cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Портрет на Емил Зола
Во тоа време, Зола бил познат по својата уметничка критика, а можеби и особено како писател на романот Тереза Ракен. Ова ја раскажало приказната за прељубната афера меѓу Тереза, сопруга на службеник во железничко друштво, и идниот сликар по име Лоран, чие дело, а слично на работата на пријателот на Зола, Пол Сезан, е оцрнето од критичарите. Во единаесеттото поглавје е евоцирано милјето на Мане, „Појадок на трева“, во сцената на убиството, каде што сопругот Камиј излегува на ден со својата сопруга и нејзиниот љубовник кај Сент-Уан.
На ѕидот е репродукција на Маневата „Олимпија“, контроверзна слика на Салонот во 1865 година, но која Зола ја сметал за најдобро дело на Мане. „Зад неа е гравура од Веласкезовиот „Бахус“ укажувајќи на вкус за шпанската уметност споделена од сликарот и писателот. Јапонски печатен материјал од борач од Утагава Кунијаки II го комплетирал декорот“. Јапонско дело лево од сликата потсетува на улогата што Далечниот Исток ја играл во револуционерните идеи за перспективата и бојата во европското сликарство.
Душко Пијетловиќ
Душко Пијетловиќ (25 април 1985 година) е српски ватерполист, олимписки, светски и европски шампион. Со четири медали, од кои два златни, тој е еден од најтрофејните српски олимпијци.
Роден е во Нови Сад, а потекнува од Горња Печка во Република Српска. Неговиот брат е Гојко Пијетловиќ, исто така репрезентативец на Србија. Од 2013 година е оженет со Марина Милиќ со која има два сина.
Кариера
Кариерата ја започнал во Војводина, продолжил во Партизан, со кој го освоил првенството и Купот на Србија во периодот од 2006-2011 година. Со Партизан двапати триумфираше во Евроинтер лигата, а во 2011 година ја освоил првата титула европски клупски шампион. По Светското првенство во Шангај во 2011 година, тој преминал од Партизан во Про Реко. Одиграл една сезона за трофејниот италијански клуб и го освоил првенството и Купот на Италија, како и Евролигата. Во 2012 година се вратил во Србија и играл една сезона за ВК Црвена звезда, со која ја освоил европската титула, трета по ред (во 2011 година станал европски првак како играч на Партизан, а во 2012 година како играч на член на Про Река). Со јуниорската репрезентација на Југославија го освоил Европското првенство во 2002 година во Бари и во 2004 година во Малта. Во летото 2013 година од Ѕвезда се преселил во Русија во 1945 година, каде една година играл за Синтез во Казањ. Оттаму се вратил во Про Реко во 2014 година, со тригодишен договор. Секоја од трите натпреварувачки сезони ја завршил со двојна круна во Италија, а во сезоната 2014/2015. ја освоил и четвртата титула во најдобриот клуб во Европа. Минатата сезона во Италија била дел од ватерполо спектаклот кој се играл на океанот.
Следна станица во неговата ватерполо кариера бил Динамо од Москва, со кој ги освоил победничките трофеи во првенството и Купот на Русија, а од летото 2019 година се преселил во Унгарија и играл за Солнок. Тренира под контрола на поранешниот соиграч, а сега тренер на Солнок, Живко Гоциќ.
Како член на Солнок, Пијетловиќ го освоил првенството на Унгарија и Европскиот куп во сезоната 2020/21.
По две сезони минати во Солнок се вратил во Србија. Во летото 2021 година, тој се преселил во ВК Нов Белград, за кој дебитирал во октомври 2021 година, во првото коло од првенството на Србија.
Репрезентација
Душко Пијетловиќ е последниот стрелец на репрезентацијата на Србија и Црна Гора. Во финалето на Светското првенство во Будимпешта во 2006 г. постигнал гол со кој ставил точка на една репрезентација.
Европско првенство
Тој освоил златен медал на првиот натпревар на кој Србија се натпреварувал како независна репрезентација на Европското првенство во Белград 2006 година. Првото од петте од осумте одиграни европски првенства. Покрај петте златни медали, освоил и еден сребрен (Малага 2008) и бронзен (Загреб 2010). Последното злато го освоил во Барселона во 2018 година, а во 2020 година за првпат останал без медал во конкуренција на најдобрите селекции на стариот континент во Будимпешта. На второто Европско првенство играл во Белград, она што се одржало во 2016 година. Наградата за најдобар играч во Европа му ја доделил европската пливачка организација ЛЕН.
Светско првенство
Четири пати бил на подиумот во конкуренција за најдобра репрезентација во светот. За прв пат во Рим во 2009 г. Тој освоил златен медал, а истиот успех го повторил и во 2015 година во Казан, Русија. На Светското првенство во Казан, покрај титулата за најдобра државна репрезентација, жирито од новинари го прогласил и за најдобар играч на првенството. Во Шангај во 2011 година, Пијетловиќ освоил сребрен медал, а бронзен медал во 2017 година во Будимпешта. Во Будимпешта прославил и јубилеј - 400. гол за српската репрезентација. Србија завршила седма на Светското првенство 2013 година, но Пијетловиќ заслужил место во идеалниот тим. Поради повреда, тој го пропуштил Светското првенство во Мелбурн, додека она што се одржало во Јужна Кореја во 2019 година не ја следел одлуката на селекторот да ги одмори стандардните играчи.
Олимпијада
На Олимписките игри освоил четири медали - две златни и две бронзени. Тој освоил бронза на своето олимписко деби во Пекинг во 2008 година, како и четири години подоцна во Лондон. Во Рио 2016 г бил дел од тимот кој го направил најголемиот успех во српското ватерполо и го освоил златото. Србија со Пијетловиќ во тимот го одбранил златото на Олимписките игри во Токио. По Токио кариерата ја завршил во репрезентацијата.
Други натпревари
Со јуниорската репрезентација на Југославија го освоил Европското првенство во 2002 година во Бари и во 2004 година во Малта. Тој го освоил златото на Средоземните игри во 2009 година во Пескара и во 2018 година во Тарагона. Во 2018 година прославил јубилеј 300. натпревар во репрезентацијата на Србија.
