cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Управно право
Основни поими
Во извршувањето на своите активности администрацијата прави административни прописисо кои предвидува општото правило за неограничен број на случаи и лица, а потоа управни акти кои управата предвидува посебно правило за конкретен случај владеењето на случајот и одредено лице, влегува во администрација договори и прави административните мерки што Владата ги дава на граѓаните на јавни служби (на пр. водење евиденција, издавањето на сертификати).
Од големо значење се оние процесни норми поврзани со управен спор бидејќи ги регулира процесот на донесување на управни акти со кои се одлучува за правата и обврските во управни работи.
Во надлежност на органите на управата се наоѓаат, измеѓу другите, евиденција на личниот статус на граѓаните. Оваа евиденција служи да се стекнат одредени познавања во надлежност на органите на управата се наоѓаат, измеќу другото и водење на евиденција на елементите на личната состојба на граѓаните. Овие записи се користат и за стекнување на знаење на специфични податоци кои се однесуваат на правната состојба, но исто така и како предуслов за  издавање на документи (на пример, уверенија, сертификати, ..), врз основа на кои граѓаните ќе можат да ги остваруваат своите права и интереси. Официјалните податоци може да се чуваат во регистрите (на пример, раѓања, бракови, смртни случаи), разни записи се чуваат од страна на пример, за внатрешни работи (. лични карти, патни исправи, моторни возила), како и евиденција се кандидира од страна на старателство власти. Како посебна управна работа од областа на внатрешни работи покрена прашања во врска со престој и живеалиште и националност m граѓани. Иако основните ефикасност тенденции администрација, транспарентност, објективност, отстапување се манифестира преку молчење на администрацијата.
Предмет на управното право
Потесното сваѓање  ' произлегува од традиционалниот концепт на управување, како на државните органи претставен од страна на Германскиот автор Георг Јеленик. Иако овој став се смета за застарена, имаше и има автори кои се залагаат за овој концепт, меѓу кои најважни се: Радомир Лукиќ, Павле Димитриевиќ, Ратко Марковиќ и Зоран Томиќ. Денес, овој концепт го претставуваат најупорните Зоран Томиќ, кој почнува од својот конструиран концепт на административна работа. Во овој концепт може да вклучуваат т.н.. класа концепт на управување, врз основа на политичко-идеолошки позиции на Маркс, Енгелс и Ленин. Денес, концептот на администрацијата класа одделно претставен Невенка Bačanin, а порано тоа беше Радомир Лукиќ.
Поширокото сваќање  ' на оваа тема на управното право се заснова на современиот концепт на управување, како јавна услуга, во однос на административната постапка што се важни за јавните услуги, но исто така и во однос на државните и не-државните субјекти кои вршат административно-техничките работи. Овој став беше претставен од страна на Леон Диги, на нашите автори се: Слободан Јовановиќ, Ѓорѓе Тасиќ, Мајкл Илиќ, Никола Степановиќ, Драгаш Denković и професор Стеван Лилиќ.
Врз основа на горенаведеното, особено ако се придружени со социјалниот развој на развиените земји од Европа, можеме да заклучиме дека денес администрација може да биде само во функција на државната власт, но треба да биде јавен сервис, односно. јавен сервис на граѓаните. Од страна на сите сметки, јасно е дека потесните концепт е застарена, и дека воопшто успеа да ги покрие сите активности кои денес се поставени пред употреба.
Правни институти
Правните институции се правна и логична структура, која ги претставува системационите правни односи и правни норми. Основни институти на управното право како управна работа, управна постапка, управен акт, административна постапка, управен надзор и управен спор.
Административни работи
Управни работи  е законска ситуација во која се одлучува за:
За управна работа е важно дека тоа е одлука во секој поединечен случај. Оваа одлука може да има два различни начини:
Управна постапка
Управна постапка  е процес на усвојување управни акти. Управна постапка може да се подели на два начина:
во зависност од тоа дали станува збор за признавање на правата или обврските на определување. Административни постапки кои се водат со цел остварување и заштита на јавни и поединечни интереси, извршување и границите на цел закон. Управната постапка е процес на една партија, имаме една страна, и административна власт.
Липково
Липково (Likovë) — село и административно седиште на истоимената општина, во областа Жеглигово, во околината на градот Куманово.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Жеглигово, во западните падини на Скопска Црна Гора, на десниот брег на Липковска Река. На 2 километри од Липково се наоѓа Липковското Езеро. Оддалечено е 13 километри западно од Куманово. Селото е рамничарско, на надморска височина од 450 метри.
Историја
Во XIX век селото било дел од Кумановската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Липково живееле 490 жители, од кои 250 Албанци и 240 Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Липково имало 48 Македонци, патријаршисти, под врховенството на Бугарската егзархија.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 2.644 жители и претставува најголемото село во областа Жеглигово и околината на Куманово. Во него живееле 2 Македонци, 2.631 Албанец и 11 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2.138 жители, од кои 2.104 Албанци, 1 Турчин, 1 останат и 32 лица без податоци.
Родови
Липково е албанско село.
Како еден од најстарите албански родови во селото се споменува родот Дерњан (53 куќи), каде што се доселил кон крајот на 18 век. Потекнува од местото Дерњан од областа Мат (северна Албанија).
NGC 1321
NGC 1321 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1321 се споменува и како MCG -1-9-35, MK 608, KUG 0322-031.
