cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Велес
Комплекс „Варналиите“
Изградена е во 1868 година, во месноста Варналиите. Основата на куќата е правилна и се развива во три нивоа. Куќата е пространа, составена од приземје и два ката. На неа доминира чардакот и прозорците. Особено е впечатлив е ентериерот во кој доминираат детали од традиционалното градителство. Со цел да се долови впечатокот на традиционалната градска архитектура општина Велес ја реставрираше фасадата на куќата на Паунови.
Изградена е истовремено со куќата на Паунови. Поради специфичниот терен, куќата е отворена кон улицата со тесна фасада и покрај приземјето има уште два ката. Приземјето и првиот кат се направени од камен. На вториот кат доминираат прозорците, архитектонската графика и опшивниот венец. Архитектонското решение на вториот кат е особено впечатливо и во него доминира одаја со седум прозорци свртени кон улицата. Фасадата на куќата чиј ентериер е исполнет со традициолно изработена покуќнина е реставрирана.
Изградена е во 1868 година на три нивоа со специфична неправилна форма во основата. Поплочениот двор на приземјето е отворен простор поврзан со улицата. Централно место во архитектонското решение зазема чардакот кој ги спојува сите одаи. На вториот кат доминираат големи прозорци и исфрлена стреа со декоративни елементи на флора и фауна која завршува во покривот. Обновената фасада на куќата на Прнарови се одликува со еркерно исфрлени катови.
Останати позначајни архитектонски белези
Сместена во центарот на Велес, куќата на семејството Ѓоргови е изградена во 1930 година по примерот на европскиот модел на градска куќа од тој период. Куќата има јавно приземје, два приватни станбени катови и мансарда. Веднаш до неа се наоѓа втората куќа на семејството Ѓоргови, изградена во 1928 година, исто така, по европски модел на градска куќа со приземје и два ката. Основата на куЌата е асиметрична, а фасадата симетрична и убаво обликувана, со венец околу прозорците.
Изградена е во 1927 година во центарот на Велес и се смета за еден од најубавите објекти во Велес. Оваа куќа се одликува со симетрична фасада, со специфични декоративни елементи. Во централниот дел доминираат завршните елементи со декоративна пластика, полна ѕидана ограда и ковано железо. Денеска фасадта на куќата е обновена. Куќата има јавно приземје во кое се сместени продавници и приватни станбени катови со завршеток од таван или мансарда. Малтерисаната фасада во окер жолти тонови е обновена.
Велешко кале
Повеќе од две илјади години имало живот на велешкото Кале, од рано христијанскиот период, па сѐ до средината на XIX век, покажуваат археолошките истражувања на овој простор. Тој не е така познат како другите слични простори во земјава, но наспроти нив тука имало богат живот кој е малку истражуван. Наоѓалиштето лежи над манастирот Св. Димитрија, а под него се реките Вардар и Тополка и според археолозите, најстарите велешани потекнуваат од овде. Првата населба или стариот град Велес датира од раноримскиот период. Подоцнежните истражувања говорат дека на овој простор имало жители до XIX век, кога според пишаните податоци се иселува последниот човек. Се смета дека ова место во почетокот се нарекувало Волос, по словенскиот бог на шумите, кои ги имало во изобилие во неговата околина, така и спротивниот рид го добил името поврзано со дрвјата и огнот Св.Илија - громовник. Каде има и шума, има и стока, па како остаток на тоа време, половина град и денес го одбележува христијанскиот празник Св.Никола кој во словенската митологија бил заштитник на стоката. Во калето се одвивал богат живот, разбирливо бидејќи бил на крстосница и на важно стратешка локација. Тој може да биде многу посетено туристичко место. Има проект и елаборат, но досега не се обезбедени средства за негова реализација. Ова се смета како контра тврдење дека градот Вила Зора се наоѓал во Овчеполието, а не тука.
Образование
Во Велес има 6 основни училишта, 4 средни училишта во кои годишно се образуваат околу 3.176 ученици и едно училиште за образование на деца со лесни пречки во развојот. Потреба од проширување на образовните капацитети постои во насока на високото образование.
Во градот делува и работнички универзитет за дообразование, учење на занаети, странски јазици и нижо музичко училиште, а постои и интернат за сместување на ученици од средното образование.
За предучилишно образование постојат и работат 6 организациони единици на предучилишната установа „Димче Мирчев“. Во градинките се опфатени околу 650 деца, а просториите во кои престојуваат се естетски уредени, адекватни и и одговараат на педагошките барања и норми.
Високо образование
Установи за високо и више образование во Велес, за првпат се отворени по Втората светска војна, кога била отворена и вишата хемиска школа. Во денешно време со политика на дисперзирање на студии на македонските универзитети во Велес, работат дисперзирани студии на Правниот Факултет „Јустинијан Први“ од Скопје, како и на факултетот за туризам и техничко-технолошкиот факултет при универзитетот „Св. Климент Охридски“ од Битола.
Цркви и манастири
Од досегашните познати историски податоци се дознава дека Велес имал свој епископ за време на Охридскиот архиепископ Димитар Хоматијан (1216 — 1234). Сепак до 1661 г. нема сигурни податоци за другите велешки епископи. Постојат повеќе причини зошто е тоа така: на прво место е влијанието на политичките околности, а потоа, се разбира и црковните состојби во Охридската архиепископија. Епископите често биле присилно сменувани, од кои некои биле само по една година. Но од втората половина на XVII век веќе се познати приличен број имиња на велешки епископи.
