cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Богомила
Родови
На староседелските родови Поповци и Стамболџиовци (20 к., Петковден) куќите им се наоѓаат во Поповското Маало. Тие потекнуваат од ист предок и за нив не се знае дали се доселени од некаде, односно се претпоставува дека се старинци. На Луковци (20 к., Петковден) куќите им се наоѓаат во посебно родовско маало и за нив не се знае дали се дојдени од некаде, поради што и тие се најверојатно старинци. На Видоевци (10 к., Петковден) куќите им се во посебно маало. Доселените родови Станковци, Митковци и Ристевци (околу 30 к., Свети Никола) потекнуваат од тројцата браќа: Станко, Митко и Ристе кои дошле од соседното сега раселено село Кораб, во втората половина на XVIII век. Во родот Станковци се знае следното родословие: Дончо (жив на 82 години во 1965) – Најдо-Марко-Никола-Велко-Станко, основачот на родот кој се доселил во Богомила. Крстевци (16 к., Свети Никола) имаат исто потекло како и претходно наведените родови. Клисаровски (13 к., Свети Никола) имаат исто потекло какои претходно споменатите родови. Дончевци (16 к., Свети Никола) потекнуваат од предок кој го основал родот доселувајќи се од соседното сега раселено Горно Село. Од таму заедно со Дончеви дошле и Петревци кои сега не постојат како род во Богомила. Камчевци (13 к., Митровден) основачот на родот се доселил од соседното сега раселено село Слатина. Валајчаровци (14 к., Свети Никола) имаат исто потекло како и родот Камчевци. Во Богомила имале валавница поради што го добиле родовското презиме. Бубановци (13 к., Петковден) имаат посебно маало на левиот брег на реката Бабуна. Се доселиле од соседното сега раселено село Желинец. На родовите Мишевци (2 к.), Веселиновци (2 к.) и Антевци (1 к.) куќите им се наоѓаат во Бабунското Маало. Нивното потекло е од соседното село Согле, од каде што „избегле кога таму дошле Албанци“. Од родот Веселиновци има преселеници во Оморани. Кочовци (3 к.) куќите им се во Бубановското Маало, а потекнуваат од доселеници кои дошле од битолското село Гопеш во втората половина на XIX век. Ореовчани (6 к.) се доселени во шеесеттите од Ореов Дол каде што биле старинци. Во Богомила имало и одреден број (околу 30) македонски домаќинства чии членови не може да се сметаат како постојани жители на селото. Тоа се семејствата на учители, наставници, железничари, полицајци, лекари и други службеници кои работеле во Богомила како средишно место за пошироката околина.
Општествени установи
Во 1868 година, по иницијатива на поп Илија Поп Арсов, во Богомила било отворено првото училиште на македонски народен говор. Денес, во Богомила се наоѓа центалното основно училиште Петар Поп Арсов во чии рамки работи градинка, комбинирана настава од прво до четврто одделение и одделенска настава од петто до осмо одделение. Зградата во која е сместено училиштето е изградена во 1936 година и последен пат била обновена во 1998 година. Училиштето има сопствена менза, во која учениците добиваат топол оброк и сопствено парно греење. Градинката е отворена во учебната 2002/03 година и неа ја посетуваат петнаесетина деца од претшколска возраст.
За разлика од 1960-тите години, кога ова училиште броело повеќе од 900 ученици кои наставата ја посетуваа во две смени, подоцна, како последица на миграцијата, нивниот број значително се намалил на околу 90 ученици. Покрај училиштето во Богомила, ЦОУ „Петар Поп Арсов“ ги опфаќа и подрачните училишта од селата Извор, Согле и Ореше. Во овие училишта се изведува настава до четврто одделение, а потоа учениците наставата ја продолжуваат во Богомила. За оние ученици кои патуваат се обезбедува организиран превоз, а за останатите во рамките на училиштето во Богомила има интернат. Наставата ја изведува наставнички кадар од градот Велес, како и наставници од селото.
Во Средниот век, во Богомила, за здравјето на населението се грижеле Богомилите. Здравјето, според нив, претставувало најголемо богатство. Тие, посебно внимание посветувале на хигиената, водата и воздухот како постулати на доброто здравје. Богомилите биле познати лекари. Во рамките на нивните братства основале и богомилски болници во кои работеле лекари, и тоа од двата пола. Еден од најпознатите и најпочитувани лекари во овој период на овој терен бил Василиј, во исто време и водач на Богомилите. Тој рано го напуштил монашкиот живот за да се посвети на лекарскиот позив.
Денес, во Богомила работи подрачната амбуланта, која функционира во рамките на болницата од Велес. Во минатото во нејзини рамки работеле: ординација на општ лекар, стоматолошка ординација, аптека и брза помош. Во 1950-те години, било планирано во Богомила да се изгради болница за лекување заразни болести, но од непознати причини, таа се пренаменила и била изградена во селото Извор – Јасеново.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Чашка, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото било административно седиште на некогашната Општина Богомила.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Титов Велес. Селото било седиште на некогашната општина Богомила во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Богомила, во која покрај селото Богомила, се наоѓале и селата Бистрица, Капиново, Нежилово, Ореше, Папрадиште и Црешнево. Општината Богомила постоела и во периодот 1950-1952 година, во која влегувале селата Богомила, Бистрица, Капиново и Црешнево.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 2211 според Државната изборна комисија, кое е сместено во селскиот дом. Покрај жителите на Богомила, во ова избирачко место се запишани и гласачите од селата Црешнево, Капиново Папрадиште
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 235 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Во Богомила има две цркви, повеќе манастири и свети води. Првата е Горна Црква. За нејзината изградба нема точни податоци, но се смета дека потекнува од XIII век. Меѓутоа, од првичната градба сочуван е само олтарниот дел и неговиот фрескоживопис. Подоцна, во продолжение на остатоците од старата градба изградена е трпезарија. Црквата е посветена на Св. Илија Чудотворец и својот патрон го слави секоја година на 2 август. Втората, Долна Црква, изградена е во 1837 година и посветена е на Св. Атанасиј. Својот патрон го слави на 31 јануари, по нов стил. Црквата е целосно обновена. Трпезаријата се наоѓа во истата градба, додека кршталната и канцелариите за потребите на црквата веднаш до неа во друга. Во оваа црква, секоја недела и секој празник се служи богослужба на која присуствуваат голем број верници.