Откривање
Објектот е откриен на 20 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1321 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 1321 има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 24 м 48,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 3° 0' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 85°.
Други поделби
Проучување на NGC 1321 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12755. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 221; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4712. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1456.
Огнени кочии (албум од Вангелис)
Албумот бил на врвот на Билборд 200 во период од четири недели. Првата оесна наречена Titles, но широко позната како Chariots of Fire била издадена како сингл во 1981 година и истата била подолго време на врвот од Билборд Хот 100. Албумот имал голем успех и во Велика Британија и Австралија.
Директор на филмот Хју Хадсон, го избрал Вангелис да компонира музика на филмот откако станал импресиониран со неговите албуми Opera Sauvage и China. Вангелис употребил повеќе инструменти како синтисајзери, акустично пијано и го снимил во Nemo studio во Лондон кое било основено во 1975 година.
Ватикански музеи
Ватикански музеи (Musei Vaticani) — една од најголемите музејски установи од овој вид во светот, каде се изложени уметнички дела од огромната збирка собрана од Римокатоличката црква низ вековите. Основач е папата Јулиј II во XVI век, односно во 1506 година. Систинската капела и Рафаеловите одаи (Stanze della Segnatura) се на патеката на посетителите низ музеите.
Во 2007 година, музеите ги посетиле 4.310.083 луѓе.
Основање
Основањето на Ватиканските музеи се поврзува со една мермерна скулптура купена пред 500 години. Скулптурата „Лаокон и синовите“ била откриена во едно лозје близу до базиликата „Голема Богородица“ во Рим. Папата Јулиј II ја откупил статуата од сопственикот на лозјето и ја изложил во Ватикан. Од тоа време изложбата постојано се проширувала.
Ликовна галерија
Збирката најпрвин била сместена во Домот на Борџија, а во времето на Папа Пиј XI била изградена посебна зграда. Изложбата содржи слики на Микеланџело, Рафаел и Фра Анџелико.
Скулптури
Една група на музеи претставуваат само скулптури:
Музеј на Пиј и Клемент
Папа Клемент XIV го основал овој музеј во 1771 година и првобитно содржел ренесансни и антички дела. Неговиот наследник, папа Пиј VI ја проширил изложбата. Денес овој музеј изложува само скулптури од грчката и римската антика.
Има вкупно 54 галерии, од кои Систинската капела е последната и за да се дојде до неа мора да се минат претходните 53. Овие галерии изложуваат прекрасни скулптури, како што се „Заспаната Аријадна“, „Канделабрите на Барберини“, „Трите Грации“ и други.
Музеј Кјармонти
Музејот е наречен според световното семејно име на папата Пиј VII, кој го основал во раните 1800-ти. Музејот се состои од голема засводена галерија во која се изложени неколку статуи, саркофази и фризи.
Грегоријански Етрурски музеј
Основан е од папата Грегориј XIII во 1836 година и има осум галерии со важни Етрурски дела од археолошки ископувања. Делата вклучуваат вазни, саркофаг, бронзи и збирката „Гулјеми“.
Египетски музеј
Основан е од папата Грегориј XVI и има голема збирка на староегипетски материјали, како што се папируси, мумии на животни, познатата збирка „Граси“ и познатата „Книга на мртвите“.
Сончева дамка
Сончеви дамки — привремени појави на фотосферата на Сонцето кои се видливи како темни дамки споредени со околните региони. Тие одговараат на концентрацијата на флуксот на магнетно поле и резултираат во намалена температура споредена со околната фотосфера. Обично се јавуваат во парови, со парни членови со спротивна магнетна поларност. Бројот на сончеви дамки варира во согласност на 11 годишниот циклус.
Поединечни сончеви дамки траат од неколку дена до неколку месеци, кои на крај се изродуваат. Дамките се шират и контрахираат како што се движат по површината на сонцето со пречник кој варира од 16км до 160000км. Поголемиот тип се видливи од земјата без телескоп. Се движат со релативна брзина од неколку стотици метри во секунда кога ќе се појават.
Физика
Иако тие се на температура од околу 3000-4500К (2700-4200 степени целзиусови), во контраст со околниот материјал на околу 5780К (5500 степени целзиусови), остава сончеви дамки јасно видливи како темни дамки. Тоа е бидејќи светлината на загреаното црно тело на овие температури варира екстремно со температура поголема од зрачењето на брановите должини во црното тело. Изолирана од опкружувачката фотосфера, сончевата дамка ќе биде посветла од месечината.
Сончевите дамки се составени од два дела: средишна сенка и околна полусенка, која е посветла.
Животен циклус
Сончевите дамки се сè уште предмет на истражување.
Вилсоновиот ефект имплицира дека сончевите дамки се депресии на површината на сонцето. Набљудувањето со користење на Земановиот ефект покажува дека сончевите дамки доаѓаат во парови со спротивен магнетен поларитет. Од циклус до циклус, поларитетите на сончевите дамки се менуваат од север/југ до југ/север и обратно. Сончевите дамки обично се појавуваат во групи.
Магнетниот притисок треба да се стреми да ги отстрани концентрациите на полињата, предизвикувајќи ги сончевите дамки да дисперзираат, но животниот век на сончевите дамки се мери во денови или недели.
Во 2001 година, обзервациите од Сончевата и Хелиосферната обзерваторија користејќи звучни бранови патувале под фотосферата за да дојдат до тридимензионални слики од структурата под сончевите дамки. Овие обзервации покажуваат дека под секоја сончева дамка, се формира вртежен вител што го содржи концентрираното магнетно поле.
