cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алехандро Валверде
2012
Валверде влегол на Вуелта а Еспања како придружник на бранителот на титулата Хуан Хосе Кобо во екипата Мувистар. Меѓутоа, Валверде набрзо станал водач на екипата, кога станало јасно дека Кобо не е во врвна форма. Неговата екипа Мувистар започнала со победа на првата етапа, екипен хронометар, на Вуелта. Валверде го презел водството во генералниот, бодовниот и комбинираниот пласман по освојувањето на Етапа 3, на која постојано бил во потера по нападите на Алберто Контадор и го поминал Хоаким Родригес на целта. Постепено го губел водството од Родригес, но победил на осмата етапа во Андора. Алберто Контадор се одвоил од малата водечка група и изгледало како да е на чекор до победа, но Родригес и Валверде го поминале на помалку од 100 метри пред крајот, каде на крајот Валверде победил. На крајот, Валверде завршил на второто место на Вуелта, откако бил постојана закан за водачот, најпрвин за Родригес до етапата 17 кога Контадор стигнал сам до победа и го преземал водството, кое Родригес не можел да го достигне. Исто така, Валверде му ги одзел маичките во бодовниот и комбинираниот пласман на последната етапа во Мадрид со неговото шесто место.
Валверде морал да се задоволи со бронзен медал на Светските првенства во Валкенбург, бидејќи не можел да го достигне Филип Жилбер, кој нападнал на последното искачување на Кауберг. Тој бил првиот во групата од 27 возачи, кои имале пет секунди доцнење за Белгиецот, кога ја поминал целта. Требало да учествува на Џиро ди Ломбардија, но утрото пред почетокот на трката објавил дека боледува од грип и со тоа ставил крај на сезоната 2012.
2013
Како и во 2012, Валверде го освоил генералниот пласман на Вуелта а Андалусија во 2013, каде го освоил и бодовниот пласман. Валверде продолжил да покажува добра форма откако завршил на подиум на Вуелта а Мурсија, Амстел Голд Рејс и Лиеж-Бастоњ-Лиеж. Откако имал солидна пролетна сезона, Валверде целел на место на подиум на Тур де Франс. Валверде започнал на Тур во добра форма откако завршил трет на Акс3 Домен зад Крис Фрум и Ричи Порт. Меѓутоа, следниот ден, Порт изгубил над 15 минути, со што Валверде се поместил на второто место во генералниот пласман пред трката да ги напушти Пиринеите. На етапата 13, Валверде изгубил скоро десет минути откако му се дупнала гума. И покрај силната потера, јаките крстоносни ветрови и темпото на групата го спречиле да се врати назад во групата. Завршил со втората група и со тоа излегол од првите десет. И покрај тоа што го загубил второто место, Валверде успеал да има добри резултати на Алпите со што се вратил во првите десет во генералниот пласман, завршувајќи на крајот како осми.
На Вуелта а Еспања, по етапата 10, Валверде бил четврти во генералниот пласман со минута за предводникот на трката Крис Хорнер. Меѓутоа, на следната етапа, се поместил на третото место откако завршил осми на хронометарот. На етапата 14, на влажен спуст, Валверде отпаднал од главните фаворити за генералниот пласман на последното искачување со минута задоцнување. Успеал да го намали неговото задоцнување на последното искачување, но сепак не доволно за да стигне до нив. На шеснаесеттата етапа, успеал да им земе неколку секунди на Нибали и Хорнер. На претпоследната етапа влегол како предводник на трката. Стигнал трет на етапата која завршувала на стрмниот Англиру, обезбедувајќи си место на подиумот, една минута и 36 секунди зад победникот на трката Крис Хорнер. На Светското друмско првенство го зазел третото место, иако бил критикуван што не успеал да го следи нападот на Португалецот Руј Кошта. На крајот, Кошта го достигнал и го отспринтал Хоаким Родригес, сонародник и колега на Валверде.
2014
На Тур де Франс Валверде завршил на четвртото место во генералниот пласман. На 2 август 2014 година, Валверде ја освоил еднодневната трка Класика де Сан Себастијан по вторпат во неговата кариера. Ја освоил првата етапа со планинска завршница на Вуелта а Еспања одвојувајќи се од фаворитите откако ја предводел групата во поголем дел од завршното искачување. Ја завршил Трката околу Шпанија на третото скалило на подиумот зад Крис Фрум и крајниот победник Алберто Контадор. По Вуелта било објавено дека Валверде потпишал тригодишен договор со неговата екипа, Мувистар, значејќи дека ќе вози за нив до најмалку 2017 година. На Светското друмско првенство во Понферада, Валверде се нашол на третото скалило на подиумот трета година по ред. Завршил втор на Џиро ди Ломбардија, надминувајќи го Алберто Контадор за првото место на Светската турнеја.