Махмуд Дарвиш
Махмуд Дарвиш (محمود درويش) ( - ) — најпознатиот палестински поет и најзначаен современ поет кој пишуваше на арапски јазик. Лауреат на Струшките вечери на поезијата во 2007 година и прогласен за почесен член на Друштвото на писателите на Македонија.
Животопис
Роден е во во селото Ал Бирва во западна Галилеја (денешен Израел). Во текот на Арапско-израелска војна од 1948 година неговото родно село е уништено од израелските трупи. Неговото семејство бега во Либан, но следната година, по тајни патишта, илегално се враќа во Израел.
Во младоста Дарвиш е неколкупати затворан заради политичка активност, но и за своите јавни поетски читања. Неговиот егзил започнува уште во 1970 година кога заминува за Москва, при што му е одземено израелското државјанство. По само една година престој во СССР, заминува за Каиро, а потоа и за Бејрут. Повеќе од 26 години живее во егзил, постојано на релацијата помеѓу Бејрут и Париз. Во 1995 година му е дозволено да се врати во Израел, по што се населува во Рамалах, на Западниот брег.
Во 1960-тите станува член на Комунистичката партија на Израел, а потоа во 1973 година и на Палестинската ослободителна организација. Во 1987 година влегува во Извршниот комитет на ПЛО, а во 1988 година го напиша Манифестот кој послужи како Декларација за независност на палестинската држава од Израел. Но, во 1993 година ја напушта Организацијата, во знак на протест против прифаќањето на Договорот од Осло. Во 1997 година го основа списанието „Ал-Кармел“ и станува негов главен и одговорен уредник на списанието.
Творештво
Махмуд Дарвиш е на 30-ина поетски книги, а неговите песни се преведени на повеќе од 20 јазици. Покрај поетските збирки, има објавено и осум прозни дела и други објави и студии.
Првата поетска книга ја објавил во 1964 година со наслов „Маслиново лисје“. Негови поважни избори на англиски јазик се: „За жал, тоа беше рај: Избрани песни“ (2003), „Опсада“ (2002), „Мастилото на гавранот“ (2001), „Адам од два раја“ (2001), како и други избори на арапски јазик: „Мурал“ (2000), „Постелата на туѓинецот“ (1999), збирките „Псалми“ (1995), „Зошто го оставивте коњот сам?“ (1994), „Музика на човечкото месо“ (1980) и други. Во 2000 година, престижната француска издавачка куќа „Галимар“ објавува ексклузивен избор од неговата поезија „Земјата ни е тесна“ на француски јазик, а неговиот роман „Заборавност“ е објавен во издание на Калифорнискиот универзитетски прес, на англиски јазик.
Дарвиш во своите дела ја опишуваше борбата на својот народ за независнот. Го критикува Израел, но и палестинското раководство и внатрешните палестински судири. Пишуваше за животот на Палестинците во егзил, како и за израелската окупација на палестинските територии.
Махмуд Дарвиш учествувал на голем број познати светски поетски фестивали, држел предавања на престижни светски универзитети, а патот кон својата вистинска меѓународна поетска афирмација го започнал токму на Струшките вечери на поезијата, кога во 1978 година учествувал како поет на специјалната вечер посветена на современата палестинска поезија.
ФК Единство (појаснување)
ФК Единство е име на фудбалски клуб, со коешто се именувани следниве клубови:
Каситски јазик
Каситски јазик бил јазик што го зборувале каситите во северна Месопотамија. Јазикот се зборувал сè до 4 век п.н.е. Во периодот од 16 до 12 век п.н.е. со Месопотамија владееле кралеви од каситско потекло и тогаш јазикот бил во најголем подем. Тие владееле сѐ додека не биле заменети од еламитите. Каситите во Вавилон најчесто го користеле акадискиот јазик. Малубројни траги од каситскиот јазик можат да се забележат како на пример: каситско-акадиски речник, имиња на бои, список на лични имиња, имиња на коњи. Поради малубројните записи на каситски јазик, не може да се анализира граматиката на каситскиот јазик. Генетичката поврзаност на каситскиот јазик со останатите јазици не е сосема јасна. Јазикот не бил ниту индоевропски ниту семитски. Поради тоа двоумење јазикот е сместен во групата на јазични изолати.
ФК Единство (Милино)
ФК Единство е македонски фудбалски клуб од село Милино, Општина Лозово. Во овој клуб својата кариера ја има почнато Мирсад Јонуз.
