cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Список на државни водачи во 205 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Зарапинци
Зарапинци или Зарепинци — село во Општина Пробиштип, во Злетовско-пробиштипскиот регион, во околината на градот Пробиштип.
Географија и местоположба
Зарапинци е сместено во јужниот дел на територијата на Општина Пробиштип, од десната страна на Злетовска Река, а од Пробиштип е оддалечено 9 км. Селото е рамничарско и се наоѓа на надморска височина од 425 м. Селскиот атар е мал и зафаќа површина од 4,5 км2.
Историја
Во XIX век, Зарапинци се наоѓало во Штипската каза, во Отоманското Царство.
Во текот на Првата балканска војна, од селото имало двајца доброволци кои биле дел од Македонско-одринските доброволни чети.
Во 2014 г. на селото е официјално преименувано во Зарапинци.
Стопанство
Вкупната земјоделска површина во атарот на селото изнесува 423 ха. Од нив 213,5 се пасишта, 204,5 ха се обработливо земјиште, а остатокот отпаѓа на шуми.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Зарапинци имало 42 жители, сите Македонци христијани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Зарапинци имало 48 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 12 жители, сите Македонци. Бројот на домаќинства изнесувал 7, а бројот на живеалишта 12.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 4 жители, сите Македонци.
Родови
Зарапинци е македонско село.
Според истражувањата од 1970-тите, родови во селото се:
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Пробиштип, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што биле споени поранешните општини, Пробиштип и Злетово. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Пробиштип. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Трооло, во која покрај селото Зарапинци, се наоѓале и селата Бучиште, Гајранци, Гујновци, Куково, Лезово, Пестришино, Пуздерци, Стризовци и Трооло. Во периодот 1950-1952 година, селото било дел од некогашната Општина Пуздерци, во која влегувале селата Зарапинци, Куково, Пестришино, Пуздерци, Стризовци и Трооло.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1544 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватна куќа.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 6 гласачи.
Битка за Атлантикот
Битката за Атлантикот е најдолгата континуирана воена кампања во Втората светска војна, која траела од 1939 година до поразот на нацистичка Германија во 1945 година, опфајќајќи најголем дел од поморската историја од Втората светска војна. Во сржта на битката била сојузничката поморска блокада на Германија, објавена ден по објавувањето на војната, и контра блокадата на Германија која следела подоцна. Кампањата кулминирала од средината на 1940 година до крајот на 1943 година.
Во Битката за Атлантикот нацистичките подморници, другите воени бродови на германската Кригсмарине (Морнарицата) и авионите на Луфтвафе (воздухопловните сили) се спротивставиле на Британската кралската морнарица, Канадската кралска морнарица, морнарицата на Соединетите држави и сојузничките трговски бродови. Конвоите, кои претежно оделе од Северна Америка кон Обединетото Кралство и Советскиот Сојуз, биле најчесто штитени од британската и канадската морнарица и нивните воздухопловни сили, а од 13 септември 1941 година ним им помагале и воените бродови и авиони на САД. На 10 јуни 1940 година, откако германскиот сојузник на оската Италија се приклучила во војната, подморниците на италијанската Реџиа марина (Кралската морнарица) застанале на германска страна во Битката за Атлантикот.
Како островска земја, Обединетото Кралство била зависна од увоз на стока. Во Британија требало да се увезуваат милион тони материјал неделно за да може да преживее и да се бори. Всушност, битката за Атлантикот била тонажна војна: борбата на сојузниците за снабдување на Британија и обидот на Оската да го запре протокот на трговските бродови кои би ѝ овозможиле на Британија да продолжи да се бори. По 1942 година, Оската се обидувала да го спречи складирањето на сојузнички резерви и опрема на Британските острови како подготовка за инвазијата на окупирана Европа. Уништувањето на заканата од У-бродовите (подморниците) било предуслов за истиснување на Оската од Западна Европа. Битката завршила со стратешка победа за сојузниците (германската блокада била безуспешна), но за победата била платена висока цена: во Атлантикот биле потонати 3.500 трговските бродови и 175 воени бродови наспроти 783 У-бродови (најголем дел од нив биле Тип VII подморници) и 47 германски воени бродови, меѓу кои и 4 борбени бродови (Бизмарк, Шарнхорст, Гнајсенау и Тирпиц), 9 крстосувачи, 7 напаѓачи и 27 уништувачи. Од У-бродовите, 519 биле потонати од британските, канадските или други сојузнички сили, а 175 биле уништени од американските сили; 15 биле уништени од Советите, а 73 биле уништени од сопствениот екипаж пред крајот на војната од различни причини.
