cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јенс Јеремис
Клупска кариера
Јеремис започнал да игра фудбал во 1980, во младинскиот сектор на локалниот клуб Мотор Герлиц. Во 1986 се префрлил во Динамо Дрезден, каде во осум години ги поминал сите младински категории и го направил своето деби за првиот тим во Бундеслигата на 1 април 1995, во поразот со 3-1 од Минхен 1860. Токму Минхен 1860 станал неговиот следен клуб во кариерата, откако Динамо Дрезден претрпел испаѓање од елитата во сезоната 1994-95 и морале да го пуштат младиот играч од средниот ред да му се приклучил на синиот клуб од Минхен во летото 1995 година. Во Минхен 1860, Јеремис одиграл три одлични сезони во кој бил стандарден првотимец, развивајќи се во квалитетен играч. Тоа го приметил и градскиот соперник, Бајерн Минхен кој успеал да го доведе во својот тим во 1998, а воедно тоа ќе биде и клубот за кој играл до крајот на кариерата.
Сите негови успеси во клупската кариера дошле имено со Баерн, вклучувајќи и шест национални првенства (1998-1999, 1999-2000, 2000-2001, 2002-2003, 2004-2005, 2005-2006), четири Купа на Германија (1999-2000, 2002-2003, 2004-2005, 2005-2006), Лигата на шампионите во сезоната 2000-2001 и Интерконтиненталниот куп во 2001 година.
Последниот натпревар во кариерата го одиграл на 13 мај 2006, во кој Бајерн на домашен терен одиграл 3-3 против Борусија Дортмунд, по што ја завршил кариерата на возраст од 32 години.
Репрезентативна кариера
Својот прв настап во дресот на германската репрезентација Јеремис го имал на 15 ноември 1997, во пријателски натпревар со Јужна Африка. Тој бил повикан и настапувал за германската репрезентација на Светското првенство 1998, при што германскиот комичар Харалд Шмит го нарекол Јенс Јереналдо. Иако бил регистриран за настап на Евро 2000, подоцна бил отстранет поради тоа што го нарекол селекторот Ерих Рибек "патетичен". Сепак, Јеремис подоцна бил вратен во репрезентацијата и учествувал на Светското првенство во 2002. Тој се повлекол од репрезентативниот фудбал по завршувањето на Евро 2004 со цел да се концентрира на кариерата во Бајерн Минхен.
Гомнушка
Гомнушка (Alburnoides bipunctatus) (Вардарка, Шљунец) е риба во фамилијата Cyprinidae. Оваа риба ги населува реките со мирни води. Се храни со умрени инсекти ларви на инсекти и диатоми. Се размножува во периодот април - јуни.
Основни биолошки одлики
Се мрести во пролет, од почетокот на мај до крајот на јуни, порционо, во повеќе наврати. Икрата ја полага на каменита и песковита подлога. Вардарката припаѓа на ситните видови риби, просечна големина и е околу 6 - 8 см. Максимална големина достигнува до 12 см. и тежина до 30 грама. Живее подеднакво и во проточни и во стагнантни екосистеми богати со кислород. Се задржува на места со интензивна аерација. Живее групирана во помали и поголеми јата. Се храни со храна од анимално потекло, лови ларви и адултни стадиуми од водни инсекти. Често зема и инсекти кои паѓаат на вода. Мошне е динамична, доста агресивна и алчна, па честопати пречи при риболовот на поатрактивни и покрупни видови риби бидејќи ја однесува или оштетува мамката од јадицата.
Значење
Иако, најчесто не е цел на повеќето рекреативни риболовци многу често се лови. Агресивна е и многу лесно се лови. Особено ја ловат децата и почетниците во рекреативниот риболов. Месото на вардарката е вкусно и нема ситни коски, се јаде цела.
Може да се најде во Авганистан, Австрија, Азербејџан, Белорусија, Белгија, Бугарија, Ерменија, Естонија, Грузија, Германија, Иран, Латвија, Литванија, Молдавија, Македонија, Полска, Романија, Русија, Словачка, Турција, Украина, Узбекистан, Унгарија, Франција, Холандија, Чешка, Швајцарија.
Во Македонија го населува долниот тек на реката Треска.
Отоманско-венецијанска војна (1645–1669)
Отоманско-венецијанска војна, позната како Кандиска војна — шестата Отоманско-венецијанска војна која се водела меѓу Венецијанската република, Малтешки ред, Папската Држава и Франција од една страна и Османлиското Царство од друга страна. Конфликтот избил за превласт на островот Крит. Војната се одвивала преку поморски битки во Егејско Море и воени операции во Далмација.
Позадина
По османлиското освојување на Кипар во 1573 година, единствена колонија на Венецијанската Република во овој дел на Средоземјето останал островот Крит или Кандија. Островот имал големо стратешко значење за поморскиот пат кон Египет и западниот дел на Средоземјето. За Венеција островот главно бил користен за трговски цели и голем период од време успевале да ја одложат војната за островот против Османлиите. Отворањето на новите трговски поморски патишта во северниот дел на Атлантикот и губењето на политичката моќ како последица од Триесетгодишната војна негативно се одразило на економската моќ на Венеција.
