cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Наоми Осака
2016: Прво ВТА финале, најдобар нов играч
Осака ја започнала сезоната играјќи три турнири во Австралија. Нејзините резултати во овој дел од сезоната биле доволно добри за да ја доведат блиску до најдобрите 100, што и овозможило да игра на турнири од ВТА турнејата во текот на цела година. Најзначајно, таа се квалификувала за својот прв гренд слем главен ждреб на Отвореното првенство на Австралија и стигнала до третото коло. Конкретно, таа ја изненадила свтскиот бр. 21, Елина Свитолина, со победа во два сета во второто коло пред да биде поразена од светскиот бр. 16, Викторија Азаренка. Назад во САД, Осака добила вајлд карта за учество на Отвореното првенство на Мајами, што било нејзино прво учество на турнир од категоријата ВТА Премиер. На турнирот, таа победила на два натпревари, вклучително победувајќи ја светскиот бр. 18, Сара Ерани. Со овој успех, таа за прв пат напредувала во првите 100 тенисерки на ВТА листата.
Во сезоната на земја пред Отвореното првенство на Франција 2016, Осака успеала да се квалификува во главен жреб само на турнирот на Отвореното првенство на Чарлстон, каде била веднаш поразена во првото коло. Сепак, Осака била доволно високо рангирана за да игра во главниот жреб на турнирот во Париз. На првиот настап во Париз, таа забележала победи над Јелена Остапенко и Мирјана Лучиќ-Барони, но загубила од светскиот бр. 6 Симона Халеп, иако го добила првиот сет на натпреварот. Таа потоа не играла на сезоната на трева откако се здобила со повреда набргу по настапот во Париз.
Осака се вратила на тенисот кон средината на јули. На Отвореното првенство на САД 2016 во август, таа по трет пат стигнала до трето коло на гренд слем турнир во годината, но овој пат била поразена од светскиот бр. 9, Медисон Кис во три сета. Следно, Осака играла на два турнири во Токио, забележувајќи пораз во второто коло на Отвореното првенство на Јапонија. Откако веќе стигнала до своите први две четвртфиналиња на ВТА во кариерата на почетокот на годината, таа земала учество со вајлд карта на Отвореното првенство на Токио, турнир од Премиер категорија. Таа ги победила светскиот бр. 12, Доминика Цибулкова и светскиот бр. 20 Свитолина, на патот до своето прво ВТА финале, на само 18. годишна возраст. Дополнително, таа била првиот домашен играч кој стигнал во финалето на турнирот по Кимико Дате во 1995 година. Во финалето, Осака била поразена од Каролина Возњацки. Сепак, таа за прв пат влегла во најдобрите 50 на ВТА листата. На крајот на годината, таа ја добила наградата на ВТА за најдобар нов играч.
2017: Пад во формата, две Топ 10 победи
По нејзиниот огромен напредок претходната сезона, Осака не била во можност да напредува во рангирањето во 2017 година. Сепак, таа одржала стабилен пласман во текот на целата сезона, не се искачила повисоко од бр. 44, и не паднала пониско од бр. 68 на ВТА листата. Во годината, таа не успеала да сврзе повеќе од две победи на било кој турнир во главен жреб.
Осака конкретно се напрегала на турнирите на Земјина подлога. По победата на нејзините први два натпревари на Отвореното првенство на Чарлстон, таа не победила на ниту еден друг натпревар во главен жреб на земја до крајот на сезоната. Осака одиграла добро на сезоната на трева, забележувајќи 4 победи и 4 порази. Нејзините најголеми победи во сезоната се случиле на тврда подлога. Покрај резултатите на отворените првенства на Канада и САД, таа ја остварила својата втора топ 10 победа над светскиот бр. 5, Венус Вилијамс, на Отвореното првенство на Хонк Конг, што бил нејзин последен турнир во годината. Таа ја завршила сезоната како светски бр. 68, со уназадување од 28 места во споредба со претходната сезона.
2018: Првак на Отвореното првенство на САД
По назадувањето во 2017 година, Осака започнала да тренира со Саша Бајин во предсезоната. На нивниот втор турнир заедно, Осака го забележала најдобриот резултат на гренд слем турнирите до тогаш. На Отвореното првенство на Австралија, таа стигнала до четвртото коло, победувајќи два играчи од топ 20, и тоа Елена Веснина и домашната миленичка Ешли Барти, за потоа да биде потоа поразена од светскиот бр. 1, Симона Халеп. Со овој резултат, таа успеала да се врати во најдобрите 50 играчи веќе следниот месец.
На Отвореното првенство на Индијан Велс, Осака го направила следниот голем пробив во кариерата. Иако претходно никогаш не освоила ВТА титула, таа го освоила убедливо турнирот, пропуштајќи само еден сет. Во четвртфиналето и полуфиналето, таа забележала победи над Каролина Плишкова и Симона Халеп, притоа во тој момент Халеп била светски бр. 1. Во финалето таа ја победила Дарија Касаткина, со што станала намладиот првак на турнирот во последните 10 години. Со оваа титула, таа се искачила на 22. место на ВТА листата. Следно, Осака играла на Отвореното првенство на Мајами и ја продолжила својата победничка серија победувајќи го идолот од детството, Серена Вилијамс, која на терените се вратила по породилното отсуство. Сепак, во второто коло таа загубила од Елина Свитолина.
По нејзиниот успех во првите месеци од сезоната, Осака играла релативно тивко во средина на годината. Таа стигнала до третото коло на Отвореното првенство на Франција и на Вимблдон, со што го изедначила нејзиниот најдобар настап на двата турнири. Таа најблиску била да освои титула на Отвореното првенство на Нотингем на трева, каде загубила од првиот носител, Ешли Барти, во полуфиналето. Осака не забележала посериозен успех сè до Отвореното првенство на САД, каде ја освоила втората титула во сезоната. Исто како во Индијан Велс, таа пропуштила само еден сет на турнирот, и тоа од светскиот бр. 20, Арина Сабаленка во осминафиналето. Осака за противник во полуфиналето ја имала Медисон Кис, на која успеала да и се одмазди за поразот две години претходно и успеала да се пласира во своето прво гренд слем финале во кариерата. Во финалето, таа ја победила Серена Вилијамс, по втор пат во 2018 година, и ја освоила својата прва гренд слем титула. Таа станала првата јапонска тенисерка која станала гренд слем шампион во поединечна конкуренција.
