cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фазна брзина
Еквивалентно, во однос на аголната честота на бранот ω, која ја одредува аголната промена во единица време и бројот на аголните бранови k, што ја претставува пропорционалноста помеѓу аголната честота ω и линеарната брзина (брзина на размножување) νp,
Така, брзината на пропагација v е v = x / t = ω / k.
Бранот се шири побрзо кога повисокочестотните осцилации се распоредени помалку густо во просторот. Формално, Φ = kx-ωt е фазата. Бидејќи ω = -dΦ / dt и k = + dΦ / dx, брзината на бранот е v = dx / dt = ω / k.
Однос на групната брзина, показателот на прекршување и преносната брзина
Бидејќи синусниот бран не може да пренесе никакви информации, се бара промена на амплитудата или честотата, позната како модулација. Со комбинирање на два синуса со малку различни честоти и бранови должини,
амплитудата станува синусоида со фазна брзина Δω / Δk. Тоа е оваа модулација која ја претставува содржината на сигналот. Бидејќи секој амплитуден плик содржи група на внатрешни бранови, оваа брзина обично се нарекува групна брзина, vg.
Земајќи го дериватот од ω = ck / n во однос на k, ја даваме групната брзина,
Истакнувајќи дека c / n = vp, покажува дека брзината на групната брзина е еднаква на брзината на фазата само кога показателот на прекршување е константа dn / dk = 0, а во овој случај брзината на фазата и групната брзина се независни од честотата, ω / k = dω / dk = c / n.
Во спротивно, и фазната брзина и групната брзина се разликуваат од честотата, а медиумот се нарекува дисперзивен; релацијата ω = ω (k) е позната како дисперзија на медиумот.
Фазната брзина на електромагнетното зрачење може - под одредени околности (на пример, аномална дисперзија) - да ја надмине брзината на светлината во вакуум, но тоа не укажува на било как а суперлуминална информација или трансфер на енергија. Теоретски ова било опишано од физичарите како Арнолд Сомерфелд и Леон Бриллуин.
NGC 1965
NGC 1965 — расеано ѕвездено јато со оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1965 се споменува и како ESO 56-SC123, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1965 е од видот EN+OCL. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 8 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 26 м 29,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 68° 48' 23".
Други поделби
Проучување на NGC 1965 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9162.
Хаферла
Хаферла (Haverlah) — општина во округот Волфенбител, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Географија
Хаферла се наоѓа во долината на реката Инерсте.
Општината е поделена на следниве единици: Хаферла, Штајнла и Зедерхоф.
Ранченци
Ранченци (порано: Ранчинци) — село во областа Овче Поле, во Општина Свети Николе, во близина на градот Свети Николе.
Потекло на името
Селото првпат се споменува во век под името Хранчинци, а низ вековите ова име било подложно на промени. Се претпоставува дека доаѓа од личното име Ранча или Ранче, што доаѓа од Хранимир или Хранислав.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Овче Поле, во источниот дел на територијата на Општина Свети Николе. Селото е рамничарско, на надморска височина од 460 метри. Од градот Свети Николе е оддалечено 13 километри.
Селото се наоѓа во една долина на самата граница помеѓу котлинската површина и ридскиот појас. Селото има слабо вода. Во него постојат две чешми со оскудни количества вода, а исто така има и неколку бунари, кои не се погодни за вода за пиење.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Високи Рид, Руглица, Камена Струга, Пешевица, Сурин, Спасевица, Гладница, Друм, Соколова Чука, Сталеви Трнци, Дретин Дол, Ремин Крс, Принишор и Бошкова Црква.
Селото има збиен тип. Одредени групи на куќи се наречени по самите родови, како Пакосовци, Голевци, Николовци и други.
До селото се стигнува преку асфалтен пат кој се двои од регионалниот пат Свети Николе-Пробиштип.
Историја
Северозападно од селото се наоѓа месноста Пинишор, каде денес се наоѓаат обработливи површини. Таму мештаните наоѓале врчви, обработени камења и ќерамиди. Вакви старини се сретнуваат и во месноста Дретин Дол, западно од селото.
Нема податоци кога е основано денешното село. Бидејќи во минатото селото било чифличко, во него не се зачувани стари родови, односно домаќинставата во него се преместувале од едно во друго село. Најстари родови во селото се Пакосовци, доселени однекаде. По нив дошле и другите родови, а најнов род се Коневци, доселени во првата деценија на век.
Месноста Бошкова Црква се наоѓа повисоко од селото во северна насока. Во отоманскиот период таму постоела градба, која по заминувањето на Турците, каменот се искористил за изградба на манастирот „Св. Недела“. Манастирот се наоѓа во близина на самата месност.
Во 1912 година во селото имало 15 македонски домаќинства, кои работеле на чифлиците. Само малкумина имале своја земја.
Во 2014 година името на селото официјално е сменето во Ранченци.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 11,9 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 540 хектари, на пасиштата отпаѓаат 433 хектари, а на шумите 180 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
За време на отоманскиот период, малкумина селани поседувале своја земја, но постоел 6 чифлици. Пет од нив биле на Турци, а еден во посед на Македонец, сите од нив живееле во Штип. По 1912 година целата земја од чифлиците била продадена на селаните. По Втората светска војна, државното претпријатие основано во Немањици одземало 100 хектари плодна земја од селаните за нивни потреби.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Ранченци живееле 233 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Ранченци имало 280 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Од селото се иселил голем број од населението, така што селото преминало од средно во мало село, населено со македонско население. Така, во 1961 година селото имало 445 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 67 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Ранченци живееле 38 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 25 жители, од кои 21 Македонец и 4 лица без податоци.
