cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Терт-бутилитиум
Подготовка
терц -бутиллитиум се произведува комерцијално со третирање на терц -бутил хлорид со литиум метал. Нејзината синтеза првпат беше пријавена од RB Woodward во 1941 година
Структура и поврзување
Како и другите органолитиумски соединенија, терц -бутиллитиумот е кластер соединение. Додека n -бутилитиум постои и како хексамер и како тетрамер, терц -бутиллитиумот постои исклучиво како тетрамер со кубанска структура. Сврзувањето во органолитиумските кластери вклучува делокализација на сигма и значајно поврзување Li-Li. И покрај неговата комплицирана структура, терц -бутиллитиумот обично се прикажува во равенките како мономер.
Литиум-јаглеродна врска во терц -бутиллитиум е многу поларизирана, има околу 40 проценти јонски карактер. Молекулата реагира како карбанион, како што е претставено со овие две резонантни структури.
Реакции
терц -Бутилитиум е познат по депротонација на јаглеродни киселини (CH врски). Еден пример е двојната депротонација на алил алкохолот. Други примери се депротонација на винил етери.
Во комбинација со n -бутиллитиум, терц -бутиллитиум го монолити фероценот. терц -бутилитиум депротонира дихлорометан :
Слично на n -бутиллитиум, терц -бутиллитиумот може да се користи за реакции на размена на литиум-халоген.
Компатибилност со растворувачи
За да се минимизира разградувањето од растворувачите, реакциите кои вклучуваат терц -бутиллитиум често се изведуваат на многу ниски температури во специјални растворувачи, како што е мешавината на растворувачи Trapp.
Повеќе од другите соединенија на алкилитиум, терц -бутиллитиумот реагира со етери. Во диетил етер, полуживотот на терц -бутиллитиум е околу 60 минути на 0 °C. Тој е уште пореактивен кон тетрахидрофуран (THF), полуживотот во растворите на THF е околу 40 минути на -20 °C. Во диметоксиетан, полуживотот е околу 11 минути на -70 °C Во овој пример, реакцијата на терц -бутиллитиум со (THF) е прикажана:
Безбедност
терц -бутиллитиум е пирофорна супстанција, што значи дека спонтано се запали при изложување на воздух. Техниките без воздух се важни за да се спречи ова соединение да реагира насилно со кислород и влага:
Растворувачите што се користат во заедничките комерцијални препарати сами по себе се запаливи. Иако е можно да се работи со ова соединение користејќи пренос на канила, трагите од терц -бутиллитиум на врвот на иглата или канилата може да се запалат и да ја затнат канилата со соли на литиум. Додека некои истражувачи го земаат овој ефект на „пилот светло“ како знак дека производот е „свеж“ и не е деградиран поради време или несоодветно складирање/ракување, други претпочитаат да го затворат врвот на иглата или канилата во кратка стаклена цевка, која е исплакнат со инертен гас и затворен на секој крај со прегради. Се случија сериозни лабораториски несреќи со терц -бутиллитиум. На пример, во 2008 година, асистент за истражување на персоналот, Шехарбано Санџи, во лабораторијата на Патрик Харан на Универзитетот во Калифорнија, Лос Анџелес, почина откако беше сериозно изгорен од пожар запален од терц -бутиллитиум.
Реакциите од големи размери може да доведат до неизбежни реакции, пожари и експлозии кога терц -бутиллитиумот се меша со етери како што се диетил етер и тетрахидрофуран. Може да се претпочита употреба на јаглеводородни растворувачи.
Габрско
Габрско (словенечки: Gabrsko) — населба во Општина Трбовље во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Карлота Алфаро
Биографија
Алфаро е родена во Сантурче, Порторико и покажала страст кон дизајнот уште од мала, често дизајнирајќи облека за семејството и пријателите. Воспитана е во Сантурче каде нејзината тетка ја научила да шие.
Алфаро достигнала меѓународна слава во Латинска Америка, Европа и Соединетите држави во текот на 1960 -тите, деценија во која го создала и Институтот Карлота Алфаро, насочена кон пренесување на своето знаење на младите студенти по моден дизајн. Специјалноста на Алфаро е високата мода. Во текот на 1980 -тите, таа објавила серија дизајни во модната колумна на локалниот весник, наречена. Нејзин најпознат фустан е фустанот со акцентираниот крој налик на сирена.
Алфаро има добиено многу меѓународни награди, а нејзините колекции се продаваат во продавници низ целиот свет, вклучувајќи ги и Neiman Marcus, Bloomingdales и Saks Fifth Avenue.
Наводи
{наводи}}
Ореова Бара (Заполжани)
Ореова Бара — археолошко наоѓалиште во прилепското село Заполжани. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа во непосредната близина на селото, каде по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови и орудија од кремен и камен.
Осаменоста на тркачот на долги патеки (филм)
Осаменоста на тркачот на долги патеки (англиски: The Loneliness of the Long Distance Runner) - британски филм од 1962 година, во режија на Тони Ричардсон, според сценариото на Алан Силитоу и Алан Силитоу. Во главните улоги настапуваат: Мајкл Редгрејв, Том Кортенеј, Ејвис Баниџ, Топси Џејн, Џулија Фостер, Џо Робинсон, Алек Мек Коуен итн. Во 1963 година, Кортенеј ја освоил наградата „БАФТА“ за најнадежен нов глумец, а филмот освоил уште четири други награди и имал две номинации.