Рангирана за прв пат во најдобрите 10 на ВТА листата, Осака ја продолжила својата победничка серија, стигнувајќи до финалето на Отвореното првенство на Токио по втор пат во својата кариера. Во финалето таа загубила од Плишкова. Следно, Осака стигнала до полуфиналето на Отвореното првенство на Кина, каде била поразена од Анастасија Севастова. Со овие резултати, таа станала светски бр.4 играч, изедначувајќи го рекордот на Кимико Дате и Кеј Нишикори за највисок пласман постигнат од страна на јапонски играч во историјата. Осака ја завршила годината играјќи на ВТА завршниот турнир, каде се нашла во група со Слоан Стивенс, Анџелик Кербер и Кики Бертенс. Таа ги загубила сите три натпревари, и го предала натпреварот на Бертенс поради истегнување на тетивата под коленото. Осака ја завршила годината како играч со најголема заработка на ВТА турнејата, заработувајќи речиси 6.4 милиони долари.
2019: Втора гренд слем титула, светски бр. 1
Осака пристапила на Отвореното првенство на Австралија како четврти носител и како една од единаесетте играчи во конкуренција за светски бр. 1. Таа забележала победи со пресврт во третото и четвртото коло над Сје Су-веј и Анастасија Севастова редоследно, а потоа победа во два сета над шестата носителка, Елина Свитолина во четвртфиналето. За пласман во второто гред слем финале во кариерата, таа остварила победа во три сета над седмата носителка, Каролина Плишкова. Во финалето, Осака ја победила двократната гренд слем шампионка и осми носител, Петра Квитова во три изедначени сета. Таа станала првата тенисерка која успеала да освои два гренд слем турнири едноподруго по Серена Вилијамс во 2015 година, и првата тенисерка по Џенифер Капријати која на својата прва гренд слем титула успеала да придодаде уште една гренд слем титула на следниот гренд слем турнир. Освојувајќи ја титулата, Осака станала светски бр.1 играч, и прва азијка на која тоа и успеало. И покрај освоената титула, таа ја прекинала соработката со тренерот Саша Бајин по турнирот.
По отвореното првенство на Австралија, Осака забележала пад во својата форма. Таа загубила во чевртото, односно во третото коло на Премиер турнирите во Индијан Велс и Мајами. Осака ја започнала сезоната на земјена подлога со полуфинале на Отворното првенство на Штутгарт, во кое била принудена да предаде поради абдоминална повреда. а потоа стигнала до четвртфиналето на турнирите во Мадрид и Рим. Во Мадрид таа била поразена од Белинда Бенчич, а во Рим се повлекла против Кики Бертенс поради повреда на десната рака. Осака повторно стигнала до третото коло на Отвореното првенство на Франција, победувајќи ја Викторија Азаренка во второто коло, но овој пат била поразена од Катерина Сињакова. На трева, на Вимблдон, Осака била поразена во првото коло од Јулија Путинцева. Како резултат на тоа, таа го загубила првото место во светот од Ешли Барти.
Пред Отвореното првенство на САД, Осака стигнала до четвртфинале на два Премиер 5 турнири, и тоа на Отвореното првенство на Канада и на Отвореното првенство на Синсинати, каде загубила од Серена Вилијамс и Софија Кенин редоследно. Добрите резултати ѝ помогнале на Осака повторно да стане светски бр. 1 играч и да биде прв носител во Њујорк. Сепак, одбраната на титулата таа ја завршила во чевртото коло, во кое била по трет пат сезоната поразена од Белинда Бенчич. Со овој ран пораз, таа назадувала на 4. место на ВТА листата. По турнирот, Осака повторно започнала да тренира со својот татко. Оваа промена веднаш дала резултат, бидејќи таа победила на следните два турнири. Прво, таа ја освоила титулата на Отвореното првенство на Осака, во нејзиниот роден град, победувајќи ја Анастасија Павличенкова во финалето. Две недели подоцна, таа победила на Отвореното првенство на Кина. На турнирот, таа ја победила актуелната победничка на Отвореното првенство на САД, Бјанка Андрееску во четвртфиналето и светскиот бр.1 играч, Ешли Барти, во финалето. За Андрееску тоа бил прв пораз по месец март. Овие резултати ја искачиле Осака на третото место на ВТА листата. На крајот на сезоната, Осака се квалификувала втора година едноподруго на ВТА завршниот турнир. Сепак, откако ја победила Петра Квитова во првиот натпревар од групната фаза, таа се повлекла од турнирот поради повреда.
2020: Втора титула на Отвореното првенство на САД
Осака одиграла само четири турнири во 2020 година, главно поради пандемијата од КОВИД-19. Пред да запре сезоната, таа загубила од светскиот бр. 2, Каролина Плишкова, во полуфиналето на турнирот во Бризбејн и од Коко Гауф во третото коло на Отвореното првенство на Австралија. Кога турнејата продолжила, Осака играла на само уште два турнири, на Отвореното првенство на Синсинати и на Отвореното првенство на САД. Осака останала непоразена на двата турнири. Во Синсинати, таа победила четири тенисерки рангирани во првите 20, но финалето го предала на Викторија Азаренка без игра поради повреда. Осака и Азаренка исто така се сретнале и во финалето на Отвореното првенство на САД, каде Осака, со пресврт, го освоила својот трет гренд слем во кариерата, а втор во Њјуорк. Тоа било нејзин последен турнир во сезоната, бидејќи таа го откажала својот настап на Отвореното првенство на Франција, одржано во септември, поради долготрајната повреда на тетивата.
