cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кока-Кола
Историја
Првиот рецепт за Кока-Кола бил измислен во Колумбија, Џорџија, во аптека на Џон Пембертон, а во почетокот бил познат како „кока-вино“ кое го носело името „Француско кока-вино на Пембертон“ во 1885 година. Постои веројатност дека бил инспириран од неверојатниот успех на Вин Мариани, европско кока-вино.
Во 1886 година, кога Атланта и Округот Фултон изгласиле закон за забрана, Пембертон ја создал Кока-колата, безалкохолна верзија на француската вино-кола. Првите продадени примероци биле во "Џекоб Фармаси", во Атланта, Џорџија, на 8 мај 1886 година. Во почетокот се продавала како лек по цена од пет центи за чаша газирана сода, што во тоа време ова било многу популарно во САД поради верувањето дека газираната вода е добра за здравјето. Пембертон тврдел дека Кока-Колата излечила многу болести, вклучувајќи ги тука и зависноста од морфиум, диспепсија, неврастенија, главоболка и импотенција. Пембертон ја објави првата реклама за пијалакот на 29 мај истата година во Атланта Журнал.
До 1888 година, на пазарот се појавиле три верзии на Кока-Кола, продавани од три различни компании. Аса Григс Кендлер добил дел од компанијата на Пембертон во 1887 година, и ja инкорпорирал како компанија „Кока-Кола” во 1888. Истата година, додека страдал од зависност од морфиум, Пембертон по вторпат ги продал правата на четири стопанственици: Ј.К. Мејфилд, А.О. Марфи, К.О. Мулеи и Е. Х. Блудворт. Во меѓувреме, синот-алкохоличар на Пембертон, Чарли Пембертон, започнал да продава своја верзија од производот.
Во обид да ја разјасни ситуацијата, Џон Пембертон тврдел дека името “Кока-Кола” му припаѓа на Чарли, и дека другите двајца преработувачи можеле да продолжат да ја користат формулата. Така, во летото 1888 година, Кендлер го продаваал овој пијалак под името Јам Јам и Кока. Откако и двајцата не успеаеле да се договорат, Кендлер започнал легален процес за Кока-Кола кон крајот на 1888, со цел да ги исфрли другите два конкуренти надвор од бизнисот. Кендлер ги купил ексклузивните права за формулата од Џон Пембертон, Маргарет Дозиер и Вулфолк Волкер. Сепак, во 1914 година, Дозиер тврдел дека нејзиниот потпис на купопродажниот договор бил фалсификуван, а подоцнежната анализа укажала на тоа дека и потписот на Џон Пембертон најверојатно бил фалсификат.
Во 1892, Кендлер присоединил и втора компанија, компанијата „Кока-Кола” (сегашната корпорација), а во 1910, тој ги уништил сите записи од претходната компанија, со што уште повеќе ги замрачил нејзините легални почетоци. Без разлика на тоа, Кендлер започнал да го рекламира производот, иако ефикасноста на неговите реклами не дала долго време позитивни резултати. До 50-тата годишнина, напитокот достигнал статус на национална икона на САД. Во 1935 година бил одобрен како кошер од страна на Раби Тобиас Гефен, откако компанијата направила некои мали измени на некои состојки.
Кока-колата за првпат се продавала во шишиња на 12 март 1894 година. Првата надворешна ѕидна реклама била изложена истата година во Картерсвил, Џорџија. Лименките Кока за првпат се појавиле во 1995 година. Првото флаширање на Кока-Колата се случило во Виксбург, Мисисипи, во компанијата за слатки Беденхарн во 1891 година. Нејзин сопственик бил Џозеф А. Беденхарн. Оригинални шишиња биле оние на Беденхарн, и истите биле многу поинакви од подоцнежниот дизајн “тесно здолниште”, кој денес е многу познат. Аса Кендлер бил внимателен при флаширањето на напитокот, но двајца трговци од Чатануга, ТН, г. Бенџамин Ф. Томас и г. Џосеф Б. Вајтхед, предложиле една идеја и биле толку убедливи што Кендлер потпишал договор со кој им дал контрола на процедурата за само еден долар. Кендлер никогаш не си го зел својот долар, но во 1899 година. Чатануга, ТН станало првото седиште на првата компанија за флаширање Кока-Кола. Сепак, губитничкиот договор бил проблематичен за компанијата уште долго време. Легалните алатки не помогнале за да се спречи одлуката на полначите да склучат под-договори и со други компании, со што станале матични полначи на Кока-Кола.
Диво месо (драма)
Диво месо — драмско дело напишано од македонскиот драматург Горан Стефановски. Тоа е современа семејна драма што се случува во Дебар Маало, Скопје, непосредно пред Втората светска војна. Композицијата на драмата е модерна, авторот не го употребил класичното делење на чинови, туку на сцени. Јазикот е многу специфичен. Секој лик зборува на свој начин со свој јазик. Изразот е многу стегнат и воопшто не постојат непотребни реплики.
Темата е распаѓањето на едно предвоено македонско семејство кое е условено од времето и од различните сфаќања на сите членови од семејството. Идејата е да го сфатиме значењето на семејството, на нашиот корен, на домот, на татковината.
Кока-Кола
Нова кока
На 23 април 1985 година, Кока-Кола која уживала голем публицитет, се обидела да ја промени формулата на напитокот со “Нова кока”. Тестирањата што следувале откриле дека на потрошувачите повеќе им се допаѓа вкусот на Нова кока отколку Кока или Пепси. Менаџментот на Кока-Кола не бил подготвен, но и поради носталгичните чувства, напитокот повторно се вратил кај американската јавност. Новата формула на Кока-Кола предизвикала јавна реакција. Протестите биле причина за враќањето на старата формула под името Кока-Кола на 10 јули 1985 година.