Синопсис
Колин Смит (го игра Кортенеј) е младо момче од Нотингем, кое живее во сиромашно семејство. Неговиот татко е болен и наскоро умира, а веднаш по неговата смрт, мајка му продолжува да живее со својот љубовник. Смит е незадоволен, не сака да биде фабрички работник, но не знае што сака да биде во животот. Еднаш, тој и неговиот другар крадат пари од блиската пекарница, но набргу полицијата го открива и така Колин завршува в затвор. Таму, управникот (го игра Редгрејв) е оптоварен со подготовките за традиционлната трка меѓу затворениците и учениците од локалното училиште. Кога ќе забележи дека Колин е одличен тркач, на управникот му се раѓа надеж дека, за првпат во историјата, затворениците може да победат во трката, со што ќе се зголеми угледот на затворот. Затоа, тој му дава слобода на Колин да се подготвува за трката, така што тој може да излегува од затворот и да трча во околината. На денот на трката, Колин се наоѓа во убедливо водство, но непосредно пред целта тој намерно застанува, затоа што не сака од никого да прима наредби или совети.
Final Fantasy Agito XIII
Final Fantasy Agito XIII(на англиски; на македонски: Крајна Фантазија Агито XIII; јапонски:ファイナルファンタジー アギトXIII Фаинару Фантаји Агито Сатин) е видеоигра за мобилни телефони кои заедно со Final Fantasy XIII и Final Fantasy Versus XIII, ја прават компилацијата Fabula Nova Crystallis: Final Fantasy XIII до сега. Откриен на E3 2006, играта му понудува на играчот лесна достапност до универзумот на FINAL FANTASY XIII. Поставувајќи ги играчките функции достапни само на мобилни телефони, овој наслов му овозможува на играчот единствена приказна достапна секаде во нивниот реален живот.
Играта е поставена во училиштето за магии наречено "Академија", и кое се раширува во поголем свет надвор од училиштето. Опишана е како онлајн игра со играње на улоги, но не како "масивна игра со повеќе играчи". "Агито" на латински приближно значи "Јас се впуштив во движење" (на англиски приближно значи "раздвижува").
Преслап (превој)
Преслап — планински превој на надморска височина од 936 метри. Ги раздвојува Пелагонската Котлина и Мариовската Котлина кај селото Маково. Преминот е отворен во текот на целата година, но понекогаш е тешко прооден заради топењето на снегот во зимските и пролетните месеци.
1515 во книжевноста
1515 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Висои (Покрвеник)
Висои — археолошко наоѓалиште во преспанското село Покрвеник. Претставува населба од доцноантичко време и базилика со некропола од старохристијанско време. Се наоѓа на повеќе места во атарот на селото, каде се откриени остатоци од населба. Покрај самиот пат што води за маалото Старо Село — во лозјата и овоштарниците се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен материјал расфрлен по површината.
Прислушкувач
Прислушкувач е збирка куси раскази од германскиот писател Елијас Канети. Првобитно, збирката е објавена во 1974 година, а македонскиот превод е објавен во 2010 година, од издавачката куќа “Темплум”. Преводот од германски јазик е направен од Бисера Анастасова.
Технички податоци
Збирката “Прислушкувач” е објавена како 84 книга на библиотеката “Магма”. Книгата е отпечатена во мал формат (17 сантиметри), во мек повез и има 121 страница. Каталогизацијата е извршена во Националната и универзитетска библиотека “Св. Климент Охридски” - Скопје и ја носи ознаката ISBN 978-9989-189-76-0. Графичкото уредување и дизајнот на книгата е дело на фирмата “Кома”. На предната корица е ставена слика на Никол Ајзенман (Nicole Eisenman). На задната корица се наоѓа мал осврт врз делото и куса биографија на авторот.
Содржина
Збирката “Прислушкувач” содржи 50 куси раскази, кои претставуваат литерарно-психолошки опис на 50 различни карактери. На крајот на книгата се наоѓа белешка за авторот. Во збирката се поместени следниве раскази: Најавувачката на кралеви, Подлизуркото, Поднесителот, Самодарителката, Дојавувачот, Љубителот на топли солзи, Слепецот, Големецот, Чувствителната на мириси, Имотот, Гласникот на смртта, Сомничавиот, Дождовникот на убавината, Заводничката, Злобникот, Вечно виновната, Збунувачкиот соговорник, Лудата по чаршафи, Колекционерот на вода, Брзоплетиот, Правоговорителката, Прислушкувачот, Губителот, Намотувачката на зловолие, Авантуристот, Месечевата братучетка, Крадливецот, Завештаниот, Ловецот на пакости, Оштетената, Археократката, Спокојната меѓу коњи, Книжниот молец, Прогонуваната, Изморената, Влечкото, Покорниот, Желната за султанот, Срамежливата соговорничка, Боговозвишувачот, Негувателката на гранит, Истражувачот на величини, Ѕвездено јасната, Сквернавителот на херои, Маестрозото, Освоената, Алчниот за мажи, Паталецот, Измислената, Неприсилениот.
1514 во книжевноста
1514 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Гаетан Биле
Гаетан Биле (Gaëtan Bille; р. во ) — поранешен белгиски професионален друмски велосипедист, кој возел професионално во периодот 2009-2018.
Биле го напуштил на крајот на сезоната 2013, и му се приклучил на Верандас Вилемс за сезоната 2014. Во септември 2015 година било објавенод ека Биле ќе му се приклучи на за 2016 година, со цел да се насочи на еднодневните класици и еднонеделните етапни трки.
КК Работнички
КК „Работнички“ — македонски кошаркарски клуб од Скопје. Клубот е освојувач на 15 Првенствени титули, десет Куп титули, како и две Суперкуп титули. Домашен терен на клубот е салата Градски Парк.
Од постоењето на КК Работнички до денес низ овој Клуб продефилирале голем број кошаркари кои, секој на свој начин, дале придонес во развивањето на кошаркарскиот спорт во Македонија и влијаеле на успехот на КК Работнички.
Почетоци
Кошаркарскиот клуб Работнички бил основан во 1946 како дел од "ЖСД Работнички" и е најстар кошаркарски клуб во Македонија. Работнички е основан благодарение на Славко Матовски кој "собрал" група млади ентузијасти и ги подучувал за тајните на овој спорт.