Бореча
Бореча (словенечки: Boreča) — населба во Општина Горњи Петровци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Доротеј (филм од 1981)
„Доротеј“ — српски и југословенски филм од 1981 година, во режија на Здравко Велимировиќ. Главните улоги ги играат: Гојко Шантиќ, Горица Поповиќ, Велимир Бата Живојиновиќ, Дарко Дамевски и Вељко Мандиќ.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во феудалната Србија во 1308. година. Монахот Доротеј доаѓа во еден манастир за да го лечи стариот игумен. Монахот Никанор има намера да го преземе раководството на манастирот, па неговата недоверба кон Доротеј се претвора во отворен судир, откако ќе оздрави игуменот. Во народот се раширува гласот дека Доротеј е чудотворец и благородникот Лауш го повикува Доротеј да го излечи од раната која му се влошува. Истовремено, заповедникот на војската Дадар ѝ се наметнува на господарката Јелена, сопругата на Лауш, надевајќи се дека Лауш ќе умре и дека тој ќе преземе власта. Јелена му се приближува на Доротеј, кој лечи без да ги дели луѓето по положбата, туку по страдањето. Природно, меѓу нив се создава духовна врска која прераснува во љубов. Тогаш се будат мрачните сили на злото. Никанор и Дадар ја губат последната можност за освојување на власта, а во нивниот свет нема место за човечноста и за љубовта.
NGC 6790
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6790 се споменува и како PK 37-6.1, CS=13.5.
Откривање
Објектот е откриен на 16 јули 1882 година од страна на Едвард Чарлс Пикеринг, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6790 е од видот PN. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,2 m. NGC 6790 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,17'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 19 ч 22 м 57 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 30' 49"".
Други поделби
Проучување на NGC 6790 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 251; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 465. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 323.
Кованец
Кованец или Кованци — село во Општина Гевгелија, во областа Влахомеглен, во околината на градот Гевгелија.
Географија и местоположба
Населбата се наоѓа во областа Бојмија, во северниот дел на територијата на Општина Гевгелија. Селото е сместено во подножјето на планината Кожуф. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 290 метри. Од градот Гевгелија е оддалечено 17 километри.
Атарот зафаќа површина од 17,6 км2. На него преовладуваат шумите со површина од 1.617 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 120 хектари, а на пасиштата само 0,5 хектари.
До селото води асфалтен пат преку селото Негорци од кое е оддалечено 8 километри. Низ Кованец протекува малата Кованска Река, која е десна притока на реката Вардар и која често пресушува во текот на летото.
Историја
Подрачјето на Кованец е населено уште од железното време, за што сведочат наоѓалиштата Гроздени Дупки и Манастир Св. Атанас на 3 км западно од селото.
Во век, Кованец било христијанско село во рамките на Гевгелиската каза на Отоманското Царство.
Селото било тешко оштетено при Валандовскиот земјотрес во 1931 година.
Стопанство
Селото има полјоделско-шумарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Кованец имало 200 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кованец имало 208 жители.
Кованец е мало село, коешто во 1961 година броело 258 жители, а во 1994 година 212 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Кованец имало 177 жители, од кои 176 Македонци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 149 жители, од кои 145 Македонци и 4 лица без податоци.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Гевгелија, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Миравци. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Гевгелија.
Во периодот 1950-1952, селото било во рамките на некогашната општина Негорци, во која влегувале селата Кованец, Негорци, Прдејци и Смоквица.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Негорци, во која покрај селото Кованец се наоѓале и селата Негорци, Прдејци, Серменин и Смоквица.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Гевгелија.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 359 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 144 гласачи.
Тарласи (Пиперево)
Тарласи — археолошко наоѓалиште во Пиперево, Општина Василево.
Кремљски ѕидини
Кремљиските ѕидини претставуваат ѕидини кои се наоѓаат во Кремљ, на Црвениот плоштад во Москва, Русија. Главната функција на ѕидините во текот на историјата била одбрана на градот од надворешни напади.
Ѕидините започнале да бидат изградени во текот на 12 век, кога Москва била основана во 1147 година. Првиот ѕид бил готов во 1156 година, кој најверојатно се состоел од обична дрвена ограда со една одбранбена кула. Овој ѕид бил уништен од страна на монголската инвазија на Московскиот Кремљ. Ѕидините повторно биле изградени а на некои места обновени, во времето на Иван I Московски. Кога биле изградени овие ѕидини, се сметало дека никогаш нема да бидат пробиени. Ова било докажано на неколкупати, против надворешни напади како и против природни катастрофи.
И покрај тоа, Дмитриј Донски во 1367 година започнал повторна реконструкција на тврдината. Во 1382 година тврдината била повторно нападната од страна на Татарите, но не доживеала некои поголеми оштетувања. Во следните два века, тврдината станала најголемата во земјата. Во 15 век станало јасно дека тидините повторно ќе треба да бидат реновирани. Така, во периодот од 1485 и 1495 година, тврдината била во целост обновена, а како главни архитекти биле избрани италијанците Антионио Фријазин, Марко Фријазин, Пјетро Антонио Солари и Алексеј Фријазин. Новата тврдина била изградена на местото на старата. Некои бели камења на некои места сѐ уште може да се забележат. Во тоа време биле изградени и кулите на тврдината. Кулите се дваесет на број.
Штитоносци
Штитоносци — изумрени примитивни безвилични ‘рбетници чии тела биле препокриени со оклоп од коскени плочки. Нивните фосили се наоѓани во слоевите од ордовикот и девонот од Северна Америка и Европа. Тие најчесто биле помалку од 30 cm долги и најверојатно биле бавни, бентосни животни.
