cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Еврејски нос
Историја
Историчарката на уметност Сара Липтон ја следи поврзаноста на кукастиот нос со Евреите во 13 век. Пред тоа време, претставувањата на Евреите во уметноста и иконографијата не покажуваа посебни црти на лицето. „Меѓутоа, до крајот на тринаесеттиот век, движењето кон реализмот во уметноста и зголемениот интерес за физиономијата ги поттикнало уметниците да осмислат визуелни знаци на народноста. Опсегот на одлики доделени на Евреите се консолидирало во едно прилично тесно толкувано, истовремено гротескно и натуралистичко лице, и е родена еврејската карикатура со кукасти носови, шилести бради.“
Додека кукастиот нос станал поврзан со Евреите во 13 век, стереотипот за еврејски нос стана цврсто воспоставен во европската замисла неколку векови подоцна. Една од раните книжевни употреби е „A un hombre de gran nariz“ (На човек со голем нос) на Франсиско де Кеведо, напишана против неговиот ривал во поезијата, Луис де Гонгора. Целта на неговиот сонет била да се потсмева на својот ривал наведувајќи дека неговиот голем нос е доказ дека тој не е „чистокрвен Шпанец“, туку потомок на конверзосите, Евреите кои се преобратиле во католицизмот за да избегнат протерување. Конкретно, упатувањето на  (на шпански за „нос на бесител и писар“)    го поврзува таквиот нос злонамерно со фарисеите и Писците одговорни за Христовата смрт според Новиот завет. Во својата „Историја на Индија“, (1653), Франциско Лопез де Гомара ја аргументирал тезата дека домородното население на Америка мора да потекнува од Израелитите, за кои, една деценија претходно, Антонио де Монтезинос/Ахарон Леви тврделе дека се изгубените племиња на Израел, наведувајќи ја големината на носот.
„Таканаречениот еврејски нос, свиткан на врвот, испакнат како јастребски клун од лицето, постоел веќе како карикатура во шеснаесеттиот век […] Тој стана цврсто утврден како таканаречен еврејски заштитен знак дури во средината на осумнаесеттиот век, сепак […]“.
Кукастиот нос станал клучна одлика во антисемитската нацистичка пропаганда. „На Евреин најлесно може да се препознае по нос“, напиша нацистичкиот пропагандист Јулиус Штрајхер во една детска приказна. „Еврејскиот нос е свиткан во својата точка. Изгледа како бројот шест. Ние ја нарекуваме „еврејска шестка“. Многу не-Евреи имаат и свиткани носеви. Но, носот им се наведнува нагоре, не надолу. Таков нос е кукаст нос или орелски нос. Воопшто не е како еврејски нос.“
Според писателката Наоми Зевелоф, „во предвоениот Берлин, каде за прв пат била развиена соремената операција на носот, Евреите барале постапка за да го сокријат својот народносен идентитет“. Изумителот на ринопластиката, Жак Џозеф, имал „голема еврејска клиентела која барала операција на носот што ќе им овозможи да поминат како јунаци во Берлин“, напишал Зевелоф.
Но, овој негативен став за еврејскиот нос не го споделувале сите Евреи; Еврејските кабалски текстови сметаат дека големиот нос е знак на одлика. Во неговата книга „Тајните на лицето“ (חכמת הפרצוף), кабалскиот рабин Ахарон Леиб Биска во 1888 година напишал дека Евреите го имаат „орловскиот нос“. „Носот што е закривен надолу […] со мала грпка во средината сведочи за лик кој се обидува да ги открие тајните на мудроста, кој ќе владее праведно, ќе биде милостив по природа, радосен, мудар и остроумен“. Меѓу оние кои барале операција за да им го намалат носот биле многу еврејски филмски глумици од Соединетите Држави, од 1920-тите до 1950-тите. „Менувањето на името за еврејските мажи е исто што е поправање на носот за Еврејките, начин на поминување“, пишува филмскиот историчар Патриша Еренс. Една од глумиците на која требал да се оперира била Фани Брис, која ја вдахнала коментаторката Дороти Паркер да коментира дека „го отсекла носот за да се спротивстави на својата раса“. Според Еренс, оваа мода завршила со Барбра Стрејсенд, чиј нос е одлика. Стрејсенд за списанието „Playboy“ во 1977 година изјави: „Кога бев млад, сите ќе велеа: „Ќе го средиш носот?“ Беше како мода, сите еврејски девојчиња да си го прават носот секоја недела во средното училиште Еразмус Хол, да земаат совршено добри носови и да ги бришат до ништо. Првото нешто што некој би го направил би било да ми го отсече ударот. Но, јас ја сакам мојата испакнатина, не би ја отсекол мојата испакнатина.“
Во западната нееврејска книжевност и филмографија
Во Американската сцена (1905), Хенри Џејмс алудирал на стереотипот во описот на еврејските сиромашни квартови во Лоуер Ист Сајд во Њујорк, споредувајќи ги Евреите со „жолтеникав аквариум [со] безброј риби, со претерано развиена сурла“. Еврејскиот стереотип за нос бил вообичаен мотив во делото на Томас Ман, кој го опишал како „премногу рамен, месест, притиснат надолу“. Во неговиот роман од 1909 година Кралското височество, на пример, Ман измислува еврејски лекар, Самет, чиј нос е опишан дека го дава своето потекло, бидејќи е „премногу широк на дното“. Во Големиот Гетсби (1925), портретирањето на гангстерот Мејер Волфшим преку Френсис Фицџералд, се насочува на неговиот „изразит нос“, навод што подоцна Фицџералд го негирал како антисемитски, и покрај тоа што приватно изразува пристрасност кон Евреите. Во „Сонцето исто така изгрева“ (1926), ликот на Ернест Хемингвеј, Роберт Кон го крши носот додека боксувал на Принстонскиот универзитет, инцидент што „сигурно му го подобри носот“. Промената е симболична за согледаните жртви потребни за да се вклопи во претежно англосаксонската група врсници на универзитет со силно антисемитска атмосфера. Во филмот на Пол Томас Андерсон од 2021 година, Пица со сладок корен (Licorice Pizza), истакнатиот еврејски нос на главната улога Алана Кејн, играна од Алана Хаим, се прикажува во дијалогот од директорот на одбирање глумци (Хариет Сансом Харис), кој исто така ја нагласува нејзината сексипилност и прашува дали би играат улоги во топлес. Во друга сцена, продуцентот Џон Питерс (Бредли Купер) се фали дека Барбра Стрејсенд е негова девојка и последователно покажува интерес за Алана - како и повеќето други мажи во тој филм, најистакнатата водечка улога Гери Валентин (Купер Хофман). Ова било прокоментирано како филм кој го доловува „моментот кога поп-културата конечно почна да ги гледа Еврејките како убави“.
