cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Религија во Сомалија
Христијанство
Христијанството е малцинска религија во Сомалија. Додека официјалниот број на отворено декларирани практичари на христијанството е само околу 1.000 меѓу вкупното население во земја од над осум милиони жители (100% од нив се, барем официјално, муслимани), вистинскиот број христијански практичари во Сомалија е непознат поради феноменот на криптохристијанството меѓу етничките сомалиски муслимани што се преобраќаат во христијанството.
Според некои извори во Сомалија официјално живеат 200 христијански лекари, и тие се или странци или се потомци на некои странци или пак се припадници на малцинската етничка група Банту. . Сомалиските христијански потомци потекнуваат од италијанските колонисти и претежно се Евангелисти и Назарени. Постои една католичка епархија за целата земја со седиште во Могадишу.
Вистинскиот број на неофицијалниот дел од сомалиските христијански верници е непознат. Религиозните прогони на неофицијалните христијани е често а напуштањето на исламот е кривично дело и казниво со смрт во Сомалија. Поради тековната Граѓанска војна во јужниот дел на земјата се верува дека христијаните во Сомалија се соочуваат со прогон и понекогаш со смрт. Освен катедралата во Могадишу (која повеќе не се користи за христијански услуги, иако во 2013 година плановите за нејзино поправање биле најавени од епархијата), во земјата не постојат црковни објекти ниту пак правна заштита за христијаните. Некои од христијаните се состануваат во подземни цркви. Сепак, имало случаи и пред и за време на граѓанска војна во која некој муслиман ја прифатил христијанската вера, тајно објавувајќи го своето отпадништво. Всушност, тие биле христијански верници, но законски муслимани. Така, статистиката на сомалиските христијани не ги вклучува муслиманските отпадници во христијанството.
Паравоените групи во Сомалија исто така се вклучиле во ограбувањето на христијански гробови,. Понекогаш терминот „христијанин“ бил етикета што џихадистите ги ставале врз луѓето за кои се сомневале дека работеле за етиопската интелигенција .Во август 2009 година, Меѓународната христијанска грижа забележала дека 4 Христијани кои помагале на деца-сираци биле обезглавени од исламски екстремисти бидејќи не сакале да станат Муслимани. Сето ова, државата ја прави лабава, со најнизок индекс на демократија, верска слобода и почитување на основните човекови права.
Трскари
Трскарите се семејство на птици од редот врапчевидните (Passeriformes).
Во Македонија
Во Република Македонија фамилијата е застапена со три рода: трскар (Acrocephalus), гушанче (Hippolais) и идуна (Iduna). Од родот на трскарите, присутни се следниве видови: обичен трскар (Acrocephalus arundinaceus), мал трскар (Acrocephalus schoenobaenus), тенкоклун трскар (Acrocephalus melanopogon) воден трскар (Acrocephalus paludicola), блатен трскар (Acrocephalus palustris) и трскар рогозар (Acrocephalus scirpaceus).
Гушанчињата се застапени со видовите: маслинар (Hippolais olivetorum) и жолто гушанче (Hippolais icterina). Родот идуна е застапен со видот сиво гушанче (Iduna pallida syn. Hippolais pallida).
Тома Аквински
Свети Тома Аквински (латински: Thomas Aquinas, италијански: Tommaso d'Aquino; 1225 — 7 март 1274) — италијански христијански теолог, философ и свештеник, светец на Католичката црква. Тој се смета за еден од најголемите католички теолози во историјата и за еден од триесет и трите доктори на Католичката црква.
Животопис
Тома Аквински најверојатно е роден во замокот Рокасека кај Аквино, Италија. бил воспитан во опатијата на монасите-бенедиктинци во Монтекасино, Италија. Се замонашил во 1248 година. Учел во Париз каде постигнaл голем успех и бил наречен Doctor universalis и Doctor angelicus. Од 1248 до 1252 година бил студент на св. Алберт Велики во Келн. Предавал повторно во Париз од 1256 до 1259, а потоа проповедал во Италија (Рим, Витербо и Орвјето). Од 1269 година бил научен префект на Доминиканскиот орден во Неапол, каде ја создал својата школа. Умрел на пат за Вториот лионски собор во Фосанова. Папата Јован XXII го канонизирал како светец во 1323 година.
Учењето на св. Тома Аквински
Св. Тома Аквински е основоположник на томизмот, една од средновековните школи кои лежат во основата на доцните филозофски погледи на католичката црква. Во 1879 година, ова учење било прогласено официјално од папата Лав XIII во сите католички учебни програми.
Големата заслуга на Тома Аквински е поставувањето на теологијата на научна основа. За изјаснувањето на тајните на верата ги применува принципот на „нормалниот разум“ и филозофските погледи на Аристотел. Тој ги осудува тогашните противречја помеѓу приврзаниците на учењето на Свети Августин (принцип на верата) и онаа на Аристотел, која произлегува од опитот и на неговото познавање, при што докажува, дека овие две учења дејствуваат заедно — некои работи можат да се објаснат само со посредство на верата, други со разумот.
Тома Аквински има напишано многу филозофски и теолошки дела, од кои најславно дело му е „Теолошки зборник“ (Summa philosophica) во три дела, во кое ја обработува својата теологија и опфаќа систематски изложена синтеза на теоријата на Аристотел и на христијанската традиција. Овој спој е вграден во мисловните темели на средновековната црква, а и ден-денес ја сочинува основата на римокатоличката доктрина. Ова дело е преведено на скоро сите светски јазици.
