cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Баварска Шума
Геолошки и геоморфолошки, Баварската Шума е дел од Шумава - највисока од скратените висорамнини на Бохемискиот масив. Областа долж чешката граница е назначена како Национален парк Баварска шума (240  км2), основана во 1970 година како прв национален парк во Германија. Уште 3.008 км2 е назначен како парк на природни баварски шуми, основан во 1967 година, а уште 1.738   км2 како природен парк на Горна Баварија, основана во 1965 година. Баварската Шума е остаток од Херцијската шума која се протегала низ јужната Германија во римско време. Тоа е најголемата заштитена шумска област во Средна Европа.
Највисоката планина во регионот е Гроса Арбер ("Großer Arber - Големиот Арбер", 1.456 м). Главната река е Реген, која е формирана од спојување на Бел Реген и Црн Реген и истекува од планините кон градот Регенсбург.
Преглед
Заедно со соседната шума на Горна Палатина на далечната страна на депонијата Чам-Фурт и шумата Нојбург јужно од Пасау, Баварската Шума претставува најголемото соседно подрачје на шуми во Баварија и заедно со Бохемија и Соувалд југоисточниот континуитет кон Горна Австрија), таа претставува една од најголемите соседни шуми во Европа.
Баварската Шума ги има главно реките Реген и Илз кои се влеваат во Дунав, мал слив во близина на Чешката Република кој се влева во Елба преку Молдау.
Во постарите картографски и лексички дела, терминот "Баварска шума" се однесува само на планинскиот регион на Дунавските ридови исто така познат како предна баварска шума (Vorderer Bayerischer Wald) или шума Вордерер (Vorderer Wald), помеѓу Дунав и Реген, кој има највисока точка во Ајнудригел. "Високата шума" или шумата Хинтер (Hinterer Bayerischer Wald) помеѓу Реген и бохемиската граница, вклучувајќи ги планините Арбер, Ракел и Лусен, некогаш биле дел од Шумава. Лингвистичкото користење на германско-баварските власти, влијанието на туризмот и присуството порано од Железната завеса, придонеле за фактот дека терминот "Баварска шума" сè повеќе се проширил и го означувал целиот нископланински регион на германската страна на граница меѓу Баварија и Бохемија. Како резултат на политичките настани после 1989 година, ипристапот на Чешката Република во шенген зоната, сепак, забележлив тренд е да се забележи нискиот планински венец на германско-чешката граница како единица, особено во поглед на туризмот.
Туризмот е важен за Баварската Шума. Споделување на природната средина се спроведува од страна на пешаци, шумарската индустрија и неколку скијачки центри. Понатаму, Баварската Шума е позната по својата појава на стакло во областа на Звизел и е позната и во областа на геологијата како резултат на основната станица на Ветзел во Бад Кутстинг.
Геоморфологија
Срцето на Баварската Шума (во поширока смисла) е поделено на Задната или Висока баварска шума во центарот на Шумава, долината Реген и предната баварска шума (Vorderer Bayerischer Wald). Покрај тоа, постојат подножја на двете главни сртови на југоисток и оние на предната баварска шума на северозапад. Речиси сите планински сртови слични на сртот трчаат од северозапад кон југоисток; освен што најважните локални предели генерално се одликуваат со нивната природна регионална и геоморфолошка природа.
Висока баварска шума и долината Реген
Центарот на боемската шума лежи помеѓу Звизел на запад и Вимперк на исток. Тоа е ниско плато, кое се издига речиси насекаде до над 1.000  м. Северозапад, кон Гросер Фалкенстајн (1.315 м), енергетската помош се зголемува; на долгата страна на долината на Големиот реген, оваа линија продолжува, врвови, или дури и арети, во планините Куниш со Цверчек (до 1.343 м) и Осер (до 1.293 м), кои се наоѓаат директно на германско-чешката граница. Долниот Фаренбен (893 м) води кон Хохер Боген (до 1.079 м) што се спушта во депресијата на Чам-Фурт.
Сепак, највисоките врвови на нискиот планински венец се наоѓаат на вториот рид, југозападно од главниот гребен, а кој исто така тече од северозапад кон југоисток. Арбер (до 1.456 м) е поврзан со Сиванд на север со планински гребен; на северозападниот дел на ридот поминува Цварчек (1.236 м) и се протега до Каитерсберг (1.133 м); горната долина на Бел Реген, таканаречениот Ламер Винкел, го дели овој гребен од оној на планините Куниг. На југоисток од Арбер, овој гребен првично е прекинат од басенот Цвизел, во кој се сместува градот Цвизел, но продолжува на долната страна на сливот, со Ракел (до 1.453 м), Лусен (1.373 м) и Драјсеселберг (1.333 м), другите највисоки планини на Баварската Шума и во целата Бохемија. Сртот продолжува надвор од границите на Баварија, долж границата помеѓу Чешка и Австрија, преминувањето на планините на Плекенштајн (1.379 м) и Хокфикт (1.338 м).
Долината на Зелер (Zellertal), која се протега од Бад Кецтинг преку Боденмаис и североисточно од Лангдорф до Бетмансаг и продолжува во релјефни услови што се однесува до Шпигелау, одвојува трета, малку пониска река, која ја ограничува Високата баварска шума на југозапад. Веднаш до југозападниот дел на оваа долина, ригорозната тече од Вурцер Шпиц (817 м) преку Вајгелсберг (898  м) и Волфгангридел (876  м) до Кронберг (984  м) и, зад долината на Црниот реген, над Ешенберг (1.043 м) до Кројцберг (788 м) во Оберкреузберг.
