cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Никлас Бентнер
сезона 2009-10
На 20 февруари, Бентнер го постигна својот прв гол уште од октомври 2009 година против екипата на Сандерленд. По овој погодок наскоро следеше и голот против Стоук Сити во победата со 3-1. Во март, тој го постигна својот прв хет-трик во својата професионална кариера откако ја изрешета мрежата на Порто во победата со 5-0 во реваншот од првата нокаут рунда во Лигата на шампионите за да го прати Арсенал напред во турнирот по поразот на Лондонскиот клуб со 2-1 во првиот натпревар. Во неговиот следен натпревар, лигашката средба со Хал Сити, Бентнер го постигна вториот гол во победата на Арсенал со 2-1, кој дојде откако голманот на Хал Боаз Мајхил само кратко ја одби топката по шутот на Денилсон во судиското продолжение од мечот. На 3 април, тој го постигна победничкиот гол во победата со 1-0 над Вулверхемптон дома во Премиер Лигата, исто така во последните моменти од мечот, отако шутираше прецизно со глава по нафрлената топка во 94. минута. Бентнер, исто така, го постигна единствениот гол за Арсенал во поразот со 4-1 од Барселона кога тие беа исфрлени во четвртфиналето од Лигата на Шампионите. На почетокот на април, беше објавено дека Бентнер ја добил наградата за играч на месецот на Арсенал за неговите настапи во март, што е прва негова награда од ваков тип, бидејќи тој никогаш не ја добил наградата иако ова му беше трета сезона како регуларен член на тимот. Бентнер, исто така, постигна уште еден гол за Арсенал во натпреварот против Тотенхем на 14 април 2010 во поразот со 2-1 на Вајт Харт Лејн.
сезона 2010-11
Откако заработи повреда за време на Светското првенство 2010 и по скоро четири месеци надвор од акција, Бентнер, конечно се врати на терен влегувајќи како замена во натпреварот против Бирмингем Сити на 16 октомври. На 24 октомври, тој постигна својот прв гол во сезоната во победата со 3-0 нагости кај Манчестер Сити. Три дена подоцна, тој постигна гол повторно, откако со моќен удар го совлада голманот на Њукасл Јунајтед во Лига купот на Сент Џејмс'С Парк, кога Арсенал победи со високи 4-0. На 29 декември, тој го посвети својот погодок, против Виган Атлетик, на неговото новороденче. Тој продолжи да постигнува погодоци, постигнувајќи го својот прв гол во 2011 година на 25 јануари против Ипсвич Таун во Лига Купот. Погодокот против Ипсвич, исто така, му донесе награда за Гол на Месецот на Арсенал за јануари. На 2 март 2011 година, Бендтнер постигна хет-трик во ФА Купот во преигрувањето од петтата рунда против Лига Еден тимот на Лејтон Ориент, негов прв хет-трик по речиси една година, а исто така тој стана првиот играч на Арсенал со хет-трик во ФА Купот уште од Јан Рајт кој го сторил тоа против Јеовил Таун во 1993 година. На 8 март 2011 година, по влегувањето како доцна замена, тој не успеа да искористи голема шанса против Барселона во последните мигови од мечот, со што Арсенал беа елиминирани од Лигата на шампионите.
Заемот кај Јувентус
Своето деби во Италијанскиот фудбал, Бентнер го има на 22 септември против екипата на Кјево на Јувентус Стадион, кога се појави како резерва на местото на двојниот стрелец на тој натпревар Фабио Кваљарела во 80 минута во натпревар што заврши 2-0 за Јуве.
Миладиновци
Миладиновци (старо име: Аџилари) — село во Општина Илинден, во околината на градот Скопје.
Историја
Денешното село Миладиновци е формирана кон крајот на XVIII век. Според едно предание селото го основале доселеници од прилепското село Мажучиште, кои тука се населиле за да се засолнат од  потерата која ги барала поради убиство на некои арачлии. Дел од преданието вели дека овие доселеници уште во стариот крај во Прилепско имале проблеми со турските власти поради нивната поврзаност и помагање на македонските ајдутските чети. Друга малку повидоизменета верзија вели дека селото го основале („туриле колец“) турскиот род Алиловци (од „Оросан во Арабистан“ ), а веднаш по нив на имотот на чифликот на Ракип-бег се доселиле предците на македонскиот род Трајанковци, кои пребегнале од Прилепско откако таму двајцата браќа близнаци Трајан и Трајко убиле некој човек (Турчин - даночник т.е. „арачлија“) при што тука дошол Трајан, а Трајко заминал на Овче Поле. Кон крајот на XVIII век најплодната земја на селскиот атар припаѓала на познатиот силен Ракип-бег, а на нивната земја до пред крајот на турското владеење биле основани уште 3 чифлици на кои работеле само македонските христијански жители, додека постојано населените муслимански семејства имале своја земја. Уште за време на отоманското владеење жителите Македонци од селото се одликувале со голем слободљубив, револуционерен и македонски непокорлив патриотски дух, поради што селото дало повеќе познати борци за слободата на Македонија, меѓу кои и двајца познати скопски војводи. Во 1880 во селото се родил Васил Аџаларски познатиот скопски и кумановски војвода на ВМОРО, а две години подоцна во 1882 во истото село се родил неговиот братучед Трифун Аџаларски исто така самостоен војвода во Скопско и Кичевко, кои своите прекари ги земале од тогашното име на селото кое било Аџалари.
Кон крајот на XIX век во 1896 година во записите во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“ македонскиот револуционер Ѓорче Петров за селото Миладиновци, тогашно Аџарлари, запишал дека тоа било основано од некој ага пред околу 250 години и дека во неговата непосредна близина во месноста Оџино Трло се случил бојот меѓу Френк-Омер паша кој бил испратен во Скопско да го потчини одметнатиот Хамзи Паша, и селото било дел од Скопската каза, во Отоманското Царство. Понатаму за селото Ѓорче Петров запишал дека само 5-6 куќи му биле назависни, додека сите останати биле чифлици, а поради неговата значајност во него се планирало да се отвори пазар за околните села од Блатото (Блатија).