Говорејќи за црквата, Св. Тома рекол:“ ''Исус ја прифатил маката од голема желба која ја имал во себеси да ја обедини црквата.“
Дебеличок и дружељубив, Тома Аквински, бил толку омилен што го сакале дури и неговите противници во интелектуалниот свет.
Кебир џамија (Симферопол)
Кебир џамија (Kebir Cami) — џамија која се наоѓа во Симферопол, Крим. Кебир џамија е истакнат архитектонски споменик во Симферопол и најстара зграда во градот.
По Втората светска војна џамијата останала во лоша состојба. Веќе неколку години џамијата се користела како работилница за покривање на книги. По враќањето на Кримските Татари од депортацијата, започнало преродбата на старата џамија: во 1989 година џамијата била вратена на муслиманската заедница. Реконструкцијата започнала кон крајот на октомври 1991 година.
Денес, џамијата е главна џамија на Крим и резиденцијата на муфтијата. Основата, исто така, вклучувала медреса (образовна институција) и библиотека.
Јанис Плашке
Јанис Плашке (роден на 6 февруари 1987) — германски фудбалер кој игра на средината на теренот за германски клуб Хановер 96. На 1 јуни 2011 година Плашке потпишал професионален договор со тимот од Долна Саксонија, откако претходно играл за младинските категории на клубот и резервниот тим.
Тремник
Тремник — село во Општина Неготино, во околината на градот Неготино.
Географија и местоположба
Селото Тремник се наоѓа во средното Повардарие на јужната страна на територијата на Општина Неготино, чиј атар се протега од обете страни на реката Вардар. Поточно селото Тремник се наоѓа од десната страна на Автопатот „Александар Македонски“ (коридор 10, Е-75) веднаш наспроти ТЕЦ „Неготино“.
Вовлечено е во еден долг и тесен сув дол наречен со правец на протегање исток-запад кој се отвора на краевите кон северозапад и пошироката долина на реката Вардар кон исток. Тремник е рамничарско село расположено на надморска височина од 120 метри. Поради ваквата местоположба Тремник има вовлечен и издолжен изглед со куќи претежно на десната присојна падина од Вошлин Дол на неговиот излез во рамнината на долината на Вардар. Тремник денес е поделено во 5 маала: Чифлик, 6-те куќи, Долно Маало, Горно Маало и Сретсело. Маалата Чифлик и Шесте Куќи се малку поиздвоени кон запад во рамнинското проширување, но сепак целото село Тремник е од збиен тип. Во минатото се делело на Алиловско, Шунтевско и Пашовско Маало во долниот дел, Зајковско, Бадевско и Долско Маало во горниот дел и издвоеното Чифлик маало.
Од градот Неготино, селото Тремник е оддалечено 10 километри. Покрај клучката на автопатот, Тремник со Неготино и Демир Капија е поврзано со широк и добар асфалтен пат кој е старата траса и коловозна лента на патот за Гевгелија.
Атарот на Тремник зафаќа простор од 12,8 км2, на него преовладува обработливото земјиште кое што зафаќа површина од 812 ха, а на пасиштата отпаѓаат 290 ха.
Нивите се наоѓаат над селото на потезите Градиште, Рашулица, Порои, Кавадаречки Пат, Аѓупка, Голјак, Цуцул, Мал Дол, Средни Рид, Камен, Вошли Дол, Суво Грло, додека под селото на атарот се наоѓаат потезите Заградиште, Платуник, Провалија, Вардар каде што има „лаки“ и „чаири“ - ливади и пасишта, денес најголем дел под градинарски насади со пластеници и ораници.
Антика
Значајната местоположба која ја има Тремник, на крстопатот на повеќе важни патишта во срцето на Повардарието и Тиквешијата условила во него да има живот и население уште од дамнешни времиња, за што сведочат и многубројните археолошки пронајдоци и наоѓалишта во недалечната околина кои датираат од  век пред нашата ера па сѐ до  век од нашата ера. Во самото село Тремник на месностите Градиште, Чаир Рид и Орманков Дол пак биле најдени многу богати археолошки пронајдоци како златни монети со ликовите на Филип II и Александар III Македонски, a меѓу пронајдените предмети се и златната апликација со ликот на Посејдон, ситни копчиња од малависки тип со ѕвездести испапчувања, стотина алки, како и листести висулци за ѓердани. Вкупната тежина на пронајдените предмети е околу 700 грама злато, но многу поважна е нивната специфична и исклучителна историска вредност.
Постојат претпоставки дека наоѓалиштето Градиште во Тремник е едно од можните места на некогашниот старомакедонски град Антигонеја основан во II век пред нашата ера од македонскиот крал Антигон Гонат.
Османлиско владеење
Првите пишани документи за селото Тремник потекнуваат од XVI век, каде се сретнува и под името Мал Тремник.