Венецијанската флота на 7 август 1638 година ги нападнала и уништила османлиските пирати кои биле стационирани во тогашната турска територија Валона. Реакцијата на Османлиите била многу жестока, па османлискиот султан Мурат IV наредил да се блокираат сите активности меѓу двете земји. Венеција тогаш морала да плати оштета од 250.000 златници.
Почеток на војната
Османлиите на Крит пристигнале на 23 јуни 1645 година, а самите управители на островот биле изненадени бидејќи сметале дека флотата ќе изврши напад кон Малта во знак на освета за претходниот инцидент, во кој бил вмешан малтешкиот орден. Островот претставувал добро утврдено место, а на чело на островот се наоѓал Андреја Корнеро. Венеција како управна власт немала поддршка од локалното грчко население. Конфликтот започнал со напад на градот Ханија по кое се упатиле кон островот Санто Тодеро. Заповедникот на островот Блазио Зулијан гледајќи дека нема големи шанси за одбрана наредил да се минира целиот остров и островот бил дигнат во воздух. По ова Османлиите се упатиле коин Ханија и на 22 август истиот бил освоен. Во меѓувреме дошла христијанска помош од Папаската држава, Токсана, Малта и Непал. По неколкумесечните битки дошла зимата, а конфликтот бил сопрен. Венеција безуспешно се обидувала да принајде сојузници во Западна Европа за нова крстоносна војна, но финансиските проблеми биле основна причина за неуспех. На чело на Венеција во 1646 година застанал Џовани Капело кој се покажал како доста неуспешен дожд. Во јуни една мала османлиска армија успеала да го зазеде источниот дел на тврдината Ситија. Се проценува дека до 1648 година, околу 40% од критското население страдало од епидемија, па бројот на жители се намалил од 260.000 на околу 80.000 луѓе.
Опсада на Крит
До средината на 1648 година скоро цел Крит бил во рацете на Османлиите. Главната тврдина Кандија била опседната во мај 1649 година и истата траела до крајот на војната во 1699 година. Оваа опсада била една од најдолгомерните во историјата на воените конфликти. Османлиите немале успех во нападите главно поради големите проблеми во снабдувањето на војниците. Но по убивањето на султанот Ибрахим I, на чело на империјата застанал неговиот син Мехмед IV.
Во текот на 1649 година поради проблемите во престолнината била на кратко прекината опсадата. Во следната година јаничарите повторно биле одбивани од бранителите на тврдината. Така единствена опција била одржување на цврста и трајна блокада на градот. Османлиите започнале со изградба на три нови тврдини а кон средината на 1650 година на островот дошла дополнителна армија. Во 1653 година Османлиите имале успех во зазимање на тврдината на островот Селино. И покрај долгата опсада која негативно се одразувала на османлиската војска, сепак опсадата продолжила.
1645—1654
Венецијанците сфатиле дека нема да можат да се борат по копно, затоа одлучиле да ги активираат поморските напади каде биле супериорни. Нивната намера била едноставна, да се блокираат Османлиите за да не можат да се снабдуваат силите на островот Крит. Поради тоа започнале напад над Дарданелите каде успешно била сопрена флотата на Кара Муса-паша од 80 бродови на 26 мај 1646 година. Но овој успех бил многу краток па Османлиите успеале да го убијат водачот на венецијанската флота. Во 1648 година Венеција повторно се вратиле кон Дарданелите со околу 65 бродови. Поради венецијанскиот успех, Османлиите снабдувањето го продолжиле преку Мала Азија а венецијанскиот адмирал морал своите сили да ги раздели на две групи, кои на крај биле недоволни за успех. Така во 1649 година била пробиена блокадата на Дарданелите, но Венеција повторно направила блокада и следната 1650 година со 41 брод но и во овој обид не постигнале голем успех. Единствен значаен конфликт се случил на 10 јули 1651 година кај Наксос каде 58 венецијански бродови победиле многу побројна османлиска флота, која морала да се повлече кон Родос.
До 1654 година Османлиите ја обновиле својата флота со бродови изградени во Триполитанија и Тунис, па кон почетокот на мај со флота од 80 бродови кон која се приклучиле и 22 галии од Егејско Море и 14 бродови од берберскиот султан заминале кон Дарданелите. На 16 мај 1654 година Венеција била принудена да се повлече од Дарданелите.
1654-1669
Во следните две години продолжиле поморските борби. Венецијанските сили повторно се обиделе да спроведат блокада на Дарданелите но не можеле трајно да ги задржат своите позиции. Османлиите во 1658 година продолжиле со војната против Хабсбуршката Монархија, па не презимале поголеми акции. Венеција била толку исцрпена што сакала постојанен мир, но султанот ова го одбивал. Во 1659 година дошло до француско-шпански мир по кое Венеција започнала да добива поголема помош. Првиот француски контигент од 4.200 војници на Крит пристигнал во април 1660 година заедно со германски, савојски, малтешки и токсански сили. Главната цел на почетокот била да се отстрани опсадата на Кандија, но без успех. Францизите се повлекле по смртта на нивниот водач.
Во август 1664 година завршила војната со Хабсбуршката монархија па Османлиите своите сили ги насочиле кон борбата со Венеција. Големиот везир Ахмед Корпулу во зимата 1665 година наредил на 9.000 војници заминување на Пелопонез а во 1667 кон Крит. Венеција исто така добила голема француска помош. Завршните операции на Кандија траеле 28 месеци во кој конфликт загинале околу 70.000 Османлии, 38.000 жители на островот и околу 30.000 христијански бранители на островот.
