cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јадрена енергија во Турција
Атомска централа Акују
Официјалната церемонија на лансирање се одржла во април 2015 година, а првата единица се очекува да заврши во 2023 година.
Тоа ќе биде првата атомска централа изградена со сопствени работи.
Атомска централа Синоп
Во 2018 година, проектот бил напуштен поради градежните трошоци скоро двојно зголемени на околу 44 милијарди долари, најмногу заради подобрувањата на безбедноста по Фукушима и падот на вредноста на турската лира. Укажувајќи дека студијата изготвена од Јапонија не одговара на трошоците и временската рамка на првиот договор, Турција изјавила дека Јапонија и Турција се согласиле да ја прекинат соработката во јануари 2020 година. Во септември 2020 година, Министерството за животна средина и урбанизација го одобрил конечниот извештај за оцена на влијанието врз животната средина (ОВIAС) на атомската централа Синоп.
Атомса централа Игнеада
Турскиот министер за енергетика и природни ресурси, Танер Јилдиз објави дека владата работи на плановите на третата атомска централа, за која се предвидува да се гради по 2023 година, под раководство на турските инженери.
Во октомври 2015 година било објавено дека Игнеада е избрана за трето место. Технологијата ќе дојде од американската фирма Вестингхаус Електрик Компани во форма на два AP1000 и два CAP1400.
Антијадрено движење
Во минатото имало антијадрени протести, на пример во април 2006 година, плановите за изградба на јадрен реактор на полуостровот Инџе предизвикале големи антијадрени демонстрации во турскиот град Синоп. Гринпис, кој изразил загриженост во врска со земјотресите и можноста на властите да ја штитат јавноста, се спротивставиле на овие предлози. Постои загриженост дека сè уште не е избрано место за отпад.
Стразбур
Географија
Стразбур е сместен на две реки, Лил и Рајна, како и меѓу две планини: Вож и Шварцвалд, на самата граница меѓу Германија и Франција. Стразбур е поврзан со редовна автобуска и трамвајска линија со малиот град Кел што се наоѓа на другата страна на Рајна, во Германија.
Историја
Низ историјата, Стразбур бил освојуван од Римјаните, Германите, Хуните и Франките. Подоцна, градот бил наизменично под власт на Франција и Германија.
Знаменитости од градот
Најпознатиот дел на градот е Пети Франс (Мала Франција), со убавата архитектура од времето на француското владеење. Во околината се наоѓаат градби од времето кога градот бил под германска власт, како: Операта од 19 век, во која опери поставувал Вагнер, како и црквата Св. Тома, во која свирел Моцарт. На факултетот по филозофија држел предавања Гете. Во градот се наоѓа и големата вила на Жозефина, љубовницата на Наполеон. Голема атракција е и палатата Роан, градена во периодот 1731-1742 година, која му припаѓала на богатото и моѓно семејство Роан, кое секогаш давало по еден кардинал на францускиот двор, а по Француската револуција била пренесена во државна сопственост.
Секако, најпознатата градба во Стразбур е готската катедрала, чие целосно име е „Катедрала Нотр-дам де Стразбур“. Таа започнала да се гради во 1015 година, а денешниот изглед го добила во 1439 година. Со висина на куполата од 142 метри (втората купола никогаш не била довршена), до 1880 година, таа била највисоката градба од таков вид во светот, а денес е чеврта највиока црква во светот. Таа е позната и по астрономскиот часовник со фигури што танцуваат.
Главниот настан во Стразбур е Божикниот базар, кој трае околу 20 дена, при што го посетуваат 2,5 милиони туристи од цела Европа. Исто така, во градот се одржува саем на виното, кој е втор по големина во Франција.
Европски град
Поради својата двонационална и двојазична култура, градот денес претставува еден од главните градови на обединета Европа. Во Старзбур се сместени, Советот на Европа, Европскиот суд за човекови права, како и седиштето на Европскиот Парламент.
Стопанство
Стразбур претставува важно пристаниште и индустриски центар. Во градот е развиена трговијата со вино, хмељ и тутун, а од индустриските гранки, развиени се бродоградбата, машинската, прехранбената, текстилната и печатарската индустрија, како и металургијата.
Познати личности
Во Стразбур живееле Јохан Гутенберг, творецот на печатарската машина, како и најголемиот пантомимичар на XX век, Марсел Марсо.
354 п.н.е.
354 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 354. година пред новата ера, 354. од првиот милениум п.н.е., 54. од 4 век п.н.е. и петта од 350-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Girlfriend (песна на Аврил Лавињ)
„Girlfriend“ е песна од канадската пејачка-текстописец Аврил Лавињ. Песната е напишана од Лавињ, а продуцент е Dr. Luke за третиот студиски албум на Лавињ, The Best Damn Thing. "Girlfriend" е издадена како водечки сингл од The Best Damn Thing на 27 февруари 2007 година. Во песната, Лавињ користи и рап музика. Било забележано дека песната има многу сличности со синглот на Тони Басил од 1982, "Mickey" и синглот на The Rubinoos од 1979, "I Wanna Be Your Boyfriend". Текстописците на претходните песни ги тужеле Лавињ и Dr. Luke за тоа.
„Girlfriend“ добил генерално позитивни критики од музичките критичари. Песната била успешна насекаде низ светот, искачувајќи се меѓу првите места во осум земји, вклучувајќи ги Канада, САД, и Австралија. Се искачила во топ десет и во некои други земји.
Во јуни 2007, бил издаден официјалниот ремикс на песната, заедно со американскиот рапер Лил Мама бил издаден. Лавињ ја изведувала песната неколкупати, вклучувајќи ја изведбата на MuchMusic Видео Наградите од 2007, на Тин Избор Наградите и на Џуно Наградите од 2007.
„Girlfriend“ добил мулти-платинска сертификација во Австралија и САД. Бил најпродаваната песна од 2007 година, со повеќе од 7.3 милиони продажби ширум светот. Во 2008, мзуичкото видео на песната станало најгледаното видео на Јутуб, а воедно и првото видео кое било прегледано повеќе од 100 милиоми пати. Rolling Stone ја ранкирал песната на триесет и седмотот место на листата „Топ 100 Песни од 2007“. Биле издадени различни верзии на песната, со рефренот испеан на повеќе јазици. Во 2010, песната била проглаесна за деведесет и четвртата најуспеша песна на деценијата.
