Жените_во_Втората_светска_војна
Волонтирање
И покрај нивните очигледни разлики од мажите, жените биле желни да волонтираат. Многу од вклучените жени доаѓале  од ограничена средина; затоа тие ја пронашле  армијата како ослободување. Други причини што жените доброволно се пријавувале, биле тие да избегаат од несреќни домови или бракови или да имаат по стимулативна работа. Сепак, огромната причина за влегување во армијата била патриотизам. Како и во Првата светска војна, Велика Британија била во патриотски жар во текот на целата Втора светска војна да се заштити од странска инвазија. Жените за прв пат добиле можност да помогнат во одбраната на нивната родна земја, што го објаснува големиот број жени доброволци во почетокот на војната. И покрај огромниот одговор на повикот за жени волонтери, некои жени одбиле да се приклучат на силите; многумина не биле подготвени да се откажат од цивилната работа што ја имале, а други имале машки партнери кои не биле подготвени да ги пуштат. Другите сметале дека војната е сè уште машка работа и не е нешто во што треба да се вклучат жените. Слично на силите на мажите, женските сили биле претежно волонтери во текот на целата војна. Меѓутоа, кога стапило во сила женското регрутирање, тоа било многу ограничено. На пример, мажените жени биле ослободени од каква било обврска да служат освен ако не изберат да го сторат тоа, а оние што биле повикани можеле да се одлучат да служат во граѓанска одбрана (домашен фронт). За време на војната, приближно 487 000 жени се пријавиле доброволно за женски услуги; 80 000 за ВРНС, 185 000 за ВААФF и 222 000 за АТС. До 1941 година, барањата во воената индустрија барале да се прошират услугите на жените за да можат повеќе мажи да бидат ослободени од претходните позиции и да преземат поактивни улоги на бојното поле. Од сите женски услуги, на АТС им требале најголем број нови апликанти; сепак, поради недостаток на популарност на АТС, тие не биле во можност да ги добијат околу 100 000 потребни доброволци. За да се обидат да ги променат мислењата на жените за АТС, условите за живот се подобриле и се направила нова поубава униформа. Во 1941 година била воведена Регистрацијата за налог за вработување со надеж дека ќе се запишат повеќе жени. Овој чин не можел да ги принуди жените да ги здружат силите, но наместо тоа, се барале жени на возраст од 20-30 години да се обидат да најдат вработување преку размена на труд и да обезбедат информации за нивните тековни вработувања и семејни ситуации. Оние што се сметале за подобни биле убедени да работат во воената индустрија затоа што Министерството за труд немало моќ да ги присили. Пропагандата се користела и за да се убедат жените да останат во женските услуги. До крајот на 1941 година, АТС добила само 58.000 нови работници, што не ги исполнила очекувањата. Ернест Бевин тогаш повикал на регрутирање и кон крајот на 1941 година со Законот за национална служба станало задолжително жените на возраст од 20-30 години да се приклучат на воена служба. Оженетите жени биле ослободени од регрутирање, но оние кои ги исполнувале условите имале можност да работат во воената индустрија или граѓанската одбрана доколку не сакаат да се приклучат на некоја од другите услуги. Жените можеле да побараат кадев сакаат да се приклучат, но повеќето жени биле ставени во АТС, заради нивната потреба за нови апликанти. Законот за национална служба бил укинат во 1949 година, но до 1944 година жените повеќе не биле повикувани на служба, бидејќи се сметало дека потпирањето на доброволци е доволно за да се завршат потребните задачи за време на последните фази на војната.