Во однос на настанокот на сегашното село Тремник е едно од селата во Тиквеш, кое избегнало уништување и преместување во време на османлиското владеење. Затоа, Тремник меѓу населението се смета дека е староземанско односно е настанало и постоело уште пред доаѓањето на османлиските владетели во XIV век. Со доселувањето и колонизирањето на Јуруци во XVI век во Тиквешијата започнува првиот бран на исламизација на македонското христијанско население, при што први на удар биле сите старинечки села во котлинската рамнина, на преминот кон планинските падини и подножја и поважни важните патишта, меѓу кои било и Тремник. Во тоа време постоело предание дека дотогашната селска црква била претворена во џамија. За време на познатата Австриско-турска војна и Карпошовото востание на крајот на XVII век во 1689 година, при налетот на австриската војска таа дошла и во Тиквеш заземајќи го и утврдувајќи се на Чичевското Кале при што османлиската војска со еден паша морала да се повлече преку Црна Река и да се стационира во Тремник.
До пред крајот на XIX век и на почетокот на самиот XX век Тремник било мешовито село со еден чифлик од кој во тоа време се иселиле последните христијани и од мешано, станало само муслиманско македонско село, но не за долго бидејќи веднаш по Балканските војни во 1912/1913 започнал големиот бран на иселување на муслиманското население при што истовремено и заедно со турската војска се иселиле 20 домаќинства. На негово место започнало да се доселува македонско христијанско население од повисоките тиквешки села под Кожуф и тоа најмногу од селото Рожден, а потоа и од Чемерско, Бојанчиште, Конопиште кои пред да се доселат во Тремник најпрвин живееле во демиркапиското село Бесвица, а потоа српската и кралска југословенска власт започнала да доселува и колонисти од села во горното изворишно подрачје на реката Пчиња во Кумановско, североисточна Македонија и крајниот пограничен дел на Јужна Србија и други краишта. Со забраната на враќање на колонистите по Втората светска војна во Тремник продолжило доселување на Македонци од повисоките ридски и планински тиквешки села, а селото значајно го осовременило својот лик.
Потекло и значење на името
Името на селото Тремник е со потекло од македонскиот јазик составено од именката трем и наставката ник, со значење место со тремови или тремно место. Именскиот дел трем можно е да доаѓа од зборот трем со значење на предворје или покриена отворена просторија пред собите на куќа, предворје илиалтернативно од дрвена плевна, шупа, штала. Доколку се има предвид местоположбата, изгледот и особено на историјата на селото кога имало чифлик и куќи со големи тремови и предворја не е исклучено од таму да дошло и името. Дури и во денешно време речиси сите куќи имаат широки тремови. Други претпоставки кои ги наведуваат научниците се дека дека името Тремник доаѓа или означува: покриен дел пред црквата или од зборот трева и името Тревник кое со асимилација на -вн во -мн го добило денешниот облик. Помала е веројатноста и можноста името да доаѓа и од зборовите: требење односно Требник -> Тремник - место каде биле „истребени“ (исечена) шума или (откопани) камења, како и од именката трмка што е дијалектен збор за улиште или кошница од плот - прачки и земја за одгледување на пчели, та некогаш селото да се викало Трмник што никаде не е забележано како такво. Меѓу населението отсекогаш селото било познато и нарекувано само како Тремник.
Стопанство
Според составот на земјиштето на атарот селото Тремник има полјоделска функција. Најзастапени гранки од полјоделствтото се одгледувањето житарици, лозарството и градинарството. Од земјоделството населението се занимава најмногу со одгледување пченица, обработување на лозја во Долни Дисан и други села, а голем број претежно помлади жители работат во новоотврената фабрика за автомобилска електроника „Дрекслермајер“ во Кавадарци.
По самите краеви од сите страни над селото веднаш до куќите има пространи ниви со пченица и лозја, а на дното на долот на влажното земјиште има бројни пластеници под градинарски насади во кои се одгледуваат пиперки, домати (патлиџани), краставици, кромид, лук, марула, моркови, спанаќ, праз. Од житните култури во многу помали размери се одгледуваат и јачмен и пченка, додека од градинарските се одгледуваат и доста зелка и бостан - тикви, лубеници и дињи, а во помали размери и грав и компир. Поголемиот дел од населението кое е со потекло од планинските села во областа на горното изворишно подрачје на Пчиња поради непознавањето, неупатеноста и ненавикнатоста кон лозарството како и кон екстензивното долинско-котлинско земјоделско во средоземни и суптропски климатски услови се занимава со аргатување и помош при тешките физички земјоделски работи во обработката, копањето и кроењето на лозјата како и берењето на грозје во соседните лозарски села како Долни Дисан и Тимјаник. Ваквото занимање со аргатување во земјоделските работи е познато и кај жителите од Пепелиште и Криволак кои водат потекло од овие и други подалечни краишта од Тиквешијата. Жителите кои водат потекло од Рожден и другите поткожуфски села покрај со земјоделството се занимаваат и со сточарство односно со одгледување на овци, кози и крупни говеда како крави, телиња и волови, но во помали размери.
Во Тремник е доста развиено и живинарството односно одгледување на кокошки и мисирки. Дел од жителите на Тремник се занимаваат и со други услужни дејности како автопревоз на патнички и товарни возила, ѕидарство, градежништво, плочкарство и во фабриките и погоните на влезот на Неготино. Повеќето семејства живеат во нови и добро уредени куќи, но еден значаен дел од жителите кои не се навикнати и научени на обемно земјоделство живеат посиромашно во социјално загрозени услови и послабо уредени живеалишта и куќи. Во Тремник работат земјоделска задруга, неколку продавници и услужни објекти како угостителски дуќани.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Тремник живееле 657 жители, од кои 554 Македонци муслимани, 93 Македонци христијани и 10 Роми.