Битката за Атлантикот е наречена „најдолгата, најголемата и најсложената“ поморска битка во историјата. Кампањата започнала веднаш по почетокот на војната во Европа, за време на таканаречената „Лажна војна“ и траела преку пет години, до германската капитулација во мај 1945 година. Во битката учествувале илјадници бродови во преку 100 битки со конвои и можеби 1.000 еден на еден средби, во театар кој покрива милиони квадратни километри од океанот. Ситуацијата постојано се менувала, те едната те другата страна била во предност, затоа што земјите учеснички се предавале, се приклучувале, па дури и ја менувале страната во војната, и затоа што било развивано ново оружје, нови тактики, контрамерки и опрема од двете страни. Сојузниците постепено стекнувале предност, совладувајќи ги германските напаѓачки бродови до крајот на 1942 година и поразувајќи ги У-бродовите до средината на 1943 година. Британскиот премиер Винстон Черчил подоцна напишал: „Единственото нешто што навистина ме исплаши за време на војната беше опасноста од У-бродовите. Бев повознемирен за оваа битка отколку за славната воздушна борба наречена „Битката за Британија“
Јестебург
Јестебург (Jesteburg) — општина во округот Харбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 25 километри јужно од Хамбург и 6 километри источно од Буххолц во Нордхајде.
NGC 4033
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4033 се споменува и како ESO 572-42, MCG -3-31-11.
Јестебург
Општината претставува административно седиште на истоимената општинска заедница.
NGC 4033
Откривање
Објектот е откриен на 31 декември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Јестебург
Географија
Јестебург се наоѓа 10 километри северно од Линебуршкото Поле.
NGC 4033
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4033 е од видот E6. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4033 има привидни димензии од 2,4' х 1,2'.
Јестебург
Општински единици
Општината Јестебург се состои од местата Иценбител, Рајндорфер Остербер, Лилау и Виденхоф.
NGC 4033
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 47°.
Други поделби
Проучување на NGC 4033 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37863. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 328; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6097. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1030.
Јестебург
Историја
Првото официјално споменување на Јестебург е во 1202 година, во документ потпишан од Хартвиг II, надбискуп на Бремен.
Во 1872/73 година била изградена железничката линија помеѓу Буххолц во Нордхајде и Линебург низ самото место која работи и денес.
При сојузничките напади на големиот град Хамбург во јануари 1943 година, неколку бомби завршиле во Јестебург, при што неколку градби биле уништени. На 19 април 1945 година, железничкиот мост бил разнесен од Вермахтот за да го успорат напредувањето на британските трупи.
Помеѓу 1933 и 1945 година, населението на Јестебург скоро се удвоило, главно поради бегалците.
Герлебогк
Герлебогк (Gerlebogk)е село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Кенерн.
Cowgirl (песна)
„Cowgirl“ е песна снимена од Underworld, првично издадена како сингл во 1994. Песната е од албумот dubnobasswithmyheadman од 1993 и се појавува во саундтракот за филмот Хакери од 1995.
12": Junior Boy's Own / JBO 1001 (Британија)
Titled Cowgirl / Rez
12": WaxTrax! TVT / TVT 8724-0 (САД)
= Cowgirl (Live) =
„Cowgirl (Live)“ е снимка од „Cowgirl“ издадена од Underworld во 2000 година, земена од нивниот албум Everything, Everything. Содржи ремикси на оригиналната песна, како и снимка во живо на „Rez“/„Cowgirl“.
Венбител
Венбител (Wennbüttel) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Османлиска инвазија на Мани
Османлиско-египетската инвазија на полуостровот Мани претставува дел од Грчката војна за независност и истата се состоела од три битки. На чело на Османлиите бил Ибрахим Паша. На 17 март 1821 година, жителите на Маниотс објавиле војна на Османлиското Царство, кое претходело на претходните вооружени востанија и бунтови кои веќе биле започнати во поголемиот дел од Грција. Сепак, и покрај големите победи на востаниците, во целост помеѓу водачите на револуцијата имало големи несоглесувања. Овие недостатоци биле искористени од страна на Османлиите, кои побарале помош од Египет. Засилувањето дошло од Египет, предводено од страна на Ибрахим Паша, кој бил син на водачот на Египет, Мухамед Али. По само неколку месеци, Османлиите издвојувале победа во Мисолонги. По ова, своите позиции муслиманите ги свртиле кон полуостровот Мани.
Ибрахим се обидел во Мани да влезе од неговата североисточна страна на 21 јуни 1826 година, но во истото не успеал. Неговата војска броела околу 7.000 војници наспроти околу 2.500 на Грците. По првичниот неуспех на муслиманскиот сојуз следувало повлекување. Во август војната била обновена. На крајот од војната тие доживеале пораз и биле принудени повторно да се повлечат кон Египет. Полуостровот за последен пат бил нападнат од страна на Османлиите во т.н. Грчка револуција.
IC 37
IC 37 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 37 се споменува и како NGC 276, ESO 474-34, MCG -4-3-21, AM 0049-225, IRAS 00496-2257.
Откривање
Објектот е откриен на 3 ноември 1898 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 37 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,7 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,5 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. IC 37 има привидни димензии од 1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 52 м 6,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -22° 40' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на IC 37 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3054.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Миклош Боршош
Миклош Боршош (13 август, 1906 - 27 јануари 1990) бил унгарски вајар и медалист. Неговиот стил на интегрирани елементи на архаична уметност и класицизам со современи елементи.