Друга новина кај штитоносците била употребата на жабри, но не како апарат за исхрана, туку исклучиво за дишење. Раните хордати со жабри ги користеле истите како за исхрана, така и за дишење. Штитоносците имале одделни голточни жабрени торбички долж страните на главата, кои биле постојано отворени, без жабрено капаче (оперкулум) за заштита. За разлика од без‘рбетниците кои ја користат активноста на трепките за да ги придвижат хранливите честички, штитоносците го користеле својот мускулест голтник за да создадат вшмукувачка сила која го потиснувала малиот и слабодвижечки плен кон нивните усти.
Штитоносците постоеле како две главни групи, попримитивните разноштитни (Heterostraci) и цефаласпидоморфите. Цефаласпидите биле понапредни од разноштитните, бидејќи поседувале странични стабилизатори за поголема контрила на нивното пливање.
По појавата на ‘рбетниците со вилица (односно оклопните риби, бодликавите ајкули, ајкулите итн.) пред околу 400 милиони години, се намалил бројот на повеќето штитоносци, а последните штитоносци изумреле на крајот на Девон.
Поткласата Ostracodermi е сместувана во надкласата на безвилични ‘рбетници (Agnatha) заедно со поткласата на ‘рбетниците со вилица (Ganthostomata), каде припаѓаат змиулките и миксините. Овој поим не се појавува многу често во денешните систематики, бидејќи оваа група животни е парафилетичка или полифилетичка. Меѓутоа, поимот "штитоносец" или "остракодерм" е сè уште во употреба како неформален поим за штитестите безвилични ‘рбетници од Палеозоикот.
Некои поглавни групи на штитоносци се:
ФК Работник (појаснување)
ФК Работник е име на фудбалски клуб, со коешто се именувани следниве клубови:
Црква „Св. Никита“ - Кисела Вода
Свети Никита — црква во скопската населба Кисела Вода.
Легенда
На местото каде што денес се наоѓа црквата, извирала кисела вода. Кон крајот на XVIII век во овој крај се населил Усеин-бег, кој изградил голем чифлик со сарај и куќа со огромни цветни градини. Усеин-бег бил слеп и при една прошетка низ својот чифлик отишол да се измие од изворот на кисела вода. Откако си ги измил очите со водата, тој прогледал. Оттогаш ова место околу изворот го прогласил за свето земјиште, а целата област ја нарекол Кисела Вода. Тој им забранил на овчарите околу изворот да ги пасат овците, а водата која во изобилие извирала, ја користел за наводнување на својот имот. Турците ја почитувале светата земја од страв дека доколку ја осквернават ќе ги снајде голема несреќа. Кога бегот си заминувал од Македонија, како благодарност за чудото што му се случило, на староседелците им дал пари веднаш до изворот да изградат црква. Староседелците го исполниле аманетот на бегот и ја изградиле денешната црквичка Св. Никита. Поради приказната за чудото што му се случило на Усеин-бег откако се измил со киселата вода, ова место станало многу познато. Луѓе од целата скопска околина доаѓале да се измијат од водата за која верувале дека е лековита, а, пак, младите девојки оставале по некој дел од нивната облека со верување дека ќе им се оствари посакуваната желба.
Рип Ван Винкл
"Рип Ван Винкл" е краток расказ напишан од американскиот автор Вашингтон Ирвинг, објавен во 1819 година. Овој расказ е напишан додека Ирвинг живее во Бирмингем, Англија, и е дел од збирката насловена „Скица“, составена од Џефри Крејон. Иако приказната е сместена во Њуjорк, во областа Катски, Ирвинг подоцна изјавува „кога ја напишав приказната, го немав посетено Катски“."
Содржина
Приказната за Рип Ван Винкл е во периодот по американската револуционерна војна. Во мало пријатно селце во подножјето на планините Катски, во областа Њуjорк живее љубезниот Рип Ван Винкл, колонијален англиско-американски селанец со холандско потекло. Рип е дружељубив и донекаде испоснички човек кој ужива во самостојни активности во дивината, но и сите во градот го сакаат, особено децата на кои им раскажува приказни и им дава играчки. Тој, сепак, има тенденција да ја избегнува физичката работа, за што неговата сопруга (госпоѓа Ван Винкл) го кара. На неговата фарма доаѓа до безредие поради неговата мрзеливост. Еден есенски ден, Рип, побегнува од додевањето на својата сопруга и лута низ планините со своето куче наречен Волк. Слушајќи дека некој го вика, Рип се врти и здогледува еден човек, облечен во стари холандски алишта. Човекот бара помош од Рип. Без да проговорат, двајцата одат до амфитеатарот кој изгледа како дупка, и таму Рип го открива изворот на претходно слушнатата врева: група од девет брадести и богато-облечени мажи молчат и играат игра. Никој не зборува, а Рип не прашува кои се тие и како го знаат неговото име. Тој само дискретно почнува да пие од нивниот алкохол и заспива. Се буди под нејасни околности: утро е, неговиот пиштол ‘рѓосал, брадата му пораснала до земја и неговото куче го нема. Рип се враќа во своето село и не препознава никого од жителите. Распрашувајќи се, тој дознава дека неговата жена е почината и дека неговите блиски пријатели загинале во војната или се преселиле. Тој веднаш запаѓа во неволја тврдејќи дека му е лојален на кралот Џорџ Трети не знаејќи дека се наоѓа во периодот на американската револуција и дека позитивниот приказ за Џорџ Трети е заменет со Џорџ Вашингтон. Рип Ван Винкл е вознемирен и поради фактот што запознава човек кој го носи неговото име (всушност, тоа е неговиот син кој е сега веќе пораснат). Луѓето кои живеат во селото му кажуваат дека Рип Ван Винкл си заминал од селото пред дваесет години. Еден постар жител го препознава Рип и го води кај неговата ќерка која е сега веќе возрасна. Рип продолжува со неговото вообичаено безделничење и неговата приказна е сериозно сфатена од холандските доселеници, сопружници, кои откако ќе ја ислушаат ја посакувааат неговата судбина.
