cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Грешките на жената
Мајчинството и женскиот идентитет
Со оглед на тоа што машко-женските врски во општеството се засноваат на нееднаквост, Волстонкрафт сака да воспостави нов тип пријателство во Грешките на жената: мајчинство и сестринство. Тажната приказна на Марија за киднапирањето на нејзиното дете ја предизвикува Џемима да се интересира за лошата состојба во која се наоѓа. Извадоците од романот исто така укажуваат на тоа дека романот не морал да заврши со брак, туку со формирање нов тип семејство од две мајки кои ќе се грижат за детето на Марија. Џемима ја спасува Марија и со тоа се чини Волстонкрафт ја отфрла традиционалната романтична приказна и измислува нова која е потребна поради тоа што во општеството не им се дадени природните права на жените.
Голем дел од современите критичари ги нагласуваат револуционерните аспекти на пријателството на Џемима и Марија кои се дел од различни класи, но има и такви кои се сомневаат во степенот на радикализмот и велат дека приказната на Џемима е мал дел од романот и е нагло прекината. Мери Пувеј исто така додава дека Волстонкрафт не успева да ја прошири критиката на бракот и општеството од поединечно на системско ниво.
Автобиографски елементи
Исто како и првиот роман на Волстонкрафт, Мери: Прозa, и Грешките на жената е автобиографски во голем дел; во двата романа дури и се повторуваат истите биографски детали. Откако ја напуштил љубовникот и таткото на нејзиното дете, Гилберт Имлеј (моделот за Дарнфорд), Волстонкрафт се обидела да изврши самоубиство. Очајот што го чувствувала по овие настани, како и многу други искуства од средината на 90-тите години на 18 век, се присутни во романот. Семејната историја на Марија Венаблс е слична на историјата на Волстонкрафт. Како Марија, и Волстонкрафт имала мајка која била наклонета кон постариот брат и за која се грижела пред нејзината смрт и од која била отфрлена во последните денови од нејзиниот живот. Волстонкрафт се грижела за своите сестри, како и Марија, иако не добивала помош од богат чичко. Она што е уште поинтересно е тоа што сестрата на Волстонкрафт, Илајза, го напуштила мажот како резултат на подбуцнувањето од сестра й, како што направила и Марија.
Како што објаснува Кели, автобиографијата е честа во јакобинските романи. Филозофските романи се очекувало да бидат автобиографски; публиката верувала дека филозофот кој пишува роман ќе се потпре на своите искуства за да ги илустрира апстрактните принципи.
Прием и наследство
Посмртните дела, од кои Грешките на жената се голем дел, имале „прилично голема публика” кога биле издадени во 1798 година, но „критичарите ги примиле со речиси едногласно несогласување”. Тоа се должело на тоа што речиси истовремено се издадени Мемоарите на авторот на Одбрана на правата на жената од Годвин, во кои се откриени незаконското дете на Волстонкрафт и нејзините љубовни афери. Повеќето критичари и читатели го пренеле неконвенционалниот и неортодоксен начин на живот на Волстонкрафт на Марија и повеќето од тоа што Марија го зборува и го прави на Волстонкрафт и со тоа стравовите на Волстонкрафт дека нејзините книги ќе се гледаат како огледало на нејзиниот живот се исполниле. Моралистот од 18 век, Хана Мор, на пример, за Грешките на жената рекла дека се „одбрана на неверството”.
Многу критичари и дури лични познаници не успеале да го сфатат основниот став на Волстонкрафт, „неправдите” на Марија се политички, не лични. Таа му напишала на еден пријател кој ја критикувал:
Лута сум и изненадена затоа што ти не ја сметаш ситуацијата на Марија за доволно значајна и тоа - како да кажам - деликатно чувство можам да го објаснам со тоа што ти си маж. Од моја страна, не можам да замислам ситуација која е потажна од тоа жена која има свој разум и ум кој може да се подобрува, да биде осудена на таков маж каков што опишав, доживотно принудена да ги отфрла човечките нежности и да го избегне култивирањето на нејзиниот вкус, а нејзината перцепција за грациозност и рафинирано чувство да ги изостри до болка бодежите на разочарувањето.
Дури и Годвин, нејзиниот маж, негодувал „Не сакам површна приказна за брутален, нечувствителен маж”. Во Антијакобинскиот преглед и Месечниот преглед имало лоши критики за романот. Во Антијакобинскиот преглед била изнесена критика за Волстонкрафт и за нејзиниот роман и за Политичка правда и Мемоари на Годвин:
Ограничувањето врз неверството, како што смета Марија, е СКАНДАЛОЗНА НЕПРАВДА НА ЖЕНИТЕ: Таква е моралната тенденција на делото, такви се лекциите кои може да се научат од делата на Волстонкрафт, такви се предностите кои светот ги добива преку изведбата на Годвин, кои тој ги слави и кои се совршено во склад со принципите во неговата Политичка правда. Сепак, постојат автори кои во теорија нудат ставови кои се разорни за моралот, но во однесувањето не се неморални, но Годвин се обиде да му покаже на светот дека теоријата на Волстонкрафт била спроведена и на дело; таа живеела и се однесувала како што пишувала и учела. (Фуснота во оригиналот: Можеме да посочиме некои ученици кои извлекле корист од нејзините инструкции, кои го имитираат нејзиното однесување и практично го спроведуваат. ) (нагласено во оригиналот).
