cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 3875
NGC 3875 — леќеста галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3875 се споменува и како UGC 6739, MCG 3-30-105, CGCG 97-139, KCPG 300B.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3875 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 3875 има привидни димензии од 1' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 87°.
Други поделби
Проучување на NGC 3875 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 36675. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1443. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1406.
1654 во уметноста
1654 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Каракија (округ)
Каракија е округ во Казахстан во покраината Мангистау со центар Курик.
NGC 1794
NGC 1794 — спирална галаксија во соѕвездието Зајак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1794 се споменува и како NGC 1781, ESO 553-7, MCG -3-14-2, IRAS 05057-1815.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1794 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 1794 има привидни димензии од 1,3' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 7 м 55,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 18° 11' 24". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 1794 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16788. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 315; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5905. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1473.
Надворешни врски
NGC 1794
Ситноцветна врбовица
Ситноцветната врбовица или ситноцветната млечика (Lat. Epilobium parviflorum) е повеќегодишно тревно растение од фамилијата Onagraceae.
Опис
Биолошката форма на ситноцветната врбовица е хемикриптофитна скапоза, нејзините хибернатски пупки се наоѓаат веднаш под површината на почвата, а флоралната оска е повеќе или помалку исправена со неколку листа.
Ситноцветната врбовици просечно достигнува 30 до 80 сантиметри висина. Стеблото е исправено и густо покриено со влакненца, особено во долниот дел. Лисјата се еден наспроти друг, тесни и назабени, заоблени во основата, 4-10 сантиметри долги. Малите цветови се бледо розови или бледо виолетови, со пречник од 6-7 милиметри, со четири ливчиња, осум прашници и четирикрака чашка. Цветниот период е од јуни до август. Хермафродитните цветови се самооплодуваат (автогамија) или од инсекти (ентомогамија). Плодот е капсула долга три до седум сантиметри која содржи многу мало црно семе (долго околу 1 mm), со бели влакна кои овозможуваат ширење со ветрот. Овој вид е многу сличен со Epilobium hirsutism, но цветовите му се многу помали.
Распространетост
Ова растение го има во најголемиот дел на Европа и во Западна Азија, како и во САД и Канада.
Животна средина (хабитат)
Ситноцветната врбовица претпочита бари и мочуришта, влажни планински ливади и падини, на надморски висини од 0 до 1.400 метри и максимални 2.500 метри.
Медицински употреби
Заради антиоксидансните и антиинфламаторните својства, екстракти од ова растение се користи во традиционалната медицина при заболувања на простатата, мочниот меур и бубрезите.
Носии од Славиште
Женската носија
Појасот е од волнена и конопна, пругасто - шарена ткаенина, а скутината означена како скутача е украсена со ситни шарки, меѓу кои има и китки од срмени конци. Зимска и празнична облека е безракавно џубе, долго до колена, од црна клашна, со украси од гајтани и срма. Машката носија
Мажите од овој предел носеле бела платнена кошула од памук или коноп, носена вовлечена во чаширите кои биле направени од црн или кафеав шајак. Над кошулата се носело елек кој бил долг до појасот и ткаен од кафеав шајак со црни гајтани околу предните рабови и тие околу вратот, а над сета горна облека се носело доламка од кафеав шајак со долги ракави. Околу половината се носело појас од црвена волнена преѓа со вркстени шарки, на нозете носеле волнени чорапи со „алова“ црвена основа целосно покриена со шари. На главата се носело шубара која за младоженците била китена со синџир на кој биле прикачени сребрени пари со китка шишмир. Младоженците исто така носеле јашмак, вид на горна облека китена со шишмир, а сточарите носеле кушљак од дебел кафеав шајак (носена само од возрасните мажи).
Пол Дирак
Пол Адриен Морис Дирак (Paul Dirac – ) — англиски теориски физичар кој ги поставил темелите на раниот развиток на  квантната механика и квантната електродинамика. Тој бил професор по математика на Кембричкиот универзитет, член на Центарот за теориски студии во Мајамскиот универзитет и ја поминал последната деценија од својот живот во Флоридскиот државен универзитет.