Во времето на заминувањето на турската отоманска власт во 1912 година селото било затечено со околу 50 куќи од кои 30 муслимнски (турски и албански) и 20 христијански - македонски. Од чифчиството жителите на селото се ослободиле околу 1921 година кога најголемиот дел добиле земја преку аграрната реформа, додека помал дел ја откупиле земјата од муслиманските сопственици. По Втората светска војна околу 80 хектари обработливо земјиште од атарот биле заземени од аеродромот, а околу 150 хектари преземало државното земјоделско стопанство „Скопско Поле“.
Како што е понапред споменато Миладиновци е сместено на самиот крај на пространата суводолица, по која според народно предание некогаш течела рекичката од селото Никуштак на кумановската страна од гребенот на Скопска Црна Гора. На почетокот на XIX век по смртта на споменатиот Ракип-бег, кумановските бегови се осилиле и ископале вештачко корито на споменатата речица која на тој начин истекува во Куманово.
Источно од селото на два одвоени рида се наоѓа селската црква Свети Илија со селските гробишта која започнала да се гради во 1930, а била изградена во 1945 година. Пред тоа на тоа место постоел постар храм, кој бил запален од германската војска во 1915 година .. Оваа стара црква била изградена на местото на еден голем камен крст, за кој се верувало дека го штити селото од град ..
Потекло и значење на името
Од своето основање до денес селото носело повеќе различни имиња. Во времето кога се основало и во текот на отоманското владеење по некој Турчин кој бил аџија селото било наречено и се викало Аџалари. Во различни извори селото познато и под неколку различни облици на ова име како Хаџалари, Аџилари, Аџаларе. Ова име останало во секојдневна употреба од жителите на селото сè до првите години по завршувањето на Втората светска војна, а денес е речиси сосема заборавено и непознато како од најголемиот дел на жителите така и од мнозинството граѓани на регионот и државата. По заминувањето на отоманската власт и во периодот меѓу двете светси војни, новата окупаторска српска (кралска југословенска) власт го променила името на селото во Александрово во чест на српскиот крал Александар I Караѓорѓевиќ. За време на Втората светска војна, бугарската окупаторска власт името на селото го преименувала во Василево, во чест на Васил Аџаларски или на бугарскиот револуционер Васил Левски. На самиот крај на Втората светска војна со ослободувањето на Македонија селото го добива денешното име Миладиновци во чест на двајцата големи и значајни македонски преродбеници браќата Миладиновци. Денес, сите жители на селото единствено го знаат и употребуваат само името Миладиновци. Истото е случај и со целата македонска јавност која во службената, административна, научна и секојдневна употреба за именување на селото го користи и познава само името Миладиновци.
Стопанство
Поради својата местоположба Миладиновци уште во минатото имало доста развиен и значаен стопански и економски живот пред сѐ врз основа на земјоделството и сообраќајот. Како што беше споменато според записите на македонскиот револуционер Ѓорче Петров уште во отоманско време Миладиновци била значајна и најголема собирна товарна станица за житото наменето за трговија на пазарите во Скопје и Солун. Во основа железничката станица во тогашно Аџарлари била наменета да ги собира производите од селата во Блатото (областа Блатија) и преку неа се носело жито во Скопје Понатаму во своите записи од 1896 година Ѓорче Петров за селото Миладиновци запишал дека таму се планирало да се отвори пазар за околните села од Блатото (Блатија), при што спахилакот на селото изнесувал 4200 златни гроша, а данокот изнесувал 16000 златни грошеви. Населението на селото Миладиновци и денес во најголема мера опстојува од земјоделство поради самата местоположба на селото во плодната рамнина на Скопското Поле. Најповеќе се одгледуваат житните култури најмногу пченица, пченка, потоа и јачмен и 'рж), градинарските култури под оранжериско производство (пластеници) и отворено (пипер, домат, краставици, кромид, лук, морков, марула, спанаќ, грашок), а во голема мера се застапени и индустриските култури (луцерка, граор, фуражна пченка и детелина). Мнозинството од земјоделските производи се пласираат на пазарите во Скопје, а мал дел се ориентирани и за извоз. Жителите на селото одгледуваат и стока, во најголем дел крави, а во помал ден свињи и живина.  Во непосредна близина на селото Миладиновци на околу 300 метри оддалеченост се наоѓа рафинеријата за нафта „ОКТА“ и еден дел од неговото население е вработено во рафинеријата. Во селото Миладиновци постојат и две приватни производствени погони - фабрички хали од преработувачката и градежната индустрија во која се вработени жители од селото. Дел од жителите на селото се вработени и во индустриските капацитети во блиската слободна индустриска зона „Бунарџик“, а дел се занимаваат и со други дејности како работници во градежништвото, ѕидари, занаетчиски работници, автопревозници на товарни камиони и возила во државата и странство и стопански дејности во градот Скопје.
Население
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов (Македонија, Етнографија и статистика) од 1900 година, во Аџалари живееле 260 жители, од кои 195 Македонци и 65 Турци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Аџалари имало 208 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Движењето на бројот на жители во селото Миладиновци во минатото се пораснало од 806 жители во 1961 година од кои 548 Македонци, 100 Албанци, 79 Срби, 19 Турци, 10 Црногорци, 5 Хрвати и 45 неопределени на 1429 жители во 1994 година од кои 1072 Македонци, 277 Роми, 16 Срби, 2 Турци и 62 останати. Порано во селото живееле и поголем број на муслимани Турци и Албанци кои биле доселени кон крајот на XIX и почетокот на XX век, а кои започнале масовно да се иселуваат по 1912 година при што до педесеттите и шеесеттите години на XX век речиси целосно се иселиле. Миладиновци забележува голем прираст на своето население во педесеттите и шеесеттите години на XX век, со големиот број на доселеници Македонци, во најголем дел од кривопаланечкиот крај, а во помал број и од околните скопски ридско-планински села во долината на Пчиња како Дивље, Сушица, Ќојлија, Горно Коњари, селата по долината на Пчиња во јужниот дел на Кумановско, Овче Поле (Свети Николско), Велешко итн.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 1.276 жители, од кои 1.195 Македонци, 2 Турци, 62 Роми, 34 Срби и 19 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.272 жители, од кои 1.101 Македонец, 1 Албанец, 70 Роми, 31 Србин, 13 останати и 56 лица без податоци.