2015
Валверде освоил три етапни победи на Волта а Каталуња. На втората етапа бил подобар во масовниот спринт и помогнал за резултат 1-2 за Мувистар со неговиот колега Хосе Хоакин Рохас. На петтата етапа започнал доцен напад откако бил дел од мала група составена од предводниците во трката, на која победил сам. На последната етапа победил во спринт со група од околу 40 возачи и со бонус секундите стигнал до второто место во генералниот пласман, пред Доменико Поцовиво. На Амстел Голд Рејс завршил на второто место, победен во спринт од мала група од страна на Михал Квјатковски. Следната среда, Валверде го изедначил рекордот по број на победи на Флеш Валон (вкупно 3), оддалечувајќи се од Жилијан Алафилип и Михаел Албасини во последните метри на Мур де Хуј. Бил повторно подобар следната недела, освојувајќи го спринтот во мала група на возачи на Лиеж-Бастоњ-Лиеж. Тоа било третпат во неговата кариера да ја освои трката. Исто така, било вторпат како ги освоил Лиеж-Бастоњ-Лиеж и Флеш Валон во истата година, станувајќи само втор возач кој успеал во тоа, по Ферди Киблер. Во јуни го освоил националното друмско првенство. На Тур де Франс, Валверде завршил на третото место, негов прв подиум на Тур; достигнувајќи го животниот сон за први три места на Тур. Со таа завршница имал останато само уште една цел, Светското првенство.
2016
Главни цели за сезоната 2016 на Валверде биле арденските класици, Џиро д’Италија и друмската трка на Олимпијадата. Ја започнал сезоната со победа на Вуелта а Андалусија во февруари. Ги претекнал другите кандидати како Тиџеј ван Гардерен и Рафал Мајка на искачувањето до целта на завршната етапа. Валверде го сменил првичниот план да вози на Трката околу Фландрија и заминал на Тенерифе за да се спрема за Џиро. Се вратил со победа на две етапи и победа на Кастиља и Леон, која одлучил да ја вози наместо Амстел Голд Рејс.
Следната среда победил третпат по ред на Флеш Валон и станал победник со најмногу победи на „најмалиот“ арденски класик со неговата четврта победа. Ги покажал своите вештини за искачување кога забрзал во последните 150 метри за победа. Во неделата сакал да го повтори арденскиот дабл од 2015 година со обезбедување на уште една победа на Лиеж-Бастоњ-Лиеж, но сепак завршил само на 16. место.
Валверде бил вклучен во почетниот состав за Џиро д’Италија, негово прво учество на трката. Шпанскиот ветеран возел стабилна трка, но се мачел на планините, особено на кралската етапа во Доломитите, каде загубил повеќе од три минути. Се вратил следниот ден со трето место на планинскиот хронометар и успеал да освоил една етапа, негова 14. етапна победа на големите трки. Го обезбедил своето место на подиумот претекнувајќи го Стевен Краусвајк на последната планинска етапа и завршил трет, станувајќи само 16. велосипедист кој успеал да заврши на подиум на секоја од трите големи трки. Подоцна таа година, со завршувањето на шестото место на Тур де Франс, Валверде имал девет последователни први 10 завршници на неговите последни девет големи трки (подвиг кој не се случил од деновите на Мигел Индураин).
2017
Во февруари 2017 година, Валверде ја освоил првата победа во сезоната на Вуелта а Мурсија, трка на која победил четири пати во минатото. Потоа следувала победата на Вуелта а Андалусија по петти пат во шест години, поразувајќи го Алберто Контадор за една секунда и ја освоил првата етапа. Таа победа била 100. победа во кариерата на Валверде. Откако не учествувал на Париз-Ница поради болест, доминирал на Волта а Каталуња, каде ги освоил етапите три, пет и седум и го победил Алберто Контадор со една минута. Во ова успеал дури и со казната од една минута за неговата екипа на воведниот хронометар. На Трката околу Баскија, Валверде ја освоил петтата етапа и влегол на завршниот хронометар како предводник, имајќи само три секунди предност над Алберто Контадор. На хронометарот, Валверде завршил втор зад Примож Роглич за само девет секунди и го победил Контадор за четиринаесет секунди, со што дошол до третата победа на етапна трка во сезоната.
Покажал доминантност на Флеш Валон освојувајќи ја трката четврта година по ред и петти пат вкупно. Неколку дена подоцна на Лиеж-Бастоњ-Лиеж, Валверде се одбранил од крајниот напад на Даниел Мартин и успеал да го претекне на целта и да дојде до четвртата победа на трката. Откако прекинал со трки за да тренира 25 дена во тренинг-камп на Сиера Невада, Валверде настапил на Критериум ди Дофине, каде на хронометарот на четвртата етапа го забележал третото најдобро време, губејќи единствено од светскиот хронометарски првак Тони Мартин и возачот на, Ричи Порт, за дванаесет и дваесет и четири секунди, соодветно. Успеал да добие време во однос на другите фаворити за генералниот пласман, меѓу кои Контадор, Барде и бранителот на титулата Крис Фрум. ВО наредните планински етапи, Валверде бил агресивен, меѓутоа не успеал да го одбрани водството и на крајот на Дофине бил 4 минути и 8 секунди зад возачот на, Јакоб Фуглсанг, на деветтото место во генералниот пласман. Возел на Тур де Франс, Валверде изјавил дека ќе работи за колегата Наиро Кинтана. На воведниот поединечен хронометар, Валверде паднал на тесна кривина и морал веднаш да го напушти Тур; негово прво повлекување од некоја голема трка од 2006 година. Имал скршено колено, со што не можел да вози неколку месеци. На крајот, Валверде ја завршил сезоната 2017 поради оваа повреда со надеж за враќање на почетокот на сезоната 2018.