Родови
Ранченци е македонско православно село.
Самоуправа и политика
Во век, Ранченци било село во Штипската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Свети Николе, која била една од ретките општини кои не биле променети по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така се наоѓало во Општина Свети Николе.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Свети Николе. Селото припаѓало на некогашната општина Свети Николе во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Немањици, во која покрај селото Ранченци, се наоѓале и селата Арбасанци, Горно Барбарево, Долно Барбарево, Макреш, Мечкуевци, Немањици, Орел, Патетино и Стануловци. Селото било дел од некогашната општина Мечкуевци во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Арбасанци, Буриловци, Мечкуевци, Ранчинци, Патетино и Станулевци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1697 според Државната изборна комисија, сместено во простории на приватна куќа. Во избирачкото место влегуваат селата Мечкуевци, Патетино и Ранченци.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 22 гласачи.
На парламентарните избори во 2020 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 18 гласачи.
Логички двоуслов
Логички двоуслов (наречен и материјален двоуслов или бикондиционал) — логички опратор кој поврзува два исказа „p ако и само ако q“, каде p е хипотеза (или претходник), а q е заклучок (или следственик). Овој оператор се означува со двострана стрелка (↔), знак за еднаквост (=), знак за еквиваленција (≡), или пак EQV. Ова е логички еквивалентно на (p → q) ∧ (q → p), или Буловиот оператор ЕКСНИЛИ (исклучително НИЛИ). Ова е еквивалентно на „(не p или q) и (не q или p)“. Логички е еквивалентно и на „(не p и не q) или (p и q)“.
Хипотезата понекаде се нарекува и „доволен услов“ додека пак заклучокот може да се нарече „неопходен услов“.
Единствената разлика од материјалниот услов е случајот кадешто хипотезата е невистинита, но заклучокот е вистинит. Во тој случај резултатот е вистинит, но сепак во двоусловот резултатот е невистинит.
По концептуално (идејно) толкување, a = b значи „Сите a се b и сите b се a“; со други зборови, множествата a и b се совпаѓаат: идентични се. Ова не значи дека концептите имаат исто значење. На пример: „триаголник“ и „тристран“, „рамноаголен триаголник“ и „рамностран триаголник“. Претходникот е подмет, а следственикот е прирок на еден универзален потврден исказ.
Често двоусловот се илустрира со употреба на еквиваленција на конјункцијата на два обратни услови, покажувајќи ги посебно.
Кога двата елемента на двоусловот се искази, тие можат да се одвојат во два услова, од кои еден се нарекува теорема, а другиот реципроцитет. Така кога теоремата и нејзиниот реципроцитет се вистинити, тогаш имаме двоуслов. Од една едноставна теорема произлегува импликација чиј претходник е хипотеза и чиј следственик е теза на таа теорема.
Се вели дека хипотезата е доволен услов за тезата, и дека тезата е неопходен услов хипотезата; т.е. доволно е хипотезата да биде вистинита за тезата да биде исто така вистинита; додека пак неопходно е тезата да биде вистинита за хипотезата да биде исто така вистинита. Кога една теорема и нејзиниот реципроцитет се вистинити, велиме дека нејзината хипотеза е неопходен и доволен услов за тезата; т.е. дека истовремено е и причинител и последица.
Дефиниција
Логичка еднаквост (двоуслов) е операција со две логички вредности, најчесто вредностите на два исказа, којашто дава вредност вистина ако и само ако обата оператори се невистинити или обата се вистинити.
Венов дијаграм
Веновиот дијаграм за „A ако и само ако B“ (црвените места се вистинити)
Двоусловен вовед
Двоусловниот вовед ни овозможува да заклучиме дека, ако B следи од A, и A следи од B, тогаш A ако и само ако B.
На пример, од исказот „ако дишам, тогаш жив сум" и "ако сум жив, тогаш дишам“, може да се заклучи дека „Дишам ако и само ако сум жив“.
B → A   A → B     ∴  A ↔ B
Двоусловна елиминација
Двоусловната елиминација ни овозможува да го изведеме условот од еден двоуслов: ако ( A ↔ B ) е вистина, тогаш можеме да заклучиме една насока на двоусловот, ( A → B ) и ( B → A ).
На пример, ако е вистина дека дишам ако и само ако сум жив, тогаш вистина е дека ако дишам, жив сум; така вистина е дека ако сум жив, дишам.
Формално претставено:
( A ↔ B ) ∴ ( A → B )
исто така
( A ↔ B ) ∴ ( B → A )
Наводи
Brennan, Joseph G. Handbook of Logic, Второ издание. Harper & Row. 1961
Суи генерис
Суи генерис (латински: sui generis, се изговара: ) — новолатински израз, во буквално значење од свој вид/генус или уникално по своите одлики. Изразот е делотворно создаден од сколастичка филозофија за да оозначи идеја, ентитет или реалност што не може да биде вклучена во поширок концепт. Во структурата „genus → species“ вид што има свој genus е познато како sui generis. Ова сепак не значи дека сите видови со само еден претставник се своевидни (sui generis) видови. Важи само доколку видот е претходно создаден да реферира еден вид, со непознати други примери на видот, тоа е sui generis. Доколку видот е сам, скоро до исчезнување, како Homo видот, видот не е sui generis, затоа што други членови на видот се познати, иако не постојат веќе.
