Графити
Северна Америка
Претставниците на графити ги сметаат графитите како метод за барање на јавен простор или да покажат некоја уметничка форма, нивните противници ги сметаат за несакана иритација, или како скап вандализам барајќи поправка на уништената сопственост. Графитите можат да бидат гледани како проблем за „ квалитетот на животот“, а нивните критичари предлагаат дека присуството на графити придонесува за општата смисла на нечистотијата и зголемен страв од злосторство. Во 1984 година, беше формирана Philadelphia Anti-graffiti Network. Таа водеше до создавањето на програмата за муралната уметност, која заменуваше успешни спотови со разработени мурали што биле заштитени со градските закони, растечките добра и казни за било кој фатен како уништува мурал. Претставниците на „теоријатата на скршениот прозорец“ веруваат дека оваа смисла на падот го охрабрува понатамошниот вандализам и го промовира водењето на средината кон напади што се многу посериозни. Поранешниот градоначалник на Њујорк, Ед Кох ја оправдува оваа теорија и со тоа ја поттикна агресивната кампања против графитите во Њујорк во раните осумдесетти, што резултираше со хемиско миење на возовите што ја избледе бојата. Оттогаш Њујорк ја усвои насилната политика без толеранција. Како и да е, во светот, властите често, иако не секогаш, ги третираат графитите како помало злодело, иако со многу различни казни. Покривите станаа главната локација откако изумреа возовите. Во 1995 година, градоначалникот на Њујорк Рудолф Џулијани ја формираше привремената антиграфити група, со многу иницијативи за дејствување за да се борат со проблемот кој го претставуваат графити-вандалите во Њујорк. Ова започна строги мерки против квалитетот на животните злодела, а и една од најголемите кампањи против графитите во историјата на САД. Истата година документот 10-117 од Њујоршкиот административен правилник ја забрани продажбата на лименки со спреј на деца под 18 години. Законот исто така бара трговците кои продаваат спреј во боја да го заклучуваат во кутија или да ги ставаат лименките на скриено место, вон дофат на крадците. Кршењето на законот против графитите на градот изнесува 350 долари по казна. Познатиот њујоршки графитистот Зефир напишал спротивставен став на овој закон. На 1 јануари, 2006, во Њујорк, со законите создадени од член на советот Питер Валон Помладиот, поседувањето на спреј за сликање или постојани маркери стана забрането за лица под 21 година. Законот предизвика бес кај модниот и медиски моќниот Марк Еко кој го тужеше градоначалникот Мајкл Блумберг и членот на советот Валон во име на студентите на уметност и легитимните графитисти. На 1 мај 2006, судијата Џорџ Б. Дениелс го одобри барањето на тужителите за прелиминарниот налог против скорашните амандмани на законот против графитите, во основа забранувајќи и (на 4 мај) на Њујоршката полиција да наметнува рестрикции. Слична мерка беше предложена во судот во Њукасл, Делавер во април 2006 и беше изгласана како судски закон во мај 2006 година. Градоначалникот на Чикаго, Ричард М. Делеј создаде група за да ги елиминира графитите и другите вандализми. Бирото нудеше бесплатно чистење во рок од 24 часа од телефонскиот повик. Бирото користи бои (слично на градската шема) и сода за да ги отстрани различните видови графити. Во 1992, беше изгласан закон во Чикаго со кој се забранува продажбата и поседувањето на спреј за сликање, и одредена опрема и маркери. Законот е вклучен во Глава 8−4: Јавен мир&благосостојба, дел 100: Нелегалност. Според законот (8−4−130) графитите се навреда и казната изнесува 500$ за инцидент, надминувајќи ја казната за јавно пијанство, илегална продажба, или прекин на религиозната служба. Во 2005 година, во Питсбург беа имплементирани системи за влегување во трага на графитистите. Еден од првите што беше идентификуван беше Даниел Џозеф Монтано. Тој беше наречен „Кралот на графитите“ поради тоа што имал тагирано околу 200 згради во градот.