cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Доселување во Турција
Предколонијална миграциска криза, 1522-1701
Првата миграциска криза во Турција започнала во 1522 година, кога Ибн Кемал (османлиски историчар) ги запишал своите откритија за околу 6,2 милиони турски граѓани кои мигрирале од либијските, средноарапските, ирачките и либанските територии на север и јужноевропските територии (сепак мнозинството мигрирале на југ) како што се Шпанија, Италија, Франција и до одреден степен Германија. Се смета дека причината за масовната имиграција се должи на владиното сузбивање на правата за нетурските и анадолските Арапи.
Миграциска криза во Турција
Мигрантската криза во Турција или бегалската криза во Турција е период во текот на 2010-тите, кој се одликува со голем број луѓе кои пристигнуваат во Турција. Пријавена од УНХЦР во 2018 година, Турција е домаќин на 63,4% од сите бегалци (од Блискиот Исток, Африка и Авганистан) во светот. Од 2019 година, бегалците од Сириската граѓанска војна во Турција (3,6 милиони) претставуваат највсок процент на „регистрирани“ бегалци. Турција традиционално била главно транзитно пристаниште за влегување на илегални имигранти во Европската унија, но како што Турција растелае во богатство, денес земјата претставува идеална фокусна точка за илегално доселување.
Заштита
Турција е дел од извршниот комитет на УНХЦР и земја-членка на ИОМ.
Конвенции што се применливи во Турција:
Конвенции што не се применливи во Турција:
Прописи
Прописи за бегалци, азиланти, транзитни мигранти достапни на веб-страницата:
Еден и повеќе страничен дијалог
Турција и ЕУ започнале дијалог за визи, подвижност и миграција. По самитот Г20 во Анталија 2015 година, одржан во ноември 2015 година, постоел нов притисок во преговорите за пристапување на Турција во Европската унија, вклучително и цел за укинување на визниот режим за турските граѓани кои патуваат во Шенген-зоната на Европската унија. По самитот на Г-20 во Анталија 2015 година, ЕУ ја поздравила заложбата на Турција да го забрза исполнувањето на одредниците за мапата на Виза утврдени од земјите-членки на ЕУ. Бил подготвен заеднички акционен план со Европската комисија, кој развил карта на патиштата со одредници за елиминација на визниот услов. Во мај 2016 година, Европската комисија изјавила дека Турција ги исполнила повеќето 72 критериуми потребни за укинување на визата и ги поканила законодавните институции на ЕУ да го одобрат потегот за безвизно патување од страна на турските граѓани во рамките на Шенген зоната до јуни 30, 2016 година. Европскиот парламент треба да одобри откажување од визата за да стапи во пракса и Турција мора да ги исполни последните пет критериуми. Турција има голем број формални билатерални договори со одделните земји членки на зоната. Во моментов има билатерални договори за социјално осигурување со 28 земји, билатерални договори за труд со 12 земји, вклучувајќи ги Германија, Австрија, Белгија, Холандија, Франција и Шведска.
Визен систем
Турција развила Е-икамет (електртонско живеалиште), односно систем за следење на визниот процес. Електронскиот систем за апликација за виза е интегриран со Полицискиот интранет систем, ПолНет. Генералниот директорат за управување со миграција на Турција (DGMM) институционална база на податоци GöçNet (Миграциска мрежа) е поврзана со базата на податоци на PolNet (Полициска мрежа).
Дрога-криминал-сексуална експлоатација на имигранти
Вом земјата постои Меѓуагенциска национална комисија одговорна за борба против трговијата со луѓе. Турција собира и објавува информации годишно за активности против трговија со луѓе. Во категоријата дрога-криминал-сексуална експлоатација имало 183 жртви во 2016 година, Сиријци (36), следени од Киргистанци (33), Грузијци (23) и Узбекистанци (16); другите 73 жртви биле од Индонезија, Молдавија, Мароко, Пакистан и Туркменистан.
Население родено во странство
Население од Турција родено во странство:
Ерменци
И покрај негативното јавно мислење во Ерменија, до 2010 година, според турските власти, имало помеѓу 22.000 и 25.000 ерменски граѓани кои незаконски живееле во Истанбул.
Сиријци
Бегалци од Сириската граѓанска војна во Турција се сириските бегалци кои потекнуваат од Сириската граѓанска војна, Турција е домаќин на над 3,6 милиони (од 2019) „регистрирани“ бегалци и доставила помош од 30 милијарди долари (вкупно помеѓу 2011–2018) за помош на бегалците. Големото враќање во Сирија е неизвесно, а Турција се фокусирала на тоа како да управуваат со нивното присуство, повеќе регистрирани бегалци од која било друга земја, во турското општество со решавање на нивниот правен статус, основните потреби, вработувањето, образованието и влијанието врз локалното заедници.
Античка музика
Античката музика е музика која се развила кај писмените култури заменувајќи ја праисториската музика. Терминот античка музика се однесува на музичките системи кои се развиле во различни географски региони како што се Месопотамија, Египет, Персија, Индија, Кина, Грција и Рим (Видете музика од Месопотамија, грчка музика, римска музика). Античката музика е обележана со карактеризација на основните јасни тонови и скали. Можела да се пренесува преку усмени или писмени системи.
Месопотамија
Ана Драфкон Килмер од универзитетот на Калифорнија во Беркли во 1986 година го објави нејзиниот превод на клинестата плоча од Нипур која датира од пред околу 2000 години п.н.е. покажувајќи дека содржи нецелосни инструкции за изведување на музика и дека музиката е компонирана во третински хармонии, исто така дека е напишана со користење на дијатонска скала(Килмер 1986). Нотацијата во оваа табла не е до толку развиена како што е во подоцнежните клинести табли кои датираат од пред околу 1250 години п.н.е. (Килмер 1965). Иако толкувањето на системот на нотацијата сè уште е контроверзно јасно е дека нотацијата ги наведува имињата на жиците на лирата, чие штимање е објаснето во други табли (Вест 1994).