Животопис
Роден во Нагисебен, Трансилванија (денешен Сибиу , Романија ), тој и неговото семејство се населиле во Ѓир во 1922 година; Бордос и неговата сопруга живееле во истата куќа во Ѓир до крајот на Втората светска војна.
Тој се заинтересирал за уметноста, а особено за скулптурата кон крајот на 1920-тите. Првично почнал како сликар, го посветил својот интерес за скулптурата во текот на 1930-тите години, а во таа уметност до 1940 година се остварил. Во 1928 и 1929 година тој поминал од Венеција до Марсеј. Во 1929 година, тој кратко се обучил на Унгарскиот универзитет за ликовни уметности под Оскар Глац, кој бил негова единствена формална обука.
До крајот на 1940-тите, уметноста на Боршош била цврсто поврзана со современата унгарска пластична уметност претставена од Фулоп О. Бек, Бени Ференци и Ференц Медџиси. Од околу 1950 година, тој развил повеќе интелектуални, апстрактни и експериментални пристапи. Формата на изразување на Боршош и предметите на неговата уметност биле поврзани со интензитетот на неговите искуства и ставови.
Боршош го имал своето прво јавно прикажување во 1941 година во Будимпешта во Тамаш Галерија. Подоцна имал шоуа низ Европа, вклучувајќи ги и Линц, Австрија (1964), Венеција (1966) и Рим (1967), Цирих, Грац и Локарно во 1967 година.
Боршош ги користел сите вајарски жанрови и ги збогатил со неколку нови решенија. Тој развил втиснување на бакарни плочи (што била ретка техника во тој момент во историјата) и создал голем број скулптури за јавни места и споменички споменици кои се фокусираа на современата еколошка култура која честопати имала длабока лична порака и ја одразувала одличната интимност (комбинирање симболички мотиви на природниот живот, како и културни вредности). Човечките и животинските фигури биле вообичаен предмет, а неговата тврдина не била во детали, но во создавањето на целокупните ремек-дела.
Боршош, исто така, се фокусирал на портретната уметност во текот на доцните 50-ти и 1960-ти години, кога неговата работа ги интегрираше аспектите на природата, атмосферата, како и културните и духовните традиции во нов жанр на вајарската уметност. Делата на овој период вклучуваат Портрет на Јозеф Егри (1952), Сибила Паноничка (1963), Лигеја (1968), Младата Парка (1964) и Кантикус Канчикорум (1977).
Во 1979 година, Боршош ја отворил Уметничката галерија Микло Бордос во Џјор, порано судница на епископот Џор. Се наоѓа во најстарата населба во градот, во близина на капелата Свети Михаил, и сега е градски музеј Микло Боршош.
Награди
Миклос бил награден со титулата Артист за заслуги на Унгарската народна република во 1967 година. Неговите други почести вклучуваат:
NGC 225
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 225 се споменува и како OCL 305.
Откривање
Објектот е откриен во 1784 година од страна на Каролина Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 4,2 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 225 е од видот III1p. Видливиот сјај со голо око изнесува 7 m. NGC 225 има само една позната привидна димензија од 15'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 43 м 36 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 61° 46' 0".
Други поделби
Проучување на NGC 225 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 16; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4016. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 596.
Марија Франк
Марија Кристина Франк (2 февруари 1771–17 април 1847година) била шведска глумица и професорка по драма. Таа била член на пионерската генерација на Кралскиот драмски театар и припаѓала на првите ѕвезди на театарот. Таа се нарекувала првата родена за драма во нејзината земја. Таа била директорка на Кралската академија за драмска обука од 1819 до 1823 година. За време на нејзините последни години на сцената, таа била позната под нејзиното име како мажена, Ракман.
Живот
Марија Франк била ќерка на ѕидарскиот калфа Џохан Франк и Брита Лундстром.
Во 1784 година, таа била запишана како студент на Кралската шведска опера. Нејзини ментори биле Мари Луиз Маркаде и Монвел, членови на францускиот театар. Монвел, наводно била импресионирана од нејзиниот талент и била обучена како глумица исклучиво за зборување драма, а не како пејачка на опера.
Кариера
Во 1788 година, Марија Франк била договорена како „прва глумица“ на Кралскиот драмски театар, кој бил основан истата година. Како таква била и член на одборот на директори на глумците, кој раководел со театарот до 1803 година.