Период
Циклусот на сончевите дамки трае 11 години.Степенот на највисока активност на сончевите дамки во времетраење на еден циклус е познат како сончев максимум, а степенот на најниска активност е познат како сончев минимум. Овој период е исто така обзервиран во повеќето сончеви активности и е поврзан со варијацијата во сончевото магнетно поле што ја менува поларноста со овој период.
Космос-2417
Космос-2417 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Сончева дамка
Период
Рано во циклусот, сончевите дамки се појавуваат на половите и потоа се движат кон екваторот како што циклусот се приближува до максимумот. Дамките од два циклуса можат да опстојат заедно некое време. Дамките од циклусите можат да бидат разликувани од правецот на нивното магнетно поле.
Космос-2417
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 25 декември 2005 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Сончева дамка
Период
Wolf-овиот индекс на сончеви дамки го брои просечниот број на сончеви дамки во одредени интервали. Единаесетгодишните сончеви циклуси се бројат, почнувајќи со обзервациите направени во 1750-тите.
Џорџ Елери Хејл прв ги поврзал магнетните полиња и сончевите дамки во 1908 година. Хејл сугестирал дека циклусот на сончевите дамки трае 22 години, покривајќи два периоди на зголемување и намалување на бројот на сончевите дамки, придружени со поларна замена на диполарното магнетно поле. Хорац В. Бабкок подоцна предложил квалитативен модел за динамиката на надворешните сончеви слоеви. Бабкоковиот модел објаснува дека магнетните полиња предизвикуваат појава опишана од Спореровиот закон, како и други ефекти, кои се превиткани од Сончевото вртење.
Космос-2417
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на орбита околу Земјата на средна висина. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 675,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9151 км, а најмалото на 9107.
Сончева дамка
Сончев циклус
Популацијата на сончевите дамки брзо расте и споро паѓа со нерегуларен циклус од 11 години. Нивните броеви исто така се менуваат низ подолг период. На пример, од 1900 година до 1960 година, бројот растеше, а во следните децении бројот паѓаше. Меѓутоа денешната активност на сонцето последен пат беше толку висока пред 8000 години.
Модерна обзервација
Обзервацијата на сончеви дамки се извршува со копнени телескопи и телескопи во Земјината орбита. Овие телескопи користат филтрација и техники на проекција за директна обзервација,вклучувајќи и различни типови филтрирани камери. Се користат специјализирани направи како спектроскоп и спектрохелиоскоп за анализа на сончевите дамки.
Аматерски обзервации се спроведуваат со проектирани слики или директна обзервација низ заштитни филтри.
Апликација
Поради нивната врска со други сончеви активности сончевите дамки се користат за предвидување на вселенско време, состојбата на јоносферата и состојбата на сателитските комуникации. Сончевата активност влијае и на глобалното затоплување, односно улогата на Maunder-ов минимум на сончевите дамки во Малата ледена доба во Европската зимска клима. Сончевите дамки имаат слаб ефект врз Земјината клима поради дефицитот на енергија која ја ослободуваат. На подолг временски период, како сончевиот циклус. Други магнетни феномени се совпаѓаат со појавата на сончеви дамки.
Ѕвездена дамка
Во 1947 година Г. Е. Крон предложил дека ѕвездените дамки се причина за периодични промени во светлината на црвени џуџиња. Од средината на 1990-тите, за обзервација на ѕвездените дамки се користени понапредни техники за повеќе детали. Фотометријата покажала растење и изродувања слични како кај сончевите. Спектроскопијата ја анализираше структурата на ѕвездените дамки преку анализа на вариации во пресеците на линијата на спектарот поради Земановиот ефект. Доплер сликите покажаа различни ротации на дамките кај неколку ѕвезди од сончевите. Анализата на линијата на спектарот ги измери границите на температурата кај дамките и ѕвездената површина.
Мион
Мион (μ) — елементарна честичка слична на електронот, со електричен полнеж од −1 e и спин 1⁄2, но со многу поголема маса. Тој е класифициран како лептон, заедно со електронот (маса 0,511 MeV/с2), тау-честичката  (маса 1.776,82 MeV/c2), и трите неутрина (електронско неутроно νЕ, мионско неутрино νμ и тау-неутрино ντ). Како што е во случај со другите лептони, за мионите се верува дека немаат подструктура, односно не се изградени од други помали честички.
Ненси Бертлер
Ненси Бертлер е истражувач на Антарктикот, која предводела големи иницијативи за испитување на историјата на климата, користејќи јадра од мраз на Антарктикот, а позната е по своето раководство на Програмата за развој на климата на островот Рузвелт (RICE). Таа е associate професор на Антарктичкиот центар за истражување на Victoria University of Wellington во Нов Зеланд.
Мион
Како и сите елементарни честички, Мионот има соодветна античестичка со спротивен полнеж (+1 e) но еднаква маса и спин: антимионот (исто така наречен „позитивен мион“). Мионите се одобележани со а антимионите со. Мионите претходно биле наречени ми мезони, но не се класифицирани како мезони од страна на современите честични физичари (Погледајте ), и името повеќе не е во употреба од страна на физичарите.