2018
Валверде се вратил на трките на Предизвикот Мајорка кон крајот на јануари 2018. На Волта а ла Комунитат Валенсијана ја освоил својата прва победа по враќањето, освојувајќи ја втората етапа и преземајќи го водството на трката. Следниот викенд завршил втор зад сонародникот Луис Леон Санчес на Вуелта а Мурсија. Подоцна во февруари, Валверде ја потврдил победата на Трката Абу Даби со етапата до Џебел Хафет. Валверде завршил 17 секунди пред холандскиот возач Вилко Келдерман од.
Во март, Валверде возел на класикот Страде Бјанке, одржал делумно на чакал при пороен дожд. Завршил четврти, 1 минута и 25 секунди зад победникот Тиш Бенот. Подоцна истиот месец, Валверде ја освоил Волта а Каталуња по третпат во кариерата. Валверде ја освоил втората и четвртата етапа на трката, освојувајќи ја трката, како и планинскиот пласман. Завршил 29 секунди пред најблискиот соперник, колегата Наиро Кинтана, откако сонародникот на Кинтана Еган Бернал паднал на трката на завршната етапа. Следна трка му била калдрмисаниот класик Дварс дор Вландерен, каде завршил на 11. место, каде бил во главната група до успешното бегство на крајниот победник Ив Ламперт во завршните километри. По победата на ГП Мигел Индураин следело второто место на Класика Примавера, а арденската сезона ја започнал со петто место на Амстел Голд Рејс. Следната среда бил поразен од Французинот Жилијан Алафилип на Флеш Валон, трка на која победил четири пати. Понатаму, не успеал да ја освоил Лиеж-Бастоњ-Лиеж и завршил на 13. место, со што првпат не освоил ниту еден арденски класик од 2013 година.
По долга пауза ја освоил етапната трка Рут д’Окситан во јуни, каде се подготвувал за Тур де Франс. Направил неколку долги напади за колегите Наиро Кинтана и Микел Ланда, но сите тројца предводници на Мовистар не успеале да го загрозат подиумот. Валверде се вратил на Вуелта а Еспања, каде требало да му помага на колегата Наиро Кинтана. Ја освоил втората етапа во спринт на нагорнина и осмата етапа во спринтерска завршница меѓу намалена група, поразувајќи го и тогашниот светски првак Петер Саган. Бил високопласиран во генералниот пласман до последниот викенд, но имал проблеми на последните две етапи во Андора, поради што на крајот завршил само како петти. Сепак, го освоил бодовниот пласман по рекорден четврти пати.
Валверде го освоил златниот медал на Светското друмско првенство 2018 во Инсбрук на негово 12. учество. Триумфирал во малиот групен спринт на целта пред Ромен Барде, Мајкл Вудс и Том Димулен, станувајќи втор најстар друмски првак во историјата по Јоп Зутемелк. Емоционалниот Валверде ја нарекол најголема победа, која ја посакувал 15 години.
2019
Валверде го остварил првиот поголем резултат во 2019 година, кога завршил втор зад Јон Изагире на Волта а ла Комунитат Валенсијана. Потоа, повторно завршил втор, овој пат зад Луис Леон Санчес, на Вуелта а Мурсија. На Трка ОАЕ 2019, Валверде ја освоил својата прва победа како светски првак освојувајќи ја завршницата на третата етапа на нагорнина. Ја завршил трката на второто место.
На пролетните класици, Валверде возел на Трката околу Фландрија, негово прво учество на монумент. Ја завршил трката на осмото место. Валверде имал тежок крај на неговиот пролетен дел од сезоната. На Флеш Валон, голтнал пчела при трката и на крајот завршил на 11. место. Пад на Лиеж-Бастоњ-Лиеж му предизвикал оток. Валверде ја продолжил трката, незнаејќи за тежината на својата повреда, но ја напуштил трката во текот на возењето, првпат како не успеал да заврши. Откако закрепнал од повредите се вратил на трките на Рут д’Окситан, која ја освоил. На 30 јуни го освоил националното друмско првенство по третпат во кариерата. На Тур де Франс завршил деветти на крајот.
Обвинувања за допинг
Алехандро Валверде бил поврзан со докази и ДНК со Операцијата Пуерто, афера за допинг, која се појавила во 2006 против докторот Еуфемијано Фуентес и голем број соучесници. Откриени се допинг-производи, торби со крв и кодни имиња, кои се поврзуваат со врвни спортисти, вклучувајќи 60 велосипедисти, високоорганизиран систем на допинг, кој главно се потпирал на трансфузија на крв.
Првично, Валверде не бил поврзуван со истрагата, но интерните документи од мадридскиот суд 31, наводно го поврзувале Валверде со конфискуваните кодни имиња за крв Валв, Пити и 18. Во 2007, на Валверде му било забрането од Меѓународниот велосипедистички сојуз (UCI) да учествува на Светското друмско првенство во Штутгарт, но на Валверде му било дозволено да се натпреварува од Арбитражниот суд за спорт. Дик Паунд, претседателот на светската антидопинг агенција, рекол дека одлуката на судот не значи дека Валверде е ослободен од обвинувањата.
На почетокот на 2009, италијанскиот национален олимписки комитет откри исти ДНК-примероци земени од Валверде во текот на денот за одмор во Италија на Тур де Франс 2008 со земената крв во истрагата Операција Пуерто. Во февруари 2009 пред олимпискиот комитет, Валверде ја одржал неговата невиност и ја довел во прашање италијанската јурисдикција за овој случај. Во мај 2009, италијанскиот олимписки комитет го суспендирала од натпреварувања во Италија на две години, со што тој не можел да учествува на Тур де Франс 2009, бидејќи кратко поминува и на италијанска почва. Валверде поднел неуспешна жалба против италијанската забрана кај Арбитражниот суд; на второто сослушување, закажано за 18-21 март, UCI и WADA ќе ја нападнат одлуката на Шпанската велосипедска федерација да не отворат случај против Валверде.
