cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Такахе (планина)
Географија и геоморфологија
Вулканот се издига 2.100 метри над нивото на мразот до максимална надморска височина од 3,460 метри. Претставува нерассечен речиси совршен конус, широк 30 километри штитест вулкан  со изложен волумен од околу. Субглацијалниот дел, кој може да заврши на 1.340-2.030 метри под нивото на морето, би можел да има уште поголем волумен  и е издолжен во правец исток-запад. На нејзиниот врв се наоѓа рамен, исполнет со снег и калдера со ширина од 10 метри. Во калдерата може да лавинска купола. Отвори со радијални пукнатини се наоѓаат околу вулканот, а отворите се појавуваат и околу работ на калдерата. Постојат најмалку три паразитски отвори со базалтен состав на неговите долни крила,  со три конуси од пепел пронајдени на западните и јужните падини. Вулканот е во голема мера нееродиран и затоа изложеноста на неговата внатрешна структура која би овозможила реконструкција на неговата историја се ретки. Само дванаесет излети, со вкупна површина помала од 0,5 км, излегуваат од мразот што ја покрива планината Такахе. Внатрешната структура на вулканот е непозната. Врз основа на овие излети, лавата тече со дебелина од 2-10 метри се чини дека се широко распространети на планината Такахе, додека пирокластични карпи како што се наоѓалишта на Стромболиски ерупции, лапилски туфови  и наслаги на лахар се поретки. Појавата на пирокластични карпи на врвот се во корелација со наоѓалишта на тефра на друго место на Антарктикот. Дополнителни, носители на опсидијан и неодамна еруптирани вулкански бомби и блок единици се појавуваат во обрачот на калдерата,.
Глецијација
Планината Такахе е речиси целосно покриена со мраз на ледената покривка на Западен Антарктик, кој се издига околу 1.300 метри надморска височина. Притока на Твејтсовиот Ледник поминува блиску до планината Такахе. Постојат два мали глечера на самиот вулкан, на југозападното и северното крило. Тие ги еродираат производите на ерупцијата од областа на врвот, а морените се мапирани и на западното крило и на калдерата на врвот. Глечерната ерозија не е изразена, само неколку кори се сечат во долните падини. Ледената покривка на планината ги опфаќа и областите покриени со снег и прекриени со мраз, со саструги и други површини заоблени од ветер. Поларното опкружување е студено и суво, што ги забавува атмосферските процеси. Температурите на воздухот забележани на планината Такахе обично се под нулата.
Некои карпести единици во подножјето на вулканот биле сместени под мраз или вода и имаат хијалокластити и перничеста лава. Овие единици се издигнуваат на околу 350-400 метри над денешното ниво на мразот. Некои од овие единици, како што се Гил Блаф, Мол Спур и Стауфер Блаф, се „хидровулкански делти“ споредливи со делтите на лавата  кои се формирале кога течењето на лавата од планината Такахе или паразитски отвори влегле во мразот, генерирајќи езера од топена вода кои ги опкружуваат лавите. Тие излегуваат во основата на вулканот и се добро сочувани. Висината на мразот не била стабилна за време на поставувањето на овие делти, а топената вода се исцедила, што довело до формирање на различни структури во делтите на хијалокластитите. Делтите можеби се формирале за време на ледени периоди пред 66.000 и 22.000-15.000 години.
Геологија
Системот на Западноантарктичкиот Расед е слив и провинција слична на Големиот басен во Северна Америка; го пресекува Антарктикот  од Росовото Море до Белингсхаузеното Море. Расцепот станал активен за време на мезозоикот. Поради густата ледена покривка не е јасно дали моментално е активна, и нема сеизмичка активност. Поголемиот дел од Раседот се наоѓа под нивото на морето. На југ е опкружен со Задантарктичките Планини и на север со вулканската провинција Мери Берд. Вулканската активност во Земјата на Мари Берд започнала пред околу 34милиони години, но високата активност започнала пред 14 милиони години. Голема подигната купола, 1.200 на 500 километри во ширина, е центрирана на брегот на Амундсеновото Море и е поврзан со Раседот. Околу 18 централни вулкани биле активни во земјата од миоценот до холоценот. Меѓу вулканските области во Земјата на Мери Берд се опсегот на поплавите со планината Берлин, Опсегот Ејмс, опсегот на Извршниот Комитет со планините Сидли и планината Ваше, планините Крари, планината Тони, планината Такахе и планината Марфи. Овие вулкани главно се појавуваат во групи или синџири, но има и изолирани градби. Планината Такахе се наоѓа во источната вулканска провинција Мери Берд и со проценет волумен од     би можел да биде најголемиот од вулканите на Земјата на Мери Берд, споредлив со планината Килиманџаро во Африка.
Повеќето од овие вулкани се големи, покриени со врвна калдера и се смета дека започнале како брзорастечки штитни вулкани. Подоцна се формирале калдери. На крајот, доцна во историјата на вулканите биле активни паразитски отвори. Сите вулкани се обвиени со карпи составени од трахит, фонолит, пантелерит или комедит. Нивната активност се припишува или на реактивирањето на структурите на кората или на присуството на облак од плашт. Вулканите се издигнуваат од палеозојскиот подрум.
Планината Такахе може да има голема магматска комора и во вулканот е пронајдена аномалија на протокот на топлина под мразот. Со планината е поврзана и магнетна аномалија.
