cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ебоне Ноел
Биографија
Ебоне Рејн Ноел е родена на 25 мај 1990 година во семејството на Шерил Е. Ноел и Патрик Вартон. Нејзините родители и двајцата се Гвајани. Ноел патувала со нејзината мајка која работела во многу земји за Обединетите нации. Дедото на Ноел бил Френк Ноел некогаш постојан секретар на Министерството за трговија. Ноел одела на училиште во различни земји, но дипломирала ликовни уметности на Тиш школата за уметност на Универзитетот во Њујорк. Ноел имала големи глумечки заслуги во театарот. Нејзиното телевизиско деби било во 2014 година на тема Law &amp; Order: Special Victims Unit. Ноел доби централна улога во ТВ серијата ФБИ, во 2018 година.
Уланбадрах
Уланбадрах (Улаанбадрах) е област во Монголија во покраината Дорногови. Во 2009 година, неговото население било 1,543.
Македонија во младото камено време
Најраните траги од животот на луѓето во Македонија потекнуваат уште од далечното младо камено време (неолитот). Според археолошките наоди во овој период луѓето веќе имале постојани живеалишта и се занимавале со примитивно земјоделство проширено од анадолското подрачје кон Балканот, а се среќава и почетно сточарство. Изработувале примитивни домашни ракотворби и се занимавале со грнчарство. Тоа било време кога овие пражители на Македонија го напуштале дивјаштвото и навлегле во поразвиениот период на варварството.
Најпознато наоѓалиште од овој период е Вршник кај с. Таринци, (Штипско). Тие луѓе главно се занимавале со земјоделство, а користеле мазнети камени секири и праќа, од која исфрлале јајчести камени топки од глина. Користеле и глинени садови со повеќе ногалки.
Неолитот во Пелагонија е познат по повеќе наоѓалишта од Велушко-породинската група, која се одликува со камени, коскени орудија и глинени предмети, од груба до орнаментирана керамика и садови жртвеници сврзани за култот и религиозните верувања. Слични наоѓалишта откриени се и во Охридско.
А од преодниот период меѓу неолитот (младо камено време) и бронзеното време (од метално време) во Пелагонија се наодите во Шуплевац - Бакарно Гумно. Во тој период започнале продирањата на индоевропските племиња од руските степи (Карпатските области) преку Поморавјето до Македонија. Во повеќе бранови тие продреле и во Пелагонија, од кое време се наодите во Карамани, Црнобуки, Висок Рид (кај Букри) и Висои (кај Ново Змирнево).
Зонеберг
Зонеберг (Sonneberg; источнофранконски: Sumbarch) — град во сојузната покраина Тирингија, во Германија, кој претставува и административно седиште на истоимениот округ. Со блискиот горнофранконски град Нојштат кај Кобург во Баварија образува една географска и стопанска урбана целина.
Долго бил сметан за центар на индустријата на играчки и сè уште е добро познат по тоа. Во градот се наоѓа и PIKO, железнички производител, кој станал еден од малкуте претпријатија од ваков вид во земјите од Варшавскиот пакт и како таков ги снабдувал со возови сите железници на земјите од советскиот блок. Во Зонеберг се наоѓа и Германскиот музеј за играчки („Deutsches Spielzeugmuseum“).
Во поделената повоена Германија, Зонеберг „неприродно“ се нашол одвоен блискиот голем соседен град Кобург и поради тоа морал да се насочи кон север. Бил опслужуван со неприродно кривулеста железничка линија и така станал изолиран од остатокот на Источна Германија. Неговата железничка станица е класифицирана како главна железичка станица и е опслужувана на линијата Кобург-Зонеберг.
Местоположба
Градот се наоѓа во долините на реките Ретен и Штајнах, сместен непосредно на тириншко-баварската покраинска граница.
Соседни општини
Градот се граничи со следниве места (почнувајќи од десно, надесно): Грефентал (округ Залфелд-Рудолштат), Тетау (округ Кронах), Ферицтал (округ Зонеберг), Нојштат кај Кобург (округ Кобург), Франкенблик, Штајнах, Лауша и Нојхаус на Ренвег (сите во округот Зонеберг).
Градски единици
Согласно статутот на градот Зонеберг, градот се состои од следниве единици:
Покрај нив, градски четврти се Обере Штат (Алтштат) и Унтере Штат (Иненштат).
Градски совет
Градскиот совет на градот Зонеберг се состои од 30 членови. На општинските избори на 26 мај 2019 година бил избран следниов состав на советот:
Градоначалник
На 21 август 2016 година бил избран Хајко Фогт за градоначалник на градот Зонеберг.
Општински финансии
Градот до 31 декември 2019 година должи вкупно 22,814 милиони евра.
Збратимени градови
Зонеберг е збратимен со следниве градови:
Џамија Ортаќој
Џамијата Ортаќој (турски: Büyük Mecidiye Camii) е џамија која се наоѓа во Истанбул, Турција. Во превод оваа џамија се нарекува и Големата џамија на Султан Абдул Меџит I. Се наоѓа во реонот Ортаќој во близина на Босфорот. Џамијата била изградена во XVIII век.
Историја
Единствената купола на џамијата првично била изградена со употреба на тули. Како и да е, на куполата се појавиле пукнатини со текот на времето и била готова да се сруши, така што новата купола била реконструирана со употреба на бетон. Во 1894 година, се случил земјотрес кој ја оштетил џамијата, а исто така претрпела помал пожар во 1984 година. Така, во своето време, структурата претрпела голем број работи за поправка и реставрација.