Марија Франк постигнала голем успех пред сè како трагичар и како таква таа се нарекувала најважната врска помеѓу нејзиниот ментор, трагичарката Мари Луиз Маркадет и познатата трагедијанка на шведскиот театар од 19 век, Сара Торслоу. Повремено играла и комедија, а една од нејзините најпознати улоги била г-ѓа Дорсан во Den svartsjuka hustrun („Љубоморна сопруга“) од Desforges. Таа исто така изведувала повремен помал пеачки дел во операта, бидејќи персоналот на Кралските театри (Кралската шведска опера и Кралскиот драмски театар) била формално достапен за двете сцени. Познато е дека имала повремени турнеи низ земјата. За време на регентската влада на Густав IV Адолф (1792–96) таа станала една од највредните членови на Кралскиот драмски театар, што е илустрирано со фактот дека нејзиниот приход од театарот припаѓал на елитата на глумици таму. Франк уживала голема почит како уметник, а театарскиот директор Г.Ф. Акерхјелм со почит ја забележала нејзината „просветлена и искусна проценка“ како и нејзината „одлична способност и нејзината заслужена слава“. Таа наводно дејствувала со длабоко чувство и интензитет, и со контрола над нејзината мимика, која никогаш не била мелодраматична.
Нејзината кариера траела подолго од повеќето глумци од нејзината генерација: повеќето од нејзината генерација глумци се пензионирале по сезоната 1809-10, додека таа останала до 1818 година. Во последните години на сцената, таа била критикувана дека е мелодраматична во нејзиниот начин на глума; таа постапувала во согласност со француското училиште, кое дотогаш станало немодно. Во 1818 година се пензионирала со целосна пензија.
Марија Франк, паралелно со нејзината глумечка кариера, давала лекции за декламација, а во 1819 година, годината по нејзиното повлекување од сцената била ангажирана како директорка на Кралската академија за драмска обука, позиција што ја задржала до 1823 година. Таа била позната како ментор на Сара Торслоу и Шарлота Ериксон.
Во 1808 година, на триесет и девет години, Марија Франк се омажила за единаесет години помладиот гравер Џохан Густав Ракман (1783–1862). Затоа некои енциклопедии ја наведуваат како Кристина Ракман, бидејќи така се викала во последните десет години од нејзината кариера. Таа станала мајка на сликарката Марија Ракман (1810–1896). За разлика од повеќето глумци од нејзината генерација кои често имале финансиски проблеми, Марија Франк наводно била добро ситуирана за време на нејзиното пензионирање, иако тоа можеби делумно се должело на нејзиниот сопруг кој бил успешен гравер.
Улоги
Меѓу нејзините улоги биле „One of the pleasures“ во Армид од Глук (сезона 1786–87), Марија во Gustaf Adolf och Ebba Brahe (Густаф Адолф и Еба Брахе) од Густав III (1787–88), Ласкање во Alcides inträde i världen (Доаѓањето на Алсид во светот) од Хефнер (1793–94), Теодора во De gamla friarna (Старите додворувачи) од Далајрак (1795–96), Антиопа во Renaud од Хефнер (1800–01), Сабина во Den förmente prinsen (Наводниот принц) (1807–08), Мадам де Верон во Ambroise(1812–13), Гертруд во Den Schweiziska familjen (Швајцарското семејство) (1815–16) и игуменијата во Nunnorna (Калуѓерките).
Нејзините истакнати настапи биле Тилда воОден, Селестина и Абес во Корсфаране (крстоносците) од страна на Коцебу, а водечките делови во Вирџинија по Пејкул, Јохана Монтфауцон од Котзебуе и г-ѓа Дорсан во Den svartsjuka hustrun (Љубоморна сопруга); последниот (1808) се сметал за нејзин најголем триумф.
Орестида
Орестида — древна област во Горна Македонија. Се простирала во горниот тек на реката Бистрица (Халијакмон) и областа на Костурското и Преспанското Езеро. Се граничела со Линкестида (на север), Елимеја (на југ), Параваја (запад) и Еордеја (исток). Најстариот и главен град бил Арг Орестидски (близу сегашното Рупишта), од каде што потекнувала македонската династија на Аргеадите.
Денешното изменето службено име на гратчето Рупишта (Хрупишта) и неговата општина во Костурскиот округ е дадено според оваа област, согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија.
Канелура
Столб или пиластер покриен со канелури се нарекува канелуран столб или пиластер. Канелурањето на столбовите, односно правењето жлебови е откриено во египетската уметност за обработка на столбови. Најчесто канелурите се користеле во класичната архитектура, каде што столбовите, по правило, биле покриени со канелури, пред се во Стара Грција и Стар Рим.
Палатата Дадиани
Историската Палата Дадиани и Архитектонски музеј е националниот музеј на Грузија кој се наоѓа во Зугдиди, Грузија. Оваа палата заедно со музејот се смета за една од најпознатите палати во Кавказ.
