cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Пири Рејс
Дела
Искористувајќи ја предноста на своите забелешки тој успешно ги нацртал Атлантскиот Океан, Пиринејскиот Полуостров, западниот дел на Африка и делови која ја покираат една третина од источниот брег на Америка. Основно е она што ја прави оваа карта на светско ниво е големиот дел на остатокот на таа картата до денешен ден и тоа што ги пренесува до најтенките податоци на местата.
Бактериологија
Историја
Врската помеѓу микроорганизмите и болестите е воспоставена во XIX век, кога германскиот лекар Роберт Кох ги вовел микроорганизмите во медицината. Кох утврдил дека бактериите се причинител на заразни болести и дека предизвикуваат вриење (ферментација). Во Франција, научникот Луј Пастер ја осмислил вакцинацијата како начин на превентивна борба против таквите болести. Обајвата одиграле значајна улога во подобрувањето на антисепсата при лекувањето. Овие нивни напори претставувале огромен исчекор во јавното здравство и овозможиле подобар увид во човековото тело и болестите. Во периодот од 1870 до 1885 г. е поставен темелот на современите постапки во бактериологијата со употребата на соеви и методата на двоење на мешавини од организми во чиничиња со хранливи средини. Во 1880-81 г. Пастер ја спровел првата успешна вакцинација на животни, спречувајќи заболувања од бактериско потекло. Важноста на бактерискиите го поттикнало проучувањето на болестите, нивното спречување и лекување со вакцини. Подоцна бактериологијата се проширила на повеќе полиња, наоѓајќи примена во земјоделството, морската биологија, кај животната средина (загадувањето на водата), бактериолошката генетика и во биотехнологијата.
Jericho Tavern
Историја
„Radiohead“ настапиле во пабот во 1986 година под името „On A Friday“. „Supergrass“ обезбедиле договор за снимање на плоча по изведбата на свирка таму во 1994 година.
Пири Рејс
Дела
По освојувањето на Александрија проучениот морнар добил големи пофалби од страна на султанот, за време на престојот кај султанот тој му ја претставил и светстката картата. Останати се делови од картата. Според легендата, кога султанот Сулејман I ја видел картата рекол: „зарем толку бил мал светов” и ја искинал на пола и рекол „источниот дел ние ќе го имаме”.
Jericho Tavern
Историја
Пабот бил откупен во 90-тите години од минатиот век од ланецот „Firkin“. Така, пабот станал дел од ланецот пабови „Scream“, а потоа бил вратен како место за музички настани во 2005 година. Заедно со неколку други пабови во Оксфорд, сега е во сопственост на „Mitchels & Butlers“.
Други изведувачи кои настапиле во пабот ги вклучуваат „Mumford and Sons“, „Stornoway“, „BΔSTILLE“, „Summer Camp“, „Tennis“, „Bombay Bicycle Club“, „Palma Violets“, „Razorcuts“, „Lianne Ла Havas“, „Savages“, Џејмс Винсент Мекороу, Бен Хауард, „Foals“ и Чад Вели, „Pulp“ и „The Easter Island Statues“, „Dropstone“.
Механизирано земјоделство
Механизирано земјоделство — користење на земјоделска машинерија со цел за големо зголемување на производството. Денес машинеријата заменува многу задачи кои пред тоа биле изведувани од луѓе или животни како коњи, магариња или волови.
Историјата на земјоделството содржи многу примери за употребата на орудија, но само во последно време машините се користат во толку голема мера.
Првото механизирано земјоделско орудие, чија сила не доаѓала од човекот, бил плугот, придвижуван од животни. Измислен е во Стариот Египет и Месопотамија.
Оваа алатка била единствената механизација во земјоделството со илјадници години, сѐ до доаѓањето на земјоделската и индустриската револуција. Со исклучок на римските жетвени машини, измислени за жнеење на огромните поседи во Галија, овие направи ги придвижувале волови. Други земјоделски машини во античко време биле Пунската кола и Грчката санка - обете примитивни вршилки.
Денес во механизираното земјоделство, меѓу други возила, спаѓаат и авиони, хеликоптери, камиони и трактори.
Сакавен
Сакавен (португалски: Sacavém) е град на Португалија. Има околу 17,659 жители (според 2001).
Портрет на момче (Зографски)
Портрет на момче – слика од Ѓорѓи Зографски. Сликата е масло на платно со димензии 54х39 см, насликана во 1943 година. Сликата е во сопственост на Националната галерија на Македонија во Скопје
Обединист
„Обединист“ бил нелегален месечен весник на бугарски јазик издаван во Софија, орган на ВМРО (Обединета). Тој започнува да се издава од 1 февруари 1935 година во нелегална печатница. Одговорен уредник на весникот бил Стефан Нанов, а повремено во него пишувал и Васил Ивановски. Од весников излегле 5 броја, а во првиот број во статија насловена како „Нашите задачи“ се претставуваат целите на организацијата. Тој прекинува со работа во месец јули истата година.
Момчињата од Бразил
Момчињата од Бразил (англиски: The Boys From Brazil) - американски филм од 1978 година, во режија на Френклин Ј. Шафнер, според сценариото на Хејвуд Гоулд, засновано на романот на Ира Левин. Главните улоги ги играат: Лоренс Оливие, Грегори Пек, Џејмс Мејсон, Лили Палмер, Ута Хаген, Бруно Ганц, Џереми Блек и Стивен Гутенберг. Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во категориите за најдобар глумец (Оливие), за најдобра музика и за монтажа, а Грегори Пек бил номиниран за наградата „Златен глобус“. Ликот на Езра Либерман е заснован врз познатиот ловец на нацисти Симон Визентал.
Содржина
Младиот ловец на нацисти Бари Колер (го игра Гутенберг) открива дека злогласниот доктор Менгеле и неговите помагатели се кријат во Парагвај и дека тие планираат да убијат 24 мажи постари од 65 години во разни делови на Европа и Америка. За своето откритие го известува искусниот ловец на нацисти Езра Либерман (го игра Оливие) кој, по ненадејниот прекин на врската со Колер, се сомнева дека му се случило нешто лошо. Тој спроведува сопствена истрага при што доаѓа до шокантни откритија во врска со намерите на Менгеле...