Овие табли ги претставуваат најраните забележани мелодии, иако нецелосни, од  насекаде во светот (Вест 1994).
Харфите на Ур
За време на ископувањето на урнатините на древниот град Ур кој се наоѓал во древна Месопотамија, денешен Ирак во 1929 година Леонард Вули открил делови од четири харфи. Дел од фрагментите се во Универзитетот на Пенсилванија, дел во Британскиот музеј во Лондон, а дел во Багдад. Датираат 2.750 години п.н.е.. Имало обиди за многу реконструкции, но ни една не била сосема задоволувачка. Во зависност од разните дефиниции тие би можеле да бидат класифицирани како лири наместо харфи. Најпозната е харфата со глава од бик во Багдад. Втората заливска војна довела до уништувањето на харфата со глава од бик и има обиди да се свири на нејзина реплика како дел од патувачки оркестар.
Харфи од Асирија и Египет
Асурбанипал (705-681 п.н.е.) бил крал на Асирија. Во главениот град, Нинива, има барелеф кој го покажува падот на Јудејскиот град Лахис. Во поворката е оркестарот од еламскиот двор содржан од седум свирачи на лира и еден ,се претпоставува, свирач на цимбал. Лирите изгледа дека имаат седум жици. Прикажани се харфи на ѕидни слики од времето на Рамзес III од Египет, околу 1200 п.н.е.. Во „Гробот на Харфистите" има барелеф со двајца слепи музичари. Џејмс Брус го опишал во 1768 и понекогаш е познат како гробот на Брус.
Хуритска музика
Меѓу хуритските текстови од Угарт се дел од најстарите случаи на запишана музика кои датираат од 1800 п.н.е.. Реконструирана химна може да се слушне на Уркеш страницата.
Древна Индија
Видете и: Античка Тамил музика и Потекло и историја на карнатската музика
Музички инструменти, како што е флејтата со седум дупки и разни видови на жичени инструменти, биле пронајдени во археолошките наоѓалишта на цивилизацијата од индиската долина. Самаведата се состои од збирка (самхита) на химни, делови од химни и одвоени стихови сите освен 75 земени од Ригведата кои ги пееле Удгатар свештеници користејќи специјално означени мелодии наречени Самагана за време на жртвувања во кои сокот на растението Сома прочистено и измешано со млекои други состојки се истура како дар за боговите. Во древна Индија меморирањето на светите Веди вклучувало и до единаесет форми на рецитирање на истиот текст.
Натја-шастра е древна индиска расправа за репродуктивната уметност опфаќајќи го театарот, танцот и музиката. Не е сигурно кога била напишана(меѓу 200 п.н.е. и 200 н.е.) во класична Индија. Натја-шастра се темели на уште постарата Натја Веда која содржи 36000 слока. Но, за жал денес не постои примерок од Натја Веда. Постојат стручњаци кои веруваат дека била напишана од различни автори, во различни периоди. Најстручното оразложение за Натја-шастра е „Абхинавабхарати" од Абхинавагупта.  Иако голем дел од расправата за музиката во Натја-шастра се  концентрира на музичките инструменти, нагласени се и неколку теоретски аспекти кои имаат фундаментално значење за индиската музика:
1. Воспоставувањето на Шадја како првата, одредувачка нота од скалата или грамата.
2. Два принципи на хармонија: Првиот принцип наведува дека постои фундаментална нота Авинаши и сеприсутна и непроменлива нота Авилопи во музичката скала. Вториот принцип, често сметан за закон, наведува дека постои хармонија меѓу нотите, најдобрата меѓу Шадја и Тар Шадја, и вториот најдобар меѓу Шадја и Панчам. 3. Натја-шастра исто така го предлага поимот за музички модули или јати што е потекло на поимот за модерните мелодиски структури познат како рага. Нивната улога во повикувањето на емоциите е нагласена. Затоа композициите кои ги нагласуваат нотите Гандхара или Ришабха се поврзуваат со трагедијата (каруна раса), а пак оние кои ја нагласуваат Ришабха будат хероизам (в’ла раса)
Јатите се образложени во текстот Даттилам составен во исто време како и Натја-шастра. Натја-шастра исто така укажува на неколку аспекти на музички изведувања, особено во примената на вокални, инструментални и оркестарски композиции. Таа исто така се занимава со Расите и Бхавите кои може да бидат разбудени од музиката.
Древна Кина
Историјата на древниот кинески инструмент Гучин е долга. Споменат е во кинески ракописи кои датираат од пред речиси  3000 години, а слични инструменти се пронајдени во гробови стари околу 2500 години. Во јужно кинеските гробници откопани биле добро сочувани цинти кои изгледаат на сличен инструмент кој е подолг и со по малку жици, но тие не се именувани во гробниците. Според кинеските легенди чинот имал 5 жици но околу 1000 п.н.е. биле додадени две.
Древна Персија
Малку се знае за музиката во древна Персија, познат ни е фактот дека разновидни инструменти како што се  лејтата и флејтата биле правени и свирени. Се вели дека инструметите, како на пример „Барбатот” (претходник на лејтата, модерната форма се нарекува Оуд ,или Уд во арапските земји и Турција),  потекнуваат од овој период, најверојатно околу 800 п.н.е.. За време на Археменидското царство, познатото „Персиско Царство”, Херодот изјавил дека музиката играла важна улога, особено во судот. Тој споменал дека музиката е од клучно значење за религиозни церемонии посветени на обожувањето на богот Митра.
