cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Карло Топија
Биографија
Карло Топија, всушност, е син на Андрија Топија и вонбрачната ќерка на кралот на Неапол, Роберт I, од родот на Анжујците. Историските извори од средината и третата четвртина на XIV век говорат за постојаниот подем на Карло Топија, кој ја наметнува својата власт на помалите велможи во пределите на средна Албанија помеѓу реките Шкумб и Мат, притоа ширејќи ја својата територија на север и северозапад кон крајбрежните градови на Јадранот и од Кроја, својот престолен град, ја контролира и пошироката територија околу Драч. Поради оваа експанзивна политика, тој доаѓа во судир со Балшиќите со кои успешно војува на север, околу Улцињ, Дањ, Дриваст, Скадар и во 1364 г. го заробува најспособниот од браќата, Ѓураѓ Балшиќ, држејки го како затвореник до 1366 г. Кога во 1368 г. го освојува и Драч, најзначајниот град на албанското приморје, тој апсолутно станува и најмоќниот господар од Скадар, Дањ, Дривас и Љеш на север, Валона и Канина на југ, Берат и Кроја во средишните делови на Албанија.
Плимна табела
Објавување и обем
Плимните табели се објавуваат во најразлични облици, како табели на хартија и табели достапни на семрежјето. Повеќето плимни табели се пресметани и објавени само за големите пристаништа, наречени и „стандардни пристаништа“, и се со времетраење од една година — стандардните пристаништа можат да бидат близу едни до други или пак оддалечени стотици километри. Периодите на плимите и осеките за малите пристаништа се пресметуваат со употреба на објавени периоди и висинските разлики меѓу „стандардни“ пристаништа и помалите пристаништа.
Карло Топија
Биографија
Пред крајот на животот, Топија ќе биде потиснат од Османлиите кои длабоко навлегуваат во пределите на средна и јужна Албанија. Тој веќе воено и политички ослабен се обидува од добро утврдениот Драч и со помошта на Венецијанците да ја сочува својата власт и да ги одбрани преостанатите поседи. Во 1387 г. преговара со Венецијанците да го предаде Драч на Републиката, но кон крајот на истата година умира. Неговиот син Ѓорѓе ќе го надживее само неколку години, и во 1392 г. го отстапува Драч на Венецијанците, додека останатите семејните поседи и правото над нив им ги пренесува на своите сестри Елена и Воислава.
Плимна табела
Датуми и периоди
На атлантското крајбрежје на северозападна Европа, периодот меѓу секоја плима и осека е со просечен период од 6 часа и 10 минути, со што се добиваат секојдневно две плими и две осеки.
ОСУ „Ацо Русковски“ - Берово
„Ацо Русковски“ — средно училиште во Берово, Општина Берово.
Основање и развој на ОСУ „Ацо Русковски“
Училиштето „Ацо Русковски“ е основано во учебната 1951/52 година како неполна гимназија „Страшо Пинџур”.Средното образование во Берово е воведено од учебната 1953/54 година со решение на Советот за просвета на НРМ од 10.09.1953г., кога е верифицирана полна гимназија. Во 1956 година гимназијата се трансформира-преминува во средно економско училиште.Во 1960/61 година се враќа гимназискто образование, но продолжува да постои и економското училиште. Наредната година економското училиште се припојува кон гимназијата, а постојат две паралелки од просветна струка. Од таа година училиштето го добива името Ацо Русковски. Од учебната 1963/64 година средното училиште функционира како чиста гимназија (без економски и педагошки паралелки),се до 1978 година, кога се трансформира во ЦСО. Во ЦСО покрај гимназиско има и стручно образование: текстилно-кожарска струка, електро, дрвопреработувачка, струка за неметали и др. Од 1980 до 1990 година училиштетото работи според концептот за средно насочено образование, а стручното си постои вон тој концепт. Во учебната 1991/92 година се напушта концептот за насочено образование и се враќа гимназиското образование. Од 2001/02 година гимназиското образование се реализира според новите планови и програми.
Визија на училиштето
Нашето училиште е со традиција, отворено за нови идеи што го поттикнуваат поединечниот развој и креативноста на учениците. Нуди можност за проодност на сите факултети. Подготвеност за вклучување на пазарот на трудот. Интенција за воведување на нови струки од интерес на општината.
Патронен празник
Патрониот празник на училиштето се одржува секоја година на 24 Септември. За одбележување на тој празник се одржуваат голем број на манифестации, како од спортски, така и од културен аспект. Учениците од средното училиште подготвуваат точки со кои настапуваат на сцена. Претежно точките се од делот на музика (пеење и свирење на музички иснструменти), драмската уметност и модерните танци. Учениците се истакнуваат и во спортските натпревари - ракомет, кошарка, одбојка, фудбал итн.
Соработка со други училишта
ОСУ „Ацо Русковски“ е во соработка со други училишта, не само од Македонија, туку и пошироко:
Проекти и активности
Најзначајни проекти и активности спроведени во ОСУ „Ацо Русковски“ се:
Национална припадност
Наставата се изведува на македонски наставен јазик
Кабинети
Во училиштето има 22 Кабинети од кои 15 се опремени со компјутерска технологија.
Пракса
За практична настава во училиштето има 2 добро опремени простории.
Спортска сала
Добро опремена спортска сала.
Библиотека
Добро опремена библиотека
Полониј
Полониј е лик во Хамлет на Вилијам Шекспир. Тој е главен советник на крајниот негативец на претставата, Клавдиј, и татко на Лаерт и Офелија. Генерално сметан за погрешен во секоја проценка што ја дава во текот на претставата, Полониј е опишан од Вилијам Хазлит како „искрен“ татко, но исто така и „зафатено тело, [кој] е соодветно службено, отсекогаш, и дрско“. Во чинот II, Хамлет се однесува на Полониј како „мачна стара будала“ и го исмева како „ Јефта “ од подоцнежниот ден.
Полониј се сложува со Клавдиј за да го шпионира Хамлет. Хамлет несвесно го убива Полониј, предизвикувајќи го спуштањето на Офелија во лудило, што на крајот резултираше со нејзино (веројатно) самоубиство и кулминација на претставата: дуел помеѓу Лаерт и Хамлет.