Абенс
Абенс — река во Баварија, Германија и е десна притока на Дунав. Нејзиниот извор е близу Ау ин дер Халертау. Околу 71 километри долга, што тече главно на север преку малите градови на Ау ин дер Халертау, Руделсхаузен, Мајнбург, Сиженбург и Абензберг. Се празни во Дунав во Еининг, дел од Нојштат ан дер Донау.
Итали
Старите италски народи (или едноставно итали) се сите оние народи кои живееле на територијата на Италија пред римските освојувања. Не сите овие разни народи биле лингвистички и етнички блиски. Некои од нив зборувале италски јазици, други зборувале старогрчки (заради доаѓањето на грчки колонисти), додека пак трети им припаѓале на други индоевропски гранки или пак воопшто не биле Индоевропејци. Класификацијата на некои од овие етникони е непозната или спорна.
Риен
Риен (Rühen) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината Риен се наоѓа помеѓу природните паркови Зидхајде и Дремлинг. Средногерманскиот Канал тече низ источниот дел на општината. Еден дел на општинската граница служи како покраинска граница помеѓу Долна Саксонија и Саксонија-Анхалт.
Општински единици
Општината Риен е поделена на следниве места:
Историја
Помеѓу 1945 и 1990 година, Риен служел како западногермански граничен премин на внатрегерманската граница за речната пловидба на Средногерманскиот Канал. Преминот бил отворен за товарни пловила помеѓу советската окупациска зона во Германија (до 1949 година, потоа со Германската Демократска Република) или Западен Берлин и британската окупациска зона (до 1949 г.) и потоа Западна Германија. Сообраќајот бил предмет на одредбите од меѓузонскиот сообраќај.
Адацаг, Дундгови
Адацаг (Адаацаг) е област во Монголија во покраината Дундгови. Во 2007 година, неговото население било 3,238.
Драги Ѓоргиев
Драги Ѓоргиев (роден на 28 април 1963 година во Струмица) — македонски историчар, познавач на османо-турскиот период, директор на Институтот за национална историја и член на МАНУ.
Образование и работен век
Ѓоргиев дипломирал на Катедрата по историја на Филозофскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје во 1986 година. Во 1988 година се вработил во Институтот за национална историја како помлад асистент. Истата година се запишал на Катедрата за ориентални јазици на Филозофскиот факултет на Универзитетот во Сараево, каде дипломирал во 1991 година. По враќањето во Скопје магистрирал во 1995 година на Kатедрата по историја на Филозофскиот факултет во Скопје на тема „Скопје од турското освојување до крајот на XVII век“. Истата година бил избран за асистент во Одделението за османско-турски период во Инсттитутот за национална историја. Во 2004 година на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје ја одбранил докторската дисертација „Населението во македонско-албанскиот пограничен појас во XV и XVI век“. Истата година бил избран за научен соработник, во 2007 година за виш научен соработник, а во 2010 година за научен советник во Одделението за османско-турски период во Институтот за национална историја. Од 2012 година Драги Ѓоргиев е директор на Институтот за национална историја.
Научноистражувачка дејност
Научноистражувачката дејност на Драги Ѓоргиев е фокусирана на проучување на османлискиот период, при што досега објавил 35 монографии и зборници на документи, повеќе од 50 статии во разни списанија и зборници, учествал на неколку десетици домашни и меѓународни симпозиуми, активно партиципирал во домашни и меѓународни научни проекти и бил ментор на повеќе докторски и магистерски тези. Во однос на неговите публикации посебно внимание привлекува едицијата Турски документи за историјата на Македонија, во издание на Државниот архив на Република Македонија, во која досега се публикувани осум тома османлиски пописи кои се однесуваат на македонската историја од XVI и XIX век. Покрај овие пописи кои имаат, пред сè, демографско-економски карактер, Драги Ѓоргиев објавува и поединечни документи и книги од османлиска проевениенција кои се однесуваат на поновата историја на Македонија и кои понудија една друга перцепција на настаните од доцниот османлиски период, која често недостасуваше во историографските трудови поради отсуството на преведени извори од османлиска провениенција за соодветниот период. Кон оваа дејност на Драги Ѓоргиев треба да се додадат и двата зборници „Британски документи за историјата на Македонија“, том IV и V, (1857-1900). Овие волуминозни зборници на преку 1000 страници нудат единствена слика на демографските, политичките и социјалните прилики во Македонија видени со очите на британските дипломати. Одличното познавање на османлиско-турскиот јазик му овозможува на Драги Ѓоргиев да навлезе во изучувањето на османлискиот свет. Неговото име е присутно во научните списанија во повеќе европски земји (Германија, Австрија, Полска, Албанија, Србија, Бугарија, Турција, Босна), учествувал на бројни конференци во Европа и надвор од неа, а станал член на повеќе редакции на меѓународни списанија, на научни институции и на комисии за одбрана на докторски дисертации.
Во 2009 година Драги Ѓоргиев како монографија ја објавил својата докторска дисертација „Населението во македонско-албанскиот граничен појас во XV–XVI век“. Преку неколкугодишно истражување на необјавени историски извори од османлиска провениенција тој овде ги следи демографските движења во соодветниот граничен појас, доведуваќи ги под прашање веќе утврдените тези во балканските историографии за драматични и радикални демографски промени на таа територија во наведениот период. Овој труд, кој е прво такво истражување во ваков обем засновано на релевантни историски извори, претставува извонреден придонес во македонската историографија и, несомнено, предизвика внимание и во историографска јавност. Интересот за оваа тема беше потврден и со објавувањето на статија за „Населението во македонско-албанскиот граничен појас во XV–XVI век“, на германски јазик во познатото германско списание за проучување на Југоисточна Европа – Südost – Forschungen (2008). Истата година на македонски и на англиски јазик тој го објави текстот за историјата на македонскиот народ во време на османлиското владеење во изданието на Институтот за национална историја Кратка историја на македонскиот народ.