Список на песни и формати
1На ЦД-то се наоѓал код за да може да се спушти дигитално
Надворешни врски
غيرلفريند Girlfriend Girlfriend (Avril Lavigne song) Girlfriend (canción de Avril Lavigne) Girlfriend Girlfriend (Avril Lavigne-dal) Girlfriend (lagu Avril Lavigne) Girlfriend (Avril Lavigne) ガールフレンド (アヴリル・ラヴィーンの曲) The Best Damn Thing Girlfriend Girlfriend Girlfriend (canção de Avril Lavigne) Girlfriend (cântec de Avril Lavigne) Girlfriend (песня Аврил Лавин) Girlfriend Girlfriend (Avril Lavigne song) Girlfriend (Avril Lavignes sång) Girlfriend (Avril Lavigne şarkısı) Girlfriend (bài hát của Avril Lavigne) 女朋友 (艾薇兒·拉維尼歌曲)
Ќопрулу Мехмед-паша
Ќопрулу Мехмед-паша (1575 - во ) — основач на албанското политичко семејство Ќопруловци во рамките на Османлиското Царство чии потомци биле на високи функции во државата како големи везири, команданти и административни работници во ерата позната како Ќопрулски период. Мехмед-паша ја обновил моќта на империјата преку искоренување на корупцијата и реорганизирање на армијата.
Денешниот град Велес во Македонија во времето на Османлиите го носел името Ќопрулу каде е роден најстариот син на Мехмед, Фазил Ахмед.
Ран живот
Мехмед потекнувал од христијанско семејство и како мал бил земен како девширме во османлискиот двор. Тој најпрвин бил кувар за да подоцна стане спахија (коњаница) и префрлен во селото Ќопру во Анадолија.
Кариера
Во текот на почетните години Мехмед напредувал бргу станувајќи полициски шеф во Цариград, шеф на спахиите, паша, бејлербег на Трабзон во 1644 година , Егри, Караман, Анадолија. Во дворецот станал многу близок со мајката на малолетниот султан, Косем султан. Во 1656 година ситуацијата во империјата била на критично ниво главно поради војната на Крит и поразот на морнарицата кај Дарданелите каде престолнината била блокирана и немало можност да се прати дополнително засилување на Крит. Во текот на овој период била откриена намерата за симнување од престолот на султанот Мехмед IV од везирите по кое неколку учесници во заговорот биле погубени. , а мајката на султанот Турхан Хатиџе султан по големи консултации го постабил Мехмед за голем везир.
Сотис Воланис
Сотис Воланис (грчки: Σώτης Βολάνης, роден на 20 февруари 1971 година) е грчки пејач. Роден е во Саудиска Арабија од родители Роми. Неговите родители биле од Саудиска Арабија. Кога Сотис бил мало дете, се доселиле во Грција.
Ќопрулу Мехмед-паша
Голем везир
Ќопрулу како услов за да го прифати предизвикот бил указ од султанот кој ќе му овозможи тој да има можност да решава околу новите назначувања или отпуштања на функционерите, на кое султанот се согласил. Во времето кога ја презел функцијата имал 80 години. Како прва задача му била да го советува султанот Мехмед IV да направи свое патување низ Балканот и да ја посети поранешната престолнина Одрин. На овој начин била сопрена неговата директна политичка инволвираност во управувањето на државата.
Пролетни буици
Пролетни буици — новела напишана од Ернест Хемингвеј, објавена во 1926 година. Делото има поднаслов „Романтичен роман во чест на поминувањето на големата трка“, и Хемингвеј го искористил како измама на светот на писателите. Тоа е првото долго дело на Хемингвеј и е напишано како пародија на Темна смеа на Шервуд Андерсон.
Ќопрулу Мехмед-паша
Голем везир
На 4 јануари 1657, спахиите кренале востание кое било задушено од големиот везир и јаничарскиот корпус. Во следниот период голем дел од корумпираните функционери биле погубени а оние кои не се справувале со своите задачи биле сериозно казнети. Кога неговите конкуренти се пожалиле кај султанот за неговите методи на владеење Мехмед поднел оставка велејќи дека султанот го прекршил декретот кој претходно го издал, но султанот ја одбил оваа оставка и го повикал повторно да се врати.
Во следниот период Ќопрулу Мехмед-паша имал голема улога во победата на Османлиите кај Дарданелите и повторното обезбедување на директна врска на престолнината со Крит. Во Анадолија учествувал во задушувањето на востанието на Абаза Хасан-паша. Во 1658 година спровел успешна кампања во Трансилванија и ја потврдил земјата како османлиска територија. Во јули 1660 година во Истанбул избувнал голем пожар во кој биле оштетени голем дел од објектите и довело до појава на чума и недостиг на храна. Престолнината започнала да се реконструира под негово раководство. Во 1661 година Ќопрулу се разболел и кога дошол султанот во посета успеал да го наговори за свој наследник да го назначи неговиот син Ќопрулу Фазил Ахмед-паша.
Сотис Воланис
Најпознат е по успехот во 2002 година Poso Mou Leipei (i zesti ankalia sou) (грчки: Πόσο μου λείπει η ζεστή αγκαλιά σου), на англиски How much I miss your warm hug, на македонски Колку ми недостига твојата топла прегратка.
Пролетни буици
Синопсис
Дејството на „Пролетни буици“ се одвива во северен Мичиген и се однесува на двајца мажи кои работат во фабрика за пумпи: ветеранот од Првата светска војна Јоги Џонсон и писателот Скрипс О'Нил. И двајцата се во потрага по совршена жена, иако не се согласуваат околу овој идеал.
Сотис Воланис
Поради неговиот голем успех, дел од неговите песни се препеани од пејачи на различни јазици:
Пролетни буици
Синопсис
Приказната започнува со тоа што О'Нил се враќа дома од библиотека и открива дека неговата сопруга и малата ќерка го оставиле, објаснувајќи дека „Потребно е многу за да се поправат ѕидовите на судбината“. О'Нил, очаен за дружба, се спријателува со британската келнерка Дијана во ресторанот каде што таа работи и веднаш ја замолува да се омажи за него.