На југозапад од овој трет гребен се наоѓаат ридските ридови или Хигеланд на границите на Регенската депресија. Многу од најважните населби на внатрешната баварска шума, како што се Виехтах, Теиснак, Реген, Раннах и Кирхдорф им Валд, се наоѓаат тука во текот на Црниот реген. Кварцната ладе позната како Пфахл тече приближно низ центарот на депресијата, следејќи ја главната насока Харикиан.
Предна баварска шума или Дунав Хилс
На југозападно од депресијата на Реген е предната баварска шума (исто така наречена Дунав Хилс), која е до 1.121 метри висока. Неговиот срт, исто така, е кон југоисток, но е јасно поделен на поединечни гребени, од кои секоја оди во друга насока.
Најјужниот планински венец, Соненвалд, исто така е синџир на поединечни врвови што се движат од запад кон исток; таа е поврзана само со Леополдсвалд југозападно од Фурберг со тесен гребен. Во својата западна половина, Бројаклирегел достигнува 1.011 м, на исток Ашенштајн се качува до висина од 944 м. Дури и планините на западните и источните краеви на планинскиот ланец се зголемуваат јасно над 800-те метри линија.
Југоисточна Баварска шума
На југоисток и во непосредна близина на регенската депресија и предната баварска шума е Пасауер Ворвалд и, над него, Аптиланд ("опатија земја"), што во просек е само малку побогат од регенската долина.
Геолошка структура
Баварската Шума е продолжена, првично северозападно, потоа североисточно, од шумата Горна Палатина, Фихтелските планини, Рудните планини и Судетите. Геолошки, како југозападен раб на Бохемискиот масив, тој не може да се разликува од Боемската шума од другата страна на чешката граница и од Соувалд на австриска почва. Заедно со шумата Горна Пфалц, таа ја формира главната единица на групата позната како Горна палестина-баварска шума. Поради едноставност, не се прави разлика помеѓу Шумава (првично Внатрешната баварска шума) и Баварската Шума. Наместо тоа, заедничкото локално име "Баварска шума" се користи за целата област на нискиот планински венец на германска страна, бидејќи терминот "боемска шума" стана синоним за областите во Чешката Република. Се прави разлика само помеѓу предниот баварската шума и Високиот баварската шума, со особеност на баварската Пфал се смета како на граничната линија меѓу нив. Во насока север-југ, се прави разлика помеѓу Горна и Долна шума.
Баварската Шума е патеката на палеозојскиот планински синџир, чиј темел е класифициран како доцна протерозој до силур. По неколку фази на деформација и метаморфоза, главно седиментни, но и плутонични и вулкански изворни карпи се преточени во милиони години во денешниот гнајс. Овие гнајса биле навлезени од силен гранит, особено во карбонскиот и раниот пермски период. Планините Куниш на север се формирани од шкрилец, додека масивот габро - амфиболит околу Ешлкам и Неукирхен го сочинуваат Хајлиген Блут со Хоер Боген од најјужните подножја.
Важна линија што ја дели Баварската Шума на два дела е околу 150 километри долгата линија на грешка на Баварија Пфахл. Првично создаден како грешка во големи размери во текот на Горниот Девон до Горен карбон, таа беше повторно активирана од тектоника на фрактури во палеозојскиот и раниот мезозој во заминување, за да формира систем за треска на шевронен (кој бил наполнет со кварц со пенетрација на хидротермални раствори). Поради јачината на карпата, овој кварцен ѕид се протега до 30 метри над околината. Северно од Пфахл се наоѓа главно гнајс, јужно од тоа гранит и мигматити кои преовладуваат.
Помеѓу Регенсбург и Пасау, постои значителна разлика во висината помеѓу пошумените планини на североисток и покраината Дунав на југозапад. Оваа линија на поделба помеѓу Земјината насипна планина и Баварската Шума е обележана со девијантната грешка на Дунав, геолошко нарушување помеѓу потонатиот кристален подрум, кој лежи под терцијарните и кватерните депонии на молазниот слив, а сè уште видливиот дел северозапад на оваа линија, која припаѓа на Баварската Шума.
Хомеоновите временски форми
Особено, оние региони на Високата баварска шума биле покриени од снежни и ледени полиња за време на леденото доба, исто така ги оставиле своите траги. Тука, на огромното плато имаше прилично обемна фирн полиња наместо долги леднички.
Жан Батист Лили
Жан Батист Лили (Jean-Baptiste Lully; 28 ноември 1632 - 22 март 1687) бил француски композитор, диригент и виолинист, од италијанско потекло. Најпознат по неговата музичка улога на дворот на кралот Луј XIV.
Роберто Визентини
Роберто Визентини (роден на 2 јуни 1957 година) е италијански поранешен професионален велосипедист по патот, кој го освои Вајт Џерси во Гиро во 1978 година, завршил во првите 10 од Гировите во 1979, 1980 и 1981 година, го направи подиумот во 1983 година, го носел Маглија Роза за девет дена во 1985 година, три дена во 1987 година и ја освоил Гиро д'Италија ( Giro d'Italia ). Тој вкупно бил победник во 7 етапи на Гранд Тур.
Улица (повест)
Улица - повест (новела) на македонскиот писател Славко Јаневски од 1950 година.
Роберто Визентини
Висентини е роден во Гардон Ривиера, во провинцијата Бреша и имал одлична јуниорска кариера. Во 1975 година, тој бил и помлад италијански шампион и светски шампион. Како аматер го освоил италијанското првенство во тест време во 1977 година.
Улица (повест)
Технички податоци
За првпат книгата била објавена во 1950 година, во издание на Државното книгоиздателство на НР Македонија, во рамките на едицијата „Современа македонска проза“. Книгата, со обем од 143 страници, била испечатена во печатницата „Гоце Делчев“ - Скопје, во тираж од 3.500 примероци. Нацртот на корицата е дело на Цицо Поповиќ, а коректор бил Киро Андоновски. Покрај повеста, содржи и предговор со наслов „Белешка за расказот“, напишан од Ѓорѓи Милошев.
