cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Кралство Кент
Развој и проширување на запад: 500–590
Во шестиот век, Кралството Кент било поврзано со Меровинзиското Кралство Франкија, кое тогаш го проширувало своето влијание во северозападна Европа. Текстуалните извори наведуваат дека Кент можеби бил под контрола на Меровинзите во одреден период од овој век. Во Кент се пронајдени археолошки докази за материјалната култура на Франките од овој период, а ги нема во другите области на Британија, што укажува на трговски монопол со кралството на Франките. Во одреден момент од шестиот век, Источен Кент го анектирал Западен Кент.
Основање на кралството и христијанизација: 597–650
Цврсто под контрола на елитната класа, Кент бил првото англосаксонско кралство кое се наведува во историските записи во 597 година Монахот Беде наведува дека со Кент во овој период управувал Етелберхт, и тој е првиот веродостојно потврден англосаксонски монарх. Англосаксонската хроника ја наведува битката помеѓу Кент и Западните Саксонци во 568 година, по која силите на Етелберхт морале да се повлечат во Кент. За време на владеењето на Етелберт бил напишан Етелбертовиот законик, најстариот сочуван текст на староанглиски јазик.
Според Беде, христијанизацијата на англосаксонската Англија започнала во Кент за време на владеењето на Етелберт откако таму пристигнал бенедиктинскиот монах Августин Франкската сопруга на Етелберт, Берта, веќе била покрстена, а самиот Етелберх се преобратил неколку години подоцна.
Падот и мерсијанска доминација: 650–825
Во седмиот век моќта на Кент ослабнала, а истовремено растела моќта на Мерсија и Нортамбрија.
Во 686 година Кент бил освоен од Кедвала од Весекс; а една година подоцна по убиството на неговиот брат во бунт во Кент, Кедвала се вратил и го опустошил кралството. Во 690 г., Вихтред станал крал и се заложил да го обнови кралството по пустошењето и метежот во претходните години. Тој во 694 година склучил мир со Западните Саксонци плаќајќи компензација за убиството на Мул. По неговата смрт во 725 година, Кент бил поделен на неговите три сина. Но, Еалрик набрзо исчезнал од историјата додека Етелберхт II се етаблирал како врховен крал во побогатиот Источен Кент и Едберхт I во Западен Кент. Западен Кент веројатно потпаднал под контрола на Етелбалд (716-757) од Мерсија. По смртта на Етелберхт II во 762 година, ситуацијата во Кент станала нестабилна: кралевите се менувале брзо едноподруго, а некои биле заштитени од Мерсија.
Од 764 година, Офа од Мерсија го контролирал Кент. Во 776 година имало битка помеѓу Офа и Егберт II (764-784?) во близина на Отфорд по која Кент ја возобновил својата независност. Сепак, ова било краткотрајно, и Офа повторно воспоставил своја власт врз Кент во 785 година и владеел со него до неговата смрт во 796 година.
Власта на Мерсија во 825 година по победата во битката кај Елендун била заменета со власта на Весекс, и Балдред (последниот кентски крал) бил протеран. Од 825 година, Кент бил управуван од кралевите на Весекс.
Бардијани-ЦСФ
Бардијани-ЦСФ (кратенка според UCI: BAR) — професионална континентална велосипедска екипа основана во Италија, која учествува на континенталните трки и добива специјални покани на трки од Светската турнеја. Екипата е предводена од Бруно Ревербери со поддршка од спортските директори Фабијано Фонтанели и Роберто Ревербери. Ревербери ја предводел екипата од 1982 година, кога започнале како Термолан. Навигаре бил спонзор повремено од 1990 година, кога екипата била наречена Италбонифика-Навигаре. Моменталниот главен спонзор, Бардијани Валволе, се приклучил во 2013 година, пред ЦСФ Груп (2008–12) и Черамика Панарија (2000–2007), како главни спонзори.
Пливање на Летните олимписки игри 2004 – 100 м грбно во машка конкуренција
Пливање на Летните олимписки игри 2004 година - 100 м грбно во машка конкуренција — дисциплина која се одржала во Атинскиот олимписки воден центар кој е во составот на Атинскиот олимписки спортски комплекс, во Атина, Грција. Натпреварот се одржал на 15 и 16 август. На натпреварот учествувале вкупно 45 натпреварувачи од 39 земји.
Американскиот пливач Арон Пирсол освоил златен медал во оваа конкуренција, надвор од олимпискиот рекорд од 54,06 секунди. Маркус Роган го освоил првиот медал на Австрија во пливање по сто години, освојувајќи го среброто со време од 54,35. Јапонецот Томоми Морита, од друга страна, го соборил азискиот рекорд со време од 54,36 секунди.
Рекорди
Пред овој натпревар, постојните светски и олимписки рекорди биле како што следува.
IC 907
IC 907 — галаксија во соѕвездието Јарец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 16 август 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 907 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 907 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 6 м 29,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -16° 12' 13". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на IC 907 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2817440.
Џон Едвард Греј
Џон Едвард Греј (John Edward Gray; 12 февруари 1800 – 7 март 1875) — британски зоолог, постар брат на Џорџ Роберт Греј и син на фармакологот и ботаничар Семјуел Фредерик Греј (1766–1828).
Греј раководел со зоолошкото одделение на Британскиот музеј во Лондон од 1840 до крајот на 1874 г, пред природонаучниот дел да му припадне на Природонаучниот музеј. Издал неколку каталози на музејските збирки, меѓу нив и опширни дела за групирањето на животните и трудови за нови видови. Благодарение на неговите заложби, зоолошките примероци на музејот станале меѓу најдобрите во светот.
