cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Верденска битка
Исцрпувачка битка
Втората линија на одбраната и Триесеттиот француски корпус безмалку страдале на 24 февруари доколку Дваесеттиот корпус не пристигнал на времеали. Новопристигнатат војска веднаш била уфрлена во борб. Таа вечер началникот на францускиот генералштаб, генерал де Кастелно го саветувал Жозеф Жофр да да ја испрати Втората француска армија под команда на Петен на Верден. Германците успеале на 25 февруари да ја освојат кључната француска тврдина Дуомон. Кастено го поставил генерал Филип Петен за командант на Верденскиот регион и наредил Втората француска армија да се вклучи во битка. Германскиот напад бил запавен во селото Дуомон со решителна одбран на Триесет и третата француске пешадиске регимента и со помош на временските непогоди (снежна олуја). Тоа на Французите им овозможило да допремат 23.000 тона муниција и да пристигнат 90.000 нови војници.
Како и во многу други офанзиви на Западниот фронт, Германците ја загубиле артилериската поддршка во тек на напредувањето, Бојното поле што без престан го бобардирале се претворило кал и мил, па артилеријата била онеспособена да се движи. Со напредувањето Германците навлегле во досег на француската артилерија на западниот брег на Меза. Секое ново напредување на Германците било поопасно и со повеќе жртви. При секое напредување кон југ по должина на источниот брег за Петтата германска армија бил поразителен. Од крилото, од западна страна ги дочекувале топовите на Петен. Кога, најнакрај, го зазеле селото Дуомон на 2 март 1916 година потполно биле уништени четири германски регименти.
Бидејќи не можеле да напредуваат фронтално, Германците се обиделе бочно. Го нападнале брдото Ле Мор Ом на 6 март и тврдината Во на 8 март. За три месеци тешко војување Германците зазеле населби Кумијер и Шатанкур западно од Верден, а тврината Во се предала на 2 јуни 1916 година. Загубите биле исклучително големи на двете страни. Петен се обидел да ја сочува својата војска оставајќи ја на одбранбените позиции, но бил сменет на 1 мај со Робер Нивелом, кој бил повеќе наклонет кон напаѓачката тактика. Следната цел на Германците била тврдината Сувиј. На 22 јуни 1916 година Германците употребиле бојни отров фозген, како и гас маски за нивна заштита од токсинот, а следниот ден нападнале со 60.000 војници, освојувајќи ја батеријта во Тијомон и селото Флери. Меѓутоа не успеале да ја освојат тврдината Сувиј. Борбиете околу Сувај продолжиле сè до 6 септември. Почеток на Битката на Сома на 1 јули 1916 година ги принудила Германците да се повлечат за да им се спротивстават на англо-француските сили во офанзивата на север.
До есента, германските сили биле исцрпени, а Ерих фон Фалкенхајн бил сменет. Началник на генералштабот станал Паул фон Хинденбург заедно со Ерих Лудендорф. Французите ја започнале контраофанзивата на 21 октомври 1916 година. Тврдината Дуомон била гаѓана со топови од 400 -{mm}-, а Французите ја освоиле на 24 октомври. На 2 ноември Германците ја загубиле тврдината Во и се повлекле. Конечната француска офанзива започнала на 11 декември и ги отвфрлила Германците на почетните позиции.
Улица (филм од 1923)
Улица (германски: Die Straße) — германски филм од 1923 година, во режија на Карл Груне, кој е коававтор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Еуген Клепфер, Луси Хефлих, Антон Едхофер, Ауд Егеде-Нисен, Макс Шрек, Леонард Хаскел и Саша.
Синопсис
Еден граѓанин (го игра Клепфер) се досадува во својот дом, гледајќи сенки на таванот. Потоа, погледнува низ прозорецот на улицата и наместо стварноста има илузии. Тоа го наведува да излезе на улицата каде среќава проститутката Дирне (ја игра Егеде-Нисен), која му се жали дека ги изгубила парите. Тој ја следи проститутката и тие влегуваат во ноќен клуб каде им се приклучуваат нејзините соработници, како и еден гостин (го игра Хаскел) во барот. Истовремено, еден слеп старец (го игра Шрек) го губи внучето (го игра Саша) на улица, но детето го зема полицаец и го носи во полициската станица, а подоцна, полицијата го враќа дома, додека еден минувач му помага на слепецот да се врати. Граѓанинот е љубоморен на проститутката, која флертува со гостинот, па почнува тепачка со него. Тогаш, нејзините соработници го канат гостинот на партија карти, а набргу им се придружуваат проститутката и граѓанинот. Тој ги губи сите пари и го вложува и прстенот, но потоа го служи среќата и заработува многу пари и го напушта барот. Проститутката заминува со гостинот од барот во својата куќа, но истовремено го повикува и граѓанинот, внесувајќи го во соседната соба. Тогаш доаѓаат нејзините соработници при што макрото (го игра Едхофер) го убива гостинот од барот, а потоа проститутката и нејзините двајца соработници бегаат. Меѓутоа, од пукотницата се будат малото дете и слепецот, а детето истрчува надвор и ја повикува полицијата која го затекнува граѓанинот на местото на убиството и го апси. Истовремено, проститутката оди во полициската станица и го пријавуав убиството, обвинувајќи го граѓанинот така што него го затвораат. Во станицата пристигнува и макрото, кој тврди дека цел ден не бил дома, но неговото дете го предава. Во меѓувреме, граѓанинот сака да се обеси во ќелијата, но токму тогаш го ослободуваат, а ги притвораат тројцата виновници. Утредента, граѓанинот се враќа дома кај својата верна сопруга.
Русјачка парохија
Русјачка парохија — парохија која е под јурисдикција на Архијерејското намесништво од Македонски Брод и е со седиште во бродското село Русјаци во црквата „Воведение на Пресвета Богородица“.
