cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7504
Други поделби
Проучување на NGC 7504 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 213; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1167. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 313.
Сина ајкула
Сина ајкула (Prionace glauca) — вид на ајкула.
Оваа ајкула е вистински морски талкач што во потрага по храна се сели од еден во друг океан. Телото и е хидродинамично и елегантно, со долг жилест рострум и карактеристични црни очи обрабени со бела боја. Во текот на долгите патувања таа може да ги употребува градните перки слични на крилја за лизгање по океанските струи. Во текот на пливањето често се нурнува во длабочините што можеби и помага во одредувањето на магнетната положба. Кога лови риби, оваа ајкула може да достигне и брзниа од 70 км/ч. Познато е дека ги вознемирува пливачите, а забележано е дека предизвикала неколку смртни случаи. Иако една од најчестите ајкули, таа е и најискористен вид, а нејзиниот број се намалува.
NGC 5096
NGC 5096 — леќеста галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5096 се споменува и како MCG 6-29-76, CGCG 189-51, VV 633.
Откривање
Телото е откриено на 20 март 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 20 м 8,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 5' 17"".
Други поделби
Проучување на NGC 5096 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 46506. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 109; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2538. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 116.
Харлота Арфведсон
Биографија
Шарлота Арфведсон била ќерка на трговецот Карл Кристофер Арфведсон и Катарина Шарлота фон Лангенберг. Нејзиниот брат, трговецот Карл Абрахам Арфведсон (1774-1861), бил личен пријател на шведската кралица Дезире Клари. Ја запознал додека бил вработен во фирмата на нејзиниот татко во Марсеј и зборувал со неа за сеќавањата на Франција.
Шарлота Арфведсон најпрво се омажила за полковникот поручник барон Каспер Врид, од кого подоцна се разведува. Во 1810 година, таа се омажила за политичарот, грофот Карл Морнер, кој служел како генерален гувернер на Норвешка. Таа била добро позната од нејзините современици дека дејствува како политички советник на нејзиниот сопружник. Тој го следела нејзиниот совет, таа ги пишувала и уредувала неговите говори и ја водела неговата кореспонденција со престолонаследникот роден во Франција, Чарлс XIV Јован од Шведска, кој не знаел да зборува шведски. Морнер не знаел да зборува француски, додека ги зборувала двата јазика. Кралицата Шарлот напишала за нејзиното влијание во нејзиниот познат дневник: „Таа навистина влијае на неговите одлуки во голема мера и мора да и се признае дека тоа го прави одлично вешто и речиси без никој да го забележи тоа“.
Папа Аницет
Аницет (латински: Anicetus) — римски папа од околу 154 до околу 167. Името му иде од грчкиот јазик и означува непобедлив.
Атлантска шума
Атлантичка шума ( португалски Mata Atlântica) е подрачје на тропска и суптропска дождовна шума, тропски савани, полулистопадни шуми, мангрова шума и придружни грмушки (restingas) кои се протегаат долж атлантскиот брег на Бразил, од бразилската сојузна држава Рио Гранде до Норте на север, до државата Рио Гранде до Сул во југ (во државите Баија и Еспирито Санто ), и внатре кон запад сè до Парагвај и аргентинската покраинаМисионес. Се одликува со голема ендемска биоразновидност. Тоа бил првиот пејзаж со кој се соочиле португалските освојувачи пред 500 години, па оттука е и името „брег на откритието“ (Costa do Descobrimento). Потоа се прошири на околу 1 до 1,5 милиони км², од крајбрежјето далеку во непознатата внатрешност на јужноамериканскиот континент. Денес, Атлантичката шума опфаќа околу 95.000 км² (7,3% од изворната површина), главно во Бразил и во помал дел во Парагвај и Аргентина.
Во ова подрачје има неколку природни резервати (Линхарес), биолошки резервати и национални паркови, со вкупна површина од околу 1119,3 км², кои се најбогата област во светот во однос на биоразновидноста (гледајќи го бројот на видови дрвја по хектар, што беше некаде околу 450 видови) и во кои се населени невиден број ендеми, кои откриваат траги и примери на еволуција. Затоа, тие беа заеднички запишани на списокот на УНЕСКО за места на светско наследство на Америка во 1999 година како „осамени остатоци од некогаш широки шуми кои се незаменливи светски шумски наследства“.
Одлики
Варовничко плато со висорамнини (sierras) опфаќа поголем дел од ова подрачје чија граница ја сочинуваат линија на бели или црвеникави карпи на морскиот брег. Седиментите и песокот од реките и морските наслаги формираат неправилни брегови на песочни дини и рамнини и се насобираат во големи речни долини. Највисоките формации на Брегот на откритиетп се кружните ридови од вулканско и метаморфно потекло кои се концентрирани на југот, од кои најпознат е Монте Паскоал.
Атлантичката шума се јавува во неколку видови:
Овие шуми се пониски, поотворени со повеќе листопадни, а помалку видови тропски дрвја. Тие добиваат од 700-1,600 мм дожд годишно со одредена сезона на суша.
Атлантичката шума е јасно одделена од другите два јужноамерикански шумски состави, од шумата Амазон со отворени пространства каатинга и церада и од Андската шума со сува вегетација и депресии чакоа. Благодарение на ова одвојување, на ова подрачје се појавија голем број ендемски видови: 40% растенија, 52% дрвја и 60% животни, од кои 92% се водоземци. Некои примери се: кокошка Crax blumenbachii, волнени мајмуни пајаци (Brachyteles),Chaetomys subspinosus и многу канџести како и неколку видови на лавји тамарини (Leontopithecus).