Состав
Трахитот е најчестата карпа на планината Такахе, а фонолитот е поредок. Базанитот, хавајот и мугеаритот се невообичаени, но е забележана појава на бенмореит  и пантелерит,  а некои карпи се класифицирани како андезити. Хаваитот се јавува исклучиво во постарите места, базанитот само во паразитските отвори и мугеаритот само на долниот сектор на вулканот. И покрај ова, се верува дека најголемиот дел од вулканот се состои од мафични карпи со само околу 10-15% од фелсичните карпи, бидејќи горниот видлив дел од вулканот би можел да лежи на многу поголема закопана основа. Паразитски отвори веројатно сочинуваат помалку од 1%. Интеракциите на мраз-лава произвеле хијалокластит, палагонит и сидромелан. Не се случиле големи промени во хемијата на магмата во текот на последните 40.000години но забележани се одредени варијации.
Црква „Св. Константин и Елена“ - Моноспитово
Свети Константин и Елена — православна црква која се наоѓа во струмичкото село Моноспитово, Општина Босилово.
Црквата била изградена во 1838 година. Црквата била зографисана од „смирениј зограф Андон Петрович, от село Гари, каза Дебар", како што тој самиот се потпишувал. Одделни икони биле подарок од Илјо Младеновиќ, од Велко Пановиќ од селото Габрово и од Дино Манчо — од Бориево, од Коте Годев итн.
Прошек
Производство и одлики
Овие вина, и покрај максималното разградување на шеќерот во текот на вриењето, на крајот и понатаму содржат повеќе од 120 грама шеќер по литар. Во послабо родните години во постапката на вриење се разградува целокупниот шеќер, па за да се произведе солиден прошек, се скратува ферментацијата или му се додава одредена количина на овошен сируп. Составот на основните вина е многу различен. Најчести и најдоминантни сорти се богдануша, мараштина и вугава, на кои им се додаваат мали количини, често само локално познати сорти. На Хвар се произведува прошек од сортата мал плавец која е слична со португалските ликерски вина (порто).
Такахе (планина)
Историја на ерупции
Вулканот бил активен во доцниот кватернер. Радиометриските резултати пријавени во 1988 година вклучуваат возраст помала од 360.000години за карпите во работ на калдерата и помалку од 240.000години за вулкански карпи на страните. Во својата книга од 1990 година, Вулканите на Антарктичката плоча и јужните океани, Ле Мазуриер дал 310.000±90.000години како најстар датум за тестираните примероци, наведувајќи ги необјавените датуми на K-Ar, но во прегледот на датумите за планината Такахе, Ле Масуриер од 2016 година објавил дека ниту еден не бил постар од 192.000години. Еден труд од 2013 година, исто така, од Ле Масуриер, објавил максимална возраст од 192.000години за карпите на ободот на калдерата и од 66.000години за долните карпи. Целиот вулкан можеби се формирал за помалку од 400.000години или дури и помалку од 200.000години, што би значело брз раст на градбата. Карпи на возраст од 192.000±6.300 годинигодини се пронајдени на врвот на калдерата, што значи дека вулканот дотогаш ја достигнал својата денешна височина.
Прошек
Производство и одлики
Вината со голем удел на богдануша имаат освежителен остаток на киселина, па и покрај тежината и благоста, делуваат лесно и живо. Прошеците направени на основа вугава потсетуваат на слатко шери. Најдобрите прошеци се направени од мал плавец како и куве од богдануша и вугава.
Такахе (планина)
Историја на ерупции
Раните истражувања покажале дека поголемиот дел од планината Такахе се формирал под мразот, но подеталните теренски студии заклучиле дека најголемиот дел од вулканот се развил над површината на мразот. Површината на мразот флуктуирала во текот на животот на планината Такахе со зголемена дебелина за време на фазите 4 и 2 на морскиот изотоп, објаснувајќи зошто единиците првично поставени под мраз или вода сега лежат над површината на мразот  и се менуваат со депозити на проток на лава. Овие покачени депозити биле сместени околу пред 29.000-12.000 години додека депозитите слични на делта на лава се помеѓу околу 70.000и 15.000години. Откако израснала од мразот, планината Такахе се зголемила во големина преку емисија на текови на лава со повремени пирокластични ерупции. Излезите во регионот на врвот покажуваат дека повеќето ерупции биле магматски, но се случила одредена хидромагматска активност. Конуси од пепел и туф формирани во доцната фаза на активност.
Прошек
Препреки со името
Во хрватските медиуми објавена е вест дека со влегувањето во Европската Унија, односно од 1 јули 2013 година, името „прошек“ не ќе може повеќе да се користи. Се сметало дека Европска комисијаЕвропската комисија мисли дека користењето на традиционалниот израз „прошек“ би довело до висок ризик од збунување на потрошувачите, бидејќи таквото име фонетикафонетски потсетува на заштитената ознака просеко, која е заштитена од Италија и веќе постои во Европската Унија. Кратко потоа се открило дека Министерството за земјоделство погрешно ги протолкувало одредбите и дека името „прошек“ смее да се користи и после влегувањето на Хрватска во Европската Унија.
Такахе (планина)
Тефра во ледените јадра
Слоевите на тефра во ледените јадра издупчени на станицата Берд се припишуваат на планината Такахе. Вулканот достигнува доволна височина што тефрата што избила од него може лесно да навлезе во тропопаузата и да се прошири над Антарктикот низ стратосферата. Појавата на неколку вулкански ерупции во регионот пред околу 30.000 години се сугерира дека предизвикало заладување на климата на Антарктикот, но исто така е можно растот на ледените плочи во тоа време да ги притиснал магматските комори на планината Такахе и на тој начин да предизвикал зголемување на еруптивната активност.
Не може целосно да се исклучи дека тефрата потекнува од други вулкани на земјата како што е планината Берлин. Особено, слоеви од тефра помеѓу 30.000и 20.000 години му се припишуваат на вториот вулкан.