Во правото
Во правото, суи генерис претставува правен израз употребуван за да идентифицира легална класификација што постои независно од други категоризирани поради својата уникалност, во поглед на специфичноста на создавањето на абревиацијата или облигацијата. Врховниот суд на Њујорк го употребува изразот за опишување на кооперативни апартмент кооперации, во главно поради што оваа форма на одомакинување е сметана за реална сопственост за некои цели и приватна сопственост за други цели. Во интелектуалната сопственост овие права се познати како sui generis на сопствениците на мала маса работници, како права на интелектуална сопственост се База на Податоци и др. Со реферирање на цитат или авторитет, адвокатите и судиите можат да се обратат на авторски цитат како 'sui generis', значејки во контекст, уникално по свои факти.
Градско планирање
Во Британскиот закон за градско планирање, некои намени за земја се означени со sui generis за да индицираат уникален 'Клас на употреба' – посебност. Примери за употребата на sui generis(идентифицирани во Уредбата за Планирање на Градови и Земји (Класови на употреба) од 1987), се театри, такси или коли за давање под наем, бензински пумпи, ночни клубови, клубови и др.
Аборигенски закон
Терминот исто така е употребен во Канадскиот Аборигенски Закон за да опише природа на Аборигенски наслов (абревиација, име).
Политикологија
Во политикологијата, непаралелниот развој на Европската унија спореден со други меѓународни организации води до нејзино диференцирање како 'sui generis'' геополитички ентитет.
Локалната самоуправа, sui generis ентитет не се софпаѓа со општата шема на локалната самоуправа на земја. Англија, градот Лондон е sui generis, поради тоа што неговата форма на локална самоуправа е различна од остатокот во земјата (поради историски и географски причини).
Во социологијата
Во Социологијата на Емиле Дуркејм, sui generis се користи за да ги илустрира неговите теоории за социјално опстојување. Дуркејм вели дека социологијата е за да изучува социјални факти. Овие социјални факти можат да бидат објаснети само со други социјални факти. Тие имаат свое значење и неможат да бидат сведемо на психолошки или биолошки фактори. Социјалните факти имаат свое значење, тие се 'sui generis'. Дуркејм вели дека кога некој ќе земе организација и смени некои од нејзините членови, есенцијата на организацијата не (не необходно) се менува. Може да се случи на пример, со време, неколку децении, целиот персонал на организација се смени, но сепак организацијата го задржува својот дистинктивен карактер. Сепак Дуркејм не ги ограничува овие мислења само на организација, туку ги проширува кон целото општество. Неговото разбирање за sui generis (Најблиско значење во македонскиот јазик е 'независнен/а') општество значи дека општеството ќе постои и после кога поединецот нема да може да заемоделува со него.
Биолошка бесмртност
Биолошката бесмртност — недостаток на постојаниот пораст на стапката на смртност во функција на хронолошкото стареење. Клетка или организам кој не старее или во одреден стадиум на животот престанува да старее може да се нарече биолошки бесмртен.
Меѓутоа, овој концепт на бесмртноста е предизвикан од новиот „Прирачник за биологијата на стареењето“, бидејќи зголемувањето на стапката на смртност како функција на хронолошката старост може да се занемари кај екстремната старост.
Не постои организам или поединечна клетка што се одликува со апсолутно бесмртна. Животот на секој организам кој поседува биолошка бесмртност може да биде прекинат ако се изложи на токсична околина, или ако неговите животни функции се сопрат на некој друг начин.
Бањски град
Бугарија
Во Бугарија има преку 500 минерални извори, а таму се наоѓа и најтоплиот извор на Балканот - Сапарева Бања (103 °C). Други познати бањски градови се Сандански, Хисарија, Банкија, Девин, Ќустендил, Варшец и Велинград.
Грција
Најпопуларни бањски градови во Грција се Аидипсос, Сенгелово, Лутраки, Кимолос, Лутра Килинис, Валовишта (Серско), Лакос Милош, Бања (Воденско).
Србија
Србија е позната по многубројните бањски градови. Некои од најпознатите извори се Врњачка Бања, Буковичка Бања, Врујци, Сокобања и Нишка Бања. Најтопол извор во Србија е Врањска Бања (96°C)
Словенија
Бањски градови во Словенија се: Рогашка Слатина, Раденци, Чатеж, Моравске Топлице, Римске Топлице, Лашко и други.
Хрватска
Најпознати бањски градови во Хрватска се Дарувар, Шибеник и Сисак.
Бањски градови во Македонија
Бањски градови (одморалишта) во Македонија се Дебар, Куманово, Банско, Негорци, Кежовица, Катланово и други.
Лапонија (Финска)
Лапонија или Лаппанд (фински и севернолапонски: Lappi, шведски Lappland) е најголемиот и најсеверниот регион во Финска. Општините во него се здружени во регионален совет. Се граничи со Северна Остроботнија на југ, Ботнискиот Залив, окрузите Норботен (Шведска), Финмарк и Тромс (Норвешка) како и со Мурманската област во Русија.
Историски покраини
Лапонија е одделена од Оулу во 1936. По Втората светска војна, областите Пецамо (Печеншки реон) и Сала му припаднале на Советскиот Сојуз. Според монархистичкиот устав во првата половина на 1918 г, Лапонија требала да стане големо кнежевство, како дел од наследството на предложениот крал на Финска, но ова не се остварило.