Најстар историски извор за антитурското раздвижување во Велес постои од крајот на XVI век. Бунтот бил предводен од страна на тогашниот Охридски архиепископ Варлаам, кој на Архиепископскиот престол дошол по смртта на Атанасиј I, познатиот организатор за кревање на општобалканско востание за чија реализација барал помош од европските држави. Архиепископот Варлаам по сè изгледа активно продолжил по стапките на својот претходник, но сето тоа било со краток век. Во 1598 година, бил фатен и погубен од јаничарите во Велес. Денес градот Велес е седиште на Повардарската епархија при МПЦ.
Градската соборна црква Св.Пантелејмон се наоѓа југозападно од градот, на неколку стотини метри оддалечена од последните куќи во една длабнатина. Теренот, на кој е поставена, прилично е стрмен, особено од западната страна, каде што над црквата високо се издига ридот Вршник, а од источната стрмо се спушта во Велешката клисура, дури до брегот на Вардар и главниот пат кон југ. Заради тоа соѕидана е подлога за црквата, а како бедем од источната страна изграден е потпорен ѕид од деклан камен, како кај одбранбените тврдини. Во дворот на црквата, при самиот влез, поставена е камбанаријата, а десно од неа во правец на црквата се изградени неколку зградички, кои служат за разни потреби. Камбанаријата е подигната во 1904-1905 година, за која цел дотогаш служеле црковните клепала. Црквата има два влеза: еден од север, а другиот од југ. Што се однесува до постанокот на црквата Св.Пантелејмон има повеќе верзии. Тие се засноваат, главно, на народното кажување и на извесни предметни сведоштва. На прво место, како непобитен факт, е тоа дека денешната црква е од поново време, а старата, која постоела како мала црквичка, можно е во старо време да служела како манастир на Стар Велес. Во секој случај, нејзиниот денешен изглед датира од 1837-1940 година. Идејата за обновување на црквата се родила од самата потреба. За време околу 4 години (1837-1840) црквата била оспособена за богослужба. Во таа година црквата била осветена од велешкиот владика Игнатиј. При осветувањето на црквата, извршено на 9 август 1840 година, на владиката му помагал месниот свештеник поп Грујо, кој во исто време заедно со Хаџи Ѓорѓи Дрндар бил најзаслужниот човек за изградбата на црквата. Дефинитивното довршување на црквата траело сè до 1847 година, а во 1849 година е поставено клепалото.
Црквата Св.Богородица се наоѓа на источната страна од градот во месноста Дервен, каде што порано живееле извесен број влашки семејства, така што и нивната улица почнале да ја викаат “Влашко маало”. Надворешниот изглед на црквата не е впечатлива архитектура, повеќе личи на поголема зграда, отколку на црква, па според тоа и не припаѓа на некој посебен црковен стил. Најболно прашање за Власите било тоа што тие немале своја црква. Бидејќи во 1874 година не успеале на присилен начин да ја присвојат црквата Св. Спас, во 1882 година започнале со градењето на своја црква- Св. Богородица. Оваа година е втисната и на сребрениот крст за рачна употреба, а кој подолго време се наоѓа на светиот престол во олтарот на црквата, како дар од некој член на влашкото семејство Дочеви, кои имале аптека во Велес. На завршните работи во 1905 година и овде работела тајфата на прочуениот мајстор Дамјан, синот на Андреја, мајстор градител од семејството Рензовци-Зографовци во Велес. Најпосле Власите се здобиваат со своја црква, Св.Богородица, која населението ја нарекло “Влашка црква”. Уште од самиот почеток богослужението во неа се вршело на грчки јазик со одобрение и благослов од владиката во Велес. За прв парохијски свештеник бил поставен Димитриј Бога, член на семејството Бога, од кое потекнува и добротворот Чекрдак. На тоа место како протојереј, Димитриј останал сè до 1915 година. Инаку, грчката служба во црквата престанала уште во 1912 година по одењето на Турците од Македонија, бидејќи новопоставените свештеници не знаеле грчки. За успехот на црквата и нејзиниот углед најголема заслуга има нејзиниот голем добротвор Михајло Чекрдак. Потоа треба да се спомнат имињата на питропите, кои секогаш совесно ја вршеле својата работа и секогаш биле активни соработници на црковните лица.
Во подножјето на ридот Рамина е изградена црквата Св.Спас. Таа е во непосредна близина на градот, југоисточно, само на стотина метри оддалечена од последните градски куќи. Како таква, таа има отоврен видокруг кон долината на Вардар од задната страна и претставува спротивност на црквата Св.Пантелејмон, која се наоѓа на западната страна преку Вардар. Васил К’нчов вели дека на местото на Св.Спас некогаш постоела мала црквичка, односно да служела и како манастир. И во Енциклопедијата на лексикографскиот завод се спомнува дека таа потекнува уште од XIV век, а била обновена во XIX век. Христо Чочков подолго време се занимавал со историјата на овој град, и според него црквата Св.Спас потекнува од XVII век како претходница на спротивната црква Св.Пантелејмон.