Според пописот од 2002 година во Тремник живееле 827 жители од кои:
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 766 жители, од кои 578 Македонци, 3 Албанци, 84 Турци, 12 Роми, 43 Срби, 1 останат и 45 лица без податоци.
Низ годините ова било вкупното население и етничка припадност на населението во Тремник:
* Извор: Државен завод за статистика на Република Македонија (1948-2021), според податоци од официјалните пописи во соодветните години
Родови
Тремник најпрво било македонско муслиманско село кое потоа станало населено со православно население.
Македонско муслимански
Во Тремник денес живее мнозинско македонско христијанско население кое по потекло половината е доселено од повисоките тиквешки села под Кожуф и тоа најмногу од селото Рожден, а потоа и од Чемерско, Бојанчиште, Конопиште кои пред да се доселат во Тремник најпрвин живееле во демиркапиското село Бесвица, а другата половина е со потекло од села во горното изворишно подрачје на реката Пчиња во Кумановско, североисточна Македонија и крајниот пограничен дел на Јужна Србија. Тие во Тремник се доселени на местото на старото македонско муслиманско население кое се иселило веднаш по Балканските војни. Во Тремник живее и помал дел на македонски родови и семејства со потекло од блиските неготински повардарски села како Војшанци, Бистренци и села на Осогово во Кочанско и Радовишко. Македонски родови и семејства кои денес живеат во Тремник се: Честојнови или Честојанови, Јачеви, Ристови, Балтови, Ангелкови, Атанасови, Мицеви, Петкови, Милевски, Стефановски, Арсови, Станкови, Цветкови, Огнанови, Ѓореви, Чакови, Доневи, Јованови, Бинови (доселени од тиквешкиот дел на Мариово на североисточните падини на Кожуф), Маркови, Деловски, Петрови, Цветковски.
Самоуправа и политика
Селото се наоѓа во Општина Неготино, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Неготино. Селото припаѓало на општината Неготино и во периодот 1957-1962 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Долни Дисан, во која покрај селото Тремник, се наоѓале и селата Вешје, Горни Дисан, Долни Дисан и Прждево. Општината Долни Дисан постоела и во периодот 1950-1952 година.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1231 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 667 гласачи.
Редовни настани
Прослава на селската и црковна слава Духовден, на педесет дена од Велигден со голем општонароден собор.
Иселеништво
Од селото е иселено речиси целото македонско муслиманско население. Уште веднаш по Балканските војни во 1912/1913 се иселиле 20 семејства во Турција во Мала Азија. Својот врв и речиси потполното иселување на муслиманите се извршува во текот на педесеттите и шеесеттите години на XX век. За време на Втората светска војна дел од колонистите населени од окупаторските српски и кралски југословенски власти се протерани во Србија од странана бугарскиот фашистички окупатор. По седумдесеттите години на XX век па сѐ до денес не се забележани поголеми иселувања, со исклучок на неколку во градовите Неготино и Кавадарци.
Вилијам Хершел
Вилијам Хершел ( - ) — англиски астроном од германско потекло. Ја има откриено седмата голема планета во Сончевиот Систем која го доби името Уран. Ги открил и двата од петте познати месечини на Уран и на Сатурн.
Александра Филиповиќ
Александра Филиповиќ ( 17 ноември 1983 ) е српска писателка и сатиричар.
Биографија
Дипломирала на Економскиот факултет во Белград, на насоката Економска анализа и политика. Како писател се јавува во периодичните изданија и списанијата Вечерње новости, Политика, Дечје новине, Књижевне новине, Наш траг, Етна, Сизиф, ОНА, Црна овца, Шипак, Сатиричне вертикале и други.
Нејзините приказни се адаптирани за радио и од 2018 година е емитувана на Радио Белград 1 во емисијата „Добро утро деца“.
Нејзините дела и се преведени на руски и унгарски јазик.
Недељко Кошанин
Недељко Кошанин (/Вионица, -, ) — биолог научник, универзитетски професор и академик на Српската кралска академија. Бил управител на Ботаничкиот завод и ботаничката градина „Јевремовац“. Тој го започнал објавувањето на „Билтенот на Ботаничкиот завод и ботаничката градина“, што имал соработка со над 90 ботанички институции во светот. Самостојно или во соработка со истакнати ботаничари во светот, опишал многу нови растителни видови, а странските и домашните истражувачи, од почит кон неговата работа, по него именувале новооткриени растителни видови. По „Панчиќевата доба“, неговото дело означува епоха (1918-1934) во развојот на ботаниката во земјата, позната како „Кошанинова доба“.
По определба бил социјалист и бил политички активен. Над триесет години активно учествувал во работничкото движење и се борел за народните и работничките права.
Животопис
Роден е во селото Чечина, а според некои информации во соседна Вионица кај Ивањица од мајка му Стана и татко Стеван. Неговите родители биле земјоделци. Иако во тоа време не било вообичаено децата да одат на училиште, тој бил запишан во основно училиште во Придворица, десет километри од дома, кое го завршил со одличен успех во 1887 година. Потоа се запишал во гимназијата во Ужице, но многу брзо потоа преминал во Првата белградска гимназија. Неговите родители не можеле материјално да го помагаат, па морал сам да се издржува. И покрај тоа, дипломирал во 1895 година со одличен успех.