Истата година во зборникот „Балканите меѓу традицијата и модерноста“, објавен во Софија, ја публикуваше статијата „Административната структура на Солунскиот, Битолскиот и Косовскиот вилает во вторта половина на XIX век“, што претставува досега најцелосен и најисцрпен преглед на историјата на формирањето и организирањето на овие три вилаети во кои била опфатена целата територија на Македонија. Важно е да се напомне дека овој труд бил резултат на меѓународниот проект: Административните, социјалните и културните институции во балканските османлиски провинции во XVIII и XIX век, поддржан од Министерствата за образование и наука на Македонија и на Бугарија, а во соработка на Институтот за национална историја и Институтот за балкански студии при Бугарската академија на науките, каде главен носител од македонска страна бил Драги Ѓоргиев.
Во периодот од 2010 до 2014 година Драги Ѓоргиев објавил уште неколку моногорафии, зборници и статии во земјава и надвор од неа, како што е монографијата за охридското семејство Охризаде во кое повторно врз основа на османлиска оригинална документација доп.член Ѓоргиев дава краток историјат на ова најпознато охридско османлиско семејство, чии наследници сè уште живеат во Охрид. Притоа, доп.член Ѓоргиев загатнува едно важно прашање од про¬цесот на формирањето на османлиската аристократија на територија на целиот Балкански Полуостров: дали тоа беше автентична осман¬лиска аристократија или станува збор за предосманлиска христијанска аристократија која со тек на време се пре¬топи во османлискиот свет, прифаќајќи ја исламската вера и станувајќи дел од турскиот етнос. Во овој труд, без да дава апсолутни и исклучителни заклучоци, тој ја разработува тезата за можноста семејството Охризаде, всушност, да претставува старохристијанска семејство, кое припаѓало на средновековната христијанска аристократија од Охрид.
Значајна и актуелна од овој период е и неговата статија за името Македонија во османлискиот период, објавена во Полска, во списанието на факултетот Артес Либералес, на Варшавскиот универзитет. Во неа, врз основа на османлиски, словенски и извори од друг вид провениенција, се дава значењето и прифаќањето на називот Македонија во различни периоди од османлиската доминација.
Покрај научната дејност, доп.член Драги Ѓоргиев учествувал на околу 50 меѓународни и домашни научни симпозиуми, на кои имал свои излагања и учествувал во дискусии за историјата на Југоисточна Европа и Османлиското Царство. Резултатите од неговите учества на конференции во последните четири години тој ги објавил во Белград, Софија, Истанбул, Анкара, Варшава, Краков и др. Од неговите истражувања во Истанбул и во Анкара, кои започна уште од 1993 година, тој досега донел преку 10.000 фотокопии од османлиски документи кои се однесуваат на историјата на Македонија од XV до XX век. Оваа изворна граѓа претставува извонредна база за проучување на целиот османлиски период преку оригинална документација од османлиска провениенција. За дописен член на Македонската академија на науките и уметностите е избран во 2015 година.
Дин (Тирингија)
Дин (Dün) — ридски масив кој се протега во северозападните делови на сојузната покраина Тирингија, Германија.
Се протегаат од запад кон исток и го создава северозападниот крај на Тириншката Котлина. Ја дели котлината од долината на реката Лена. Кон исток масивот продолжува со ридскиот масив Хајнлајте. Највисоката точка, 522 метри над нивото на морето, е во близина на селото Фоленборн.
Биполарно кодирање
Во телекомуникациите, биполарното кодирање е еден вид на линиjски код (метод на кодирање на дигитални информации, правејќи ги отпорни на загуба на некои сигнали за време на преносот). Исто такво кодирање е дуобинарно (duobinary).
Предности
Како и во униполарното кодирање, бинарната 0 се кодира како 0 волти. Бинарната 1 се кодира најизменично како позитивен или негативен напон. Ова го спречува значителното натрупување на еднонасочната струја кога позитивните и негативните импулси се доближуваат до 0 волти. Мала DC-компонента или без DC-компонента (DC од Direct Current, Еднонасочна струја) се смета за предност бидејќи кабелот тогаш може да се користи за пренесување податоци на поголеми далечини и да пренесува доволно струја за опрема од средно ниво како линијски повторувачи. DC-компонентата може лесно и евтино да се отстрани пред сигналот да стигне во колото за декодирање. Биполарното кодирање е подобро од кодирањето „non-return-to-zero“ (не-враќање-на-нула) каде од преносот на сигнали се побарува и да се задржи синхронизација помеѓу предавателот и приемникот. Други системи мораат да се синхронизираат со употреба на повисока комуникација или да додадат рамка за синхронизација кои не пренесуваат податоци во сигналот. Овие алтернативни пристапи бараат додатен медиум за пренос на сигналите од системскиот часовник без кои би дошло до загуба на перформасите. Биполарното кодирање често е добар компромис: низите од единици нема да предизвикаат недостаток на транзиции додека долгите низи од нули се сè уште проблем. При долгите низи од нули не доаѓа до пренос на податоци и загуба на синхронизација. За многу чест пренос на податоци, поповолни може да бидат кодирања кој во себе го содржат системскиот часовник (self-clocking) како на пример „return-to-zero“ (враќање-на-нула) иако тие се поскапи.
