cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Густафсонов закон
Изведување на Густафсоновиот закон
Како резултат на тоа, ако \alpha има мала вредност, забрзувањето е приближно P, како посакуваното. Може да се случи и \alpha да се намали со зголемување (заедно со големината на проблемот) на P; Ако тоа важи, тогаш S се приближува на P монотоно заедно со растот на P.
Според ова, Густафсоновиот закон го избавува паралелното извршување одАмдаловиот закон. Се заснова на идејата дека ако големината на проблемот дозволено расте монотонично со P, тогаш серискиот дел од целокупното извршување нема на крајот да надвладее. Ова е овозможено од способноста повеќето од задачите кои се извршуваат поединечно да можат да се комбинираат заедно на еден процесор; Од ова следи дека еден процесор може да обезбеди време на повеќе задачи, додека една задача не треба да се извршува на повеќе обработувачи. Ова е исто така правилото за поврзување на проекти на работната површина, каде може да има повеќе проекти на иста работна површина, но само една работна површина за проект.
Метафора од законот
Амдаловиот закон приближно сугерира:"Да претпоставиме дека една кола се движи помеѓу два градови кои се оддалечени 96 километри и веќе има поминето пола од растојанието за еден час движејќи се со брзина од 48 километри на час. Без разлика колку брзо се движи колата во следната половина, не е возможно да се достигне брзина од 144 км/ч пред да пристигне колата во вториот град. Бидејќи колата има поминето 1 час возејќи, а вкупното растојание кое треба да се помине е 96 километри, со возење бесконечно брзо ќе се достигне брзина од само 96 км/ч." Густафсоновиот закон пак го имплицира следното: "Претпоставете дека колата веќе се движи со брзина помала од 144 км/ч. Доколку има доволно време и растојание кое треба да го помине, средната брзина на колата секогаш може евентуално да достигне брзина од 144 км/ч, без разлика колку брзо или бавно до сега таа се движела. Пример, ако колата поминала еден час со брзина од 48 км/ч, може да се стигне до крајното одредиште со возење два часа со брзина 193 км/ч или еден час со брзина 241 км/ч и така натаму."
Примена во истражувањето
Законот на Амдал претпоставува дека пресметувачките барања ќе останат исти, со оглед на зголемената моќ на обработката. Со други зборови, една анализа на истите податоци ќе одземе помалку време доколку имаме поголема пресметувачка моќ.
Од друга страна, Густафсон тврди дека поголема пресметувачка моќ ќе доведе до подетално и целосно анализирани податоци; пиксел по пиксел или дел по дел, а не на поголем опсег. Каде што немаше да биде возможно или практично да се симулира влијанието на јадрена детонација на секоја зграда, автомобил и нивната внатрешност (вклучувајќи мебел, структурна сила и друго), бидејќи таквата пресметка ќе одземе повеќе време отколку што беше на располагање за да се дојде до одговорот, зголемувањето на пресметувачката моќ ќе ѓи поттикне истражувачите да додадат повеќе податоци за да се симулираат поцелосно повеќе променливи, давајќи поточен резултат.
Примена во секојдневни компјутерски системи
Амдаловиот закон открива ограничување во, на пример, способноста на повеќе јадра да го намалат времето што е потребно на еден компјутер да го подигне оперативниот систем и да биде подготвен за работа. Да претпоставиме дека процесот на подигање (бутирање) беше главно паралелен, со четирикратно зголемување на пресметувачката моќ на систем на кој му беше потребно една минута за да се вчита може да дојде до намалување на времето до нешто повеќе од петнаесет секунди. Но со поголема и поголема паралелизација евентуално нема да успееме да го забрзаме подигнувањето уштре повеќе, ако било кој дел од бутирачкиот процес е сериски (секвенцијален).
Густафсоновиот закон тврди дека четирикратно зголемување на компјутерската моќ наместо тоа ќе доведе до зголемување на сличните очекувања за тоа на што е способен системот. Ако времето од една минута е прифатливо за повеќето корисници, тогаш тоа е почетна точка од која треба да се зголемат способностите и функциите на системот. Времето што е потребно за да се подигне оперативниот систем ќе остане исто, односно една минута, но новиот систем ќе вклучува повеќе графички или лесни за употреба опции.
Ограничувања
Некои проблеми немаат фундаментално поголеми бази на податоци. Пример, обработка на еден податок спрема светски жител станува поголема само неколку проценти годишно. Главната гледна точка на Густафсоновиот закон е дека ваквите проблеми најверојатно нема да бидат најдобрите применети апликации од паралелизмот.
Алгоритми со нелинеарно време на извршување може ќе биде тешко да ѓи искористат придобивките од паралелизмот “изложени” со законот на Густафсон. Снајдер истакува дека алгоритам со O(N3) време на извршување, со двојно зголемување на конкурентноста добива само околу 26% зголемување на големината на проблемот. Според тоа, иако може да биде возможно да се заземе поголемата конкурентност, тоа може да донесе мала предност во однос на оригиналото, помалку конкурентното решение - сепак, во пракса постојат огромни подобрувања.
Хил и Марти исто така нагласуваат дека методите на забрзување на серискиот дел сè уште се потребни, дури и за повеќејадрени машини. Тие истакнуваат дека локално неефикасните методи можат да бидат глобално ефикасни кога ќе го намалат серискиот дел. Понатаму, Ву и Ли ја имаат проучувано импликацијата на енергија и моќност на идните повеќејадрени машини заснована на Амдаловиот закон, што покажува дека асиметричен повеќејадрен процесор може да постигне најдобра можна енергетска ефикасност со активирање на оптимален број јадра, доколку износот на паралелизам е претходно познат пред извршувањето.
Африкански куп на нации 1972
Африкански куп на нации во 1972 година — 8-мо африканско фудбалско првенство на Африканскиот куп на нации кое се одржало во Камерун од 23 февруари - 5 март 1972 година. На ова првенство учество зеле 8 репрезентации. Вкупно биле одиграни 16 натпревари.
Победник на турнирот била Фудбалската репрезентација на Конго.
Робустен кактус
Робустниот кактус (Ferocactus robustus, „голем ферокактус“) е бурест кактус од видот ферокактуси.