Стара Грција
Античките грчки музичари развиле сопствен груб систем на музичка нотација. Системот не бил многу користен од грчките музичари, но сепак има остатоци од скромна документација на музички нотации од Стара Грција и Рим. Хомеровите епови првично биле пеени со придружба на инструменти, но нема археолошки докази за музичките нотации на Хомер. Неколку потполно зачувани песни постојат во музичките нотации на Стара Грција. Епитафот на Сејкил е најстарата потполно зачувана музичка композиција од грчката или која било друга традиција. Постојат три целосни химни во ракопис на Мезомед од Крит (2 век н.е.). Покрај тоа, сочувани се многу остатоци од грчката музика вклучувајќи остатоци од трагедии меѓу кои се хорската песна на Еврипид за неговата Орест и инструменталната меѓуигра во Ајакс  на Софокле. Римјаните немале свој систем на музичко нотирање, но очигледно е дека неколку Римјани го научиле грчкиот систем. Теренциј поставил ред музика во „Свекрва” кој можно е да бил нотиран од неговиот композитор Флакус. Познато е дека дел од античката музика не била строго монофона. Некои остатоци од грчката музика како што е фрагментот Орест јасно бара повеќе од една нота да биде отсвирена во исто време. Грчките извори го нарекуваат ова техника на свирење на повеќе од една нота во исто време. Покрај тоа, двојанките кои ги користеле Старите Грци и Персијци, древните гајди, испитувањата од  древните цртежи на вазни, ѕидови итн. и античките записи (како што е Аристотел, Проблеми, Книга XIX.12) кои ги опишуваат музичките техники од тоа време го потврдуваат постоењето на хармонијата. Една од цевките на двојанката се претпоставува дека служела како бордунска цевка со единствен страничен мелодиски отвор (бордунски тон), а другата како мелодиска цевка со шест мелодиски отвори на која се изведува мелодијата. Килмеровото дежифрирано клинесто писмо укажува на тоа дека истовременото свирење на два различни тона било практикувано одамна, можеби од 2000г. п.н.е.
Древен Рим
Познати се теориите на Питагора и Аристоксен (дел од грчки изводи и дел од подоцнежните романски писатели) и постојат околу 40 дешифрирани примери за грчкото нотирање на музиката. Многу малку останало од музиката на Римјаните. Постојат разни причини за ова, една од нив е дека ранохристијанските црковни отци биле против музиката во театарот, фестивалите и паганските религии и ја забранале веднаш штом  христијанството станало официјална религија на Римското Царство. Римјаните не биле креативни или оригинални во музиката. Тие не припишувале духовен етос на музиката за разлика од Грците. Но, ако Римјаните биле љубители на грчката музика како што биле љубители на целата грчка култура тогаш можеме да претпоставиме дека римската музика била главно монофона ( единечни мелодии без хармонија) и дека мелодиите се базирале на сложен систем на скали (наречени „модули”). Ритамот на вокалната музика, најверојатно, го следела природниот метар на стиховите. Се претпоставува дека Римјаните го позајмиле грчкиот метод на „енхириадичка нотација” за запишување на својата музика, ако воопшто користеле нотирање. Се користеле четири букви (a, g, f и c) за запишување на низа од четири последователни тонови со опсег на тетракорд. Над буквите се запишуваат знаци за такт, за да се означи траењето на нотата.
Чезаре Борџија
Чезаре Борџија (итал. Cesare Borgia, шпан. César Borja; 13 септември 1475 или април 1476 - 12 март 1507) бил војвода од Валентино, италијански кондотиер, благородник, политичар, и кардинал. Тој бил син на папата Александар VI и неговата љубовница Ваноза деј Катанаеј. Тој бил брат на Лукреција Борџија, Џовани Борџија (Хуан), војводата од Гандија, Хофре Борџија, кнез на Сквилаче, како и полубрат на дон Педро Луис де Борџија (1460-1488) и Џиролама де Борџија, деца на непознати мајки.
Потекло
Роден е во Рим во 1475 или 1476. Негов татко бил кардиналот Родриго де Ланзол Борџија, кој наскоро бил устоличен за папа под името Александар VI, а негова мајка била Ваноза, љубовница на Родригоз за која има малку сведоштва. Семејството Борџија потекнувала од Кралството Валенсија и до средината на 15-от век успеале да стекнат моќ во Римокатоличката црква. Чезаре бил потомок на Алонсо Борџија (1378-1458), епископ на Валенсија, кој бил избран за папа под името Каликст III во 1455 година. Александар VI, таткото на Чезаре, бил првиот папа кој отворено признал дека има деца со љубовница.
Стефано Инфасура истакнал дека кардиналот Борџија лажно тврдел дека Чезаре бил син на друг човек - Доменико ди Аригано, номинален сопруг на Ваноза Катанаеј. Папата Сикст IV со папската була од 1 октомври 1480 година го ослободил Чезаре од потребата за докажување на неговото раѓање.
Црковни функции
Чезаре првично бил подготвуван за кариера во Римокатоличката црква. Бил устоличен за епископ на Памплона на 15 годишна возраст. Се школувал во Перуџа и Пиза каде изучувал право. Кога неговиот татко бил избран за папа, Чезаре бил устоличен за кардинал на 18 годишна возраст. Паралелно со напредувањето на Чезаре во црковната херархија, неговиот брат Џовани Борџија се подготвувал за воена кариера, Александар VI сакал преку издигањето на Џовани да ја засили моќта на семејството Борџија и тој бил поставен за капетан на воените сили на Папската Држава. Меѓутоа во 1497 година Џовани бил убиен во мистериозни околности, според некои извори главен инспиратор на убиството е Чезаре, бидејќи со исчезнувањето на Џовани му се отворил патот за посакуваната воена кариера. Според друга верзија, причината за убиството на Џовани е љубомората околу Санча од Арагон, сопруга на помладиот брат на Чезаре - Хофре, таа била љубовница на Чезаре и Џовани. Улогата на Чезаре во убиството на неговиот брат, никогаш јасно не била утврдена.
На 17 август 1498 година, Чезаре станал првиот човек во историјата кој поднел оставка од функцијата кардинал. Истиот ден, францускиот крал Луј XII му ја доделил титулата војвода од Валентино, оваа титула и неговата поранешна позиција, кардинал на Валенсија, го објаснуваат неговиот прекар "Валентино".
