cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Сицилија (римска провинција)
Сицилијански бунт
Ситуацијата се променила со атентатот на Цезар (44 г.пр.н.е.). Во 42 г.пр.н.е., Секстус Помпеј, син на Помпеј Магнус, бил назначен за командант на римската флота што Сенатот ја собрал во Масалија. Помпеј се судрил со Вториот триумвират, составен од Октавијан, Марко Антониј и Лепид и му било проскрибирано под lex Pedia да собира други проскрибирани поединци и робови од Епир и да извршува разни пиратски дела. Затоа, тој ја презел контролата на Милацо, Тиндарис, а потоа и Месана. После ова, цела Сицилија му се потчинила. Прво го убил преторот, Авл Помпеј Битиник и потоа го победил легатот на Октавијан, Квинтус Салвидиенус Руфус во поморска битка (40 г.пр.н.е.). Секстус Помпеј успеал да го спречи снабдувањето на Рим со жито од Сицилија. Првично, Октавијан не можел многу да стори за ова, но потоа луѓето во Рим го принудиле на компромис. Така, во 39 година пр.н.е., Секстус Помпеј и Вториот триумвират го потпишале Пактот од Мисенум, кој ја признал контролата на Секстус Помпеј врз Сицилија, Сардинија и Корзика и им дал слобода на робовите во неговата надлежност. Во замена, Секст Помпеј ветил дека ќе ја прекине блокадата на Рим, ќе го продолжи снабдувањето со сицилијанско жито во Рим и дека нема да собира повеќе робови. Договорот не се одржа и триумвирите го свртеа своето внимание кон Сицилија. Во конфликтот учествуваа можеби 200.000 луѓе и 1.000 воени бродови и уништија големо уништување на Сицилија. Најоштетена била територијата на Тиндарис и Месина.
Октавијан бил поразен на море во битката кај Месина (37 пр.н.е.) и повторно во август 36 пр.н.е. Но, поручникот на Октавијан, Агрипа, командант со голем талент, можело да ја уништи флотата на Секстус еден месец подоцна во битката кај Наулохус во септември 36 пр.н.е. Октавијан и наложи на Сицилија тешка отштета од 1.600 таланти и градовите што му се спротивставија беа строго казнети. Биле заробени 30 илјади робови во служба на Секстус Помпеј; мнозинството беа вратени на нивните господари, но околу 6.000, кои немаа господари, беа набиени на колец.
По битката кај Актиум во 31 пр.н.е., Октавијан имал единствена власт над Римската Република. Во 27 прр.н.е., Сенатот ја официјализирал оваа ситуација и тој ја зел титулата август.
Августинова реорганизација
На крајот од конфликтот меѓу триумвиратите и Секстус Помпеј, Сицилија била уништена: градовите и селата настрадале од војните, а многу земја останала необработена затоа што сопствениците биле или мртви, побегнале или како казна нивната земја им била одземена од Октавијан. Дел од Сицилија останала царска сопственост, додека големи области, веројатно во рамнината Катанија, му биле доделени на Агрипа. Кога тој умрел, поголемиот дел од неговиот имот преминал во сопственост на Август, а можно е и друга сицилијанска земја да дошла во сопственост на Август на сличен начин. На италијанските ветерани кои служеле во легиите на Август им било доделено обработливо земјиште, особено на источниот и северниот брег.
Август извршил административна реорганизација на царството како целина, а особено на провинцијата Сицилија. Голем број на колонии, градови составени од ветерани, биле основани од Август на Сицилија, но не е јасна точната хронологија. Со сигурност знаеме дека првите мерки биле преземени во 36 пр.н.е., кога Тауромениум бил претворен во колонија. Август ја посетил Сицилија во 22 или 21 г.пр.н.е., таа била првата станица на неговото патување низ царството и биле извршени други реформи. После промените, шест сицилијански градови станале колонии: Сиракуза, Тауромениум, Панормус, Катанија, Тиндарис и Терма Химеренсес. Приливот на население можеби имал за цел да го надомести демографскиот пад како резултат на војната со Секстус Помпеј. Не е јасно што се случило со постоечките грчки жители на овие градови: овој факт е интересен затоа што вообичаено граѓаните на колониите имале римско државјанство и затоа можеле да учествуваат во највисоките нивоа на римската држава. Можеби овие привилегии биле ограничени на аристократијата. Во секој случај, приливот на италијански ветерани одиграл одлучувачка улога во ширењето на латинскиот јазик во Сицилија.
Месина, Липара, а можеби и Лилибеум, Агрегентум и Халаеса станале municipia, статус значително понизок од оној на колонија. Oвие населби не се населувале со ветерани; ним едноставно Август им надоместил за нивната верност.
Центурипа, Нотум и Сегеста биле претворени во „латински“ градови, додека останатите градови го задржале истиот статус што го имале од создавањето на провинцијата во третиот век пр.н.е. – странски заедници под контрола на Рим.
Ниедна од привилегиите што им биле дадени на различните центри не покажувала автоматско ослободување од плаќање данок на Рим. Претппоставката дека сицилијанските колонии давале данок како и другите колонии надвор од Италија е разумна. Десетокот во жито бил заменет со стипендиум, данок на имот, а можеби имало и главарина (данок по глава жител). Можно е Август да ја направил оваа реформа како резултат на новата улога што ја играл Египет како извор на снабдување со жито, иако производите од царските сицилијански фарми на продолжиле да се испраќаат во Рим.
Царска провинција
Раздобјето од историјата на Сицилија помеѓу Август и Диоклецијан е слабо документирано. Во 68 година, на островот биле предизвикани нереди, кои најверојатно биле поврзаноисо бунтот на Луциј Клодиј Масер во Северна Африка. Царот Веспазијан (69–79) населил ветерани и слободни граѓани во Панормос и Сегеста.