Сотис Воланис
Во 2010 година Воланис признал дека страда од алкохолизам. Поради неговата интровертна личност, тој започнал да пие, но изјавил дека ќе се обиде да го надмине алкохолизмот. Во 2014 година Воланис изјавил дека не можел да разбере како успеал да се доведе до тој степен.
Ал Џезира
Литература
8-8424-9282-5
Пролетни буици
Синопсис
Дијана се обидува да го импресионира својот сопружник читајќи книги од списоците на The New York Times Book Review, вклучително и многу заборавени „потбојлерси“ од 1920-тите. Но, О'Нил набрзо ја остава (како што се плашела дека ќе го направи кога првпат го запознала) за друга келнерка, Менди, која го воодушевува со нејзините книжевни (веројатно измислени) анегдоти.
Јоги Џонсон има период во кој се мачи поради фактот што се чини дека воопшто не сака ниту една жена, иако се ближи пролетта, „што ја претвора мечтата на млад човек во љубов“. Конечно, тој се вљубува во една домородна Американка која влегува в ресторан облечена само во мокасини, сопруга на еден од двајцата домородни Американци со кои се спријателува на крајот на приказната, во претпоследното поглавје. Џонсон е излечен од својата импотенција кога, гледајќи ја голата жена, го обзема „ново чувство“ кое побрза да ѝ го припише на Мајката природа.
Издавање
Нашироко се верувало дека Хемингвеј ги напишал Пролетни буици во обид да се ослободи од договорот со неговиот издавач Бони и Лајврајт, иако Хемингвеј го негирал тоа. Тие имале право на прво одбивање за неговите следни три книги, од кои едната требало да биде роман, со услов дека договорот ќе биде раскинат ако една од трите биде одбиена. Со одбивањето на Буиците, Бони и Лајврајт го раскинале договорот. Во своите писма, Хемингвеј покажувал страсна наклонетост кон неговата новела. Тој се допишувал со Шервуд Андерсон во периодот мај-јули 1926 година, изјавувајќи дека поттик за пишување на неговото прво долго дело е повеќе мотивиран од неговото одбивање да „извлече удари“ и да ја охрабри работата на Андерсон - како негов врсник - а не едноставно да го раскине договорот со Бони и Лајврајт.
Напишан за десет дена, „Пролетни буици“ бил сатиричен третман на претенциозните писатели. Хемингвеј го доставил ракописот на почетокот на декември 1925 година, а до крајот на месецот бил отфрлен. Во јануари 1926 година, Макс Перкинс од Скрибнерс се согласил да ги објави Пролетните буици како додаток на идното дело на Хемингвеј. Пролетни буици биле објавени од Скрибнерс во мај истата година; првото издание имало тираж од 1250 примероци.
Прием кај критиката
Новелата наишла на измешани реакции, која самата остро ги критикува другите писатели. Делото е генерално отфрлено од критичарите и се смета за многу помалку важно од Сонцето пак изгрева, кое било објавено истата година. Хедли Ричардсон, сопругата на Хемингвеј во тоа време, верувала дека неговата карактеризација на Андерсон е „гадна“, додека Џон Дос Пасос ја сметал за смешна, но не сакал да ја види објавена. Френсис Скот Фицџералд, од друга страна, ја сметал новелата за ремек-дело. Малку книжевна критика му е посветена на Пролетни буици, бидејќи се смета за помалку важна од следните дела на Хемингвеј. Американските читатели би препознале дека „Големата раса“ во поднасловот алудира на „Крајот на големата раса “ на Медисон Грант, евгенска историја и аргумент за супериорноста на нордиската крв, влијателна во САД и Германија кога првпат била објавена (1916).
Александрос Димитру
Александрос Димитру (роден во Франција) — грчки кајакар којшто ја претставуваше Грција на Летните олимписки игри во 2004 во дисциплината К-1 слалом. Стигна до второто коло на квалификации.
Белиот мост во Врање
Белиот мост или Мостот на љубовта е изграден во 1844 година во Врање. Мостот се наоѓа над Врањска река, во улицата Девет Југовиќа, а се наоѓа и на грбот на градот Врање. Претставува недвижно културно добро како споменик на културата.
Легенда
Легендата вели дека мостот го изградила мајката на Турчинката Ајша во спомен на несреќната љубов на нејзината ќерка и српскиот овчар Стојан.
На местото каде што се случил настанот бил изграден мост, а на мостот била поставена плоча т.н. тарих, на кој има натпис на турски и арапски јазик: „Проклет да е тој што го одвојува она што љубовта го спојува“.
Содржината на текстот од таблата ја превел матичарот Хафис Тутфи Мунсалиховиќ. „Овој мост ќе се вика Бел мост, тоа ќе послужи како олеснување. Водата што тече под неа нека му служи на народот за здравје! Минувачи, поминете еднаш преку мостот и вратете се: Ќе видите дека е изграден за доброто на секој човек. Мухамед Мустафо, посредувај за хуманата сопственичка Ајша...“
Амтсберг
Амтсберг (Amtsberg) — општина во округот Рудни Планини, во Саксонија, Германија.
Артур Рембо
Рембо бил познат како развратник и немирна душа, и бил во понекогаш насилна романтична врска со поетот Пол Верлен, која траела речиси две години. По завршувањето на неговата книжевна кариера, тој патувал на три континенти како трговец пред неговата смрт од рак на возраст од 37. Како поет, Рембо е добро познат по неговите придонеси кон симболизмот и неговото дело Престој во Пеколот се смета за значаен претходник на модернистичката литература.
Иако сѐ што напишал е во период од само три години (од неговата 16. до 19. година), неговото влијание на модерната литература, музика и уметност е огромно, распространето и од непроценлива вредност.