2021: Четврта гренд слем титула, пауза од тенис
Осака била назначена за трет носител на Отвореното првенство на Австралија. Во првите три кола, таа во два сета ги победила Анастасија Павличенкова, Каролин Гарсија и Онс Жабур, а во четвртото коло била подобра од Гарбиње Мугуруза која била на поен до победа на натпреварот, и била единствената која успеала да и одземе сет на Осака. Во полуфиналето, таа во два сета ја победила Серена Вилијамс. Во финалето, Осака била подобра од Џенифер Брејди, со што ја освоила својата четврта гренд слем титулата во кариерата, а втора во Мелбурн. Осака станала само трет играч во историјата, после Роџер Федерер и Моника Селеш, кој освоил четири гренд слем титули на првите четири гренд слем финалиња.
На следниот турнир, на Отвореното првенство на Мајами, таа била втор носител, но доживеала изненадувачки пораз во четвртфиналето од Марија Сакари во два сета. Како резултат на тоа, таа пропуштила повторно да стане светски бр. 1 играч.
Осака била назначена за втор носител на Отвореното првенство на Франција. Непосредно пред почетокот на турнирот, таа објавила дека нема да ги извршува своите задолжителни медиумски обврски. Откако победила во првото коло и не се појавила на прес-конференција по натпреварот, таа била казнета со 15,000 долари и добила опомена за дисквалификација. Следниот ден, таа се повлекла од турнирот, наведувајќи проблеми со менталното здравје. Голем број на спортисти и спонзори ѝ изразиле поддршка на Осака, наведувајќи дека прашањето за менталното здравје е сериозна тема. Во јуни, агентот на Осака објавил дека таа нема да учествува на Вимблдон но ќе земе учество на Летните олимписки игри 2020 во Токио. Таа ја добила честа да го запали олимпискиот оган на свеченото отворање на игрите, станувајќи првата тенисерка во историјата со таков подвиг. На олимпискиот турнир, таа била поразена во осминафиналето од сребрената медалистка, Маркета Вондрушова.
На Отвореното првенство на САД, Осака не успеала да ја одбрани титулата, и била изненадувачки поразена во третото коло од финалистката Лејла Фернандез од Канада, иако сервирала за победа во вториот сет од натпреварот. За време на натпреварот, Осака го фрлила својот рекет и добила опомена од главниот судија заради удирање топче во трибините. На редовната прес-конференцијата по натпреварот, Осака низ солзи објавила дека ќе земе кратка пауза од тенисот, откривајќи дека победите повеќе не ја прават среќна.
Стил на игра
Осака е агресивен играч од основната линија. Нејзина одлика се силните форхенд удари и сервиси. Осака била способна да удри форхенди со брзина од 160 км/ч уште на својата 16-годишна возраст, а нејзиниот сервис може да достигне брзина до 200 км/ч, што ја прави играч со најбрзи сервиси во историјата на спорот. Иако таа ја користи својата сила за да ги диктира поените и да ги заврши со директен поен, клучот на успехот на Осака е тоа што таа е способна да добива долги поени. Еден од првите забележителни случаи во кој таа стратегија се покажала успешна било кога Осака успеала за прв пат да се пласира во ВТА финале, на Отвореното првенство на Токио во 2016 година.
Според Осака, клучно за нејзиниот пробив во 2018 година бил менаталниот пристап и намалувањето на неизнудените грешки. Таа истакнала, „Сметам дека најголем напредок е менталниот пристап. Мојата игра е поконстантна, со многу помалку неизнудени грешки. Не сум сигурна колку неизнудени грешки имав денес, но лани правев многу повеќе!“ Заслугата за овие промени таа ги препишала на нејзиниот тренер Саша Бајин, истакнувајќи, „Откако работам со Бајин — и сум склона да бидам негативна на себеси — чувствувам дека гледам на работите пооптимистички ... Се борам многу со себеси, па тој на некој начин, ги смирува работите.“ Бајин исто така се согласил со Осака на влијанието на смирениот, позитивен пристап на секој натпревар.
Колење свињи
Колење свињи е работа на колење домашни свињи што е и вообичаена економска активност, но и традиционална гозба во некои европски и азиски земји.
Земјоделство
Колење свињи е активност што се врши за добивање свинско месо (свинско). Тоа редовно се случува како дел од традиционалното и интензивно свињарство.
Свињите се колат на различни возрасти. Општо земено, тие можат да се поделат на прасиња, кои се стари 1,5 до 3 месеци; свињи за гоење, наменети за свинско месо и сланина, кои се стари од 4 месеци до една година; и на крајот постарите свињи, како што се маторици (женски свињи) и свињи (некастрирани машки свињи). Месото добиено од прасињата се дели на повеќе месести или повеќе масни, определено според дебелината на сланината. Машките свињи обично се кастрираат еден месец пред колењето. Нивниот квалитет на месо се одредува според масата на половини и дебелината на сланината на задната страна.
Вообичаено, свињите прво се онесвестуваат со користење на еден од следниве средства: зашеметување со електрична струја нанесена со електроди, или зашеметување со помош на пиштол со заробени завртки и вдишување на CO 2, а потоа во некои случаи пиштол/пушка 0,22 која се пука директно во мозокот. Тие потоа се креваат на шина, по што се излачуваат, обично преку каротидната артерија и југуларната вена. Откако крвта ќе исчезне, трупот се натопува со топла вода во уред наречен свински скалдер кој помага во отстранувањето на влакната, што потоа се завршува со употреба на уреди слични на ножици, а потоа доколку е потребно со факел. Меѓутоа, во многу земји ширум светот, онесвестувањето на свињата не е стандардна практика и егзангинирањето се случува додека свињите се целосно свесни.
Свињата потоа се евисцерираат, главата обично се отстранува и телото се сече на две половини. Останатите половини се мијат за да се отстранат преостанатите крв, бактерии или остатоци од коски, а потоа се ладат за да се помогне во процесот на сечење и отсекување на коските.