Одбраната на островот станала невозможна поради постојаните бомбардирања и минирања на ѕидините кои на крајот биле срушени а градот останал без заштита. Последните венецијански бранители се предале на 5 август 1669 година.
Последици
Предавањето на Кандија ставило крај на четири и пол вековното венецијанско владеење на Крит и го довело Отоманското Царство до неговиот привремен територијален зенит. Во исто време, трошоците и жртвите направени за време на оваа продолжена војна во голема мера придонеле за опаѓањето на османлиската држава во текот на втората половина на 17 век. Од друга страна, Венеција ја изгубила својата најголема и најпросперитетна колонија, нејзината истакната трговска позиција на Средоземјето била намалена, и нејзината ризница била исцрпена, откако потрошила околу 4.253.000 дукати само за одбрана на Кандија. За сето ова, далматинските придобивки биле недоволна компензација. По враќањето во Венеција во 1670 година, на Морозини му се судело под обвинение за непослушност и предавство, но бил ослободен. Петнаесет години подоцна, тој ги предводил венецијанските сили во Морејската војна, каде што Републиката се обидела, за последен пат, да ги врати своите загуби и повторно да се воспостави како една од најголемите сили на Источното Средоземје. За време на таа војна, во 1692 година, венецијанската флота се обидела да ја врати Кандија, но не успеала. Последните венецијански упоришта кај Крит паднале во последната Отоманско-венецијанска војна (1714–1718) во 1715 година. Крит останал под отоманска контрола до 1897 година, кога станала автономна држава. Островот продолжил под номинална османлиска власт до Балканските војни. По нивните последици, османлискиот султан се откажал од секое барање на островот, а на 1 декември 1913 година тој бил формално обединет со Грција.
По падот на Кандија, се зголемиле стравувањата дека Османлиите ќе ја нападнат Малта. Во 1670 година, Редот на Свети Јован започнал да ја подобрува одбраната на островот.
Стив Смит
Стивен Петар Деверокс Смит (роден 2 јуни 1989 година), е австралиски меѓународен играч на крикет и поранешен капитен на австралиската репрезентација. Почнувајќи од март 2018, Смит е во кругот на најдобри во светот, според рангирање. Тој се смета како еден од најдобрите удирачи во светот. Тој игра за Нов Јужен Велс и Сиднеј Сиксерс во домашни крикет.
NGC 2486
NGC 2486 — спирална галаксија во соѕвездието Близнаци, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2486 се споменува и како UGC 4123, MCG 4-19-11, CGCG 118-29, KCPG 150A.
Откривање
Објектот е откриен на 7 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 57 м 56,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 25° 9' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 97°.
Други поделби
Проучување на NGC 2486 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22317. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 140; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1930. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 226.
Список на државни водачи во 1015 година
Ова е список на државни водачи во 015 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Нордиска комбинација на Зимските олимписки игри 2010 - штафета на големата скокалница/4x5 km
Тимските натпревари во нордиска комбинација, односно скјачки скокови на големата скокалница и скијачко трчање на 4х5 km на Зимските олимписки игри 2010 се одржаа на 23 февруари.
Алеко Василев
Александар „Алеко“ Василев, или познат како Алеко Паша, Алеко Василев, Орфо или Орфански — македонски револуционер со влашко потекло, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација, Серската група и Внатрешната македонска револуционерна организација. Во 1922 година е серски окружен војвода и раководител на ВМРО во Петричко, по 1924 година голем противник на Тодор Александров во внатреорганизационите борби и поделби, ги прифатил принципите на Мајскиот манифест.
Нордиска комбинација на Зимските олимписки игри 2010 - штафета на големата скокалница/4x5 km
Двата натпревара се одржаа во Вислер. Натпреварите во скијачки скокови се одржаа, со почеток во 10:00 по месно време (UTC-8), а трката се одржа со почеток во 13:00.
Алеко Василев
Рани години
Василев е роден во 1891 година во гратчето Долна Џумаја, денес Ираклија, Грција. Учи во Серското егзархиско педагошко училиште, кое го напушта во 1906 година и до Балканските војни е егзархиски учител во селото Ќуприја, Серско (денес Гефируди). Приврзаник е на крилото на Јане Сандански во ВМОРО.
Низ војните
За време на Првата балканска војна е во четата на Јане Сандански, која ги помага активностите на Седмата рилска дивизија. По Втората балканска војна се утврдува во Петрич и во 1914 година станува раководител на месната полиција. Во 1915 година за време на учеството на Бугарија во Првата светска војна е командант на партизански вод во Единаесеттата македонска дивизија, а во 1917-1918 година е на служба во Дирекцијата за стопански грижи и општествена предвидливост при генерал Александар Протогеров.
По војната, во Пиринска Македонија создава воена организација, која од почетокот на 1920 година се обединува со обновената ВМРО. Василев е окружен војвода и полномошник на Централниот комитет на ВМРО за Серскиот, Струмичкиот и Солунскиот револуционерен округ. Заедно со Георги Атанасов ја спроведуваат т.н Неврокопска акција на ВМРО во 1922 година.