Инверзија на алтернативни ознаки
Кога се употребува на Т-носител (T-carrier), кодот е познат како Инверзија на алтернативни ознаки (Alternate Mark Inversion), бидејќи во овој контекст бинарната 1 се вика „ознака“ а бинарната 0 се вика „простор“. Ова кодирање се користело широко во првата генерација кај PCM мрежите, и сè уште се среќава кај постарата опрема за мултиплексирање денес, но успешниот пренос се заснова на не многу долги низи на нули. Не повеќе од 15 последователни нули теба да бидат пратени за да се осигура синхронизацијата. Модификацијата на 7 бит предизвикува промена на гласот која не може да се чуе со човечко уво но е неприфатлива грешка во податочниот поток. Од каналите за податоци се бара да употребуваат некоја друга форма на пулсирање, така што 8 бит се поставува на 1 за да се задржи доволната густина на единици. Ако влезните податоци не ја следат шемата дека секој осми бит е единица кодерот упортебува антернативна марк инверзија каде што додава единица после седум последователни нули за да се задржи синхронизацијата. Кај декодерот, оваа додатна единица која е додадена од кодерот се отстранува, при што примачот добива точни податоци. Поради ова, податоците пратени помеѓу кодерот и декодерот се во просек подолги за помалку од 1% од оригиналните податоци. Ова го намалува преносот на податоци на 56 kbps по канал.
Откривање на грешка
Друга корист од биполрното кодирање во споредба со униполарното е откривањето на грешка. На пример кај Т-носителот (T-carrier), биполарните сигнали се регенерираат во правилните интервали при што синалите ослабени од долгиот пренос не само што се засилуваат туку се откриваат и загубените сигнали кои повторно се создаваат. Ослабените сигнали помешани со шум може да предизвикаат грешки, каде што ознаката се толкува како нула, а нулата како позитивна или негативна ознака. Секоја едно-битна гршка резултира во кршење на биполарното правило. Секој биполарен прекршок (BPV, bipolar violation) е показател на грешка во преносот. (Локацијата на биполарниот прекршок не секогаш е локација на оригиналната грешка).
Други Т1 шеми на декодирање
За каналите на податоци, за да се спречи потребата секогаш да се поставува 8 бит како прв, како што е опишано поготе, други Т1 шеми на декодирање (пр. Изменето AMI кодирање) овозможуваат правилен пренос безразлика на податоците кои се пренесуваат. На овој начин, се постигнува пренос со 64 kbps по канал. B8ZS е нов формат кој се користи во Северна Америка, додека HDB3 е оригинален линијски тип на кодирање кој се користи во Европа и Јапонија. Се користи и многу слична шема на кодирање со обратно поставени логички позиции кое се нарекува псевдотернарно кодирање. Ова кодирање со други зборови е идентично.
NGC 1194
NGC 1194 — леќеста галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1194 се споменува и како UGC 2514, MCG 0-8-78, CGCG 389-68, IRAS 03012-0117.
Откривање
Објектот е откриен на 23 ноември 1883 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1194 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 1194 има привидни димензии од 1,8' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 3 м 49,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 1° 6' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 1194 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 11537. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 221; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4707. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1453.
Космос-2137
Космос-2137 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 19 март 1991 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 93,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 491 км, а најмалото на 441.
Надја Али
Надја Али (урду: نادیہ علی, англиски: Nadia Ali) е пакистанско-американска пејачка и текстописец. Моментално има изградено соло кариера, иако претходно стекна голема слава во денс групата iiO со својот деби сингл Rapture. Втората најпозната песна е Is it love?. Откако се оддели од групата во 2005 година, стана познат и добар вокалист на електронската денс музика. Има соработувано со многубројни диџеи, од кои најпознат е Армин ван Бурен.
Личен живот
Родена е на 3 август 1980 година во Либија, од пакистански родители. Родителите и таа заедно се преселија кога Надја имаше 5 години во САД, поточно во Њујорк. Започна да пее на 17 години, во канцелариите на Версаче, посебно на Божиќни забави. Колегите од Версаче му ја претставија на продуцентот Маркус Мозер, со кого подоцна ја основаа групата iiO. Со оваа група најпознати песни ѝ се Rapture и Is this love?. Во 2005 се оддели од Маркус и започна соло кариера. Настапувајќи сама, направи многу песни од кои најпознати се: At the end, Runaway, Smooth, Pressure, Kiss, Try, Fantasy, Crash and burn, Feel so good, Must be the love итн.
NGC 5519
NGC 5519 — спирална галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5519 се споменува и како NGC 5570, UGC 9111, MCG 1-36-25, CGCG 46-70, id doubtful.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5519 е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 5519 има привидни димензии од 1,6' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 14 м 20,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +7° 30' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 75°.
Други поделби
Проучување на NGC 5519 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 50865. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 197; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 902. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 96.
Надворешни врски
NGC 5519
ФК Молде
ФК Молде е фудбалски клуб од градот Молде, Норвешка, кој во моментов игра во Норвешката Премиер лига попозната како Типелиген, највисоката лига по ранг во норвешкиот фудбал. Основан на 19 јуни 1911 година, Молде првично бил познат како Интернешнл. Молде бил двапати шампион на норвешка и е двократен освојувач на норвешкиот фудбалски куп, а исто така завршиле како втори во лигата уште седум пати. Молде е еден од двата норвешки клубови кои учествувале во Лигата на шампионите, покрај Розенборг.
