cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
VIII милениум п.н.е.
Грнчарството станува сеприсутно (независно развиено и во Средна Америка), а сточарството се проширува во Африка и Евроазија. Светското население брои околу 5 милиони луѓе.
Жалец
Име
Градот бил потврден во пишаните извори како Saxenburc и Sachsenwelde во 1182 година (и како Saschenvelde во 1232 и Sachsenfelde во 1256 г.). Средновековните германски имиња се засновани на народна етимологија од словенечко име, веројатно генитив од множинската форма *Жалци. Ова пак било засновано на личното име *Жал и означува „потомци на Жал“. Во модерниот германски јазик, населбата била позната како Sachsenfeld.
Црква
Парохијалната црква во градот е посветена на Свети Никола и припаѓа на епархијата Цеље. Таа била изградена помеѓу 1903 и 1906 година на местото на црква од 16. век. Црквата од 6. век имала изѕидан заграден простор за да го заштити месното население од османлиските налети. Кружна кула од заградениот простор сѐ уште стои веднаш до црквата.
Костојчинов вир, валавица и воденица
Костојчинов вир, валавица и воденица — споменички комплекс во селото Вевчани, Македонија. Комплексот е прогласен за споменик на културата на Македонија под називот Споменичка целина Вир, Валавица и Воденица.
Општ опис
Комплексот се состои од вир (водена валавица), валавица (сува валавица) и воденица. Сите добиваат вода од Вевчанска Река и за секоја градба постои посебно корито за доток на вода. Коритата се всушност издлабени стебла со отворен или покриен горен дел и низ нив тече водата. Старите првични корита се сочувани. За регулирање на водата постои пречка наречена ѓечме со кое се регулира дотокот, односно количината на вода за потребите на работата на вирот и воденицата. Вирот и валавицата работеле активно до 1970/80-тите, додека воденицата продолжила да работи.
Вир
По иницијатива на сопственикот Марјан Костојчиноски, со негови средства и со средства од Министерството за животна средина, вирот бил целосно обновен во 2007 година. Преизградин бил по примерот на стариот кој бил во многу руинирана состојба. Има изглед на превртен конус. Отворот во земјата е обложен со камења – суво ѕидање и е наречен џис. Тука кружно се наредени штички една до друга, стегнати со дрвени обрачи, во долниот дел прицврстени, а во горниот дел заоблени и со елипсести вдлабнувања за истекување на водата. Длабочината на вирот е околу 2,70 метри. Во денешно време, како и во минатото, е користен за перење на волнени ткаенини, најчесто јамболии. За вртење на ткаенините се користени дрвени долги чатали, а за обесување и сушење на ткаенините – чивилуци наречени кљукачи.
Валавица
Сувата валавица (месно наречена валајца) или како и вирот била изградена најрано на почетокот на XX век. Во почетокот на 2010-тите била во фаза на обновување. Погонскиот дел е изворен и се состои од вретено и на него колце со перки наречени кутлици сите изработени од дрво. Овој дел е во доста лоша состојба и треба да се обнови. Внатрешниот преработувачки дел влегува под куќата на сопствениците и речиси целиот е обновен. Изработени се пенови од дрво (во вид на големи назабени чекани) кои се обесени на делот наречен старец со помош на греди кои ги нарекуваат и игли. Направен е и дел од штици наречен плешти и долен дел исто така од штици – сандак каде што се става здиплена волнената ткаенина за доработување, односно валање со постојано квасење на ткаенините со ладна вода. Реконструкцијата е направена по пример на валавиците во село Вирово, Демирхисарско, односно од видот валавици со старец, а не со разбој кој бил веројатно покарактеристичен за овој крај. Од 2007 година било започнато обновување. Останало да биде изработен нов или да се конзервира и преизгради надворешниот дел: вретеното, колцето, кутлиците и металниот дел на кој се врти вретеното. Сувата валавица била користена за дообработка на волнената клашна, односно за оплеменување на грубите волнени ткаенини. Со помош на дејството на водата тие се переле, се отстранувала нечистотијата и вишокот мрснотија. Волнените влакна се распредуваат, не се познава веќе основата и ткаенината станува густа, но во исто време добива мекост, еластичност, дури и сјај.
Воденица
Воденицата била изградена од Борис Костојчиноски во 1940–1941 година. Ѕидана е од камен и покриена е со ќерамиди. Надворешниот ѕидан дел е обновен заради оштетувања во 2007–2008 год. Се состои од погонски и преработувачки дел. Вода добива преку посебно корито кое на крајот е стеснето и се нарекува цифун. Колцето е дрвено и на него има перки кутлици. Тоа го врти вретеното, а за застанување на работата на воденицата, односно на водата постои долг дрвен дел наречен ставјало. Внатрешниот преработувачки дел е сочуван со сите првични делови: дрвен кош за ставање на жито за мелење, прплица што го тресе житото што паѓа во каменот за мелење, воденички камења горен и долен за мелење на житото, старец за регулирање на работата на камењата, под од дрвени штици каде што паѓа брашното, кутлица – лопатка за црпење на жито или брашно. Воденицата продолжува да работи и денес, но со помал обем - се меле жито за брашно или за крма за стоката но само за поблиски луѓе.
Рихтаровци
Рихтаровци (словенечки: Rihtarovci) — населба во Општина Раденци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Славјанка Стојанова
Славјанка Стојанова ( во ) — македонска политичарка, пратеничка во првиот парламентарен состав на Собранието на Македонија.
Животопис
Стојанова основно образование и гимназија завршува во родниот град, а потоа се запишува и редовно го завршува Економскиот факултет во Скопје. По завршување на факултетот се вработува во Службата за општествено книговодство (СОК) во Свети Николе и таму работи како аналитичар скоро 10 години. Во 1986 година, од страна на Советот на општина Свети Николе е избрана за Началник на управата за приходи и финансии. Во 1989 година од Советот е избрана за Претседателка на Извршниот совет на општината и напоредно ги врши и двете функции.