XXI век
На 7 февруари 2005 година, компанијата „Кока-Кола” објавила дека во второто тримесечје на 2005 година, планира да го пушти во продажба новиот производ Диетална Кока засладен со вештачки засладувач сукралоза („Спленда“), истиот засладувач како во Пепси Уан. Во март 2005 година, бил објавен уште еден производ “Кока-Кола Зиро”, делумно засладен со мешавина од аспартам и ацесулфам калиум. Од неодамна Кока-Кола започна да продава нова “здрава сода”: Диетална кока со витамини B6, B12, магнезиум, ниацин и цинк, позната како “Диетална кока плус.“
На 5 јули 2005 година, компанијата “Кока-Кола” спровела низа операции во Ирак, за првпат откако Арапската лига ја бојкотирала компанијата во 1968 година Во април 2005 година, во Канада, името “Кока-Кола Класик” било повторно заменето со “Кока-Кола”. Зборот “Класик” бил исфрлен затоа што “Нова Кока” не била повеќе во производство, со што немало повеќе потреба да се разликуваат овие два напитока. Формулата останала непроменета. Во јануари 2009 година, Кока-Кола престанла да го печати зборот “Класик” на етикетите на шишињата од 16 унци што се продавале во делови од јужноисточниот дел на САД. Промената била дел од една поголема стратегија за подмладување на имиџот на производот.
Употреба на стимуланси во формулата
Кога Кока-Кола била пуштена во продажба, двете клучни состојки биле кокаинот (бензоилметил екгонин) и кофеин. Кокаинот се добива од листови кока а кофеинот од кола ореви, па одовде доаѓа името Кока-Кола (“К“ од Кола се заменила со “Ц“ (на латиница) за маркетиншки цели.)
Кока – кокаин
Според Пембертон, потребната доза нила пет унци лист од кока на галон сируп; но во 1891, Кендлер изјавил дека неговата формула (прилично изменета од оригиналната формула на Пембертон) содржи само десеттина од оваа количина. Кока-Кола во еден период содржила измерени девет милиграми кокаин по чаша, но во 1903 година биле отстранети. Кока-кола сè уште содржи арома на кока.
По 1904 година, наместо да се користат свежи листови, Кока-Кола започнала да користи “потрошени” листови – остатоци од процесот на екстракција на кокаин каде што остатоците од кокаин се сведуваат на молекуларно ниво. До ден денес, Кока-Кола како една од состојките користи екстракт од листови кока кои не содржат кокаин, а се подготвува на плантажа на компанијата Степан, во Њу Џерси.
Во САД, компанијата Степан била единствената преработувачка плантажа која била овластена од федералната влада за увоз и преработка на растението кока. Лабораторијата Степан во Меивуд, Њу Џерси е единствениот државен легален увeзувач на листовите кока, кои главно се увезуваат од Перу, а во помал дел, и од Боливија. Освен произведување екстракти од кока за Кока-Кола, компанијата Степан го вади кокаинот од листовите кока, кој понатаму му се продава на Малинкрод, фармацевтски преработувач од Мисури, Св. Луј, кој воедно е и единствената лиценцирана компанија во САД за прочистување кокаин за медицински употреби. Според Марко Кастило, претставник на државната Национална корпорација за кока, компанијата Степан годишно купува околу 100 тона суви листови кока од Перу.
Кола ореви – кофеин
Кока-Кола содржи 34 милиграма кофеин на 12 унци течност, додека Диетална и кока без кофеин содржи 0 милиграма. Кофеинот може да го користат спортисти, како ергогени средства, со цел да се зголеми капацитетот на менталниот и физичкиот напор. Ергогените квалитети на кофеинот се оспорувани, иако постои силен доказ дека тој може да ја зголеми издржливоста. Од оваа причина, кофеинот е прогласен за забранета супстанца од страна на Меѓународниот олимписки комитет (МОК). И покрај тоа, Кока-Кола бил главниот спонзор на Олимписките игри во 1996.
Формула
Точната формула на Кока-Кола е позната трговска тајна. Оригиналниот примерок на формулата се наоѓа во трезорот на банката Сан Траст, во Атланта. Нејзиниот наследник, компанијата Траст, бил осигурител на првата понуда на акции на компанијата “Кока-Кола” во 1919 година. Според популарниот мит, само двајца извршители имале пристап до формулата, каде што секој од нив имал само половина од формулата. Вистината е дека Кока-Кола навистина го ограничил пристапот на двајца извршители, но и двајцата ја знаат целата формула и го знаат и процесот на формулирање.
Лиценциран модел на производство
Производството и дистрибуцијата на Кока-Кола се одвива според лиценциран модел. Компанијата Кока-Кола го произведува само сируп- концентратот, кој понатаму го продава на разни произведувачи низ светот на кои Кока-Кола им има дадено лиценци за една или повеќе географски области. Производителите го прават конечниот пијалак со мешање на филтрирана вода и шеќер (или вештачки засладувачи) и потоа се газира пред да се тури во лименки и шишиња, по што производителите го продаваат и дистрибуираат до продавниците, автоматите, рестораните и сендвичарите.
Дизајн на логото
Познатото лого на Кока-Кола било создадено од страна на книговодителот на Џон Пембертон, Френк Масон Робинсон, во 1885 година Робинсон го измислил името и го избрал ракописот со кој е напишано логото. Искористениот ракопис, попознат како Спенсериан скрипт (англиски: Spenserian script) бил создаден во средината на 19 век и била доминантна форма на ракопис во САД во овој период.
Робинсон имал важна улога и во почетното рекламирање на Кока-Кола. Неговите промотивни сугестии вклучувале раздавање 1000 бесплатни купони за пијалак, но и знамиња и сообраќајни знаци со името на Кока-кола.
Дизајн на „контурите на шишето“ на Кока-кола
Подеднакво е познато шишето на Кока-Кола, нарекувано и „шише со контури“ во рамките на компанијата, а за некои познато и како шише „тесно здолниште“, кое било создадено во 1915 година од дизајнерот на шишиња Ерл Р. Дин. Во 1915 година компанијата “Кока-Кола” објавила натпревар помеѓу нејзините снабдувачи со шишиња со цел да се создаде ново шише за пијалаци што ќе се разликува од останатите, „шише што луѓето ќе го препознаат на допир дури и во темница, па дури и ако е скршено луѓето со еден поглед да знаат од пијалак е шишето“.