Историја
Првата изложба на археолошките ископувања на древниот град Накалакеви ја подготви мегрелски принцот Дејвид Дадиани и се одржа во 1840 година. Три палати го сочинуваат современиот музејски комплекс, од кои делови се, исто така, црквата "Блахерна Богородица" и ботаничката градина Зугдиди. Во историскиот и архитектонскиот музеј на Дадиани се наоѓаат некои експонати од природното културно наследство на Грузија - богатството на Тагилони, Богородица света вест, иконата на кралицата Бордохан - мајка на кралицата Тамар од Џорџија, ракописи од 13-14 век, минијатури, спомен моштите на династијата Дадиани и предметите поврзани со царот на Франција Наполеон Бонапарт - кои биле донесени во палатата од сопругот на ќерката на Давид Дадијани, принцот Ахил Мурат, внукот на сестрата на Наполеон Каролина.
Палатата беше целосно трансформирана во музеј на 1 мај 1921 година, по иницијатива на грузискиот етнограф и геолог Акаки Шантурија.
Археолошка колекција
Во почетокот на 1848 година принцот од Самегрело, Давид Дадиани, своите гости ги покажал на археолошката и нумизматичка колекција од Нокалакеви, археолошко наоѓалиште во Самегрело. Некои од експонатите биле најдени од Давид Дадиани, а некои биле купени од него од доселениците во неговиот домен. Најважното археолошко ископување на Давид Дадијани било истражувањето на Нокалакеви - познато како Археополис во антиката.
Бенџо
Бенџото е инструмент со четири, пет или шест жици со тенка мембрана која се протега низ рамка или шуплина како резонатор наречен глава. Мембраната или главата, обично се направени од пластика, иако кожата на животните сè уште повремено, но ретко се користи, а рамката е типично кружна. Раните форми на инструментот биле обликувани од Африканците кои живееле во Соединетите Американски Држави, прилагодени од африкански инструменти со сличен дизајн.Бенџото често се поврзува со фолк музика, народна музика од Ирска и кантри музика. Историски гледано, бенџото окупирало централно место во афроамериканска музика(афроамериканска традиционална музика), пред да стане популарно во некој шоу од 19 век.
Историја
Модерното бенџо произлегува од инструментите што се користеле во Карибите, во 17 век од страна на поробени луѓе земени од Западна Африка. Писмени упатувања на баенџото во Северна Америка се појавуваат во 18 век, а инструментот станува сè подостапен комерцијално од околу втората четвртина од 19 век.
Неколку тврдења за етимологијата на името  бенџо  се направени дека зборот може да произлезе од зборот Кимбунду.Оксфорд англиски речник наведува дека зборот доаѓа од Португалски дијалект што е "bandore" или од рана англикализација на шпанскиот збор "bandurria".
Различни инструменти во Африка, главни меѓу нив се Кора, се одликуваат со кожа ударна глава и ткиво (или школка). Африканските инструменти се разликуваат од раните афроамерикански бенџоа со тоа што вратот не поседува западен стил и штипки за подесување, наместо да имаат стапчиња, со жици прикачени на вратот со петелки за подесување.Банџос со панталони и штипки за подесување се познати од Карибите уште во 17 век.Писателите од 18 и почетокот на 19 век го препишале името на овие инструменти познато како "bangie", "banza", "bonjaw".
Инструментите слични на бенџо на пример, јапонскиот "shamisen", персискиот "Tar" и "Мароканскиот" sintir ги иамало во многу земји. Друг најверојатен роднина на бенџо е "аконтинг", популарна народен инструмент на Јола племе од Сенегамбија и " убива-аквали "на Ибо.
Текстура на свирење
Две техники тесно поврзани со пет-жично бенџо се ролни и дрон(техника на свирење). Ролна е десната рака во придружба со прст шема s која се состои од осум белешки. Белешки за дронот се брзи белешки (обично осма нота), кои обично се свират на петтата (кратка) низа за да се пополнат низ белешките за мелодија (обично осма нота).
Историски гледано, бенџото било свирено во стилот clawhammerкој е создаден од страна на Африканците кои ја донеле својата верзија на бенџо со нив. Од ова се развиени неколку други стилови на свирње. Clawhammer се состои од надолни удари на една или повеќе од четирите главни жици со показалецот, среден или двата прсти, додека дрон или петта низа се свири со "кревање" (за разлика од движењето на палецот надолу). Забелешките што вообичаено звучат со палецот на овој начин се, обично, на исклучен ритам. Мелодиите можат да бидат доста сложени додавајќи техники како што се дуплирање и пад на палецот.
Модерно бенџо
Модерниот бенџо доаѓа во различни форми, вклучувајќи верзии со четири и пет жици. Верзијата со шест жици, подесена звучи слично на гитара. Во речиси сите негови форми, свирењето на бенџо се одликува со брзо arpeggiated кубење, иако има многу различни стилови на свирење.
Телото или садот на модерниот бенџо обично се состои од кружен раб (генерално изработен од дрво, иако металот е исто така присутен и кај постарите бенџоси) и затегната глава, слична на главата на тапанот. Традиционално главата била направена од кожа на животните, но денес е често направена од разни синтетички материјали. Повеќето модерни бенџоси, исто така, имаат метален "тон зрак" собрание кое помага да се разјасни и проектира звукот, но многу постари бенџоси не вклучуваат тонски прстен.