Во Европската Унија, Регулативата (ЕЗ) на Европскиот парламент и на Советот бр. 852/2004, 853/2004 и 854/2004 опфаќа различни аспекти на хигиената на прехранбените производи, кои вклучуваат колење свињи.
Европска традиција
Колењето свињи е традиција позната во бројни европски земји и региони: Ерменија (Хоз մորթելը, Khoz mort'ely), Само традиционално меѓу албанските христијани), Бугарија           (колене на прасе, колене на прасе), Северна Македонија (колење на прасе, колење na prase), Хрватска (kolinje), Чешка (zabijačka), Франција (tue-cochon), Грузија (ღორი დაკვლა, ghoris dak'vla), Грција, Унгарија (disznóvágás), Италија (maialatura), Молдавија, Црна Гора   (svinjokolj), Полска (świniobicie), Португалија (matança), Романија (tăiatul porcului, Ignat), Русија (Убой свиней, Uboy sviney) Србија (види подолу), Словачка (zabíjačka), Словенија (koline), Шпанија (matanza), Украина, Корзика и други.
Традиционална есенска активност
Во минатото, ова беше и единственото време од годината кога луѓето можеа да си дозволат да јадат поголеми количини месо. Во денешно време, речиси секое семејство во Европа кое е толку наклонето може да си дозволи да коле, но во продавниците има и изобилство на претходно обработено месо, така што традиционалниот начин на колење станува се повеќе народен обичај отколку неопходност.
За колењето потребни се бројни подготовки, вклучувајќи корита, големи количини врела вода, големи дрвени буриња за чување месо, тенџериња, остри ножеви а во модерното време и вештачки црева (црева за разни колбаси).
Историски гледано, касапењето било занает кој се пренесувал од татко на син. Денес првичното колење обично го врши професионален месар. После тоа, лаиците го касапат месото, а процесот е проследен со разни локални ритуали.
Акт на колење и касапување на труп
Денес, животното е онесвестено од електрична енергија или јаглерод диоксид, а потоа веднаш искрвари со сечење на грлото. Од квалитетни причини, не се препорачуваат механички средства за зашеметување, како што е пиштол со заробени завртки, иако во некои кланици го користат, а свињите се зашеметуваат со 80 волти.
Потоа, цревата на свињата се отстранети. Процесот на евисцерација е кога се отстрануваат половите, дигестивните и екскреторните органи. Деновиве свињата може да се добие и како половина (хрватски: polovica или polutka ), без црева и крв.
Во модерните времиња, поради опасноста од трихиноза, луѓето во некои земји се обврзани да ги тестираат критичните делови од свежото месо од ветеринар пред каков било понатамошен контакт со потенцијално заразено месо.
За касапење потребни се многу остри ножеви и нож. Трупот се сече на шунки, рамења, страни од сланина, свински стомак, шунка од шунка, половини, свински котлети и други парчиња од помала важност.
Преработка на животински делови
Откако ќе се исече на парчиња, месото од животното понатаму се преработува во производи за јадење.
Задникот се посолува и се притиска за на крајот да се добие шунка. Месото од ребрата се посолува и чади за да се добие сланина. Солта се втрива темелно во секое парче месо и сите површини се покриени. Некои формули вклучуваат и многу црн пипер. Најголемиот дел од месото се сече и се меле за да се добијат разни колбаси, кои традиционално се завиткуваат во цревата со различни големини. Најголемиот дел од маснотиите се сече на мали парчиња. Дел од него се пржи за да се добие крцкање. Свинската маст се прави со рендерирање - загревање на фрагменти од маснотии во голем железен тенџере на оган додека не се претвори во вричка маст која се згусува кога ќе се излади. Свинската маст потоа се чува во калапи со сало со лимени капаци. Типичните конзерви во САД се пет литри. Во некои области (главно Источна и Средна Европа, но исто така и Италија и Обединетото Кралство ), маснотијата се посолува како што е за да се добие сало, лардо или солено свинско месо.
Различните „остатоци“ се ставаат во разни форми на желе од главо сирење итн. Повеќето делови од свињата се користат во овој традиционален процес, дури и делови од кожата кои вообичаено би биле фрлени се зачувани за да се зготват со грав.
Куќата за чад е од суштинско значење за зачувување и долгорочно складирање на шунка, рамења, страни од сланина и свински стомаци. Месото е закачено на лавици и куки во чадникот; а подоцна пушеле. Мирисното тврдо дрво, како што се хикоријата, буката или црешата, се дозволува полека да тлее во јама под висечкото месо. Ова му дава дополнителен вкус и боја на месото, како и служи за сушење на свинското месо.
Поранешна Југославија
Традиционалното колење на свињи во Хрватска, како и во соседните Босна и ХерцеговинаСловенија и Србија е широко распространета практика која вклучува колење свињи, преработка и касапење на свинско месо, а се забележува од руралните семејства, обично во доцна есен. Традицијата различно се нарекува „колине“, колиње, прашќина, свињокољ, свињокоља или свињокоље или посек. Имињата буквално значат „колење свиња“ ( свиња = свиња, н., клање = колење, н. ). Тоа е обичај специфичен за деловите од земјите во Панонската рамнина.
По Втората светска војна, во Југославија, државен празник падна на 29 ноември, при што тој и следниот ден беа неработени, па во таа прилика се правеа најмногу колежи. Во хрватскиот регион Далмација, колењето на свињите традиционално се врши во периодот помеѓу Божиќ и Нова Година.
Целото времетраење на колењето може да биде и до три дена. Бидејќи луѓето традиционално се складирале со залихи пред зимата, станало вообичаено да се колат повеќе од една свиња, што го зголемило времето потребно за месото да се преработи. Некои семејства во тој период од годината ги посетуваат своите роднини (често баби и дедовци) и пријателите за да помогнат. Исто така, се користи малку механизација, со тоа што месото се сече рачно. Секое брусење се врши со релативно мали рачно управувани, механички машини за брусење.
