cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Федерико Џунти
Тренерска кариера
Џунти ја започнал својата тренерска кариера водејќи го младинскиот тим на Алиеви Национал (под 17 години) на Перуџа во сезоната 2009–10. Откако Перуџа прогласила банкрот, Џунти му се придружил на Фолињо како нов тренер на Берети (под 19 години) во јули 2010 година. Во декември 2010 година, тој бил назначен за главен тренер на Фолињо, заменувајќи го отпуштениот шеф Салваторе Матрекано, но бил отпуштен подоцна во април 2011 година поради лошите резултати.
Во октомври 2012 година, тој бил именуван за нов тренер на аматерите во Серија Д Кастел Ригоне, отпуштен во март 2013 година.
Во ноември 2013 година, тој бил назначен на чело на клубот од Серија Д, Гуалдо Касакасталда, а исто така бил потврден за следната сезона 2014–15. Во јуни 2015 година се вратил во Фолињо, за подоцна во септември да биде отпуштен.
На 23 јуни 2017 година, тој бил именуван за нов тренер на клубот од Серија Б Перуџа за новата сезона.
На 29 декември 2018 година бил најавен за нов главен тренер на Милан <i id="mwdQ">Примавера</i>. На 28 април 2022 година, тој бил отпуштен од Милан.
Стефанија
Стефанија (Στεφάνια) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Историја
Селото било основано во 1920-тите години од страна на грчките бежанци. Според пописот од 1928 година, селото било чисто бежанско со 44 семејства и 115 жители.
Не постои бизнис како шоу бизнисот
Не постои бизнис како шоу бизнисот (англиски: There's No Business Like Show Business) - американски филм од 1954 година, во режија на Волтер Ланг (Walter Lang) по сценариото на Фиби Ефрон (Phoebe Ephron) и Хенри Ефрон (Henry Ephron). Главните улоги ги играат: Етел Мерман (Ethel Merman), Доналд О'Конор (Donald O'Connor), Мерилин Монро (Marilyn Monroe), Ден Дејли (Dan Dailey), Мици Гејнор (Mitzi Gaynor) и Џони Реј (Johnnie Ray). Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во три категории.
Синопсис
Моли (ја игра Мерман) и Тери Донахју (го игра Дејли), заедно со нивните три деца, настапуваат во музичко шоу. Кога синот Тим (го игра О'Конор) ќе ја запознае гардероберката Вики (ја игра Монро), семејната претстава почнува да се распаѓа...
Карл Лудвиг Хардинг
Карл Лудвиг Хардинг (Karl Ludwig Harding, – ) — германски астроном, познат како откривач на 3 Јунона во 1804 г. како третооткриен астероид во историјата Во негова чест се наречени месечевиот кратер Хардинг и астероидот 2003 Хардинг.
Тајга
Тајга е име за пространи зимзелени шуми во Северна Европа и од Северна Азија, односно во Сибир. Тајгата е присутна во простори каде што средните температури во најтоплиот месец се помеѓу 13°С и 20°С, а количеството на врнежи од 300 до 600 мм.
Карл Лудвиг Хардинг
Роден е во свештеничко семејство во Лауенбург, Војводство Саксо-Лауенбург. Од 1786 до 1789 г. се образувал во Гетингенскиот универзитет, каде изучувал теологија, математика и физика. Во 1796 г. Јохан Јероним Шретер го најмил како подучувач на неговиот син. Шретер бил страстен аматерски астроном, па така Хардинг набргу бил назначен за набљудувач и инспектор во неговата опсерваторија.
Во 1804 г. во таа опсерваторија Хардинг ја открил Јунона. Истата година бил назначен за професор по астрономија во Гетинген и го напуштил Лилиентал, каде на негово место дошол Фридрих Бесел.
Откритија
Покрај Јунона, Хардинг открил три комети и променливите ѕвезди R Девица, R Водолија, R Змија и S Змија.
Дела
Хардинг ги објавил следниве дела:
Старогрчка архитектура
Старогрчката архитектура е архитектонски стил кој се појавил во Стара Грција, истоивремено со развивањето на старогрчката култура, писмо, јазик и религија. Се појавила во 7 век п.н.е. а траела сè до 5 век п.н.е. на просториите на денешна Микена и како таква, претставува една од најцивилизираните архитектури во светот во тоа време.
Особености
Во почетокот на старогрчкиот развој, повеќе од градбите по состав биле изработувани од дрво, глина, а биле користени и блатата при изградба на објектите. Во денешно време нема зачувано скоро ниедна градба од тоа време. Повеќе од сочуваните објекти во античката историја се препишуваат на Древниот Рим кои сосема целосно ја изкопирале старогрчката архитектура, култура и религија. Самата архитектура како склулптура и слика, не била признаена како уметност, поради кое и самите архитекти и нивните имиња не биле познати или значајни сè до 5 век п.н.е. Доколку во денешно време би бил познат архитектот на Пантеонот или некоја друга значајна градба, тој во секој случај би бил прогласен како гениј. Стандардните форми на старогрчките јавни згради се познати од староримските извори, кои деловно ја копирале грчката архитектура како што е Пантеонот во Рим. Самата зграда имала правоаголна или квадратна форма.
Самиот храм со текот на времето станал носител на архитектонскиот стил на Стара Грција. Храмот е градба кој бил посветен на некое божество од старогрчката митологија и не бил место каде се составувале верниците и во повеќе случаи бил како скулптура отколку архитектура, за разлика од римските или христијанските храмови каде основна цел на храмовите е собир на верниците пред Бог. Во неговиот ентериер обично се наоѓале скулптури од боговите. Темелите на храмот се изработувале од камен, а самата зграда од тула и дрво. Двените греди биле засечени на три засебни места за фрлање во сенка на нивните грубо исечени краеви.
Дорски стил
Дорскиот стил е еден од најраните и најраспространетите стилови од класичната архитектура од 7 век п.н.е. до околу 5 век п.н.е. Неговата форма претставува вертикален цилиндар, со поширок размер во неговата основа. Најголема одлика на овој стил е триглифот и метопата. Триглифот е архитектонски поим за вертикално врежани плочки, два совршени и еден поделен, со тоа што двата фасирани агла или хемиглифи се сметаат за еден. Квадратните вовлечени места помеѓу триглифите на фриз се нарекуваат метопи.