Неговите колеги го сметале за човек со необичен карактер. Алберт Ајнштајн за него рекол „Оваа урамнотеженост на вртоглавиот пат помеѓу гениј и лудило е ужасна“. Меѓутоа, со својата математичка надареност се смета за еден од најзначајните физичари на XX век.
Семејство
Пол Адриен Морис Дирак е роден во куќата на своите родители во Бристол, Англија, на 8 август 1902 година. Татко му, Чарлс Адриен Дирак, бил имигрант од Швајцарија кој работел во Бристол како професор по француски јазик. Неговата мајка, ќерка на бродски капетан е родена во Англија и работела како библиотекарка во Бристолската централна библиотека. Пол имал помлада сестра, Беатриче Изабел Маргарит, позната како Бети, и постар брат, Чарлс Феликс кој извршил самоубиство во март 1925 година. Дирак подоцна изјавил: „Моите родители беа ужасно потресени. Незнаев дека се грижеле толку многу [...] Никогаш не сум знаел дека родителите треба да се грижат за своите деца, но оттогаш натаму знам.“
Дирак се оженил со Маргит Вингер во 1937. Тој ги посвоил двете деца на Маргит, Џудит и Габриел. Пол и Маргит Дирак заедно имале две деца, и двете ќерки, Мери Елизабет и Флоренс Моника. Истражувањето на Дирак вродило со плод само затоа што Маргит била задолжена за сè останато.
Образование
Дирак најпрво се образувал во основното училиште "Bishop Road", а потоа во техничкиот колеџ "Merchant Venturers" (подоцна "Cotham School"), каде што неговиот татко бил професор по француски јазик. Училиштето било институција како дел од Бристолскиот универзитет, споделувајќи простор и училиштен материјал. Преовладувале технички предмети како ѕидарство, чевларство, работа со метали и модерни јазици. Ова било необично во времето кога средното образование во Велика Британија во голема мера било посветено на класиците и нешто за кое Дирак подоцна ќе искаже благодарност.
Во 1923, Дирак дипломирал, уште еднаш со првокласни почести, и добил стипендија од £140, доделена од одделот за научно и индустриско истражување во Велика Британија. Заедно со стипендијата од £70 доделена од колеџот "Св. Џон" било сосема доволно да живее во Кембриџ. Таму, Дирак ги насочил своите интереси кон општата теорија за релативноста, интерес кој го стекнал претходно како студент во Бристол, и во зародишот на квантната механика, под надзор на Ралф Фаулер. Станал доктор на филозофија во јуни 1926 со првата објавена теза за квантната механика. Тој продолжил со своето истражување во Копенхаген и Гетинген.
Кариера
Дирак ја основал најопштата теорија за квантната механика и ја открил релативистичката равенка за електронот, која го носи неговото име. Тој е основоположник на квантната теорија за полето, на која денес подлежи сета теориска работа на суб-атомски или "основни" честички, работа која е темел на нашето разбирање за природните сили. Тој го предложил и го истражувал концептот на магнетниот монопол, објект сè уште емпириски непознат, кој значи добивање на уште поголема симетрија на равенките од електромагнетизмот на Џејмс Кларк Максвел.
Гравитација
Тој го определил гравитационото поле и ја развил основната квантна теорија за полето со динамички ограничувања. Влијанието и важноста на неговата работа се зголемува со текот на времето, а физичарите секојдневно ги користат концептите и равенките кои тој ги развил.
Квантна теорија
Дирак првпат се запознал со квантната теорија во септември 1925. Неговиот истражувачки ментор, Ралф Фаулер, добил доказ-копија истражна хартија од Вернер Хајзенберг во рамките на старата квантна теорија на Бор и Сомерфелд, единствено со изменети равекни коишто директно вклучуваат видливи количини. Фаулер му ја испратил хартијата на Дирак, кој бил на одмор во Бристол, барајќи од него да ја разгледа внимателно. Дирак длабоко се заинтересирал и набрзо успеал да развие квантна теорија. Тоа го довело до подлабока и значајна основна формулација на квантната механика.
