cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Џон Фрушанте
Техника
Свирењето на гитара на Фрушанте дава акцент на соодветната мелодија, тон и структура наместо виртуозност. Иако во текот на неговата кариера се слушаат виртуозни влијанија, тој изјавил дека често го минимизира тоа. Тој смета дека генерално, гитарското мајсторство не еволуирало многу од 1960-тите и ги смета најголемите играчи на таа деценија за ненадминати. Додека растел во 1980-тите, многу мејнстрим гитаристи се фокусирале на брзината. Поради ова, тој смета дека вештините на многу пркосни њу вејв и панк гитаристи во голема мера биле занемарени. Затоа, тој колку што е можно повеќе ја нагласува мелодиски управуваната техника на гитаристите како Метју Ашман од Bow Wow Wow и Бернард Самнер од Joy Division затоа што смета дека нивниот стил е занемарен и следствено недоволно истражен. И покрај ова, тој се смета себеси за обожавател на гитаристи кои се водат со техники како Ренди Роудс и Стив Ваи, но ја потиснува желбата да го имитира нивниот стил: „Луѓето веруваат дека со побрзо свирење и создавање нови техники на свирење можете да напредувате, но потоа сфаќаат дека емотивно воопшто не напредуваат. Тие не пренесуваат ништо на луѓето што ги слушаат и остануваат таму каде што бил Хендрикс пред три децении. Такво нешто му се случи на Ваи во 80-тите.“ Верувајќи дека фокусирањето само на „чисти тонови“ е негативно, Фрушанте развил интерес да си игра со она што тој го нарекува „мрачен“ звук. Како резултат на тоа, тој смета дека е корисно да ја „малтретира“ својата гитара и да користи различни форми на дисторзија при изведување на соло. Тој, исто така, се обидува да пробие што повеќе „стилски граници“ за да ги прошири своите музички хоризонти. Тој смета дека голем дел од резултатите на денешните гитаристи е неоригинален и дека многу од неговите современици „ги следат правилата без ризик“.
Фрушанте изјавил дека станал сериозен во врска со создавањето и инженерството на неговата електронска музика во 2007 година. Како што напредувал во подобрувањето на своите вештини со електронски инструменти и техники, тој изјавил дека се чувствува удобно со тоа како R&B и хип хоп музиката се интегрираат во неговата работа. Тој забележал дека овие и други нови техники извршиле влијаније врз неговото ЕП, Letur-Lefr. PBX Funicular Intaglio Zone бил снимен додека Фрушанте барал нови начини да свири на гитара со новите форми на музика и продукција што ги проучувал. Во својот блог пост, „Мојата понова историја“, тој забележал дека „Аспектите на PBX се реализација на комбинации на стилови на музика кои ги гледав во мојата глава пред многу години, како потенцијал, но немав идеја како да ги извршам“.
Пристапот на Фрушанте кон композицијата на албум се променила. На неговите рани снимки, тој ги поздравил звучните несовршености, истакнувајќи дека „дури и на To Record Only Water for Ten Days има вокали кои фалшираат и раштимани гитари“. Меѓутоа, на подоцнежните албуми како Shadows Collide With People, тој го следел спротивното: „Сакав сè да биде совршено - не сакав ништо надвор од тон, или надвор од времето, или ненамерно ова или она“. Фрушанте смета дека пишувањето песни одзема време и не го присилува: „Ако песната сака да ми дојде, јас сум секогаш подготвен да ја примам, но не работам на тоа“. Голем дел од неговиот соло материјал најпрво е напишан на акустична или незасилена електрична гитара. Тој, исто така, претпочита да ги снима своите албуми на аналогни ленти и друга релативно примитивна опрема. Ова преферирање произлегува од неговото верување дека постарата опрема може да го забрза процесот на снимање и дека модерната компјутеризирана технологија за снимање дава само илузија на ефикасност. Фрушанте се обидува да го рационализира процесот на снимање што е можно повеќе затоа што мисли дека „музиката оживува кога [вие] ја создавате брзо“. Тој, исто така, ужива во предизвикот да сними нешто во многу малку обиди и верува дека кога музичарите не се во состојба да се справат со притисокот да мора да снимаат нешто брзо, тие честопати се фрустрирани или заглавуваат во перфекционизмот. Со својот фокус на новите стилови на музика, Фрушанте опишува дека работел со компјутерот како инструмент и дека ја нашол способноста да ги спои старите и новите техники на производство. Тој истакнал дека има промена во начинот на кој работи на албум. Порано би работел на една песна, но со новиот „Progressive Synth Pop“ на кој работел, се чувствува многу поудобно да работи во рамките на албумот како целина. Тој во моментов го користи музичкиот тракер Renoise како негова главна дигитална аудио работна станица заедно со некои тапани, секвенсери и друг хардвер, заедно со неговите Doepfer, Arp и други модуларни синтисајзери.
Тутун
Светлолисен тутун (Вирџинија)
Со векови се знаело дека песоклива почва во повисоки предели дава потенки и послаби растенија. Капетанот Абиша Слејд, од Грофовијата Казвел, Северна Каролина имал големи површини неплодна, песоклива земја, и таму засадил „златнолисна“ сорта тутун. Неговиот роб Стивен не сакајќи го направил првиот вистински светол тутун. Тој користел јаглен за одново да го потпали огнот за сушење. Топлотниот бран ги исушил листовите до жолта боја. Со ова откритие, Слејд развил систем на производство на светол тутун, одгледувајќи го на посиромашни почви и сушејќи го на јаглен.