Животопис
Роден е во Волсол, но семејството набргу се преселило во Лондон, каде Греј студирал медицина. Му помагал на татко му при пишувањето на делото „Природно распоредување на растенијата во Британија“ (The Natural Arrangement of British Plants, 1821). Членувал во Линеевото друштво, но морал да напушти по гласање на членовите. Тогаш Греј го свртел вниманието од ботаниката кон зоологијата и на 15 години почнал да се занимава со собирање на инсекти за Британскиот музеј. Во 1824 г. се вработил во зоолошкото одделение и се зафатил да му помага на научникот Џорџ Џон Чилдрен во каталогизација на збирката на влекачи. Во 1840 г. дошол на местото на Чилдрен како раководител на одделението, каде се задржал 35 години, објавуваќи преку 1000 научни трудови. Греј е одговорен за именувањето на голем број видови, родови, потсемејства и семејства на животни од групата на китовите.
Соработувал со истакнатиот природонаучен уметник Бенџамин Вотерхаус Хокинс на делото „Паперки од ѕверилникот во Ноузли“ (Gleanings from the Menagerie at Knowsley), опишувајќи ги видовите во „Ноузли Парк“ кај Ливерпул, приватен ѕверилник на ерлот од Дарби и еден од најголемите во Британија.
Во 1826 г. се оженил со Марија Ема Греј. Сопругата дала свој придонес во научната работа, особено во цртежите. Во 1833, Греј ја основал организацијата што подоцна станала Кралското ентомолошко друштво на Лондон.
Погребан е во Богородичната црква во Луишам. Во негова чест е наречена индиската барска чапја (Ardeola grayii).
Прв филателист
Греј се интересирал и за поштенски марки. На 1 мај 1840, истиот ден кога била пуштена во продажба првата марка во светот (наречена „Црно пени“), Греј купил неколку примероци со намера да ги сочува во збирка. Вака станал првиот филателист во историјата.
Црква Катерина
Црквата Катерина е една од главните цркви во центарот на Стокхолм, Шведска. Оригиналната зграда била изградена 1656 – 1695 година. Обновена е двапати откако била уништена од пожари, вториот пат во текот на 1990-те. Округот Катарина-Софија е именуван по парохијата и соседната парохија Софија.
Изградбата на црквата започнала за време на владеењето на Карл X од Шведска, а црквата го носи името на принцезата Катерина, мајка на кралот, сопруга на Џон Казимир и полусестра на Густав II Адолф. Оригиналниот архитект бил Жан де ла Вале. Изградбата била долго одложена поради недостаток на средства.
Во 1723 година црквата, заедно со половина од зградите во парохијата, била целосно уништена во голем пожар. Реконструкцијата започнала речиси веднаш, под надзор на Горан Џошуа Аделкранц, градскиот архитект, кој ја дизајнирал и поголемата, октогонална кула.
На 17 мај 1990 година, црквата повторно изгорела, оставајќи речиси ништо освен надворешните sидови. Архитектот Ове Хидемарк бил одговорен за обновата на црквата, која била повторно отворена во 1995 година. Новите оргули се изградени од Лула ван ден Хеувел од Холандија.
Неколку познати Швеѓани се закопани на гробиштата околу црквата, меѓу кои најзначаен е гробот на убиената министерка за надворешни работи Ана Линд. Меѓу другите кои се закопани се популарната холандско-шведска пејачка Корнелис Вресвијк, како и поранешниот фудбалер Свен Бергвист и регентот Стен Стур Постариот.
Значајни архитектонски одлики
Скали на Карл XII Скалилата на Карл XII, двојно скалило што води од гробиштата до јужниот влез на црквата и е така наречено поради неговата раскошна ограда. Изградена е меѓу 1712 и 1715 година. Скалите ги именувал Карл XII од Шведска, кој бил крал во тоа време, а неговиот кралски монограм се појавува и над датумот на посветување. Оградата е направена од Ковачот Бенџамин Рот и реновирана од неговиот син, Карл Рот, во 1776 година. На столбовите од двете страни на скалите е врежана песна за Карл XII.
Горно Агларци
Горно Агларци — село во Општина Новаци, во околината на градот Битола.
Потекло и значење на името
Името на селото се поврзува со фактот дека селото било чифлигарско село, кое го држел некој ага, па затоа околните жители го викале Агларци. Наречено е Горно Агларци, за да се разликува од соседното Долно Агларци, со кое во минатото биле едно село.
Низ годините се сретнувале имињата Лаглар, Агаларце и Агларце. Исто така, турските власти го користеле и името Алиалар.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа речиси во средишниот дел на Битолското Поле, од левата страна на Црна Река, во северозападниот дел на територијата на Општина Новаци. Селото е рамничарско, на надморска височина од 590 метри. Низ селото поминува регионалниот пат 2340, кој води за битолско Мариово и се движи низ Пелагонија. Од градот Битола е оддалечено 21 километар. Од општинското средиште Новаци е оддалечено 5 километри.
Горно Агларци е рамничарско и е сместено веднаш до соседното Долно Агларци. Други соседни села се Добромири, Мегленци, Далбеговци и други. Вода за пиење во минатото се обезбедувала од еден стар бунар, иако и самите мештани поседувале бунари со вода, која не била исправна за пиење.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Гладно Поле, Кални Бари, Средни Расје, Тумба, Трнки, Стари Лозја, Песоци, Брененици, Слогои, Бразда, Селиште, Ограѓе и Црква.