Септемвриското востание
За време на Септемвриското востание на БКП во Бугарија во 1923 година, меѓу поголемиот број на убиени комунисти-Македонци од страна на ВМРО бил убиен и внукот од сестра на Гоце Делчев, Тодор Чопов, македонски деец од левицата и член на БКП. Во ова востание учество зеле комунисти и приврзаници на соборената Земјоделска партија на поранешниот премиер Александар Стамболиски. Тоа имало поддршка и кај македонскиот народ во Пиринска Македонија, пред сè кај членовите и симпатизерите на БКП.
БКП пред почетокот на востанието се обидела да ја привлече на своја страна и ВМРО или ако тоа е невозможно, барем да ја неутрализира. Таквата можност се гледала во создавањето на едно лево течение, внатре во Организацијата, кое било предводено од бивши членови на Серскиот револуционерен округ, блиски до Јане Сандански, како и членови на ВМРО на кои им биле блиски комунистичките идеи. Во полза на тоа оделе и не толку добрите односи меѓу владата на Александар Цанков и раководството на ВМРО по прашањето за подобрување на односите меѓу Бугарија и Кралството на СХС. Сето тоа придонело ВМРО во преговорите со БКП да вети дека ќе остане неутрална за време на востанието и дека ако тоа успее, ќе ја признае новата комунистичка власт. Но како услов за својата неутралност раководителите на ВМРО го поставиле барањето во Пиринскиот дел на Македонија да нема востанички акции. Дури еден дел од левицата на Организацијата на чело со Алеко Василев, активно го помагале Септемвриското востание. На 24 септември раководителите на востанието дознале дека во многу краеви на Бугарија востанието воопшто не било кренато, а таму каде што избувнало во поголем број случаи било задушено. Откако сфатиле дека нивната борба била изолирана и дека против нив се кренале и четите на ВМРО заедно со редовната бугарска војска, меѓу локалните раководители на востанието била донесена одлука да се влезе во преговори со раководството на ВМРО, при што последното да се обврзе дека ќе го поштеди животот на востаниците. Преговорите помеѓу востаниците и ВМРО започнале на 24 септември при што бил постигнат договор според кој востаниците го предале оружјето, со ветување дека нема да бидат убиени.
По овие настани започнало преследување од страна на власта врз учесниците во Септемвриското востание, во што се вклучиле и вооружените чети на ВМРО, при што им биле изречени смртни пресуди на поголемиот дел од водачите на востанието, но, благодарение на наклоноста на Алеко Василев, дел од нив се спасиле.
За време на истите настани од припадниците на ВМРО, Михаил Монев, Васил Мечкуевски и Иван Караџов во Горна Џумаја биле убиени комунистите: Димитар Ацев, Никола Лисичкови нотарот на градот Стефан Велинов. Тие биле обесени, а нивните тела биле оставени да висат неколку дена во градот. На нивното убивање претходеле ветувањата дека животите на поголемиот дел од останатите востаници ќе бил поштеден и тие ќе биле заштитени од Алеко Пашата.
Убиство на Тодор Александров
На 31 август 1924 година кај селото Лопово на Пирин Планина бил убиен водачот на ВМРО, Тодор Александров. Верзијата на ВМРО, која најмногу се засновала на кажувањата на неколку лица, директни учесници во тие настани, а пред сè исказот на Динчо Мицев Сугарски е следната: Алеко Василев, пред Гоце Манолев, Петар Говедаров, Гогата Полски и Никола Хаџиев, во куќата на Говедаров, му наредил нему да отиде од селото Горна Сушица, преку Мелник, во селото Деремислим за да пречека едно лице, коешто требало да го спроведе во селото Лопово. Во наведеното село со него дошле и војводите Штерју Влахов и Динчо Вретенаров, коишто биле блиски со Алеко Василев. Вечерта на одреденото место пристигнале три лица и целата група заминала во селото Горна Сушица, каде што во куќата на Гоце Манолев пристигнал уште и Динчо Марков Балкански. Овде Вретенаров и Влахов го повикале Динчо Сугарски и Динчо Балкански надвор од куќата и под заклетва им соопштиле, дека дојдените лица биле Тодор Александров и Александар Протогеров, им објасниле кој е едниот, а кој другиот и им кажале дека по патот ќе го убијат Тодор Александров.
Според овој исказ, им било речено дека убиството требало да се изврши по наредба на Алеко Пашата. Околу 11 часот, претпладне групата во состав: Тодор Александров, Александар Протоѓеров, телохранителот на Александров, Панзо Зафиров, Штерју Влахов, Динчо Вретенаров, Динчо Балкански и Динчо Сугарски, на коњи се упатиле кон селото Лопово, каде што требало да се одржи Окружен конгрес на Серскиот револуционерен округ. По настојување на Вретенаров и Влахов се тргнало по потешкиот и пострмен пат кон селото, што веројатно било дел од заговорничкиот план. По патот атмосферата била весела и опуштена, при што Александров не претчувствувајќи ја опасноста, си разговарал со Протоѓеров и останатите. Во еден момент групата била престигната од едно момче, кое имало задача да донесе одморени коњи, но тоа незабележано од Александров било запрено од Штерју Влахов, којшто веднаш го вратил назад. На едно планинско изворче, групата застанала да ги освежи своите сили со храна. За цело време на ручекот се воделе разговори по однос на плановите на Организацијата и по однос на борбата на истата со претходната земјоделска влада на Бугарија, при што Александров бил љубезен со сите и на неколкупати ја делел храната со другите негови соборци. По јадењето групата го продолжила патувањето, при што Александров му ја дал на носење својата пушка на Динчо Сугарски, со што останал без оружје. По извесно време, тие пак застанале со цел да ги одморат коњите, а воедно и тие малку да отпочинат, што било искористено од страна на заговорниците, секавично да дејствуваат. Штерју Влахов и Динчо Вретенаров, застанале над Тодор Александров и стрелале со пушките во него, при што разбуден од истрелите неговиот телохранител Панзо Зафиров се обидел да ја дофати својата пушка, но и тој бил застрелан од страна на Динчо Балкански. Александар Протоѓеров изненаден од брзината на дејствијата се онесвестил и со таа своја постапка останала нејасна неговата улога во атентатот врз Тодор Александров. По убиството телата на двајцата убиени набрзина биле закопани во блиската шума.
