cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
ЛаФее
Кристина Клајн (родена на 9 декември 1990 година), попозната по нејзиното сценско име ЛаФее, е германска пејачка и текстописец која има продадено повеќе од еден милион записи низ целиот свет. Таа е најпозната во Европа, особено во земјите каде што се зборува германскиот јазик.
Хусеин Тефиков
Хусеин Тефиков е османлиски жандармериски офицер.
Животопис
Хусеин Тефиков е роден во Родопските Планини, тогаш во Отоманското Царство. Завршува Военото училиште во Софија, каде што негов соученик е Гоце Делчев. По завршувањето на студиите, Тефиков пристапува во османлиската армија и е назначен за началник на жандармеријата во Драмско. На 4 мај 1903 година неговите сили влегуват во борба со четата на Гоце Делчев во Баница, при што раководителот на ВМОРО е убиен. По конечното откривање на телото на Делчев, Тефиков не дозволува неговите посмртни останки да бидат осквернавени од турските војници.
Според очевидци на настаните, тој, пред борбата, постојано ја сигнализирал четата за приближувањето на потера со истрели, но ова предупредување не е разбрана. На 12 април 1906 година, одредот предводен од Хусеин Тефиков, ја разбива четата на Христо Манов во селото Горенци.
Дичо Зограф
Димитар Крстев Дичов, познат и како Дичо Крстевиќ и најпознат како Дичо Зограф ( во ) — македонски иконописец, фрескосликар, претставник на дебарската школа. Тој е еден од најпознатите иконо и фрескосликари на Балканот во XIX век.
Во неговиот краток живот насликал повеќе од 2.000 икони за потребите на правоверските цркви, насекаде во Македонија, Србија и Грција. Творештвото на тресончанецот Дичо Зограф означува крај на еден илјадагодишен идејно-естетски систем и почеток на сосем нов период во македонската историја на уметноста. Дичо во своите икони владее со моделацијата. Во својата дејност тој систематски работи на нови иконостаси, ги обновува и дополнува постоечките, осликува одделни ѕидни површини со живопис и работи на цели ансамбли во новоизградените и доградените цркви и манастири. Карактеристично за неговата дејност е тоа што иконите ги сликал врз неутрална, најчесто златна заднина, а со тоа повеќе ја нагласувал духовноста на ликовите на светителите. Познатиот Дичо Зограф освен иконите, оставил и една книга “Ерминија” во која ги запишал сите работи за неговиот живот, за семејството, а на 201 страница напишал и се што знаел за зографисувањето.
Потекло и запознавање со фреско-сликарството
Димитар Крстев, или познат како Дичо Зограф е роден во маало Лековци, село Тресонче, во Мијачкиот регион во Македонија, во 1819 година. Неговите родители му го дале името Димитар, а од името на неговиот татко, чие име е Крсте, тој е Димитар Крстев. Кога Димитар бил мал дознал дека е задоен во Селце и таму имал друг татко, но неговиот татко умрел кога Крстев имал една година, а неговата мајка се премажила во маало Лековци, во Тресонче. Татко му, Крсте Перков, бил зограф, но повеќе бил резбар и копаничар. Кога пораснал Дичо, татко му го зел со него, во неговата копаничарска група. Работеле многу, но Крстев тоа не го привлекувало, па сè повеќе се загледувал во зографите со кои татко му често се гледал и другарувал.
Работел во многу цркви низ западна Македонија, меѓу кои и фреските во манастирската црква св.Јован Бигорски, црквата Св.Ѓорѓи Победоносец во село Рајчица како и иконостасот на црквата Св.Никола Геракомија во Охрид, во периодот од 1848 до 1869 година.
Во тоа време во манастирот Бигорски имало многу зографи и Дичо Зограф заминал од кај татко му и отишол кај зографите. Бигорските зографи кои занаетот го печеле на Света Гора Атонска му ги покажале темелите на зографството. Дичо Зограф за зографството најмногу научил од мајсторот Михаил од Самарина, Цинцар. Отпрвин помладите во кои бил и Дичо Зограф ги цртале првите слоеви од иконите и на крајот мајсторот ги поставувал последните сенки,па на тој начин светијата добивала невидена убавина. По многу работа на Дичо му било предложено да води една помала група, која требало да замине по црквите и манастирите во Далека Земја, во Долна-Егејска Македонија. Дичо Зограф ја прифатил понудата и со групата поминале голем дел од Егејска Македонија и насликале многу икони и фрески. Своето прво целосно зографско дело го насликал додека бил во Драма. Потоа тој заминал во Скопје и насликал нешто повеќе од 50 иконостасни икони за иконостасот на црквата “Света Богородица”. Така Дичо Зограф го започнал зографскиот занает.
Од животописот на Дичо зограф
Димитар Крстев се оженил на 20 години. Имал седум синови и една ќерка. Годишно работел по околу педесет големи дела. Во нашите краишта го донел барокот кој доаѓал преку Света Гора и Солун, преку македонските мијачки зографи и резбари кои го учеле занаетот во манастирот “Зограф” на Атос. Дичо Зограф умрел на 54 години, во 1873 година. Причината за смртта на познатиот сликар Дичо Зограф не е позната. Едни извори велат дека тој имал треска или настинка,а некои извори посочуваат дека Дичо Зограф бил болен од пневмонија. Други пак извори велат дека Дичо Зограф го отрула неговата жена и дека тоа не било случајно туку наместо ракија во неговиот чај му турила од отровот со кои ги мешал златните бои за иконите. Некои пак велат дека случајно се сторила несреќата. Сакале да го закопаат во неговото маало Лековци, под стариот костен, на гробиштата кои тој ги направил,но попот и учителот рекле дека треба да го закопаат во дворот на црквата која се наоѓала сред селото,бидејќи многу работи направил за неа.Но и местото каде бил закопан Дичо Зограф не е познато. Некои зборувале дека бил закопан на Долни Ленишча, крај реката. Но постојат тврдења дека Дичо Зограф бил закопан на малите гробишта сред селото, од каде потоа коските му биле префрлени во костурницата во “Свети Николче”. Денеска во Тресонче од куќата на Дичо во Лековци останале уште неколку камења.