Во еврејската книжевност и филмографија
Хајнрих Хајне во неговите „Бањите во Лука“ создава сатиричен портрет на еврејската личност Гумпел која се обидува, под лажни аристократски изговори, да го засили својот пат во високото општество, додека чека Бог да ги врати Евреите во нивната татковина на предците. Проблемот е неговиот нос, кој е толку долг што на нараторот речиси му ги вади очите кога ќе се сретнат. Бог на крајот мора да го исполни своето ветување за враќање во Израел, нараторот размислува:
Во еврејската книжевност и филмографија од Соединетите Држави, еврејскиот нос е дефинирачка одлика - во добро или во лошо - на еврејскиот идентитет во Соединетите Држави. „Носот е […] физички симбол на другоста, дефинитивно за Евреите, како што забележуваат Филип Рот“ и другите уметници, пишува книжевниот критичар Рој Голдблат. Големите носови за Евреите, малите носови за не-Евреите и честото појавување на ринопластика „како инструмент за (обид на) американизација“, сето тоа се појавува во еврејската книжевност како покажување на „посебното значење што му се придава на носот како фактор што ја означува другоста на Евреите – историски, печатени, на сцената и на екранот“, пишува Голдблат.
Голдблат наведува бројни примери на еврејски писатели кои разговарале за еврејскиот нос. „Гојим“ (не-Евреи), пишува Филип Рот во Жалбата на Портној, „се луѓето за кои Нат „Кинг“ Кол пее секој Божиќ: „Костени печени на отворен оган, Џек Фрост ти го штипка носот“ […] Не, не, нивни се носовите за кои тој зборува. Не неговата рамна црна или мојата долга трнлива, туку оние ситни чуда без мостови чии ноздри се насочени кон север автоматски при раѓањето.“
Џошуа Луис Мос го наведува филмот на Вуди Ален Спијач како уште еден пример за еврејскиот нос како елемент на соединетодржавскиот еврејски идентитет. „Историските и етнорелигиозните врски се опипливи во главниот структурен комедиски мотив на филмот, еден од средишните приказливи стереотипи на антисемитизмот од дваесеттиот век: спорниот пејзаж на еврејскиот нос […] Шегите со носот се повторуваат низ филмот и во дијалозите и во замаглувања на видот“. На пример, во една сцена два роботи со неверојатно големи носови зборуваат со тешки јидишски акценти. Во друга сцена, Ален го убива диктаторот во филмот фрлајќи го носот на тиранинот кој јасно изгледа нееврејски под ваљак.
Додека големите носеви се знак на еврејство, еврејските автори ги земаат малите носеви како знак на незнабошците. „Ниту начинот на зборување на Сара, ниту нејзиниот начин не беа како на ќерка на Израел. Одеднаш се сетија дека таа не изгледа како Еврејка, дека има прснат нос, високи јагодички, заби кои беа чудно бели […] за разлика од оние што се наоѓаат меѓу Евреите“, пишува Исак Башевис Сингер во својот роман „Робот“. „Зарем не знаеш што е таа девојка што спие покрај тебе? Само погледнете го тој нос.' „Каков нос? „Тоа е поентата – тешко дека е ни таму […] Шмак, ова е вистинскиот Мекој. Шиксе! (не-Еврејка)“ пишува Филип Рот во Жалбата на Портној. „Почнавме со кратки бради и прави нос - можете да ги погледнете ѕидните слики - и кој знае? Со малку поинаков генетски прекин во нашите талкања и спојки, сите ние би можеле да бидеме русокоси и прекрасни денес како данските ученици“, пишува Џозеф Хелер во Бог знае.
Бернис Шранк забележува дека ставовите на Евреите кон еврејскиот нос се промениле од негативен во 1950-тите до позитивни денес. „Промената од неприфатливост во прифатливост се заснова на сè поуспешен предизвик на американскиот мит за истоветноста на „турлитавата“ од политиката на етничката разлика.