Во составот на ова парохија се селата: Русјаци, Латово, Пласница, Ореовец, Ижиште и Дворци.
Парохијата ја води парохискиот свештеник Марко Трпкоски.
Цркви и манастири
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да не е целосен:
HD 192535
HD 192535 (BD + 42 3642, SAO 49336, HR 7733) — ѕвезда со привидна величина од 6.14, во соѕвездието Лебед при ректасцензија 20:13:42,8 и деклинација +43°22′45″
NGC 399
NGC 399 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 399 се споменува и како UGC 712, MCG 5-3-67, CGCG 501-101.
Откривање
Објектот е откриен на 7 октомври 1874 година од страна на Лоренс Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 399 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 399 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на NGC 399 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 4096. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 91; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2282. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Список на државни водачи во 399 година
Ова е список на државни водачи во 99 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Анџелина Ден
Анџелина Ден (родена на 22 март 1995 година), попозната по нејзиното уметничко име Анџи, е шведска поп и трап-хоп уметничка.
Заштитна ракавица
Заштитна ракавица за рерна e изолирана ракавица или партал која обично се носи во кујната за лесно да ја заштити дланката на носителот од топлите предмети како што се печки, садови за готвење итн. Тие се слични на држачи за садови.
Ракавици од ткаенини се состојат од топлинска изолација опкружена со памучна ткаенина, и обично се состојат од украсни модели. Понови ракавици често се третираат со силикон, што ги прави отпорни на вода и дамки, или изработени од посилни синтетички материјали како кевлар или номекс.
Ракавиците често се продаваат поединечно, наместо во пар, бидејќи се дизајнирани да се користат во двете раце.
Даб (Бучин)
Даб — археолошко наоѓалиште во крушевското село Бучин. Претставува осамен наод од римското време. Недалеку од селото била пронајдена една бронзена статуетка на Меркур, висока 5 см. Статуетката се чува во Заводот и музеј во Прилеп.
Даска за сечење
Даска за сечење — трајна плоча на која се поставува материјал за сечење. Даската за сечење најчесто се користи за подготовка на храна; постојат други видови за сечење на суровини, како што се кожа или пластика. Кујнските плочи за сечење често се направени од дрво или пластика и доаѓаат во различни ширини и големини. Постојат и плочки од стакло, челик или мермер, кои полесно се чистат од дрвени или пластични, како што се најлон или корен, но имаат тенденција да ги оштетат ножевите поради нивната цврстина. Груби сечила за сечење — како што се назабени ножеви — се растураат и побрзо оштетување на површината за сечење отколку што се прави мазни алатки за сечење.
Материјали
Работ на нож е деликатна структура и лесно може да се задуши со премногу абразивна површина. Алтернативно, може да се оштети ако се користи на површина што е премногу тешко. Еден добар материјал за сечење на плочата мора да биде мек, лесен за чистење и неабразивен, но не кревок до точка на уништување. Меѓутоа, тврдите плочи за сечење може да се користат за задачи за подготовка на храна кои не бараат остар нож, како што се сечење сирење или правење сендвичи.
Вуд
Вуд има некои предности во однос на пластика во тоа што е малку само-лекување; плитки сечи во дрво ќе се затвори самостојно. Вуд, исто така, има природни антисептички својства.
Лисјата со цврсто зрно дрво и мали пори се најдобри за дрвени секири за сечење. Добрата цврстина и тесното жито помагаат да се намали бодувањето на површината за сечење и апсорпцијата на течноста и нечистотијата во површината. Црвениот даб, иако тврдо дрво, има големи пори кои ја задржуваат нечистотијата и по миењето. Ова го прави лош избор за сечење на материјалот.
Тесните зрна и природното обојување го прават тоа многу привлечен материјал за сецкање, како за естетски така и за издржливост. Тиковото, тропско дрво, содржи тектокинони, компоненти на природни мрсни смоли кои одбиваат влага, габи, искривување, гниење и микроби. Дрвени плочки, исто така, може да се refinished со брусење и повторна примена на масло и восок.
Дрвените плочи треба да се грижат со минерално масло за јадење за да се избегне искривување, и не треба да се оставаат во бари на течност. Идеално, тие треба да се суспендираат слободно додека се сушат. Треба да се внимава при изборот на дрво, особено тропско дрво, за употреба како плоча за сечење, бидејќи некои видови содржат токсини или алергени.
Бамбус
Бамбусовите плочи за сечење се алтернатива на плочи за пластика или стакло, делумно поради тоа што бамбусот се смета дека е природно антимикробен (иако студиите покажуваат поинаку ). За време на процесот на собирање, бамбусот е внимателно одбран за созревање, ознаки и големина. Потоа, стеблото се пресекува во специфични големини и се испраќа преку процес на притискање што ги лизга стебленците на помали парчиња слични на парчиња. Откако бамбусот е свитлив, плочата за сечење може да се произведува од повеќе парчиња со ламиниране.
NGC 4207
NGC 4207 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4207 се споменува и како UGC 7268, MCG 2-31-69, CGCG 69-107, VCC 152, IRAS 12129+0951.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1865 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4207 е од видот Scd. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 4207 има привидни димензии од 1,6' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 124°.
Други поделби
Проучување на NGC 4207 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 39206. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 193; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 873. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1385.
Џана Нанини
Џана Нанини е родена на 14 јуни 1954 година. Таа е италијанска рок пејачка и текстописец. Нејзините најзначајни песни ги вклучуваат „Америка“ (1979), „Фотороманза“ (1984), „Јас маски“ (1987) и „Бело е невозможно“ (1986 година), последната е европски хит со успех во Австрија, Германија, Италија и Швајцарија. Има и прекрасен дует со македонскиот пејач Тоше Проески.