Србите и Бугарите го сметале Дичо Зограф за нивни сликар. Србите велеле дека е најголемиот српски зограф, Бугарите пак го сметале во групата на бугарски творци, но сепак познатиот Дичо Зограф е македонски сликар. За тоа сведочат и неговите изјави во кои тој си кажувал дека е од Мијак од Тресонче.
Сепак каков бил неговиот лик не се знае, за тоа дознаваме од неговиот говор ”Илјадници слики светии зографисаф и ‘и потпишаф со писмо "из руки Дича Зографа", а моево грешно лице никоде не го насликаф, па денес не ме зноете какво лице су носел на себе”. Тој сметал дека преку неговите дела може да се дознае се за неговата душа и неговиот лик, поради тоа никаде не го насликал својот лик.
Творештво
Димитар Крстев (Дичо Зограф) бил значаен сликар, кој за краток период насликал повеќе од 2.000 икони за потребите на правоверските цркви, насекаде во Македонија, Србија и Грција. Со неговото творештво започнал во 1835 година. Од 1844 до1845 година сликал по црквите и манастирите на Скопска Црна Гора во село Кучевиште. Во 1844 година отишол и во Бигорскиот манастир каде во следните четири години зографисал неколку престолни икони. Го насликал „Исус Христос“,„Света Богородица“,„Свети Јован Крстител“ и иконата „Свети Ѓорѓи Димитрија“. После тоа работел на голема нарачка за црквата Св. Георгија во село Бањани (1845/46 година), кога ги насликал и иконите во црквата во Тресонче, во „Свети Петар и Павле“ („Света Богородица Одигитрија“, „Свети Јован Претеча“ и „Сабор на светите апостоли“), а во следната година и иконите „Свети Никола Чудотворец“, „Свети Три Јерарси“, како и иконата „Свети Атанасие“. Истата година насликал и други икони за тресонечкиот храм, како што се иконите на “Света Недела” и на “Света Петка”, а во 1847 година ја насликал и иконата на “Свети Архангел Михаил”, со помош на Петре Пачар, кој бил потпишан на иконата како ученик на Дичо Зограф.
Од 1847 до 1849 година работел во Тресонче. Тогаш ги насликал иконите:”Томино неверство”,”Раѓање Христово”,”Крштевање Христово”,”Раѓање на Света Богородица”,”Свети Свети Пантелејмон и Трифун”,”Свети Свети Кузман и Дамјан”,”Преображение Христово”,”Успение Богородичино”,”Воведение на Пресвета Богорорица во храмот”,”Свети Свети Ѓорѓи и Димитрие”,”Свети Свети Константин и Елена”,”Свети Свети Евстахие и Јулијан” и “Слегување на Светиот Дух”. Особено успешно дело на Дичо Зограф е животописанието на големиот иконостасен крст во голамата тресонечка црква кое го завршил во 1854 година. На зографисувањето на тресонечката црква работел од 1844 од 1854 година. Во исто време есента во 1849 година отишол и во Вевчани каде ја изработил иконата “Света Богородица со Христос”,следната година бил во горнореканските села Сенце и Кичиница, а потоа и во Охрид каде во црквата “Света Богородица Каменска” нацртал една иста икона како иконата во Вевчани. Во Охрид за две години насликал околу 40 икони меѓу кои била и иконата “Свети Врачи Големи” во црквата “Света Богородица” во Охрид. Во овие години Дичо Зограф успеал најмногу да ги искористи сите негови творечки можности.Во следните години ги насликал следните позначајни икони:Иконостасот во црквата “Свети Димитрија” во село Волковија,кој го нацртал во 1852 година,иконостасот во црквата “Свети Никола” во манастирот во село Љубанци во 1853 година,во храмот “Свети Никола” во Куманово во 1856 година, во црквата “Свети Илија” во село Кадино во 1857 година, ”Света Марина” во село Зубовце во 1859 година.На крајот во 1859 година заминал во Србија и во Врање каде сликал во црквите “Света Троица”,а 1860 и 1861 година Дичо Зограф повторно бил во Македонија и сликал во црквата “Света Богородица” во Скопје ги насликал “Свети Свети Константин и Елена”,”Света Богородица”,а потоа бил во Охрид каде работел во храмовите “Свети Никола Геракомија”,”Света Богородица Челница”,”Света Богородица Каменска”,”Света Богородица Болничка”,”Света Богородица Перивлептос” и во “Свети Димитрија”. Во овие години Дичо Зограф нацртал стотици и стотици икони, а имало и многу луѓе кои сакале да им црта светии.
Од 1862 година Дичо Зограф го префрла тежиштето на својата дејност во Охрид каде станал еден од најбараните иконописци. Во овој период Дичо Зограф работел икони и живопис за православните храмови во Охрид, најчесто ги обновувал постарите иконостаси и досликувајќи ги надворешните.Меѓутоа со зголемената продукција и сè поголемото учество на неговите помошници во финалните работи, постепено почнал да опаѓа квалитетот на ликовната изведба. Во 1867 год.го работи иконостасот во храмот Св.Никола во Вевчани, а неговиот син Аврам, започнува со фрескоживописување на истиот храм и завршува 1879 год.
Истражувачкиот центар за културно наследство „Цветан Грозданов“ (ИЦКН) при МАНУ, низ своите теренски истражувања откриле дела на Дичо Зограф и на Косово, во Грција, во неколку цркви во околината на Солун, но и во Албанија, во црквите во Елбасан. На овој начин се воспоставила прецизна и целосна топографија на откриените и идентификувани икони. Се покажало дека неговиот опус е фасцинантен, со зачудувачка продуктивност, а просторите до каде што стигнале неговите дела ги надминле границите на денешна Македонија, протегајќи се речиси низ целиот Балкан. Од Дебар, Охрид, Скопје, Сандански преку Солун, Врање, Вучитрн и Бањска на Косово, па до Видин, Кула и Лом и Дунав на север.