Јонски стил
Јонскиот стил се развил во Јонија и датира од средината на 6 век п.н.е. Првиот од големите јонски храмови, и покрај тоа што постоел само едно десетилетие пред да биде срушен од земјотрес, е храмот на Хера во Самос, а другиот многу попознат храм е Храмот на Артемида во Ефес, кој во исто време е прогласен како едно од седумте светски чуда на античкиот свет.
Коринтски стил
Коринтскиот стил се одликува карактеризира со стеснет столб и богато украсен капитол. Овој стил многу не бил користен од страна на грчките архитекти. Најстари примери од овој стил е храмот на Аполон, Олимпеон во Атина и Храм Ламбранди.
Грчки театар
Во старогрчката архитектура која се интензивно развивала во текот на 4 век п.н.е., значајно место зазимаат и грчките театри. Во почетокот, тие биле градени од дрво, а подоцна од камен. Во склопот на театарот се градиле и седишта за гледачите, каде во глобала театарот имал полукружна или кружна форма. Најзначајни театри од оваа ера се Театарот посветен на Дионис во Атина и театрот во Делфи.
Грчки акропол
Поради одбранбени причини, раните народи ги избирале издигнатите места (ридови, планини и сл.) за да ги изградат своите цитадели, кои станале во многу делови на светот јадро на големите градови кои се формирале околу нив во пониските предели.
Наводи
Art de la Grèce antique
Како да се стане велемајстор
Како да се стане велемајстор е шаховска книга, дело на познатиот советски шахист Александар Котов. Книгата е издадена посмртно во 1985 (4 години по смртта на авторот). Ова дело е едно од првите, кое се насочува кон испитување на методите на решавање на проблемите на шаховската табла. Во неа, тој преку детални објаснувања на сите значајни елементи и принципи на шаховската игра, поткрепени со извадоци од велемајсторски партии се обидува да го запознае читателот со најзначајните работи, што еден „велемајстор“ мора да ги знае. Книгата е напишана на руски јазик.
Содржина
Ова дело содржи анализа и објаснување на најзначајните проблеми, кои се јавуваат во шаховската игра. Особено е обрнато внимание на чувството за обработка на позицијата, критериуми за оценка на позицијата и пронаоѓање на планот за игра, методи за подготовки, проблеми кои се јавуваат при пресметка на варијантите, развибвање на чувството за опасност, подобрување на играта во отворањето и завршницата и др. Анализата на овие елементи е поделена во посебни делови од книгата, а во неа се дадени и проблеми со соодветни решенија.
Стил на пишување
Делото „Како да се стане велемајстор“ претставува шаховски учебник, кој им се препорачува на поискусните шахисти, а стилот на кој книгата е напишана е на повисоко ниво. Сепак, интензивните анализи и објаснување не се објаснети со употреба на многу стручни термини, па лесниот јазик овозможува, секој кој има познавања од шаховската игра, лесно да се снајде во ова дело. Одличниот распоред на елементите во содржината го потврдуваат високото милслење за ова одлично шаховско дело.
Надворешни Хебриди
Стопанство
Главните стопански дејности се: туризам, фармерско земјоделство, риболов и произведување на виски. Во модерно време, Внатрешните Хебриди ги сочинувале две локални јурисдикции, една на север, и една на југ. Заедно, островите имаат површина од 3,070 km2 и население од 27.400 жители. Густината на населеност изнесува нешто повеќе од.
Клима
На острoвите владее блага клима под влијание на Голфската струја. Јануарските температури се околу 4-5 °C, а 12-16 °C во лето. Дождовите се чести, а годишната количина на врнежи е 1.000-1.200 mm. Хебридите се секогаш изложени на јаки ветрови. Просечната брзина на ветровите е преку 20 км/ч, а често достигнуваат брзина од 50-85 км/ч.
Историја
Во најголем дел историјата на Хебридите се поклопува со историјата на Шкотска. Во времето на Кралството Далријада островите ѝ припаѓале на Ирска. Во периодот 572-1266 биле под власт на Норвежаните. Во X и XI век овде се јавила мешана галско-нордиска култура. Од XIII век Хербидите биле централен дел на власта на кланот Доналд. Тоа било шкотско поткралство кое на врвот на својата моќ ја зафаќало Северна Ирска и западниот брег на Шкотска. Малиот остров Јона бил центар на овие територии и традиционално духовно средиште на Шкотска. Христијанството од Ирска се проширило на Шкотска преку овој остров, почнувајќи од 563 година.
Хелдбург
Хелдбург (Heldburg) — мал град во округот Хилдбургхаузен, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Градот бил создаден на 1 јануари 2019 година со спојување на поранешните општини Бад Колберг-Хелдбург, Гомпертсхаузен и Хелинген. Се наоѓа 16 километри јужно од окружниот град Хилдбургхаузен и 18 километри западно од градот Кобург.
Градот претставува административно седиште на општинската заедница Хелдбургер Унтерланд.
Местоположба
Хелдбург се наоѓа на реката Крек, притока на Родах, околу 20 километри оддалечен од Хилдбургхаузен (Тирингија) на север, Кобург (Горна Франконија) на исток и Бад Кенигсхофен (Долна Франконија) на запад. Поголеми градови во близина, по Кобург, се Бамберг, 45 км на југ и Швајнфурт 45 км на југозапад.
Градски единици
Градот Хелдбург е составен од следниве места:
Соседни општини
Соседни општини се следниве (од север надесно): Вестхаузен, Штрауфхајн, Бад Родах, Умерштат, Зеслах, Маролдсвајсах, Швајкерсхаузен, Зулцдорф на Ледерхеке, Трапштат и Шлехтсарт.
Историја
Хелдбург бил првпат споменат во 837 година. Се наоѓа на подножјето на истоимената тврдина. Во 1993 година станал дел од општината Бад Колберг-Хелдбург.
Градоначалник
На локалните избори на 26 мај 2019 година бил избран Кристофер Отер (CDU).