Европа (филм од 1991)
„Европа“ (Europa) – филм на режисерот Ларс фон Трир од 1991 година. Главните улоги ги играат: Барбара Сукова, Жан-Марк Бар, Еди Константин и Удо Кир. Филмот претставува последен дел од трилогијата „Европа“.
Синопсис
Леополд Кеслер, Американец со германско потекло (го игра Бар) веднаш по завршувањето на Втората светска војна доаѓа во окупираната Германија и се вработува како кондуктер во воз со вагони за спиење. Американецот сака да остане неутрален во пресметката со лојалистите која ја спроведуваат Сојузниците и сака да направи сè што може за да му помогне на измачениот народ. Него го заведува ќерката на сопственикот на железничката фирма, Катарина Хартман (ја игра Сукова) и набргу тој се вљубува во неа. Истовремено, американскиот полковник Харис (го игра Константин) го врбува Леополд да му доставува информации за активностите на германското движење на отпорот против сојузничката војска. Сопственикот на железничката фирма, Макс Хартман (го игра Ренберг) треба да докаже дека не соработувал со нацистичкиот режим, а во тоа му помага полковникот Харис, кој уценува еден Евреин да го потпише документот со кој се докажува невиноста на Хартман. Меѓутоа, господинот Хартман е свесен за својата улога за време на војната и извршува самоубиство. Катарина, пак, му кажува на Леополд дека порано била членка на движењето на отпорот, но дека повеќе не е поврзано со него. За време на едно патување, непознат човек му приоѓа на Леополд со молба да прими две деца во возот, а тие се учесници на движењето на отпорот и го убиваат новоназначениот градоначалник. Така, Леополд е вмешан во саботажите против сојузничката војска. На Божиќ, Леополд оди во Минхен, каде ја среќава Катарина и тие се венчаваат. Еден ден, движењето на отпорот му јавува на Леополд дека Катарина е заробена и го уценува да подметне експлозив во возот со цел да се уништи еден важен мост. Воден од желбата да ја спаси Катарина, Леополд го подметнува експлозивот, но се безуспешно се обидува да ги извести надлежните за тоа. Тогаш, полковникот Харис му соопштува дека е уапсена Катарина, која е активен учесник на отпорот против сојузничката војска. По разговорот со неа, Леополд го активира експлозивот. Додека возот тоне во реката, Леополд се обидува да излезе од вагонот, но не успева и така умира.
Катун (појаснување)
Катун може да се однесува на:
Суалио Меите
Суалио Меите (роден на година во ) — француски фудбалер, играч од средниот ред на Кремонезе на заем од Бенфика.
Mother Earth (песна)
„Mother Earth“ е првиот сингл од реформираната верзија на групата Underworld, издаден во 1992 во Велика Британија. Песната била дистрибуирана лично од групата, некогаш дури и од багажникот на нивниот автомобил. Песната излегла како „M.E.“ на албумот dubnobasswithmyheadman (1993).
Полексија Караѓорѓевиќ
Полексија Караѓорѓевиќ (Влашка, 26 февруари 1833 - 5 декември 1914) — ќерка на кнезот Александар Караѓорѓевиќ и кнегињата Персида.
Биографија
Родена е во Влашка од татко Александар Караѓорѓевиќ (1806-1885) и мајка Персида, родена Ненадовиќ. Семејството Караѓорѓевиќ постои од 1817 година до 1831 година живеела во Хотин, а потоа во Влашка до 1839 година. Тие дошле во Србија во октомври 1839 година и Александар во април 1840 година стапил во воена служба како помошник на принцот Михаило Обреновиќ.
Александар бил избран за принц на Србија во 1842 година, а по две години се преселил во дворот, во куќата купена од Стојан Симиќ. Полексија пораснала со две години помладата сестра Клеопатра (1835-1855). Приватно образование стекнала во младоста.
Полексија се омажила во 1849 година за Константин Николајевиќ. Во 1852 година, младиот пар отпатувал во Цариград. Откако нејзиниот татко паднал од власта, таа останала со сопругот во Белград до 1862 година, а потоа патувала низ Европа.
Во овој брак се родени шест деца, од кои се паметат пет: По смртта на нејзиниот прв сопруг во 1877 година, се омажила за Александар Прешер.
Принцезата Полексија Караѓорѓевиќ починала на 5 декември 1914 година.
NGC 6683
NGC 6683 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Штит, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6683 се споменува и како OCL 74.
Откривање
Објектот е откриен на 28 јули 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6683 е од видот I2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,4 m. NGC 6683 има само една позната привидна димензија, која изнесува 3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 42 м 12,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -6° 12' 45"".
Други поделби
Проучување на NGC 6683 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 295; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5125. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 300.
NGC 278
NGC 278 — спирална галаксија во соѕвездието Касиопеја, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 278 се споменува и како UGC 528, MCG 8-2-16, CGCG 550-16, IRAS 00492+4716.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 52 м 4,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 47° 33' 3". Положбениот агол на објектот е во износ од 12°.
Други поделби
Проучување на NGC 278 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3051. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 60; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3266. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1224.
Меѓукоренеста спиродела
Spirodela polyrhiza бил вид на патка познат по општите имиња обична патка, поголема патка, голема патка, обична пача трева и патка. Можел да се најде речиси ширум светот во многу видови слатководни живеалишта.