Слоеви од тефра од планината Такахе, исто така, се пронајдени на куполата C, куполата F,  самата планина Такахе,  планината Ваше,  Симплова купола   и на други места на Антарктикот. Освен во ледените јадра, тефрите кои се припишуваат на планината Такахе се пронајдени во седиментни јадра земени од морето. На вулканските ерупции на планината Такахе им недостасуваат наслаги од пирокластичен проток забележани во други големи експлозивни ерупции. Дебелината на тефрата на леденото јадро на Берд, припишана на планината Такахе, сугерира дека ерупциите не биле големи, но подоцнежните истражувања покажале дека се случиле и големи плински ерупции.
Серија ерупции долги околу 200 години се случиле на планината Такахе пред 17.700 години. Овие ерупции се забележани од ледените јадра во WAIS Divide и во Тејлоровиот Ледник во сувите долини Мекмердо, каде што ги ограничуваат проценките за стапката на одглацијација. Овие ерупции ослободиле големо количество халогени во стратосферата, што заедно со студените и суви климатски услови на последниот глацијален максимум веројатно би довело до масовно уништување на озонот и формирање на озонска дупка. Податоците за изотоп на бром и сулфур покажуваат дека количината на УВ зрачење во атмосферата навистина се зголемила во тоа време на Антарктикот. Како што е случајот со денешната озонска дупка, озонската дупка создадена од ерупциите на Такахе можеби ја променила климата на Антарктикот и ја забрзала деглацијацијата, која во тоа време се забрзувала, но подоцна истражувањата утврдиле дека затоплувањето најверојатно не било вулкански принудно.
Холоцен и неодамнешна активност
Глобалната програма за вулканизам известува 5550 п.н.е. како датум на најновата ерупција, и вулканот моментално се смета за неактивен. Нема докази за фумаролична активност или топла почва,  за разлика од планината Берлин, кој е другиот млад вулкан во Земјата на Мери Берд. Сеизмичка активност забележана на 9-19 км длабочината околу вулканот може да биде поврзана со неговата активност.
Жозеф Бедје
Животопис
Бедје е роден во Париз, како син на бретонскиот правник Адолф Бедје. Детството го минал во Реинион, а подоцна станал професор по средновековна француска литература на универзитетот од Фрибур, Швајцарија (1889-1891) и на францускиот колеџ од Париз (1893).
Неговиот роман Тристан и Изолда е преведен на многу странски јазици и е задолжителна лектира во повеќето европски земји. Освен со писателска дејност, тој се занимавал и со научна, бидејќи во соработка со Пол Хазард ја издале двотомната Историја на француската литература, која се смета за еден од најзначајните научни трудови на модерната филологија посветен на повеќевековното и обемно француско Книжевно творештво. Во 1929 г. е избран за почесен член на Американската Академија на науките и уметностите.
Бедје починал во Ле Гранд Сер, 1938 г.
Воени дневници
Бедје ги користел мемоарите на германските војници од Првата светска војна (Kriegstagebücher), како извор за неговите статии поврзани со германските злосторства врз белгиските цивили и француските војници. Дел од дневниците кои ги поседувал биле белешки на војниците од нивниот приватен живот, додека поголемиот број биле записи со воени страгегии, наредби и планови за текот на воените дејствија. Од сите нив, Бедје успеал да ги извлече најинтригантните податоци за сексуалните и садистички насилства извршени од германските трупи, претставени во 36 четива.
Денот на децата (Индија)
Денот на децата се слави низ Индија за да се зголеми свеста за правата, грижата и образованието на децата. Се слави на 14 ноември секоја година во почит на првиот премиер на Индија, Џавахарлал Нехру. Драго познат како Чача Нехру меѓу децата, тој се залагал децата да го исполнуваат образованието. Нехру ги сметал децата како вистинска сила на еден народ и основа на општеството. На овој ден, многу образовни и мотивациони програми се одржуваат низ Индија, од страна на и за деца.
Историја
Одбележувањето на Денот на децата во Индија датира од 1956 година. Пред смртта на Претседателот Џавахарлал Нехру, Индија го прославувала Денот на децата на 20 ноември (датумот што го сметаат Обединетите нации како Универзален ден на децата). По смртта на Џавахарлал Нехру, неговата годишнина од роденденот била планирана да се прослави како Ден на децата во Индија. Тоа беше сторено затоа што тој бил многу познат кај децата како Чача Нехру, па оттука, во парламентот била донесена резолуција за да се даде соодветен збогум на првиот премиер на Индија.
Google Doodle
Во ноември 2018 година, Google doodle на Денот на децата дизајнирал приказ на дете кое гледа кон небото испреплетено со ѕвезди со телескоп. Изработена од студентка од Мумбаи, дизајнот победил на натпреварот „Doodle 4 Google“ во 2018 година во Индија заради нејзиното воодушевување од истражување на вселената.
Во 2018 година, откако Нарендра Моди станал премиер, шеесет пратеници од партијата БЈП побарале од него да го назначи 26 декември како нов ден на децата во Индија.
Анаберг-Буххолц
Анаберг-Буххолц (Annaberg-Buchholz) — град во сојузната покраина Саксонија, Германија, главен град на округот Рудни Планини.
Градот се наоѓа во Рудните Планини, на страната на Пелберг (832 м надморска височина). Има три протестантски цркви, меѓу нив Света Ана, градена 1499-1525 (која е исто така најголема од ваков вид во Саксонија), римокатоличка црква, неколку јавни споменици, меѓу нив оној на Мартин Лутер, на познатиот математичар Адам Рис и на Барбара Утман. Анаберг е добро познат по неговиот историски стар град и главниот плоштад, една куќа на самиот плоштад го покажува грбот на семејството Апиан-Беневиц.