Ликови
Духот на Хенри Хјустон и неговата група – духови кои го делат пурпурниот магичен ликер заедно со Рип Ван Винкл
Состав и историја на издаваштвото
По неуспешниот деловен потфат со своите браќа, Ирвинг банкротира во 1818. Разочаран, тој почнува да пишува од финансиски причини. Се соочува со тешкотии бидејќи нема идеја. Престојува во Бирмингем, Англија со сопругот на својата сестра, Хенри Ван Варт. Двајцата си ги враќаат спомените, и во јуни 1818 година, Ирвинг добива инспирација од ваквите носталгични разговори. Тој се заклучува во соба и пишува цела вечер без престан. Вели дека се чувствувал како човек што се буди од зимски сон. Тој и’ го претставува првобитниот план за „Рип Ван Винкл“ на фамилијата Ван Верт, за време на појадокот. „Рип Ван Винкл“ е првата книга која Ирвинг ја предложил во делото „Книга со белешки од Џефри Крејон“. Ирвинг бара од својот брат Ебенезер да му помогне во издавањето во Америка. Како што Ирвинг напишал, „Ќе бидам многу нестрплив да слушнам за успехот на ова повторно појавување на книжевната сцена - Дали ќе биде успешно? Верувам дека сум во можност да редам понатамошни успеси“. 2000 копии биле направени и пуштени во продажба на 23ти јуни 1819 во Њујорк, Бостон, Балтимор, Филаделфија, издадени од Корнели Ван Ринкл и продавани по цена од 75 центи. Британското издание било објавено веднаш по Џон Милер, кој си замина од бизнисот веднаш потоа. Со помош на пријателот Валтер Скот, Ирвинг успеал да го убеди Џон Муреј да го преземе британското издаваштво на книгата „Скица“.
Литературен претходник
Приказнава е слична со германската народна сказна „Петар Клаус“ од Ј. Ц. Ц. Нактигал чие дејство е сместено во германско село. Оваа приказна исто така е слична и со старата еврејска приказна за Хони Мигел кој заспива веднаш откако еден човек го прашува зошто сади расцутено дрво на кое обично му требаат 70 години да созрее, кога е речиси невозможно да имаш корист од плодот на дрвото. По овој разговор, тој заспива на земја и на чудесен начин е покриен со камења и останува така цели седумдесет години. Кога ќе се разбуди, тој сфаќа дека дрвото е целосно созреано, но и дека веќе има внук. Кога никој не му верува дека тој е всушност Хони, тој му се моли на Бога, а Господ го зема од овој свет. Приказната исто така наоѓа сличности и со онаа од трети век, кинеска приказна за Ранка, прераскажана од Лионел Гилес во „Галерија за бесмртници“, а и со јапонската „Урашима Таро“. Кај Оркнејските острови има слична стара фолклорна приказна поврзана со гробиштата на Салт Кнов, кој се наоѓа во непосредна близина на Прстенот на Бродгар. Еден пијан свирач на својот пат кон дома слуша музика од могила. Наоѓа пат до кулата каде што троловите прават забава. Тој останува и се забавува околу два часа, а потоа кога се враќа во Стенес, дознава дека поминале педесет години. Оркнејските ренџери веруваат дека ова е изворот на приказната на Вашингтон Ирвинг, затоа што неговиот татко потекнува од Оркадијан, од островот Шапинаси и најверојатно тој му ја раскажал приказната. И во Ирска има приказна за Нијамх и Оси, која опфаќа иста тематика. Осин се заљубува во преубавата Нимах и заминува со неа на неговиот снежно бел коњ за Тир На Ног - земјата на вечно младите. Поради тоа што му недостигаат фамилијата и пријателите, бара да ги посети. Нијамх му го позајмува својот коњ, предупредувајќи го никогаш да не го отседлува и тој патува назад во Ирска. Но, поминуваат триста години и неговото семејство и пријатели се веќе мртви. Некои мажи се обидуваат да подместат голем камен. Осин се протега обидувајќи се да им помогне, но паѓа и пред очите на луѓето, тој се претвора во старец. Друга ваква приказна напишал Диоген Лаертиј, епикурејски филозоф од почетокот на втората половина на третиот век, во својата книга „Животот, мислењето и гледиштата на познатите филозофи“. Приказната е во десеттата глава. Мудрецот Епименд спиел во пештера цели педесет и седум години. Но, за жал, тој остарел „онолку колку што спиел“. Според различните верзии, живеел 154,157 или 299 години.
Адријанци
Адријанци (словенечки: Adrijanci) — населба во Општина Горњи Петровци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
ФК Работник (Лозово)
ФК Работник е македонски фудбалски клуб од село Лозово, од истоимената Општина Лозово. Клубот настапува во Третата македонска лига - Исток.
Историја
Во својата историја клубот има настапувано во Втората фудбалска лига.
