cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Променлива ѕвезда од типот на Гама Златна Рипка
Променлива ѕвезда од типот на Гама Златна Рипка — вид променливи ѕвезди чија сјајност се колеба поради нерадијалните пулсирања на нивната површина. Ова обично млади ѕвезди во главната низа, од ран тип F или доцен тип A, со типични колебања од 0,1 величини во периоди во рамките на еден ден. Класата е релативно нова, воведена во втората половина на 1990-тите, а физичката причина за промените продолжува да се иследува.
Ѕвездата 9 Кочијаш првпат е забележана како променлива во 1990 г. Меѓутоа, за неа не одговарало ниедно од дотогашните образложенија: пулсирала премногу бавно и лежела вон појасот на нестабилност на Делта Штит (δ Sct); немало наоди од затемнувачки материјал, иако забележана е сличноста на Гама Златна Рипка и HD 96008. Овие три ѕвезди, заедно со HD 224638, набргу поттикнале претпоставка дека се работи за нова класа на променливи ѕвезди чија променливост се должи на пулсирања на g-начин наместо пулсирањата на p-начин кај променливите од типот на Делта Штит. Утврдена е и сличноста помеѓу HD 224945 и HD 164615, додека пак HD 96008 е изземена поради нејзиниот поредовен период. Набргу како причинители на променливоста на Гама Златна Рипка се исклучени затемнувањата и ѕвездените дамки, а по една година за променливоста на 9 Кочијаш е потврдено дека е предизвикана од пулсирања на g-начин, со тоа втемелувајќи ги овие ѕвезди како прототипни на нова класа. Набргу се најдени уште десет кандидати, па откривачите со тоа ги нарекле ѕвезди од типот на Гама Златна Рипка (γ Dor-променливи), откако е увидено дека најсјаниот и првиот член се променливи.
Дочо Михајлов
Дочо Михајлов (бугарски: Дочо Михайлов; Бабук, Силистранско, 29 октомври 1895 - Никола Козлево, Силистранско, 26 август 1926) — бугарски револуционер и политички деец, еден од раководителите на Внатрешната Добруџанска Револуционерна Организација.
Животопис
Тој е роден на 29 октомври 1985 г. во с. Бабук, Силистренско. Станува член на Бугарската Комунистичка Партија и влегува во раководството на Внатрешната Добруџанска Револуционерна Организација како херој на идејата за формирање на советска република во Добруџа.
Во септември истата година Дочо Михајлов заедно со Петар Вичев, Врбан Петров, Ѓорги Кроснев, Петар Нејчев, Ѓорги Стефанов и Димитар Ганев ја создаваат Добруџанската Револуционерна Организација (ДРО) во Виена, Австрија со помош од Москва. Бугарската влада презема мерки да ја расформира револуционерната дејност на организацијата по инцидент во Старо село, Силистранско, каде што се убиени десетина бугари од романската жандармерија.
Тој е убиен од бугарските власти со помошта на Никола Ќемлиев, од кој пред тоа се добиени докази. Споменик за Дочо Михајлов е издигнат во централниот плоштад на Силистра, а во неговото родно село Бабук има куќа-музеј.
Рајко Жижиќ
Рајко Жижиќ (Милошевиќ, 22 јануари 1955 - Белград, 7 август 2003 ) бил српски и југословенски кошаркар. Играл на позиција центар.
Клупска кариера
Дебитирал во дресот на Сутјеска од Никшиќ во сезоната 1970/71, а потоа преминал во ОКК Белград, за кој настапувал од 1971 до 1981 година и во потполност се афирмирал и станал еден од најдобрите играчи во лигата.
Чилехаус
Чилихаус (Чиле куќа; Палата Чиле) — деловна зграда со десет катови во Хамбург, Германија. Таа се наоѓа во Конторхаусвиетел. Претставува исклучителен пример за архитектонскиот стил на Циглен експресионизам од 1920-тите години на XX век. Оваа голема аголна зграда се наоѓа на локација од приближно 6.000 м ², која се протега на улицата Фишервиете во Хамбург. Зградата била дизајнирана од германскиот архитект Фриц Хогер и завршил во 1924 година.
Дизајн
Зградата Chilehaus е позната по својот врв, кој потсетува на клун на бродот, и фасади, кои се спојуваат на многу остар агол во аголот на улиците Pumpen- и Niedernstrasse. Најдобар поглед на зградата е од исток. Поради акцентираните вертикални елементи и вдлабнатите високи катови, како и закривената фасада на улицата Пумпен, зградата, и покрај огромната големина, има допир на леснотија.
Рајко Жижиќ
Клупска кариера
Потоа преминал во Црвена Ѕвезда. За белградските црвено-бели играл во два наврати, од 1981 до 1984 година и во сезоната 1986/87 година. Тој постигнал 1.869 поени на 145 натпревари - во просек 12,9 поени по натпревар.
Во странство настапувал во Францускиот Ремс (1984-1986), а краток период во 1987 г. за италијанскиот Римини каде одиграл само два натпревари.
Репрезентација
Со репрезентацијата на Југославија учествувал на три Олимписки турнири (1976, 1980, 1984 ), две светски првенства (1978, 1982) и три европски првенства (1975, 1979, 1983 година).
За репрезентацијата одиграл 188 натпревари и постигнал 981 поен во периодот од 1974 година (Балканско првенство во Солун) до 1984 година (Олимписки игри во Лос Анџелес). Тој во текот на својата репрезентативна кариера со српскиот најдобар тим имал биланс од 140 победи и 38 порази.
Подоцнежен живот
Како тренер го водел клубот ОКК Београд од 1992 до 1994 година и со него го освоил Купот на СР Југославија во 1993 година.
Бил претседател на собранието на КК Црвена Звезда, како и директор на компанијата Евробаскет 2005 година.
Починал на 7 август 2003 година во Белград од последици на срцев удар. Погребан е во Алејата на великаните на белградските Нови гробишта.