Латифундиите, големите приватни имоти, специјализирани за земјоделство наменето за извоз (жито, маслиново масло, вино) одиграле голема улога во општеството и во економијата во овој период. Во текот на првите два века од нашата ера, Сицилија претрпела економска депресија, а урбаниот живот опаднал, селата биле напуштени, а богатите сопственици не биле жители, како што покажува недостатокот на живеалишта на различни нивоа. Покрај тоа, римската влада ја запоставила територијата и таа станала место за егзил и засолниште за робовите и разбојниците.
Според Historia Augusta (познато несигурен текст од четвртиот век), во Сицилија имало бунт на робови под царот Галиен (253–268).
Рурална Сицилија влегла во нов период на просперитет на почетокот на 4 век, со трговски населби и фарми кои се чини дека го достигнале врвот на нивната експанзија и активност.
Причините се чини дека се двојни: прво, обновените трговски врски со Северна Африка се проширија за снабдување со жито во Италија, додека египетското производство, кое досега ги задоволувало потребите на Рим, било испратено во новиот главен град. Константинопол во 330 г. Последователно, Сицилија презеде централна улога во новите трговски рути меѓу двата континента. Второ, најпросперитетните коњички и сенаторски редови почнаа да го напуштаат урбаниот живот со повлекување во нивните селски имоти, поради растечкото даночно оптоварување и трошоците што беа обврзани да ги издржуваат сиромашните маси. Нивните земји веќе не ги обработувале робови, туку колонисти. Потрошени се значителни суми пари за да се зголемат, разубават и направат нивните вили поудобни.
Траги од обновена градба се наоѓаат во Философијана, Скијака, Пунта Сека, Наксос и на други места. Очигледен знак на трансформација е новата титула доделена на гувернерот на островот, од коректор во конзулар.
Во 4-тиот век, Сицилија не е само „житница на Рим“, но, исто така, станала омилено престојувалиште за семејствата на високата римски аристократија, како Никомаки и Кејонии, кои со себе го понеле луксузот и вкусот на главниот град на царството.
Латифундија
Потеклото на латифундијата во Сицилија, како и на друго место, била ager publicus од воениот плен, конфискуван од освоените народи од почетокот на 2 век пр.н.е. Латифундијата може да се користи за сточарство (овци и говеда) или за одгледување маслиново масло, жито и вино. Тие го вознемирувале Плиниј Постариот (починал 79 н.е.) додека патувал, гледајќи само робови кои ја работат земјата, а не цврстите римски фармери кои биле столбот на војската на Републиката. Тој тврдел дека латифундијата ја уништила Италија и дека ќе ги уништи и римските провинции.
Латифундијата брзо започна економска консолидација бидејќи поголемите имоти постигнаа поголеми економии на обем и сенаторите не плаќаа даноци на земјиште. Сопствениците повторно го инвестираа својот профит со купување на помали соседни фарми, бидејќи помалите фарми имаа помала продуктивност и не можеа да се натпреваруваат, во античкиот претходник на агробизнисот. До 2 век од нашата ера, латифундијата ги преселила малите фарми како земјоделска основа на Римското Царство. Овој ефект придонесе за дестабилизација на римското општество; бидејќи малите фарми на римското селанство беа купени од богатите и со нивната огромна понуда на робови, селанството без земја било принудено на безделничење, потпирајќи се во голема мера на парите.
Пристигнување на христијанството во Сицилија
Првото упатување на христијанското присуство на островот се појавува во Дела (28.12–13): „Слетавме во Сиракуза, каде што останавме три дена, а потоа патувавме по брегот и стигнавме во Регион“. На овој начин, Павле од Тарс, на своето патување од Левантот до Рим, што е опишано на крајот од Дела, патувал низ Сицилија. Застанал во Сиракуза откако доживеал бродолом и бил принуден да се симне на Малта. Од Малта, според извештајот во Дела, Павле отпатувал за Сиракуза, но не е јасно зошто застанал таму. Јасно е дека Сиракуза сè уште се користела во овој период како станица на патот кон Рим на трговските трговски патишта. Можеби Павле бил домаќин на еврејска заедница, каква што постоела во многу пристаништа на Медитеранот - еврејската заедница во Катанија е добро потврдена епиграфски. По Павле, нема извори пред 3 век од н.е. во кои експресно се споменува христијанско присуство на островот.
Постојат различни легенди кои го поврзуваат доаѓањето на христијанството на Сицилија со краткото престојување на Павле на островот, додека други преданија известуваат дека христијаните на Паулмет кои веќе пристигнале пред него и дека тоа била причината зошто застанал на островот. Но, Дела не споменува ништо од ова и овие традиции може да одговорат на желбата да се направи доаѓањето на христијанството на Сицилија што е можно порано (60 или дури 40 н.е.), со цел да се зајакне авторитетот на сицилијанската црква.
Првата извесна референца за сицилијанска црква се наоѓа во официјалното писмо (Епист. 30.5.2), испратено од Рим до Кипријан, епископ од Картагина. Овој документ датира помеѓу 250 и 251 година за време на прогонството на Декија и зборува за лапси - христијаните кои вршеле чинови на обожавање на паганските божества наспроти римските прогонства. Во писмото се споменува слично писмо испратено до Сицилија, кое сугерира дека отпадништвото се сметало за проблем и на островот и дека христијанското присуство на Сицилија веќе било доволно значајно за да има хиерархиски однос со Рим. Можно е оваа заедница да се развила кон крајот на II век од нашата ера или на почетокот на III век – периодот во кој се појавуваат првите археолошки докази.