Таа е исто така голем биосферен резерват со голем број на критично загрозени видови како што се: бразилско дрво ( Caesalpinia echinata ), палма Euterpe edulis, црвена мангрова ( Rhizophora mangle ), тропски мрзливец(Bradypus torquatus), Aburria jacutinga, јагуар и други.
Скоро 250 видови водоземци, птици и цицачи се искоренети со човечка активност во областа во последните 400 години. Исто така, секоја година се откриваат некои досега непознати видови на растенија и животни, како што се критично загрозени лавји тамарин Superagui (Leontopithecus caissara, откриен во 1990) и златен капуцин (Cebus flavius), откриен дури во 2006 година.
Петра Јовановска
Петра Јовановска - Ристовска — македонски графичар. Твори во Македонија и Чешка.
Животопис
Јовановска е родена во 1972 година во Јесеник, Чешка. Во 1995 годиина дипломирала на Факултетот за ликовни уметности во Скопје на одсек графика во класата на проф. Димче Николов. Членка е на ДЛУМ и на повеќе европски ликовни друштва. Во 2012 година ја добила наградата на ДЛУМ за графика „Димче Николов“ за 2011 година. Имала преку 100 групни изложби и десетици самостојни.
Кара Чука
Кара Чука е чука во Република Македонија, со координати 42° 10' 44" СГШ, и 21° 24' 27" ИГД.
Хјордис Пиува Андерсон
Хјордис Пиува Андерсон (роден на 10 јуни 1933 година) е шведско-торнедалски сликар и писател.
Таа е родена во Војаккала, а моментално живее во Оверторнеа. Таа често правела слики од околината на долината Торне. Има издадено и три книги каде што раскажува за својот живот во долината Торне.
Пишона
Пишона — солунско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Шарл Огистен Сент-Бев
Шарл Огистен Сент-Бев (француски: Charles Augustin de Sainte-Beuve, роден на  во  - починал на  во ) — француски писател, најистакнат претставник на француската книжевна критика и на францускиот литературен романтизам.
Проект „Математичко родословие“
Делокруг
Родословните информации на проектот се добиваат од извори како Dissertation Abstracts International („Меѓународни извадоци од дисертации“) и Notices of the American Mathematical Society („Билтен на Американското математичко друштво“), но може да дојдат од било кој учесник на проектниот портал. Во базата може да се пребаруваат имињата на математичарите, универзитетите кајшто студирале, годината на доделување на академскиот чин, наслов на дисертацијата, имињата на менторите и вторите ментори, земјата на доделување на чинот (со знаменце), список на докторски аспиранти и бројот на академски потомци. Наведени се и некои историски значајни личности што немале докторат, како што е Жозеф-Луј Лагранж.
Шарл Огистен Сент-Бев
Биографија
Во тоа време и под влијание на кругот околу „Globe“ тој одлучил да го каже својот збор и како поет го издал зборникот со стихови „Животот, поезијата и мислите на Жозеф Делорм“ (1829). Следеле „Наслада“ (1830) и „Августовски мисли“ (1937), како и романот „„Бесрамност“ (1834). По нивниот неуспех, по 1837 година Сент-Бев се оддал само на историско-литературната и критичката активност.
Првиот поголем труд - „Историска и критичка слика на француската поезија и театар во XVI век“ (1828), бил посветен на историското оправдување на романтизмот како завршеток на традициите на француската литература, прекинати од привремената доминација на класицизмот. Според пистелот, претходници на романтизмот се Пјер де Ронсар, Жоашен ду Белене и други поети од XVI век. Критичарски дела се уште „Книжевни портрети“, „Пор-Ројал“ и „Разговори во понеделник“.
Член на Француската академија од 1844 година.
Прдловец (Подлес)
Прдловец — населба од римското време во атарот на селото Подлес, Македонија. На 2,5 километри југоисточно од селото, на површина од околу 4 хектара се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и многу градежен материјал. Во 1952 година Народниот музеј од Велес откупил мала мермерна статуетка на богот Асклепиј од ова наоѓалиште.
Висока Чука (појаснување)
Висока Чука е име на неколку чуки во Македонија:
Карл фон Базедов
Карл Адолф фон Базедов (Karl Adolph von Basedow; 28 март 1788 - 11 април 1854), познат германски лекар и научник, кој прв ја прикажал и детално ја опишал болеста која настанува поради нарушувањето на работата на штитната жлезда — Базедовата болест.
Уфингтонски бел коњ
Уфингтонски бел коњ (англиски: Uffington White Horse) е високо стилизирано праисториско брдо. Брдото е долго 110 метари. На брдото постои чуден длабок ров кој изгледа како коњ. Тој ров е исполнет со бела креда. Брдото е оддалечено околу 8 километри од градот Фарингдон а околу 2,5 km од селото Уфингтон.
Заштита
Од крај на 19 век белиот коњ е заштитен, и тоа секои седум години се врши неговата реставрација. Ако оваа силуета не би била одржувана и правилно чистена таа ќе станува невидлива, бидејќи постепено би се изгубила во растителноста.
Стојан Михајловски
Стојан Николов Михајловски е писател, филозоф, општественик од Бугарија, деец на Македонскиот комитет и учесник во македонското револуционерно движење.