Бенџо гитара
Бенџо гитара или Бенџитара или Генџо (Австралија) е шест-жичен бенџо подесен на стандардното подесување на гитара со шест жици (Е2-А2-Д3-Г3-Б3-Е4) од најниските до највисоките жици. Шестожичниот бенџо бил воведен кон крајот на 19 век. Помалку распространета од четири и пет-жични бенџоа, повторно бил воведен во последниот дел од дваесеттиот век со модерното подесување во облик на гитара.
Шестожичниот „бенџо-гитара“ не треба да се меша со петтожичниот „Блуграс бенџо“ (свирен од Пит Сигер, Ерл Скрагс и други), која го задржува повторно учеството на подесувањето на бенџото со високотонска брчална жица што оди на половина пат на вратот.
Цитра бенџото има шест клучеви за подесување, но исто така и само пет жици, бидејќи кратката петта жица се качува на дупката на 5-тиот канал под каналот, и низ дупката во глава до ролерот за подесување.
Двојно-вратниот Гитџо е музички инструмент во облик на гитара, со полиња на вратот, жичен, кој има два врата прикачени на едно тело, генерално со 14 жици, седум на секој врат. Се трза е повеќе како банџо, отколку традиционална гитара. Двете врата можат да се свират истовремено, создавајќи звук кој има елементи и на гитара и на харфа.
Двојно-вратниот Гитџо бил развиен кон крајот на дваесеттиот век. Гитџовите ги изработуваат и поправаат мајстори познати како лутиери.
Тринеделница
Чествување
Жалосните чествувања за време на трите недели се поделени на четири нивоа, зголемувајќи се по интензивност:
Вообичаените ашкеназиски обичаи, или минаг, ја ограничуваат должината на косата, бричењето и слушањето на музика, иако заедниците и самите лица поединечно имаат различен начин на почитување на овие обичаи. Во овој период не се склучуваат бракови или пак се одржуваат прослави, бидејќи радоста од таквиот настан ќе биде во спротивност со очекуваното жалоствено однесување во овој период.
Многу ортодоксни евреи се воздржуваат од јадење на месо за време на Деветдневницата која започнува од првиот ден на месецот ав и трае до средината на денот по постот за деветти ав, што се заснова на верувањето дека храмот горел токму во тој период.
Време на опасности
Тринеделницата е период на несреќа, бидејќи многу несреќи и трагедии му се случиле на еврејскиот народ во тој период. Трагедии кои се случиле во овој период се: кршењето на десетте заповеди од страна на Мојсеј, кога видел дека луѓето го обожуваат златното теле, палењето на Сефер Тората од страна на Апостомиј за време на ерата на Вториот Храм, уништувањето на двата храма за време на Тиша беав,протерувањето на евреите од Шпанија на Тиша беав 1492 година, и почетокот на Првата светска војна на Тиша беав 1914 година, при која биле раселени голем број на еврејски заедници.
Деветдневница
Според Мишна (Таанит 4:6), „од почетокот на ав, радоста се намалува.“ Последните девет денови од трите недели се и првите девет денови од месецот ав, при што истите завршуваат со постот Тиша беав, период на голема ожалостеност според ашкеназиските обичаи. Многу еврејски заедници се воздржуваат од јадење на живина, црвено месо и пиење на вино, носење на свежо испрани алишта и бањање. Сефардите ги почитуваат повеќето од овие забрани но само од неделата пред Тиша беав. Јеменските евреи не ги почитуваат овие обичаи.
Нојкирх (Лужица)
Нојкирх/Лаузиц (Neukirch-Lausitz, Wjazońca) — град во областа Горна Лужица, во округот Бауцен во Саксонија во источна Германија. Се наоѓа во планинскиот регион Лужички Возвишенија близу ридот „Фалтенберг“, кој се наоѓа на околу 587 метри.
Географија и историја
Кај Фалтенберг е изворот на реката Везениц. Соседни општини се Добершау-Гаусиг, Вилтен, Штајнигтволмсдорф и Шмелн-Пуцкау во округот Бауцен и Ховалд во округот Саксонска Швајцарија. Оддалеченоста до најголемиот град во регионот е 15 километри до Бауцен и 12 километри од градот до Бишофсверда.
Нојкирх бил првпат споменат во пишан документ во 1222. Битката кај Бауцен во 1813 помеѓу француската и руската армија се одржувала во близина на градот.
Пантомимски театар
Пантомимски театар Pantomimeteateret) — театар на отворено, којшто се наоша во Паркот Тиволи во Копенхаген. Главната намена на пантомимскиот театар, како што укажува и неговото име, е одржување на дневни пантомимски претстави во традицијата на Комедија дел арте. Освен тоа, театарот исто така се користи и за изведба на балетски претстави и современи танци.
Историја
Со отворањето на Паркот Тиволи во 1874 година, во него имало театар којшто бил сместен во внатрешноста на влезот на денешниот театар. Градбата била изработена од дрво и обоено платно, а по низа реконструкции и поправки, конечно било одлучено да се замени со посовремена градба во 1873 година. Архитектот Вилхелм Далеруп, кој во тоа време работел на градбата на Кралскиот театар на Данска, ја добил задачата да даде предлог и следната 1874 година го претставил моделот на паунски театар во кинески стил. Далеруп никогаш не бил во Кина, но пронашол инспирација од сликите на градбите позајмени од инженер кој живеел на Далечниот Исток. Техничката страна на проектот била извршена од страна на театарскиот директор и Пјеро Нилс Хендрик Волкерсен, при што материјалот за изградба и логистичката поддршка била обезбедена од Поморската база Холмен.
Архитектура
Градбата има облик на играчка и е изградена во кинески стил. Се одликува по механичката завеса во предниот дел, чиј механизам работи како паунова опашка, за што е потребна помош од пет лица. Театарот има простор за 120 седишта или за стоење на околу 1.000 лица.