Малата црквичка Св. Никола е доградена на околу стотина метри јужно од манастирот Св. Димитрија, над висната над самиот пат, кој кривулесто се провлекува кон Градско. Како и другите мали храмови, така и овој, посматран од надворешната страна ни малку не прилега на црква, туку како на некоја одбранбена тврдина, чија големина изнесува околу 20 м². Според мислењето на постарите Велешани, слични црквички по облик и димензија, постоеле и по други места на Велешко како и во Стариот Град. Инаку ни за овој храм како и за спомнатите не постојат историски податоци.Се смета дека и оваа црква му припаѓала на некој манастир, а веројатно на манастирот Св. Димитрија, во чија близина и се наоѓа. Инаку, што се однесува до нејзиното потекло, ако овој храм се спореди со другите од оваа област и нивните фрески по ѕидовите, може да се констатира оти храмот потекнува веројатно уште од X век, или нешто подоцна. До таков заклучок доаѓаат уметниците и археолозите, кои црквичката ја идентификуваат со Маркова Меана.
Манастирот Св.„Димитрија“ се наоѓа на околу два километра јужно од градот, на десната страна од реката Вардар, под реката Тополка, која се влева во Вардар. Во секој случај постанокот на манастирот датира од постаро време, за коешто ни сведочат извесни историски податоци, запишани од повеќе патописци, историчари, археолозии раскажување на постари луѓе. Но, како и да е, предност за постанокот на манастирот му се дава на средновековието.Не може да се негира и претпоставката оти овој храм потекнува од многу постаро време, кога уште постоел стариот град Вилазора. Само, се разбира, тогашното постоење на манастиорот, не можело да ги има денешните димензии, од XIV век, кога го обновил властелинот на цар Душан, Раденко со својата мајка. До таков заклучок се доаѓа преку арехеолошките и други наоди во V и VI век, кога во близината на Вилазора постоеле и други храмови, како што е епископската базилика во Стоби, потоа и базиликата Св. Јован Крстител која потекнува, можеби и од поранешното време. Интересна појава кај овој манастир претставува и самата камбанарија, која е поврзана со манастирската црква и изгледа како да е нејзин составен дел од западната страгана.До средината на овој век, нешто по завршувањето на Втората светска војна, споредните манастирски згради во дворот, служеле како конаци и магацински простории. Од источната страна по сета должина на манастирскиот двор север-југ постоеле две згради составени од приземје и кат. Во приземјето се засолнувала стоката на селските гости, кои доаѓале на манастирската слава Св. Димитрие, првиот петок по Велигден, и во други поголеми празнични денови.
Се наоѓа на југ од градот, од десната страна на патот за Градско. Ова здание првин, беше Параклис, за некаде во деведесеттите години од минатиот век да се преуреди и догради во помала црква. Постоењето на Параклисот не е точно утврден, но се претпоставува дека е од понов период.
Оваа црква добро е запазена, така што голем дел од градското население ја посетува, главно на Цветници, Велики Петок и секоја не дела во времето од Велигден до Спасовден. Црквата се наоѓа на десната страна од реката Тополка, при нејзиното устие во Вардар, а на околу 300 метри северозападно од манастирот Св. Димитрија. Поставена е на една нерамна карпеста височина, прилично стрма над брегот од реката. Во однос на „Калето" од Стариот Град, таа се наоѓа на неговиот северен крај, на кој, изгледа, во свое време му служела како храм, за кој биле изградени и многу други верски објекти, од кои денес нема ни трага, а само спомени кај народот дека тие постоеле. И овој изгледа како нов поради зачуваноста и надворешииот облик, така што по се личи оти, како и двата спомнати, потекнува од време на византискиот период. И тој, е граден на ист начин и од таков материјал како и другите такви цркви.
Се наоѓа на северно-источната страна од градот, во месноста Прцорек. Таа по надворешниот изглед не се разликува од куќите околу неа додека внатрешноста целосно личи на црковен објект, бидејќи има олтар, иконостас и повеќе икони. За времето кога е направена нема точни податоци. Според едни извори таа е направена во 1740 година, а според други 1766. Вториот податок е земен од годината на една икона во црквата Св. Богородица за која се смета дека е најстара икона во Велес. Оваа црква служела и како училиште во кое се изучувал македонскиот јазик и писмо кои во тоа верме биле забранувани и напаѓани од грчката, турската, бугарската интелегенција која пак имала цел да го претопат македонското население. Се наоѓа на околу 2 километри јужно од градот, на десната страна од реката Вардар, под реката Тополка која се влева во Вардар.
Населби и урбани заедници
Согласно Законот за локална самоуправа досегашните месни заедници се организираат како урбани заедници. За да може да се организираат за решавање на заедничките потреби на граѓаните, мора точно да се утврди опфатот на урбаните заедници, па дури потоа да пристапи кон формирање на Совети на урбани заедници и Совети на месните заедници. Во Велес постојат вкупно 14 урбани заедници. Велес е составен од следните населби:
Урбанистички развој на Велес
Според урбанистичкиот развој градот може да се подели во два дела: стар и нов. Старото градско јадро на градот Велес се наоѓа на двата брега на реката Вардар. Овде може да се забележат старата карактеристична архитектура и познатите куќи, тесните, кривулести и стрмни улички, куќите начичкани по ридовите и двете најстари и главни велешки цркви. Новиот дел на градот се наоѓа на десната страна на реката Вардар, северно и западно од старото градско јадро. Во овој дел се повеќе застапени станбените згради и висококатници, плански изградените семејни куќи, широките улици, индустриските и образовните установи. Изградбата на новиот дел започнала кон средината на шеесеттите години на XX век, во екот на индустријализацијата и преселбата село-град. Во најново време градот започнува да се шири и во рамнината на левиот брег на Вардар помеѓу Башино Село и населбата Прцорек. Овој предел се нарекува Речани или Шорка и во него раскошни куќи градат најбогатите велешки семејства.