Покрај дирекните физички извршители на атентатот, кои се познати, како можни нарачатели се посочувале повеќе страни: групата во ВМРО околу Алеко Василев и Георги Атанасов, бугарските комунисти, Комунистичката Интернационала, Иван Михајлов, Александар Протогеров и неговите приврзаници во Организацијата, бугарската влада на Александар Цанков, но со сигурност не може да се утврди ниту еден од горенаведените. Според докази на ВМРО планот за убиството на Тодор Александров бил направен во дрводелската работилница на Георги Пенков во присуство на Алеко Василев-Пашата, Георги Атанасов, Георги Пенков, Штерју Влахов и Динчо Вретенаров. За веродостојноста на ваквите планови потврдни изјави дале и дејците од левицата, Методи Алексиев и Стоју Хаџиев, со напомена дека изјавите е можно да биле изнудени под закана од употреба на сила во настаните што се случувале во редовите на македонското националноослободително движење по убиството на Тодор Александров.
Кругот на заговорниците се стеснува околу Алеко Паша и Георги Атанасов, чиешто сомнително држење во сите тие настани укажува на најголема веројатност дека тие биле запознаени со плановите за атентат врз Александров. Од гледна точка и на можните мотиви, сенката на сомнежот паѓа врз овие двајца од причина што тие без разлика на нивната идеолошка определеност, во периодот пред атентатот се наоѓале во непријателски односи со Александров и се обидувале да создадат силна опозиција, внатре во ВМРО, против првиот. Атанасов и Пашата, коишто за краток временски период успеале да натрупаат милиони левови на своите конта за сметка на угледот на Организацијата, исто така се плашеле дека на претстојниот Серски окружен конгрес би можеле да ги изгубат високите позиции во водечката хиерархија во ВМРО, а со тоа и стекнатите богатства.
Горноџумајски случувања
На 12 и 13 септември 1924 година во Горна Џумаја биле извршени повеќе ликвидации како резултат на длабоката криза и поделбите во македонското револуционерно движење. Новиот член на ЦК на ВМРО, Иван Михајлов за убиството на Александров ги обвинил противниците на ВМРО и решил да се пресмета првенствено со левицата во Организацијата, предводена од Алеко Василев и Георги Атанасов и со раководството на Илинденската организација.
По иницијатива на Петар Шанданов, бил изготвен план според кој Ванчо Михајлов телефонски ги известил Алеко Пашата и Атанасов како и раководителите на Илинденската организација да се одржи заедничка средба во Горна Џумаја, што од нивна страна било прифатено, а во последен момент Михајлов требало да ја откаже средбата и наместо него да заминат Шанданов, Панчо Михајлов и Јордан Ѓурков.
На 11 септември во Горна Џумаја пристигнале луѓето на Михајлов, таму биле пречекани од Асен Даскалов и Борис Тиков. Следниот ден се одржала средба помеѓу Шанданов, Алеко Пашата, Атанасов и Протоѓеров. Средбата започнала со голема недоверба меѓу присутните од двете групи. Најпрвин зборувал членот на ЦК, Протоѓеров, кој со солзи соопштил дека оваа средба по убиството на Александров била со цел да се зачува единството на ВМРО и таа да се спаси од распаѓање. Откако зеле збор и Шанданов и Алеко Пашата, бил утврден дневниот ред на состанокот по однос на разни тековни прашања, при што и покрај тензиите, разговорите протекле многу мирно. Ноќта на 12 септември пристигнале раководителите на Илинденската организација и Кирил Дрангов кој по наредба на Михајлов го известил околискиот началник на ВМРО, Константин Алексиев за престојната акција.
Според изработениот план, Шанданов и Ѓурков истовремено требало да стрелаат во Георги Атанасов, а Панчо Михајлов и Дрангов во Алеко Василев-Пашата, по што планирале заеднички да пукаат од револверите кон вратата за да го спречат обезбедувањете да влезе во просторијата.