Ласбек
Ласбек (Lasbek) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Планински венец
Планински венец (верига) — географско подрачје што се состои од геолошки поврзани планини. Склоп од венци што припаѓаат на извесно подрачје се нарекува планински систем.
Венците обично се испрекинати со предгорја или превои и долини што се протегаат од една позначајна планина до друга. Поединечните планини во рамките на еден венец не мора да имаат иста геолошки состав или петрологија. Тие можат да бидат мешавина од рразни орогени изрази и терени, како на пр. навлаки, поткренати блокови, наборни планини и вулкани, со што се добиваат различни видови карпи.
Најзначајни венци
Ако ја вклучиме и подводната топографија на Земјата, средноокеански сртови сочинуваат најдолги планински системи во светот. На копно, најголемите системи се претежно сместени во два региона: таканаречениот Тихоокеански Огнен Прстен и Алпско-хималајскиот систем (Алпиди). Во првиот влеегуваат планините на западното крајбрежје на Америка, Камчатка, Јапонија, Тајван, Филипините, како и делови од Индонезија и Папуа Нова Гвинеја. Алпско-хималајскиот систем се протега од Индонезија до Алпите, вклучувајќи ги Хималаите и други европски и азиски венци. За најдолг (надводен) систем се сметаат Андите (7.000 км во должина). Во Хималаите спаѓаат највисоките планини на Земјината површина, од кои највисока е Монт Еверест. Најдолг планински систем воопшто е средноокеанскиот срт, чија верига се протега низ дната на пет океани. Долг е 65.000 км, а вкупната должина на системот изнесува 80.000 км. Најсеверен планински систем на светот е Арктичката Кордиљера и ја опфаќа највисоката планина во источна Северна Америка.
Поделба и категории
Планинските системи се одликуваат со разгранета структура, па така многу венци на светот имаат свои подвенци. На пример, Апалачките Планини се матичен венец на другите венци што ги сочинуваат. Некои од нив се Белите и Синосртските Планини. Белите Планини пак, се матични на уште помали вериги - Сендвичкиот и Претседателскиот Венец. Претседателскиот Венец потоа може да се подели на Јужен и Северен Претседателски Венец.
Пантомимичар
Памтомимичар или пантомим (од μῖμος, мимос - „подражавач, глумец“) — изведувач на претстава без зборови во која чувствата и мислите на лицата се искажуваат само со гестови и мимика.
Историја
Пантомимата најпрвин се јавила во Стара Грција со маскираниот играч Пантомим, иако неговите изведби не биле секогаш неми. Првиот пантомимен глумец познат од записите бил Телест, играјќи во претставата Седуммина против Теба од Есхил. Се смета дека трагичната пантомима ја развил глумецот Пулад од Киликија; а дека за комичната е одговорен Батул од Александрија.
Оваа уметност уживала популарност и во Стариот Рим. Царот Трајан ги истерал сите пантомимичари од градот, но Калигула ги сакал, а Марко Аврелиј ги назначил за свештеници на Аполон. Познато е дека самиот Нерон глумел како пантомимичар.
Претстави без зборови се играле и во средновековна Европа и продолжиле да се развиваат и понатаму. За основоположник на пантомимата во денешна смисла се смета чешко-францускиот извесувач Жан Гаспар Дебиро (Јан Кашпар Дворжак) кој делувал во Париз на почетокот на XIX век и го вовел препознатливото обелено лице.
Во наредниот период, најзаслужен за развојот на пантомимата бил францускиот театарски глумец и режисер Жак Копо, кој користел маски во обуката на глумците, под силно влијание на жанрот комедија дел арте и јапонскиот театар „но“. Ова оставило силен впечаток кај неговиот ученик Етјен Декру, кој почнал да ги разработува можностите на пантомимата и ја воздигнал телесната глума како на ниво на скулптурна форма, вон натуралистичка глума. Голем придонес во понатамошниот развој дал Жак Лекок со неговата работа на физичкиот театар.
Сè до времето на Етјен Декру, не постоеле книги што се занимавале со пантомимата како уметност. Сите сознанија за оваа уметност пред XII век се претпоставки, засновани на толкувањата на разни извори.
На филм
Поради ограничувањата на првобитниата филмска уметност, сценариото морало да се одвива претежно со неми гестови и говор на телото, потпомогнат меѓу сцените со пишан текст на платното. За да се раскаже приказната, сценариото морало да земе облик на високостилизиран облик на глума, вдахновен од театарското искуство, па затоа пантомимата играла исклучително важна улога во филмовите. Особено силен уметнички израз добила глумата во германски експресионистички филм.
Самите комичари од времето на немите филмови како Чарли Чаплин, Харлд Лојд и Бастер Китон го научиле занаетот во театарот, но подоцна, со својата работа, извршиле големо влијание врз сценските пантомимичари многу децении подоцна. Затоа, Чаплин се смета за најдобро документираниот пантомимичар во историјата.
Познатиот француски комичар, сценарист и режисер Жак Тати најпрвин се прочул како пантомимичар, а подоцна во филмот глумел со минимални дијалози, потпирајќи се на неговите суптилни и вешто извежбани визуелни гегови.
На сцена и на улица
Најпознат сценски изведувач на пантомима во светски рамки е Марсел Марсо, толкувајќи го ликот Бип и други. Пантомимата е популарна и како уличен театар или улична извесба. Традиционално изведувачот носи тесна црно-бела облека и има обелено лице, но денес е застапена и глумата без шминка, а воведени се и извесни звуци (кои сепак не се говор).
Долен
Долен — село во Сатовечко, Пиринска Македонија, денес во општината Сатовча на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Долен се наоѓа на 25 километри североисточно од Хаџидимово и на 8 километри западно од општинскиот центар Сатовча. Селото се наоѓа во планински регион, во Добрашкиот регион, каде е границата помеѓу Пирин и Родопите, на надморска висина од 852 метри, во историко-географската област Чеч. Атарот на селото зафаќа површина од 29.294 км2.