Селото има збиен тип, а одредени делови на селото се нарекуваат Горно, Средно, Ѓупско и Биљаничко Маало. Првите три маала се постари, додека четвртата е основана најдоцна.
Историја
Околу селото се наоѓаат две месности Тумба. Едната е на југозапад покрај реката Црна, додека другата е на југоисток. На првата, денес нива, се наоѓале куќи и биле откривани гробови, темели и ќерамиди. На месноста Селиште во северозападниот дел на атарот нема никакви старини, а не памтат ниту мештаните дека таму имало нешто.
Првпат селото е споменато во турските дефтери од век под името Лаглар, во кое живееле девет турски семејства.
Денешните села, Горно и Долно Агларци, се основани во отоманскиот период. Покрај овие имиња, во тој период се употребувале и други називи за селата. Така, за Горно Агларци се користело името Алиалар, додека за Долно Агларци се користело Имерлер. За делењето на селата се претпоставува дека со делењето на имотите, некои останале понаисток и го создале Горно, додека другите отишле кон запад и го создале Долно Агларци.
Во Горно Агларци најстари се родовите Димовци и Шамковци, додека другите доаѓале по нив. До крајот на отоманскиот период, сите родови работеле на чифлиците.
Стопанство
Атарот е мошне мал и зафаќа простор од 3,2 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 286,3 хектари, на пасиштата отпаѓаат 14,7 хектари, додека шумско земјиште нема.
Селото, во основа, има полјоделска функција.
Во селото имало неколку чифлици, кои на самиот крај на турската власт биле во посед на Имер-бег, Рушит-ефенди, Зекман-ага и други, сите од Битола. Додека работеле чифлиците, Македонците биле здружени во куќни задруги (како што биле Слепецовци, Карафиловци, Шамковци и др.). Земјата од чифлиците почнала да се продава по Илинденското востание. Сепак, најголемиот дел од земјата била купена по 1912 година.
Од земјоделството, мештаните најмногу произведуваат тутун, малкумина чуваат добиток, а има и вработени во РЕК „Битола“.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Горно Агларци живееле 230 жители, од кои 180 Македонци и 50 Турци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Горно Агларци имало 240 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Во 1961 година, селото броело 437 жители и било средно по големина, но во 1994 година бројот се намалил на 215 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Горно Агларци живееле 185 жители, сите Македонци.
Во 2019 година по неофицијални податоци во селото живееле околу 200 жители.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 158 жители, од кои 143 Македонци и 15 лица без податоци.
Родови
Горно Агларци е македонско село.
Според истражувањата на Јован Трифуноски во 1953 година родови во селото се:
Иселеништво
Од Горно Агларци иселеници има на следните места: Трајковци, Џебовци и Кулевци се иселиле во селото Суводол. Гроздановци во Горно Оризари. Кукла во Дедебалци. Пртеничковци во Средно Егри. Саниковци, Крушковци и Беговци во Новаци. Богдановци, Романовци и Рашковци во Долно Агларци. Од родовите Шамковци, Каранфиловци, Слепецовци, Романовци и Спанчевци има иселеници во Битола. Од Шамковци иселеници има и во Америка.
Бројот на иселеници од селото изнесува над 200 жители. Најмногу се иселени во градовите Битола и Скопје, како и во прекуокеанските земји и Европа.
Самоуправа и политика
Во век, Горно Агларци било село во Битолската каза на Отоманското Царство.
Во периодот од 1996 до 2004 година, селото се наоѓало во рамките на некогашната општина Новаци.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото било сместено во големата општина Битола.
Во периодот од 1955 до 1965 година, селото влегувало во рамките на тогашната општина Новаци.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Новаци, во која покрај селото Горно Агларци, се наоѓале и селата Балдовенци, Биљаник, Врановци, Гнеотино, Грумази, Добромири, Долно Агларци, Мегленци, Новаци, Ново Село, Долно Орехово, Паралево, Рибарци, Суводол и Тепавци. Селото било дел од некогашната општина Дедебалци во периодот 1950-1952, во која влегувале следниве села: Арматуш, Горно Агларци, Далбеговци, Дедебалци, Долно Агларци и Црничани.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0158 според Државната изборна комисија, сместено во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 155 гласачи. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 151 гласач.
Култура и спорт
Во селото повремено постои фудбалската екипа „Земјоделец“ составена од играчи од селото, кои се натпреваруваат во Битолската општинска лига.
Демјански џеб
Демјански џеб е име за околината во која дел од германската армија се најде на Источен фронт околу градот Демјанск, јужно од Ленинград (сега Санкт Петербург), за време на Втората светска војна и траеше од 8 февруари до 21 април 1942 година. Во исто време, помалиот џеб се наоѓал во близина на Холм, на околу 100 километри југозападно од џебот на Демјан.
Во обрач
На 8 февруари и советските трупи го опколија германскиот 2 армиски корпус и деловите од 10-тиот армиски корпус (генерал на артилерија Кристијан Хансен), обајцата од 16-та германска армија (генерал-полковник Ернст Буш), за време на нивните зимски офанзиви 1941 - 1942 година, која беше прекината од Битка за Москва. Во џебот беа заробени: 12-та, 30-та, 32-та, 123-та и 290-та пешадиска дивизија, како и 3 СС дивизија "Мртва глава". Покрај овие 6 поделби, имаше околу 10.000 лица од полицијата, организација Тот, организацијата РАД и други помошни единици. Сите тие беа под команда на генералот Валтер фон Брокдорф-Алефелт, командант на 2 Армиски корпус.