Дипломирал на Катедрата за исхрана и хемија на Големата школа во Белград (1899), каде е прогласен за најдобар ученик заедно со Јован Скерлиќ и Милан Грол. По неговите студии, како социјалист (член на Српската социјалдемократска партија), бидејќи не можел да се вработи во државна служба, затоа што образовните власти во Србија со недоверба гледале на неговите слободоумни ставови, изнајмил парна мелница во Раковица и извесно време се занимавал со мелничарство.
Кон крајот на 1899 година, сепак добил државна служба и кратко време работел како учителски приправник и суплент во Втората белградска гимназија. Ја напуштил државната служба за да ги продолжи студиите во странство.
Две години (1900-1902) поминал на обука во Лајпциг во Лабораторијата за физиологија на растенијата, а потоа, во периодот 1903-1905 година, како асистент за ботаника на Универзитетот во Лајпциг, кај германскиот растителен физиолог Вилхелм Фефер (Wilhelm Pfeffer). Во 1905 година ја одбранил докторската дисертација кај професорот Фефер и докторирал на тема „Влијанието на температурата и воздушниот притисок врз положбата на листовите“ (Über den Einfluss von Temperatur und Ätherdampf auf die Lage der Laubblätter).
Професорскиот испит го положил во Белград во 1905 година.
По враќањето во Белград, работел како заменик во Богословијата Св. Сава, како привремен (1906), а потоа како постојан (1908) доцент по ботаника на Универзитетот во Белград. Бил избран и за асистент на Ботаничкиот институт на Универзитетот во Белград, од каде што напредувал до чин редовен професор. Бидејќи во Белград веќе немал услови да продолжи со истражување на полето на физиологијата, бидејќи за тоа била потребна добро опремена лабораторија, тој се посветил на проучување на природата. Уште во 1898 година, како студент на професорот по зоологија Живојин Ѓорѓевиќ во Белград, се занимавал со проучување на инсекти од редот на тврдокрилците (Coleoptera) во Србија. Овие студии ги продолжил во 1904 година, а списокот на тврдокрилци бил објавен во декември истата година во „Просветни гласник“. Списокот содржел 849 вида, групирани во 409 родови и 49 семејства.
Учествувал во Балканските војни, како командант на чета со чин капетан во Дринската дивизија. Учествувал во нападот на Кладница пред Сјеница. Додека престојувал како војник во северна Албанија во 1913 година, ги проучувал и растенијата на таа територија, а резултатите од студиите ги објавил во делото „За вегетацијата на североисточна Албанија“ (1914). Првата светска војна го затекнала во Грац со неговото семејство. Војната ја поминал во заробеништво, во затворот Шлосберг во Грац.
Професор, научник и академик
Во 1912 година станува вонреден професор, а по заробеништвото во 1921 година, редовен професор на Универзитетот во Белград и управител на Ботаничкиот завод и ботаничката градина „Јевремовац“. Во учебната 1927/28 година ја извршувал функцијата декан на Филозофскиот факултет.
Тој го истражувал создавањето и потеклото на Дајиќкото Езеро во Голија, заедно со Јосиф Панчиќ и Јован Цвијиќ. Напишал монографии за Дајиќкото Езеро (1909 ) и Власинска Тресава (1910 ).
Омилени предмети на неговото истражување биле балканската рамондија Ramonda serbica, Ramonda nathaliae. Некои од неговите дела се посветени на мововите и алгите. Во почетокот се занимавал со физиологијата на растенијата, а подоцна се посветил на фитогеографијата. Ја проучувал вегетацијата на Јужна Србија и Македонија и флората на езерата. Ги проучувал планинските масиви Јакупица, Кораб, Бистра и други. Особено значајни се неговите дела за четинарите во областа. Собрал податоци за екологијата и распространетоста на ендемичниот високопланински бор, Pinus heldreichii - Pinus leucodermis, Pinus peuce, слаткиот костен (Castanea sativa), Prunus laurocerasus, Forsythia europaea, Dioscorea balcanica. Напишал студија за екологијата на зеленилото на Острозуб. Студијата ги опишува одликите на живеалиштата на овој растителен вид и објаснува дека локалитетот претставува рефугиум од локално значење за неговиот опстанок за време на глацијацијата. Независно или во соработка со истакнати ботаничари во светот, опишал многу нови растителни видови, од кои многу преживеале и по подоцнежното заострување на критериумите во систематиката.
Напишал голем број студии, трактати и статии. Напишал дела од областа на ентомологијата, алгологијата, фитоценологијата, физиологијата, екологијата, климатологијата, фитогеографијата и сродни области.
Во периодот од 1904 до 1934 година напишал 38 научни труда, а неговиот најистакнат ученик Љубиша Глишиќ, врз основа на собраниот материјал од неговото наследство уредил уште два негови научни труда. Двете дела „Флора на Јужна Србија“ и „Дендрологија“ претставуваат круна на неговата научна работа, која ја оставил во ракопис, бидејќи немал време да ги објави за време на неговиот живот.