Изминатата декада голем дел од културното богатство на Македонија, претставува мета на крадци, од кои не се заобиколени ниту делата на Дичо Зограф, па така иконите на Дичо Зографот украдени од црквата посветена на „Свети Петар и Павле“ се можеби една од најголемите загуби на уметнички дела во земјава последнава деценија.
Одлики на творештвото
Творештвото на тресончанецот Дичо Зограф означува крај на еден илјадагодишен идејно-естетски систем и почеток на еден сосем нов период во макединската историја на уметноста. Преку неговото творештво т.е. честите потписи како и стилската анализа и атрибуција на неговите дела може континуирано да се следи неговиот творечки пат. Карактеристично за неговото творештво е површинското решавање на формите и линијата како основно изразно средство.Во почетниот период од својот ликовен развиток Дичо Зограф не бил во состојба да се ослободи од графичката шема на образецот.Облеките на неговите слики биле крути и тешки,сликани површински,а диплите ги формирал во вид на покуси и подолги линии и слободно нанесени петна најчесто со златна боја. Додека пак иконите и иконостасите работени кон крајот на четириесеттите години на 19 претставуваат повисока фаза од неговиот ликовен развој. Педесеттите години се период на творечката зрелост на Дичо Зограф. Иконите од иконостасите работени во ова време се подредени на единствена формално-стилска и идејно-естетска концепција. Дичо Зограф во неговите творби сигурно владее со моделацијата. Иконите ги сликал на неутрална, најчесто златна основа,со што на ликовите им давал спиритуалност префрлајќи ги во еден надсетилен простор.Впечатокот го дополнувале раскошните облеки на светителите. Малите пак формати на Дичо Зограф, како што се празничните икони, по углед на своите претходници и современици,ги исполнувал со множество ликови, со фантастична архитектура и пејзаж во заднината.
Останати активности
Освен што бил добар иконо и фреско-сликар Дичо Зограф бил и учител на познатите зографи Максим Ненов-војводата, Блаже Дамјанов, Исаија Мажоски, на неговиот син Аврам, на синот на зографот Петре Пачар, Глигорие и други.
Дичо оставил биографски запис за неговиот живот, семејство и творештво:
Во чест на Дичо Зограф
Ликот и делото на Дичо Зограф, е тема на посебни научни студии, изложби и трибини кои се организираат како во Македонија така и надвор од неа. Исто така самите жители од Мијачките села преку посебни активности како што е прва Малореканска летна школа во Тресонче „По патеките на Дичо Зографот“, трката „Бистра Trail Run“ како и трката во планински велосипедизам ХЦО МТБ „Меморијал Дичо Зограф“, на свој начин придонесуваат за запознавање со ликот и делото на Дичо Зограф.
Хари Потер и Полукрвниот Принц
Хари Потер и Полукрвниот Принц (Harry Potter and the Half-Blood Prince) — шестиот роман од Хари Потер серијалот напишан од Џ. К. Роулинг.
Хорациј Слагхорн
Хорациј Слагхорн е новиот професор по напивки, стар колега на Дамблдор.
Полукрвниот Принц
Полукрвниот принц е сопственик на книга која многу ќе му помогне на Хари Потер со предметот напивки. Освен тоа, во таа книга има магии кои самиот "Полукрвен Принц" ги измислил. На крајот на книгата "Хари Потер и полукрвниот принц" Хари една од тие магии ќе ја употреби против професорот Северус Снејп кој цело време се преправал дека е од нивна страна и е смртојад и всушност Снајп бил таканаречениот "Полукрвен Принц". Потоа Хермиона Гренџер, најдобра другарка на Хари дознава дека Снејп е син на некоја жена која се презивала Принц, а се омажила за некој човек од семејство на нормалните. По тоа Снејп го измислува името "Полукрвниот Принц".
Кој е Полукрвниот Принц
За време на петтата година на Хари, Хари мораше да има О (одлично) по напивки ако сака да продолжи да го учи часот напивки и во шестата година, но бидејќи во шестата година доаѓа нов професор по напивки Хари може да го учи часот иако нема најдобар резултат на О.В.С. испитите. Бидејќи Хари не смета дека ќе продолжи со напивки во шестата година не го ни купува учебникот по напивки за шеста година а бидејќи одеднаш дознава дека ќе продолжи со напивки веднаш си порачува нов учебник по напивки но додека тој стигне Хари ќе мора да се служи со стар учебник. Но тој учебник е повеќе од учебник, учебникот мистериозно му кажува трикови на Хари како да прави полесно напивки, трикови кои никој не ги знае. Кога Џини дознава за ова таа му фрла магија на дневникот да открие дали тој крие нешто во него, но кога таа гледа ништо чудно не се појавува му го подава на Хари. Хари во истиот момент сакајќи да го врати во чантата открива нов мал натпис на долната корица на книгата кој гласи Ова е во сопственост на Полукрвниот Принц. Хари решава да го задржи учебникот кој го нарекуваат дневникот на Принцот. Индититетот на Принцот се открива на крајот на книгата на големо изненадувањање на сите.
ФК Селта Виго
Реал клуб Селта де Виго (галициски превод: Кралскиот Селтик Клуб од Виго; попознат како Селта де Виго или едноставно Селта) — професионален фудбалски клуб, со седиште во Виго, Шпанија. Се натпреварува во Ла Лига, највисокото ниво на шпанскиот фудбал. Наречени Os Celestes (Небесно сините), клубот е основан во 1923 година како Клуб Селта, по спојувањето на два тима од Виго. Домашниот стадион на клубот е Балаидос, кој собира 29.000 гледачи.