''Четворката влегла во куќата, а набргу им се придружиле Александар Протоѓеров и Алеко, кои откако се ракувале ги започнале разговорите на тој начин што Протоѓеров, Панчо Михајлов и Ѓурков излегле на балконот, а во собата останале Алеко Пашата, Дрангов и Шанданов, додека Атанасов се наоѓал во соседната одаја. Во разговорот Алеко го повикал Дрангов да излезат надвор и во моментот кога стигнале до вратата, последниот се свртел и со поглед го прашал Шанданов што да прави, при што со знак добил потврден одговор за акција. Настаните се одвивале со голема брзина: Петар Шанданов и Дрангов исто-времено пукале во грбот и во главата на Алеко, кој паднал мртов. По првите истрели, Панчо Михајлов и Јордан Ѓурков, изненадени од предвремениот почеток на нападот, со своите револвери почнале да пукаат преку прозорците во собата каде што бил Атанасов со обезбедувањето. Протоѓеров, кој не знаел ништо за планираната акција, се скрил во едно ќоше. Во престрелката Атанасов со обезбедувањето се обидел да се пробие со активирање на бомба, но и покрај експлозијата, која не им наштетила на Шанданов и Дрангов, пресретнат од насочената стрелба кон вратата, не успеал. Ѓурков и Дрангов во сета таа мешаница ги насочиле револверите кон Протоѓеров и заповеднички го запрашале, зошто го убиле Александров, на што тој очајнички одговорил дека не знае ништо за убиството на Тодор. Луѓето на Атанасов успеале преку прозорец во соседната соба да побегнат на улица, иако таму излегле да ги пресретнат Ѓурков и Панчо Михајлов''.
Нордиска комбинација на Зимските олимписки игри 2010 - штафета на големата скокалница/4x5 km
Златото го освои репрезентацијата на Австрија, за која настапија Бернхар Грубер, Давид Крајнер, Феликс Готвалд и Марио Штехер.
Игра на прозорец
„Игра на прозорец“ — збирка раскази за деца на македонскиот писател Генади Болиновски.
Содржина
Збирката ги содржи следниве раскази:
Технички податоци
Збирката „Игра на прозорец“ била објавена како заедничко издание на неколку издавачки куќи: Мисла, Наша книга, Македонска книга, Култура и Детска радост. Таа служела како задолжителна лектира за трето одделение во основното образование на СР Македонија така што доживела повеќе изданија. Изданието од 1990 година има 80 страници и било отпечатено во печатницата на НИПРО „Нова Македонија“. Илустрациите во книгата се дело на Божидар Дамјановски, а Александар Каевски ја обликувал корицата и го извршил графичкото уредување. Книгата е каталогизирана во Народната и универзитетската библиотека „Климент Охридски“, Скопје (на самата книга по грешка е ставена каталогизацијата на книгата „Јаготки“ на Цане Андреевски), но без меѓународната ознака ISBN.
NGC 7003
NGC 7003 — спирална галаксија во соѕвездието Делфин, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7003 се споменува и како UGC 11662, MCG 3-53-8, CGCG 448-27, IRAS 20584+1736.
Откривање
Објектот е откриен на 26 август 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7003 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 7003 има привидни димензии од 1,1' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 0 м 42,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 48' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 120°.
Други поделби
Проучување на NGC 7003 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 65887. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 164; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1652. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 831.
Моника Шее
Моника Шее, (31 декември 1938 - 8 август 2005 година), била шведска сликарка, писателка и радикална анархо/еко-феминистка која била ран експонент на движењето на Божицaта.
Нејзината најпозната слика е контроверзната Бог што раѓа (1968), која прикажува не-бела жена како се пораѓа; била цензуриран повеќе пати и на една изложба, Шее била пријавена во полиција за богохулење.
Шее била главна авторка на Кон револуционерна феминистичка уметност (1971) еден од првите и најборбени феминистички уметнички манифести. Тоа било широко дискутирано во феминистичкиот печат, а Гардијан објавил статија како одговор. Ен Петит, една од основачите на заедничкиот женски мировен камп Гринхем, придонела за подоцнежна итерација.
Во 1976 година, Шее беше тема на документарен филм прикажан во ICA и NFT.
Нејзината уметност и пишување станале добро познати надвор од Обединетото Кралство, а во текот на 70-тите, 80-тите и 90-тите таа се допишувала со влијателни американски писатели, уметници и пагани како што се Жан и Рут Маунтгрув, Стархок, Зузана Будимпешта, Луси Липард, Алис Вокер и Џуди Чикаго.
Рани изложби
Првата изложба на Шее била во галеријата Карлсон во Стокхолм, Шведска во 1967 година. Како основачка на групата за ослободување на жените во Бристол, во март 1971 година, таа учествувала на првата изложба „Women's Liberation Art Group“ одржана во галеријата Вудсток во Лондон.
Подоцнежни изложби
Стархок ја опиша работата на Шее како слики кои „преобразуваат антички слики и симболи во современи икони на женската моќ“.