Распространетост
Робустниот кактус е распространет во Пуебла и Веракрус во Мексико.
Опис
Робустниот кактус создава големa „перница“ која достигнува висина и до 100 см, а во пречник достигнува и до 5 метри. Овој кактус е сферичен и има осум остри ребренца. Цветовите на кактусот се налик на инка. Цветовите се жолти и достигнуваат должина до 4 см. Плодовите се сферични, месести и жолти. Плодовиѕе се долги до 7,5 см.
Алто Парана (департман)
Географија
Департманот се наоѓа во Источен Парагвај, на граничниот појас со Бразил. Департманот се на север се граничи со департманот Каниндеју, на југ Итапуа, на исток со Бразил и на запад со департманите Кагвазу и Казапа. Главен град на департманот е Сјудад дел Есте
Трилер (жанр)
Трилер — простран жанр кој ги опфаќа литературата, филмот и телевизијата, каде што главни елементи се исчекување, тензија и возбуда. Трилерите многу го стимулираат расположението на гледачите, со тоа што им предизвикуваат висoкото ниво на предвидување на нештата, премногу зголемено исчекување, несигурност, изненадување, вознемиреност и страв. Трилер филмовите имаат цел да го засилат адреналинот, да бидат зајадливи, возбудливи и со брз ритам. Значително се користат литературните уреди како што се диверзии, испревртување на дејствието,напнати сцени. Дејствието во трилерот го управува негативецот, каде што тој или таа претставува пречка која што главниот јунак мора да ја надмине. Вообичаени поджанрови се психолошките трилери, криминалните трилери и мистериозните трилери. После атентатот на претседателот Џон Кенеди, жанрот политички трилер стана многу популарен. Друг вообичаен поджанр на трилер е шпионскиот жанр кој се занимава со белетристичка шпионажа. Успешни примери за трилери се филмовите на Алфред Хичкок. Жанровите хорор и акција често се поклопуваат со жанрот трилер. Во 2001 Американскиот Филмски Институт во Лос Анџелес го направи својот конечен избор на топ 100 најдобри американски ‘‘срцебиечки’’ и ‘‘адреналин-поттикнувачки’’ филмови на сите времиња. За да се квалификуваат 400-те номинирани филмови мораа да бидат од американско производство чии возбудувања го заживеаа и збогатија американското филмско наследство. „AFI” исто така побара поротниците да го земат предвид севкупното адреналин-поттикнувачко влијание на филмската уметност и моќ. Хомеровата Одисеја е една од најстаритe приказни во западниот свет и се смета за најран извор на трилерот. Еден од најраните трилер филмови е комедијата “Safety Last” на Харолд Лојд (1923), со лик кој изведува бестрашен каскадерски трик од страна на облакодер. Алфред Хичкок и Фриц Ланг со почит помогнаа во обликот на денешниот модерен жанр трилер, почнувајќи со “The Lodger” (1926) и “M” (1931).
Алто Парана (департман)
Окрузи
Департманот е поделен на 20 окрузи:
Клима
Максимална температура измерена во департманот е 38 степени целзиусови, додека минималната е 0 степени. Просечна годишна темпрература во департманот е 21 степен. Во регионот има поголема влажност и врнежи, па така маглата е честа појава во зимскиот период.
Трилер (жанр)
Главните елементи
•	Главниот лик се соочува со смрт, или сопствената или на некој друг. •	Во почетокот силите на непријателот мора да бидат посилни од оние на главните ликови. •	Главниот заплет на главниот лик е или потрага или лик кој не може да се собори. •	Главното дејствие се фокусира на мистеија која мора да се реши. •	Гледната точка на главниот лик доминира во раскажувачката конструкција на филмот. •	Сите дејства и карактери мора да бидат убедливо реални и природни во нивната интерпретација на екраните. •	Двете главни теми кои го поткрепуваат жанрот трилер се желбата за правда и моралноста на поединци. •	Едно мало, но значајно гледиште на трилерот е присуството на невиност во она што се гледа како суштински корупиран свет. •	Главниот лик и негативецот водат битка помеѓу себе, не само на физичко туку исто така и на ментално ниво. •	Или како несреќа или поради својата љубопитност ликовите се доведени во опасен конфликт или ситуација за која тие не се подготвени да ја решат. Ликовите вклучуваат криминалци, манијаци, атентатори, невини жртви, застрашени жени, ликови со длабоко мрачно минато, психопати, убијци, социопати, агенти, терористи, полицајци, бегалци, приватни детективи, луѓе вмешани во измешани љубовни врски, мажи и жени заморени од животот и др. Темите најчесто вклучуваат тероризам, политички заговори, гонење или љубовни триаголници кои водат кон убиство. Главните ликови најчесто се обични луѓе ненавикнати на опасност, сепак во криминалните трилери тие може да бидат силни мажи навикнати на опасност како што се полицајци или детективи. Иако во трилерите главните ликови традиционално се мажи, женските главни ликови се сè повеќе присутни. Во психолошките трилери, главниот лик се потпира на своите ментални способности во случај да се бори против негативецот или да се бори за урамнотеженост на својот сопствен ум. Напнатоста најчесто доаѓа од две или повеќе улоги кои играат со умовите помеѓу себе, или со играње на измамнички игри или едноставно со пробување да си ги нарушат менталните состојби.
Приказна и опкружување
Дејствието на трилерот вклучува карактери кои доаѓаат до судир помеѓу себе или судир со надворешни сили - заканата понекогаш е апстрактна или невидена. Трилерот го карактеризираат атмосферата на гадна закана и ненадејно насилство како што се злосторство и убиство. Трилерите ги претставуваат светот и општеството како мрачни, корумпирани и опасни. Но, во Холивуд тие обично прикажуваат весели краеви каде што злото е надминато. Тензијата обично се јавува кога главиот лик се наоѓа во застрашувачка ситуација, мистерија, или замка од која излегувањето изгледа невозможно. Животот обично е во опасност затоа што главниот лик неочекувано или без знаење е вмешан во опасна или смтрна ситуација. Трилерите ја нагласуваат загатката на дејствитето. Има патокази кои гледачот/читателот треба да е во можност да ги одгатне во истото време како и главниот лик. Во трилерите задолжителното прашање не е кој го направил тоа, туку дали негативецот ќе биде фатен пред на направи друго злосторство. Филмовите на Хичкок често ја ставаат невината жртва (обична, одговорна личност) во чудна, измачувачка или ситуација опасна по живот, во случај на погрешен идентитет, немање на идентитет или погрешно обвинување. Иако трилерите најчесто се случуваат во обични околини или на обични луѓе, сепак понекогаш може да се случат во целосна или делумно егзотична околина како што се: странски градови, пустини, поларни региони, или на отворено море. Најчесто упорните, досетливите, но главно обични луѓе се соочени со негативците кои се одредени да ги уништат нив, нивната држава или стабилноста на светот. Честопати главниот лик во трилерот е соочен со проблем кој изгледа ненадминлив во неговата мисија. Тој се бори против одбројувачки часовник, ризиците се големи но е досетлив и покрај тоа што се соочува со сопствени дилеми кои го тераат да прави жртви за други луѓе.