Воена дејност
Походот на Луј XII имал позитивен ефект врз кариерата на Чезаре. Неговиот татко, Александар VI решил да ја искористи состојбата за засилување моќта на семејството Борџија, преку создавање на држава во северниот дел на Италија под власт на неговиот син. За таа цел, тој објавил дека сите негови викари во Ромања и Марке се расчинети. Иако во теорија се потчинувале директно на папата, овие владетели биле практично независни или зависни од други држави во текот на генерации. Во очите на поданиците, викарите биле сурови, а тоа било искористено од Чезаре за полесно преземање на овие територии, а по воспоставувањето на власта тој добил широка поддршка жителите. Николо Макијавели истакнува:
Чезаре беше назначен за командант на папската војска составена од голем број на италијански платеници, поддржана од 300 коњаници и 4 000 швајцарски пешаци испратени од страна на кралот на Франција. Со овие сили, Чезаре започнал да ја шири својата власт. Неговата прва жртва била Катерина Сфорца (мајка на кондотиерот Џовани Дале Банде Нере), владетел на Имола и Форли. И покрај тоа што бил лишен од тие два града по нивното освојување, тие биле окуприрани од француската војска, Чезаре се вратил во Рим за да го прослави својот триумф, а неговиот татко му ја доделил титулата гонфалониер на Црквата. Во 1500 година, Чезаре со финансиската поддршка на својот татко успеал да ги придобие на своја страна познатите кондотиери Вителозо Вители, Џијан Паоло Баглиони, Јулио и Паоло Орсини, како и Оливерото Фермо, со кој ја продолжил својата кампања во Ромања. Николо Макијавели истакнува:
Неговиот следен чекор бил опсадата на Болоња, но неговите кондотиери, особено Вителозо Вители и браќата Орсини запонале да коват заговор против Чезаре. Гуидобалто де Монтефелтро и Џовани Марија де Варано се вратиле Урбино и Камерино, а Фосомброне се побунил. Чезаровата популарен меѓу неговите поданици го отежнувале реализирањето на заговорот. Чезаре се сретнал со своите лојални генерали во Имола, каде што чекал да пропадне лабавата алијанса на своите непријатели. Чезаре ги повикал на помирување своите поранешни кондотиери и со измама успеал да ги зароби во Сенигалија каде наредил да ги ликвидираат, овој подвигот од страна на Паоло Гиовио бил оценет како "прекрасно залажување". Според Макијавели:
Пад
Иако Чезаре бил неизмерно способен генерал и државник, имал проблеми околу одржувањето на својот домен без континуираното покровителство на својот татко. Николо Макијавели истакнува дека Чезаре на зависел на добрата волја на папството, кое било контрола на неговиот татко, и дека тоа била главна слабост на неговата власт, тврдејќи дека, ако Чезаре ја добиел наклонетоста на новиот папа, би бил успешен владетел. Чезаре веста за смрта на својот татко ја примил при подготвувањето на планот за освојување на Тоскана во 1503 година. Макијавели истакнува:
Тие денови Чезаре се разболел и бил близу до смртта. Тој и неговите лојални луѓе се затвориле во римскиот замокот Свети Ангел. Неговата болест траела неколку месеци. Но, дури и во оваа состојба, Чезаре бил во можност да влијае врз изборот на новиот папа. Со негова поддршка за папа устоличен Пиј III, кој бил лојален на семејството Борџија. Меѓутоа, новиот папа починал по дваесет и седум дена. Тој бил заменет од страна на Јулиј II, кој бил непријател на Чезаре Борџија и неговиот татко. Додека Чезаре бил болен, неговите непријател започанле да дејствуваат и се обиделе да ги преосвојат Урбино, Камерино и Сенигалај. Фамилиите Колона и Орсини, традиционални меѓусебни непријатели, се обединиле против него. Макијавели истакнува:
Јулиј II, јавно вети дека ќе му ја остави титулата гонфалониер на Црквата, меѓутоа се откажал од тоа кога увидел дека Чезаре по смрта на својот татко повеќе ја нема поддршката на Франција и Шпанија. Новиот папа издал наредба за апсење на Чезаре и негово затворање во Остија. Чезаре со помош на своите луѓе успеал да избега и се засолнил во Неапол кој бил под контрола на Шпанците. Таму сакал да стапи во контакт со својот стар пријател Фернандес де Кордоба. Меѓутоа, Де Кородоба водејќи сметка за интересите на шпанската круна, издал наредба за апсење на Чезаре и негово испраќање во Шпанија.
Чезаре повторно успеал да избега и се засолнил кај братот на својата жена, на наварскиот крал Јован III. Чезаре бил топло пречекан и бил поставен за командант на наварската војска, која бил мала но добро обучена. Од него било побарано да го заземе одметнатиот град Вијана. На 12 март 1507 година на патот Вијана - Мандавиј наишол на заседа и бил убиен. Неговото голо тело било пронајдено на дното на една провалијата.
Гроб
Чезаре Борџија бил закопан под олтарот на црквата на Света Марија во Вијана. На мермерниот надгробен споменик се врежани зборовите: Тука лежи еден, од кого се плашеле сите, затоа што тој во своите раце ги држел мирот и војната. Но, во 1527 година неговото тело било ископано од гробот. Епископ Калахора го посетил градот и изразил осуда што еден грешник како Борџија бил погребан во црковната крипта. Гробницата била уништена, а Борџија бил закопан на друго место.
Во 1945 година неговите посмртни остатоци биле пренесени во локалното градското собрание. По што локалните власти побарале дозвола од Католичката црква за пристоен погреб. Жителите и градот Вијана и ден денес го негуваат споменот за Чезаре Борџија. На еден од плоштадите во градот е поставена негова биста со натпис „Капетан на навараската војска“. Католичката црква, по речиси петстотини години, решила да се вратат останките на Чезаре на местото на неговото оригинално почивалиште - во олтарот на црквата Света Марија.