Декијанските (250 н.е.) и диоклецијанските прогони (304) се амбиент на приказните за двајца важни сицилијански маченици, Света Агата и Света Луси. Овие светци се познати само од хагиографии напишани околу двесте години по настаните, кои ги претставуваат како млади и убави девици, жртви на двајца прогонувачи наречени Квинтиан и Паскасиј. Веројатно овие извори одговараат на желбата да се поврзат двата најважни града на источна Сицилија: Катанија, домот на Света Агата и Сиракуза, домот на Света Луси. Значајно е тоа што сите главни светци на островот се жени - покрај Агата и Луси, тука се и палермитските светци (маченик од IV век), Оливија (маченичка од 5 век) и Кристина (маченичка во 304 година), која била воведена во култот на Света Росалија од Палермитанците. Можеби овој акцент на женските фигури во сицилијанското христијанство го одразува акцентот на женските божества во претхристијанската сицилијанска религија (на пр. Венера од Ерикс, Изида, Деметра и Коре).
Од овој период се откриени два значајни христијански натписи. Еден од нив е Еитаф на Јулија Флорентина откриена во Катанија во 1730 година (во некрополата на местото на модерната виа Дотор Консоли (via Dottor Consoli)) и сега во Лувр во Париз. Станува збор за погребен натпис, најрано од крајот на 3 век од нашата ера, кој на латински ја бележи смртта на дете на возраст од нешто повеќе од една година, закопано покрај „христијанските маченици“ (но не е јасно дали ова се однесува на Агата и Еуплиј). Натписот е првиот директен доказ за христијанството на островот. Другиот натпис, исто така надгробен, е таканаречениот Натпис на Евскија на грчки јазик, кој е откриен на крајот на 19 век во катакомбите на Сан Џовани во Сиракуза и датира од почетокот на 5 век. Документот укажува на локалниот култ на Луси. Во времето на создавањето на натписот, култот на Агата веќе е потврден во Рим и Картагина.
Со завршувањето на периодот на прогоните, црквата влегла во фаза на ширење, дури и кога во црквата се појавиле жестоки расправи за доктриналната точка, што довело до свикување на синоди. Евсевиј го вклучил писмото на Константин до Крест, епископ од Сиракуза, во неговата црковна историја (10.5.21), кое го поканува да учествува на соборот во Арл од 314 г.н.е. На Кресто му била доделена важна организациона улога во Арл, што укажува на релевантноста на сицилијанската црква во тоа време.
Почетокот на монаштвото во Сицилија дошол во IV век. Агиографската традиција известува дека аскетот Иларион патувал од Египет до Пачино, а потоа поминал три години на Сицилија (можеби во близина на модерната Испика), каде што барал засолниште во кое ќе го практикува животот на анхоритот. Подоцна заминал заради неговата растечка слава во регионот. Позначајно за Сицилија било доаѓањето на кенобитското монаштво: има многу извештаи за различни видови на аскети кои се собирале заедно за да споделуваат верски живот, особено под владеењето на Базилија (немало манастири на Сицилија организирани под бенедиктинското владеење до норманскиот период). Некои монаси го следеле византискиот, други латинскиот. Растот на монаштвото во Сицилија веројатно се должел на нејзината изолираност, како и на фактот дека регионот, со исклучок на неколку бунтови на робови, бил еден од најмирните на запад - барем до вандалското освојување во 439 г. а потоа повторно до арапското освојување во 9 век.
Падот на Западниот дел на Империјата и Сицилија
Миграцискиот период од 5 век бил период на сериозна криза за Римското Царство. Во 410 година, Визиготите под Аларик го ограбиле Рим. Во 476 година, генералот Одоакар го соборил Ромул Августул, кој традиционално се сметал за последниот западноримски император. Релативното спокојство на Сицилија во овој период привлече многу луѓе. Исто како и во претходните периоди, многу сенаторски семејства биле поттикнати да стекнат огромни имоти на плодна земја. Високи функционери и религиозни службеници (и христијански и пагански) патувале во Сицилија за да се посветат на учење, лов и забава. Знаеме дека Никомах Флавијан Помладиот, praefectus urbi помеѓу 361 и 362 година, имал имот во близина на Ена, каде што го изработил ревидираното издание на првите десет книги на Ливиј во 408 година Други дојдоа како бегалци, како што е Меланија Помладата, која побегнала од отпуштањето на Рим на Аларик и се засолнила во Месина со нејзиниот сопруг и пријателите во 410 година
Аларик се обидел да ја нападне самата Сицилија и стигнал до Региум, но готската флота била уништена во теснецот Месина од бура и затоа Аларик го напуштил планот.
Генсерик, кралот на Вандалите, ја окупирал провинцијата Африка во 430-тите и почнал да практикува пиратство, првпат извршил пљачкање на сицилијанскиот брег во 437 година. Потоа, откако зазеле дел од западната римска флота сместена во Картагина по заземањето на градот во октомври 439 година, Вандалите организирале напади низ Средоземјето, особено во Сицилија и Сардинија (главните извори на жито за западниот дел на Империјата), Корзика и Балеарските Острови. Во 441 година, бидејќи западната римска флота се покажала неспособна да ги победи Вандалите, Теодосиј II испратил експедиција во 442 година, но таа не постигнала ништо и била отповикана поради нападите на Персијците и Хуните долж северната и источната граница. Римската Империја продолжила да ја брани Сицилија, при што таму бил активен генералот Рикимер во 456 година, а потоа Маркелин и неговите далматински легии во 461 година. Вандалското присуство во Сицилија било ограничено на пиратски пљачки, слични на оние преземени во јужна Италија. Панегирик од 468 година од Сидониј Аполинарис укажува дека во овој период, Сицилија сè уште била дел од Римската Империја. Во 468 година, островот паднал во рацете на вандалскиот крал Гејзерик, но бил повторно обединет со Италија во 476 година под Одоакер со држење на прстите што им било дозволено на вандалите во пристаништето Лилибеум. Ова му било отстапено на Теодорих во 493 година.
