cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4553
NGC 4553 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4553 се споменува и како ESO 322-30, MCG -6-28-6, DCL 76.
Откривање
Објектот е откриен на 22 април 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4553 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 4553 има привидни димензии од 2,1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 36 м 7,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -39° 26' 21"". Положбениот агол на објектот е во износ од 176°.
Други поделби
Проучување на NGC 4553 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42018. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7762. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Јасмина Аврамовиќ
Јасмина Аврамовиќ Ранковиќ (Ваљево,28 октомври 1960) е српска филмска, телевизиска и театарска глумица.
Животопис
Јасмина завршила гимназија во Ваљево, а глума дипломирала на Факултет на драмски уметности во Белград 1985 година, во класа на професор Арсеније Јовановиќ. За време на студиите била стипендист, а после дипломирање и постојан член на Југословенски драмски театар. Живее во Ваљево, омажена е и има син.
Награди
Добитник е на многу годишни награди на Југословенски драмски теастар, исто така и на годишни награди на Секретаријатот за култура во Белград. Прогласена е за „Личност на Ваљево“ во 1998 година, и исто така е добитник на наградата Миливоје Живановиќ.
Џенет Ли
Џенет Ли (Janet Leigh) (6 јули 1927 — 3 октомври 2004) — американска глумица.
Животопис
Џенет Ли била единственото дете на брачен пар кој често се селел од град во град. Живеејќи во станови, Џенет била доста паметно дете кое прескокнала неколку одделенија и завршило средно училиште на 15 години. Осамено дете, кое поминувало многу време во кината. Таа била студентка, учела музичко образование и психологија на Универзитетот на Тихиот Океан, сè додека не била откриена кога ги посетила нејзините родители во Северна Калифорнија. Нејзиниот татко работел како рецепционер во одморалиште, кадешто и нејзината мајка работела како помошничка. Пензионираната глумица од студиото MGM, Норма Ширер, видела слика од Џенет на рецепционерската маса и прашала дали може да ја позајми фотографијата. Ова доведува до пробно снимање за Џенет во улога во филмот The Romance of Rosy Ridge (1947). MGM бараат наивна и млада девојка, а Џенет совршено одговарала за улогата. Таа ќе игра наспроти Ерол Флин, Гари Купер, Орсон Велс и Џуди Гарланд. Се појавува во различни филмови, од комедии и вестерни до мјузикли и драми.
Но сепак, и покрај сиве овие филмови, таа ќе остане запаметена по првите 45-те минути во трилер/хорор филмот Психо (1960). Режиран од Алфред Хичкок, овој култен класик ја вклучува и познатата сцена со тушот. Иако нејзиниот лик умира доста брзо, таа е номинирана за Оскар, а добива Златен глобус. Нејзин нареден филм е Манџурискиот кандидат (1962), во којшто таа ќе настапи наспроти Френк Синатра. Во подоцнежните години ретко се повавува на големото платно, така во 70-тите се појавува во филмови наменети за телевизијата.
Ли се мажи за нејзиниот трет сопруг, Тони Кертис на 4 јуни 1951. Тие имаат две деца, Кели Кертис и Џејми Ли Кертис. Се разведуваат во 1962. Џенет се мажи со брокерот Роберт Брант подоцна таа година и остануваат во брак сѐ до нејзината смрт.
Умира спокојно во нејзниот дом на возраст од 77 години. Нејзиното семејство било со неа и во последните часови од нејзината смрт.
Орион (маглина)
Орион — огромна маглина со сјаен правилв гас во Млечниот Пат каде се создаваат нови ѕвезди. Во оваа маглина се наоѓаат сјајни ѕвезди многу помлади од Сонцето и некои протоѕвезди, каде сè уште не почнале јадрените реакции.
Список на државни водачи во 822 година
Ова е список на државни водачи во 22 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
The Cream of Clapton
The Cream of Clapton е компилационен албум на Ерик Клептон издаден во САД во 1995. Овој албум не треба да биде помешан со компилациониот албум од 1987, издаден од „Polydor“ (ОК), The Cream of Eric Clapton.
Хилда Лунд
Лунд била студент на балет во 1849 година, втор танчер во 1861 година и се искачила до прва балерина во 1866-1888 година. Ги изведувала водечките делови на многу балети поставени во кралската опера во 1870-те и 1880-те години и во 1887 година била опишана како "признаена најистакната женска танчерка на кралската опера". Таа била инструктор на балетот во 1889-1894 година.
Тајна ослободителна македонска организација
Тајна ослободителна македонска организација (ТОМО) — македонска организација основана на 20 јануари 1945 година по иницијатива на Вангел Ајановски-Оче, кој бил и нејзин раководител. Во раководството на организацијата влегувале: Марика Самаренова, Ристо Кордалов, Туши Кераметчиев, Ташко Хаџијанов и Вангел Шармандов-Илинденски.
Центар на дејност бил градот Воден со околните села. Веднаш по нејзиното создавање напредните Македонци, членови на грчката комунистичка партија - КПГ масовно ја напуштаат и влегуваат во ТОМО. А тое се Мирка Гинова, Апостолаки Василев, Ристо Буковалов, Ташко Мамуровски, Ставро Камчев, Вани Калајџиев, од градот Воден повеќето македонски активисти на КПГ - Дини Кузев, Алеко Легинаров, Туши Умалиев, Перикли Паскалов, Никола Проев, Марика Самаренова, Дора Кајмакова, Велика Ајановска, Дора Поченова, Петре Шорев, Ели Родичева, Александра Бобова.
Разграноци на организацијата биле создадени во неколку воденски села.
Истовремено со организациската мрежа е формиран и партизански одред во месноста „Гаганец“ над селото Кронцелево, а седиштето му била на Ниџе. На конференција на 28 април 1945 година во месноста „Тупче“ меѓу Кронцелево и Волкојанево организацијата е преименувана на Народно-ослободителен фронт - НОФ.