Во 1990 година кога се одржаа и првите повеќе партиски избори во Македонија, беше избрана за пратеничка од партијата СКМ–ПДП, како една од петте жени пратенички од сите партии на национално ниво. Беше член на Уставната комисија во периодот кога се изготвуваше и кога се донесуваше Уставот на Македонија. Исто така, беше и Претседателка на Комисијата за финансирање и буџет во целиот мандат, каде активно учествуваше во разгледување и предлагање на сите законски акти од областа на финансиите и буџетите, меѓу кои е и воведувањето на денарот како парична единица во Македонија. По завршување на мандатот, накрајот на 1994година, се вработува во Народна банка на РМ како директорка на Дирекцијата за истражување. Во февруари 1996 година од страна на Собранието на Република Македонија е избрана за заменик министер за финансии. Претседателка е и на Комисијата за трансформација на платниот промет и Комисијата за воведување на данокот на додадена вредност. Учествува во потпишување на Договори за двојно оданочување и Договори за заштита на инвестициите со повеќе земји.
Во 1998 година се враќа во Народна банка на Македонија како советник во кабинетот на гувернерот. Во 2004 година од гувернерот е избрана како директорка на Дирекцијата за општи и заеднички работи и оваа функција ја извршува до 2007 година. Од 2007 до 2015 година е советник на гувернерот во раководството на НБРМ. Во пензија заминува во март 2015 година. Живее во Свети Николе.
Градиште (Кошари)
Градиште  — археолошко наоѓалиште во кривопаланечкото село Кошари.
Наоѓалиштето претставува градиште од доцна антика.
Над Дурачка Река, на висок рид со доминантна местоположба, чиј врв е зарамнет и зафаќа површина од 200 × 100 м, има добро зачувани остатоци од темелите на бедемот, а по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и многу градежен материјал.
Света Теодула
Света Теодула е христијански светец и маченик од 4 век.
Православната црква нејзиниот ден го чествува на 5 февруари.
Забар (Малта)
Забар (Ħaż-Żabbar, официјално Città Hompesch) е еден од 11 официјални градови на Малта. Забар е истовремено и една од 68 адмиснитративни единици во државата.
Природни услови
Населбата се развила на плато, на околу 2 км оддалеченост од морето. Подрачјето на градот е многу мало - 0,5 км2 површина (40-55 м надморска височина).
Историја
Подрачјето на Забар било населено уште во времето на праисторијата и било активно во стар век и среден век, но немало големо значење до 16 век.
Денешното население има корени од големата опсада на острвот од страна на Турците во 1565 година. После тоа владетелите на Малта, Витезите на светиот Јован изградиле населено место на оваа локација, чиј обем не се променил многу за време на подоцнежните епохи и владетели (Наполеон, Велика Британија).
Градот многу страдал од нацистичките бомбадирања во Втора светска војна, но после тоа е обновен.
Население
Населението во Забар по проценките од 2008 година имало преку 17 илјади жители, што е петта по големина од малтешките општини.
Шпанска инквизиција
Во 1478 била основана Шпанската инквизиција, што претставувала суд на Католичката црква поддржана од страна на тогашното шпанско кралство за заштита на верата против разни кривоверци и кривоверци со цел тие да ја прифатат католичката вера. Во оваа група подоцна спаднале и Евреите по што биле присилени (во 1492) да се преселат од пиринејскиот полуостров таканаречените Сефардички Евреи во Македонија и други источни предели.
Општо земено, инквизицијата дејствувала во средниот век во сите земји на Западна Европа од 1289, а особено крвава и немилосрдна била озогласената шпанска инквизиција. Многу напредни умови биле жртви на инквизицијата, како на пример Јан Хус, Џордано Бруно и други. Шпанската инквизиција била укината во 1834.
Inkvisitionen
Четврта кичевска парохија
Четврта кичевска парохија — православна парохија на Македонската православна црква - Охридска архиепископија, дел од Кичевското архијерејско намесништво на Дебарско-кичевската епархија. Нејзиното седиште е во кичевската градска соборна црква „Св. Петар и Павле“. Покрај дел од градот Кичево, парохијата ги опфаќа и селата: Букојчани, Јагол, Јагол Доленци, Кнежино, Лазаровци, Лешница, Манастирско Доленци, Мидинци, Ново Село, Осломеј, Осој, Поповјани, Премка, Раштани, Србјани, Тајмиште и Туин.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Светско првенство во друмски велосипедизам 2017
Светско првенство во друмски велосипедизам 2017 — 90. издание на светското првенство кое се одржувало во градот Берген, Норвешка, од 17 до 24 септември 2017.
Првенството се состоело од 12 настани за сениори, јуниори и до 23 години, меѓу кои една друмска трка, екипни хронометри, како и по еден поединечен хронометар за мажи и жени, како и друмски трки и поединечни хронометри за возачите до 23 години, јуниорите и јуниорките.
Норвешка била домаќин вторпат на светското првенство, по Осло (1993).
Кандидатури
На 25 септември 2014 година по дводневен состанок одржана на Светското друмско првенство 2014 во Понферада, Шпанија, било одлучено Берген да биде домаќин на првенството во 2017 година. Градот бил одбран пред Инсбрук (Австрија), Мелбурн (Австралија) и Богота (Колумбија).
Берген ја испратил својата апликација до 1 јануари 2014 година. Дотогаш имале осумнаесет месеци планирање на настанот. Вкупниот буџет за настанот бил 156 милиони норвешки круни. Од нив, 58 милиони биле наменети како такса кон UCI за самата организација. Претседателот на норвешката федерација, Харалд Тидеман Хансен, го отфрлил да плати повеќе од тоа. Норвешка имала неуспешна кандидатура за Светското првенство 2016.