Култура
Во републиканскиот период, главниот јазик сè уште бил грчкиот, бидејќи Римјаните немале политика да го наметнуваат својот јазик врз заедниците. Дури и во периодот на Цицерон, грчкиот бил главниот јазик што го користела елитата и речиси сите Сицилијанци што ги спомнал Цицерон во Веринските орации имаат грчки имиња. Цицерон, исто така, го наведува грчкиот календар (во употреба низ Сицилија во овој период), грчките фестивали, односите меѓу сицилијанските градови и панхеленските светилишта како Делфи, сицилијанските победници на Олимписките игри и грчката граѓанска архитектура. Книжевноста останала речиси исклучиво грчка, со автори како Диодор Сикулус и Цецилиј од Калакте.
Со воспоставувањето на шест римски колонии на почетокот на царскиот период, Сицилија за прв пат примила голем прилив на латински говорители и се развила латинско-грчка двојазичност која продолжила до византискиот период. Генерално, во царскиот период, латинскиот го заменил грчкиот во сè поголем број области, додека грчкиот бил ограничен на пониски регистри, иако го задржал својот историски престиж и бил широко користен од населението. Латинскиот станал елитен јазик, и на латински твореле Calpurnius Siculus,, и Јулиј Фирмик Матерн, иако има и примери на сицилијански автори кои пишувале на грчки за време на царскиот период, како што се Пантаен, Аристокле Месинески, Пробус од Лилибеум и Цитариј. Најверојатно во овој период, исчезнале негрчките јазици, иако пунскиот можеби сè уште се зборувал на крајот на царскиот период врз основа на сведочењето на Апулеј. Бројни еврејски и самарјански заедници се потврдени на островот во царскиот период, иако тие обично се појавуваат во записот со употреба на грчки или латински. Од 5 век грчкиот јазик се чини дека доживеал закрепнување што траело во периодот на муслиманска доминација.
Катанија
Катана или Катина (Катанија) била освоена на почетокот на Првата пунска војна, во 263 година пр.н.е., од конзулот Маниус Валериус Максимус Корвинус Месала. Дел од пленот од освојувањето бил сончев часовник кој бил поставен во Комитиумот во Рим. Дополнително, од градот се барало да му оддаде почит на Рим (civitas decumana). Освојувачот на Сиракуза, Марко Клавдиј Марцел изградил гимназија во градот. Околу 135 година, во текот на Првата сервилна војна, градот бил освоен од бунтовничките робови. Друг бунт во областа, предводен од гладијаторот Селеур во 35 година пр.н.е., веројатно бил задушен по смртта на нејзиниот водач. Во 122 година пр.н.е., по вулканската активност на Етна, дошло до големи штети од вулканската пепел што паѓала на покривите на градот кои се урнале под нејзината тежина. Територијата на Катина била дополнително погодена од ерупции во 50, 44, 36 пр.н.е. и конечно од катастрофалниот проток на лава од 32 година пр.н.е., кој ги уништил селата и градот Ајтна, како и катастрофалната војна меѓу Август и Секст Помпеј, но со почетокот на августовскиот период започнало долго и тешко општествено-економско закрепнување. На крајот на војната, цела Сицилија е опишана како тешко оштетена, осиромашена и населена во широк опсег на области. Во книгата 6 на Страбон особено има упатување на оштетувањата во Сиракуза, Катанија и Сентурипе. По војната против Секстус Помпеј, Август основал колонија во Катанија. Плиниј Постариот го наведува градот, кој Римјаните го нарекле Катина меѓу градовите кои Август ги унапредил во рангот Колонија Романа во 21 година пр.н.е., заедно со Сиракуза и Терма (Sciacca). Групи ветерани на римската војска биле населени во градовите кои го добиле овој нов статус. Новата демографска состојба секако придонела да се промени стилот на живот во корист на новата „средна класа“. Катанија задржала забележителна важност и богатство во текот на доцната република и царството: Цицерон го нарекува „најбогат“ од градовите и мора да останал така во подоцнежниот царски период и византиските времиња, како што книжевни извори и бројни современи споменици сугерираат, што го прави градот речиси единствен меѓу оние на римска Сицилија. Со цел да ја платат стипендијата, големите крајбрежни градови како Катанија, ја проширила својата контрола во текот на Високата Империја, над огромен дел од внатрешноста на островот кој станал ненаселен како резултат на големите имоти кои доминирале во земјоделството во периодот. Христијанството брзо се ширело; меѓу мачениците за време на прогонствата на Декиј и Диоклецијан, биле Света Агата, заштитничката на градот и Евплиј. Епархијата Катанија била основана на крајот на 6 век.
Центурипе
Центурипе, спонтано им се предал на римските конзули Луциус Валериус Флак и Тит Отацилиј Красус во 262 година пр.н.е. Како резултат на тоа, градот бил прогласен за слободен и бил ослободен од даноци, како што споменува Цицерон во неговите Верински орации. По ова се забележува спектакуларно темпо на развој што довело до тоа да стане еден од најважните градови во Римска Сицилија. За тоа сведочат и изјавите на Цицерон и археолошките наоди, големото количество керамика и импозантните погребни споменици. Грчки натпис од 2 век пр.н.е. раскажува за дипломатската мисија на Центурипа во Рим и Ланувиум и дел од договорот со Ланувиум со кој двете заедници биле прогласени за близнаци. Во 39 година пр.н.е., Секст Помпеј го опсадил и зазел градот, а потоа го уништил заради неговата лојалност кон Октавијан, но овој го обновил и на жителите им дал и римско државјанство. Во царскиот период, Центурипе создал импозантни споменици чии остатоци опстојуваат до денешни дни. Во нив спаѓаат Храмот на Августал од првиот или вториот век од нашата ера, од кој на едната страна се гледаат столбови и две монументални гробници; Догана, од која сега може да се види само подигната рамна површина; и замокот Конрадин. Во северозападниот дел на градот, во контрада Бањи, поплочена улица води до остатоците од нимфеја, обесена над воден порој, од кои преживеа ѕид од тули со пет ниши, како и остатоци од базен за собирање на водата. и дел од аквадуктот. Забележливо е и континуираното производство на монети од градот во римскиот републикански период.