Штитест вулкан
Штитест вулкан – вид вулкан кој е скоро целосно изграден од флуидни текови на лава. Името го добиле по своите големи димензии, нискиот профил, што потсетува на војнички штит. Ваквиот изглед на штитестиот вулкан е предизвикан од ниската вискозност на лавата која излегува од вулканот, што ѝ овозможува да тече многу подалеку од лавата која излегува од експлозивните вулкани. Ова резултира со големи акумулации на широки пакети на лава кои го градат штитестиот вулкан.
Геологија
Штитестите вулкани спаѓаат во еден од трите вида вулкани. Издвоени се од останатите два вида вулкани, стратовулкани и шлакести конуси, спрема јасните разлики во структурата и составот. Стратовулканите се изградени од дебели наслаги вискозна лава, додека шлакестите конуси се изградени од пирокластичен материјал исфрлен од експлозивните ерупции. За разлика од нив, штитестите вулкани се изградени од релативно слабо вискозна базалтна лава која се исфрла во подолги циклуси, отколку во случајот на стратовулканите. . Штитестите вулкани се производи на вулканизмот на жешка точкажешките точки, но исто така може да се формираат во зоните на расед, како и во субдукциските зони.
632 п.н.е.
632 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 632. година пред новата ера, 632. од првиот милениум п.н.е., 32. од 7 век п.н.е. и трета од 630-тите п.н.е.
Штитест вулкан
Геологија
Ерупцијата која се случува на штитестиот вулкан како вид се нарекува хавајска ерупција, според хавајската верига каде ваквите вулкани се најчести. Хавајските ерупции се одликуваат со ефузивна емисија на флуидни лави. Заради подвижната природа на овие лави, истите поминуваат многу поголеми далечини во однос на другите видови вулкани, а резултатот е поголеми и потенки сливови на лавата, обично со дебелина од само 1 метар. Во текот на долг период, бавното таложењето на илјадници вакви текови на лава, формира карактеристично низок, но широк профил на штитест вулкан.
632 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Штитест вулкан
Геологија
Заради својот градациски раст и скоро континуални еруптивни одлики, штитестите вулкани многу варираат по големина со годините на постоење. Старите штитести вулкани се најголеми вулкани на Земјата. Штитестите вулкани обично имаат пречник меѓу 5 и 6 километри и висина од 460 до 610 метри. Најголем штитест вулкан (и најголем активен вулкан) на светот е Мауна Лоа на Хаваите, кој достигнува надморска висина од 4.169 м, а широк е 97 км. Се смета дека вулканот содржи 80.000 км3 базалта, што е толку голема маса така што „пропаднала“ во Земјината кора. Висината на штитестиот вулкан обично е 1/20 од неговата ширина.
Хавајските и галапагоските штитести вулкани се единствени заради тоа што не се наоѓаат блиску некоја граница на тектонските плочи. Овие две вериги настануваат со поместување на океанската плоча преку изворот на магма познат како жешка точка. Во текот на милиони години, тектонските движења кои ги поместуваат континентите исто така формираат долги вулкански „траги“ на морското дно. Хавајските и галапагоските штитести вулкани, како и други штитести вулкани над жешките точки се направени од базалт од океанските острови. Оваа лава се одликува со висока содржина на натриум, калиум и алуминиум.
632 п.н.е.
Други календари
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 632 година се протега во 2004 и 2005, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2064 и 2065 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 89 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1292 и 1290 исламска година пред хиџра.
Штитест вулкан
Геологија
Во раседните зони преовладуваат штитестите вулкани. Големиот и децентрализиран облик на хавајските вулкани во споредба со многу помалите и симетрични исландски вулкани може да се објасни со раседните ерупции. Најголемиот број хавајски ерупции почнува со т.н. „огнен ѕид“, при што лавата се исфрла долж главната линија, пред да почне ерупција во неколку помали точки. За разлика од нив, исландските вулкани имаат централни ерупции кои предизвикуваат рамномерно исфрлање на лавата.
ХК Мора
Најголемиот успех тимот го има постигнато во 1950 година кога настапил во финалето на шведското државно првенство во хокеј кога биле поразени од тимот на Ѓургарден.
Боите на дресовите на клубот се: црвена, бела и зелена.
Историја
Клубот е  формиран 1935 како спортско друштво, а професионалните натпревари во хокеј ги започнува во 1945 година. Во 1946 година тимот започнал да се натпреварува во првата елитна лига. Тоа бил најголемиот успех на тимот до тој период. Во наредните години клубот наизменично има играно во првата и во втората лига. Во 1966 година хокеарскиот тим на Мора влегува во првата лига и таму останува во наредните девет сезони.
Во 1975 година тимот на Мора испаднал од првата лига и во наредните 29 години настапувал во втората хокеарска лига, сè до 2004та година кога тимот се враќа во првата лига. Во сезоната 2005/06 тимот го има освоено 8то место со што за прв пат успеал да се квалификува во плеј офот по 1970 година. По 4 сезони тимот преку плеј аутот заминал во втората лига. Во втората лига Мора настапувал до сезоната 2017/18 кога успеал да се врати во елитата.
Владиловци
Владиловци — село во областа Клепа, во Општина Чашка, во околината на градот Велес.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Клепа, во југозападниот дел на територијата на Општина Чашка, во средното сливно подрачје на реката Бабуна, чиј атар, на тесен дел, се допира со подрачјето на Општина Прилеп. Селото е ридско, на надморска височина од 460 метри. Од градот Велес, селото е оддалечено 30 километри, а од планираниот регионален пат Велес-Прилеп три километри.