Емил Затопек
Затопек бил првиот атлетичар кој ја соборил границата од 29 минути на трките на 10.000 метри (во 1954). Три години претходно, во 1951 година, тој за еден час истрчал 20 километри, со што поставил нов светски рекорд. Тој се смета за еден од најдобрите тркачи на 20. век и бил познат по бруталните методи на тренинг. Во 2013, уредниците на списанието Runner's World го одбрале него за најдобар тркач на сите времиња. Тој е единствениот атлетичар со победи на трките на 5.000 и 10.000 метри и маратон на иста олимпијада.
Рани години
Затопек бил шесто родено дете во скромна фамилија. На 16-годишна возраст, тој започнал да работи во фабриката за чевли Бата во Злин. Затопек вели: "Еден ден, спортскиот тренер во фабриката, кој беше многу строг, покажа кон четири момчиња, вклучувајќи ме и мене, и ни нареди да трчаме на трка. Јас негодував дека сум слаб и не подготвен да трчам, но тренерот ме испрати на физички преглед, и докторот изјави дека сум совршено здрав. Па морав да трчам, и кога почнав, почувствував дека сакам да победам. Но на крајот сепак завршив на второто место. Така започна се." Затопек завршил како втор од сто натпреварувачи. По тој момент, тој сериозно започнал да се интересира за трчањето. Тој се зачленил во локалниот атлетски клуб, каде развил своја тренинг програма, моделирана по тоа што прочитал за славниот фински олимпиец Паво Нурми.
Само четири години подоцна, во 1944 година, Затопек ги соборил чехословачките рекорди на 2,000, 3,000 и 5,000 метри. По крајот на војната тој се приклучил на чехословачката војска, каде имал повеќе време за неговиот исцрпувачки тренинг режим.
Натпреварувања
Затопек бил избран за во чехословачката екипа за Европското првенство 1946 и завршил на петтото место на трката на 5.000 метри со време од 14:25.8 минути, соборувајќи го сопствениот чехословачки рекорд од 14:50.2 минути. На Летните олимписки игри 1948 во Лондон, Затопек победил на трката на 10.000 метри (негова втора трка во таа дисциплина) и го освоил второто место зад Гастон Рејф од Белгија на трката на 5.000 метри.
На Летните олимписки игри 1952 во Хелсинки, Затопек ги освоил златните медали на трките на 5.000 и 10.000 метри како и на маратонската трка, соборувајќи ги олимписките рекорди во сите три дисциплини. Тој е единствениот атлетичар со победи на трките на 5.000 и 10.000 метри и маратон на иста олимпијада. Неговата победа на трката на 5.000 метри дошла по жестокиот последен круг кој го истрчал за 57.5 секудни, и од четвртото место избил на првото место пред последната кривина, поминувајќи го најпрво французинот Ален Мимун, потоа Херберт Шаде од Западна Германија и на крајот британецот Крис Четавеј. Затопек не планирал да трча на маратонската трка, но во последен момент се пријавил за неа, и победил. Тоа било негова прва маратонска трка во кариерата. Неговата стратегија на трката била едноставна: тој трчал заедно со Џим Питерс, британскиот светски-рекордер. Во првите 15 километри во кои Питерс знаел дека се пренапрегнал себеси, Затопек го прашал англичанецот што мисли за трката досега. Зачуден, Питерс му рекол на чехот дека чекорот е "многу спор," со цел да го измори Затопек, кој во тој момент забрзал. Питерс не ја завршил трката, а Затопек победил поставувајќи нов олимписки рекорд.
Затопек се обидел да го одбрани својот златен медал на Летните олимписки игри 1956 во Мелбурн; но сепак, тој заработил повреда на слабината пред игрите, и на маратонската трка завршил на шестото место. Затопек ја завршил својата кариера во 1957 година.
Подоцнежни години
Херој во родната земја, Затопек бил влијателна личност во Комунистичката партија на Чехословачка. Сепак, тој се спротивставил на демократското крило во партијата, и по Прашката пролет во 1968 година, бил исклучен од комунистичката партија и од војската и отстранет од сите важни позиции. Тој бил принуден да работа во рудник, да собира смет и да чисти улици со цел да ги задоволи своите егзистенционални потреби. По распадот на комунизмот, тој бил целосно рехабилитиран, добивајќи една од клучните улоги во чешкиот спортски сојуз. Лично од името на народот добил извинување од министерот за одбрана, а безброј пати добил признанија од претседателот Вацлав Хавел.
Затопек починал во Прага на 22 ноември 2000 година на 78-годишна возраст, по долго боледување. На неговиот погреб во националниот театар на Прага присуствувале многу значајни ликови од меѓународниот спорт. Во декември 2000 година, тој посмртно бил одликуван со медалот „Пјер де Кубертен. Во 2012 година, тој бил еден од првите дванаесет атлетичари кој бил примен во куќата на славни на ИААФ. Бронзен споменик во природна големина од Затопек бил претставен на стадионот на младоста во Злин во септември 2014 година.
Личен живот
Неговата сопруга Дана Затопкова (родена на ист ден и иста година како него) освоила златен медал во фрлање копје на Летните олимписки игри 1952, само неколку мигови по победата на Емил на трката на 5.000 метри. Таа исто така го освоила сребрениот медал на игрите во 1960 година. Пример за нивната весела врска бил моментот кога Емил сакал да земе заслуга за победата на својата сопруга на игрите во 1952 година, тврдејќи на прес-конференцијата дека неговата победа на 5.000 метри била нејзина „инспирација“. На тоа неговата сопруга одговорила: „Навистина? Добро, оди инспирирај некоја девојка и види дали таа ќе дофрли копје педесет метри!“.