Раниот живот
Нанини е родена во Сиена на 14 јуни 1954 година. Таа е постара сестра на поранешниот Формула 1 тркачки возач Алесандро Нанини. Студирала пијано и композиција во Милано во доцните 1970-ти, а дипломирала филозофија на Универзитетот во Сиена во 1994 година.
Кариера
Нанини го постигнала својот прв домашен хит во 1979 година со синглот „Америка“ и албумот Калифорнија, кој стекнал успех во неколку европски земји. Нејзината меѓународна кариера се случила во 1984 година со објавувањето на нејзиниот шести албум, Пазл во продукција на Конни Планк, кој се искачил во топ 10 на италијанските, германските, австриските и швајцарските топ листи. Првиот сингл од албумот, „Фотоманза“, бил поддржан со музичко видео во режија на Микеланџело Антониони. Освоила многу музички награди. Нанини тргнала на долга европска турнеја за да го поддржи албумот, што кулминирало со насловната свирка на џез-фестивалот во Монтре.
Во 1986 година, нејзината песна била европски хит во Италија, Германија, Австрија и Швајцарија. Нејзиниот компилациски албум ,,Маски и Алтри“ од 1987 година бил продаден во над еден милион примероци. Во 2004 година, таа го издала албумот со најголеми хитови, каде што голем број од нејзините најпознати песни биле преуредени со поддршка од музичари како Кристијан Лор на пијано (кој исто така има заслуга за копродуцент) и гудачки квартет составен од Винченцо ди Дона (прва виолина), Лујџи де Мајо (втора виолина), Херардо Мороне (виола) и Антонио ди Франка (виолончело). Со овој оркестар Нанини заминала на европска турнеја од 2004 до 2005 година.
Во април 2007 година, Нанини ја издадала Pia come la canto io, збирка песни продуцирана од Вил Мелоун и првично наменета за рок опера заснована на средновековниот тоскански лик Пиа де Толомеи (накратко споменат во Чистилиштето на Данте ) која на крајот била изведена во 2008 година.
Акустичната верзија на нејзината песна Маравиглоса Креатура (Перле) била искористена во реклама од 2008 година за Фиат Браво во режија на Матијас Зентнер. Фиат подоцна вклучила уште една песна на Џана Нанини, „Арија“, во следната реклама на Фиат Браво.
Дуети
Во 1987 година со Стинг и Џек Брус ја извела „Операта со три гроша“ од Бертолт Брехт и Курт Вајл во Шауспиелхаус во Хамбург. Во 1990 година, таа и Едоардо Бенато ја извеле „ Un'estate italiana “, официјалната песна на Светското фудбалско првенство 1990 година, компонирана од Џорџо Мородер. Во септември 2006 година, го снимила синглот „Ama Credi E Vai “ со Андреа Бочели. Нанини била вклучена и во соло албумот Sanctuary на членот на Einstürzende Neubauten, Александар Хаке, на песната „Per Semper Butterfly“. Во 2008 година пеела во дует со италијанскиот рапер Фабри Фибра во неговата видео-верзија на песната „In Italia“. Таа ја отпеала и песната „Арија“ со македонскиот вокал Тоше Проески.
Тековната постава на бендот
Во август 2010 година, на 56-годишна возраст, Нанини објавила дека е бремена (името на таткото не било откриено). Бременоста на Нанини била прикажана и на насловната страница на Vanity Fair, каде што била облечена во маица со натпис „Господ е жена“. На 26 ноември 2010 година во Милано се родила ќерката на Нанини, Пенелопе Џејн Шарлот. Во 2017 година, Нанини одлучила да се пресели во Лондон со нејзината партнерка Карла. Во нејзината автобиографија од 2017 година, насловена како Cazzi miei, таа открила дека е подготвена за граѓанска заедница со Карла, објаснувајќи дека смета дека италијанските закони не можат да и дадат никаква гаранција за иднината на Пенелопе во случајот со смртта на Нанини.
Сукуба
Сукуба е демон или натприроден ентитет во фолклорот, во женска форма, што се појавува во соништата за да ги заведе мажите, обично преку сексуална активност. Според верските традиции, повторената сексуална активност со сукуба може да предизвика штета на физичкото или менталното здравје, дури и смрт. Во современото претставување, сукубата често е прикажана како убава заводничка или волшебничка, наместо како демонска или застрашувачка. Машки пандан на сукубата е инкубот.
Етимологија
Терминот произлегува од доцната латинска форма succuba „љубовник“; од succubare "да лежи под" ( sub- "под" и cubare "да лежи"), се користи за да се опише имплицираната сексуална положба на ова женско натприродно суштество во однос на положбата на спиењето на мажот. Англискиот збор succubus потекнува од крајот на 14 век.
Во фолклорот
Како што е прикажано во еврејското мистично дело Зохар и средновековниот рабински текст Азбука на Бен Сира, Лилит била првата сопруга на Адам, која подоцна станала сукуба. Таа го напуштила Адам и одбила да се врати во Едемската градина откако се спарила со архангелот Самаел. Во Зохаристичката кабала имало четири сукуби кои имале секс со архангелот Самаел. Има четири оригинални кралици на демоните: Лилит, Ајшет, Аграт бат Махлат и Наама. Сукубата може да има форма на убава млада девојка, но при поблизок увид може да се откријат деформитети на нејзиното тело, како што се птичји канџи или змиски опашки. Фолклорот исто така го опишува чинот на сексуално продирање во сукуба како слично на влегување во пештера мраз, а има извештаи и за сукуби кои ги принудувале мажите да вршат кунилингус (орален секс) на вулвата од која капе урина и други течности. Во подоцнежниот фолклор, сукубата добила форма на сирена.