Џон Фрушанте
Влијанија
Џими Хендрикс бил првото важно влијание на Фрушанте. Потоа ги видел The Red Hot Chili Peppers (во тој момент, The било дел од нивното име) на концерт во 1985 година, по што нивниот тогашен гитарист Хилел Словак станал негово второ големо влијание, што довело до тоа Фрушанте да го идолизира Словак. Иако Хендрикс и Словак биле веројатно најдлабоките влијанија на Фрушанте, тој исто така бил инспириран од глам рок уметниците Дејвид Боуви и Т. Рекс ; како и авангардните Syd Barrett, Captain Beefheart, Residents, Velvet Underground, Neu!, Френк Запа и Крафтверк. Се чини дека над Фрушанте влијаеле прогресивните рок појави како Genesis, King Crimson и Yes, кои тој ги спомнува во повеќе интервјуа. Фрушанте напишал есеј за сетот „Yes“, „The Word Is Live “, објавен во 2005 година.Својата инспирација за учење гитара тој им ја припишува на Грег Гин, Пет Смир и Џо Страмер, меѓу другите. Како адолесцент, тој започнал со фокусирање на Хендрикс, како и на бендови како Public Image Ltd., The Smiths и XTC. Другото големо влијание врз Фрушанте бил Џон Мекгеох од Magazine и Siouxsie and the Banshees. „[McGeoch] е таков гитарист кон што се стремам да бидам. Тој има нова брилијантна идеја за секоја песна. Обично свирам на работите што тој ги прави на албумите на Magazine и Siouxsie & the Banshees како Juju“ Тој исто така го спомнал Стив Хау како негов омилен гитарист во раните тинејџерски години.
Тутун
Светлолисен тутун (Вирџинија)
Вестите се рашириле прилично брзо и сега безвредните земјишта наеднаш станале мошне профитабилни, а со тоа следел и развојот на други техники за сушење.
Џон Фрушанте
Влијанија
Фрушанте објаснува кои гитаристи го интересираат велејќи:За време на снимањето на Blood Sugar Sex Magik, Captain Beefheart и акустичниот блуз на Lead Belly и Robert Johnson биле меѓу најзначајните влијанија. Фрушанте ја наведува R&B пејачката Бренди како музичка инспирација и се восхитува на нејзиниот глас, нарекувајќи го „мултидимензионален“ и „инспиративен“. Во опишувањето на нејзиниот глас и специфичен звук, тој рекол: „Не можете да ги слушнете [разработените хармонии] со вашата свест; морате да го слушнете нејзиниот глас со вашата потсвест“. Тој исто така спомна дека Бренди била „главната инспирација“ зад гитарската работа на албумот на Red Hot Chili Peppers од 2006 година, Stadium Arcadium.
Тутун
Бел берлеј
Во 1864 Џорџ Веб од Грофовија Браун, Охајо засадил семе од црвен берлеј кое го купил, и увидел дека новите ’ртулци имаат бел, болежлив изглед. Но како и да е, тој ги пресадил на полињата, каде тие израснале во зрели растенија, но го задржале нивниот блед изглед. Сушените листови имале навистина фина текстура и биле изложени како куриозитет на пазарот во Синсинати. Следната година тој засадил 4 хектари од семињата од тие растенија, кои се продале скапо на наддавање. Воздушно сушените листови се покажале со благ вкус и како повпивливи од која било друга сорта. Белиот берлеј, како што бил подоцна наречен, станал главна компонента во тутунот за џвакање, тутунот за американски мешавини за луле како и цигарите во американски стил. Зборот бел во името на оваа сорта денес ретко се користи, бидејќи темната воздушно сушена сорта од средината на XIX век повеќе не постои.
Џон Фрушанте
Влијанија
На Californication и By the Way, Фрушанте ја извел техниката на создавање тонска текстура преку шеми на акорди од пост-панк гитаристите Вини Рајли од Дурути Колумн и Џон Мекџич, и бендови како Смитс, Фугази и Кјур. Тој првично имал намера By the Way да биде составен од „панк, груби песни“, црпејќи инспирација од раните панк уметници како што се Germs и The Damned. Сепак, тоа не било поддржано од продуцентот Рик Рубин, и наместо тоа, тој го изградил според мелодиски управуваниот стил на Californication. За време на снимањето на Stadium Arcadium, тој се оддалечи од од влијанијата на њу вејв влијанија и се концентрирал на имитација на посветли гитаристи како Џими Хендрикс и Еди Ван Хејлен.
Тутун
Тутун сушен на воздух (во сенка)
Не е доволно познато дека сојузната држава Конектикат е исто така еден од важните тутунски региони во земјата. Долго пред доаѓањето на Европејците, Индијанците береле благи тутунови растенија кои растеле долж реката Конектикат. Денес оваа речна долина северно од Хартфорд, Конектикат се нарекува Тутунска Долина, а полињата и сушниците се видливи од патиштата. Овој тамошен тутун се нарекува ладовински тутун (shade tobacco), и се користи како омот за најдобрите пури во светот.
Џон Фрушанте
Влијанија
Фрушанте ја наведува електронската музика — во која гитарата честопати е целосно отсутна — како влијание. Тој ја користел својата гитара за да ги имитира мелодиите на синтисајзерот на Depeche Mode, Human League и Orchestral Maneuvers in the Dark, црпејќи инспирација од тоа како тие дела „свиреле на навистина минимален начин, каде што секоја нота значи нешто ново“. Другите електронски влијанија на Фрушанте ги вклучуваат Питер Реберг, Кристијан Фенес и Екехард Елерс. Неговите интереси постојано се менуваат, бидејќи тој верува дека без промени повеќе нема да има интерес да свири: „Секогаш црпам инспирација од различни видови музика и свирам гитара заедно со плочи, а во секој нов проект за албум влегувам со однапред смислена идеја за тоа кои стилови сакам да ги комбинирам“.
Дискографија
како Trickfinger
Тутун
Перик
Веројатно тутунот со најсилен вкус е перикот, од Св. Џемјсовата парохија, Луизијана. Кога акадците дошле во овој регион во 1755 година, локалните Индијанци одгледувале тутун со специфичен вкус. Еден земјоделец по име Пјер Шане прв го преработил локалниот тутун во перик во 1824 година по пат на ферментација под притисок.