Содржина
Во повеста е опишано детството на главниот лик, чии први сеќавања допираат до денот кога неговото семејство е принудено да се исели од куќата. За детето, улицата е целиот свет и во неа се случуваат сите доживувања. На големата широчинка господарат бездомникот Баждар и неговиот помошник, сиракот Пенчо, кој му е идол на детето. Но, кога Баждар и Пенчо ѝ ги крадат парите на една жена, детето полека ја сфаќа разликата меѓу доброто и злото. Тоа сознание се засилува откако тоа им се придружува на Баждар и Пенчо во крадењето црешни. Тогаш, детето ја повредува ногата, а Пенчо побегнува. За кражбата на парите неправедно е обвинет старецот Адам, кој некое време лежи в затвор поради тоа. Тогаш, детето ги кажува вистинските крадци, а потоа, во една прилика го натепува Пенчо, така откривајќи колку е слаб без заштитата на Баждар. Детето го мрази училиштето, но сака да чита книги кои му ги позајмува девојчето Ана. Поради неа, слаткарскиот помошник Аким го попарува со врело млеко и детето поминува два дена на болница.
Една година подоцна, Баждар си заминува од улицата, а без него, Пенчо станува незабележителен; широчинката ја запоседнува петчлената дружина „Црни браќа“; во улицата се доселуваат тројца студенти со кои се спријателува детето; детето се грижи за кучето наречено Наполеон, но него го труе Бато, синот на финансискиот инспектор, одмаздувајќи се за нанесената навреда. Постепено, членовите на „Црни браќа“ се зближуваат со детето и заедно прават циркуска претстава на која тоа го запознава својот нов идол, момчето Кузман. Кузман го наговара детето да копаат во подрумот од неговата куќа, каде ги наоѓа парите што ги сокрил дедо му. Меѓутоа, дедото ги открива, потоа татко му на Кузман го убива дедото, а Кузман живее трошејќи ги дедовите пари. Набргу, Кузман станува водач на дружината „Црни браќа“ која длабоко заглавува во криминалот. Детето одвреме-навреме се дружи со бездомниците и учествува во нивните мали авантури (тепачки, ситни кражби, итн.), но постојано е незадоволно од состојбата во својата улица, од училиштето и од своето изгубено време.
Осврт кон делото
Во својот предговор кон новелата, Ѓорѓи Милошев ја оценува како „еден од поголемите раскази кај нас“, оценувајќи ја како „голема новина, и тоа како по својот мотив и содржина, така исто и по својата обработка.“ Иако на прв поглед главните херои во новелата се бездомниците, сепак централниот лик е самиот автор, кој секогаш останува настрана и претставува посебен свет, исправен пред дилемата дали да го избере патот на бездомниците или да тргне по друг пат.
Роберто Визентини
Во 1986 година Гиро, победил поразувајќи ги возачите како Сарони и Франческо Мозер за околу 1:00 и 2:00 часот, а исто така и Грег Лемонд кој се најде на 4-то место. Висентини ја освоил етапата 6 и го презел Пинк Џерси на етапата 16 која ќе ја одржи за остатокот од трката. Во 1987 година тој учествувал во една од најконтроверзните епизоди од италијанскиот циклус во осумдесеттите години на минатиот век: Висентини, кој се тркал за, го зеде розовиот дрес за водач на генералниот пласман од неговиот соиграч Стивен Рош, откако победи во поединечен хронометар. Неколку дена подоцна во планинска сцена тој ненадејно бил нападнат од неговиот соиграч Роше, кој ја игнорирал наредбата на тимот да не нападне. Екипата на Карера го водеше во потера по Роше сè додека Висентини не остана без соиграчи. Оттаму Висентини се обидел да го брка сам по себе, но завршил неколку минути зад Ирецот, кој го врати розовиот дрес. Значењето на ова е дека кога Висентини го зеде Пинк Џерси од Роче на сцената 13 било поединечно судење, кое е фаза на секој поединечен возач наспроти часовникот без помош од никој и најдобриот возач кој прави најмалку грешки победи. Кога Роше го земал дресот на Висентини неколку дена подоцна, тој го направил тоа со тоа што започна со напад против сопствениот соиграч, наместо да го заштити дресот на водачот за тимот. Неколку дена подоцна, Висентини падна и избра да се повлече од трката.
Гербова
Гербова (Gârbova, Urwegen) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 2.059 жители.
Космос-1766
Космос-1766 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 28 јули 1986 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,5°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 666 км, а најмалото на 632.
NGC 959
NGC 959 — спирална галаксија во соѕвездието Триаголник, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 959 се споменува и како UGC 2002, MCG 6-6-51, CGCG 523-55, KUG 0229+352, IRAS 02293+3516.
Откривање
Објектот е откриен на 9 ноември 1876 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 959 е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 959 има привидни димензии од 2,3' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 32 м 24 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 35° 29' 42". Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Други поделби
Проучување на NGC 959 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 9665. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2331. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 407.
Турски Гробишта (Бања)
Турски Гробишта — археолошко наоѓалиште во кочанското село Бања. Претставува населба од доцната антика.
На 300 м јужно од селото, на пространа падина покрај потокот Сува Река, во нивите на Б. Левков и П. Алексов се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Низ средината на наоѓалиштето минува патот Бања - Штип.
Хибиц
Хибиц (Hübitz) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Гербштет.
Црква „Св. Никола“ (Брезова)
Свети Никола (Црква Светог Николе) — црква на Српската православна црква, која се наоѓа во село Брезова, 26. км југозападно од Ивањица, Србија. Сместена на планината Мучањ, била изградена во првата половина на 17 век на местото на постара црква. Народната традиција ја поврзува изградбата на црквата со деспотот Стефан Лазаревиќ чиј фреско -портрет се наоѓа во црквата, иако живеел во 15 век.