На 2 и 3 август 1946 година, било одржано Првото кошаркарско првенство во Македонија, на изменет терен на Градскиот стадион Скопје, кое всушност служело за квалификафии за Југословенска кошаркарска лига за сезоната 1946. Тоа првенство било во рамките на Вториот фискултурен слет и тогаш учествувале кошаркарските клубови Македонија (за нецела година, по соединувањето на неколкуте спортски друштва, клубот бил преобликуван во Вардар), Работнички, Ванчо Прке од Штип. Тогаш Работнички го победил Ванчо Прке со 30:8. На последниот натпревар Работнички загубил од Македонија со 30:18 и со тоа Македонија се стекнала со право да биде учесник во втората сезона (прва сезона со клубови) на елитната лига. За Работнички тогаш настапувале Славко Матовски, Драган Лукоски - Аџија, Трајан Ивановски, Борис Анастасов, Атанас Радевски, Војче Димитровски, Илија Ќовкаров и др.
Од основањето на клубот повеќе години машката екипа на Работнички биле и Никола Матовски, Лазаревиќ, Христовски, Стојановски, Димовски, Стефан и Тошо Тодоровски, Димовски, Атанасовски. По станувањето на вицепрвак во 1946, Работнички потоа освоил седум Првенства на Македонија (1947, 1948, 1949, 1950, 1951, 1952 и 1953 година). Во 1953 година му успеало да се пласира во елитната Југословенска кошаркарска лига. Работнички се натпреварувал во Првата сојузна лига – Исток, но само една сезона. Од тоа време вреди да се напомни и третото место на Државното младинско првенство во 1957 година.
1960-ти и 1970-ти
Се раѓала нова генерација (Књазев, Фишиќ, Н.Матовски, Дрнков, Мастен, Мировски, Лечиќ…) која го освоила Првенството на Македонија по 8-ми пат во 1961 година и дури во 1964 година се изборила за правото да членува повторно во елитната Прва сојузна лига. Во Првата сојузна југословенска кошаркарска лига, екипата на Работнички играла постојано од 1965 година до распаѓањето на Југославија. Од 1963 година до 1970 година за репрезентацијата на поранешна Југославија настапувале Ј. Луковски и С. Андоновски, а во периодот од 1970 до 1977 година: Боцевски, Радосављевиќ, Георгиевски, Ковачевиќ и Радуловиќ, а воедно Благоја Георгиевски е еден од најистакнатите спортисти на Македонија и еден од ретките македонски спортисти кој ја носи највисоката спортска титула – заслужен спортист на поранешна Југославија. Во сезоната 1975-1976 година стигнал до полуфиналето на Европскиот Куп на Победниците на Куповите.
Под спонзорство на Годел
По отцепувањето од Југославија, дошло и до распаѓање на Првата и Втората југословенска кошаркарска лига, а кошаркарските клубови од Републиката своите натпревари ги продолжиле во рамките на самата Република. За државното Првенство во 1992/93 од двете кошаркарски лиги – Исток и Запад, првите четири екипи од двете групи го обезбедиле учеството во Првата мак-партнер кошаркарска лига. Од оформувањето на Првата лига (1992) па сè до 2000 година, клубот настапувал како Годел Работнички, под покровителство на кожарското претпријатие "Годел", клубот освоил седум Првенствени титули во 1993, 1994, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, како и три Куп титули во 1993, 1994, 1998 година. Во сезоната 1999/00, за првпат откога постоела македонската Прва лига, тимот не освоил титула, бидејќи во финалето загубил од гостиварски Никол Ферт, урнувајќи го митот за непобедливиот "џин".
Ерата на Фершпед
Во сезоната 2000/01, Работнички бил без генерален спонзор, но тоа не го спречило да го освои Првенството. За следната сезона, како нов спонзор на клубот дошол „Фершпед“. Истата сезона, Фершпед Работнички повторно го освоил Првенството, во финалето против Куманово. Во сезоната 2002/03, Фершпед Работнички во лигашкото финале го победил Поло Трејд, додека во Купот 2003 го победил МЗТ Аеродром. Во сезоната 2003/04, Фершпед повторно ја освоил двојната круна, против МЗТ во Првенството, и против Неметали Огражден во Купот. Во истата сезона, во Јужната конференција на ФИБА Европа Купот, Работнички станал вицепрвак. Сезоните 2004/05 и 2005/06, минале во знак на соперништвото со Вардар. За овие две сезони, двете екипи ги играле сите финалиња од Лигата и Купот, сите во полза на Фершпед Работнички. Следната сезона во Лигата, Работнички станал вицепрвак, губејќи во финалето од Струмица 2005, додека во Купот 2007 стигнал до финалето. Клубот добил вајлд карта за учество во Јадранската лига за сезоната 2007/08, но подоцна го откажал учеството. Во сезоната 2007/08, Работнички стигнал до полуфиналето во Првенството и Купот. Во сезоната 2008/09, Фершпед Работнички го освоил домашното Првенство, во Балканската лига станал вицепрвак, додека во Купот стигнал до полуфиналето.
Повлечени броеви
Поради смртта на Благоја Георгиевски, играч на Работнички од 1968 до 1984 година и синоним на македонската кошарка во времето на СФР Југославија, Работнички го повлекол број 13 од употреба во клупските дресови.
Сезона 2020/2021
Составот на Работнички за сезоната 2020/2021 {| border="1" cellpadding="4" cellspacing="0" width="930px" align:text="center" ! style="background-color:red; color:white;" align="center"| број ! style="background-color:red; color:white;" align="center"| име ! style="background-color:red; color:white;" align="center"| висина (см) ! style="background-color:red; color:white;" align="center"| позиција ! style="background-color:red; color:white;" align="center"| години ! style="background-color:red; color:white;" align="center"| националност ! style="background-color:red; color:white;" align="center"| пристигнал во (година) ! style="background-color:red; color:white;" align="center"| претходен клуб / Центар||align="center"|32|||| align="center"|2017 ||Карпош Соколи Крилен центар||align="center"|27|| || align="center"|2021 ||Цибона Крилен центар||align="center"|23|| || align="center"|2021 ||Мемфис Хасл
Извор: Кошаркарска федерација на Македонија eurobasket.com
Меѓународни натпреварувања
1 Работнички првично бил избран во групата, но потоа се повлекол од натпреварувањето.