1623 во книжевноста
1623 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Ѓорѓе Гагиќ
Ѓорѓе Гагиќ (роден на 28 декември 1990 година) — српски професионален кошаркар за Лиеткабелис од Литванската кошаркарска лига (ЛКЛ) и Еврокупот. Тој исто така ја претставуваше српската кошаркарска репрезентација на меѓународни натпреварувања. Висок е 2.11 м, тој е центар кој може да ја покрие и позицијата крилен центар.
Кормесиј
Кормесиј (Кормесий) ― хан на Дунавска Бугарија во првата половина на 8 век. Западните хроники го именуваат Кормесиј како „третиот владетел над дунавските Бугари“, и тој понекогаш се смета за директен наследник на Тервел.
Ѓорѓе Гагиќ
Почеток на кариерата
Гагиќ играше младинска кошарка во ФМП, Суперфонд, Војводина Србијагас и Црвена звезда. Во декември 2009 година потпиша за својот прв сениорски тим Морнар од Црна Гора. По две години минати играјќи таму, тој потпиша за српскиот професионален клуб Хемофарм до крајот на сезоната 2011-12.
Кормесиј
„Именик на бугарските ханови“ содржи траги од два оштетени записи помеѓу записите за Тервел и Севар, а второто од овие изгубени имиња главно се смета дека е на Кормесиј. Според делото „Именик“, Кормесиј би владеел 28 години и бил потомок на кралскиот клан Дуло. Според хронологијата развиена од Москов, Кормесиј би владеел 715 – 721 година, а подолгиот период одразен во „Именик“ би го означил времетраењето на неговиот живот или би вклучил период на дружење со неговите претходници. Други хронологии датираат дека владеењето на Кормесиј е од 721–738 година, но не може да се потврди со податоците во изворот „Именик“.
Ѓорѓе Гагиќ
Партизан
Во јули 2012 година, Гагиќ потпишал четиригодишен договор со српскиот клуб Партизан. Во првата сезона со Партизан ја освои Јадранската лига и Српската лига. Во својата втора сезона, тој ја освои својата втора и клупска 13-та титула по ред во Кошаркарската Лига на Србија, победувајќи ја Црвена Ѕвезда со 3-1 во финалната серија. И покрај тоа што немаше добра сезона, тој експлодираше во финалната серија со просек од 12,5 поени и 6 скока по натпревар.
NGC 3581
NGC 3581 — оддавна маглина во соѕвездието Кобилица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Ѓорѓе Гагиќ
2015 – денес
На 11 февруари 2015 година, Гагиќ го раскинал договорот со Партизан и потпишал со Ројал Хали Газиантеп од Турската кошаркарска лига за остатокот од сезоната.
Кормесиј
Кормесиј се среќава во врска со настаните околу мировниот договор помеѓу Бугарија и Римската Империја помеѓу 715 и 717 година - хронологијата треба да се аргументира од имињата на вклучениот император и патријарх - за што нашиот единствен извор е римскиот хроничар Теофан Исповедник. Според Теофан, договорот бил потпишан од Кормесиј како владетел на Бугарите. Ова доаѓа во спротивност со начинот на кој истиот писател подразбира, на друго место во хрониката, дека Тервел сè уште бил владетел на Бугарија дури во 718/719 година. Едната или другата изјава на Теофан тогаш мора да биде погрешна. Во спротивно, ќе треба да се претпостави дека Кормесиј го делел престолот со Тервел и го потпишал договорот како негов совладетел. Името на Кормесиј го прочитале и некои изучувачи во натписите околу споменикот на Мадараскиот коњаник. Преживеаниот дел од текстот на тој начин би зборувал за годишен данок во злато што Кормесиј го добил од римскиот император: со други зборови, мировниот договор би бил повторно воспоставен за време на неговото владеење. На крајот од натписот се споменува влошување на бугарските односи со Римската Империја. Меѓутоа, овој натпис може да се однесува на подоцнежните бугарски владетели Кормисош или Крум.
NGC 3581
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3581 се споменува и како ESO 129-EN9, AM 1109-610.
Ѓорѓе Гагиќ
2015 – денес
На 3 август 2015 година, тој потпишал едногодишен договор со италијанскиот клуб Енел Бриндизи.
Кормесиј
Кормесиј не се споменува во ниту еден друг историски контекст. Фактот дека нема записи за војни меѓу Бугарија и Римската Империја за време на неговото владеење, сепак, подразбира дека тој го одржувал мирот меѓу двете земји.
NGC 3581
Откривање
Објектот е откриен на 14 март 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Кормесиј
Врвот Кормесиј на островот Гринич на Јужношетландските Острови, Антарктик, бил именуван по Кормесиј.
Ѓорѓе Гагиќ
2015 – денес
На 30 април 2016 година, Гагиќ потпишал со Иберостар Тенерифе за остатокот од сезоната 2015–16 АЦБ.
NGC 3581
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3581 е од видот EN.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
Ѓорѓе Гагиќ
2015 – денес
На 1 јули 2016 година, Гагиќ потпишал со Цмоки-Минск за сезоната 2016–17. На 20 февруари 2017 година, тој го напушти Цмоки-Минск и потпиша со турскиот клуб Истанбул ББ за остатокот од сезоната 2016–17 БСЛ.
На 13 септември 2017 година, Гагиќ потпишал со Јешилгиресун Беледије за сезоната 2017–18 БСЛ. На 26 декември 2017 година, тој се раздели со Јешилгиресун откако имаше просек од 8 поени и 4 скока во БСЛ. На 3 јануари 2018 година се врати во Партизан.
NGC 3581
Други поделби
Проучување на NGC 3581 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 449; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8959. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Ѓорѓе Гагиќ
2015 – денес
На 5 декември 2020 година потпиша со БЦ Лиеткабелис.
Репрезентативна кариера
Гагиќ ја претставуваше српската репрезентација на ФИБА Евробаскет 2013 во Словенија. За Србија имаше просек од 3,5 поени и 2,5 скока по натпревар.