Џон Фрушанте
Дискографија
Соработки
Наводи
<references group="" responsive="0">
Тутун
Перик
На тутунот му се сечат изданоци, и се кастри до број од точно 12 листови низ раниот раст. Доцна во јуни кога листовите ќе станат темнозелени и самите растенија ќе достигнат 600 до 750 mm во височина, целите растенија се берат навечер и се сушат во полуотворени амбари. Откога листовите делумно ќе се исушат, но сѐ уште се меки (помалку од 2 недели сушење), преостанатата нечистотија се отстранува и листовите се влажнат со вода и дршките рачно се отстрануваат. Потоа листовите се мотаат во ролни („торкети“) од по 450 g и се ставаат во буриња од американски орев или во оние за чување виски. Потоа тутунот се чува под притисок со дабови блокови и големи винтови, така истиснувајќи го речиси целиот воздух од сѐ уште влажните листови. Еднаш месечно притисокот се ослободува, и секоја од ролните (торкетите) се ракува за проветрување. По една година, перикот е готов за консумирање, иако може да се чува под притисок многу години. Подолготрајна изложеност на воздух му го одзема карактерот на перикот. Крајниот производ е темнокафен, речиси црн, многу влажен, со овошна, и по малку оцетна арома.
Перикот се смета за тартуф на тутуните за луле и се користи како компонента за многу мешавини, но е премногу силен за да се пуши чист. Денес се одгледува помалку од 6,5 хектари од овој тутун, од кој највеќето во сопственост на еден единствен земјоделец по име Перси Мартин, во Гранд Поант, Луизијана. Од сосема непознати причини, особениот вкус и карактер на перикот може да се добие само од еден мал триаголник во парохијата Св. Џејмс, со површина помала од 5 на 16 км. При својата најголема продуктивност, оваа парохија произведувала само 20 тони перик годишно, а денес производството е намалено на неколку буриња годишно.
Овој тутун е традиционално употребуван за мешавини за луле, каде се меша со чиста Вирџинија за зачинување, сила и свежина на мешавината.
Ориентален тутун
Ориенталниот тутун се суши на сонце и е високоароматична сорта со мали листови која се одгледува во Македонија, Турција, Бугарија и Грција. Голем дел од раните марки цигари се состоеле речиси само од ориентален тутун; денес главно се користи за мешавини за цигари (типичната американска цигара во себе содржи светла вирџинија, берлеј и ориентален тутун).
Бурмут
Бурмутот е генерички фино мелен бесчаден тутунски производ.
Европски (сув) бурмут се вшмркува во носот. Но истиот не смее да се вшмрка подлабоко од носот, т.е. во синусите, грлото или дробовите. Постојат неколку видови европски бурмут: обичен, препечен (фино мелен - многу сув), „медициниран“ (ментол, камфор, евкалиптус, итн.), миризлив или шмалцлер (германски вид). Главните марки на европски бурмут се: Bernards (Германија), Fribourg & Treyer (ОК), Gawith (ОК), Gawith Hoggarth (ОК), Hedges (ОК), Lotzbeck (Германија), McChrystal's (ОК), Pöschl (Германија) и Wilsons of Sharrow (ОК).
Бурмутот е корисен во некои случаи на алергија на полен бидејќи ги спречува алергените да влезат во даден дел од носот. Американскиот бурмут е многу посилен и се мака. Постои во две варијанти -- „сладок“ и „солен“. Популарни марки се Tube Rose и Navy.
Вториот најпопуларен вид во САД е влажниот бурмут, наречен тутун за макање. Овој се зема со прст (или нешто друго) и се нанесува на заби/во уста. Американскиот влажен бурмут се прави од темен огнено сушен тутун кој потоа се меле, засладува и одлежува во фабрика. Важни северноамерикански марки се Copenhagen, Skoal, Timber Wolf, Chisholm, Grizzly и Kodiak.
Некои современи марки на бесчаден тутун како Kodiak имаат агресивна никотинска содржина. Ова се постигнува со повисоки дози на никотин од цигари, висока pH вредност (со која никотинот побрзо влегува во крвотокот), како и голем дел непротониран никотин.
Тутун за џвакање
Џвакањето е еден од двата најстари начини на консумирање тутун. Индијанците од Северна и Јужна Америка џвакале тутун мешан со вар од памтивек. Денешниот тутун за џвакање се произведува во три облика: усукан, чеп и рефус. Некои производители во Обединетото Кралство прават особено силен усукан тутун предвиден за пушење во луле, наместо за џвакање. Овие не се мешаат со вар, но содржат додатоци како виски, рум, цреша и други вкусови типични за мешавините за луле.
Усуканиот тутун е најстариот облик на тутун за џвакање. Еден до три висококвалитетни листа се плетат и усукуваат во јаже додека се незрели, а потоа се сушат на ист начин како другите тутуни. Првобитно бил измислен од морнари заради опасноста од пожари на бродовите; до скоро ова се користело од земјоделците за лична употреба, покрај преостанатиот тутун наменет за продажба. Современите усукани тутуни понекогаш се лесно засладени. Ваквиот тутун сѐ уште може да се набави на пазарот, но ретко вон Апалачија. Популарни марки се Mammoth Cave, Moore's Red Leaf и Cumberland Gap. Од јажето се сече парче кое се става во уста и се џвака.
Чепниот вид тутун се прави со притискање на исушени наредени листови во сладок сируп (често на основа на меласа). Ова порано се правело рачно, но од втората половина на XIX век листовите се притискаат помеѓу големи лимови. Потоа добиената тутунска плоча се сече во „чепови“. Како и усуканиот тутун, потрошувачите понекогаш сечат, но почесто одгризуваат парче од чепот за џвакање. Главни марки се Days O Work и Cannonball.
За време на врвот на популарноста на џвакањето тутун во САД (доцен XIX век), во речиси сите јавни места можеле да се најдат плукалници каде се плукал изџваканиот тутун.
Снус
Шведскиот снус се разликува по тоа што се прави од парен тутун, а не тутун сушен на оган, и така неговите здравствени последици се многу поинакви - неспоредливо пониска опасност споредено со кој било друг вид или облик на тутун. Важни шведски марки се Swedish Match, Ettan и Tre Ankare. Во Скандинавија овој влажен бурмут се продава или во прав, кој потоа се гмечи во топченца или јајца рачно или со посебна алатка. Понекогаш се наоѓа во мали вреќички, прилагодени за ставање меѓу внатрешноста на горната усна и забите.