Во 1968 година, Затопек го поканил австралискиот алтетичар Рон Кларк да го посети во неговиот дом. Затопек знаел за лошата среќа која го следела Кларк; тој бил сопственик на голем број на светски рекорди на трките на средни патеки но немал среќа да освои златен олимписки медал. На крајот на посетата, Затопек му го дал на Кларк својот златен медал од трката на 10.000 метри кој го освоил на игрите во Хелсинки во 1952 година.
Белгерн
Белгерн (Belgern) — поранешен град во округот Северна Саксонија, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на левиот брег на Елба, 12 километри југоисточно од Торгау и 55 километри источно од Лајпциг. Од 1 јануари 2013 година е дел од градот Белгерн-Шилдау. Белгерн останал да биде административно седиште на новиот град.
NGC 1931
NGC 1931 — расеано ѕвездено јато со оддавна маглина во соѕвездието Кочијаш, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1931 се споменува и како LBN 810, OCL 441.
Откривање
Телото е откриено на 4 февруари 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1931 е од видот EN+OCL.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 31 м 25,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 34° 14' 42".
Предлог и усвојување (филм од 1962)
Предлог и усвојување (англиски: Advise & Consent) - американски филм од 1962 година, во режија на Ото Премингер (Otto Preminger), по сценариото на Вендел Маес (Wendell Mayes). Филмот е заснован врз истоимениот роман на Ален Друри (Allena Druryja). Главните улоги ги играат: Чарлс Лафтон (Charles Laughton), Волтер Пиџон (Walter Pidgeon), Дон Мареј (Don Murray), Питер Лофорд (Peter Lawford), Хенри Фонда (Henry Fonda), Џон Тјерни (Gene Tierney) и Френчот Тоун (Franchot Tone). Во 1962 година, за овој филм, Премингер ја освоил наградата „Златна палма“ на Канскиот филмски фестивал, додека Чарлс Лафтон бил добитник на наградата БАФТА за најдобар глумец.
Синопсис
Претседателот на САД (го игра Тоун) го номинира Роберт Лефингвел (го игра Фонда) за државен секретар и преку водачот на мнозинството во Сенатот (го игра Пиџон) се обидува да обезбеди поддршка на предлогот. Меѓутоа, сенаторот Кули со сите сили се бори против Лефингвел, кој е повикан на испитување пред сенатската комисија со која раководи сенаторот Бриг Андерсон (го игра Мареј). На испитувањето, сенаторот Кули доведува еден сведок кој тврди дека Лефингвел порано бил комунист, меѓутоа Лефингвел лесно го отфрла обвинението, докажувајќи дека сведокот страдал до ментални проблеми. Сепак, Лефингвел не може да се помири со својата лага и бара од претседателот да ја повлече кандидатурата, но тој не сака да попушти. Откако сенаторот Кули ја открива лагата на Лефингвел, неговиот избор станува многу неизвесен. Меѓутоа, непознат маж го уценува сенаторот Андерсон, кој открива дека станува збор за неговиот поранешен другар од армијата со кого тој имал хомосексуална врска. Соочен со скандалот, сенаторот Андерсон извршува самоубиство. За време на гласањето во Сенатот, резултатот е нерешен, но во тој миг пристига веста дека претседателот умрел.
Рим Мастерс 2010 – мажи поединечно
Рафаел Надал успешно ја одбрани титулата против Давид Ферер 7–5, 6–2.
Носители
Најдобрите 8 носители добија директрен пласман во втората рунда.
<li> Микаил Јужни ''(Прва Рунда) <li> Томаш Бедрух ''(Втора Рунда) <li> Иван Љубичич ''(Трета Рунда, се откажа преголем напор) <li> Хуан Карлос Фереро ''(Прва Рунда) <li> Давид Ферер <li> Џон Иснер ''(Втора Рунда) <li> Сем Кјури ''(Прва Рунда) <li> Хуан Монако ''(Втора Рунда) </ol>
Секција 1
{{16тимовитенис-3сета-директно
}}
Американска револуција
Револуционерната војна на Тринаесетте колонии е воено-политички процес од втората половина на 18. век во кој првобитните тринаесет британски колонии во Северна Америка ја отфрлиле власта на Велика Британија и станале суверена држава - Соединетите Американски Држави. Во текот на револуцијата, колониите најпрво ја отфрлиле власта на Парламентот на Британија бидејќи во него немале свои претставници, и создале самоуправни независни држави. Овие држави, на Вториот континентален конгрес, се обединиле против британците за да ја одбранат својата самостојност, што резултирало со вооружен конфликт кој траел од 1775 до 1783, познат и како Американска војна за независност. Ова довело до целосно обединување на државите и формирање на една национална држава, која се отцепила од Британската Империја во 1776., кога Конгресот ја донел Декларацијата за независност. Со декларацијата се отфрлил легитимитетот на Британската круна и парламент во владеењето со колониите, и се создал нов легитимитет произлезен од волјата на граѓаните. Војната траела 7 години, со победа на Американците во 1781., и потпишување на мировен договор во Париз во 1783. година.
Револуцијата на Тринаесетте колонии претставувала цела низа на промени и поместувања во младото независно општество, и создавање на политички и државни органи кои ја презеле власта и организацијата на државата. Овој процес траел сè до 1787. кога е донесен Уставот на САД, со што се конечно дефинирани правните основи на новонастанатата демократска држава.
Корален остров
Корален остров ― вид остров образуван од корални остатоци и од поврзан органски материјал. Се јавува во тропски и суптропски области, обично како дел од корален гребен кој пораснал за да покрива далеку поголема површина под морето.