Низ историјата, свештениците и рабините, вклучувајќи ги Ханина Бен Доса и Абаје, се обидувале да ја ограничат моќта на сукубите над луѓето. Сепак, не сите сукуби се сметаат за злонамерни. Според Волтер Мап во сатирата De Nugis Curialium (Ситничарење на дворјаните), папата Силвестер Втори (999–1003) бил наводно во врска со сукуба по име Меридијана, која му помогнал да го постигне својот висок ранг во Католичката црква. Пред смртта, тој ги признал своите гревови и умрел покајан.
Способност за репродукција
Според Кабалата и школата на Рашба, првичните три кралици на демоните, Агат Бат Махлат, Наама, Еишет Зенуним и сите ним слични, раѓаат деца, освен Лилит. Според други легенди, децата на Лилит се нарекуваат Лилин.
Според Малеус Малефикарум, или „Чеканот на Вештерките“, напишан од Хајнрих Крамер во 1486 година, сукубите ја собираат спермата од мажи што ги заведуваат. Инкубите, или машките демони, потоа ја користат спермата за да забременат човечки жени објаснувајќи на тој начин како демоните очигледно можат да имаат децата и покрај традиционалното верување дека тие не се способни за размножување. Деца кои се на тој начин родени - камбиони - се сметало дека се оние кои се родиле деформирани или поподложни на натприродни влијанија. Додека во книгата не се осврнува на тоа зошто човечка жена, забременета со сперма од човечки маж, не раѓа типично човечко потомство, објаснувањето би можело да биде дека спермата се менува пред да биде пренесена до жената. Меѓутоа, во некои преданија, детето се раѓа деформирано бидејќи зачнувањето било неприродно.
Кралот Јаков во својата дисертација насловена Dæmonologie ја побива можноста за репродукција на ангелските субјекти и наместо тоа предлага дека ѓаволот може да спроведе два начина на забременување на жени: првиот, да ја украде спермата од мртов човек и да ја пренесе во жена. Ако демонот би можел брзо да ја извлече спермата, супстанцијата сепак не би можела веднаш да се пренесе кај жената домаќин, предизвикувајќи таа да се олади. Ова го објаснува неговото гледиште дека сукуби и инкуби се ист демонски ентитет, а се опишани поинаку, засновано на измачените припадниците на половите со кои се разговарало. Вториот метод е идејата дека мртво тело може да биде опседнато од ѓавол, предизвикувајќи тоа да воскресне и да има сексуални односи со другите. Сепак, не се спомнува поседување на женски труп за да се изнуди секс од мажи.
Будистички канон
Будистички спис во врска со молитвата кон Авалокитевара, Даранската сутра од Амогапча, им ветува на оние што се молат дека „нема да ве напаѓаат демони кои или ја цицаат вашата енергија или водат љубов со вас во соништата“.
Арапска култура
Во арапската митологија, каарината е дух сличен на сукубата, со потекло можеби од античката египетска религија или од анимистичките верувања на пред-исламска Арабија. Каарината „спие со лицето и има односи за време на спиењето, како што е познато по соништата“. За нив се вели дека се невидливи, но лице со „втор поглед “ може да ги види, често во форма на мачка, куче или друго домашно милениче. „Во Омдурман тоа е дух што опседнува. . . . Само одредени луѓе се опседнати и таквите луѓе не можат да се венчаат или каарината ќе им наштети “. До денес, многу африкански митови тврдат  дека мажите кои имаат слично искуство со такво суштество (сукуба) во соништата (обично во форма на убава жена) се чувствуваат истоштени веднаш штом се разбудат; честопати тврдејќи дека имало духовен напад врз нив. Локалните ритуали / гатањето често се користат со цел да се повика на бога за божествена заштита и интервенција.
Научни објаснувања
Во областа на медицината, постои извесно верување дека приказните кои се однесуваат на средби со сукуби личат на современиот феномен на луѓе кои пријавуваат дека биле киднапирани од вонземјани, што се припишува на парализа во спиењето и халуцинации од нивната современа култура. Понатаму, искуството со ноќни емисии или „влажни соништа“ може да го објасни сексуалниот аспект на феноменот.
Во фикцијата
Низ историјата, сукуби биле популарни ликови во музиката, литературата, филмот, телевизијата и многу повеќе.
Екманова спирала
Екмановата спирала е структура од струи или ветрови во близина на хоризонтална граница во која насоката на протокот ротира додека се оддалечува од границата. Името го добива од шведскиот океанограф Вагн Валфрид Екман. Отклонувањето на површинските струи првпат го забележал норвешкиот океанограф Фритјоф Нансен за време на експедицијата Фрам (1893–1896) и ефектот прв физички бил објаснет од Вагн Валфрид Екман.
Теорија
Ефектот е последица на Кориолисовиот ефект кој ги подложува предметите што се движат на привидна сила десно од нивната насока на движење на северната полутопка (и лево во јужната полутопка). Така, кога постојан ветер дува на проширена површина на површината на океанот на северната полутопка, тој предизвикува површинска струја која се забрзува во таа насока, која потоа доживува Кориолисов ефект и забрзување десно од ветрот: струјата ќе се сврти. постепено надесно додека добива брзина. Со оглед на тоа што протокот сега е малку десно од ветрот, Кориолисовата сила нормална на движењето на протокот сега е делумно насочена наспроти ветрот. На крајот, струјата ќе достигне максимална брзина кога силата на ветрот, ефектот Кориолис и отпорното влечење на рамнотежата на подземната вода, а струјата ќе тече со константна брзина и насока сè додека ветерот опстојува. Оваа површинска струја се влече на водениот слој под него, применувајќи сила во сопствената насока на движење на тој слој, повторувајќи го процесот при што тој слој на крајот станува постојана струја уште подалеку десно од ветрот, и така натаму за подлабоките слоеви на вода, што резултира со континуирана ротација (или спирално) на насоката на струјата со променлива длабочина. Како што се зголемува длабочината, силата што се пренесува од возниот ветер се намалува и на тој начин се намалува брзината на резултантната стабилна струја, па оттука и заострената спирална претстава на придружниот дијаграм. Длабочината до која продира спиралата Екман е одредена од тоа колку далеку може да навлезе турбулентното мешање во текот на еден ден на нишалото.