Потекло и школување
Стојан Михајловски бил потомок на стар бугарски преродбенички род. Тој е син на Никола Михајловски, внук на Иларион Макариополски. Учел во Трново (1865-1868), завршил при Галата сарај во Цариград (1872), а таму бил соученик на Константин Величков. Подоцна бил бугарски учител во Дојран (1872-1874), Во текот на 1875 година заминал за Екс ан Прованс, Франција, каде што го изучувал право.
Општествена служба
По Берлинскиот конгрес работел како адвокат и судија, станал член на судскиот совет, главен уредник (1880) на весникот „Народен глас“ во Пловдив и началник на одделение при Министерството за внатрешни работи (1880).
Михајловски завршил право во Франција во текот на 1883, а потоа станал главен секретар при Министерството за правосудсто (1883-1884), член на Русенскиот апелационен сдд (1887), учител по француски јазик во Русенската машка гимназија (1889).
Политичка дејност
Стојан Михајловски бил претседател на Македонскиот комитет (1901-1903) и народен пратеник (1886-1887, 1894–1896, 1903-1908).
Поради статијата Потајностите на бугарскиот двор која била издадена во весникот Ден и била насочена против Фердинанд I, бил осуден условно. Во текот на 1905 година се повлекол од политичката и општествената дејност.
Украдени бакнежи (филм од 1968)
„Украдени бакнежи“ (француски: Baisers volés) е француски филм од 1968 година, во режија на Франсоа Трифо (François Truffaut). Трифо е и еден од авторите на сценариото, заедно со Клод де Живре (Claude de Givray) и Бернар Ревон (Bernard Revon). Главните улоги ги играат: Жан-Пјер Лео (Jean-Pierre Léaud), Делфин Сејриг (Delphine Seyrig), Клод Жад (Claude Jade), Мишел Лондал (Michel Lonsdale), Анри-Макс (Harry-Max), Андре Фалкон (André Falcon), Даниел Секалди (Daniel Ceccaldi), Клер Диамел (Claire Duhamel) и Серж Русо (Serge Rousseau). Филмот претставува трето продолжение на серијата за Антоан Дуанел, започната со филмот „400 удари“, а која продолжува со филмот „Заеднички кревет и маса“. Во однос на првиот дел од серијата за Антоан, овој филм е пријатно и оптимистичко дело кои со режисерските постапки потсетува на класичните холивудски screwball комедии, а покрај симпатичната приказна, духовитите дијалози и умешната режија, за истакнување се и прекрасните снимки од париските локации. Филмот бил одлично примен од публиката во САД и во Франција, а исто така бил номиниран за наградите „Оскар“ и „Златен глобус“ во категоријата за најдобар странски филм. Инаку, насловот на филмот потекнува од еден стих од песната Que reste t'il de nos amours на Шарл Трене (Charles Trenet).
Синопсис
Дејството на филмот се случува во 1968 година. Антоан (го игра Лео) е отпуштен од војската поради кршење на дисциплината и доаѓа во Париз за да најде работа и да започне самостоен живот. Тој се среќава со својата девојка Кристин Дарбон (ја игра Жад) и оди на вечера со неа и со нејзините родители. Таткото на Кристин (го игра Секалди) му помага да се вработи на рецепцијата во еден хотел. Меѓутоа, едно утро, во хотелот пристигнува приватниот детектив Анри (го игра Анри-Макс) во друштво со мажот чија жена го изневерува. Тогаш, мажот прави скандал во хотелската соба, поради што Антоан е отпуштен од работа. Меѓутоа, Анри му помага да се вработи во детективската агенција, каде Антоан е ангажиран во истрагата во врска со еден магионичар. Еден ден, во агенцијата пристигнува Жорж Табар (го игра Лондал), сопственикот на продавница за чевли, кој сака да открие зошто луѓето го мразат. Поради тоа, Антоан се вработува во продавницата, со цел да дознае што мислат продавачките за Жорж, но притоа се вљубува во неговата жена, Фабиен (ја игра Сејриг), а поради тоа ја раскинува врската со Кристин. При една средба со неа, Антоан по грешка ја нарекува господин и засрамен бега дома. Сепак, Фабиен дознава каде живее и го посетува во станот, каде го заведува. Утредента, Антоан му соопштува на шефот на детективската агенција за својата љубовна врска со Фабиен и поради тоа е отпуштен од работа, по што се вработува како сервисер на телевизори. Кога родителите на Кристин заминуваат на пат, таа намерно го расипува телевизорот и го повикува Антоан. Така, тие ја обновуваат врската, а утредента, во паркот, тој ја бара за жена.
Пејзаново
Пејзаново, Киречќој или Варово (Ασβεστοχώρι, Асвестохори) — гратче во Солунско, Егејска Македонија, денес во општината Капуџилар-Хортач на Солунскиот округ во Централна Македонија, Грција. Сместено е веднаш до градот Солун, а населението брои 6.393 жители (2011) кои до денес се исклучиво Македонци.
Географија и местоположба
Гратчето се наоѓа на планината Хортач, во подножјето на врвот Свети Илија, 5 км источно над градот Солун, на надморска височина од 460 м.
Се смета дека местото има многу здрава клима поради полупланинскиот карактер и претставува популарно излетничко место поради близината до Солун.