Во неколку случаи (1971–1972, 1973–1975. и 1987) се вршеше археолошко истражување на црквата, но и нејзината конзервација и реставрација, што резултираше со сегашниот статус на црквата на државен заштитен споменик од големо културно значење.
Архитектура
Црквата Свети Никола во Брезова е еднокорабна градба со многуаголна купола и прозорци од задни рози. Ќелијата на црквата е поделена на три кораби. Куполата е подигната над средниот коридор, додека страничните патеки се прекриени со сводови. Олтарната апсида има полуцилиндрична форма. Подоцна е изградена голема нартекс и вториот (северната страна) влез. Во црквата Свети Никола е сочуван иконостасот на постарата црква од XIV век.
Фрески
Фреските на црквата биле сликани во текот на 1730-тите од двајца сликари со „сосема различно образование, талент и уметнички стилови“ кои „не успеале да постигнат хармонично единство“, но нивните слики имаат „исклучително интересна иконографија “. Украсувањето на поголемиот дел од црквата го извршил помалку талентираниот од двајцата, чирак на поп Страхиња од Будимље. Фреските на вториот зограф се „одликуваат со афинитетот кон иконописот, елеганцијата на издолжените фигури и моделирањето на боите“.
На фреските доминираат сцени од животот на Свети Никола и портретите на Цар Лазар од Србија, Царица Милица и деспотот Стефан Лазаревиќ. Портретот на деспот, поставен на северниот ѕид во близина на северозападниот агол на црквата, се смета дека е направен по автентична фреска, која веројатно била насликана помеѓу 1421 и 1427 година, за време на владеењето на деспотот Стефан. До портретот на деспотот, на западниот ѕид, стои портретот на неговиот татко Лазар од Србија.
Сликарот Симеон Лазовиќ ги изработил царскиот портал и вратата со Недрамановото око во 1805 година, како дел од иконостасот на црквата.
Линда Причард
Линда Норгард Причард (родена на 19 мај 1983 година) е шведски уметник, која работела со Магнус Угла и Аце оф Бајс. Како студент, таа присуствувала на Музичкото училиште на Адолф Фредрик во Стокхолм. Таа учествувала во Идол 2008 година каде стигна до квалификацискиот циклус, но потоа била елиминирана, иако важела за една од фаворитите. Во текот на летото 2009 година, Причард учествувала на Allsång på Skansen како танчерка за Magnus Uggla и таа исто така кореографија за Ace of Base. Причард, исто така, го придружувала Углас на неговата ревијална турнеја. Првиот сингл на Причард „ Брз автомобил “, првично снимен од Трејси Чепмен, бил вклучен во компилацискиот албум Absolute Music 61. Таа претходно пеела придружни вокали за Селин Дион и Бритни Спирс. Во 2019 година, Причард се појавила на сцената на Изборот за песна на Евровизија во Тел Авив, Израел како еден од пејачите за поддршка за влезот во Обединетото Кралство во изведба на Мајкл Рајс.
Мелодифестивален
Причард учествувала на Мелодифестивален 2006 година, како резервна пејачка за Велвет, и Мелодифестивален 2008 како воведен чин и учествувала на Мелодифестивален 2010 со песната „Ти ме правиш жешко-жешко-жешко“, и заврши на петтото место на првото полуфинале кое се одржа во Орнсколдсвик. Таа, исто така, влегла во Мелодифестивален 2011 година со песната „Жива“, која била трета за време на четвртото полуфинале. Сепак, таа била нокаутирана од The Moniker.
Жив
Нејзиниот прв албум, Alive, вклучувајќи ги сингловите „You're Making Me Hot-Hot-Hot“, „Miracle“ и „Alive“, бил објавен на 9 март 2011 година и влегол на шведските топ листи на 21. место. Помина три недели на топ листите на албуми, достигнувајќи го на 21 место во првата недела.
NGC 2837
NGC 2837 — двојна ѕвезда во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 16 декември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2837 е од видот *2.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 18 м 23,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 16° 28' 53".
Сливје
Сливје — село во Општина Долнени, во околината на градот Прилеп.
Географија и местоположба
Сливје се наоѓа во северниот дел на Прилепското Поле, непосредно од десната страна на реката Рибник. Селото е рамничарско и се простира на надморска височина од 625 м. Од Прилеп е оддалечено 29 км. Селскиот атар зафаќа површина од 2,6 км2.
Стопанство
Селото има полјоделска функција и на неговиот атар преовладува обработливото земјиште на површина од 186 ха.
Население
Во делото „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Сливје било село со 18 домаќинства и 85 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Сливје имало 82 жители Македонци и 14 Роми. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во селото имало 56 жители Македонци.
Според последниот попис од 2002 година, во селото живееле 35 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 23 жители, од кои 21 Македонец и 2 лица без податоци.
Родови
Сливје е македонско село.
Родови во селото се: Кунтушовци (6 к.) по потекло се од селото Бистрица, Азот, го знаат следното родословие: Илија (жив на 67 г. во 1950-тите) Стојан-Трајко, основачот на родот, Трајко од Бистрица најпрво се доселил Браилово, па потоа во Пешталево, па се вратил назад во Браилово, во Сливје дошол синот на Трајко, Стојан; Михајловци (3 к.) доселени се од селото Рилево, таму припаѓале на родот Машуловци кои биле староседелци; Минчевци (4 к.) доселени се од Заград, тоа е сега раселено село близу Прилеп, во Сливје дошле 1900 година; Спировци (3 к.) доселени се во 1900 година од селото Секирци, таму припаѓале на родот Тренковци; Котевци (3 к.) доселени се во 1900 година, пред тоа живееле во селото Браилово и некои други прилепски села; Антовци (5 к.) доселени се во 1902 година, пред тоа живееле во Браилово, Ропотово и Пешталево; Стамболџиовци (1 к.) доселени се во 1924 година од селото Зрзе, таму припаѓале на истоимениот род, подалечно потекло имаат од Дебарско; Тренковци (1 к.) доселени се од селото Секирци, таму потекнувале од домазет доселен однекаде; Ропановци (1 к.) доселени се од Рилево, таму имаат истоимени роднини доселени однекаде.