Молде настапува на Акер стадионот, а моментален тренер на тимот е легендарниот норвешки напаѓач на овој клуб, но и на Манчестер Јунајтед, Оле Гунар Солшер.
Домашни
Вицешампиони (9): 1974., 1987., 1995., 1998., 1999., 2002., 2009., 2017., 2018.
Финалисти (3): 1982., 1989., 2009.
Боцкоглавци
Боцкоглавците се група која вклучува најчесто мали и облигатно-паразитски црвовидни животни, со околу 1000 видови, што го прави овој тип среден по големина. Ларвите на овие организми паразитираат во хемоцелот на членконогите (ракови, стоногалки и инсекти), додека возрасните живеат во системот за варење на ’рбетниците (во прв ред тоа се коскените риби). Речиси сите се космополитски организми (поседуваат голема валенца на домаќини), освен неколку, кои имаат ограничена географска распространетост (строго специфични за домаќинот). Исто така, боцкоглавци се најдени и во риби кои живеат во абисалот и ултраабисалот. Боцкоглавците имаат напреден план на градба на своето тело, односно поседуваат примарна телесна празнина (псевдоцелом), но кај нив отсуствува сегментација. За разлика од останатите паразитски животни, тие не се толку распространети и чести.
Морфолошки одлики
Обоеноста на телото кај боцкоглавците варира од бела, жолта, кафеава, црвена или портокалова боја, но повеќето видови се безбојни. Возрасните форми достигнуваат должина од неколку милиметри до 60 см, а најдолги се претставниците од класата Archiacanthocephala. Телото не е поделено на сегменти, но неколку видови покажуваат псевдосегментација. Боцкоглавците се полово диморфни, што се огледува во тоа што женките се обично поголеми од мажјаците. Телото на овие животни може да се подели на три дела: риличен дел (пробосцис), вратен дел и трупен дел. Рилката (риличниот дел, пробосцис) е потенок израсток на антериорниот крај, кој може да се испушти од телото и повторно да се врати во него (ретрактибилност). Таа е наоружана со кутикуларни израстоци – куки, со кои паразитот се прикачува за цревото на домаќинот. Всушност, по овие куки типот го добил своето име (грчки akante - трн, kephale - глава). Куките може да се распоредени во редови или надолжно, што е во зависност од видот. Некои претставници како дополнителна структура поседуваат еден апикален орган чија функција е најверојатно сетилна. Рилката се враќа (односно увртува) назад во телото со помош на активноста на мускулите ретрактори, кои ја сместуваат во риличен рецептакулум, едно шупливо мускулно мевче што виси во предниот дел од трупот. Меѓутоа, рилката се издава од телото со помош на хидрауличен притисок (причинет од псевдоцеломската и лакунарната течност). Риличниот рецептакулум со помош на парни мускули е прицврстен за телесниот ѕид и цревото. Странично од рецептакулумот се наоѓаат посебни шупливи органи наречени лемнисци (латински lemniscus - врвка) кои содржат систем од канали. Бидејќи епидермисот на боцкоглавците е исполнет со лакуни (меурести простори), се смета дека лемнисците служат како складишта за лакунарната течност која се истиснува во нив за време на ретракцијата на рилката. Вратниот дел обично нема боцки или куки, а поседува сетилни структури. Трупот е најголемиот телесен дел. Присуството на куки или боцки на трупниот дел е важен критериум при детерминацијата на овие животни.
Анатомски одлики и физиологија
Телесната празнина на Acanthocephala е од псевдоцеломски тип и во неа се сместени сите органи и органски системи. Телесниот ѕид е составен од три дела. Кутикулата е бесструктурна покривка која го штити паразитот од стомачните ензими на домаќинот. Епидермисот е сличен со оној на цевчестите црви по тоа што е од синцициелна природа, но кај боцкоглавците е многу подебел. Тој е исполнет со лакуни и поседува големи амебоидни јадра. Мускулниот слој е претставен со два потслоеви: надворешен слој од кружни шупливи мускули и внатрешен слој од надолжни мускули. Под нив се наоѓа псевдоцеломот. Во него се наоѓаат сите внатрешни органи. Тие се изведени од еден лигамент кој се протега средишно долж псевдоцеломот.
Циркулаторен и респираторен систем отсуствуваат, а нивната улога ја има преземено лакунарната и псевдоцеломската течност (слично како кај Nematoda). Екскреторниот систем е застапен само кај Archiacanthocephala, и тоа во вид на изменети протонефридии кои се адхерентни со репродуктивниот систем. Но, кај повеќето видови отсуствуваат посебни екскреторни органи.
Нервниот систем се состои од една церебрална ганглија сместена во риличниот рецептакулум од која поаѓаат две нервни стебла во ѕидот на рецептакулумот за да го инервираат ѕидот на трупот. Машките единки поседуваат и генитална и клоакална (бурсална) ганглија. Репродуктивниот систем на мажјаците се состои од пар на семеници и специјализирани клетки означени како цементни жлезди. Производите од овие органи се изнесуваат преку копулаторен орган (пенис), сместен во копулаторна бурса или клоака (кај оние видови што поседуваат и протонефридии). Женките од Acanthocephala се одликуваат по тоа што јајчникот постои како одделен орган само во раните стадиуми на развој, додека подоцна се распаѓа и дава слободнопливачки јајце-клетки.