Гутка
Гутка е тутун кој се произведува и консумира главно во Индија. Содржи заблажувачи, прехранбени бои и паански вкусови. Се џвака постојано без голтање на соковите, кои подоцна се плукаат кога устата ќе се наполни со нив. Ова резултира со тоа што ѕидовите на јавните згради се покриени со црвена течност, особено во местата на собирање на посиромашните граѓани.
Крем-бурмут
Крем-бурмут е тутунова паста која се состои од тутун, масло од каранфилче, глицерин, вид нане, ментол и камфор, и се продава во туба како онаа од паста за заби. Се пласира главно на жени во Индија, од кој марките се Ipco (Asha Industries), Denobac, Tona и Ganesh.
Тутунова вода
Тутуновата вода е традиционален органски инсектицид во употреба во домашното градинарство. За ова може да се користи и тутунов прав.
Се добива со вриење на силен тутун во вода, или пак негово киснење во неа низ подолги временски периоди. Кога ќе се олади, течноста се прска, или пак се премачкува на листовите, каде е смртоносна за инсектите.
Баскиските рибари ангулеро ловат млади јагули и ги проваруваат во солена вода заедно со тутунови листови и ги пласираат на пазарот како ангули, кои се сезонски деликатес.
NGC 802
NGC 802 — спирална галаксија во соѕвездието Мала Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 802 се споменува и како ESO 52-13, AM 0157-680.
Откривање
Објектот е откриен на 2 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 802 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 802 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 59 м 6,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 52' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 152°.
Други поделби
Проучување на NGC 802 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 7505. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 442; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9143.
Грб на Доминика
Грбот на Доминика е усвоен на 21 јули 1961 година. Се состои од штит со два чувари - папагали, а на врвот на штитот се наоѓа златен лав. Четирите штита претставуваат кану, дрво на кое растат банани, палма и жаба. Под штито е испишано националното мото "Après Bondie C'est La Ter" (По Бог, Земја)
Тажната Јасмина (филм)
Тажната Јасмина (англиски: Blue Jasmine) е американски игран филм од 2013 година, во режија на Вуди Ален (Woody Allen), кој исто така е автор и на сценариото. Главните улоги во филмот ги толкуваат: Кејт Бланшет, Алек Болдвин, Петер Сарсгард, Сали Хокинс итн. Филмот добил 52 награди (меѓу кои и „Оскар“, „Златен глобус“ и „БАФТА“ за Бланшет) и имал уште 74 номинации.
Содржина
Во филмот се прикажува судбината на Јасмина (ја игра Бланшет), која живее во брак со богатиот Хал (го игра Болдвин) во Њујорк. Набргу, нејзиниот живот се распаѓа кога Хал е уапсен поради финансиски малверзации. Всушност, токму таа го пријавува сопругот во полицијата откако ќе открие дека тој постојано ја изневерувал со други жени. По апсењето, Хал извршува самоубиство, а нивниот син го напушта универзитетот и започнува смаостоен живот.
Овие настани предизвикуваат големи психички проблеми кај Јасмина и таа се преселува во Сан Франциско, каде живее во станот на својата сиромашна сестра Џинџер (ја глуми Хокинс), која е разведена, но има симпатичен вереник. Претходно, Џинџер и нејзиниот сопруг добиваат голема сума пари на лотарија кои му ги даваат на Хал за да ги инвестира, но нивната инвестиција пропаѓа. Џинџер се однесува добро кон Јасмина и се труди да ѝ го олесни животот, но нејзиниот вереник е непријателски настроен кон Јасмина, обвинувајќи ја дека е себична. По првичниот шок, Јасмина почнува да работи во една стоматолошка ординација, а истовремено посетува курс за компјутери, посакувајќи да стане дизајнер. По нападното додворување на заболекарот, таа ја напушта работата.
Сепак, на една забава, Јасмина запознава еден богат дипломат и тие планираат да се венчаат. Притоа, таа лаже за своето минато, со цел да не си ја упропасти иднината. Меѓутоа, еден ден, Јасмина го среќава поранешниот маж на Џинџер кој му кажува на нејзиното момче за нејзиното минато. Истовремено, таа дознава каде живее нејзиниот син, но кога го посетува, тој изјавува дека не сака да ја види. Така, Јасмина повторно доживува бродолом и седнува на една клупа, зборувајќи си самата со себе.
Во меѓувреме, на истата забава, Џинџер запознава еден маж со кого стапува во врска. Нејзиниот вереник е бесен, а подоцна запаѓа во очај и ја моли да му се врати. Мислејќи дека конечно нашла добар маж, Џинџер доживува разочарување, откривајќи дека тој е веќе оженет. Така, таа повторно му се враќа на својот вереник.
Браќата Карамазови (филм од 1958 година)
Браќата Карамазови е филм од 1958 година, снимен од страна на МГМ, заснован на романот на Браќата Карамазови на Фјодор Достоевски од 1880 година. Бил режиран од Ричард Брукс, а во продукција на Пандро С.Берман. Сценариото било на Џулиус Ep.Епштајн, Филип Г. Епштајн и Ричард Брукс. Тој бил дел од Канскиот филмски фестивал во 1958 година. Во премиерата на филмот браќата ги играле Јул Бринер, Ричард Башехарт и Вилијам Шатнер. Филмот бил номиниран на повеќе престижни филмски фестивали за повеќе престижни награди. На еден фестивал филмот ја земал награда за најдобар филм, додека бар Алберт Салми ја добил наградата за најдобро одиграна споредна улога.
Заплет
Приказната го следи Фјодор, патријархот на семејството Карамазови, и неговите синови. Кога се обидува да одлучи кого ќе избере за наследник, тензиите меѓу браќата се зголемуваат, што доведува до пресметки и убиства.
Продукција
Се шпекулирало дека Мерилин Монро преговарала за да ја игра улогата на Грушенка, но неколку спротивставени извештаи се појавиле околу времето кога филмот влегол во производство. Извршниот директор на МГМ изјавил дека таа на некој начин ја одбила улогата бидејќи чекала бебе, но агентот на Монро го негирал ова и тврдел дека студиото никогаш не и дало понуда. Ричард Брукс рекол дека Монро одлично ќе ја одиграла улогата на Грушенка, но тврдел дека преговорите пропаднале „поради нејзините договори и лични проблеми“. Керол Бејкер била следниот избор за улогата, но „Ворнер Брос“ ја суспендирала и не ја позајмила откако таа одбила да ја игра Дајана Баримор во „ Премногу, премногу наскоро“. Наместо тоа, се вклучила Марија Шел, со своето деби во американскиот филм.