Екосистем
Коралните гребени градат масивни варовнички скелети кои служат како домови за животни како што се рибите кои се кријат во дупките и пукнатините на гребенот и животните од поткласата Cirripedia кои се прикачуваат директно на структурата на коралите. Структурите, исто така, им помагаат на растенијата на кои им е потребно сонцето за фотосинтеза, со подигање на растенијата до површината на океанот каде сончевата светлина може да навлезе во водата. Структурите создаваат и мирни зони во океанот обезбедувајќи место за раст на рибите и растителните видови.
Со текот на геолошкото време, гребенот може да стигне до површината и може да стане корален остров, каде што започнува сосема нов екосистем за суштества од копно. Еден корален остров започнува како вулкански остров над жариште. Како што вулканот излегува од морето, на периферијата на вулканот расте гребен со раб. Вулканот на крајот се поместува од жариштето преку постапка позната како тектоника на плочите. Штом се случи ова, вулканот повеќе не може да биде во чекор со ерозијата на брановите и се подложува на слегнување.
Откако островот ќе биде потопен, коралите мора да продолжат да растат за да останат во фотиската зона. Ова предизвикува коралите да прераснат во атол со плитка лагуна во средината. Лагуната потоа може да претрпи акреција и да создаде остров целосно направен од карбонатни материјали. Постапката подоцна е зајакната со остатоци од растителен свет кој расте на островот.
Распространетост
Повеќето од коралните острови во светот се наоѓаат во Тихиот Океан. Соединетодржавските територии наЏарвисовиот Остров, Бејкеровиот Остров и Хауленд се јасни примери на корални острови. Територијата на Сојузната територија Лакадиви во Индија е група од 39 корални острови, заедно со некои помали островчиња и брегови. Некои од островите кои припаѓаат на Кирибати се сметани за корални острови. Малдивите се состојат од корални острови. Островот Свети Мартин е 8 км2 корален остров кој се наоѓа во Бангладеш. Коралните острови се наоѓаат во близина на Патаја и Ко Самуи, Тајланд.
Екологија
Коралите се важни за биоразновидноста и растот на населенијата на риби, па затоа е важно одржувањето на коралните гребени. Многу корални острови се мали со мала надморска височина над морското ниво. Така тие се загрозени од бури и покачување на нивото на морето. Преку хемиски и физички промени, луѓето можат да предизвикаат значителна штета на гребените системи и да го забават создавањето на синџири на корални острови.
Коралните гребени се загрозени од бројни човечки влијанија, од кои некои веќе имале големи ефекти ширум светот. Гребените растат во плитки, топли води сиромашни со хранливи материи, каде што не се надвладеани од фитопланктонот. Со додавање на ѓубрива во истекувањето на водата, населенијата на фитопланктоните можат да се преразмножат и да ги задушат системите на коралните гребени. Додавањето премногу седименти може да предизвика сличен проблем со блокирање на Сонцето, изгладнување на зооксантелите кои живеат на коралите, предизвикувајќи тие да се подложат на постапка познат како белење на коралите.
Киселоста на океанот е исто така фактор. Коралот е направен од калциум карбонат и се раствора со јаглеродна киселина. Со зголемувањето на јаглерод диоксидот од реакциите на согорување во атмосферата преку врнежите, јаглерод диоксидот се меша со вода и образува јаглеродна киселина, зголемувајќи ја киселоста на океанот што го забавува растот на коралите.
Елагабалиум
Елагабалиум бил храм изграден од римскиот цар Елагабал, сместен на севро-источниот дел од Палатин. За време на владеењето на Елагабал, од 218 до 222 година, Елагабалиум бил центар на контроверзен религиозен култ, посветен на богот Сол Инвиктус, чиј највисок свештеник бил царот лично.
Историја
Храмот бил со колонади 70 метри на 40 метри, пред Колосеумот, внатре во ограден дел. Платформата на храмот била првобитно изградена за време на Домицијан меѓу 81 и 96 година, и била место за обожување на Јупитер. Остатоците од таа тераса денес се видливи на североисточната страна од Палатин.
Кога Елагабал станал император во 218 година, храмот бил проширен и посветен на богот Елагабал, главниот бог од неговото родно место Емеса во Сирија. Елгабал лично го водел култот кој бил посветен на ова божество. Богот бил претставен преку црниот свет камен, кој бил дел од метеорит.
Култот кон Елгабал
Уште од времето на владеењето на Септимиј Север, се зголемил култот на обожавање на сонцето. Ова го искористил Елгабал како шанса за да го постави својот бог Елгабал како главно божество во римскиот пантеон, дури и над Јупитер. Како знак на обединување на двете религии, Елгабал како сопруга му ја одредил било Астарте, Минерва или Уранија, или некоја комбинација на трите. Херодијан исто така кажал дека Елагабал ги терал сенаторите да го гледаат додека танцува околу олтарот на своето божество, на звуци од тапани и цимбали, и на секој летен сонцестој се одржувал голем фестивал, популарен меѓу народот поради тоа што се давала бесплатна храна, и за време на тој фестивал, тој го поставувал светиот камен на триумфална кочија, украсен со злато и накит, и со која парадирал низ градот.
Религиозните испади на Елагабал на крајот довеле и до неговата смрт. На 11 март 222 година, Елагабал бил убиен од страна на членови од преторијанската гарда, и заменет со неговиот роднина Север Александер.
693 п.н.е.
693 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 693. година пред нашата ера, 693. од првиот милениум п.н.е., 93. од 7 век п.н.е. и четвртта од 690-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4815 и 4816 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во градот Асур, станува збор за 4057 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3067 и 3068 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 60.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 693 година се протега во 1943 и 1944, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2003 и 2004 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 150 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1354 и 1353 исламска година пред хиџра.
Анастасиј Цариградски
Анастасиј Цариградски — Вселенски патријарх од 730 до 754 година. Го наследил Герман I (715–730). Анастасиј бил длабоко вовлечен во спорот за иконите. Неговото мнение за иконите се сменило двапати. Првично тој се спротивставил, па ги поддржал и на крај повторно им се спротивставил.