Првичниот советски план беше да се опкружат сите германски сили на северниот дел од фронтот, од кои 2-от армиски корпус беше само мал дел, па советската команда по овој успех сакаше да продолжи да напредува. Според дополнителниот план на 12 февруари во 1942 година, требаше да се продолжи со директен напад, а две падобрански бригади требаше да бидат спуштени во германската позадина. Нападот беше запрен и двете бригади беа уништени без да се постигне никаков резултат. Како што се намалуваше советската офанзива, тој дел на Источен фронт се стабилизира.
Пробив
Советите не се откажаа од целта да го уништат џебот и во текот на февруари и март извршија голем број неуспешни напади. Упорната одбрана на Германците ги принуди Советите да држат 18 пешадиски дивизии и 3 бригади околу џебовите три месеци.
На денот, 20 март Германците извршија напад со 5 дивизии од правецот на Стараја Руса кон Рамушево и на 21 март го отворија тесениот коридор кон џебот. По неколку недели, коридорот беше проширен и на 21 април официјално џебот на Демјан прерасна во испакнатост од Демјан, од кој Германците се повлекоа само по поразот во Сталинград (види: Битка за Сталинград).
Од приближно 100.000 војници заробени во областа, 3.335 беа убиени или исчезнати, а над 10.000 беа ранети. Иако загубите не беа мали, германските војници во џебовите врзаа за себе голем број советски единици кои беа потребни на другите делови на фронтот.
Помеѓу формирањето на џебот на почетокот на февруари и неговото завршување на 21 април, Германците доставиле 65.000 тони залихи (главно воздушно, а некои и по копно) на опсадените трупи, како и 31.000 нови војници. Сепак, цената беше висока, бидејќи „Луфтвафе“ изгуби 265 транспортни авиони, што зборува за големи и жестоки воздушни битки меѓу Германците и Советите.
627
627 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 627 година од новата ера, 627. од првиот милениум, 27. од VII век и осма од 620-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6135 и 6136 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5377 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4387 и 4388 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1380.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 627 година се протега во 3263 и 3264, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3323 и 3324 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1170. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 5 и 6 исламска година.
Мендух Тачи
Мендух Тачи (албански: Menduh Thaçi; Тетово, ) — македонски политичар и поранешен претседател на Демократската партија на Албанците во Македонија.
Животопис
Тачи е роден во Тетово на 3 март 1964 година. По матурирањето тој се запишува на Медицинскиот факултет на Универзитетот во Приштина, каде што студирал стоматологија. Тогаш млад и амбициозен Тачи се вратил во својот роден град и се вовлекол во политиката.
Покрај политиката, тој продолжува да се интересира и понатаму за медицината. Во неговото слободно време тој чита посебна литература и класиката. Има одлично познавање на македонски и на францускиот јазик. Женет е, има два сина. Во повеќе наврати е пратеник во Собранието на Македонија. За време на пратеничкиот состав 2008-2012 е претседател на пратеничка група на Собранието на Република Македонија за соработка со Парламентот на Кралството Данска. На 23 декември 2016 година поднел оставка од функцијата претседател на ДПА. На 8 март 2019 година бил осуден на три години затвор за предметот „Титаник 2“ на СЈО.
Макс Мара
Макс Мара е италијански моден бизнис. Компанијата била основана во 1951 година во Реџо Емилија од Ахил Марамоти. Во март 2008 година, компанијата имала 2254 продавници во 90 земји. Ја спонзорира наградата за уметност Макс Мара за жени.
Историја
Ахил Марамоти започнал да дизајнира облека за мода во 1947 година, а официјално ја основал Куќата на Макс Мара во 1951 година. „Мара“ потекнува од неговото презиме, додека „Макс“ се однесува на грофот Макс, локален лик кој ретко бил трезен, но секогаш со стил. Марамоти бил еден од првите што виде дека иднината на модата лежи во масовното производство на облека со дизајнерски квалитет. Тој, исто така, сакал да го нагласи брендот на Макс Мара пред имињата на индивидуалните дизајнери, иако ги вработил Карл Лагерфелд, Жан-Шарл де Кастелбајак, Долче и Габана, Нарцисо Родригез и Ана Мари Берета.
Брендови
Макс Мара има создадено 35 бренда, иако женската облека Max Mara, обично стилизирана како MaxMara, останува јадрото на компанијата. Други брендови вклучуваат Sportmax, Sportmax Code, Weekend Max Mara, Marella, Pennyblack, iBlues, MAX&Co. и Марина Риналди. Последната била основана во 1980 година и била именувана по прабабата на Ахил Марамоти, таа една од најпознатите брендови.
Од 17 јули 2013 година, Џенифер Гарнер била првиот портпарол на славните личности на Макс Мара.
Почнувајќи од септември 2013 година, кампањата се појавувала во Vogue, Harper's Bazaar, Elle, W, InStyle и International Herald Tribune.
Семејство
Ахил Марамоти е роден на 7 јануари 1927 година во Реџо Емилија во Италија. Марамоти се школувал во Рим и дипломирал право на Универзитетот во Парма. Според листата на богати на Форбс од 2005 година, Марамоти бил еден од најбогатите луѓе во светот со богатство од 2,1 милијарди долари.
Тој почина во Албинеа, Италија на 12 јануари 2005 година. Двата сина и ќерката на Марамоти, Лујџи, Игнацио и Лудовица, го следеа во бизнисот; Лујџи Марамоти е претседател на компанијата. По неговата смрт, според тестаментот на Марамоти, за јавноста беше отворена голема и важна колекција на современа уметност од Европа и Америка.