Опис
S. polyrhiza било повеќегодишно водно растение кое обично растело во густи колонии, формирајќи подлога на површината на водата. Секое растение било мазно, тркалено, со рамен диск од 0,5 до 1,0 cm широк. Неговата горна површина била претежно зелена, понекогаш црвена, додека долната била темно црвена. Таа произведувала неколкуминутни корени и торбичка која содржела машки и женски цветови. Горниот дел умирал наесен и растението често презимувало како турон. Турионот тонел на дното на водното тело и останувал во фаза на мирување, додека температурата на водата не достигнела 15 °C. Турјоните потоа ртеле на дното на водното тело и започнувале нов животен циклус. S. polyrhiza, кој живееле во езерца и бавно се движеле водните тела, развоен се разликувал од копнените растенија по морфологија и физиологија. Тој бил подложен на главно вегетативен раст во пролет и лето, формирајќи нови реси. S. polyrhiza ретко цветал. Во есен и зима се префрлал во фаза на мирување претставена со турјоните поради гладувањето во исхраната и ниските температури.
S. polyrhiza бил идеален систем за биогорива, биоремедијација и циклус на јаглерод поради неговите аспекти на брзорастечки, директен контакт со медиумите и малата големина на геномот (~150 Mb). Сеопфатна геномска студија на S. polyrhiza била објавена во февруари 2014 година. Резултатите давале увид за тоа како овој организам бил прилагоден на брзиот раст и на воден начин на живот.
Дистрибуција
S. polyrhiza се среќавала низ целиот свет, имено во Северна Америка, Азија, поретко во Централна и Јужна Америка, но и во Средна Европа. Растела во тропска и умерена клима. Не била распространета во Нов Зеланд и само ретко во Австралија.
Одгледување
Одгледувањето во големи размери се вршело во резервоари за вода на отворено, најмногу во врска со третман на отпадни води. Резервоарите се хранеле со отпадна вода и пловечката патка се собирала од површината. Потоа понатаму се користела како биогориво од индустриски отпадни води или како добиточна храна од капацитети за третман на земјоделски отпадни води.
Користете
S. polyrhiza можела да се користи за биоремедијација, отстранување на токсичните материи од водната средина, како и за чистење на еутрофичните води, особено во постројки за третман на отпадни води. Неговата употреба како биогориво и добиточна храна исто така добивала на значење. Ретко се користела за исхрана на луѓето.
Арсен
Поголемата патка покажала акумулација на арсен во лабораториските тестови. Утврдено било дека навлегувањето на арсен е негативно поврзано со фосфатите и позитивно корелирани со навлегувањето на железо. Ова покажувало дека фосфатот и арсенот се натпреварувале за навлегување од S. polyrhiza, додека апсорпцијата на арсенот била олеснета со железни оксиди, бидејќи покажувала афинитет кон површината на коренот на S. polyrhiza, каде што се апсорбирала. Се сметало дека S. polyrhiza го детоксицира арсенот со редуцирање на As (V) на помалку токсичниот As (III). Потешкотии се јавувале при управувањето со растенијата со висока содржина на Ас. Една можна употреба на биомасата што содржела As била производство на јаглен и гас како нуспроизвод, кој можел да се користи како гориво. Проблемите со овој пристап биле слабиот квалитет на јаглен и високите инвестиции. Се сметало дека директното согорување или согорување на јагленот ослободува арсен во воздухот, што би ја загадило животната средина. Други опции за производство на гориво би биле хидролиза и ферментација, кои економски не се остварливи. Биомасата би требало да се третира со силни киселини и топлина, коишто се интензивни на капитал. Брикетирањето се сметало за една од најдобрите опции, каде што растенијата се сушеле и се пресувувале во пелети од брикети. Ова го покренувало прашањето дали арсенот се ослободувал назад во околината за време на процесот на согорување. Се земал предвид и производството на биогас, но повторно требал да се избегне прераспределбата на А.
Биогориво
S. polyrhiza имала голем потенцијал во производството на биоетанол поради вселенското ефикасно производство на скроб и добриот раст во отпадните води од животните. И покрај еколошките проблеми поврзани со производството и конкуренцијата од човечката и животинската храна, пченката била главната суровина за биоетанол. S. polyrhiza можела да произведе до 50% повеќе биоетанол на истата област. Во исто време, производството на биоетанол од S. polyrhiza не било во конкуренција со човечката храна. Производството на биоетанол од S. polyrhiza се уште е во развојна фаза.
Храна за животни
Во малото земјоделство S. polyrhiza се користела како храна за риби или живина. Поради брзиот раст и високата содржина на белковини била интересна добиточна храна. Поради санитарните проблеми и ризикот од акумулација на тешки метали, тој сè уште не се користи за хранење во поголемите системи за сточарство. За виножитната пастрмка, послаби стапки на раст биле пронајдени кога S. polyrhiza била додаден во добиточната храна. За тилапија било откриено поголемо зголемување на телесната тежина кога 30% од рибниот оброк во добиточната храна бил заменет со S. polyrhiza. Преглед, исто така, покажал дека патката можела да се користи во исхраната на говеда, свињи и живина. Сепак, се јавувале проблеми со тешки метали и контаминација на патогени.