Името на клубот потекнува од Келтите, народ кој некогаш живеел во регионот. Неговиот главен ривал е уште еден галициски клуб Депортиво Ла Коруња, со кого се натпреварува во галициското дерби.
Селта никогаш не ја освоила титулата во лигата, ниту Купот на кралот, иако трипати стигнала до финалето во купот. Четвртото место во сезоната 2002-03 било најдоброто место на кое завршил тимот во Ла лига, притоа квалификувајќи се во Лигата на шампионите на УЕФА 2003/04, каде што биле елиминирани од Арсенал во осминафиналето. Во Лигата на Европа 2016-17, Селта стигнала првпат до полуфинале, губејќи од Манчестер Јунајтед.
Основање
Селта Виго е формирана како резултат на амбицијата на тимовите во Виго да постигнат повеќе на национално ниво, каде баскиските тимови биле нивните најголеми ривали во шпанското првенство. Идејата било да се спојат два тима за да се создаде помоќен тим на национално ниво. Носител на ова движење бил Мануел де Кастро, познат како „Хендикеп“, спортски писател на Фаро де Виго, кој од 1915 година почнал да пишува во своите написи за потребата од унитарно движење. Слоганот на неговото движење било „Todo por y para Vigo“ („Сите за и за Виго“), што на крајот нашло поддршка меѓу менаџерите на Реал Виго Спортинг и Реал Клуб Фортуна де Виго. Тоа било едногласно поддржано кога самиот Де Кастро го претставил предлогот на собранието на Кралската шпанска фудбалска федерација во Мадрид на 22 јуни 1923 година.
На 12 јули 1923 година, на годишните генерални состаноци на Виго и Фортуна одржани во театарот Одеон и во хотелот Модерно, соодветно, спојувањето било одобрено. Така се родил „Тимот на Галиција“, како што бил наречен. На последниот генерален состанок на Фортуна и Виго за одобрување на формирање на нов клуб одржан на 10 август 1923 година, членовите одлучиле за името на тимот. Различни предложени имиња вклучувале „Реал Унион де Виго“, „Клуб Галиција“, „Реал Атлантик“, „Бреоган“ и „Реал клуб Олимпико“. Последното име било популарно, но тие на крајот се одлучиле за „Реал Клуб Селта“, етничка раса поврзана со Галиција. Првиот претседател на Селта бил Мануел Барцена де Андрес, грофот на Торе Цедеира. На овој состанок бил одлучен и составот кој броел вкупно 64 играчи и вклучувал неколку значајни играчи и од Фортуна и од Виго, а раководени од Френсис Каги.
Во 1947/48, Селта се рангирала на заедничкото најдобро 4-то место (со 2003 година) и стигнала до финалето на Копа дел генералисимо, каде што загубила со 4-1 од Севиља. Локалниот напаѓач Пахињо, кој го освоиЛ трофејот Пичичи за 21 гол во 22 натпревари таа сезона, потоа се преселил во Реал Мадрид.
ЕуроСелта и последователен пад
Во доцните 1990-ти и раните 2000-ти, Селта била наречена „ЕуроСелта“ од шпанскиот печат како резултат на нивните европски подвизи. Ова вклучувало вкупна победа од 4-1 против Ливерпул во трката до четврт-финалето на Купот на УЕФА 1998/99. Во изданието на следната сезона тие повторно стигнале до последните осум, со победа од 4-0 во реваншот над Јувентус и 7-0 на домашен терен против Бенфика (вкупно 8-1). На домашен терен, тимот стигнал до финалето на Копа дел Реј во 2001 година, губејќи со 3–1 од Реал Сарагоса во Севиља.
Клучните играчи во тој период ги вклучувало Александар Мостови, Валери Карпин и Хаим Ревиво, иако тимот се потпирал и на други меѓународни играчи, како што е голманот Пабло Каваљеро; дефанзивецот и иден тренер Едуардо Берицо, играчите од средниот ред Клод Макелеле и Мазињо; крилниот напаѓач Густаво Лопез; и напаѓачите Катања и Љубослав Пенев, меѓу другите.
Во 2002–03, Селта била 4-та под водство на Мигел Анхел Лотина (заеднички најдобро со 1948) и се квалификувала во Лигата на шампионите на УЕФА 2003/04. Тие испаднале во осминафиналето од Арсенал со вкупен резултат 5–2. На домашен терен таа година, тимот бил на 19-тото место и претрпел испаѓање во Сегунда дивизион. Иако тимот бил силно расформиран по испаѓањето, Селта веднаш се вратила во првата лига откако завршила на второто место во 2004–05.
Во 2006–07, Селта завршила на 18-тото место и повторно испаднала во Сегунда дивизион. Тимот потоа се борел против испаѓањето во третото ниво и ризикот од банкрот. Овој тренд бил отфрлен во сезоната 2010–11, кога новиот напаѓач Давид Родригез, крилниот напаѓач Енрике де Лукас и менаџерот Пако Херера им помогнале да завршат на шестото место. Тие биле елиминирани во првата нокаут рунда од Гранада по изведувањето пенали, а натпреварот завршил 1–1 во 90 минути.
Враќање во Ла Лига и Европа
На 3 јуни 2012 година, Селта се вратила во Ла Лига по петгодишно отсуство. Во нивната прва сезона назад, тие избегнале испаѓање во Сегунда дивизион на последниот ден откако го победиле Еспањол со 1–0 за да обезбедат пласман на 17-то место.
Под водство на ветеранот на „ЕуроСелта“ Едуардо Берицо во 2015–16, Селта завршила на 6-тото место, тоа бил нивниот најдобар резултат во една деценија и заработиле место во Лигата на Европа 2016/17. Во нивното враќање во европските натпреварувања, Селта стигнала до полуфиналето на Лигата на Европа 2016/17, каде што била елиминирана од евентуалниот шампион Манчестер Јунајтед.