Хама (Тирингија)
Хама (Hamma) — село и поранешна општина во округот Нордхаузен, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Од 1 декември 2010 година е дел од градот Херинген.
Миладиновци
Родови
Во Миладиновци денес живее огромно мнозинство од православни Македонци кои биле мнозинство и во минатото кога имало и помал број на Турци, и многу мал број на српски и албански родови.
Според истражувањата од 1953 година, родови во селото се.
Турски
Македонски
Албански род
Општествени установи
Во селото работи деветгодишно основно училиште кое го носи името Браќа Миладиновци, а исто така работат и здравствена амбуланта, пошта и железничка станица.
Личности
Личности родени во Миладиновци:
Иселеништво
Од Миладиновци се забележани поголем број постари иселеници во околните места. Од постаро време од Македонците се забележани иселеници во Скопје и Кисела Вода како и селата Ќојлија, Илинден (Белимбегово), Петровец, од муслиманите мал број иселеници се забележани во Скопје и селата Матка и Ќојлија, додека најголемиот дел е целосно иселен во Турција. Во најново време е забележан многу мал број на иселеници во Западна Европа, поточно во Германија.
Одалиска
Одалиска (اوطه‌لق, odalık) — собарка или придружничка во отоманскиот сераљо, особено дворските дами во домаќинството на отоманскиот султан. Во западната употреба, терминот означува наложница од харемот и се однесува на еротизираниот уметнички жанр во кој жената е претставена главно или целосно гола во лежечка положба, често во амбиентот на харемот.
Етимологија
Зборот „одалиска“ е француски по форма и потекнува од турскиот odalık, што значи „ собарка“, од ода, „комора“ или „соба“. Може да се транслитерира и како одаличен, одалиск и одлик.
Џоан ДелПлато ја опишал промената на значењето на терминот од турски на англиски и француски:"Англискиот и францускиот термин odalisque потекнува од турскиот „oda“, што значи „комора“; така што одалиска првично значеше девојка или придружник. Во западната употреба, терминот се однесува конкретно на наложницата на харемот. До 18 век, терминот се однесува на еротизираниот уметнички жанр во кој жена лежи на страна на екранот за гледачот."
Потекло
Одалиска била слугинка која се грижела за харемот, но на крајот можела да стане наложница или конкубина. Таа била рангирана на дното на социјалната стратификација на харемот, служејќи не на мажот од домаќинството, туку на неговите наложници и сопруги како нивна лична собарка. Одалиските обично биле робови кои му ги давале на султанот богати Турци. Општо земено, одлиската никогаш не била видена од султанот, туку останувала под директен надзор на неговата мајка, Валиде.
Ако една одалиска била со извонредна убавина или имала исклучителни таленти во танцување или пеење, таа би била обучена како можна наложница. Ако биде избрана, една одалиска обучена како дворска дама ќе му служи на султанот сексуално и само по таков сексуален контакт таа би го променила статусот, па потоа ќе стане една од сопружниците на султанот.
Озраптор
Озраптор   (Ozraptor) –(теропод од Абелисауроид (Abelisauroidea). Генеричкото име значи „Мугер од Оз“ („Оз“ е вообичаено име за Австралија). Живеел во ерата на Средна Јура (пред околу 177-169 милиони години) во Австралијс,.
Опис
Во 1998, Лонг и Молнар го именувле и опишале видот „Ozraptor subotaii“. Генеричкото име е изведено од „Ози“, прекарот за Австралијците и латинскиот „раптор“, „грабежливец“. Специфичното име потекнало од измислениот лик, „Суботаи“ од филмот „| Конан Варварот“).
Наоди од фосили и детерминизација
Холотипот,  'UWA 82469'  бил пронајден во Колалура Песочник, датирал од средниот Бајочијан, пред околу 169 милиони години. Се состои од дистална или долниот крај на левата тибија. Заедно со  Ретосаурус  ',' 'Озраптор' 'е меѓу најстарите познати австралиски диносауруси.
Примерокот е долг 8 | см и широк на долниот крај од  4  см. Од овие мерења, вкупната должина за коската е проценета на околу  20 см со вкупната должина на животното  2  м. Воспоставени се три дијагностички одлики што овозможуваат тој да биде поддржан како посебен вид диносаурус: процесот на искачување на астрагалусот имал правоаголна форма со прав горен крај; астрагаларниот аспект имал вертикален гребен; медијалниот кондил била слабо развиена. ..
Класификација
Познато е само од една делумна коска на ногата, „Озраптор“ и е тешко да се класифицира. Во 1998 година, проучувачите не можеле попрецизно да ја одредат класификацијата од Теропода  incertae sedis . Во 2004 година Томас Холц мислел дека е член на Аветеродода. Во 2005 година, друга студија, од Оливер Раухут, сугерирал дека тој навистина бил теропод, и поконкретно, член на Абелисауроидеа заснован на присуството на посебниот вертикален среден гребен на астрагаларниот жлеб.
Гробишта (Собри)
Гробишта — археолошко наоѓалиште во валандовското село Собри. Претставува некропола од железното време. Се наоѓа на 1,5 км источно од селото, над десниот брег на Анска Река, на една коса тераса, со пад од север кон југ, каде се забележуваат многубројни големи монолитни плочи со димензии од 2,20 × 0,80 м. Под плочите се оцртуваат конструкции на гробови од типот цисти. Целиот терен е обраснат со ниска густа вегетација која го отежнува движењето меѓу гробовите.