Ненси Бертлер
Ран живот и образование
Бертлер е родена во Минхен, Германија. Додипломската диплома по геологија и географија ја завршила во 1996 година на Ludwig Maximilian University во Минхен. Во 1999 година дипломирала и како магистер по квартерна наука на Royal Holloway at the University of London, Велика Британија. Потоа, Bertler се преселила во Нов Зеланд за да започне со докторски студии по геологија на Универзитетот Викторија во Велингтон под надзор на Peter Barrett, тогашен директор на Центарот за истражување на Антарктикот. Докторирала во 2004 година.
Мион
Мионите имаат маса од 105.7 MeV/с2, што е околу 207 пати поголема од онаа на електронот. Поради нивната голема маса, мионите не забрзуваат брзо кога тие се под дејство на електромагнетни полиња, и не испуштаат закочно зрачење. Ова им овозможува на мионите со одредена енергија да навлезат многу подлабоко во материјата од електроните, со оглед на забавувањето на електроните и мионите се должи пред сè поради губењето на енергијата преку закочното зрачење. Како на пример, т.н. „секундарни миони“, создадени од космичките зраци кои можат да продрат до површината на Земјата, па дури и во длабоките рудници.
Ненси Бертлер
Кариера и влијание
Бертлер ја истражува историјата на климата користејќи јадра од мраз. За време на нејзиниот докторат, Nancy воспоставила соработка со меѓународни партнери во Германија и САД и ја иницирала способноста за истражување на јадрото на мразот во Нов Зеланд во Росово Море. Како постдокторски соработник со насоки и помош од нејзините ментори, проф. Питер Берет, Alex Malahoff и Bertler продолжиле да воспоставуват голема инфраструктура за поддршка на истражувањето на јадро од мраз во Нов Зеланд. Ова опфаќало развој на национален објект за истражување на ледени јадра со GNS Science, изградба на ice core drilling system во Нов Зеланд со Универзитетот Викторија од Велингтон. Од нејзиното заедничко назначување со Универзитетот Викторија од Велингтон и GNS Science во 2004 година, Bertler ја водела и управувала со Националната програма за истражување на јадрото на мразот. Ова кулминирало со успешен развој на меѓународни научни проекти - особено придонесот на НZ во меѓународната научна експедиција за транс-антарктикот (ITASE) и проектот за развој на климатските еволуции на Островот Рузвелт (RICE) со 9 држави предводени од NZ, а на последниот е Главен научник.
Мион
Бидејќи мионите имаат многу голема маса и енергија во споредба со енергијата на распаѓање при радиоактивност, никогаш не се создаваат при радиоактивно распаѓање. Но сепак во голем број се создаваат при заемнодејства при високи енергии во материјата во одредени експрерименти со забрзувачи на честички на хадрони, или пак по природен пат со заемнодејство на космичките зраци со материја. Овие заемнодејства на почетокот првично создаваат пи мезони, кои најчесто се распаѓаат на миони.
Како и во случајот со наелектризираните лептони,мионот може да се поврзе со мионското неутрино, означено со, што всушност не е истата честичка како електронското неутрино, и не учествува во истите јадрени реакции.
Ненси Бертлер
Кариера и влијание
Bertler била една од раните пионери што ги насочувала и толкувала записите на мразот од крајбрежните региони на Антарктикот. Овие записи докажале дека обезбедуваат многу комплементарни информации за длабоките ледени јадра од внатрешноста на Антарктикот. Bertler е водечки или соавтор во 39 меѓународни рецензирани публикации и три поглавја од рецензирани книги. Таа исто така е соавтор на две поглавја за книги за јавно информирање и работела со голем број медиуми.
Мион
Историја
Mионите се откриени од страна на Карл Дејвид Андерсон и Сет Недермејер на Калтех во 1936 година, додека го изучувале космичкото зрачење. Андресон забележал дека честичките кои закрвивувале поинаку од електроните и другите познати честички кои минувале низ магнетното поле. Тие биле наелектризирани негативно но закривувале помалку за разлика од електроните, но многу поостро од протоните, за честички со истата брзина. Било претпоставено дека големината на негативниот полнеж била еднаква на онаа на електронот, и за да се надомести за разликата во закривеноста, па било претпоставено дека масата била поголема од онаа на електорнот но помала од онаа на протонот. Па така Андерсон првично ја нарекол новата честичка мезотрон, прифаќајќи го префксот мезо- грчки збор за „mid-“. Постоењето на мионот било потвордено во 1937 година од страна на Џ. К. Стрит и Е. К. Стивенсоновата Вилсонова комара.
Ненси Бертлер
Кариера и влијание
Bertler предводела 13 научни експедиции на Антарктикот со над 30 месеци (кумулативна) работа на терен, вклучувајќи го и водечкиот проект за надминување на мразот на 9 нации на островот Рузвелт (РИЦ) на Антарктикот.
Мион
Историја
Честичка со маса во близина на онаа на мезонот биле предвидени пред откривањето на мезоните од страна на теоретичарот Хидеки Јукава: Делува природно да се измени теоријата на Хајзенберг и Ферми на следниов начин. При преминот на тешките честички од неутрони до протони не е секогаш предружена со оддавање на светлина. Преминот понекогаш е преземен од страна на друга тешка честичка. Поради неговата маса, за ми мезонот првично се сметало дека е Јукавова честичка, но подоцна било докажано дека станува збор за честичка која имала поинакви својства. Честичката предвидена од страна на Јукава, пи мезонот била конечно препознаена во 1947 година (повторно од заемодејствата на космичките зраци), и било покажано дека се разликува од претходно откриениот ми мезон, имајќи ги точните својства за да биде честичка која ја подпомага јадрената сила.