Грб
Оригиналниот грб на Селта бил прилично едноставен, со црвен штит со две стилизирани букви Cs (Клуб Селта) и кралската круна на Шпанија; во годината на неговото основање, клубот станал еден од бројните шпански фудбалски клубови на кои им било доделено покровителство од Алфонсо XIII и на тој начин имал право да го користи почесниот реал (Кралски) во нивните имиња и круната на нивната значка. Следната година бојата на штитот била променета во традиционалната небесно сина боја. Како и многу други галициски клубови, како што се Компостела и Расинг Ферол, на грбот е и црвениот крст на Сент Џејмс кој бил додаден во 1928 година. За време на Втората Шпанска Република (1931–1936), почесната титула и круната биле отстранети од името и грбот на клубот; сепак се вратиле под Франкова Шпанија.
Дрес
Домашните бои на Селта се небесно сината и белата. Првично, нивниот домашен дрес се состоел од црвена маица, црни шорцеви и сини чорапи. Подоцна, на непознат датум, оваа боја била сменета во сегашните бои, што е претставник на галициското знаме. Селта го имале најдолготрајниот спонзорски договор во шпанскиот фудбал и еден од најдолготрајните во светот, со францускиот производител на автомобили Ситроен од 1985 до 2016 година. Компанијата основала своја фабрика на непосредна близина од Балаидос во 1958 година, а првпат го спонзорирала женскиот кошаркарски тим на клубот во 1980 година. Во 2016 година, спонзорот бил сменет во оној на галициската пиварница, Естрела Галиција, која се рекламирала на задниот дел од дресовите од 2011 година. Нивниот деловен договор со добавувачот на комплети, Умбро, исто така бил еден од најдолготрајните, од 1986 до 2010 година.
Прва екипа
.
Тимски
Од 10 ноември 2022 година:
Митре Влаот
Димитар Панџаров – Влаот, познат како Митре Влаот, Влашето, Митре Панџари, Митре Панџарот (Кономлади, Костурско, 1873 - Жупанишча, Костурско, 22 февруари 1907) — македонски револуционер, член и војвода на Македонската револуционерна организација.
Животопис
Тој е роден во 1873 година во Кономлади, Костурско. Во 1901 година влегува во ТМОРО како обичен четник. Во четата се научил да чита и пишува, а потоа станал помошник на војводата Георги Папанчев.
Зел учество на Смилевскиот конгрес, на кој е решено да се крене востание. Во мај 1903 година четата на Митре Влаот се судрила со турски аскер кај селото Руља (денес Котас).
Бисјар
Бисјар — населба и општина во североисточниот дел на Франција во регионот Пикардија, во департманот Ен (Пикардија) која припаѓа на перфектурата Шато Тјери.
Митре Влаот
Животопис
По неуспехот на востанието, тој е еден од ретките раководители на Организацијата кои не ја напуштаат Македонија. Во април 1904 година формирал нова чета, којашто бргу се зголемила. Бил прогласен за главен војвода на Костенаријата, кадешто повеќепати се судрувал со грчки андартски чети.
Митре ги сметал за непријатели оние кои се продавале за пари, ставајќи се во служба на грчката кауза. Таквата состојба многу болно ја прифаќал:
Смрт
Во негова чест е испеана песната „Митре Влао, тешко ранет“.
Митре Влао, тешко ранет
Митре Влао, тешко ранет,
му се моли на другари:
„Ој другари, мили братја,
подајте ми дулбијата
да ја врла Вич планина
да распула горе-долу
планините, долините,
да се проста со Костурско
и со цела Македонија.“
Бисјар
Според податоците од 1999 година во општината живееле 101 жител, а густината на населеност била 13 ж/км2. Општината се простира на површина од 7,4км2. Се наоѓа на средна надморска височина од 150метри (максимални 203м, а минимали 79м).
NGC 3740
NGC 3740 — спирална галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3740 се споменува и како UGC 6573, MCG 10-17-23, CGCG 292-8, SBS 1133+602.
Откривање
Објектот е откриен на 19 март 1790 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3740 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 3740 има привидни димензии од 0,9' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Други поделби
Проучување на NGC 3740 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 35883. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 47; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3838. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 59.
299 п.н.е.
299 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 299. година пред новата ера, 299. од првиот милениум п.н.е., 99. од 3 век п.н.е. и последна од 290-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5209 и 5210 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4451 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3461 и 3462 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 454.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 299 година се протега во 2337 и 2338, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2397 и 2398 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 244. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 948 и 947 исламска година пред хиџра.
Плитвица (Апаче)
Плитвица (словенечки: Plitvica) — населба во Општина Апаче во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Гости од галаксијата
„Гости од галаксијата“ (српскохрватски: Гости из галаксије) — филм од 1981 година, режиран од Душан Вукотиќ. Главните улоги ги играат: Рене Биторајац, Љубиша Самарџиќ, Ксенија Прохаска, Хермина Пипиниќ, Звонимир Лепетиќ итн.
Меѓународна ракометна федерација
Меѓународна ракометна федерација (International Handball Federation, IHF или ИХФ) — административно и контролорно тело за ракомет и ракомет на плажа. ИХФ е одговорна за организирање на најголемите меѓународни турнири во ракомет, особено Светското првенство за мажи, кое за првпат било одржано во 1938 година и Светското првенство за жени, кое за првпат било одржано во 1957 година.
Меѓународната ракометна федерација е основана на 11 јули 1946 година за да ги надгледува меѓународните натпревари. Со седиште во Базел, нејзиното членство вклучува 209 национални федерации. Секоја земја-членка мора да биде членка на една од шесте регионални конфедерации, меѓу кои и Ракометната федерација на Македонија (РФМ).: Африка, Азија, Европа, Северна Америка и Карибите, Океанија и Јужна и Средна Америка. Д-р Хасан Мустафа од Египет е претседател на ИХФ од 2000 година.