Чепмен Ј. Рут, претседател на компанијата за стакло “Рут”, го спровел овој проект помеѓу членовите на неговиот надзорен персонал, вклучувајќи ги тука и ревизорот на компанијата, Т.Клајд Едвардс, управникот на погонот, Александар Самулсон, и Ерл Дин, дизајнер на шишиња и надзорник на одделот за моделирање шишиња. Рут и неговите подредени одлучиле дизајнот на шишето да биде според двете главни состојки на содата, листот кока и кола оревот, но немале никаква претстава како изгледаат состојките. Дин и Едвардс ја посетиле меморијалната библиотека “Емелин Фербанкс” но и таму не нашле никакви информации за овие состојки. Наместо тоа, тие биле инспирирани од една слика на какао мешунка во облик на тиква што ја виделе во Енциклопедија Британика, по што Чапмен одлучил тоа да биде прототип.
Соочен со претстојното редовно одржување на машината за обликување стакло, за време од 24 часа Дин го скицирал и го направил калапот на шишето. Тој успеал да направи мал број шишиња пред машината за обликување стакло да биде исклучена. Чапмен Рут го одобрил прототипот на шишето и дизајнот бил патентиран во ноември 1915 година. Шишето било избрано како најдобро на натпреварот во 1916 година и се појавил на пазарот истата година. Во 1920 година, шишето што го дизајнирал Дин станало стандард во компанијата “Кока-Кола”. Денес, дизајнираното шише на Кока-Кола е едно од најпознатите пакувања на планетата...“дури и во темница!.“
Како награда, на Дин му бил понуден бонус од 500$ или работно место во компанијата за стакло „Рут“. Тој го одбрал работното место и го задржа сè додека компанијата за стакло “Овенс-Илиноис” не ја купи компанијата за стакло „Рут“ во средината на 1930-тите. Тогаш Дин почна да работи и во други блискоисточни фабрики за стакло.
Во 1944 година правниот соработник во Врховниот суд на Калифорнија, Роџер Ј.Трејнор, го искористил случајот, во кој бил вклучен келнерка повредена од шише Кока-Кола што експлодирало, за да ја нагласи доктрината за строга одговорност за дефектни производи. Образложеното мислење на Трејнор за Ескола против компанијата за полнење Кока-Кола и денес е надалеку познат како значаен случај во правото на САД.
Во 1997 година, Кока-Кола претстави и „дизајнирана лименка“, слична по форма на познатото шише, но само на неколку тест-пазари, вклучувајќи го и Тер Хот, Индијана. Сепак, новата лименка не била пуштена во продажба во голем број. Нова тенка и висока лименка се појавила во Австралија на 20 декември 2006 година по цена од $2AUD. Лименките многу наликувале на енергетските пијалаци кои се многу популарни кај тинејџерската популација. Не е познато дали дизајнот е со ограничено производство или можеби набрзо ќе ги замени лименките од 355 ml кои се користеле во минатото (новите тенки лименки се од 300 ml, што односот количина-цена го прави уште помал).
Локална конкуренција
Пепси е секогаш на второ место во споредба со Кока-Кола во однос на продажбата, но на некои пазари се продава и повеќе од Кока-Кола. Во светски рамки, постојат некои брендови кои може да и бидат конкуренција на Кока. Во Јужна и Средна Америка, Кола Реал, позната како Биг Кола во Мексико, е брзорастечка конкуренција на Кока-Кола. На францускиот остров Корзика, Корзика Кола, направена од создавачите на локалното Пиетра пиво, е уште еден конкурент на Кока-Кола во пораст. Во францускиот регион Бретања, познат е пијалакот Бреиц Кола. Во Перу, Инка Кола се продава повеќе од Кока-Кола. Сепак, компанијата Кока-Кола го купила овој бренд во 1999 година. Во Шведска, Јулмуст ја надминува Кока-Кола во продажбата само во божиќниот период. Во Шкотска, локалниот напиток Ирн-Бру бил попопуларен од Кока-Кола сè до 2005 година, кога Кока-Кола и Диетална кока забележале зголемена продажба. Во Индија, Кока-Кола се наоѓала на третото место, после Пепси, и локалниот напиток Тумс ап. Тогаш, во 1993 година компанијата Кока-Кола го купил и Тумс ап, и од 2004 година Кока-Кола држи 60,9% од пазарот на Индија. Во Куба се служи домашниот пијалак Тропикола наместо Кока-Кола што се должи на ембаргото кон САД. Францускиот бренд Мека Кола и британскиот бренд Кибла Кола, кои се популарни на Средниот Исток, исто така претставуваат конкуренција за Кока-Кола. Во Турција, Кола Турка и е главниот конкурент на Кока-Кола. Во Иран, но и многу други земји од Средниот Исток, Кока-Кола често се заменува со Зам Зам Кола и Парси Кола. Во некои делови од Кина конкурент е Футур Кола. Во Словенија, главната конкуренција на Кока-Кола и е пијалакот Кокта, кој претставува евтина Меркатор Кола, која се продава само во најголемиот ланец од супермаркети во земјата, Меркатор. Во Израел, РК Кола е уште еден евтин конкурент. Во Мадагаскар, Класико Кола, произведен од „Тико Груп“, најголемата компанија за преработка во земјата, и е сериозен конкурент на Кока-Кола во многу области. На португалскиот остров Мадеира, најпродаван безалкохолен пијалак е Ларањада. Во ВБ, Кока-Кола тврдела дека Пепси не е нејзиниот најголем соперник, туку пијалаците Робинсон.