Горан Максимовиќ (историчар)
Горан Максимовиќ (Фоча, 24 септември 1963) е српски книжевен историчар, литературен критичар, антологичар и професор на Универзитетот во Ниш.
Биографија
Студиите за литература ги завршил на Филозофскиот факултет во Сараево во 1987 година, постдипломски на Филолошкиот факултет во Белград во 1993 година, каде што магистрирал на тема Бранислав Нушиќ како наратор, кај проф. д-р Јован Деретиќ. Под менторство на истиот професор докторирал на 11 јули 1997 година на тема Видови смеа во српската белетристика 19. век на Филолошкиот факултет во Белград.
На Филозофскиот факултет во Ниш во 1989 г. почнал да работи како асистент за српска литература од 18 и 19 век. Во периодот од февруари 1991 година до април 1992 година, т.е. до почетокот на граѓанската војна во Босна и Херцеговина работел како асистент на Филозофскиот факултет во Сараево. Во пролетта 1994 година е избран за асистент на Филозофскиот факултет во Ниш, потоа за доцент (1998) и за вонреден професор (2003). Избран е за редовен професор на Универзитетот за српска книжевност (Српска книжевност од 18 и 19 век) на Филозофскиот факултет во Ниш на 20 мај 2008 година.
Бил раководител на Катедрата за српска литература (2000-2002), продекан и главен уредник на издавачката дејност на Филозофскиот факултет во Ниш (2002-2004), член на Советот на Универзитетот во Ниш (2002 г. -2006) и Сенатот на Универзитетот во Ниш 2010—2016). Функцијата декан на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Ниш ја извршувал во два изборни мандати, од 01.10.2010 до 30.09.2016 година.
Како визитинг/вонреден професор предавал на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Источно (српско) Сараево на Катедрата за српски јазик и литература и на Катедрата за општа литература и библиотекарство од почетокот на 1997 г. 98 учебна година до крајот на учебната 2010/2011 година. На Филозофскиот факултет на Универзитетот во Нови Сад предавал на Катедрата за наука по книжевност на постдипломските студии во учебната 2002/2003 година и 2005/2006 година. Предавал на Катедрата за источноевропски јазици на Филозофскиот факултет на Карловиот универзитет во Прага во зимскиот семестар од учебната 2004/2005 година. Предавал на Филолошкиот факултет на Универзитетот во Бања Лука на Катедрата за книжевни студии на постдипломски студии во учебната 2009/2010 година и 2010/2011 година, како и во програмата на докторски академски студии по филолошки науки во учебната 2017/2018 година. На Филолошкиот и Уметничкиот факултет на Универзитетот во Крагуевац, од учебната 2013/2014 година предавал на Докторските академски студии по српски јазик и литература. На Филолошкиот, Историскиот и Теолошкиот факултет (Катедра за современи јазици и книжевност) на Западниот универзитет во Темишвар, Романија, одржал предавање по покана во учебната 2013/14 година како и во учебната 2015/16 година. На Филолошкиот и Новинарскиот факултет на КемГУ (Државен универзитет Кемерово) во Русија одржал предавање по покана во учебната 2013/14 година.
Како декан на Филозофскиот факултет при Универзитетот во Ниш ги посетил универзитетите Арас и Поатје (Франција), Марибор (Словенија), Велико Трново и Софија (Бугарија), Белгород, Москва, Санкт Петербург (Санкт Петербург). ) и Кемерово како дел од проекти за меѓународна соработка. ), Букурешт и Темишвар (Романија).
Бил главен и одговорен уредник на И.П. и уредник на списанието Бдење (2002-2008). Член на уредувачките одбори на: Књижевног лист (под ова име од 1999-2014 година; а од 2014 година публикацијата излегува под променетото име „Српски књижевни лист“) и Нова зоре (од 2004 година). Од 2009 г Член е на научната редакција на Збирката литература и јазик на Матица Српска, како уредник за областа на српската литература од 18 и 19 век. Тој бил иницијатор на основањето и лансирањето, а од 2009 г. се наоѓа во научната редакција на годишникот за филолошки науки во издание на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Ниш. (Од 2019 г. бил назначен за главен уредник на списанието Флиологија Медиана. Од 2014 година е во Редакцијата на Зборникот Десет века српска литература на Издавачкиот центар „Матица Српска“ од Нови Сад. Од 2014 година е во научната редакција на списанието Филолог, издадено од Филолошкиот факултет на Универзитетот во Бања Лука. Тој е еден од основачите на научното списание „Ишодишта“, а е и во неговиот уреднички одбор, кој го започнал Филозофскиот факултет во Ниш заедно со Здружението на Србите од Темишвар и Филолошкиот, Историскиот и Теолошкиот факултет на Западот. Универзитетот во Темишвар.
Во периодот од јануари 2002 до крајот на 2005 година учествувал како истражувач во научниот проект Техника и семантика на наративот. Од јануари 2006 година до крајот на 2010 година учествувал како истражувач во научниот проект Лексикон на српскиот реализам. Од јануари 2011 година учествувал како истражувач во научниот проект Поетика на српскиот реализам. Од јануари 2015 г. учествувал како истражувач во меѓународниот научен проект Материјална и духовна култура на Србите во мултиетнички средини и/или периферни средини, под раководство на проф. д-р Михаја (Миље) Радана, која го основала Центарот за научно истражување на Здружението на Србите од Романија, Филолошкиот, Историскиот и Теолошкиот факултет на Западниот универзитет во Темишвар и Филозофскиот факултет на Универзитетот во Ниш. Од јануари 2018 г. е раководител е на научниот проект Литературно минато и сегашност во Југоисточна Србија, кој е започнат во рамките на научноистражувачката дејност на Огранокот на САНУ во Ниш.
Учествувал на повеќе од 90 меѓународни и национални научни собири, во земјата и странство, од областа на литературната наука.