Историја
Според Кузман Шапкарев, селото е основано од Османлиите откако завладеале со Солун и тука населиле Бугари со цел да бидат испостава, пазејќи го градот од „грчки смутови“. Сè до првата половина на XIX век, населението уживало особени привилегии. Не плаќале никакви даноци и се нарекувале пајзани, т.е. „пазачи“, со традицонална задача да го пазат водоснабдувањето на Солун.
Селото подоцна се нарекувало и Вариво (на турски Киреч Ќој) поради тоа што населението специјализирало во производство на вар, потоа превезувајќи го за продажба нашироко, дури до Анадолија.
На почетокот на 1870-тите рускиот козул во Солун сведочи дека селото има 700 македонски и 15 влашки семејства. Во продолжение, конзулот вели дека Македонците се поделени на партии поради странските странски пропаганди, од кои посилна е онаа на патријаршијата (грчката).
Во 1874 г. бугарските пропагандисти конечно успеале да отворат бугарско училиште, покрај постоечкото големо грчко училиште со шест учители. Бугарското училиште работело сè до првата половина на 1880-тите, кога е затворено по силни залагања на солунскиот митрополит Јоаким (подоцна вселенски патријарх Јоаким III)
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Киречќој (Пејзаново) живееле 4.200 Македонци-христијани.
Со Букурешкиот договор во 1913 г. селото е припоено кон грчката држава, кога имало 4.800 жители. Сè до Првата светска војна Пејзаново било најголемото македонско село во Солунско. Во неговиот патописен попис од 1917-18 г. Боривое Милоевиќ го завел Пејзаново како село со 1.000 македонски куќи. Ова се сменило поради страдањата во неа, така што во 1920 г. се заведени само 2.767 жители, а во 1928 г. населението понатмау опаднало на 2.705 жители. Селото до денес останува сосем македонско благодарение на тоа што во него воопшто не се сместувале грчки доселенички семејства.
Самоуправа и политика
Гратчето припаѓа на општинската единица Хортач со седиште во Пејзаново, која припаѓа на поголемата општина Капуџилар-Хортач, во округот Солун. Воедно, селото е дел од општинскиот оддел Пејзаново, каде спаѓа и новосоздаденото место Кранос, кое најчесто се смета за дел од него.
Рампо Левков - Левката
Рампо Левков - Левката (, - Дабница,, ) — македонски комунист, учесник во НОВ, народен херој.
Животопис
Рампо Левков е роден во 1909 година во Прилеп. Дедо му држел кафеџилница и берберница, а татко му имал грнчарница во Прилеп. Основно образование и гимназијата завршил во Прилеп, а во 1929 година се запишал на Правниот факултет во Белград, каде студирал вонредно. И покрај материјалните тешкотии, го завршил за пет години. Во 1935 година заминал на отслужување на воениот рок во Ваљево, а откако се вратил во Прилеп, се вработил како волонтер во прилепскиот суд. Планирал да се кандидира за претседател на општината, но според законските прописи, не го исполнувал условот за старост, односно, имал под 30 години. Сепак, зел активно учество во составување на списокот на кандидати од граѓанската независна листа, и активно им помагал на сограѓаните при составување на жалби, молби и тужби. Пред денот на гласање, полицијата го уапсила него како и Трајко Бошковски - Тарцанот.
По изборите полицијата често му упаѓала дома, барајќи причини за да го уапси. Во 1940 година, Рампо Левков бил испратен во Ужице, во неофицијален лого за сомнителните. Таму ја дочекал капитулацијата на Југославија, по што се вратил дома.
Учество во НОБ
Поради својот револуционерен дух, често бил затворан. Од есента 1941 година, живее и дејствува полуилегално и со голем успех работи на омасовувањето на оруженото востание на македонскиот народ. Во меѓувреме полагал адвокатски испит, а месниот комитет на комунистичката партија сметал дека ќе е од полза доколку отвори самостојна адвокатска канцеларија, која би се користела за курирски врски со селата и со партизанскиот одред. Така и се случило.
Во декември 1941 година, Пенко Здравковски, кој бил раководител на партиската ќелија во која членувал Левката, побарал од Рампо Левков да напише нешто во стих. Тогаш Рампо Леквов ја составил баладата од 170 стиха „Бабуна“, која наредниот ден била размножена и делена меѓу народот, а во мајскиот број во 1942 година на „Народен глас“, песната била ставена на насловната страница.
На 14 септември 1942 година, по разбивањето на партизанскиот одред на планината Мукос, бугарската војска го уапсила Рампо Левката, заедно со уште дваесетмина. По долгото мачење, осумнаесетмина биле стрелани од страна на бугарскиот окупатор, кај селото Дабница, прилепско, на 19 септември 1942 година. Овој масакр е познат под името Дабнички маскар.
За народен херој бил прогласен на 11 октомври 1951 година. Во негова чест, едно основно училиште во Прилеп го носи неговото име.
Космос-1056
Космос-1056 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 5 декември 1978 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-1056 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 115,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1503 км, а најмалото на 1472.
NGC 2711
NGC 2711 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2711 се споменува и како UGC 4688, MCG 3-23-20, CGCG 90-42, IRAS 08545+1728.
Откривање
Објектот е откриен на 28 март 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2711 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 2711 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 57 м 23,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 17° 17' 17". Положбениот агол на објектот е во износ од 170°.
Други поделби
Проучување на NGC 2711 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 25164. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1394. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 62.