Анаберг, заедно со соседната заедница, Буххолц, е главно седиште на плетената и индустријата за тантела во Германија, воведена од Барбара Утман во 1561 и понатаму развиена од белгиските бегалци, кои дошле во областа од нивната држава откако биле протерани. Рударството, по кое градот порано бил познат, сега е целосно прекинато. Некогаш се ископувале калај, сребро и кобалт. Неколку рудници се обновени по падот на Берлинскиот ѕид во 1989 и може да се посетат од туристите. Анаберг има стручни училишта за тантела, трговија и земјоделство, како и неколку јавни училишта за момчиња и девојки.
Во 1945 година, двата града Анаберг и Буххолц се споиле во новиот град Анаберг-Буххолц.
Историја
Подрачјето на градот било густо пошумено во горните Рудни Планини, кое било населено во 12-от и XIII век од франкските фармери. Првите документирани спомнувања на Фронау, Гајерсдорф и Клајнрикерсвалде, кои се сите делови на денешниот град Анаберг-Буххолц биле во 1397.
Главни знаменитости
Областа е познато туристичко одредиште и скијачки центар.
Рудните Планини се наведуваат како Божиќна земја; позната по нејзините специјални таленти, Божиќните пазари и резбаните скулптури.
Frohnauer Hammer
Frohnauer Hammer е историски и потполно зачувана воденица во селото Фронау во рамките на општината. Во 1907 бил прогласен за технички споменик и оттогаш бил отворен за јавноста. Во прилог на воденицата, има и изложби на предмети од минатото и предмети од поранешниот сопственик на куќата (Hammerherrenhaus).
Меѓународни односи
Анаберг-Буххолц е збратимен со:
NGC 3914
NGC 3914 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3914 се споменува и како UGC 6809, MCG 1-30-17, CGCG 40-50, IRAS 11479+0650.
Откривање
Објектот е откриен на 13 април 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3914 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 3914 има привидни димензии од 1,1' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 3914 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37014. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 192; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 279. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 495.
Стефан Лазаревиќ
Стефан Лазаревиќ (Стефан Лазаревић, c. 1377–19 јули 1427) — владетел на Србија како кнез (1389-1402) и деспот (1402-1427). Стефан бил син на кнезот Лазар Хребљановиќ, и се смета за еден од најдобрите витези и воени водачи во Европа. По смртта на неговиот татко во Косово (1389), тој станал владетел на Моравска Србија и владеел со неговата мајка Милица Хребељановиќ, додека тој не станал полнолетен во 1393 година. Стефан ги предводел војниците во неколку битки како отомански вазал, сè додека не се осамостоил по добивањето на титулата деспот од Византијците во 1402 година.
Станувајќи сојузник со Унгарија во 1403-04, тој добил големи територии, вклучувајќи ја важната тврдина Белград и Голубац. Тој, исто така, го држел раководниот чин во витешкиот ред на Змејот. За време на неговото владеење постоел долг конфликт со неговиот внук Ѓураѓ Бранковиќ, кој завршил во 1412 година. Стефан ја наследил Зета и војувал против Венеција. Една година пред неговата смрт го прогласил Ѓураѓ за негов наследник.
На домашен план, тој го скршил отпорот на српските благородници и ги искористил периодите на мир за да ја зацврсти Србија политички, економски, културно и воено. Во 1412 година го издал „Кодексот на рудниците“, со посебен дел за владеење на Ново Брдо - најголемиот рудник на Балканот во тоа време. Овој код го зголемил развојот на рударството во Србија, што било главната економска основа на деспотството. Во времето на неговата смрт, Србија била една од најголемите производители на сребро во Европа. Неговото владеење и лични книжевни дела понекогаш се поврзани со раните знаци на ренесансата во српските земји. Тој ги основал витешки турнири, модерното војување и огненото оружје во Србија. Бил одличен покровител на уметноста и културата, обезбедувајќи засолниште и поддршка на научници и бегалци од соседните земји кои ги презеле Отоманците. Покрај тоа, тој самиот бил писател, а негово најважно дело е „Почит кон љубовта“, кое се одликува со линиите на ренесансата. За време на неговото владеење била формирана школа во Ресава.
585 п.н.е.
585 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 585. година пред новата ера, 585. од првиот милениум п.н.е., 85. од 6 век п.н.е. и шеста од 580-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Џери Јанг
Џери Чих-Јуан Јанг (, р. 6. ноември 1968 година) е тајванско-американски програмер, претприемач и филантроп. Јанг е соосновач и поранешен извршен директор на Јаху.
Детство
Јанг е роден како Јанг Чих-Јуан во Тајпеј, Тајван. Тој има помлад брат. Мајка му е професор по англиски јазик и драмска уметност. Татко му починал кога Јанг бил на двегодишна возраст. Во 1978 година, семејството Јанг се сели во Сан Хозе, Калифорнија, САД. По селидбата за Јанг и брат му се грижи баба им и поширокото семејство, додека мајка им предава англиски на доселеници. Тогаш Јанг почнува со користење на англосаксонското име Џери, мајка му Лили, а брат му Кен.
Јанг дипломира и магистрира во период од само четири години на Стенфордовиот универзитет. Двата степени му се во областа на електричното инженерство. Во 1989 година, Јанг го запознава Дејвид Фило кој му е колега на универзитетот. Во текот на студиска размена во Јапонија во 1992 година, Јанг се запознава со неговата идна сопруга Акико Јамазаки која учествува на истата програма.
Јарделунд
Јарделунд (Jardelund) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Приказни за занаетите
Содржина
Привидно опишувајќи разни занаети, авторот го опишува секојдневниот живот на едно белградско семејство за време на Втората светска војна и во првите години по неа. Семејството го сочинуваат таткото, мајката, детето, вујкото, дедото и двете тетки, а главниот лик е детето (авторот), кое раскажува за семејните и општествените настани. Семејството не работи ништо конкретно, освен „што го живее животот“, мачејќи се со сиромаштијата. Притоа, мајката постојано се жали поради бројните домашни работи, таткото е алкохоличар, вујкото го интересираат само жените, додека двете немажени тетки живеат во својот свет исполнет со романтични соништа и фантазии. Во книгата се појавува и серија други, споредни ликови, како детето-сезнајко Воја Блоша, партизанскиот офицер Вацулиќ, другарот Абас, комшивката Даросава, партискиот секретар Симо Тепчија итн.