NGC 4546
NGC 4546 — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4546 се споменува и како MCG -1-32-27, UGCA 288.
Откривање
Објектот е откриен на 29 декември 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4546 е од видот E/SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 10,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 11,9 m/лм2. NGC 4546 има привидни димензии од 3,3' х 1,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 4546 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 41939. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4951. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1405.
Боб Дилан
Боб Дилан (роден како Роберт Ален Цимерман на 24 мај 1941) — американски кант-автор, пејач, музичар и поет кој е еден од најголемите авторитети и една од најголемите фигури во областа на популарната музика во периодот на последниве пет децении.
Во 2016 година Дилан ја добива Нобеловата награда за литература, „за стварање нови поетски изразувања во големата американска традиција на песни”.
Творештво
Голем дел од најзначајните дела на Дилан датираат од 1960-тите, период кога, против своја волја, тој се претвора во неформален хроничар и единствен гласноговорник на Немирот на Млада Америка. Многу од неговите песни, како Blowin' in the Wind и The Times They Are a-Changin', стануваат химни на анти-военото движење и Движењето за Граѓански Права во САД. Неговиот последен албум, Modern Times, пуштен во продажба на 29 август 2006 година, дебитира на американските топ списоци како #1, правејќи го Дилан, на возраст од 65 години, најстарата жива личност што успеала да го достигне врвот во САД.
Раните текстови на Дилан, во себе инкорпорираат политички, филозофски, социјални и литературни влијанија и мотиви, кршејќи ги сите популарни музички конвенции и правила и станувајќи одбележје на против-културата на неговото време. Дилан, додека ги проширува и персонализира своите музички погледи, секогаш покажува непоколеблива посветеност кон американската традиционална песна, почнувајќи од нејзините корени - фолкот и кантри/блуз тематиката па сè до нејзините популарни дострели во рамките на рокенролот и рокабилито; истовремено, Дилан црпи мотиви и од англиската, шкотската и ирската народна музика, од џезот, свингот, Бродвејските мјузикли, хард рокот и госпел музиката.
Песните ги изведува со гитара, синтисајзер и хармоника. Поддржан од музички ансамбл, чиј состав постојано се менува, почнувајќи од 1980-тите до денес, тој е постојано на таканаречената „Never Ending Tour“. Има свирено со огромен број на музички имиња, од типот на Вили Нелсон, Пол Сајмон, The Grateful Dead, Том Пети, Стиви Никс, Брус Спрингстин, The Band, У2, The Rolling Stones, Пети Смит, Џоан Баез, Нил Јанг, Џони Кеш, Ван Морисон, Џорџ Харисон, Ринго Стар и Ерик Клептон. Иако неговите достигнувања како изведувач се централни во развитокот на неговата кариера, неговата работа како текстописец најчесто се издвојува како негов најголем придонес во развитокот на популарната култура.
Дилан повеќепати ги има добено наградите „Греми“, „Златен глобус“ и „Оскар“, а член е и на Рокенрол Куќата на Славните, Нешвиловата Куќа на Славни Текстописци, како и на Куќата на Славни Текстописци. Дилан е именуван како еден од 100 највлијателни луѓе на дваесеттиот век според списанието TIME. Во 2004 година, Боб Дилан го зазел второто место на списокот 100 најголеми на сите времиња на списанието Rolling Stone, веднаш зад Битлси. Според истото списание, песната на Боб Дилан - Like A Rolling Stone била избрана за најдобра песна на сите времиња. Дилан неколкупати бил номиниран и за Нобелова награда во областа на литературата. Конечно, во октомври 2016 година тој станал добитник на Нобеловата награда. Тој ја прифатил наградата, изјавувајќи дека е почестен од признанието, но објавил дека нема да присуствува на свеченото доделување, поради претходно закажани обврски.
Во 2015 година, Дилан го објавил албумот „Сенки во ноќта“ (Shadows in the Night) на којшто биел застапени обработки на песните на Френк Синатра, а веќе следната година влегол во славното холивудско студио „Капитол“ за да работи на новиот албум.
ОМО Илинден
ОМО „Илинден“ е една од неколкуте македонски организации во Република Бугарија, во Пиринска Македонија.
Создавање и развој
На 14 април 1990 во градот Сандански, во домот на Вихрен Запрев се собираат 38 претставници на четири македонски организации со основна задача создавање на една обединета македонска организација во Бугарија. Преку обединување на постоечките македонски организации во составот на новата организација тогаш влегуваат: „Комитетот за заштита на правата на Македонците“ од Благоевград, „Македонско културно-просветното друштво „Јане Сандански““ од село Микрево, „ВМРО 89" од Благоевград и ВМРО Илинден" од Петрич. Сократ Маркилов и Атанас Кирјаков предлагаат новата организација да се вика ВМРО, но мнозинството го отфрла тој предлог со мотив дека името на михајловистичката ВМРО предизвикува многу негативни асоциации меѓу населението во Пиринска Македонија. Мнозинството го прифаќа името Обединета македонска организација „Илинден“.
На обединувачкиот состанок се избира првото раководство: Стојан Георгиев Томовичин за претседател, Сократ Маркилов (Почесен претседател), Јордан Костадинов за потпретседател, Петар Марчев секретар, Атанас Кирјаков главен координатор, Кирил Иванов (касиер). За членови на Координативниот совет се избрани Красимир Илиев од Дамјаница, Јордан Бербатов од Благоевград, Теодосиј Попов од Симитли, Красимир Тупареев од Катунци, Георги Сухаров од Петрич, Костадин Златинов од Микрево и Димитар Карамачев од Петрич.