Човечка исхрана
Иако другите видови патки, како што е Wolffia arrhiza, ги консумирале луѓето во руралните области, S.polyrhiza не се одгледувала за човечка исхрана. Ова било поради големата загриженост за акумулација на тешки метали и можна контаминација со Escherichia coli или Clostridium botulinum. За разлика од W. arrhiza, S. polyrhiza содржела, како и повеќето видови патки, кристали на калциум оксалат за кои било познато дека предизвикувале камења во бубрезите.
Список на државни водачи во 1736 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Билсхаузен
Билсхаузен (Bilshausen) — општина во округот Гетинген, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Имот на Визиќ
Имотот Визиќ се наоѓа во близина на Бегеч, недалеку од Нови Сад. Имотот е под заштита на државата и е културно богатство од големо значење.
Историја
Имотот првпат се споменува во 1408 година. а како дел од Манорот Футог. Имотот станал сопственост на семејството на грофот Котек од 1805 до 1925 година и од 1925 година. година, е во сопственост на семејството Ковачевиќ.
Главната зграда на имотот била изградена во периодот од 1901-1902 година, според проектот на архитектот од Будимпешта Ѓула Комора. Главната зграда на имотот била подигната на местото на куќата нацртана со план од 1779 година. Имотот располагал со најразлични вредни збирки, како што се: збирка слики од XVIII и XIX век, збирка графики, бакарни гравури и литографија, со повелби, богата библиотека со околу 15.000 книги, збирка архиви од 130 папки со разни материјали, периодични списанија, дипломи и планови од XVIII и XIX век, збирка украсни и корисни предмети од порцелан, метал и стакло, збирка корисни предмети за домаќинството како и збирка земјоделски и занаетчиски алатки.
Обнова
Обновените работи се извршени во неколку наврати:
KOI-81
KOI-81 — затемнувачка двојна ѕвезда во соѕвездието Лебед. Примарната ѕвезда во доцен развој е од спектрален тип B или ѕвезда во почетен развој од спектрален тип А со температура од 10.000 K. Се наоѓа во подрачјето на набљудување на вселенското летало Кеплер и се утврдило дека во орбита има помало и потопло тело од примарната ѕвезда.
KOI-81b
KOI-81b е жешка компактна ѕвезда во орбита околу KOI-81. била забележана во 2010 година од страна на вселенското летало Кеплер и за истата постоел интерес поради малата големина и високата температура од 17.000 K. Орбиталниот период на KOI-81b околу матичната ѕвезда изнесува 23,8776 денови. Анализата на релативистичките ефекти во светлинската крива укажуваат дека станува збор за маломасено бело џуџе со маса приближно од 0,3 сончеви маси, остаток од поранешна фаза на пренос на маса во двојниот систем кога телото поминало низ фазата на џин.
IC 98
IC 98 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 98 се споменува и како ESO 482-8, MCG -4-9-25, IRAS 03312-2352.
Откривање
Објектот е откриен во 1899 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 98 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 98 има привидни димензии од 2,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 33 м 26,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -23° 42' 46". Положбениот агол на објектот е во износ од 141°.
Други поделби
Проучување на IC 98 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13171.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Орбитална брзина
Орбитална брзина — брзината со која едно небесно тело или вештачки објект кружи околу тежиште или, ако има многу помала маса од главното тело во системот, неговата брзина во однос на најголемото тело. Во вториот случај, брзината е релативна на површината на поголемото тело или на неговото тежиште.
Поимот може да се однесува на средната орбитална брзина (просечната брзина низ целата орбита) или на мигновената брзина во дадена точка на орбитата. Најголемата (мигновена) орбитална брзина се постигнува во периапсидата (перигејот, перихелот итн.), а најмалата за тела во затворени орбити е во апоапсидата (афелот, апогејот итн.). Кај идеалните двотелесни системи, телата во отворени орбити продолжуваат бесконечно да се забавуваат како што се оддалечуваат од тежиштето.
Кога системот приближно се зема за двотелесен, мигновената орбитална брзина во дадена точка на орбитата може да се пресмета според оддалеченоста од средишното тело и специфичната орбитална енергија на објектот (која е постојана и независна од положбата).
Радијални патеки
Кај радијалните патеки се претполага дека системот е двотелесен и дека кружечкото тело има занемарлива маса во однос на поголемото (средишното). Во вистинската орбитална механика, главна улога има тежиштето на системот, а не поголемото тело. Специфичната орбитална енергија = K.E. + P.E. (кинетичка + потенцијална енергија). Бидејќи кинетичката енергија секогаш е позитивна (поголема или еднаква на нула), а потенцијалната секогаш негативна (помала или еднаква на нула), знакот пред пресметката може да биде позитивен, нуларен или негативен, и го определува видот на орбита:
Попречна орбитална брзина
Попречната орбитална брзина е обратнопропорционална на растојанието до средишното тело поради законот за запазувањето на моментот на импулсот или вториот Кеплеров закон. Како што телото патува по својата орбита за предодредено време, линијата од тежиштето до телото замавнува низ постојана површина од орбиталната рамнина, без оглед на делот од орбитата кој телото го исцртува во тоа времетраење.
Ова значи дека телото се движи побавно близу апоапсидата отколку близу периапсидата, бидејќи мора да патува побрзо за да ја зафати истата површина по помалата должина по лакот.