Новост (Дебар)
Новост во литературата официјално како Фабрика за теписи „Новост“ — археолошко наоѓалиште во Дебар. Претставува црква и некропола од римско време. При копањето на земја за проширување на фабриката за теписи во Дебар се откриени гробови од типот циста. Во непосредната близина, над новата фабрика за гипс и фабриката за теписи се гледаат урнатини од мала еднокорабна црква.
Еренбрајтштајн
Окупирајќи ја позицијата на претходната тврдина уништена од страна на Французите во 1801 година, била изградена како столбот на регионалниот систем на утврдување, Фестунг Кобленц, од Прусија помеѓу 1817 и 1828 и го чувал средниот Рајски регион, област која била инвадирана од француски војници постојано порано. Пруската тврдина никогаш не била нападнат.
Од 2002 година, Еренбрајтштајн е дел од УНЕСКО светското културно наследство на горна средна Рајна долина.
Местоположба
Еренбрајтштајн се наоѓа на источниот брег на Рајна во Кобленц во Рајнска област-Пфалц, Германија. Таа гледа на сливот на Мосел и Рајна. Врвот на ридот, кој го споделува името, е 118 метри над Рајна. Тоа е најсеверната точка на УНЕСКО на светското културно наследство на горна средна Рајна долина.
Претходни градби
Еренбрајтштајн, ридот на кој сега се наоѓа истоимената тврдина, првпат се насели во 4-от милениум п.н.е., утврдувањата биле изградени во 10 и 9 век п.н.е. Во третиот и четвртиот век од н.е., таму се наоѓала римска тврдина. Повеќе населби следеа во 8-от / 9 век под династијата Каролингија.
Замокот првпат бил споменат во постоечки пишан документ во 1139 година, како својство на архиепископскиот кнез на Трир. Архиепископот Хилин го проширил во 1152-69 година. Поддржан замок бил изграден на ридот познат како Helfenst
ein на југ ( Burg Höferstein ).
Во текот на 16 век, работата почнала да го претвора замокот во тврдина која можела да го издржи новиот барут. Еден од првите топки бил 9-тонската опсада пиштол Грајф (Грифон). Во подножјето на ридот, заштитен од тврдината, Филип Кристоф фон Сотерн ја изградил палатата Филипсбург во 1625-29. Тврдината била дополнително подобрена од неговите наследници Карл Каспар фон дер Лејен и Јохан Хуго фон Орсбек. Во 1632, таа била окупирана од Французите, а во 1637 година од страна на царските војници за време на Триесетгодишната војна.
Денес
Тврдината е отворена за посетители. Тој е поврзан со градот Кобленц преку Рајна преку жичарница и со наклонет лифт до подножјето на ридот. Еренбрајтштајн има неколку музеи: Дом на фотографијата (фотографија), Дом на археологијата (археологија) и Ландесмуземе Кобленц (привремени изложби). Исто така постои и Хаус де Genusses, прославувајќи регионално производство на вино и нудење на барокни јадење искуство. Постојаните изложби на неколку места во внатрешноста на тврдината ги покриваат 5000-годишната историја на Еренбрајтштајн. Исто така постојат и гастрономски објекти. Младинскиот хотел Кобленц, со 157 кревети, сè уште зафаќа дел од Еренбрајтштајн. Тврдината служи како место за разни културни активности, како што се концерти и драми на отворено.
Културни наводи
... оваа проповедничка, гледам, е самосостојба на упориште - возвишен Еренбрајтштајн. . . ( Херман Мелвил, Моби Дик )
Како виновата лоза цвета, и грозјето империјали блиску до самите ѕидови и муцките на Еренбрајтштајн; така и најслатките радости на животот растат во многу вилици на своите опасности. ( Херман Мелвил, Пјер )
Светско наследство
Во 2002 година долината на Горна Средна Рајна станала светско културно наследство на УНЕСКО. Мрежното место го вклучува како најсеверна точка на тврдината Еренбрајтштајн.
Статин
Статините исто така познати како HMG-CoA редуктаза инхибитори, се класа на лекови кои го намалуваат нивото на липиди.
Несаканите ефекти на статините вклучуваат мускулна болка, зголемен ризик од дијабетес мелитус, и абнормални резултати на тестовите за хепатални ензими.
Заклучно со 2010 година, голем број на статини се наоѓаат во промет: аторвастатин, флувастатин, ловастатин, питавастатин, правастатин, росувастатин и симвастатин. Достапни се и комбинации на статин со друг агенс, како езетимиб/симвастатин. Во 2005, продажбата на статини во САД е проценета на околу US$18.7милијарди. Најпродаваниот статин е аторвастатинот исто така познат како Липитор, кој во 2003 станал најпродаваниот лек во историјата. Производителот Фајзер пријавил добивка од US$12.4милијарди во 2008.
Несакани ефекти
Најважните несакани ефекти од употребата на статини се мускулна болка и мускулна слабост, дијабетес мелитус, хеморагичен мозочен удар и миопатија, која може да прогредира до рабдомиолиза.
Механизам на дејство
Статините делуваат преку компетитивна инхибиција на ензимот HMG-CoA редуктаза. Овој ензим е одговорен за претворањето на 3-хидрокси-3-метил-глутарил-коензим A во мевалонат, главниот претходник во синтезата на стеролите, вклучувајќи го и холестеролот.
Скијалиште „Копанки“
Копанки — скијалиште во Националниот парк Пелистер, на североисточната страна на Баба Планина, на надморска височина од 1410 м. Скијалиштето Копанки е оддалечено 15 км од Битола со која го поврзува асфалтен пат. Во непосредна близина на скијалиштето се наоѓа хотелот „Молика“, а на крајот на седешницата, се наоѓа опожарениот планинарски дом „Копанки“.
Историја
Скијалиштето „Копанки“ е осовременето со седешница и влечница, свечено пуштени во употреба на 4 ноември 1975 година по повод денот на ослободувањето на Битола.