Саботирање од страна на бугарските тајни служби
Од самиот почеток ОМО „Илинден“ се соочува со големи потешкотии во својата дејност. Првиот голем удар организацијата го добива одвнатре, со предавството на Красимир Илиев кој работи за Бугарските безбедносни органи. Бугарските судови и натаму одбиваат да ја регистрираат, додека политичарите и медиумите ја прогласуваат за „сепаратистичка и антибугарска организација, а нејзините членови за „платеници на странските тајни служби“. Честопати нејзините членови се апсени и физички малтретирани.
Весници
Организацијата ги издавала весниците „Скорнување“ и „Независима Македонија“ (Независна Македонија), кои повеќепати се одземани од бугарската полиција, а сега нивното печатање е запрено поради недостиг на финансиско обезбедување.
Судски процеси пред Европскиот суд за човекови права
На судските процеси на ОМО „Илинден“ против Бугарија пред Европскиот суд за човекови права, бугарската држава беше неколкупати осудувана за кршењето на правата на Македонците, со препорака бугарските судови да ја регистрираат организацијата. Вкупно досега организацијата има добиени пет дела за периодот од 2005 година до 2011, но бугарскиот суд и држава одбиваат да ги изполнат пресудите на судот во Стразбур.
На својата пета национална конференција, одржана на 21 септември 2010 година во градот Сандански, во присуство на 98 делегати од Пиринска Македонија организацијата избра нов управувачки совет од 9 лица. Во него влегуваат претседателот Јордан Костадинов, Иван Хаџиев, Славчо Бараков, инж. Јордан Бербатов, Александар Манчев, Дарина Иванова, Божидар Кирјанов и Георги Андонов. Избрана е и ревизиска комисија во состав Петар Мирчев, инж. Тодор Арнаудов и Кирил Иванов. Донесена е одлука да се направи обид да биде регистрирана како невладина организација, како и да дејствува заедно со ОМО Илинден - Пирин за остварување човековите права на Македонците во Бугарија.
Надворешни врски
ОМО Илинден
Метална микрорешетка
Метална микрорешетка — вештачки порозен материјал кој се состои од метална пена во ултралесен облик. Со густина од само 0,9 мг/см³, ова е еден од најлесните материјал на светот. Изумот е објавен во ноември 2011, а негови творци се група научници од HRL Laboratories, во соработка со истражувачи од Универзитетот на Калифорнија во Ирвајн и Калифорнискиот технолошки институт (Калтех). Прототипните примероци се изработени од никело-фосфорна легура.
Добивање
За да се изработи метална микрорешетка, најпрвин се изработува полимерен шаблон врз основа на саморазмножувачки брановоден состав, но постојат и други начини. Потоа подготвеното се изложува на ултравиолетова светлина минувајќи низ перфорирана маска во сад со смола што се суши на светлината. Додека смолата се суши под секоја дупка на маската, се одвива „самозаробување“ на светлината, образувајќи полимерни влакна долж патеката на светлината. Користејќи повеќе снопови се добиваат повеќе влакна, кои меѓуебно се поврзуваат и така обликуваат решетка. Ова е слична на фотолитографијата по тоа што користи дводимензионална маска за определување на почетната структура на шаблонот structure, но се разликува од неа по стапката на образување: додека во стереолитографијата се потребни часови за да се обликува целиот состав, самообразбениот метод со брановод ги обликува шаблоните за време од 10 до 100 секунди. На овој начин, постапката овозможува брзо и надоградливо обликување на големи и самостојни тридимензионални решеткасти материјали. Потоа шаблонот се никлува и се отстранува со нагризување, па се добива самостојна периодична порозна метална структура. Во прототипот е употребен никел. Заради електролизното насложување, 7% од материјалот биле атоми на фосфор и воопшто немало талози.
Особини
Металните микрорешетки се составени од мрежа меѓусебно поврзани шупливи стапчиња. Во испитаниот примерок со најмала густина, секое стапче има пречник од околу 100 микрометри со дебелина на ѕидот од 100 нанометри. Целиот состав е 99,99% воздух по единица зафатнина, со тоа што масата на воздухот се иззема при пресметка на густината на микрорешетките. Дури и ако го вклучиме воздухот во празнините, вистинската густина на составот е приближно 2,1 мг/см³ (2,1 кг/м³), што е само 1,76 пати густината на воздухот при темепратура од 25 °C. Материјалот се опишува како 100 полесен од стиропор.
Својствено за металните микрорешетки е да имаат многу мала густина, а тековниот рекорд е 0,9 мг/см³, што е досега најмала откриена густина на цврста супстанција. Претходниот рекордер се силициумски аерогелови, со 1,0 мг/см³. Маханички гледано, овие микрорешетки се слични по поведение на еластомерите и речиси целосно си го повраќаат обликот дури и кога се згмечени под голем потисок. Со ова тие имаат голема предност во споредба со досегашниот аерогел, кој е кршлив и налик на стакло. Ова еластомерно својство на металните микрорешетки им дава голема способност за амортизација. Имаат Јангов модул на еластичност E од поинаква скала, со густина од ρ, E ~ ρ³, споредена со E ~ ρ³ кај аерогеловите и пените со јаглеродни наноцевки.
Примена
Металните микрорешетки можат да најдат примена како топлотни и вибрациони изолатори (на пр. за амортизација) и како акумулаторски електроди и потпора за катализатори. Покрај ова, нивната способност да се вратат во првобитниот облик по голема потиснатост ги прави соодветни за изработка на пружински уреди за складирање на енергија.