Бил основач и прв уредник на „Билтенот на Ботаничкиот завод и градина на Универзитетот во Белград“, чие прво издание било објавено во 1928 година. Списанието било наречено на француски (Bulletin de l’Institute du jardin botaniques de l’Universite de Belgrade). Излегувала една книшка годишно на француски и германски, а подоцна и на англиски јазик. Списанието одржувало контакти со 90 ботанички институции на сите 5 континенти. Од основањето на списанието па до својата смрт, работел на одржување на високото ниво на списанието, што помогнало да се отвори домашната научна јавност кон европската и да се стават достапни резултатите од домашните автори за поширока, како и општата промоција на биолошките науки во тоа време. Овозможил подобрување на условите за работа на хербариумот и библиотеката на Институтот за ботаника (тогашен Ботанички институт). Соработувал со списанијата „Спомени“ на Српската кралска академија, Гласник Српски географског друштва, „Наставник“ и други домашни и странски периодични научни публикации.
Во 1927 година објавил учебници по ботаника за I и II клас во средните училишта, богато илустрирани книги, кои биле повторно издавани и по неговата смрт. Учебниците по ботаника биле на завидно ниво и по содржина и по техничка опременост, со добро објаснета морфологија и анатомија на растенијата, проследени со физиолошки процеси и претходни истражувања. Ја напишал и книгата „Физиологија на растенијата“ за студенти, која ја објавило Здружението на студенти по биологија на Белградскиот универзитет во 1933 година, како вкоричена скрипта од 178 страници, без слики и табели. Книгата е поделена на три дела: хранење на растенијата, промена на обликот и движење на растенијата. Најверојатно, имал намера да го дополни текстот на скриптата и да објави печатен учебник, но прераната смрт го спречила во тоа.
Станал дописен член на Академијата за природни науки на Српската кралска академија на 3/16 февруари 1914 година, а станал редовен член на 18 февруари 1922 година, на предлог на Јован Жујовиќ, Сава Урошевиќ и Михаило Петровиќ. Со воведниот говор „Животот на терциерните растенија во денешната флора“ („Les plantes de reliquat de l'époque tertiaire dans la flore actuelle”) бил прогласен за академик на 28 јануари 1923 година. Бил член на научните друштва во Прага (1914), Берлин (1923), Париз (1926) и Варшава (1927).
Неговата работа одбележала цела епоха во развојот на ботаниката во земјата. Периодот од крајот на Првата светска војна (1918) до неговата смрт (1934) често се нарекува „Кошанинова доба“, како раздобје што ја наследува „Панчиќевата доба“.
Смрт и погреб
Починал од туберкулоза на 22 март 1934 година во санаториум во Грац, по долго и тешко боледување, последица на суровите услови во австриското заробеништво. Неговите посмртни останки биле пренесени со воз во Белград на 26 март. Инаку, во Марибор, Загреб и други места работниците му оддавале почит.
На железничката станица во Белград, во раните утрински часови го пречекала поголема група студенти со професори од Универзитетот во Белград. Оттаму телото било пренесено во една од предавалните во Ботаничката градина, каде последна почит му оддале академици, професори, студенти, партиски соборци и почитувачи. Во црквата Свети Марко било одржано опело. Проштални говори одржале Владимир К. Петковиќ, претседател на Српската кралска академија, Александар Белиќ, ректорот на Универзитетот во Белград, Владимир Ќоровиќ, декан на Филозофскиот факултет, неговиот ученик професорот Љубиша Глишиќ во име на ботаничарите, претставник на студентите, претставник на социјалистите и претставник на синдикатот и Центарот за образование на работниците.
Погребан е на 26 март на Новите гробишта во Белград.
Политичка работа
Бил многу активен во Социјалистичкиот научен клуб од неговото основање по Првата светска војна.
Во негова чест
На неговиот гроб има биста, дело на вајарот Лојзе Долинар.
Многу странски и српски истражувачи, од почит кон делото на Недељко Кошанин, по него именувале новооткриени видови: Daphne kosaninii, Centaurea kosaninii, Semprevivum kosaninii, Anthyllis kosaninii, Cerastium kosaninii, Alyssum kosaninii, Thymus kosaninii, Crocus.
По него името го добиле Кошаниновите Езера, во чија близина се наоѓа манастирот Придворица, на 31 километар од Ивањица.
Бараково (Пиринско)
Бараково (Бараково) — село во Горноџумајско, Пиринска Македонија, денес во Општина Кочериново, Ќустендилска Област. Претставува единственото пиринско село вон денешната Благоевградска Област.
Географија
Селото Бараково се наоѓа крај Рилска Река, на југозападните падини на Рила. Сместено е на 8 км од Горна Џумаја (Благоевград), на патот од градот за Рилскиот манастир.
Историја
Не е познато кога настанало селото. Се претпоставува дека местото е населено преку 3–4 века. По преданијата од постарите жители, познато е дека селото првично било поделено на три маала со по 4–5 куќи, и се нарекувало Долно, Средно и Горно Бараково. Според преданијата, името потекнува од дигањето на бајраци. Не е познато по кој повод се дигани бајраците, но познато е дека првите доселеници биле православни. Горно Бараково — маалото над реката Струма — било првиот чифлик, а денешното маало Шарков Чифлик (нас. Левски) произлегува од тоа време.
Во атароот на селото, крај патот за Горна Џумаја (наречен Баларбаши), има наоди за големо пазариште од римско време, но сведоштвата за тој ран период не опстанале поради пљачкосувања.