Историја
Во 1928 година, во Хаг (Холандија) била формирана Меѓународната аматерска ракометна федерација (ИАХФ). Во 1933 година, ракометот (11х11) бил признат како олимписки спорт, а три години подоцна, се одржал ракометниот турнир на 11-тата Олимпијада во Берлин. Во финалето, Германија ја совладала Австрија со резултат од 10:6. Во јануари 1938 година, Германија била домаќин на првиот светско првенство (7х7), на кој германската репрезентација повторно победила. Во јули истата година, повторно се одржал 11-тото светско првенство во ракомет (11х11) во Германија, каде повторно победник станала германската репрезентација. Безусловното раководство на Германија во светскиот ракомет се покажало по избувнувањето на Втората светска војна, кога Меѓународната аматерска ракометна федерација под раководство на Третиот Рајх, престанала да постои.
По војната, започнало заживувањето на ракометот и неговата светска структура. На 11 јули 1946 година во Копенхаген (Данска), претставници на осум земји (Данска, Холандија, Норвешка, Полска, Финска, Франција, Швајцарија и Шведска) ја основале Меѓународната ракометна федерација (ИХФ). Швеѓанецот Еста Бјорк бил избран за прв претседател на новата спортска организација.
Во јуни 1948 година, ИХФ го одржала првото повоено Светско првенство во ракомет (11х11) за мажи, а една година подоцна и за жени. Потоа, на овој вид ракомет се одржале уште 5 светски првенства во машка категорија (до 1966 година) и две женски светски првенства (до 1960 година), по што конечно се воспоставил современиот вид на ракомет, на кој се натпреваруваат 7х7 играчи во затворена сала и со намалени димензии на теренот.
Во јануари 1954 година, Светското првенство за мажи се одржало во Шведска, а во јули 1957 година во Југославија се одржало првото Светско првенство во ракомет за жени по новите правила. Во 1972 година, по пауза од 36 години, ракометот во машка конкуренција повторно бил вклучен во програмата на Олимписките игри кои се одржале во Минхен. Истата година и женскиот ракомет бил вклучен и во програмата на Олимписките игри.
Во периодот од 1971 до 2006 година, се играл Светски ракометен куп во машка конкуренција, а во 2005-2010 година, годишно се одржувал сличен турнир и меѓу жените. Од 1973 година, континенталните федерации започнале да се формираат во структурата на Меѓународната ракометна федерација. Во моментов има 6 од нив: Африканска ракометна конфедерација, Азиска ракометна федерација, Европска ракометна федерација, Панамериканска ракометна федерација, Континентална ракометна федерација на Океанија и Јужна и Средна Америка.
Во 1977 година се одржале првите светски првенства меѓу младинските тимови. Од 2005 година, светските првенства се одржуваат во машка младинска конкуренција, а од 2006 година и во женска младинска конкуренција.
Од почетокот на 21 век, ракометот на плажа активно се шири и станува популарен. Од 2004 година се одржуваат светски првенства на ваков вид ракомет. Ракометот на плажа е вклучен во програмата на Светските игри од 2013 година.
Во моментов, Меѓународната ракометна федерација е една од најбрзорастечките меѓународни спортски федерации. Во 1950 година, таа вклучувала 21 национална асоцијација, во 1972 - 54, во 1980 - 68, во 1988 - 100, а по ХХХIII Конгрес на МХФ, што се одржал во 2011 година, бројот на земји членки на ИХФ пораснал на 176. Денеска, овој број изнесува 178 членки.
Закони и управување
Меѓународната ракометна федерација е со седиште во Базел и е федерација основана според законите на Швајцарија. Врховното тело на ИХФ е Конгрес на ИХФ, собрание составено од претставници од секое здружение на членките. Секоја национална ракометна федерација има по еден глас, без оглед на нејзината големина или сила во ракометот. Конгресот се собира на обична сесија еднаш на две години (необични години) по завршувањето на Светското првенство. Конгресот носи одлуки во врска со регулативите статути на ИХФ и нивниот метод на примена и практика. Само Конгресот може да донесе измени во Статутот на ИХФ. Конгресот го одобрува годишниот извештај и одлучува за прифаќање на нови национални федерации и одржува избори. Конгресот го избира Претседателот на ИХФ, нејзиниот генерален секретар и другите членови на Советот на ИХФ. Советот на ИХФ, со кој претседава Претседателот, е главното тело за одлучување на организацијата во интервалите на Конгресот. Советот е составен од 18 лица: Претседател, 5 Потпретседатели и 12 члена. Советот е тело кое одлучува која држава ќе биде домаќин на Светското првенство. Претседателот и генералниот секретар се главните канцеларии на ИХФ и се одговорни за неговата секојдневна администрација, што ја спроведува Генералниот секретаријат. Д-р Хасан Мустафа е сегашен претседател, назначен во 2000 година на 28-от Конгрес на ИХФ.
Шест конфедерации и 209 национални здруженија
ИХФ е составена од шест континентални федерации кои организираат континентални првенства што се одржуваат секоја втора година: Африканска ракометна конфедерација, Азиска ракометна федерација, Европска ракометна федерација, Панамериканска ракометна федерација, Континентална ракометна федерација на Океанија и Јужна и Средна Америка. Покрај континенталните натпреварувања меѓу државните репрезентации, федерациите организираат меѓународни турнири помеѓу клупските тимови.
До 2017 година, имало пет континентални конфедерации. На 14 јануари 2018 година, Советот на ИХФ ја поделила Панамериканската конфедерација на Северна Америка и Карибите и ракометна конфедерација на Јужна и Средна Америка. Овластувањето за поделба на континентална конфедерација му било доделено на Конгресот на ИХФ, но 36-от Конгрес на ИХФ во 2017 година го овластил Советот на ИХФ да ја подели Панамериканската федерација.