Осврт кон книгата
Збирката се смета за ремек-дело на српската книжевност, волшебен уметнички експеримент и едно од најоригиналните дела што ја одбележале српката книжевност по Втората светска војна. Во неа, Ќосиќ се интересира за „сеопштото богатство и хаосот на човечкиот живот“ и за „единката како симбол што живее“. Притоа, според Милица Николиќ, смеата се јавува како најзначајната внатрешна содржина на прозата на Ќосиќ; внатрешните закони на смеата се репродуцирани во самата форма на раскажувањето, а смеата е творечки принцип на раскажувачката постапка. Притоа, улогата на хуморот во делото е повеќекратна: тој објаснува, коментира, толкува, ги регулира ритамот на раскажувањето и неговата тензија, го прави раскажаното збиено, крие или нуди порака, ги вообличува ликовите, се надополнува со вербалната игра, ја разгорува поетската фантазија, ги провоцира говорните можности, го конципира жанрот и ја вообличува сатирата.
Шемонаика (округ)
Шемонаика е округ на покраината Источен Казахстан во Казахстан. Административен центар на округот е градот Шемонаика.
Жижки
Жижки (словенечки: Žižki) — населба во Општина Чреншовци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Алдо Нади
Алдо Нади (Aldo Nadi; - ) — италијански мечувалец кој важи за  најголемиот на сите времиња.
Се родил во мечувалско семејство во Ливорно, Италија. Со брат му Недо се занимавале со мечувалство уште од многу мали нозе. Го изучувале спортот во стилот на класичната италијанска школа кај татка си, мечувалецот Бепе Нади, и обајцата веќе во тинејџерските години освојувале натпревари. Иеко Недо освоил повеќе златни медали (Недо освоил 6, а Алдо освоил 3), Алдо се сметал за подобар. Меѓу неговите противници бил и прочуениот француски мечувалец Лисјен Годен.
Во 1920 г., на возраст од 21 година, на олимпијадата Надо освоил златни медали во флорет—екипно, меч—екипно и сабја—екипно. Освоил и сребрен медал во сабја—поединечно. Тогаш златниот медал го земал брат му Недо Нади.
Надо се преселил во САД во 1935 г. Бил инструктор по мечување во Њујорк од 1935 до 1943 г. Во 1943 г. издал книга „За мечувалството“ (On Fencing). Во 1943 г. се преселил во Лос Анџелес, каде продолжил да подучува мечување во свое училиште, а покрај тоа вежбал и глумци за филмски сцени со мечување.
Во 1955 Нади ја напишал својата автобиографија „Живиот меч: Автобиографија на еден мечувалец“ (The Living Sword: A Fencer's Autobiography), издадена 30 години по неговата смрт. Ова го постигнал уредникот Ланс Лобо, а на крајот на делото стоел и поговор од Надиевиот ученик Вилијам М. Гоглер — мечувалски мајстор во стилот на италијанската школа.
Нади починал во сон во неговиот дом во Лос Анџелес на 10 ноември 1965 г.
Тоскански Архипелаг
Тосканскиот архипелаг е ланец од острови меѓу Лигурско и Тиренско Море, западно од италијанскиот град Тоскана. Поради близината на овие острови до неколку големи градови тие се омилено туристичко место.
Според легендите архипелагот настанал од ѓерданот кој Венера, римската божица на убавината и сензуалноста, го изгубила додека излегувала од Тиренско Море. Седумте острови ги претставувват седумте бисери кои божицата не можела да ги земе.
Географија
Тосканскиот архипелаг се наоѓа помеѓу Корзика и тосканскиот брег и во негов склоп влегуваат седум големи острови (Капраја, Елба, Џанутри, Џиљо, Горгона, Монтекристо и Пијаноса); сите острови се под заштита како дел од Националниот парк Тоскански Архипелаг. Вкупната должина на архипелагот од најсеверниот остров (Горгона) до најјужниот (Џанутри) изнесува 166 км, а неговата ширина од најзападниот остров (Капраја) до тосканскиот брег е 56 км.
Поголеми острови (од север кон југ):
Наводи
<references group="" responsive="0">
Другата девојка од Болејнови
Другата девојка од Болејнови (The Other Boleyn Girl) е драма/историски филм од 2008 година. Приказната на филмот, иако наведува дека е заснована на историски факти, сепак е послободна интерпретација на историјата, т.н. романизирана верзија, а како подлога на сценариото, всушност се јавува истоимениот бестселер-роман на Филипа Грегори. Така, покрај величествената и сензуална приказна за интриги, љубов и предавтство, секако, привлечен адут на овој филм се и двете главни протагонистки, атрактивните Скарлет Јохансон и Натали Портман, кои филмското сестринство го продолжија во искрено пријателство и по завршувањето на снимањето. Филмот е сниман во септември 2006 год. во Англија, а монтиран истата година во декември. Сепак, некои клучни сцени се преснимани во август минатата година.