Критики
Современите критики биле од измешани до позитивни. Босли Кроутер од Њујорк Тајмс напишал „Освен среќен крај на половина пат што ја замаглува иронијата на драмата, [Брукс] заврши добра работа во компресирањето на супстанцијата на книгата... Но, најмногу од сè, г-дин Брукс и г-дин Берман прикажаа на екранот голема енергична драма и страст што вклучува интересни, робусни ликови. Разновидноста прогласила „Раскошно и чувствително производство на МГМ од Пандро С. Берман не ја жртвува уметноста на забавата, ниту ја губи забавата во лажната концепција за тоа што претставува уметноста. „Браќата Карамазов“ треба да биде еден од успесите на годината.“ Извештаите на Харисон напишале: „Одличен е зборот за оваа апсорбирачка и енергична екранска верзија на епскиот роман на Фјодор Достоевски. . . Глумата е врвна, со брилијантни настапи во кои влегоа Ли Cеј Коб, како лелеав и лукав татко, и од Јул Бринер, како неговиот огнен, многу темпераментен, најстар син “. Во генерално позитивниот осврт на „ Лос Анџелес Тајмс“, Филип К. Шеуер ја нарекол изведбата на Бринер „импресивна“ и напишал дека Ли C.Коб како Фјодор „успева да постигне препознатлив и одговорен акорд со публика“, но открил дека Грушенка на Марија Шел била играна „со упорната насмевка на Мона Лиза, за која чувствував дека не е туѓа само за улогата на материјалистичката, венска блудница, туку беше и несфатливо во спротивност со нејзиното менување на расположението“. Mкон МекКартен од „ Њујоркер“ изјавила дека филмот „трае околу два и пол часа, од кои повеќето би било подобро да ги потрошите на некој поголем проект. . . Сметам дека г-дин Брукс, покрај тоа што е опкружен со глумци кои едноставно не можат да се спротивстават на обврските што ги презедоа, никогаш не се бори со идеите што Достоевски се обидуваше да ги изнесе.” Месечниот филмски билтен напишал „Нема ништо од длабочината на Достоевски или возбудливо истражување на мотивот. Сите браќа се појавуваат како прилично необјасниви луѓе. Тешко е да се биде сочувствителен кон Дмитриј и да не се срами од Аљоша или да се потсмева на Иван. Настапите во целина сугерираат дека глумечката екипа никогаш не знаела за што станува збор “.
Според записите на МГМ, филмот заработил 2.390.000 УСД во САД и Канада и 3.050.000 УСД на останатите пазари, што резултирало со профит од 441 000 УСД.
Шлен
Шлен (Schloen) — село и поранешна општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 1 јануари 2012 е дел од општината Дратов-Шлен.
Зана Бериша
Зана Бериша (родена 1995 година) е косовско-албански модел и носител на титулата за избор на убавина, која ја освоила Мис на Косово 2018 на 29 јуни 2018 година Таа го претставувала Косово на изборот за Мис Универзум 2018.
Личен живот
Зана живее во Феризовиќ, Косово. Таа доаѓала од Суварека и дипломирала на насоката економија. Таа работи како макекенка, исто така под фокусот на познатиот фотограф Фадил Бериша.
Мис на Косово 2018
Бериша се приклучила на „Мис на Косово 2018“, каде се закитила со изборот за Мис Универзум Косово 2018. Таа ја проследила Мис Универзум Косово 2016, Камила Бараза.
Мис Универзум 2018
Бериша го претставувала Косово на изборот за Мис Универзум 2018 во Бангкок, Тајланд. Но, таа останала без пласман.
Сана Брадинг
Сана Брадинг (родена на 5 март 1980 година, во Салтсјо-Бу, Нака, округот Стокхолм ) е шведска глумица. Нејзиното прво појавување било во сапунската опера Tre kronor во текот на 1990-тите. Во 2004 година, таа глуми во филмот Дупка во моето срце. Во 2006 година, таа стана водителка на Идол 2006, шведската верзија на Поп идол.
Реформи (весник)
Реформи бил официјален орган на Врховниот македонски комитет, тој се печател и издаваал во Софија, во периодот од 1899 до 1903 година. Весникот излегувал секоја сабота, а прв главен уредник бил Димитар Љапов. Весникот излегува во тираж од 8000 бројот и се растурал низ целата земја.
Сана Брадинг
На 27 јуни 2008 година, Брадинг била осуден на три месеци затвор со условен надзор по затворската казна. Таа била прогласена за виновна по три обвиненија за дрога од страна на Окружниот суд во Седерторн. Осудени се и три други лица, меѓу кои и нејзиното момче кое добило една година и осум месеци затвор. Казната од Апелација е намалена на еден месец.
Реформи (весник)
Претплатници за весникот имало и во странство - од Москва и Каиро до Лондон и Сан Франциско.
И по расправија во ВМОК за време на Х македонски конгрес, се продолжува со издаваање весник Реформи. Весникот на генерал Цончев е под редакцијата на Илија Гологанов
Хлороформ
Хлороформ, или трихлорометан, е органско соединение со хемиска формула CHCl3 и е често користен растворувач. Тоа е многу испарлива, безбојна, со силен мирис, густа течност произведена во големи размери како прекурсор на тефлонски производи и како разладно средство и е трихалометан кој служи како моќен анестетик, еуфоријативен, анксиолитик и седатив кога се вдишува или голта. Исто така е дел од пошироката класа на супстанции познати како испарливи органски соединенија.
Структура
Молекулата усвојува тетраедарна молекуларна геометрија со C3v симетрија. Молекулата на хлороформ може да се гледа како молекула метан со три атоми на водород заменети со три атоми на хлор, оставајќи еден атом на водород.