На крај, на 31 мај 2010 било објавено дека Арбитражниот суд за спорт ги потврдил жалбите на WADA и UCI и Валверде е казнет со двегодишна забрана, почнувајќи од 1 јануари 2010, но го одбиле барањето сите резултати постигнати пред суспендирањето да бидат отстранети. По отслужувањето на двегодишната суспензија, Алехандро Валверде се вратил на трките во 2012 година возејќи за Мувистар.
Достигнувања
Сите резултати биле поништени од 31 мај, поради суспендирањето од 1 јануари.
Распоред на резултатите
СО = се откажал; — = не учествувал
Резултати на класиците
Оваа табела ги прикажува резултатите на Валверде на класичните трки.
Арангел (Долна Белица)
Арангел — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Долна Белица. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа на околу 1 км југоисточно од селото. Покрај патот што води до Струга се гледаат урнатини од црква посветена на св. Арангел. Околу црквата е потврдено присуството на камени плочи од гробни конструкции.
Детска трка со автомобили (филм од 1914)
Содржина
Филмот прикажува како за време на детската трка со автомобили во Венеција, Калифорнија, еден скитник постојано им пречи и ги нервира гледачите и камерманите, така што цело време застанува или оди пред камерата.
Мери Вигман
Мери Вигман (родена, Marie Wiegmann, на 13 ноември 1886 година - починала на 18 септември 1973 година) била германска танчерка, кореограф, значајна како предводник на експресионистичкиот танц,  за танц терапија и обуката за движење без шпиц патики. Таа се смета за една од најважните личности во историјата на современиот танц. Таа станала една од најсимболичните личности од Вајмарската култура во Германија и нејзината работа се сметала за доведување на највисокото егзистенцијално искуство на сцената.
Животопис
Каролин Софи Мери Вигман ( Karoline Sophie Marie Wiegmann ) — родена во Хановер, Германија.
Таа почнала да танцува релативно доцна, откако ги видела тројцата студенти на Емил Жак Далкроз, кој имал за цел да и пријде на музиката преку движење со користење на три подеднакво важни елементи: солфеж, импровизација и неговиот систем на движење и ритмичка гимнастика. Друго рано клучно искуство било соло концертот на Грете Визентал.
Кариерата на Вигман не била како онаа на „виртуоз“. Напротив, таа била обележана со период на интензивно учење и интелектуално сфаќање во две уметнички колонии од тоа време. Таа учела ритмичка гимнастика, тренирала со Лабан и станала професионален танчер. Вигман успешно ја завршила програмата во рок од две години и го добила нејзиниот сертификат за учителка по ритмичка гимнастика за методот на Далкроз, но таа станала сè повеќе разочарана со ограничената природа на танцот во рамките на една институција каде танцот се сметал за медиум на музичко образование.
Во 1913 година, таа го запознава Рудолф фон Лабан и следејќи ги неговите стапки, таа работела на техника која содржи разлики на движење; експанзија и контракција, влечење и туркање. За време на Првата светска војна, таа работела како асистент на Лабан во Лајпциг.
Во 1918 година, таа имала нервен слом.
Во 1920 година, на Вигман и било понудено работно место како балетска учителка во оперската куќа во Дрезден, но конфликтите го прекинале ова прерано.
Учебната 1920/1921 година, Вигман ја започнала со отворање на нејзиното сопствено училиште за танц, кој станало познато како „Централно Училиште во Дрезден“ (Dresden Central School) или само "Mary Wigman-Schule", центар на нов, експресионистички танц. Соперништвото и конкуренцијата се појавиле помеѓу нејзиното ново и старите училишта за танцување во Дрезден, посебно со училиштето „Палука“ во Дрезден.
Нејзините ученици и соработници од Европа како: Ивон Ѓеорѓи, Хана Холм, Хералд Креутзберг, Грет Палука, Макс Терпис, Ирена Лин, Елизабет Винер, Соња Ревид, Маргарет Валман, Инге Вајс и Мета Видмар го формирале првото училиште за современ танц во Словенија во 1930 година. Оперската танчерка Урсула Каин (родена во 1927 година), била уште еден студент на Мери Вигман, која на возраст над 80 години сè уште можела да се види на сцената и телевизијата како танцува во проектот „cross-genre“, како во „Танцување со времето“ (Dancing with Time) од Хеик Хенинг.
Мари Вигман патувала низ САД во 1930 година со нејзиното друштво на танчери; во 1931 година, нејзините ученици основале училиште во Њујорк. Во 1930 година, нејзината кореографија инспирирала комунистички танцувачки екипи во Њујорк. Нејзината работа во САД се должи на нејзиниот штитеник Ханиа Холм, а потоа на учениците на Ханиа: Алвин Николаис и Јоане Вудбари. Другиот ученик и штитеник на Вигман, Маргрет Диетз, учел во Америка од 1953 година до 1972 година.