Синопсис
Двете сестри Ана и Мери Болејн се водени од својот амбициозен татко, како и од вујкото, да ги засилат моќта и статусот на семејството, така што ќе го привлечат интересот на кралот на Англија. Живеејќи дотогаш едноставен селски живот, девојките ќе бидат турнати во опасниот свет на дворскиот живот. Во остварувањето на задачата, да помогнат во општественото интригантен свет на семејството, односот на Ана и Мери се развива во сурово соперништво меѓу сестрите за да ја добијат љубовта на кралот. Во почетокот, Мери ја освојува наклоноста на кралот Хенри и станува негова љубовница, па дури и забременува со негово незаконско дете. Но, итрата и помудра Ана бестрашно застанува наспроти двете жени во животот на кралот, својата сестра и законската сопруга на Хенри Осми, кралицата Катарина од Арагон. И покрај нежните чувства кон Хенри што се развиваат кај Мери, нејзината сестра Ана е решена да оди докрај. Ана нема да запре сè додека на стане кралица на Англија. Додека двете девојки од Болејнови се борат за љубовта на кралот – едната водена од амбиција, а другата од искрените чувства – на Англија и се заканува распарчување. И покрај драматичните последици, девојките Болејн наоѓаат сила да ја пронајдат лојалноста една кон друга и да ја задржат својата сестринска врска.
Бург (Дитмаршен)
Бург (Burg) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Општината претставува административно седиште на општинската заедница Бург-Санкт Михаелисдон.
Се наоѓа на работ на мочуришната област Хајде-Ицехо со делови на селото во мочуриштето. Била именувана по тврдината „Бекелнбург“ (Bökelnburg) од која се останати руини од ѕидините од век. Според легендата, Бург бил место на селска буна. Го запалиле замокот и го убиле грофот кои им побарал десеток во време на суша.
Црква „Вознесение Христово“ - Арбанашко
Вознесение Христово (позната и само како Свети Спас) — главна селска црква во козјачкото село Арбанашко. Црквата е сместена во главниот дел на раштрканото село Арбанашко, веднаш покрај патот, спроти подрачното училиште. Во нејзиниот двор се наоѓаат и самите селски гробишта.
Историја
Црквата била започната во 1938 година во месноста Црквиште. Меѓутоа, со започнувањето на Втората светска војна, црквата никогаш не била довршена.
Науката во 1500 година
1500 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Бург
Бург може да се однесува на следниве места во:
Науката во 1501 година
1501 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Оскова
Оскова е река во Босна и Херцеговина. Оскова е западна притока на реката Спреча. Настанува кај Бановиќи со спојување на Литва, Радина и Мачковца.
Науката во 1502 година
1502 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Окрузи во Естонија
Естонија е поделена на 15 окрузи (maakond). На чело на секоја од нив стои управник (maavanem), кој е претставник на државната влада на регионално ниво. Управникот го назначува самата влада и има петгодишен мандат.
Окрузите понатаму се делат на општини, и тоа од два типа: „градски“ (linn) и „селски“ (vald).
Окрузи
Податоците на населението се однесуваат на состојбата на 31 декември 2011 г.
NGC 1830
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1830 се споменува и како ESO 56-SC56, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен во декември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1830 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m. NGC 1830 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 4 м 38,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 20' 25".
Други поделби
Проучување на NGC 1830 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9161.
Степанци (Штипско)
Степанци — село во Општина Штип, во околината на градот Штип.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Лакавица, на 20 километри јужно од Штип и 5 километри западно од патот Штип - Радовиш. Југозападно од селото се издига Конечка Планина.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) оd 1900 година, во Степанци живееле 250 жители, сите Турци.
На пописот од 2002 година, селото имало 12 жители, сите Турци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 6 жители, од кои 5 Турци и 1 лице без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 2302 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 13 гласачи.
Линдевит
Линдевит (Lindewitt; Lindved) — општина во округот Шлезвиг-Фленсбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Науката во 1504 година
1504 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Динген
Динген (Dingen) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Долња Бистрица
Долња Бистрица (словенечки: Dolnja Bistrica) — населба во Општина Чреншовци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Тарбагатај (округ)
Тарбагатај е округ на покраината Источен Казахстан во Казахстан. Административен центар на округот е градот Аксуат.
Матка (кањон)
Матка — кањон на реката Треска, десна притока на Вардар, зафаќа површина од околу 5.000 хектари и се наоѓа на 17 километри југозападно од Скопје. Според морфогенетските одлики претставува клисура-пробојница. На овој простор посебно внимание заслужуваат карстните облици — десетте пештери со должина од 20 до 176 метри и двата пропасти со длабочина до 35 метри. Матка претставува еден од најголемите рефугијални центри за време на ледничкиот период, што придонело денес на овој простор да се сретнат голем број реликтни и ендемски растенија и животни.
Од вкупниот број на 1.000 видови на растенија, 20% се ендемити или реликти. Од терциерните реликти, позначајни се кошаниновата темјанушка (Viola kosaninii) и наталиевата рамонда (Ramonda nathaliae). Во месноста Матка се откриени два нови видови на вистински пајаци и пет лажни скорпии. Во кањонот се регистрирани 119 видови дневни и 140 видови ноќни пеперутки. Значајно е да се напомене и тоа дека во кањонот Матка се среќаваат 77 видови на балкански ендемски мали пеперутки, а уште 18 други видови се нови за науката.
Во рамките на кањонот се наоѓа спелеолошкиот парк „Јовица Гроздановски“, наречен според трагично загинатиот алпинист. Паркот е составен од три пештери (Врело, Убава и Крштана), како и една подводна пештера (Подврело)
Културно-историско наследство во кањонот Матка
Поради особеностите на самиот терен и тешката пристапност која нудела поголема сигурност, во минатото во кањонот Матка биле изградени поголем број на цркви и манастири и останати сакрални објекти. Поради големиот број на цркви и манастири, Матка го носи и името Света Гора. Денес постојат повеќето цркви од средновековниот период, поголемиот дел се зачувани во целост, а некои се во рушевини или постојат само нивни темели. Во кањонот Матка постојат следниве цркви и манастири:
Покрај верските објекти, високо во кањонот Матка, стојат и остатоците (ѕидините) од некогашната средновековна крепост Марков Град. Таа била изградена како збег за населението и манастирските цркви, во времето на доаѓањето на Османлиите.