Природна појава
Вкупниот глобален флукс на хлороформ низ околината е приближно 660,000 тони горишно, и околу 90% на емисиите се од природно потекло. Многу видови морските алги произведуваат хлороформ, а габите се верува дека произведуваат хлороформ во почвата. Се верува дека и абиотските процеси придонесуваат за производство на природни хлороформи во почвите, иако механизмот е сè уште нејасен.
Како што хлороформот е испарливо органско соединение, лесно се распаѓа од почвата и површинските води и се подложува на разградување во воздухот за да произведе фосген, дихлорометан, формил хлорид, јаглерод моноксид, јаглерод диоксид и водород хлорид. Неговиот полуживот во воздухот се движи од 55 до 620 дена. Биоразградувањето во водата и почвата е бавна. Хлороформот не се биоакумулира значително во водните организми.
Производство
Хлороформот е подложен на дополнително хлорирање за да добие јаглерод тетрахлорид (CCl4):
Исходот од овој процес е мешавина од четирите хлорометани: хлорометан, дихлорометан, трихлорометан (хлороформ) и тетрахлорометан (јаглерод тетрахлорид). Ова потоа може да се одвои со дестилација.
Хлороформот, исто така, може да се произведува во мал обем преку халоформна реакција помеѓу ацетон и натриум хипохлорит:
Деутерохлороформ
Деутерираниот хлороформ е изотополог на хлороформ со еден атом на деутериум. CDCl3 е вообичаен растворувач кој се користи во NMR спектроскопијата. Деутерохлороформ се произведува со реакција на халоформ, реакција на ацетон (или етанол) со натриум хипохлорит или калциум хипохлорит. Процесот на халоформ сега е застарен за производство на обичен хлороформ. Деутерохлороформ може да се подготви со реакција на натриум деутероксид со хлорал хидрат.
Употреба
Во однос на обемот, најважната реакција на хлороформ е со водород флуорид за да се добие монохлородифлуорометан (CFC-22), претходник во производството на политетрафлуороетилен (тефлон) и други флуорополимери : Реакцијата се спроведува во присуство на каталитичка количина мешани антимон халиди. Хлородифлуорометан потоа се претвора во тетрафлуороетилен, главен пркурсор на тефлон.
Растворувач
Водородот поврзан со јаглеродот во хлороформот учествува во водородното поврзување. Во светот, хлороформот исто така се користи во формулации за пестициди, како растворувач за масти, масла, гума, алкалоиди, восоци, гутаперка и смоли, како средство за чистење, фумигант за зрна, во противпожарни апарати и во индустријата за гума. CDCl3 е вообичаен растворувач кој се користи во NMR спектроскопијата.
Средство за ладење
Трихлорометан се користи како прекурсор за производство на R-22 (Хлородифлуорометан). Ова се прави со реакција со раствор на флуороводородна киселина (HF) која ќе ја флуорира молекулата на CHCl3 и ќе ослободи хлороводородна киселина како нуспроизвод. Пред спроведувањето на Монтреалскиот протокол, поголемиот дел од трихлорометанот произведен во Соединетите Држави се користел за производство на хлородифлуорометан.
Иако трихлорометанот има својства како што се неговата ниска точка на вриење и неговиот низок потенцијал за глобално затоплување од само 31 (во споредба со 1.760 од R-22) што резултира со тоа што има добри својства за ладење, има малку информации кои сугерираат дека има широко распространета употреба. како средство за ладење во секој производ за широка потрошувачка.
Луисова киселина
Во растворувачи како CCl4 и алкани, постојат хлороформски водородни врски со различни Луисови бази. HCCl3 е класифициран како тврда киселина и моделот ECW ги наведува неговите киселински параметри како EA = 1.56 и CA = 0.44.
Реагенс
Како реагенс, хлороформот служи како извор на групата дихлорокарбен :CCl2. Тој реагира со воден натриум хидроксид обично во присуство на катализатор за пренос на фаза за да произведе дихлорокарбен, :CCl2. Овој реагенс влијае на орто-формилација на активираните ароматични прстени како што се фенол ите, произведувајќи арил алдехиди во реакција позната како Рејмер-Тиманова реакција. Алтернативно, карбенот може да биде заробен од алкен за да формира дериват на циклопропан. Во додатокот Kharasch, хлороформот го формира слободниот радикал CHCl2 како додаток на алкени те.
Анестетик
Анестетичките квалитети на хлороформот првпат биле опишани во 1842 година во тезата на Роберт Мортимер Гловер, кој го добил златниот медал на друштвото Харвејан за таа година. Гловер презел и практични експерименти врз кучиња за да ги докаже своите теории. Гловер дополнително ги рафинирал своите теории и ги претставил во тезата за неговиот докторат на Универзитетот во Единбург во летото 1847 година и самостојно да дошол до своите заклучоци.
На 4 ноември 1847 година, Симпсон прв ги открил анестетичките квалитети на хлороформот кај луѓето. Тој и двајцата колеги се забавувале пробувајќи ги ефектите од различни супстанции и на тој начин го откриле потенцијалот за хлороформ во медицинските процедури.
Неколку дена подоцна, за време на стоматолошка процедура во Единбург, Френсис Броди Имлах стана првиот човек што користел хлороформ на пациент во клинички контекст.
Употребата на хлороформ за време на операцијата потоа брзо се прошири во Европа. Во 1850-тите, хлороформот го користел лекарот Џон Сноу за време на раѓањето на последните две деца на кралицата Викторија. Во Соединетите Држави, хлороформот почна да го заменува етерот како анестетик на почетокот на 20 век; брзо беше напуштен во корист на етерот по откривањето на неговата токсичност, но особено неговата тенденција да предизвика фатална срцева аритмија аналогна на она што сега се нарекува „ненадејна смрт на трагачот“. Некои луѓе користеле хлороформ како рекреативен лек или за обид за самоубиство. Еден можен механизам на дејство на хлороформот е тоа што го зголемува движењето на калиумовите јони низ одредени видови на калиумови канали во нервните клетки. Хлороформот, исто така, може да се меша со други анестетички агенси како што е етер за да се добие смеса C.E. или етер и алкохол за да се добие A.C.E. смесата.