Репертоар
Репертоарот во театарот се состои од традиционални пантомими, балетски претстави и современи поекспириментални изведби.
Пантомима
Традицијата на пантомима во театарот е мешавина на повеќе елементи кои се меѓусебно неповрзани. Кога пауновата опашка се спушта, на бината се појавува сцена од Копенхаген во минатото, во домот на старомодниот Касандер, кој живее осамен со својата убава ќерка Колумбина. Нејасено е што се случило со нејзината мајка. Касандер е потпомогнат од неговиот слуга Пјеро, кој има бело лице како кловн. Касандеровиот соперник против кого постојано се бори е Арлекин — шармантен, маскиран подлец со малку пари зад неговото име, но кој е силно заљубен во Колумбина и често е добро поврзан со пријателски волшебник или самовила. Музиката за време на изведбата може да биде од повеќе композитори, како на пример Јохан Штраус, Волфганг Амадеус Моцарт или Шарл Гуно. Изборот на музиката е правен со цел да одговара на текот на дејствието и движењата во пантомимата.
Балет
Балетските претстави вклучуваат примери од данскиот Бурнонвилски стил, како и современи танци. Кралицата Маргарета на неколку наврати учествувала во костимографијата и сценографијата, вклучувајќи ги балетите засновани на бајките „Девојчето со кибритчињата“ и „Свињар“ од Ханс Кристијан Андерсен во 2007 и 2009 година. Меѓу кореографите кои работеле на дела изведувани во театарот се вбројуваат и Дина Бјерн, Лујза Мидјорд, Пол Џејмс Руни и Јан Роу.
Соработници
Познати уметници кои соработувале со Пантомимскиот театар се:Artists who have worked with the Pantomime Theatre include:
Википодатоци
Википодатоци (Wikidata) — проект за соработно уредување на база на податоци за Википедија. Проектот го започнала Викимедија Германија со намера да овозможи заеднички извор на извесни видови податоци како датуми на раѓање, класа на заверени податоци, што ќе се користат на сите јазични изданија на Википедија. Ова е прв нов проект на Фондацијата Викимедија од 2006 наваму.
Разработката на проектот е поддржана со приложени средства од Аленовиот институт за вештачка интелигенција, Фондацијата Гордон и Бети Мур и Google, Inc., во вкупен износ од 1,3 милиони евра.
Меѓународна геофизичка година
Меѓународна геофизичка година (МГГ; Année géophysique internationale) — меѓународен научен проект кој траел од 1 јули 1957 до 31 декември 1958 година. Настанот го означил крајот на долгиот период за време на Студената војна кога научната размена меѓу Истокот и Западот била сериозно прекината. Шеесет и седум земји учествувале во проектите на МГГ, иако еден забележлив исклучок било копното на Народна Република Кина, која протестирала против учеството на Република Кина (Тајван). Истокот и Западот се согласиле да го номинираат Белгиецот Марсел Николе за генерален секретар на придружната меѓународна организација.
МГГ опфатила единаесет науки за Земјата: поларна светлина и воздушен сјај, космички зраци, геомагнетизам, гравитација, јоносферска физика, определување на должина и ширина (прецизно мапирање), метеорологија, океанографија, сеизмологија и сончева активност. Времето на МГГ било особено погодно за проучување на некои од овие феномени, бидејќи го покриваше врвот на сончевиот циклус 19.
И Советскиот Сојуз и САД лансирале вештачки сателити за овој настан; Спутник 1 на Советскиот Сојуз, лансиран на 4 октомври 1957 година, бил првиот успешен вештачки сателит. Други значајни достигнувања на МГГ го вклучиле откривањето на Ван Аленовиот појас од страна на Explorer 1 и дефинирањето на сртови на подморници во средината на океанот, важна потврда на плоча-тектонската теорија.
Настани
Потеклото на Меѓународната геофизичка година може да се следи во Меѓународните поларни години одржани во 1882-1883 година, потоа во 1932-1933 година и од март 2007 до март 2009 година. На 5 април 1950 година, неколку врвни научници (вклучувајќи ги Лојд Беркнер, Сиднеј Чепмен, С. Фред Сингер и Хари Вестин), се состанале во дневната соба на Џејмс Ван Ален и предложиле дека е зрело време да се има светска геофизичка година наместо Поларна година, особено ако се земе предвид неодамнешниот напредок во ракетата, радарот и компјутерите. Беркнер и Чепмен му предложиле на Меѓународниот совет на научни синдикати да се планира Меѓународна геофизичка година (МГГ) за 1957-58 година, што се совпаѓа со приближниот период на максимална сончева активност. Во 1952 година била објавена МГГ. Смртта на Јосиф Сталин во 1953 година го отворил патот за меѓународна соработка со Советскиот Сојуз.
На 29 јули 1955 година, секретарот на американскиорт претседател Џејмс Хагерти објавик дека Соединетите Американски Држави имаат намера да лансираат „мали сателити кои кружат околу Земјата“ помеѓу 1 јули 1957 и 31 декември 1958 година како дел од придонесот на САД во Меѓународната геофизичка година. Проектот „Авангард“ би бил управуван од Поморската истражувачка лабораторија и требал да се заснова на развивање испитувачки ракети, кои имале предност што првенствено биле користени за невоени научни експерименти.
Четири дена подоцна, на Шестиот конгрес на Меѓународната астронаутска федерација во Копенхаген, научникот Леонид I Седов разговарал со меѓународните новинари во советската амбасада и ја објавил намерата на неговата земја да лансира сателит во „блиска иднина“.
На изненадување на многумина, СССР го лансирал Спутник 1 како прв вештачки сателит на Земјата на 4 октомври 1957 година. По неколку неуспешни лансирања на Авангард, Вернхер фон Браун и неговиот тим го убедиле претседателот Двајт Ајзенхауер да користи една од нивните ракети на американската армија за програмата Експлорер (се уште немало инхибиција за користење воени ракети за да влезат во вселената). На 8 ноември 1957 година, американскиот секретар за одбрана и наложил на американската армија да користи модифицирана ракета Јупитер-Ц за лансирање сателит. САД ја постигнале оваа цел само четири месеци подоцна со Експлорер 1, на 1 февруари 1958 година, но по Спутник 2 на 3 ноември 1957 година, со што Експлорер 1 станал третиот вештачки сателит на Земјата. Вангард 1 станал четврти, лансиран на 17 март 1958 година. Советските лансирања ќе бидат проследени со значителни политички последици, од кои едната била создавањето на американската вселенска агенција НАСА на 29 јули 1958 година.