Карактер
Таткото на Офелија и Лаерт, и советник на кралот Клавдиј, некои го опишуваат како ветровито, а други како тркач на мудрост. Исто така, беше предложено дека тој се однесува само како „глупав шаблон“ за да ја заштити својата позиција и популарност и да спречи некој да ги открие неговите заговори за општествено напредување. Важно е да се напомене дека во текот на претставата, Полониј се одликува како типичен ренесансен „нов човек“, кој посветува големо внимание на изгледот и свеченото однесување. Некои адаптации покажуваат дека тој заговара со Клавдиј во убиството на кралот Хамлет.
Во чинот 1, сцена 3, Полониј му дава совет на својот син Лаертес, кој заминува за Франција, во форма на список на сентенциозни максими. Завршува давајќи му на својот син благослов и очигледно е пријатен со заминувањето на неговиот син. Меѓутоа, во чинот 2, сцена 1, тој му наредува на својот слуга Рејналдо да отпатува во Париз и да го шпионира Лаерт и да пријави дали се препушта на некој локален порок.
Лаерт не е единствениот лик кој Полониј го шпионира. Тој се плаши дека врската на Хамлет со неговата ќерка ќе му наштети на неговиот углед кај кралот и ѝ наредува на Офелија да се „заклучи од одморалиштето на [Хамлет]“. Подоцна се сомнева дека отфрлањето на вниманието на Хамлет од страна на Офелија предизвикало принцот да ја изгуби својата памет, и ги информира Гертруда и Клаудиј за неговото сомневање, тврдејќи дека неговата причина да и заповеда на Офелија да го одбие Хамлет е тоа што принцот бил над нејзината станица. Тој и кралот ја тестираат неговата хипотеза шпионирајќи ја и испрашувајќи ја Офелија.
Во неговиот последен обид да го шпионира Хамлет, Полониј се крие зад Таписеријата во собата на Гертруда. Хамлет грубо се справува со неговата мајка, предизвикувајќи таа да плаче за помош. Полониј го повторува барањето за помош и го слуша Хамлет, кој потоа го заменува гласот со Клавдиј и го прободува низ арасот и го убива.
Смртта на Полониј од рацете на Хамлет предизвикува Клаудиј да се плаши за сопствениот живот, Офелија да полуди, а Лаертес да бара одмазда, што води до дуелот во последниот чин.
Извори
Книжевното потекло на ликот може да се проследи до советникот на кралот пронајден во верзиите Белфорест и Вилијам Пејнтер на легендата за Хамлет. Сепак, барем од 19 век, научниците исто така се обидуваат да го разберат карактерот во однос на елизабетанската дворска политика.
Полониј првпат бил предложен како пародија на водечкиот советник на кралицата Елизабета, лордот благајник и главниот секретар Вилијам Сесил, Лорд Бургли во 1869 година. Израел Голанц, исто така, сугерираше дека Полониј можеби бил сатира за Бургли. Теоријата честопати била финиширана со дополнителни аргументи, но и оспорувана. Уредникот на Арден Хамлет, Харолд Џенкинс, на пример, ја критикуваше идејата за каква било директна лична сатира на Бургли како „неверојатна“ и „некарактеристична за Шекспир“.
Име
Голанц предложил дека изворот за името на ликот и за чувствителните флоскули е Де оптимо сенаторе, книга за државништвото на полскиот дворјанин Вавржињец Грзимала Гошлицки, која била нашироко читана откако била преведена на англиски и објавена во 1598 година под насловот Советникот. „Полониј“ е латински за „полски“ или „а/полјак“. Англискиот превод на книгата се однесува на нејзиниот автор како државник на „полонската империја“.
Во првиот кварт на Хамлет, Полониј е наречен „Корамбис". Се претпоставува дека ова потекнува од „crambe“ или „crambo“, изведено од латинска фраза што значи „повторно загреана зелка“, што имплицира „досаден старец“ кој исфрла банални повторно измешани идеи. Дали ова беше оригиналното име на ликот или не, се дебатира. Дадени се различни предлози за да се објасни ова. Г.Р. Хибард тврди дека името првично било Полониј, но било променето бидејќи Q1 произлегува од верзијата на драмата што треба да се изведува во Оксфорд и Кембриџ, а оригиналното име било премногу блиску до она на Роберт Полениус, основач на Универзитетот Оксфорд. Бидејќи Полониј е пародија на помпезен псевдоинтелектуалец, името може да се протолкува како намерна навреда. На насловната страница на Q1 конкретно стои дека претставата неодамна била изведена во Лондон, Оксфорд и Кембриџ.
Сценски и филмски портрети
Во повеќето продукции на 20-от век, до околу 1980 година, Полониј беше игран како малку сенилен, безобразен човек од околу 75 години, предизвикувајќи малку смеа кај публиката со приказот. Поновите продукции имаат тенденција да го играат како малку помлад човек и да ја нагласат неговата флексибилност наместо помпезна сенилност, навраќајќи се на традиционалниот начин на кој се играл Полониј пред 20 век. Сè до 1900-тите постоеше традиција дека глумецот што го игра Полониј го игра и брзоумниот гробар во чинот V. Ова малку сугерира дека глумецот што го играше Полониј бил глумец навикнат да глуми кловнови слично како Будалата во Кралот Лир: не стара будала, жив и интелигентен господар на илузии и погрешни насочувања. Полониј додава нова димензија на претставата и е контролен и заканувачки лик.
Еден клуч за портретот е одлуката на продуцентот да ја задржи или отстрани кратката сцена со неговиот слуга Рејналдо, што доаѓа по неговата сцена на генијален, татковски совет до Лаертес. Тој му дава инструкции на Рејналдо да го шпионира неговиот син, па дури и сугерира дека се коцкал и се здружувал со проститутки, за да дознае што навистина правел. Вклучувањето на оваа сцена го прикажува во многу позлобна светлина; повеќето продукции, вклучително и филмската верзија на Лоренс Оливие од 1948 година, избираат да ја отстранат. Соодветните продукции во кои глумат Ричард Бартон и Кенет Брана и двете го вклучуваат. Иако Хјум Кронин го игра Полониј главно за смеење во продукцијата на Бартон, Полониј е повеќе злобен отколку комичен во верзијата на Брана.