Живот
Во 726 година царот Лав III објавил указ со кој ја забранува употребата на слики во црквите. Неговите војници ги остраниле сите икони од црквите низ Византија.
Герман, тогашниот Вселенски патријарх се противел на овој указ. Тој напишал писмо со жалба до Грегориј II во Рим во 729 година. Царот Лав подоцна го сменил Герман како патријарх. Грегориј се спротивставил на указот на Лав и побарал негово повлекување, но Лав одбил да го стори тоа.
Анастасиев патријахат
Лав го назначил Анастасиј за Вселеснки патријарх во 730 година најмогу поради неговата поддршка на иконоборството. Спорот околу оваа политика ќе го подгрева и одржува раздорот меѓу источната и западната црква. Папата Грегориј II починал во 731 година, но неговиот наследник, Грегориј III, продолжил да се спротивставува на оваа политика, до тој степен што повикувал на вооружен бунт против властите во Италија.
Во 731 годинаref>Fine 1991, p. 116 или 733 година или пак до 740 година, Лав III ги придодал Илирик и Јужна Италија (Сицилија и Калабрија) под раководство на Анастасиј, одземајќи му го управувањето на папата со истите.
Во 741 година Лав починал и бил наследен од неговиот син Константин V, кој веднаш морал да го напушти главниот град за да ја одбрани источната граница од нападите на омејадите. Константиновиот зет Артавазад, кој бил куропалат („господар на палатата“), и управувал со Опсикија и Ерменија, го искористил отсуството на царот од главниот град за да го завзмене престолот. За да ја доби поддршката на оние кои се спротивставувале на иконоборството, Артавазад го повлекол и себеси се прогласил за „Заштитник на светите икони.“ Анастасиј брзо го сменил своето гледиште и станал поборник за иконите, откако Артавзад ги вратил назад во црквите. Анастасиј дури и го екскумуницирал Константин V и го прогласил за еретик.
Константин го обединил лојалните делови од својата армија и се упатил кон Цариград во 743 година. Го поразил Артавзад и го погубил. Анастасиј бил сменет, камшикуван и ослепен и подцна парадиран низ градод во срам. По ова Анастасиј повторно го сменил своето гледиште кон иконите, започнал повторно да се спротивставува на иконите, по што бил помилуван од царот и повторно станал патријарх. Анастасиј живеел сè до 754 година.
Јоаким Бјорклунд
Јоаким Бјорклунд (15 март 1971) е поранешен шведски професионален фудбалер кој играл на позицијата на среден бек. Тој е актуелен помошник тренер во клубот Хамарби во Алсвенскан лигата.
Западна Европа
Западна Европа е еден од регионите на Европа. Овој регион граничи со Јужна Европа на југ, Средна Европа на исток, Северна Европа на север и со Атлантскиот Океан на запад. Западна Европа, главно, ги опфаќа териториите што излегуваат на Атлантскиот Океан. Поради тоа таа се нарекува и Атлантска Европа.Дел од неа е на европското копно, а дел се островски територии. Непосредниот излез на море на државите од Западна Европа им овозможува широка и слободна комуникација со светот. Каналот Ламанш (меѓу Франција и Велика Британија) е мошне важен за морскиот сообраќај на западноевропските држави со другите држави од светот. Големите реки со својата пловност овозможуваат комуникација длабоко во внатрешноста на државите. Движењето на Голфската морска струја покрај бреговите на Западна Европа придонесува за формирање на мошне пријатно климатско поднебје. Природните погодности во Западна Европа овозможиле висока стопанска развиеност, така што сите држави се одкликуваат како високоразвиени индустриски земји кои влијаат и врз развојот на другите делови од светот. Една од причините за тоа е фактот што, покрај Шпанија и Португалија, скоро сите држави од Западна Европа формирале големи колонијални поседи по светот. Таму се користеле и се користат големи природни богатства и суровини. Погодните природни и создадените услови во Западна Европа се главна одредница за нивната географска положба. Спред тоа, се констатира дека Западна Европа се одликува со мошне поволна географска положба.
Политичка поделба
Политички, Западна Европа ги вклучува:
Јоаким Бјорклунд
Клупска кариера
Бјорклунд преземајќи од младинскиот тим на Остерс ИФ преминал и станал ѕвезда во тимот на норвешки Бран. Тој подоцна бил продаден на клубот ИФК Гетеборг. Таму, неговиот тим постигнал изненадувачка победа од 3:1 над англискиот тим Манчестер Јунајтед во групната фаза од Лигата на шампионите 1994-95, што на крајот му помогнал на тимот да ја освои групата А пред тимот ФК Барселона, Манчестер Јунајтед и Галатасарај. Во четврт-финалето. Бран бил елиминиран од тимот на ФК Баерн Минхен. На крајот на следната сезона, тој заминал во тимот на Виченца во Серија А, а следната година во тимот Ренџерс во шкотски премиерлигаш, за сума од 2,2 милиони фунти. Таму тој ја освоил шампионската титула на Шкотска. Тој подоцна на 20 јуни 1998 година се преселил во тимот на Валенсија за 2,5 милиони фунти и поминал три години во тимот пред да премине во екипата на Венеција во Италија, каде што играл само една сезона. Додека бил во Валенсија, тој му помогнал на тимот да стигне до финалето на Лигата на шампионите на УЕФА 1999-2000 и во 2000-01.
Западна Европа
Држави во Западна Европа
Територијата на Западна Европа е поделена на седум држави, од кои: Велика Британија и Ирска се островски држави, Холандија, Белгија, Франција и Монако излегуваат на море, а само Луксембург е континентална држава. Поради блиската меѓусебна соработка, земјите Белгија, Холандија и Луксембург со заедничко име се нарекуваат Бенелукс.