Општествени установи
Во селото порано имало основно училиште во коешто се одржувала настава до четврто одделение.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Долнени од 1955 година.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од Општина Костинци.
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1482 од изборната единица 5 според Државната изборна комисија, сместено во зградата на поранешното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 24 гласачи.
Рудолф Бултман
Рудолф Болтман (германски: Rudolf Bultmann, 20 август 1884 - Марбург, 30 јули 1976 ), бил познавач на Новиот завет и германски теолог.
Биографија
Помеѓу предавањата на Бултман ги слушале и предавањата на Мартин Хајдегер,истакнат германски филозоф.
Негови дела
Бултман бил плоден писател, а неговите најважни дела се: Der Stil der paulinischen Predigt und die low stoische Diatribe ( 1910 ); Die Erforschung der noptischen Evangelien ( 1925 ); Das Evangelium des Johannes ( 1941 ).
Космос-1767
Космос-1767 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Марк Нопфлер
Личен живот
Марк Нопфлер бил во брак трипати. Додека живеел во Лидс, тој се оженил со Кети Вајт, неговата долгогодишна девојка од училишните денови. Тие се разделиле пред Нопфлер да се пресели во Лондон и да се приклучи кон Бреверс дроп. Нопфлер се оженил по вторпат во ноември 1983 година со Лурдес Саломони и станал татко во 1987 на синови близнаци Бенџи и Џозеф и за двајцата тој велел дека се музички талентирани и амбициозни пејачи. Бракот на Нопфлер со Саломони завршил во 1993 година. Третиот брак на Нопфлер е со глумицата Кити Алдриџ и таа му даде две ќерки Изабела (родена 1998 ) и Кадја Руби Роуз (родена 2003 ). Семејството моментално живее во Челзи.
Багдадска гимназија
Багдадска гимназија, порано Гимназија „Садам Хусеин“, ― спортски комплекс во Багдад, Ирак во непосредна близина на Стадионот Ал-Шааб. Дизајниран од Ле Корбизје под налог на кралот Фајсал II во 1956 година за потенцијална употреба на Летните олимписки игри во 1960 година. Откако Фајсал II бил соборен со воен удар во 1958 година, проектот поминал низ неколку промени на дизајнот и местоположбата. Архитектот починал во 1965 година, оставајќи мноштво цртежи и студии за повеќе функции на Спортскиот комплекс во Багдад, кој вклучувал голем стадион, тениски терени, базени и гимназија. Само подоцна конечно била изградена помеѓу 1978 и 1980 година, за да биде инаугуриран од и именуван по ирачкиот претседател Садам Хусеин. Војската на Соединетите Држави ја заземала Гимназијата, како и областа околу Шааб неколку години по падот на Багдад во 2003 година.
Архитектура
Средиштето е изградено од армиран бетон. Главниот покрив се протега на 34 метри и е изграден со челична бандаж покриена со брановидни алуминиумски лимови. Покривните носечки профили се изложени во внатрешноста и ги сместуваат механичките канали. Затворениот стадион со 3.000 седишта и соседниот амфитеатар на отворено се поврзани со огромна лизгачка врата која, кога ќе се отвори, ги спојува двата стадиони. Покрај организирањето натпревари и тренинзи во кошарка, одбојка, тенис, пинг-понг, мечување, бокс, борење, кревање тегови, теквондо, џудо и гимнастика, Гимназијата е домаќин на концерти, состаноци и митинзи на политичките партии.
Публикации за гимназијата
Во јануари 1980 година, Министерството за домување и градежништво - Државната комисија за згради издала публикација на арапски јазик во која се прославува завршувањето на зградата. „Од работите што мораме да ги земеме предвид во овој момент е важноста на младите и поддршката за нив и активностите во кои тие учествуваат, како и нивните економски, социјални и политички ефекти врз политиката на државата. Еве зошто таквата гимназија е суштинска потреба за нашата младина: оваа гимназија е еден од најсуштинските исходи на Револуцијата, за младите во Ирак и за поддршка и развој на нејзиниот спортски дух. Од најпосебните одлики на оваа гимназија е нејзината новина во Ирак. Заедно со стадионот Ал Шааб и Олимпискиот базен, кои ќе бидат изградени веднаш до Гимназијата, комплексот ќе го означи почетокот на спортскиот центар. Државната комисија за згради со гордост им ја подарува оваа Гимназија на нашите спортисти. Завршено во рекордно време, најголемата архитектонска разлика на Гимназијата се смета за одличен пример за современата архитектонска уметност во Ирак. Посакуваме напорите на нашите спортисти да успеат, а еве една иницијатива која ја продолжува нашата поддршка и давање.“
Во 1981 година, Ирак посветил низа поштенски марки за да го прослави инаугурацијата на Гимназијата „Садам Хусеин“, меѓу другите современи згради како Палатата на конференциите и Лакот на отворениот ум на Универзитетот во Багдад, дизајнирани од Волтер Гропиус. Во 2013 година, во Багдад била одржана меѓународна конференција соорганизирана од Урбаната опсерваторија на ИФПО (Француски институт на Блискиот Исток во Бејрут) и Багдадскиот универзитет, Колеџот за инженерство, под покровителство на УНЕСКО, со наслов „Архитектурата на современоста во Багдад: од Ле Корбизје до ирачките пионери“. Бил насочен на Гимназијата во Багдад и вклучувал посета во зградата.