Рана историја
Долен е наследник на старите тракиски населби, чии остатоци сè уште можат да се видат денес околу селото. Ридовите се испреплетени со тракиски некрополи. Зачувани се и тракиски лозја, кои биле користени до крајот на преродбата. Селото се наоѓа на антички римско-тракиски пат што ја поврзува Драма со Тримонтиум.
Ова го докажуваат историските остатоци од патот на источниот крај на селото, како и римскиот мост во месноста Банјан. Во 1 век, Римјаните, од воени причини, ја движеле трасата по патот и изградиле нов мост кај селото Крибул, со што се обезбедувало поминување на трупите преку огреани од сонцето патишта, или поточно јужно од Сатовча. Така, селото останало изолирано од главниот пат на трупите и караваните.
Селото е место каде луѓето кои поради различни причини биле прогонувани, пристигнувале во населбата и се криеле. Теренот е ридски, вкрстен со бројни реки, кои се притоки на Бистрица. Денес има модерни патишта, но во далечни времиња сликата била сосема поинаква - имало само стари тракиски патеки и речни бродови. Тракијците имале добро одржуван систем за безбедност на патиштата. Ова е потврдено од страна на најмалку три сектори за контрола, сместени не на римската магистрала, туку по старите тракиски патишта. Кастата која била повикана да ја изврши оваа активност се викала Молтроси. Ова е единствената структура што ја преживеа византиската власт, раниот и доцниот среден век, па дури и отоманското владеење. Причината за ова да се случи и да се дозволи е очигледната потреба за безбедност на патиштата, рано предупредување за непосредна закана и плаќање данок на патиштата.
Османлиско Царство
Селото Долен се споменува во отомански документ датиран од 1444 година, кога за првпат бил воведен во катастарот на Отоманското Царство. Забележано е дека 5 немуслимани семејства и 2 вдовици кои плаќаат данок, живееле во Долен. Помеѓу 1464 и 1465 година, во селото биле регистрирани 10 домаќинства на војници, како и 6 семејства на даночни обврзници. Во регистарот од 1478 до 1479 година во Долен се наведени 5 немуслимани и едно семејство со вдовица. Селото исто така било запишано во регистарот од 1519 година - во тоа време 4 муслимански семејства, како и 68 немуслимански семејства, 4 неженети и 8 вдовици. Во 1530 година, сликата во Долен изгледала вака: 5 муслимански домаќинства и 5 неженети муслимани, како и 53 немуслимански семејства, 8 неженети и 13 вдовици. Во првата половина на 16 век, селото било вклучено во вакафот на Михрима султан - ќерка на султанот Сулејман, заедно со други села во западниот дел на Родопите, кои подоцна останале претежно христијански.
Мајсторите од село Долен биле познати како најдобри ѕидари. Денес, секоја од куќите во селото (околу 300 на број) има уникатен архитектонски план. Новата црква „Свети Никола“ била изградена во 1834 година. За нејзиното насликување биле поканети сликари од далечни делови на земјата.
Во текот на 19 век, селото било муслиманско и припаѓало кон Неврокопската каза на Отоманското Царство. До 1856 година училиштето во селото имало религиозен карактер и се наоѓало во дворот на црквата. Од учебната 1871 – 1872 година учителот Никола Попфилипов од Банско го вовел учењето на народен јазик. До 1878 година во селото предавале уште и учителите Георги Велинов и Тома Поповиќ. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Долен (Dolen) е село со 149 семејства, со 60 Помаци и 430 Македонци Според Стефан Верковиќ во 1889 година во селото имало 104 бугарски и 25 турски куќи Во 1899 година селото имало население од 334 жители според резултатите од пописот на населението на царството.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, 40 лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Рудник (Мајден)
Рудник — археолошко наоѓалиште во кавадаречкото село Мајден. Претставува рударска населба од доцноантичко време.
На западната периферија на селото се утврдени многубројни траги од населба и напуштени рударски окна.
Нериц
Нериц (Neritz) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Папрадишко-велешки црковни градители, зографи и резбари (Зографски)
Папрадишко-велешки црковни градители, зографи и резбари – слика од Ѓорѓи Зографски. Сликата е масло на платно со димензии 108,2х74 см, насликана во 1942 година. Сликата е во приватна сопственост во Скопје
Национален музеј на историјата на Украина во Втората светска војна
Национален музеј на историјата на Украина во Втората светска војна (украински: Національний музей історії України у Другій світовій війні, е меморијален комплекс кој се наоѓа во Киев, Украина.
Музејот се преселил на двапати пред да заврши на денешната локација, каде свечено бил отворен на 9 мај 1981 година од тогашниот советски водач. На 21 јуни 1996 година, музејот добил статус на национален со посебен декрет кој бил потпишан од страна на Леонид Кучма, претседател на Украина.
Овој музеј е еден од најголемите музеи во Украина, со над 300.000 експомати. Во централниот дел се наоѓа статуа висока 62 метри. Музејот е посетен од страна на 21 милион жители.
Комплексот опфаќа површина од 10 хектари, и се наоѓа на еден рид со поглед кон реката Днепар. Во еден од објектите се прикажани оружјата кои биле користени од страна на советската армија во времето на Втората светска војна. Скулптурите ја отсликуваат храбрата одбрана советската граница во 1941 година против германската инвазија во регионот, нацистичката окупација, партизанската борба и Битката кај реката Днепар.
Сините Хаваи (филм)
Сините Хаваи (англиски: Blue Hawaii) - американски филм од 1961 година, во режија на Норман Таурог, според сценариото на Алан Вајс и Хал Кантер. Главните улоги ги играат: Елвис Пресли, Џоан Блекмен и Анџела Лансбери. Филмот, прв од трите што Елвис Пресли ги снимил на Хаваите, ја освоил наградата на здружението на американските сценаристи за најдобро напишан мјузикл.