Под насловот Проституција, во индексот на списанието, уредниците ставиле само едно име: Мери Волстонкрафт. Делумно како последица на овие реакции, женската сексуалност нема да биде славена толку отворено во Британија во наредниот век.
Аргументите на Волстонкрафт во Грешките на жената се јасни во однос на модерниот феминизам, но на крајот на 18 век биле „извонредно храбри”: „Последниот роман на Волстонкрафт директно го искажал она што е имплицирано во Правата на жената: правата на жените како граѓани, мајки и сексуални суштества не се компатибилни со патријахалниот брачен систем.” Сепак, Грешките на жената се смета за претходник на многу феминистички текстови и инспирација за многу феминистички аргументи и реторички стилови (на пр. личната исповед), но Волстонкрафт не била дел од феминистичко движење и не зборувала за тоа. Во Грешките на жената, жената е цел на неправда, но ниту Волстонкрафт, ниту која било друга жена која ја нагласила нееднаквоста на жените во тој период (како што се Мери Хејс или Мери Робинсон) не понудиле колективно решение. Со оглед на тоа што тие биле дел од Просветителството, се насочиле кон поединечни решенија.
Смилјан
Смиљан може да се однесува на:
NGC 4576
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4576 се споменува и како UGC 7792, MCG 1-32-116, CGCG 42-182, VCC 1721.
Откривање
Објектот е откриен на 27 април 1881 година од страна на Едвард Синглтон Холден, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15,6 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4576 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 4576 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 37 м 33,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 22' 3"". Положбениот агол на објектот е во износ од 159°.
Други поделби
Проучување на NGC 4576 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42152. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 292. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1560.
Капоколо
Капоколо, или капикола или копа е традиционален италијански, корзикански и швајцарски ладен дел од свинско месо направен од суво стврднат мускул кој се протега од вратот до четвртото или петтото ребро на свинското рамо или врат. Сличен е на попознатата шунка или пршута, бидејќи и двете се ладни производи добиени од свинско месо кои се користат во слични јадења.
Терминологија
Овој исечен дел обично се нарекува капоколо или копа во поголемиот дел од Италија и јужна Швајцарија (Тичино и Грисонс). Ова име е соединение од зборовите капо („глава“) и коло („врат“). Регионалните термини вклучуваат капиколо (Кампанија и Калабрија) и капиколу (Корзика).
Изговорот „габагул“ го користеле Италоамериканците во областа на Њујорк и на други места во североисточниот дел на САД. Особено бил користен во телевизиската серија Сопранови, и неговата употреба станала добро познат стереотип.
Производство и употреба
Во своето производство, капоколо најпрво лесно се зачинува со црвено, а понекогаш и бело вино, лук и разновидни билки и зачини кои се разликуваат во зависност од регионот. Месото потоа се посолува (и традиционално се масира), се става во природна обвивка и се закачува да се суши шест месеци. Понекогаш надворешноста се трие со лута пиперка пред да се закачи. Капоколо во суштина е пандан на свинското месо сушено на воздух, или сушено говедско. Широко е достапен секаде каде има поголеми италијански заедници, поради комерцијално произведените сорти. Бавно печената пиемонтешка верзија се нарекува копа кота.
Капоколо е ценет по неговиот нежен вкус и нежна, масна текстура и често е поскап од повеќето други салуми. Во многу земји се продава како гурманска храна. Обично се сече тенко и се користи во антипасти или сендвичи, како и во некоја традиционална италијанска пица.
Сорти и официјален статус
Двете посебни сорти, копа пиацентина и капоколо ди Калабрија, имаат статус на заштитена ознака на потекло според Заедничката земјоделска политика на правото на Европската Унија, што гарантира дека само производите со вистинско потекло од тие региони се дозволени во трговијата како такви.
Пет дополнителни италијански региони произведуваат капоколо и не се опфатени со европското право.
Црква „Св. Антониј“ - Солун
Свети Антониј (Άγιος Αντώνιος) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија. Црквата е параклис на манастирот „[[Манастир „Св. Теодора“ - Солун
Капоколо
Наводи
<references group="" responsive="0">
Црква „Св. Антониј“ - Солун
Црквата се наоѓа во старото грчко маало, на раскрсицата на улиците „Маргаритис Димицас“ и „Филики Етерија“, близу плоштадот „Иподромос“ и црквата „Св. Константин и Елена“. Храмот е изграден во втората половина на XIX век на местото на помала црква. Градбата претставува двокорабна базилика со незачуван трем, украсена со керамопластика. Иконите „Свети Анастасиј Перски“ (1834) и „Света Пулхерија“ се дело на Јоанис Анастасиу од Литохоро.