Бидејќи биле познати сега две честички со средна маса, бил воведен општиот поим мезон кој се однесувал на сите честички која ја имале масата, меѓу електронот и нуклеоните. Понатамошно за да се направи разлика меѓу двата различни видови на мезони по открињето на вториот мезон, првичната честичка наречено мезотрон била преименувана во ми мезон и новата честичка откриена во 1947 година од страна на Јукава била наречена пи мезон.
Ненси Бертлер
Награди и почести
Bertler била награден со стипендија за откривање на Радерфорд во 2011 година и е главен научник и водач на полето на Програмата за еволуција на климата на островот Рузвелт (RICE), ice core drilling project на 9 држави (НZ, САД, Данска, Германија, Велика Британија, Италија, Австралија, Кина, Шведска). Таа се појавила во бројни одлики за комуникација во науката
Во 2016 година, Бертлер добила награда Blake Leader Award од Сер Питер Блејк Труст.
Мион
Историја
Со оваа промена на дефинирањето, поимот ми мезон бил напуштен, и заменет за секоја можност со современиот поим мион, со што поимот ми мезон заминал во историјата. Во новиот кварков модел, останатите видови на мезони продолжиле да се именуваат со покусите поими (на пример, пион за пи мезонот), но во истиот случај за мионот го задржал покусото име мион и никогаш повторно не било користено старото име „ми мезон“.
Последователното препознавање на „ми мезонот“ мион, како едноставно станува збор за „тежок електрон“ кој немал никаква улога во јадрените заемодејства, биле несоодветни и изненадувачки во тој период, па така добитникот на Нобелова награда Ајзак Исак Раби има изјавено, „Кој ги нареди ова?“
При Роси–Халовиот експеримент (1941), мионите биле искористени за првпат да се набљудува временската дилатација (или контракцијата на должината) предвидена од специјалната релативност.
Мионски извори
На Земјата, повеќето природни миони се создадени од квазари и супернови, кои се состојат главно од протони, кои доаѓаат од вселената со многу голема енергија.
Околу 10.000 миони пристигнале на секој квадратен метар на површината на Земјата во една минута; овие честички се формираат како нус-производи од космичките зраци, судир со молекули во горниот дел од атмосферата. Се движат со релативистички брзини, мионите можат да навлезат десетици метри во карпи и други материи.
Поголемиот број на миони кој пристигнуваат на Земјата се создадени во квазарите и суперновите, кој се состојат претежно од протони, кои претежно пристигнуваат од длабоката вселена со многу висока енергија,
"На површината на Земјата во една минута на квадратен метар пристигнуваат околу 10.000 миони, овие наелектризирани честички добиени како производ од судирањето на космичкото зрачење со моликулите во горните слоеву на атмосферата. Патувајќи со релативистички брзини, мионите можат да минат и неколку десетици метри во камењата и други материјали пред да бидат впиени како резултат на застранувањето предизвикано од други атоми."
Кога протон како дел од космичкото зрачење ќе се судри со атом во погорните делови на атмосферата, се создаваат пиони. Пионите пак се распаѓаат за кус временски период на растојание од само неколку метри во миони (нивниот постојан производ), и мионски неутрина. Мионите од овие високи енергетски космички зраци вообичаено продолжуваат да се движат во истата насока како и првичниот протон, со брзина блиска до брзината на светлината. Иако нивниот животен век без релативистички ефекти ќе имаат полураспад од само 456 метри (2,197 µs×ln(2) × 0,9997×c) но гледано од Земјата временската дилатација како ефект на специјалната релативност (гледано од Земјата) овозможува второстепеното космичко зрачење на мионите да го измине растојанието до Земјината површина, бидејќи гледано од појдовниот систем на Земјата, мионите имаат подолг полураспад поради својата брзина. Гледано од (инерцијалниот појдовен систем) на мионот, од друга страна пак тука е ефектот на контракцијата на должината од специјалната релативност кој го овозможува ова пробивање, бидејќи во појдовиот систем на мионот неговиот полураспад е непроменет, но контракцијјата на должината предизвикува растојанието од атмосферата до Земјата да биде многу покусо отколку што е како растојание во појдовниот систем на Земјата. Двата ефекти се точен начин за обајснување на невообичаената должина на полураспадот на мионот при поголеми растојанија.
Бидејќи мионите вообичаено минуваат низ обичната материја, како неутрината тие исто така можат да бидат забележани под земја (700 метри кај детекторот Судан 2 и подвода, каде тие претставуваат голем дел од позадинското јонизирачко зрачење. Како и космичките зраци, зрачењето од мионите е исто така насочено зрачење.
Мионско распаѓање
Во изработка
Мион атоми
Мионот е првата елементарна честичка откриена дека не се појавува и во обичните атоми. Негативните миони сепак може да формираат мионови атоми (исто така наречени му-Месиќ атоми), со замена на еден електрон во обичните атоми.
Mион водородните атоми се многу помали отколку некои типични водородни атоми.
Mион хелиум е создаден со замена на Mион за еден од електроните во хелиум-4.