Британско-американското истражување на Атлантикот, спроведено помеѓу септември 1954 и јули 1959 година, ја открило целата должина на Средноатлантските Гребени (тектоника на плочи); тоа било големо откритие за време на МГГ.
Светски центри за податоци
Иако Поларната 1932 Година постигнала многу од своите цели, таа не успеала да постигне други поради напредувањето на Втората светска војна. Всушност, поради војната, голем дел од собраните податоци и научните анализи завршени во текот на поларната 1932 година биле изгубени засекогаш, нешто што било особено вознемирувачко за организацискиот комитет на МГГ. Комитетот решил дека „сите набљудувачки податоци ќе бидат достапни за научниците и научните институции во сите земји“. Тие сметале дека без слободната размена на податоци преку меѓународните граници, нема да има смисла да се има МГГ.
Во април 1957 година, само три месеци пред да започне МГГ, научниците што ги претставуваат различните дисциплини на МГГ го основале системот на Светскиот центар за податоци. Соединетите Американски Држави биле домаќини на Светскиот центар за податоци „А“, а Советскиот Сојуз бил домаќин на Светскиот центар за податоци „Б“. Светскиот центар за податоци „Ц“ бил поделен меѓу земјите во Западна Европа, Австралија и Јапонија. Денес, Националната океанска и атмосферска управа е домаќин на седум од петнаесетте светски центри за податоци во САД.
Секој Светски центар за податоци на крајот ќе архивира комплетен сет на МГГ податоци за да ги спречи загубите распространети во текот на Меѓународната поларна година од 1932 година. Секој Светски центар за податоци бил опремен да ракува со многу различни формати на податоци, вклучително и компјутерски удирање картички и лента - оригиналниот компјутерски медиум. Дополнително, секоја земја домаќин се согласила да се придржува до резолуцијата на организацискиот комитет дека треба да има слободна и отворена размена на податоци меѓу нациите. Целите се да се зачуваат научните податоци и информации обезбедени со квалитет, да се олесни отворениот пристап и да се промовира усвојувањето на стандарди. Светскиот систем на податоци на ICSU создаден во 2008 година ги заменил Светските центри за податоци (WDC) и Федерацијата на услуги за астрономска и геофизичка анализа на податоци (FAGS) создадени од Меѓународниот совет за наука за управување со податоците генерирани од Меѓународната геофизичка година.
Антарктик
Австралија ја основала својата прва постојана база на антарктичкиот континент на станицата Мосон во 1954 година. Сега е најдолгата постојано оперативна станица јужно од Јужниот Поларник. Базата „Дејвис“ била додадена во 1957 година, во Вестфолдови Ридови, 400 милји (640 км) источно од станицата Мосон. Зимските групи за МГГ броеле 29 во Мосон и 4 во Дејвис, сите од машки пол. Како дел од активностите, бил инсталиран камп за двајца луѓе покрај Тејлоровиот Ледник, 60 милји (97 км) западно од Мосон. Неговата главна цел била да овозможи паралактична фотографија на поларната светлина (со што се лоцирала во вселената), но исто така дозволила и проучување на царските пингвини.
Две години подоцна, Австралија го презеде управувањето со Вилкс, станица изградена за МГГ од САД. Кога Вилкс брзо се влошил поради акумулацијата на снег и мраз, биле направени планови за изградба на станицата Кејси, позната како Репстат. Отворена во 1969 година, Репстат била заменета со денешна станица Кејси во 1988 година.
Истражувачката станица Халеј е основана во 1956 година од експедиција на Британското Кралско друштво. Заливот каде што експедицијата ја поставила својата база бил именуван според астрономот Едмонд Халеј.
Станицата Шоа, првата јапонска база на Антарктикот, била формирана во јануари 1957 година, поддржана од мразокршачот Соја</i>. Кога бродот се вратил една година подоцна, тој станал опфатен од брегот (заглавен во морскиот мраз). На крајот бил ослободен со помош на американскиот мразокршач, но не можел да ја напојува станицата. Зимувачите од 1957 година биле извлечени со хеликоптер, но лошите временски услови го спречиле враќањето назад за 15-те кучиња со санки на станицата, кои биле оставени со синџири. Кога бродот се вратил една година подоцна, две од кучињата, Таро и Џиро, биле сè уште живи. Тие ја избегнале кучешката линија и преживеале убивајќи ги пингвини во близина (кои биле зачувани од ниската температура). Двете кучиња станале инстант национални херои во Јапонија. Филмот за оваа приказна е снимен во 2006 година, познат како Eight Below.
Белгија ја основаше базата Крал Бодуен во 1958 година. Експедицијата била предводена од Гастон де Жерлаш, син на Адриен де Жерлаш, кој ја предводел белгиската антарктичка експедиција 1897-1899 година. undefined Во декември 1958 година, четворица членови на тимот биле блокирани неколку стотици километри во внатрешноста на земјата кога една од скиите на нивниот лесен авион се скршила при слетувањето. По десетдневна искушение, тие биле спасени од авионот ИЛ-14 по лет од 1.940 милји (3.100 км) од советската база, станицата Мирни.
Станицата Амундсен-Скот била подигната како прва постојана структура на Јужниот Пол во јануари 1957 година. Преживеала недопрена 53 години, но полека била закопана во мразот (бидејќи сите структури таму на крајот тонат во ледената кора), додека не била урнаат во декември 2010 година од безбедносни причини.