Во 1848 година, Хана Гринер, 15-годишно девојче на кое и се отстрануваше инфицираниот нокт на ногата, почина откако и беше даден анестетик. Нејзината аутопсија за утврдување на причината за смртта беше преземена од Џон Фајф со помош на Роберт Мортимер Гловер. Голем број на физички способни пациенти починале откако го вдишувале. Меѓутоа, во 1848 година, Џон Сноу развил инхалатор кој ја регулирал дозата и така успешно го намалувал бројот на смртни случаи.
Противниците и поддржувачите на хлороформот главно се спротивставуваа на прашањето дали компликациите се должат исклучиво на респираторни нарушувања или дали хлороформот има специфичен ефект врз срцето. Помеѓу 1864 и 1910 година, бројни комисии во Британија го проучувале хлороформот, но не успеале да дојдат до јасни заклучоци. Дури во 1911 година, Леви во експериментите со животни докажал дека хлороформот може да предизвика срцева фибрилација. Резервациите за хлороформот не можеа да ја спречат неговата зголемена популарност. Помеѓу 1865 и 1920 година, хлороформот се користел во 80 до 95 % од сите наркози изведени во ОК и земјите од германско говорно подрачје. Меѓутоа, во Соединетите Држави имаше помал ентузијазам за хлороформна наркоза. Во Германија, првите сеопфатни истражувања за стапката на смртност за време на анестезијата беа направени од Гурл помеѓу 1890 и 1897 година. 1:28.000, додека под хлороформ шансите биле помеѓу 1:3.000 и 1:6.000. Подемот на гасната анестезија со употреба на азотен оксид, подобрена опрема за давање анестетици и откривањето на хексобарбитал во 1932 година доведоа до постепено опаѓање на наркозата на хлороформ.
Криминална употреба
Наводно, хлороформот го користеле криминалците за да нокаутираат, заслепуваат или дури и да убиваат жртви. Џозеф Харис беше обвинет во 1894 година дека користел хлороформ за ограбување луѓе. Серискиот убиец Х. Х. Холмс користел предозирање со хлороформ за да ги убие своите женски жртви. Во септември 1900 година, хлороформот бил вмешан во убиството на американскиот бизнисмен Вилијам Марш Рајс, истоименикот на институцијата сега позната како Универзитетот Рајс. Хлороформот се смета за фактор за наводното убиство на една жена во 1991 година кога таа била задушена додека спиела. Во 2002 година, 13-годишната Кејси Вуди беше седатирана со хлороформ кога беше киднапирана од Дејвид Фулер и за време додека тој ја имаше, пред да пука и да ја убие. На спогодба за признавање вина во 2007 година, маж признал дека користел пиштоли за шок и хлороформ за сексуален напад на малолетници
Употребата на хлороформ како средство за онеспособување стана широко призната, која се граничи со клише, поради популарноста на авторите на криминалистичката фантастика поради кои криминалците користат партали натопени со хлороформ за да ги онесвестат жртвите. Сепак, речиси е невозможно да се онеспособи некој што користи хлороформ на овој начин. Потребни се најмалку пет минути вдишување на предмет натопен во хлороформ за да се онесвести лицето. Повеќето криминални случаи кои вклучуваат хлороформ, исто така, вклучуваат ко-администрирање на друг лек, како што се алкохол или диазепам или е утврдено дека жртвата била соучесничка во неговата администрација. Откако лицето ќе ја изгуби свеста поради вдишување на хлороформ, мора да се администрира континуиран волумен, а брадата мора да биде поддржана за јазикот да не ги попречи дишните патишта, тешка процедура која обично бара вештини на анестезиолог. Во 1865 година, како директен резултат на криминалната репутација што ја стекнал хлороформот, медицинското списание „Лансет“ понуди „постојана научна репутација“ на секој што може да покаже „моментална бесчувствителност“, т.е. моментално губење на свеста користејќи хлороформ.
Изложеност
Познато е дека хлороформот се формира како нуспроизвод на хлорирање на водата заедно со низа други нуспроизводи за дезинфекција и како таков е вообичаено присутен во општинската вода од чешма и во базените. Пријавените опсези значително се разликуваат, но генерално се под сегашниот здравствен стандард за вкупни трихалометани од 100μg/L. Сепак, присуството на хлороформ во водата за пиење во која било концентрација се смета за контроверзно од некои.
Историски гледано, изложеноста на хлороформ можеби била поголема поради неговата вообичаена употреба како анестетик, како состојка во сирупите за кашлица и како состојка на чад од тутун каде што DDT претходно се користел како фумигант.
Фармакологија
Хлороформот се метаболизира во црниот дроб преку ензимите на цитохром P-450, со оксидација до хлорометанол и со редукција до слободниот радикал дихлорометил. Други метаболити на хлороформ вклучуваат хлороводородна киселина и диглуатонил дитиокарбонат, со јаглерод диоксид како доминантен краен производ на метаболизмот.
Употребата на хлороформ со анестезија е прекината бидејќи предизвикува смртни случаи поради респираторна инсуфициенција и срцеви аритмии. По анестезија индуцирана од хлороформ, некои пациенти претрпеа гадење, повраќање, хипертермија, жолтица и кома поради дисфункција на црниот дроб. На аутопсијата, забележана е некроза и дегенерација на црниот дроб.
Хлороформот предизвика тумори на црниот дроб кај глувците и тумори на бубрезите кај глувци и стаорци. Се смета дека хепатотоксичноста и нефротоксичноста на хлороформот главно се должат на фозгенот.
Претворба во фозген
За да се спречат несреќи, комерцијалниот хлороформ се стабилизира со етанол или амилен, но примероците што се обновени или исушени повеќе не содржат стабилизатор. Амиленот е пронајден неефикасен, а фосгенот може да влијае на аналитите во примероците, липидите и нуклеинските киселини растворени во или екстрахирани со хлороформ. Фосгенот и HCl може да се отстранат од хлороформот со миење со заситени водени карбонатни раствори, како што е натриум бикарбонат. Оваа постапка е едноставна и резултира со безопасни производи. Фосгенот реагира со вода за да формира јаглерод диоксид и HCl, а карбонатната сол ја неутрализира добиената киселина.