Шеваљ Етеми
Шеваљ Етеми (албански: Sheval Ethemi; Палатица,, ) е поранешен член на ОНА.
Военото образование го завршил на Воената Академија во Скопје „Михајло Апостолски“, каде завршува како академец од втората генерација. Ваљони по завршувањето на академијата бил распореден во скопската касарна „Илинден“ како потпоручник во свечената гарда на АРМ, во кој спаѓал и водот за придружба на претседателот Трајковски. Командантот Ваљони, потекнува од косовско семејство. Етеми бил потпоручник во АРМ и официр во гардата на претседателот на Македонија кој од нејзините редови се повлекол во март 2001 година и се приклучил на ОНА. Во текот на војната, се истакнал како добар снајперист. Бил командант на ОНА во 112 регионална бригада „Мујдин Алиу" (Тетовско) и шеф на оператива.
Во редовите на терористите тој раководел единица за брзи интервенции на 112-та бригада на ОНА "Мујдин Алиу", која имала дваесетина луѓе. Оваа единица била задолжена да ги елиминира евентуалните заседи што ќе ги постават припадниците на македонската полиција и војска. Според информациите, Шеваљ Етеми е еден од осомничените егзекутори на осумте македонски бранители во масакрот кај Вејце. Тој се сомничи и за поттикнување дезертерство на војници на АРМ од албанска националност. Командант Валони неколкупати им се јавувал телефонски на поранешните колеги, офицери од АРМ и им се заканувал. Тој испраќал закани и до аеродромот Скопје дека, наводно, има поставено бомби. Полицијата располага со докази дека командант Валони, заедно со командант Лека, вршел етничко чистење и киднапирање цивили во селата Једоарце, Отушиште, Брезно, Варвара, Лешок и Теарце. Додека бил на служба во гардата на претседателот Трајковски, Шеваљ Етеми бил еден од битните воени разузнавачи и тесно соработувал со Димче Ѓорчевски, Милисав Таштановски и со Никола Костески, тројцата воени разузнавачи. Додека бил на служба во АРМ, Етхеми имал контакти и со ОНА.
По крајот на војната, согласно законот за амнестија, бил ослободен кривично. На 27 септември 2001 година сепојавил во Шипковица при прес конференцијата на Али Ахмети за расформирање на ОНА
Свеќа
Свеќа е вештачки извор на светлина, направен од восок или друг материјал.
Улогата на свеќата во христијанството
Свеќата има важно место во христијанската религија, откако на Седмиот веленски собор било одлучено: „Во Црквата Христова да се кади со темјан и да се палат свеќи и кандила. Со тоа се прави чест пред светите икони, светите мошти, чесниот крст и светото Евангелие“. Во христијанството, свеќата претставува симбол на Христос и неговата светлина, со која се растерува темнината во душата на човекот и во светот. Палењето свеќи се сретнува уште во Стариот завет, во кој една од првите заповеди што Господ му ги дал на Мојсеј била да направи златен светилник со седум кандила. Потоа, свеќи палеле и светите апостоли и првите следбеници на Христос, кога се собирале ноќе за да го проповедаат неговото учење и при молитвите. Оттука, палењето свеќи има посебно место во Новиот завет.
Во првите векови на христијанството секогаш се палеле свеќи при богослужбите, а тоа делумно било од практични причини, зашто нивните средби и ритуали се одржувале ноќе, во мрачните катакомби. За оваа практика сведочи еден од првите црковни писатели Тертулијан, кој запишал: „Ние никогаш не извршуваме богослужение без запалени свеќи. Но, не ги употребуваме само за да ја растераме темнината, туку затоа што палејќи ги свеќите го изобразуваме Христа несоздадената светлина, без кого и напладне би оделе во темница“.
Во христијанските цркви, најпрвин, свеќите ги палеле при вечерната богослужба, а денес, свеќите се палат при извршување на светите тајни и при богослужбите. Освен тоа, некои светци, како св. Фануриј во иконографијата се претставени со запалени свеќи. Бројот на свеќите што се палат во одделни богослужби е различен, а тоа е одредено со Типикот по кој се раководат свештениците. На венчавките, на сопружниците им се даваат свеќи како знак на чистота, а на крштевките, тие ја симболизираат духовната светлина што ја прима новопросветениот. При погребите и помените, како и на гробовите се палат свеќи како симбол на светлината Христова која треба да го просветли покојникот.
Кога одат во црквата, верниците треба да запалат свеќи за живите и за покојните, а тоа треба да биде проследено со молитви за милост и заштита на живите, односно за покој и спас на душата на умрените. Притоа, свеќите се палат на посебно место во црквите, т.н. шандани. При палењето на свеќата, верникот теба да се прекрсти и да ја бакне свеќата, со што се симболизира љубовта кон оние на кои им е наменета свеќата. Првата свеќа треба да биде посветена на Исус Христос, втората на Богородица, третата за светецот чие име го носи верникот, а четвртата за најблиските.
Фрајст
Фрајст (Freist) — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, Саксонија-Анхалт, Германија. Од 24 јануари 2010 е дел од градот Гербштет.
Александар Гаревски
Александар Гаревски (Гостивар, – Скопје, ) — македонски градежен инженер и поранешен редовен професор на Градежниот факултет во Скопје.
Животопис
Гаревски е роден во Гостивар, на 5 ноември 1912 година. Бил учесник во НОБ, делегат на Првото заседание на АСНОМ во 1944 година. Дипломирал на Техничкиот факултет во Белград. По Втората светска војна бил заменик-министер за градежништво на Македонија, по што успешно завршил одговорна задача во „Хидроелектропроект“ – реализација на ХС „Маврово“. На Техничкиот факултет во Скопје работел од основањето. Одиграл пионерска улога во развојот на хидротехниката во СР Македонија, водејќи ја реализацијата на значајни хидротехнички објекти.