NGC 3581
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Тетенхузен
Тетенхузен (Tetenhusen; Tetenhuse) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Споменик на Чехов
Споменик на Чехов — споменик сместен на плоштадот Чехов, во Таганрог. Откриен е на 29 јануари 1960 година, на стогодишнината од раѓањето на Антон Павлович Чехов.
Историја на споменикот
Идејата да се постави споменик на Чехов за првпат се појавила 1910 година. Во 1944 година, Советот на народни комесари донела одлука да биде подигнат споменик на Чехов за да се одбележи 40-годишнината од смртта на писателот.
До октомври 1954 година, биле доставени 18 проекти за споменик, и сите биле изложени пред јавноста во Локалениот музеј на Таганрог. Три години подоцна, Вториот национален натпревар се одржал во Москва, каде биле доставени 30 проекти за споменик. После втората етапа од конкурсот, најдобрите дела биле испратени во Таганрог, каде статуата на Јулијан Рукависников била избрана за поставување, како најдобар.
„Споменикот на Чехов“ е подигнат во знак на почит од народот на Таганрог, во спомен на нивниот најпознат сограѓанин.
На 29 јануари 2010 година рускиот претседател Дмитри Медведев положил цвеќе на споменикот во рамките на комеморативните настани од 150-годишнината од раѓањето на Антон Чехов во Таганрог.
Ростовска Област
Ростовска област (руски:Росто́вская о́бласть) е федерална област во Русија. Административен центар е градот Ростов на Дон.
Битка кај Андрос (1696)
Битката кај Андрос — битка која се одвила на 22 август 1696 година југоисточно од грчкиот остров Андрос помеѓу флотите на Република Венеција и Папските држави под водство на Бартоломео Контарини од една страна и Отоманската морнарица, на чело со под Мецо Морто Хусеин-паша и сојузничките варварски сили. Битката била неодлучна, а ниту еден брод не бил изгубен од двете страни.
Позадина
Контарини, со 22 едрени бродови, го напуштил Порто Поро на 28 јули и пристигнал во пристаништето Гаврион, на западниот брег на Андрос, на 3 август, додека силите под команда на Алесандро Молин заминале во Кехриос, на континентална Грција, подготвени за напад на Теба.
На 6 август муслиманската флота од 20 отомански и 15 африкански бродови била забележана северно од Андрос. Контарини имал наредба да не се впушта во битка, освен ако нема временска предност од ветрот, па дури и откако Османлиите испратиле галии и копнените трупи тој единствено што направил било нивно отргнување од нападот. Османлиите заминале на запад. Десет дена ништо не се случило, освен еден француски трговец кој влегол во пристаништето и бил застрелан од Венецијанците, кои го помешале со пожарникарски брод.
Битка
На 20 август северниот ветер започнал и во 17:00 часот османлиската флота повторно се појавила надвор од градот и отворила оган, со мал резултат, пред да се смири на југ во текот на ноќта. На 21 август ветрот повторно дувал од север и Контарини, гледајќи ја својата шанса, отпловил, но ветрот паднал околу 12:00 часот и тој тргнал кон југоисточниот крај на Андрос, а таму му се придружила галијата која штотуку пристигнала од запад, рано на 22 август. Благ источен ветер му дала уште една шанса на Контарини и тој отпловил на запад, галиите ги влечеле едриличарските бродови, кон јужниот крај на Османлиите, кои биле нејасно распоредени во источна османлиска и западна африканска линија, но главно во групна формација свртени кон север. Околу 14:00 часот веслачките пловила се откачиле и формирале линија јужно од Османлиите. Едриличарските бродови на двете страни се формирале повеќе или помалку во линии, а османлиската флота постепено се оддалечила. Во 16:00 часот ветрот паднал и венецијанските галии, кои ја пресечеле линијата, потоа повторно се појавиле и ги нападнале Османлиите во една линија. Турците се повлекле по околу два часа, на крајот тргнале на југ до островот Сирос, додека Венецијанците на крајот отпловиле назад кон пристаништето Гаврион. До 1 декември, Венецијанците пловеле наоколу барајќи ја османлиската флота, кога слушнаале дека таа отпловила назад во Дарданелите скоро еден месец порано.
Христијанските жртви биле 56 убиени и 125 ранети во едрилиците и околу 19 жртви во веслачките бродови.
Селчук Инан
Селчук Инан (роден на 10 февруари 1985 година, во Искендерун) е турски фудбалер, играч од средниот ред на Галатасарај и на турската репрезентација.
Животопис
Инан е роден во Искендерун на 10 февруари 1985 година. На возраст од 14 години, тој бил забележан од скаути и веднаш бил потпишан од еден од локалните клубови, Карагачспор. Неговиот повеќедимензионален стил на игра и уникатен фудбалски ум наскоро ќе бидат откриени од Дарданелспор. На професионално ниво, Инан го постигна својот прв гол во лигата против Анталијаспор на 1 декември 2002 година, кога имал само 17 години.
Клупска кариера
Инан ја започна својата кариера на 14 години во Карагачспор. Тој потпишал договор за Дарданелспор во 2000 година, каде играл до неговото заминување во Манисаспор во 2005 година. Во 2008 година Трабзонспор го довел Инан во својте редови.
Трабзонспор
Трабзонспор, а потоа тренер на Ерсун Јанал (поранешен тренер на Инан во Манисаспор ), го потпиша Инан во почетокот на 2008 година. Тој постигна два гола против Анкараспор во својата прва игра во Лигата на шампионите во Трабзонспор, а потоа, исто така, го постигна и 2.000. лигашки гол на Трабзонспор во натпревар против Истанбул ББ на 1 ноември 2008 година. Тој формираше плодно партнерство со штрајкувачите Умут Булут и Бурак Јилмаз, вториот поранешен соиграч на Инан во Манисаспор). За време на услугите на Инан, Трабзонспор ги имаше најуспешните две сезони од деценијата, особено завршувајќи како второпласирани во сезоната 2010-11 сезона во Лигата на шампионите.