Средна орбитална брзина
Кај орбитите со мало занесување, должината на орбитата е блиска на кружна, а средната орбитална брзина може да се приближно да се добие или со набљудување на орбиталниот период и големата полуоска на неговата орбита, или од сознание за масите на двете тела и големата полуоска.
каде е орбиталната брзина,  е должината на големата полуоска,  е орбиталниот период, а  е стандардниот гравитациски параметар. Ова е приближност која важи само кога кружечкото тело има значително помала маса од средишното, а занесувањето е близу до нула.
Во случај кога телата немаат значително различна маса се јавува двотелесниот проблем.
Така, кога една од масите е речиси занемарлива во однос на другата, како Земјата и Сонцето, можеме да добиеме приближна орбитална брзина v_o вака:
или препоставувајќи дека е еднаков на полупречникот на телото
Каде е (поголемата) маса околу која кружи занемарлива маса, а  е втората космичка брзина.
Кај објект во занесена орбита околу многу поголемо тело, должината на орбитата се смалува со орбиталното занесување и претставува елипса. Ова може да послужи за да се добие поуточнета проценка на просечната орбитална брзина:
Средната орбитална брзина се намалува со занесувањето.
Точна орбитална брзина
Точната орбитална брзина на едно тело во даден миг се одредува земајќи ги предвид како средното така и точното растојание:
што е малку побрзо од просечната орбитална брзина на Земјата (29.800 м/с), како што се очекува по вториот Кеплеров закон.
Кореја
Кореја е географско подрачје и поранешна држава која се наоѓа на истоимениот полуостров во североисточна Азија, која по корејската војна во 1950 - 1953 била поделена на: Терминот Кореја важи за обете страни.
Црква „Вознесение Христово“ - Живојно
Вознесение Христово – главна селска црква во селото Живојно.
Местоположба
Црквата се наоѓа во североистоичниот дел од селото.
Душан Недељковиќ
Студирал во Франција, каде и докторирал на Сорбона во 1922 година. Од 1922 до 1941 година предава филозофија на Филозофскиот факултет во Скопје. Во 1939 година учествува во формирањето на Етнолошкото друштво во Скопје.
Црква „Вознесение Христово“ - Живојно
Историја
Црквата е изградена во 1885 година. Непосредно по Втората светска војна била обновена, а во 1990 година била реновирана.
Душан Недељковиќ
Соработува со прогресивни луѓе од Македонија, меѓу кои и со Кочо Рацин. Во зимата 1939 година е исклучен од КПЈ поради неправилни ставови во однос на македонското национално прашање. На 12 јануари 1940 година, заедно со тројца студенти од Филозофскиот факултет (Блажо Орландиќ, Антун Колендиќ и Борис Чушкаров), е испратен во концентрациониот логор во Билеќа.
Црква „Вознесение Христово“ - Живојно
Архитектура
Градбата на црквата е со правоаголна основа и полукружна апсида на источната страна. Главниот влез се наоѓа на западната страна и над него има ниша со прозорец, а црквата има и два споредни влеза на јужната страна, а над едниот од нив има ниша со фреска во лоша состојба на којашто не може да се забележи што е претставено. Храмот е еднокорабен со полукружен свод и е граден од камен. Внатрешноста е зографисана и е обогатена со икони и книги.
Душан Недељковиќ
Во 1941 година повторно станува член на КПЈ и се приклучува на партизанското движење. По војната станува претседател на Државната комисија за утврдување на злочините на окупаторите и нивните помагачи.
Во 1946 година е избран за член на Српската академија на науките и уметностите. Станува професор на Филозофскиот факултет во Белград и во периодот од 1947 до 1949 година ја извршува функцијата декан. Во првите години по ослободувањето предава и на Филозофскиот факултет во Скопје. Во 1974 година е избран за надворешен член на МАНУ.
Џамија (Туин)
Џамија (Туин) — главна селска џамија во селото Туин, во Општина Кичево, Македонија.
Местоположба
Џамијата се наоѓа во средишниот дел на селото Туин.
NGC 2061
NGC 2061 — астеризам во соѕвездието Гулаб, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2061 се споменува и како ESO 363-**16.
Откривање
Објектот е откриен на 9 јануари 1836 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2061 е од видот *Grp. NGC 2061 има привидни димензии од 8' х 8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 42 м 41,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 34° 0' 14".
Други поделби
Проучување на NGC 2061 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 359; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7065.
Mmm... Skyscraper I Love You
„Mmm... Skyscraper I Love You“ е првиот официјален сингл на реформираната, MKII верзија на Underworld, издаден во 1993 во Велика Британија. Заедно со други синглови и снимки од тој период, Skyscraper била одбрана за нивниот прв албум dubnobasswithmyheadman (1993).
ЦД-синглот е многу повеќе баран, бидејќи плочата е многу полесна да се најде.
Преспанска Котлина
Преспанска Котлина — котлина во југозападниот дел на Република Македонија, со помали делови во денешна Грција и Албанија. Зафаќа вкупна површина од и лежи на надморска височина помеѓу 853 и. Сместена е во историско-географската област Преспа.
Котлината е настаната со спуштање по должината на два напоредни раседи во правец север-југ. Во плиоценот целата котлина била исполнета со езеро, што може да се види од алувилајни наноси на рамничарското дно од котлината. Од него денес остануваат Големото и Малото Преспанско Езеро.