Отоманското Царство во 17 век
Првото владеење на Мустафа
По смрта на Ахмед I на престол дошол неговиот брат Мустафа I. Тој бил душевно болен. Власта ја имала неговата мајка. Тој имал обичај да фрла пари во реката за да ги храни рибите. Во договор меѓу Муфитјата Есад и кајмакамот Софи Мехмед паша бил свикан диванот на кој било одлучено Мустафа да биде симнат од власт а на негово место да биде поставен најстариот син на Ахмед Осман II. Ова се случило на 26 февруари 1618 г.
Владеењето на Осман II
Осман II владеел од 1618 до 1622 г. Во време на неговото владеење дошло до прекин на мирот со Песија. Татрскиот хан Џанибек-Гирај тргнал со своја војска во рамнината Серава. Тука Карачи хан заповедникот на Тербиз им нанел голем пораз на Турците. Великиот везир Халил тргнал со војска кон Ердебил. Дошло до мировни преговори и бил постигнат мир. Со мирот било договорено годишно да се даваат по по сто товара свила. По овој мир бил сменет великиот везир. Во меѓувреме избувнало војна со Полска. Повод за војната било писмото на Габор Бетхелн во која тој ги обвинувал Полјаците и Козаците, кое дошло до рацете на Молдавскиот војвода Грацијан кој им го испратил на Полјаците. Бетхлен бил сменет а на негово место бил поставен Александар. Против Полјаците бил испратен Искендер паша намесникот на Очаков. Тој тргнал со војска кај реката Дњестар. По седумнаесет дена Полјаците стигнале до Дњњестра, но во нивните редови дошло до раскол. Ова го искористиле Татарите и успеале да ги порзазат Полјаците. По наредба на султанот бил убиен неговиот брат Мехмед. Дошло и до смена на големиот везир. На негово место дошол Хусеин кој бил Албанец по потекло од Охрид. Сулатнот Осман со своја војска тргнал кон Едрене, а одтаму преку балканот стиганал во Исакџија каде што изградил мост на Дунав. Го сменил тогашниот влашки војвода и на негово место го поставил Стефан Томоз. Кон крајот на Август 1621 год султанот стигнал кај Хоќин, додека полскиот канцелар со 4000 полски и 8000 германски војници се улогорил кај Дњестар. Дошло до битка во која Османлиите извојувале победа убивајќи 1000 непријателски војници. И во наредните два напади Османлиите успеале да извојуваат победа. Меѓутоа во четвртиот напад доживеале пораз што било причина за смена на големиот везир. Наскоро бил постигнат мир. На 17 мај 1622 год диошло до бунт на јаничарите и спахиите во Ускудар. Султанот не сакал да ги прифати барањата на бунтовниците. Бунтовниците го опколиле диванот и и барале за султан повторно да биде избран Мустафа. Јаничарите влегле во харемот и го прогласиле Мустафа за нов султан а Осман бил убиен.
Второто владеење на Мустафа
Второто владеење на Мустафа траело околу три месеци. Овој период бил исполнет со многу глупости направени од негова страна. Овие негови глупости не му донеле почит која требало да ја има еден владетел. Дошло до незадоволство во редовите на војската.„ Веќе има три дена како светиот падишах се затворил во една соба каде што постојано се моли и плаче а со никого не зборува “. После прославата на бајрам ја  забранил употребата на виното. Дошло до нова побуна на спахиите кои барале смена на великиот везир Мер Хусеин. Нов велик везир станал грузиецот Мехмед. Тој решил да заведе ред во империјата. Дошло до смена на повеќе функционери. Оние спахии кои биле успешни добиле управителски функции. Тоа довело до незадоволство кај останатите спахии. По именувањето на Дервиш паша за намесник на Будим тоа предизвикало незадоволство кај приврзаниците на неговиот претходник. Во овој период Козаците започнале со напади на црноморското крајбрежје. Против нив бил испратен Реџеп паша којшто успеал да ги порази Козаците и да зароби околу 500 Козаци. Во почетокот на 1623 г. дошло до нови побуни на спахиите. Јаничарите ја опколиле Средната џамија. Диванот донел одлука за ликвидација на Даут паша кој бил виновен за убиството на султанот Осман. Зад оваа акција стоел Мер Хусеин кој бил противник на великиот везир Мехмед паша. Мехмед паша бил протеран во Бурса, а Халил паша во Малхара. Започнале преговори за мир со Полска. Мер Хусеин којшто станал велик везир им ветил на Полјаците данок од 100000 златници. Наскоро бил задушен бунтот на спахиите. Јаничарите побарале смена на султанот Мустафа. На 20 август 1623 год султанот Мустафа под притисок на јаничарите донел одлука да се повлече. На негово место дошол најстариот син на Ахмед Мурат.
Владеењето на Ибрахим I
По смртта на Мурат IV на престол дошол Ибрахим I. Тој владеел од 1640 до 1648 г. Тој бил слаб владетел кој се оддавал на раскош и бил под влијание на жените. Сепак великиот везир Кара-Мустафа успевал да одржува ред и мир и да ја продолжи политиката на Мурат IV. Набрзо по стапувањето на престолот на Ибрахим биле испратени пратеници во Франција, Англија и Холандија со предлози за мир под услов да не им се дава помош на Полјаците. Биле обновени мировните договори со Полска и Венеција. Османлиите продреле во Австрија односно во долна Штаерска, го заземал селото Виштица и на тамошното население им наметнало данок. Дошло до нови преговори за мир. Мирот бил договорен во Сена на 19 ти март 1642 г. Било договорено Австријците да им исплаќаат на Турците по 200000 талири годишно. Во 1642 г. Турците презеле поход за освојување на Азов. По три месечна опсада Турците се повлекле. Бил сменет капуданпашата Сијавуш, а на негово место дошол Дуг Пијалеу. Дошло до нова побуна која предизвикала пад на великиот везир. Кусеин паша ги казнил водачите на побуната. Во 1645 г. избувнала војна со Венеција. Главен повод за војната било истоварувањето на еден Малтешки брод на јужниот критски брег. Главен потикнувач на оваа војна бил капуданпашата Јусуф. Гоелама турска војска тргнала од Цариград кон Крит. Кон крајот на јуни 1645 г. Крит бил освоен од Турците. Во 1646 г. Венецијански брод испловил на Крит и успеал да зарои 5000 луѓе. Како одговор на ова султанот Ибрахим наредил да се убијат сите христијани на островот. Муфтијата Ебусаид му кажал дека на островот живеат 200000 Грци и Ерменци и успеал да го наговори султанот да се откаже од убивањето. Бил сменет критскиот везир Султан заде Мехмед, а на негово место дошол капуданпашата Муса. Во 1646 г. Хусеин паша го опседнал градот Ретим и успеал да го освои. Во 1647 бил опседнат и градот Кандија. Потоа биле нападнат Патрас, Нов Град во Далмација и Шибеник кој не успеале да го освојат. Во 1648 год избувнала нова побуна во провинциите. Империјата била загрозена од Козаците и Венецијанците кои ги блокираат Дарданелите. Тоа предизвикало нова побуна на јаничарите и спахиите кои во 1648 г. го убиваат султанот Ибрахим I. На негово место доаѓа неговиот малолетен син Мехмед IV наречен ловец кој владеел од 1648 до 1687 г.