Набљудување
Првите документирани набљудувања на океанската спирала Екман биле направени во Северноледениот Океан од леден проток во 1958 година. Поновите набљудувања вклучуваат:
Класичната Екманова спирала е забележана под морскиот мраз, но набљудувањата остануваат ретки во услови на отворен океан. Ова се должи и на фактот дека турбулентното мешање во површинскиот слој на океанот има силен дневен циклус и на фактот дека површинските бранови можат да ја дестабилизираат Екмановата спирала. Во атмосферата, исто така, се наоѓаат Екманови спирали. Површинските ветрови на северната полутопка имаат тенденција да дуваат лево од ветровите во височина.
Тврд диск
Тврд диск овозможува запишување и читање на податоци со произволен пристап. Капацитетот на складираните податоци се мери со мегабајти и гигабајти. Главите за читање и за запишување лебдат над плочите додека тие се ротираат со огромни брзини (околу 7200 вртежи во минута). Дискот е чувствителен на надворешните влијанија па е затворен во метална кутија.
Изглед
Тврдиот диск е поставен во метално куќиште (херметички затворено), во чија внатрешност се наредени повеќе плочи, една над друга, на оска која ротира. Така поставени формираат цилиндар. Од страната се поставени глави за читање и запис кои се фиксни, неподвижни. Секоја плоча е премачкана со магнетен материјал дебел само неколку микрони, а над него се нанесува заштитен слој.
Како работи
Работи на принцип на магнетен запис на податоци по патеки и сектори, на секоја од плочите. Има по една глава за читање и една за запишување за секоја плоча посебно. За да може да се запишуваат податоците, плочите се логички поделени во патеки и сектори. Просторот меѓу две патеки и два сектори е наречен блок и содржи 512B (бајти). Процесот на поставување патеки и сектори е познат како форматирање.
Капацитет и достапна брзина
Капацитетот на еден тврд диск се цени според: Еден тврд диск има голема меморија и може да собере повеќе работи од едно флопи и со многу поголема брзина. Денешниве тврди дискови може да имаат капацитет од 80 ГБ до околу 4Tb.
Дебата
Дебата или дебатирање е формален метод на интерактивно и претставително аргументирање. Дебатата е поширока форма на аргументација од логичката аргументација која ја проучува доследноста преку аксиоми и фактички аргументи, кои единствено испитуваат што е или што не е точно, или од реториката која е само технка на убедување. Иако логичката доследност, фактичката издржаност, и ограничени емоционални апели кон публиката се важни елементи на уметноста на убедувањето, во дебатирањето, едната страна често победува преку презентирање на супериорен "контекст" и/или рамка на спорното прашање, пристап кој е многу посубтилен и стратешки.
Во формален натпревар во дебата постојат правила врз чија основа се дискутираат и се одлучува за разликите, во одредена рамка (формат) која одредува како ќе комуницираат. Неформалната дебата е честа појава, но квалитетот и длабочината на дебатата се подобрува со знаењето и вештините на членовите (дебатерите) во истата. Дискусиони тела, како што се парламентите, легистлативните собири, и состаноци од различни видови, активно се вклучуваат во дебати. Резултатот на една дебата може да биде одреден преку гласање на публиката, судиите, или преку некаква комбинација од двете. Формални дебати меѓу кандидати за државни функции, како што се претседателските дебати, се чести во демократските земји.
Формалната натпреварувачка дебата често се поттикнува во средните и високо образовни институции. Овие натпревари имаат строги правила и се надгледувани од еден или повеќе судии. Секоја страна има за цел да победи, преку следење на правилата, но по некогаш и преку користење на одредени правила за кршење на други правила, сè додека тоа се прави во границите на нормалата. Секоја страна е или за (афирмативна) или против (негативна) поставеното тврдење (теза). Некои од правилата се широки и треба да се следат на поопшт начин. Како пример, оние кои ја афирмираат тезата треба да покажат зошто таа треба да биде усвоена такак како пто е напишана, но истовремено имаат право да го одредат опфатот на истата, како и нејзиното значење во случај да се усвои. Во сите формати на дебата, задачата на негативната страна (тим) е да уништи доволно од афирмативните аргументи за тезата да не се усвои, но во одредени формати на дебата се очекува негацијата да предложи алтернативно решение.
Главната цел на изучувањето дебата како метод или уметност е да се развијат поединечните способности за застапување на двете страни подеднакво успешно и без потешкотии. За неискусните дебатери, одредени тези се потешки за напаѓање или за бранење, но за поискусните дебатери, секоја теза може да се одбрани или уништи ако се понуди еднакво време за подготовка. Како пример, адвокатите ги бранат своите клиенти дури и кога фактите не се во нивна корист.
Натпреварувачката дебата е организирана активност, со тимови кои се натпреваруваат на локално, национално и меѓународно ниво. Истата е популарна во средни училишта и универзитете од земјите од англиското говорно подрачје, како што се Јужна Африка, Канада, Соединетите Американски Држави, Велика Британија, Ирска, Австралија и Нов Зеланд. Присутни се многу различни стилови и формати на дебата чие практикување често зависи од регионот и организациите кои се во прашање. Во Република Македонија, средношколската натпреварувачката дебата е присутна од 1999 година како дел од Дебатната програма на Младински образовен форум, преку употреба на дебатниот формат Карл Попер. Во 2008 започна да се употребува и форматот на Британска праламентарна дебата кој е наменет за студенти.