Позитивниот Mион кога ќе застане во нормалната материја, исто така може да се поврзе на електрони и формира егзотичен атом познат како muonium (MU)
Американска култура
Културата во САД потекнува од западната култура, која што има потекло или влијание од европската култура. Таа се развивала уште пред САД да стане земја со свои сопствени социјални и културни одлики како што се дијалектот, музиката, уметноста, социјалните навики, кујната и фолклорот. Денес, САД е етничко-расна развиена земја, како резултат на многуте имиграции во текот низ историјата. Влијанијата започнуваат прво со доселувањето на Англичани и Ирци, коишто се основачи на колонијална Америка. Британската култура во спој колонијалните споеви на Британија го проширува англискиот јазик, легалниот систем и многу други наследства кои имаат формално влијание. Други многу битни влијанија доаѓаат од други земји од Западна Европа, особено од Германија, Франција и Италија.
Особено главна улога во формирањето на културата во САД има иновацијата на Џеферсоновата демократија. Забелешките на Томас Џеферсон во ″Статијата за Државата Вирџинија″, можеби тие беа првите пресудни за секојдневниот и културниот живот на еден Американец како и прв поттик за прекинување на влијанија на европските консензуси кои Америка во своето потекло ги дегенерирала. Преовладувачките идеи и идеали се развивале како што се државните празници, единствените американски спортови, воената традиција, како и иновации во уметноста и во забавата коишто се одликуваат со огромно чувство на национална гордост како и сопствена популарност. Американската култура вклучува два конзервативни и либерални елементи, воени и научни способности, политички структури, преземање ризици,  слободно изразување како морални и  материјални елементи. И покрај веќе постоечките идеолошки принципи, американската култура има спектар на изразувања како на пример географска скала и демографска разновидност. Флексибилната култура на САД има висока симболична природа кои некои истразувања ја карактеризираат американската култура со митски идентидет. Другите ја гледаат како ″американски ексепционализам″.
Тука исто така се застапени елементи кои ги вклучуваат Американците како и многу други етнички подкултури. Најистакната е културата на Афроамериканците кои се со многу поразлична култура од Латинска Америка. САД со честите развивања подлежи на културни разновидности и плурализам. Културното сродство е поединечно, кое што најчесто зависи од социјалната класа, политичката определеност и многубројните демографски каракатеристики како на пример: религиозната позадина и ориентација и членствата во етнички групи...
Јазици
Главен член: Јазици во САД
Исто така, САД немаше службен јазик, но англискиот на законодавно рамниште помина низ 30 држави, кои истиот стана и de facto државен јазик. Според пописот во 2000-та, повеќе од 97 % од Американците одлично зборуваат англиски, од кои 87 % дома им е единствениот јазик. Има повеќе од 300 јазици, освен англискиот јазик кои се зборуваат од родени Американци.
Шпанскиот јазик за првпат има официјален статус на службен јазик во Порторико и во Ново Мексико. Шпанскиот јазик е прв јазик во Порторико. Според пописот во 2000 година, приближно 30 милиони од населението во САД зборуваат шпански јазик. Билингвалните говорници можат да го употребуваат англискиот или шпанскиот јазик во зависност од ситуацијата или причината која зависи од водењето дијалог, партнерот или контексот. Тоа се нарекува шпанско-англиски феномен.
Домородските јазиците во САД, вклучувајќи ги и домородските јазици коишто припаѓаат на Индијанското население кое живее низ многубројните американски ресурси. Тој најмногу се употребува во текот на домородски културини збиднувања. Хавајскиот јазик има официјален статус во државата Хаваи, чаморскиот јазик е застапен во секојдневието на Западно Маријански Острови, самоанскиот јазик со официјален статус е застапен во американската Самоа.
Статистички податоци за постоечките јазици во САД
Според ЦИА, следува процентуалната застапеност на јазиците во САД:
Религија
Главен артикал: Религии во САД Според развиеноста на земјите, демографски САД е една од најрелигиозните земји. Според една статија од 2002 година, САД беше единствената развиена земја каде поголем дел од населението претпочита религијата да заземе многу важна улога во сопствените животи, каде истото се случува и во Латинска Америка. Денес, државните влади, државата, локалните власти се посебни институции, каде што тие претпочитаат да бидат разделени од црквата. Но како што се федералните политики, врвот на религијата може да предизвика емотивно жестоки дебати кои се судираат со теми од секојдневните животи поврзани со моралните вредности на луѓето, едни од тие теми се и, полемизирањето околу абортусот, браковите меѓу пртанери од исти пол и некои други слични теми.
Религиозни статистики во Соединетите Американски Држави
Според ЦИА, следува процентуалната различната застапеност на религии во САД :
Образование
Главен артикал : образованието ва САД и образовното достигнување во САД
Високото образование главно е под водство на владата но со контрола и финансирање од три рамништа: федерално, државно и локално. Училишното посетување е определено и е поделено на основни и средни нивоа (во САД често се употребуваат како примарно и секундарно ниво).
Учениците имаат избор каде да се образуваат, во јавни училишта, приватни училишта или во домашни услови. Во многу јавни и приватни училишта обаразованието е поделено на три нивоа : основно училиште, сениорско училиште (или уште попознато средно) и високо образование. Речиси во сите училишта се застапени овие нивоа каде децата се поделени според возраста групирани во паралелки. Пост-основното образование или попознато како колеџ или универзитет, генерално е водено одделено од системот за основно образование и од системот за високо образование.
Во 2000 година имаше 76,6 милиони ученици запишани во т.н. детски јасли па сè до дипломирани студенти. Од нив, 72 проценти се на возраст од 12 до 17 годишна возраст, запишани според нивната возраст во определените училишта. Потоа 5,2 милиони ученици (10,4 %) се запишани во приватните образовни институции. Според возрасната популација низ земјите во САД има над 85 % население кои имаат завршено високо образование, а 27 % имаат диплома за повисоко и донадградено образование.