Училиштето на Мери Вигман - "Mary Wigman-Schule" постоело од 1920 година па сè до 1942 година и продолжило да работи под фашистичка власт во Втората светска војна, кога таа ги исполнувала правилата на владата и ги отпуштила од работа сите нејзини Еврејски танчери од нејзините училишта во Германија.
РЕЖИЈА: ДЕЛА
Првата јавна изведба на Вигман била Хексентанз,  која се извршувала без музика, кон крајот на 1913 година.
Додека закрепнувала од нервен слом, Вигман напишала кореографија за нејзината првособрана композиција „Танцот на вештерката“, по што нејзината кариера и влијание започнало сериозно.
Таа имала успех на сцената неколку години, иако нејзината голема идеја - Тотенмал 1929 ,никогаш не била реализирана.
Во 1948 година, Вигман повторно учела во Лајпциг
Од 1950 година па сè до нејзината смрт во 1973 година, Вигман учела во студио во Западен Берлин.
Таа починала на 18 Септември 1973 година во Берлин, на возраст од 86 години.
ИЗБРАНИ ИЗВЕДБИ
Нејзините танцови често биле придружени со светска музика и незападни инструменти, како: мали флејти и ударни инструменти, ѕвончиња, вклучувајќи и гонг и тапани од Индија, Тајланд, Африка и Кина наспроти тишината.
Таа често употребувала маски во нејзините дела, кое биле под влијание повторно од не-западниот родовски танц.
Зоран Верушевски
Зоран Верушевски — директор на Управата за безбедност и контраразузнавање на Македонија во 1998 година.
Животопис
Зоран Верушевски докторирал во 1992 година на Факултетот за безбедност во Скопје. Во текот на својата кариера надвор од МВР, работел како декан на ФОН Универзитет на Факултетот за детективи и безбедност.
Во 1998 година станал за првпат директор на Управата за безбедност и контраразузнавање, но по промена на власта, тој бил разрешен. Во 2002 година, по победата на СДСМ на Парламентарните избори, Верушевски бил по вторпат назначен за директор на УБК. Претходно, во 2001 година избувнала т.н. „Афера Прислушкување“, а како главен и одговорен кој успеал да ги земе материјалите со прислушкуваните разговори бил токму Верушевски, кој подоцна му ги предал материјалите на Бранко Црвенковски.
Зоран Верушевски во 2006 година официјално бил именуван за советник во македонската амбасада во Рим. Истата година ги обвинил службите дека му подготвуваат атентат, откако неговиот син бил обвинет за недозволено држење оружје.
На 23 јануари 2015 година бил уапсен во т.н. полициска акција „Пуч“ под сомнение дека нелегално поседувал оружје и детска порнографија. Подоцна, на Верушевски му бил продолжен притворот под сомнение за шпионажа и насилство спрема највисоките државни органи. Освен Верушевски, во акцијата била приведена и неговата сопруга која му помагала при извршувањето на делата, како и локален функционер од Општина Струмица, додека водачот на опозицијата Зоран Заев бил обвинет за насилство спрема претставници на највисоките државни органи.
Во ноември 2019 година според судските органи, му била дадена отштета од 42.000 евра, за временскиот период од 344 дена кој го поминал во притвор за случајот Пуч по ослободителната пресуда.
Министер за транспорт и врски на Македонија
Министер за транспорт и врски е прв човек во министерството за транспорт и врски на Република Македонија, институција која била основана во 1991 година како Министерство за урбанизам, градежништво и транспорт. Во 2000 година името на министерството било преименувано Министерство за транспорт и врски на Македонија. Актуелен министер за транспорт и врски е Благој Бочварски.
NGC 4558
NGC 4558 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4558 се споменува и како MCG 5-30-28, CGCG 159-23, PGC 42019.
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Други поделби
Проучување на NGC 4558 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41995. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1992. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 64.
Ваитанги (Четемски Острови)
Ваитанги (маор. Waitangi) е главното населено место и пристанишите на Четемските Острови. Сместено е на јужниот брег на Петровиот Залив, на западниот брег на главниот остров, наречен Четемски Остров. Овој мал бастион на цивилизацијата е неспоредливо најголемото населено место на архипелагот, со население од околу 300 жители, околу 40% од населението на групата Четемски Острови (вкупно 750 жители).
Список на државни водачи во 1173 година
Ова е список на државни водачи во 173 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Клуб Олимпија
Олимпија е еден од осумте тимови во КОНМЕБОЛ кој успеал да направи Требл. На меѓународно ниво, тие исто така се единствениот парагвајски тим кој успеал да триумфира во Копа Либертадорес, правејќи го тоа трипати. Тие исто така се и единствениот тим кој стигнувал до финалето на Копа Либертадорес најмалку еднаш на секои десет години од почетокот на натпреварувањето. Олимпија го има освоено и Интерконтиненталниот куп еднаш, Рекопа Судамерикана двапати, потоа Суперкопа Судамерикана еднаш, и Копа Интерамерикана исто така еднаш. IFFHS и ФИФА ја сместиле Олимпија како еден од првите пет најдобри јужноамерикански клубови на 20 век и е еден од "Класик клубовите" во историјата на фудбалот.
Клубот бил основан во 1902 година и е најстар клуб во земјата. Тие имаат жестоко соперништво со градскиот противник, тимот на Серо Портењо, кое е попознато како Класико на парагвајскиот фудбал. Иако причината на соперништвото е непозната, се верува дека е зголемено во шеесеттите и седумдесеттите години, кога на национално и меѓународно ниво успесите на Олимпија започнале да ја засенуваат популарноста Серо Портењо. Домашен стадионот на клубот е Мануел Фереира или дури и познат како Боске де Пара Уно.