Тауромениум
Тауромениум (Таормина) останал под контрола на Сиракуза до 212 година пр.н.е. кога цела Сицилија станала римска провинција. Нејзините жители се сметале за федерати на Римјаните, а Цицерон во Веринските орации вели дека бил еден од трите civitates foederatae (сојузнички градови) и го нарекува civis notabilis. Како резултат на ова, заедницата не морала да плаќа данок во жито или да обезбедува бродови и морнари во итни случаи. Во текот на Првата сервилна војна (околу 135–132 пр.н.е.), Тауромениум бил окупиран од бунтовничките робови кои го користеле како упориште. Опсаден од конзулот Помпилиј, гладниот гарнизон се предал дури кога еден од водачите, Серапион, ги предал своите придружници и ги примил Римјаните во градот. Во 36 година пр.н.е., за време на војната меѓу Секстус Помпеј и Октавијан, трупите на вториот се симнале од Наксос и повторно го окупирале градот. Подоцна, во 21 година пр.н.е., Август основал римска колонија во градот за своите приврзаници, протерувајќи ги оние жители кои му се спротивставиле. Страбон зборува за Тауромениум како помал град од Месана и Катана. Плиниј и Клавдиј Птоломеј ја споменуваат како римска колонија.
Месана
Месана (Месина) предадена од Мамертинците на Римјаните во 264 година пр.н.е., го добила статусот на civitas libera et foederata (слободна и сојузничка заедница) по Првата пунска војна, заедно со Tauromenium. За време на републиканскиот период, таа претрпела напади за време на сервилните војни (102 пр.н.е.). Цицерон го спомнува градот во Verrine Orations како civitas maxima et locupletissima (многу голема и богата заедница). Во 49 година пр.н.е., Помпеј ја нападнал флотата на Јулиј Цезар и ја довел во пристаништето Месана. Потоа, градот станал една од многуте бази на Секстус Помпеј и бил ограбен од трупите на Лепид. После тоа, најверојатно станал општина.
За судбината на градот за време на Римското Царство, не знаеме речиси ништо. Постои традиција дека Свети Павле го посетил градот на пат кон Рим и таму го проповедал Евангелието. По поделбата на Римското Царство станала дел од Источното Римско Царство. Во 407 година, под царот Аркадиј, Месана била протометропола на Сицилија и Магна Грција.
Тиндарис
Tyndaris (Тиндари) бил под контрола на Хиерон II за време на Првата пунска војна и станал картагинска поморска база во почетокот на војната. Битката кај Тиндарис се водела во близина, во 257 година пр.н.е., во која римската флота командувана од Гај Атилиус Регулус ги победила Картагинците. Подоцна, таа била поморска база на Секстус Помпеј, заробен од Октавијан во 36 година пр.н.е. Основал римска колонија, Colonia Augusta Tyndaritanorum, на локацијата, една од петте колонии основани на Сицилија. Цицерон го нарекува градот nobilissima civitas. Во првиот век од нашата ера доживеа големо свлекување на земјиштето, додека во четвртиот век од нашата ера била оштетена од два разорни земјотреси. Таа станала седиште на епископија, била освоена од Византијците во 535 година и паднала во рацете на Арапите во 836 година, кои го уништиле градот.
Thermae Himerae
Во Thermae Himerae (Термини Имерезе) Римјаните доживеале сериозен пораз од Хамилкар Барса во 260 година пр.н.е., за време на Првата пунска војна, но потоа бил освоен од нив во 253 пр.н.е. Потоа, градот останал лојален на Рим и била меѓу градовите подложени на данок. По уништувањето на Картагина во 146 година пр.н.е. Сципион Емилијан ги вратил уметничките дела кои Картагинците ги однеле во Терма, вклучувајќи ја и статуата на Стесихор, кој поминал некое време во градот. Зачувана е основата на една од овие статуи, со дел од натписот. По поразот на Секстус Помпеј, Октавијан основал колонија на местото; ова веројатно било казна на градот за врските со Помпејанската партија. Влијанието на оваа акција е јасно од бројните латински натписи кои преживеале на локалитетот и од извонредниот број римски и италијански имиња заверени на локацијата. Поранешните грчки жители на градот практично исчезнале од евиденцијата на почетокот на царскиот период.
Панормус (Палермо) останал под контрола на Картагинците до Првата пунска војна и бил место на еден од главните конфликти меѓу Картагинците и Римјаните, сè додека римската флота не го нападнала градот во 254 година и го направила градот вазал. Хасдрубал се обидел повторно да го заземе градот, но бил поразен од римскиот конзул Метелус. Друг обид за повторно освојување бил направен од Хамилкар Барка во 247 година пр.н.е., но градот останал лојален на Римјаните, за што ја добил титулата претура, златен орел и правото на ковање монети, останувајќи еден од петте слободни градови на островот.
Дрепанум
Дрепанум (Трапани), освоен заедно со Ерикс на крајот од Првата пунска војна, станал просперитетен трговски град, сѐ поради пристаништето, неговата географска локација на медитеранските морски патишта, неговата активна индустрија за морска сол, која била развиена уште од феникиски времиња и екстракција на корали.
Лилибеум
Лилибеум (Марсала), кој веќе бил просперитетен под Картагинците, бил седиште на еден од квесторите што Рим ги испраќал на Сицилија секоја година. Бил збогатен со прекрасни летниковци и јавни згради. Меѓу другите, еден од квесторите во Лилибеум бил Цицерон во 75 година пр.н.е., кој го нарекол Лилибеум како splendidissima civitas (најпрекрасната заедница). За време на царот Пертинакс, градот станал голема римска колонија, наречена Helvia Augusta Lilybaitanorum.