Струпино
Струпино (Λυκόστομο, Ликостомо; до 1926 г. Στρούμπινο, Струбино ) — село во Воденско, Егејска Македонија, денес во општината Меглен на Постолскиот округ во областа Централна Македонија, Грција. Населението брои 403 жители (2011). Сè до 1924 г. било населено исклучиво со Македонци, а денес е мешано, но со македонско мнозинство.
Во Отоманското Царство
Во дадено време еден дел од жителите на Струпино го прифатиле исламот за да ја обезбедат својата лична и имотна сигурност. Во XIX век е заведено како наполно македонско село во Воденската каза. Според хрватскиот етнограф Стефан Верковиќ кон крајот на XIX век Струпино (Струпина) било село на Македонци-христијани и Македонци-муслимани со вкупно машко население од 121 лице од 28 домаќинства.
Во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Струпино (Stroupino) било село во Воденската каза кое се состоело од 58 куќи во кои живееле 180 Македонци-христијани и 62 Македонци-муслимани.
Во 1883 г. во Струпино почнала да работи бугарската пропаганда со отворање на бугарско училиште.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. Струпино било македонско село со 260 Македонци-христијани и 300 Македонци-муслимани.
Христијанското население на Струпино потпаднало под врховенството на Бугарската егзархија. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. Струпино (Stroupino) имало 384 Македонци под егзархијата и во него работело бугарско училиште. Според српскиот географ Боривое Милоевиќ, во периодот пред Балканските војни селото имало 65 христијански и 50 муслимански куќи.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата 1913 г. селото броело 670 жители, кои во 1920 г. спаднале на 460. Во 1920-тите муслиманското македонско население на Струпино е иселено во Турција по сила на Лозанскиот договор, а на негово место властите довеле грчки колонисти од Мала Азија и Понд. Во 1926 г. селото е преименувано во Ликостомон. Во 1928 г. Струпино имало 684 жители, од кои 250 биле дојденци (66 семејства), а остатокот Македонци.
Во 1940 г. населението пораснало на 984 жители, од кои 656 Македонци, а 328 грчки дојденци, што значи дека Макецонците имале двотретинско мнозинство. Во Граѓанската војна Струпино прилично настрадало. Повеќе македонски семејства морале да се иселат во Р. Македонија, а останатите Македонци зимата 1947 г. биле присилно иселени од властите во С’ботско. Во тоа време според статистиката на НОФ, Струпино имало 500 Македонци и 300 грчки дојденци. По војната, иселените во С’ботско се вратиле во Струпино, но до 1951 г. селото веќе спаднало на 335 лица. Во следните две десетлетија населението се накачило, со 491 лица во 1961 и 463 во 1971 г., но потоа повторно опаднало.
Според истражување од 1993 г. селото е мешано словенојазично-дојденско (т.е. македонско-грчко) и во него македонскиот и понтскиот грчки се зачувани на средно ниво, а турскиот на ниско.
Стопанство
Селото произведува претежно грав, индустриски пиперки, тутун, жито и овошје. Делумно е развиено и сточарството.
Насимјенто
Демографија
Source: INE (Spain)
Клајн Роган
Клајн Роган (Klein Rogahn) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Франсоа-Андре Даникан Филидор
Франсоа-Андре Даникан Филидор (роден во Дре на 7 септември 1726 - починал воп Лондон на 31 август 1795) бил француски шахист и музички композитор. Тој се смета дека бил еден од најдобрите шахисти во негово време, но сепак во тоа време титулата „светски правак“ сè уште не постоела. Неговата книга Анализа на шаховската игра (француски: Analyse du jeu des Échecs) се сметала за стандардно шаховско помагало во следните 100 години. За време на неговиот живот, не бил именуван со целото име, односно најчесто бил именуван како Андре Даникан Филидор.
Македонија во металното време
Старите жители на Македонија мошне рано почнале да ги користат и металите. Во времето на бронзеното време, кое траело од последните векови на третото илјадалетие (милениум) до 1200 година пред н.е. исто така имало продирања на индоевропските племиња, за што сведочат наодите во Црнобуки, Карамани, Висок Рид, Барешани, Кравари, Шуплевац и Бакарно Гумно (во Пелагонија), во Демир Капија, Скопското Кале и Ерменово во Егејскиот дел на Македонија.
Кон средината на бронзеното време се почувствувал мир од дотогашните преселби на индоевропските племиња, што ги потврдуваат наодите од Канино, Радоборската Тумба и Висок Рид (Пелагонија) со слични садови на оние од Ерменово.
Меѓу најпознатите племиња што живееле во Македонија биле Илирите, Тракијците, Бригите, Едонците, Пајонците и Пелагонците, а кон крајот на 9 век пред н.е. низ сите предели на Македонија ги среќаваме и античките Македонци населувајќи ја постепено речиси целата територија до планината Пинд на југ.
Од пред околу 700 години пред н.е. посебно се значајни наодите на Дамјан (Радовишко), Оризари (Кочанско) и селото Бразда (Скопско). Во тоа време се живеело во утврдени населби со ѕидови без малтер. Правеле убави глинени садови и накит.
Во периодот од 8 до 6 век пред н.е. постепено јакнело племството аристократија, се развила трговијата и започнало зголеменото влијание на Грчките колонии. Од ова време се позлатените наоди од Требеништа и наодите од Таринци (Штипско). Во тој период се одвивал процесот на формирањето на најстарите народи во Македонија и започнува формирањето на првите држави.
Трифора
Трифора (trifora) — вид на прозорско окно вертикално поделено на три еднакви дела. Секој дел е натсводен со лак, а понекогаш и целата трифора со еден дополнителен лак, при што во просторот меѓу трите помали лакови и големиот лак често се наоѓаат декоративни елементи.