Владетелот
Николо Макијавели се сретнал со Чезаре за време на својата дипломатската мисија во улога на секретар на Фиренската канцеларија. Макијавели бил во дворот на Борџија од 7 октомври 1502 година до 18 јануари 1503 година. Во текот на овој период, Мкајвели одржувал преписка со своите претпоставени во Фиренца, голем дел од неговата преписка преживеала и се обајвени во Собраните дела на Макјавели.
Макијавели го избрал Чезаре Борџија како модел за неговиот Владетел, тој се восхитува на Чезаревата способноста да управува со бесрамни методи ", комбинирајќи ја силата на лавот и итрината на лисицата. Макијавели обрнува внимание на одлики кои го прават идеалниот владетелот.
Како пример го посочува Чезаре. Макијавели смета дека Владетелот мора да предвидува настаните однапред, да не се потпираат на време. Во еден дел, како важни одлики, вели: мудрост, посветеност на уметноста на војната, како и разбирање дека суровоста понекогаш може да биде единствениот начин да се зачува власта. Макјавели истакнува:
Семејство
На 10 мај 1499 година, Чезаре се оженил со Шарлота од Албре (1480 - 11 март 1514). Таа била сестра на наварскиот крал Јован III. Тие имале една ќерка, Лујза Борџија, војвотката од Валентино (1500-1553), таа била мажена најпрво за францускиот генерал и гувернерот на Бургундија, Луј II де Ла Термоуие, а по неговата смрт за Филип де Бурбон (1499-1557). Чезаре исто така бил татко на најмалку 11 вонбрачни деца, меѓу нив е Џироламо Борџија, кој се оженил со Изабела Контеса ди Карпи, и Лукреција Борџија, кој, по смртта на Чезаре, се преселила во Ферара на дворот на својата тетка, Лукреција Борџија.
Двојна круна (фудбал)
Двојна круна или Дабл е термин во фудбалот, кој се однесува на освојувањето на првата лига и главниот куп на една нација во истата сезона. Исто така може да се употреби и за означување на две победи (дома и на гости) против истиот тим во една лигашка сезона.
Во англискиот фудбал, Двојната Круна традиционално означува освојување на првата лига (во моментов ФА Премиер Лига претходно Англиска Прва Дивизија) и ФА Купот во истата сезона. Иако и освојувањето на другите поголеми трофеи во една сезона во комбинација со Лигата се нарекуваат Двојни или Тројни Круни.
Англиската Двојна Круна
За време на првата половина на 20 век, многу коментатори веруваа дека освојувањето на Лигата И купот во истата сезона е невозможно во модерниот фудбал, делумно поради бројот на тимови кои биле блиску до тоа остварување но сепак не успеале, честопати наводно поради густиот распоред на натпревари. Поради ова Двојната Круна на Тотенхем во 1961, првата во модерната ера, беше сметана за особено значаен подвиг кој докажа дека коментаторите грешеа. Сепак Двојната Круна сепак остана релативно ретко постигнување пред деведесеттите.
Двојната Круна (Прва лига и Лига Куп)
Поретка, и помалку посакувана Двојна Круна во Англискиот фудбал е освојувањето на Првата Лига и Лига Купот. Ова беше првпат постигнато од страна на Нотингем Форест во 1978. Ливерпул ја има освоено оваа Двојна Круна три сезони по ред (1982, 1983 и 1984). Последниот пат ја освои заедно со Европскиот Куп, со што таа стана, иако помала, Тројна Круна.
Двојната Куп Круна
Двојната Круна со освојување на двата купови (ФА Купот и Лига Купот) беше постигнато од Арсенал во 1993, кога го победи Шефилд Венсдеј со 2-1 во финалето на двете натпреварувања. Во 2001, Ливерпул ја освои оваа Двојна Круна заедно со Купот на УЕФА како дел од нивната Тројна Куп Круна. Во 2007, Челзи ФК исто така ја освоија со победата над Арсенал во финалето на Лига Купот и против Манчестер Јунајтед во финалето на ФА Купот.
Ретки Европски Двојни Круни
Лидз Јунајтед беше првиот англиски клуб кој освоил Двојна Круна со освојување на европско и домашно натпреварување. Во 1968 Лидз го освои Лига Купот и Купот на Саемски Градови. Челзи во 1998, го освои Купот на Победниците на Куповите и Лига Купот. Евертон ФК исто така имаат освоено европска Двојна Круна во 1985, со освојувањето на Лигата и Купот на Победниците на Куповите и за малку ја пропушти Тројната Круна, со поразот во финалето на ФА Купот по три дена.
Абердин ја освои својата прва и единствена Европска Двојна Круна во сезоната 1982-83 кога прво го освои Купот на Победниците на Куповите со победата над Реал Мадрид со 2-1 во Гетебург, и 10 дена подоцна го освои Шкотскиот Куп со победата од 1-0 над Рејнџерс. Абердин го освои и Европскиот Супер Куп на крајот од 1983 со што освоија неофицијална Тројна Круна, но не во истата сезона.
Двојна Круна со Лигата и Лигата на Шампионите
Освојувањето на Лигата и Лигата на Шампионите се смета за освојување на Двојна Круна. Ова им успеало на Ливерпул во 1977 и 1984, АК Милан во 1994, Ајакс Амстердам во 1995, Манчестер Јунајтед во 1999, Баерн Минхен во 2001, Порто во 2004 и ФК Барселона во 2006.
„Речиси“ Двојни Круни
На многу тимови им се случило да стигнат до шанса да ја освојат посакуваната Двојна Круна во Англија (освојувајќи ја Лигата и ФА Купот), но за малку пропуштиле да го освојат едниот, или двата трофеи во таа сезона.