Рекламирање
Рекламирањето на Кока-Кола имало значајно влијание врз американската култура, и токму нејзе често ѝ се припишува „измислувањето“ на новиот изглед на Дедо Мраз т.е. старец во црвено-бел костум; но, иако компанијата навистина го промовираше овој изглед во 1930-тите во нејзините зимски реклами, ваквиот Дедо Мраз бил познат уште пред тој период. Всушност, Кока-Кола не е ни првата компанија за безалкохолни пијалаци што го искористи модерниот изглед на Дедо Мраз во реклами: Вајт Рок Беверејџес го искористил Дедо Мраз во реклама за „џинџер але“ во 1923 година откако претходно го искористил за продажба на минерална вода во 1915 година
Пред Дедо Мраз, Кока-Кола се потпирала на убаво облечени млади жени кои продаваат напитоци. Првата таква реклама на Кока-Кола се појавила во 1895 година каде се појавила младата глумица од Бостон, Хилда Кларк како претставник на Кока-Кола. Во 1941 година, за првпат се употребило името „Кока“ како официјален заштитен знак за производот, за што наменети биле серија реклами кои информирале дека „Кока значи Кока-кола“. Во 1970-тите, песната од една реклама на Кока-Кола насловена „Сакам да го научам светот да пее“, во продукција на Били Дејвис, станала многу популарен хит по светот.
Рекламирањето на Кока е сеприсутно, знаејќи дека една од целите на Вудраф е да обезбеди дека секој поединец на Земјата пие Кока-Кола и дека тоа е најпосакуваниот пијалак. Ова е особено дошло до израз во јужните делови на САД, како на пример Атланта, каде што се роди Коката. Некои од телевизиските реклами за Кока-Кола кои оставиле впечаток помеѓу 1960 и 1986 година биле напишани и продуцирани од поранешниот радио ветеран од Атланта, Дон Нејлор,( ВГСТ 1936–1950г, ВАГА 1951–1959г) за време на неговата кариера како продуцент во агенцијата за рекламирање “МекКан”. Во многу од овие телевизиски реклами учествувале филмски ѕвезди, спортски херои, и популарни пејачи.
Во текот на 1980-тите, Пепси-Кола во етерот пуштила низа телевизиски реклами каде што учесниците биле тестирани за вкусот на напитоците, по што се покажало дека, "50 % од учесниците кои се изјасниле дека повеќе сакале Кока всушност избрале Пепси." Статистичарите веднаш го објасниле проблемот на резултатот 50/50: сите тестови за вкус покажале дека во т.н “слепи” тестови, повеќето луѓе едноставно не можат да направат разлика меѓу Пепси и Кока. Кока-Кола веднаш објавила реклами со кои се спротивставила на рекламите на Пепси, кои понекогаш се нарекувале и кола војни; една Кока-Кола реклама го споредитн. Пепси предизвик со две шимпанза кои требале да одлучат која од тениските топки е покрзнена. На тој начин, Кока-Кола повторно станала водач на пазарот.
„Празници се ближат!”
Рекламите „Празници се ближат!“ вклучуваат црвени камиони за достава, испишани со името на Кока-Кола и украсени со сијалички што ја осветлуваат целата снежна површина по која минуваат, па така го привлекуваат вниманието на луѓето. Рекламата престанала да се емитува во 2001 година, кога Кока-Кола ги преструктурирала нејзините рекламни кампањи така што рекламите низ светот биле правени локално во секоја земја, наместо во седиштето на компанијата во Атланта, Џорџија. Сепак, во 2007, компанијата ги вратила рекламите откако, како што таа официјално изјавила, многу потрошувачи се јавиле во нејзиниот центар за информации барајќи токму таа да го означи почетокот на Божиќ.
Рекламата била создадена во САД, во агенцијата за реклами “Донер” и многу години била дел од глобалното рекламирање на компанијата. Кејт Лоу, продуцент и автор на реклами за “Белфаст Ситибит”, не била убедена во повторното враќање на рекламата во 2007, и изјавила дека не гледа ништо божиќно во големите камиони и дека рекламата била премногу генерична.
Во 2001 година, пејачката Мелани Торнторн го снимила рекламниот џингл за кампањата како сингл, Прекрасен сон (Празници се ближат), кој се искачил на деветто место на поп- листата во Германија. Во 2005 година, Кока-Кола ја проширила својата рекламна кампања на радио, употребувајќи неколку различни верзии на џинглот.
Спонзорирање спортски настани
Кока-Кола бил првиот спонзор кога и да било на Олимписките игри, одржани во 1928 година во Амстердам, и е спонзор на Олимпијадата од тогаш до ден денес. Ова корпоративно спонзорство ги вклучувале и Летните олимписки игри во 1996 година, кои се одржиле во Атланта, што и овозможило на Кока-Кола да покаже од каде потекнува. Од 1978, Кока-Кола го спонзорала ФИФА Светскиот куп и други натпревари организирани од страна на ФИФА. Всушност, еден од турнир-трофеите на ФИФА: ФИФА Светско младинско првенство од Тунизија до Малезија во 1997 година бил наречен „ФИФА – Кока-кола куп”. Освен тоа, Кока-Кола ги спонзорира годишните Кока-Кола 600 и Кока Зиро 400 за НАСКАР Спринт куп серии, одржувани на Лоус мотор спидвеј во Шарлот, Северна Каролина и Дејтон интернешнл спидвеј во Дејтон, Флорида. Кока-Кола има долга историја на спонзорирање спортски настани, вклучувајќи ги и Главната бејзбол лига, Националната фудбалска лига, Националната кошаркарска асоцијација и Националната хокеј лига, како и многу тимови од овие лиги. Кока-кола е официјален безалкохолен пијалак на школските фудбалските тимови.
Во Индија, Кока-Кола била еден од главните спонзори во Светскиот куп во крикет во 1996. Во Англија, Кока-Кола бил главен спонзор на Фудбалската лига, име кое се однесува на трите професионални поделби во Премиер лигата во фудбал. Таа е одговорна и за преименувањето на овие поделби – пред доаѓањето на спонзорството на Кока-Кола, тие биле нарекувани Поделба еден, два и три. Од 2004, поделбите се преименувале во Првенство (еквивалент на Поделба 1), Лига еден (еквивалент на Поделба 2) и Лига 2 (еквивалент на Поделба 3). Ова преименување предизвикало немир кај некои обожаватели кои сметаат дека е фарса тоа што една третина од Англискиот фудбал се вика “Лига еден”. Во 2005, Кока-кола објави натпревар за 72 клуба од фудбалската лига – наречено “Освои играч”. Ова им овозможило на обожавателите да даваат по еден глас дневно за нивниот омилен клуб, од кои само еден ќе биде извлечен и ќе заработи £250.000 за клубот. Ова се повторило и во 2006. Натпреварот “Освои играч” бил многу контроверзен, затоа што на крајот од двата натпревари, Лидс Јунајтед имал најмногу гласови, но сепак тие не добиле никакви пари за нов играч за клубот. Во 2007, натпреварот се преименувал во “Купи играч”. Овој натпревар им овозможил на обожавателите со купување на шише Кока-кола зиро или Кока-кола да го пратат кодот од обвивката на мрежното место на Кока-Кола. Со овој код можело да се добијат секакви награди, од 50p до £100.000 за клубот, по избор. Овој натпревар бил подобар од претходниот “Освои играч” затоа што овозможувал сите клубови да добијат пари наместо сите пари да одат кај еден клуб.