Сиракуза
Сиракуза станал главен град на новата римска провинција по 212 година пр.н.е. И покрај лошото владеење и систематското уништување на неговото уметничко наследство од страна на Гај Верес, Сиракуза останала главен град на провинцијата и седиште на нејзиниот претор. Продолжила да биде клучно пристаниште за тргување помеѓу истокот и западот. Како резултат на римското прогонство на христијаните пред Константиновиот едикт од 313 година од н.е., под градот била изградена длабока мрежа од катакомби, втори по големина, по оние во Рим. Последователните напади, почнувајќи од оние на Вандалите во 440 година, го осиромашиле градот додека не бил освоен од римскиот генерал Велизариј во 535 година. Од 663 до 668 година, градот бил седиште на императорот Констанс II и седиште на сите цркви во Сицилија.
Варвара Рижова
Варвара Николаевна Рижова (27 јануари 1871, Москва - 18 мај 1963, Москва) — руска и советска глумица, мајстор на уметничкиот говор. Била прогласена за народен уметник на СССР (1937), лауреат е на Сталиновата награда од 1 степен (1943), и носител на два реда ордени на Ленин (1946, 1949).
Животопис
Варвара Рижова е родена во Москва, во семејството на глумците Борождин-Мусил.
По завршувањето на драмски курсеви во Московската театарска школа (сега Висока театарска школа именувана по М.С. Шепкин) (во класот на А.П. Ленски ) во 1893 година била примена во Театарот Мали. Таа играла тука од 1956 година до 1896 година - под името Музил 1. Настапувала и во младинскиот огранок на театарот (Нов театар).
Мајстор на рускиот сценски говор.
Колекцијата на Државниот телевизиски и радио фонд содржи голем број на снимки што го доловуваат гласот на глумицата.Во 40-тите и 50-тите години од минатиот век таа снимала руски народни приказни на радио,басните на И. И. Крилова ,книжевни дела на Александар Сергеевич Пушкин, Н. И. Некрасов, А. Т. Твардовски, Г. И. Успенски, кој е „златен“ фонд на колекцијата на Државниот фонд за телевизија и радио.
Руски загар (расказ)
„Руски загар“ (српски: Руски хрт) — расказ на српскиот писател Милорад Павиќ. Првобитно, расказот е објавен во 1979 година, како дел од истоимената збирка, додека на македонски јазик е објавен во 2011 година, од издавачката куќа „Темплум“, како дел од збирката „Пат околу светот во 20 раскази“. Преводот на македонски јазик го извршил Живко Гроздановски.
Содржина
Судијата, д-р Стеван Михаиловиќ умрел во Сомбор, во 1922 година, под чудни околности. Откако го напуштила неговата втора жена, тој купил руски загар. Кога кучката пораснала, тој добил луле како подарок од некој непознат човек. Воден од некое претчувство дека работата нема да заврши на добро, тој избегал во Будимпешта, но таму, во една слаткарница му пристапил непознат човек - Еуген Дожа, кој од лулето извадил брилијант и му го понудил на д-р Михаиловиќ, кој ги собрал потребните пари и го купил скапоцениот камен. По седум дена, Дожа му испратил второ луле, а д-р Михаиловиќ избегал во Виена, но таму повторно го сретнал Дожа, кој му покажал два благородни камена (машки и женски), од кои само еден бил за продажба. Тогаш, тој се вратил во Сомбор и го распродал целиот имот (заедно со рускиот загар) и го купил и вториот камен. Потоа, од двата камена порачал да се направат обетки, со намера да ѝ ги подари на некоја жена. Но тогаш, д-р Михаиловиќ видел дека таа го има третиот брилијант, оној кој Дожа не сакал да му го продаде. Од неа го купил третиот дијамант и набргу умрел. На крајот од расказот, нараторот соопштува дека е оженет за Марија Дожа, внука на Еуген.
275 (број)
275 (двесте седумдесет и пет) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 274 а претходник на бројот 276.
Некои од нас долго му се закануваа на нашиот пријател Колби
Некои од нас долго му се закануваа на нашиот пријател Колби е расказ од американскиот писател Доналд Бартелми. Расказот е објавен на македонски јазик во 2011 година, од издавачката куќа „Темплум“, како дел од збирката „Пат околу светот во 20 раскази“. Преводот на македонски јазик го извршил Владимир Јанковски.
Содржина
Колби претерал со своето однесување, па пријателите решаваат да го обесат. Тогаш, започнува планирањето како да се изведе бесењето: која музика ќе се свири, каде ќе биде извршено бесењето, каква ќе биде бесилката, кои луѓе ќе бидат поканети, каква храна ќе се служи, дали ќе го бесат со јаже или со жица итн.
Еленишта (Сливово)
Еленишта  — археолошко наоѓалиште во селото Сливово во областа Дебрца. Претставува населба од  среден век.
Наоѓалиштето се наоѓа на просторот меѓу патот Охрид - Кичево и Врбјанска Река, на 10 км од Пресека кон Охрид. Денес целата површина се обработува, а при обработувањето се среќаваат фрагменти од средновековна садова керамика. Овде постоело селиште, подоцна уништено од Турците. На доминантната тумба спроти Еленишта се наоѓаат урнатините од црквата.
Паско Кузман, Владо Маленко, 1992, 94-95. (V.M., P.K.)
276 (број)
276 (двесте седумдесет и шест) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 275 а претходник на бројот 277.
Наводи
Nombre 270
Квантна оптика
Квантна оптика (КО) е поле на истражување кое користи полукласична и квантно-механичка физика за да ги истражи појавите на светлина и и нејзините интеракции со материјата на субмикроскопски нивоа. Со други зборови, квантната механика се применува кај фотони или светлина.