Авги
Авги (Αυγή) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри од градот Лагадина, во јужните пазуви на Богданска Планина и на неколку километри од Сухо. Селото се наоѓа на надморска височина од 459 метри.
Историја
Селото е основано во 1920-тите години од страна на грчките бегалци од Турција. Според пописот од 1928 година, селото било чисто бегалско со 28 семејства и 102 жители.
Пиратство
Пиратство — активност на разбојници (наречени пирати; еднина: пират) кои вршат криминал на море, а понекогаш и на бреговите. Името потекнува од старогрчкиот збор за обид/искуство (старогрчки: πεῖρα), што имплицитно би значело „да си ја пробаат среќата“, Пиратството се појавило уште во античко време, но својот процут го достигнало во XVII век на Карибите, односно во Новиот Свет. Денес пиратите најмногу дејствуваат на Тихиот и Индискиот Океан и претставуваат голем проблем за одвивањето на меѓународната трговија.
Античко и средновековно пиратство
Во античкиот период имало пирати кои со своите брзи галии го тероризирале крајбрежјето на Средоземното Море. Уште од времето на Стариот Египет, тие вршеле кражби на бродови. Во периодите кога доминантните цивилизации на Средоземјето не биле во можност да обезбедат доволно силни флоти, на многу острови постоеле пиратски заедници. Во една прилика и Цезар бил заробен од пирати и задржан, сè додека не бил ослободен со откуп. Пиратството било често сè до 67 п.н.е. кога римскиот генерал Помпеј со околу сто бродови спровел антипиратско чистење, по што во Средоземјето било овозможено одвивањето на слободната трговија.
По пропаѓањето на Западното Римско Царство, како пирати најмногу се истакнале Викинзите, поморски народ од северна Европа. Тие, во наредните неколку века, со своите брзи бродови од типот дракар пловеле до Британија, Русија, Италија, Африка и Америка, вршејќи голем број грабежи на својот пат. Но, подоцна се ориентирале на трговија.
Жилберто Силва
Жилберто Апаресидо да Силва (роден на 7 октомври 1976 година) — поранешен бразилски фудбалер, играч од средниот ред или од одбраната.
Пиратство
Античко и средновековно пиратство
Во доцниот среден век, по морињата во Северна Европа започнале да пловат пирати од сите земји кои вршеле пљачки на трговските бродови и крајбрежните градови. Неретко, тоа го правеле по наредба на своите владетели, со што се родило гусарството (анг. pirateering). Пљачките на море биле дозволени со закон, и се сметале како дел од регуларното војување. Во 1392 година, германските пирати го освоиле градот Берген, што довело трговците и земјите да ги засилуваат своите бродови и го создале трговскиот и политички сојуз Ханза, што во голема мерка придонело за искоренување на северноевропското пиратство.
Корсари
Во почетокот сите пирати и гусари кои дејствувале во Средоземјето во текот на XV и XVI век, без оглед на тоа дали биле христијани или муслимани се нарекувале корсари (анг. corsairs). Подоцна овој назив почнал да се користи само за француските гусари. За муслиманските корсари од Северна Африка, започнал да се користи називот берберски пирати.
берберските пирати биле жители на сверноафриканските муслимански подрачја (Берберскиот Брег), кои под заштита на Османлиското Царство ги ограбувале христијанските бродови во Средоземјето. За муслиманите тоа се сметало за верска војна, а за европските држави тие биле обични пирати. Користеле брзи галии и со своите бројни екипажи лесно ги совладувале противничките бродови. Заробениците ги продавале како робови или ги уценувале поради откуп. Најголем процут имале во XVI век, а на почетокот на XVII нивната моќ почнала да се намалува. До околу 1650 година речиси потполно исчезнале. Нивниот најпознат водач бил Хајредин Барбароса, кој бил именуван за адмирал во воената морнарица на Османлиското Царство. Најголеми престојувалишта биле Триполи, Алжир и Тунис. Интересно е што меѓу нив понекогаш имало и поранешни христијански гусари, кои по завршувањето на војните останувале без работа и се префрлале во редовите на северноафриканските корсари, напаѓајќи ги бродовите на своите поранешни команданти.