Историја на Советскиот Сојуз (1953–1964)
Историјата на Советскиот Сојуз во периодот од 1953 до 1964 година претставува периодот од смртта на Јосиф Сталин во 1953 година до соборувањето на Никита Хрушчов од власт. Овој период е познат како ера на Хрушчов. Во текот на оваа ера продолжила идеолошката американско-советска војна позната како Студена војна за доминација во социо-економските системи.
Сините Хаваи (филм)
Содржина
По отслужувањето на воениот рок, Чед Гејтс (го игра Пресли) се враќа на Хаваите, каде им се придружува на другарите и на девојката Мејли (ја игра Блекмен). Тој има обрска да ја следи семејната традиција и да се вработи во претпријатие за овошје, но Чад не мисли така. Затоа, тој ја прифаќа работата на туристички водич во агенцијата на неговата девојка...
Историја на Советскиот Сојуз (1953–1964)
Десталинизација и ерата на Хрушчов
По смртта на Сталин во март 1953 година, тој бил наследен од страна на Никита Хрушчов, како прв секретар на Централниот комитет на Комунистичката партија на Советскиот Сојуз и Георгиј Маленков како Премиер на Советскиот Сојуз. Сепак, централна фигура во периодот по смртта на Сталин бил поранешниот шеф на државната безбедност, Лаврентиј Берија. Берија, и покрај неговото досие, како дел од теророт на Сталин, започнал период на релативната либерализација, вклучувајќи го и ослободувањето на некои политички затвореници.
Берија, и покрај неговото досие, како дел од теророт на Сталин, започнал период на релативната либерализација, вклучувајќи го и ослободувањето на некои политички затвореници. Раководството на партијата исто така започнало и критички да настапува пред јавноста велејќи дека диктатурата на Сталин биле оддалечување од оние на Ленин. Берија накратко бил дел од владејачката тројка со Маленков и Вјачеслав Молотов. Меѓутоа, во истата година тој бил уапсен и погубен од страна на неговите политички соперници. Главната причина за погубувањето било наводната шпионажа на Берија во корист на западните земји, извршување саботажа и заговор за враќање на капитализмот. Тајната полиција во текотна овој период била разоружана и реорганизирана во КГБ, со цел нејзините членови целосно ќе бидат под контрола на партијата и никогаш повторно нема да имаат можност да вршат масовен терор. По смртта на Берија, Хрушчов набргу станал клучна фигура во земјата.
Во текот на овој период биле амнестирани голем број на затвореници а бил ставен крај и на принудната работа (населението во Гулаг се намалил од 13 милиони во 1953 на 5.000.000 во 1956-1957). На затворената седница на Дваесеттиот конгрес на КПСС кој се одржал на 25 февруари 1956 година, Хрушчов ги шокирал неговите слушатели кога го осудил диктаторскиот режим на Сталин и неговиот култ на личноста. Тој исто така ги нападнал и оние кои извршиле безброј злосторства кои биле блиски соработници на Сталин. Хрушчов се залагал за конкуренција со западот отколку за деректното непријателство кое владеело претходно. Тој навел дека капитализмот ќе се распадне внатрешно и дека соцјализмот во тие земји ќе триумфира на мирен начин. Но тој исто така изјавил и дека доколку капиталистичките земји имаат желба за војна, Советскиот Сојуз би одговорил на ист начин.
Некои критики на советското општество биле толерирани, а уметниците повеќе не чекале одобрение од властите за иницирање на некаква нивна идеја. Од друга страна пак била вратена агресивната политика кон религијата, каде биле затворени голем број на верски објекти.
Од друга страна, тој враќа агресивни анти-верски кампањи, затворање на многу куќи на обожување.
Такво разлабавување на контролата предизвикало огромно влијание врз другите социјалистички земји од Средна Европа, кои многу биле лути на советското влијание во нивните работи. Во летото 1956 година избувнале немири во Полска од страна на населението, кое довело до интервенција на комунистичките власти во земјата и до крваво задушување на протестите. Во 1959 година, Хрушчов станал првиот советски водач кој бил во посета на САД.
Во ноември 1956 година избувнала Унгарската револуција. Унгарското востание било брутално задушено од страна на советските војници. Најмалку 2.500 луѓе биле убиени, а 13.000 биле повредени од страна на Унгарците. Следната година Хрушчов ја поразил т.н. Анти-партиска група која направила обид да го отстрани од власта. Маленков по настанот бил испратен да раководи со Казахстан, а Молотов бил направен амбасадор во Монголија.
Реформи
И покрај големите напори на Хрушчов околу економскиот раст, сепак економскиот систем останал зависен од централните планови кои биле направени многу порано. Како развиена индустриска земја, властите на Советскиот Сојуз биле соочени со проблеми поврзани околу поголемиот процент на инвестирање и поголемиот број на работна сила. Ова било многу потешко да се исполни, главно поради пренасочувањето на економската политика од тешка индустрија кон индустрија за широка потрошувачка. Во годините на управувањето на Хрушчов, сепак биле постигнати големи резултати на полето на индустријата. Така, била изградена првата атомска електрана на светот, која во употреба била пуштена во 1954 година во близина на градот Обнинск.
Советската вселенска програма, со која раководел Сергеј Павлович Королов била исклучиво успешна. На 4 октомври 1957 година бил пуштен во вселената првиот вештачки сателит наречен Спутник. На 12 април 1961 година, Јуриј Гагарин станал првиот човек кој заминал во вселената со советскиот вселенски брод Восток 1. Заедно со тоа, биле направени првите слики од вселената. Алексиј Леонов станал првиот човек кој претстојувал заштитен со скафандер во космичкиот простор надвор од космичкото летало за време на летот на вселенскиот брод Васход 2. Валентина Терешкова пак била првата жена која летала во вселената со вселенскиот брод Восток 6.
Крај
Партиските соперници на Хрушчов го разрешиле на состанокот од Централниот комитет на 14 октомври 1964 година. Разрешувањето наводно било поради неговите чудни манири која партијата ги сметала како голем пораз на меѓународната сцена. Како главна причина била оптужбата дека тој бил одговорен за Кубанската ракетна криза и продлабочувањето на Кинеско-советските проблеми. Негов наследник станал биократот Леонид Брежнев.