Галатасарај
Во сезоната 2010-2011 Сигер Лига, Галатасарај заврши на осмото место на табелата со 14 победи, 4 нерешени и 16 загуби, најлоша сезона во историјата на клубот од 107 години. Веднаш по последниот натпревар од сезоната, клубот објави состанок на Советот со цел да избере нов одбор на директори.
За време на неговиот прв месец, прва задача на претседателот на Галатасарај, Унал Ајсал, го доведе Инан во тимот. Иако претходниот одбор на Галатасарај кој го водеше Аднан Полат веќе постигна договор со Трабзонспор во случајот Селчук Инан во сезоната 2010-11, тоа беше новиот одбор кој го донесоа играчот бесплатно, бидејќи договорот на Инан со Трабзонспор беше завршен.
По првите четири натпревари од новата сезона, Галатасарај имаше две победи, еден нерешен резултат и една загуба, што не изгледаше многу ветувачко за навивачите, иако имаше извонредно чувство за промена во тимот, особено во средината на теренот.
Илија Ананиев
Илија Ананиев — македонски револуционер и член на Македонската револуционерна организација.
Селчук Инан
Галатасарај
Инан го постигна својот прв официјален гол за Галатасарај против Самсунспор на 18 септември 2011 година. Неговиот прв слободен удар беше против неговиот поранешен клуб Трабзонспор на 11 декември. Играта резултираше со победа од 3-0 за Галатасарај. Тој го постигна својот втор гол во слободен удар против Манисаспор на 21 декември, исто така беше победник на Гала, бидејќи играта заврши со 1-0. Неговиот трет гол за слободниот удар беше против Генцлербирлиги на 10 март 2012 година, победа од 2-0 за Галатасарај. На 28 април, Инан го постигна својот четврт слободен удар сезонава, вториот против неговиот поранешен клуб Трабзонспор, проследен со неговиот петти слободен удар против Фенербахче во финалната серија Суперов. Во својата прва сезона во Галатасарај, Инан постигна вкупно 13 гола и направи 16 асистенции во двата натпревари во Сулбер Лиг и во Сефер.
Илија Ананиев
Биографија
Илија Ананиев е роден во Кратово. Се вклучил во редовите на Организацијата и бил избран за член на кратовскиот револуционерен комитет. Бил учител во Злетово, Кратово и кратовските села. Бил убиен од припадници на српската пропаганда во околината на Кратово.
1622 во книжевноста
1622 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Селчук Инан
Галатасарај
Во текот на првенството прослави, што се одржа на Турк Телеком Арена на 13 мај Инан беше повикан на сцената двапати од страна на навивачите на Галатасарај.
На 12 август 2012 година, бранителот на Супер Лиг шампионите Галатасарај ги победи победниците на Турското првенство Фенербахче во Турското Супер куп во 2012 година. Инан обезбеди две асистенции на својот соиграч Умут Булут и го постигна победничкиот гол сам од пеналски удар во 90-та минута непосредно пред финалниот свиреж; играта заврши 3-2. Како што Галатасарај го освои турнирот во Суперкупот по 12-ти пат, Булут беше изгласан за човек на натпреварот, иако Инан, исто така, даде значителен придонес во победата.
Инан го постигна својот прв гол во сезоната 2012-13 Супер Лиг - уште една доцна казна - во натпреварот против Бешикташ на 26 август, изедначувачот за Галатасарај како игра заврши 3-3. Инан, исто така, имаше и еден асистент во играта која беше постигната од Умут Булут, а Инан го донесе во корнер за удар од левата страна. Инан го постигна својот втор гол во сезоната против Истанбул ББ, кој беше поддржан од напаѓачот Бурак Јилмаз.
Долно Орехово
Долно Орехово (понекогаш само Орехово или Ореово) — село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.
Потекло и значење на името
Името на селото е добиено по ореовите стебла, кои биле најзабележливи во околината. Поради тие стебла, мештаните од соседните стебла го именувале селото.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во источниот дел на Битолското Поле, сместено во северниот дел на територијата на Општина Новаци, недалеку од десната страна на регионалниот пат 1311, кој води за Битолско Мариово. Селото е ридско, на надморска височина од 720 метри, бидејќи лежи на југозападните огранки на Селечка Планина. Од градот Битола е оддалечено 22 километри. Од општинското средиште Новаци е оддалечено 12 километри.
Долно Орехово е потпланинско село, сместено на 2 километри од селото Суводол. Селото поседува мали обработливи површини, додека поголемиот дел од атарот се карпести планински пасишта. Во селото имало 5-6 бунари, како и мал кладенец. Во близина на селото извирал изворот Прогон.
Селото има збиен тип, поделено на две маала: Горно и Долно Маало.
Историја
Во месноста Шуплевец била откриена праисториска населба, каде биле вршени и заштитни ископувања од страна на битолскиот музеј. Месноста Кале или Градиште се наоѓа над селото и таму се наоѓаат остатоци на ѕидови, а мештаните велат дека таму била тврдината на крал Тољо. Тој бил крал пред да дојдат Турците. На Калето се наоѓаат и остатоци на други старини.
Во пишаните извори, селото за првпат се јавува во век (по 1650 г.). Најпрвин, селото било чисто христијанско словенско, но кон средината на век мештаните повикале муслимански Арбанаси да им го чуваат селото. Потоа, тие Арбанаси ја зазеле земјата од христијаните и тука се населиле со семејствата. До 1912 година, нивниот број пораснал на 16 куќи. Се претпоставува и дека Арбанасите дошле тука бидејќи можеле да го контролираат патот за Мариово.
За време на Првата светска војна поради големата блискост на Кота 1050, каде бил фронтот, селото било иселено и мештаните биле пренесени во селата Живојно и Бач, како и во Кавадаречко. По две години се вратиле назад, но селото било уништено. Голем број куќи и други објекти биле гранатирани и разурнати, а голем дел од стоката, предметите и општото богатство било разграбано од грчките андарти.