Вегенерова грануломатоза
Грануломатоза со полиангитис (GPA), порано позната како Вегенерова грануломатоза (WG),    е долгорочно системско нарушување кое подразбира формирање на грануломи и воспаление на крвните садови (васкулитис). Тоа е форма на васкулитис што влијае на малите и средни садови во многу органи, но најчесто влијае на горниот респираторен тракт, белите дробови и бубрезите. Знаците и симптомите на GPA се многу разновидни и ги одразуваат органите кои ги снабдуваат засегнатите крвни садови. Типични знаци и симптоми вклучуваат крварење на носот, затнат нос и корка на носните секрети и воспаление на увеалниот слој на окото. Оштетување на срцето, белите дробови и бубрезите може да бидат фатални. Вегенеровата грануломатоза (Вегенер-овата болест, грануломатоза со полиангититис) е ретка форма на васкулитис. Се верува дека е автоимуна болест која најчесто страдаат ендотелните клетки што ги обложуваат крвните садови одвнатре. Вегенеровата грануломатоза е мултисистемска болест која може да влијае скоро на сите органи. Најчестите патолошки промени се забележани во органите на ЕНТ-уво-нос-грло (речиси 100%), во белите дробови (кај огромен број на пациенти) и бубрезите (во 75% случаите). Мошне често страдаат зглобовите (до 50% од случаите), како и очите и кожата. Ако кај некое лице не се вклучени бубрезите, мозокот или цревата, тогаш се верува дека има „ограничена“ форма на Вегенерова грануломатоза. Сепак, дури и при оваа форма на грануломатоза, полиангитисот може да биде многу тежок.
Причината за GPA е непозната. Откриено е дека генетиката игра улога во оваа болест, иако ризикот од наследување се чини дека е мал.
GPA третманот зависи од сериозноста на болеста. Тешкото заболување обично се третира со комбинација на имуносупресивни лекови како што се ритуксимаб или циклофосфамид и кортикостероиди со високи дози за контрола на симптомите на болеста и азатиоприн, метотрексат или ритуксимаб за да се одржи болеста под контрола. Исто така е користена и размена на плазма во тешки случаи каде дошло до оштетување на белите дробови, бубрезите или цревата.
Бројот на нови случаи на GPA секоја година се проценува на 2.1-14.4 нови случаи на милиони луѓе во Европа. Болеста е ретка кај јапонската и африканско-американската популација, а почесто се јавува кај луѓето со потекло од Северна Европа. Се проценува дека болеста се јавува кај тројца во 100,000 луѓе во САД и подеднакво влијае на мажите и жените.
Знаци и симптоми
Почетните знаци се многу варијабилни, а дијагнозата може сериозно да се одложи поради неспецифична природа на симптомите. Во принцип, иритација и воспаление на носот е првиот знак кај повеќето луѓе. Вклученост на горниот респираторен тракт, како што се носот и синусите, се забележува кај скоро сите заболени со GPA. Типични знаци и симптоми на носот или синусите вклучуваат нетрпеливост, течење на носот и деформитет на носното стебло или појава на дупка во септумот на носот. Воспаление на надворешните слоеви на окото (склеритис) и конјунктивитис се најчестите знаци на GPA кои се јавуваат во окото; вклученоста на очите е честа појава и се јавува кај нешто повеќе од половина од луѓето со оваа болест.
Во ретки случаи, може да се појави компромитирано срце, што доведува до перикардитис или лезии во коронарниот или пак нервниот систем коишто доведуваат до невролошки симптоми. Покрај тоа, пациентите со оваа болест имаат зголемена тенденција за развој на тромбоза и треба особено да се посвети внимание на симптомите кои укажуваат на оваа компликација, како што се отокот и црвенилото на екстремитетите. Лекарот може да ја потврди или негира дијагнозат по извршена биопсија.
Причини
Причината за GPA е непозната, иако микробите, како што се бактериите и вирусите, како и генетиката влијаат во неговата патогенеза. Се верува дека воспалението може да доведе до системско воспаление, васкуларна оклузија и појава на грануломи. Фактор којшто ја иницира оваа каскада може да биде инфекција, како што е инфекција со парво вирус или Staphylococcus aureus.
Патофизиологија
Класичните микроскопски одлики на GPA вклучуваат воспаление на крвните садови поврзани со слабо формирани грануломи, некроза и многу гигантски клетки. Бактериската колонизација со Staphylococcus aureus е хипотезизирана како првичен фактор на автоимунитетот што се забележува кај луѓе со GPA. Неколку гени кои се вклучени во имунолошкиот систем, вклучувајќи PTPN22, CTLA4 и гените на антигени на леукоцити, може да влијаат на ризикот од развој на GPA.
Сега е широко претпоставувано дека анти-неутрофилните цитоплазматски антитела (ANCA) се одговорни за воспалението во болеста. Типични анти-неутрофилни цитоплазматски антитела во GPA се оние кои реагираат со протеиназа 3, ензим кој е распространет во гранулоцитите на неутрофилите. Ин витро студиите откриле дека ANCA може да активира неутрофили, да го зголеми нивното придржување кон ендотелиумот и да предизвика нивна дегранулација што може да ги оштети ендотелијалните клетки. Во теорија, овој феномен може да предизвика големи оштетувања на ѕидот на садот, особено на артериоли.