Во 1891 г. Георги Стрезов напишал за селото :
Бараково до 1912 г. било во состав на отоманската држава. Рилска Река ја исцртувала границата меѓу Кнежевството Бугарија и Отоманското Царство. Селото било будно и жителите понудиле голема помош на борците на ВМРО во турско време.
Во 1903 г. Тодор Балабанов изградил дрбопреработувачка фабрика, која понатаму ја развивил неговиот син Иван Балабанов. Фабриката низ годините обезбедила работа за 500 до 1000 лица. Имало живеалишта за неженетите работници и нивните семејства. На работниците им биле подмирени сите домашни трошоци, лекарства и лекарски услуги, а на зима бесплатно добивале дрва и јаглен. Добивале посебни фабрички монети со вредност од 5, 10, 20 и 50 лева, со кои пазареле во продавниците на сопственикот. Фабриката располагала со своја електроцентрала, железница, болница, пожарна, училиште, детска градинка, старечки дом, кино и казино. Подоцна се прошириле и станала фабрика за картон, а потоа и за хартија.
Во 1920 г. селото броело 80–85 куќи. Со појавата на Балабановата фабрика во атарот на Бараково, насалението постепено почнало да расте. Во 1930-тите работел македонскиот поет Никола Јонков Вапцаров, кој воедно се венчал во месната црква „Успение на Пресвета Богородица“.
Во 1974 г. Бараково станало населба на градот Кочериново. Во 1991 г. Бараково е одвоено од Кочериново, што довело до спорови за земјиштето меѓу двете населени места.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“
Православниот храм во Бараково има интересна историја.
По ослободувањето од Турците (1912), постоечката турска царинарница е претворена во црква „Успение на Пресвета Богородица“ која почнувајќи од 1894 г. ѝ припаѓа на Неврокопската епархија на Горноџумајската духовна околија. Во минатото селото го опслужувале горноџумајски свештеници, од кои последен бил Аврам Младенов.
На 20 октомври 1920 г. храмот е осветен од неврокопскиот митрополит Макариј. Мајстори на црквата биле Мите Атанасов Донин, Чиме Митев, А. Митев, Хр. Митев, В. Томов, Ан. Христов и Ст. Воденичарски. Во тоа време парохијата опфаќала 80–85 куќи.
По основањето на сопствена парохија, за прв свештеник во Бараково бил назначен Александар Миленков.
Парохии во Свети Кристофер и Невис
Парохиите во Свети Кристофер и Невис се првостепените административни единици во државата. Свети Кристофер и Невис се поделени на 14 парохии, од кои девет се на Свети Кристофер и пет на Невис.
1494
1494 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1494 година од новата ера, 494. од вториот милениум, 94. од XV век и петта од 1490-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7002 и 7003 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6244 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5254 и 5255 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2247.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1494 година се протега во 4130 и 4131, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4190 и 4191 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 2037. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 899 и 900 исламска година.
165
165 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 165 година од новата ера, 165. од првиот милениум, 65. од II век и шеста од 160-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5673 и 5674 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4915 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3925 и 3926 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 918.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 165 година се протега во 2801 и 2802, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2861 и 2862 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 708. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 471 и 470 година пред хиџра.
Надворешни врски
160er
Аморејски јазик
Аморејски јазик — јазик од групата на северозападните семитски јазици. Ова бил јазикот на Аморејците на Блискиот Исток, односно во периодот кога тие имале важна улога во управувањето со Вавилон, Мари и Армал во II век п.н.е.. Арморејската топонимија напати се среќава во староегипетските текстови; еден од нив е споменат во Библијата како „Сенир“ سنير (שְׂנִיר), аморејско име на планината Хермон или Ермон (Второзаконие, 3,9).
Чарли Шин
Чарли Шин — наградуван американски глумец.
Кратка биографија
Роден е на година во Њујорк. Вистинското име му е Карлос Ирвин Естевез. Син е на познатиот глумец Мартин Шин и брат на Емилио Естевез.
Бил избркан од гимназија заради лошо однесување и слаби оценки на само една недела пред матурирањето иако бил главна ѕвезда на училишниот безбол тим.
Првиот аматерски филм го снимил уште како средношколец заедно со двајца школски другари, Роб Лоу и Шон Пен.
На почетокот на кариерата остварува неколку позабележителни улоги, меѓутоа со статус на ѕвезда се здобива по улогата на војникот Крис во филмскиот хит на Оливер Стоун „Вод“ во 1987 година.
Настапува и во следниот голем хит на Оливер Стоун, „Волстрит“, заедно со Мајкл Даглас.
На екипата на „Лудиот град“ ѝ се придружил на почетокот на петтата сезона и настапува во улогата за заменик-градоначалникот Чарли Крафорд, а моментално ја снима серијата Два и пол мажи
Религија во Јужен Судан
Религијата во Јужен Судан има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Постојат конфликтни извештаи за религиозните верувања во Јужен Судан, иако сите се согласуваат дека трите главни религии се Африканската традиционална религија, христијанството и исламот. Претседателот на земјата, римокатолик по вероисповед, зборувајќи во катедралата Света Тереза во Џуба, изјавил дека Јужен Судан ќе биде нација која ќе ја почитува слободата на религијата. Според различните извештаи е забележливо дека варираат процентите на приврзаниците на африканската традиционална религија и христијанството.