2 Реванш натпреварот завршил со резултат од 70:70. Немало потреба да се потреба да се игра продолжение бидејќи вкупниот резултат од двата натпревари одел во полза на противникот на Работнички.
Поважни кошаркарски имиња
Извор:eurobasket.com
Репрезентација на Јужна Кореја во хокеј на мраз
Репрезентација на Јужна Кореја во хокеј на мраз (대한민국 아이스하키 국가대표팀 Daehanminguk Aiseuhaki Gukgadaepyotim) е националниот машки тим на хокеј на мраз на Република Кореја (Јужна Кореја). Тие во моментов се рангирани на 21-то место на Ранг списокот на Светската хокеарска федерација и во моментов се натпреваруваат на Светското Првенство во топ дивизијата. До сега, Корејскиот тим имал најуспешен настап како второпласирана на групниот турнир во Дивизијата I во 2017 година и на тој начин тие се квалификувале за топ дивизијата во 2018 година. Тие ќе се натпреваруваат за првпат на едни Зимски олимписки Игри во 2018 како домаќин нација во Пјонгчанг.
Концентрационен логор Бухенвалд
Бухенвалд (гер. Buchenwald,; буквално букова шума) беше Нацистички концентрационен камп основан на ридот Етерсберг близу Вајмар, Германија, во јули 1937. Претставува еден од првите и најголемите концентрациони логори во германските граници од 1937. Многу вистински или комунисти под сомнеж беа меѓу првите затвореници.
Од 1945 до 1950, логорот е користен од советските окупаторски власти како затворски логор, специјален логор бр. 21 на НКВД. Денес, остатоците од Бухенвалд служат како меморијална и трајна изложба и музеј.
Управа
Шуцштафел (СС) почнува да управува со Бухенвалд на почетокот на јули 1937 година. Логорот требало да биде именуван како Етерсберг, според ридот во Турингија, на чиј северен наклон е изграден логорот. Бараното име се чинеше несоодветно, бидејќи асоцира на неколку важни фигури во германската култура, особено на просветителскиот пистел Јохан Волфганг фон Гете. Наместо тоа, логорот е именуван Бухенвалд, алудирајќи на буковата шума во близина. Сепак, истражувачот на Холокаустот, Џејмс Е. Јанг напиша дека СС водачот го одбрал токму ова место за да го избрише културното наследство на пределот. Откако просторот за логорот е исчистен од дрвја, останато е само едно големо дабово дрво, со претпоставка дека е едно од Гетеовите дабови. На главната порта е напишано мотото Jedem das Seine (македонски: „Секому своето“ или „Секому тоа што го заслужува“). СС ова го протолкува како право на "супериорната раса" да го понижува и уништува останатите.
Логорот, основан за да собира 8000 затвореници, е наменет да замени колку помали концентрациони логори во близина, вклучувајќи ги Концантрационен логор Бад Сулца, Заксенсбург и Лихтебург. Споредено со овие логори, Бухенвалд имал поголем потенцијал за СС да профитира, бидејќи од блиските глинени одрони можело да се направат цигли од принудната работна сила (затворениците). Првите затвореници пристигнале на 15 јули 1937 година и морале да го исчистат просторот од дрвја и да ја изградат структурата на логорот. До септември, популацијата расте на 2400, благодарејќи на трансферите од Бад Сулца, Заксенбург и Лихтенбург.
Организација
Првиот командант на Бухенвалд беше СС-овиот Оберштрумбанфирер, Карл-Ото Кох, кој управува со логорот од 1 август 1937 до јули 1941 година. Неговата втора сопруга, Илзе Кох, стана озогласена под прекарот Die Hexe von Buchenwald (македонски: „вештерката од Бухенвалд“) поради нејзината бруталност и суровост. Во февруари 1940 година Кох, на негово и на задоволство на неговата сопруга, имаше внатрешна сала за јавање, изградена од затворениците кои умирале поради суровите услови на градилиштето. Салата е изградена во внатрешноста на логорот, близу кантината, па често можеле да ја видат Илзе Кох како јава наутро по ритамот на затвореничкиот оркестар. Самиот Кох ќе биде затворен во Бухенвалд од нацистичките власти поради поттикнување убиство. Обвиненијата ќе бидат поднесени од принцот Валдек и д-р Морген, на што подоцна ќе бидат додадени и обвиненија за корупција, проневера, договори на црниот пазар и експлоатација на работниците во логорот за лична добивка. Обвинети се и други овластени во логорот, вклучувајќи ја и Илзе Кох. Судењето резултира со смртна казна за Карл Кох поради осрамотување на себеси и СС; погубен е на 5 април 1945, една недела пред пристигнувањето на американските трупи. Илзе Кох е осудена на четири годишна затворска казна по војната. Нејзината казна потоа е намалена на две години и таа е ослободена. Подоцна повторно е уапсена и осудена на доживотен затвор од повоените германски власти; се самоубива во затворот во Ајнах (Баварија) во септември 1967 година. Вториот командант на логорот, помеѓу 1942 и 1945, беше Херман Пистер (1942–1945). Нему му се суди во 1947 година (Дахау судења) и е осуден на смрт, но на 28 септември 1948, тој умира од срцев удар во Затворот Ландсберг, уште пред да се реализира пресудата.