Раса и потекло
Главен артикал: Раса во САД
Расите во САД се засноваат врз физичките одлики на бојата на кожата и има главна улога во формирањето на опшеството според национален план. Денес, одделот за Трговско Биро на САД за пописи распознава четири вида на раси во САД, домородските Американци или американските Индијанци, Афроамериканци, Азијци и Белци (европски Американци). Според владата на САД, латино-американците не сочинуваат раса, туку етничка група. Според пописот во 2000 година белците се мнозинство од 75,1 %  вкупно со т.н. шпанските или латино Американци кои сочинуваат малцинство од 12,5 % од вкупната популација. Афромериканци достигна број од 12,3 % од вкупната популација, потоа азијски Американци има 3,6 % и 0,7 % се Американци родени во САД.
За да се  исфрли  или маргинализира поранешното традиционално опшество, се појави една под–култура меѓу расните малцинства во САД. Во текот на 1920, Харлем, Њујорк стана дом за Ренесанасата на Харлем. Музички стилови како на пример, џез, блуз, рап, рокенрол, како и голем број народни песни како “Сината опашка на мувата” (Џими Крек Корн), која има потекло од афроамериканската култура, и истата подоцна е прифатена од целото опшество. Кинеските градови можат да се најдат насекаде низ градовите, а кинеската кујна стана секојдневие во традиционалната САД. Шпанската заедница исто така има влијание врз американската култура. Денес, католиците се најголемата религиска деноминација во САД, како и протестантите на југозападниот дел од земјата и Калифорнија. Музиката на маријачите и мексиканската кујна најчесто можат да се пронајдат во Југозападниот Регион со некои јадења од Латинска Америка како што се буритос и такос кои можат да се најдат насекаде низ Америка.
Економската разлика и суштинската сегрегација е вообичаена во САД. Азиските Американци имаат средни семејни примања и образовни достигнувања кои ги надминува другите раси. Афроамериканците, Шпанците и Индијанците се со значително помали примања и образование за разлика од белите Американци. Во 2005, средните примања на Белците е 62,5 % повисоко од Афроамериканците, приближно ¼ од нив живее на работ на сиромаштија. Понатаму 46,9 % од жртвите од убиства во САД се Афроамериканци ова укажува дека социо–економските разлики продолжуваат да траат и во 21–от век.
Според една статија, традиционалниот медиум ги овековечува овие црнечки особини, кои се попривлечни и попосакувани од особините на белците. Концептот дека црнилото ги деградираше Афроамериканците манифестирајќи ги како интернализиран расизам. Во 1960, црното е Убаво”, ова културно движење се обиде да го отфрли овој поим.
По нападите од страна на муслиманските терористи на 11 септември 2001, дискриминацијата против Арапите и Муслиманите значително се искачи. Американско–арапскиот Комитет на Анти–дискриминација (АКД) изјави дека се зголеми и говорот на омраза, како што се случаевите со дискриминирање авиокомпаниите, полициска злоупотреба и расно обележување. патриотскиот Акт на САД  потпишан од страна на претседателот Буш и стапи на сила на 26 октомври 2001,  и се однесува за кршењето на граѓанските права и слободи.
Литература
Главна статија : Американска литература Правото на слобода на изразување во американскиот Устав може да се препише на германскиот имигрант Џон Питер Зингер и неговата правна борба за да се дојде до веродостојни објавувања на колониите да имаат заштитно право како и барајќи начин да се заштитат правата на американските автори. Во осумнаесеттиот и почетокот на деветнаесеттиот век, американската уметност и литература ги зема своите зачетоци од Европа. Во текот на својата рана историја, Америка е серија британски колонии на источниот брег на денешен САД. Затоа нејзината литературна традиција започнува како поврзаност со англиската книжевност. Сепак единстевените американски одлики и широчината на своите дела, особено денес се смета дека има своја сопствена патека и традиција.
Писателите како Натанаил Хоторн, Едгар Алан По и Хенри Дејвид Торо основаа поразличен американски книжевен глас во средината на XIX век. Марк Твен и поетот Волт Витман се големи имиња од втората половина на деветнаесеттиот век. Емили Дикинсон, речиси непозната во текот на нејзиниот живот, ќе биде призната како битен поет. Единаесет државјани на САД се добитници на Нобелова награда за литература, еден од последните е Тони Морисон во 1993. Ернест Хемингвеј, добитник на Нобеловата награда од 1954 е често именуван како еден од највлијателните писатели на дваесеттиот век.
Во делата претежно се опфатени националното искуство и карактер едни од нив е делото на Херман Мелвил Моби Дик (1851) или делото на Твен авантурите на Халкабери Фин (1885) како и Ф.Скот Фитсџралд големиот Гетсби (1925), кој може да биде наречен - големиот американски роман. Популарни литературни жанрови се појавуваат во САД како на пример западниот и тврдата криминална фантастика.
Државни празници
САД слави празници кои се дел од некои настани од американската историја, верски традиции и национално наследени. денот на Благодарнос|благодарноста е традиционален американски празник кој се развил поради обичајот на англиските ходочасници кои “ заблагодарувале” за нивната благосостојба. Денес, Ден на Благодарноста се слави во кругот на семејството и со долго попладневно славење. Европското колонизирање придонело за воведување на многу традиционални и христијански празници како што се: Велигден, великиот пост, денот на Св.Патрик, Божиќ, кои денес се слават на секуларен начин кај многу Американци.