Остатокот од својот живот Хрушчов го поминал во куќен притвор.
Национален музеј на жртвите од Гладомор (Киев)
Националниот музеј на жртвите од Гладомор (украински: Національний музей Меморіал пам'яті жертв голодоморів в Україні) е музеј кој се наоѓа во Киев, Украина во близина на манастирските пештери. Комплексот е посветен на годините на глад од 1932 до 1933 година во Украина, како и од 1921 до 1923 година.
Овој комплекс бил изграден во 2008 година. Музејот бил основан по наредба на кабинетот на украинските министри. Комплексот е дело на националниот уметник на Украина, Анатолиј Гајдамаки и архитектот Јуриј Ковалев.
Во 2010 година, музејот добил статус на национален споменик.
Друштво на британска музичка сала
Добротворната организација е основана од Рејмонд Макендер и Џерард Гловер во 1963 година. Претседател на друштвото во моментов е Пол О' Грејди. Потпретседател е Вин Калвин, а покровители на Друштвото се сер Majон Мејџор, Мајкл Грејд, Лејди Ен Дод, Сер Клиф Ричард, Алан Тичмарш, Алисон Тичмарш и Џулс Холанд. Претходните покровители беа Дес О’Конор, Сер Кен Дод и Вал Дуникан.
Островот (филм од 2000)
Островот - јужнокорејски филм од 2000 година, во режија Ки-дук Ким, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Џунг Су, Јусук Ким и Сунг-хи Парк. Во 2000 година, на Венецијанскиот филмски фестивал, филмот бил номиниран за „Златната палма“.
Синопсис
Хи-Џин (ја игра Џунг Су) е нема девојка која работи на едно езеро, каде ги издава и ги одржува рибарските куќички, а повремено се проституира со рибарите. Еден ден, на езерото пристигнува момчето Хјун-Шик (го игра Јусук Ким), кој се крие од полицијата. Меѓу нив се развива привлечност, но кога Хјун-Шик се обидува насилно да води љубов со неа, Хи-Џин успева да побегне. Сепак, набргу една проститутка (ја игра Сунг-хи Парк) започнува да го посетува Хјун-Шик и тогаш кај Џи-Џин се раѓа љубомора. Еден ден, на езерото доаѓа полицијата барајќи го Хјун-Шик. Пред полицијата да дојде во неговата куќичка, тој се обидува да изврши самоубиство, но го спасува Хи-Џин. Тогаш, започнува нивната љубовна врска. По некое време, кога проститутката повторно сака да го посети Хјун-Шик, љубоморната Хи-Џин ја затвора во една куќичка, а потоа ја пушта куќичката да плови низ езерото. Проститутката паѓа во водата и умира, а Хи-Џин го потопува нејзиното мртво тело заедно со скутерот. По некое време, Хјун-Шик сака да ја напушти Хи-Џин, тогаш таа се обидува да изврши самоубиство, а Хјун-Шик се враќа и ѝ го спасува животот. Меѓутоа, еден ден, на езерото доаѓа рибар кому му паѓа часовникот во езерото. Тој повикува нуркачи, а тие го откриваат мртвото тело на проститутката. Џи-Џин и Хјун-Шик ја отпуштаат својата куќичка од сидрото и пловат низ езерото. На крајот од филмот, Хјун-Шик стигнува на брегот, додека мртвото тело на Хи-Џин останува во чамецот.
Споменик на вечната слава (Киев)
Споменикот на вечната слава (украински: Меморіал Вічної Слави) е споменик кој се наоѓа во Киев, Украина. Споменикот е се наоѓа во Печерската област. Се состои од обелиск, и алеја на хероите каде се наоѓаат гробовите на 34 војници кои загинале во Втората светска војна.
Комплексот бил отворен на 6 ноември 1957 година. Обелискот е висок 27 метри и е изработен од гранит.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Пазар
Свети Ѓорѓи (Ιερός ναός Αγίου Γεωργίου) — црква во градот Пазар (Ениџе Вардар), Егејска Македонија. Влегува во состав на Воденско-постолско-мегленската епархија на Цариградската патријаршија.
Историја
Во 1914 г. во поранешното турско маало на Пазар се вселиле 400 грчки семејства доселени од источнотракиските гратчиња Странџа (Бинкилич) и Мадитос (Еџеабат). Во 1918 г. митрополитот Константиј Воденски им дал на тракиските доселеници место за иградба на црква во западниот дел на градскиот центар, каде тие ја подигнале. Посветена е на Свети Ѓорѓи, покровителот на Странџа. Во 1944 г. грамот е изгорен од германски единици. По војната, на 21 мај 1948 г. удрен камен-темелник на нова црква од митрополитот Пантелејмон Воденски, и храмот е свечено отворен на 24 март 1957 г.
Опис
Архитект на црквата е Анастасиос Орландос. Има крстокуполен облик и целата е од камен, со исклучок на средишните столбови. Покривот е на четири води со ќерамиди. Има три влеза — од запад, север и југ. Има димензии од 32 (27) м во должина, 19 м во ширина и 19 м висина. На северозапад има куловидна камбанарија.
Во 1965 г. со средства подарени од Странџа е направен нов насликан иконостас. Во 1983 г. започнало живописувањето на храмот од мајсторите Христофанис Вуцинас и Кацјолас во македонска техника. Интересно е тоа што црквата е воедно посветена и на Свети Никола.
Пелиц
Пелиц (Pölitz) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Макси Лонг
Макси Лонг, роден во Масачусетс на 16ти октомври 1878 година  —  починал во Њујорк  на 4 март 1959 година. Тој бил поранешен американски спортист кој победил на трката на 400 метри на Летните олимписки игри 1900 година во Париз.
Во Париз, Лонг ја водеше трката од почеток до крај, победувајќи го својот сонародник Вилијам Холанд за 3 јарди (2,7 м), 49,4, што беше нов олимписки рекорд.