Традиционално произведената шунка ( шунка ), сланината ( сланина ), колбасите ( кобашица ) како крвав колбас ( крвавица ) и кулен се добро познати како деликатеси. Некои од нив, особено кулен, се класифицирани според законите за заштитена ознака на потекло. Како дел од традиционалната кујна се почитуваат и немесните производи како што се крцкањето ( чварци ) или шваргл и хладетина.
За надополнување на активностите, за време на месењето учесниците пијат ракија или вино.
На мажите и на жените традиционално им биле доделени различни работни места за време на колењето. Најчесто мажите го правеа вистинското колење, поголемиот дел од касапењето и мелењето месо. Бидејќи општеството е традиционално патријархално, жените беа задолжени за релативно ниски задачи, како што се чекање и готвење за целата екипа во текот на целиот настан, одржување на околината чиста (миење и чистење), како и празнење на цревата на свињите. со цел да ги направат погодни за чување месо од колбаси.
Стандардот за хигиена долго време препорачан од ветеринарите вклучува различни барања за луѓето, алатките и просторот што се користат во процесот. Сите луѓе кои се вклучени во колењето и касапењето мора да бидат здрави, облечени со капа, престилка и чизми и чисти раце. Алатите (ножеви, секири, пили и сл.) се заоструваат, чистат и дезинфицираат пред употреба и треба да се чуваат на чисто место во текот на целиот процес, по можност во чиста кутија со алатки околу појасот на месарот. Локацијата на убиството треба да биде чиста бетонска површина со канализациски канал, што значи дека просторот може лесно да се исчисти. Користеното корито треба да има цинирана површина која лесно се чисти и дезинфицира; дрвените корита апсорбираат вода и микроорганизми што ги прави несоодветни.
Хрватското Министерство за земјоделство ги објави правилата за санитарните барања за колење на животните од 1992 година, правилата за отстранување на отпадот од животните од 2003 година, додека прописите од 2005 година, исто така, ја покриваат благосостојбата на животните во однос на колењето. Овие правила ја следат релевантната регулатива на Европската унија.
Хрватските активисти за правата на животните го сметаат традиционалниот процес на колење како суров и застарен. Тие, исто така, се прашуваат дали европските стандарди за благосостојба на животните и санитарните стандарди се навистина исполнети, бидејќи нема доволен надзор на располагање за време на колењето ширум земјата. Земјоделците едвај се едуцирани за новите стандарди на кои треба да се применуваат, бидејќи овие информации се достапни единствено преку веб-страницата на Министерството за земјоделство.
Најгласната хрватска организација за заштита на животните „Animal Friends Croatia“ се залага за забрана на целата практика.
Дворјанско собрание
Дворјанското њобрание (рус. Дворянское Собрание) било самоуправно тело на дворјанскиот сталеж во царска Русија од 1785 до 1917 год. Седниците биле ниво на губернии и уезди.
Колење свињи
Чешка република
Во некои земји традиционалното колење на свињи е посебен настан. Колењето на свињи во Чешка обично се случува во текот на зимските месеци, кога ниските температури го олеснуваат складирањето на свежото месо и месни производи. Подготовките за настанот траеја неколку денови и вклучуваа различни церемонии. Самиот настан беше проследен со подготовка на традиционални јадења како џитрнице, тлаченка и шкварки. По колењето, младите од селото ги посетувале соседите и роднините носејќи подароци месо и свежа супа. Колењето на свињите завршило со она што се нарекувало кармина, специјална прослава што се одржувала во домаќинството каде што се случило колењето. Поканетите гости, понекогаш облечени во маски, се придружуваа на гозбата и пиењето. Во минатото, традиционалните колење на свињи обично завршуваа на пепел среда.
Дворјанско собрание
Престедателот на собранието се нарекувал „Губерниски (узеден) предводник на дворјанството“ (рус. Губернский (уездный) предводитель дворянства). Ова собрание управувало како со самото дворјанство, така и со локалните работи на целото општество. По Селската реформа во 1861 и подоцнежните реформи, собранието продолжило да се занимава само со работите на дворјанството.
Колење свињи
Чешка република
Традиционалните колење свињи (забијачка) сè уште (од 2011 година) се одржуваат јавно на прославите на Марди Гра во многу чешки градови и села. Сепак, колењето на домашните свињи е традиција која исчезнува. За време на комунистичката ера било поевтино и луѓето претпочитаа да одгледуваат и колат свињи дома. Многу боемски и моравски селани работеле во ЈЗД (колективни фарми) и им било полесно да ги набават намирниците потребни за гоење свиња. Оттогаш одгледувањето свињи и колењето станаа поретко во чешките села и градови. Тоа е исто така предмет на регулирање од страна на Европската Унија. Во 2009 година, Јан Брезина, чешки политичар и европратеник, коментирал дека: „Откритието дека во Романија животните не се парализирани пред колењето, предизвика хистерична реакција од страна на европските институции. Постарите земји-членки почнаа да бараат построга европска регулатива. "
Дворјанско собрание
Институцијата престанала да постои по Октомвриската револуција.
Колење свињи
Чешка република
Традиционалното домашно колење на свињи била омилена тема на познатиот чешки сликар Јозеф Лада. Во драмата Прасе (Свињата, 1987), Вацлав Хавел се обидува да купи свиња за забијачка од локалните селани, со тешкотии бидејќи како дисидент се смета за политички осомничен. Во 1968 година, Јиржи Шебанек, основач на театарот Јара Цимрман, ја напишала драмата „Колење на свињи дома“. Ужас во тоалетот.
Дворјанско собрание
По распадот на СССР во 1990 потомците на руското благородништво го основаат Руското Дворјанско Собрание (рус. Российское Дворянское Собрание), која е неполитичка организација од јавен карактер.