Трилерот и мистеријата
Трилерите често се поклопуваат со мистериозни приказни кои се разликуваат по структурата на нивните дејствиjа. Во еден трилер, херојот мора да ги сопре плановите на непријателот наместо да го обелодени злосторството кое веќе се случило. Мистериозните трилери исто така се случуваат на поголем размер: злосторствата кои мора да се попречат се сериски или масовни убиства, тероризам, атентати, или падот на владата. Соочувањето со опасност и насилство се стандардни елементи на дејствието во жанрот мистериозен трилер (пр. Triangle), за разлика од жанрот мистерија каде што приказната е мрачна и драматична (пр. Changeling). Филмот мистерија ја достигнува својата точка на кулминација кога мистеријата е решена (пр. Gosford Park), а додека кај мистериозниот трилер највисоката точка е кога јунакот конечно ќе го победи непријателот (после пресметка), ќе си го спаси својот живот а често и животите на други луѓе (пр. Oldboy). Во мистериозно детективските филмови има многу малку насилство страв и закана (особено помеѓу непријателот и невиниот човек), иако во трилерите насилството е доста интензивно и непријателот е многу безмилосен. Во трилерите кои се под дејство на трагедија, главниот лик најчестого убиваат во текот на настаните. Трилерот не се состои само од тоа некој да биде убиен. Покрај убиството секогаш е во прашање нешто многу поголемо и многу поважно, кое може многу животи да стави во опасност. Во мистеријата мотивот за злосторство како што е осигурувачка измама може да биде страшен, додека во трилерот не е веројатно само парите да се мотив за сите страшни работи кои ги прави негативецот.
Трилерот и злосторството
Овие два често се поклпоуваат. Меѓутоа чистите криминалистички филмови/романи се фокусираат на одредено злосторство или низа од злосторства и решавање на мистеријата или следење на криминалците, но во текот нема насилство или има малку насилство но многу драма. Обично трилерите се основани на измислица и се одвиваат брзо, додека криминалната белетристика има тенденција да се одвива полека, драматично и реално. Главно, недостасува исто така насилство во криминалната белетристика, но ова зависи од тоа ако работата е основана на мафија, каде што насилството е многу интензивно. Некои криминалистички филмови повеќе го покажуваат гангстерскиот живот, личната драма на криминалците дури и нивни биографски филм (пр., The Godfather). Од друга страна пак криминалните трилери имаат повеќе страв и напнатост во нив и може да вклучат шпионирање, чести убиства и други не криминални конфликти (пр. Heat). За разлика од криминалните трилери, криминалните филмови обично нудат посериозен, безмилосен и реален опис на криминалното опкружување со истакнување на развивањето на ликот и сложени содржини наместо одложувачка низа, прогонувачки сцени и насилство. Во криминалната белетристика главниот лик може да биде полицаец, или приватен детектив кој сè уште може да биде издржлив и досетлив. Тој е насочен против непријателот којшто е одреден да го уништи него, исто така за разлика од трилерите не вклучува секогаш други луѓе, нивната земја или стабилноста на светот. За разлика од криминалната белетристика, трилерите не го истакнуваат гангстерот, мелодрамата или истражувањето во содржините поврзани со криминал и повеќе се фокусираат на напнатоста и опасноста која што се произведува.
Историјата во филмот
Најраните трилери, 20-тите до 30-тите години Првиот трилер на Алфред Хичкок е неговиот трет нем филм The Lodger (1926), чија приказна е полна со исчекување. Негов следен трилер е Blackmail (1929), кој е првиот британски а и прв негов филм со звук. Од петнаесетте најголеми дела на Хичкок направени помеѓу 1925 и 1935 година, само шест се напнати филмови и тоа: двата горе спомнати плус Murder!, Number Seventeen, The Man Who Knew Too Much, и The 39 Steps.Сепак од 1935 година па натаму, неговите дела се главно трилери. Најраните шпионски филмови се филмовите на Фриц Ланг (1928), првата независна продукција со анархистички меѓународен конспиратор, и криминално – шпионски лик наречен Haghi(Рудолф Клајн-Рог), кој е прогонет од добар човек Агентот Бр: 326 (Вили Фрич) – овој филм е предвидување за Џејмс Бонд филмовите во иднина. Друг е описот на Грета Гарбо во реалниот живот, славен, заводлив, двоен агент со шифра Мата Хари во Првата светска војна во филмот Mata Hari (1932), каде што таа изведува танц во кој е обвиткана со бисери и ги заведува француските офисери за да ги открие нивните тајни. Застрашувачкиот германски филм М (1931), режиран од Фриц Ланг, во кој учествува Питер Лор (тоа е неговата прва филмска улога) како криминалец кој измамува деца. Приказната во филмот е основана на животот на серискиот убиец Петар Куртен (познат како вампирот од Диселдорф). Главна улога во криминалниот трилер Murders In The Zoo (1933), на Едвард Шутерланд, од Парамаунт е Лионел Атвил кој глуми убиствен и сомнителен зоолог. Други британски режисери како што се: Валтер Форд, Виктор Савил, Џорџ А. Купер, па дури и младиот Мајкл Пауел, направија повеќе филмови во ист период. Форд направи девет, Ворхаус седум помеѓу 1932 и 1935 година, Купер шест во ист временски период, а исто и Пауел. Хичкок следеше силен британски тренд во неговиот избор на жанр. Важни примери од британските трилери на Хичкок се: The Man How Knew Too Much (1934), неговиот прв шпионско - романтичен трилер, The 39 Steps (1935) со Роберт Донат и Медлин Керол и The Lady Vanishes (1938).