Ненси Вејк
Според зборовите на тогашната австралиска премиерка Џулија Гилард, која прва ја известила јавноста за нејзината смрт, „извонредната храброст и снаодливост на Ненси Вејк и нејзините дрски подвизи спасиле животи на стотина припадници на сојузничкот екипаж и помогнале да се заврши нацистичката окупација на Франција”.
Животопис
Уште во 1933 година, кога во Виена го интервјуирала Адолф Хитлер, се посветила на борбата против растечкиот нацизам и се заветила дека ќе се бори против прогонот на Евреите. Кога во 1939 године е објавен почетокот на Втората светска војна Ненси била во Лондон. Се пријавила за борба, но ја упатиле да работи во кантина во морнарицата и воздушните сили, што ја примила со гадење. Затоа се вартила во Франција и Веднаш се активирала во Движењето на отпорот, како саботерка и шпионка. Ги сокривала и криумчарила мажите од Франција, пренесувала намирници и фалсификувани документи, воспоставувала рути за бегство и саботирала германска инфраструктура.
Во 1943 година била принудена, преку Шпанија, да побегне во Лондон, каде се приклучила на британската разузнавачка служба и поминала обука за шпионажа и саботажа. Од таму се вратила во Франција како службена шпионка. и станала еден од водачите на Движењето на отпорот во деновите пред истоварањето на сојузниците во Нормандија.
Кога по ослободувањето се вратила во Марсеј, дознала дека сопругот и е мртов. Набргу штом таа си заминала од градот, го фатиле Гестапо. Го затвориле, мачеле и на крај го убиле, затоа што не сакал да открие каде се наоѓа таа. Себе се обвинувала за неговата смрт. До крајот на војната останала верна на својот маж. Подоцна повторно се омажила за британскиот воен пилот Џон Форвард со кој во брак била 30 години, сè до неговата смрт во 1997 година. Со него заминала во Австралија, некое време се занимавала со политика, а потоа се вратила во Велика Британија каде се пензионирала во 2001 година. Није имала деце.
Починала во старачки дом во Лондон во 2011 година. Оваа вест ја соопштила тогашната премиерка на Австралија Џулија Гилард. По сопствена желба нејзиниот пепел е истурен во Монлисон во централна Франција, каде во 1944 година го предводела нападот на локалниот штаб на Гестапо.
Воени активности
Штом британските разузнавачи ја обучиле за шпионажа и саботажа, Ненси Вејк обучила и предводела 7.000 борци на француското Движење на отпорот. Главна цел на нејзините дејствија било слабеење на германската одбрана во очи на сојузничкиот истовар во Нормандија, во 1944 година. Дистрибуирала оружје, пари и шифрарници по окупираната Франција.
Никогаш не била фатена, поради што се искачила на првото место на гестаповскиот список на најбарани одметници. Нејзината глава е уценета на пет милони француски франци. Делувала под различни псевдоними, но најпозната е по прекарот Бел глушец, кои и го дале Германците поради нејзините способности секогаш да ги избегне нивните стапици. Дел од успехот на оваа шпионка лежел во нејзиниот заносен изглед. Нејзините надредени сметале дека не е совршен таен агент и дека нема да потрае долго зад непријателските линии, бидејќи била страсна, импулсивна и привлекувала внимание. Сепак, таа ги демантирала. Според зборовите на нејзиниот биограф Питер Фицсимонс „Германците барале некој ко ј е како нив - агресивен, наоружан - а таа во тоа не се вклопувала”. Иако била во постојано бегање и извршувала најтешки задачи, никогаш не го занемарувала својот изглед. Фризурата, шминката, елегантната облека и високи потпетици секогаш ја краселе гламурозната и убава Ненси. Кога зборувал за неа, еден нејзин колега ја опишал со зборовите: „''Таа е најженствената жена која ја познавам, до моментот кога почнува борбата. Тогаш станува како пет мажи.''”
За своето делување во текот на војната Ненси Вејк во една прилика изјавила: <div style="font-family:Times New Roman, Roman, Serif; font-size:120%; font-style:italic;">
Одликувања и почести
Нејзиниот живот бил инспирација на писателот Себастијан Фолкс за книгата Шарлот Греј, по која е снимен истоимениот филм у ком насловну улогу тумачи Кејт Бланчет.
Космос-626
Космос-626 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 27 декември 1973 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 263 км, а најмалото на 250.
Пушењето во Италија
Пушењето во Италија е забрането на јавни места, вклучувајќи барови, ресторани, дискотеки и канцеларии од 2005 година. Мнозинството Италијанци ја поддржале забраната во моментот од кога таа првпат била спроведена, но немало поддршка и од пушачите и од некои сопственици на барови. На 6 август 5% од сопствениците на барови и ресторани веднаш вовеле и посебни простории за пушење.
Историја
Раното законодавство против пушењето било воведено во Италија кога на 11 ноември 1975 година, законот бр. 584 бил донесен, со кој се забранило пушењето во јавниот превоз и на некои јавни места како што се болниците, кината, театрите, универзитетите, музеите и библиотеките. Во 1986 година, министерот за здравство Костанте Деган неуспешно се обидел да спроведе забрана за пушењето во баровите и рестораните.
По речиси две децении, сеопфатна забрана за пушење на сите јавни места конечно била воведена од министерот за здравство Џироламо Сирчија на 16 јануари 2003 година, со што Италија стана четврта европска земја која воведе забрана за пушење на сите јавни места. Срцевите удари кај возрасните Италијанци значително се намалија по спроведувањето на забраната за пушење. Намалувањето на срцевите удари се припишува на намалувањето на пасивното пушење. Министерот за здравство Џироламо Сирчија изјави дека пушењето е водечка причина за смрт која може да се спречи во Италија. Забраната предизвикала намалување на потрошувачката на цигари за 8%. Сепак, стапките на спроведување на законот не се униформни во земјата; повисоки во Северна Италија, Тоскана и Сардинија, многу пониски во Јужна Италија, особено во Калабрија (70%) и Кампанија (76%).