Бенџото обично подесува со триење или планетарна опрема (штипки за подесување). Иако бескрајните бенџо сè уште се произведуваат и свират оние кои сакаат да го извршат глисандо, свират четвртни тонови или на друг начин го постигнуваат звукот и чувството на раните стилови на свирење.
Малонска киселина
Малонска киселина (систематско име на IUPAC: пропандионска киселина) е дикарбоксилна киселина со структура CH2(COOH)2. Јонизираната форма на малонската киселина, како и нејзините естери и соли, се познати како малонати. На пример, диетил малонатот е диетил естер на малонската киселина. Името на оваа органска киселина потекнува од грчкиот збор μᾶλον (malon) што значи "јаболко".
Биохемија
Погрешно е верувањето дека малонската киселина се јавува со висока концентрација во цвекло. Студија од 1951 година, за составот на ракија од шеќерна репка, не открила присуство на малонска киселина. Чистата малонска киселина на собна температура се јавува во форма на бели кристали. Во биохемиските процеси на клетката, таа е класичен пример за компетитивен инхибитор: ја инхибира сукцинат дехидрогеназата (комплекс II) во респираторниот електронско-транспортен синџир.
Добивање
Класичниот метод за добивање на малонска киселина започнува со хлороцетна киселина: Натриум карбонатот ја дава натриумовата сол која потоа реагира со натриум цијанид за да се добие сол на цијанооцетна киселина по пат на нуклеофилна супституција. Нитрилната група може да биде хидролизирана со натриум хидроксид до натриум малонат, а ацидификацијата на растворот ја дава како производ малонската киселина. Индустриски, малонската киселина се добива со хидролиза на диметил малонат или диетил малонат.
Малонската киселина за првпат била синтетизирана во 1858 година, од страна на францускиот хемичар Виктор Десајгес (1800-1885) со оксидација на јаболкова киселина.
Малонската киселина, исто така, може да биде произведена со ферментација на глукоза.
Органски реакции
При реакција на кондензација со уреа, малонската киселина дава како производ барбитурна киселина. Малонската киселина, исто така, често се користи како енолат во Кневенагелови кондензации за добивање на Мелдрумска киселина. Естерите на малонска киселина се користат и како -CH2COOH синтон во малонската естер синтеза.
Дериватот на коензим А, малонил-КоА, е важен претходник во биосинтезата на масните киселини, заедно со ацетил-КоА. Малонил-КоА се синтетизира од ацетил-КоА со дејство на ензимот ацетил-КоА карбоксилаза, по што малонатот се трансферира на ацил-носечката белковина (ACP) кој го додава на растечката верига на масната киселина која се синтетизира.
Малонската киселина е позната и како компетитивен инхибитор на сукцинат дехидрогеназа, ензимот одговорен за дехидрогенација на сукцинат во Кребсовиот циклус.
Патологија
Кога покачените нивоа на малонска киселина се придружени со покачени нивоа на метилмалонска киселина, ова може да укаже на често неоткриената метаболичка болест комбинирана малонска и метилмалонска ацидурија (CMAMMA). Со пресметување на соодносот на малонска киселина со метилмалонска киселина во крвната плазма, CMAMMA може да се разликува од класичната метилмалонска ацидемија.
Термохемиски податоци на кондензираната фаза
Топлински капацитет на цврста фаза при постојан притисок:
Малонска киселина во состав на овошје
Малонската киселина е природна супстанца која се наоѓа во плодовите на голем број овошки. Кај агрумите, овошјето произведено со органско земјоделство содржи повисоки нивоа на малонска киселина отколку овошјето произведено со конвенционално земјоделство.
NGC 6633
NGC 6633 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Змијоносец, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6633 се споменува и како OCL 90.
Откривање
Објектот е откриен на 1745 година од страна на Жан Филип де Шезо, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од  cm.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 27 м 15,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +6° 30' 30"".
Други поделби
Проучување на NGC 6633 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 205; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 445. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 166.
Кермигк
Кермигк (Cörmigk) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Кенерн.
Шторово
Шторово (словенечки: Štorovo) — населба во Општина Блоке во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Список на државни водачи во 1794 година
Ова е список на државни водачи во 794 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
NGC 2005
NGC 2005 — збиено ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2005 се споменува и како ESO 56-SC138, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2005 е од видот GCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m. NGC 2005 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 30 м 10,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 45' 9".
Други поделби
Проучување на NGC 2005 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9166.
Ракометна федерација на Југославија
Таа го раководела националниот состав и државното првенство.
Зворнички Санџак
Зворнички Санџак (İzvornik Sancağı, Zvornički sandžak) — санџак кој припаѓал на Босанскиот Пашалак во рамките на Отоманското Царство. градот Зворник (во денешна Босна и Херцеговина) бил административен центар на санџакот. Санџакот бил поделен на четири кази: Жепече, Маглај, Тузла и Кладањ. Санџакот бил создаден помеѓу 1478 и 1483 година. По неговото распаѓање во 1878 година, откако Австроунгарија ги победила Османлиите, Зворник станал дел од Зворник Котар.