Историја
На 25 јули 1902 година Холанѓанецот Вилијам Паатс (кој се смета за таткото на парагвајскиот фудбал) и парагвајците Сила Годои, Фернандо Паскуал, Густаво Кровато, Ектор Кабањас, Хуан Роди, Антонио Педраса, Луис Марекос, Хуан Мара и Џенаро Гутиерес Иегрос основаат Клуб Олимпија. Од предложените три имиња - Парагвај, Еспарта и Олимпија, Паатс го избира последното во чест на старогрчкиот град Олимпија, местото на раѓање на Олимписките игри.
Првата шампионска титула на Олимпија датира од 1912 година, 6 години по одржувањето на првото првенство. Следуваат уште 3 титули, за да се дојде до историските 3 последователни титули во периодот 1927 - 1929 година, остварување кое за првпат било постигнато во Парагвај токму од Олимпија. Во 1930-тите години Олимпија повторно освојува 3 последователни титули. По долгата суша со претежно слаби резултати и само 2 титули во текот на 1940-те години доаѓаат годините на апсолутна доминација на овој тим.
За претседател на тимот е избран Мануел Фереира. Во неговото време започнала изградбата на денешниот стадион на Олимпија, денес именуван по неговото име, а во тимот биле привлечени неколку добри фудбалери, кои помагаат да се стигне до рекордот од тогаш 5 последователни титули во периодот 1956 - 1960 година, како и освојувањето на титулата без пораз во 1959 година. Врвот на овие достигнувања е пласманот во финалето, прв во историјата на клубот, во Копа Либертадорес во 1960 година, каде биле поразени од Пењарол.
Во 1975 година е избран нов претседател Освалдо Домингес Диб, кој раководи со тимот до 1991 година и потоа во периодот 1995 - 2004 година. Ова е најуспешниот претседател во историјата на Олимпија. Во 1979 година тимот освојува 3 меѓународни купа - Копа Либертадорес, Интерконтиненталниот куп, и Копа Интерамерикана. Олимпија покажува успешни игри и на домашната сцена, откако го подобрува рекордот овојпат освојувајќи 6 последователни титули во периодот меѓу 1978 и 1983 година, а го освоија повторно Копа Либертадорес во 1990 година (додека 1 година пред тоа губат во финалето) и Суперкопа Судамерикана - турнирот, во кој учествуваат само најуспешните тимови во историјата на Копа Либертадорес. Во 1991 година Олимпија игра 3-ти пат по ред во финалето на Копа Либертадорес, но повторно (како и во 1989 година) не успева стигне до трофејот. Овие успеси на тимот го ставаат меѓу најдобрите и најпочитуваните пет клуба во Јужна Америка.
Најзабележителниот успех на тимот во парагвајското првенство во поново време се 4-те последователни титули во периодот 1997 - 2000 година. Во 2002 година, кога тимот ја слави 100-годишнината, Олимпија го освојува Копа Либертадорес за 3-ти пат во историјата. Но, потоа паѓа во серија лоши резултати и по 2000 година успева да освои само една шампионска титула (во 2011), а недостигаат и успесите на меѓународната сцена.
Космос-637
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 26 март 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 2000 килограми. Космос-637 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на геостационарна орбита. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 1425.83 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 0.2°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 5769 км, а најмалото на 5402.
NGC 2332
NGC 2332 — леќеста галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2332 се споменува и како UGC 3699, MCG 8-13-79, CGCG 234-75.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 9 м 33,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 50° 10' 55". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 2332 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 20276. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 42; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3400. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 692.
Хомоцистеин
Хомоцистеин е непротеиногена α-аминокиселина. Претставува хомолог на аминокиселината цистеин, по која се разликува по еден дополнителен метиленски мост (-CH2-). Во организмот се синтетизира од метионин со отстранување на неговата терминална Cε метилна група.
Високо ниво на хомоцистеин во крвта (хиперхомоцистеинемија) ги прави ендотелните клетки склони кон повреда, што доведува до воспаление во крвните садови, што пак за возврат може да доведе до атерогенеза, која може да резултира со исхемична повреда. Оттука, хиперхомоцистеинемијата може да биде ризичен фактор за појава на коронарна артериска болест. Коронарна артериска болест се јавува кога атеросклероичен плак го блокира крвниот проток во коронарните артерии, кои го снабдуваат срцето со оксигенирана крв.
Слива (превој)
Слива — планински превој на надморска височина од 1.140 метри, во јужниот дел на Македонија, во близина на градот Прилеп. Ги спојува рамницата на котлината Пелагонија и областа Мариово. Преминот е отворен за сообраќај преку целата година.
Историја
Во минатото, областа Мариово била многу слабо поврзана со градот Прилеп. Главна врска бил неасфалтираниот пат што преку селото Дуње водел кон преминот Лигураса, па преку селото Беловодица и преминот Плетвар се симнувал во градот. Сегашниот регионален пат R1107 е изграден за време на СФР Југославија во 1977 година како дел од тогашната работна акција за пробивање на нов побрз и пократок пат до Прилеп и останатиот дел на Пелагонија.