Комбинирана табела за медали
На оваа табела се прикажани сите медали по земја, на сите меѓународни натпреварувања во ракометната федерација. Оваа табела не вклучува освоени медали на клупско ниво.
Награди
Федерацијата доделува и награди за организации и поединци во знак на нивните особени придонеси за развој на ракометот и заслуги за федерацијата. Тие се следниве:
Тане (Саксонија-Анхалт)
Тане (Tanne) — село и поранешна општина во округот Харц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Оберхарц на Брокен.
Тобангански јазик
Тобанганскиот е афроазиски јазик, дел од групата на чадски јазици од подгрупата на источночадски јазици.
Преглед
Според податоците од 1999 година, јазикот го зборувале околу 30.000 луѓе. Јазикот се зборува во западниот дел на регионот Мајо-Кеби и во регионот Танџиле во Чад. За јазикот се забележани два дијалекта, мандејски и тобангански. Јазикот се пишува на латиница.
Кристијана Ф. - Ние децата од станицата Зоо
'''Кристијана Ф. - Ние децата од станицата Зоо''' (Christiane F. - Wir Kinder vom Bahnhof Zoo) — германски филм од 1981 година, во режија на Ули Едел, кој го прикажува животот во Западен Берлин во 70-тите години, заснован на вистинити приказни од истоимената книга, која е напишана од снимките на касетата на тинејџерката Кристијана Ф. Филмот добил култен статус, во кој Дејвид Боуви, покрај тоа што глуми во филмот, исто така и ја компонира музиката за филмот, со што придонел филмот да стане многу популарен.
Режија
Филмот е снимен со мал буџет во 1980 година, а издаден е во 1981 година. Во филмот се прескокнува почетокот и крајот на книгата, и се фокусира повеќе на главната приказна, со почетокот кога Кристијана почнува со својот ноќен живот во Берлин отприлика на 13 години и крајот кога нагло после нејзиниот обид за самоубиство изјавува дека успеала да закрепне. Во реалниот живот, Кристијана Ф. никогаш потполно не закрепнала, ниту нејзините проблеми исчезнале со преселувањето во Хамбург, но филмот се фокусира што повеќе да ја прикаже зависноста од хероинот. Екипата на филмот била сочинета од глумци кои за првпат имале прилика да се појават на големото платно, и повеќето од нив сѐ уште оделе на училиште, кои сѐ уште не имале во план да станат глумци. Натја Брункхорст е единствениот член на екипата која ја продолжила својата кариера како глумица. Повеќето статисти на станицата и во дискотеката „Саунд“ биле бездомници, проститутки и корисници на дрога, кој режисерот ги земал само за сцени во кои требало да се прикаже голема маса на луѓе. Сцената кога Кристијана трча низ запуштените делови на станицата со намера да ја најде Бабси, камерата се фокусира на неколку корисници на дрога кои се потпрени на ѕидот на подземниот премин. Во 2011 година во едно интервју со Томас Хауштејн, кој го глуми Детлеф, и кој сѐ уште одел на училиште во тоа време, се сеќава како бил преплашен кога бил опкружен со сите вистински зависници околу него, но подоцна го копирал нивното однесување за својата улога во филмот. Денес е нелегално малолетник да глуми во филм во кој графички се прикажуваат сцени со вбризгување хероин, голотија и секс сцени; но во тоа време единствено што требало да направи продукциската куќа било да добие писмено одобрение од страна на родителите.
Постојат мали историски грешки во филмот:
Топанско Поле
Топанско Поле е населба која се наоѓа во општина Чаир. Се наоѓа во југозападниот дел на општината. На север се граничи со населбата Скопје Север.
Демографија
Населението во оваа населба го сочинуваат претежно Македонци (57%), а има исто така Албанци (32%), Бошњаци (10%) и други националности (1%).
Камник (Словенија)
Камник (словенечки: Kamnik) е мало гратче и општина во Словенија. Општината се наоѓа во северна Словенија. Во градот се наоѓаат рушевини од два стари замока и има примери од старата архитектура. Името на градот за првпат се спомнало во 11 век, а како град бил споменат во 1229 година.
Шкофја Лока
Шкофја Лока (словенечки: Škofja Loka, Bischoflack) — гратче во Словенија. Таа е економско, културно, образовно и административно средиште на Општина Шкофја Лока во Горењска. Има 11,619 жители согласно 2019 година.
Географија
Шкофја Лока лежи на надморска височина од 354 м. на сливот на реките Полјане Сора и Селца Сора, на преминот на Сорската Низина во Шкофјалоканските Ридови и Полховградечките Ридови. Неговото старо средиште стои на речните тераси и ги опфаќа Градскиот плоштад (наречен Плац) и Долен плоштад (наречен Лонтрг). На платото над градот стои Лочкиот замок, во кој се наоѓа Лочкиот музеј. Над замокот се издига ридот Кранцељ (475 м). Северно од средиштето на гратчето е ридот Камнитник (414 м висок), познат по својата конгломератна карпа. Веднаш јужно од гратчето се наоѓа рамницата позната како Виршко Поле (Virško polje), низ која тече Полјане Сора пред да се приклучи на Селца Сора. Името Виршк е расипување на германскиот збор хирзакер (Hirsacker), просно поле, именувано по просото што било одгледувано таму во минатото.
Име
Шкофја Лока била спомната во 973 година како „Лонка“ (Lonca; се однесува на Стара Лока) (и како „Лонка“ (Lonka) во 1160 година, Лок (Lok) во 1192–97 година, Скофолоти (Scofolotti) во 1293 година, и Скофјолоко (Scofioloco) во 1295 година, меѓу другите имиња). Името буквално значи „епископска (влажна) ливада“, што се однесува на нејзината сопственост од фрајзиншките епископи.