40 - тите
Хичкок продолжи да го перфекционира својот препознатлив бренд на напнати трилери, со режирањето на Foreign Correspondent (1940); освојувањето на оскар со Rebecca(1940), во кој се работи за невообичаена романса помеѓу млада жена (Џоан Фонтејн) и емоционално повлечен богат вдовец (Лоренс Оливер), кој е засенет од одмаздољубив чувар на куќа (Џудит Андерсон);  Suspicion (1941) во кој се работи за жена која е во опасност од нејзиниот сопствен маж (Гери Гранд); Saboteur (1942) и Shadow of a Doubt (1943), којшто е личен фаворит на Хичкок и е заснован на вистински случај за сериски убиец во 20-тите, познат како „ Убиецот на вдовицата Мери “. Психолошкиот трилер Gaslight (1944), на режисерот Џорџ Кукор е претставен со интригирачки сопруг (Чарлс Бојер), којшто пробува да ја полуди својата невина млада жена (Ингрид Бергман) со цел да го добие нејзиното осигурување. Во филмот Laura (1944) се работи за испреплетена истрага на убиства од страна на детективот (Дана Андрес), со осомничените: новинарот (Клифтон Веб) и вереницата (Винсент Прајс). Во The Spiral Staircase (1946), нема слугинка е тероризирана во куќа од страна на сериски убиец, мислејќи дека е следната жртва. Во трилерот со име The Lady From Shanghai (1948), во кој глумат Орсон Велс и Рита Хејворт, се работи за жена, за нејзиниот неподвижен сопруг адвокат со неговиот партнер и за ирски морнар кои завршуваат во убиствена шема. Во Sorry, Wrong Number (1948), инвалидна жена (Барбара Стенвик) наслушнува убиство по телефонот кое е против неа. The Third Man (1949), и приказна за писател (Џозеф Котен), во Виена после Втората светска војна, кој дознава дека неговиот стар пријател (Орсон Велс) кој се занимавал со црн бизнис не е мртов. Шпионските трилери во 40 – тите ја вклучуваат шпионската мелодрама на Фриц Ланг Cloak and Dagger (1946),која е со пост-воена атмосфера, каде што учествува Гери Купер кој глуми атомски научник и професор по физика Алва Џаспер (лик кој е заснован на соработкикот за развивање на А – бомба Џ. Роберт Опенхајмер), кој е на мисија да открие германски тајни растенија за да направи А – бомба. 13 Rue Madeleine (1947), на Хенри Хатавеј е воена шпионска приказна во документарен стил со Џејмс Кегнеј (како Боб Шарки) кој е агент на “O.O.S“, пратен во окупираната Франција за да го открие местото на германскиот ракетен силос пред сојузничките да слетат во Нормандија на денот – Д.
50-тите
Во 50 – тите, Хичкок додади живост во своите трилери со егзотични локации и гламурозни ѕвезди. Тој го постигна врвот во својата кариера со успехот на класичните филмови: Strangers on a Train (1951),во кој се работи за двајца патници во воз: тенисерот (Ферли Гренџер) и Бруно (Роберт Волкер), кои изведуваат битка со умови и нарачуваат убиства помеѓу себе; Dial M For Murder (1954) со Реј Миланд како злобен сопруг кој се обидува да ја убие својата богата сопруга (Грејс Кели);  Rear Window (1954) каде се работи за маж (Џејмс Стјуарт) кој е убеден дека неговиот сосед е убиец;  To Catch a Thief (1955), боксерски трилер кој се одвива во јужна Франција; Vertigo (1958), со Џејмс Стјуард како пензиониран детектив кој станува опседнат со растроената мистериозна жена (Ким Новак) на негов стар пријател; и  North by Northwest каде што директор на рекламна служба го помешуваат со непостоечки шпион и го бркаат низ земјата, додека нему му помага мистериозна жена (Ева Мари Сент). Трилери од 50-тите кои не се од Хичкок ги вклучуваат: Niagara (1953) од Хенри Хатавеј, со Мерлин Монро како злобна фатална жена која прави план да го убие својот несгурен сопруг (Џозеф Котен); жестокиот и брз филм  Kiss Me Deadly (1955) на режисерот Роберт Олдрич, го изведува Ралф Микер како детективот Мајк Хамер наидувајќи на јадрена апокалипска; The Night of the Hunter (1955), е единствениот филм на режисерот Чарлс Лотен, со Роберт Мичум кој глуми проповедник, но е со намера да убие две деца кои ја знаат тајно место на украдени пари. Единствениот криминален трилер на Орсон Велс, Touch of Evil (1958), со Џенет Ли која глуми тероризирана жена, Чарлтон Хестон како агент кој работи со наркотици и самиот режисер како злобен граничен полицаец. Шпионските филмови од 50-тите ги влкучуваат: Diplomatic Courier (1952), на Хенри Хатавеј со Тајрон Пауер како неоткриен таен агент кој е во потрага по документи со детали од Руската инвазија на Југославија; и  5 Fingers (1952) на Џозеф Менкајавич со Џејмс Мејсон како неоткриен агент Одисеј Дело (со шифра Цицерон) кој работи во Британската амбасада во Турција за време на Втората светска војна и му продава информации на нацистите. Филмот е заснован на романот Операција Цицерон од реалниот живот „Цицерон“ Мојзиш.