Бил проректор на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје од 1965 до 1967 година. Од 1965 до пензионирањето во 1979 бил редовен професор на Градежниот факултет во Скопје по предметите хидраулика, хидрологија, речна хидротехника и водни патишта. Бил еден од доајените на хидротехниката во Македонија.
Библиографија
Напишал два учебника и неколку други трудови:
Гун Лунд
Ган Лунд (родена во 1943) е кореографка и танчерка со седиште во Гетеборг, Шведска. Таа е една од пионерите на шведскиот современ танц, а од 1978 година продуцирала и извела над педесет оригинални дела. Во 1987 година, таа го основала танцовиот театар Аталанте, заедно со уште две кореографки, Ева Ингемарсон и Гунила Вит.
Ган Лунд е директорка на танцовата компанија E=mc2 Dance, каде што имала направено продукции комбинирајќи го танцот со природните науки. Магистрирала уметност и технологија на Технолошкиот институт Чалмерс во Гетеборг. Таа е исто така иницијатор и уметнички директор на 24kvadrat, место со сцена од 24 квадратни метри (приближно 258,3 квадратни стапки) и седишта за публика од 15 луѓе. Таа веќе неколку години е вклучена во меѓународниот проект „Танц без граници“.
Во 2005 година, Ган Лунд ја добила наградата за танц на Шведската театарска критика.
Викторија, престолонаследничка принцеза од Шведска
Викторија, престолонаследничка принцеза на Шведска, војвотка од Вестерјетланд (Викторија Ингрид Алис Дезиреја, ) - наследничка на шведскиот престол, како најстаро дете на кралот Карл XVI Густаф. Доколку се искачи на престолот како што се очекува, таа ќе биде четврта кралица владетелка на Шведска (по Маргарет, Кристина и Улрика Елеонора) и прва од 1720.
Ран живот
Викторија е родена на 14 јули 1977 во 21:45 по средноевропско време во болницата Каролинска во Солна, округот Стокхолм, Шведска и е најстарото дете на кралот Карл XVI Густаф и кралицата Силвија. Таа е член на Династијата на Бернадот. Родена како принцеза од Шведска, таа беше прогласена за крунисана за принцеза во 1979 (СФС 1979: 932) пред нејзиниот помлад брат. Нејзиното место како прва во линијата на сукцесија официјално стапи во сила на 1 јануари 1980 со парламентарната промена на Законот за наследување со кој се воведе апсолутна примогенорија.
Нејзините дадени имиња чествуваат разни роднини. Нејзиното прво име потекнува првенствено од нејзината прабаба Викторија од Баден, потчинета кралица на Шведска. Другите нејзини имиња ја чевствуваат нејзината пра-тетка Ингрид од Шведска; нејзината баба по мајка, Алис Соарес де Толедо; и нејзиниот предок Дезире Клари, потчинета кралица од Шведска; и нејзината тетка и кума од татко и, принцезата Дезире.
Халачки јазик
Халачки јазик или халаџ е зборуван во Иран и Авганистан. Припаѓа на групата на туркиски јазици. Има околу 42.000 говорници според попис во 2000 година.
Викторија, престолонаследничка принцеза од Шведска
Ран живот
Таа била крстена во Црквата на Кралскиот дворец на 27 септември 1977. Нејзини кумови биле престолонаследникот Харалд од Норвешка (подоцнежен крал на Норвешка), нејзиниот вујко, Ралф Сомерлат, принцезата Беатрикс од Холандија (подоцна кралица на Холандија, 1980–2013) и нејзината тетка принцезата Дезире, баронезата Силверверсхилд. Крунисаната принцеза била потврдена летото 1992 во црквата Раплинж на островот Оланд.
Образование
Викторија студирала една година (1996–97) на Католичкиот западен универзитет во Анже во Франција и во есенскиот семестар од 1997 учествувала во посебна програма по работата на Риксдаг. Од 1998 до 2000, Викторија престојувала во Соединетите Американски Држави, каде студирала разни предмети на Универзитетот Јеил, Њу Хејвен, Конектикат.
Во 2006, Викторија се запишлаа во Програмата за дипломати на Министерството за надворешни работи, која траела од септември 2006 до јуни 2007. Програмата е обука на млади идни дипломати и дава увид во работата на Министерството, надворешните и безбедносните политики на Шведска и односите на Шведска со остатокот од светот. Во јуни 2009, таа дипломирала на студии по Уметност на Универзитетот во Упсала.
Таа зборува шведски, англиски, француски и германски јазик.
Промена на статусот
Викторија била прогласена за крунисана принцеза на 1 јануари 1980 со промената во 1979 во Законот за наследување од 1810. Овој устав вовел апсолутна примогеност, што значи дека престолот ќе го наследи најстарото дете на монархот без оглед на полот. Кралот Карл Шеснаесетти Густаф се спротивставил на реформата откако таа се случила - не затоа што се противел на влегувањето на жените во линијата на сукцесија, туку затоа што бил вознемирен што му бил одземен статусот на принцот престолонаследник на неговиот син кој го имал од раѓање.
Кога станала наследничка, таа исто така била прогласена за војвотка од Вастергетланд, една од историските провинции на Шведска. Пред оваа уставна промена, престолонаследник бил нејзиниот помлад брат Карл Филип. Сега е четврти по ред до престолот, зад Викторија и нејзините деца.
Јавен живот
Декларацијата за зрелост на Викторија се одржала во Државната сала во Кралскиот дворец во Стокхолм на 14 јули 1995. Од денот кога наполнила 18 години, таа станала подобна да работи како шеф на државата кога кралот не е во земјата. Викторија го одржала својот прв јавен говор по овој повод. Сместен на платформата во позадината бил истиот сребрен престол на кој нејзиниот татко бил седнат при неговото устоличување, во употреба од 1650 па наваму до оваа церемонија.