Познати линии
Најпознатите реплики на Полониј се наоѓаат во чин 1 Сцена 3 („Ниту заемопримачот, ниту заемодавачот не биде“; „Да бидеш вистина“) и Акт 2 Сцена 2 („Краткоста е душата на духовитоста“; и „Иако ова биди лудост, но сепак постои метод не“), додека други станаа парафразирани афоризми („Облеката го прави човекот“; „Старите пријатели се најдобри пријатели“). Исто така, репликата што ја зборува кога е убиен од Хамлет во чинот 3, сцена 4 („Ох, јас сум убиен!“) е предмет на пародија и потсмев поради неговата очигледност.
Малополско Војводство
Малополско Војводство (województwo małopolskie) — војводство во јужна Полска. Зафаќа површина од и има население од 3.406.000 жители (2014).
Создадено е на 1 јануари 1999 г. од дотогашните војводства Краковско, Тарнувско, Новосонченско и делови од Бјелското, Катовичкото, Келечкото и Кросненското, согласно управната реформа усвоена претходната година. Наречено е по историската област Малополска, иако зафаќа само мал дел од неа. Историската област е значително поголема и се протега многу посеверно, сè до Радом и Шедлце, и опфаќа градови како Сталова Вола, Лублин, Келце, Ченстохова и Сосновјец.
Го опфаќа просторот меѓу Светокришките Планини на север, Краковско-ченстоховската Јура на запад и Татрите, Пјенините и Бескидите на југ. Во управен поглед се граничи со Шлескотото Војводство на запад, Светокришкото Војводство на север, Поткарпатското Војводство на исток и Словачка на југ.
Речиси сета Малополска му припаѓа сливот на реката Висла. Во 2000 г. Краков бил европска престолнина на културата. Градот има патни и железнички врски со Катовице (брз автопат), Варшава, Вроцлав и Жешув. Сместен е на важно минувалиште кое ги вкрстува патиштата од Дрезден за Киев и од Гдањск за Будимпешта. Тука е и вториот по големина аеродром во Полска — „Јован Павле II“.
Стопанство
Стопанството на Малополското Војводство е повеќеделно, и ги опфаќа високата технологија, банкарството, хемиската и металуршката индустрија, рударството, производство на храна и пијалаци и тутунската индустрија. Најундустријализран град е Краков, каде, во Нова Хута, работи големата челичарница „Тадеуш Сенѓимир“ со дури 17.500 вработени. Во западниот дел се наоѓа другиот важен индустриски центар, сместен во околината на Хшанув (производство на локомотиви) и Ошвјенќим (хемиска индустрија). Краковскиот технолошки парк е специјална економска зона. Во војводството се регистрирани речиси 210.000 претпријатија (претежно мали и средни), од кои 234 се државни. До крајот на 2016 г. Малополското Војводство достигнало 18,3 милијарди долари во странски вложувања.
Градови и гратчиња
Војводството има 61 градски населени места, тука наведени по број на жители според состојбата во 2006 година:
Управна поделба
Малополското Војводство е поделено на 22 окрузи, од кои 3 се градски, а 19 се земски. Тие пак се поделени на вкупно 182 општини.
Црква „Св. Никола“ - Балин Дол
Свети Никола — главна селска црква во гостиварското село Балин Дол, Македонија.
Местоположба
Црквата се наоѓа на самиот крај на селото, на мала издигнатина на подножјето на планината Сува Гора. Околу црквата се наоѓаат селските гробишта.
Историја
Црквата била изградена околу 1870-тите години како што запишал истражувачот Јован Трифуноски, но според натписот на самиот ѕид при влезот во црквата, истата е подигната во 1853 година.
На местото на сегашната црква постоела мала црковна зграда.
Во 1995 година црквата е возобновувана и реновирана, а во нејзиниот двор е изградена и зграда со трпезарија и помошни простории. Црквата била осветена на 1 јуни 1997 година.
Хобјотски јазик
Хобјотски јазик (арапски: لغة هوبيوت ) е семитски јазик, дел од групата на јужноарапски јазици. Јазикот денес е на раб на исчезнување и се зборува од мала група луѓе (околу 200) во регионот на границата помеѓу Оман и Јемен. Се прценува дека има околу 1000 луѓе во Оман и околу 40 во Јемен, но сепак реалната бројка е доста помала.
Преглед
Јазичарите за првпат го споменуваат хобјот во 1981 година со издавањето на студијата на Томас Муир Џонстон. Тој стапил во контакт со јазикот во 1970-те. Тој првично навел дека хобјотскиот е мешавина на мехриски и шехриски дијалекти. Јазикот не бил признат за засебен јазик сè до 1985 година, кога Мари-Клод Симеоне-Синел издала доволно докази за неговата засебност. Денес е утврдена засебноста на јазикот.
Исчезнување
Хобјотскиот јазик се смета за сериозно загрозен јазик. Реалната бројка на говорници не е позната, но се проценува на неколку стотици. Повеќето од луѓето кои го зборуваат се стари лица и голема е веројатноста јазикот да изумре набрзо.
Според Етнолог, јазикот е пред изумирање. Единствените луѓе кои течно го зборуваат се постари лица и со тоа мала е веројатноста јазикот да се пренесе на идните поколенија.
1661 Гранула
1661 Гранула, исто така, означен како , е каменест Флоријански астероид од внатрешните региони на астероидниот појас, со пречник од околу 7 километри. Тој бил откриен на 31 март 1916 година, од страна на германскиот астроном Макс Волф во Хајделбершката опсерваторија во јужниот дел на Германија и е именуван според американскиот патолог Едвард Гал.
Класификација и орбита
Астероидот е припадник на S-тип на астероидот и е член на Флоријанското семејство, голема судирна популација на каменести астероиди во внатрешниот главен појас. Кружи околу Сонцето на растојание од 2–2,4 АЕ на секои 3 години и 3 месеци (1.179 дена). Неговата орбита има ексцентричност од 0,09 и наклон од 3° во однос на еклиптиката. Набљудувачкиот лак на Гранула е забележан за првпат во Бергедорфшката опсерваторија, еден месец по првичното забележување.