Јован Ранковиќ
Јован Ранковиќ, (Белград, 12. VII 1902- 3.XI 1992) е еден од позначајните македонски градители, кој заедно со Драган Томовски, Славко Брезовски, Душан Пецовски, Љубомир Томиќ, Ристо Шеќерински, Славко Леви, Александар Жупан, како и некои други, е претставник на втората градителска етапа на територијата на Македонија, која го опфаќа периодот по катастрофалниот земјотрес од 1963 година со кој ќе се соочи главниот град.
Дипломирал на Архитектонскиот отсек при Техничкиот факултет во Белград во 1927 година.
По дипломирањето се вработил во Министерството за градежништво во Белград, каде што работел сѐ до 1947 година, а потоа преминал во Сојузниот завод за проектирање како раководител на одделот за архитектура.
Пред почетокот на Втората светска војна, во периодот меѓу 1930 и 1937 година, активно учествувал на 6 архитектонски конкурси на кои освоил први и втори награди, а по ослободувањето во 1948/49 година ги освоил првите награди на три конкурси. Во 1952 година се преселил во Скопје, каде што бил избран за вонреден професор на предметот Проектирање на станбени и угостителски објекти на Архитектонскиот отсек при техничкиот факултет, каде што како редовен професор, работниот стаж му завршил во 1975 година. По пензионирањето се преселил во Белград. Како пензионер бил ангажиран во наставата, како хонорарен наставник на градежниот факултет во Ниш. По доаѓањето во Скопје покрај својата наставно- образовна дејност, активно работел и на проектирање. Учествувал во комисии за ревизија на проекти и оценување на конкурсни трудови. Повеќе години бил член на испитната комисија за полагање на државни испити, како и член на Советот за урбанизам на Скопје.
На научно поле ја проучувал историјата на Скопје од архитектонски аспект. За таа цел собрал голем број фотографии од старо Скопје со исклучителна историска вредност.
Публикувал 2 научни теми:
Негови позначајни објекти се: Негови печатени трудови се:
Преодни метали
Преодни метали се наоѓаат измеѓу 2 и 13 група од периодниот систем на елементи. Овие метали ги попоолнуваат 3d, 4d и 5d орбиталата додека на последното енергетско ниво, скоро по правило се наоѓаат по два ѕ-електрони од спротивниот спин. Промената на бројот на електрони се јавува кај елементи од иста периода, а не кај групи како кај останатите елементи. Тоа е причината поради која се јавуваат сличности помеѓу елементите од иста периода и тоа доста почесто од останатите елементи од иста група, но се разликуваат измеѓу групите многу помалку отколку од главните групи. За разлика од атомите на главните групи овие метали поседуваат јони со знаително помал полупречник и крситална решетка со голема енергија, затоа се со голема густина и тврдост, и воски температури на топење и вриење. Овие елементи се одлични проводници на топлина и електричество и имаат доста добри физички својства. Поголемиот дел од соединенијата на преодните метали е обоена како оние во цврста агрегатна состојба така и кај растворите. Кај ппреодните метали се јавува тежнеење за изградба на легури и меѓусебно и со други метали.
Коефициентите од електронегативноста покажуваат дека овие метали го претставуаат преминот измеѓу најелектронеганивните метали и неметалите.
Со анализа на енергија на јонизација и споредба со алкални и земноалкалните метали во истата периода се приметува дека вредностите на првите енергии на јонизација се поголеми кај преодните метали и дека расте со зголемувањето на атомскиот број. Преодните метали ретко градат јонски соединенија, туку се соединуваат градејќи ковалентни молекули или врски со значителен ковалентен карактер.
Градењето на соединенија со различни оксидациони броеви е карактеристично за овие метали. Во истата група може да се најде стабилно соединение и со парен и со непарен број.
Соединенијата на преодните метали од 5 и 6 периода се стабилни, со високи оксидациони броеви, а киселиот каректер им е во пораст. Во соединенијајата на преодните метали со низок оксидационен број на врски е претежно со јонски карактер, додека при вишите оксидациони броеви преовладува ковалентната врска.
Старчишта
Старчишта — драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 7371
NGC 7371 — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7371 се споменува и како MCG -2-58-1, NPM1G -11.0516.
Откривање
Објектот е откриен на 28 ноември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7371 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 7371 има привидни димензии од 2' х 2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 46 м 3,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -11° 0' 2"".
Други поделби
Проучување на NGC 7371 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 69677. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 303; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5815. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 826.
1486 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4022 и 4023 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3264 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2274 и 2275 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 733 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1486 година се протега во 1150 и 1151, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1210 и 1211 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 943 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2172 и 2171 исламска година пред хиџра.
Европско првенство во атлетика
Европското првенство во атлетика е натпреварување организирано од страна на Европската Атлетска Федерација. До 2010 се одржувало традиционално на секои четири години, но од 2010 се одржува на секои две години. Кога првенството се одржува во иста година со Летните Олимпикски Игри, не се одржуваат маратонските трки и трките во брзо одење.
Осташков
Осташков ( Осташков) е град на северозапад на европскиот дел на Руската Федерација и административен центар на Осташковскиот реон сместен во северозападниот дел на Тверската област. Според проценките на Националната статистичка служба, во градот во 2014 година живееле 17 109 жители.