Трифорите поретко се употребувале од бифорите и монофорите. Се појавиле во времето на романиката, најмногу се користеле во времето на готиката, а многу малку во ренесансата. После тоа биле скоро заборавени, а повторно се враќаат во архитектурата во XIX век, во времето на историзмот и повторната популаризација на готиката и романиката.
Орман Чифлик
Орман Чифлик (Δενδρί, Дендри; до 1928 година: Ορμάν Τσιφλίκ, Орман Цифлик ) — поранешно село во Воденско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Вртикоп, во Централна Македонија, Грција.
Трифора
Овој вид прозорска рамка вообичаено се користел за поголеми отвори на горните катови. Најчесто трифорите се граделе на завршните катови на камбанариите, бидејќи големите отвори на трифорите ја смалувале масата на камбанаријата, па истата можела да достигне поголеми висини.
Орман Чифлик
Географија и местоположба
Селото се наоѓало помеѓу селата В’гени и Ризово, а ѝ припаѓало на општината Каменик.
Историја
Во 1928 година, селото добило ново грчко име, но изгледа дека истата година се растурило, бидејќи не се спомнува во пописот од 1928 година. Неговото население се прибрало во околните села, бидејќи земјиштето, кое било беговско, им било доделено на бегалски семејства сместени во селото Ризово.
Стопанство
Главното занимање на селаните било земјоделството.
Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Орман Чифлик (Orman tchifliq) е село во Воденската каза со 20 куќи и 75 жители Македонци.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Орман Чифлик живееле 90 Македонци. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Мавреново (Mavrenovo) имало 48 Македонци.
Во 1920 година, Орман Чифлик е посочено со 5 македонски куќи.
Во пописот од 1913 година било забележано со 32 жители, а во 1920 година само со 14 жители. Во 1928 година добило ново грчко име, но изгледа селото се распаднало и не е спомнато во пописот од 1928 година.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на општината Вртикоп, во округот Постол.
Бен Золински
Бен Золински (германски: Ben Zolinski, 3 мај 1992, Берлин, Германија) — германски фудбалер кој игра за ФК Падерборн 07.
Евдоксиј Антиохиски
Евдоксиј Антиохиски (Eudoxius; грчки: Ευδόξιος ο Αντιοχείας) — Цариградски патријарх во периодот од 360 до 370 година. Пред да стане патријарх, тој бил епископ во Антиохија.
Во времето кога учел во Антиохија, Евдоксиј станал приврзаник на аријанството, особено на крилото на Евсевиј Никомедиски. Тој учествувал на црковните собори во Антиохија, Сердика и Милано, а во текот на 358 година станал Патријарх на Антиохија. Констанциј II го симнал од престолот и го вратил во својата родна Кападокија, главно поради неговата поддршка на аријанството на Евномиј.
Во 360 година станал Цариградски патријарх, каде во 366 година го крстил царот Валент, кој паднал под негово влијание.
Ограда (Зркле)
Ограда — археолошко наоѓалиште во поречкото село Зркле. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа на левиот брег на Мала Река, каде во нивата на месен жител, по површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. Во долниот крај на нивата биле откопани два питоса. Исто така, сопственикот пронашол и повеќе монети. Питосите и монетите се чуваат кај сопственикот на нивата
Страгово
Страгово — село во Општина Кавадарци, во областа Витачево, во околината на градот Кавадарци.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во источниот дел од Општина Кавадарци, во областа Витачево, во изворишното подрачје на реката Луда Мара. Селото е ридско, на надморска височина од 750 метри. Од градот Кавадарци е оддалечено 18 километри.
Има голем атар, кој зафаќа површина од 27,4 км2. На него преовладуваат пасиштата на површина од 1.762 хектари, а на обработливото земјиште отпаѓаат 700 хектари.
Историја
Подрачјето на Страгово е населено уште од доцната антика, за што сведочи наоѓалиштето Падарница на 2 км источно од селото.
Стопанство
Селото има полјоделско-сточарска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Страгово имало македонско население. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Страгово имало 520 жители.
Страгово во 1961 година било средно село по големина со 469 жители. Во 1994 година бројот се намалил на само 55 жители, од кои 52 биле Македонци и 3 жители Срби.
Според пописот од 2002 година, во селото Страгово имало 22 жители, од кои 21 Македонец и 1 Србин.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 9 жители, од кои 2 Македонци и 7 лица без податоци.
Родови
Како родови во Страгово се споменуваат:
Самоуправа и политика
Во периодот 1950-1952, селото било дел од некогашната општина Крњево, во која влегувале селата Барово, Горна Бошава, Долна Бошава, Крњево, Страгово и Стрмашево.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Крњево, во која покрај селото Страгово се наоѓале селата Барово, Бохула, Бунарче, Горна Бошава, Долна Бошава, Конопиште, Крњево, Радња, Стрмашево и Чемерско.
Во периодот 1955-1965, селото било дел од тогашната општина Конопиште.
Избирачко место
Селото е опфатено во склоп на избирачкото место бр. 0709 според Државната изборна комисија, кое ги опфаќа селата Страгово и Бунарче, кое е сместено во зграда на општината, поранешни простории на месната заедница во село Крњево.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 23 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 19 гласачи.
Иселеништво
Од селото се иселиле околу десетина куќи на почетокот на век во САД.
Баварци
Баварците се препознаваат по:
Постои политичка патрија наречена Bayernpartei („Партија на Баварија“) која се залага за самостојност на Баварија.