Микеринова пирамида
Микеринова пирамида — најмалата од трите главни пирамиди во Гиза, која се наоѓа на платото Гиза во југозападните периферии на Каиро, Египет. Се верува дека е изградена за да служи како гробница на четвртата династија на египетскиот фараон Микерин.
Градба
Микериновата пирамида имала првобитна височина од 65,5 метри и била најмалата од трите главни пирамиди во некрополата Гиза. Сегашната нејзина височина изнесува 61 m, со основа од 108,5 m. Нејзиниот агол на наклон е приближно 51 ° 20'25 ". Изградена е од камени блокови од варовник и гранит. Датумот на изградба на пирамидата е непознат, бидејќи владеењето на Микерин не е точно определено, но веројатно било завршено во 26-от век п.н.е. Лежи неколку стотици метри југозападно од нејзините поголеми соседи, пирамидата на Хафр и Големата пирамида на Хуфу во некрополата Гиза. Во 12 век имало обид за уништување на пирамидата од султанот ал-Малек ал-Азиз Отман, но тој бил прекинат поради големите трошоци и тешкотии во потфатот.
Откритија
На 28 јули 1837 година Ричард Вајс во горниот дом, открил остатоци од дрвен човеколик (антропоиден) ковчег напишан со името на Микерин кој содржел човечки коски. Во денешно време овој ковчег се смета за замена на ковчегот од периодот на дваесет и шестата египетска династија. Радиоактивното датирање на коските ги определува да бидат постари од 2.000 години, што укажува или на премногу често заедничко справување со остатоци од друга локација или пристап до пирамидата за време на римско време. Подлабоко во пирамидата, Вајс дошол до пронаоѓање на базалтен саркофаг, опишан како прекрасен и богат со детали со задебелена заштитна обвивка, во која се содржани коските на една млада жена. За жал, овој саркофаг сега се наоѓа на дното на Средоземното Море, каде потонал на 13 октомври 1838 година, со бродот Беатрис, додека пловел меѓу Малта и Картагена, на патот кон Велика Британија. Тој бил еден од само неколкуте саркофази од Старото Кралство кој преживеал до модерниот период. Капак од човеколикиот (антропоидниот) ковчег споменат погоре бил успешно пренесен во Англија и денес може да се види во Британскиот музеј.
Список на државни водачи во 1600 година
Ова е список на државни водачи во 600 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Кале (Бучин)
Кале — археолошко наоѓалиште во крушевското село Бучин. Претставува утврдена населба од доцноантичкото време. Се наоѓа на 1,5 до 2 км јужно од селото, на надморска височина од 842 м, на зарамнето плато, каде се гледаат грамади од камен. По површината се среќаваат фрагменти од питоси и керамички садови. Најдени се и монети од Јустин II и Анастасиј, како и монети од IV век, кои се чуваат во Заводот и Музеј во Битола. Мештаните го нарекуваат Будимград.
Лепша Пиперковска
Лепша Пиперковска (, -, ) — видна македонска пијанистка, основоположник на македонската пијанистичка педагогија.
Животопис
Пиперковска е родена како Лепша Бојаџиева на 1 ноември 1932 година, во Скопје. Првиот јавен настап на пијано го има на осумгодишна возраст. Со објективот на фотографот Благоја Дрнков, еден од малкуте визуелни хроничари на настаните во повоениот период, е документиран настапот на Лепша Бојаџиева на еден од завршните годишни концерти на класата по пијано на Нада Органџиева во салата на Средната музичка школа во Скопје. Во 1951 година станува дел од генерацијата македонски музичари кои своето академско образование го изведуваат во еден од главните музички центри на тогашната југословенска музичка култура – Музичката академија во Загреб во класата на проф. Надежда Матовиновиќ. Во 1954 година започнува да предава пијано во Нижата и Средната музичка школа во Скопје. Истовремено таа станува корепетитор на останатите класи, а продолжува и со својата изведувачка дејност и учествува во емисии во живо на програмата на Радио Скопје.
Лепша Пиперковска е еден од првите професори по пијано на Високата музичка школа во Скопје (основана 1966 година), подоцна Факултет за музичка уметност - Скопје (1978). Во оваа институција таа предавала [пијано] и методика по пијано, а била и професор на магистерски студии. Во периодот 1954-1966 година била наставник по пијано и корепетитор во Нижата и Средната музичка школа во Скопје. Во нејзината класа по пијано биле: Евушка Трпкова-Елезовиќ, Стела Слејанска, Валери Стефановски, Султана Марковска, Димитрије Бужаровски, Лепа Христова-Мрмевска, Јелица Митревска, Драги Апостолов, Катерина Гајдова, Маргарита Јосифовска-Татарчевска, Нешка Шаламанова, Валентина Гушевска-Нолчева, Дирона Соколовска итн. Во нејзината класа по методика на музичка настава магистрирале Милица Шкариќ и Слаѓана Јовановиќ.
Починала во Скопје на 20 февруари 2016 година.
Грмен
Грмен — село во Грменско, Пиринска Македонија, денес во општината Грмен на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Грмен се наоѓа на 9 километри источно од Неврокоп, 12 километри северно од Хаџидимово. Селото се наоѓа на надморска висина од 605 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 16.232 км2.
Селото Гармен се наоѓа во подножјето на југозападните Родопи. Реките Места и Канина се влеваат во близина на селото. Во Гармен има четири различни сезони, со топли лета, и умерени зими. Областа е едно од најтоплите места во земјата, и покрај околниот планински терен. Просечните годишни врнежи од дожд се 620–780 mm / m² што се дистрибуира релативно рамномерно помеѓу сите четири сезони. Влажноста на воздухот се движи од 60% до 75% во текот на целата година. Снежната покривка е обично само за 70-100 дена годишно.