Знаме на Лихтенштајн
Знамето на Лихтенштајн (Flagge Liechtensteins) е составено од две хоризонтални полиња во сина и црвена боја и кралска круна сместена во левиот горен агол.
Боите и симболите на знамето имаат културно, политичко и регионално значење. Сината го претставува небото, додека црвената боја алудира на „вечерните огнови“ кои се палат во куќите низ земјата. Круната го олицетворува „единството на луѓето и нивниот принц“. Постои недореченост околу бојата на круната, некои сметаат дека е златна, а други жолта.
ФК Слога 1934
ФК Слога 1934 — македонски фудбалски клуб од Виница. Клубот е оформен во 1934 година. Моментално се натпреварува во 2 МФЛ.
Историја
Фудбалскиот клуб бил создаден во 1934 година, под името ”ФК Македонија Виница”, во 1939 година името било сменето во ”ФК Пакос Виница” а во 1941 во ”ФК Плачковица Виница”. Од 1950 година клубот го носел името ”ФК Слога Виница”, па сѐ до неговото распаѓање во 2009 година. Во 2012 година, клубот повторно е создаден под сегашното име, ФК Слога 1934 Виница. Клубот до 2001 година играл во Втората македонска фудбалска лига, каде го освоил четвртото место, а во идната сезона 2001/2002 со освоено 16. место, клубот отпаднал во Трета македонска лига - Исток
Навивачи
Во 1989 година, била создадена навивачката група „Улави“. По обновувањеното на клубот бројот на навивачи брои околу 1500 членови.
Состав
Сезона 2013/2014
Железничка станица Ереван
Железничка станица Ереван (ерменски: Երևան երկաթուղային կայարան) — железничка станица која се наоѓа во Ереван, Ерменија.
Историја
Во 1902 година првата железничка линија била изградена во Ереван, поврзувајќи ја со Александропол (Ѓумри) и Тифлис (Тбилиси). Во 1908 година, втората линија ја поврзала со Јолфа, Персија.
Зградата на станицата била изградена во 1956 година. Музејот на железничкиот транспорт на Ерменија бил отворен во станицата на 31 јули 2009 година.
Во 2010 година, Руските железници повторно го изградиле комплексот на станицата. За време на реновирањето, тие ја вратиле внатрешноста на станицата, воведувајќи LCD-екрани со информации за распоредот на возовите за патниците. Покрај тоа, поради значителното зголемување на патничкиот сообраќај, како и потребата да се обезбеди удобна околина при купување на билети, било одлучено да се подели просторот за меѓуградски и меѓународни возови. Дизајнот на просториите не го нарушил целокупниот архитектонски стил. Декорацијата била направена од природни и вештачки материјали идентични на оригиналот. Во зградата на станицата има хотел со соби за сместување.
Леохар
Леохар (грч. Λεοχάρης) бил грчки вајар од Атина, кој живеел и работел во IV век п.н.е. во Македонија и Грција.
Дела
Леохар работел на изградбата на Мавзолејот во Халикарнас, едно од „Седумте светски чуда“. Други негови дела се Дијана Версајска (денешната е римска копија на оригиналот од 325 п.н.е.). Се смета и за автор на прочуената статуа Аполон Белведерски (денешната е римска копија во Ватикан).
Од неговите портретистички вајарски дела најпознати се статуите на македонските кралеви Филип II Македонски, Александар III Македонски, Аминта III и кралиците Олимпија и Евридика II, изведени во слонова коска и злато, и сместени во Филипионот, кружно меморијално здание во Алтис, светилиштето во Олимпија, подигнато во чест на Филиповата победа во Битката кај Херонеја.
Милетинска парохија
Милетинската парохија е парохија која е под јурисдикција на Архиерејското намесништво од Тетово и е со седиште во подсувогорското село Милетино. Неа ја опслужува протоереј Ненад Ѓорѓески и ги опфаќа селата: Милетино, Челопек, Блаце, Теново, Стенче, Волковија и Радиовце.
Цркви и манастири
Парохијата има 20 цркви од кои 3 се манастирски:
Жичница на замокот Буда
Жичница на замокот Буда или Будавари Сикло — жичница во градот Будимпешта, Унгарија. Ги поврзува плоштадот Адам Кларк и Сечењиевиот ланчен мост на ниво на реката со замокот Буда погоре.
Линијата е отворена на 2 март 1870 година, а е во општинска сопственост од 1920 година. Уништена е во Втората светска војна и повторно отворена на 4 јуни 1986 година. Одлика на линијата се двата пешачки моста што минуваат над неа. Тие биле присутни кога се отворила линијата, биле отстранети во 1900 година кога градината на замокот била проширена и повторно изградени според оригиналниот дизајн во 1983 година.
Историја
Изградбата на линијата започнала во јули 1868 година, првото пробно возење било на 23 октомври 1869 година. Сикло работи за јавноста од 2 март 1870 година. Оваа жичница била втора во Европа, само Лион имал сличен транспортен систем во тоа време.
За време на Втората светска војна кабините и терминалите биле уништени со гранатирање.
Остатоците од жичницата потоа биле демонтирани. Подоцна се размислувало за замена со ескалатори. Реконструкцијата на жичницата била решена во 1965 година и биле направени повеќе планови, но градежните работи задоцниле. Во 1975 година бил пуштен во употреба мидибус помеѓу двата терминали (линија „V“).
Технички параметри
Линијата ги има следните технички параметри:
Линијата е управувана од BKV (Транспортно претпријатие Будимпешта) и работи од 07.30 до 22.00 секој ден.