Сомнителните примероци може да се тестираат за фосген со помош на филтер-хартија (обработена со 5% дифениламин, 5% диметиламинобензалдехид во етанол, а потоа да се исушат), која станува жолта во фосгенска пареа. Постојат неколку колориметриски и флуорометриски реагенси за фосген, а исто така може да се измери со масена спектрометрија.
Регулација
Хлороформот е осомничен дека предизвикува рак (т.е., можеби канцероген, IARC група 2B) според монографиите на Меѓународната агенција за истражување на ракот (IARC). [PDF ]
Таа е класифицирана како исклучително опасна супстанција во Соединетите Држави, како што е дефинирано во Дел 302 од Законот за планирање вонредни состојби и Заедницата за правото на знаење (42 U.S.C. 11002) и е предмет на строги барања за известување од страна на капацитетите што произведуваат, складираат, или да го користите во значителни количини.
Биоремедијација на хлороформ
Некои анаеробни бактерии користат хлороформ за нивното дишење, наречено органохалидно дишење, претворајќи го во дихлорометан.
Европска мрежа на демократска млада левица
European Network of Democratic Young Left (ENDYL; ЕМДМЛ - Европска мрежа демократска младинска левица) е независна мрежа на лево ориентирани демократско социјалистички политички младински организации во Европа.
ENDYL е отворена за европски младински организации од демократската левица кои не следат сецојалдемократија нити ортодоксен комунизам. Нејзината агенда е заснована на демократија, поединечна слобода, солидарност, човечки права, интернационализам и еколошка одговорност.
Основана во Копенхаген, од 6 до 8 мај 1994 година, 'ENDYL моментално содржи социјалистички, зелено леви и радикално демократски младински организации. Работи заедно со партијата на европската левица како и со социјалните движења и со организации од јужната полутопка.
Ана Бролин
Ана Елеонора Бролин (родена на 12 мај 1980 година, Стокхолм ) е шведска спортска репортерка и спортско-телевизиски презентер. Бролин работела за VIASAT Sport и TV4. Бролин е сестра на машкиот модел Карл Бролин, но нема врска со фудбалерот Томас Бролин. Бролин учествувала како натпреварувач во Let's Dance 2013 година.
Дејан Дражиќ
Дејан Дражиќ (26 септември 1995) е српски професионален фудбалер кој игра како крилен напаѓач за Хонвед Будимпешта како позајмен од Слован Братислава.
ОФК Белград
Роден во Сомбор, Дражиќ ги поминал своите години во Телеоптик Земун и Партизан Белград. Тој потоа отишол на проба во рускиот клуб Рубин Казан, пред да се врати во Србија и да го потпише својот прв професионален договор со ОФК Београд на 18-годишна возраст.
Дражиќ го направил своето официјално деби за клубот на 21 септември 2013 година, влегувајќи како замена во второто полувреме за Александар Чавриќ во поразот со 0–2 на гостувањето кај неговиот поранешен тим Партизан. Тој го постигнал својот прв професионален гол на 19 октомври, постигнувајќи го првиот за неговиот тим во поразот на домашен терен со 2–3 против Раднички Крагуевац.
На 9 ноември 2013 година, Дражиќ постигнал гол во победата од 3–2 на домашен терен над Јагодина. Тој ја завршил својата прва сениорска сезона со четири првенствени голови од 23 настапи.
Селта
На 7 август 2015 година, Дражиќ потпишал петгодишен договор со шпанската Ла Лига Селта де Виго. Тој го направил своето прво појавување како замена, влегувајќи во игра наместо Тео Бонгонда во ремито 1-1 против Еибар.
На 30 август 2016 година, Дражиќ бил позајмен на Реал Ваљадолид во Сегунда Дивизион на една година.
Трофеи
ШК Слован Братислава
Јани Бојаџи
Јани Бојаџи (р. во ) — македонски режисер, продуцент и сценарист.
Филмографија
Бојаџи ги режирал следните филмови:
IC 1941
IC 1941 — галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 21 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1941 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 49 м 44,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +40° 53' 5".
Други поделби
Проучување на IC 1941 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Грос Дратов
Грос Дратов (Groß Dratow) — општина во округот Мекленбуршка Езерска Област, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија. Од 1 јануари 2012 е дел од општината Дратов-Шлен.
Лука Групчев
Лука Групче — македонски револуционер и учител од Охрид. Охридски и струшки војвода на ВМОРО.
Биографја
Роден е на 19 октомври 1874 г. Доаѓа од познатиот охридски род Групчеви (Групчe). Завршува гимназија во Софија, а потоа учителствува во Охрид и Ресен. Од 1903 година преминува во нелегалност, и за кратко е четник при Тома Давидов. Учествува на Смилевскиот конгрес на ВМОРО како претставител на Охридскиот реон, кадешто е избран за член на Охридското горско началство. Секретар е на четатата на Јаким Алулов и потоа самостоен војвода во струшкото село Дримкол за време на Илинденското востание. .
Милко Бамбич
Милко Бамбич (26 април 1905 г– 0 мај 1991 година) познат и по прекарите Цветанов и Банетов, бил плоден илустратор, карикатурист, карикатурист, пронаоѓач, писател за деца, публицист и сликар од словенечкото малцинство во Италија (1920-1947). Тој се смета за еден од најразновидните словенечки уметници и истакнат италијански футуристички сликар. Објавувал и на италијански и на словенечки јазик. Тој е познат по првиот словенечки стрип Малиот црнец Бу-ци-бу, алегорија на кариерата на Мусолини, и како творец на Трите срца марка, која и денес ја користи Раденска.
Лука Групчев
Биографја
По Востанието пребегнува преку Албанија и Црна Гора во Бугарија, кадешто потоа работи како секретар на 3-та женска гимназија во Софија. Во 1904 година се вклучува во Задграничното претставителство на ВМОРО. При избувнувањето на Првата балканска војна во 1912 година е доброволец во Македоно-одринското ополчение и служи во 9-та велешка дружина. За покажаната храброст добива сребрен медал. Во Охридско-Дебарското востание во септември 1913 година Групчев влегува во привремената управа на Охрид.