Целокупната изградба на жичницата била финансирана од месен самопридонес на жителите на општина Битола. Постројката била од производителот „Помагалски“ од Гренобл, Франција.
Во истиот период била поставена и детската влечница „Пионир“ која се наоѓа во потегот од локалитетот 7 Кладенци, до патот и почетокот на жичницата на локалитетот „Бегова Чешма“.
Честа за пуштање во свечена употреба му припаднала на Љупчо Спировски, член на Скијачкиот клуб Пелистер од Битола и репрезентативец во скијање на Република Македонија.
Во 1985 со помош на големиот број ентузијасти, планинари, граѓани од Битола и со помош на жителите од потпелистерските села се оспособила патеката над локалитетот Копанки до месноста викана „Извидница“ на надморска висина од 1600 до 1800 метри. Самоуправната интересна заедница (СИЗ) за Детска заштита при општина Битола била организатор и обезбедила средства за набавка на целата конструкција и постројка на влечницата на тој потег. Опремата била набавена од словенечкиот производител „Лесна“ од Словењ Градец, Република Словенија.
Културен ресурсен менаџмент
Во поширок смисол културен ресурсен менаџмент (КРМ) е управување со културните ресурси како што се полињата на уметностите и културното наследство. КРМ вклучува истражување, рекогносцирање и ископување за да одреди дека историските и културните ресурси на една општина, реон, регион, град или држава не се уништени од развојот и градењето.
Овој вид на работа познат како културен ресурсен менаџмент е важен дел од археологијата, и е создаден од луѓе кои работат во универзитети, музеи, државни агенции и приватни компании. Развитокот на КРМ доведе до значаен развој на археологијата во државниот и приватниот сектор со создавање државни и федерални агенции, како и приватни компании за раководење и вреднување на овие начела. Различни видови конструкции - резервоари, автопати, системи за отпадни води и далноводи - се јавува потреба од археолошки рекогносцирања и статии за животна средина за кои владите, работодавачите и граѓаните треба да платат за да бидат направени такви анализи.
Предраг Аздејковиќ
Предраг Аздејковиќ ( Предраг Аздејковић; роден на 15 јули 1978 година) бил српски ЛГБТ активист за човекови права, новинар, писател, филмски и театарски продуцент. Аздејковиќ бил директор на геј лезбејскиот инфо центар, директор на фестивалот Мерлинка, главен уредник на српското списание за само хомосексуалци Оптимист, продуцент на неколку кратки и документарни филмови и неколку наградувани театарски претстави кои сите биле посветени на ЛГБТ популацијата. Тој бил член на Здружението на новинари на Србија.
Биографија
Предраг Аздејковиќ е роден на 15 јули 1978 година во Леонберг, Западна Германија.
До својата шеста година живеел во Германија, а во 1984 година се преселил во Србија, која тогаш била дел од Југославија. Тој бил основач на веб порталот GayEcho, уредник на колумната Rainbow во месечниот водич Yellow Cab, основач и главен уредник на единственото српско списание за хомосексуалци Оптимист, директор и селектор на Меѓународниот фестивал за квир филмови Мерлинка. Пишувал за неколку српски медиуми како дневниот Сутра, Борба, веб порталот Е-новине, неделникот Време, месечниот Статус, Бетон. Во 2006 година станал ВИП блогер на блогот Б92. Во 2006 година тој е соавтор на книгата Други - Од патријархална конструкција до алтернативна политика. Тој објавил сатирична книга Време на хемороиди во 2011 година. Во 2017 година тој бил соавтор на книгата Имам што да ти кажам - Враќање од Бризбејн и други приказни.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Константинос Дуграс
Константинос Дуграс (Κωνσταντίνος Ντόγρας) е андартски капетан и учесник во Борбата за Македонија.
Животопис
Константинос Дуграс е роден во костурското село Богатско, Македонија, денес во Грција. Учи во родното село при Атанасиос Јатру од Полигирос.
По засилувањето на грчката вооружена пропагагнда формирал своја чета и ги обиколувал Пополето и Вич.
Тој е еден од поблиските соработници на Павлос Мелас.
Космос-1984
Космос-1984 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Голема Црква (Собри)
Голема Црква — археолошко наоѓалиште во валандовското село Собри. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа на 300 м јужно од селото, каде на мало плато се гледаат остатоци од сакрален објект и камени плочи од гробни конструкции. Според преданијата на мештаните, црквата била посветена на Св. Димитриј.
Пастрма
Пастрма – овчо или козјо солено и сушено месо. Денес пастрмата главно се користи за подготовка на познатите пастрмалии и поретко како додаток на течно гравче или печена на жар. Пастрмата се користи за подготовка на уште еден специјалитет својствен за Радовиш – саздрма.
Подготовка
Пастрмата се подготвувала од турско време. Порано се користела многу повеќе бидејќи немало фрижидери, па за чување на месото се користело негово солење и сушење.
Постапката за создавање пастрма е долг. Закланата овца или коза се остава сама да се исцеди од течностите и крвта и потоа се расекува за да може да се соли. Посолувањето трае 3-4 недели при што месото се врти на сите страни за солта да фати подеднакво на сите страни. Најчесто се користи јадра морска сол. Потоа следи сушење кое трае најмалку месеци и пол. Најдобро е да се суши надвор кога има мразови и ветер.
Надворешни врски
Рецепт за грав со пастрма
Елица (Долно Косоврасти)
Елица — археолошко наоѓалиште во дебарското село Долно Косоврасти. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа во самото село, на околу 100 м од десниот брег на реката Радика, каде делумно се забележуваат темели од еднокорабна црква околу која има гробови градени од камени плочи - тип циста.
Марк I (тенк)
Марк I беше британски тенк на Првата светска војна; Тој се смета за прв оперативен борбен тенк во светот.