Арктикот
Ice Skate 2 била пловечка истражувачка станица конструирана и со персонал од американски научници. Го мапирала дното на Северноледениот Океан. Зеке Лангдон бил метеоролог на проектот. Скејт 2 било планирано да се екипира во смени од 6 месеци, но поради меките ледени површини за слетување, некои членови на екипажот биле стационирани многу подолго. Во еден момент тие ги изгубиле сите комуникации со кој било преку нивните радија за еден месец, освен експедицијата на Северниот Пол. Во друг момент, ледената покривка се распаднала и нивните резервоари за гориво почнале да лебдат подалеку од базата. Тие морале да стават тави под моторите на авионот веднаш штом ќе слетаат бидејќи сите дамки од масло ќе поминат директно низ мразот на силно сонце. Нивната единствена жртва е маж кој премногу се доближил до пропелерот со садот за масло.
Наследство
На крајот, МГГ остварила огромен успех. На пример, работата на МГГ довела директно до Антарктичкиот договор, кој повикува на употреба на Антарктикот за мирни цели и за соработка научно истражување. Оттогаш, меѓународната соработка довела до заштита на околината на Антарктикот, зачувување на историски места и зачувување на животните и растенијата. Денес, 41 земји го потпишале Договорот и продолжуваат меѓународните заеднички истражувања.
Светскиот систем за податоци на Меѓународниот совет за наука бил создаден од 29-то Генерално собрание на Меѓународниот совет за наука.
Зимбабве
Зимбабве (шона: Zimbabwe; англиски: Zimbabwe) или службено Република Зимбабве (Nyika yeZimbabwe, Republic of Zimbabwe) — држава во Јужна Африка со главен град Хараре. Зимбабве се наоѓа помеѓу реките Замбези и Лимпопо. Зимбабве нема излез на море, а се граничи со Замбија и Мозамбик на север, со Мозамбик на исток, со Боцвана на запад и со ЈАР на југ. Според проценките на ООН, Зимбабве има население од над 16 милиони луѓе, од кои над 80% се Шони. Државата има 16 службени јазици, од кои најголем е шонски, а се користи и англискиот.
Уште од 11 век денешната територија на Зимбабве била управувана од различни организирани држави и кралства, а исто така областа била значаен трговски пат. Европската колонизација на Зимбабве започнала со британската колонизација на Јужна Африка и основањето на колониите Јужна Родезија (денес Зимбабве) и Северна Родезија (Замбија). Колонијата Јужна Родезија станала самоуправувачка британска колонија во 1923. Во 1965 година, малата конзервативна и контроверзна бела заедница на Зимбабве имала целосна контрола врз државата и прогласила независност на Јужна Родезија под името Родезија, која била потоа именувана како Зимбабвејска Родезија, но за многу краток период. Самопрогласената држава била под меѓународна изолација и 15 години имало герилска војна со мнозинското црнечко националистичко население. Оваа војна завршила со потпишување на мировен договор и во април 1980 официјално Зимбабве била основана како независна држава. Денес државата е многу сиромашна поради лошата политика на водачите, а некогаш била именувана како „скапоцен камен на Африка“ поради просперитетот на земјата.
Роберт Мугабе станал премиер на Зимбабве во 1980 година, кога тогашната (а и денешна) владеачка партија ЗАНУ-ПФ победила на изборите. Со тоа се ставил крајот на доминацијата на малото бело население. Седум години Мугабе бил премиер, а во 1987 станал претседател, функција која ја извршува до денес. Мугабе вовел тоталитарен режим, има доминација во целокупното општество, прекршување на човековите права и силно и успешно деградирање на опозицијата. Мугабе сè уште има социјалистичка реторика од Студената војна и го обвинува западот за лошата економска ситуација на земјата. Државата има голем економски пад кој започнал уште во 1990-те и забележала хиперинфлација во скоро време со што се укинала и домашната валута.
Во ноември 2017 година низ државата се организирале протести против тоталитарниот режим на Мугабе. Како резултат на тоа се организирал еден вид државен удар од страна на воените старешини и Мугабе бил ставен во домашен притвор заедно со неговата сопруга. На 19 ноември 2017 година Мугабе бил, против неговата волја, сменет како водач на владеачката партија и заменет со Емерсон Мнангагва, кој пак се сметал за негов наследник на претседателската функција. Такви апсирации имала и неговата сопруга Грејс Мугабе.
Потекло на поимот
Името на Зимбабве доаѓа од називот "Dzimba dza mabwe" што значи „голема куќа од камен“ на шона.
Историја
Едни од најстарите народи кои живееле на денешната територија на Зимбабве (тогаш Родезија) биле Пигмејците. Во текот на 8 век, тие се помешиле со типичните земјоделски народи по име Шона, дел од народите Банту, кои започнале да добиваат злато и мед од богатите семејства во регионот. Во текот на 15 век на овие простори била формирана империјата Мономотапа, која била главната територија која што ги контролирала реоните со злато, кое пак главно било продавано на арапите и португалците. Во следниот 16 век, империјата се распаднала на четири дела, по кое следувале многубројни конфликти и граѓански војни. Во меѓувреме дошле и португалските трговци, а со тоа и армијата на Португалската империја. Во почетокот империјата на Португалците не бележиле којзнае какви успеси, за да сепак кон XVIII век испее да ја наложи својата моќ. Во 1911 годфина била основана јужна Родезија а како британска колонија била официјално објавена во 1923 година. Во 1912 година, т.н. бели колонизатори се откажале од намерата да се приклучат кон јужноафриканскиот сојуз. По крајот на Втората светска војна, бројот на белото население драстичо се зголемило. Во периодот од 1953 до 1963 година, Јужна Родезија била дел од федерацијата на Родезија и Њасаленд. По распаѓањето на федерацијата, формално била објавена независноста на земјата, која од 1965 година била преименувана во Родезија. По изгласувањето на републиканскиот устав од 1970 година, врските со Велика Британија биле прекинати. По ова следувала осудата од страна на ООН за расизам|расистичката политика на власта. Земјата ги подобрила односите со Јужна Африка, чиоја цел била да излезе од политичката изолација. Од друга страна пак, црното население започнало да формира политички движења. Следувале повторните економски санкции и избувнување на партизански акции, кое го принудило премиерот да си поднесе оставка. Во 1977 година, за нов премиер на земјата бил избран Музорева, но граѓанските конфликти продолжиле. Во негово време земјата била преименувана во Зимбабве-Родезија. Во 1979 година во Лондон се провела конференција на која било подготвено прогласуувањето на независност на земјата. Следната година била прогласена независноста, а на власт дошле социјалистите. Во 1988 година во земјата бил воведен еднопартиски систем.