Преваленца
Стапката на пушење во Италија помеѓу 2000 и 2020 година е околу 23,7%; нешто повисоко од 21,8% која е на САД. Понатаму, податоците покажуваат општ тренд на намалување од пушењето помеѓу 2000 и 2016 година. Во 2005 година, кога пушењето било забрането на јавни места, стапката била околу 25,6% и паднала на нивото од околу 23,7% што покажува дека законот всушност ги ограничува и ги обесхрабрува граѓаните од пушење.
Гитерглик
Гитерглик (Güterglück) — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Цербст.
Шарен дождовник
Шарен дождовник (Salamandra salamandra) е вообичаен вид саламандер пронајден во Европа.
Тој е црн водозезмец со жолти дамки или ленти во различен степен; некои примероци можат да бидат скоро целосно црни, додека кај други жолтата боја е доминантна. Понекогаш може да се појават и нијанси на црвена и портокалова боја, или замена или мешање со жолта боја според подвидовите. Оваа светла боја е многу видлива и делува за да ги одврати грабливците со искрено сигнализирање на неговата токсичност (апозематизам) Шарените дождовници можат да имаат многу долг животен век; еден примерок живеел повеќе од 50 години во Музејот Кениг, германски музеј за природна историја.
Живеалиште, однесување и диета
Шарените дождовници живеат во шумите во Средна Европа и се почести во ридските области. Тие претпочитаат листопадни шуми бидејќи сакаат да се кријат во паднати лисја и околу мовливи стебла на дрвјата. Потребни им се мали потоци или езерца со чиста вода во нивното живеалиште за развој на ларвите. Без разлика дали се на копно или во вода, шарените дождовници се незабележителни. Тие поминуваат голем дел од своето време скриени под дрво или други предмети. Активни се навечер и навечер, но во дождливи денови се активни и преку ден.
Репродукција
Во заробеништво, женките може да ја задржат спермата долгорочно и подоцна да ја користат зачуваната сперма за да создадат друга спојка. Ова однесување не е забележано во дивината, веројатно се должи на можноста за добивање свежа сперма и деградација на складираната сперма.
Токсичност
Примарниот алкалоиден токсин од дождовникот, самандарин, предизвикува силни мускулни конвулзии и хипертензија во комбинација со хипервентилација кај сите 'рбетници. Отровните жлезди на шарениот дождовник се концентрирани во одредени области на телото, особено околу главата и грбната површина на кожата. Обоените делови од кожата на животното обично се совпаѓаат со овие жлезди. Соединенијата во секретите на кожата можат да бидат ефикасни против бактериски и габични инфекции на епидермисот ; некои се потенцијално опасни за човечкиот живот.
Распространетост
Шарените дождовници се наоѓаат во поголемиот дел од јужна и Средна Европа. Најчесто се наоѓаат на надморска височина помеѓу 250 m и 1000 m, само ретко подолу (во Северна Германија спорадично се спушта на 25 m). Сепак, на Балканот или Шпанија тие најчесто се наоѓаат и на поголема надморска височина.
Подвидови
Препознаени се неколку подвидови на шарен дождовник. Најзабележителни се подвидовите fastuosa и bernadezi, кои се единствените живородни подвидови - другите се јајцеживородни.
Некои поранешни подвидови неодамна беа признати како видови од генетски причини.
Елизабета I
Елизабета I (англиски: Elizabeth I; — ) — кралица на Англија, кралица на Франција (само титуларно) и кралица на Ирска од 17 ноември 1558 г., па сè до нејзината смрт. Понекогаш е попозната преку нејзините синоними како Кралицата-девица или Добрата кралица Бес. Кралицата Елизабета била петтиот и последен монарх од династијата Тјудори (претходните четири биле нејзиниот дедо Хенри VII, нејзиниот татко Хенри VIII, нејзиниот полубрат Едвард VI и нејзината полусестра Мери I, попозната како Мери Тјудор или Крвавата Мери). Владеела околу 45 г., период што бил обележан со зголемување на англиската моќ и влијание во меѓународните односи, како и со големи религиозни нереди што беснееле внатре во Англија.
Владеењето на Елизабета е познато како Елизабетанско време или Златното време на кралицата Елизабета. Вилијам Шекспир, Кристофер Марло и Бен Џонсон живееле и твореле за време на оваа ера; Франсис Дрејк станал првиот Англичанец кој го обиколил светот; Франсис Бејкон ги изнел своите политички и филозофски гледишта; а англиското колонизирање на Северна Америка започнало благодарение на сер Волтер Рајли и сер Хамфри Гилберт. Елизабета била сигурна и силна владетелка. Нејзиното омилено мото било video et taceo („гледам и молчам“). Оваа нејзина стратегија, која честопати наидувала на нетрпение од нејзините советници, ја спасила од несоодветни политички и брачни односи. Исто како нејзиниот татко Хенри VIII, и Елизабета била писател и поет. Врачила кралски повластици на неколку значајни организации, меѓу кои Колеџот на Тројството во Даблин во 1592 г. и Источноиндиската компанија во 1600 г.
Во нејзиното 45-годишно владеење, доделила само девет благороднички достоинства една ерловска и седум баронски во рамките на кралството Англија и едно баронство во рамките на Ирска. Го намалила бројот на советници во нејзиниот Таен Совет од триесет девет на деветнаесет, а подоцна на четиринаесет.
