаму, за да правилно се проучи еден текст читателот мора да разбере како тоа дело е поврзано со неговиот концепт на себе. Оваа себе-перцепција игра критична улога во таа интерпретација на значењето.
Дестабилизирано значење
Во постструктуралистичкиот приод кон текстуална анализа, читателот го заменува авторот со примарен субјект на испитување. Ова преместување е често познато како “дестабилизирање” или ”децентрирање” на авторот, и при тоа има огромен ефект на самиот текст. Без централна фиксација на авторот и невнимателно есенцијалистичко читање на содржината постструктуралистите истражуваат и некои други извори на значење (читател, културни норми, други литератури итн) Овие алтернативни извори никогаш не се авторитативни и не ветуваат доследност.
Во својот есеј “Означување и Чувство” Емануел Левинас обележува едно ново поле на семантичко истражување: ...јазикот се однесува на позицијата на слушателот и оној кој говори, тоа е случајност на нивната приказна. Да се зграпчи сета залиха на сите нконтексти во јазикот и сите можни позиции на соговорници е бесмислена задача. Секоја вербална сигнификација лежи на ко-влијание на безбројни семантички реки. Искуството, како и јазикот, не е повеќе направено од изолирани елементи подредени во зборови... (Емануел Левинас)
Деконструкција
Оваа теорија тврди дека има одредени теориски и концептуални опозити, често подредени во хиерархија која претставува структура на одреден текст. Тие бинарни парови може да вклучуваат: машко/женско, говор/пишување, рационално/емоционално. Постструктурализмот категорично ја одбива забелешката дека постои доследна структура на текстот, посебно во теоријата на бинарната опозиција. Наместо тоа, постструктуралистите ја застапуваат премисата која што тврди дека значењето на текстовите и концептите константно се менуваат во релација со мнозинство променливи. Единствениот начин да се разберат овие значења е да се деконструираат претпоставките и системите на знаење кои продуцираат илузија дека постои единствено значење.
Структурализам наспроти Постструктурализам
Поструктурализмот е опишан како бунтување против Структурализмот. Можеби е многу попрецизно разбран како критички и поразбирлив одговор на основните претпоставки на Структурализмот. Структурализмот се смета за студија на основни структури кои се неразделни од културните производи (какви што се текстовите) користејќи аналитични концепти од лингвистика, психологија, антропологија и други полиња. Исто така ова движење вметнува и критички истражувања во овие структури, постои непогрешливо потенцирање на логиката и научните резултати. Многу Структуралисти бараат интеграција на нивната работа во пред-постоечки тела на знаење. Ова беше опсервирано во делото на Фердинанд де Сосир во лингвистиката, Клод Леви-Строс во антропологијата и кај многу психолози во 20-сетиот век.
Главните претпоставки на постструктурализмот произлегуваат од појавата на воведот од критиката на структуралистите. Постструктурализмот својствено се држи дека студијата на основните структури самата е културен производ и притоа субјект на многубројни предрасуди и недоразбирања. Да се разбере дека објектот (едно од многуте значења на текстот) неопходно е да се научи самиот објект и системот на знаење кој е координиран за да се продуцира објектот. На овој начин постструктурализмот се позиционира како студија на тоа како знаењето е продуцирано.
Историски наспроти дескриптивен пристап
Постструктуралистите генерално тврди дека постструктурализмот е историски а структурализмот дескриптивен. Оваа терминологија е поврзана со Фердинанд де Сосир и неговата дистинкција помеѓу историскиот (дијахрониски) пристап и дескриптивниот (синхрониски) пристап. Од оваа основна дистинкција, постструктуралистите често ја нагласуваат историјата за да се анализираат дескриптивните концепти. На пример, делото на Mишел Фуко „Лудило и цивилизација“ содржи и историја како и проверка на културното однесување на лудилото. Темата на историјата во модерното време се поврзува со влијанијата на Фридрих Ниче.