Ран живот и работа
Артур Рембо е роден во Шарлевил, во Ардените, на 20 октомври 1854 година. Тој е второ дете на пешадискиот капетан Фредерик Рембо и Виталија Куиф, ќерка на мали земјопоседници од Рош. Од неговата поезија може да се забележи дека Артур никогаш не чувствувал дека е сакан од мајка му. Уште како дете ја основа личноста по која ќе остане запаметен до денес: бил бунтовен, но истовремено генијален ученик. Веќе на возраст од петнаесет години тој создава поезија со високи литературни вредности и дијалози на течен латински јазик. Во 1869 година, ја пишува „Подароци на сирачињата“, прва негова позната песна на француски јазик. Една година подоцна се спријателува со својот професор Жорж Изамбар кој станува негов литературен ментор.
Често бега од дома, а веста за Комуната ја прима со воодушевување, постојано предизвикувајќи ги трговците и граѓаните на Шарелвил со својот чест извик: „Редот е победен!“. Во овој период, веројатно Рембо бил силуван од страна на пијани војници како што можеби навестува неговата песна Le cœur supplicié (Измаченото срце). Токму во овој период, Рембо станува анархист и почнува често да пие, шокирајќи ја француската буржоазија со своите парталави алишта, долга коса и непристојно однесување. На 13 мај 1871 година, Рембо му пишува писмо на Изамбар, а два дена подоцна и на Пол Демени, поет од соседниот град, неколку години постар. Ова се познатите Les lettres du Voyant („Писма на видовитиот“), во кои Рембо тврди дека поетот треба да се претвори во пророк, и тоа по пат на „едно долго, огромно и смислено растројување на сите сетила.“ Со оваа реченица (една од најпознатите во историјата на литературата), тој ја воспоставува теоретската основа на една нова поетика.
Рембо се враќа во Париз кон крајот на септември 1871 година на покана на еминентниот симболистички поет Пол Верлен (откако Рембо претходно му испраќа едно писмо објаснувајќи му ја својата положба и праќајќи му неколку свои песни) и кратко време престојува во неговиот дом. Верлен, кој веќе е венчан, веднаш се вљубува во темниот, синоок, висок (1,80 m) младич со светло-кафеава коса. Двајцата стануваат љубовници и почнуваат да водат див, скитнички живот заситен со големи количини на апсинт и хашиш. Ги скандализираат париските литературни друштва главно со нечуеното неморално однесување на Рембо, архетипниот enfant terrible, кој во текот на овој период продолжува да пишува несфатливо оригинални визионерски стихови.
Бурната љубовна авантура на Рембо и Верлен ги води во Лондон, во септември 1872 година ; Верлен ги напушта жената и дете (кои, во текот на своите алкохоличарски напади, често ги злоставува). Односите меѓу двајцата поети стануваат се позаострени.
На 10 јули 1873 година, Верлен го повикува Рембо да го посети во Брисел, каде претходно Верлен заминува во обид да се смири со својата жена, оставајќи го Рембо во Лондон. Караниците меѓу нив продолжуваат, а во една од нив, Верлен пука со пиштол во раката на Рембо и лесно го повредува неговиот зглоб. Рембо ја сметал раната за површинска и отпрво воопшто не сака да покрене тужба. Сепак, тој решава да се раздели од Верлен. Но на станица, при разделба, Верлен „се однесува како лудак“, повторно заканувајќи се со пиштолот. Рембо „се уплашува Верлен да не падне во искушение да направи уште некој екцес“, поради што почнува да бега. Како што и самиот вели, „тогаш јас молев еден полицаец да го уапси.“ Навистина, Верлен е уапсен и подложен на понижувачки медицинско-психолошки третман, кој вклучувал и анализа на дописката меѓу него и Рембо, како и односот што тој го имал со својата жена и дете. Рембо со време ќе ја повлече жалбата, но Верлен сепак ќе биде осуден на две години затвор.
Рембо се враќа во Шарлевил и го завршува своето ремек-дело Une Saison en Enfer („Престој во Пеколот“), напишано во лирска проза, општо-признато како едно од првите дела кои го опфаќаат духот на новата симболистичка литература и во кое тој метафорично ја прикажува својата „drôle de ménage“ (чудна врска) со Верлен, неговиот „pitoyable frère“ („беден брат“) и „vierge folle“ („луда девица“) на која самиот тој ѝ бил „l'époux infernal“ („пеколен сопруг“). Во 1874 се враќа во Лондон со поетот Жермен Нуво и ги комплетира своите Илуминации, каде се напишани првите две песни на француски јазик во слободен стих.
Доцен живот (1875-1891)
За последен пат Рембо и Верлен се среќаваат во 1875 година, во Штутгарт, Германија, откако Верлен е пуштен од затвор и откако тој станува католик. Тогаш, Рембо, од сѐ уште непознати причини, веќе се откажува од пишување и се одлучува да води мирен, работен живот; некои велат дека на Рембо едноставно му здодеал дивиот, разуздан живот, но други сметаат дека тој се обидувал да се збогати за да може еден ден да биде слободен, финансиски неограничен, безгрижен поет. Рембо продолжува да патува низ Европа, најчесто пеш.
Во 1876 година потпишува договор за служење во холандската колонијална војска во тек од три години, со цел да се обезбеди бесплатно патување до Јава (Индонезија), каде и дезертира, по што со еден англиски брод се враќа во Европа. И денес, во Салатига, мал град сместен 46 км јужно од Семаранг, главниот град на Централната јаванска провинција, постои мермерна плоча на која пишува дека еднаш Рембо бил сместен во тој град.
Во декември 1878 година, Рембо пристигнува во Кипар, кајшто се вработува како надзорник на едно градилиште. Во мај следната година, Рембо е приморан да го напушти Кипар поради треска, која во Франција е дијагностицирана како тифоидна. Во 1880 година, Рембо оди во Аден каде се занимава со откуп на кожи и кафе, како главен работник на компанијата „Барди“. Истата отвора едно претставништво во Харар, каде Рембо, откако прифаќа да ја води тамошната трговска деловница, пристигнува на крајот на годината, „по дваесет дена јавање низ сомалиската пустина“. Тука љубовнички му се неколку локални жени, а кратко време живее со една Етиопјанка. Во 1884 година, Bardey престанува со работа, а веќе следната година Рембо се замешува во една зделка која ветува голема заработувачка: се работи за продажба на пушки од Белгија на кралот на Хоа, Менелик, иден цар на Етиопија. Во оваа зделка, Рембо ја внесува целата своја дотогашна заштеда. Сепак, токму во мигот кога карванот е подготвен да замине, објавена е забрана за увезување на оружје во Хоа. Рембо успева да ги прокриумчари пушките покрај една италијанска научна експедиција, но сепак, зделката нема да му донесе заработка: Рембо добива само еден дел од парите со кои не успева ниту да си ги покрие трошоците.