Во медиумите
Кока-Кола константно се појавува во бројни филмови и телевизиски програми. Таа била главен елемент во филмови како Еден, два, три, Кока-Кола дете и Боговите мора да се луди. Таа е главната тема и во комичните корпоративни авантури во новелата Сируп од Макс Бари.
Ефекти врз здравјето
Откако постојат индикации дека „содата и засладените пијалаци се главен извор на калории во Американската диета,” нутриционистите советуваат дека Кока-Кола и другите безалкохолни пијалаци може да бидат штетни ако претерано се консумираат, особено за малите деца и во балансираните диети каде употребата на безалкохолните пијалаци повеќе и штети отколку што и угодува на диетата. Истражувањата покажале дека редовните корисници на вакви пијалаци имаат пониско ниво на калциум, магнезиум, аскорбинска киселина, рибофлавин и витамин А.
Пијалакот исто така бил критикуван за употребата на кофеин, поради можноста од физичка зависност. Се воспостави и врска помеѓу редовното пиење кола, каде што Кока-Кола го зазема првото место, и остеопорозата кај постарите жени (но не и мажи). Ова се поврзувало со присуството на фосфорна киселина, а се открило дека ризикот е ист кај кофеинските и безкофеинските коли, диеталните и засладените коли.
Според фондацијата Рамацини, употребата на Кока-Кола се поврзува и со зголемувањето на туморите. Иако биле поднесени бројни тужби против Кока-Кола почнувајќи од 1920-тите, во кои се наведувало дека киселоста на пијалаците е штетна, ниеден доказ не го поткрепило ова тврдење. Во нормални услови, научните докази покажуваат дека киселоста на Кока-Кола не предизвикува моментална штета.
Постои загриженост и за употребата на високо -фруктозен сируп од пченка наместо шеќерна гликоза или фруктоза, со цел да се намалат трошоците. Причината за загриженоста е што пченката која се користи за производство на сируп од пченка може да потекнува од генетски изменети растенија. Некои нутриционисти предупредуваат дека високофруктозниот сируп од пченка може да предизвика дебелина и дијабетес од тип 2.
Компанијата “Кока-кола“ е критикувана за нејзините бизнис политики, како и за разните ефекти врз здравјето причинети од нејзиниот производ.
Кока-кола како спермицид
Во 2008г. Нобеловата награда Иг (пародија на Нобеловата награда) по хемија ги награди Шири Умпиер, Џозеф Хил и Дебора Андерсон за откритието дека Кока-кола е делотворен спермицид, а наградени беа и Ц.И.Хонг, Ц.Ц.Шие, П.Ву и Б.Н. Чианг кои го тврдеа спротивното.
Кока-кола како политички и корпоративен симбол
Кока-кола во голем дел се идентификува со самите САД, и се смета за „американски бренд” или во помал степен како нешто што ја претставува Америка. Идентификацијата заедно со ширењето на американската култура довело до појава на фразата “Кола-колонизација”. Пијалакот често е метоним за компанијата “Кока-кола”.
Некои потрошувачи од Арапските држави ја бојкотирале Кока-Кола поради поранешните инвестирања на Кока во Израел за време на бојкотот од Арапската лига врз Израел (ова значајно се разликува за Пепси која остана надвор од Израел). Мека кола и Пепси беа успешни како алтернативи на Средниот Исток. Уметничката група монохром, како дел од нивната тура “Искуси го искуството” во 2005, создадало „Тула од Кока”. За оваа цел, тие експериментирале со неколку галони Кока-Кола, кои биле горени сè додека од остатоците не можело да се направи тула.
Кока-кола во Македонија
Безалкохолниот пијалак кока-кола е еден од најпотрошуваните напитоци во Македонија. Скопската пивара е дел од Кока Кола Хеленик групација која е присутна во 28 земји. Во текот на 2009 година, кока-кола од Македонија победила на изборот на најдобра кока произведена во целиот свет за 2008 година, во конкуренција на околу 800 фабрики во 178 земји во светот каде се произведува истата.
Надворешни врски
The Coca Cola Company
Волтер Скот
Волтер Скот (Walter Scott ;  —, ) — шкотски поет и романописец, творец на модерниот историски роман.
Животопис
Волтер Скот бил познат како многу нескромен човек, кој самиот за себе пишувал пофални статии.
Творештво
Волтер Скот собирал народни песни и пишувал епови за историјата на Шкотска. Меѓу неговите најзначајни дела спаѓаат „Ајванхо“, „Кенилворт“, „Старинар“ и други.
Гете го опишал Скот како голем талент и силна личност. Според него, во делата на Скот насекаде се среќава голема сигурност и темелност во цртањето, што се должи не неговото големо познавање на светот. Меѓутоа, Гете сметал дека за Скот е карактеристична претераната наклонетост кон прикажувањето на деталите, а тоа често го наведувало на грешки.
Црква Свети Никола (Софија)
Црквата Свети Никола е христијански храм кој се наоѓа во Софија, Бугарија.
Митрополитскиот храм Свети Никола Чудотворец спаѓа меѓу најстарите храмови во Софија. Првите темели на црквата датираат уште од времето на римскиот цар Константин Велики во 4 век, а се претпоставува дека резиденцијата на Калојан била изградена на местото каде некогаш се наоѓал објектот во кој престојувал Константин кога бил во Средец. Денес се сочувани и се гледаат автентичните ѕидови во подземниот дел на храмот.