Диракова равенка
Во 1928, градејќи 2×2 спин матрици кои ги открил независно од работата на Волфганг Паули за нерелативистичките спинарни системи, тој ја предложил дираковата равенка како релативистичка равенка на движење за брановата работа на електронот. Оваа работа го довела Дирак да го предвиди постоењето на позитронот, толкувајќи го со поимот „дираково море“. Во 1932, позитронот бил набљудуван од страна на Карл Андерсон. Дираковата равенка исто така придонела да се објасни потеклото на квантниот спин како релативистички феномен.
Магнетни монополи
Во 1933, Дирак покажал дека постоењето на единечен магнетен монопол во универзумот би било доволно за да се објасни набљудуваната квантизација на електричниот полнеж. Во 1975, 1982, и 2009  интригирачки резултати сведочат за можно постоење на магнетни монополи, но и на денешен ден нема директен доказ за нивно постоење.
Марија Шерифовиќ
Марија Шерифовиќ (српски: Марија Шерифовић) (р. 14 ноември 1984) е српска пејачка која се прослави со победата на Евровизија 2007.
Животопис
Родена е во Крагуевац, Србија. Нејзината мајка, Верица Шерифовиќ, е исто така пејачка која е од српско и ромско потекло. Нејзиниот татко, Рајко, е од турско потекло.
Албуми
Нејзиниот прв албум е „Нај, најбоља“, издаден во 2003 година, и бил многу добро прифатен. Најголем хит од овој албум била песната „Знај да знам“ компонирана од Дарко Димитров. Летото 2005, таа го издаде синглот „Агонија“, кој бил верзија на грчката супер ѕвезда Деспина Ванди (I Believe It).
Нејзиниот втор албум е „Без љубави“, издаден во 2006, и бил многу успешен. На почетокот на 2007, таа го издаде вториот сингл наречен „Без тебе“. На 28 јуни 2007 таа го издаде албумот наречен „Најдоброто од Марија Шерифовиќ“.
Фестивали
Во 2003, таа настапи на Будва фестивалот со песната „Горка чоколада“, повторно од Дарко Димитров. Во 2004, таа беше дел од истиот фестивал со песната „Бол до лудила“ и зема прва награда.
1655 во уметноста
1655 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Универзитет на Обединетите нации
— академска и истражувачка подружница на Обединетите нации. Со седиште во Шибуја, Токио, Јапонија, со дипломатски статус на институција на ООН, неговата мисија е да помогне во решавање на глобалните прашања поврзани со човечкиот развој и благосостојба преку заедничко истражување и едукација.
Во 1969 година, генералниот секретар на ООН У Тант предложил „формирање универзитет на Обединетите нации, вистински меѓународен и посветен на целите на Повелбата за мир и напредок“. По три годишни сесии на кои се дискутирало ова прашање, Генералното собрание на Обединетите нации (УНГА) го одобрило основањето на Универзитетот на Обединетите нации во декември 1972 година. Токио бил избран за негова главна локација поради заложбата на јапонската влада од 100 милиони долари на фондот за донации.
Организација и водство
Универзитетот е предводен од ректор, кој има ранг на заменик-генерален секретар на Обединетите нации.
Досега имало шест ректори. Актуелен ректор, од март 2013 година, е д-р Дејвид М. Мелоун од Канада.
Список на ректори на Универзитетот на Обединетите нации: Советот на УНУ е управен одбор на Универзитетот и е составен од 12 члена кои се назначени од генералниот секретар на Обединетите нации со согласност на генералниот директор на УНЕСКО.
Историја
Универзитетот бил основан во 1973 година и официјално ги започнал своите активности во 1976 година по потпишувањето на договорот за трајно седиште помеѓу Обединетите нации и Јапонија. Создавањето на Универзитетот на Обединетите нации го започнал генералниот секретар У Тант во 1969 година.