Дијагноза
Поставувањето на дијагнозата при сомнение за Вегенерова болест вклучува: Крвен тест за: Грануломатоза со полиангитис обично се сомнева дека ја има лице имало необјаснети симптоми подолг временски период. Одредувањето на анти-неутрофилни цитоплазматски антитела може да помогне во дијагнозата, но позитивноста не е убедлива и негативните ANCA не се доволни за да ја отфрлат дијагнозата. Повеќе од 90% од луѓето кои имаат GPA-тест се позитивни за АNCA. Боењето на цитоплазмата реагира со ензимската протеинтаза 3 (CANCA) кај неутрофилите (еден вид бели крвни клетки ) кои се поврзани со болеста GPA. Заболувањето на ушите, носот и грлото е почеста кај грануломатоза со полиангитис отколку во слична состојба кај микроскопски полиангитис.
Ако лицето има знаци за вклучување на бубрезите или кожниот васкулитис, се добива биопсија. Во ретки случаи, потребна е тораскоскопска биопсија на белите дробови. На хистопатолошко испитување, биопсијата покажува леукоцитокластичен васкулитис со некротични промени и грануломатозно воспаление (грутки од обично наредени бели крвни клетки) на микроскопија. Овие грануломи се главната причина за името грануломатоза со полиангитис, иако не е суштинска одлика. Сепак, некротизирачките грануломи се главен белег на оваа болест. Исто така, многу биопсии можат да бидат неспецифични и 50% даваат премалку информации за дијагностицирање на GPA.
Класификација
Грануломатоза со полиангитис е дел од поголема група на васкулитички синдроми наречени системски васкулитиди или некротизирачки васкулопатии, од кои сите се одликуваат со автоимун напад од абнормален тип на циркулирачки антитела наречени ANCA (антиневтрофилни цитоплазматски антитела) против мали и средни крвни садови. Покрај GPA, во оваа категорија спаѓаат еозинофилна грануломатоза со полиангитис (EGPA) и микроскопски полиангитис. Иако GPA влијае на малите и средни садови, формално е класифициран како еден од васкулитидите на малите садови во системот Капел Хил.
Критериуми
Во 1990 година, Американскиот колеџ за ревматологија прифатил критериуми за класификација на GPA. Овие критериуми не биле наменети за дијагностицирање, туку за вклучување во случајни контролирани испитувања. Два или повеќе позитивни критериуми имале чувствителност од 88,2% и специфичност од 92,0% за опишување на болеста.
Според Консензус на конференцијата „Чапел Хил“ (CHCC) за номенклатурата на системски васкулитис (1992 година), се утврдило дијагностицирање за GPА:
Неколку иследници ги споредиле критериумите за ACR и Chapel Hill criteria.
Третман
Третманот на Вегенеровата грануломатоза може да се по дели во две фази:
Главните лекови во режимот на лекување се цитотоксичните лекови:
Хируршка интервенција може да биде потребна при: Планот за лекување на секој пациент се изработува поединечно, во согласност со формата на болеста, сериозноста на манифестациите и одговоротна терапијата. Невозможно е да се излечи Вегенер-овата грануломатоза, но раната дијагноза и делотворниот третман помагаат да се постигне ремисија и враќање во нормалниот живот.
Долгорочната ремисија се постигнува и поддржува со администрација на соодветни дози на лекови, редовна дијагноза и заедничка работа на лекарот и пациентот. Понекогаш ремисијата може да трае до 20 години, а во исто време едно лице нема да треба да зема цитотоксични лекови и хормони.
Третманот на GPA зависи од неговата сериозност и дали тоа предизвикало оштетување на поважните органи.
Тешка болест
Стандардниот третман за GPA е да се предизвика ремисија со имуносупресиви како што се ритуксимаб или циклофосфамид во комбинација на голема доза на кортикостероиди. Плазмаферезата понекогаш се препорачува за многу тешки манифестации на ГПА, како што се дифузно алвеоларно крварење и брзо прогресивно гломерулонефритис (како што се гледа во пулмонално-бубрежниот синдром ). Употребата на плазмафереза кај лучето болни од оваа болест и акутна бубрежна инсуфициенција (бубрежна васкулитис) може да ја намали прогресијата кон заболувања на бубрезите во последната фаза на три месеци.
Оралниот и интравенски циклофосфамид е ефикасен за индукција на ремисија на GPA. Орален циклофосфамид во доза од 2  mg / kg на  ден бил стандарден третман многу години; овој режим резултирал во целосна ремисија кај повеќе од 75% од луѓето со GPA, но била поврзана со значителни токсичности, како што се неплодност, воспаление и крварење од мочниот меур и карцином на мочниот меур. Спротивно на тоа, администрирањето пулсирачки дози на интравенска циклофосфамид е подеднакво ефикасно за поттикнување на ремисија, резултира со помала кумулативна доза и ја намалува инциденцата на абнормално ниски бели крвни клетки за една третина. Како и да е, пулсираниот интравенски циклофосфамид може да биде поврзан со поголем ризик од релапс на GPA кога ќе се спореди со орален циклофосфамид. Поради висока честота на абнормално ниски пребројувања на бели крвни зрнца, забележани со третман со циклофосфамид, пневмонијата е честа компликација и се препорачува профилакса против овој патоген.
Ограничена болест
Во генерализирана болест која не е загрозувачка за органите, ремисијата може да се постигне со комбинација на метотрексат и кортикостероиди, каде што дозата на стероид се намалува откако ќе се постигне ремисија, а метотрексат се користи како терапија за одржување. Мерките за третман на локализиран GPA на носот и синусите вклучуваат наводнување за наза, коратостероиди на наза и антибиотици доколку се појави инфекција. Ако се појави перфорација на носната преграда (или деформитет на носот), тогаш се препорачува хируршка санација.