Детство и адолесенција
Елизабета била второ дете на кралот Хенри VIII од неговата втора жена Ана Болејн. Парот тајно се венчал некаде помеѓу средината на зимата 1532 и доцниот јануари 1533 г. Во подоцнежниот живот, Елизабета му спомнала на Венецијскиот амбасадор дека нејзе и било речено за ноември како најран датум. Елизабета се родила во палатата Плацентиа во Гринич на 7 септември 1533 г. Името го добила во спомен на нејзината баба, Елизабета Јоршка. Со нејзиното раѓање, Елизабета станала наследничка на престолот (со можност за смена во случај на машки наследник) на Англија и покрај тоа што имала постара полусестра, Мери; Мери не била сметана од Хенри VIII за наследник бидејќи претходно тој го поништил бракот со нејзината мајка, шпанската принцеза, Катерина од Арагон. И покрај популарниот трач дека Мери не ја сакала својата помала полусестра, сепак факт е дека сестрите биле доста приврзани една со друга. Меѓутоа подоцна нивната врска ќе претрпе доста, поради тоа што двете жени биле поставени и поддржувани од два спротивставени табори по политички и религиозни прашања.
Една од најголемите грижи на кралот Хенри била да го обезбеди владеењето на династијата Тјудор со раѓање на легитимен машки наследник (тој веќе имал нелегитимен син Хенри Фицрој првиот војвода на Ричмонд и Сомерсет од Елизабет Блоунт, меѓутоа момчето кое живеело од 1519 до 1536 г. било недолично за добивање на наследната титула), но со раѓањето на Елизабета кралицата Ана не била во можност да обезбеди таков наследник, со што следат расправии. При последната кралицата Ана била уапсена на 2 мај 1536 г. а потоа била обезглавена на 19 мај истата година, под обвинение за предавство;инцест со нејзиниот помлад брат Џорџ Болејн и за вештерство. Историчарите дебатираат околу вистинските причини за нејзиниот пад, меѓутоа општо е прифатено дека обвниненијата биле лажни и без докази, а нејзината смрт била организирана од нејзините политички соперници.
Елизабета која тогаш имала три години, била прогласена за нелегитимна и ја загубила титулата принцеза. Таа ги загубила и парите и подароците кои нејзината мајка ги има оставено за неа, По смртта на Ана, Елизабета била ословувана како Леди Елизабета и оттогаш живеела одвоено од нејзиниот татко и неговата следна кралица. 1537 г. кралот се оженил со неговата трета жена, Џејн Сејмор, која му родила машки наследник, Едвард кој со тоа станал принц на кралството.
Првата гувернанта на Елизабета била Леди Маргарита Брајан, бароницата која Елизабета ја викала „Муги“. На четиригодишна возраст Елизабета добила нова губернаторка, Катерина Шампернова (подоцна станала Леди Катерина Ешли) која нагалено ја викала „Кејт“. Катерина се приврзала со Елизабета и подоцна во текот на животот останале во блиски односи. Метју Паркер кој бил омилен свештеник на нејзината мајка Ана, посебно внимавал за доброто на Елизабета, делумно бидејќи нејзината мајка Ана му ја доверила оваа задача на Паркер, по нејзината смрт. Паркер подоцна ќе стане првиот Архиепископ Кантербериски, откако Елизабета ќе се искачи на престолот во 1558 г. Уште една личност која ќе ја заслужи довербата на Елизабета и кон која искажувала блискост бил и нејзиниот братучед, Ирецот Томас Батлер, подоцна третиот Ерл од Ормонде. Елизабета била снаодлива, одлучна и инзвондредно интелигентна. Учела од интерес, а баш како и нејзиниот татко и мајка, била харизматична и заводлива. Таа исто така ги наследила нивните остри јазици и жестоки карактери.
Хенри VIII починал во 1547 и бил наследен од Едвард VI. Катерина Пар, последната Хенриева жена, која се омажила за Томас Симор, првиот барон Симор од Судели, кој бил чичко на Едвард VI, ја зела Елизабета под свој покрив. Таму Елизабета го добила своето образование под покровителство на Роџер Ашхам. Научила да пишува и општи на шест јазика, мајчиниот англиски, како и француски, шпански, италијански, старогрчки и латински. Елизабета била посветен читател и често поминувала часови читајќи латинска или старогрчка литература. Под влијание на Катерина и на Ашхом, Елизабета била воспитувана во протестански дух.
Случувањата од март 1549 г. ја вмешале и Елизабета како главен поддржувач на сплетките на Томас Симор за здобивање на моќ во Англија. Томас бил уапсен под обвинение за обид на киднапирање на кралот и за организирање на пуч против Лордот заштитник, со што сомневањето паднало и на Елизабета, која наводно сакала да се омажи со него. Елизабета била испрашувана од сер Роберт Тајрвит, кој утврдил дека таа е невина, со што не била обвинета. Меѓутоа Симор кој ја немал таа среќа бил осуден и погубен. Подоцна била создадена легенда која вели дека кога Елизабета дознала за погубувањето на Томас рекла “Денес умрел човек со голема духовитост, но со малку разум“. Всушност се чини дека легендата е измислена.
Сè додека нејзиниот полубрат кралот Едвард VI седел на престолот, позицијата на Елизабета била сигурна. Но во 1553 г. болежливиот Едвард починал од туберкулоза, на возраст од петнаесет години. Оставил тестамент, според кој се обидел да го поништи актот за наследство од 1543 г. (кој бил донесен за време на неговиот татко Хенри VIII, според кој Елизабета и Мери се признаени за наследници на престолот веднаш после Едвард) и ја објавил Леди Џејн Греј, која била внука на Мери војвотката од Сафолк (сестрата на Хенри VIII), за наследничка на престолот. Оваа промена била дел од планот на регентот Џон Дадли првиот војвода од Нортамберленд кој бил изненаден од смртта на кралот, по што бил решен да се одржи на власт и да ги продолжи започнатите реформи. Со таа цел, а со одобрение на семејството на Леди Џејн, ја оженил за помладиот си син Гулдфорд Дадли. По смртта на Едвард, Џејн го наследила престолот, но владеела кратко, речиси две недели, по што била симната од престолот од страна на Мери и нејзината полусестра Елизабета, кои уживале широка поддршка од јавноста.