Целосната список на ониа кои за малку ја пропуштиле Двојната Круна е:
Други Двојни Круни
ФК Копенхаген го освои Данското првенство и Данскиот куп во сезоната 2003-2004. Следната година локалниот соперник Бронби ФК го следеше нивниот пример и повторно ја освои данската Двојна Круна.
Цска Москва во Русија го освои Рускиот Куп и Руската Премиер Лига во 2005.
Во Јапонија, Урава Ред Дајмондс ја освоија Јапонската Лига и Купот на Императорот во 2006, а Кашима Ентлерс во 2007.
Тим со најмногу домашни Двојни Круни на сите времиња е Линфилд, од Северна Ирска, Обединето Кралство — со 19 заклучно со мај 2007.
Меѓународни Двојни Круни
Една репрезентација не може да го освои Светското Првенство и континенталното првенство во една година бидејќи не се работи за годишни настани, но ако една репрезентација ги држи двете титули истовремено тогаш се вели дека „освоила Двојна Круна“. Репрезентации на кои им успеало ова се:
САД
Во 1924 Фол Ривер Марксмен ја освои своојата прва Двојна Круна (освојувајќи ја Американската Фудбалска Лига/Националниот Челинџ Куп). Во 1930 истиот тим освои и Тројна Круна, освојувајќи ја титулата во АФЛ, Челинџ Купот и Левис Купот. ДЦ Јунајтед ја освои правата Двојна Круна во ПФЛ Купот и УС Опен Купот во 1996. Чикаго Фајр исто така ги освои двете натпреварување во 1998, како и Лос Анџелес Галакси во 2005. ДЦ Јунајтед освои две Двојни Круни составени од ПФЛ Купот и ПФЛ Супортерс Шилд во 1997 и 1999. Канзас Сити Визардс ја освоија истата Двојна Круна во 2000, а Лос Анџелес Галакси фи освои двата трофеи во 2002.
Луксембург
Двојната Круна во Луксембургшкиот фудбал подразбира освојување на Луксембургшкиот Куп и Луксембуршката Прва Лига во истата сезона. Бидејќи Луксембург нема други сениорски натпреварувања, а тимовите ретко напредуваат во европските натпреварувања, Двојната Круна е највисокото достигнување за сите тимови. Во Луксембург Двојната Круна е освоена вкупно 22 пати, осум од Женес Еш.
Уникатна Двојна Круна
Вест Бромвич Албион има постигнато уникатна Двојна Круна во сезоната 1931. Кога стана првиот клуб кој го освоил ФА Купот и промоција во повисока лига во истата сезона (од Втората Фудбалска Дивизија во Првата Дивизија). Седумдесет и седум години подоцна ова не му успеало на ниту еден друг тим.
Куќа на Петанови
Куќа на Петанови — стара куќа во градот Охрид прогласена за културно наследство на Македонија.
Историја
Куќата се наоѓа во населбата Центар, на ул. „Димитар Влахов“ бр. 35. Изградена е во 1929 година от непознати мајстори.
Суптропска бура во Азорските острови 2005 година
Азорската суптропска бура од 2005 година беше 19-та именувана бура и единствена суптропска бура во екстремно активната сезона на урагани во Атлантикот во 2005 година. Не беше официјално именуван од американскиот национален центар за урагани бидејќи оперативно беше класифициран како нетропски минимум. Бурата се разви во источниот дел на Атлантскиот Океан од област со низок притисок што доби суптропски одлики на 4 октомври. Бурата беше краткотрајна, а подоцна на 4 Октомври ги премина Азорските Острови пред повторно да стане вонтропски на 5 октомври. За тоа време не се пријавени штети или жртви. Откако беше впиен во студениот фронт, системот стана ураган Винс, кој го зафати Пиринејскиот Полуостров.
Месеци по сезоната на урагани, кога Националниот центар за урагани го правеше својот годишен преглед на сезоната и нејзините именувани бури, синоптичарите Џек Бевен и Ерик Блејк ја идентификуваа оваа претходно незабележана суптропска бура. И покрај неговата необична локација и широкото поле на ветрови, системот имаше добро дефиниран центар што се конвецира околу топло јадро.
Метеоролошка историја
Системот потекнува од горното ниско ниво западно од Канарските острови на 28 септември. Ниското ниво се организираше во текот на следните денови, создавајќи неколку изливи на конвекција. Додека остана нетропски со студено јадро, постепено се движеше од запад кон северозапад. На 3 Октомври, стана широка површина ниска околу 400 наутички милји (740 км, 460 ми) југозападно од островот Сао Мигел во Азорските Острови. Рано на 4 Октомври, конвекцијата се зголеми како што ниската површина се организираше, а системот стана суптропска депресија.
Отприлика во исто време, депресијата се претвори североисточно во топол сектор пред претстојниот студен фронт и зајакна во суптропска бура. Системот продолжи да го следи североисток и малку зајакна, достигнувајќи го својот врвен интензитет од 85 km/h (50 mph) како што се приближуваше до Азорските Острови таа вечер. По следењето низ областа, бурата малку ослабе додека се движеше кон север-североисток. Преку интеракција со студениот фронт рано на 5 Октомври, суптропската бура стана вонтропска. Системот беше целосно апсорбиран од фронтот подоцна истиот ден. Ново апсорбираниот систем ќе се одвои од растворливиот фронтален систем и ќе стане суптропска бура Винс на 8. октомври.
Во тоа време, се веруваше дека системот не бил суптропски. Сепак, имаше неколку пронајдоци по сезоната кои потврдија дека системот навистина бил. Првото откритие беше моделот на облак, кој имаше длабока конвекција околу центарот и беше подобро организиран со добро дефиниран центар на циркулација. Дополнително, системот имал топло јадро потипично за тропските циклони за разлика од студеното јадро на вонтропските циклони. Топлото јадро, исто така, значело дека немало топли или ладни фронтови прикачени на системот, бидејќи температурите не се менувале пред и зад системот, додека неповрзан студен фронт не ги поминал Азорските Острови. Сателитските снимки сугерираа дека системот накратко бил тропска бура бидејќи е пронајдено топлото јадро; сепак, раширеното поле на ветер и присуството на корито на горното ниво потврдија дека тоа е само суптропско.