По Олимписките игри извесен период трчал за Обединетото Кралство, а на враќање дома по крајот на сезоната бил во исклучителна форма. По враќањето дома на 29 септември со оценка 47,8 станал првиот светски рекордер во оваа дисциплина.
Маглиќ
Маглиќ (Маглић) — динарска планина во Република Српска (БиХ), на границата со Црна Гора. Со надморска височина од 2.386 м претставува највисока планина во Босна и Херцеговина. Се протега во правец северозапад-југоисток. Се наоѓа во Националниот парк Сутјеска создаден во 1962 г. околу клисурата на реката Сутјеска и падините на Маглиќ.
Географија
Планината се наоѓа од градот Фоча, кај границата со Црна Гора. Најблиско населено место е Мратиње. Јужните и југозападните предели околу Маглиќ се висорамнински, направени од карстен варовник.
Масивот на Маглиќ со состои од два врва: Велики Маглиќ (2.386 м) на босанска страна и Црногорски Маглиќ (2.388 м) на црногорската страна, кој е повисок за 2 м. Во црногорскиот дел е образувано Трновачкото Езеро кое важи за едно од најубавите во Црна Гора. Езерото е ледничко потекло и лежи во амфитеатрално седло на надморска височина од 1.517 м, долго е 700 а широто 400 м и има синозелена боја.
Планината е ограничена од реката Сутјеска на север и запад од планината Волујак на југозапад, реките Дрина и Пива на исток и долината Мратиска Увала на југ.
Падините на Маглиќ имаат разновидна поривка, но особено богата е шумата Перуќица, која ужива посебен заштитен статус како најстарата прашума во Европа (и една од двете преостанати). Северозападните падини имаат густа зимзелена и букова шума до н.м. висина од 1.600 м, но во други правци падините се многу стрмни, карпести и голи. Висорамнинските делови над 1.600 м имаат пасишта.
Врвот е пристапен преку патеки во националниот парк и обично се освојува за два дена. Високогорскиот пристап е само од јужната страна и се одликува со богата растителнсот од трева и борови. Од врвот на Маглиќ се гледаат планините Волујак, Биоќ, Трновачкото Езеро, Дурмитор (во Црна Гора) и други планини во БиХ на север и северозапад.
Шчучинск
Шчучинск (казашки: Щучинск, Shýchinsk; руски: Щучинск) — град во северен Казахстан, сместен 75 километри југоисточно од Кокшетау, на езерото Шчучи. Градот е седиште на областа Бурабај во Акмолинската област и е центар на голема земјоделска област.
Станица Шчучинскаја
Историјата на формирањето на Шчучинск започнува во 19 век.
Во 1850 година, на 15 километри од селото Котуркулскаја, се појавува населбата Шчучински, која станува упориште на сибирските Козаци, на еден од излезите на градот Омск.
Првите доселеници во селото Шчучинскаја биле Козаци и селани по селанската реформа во средината на 19 век. Во селото почнувале да се доселуваат и селани од покраината Карков. Во 1850 година биле изградени првите куќи во Шчучинскаја.
На 21 октомври 1868 година беше потпишан Царскиот декрет на неговото царско височество на Руската Империја за основањето на областа Акмола со административниот центар во Омск. Акмолинската област беше формирана како дел од генералното гувернерство на Западен Сибир, селото Шчучинскаја беше доделено на областа Кокчетав во овој регион.
Козаците кои живееле во селото ја сочинувале втората стотина од првиот козачки полк именуван по Јермак Тимофеев од сибирската козачка армија. Козаците вршеле гранична служба, и воделе војна со Отоманската империја.
За време на Граѓанската војна, се воделе битки во Акмолинската област, а козачкото село и се спротивставило на Црвената армија, но есента 1919 година Црвената армија ја окупирала областа и воспоставила советска моќ. Постојат неколку масовни гробници на територијата на градот, а во самиот центар има споменик на хероите кои загинале во Граѓанската војна.
За време на пристигнувањето на советската власт, во селото живееле околу 3000 луѓе.
Село Шучинск
Во 1925 година, железничката линија од Кокчетав беше проширена до селото Шучинск. Во тоа време, индустријата на населбата се состоеше од мелница за пареа, мала фабрика за тули и неколку рибарски задруги. Во 1929 година е изградено депо за локомотива и е пуштено во употреба. Во тие години, селото беше дел од железничката пруга Омск.
До крајот на 1920-тите, пругата се протегала кон сливот на јаглен Караганда. Потребни беа градежни материјали за изградба на железничка инфраструктура. Така, во 1929 година, во близина на станицата започнал развој на неметални наслаги. Основана е фабрика за кршен камен (подоцна фабрика за шут). Работата била извршувана рачно, а во првата година биле произведени околу 3.000 кубни метри камења.
Индустријата, транспортот, културата и трговијата се развиваа поинтензивно до средината на 1930-тите. Во тоа време, мрежата на културни и образовни институции расте и се развива. Во 1930 година е отворено педагошко училиште. Во 1934 година, Рударско-металуршкото техничко училиште е преместено од Степњак во Шучинск. Во 1935 година во Шучинск е пуштено во употреба депо за автомобили. Станицата Курорт-Боровоје станува главна железничка клучка. Кон крајот на 1930-тите, основана е фабрика за стакло (затворена во 2005 година).
Град Шучинск
За време на Втората светска војна, повеќе од 12 000 луѓе заминуваат на фронтот. Нешто повеќе од половина ќе се вратат живи. На многу жители на Шучинск им беа доделени ордени и медали. На четворица им беше доделена титулата херој на Советскиот Сојуз, а тројца станаа целосни витези на Орденот на славата.
Индустријата во градот работеше да ги задоволи воените потреби. Индустрискиот комплекс Шучинск (фабрика за мебел) правеше дрвени лажици, кибрит и кафе од јачмен. Илјадници војници на Црвената армија беа хоспитализирани во санаториумите Шучински и Бармашински. За време на војната, светски познати академици беа евакуирани и работеа тука: Гамалеј Н.Ф., Кржижановски Г.М., Вернадски VI, Зелински НД и многу други.