Пиратството на Карибите („Буканирско време“)
По откривањето на Америка во 1492 година од страна на Колумбо најголемите поморски сили во тоа време, Шпанија и Португалија, започнале да создаваат колонии во Средна и Јужна Америка (односно во Западна Индија, како што Колумбо го нарекол новооткриениот континент). Најмногу колонии освоила Шпанија, додека Португалија (која никогаш не била воена сила) повеќе се ориентирала на трговијата со Индија и Далечниот Исток. Сепак, Португалија основала неколку важни и богати колонии во Јужна Америка. Во договор со Шпанија, Португалија ги зазела западните делови од Јужна Америка, а Шпанија источните. Средноамериканскиот домороден народ Инките, Маите и Ацтеките, Шпанците ги затекнале со бројни рудници, богати со скапоцени метали, врз кои воспоставиле целосна контрола и започнале скапоценостите да ги превезуваат во Шпанија. Поради големиот пораст на шпанското богатство и другите европски земји започнале да формираат свои колонии на Карибите поради искористување на природните богатства на Новиот Свет. На крајот на XVI и почетокот на XVII век, делови од Карибите станале колонии на Англија, Франција и Холандија, а на крајот на XVII век и на Данска. Но, во споредба со шпанскиот колонијализам, сите други биле помали и послабо развиени. Борбите за колонии и желбата за трговска доминација често доведувала до војни. Големиот класичен период на пиратството траел од 1560 до 1720 година. Во првите десетлетија од XVII век, група на луѓе од Европа (најмногу Французи) се населиле на островот Хиспаниола. Тие се нарекувале буканири и биле ловци на диви животни. Но, желни за брза заработувачка, започнале да дејствуваат околу морето и да ги напаѓаат шпанските бродови, полека свртувајќи се кон пиратство. Така, буканирите иако го задржале старото име станале пирати, а најуспешни биле во периодот од 1640 до 1680 година. Двете најпознати буканирски седишта биле островот Тортуга по 1640 година и градот Порт Ројал на островот Јамајка по 1655 година. Буканирскиот период траел до 1680 година, кога Французите и Англичаните започнале да ја намалуваат поддршката. За последна голема акција на буканирите се смета пљачката на Картагена во Колумбија во 1689 година, кога 6500 буканири и француски војници го освоиле шпанскиот град.
Тортуга
Тортуга (шпански израз за Желка) е остров, кој се наоѓа северно од островот Хиспаниола. Во XVII век, овој остров бил познат како пиратско собиралиште. Денес тој припаѓа на Хаити.
Во 1625 година, англиските и француските колонисти ги избегнале верските војни, со кои била зафатена Европа и се населиле на Тортуга, каде се занимавале со земјоделство. Во 1629 година Шпанците го нападнале островот Тортуга, покорувајќи ги скоро сите жители, но наскоро го напуштиле островот. Преживеаните жители за да се одмаздат се здружиле со буканирите од Хиспаниола и започнале со нападите на шпанските бродови.
Во 1633 година, Французите се обиделе на Тортуга да организираат трговија со црни робови донесени од Африка, но не се организирала, а во 1635, целосно се изгаснала. Истата година, Шпанците повторно го освоиле островот и повторно го напуштиле, бидејќи за нив бил премал за да има стратешка важност. Англиските и француските пирати тогаш повторно се населиле на островот, а скоро потоа им се придружиле и холандските. Шпанците поради тоа во 1638 година, повторно ја нападнале Тортуга, но овој пат биле поразени. Од 1640 година, пиратите и буканирите започнале меѓусебно да се нарекуваат Братство на брегот (анг. Brethren of the Coast). Поради постојаните пиратски напади на нивните бродови Шпанците во 1654 година повторно го нападнале островот и го освоиле, но пиратите и буканирите се вратиле веќе следната година и продолжиле со пљачките во Новиот Свет. Во 1660 година од Франција на Тортуга пристигнал гувернер, кој ја презел власта на островот и вовел ред. Десет години подоцна буканирите веќе биле минато, а островот Тортуга започнал и законски да станува зависен за Франција. Пиратите од Тортуга преминале во француска служба, со што станале гусари или во голем број на случаи го напуштиле островот и се преселиле во Порт Ројал или на Бахамите. До 1685 година, времето на буканирите завршило. Пиратството на Тортуга со закон било забрането во 1713 година.
Порт Ројал
Порт Ројал (Кралско Пристаниште) бил центар на трговските активности на островот Јамајка сѐ до земјотресот на 7 јуни 1692 година, кога две третини од градот потонале во Карипското Море. Местото било популарно за пиратите кои таму го трошеле богатството стекнато на море.
Откако Англичаните им го отстапиле островот Јамајка на Шпанците во 1655 година, немале доволно воени сили да го одбранат островот од шпанските и француските напади. Поради тоа, во 1659 година гувернерот на Јамајка ги повикал буканирите од Тортуга да се населат на островот и да го одбранат доколку за тоа има потреба. Тоа резултирало со основање на нов град на јужниот брег на Јамајка, Порт Ројал. Градот бил основан поради повеќе причини. Тој се наоѓал во близина на патиштата на шпанските трговски бродови, па бил совршена основа за брзи напади. Пристаништето било пространо и доволно големо за сместување на голем број на бродови одеднаш. Порт Ројал бил почетна точка за многу пиратски и гусарски напади на шпанските бродови и населби во Новиот Свет. Од Порт Ројал, англискиот гусар Хенри Морган ги нападнал Панама, Портобело и Маракаибо. Џон Дејвис, Роке Бразилецот, Едвард Мансфилд и останатите познати пирати се населиле во Порт Ројал.
Во 1660 година, пристанишниот град Порт Ројал бил познат како Содома на Новиот Свет, каде најголемиот број од населението го сочинувале пирати и проститутки. Благодарение на богатството кое пиратите го пљачкале од Шпанците, Порт Ројал прераснал во еден од најголемите градови во Новиот Свет и бил економски најзначајна англиска колонија. Само неколку години по основањето на градот, тогашниот главен град на Јамајка, Спениш Таун, морал да му ја препушти својата функција. На врвот од својот развој, градот имал по една крчма на секои 10 куќи. За време на дваесетгодишниот период кој завршил во 1692 година, во Порт Ројал живееле околу 6.500 луѓе. Во градот започнале да се населуваат ковачи, трговци и други занаетчии, кои живееле во двесте изградени згради. Во 1687 година, Порт Ројал го посетиле 213 бродови, а градското богатство се зголемувало од ден на ден.
Откако Хенри Морган во 1674 година станал заменик гувернер на Јамајка, неколку години подоцна Порт Ројал започнал да се менува. Пиратите повеќе не биле потребни за одбрана на градот и островот. Трговијата со робови имала сѐ поголемо значење. Угледните граѓани на Порт Ројал изјавиле дека добриот глас за градот е нарушен. Во 1687 година, во Јамајка биле донесени антипиратски закони. Наместо да биде сигурно место за пиратите, Порт Ројал станал место на нивните гонители. Многу пирати завршиле на бесилка, а буканирите се преселиле на Бахамите, од каде започнале да ги напаѓаат англиските бродови.