Географија
Градот Осташков се наоѓа на северозапад на Тверската област, односно во централниот дел на Осташковскиот реон, на кој е исто така и административен центар. Се наоѓа на тесен полуостров на јужниот брег на езерото Селигер и е оддалечен на околу 200 километри северозападно од административниот центар на областа на градот Твер.
На околу еден километар и половина источно од градот, од езерото тече реката Селижаровка, првата значајна притока на реката Волга, додека на околу 7 километри јужно од градот се наоѓа моренскиот езерото Сиг.
Историја
Населбата Осташково за првпат се споменува во пишани извори во 1371 година во писмо од литванскиот кнез Алгирдас упатено до Цариградскиот патријарх Филотеј. Во тоа писмо, Осташков се споменува како погранична населба Кличен на границата со Московското Кнежевство, сместено на истоимениот остров на езерото Селигер. Населбата во 1393 година ја освоиле и целосно разрушиле новгородските војници. Според легендата, единствениот преживеан од уништувањето бил локалниот рибар Јевгениј Осташко, кој подоцна основал нова населба наречена по него, Осташков.
Во периодот од XV до XVIII век, Кличен-Осташков бил центар на истоимената парохија, која прво била дел од Ржевското кнежевство, а потоа и од Ржевскиот округ. Потоа во периодот од 1772 година до 1775 година станал центар на Осташковскиот округ во Тверската провинција, а потоа и Тверската губернерија. Во 1770 година Осташков добил статус на слободен град.
Демографија
Според податоците од пописот во 2010 година во градот живееле 18 088 жители, додека според проценките за 2014 година градот имал 17 109 жители.
1627
1627 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1627 година од новата ера, 627. од вториот милениум, 27. од XVII век и осма од 1620-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7135 и 7136 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6377 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5387 и 5388 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2380.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1627 година се протега во 4263 и 4264, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4323 и 4324 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2170. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1036 и 1037 исламска година.
Ар деко
Откако популарноста на движењето Art Nouveau започна да опаѓа, комерцијалниот интерес за декоративната уметност остана на сила. Овој стил покрај постоењето на занаетчиските производи и модерната архитектура се јави како амалгам од различни стилови коишто не беа карактеристични за таа епоха. Арт Деко како нов стил се карактеризираше со своите чисти линии и едноставни форми коишто беа претставени како геометриски, а понекогаш и како производ со егзотично и историско потекло, но секогаш изработени во висококвалитетен материјал.
Melon Diesel
Melon Diesel - поранешен гибралтарски поп-рок состав првично создаден во Гибралтар во 1995 година, потпишан од Sony Music, кој постигнаl популарност во Шпанија.
Историја
Melon Diesel започнал да игра под името Treehouse во раните 90-ти. Името било променето во 1995 година, врз основа на алкохолинот пијалок послужен во еден бар во Гибралтар, „Адмирал Колингвуд“, каде што бендот редовно настапувал. Групата се преселила во Лондон да работи со продуцентот Бери Сејџ, снимајќи ја „La Cuesta de Mr. Bond“. Групата се разделила во 2003 година создавајќи два нови бенда, Area 52 и Taxi.
Људовит Штур
Људовит Штур (Ľudovít Štúr; 28 октомври 1815, Ухровец – 12 јануари 1856, Модра), познат како Људевит Велислав Штур, бил словачки преродбеник од 19 век, кодификатор на современиот литературен словачки јазик. Тој бил организатор на словачките волонтерски походи за време на револуцијата од 1848. Штур бил исто така истакнат политичар, поет, новинар, наставник, филозоф, јазичар и член на унгарскиот парламент.
Меѓукатна конструкција
Меѓукатните конструкции се хоризонтални носиви конструктивни елементи кај објектите од високоградбата, кои го делат објектот по висина на катовите, имаат задача да ги примат сите постојани и подвижни товари и да ги пренесат на вертикалните ослонци.
Според начинот на изведба, може да се монолитни, полумонтажни и монтажни.
Франсоа Купрен
Франсоа Купрен (фр. François Couperin) (10 ноември 1668 – 11 септември 1733) — француски барокен композитор, органист и чембалист. Познат и како „Купрен Великиот“ (Couperin le Grand) како би се разликувал од другите истакнати членови на неговото музички надарено семејство Купрен.
Живот
Франсоа Купрен е роден во 1668 во Париз. Учел кај татко му, Шарл Купрен, кој починал кога Франсоа имал 10 години, па потоа учел и кај Жак Томлен. Во 1685 станал органист во црквата Св. Жерве, Париз, место кое го наследил од татко му, па го предал на братучед му, Никола Купрен. Во подоцнежните години други членови од семејството исто така го наследуваат ова место. Во 1693 Купрен го наследува неговиот учител Томлен како органист во Кралската капела со титула „Органист на Кралот“. Ова бил Кралот-Сонце, Луј XIV.
Во 1717 Купрен станал дворски органист и композитор, со титула ordinaire de la musique de la chambre du Roi. Со неговите колеги, Купрен приредувал неделни концерти, обично во недела. Многу од овие концерти биле во форма на свити за виолина, виола да гамба, обоа, фагот и чембало, на кое тој бил виртуоз.
Купрен го признавал својот долг кон композиторот Арканџело Корели. Тој ја вовел Корелиевата трио соната форма во Франција. Великата трио соната на Купрен била со поднаслов Le Parnasse, ou l'Apothéose de Corelli („Парнас, или Корелиевата апотеоза“). Во неа Купрен ги комбинира италијанскиот и францускиот музички стил во збир дела наречени Les Goûts réunis („Здружени стилови“).