Мери Тјудор договорила брак со принцот Филип од Шпанија (подоцна ќе стане Филип II), бидејќи барала покровителство и зацврстување на католичкото влијание во Англија. Како резултат, на ова било кренато востанието Вајат во 1554 г. со цел да се спречи бракот на Мери со Филип, меѓутоа тоа не успеало, со што Елизабета била затворена во Лондонската кула, под сомневање за нејзина поддршка на ова востание. Имало барања и за погубување на Елизабета, меѓутоа малкумина Англичани се осмелувале да ја погубат поради популарноста на династијата Тјудор меѓу народот. Кралскиот канцелар Стефан Гардинер сакал сосема да ја отстрани Елизабета од нејзиното право за наследство на престолот, меѓутоа знаел дека нема да ја добие продршката од кралицата Мери и од парламентот. После два месеци поминати во кулата, Елизабета била пуштена на истиот датум кога нејзината мајка била погубена на истото тоа место пред осумнаесет години. Веднаш била отпратена во нејзиниот куќен притвор под стража на сер Хенри Бедингфиелд.
Во нејзиниот умерен почеток на владеењето католичката Мери, започнала со жесток судир против протестантите, за кои сметала дека се голема опасност за нејзиниот авторитет. По прогоните ќе стане позната како Крвавата Мери. Постојано ја притискала Елизабета да се преобрати на Католицизам, меѓутоа Елизабета истраела во својата намера со лажна наклоност и посветеност. Кон крајот на годината кога за кралицата Мери било погрешно сметано дека е бремена, Елизабета и било дозволено да се врати на дворот по налог на Филип. Тој бил загрижен дека жена му би можела да умре на породување од компликациите, а во тој случај тој повеќе би сакал да ја има на своја страна Елизабета која би го наследила престолот, отколку Мери Стјуарт, попозната како Мери, Кралица на Шкотите. Мери Стјуарт израснала на францускиот двор заедно со Франсоа, францускиот дофен (принцот наследник). Иако Мери Стјуарт била католик, сепак Филип не сакал таа да ја добие кралската круна, бидејќи тогаш англиската политика би била под големо француско влијание. Мери Тјудор починала во ноември 1558 г. со што Елизабета ја наследила на кралскиот престол.
Почетокот на нејзиното владеење
По смртта на Мери, народот во Лондон се радувал што Елизабета ќе ја наследи, што и се случило во ноември 1558 г. Според легендата Елизабета во тоа време се наоѓала на имотот во Хартфилд, под дабово дрво каде ја читала Библијата, иако тоа би било неверојатно со оглед на тоа дека било ладно поради зимската сезона. Слугата и пришол и целиот задишан ја ословил „Ваше височество......“, по што Елизабета го цитирала Псалмот 118 во одговор „Тоа е вољата на Бога и е величествено во нашите очи“. За време на нејзината поворка, обичниот народ од се срце се радувал, во нејзина чест биле изведувани игри, театарски претстави и пееле песни величејќи ја нејзината убавина и интелигенција. Крунисувањето на Елизабета се случило на 15 јануари 1559г. Таа тогаш имала 25 години. Поради откажувањето на одредени бискупи да учествуваат на церемонијата поради нелегитимноста на правото на Елизабета во очите на канонското право и на државата, таа задача била доделена на релативно непознатиот Овен Оглеторп, бискупот на Карлајл кој ја извршил церемонијата. Иако тој го извел крунисувањето, сепак не бил во добри односи со кралицата. Неколку недели пред крунисувањето, католичкиот бискуп држел миса на која одбил да и удоволи na Елизабета да не ја мери со Бога како негов претставник на Земјата, со што Елизабета демонстративно ја напуштила црквата веднаш после читањето на Евангелијата. Нејзиното крунисување било последно што било било кој Англиски монарх го вршел со латинска служба, освен на Џорџ I, кое уредно се вршело со англиканска. Подоцна Елизабета го унапредила својот свештеник Метју Паркер во Архиепископ Кантербериски.
Еден од првите проблеми со кои се соочила Елизабета на почетокот на своето владеење било религиското прашање. По тоа прашање главно се потпирала на советот на сер Вилијам Сесил. Со т.н. Актот за униформност од 1559 г. која го одобрила веднаш по стапувањето на престолот, се обврзувало употребата на „Книгата за редовна молитва“ (Book of Common Prayer) во црковните служби. Опоравувањето со Католичката црква започнало владеењето на Мери, но било завршено со доаѓањето на Елизабета на престолот. Кралицата си ја присвоила титулата „Врховен управник на Црквата на Англија“ (Supreme Governor of the Church of England), а не веќе постоечката „Врховен господар“ (Supreme Head), првенствено поради тоа што неколку бискупи, заедно се дел од јавноста чувствувале дека не било прописно една жена да биде прогласена за управник на црквата. Понатаму Актот за Врховна власт од 1559 г. налагал јавните службеници да даваат заклетва признавајќи ја монарховата контрола и власт врз црквата, во спротивно би се соочиле со жестоки казни. Многу бискупи одбиле да дадат согласност за религиската политика на кралицата, па поради тоа биле сменети од нивните позиции, на кои биле поставувани свештеници кои ја поддржувале кралицата. Елизабета основала нов Таен Совет, во кој отстранила многу од католичките советници. Под водство на Елизабета во многу било намалено фракциството во советот и конфликтите на дворот. Нејзинините нови советници биле Сер Вилијам Сесил, во функција на Државен секретар, како и сер Николас Бејкон, како Лорд-таен печат.
Елизабета го ратифицирала мирот од Като-Камбресис, кој бил воспоставен на 3 април 1559 г. со што постигнала мир со Франција. Токму таа била првата која го основала принципот „Англија на Англичаните“. Меѓутоа нејзиното друго кралство, Ирска било третирано поинаку. Англиските обичаи кои со сила биле наметнати таму, во големо биле непопуларни, заедно со нејзината религиозна политика.