Предложено е триметоприм / сулфаметоксазол да помогне во спречување на релапс, иако прегледот на Кокран во 2015 година не потврди помалку рецидиви со третман на триметоприм / сулфаметоксазол.
Прогноза
Се верува дека кај пациенти со грануломатозен полиангитис ризикот од смрт во првата година од болеста е 9 пати повисок отколку кај здрави луѓе. Причината за смртта може да биде инфекција, откажување на бубрезите. Пред современите третмани, 2-годишното преживување било под 10% и просечно преживување пет месеци. Смртта обично се должела на уремија или респираторна слабост. Ревидираната оценка од пет фактори е поврзана со 5-годишна смртност од GPA и се засновала на следниве критериуми: возраст поголема од 65 години, срцеви симптоми, гастроинтестинално вклучување, хронично заболување на бубрезите и отсуство на симптоми поврзани со уши, нос и грло.
Со кортикостероиди и циклофосфамид, 5-годишното преживување е над 80%. Долготрајните компликации се чести (86%), главно, хронична бубрежна слабост, губење на слухот и глувост. Ризикот од релапс е зголемен кај лица со GPA, кои се тестирано позитивно на анти-PR3 ANCA антитела и е поголем од ризикот за релапс за микроскопски полиангитис.
Денес, токсичноста со лекови се управува повнимателно и можни се долгорочни ремисии. Некои погодени лица можат да водат релативно нормален живот и да останат во ремисија 20+ години по третманот. Обично, пациентите со првите манифестации со Вегнер-ова грануломатоза доаѓаат на средба со специјалист за оториноларингологија кој ги испраќа кај ревматолог. Со зафаќање на други органи, се назначуваат консултации со офталмолог, нефролог, гастроентеролог, пулмолог, дерматолог, невролог и имунолог. Само сеопфатен третман може да предизвика ремисија на болеста и да го зачува квалитетот на животот на пациентот.
Епидемиологија
Инциденцата е 10-20 случаи на милион годишно. Премногу е ретка во Јапонија и во Африкански-американските држави.
Историја
Шкотскиот отоларинголог Питер МекБрајд (1854-1946) за првпат ја опишал состојбата во 1897 година во написот на BMJ под наслов „Фотографии од случај на брзо уништување на носот и лицето“. Хајнц Карл Ернст Клинџер (роден во 1907) додал информација за анатомската патологија. Рано име на болеста било патергична грануломатоза. Болеста сè уште понекогаш се меша со смртоносна гранулома на средната линија и лимфоматоидна грануломатоза, и злоќудни лимфоми.
Целосната клиничка слика аза првпат била претставена од Фридрих Вегенер (1907-1990), германски патолог кој во два извештаи во 1936 година и 1939 година, довел до истоимената Вегенерова грануломатоза или грануломатоза Вегенер (English: / v ɛ ɡ ə n ər / )
Во 2006 година, Александар Војводт ( Престон, Велика Британија) и Ерик Метсон ( клиниката Мајо, САД) го испитале минатото на Вегенер и откриле дека тој е, барем во одреден момент од својата кариера, следбеник на нацистичкиот режим. Тој бил член на паравоената група „ Штурматеилунг “ и работел во канцеларија каде се вршеле медицински експерименти врз еврејскиот народ. Покрај тоа, нивните истражувања покажале дека Вегенер го барале полските власти и дека неговите досиеја биле доставени до Комисијата за воени злосторства на Обединетите нации. Покрај тоа, Вегенер работел во непосредна близина со машинеријата за геноцид во Аџи. Нивните истражувања предизвикале сериозна загриженост за професионалното однесување на Вегенер. Тие го предложиле епонимот да се напушти и да предложат „грануломатозен васкулитис поврзан со АNCA“ како алтернативно име. Авторите оттогаш воделе кампања да бидат напуштени и други медицински епоними. Во 2011 година, Американскиот колеџ за ревматологија (ACR), Американското здружение за нефрологија (ASN) и Европската лига против ревматизам (EULAR) решиле да го променат името во грануломатоза со полиангитис. Старото име останува широко користено и покрај консензусот за усвојување на промената.
Џовани Микелето
Џовани Микелето (Giovanni Micheletto; — ) — италијански професионален друмски велосипедист.
Историја на Чешка
Праисторија
Територијата на денешна Чешка била населувана уште од најстари времиња. Според археолошките истражувања, на овие простори постоел живот уште пред 28.000 години п.н.е. Во 3 век п.н.е. Чешка била населена со келти, а од 1 век со германски племиња.
Населување на словените
Во текот на 5 век и 6 век, на територијата на денешна Чешка се населиле словенските племиња. Во предсловенското населување, на оваа територија постоело кнежевството Нитра, кое заедно со Моравија ја сочинувале т.н. Велика Моравија. Таа држава во текот на 9 век го достигнал својот Златен век, во времето на Ротислав I. Во почетокот на 10 век за првпат била создадена чешката држава. Во 12 век Чешка станала кралство во составот на Светото Римско Царство.