Неговата најпозната книга, L'Art de toucher le clavecin (Уметноста на свирењето чембало, обј. 1716), во кој има предлози за апликатури, допир, орнаментација и другиелементи на клавијатурната техника. Оваа книга извршила влијание врз Ј.С. Бах. Бах го презел овој апликатурен систем за чембало, заклучно со употребата на палецот.
Купреновите четири тома на музика за чембало содржат повеќе од 230 поединечни дела, кои можат да се свират на соло чембало или пак камерно. Овие композиции им станале драги и сакани на композиторите како Ј.С. Бах, Рихард Штраус, како и Морис Равел кој го овековечил нивниот композитор во своето дело Споменица за Купрен.
Многу од Купреновите дела имаат евокативни и сликовити наслови и изразуваат атмосфера преку изборот на клуч, авантуристички хармонии и дисонанци. Некои сметаат дека тие сличат на минијатрурни тонски поеми. Овие особености го привлекувале Рихард Штраус, кој има оркестрирано некои од нив.
Пијано-музиката на Јоханес Брамс била повлијаена од клавијатурната музика на Купрен. Брамс јавно ја изведувал Купреновата музика и учествувал цво првата потполна едиција на Купреновите Pièces de clavecin („Дела за чембало“) од Фридрих Крисандер во 1880-тите.
Како штѕо раномузичкиот експерт Жорди Савал забележал, Купрен бил „музичар-поет пар екселанс“. Тој сметал дека „способноста на Музиката (со големо М) да се изрази себеси во проза и поезија“. Верувал дека доколку навлеземе во поезијата на музиката, ќе откриеме дека таа е „поубава од самата убавина“.
Купрен Починал во Париз во 1733.
Пуризам
Пуризам (Le Purisme), (од француски pur-pure) — уметнички правец кој настанал во Франција во 1918 година, а е поврзан со сликарството и архитектурата. Идеолошки креатори на движењето се францускиот сликар Амеде Озанфан (Amédée Ozenfant) и архитектот и сликар Шарл-Едуар Жанере (Charles-Édouard Jeanneret), попознат по псевдонимот Ле Корбизје (Le Corbusier). Правецот настанал како реакција на кубизмот, односно на неговата практика на разградување и деформирање на предметите што тој се обидува да ги прикаже, за кој сметал дека како таков создава уметност која е премногу орнаментична и декоративна. Пуризмот првенствено се заснова на неоплатонската филозофија, која во уметничка смисла значи отфрлање на реалното претставување на предметот и обид да се прикаже „суштината“ на неговиот облик. Ваква естетика се обидува да примени на сите облици на пластичен израз — сликарството, дизајнот и архитектурата.
Написот „Апре ле кубизм“ (Après Le Cubisme), објавен во 1918 година, се смета за манифест на пуризмот. Првата целосна формулација на пуристичката естетика била објавена во 1920 година во написот „Le Purisme“ во списанието „Леспри нуво“ (L'esprit nouveau), кој бил и гласник на движењето. Пуризмот е дефиниран како концепт кој не се однесува само на сликарството и архитектурата, туку содржи и збир особини кои треба да ја карактеризираат целата модерна мисла. Се слави едноставна и јасна естетика на машините како предмети кои ја симболизираат модерната доба, а природата е дефинирана како совршена логичка машина чија убавина произлегува од тоа што е подложна на физичките закони. Инженерската професија се смета за возвишена поради нејзината дисциплина и рационалност. Како лајтмотив пуризмот го нагласува враќањето кон логиката, јасноста, едноставноста и редот — особини кои треба да бидат присутни во секој облик и производ на човечкото дејствување.
Ѓер-Мошон-Шопрон
Ѓер-Мошон-Шопрон (унгарски: Győr-Moson-Sopron megye) е еден од 19-те окрузи на Унгарија, кој се наоѓа во западниот прекудунавски регион.
Округот е сместен во северозападниот дел на Унгарија. Своите граници ги дели со Австрија и Словачка, како и со унгарските окрузи Комаром-Естергом, Веспрем и Ваш. Неговата површина изнесува 4.088,70 км2. Административен центар е градот Ѓор.
Демографија
Округо Ѓор-Мошон-Шопрон зафаќа површина од 420.810 хектари и има население од 442.667 луѓе. Вкупно има 176.993 домови.
Фразеологија
Дел од лексиката што ги проучува зборовниве состави како јазични единици се нарекува фразеологија.
Во реченицата, зборовите можат да се поврзуваат, да се здружуваат во целости од различен вид. На пример, зборот орев може да оди со повеќе придавки (голем, мал, чист, тврд), со глаголи (јаде, купува, продава) итн.
Ова ни покажува дека зборовите во реченицата можат слободно да се здружуваат, да се наоѓаат во слободна врска. При ваква врска, секој од зборовите си го задржува своето посебно значење, така што значењето на составот е еднакво на збирот на значењата на зборовите што влегуваат во тој состав.
Пуризам
Во сликарството, пуризмот настојува на прикажување на предмети кои се симболи на индустрискиот свет и како такви треба да бидат претставени како анонимни и чисти. Фигуративноста се отфрла, а композиционо се настојува на геометриски ред и рамнотежа. При компонирањето се користи „златниот пресек“ како совршена пропорција. Во дизајнот потребно е да се исполни критериумот за функционалност на производот и неговата намена да биде естетски јасно изразена, додека во архитектурата објектите треба да исполнуваат два критериуми — од една страна да бидат функционални, а од друга да содржат во својот облик апстрактни елементи кои имаат функција да ги хранат сетилата и умот.