Во тоа време, во Франција, без знаење на Рембо, објавени се неговите Илуминации. Рембо почнува да страда од синовитис на десното колено кој постепено се претвора во канцерозен тумор. Неговото видливо влошено здравје го приморува да се врати во Франција на 9 мај 1891 година. Рембо е примен во болница во Марсеј и неговата нога му е ампутирана на 27 мај. Еден месец по операцијата Рембо ја напушта болницата и заминува за Рош, но на пат неговата болест се влошува и кон крајот на август приморан е да се врати назад. Последните месеци од својот живот ги минува токму таму, крај својата сестра Изабела, преживувајќи ужасни страдања и натчовечки болки. Таму и умира, на 10 ноември 1891 година, на возраст од 37 години. Ни тука не престанува да сонува за патувањата. Само еден ден пред да умре, во бунило диктира писмо до една поморска агенција: „Јас сум наполно парализиран, значи сакам да бидам утоварен на време; кажете ми кога треба да бидам транспортиран на брод.
Легендата за Рембо
Неодреденоста, флуидноста и херметичноста на делото на Рембо биле плодна почва за раѓање на легендата за него. Имено, неговото творештво било предмет на бројни интерпретации во кои критичарите често изнесувале сосема различни толкувања. Таков е случајот со завршниот стих од прочуената песна „Самогласки“, кој гласи: „O l’Oméga, rayon violet de Ses Yeux“. Бројни критичари изнесувале различни претпоставки за чии очи пее Рембо: според едни, тоа се очите на девојката која еднаш ја сретнал Рембо во Шарлевил; според други, се мисли на очите на девојката која божем го придружувала Рембо во едно од неговите бегства во Париз; според трети, поетот пее за очите на својот сопатник, Пол Верлен; а некои сметаат дека станува збор за очите на иреално суштетство, на пример, на Генијот од Рембовите „Илуминации“, т.е. симболот на неговите духовни стремежи. Како последица на различните толкувања на делото на Рембо, тој бил прогласуван за бунтовник, конформист, атеист, католик, симболист, надреалист, мангуп, „медицински случај“, комунар, фашист итн. Често, за Рембо се измислувале и крајно неверојатни, сензационалистички приказни, како онаа објавена во 1929 година во еден весник во Буенос Аирес, според која, Рембо „живеел неколку месеци во тропска шума, сам меѓу дивјаците; со својата необична дарба за јазици тој брзо им се наметнал и станал нивни главатар.“
Бројните нерасветлени поединости од животот на Рембо придонеле за создавање на легендата за него како бунтовник. Тука најчесто се мисли на неговите повремени бегства во Париз (уште како дете), скитањето по патиштата на Ардените, бурните патувања со Верлен во Брисел и Лондон, како и „несфатливото“ откажување од поезијата и скитањето по Африка и Азија, проследено со неговите активности како трговец и ловец на злато во Абисинија, Аден и Кипар.
Во продолжение, прераната генијалност имала огромно влијание врз формирањето на легендата за Рембо, кој бил нарекуван „голобрадиот Сатана“, „дете на гневот“, „чудовишно созревање“, „песник-детиште“, „млад џин“, „гениј кој се крева“ итн. Неговиот детски лик бил симбол на вродената мудрост, а Рембо му го нанесол конечниот удар на хомеровскиот класичен лик на поет-старец. Напротив, со него кулминирала романтичарската теорија според која поезијата им припаѓа само на детството и младоста. Интересот за детската генијалност на Рембо отишол толку далеку што се појавиле докторски дисертации кои ја обработуваат оваа тема. На пример, во својата теза, д-р Жан Фрете „случајот Рембо“ го објаснува како последица на пубертетската хиперантехипофизија: состојба на интензивна активност на антехипофизата, жлезда сместена во подножјето на черепот, по што доаѓа до нејзино брзо исцрпување, проследено со пад на интелектуалните способности. Слични „медицински“ тези застапувале и Делатров, Лагриф и Ремон-Воавнел.
И ден-денес не постои согласност во однос на улогата на Рембо како бунтовник. Според некои, неговиот поетски револт е стерилен и отанува во границите на духовните спекулации; според други, последната консеквенца на неговиот револт е убедувањето дека поезијата не е способна да ја промени положбата на човекот. Во таа смисла, сè уште не е расчистено прашањето: дали седумнаесетгодишниот Рембо бил во Париз за време на Комуната, т.е. дали тој учествувал во Париската комуна? Поврзано со ова прашање, проучувачите на животот на Рембо изнесуваат спротивни ставови околу тоа, дали Рембо бил бунтовник, предизвикувач на скандали и апсолутно духовно еманципиран или, пак, во суштината останал конформист, полн со почит кон репресивните општествените установи, кој сосема случајно поминал низ некаков период на привремено „лудило“. Во полза на демистификацијата на Рембо како бутновник се наведуваат неговата дејност како трговец и ловец на злато, писмата упатени до мајка му во која тој искажува неверојатна алчност, скржавост и малограѓански визии на среќата, како и неговиот „страв од жандармите“.
Влијание и значење
Во романот „Надја“, Андре Бретон го признава „волшебното влијание“ на Рембо околу 1915 година, кое подоцна се преточило само во неколку негови песни.
Англиски
''Овде се наведени само комерцијалните изданија. За повеќе англиски препеви видете кај надворешните врски.''
Општини во Бразил
Ова е статија за општините во Бразил. Бразилските држави се поделени на многу општини. Во моментов, Бразил има 5560 општини.
Здравствена заштита
Здравствена заштита — дијагнозата, лекувањето и спречувањето на болест, повреда или други физички или умствени нарушувања кај луѓето. Таа е давана од луѓе кои практикуваат медицина, стоматологија, фармација и други. Здравствената заштита претставува работата која се прави во вршењето на примарна заштита, секундарна заштита и терциерна заштита, како и работата во јавното здравство.