Стопанство
Атарот е голем и зафаќа простор од 20,5 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 1.189,4 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 385,6 хектари, а на шумите отпаѓаат 344,3 хектари.
Селото, во основа, има мешовита земјоделска функција.
До крајот на отоманскиот период, македонското население не поседувала своја земја и тие работеле како ортаци во чифлиците на битолските бегови.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Долно Орехово живееле 250 жители, од кои 160 Македонци и 90 Турци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Долно Орехово имало 240 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Од Долно Орехово се иселило грото од неговото население. Така, во 1961 година селото броело 325 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на 71 жител, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Долно Орехово живееле 45 жители, од кои 39 Македонци, 5 Албанци и 1 Турчин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 28 жители, од кои 20 Македонци и 8 лица без податоци.
Родови
Долно Орехово е македонско-албанско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1953 година родови во селото се:
Иселеништво
Се знае за следниве иселени македонски родови: Мијовци (2 к.) и Трајковци (1 к.), иселени во Гнеотино, односно Биљаник. По Балканските војни и Првата светска војна иселени се албанските родови Алилевци, Алимови, Зековци, Усковци и Шабанови во Битола и во Турција.
Бројот на иселеници од селото е над 200 жители. Најголем дел од населението е иселено во градовите Битола и Скопје, но и во прекуокеанските земји и во Европа.
Самоуправа и политика
Во век, Долно Орехово било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Новаци, која била проширена при новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996 до 2004 година, селото било дел на некогашната Општина Новаци.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Новаци.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Новаци, во која покрај селото Долно Орехово, се наоѓале и селата Балдовенци, Биљаник, Врањевци, Гнеотино, Горно Агларци, Грумази, Добромири, Долно Агларци, Мегленци, Новаци, Ново Село, Паралево, Рибарци, Суводол и Тепавци. Селото било дел од некогашната општина Суводол во периодот 1950-1952, во која влегувале селата Врањевци, Мегленци, Паралово, Грумази, Орехово и Суводол.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0168 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на објект на општината. Во ова избирачко место се опфатени и селата: Врањевци, Грумази и Паралово.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 66 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 57 гласачи.
Културни и природни знаменитости
До Балканските војни и Првата светска војна, во селото постоела џамија, која се наоѓало во Долно Маало.
Чад на Олимписките игри
Националниот олимписки комитет на Чад се нарекува Comité Olympique et Sportif Tchadien. Започнал со работа во 1963 година, а бил признаен во 1964 година.
Елазиг (покраина)
Елазиг (турски: Elazığ) — покраина во источна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Елазиг. Покраината има 595 307 жители (2006) и површина од 9 153 км2. Разделена е на 11 окрузи.
Недељко Чабриновиќ
Недељко Чабриновиќ 18 февруари 1895 година, Сараево - 20 јануари 1916, Терезијенштат), бил член на Млада Босна и учесник во атентатот на австроунгарскиот престолонаследник Франц Фердинанд.
Животопис
Недељко е роден како најстаро дете во семејството. Татко му Васо бил сопственик на кафеана во Сараево и имал девет деца од два брака. Како печатарски работник учествувал во штрајкот на печатарските работници во 1912 година, по што власта го протерала од Сараево. Работел во печатници во Сремски Карловци, Шид, Трст и Белград.
Под влијание на српските победи во балканските војни, ги прифатил идеите на југословенската револуционерна младина и поединечниот терор како метод на политичка борба. Сараевските членови на напредната национална младина му испратиле во  Белград исечок од "Хрватски дневник" од 17 март 1914 година со веста за доаѓањето  на австроунгарскиот престолонаследник Франц Фердинанд на воените маневри во Босна. Кога го добил тој исечок, Чабриновиќ се договорил со Гаврило Принцип и Трифко Грабеж за местото и времето на атентатот.
На Видовден 28 јуни 1914 година Чабриновиќ во Сараево низводно од мостот Ќумурија фрлил бомба на автомобилот во кој се возел Франц Фердиндан, но атентатот не успеал. Осуден е како малолетник на 20 години строг затвор. Починал во затворот во Терезијенштат во денешна Чешка Република.
Неговата мајка со останатите деца била одведена во логорот Жегара кај Босанска Крупа. Неговиот татко бил затворен во Требиње до крајот на војната, а бабу му ја обесиле без судење.
Рудина (Љубојно)
Рудина — археолошко наоѓалиште во преспанското село Љубојно. Претставува населба од римско време. Се наоѓа во лозје на локален селанец,кое е на 1,5 км западно од селото, на десната страна од патот Макази-Маркова Нога, каде во нива на месен жител биле откриени темели од објекти. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, суспензури од хипокауст и множество градежен материјал.
Амуда (Турција)
Амуда, познат и како Хемите Калеси на турски, ― крстоносен замок изграден од Ерменското Кралство Киликија, а денес во турската покраина Османие. Замокот бил предаден од ерменскиот крал Левон I на Тевтонските витези во 1212 година (Барбер 2008) и повторно бил изграден од нив во 13 век. Заработил приход за Тевтонскиот ред од околната земја. Според современите извори, замокот обезбедил засолниште за 2.200 луѓе за време на инвазијата на Мамелуците во 1266 година.
Архитектура
Во 1987 година била објавена археолошка и историска проценка на наоѓалиштето, како и истражуван план. Од врвот на излезот, овој замок има јасна меѓувидливост со најмалку пет други тврдини. Врз основа на анализа на ѕидањето, имало најмалку три главни периоди на изградба и/или поправка, со најистакнат придонес од окупацијата на крстоносците. За разлика од ерменските дизајни, тој има едноставен правоаголен план на кој на југозапад доминира четирикатница со цистерни на најниско ниво.