60-тите
Напнатиот филм Peeping Tom (1960), на режисерот Мајкл Пауел, со Карл Боем како психопатски камерман е издаден пред Psycho (1960)  на Хичкок. После класичните филмови на Хичкок од 50-тите, тој го направи шокантниот и неверојатно интересниот трилер Psycho (1960), во кој се работи за осамен и опседнат сопственик на мотел и препаратор на животни. Модерниот и романтичен трилер Charade (1963), на режисерот Стенли Донен, има бројни пресврти, промени на идентитети, како и потрага по скриени пари а главните улоги се парот Кери Грант и Одри Хепберн, локација е Париз. Првиот филм на англиски на Роман Полански е застрашувачкиот и надреалниот Repulsion (1965), со Катрин Денев како млада девојка која полудува сè повеќе и повеќе. Познат трилер уште од неговиот ден на издавање е трилерот Почекај додека се стемни (1967) од режисерот Теренс Јанг со Одри Хепберн како измачувана слепа жена во нејзиниот стан на Менхетен и со Алан Аркин како злобен и садистички човек кој бара дрога (прекриен во кукла). Филмовите 007 инспирираа и други шпионски филмови како мистериозната трилогија на Хари Палмер, која е претставена од неспремен, негламурозен човек со очила кој е дел од британската тајна служба (Мајкл Кејн) (од најпродаваниот роман на Лен Дејтон), во The Ipcress File (1965), Funeral in Berlin (1967) и Billion Dollar Brain (1967). Беа создадени уште шпионски филмови. Ричард Бартон беше британскиот таен агент Алек Лимас (со шифра Потрошлив) во The Spy Who Came in From the Cold (1965); потоа The Deadly Affair (1967), на Сидни Лумет; The Triple Cross (1967), на Теренс Јанг кој е заснован на вистинска приказна, со Кристофер Пламер како Еди Чепман, чувар на бомби, кој им се приклучил на Германците за време на војната, а потоа станал британски двоен агент.
90-тите па сè до денес
Декадата почнува со филмот Misery (1990) на Роб Рајнер, кој е заснован на книгата на Стивен Кинг, со Кејти Бејтс како полуден обожавател со име Ани која територизира неспособен автор со име Паул, кој е на нејзина грижа – во една ужазна сцена таа му ги крши зглобовите на ногата за тој да не може да избега; измачувана жена која го напушта својот садистички маж за да најде подобар живот е прикажано во филмот Sleeping with the Enemy (1991); The Hand That Rocks the Cradle (1992) на Кертис Хенсон, со Ребека де Морни како бебиситерка која има намера да се одмазди за мртвиот пациент (Анабела Сиора) на нејзиниот сопруг акушер;  Unlawful Entry (1992) со Реј Лиота како полицаец кој е опседнат со жената која што ја спасил; напнатиот трилер  Single White Female (1992) на Барбет Шредер, со Бриџит Фонда и нејзината опседната цимерка од пеколот Џенифер Џејсон Ли; Malice (1993) на Харолд Бекер, со Алек Болдвин и Никол Кидман; и за крај, психолошкиот трилер  The Talented Mr. Ripley (1999)на Ентони Мингела, со Мет Демјон кој е опседнат а потоа и го презема идентитетот на Џуд Ло. Сепак, колку и да е опсесијата главна тема во оваа декада, има и други популарни теми на жанрот трилер – како што е детективскиот во кој ФБИ агенти гонат сериски убиец. Многу познат беше мошне успешниот криминален трилер кој доби награда за најдобра слика The Silence of the Lambs (1991) на Џонатан Дем, каде млада ФБИ агентка (Џуди Фостер), која е во псхилошка војна со канибалистичкиот психијатар Ханибал Лектор (Ентони Хопкинс), додека го следи транссексуалниот сериски убиец Бафало Бил; и криминалниот трилер Se7en (1995) на Дејвид Финчер, во кој се работи за потрага по серискиот убиец кој повторно ги одредува седумте смртни гревови. Дури и денес трилерите позајмуваат теми и елементи од оние во минатите декади. Сепак, да престанеме со повторувањето, има многу неодамнешни трилери кои го задржуваат аспектот на хорор филмовите; многу крв, насилство, бездушност, терор и собирање на тела. Некои од новите трилери кои ги употребиле овие методи се: Eden Lake (2008), The Last House on the Left (2009), P2(2007), Captivity (2007) и Funny Games (2008). Дури и акционите сцени заземаат сè повеќе место во трилер филмовите во последните десет години, особено во шпионските трилери. Трилерите како што се: Joy Ride(2001), Unknown (2011), Hostage (2005), Cellular (2006), A History of Violence (2005) and Firewall (2006), се на границата на акција.
Телевизија
Има најмалку две телевизиски серии едноставно наречени Thriller, едната направена во САД во 60-тите, другата во Велика Британија во 70-тите. Иако не се поврзани во никој случај и двете серии се состојат од еднократни драми, каде ги користат познатите мотиви на жанрот. 24е телевизиска серија со брзо дејство со спогодба инспирирана од војната против тероризмот. Секоја сезона се одвива во текот на 24 часа со секоја епизода која се случува во „реално време“. Одликувајќи се со сплит – екран техника и со темпиран часовник на екранот, 24 го следи експлоатирањата на федералниот агент Џек Бауер, кој се обидува да ги спречи терористичките закани. Lost, во која се работи за преживеаните од авионска несреќа, кои се соочени со прогонетите на островот принудени да се справат со: монструозно суштество кое се појавува како облак од црн чад; заговорот на „Другите“ кои ги имаат киднапирано или убиено нивните блиски во различни точки; таинственото минато на островот кое тие се обидуваат да го разберат; поларни мечки; и борбата против овие или други елементи како борба само да останат живи и да се извлечат од островот. Prison Break го следи Мајкл Скофилд, инженер кој се затворува самиот себеси во затвор со максимално обезбедување, со цел да го ослободи својот брат, кој е на смртна казна за злосторство кое тој не го направил. Во првата сезона Мајкл мора да се справи со опасностите на затворскиот живот, другите затвореници и вработените во затворот и извршување на својот разработен план за бегство, додека надвор од затворот сојузниците на Мајкл го истражуваат заговорот којшто доведе Линкон да биде затвотен. Во втората сезона, Мајкл, неговиот брат и уште неколку затвореници бегаат од затворот и мораат да ја избегнат националната потрага и нивното повторно фаќање, како и оние кои ги сакаат мртви. Други примери се: Dexter, Breaking Bad, Criminal Minds, Without a Trace, CSI: Crime Scene Investigation, The 4400, Medium, Revenge,  Numb3rs, The Twilight Zone и The X-Files.
Борис Алексоски
Статијата за Борис Алексовски - Карче, може да ја прочитате на нејзината страница.