Низ вековите на ропството овој храм се викал Никола Големиот. На 30 март 1944 година за време на бомбардирањето над Софија црквата била целосно уништена.
Централна железничка станица (Милано)
Централната Железничка Станица во Милано (Италијански: Stazione Centrale di Milano или Milano Centrale) — една од главните железнички станици во Европа. Официјално е отворена 1931 година за да ја замени старата железничка станица која била изградена 1864 година, и беше транзитна станица и не можеше да се справи со зголемениот сообраќај поради отворањето на Семпионе тунелот (1906). Кралот Виктор Емануел Трети официјално ја започна изградбата на станицата на 28 Април, 1906 година, уште пред и официјалниот план за изглед на станицата да биде изготвен. Планот на архитектот Улисе Стачини во 1912 година беше усвоен, тој дизајнот го копира од Union Station железничката станица во Вашингтон, по што изградбата на станицата започна. Поради кризата во Италијанската економија за време на првата Светска војна, изградбата продолжи многу бавно, и проектот, кој навидум изгледаше едноставен, претрпе многу измени. Ова се случи кога Бенито Мусолини стана премиер, и сакаше станицата да биде симбол на фашизмот. Најголеми промени беа платформата и дизајнот на екстериерот кој беше предложен од Алберто Фава. Изградбата продолжи во 1925 година и на 1 јули 1931 година, станицата беше официјално отворена. Фасадата на станицата е 200 метри широка и 72 метри висока, постојат 24 платформи. Секојдневно, околу 330,00 патници ја користат станицата, која на годишно ниво достига бројка од околу 120 милиони патници. Станицата нема дефинирано некој архитектонски стил, туку е мешавина на неколку видови на архитектура, како Либертизам и Деко. Од страна на Френк Лојд Врајт, беше карактеризирана како една од најубавите железнички станици, заедно со главната Њујоршка железничка станица, Grand Central Terminal. На 25 Септември, 2006 година, официјално е донесена одлука за проект за обнова на станицата вреден 100 милиони евра. Од вкупната сума, околу 20 милиони евра беа одделени за реставрација на "високи уметнички творби", додека останатата сума ќе биде искористена за реставрација на станицата и на терминалната зграда. Проектот вклучува поместување на билетарниците, како и изградба на нови лифтови, со што станицата ќе стана подостапна за инвалидизираните патници.
643 п.н.е.
643 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 643. година пред новата ера, 643. од првиот милениум п.н.е., 43. од 7 век п.н.е. и четвртта од 640-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4865 и 4866 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4107 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3117 и 3118 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 110.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 643 година се протега во 1993 и 1994, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2053 и 2054 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 100 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1303 и 1302 исламска година пред хиџра.
Саша Јанковиќ
Саша Јанковиќ ( во ) — српски правник, новинар, активист за човекови права, и политичар кој работел како народен правобранител на Република Србија во периодот 2007–2017. Од функцијата се повлекол во февруари 2017 за да се кандидира на претседателските избори во Србија, на кои завршил втор со освоени 16.36% од важечките гласови.
Животопис
Саша Јанковиќ е роден на 24 април 1970 во Лозница, дел од тогашна СФРЈ. Како млад се занимавал со спорт, најмногу со ракомет и карате, а повремено со стреличарство. Јанковиќ повремено го загубил српското државјанство за време на распадот на СФРЈ бидејќи неговиот татко е роден во Босна и Херцеговина, па српските власти го воделе како бегалец. Тој служел во војската на Република Српска Краина за време на војната во Хрватска. Јанковиќ дипломирал право на универзитетот во Белград во 1996, а во 2006 станал доктор за политички науки на факултетот во Белград. Во периодот 1994–1997 работел како новинар за новинската агенција „Бета“. Потоа се вработил како советник во министерството за спорт на српската влада, а во 2001 станал помошник на министерот за спорт.
Политичка кариера
На 29 јуни 2007 српското Собрание го именувало Јанковиќ за народен правобранител на Република Србија со мандат во времетраење од пет години. На 4 август 2012 Собранието повторно го изгласало на истата функција со 167 гласови „за“ и без ниту еден глас „против“. Јанковиќ влегол во судир со српскиот премиер Александар Вучиќ во 2014 кога истражувал инцидент во кој Андреј, брат на премиерот Вучиќ, бил натепан од полицијата за време на парада на гордоста во централниот дел на Белград. Кога Јанковиќ се обратил од собраниската говорница за инцидентот и рекол дека за него се одговорни од военото разузнавање, пратеници од владејачката Српска напредна партија вербално го нападнале и барале негова оставка. Јанковиќ се повлекол од функцијата на 7 февруари 2017 за да може да се кандидира за претседател на Србија. Неговата кандидатура ја поддржале над 100 јавни личности од Србија. На изборите освоил 16.36% од важечките гласови и завршил втор, позади премиерот Вучиќ.
Турски суверен фонд
Турскиот суверен фонд (ТВФ) (турски: Türkiye Varlık Fonu, TVF) — суверен фонд од 33 милијарди долари основан во август 2016 година, сопственост на Владата на Турција. Фондот работи со „Стратешки план за инвестиции“, кој бил одобрен од Кабинетот. Компаниите и средствата што претходно биле во сопственост на државните институции, имаат право да бидат префрлени во фондот и под-фондовите ќе можат да се создаваат доколку се смета за соодветно.
Историја
ТВФ е основан официјално во 26 август 2016 година. Според објавениот закон, претседателот, извршниот директор и членовите на одборот биле назначени од премиерот. Во ноември 2016 година, премиерот Бинали Јилдирим ги назначил членовите на одборот и Мехмет Бостан за извршен директор.