Колење свињи
Словачка
Во Словачка, колењето свињи (zabíjačka, zakáľačka, bravčovina, svinský kar, karmina) било суштински дел од зимските традиции од раниот средновековен период. Колењето свињи се сметаше за важен настан во селското општество и можност за семејствата да се соберат. Според Катарина Надаска од Катедрата за етнологија и културна антропологија на Универзитетот Коменски во Братислава, традиционалниот период за колење свињи обично започнува на 21 декември, на денот на Свети Тома. На датумот му се придавало посебно магично значење и фармерите верувале дека месото од свиња заклано на Денот на Свети Тома ќе трае подолго. Вториот традиционален период на колење свињи започна околу Марди Грас.
Во минатото постоеле голем број традиционални обичаи поврзани со колењето свињи. По колењето, девојките од домаќинството ги собирале коските и ги расфрлале по дворот за љубовна магија. Тие веруваа дека кога кучето ќе ја грабне првата коска, девојката што ја фрлила коската ќе биде првата што ќе се омажи.
Вединг
Вединг (der Wedding) — населба во округот Мите, Берлин. До 2001 година Вединг била посебна општина кога се обединила со Тиргартен и Мите. Поранешна општина Вединг припаѓала на област Гезундбрунен.
Историја
Во 12 век, имотот на благородникот Рудолф де Вединг се наоѓал веднаш до малата река Панка, во близина на денешниот Нетелбекплац. До средината на XVIII век, Гезундбрунен бил област во кој преовладувале криминал и проституција, а откако се споил со Вединг, станал мирен и пријатен крај.
Континуираните миграции кон крајот на XIX век направиле Вединг да стане работничка населба. Работниците живееле во мали тесни станбени згради. Пред Втората светска војна, Вединг бил познат како „Црвениот Вединг“, бидејќи тука живеела работничка класа, главно од комунистите.
По војната, Ведин заедно со Рајникендорф, влегол во францускиот окупациски сектор. Денес, Вединг е еден од најсиромашните делови на Берлин со висока стапка на невработеност од речиси 26%. Речиси 17% од популацијата на Вединг живеат на социјална помош, а 27% имаат многу ниска куповна моќ. Странците сочинуваат околу 30% од населението, главно Турци, Иранци, Курди и сите нации од територијата на СФР Југославија.
Св. Василиј Велики и Св. Никола Мирски (икона)
Иконата '''Св. Василиј Велики и Св. Никола Мирски''' потекнува од средината на 11 век. Сликана е со темпeра на штица, со димензии од 110 x 75 cm. Може да се претпостави дека иконата и биле подарена на катедралната црква Св. Софија во Охрид. Не е познато кога била пренесена во црквата Богородица Перивлептос (Св. Климент) во Охрид. Денеска се наоѓа во Галеријата на икони, Охрид.
Состојба
Во 1959 година иконата е откриена на тремскиот таван од црквата Богородица Перивлептос (Св. Климент), во Охрид, во многу лоша состојба. Штицата е најдена од црвоточина и искршена на неколку места. Грунтот, заедно со боениот слој, отпаднал целосно во долниот дел од иконата. Боениот слој на одеждите, рацете и лицата отпаднал на повеќе места. Натписите, изведени со цинобер боја врз златниот фон, тешко се оштетени, но сепак можно е нивно читање. На рамката, широка 8,5 cm бил поставен оков, но од него не останале никакви траги.
Иконографија
Епископот Кесариски Св. Василиј Велики се смета за еден од најголемите поборници на православието. Тој е наречен столб на божјата црква и еден од најголемите умови на богословието. Неговите бројни богословски, апологетски, подвижнички и канонски дела извршиле големо влијание.
Култот на Св. Василиј Велики особено се засилил кон средината на 11 век, кога кога се водат расправии околу тоа кој меѓу тројцата свети отци (Василиј Велики, Григориј Богослов и Јован Златоуст) е најголем. Како резултат на овие расправи, настануваат три посебни движења: Василијани, Григоријани и Јованити, кои секој посебно, за најголем го прогласуваат еден од споменатите светци.
Дали би можело да се претпостави дека кон движењето на Василијаните припаѓал и охридскиот архиепископ Лав, учен цариградски хертофилакс, ктитор на живописот на катедралната црква Св. Софија во Охрид? Во оваа црква била живописана една од најстарите копозиции во ромејското фреско-сликарство, посветени на св. Василиј Велики - "Службата на Василиј Велики".
Со цел да се смират и меѓусебно обединат трите движења, за време на царот Алексиј I Комнин е изнајдено компромисно решение и воспоставен заеднички празник на тројцата архијереи, кој се празнува на 30 јануари, иако секој од овие отци има свој ден за празнување во календарот.
И култот на Св. Никола Мирски, кон средината и во втората половина на XI век, значително нараснува. Така во 1087 година, со залагање на патријархот Хикола Граматик, моштите на светителот ќе бидат пренесени од Мир Ликиски во италијанскиот град Бари.
Појавата на светителите Василиј Велики и Никола Мирски на една икона од првата половина на XI век, за која може со поголема сигурност да се смета дека настанала во некоја цариградска работилница, покажува дека нејзината иконографија била резултат од актуелните движења на времето што го возбудувало православниот свет.
Потекло
Подарена на непозната охридска црква. Може да се претпостави на црквата Св. Софија. Откриена во црквата Богородица Перивлептос (Св. Климент) во Охрид.
Конзервација
Конзервација и делумна реставрација извршени во Републичкиот завод за заштита на спомениците на културата - Скопје.
Ринпа
Ринпа ― едно од најпознатите историски школи во јапонското сликарство. Создадено е во Кјото во XVII век, од Хонами Коецу (1558 ― 1637) Тавараја Сотацу (починал околу 1643). Приближно педесет години подоцна, стилот бил консолидиран од браќата Огата Корин (1658 ― 1716) и Огата Кензан (1663 ― 1743).