Кирил Петков
Кирил Петков Петков ( во ) — бугарски политичар, економист и стопанственик. Тој е Премиер на Бугарија од 13 декември 2021 година. Заедно со Асен Василев ја предводил „Ја продолжуваме промената“ (ПП), нова политичка формација во Бугарија која освои најмногу гласови на парламентарните избори во ноември 2021 година. Пред да стане премиер, од мај до септември 2021 година Петков е министер за економија во првата преодна влада на Стефан Јанев.
Рани години и образование
Петков е роден во 1980 година во Пловдив, но израснал во Софија, каде неговите родители работеле како учители. Неговите родители емигрирале во Канада во 1994 година. Подоцна и тој се преселил кај нив и живеел со нив во Ванкувер.
Во Ванкувер, Петков дипломирал финансии на Универзитетот на Британска Колумбија. Потоа студирал на Харвард, каде се стекнал со магистратура по бизнис-администрација. Петков бил рангиран меѓу првите 10 % од неговата група. Еден од неговите предавачи бил Мајкл Портер, кај кого Петков специјализирал за развој на кластер-стратегии.
Јанис Бутарис
Животопис
По потекло, Бутарис е од Крушево, а неговото семејство живее во Битола, Македонија. Се школувал во родниот град на Солунскиот универзитет, завршувајќи хемија, како и на Анадолскиот колеџ.
Кирил Петков
Кариера
Петков работел за канадската компанија за храна Мекејн фудс како менаџер за корпоративен развој. Од 2007 година Петков развива проекти од областа на иновациите со висока додадена вредност. Неговата компанија Провиотик поседува неколку американски патенти во областа на биотехнологијата.
Јанис Бутарис
Градоначалник
Бутарис е основач на винската компанија „Кир-Јани“. Главно поради своите тетоважи, обетката на едното уво, спротивставените ставови со митрополитот Антимос, често предизвикувал големи реакции кај националистите во градот, но и во Северна Грција. На чело на солунската општина дошол по поддршката на ПАСОК. По победата, тој изјавил дека еден од првите чекори ќе му биде да изгради споменик на основачот на современа Турција, Мустафа Кемал Ататурк, како и спомен обележје во чест на илјадниците Евреи кои биле убиени за време на германската окупација на градот.
Кирил Петков
Кариера
Петков е еден од основачите на Центарот за економски стратегии и конкурентност на Универзитетот „Св. Климент Охридски“ во Софија, кој е поврзан со Харвард. Во Центарот предава курсеви за економски развој и микроекономија на конкурентност.
Јанис Бутарис
Градоначалник
Во 2012 година тој бил избран за „најдобар градоначалник на светот“ за месец октомври, од страна на Градоначалниците на Фондацијата, со седиште во Велика Британија. Во неговата програма пред изборите било вклучено реставрацијата на плоштадот Света Софија и плоштадот Елефтерија.
На 20 мај 2018 година бил лекуван во болница откако бил претепан од група грчки ултра-националисти, лути поради неговото појавување на настанот за сеќавање на грчките понтиски жртви од страна на Османлиите за време на Првата светска војна. Тврдокорните тврделе дека Бутарис дал контроверзна забелешка во врска со ова прашање („Не ме занима дали Кемал Ататурк убивал Грци или не“). Бутарис постојано ги лутел тврдокорните во Грција затоа што се обидел да ги олесни односите меѓу Грција и нејзините соседи и затоа што тој се спротивставувал на националистичките ставови во врска со спорот за името помеѓу Македонија и Грција, историјата на грчко-турските односи и холокаустот на Евреите во Грција. Од друга страна тој е широко почитуван меѓу муслиманите и етничките Турци во Грција за неговите помирувачки напори во врска со грчко-турските односи, еврејската заедница и грчката левица.
Кирил Петков
Во политиката
Од 12 мај до 16 септември 2021 година Петков е министер за економија во првата преодна влада на Стефан Јанев.
На 19 септември 2021 година Петко и Асен Василев го објавиле политичкиот проект „Ја продолжуваме промената“. Во рамките на истиот, Петков бил кандидат за пратеник и учествувал на парламентарните избори на 14 ноември 2021 година како носител на листите на коалицијата „Ја продолжуваме промената“ во два реони. Петков е избран за пратеник во 47. народно собрание на Република Бугарија.
На 13 декември 2021 година Петков е избран за премиер на Република Бугарија.
Санто Стефано
Санто Стефано (Isola di Santo Stefano) — остров во Тиренскоро Море во близина на западниот брег на Италија и дел од Понцијанските Острови. Тој има кружна форма и е помал од 400 метри во пречник. Островот се наоѓа 2 километри источно од соседниот остров Вентотене.
Географија
Како и остатокот од архипелагот, на островот бил создаден од вулканска активност.
Историја
На него се наоѓа еден стар затвор изграден од страна на Бурбонците, завршен во 1797 година и пуштен во употреба до 1965 година. Затворот има 99 ќелии околу една централна кула. Изграден за 600 затвореници, имал во 1817 година тој имал 800 затвореници (и 400 на Вентотене). Помеѓу затворениците биле Кармине Кроко, најважниот одметник за време на италијанското обединување и анархистот Гаетано Брески, кој го убил кралот Умберто I во 1900 година. Тој бил затворен таму една година пред да биде пронајден обесен во неговата ќелија.