Османлиско Царство
Во текот на 19 век, селото било чисто македонско и припаѓало кон Неврокопската каза. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Герблен (Guerblen) е село со 90 семејства и 390 Македонци.
Во 1889 година Стефан Верковиќ („Топографическо-этнографическій очеркъ Македоніи“) за селото Гарблен забележил дека има 90 куќи.
Црквата „Свети Ѓорѓи“ била изградена во 1898 година. Црквата била изградена на местото на постара црква, и денес објектот претставува споменик со национално значење.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 950 жители, сите Македонци.
Егзархискиот митрополит Иларион Неврокопски во 1909 година дал извештај за селото и го определил како „чисто бугарско“ и пишува:
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, 35 лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
Од 1923 година во селото работи Народно читалиште „Искра“. Во селото има училиште „Св. Кирил и Методиј“, кое започнало да работи во 1868 година.
Во 1959 година, соседното село Заграде било присоединето кон Гармен. Во него се наоѓа над 600-годишен чинар, прогласен за заштитен вид.
==Население ==
Културни и природни знаменитости
Во регионот на долината на реката Канина има топли минерални извори со температура на водата од 35C до 40C и вкупен проток на вода околу 8 литри во секунда. Постојат историски докази дека во минатото Римјаните користеле минерални извори за да ги рехабилитираат своите легии. Доцниот антички римски град Никополис ад Нестум се наоѓа во Гармен. Основан е во 106 година од римскиот цар Трајан во чест на неговата победа над Дакијците. За време на римските и раните византиски периоди, градот бил еден од најзначајните градови на патот што ги поврзувал егејското крајбрежје и централниот пат на Вија Егнација преку Родопите до Тракиската рамнина.
Станојевиќи
Станојевиќи потекнуваат од кнезот на Колубарското кнежевство на белградската нахија Станоје Михаиловиќ од Зеок, кој бил убиен во Сечата на кнезовите во 1804 година.
Принцот Станоје од Зеока
Предокот на Станојевиќ, кнезот на кнежевството Колубара на белградската нахија, Станоје Михаиловиќ од Зеок, бил убиен во Сечата на кнезовите.
Принцот Никола Станојевиќ (1779-1829)
Никола, синот на Милисав Михаиловиќ и братучед на кнезот Станој Михаиловиќ, го убил првиот Турчин во Првото српско востание во 1804 година, веднаш откако турската чета која престојувала во нивната куќа за време на сечата на кнезови го убиле кнезот Станоје.
По убиството на кнезот Алекса Ненадовиќ и Илија Бирчанин, Мехмед-ага Фочиќ ги испратил своите момчиња во Зеок да го убијат кнезот Станој. По убиството со пушка, еден од момците земал нож за да му ја отсече главата на принцот Станоја. Но, братучедот на Станоје, Никола, истрчал до одаите на кнезот, ја зел пушката на принцот и викнал: „Нема, Турци, ни вашата глава да ја однесете а камоли главата на принцот!“ и пукнал во близина на Станоје и го кутнал Турчинот“,
Најпрвин кнезот Никола Станојевиќ го носел презимето Михаиловиќ, по дедо му Михаило и Кнежевиќ, а подоцна е воспоставено презимето по неговиот вујко кнез Станоје - Станојевиќ.
Никола Станојевиќ бил убиен од кнезот Милош на 19 јуни 1819 година. За кнез на кнежевството го назначил и го потврдил „името Гошниќева во нахија на Белград“.
Погребан е во Зеок, во близина на старата црква во Барошевац. Никола Станојевиќ имал три сина и четири ќерки, Илија, Еремија, Јаков, Босиљка, Персида, Љубица и Наста.
Илија Станојевиќ
Отец Илија Станојевиќ, свештеник, син на кнезот Никола Станојевиќ за време на првата влада на кнезот Михаило, ги поддржувал уставобранителите, со кои емигрирал во Видин, каде што починал. Погребан е во Барошевац кај гробот на кнезот Никола Станојевиќ во портата на старата дрвена црква.
Ќерките му се Дамњанка и Даница.
Полковник Јеремија Станојевиќ (1808-1869)
Полковник Јеремија Станојевиќ (1808-1869), син на кнезот Никола Станојевиќ и внук на принцот Станој, повереник (министер) за правда и образование, државен советник, претседател на Врховниот суд на Кнежевството Србија, претседател на Српското литературно друштво бил оженет со Марија Маро Ненадовиќ (1817-1908), ќерка - единствениот вујко на Матеја Ненадовиќ, внук на кнезот Алекса Ненадовиќ. Сестра на вујкото на Марија Ненадовиќ била принцезата Персида Караѓорѓевиќ, р. Ненадовиќ.
По Соборот на свети Андреј во 1858 година. Како роднина на кнезот Александар Караѓорѓевиќ, Јеремија Станојевиќ бил принуден да ја напушти Србија и заминал во Цариград, каде што живеел до смртта на кнезот Милош во 1860 година, односно додека принцот Михајло не објавил општа амнестија.
Осум години подоцна во 1868 г. кога бил убиен принцот Михаило, кога биле застрелани браќата Ненадовиќ, за убиството биле осомничени и приведени и Јеремија Станојевиќ и неговиот брат Јаков Станојевиќ и синот д-р Драгиша Станојевиќ. По излегувањето од затвор, заедно со семејството биле протерани во Земун, каде во 1869 година умрел Јеремија Станојевиќ.
Полковник Јеремија Станојевиќ и Марија Станојевиќ, род. Ненадовиќ ги добиле синовите Љубомир, Драгиша и Витомир и ќерките Драга и Стана.
Вуелта а Еспања 2014 - етапа 1 до етапа 11
Вуелта а Еспања 2014 започнала на 23 август, додека етапата 11 ќе се одржи на 3 септември. Изданието во 2014 година на велосипедската трка започнало со единствениот екипен хронометар на трката, во Херез де ла Фронтера.