Поимот „Ринпа“ е кратенка која се состои од последниот слог од „Корин“ со зборот за школо (ха) (со рендаку што го менува ова во „па“), измислен во периодот Меиџи. Претходно, стилот е различно упатен како Коецу школо (光悦派 Коецу ― ха) или Коецу ―  Корин школо (光悦光琳派, Коецу ―  Корин ха) или Сотацу - Корин школо (宗達光琳派, Сотацу ―  Корин ―  ха).
Историја
Хонами Коецу основал уметничка заедница на занаетчии поддржани од богати трговци покровители на будистичката секта Ничирен во Такагамине во североисточниот дел на Кјото во 1615 година. И богатата трговска градска елита и старите аристократски семејства од Кјото ги фаворизирале уметностите што ги следеле класичните традиции, а Коецу се обврзал со производство на бројни дела од керамика, калиграфија и лак.
Неговиот соработник Тавараја Сотацу одржувал ателје во Кјото и произведувал комерцијални слики како што се украсни вентилатори и екрани на преклопување. Сотацу, исто така, бил специјализиран за правење украсена хартија со златна или сребрена позадина, на што Коецу помогнал со додавање калиграфија.
И двајцата уметници потекнуваат од семејства со културно значење; Коецу потекнувал од семејство на ковачи на метал кои му служеле на царскиот двор и на големите воени водачи, Ода Нобунага и Тојотоми Хидејоши, покрај шогуните Ашикага. Таткото на Коецу ги оценувал мечевите за кланот Маеда, како и самиот Коецу. Како и да е, Коецу помалку се занимавал со мечевите за разлика од сликарството, калиграфијата, лакирањето и јапонската церемонија за чај (тој создал неколку чинии за чај со Раку). Неговиот сопствен стил на сликање бил раскошен, потсетувајќи на аристократскиот стил од периодот Хејан.
Сотацу, исто така, го следел класичниот жанр Јамато-е како и Коецу, но тој бил пионер во нова техника со смели контури и впечатливи шеми на бои. Едно од неговите најпознати дела се преклопните екрани “Диви богови на громотевиците„ во храмот Кенин-џи во Кјото и “Мацушима„ во галеријата Фриер.
Подоцнежен развој
Училиштето Ринпа било оживеано во ерата генроку (1688–1704) од Огата Корин и неговиот помлад брат Огата Кензан, синови на просперитетен трговец со текстил од Кјото. Иновацијата на Корин е да ја прикаже природата како апстракт, користејќи бројни градации на бои и нијанси, и мешање на бои на површината за да постигне ексцентрични ефекти, како и либерална употреба на скапоцени материи како злато и бисер.
Неговото ремек-дело „Цутот на црвено белата слива“ ок. 1714–15, сега е во Музејот на уметност MOA во Атами, Шизуока. Драматичната композиција, ја воспоставила насоката на Ринпа до крајот на нејзината историја. Корин соработувал со Кензан во сликарството и калиграфијата на керамиката на неговиот брат. Кензан останал како грнчар во Кјото сè до смртта на Корин во 1716 година, кога почнал професионално да слика. Други уметници на Ринпа активни во овој период беа Татебајаши Кагеи, Тавараја Сори, Ватанабе Шико, Фукае Рошу и Накамура Хочу.
Современа Ринпа
Ринпа бил оживеан во 19 век, период Едо од Сакај Хоицу (1761–1828), училиштен уметник од Кано чие семејство било еден од спонзорите на Огата Корин. Сакај објавил серијал од 100 дрвени отпечатоци засновани на слики од Корин, а неговата слика „Летни и есенски треви“ насликана на задниот дел од панелот на Корин „Боговите на ветерот и громот“ сега се наоѓа во Токискиот национален музеј.
Сликите на раните уметници од Ринпа биле антологизирани во мали брошури во Корин Гафу (Албум со слики од Корин) од Накамура Хочу, првпат објавен во 1806 година. Потоа следеше оригинално дело на Сакаи Хоицу наречено Осон Гафу, објавена во 1817 година.
Сакаи имал бројни студенти кои го пренеле движењето напред во доцниот 19-ти век, кога тоа било инкорпорирано во движењето нихонга на Окакура Какузо и други сликари. Влијанието на Ринпа било силно во текот на раниот совремеен период, па дури и денес дизајните во стилот на Ринпа се популарни. Еден подоцнежен познат уметник е Камисака Сека.
Стил
Темата и стилот честопати се позајмувале од традициите на јамато-е од периодот хејан, со елементи од сликите со мастило на Муромачи, сликите од цветови и птици од кинеската династија Минг, како и од развојот на училиштето Кано од периодот Момојама. Стереотипното стандардно сликарство во стилот Ринпа вклучува едноставни природни теми како што се птици, растенија и цвеќиња, со позадина исполнета со златен лист. Оваа техника е позната како златно мелење. Акцентот на префинетиот дизајн и техника стана поизразен како што се развивал стилот на Ринпа.
Стилот Ринпа процветал во Кјото, Нара и Осака, односно политичкиот и културниот триаголник на античка Јапонија. Кјото и Осака биле исто така два од најважните градови на стилот на училиштето Нанга (南画 „Јужно сликарство“), исто така познат како Бунџинга (文人画 „слика со литература“); Затоа, сликата на Нанга била изложена на влијанието на сликарството Ринпа и обратно.
Димитар Солев
Димитар Солев (, -, ) — македонски раскажувач, романописец, драмски автор, есеист, книжевен критичар и преведувач.
Животопис
Солев студирал на Филозофскиот факултет, при што дипломирал на групата по историја на југословенските литератури. Тој работел како уредник во Телевизија Скопје, директор на Македонската телевизија, директор на НУБ „Св. Климент Охридски“ (1978-1987), и како главен и одговорен уредник на списанието „Разгледи“. Солев бил член на Македонскиот ПЕН центар. Во 1956 година станал член на Друштвото на писателите на Македонија, а одреден период бил и негов претседател.