Среден век
Важни периоди од историјата на Чешка се националното ослободително движење и антикатоличкото движење во првата половина на 15 век. Во 1526 година, Чешка била вклучена во составот на Хабсбуршката империја, како автономна област. Чешка во 1867 година била вклучена во составот на Австроунгарија, а по распаѓањето на Австроунгарија во 1918 година Чешка се соединила со Словачка образувајќи ја Чехословачка.
Во периодот од 1918 до 1939
Чехословачка била создадена во октомври 1918 година, односно по завршувањето на Првата светска војна, на територијата која дотогаш се простирала Австроунгарија. Во денешно време, се наоѓаат Чешката република и Словачката република, како и Закарпатската област во денешна Украина. Чехословачка била една од најмногу развиените земји во Европа поради фактот што во времето на Австроунгарија, на нејзината теритирија се наоѓал најразвиениот индустриски регион, а со тоа имала и добра економија. Од нејзиното создавање сè до Втората светска војна, Чехословачка била демократска земја. Како еден од најголемите проблеми во земјата бил етничкиот проблем. Тоа се должило на фактот бидејќи втора и трета по големина етническа група била Германците и словаците кои не биле задоволни од политичкото господство на чесите. Освен тоа, повеќе од етничките Германци и унгарци во Чехословачка никогаш не ја признавале оваа нова држава.
Во периодот од 1939 до 1945
Во периодот на Втората светска војна, Чехословачка паднала во рацете на нацистичка Германија. По Минхенската конференција во 1938, хитлеровите војски ги окупирале граничните германски етнички региони во Бохемија и Моравија, Унгарија добила територии кои биле населени со унгарци во Јужна Словачка, а останатите територии на Словачка и областа Рутенија (Закарпатска област) добила статус на автономија. Чехословачка престанала да постои во март 1939, кога Хитлер го окупирал и остатокот од Бохемија и Словачка била принудена да прогласи независност.
Во текот на војната Бохемија и Моравија се биле раководени од страна на Германија, а новата словачка држава станала сојузник на нацистичка Германија. Словачките војски се бореле против руските сè до 1944 година кога се обрнале против власта. Ова востание било задушено по неколку месеци од страна на Германија.
Во периодот од 1945 до 1990
По завршувањето на Втората светска војна, Чехословачка била повторно формиранасите Германци биле прогонети од државата, а Закарпатска област била окупирана и по касно пресоединета кон СССР. Три години подоцна Чехословачката комунистичка партија (ЧКП) ја зазела власта (1948-1989) по парламентарните избори, и државата паднала под влијание на СССР. Во религиозен поглед, атеизмот бил официјален во државата. Во 1969 Чехословачка била преобразувана во федерација која се состоела од Чешката социалистичка република и Словачка социалистичка република.
Во периодот од 1990 до 1992
Во 1989 година во Чехословачка повторно бил  воспоставена демократијата. Со паѓањето на комунизмот, во државата повторно се појавил предлог за промена на името на државата во Чехословачка република. Во април 1990 година овој предлог бил отфрлен од страна на словачките политичари, бидејќи според нив тоа име недоволно ја изразувала застапеноста на словаците во федерацијата. Подоцна се стигнало до компромис државата да се вика Чешка и Словачка федеративна република. Но во 1992 година, парламентот на федерацијата решил таа да биде разделена на два дела од 1 јануари 1993 година на Чешка и Словачка, каква е и до ден денес.
Чешка Република
По падот на комунизмот од 1989 година, во 1993 година Чехословачка се распаднала на Чешка и Словачка и од тоа време, Чешка е суверена држава. Во 1999 година била примена во НАТО пактот, а од 1 мај 2004 година во ЕУ.
ФК Ханза Росток
ФК Ханза Росток е германски фудбалски клуб со седиште во градот на Росток, Мекленбург-Западен Ворпромен. Тие се појавиле како еден од најуспешните клубови од поранешна Источна Германија и направија неколку сезони во Бундеслигата.
Ханза Росток играше во втората Бундеслига во сезоната сезоната 2011-2012, но претрпела испаѓање во третата лига по поразот со 5-4 од Унион Берлин во претпоследниот натпревар од сезоната.
Историја
Тимот е формиран кога саксонската екипа Емпор Лаутер се сели во градот Росток и го менува своето име во Емпор Росток, клуб претходник на Ханза. Во 1965 година клубот го добива денешното име Ханза Росток.
Во 1991 година екипата на Ханза станува шампион на Источна Германија, а истата година го освоиле и купот на оваа поранешна држава.
Стадион
Ханза настапувала на стадионот Отзештадион од 1954 година. Во 2001 година, капацитетот на стадионот бил зголемен на 30,000 гледачи. На 2 јули 2007, правата за името биле продадени на Deutsche Kreditbank(DKB), па оттука и новото официјално име е "ДКБ-арена".
NGC 2356
NGC 2356 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Близнаци, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2356 се споменува и како NGC 2355, OCL 496.
Откривање
Објектот е откриен на 16 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2356 е од видот II2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,7 m. NGC 2356 има само една позната привидна димензија, која изнесува 8'.
Други поделби
Проучување на NGC 2356 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 184; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 775. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1354.