Административна поделба
Зимбабве се дели на 8 покраини и 2 града-покраини. Покраините се поделени на 59 окрузи, а тие пак, на вкупно 1.200 општини.
Покраините се следниве:
Демографија
Најголем дел од населението на земјата, своите корени ги има од народот Банту (98%), 71% од кој и припаѓа на етничката група Шона, а 16% на етничкатљ група Ндебеле.
Во минатото во земјата живеело и мал број на бело население, кое кон средината на XX век било 5% од целото население на Зимбабве. По прогласувањето на независноста на земјата, процентот на белото население значително се намалил. Денеска, тој процент изнесува 1%. Ова можеби се должи на дискриминаторската политика која ги води земјата кон белото население.
Според податоците од 2005 година населението е следново:
Шишман
Династијата Шишман (Шишман), била средновековна бугарска династија од куманско (или делумно куманско) потекло.
Династијата Шишман владеела со Бугарското царство приближно еден век, од 1323 до 1422, кога царството било освоено од Османлиите.
Брусилова офанзива
Брусиловата офанзива била најголемата руска победа во тек на Првата светска војна. Тоа била голема офанзива на Царската Русија против Централните сили, која започнала на 4 јуни во 1916 година и траела до 20 септември 1916 година. Се одиграла во денашната Украина, во Галиција во близина на градовите Лавов, Луцк и Ковел. Резултатот на офанзивата било заземање на Галиција и Буковина од страна на руската војска. Офанзивата го добила името според рускиот командант на југозападниот дел на Источниот фронт, Алексеј Брусилов. Офанзивата ја скршила австроунгарската војска, а западните сојузници ги спасила од германскиот притисок на Западниот фронт.
Причини
Франција ја повикала Русија да премине во офанзива на источниот фронт за да се попречи силниот притисок на германската војска во Битката кај Верден. Русите позитивно одговориле на тоа барање со Битката кај езерото Нароч во подрачјето Вилнус. Офанзиваата завршила катастрофално за Русите. Во таа офанзива руските загуби биле за пет пати поголеми од загубите на Германците. Британската офанзива на Сома во лето 1916година била нерешителна, па западните сојизници имале потреба од сврување на германското внимание кон Источниот фронт. Генералот Алексеј Брусилов направил план за масовна офанзива на југозападниот дел на фронтот против австроунгарските сили во Галиција. Главната цел било ослабување на германскиот притисок вез францусите и британските сили во Франција и обид Австроунгарија да се исфрли од војната.
Подготовки
Западните сојузници од Русите барале брза интервенција. Брусилов ја собрал Четвртата армија со вкупно 40 пешадиски и 15 коњанички дивизии. австроунгарска војска имала 39 пешадиски и 10 коњанички дивизии во одбранбената линија која се состоела од три реда. Русите успеале да се доближат на 100 метри до австроунгарските линии, а понекаде дири и на 75 метри. Брусилов подготвил ненадеен напад фронтот со должина од 500 километара. Рускиот генералштаб од Брусилова побарал да го скуси фронтот на нападот за да овозможи поголема концентрација на руските сили. Брусилов инсистирал на својот план, кој најнакрај и го реализирал.
Пробој
Руската војска ја започнала офанзивата на 4 јуни со масивен, прецизен и кус баражен артилериски оган врз австроунгарските линии. Клучното било што огнот бил кус и прецизен, што се разликувало од тотогашните начини на артилериски напади, а што им овозможувало на бранителите да довлечат резервни сили и да ги испразнат предните ровови. Почетниот напад бил успешен и австроунгарските линии биле пробиени, тоа овозможило напредување на Третата и Четвртата армија на Брусилов напредување во широк фронт. Брусилов вовел иновација, таканаречениот ударне шок на силата, со кои биле нападнати слабите точки на Австроунгарците. На тој начин главната армија, можела да го искористи пробојот на три точки. Брусиловата тактичка иновација била слична на тактиката што подоцна ја користеле Германците на западниот фронт чоја подоцна ја користеле Германците Западниот фронт, тнр. инфилтрационата тактика или Хутјеровата тактика.
Битката
Веќе на 8 јуни 1916 година руската војска го зазела Луцк. Австрискиот надвојвода Јозеф Фердинанд едвај успеал да избега од градот пред навлегувањето на Русите. Самото тоа покажува колку брз и прецизен бил нападот. Додека Австроунгарците се повлекувале Русите заробиле 200.000 нивни војници. Меѓутоа силите на Брусилов станале премногу растегнати, па тој му дал до знаење на Еверт дека понатамошниот успех зависи од тоа дали Еверт ќе тргне во офанзива со останатите сили. Еверт продолжил да одолговлекува, што на германската главна команда ѝ дало доволно време да допреми нови сили на Источниот фронт. Кога паднал градот Луцк шефот на германскиот генералштаб Ерих фон Фалкенхајн го убедил австрискиот фелдмаршал Конрад фон Хецендорф да ја префрли војската од италијанскиот фронт, за да се спротивстават на Русите во Галиција. Генералот Паул фон Хинденбург успеал брзо да ги префрли трупите поради дибрите железнички пруги во Германија. Рускиот генерал Еверт слаба и лошо подготвна офанзива започнал дири на 18 јуни. Александер фон Линзинген на 24 јули извршил противнапад јужно од Ковел. Брусилов на 28 јули продолжил со офанзивата. Иако неговата војска не била добро опремена и слабо стоела со залихи успеал да се пробие до Карпати на 20 септември 1916 година. Руската висока команда започнала да испраќа војска од фронтот на Еверт во помош на Брусилов. Брусилов се спротивставил на ова. Сите сили кои биле вклучени во офанзивата биле исцрпени, така што офанзиваата потполно запрела кон крајот на септември. Потоа руската војска морала да ѝ помага на Романија, која била прегазрна од австроунгарската и германската војска
Резултат и последици
Операција била успешна во основната цел. Германија морала да ги запре нападите кај Верден и да префрли значителни сили на Источниот фронт. Со оваа ифанзива Австроунгарија загубила највеќе зашто само во таа акција загубила околу 1,5 милиона људи (вклучувајќи 400.000 заробрни). По таа офанзив австроунгарска војска до крајот на војната веќе не била способна да изврши успешен напад, туку морала да се потпира на германската војска. Раниот успех на офанзива ја охрабрил Романија да влезе во војна на страна на сојузниците, но со катастрофални последици за неа.