Главните дела и концепти
Бартес и потребата од метајазик
Иако многумина почувствувале потреба да со оди понатаму од структурализмот дефинитивно не постои концензус како да се направи тоа. Многу студии на постструктурализмот се засноваат на вообичаените критики на структурализмот. Роланд Бартес игра огромна улога во постструктурализмот. Во неговото дело “Елементи на Семиологијата” (1967) тој го концептуализира метајазикот кој е јазик од повисок ред, па неопходно е да се објасни првиот или јазикот од понизок ред. Бартес изложува дека структуралистичкиот систем е регресивен и самата деконструкција е во опасност да стане метајазик при што сите јазици ќе бидат изложени на остро набљудување.
Петар Дивиќ
Петар Дивиќ (роден на 11 јули 1975 година) е поранешен српски професионален фудбалер кој играл на позицијата напаѓач.
Клупска кариера
Дивиќ играл за клубот на Динамо Панчево во Втората лига на СР Југославија 1994–1995. Бидејќи клубот доживеал испаѓање, тој преминал да игра една сезона во клубот од српската лига Војводина. Веднаш потоа, во летото 1996 година направил трансфер во шпанскиот клуб Толедо. На својот прв натпревар во лигата, Дивиќ постигнал хет-трик во победата од 4:0 на домашен терен над клубот на Еција. Тој, сепак, во продолжение на сезоната успеал да постигне само уште еден гол во Сегунда дивизион 1996–97.
Во летото 1997 година, Дивиќ се вратил во својата татковина и се приклучил на клубот Рад во Првата лига на СР Југославија. Тој не успеал да има влијание во играта со популарните Градежници и веднаш се префрлил во 1998 година, во клубот на ЧСК Челарево во зимскиот преоден рок помагајќи им да се пласираат во Втората лига.
Во летото 1999 година, Дивиќ потпишал со екипата на ОФК Белград. Уживал во успешниот престој во клубот, постанувајќи најдобар стрелец во Првата лига на СР Југославија во сезоната 2000-01. Тој постигнал дури 27 голови. За време на неговите две години и половина со Романтичарите од Белград, Дивиќ постигнал вкупно 56 првенствени голови на 76 натпревари.
Во декември 2001 година, Дивиќ заминал во странство по втор пат и се приклучил на тимот на Унион од Берлин. Тој постигнал седум голови во 18 лигашки натпревари до крајот на сезоната 2001-02. Шест месеци подоцна, Дивиќ бил префрлен во Втората Бундеслига, во клубот на Ајнтрахт од Трир. Таму тој не постигнал ниту еден гол на вкупно 15 првенствени натпревари.
Репрезентација
Петар Дивиќ одиграл два натпревари за СР Југославија, двата во Купот Кирин во 2001 година. Тој првично влегол на натпреварот одигран на 28 јуни како замена на полувремето за Миливое Ќирковиќ во поразот со 0:2 од селекцијата на Парагвај. Шест дена подоцна, на 4 јули, Дивиќ одиграл цели 90 минути за простување со државната репрезентација на Драган Стојковиќ против Репрезентацијата на Јапонија. Тој натпревар завршил со резултатот од 0:1 за селекцијата на Јапонија.
Кариера по играњето
Во Првата српска лига 2016–17, Дивиќ бил назначен за тренер на клубот на ОФК Белград во месец јуни 2017 година, по испаѓањето на клубот во Српската лига на Белград. Тој поднел оставка од функцијата во месец април 2018 година. Подоцна истиот месец, Дивиќ го презел водството во неговиот клуб од родниот град, екипата на Динамо 1945.
Снежана Младеновска Анѓелков
Биографија
Во својата теоретска книга Слики со животна уверливост не само што го објаснува процесот на филмската монтажа како важен творечки сегмент во аудиовизуелното обликување на документарниот филм преку анализа на делата на Владимир Блажевски, туку се обидува да укаже и на важноста и нужноста од авторски документарни филмови во Македонија.
Нејзиното творештво е објавено во значајни антологии.
Плажа
Плажа е земјиштето непосредно по должината на некоја водена површина, како: река, езеро или море. Плажата се состои од песок, ситни камења, карпи, корални гребени и други природни елементи, но може да имаат и човечка инфраструктура (лежалки, чадори за сонце, барови, тушеви, шанкови, места за пресоблекување, итн.).
Ханс Хатебур
Ханс Хатебур (роден на 9 јануари 1994 година) — холандски фудбалер, десен бек на Аталанта и на холандската репрезентација.
