Социологија_на_образованието
Образование и социјална репродукција
Од гледна точка на теоријата на конфликтот, која е спротивна на онаа на структурните функционалисти, општеството е полно со социјални групи кои се борат со различни асприрации, поинаков пристап кон животните шанси и кои добиваат различни општествени награди. Односите во опшеството, со оглед на претходново, главно се засновани на експлоатација, обесправеност, доминација и подреденост. Некои конфликт теоретичари веруваат дека образованието е контролирано од страна на државата која е контролирана од помоќните, а неговата цел е да ги репродуцира постоечките нееднаквости, како и да ги легитимира ‘прифатливите’ идеи кои всушност функционираат за да ги зајакнат привилегираните позиции на доминантната група. Конел и Вајт тврдат дека образовниот систем повеќе е арбитар на општествена привилегија отколку предавател на знаење. Образованието ја постигнува својата цел со одржување на статус кво, каде што децата од пониската класа станаа возрасни од пониска класа, а децата од средната и повисоката класа станаа возрасни од средна и повисока класа. Овој циклус се случува затоа што доминантната група, со тек на време, внимателно го приклучи образованието кон вредностите и целите на средната класа, а оддалечувајќи ги луѓето од другите класи на овој начин. Многу наставници претпоставуваат дека учениците ќе имаат одредени искуства од средната класа дома, а за некои деца оваа претпоставка не е секогаш точна. Се очекува некои деца да им помагаат на своите родители после училиште и да имаат значителни домашни одговорности во домот на нивниот самохран родител. Барањата за оваа домашна работа често им одземаат време за да ја направат целата нивна домашна задача и вака тоа влијае на нивните академски резултати. Таму каде што наставниците ја имаат омекнато формалноста на редовните студии и вметнато методи за работа, претпочитани од учениците, во наставната програма, тие забележаа дека одредени ученици покажале сила за која тие не биле свесни претходно. Сепак неколку наставници отстапуваат од традиционалната наставна програма, а наставната програма упатува на тоа што претставува знаењето кое е утврдено од државата ‐ и оние кои се на власт. Ова знаење не им е значајно на многу од учениците кои воедно сметаат дека тоа е бесцелно. Вилсон&Вин тврдат дека учениците сфаќаат дека предметите што тие ги изучуваат многу малку или воопшто не се поврзани со нивната иднина на пазарот на работната сила. Анти‐школските вредности што овие ученици ги покажуваат често се настанати од нивната свесност за нивните вистински интереси. Сарџент смета дека за децата од работничката класа кои се стремат за да успеат и кои ги земаат вредностите од средната класа во училиштето, прифатлива е нивната инфериорна општетсвена положба дури и ако не успеат. Фицџералд тврди дека „без оглед на нивните академски способности или желба да научат, учениците од сиромашните фамилии имаат релативно мали шанси за постигнат успех“. Од друга страна, за децата од средната и високата класа, одржувањето на нивната супериорна позиција во општеството не бара голем напор. Федералната влада ги финансира ‘независните’ приватни училишта овозможувајќи им на богатите да добијат ‘добро образование’ со тоа што ќе платат за него. Со ова ‘добро образование’ богатите деца се претставуваат подобро, се издигнуваат на повисоко ниво и добиваат поголеми награди. На овој начин, привилегијата и богатството на елитата е продолжена. Теоретичарите на конфликтот сметаат дека оваа социјална репродукција продолжува да се случува бидејќи целиот образовен систем е прекриен со идеологијата предвидена од страна на доминантната група. Всушност, тие го пренесуваат митот дека образованието е достапно за сите за обезбедување средства за постигнување на богатство и статус. Секој кој нема да успее да ја постигне оваа цел, според митот, може да се обвини самиот себе. Рајт се согласува, тврдејќи дека „ефектот на митот е да...ги спречи да видат дека нивните лични проблеми се дел од главните социјални прашања“. Дволичноста е толку успешна што многу родители трпат лоши работни места многу години, верувајќи дека оваа жртва ќе им даде можности на нивните деца какви што тие немале во животот. Овие луѓе кои се сиромашни и обесправени се жртви на општествена измама. Тие биле охрабрени да веруваат дека главната цел на школувањето е да ја зајакне еднаквоста, додека, во реалноста, училиштата имаат влијание врз целта на општеството да ја одржува претходната нееднаква распределба на статусот и моќта [Фицџералд]. Оваа перспектива беше критикувана како детерминистичка, песимистичка и која не дава простор за дејствување на поединците за подобрување на нивната положба. Сепак треба да се признае дека тоа е модел, гледна точка на реалноста која е важен дел од сликата.