Средновековна историја
Во 973 година, владеењето на Шкофја Лока било доделено од императорот Отон II на фрајзиншките епископи, а во следните илјада години историјата на градот бил врзан за далечното црковно кнежевство. Замок и кула биле изградени над градот за одбранбени цели, а подоцна станало седиште на управникот на епископот. Во 11 или 12 век, императорот Отон III им дал на епископите право да коваат монети и да собираат патарини. Шкофја Лока првпат е спомената дека има пазарни права во 1248 година, а има градски права во 1274 година. Шкофја Лока била обѕидана во 14 век. Во 1457 година влегол војводата Јан Витовец и го запалил градот. Градот бил нападнат од Османлиите во 1476 година. Градот, исто така, страдал од чума и пожари во тоа време. Селанските бунтови се случиле во Шкофја Лока во 1488, 1492 и 1515 година. Лутеранството било воспоставено во Шкофја Лока во 1526 година. Биле донесени закони против новата религија, а во замокот во 1601 година бил свикан контрареформациски комитет, што резултирало со палење на протестантските книги.
Голем дел од градот бил оштетен од пожари во 1660 и 1698 година. Одбранбените ѕидини постепено станале застарени и главно биле отстранети заедно со градските порти во 1789 година.
19 век
Во 1803 година, Кнежевската епископија Фрајзинг била посредувана за време на германското посредување и енклавата Шкофја Лока била припоена кон австриското Војводство Крањска. Шкофја Лока била првиот град во Крањска што добила електрични светилки, дури и пред љубљанскиот земјотрес во 1895 година.
Втора светска војна
Шкофја Лока била заземена од италијанските сили на 13 април 1941 година. Италијанските власти биле заменети со германските власти на 17 април. Првите граѓани на градот биле уапсени од Гестапо на 6 мај 1941 година и во следните недели 26 семејства биле депортирани во Србија. Партизански единици биле активни во областа во текот на целата војна. На 9 февруари 1944 година, германските сили застрелале 50 заложници како одмазда за убиството на еден германски војник. Партизаните влегле во градот на 9 мај 1945 година. По војната, Лочкиот замок бил користен за држење воени затвореници и политички затвореници.
Масовни гробници
Шкофја Лока е место на седум познати масовни гробници од периодот веднаш по Втората светска војна. Две дополнителни масовни гробници поврзани со нив се наоѓаат во соседното Винчарје. Дополнителни воени заробеници биле фрлани во Габрово, Бодовље, Трње, Певно и други места. Непознат број домобрански воени затвореници и словенечки цивили, а можеби и жртви од други националности биле убивани и закопувани на неколку места во и околу Лочкиот замок.
Повоена историја
Општината ја презела сопственоста на Лочкиот замок во 1959 година. Шкофја Лока има една од најдобро зачуваните средновековни градски средишта во Словенија. а градот е прогласен за споменик на културата во 1987 година.
Цркви
Парохиската црква во Шкофја Лока е посветена на Апостол Јаков Зевдеев. Датира од 15 век. Другите цркви во градот се посветени на Безгрешното зачнување, Света Ана, и Богородица жалосна. На градските гробишта има и капела посветена на Воскресението.
Збратимени градови
Во 2011 година, Шкофја Лока станала членка на Дузелаж (Douzelage), единствено здружение за збратимување на градови кое се состои од 27 градови низ Европската унија. Ова активно збратимување на градовите започнало во 1991 година и има редовни настани, како што е пазар на производи од секоја од другите земји и фестивали.
Могили (Луковица)
Могили — археолошко наоѓалиште во околината на местото Луковица кај градот Македонска Каменица. Наоѓалиштето претставува могили од римско време.
Шкофја Лока
Збратимени градови
• : Бриенц, Швајцарија
Могили (Луковица)
На десниот брег на долот Луковица има 3 могили наредени во ред и оддалечени една од друга по 30 м. Во основата имаат пречник од приближно 25 м и делумно се оштетени
Белонос коати
Белоносиот коати (Nasua narica), исто така познат како коатимунди,  - вид на коати и член на семејството ракуни (обични ракуни и нивни роднини). Месните шпански имиња на видовите вклучуваат пизоте, антон и техон, во зависност од регионот. Тешко е околу 4-6 кг. Сепак, мажјаците се многу поголеми од женките: малите женки можат да тежат и 2,5 кг, додека големите мажјаци можат да тежат дури 12,2 кг. Во просек, должината од носот до опашката на видот е околу 10 см со околу половина од таа должина е опашката.
Шкофја Лока
Збратимени градови
• :🇪🇸 Алтеа, Шпанија – 1991
Белонос коати
Живеалиште и опсег
Белоносите коати ги населуваат пошумените области (суви и влажни шуми) во Америка. Тие се наоѓаат на која било која надморска височина од нивото на морето до 3,000 м, и од север, како југоисточна Аризона и Ново Мексико, преку Мексико и Средна Америка, до далечната северозападна Колумбија (регионот наУрабскиот Залив, во близина на границата со Колумбија со Панама). Имало значително бунење околу нејзината граница на јужниот опсег, но записите со примероци од поголемиот дел од Колумбија (исклучок е далеку северозападен) и Еквадор се сите јужноамерикански коати.
Шкофја Лока
Збратимени градови
• :🇩🇪 Бад Кецтинг, Германија – 1991
Белонос коати
Живеалиште и опсег
Коатите од островот Козумел биле третирани како посебен вид, козумелскиот коати, но огромното мнозинство од неодамнешните власти го третираат како подвид, N. narica nelsoni, од белонос коати. Тие се помали од белоносите коати од соседното континентално копно (N. n. Yucatanica), но кога се споредуваат пошироко со белоносите коати, разликата во големината не е толку јасна. Нивото на други разлики исто така го поддржува неговиот статус како подвид, а не како посебен вид.
Шкофја Лока
Збратимени градови
• :🇮🇹 Белаџо, Италија – 1991
• :🇮🇪 Бундоран, Ирска – 1991