Според Законот за здравствена заштита на Република Македонија, здравствената заштита опфаќа систем на општествени и поединечни мерки, активности и постапки за зачувување и унапредување на здравјето, спречување, рано откривање и сузбивање на болести, повреди и други нарушувања на здравјето предизвикани од влијанието на работната и животната средина, навремено и ефикасно лекување и здравствена нега и рехабилитација.
Пристапот до здравствена заштита е различен меѓу различни држави, групи и лица, главно под влијание на социјалните и економските услови, како и на здравствените политики кои се во дело. Различни држави и јурисдикции имаат различни политики и планови во врска со личните и општествените здравствени цели во нивните заедници. Со цел да се задоволат здравствените потребни на целните населенија, се формираат здравствени системи. Начинот на нивната организација се разликува од држава до држава. Во некои држави и јурисдикции здравственото планирање е распределено меѓу учесници на пазарот, додека во други земји планирањето е поцентрално, меѓу владини и други координирачки тела. Во сите случаи, според Светската здравствена организација (СЗО), доброфункционирачкиот здравствен систем бара цврст финансиски механизам; квалитетно обучена и соодветно платена работна сила; сигурни информации на кои ќе се основаат одлуките и политиките; и добро одржани простории и логистика за давање на квалитетни лекови и технологии.
Здравствената заштита може да претставува значаен дел од економијата на една држава. Во 2008, здравствената индустрија потрошила просечно 9,0% од бруто-домашниот производ (БДП) на најразвиените земји-членки на Организацијата за економска соработка и развој. Соединетите Американски Држави (16,0%), Франција (11,2%) и Швајцарија(10,7%) биле најголемите тројца потрошувачи.
Здравствената заштита се смета за важна одредница во промоцијата на општото здравје и добростојба на луѓето ширум светот. Пример за ова е искоренувањето на големите сипаници ширум светот во 1980 година, што претставува првата болест во човековата болест која е комплетно елиминирана преку намерни здравствени интервенции.
Чангбаи Планини
Планини Чангбаи , Чангпексан ( , 장백산맥 ) е вулканска висорамнина во манчурско-корејските планини, сместена во Кина и делумно во КНДР.
Љубиша Самарџиќ
Љубиша Самарџиќ - Смоки (роден на во  — починал на  во ) — српски и југословенски глумец.
Животопис
Љубиша Самарџиќ е роден во Скопје во семејство на рудари во 1936 година. Студирал право, но потоа се префрлил на Академијата за драмски уметности во Белград. Благодарение на стипендијата на режисерот Бојан Ступица, започнал да глуми во театарот. Првата улога ја остварил во филмот „Прекобројна“ на Бранко Бауер, а потоа следувале низа филмови, „Денови“, „Десантот на Дрвар“, „Битката на Неретва“, за која ја добил и наградата Гранд-при во Ниш. За улогата во филмот „Утро“ е награден и на филмскиот фестивал во Венеција. Долго време глумел во партизански филмови, а напоредно остварил и голем број улоги во телевизиски серии „Жежок ветер“, „Есента доаѓа, дуњо моја“, „Враќањето на отпишаните“, „Полицаецот од Петлово брдо“, „Каде одат дивите свињи“. Во 1988 ја добил тогаш највисоката државна награда „Авној“, кој првпат се доделила на филмски глумец.
Кон крајот на 2016 година бил опериран поради тумор на мозокот, по кое останал неподвижен. Починал по подолго боледување на 8 септември 2017 година во Белград.
Леопард од Рудрапрајаг
Леопардот од Рудрапрајаг се претпоставува дека убил преку 125 луѓе пред да биде убиен од познатиот ловец на големи мачки - Џим Корбет. Во период од 8 години, никој не се осмелувал ноќе да се движи по патот кој ги поврзувал градовите Кенардат и Бадринат (Индија) од страв да не навлезе на територијата на леопардот. Всушност, само неколку селани излегувале од своите куќи. Леопардот бил толку храбар што ги кршел вратите од колибите, скокал преку прозорците или влегувал преку ѕидовите направени од кал или слама. Британскиот парламент побарал помош од Корбет есента 1925 година. Во градот Рудрапрајаг постои и спомен-плоча која го означува местото каде леопардот бил застрелан. Постои и панаѓур кој се одржува во овој град со цел комеморација на убивањето на леопардот, а месното население често го смета Корбет за саду (практикант на јога кој ги постигнал трите цели во животот).
Прва влада на Никола Груевски
8. влада на Македонија — орган на извршната власт во Република Македонија избран по парламентарните избори. Нејзиниот водач Никола Груевски на 28 јули доби мандат за создавање на нова влада од Претседателот Бранко Црвенковски. Новата влада е изгласана во Собранието на Република Македонија на 28 август. За новата влада гласаа пратениците од коалицијата предводена од ВМРО-ДПМНЕ, ДПА, НСДП, ДОМ, ПЕИ и од ВМРО-Народна партија, со тоа што ВМРО-НП само гласаше за владата, но не стана дел од владината коалиција. Мандатот на оваа влада заврши на 26 јули 2008 година, по одржувањето на парламентарните избори од 2008 година, на кои повторно победи коалицијата предводена од ВМРО ДПМНЕ.
Состав на владата
Составот на Владата избран на 28 август е следниот:
Во мај 2007 година Партијата за демократски просперитет одлучи да ја прифати понудата на премиерот Груевски да влезе во владината коалиција по што на 18 јуни Собранието на РМ го избра Абдураман Мемети за министер за локална самоуправа на местото на Зоран Коњановски.
Веностаза
Веностаза, венозна стаза или венозен застој – состојба на бавен крвен проток во вените, вообичаено во нозете. Венозниот застој е фактор на ризик за образување на крвни згрутчувања во вените (венска тромбоза) како и со длабоките вени на нозете (длабока венска тромбоза). Причините за венозниот застој може да бидат долгите периоди на неподвижност кои можат да бидат резултат од возење, летање, лежење (хоспитализација) или заради медицинска имобилизација. За намалување на ризикот од венозен застој и длабока венска тромбоза, лекарите препорачуваат често шетање, вежби за прасците и повремена пневматска компресија, кога е тоа можно.