Фразеологија
Во јазикот зборовните состави некогаш можат да се наоѓаат и во неслободни, односно постојани врски. Ако го споредиме составот тврд орев во реченициве:
Пуризам
Изложбата на декоративни уметности „Exposition des Arts Décoratifs“ одржана во Париз во 1925 година била важна за промоција на пуризмот, на кој бил изложен „Павилјонот на новиот дух“ (Pavillon de L'Esprit Nouveau) дизајниран од Ле Корбизје и кој бил прототип на модерна станбена единица изградена во согласност со пуристичките начела. Павилјонот бил обид да се прикаже чувствителноста на пуризмот — тој бил дизајниран да има можности слични на машината, опремен со мебел од индустриски тип и прикажувал пуристички слики од Ле Корбизје, Озанфан и Фернан Леже.
Крајот на пуризмот е забележан на почетокот на 1930-ти. Во сликарството не добил голем замав, но влијаел на подоцнежните модерни сликарски правци. Во архитектурата, значително влијаел на „Меѓународниот стил“ што се појавил во 1925 година.
Фразеологија
ќе забележиме дека тој нема исто значење: во втората реченица има значење „тешко совладлив“.
Ханде Јенер
Ханде Јенер (турски: Hande Yener; родена на 12 јануари 1973 година во Истанбул) е позната турска поп-пејачка.
Фразеологија
Во составите од овој вид ослабнува одделото значење на зборовите и се формира едно ново значење кое не е збир на значењата на составните елементи. Спореди уште: дупната вреќа (расипник), зајачко срце (плашлив), долг јазик (зборлест), кожа и коски (слаб).
Зборовните споеви што се употребуваат во јазикот како целосни, како готови јазични елементи со единствено значење се викаат фразеолошки изрази или фразеологизми.
Војник (филм од 1966)
„Војник“ — југословенски филм од 1966 година, во режија на Џорџ Брејкстон. Главните улоги ги играат: Раде Марковиќ, Фрејзер Мекинтош, Бранка Зориќ, Петар Баниќевиќ и Оливера Вучо. Филмот е посветен на околу 200 југословенски деца кои за време на Втората светска војна погинале во борбите против непријателот. Главната улога ја игра 13-годишниот австралиски глумец Фрејзер Мекинтош.
Синопсис
Јован е момче на возраст од 11 години кој живее во југозападна Југолавија. Тој и неговите другари сакаат да играат војнички игри, а Јован има желба навистина да стане војник. Набргу започнува Втората светска војна и детските игри стануваат стварност...
Ралф Јуџин Митјард
Ралф Јуџин Митјард (15 мај 1925 – 7 мај 1972 година) е американски фотограф, од Нормално, Илиноис.
Живот и кариера
Митјард е роден во Норман, Илиноис а израснал во градот Блумингтон. За време на Втората светска војна кога имал само 18 години се приклучува на морнарицата. Војната била завршена пред да добие некаква извршна наредба. По завршувањето на војната кратко студира стоматологија за подоцна да се запише на студии за оптика.
По стапувањето на брак, тој со својата сопруга се преселува во Лексингтон, Кентаки за да се надгради во областа на оптиката. Таму тој работи за Тиндер-Красе-Тиндер, компанија која продава опрема за фотографирање. Сопствениците на компанијата биле активни членови во клубот на фотографи „Лексингтон Камера Клуб“ за кој уметничкиот оддел на Универзитетот Кентаки отстапува изложбен простор.
Митјард ја набавува својата прва камера во 1950 година за да направи фотографии од своето првородено дете. Тој долго време фотографира со својот Rolleifex. Со текот на времето и самиот станува член на Лексингтон клубот, а во 1954 година влегува во Фотографското Друштво на Америка. Во Лексингтон клубот Митјард го запознава Ван Дерен Кок, еден од луѓето кои вршат големо влијание врз неговата работа. Кок бил главниот виновник за изложување на фотографии  под насловот „Креативна Фотографија“ на изложби организирани од универзитетот.
Во средината на педесеттите години Митјард посетува повеќе летни работилници за фотографија предводени од Хенри Холмс Смит и Мајнор Вајт. Вајт таму меѓувреме го буди интересот на Митјард за источната филозофија.
Неговата пасија кон книгите (се вели дека читал дури и додека возел) му помогнала на Митјард да биде многу продуктивен во својата работа, па често оставал и голем дел од фотографскиот филм неразвиен, работејќи во црвената соба на усовршување на своите фотографии. „Неговиот пристап кон работата е врз основа на импровизација и под големо влијание на џез музиката од тоа време “. Ги користи своите деца како модели во работата за да истражува во однос на главниот субјект на композицијата и со тоа се осврнува на користењето надреални маски како идентитет и просторот помеѓу две материи.
Голем дел од своите фотографии се направени во необични простори, како напуштени фармерски куќи во центарот на тревопасниот регион на Кентаки или напуштени простори во околината на Лексингтон. Во раниот период на својата работа Митјард ги истражува традиционалните афроамерикански соседства околу улицата  Олд Џорџтаун во Лексингтон.
