Косем_(султанија)
Детонирање на Ибрахим
И самиот Ибрахим бил свесен за обидот за негово соборување од престолот. Како одговор на тоа, големиот везир Салих-паша бил погубен, а Косем, за кого се сомневал дека е дел од заговорот, била протерана во градината на Искендер Челеби во Флорија. Првично, Ибрахим планирал мајка му да биде протерана на островот Родос, но на ова му се спротивставила една од неговите хасеки. Според Наима:"„Валиде султан понекогаш зборуваше со љубов, давајќи му совет на... падишахот. Но, бидејќи тој не и обрнуваше внимание, таа не сакаше да разговара со него и долго време престојуваше во градините во близина на Топкапи. Во тоа време, падишахот се налутил како резултат на некои гласини и го испратил Ахмед-паша да ја прогони валиде султанката во градината на Искендер (со тоа ги скрши срцата на сите, големи и мали.)“"До 1647 година, помеѓу големите даноци, огорчените војни и со венецијанската блокада на Дарданелите што го довел османлискиот главен град на работ на глад, незадоволството зоврело. Во 1648 година, јаничарите и членовите на уламите се побуниле против Ибрахим. Ибрахим потоа ги изгубил нервите и побегнал во прегратките на својата мајка, која неволно и дозволил да се врати во харемот, молејќи ја да го заштити. Летописецот Ќатип Челебија известува дека Косем присуствувала на конференција со водечките везири, свештенство и други собрани таму за претстојната акција, на влезот од харемот. Таа била облечена од глава до нога во црна свила, додека црниот евнух бил покрај неа. Агата на јаничарите ѝ се обратил:"„Милостлива господарке, глупоста и лудоста на Падишахот го ставија светот во опасност; неверниците зазедоа четириесет замоци на границите на Босна и ги блокираат Дарданелите со осумдесет бродови, додека Падишахот мисли само на своето задоволство.'"Косем, од друга страна, продолжила да ги обвинува везирите и свештенството:"„За сето ова време [т.е. од доаѓањето на султанот Ибрахим осум години пред тоа, во 1640 година] се согласивте со се што побара мојот син и служевте како [несвесни] водичи [преку вашите пасивни ставови] во извршувањето на секакви неправди. Ниту еднаш не го понудивте вашиот добар совет или поддршка. Сега вашата најголема грижа е да го симнете султанот од престолот. Каков вид на лошо замислена политика е ова?“"Отпорот на Косем имал друга цел, овозможувал практикување на важни политички аргументи. Нагласувајќи ја потребата од верност на династијата, таа го прашала свештенството: „Зарем секој од вас не беше воспитан преку добродетелството на Отоманската династија? Тие одговориле со императив на светиот закон: „ментално болен човек не може да го води уметот (заедницата на муслиманските верници. )“ Улемата користела тактика во еден момент од дебатата: тие и се обраќале на Косем како ум ал-муминин, „мајка на [муслиманските] верници“. Оваа почесна титула, дадена на сопругите на пророкот Мухамед со Куранското откровение, ѝ дало идентитет што и овозможило да ја прошири својата мајчинска функција како старател надвор од нејзиниот син и династијата. Ханифезаде, отомански судија, апелирал до неа не како мајка, туку како државничка:"„Ох, кралска госпоѓо, дојдовме овде, целосно потпирајќи се на твојата благодет и на твојата сочувствителна грижа за Божјите слуги. Вие не сте само мајка на султанот; вие сте и мајка на сите вистински верници. Ставете крај на оваа состојба на неволја; што порано тоа подобро. Непријателот има предност во битката. Падишах, впиен во задоволувањето на своите страсти, се оддалечува себеси од патот на законите. Повикот за молитва од минарињата на џамијата Аја Софија се удави во вревата на флејтите и кимвалите од палатата. Никој не може да зборува за совет без опасност за говорникот: вие самите го докажавте тоа. Пазарите се ограбени. Невините се осудени на смрт. Омилените робови управуваат со светот.“"Косем направила уште еден напор и рекла: „Сето ова е дело на злите министри. Тие ќе бидат отстранети; и само добри и мудри луѓе ќе бидат поставени на нивно место“. „Што ќе има корист од тоа? Ханифезаде одговорил: „Дали султанот не уби добри и галантни луѓе кои му служеа, како што беа Мустафа-паша и Јусуф-паша, освојувачот на Канеја? „Но, како“, поттикнала Косем, „дали е можно да се постави дете од седум години на престолот? Ханефизаде одговорил: „Според мислењето на нашите мудреци на законот, лудиот не треба да царува, без оглед на неговата возраст; туку на престолот нека биде подобро поставено разумно дете. Ако суверенот е рационално суштество, иако е доенче, мудриот везир може да го врати редот во светот; но еден возрасен султан, кој е без разум, уништува сè со убиства, со одвратност, со расипаност и расипништво“. На тоа, Косем одговорила „''Така нека биде. Ќе го земам мојот внук, Мехмед, и ќе му го ставам турбанот на главата''“. Таа се согласила кога и ветиле дека нема да го убијат Ибрахим, туку само ќе го вратат во кафез. Дотогаш, Косем сакала да се ослободи од нејзиниот син, чија катастрофална управа ја поништила реставративната работа што ја направил неговиот постар брат, пишувајќи му на големиот везир Ахмед-паша: „На крајот нема да не остави ниту тебе ниту мене живи. ''Ќе ја изгубиме контролата над владата. Целото општество е во урнатини. Веднаш да го тргнете од престолот''.“