Општи податоци
Планинскиот премин Слива се наоѓа на Селечка Планина на регионалниот пат R1107. До него се стигнува по широк двонасочен асфалтен пат што започнува кај село Старо Лагово во Пелагонија, или од Расимбеговиот мост на Црна Река од страната на Мариово.
Важи за еден од најинтересните превои во Македонија и затоа е користен од многу велосипедисти за рекреација, но и за трки во минатото.
Детали за искачување
Од мариовска страна искачувањето започнува на Расимбеговиот мост, од патот со неколку краци се стигнува до повеќе села во овој дел на Мариово, од кои позначајни се Дуње, Крушејца, Чаниште и други. Вкупната должина на искачувањето е 17,6 километри и притоа се искачува висинска разлика од 790 метри. Просечниот агол на искачување изнесува 4,4%. Иако долг и наместа стрмен, овој пат нуди и делници за одмор каде што патот зарамнува, па дури и благо се спушта, а тоа го намалува и просечниот агол на искачување. На оваа страна од превојот има само неколку места за освежување и тоа се повремени природни извори. Некои се уредени како чешни, а други се само така оставени како природни текови коишто можат да се користат за освежување во летниот сушен период.
Места за одмор и рекреација
Искачувајќи го преминот Слива можете да се исклучите од регионалниот пат и да го посетите селото Штавица со новоизградената црква за потребите на снимањето на филмот Прашина од Милчо Манчевски во 2001 година. Веднаш над Штавица се издигнува гранитна карпа кај местото викано Света Петка кое што нуди прекрасен поглед на селото и патот. Пред самиот превој се наоѓа излетничкото место Слива каде што се наоѓа природен водопад и чешма каде што патниците секогаш застануваат да наполнат од студената вода. Во 2015 година тука беше поставен и летниковец, клупи и маси и канти за отпадоци за патниците и велосиепдистите коишто одат или враќаат од Мариово. Летниковецот нуди прекрасен поглед на северна Пелагонија.
Калиакриски светилник
Калиакрискиот светилник, или Светилник Калиакра, (Калиакра морски фар) ― светилник сместен во регионот Јужна Добруџа, на северниот дел на бугарското приморје. Цилиндричниот камен светилник бил изграден во 1901 година, со фенер и галерија што се издигнувале од врвот на куќата на светилникот; обете обоени во бело.
Кирил Трајковски
Кирил Трајковски (, –, ) — виден македонски археолог и академик, долгогодишен член на Македонското научно друштво, проучувач на средновековната археологија во Македонија, кустос-советник во Музејот на Македонија и персевант.
Животопис
Трајковски е роден на 27 ноември 1951 година во Штип, каде што завршил и гимназија, а дипломирал на Филозофскиот факултет, група археологија во Белград во 1976 година. Во Музејот на Македонија работел од 1977 година. Како најзначајни, од повеќето археолошки стратиграфски бази, во археолошкиот континуум на Трајковски се издвојувале Морозвизд (Мородвис) и Кастелот над Пчиња, наоѓалишта на кои тој раководел со реализација на проектите: Средновековен Моробиздон 1980-1999, Средновековната археологија на Брегалница 1987-1989, Рановизантискиот град кај Коњух (пилот-проект) 1998 и Кастелот над Пчиња 2008-2012. Негова сестра е британскиот археолог и оксфордски професор Славица Трајковска - Вејт, која е и директорка на фондација која го нови името на Кирил Трајковски. Бил женет и имал три сина. Починал во Скопје на 13 октомври 2012 година.
Список на државни водачи во 827 година
Ова е список на државни водачи во 27 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Космос-638
Космос-638 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 3 април 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 317 км, а најмалото на 188.
Музеј на југословенска кинотека
Музејот на југословенската кинотека е национален филмски архив на Република Србија, кој е основан во 1949 година наречена Централна југословенска кинотека. Во текот на својата работа неколку пати го менуваше статусот, а денес според законот за заштита на културните добра е институција од важно значење за Србија.
Историја
Југословенската кинотека - национален филмски архив на Република Србија е официјално формиран со одлука на Комитетот за кинематографија на Владата на СРЈ на 5 август 1949 година. На оваа одлука и претходеше формирањето на Државната филмска компанија на Демократска Федеративна Југославија во 1945 година, потоа Комитетот за кинематографија при Владата на ФНРЈ во 1946 година. година, еден сојузен (Ѕвезда филм во Белград) и републичките претпријатија.
Потоа на почетокот на 1947 г Во 2010 година, Комитетот за кинематографија донел одлука да основа своја кинотека, во која ќе се собираат стари југословенски филмски списанија, документарни и странски уметнички филмови, филмови снимени за време на војната итн. од цела Југославија. Исто така, за проширување на фондот на филмови, Комитетот требало:
Организација и делокруг на работа
Кинотеката се состои од четири организациски делови и тоа:
Музејот на југословенската кинотека е еден од основачите и постојан член на Меѓународната федерација на филмски архиви, чиј член е од 1951 година. години. Најважен дел од институцијата е архивата, која работи со цел собирање, складирање и стручна обработка на филмови и филмски материјали, како и придружниот филмски материјал кој вклучува фотографии, постери, рекламни материјали, документација, макети и стари предмети. од областа на кинематографијата. Архивот соработува со слични институции од Србија и странство, а разменува и филмови и филмски материјал. Во моментов најголем проект е компјутерска обработка на голем број податоци, кои моментално се наоѓаат во професионални датотеки.