Во 1692 година, пристаништето Порт Ројал било погодено од силен земјотрес. Поради тоа што поголемиот дел од градот бил сместен на песочен гребен, дури две третини од градот потонале. Во катаклизмата загинале околу 2000 жители. По овој настан Спениш Таун повторно станал главен град на Јамајка. Постоеле обиди Порт Ројал да се обнови, бидејќи една третина од градот и натаму опстојувала, и тоа делумно било направено. Порт Ројал станал главно англиско пристаниште во тој дел на Карибите, но во 1704 година градот бил целиот во пламен поради пожар. Во првата половина на XVIII век, неколку урагани го докрајчиле Порт Ројал, а останатото население се доселило во Кингстон.
Њу Провиденс
Едно од најпогодните природни пристаништа на Карибите на почетокот на XVIII век станал островот Њу Провиденс, кој прераснал во пиратско престојувалиште. Кога пиратскиот капетан Хенри Џенингс во 1715 година го одбрал островот за престојувалиште на неговите пирати, тие масовно започнале да се доселуваат и островот започнал да се развива. Пиратите на Њу Провиденс својот плен го продавале на неколкуте слабо развиени англиски колонии на југоисточиот брег на Северна Америка. Овде биле гостопримливо пречекувани, па затоа Њу Провиденс како пиратско престојувалиште опстојал најдолго на Карибите. Некои од најпознатите карипски пирати живееле на Њу Провиденс; Црна Брада, Бенџамин Хорниголд, Џон Рекам, Семјуел Белами (наречен „Кнез на пиратите“) и други. На почетокот на 1720-те години, британските власти за гувернер го поставиле Вудс Роџерс во градот Насау на Њу Провиденс. Роџерс, кој бил поранешен гусар, ветил дека ќе ги помилува сите пирати, кои ќе се откажат од својата професија и ќе започнат да му служат на британскиот крал. Многумина, така и направиле, а оние кои не се согласиле со ова се преселиле и започнале да вршат разбојништва на бреговите на Јужна и Северна Каролина, западниот брег на Африка и по Индискиот Океан, а голем дел од оние кои останале на Бахамите биле уапсени и обесени.
Западниот брег на Африка
И западниот брег на Африка од почетокот на XVIII век бил привлечно пиратско ловиште Трговијата со робови „цветала“ и оттука секогаш пловеле бродови, полни со робови кон Северна и Јужна Америка. Бродовите не биле натоварени само со робови, туку и со скапоцености како слонова коска и злато. Пиратите овде ги напаѓале, дури и луѓето кои сакале да им се придружат. Најпознати пирати кои вршеле пљачки на западниот дел од Африка биле Хауел Дејвис, Бартоломео Робертс и Оливие Левасур.
Индиски Океан
Кон крајот на XVII век, пирати од Европа и Америка пловеле по Индискиот Океан, кој исто така бил привлечен како големо и богато ловиште. Околу ’Ртот на Добрата Надеж и Индискиот Океан редовно пловеле англиски, холандски и португалски трговски бродови, но и арапски и индиски, сите натоварени со богат плен. Холандската источноиндиска компанија основана во 1602 година била едно од првите европски здруженија, кое тргувало со Индија, Кина и Јапонија. Различни истиочноиндиски компании, откако направиле монопол започнале да испраќаат бродови кон Европа, полни со свила, зачини, тутун, муслин, скапоцени камења и драгоцености. Најпознати пирати кои пљачкале по Индискиот Океан биле Хенри Евери, Томас Тју и Вилијам Кид. Најпознато пиратско престојувалиште на Индискиот Океан бил островот Мадагаскар.
Меѓу пиратите кои дејствувале по Индискиот Океан имало и Индијци (Канхоји Ангре). Иако биле малку познати, тие биле многу поуспешни од своите европски и американски колеги. Всушност, токму тие им задавале најголеми маки на колонијалните власти. Кога на почетокот на XVIII век, Англичаните се утврдиле во Бомбај, тие биле нападнати од индиски пирати. Од многумина Индијци биле сметани за борци против освојувачите, индиските пирати владееле на Индискиот Океан половина век, принудувајќи ги речиси сите бродови на европските сили да плаќаат патарина за да стигнат до своите колонии. Но, во 1756 година во една остра акција британската воена морнарица, Британската источноинидска компанија и индиските владетели верни на британската круна ги уништиле индиските пирати.
Мадагаскар
Островот Мадагаскар, уште во 1614 година бил користен како база од страна на француските гусари кои дејствувале на Црвеното Море. Околу 1650 година, воената морнарица го напуштила островот и тој станал одморалиште на пиратите. Селата на бреговите се развивале благодарение на засилената трговија од страна на пиратите. Пиратите од Мадагаскар, освен на Индискиот Океан, преземале акции и по Црвеното Море. Но, како и на Карибите, под влијание на ширењето на законите од 1720-те години, пиратите, во голем број биле заробени и обесени, а еден многу мал број станувале гусари или им се придружувале на индиските пирати, кои успеале да се одржат нешто подолго.
Средоземјето, Карибите и Мексиканскиот Залив
На почетокот на XIX век, повторно се појавиле Берберските пирати на брегот на северна Африка. Со завршувањето на Наполеоновите војни (1815 година), повторно многу британски и француски гусари останале без работа и тие се свртиле кон пиратството на сите мориња — најмногу на Карибите. Тие ги напаѓале сите бродови, без оглед на тоа, на која држава ѝ служеле. Најголемо пиратско престојувалиште во Мексиканскиот Залив во 1912 година бил заливот Баратарија, во близина на Њу Орлеанс, а од 1815 до 1820 година островот Галвестон во Мексико. Проблемот со пиратството станал толку голем, што Конгресот на САД издвоил 500.000 долари за поддршка на експедиција, која била задолжена да ги отстрани пиратите од Карибите. Од податоците на поморските власти на САД, во периодот меѓу 1824 и 1830 година, две озлогласени пиратски престојувалишта биле Средна Америка и Куба. Велика Британија, САД и Шпанија ги соединиле силите, и до 1835 година уште еднаш го уништиле пиратството на Карибите. Берберските пирати биле конечно уништени од страна на американската морнарица.