Лапонија била една од покраините во Финска, сè до нивното распуштање на 1 јануари 2010.
Население
Во Лапонија живее околу 3,6% од населението на Финска. Регионот е во голема мера најретко населено подрачје во земјата. Најголеми градови се Рованиеми (админ. центар), Кеми и Торнио. Во 2009 населението броело 183.748 жители, од кои 179.070 како мајчин го говореле фински, 1.473 лапонски, 338 шведски и 2.867 говореле друг јазик. Од лапонските јазици, во регионот се застапени севернолапонскиот, инарсколапонскиот и сколтскиот лапонски јазик.
Управа
Покраинската служба е овластена од неколку државни министерства. Има за цел да ги застапува државните и регионални цели и замисли на централната администрација.
Регионален совет
Општините во Лапонија се организирани во еден регион, каде раководството се одвива во заеднички регионален совет наречен Лаплански регионален совет (Lapin liitto или Lapplands förbund).
Лапонска роднокрајна област
Лапонците (Сами) се најбројни во најсеверните општини во Лапонија, па затоа тие општини ја образуваат Лапонската роднокрајна област (севлап. Sámiid ruovttuguovllu). Овој начин на организација на Лапонците е напореден на регионалното устројство на земјата.
Пико дос Маринс
Пико Дос Маринс е планински врв во Бразил, помеѓу градовите Пикети и Крузеиро, во државата  Сао Паоло. Врвот стои само на 1 km јужно од државната граница Минас Гераис, но се наоѓа целосно на територијата на Сао Паоло. Таа е дел од краткото движење на југозападниот дел од планините Мантикеира, и има издигнување на 2420 метри'''. '''
Највисоката лажна точка
Долги години, Пико дос Маринс погрешно се сметала за највисока точка во државата Сао Паоло. Оваа информација можела да се најде во многу официјални публикации и учебници. Подоцна било откриено дека неколку врвови на исток Сера Фина под-опсег на планините Мантикеира биле многу повисоки. Највисокиот врв на Серра Фина, Педра да Мина, на границата Минас Жераис, сега е признат како највисока точка на државата, на 2798 метри. Пико дос Трес Естадос ("Трите-Гранични Врвови"), на граничните три точки на Сао Паоло, Минас Жераи и Рио де Жанеиро држави, и исто така е многу повисок од 2665 метри.
Пико дос Маринс сè уште честопати погрешно се споменува како највисока планина целосно во рамките на државата Сао Паоло (т.е. не се дели со Минас Жераис или Рио де Жанеиро), но најмалку две планини Сера Фина се повисоки и се наоѓаат целосно во Сао Паоло : Пико де Кабека де Туро, југозападно од Пико дос Трс Есдадос и веројатен вистински носител на титулата, токму 2600 метри и Моро до Тартаругао, југозападно од Педра да Мина, на 2595 метри. Опсегот на Сера Финаe сèуштe слабо испитан и не може да се најдат други високи врвови.
Сепак, Пико дос Маринс е највисока точка на нејзиниот дел од опсегот и важен агол, бидејќи нејзиниот оддел од главниот гребен на гребенот Мантикера овозможува лесно да се види и препознае од огромното проширување на густо населената и високо индустријализирана долината на реката Париба до Сул на југ.
Искачување
Планината била за првпат искачена во 1911 година.
Топографија
Главната основа на Маринскиот Масив се состои од три остри карпести врвови, над 2.000 метри надморска височина и се состои од стотици метри карпести карпи. И покрај тоа што е највисок од трите, Пико дос Маринс е најмногу достапен за планинарите, благодарение на неговото помалку вертикално северно лице. Длабоките долини, пресечени со кањони и тесна вегетација, предизвикуваат сосема да биде потешко да се искачи. Север на југ, врвовите се викаат Марини, Марија и Маријана.
Акита (куче)
Акита е историска раса на кучиња со големи димензии што потекнува од планините на северна Јапонија. Двете одделни раси на Акита се со чисто јапонско потекло, вообичаено наречени Акита Ину ( ину што значи куче на јапонски). Исто така има и мешан американски вид на акита, најчесто поголем. Акита има краток двоен слој сличен на оној на многу други северни раси на шпиц.
Акита е моќна, независна и доминантна раса на куче, најчесто не е блиска со странци, но приврзана и длабоко лојална со своето семејство. Како раса, Акита кучињата се генерално издржливи. Историски се користеле како кучиња чувари, борбени кучиња и за лов на мечки.
Име на расата
Постои дебата меѓу обожавателите на кучиња дали има две посебни раси на Акита. Од 2020 година, Американскиот кинолошки клуб сега ги смета американските и јапонските кучиња акита за две посебни раси, и повеќе не се дозволува слободно размножување меѓу двете. Обединетиот кинолошки клуб, Меѓународниот кинолошки сојуз, кинолошкиот клуб, австралискиот национален кинолошки совет, кинолошкиот клуб на Нов Зеланд, и Јапонскиот Кинолошки клуб ги смета јапонските и американските акити како посебни раси. Некои земји ја нарекуваат американската Акита едноставно како Акита, а не американската Акита. Ова прашање е особено контроверзно во Јапонија. За 84 земји на ФЦИ, поделбата на расата формално се случила во јуни 1999 година, кога ФЦИ одлучила американскиот тип да се вика Големото јапонско куче, а подоцна е преименувано во американска Акита во јануари 2006 година.