За време на фашистичкиот режим, затвореници на островот биле идниот претседател на Италија Сандро Пертини, Умберто Терачини, Џорџо Амендола, Лелио Басо, Мауро Скочимаро, Џузепе Ромита, Алтиеро Спинели и Ернесто Роси.
Во октомври 1860 година, дел од бурбонските војници го напуштиле островот заради опсадата на Гаета. За време на некој бунт, некои Камора затвореници прогласиле Република Санто Стефано. Затворениците донеле статут и останале автономни до јануари 1861 година кога морнарицата го преземала островот.
Демографија
На островот има неколку имиња, како што се Пантенопе, Палмоза, Домо Стефане и Борка од римско време.
Ненаселен е од затворањето на затворот, освен за туристите кои го посетуваат со брод во текот на денот.
Островот бил ставен на продажба во 2012 година за цена од €20,000,000. Во продажбата не е вклучен затворот.
Див свет
На овој остров порано живеел ендемски гуштер, сантостефанов гуштер (Podarcis sicula sanctistephani). Тој станал изумрен во 1965 година, веројатно поради дивите мачки и видовите змии.
Ригеста ајкула-чекан
Ригеста ајкула-чекан (Sphyrna lewini) — вид на ајкула.
Како и уште седум познати видови ајкули-чекани, ригестата ајкула-чекан има необична глава, во форма на буквата Т. Кај овој вид предниот дел на главата има три риги, што му дава изглед како да е изрежан, по што и го добил името. Очите се наоѓаат странично на главата. Оваа ајкула лови во близината на морското дно и притоа мавта со главата од едната страна на другата барајќи плен како што се риби, други ајкули, октоподи и ракови. Со користење на сетилните отвори на главата таа исто така може да открива и закопан плен како ражи. Освен тоа, главата може да дејствува како површинска сила, што му овозможува на животното сила што притиска нагоре и помага при нејзиното вртење и ловење на пленот.
Овие животни може да се сретнат како пливаат во големи групи, повеќе од сто единки. Во плитките делови и утоки живеат младите единки, а потоа кожата добива потемна боја за да може да ги штити од сончевта светлина.
1370
1370 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1370 година од новата ера, 370. од вториот милениум, 70. од XIV век и прва од 1370-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6878 и 6879 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6120 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5130 и 5131 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2123.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1370 година се протега во 4006 и 4007, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 4066 и 4067 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1913. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 771 и 772 исламска година.
Ридот (Подлес)
Ридот — некропола од римското време во атарот на селото Подлес, Македонија. На северозападниот крај на селото, на зарамнето плато со површина од околу 1 декар се откриени гробови со конструкција од камени плочи и насока североисток-југозапад. На наоѓалиштето сѐ уште се наоѓа стела спомената од Н. Вулиќ.
Балабан Чука
Балабан Чука — чука во Македонија со координати 42° 2' 18" СГШ, и 22° 18' 4" ИГД.
Дуње (река)
Дуње — река во североисточниот дел на Македонија, на Осоговските Планини, која се наоѓа југоисточно од Злетово, чие течение поминува низ селото Пантелеј и продолжува да тече кон југ, односно кон Кочанското Поле.
Урологија
Урологија (од грчки οὖρον - „урина“ и - „студија“), позната и како генитоуринарна хирургија — клиничка гранка која се занимава со болести на уринарните органи (бубрези, уретери, мочен меур и уретра) како и со машките генитални органи (пенис, тестиси, епидидими, простата).
Уринарниот и репродуктивниот тракт се тесно поврзани, а нарушувањата најчесто ги погодуваат и двете. Затоа, главниот опсег на нарушувања со кои се занимава урологијата се јавува во доменот на урогениталниот систем. Урологијата го комбинира управувањето со медицински (т.е. нехируршки) состојби, како што се инфекции на мочните патишта и доброќудни проширувања на простата, со управување на хируршки состојби како што се рак на мочниот меур или простата, камења во бубрезите, вродени абнормалности, трауматски повреди и стресна инконтиненција.
Уролошките техники вклучуваат минимално инвазивна роботска и лапароскопска, ласерска хирургија и други водени процедури. Уролозите се обучени да користат отворени и минимално инвазивни хируршки техники, користејќи ултразвучно водење во реално време, светловодна ендоскопска опрема и разновидни ласери во третманот на повеќе доброќудни и злоќудни состојби. Урологијата е тесно поврзана со (и уролозите често соработуваат со лекари од други области) онкологија, нефрологија, гинекологија, андрологија, детска хирургија, колоректална хирургија, гастроентерологија и ендокринологија.
Урологијата е една од најконкурентните и најбараните хируршки специјалности за лекарите, при што новите уролози сочинуваат помалку од 1,5% од дипломираните студенти на медицинските факултети во САД.
Симптоми во урологија
Најчести причини поради кои пациентите одат на уролог се инфекции на мочните патишта, камења во бубрезите и мочните патишта и болести на простатата. За жал, честа причина за посета на уролог се поплаките кои се кријат зад едно од злоќудните заболувања на урогениталниот тракт. Навремената и точна дијагноза ќе го олесни оздравувањето и ќе ги спречи несаканите последици и компликации и на доброќудните заболувања (инфекции, камен, доброќудно зголемување на простатата и сл.) и на злоќудните заболувања, кои, доколку се откријат во раните фази на развој, најчесто се излечиви.
Иако урологијата како независна наука е релативно млада, нејзините корени датираат од античката историја.