Творештво
Солев пишувал проза и есеи, а се занимавал и со преведување и со книжевна критика. Истовремено, за неговите дела пишувале повеќе критичари од поранешна СФРЈ, а неговите книги се преведени на повеќе јазици. Тој е припадник на средната генерација македонски писатели кои се појавиле по Втората светска војна. На книжевната сцена се појавил во 1956 година, со збирката раскази „Окопнети снегови“, а веќе следната година го објавил романот „Под усвитеност“. Во 1960 година се појавила неговата втора збирка раскази „По реката и спроти неа“, додека вториот роман „Кратката пролет на Моно Самоников“ излегол од печат во 1964 година. Во македонската книжевност, тој е познат како голем поборник за употребата на модерниот книжевен израз. Исто така, Солев е еден од првите македонски писатели кој пишувал кратки прозни творби.
Библиографија
Најпознати дела на Солев се:
Збирки раскази:
Романи:
Есеи:
Радио-драми:
Сценарија:
Три негови кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022).
1866 во книжевноста
1866 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Којуноглу
Којуноглу — поранешно село во Ениџевардарско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Постол на Постолскиот округ во Централна Македонија, Грција.
Географија
Селото се наоѓало јужно од В’дришта.
Историја
Во XIX век селото било мал чифлик. Во 1888 г. во него живееле 4 македонски семејства. Истата година селото Којуноглу се распаднало, а неговите жители се преселиле во В’дришта.
Космос-2367
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот на 26 декември 1999 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 417 км, а најмалото на 403.
Водно растение
Водните растенија се растенија кои барем еден дел од нивниот животен циклус го поминуваат во водата. Тие стекнале голем број на адаптации за живот во водата.
Водните растенија можат да се поделат во три групи: целосно потопени (субмерзни) растенија (или вистински водни растенија); пловечки (флотантни) растенија и мочуришни растенија. Од еволутивен аспект, сите денешни водни растенија преминале од копнен на воден начин на живот, што значи дека нивен предок е копнената вегетација.
Адаптации на субмерзните растенија
Многу видови поседуваат специјализирани форми на листовите. Потопените листови се често насечени и поделени. Ова е поволно бидејќи создава многу поголема површина за апсорпција и фотосинтеза. Исто така го минимизира отпорот на водата, а со тоа се спречува повреда на листот. Хетерофилијата, појава кога на една единка има листови со различна форма, е многу честа. Ова може да создаде големи проблеми при идентификацијата. Кај повеќето случаи, потопените листови се целосно различни од флотантните или емергентните листови на истото растение. Емергентните листови (оние кои се над површината на водата) се најчесто многу помалку рассечени и имаат многу слична внатрешна структура како тие на копнените растенија.
Кај водните растенија често има празнини полни со воздух кои се протегаат долж листовите и стеблата, овозможувајќи притоа внатрешна атмосфера. Одредени водни ларви на муви и бубачки имаат невообичаена адаптација која им дозволува да имаат корист од ова. Имено, тие имаат остар продолжеток на крајот од абдоменот, кој се користи за пробивање во водните растенија, по што навлегуваат во празнините со воздух и ги користат како свој извор на кислород.
Флотантни растенија
Копнените растенија (како дрвјата) мораат да обезбедат огромен квантитет на структурен материјал за да се издигнат над сите други растенија и да соберат што повеќе светлина. Водните лилјани имаат слаби стебла кои произведуваат огромен флотантен чадор од листови кои доминираат во локалната водно-растителна заедница со иста делотворност како и дрвјата во шумата. Разликата е во нивната средина каде што живеат. Водата ја дава целата потребна поддршка, додека воздухот не.
Значење на водните растенија
Подводните растенија овозможуваат проѕирност на водата, редуцирајќи ги алгите од планктонот по пат на конкуренција за поповолни осмотски услови како и намалувајќи го турбидитетот кој е резултат на суспендираните колоиди од глина. Ова овозможува експанзија на нивното царство како што напредува одредена сезона.
Брама
Брама — еден од трите богови на хиндуистичкото свето тројство (Брама, Вишну и Шива). Во согласност со Пураните, Брама е самосоздаден од лотус што расте од папокот на богот Вишну. Брама многу често може да биде помешан со „Браман“, назив кој Хиндуистите го користат за севишниот универзален космички дух. Според верувањата на Хиндусите, Брама е творецот, оној што го створил светот и сите живи суштества. Традиционално е опишан со четири глави и четири раце.
1865 во книжевноста
1865 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Ото Лудвиг
Ото Лудвиг (германски: Otto Ludwig, 11 февруари 1813 - 25 февруари 1865 ) бил германски писател. Теоретичар на драми, кој постигнал помалку успех со неговите комедии („Наследни шумар“, 1850, „Макадејци“, 1851) а повеќе со „Хешерешај“ (1855), а особено со реалистичната психолошка новела „Меѓу небо во земја“ (1856).
Таип Таипи
Таип Таипи (албански: Taip Taipi; Асамати,, - , ) — македонски и југословенски политичар, учесник во НОВ.
Животопис
Таипи е роден на 29 октомври 1924 година во преспанското село Асамати. Завршил Правен факултет. Бил учесник во НОБ од 1941 година како заднински соработник, а потоа, од јули 1943 година, бил борец во Битолско-преспанскиот партизански одред, во Првата, а потоа во Третата македонска ударна бригада, од каде преминува во Четвртата македонска албанска бригада.
По Ослободувањето бил на разни раководни должности во ЈНА до 1956 година, а потоа бил стручен соработник и секретар на Сојузното јавно обвинителство од 1956 до 1966 година, републички секретар за правосудство на СРМ (1966 - март 1969) и пратеник во Соборот на народите на Собранието на СФРЈ во 1970 година. Умира во Белград, Србија на 19 октомври 2001 година.
1864 во книжевноста
1864 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Такасе (река)
Реката Такасе (高瀬川, Takase-gawa) ― канал во Кјото, Јапонија. Извира од Ниџо-Кијамачи, оди по улицата Кијамачи и се среќава со реката Уџи во пристаништето Фушими. Каналот по пат се вкрстува со реката Камо. Денес јужната половина не е поврзана со реката Камо.