Рапин
Рапин (Rappin) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Лисичани
Лисичани — големо и развиено село во областа Долно Кичево, во Општина Пласница, сместено на патот помеѓу градовите Кичево и Македонски Брод.
Географија и местоположба
Ова големо село се наоѓа во Кичевската Котлина, во областа Долно Кичево, сместено во западниот дел на подрачјето на Општина Пласница, непосредно на десниот брег на реката Треска, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Кичево. Селото е рамничарско, на надморска височина од 600 метри.
Лисичани е големо село, чии куќи се наоѓаат покрај коритото на реката Треска. Северно од селото се наоѓа плодно поле околу Треска, додека на југ се наоѓа падината на планината Баба Сач, каде се наоѓаат пасишта и шуми. Околни села се: Атишта, Дворци, Миокази и Челопеци.
Глас македонски
"Глас македонски" е весник на македонската емиграција во Бугарија, редактиран е од Коста Шахов и излегува од 1893 до 1898 година. Негова главна тема е положбата на македонското население во Османлиското Царство. Весникот ја застапува идејата за слободна и автономна Македонија. Осум месеци уредник на весникот е Марко Цепенков. Весникот се печател во печатницата на Иван Гуцев, Иван К Божинов, Браќа П Спиркови. Бил испраќан од Гоце Делчев во Македонија. Меѓу уредниците на весникот е Лука Ѓеров. Се спојува со весникот "Вардар" и почнува да излегува како "Борба за слободата на Македонија и Одринско" (1899).
Лисичани
Географија и местоположба
Месностите во планинскиот дел на атарот на селото ги носат следниве имиња: Пепелкојца, Маркојца, Иван Гроб, Имерово Трло, Ружа, Сач, Лединки, Задкамен, Горно Ѓубриште, Голем Сач, Пештера и Мал Врв. Месностите во котлинскиот дел на атарот на селото се следни: Бука, Клисура, Челопечка Бара, Злато Поле, Црн Лаг, Гола Мара, Брегој, Краста, Манастирски Ниви, Глог, Даутица, Пашина Ливада, Карапашица, Ќошој, Малец, Калдрма, Начоа Круша, Стара Нива, Аџи Мемедица, Јасики, Ченгелица, Воденичишта и Селско.
Селото има збиен тип. Се разликуваат три маала: Горно, Средно (христијанско) и Долно Маало. Во маалата роднинските куќи се групирани поблиску една до друга. Некои групи се нарекуваат: Шајковци, Салифовци, Мифтаровци, Абдиовци, Акиовци, Лутвиовци и други.
Историја
Селото се споменува во турските пописни дефтери од 1467/68 година, како дел од Кичевската нахија (Nahiye-I Kirçova) под името Лишичани и имало 43 семејства, 40 неженети и 1 вдовица, сите христијани.
Лисичани се смета за старо село во Кичевската Котлина. Под истото име се сретнува во втората половина на век. Во тоа село живееле 48 словенско-христијански семејства. Подоцна, поголем дел од христијаните се иселиле и останале само 7 куќи, кои го примиле исламот. Денес, Лисичани е главно познато како торбешко село.
Од првите исламизирани семејства се намножиле и родовите: Љутановци, Мифтаровци, Веселовци, Аџиовци, Абдиовци, Парталовци, Елезовци и други. Подоцна во селото се населувале и некои арбанашки родови како Шајковци, Шерифовци, Демировци и Сопјани, но бидејќи биле помалобројни тие го прифатиле македонскиот јазик. Во век, во Лисичани се населиле и неколку христијански македонски родови, кои биле малобројни.
Старото христијанско село имало манастир, кој се наоѓал во шумска падина покрај селото од јужна страна. Манастирот бил посветен на Свети Атанасиј. На денот на манастирот доаѓале и селани од околните места. Кај манастириштето порано имало и гробови.
Извесен Амди-паша држел околу 70 хектари земја, која подоцна ја купил некој Влав Мијалче од Крушево. Селаните на крај ја купиле или ја добиле земјата на поклон од него.