Јоаким Бјорклунд
Клупска кариера
Бјорклунд му се приклучил на тимот на Сандерленд во јануари 2002 година за 1,5 милиони фунти, но не можел да спречи тимот да испадне од првата лига во следната 2002-03 сезона. Сепак, сезоната 2003-04 била многу подобра, бидејќи му помогнал на тимот на Сандерленд да заврши на третото место во Дивизија 1 и да стигне до полуфиналето на ФА Купот. Неговите услуги повеќе не му биле потребни на менаџерот на Сандерленд, Мик Мекарти, па Бјорклунд одлучил да се приклучи на Вулверхемптон Вондерерс, кој штотуку испаднал од Премиер лигата. Тој го напуштил клубот и подоцна се пензионирал по само една сезона. Спречен од повредите одиграл само пет натпревари, а клубот не успеал веднаш да се врати во првата Премиер лига.
Западна Европа
Државно уредување на земјите од Западна Европа
Кралстовото Белгија е парламентарна монархија каде што на чело на државата е крал, а законодавната влас им припаѓа на кралот и на парламентот.
Јоаким Бјорклунд
Меѓународна кариера
Долги години Бјорклунд формирал успешно партнерство во централната одбрана со Патрик Андерсон за шведската репрезентација. Бјорклунд бил избран да настапува на УЕФА ЕВРО 1992, на Светското првенство на ФИФА 1994 и на УЕФА ЕВРО 2000. На Светското првенство во 1994 година, тој му помогнал на тимот да заврши на третото место веднаш зад Бразил и Италија. Тој исто така бил член на шведскиот тим кој се натпреварувл на Летните олимписки игри 1992 година во Барселона.
Западна Европа
Државно уредување на земјите од Западна Европа
Република Франција е република на чело со претседател, кој има широки овластувања
Јоаким Бјорклунд
Меѓународна кариера
Поради недостаток на време бидејќи играл за неговиот клуб Валенсија, Бјорклунд бил исфрлен од шведската државна репрезентација за време на раните подготовки во квалификациите за Светското првенство на ФИФА 2002 година. Разочаран од таа одлука тој решил да се повлече од репрезентацијата на неполни 30 години.
Западна Европа
Државно уредување на земјите од Западна Европа
Република Ирска е парламентарна република со претседател, а законодавен орган е парламентот
Јоаким Бјорклунд
Кариера после професионалната кариера
Откако ја завршил својата играчка кариера, тој работел како скаут (човек кој ги следи младите играчи) за Валенсија, главно насочени кон нордиските земји.Тој, исто така, работел како специјален стручен соработник за шведскиот Канал+, покривајќи го фудбалот во Ла Лига, (шпанската лига) неколку години.
Западна Европа
Државно уредување на земјите од Западна Европа
Големото Војводство Луксембург е уставна наследна монархија на чело со големиот војвода на Луксембург и со законодавна власт - Домот на пратениците
Кралството Холандија е уставна монархија на чело со кралица. Законодавната влас е во надлежност на кралицата и на парламентот.
Јоаким Бјорклунд
Кариера после професионалната кариера
На 28 јануари 2018 година, Бјорклунд бил назначен за помошник тренер на Хамарби ИФ во Алсвенскан. Тој потпишал едногодишен договор (со опција за уште две) со клубот.
Личен живот
Бјорклунд е син на шведскиот фудбалски тренер Карл-Гунар Бјорклунд и татко на фудбалерот Кале Бјорклунд кој игра за тимот на Хамарби ИФ. Неговиот вујко по мајка е Томи Свенсон, менаџер на фудбалската репрезентација на Шведска во периодот од 1991 до 1997 година.
Западна Европа
Државно уредување на земјите од Западна Европа
Обединетото Кралство на Велика Британија и Северна Ирска е парламентарна монархија на чело со кралица и со законодавен парламент. Во рамките на Кралството се наоѓаат Англија, Велс со национално собрание, Шкотска со посебен парламент и Северна Ирска со свое регионално собрание.
Монако е уставна монархија, кнежевство. На чело на државата има кнез, законодавната влас е во надлежност на кнезот и националниот совет.
Клима
Климата во Западна Европа, е главно, под влијание на Атлантскиот Океан и на западните ветрови кои од Океанот дуваат кон копното. Големо влијание има топлата Гофска Струја, која покрај бреговите на Западна Европа се движи од појужните кон посеверните мориња. Оиве фактори условуваат меѓу зимскити и летните периоди во Западна Европа да има мали температурни разлики. Тие се движат од 0°С во јануари до околу 15°С во јули. Токму затоа во лето преовладуваат облачни денови со чести врнежи и магии. Заота климата во Западна Европа се именува како атанско поднебје за кое се карактеристични благи зими и умерено топли лета. Во некои региони климата се одликува со одредени модификации, но тие, главно, не зафркаваат поголеми територии. Станува збор за присуство на средоземна клима на југот на Франција, типична планинска клима на Француските Алпи и на Пиринеите и значително поврнежливо време во западните делови на Ирска и Велика Британија. Благопријатната клима и релативно големите количества врнежи, кои имаат прилично правилен распоред преку годината, овозможуваат развиток на бујни, претежно тревни растителни видови наместа прекинати со помали површини од листопадни шумски растенија. Сето таа територија на Западна Европа ја прави зелена, поради што Западна Европа често се нарекува и Зелена Европа.