Историја
Светлината која се шири во вакуум има своја енергија и импулс квантизирани според цел број на честички познати како фотони. Квантната оптика ја проучува природата и ефектите на светлината како квантифизирани фотони. Првиот голем развој кој доведе до тоа разбирање беше точното моделирање на спектарот на црнотелесно зрачење од Макс Планк во 1899 под хипотезата на светлината која се емитира во дискретни единици на енергија. Фотоелектричниот ефект беше дополнителен доказ за оваа квантифизација, како што објасни Алберт Ајнштајн во еден документ во 1905, откритие за кое требало да му биде доделена Нобеловата награда во 1921. Нилс Бор покажал дека хипотезата за квантизацијата на оптичкото зрачење кореспондира со неговата теорија за квантизирани енергетски нивоа на атомите, и особено спектарот на емисија на испуштање од водород. Разбирањето на интеракцијата помеѓу светлината и материјата по овие случувања беше клучно за развојот на квантната механика како целина. Сепак, потполињата на квантната механика кои се занимаваат со интеракција на материјата со светлината главно се сметаат за истражување на материја, а не на светлина; па оттука, во 1960 година се зборуваше за атомска физика и квантна електроника. Ласерската наука - т.е., истражувањата за принципите, дизајнот и примената на овие уреди - станаа важно поле, а квантната механика која се темели на принципите на ласерот беше проучувана сега со поголем акцент на својствата на светлината, а името квантна оптика стана вообичаено.
Развојот на кратки и ултракратки ласерски импулси - создадени со Q преклопување и техники на моделирање - го отвори патот до проучувањето на она што стана познато како ултрабрзи процеси. Беа пронајдени апликации за истражување цврста состојба (на пример, раманска спектроскопија) и се испитуваа механички сили на светлина врз материја. Второтo доведе до левитација и позиционирање на облаци од атоми или дури и мали биолошки примероци во оптичка стапица или оптички пинцети со ласерски зрак. Ова, заедно со доплерското ладење, беше клучна технологија потребна за постигнување на прославената кондензација на Бозе-Ајнштајн.
Други извонредни резултати се демонстрацијата на квантната заплетканост, квантната телепортација и квантната логичка врата. Вторите се од голем интерес во теоријата за квантната информација, предмет кој делумно се појавил од квантната оптика, делумно од теоретската компјутерска наука.
Денешните полиња на интерес кај истражувачите на квантната оптика вклучуваат параметарско намалување на претворањето, параметарски осцилации, дури и пократки (атосекунди) светлински импулси, употреба на квантната оптика за квантни информации, манипулација со единечни атоми, Бозе-Ајнштајнски кондензати, нивна примена и како да се манипулира нив (под-поле често нарекувано атомска оптика), кохерентни совршени впивачи и многу повеќе. Темите класифицирани под терминот квантна оптика, особено што се применуваат на инженерските и технолошките иновации, честопати одат под современиот термин фотоника.
Неколку Нобелови награди се доделени за работа во квантната оптика. Тие беа наградени:
Концепти
Според квантната теорија, светлината може да се смета не само како електромагнетен бран, туку и како "поток" на честички наречени фотони кои патуваат со с, вакуумната брзина на светлината. Овие честички не треба да се сметаат за класични билијардни топки, туку како квантно механички честички опишани со бранова функција што се шират над конечниот регион.
Секоја честичка носи еден квантум на енергија, еднаков на hf, каде што h е Планкова константа, а f е честотата на светлината. Дека енергијата што ја поседува еден фотон соодветно одговара на транзицијата помеѓу дискретни енергетски нивоа во атом (или друг систем) кој го емитирал фотонот; материјалната апсорпција на фотон е обратен процес. Објаснувањето на Ајнштајн за спонтана емисија, исто така, го предвидува постоењето на стимулираната емисија, принципот врз кој лежи ласерот. Сепак, вистинскиот изум на масер (и ласер) многу години подоцна зависеше од методот за да се добие инверзија на населението.
Употребата на статистичката механика е од фундаментално значење за концептите на квантната оптика: Светлината е опишана во смисла на теренски оператори за создавање и уништување на фотони-т.е. во јазикот на квантната електродинамика.
Состојба на светлото поле која често ја се среќаваме е кохерентната состојба, како што беше воведена од страна на Џорџ Сударшан во 1960 година. Оваа состојба, која може да се користи за приближно да го опише излезот на еден честотен ласер кој е многу над ласерскиот праг, го прикажува Поасоновата статистика за бројот на фотони. Преку одредени нелинеарни интеракции, кохерентна состојба може да се трансформира во исцедена кохерентна состојба, со примена на оператор за цедење кој може да покаже супер- или под-поасонова статистика на фотоните. Таквата светлина се нарекува исцедена светлина. Други важни квантни аспекти се поврзани со корелациите на статистиката на фотоните помеѓу различните греди. На пример, спонтаната параметарска пониско претворање може да генерира таканаречени 'двојни греди', каде што (идеално) секој фотон од еден зрак е поврзан со фотон во другиот зрак.
Атомите се сметаат за квантни механички осцилатори со дискретен енергетски спектар, при што транзициите помеѓу енергетските сопствени состојби се водени од апсорпцијата или емисијата на светлина според теоријата на Ајнштајн.
За материја во цврста состојба, се користат модели на енергетскиот опсег физиката за цврста состојба. Ова е важно за разбирање на тоа како светлината е откриена од уреди со цврста состојба, најчесто се користи во експериментите.
Квантна електроника
Квантна електроника е термин кој се користи главно помеѓу 1950-тите и 70-тите години за да се означи областа на физиката која се занимава со ефектите на квантната механика врз однесувањето на електроните во материјата, заедно со нивните интеракции со фотоните. Денес, ретко се смета за под-поле со сопствено право, а се апсорбира од други области. Физиката на цврстата состојба редовно ја зема предвид квантната механика, и обично се занимава со електрони. Специфични примени на квантната механика во електрониката се истражуваат во полупроводничката физика. Терминот исто така ги опфаќа и основните процеси на ласерско работење, кои денес се изучуваат како тема во квантната оптика. Употребата на терминот ја преклопува раната работа на квантниот ефект на Хал и квантните клеточни автоматски.