Како очигледна наследничка, Викторија е работен член на шведското кралско семејство со своја агенда на официјални ангажмани. Викторија присуствува на редовниот Советодавен совет за надворешни работи и информативните совети со министрите во Владата на чело со кралот, и стапува како привремен регент кога е потребно.
Викторија има направено многу официјални патувања во странство како претставник на Шведска. Нејзината прва самостојна голема официјална посета била во Јапонија во 2001, каде што го промовирала шведскиот туризам, дизајнот, музиката, гастрономијата и одржливоста на животната средина за време на настанот „Шведски стил“. Истата година, Викторија отпатувала и на Западниот брег на Соединетите Држави, каде учествувала на прославите на стогодишнината на Нобел.
Во 2002, таа беше во официјална посета на Соединетите Држави, Шпанија, Уганда, Етиопија и Косово каде го посети кампот Викторија. Во 2003, таа оствари официјални посети на Египет и САД. На почетокот на 2004, таа беше во официјална посета на Саудиска Арабија, како дел од голема официјална деловна делегација од Шведска, а во октомври 2004 отпатува во Унгарија. Круната принцеза Викторија доби своја палата во октомври 2004. На чело е Маршалот на Судот и служи за координирање на официјалните ангажмани на Кралската принцеза.
Во јануари 2005, Викторија оствари долга официјална посета на Австралија, промовирајќи го шведскиот стил и бизниси, а во април ги посети Бангладеш и Шри Ланка за да ја следи помошта и да се информира за работата како резултат на цунамито. Во април 2005, Викторија оствари официјална посета на Јапонија каде го посети Експо 2005 во Аичи, ги постави темелите на новата продавница ИКЕА во Јокохама заедно со принцезата Такамадо и се состана со царот Акихито, царицата Мичико, престолонаследникот Нарухито и Сајако Курода. Во јуни 2005, Викторија отпатува во Турција во официјална посета каде учествуваше на шведскиот деловен семинар и на прославата на Денот на Шведска во Анкара за време на историска посета, организирана од шведската амбасада во Анкара и шведскиот трговски совет во Истанбул. Викторија ги посети и историските знаменитости како Сината џамија, Палатата Топкапи и Аја Софија. Ова беше прва официјална кралска посета од Шведска на Турција од 1934. Во септември 2005, таа направи официјална посета на Кина.
Во март 2006, Викторија направи официјална посета на Бразил каде ја следеше трката Волво Океан и ги посети проектите поддржани од Светската фондација за детство, како што е Абриго Рајнха Силвија. Во декември, таа престојуваше во четиридневна официјална посета на Париз каде присуствуваше на француско-шведска вечера организирана од Трговската комора на Шведска, Шведскиот трговски совет и Шведската амбасада, за време на која исто така го додели и наградата „Екселанс 2006“. Посетата на Париз исто така вклучуваше настани со Шведскиот клуб во Париз, присуство на црковна служба во Софиската црква (шведска црква во Париз), студиска посета на седиштето на ОЕЦД и средби со генералниот секретар Хозе Анхел Гуриа, Шведскиот амбасадор во ОЕЦД, Гун-Брит Андерсон и други високи функционери. Таа исто така присуствуваше на свечена вечера организирана од страна на La Fondation Pour L'Enfance во Версај.
Таа е член на почесниот одбор на Меѓународниот параолимписки комитет.
Во 2011 беше објавено дека Викторија ќе продолжи да работи во текот на целата бременост. Во 2012, таа го зела своето породилно отсуство еден ден пред раѓањето на нејзината ќерка Естел и нејзиниот сопруг Даниел открил дека тој ќе го земе своето татковско отсуство и ќе ги смени родителските улоги со Викторија кога Естел започна со предучилишно образование.
Во јануари 2016, генералниот секретар на ОН, Бан Ки-мун ја назначи принцезата како член на Застапници за целите за одржлив развој за Агендата 2030. Кралскатата принцеза е еден од 16-те амбасадори во Групата за застапување на целите на одржливиот развој (SDG). Задачата на групата е да ги промовира целите на ООН за одржлив развој - Агенда 2030 на различни начини. Крунисаната принцеза примарно работи со прашања што се однесуваат на вода и здравје.
Фондот на круната принцеза Викторија
Секоја година Викторија посетува еден или повеќе клубови или проекти на кои им се доделени грантови. Овие посети не се објавуваат преку официјалниот кралски дневник, но се чуваат приватни; наместо тоа, шведската телевизија често ја придружува и емитува кратки програми од овие посети во одредено време од годината.
Личен живот
Првото момче на Викторија бил Даниел Колерт. Тие се дружеле во исти друштва, оделе во исто училиште и веќе биле пријатели кога нивната романса се развила во средината на 1990-тите. Кога Викторија се преселила во САД во 1998 да учат и да се опорави од нејзините нарушувања во исхраната, Колерт се преселил со неа низ Атлантикот и се сместиле во Њујорк. Во септември 2000, врската на Викторија со Колерт беше потврдена во интервју со неа на Експо 2000. Врската заврши во 2001.
Во мај 2002, шведскиот весник Експресен објавил дека Викторија има ново момче, нејзин личен тренер на Мастер обука, Даниел Вестлинг. Кога веста излезе и медиумите го свртеа вниманието кон него, беше очигледно дека тој не сака да биде во јавноста. Еднаш Вестлинг беше фотографиран како преминува улица наспроти црвено светло со цел да избегне камера. Во јули 2002, Викторија и Даниел Вестлинг беа сликани како се бакнуваат за прв пат на роденденската забава за Каролин Кројгер, блиска пријателка на Викторија.