Вртежен период
Во јануари 2006 година, е добиена првата вртежна светлинска крива за Гранула од фотометриските набљудувања на францускиот аматерски астроном Рене Рој. Добиен е вртежен период подолг од просечниот од 24 часа со светлинска промена од 0,15 магнитуди (U=2). Досега не е добиена друга светлинска крива.
Проценка на големината
Гранула не е забележана од страна на инфрацрвениот сателит ИРАС, ниту пак од јапонскиот сателит Акари, а воедно и од НАСА-овиот НЕОВИСЕ. Според добиените податоци од КАЛЛ, се претпоставува дека астериодот има албедо од 0.24 – според матичниот астероид од семејството 8 Флора – и се претпоставува дека има пречник од 7,14 километри, користејќи апсолутна величина од 12,9.
Именување
Овој астероид е именуван според светски познатиот американски патолог Едвард Гал, поранешен директор на Синсинатскиот академски здравствен центар и претседател на УСЦАП. Именувана е на денот на неговото пензионирање, за да се одбележи Галовата кариера и откривањето на Галовата гранула, особеност на лимфоцитите. Официјалното именување е објавено од страна на МПЦ, октомври 1977 година.
NGC 1615
NGC 1615 — елиптична галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1615 се споменува и како UGC 3096, MCG 3-12-5, CGCG 467-3.
Откривање
Објектот е откриен на 5 јануари 1878 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1615 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1615 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 36 м 1,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 19° 57' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Други поделби
Проучување на NGC 1615 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15608. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 134; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1274. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1501.
Ото Бауер
Ото Бауер (Otto Bauer; – ) — австриски лев социјалист и еден од најистакнатите теоретичари на австромарксизмот.
Бауер студираше на Универзитетот во Виена каде што се здоби со титулата доктор на право во 1906. Својата прва книга, „Социјалдемократијата и националното прашање“, ја објави во 1907. Иако бил политички активен и во текот на студиите, неговиот постепен подем во Социјалдемократската партија на Австрија започна по стекнувањето со докторската титула. Меѓу другото, во 1907 година Бауер го основа „Дер кампф“, теоретското списание на партијата.
Во текот на Првата светска војна, Бауер бил мобилизиран уште во 1914 г. и испратен на Рускиот фронт. Таму бил заробен, но во 1917 е ослободен и се вратил во Австрија. По смртта на водачот на Социјалдемократската партија на Австрија, Виктор Адлер, во 1918, Бауер застанува на чело на партијата. Од ноември 1918 до јули 1919 австриските социјалдемократи формираа коалициона влада со Христијанско социјалната партија во која Бауер бил министер за надворешни работи.
Кога Енгелберт Долфус, со помош на елементи од Христијанскосоцијалната партија и на Хајмверот, во 1933 воспостави авторитарна корпоративна диктатура, активностите на австриските социјалдемократи беа сериозно ограничени. По задушувањето на бунтот против владата во февруари 1934, Бауер бил принуден да пребегне во странство. Тој продолжи да го организира отпорот на социјалдемократите против диктатурата во Австрија прво од Брно во Чехословачка, а потоа од Париз. Умира во Париз на 57-годишна возраст, само четири месеци по инкорпорирањето на Австрија во Третиот рајх од страна на Адолф Хитлер (т.н. „аншлус“).
Творештво
Основни дела на Ото Бауер се:
Ник Кејв
Николас Едвард Кејв (роден на 23 септември 1957 година) е австралиски пејач, текстописец, автор, сценарист, композитор и повремен глумец. Познат по неговиот баритонски глас и како фронтмен на рок бендот Nick Cave and the Bad Seeds, музиката на Кејв генерално се одликува со емоционален интензитет, широк спектар на влијанија и лирски опсесии со смртта, религијата, љубовта и насилството.
Роден и израснат во руралната Викторија, Кејв студирал уметност во Мелбурн пред да застане на чело на The Birthday Party, еден од водечките пост-панк бендови во градот, во доцните 1970-ти. Се преселиле во Лондон во 1980 година, но таму, разочарани од тамошниот живот, еволуирале кон помрачен, попредизвикувачки звук, нешто што послужило како инспирација за готик рок. Поради тоа се здобиле со репутацијата на најнасилниот бенд во живо, во светот. Кејв станал препознатлив по неговите конфронтирачки изведби, шокираноста од црната коса и бледиот изнемоштен изглед. Бендот се распаднал набргу откако Ник се преселил во Берлин, во 1982 година. Една година подоцна е формиран легендарниот Nick Cave and the Bad Seeds, опишан како еден од „најеминентните, трајни“ бендови на рокот. Голем дел од нивниот ран материјал е сместен во митскиот американски длабок југ, потпирајќи се на оние духовните и делта блузот. Опседнатоста на Кејв со старозаветните сфаќања за доброто наспроти злото, кулминирала со тоа што се нарекува негова песна-потпис, The Mercy Seat (1988) и во неговиот дебитантски роман And the Ass Saw the Angel (1989). Исто така, во 1988 година, Кејв се појавил во Ghosts... of the Civil Dead, австралиски затворски филм, како ко-сценарист и автор на музиката.
Во 1990-тите, Кејв се движел меѓу Сао Паоло и Англија, наоѓајќи инспирација во Новиот завет. Тој продолжил да постигнува мејнстрим успех со потивки балади на пијано, особено со дуетот со Кајли Миног во песната Where the Wild Roses Grow(1996) и Into My Arms(1997). Во 2000-тите, наклонувајќи се повеќе кон филмот, Кејв го напишал австралискиот вестерн The Proposition(2005), компонирајќи го албумот за него, заедно со редовниот соработник Ворен Елис. Заслугите за филмот, овој пар ги добива и за The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford(2007), The Road(2009) и Lawless(2012), а нивниот garage rock проект Гриндермен објавил две Долгометражно издание (музика) од 2006 година. Во 2009 година, го издал својот втор роман The Death of Bunny Munro и глумел во полуфиктивниот филм од типот на „еден ден од животот“ филмови, 20,000 Days on Earth(2014). Неговото поново музичко дело содржи амбиентални и електронски елементи, како и сè поапстрактни текстови, делумно пополнети со тагата за смртта на неговиот син Артур во 2015 година, која што е тема на истрага во документарниот филм One More Time with Feeling(2016) и на седумнаесеттиот и најнов албум на Bad Seeds, Ghosteen(2019).