Дојди и види (филм од 1985)
Дојди и види (руски: Иди и смотри) - советски филм од 1985 година, во режија Елем Климов, кој е соавтор и на сценариото, покрај Алес Адамович. Главните улоги ги играат: Алексеј Кравченко и Олга Миронова. Во 1985 година, филмот бил награден на Моксовскиот филмски фестивал, а во 2017 година ја освоил наградата за најдобар реставриран филм на Венецијанскиот филмски фестивал.
Шчучинск
Град Шучинск
Во педесеттите години од минатиот век, големите индустриски претпријатија ја започнуваат својата работа, како што се фабриката за поправка „Казмстромјамаш“, фабриката за неметални градежни материјали и фабриката за бетонски производи. Транспортот, градежништвото и комуникацијата се развиваат, се појавуваат објекти на комунални услуги и услуги за домаќинството.
Дојди и види (филм од 1985)
Синопсис
Дејството на филмот се одвива во 1943 година, во Белорусија. Не местото каде што се воделе борбите, момчето Флјора (го игра Кравченко) откопува пушка од земјата и заминува во партизанската единица. Меѓутоа, кога партизаните заминуваат во акција, командантот му наредува на Флјора да остане во базата, каде тој ја запознава девојката Глаша (ја игра Миронова). Набргу, германската војска ја уништува партизанската база, а Флјора доживува голем шок од експлозијата при што привремено оглувува. Тој и Глаша се враќаат во неговото село, каде дознаваат дека целото негово семејство било убиено од германската војска, а тоа предизвикува уште поголем шок кај Флјора. Набргу, заедно со неколку мажи, тој заминува во блиското село во потрага по храна. Притоа, сите негови соборци се убиени, а само тој успева да преживее. Еден старец го зема со себе во блиското село, но таму пристига германската војска, која ги собира сите селани во црквата. Германските војници ги повикуваат селаните да излезат надвор, а во црквата да ги остават само децата. Селаните ја одбиваат понудата, но Флјора одлучува да излезе надвор. Тогаш, тој е сведок на страшната сцена во која германската војска ја пали црквата, заедно со луѓето во неа. Меѓутоа, веднаш по заминувањето од селото, партизаните ја уништуваат германската воена единица. Партизаните успевата да заробат неколку германски војници кои ги стрелаат. Тогаш, Флјора го здогледува портретот на Хитлер и неколкупати пука во него, по што заминува во шумата заедно со партизаните.
Шчучинск
Град Шучинск
Со декрет на Президиумот на Врховниот совет на Казахстанската ССР од 30 јули 1957 година, Шучинск беше вклучен во категоријата градови на регионална подреденост. Од 26 декември 1960 година Шучинск е дел од Целинногоскиот крај, чиј центар станува град Акмолинск (сега - Нур-Султан). Подоцна Шучинск е вратен под Кокчетавскиот регион.
Во 90-тите години на минатиот век се забележува значителен економски пад. Стотици семејства го напуштаат градот, се селат во Русија, Германија и Израел.
На 2 мај 1997 година, со указ на претседателот на Казахстан, градот Шучинск беше вклучен во категоријата градови со окружно значење.
На 8 април 1999 година, Шучинск стана дел од Акмолинската област.
21-от век започна доста продуктивно за градот. Постигнат е значителен економски раст, особено во туристичкиот бизнис. Селските фарми и земјоделските фирми имаат остварено големи приходи.
Географија
Градот се наоѓа на 70 км југоисточно од административниот центар на областа Кокшетау. Сместено е на југозападниот брег на езерото Шчучи, кое спаѓа во групата на борови езера, формирани со пад на метеорит. Поради разновидноста на флората (757 видови) и фауната (305 видови) - во споредба со хомогените степи наоколу, и нивното потекло, областа на боровите езера со вкупна површина од 1299,35 квадратни километри е одвоена во Државниот национален парк за природа „Борабаи“ во 2000 година
Одморалиште Шчучинско-Боровск
Првиот здравствен центар на езерото Шчучи е изграден во областа Бармашино во 1927 година.
Денес, на територијата на зоната на одморалиштето Шчучинско-Боровск, има голем број санаториуми, амбуланти, домови за одмор, спортски и здравствени кампови. Десетици илјади луѓе од различни делови на Казахстан и остатокот на светот, доаѓаат тука за да се релаксираат и да го подобрат своето здравје.
Локалните климатски услови фаворизираат третман на болести на респираторниот систем, гастроинтестиналниот тракт, кардиоваскуларниот систем и мускулно-скелетниот систем.
Туристите ги привлекува изобилството на чисти езера, прекрасни планини, чисто одморалиште, како и кумис, лековита кал и минерални извори. На услуга на туристите - чисти плажи, изнајмување бродови, разни туристички екскурзии.
Спорт
Националниот ски-центар Бурабај со два модерни олимписки рида за скијачки скокови, голем (К125) и среден (К90), е отворен во јули 2018 година.
Светлана Капанина, светска шампионка во аеробатик, најпрославена жена пилот во историјата е родена во Шчучинск.
Џозеф Мерик
Џозеф Мерик (англиски: Joseph Carey Merrick, 5 август 1862 – 11 април 1890) — Англичанец со тешки деформитети на телото и на главата поради кои бил наречен „Човекот-слон“.
Група 9 на периодниот систем
IX група на хемиски елементи — група хемиски елементи во периодниот систем според Меѓународниот сојуз за чиста и применета хемија (IUPAC). Во неа спаѓаат кобалтот (Co), родиумот (Rh), иридиумот (Ir) а можеби и мајтнериум (Mt), чии хемиски особини се неутврдени. Сите тие се преодни метали во d-блокот. Сите познати изотопи на мајтнериумот се радиоактивни со кратки полураспади, а самиот елемент не е познат во природата; елементот е добиен во лабораторија по вештачки пат, во крајно мали количини.
Како и кај другите групи, членовите на ова семејство имаат сличности во својата електронска конфигурација, особено кај најнадворешните обвивки, кои делат трендови на хемиско поведение; сепак, родиумот отстапува од шемата.