Митјард е во блиски односи со повеќе писатели од Кентаки кои се дел од литературната ренесанса во шеесеттите и седумдесеттите години. Еден од нив е и Гај Давенпорт кој подоцна помагал во составување на посмртната едиција на фотографии на Митјард. Ралф Митјард се појавува и како соавтор на книга за  кањонот Ред Ривер Џорџ „Непредвидливата дивина“ чиј автор е Вендел Бери. Двајцата автори повремено патувале на Апалачкиот планиски предел. Книгата на Бери и Митјард е од голем придонес за сочувувањето на клисурата која се наоѓала во опасност по предлог за градење на брана од националната федерална инженерска агенција. По неговата смрт, пепелта на Митјард е расфрлена низ клисурата.
Фотографот исто така бил близок пријател и со католичкиот монах и писател Томас Мертон кој живеел во еден манастир западно од Бартстоун, Кентаки. Мертон се појавува во бројни експериментални фотографии на Митјард (фотографирани токму кај манастирот). Взаемно се интересираат на тема литература, филозофија, источна и западна спиритуалност. Митјард напиша благодарница до манастирот, кратко по смртта на монахот во Бангкок, Тајланд, во декември 1968 година.
Четири години подоцна Митјард ненадејно починува, во време кога фотографијата во Америка доживува своевиден бум, период на развивање и растеж под влијание на социо-политичките превирања во шеесеттите и седумдесеттите години на дваесеттиот век. Иако Лексингтон како град заостанува зад фотографските трендови, Митјард не се смета себеси како „фотограф од југот“ или „регионален фотограф“. Неговата работа станала препознатлива низ земјата кратко пред неговата смрт.
Вреднувања
Во исто време го пренасочува фокусот од вообичаената тематика до експериментална работа како онаа на Хенри Холмс Смит, Хари Калахан и др. Овие дела се создадени со долга експозиција со намерно движење на апаратот за да се долови фотографија како оние на Фокс Талбот, за да нацрта калиграфски мотиви со сончевите зраци и одблесокот во водата. Меѓувремено додека другите фотографи експериментираат со формите и објектите, Митјард се концентрира на општиот дизајн и истражување со необични идеи и емоции. И за крај како најважен  сегмент во градењето на сопствената естетика тој создава метод „без фокус“ кој е дел од неговиот сопствен стил. Оваа метода e наспроти секоја асоцијација на фотографијата како уметност во објективниот реализам и отвора сосема нова врата во креативната слобода во неговата уметност.
Личен живот
Митјард се жени со Маделин МекКини. Тие имаат три деца: Мајкл (роден 1950 година), Мелиса и Кристофер (роден 1955 година). Тој починал од вродена срцева маана во 1972 година. Опишан е како зен мастер по книга кој бил претседател во родителко-наставничкиот совет и безбол тренер на младите момчиња и како човекот кој ја вртел скарата на забавите на 4 јули.
Diazepunk
Diazepunk (понекогаш формулирано како dIAZEPUNK) - панк-рок бенд од Перу.
Diazepunk бил создаден во 1996 година со Карлос Гарсија како вокал, Густаво Макино на гитари, Јан Ледерхаузен на бас, Фелипе Салмон на тапани и Алберто Атин на синтисајзер.
Вулканолошки избув
Вулканолошка ерупција (англиски: vulcanian eruption) — поим за првпат бил употребен од страна на Џузепе Меркали, сведок на ерупциите од 1888 -1890 на островот Вулкано во Италија. Неговиот опис на стилот на ерупција сега се користи во целиот свет за ерупции кои се одликуваат со густ облак од пепел и гас кој експлодира од кратерот и се издига високо над врвот. Меркали вулканолошките ерупции ги опишал како  "...експлозиите како огнени топови во неправилни интервали..." Нивната експлозивна природа е поради зголемената силициум ска содржина на магмата. Речиси сите видови на магма можат да бидат вклучени, но магмата со околу 55% или повеќе силициум (на пр. базалтен андезит) — најчеста. Зголемените нивоа на силициум ја зголемуваат густината на магмата што значи зголемување и на експлозивноста. Тие обично започнуваат со фреатомагматски ерупции кои можат да бидат екстремно бучни поради зголеменото загревање на водата од магмата во земјата. Ова обично е проследено со експлозивно прочистување на вулканскиот пропусник (како при затнат оџак) а еруптивниот столб кога избувнува вулканскиот отпаден материја е со темносива дури црна боја. Кога пропусникот ќе се прочисти, понатамошниот облак од пепел станува сивобел, а избивањето на пепел е слично како кај плинискиите ерупции.
Особености
Вулканолошките ерупции прикажуваат неколку заеднички одлики. Масата на карпа исфрлена за време на ерупција е обично помеѓу 102 - 106 тони, и содржи висок процент на нејувинијален материјал (> 50%). Во текот на активниот период на вулканска активност, интервалите помеѓу експлозиите варираат од помалку од една минута (на пр. Анак Кракатау) до еден ден. Пирокластичните текови, исто така се заедничка одлика на овој тип на ерупција. Фазата на испуштање гас на вулканолошките ерупции се одликува со дискретни топовски експлозии. Овие исфрлања на гас можат да достигнат надзвучна брзина и да се претворат во ударни бранови.
Тефрата е исфрлена на поширока област отколку при стромболските ерупции. Пирокластичниот материјал и талозите формираат пепелав вулкански конус, додека пепелта покрива голема околина. Ерупцијата завршува со тек на густа лава. Вулканолошките ерупции може да се исфрлат големи метарски блокови на неколку стотици метри, повремено и до неколку километри.