Јапонска историја
Акита Ину потекнува од снежните и рурални земји на Одате, Акита, див и планински регион во Јапонија. Тие биле обучени да ловат животни како елен, дива свиња и кафеави мечки Усури. Оваа раса во 1600-тите била вклучена во борби со кучиња, кои во тоа време биле популарни во Јапонија. Од 1500-тите до 1800-тите, Акита кучињата биле придружници на самураите.
Расата Акита се користела за време на Руско-јапонската војна за следење на воените заробеници и изгубените морнари. За време на Втората светска војна, Акита се сметала за невоена раса и била вкрстена со германски овчари во обид да се спасат од наредбата на владата за време на војната за уништување на сите невоени кучиња. Некои кучиња биле користени како извидници и чувари за време на војната. Предците на американската Акита првично биле различни од јапонската акита, форма која не била посакувана во Јапонија поради ознаките и која не е подобна за изложби.
Приказната за Хачико, најпочитуваниот Акита на сите времиња, помогнала да се турне Акита во меѓународниот свет на кучиња. Хачико е роден во 1923 година и бил во сопственост на професорот Хидесабуро Уено од Токио. Професорот Уено живеел во близина на железничката станица Шибуја во предградие на градот и секој ден одел на работа со воз. Хачико го придружувал својот господар до и од станицата секој ден. На 25 мај 1925 година, кога кучето имало 18 месеци, го чекало пристигнувањето на својот господар во возот од четири часот, но професорот Уено доживеал фатално мозочно крварење на работа. Хачико продолжи да чека да се врати својот господар. Тој патувал до и од станицата секој ден во следните девет години. Им дозволил на роднините на професорот да се грижат за него, но никогаш не се откажал од бдеењето на станицата за својот господар. Неговото бдение станало светски познато кога, во 1934 година, непосредно пред неговата смрт, била подигната бронзена статуа на железничката станица Шибуја во негова чест. Оваа статуа била стопена за муниција за време на војната, но нова беше пуштена во употреба по војната. Секоја година на 8 април од 1936 година, посветеноста на Хачико е прославувана со свечена церемонија на сеќавање на железничката станица Шибуја во Токио. На крајот, легендарната верност на Хачико станала национален симбол на лојалност, особено кон личноста и институцијата на императорот.
Во 1931 година, Акита расата официјално била прогласена за јапонско природно богатство. Градоначалникот на Одате Сити во префектурата Акита го организирал Акита Ину Хозонкаи за да ја зачува оригиналната Акита како јапонско природно богатство преку внимателно одгледување. Во 1934 година, бил наведен првиот јапонски стандард за раса на Акита Ину, по прогласувањето на расата за природно богатство на Јапонија. Во 1967 година, по повод 50-годишнината од основањето на Друштвото за заштита на кучињата Акита, бил изграден музејот на кучиња Акита за да се сместат информации, документи и фотографии. Во Јапонија постои традиција, кога ќе се роди дете да добие статуа на Акита. Оваа статуа симболизира здравје, среќа и долг живот. Во 1937 година, Хелен Келер отпатувала во Јапонија. Таа изразила голем интерес за оваа раса и ѝ биле претставени првите две кучиња Акита што подоцна влегле во САД. Првото куче, кое и било подарено и се викало Камиказе-го, починало на месеци од кучешка темпера, еден месец по нејзиното враќање во Соединетите држави. Вториот Акита, Келер го нарекла кучето Го-Го и тие биле одлични придружници од првиот ден. Го-Го дури ја поминал својата прва ноќ во домот на Келер спиејќи до нејзиниот кревет. Кучето починало во средината на 1940-тите. До 1939 година, бил воспоставен стандард за раса и биле одржани изложби на кучиња, но таквите активности престанале по почетокот на Втората светска војна.
Само што расата почнала да се стабилизира во својата родна земја, Втората светска војна ги турнала Акита кучињата на работ на истребување. На почетокот на војната, кучињата имале недостаток на храна. Потоа, многумина биле убиени за да ги изеде гладното население, а нивното крзно се користело како облека. По некое време, владата наредила сите преостанати кучиња да бидат убиени за да се спречи ширење на болести. Единствениот начин на кој загрижените сопственици би можеле да ги спасат своите сакани Акита е да ги пуштат во оддалечените планински области, каде што се размножувале со нивните предци кучиња, Матаги, или да ги сокријат од властите преку вкрстосување со германски овчари. Мори Саватаиши и неговите напори да се размножи Акита е главната причина зошто оваа раса постои денес.
Признаена од Американскиот кинолошки клуб во 1955 година, Акита била ставена во класата разно. AKК не го одобрила стандардот на Акита до 1972 година, и тој бил преместен во класата работливи кучиња. Како таква, Акита е прилично нова раса во Соединетите Држави. Фондацијата во Америка продолжила да увезува кучиња од Јапонија до 1974 година, кога AKК ја прекинала регистрацијата на сите понатамошни јапонски акита кучиња до 1992 година, кога ги признала стандардите на Јапонскиот кинолошки клуб. Оваа одлука ја поставила основата за дивергенција во типот меѓу американската Акита и јапонската Акита Ину што е присутна и денес.
Изглед
Како раса, изгледот на Акита ги одразува адаптациите на студеното време кои се од суштинско значење за нивната оригинална функција. Акита кучињата се високи, со тешки коски. Карактеристичните физички особини на расата вклучуваат голема глава налик на мечка со исправени, триаголни уши поставени под благ агол по лакот на вратот. Дополнително, очите на Акита се мали, темни, длабоко поставени и триаголни во форма. Акитите имаат дебели двојни крзна                                                                                                     и тесни, добро згрчени стапала налик на мачка. Нивните опашки се пренесуваат преку врвовите на грбот во нежно или двојно виткање по слабината.