За време на османлискиот период, Зворник бил главен административен град и имал голема улога во економијата на санџакот главно поради неговата стратешката важност. Санџкот бил еден од шесте отомански санџаци со најразвиена бродоградба (покрај Видин, Никопол, Пожега, Смедерево и Мохач).
Довер (Делавер)
Довер (Dover) е главен град на американската сојузна држава Делавер. Според пописот извршен во 2010 година во градот живееле 36,047 жители.
Лавразиотерии
Лавразиотериите (односно Laurasiatheria) сочинуваат клад или надред во рамките на поткласата на вистинските цицачи (Eutheria), кој е создаден врз основа на анализите на ДНК секвенци и отсуството/присуството на ретротранспозон. Името доаѓа од теоријата дека овие цицачи еволуирале на надконтинентот Лавразија, откако тој се одделил од Гондвана со раскинувањето на Пангеа. Лавразиотериите се група на натприматите (еуархонтоглири) (Бореоеутерии (Boreoeutheria)), чуднозглобни (Exafroplacentalia) и афротериите (Placentalia). Тука припаѓаат следните рецентни редови:
Список на државни водачи во 206 година
Ова е список на државни водачи во 06 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Лавразиотерии
Во рамките на Laurasiatheria, по сè изгледа дека најдивергентна грнка е Erinaceomorpha. Некои истражувања ги поврзуваат Perissodactyla и Ferae во кладот Zooamata; други ги поврзуваат Perissodactyla и Cetartiodactyla во клад на вистински копитари. Никој од овие кладови е целосно поддржан.
Список на државни водачи во 206 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Лавразиотерии
Во Лавразиотериите се сместени и неколку изумрени редови и надредови, како:
Дерони
Дерони ― палеобалканска популација од Пајонската група племиња.
Хемиски Кореспонденции
„Хемиски Кореспонденции“ ( англиски : Chemistry Communications) е научно списание кое го издава Кралското друштво за хемија. Списанието претходно излегувало под различни имиња: „Списание на Хемиското друштво D: Хемиски Кореспонденции“ (1969-1971) и „Списание на Хемиското друштво, Хемиски Кореспонденции“ (1971-1995). Списанието објавува трудови во сите области на хемијата. За каталогизација на ова списание се користи скратеницата ''Chem. Comm.''
Дерони
Територија
Сознанијата за нив доаѓаат од пронајдените монети со гравури за легендата дероникон (ΔΕΡΡΟΝΙΚΟΝ/ ΔΕΡΡ). Буквите кои се употребени во гравурите на монетите изгледаат како старогрчките букви и истите датираат од периодот околу 513-500/480 г. п.н.е., иако многу поверојатно е дека се работи за подоцнежен период.
Врз основа на нумизматичките докази, а посебно на откриените монети, има две различни научни стојалишта за географската сместеност на племето.
Хемиски Кореспонденции
Од јуни 2015 година, извршен уредник на списанието е Филипа Рос, a од февруари 2016 година, Д-р Вероник Гуверно постанува претседавач на редакцискиот одбор на списанието.
Дерони
Територија
Првата теорија тврди дека Дероните биле сместени во централниот дел на Балканскиот Полуостров, во северниот дел на Македонија. Односно териториите источно од реката Вардар, до злетовско-кратовските рудници на север и Дојран, Прасијадското езеро и Дисорон на југ. Изгледа дека уште во 6 век п.н.е. имале некој вид на државна организација. Кон крајот на 6 век п.н.е. започнале да коваат сопствени монети на коишто, освен племенската припадност, биле сигнирани и имињата на деронските владетели. Втората теорија смета дека ова племе, во периодот на изработката на споменатите монети (т.е. во почетокот на 5. век) било сместено на просторот јужно од денешна Македонија.
На монетите имало приказ на коринтски шлемови или шлемови со декорација на вол. Богот на Дероните, Дарон, бил почитуван од Пајонците и Македонците. Како дел од ова племе се споменуваат двата крала Ликеј и Еуергет.
Клер Фој
Клер Елизабет Фој (Claire Elizabeth Foy; родена на 16 април 1984 г.) — англиска глумица.
Таа играла главна улога како Ерит Метјус во серијата Ветување (2011) и како Кејт Балфор во серијата Вкрстени коски (2014). Таа добила пофалби за нејзината изведба како кралицата Ана Болејн во серијата Вулф хол (2015), за која била номинирана за најдобра глумица на БАФТА телевизиските награди и за најдобра споредна глумица на наградите на телевизиските критичари.