На 6 февруари 2017 година, било најавено дека Зираат Банкаси, Турксат, Ботас, ПТТ, Истанбулска берза, ТПАО, Турк Телеком (6,68%), Ети Маден, Чајкур биле предадени на ТВФ. Покрај компаниите, Фондот за поддршка на одбранбената индустрија во вредност од 3 милијарди лири (турски: Savunma Sanayii Destekleme Fonu) бил префрлен во ТВФ на 3 месеци. Фондот има и неколку земјиште во Анталија, Ајдин, Истанбул, Испарта, Измир, Кајсери и Мугла, кои претходно биле во сопственост на Министерството за финансии на Турција. Исто така, на фондот му биле предадени и државните удели на Туркиш ерлајнс (49,12%) и Халк банка (51,11%).
Промени во 2018 година
По Турскиот уставен референдум во 2017 година, премиерската функција во Турција била укината. Во согласност со оваа промена, законот за Турскиот суверен фонд бил изменет за да му се овозможи на претседателот на Турција да стане претседател на Турскиот суверен фонд и можност за назначување на извршен директор, заменик претседател и членови на одбор од страна на претседателот. На 12 септември, претседателот Ердоган станал претседател на фондот. Тој исто така го назначил Зафер Сонмез за потпретседател и раководител. Зетот на Ердоган Берат Албајрак бил именуван за негов заменик во управниот одбор.
Промени во 2020 година
На април 2020 година, ТВФ за финансиски инвестиции бил основан со претходни државни друштва за осигурување во акции. ТВФ стекнал невладини акции и спојувањето завршило во септември 2020 година; „Türkiye Sigorta“ е основана со спојување на Ѓунеш Сигпрта, Халк Сигорта, Зират Сигорта, Хајат ве Емеклилик е основана со спојување на Вакуф Емеклик ве Хајат, Халк Хајат, Халк Хајат ве Емеклилик и Зират Хајат ве Емеклилик.
На 18 јуни 2020 година, ТВФ се согласил да купи 26,2% акции на Турксел од Телија и Чукурова за 1.801 милиони американски долари, вклучувајќи 196 милиони американски долари на Телија и 1.605 милиони заем од Зират банка. На 22 септември 2020 година по измените и дополнувањата на Статутот, фондот добил право да назначи пет од деветте члена на одборот на Турксел.
На 26 ноември 2020 година, ТВФ објавил продажба на 10% удели на Борса Истанбул на QIA, кои претходно биле купени од ЕБРД Следниот ден, потпретседателот Албајрак ја објавил својата оставка, а претходно поднел оставка и од Министерството за финансии.
Компании
Лиценци:
Живот - со шахот
Живот - со шахот е шаховска книга, дело на поранешниот советски и унгарски шахист Андор Лилиентал. Делото претставува збирка од 60 партии, одиграни од страна на авторот, до периодот во кој е напишана книгата. Ова дело се појавува и е предмет на споредба со Моите 60 незаборавни партии на Фишер, не само поради бројот на партии, туку и поради пристапот во анализата на партиите, нивниот избор и разновидноста која ја нудат овие 60 партии, во поглед на отворањата, комбинациите во средишницата и големиот број на мотиви, коишто се јавуваат. Книгата е напишана на руски јазик во 1969 година.
Содржина
Делото е поделено на три поглавја, при што последното претставува систематски преглед на отворањата одиграни во партиите.
Првото поглавје претставува автобиографија, која на читателот му овозможува да се запознае со дотогашниот живот, мислењето за шахот и стилот на игра на авторот.
Второто поглавје содржи анализа на шеесетте партии одиграни од страна на авторот во периодот до составувањето на оваа збирка. Меѓу нив, анализирани се партии против 5 светски прваци (Емануел Ласкер, Хосе Раул Капабланка, Александар Алехин, Михаил Ботвиник и Василиј Смислов) и шахисти кои своевремено бле во шаховскиот врв, како Рихард Рети, Савели Тартаковер, Мигел Најдорф, Марк Таиманов и други. Неколку од нив биле прогласувани и за најдобри партии на турнирите на кои биле одиграни. За разлика од многу други шаховски книги, кои содржат само победи на авторот на тоа дело, во ова дело, авторот анализирал и 1 пораз (против Алехин) и 2 реми партии (против Алехин и Флор).
Во партиите, Лилиентал одиграл 15 различни отворања, што доволно зборува за неговата разновидност во играта и успешноста на секое одиграно отворање. Најголем број од анализираните партии се развиле по настанувањето на Нимцовичовата одбрана и Староиндиската одбрана, која му овозможува на авторот да се вброи меѓу ретките кои го играле ова отворање со толку голем успех во турнирските партии со најдобрите шахисти во светот. Само 2 партии започнале со Сицилијанска одбрана.
Стил на пишување
„Живот - на шахот“ е дело, кое како што вели авторот ја нуди можноста, веќе еднаш човек да се запознае со оваа мудра игра (шахот). Естетско делото е одлична литература за љубителите на шахот, која овозможува лесно читање и брзо навлегување во суштината на партиите. Сите партии се нумерирани и воведени со отворањето со кое започнуваат. Сите партии се поткрепени со дијаграми, на кои се претставени сите настанати критични позиции, а на позначајните и поефектни партии, авторот дал и подетална анализа.
ФК Сливнички Бранови
ФК Сливнички бранови е македонски фудбалски клуб од село Сливница, Општина Ресен. Клубот се натпреварува во Општинска Фудбалска Лига Ресен.
Нахија
Една каза обично била поделена на повеќе нахии, чиј управител се нарекувал мудир. Вообичаено, секоја каза имала по десетици села, групирани околу една поголема населба или град. Неколку нахии сочинуваат кадилук или минтак.
Бикар
Бикар или Пикар (маршалски: Pikaar ) е ненаселен атол во Тихиот Океан. Атолот е дел од островскиот венец Ратачки Острови во државата Маршалски Острови. Бикар е еден од најмалите атоли во државата. Поради тоа што атолот е релативно изолиран во однос на главните атоли и острови, флората и фауната се релативно недпрени.
Географија
Бикар се наоѓа 579 км северно од Маџуро, 320 км југоисточно од Бокак и 115 км северно од Утирик. Копното има вкупна површина од 0.5 км2, а лагуната има 37.4 км2. Атолот е составен од 6 островчиња.