Превенција е можна со методите на тромбозна профилакса и нивно практикување.
Поврзано
Вирховова тријада
Историја на ФК Арсенал (1886–1966)
Историјата на Арсенал од 1886 до 1966 го покрива периодот од основањето, преку дватаголеми периоди на успеси (1930-тите, доцните 1940-ти и раните 1950-ти) и опаѓањето на клубот до статус на тим од средина на табелата во 1960-тите.
ФК Арсенал е основан во 1886 како тим на работници од Вулвич, југоисточен Лондон. Тимот станал професионален во 1891 по што се приклучил на Фудбалската Лига две години подоцна. Биле промовирани во Првата Дивизија во 1904 но поради финансиски тешкотии клубот се наоѓал пред банкрот до 1910. Хенри Норис го откупил клубот таа сезона и, за да ја подобри финансиската состојба, го преселил на нов стадион во Хајбери, северен Лондон во 1913. По Првата светска војна Норис средил за повторно враќање на клубот во Првата Дивизија.
Сепак првиот период на успеси дошол по назначувањето на Херберт Чепман; Чепман ги модернизирал и реформирал тактиките на клубот, и под негово и раководството на неговиот наследник Џорџ Алисон (кој станал менаџер по смртта на Чепман во 1934), Арсенал освоиле пет титули во Првата Дивизија и два ФА Купови во 1930те. По Втората светска војна, Том Витакер го продолжил успехот, водејќи го клубот до уште две титули во Првата Дивизијаи еден ФА Куп. Сепак по смртта на Витакер среќата на Арсенал почнала постепено да опаѓа; до 1966, биле заглавени на средина на табелата и немале освоено трофеј тринаесет години. Ова довело до бркањето на Били Рајт од менаџерската позиција во 1966, и назначувањето на Берти Ми, кој комплетно ја променил среќата на клубот.
Почетоците (1886-1910)
Арсенал се основани како Дајл Сквер во 1886 од страна на група вработени во работилницата Дајл Сквер, дел од Кралскиот Арсенал, фабрика за оружје во Вулвич, југоисточен Лондон. Тимот бил предводен од Шкотланѓанец, Дејвид Данскин, кој со сопствени средства ја купил првата тимска топка, и Џек Хумбл; во тимот исто така играле и поранешните играчи на Нотингем Форест ФК Фред Бердсли, голманот, и Морис Бејтс. Овие двајца земале комплет црвени дресови од нивниот поранешен клуб, со што Арсенал си ги добил боите  кои сè уште ги носи.
Дајл Сквер својот прв натпревар го изиграл својот прв натпревар на 11 декември, 1886 против Истерн Вандерерс на отворено поле на Островот на Кучињата, овој натпревар завршил со победа на Дајл Сквер од 6–0. Клубот набрзо потоа бил преименуван во Кралски Арсенал, најверојатно на Божик. Во почетокот клубот ги играл своите натпревари на Пламстед Комон, но брзо потоа бил побаран друг дом, прво на Спортсмен Граунд во Пламстед, пред преселбата на Манор Граунд во 1888. Поради незадоволство од капацитетите на Манор Граунд, клубот се пресели во блискиот Инвикта Гроунд во 1890. Но се вратиле на Манор Граунд по три години бидејќи киријата на Инвикта била премногу висока.
За време на овој период, Кралскиот Арсенал почнал да освојува локални трофеи, освојувајќи го Кент Сениор Купот и Лондонскиот Черити Куп во 1889-90 и Лондонски Сениор Куп во 1890-91; клубот успеал да влезе во ФА Купот првпат во 1889-90. Сепак, големата разлика меѓу Арсенал и големите професионални клубови од северот на Англија наскоро станала премногу очигледна, и Арсенал се соочил со заканата дека нивните играчи, кои биле аматери, да бидат привлечени од парите кои професионалните клубови можеле да им ги понудат; по натпреварот со Дерби Каунти од ФА Купот во 1891, Дерби се обиделе да потпишат двајца играчи на Арсенал на професионални договори. Поради ваквите случки уште истата година Кралскиот Арсенал решил да стане професионален клуб, истовремено променувајќи го своето име во Вулвич Арсенал.
Преминувањето на Вулвич Арсенал во професионален статус не им се допаднало на многу од аматерските јужни клубови што резултирало со забрана за настапи во локални натпреварувања од страна на Лондонската Фудбалска Асоцијација. Единствени натпревари кои му преостанувале на Вулвич Арсенал биле пријателски и натпревари од ФА Купот. Поради тоа кллубот се обидел да воспостави јужен еквивалент на Фудбалската Лига но овој потег не успеал; Вулвич Арсенал се наоѓал пред мрачна иднина сè додека Фудбалската Лига не им дошла напомош, поканувајќи ги да се приклучат во 1893. Арсенал станале првиот јужен клуб ко се приклучил на Лигата, на почетокот во Втората Дивизија на Фудбалската Лига; како реакција на ова некои од аматерските играчи, кои се противеле на професионалниот статус и сакале работнички клуб кој би го претставувал само Кралскиот Арсенал (фабриката за оружје), се отцепиле и го формирале Кралска Фабрика за Оружје ФК.
Клубот играл во Втората Дивизија 11 сезони, и главно се држел на средината од табелата, сè до назначувањето на Хери Бредшо за менаџер во 1899; Бредшо и ѕвездите кои ги потпишал, вклучително и голманот Џими Ашкрофт (првиот англиски репрезентативец на Арсенал) и капитенот Џими Џексон, се изборија за унапредување во Првата Дивизија во 1903-04. Сепак Бредшо се префрли во Фулам ФК во мај 1904, пред првиот натпревар на Топчиите во највисоката лига. И покрај неколку добри изведби во ФА Купот — клубот стигнал до полуфиналето во 1905–06 и 1906–07 — Арсенал не успеал да конкурира за титулата во лигата, со само две сезони завршени над десетто место во Првата Дивизија од 1904 до 1913.