Од 2016 до 2017 година, таа ја толкувала кралицата Елизабета II на млади години во серијата Круна, улога која ѝ донела Златен глобус за најдобра глумица во ТВ серија (драма) и две награди за најдобра глумица во ТВ серија (драма) на наградите на здружението на филмски глумци на САД. Во 2018 година, таа ќе ја толкува Џенет Шерон, сопругата на Нил Армстронг во биографскиот филм Првиот човек, во режија на Демиен Шазел и ќе глуми во трилерот Девојката во пајаковата мрежа.
7 век п.н.е.
7 век п.н.е. започнува на 1 јануари 700 година п.н.е., а завршува на 31 декември 601 п.н.е.
Асирската империја продолжи да доминира во Блискиот Исток во текот на овој век, остварувајќи огромна моќ врз соседните држави како што се Вавилон и Египет. Сепак, во текот на последните две децении од векот, империјата почна да се распаѓа откако бројни непријатели направиле сојузи и започнувале војни од сите страни. Асирците конечно биле трајно поразени кога нивната престолнина Нинива беше уништен во 612 п.н.е. Овие настани довеле до формирањето на Нововавилонското Царство, која доминирала во регионот во поголемиот дел од следниот век.
Суверени држави
Видете: Список на суверени држави во 7 век п.н.е..
Кавадаречки различник
Кавадаречки различник (науч. Centaurea kavadarensis) — ендемит во флората на Македонија од семејството сложеноцветни растенија. Може да се сретне само во околината на Кавадарци, односно меѓу селата Мајден и ’Ржаново. Кавадаречкиот различник бил опишан од академик Кирил Мицевски.
Нојгатерслебен
Нојгатерслебен (Neugattersleben) — село и поранешна општина во округот Залцланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Нинбург.
Бунзо
Бунзо (Bunsoh) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Шкуфче
Шкуфче (словенечки: Škufče) — населба во Општина Блоке во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
NGC 4034
NGC 4034 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4034 се споменува и како UGC 7006, MCG 12-11-44, CGCG 335-2, CGCG 334-58.
Откривање
Објектот е откриен на 6 април 1793 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4034 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 4034 има привидни димензии од 1,7' х 1,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 5°.
Други поделби
Проучување на NGC 4034 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37935. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 25; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4393. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1411.
NGC 226
NGC 226 — галаксија во соѕвездието Андромеда, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 226 се споменува и како UGC 459, CGCG 500-76, IRAS 00402+3218.
Откривање
Телото е откриено на 22 ноември 1827 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 226 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 226 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 42 м 53,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 34' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 226 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2572. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 90; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2279. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1244.
Абдул Керим-паша
Абдул Керим-паша, познат и како Абдул Керим-паша Бурсали (1835 или 1839 - 1910 или 1912) — османлиски дивизиски генерал и управител, битолски валија во времето од 1895 до 1901 година, познат по своите прогресивни идеи и креативност.
Животопис
Роден е во 1835 или 1839 година во Бурса. Бил валија на Скадар од 1891 до 1894 година.
Со доаѓањето за битолски валија, Абдул Керим-паша започнал да ги средува меѓуетничките односи. Бил европски ориентиран и веднаш по преземањето на должноста валија започнал со реформи, ги сменил сите мудури, кајмаками и други чиновници, кои се покажале со лоши односи, зафаќајќи се притоа и со средување на меѓуетничките односи во градот, со закана дека ќе бидат строго казнети нарушителите. Втората акција му била обезоружување на селската жандармерија, па сменување на бекчии (полјаци) и нивно заменување со христијански. Забранил да се носи оружје во градот и да се врши погубување на македонски револуционери, забранил да се врши погребување низ градот, ами тоа да се прави надвор на одредено место. Се грижел да воспостави ред и мир во Битола. Во 1901 г. се ангажирал со материјална помош да ја санира елементарната непогода во вилаетот, а најмногу во Прилеп каде биле срушени 500 куќи. Покрај другите реформи, се ангажирал против пљачкашките банди кои вршеле грабежи, колежи и палежи по селата. Во 1901 г. се случил познатиот бунт на воените старешини за поголема плата, кој валијата го средил преку задоволување на нивните барања. Во 1901 г. самоволно заминал во пензија, напуштајќи ја засекогаш Битола.
Градењето на театарот во Битола е исто така поврзано со неговото управување. Во 1897 година решил да се изгради голема зграда во која требало да биде сместена тутунската режија и ѓумрукот за вино. Приходот кој би се добивал од овој објект би бил наменет за градската болница „Гураба Хаста Хане“ (Болница за сиромашни) изградена две години претходно. На местото каде требало да се изгради објектот се наоѓале турски гробишта, па на изградбата се противело турското население. Со наредба на валијата, во текот на една ноќ турската полиција ги довела сите затвореници со задача до утрото местото да биде рамно како „тепсија”. Градбата била завршена во 1905 година.
Тој изградил и болница за бедните во Битола, како и лудница. Изградил Дом за старци, изградена била кожарница под градот, како и рибен пазар. Во централното градско подрачје изградил високи зданија. Меѓу другите го изградил и хотелот „Марк“ („Ориент“).