Дизајнот на Амуда е сличен на замокот на Тевтонските витези во Монфорт со донжон која го чува влезот.
Наводи
37.18861°N, 36.09444°W
1621 во книжевноста
1621 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Иван Анастасов Грчето
Животопис
Иван Анастасов Грчето е роден во Мелник, Пиринска Македонија. Учителствувал во селото Игуменец, Петричко. Од 1900 година, се борел како комита во четата на Гоце Делчев. Учествувал во Илинденското востание во Драмско, во неколку битки со турската војска: кај селото Калапот и Горенци. По востанието, бил назначен од страна на Организацијата за драмски војвода.
Во почетокот на 1904 година, како војвода на чета од 14 души се упатил кон Драмско, но четата паднала во заседа. Сите членови на четата загинале.
Алт Бенебек
Алт Бенебек (Alt Bennebek; Gammel Bennebæk) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
NGC 1647
NGC 1647 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Бик, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Босанско-подрински кантон
Босанско-подрински Кантон — е еден од десетте кантони во Босна и Херцеговина. Кантонот се наоѓа во источниот дел на Централна Босна, во регионот Подриње. Главен центар на кантонот е Горажде.
NGC 1647
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1647 се споменува и како OCL 457.
Босанско-подрински кантон
Население
Според пописот од 2013 година, кантонот имал 25.336 жители.
Општини
Во кантонот се наоѓаат следните општини: Горажде, Пале-Прача и Фоча-Устиколина.
NGC 1647
Откривање
Објектот е откриен на 15 февруари 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1647 е од видот II2m. Видливиот сјај со голо око изнесува 6,4 m. NGC 1647 има само една позната привидна димензија, која изнесува 40'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 45 м 42,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 19° 7' 9".
Други поделби
Проучување на NGC 1647 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 134; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1275. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1481.
Севар
Севар ― хан на Бугарија во 8 век.
Во „Именик на бугарските ханови“ се наведува дека Севар припаѓал на кланот Дуло и владеел 15 години. Според хронологијата развиена од Москов, Севар би владеел 721–737 година. Други хронологии го ставаат неговото владеење во 738-754 година. Според историчарите како Стивен Рунсиман и Дејвид Маршал Ланг, Севар бил последниот владетел на династијата Дуло и со Севар умрел од родот на Атила.
Се претпоставува дека името на Севар потекнува од персискиот зиуар/зивар (украс). Иако првично било женско име, може да послужи и како составен дел на машките имиња, како што е предложено од чувашкото претхристијанско име Аксевер.
Можно е владеењето на Севар да било мирно, бидејќи римските хроники не известуваат за настани на северните граници на Империјата од тој период. Иако ова е аргумент од тишина, тоа е веродостојна претпоставка.
'Ртот Севар на островот Ливингстон, бил именуван по Севар.
Ружа Игнатова
Ружа Пламенова Игнатова (Ружа Пламенова Игнатова; родена на 30 мај 1980 година) ― бугарски осуден измамник со германско државјанство. Таа е најпозната како основач на лажна шема за криптовалути позната како OneCoin, која The Times ја опишал како „една од најголемите измами во историјата“. Таа е тема на поткастната серија на BBC од 2019 година „Исчезнатата криптокралица“.
Од 2017 година, Игнатова е во бегство од различни меѓународни служби за спроведување на законот. На почетокот на 2019 година, таа била обвинета во отсуство од властите на Соединетите Држави за електронска измама со хартии од вредност и перење пари. Таа била додадена во десетте најбарани на ФБИ во јуни 2022 година.
Ран живот и образование
Била родена во Русе, Бугарија, во 1980 година, Игнатова се преселила во Германија со своето семејство кога имала десет години, а дел од своето детство го поминала во Шрамберг во покраината Баден-Виртемберг. Студирала на Оксфордскиот универзитет во Англија и во 2005 година докторирала по приватно меѓународно право на Универзитетот во Констанц во Германија со дисертација ''Art. 5 Nr. 1 EuGVO – Chancen und Perspektiven der Reform des Gerichtsstands am Erfüllungsort, која зборува за lex causae'' во судирот на закони. Таа, наводно, работела и за McKinsey &amp; Company.
Злосторнички активности
Во 2012 година, таа била осудена за измама во Германија во врска со купувањето на стопанско друштво од неа и нејзиниот татко Пламен Игнатов, која набргу потоа била прогласена во стечај во сомнителни околности; и е изречена условна казна затвор во траење од 14 месеци.
Во 2013 година, таа била вклучена во маркетиншка измама на повеќе нивоа наречена BigCoin.
Во 2014 година, таа основала пирамидална шема наречена OneCoin. Во 2019 година, нејзиниот брат Константин Игнатов се изјаснил за виновен за измама и перење пари во врска со шемата.
Во 2022 година, полицијата во Германија потврдила истрага за „адвокат од Ној-Изенбург“ за можно перење пари: префрлање на 7,69 милиони евра од страна на Игнатова на една од неговите приватни сметки во 2016 година. Во јануари 2022 година, полицијата извршила претрес на станови и канцеларии во Вајлбург, Баден-Баден, Франкфурт на Мајна, Бад Хомбург, Ној-Изенбург и Вајхинген.
Во мај 2022 година, Европол ја додал Игнатова на својот список на „најбарани“. На 30 јуни 2022 година, Федералното истражно биро ја додало Игнатова на списокот на десет најбарани бегалци на ФБИ, на заедничка прес-конференција со Злосторничкото истражувачко тело на ВПС и Канцеларијата на јавниот обвинител на Соединетите Држави во Јужниот Округ на Њујорк, нудејќи награда до 100.000 долари за информации, што доведе до нејзино апсење.
Личен живот
Игнатова била мажена за германски адвокат, со која добила ќерка во 2016 година.
Суботица
Суботица (српски: Суботица или Subotica, унгарски: Szabadka, хрватски: Subotica, германски: Maria-Theresiopel / Theresiopel ) — град и општина во северна Србија, во Автономната Покраина Војводина.