Женски затворенички и надзорнички
Најголемиот дел од затвореничките сепак пристигнуваат во 1944 и 1945 од останатите логори, главни од Аушвиц, Равенсбрук и Берген Белзен. Само една барака е одвоена за нив; ова е надгледувано од женскиот водач на блокот (германски: Blockführerin), Франциска Хоенгесберг, која доаѓа од Есен кога беше евакуиран. Сите жени затворенички подоцна беа пренесени на еден од многуте Бухенвалдски сателитски логори во Зомерда, Бутелштедт, Милхаузен, Гота, Гелзенкирхен, Есен, Липштадт, Вајмар, Магдебург и Пених. Немало женски чувари кои биле трајно распоредени во Бухенвалд.
Илзе Кох служи како главен надзорник (германски: Oberaufseherin) на 22 други женски чувари и стотици женски чувари во главниот логор. Повеќе од 530 жени служат како чувари во огромниот Бухенвалдски систем на поткампови и надворешни команди низ цела Германија. Само 22 жени служат/се обучуваат во Бухенвалд, споредено со над 15 500 мажи.
Старински авион
Старинските, класични, наследни, историски, ветерански или застарени авиони - авиони од застарен тип кои се зачувани вон нивниот вообичаен живот. Нивните сопственици се типично авијациски музеи, вооружени сили или приватни ентузијасти. Понекогаш тие можат да се одржува во пловидбена состојба, така што тие можат да бидат летени на воздушни излози или на јавни настани.
Концентрационен логор Бухенвалд
Подлогори
Првите подлогори на Бухенвалд се основани во 1941 година, за затворениците да можат да работат во блиските СС индустрии. Во 1942 година, СС почна да ја користи принудната работа за производство на оружје. Зашто е поекономично да се изнајмат затвореници на приватни фирми, поткамповите се поставени близу фирми кои имаат потреба од работна рака. Приватните фирми им плаќале на СС меѓу 4 и 6 марки дневно по затвореник, резултирајќи во 95 758 843 марки приход за СС помеѓу јуни 1943 и февруари 1945 година. Постоеле повеќе од 95 подлогори. Условите биле полоши отколку од главниот логор. Затворениците не биле снабудвани со доволно храна и имале неадекватни засолништа.
Сојузнички затвореници
Иако е многу необично германски власти да испратат западни сојузнички затвореници во концентрациони логори, Бухенвалд имал група од 168 воздухопловци за два месеци. Овие мажи биле од САД, Обединетото Кралство, Канада, Австралија, Нов Зеланд и Јамајка. Сите пристигнале во Бухенвалд на 20 август 1944 година.
Старински авион
На пример, Меморијалниот лет за Битката на Британија што го одржува Кралското воено воздухопловство на Обединетото Кралство (РАФ) се состои од авиони на РАФ од Втората светска војна и редовно учествува во службени прослави, како што е нивниот прелет на свадбата на принцот Вилијам и Кетрин Мидлтон во 2011 година — повеќе од 65 години по изградбата на леталото.
Концентрационен логор Бухенвалд
Сојузнички затвореници
All these airmen were in aircraft that had crashed in occupied France. Two explanations are given for them being sent to a concentration camp: first, that they had managed to make contact with the French Resistance, some were disguised as civilians, and they were carrying false papers when caught; they were therefore categorized by the Germans as spies, which meant their rights under the Geneva Convention were not respected. The second explanation is that they had been categorised as Terrorflieger ("terror aviators"). The aviators were initially held in Gestapo prisons and headquarters in France. In April or August 1944, they and other Gestapo prisoners were packed into covered goods wagons (US: boxcars) and sent to Buchenwald. The journey took five days, during which they received very little food or water.
Старински авион
Организациите посветени на ваквите авиони се Асоцијацијата на старинси авиони, Здружението за историски авиони и Здружението на застарени авиони.
Концентрационен логор Бухенвалд
Causes of death
Walter Gerhard Martin Sommer was an SS-Hauptscharführer who served as a guard at the concentration camps of Dachau and Buchenwald. Known as the "Hangman of Buchenwald", he was considered a depraved sadist who reportedly ordered Otto Neururer and Mathias Spannlang, two Austrian priests, to be crucified upside-down. Sommer was especially infamous for hanging prisoners off of trees from their wrists, which had been tied behind their backs (a torture technique known as strappado) in the "singing forest", so named because of the screams which emanated from this wooded area.
Summary executions of Soviet POWs were also carried out at Buchenwald. At least 1,000 men were selected in 1941–42 by a task force of three Dresden Gestapo officers and sent to the camp for immediate liquidation by a gunshot to the back of the neck, the infamous Genickschuss.
The camp was also a site of large-scale trials for vaccines against epidemic typhus in 1942 and 1943. In all 729 inmates were used as test subjects, of whom 154 died. Other "experimentation" occurred at Buchenwald on a smaller scale. One such experiment aimed at determining the precise fatal dose of a poison of the alkaloid group; according to the testimony of one doctor, four Soviet POWs were administered the poison, and when it proved not to be fatal they were "strangled in the crematorium" and subsequently "dissected". Among various other experiments was one which, in order to test the effectiveness of a balm for wounds from incendiary bombs, involved inflicting "very severe" white phosphorus burns on inmates. When challenged at trial over the nature of this testing, and particularly over the fact that the testing was designed in some cases to cause death and only to measure the time which elapsed until death was caused, one Nazi doctor's defence was that, although a doctor, he was a "legally appointed executioner".
Number of deaths
The SS left behind accounts of the number of prisoners and people coming to and leaving the camp, categorizing those leaving them by release, transfer, or death. These accounts are one of the sources of estimates for the number of deaths in Buchenwald. According to SS documents, 33,462 died. These documents were not, however, necessarily accurate: Among those executed before 1944, many were listed as "transferred to the Gestapo". Furthermore, from 1941, Soviet POWs were executed in mass killings. Arriving prisoners selected for execution were not entered into the camp register and therefore were not among the 33,462 dead listed.