Веднаш по доаѓањето на Елизабета на власт, се наметнало прашањето за тоа кој би можел да биде најприкладниот кандидат за брак со неа. Меѓутоа причината поради која таа никогаш не го направила тоа се прилично нејасни; можеби чувствувала одбивност поради третманот на нејзиниот татко, кралот Хенри VIII кон неговите жени, со мислата за нејзината мајка која имала несреќна судбина, или пак можеби поради нејзината наводна проблематична врска од деството со лорд Томас Симор во неговиот дом. Повремените трачеви кои се појавувале сугерираат дека можеби се плашела да се впушта во каква било врска од страв да не се откријат некави дефекти на нејзиното тело, пред сè можеби лузние од сипаници што ги прележала. Позната е и приказната дека Елизабета ќе се омажела само за еден човек, а тоа бил Роберт Дадли, Прв Ерл од Лестер, во кој се верувало дека е длабоко вљубена и му ја има доделено функцијата Чувар на коњот на кралицата. Но до 1560 г. Роберт бил оженет за Ејми Робсарт, која тогаш починала во сомнителни околности. После смртта на Ејми, Роберт Дадли и кралицата не можеле да се венчаат, ако не друго тогаш поради неговото скромно семејно потекло (неговиот дедо бил непопуларен чиновник кој служел под Хенри VII, а бил погубен за време на Хенри VIII, додека пак неговиот татко бил непопуларниот Лорд заштитник). Некои се сомневале дека ако Елизабета не може да го има Роберт, тогаш воопшто нема да се мажи.
Меѓутоа попрагматично објаснување би било тоа што Елизабета не сакала да ја дели круната со никој друг, од страв бракот со било кој странец да не испровоцира тензија, поучена од катастрофалниот брак на нејзината полусестра Мери со Филип II. Токму поради ова, Елизабета не сакала да ризикува со бракот да ја направи Англија вазална држава или да го вмеша кралството во некаква си непрофитабилна и непопуларна војна во странство, каков што бил случајот со бракот на кралицата Мери. Од друга страна бракот со еден високоблагороден Англичанец би донело до тензии и конфликти на дворот, а Елизабета не смеела да ризикува поради нестабилноста на политичката ситуација во Англија, со што ако не би бил погоден кандидатот на сите фракции на дворот, би можело да дојде до вистински аристократски вооружен бунт. Во прилог на ова одело тоа што Елизабета сигурно би ги загубила сите имоти и приходи кои ги била наследила од својот татко Хенри VIII. Во тоа време во Англија владеело тивка нелагода околу тоа државата да биде водена од Кралица-регентка, што била и нејзината полусестра Мери, а сега и Елизабета. Поради тоа Елизабета ги донесувала сите државни одлуки сама, повремено советувајќи се на нејзино барање со нејзините советници. Како омажена кралица некои би очекувале од неа да ја предаде власта во потполност на својот сопруг, со што во потполност би се откажала од политичкиот живот на државата. Ова би било навистина застрашувачки по Англичаните доколку навистина би се остварило со оглед на тоа колку католички принцеви ја проселе.
Девственост
Ретроспективно нејзината одлука да го сочува својата реноме како девица било предност. Да се омажела нејзиниот статус не би се сменил многу од којшто го имала тогаш, од кралица-регентка во кралица-сопруга. Но тогаш би требало да се обрне внимание на другите последици од една ваква одлука. Од една ренесансна жена во тоа време би се очекувало да се потпира на мислењето на нејзиниот сопруг, со што позицијата на надмоќ на една кралица владетелка би бил доведен во прашање. Брачниот живот би можел да донесе до непосакувани тензии во брачната постела но и во странство. Пример за тоа биле браковите на нејзината братучетка кралицата Мери Шкотска.
Конфликти со Франција и Шкотска
Кралицата пронашла опасен противник во лицето на нејзината братучетка, католичката кралица Мери Шкотска, која била омажена за францускиот крал Франсоа II. 1559 г. Мери се прогласила за кралица на Англија со помош на Франција. Во Шкотска мајката на Мери Стјуарт, Мери де Гиз се обидела да го зацврсне влијанието на Франција во Шкотска понудувајќи плодно тло за одбрана од Англиската агресивност. Меѓутоа група на шкотски лордови се сојузиле со Елизабета, ја отстраниле Мери де Гиз од власта и под притисок на Англија, претставниците на Мери го потпишале мирот од Единбург, што довело до повлекување на француските трупи од Шкотска. И покрај тоа што Мери Стјуарт одлучно одбила да го ратификува мирот, сепак посакуваниот резултат бил постигнат и Француското влијание во Шкотска било драматично намалено.
Подоцна се појавиле одредени завери за враќање на Англија во рамките на католицизмот, а сите тие биле во блиски врски со Мери Шкотска, па поради тоа Елизабета немала друг избор и дала да биде погубена.
По смртта на нејзиниот сопруг кралот Францис II, Мери Стјуарт се вратила во Шкотска. Во Франција во меѓувреме конфликтот помеѓу католиците и хугенотите довело до отпочнување на Француската религиска војна. Елизабета тајно ги поддржувала хугенотите. Во 1564 г. склучила мир со Франција отстапувајќи и го последото парче француска земја окупирана од Англија, градот Кале со околината, откако англиската експедиција претрпела неуспех кај Ле Хавр. Меѓутоа Елизабета не се откажала од нејзиното право на францускиот престол, претензија кое постоела уште од времето на Едвард III и Стогоишната војна во XIV век, па сè до времето на Џорџ III при крајот на XVIII век (неколку години од отпочнувањето на Француската револуција).