Борис Ванчев Алексоски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Бидејќи произлегол од селско бедно семејство, бил принуден да оди на печалба во Белград каде работел како пекарски работник. Со капитулацијата на Стара Југославија, се вратил во своето село, каде се определил за борба против окупаторот. Активно го помагал ослободителното движење, со храна, облека и пренесувал илегални материјали. При една таква задача, кон крајот на 1942 година, бил фатен од италијанските власти и однесен во Тетовскиот затвор, а во летото 1943 година бил убиен при обид да избега од затворот.
Источни железници
Источни железници или Ориентална железница (позната и како: Македонска железница ; Chemins de fer Orientaux; Rumeli Demiryolu) — отоманско железничко претпријатие кое работело во Румелија (европскиот дел на Отоманското Царство), кое постоело од 1870 до 1937 година. Претпријатието било едно од петте пионерски железници во Отоманското Царство и ја изградило главната линија на Балканот. Помеѓу 1889 и 1937 година, низ пругите на железницата поминал светски познатиот Ориент-експрес.
Железницата била основана во 1870 година со цел изградба на линија од Истанбул до Виена. Поради многуте политички проблеми на Балканот, изградбата започнувала и застанувала, а сопствеништвото често се менувало или делело. До 1888 година, претпријатието не ја исполнило својата цел, а по Првата балканска војна во 1912 година, железницата работела само во Источна Тракија. Железницата продолжила како регионална железница до 1937 година, кога била припоена во Турските железници.
Македонија
Првата железница во Македонија била изградена кога била воспоставена железничката врска меѓу Солун и Скопје изградена од Ориенталната железница. Врската била изградена по фази:.
Средоземни игри
Средоземни игри (или Медитерански игри) — меѓународно спортско натпреварување, кое се одржува на секои четири години. Земјите-учеснички мора да бидат дел од средоземната цивилизација. Овој настан го предложил Мохамед Тахер-паша, кој бил претседател на Олимпискиот комитет на Египет за време на Летните олимписки игри 1948. Првите Средоземни игри се одржале во 1951 г. во Александрија, еден од најголемите градови на Египет. Првите 10 игри се одржувале една година пред Олимписките игри, но во 1991 било одлучено игрите да се одржуваат една година по Олимписките игри.
Македонија за првпат почнала да учествува на XVII Средоземни игри во Мерсин, 2013 г.
Првите Средоземни игри
Првите Средоземни игри се одржале во месец октомври во 1951 г. во Александрија, во чест на Мохамед Тахер-паша, кој ја изнел идејата за овој настан. На настанот учествувале 734 спортисти од 10 земји, кои настапиле во 13 спортови. Веќе на вторите игри, кои се одржале во 1955 г. Во Барселона е основано контролно тело, кое ги надгледува натпреварувачите во сите натпревари и врши анти-допинг контрола. На 16 јуни 1961 г., ова тело го добило своето официјално име: Службен одбор на Средоземните игри (француски: Comité International des Jeux Méditerranéens).
Врховно тело
Средоземните игри, како спортски настан кој се одржува секои четири години има углед на најголем спортски настан околу Средоземното Море. Настанот предизвикува голем интерес кај земји од три континенти: Европа, Африка и Азија. Специфичноста на овие игри е способноста на малите земји да освојат медал. Нема ниту една држава, чиј претставник не освоил барем еден медал, па дури и држави како Либан и Сан Марино освоиле медал. Покрај спортот, идеологијата на овој настан се заснова и на создавање на можност за мирна и праведна соработка на спортистите од трите континенти.
Игрите се одржуваат под покровителство на Меѓународниот олимписки комитет, но за нивното одржување е одговорен Грчкиот олимписки комитет. Седиштето на Одборот на Средоземните игри се наоѓа во Атина, а секретарот мора да биде Грк. Обврските, кои Грција ги има како еден од главните организатори на Средоземните игри се исполнува и со напорите на Владата на Грција, која инвестира во развојот на игрите.
Лого
Официјалното лого на Средоземните игри, кои се нарекуваат Средоземни олимписки игри се состои од три круга, кои ги симболизираат трите континенти, чии земји се натпреваруваат. Круговите се одржуваат во сината позадина, која го симболизира морето површина сино. За време на церемонијата на затворање на игрите, знамето се предава на претставник од земјата-домаќин на следните Средоземни игри.
Земји-учеснички
На игрите тековно учествуваат вкупно 26 земји:
Единствена земја, чие уество ѝ е дозволено, а не учествува е Израел. Иако географски не припаѓаат на Средоземјето, некои земји како на пример Македонија, Португалија, Србија, Андора и Сан Марино, кои веќе учествуваат може да влијае на игрите да учествуваат и некои арапски земји.
Застапени на спортови
На игрите затапени се вкупно 33 спортови.
За учество на жени било одлучено уште во 1959, но за првпат учествувале во 1967 г.
Црква „Св. Петка“ - Баровица
Света Петка (Αγίας Παρασκευής) — црква во селото Баровица, Ениџевардарско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Гуменџиско-бојмичко-ругуновската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е градена во 1830-тите. Претставува трикорабна базилика со внатрешни димензии од 10,6 × 18,1 м. Направена е од делкани камења. Од запад и југ има трем. На запад има низок нартекс и галерија во облик на буквата П. Корабите се поделени со шест пара колони. Апсидата е полукружна одвнатре и однадвор, а нишите на ѓаконикот и жртвеникот не излегуваат од источниот ѕид. Влезот на наосоте од југ, а пак западниот влез води во галеријата поради висинската разлика.
Таваните се дрвени, со геометриски форми и обоени со силни бои. Предниците на аркадите во наосот се живописани со фрески на кои има сцени од животот на Христос. Забележителни Се дрвените елементи на внатрешноста — иконостасот, владичкиот престол и амвонот, насликани со цветни мотви. Повеќето икони на иконостасот се од 1837 г. Во храмот има икони на зографот Христо Сакелариев од Петрово.
Камбанаријата на јужниот влез на комплексот е подигната во 1886 г. според натпис на камена плоча.
Во 1991 г. црквата е прогласена за споменик на културата.
Сибила Петлевски
Сибила Петлевски (хрватски: Sibila Petlevski;, Хрватска, ) — видна хрватска писателка од македонско потекло.