ФК Младост (Царев Двор)
ФК Младост — македонски фудбалски клуб од село Царев Двор, Општина Ресен.
Червона Рута (фестивал)
Червона Рута ( Червона рута  ) е постојан биенален сеукраински младински фестивал на современа песна и популарна музика, кој се одржува на секои две години од 1989 година  Тоа беше репер каде што беше претставена повеќе украинска популарна музика која се оддалечи од традиционалната украинска народна култура поврзана со жанрот „ шаровар “. За разлика од советскиот фестивал Песна на годината ( Pesnya goda ) каде понекогаш се демонстрирала само избрана песна од Украина, Червона Рута дозволувала повеќе пејачи и песни.
Фестивалот е посветен на украинскиот текстописец, композитор и поет Володимир Ивасјук кој е автор и композитор на широко популарната украинска песна Червона Рута. Името може да се однесува на митолошки или вистински вид на цветни растенија Chervona ruta.
Историја
Идејата и името на фестивалот му припаѓаат на новинарот Иван Лепша, кој го реализирале Тарас Мелник, Кирило Стеценко, Анатолиј Калениченко, Олех Репецки и Иван Малкович. Фестивалот одиграл важна улога во заживувањето на украинската популарна музика и придонел за украинскиот музички бум од 90-тите.
До почетокот на советските реформи како „ перестројката “ (Реформата) во 1986 година заедно со „ Гласност “ и „ Ускорение “, рок музиката низ Советскиот Сојуз била табу тема. Но, имало некои исклучувања како грузиските „Пролетни ритми“ од 1980 година. Имаше велејќи дека денес свириш џез (имплицира каква било музика на капиталистичкиот запад создадена од црнците, според Големата советска енциклопедија ) и утре ќе ја продадеш својата татковина ( Сегодня ты играешь джаз, а завтра Родину продашь  ).
Првиот фестивал - Черновци 1989 година
Последниот концерт бил отворен со звуци на трембита, украински издолжен хорна. Луѓето во толпата носеа симболи на Украинската ССР како што се државниот амблем на Украинската ССР и државното знаме на Украинската ССР, и голем оган беше запален на полето за играње.
Големата награда на фестивалот ја примил Васил Жданкин, меѓу другите лауреати беа „Сестричка Вика“ (Вика Врадиј), „Кому вниз“, „Брати Хадиукини“, Едуард Драх, Виктор Морозов, Тарас Курчик, Андриј Миколаичук и други. Кубанецот Жданкин бил тој што спонтано почна да ја пее украинската химна на затворањето на фестивалот.
На завршниот концерт, кој се одржа на централниот стадион во Черновци, локалната полиција пресече сите манифестации на „национализам“, приведувајќи млади девојки (многу од популарното „Друштво на лавови“) кои беа облечени во жолти блузи и сини здолништа. На стадионот Георги Гонгадзе бил нападнат и удрен од милиција по глава.
Rosmay Media Center снимиле филм од 6 дела за историјата на фестивалот.
Черновци 2019 година
Червона Рута се одржаla на 17-22 септември повторно во Черновци (родниот град на Володимир Ивасиук ). Тогаш била 30-годишнина од фестивалот.
Влијание
Рута Фест направил вистинска „револуција“ во украинската култура, која влијаела на поширокото општество. Фестивалот родило нова младинска музика која досега не постоела. Претходно, украинската младина, без домашни идоли, мораше да се задоволи со естрадни шоуа од Москва или да слуша западни поп ѕвезди. Многу од песните изведени за прв пат на фестивалот веднаш станаа хитови, популарни кај милиони луѓе. Победниците на „Рута-89“ и нивните песни биле најдобри изведувачи на многу топ листи и анкети. Музичарите кои беа релативно нејасни само неколку дена претходно преку ноќ се претвориле во украински младински идоли. За прв пат голем дел од населението, а особено младите, почнале да се восхитуваат на украинската музика, која станала дел од нивниот живот.
Червона Рута започнала и национално шоу-бизнис во Украина. Токму Рута станал првиот клиент за техничката (сцена, звук, светло, студиа за снимање, музичка опрема, репродукција на музичка продукција) и креативна (композитори, аранжери, продуценти на звук, поети итн.) поддршка на вакви настани. За време на првиот Рута фест фестивалските плочи биле распродадени и не задоволувале ниту десетина од побарувачката. И по фестивалот се одржа првата украинска концертна турнеја: 87 концерти на победниците на „Рут-89“ низ цела Украина се одржаа со невиден успех во преполни сали. Музиката на фестивалот почна да собира огромна публика во стотици илјади гледачи на стадионите и големите плоштади привлечени од уметничката вредност на концертите (порано толку многу луѓе се собираа само за политички собири).
Роберт Пен Ворен
Роберт Пен Ворен ( - ) — американски поет, романописец и литературен критичар и бил еден од основачите на Новата критика. Тој исто така бил и почесен член на Друштвото на писатели од Југот. Тој ја добил Пулицеровата награда за проза во 1947 за неговиот роман Сите луѓе на кралот (1946) и Пулицеровата награда за поезија во 1958 и 1979. Тој е единствената личност која освоила Пулицерови награди и за проза и за поезија.
Рани години
Ворен е роден во Гатри, Кентаки, на родителите Роберт Ворен и Ана Пен. Семејството на мајката на Ворен имало потекло од Вирџинија давајќи го нивното име на заедницата од Пеновата продавница во областа Патрик, Вирџинја. Роберт Пен Ворен матурирал во средното училиште во Кларксвил, Тенеси, дипломирал на Вендербилт универзитетот во 1925 и Универзитетот на Калифорнија, Беркли, во 1926. Ворен подоцна бил на Универзитетот Јејл и се стекнал со диплома за литература како Родосов стипендист од Њу Колеџ, Оксфорд во Англија во 1930. Тој исто така добил и Гугенхајмова стипендија да студира во Италија за време на владеењето на Бенито Мусолини. Истата година тој ја започнал неговата професорска кариера во Саутвестерн Колеџ (сега Родос Колеџ) во Мемфис, Тенеси.