Влијание, класификација и евиденција
Тропски ветрови од бура беа пријавени низ делови на Азорските Острови, првенствено на источните острови. Најсилните ветрови се забележани на островот Санта Марија, каде ветровите од 10 минути достигнаа 79 km/h (49 mph) со налети до 94 km/h (59 mph). Понта Делгада се соочи со 61 km/h (38 милји на час) ветрови, со максимум забележан налет од 85 km/h (52 mph). Нема информации за штети или жртви.
Азорската бура од 2005 година не беше класифицирана како суптропска бура до април 2006 година, по повторното проценување од страна на Националниот центар за урагани. Да беше оперативно класифициран како таков, ќе се викаше Тами. Секоја година, Националниот центар за урагани (НЦУ) повторно ги анализира системите од изминатата сезона на урагани и ја ревидира историјата на бурите доколку има нови податоци кои биле оперативно недостапни. Оваа повторна анализа откри дека бурата станала суптропска бура на 4 Октомври, што го прави најраното формирање на 19-та тропска или суптропска бура на Атлантикот во историјата. Претходниот рекордер беше неименувана тропска бура од 1933 година која се разви на 26 октомври. Таа ја задржа оваа разлика до 2020 година, кога ураганот Теди достигна јачина на тропска бура на 14 септември.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Бисаболол
Бисаболол, или поформално α-(−)-бисаболол или исто така познат како левоменол, е природен моноцикличен сесквитерпенски алкохол. Тој е безбојна, вискозна, маслена течност која е примарна компонента на етеричното масло од камилица (Matricaria recutita) и Myoporum crassifolium. Тој е слабо растворлив во вода и глицерин, а растворлив е во етанол. Неговиот енантиомер, α-(+)-бисаболол, е исто така присутен во природата, но ретко. Синтетскиот бисаболол вообичаено е рацемска смеса од двата, α-(±)-бисаболол.
Се користи стотини години во козметиката бидејќи се согледани неговите лековити особини на кожата. Познато е дека бисабололот има антииритантни, антиинфламаторни, и антимикробни особини. Исто така е покажано дека бисабололот ја подобрува перкутаната апсорпција на одредени молекули.
Структурно слично соединение познато како β-бисаболол (CAS registry number [15352-77-9]) се разликува само во положбата на терциерната хидроксилна функционална група.
Географија на Науру
Географијата на Науру ги опфаќа географските, релјефните и демографските одлики на државата. Науру е островска држава, составена само од еден остров, кој се наоѓа во Тихиот Океан. Науру нема копнена граница со друга држава, но по морски пат се граничи со Микронезија на север, со Кирибати на исток, Папуа Нова Гвинеја на запад и со Соломоните на југ. Островот се наоѓа 53 км јужно од екваторот со географски координати -0.53333°N, 166.91667°W. Науру е еден од трите острови богати со фосфат, другите два се Банаба и Макатеја. Според проценките за 2007 година во Науру живееле 9,275 жители. Науру нема главен град, но за таков се смета округот Јарен.
Природни непогоди
Осровот се соочува со периодични суши и ограничени колочини на природна свежа вода. Почвата на островот е со висок степен на фосфат, како и бакар, мангезиум, железо и цинк, и сето тоа не е погодно за растителниот свет. Поради 90 годишното ископување на фосфатот во државата, 90% од Науру е опустошена земја и тоа резултира со ограничени природни ресурси.
Крајни точки
Крајните точки на земјата се:
Административна поделба
Науру е поделен на 14 административни области кои се групирани во осум изборни единици. Областите во Науру се:
Демографија
Островот има население од 9.265 жители, од кои 96% зборуваат наурски јазик. Претходно, населението било поголемо, но во 2006 околу 1500 луѓе се отселиле.
Службен јазик во Науру е наурскиот. Англискиот е широко застапен и претставува јазик на управата и трговијата.
Ертничкиот состав на Науру е: 58% се Наурци, 26% останати тихоокеански етнички групи, 8% Кинези и 8% Европејци. Сите Европејци се Британци. Најголема религија е христијанството.
Осврнувајќи се на медицинските проблеми на Науру, науруанците се најдебели луѓе во светот. Исто така населението има проблеми и со диабетес.
Изабела Башмакова
Образование и кариера
Башмакова е родена на 3 јануари 1921 година во Ростов на Дон, во семејство со ерменско потекло. Нејзиниот татко, Григориј Георгиевич Башмаков, бил адвокат. Нејзиното семејство се преселило во Москва во 1932 година. Започнала со студии на Факултетот за механика и математика при Државниот универзитет во Москва во 1938 година, но била евакуирана од Москва за време на Втората светска војна, при што работела како медицинска сестра во Самарканд. Докторирала во 1948 година, под надзор на Софија Јановскаја.
Таа продолжила да работи во Московска Област како асистент професор, а во 1949 година била промовирана во придружен професор. Во 1950 година нејзиниот сопруг, математичарот Андреј И. Лапин, бил уапсен, поради своето противење на движењето на Трофим Лисенко (Лисенкоизам), но делумно поради напорите на Башмакова, тој повторно бил ослободен во 1952 година. Башмакова го завршила својот докторат во 1961 година и станала редовен професор во 1968 година.
Таа се пензионирала и станала доцент (пензиониран професор-ветеран) во 1999 година, а починала на 17 јули 2005 година, на одмор во Звенигород.