Животопис
Петлевски е родена на  година во, Хрватска како ќерка на познатиот македонски сликар Ордан Петлевски. Дипломирала компаративна книжевност и англиска литература на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Загреб во 1988 година. Магистрирала во 1991, додека докторирала во 1996 година. Предава театрологија на Академијата за драмски уметности во Загреб. Член е на Одборот на Меѓународниот ПЕН и дописна членка е на француската поетска академија L'Académie Mallarmé. Пишува на хрватски и англиски јазик, но дел од нејзините дека се преведини и на македонски јазик. Нејзината поезија и проза се преведени на околу десет јазици. Таа настапувала на голем број меѓународни книжевни конференции. Добитник е на врвни меѓународни награда. Мажена е за Давид Газаров, виден германски пијанист и композитор од ерменско потекло.
Почесен член е наДруштво на писатели на Македонија.
Библиографија
Автор е на:
Вулсторп крај Колстерворт
Вулсторп крај Колстерворт (англ. Woolsthorpe-by-Colsterworth) е селце во парохијата Колстерворт во грофовијата Линколншир, Англија. Најпознато е како родно место на англискиот научен великан Исак Њутн.
Селцето сега се наоѓа во пријатна, прилично рурална средина, но сепак има подолга историја како место важно по стопанското рударство и каменоломство.
Вулсторп Манор, родната куќа на Исак Њутн, е типична јоуманнска куќа од XVIII век, изградена од варовен камен, со придружни сточарско-полјоделски објекти од подоцнежно време. Денес таа е во сопственост на Националната задолжбина и е отворена за јавноста.
Расоманик
Расоманик или Рапсоманик (Ραψομανίκι, книжевно: Ραψομανίκιον, Рапсоманикион) — село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на дванаесет километри североисточно од градот Бер и на петнаесет километри југозападно од градот Гида, во непосредна близина на реката Бистрица и на железничката пруга што води од Солун до Бер, на надморска височина од 23 метри.
Сместено е во областа Урумлак.
Историја
По Првата светска војна во 1922 година, во селото се населени грчки бегалци. Во 1928 година, селото имало 17 бегалски семејства со вкупно 50 жители. .
Стопанство
Благодарение на тоа што се наводнува од системот за наводнување изграден од реката Бистрица, земјата е многу плодна. Основни производи се памукот и шеќерната репка, додека сточарството, поради ограничените пасишта, е слабо развиено.
Население
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Расоманик (Рапсиманик), Берска каза, живееле 135 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година навел дека во Росоманик Рапсиманик (Rossomanik Rapsimanik) (Skilitch Chkilitchi) живееле 130 Грци.
Во 1913 година е споменато со 142, а во 1920 година со 131 жител. По 1923 година биле сместени и 17 бегалски семејства со 50 жители, така што селото во 1928 година како мешана населба пораснало на 173 жители. Во 1940 година биле попишани 242, во 1951 година 277, во 1961 година 285, во 1971 година 237, во 1981 година 280, а во 1991 година 227 жители.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 206 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 206 жители.
Самоуправа и политика
Селото припаѓа на општинската единица Антигониди со седиште во селото Кавасила, која припаѓа на поголемата општина Гида, во округот Иматија. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Шеразмен, во кој покрај селото Расоманик се наоѓа и селото Шеразмен.
Лидингхаузен
Лидингхаузен (Lüdinghausen) — град во округот Косфелд на сојузната покраина Северна Рајна-Вестфалија, западна Германија. Лежи на каналот Дортмунд-Емс, околу 25 км југозападно од градот Минстер. Познат е по три замока: Лидингхаузен, Какесбек и Вишеринг.
Населбата е основана во XIII век, а стекнала право на град во 1308 г. Во 2016 г. населението броело 24.556 жители.
Збратимени градови
Лидингхаузен е збратимен со следниве градови:
Рагнхилд од Телје
Рагнхилд од Таље (11 век – околу 1117 г.) е светец чие почитување е потврдено во доцносредновековна Шведска и чие име е особено поврзано со црквата во Седертаље во провинцијата Седерманланд и епархијата Странгнас. Годината дадена за нејзината смрт е 1117. Според споменувањата во различна литература неколку векови подоцна, таа била и кралица на Шведска како сопруга на кралот Инге Помладиот. Некои историчари воведоа можност, побиена од други, дека таткото на Рагнхилд бил Алстан, син на Фолке Филбитер, и дека на тој начин таа припаѓала на раниот дом на Бјелбо на следните шведски и норвешки кралеви.
Се вели дека Рагнхилд ја основала црквата во Седертаље и дека е погребана таму. Ако е историска личност, веројатно живеела кон крајот на 11 или почетокот на 12 век, но ниту еден извор што ја споменува не може да биде датиран порано од 15 век. Епитаф во црквата, веројатно датира од тој период, подоцна бил копиран од антикварот од крајот на 17 век, Елиас Палмскилд. Во различни литературни извори од 15 век, се тврди дека таа била кралица, ќерка на извесен Халстен (не е сигурно дали е наменет кралот Халстен Стенкилсон ) и сопруга на Инге Постариот или Инге Помладиот (од кои било од генеалошки и хронолошки причини противречат дека е ќерка на кралот Халстен). 14-ти и 15-ти век ѕид слики прикажани Ragnhild може да се најде во црквите Borje и Viksta во Uppland и Enånger во Хелсингланд, сите три во Архиепископијата на Упсала.
Наследство
Интересот за Рагнхилд (како и за некои други средновековни локални светци) бил оживеан долго по протестантската реформација преку општиот интерес за шведските антиквитети што процветал во Шведска во 17 век. Во нејзиниот случај, објавувањето на Vitis aquilonia од Јоханес Вастовиус во 1623 година веќе предизвикало повторното толкување на човечката фигура во печатот на градот Седертаље да биде стилски приказ на Рагенилда.
Нејзиниот култен имиџ вклучувал аџилак во Рим и Ерусалим каде што разбојниците ја соблекле и ја оставиле гола, но ангелите ѝ испратиле прекрасна наметка. Се споменува и нејзиниот брак со кралот Инге и нејзините доблести како кралица, но дека тој ја оставил. Потоа можела да се посвети на грижата за болните.