Станојевиќи
Љубомир Ј. Станојевиќ
Љубомир Ј. Станојевиќ, син на полковниците Јеремија Станојевиќ и Марија Ненадовиќ, бил гувернер на децата на принцот Александар Караѓорѓевиќ и Персида Караѓорѓевиќ, род. Ненадовиќ.
Витомир Ј. Станојевиќ
Витомир Станојевиќ (1859-1929), син на полковникот Јеремија Станојевиќ и Марија Ненадовиќ, виш инспектор во Министерството за финансии, со Јелисавета Лонгиновиќ ги имал синовите Станоје, Јеремија и Вељко и ќерките Марија и Вера.
Полковник Јеремија В. Станојевиќ (1881-1950)
Полковник Јеремија В. Станојевиќ (1881-1950), проф. Воената академија, внук на полковникот Јеремија Станојевиќ, правнук на принцот Николај и потомок на принцот Станоја, војводата Алексо, протата Матеј Ненадовиќ, бил оженет за неговата братучетка Софија Фотиќ, керќа на Алекса Фотиќ и Полексија Колојевиќ Станојевиќ. Така Јеремија и Софија Станојевиќ го имале истиот прадедо на принцот Никола Станојевиќ.
Нивни деца се:
д-р Драгиша Станојевиќ
Проф. Д-р Драгиша Станојевиќ, син на полковникот Јеремија Станојевиќ и Марија Ненадовиќ, ќерка на чичко Матеја Ненадовиќ, дипломирал право во Германија и политички науки во Париз, бил професор во Големата школа, познат социјалист. По 1868 година, тој поминал 14 години во егзил со своето семејство.
Родени потомци на Стана Јовановиќ. Станојевиќ
Стана Станојевиќ, ќерка на полковниците Јеремија Станојевиќ и Марија Ненадовиќ, ќерка на Протата Матеј Ненадовиќ, ги имала синовите Светозар Јовановиќ (1832—1896), трговец од Земун, кој ги имал синовите Матеј, по име на протата Матеј и ќерката Симеона и Десанка.
Има потомство.
Јаков Станојевиќ (1814-1876)
Јаков Станојевиќ имал со Олга Станојевиќ, р.Зориќ девет деца - еден син и осум ќерки, Станоје, Милева, Драга, Полексија - Пола, Вера, Љубица, Симка, Мара и Станислава.
Љотиќи
Љубица Станојевиќ (1865-1955), ќерка на Јаков и Олга Станојевиќ, била мажена за Владимир Љотиќ (1846-1912), син на Димитриј Љотиќ, трговец од Смедерево, пратеник, градоначалник на Смедерево и генерален конзул на Србија во Солун нивни деца биле:
Фотиќи
Полески - Пола Станојевиќ, ќерка на Јаков Станојевиќ, внука на кнезот Никола Станојевиќ и правнука на принцот Станој, се омажила за Алекса Фотиќ.
Фотиќи се со потекло од Радосављевиќ. Милан Радосављевиќ, родум од Прњавор во Мачва, бил трговец од Шабац. Имал син Коста Радосављевиќ.
Милан Радосављевиќ го ангажирал Фота, кој во Шабац дошол од Кладово како негов помошник. Неговото семејство во 1794 година. дошло од Сера (Серес) денешна Северна Грција во Србија. По смртта на Милан Радосављевиќ, Фота  во 1827 година  се оженил со неговата вдовица и го посвоил нивниот син Константин - Коста. Од времето на бракот почнал да го празнува славата празник Св. императорот Константин и царицата Елена.
Константин (Радосављевиќ) Фотиќ завршил трговско училиште во Трст како грчки кадет. Неговата сопруга била од семејството Топузовиќ. Имале два сина и една ќерка.
На судењето на Дража Михаиловиќ, Константин Фотиќ бил осуден во отсуство на 20 години затвор.
Со сопругата Татјана Зуруниќ ја добил ќерката Полексија Пола, мажена за Гркот Триандис и внуката Луиз.
Ѓокичи и Кракови
Босиљка Станојевиќ, ќерката на принцот Никола Станојевиќ, внука на принцот Станој, ја добила ќерката Пелагија Илиќ со Милан Илиќ, трговец, кој имал пет деца од два брака.
Пелагија Илиќ, омажена за Ѓокиќ, ќерка на Босиљка Станојевиќ и внука на принцот Никола Станојевиќ во првиот брак имала две ќерки Касија и Персида.
Недиќи
Пелагија Илиќ, мажена за Ѓокиќ, ќерка на Босиљка Станојевиќ и внука на принцот Никола Станојевиќ, останала вдовица со две ќерки. По втор пат се омажила, исто така со вдовец, капетан Ѓорѓе Недиќ (1833—1901), окружен началник во Грочка.
Недиќи од Орашац потекнуваат од вдовицата Неда, родум од Васојевиќ. Од Недиќ се ајдуците Глигорија и Дамјан Недиќ кои загинале во битката кај Чокешина, испеана во народната песна Бој на Чокешини. Братот на Ѓорѓе Недиќ, Милосав Недиќ, долги години бил претседател на општината Орашац. Капетанот Ѓорѓе Недиќ, окружниот началник, имал два сина и една ќерка од првиот брак - Владимир Недиќ, комесар на Народната банка, окружен началник и инспектор на МУП, Радосав Недиќ и Драга мажена со Алексо Поповиќ, раководител на Министерството за земјоделство.
Пелагија Ѓокиќ, род. Илиќ, ќерката на Босиљка Станојевиќ и внуката на кнезот Никола Станојевиќ, имала три сина Милан, Милутин и Божидар, заедно со Ѓорѓе Недиќ (1833—1901), окружниот началник во Грочка.