Шее користела слики во нејзините слики кои често се однесуваат на раѓање, женско тело и природа. Сите овие слики биле централни за нејзините верувања во врска со нејзината „космичка мајка“. Таа се опишала себеси како меѓу пионерите во ова движење за враќање на женското божество - заедно со многу други писатели, уметници, поети и мислители. Во својата уметност, таа се обидела „холистички да го изрази“ своето растечко религиозно верување во Големата Мајка како космички дух и генеративна сила во универзумот. Ова било критична компонента на нејзиното уметничко дело. Таа тврдела дека влегува во „состојба“ на битие или на ум каде што знаењето е достапно од минатото, сегашноста и иднината. Сепак, овие апстрактни верувања беа втемелени со цврста основа на акција и активизам. Била вклучена во анархистичките и анти-виетнамските движења во Шведска во 1960-тите и била активна во женското движење во Британија. Нејзиниот политички активизам секогаш произлегувал од нејзиното духовно разбирање за земјата како наша жива мајка, слично на верувањата на некои домородни американски народи. Најпознатата слика на Шее, Бог што раѓа, (1968) прикажува жена што се пораѓа, а насловот на текстот е насликан со црвени големи букви. Тоа е израз на духовното патување на Шее во тоа време и ја претставува нејзината перцепција за Големата Мајка како универзален творец на космичкиот живот. Сликата и нејзиниот концепт создале многу контроверзии и Бог што раѓа била цензурирана во неколку наврати; на групна изложба во Лондон, сликата довела до тоа Шее да биде пријавена во полиција за богохулење.
Маргарет Харисон (1977) наведува дека [во една прилика во 1970 година, неколку слики на Шее биле забранети да се прикажуваат во Сент Ајвс за време на фестивалот Сент Ајвс]. (...) „Потоа Моника напишала во Социјалистка (Нотингем) предлагајќи да се формира група или сојуз на жени уметници. Ова довело до формирање на женската уметничка група Бристол (...)“.
Верувања
Работата и верувањата на Шее се фокусирале на нејзината почит и грижа за Божицата или Мајката Земја. Божицата била „убавината на зелената земја, животворните води, огновите што трошат, блескавата месечина и огненото сонце“. Почитта на Шее кон природата и околината не била само верување, туку, за неа, духовна вистина. Божицата/Земјата треба да се почитува како животворец. Оваа почит може да се најде не само во нејзините слики, туку и во два текста кои го прикажуваат нејзиното патување низ пишаниот збор.
Личен живот
Шее верувала дека хетеросексуалноста е неприродна состојба наметната од патријархатот, а подоцна во нејзиниот живот уживала во голем број интимни романтични врски со жени. Меѓутоа, откако се разделила од нејзиниот втор сопруг Енди Џуб, композитор, во средината на 1970-тите, Шее имала интензивна хетеросексуална врска со Кит Патон, кој беше основач на движењето Алтернативен социјализам и, како и самата Шее, редовен соработник на алтернативниот печат. особено „Мировни вести“. Под влијание на Шее, Патон го сменил своето име во Мајкасон (или Мадерсон).
Два од нејзините три сина починале млади. Во 1985 година, нејзиното најмладо дете, Лејфи, било убиено пред неа од автомобил кој доаѓал, на 15-годишна возраст. Нејзиниот најстар син, Шон, починал од не-Хочкинсов лимфом во 1987 година, на 28-годишна возраст. Таа тврдела дека неговата смрт била влошена од неговите искуства со повторното раѓање. Искуството на Шее за нејзината загуба станало нејзино дело, во облик на сликата Моите синови во светот на духовите (1989). Ова беше по смртта не само на нејзиниот најстар син, туку и по периодот кога Шее воопшто не сликала во знак на жалење откако го загубила својот најмлад син.
Шее починала од рак во 2005 година, на 66-годишна возраст.
Локации
Уметноста на Шее може да се најде во женската уметничка колекција на колеџот Мареј Едвардс во Кембриџ и во Музејот Ана Нордландер во Скелефтеа, Шведска. Некои од нејзините дела моментално се чуваат во приватни збирки на поединци: Сиг Лонегрен, Алис Вокер и Женевив Вон чуваат неколку, додека Меги Паркс го држи најголемиот дел од нејзината уметност. Храмот на духовноста на божицата посветен на Секмет содржи Соларен лавоглав Сехмент на исконскиот оган (1992 година, масло на фазер), каде што е прикажан во дневната соба на нивната куќа за гости.
NGC 4696C
NGC 4696C — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4696C се споменува и како ESO 322-87, MCG -7-26-48, DRCG 56-67, DCL 222.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4696C е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 4696C има привидни димензии од 1,8' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на NGC 4696C е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43218. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 402; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7779. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
1100 п.н.е.
1100 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1100. година пред новата ера, 100. од вториот милениум п.н.е., последна од 101 век п.н.е. и прва од 10100-тите п.н.е.
511
511 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 511 година од новата ера, 511. од првиот милениум, 11. од VI век и втора од 510-тите.
1100 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
511
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
1100 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4408 и 4409 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3650 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2660 и 2661 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 347 пред основањето на Рим.
511
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6019 и 6020 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5261 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4271 и 4272 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1264.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 511 година се протега во 3147 и 3148, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3207 и 3208 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1054. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 114 и 113 година пред хиџра.
Перо Зубац
Перо Зубац (Невесиње, 30 мај 1945) е српски и југословенски книжевник и почесен претседател на политичката партија Зелени-социјална правда.
Животопис
Основно училиште завршил во родното место Невесиње, а експериментална гимназија во Лиштици и Зрењанин. Студирал книжевност на јужнословенските народи на Филозофскиот факултет во Нови Сад. Член на здружението на новинари на Југославија, Друштвото на книжевници на Војводина  и здружението на книжевници на Србија.