На денот на Независност|независноста (колоквијанлно познат како Четврти јули) се прославува годишнината од Декларацијата на земјата за Независност од Велика Британија. Тој ден генерално се обележува со пеаради во екот на целиот ден и пукање на огномет во текот на ноќта.
ноќта на вештерки|вештерките е воведен од страна на поранешниот келтски фестивал Семхејн, кој во Америка е воведен од страна на ирските доселеници. Тој стана празник кој најмногу е прославуван од страна на децата и тинејџерите кои традиционално се облекуваат во костими и одат од врата на врата и собираат бонбони и слатки. Исто така со врисоците и костумите децата доведуваат до потенцирање на урбаните легенди и филмови. Прославата на Ноќта на Вештерките е постојано најпопуларна меѓу универзитетските студенти низ секаде во САД. Двата Универзитети во САД, Универзитетот Медисон во Висконсин и Универзитетот Охајо во Атен во Охајо, се познати низ целата земја со прославата на овој ден со нивните улични панаѓури.
Покрај тоа, Марди Грас еволуира од Католичката црква од Карнивал се прославува во Њу Орлеанс, Св. Луис и Мобајл, Алабама како и во многу други градови. Федерално признати празници се следниве:
Кујна
Главен артикал: Кујна во САД
Кујната во САД е многу разновидна, а тоа се должи на распространетоста на конитнентот на релативно големото население (1/3 од една милијарда население) и бројот на мајчини и надворешни влијанија. Во главно американските кулинарски уметности се слични на оние во другите Западни земји. Житото е првенстевено меѓу житните растенија. Во американската традиционалана кујна претежно се употребуваат следните состојки: мисирка, месо од елен, компири, пченка, тиква и јаворов сируп. Домашната храна е останата од индијанските племиња. Бавното зготвено свинско, говедското на скара, рак, колачи, чипс, шеќерната волна, чоколадните колачиња се изразито американски стилови. Видовите на храна се сервирани според регионот на земјата и сопствените семејни и културни наследства. Последните доселеници имаат тенденција да јадат храна слична на онаа од која земја имаат потекло и “американизирани ” варијанти на тие кујни најчесто се американската или американската кујна, такви примери се и виетнамаската кујна, корејската и тајландската кујна. Германската кујна има длабоко влијание врз американската кујна, особено во средно–западниот дел на земјата, со голема застапеност на компири, тестенини, печено месо, чорби, колачи, торти. Храната како што е хамбургери, печни меса од секаков вид, пржена сланина и хот – дог се најголем доказ дека германската кујна имаголем удел во американската кујна. Различните региони на САД имаат свои сопствени кујни и стилови за готвење. На пример државата Лузијана е позната по својата Кажун и креолска кујна. Кажун и креолското готвење се под влијание на француската, акаидинската и хаитската кујна, чија храна е единствена и оригинална. На пример овде спаѓаат Кроуфиш Етуфе, Црвен грав со ориз, морска храна и пилешко гумбо, Џамбалаја и Будин. Исто така италијанската, германската, унгарската, кинеската кујна имаат влијание врз американскатата кујна како и јадењата на индијанците, карибјаните, мексиканаците и грците може да се најде на репертоарот на американаската кујна. Не е невообичаено за семејство од ” Средна Америка” да јаде  пица од ресторант или домашно направена пица од видот на ” Енхиладас кон карне”, пилешки паприкаш,  говедски строганоф и бертварст со кисела зелка за вечера во текот на неделата.
Исто така е развиена и т.н африканска кујна наречена Соул кујна, кој е распостранета од страна на некогашните африкански робови. Синкретичките кујни како што беше примерот со Лузијана, креолскиот Кажун, холандска Пенсилванија и Текс–Мекс се регионално важни. Иконските американски јадења како што е питата од јаболка, пржено пилешко, пица, хамбургер и хот–дог потекнуваат од рецептите на многубројните доселеници и домашни иновации. Помфритот, мексиканските јадења буритос и такос или тестенините слободно се прилагодени од италијанската кујна и се конзумираат во изобилие.
Американците претпочитаат да пијат кафе или чај, од кои барем една половина пијат барем по еден филџан дневно. Маркетингот на американските индустрии се доста одговорни за производството на сок од портокал и млеко (со намалени масти) кои се придружени со појадокот на секој Американец. Во текот на 1980–тите и 1990–тите, поради честите јадења на места за брза–храна здравствените работници констатираа дека во САД постои "епидемија на дебелеење", каде резултатите покажуваат и до 24 % покаченост на калории кај населението. Високо засладените пијалаци се популарни. Засладените напитоци се 9 % од дневните конзумирања кои еден Американец ги внесува.
Примери од американската кујна
Социјални класи и социјална работа
Главна статија: Социјални класи во САД
Отсекогаш американците се окарактеризирале дека припаѓаат во средна класа. Американското опшество и нејзината култура се особено фрагматични. Воедно споцијалните класи се опишуваат како комбинација од образовно достигнување, приход и професионален престж, кој е еден од најголемите културни влијанија во Америка. Речиси сите културни аспекти од недуховните интеракции и карактерот во САД се водени од местоположбата на човекот во социјалната структура во земјата.