Јаш
Јаш (Iaşi) — еден од најзначајните градови во Романија. Градот се наоѓа во североисточниот дел на земјата, во историската покраина Молдавија. Јаш е административен центар на истоимената област Јаш и културен и стопанствен центар на Молдавија (Романија). Јаш се простира на 93,9 км2, и според проценките од 2007 година, во градот живеел 315.214 жители.
Градот Јаш бил престолнина на  Молдавија од XVI век до 1861 година, како и на Романија помеѓу 1916-1918. за време на Првата светска војна.
Население
Домородните Романци го сочинуваат поголемиот дел од урбаното население, а од малцинствата се присутни Ромите. Некогаш во градот живееле и заедници на Евреите и Ерменци.
Харан (пустина)
Пустината Харан (صحرائے خاران) — песочна и планинска пустина што се наоѓа во провинцијата Белуџистан во југозападен Пакистан.
Оваа пустина била локација за второто јадрено тестирање на Пакистан, Chagai-II, спроведено на 30 Мај 1998 година.
Релјефот е претежно сув, со сива-кафена песок. Почвата тука не е погодна за земјоделство поради слабото ниво на наводнување. Населението тука главно се занимава со рачно ткаење на теписи од памук.
Кронах
Кронах (Kronach) — град во Горна Франконија во сојузната покраина Баварија, Германија. Сместен е во подрачјето Франконска Шума и претставува административен центар на истоимениот округ Кронах.
Ова е родно место на повеќе познати личности: славниот ренесансен сликар Лука Кранах Постариот, барокниот архитект Максимилијан фон Велш, келтологот Јохан Каспар Цојс и Вирцбуршкиот епископ Јозеф Штангл.
Градот има речиси целосно зачуван градски ѕид и најголемата средновековна тврдина во Германија — крепоста „Розенберг“ (Festung Rosenberg). До неодамна тука се наоѓало седуштето на производителот аудио-видео опрема „Loewe“ (Леве).
Во Кронах се слеваат реките Хаслах, Кронах и Родах.
Историја
Во 1634 г. Триесетгодишната војна градот успешно се одбранил од шведската војска со помош на женското население.
За време на Првата светска војна во Кронах имало логор за заробени офицери.
Матка (езеро)
Матка — најстарото вештачко езеро во Македонија, чијашто акумулација е изградена во 1938 година. Добиено е со преградување на реката Треска со брана („Св. Андреја“), и создавање на вештачка акумулација во кањонот Матка.
Од Езерото водата се користи за добивање на електрична енергија, но и за наводнување на селата во околината. Езерото е порибено и честопати се користи и за спортски риболов. Во ова езеро се наоѓа и подводната пештера Врело, една од најдлабоките подводни пештери во Европа, која има длабочина повеќе од 203 м.
Зематал
Зематал (Sehmatal) — општина во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија, која била создадена во 1999 преку спојување на Нојдорф, Кранцал и Зема. Трите села се наоѓаат долж реката Зема, во правец на север-југ. На северниот крај е поранешната општина Зема, во средина градот Кранцал, а на југ е селото Нојдорф.
Градот се граничи со Анаберг-Буххолц на југ, на исток се Кенигсвалде и Беренштајн, Обервизентал е на југ, а Кротендорф на запад. Близу е планината Беренштајн со висина од 898 метри. Железничката линија Долина на Чопау застанува во Зема и Кранцал. На станицата во Кранцал е почетната точка на железничката линија Фихтелберг до Обервизентал.
Нојдорф е роден град на олимпискиот добитник на злато Виола Бауер.
Збратимен град на Зематал е Ранинг Спрингс (Калифорнија) во САД.
Науката во 1505 година
1505 година во науката опфаќа некои значајни настани.
ФК Атлетик Билбао
Атлетик Билбао (баскиски: Bilboko Athletic Kluba; шпански: Athletic Club de Bilbao), познат и како Атлетик Клуб или едноставно Атлетик — професионален фудбалски клуб, со седиште во Билбао, Баскија, Шпанија. Се натпреварува во Ла Лига, највисокото ниво на шпанскиот фудбал. Тие се познати како Лос Леонес (Лавовите) бидејќи нивниот стадион бил изграден во близина на црквата наречена Сан Мамес, која го добила името по Свети Мамес, ран христијанин фрлен на лавовите од Римјаните. Мамес ги смирил лавовите и подоцна бил прогласен за светец. Екипата своите домашни натпревари ги игра на стадионот Сан Мамес. Нејзините домашни дресови се маица со црвени и бели риги и црни шорцеви.
Атлетик е четвртиот најуспешен клуб во Ла Лига со осум титули зад своето име. На табелата со титули во Копа дел Реј, Атлетик е втор по Барселона, со освоени 23 титули. Клубот го има и еден од најуспешните женски тимови во Шпанија, кој има освоено пет шампионски титули во женската Прва лига на Шпанија.
Клубот е еден од трите основачки членови на Примера дивизион кои никогаш не испаднале од првата дивизија од нејзиното основање во 1929 година, а другите се Реал Мадрид и Барселона. Овие три клуба, заедно со Осасуна, се единствените четири професионални клубови во Шпанија кои не се спортски корпорации; наместо тоа, тие се во сопственост и управувани од членови на клубот. Главни ривали на Атлетик Билбао се Реал Сосиедад, против кого го игра Баскиското дерби, и Реал Мадрид, поради спортски и политички идентитет; мало ривалство постои и со Барселона поради историско значење. Во различни моменти од клупската историја, баскиското дерби се играло и против Алавес, Еибар и Осасуна.