Надворешни врски
NGC 2356
Список на државни водачи во 1150 година
Ова е список на државни водачи во 150 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Океаниди
Океаниди (Ωκεανις, Ωκεανιδες) според старогрчката митологија биле нимфи, ќерки на титанот Океан. Ова е тврдење на Хомер шо е запишано во неговите химни. Според Есхил, Аполодор од Атина, Хигин и Хесиод, нивна мајка била божицата Тетија.
Митологија
Имало три илјади Океаниди, и тие ја претставувале целата вода на светот: од дождовните облаци, па сè до подземните води. Некои од нив, како Климини, Азија, и Електра, биле тесно поврзани со Титаните.
Овде спаѓаат Нефелите, нимфите на облаците, Аурите, нимфите на ветрот, Најадите, нимфите на изворите и фонтаните, Лејмонидите или Лимонидите, пасторалните нимфи и Антусаидите, цветните нимфи. Овие нимфи ретко биле опишувани како морски, но подоцна кога мистичните води на Океанот, кои биле претставувани како реки кои го опколуваат светот, се изедначиле со Атлантикот, Океанидите го добиваат епитетот „морски“.
Европско првенство во фудбал 2012 - група C
Натпреварите во групата C на Европското првенство во фудбал 2012 се одржуваат од 10 јуни до 18 јуни. Учсници во оваа група се Шпанија, Италија, Ирска и Хрватска.
Мисилја
Мисилја (арапски:مسلية) е село во северна Палестина, сместено 14 километри јужно од градот Џенин, во северниот дел на Западниот Брег. Според Палестинското Централно Биро за Статистика, во средината на 2006. година, селото имало 2,252 жители. Главни земјоделски производи се маслиново масло, грозје, смокви и зеленчук. На територијата на Мисилја се пронајдени археолошки остатоци, кои датираат од  римскиот и исламскиот период.
665
665 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 665 година од новата ера, 665. од првиот милениум, 65. од VII век и шеста од 660-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6173 и 6174 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5415 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4425 и 4426 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1418.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 665 година се протега во 3301 и 3302, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3361 и 3362 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1208. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 44 и 45 исламска година.
Европеана (книга)
Технички одлики
Книгата е печатена во мал формат (17 сантиметри), во мек повез и има 142 страници. Книгата е каталогизирана во Националната и универзитетска библиотека „Св. Климент Охридски“ - Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-608-4658-55-9. Графичкото уредување и дизајн е дело на фирмата „Кома“, а книгата е испечатена во печатницата „Пропоинт“, во тираж од 400 примероци. На предната корица е наоѓа слика од Louis Raemaekers, додека на задната корица е даден кус осврт врз книгата и попис на дел од објавените книги во едицијата „Магма“. Книгата е објавена со поддршка од Министерството за култура на Чешка Република.
Содржина
„Европеана“ претставува проза која е комбинација на белетристика и есеистика. Во неа, авторот на сериозно-комичен начин ја раскажува историјата на Европа од крајот на 19 век наваму. Притоа, тој зборува за Првата светска војна, Втората светска војна, за уметноста, социологијата, психологијата, за индустрискиот развој, за геноцидот, за расизмот, за потрошувачкото општество, за демократијата, за комунизмот и нацизмот итн.
Критички осврт кон книгата
Книгата се движи на границата меѓу белетристиката и есеистиката е провокативен обид да се спојат елементите на модерната и постмодерната. „Европеана“ добила одлични критики во многу познати весници. На пример, „Chicago review“ ја оценил како „многу чудно историско дело и генијално уметничко дело“, додека „The Village Voice“ ја нарекол „трагикомична проза која прави поетите да плачат од завист, која прави сите да плачат.“ Најпосле, според „The New York Times Book Review“, книгата допира различни теми при што „немилосрдната монотонија станува неочекувано интересна, дури застрашувачка.“
Отпад
Отпад – секој материјал кој не е пожелен по мерилата на луѓето и заради тоа се исфрла на различни начини.
Видови отпад
Поделбата на отпадот може да се изврши на неколку начини. Најчесто, како критериум се зема видот на материјал од кој е составен фрлениот предмет (лим, хартија, стакло, органски материјал...) што е исто така погодно за класификација за рециклирање. Исто така, критериум може да биде изворот на отпад (дали е тоа домаќинство, фабрика, болница ...] затоа што на овој начин може да се види потенцијалната опасност од фрлен материјал за побезбедно отстранување. Ова е особено важно кај јадрениот отпад. Постојат и други критериуми за класификација на отпадот.
Просечно семејство во Европа фрла околу 2 тона отпад годишно. Од тоа:
Значење
Со развојот на цивилизацијата, отпадот станува сè поважно прашање. Само во Велика Британија годишно се фрлаат околу 70 милиони тони отпад, повеќе од еден тон по глава на жител. Отпадот е загадувач на воздухот, водата и почвата. За луѓето, отпадот што се акумулира претставува опасност за здравјето, не само затоа што одредени видови отпад гнијат, туку и затоа што е извор на храна за стаорци, болви и други преносители на заразни болести. Отпадот предизвикува т.н. загадување на околината затоа што ја нагрдува околината и непријатно мириса.