И руските загуби биле големи, околу пола милион мртви. Брусиловата офанзива била врв на рускиите напори во Првата светска војна. Претставувала добар пример за добро водење и плнирање на војната од страна на руската варска армија. По офанзивата започнала да опаѓа делотворноста на руската армија поради влошување на економската и политичкара ситуација во Русија. Операцијата претставувала значително подобрување во руската тактика. Брусилов користел мали, специјализирани единици, ефикасни во напаѓање на слабите точки во непријателските рововски линии. Тие единици создавале дупки, кои би ѝ овозможиле на руската војска да продре низ така создадени отвори. Таква „тактика на шокот“, била значителен напредок во однос на дотогашните тактики на „човечки бранови“, кои се користеле во тек на Прва светска војна. Подоцна Германците ја презеле тактиката и на сличен начин се бореле на Западниот фронт во 1918 година. Западните сојузници исто така ја презеле таа тактика. Тактиката на шикот имала важна улога и во раните германски операции на почеток на Втората свeтска војна.
Стодневна офанзива
Стодневна офанзива била завршна сојузничка офанзива во Првата светска војна на Западниот фронт. Се одиграла во периодот од 8 август 1918 до 11 ноември кога било склучено примирје со Германија. Французите оваа офанзива понекогаш ја означуваат како Канадски сто дена алудирајќи при тоа на активното учество на канадските трупи во тие операции. Офанзивата придонела до конечната деморализација и повлекување на германските трупи со што се завршила Првата светска војна карактеристична по многу страдања и премногу залудни жртви.
1705 во музиката
1705 година во музиката содржи некои значајни настани.
1704 во музиката
1704 година во музиката содржи некои значајни настани.
Рајко Брежанчиќ
Клупска кариера
Откако настапувал низ младинската структура на клубот, Брежанчиќ го потпишал својот прв професионален договор со екипата на Партизан на 1 јуни 2007 година, склучувајќи петгодишен договор. Тој подоцна заминал како позајмен играч во клубовите на Телеоптик и Бежанија за да стекне искуство. Во јануари 2009 година Брежанчиќ се вратил во Партизан и одиграл вкупно седум натпревари во лигата до крајот на сезоната 2008-09. Таа година тимот на Партизан ја освоил титулата. Брежанчил одиграл уште три натпревари за клубот во првиот дел од сезоната 2009-10, пред повторно да се пресели во месец јануари 2010 година како позајмен играч во клубот на Телеоптик.
Во летото 2010 година, Брежанчиќ потпишал со клубот од Српската Суперлига, Металац од Горни Милановац. Потоа, во зимскиот преоден рок од 2011 година бил позајмен на српскиот прволигаш Бежанија. Шест месеци подоцна, Брежанчиќ потпишал постојан договор со Бежанија и таму останал во следните две сезони.
Во летото 2013 година, Брежанчиќ бил префрлен во новопромовираниот клуб од Суперлигата Чукарички. Одиграл 29 натпревари во лигата и постигнал еден гол во сезоната 2013-14. Во следната сезона, Брежанчиќ повторно пропуштил само еден од вкупно 30 лигашки натпревари и притоа постигнал еден гол, такашто Чукарички завршил на третото место. Таа година тимот на Чукарички го освоил и Купот на Србија 2014–15.
На 4 август 2015 година, Брежанчиќ потпишал тригодишен договор со холандскиот клуб АЗ. Својот прв натпревар за новиот клуб го имал на 12 септември 2015 година во победата од 3:1 на гостински терен во лигата над клубот на Де Графшап. На овој натпревар тој го постигнал првиот гол на почетокот на натпреварот.
Во август 2016 година, Брежанчиќ бил префрлен за да игра во Шпанија, каде бил ангажиран во клубот од Сегунда Дивизион, Хуеска. Во тимот имал 30 настапи во текот на сезоната 2017-2018. На крајот од истата Хуеска успеал да влезе во првата шпанска лига. На 11 ноември 2018 година, Брежанчиќ го одиграл својот прв натпревар во Примера во поразот од 2:1 на гостински терен кај екипата на Алавес. Влегол во игра како замена за повредениот Пабло Инсуа.
На 31 јануари 2019 година, Брежанчиќ го раскинал договорот со Хуеска и потпишал 18-месечен договор со екипата на Малага.
Репрезентација
Брежанчиќ ја пртетставувал репрезентацијата на Србија и Црна Гора на УЕФА првенството до 17 години во 2006 година. Тој исто така играл за Србија У19 во неуспешните квалификациски натпревари на тимот за Европското првенство за играчи до 19 години на УЕФА 2008 година. На почетокот на 2009 година, Брежанчиќ учествувал со тимот до 20 години на Меѓународниот турнир на пријателство во Катар.
Икар
Икар — момче од митологијата што избегало од заробеништвото на островот Крит одлетувајќи со крила залепени со восок, што му ги направил татко му Дедал. Сончевата топлина го стопила восокот и Икар се удавил во Егејското Море. По него југоисточниот дел од Егејското Море бил наречен Икарско Море; се смета за прва жртва на воздухопловството.
Шпретал
Шпретал (Spreetal, Sprjewiny Doł) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија.