Клубот е познат по својата политика на доведување млади баскиски играчи низ редовите, како и регрутирање играчи од други баскиски клубови. Официјалната политика на Атлетик е да потпишува играчи кои потекнуваат од или тренирале фудбал во поголемата Баскија, која ги вклучува Бискаја, Гипускоа, Алава и Навара (во Шпанија), како и Лабур, Соул и Долна Навара (во Франција). Од 1912 година, Атлетик игра исклучиво со играчи кои ги исполнуваат сопствените критериуми за да се сметаат за Баскијци. Ова може да се гледа како уникатен случај во европскиот фудбал. Клубот е фален за промовирањето на домашните играчи и лојалноста на клубот и земјата. Правилото не важи за стручниот штаб, со неколку примери на небаскијци и од Шпанија и од странство кои биле тренер на првиот тим.
ФК Билбао, Атлетик клуб и Клуб Вискаја
Фудбалот бил донесен во Билбао од две различни групи со британски врски: британски работници и баскиски студенти кои се враќале од училиштата во Британија. Кон крајот на 19 век, Билбао бил водечки индустриски град и привлекол многу работници мигранти, вклучувајќи рудари од североисточниот дел на Англија и работници од бродоградилиштата од Саутхемптон, Портсмут и Сандерленд. Тие со себе ја донеле фудбалската игра и го формирале фудбалскиот клуб Билбао. Во меѓувреме, синовите од баскиските образовани класи, како Хуан Асторкија, заминале во Британија за да ги завршат студиите и развиле интерес за фудбалот, па кога се вратиле почнале да организираат натпревари со британски работници. Во 1898 година, Хуан Асторкија и 6 други ученици од Гимназијата Замакоис го основале Атлетскиот клуб, користејќи го англискиот правопис. Луис Маркез станал првиот претседател на клубот во 1900 година.
Во 1901 година, на состанокот одржан во Кафе Гарсија биле воспоставени поформални правила и прописи. Во 1902 година, основачкиот член Хуан Асторкија бил избран за претседател, од 1902 до 1903 година. Под неговото претседателство, Билбао ФК и Атлетик формирале комбиниран тим познат како Клуб Бискаја, кој бил создаден за да се натпреварува во Копа де ла Коронасион (предвесник на Копа дел Реј кој официјално започнал една година подоцна), а тие се вратиле со трофејот откако во финалето ја победиле Барселона на Жоан Гампер со 2-1. На 24 март 1903 година, под претседателство на Хуан Асторкија, ФК Билбао и неговите соработници биле официјално и дефинитивно апсорбирани од Атлетскиот клуб. Истата година, баскиските студенти формирале и поврзан тим, Атлетик Клуб Мадрид, кој подоцна еволуирал во Атлетико Мадрид, откако го гледале епскиот триумф на Атлетик во финалето на Копа дел Реј во 1903 година. Самиот клуб ја прогласува 1898 година како датум на основање.
Копа дел Реј
Клубот се истакнал на почетокот на Купот на кралот. По нивниот триумф на Копа де ла Коронасион од страна на Клуб Бискаја, новоформираниот Атлетик Билбао го освоил првиот Куп на Кралот во 1903 година, и двата пати под водство на Хуан Асторкија, кој бил претседател и капитен. Во 1904 година, тие биле прогласени за победници откако нивните противници не се појавиле. Во 1907 година, тие го оживеале името Клуб Вискаја откако влегле во комбиниран тим со Унион Вискаино. По кратко затишје, тие повторно победиле во 1910 година, со Луис Асторкија како нов капитен и голман. Во 1911 година, поранешниот капитен на тимот, Алехандро де ла Сота, бил избран за седми претседател на клубот и тој бил движечката сила зад изградбата на стадионот Сан Мамес, кој бил отворен во 1913 година и набрзо станал еден од симболите на доминацијата на Атлетик во 1910-тите, освојувајќи го Копа дел Реј трипати по ред помеѓу 1914 и 1916 година. Ѕвездата на овој тим бил Пичичи, плоден стрелец кој го постигнал првиот гол на Сан Мамес на 21 август 1913 година и хет-трик во финалето во 1915 година, пред да умре на само 29 години во 1922 година. Денес, најдобриот стрелец во Ла Лига е прогласен Пичичи во негова чест.
Ерата на Фред Пентланд
Во 1921 година, пристигнал нов англиски тренер, Фред Пентланд; во 1923 година, тој го предводел клубот до победата во Копа дел Реј. Тој направил револуција во начинот на кој играл Атлетик, фаворизирајќи ја играта со кратки додавања. Во 1927 година, Пентланд го напуштил Атлетик, но се вратил во 1929 година и го предводел клубот до двојна круна, Ла Лига/Копа дел Реј, во 1930 и 1931 година. Клубот го освоил Купот на кралот четири пати по ред помеѓу 1930 и 1933 година, а тие биле и вицешампиони во Ла Лига во 1932 и 1933 година.
Титулата во лигата под Гарбут
Успехот на Атлетик под англиски тренери продолжил со Вилијам Гарбут. Неговата прва сезона во Шпанија била со огромен успех бидејќи успеал да ја освои Лигата таа година. Тој наследил талентиран тим во кој биле напаѓачите Гиљермо Горостиза и Бата.
Гарбут го промовирал младиот Анхел Зубиета во првиот тим, играч кој на 17-годишна возраст станал најмладиот што некогаш играл за шпанската репрезентација во тоа време. Во последниот натпревар од сезоната, титулата била решена кога Атлетик го совладал Овиедо со 2–0 на домашен терен на 19 април 1936 година, освојувајќи ја титулата со само два бода повеќе од Реал Мадрид. Во јули 1936 година, фудбалот запрел поради избувнувањето на Шпанската граѓанска војна. Лигата не продолжила до сезоната 1939-1940. Атлетик не ја освоил титулата повторно до 1943 година и до тоа време Гарбут бил прогонет.