Кејв го пишува билтенот The Red Hand Files којшто го користи за да одговори на прашања од обожавателите. Неговата работа е предмет на академски студии, а неговите песни се опфатени од широк спектар на уметници, вклучувајќи ги Џони Кеш (The Mercy Seat), Металика (Loverman) и Снуп Дог (Red Right Hand). Тој бил примен во Куќата на славните АРИА во 2007 година, и бил именуван за Офицер на Редот на Австралија во 2017 година.
Младост, образование и семејство
Кејв е роден на 23 септември 1957 година во Варакнабеал, мало селско гратче во австралиската држава Викторија, во семејството на Даун Кејв (родена како Тредвел) и Колин Френк Кејв. Како дете, тој живеел во Варакнабеал, а потоа и во Вангарата, во рурална Викторија. Неговиот татко предавал англиски и математика во локалното техничко училиште, а неговата мајка била библиотекарка во средното училиште во коешто учел Ник. Уште од рана возраст, од таткото добил знаење за книжевните класици како што се Злосторство и казна и Лолита. Колин Френк бил организатор на првиот симпозиум за австралискиот бушрангер и одметник Нед Кели, во којшто Ник бил заљубен како дете. Покрај неговиот постар брат, Кејв станал обожавател на прогресивен рок - бендови како што се King Crimson, Pink Floyd и Jethro Tull, сè додека неговата девојка од детството не го запознала со Леонард Коен. Подоцна Кејв бил опишан од Коен како „најголемиот текстописец од сите.“
Кога Кејв имал 9 години, почнал да пее во хорот на катедралата Светото Тројство во Вангарата. На 13 годишна возраст бил избркан од тамошното средно училиште. Во 1970 година, откако се преселил со своето семејство во Мурумбиена, предградие на Мелбурн, тој станал потстанар во интернатот, а подоцна и студент на Caulfield Grammar School. Имал 19 години кога неговиот татко загинал сообраќајна несреќа, судирајќи се со друг автомобил. За трагедијата дознал од мајка му, додека таа го извлекувала од полициската станица во Сент Килда. Бил приведен под сомнение за кражба. Подоцна ќе се присети дека неговиот татко „умре во моментот од мојот живот кога бев најмногу збунет“ и дека „загубата на татко ми создаде во мојот живот вакуум, простор во кој моите зборови почнаа да лебдат и да се собираат наоѓајќи ја својата цел“.
По неговото средно образование, во 1976 година, Кејв студирал сликарство на Технолошкиот институт Колфилд, но следната година се откажал за да музицира. Во истото време почнал да користи и хероин.
Кејв присуствувал на својот прв музички концерт во фестивалската сала во Мелбурн. Програмата била составена од Манфред Ман, Дип Парпл и Фри. Кејв се присетувал: „Се сеќавам дека седев таму и физички го чувствував звукот што минува низ мене“. Во почетокот на 1977 година, за првпат во живо ги сретнал австралиските панк рок групи Radio Birdman и the Saints. Кејв бил особено инспириран од шоуто на вториот бенд, велејќи дека го напуштил местото на настанот како „друг човек“.
Раните години и the Birthday Party (1973–1983)
Во 1973 година, Кејв ги запознал Мик Харви (гитара), Фил Калверт (тапани), Џон Кочивера (гитара), Брет Персел (бас) и Крис Којн (саксофон), колеги-студенти на Caulfield Grammar. Заедно основале бенд со Кејв како фронтмен. Нивниот репертоар, меѓу другото, се состоел и од рудиментирани насловни верзии на песни од Лу Рид, Дејвид Боуви, Алис Купер, Рокси Мјузик и Алекс Харви. Подоцна, составот се намалил на четири членови, вклучувајќи ја и пријателката на Кејв, Трејси Пју на бас. Во 1977 година, по напуштањето на училиштето, бендот бил преименуван во The Boys Next Door и тогаш почнале да свират претежно оригинален материјал. Гитаристот и текстописец, Роуланд С. Хауард, му се придружил на бендот во 1978 година.
Тие биле предводници на пост-панк сцената во Мелбурн кон крајот на 1970-тите, свиреле стотици концерти во Австралија пред да го променат своето име во Тhe Birthday Party во 1980 година и да се преселат во Лондон, а потоа во Западен Берлин. Во Лондон ги придружувала встралиската девојка и муза на Кејв, Анита Лејн. Бендот бил озлогласен поради нивните провокативни настапи во живо. Кејв викал, врескал и се фрлал по сцената, а сето тоа придружувано од остра рок-музика врзана со гитара. Кејв користел старозаветни слики со стихови за гревот, развратот и проклетството. Смислата за хумор на Кејв и склоноста кон пародија се очигледни во многу песни на бендот, вклучувајќи ги Стриптизерот Ник и Кинг Инк. Release the Bats, една од најпознатите песни на бендот, беше наменета како претерано „мочање“ на готик рок и „директен напад“ на „акциите на готичките асоцијации што помалку информираните критичари сакаа да ги направат". Иронично, станал многу влијателен во жанрот, овозможувајќи издигнување на една нова генерација бендови.
По преминувањето во култ што се следи во Европа и Австралија, Тhe Birthday Party се распаднале во 1983 година.
Ник Кејв и Тhe Bad Seeds (од 1984 до денес)
Бендот, со Кејв како лидер и фронтмен, има издадено седумнаесет студиски албуми. Pitchfork Media ја нарекува групата еден од „најтрајните, безсомнени“ рок бендови, со исполнета дискографија. Иако нивниот звук има тенденција значително да се менува од еден албум во друг, едната константа на бендот е неполиран спој на различни жанрови и структури на песни коишто обезбедуваат возило за виртуозната, честопати истрионска театралност на Кејв. Критичарите Стивен Томас Ерлевин и Стив Хјуи напишале: „Со Тhe Bad Seeds, Кејв продолжи да ги истражува своите опсесии со религијата, смртта, љубовта, Америка и насилството со бизарен, понекогаш самосвесно еклектичен хибрид на блуз, госпел, рок и уметнички пост-панк“. Рецензирајќи го албумот Dig, Lazarus, Dig!!! од 2008 година, NME ја употребиле фразата „готска психо-сексуална апокалипса“ за да ја опишат „заканата“ присутна во стиховите на насловната песна. Нивното најново дело, Ghosteen, било објавено во октомври 2019 година.