One former Buchenwald prisoner, Armin Walter, calculated the number of executions by the number of shootings in the spine at the base of the head. His job at Buchenwald was to set up and care for a radio installation at the facility where people were executed; he counted the numbers, which arrived by telex, and hid the information. He says that 8,483 Soviet prisoners of war were shot in this manner.
According to the same source, the total number of deaths at Buchenwald is estimated at 56,545. This number is the sum of:
This total (56,545) corresponds to a death rate of 24 percent, assuming that the number of persons passing through the camp according to documents left by the SS, 240,000 prisoners, is accurate.
Liberation
On April 4, 1945, the U.S. 89th Infantry Division overran Ohrdruf, a subcamp of Buchenwald.
Buchenwald was partially evacuated by the Germans from April 6, 1945, until April 11, 1945. In the days before the arrival of the American army, thousands of the prisoners were forced to join the evacuation marches. Thanks in large part to the efforts of Polish engineer (and short-wave radio-amateur, his pre-war callsign was SP2BD) Gwidon Damazyn, an inmate since March 1941, a secret short-wave transmitter and small generator were built and hidden in the prisoners' movie room. On April 8 at noon, Damazyn and Russian prisoner Konstantin Ivanovich Leonov sent the Morse code message prepared by leaders of the prisoners' underground resistance (supposedly Walter Bartel and Harry Kuhn):
The text was repeated several times in English, German, and Russian. Damazyn sent the English and German transmissions, while Leonov sent the Russian version. Three minutes after the last transmission sent by Damazyn, the headquarters of the U.S. Third Army responded:
After this news had been received, inmates stormed the watchtowers and killed the remaining guards, using arms they had been collecting since 1942 (one machine gun and 91 rifles; see Buchenwald Resistance).
A detachment of troops of the U.S. 9th Armored Infantry Battalion, from the 6th Armored Division, part of the U.S. Third Army, and under the command of Captain Frederic Keffer, arrived at Buchenwald on April 11, 1945 at 3:15 p.m. (now the permanent time of the clock at the entrance gate). The soldiers were given a hero's welcome, with the emaciated survivors finding the strength to toss some liberators into the air in celebration.
Later in the day, elements of the U.S. 83rd Infantry Division overran Langenstein, one of a number of smaller camps comprising the Buchenwald complex. There, the division liberated over 21,000 prisoners, ordered the mayor of Langenstein to send food and water to the camp, and hurried medical supplies forward from the 20th Field Hospital.
Third Army Headquarters sent elements of the 80th Infantry Division to take control of the camp on the morning of Thursday, April 12, 1945. Several journalists arrived on the same day, perhaps with the 80th, including Edward R. Murrow, whose radio report of his arrival and reception was broadcast on CBS and became one of his most famous:"I asked to see one of the barracks. It happened to be occupied by Czechoslovaks. When I entered, men crowded around, tried to lift me to their shoulders. They were too weak. Many of them could not get out of bed. I was told that this building had once stabled 80 horses. There were 1,200 men in it, five to a bunk. The stink was beyond all description.
They called the doctor. We inspected his records. There were only names in the little black book, nothing more. Nothing about who these men were, what they had done, or hoped. Behind the names of those who had died, there was a cross. I counted them. They totaled 242. 242 out of 1,200, in one month.
As we walked out into the courtyard, a man fell dead. Two others, they must have been over 60, were crawling toward the latrine. I saw it, but will not describe it."
- Extract from Edward R. Murrow's Buchenwald Report – 15 April 1945.
Civilian tour
After Patton toured the camp, he ordered the mayor of Weimar to bring 1,000 citizens to Buchenwald; these were to be predominantly men of military age from the middle and upper classes. The Germans had to walk 25 km roundtrip under armed American guard and were shown the crematorium and other evidence of Nazi atrocities. The Americans wanted to ensure that the German people would take responsibility for Nazi crimes, instead of dismissing them as atrocity propaganda.
Buchenwald Trial
Thirty SS perpetrators at Buchenwald were tried before a US military tribunal in 1947, including Higher SS and Police Leader Josias Erbprinz zu Waldeck und Pyrmont, who oversaw the SS district that Buchenwald was located in, and many of the doctors responsible for Nazi human experimentation. Almost all of the defendants were convicted, and 22 were sentenced to death. However, only nine death sentences were carried out, and by the mid-1950s, all perpetrators had been freed except for Ilsa Koch. Additional perpetrators were tried before German courts during the 1960s.
The site
Between August 1945 and February 1950, Buchenwald was the site of NKVD special camp Nr. 2, where the Soviet secret police imprisoned former Nazis and anti-communist dissidents. After the NKVD camp closed, much of the camp was razed, while signs were erected to provide a Soviet interpretation of the camp's legacy. The first monument to victims was erected days after the initial liberation. Intended to be completely temporary, it was built by prisoners and made of wood. A second monument to commemorate the dead was erected in 1958 by the GDR near the mass graves. Inside the camp, there is a stainless steel monument in the place of the first monument, the surface of which is maintained at 37 C, the temperature of human skin, all year round. Today the remains of Buchenwald serves as a memorial and permanent exhibition and museum administrated by Buchenwald and Mittelbau-Dora Memorials Foundation, which also administrates the camp memorial at Mittelbau-Dora.
Literature
Survivors who have written about their camp experiences include Jorge Semprún, who in Quel beau dimanche! describes conversations involving Goethe and Léon Blum, and Ernst Wiechert, whose Der Totenwald was written in 1939 but not published until 1945, and which likewise involved Goethe. Scholars have investigated how camp inmates used art to help deal with their circumstances, and according to Theodor Ziolkowski writers often did so by turning to Goethe. Artist Léon Delarbre sketched, besides other scenes of camp life, the Goethe Oak, under which he used to sit and write. One of the few prisoners who escaped from the camp, the Belgian Edmond Vandievoet, recounted his experiences in a book whose English title is "I escaped from a Nazi Death Camp" [Editions Jourdan, 2015]. In his work Night, Elie Wiesel talks about his stay in Buchenwald, including his father's death.