Bavaria
Демофил Цариградски
Демофил Цариградски (починал во ) бил епископ на Бер и Цариградски патријарх во периодот од 370 до 379 година.
Тој е роден во аристократска фамилија од Солун, и главно се залагал за аријанската страна во првата поголема шизма во христијанството.
Список на главни градови во Европа
Ова е список на главни градови во Европа. Во листата се наедени само главните градови на меѓународно признати држави.
Пампов
Пампов (Pampow) — општина во округот Лудвигслуст-Пархим, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Ера-Лесин
Ера-Лесин (Ehra-Lessien) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Прва македонска ударна бригада
Првата македонска ударна бригада (с. Локов, Струшка Малесија, 8 јуни 1944 – 28 септември 1944) – воена единица на НОВ и ПОМ, која потоа во состав на Четириесет и осмата (македонска) дивизија на НОВЈ.
Ера-Лесин
Географија
Ера-Лесин се наоѓа во крајниот источен дел на сојузната покраина Долна Саксонија.
Општина се наоѓа околу 20 километри од Волфсбург и Гифхорн.
Прва македонска ударна бригада
Бригадата била формирана од околу 500 борци на два македонски баталјона на Првата македонско-косовска бригада (Кичевско-дебарскиот баталјон и Ресенско-охридскиот), борци на Партизанскиот одред „Јане Сандански“, Велешкиот партизански одред, Костурскиот партизански одред и новопристигнати борци. При штабот на бригадата престојувала и англиска воена мисија.
Ера-Лесин
Општински единици
Општината се состои од местата Ера (1.275 жит.) и Лесин (559 жит.).
Прва македонска ударна бригада
Во месец јуни 1944 година, бригадата започнала со издавање на весникот „Народен војник“ како свој орган, во кој се пишувало за борбите и животот во бригадата.
Ера-Лесин
Соседни општини
Ера-Лесин се граничи со следниве градови и општини:
Патека за тестирање на Фолксваген
Фолксваген поседува патека за тестирање во местото Ера. Патеката била изградена во текот на Студената војна, а местоположбата била одбрана бидејќи во зона забранета за летање близу границата со Источна Германија, па така можеле да бидат тестирани тајни прототипи без опасност од протекување на можните соперници.
Прва македонска ударна бригада
Воени дејствија
Успешно ги напаѓала германските сили на комуникациите Струга-Дебар, Струга-Кичево, Охрид-Струга и Ресен-Охрид, и дејствувала против балистичките сили на поширокото подрачје на Дримкол, Малесија, Галичко и Гостиварско.
Во содејство со други воени единици, учествувала во првиот напад на Дебар, на 9 јули 1944 година. По жестоките борби во градот, бригадата се повлекла во селото Долно Мелничани.
19 јули - Со заседа од бригадата на патот Дебар-Струга биле уништени 2 германски камиони, а 2 онеспособени. Бил убиен 21 германски војник.
1 август - Во зората заедно со 1.албанска бригада го нападнале Дебар. Градот бил прочистен и касарната блокирана. Дебар бил држен од 1 до 3 август. Непријателот имал околу 110 мртви и ранети и 3 заробени. Дел од силите на 1.бригада кои ги затвориле правците за Дебар и ги обезбедувале силите кои се бореле во градот, ја разрушиле телефонската линија, мостови и патишта. Единиците од Косовската бригада, кои го штителе грбот на 1 бригада уништиле 1 тенк, 6 камиони и убиле 70 германски војници.
На 3 август, бригадата се повлекла во Дебрца на планината Караорман, во пределот на Бела Вода - Алипашица. За време на германската офанзива за чистење на теренот од партизански единици, бригадата водела постојани борби.
Од 28-30 август бригадата успеала да уништи дел од пругата Струга-Кичево во должина од 3 километри, како и повеќе мостови и телефонски линии во пределот на село Ботун, с. Мелничани и с. Могорче. На 31 август 1944 година бригадата се повлекла во с. Подвис, Кичевско, каде била извршена реорганизација на командниот состав на штабот на бригадата и баталјоните. Исчистени биле железничките станици во Сливово, Пресека и Ботун, при што биле убиени 8 и заробени 3 германски војници. Биле запленети 3 тешки и 4 лесни митралези, 30 пушки, 40000 куршуми, 4 шмајзери, 1 минофрлач со 500 мини, 1 мотоцикл, многу облека, храна и санитетски материјал.
На 1 септември 1944 година следувал напад на градот Кичево, бригадата го зазела градот, одржала митинг и се повлекла во правец на Крушино. Во наредниот период, бригадата дејствува во рамките на 48 Македонска дивизија. Следувале операции за разоружување на бугарската војска по капитулацијата на Бугарија, борбите за ослободување на Прилеп, и борбите за ослободување на Кичево на 8 октомври 1944 година. На 15 октомври бригадата влегла во ослободениот Охрид, но поради силниот притисок од нови германски единици, следувале 13 дневни борби околу градот Струга, и напади на германските единици на патот Ресен - Охрид. На 7 ноември 1944 година бригадата учествувала во конечното ослободување на Охрид.
Во наредниот период бригадата учествувала во борби со балистички формации околу селото Зајас, а потоа во операции во реонот на Гостива р, каде на 17 ноември 1944 година биле поразени силите на Џемаил Хасани и Мефаил Шеху. Кон крајот на ноември и декември 1944 година, бригадата води борби за чистење на теренот околу Гостивар од балистички и други вооружени формации.