Во средината на август 2013 година, Кејв беше финалист на „Првата долга листа“ за 9-тиот Coopers AMP, заедно со уметници како Кевин Мичел и the Drones. Австралиската музичка награда е вредна 30.000 австралиски долари. Наградата на крајот отиде кај Big Scary. Во интервју во септември 2013 година, Кејв објасни дека се вратил на користење машина за пишување песни по неговото искуство со албумот Ноктурама, бидејќи „може да има лош ден и да стисне „избриши“ и тоа би се изгубило“. Кејв верува дека изгубил вредна работа поради „лош ден“.
Гриндермен (од 2006 до денес)
Во 2006 година Кејв го формираше Grinderman - самиот како вокал, гитара, органа и пијано, Ворен Елис (тенор гитара, електрична мандолина, виолина, виола, гитара, придружен вокал), Мартин П. Кејси (бас, гитара, придружен вокал) и Џим Склавунос (тапани, перкусии, придружни вокали).
Првиот јавен настап на Гриндермен бил на Сите утрешни забави во април 2007 година каде што Боби Гилеспи од Примал Скрим ги придружувал во придружните вокали и перкусии.
Во декември 2011 година, по настапот на музичкиот фестивал Мередит, Кејв објавил дека Гриндермен се распаѓа. Две години подоцна, Гриндермен настапиле и двата викенда на фестивалот за музика и уметност во долината Коачела во 2013 година, како и Ник Кејв и Лошите семиња.
Музика во филм и телевизиска драма
Делото на Кејв било прикажано во сцена на филмот Кучиња во вселената на Ричард Ловенштајн, од 1986 година. Кејв извел делови од песната Shivers од „Boys Next Door“ двапати за време на филмот, еднаш на видео и еднаш во живо.
Песните на Кејв, исто така, се појавуваат во голем број холивудски блокбастери - „There is a Light“ се појавува на саундтракот за Бетмен засекогаш од 1995 година, а „Црвената десна рака“ се појавува во голем број филмови, вклучително и „Досиеја Х“, „ Глупавиот и глупав“ ; Scream, неговите продолженија Scream 2 и 3 и Hellboy (во изведба на Пит Јорн). Во Scream 3, песната беше преработена на тој начин што Кејв пишувал нови текстови и додал оркестар на аранжманот на песната. „Луѓето не се добри“ беше прикажана во анимираниот филм Шрек 2, а песната „О, деца“ беше прикажана во филмот Хари Потер и Реликвиите на смртта - дел 1 од 2010 година.
Неговите дела се појавуваат и во бројни големи ТВ програми, меѓу кои Траума, Зборот Л, Патник, Единицата, Ги сакам 70-тите, Амбулантски, Другите, Нип/Так и Калифорникација. Неодамна, неговата работа се појави во сериите на Нетфликс, After Life, сериите на БиБиСи Peaky Blinders и австралиската серија Jack Irish. „ Red Right Hand“ е тематската песна за Peaky Blinders и изведбите на песната може да се слушаат низ серијата, вклучувајќи го и коверот на алтернативната рок група Arctic Monkeys. Во интервју за Vice, ѕвездата на Peaky Blinders, Силиан Марфи, спомнал дека Кејв лично ја одобрил употребата на песната за серијата, откако ја гледал претходната проекција на шоуто.
Соработки
Кејв играше со Шејн Мекгован на насловните верзии на „Смртта не е крај“ на Боб Дилан и Каков прекрасен свет на Луис Армстронг. Кејв, исто така, ја изведе „What a Wonderful World“ во живо со Flaming Lips. Кејв сними кавер верзија на песната на Погус, Дождлива ноќ во Сохо, напишана од Мекгован. Мекгован, исто така, пее верзија на „Луси“, објавена на B-Sides and Rarities. На 3 мај 2008 година, за време на турнејата на Dig, Lazarus, Dig!!!, Мекгован им се придружи на Ник Кејв и лошите семиња на сцената за да ја изведат „Луси“ во замокот Даблин во Ирска. Синглот на Палп, Bad Cover Version, на својата Б-страна вклучува кавер верзија од Кејв на песната на тој бенд Disco 2000. На Deluxe Edition на Pulp's Different Class може да се најде уште една слика од оваа корица.
Во 2004 година, Кејв и подаде рака на Маријана Фејтфул на албумот Пред отровот. Тој беше соавтор и продуцент на три песни („Луда љубов“, „Има дух“ и „Десперанто“), а на сите се појавуваат „Лоши семиња“. Тој, исто така, е вклучен во „The Crane Wife“, на албумот на Фејтфул од 2008 година, Easy Come, Easy Go. Кејв изведе гостински вокали на насловната песна на албумот All the Pretty Little Horses на Current 93 од 1996 година, како и на поблиската „Patripassian“. За неговиот албум Murder Ballads од 1996 година, Кејв ги сними Where the Wild Roses Grow со Кајли Миног и Хенри Ли со Пи Џеј Харви.
Кејв, исто така, учествуваше во компилациското ЦД „Икс-датотеки“ со некои други уметници, каде што чита делови од Библијата во комбинација со сопствени текстови, како „Time Jesum ...“, се наметна како обожавател на серијата пред неколку години, но бидејќи не гледа многу телевизија, тоа беше едно од единствените работи што ги гледаше. Тој соработуваше на синглот „Bring It On“ од 2003 година, со Крис Бејли, поранешен член на австралиската панк група „Светците“. Кејв придонесе со вокали за песната „Sweet Rosyanne“, на албумот од 2006 година Catch That Train! од Dan Zanes & Friends, детска музичка група.
Во 2010 година, Ник Кејв започна серија дуети со Деби Хари за проектот „Џефри Ли Пирс Сешнс“.