Развој
Сите предлози на цивилни специјалисти за воведување на оклопна борбена машина беа отфрлени пред Првата светска војна. По започнувањето на војната со ровови, британскиот офицер Ернест Дунлоп Свинтон се постави за развој на сличен концепт. Сепак, неговите планови беа отфрлени на прво место од страна на Генералштабот и секретарот на воениот лор Китченер. Откако Свинтон го потврди своето политичко влијание, тој успеа да го спроведе тестот на придружник. Сепак, ова не успеа. Значи, развојот на тенкот најверојатно ќе дојде до застој, освен ако подоцна и премиерот и тогашниот министер за одбрана Винстон Черчил не презел иницијатива. Енергетскиот политичар го опиша дизајнот на тенкот како копнен брод и затоа паѓа под надлежност на морнарицата. Така Черчил ги формира поморските офицери и цивилите на Комитетот за земјишта. Од 17 септември 1915 година, потполковник Валтер Гордон Вилсон го изградил финалниот прототип, подоцна наречен Mother. Кога се оформил техничкиот концепт на машината, во декември 1915 година комисијата ја добила комисијата за покривање на името на тенковите; па оттука и англискиот збор Tanks, кој сè уште се користи и денес.
Sunlight (песна на Modestep)
Музички спот
Музичкиот спот којшто го придружуваше издавањето на „Sunlight“ беше за првпат издаден на мрежното место YouTube на 3 јули 2011 со должина од три минути и педесет и пет секунди.
NGC 1099
NGC 1099 — спирална галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1099 се споменува и како ESO 546-15, MCG -3-8-11, HCG 21A, IRAS 02429-1754.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1099 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1099 има привидни димензии од 1,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 45 м 17,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 17° 42' 31". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на NGC 1099 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10422. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 310; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5866. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 911.
Нирмала Џоши
Нирмала Џоши (позната како Сестра Нирмала; - ) — католичка калуѓерка, која ја наследила добитничката на Нобелова награда, Мајка Тереза, во мисионерките на милосрдието и го проширила движењето низ светот. Откако го преземала редот, после смртта на Мајка Тереза во 1997 година, Нирмала ја ширела мисијата со отворање на центри во 134 држави, како што се Авганистан, Израел и Тајланд.
Живот и кариера
Нирмала Џоши, родена Кусум, е родена на 23 јули 1934 година во браминска фамилија како најстаро од 10 деца во селото Регми, Непал. Нејзиниот татко бил офицер во Британско-Идиската Армија, сè до осамојостувањето во 1947 година. Кога имала една година, нејзиниот татко ја донел фамилијата во Индија. Иако семејството било Хинду, таа била образована од Христијански мисионерки на планината Кармел, Хазарибаг. Во тоа време, дознала за работата на Мајка Тереза и посакала да се приклучи на мисијата. Се преобратила во Католицизам и се приклучила на Сестрите на Милосрдието, основани од Мајка Тереза. Џоши е магистер за политички науки и има докторат од Универзитетот од Калкута. Таа била една од првите сестри од институтот која водела мисија надвор од земјата кога заминала за Панама. Во 1976 година, Џоши основала гранка од Мисионерките на Милосрдието и останала на чело на истата до 1997 година, кога била избрана за наследник на Мајка Тереза како Генерална Сестра на институтот.
Владата на Индија и ја доделува наградата Падма Вибхушан, втората најзначајна цивилна награда на Денот на Републиката (29 јануари) 2009 за нејзините заслуги за нацијата. Нејзиното време како Генерална Сестра завршува на 25 март 2009 година, кога ја наследува Сестра Марија Према од Германија.
Смрт
Џоши починува на 23 јуни 2015 година во Калкута после компликации со срцето. Многу познати личности од Индија изразија сочувство на медиумите, вклучувајќи го премиерот Нарендра Моди и одговорниот министер за Западен Бенгал, Мамата Банерџи.
Насочувач
Насочувач (или рутер, од router) — уред кој поврзува две или повеќе сметачки мрежи, и селективно насочува – испраќа податочни пакети помеѓу мрежите. Секој податочен пакет содржи адресни информации, со кои насочувачот може да ја определи одредницата и да процени дали изворот и одредницата каде е испратен пакетот е на истата мрежа или пак на друга мрежа до која ќе треба да биде префрлен пакетот. Кога повеќе насочувачи се користат во големи колекции на поврзани мрежи, насочувач разменува инфрмации за адресата на целниот систем, така што насочувачот гради насочувачка табела во која ги прикажува патеките помеѓу секои два система на поврзаните мрежи.
Примена
Кога се користат повеќе насочувачи во голем збир од поврзани мрежи, насочувачите си разменуваат информации меѓу себе така што секој насочувач може да изгради насочувачка табела која ги покажува патеките меѓу секои два система на поврзаните мрежи.
Исто така насочувачот може да има повеќе посреднички врски, за посебен вид на физички тип на мрежи. Може да содржи тврди елементи (firmware) за посебните мрежни протоколни стандарди. Секој мрежен уред е специјализиран да ги претвора сметачките сигнали од еден стандардизиран протокол во друг.
Насочувачите исто така може да се користат да поврзат две или повеќе логички под мрежи и секоја од нив да има посебна мрежна адреса. Адресите на подмрежите во насочувачот не се мапираат и внесуваат директно на физичкиот интерфејс од насочувачот. Терминот “преклопување со слој 3” често се користи во комбинација со поимот насочување (routing). Терминот преклопување генерално се користи за податочно насочување – префрлање помеѓу уредите на мрежата кои се на истата мрежна адреса – Ова се нарекува LAN преклопување.
Насочувачот работи во два под система:
Насочувачите за врски со интернет и негово користење
Насочувачите кои се користат од ISP (Интерент услужниците) и кои насочуваат помеѓу нив го користат протоколот наречен BGP(Border Gateway Protocol) – Граничен насочувачки протокол. Постојат неколку видови на BGP кои се делат според функциите на насочувачот.