Виљар де Рена
Виљар де Рена — општина со местоположба во покраината Бадахос, Екстремадура, Шпанија. Според пописот од 2006 година (Национален статистички институт (INE)), општината има население од 1.506 жители.
Лисичани
Историја
Во век, Лисичани било село во Кичевската каза на Отоманското Царство.
Кон крајот на август 2008, атарот на селото го зафаќаат пожари, кои по неколку дена се ставени под контрола.
Крастица
Два километри источно од денешната местоположба на Лисичани се наоѓа пустото селиште Крастица, сместено во широка долина. Тоа било македонско село и се верува дека било старо село. Првпат е споменато во втората половина на век. Тогаш имало околу 30 куќи. Сепак, мештаните се отселиле од Крастица во текот на втората половина од турското владеење. По нивното раселување, атарот на Крастица припаднал на селото Лисичани.
Денес, на местото на селиштето може да се најде руини од црковен храм, три бунари и остатоци од куќи.
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Во селото функционираат услужни објекти.
Во минатото, на атарот на селото постоела земјоделската задруга „Крушино“ од Кичево, која обработувала 50 хектари ниви.
Во јуни 2007, жителите на селото го блокираат патниот правец Кичево-Прилеп, бидејќи, поради реорганизацијата на општинско ниво, личните документи требало да ги вадат во Македонски Брод и покрај географската близина на Кичево. По повеќе од 20 дена блокади, нивните барања се задоволени.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото имало 560 жители, 140 Македонци (христијани) и 420 Македонци-муслимани. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, во 1905 година во Лисичани имало 80 жители.
Една статистика, која ја подготвил кичевскиот училиштен инспектор Крсто Димчев во 1909 година, ги дава следниве податоци за Лисичани:
Селото е големо, со одреден пораст на бројот на население. Така, во 1961 година селото броело 901 жител, од кои 817 биле Турци, 74 Македонци и 10 Срби. Во 1994 година бројот на населението се зголемил на 1.001 жител, од кои 981 Турчин, 13 Македонци и 7 Албанци.
Според пописот од 2002 година, во селото Лисичани живееле 1.153 жители, од кои:
* Населението е претежно македонско, но дел од македонското население со исламска вероисповед се изјаснило како Турци или Албанци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.155 жители, од кои 5 Албанци, 1.117 Турци, 1 останат и 32 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Лисичани:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Потурчување
Поради социолошки, економски и политички влијанија, најголем дел од муслиманското население во селото се изјаснува како Турци. Македонскиот јазик е најзастапен, а јазиците на другите националности се изучуваат во поново време или воопшто не се говорат. На пописот од 2002 година, целото население е попишано како турско. На сите минати пописи или е заведено како македонско, или е во графата на муслимани или под друго. Општиот изговор на населението е дека отсекогаш биле Турци и дека во минатото им било забранувано да зборуваат на мајчиниот турски јазик. Најинтересен е фактот дека тие зборуваат на чист македонски јазик, а никогаш не биле под власт на држава која ја воделе Македонци, а да вршеле асимилација. После турското ропство, тој дел на Македонија бил под српска окупација, па тие го асимилирале народот во Срби, каде морало да се зборува на српски. Поаѓајќи од тој факт дека пласничани зборуваат на македонски, а не на окупаторскиот јазик - српски. По српската окупација, Македонија се ослободува и формира своја држава, каде Турците се конститутивен народ, а турскиот јазик мајчин за Турците. Сепак турскиот како наставен јазик е воведен дури по 1996 година, кога се формирала Општина Пласница.
Општо гледиште
Според останатите гледишта, целото население по етничка припадност всушност се Македонци, поточно Македонци-муслимани, кои се изјасниле како Турци поради политичко-религиски причини. Податоци за ова се наоѓаат во македонски, бугарски, српски и останати светски извори.