Придонеси
Нејзините подоцнежни истражувачки придонеси вклучуваат споредба на алатките што ги користел Диофант за да ја реши Диофантовата равенка, наспроти повеќето современи методи; следејќи ја мисловната линија предложена од Јакоби, таа сугерирала дека методите на Диофант биле пософистицирани отколку што претходно се мислело, но дека нивната софистицираност била скриена од акцентот на конкретни случаи, во пишувањето на Диофан. Таа користела комплексни броеви за повторно да ги толкува геометриските трансформации проучени од Франсоа Виет. Таа исто така ја проучувала историјата на алгебарски кривини и ги превела делата на Фермат на руски јазик.
Признанија
Во 1986 година, Меѓународниот конгрес на математичари првично објавил список на говорници, во која не биле вклучени жени. По протестите, Извршниот комитет на конгресот поканил шест жени за да зборуваат на конгресот. Башмакова била една од тие шест жени; таа не можела да отпатува на конгресот, но нејзиниот документ се појавил во списокот на дела.
Меѓународната академија за историја на науката во 1966 година ја избрала како членка, а како полноправна членка во 1971 година. Добитничка е на почесни дипломи во 1971, 1976 и 1980 година. Во 2001 година, Меѓународната академија за историја на науката ја наградила со медал на Александер Којре. Во 2011 година, конференција на Руската Академија на Науките, била посветена во нејзина чест.
Еро Саринен
Еро Саринен (фински: Eero Saarinen, ) (20 август 1910, Кирконуми, Финска – 1 септември 1961, Ен Арбор, Мичиген, САД) бил американски архитект и индустриски дизајнер со финско потекло, познат по прилагодувањето на неговиот стил во зависност од барањата на проектот: едноставни, коренити, сводни структурални облини или рационализам налик на машина.
Саринен е значаен архитект на 20 век и претставник на органската архитектура. Најпрво се ориентирал кон строгите кубистички облици. Дури со текот на времето започнува да применува поекспресивни облици. Познат е по своите елегантни слободно носечки кровни конструкции.
Освен згради, Саринен развивал и мебел. Значајно дело е неговата "лале столица" (Tulip Chair), со широко, кружно подножје.
Облакодер
Облакодер — висока, постојано вселива зграда со многу катови, обично дизајнирани за канцеларии и трговија. Не постои официјално правило или висина за тоа која зграда може да биде класифицирана како облакодер. Вообичаен белег на облакодерите е челичната конструкција која ги зацврстува ѕидовите подобро отколку вообичаените конструкции. Првите облакодери во себе имале челик кој поддржувал конструкцијата на првите катови да биде пониска од оние со армирачки бетон. Новите облакодери немаат масивни ѕидови и повеќето облакодери се одликуваат со голема површина од стакло кои го овозможуваат челичните ѕидови. Како и да е облакодерите можат да имаат и вообичаен надворешен изглед со мала површина стакло.
Поранешни облакодери
Во 1852 година Elisha Otis  го измисли безбедносниот лифт практичен и сигурен за качување на патниците на погорните спратови. Друг клучен развиток беше употребата на челик наместо камен или цигли. Од друга страна ѕидовите на пониските спратови на високите згради би биле дебели и непрактични. Друг развиток во оваа област беше Oriel Chambers во Ливерпул.Дизајниран од градскиот архитект Peter Ellis во 1864 година тоа беше првата железна зграда во светот со надворешни ѕидови од стакло и беше само 5 спрата висока. Напредниот развој им го даде на светот првиот облакодер десет спратниот Home Insurance Building во Чикаго изграден од 1884 до 1885. Неговата височина не е импресивна денес но, била импресивна во тоа време. Архитектот Major William Le Baron Jenney  конструктуирал носечки столбови од челик. Во оваа зграда челичната конструкција го носи целиот товар од ѕидовите. На овој развиток му е дадена формата на конструкцијата како Chicago skeleton. Burnham and Root's 1889 Rand McNally Building во Чикаго 1889 беше првиот облакодер целиот од челик, додека Louis Sullivan's Wainwright Building во St. Louis Missouri 1891 беше првиот облакодер од изграден од челик со високо вертикална лента која ја означува ширината на зградата затоа за некој претставува првиот вистински облакодер. Повеќето од поранешните облакодери изникнуваа на земја во околината на Чикаго, Лондон, Њујорк кон крајот на 19 век. Земја во пораст како во Мелбурн, Австралија помеѓу 1888 и 1891 со мамузи создаде голем број на поранешни облакодери иако ниеден од нив не беше изграден од челик сепак има останато неколку од нив. Граници во големината беа подоцна измислени. Лондонските градежници за ново измислениот лимит на висина поднеле жалба до кралицата Викторија да се направат измени во правилата до 1950 година. Важноста околу естетиката и вклучувајќи ја безбедноста исто така го отежнува развитокот на облакодерите околу Европа во првата половина на 20 век.Со важен говор во 1898 во белата куќа во Ротердам, и Royal Liver Building во Ливерпул завршени во 1911 со 90 метри и 17 спратниот  Kungstornen во Стокхолм, Шведска која била изградена 1924-1925 и 15 спратната  Edificio  Edificio Telefónica во Мадрид,  Шпанија изградена 1929, и 26 спратната  Boerentoren во Антверпен, Белгија изградена 1932, и 31 спратниот Torre Piacentini  во Џенова Италија изградена 1940. После натпреварувањето помеѓу Чикаго и Њујорк за највисоката зграда на светот Њујорк го зема водсвото во 1895 со комплетирање на American Surety Building Њујорк живееше со титулата за највисока зграда на светот многу години. Њујоршките пронаоѓачи одмеруваа сили помеѓу себе со едноподруго највисоки згради искачувајќи сè до титулата највисока во светот во 1920 и почетокот на 1930 години доаѓа кулминација со завршување на Chrysler Building во 1930 и Empire State Building во 1931 во наредните 40 години. Првата изградена кула како светски пазарен центар стана највисоката зграда во светот во 1972. Како и да е наскоро за 2 години беше надмината од Sears кулата во Чикаго. Sears кулата стоела како највисока зграда во светот 24 години од 1974 до 1998, сè до кога беше надмината од ПЕТРОНАС.