Показатели
Во раните 1990-ти години, официјалните документи на Судан како целина (Судан и Јужен Судан) покажале дека голем процент се придржува на африканската традиционална религија (17%) и христијанството (8%). Меѓу христијаните, поголем процент зазимаат Римокатолиците и англиканците, иако други деноминации се исто така активни, а верувањата на африканските традиционални религии често се помешани со христијанските верувања.
Според најновите податоци спроведени од Pew Research Center од декември 2012 година, во 2010 година имало 6 милиони христијани (60,46%), 3 следбеници на африканската традиционална религија (32,9%), 610.000 муслимани (6.2%) и 50.000 останати од вкупно 9.940.000 луѓе во Јужен Судан.
Христијанство
Христијанстово е најголема религиозна група во земјата. Најголем процент од христијанските деноминации зазимаат Римокатолиците со 55,83%, англиканците со 24,23%, Протестантите со 18,14 %, Пентекости со 0,58 %, Баптисти со 0,38 % итн.
Стапица за соништа (филм)
Содржина
Четворица пријатели изведуваат еден херојски чин при што тие потполно се менуваат, добивајќи мистериозна моќ. Секоја година, тие одат во шумите во Мејн, но оваа година е поинаку. Таму, тие среќаваат непознат човек човек, но подоцна откриваат дека тој не е единствениот. Во шумата ги зафаќа снежна бура. Тие се предизвикани да ја спречат големата побуна која се заканува да го уништи светот.
Фросини
Фросини ― село во Тоскана, средишна Италија, административно е поделок на општината Кјусдино, во покраината Сиена. За време на пописот во 2001 година, неговото население било 45 жители.
Градиште - Брежине
Градиште - Брежине — археолошко наоѓалиште во тетовското село Челопек. Претставува населба и некропола од доцноантичкото време. Се наоѓа источно од селото, на падините на Сува Гора, каде при обработувањето на земјата се откриени темели од повеќе објекти, а на површината на нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и множество градежен материјал. Во непосредната близина се откриени и гробови. Од ова наоѓалиште потекнува еден надгробен споменик што се чува во Музејот на тетовскиот крај. Тука е пронајдена бронзена статуетка на богот Меркур (Хермес).
Олдендорф (Штаде)
Олдендорф (Oldendorf; долногермански: Olendörp) — општина во округот Штаде, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Општината претставувала административно седиште на поранешната истоимена општинска заедница.
Општински единици
Кон општината Олдендорф припаѓаат следниве места:
Ричард Вилијам
Ричард Вилијам „Рик“ Рајт (англиски: Richard William Wright; Лондон, 28 јули 1943 — Лондон, 15 септември 2008) бил клавијатурист на групата Пинк Флојд.
Животопис
Бил единствен музички образован член на бендот, бидејќи едно време студирал музика, откако ги напуштил студиите по архитектура кои ги следел заедно со басистот на Пинк Флојд Роџер Вотерс и со тапанарот Ник Мејсон. Сепак Рајт не ги завршил ни едните ни другите студии.
Иако не бил толку продуктивен автор како останатите чланови на бендот, односно Дејвид Гилмор, Сид Барет или Роџер Вотерс, значајно придонел со музичките класици на Пинк Флојд, како што се албумите Meddle, The Dark Side of the Moon и Wish You Were Here како и на последниот албум The Division Bell. Рајтовите богато исткаени делови на клавијатурите секогаш биле витален дел и изразена одлика на звукот на Пинк Флојд. Бил соавтор на некои од најпознатите песни на бендот, како што се Shine On You Crazy Diamond, Us And Them и Time. Починал на 15 септември  2008 година во својата куќа во Лондон, од брзорастечки рак чија форма неговото семејство никогаш не соопштила во јавноста. По неговата смрт Роџер Вотерс и Дејвид Гилмор официјално потврдиле дека до повторно обединување на Пинк Флојд никогаш нема да дојде.
NGC 5005
NGC 5005 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5005 се споменува и како UGC 8256, MCG 6-29-52, CGCG 189-35, IRAS 13086+3719.
Откривање
Телото е откриено на 1 мај 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5005 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 9,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 10,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5005 има привидни димензии од 5,8' х 2,9'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 10 м 56,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +37° 3' 31"". Положбениот агол на објектот е во износ од 65°.
Други поделби
Проучување на NGC 5005 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 45749. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2534. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 110.
Угаритски јазик
Угаритски јазик — мртов јазик кој спаѓа во групата на афроазиските јазици и во северозападните семитски јазици. Овој јазик бил откриен од страна на француски археолози во 1928 година во древниот град Угарит во Сирија. Овој јазик бил од исклучливо значење за дооформување на Стариот завет и дооформување на евреиската култура. Се претпоставува дека овој јазик бил создаден околу 12 век п.н.е..
ПУ „Дедо Иљо Малешевски“ - Владимирово
Основно училиште „Дедо Иљо Малешевски“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Дедо Иљо Малешевски“ - Владимирово; скратено: ПООУ „Дедо Иљо Малешевски“) — подрачно основно училиште во селото Владимирово, составен дел на истоименото училиште од градот Берово.
Училиштето е именувано по војводата Дедо Иљо Малешевски.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Владимирово, непосредно до главната селска црква „Св. Спас“.