Посети од Претседателот Обама и Канцеларката Меркел
On June 5, 2009, U.S. President Barack Obama and German Chancellor Angela Merkel visited Buchenwald after a tour of Dresden Castle and Church of Our Lady. During the visit they were accompanied by Elie Wiesel and, both survivors of the camp. , the director of the Buchenwald and Mittelbau-Dora Memorials Foundation and honorary professor of University of Jena, guided the four guests through the remainder of the site of the camp. During the visit Elie Wiesel, who together with Bertrand Herz were sent to the Little camp as 16-year-old boys, said, "if these trees could talk." His statement marked the irony about the beauty of the landscape and the horrors that took place within the camp. President Obama mentioned during his visit that he had heard stories as a child from his great uncle, who was part of the 89th Infantry Division, the first Americans to reach the camp at Ohrdruf, one of Buchenwald's satellites. Obama was the first sitting US President to visit the Buchenwald concentration camp.
Наводи
Sources
Билиран
Билиран — една од најмалите покраини на Филипините и е сместена во регионот Источен Висајас. Таа е остров покраина и се наоѓа на само неколку километри северно од островот Лејте. Главен град е Навал и до 1992 таа беше дел од покраината Лејте.
Демографија
Според пописот во мај 2000, Билиран имаше вкупно население од 140,274 жители, кои живеат во 27.907 домаќинства со просек од 5,02 жители по домаќинство.
Јазици
Жителите на Билиран претежно зборуваат на себуански и варајски јазик. Себуанскиот го зборуваат 57,79% од населението и најмногу во западниот дел на островот,додека варајскиот го зборуваат 40,8% од населението и тоа претежно во источните краеви. Поголемиот дел исто така зборува и разбира тагалошки и англиски.
Административна поделба
Билиран е поделена на 8 општини. Има 132 барангаи.
Стопанство
Економијата на Бириран претежно се заснова на рибарството. Повеќето од градовите како Навал и Билиран, имаат одлични пристаништа.
Полог (село)
Полог — село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото е сместено на падините на Селечка Планина, источно од Битола.
Историја
Во XIX век селото било дел од Битолската каза на Отоманското Царство.
Во почетокот на XX век селото е запалено од грчки андарти.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Полог живееле 160 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Полог имало 128 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е раселено и според пописот од 2002 година во селото нема жители. Истото било потврдено и на пописот од 2021 година.
Јанис Ксенакис
Јанис Ксенакис (Грчки: Ιάννης Ξενάκης; – ) е грчки композитор, теоретичар на музика, архитект и инженер. По 1947, пребегнува од Грција во Франција, каде што станува натурализиран француски државајанин. Тој е често препознаен како еден од најважните авангардни композитори од втората половина на 20 век. Ксенакис е пионер во употребата на математички модели во музиката како и користењето на теорија на множествата, стохастични процеси и теорија на игрите, имајќи го најголемото влијание во развојот на електронската музика и компјутерската музика. Тој ја интегрираше музиката со архитектурата, дизајнирајќи музика за постоечки простори, како и дизајнирајќи простори за изведба на одредени композиции и перформанси.
Меѓу неговите најважни композиции, се издвојуваат Metastaseis (1953–4) за оркестар, која воведе независни делови за секој музичар од оркестарот; композиции за перкусии како Psappha (1975) и Pléïades (1979); дела кои ја воведуваат просторната дистрибуција на звукот преку разместување на музичарите меѓу публиката, како Terretektorh (1966); електронски дела создадени преку употребата на неговиот UPIC систем; и масивните мултимедијални перформанси кои Ксенакис ги нарекува "политопи". Меѓу многубројните теоретски дела, книгата Formalized Music: Thought and Mathematics in Composition (француско издание 1963, англиско издание 1971) е едно од најзначајните. Како архитект, Ксенакис е познат по неговите рани дела под водство на Ле Корбизје како Санта Мари де ла Туре, каде што двајцата архитекти соработувале, и Филип Павилион на Експо 58, проектиран од самиот Ксенакис.
Добовец (Трбовље)
Добовец (словенечки: Dobovec) — населба во Општина Трбовље во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Шаторица (Заполжани)
Шаторица — археолошко наоѓалиште во прилепското село Заполжани. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на 3 км источно од селото, во нивите на ЗИК „Прилеп“, кои се на блага височинка, во непосредната близина на некогашниот бунар, каде се среќаваат фрагменти од керамички садови, покривни ќерамиди и друг градежен материјал.
Каваларион
Каваларион — средновековно утврдување во Демирхисарско. Го освоил византискиот цар Андроник III Палеолог во 1330 година, заедно со Бучин, Деврица и Сидерокастрон, но набргу повторно дошло под српска власт. Се лоцира на 19 км северозападно од Битола, на ридот на левиот брег на реката Шемница, помеѓу селата Лопатица и Габалавци.
Обел (превој)
Обел — планински превој на надморска височина од 1291 метри. Ги раздвојува Пијанец со Благоевградската област во Бугарија.
Клуч (музика)
Клуч (од француски клеф „клуч“) е музички симбол што се користи за означување на висината на пишаните ноти. Поставено на петолиние, ги означува името и интонацијата на нотите на една од линиите. Оваа линија служи како референтна точка со која може да се одредат имињата на нотите на која било друга линија или простор на петолинието.
Постојат три форми на клучеви што се користат во модерната музичка нотација:Еф, Це и Ге-клучеви. Секоја форма ја доделува својата референтна нота на линија (и во ретки случаи, простор) во зависност од неговото поставување на петолинието. Откако еден од овие клучеви ќе биде поставен на една од линиите на петолинието, другите редови и празни места се читаат во негова релација.