Кинотеката е отворена за сите истражувачи и научници кои се занимаваат со историјата и теоријата на филмот. Кинотеката организира предавања и панели при презентација на книги и филмови, а со тоа активно учествува во едукацијата и проширувањето на филмската култура кај нас.
Галерија
Кинотеката се сели во новата зграда на сликата. Зградата, стара повеќе од сто години, но сега реконструирана, првично била Берза. Црвениот крст во Србија е основан во 1876 година во истата зграда.
Павел Делирадев
Павел Димитров Делирадев бил македонски општестевник, публицист и револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, член и раководител на Македонската револуционерна организација, близок до Серската група, еден од основачите на Народната федеративна партија и деец на ВМРО (Обединета).
Животопис
Учествува во создавањето на Народната федеративна партиja, го изработува неjзиниот устав и програма, а по тоа се приклучува кон ВМРО (обединета). За време на Првата светска воjна е бугарски офицер. По воjните е еден од организаторите на туризмот во Бугарија. Еден е од основачите на алпинизмот и пештерското дело.
Има научни придонеси во географијата, геологиjaта, медицината, биологиjaта и др. Автор е на повеќе од 50 книги научна, научно-популарна и патописна литература, 15 политички брошури и над 2 500 статии. Редактира неколку весници и магазини и е нивни соработник. Прв минува по билото на Стара планина во 1933 година, кога е на 54 години и за триесе дена минува повеќе од 700-те километра до морето. Делирадев е автор на неколко научни книги за бугарските планини – Витоша (1926), Осогово (1927), Рила (во два тома, 1928, 1932), Родопите (1937) и др., на трудове со историско-етнографски карактер како Принос към историческата география на Тракия (во два тома, 1953) и др. Лауреат е на Димитровска награда во 1950 г. Делирадев во месечното списание Македонска мисла, орган на Македонскиот научен институт во 1945 година истакнал:
Црква Света Троица (Храстовље)
Историја
Црквата и ѕидот се изградени на гола карпа и поради оваа причина немаат длабоки темели. Црквата е изградена претежно од камен, како што е типично за целиот крајбрежен регион. Камењата никогаш не биле целосно покриени со надворешен слој на гипс, и затоа е можно да се види како е изградена црквата. Може да се види дека врвот на црковниот пајак бил обновен некое време, иако не е познато зошто. Црквата е покриена со плочки изработени од дебели плочи. Овие се карактеристични за постарите покриви во средоземниот регион.
Црквата има само 2 прозорци (третиот прозорец бил заѕидан во минатото) како резултат на локалните временски услови. Во лето, просторијата со мал прозорец била заштитена од сонцето, додека во зима беше заштитена од бора. Заради малиот број прозорци, внатрешноста на црквата е сепак многу темна. Во 1896 година, во северниот ѕид била отворена дупка за да се создаде нов прозорец, но за жал, некои од фреските во црквата биле уништени во исто време.
И покрај недостатокот на прозорци, црквата сепак била порано осветлена од денес. Ова е резултат на додавање на моќниот надворешен ѕид, кој на црквата ѝ одзема голем дел од светлината.
Поради својата висина, црквата е класифицирана како повеќеслојна црква. Црквата во Храстовље се разликува од сите други аџиски цркви по тоа што нејзината камбанарија се наоѓа на западната страна и по тоа што сите други аџиски цркви имаат мали дрвени кули.
Црквата е долга 11,7 метри и широка 6,05 метри и со тоа е една од најмалите цркви во областа. Не е ни толку голема колку просечната селска црква. Некои тврдат дека црквата е пример за историска ренесансна архитектура од втората половина на 15 век.
Изгледот на северозападниот влез во црквата, како што е познато денес, датира од околу 1776 година. Оригиналниот влез веројатно бил покрај камбанаријата.
Внатрешноста
Црквата е насликана со готски фрески од Јоханес де Каства, кој го заврши своето дело на 13 јули 1490 година. Некои од нив вклучуваат букви од глаголицата. Најпознат од овие фрески е Танцот на смртта. Тие биле откриени во 1949 година под дебели слоеви на гипс од академскиот вајар Јоже Похлен.
Надворешниот ѕид
Црквата е веројатно изградена со ѕид, но ја зајакнал Леандер Зарот. Тој е 8 метри дебел и е изработена од варовник. Би било тешко да се утврди точно кога бил изграден ѕидот, но се проценува дека тој бил изграден некое време околу крајот на 15 век, затоа дефинитивно подоцна од самата црква. Ѕидот ја затвора целата зграда и само камбанаријата со својот крст ѕирка над горниот дел. Прво е изграден како одбранбена мерка против Турците и е во форма на неправилен правоаголник.
Во аглите има две кули во форма на бастион. Едниот е на југоисток, другиот се наоѓа на спротивната страна (северозапад) и го штити влезот од страната на селото. Два слоја за стрелци можат да се препознаат во кулите; ѕидовите некогаш мора да биле повисоки, бидејќи на нив било можно да се постават три слоја стрелци. Имало и балкон над влезните порти, од кои било можно да се брани црквата со фрлање камења или истурање врела вода врз напаѓачите.
639
639 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 639 година од новата ера, 639. од првиот милениум, 39. од VII век и последна од 630-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6147 и 6148 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5389 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4399 и 4400 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1392.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 639 година се протега во 3275 и 3276, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3335 и 3336 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1182. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 17 и 19 исламска година.