Хемија
Мајтнериумот досега не е изолиран во чист облик, и затоа неговите особини не се конечно утврдени; кобалтот, родиумот и иридиумот имаат опитно потврдени својства. Сите три елементи се преодни метали се одликуваат со сребреникавобела боја, тврдост и високи точки на топење и вриење.
Биолошка улога
Траги од кобалт имаат сите животни, присутни во витаминот Б-12. Останатите елементи од групата немаат биолошка улога.
Римпел
Римпел (Rümpel) — општина во округот Штормарн, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Битка за Радуша (2001)
Битката кај Радуша — серија од вооружени судири помеѓу македонксите безбедносни сили (АРМ и МВР) и албанските терористи на ОНА во областа околу селото Радуша, во близина на границата со Косово. Првите судири се појавуваат кон крајот на месец јуни, а главната битка започнува во средината на август, 2001. Битката кај Радуша важи за најжестоката битка во целата војна 2001 година.
Офанзивата на терористите почна во раните утрински часови на 10 август 2001 година, прво со ограничен напад врз полициската станица во Радуша. Во неа, во тој момент се наоѓаше само еден полициски вод од триесеттина полицајци. Нападот беше извршен од страна на припадници на Косовскиот заштитен корпус, кој во текот на ноќта, од правецот на Кривеник на косовска територија, се префрлија во Радуша, во содејство со локалните терористи и вооружениот народ. Според информациите од Управата за безбедност и разузнавање, планот за агресија од Косово врз секторот Радуша не се ограничувал само на тие дејствија, туку со ангажман на поголеми формации на КЗК било планирано да се заземе изворот Рашче и да се предизвика хуманитарна криза во главниот град на РМ.
Престрелка на 20 јуни
Судирот од 20 јуни е првиот вооружен инцидент од борбите кај Радуша. Инцидентот се случува кога четворица полицајци од станицата во Радуша, за време на теренска патрола наидуваат на 40 терористи вкопани над селските гробишта, во подножјето на планината Жеден. Полицајците веднаш отвориле оган врз припадниците на ОНА, кои во тоа време се одморале. Според извори од МВР во пукотницата бил убиен еден терорист, а еден бил ранет.
Терористите жестоко возвратиле на огнот, при што полициската патрола се повлекла од местото и повикала хеликоптерско засилување по радиоврска. Во 19.10 часот хеликоптерска единица на АРМ ги разбила терористите и ги принудила на повлекување.
Откако припадниците на ОНА биле натерани на повлекување, на местото каде што се случила престрелката се пронајдени неколку шатори. Според сознанија на полицијата, местото било користено како камп за обука, каде што припадниците на ОНА се обучувале, а потоа биле префрлани во кризните реони на Куманово и Тетово.
Престрелка на 23 јуни
На 23 јуни во близина на Радуша се случува еден од најдраматичните поединечни судири за време на воениот конгликт од 2001 година, кога патрола на макеоднската полиција при извршување на редовна контрола на граничниот појас е нападната од заседна поставена од припадници на ОНА. Полициската патрола е предводена од командирот на полициската станица во Радуша, Ацо Стојановски.
Терористите испукуваат ракета од РПГ рачен фрлач Зоља кон полициско возило Југо 55, која благодарение на брза реакција од страна на возачот Трпевски Зоран, удира во тркалото на возилото. Втората испукана граната се експлодира во багажникот на Југото, при што возачот и командирот Стојановски се исфрлени од возилото во амбисот према коритото на река Вардар, додека третиот полицаец од патролата, Киров Д., кој седел на задното седиште се здобил со изгореници во горниот дел на телото и од експолизјата бил фрлен на подот помеѓу седиштата.
Полицискиот командир Стојановски губи сознание, но се буди по неколку рафали испукани од позициите на ОНА кои полека се приближуваат кон автомобилот во којшто се наоѓа ранетиот Киров. Тој прво му ја преврзува отворената рана на полицаецот Трпевски, и потоа со автоматската пушка која ја има до себе се искачува до врвот на амбисот кон возилото. Кога лоцира од каде доаѓаат напаѓачите, почнува да пука кон нив. Откако испразнува два шаржера, Стојановски ползи кон изрешетаното возило, го извлекува Киров, двата други автомата, како и ранците со муниција и го носи кај другиот ранет полицаец. Од таа позиција Стојановски стрела од трите автомата кон терористите, не давајќи им да се доближат. По 40 минути доаѓаат оклопни возила на АРМ од караулата Радуша кои ги евакуираат полицајците кон полициската станица.
10 август
Во раните утрински часови на 10 август 2001 година започнува офанзива на ОНА од територијата на Косово насочена врз реонот на Радуша. Офанзивата се случува за време на примирјето пред потпишувањето на Охридскиот договор. Првите борбени дејствија започнуваат во 20 часот вечерта со минофрлачки напад врз полициската станица во Радуша. Во станицата во тој момент се наоѓа само еден вод од триесет и пет полицајци. Во истото време биле нападнати и позициите на АРМ кај месноста Чашка. Терористите го извршиле нападот врз безбедносните сили од минофрлачки позициите во косовските села Кривеник и Горанци. Безбедносните сили возвратиле на огнот, и престрелката траела до 2 часот наутро. Еден час подоцна, ОНА почнува нов напад кој трае до 8 часот изутрината, и е одбиен од страна на припадниците на безбедносните сили. Во нападот, од шрапнели бил повреден еден војник кој се здобил со повреди во колкот и во раката.
Според информациите од Управата за безбедност и разузнавање нападот бил извршен од страна на 600 до 700 припадници на Косовскиот заштитен корпус, кој во текот на ноќта, од правецот на Кривеник на косовска територија, се префрлиле во Радуша. Според информации од Управата, планот за агресија од Косово врз секторот Радуша не се ограничувал само на тие дејствија, туку со ангажман на поголеми формации на КЗК било планирано да се заземе изворот Рашче и да се предизвика хуманитарна криза во главниот град на РМ.