Бричени (реон)
Демографија
На 1 јануари 2012 година, населението во реонот било 74.700 жители, од кои 20,6% урбано и 79,4% рурално население.
277 (број)
277 (двесте седумдесет и седум) — број и име на глифот што го претставува тој број. Тој е природен број што следи после бројот 276 а претходник на бројот 278.
Античка македонска култура
Култови и религија
Македонците негувале повеќе култови, кои биле поврзани со почитувањето на природните сили. Најраспространет бил култот на сонцето. Затоа сонцето го прикажувале на накитот, оружјето, особено на штитот. Тоа се среќава и на некои од монетите на македонските кралеви. Го почитувале култот на водата. Кон реките се однесувале како кон божества и им принесувале жртви. Македонците посебно ги почитувале лавот, јарецот, волкот и кучето. Нивни претстави можат да се сретнат на монетите од некои владетели или на други предмети.
277 (број)
Наводи
Nombre 270
Античка македонска култура
Култови и религија
Македонците верувале во повеќе богови. Врховно божество бил богот Диос, господар на небото. Покрај него ги почитувале Зејрена, божица на убавината, Дионис, бог на пролетта и други. Го почитувале и Херакле, кого го сметале за свој митски предок и родоначалник на кралската куќа.
Македонците имале свој свет град. Тоа бил градот Дион, којшто се наоѓал на северните падини на планината Олимп. Во Дион се одржувале македонските олимписки игри.
Начин на живеење
Македонците говореле на посебен јазик, кој бил сроден со јазиците на соседните народи – Хелените, Илирите и Тракијците. Го користеле хеленското писмо. Од јазикот на античките Македонци останале само траги: зачувани се само околу 150 одделни зборови, како и имиња на луѓе, места и реки.
Македонците имале календар од 12 месеци. Според него, годината започнувала во октомври. Со освојувањата на Александар III Македонски во Азија, овој календар почнал да се користи и таму. Македонците се разликувале од другите народи по начинот на облекување, по војувањето и по симболите што ги употребувале.
Македонците носеле посебна капа, наречена кавсија; македонските кралеви носеле врз неа и бела лента, или пак кралска дијадема. Тие имале и прстен- печатник и кралски жезол. Кралевите имале обичај да се прикажуваат со кожа од лав, по примерот на митскиот предок Херакле.
Остатоци од материјалната култура
Македонските кралеви ковале свои монети. Тие биле изработувани од бронза, од сребро и од злато. На нив биле претставувани ликовите на владетелите, но имало и претстави од митологијата, од растителниот и од животинскиот свет во Македонија.
Во Македонија било развиено занаетчиството. Со искористување на рудниците се овозможил развој на повеќе занаети. Се изработувале украсни предмети(накит) од сребро и злато и предмети за секојдневна употреба (облека, садови, оружје).
Била развиена и градежната дејност. Се граделе раскошни палати на кралевите и убави куќи за благородниците, украсени со ѕидни слики и скулптури. Нивните подови биле украсени со прекрасни мозаици. Остатоците од материјалната култура и архео- лошките наоѓалишта покажуваат дека културата кај Македонците била високо развиена. Значајно археолошко наоѓалиште од тоа време е престолнината Пела, како и Кралските гробници во Кутлеш. Многу остатоци од материјалната култура од тоа време се пронајдени во Требениште (кај Охрид), Марвинци (кај Валандово), Вардарски Рид (кај Гевгелија) и на други места.
Јаковски Куќи (Сливово)
Се наоѓа на околу 2 км западно од селото и на околу 0,5 км северно од патот за Брце. Теренот е котлина со падини од околните ридови. На површината се забележуваат фрагменти од садова керамика. Ова е особено изразено на источната падина на ридот Оралиште. Во нивите на браќата Герасимови иматраги од гробишта градени од камени плочи. (В.М.,П.К.)
Џамија (Калаузлија, Штипско)
Џамија (Калаузлија) — главна и единствена џамија во селото Калаузлија, во Општина Карбинци, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во средишниот дел на селото Калаузлија.
Историја
Џамијата е сместена во рамките на поранешното подрачно училиште „Страшо Пинџур“, кое се наоѓало во средиштето на селото. Кон крајот на 2010 година, селаните и општината воделе разговори за тоа чија сопственост е старото училиште.
Киевски политехнички институт
Киевскиот политехничкиот институт (украински: Київський політехнічний інститут) е државен универзитет кој се наоѓа во престолнината на Украина, Киев.
Институт бил основан во 1898 година. Во тоа време имало четири одделенија, механика, хемија, земјоделство и градежништвото. На институтот се запишале 360 студенти. Водечките руски научници како Дмитриј Менделеев, Николај Жуковски и Климент Тимирјазев дале значителен придонес во основањето на институтот.
Виктор Кирпичов станал првиот ректор на институтот. Во јануари 2012 година Webometrics го рангирал на 957 место од вкупно 20.300 универзитети во светот.
Оливер Насен
Оливер Насен (Oliver Naesen; р. ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
2014–2016
Насен станал професионалец во август 2014 година како стажант на екипата, пред да се приклучи на во 2015 година и на швајцарската екипа  во 2016 година.
Настапил на својата прва голема трка на Тур де Франс 2016, на која ја освоил наградата за борбеност на четвртата етапа. Имал страшен пад на последната кривина на планинскиот хронометар на етапата 18, но го завршил Тур на 83. место.
Неколку недели по Тур де Франс, победил на Класик Бретања; негова прва победа на трка од Светската турнеја. Во септември завршил втор во генералниот пласман на Енеко Тур 2016 по силниот настап на завршната етапа до Герардсберген. Неговите резултати му донеле избор во составот на Белгија за Светското друмско првенство, на кое завршил на 23. место.