Возрасните мажјаци од американски тип обично се со големина од 66-71 см. и тежат помеѓу 45-59 килограми. Зрелите женки обично се со големина од 61–66 cm и тежат помеѓу 32-45 килограми. Јапонскиот тип, како што е наведено во стандардите за раса, е малку помал и полесен.
Видови на крзна
Двата типа на крзно на акита кучињата се со стандардната должина на крзно и долг слој на крзно. Долгото крзно сепак се смета за грешка во ревијалниот прстен. Долгото крзно, познато и како моку, е резултат на автосомно рецесивен ген и може да се појави фенотипски само ако и таткото и мајката се носители. Имаат подолго (околу 3-4 во долгжина) и помеко крзно и исто така имаат помирен темперамент. Се смета дека овој ген потекнува од речиси изумреното куче самурај, Карафуто Кен.
Темперамент
Акита кучето генерално се смета за територијално и е резервирано со странци. Понекогаш се опишува како мачка во своите постапки; не е невообичаено, акита кучето да си го чисти лицето после јадење или да го чисти лицето на друго куче Познато е дека е нетолерантно кон други кучиња од ист пол, како што е наведено во стандардот за раса AKC.
Бидејќи е големо, моќно куче, Акита не се смета за раса за лице кое прв пат чува куче. Расата е дефинирана во законодавство специфично за раса на некои земји како опасно куче. Акита е големо, силно, независно и доминантно куче. Добро тренираното Акита ги прифаќа странците кои не се опасност, во спротивно тие се однесуваат кон сите странци на агресивен начин. Како раса, тие се добри со деца; се вели дека расата има афинитет за деца. Не мора сите Акита да имаат ист темперамент.
Акита кучињата имаат тенденција силно да реагираат кон други кучиња, па затоа мора да се внимава во ситуации кога Акита кучето е веројатно да се наоѓа во близина на други кучиња, особено со непознати кучиња. Особено, Акита имаат тенденција да бидат помалку толерантни кон кучиња од ист пол. Поради оваа причина, Акитите, освен ако не се многу социјализирани, генерално не се добро прилагодени да бидат шетани во паркови за кучиња без сопственикот. Понекогаш на кучето му треба самоуверен, доследен сопственик, за да не стане многу агресивно кон другите кучиња и животни.
Автоимуни болести
Познато е дека многу автоимуни болести се јавуваат во Акита кучињата, вклучувајќи ги:
Имуно-посредни ендокрини заболувања
Дополнително на овие, може да се појават и имуно-посредни ендокрини заболувања со наследен фактор, како што се:
Неимуно-специфични состојби
Други неимуно-специфични состојби за кои се знае дека може да ги имаат Акита кучињата се:
Специфични состојби за расата
Следниве услови специфични за расата се споменати во ветеринарната литература:
Животен стил
Претходниците на модерната Акита биле користени за лов на мечка, дива свиња и елени во Јапонија дури до 1957 година. Денес, расата се користи првенствено како куче придружник, но во моментов е познато и дека се користи и како куче за терапија, и учествува во сите натпревари на кучиња, вклучително и на изложба на конформации на кучиња, испитувања за послушност, програма за кучиња за добар граѓанин, проба за следење, и натпревар во агилност, како и влечење тежина, лов и Шутџунд (кучиња за лична заштита).
Историја на Руската Федерација
Историјата на Руската Федерација претставува дел од историјата на Русија и го опфаќа периодот од 1992 до денес. Со распаѓањето на Советскиот Сојуз на 26 декември 1991 година, Руската Федерација стана незавсна држава.
Русија е најголема од петнаесетте републики кои го сочинувале Советскиот Сојуз, со повеќе од 60% од БДП и над 50% од советското население. Русите, исто така, доминирале и во советската војска и на Комунистичката партија. Главно поради ова, Русија била широко прифатена како наследник на Советскиот Сојуз во дипломатските работи и го презела правото на вето во Советот за безбедност.
Но и покрај ова прифаќање, пост-советска Русија немала воена и политичка моќ како поранешниот СССР. Пред распаѓањето на Советскиот Сојуз, Борис Елцин бил избран за претседател на Русија во јуни 1991 година во првите слободни демократски претседателски избори во руската историја. Во октомври 1991 година, во времето кога Русија била на работ на независност, Елцин најавил дека Русија ќе продолжи со радикални пазарни реформи по должината на границата со Полска, исто така позната како „шок терапија“.
Распаѓање на Советскиот Сојуз
Пред распаѓањето на СССР, земјата имала втора по големина економија во светот, веднаш по САД. таа се засновала врз системот на државна сопственост управувана преку Госплан, Госбанка и Госнаб. До раните 1980-ти Советските вооружени сили биле најголеми во светот по бројот на војници, по бројот и видовите на оружје, како и по големината на воено-индустриската база. Потрошувачката во одбраната изнесувала 25% од БДП, на штета на вложувањата во инфраструктурата и потрошувачките добра. . Кога Михаил Горбачов дошол на власт во 1985 година, стапката на економски пораст во СССР била близу 0%, најмногу како резултат на падот на цената на нафтата, која правела 60% од вкупните приходи на земјата од извоз. За да ја спаси економијата од колапс, Михаил Горбачов објавил агенда за брзи промени, наречена „Перестројка“. Покрај тоа, приморан да ја намали потрошувачката во трката во вооружување со Западот, започнал преговори со САД за намалување на воените потенцијали и направил низа отстапки кон Западот.