Родови
Селото Лисичани е населено во целост со македонско население, кое се разликува според верската припадност на православна и муслиманска вероисповед.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1960-тите години родови во селото се:
Според истражувањата пак на Тома Смиљаниќ во периодот од 1921-1926 година родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Пласница, која била една од ретките општини во Македонија, кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кичево. Селото припаѓало на некогашната општина Брод во периодот од 1957 до 1965 година. Во периодот од 1955 до 1957 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната општина Челопеци.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Ижиште, во која покрај селото Лисичани, се наоѓале и селата Дворци, Ижиште, Ореовец, Пласница, Преглово и Русјаци. Селото било вклучено во Општината Челопеци во периодот 1950-1952, кога во нејзе биле вклучени селата: Бигор Доленци, Лисичани, Миокази, Орланци и Челопеци.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 279 и 279/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На парламентарните избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 1.389 гласачи.
Личности
Личности родени во Лисичани:
Иселеништво
Од православните Македонци се знае за родовите Јарумаговци и Трпески, кои се иселиле во селата Дупјани и Атишта. После Втората светска војна се иселиле 50 торбешки и 10 македонски семејства. Од Торбешите иселеници има во Турција, во градовите Истанбул, Лулебургас и Адапазар. Македонските иселеници оделе да работат како пекари во Суботица и Зрењанин.
Самовилска Река
Самовилска Река се наоѓа на источната падина на планината Кожуф, западно од селото Смоквица и северозападно од Гевгелија, тече кон исток и се губи во Гевгелиско Поле.
Арбанасинец (Атишта)
Арбанасинец — археолошко наоѓалиште во кичевското село Атишта. Претставува населба и некропола од доцноантичко време. Се наоѓа на околу 1 км северозападно од селото, во нивите западно од црквата „Св. Димитриј“, крај патот за селото Вранештица, каде на површина од 1 ха се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен материјал. Според кажувањето на жителите, со земјоделските работи биле откривани гробни конструкции од камени и мермерни плочи.
209 п.н.е.
209 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 209. година пред новата ера, 209. од првиот милениум п.н.е., 9. од 3 век п.н.е. и последна од 200-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5299 и 5300 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4541 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3551 и 3552 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 544.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 209 година се протега во 2427 и 2428, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2487 и 2488 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 334. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 856 и 855 исламска година пред хиџра.
Под Кули (Варош)
Под Кули  — археолошко наоѓалиште во прилепското село Варош. Претставува некропола од хеленистичко време.
Лиќет
Лиќет — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Ќенд'р.
Доне Колоски
Доне Лалев Колоски (1922 во Слатино, Охридско — 25 октомври 1944 во Сува Гора) македонски партизан, учесник во НОБ.
Масанобу Фукуока
Масанобу Фукуока (福岡 正信 Fukuoka Masanobu; — ) — јапонски селанец, земјоделец, филозоф и микробиолог, основач на школа за природно полјоделство.
Масанобу Фукуока бил веројатно еден од најзначајните теоретичари на полјоделство, кои се појавиле во нашето време. Неговиот пристап на полјоделството, неговата исхрана и неговата животна филозофија започнале редица на движења и отвориле еден сосема Нов Свет – светот на природното полјоделство.
Засновајќи ја својата теорија и пракса врз четири основни принципи: без обработка (орање или копање), без ѓубре или компост, без плевење и без хемикалии, и водејќи сосема нов пристап до полјоделството (на пример: сеел пред жетвата), Фукуока укажал на правецот по кој полјоделството би требало да оди, доколку сакаме оваа планета да биде дом и за потомците. Докажал дека без современите полјоделствени мерки можат да постигнат ист придонес како и со нив. Исто така, покажал со личен пример како човечката исхрана може да се подреди во природни текови.
Сарандорска Река
Сарандорска Река — река која се наоѓа на источната падина на планината Кожуф, до границата со Грција, западно од Гевгелија.
Љубодраг Димиќ
Љубодраг Димиќ (20 февруари 1956 година, Земун) е српски историчар, универзитетски професор и од 2012 година член на Српската академија на науките и уметностите. Неговите основни области на студии се: историја на поранешна Југославија, историја на Студената војна, модерна политичка, социјална и културна историја на Србија и современа национална историја на српскиот народ.