Главна причина за ваквиот драстичен пад во формата биле постојаните финасиски проблеми. Покрај зголемената заинтересираност за фудбал во почетокот на 20 век, географската изолација на клубот, во релативно ненаселената област Пламстед (која тогаш се наоѓала на периферијата на урбаниот Лондон) значела дека посетеноста, а со тоа и приходот, биле мали. За да избегнат целосно пропаѓање Вулвич Арсенал бил приморан да ги продава своите најдобри играчи (Ашкрофт, Тим Колман и Берт Фриман), и пополека почнал да паѓа на табелата, со што понатаму се влошувала неговата финаниска состојба. До крајот на деценијата просечната посетеност на Менор Граунд била 11000, малку повеќе од половина од таа од 1904. Клубот се наоѓал пред банкрот, и во 1910 започнале ликвидација пред да бидат откупени од конзорциум од стопанственици. Најголем акционер меѓу новите сопственици бил Хенри Норис, богат трговец со недвижнини кој исто така бил и претседател на Фулам ФК.
Преселбата на Хајбери
Норис бил свесен за проблемите кои ги имал клубот поради својта локација, и очајно сакал да го подобри приходот. Тој прво се обидел да ги спои Вулвич Арсенал и другиот негов клуб, Фулам. Кога овој потег бил блокиран од Фудбалската Лига, Норис ја напуштил идејата за спојување на двата клуба, и се рашил за преселба. Тој за таа цел одбрал место во Хајбери северен Лондон. И покрај приговорите на навивачите од Вулвич и месното население од Хајбери, Норис одлучно го извел преселувањето. Наводно потрошил £125000 фунти (околу £8,2 милиони фунти според цените од 2005 ) за изградбата на новиот стадион, дизајниран од Арчибалд Лич, на терен во сопственост на теолошки колеџ. Вулвич Арсенал се преселиле на новиот стадион во 1913 дедека сезоната била во тек, откако ја завршиле сезоната 1912-13 со враќање во Втората Дивизија. Делот Вулвич бил исфрлен од името на клубот во април 1914 со што клубот станал „Арсенал“, но на почетокот новинарите го викале клубот „The Arsenal“ - Арсеналот.
Клубот се вратил во Првата Дивизија во 1919, но ова било проследено со одреден степен но контроверзија. Покрај тоа што завршил на шесто место во сезоната 1914-15 (последната сезона пред почетокот на Првата светска војна, иако имало грешка во пресметките околу гол разликата според која Арсенал завршил на петто место, грешка која била поправена од Фудбалската Лига во 1975. Првата Дивизија била проширувана од 20 на 22 клубови, и за новите два клубови се решавало на годишно собрание на Фудбалската Лига. Едното место му било даденно на Челзи, кој завршил на 19то место и требало да испадне. Другото место можело да им биде дадено на 20то пласираниот (испаднат) Тотенхем Хотспур односно на Барнзли ФК или Вулверхемптон Вандерерс, кои заврчиле на трето и четврто во Втората Дивизија.
Не постојат докази за какви било „матни зделки“, но некои аспекти од финансиското работење на Норис ги подгревале шпекулациите за такви појави. Норис бил приморан да даде отказ од положбата на претседател во 1929 откако бил прогласен за виновен од страна на Фудбалската Асоцијација за финансиски неправилности. Било докашано дека неправилно ги користел средствата на клубот и дека парите од продажбата на клупскиот автобус ги задржал за себе. Арсенал останале во највисоката лига оттогаш, и го држат англискиот рекорд за најдолга непрекината серија во највисоката лига.
Преселбата на Хајбери донела поголема посетеност. Просечната посетеност во првата сезона на Хајбери била 23000 (споредено со 11000 на Манор Граунд) и се зголемила со унапредувањето во 1919 со што најпосле биле отстранети финансиските проблеми. Сепак враќањето на Арсенал во Првата Дивизија на почетокот не било успешно. Под раководство на Лесли Најтон, клубот никогаш не завршил над 9то место и во 1923-24 дошол блиску до враќање во Втората Дивизија, завршувакчи на 19то место со само еден бод над зоната за испаѓање. Сезоната 1924-25 била уште полоша за Арсенал, тимот завршил на 20то место (сепак клубот бил побезбеден овој пат, со седум бода над зоната за испаѓање), Норис не можел повеќе да ги трпи ваквите резултати и му дал отказ на Најтон во мај 1925, и го назначил менаџерот на Худерсфилд Таун, Херберт Чепман на негово место.
Ерата на Чепман
Чепман изменил многу од клупските практики и обичаи, вклучително и модернизација на тренажните и физиотерапетските режими. Тој бил првиот менаџер кој, во 1928 година, им ставил броеви на дресовите на своите играчи. Исто така тој бил одговорен за промената на изгледот на дресовите, додавајќи им бели ракави на црвените дресови во март 1933 година. Чепман инсистирал новинарите да го исфрлат определениот член од името (кој дотогаш англиските новинари го викале „The Arsenal“ - Арсеналот), со што клубот станал Арсенал. По успешна кампања кај локалната самоуправа, Чепман издејствувал преименување на локалната станица од подземната железница од Гилеспи Роуд во „Арсенал“. Во меѓувреме Чепман добил и висок трансфер буџет поради зколемениот приход од продадени влезници на новиот стадион, и промената на Хенри Норис. Тој претхдно бил сметан за многу „скржав“ претседател, но сега се залагал за големо трошење на нови играчи.
Првиот играч купен од страна на Чепман бил ветеранот Чарли Бучан од Сандерленд. Покрај својата улога како играч, Бучан имал и важни придонеси кон клубот и на тактички план. По пораз од 7-0 од страна на Њукасл Јунајтед во октомври 1925, тој предложил промена на формацијата за да се адаптира на олеснувањето на правилото за офсајд, создавајчи ја формацијата позната како WM, зацврстувајќи ја одбраната со централниот играч од средниот ред кој би се враќал назад, додека страничните бекови би оделе кон крилата. Со тек на времето Чепман ја доразвил формацијата, ставјќи го акцентот на брза предна линија, со крилни играчи кои би напаѓале на голот и еден креативен играч од средниот ред, плејмејкер.