Индиски Океан и југоисточна Азија
Во 1819 година, британската воена морнарица и Британската источноиндиска компанија ги уништиле арапските пирати кои дејствувале по Црвеното Море. Лордот Џејмс Брук во 1840 година во Малаја ги уништил Дајаките, домородци кои се занимавале со пиратство. Во 1849 година, британската воена морнарица ги отстранила пиратите на Борнео.
На почетокот на XIX век, со својата сила се распространило кинеското пиратство. Кинеските пирати се единствените во светската историја, кои со својата моќ стекнале богатство со кое имале влијание врз подемите и падовите на династиите на кинеските цареви. Во 1807 година, во близина на Кина, пловеле околу 600 пиратски џунки со околу 150.000 пирати, под команда на Ќинг Ји, еден од најуспешните пирати на сите времиња. Имало многу други кинески пирати кои поседувале големи флоти и ги ограбувале сите бродови, но најмногу странските. Кинеските власти не успеале да ги уништат пиратитe и обично проблемот го решавале со тоа што им нуделе високи функции во кинеската царска воена морнарица, што најчесто за нив било прифатливо. Поради сево ова, кинеските власти понекогаш дури и тајно ги поддржувале пиратите, кои ја загрозувале британската трговија со опиум и не настојувале да ги уништат. Но, во 1860-те години, британската воена морнарица, засилена со паробродови и модерно оружје, успеала да го уништи кинеското пиратство. Повремена пиратска активност, можела да се забележи и во педесеттите години од XIX век, околу ’Ртот на Добрата Надеж.
Современо пиратство
Поморското пиратство против трговските и патнички бродови има значајна улога (со проценети светски загуби од $13 до $16 милијарди годишно ), во водите меѓу Црвеното Море и Индискиот Океан, на брегот на Сомалија и во Малајскиот Проток и Сингапур, каде пловат над 50.000 трговски бродови годишно. За намалување и целосно отстранување на пиратството од брегот на Сомалија се користат меѓународни напори, кои имаат за цел да го контролираат регионот околу Африканскиот Рог и да влезат во борба против пиратството. Додека бродовите покрај бреговите на северна Африка, Иран и Средоземното Море сѐ уште претставуваат мета на пирати, британската воена морнарица и американската крајбрежна гарда веќе го имаат намалено интензитетот на пиратството во водите на Карипското Море.
Модерните пирати дејствуваат со мали бродови и имаат предност поради малиот број на членови на екипажот на современите трговски бродови. Тие исто така користат и големи бродови за да ги поддржуваат помалите во нападите. Современите пирати може да бидат успешни поради големиот број на различни трговски пловидби. Големите поморски патишта, трговските бродови ги искористуваат со тесно тело (како што е случајот со Аденскиот Залив и Малајскиот Проток), правејќи ги незабележителни и заградени со моторни бродови. Останатите активни пиратски подрачја се Јужнокинеското Море и делтата на реката Нигер. Како што употребата се зголемува, многу од овие бродови мора да се движат со помала брзина за да може да се обезбеди подобра навигација и сообраќајна контрола, но така стануваат цел на пиратство. Малите бродови имаат способност да се преправат во рибарски или трговски бродови кога не извршуваат пиратство за да ги измамат и избегнат евентуалните проверки.
Меѓународното поморско биро (МПБ) води статистики во поглед на бројот на пиратски напади од 1995 година, па наваму. Нивните податоци покажуваат дека земањето на заложници убедливо доминира меѓу сите други видови на насилство против морепловците. На пример, во 2006 година, имало 239 напади, 77 членови на екипажите биле киднапирани, 198 земени како заложници, но само 15 од пиратските напади резултирале со убиство. Во 2007 година, бројот на напади се зголемил за 10%, на 263 напади. Имало и пораст за 35% во употребата на оружје кај пријавените напади. Бројот на повредените членови на екипажите изнесувал 64, што е многу повеќе од само 17 повредени во 2006 година. Во овој број не се вклучени заложниците и киднапираните.
Во неколку случаи, современите пирати не се интересираат за товарот на бродовите и се главно насочени во зголемувањето на бројот на припадници на екипажот и обезбедување на поголема сигурност при пловидбата, што може да предизвика зголемени одбитоци од плата поради пристанишните даноци. Во други случаи, пиратите го испразнуваат бродот со посадата и со така испразнетите бродови пловат низ пристаништето за да го сменат својот идентитет, а тоа им оставаат лажно претставување пред официјалните лица.
Современото пиратство исто така постои во ситуација кога има политички немири. На пример, со повлекувањето на САД од Виетнам, Таи пиратството целело на многу Виетнамци кои земале бродови за да избегаат. Подоцна, со падот на владата во Сомалија, воените офицери во регионот нападнале бродови на ООН кои разнесувале храна и лекови.
Околните акциони групи, како Морските Овчари (Sea Shepherd) биле обвинети за учество во пиратство и тероризам, кога тие потопиле бродови со употреба на мини, бркајќи ги или набивајќи ги и фрлајќи ѝ маслинова киселина на нивната посада. Иако тие имаат огнено оружје, не е познато дека било употребено за време на нападите.
Нападот врз американскиот крстосувач Дух на морето покрај брегот на Сомалија во ноември 2005 година е пример на префинето пиратство. Пиратите го продолжиле нападот цели 160 км, користејќи мали брзи бротчиња пуштени од големиот брод. Напаѓачите биле вооружени со автоматско огнено оружје и гранатомет.
Многу нации им забрануваат на бродовите да влезат во нивни територијални води или во нивните пристаништа, ако екипажот на бродот е вооружен, со цел да се спречи евентуалното пиратство Транспортните компании понекогаш изнајмуваат приватно обезбедување.
Современите дефиниции за пиратството ги вклучуваат следните чинови:
Денес, бродовите и авионите се изложени на опасност од политички причини. Извршителите на овие чинови може да бидат опишани како пирати (на пример, францускиот назив за напад на авион е pirate de l'air, буквално „воздушно пиратство“). Типичен пример е нападот на италијанскиот цивилен патнички брод Achille Lauro, којшто чин беше оценет како пиратство.