Сан Леучио дел Санио
Сан Леучио дел Санио — општина во покраината Беневенто од регионот Кампанија, Италија.
Моника Тодоровска
Моника Тодоровска (р. ) — македонска фудбалерка, која игра како дефанзивец за репрезентацијата на Македонија.
Меѓународна кариера
Тодоровска го имала своето деби за репрезентацијата на Македонија на 10 април 2014 година, против Шпанија.
Индијана Џонс и храмот на проклетството
„Индијана Џонс и храмот на проклетството“ (англиски: Indiana Jones and the Temple of Doom) — филм на режисерот Стивен Спилберг од 1984 година. Главните улоги ги играат: Харисон Форд, Кејт Кепшо, Ке Хју Куан и Амриш Пури.
Синопсис
Во 1935 година, Индијана Џонс се наоѓа во Индија каде се среќава со припадниците на една тајна секта. Тој се здружува со една пејачка во ноќен клуб (ја игра Кепшо) и со 12-годишно кинеско дете (го игра Куан) и заедно одат во едно зафрлено село. Селаните веруваат дека лошите сили им ги грабнале децата по кражбата на нивниот свет камен. Меѓутоа, храмот е полн со смртоносни стапици и крие мрачни тајни. Индијана Џонс и неговите другари мора да ја запрат опасната секта коај верува дека ќе завладее со светот. Притоа, Индијана Џонс мора да ги спаси и грабнатите деца и да ги избегне опасностите во храмот.
Каналски Врх
Каналски Врх (словенечки: Kanalski Vrh) — населба во Општина Канал на Соча во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Висои (Бело Поле)
Висои — археолошко наоѓалиште во прилепското село Бело Поле. Претставува населба од бронзено и доцноантичко време. Се наоѓа на 1,5 км западно од селото, каде што се издига тумба на чија површина се среќаваат фрагменти од керамички садови и орудија од камен и кремен. На околу 100 м јужно се забележуваат остатоци од темели на објекти, а има делови од архитектонска пластика и фрагменти од керамички садови. Најдени се монети од Констанциј II.
Список на државни водачи во 817 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Национален парк Башкирија
Национален парк Башкирија — еден од националните паркови во Русија кој се наоѓа во Башкортостан, во непосредна близина на градот Мелеуз. Паркот покрива подрачје на голема шума на јужниот дел од планината Урал. Има важна улога во екологијата на регионот, затоа што се наоѓа како тампон зона меѓу индустријализираната рамнина на запад и планинскиот, слабо населен резерват на природата, Капова пештера, и етномолошкиот резерват Алтин-Сокол (во превод: дрво на златната пчела) на исток и север. Паркот се наоѓа меѓу реката Нугуш и јужниот дел на реката Белаја. Се простира преку Мелезовскиот, Кугарчинскиот и Бурзанскиот регион во Башкортостан.
Топографија
Паркот се простира преку рамнинските полиња на запад до карстните предели со средна височина на исток. Северната граница на паркот е реката Нугуш, која тече низ длабоката пошумена долина со варовнички формации по падините. Во склоп на паркот се наоѓа и вештачкото езеро Нугуш кое е популарно летно рекреативно одредиште на жителите на околните места. Околу 42 километри западно од паркот се наоѓа индустрискиот град Мелеуз. Јужната граница на паркот е реката Белаја, која свртува околу јужниот крај на планината Урал. Најголемиот процент од паркот (околу 92 %) е покриен со шуми, а во централниот дел пристапноста е особено тешка поради густината и испреплетеноста на растенијата, а тука живеат и најголем број од животните.
Во паркот се среќаваат и бројни пештери и подземни реки. Крајбрежјата на двете реки, Нугуш и Белаја, се стрмни, карпести и на места достигнуваат висина и до 150 метри. Во паркот се наоѓа и карстна формација Кулерлија која е остаток од некогашна река.
Според пописот во паркот има околу 30 пештери, од кои најголема е Шумган, која е и најголема пештера на планината Урал. Таа е долга 10 километри и се наоѓа на длабочина од 126 метри.
Флора и фауна
Положбата на шумите во различните екорегии во овој дел од светот (Европа/Азија) е поставен во правец север-југ поради што и резидентните животински видови се среќаваат со слична распореденост во екстремните крајни граници на региите. Во заштитените делови на паркот се среќаваат повеќе од 60 видови на цицачи од кои најчести се: кафеавата мечка, волкот, рисот и вапити еленот. Во паркот се забележани 11 видови водоземци, 30 вида риби и 150 вида птици. Меѓу птиците се наоѓаат и ретки видови, како царскиот орел и белоопашестиот орел. Од ретките видови риби во реките Нугуш и Белаја се среќава видот тајмен од родот на пастрмки. Паркот има високо ниво на биоразновидност затоа што се наоѓа на место каде се среќаваат неколку биогеографски регии: четинарски шуми (тајги), листопадни шуми и степи. Преку 90% од паркот е пошумен, со голем број на разни растителни видови. Најзастапени зимзелени дрва се: боровите и аришите и тие се помешани со листопадните шуми од липа, даб, брест и јавор. Во шумите има и бројни брези и тополи. Во паркот има околу 800 вида цветни растенија од кои 117 се регистрирани како ретки или загрозени.
Историја
Подрачјето на Башкортостан било населено неколку илјади години. Траги од палеолитска култура (пештерски слики на карпи) се најдени во резерватот Капова пештера и се стари 13.000 - 14.000 години. Полуномадскиот народ Башкири се сметаат себеси за наследници на таа култура и на народот кој живеел на овој простор.