Употребата на различни клучеви овозможува да се напише музика за сите инструменти и гласови, без оглед на разликите во теситурата. Бидејќи модерното петолиние има само пет реда, не е можно да се претстават сите интонации што ги свири оркестарот со само еден клуч, дури и со употреба на помошни линии. Употребата на различни клучеви за разни инструменти и гласови овозможува секој дел удобно да се напише на петолинието со минимум помошни линии. За таа цел, Ге-клучот се користи за високи делови, Це-клучот за средни делови и Еф-клучот за ниски делови - со исклучок на транспонирачки делови, кои се запишани на висина различна од нивниот звук, често дури и во различна октава.
Позиционирање на петолинието
Бидејќи има пет реда на петолинието и три клуча, може да се чини дека ќе има петнаесет можни клучеви. Шест од нив, сепак, ќе бидат непотребни клучеви (на пример, Ге-клуч на третата линија ќе биде ист како Це-клуч на најдолната линија). Тоа остава девет можни различни клучеви, сите историски користени: Ге-клуч на двете најдолни линии, Еф-клуч на трите горни линии и Це-клуч на која било линија на петолинието, освен највисоката, заработувајќи го името на "подвижен Це-клуч".
Секој од овие клучеви има различно име засновано на теситурата за која е најдобро одговара. Во модерната музика, редовно се користат само четири клучеви: виолински-клуч, бас-клуч, алтовски-клуч и тенорски-клуч. Од нив, најупотребувани се виолинскиот и бас-клучот. Тенорскиот-клуч се користи за високиот регистар на неколку инструменти, кои обично користат бас-клуч (вклучително и виолончело, фагот и тромбон), додека алтовскиот-клуч го користи само виолата и неколку други инструменти.
Поединечни клучеви
Овде следи целосен список на клучеви, заедно со список на инструменти и гласовни делови кои се означени со нив. Секој клуч е прикажан во својата соодветна положба на петолинието, проследено со неговата релациска нота. (Крст (†) до името на клучот означува дека тој повеќе не е во обична употреба.)
Виолински-клуч
Кога Ге-клучот е поставен на втората линија на петолинието, тој се нарекува виолински-клуч. Ова е најчестиот клуч што се користи денес, првиот клуч што генерално го учат оние што учат музика, и единствениот Ге-клуч кој сè уште се користи. Поради оваа причина, термините Ге-клуч и виолински-клуч честопати се сметаат за синонимни. Овој клуч историски се користел за обележување делови со високи тонови. Меѓу инструментите што користат виолински-клуч се виолината, флејтата, обоата, гајдата, англискиот рог, сите кларинети, сите саксофони, рог, труба, корнет, вибрафон, ксилофон, мандолина, блок флејта; се користи и за гитара, која звучи октава пониска од напишаната, како и еуфониум и баритонски рог, и двата звучат за голема нона пониско. За инструменти како харфа и клавијатурни инструменти, виолинскиот-клуч е горното петолиние во партитурите, со цел да се забележат високите тонови. Понекогаш се користи, заедно со тенорскиот-клуч, за највисоки ноти што ги свират инструменти на бас-клуч, како што се виолончело, контрабас (кои звучат пониско за октава), фагот и тромбон. Виолата, исто така, понекогаш користи виолински клуч за многу високи ноти. Виолинскиот-клуч се користи за гласовите на сопранот, мецосопрано, алт, контралт и тенорот. Кога се пее, еден тенорски пејач ќе го отпее парчето октава пониско, и често е напишано со помош на октавен клуч (види подолу) или двоен виолински клуч.
Баритон-клуч †
Кога Еф-клучот е поставен на третата линија, тој се нарекува баритонски-клуч.
Овој клуч се користел за левата рака во музиката за клавијатура (особено во Франција; види Буански ракопис), како и за баритонскиот дел во вокалната музика.
Баритонскиот-клуч има поретка варијанта како Це-клуч поставен на 5-та линија што е точно еквивалентно (види подолу).
Бас-клуч
Кога Еф-клучот е поставен на четвртата линија, тој се нарекува бас-клуч. Ова е единствениот Еф-клуч што се користи денес, така што термините „Еф-клуч“ и „бас-клуч“ честопати се сметаат за синонимни.
Овој клуч се користи за виолончело, еуфониум, контрабас, бас гитара, фагот, Контрафаготот, тромбон, баритонски рог, туба и темпани. Се користи и за најниските ноти на хорната, и за баритон и бас гласови. Тенорскиот глас е запишан во бас-клуч кога тенорот и басот се напишани на истото петолиние. Бас-клучот е долниот клуч во партитури за инструментите како харфа и клавишните инструменти. Контрафаготот, контрабасот и електричниот бас звучат октава пониско од напишаното ниво; вообичаено не се прави нотација за овој факт, но некои композитори/издавачи ставаат „8“ под клучот за овие инструменти на целосната партитура, на диригентот за да се разликува од инструментите што природно звучат во рамките на клучот.
Суб-бас клуч †
Кога Еф-клучот е поставен на петтата линија, тој се нарекува суб-бас клуч. Идентичен е на виолинскиот, транспониран надолу за 2 октави.
Јоханес Окегем и Хајнрих Шуц го искористиле овој клуч да напишат делови за низок бас, со што се појавил доцна во „Музичката понуда“ на Бах.
Алтовски-клуч
Овој клуч моментално се користи за виола, виола д'амор, виола да гамба, алт тромбон и мандола. Тој е исто така поврзан со контратенорниот глас и затоа се нарекува контра-тенор (или контратенор) клуч. Остатоци од ова преживеале со користењето на клучот од страна на Сергеј Прокофјев за англискиот рог, како и во неговите симфонии. Повремено се појавува во музичката клавијатура до денес (на пример, во Органските корали на Брамс и во „Сон“ за пијано на Џон Кејџ).
Тенорски-клуч
Кога Це-клучот е поставен на четвртата линија на петолинието, тој се нарекува тенорски-клуч.