Население
Територијата на Западна Европа е мошне густо населена. Но, густината на населеност е нерамномерна. Најугсто населени Холандија и Белгија, северните делови на Франција и јужните делови на Велика Британија. Другите делови, како што се јужните делови на Франција и Ирска, се со поретка густина на населеност. Населението во Западна Европа, главно, припаѓа на две групи народи: на германската и на италската група. Поголемиот дел и припаѓа на германската група. Во неа спаѓаат: Англичаните, Холанѓаните и Фламанците во Белгија. Во романската група народи спаѓаат: Французите и Вавилонците во Белгија. Карактеристично за Западна Европа е тоа што во Ирска, во Северна Шкотска, во Велс и на францускот полуостров Бретања живеат потомци на Келтите, кои зборуваат на свои посебни јазици. Меѓутоа, главни јазици се: Англискиот во Англија, Шкотска, Велс, Северна Ирска и во поголем дел на Ирска; Францускиот во Франција и во Белгија; Холандскиот во Холандија и скоро половина Белгија; Германскиот во делови од Белгија, од Луксембург и од Франција. Помалку застапени се: Баскискиот - во југозападните делови на Франција; Католонскиот во јужните делови на Франција; Корзиканскиот на сотровот Корзика. Според религиската припадност, населението во Западна Европа главно припаѓа на христијанската религија, во: Франција, Ирска и Белгија се негува католичката вероисповед, а во Велика Британија и во делови од Холандија населението е со протенстанската вероисповед. Четири држави: Велика Британија, Франција, Холандија и Белгија се познати како колонијални сили со колонии низ целиот свет, осовено во минатото. Еден дел од нивното население во даден временски период по разни основи емигрирало во колониите. Типичен пример е Ирска. Но, по подолготрајните комуникации се колониите, дел од населението на колониите дошло во земјите на Западна Европа. Денес тоа е мошне карактеристично: за Франција, каде што голем дел на населението по потекло е од Алжир, од Мароко и од други земји; за Велика Британија, каде што голем број жители по потекло се од Индија и од некои африкански земји. Во контекст на виталноста, населението во Западна Европа се одликува со стабилен природен прираст, кој се движи до околу 10 промили. Културата на земјите од Западна Европа денес скоро во целост е пренесена на северноамериканиот континент, во Австралија и длеумно во Африка и Азија.
Стопанство
Стопанството во Западна Европа е високоразвиено и тесно специјализирано. Тоа се однесува и на примарните и на секундарните, како и на останатите дејности. Во областа на примарните дејности се развиени и полјоделството и сточарството. Најзастапени полјоделски култури се житните растенија (особено пченицата), шеќерната репка, компирот, виновата лоза и фуражните растенија. Од сточарските гранки најразвиени се говедарството и овчарството. Овчарството е карактеристично за помалку развиените предели на Шкотска, за Ирска и за повисоките простори на Франција. Посебна одлика на Франција е произведено на пченица, на вино и на сирење, а во холандија на цвеќарството. Прозиводството со примена на современа механизација и квалитетни ѓубривае високопродуктивно и мошне обемо, така што голем дел од него се извезува во земјите во Европа и во светот.
Индустрија
Индустриското производство во Западна Европа почнало да се развива во 19век. На почетокот, низ мануфактурно производство се создавале разни артикли во мали работилници. Поради богатството со железо и јаглен, најпрво во Велика Британија се развиле првите индустриски претпријатија, кои потоа се прошириле во другите држави од Западна Европа. Најзастапени биле металургијата и текстилната индустрија. Големиот дел од прозиводите се извезувале во целиот свет, а оттаму се увезувале суровини. Во втората половина на 20век, заради заштита на околината, дел од рударството и металургијата во земјите од Западна Европа се напуштија. Суровините од овие дејности се увезуваат од странство. Проблемот со невработеноста се надминува со пренасочување кон развој на нови индустриски гранки, ориентирани кон финално производство и производство за широка потрошувачка. Така се развиени автомобилската индустрија, индустријата за летала, електроиндустријата, хемиската и во најново време индустријата за високи технологии во сферата на информатиката, медицинската опрема, разни електронски апарати и друго. Поголемиот дел од работата се врши со роботи. Главни индустриски центри се поголемите градови, како, на пример: Глазгов, Манчестер, Ливерпул, Бирмингем, Лондон и други во Велика Британија, Даблин во Ирска, Амстердам и Гронинген во Холандија, Брисел во Белгија, потоа Париз, Лион, Гренобл, Марсеј, ТУлуз, Бордо и други во Франција.
Енергија
Соврмениот начин на живеење бара големи количества енергија. Земјите од Западна Европа, во недостиг на хидро и термоенергија, енергијата ја обезбедуваат од атомски централи, од ветерници и од нафтоводи и гасоводи, кои од Северното Море се поврзани со велика Британија, Холандија и Белгија. Франција е посебна во енергетското производство. Во неа 78% од енергијата се добива во атомски централи. Големата разлика на приливот одливот на брегот на Атлантскиот Океан е искористена за централи засновани на таквото движење на морските води.
Тига (Нова Каледонија)
-21.10694°N, 167.81472°W Островот Тига, исто така наречен Токанод, ― мал остров во јужниот дел на Тихиот Океан. Тига лежи 35 км од островот Лифоу и 24.5 км од островот Маре на Островите на Верност. Островите на Верноста се дел од поголемиот архипелаг Нова Каледонија.
Тига е дел од општината Лифу, во покраината Острови на Верност (Province des îles Loyauté), една од трите покраини на Територијата Нова Каледонија и Зависни Земји, прекуморска територија на Франција. Островот е 6 км долги и 2 км широк, со вкупна површина од околу 10 км2. Највисоката точка е 76 м надморска височина. Населението на островот Тига било 169 во 1996 година, со густина од околу 17 луѓе на 1 км.
Островот има повремени комерцијални воздушни услуги до неговиот аеродром, Аеродромот Тига.
Тига е претставена во романот за деца „Во бегство“ (1964), од британската авторка Нина Боден.
Кале (Крива Паланка)
Кале  — археолошко наоѓалиште во Крива Паланка.
Наоѓалиштето претставува градиште од доцна антика.