Во 2011 година, Кејв сними кавер за албумот на the Zombies Таа не е таму со Неко Кејс, којшто беше искористен на крајот од првата епизода од четвртата сезона на Вистинска крв.
Во 2014 година, Кејв го напиша либретото за операта Shell Shock (opera) од Николас Ленс. Операта беше премиерно изведена во Кралската опера Ла Моне во Брисел на 24 октомври 2014 година и беше поставена и на меѓународниот Викенд на војна и мир, Париз на 10 и 11 ноември 2018 година во изведба на L' Orchester Philharmonique de Radio France во Cité de la Musique (Филхармонија на Париз) со телевизиско емитување во живо на Arte  и France Musique.
Во 2020 година, Кејв го напиша либретото за LITANIES, транс-минимална камерна опера од Николас Ленс. Снимката продуцирана од двајцата писатели беше објавена од Дојче Грамофон.
Филмски партитури и театарска музика
Кејв создава оригинални филмски партитури со колегата од бендот Bad Seeds, Ворен Елис — тие првпат се здружија во 2005 година за да работат на филмот The Proposition на Хилкоат, за кој Кејв го напиша и сценариото.
Во 2006 година, Кејв и Елис ја компонираа музиката за адаптацијата на Ендрју Доминик на The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford од Рон Хансен. До моментот кога филмот на Доминик беше објавен, Хилкоат го подготвуваше својот следен проект, Патот, адаптација на романот на Кормак Мекарти за татко и син коишто се борат да преживеат во постапокалиптичен свет. Кејв и Елис ја напишаа и снимија партитурата за филмот, кој беше објавен во 2009 година. Во 2011 година, Кејв и Елис повторно се обединија со Хилкоат за да го снимат Lawless. Кејв, исто така, го напиша ова сценарио засновано на романот на Мет Бондурант, Највлажниот округ во светот. Сместен во округот Френклин од ерата на депресија, Вирџинија, филмот беше објавен во 2012 година.
Во 2016 година, Кејв и Елис го снимија нео-вестерн-филмот Пекол или висока вода, во режија на Дејвид Мекензи. Следната година, тие го снимија нео-западниот Wind River на Тејлор Шеридан, како и Воената машина на австралискиот режисер Дејвид Мишод.
Кејв и Елис, исто така, снимиле голем број документарни филмови, вклучувајќи ги Англискиот хирург (2007), Западно од Мемфис (2012) и Молитвата на пророкот (2015). Кејв и Елис создадоа музика за продукциите на Вестурпорт Војцек, Метаморфозис и Фауст.
Пишување
Кејв ја објавил својата прва книга, King Ink, во 1988 година. Тоа е збирка на стихови и драми, вклучително и соработки со Лидија Ланч. Во 1997 година, објавено е продолжението King Ink II, коешто содржи стихови, песни и транскрипт од радио есеј што го создал за Би-Би-Си во јули 1996 година, The Flesh Made Word, дискутирајќи во биографски формат за неговиот однос со христијанството. Додека престојувал во Западен Берлин, Кејв почнал со работа на тоа што требало да стане негов дебитантски роман, И магарето го виде ангелот (1989). Значителното вкрстување е очигледно помеѓу темите во книгата и стиховите што Кејв ги напишал во доцните фази на Тhe Birthday Party и раната фаза од неговата соло кариера. „Мочуриште“, од Бунт, особено ги користи истите лингвистички стајлинзи („mah“ за „моето“, на пример) и некои исти теми (нараторот е прогонуван од сеќавањето на девојката Луси, прогонуван како животно од ловџии, приближувајќи се кон смртта и погубувањето). На 21 јануари 2008 година било објавено специјалното издание на романот на Кејв, И магарето го виде ангелот. Вториот роман на Кејв, Смртта на зајачето Манро, бил објавен на 8 септември 2009 година од страна на Харпер Колинс Букс. Раскажувајќи ја приказната за продавач зависник од секс, таа беше издадена и како бинаурална аудио-книга произведена од британските уметници Иен Форсајт и Џејн Полард и како апликација за iPhone. Книгата првично започнала како сценарио коешто Кејв требало да го напише за Џон Хилкоат.
Освен филмските саундтракови, Кејв ги напишал и сценаријата за The Proposition (2005) и Lawless (2012) на Џон Хилкоат.
Како доказ за неговиот интерес за Светото писмо, толку евидентно во неговите стихови и неговото прозно пишување, Кејв го напишал предговорот на Канонгатската публикација на Евангелието според Марко, објавена во ОК во 1998 година. Американското издание на истата книга (објавено од Гроув Прес) содржи предговор од познатиот американски писател Бери Хана.
Кејв е соработник на рок-биографијата од 2009 година на Triffids, Vagabond Holes: David McComb and the Triffids, уредена од австралиските академици Ниал Луси и Крис Кофрен.
Во 2015 година ја издал песната The Sick Bag Song.
Глума
Првото филмско појавување на Кејв било во филмот на Вим Вендерс од 1987 година, Wings of Desire, во којшто тој и Bad Seeds се прикажани како настапуваат на концерт во Берлин.
Кејв повремено се појавува како глумец. Тој се појавува заедно со Бликса Баргелд во филмот на Питер Семпел од 1988 година Денди, играјќи коцки, пеејќи и зборувајќи од неговиот стан во Берлин. Тој е најистакнат во филмот од 1989 година Ghosts... of the Civil Dead, по сценарио и режија на Џон Хилкоат, и во филмот од 1991 година Џони Суид со Бред Пит.
Кејв се појавил во 2005 година во омажот на Леонард Коен, Леонард Коен: Јас сум твојот човек, во кој ги изведе соло I'm Your Man и Сузан со Џули Кристенсен и Перла Батала. Тој, исто така, се појавил во филмската адаптација во 2007 година на романот на Рон Хансен, Убиството на Џеси Џејмс од страна на кукавикот Роберт Форд, каде што ја пее Баладата на Џеси Џејмс. Кејв и Ворен Елис се заслужни за саундтракот на филмот. Ник Кејв и неговиот син Лук заедно изведуваат една од песните на саундтракот. Лука свирел триангл.