Семрежните услужници ги користат сите четири типови на BGP-пртоколите. Од друга страна јадрените насочувачи се користат само од ISP и нивната намена е да ги поврзат граничните насочувачи. Исто така овие насочувач и може да имаат специјализирани функции во приватните мрежи засновани на комбинација од BGP и Multi-Protocol Label Switching (MPLS).
Историја
Првиот уред кој имал иста функционалност на насочувачот од денешницата бил IMP (Interface Message Processor). IMP e еден од уредите од кој се состоела мрежата ARPANET – првата мрежа со насочување на податочни пакети. Самата идеја за насочувач се родила од група од мрежни инженери и научници кои се нарекувале Интернационална работна група за мрежи (International Network Working Group - INWG ). INWG e основана во 1972 година како неформална група која имала улога да ги разгледа и проучи техничните аспекти кои биле инволвирани во поврзувањето и конструкцијата на различните мрежи. Подоцна истата година прерасна во Меѓународниот сојуз за обработка на информации (International Federation for Information Processing).
Овие нови уреди биле различни од сите претходни во две насоки. Како прво тие поврзувале различни видови на мрежи како што се сериските линиии и локалните мрежи. Како второ тие немале механизам како би провериле дали сите пакети биле доверливо испорачани до саканата локација.
ИдеЈата била разгледана од повеќе агли и со намера да се произведе еден проторип систем како дел од две различни програми. Едната била DARPA прграмата, која ја има создадено архитектурата TCP/IP која ја користиме и познаваме и денес. Другата била од страна на фирмата Xerox и се нарекувала PARC Universal Packet System. Овој концепт бил интелектуална сопственост на корпорацијата и со тоа добил мало надворешно внимание надвор од фирмата Ксерокс.
Копа Америка 2015
Јужноамериканско првенство во фудбал 2016, попознато како Копа Сентенарио 2016 или Копа Америка 2016 — 45-тото издание на Копа Америка, главниот интернационален фубдалски турнир за државните репрезентации од Јужна Америка. Натпреварувањето било организирано од КОМНЕБОЛ, главното тело на Јужноамериканскиот фудбал, и се одржало во САД од 3 јуни до 26 јуни 2016 година. Турнирот претставувал прослава на стогодишнината од основањето на КОМНЕБОЛ и Копа Америка. За прв пат, домикин била земја надвор од Јужна Америка.
Насочувач
Историја
Првите насочувачина Ксерокс почнаа да се користат по 1974 година. Првиот вистински IP-насочувач беше развиен од страна на Вирџинија Стразисар во BBN која пак била дел од DARPA. Со заеднички напор од 1975 до 1976 година уредите PDP-11 беа во пуштени во употреба во тогаш експерименталниот интернет кој бил во фаза на прототип.
Копа Америка 2015
Имињата на турнирот се различни за да се одбележи стогодишнината и се La Copa América Centenario Estados Unidos 2016, Copa América Centenario , Copa América Centenario 2016 , Copa América del Centenario Турнирот се одржал како дел од договорот помеѓу КОНМЕБОЛ (конфедерацијата на јужноамериканскиот фудбал) и КОНКАКАФ (конфедерацијата на фудбалот на Северна и Централна Америка и Карибите) како специјално издание помеѓу вообичаениот четиригодишен циклус и имал проширено издание од шеснаесет тимови (зголемување од вообичаените дванаесет), со сите десет екипи од КОНМЕБОЛ и шест екипи од КОНКАКАФ. И покрај тоа што турнирот е официјално повторување на Копа Америка, победникот нема да добие покана за Купот на конфедерации на ФИФА 2017 поради комеморативната природа на турнирот, иако победникот Чиле веќе се квалификувал поради победата во 2015 година.
Насочувач
Историја
Првите повеќепротоколни насочувачи се создадени од група на научници и истражувачи од универзитетите MIT и Стенфорд во 1981. Насочувачот од Стенфорд бил довршен од Вилијам Јегер, додека тој од MIT бил од Ноел Чипа. И двата насочувачи се засновале на PDP-11s.
Во сегашноста сите мрежи го користат IP протоколот во мрежниот слој. Повеќепртоколните насочувачи биле многу важни во раните фази на развојот на сметачките мрежи во времето кога постоеле неколку протоколи освен TCP/IP. Насочувачите кои работат со IPv4 и IPv6 се исто така повеќепротоколни насочувачи.
Насочувачи во претпријатијата
Во претпријатијата се среќавааат сите големини и видови на насочувачи. Најмоќните насочувачи можеме на ги најдеме кај семрежните услужници и академско-научните центри. Големите фирми исто така може да поседуваат моќни насочувачи.
Пристап
Насочувачи за пристап (access routers) се користат во мали и домашни услови (мали/домашни канцеларии). Исто така тие се со ниска цена и покриваат релативно мала површина, добри се за мали бизниси. Некои од овие насочувачи се способни да насочуваат и на машини со Linux како што е OpenWrt.
Копа Америка 2015
Чиле станала четвртата нација која освоила најмалку две последователни титули на турнирот КОНМЕБОЛ, по Уругвај, Аргентина и Бразил. Аргентина, пак, го загубила своето трето последователно финале на голем турнир, по поразите од Германија на Светското првенство 2014 година и од Чиле на Копа Америка 2015 година. Вклучувајќи ги загубите на Аргентина од Бразил (Копа Америка 2004, Копа Америка 2007 и Куп на конфедерации на ФИФА 2005) и Данска (Куп на кралот Фахд 1995), ова бил седми пораз на Аргентина во финале од нивниот последен триумф на Копа Америка во 1993 година.
Насочувач
Распределба
Насочувачите за дистирбуција го насочуваат сообраќајот од повеќепристапните насочувачи (multiple access routers), или пак ги собираат податоците од повеќе насоки до една одредишна главна локација. Овие насочувачи често се одговорни за робусноста и квалитетот на услугата низ WAN мрежите така што тие имаат вградена меморија, повеќе посредници за WAN и солидна интелигенција на обработка.