Положба
Источната рамка ја образуваат планините Баба и Бигла, западната Галичица и Исток, северната Плакенска Планина, а на југ Преспанското Езеро, планината Корбец и државната граница со Грција. Понатаму на југ е сместено и Малото Преспанско Езеро, кое исто така влегува во котлината.
Голем дел од котлината и денес е исполнет со езеро. Во северниот дел е сместено Ресенското Поле, а рамничарски се и деловите на исток и (во помала мера) на запад од езерото. Делеку поголем е појасот долж планината Баба, кој се граничи со денешната Општина Преспа (Преспес) од Леринскиот округ во Грција. Помалиот дел во Албанија се протега од атарот на с. Стење и, застрмувајќи се, навлегува во округот Поградец.
Клима
Климатските услови и почвата се особено погодни за одгледување на јаболка, за што сведочи развиеноста на оваа гранка на овоштарството во тој крај. Најзначајно населено место во котлината е градот Ресен.
NGC 4090
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4090 се споменува и како UGC 7077, MCG 4-29-15, CGCG 128-19, IRAS 12028+2035.
Откривање
Објектот е откриен на 2 мај 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4090 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4090 има привидни димензии од 1,2' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 38°.
Други поделби
Проучување на NGC 4090 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 38288. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1444. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 135.
Список на државни водачи во 264 година
Ова е список на државни водачи во 64 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Втора фудбалска лига на Македонија 2017/2018
Втората фудбалска лига на Македонија 2017/2018 - 26. издание на Втората фудбалска лига на Македонија. Натреварите биле најавени на 7 август 2017. Сезоната започнала на 27 август 2017, а завршила на 19 мај 2018. Ова била првата сезона по сезоната 1999/2000 со новиот формат, со кој Лигата била поделена на Запад и Исток со по десет екипи. Во оваа сезона прваци биле Македонија Ѓорче Петров 1932 (Запад) и Беласица (Исток).
Екипи
1 Гостивар еден натпревар одиграл на АМС спортскиот центар во Гостивар како домашна екипа.
3 Струга Трим - Лум одиграла еден натпревар на Градскиот стадион во Гостивар како домашна екипа.
Местоположба според коло
Табелата ги покажува позициите на екипите по секое завршено коло.
Резултати (Коло 1–18)
Извор: MacedonianFootball.com
Резултати (Коло 19–27)
Извор: MacedonianFootball.com
Екипи
1 Беласица одиграла еден натпревар на Стадионот Кукуш како домашна екипа.
2 Хоризонт Турново одиграл еден натпревар на Стадионот Младост како домашна екипа.
Резултати (Коло 1–18)
2 Службени победи против Хоризонт Турново.
Зоја Бузалковска
Зоја Бузалковска — театарска режисерка и професорка по Глумечка игра на Факултетот за драмски уметности - Скопје.
Образование
Во 1997 година дипломирала Новинарство на Правниот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, а во 1998 година Театарска режија на Факултетот за драмски уметности при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“. На Институтот за македонска книжевност при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“- Скопје во 2010 година магистрирала на тема „Редефинирањето на границите на културата во практиката на Cirque du Soleil“ со што се стекнала со звањето магистер по културологија, а на Факултетот за драмски уметности во 2012 година магистрирала со претставата „Калигула“ и писмениот труд „Примена на медуза-стратегијата во претставата 'Калигула' на НТ „Војдан Чернодрински“ од Прилеп“, со што се стекнала со звањето магистер по уметности во областа на театарската режија.
Академска и педагошка дејност
Денес Бузалковска води своја класа Драмски глумци. Исто така, таа им предава Основи на глумечка игра на студентите од одделот соло пеење на Факултетот за музичка уметност, а на ФДУ повремено предава и Основи на театарска режија. Како режисер и педагог, Бузалковска повеќепати учествувала на меѓународни средби, семинари и работилници, меѓу кои: 14 Меѓународен симпозиум на театарски критичари и предавачи, „Глумецот е мртов, да живее глумецот“, во рамките на Стеријино Позорје - Нови Сад, со трудот „Креативниот конфликт на Станиславски и Мејерхољд и можното соединување на нивните системи“; Меѓународниот фестивал на театарски академии во Ѓаково, Хрватска; Меѓународните средби на театарските факултети OLIVE, одржани во Букурешт, Софија, Тел Авив, Корзика; семинарот „Достоевски и Вајда“ во Санкт Петербург, Русија; семинарот „Новите технологии и театарот“, БЕЛЕФ 2000, Белград, Србија; Меѓународниот семинар за млади режисери „Словенски пазар 101“, НЕТ Фестивал, Москва, Русија и други.
Театарска режија
Од своето дипломирање во 1998, Бузалковска режирала 20 театарски претстави во повеќе театри низ Македонија, а работела и во Театарот на Камбурова во Москва, Русија. Некои од нејзините најзначајни остварувања се претставите „Ојдипус Тиранос Софоклеус“, „Тхе Ловер“, „Поручникот од Инишмор“ и „Како се станува цар“ во Драмскиот театар во Скопје, претставите „Таму каде што не сум бил“ и „Калигула“ во театарот „Војдан Чернодрински“ во Прилеп, „Да се заборави Херострат!“ во театарот „Јордан Хаџи Константинов-Џинот“ во Велес, како и независните проекти „АРТ“ и „Кротка“ со продукцијата „Проартс“ и Културниот центар „Точка“ во Скопје и претставата „Спиноза“, копродукција на Мал драмски театар од Битола и Драмскиот театар од Скопје. Во 2006 година, во Москва, Бузалковска со голем успех ја поставува претставата „Среќни патишта“/„Bakhtale dromensa“, според поемата „Цигани“ од Пушкин.