Објавил 50 книги поезија, 20 книги песни за деца, една книга есеи („Тие денови“, Стражилово, Нови Сад, 1976), лирска студија за Ленка Дунѓерска, три книге пародија на југословенската поезија (Пантологија нова, Смејуљци, Перодија), 16 антологии на југословенски и странски песни. На странски јазици му се преведени 7 книги (две книги на македонски, две на албански, една на унгарски, една на италијански и една на романски јазик), а песните му се преведувани на дваесет светски јазици. Се наоѓа во десет странски и преку триста српски антологии за песни и песни за деца.
На стиховите на Перо Зубац се  компонирани повеќе кантати, соло песни, ораториуми, а за своите стихови ги добил и најзначајните награди на југословенските фестивали во Опатија, Белград, Подгорица, Ниш, Долни Милановац, Панчево, Рожај, Никшиќ.
Напишал сценарија за 8 документарни филмови и целовечерниот филм „Центар на филмот“ од Белград за Јован Јовановиќ Змај. Добил Златна повелба на меѓународниот Белградски фестивал на документарен и краткометражен филм за сценариото на филмот „Пинки“ на Карољ Вичек.
Реализирал педесетина мултимедијални спектакли (Денови на младоста, логорски огнови, отворање на олимписки натпревари), а како телевизиски автор и уредник напишал и реализиларал преку четиристотини сценарија за документарни, музички, забавни, уметнички и емисии за деца и млади. Уредник е на популарната југословенска серија за деца „Музички тобоган“ и „Фазони и фори“.
Бил уредник на популарната серија за класична музика на Радио-телевизија Србија „Хармонија сфера“, шеснаесет филмови за современи композитори на класична музика.
Признанија
За книжевните работи наградуван е со значајни југословенски награди како што се: „Награда за полнолетство“ ОК ССО Нови Сад, “Горанов венец”, „Горанова плакета“ за книжевност за деца, „Јован Поповиќ“, „Жарко Васиљев“, Октомвриска награда на Нови Сад, Повелба на Нови Сад, Награда за ослободување на Мостар, Златна плакета од градот Вуковар, Голема повелба на град Краљево, Награда за ослободување на Кикинда, „Златна капка на сонцето од Мостар“, „Стражилово“, „Змајев стап“, Награда на Сремски Карловац „Павле Адамов“, Годишна награда на Радио Белград, Наградата „Змајевите детски игри” за книжевност за деца, наградата „Стара маслина“ за книжевност за деца, Бар, „Гашино перо“, Лазаревац, за животно дело за книжевност за деца, „Златно клуче“ на Смедеревската поетска есен за книжевност за деца, Златна чаша на манифестацијата „Чаша вода од извор”, Награда за ослободување на Војводина.
Застапен е во читанките и лектирите во Србија, Хрватска и Босна и Херцеговина.
Дела
Објавил повеќе текстови за југословенската периодика на теми од советската и руската уметност. Пишувал за  Сергеј Есенин, Владимир Мајаковски, Борис Пастернак , М. Цветаева, О. Мандељштам, Владимир Висотски и други.
Поемата „Мостарски дождови“ во превод на Ирина Чивилихина, ја објавил во московскиот весник “Работничка” (февруари 1988 година) во тираж од 19.750.000 примероци. Неколку негови песни се преведени  на руски јазик и објавени во руските ревии. Поемата „Руска илузија“ е објавена и на италијански јазик, во Бари 2001. године.
Преводите на Перо Зубац на поетите на руските војници паднати во татковинската војна, посебно песната Захар Гордиски, се објавени во Југославија, а песната „Кога часовите на смртта ќе ми станат блиски“ долги години била популарна помеѓу младите во Југославија.
Перо Зубац живее и твори во Нови Сад. До пензионирањето, бил вработен во Радио-телевизија Србија, Телевизија Нови Сад, како одговорен уредник на Редакцијата за програма за деца и младинци.
Манастир Ново Хопово
Манастирот Ново Хопово припаѓа на епархијата Срем на Српската православна црква и претставува недвижен културен имот како културен споменик од исклучително значење.
Сместен е на нежна падина од јужните падини на Фрушка Гора, недалеку од Ириг. Оддалечен е само стотина метри од магистралниот пат Рума - Нови Сад и е еден од најпристапните манастири во Фрушка Гора. Манастирот Ново Хопово, заедно со Круседол, е еден од најважните манастири во Србија, а особено меѓу манастирите во Фрушка Гора, во однос на својата архитектура, образовна улога, историја богата со културни, религиозни и политички настани.
Историја
Манастирот Ново Хопово, со својата црква Свети Никола, по својата архитектонска вредност е најзначајната сакрална градба од својата епоха во овој регион. Првото писмено спомнување на манастирот датира од 1451 година. Сегашната црква е подигната во 1575 година, а камбанаријата со мала капела на подот е посветена на Свети Стефан и е изградена во 1751 година , изградена во 1576 година. Манастирот има неколку дарители, од кои двајца Лацо и Марко Јовшиќ од Горњи (Српски) Ковина (место на островот Цепел во Унгарија ). Изградена е на местото на првобитната црква што била срушена во 1641 година. За време на владеењето на игуменот Ноофит, манастирските ќелии биле ставени под покрив.
Архитектура
Најголемата и најрепрезентативната зграда од епохата, манастирската црква Свети Никола има во целост две архитектонски различни делови: црквата, развиените и сложени просторни структури и голем парапет од западната страна, едноставен простор, правоаголни темели.