Елизабета и религиозната реформа од 1559
Католицизмот бил повторно воспоставен под власта на Мери I, но Елизабета била протестантка, па според тоа се залагала за создавање на протестанска црква. Со таа цел во 1559 г. парламентот расправал за реформските акти и за создавањето на протестанската црква. Реформскиот акт предвидувал службата во црквата да се врши спротивно од римокатоличката, се исклучувало читањето на името на папата и се предвидувало свештениците да не ја носат црната одора на католичките свештеници. На протестанските свештеници им се дозволувало да стапуваат во брак, се забранувале слики во црквите и се признавала Елизабета како Врховен управник на црквата на Англија. Актот се соочувал со голем отпор во Горниот дом како и од католичките бискупи кои гласале против него. Па така во многу го измениле актот, додавајќи ја римокатоличката служба како легална во сите цркви и одбиле да ја признаат Елизабета за врховен управник на Англиканската црква.
Вториот едикт, Актот за униформност, требало попретпазливо да се донесе, за разлика од остатокот од реформацијата на политичкиот и религиозниот живот во Англија. Предвидувал строги закони за католиците, се исклучувало името на папата од црковните служби и се дозволувала и протестанската и римокатоличката литургија во црквите.
По распуштањето на парламентот Елизабета заедно со Вилијам Сесил донеле редица на закони познати како Кралски налози. Тие доаѓале нешто како продолжеток на религиозната реформа и се однесувале на католиците, се забранувала римокатоличката свештеничка облека, се забранувала употребата на лебот во црковната служба и др. Во окрузите низ кралството каде доминантно било католичко население постоело одредено негодување кон реформите, па така што одредени измени биле неопходно вметнати со што послужиле за полесно официјално прифаќање од сите поданици на кралството.
Елизабета никогаш не ја сменила религиозната нагодба и покрај жестоките протести од страна на протестантите (пред сè од пуританците), со што основата на денешната Англиканска црква потекнува токму од религиската нагодба од 1559 г.
Заговори и бунтови
Кон крајот на 1562 г. Елизабета тешко се разболела од сипаници, но успеала да се опорави. 1563г. Веднаш по нејзиното опоравување парламентот барал кралицата да се омажи или да именува наследник со цел да се избегне граѓанска војна, по нејзината смрт. Кралицата одбила да ги уважи советите и во април ја одложила работата на парламентот на неопределено време. Меѓутоа тоа не тралео долго бидејќи во 1566 г. повторно и бил потребен парламентот со цел да донесе нов закон за зголемување на даноците. Долниот дом се заканувал дека нема да ѝ одобри на кралицата средства, сѐ додека не бидат задоволени нивните барања за наследството на престолот. На 19 октомври 1566 г. погодена од постојаното убедување и притискање од страна на сер Роберт Бел и покрај директната наредба да прекине, Елизабета едноставно му одговорила дека треба да се обрати на Горниот дом и таму да ја бара поддршката.
Мери Шкотска имала свои проблеми во Шкотска. Елизабета го предложила протестантот Роберт Дадли, Прв Ерл од Лестер, како погоден кандидат за брак, со што Елизабета би ја признала кралицата Мери како достојна неа и нејзините потомци за наследството на англиската круна. Меѓутоа Мери решила подруго и во 1565 г. се омажила за католик кој исто така имал право на англискиот престол, а тоа бил Хенри Стјуарт, Лорд Дарнли. Бракот се наоѓал во криза поради пијанчењето на лордот кој дури го одобрил убиството на Давид Рицо кој бил приватен секретар на неговата жена, кралицата, за која се шпекулирало дека Се во љубовна врска. Лордот бил убиен во 1567 г. Кралицата Мери потоа се мажи за својот трет маж, Џејмс Хепбурн, Четврт Ерл од Ботвел, за кој се верувало дека е главниот одговорен за убиството на лорд Дадли. Како последица на ова се бунат шкотските лордови и ја затвораат Мери со што ја присилиле да абдицира во корист на својот малолетен син, кој ќе стане Јаков VI од Шкотска.
Последниот директен наследник на англискиот престол, Леди Катерина Греј умрела во 1568 г. Нејзините два сина биле нелегитимни во очите на законот бидејќи немало кој да се најде како сведок за да го потврди тајниот брак на нивната мајка. Нејзината помала сестра Леди Мери Греј не можела да биде прогласена за наследнчка поради нејзините физички деформитети. Па така Елизабета била принудена да размислува во правецот кон шкотскиот наследник, кој потекнувал од сестрата на нејзиниот татко, Маргарита Тјудор шкотската кралица. Мери I пак била непопуларна во Шкотска поради нејзината наводна афера со лордот Ботвел. Но сепак некако успеала да побегне од затворот и да избега во Англија каде на границата повторно била уапсена, но сега од англиски војници. Елизабета сега се двоумела; да ја врати назад кон шкотските благородници би било премногу сурово, да ја прати во Франција би станала моќно орудие во рацете на францускиот крал, ако со сила би ја воспоставила повторно на шкотскиот престол (иако тоа би било сметано за херојски гест) би си создала многу невољи со Шкотите, а ако би ја затворила во Англија би станала инспирација за многу сплетки и побуни. Сепак на крајот Елизабета се одлучила за последната опција. Мери била затворена цели осумнаесет години во замокот Шефилд каде била чувана од Џорџ Талборт, Шестиот Ерл од Шрусбури и неговата жена Бес од Хардвик. Подоцна Мери ќе биде пренесена во замокот Тутбери. Во 1559 г. Елизабета се соочила до голем бунт на северот од државата, потикнат од Томас Ховард четвртиот војвода од Норфолк, Чарлс Невил, Шести Ерл од Вестморленд и Томас Перси, Седми Ерл од Нортамберленд. Папата Пиј V, помогнал во католичкиот бунт со тоа што ја изопштил Елизабета и го објавил нејзиниот авторите за неважечки. „Regnass in Excelsis“ или папската була за абдикација била издадена во 1570 г. после задушувањето на бунтот. Меѓутоа ова имало далекосежни последици, бидејќи Елизабета решила да не ја продолжува својата политика на религиозна толеранција. Па така дала жестоко да се казнуваат и прогонуваат нејзините религиски непријатели, со што дала причина повеќе за организирање на завери против неа. Како додаток, Елизабета дозволила англиската црква да добие посилна протестанска одлика, со тоа што дозволила во парламентот да помине законот за 39 калвинистички члена во 1571 г. што делувало како декларација на црквата и англиската вера.