Се наоѓа на 46°5'55" СГШ и 19°39'47" ИГД, на 10 километри од границата со Унгарија. Суботица е најсеверниот град на Србија и втор најголем град на регионот Војводина, помал само од Нови Сад. Според пописот од 2002 неговото население е 99.471 жител од кои 35% се Унгарци. Според пописот од 2002 во градот живеат и 409 Македонци.
Српскиот е најмногу вработен јазик во секојдневниот живот, но унгарскиот јазик исто така го користи и речиси една третина од населението во нивните дневни разговори. И двата јазика се широко користени во комерцијални и официјални ознаки
Ерзинџан (покраина)
Ерзинџан  (турски: Erzincan) — покраина во источна Турција. Административен центар на вилаетот е истоимениот град Ерзинџан. Покраината има 213 538 жители (2006) и површина од 11 974 км2. Разделена е на 11 окрузи.
Јаманака (езеро)
Јаманака (山中湖, ) — езеро во префектурата Јаманаши, Јапонија, близу планината Фуџи. Сместено е кај селото Јаманакако во склоп на Националниот парк Фуџи-Хаконе-Изу.
Ова е најголемо од групата Пет езера на Фуџи по површина и највисоко по надморска височина. Со средна површинска висина од 980,5 м го зазема третото место по височина во земјата. Меѓутоа, ова езеро е најплиткото од петте, со максимална длабочина од само 13,5 м. Настанало со тековите на лавата од некогашно избувнување на Фуџи во праисторијата. Истекува во реката Сагами и е единствено од петте што има природен истек.
Во периодот Мејџи езерото е порибено со крап, клен и гавун, а направен е и неуспешен обид за доведување на тихоокеанскиот лосос. Во поново време, странските доведени видови како црн костреш и синоперна сончаница сè повеќе ги истиснуваат автохтоните видови. Во 1956 г. е забележано присуството на алгата маримо.
Во 2013 г. езерото е прогласено за светско наследство на УНЕСКО како дел од културното подрачје на планината Фуџи.
Мртовец (филм)
Мртовец (англиски: Dead man) — американски вестерн-филм од 1995 година снимен по сценарио и режија на Џим Џармуш. Главните улоги ги играат: Џони Деп, Гери Фармер, Били Боб Торнтон, Иги Поп, Криспин Гловер, Џон Херт, Мајкл Винкот, Ленс Хенриксен, Габриел Бирн и Роберт Мичам (неговата последна улога). Филмот имал работен наслов „Киселиот вестерн“ и има извртени елементи на жанрот вестерн. Филмот е сниман во црно-бела техника. Филмот добил награда на Европските филмски награди во 1996 година, а бил номиниран за „Златната палма“ на Канскиот фестивал во 1995 година.
Содржина
Вилијам Блејк (го глуми Џони Деп) е сметководител од Кливленд, Охајо. На почеток од филмот, го гледаме во воз, со кој треба да стигне до град во пограничен дел, каде треба да работи како сметководител. Кога стигнува во градот, Блејк дознава дека работното место е пополнето. Фирмата е на локалниот моќник Џон Диксон (го игра Роберт Мичам), а од таму е избркан со пушка. Без пари и без работа, Блејк седнува на улица и пие алкохол. Во моментот од барот ја фрлаат на улица Тел Расел (ја игра Мили Авитал), поранешна проститутка која сега продава цвеќиња од хартија. Таа го замолува да ја испрати до дома, каде завршуваат во кревет. Но, во собата на Тел ненајавено влетува нејзиното бившо момче, Чарли (го игра Габриел Бирн), кој пука во Блејк. Куршумот минува низ телото на Тел, која е наместо мртва, и заглавува блиску до срцето на Блејк. Блејк го убива Чарли со пиштолот на Тел кој стои под перницата, и бега од градот на коњот од Чарли. Сопственикот на компанијата каде што требаше да работи Блејк е таткото на Чарли, па ангажира тројца легендарни убијци да го убијат Блејк и да му го вратат скапиот коњ. Исто така праќа и потерница до сите околни шерифи.
Блејк се буди паднат од коњот, и врз себе здогледува дебел Индијанец (го игра Гери Фармер) кој се обидува да му помогне. Индијанецот, кој се нарекува себеси „Никој“, ќе раскаже дека кога бил дете го заробиле Англичаните и го однеле во Лондон да го покажуваат како „ретка ѕверка“. Подоцна го школувале, а тој успеал да избега и да се врати во Америка. Кога ќе дознае дека Блејк се вика Вилијам Блејк, го смета за реинкарнација на славниот поет, чии песни ги сакал додека учел во Лондон. „Никој“ го смета Блејк за „жив мртовец“, но му помага да стигне до океанот. Во меѓувреме, откако „Никој“ ќе забележи дека Блејк го следат, ќе го остави во шумата за да си ја исполни својата „легенда“: да убие колку може повеќе белци. Од тројцата платени убијци, останува само едниот, Кол Вилсон (го глуми Ленс Хенриксен), кој ги убива останатите двајца, а едниот го јаде.
Блејк убива двајца шерифи, жали по едно убиено срнче, и на крајот повторно се среќава со „Никој“, па заедно го продолжуваат патувањето кон океанот. Во продавницата крај реката, продавачот го препознава Блејк и се обидува да го убие, но Блејк го убива него. Сепак Блејк е ранет уште еднаш, па „Никој“ го сместува во чамец и го вози по реката до село со Индијанци, каде ги убедува да му дадат кану за Блејк. Блејк е веќе во многу лоша состојба поради двата куршума во неговото тело, не може ни да оди, и на моменти губи свест. Откако ќе добие индијанско кану, „Никој“ го сместува Блајк внатре и го испраќа од брегот. На збогување, Блејк прашува дали „Никој“ е сигурен дека овој чамец ќе го однесе до Кливленд, а „Никој“ му вели дека овој чамец ќе го однесе во „светот на духовите“, а потоа го турка во водата. Блејк гледа кон брегот, и успева да го види платениот убиец како се прикрадува зад „Никој“. Два истрели, и двајцата на брегот паѓаат мртви. По неколку моменти умира Блејк во чамецот, со поглед кон облаците.