Современите пирати, исто така користат и најсовремена технологија. Познато е дека кривичните дела на пиратите, вклучуваат употреба на мобилни телефони, современи мали и брзи бродови, моќно огнено оружје, пиштоли, автоматско оружје, па дури и гранатомети.
Животот како пират
Во современите размислувања, пиратите од класичниот период биле бунтовни, паметни групи кои дејствувале на страна од ограничената бирократија на модерниот живот. Пиратите биле опишани, како морнари кои секогаш го вееле знамето Џоли Роџер кога се подготвувале да нападнат брод. Џоли Роџер е традиционалното име на знамињата на европските и американските пирати и симбол на пиратството, кои го користат многу филмски продуценти и производители на играчки.
Всушност, многу пирати живееле сиромашно хранејќи се со банани и лимони. Многу од нив не станале многу богати и умреле млади. Спротивно на традиционалните западни општества во тоа време, многу пиратски екипажи дејствувале како ограничена демократија. И капетанот и кормиларот биле избирани од членовите на екипажот; тие за возврат, ги именувале останатите офицери на бродот. Капетанот на пиратскиот брод многу почесто бил суров човек во кого се имало поголема доверба, отколку лице кое било авторитет пред некоја елита. И покрај тоа, кога пиратите не војувале, вистинскиот авторитет го имал кормиларот. Многу групи на пирати го споделувале пленот од пљачката; на повредените пирати во борбите можело да им биде пружена посебна медицинска нега, слична на онаа од медицинското осигурување. Често, за сите овие услови постоела согласност од страна на пиратите, но овие членови можеле да послужат и како обвинителни докази дека биле надвор од законот. Пиратите подготвени да ги прифатат протераните од традиционалните општества, лесно ги препознавале сродните души и тие биле добредојдени во пиратската група. На пример, околу 40% од посадите на пиратските бродови биле робови „ослободени“ од заробеништво. Некои навики со пиратскиот екипаж биле безначајни во рамките на заедницата, но и покрај тоа, било направено малку за да се намали бруталноста во секојдневното живеење на пиратите.
Иако пиратите нападнале многу бродови, тие го закопувале украденото богатство. Најчесто украденото „богатство“ се состоело од храна, вода, алкохол, оружје и облека. Другите нешта кои биле крадени биле предмети за домаќинството, како парчиња сапун и прибор (како на пример: јаже, сидро и др.). Поради тоа, немало потреба пиратите да ги закопуваат овие добра.
Пиратите речиси секогаш имале систем на хиерархија на нивните бродови, кој одредувал како и за што украдените пари да бидат распределени. Иако ова се разликувало од брод на брод, се смета дека заедничката прераспределба требала да биде со два дела за капетанот, еден и половина за неговите најдобри другари, еден и третина за бродските офицери, еден и четвртина за оние коишто поседувале нешто на бродот и остатокот за буканирите и морнарите.
Пиратски кодекс
Некои пиратски капетани од „златната ера“ на своите бродови применувале некои правила, со коишто ја одржувале дисциплината меѓу членовите на посадата на бродот. Тие правила биле наречени Пиратски кодекс. Ова е кодексот на капетанот Бартоломеј Робертс:
Пиратскиот кодекс се разликувал од брод до брод, но најчесто се однесувал на прераспределбата на пленот и на односите меѓу капетанот, офицерите и посадата. Невообичаено во кодексот на Бартоломеј Робертс е тоа што е додаден дел за финансиската помош на повредените членови на посадата, ако биле осакатени и отпуштени припадници на воената морнарица кои биле оставани да просат на копно. Во тоа време, пиратските кодекси биле социјално револуционерни.
Митови и заблуди за пиратите
Низ голем број на филмови се прифатило верувањето дека пиратите го закопувале своето богатство, но тоа пред сѐ било верување, а не правило. Пиратите сакале освоениот плен да го потрошат на пиење и на жени, а не да го закопуваат. Има само еден познат пират, капетан Вилијам Кид, кој го закопал стекнатото богатство, кое подоцна било пронајдено.
Исто така, низ филмовите се проширило верувањето дека пиратите своите жртви ги присилувале да одат по штица за да паднат во море. Но, во целата историја на пиратството е забележан само еден таков случај. Пиратите имале различни форми на мачење.
Пиратите не ги напаѓале само бродовите, туку и крајбрежните градови. Најголемата таква пљачка се случила кога Хенри Морган во 1671 година го нападнал и запалил градот Панама.
Ректорат
Ректорат е главното извршно тело на универзитетот. Типично ректоратот е сочинет од ректор, неколку проректори со одговорност за специфични области и административни работници кои ја поддржуваат работата на ректорот и проректорите. Ректоратот, меѓу другото, е одговорен за набљудување и вршење на универзитетските активности кои не се поврзани со акадмската дејност. Типично, ректорот и проректорите се од професоријатот, но имаат намалени наставна и истражувачка одговорност.
Александар Соболев (фудбалер,роден 1997)
Кариера
Соболев дебитираше во руската Премиер лига за ФК Том Томск на 5 декември 2016 година на натпревар против ФК Уфа.
Соболев постигна повеќе голови од кој било друг играч во Рускиот куп 2017-18.
На 2 февруари 2019 година, Соболев се приклучи на Јенисеј Краснојарск на позајмица.
На 29 јануари 2020 година, Соболев се приклучи на Спартак Москва на позајмица до крајот на сезоната 2019-2020, со тоа што Спартак имаше можност да ги откупи неговите права на крајот од позајмицата.
На 18 мај 2020 година, Спартак Москва објави дека ја искористиле опцијата за купување на Соболев од Крилија Советов.
Интернационално
На 6 октомври 2019 година тој бил повикан за фудбалската репрезентација на Русија за прв пат на квалификациските натпревари на УЕФА за Евро 2020 против Шкотска и Кипар, заменувајќи го повредениот Федор Смолов.
Тој дебитираше на 8 октомври 2020 година на пријателскиот натпревар против Шведска и постигна гол за дополнително време во пораз од 1: 2 на домашниот терен.