Мелиоризација на земјиштето
Отпадот закопан под слој почва може да го подобри обработливото земјиште, што значи дека тука може да се садат растенија. Распаѓањето на отпадот ги обезбедува потребните супстанции за развој на растенијата. Меѓутоа, со скапување на отпадот, почвата може да слегне со текот на времето, така што не се практикуваподигнување населби на тие места. Исто така, во некои случаи, отпадот се меле и се користи како ѓубриво, внимавајќи таквиот отпад да не содржи отровни состојки.
Палење отпад
Понекогаш отпадот се пали, што има предност во забележителното намалување на количината на ѓубре, а пепелта е чиста и без патогени бактерии. Исто така, во светот постојат фабрики за согорување на отпад [Едмонтон близу Лондон, Билефелд во Германија) кои на тој начин произведуваат електрична енергија. На некои места, отпадот се меле и се претвора во цврсто гориво и се користи наместо јаглен. Меѓутоа, таквите постројки за согорување на отпад се скапи и чадот што испуштаат го загадува воздухот.
Рециклажа
Сè попопуларен метод за решавање на проблеми со отпад е рециклирањето. Се проценува дека околу 60% од фрлениот материјал може повторно да се искористи. Рециклирањето е погодно не само затоа што ја намалува количината на отпад, туку и затоа што ја намалува потрошувачката на суровини и гориво, но исто така го намалува и загадувањето. Еден тон собран и рециклирана хартија заштедува од сечење околу 17 дрва со просечна големина. Исто така, со рециклирање на оваа количина хартија се заштедуваат околу 32.000 литри вода и околу 4.200 kWh електрична енергија.
Космос-677
Космос-677 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 септември 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-677 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 114,4 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1466 км, а најмалото на 1398.
Занкт Егидин
Занкт Егидин (Sankt Egidien) — општина во округот Цвикау, во Саксонија, Германија.
Жерњица
Жерњица е село кое се наоѓа во Шлеското Војводство во Полска. Се наоѓа на околу 8 километри југозападно од Гливице и 29 километри западно од Катовице.
Селото има 2.549 жители.
Слободно скијање на Зимските олимписки игри 2010 - могул за жени
Натпреварите во дисциплината могул во слободно скијање во женска конкуренција на Зимските олимписки игри 2010 се одржаа на 13 февруари. Со почеток во 16:30 по месно време (UTC-8) се одржаа квалификациите, а со почеток од 19:30 финалето.
Учество земаа 27 спортистки. Според резултатите од квалификациите, во финалето се пласираа 20 од нив. Најдобар резултат во квалификациите имаше американката Ханн Кирни, која и во финалето беше најдобра, со што на САД им го донесе првиот златен медал на игрите. Олимписката првенка од игрите во Торино во 2006 година, Канаѓанката Џенифер Хејл беше втора по квалификациите и втора во финалето. Бронзениот медал го освоил сребрената од игрите во Солт Лејк Сити во 2002 година, Шеннон Барк.
Пилховице
Пилховице е село кое се наоѓа во Шлеското војводство во Полска. Се наоѓа на околу 11 километри југозападно од Гливице и 32 километри западно од Катовице.
Емоција
Емоциите се психички процеси што го изразуваат човековиот однос кон предметите, настаните и другите луѓе, но и неговиот однос кон самиот себе и кон сопствените постапки и доживувања. Емоциите ја определуваат и насочуваат човековата активност. Постои разлика меѓу поимите емоција и чувство. Емоциите се јавуваат и кај луѓето и кај животните, а чувствата се емоции што се јавуваат само кај луѓето. Тие се резултат од човековиот социјален живот.
Одлики на чувствата и емоциите
При појава на секое чувство и емоција во човекот се одвиваат голем број карактеристични промени: физиолошки, физички и промени во движењето.
1.	Физиолошките промени се јавуваат во две фази; првата се нарекува фаза на емотивен шок (кога при ненадејно силно чувство ќе се стаписаме или занемеме), а втората се нарекува фаза на специфични промени (разлики кај различните емоции што се јавуваат во однос на физиолошките промени).
3.	Промени во доживувањата се редовна придружна појава на емоциите и чувствата.
Видови чувства
Постојат многу видови чувства и, за полесно разбирање, се прават обиди за нивно категоризирање според одредени критериуми.
Критериум — Каква важност имаат чувствата во животот на човекот
Според овој критериум, чувствата можат да бидат примарни и секундарни. Примарни се оние чувства што се универзални за човековиот вид и што се биолошки важни за неговиот опстанок. Тоа се основните човекови вродени чувства (страв, тага, гнев, радост…). Секундарни се оние чувства што се создаваат по пат на учење. Тие претставуваат сложени комбинации од основните чувства и се нарекуваат сложени чувства (љубов, љубомора, пријателство…).
Примарни или основни чувства
Стравот е секогаш непријатен и проследен со напнатост, грижа и вознемиреност. Изворот може да биде во надворешната средина и од внатрешната то ест во човекот. Гневот е најчесто предизвикан од ситуации во кои се јавува пречка при остварувањето на некоја намера. Радоста е секогаш пријатна емоција. Радоста се јавува кога човекот успева да ја реализира целта што многу и упорно ја посакувал. Тагата е непријатна емоција. Се јавува кога човек ќе изгуби некого или нешто што му било многу блиско, кое многу го ценел и кон кое многу се стремел.