Влијанието на Вилијам Блејк
Освен името на главниот лик, кое е Вилијам Блејк, низ филмот се споменува поезијата на Вилијам Блејк. Индијанецот по име Никој рецитира делови од поемите на Блејк. Кога Кол го предупредува својот сопатник да не пие од барата, упатува на стихот „Очекувај отров од непротечна вода“ од поемата Бракот на рајот и пеколот. Името Тел е исто така поврзување со Книгата на Тел. Сцената со Тел во нејзината спална соба се одигрува во поемата на Блејк „Болната роза“. Музиката од филмот и музиката на промотивното видео содржи делови во кои Деп рецитира делови од поезијата на Вилијам Блејк.
Иако приказната во филмот се случува во 19 век, Џармуш вклучил делови од американската култура од 20 век. Ликот Бенмонт Тенч го носи името на Бенмонт Тенч, клавијатуристот на Том Пети и Хартбрејкерс. Ликот Биг Џорџ Дракулиа е наречен така по продуцентот Џорџ Дракулиас. Шерифите кои го бркаат Блејк се викаат Ли Хазлвуд и Марвин Тронбери, по Ли Хазлвуд и Марв Тронбери, а ова е исто така алузија со името на американскиот глумец Ли Марвин. Името на Индијанецот Никој („Оној што зборува гласно, а ништо не кажува“) е земено од песната на Џејмс Браун - Зборува гласно и ништо не кажува.
Прикажувањето на Индијанците
За овој филм се смета дека Џармуш многу внимателно истражувал во врска со културата на Индијанците.
Мртовец е исто така забележлив како еден од ретките филмови за Индијанците што е режиран од белец (не-Индијанец), а во кој внимателно се дадени деталите на разликите меѓу различните племиња, за разлика од вообичаените стереотипи. Филмот содржи разговори на јазикот на племињата Кри и Блекфут, кои се оставени без превод, како ексклузивност за припадниците на овие племиња.
Тел Авив
Тел Авив (хебрејски: תֶּל אָבִיב-יָפוֹ, арапски: تَلْ اَبِيبْ-يَافَا Tal Abīb-Yāfā) — најголемиот град во Израел. Тој е млад град - постои околу 100 години, и се одликува со карактер на јужноевропската архитектура. Градот е објавен во текот на 2003 година од страна на УНЕСКО за светско културно наследство. Тел Авив ги вклучува и Јафо, еден од најстарите градови во Блискиот Исток. Градот е столб на израелската филмхармонија, на много музеи и располага со универзитет.
Во иднина, скоро целата светска јавност, Тел Авив го гледа како главната метропола на Израел. Поради оваа причина, повеќето амбасади се наоѓаат во овој град, наместо во Ерусалим, кој според уставот на Израел е главен град на еврејската држава.
ПУ „Славко Лумбарковски“ - Бач
Основно училиште „Славко Лумбарковски“ (официјално: Подрачно основно училиште „Славко Лумбарковски“ - Бач; скратено: ПОУ „Славко Лумбарковски“) — подрачно основно училиште во селото Бач, составен дел на истоименото училиште во селото Новаци.
Училиштето е именувано по македонскиот народен борец Славко Лумбарковски.
Местоположба
Училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото, во непосредна близина на црквата „Рождество на Пресвета Богородица“.
Настава
Во училиштето се изведува настава од прво до деветто одделение и наставата се изведува единствено на македонски наставен јазик. Наставата се изведува во една смена.
Non-return-to-zero
Во телекомуникации, без повраток на нула (анг. Non-return-to-zero, NRZ) линиско корирање е бинарен код во кој 1 претставува една состојба (обично позитивен напон), а 0 претставува друга состојба (обично негативен напон), без неутрална или состојба на одмор. Пулсевите имаат повеќе енергија од враќање на нула (анг. Return-to-zero, RZ) кодирањето. За разлика од RZ, NRZ нема состојба на одмор. NRZ не е инхерентен самосинхронизациски код, па така некои дополнителни синхронизациски техники треба да се употребат за да се избегне губење на битови. За дадени податоци стапката на сигнализација, односно протокот за кодирањето на NRZ бара половина од пропусниот опсег којшто би бил потребен за Манчестер кодирањето. Кога се претставуваат податоци во асинхрона комуникациска шема, отсуството на неутрална состојба бара други механизми за обновување на податоци, замена на методи кои се користат за детекција на грешки кога се користат синхронизирани информации кога одделен часовен сигнал е на располагање.
NRZ сам по себе не е синхронизирачки систем туку кодирање кое може да се користи и во синхронизирани и во несинхронизирани средини за пренос т.е. може да се користи со или без одреден сигнален часовник. Поради оваа особина не е строго потребно дискутирањето за тоа како кодот ги кодира настаните „на часовничкиот раб“ или „додека трае временскиот циклус“ бидејќи сите транзиции се случуваат за даденото време и ги репрезентираат актуелните или подразбирливите интегрирани временски циклуси. Вистинкото прашање е во врска со семлирањето односно земањето примероци и дали тогаш високата или ниска состојба ќе бидат примени коректно?
Униполарен Без повраток на нула код
„Еден“ е претставено со едно физичко ниво а „нула“ е претставена со друго (најчесто позитивен напон). Според часовникот, „еден“ транзициите остануваат на високо ниво без разлика на претходниот бит, а „нула“ транзициите се секогаш на ниско ниво или обратно. Ова овозможува долги серии без да бидат променети битовите (на пример кога имаме многу единици една по друга или многу нули) и тоа води кон потешкотии при овозможување на синхронизацијата. Едно решение е да не се праќаат битови без транзиции.