СССР официјално се распаднал на 25 декември 1991 година. Конечниот чин било со предавање на власта на Советскиот Сојуз и преземање на власта во Русија од страна на Борис Елцин. Руската Федерација официјално започнала да постои на 26 декември 1991 година.
Шок терапија
Реализацијата на едни од најголемите светски производители од државна во пазарна економија започнала сосема тешко, без оглед на политичкиот живот кој владеел во земјата. Новата држава требало да се соочи со тешката транзиција преку либерализацијата, стабилизацијата и приватизацијата. Овие нови политики во Русија главно се засновале на т.н. Вашингтонски концензус поддржан од Меѓународниот монетарен фонд, Светската банка, и американското Министерство за финансии.
Самата програма на либерализација и стабилизација била дизајнирана од вицепремиерот на земјата, Егор Гајдар, кој во тоа време бил на само 35 години и бил претставен како либерален економист кој е склонет кон радикални реформи и кој широко ја застапувал тезата на т.н. шок терапија. Шок терапијата започнала само неколку денови по распаѓањето на Советскиот Сојуз, кога на 2 јануари 1992 година, рускиот претседател Борис Елцин наредил да се започне со либерализација на надворешната трговија, цените и валутата. Ова значело ослободување од советската ера кога цените биле контролирани од самата држава. Целта била да се отстранат субвенциите кон државните претпријатија и да се овозможи увоз на рускиот пазар со цел да биде намалена силата на државните и локалните монополи.
Делумните резултати од либерализацијата (односно укинувањето на контролата над цените) довеле до голема хиперинфлација во земјата, првично поради монетарната политика и големата скептичност која постоела во елциновите реформи. Многу бргу по создавањето на новата руска држава, таа се соочила со можност од банкротирање. Процесот на либерализација во земјата создал победници и губитници, во зависност од индустријата на претпријатието, како и во зависност од класите, старосните групи, етничките групи, области и други сектори во руското општество. Од самата либерализација и приватизација дошло да победниците се оформат како нова класа на претприемачи и група на луѓе. Од друга страна пак, фиксните приходи го загрозил животниот стандард на голем број од населението, а самите заштеди на луѓето биле буквално избришани од нивните сметки.
Големината на инфлацијата, како и програмата на стабилизацијата довеле до зголемување на каматните стапки на рекордно ниво, што предвидувало до големи даноци, намалување на владините субвенции за индустријата и градежништвото, намалување на државната помош кон социјалните случаи. Голем број на претпријатија се нашле на прагот на банкрот, затворајќи голем дел од истите и долготрајна економска депресија.
Економската депресија и социјално пропаѓање
Руската економија потонала во длабока депресија кон средината на 1990-тите години. Финансиската криза во земјата владеела до 1998 година, кога во периодот од 1999-2000 година започнала да покажува позитивни резултати. Според руските владини статистики, економската депресија во Русија била многу потешка за разлика од големата депресија во САД на бруто-домашниот производ.
По економскиот колапс на земјата во 1990-тите години, Русија страдала од нагло зголемувае на стапката на невработеност и сиромаштија, како и од економска нееднаквост. Врз основа на проценките од Светска банка и нејзините маркоекономски податоци на приходите и расходите, во почетокот во Русија имало околу 1,5% сиромашно население, за разлила од 1993 и 1994 година, кога тој процент се зголемил на дури 49% од населението. Приходите по жител се намалиле за уште 15% во 1998 година, според владини податоци.
Според здрствените индикатори, во 1999 година бројот на населението се намалило, животниот век паднал од 64 години во 1990 до 57 години во 1994 година за мажи, додека кај жените се намалил од 74 години на 71 година. Во исто време бил зголемен и бројот на смртни случаи кај младите луѓе, зголемувајќи го процентот на убиства, самоубиства, сообраќајни незгоди. Според податоци од 2004 година, животниот век постигнал пораст, но процентите биле далеку од оние во 1990 година. Во 1990-тите години бил намален и процентот за стоки за широка потрошувачка. По распаѓањето на Советскиот Сојуз, земјата сè уште го немала отворено својот пазар за увоз. Куповната моќ на населението значително се намалила.
До 2004 година, просечниот приход во земјата се зголемил за повеќе од $ 300 месечно. Ова најмногу се должи на високата цена на нафтата на пазарот. Сепак, растечкиот приход не е рамномерно распределен во сите области на економијата.
Уставна криза (1992-1993)
Кризата била предизвикана од спротивставувањето на две политички сили: од една страна - Претседателот на Руската Федерација - Борис Елцин и контролираната од него извршна власт, а од друга страна - раководството и поголемиот дел од пратениците во Врховниот совет и Собранието на народните пратеници, на чело со Руслан Хасбулатов и потпретседателот на Русија - Александар Руцкој.
Уставната криза во земјата станала како последица на промените во уставниот уред, новиот Устав и социо-економскиот развој на Руската Федерација. Претседателот барал брзо усвојување на новиот Устав, зајакнување на претседателската власт и либерализација на економските реформи. Од друга страна Врховниот совет и Собранието на народните пратеници барале задржување на целата власт на парламентот и биле силно против новите реформи односно шок-терапијата. Поддржувачите на Врховниот совет се надевале на сегашниот Устав, според кој (страна 104) највисок орган на државната власт на Руската Федерација е парламентот.