Во 1571 г. сер Вилијам Сесил се здобил со титулата барон Бурлеј. Тој бил верен советник на Елизабета долги години, уште од почетокот на нејзиното владеење, што и останал сè до неговата смрт во 1598 г. Во 1572 г. Вилијам се издигнал до моќната функција лорд за финансии, а неговата дотогашна функција како државен секретар ја презел тогашниот шеф на Елизабетината шпионска мрежа, сер Францис Валшингхам.
1572 г. Елизабета стапила во сојуз со Франција. Односите биле нарушени поради масакрот на хугенотите на Вартоломејската ноќ, меѓутоа сојузот сепак не бил раскинат. Елизабета дури и ги разгледувала понудите за брак на Хенри војводата од Анжу (подоцна ќе стане крал на Франција и Полска), а подоцна и на неговиот помал брат Франсоа војводата од Анжуј и Аленжон. Во текот на една од подоцнежните посети во 1581 г. речено е дека „Елизабета симнала прстен од нејзиниот прст и му го подала на војводата со што можела да се насети поврзаноста помеѓу нив“. Шпанскиот амбасадор во една прилика изјавил дека Елизабета наводно рекла како војводата Анжујски ќе биде нејзин маж. Меѓутоа помладиот војвода Анжујски кој имал напади на страв и бил физички деформиран се вратил во Франција и умрел во 1584 г. пред да може да се ожени. Во негова чест Елизабета ја составила поемата „On Monsieur’s Departure“ што наводно се однесувало на пропаднатите преговори за брак. Меѓутоа критички гледано поемата е всушност склоп од делови и извадоци од делата на Франческо Петрарка, со што немаме баш чиста слика за вистинските мисли на кралицата.
Конфликт со Шпанија
Во 1579 г. започнала Втората Дезмондова побуна во Ирска, подбуцната од папата Грегориј XIII и неговата платеничка војска. Но до 1583 г. бунтот бил задушен поради жестоката кампања проследена со оган, меч и глад, со што голем дел од полулацијата на округот Дезмонд северозападниот дел од провинцијата Манстер загинал. Маките и страдањата на цивилите биле ублажени и оправдани од страна на контроверзниот поет Едмунд Спенсер во поемата „Поглед на моменталната ситуација во современа Ирска“ (првпат објавена во 1633 г.).
Ситуацијата за Елизабета се искомплицирала во 1580 г. кога Филип II ја анектирал Португалија, а со тоа се здобил со правото на сите прекуморски поседи, кои припаѓале на тоа кралство. По убиството на холандскиот гувернер Вилем I, Англија се нашла отворена пред Обединетите провинции во Холандија кои во тоа време се наоѓале во отворен бунт против шпанската власт. Филип ѝ понудил брак на Елизабета, но бил одбиен. Ова како и стопанското пиратство на Англија против Шпанија и нејзините колонии (Англија во тоа време била во сојуз со исламското кралство Мароко) донело до отпочнување на Англо-шпанската војна во 1585 г. а во 1586 г. шпанскиот амбасадор бил протеран од англискиот двор, поради неговите сплетки против Елизабета. Плашејќи се од сè поголемиот број на завери, парламентот го одобрил Актот за поврзаност во 1584 г. според кој секој кој бил во каква било врска да се убие монархот, автоматски би се исклучил од можноста за здобивање на наследство на престолот. И покрај превемените мерки, животот на кралицата бил во опасност, а доказ за тоа било откривањето на т.н. Бабингтонова завера која била осуетена од страна на сер Францис Валсингхем, англискиот мајстор за шпионажа.
Како последица на неуспехот на заверата, шкотската кралица Мери била обвинета за предавство и и било судено од суд составен од 40 благородници, предводени од сер Џон Попам, шефот за правда. Мери се бранела како невина, тврдела дека не била во прилика да ги разгледа доказите против неа, се жалела дека немала право на правнен совет и дека таа никогаш не ни била англиски поданик па според тоа не би ни можела да биде судена за предавство. И покрај сите напори, сепак на крајот била погубена во замокот Фотерингхеј на 8 февруари 1587 г.
Во својот тестамент му го предала своето право на англискиот престол на шпанскиот крал Филип II, кој чувствувајќи ја опасноста од Елизабета по неговиот авторитет во Холандија и Источниот Атлантик, ја планирал инвазијата на Англија. Април 1587 г. сер Францис Дрејк успеал да уништи дел од шпанската флота кај Кадис, со што и дал на Елизабета време да се подготви за претстојниот главен удар. Инвазијата започнала во јули 1588 г. кога Филип II ја испратил својата армада, составена од преку 130 брода, со 30.000 екипаж до каналот Ламанш, каде под команда на војводата од Парма требало да се спојат со копнените сили од Холандија. Елизабета, достојна на своето реноме, им се придружила на своите трупи на полето, облечена во лесен оклоп и покрај жалбите за нејзината безбедност. Таа им се обратила на војниците со намера да им го подигне моралот, говор кој подоцна ќе стане познат како „говорот за војниците кај Тилбери“, во кој изјавила „Знам дека поседувам тело на слаба и нежна жена, но затоа имам храброст и срце достојно за крал, и тоа крал на Англија. И јас мислам дека и будала би ги презирала Шпанија или Парма, или било кој кнез од Европа кој би се дрзнал да ги помине границите на мојот домен“.