Пенџаб (Индија)
Пенџаб е сојузна држава во северозападна Индија со површина од 50.362 км2 и 24.289.296 жители.
Катвајк ан Зеи
Катвајк ан Зеи (буквално, Katwijk-на-Сеп) е крајбрежно одморалиште што се наоѓа на Северното Море во устието на Стара Рајна. Таа се наоѓа во општината Катвајк и во покраината Јужна Холандија.
Даутбал (општина)
Даутбал (Δήμος Ωραιοκάστρου, Димос Ореокастру) — општина во Солунскиот округ на Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција. Административен центар е истоимениот град Даутбал.
Населени места
Општината Даутбал е создадена на 1 јануари 2011 г. по законот „Каликратис“ со спојување на три стари општини: Даутбал, Мигдонија, Калитеја.
''Напомена: Називите на општинските единици „Мигдонија“ и „Калитеја“ не се однесуваат на ниедно постоечко место. Првата е наречена според горномакедонската област Мигдонија, согласно грчката политика на присвојување на древната историја на Македонија. Втората има произволен грчки назив.''
Општинска единица Даутбал
Општинската единица Даутбал го опфаќа само градот Даутбал (Ωραιόκαστρο, Ореокастро) во областа Вардарија.
1703 во музиката
1703 година во музиката содржи некои значајни настани.
Даутбал (општина)
Општинска единица Калитеја
Општинската единица Калитеја со седиште во Градобор (Пендалофос) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места во областа Вардарија:
Општинска единица Мигдонија
Општинската единица Мигдонија со седиште во Ајватово (Лити) ги опфаќа следниве општински оддели и населени места:
Поранешни села
На територијата на општината се наоѓаат и четири поранешни села: Камара, Карипци, Прнар и Трите Ана.
Xenacoelomorpha
Филогенетика
Кладот Xenacoelomorpha, во кој се групирани Acoelomorpha и родот Xenoturbella, бил откриен со помош на молекуларни истражувања. Првично се сметало дека кладот припаѓа на второусните (деутеростоми), но поновите анализи на транскриптомот заклучиле дека тој е всушност сестринска група на кладот Бубрежни, кој ги опфаќа второусните заедно со првоусните (протостоми). Од овие причини Xenacoelomorpha се смета за најбазалниот клад на двостраните животни.
Особености
Кај сите припадници на Xenacoelomorpha недостасува типичен стоматогастричен систем, односно, тие немаат вистински гастроинтестинален систем. Кај Acoela, устата се отвора директно во голем ендодермален синцитиум, додека кај Nemertodermatida и Xenoturbellida постои вреќесто „црево“ кое е обложено со слој на клетки без трепки.
Нервниот систем е базиепидермален, односно, се наоѓа веднаш под епидермисот. Кај Xenoturbellida тој се состои од едноставна нервна мрежа, без каква било посебна концентрација на неврони, додека кај Acoelomorpha тој се состои од серија на надолжни снопови кои се обединуваат во предниот регионот со прстенеста комисура, која има варијабилна комплексност.
Сетилните органи ги вклучуваат статоцистот и, кај некои групи, две едноклеточни оцели.
Епидермисот на сите припадници на Xenacoelomorpha поседува трепки (цилии). Трепките се изградени од збир на девет пара на периферни микротубули и еден или два централни микротубули (9+1 и 9+2, соодветно). Паровите 4-7 завршуваат пред врвот, градејќи структура која се нарекува „полица“.
Каспичан
Каспичан (Каспичан) е гратче во североисточна Бугарија. Гратчето се наоѓа во Шуменска област во близина на градовите Нови Пазар и Плиска. Гратчето е административен центар на Општина Каспичан. Каспичан е важна железничка и патна раскрсница преку железничката линија Варна-Софија и автопатот Хемус. Гратчето има население од 3.260 жители (декември 2009).
Катвајк
Kатвајк  е крајбрежна општина и град во покраината Јужна Холандија, која се наоѓа во средината на западниот дел на Холандија.
Реката Стара Рајна, тече низ градот и во Северно Море.
Во април 2017 година, Катвајк имал население од 64.589 жители и зафаќа површина од 31.13 километри, од кои 6.59 километри е вода.
Катвајк е најголемиот град во Даун - ен Боленстрек ("Дуне и Крушка Регионот").
Црква Свети Никола (Берлин)
Црквата Свети Никола (германски : Nikolaikirche) е црква која се наоѓа во Берлин, Германија. Црквата е изградена во периодот од 1220 до 1230 година и е најстарата црква во Берлин.
Пролет (Мане)
Пролет - слика на Едуар Мане, создадена во 1881 година. Дебитирала на Парискиот салон во 1882 година и била сметана за најголем и последен јавен успех во кариерата на Мане во Салонот. На неа е претставена париската глумица Жана Демарси во цветен фустан со чадор и шапка, во позадина на бујно зеленило и сино небо, како олицетворение на пролетта. Сликата станала и првото уметничко дело некогаш објавено во боја.
Позадина
„Пролет“ била првата од планираната четворка на алегориски дела користејќи „шик“ париски жени за да ги отсликаат четирите годишни времиња. Идејата дошла од пријателот на Мане, Антони Прус, кој предложил серијал на годишни времиња персонифицирани со современи идеали на жените, модата и убавината. Серијалот никогаш не бил завршен и Мане починал една година откако ја завршил само втората од серијата, Есен.
Аукција
Во ноември 2014 година, Музејот Гети платил повеќе од 65 милиони долари за сликата, надминувајќи го претходниот рекорд од 33,2 милиони долари за слика од Мане, платено за „Самопортрет со палета“ во 2010 година.
Леталиште Сарандиново
Леталиште Сарандиново — леталиште за воздухоплови на стопанското воздухопловство коешто се наоѓа во близина на селото Сарандиново. Се користи за вршење услуги во земјоделството и шумарството.
Богдан Лутица
Богдан Лутица или Л(Љ)утица Богдан (живеел во XIV век) - феудален владетел во македонскиот град Драма и епски јунак.