Селото се наоѓа во југозападниот дел на областа Клепа, оддалечено 21 километар јужно од општинскиот центар Чашка.
Историја
Во век, Владиловци било село во рамките на Велешката каза на Отоманското Царство.
На 24 февруари 1907 година тиквешкиот војвода на ВМОРО Карел Хошек заедно со прилепски чети опкружуваат српска чета од 80 души крај селото Владиловци во областа Азот. Во таа битка против четите на српската пропаганда загинува Антон Чехот заедно со двајца негови четници.
На 6 ноември 1910 година во битка против турските војски крај селото Владиловци загинува војвода Никола, деец на ВМОРО.
Стопанство
Атарот е мошне голем и зафаќа простор од 25,8 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 1.143,9 хектари, на шумите отпаѓаат 627,9 хектари, а на обработливото земјиште 612,4 хектари.
Селото, во основа, има мешовита функција.
Населението најмногу одгледува тутун, домати, пиперки, грав и компири. Исто така, населението се занимава и со собирање шумски плодови. Покрај полјоделство, жителите чуваат крупен и ситен добиток, како и живина. Најзастапени се говедата, овците и козите.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Владиловци имало 500 жители, сите Македонци.
По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Владиловци имало 680 жители.
Од Владиловци се иселил мошне голем број од населението. Така, во 1961 година, селото броело 408 жители, додека во 1994 година бројот се намалил на само 59 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Владиловци живееле 77 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 47 жители, сите Македонци.
Родови
Селото Владиловци во целост е населено со родови на Македонци од православна христијанска вероисповед кои се делат на староседелски и доселенички. Старинечки македонски родови во Владиловци се: Богевци, Влчевци, Симоновци трите родови слават Свети Никола; Китановски, Грујовци слават Митровден, Ангелковци слават Петковден. Доселенички македонски родови се: Долевци се доселени од некаде и слават Св. Ѓорѓи - зимен (Св. Алимпиј Столпник), Зеленгоровци кои слават Св. Никола се доселиле од соседното сега раселено село Јасеново, Крнинци (слават Св. Архангел) дошле после Првата светска војна од соседното село Крнино, Богомилци (слават Св. Никола) дошле во 1919 година од Богомила каде припаѓале на родот Нацевски, Орешанци (слават Св. Никола) дошле од Ореше во 1951 година на купена земја.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Чашка, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Извор.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Извор, во која покрај селото Владиловци, се наоѓале и селата Долно Врановци, Извор, Крњино, Мартолци, Поменово, Попадија, Смилевиќ, Стари Град и Степанци. Во периодот 1950-1952 година, селото Владиловци било седиште на истоимената општина, во која влегувале селата Владиловци, Крнино и Попадија.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 2244 според Државната изборна комисија, кое е сместено во селски објект, во кое влегуваат и населените места Крнино, Поменово, Попадија, Смиловци и Степанци.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 49 гласачи.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 46 гласачи.
Галерија
Панорами од селото
ISO 639-3
ISO 639-3:2007, „Кодови за претставување на имињата на јазиците Дел 3: Алфа-3 код за сеопфатно претставување на јазиците“, е меѓународен стандард за јазични кодови во рамките на серијата ISO 639. Во стандардот се пропишани трибуквени кратенки за претставување на јазиците. Овој стандард е проширување на ISO 639-2 алфа-3 кодовите изработен со цел да се опфатат сите природни јазици. Стандардот е објавен на 5 февруари 2007.
Наменет е за широка примена, особено кај компјутерските системи што бараат поддршка за голем број јазици. Стандардот ги наведува сите јазици за кои постојат податоци, вклучувајќи ги живите и мртвите, древните и вештачките, поглавните и споредните, пишаните и непишаните. Меѓутоа тука не се опфатени реконструираните јазици како праиндоевропскиот.
Ова е надмножество составено од ISO 639-1 и од поединечните јазици во ISO 639-2. ISO 639-1 и ISO 639-2 се задржале на позначајните јазици кои се најчесто претставени во целокупното јазично творештво во светот. Бидејќи ISO 639-2 содржи и збирови од јазици, а Дел 3 не содржи, ISO 639-3 не е надмножество на ISO 639-2. Кадешто постојат B и T кодови во ISO 639-2, ISO 639-3 ги користи T-кодовите.
Конечната верзија на стандардот содржи 7589 записи (јазици). Јазиците се попишани во согласност со разни извори како: поединечни јазици заведени во 639-2, современи јазици од XV издание на Ethnologue, историски вариетети, древни јазици и вештачки јазици од Ентони Аристар од LINGUIST List, како и јазици препорачани од јавноста.
Преоѓањето од ISO 639-1 се врши со Список на ISO 639-1 кодови.
Макројазици
Во ISO 639-2 which има 56 јазици што се сметаат за „макројазици“ во ISO 639-3.
Некои од овие макројазици немале поединечен јазик по ISO 639-3 во кодниот збир на ISO 639-2, на пр. „ara“ (генерички арапски). Други како „nor“ (норвешки) веќе имале два поединечни дела во ISO 639-2 („nno“ (новонорвешки), „nob“ (букмол)).
Ова значи дека некои јазици (на пр. „arb“, стандарден арапски) кои по ISO 639-2 се сметале за дијалекти на еден јазик („ara“) сега се сместени во ISO 639-3 и во извесни ситуации се сметаат за поединечни јазици сами за себе.