Урологијата во античката медицина
Веќе во Стар Египет околу 1000 г.пр.н.е. се знаело за уринарен катетер. Овој првичен катетер бил направен од бронза. Исто така се вршеле и операции за отстранување на камења од мочниот меур. Дури и во Стара Грција, лекарите се занимавале со уролошки заболувања.
Хипократ бил првиот што ги класифицирал нарушувањата на мокрењето и ги разликувал нарушувањата на мокрењето од дисурија (болно мокрење), инконтиненција (неспособност да се задржи урината) и ноктурија. Понатаму, тој го опишува формирањето на камења во мочниот меур, не советувајќи ги другите лекари хируршки да ги отстрануваат камењата (познатата Хипократова заклетва вели дека лекарите не смеат да ги отстрануваат камењата). Хипократ ги проучувал и болестите на бубрезите, а бидејќи не му било дозволено да прави анатомски студии на човечки трупови од религиозни причини, сите негови студии се засновале на набљудување на пациентите.
Првите анатомски описи на простатата доаѓаат од Херифилос од Халкедон во 300 г.пр.н.е. Овие описи се засноваат на обдукција. Подоцна, Амониј Александриски околу 250 г.пр.н.е. ја подобрува техниката на вадење камен со дробење и вадење со клешти, па оттука и неговиот прекар Литотом (грчки lithos - камен). Римскиот лекар Целзиус повторно го открил учењето на Хипократ и во своите дела опишува техники за отстранување на камења од мочниот меур и поставување метални катетери.
Аретаиос од Кападокија класифицирал различни видови на бубрежно воспаление и препорачал терапија со катетеризација. Во подоцнежната антика, Орибазиос од Пергам го опишува спојувањето на уретерот со катетери направени од цинк и олово, а Паулос од Егина во 5 век дополнително ја подобрил операцијата на екстракција на камен така што го допирал каменот преку анусот и го отстранувал преку засек на бочната страна на телото. Овој метод се одржувал сè до 17-18 век.
Урологијата во арапската медицина
Ибн Сина (980 - 1037) во своето дело Canon medicinae опишал, врз основа на учењата на Гален, нарушувања во функционирањето на бубрезите и последиците што произлегуваат од тоа. За интервенција, тој користи фини кожни цевки појачани со олово како катетери. Абулказис од Шпанија, во 11 век, се занимавал со операции на камења во мочниот меур (иако тој самиот не правел такви операции) врз основа на делото на Паулус од Егина. Своите наоди ги објавил во медицинска енциклопедија од 30 тома, која со векови е хируршко ремек-дело.
Урологијата во средниот век
Важни уролошки и анатомски наоди биле откриени од Леонардо да Винчи, потоа бриселскиот анатом Андреас Везалиус (1514 - 1564) и неговиот наследник Евстахиј (1500 - 1574). Во областа на анатомијата на урогениталниот тракт, описите на тестисите биле презентирани од францускиот лекар Етјен Ла Ривелие, додека Марселус Малпиги (1628-1694) дал свој придонес за науката со неговото откритие за функционирањето на бубрезите (пирамидите на Малпиги). Лоренцо Белини (1643-1704) за време на неговото истражување ги открил нефроните (бубрежни канали).
Италијанскиот анатом Џовани Батиста Моргањи (1682–1771) се смета за основач на урологијата во обликот што ја знаеме денес. Со своето дело „За причините за болеста“ во пет тома во 1761 година, тој ги поставил темелите на научните истражувања. Истражувал и анализирал различни видови на стеснување на мочните патишта и класифицирани тумори на мочниот меур. Притоа, тој открил хиперплазија на простата, истражувал компензаторно зголемување на едниот бубрег поради губење или нефункционирање на другиот.
Со самиот развој на урологијата, на почетокот на 19 век се јавува уролошката ендоскопија како метод за дијагностицирање на уролошки заболувања. Најголем развој на урологијата и уролошката ендоскопија направил лекарот од Франкфурт, Филип Божини. Во 1806 година го направил првиот ендоскоп кој користел светлина од свеќа. Дури во 1826 година Сегалас се обидел да го искористи ова откритие во лекувањето на пациентите. Тој користел огледала за да го испита мочниот меур, а светлината ја обезбедувале две свеќи.
Подоцна, францускиот хирург Антонeн Дезормo (1815-1882), кој работел во Париз на Медицинската академија во 1853 година, претставил ендоскоп кој користел мешавина од етанол и терпентин масло за осветлување. Тој, исто така, ги истражувал уретерите и мочниот меур, а своите истражувања ги објавил во книга во 1865 година.
Откривањето на првиот цистоскоп со електрично осветлување му се припишува на лекарот од Дрезден Максимилијан Ницe (1848—1907), кој го претставил во Виена во 1879 година. Подоцна, тој го напишал Прирачникот за цистоскопија во 1889 година и Цистографскиот атлас во 1894 година. Попрецизното истражување и класификација на болестите на мочните патишта практично започнува со цистоскопијата. Во исто време се развива и уретер-катетерот со кој се испитува мочните патишта. Бидејќи било многу тешко да се работи со првичниот цистоскоп, Хоакин Албаран (1860-1912) од Париз развил специјален цистоскоп со механички подвижен врв.
По откривањето на Х-зраците во 1895 година и почетокот на радиологијата, рендгенското снимање во урологијата започнало во 1927 година кога Фон Лихтенберг, инјектирајќи специјален агенс во крвотокот за да го подобри контрастот и видливоста на мочните патишта, развил т.н. - пиелографија, со што уште повеќе се подобрила дијагностиката во урологијата.