За воведувањето на христијанството во Седерманланд во децениите околу 1100 година, Рагнхилд се претпоставува дека е еден од трите инструментални луѓе, од кои првиот бил Свети Ескил, а подоцна Свети Ботвид. Сепак, легендите на Ескил и Ботвид биле современи (12 век). Рагнхилд не се спомнува конкретно до 1450-тите во Малата рима хроника, а потоа и во поновиот предговор на реизданието на Ерик хроника од 1520-тите од 1335 година. Перингскиолд обезбедил докази дека оригиналниот епитаф на гробот на Рагнхлид, кој ја опишува како кралица, бил правилно препишан во следните векови. Очигледните сличности во стилот меѓу епитафот на Рагнхилд и оној од саркофагот од почетокот на 12 век на братот на свети Ботвид, Беорн во Боткирка, довеле до дополнителна теорија за автентичноста на првиот.
Од тој епитаф:
Легендата за неа од библиотекарката и дворскиот свештеник на кралот Сигизмунд вели дека Рагнхилд била воспитувана од детството плашејќи се од Бога, а потоа се омажила за Инге, живеела ангелски живот на земјата, починала од старост во 1120 година и била погребана во Седертаље.
Кога Седертаље добило ново градско собрание во 1965 година, спомен плочата на кралицата Рагнхилд, чиј автор е градоначалникот на градот во 1753 година, била преместена во новата зграда и поставена во градската судница.
Вилијам Кемпбел
'''Вилијам С. Кемпбел''' (роден 28 јуни 1930 година) — американски биолог и паразитолог со ирско потекло, познат за неговите откритија кои се однесуваат на терапија против инфекции предизвикани од цевчести црви, за што ја добил Нобеловата награда за физиологија или медицина за 2015 година. Од 1957 до 1990 година работел на Институтот за терапевтски истражувања Мерк, а моментално работи на универзитетот Дру како почесен соработник.
Животопис
Кемпбел е роден во Рамелтон, Донегол, Ирска во 1930 година како трет син на Р. Џ. Кемпбел, снабдувач. Дипломирал на Тринити колеџот во Даблин во 1952 година со почести од прва класа за зоологија, а докторирал на универзитетот Висконсин во 1957 година. Од 1957 до 1990 година тој бил соработник на Институтот за терапевтски истражувања Мерк. Во 1962 година добил државјанство на САД. Во 2002 година бил избран за член на Националната академија на науки на САД. Со Сатоши Омура ја поделиле половина од Нобеловата награда за физиологија или медицина за 2015 година за нивните истражувања на терапии против инфекции предизвикани од цевчести паразити. (Другата половина ја добила Ту Јоујоу за нејзината работа на третман на маларија). Кемпбел е само вториот ирски научник кој добил Нобелова награда, по Ернест Волтон кој ја добил Нобеловата награда за физика во 1951 година.
Филипа Англиска
Филипа од Англија (средината на 1394 - 5 јануари 1430), позната и како Филипа од Ланкастер, била кралица на Данска, Норвешка и Шведска од 1406 до 1430 година со брак со кралот Ерик од Калмарската унија. Таа била ќерка на англискиот крал Хенри IV од неговата прва сопруга Мери де Бохун и помладата сестра на кралот Хенри V. Кралицата Филипа учествувала значително во државните работи за време на владеењето на нејзиниот брачен другар и служела како регент на Данска од 1423 до 1425 година
Ран живот
Филипа е родена во семејството на Хенри Болингброук и Мери де Бохун, во замокот Питерборо, Питерборо. Нејзиниот татко станал крал во 1399 година. Таа се споменува неколку пати во текот на нејзиното детство: во 1403 година, таа била присутна на свадбата на нејзиниот вдовец татко со Јована од Навара, а истата година отишла на аџилак во Кентербери. Таа главно живеела во замокот Беркхамстед и замокот Виндзор.
Брак
Во 1400 или 1401 година, кралот Хенри и предложил на кралицата Маргарет I од Данска, Норвешка и Шведска да се формира сојуз меѓу Англија и Калмарската унија преку двојна венчавка помеѓу ќерката на Хенри, Филипа, со наследникот на нордиските престоли, Ерик Померанија, и Синот на Хенри, Хенри, со сестрата на Ерик, Кетрин. Кралицата Маргарет не можела да се согласи со условите и бракот меѓу Хенри и Кетрин никогаш не се случил. Меѓутоа, во 1405 година, во Англија пристигнала скандинавска амбасада составена од двајца пратеници од секое од трите нордиски кралства, а бракот помеѓу Филипа и Ерик бил прогласен. На 26 ноември 1405 година, Филипа се омажила за Ерик со полномошник во Вестминстер, со шведскиот благородник Туре Бенгтсон Биелке како заштитник на младоженецот, а на 8 декември таа била формално прогласена за кралица на Данска, Норвешка и Шведска во присуство. на нордиските амбасадори.
Филипа ја напуштила Англија од Лин во август 1406 година со придружба од машки и женски англиски благородници и пристигнала во Хелсингборг во септември, каде што била пречекана од Ерик и кралицата Маргарет. Свадбата помеѓу Филипа и Ерик од Померанија се одржала на 26 октомври 1406 година во катедралата Лунд. Филипа била првата документирана принцеза во историјата која носела бел венчален фустан за време на кралска свадбена церемонија: носела туника со наметка во бела свила, обрабена со сива верверица и хермелин. По свадбената церемонија следело нејзиното крунисување. Свеченостите траеле до ноември, при што неколку мажи биле прогласени за витези, а миразот на Филипа бил официјално примен од дворскиот жител и свештениците од трите кралства. На Филипа, пак, ѝ биле доделени овластувања во сите три кралства: Нерке и Еребру во Шведска, Фин со Оденсе и Насбиховед во Данска и Ромерике во Норвешка.
Кралицата и Регентот
Кралицата Филипа и кралот Ерик живееле во замокот Калмар во Шведска со нивниот двор првите три години од нивниот брак. На Филипа и бил даден свој двор, надгледуван од нејзината главна дама во чекање, Лејди Катарина Кнутсдотер, внука на Света Бригита Шведска преку Лејди Марта Улфсдотер, која била главна дама во чекање на самата кралица Маргарет.