Биографија
Љубодраг Димиќ е роден во 1956 година во градот Земун во близина на Белград, главниот град на Србија и поранешна Југославија. Дипломирал историја на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Белград во (1980), магистерски студии (1985) („Агитпроп фаза на културната политика во Србија 1945-1952“) и докторски студии во (1993) („Културна политика во Кралство Југославија 1929-1941“). Од 1981 година работи како асистент истражувач во Институтот за понова историја на Србија во Белград. Во 1985 година бил префрлен на Историскиот отсек Филозофски факултет (Универзитет во Белград) каде работи како доцент, а од 1998 година како професор, носител на знакот за Историја на Југославија. Од 2003 до 2005 година бил раководител на Катедрата за историја. Од 2001 година ја водел „Комисијата за вистина и помирување“ основана од претседателот на Сојузна Република Југославија. Член е на Одборот за историја на 20 век (Српска академија на науките и уметностите). Тој е исто така еден од основачите на Центарот за современа историја на Југоисточна Европа и раководител на Центарот за историја на Југославија и Студената војна. Член е на уреднички одбори на повеќе историски списанија. Тој е и почесен член на Центарот за студии за Студената војна на Лондонската школа за економија и политички науки. Студирал и спроведувал истражувачка работа во Лондон, Прага, Брауншвајг, Москва, Екатеринбург и Париз. Учествувал во работата на разни научни конференции во Србија и во странство. Автор е на повеќе книги, уредник на повеќе томови историски материјал, писател на учебници по историја, а автор е и на повеќе од 220 научни трудови. Во 2012 година е избран за дописен член на Српската академија на науките и уметностите.
Виљар дел Реј
Виљар дел Реј — општина во покраината Бадахос, Екстремадура. Општината има население од 2.540 жители (2007) на површина од 98,9 км2.
Бамбасиски јазик
Бамбасискиот (Màwés Aasʼè ) е афроазиски јазик, дел од групата на омотски јазици. Јазикот се зборува во Етиопија околу градовите Бамбаси и Дидеса.
Сличност
Бамбасискиот има 31% сличност со останатите омотски јазици.
Фонологија
Бамбасискиот има 5 самогласки: /a, e, i, o, u/. Самогласките имаат и крати и долги форми.
Ѓоргија Митрески
Ѓоргија Јончев Митрески (1921 во Ботун, Охридско — 6 октомври 1943 во Кленоец, Кичевско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Ѓоргија Јончев Митрески е роден во селото Ботун. Се занимавал со земјоделие. Како активист во младинската организација стапува доброволно во Првиот македонски баталјон Мирче Ацев, во август 1943 година. Се бори и загинува на 6 октомври 1943 година, по жестоки борби со балистите кај селото Кленоец.
Јирген Рулантс
Јирген Рулантс (Jürgen Roelandts; р. ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој професионално возел во периодот 2008-2020 за екипите, и.
Кариера
Во 2013 година стигнал до престижното трето место на Трката околу Фландрија. На Гент-Вевелгем 2015, откако бил сам во бегство повеќе од 50 километри во тешки временски услови, Рулантс бил поминат од групата зад него на 20 километри пред целта, но успеал да се врати, завршувајќи седми на крајот. Во јуни 2015 година, Рулантс завршил на второто место на националното друмско првенство. Изгубил во спринтот со Пребен ван Хеке. Бил именуван во почетниот состав за Џиро д’Италија 2016.
Достигнувања
3. Национално хронометарско првенство
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
Иван Пашоски
Иван Кипров Пашоски (1924 во Велмеј, Охридско — 22 септември 1944 во Србица, Кичевско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Иван Кипров Пашоски е роден во селото Велмеј. Се занимавал со земјоделство. Активно и организирано работи за движењето на отпорот од втората половина на 1943 година. Во НОБ стапува на 28 август 1944 година. Како борец на Шестата македонска бригада, загинува во борбата против балистите кај селото Србица, на 22 септември 1944 година.
NGC 6052/2
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6052/2 се споменува и како NGC 6064-1, UGC 10182, MCG 4-38-22, IRAS 16030+2040, KUG 1603+206, CGCG 137-32, Arp 209, VV 86, MK 297.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јули 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6052/2 е од видот Sc/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 6052/2 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 6052/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 57039. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 155; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1511. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 83.
Саријар (река)
Саријар — рекичка во северниот дел на Конечка Планина, во пределот на Сландол, лево од реката Брегалница и југоисточно од селото Бекирлија.