Ова претставува обид за справување со вариететите кои се лингвистички различни, но говорниците ги сметаат за два облика на еден ист јазик, на пр. во случаи на диглосија.
На пример:
Видете за целосна листа.
Збирни јазици
Некои често употребувани ISO 639-2 кодови не претставуваат поединечни јазици или сродни јазици (како макројазиците). Тие се сметаат за збирни јазици („колективи“) and are excluded from ISO 639-3.
Надворешни врски
ISO 639
Maj 1968
Почнувајќи од мај 1968 година, се случил период на граѓански немири низ Франција, кои траеле околу седум недели, спроведени со демонстрации, генерални штрајкови и окупации на универзитети и фабрики. Во екот на настаните, кои оттогаш станале познати како мај 68, француската економија застанала. Протестите достигнале точка кога политичките водачи стравувале од граѓанска војна или револуција; националната влада за кратко престана да функционира откако претседателот Шарл де Гол во еден момент тајно побегнал од Франција во Германија. Овие протести ги поттикнале движењата ширум светот, со песни, имагинативни графити, постери и пароли.
Немирите започнале со низа студентски протести против капитализмот, потрошувачите, американскиот империјализам и традиционалните институции. Силната полициска закана врз демонстрантите ги принудила француските синдикални конфедерации да повикаат на штрајкови на солидарност, кои се рашириле далеку побрзо од очекуваното и достигна 11 милиони работници, повеќе од 22% од вкупното население на Франција во тоа време. Движењето се одликувало со спонтани и децентрализирани активности; ова создало серија конфликти, понекогаш дури и внатрешни конфликти меѓу синдикатите и левичарските партии. Тоа било најголемиот генерален штрајк досега започнат во Франција и првиот спонтан национален генерален штрајк.
Студентски штрајкови
По неколкумесечните судири меѓу студентите и властите во кампусот Нантер на Универзитетот во Париз (сега Париски универзитет Нантер ), администрацијата го затворила универзитетот на 2 мај 1968 година. Студентите на Сорбонскиот кампусот во Универзитетот во Париз (денес Сорбонски универзитет) се состанале во Париз на 3 мај во знак на протест против затворањето и заканата за протерување на неколку студенти од Нантер. Во понеделникот, 6 мај, Националната унија на студенти, - сè уште денес најголемата студентска унија во Франција - и унијата на универзитетски наставници повикале марш во знак на протест против полициската инвазија на Сорбон. Повеќе од 20.000 студенти, наставници и приврзаници марширале кон Сорбон, кои биле опколена од полицијата. Додека толпата се распрснувала, некои почнале да создаваат барикади од сè што им било при рака, а дел фрлале камења од калдрма по џандарите, принудувајќи ги да се повлечат некое време. Потоа полицијата вратила со солзавец и се вратила на собирот. Стотици студенти биле уапсени.
Унијата на средношколски ученици изразиле поддршка за немирите на 6 мај. Следниот ден се приклучиле студенти, наставници и поголем број млади работници. Тие се собрале кај Триумфалната порта, барајќи:
Преговорите не успеале, а студентите се вратиле во нивните кампуси по лажна дојава дека владата се согласила да ги отвори, само за да откријат дека полицијата сè уште ги води училишта. Ова довело до револуционерен бес кај студентите.
Во петок, на 10 мај, уште една голема маса на народ се собрала на Рив Гауч. Кога повторно биле блокирани од безбедносните сили на речниот премин, толпата повторно подигнала барикади, кои потоа биле нападнати од полицијата во 2:15 часот по полноќ, откако повторно не успеале преговорите. Конфликтот, во кој биле убиени и повредени стотици лица, траел до зори следниот ден. Настаните се емитувале на радио како што се одвивале, а резултатите се емитувале на телевизија следниот ден. Се појавиле обвиненија дека полицијата била вклучена во немири, преку агент провокатори, палење автомобили и фрлање молотови коктели.
Детето (филм од 2005)
Детето (француски: L'Enfant) е белгиски филм од 2005 година, во режија на Браќата Дарден - Жан-Пјер Дарден (Jean-Pierre Dardenne) и Лик Дарден (Luc Dardenne), кои се автори и на сценариото. Главните улоги ги толкуваат: Жереми Рение (Jérémie Renier), Дебора Франсоа (Déborah François) и Жереми Сегар (Jérémie Segard). Филмот (кој трае 95 минути) е добитник на 12 награди, а имал и 14 номинации. Меѓу другите, тој е добитник на наградата „Златна палма“ на Канскиот фестивал во 2005 година.
Содржина
Осумнаесетгодишната Соња (ја игра Франсоа) и дваесетгодишнио Бруно (го игра Рение) се млади и вљубени, но несериозни и проблематични луѓе. Бруно не сака да најде чесна и постојана работа и живее од ситни кражби, кои ги извршува со својот четиринаесетгодишен помошник Стив (го игра Сегар). Додека Соња се пораѓа во болницата, тој не наоѓа време ниту да ја посети, туку го изнајмува нејзиниот стан на непознати лица, а тој спие во прифатилиште за бездомници или покрај реката. Кога Соња излегува од болницата, таа му дозволува на Бруно да го прошета бебето, додека таа чека на ред за да го подигне социјалниот паричен надомест. Наеднаш, Бруно решава да го продаде штотуку родениот син Џими на црниот пазар за 5.000 евра. Кога дознава за тоа, Соња паѓа во несвест и Бруно ја носи на болница, а тој се обидува да го врати бебето назад...
631 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4877 и 4878 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4119 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3129 и 3130 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 122.