Фестивали
Претставите на Зоја Бузалковска учествувале на повеќе значајни фестивали како во државата, така и во странство (НЕТ Фестивалот во Москва, Русија; Московскиот театарски фестивал; Фестивалот „Златен Витез“, Москва; Балканскиот млад меѓународен фестивал во Софија, Бугарија; МЕСС – Сараево, БиХ; Меѓународниот фестивал на глумецот во Никшиќ, Црна Гора; Третиот меѓународен фестивал во Пазарџик, Бугарија; МОТ, Скопје; Охридско лето; МТФ „Војдан Чернодрински“; ФКТ „Ристо Шишков“; Фестивалот на античка драма, Стоби). Претставата „Ојдипус Тиранос“ е првата претстава одиграна на македонски јазик во Грција по осамостојувањето на Македонија, преку културна размена, во театарот НОТОС во Атина.
Награди и признанија
Театарските остварувања на Бузалковска се високо вреднувани од театарската критика, домашна и странска. Во 2006 година, Бузалковска е наградена со Златна диплома за најдобро режисерско деби на московските театарски сцени на Московскиот театарски фестивал, Русија, за претставата „Среќни патишта/Bakhtale dromensa“, а во 2007 година на Меѓународниот фестивал на Античка драма во Стоби добива Гран-при за најдобра претстава, најдобра режија и најдобра главна машка улога, за претставата „Да се заборави Херострат!“ Повеќе глумци кои играле во нејзините претстави се наградени за врвни глумечки остварувања, некои од кои: Славица Ковачевиќ-Јовановска, наградена со Гран-при за главна женска улога во претставата „Песочна сложувалка“ на Меѓународниот фестивал на глумецот во Никшиќ, Црна Гора; Љубов Матјушина, која ја доби наградата за најдобра споредна улога за претставата „Среќни патишта“ на Фестивалот „Златен витез“ во Москва, Русија, Дејан Лилиќ со наградите на Екран за улогите во „Тхе ловер“ и „Ојдипус Тиранос Софоклеус“, Александар Степанулески, кој беше прогласен за Најдобар млад глумец на МТФ „Војдан Чернодрински“ за улогата на Калигула, и други.
Трипатанци
Трипатанци — село во Општина Пробиштип, во Злетовско-пробиштипскиот регион, во околината на градот Пробиштип.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е забележано во век, најпрвин како Горно Бучиште (селото Бучиште е во непосредна околина), а подоцна како Трипатанци. Името може да означува „три реки“ или пак „три пата“. Како друго можно објаснување е дека е изведено од исчезнатата именка трепот, која означувала топола.
Географија и местоположба
До самото село поминува регионалниот пат 1205, од каде има исклучување со асфалтен пат до самото село.
Историја
Подрачјето на Трипатанци е населено уште од средниот век, за што сведочи наоѓалиштето Селиште во неговата околина.
За време на Првата балканска војна, од селото Трипатанци имало еден доброволец кој бил дел од Македонско-одринските доброволни чети.
Стопанство
Атарот на селото е мал и зафаќа простор од 4,9 км2, при што преовладува обработливото земјиште со површина од 251 хектар, на пасиштата отпаѓаат 180 хектари, додека шумско земјиште нема.
Во основа, може да се каже дека селото има полјоделска функција.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Трипатанци живееле 160 жители, сите Македонци.
Селото е мало, населено со македонско население. Тоа, во 1961 година броело 295, а во 1994 година 203 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Трипатанци живееле 126 жители, од кои 125 Македонци и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 65 жители, од кои 55 Македонци и 10 лица без податоци.
Родови
Трипатанци е македонско село.
Според истражувањата од 1970-тите, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Трипатанци било село во Кратовската каза на Отоманското Царство.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Пробиштип. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Злетово, во која покрај селото Трипатанци, се наоѓале и селата Бунеш, Древено, Зеленград, Злетово, Јамиште, Лесново, Луково, Ратавица, Турско Рудари и Шталковица. Во периодот 1950-1952, селото било дел на некогашната општина Турско Рудари, во која влегувале селата Бунеш, Рајчани, Турско Рудари и Трипатанци.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 109 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 106 гласачи.
Будизам
Будизамот (बौद्ध धर्म, буда дарма) — нетеистичка религија која опфаќа различни традиции, верувања и практики во голема мера врз основа на учењата припишувани на Сидарта Гаутама, познат како Буда (оној кој е разбуден)  кој живеел во 5 век п.н.е. во североисточна Индија. . Во светот постојат различни извори што тврдат различни бројки за бројот на верници но сепак бројката се движи помеѓу 230 милиони и 1.691 милијарди верници. Најголем дел од будистите живеат во Азија.
Будизмот го признава Буда како свет учител кој помагал на луѓето да ги надминат нивните страдања според законите на карма преку разбирањето на Четирите Величествени Вистини а со тоа реализирајќи ја вистинската природа на феноменот и избегнување на кругот на страдања и како краен стадиум е препородувањето познато како Самсара.