Односите помеѓу претседателот и парламентот се влошиле во толку голема мера што Елцин на 21 септември го распуштил законодавството во земјата, и покрај тоа што тој немал овластување за истото во тоа време. Елцин ги икористил резултатите од референдумот од април 1993 година за да ги оправда своите постапки. Во одговор на тоа, парламентот изјавил дека одлуката на претседателот беша поништена и неважечка, а заменик-претседателот Александар Руцкој бил прогласен за вршител на должноста претседател.
Кулминација на кризата станала кога настапило големи крвопролевања пред зградата на московскиот градоначалник, пред телекомуникациската кула и при нападот на Белиот дом, каде на 3 октомври 1993 година, според владини проценки загинале 187 лица а 437 биле повредени. Според извори блиски до комунистите, бројот на жртвите бил околу 2.000 луѓе.
Прва чеченска војна
Првата чеченска војна претставува воен конфликт меѓу Руската Федерација и Чеченската Република Ичкерија од декември 1994 до август 1996 година. Конфликтот се водел во Чеченија и неколку населени места во соседните региони на Северен Кавказ со цел да се задржи Чеченија во составот на Руската Федерација.
Причини и тек
Во текот на 1991 година, луѓето околу Џохар Дудаев започнале да не го почитуваат локалниот врховен комитет. По распаѓањето на СССР, Дудаев го објавил излегувањето на Чеченија од составот на Руската Федерација и го прогласил создавањето на република Ичкерија. По ова, следувало прекратување на плаќањата на даноци во општиот буџет и им забранил на руските специјални служби да ја посетуваат републиката. Во ноември 1991 година, Борис Елцин испратил воени трупи во Грозни, но истите биле принудени да се повлечат кога силите на Дудаев го опколил аеродромот. Руската нафта за Чечнија продолжила да се доставува до 1994 година. За нафтата Дудаев откажал да плаќа, и истата започнал да ја продава во странство. Во негова корист останале и голем број на руско оружје, како 42 тенка, 34 пешадиски борбени возила, 260 авиони, 57,000 оружје итн. Чеченија прогласила целосна независност од Москва во 1993 година. Во текот на летото 1994 година започнале воени дејствија помеѓу силите на Дудаев и опозициските сили на повремениот совет. На 26 ноември опозициските сили безуспешно се обиделе да го зазмат објектот каде се наоѓа парламентот. Во исто време Дудаев заробил неколку руски военоначалници.
На 6 март 1996 година, од 1.500 до 2.000 чеченски борци го нападнале Грозни и започнале тридневен напад врз градот, запленувајќи големо количество на оружје и муниција. На 6 август 1996 година, три дена пред Елцин официјално да го претстави својот втор мандат како претседател, и време кога поголемиот дел од руските војници се преселиле кон југ за нивна последна офанзива кон планинските предели, чеченските сили започнале ненадеен напад врз градот Грозни. Нападот, познат како Нулта операција или Операција Џихад довел до конечен прекин на огнот и крај на Првата чеченска војна. На 20 август, Александар Лебед наредил прекин на огнот и се вратил на разговори со водачите на бунтовниците, потпомогнати од страна на Организацијата за безбедност и соработка во Европа. На 22 август 1996 година, Русите се согласиле да ги повлечат сите своите сили во Чеченија. На 30 август 1996 година, Лебед и Масхадов потпишале договор во Москва, со кој бил ствен крај на војната.
Приватизација и олигархија
Во текот на приватизацијата дошло до процес на создавање на нова пазарна економија во земјата, но како резултат од истата голем дел од националното богатство паднало во рацете на релативно мала група на т.н. бизнис олигарси или магнати чие богатство за многу мал период се зголемило во голема мера .Овој период бил проследен со големо ниво на насилство, корупција и неконтролиран криминал и овој период од економската историја на Русија според многумина бил наречен Катастројка, бидејќи земјата се соочила со катаклизмичен економски колапс. Голем дел од неиндустриските средства, особено во секторот на социјалната заштита и телекомуникациите, како и стратешките индустриски имоти и поголемиот дел од руската воена индустрија, во текот на 1990-тите години не бил приватизиран. Денеска, приватизацијата во земјата сè уште води до силни реакции од страна на населението, вклучувајќи го и негативниот став кон Анатолиј Чубајс, кој бил на чело на приватизацијата во тоа време. Дел од населението смета дека е потребно да се направи ревизија на приватизацијата.
Според Владимир Мау, главната економска цел на приватизацијата била да се подобри ефикасноста на економијата преку создавање на приватната сопственост на средствата за производство. Додека во одредени сектори на економијата (услуги, трговија), овој проблем бил брзо решен, во индустријата и земјоделството, саканиот ефект се постигнал многу побавно, и тоа во голема мера се должело на фактот што приватизираните претпријатија преминале во сопственост на организационите колективи за да на крајот тие станал во сопственост на нивните директори. Според подоцнешните изјави на Анатолиј Чубајс, приватизацијата се спровела со единствена цел да се спречи комунистите повторно да дојдат на власт.
Регулативна мерка на приватизацијата
Приватизацијата во Русија започнала со Закон за јавни претпријатија уште во 1988 година. Во таа фаза истата не била спроведувана. По распаѓањето на Советскиот Сојуз, до 1992 година, односно на почетокот од приватизацијата, повеќе од 2,000 претпријатија биле приватизирани спонтано.