Неговиот интерес за работата на Едвард Гори доведе до негово учество во програмата на Би-Би-Си Радио 3 Гостин + Домаќин = Дух, во која се појавуваат Питер Блегвад и радиофоничниот звук на Истражувачкиот центар Лангам.
Кејв, исто така, го позајмил својот глас во раскажувањето на анимираниот филм The Cat Piano. Режиран е од Еди Вајт и Ари Гибсон (од the People's Republic of Animation), продуциран од Џесика Брентнал и има музика од Бенџамин Спид.
Сценарио
Кејв го напишал сценариото за The Proposition, филм за бандитите од грмушките во австралиската околина кон крајот на 19 век. Режиран од Џон Хилкоат и снимен во Квинсленд во 2004 година, премиерно бил прикажан во октомври 2005 година, а подоцна и објавен ширум светот на критичарите. Кејв, во интервју од 2013 година, ја објаснува својата лична позадина во врска со пишувањето на сценариото за филмот:"„Имав пишувано долга форма и порано, но тоа со пишувањето сценарија е чисто раскажување приказни и тоа се враќа наназад колку што можам да се сетам за мене, не само со татко ми, туку и со себе. Спиев во иста спална соба со сестра ми многу години, сè додека не стана непристојно тоа да го правам и секоја вечер и кажував приказни - така таа заспиваше. Таа ќе рече „кажи ми приказна“, па јас ќе и раскажам приказна. Така, таа способност, јас ја имав во голема мерка од самиот почеток и уживав во тоа на училиште, па реалното пишување сценарио одеднаш прави да се чувствуваш како да измислуваш голема приказна.“"Филмскиот критичар за британскиот весник Индепендент го нарече Предлогот „неповторлив“, „филм со ѕвезди и бескомпромисно насилен одметник“. Генерално амбиенталниот саундтрак беше снимен од Кејв и Ворен Елис.
На барање на неговиот пријател Расел Кроу, Кејв напишал сценарио за предложено продолжение на Гладијатор, коешто студиото го отфрлило.
Кејв напишал сценарио со наслов Највлажниот округ на светот, коешто било искористено за филмот од 2012 година Lawless, повторно во режија на Џон Хилкоат, со Том Харди и Шија Лабеф во главните улоги.
Блогирање
Кејв моментално одржува личен блог и страница за допишување преку Интернет со неговите фанови наречени Датотеки со црвена рака, што се гледа како продолжение на Во разговор, серија лични разговори во живо што ги одржа Кејв во коишто публиката можеше слободно да поставува прашања. На страницата, Кејв дискутира за различни прашања коишто се движат од уметност, религија, тековни работи и музика, како и користење како бесплатна платформа во која што обожавателите се охрабруваат да поставуваат лични прашања за која било тема по сопствен избор. Интимниот пристап на Кејв кон форматот Прашање и одговор на Датотеките со црвена рака беше пофален од Гардијан како „засолниште од онлајн бурата без раздор и заговори и во хармонија со интернет визијата на Тим Бернерс-Ли“.
Наследство и влијание
Во 2010 година, Кејв беше рангиран како 19-ти најголем жив текстописец во NME. Флеа го нарече најголемиот жив текстописец во 2011 година. Роб О'Конор од Yahoo! Музика го наведе како 23-ти најдобар текстописец во историјата на рокот. Уметноста на Ник Кејв: Нови критички есеи беше уредена од академик Џон Х. Бејкер и објавена во 2013 година. Во есејот на албумот The Boatman's Call, Питер Билингам ги пофали љубовните песни на Кејв како што се одликуваат со „длабока, поетска, меланхолична интроспекција“. Карл Лејвери, друг академик прикажан во колекцијата, тврдел дека има „обемно поле на пештерски студии“. Ден Роуз тврдеше дека Кејв „е мајстор на вознемирувачкиот наратив и хроничар на крајноста, иако тој, исто така, сигурно е способен за суптилна романтична визија. Тој му прави многу на слушателот кој влегува во неговиот свет.“
Во песните напишани за Кејв се вклучуваат „Just a King in Mirrors“ (1983) од The Go-Betweens, „Sick Man“ (1984) од Фетус, и „Бил Бејли“ (1987) од The Gun Club.
Голем број истакнати ноиз рок вокалисти ја наведоа работата од ерата на Birthday Party на Кејв како нивно основно влијание, вклучувајќи ги Џон Бигли од The U-Men и Дејвид Јоу, фронтмен на Scratch Acid и The Jesus Lizard. Јоу изјавил: „Долго време, особено со Скреч Асид, бев толку опседнат со Birthday Party, нешто што би го негирал“, и дека „звучеше како да се обидувам да бидам оној Ник Кејв од Birthday Party - што и бев." Често споредуван со Кејв во неговото вокално излагање, Алексис Маршал од Daughters рекол дека се восхитува на личноста и енергијата во гласот на Кејв и дека неговите рани албуми „го изложиле [него] на лирска содржина како литературата“.
Личен живот
Кејв ја напуштил Австралија во 1980 година. По престојот во Лондон, Берлин и Сао Паоло, тој се преселил во Брајтон, Англија во раните 2000-ти.
Филмот 20.000 дена на Земјата од 2014 година, за животот на Кејв, е сместен во околината на Брајтон. Во 2017 година, Кејв, наводно, изјавил за списанието GQ дека тој и неговото семејство размислуваат да се преселат од Брајтон во Лос Анџелес бидејќи по смртта на неговиот 15-годишен син Артур „им е премногу тешко да живеат овде“. Кон крајот на 2020 година, локални написи раскажуваа за неговата активност и престој во областа Брајтон, што укажува на фактот дека не се преселил.
Во ноември 2021 година, додека одговарал на прашање на The Red Hand Files кое се однесувало на песната „Heart That Kills“ (од албумот B-Sides & Rarities Part II), Кејв изјавил: „Зборовите на песната на некој начин објаснуваат зошто Сузи и јас се преселивме од Брајтон во ЛА. Брајтон само стана премногу тажен. Меѓутоа, се вративме кога сфативме дека, без разлика каде живееме, ние ја понесувме нашата тага со себе. Овие денови, сепак, поминуваме голем дел од нашето време во Лондон, во мала, тајна, розова куќа, каде што сме главно среќни.“