Поддисциплини
Како медицинска дисциплина која вклучува грижа за многу органи и физиолошки системи, урологијата може да се подели на неколку поддисциплини. Во многу големи академски центри и универзитетски болници, кои се одликуваат со врвна грижа за пациентите и клинички истражувања, уролозите често се специјализирани за одредена поддисциплина.
Ендоурологија
Ендоурологијата е гранка на урологијата која се занимава со затворена манипулација на мочните патишта. Во последно време, се развила за да ги опфаќа сите минимално инвазивни уролошки хируршки процедури. За разлика од отворената хирургија, ендоурологијата се изведува со помош на мали камери и инструменти вметнати во мочните патишта. Трансуретралната хирургија е камен-темелник на ендурологијата. До поголемиот дел од мочните патишта може да се достигне преку мочниот канал, што овозможува операција на простата, операција на тумор на уротелиум, хирургија на камења и едноставни уретрални процедури. Неодамнешното додавање на лапароскопија и роботика дополнително ја поделило оваа гранка на урологијата.
Лапароскопија
Лапароскопијата е гранка на урологија која брзо се развива и заменила некои отворени хируршки процедури. Роботски потпомогната операција на простата, бубрези и мочен канал го проширила ова поле. Денес, многу простатектомии во САД се вршат со таканаречена роботска помош. Сепак, ова создало контроверзии, бидејќи роботиката во голема мера ги зголемува трошоците за операцијата, а користа за пациентот може или не може да биде пропорционална со дополнителните трошоци. Покрај тоа, сегашната (2011) ситуација на пазарот за роботска опрема е де факто монопол на една корпорација во јавна сопственост, што дополнително ја поттикнува дебатата за економичност.
Уролошка онкологија
Уролошката онкологија се однесува на хируршки третман на злоќудни генитоуринарни заболувања како што се ракот на простатата, надбубрежната жлезда, мочниот меур, бубрезите, уретерот, тестисите и пенисот, како и кожата и поткожното ткиво и мускулите и фасцијата на тие подрачја (овој одреден подвид се преклопува со дерматолошката онкологија и сродните области на онкологијата). Третманот на генитоуринарниот карцином го раководи уролог или онколог, во зависност од видот на третманот (хируршки или медицински). Повеќето уролошки онколози во западните земји користат минимално инвазивни техники (лапароскопија или ендоурологија, роботки потпомогната хирургија) за справување со уролошки карциноми кои се подложни на хируршки третман.
Невроурологија
Неврурологијата се однесува на контрола на нервниот систем на генитоуринарниот систем и состојбите кои предизвикуваат абнормално мокрење. Невролошките болести и нарушувања како што се мозочен удар, мултиплекс склероза, Паркинсонова болест и повреда на 'рбетниот мозок може да го нарушат долниот уринарен тракт и да доведат до состојби како што се уринарна инконтиненција, прекумерна активност на детрузор, уринарна ретенција и дисинергија на детрузорниот сфинктер. Уродинамичките студии играат важна дијагностичка улога во невроурологијата. Терапијата за нарушувања на нервниот систем вклучува чиста интермитентна самокатетеризација на мочниот меур, антихолинергични лекови, инјектирање на ботулински токсин во ѕидот на мочниот меур и напредни, иако поретко користени, терапии како што е сакрална невромодулација. Помалку изразените невролошки абнормалности, исто така, може да предизвикаат уролошки нарушувања - на пример, многу истражувачи веруваат дека абнормалностите на сетилниот нервен систем играат улога во нарушувањата со болно или често мокрење (на пример, синдром на болен мочен меур, исто така познат како интерстицијален циститис).
Планинска еребија
Застапеност
Планински области на Албанија, Андора, Австрија, Велика Британија, Чешка, Франција, Германија, Грција, Италија, Лихтенштајн, Македонија, Полска, Романија, Словачка, Шпанија, Швајцарија, Југославија ( Србија, Косово, Војводина, Црна Гора, Босна и Херцеговина, Хрватска ).
Велика Британија
Тоа е единствениот вистински алпски вид на пеперутки во Британија. Ларвата се храни со треска во близина на мочуриштата и изворите, а лицето кое се храни со нектар ги посетува боровинките, торментилот и сламата од гриз.
Животна историја
Бледите крем јајца се снесуваат поединечно, секоја женка снесува до 70. Фазата на јајцето трае две или три недели.
Ларвата е зелена со двојна грбна и единечна странична бела или жолтеникава линија. Ларвите од третата возраст хибернираат во тревни чорапи. Излегуваат напролет и почнуваат да се хранат. Некои ларви поминуваат две години во оваа фаза, резултат на доцна пролет и кратко лето што го ограничуваат растот. Евидентирани растенија за храна за ларви се Aira praecox (Чехословачка, Шпанија), Deschampsia cespitosa (Чехословачка), Festuca ovina (Шпанија), Nardus stricta (Британските острови) и Poa annua (Шпанија).
Мршка Река
Мршка Река се наоѓа на планината Кожуф, во месноста Мрша, северозападно од селото Коњско и Гевгелија и се влева во реката Дошница.
Планинска еребија
Животна историја
Периодот на летот е исклучително краток, само неколку недели, од јуни до август во зависност од висината.
Опис
Опис на југ (1906).