Институти и проректорат на УНУ
Со текот на годините, биле создадени неколку институти на УНУ за да помогнат во истражувачките иницијативи на Обединетите нации. Најзначајно е тоа што во 2007 година, во Бон (UNU-ViE), Германија, бил формиран проректорат како начин за зајакнување на присуството на УНУ во Европа.
УНУ како институција за доделување дипломи
Во декември 2009 година, Генералното собрание на ООН ја изменил Повелбата на УНУ за да му овозможи на УНУ „давање и доделување магистри и докторати, дипломи, сертификати и други академски разлики под услови утврдени за таа цел во статутите на Советот“.
Во 2013 година, UNU-ISP ја објавил својата намера да побара акредитација од Националната институција за академски степени и универзално оценување (NIAD-UE), која е јапонска агенција за акредитација за високообразовни институции. UNU-IAS била официјално акредитирана во април 2015 година, со што станала првата меѓународна организација што била призната од NIAD-UE.
Во 2014 година, UNU-MERIT, во соработка со Универзитетот во Мастрихт, започнал да доделува двостепенски магистерски дипломи за науки за јавна политика и развој на човекот. Во 2018 година, програмата била ре-акредитирана од Организацијата за акредитација на Холандија и Фландрија (NVAO) и ја добила официјалната акредитација на EAPAA од Европската асоцијација за акредитација на јавната администрација.
Истражување
Улогата на Универзитетот на ООН е да генерира нови знаења, да ги образова, зајакне поединечните и институционалните капацитети и да ги шири своите корисни информации до релевантната публика. Во рамките на овие пет тематски гроздови, Универзитетот на ООН презема:
Како што е пропишано во Стратешкиот план на Универзитетот на Обединетите нации 2011–2014 година, 26-те главни теми во фокусот на академската работа на Универзитетот на ООН спаѓаат во пет меѓусебно зависни тематски групи:
Колективно, овие тематски кластери го дефинираат програмскиот простор во рамките на кој Универзитетот на ООН ги презема своите академски активности. Некои клучни перспективи (како што се родовата еднаквост, човековите права и одржливоста) преовладуваат во сите аспекти на работата на Универзитетот на ООН.
Институти и програми
Академската работа на Универзитетот на Обединетите нации ја спроведува глобален систем на институти, оперативни единици и програми сместени во повеќе од 12 земји низ целиот свет.
Кадифени црви
Кадифените црви се месојадни без‘рбетни животни кои припаѓаат на типот Onychophora. Тоа е мал тип, со околу 70 видови на интересни животни, често нарекувани и црви со екстремитети. Речиси сите живеат во тропските и суптропските региони на Земјата, макар што постојат и неколку видови од умерените области на јужната полутопка. Кадифените црви можат да бидат долги од 1,5 до 15 cm и да имаат помеѓу 28 (14 пара) или 86 (43 пара) на несегментирани екстремитети за движење. Тие најчесто се живописно обоени животни. Кадифените црви се прастари животни. Многу од пораните форми живееле во морето, како членовите на родот Aysheaia, чии фосили се најдени во карпи стари 540 милиони години. Ова значи дека овие организми живееле и во периодот на Камбриумот. Денешните онихофори, иако се сите копнени форми, сепак можат да се најдат само во влажни живеалишта. Обично се ноќни животни. Кај повеќето видови кутикулата е прекриена со ситни туберкули, кои на животното му ја даваат кадифената текстура, од која го добиле и името.
Кадифените црви имаат мешавина од морфолошки црти кои ги прават мост помеѓу прстенестите црви и членконогите. Но, поновите сфаќања сугерираат дека овој тип не претставува врска помеѓу анелидите и членконогите. Наместо ова, како и тардиградите, на него се гледа како на одделна еволутивна линија која независно се издигнала од некој дамнешен заеднички предок.
Спецназ
Спецназ (спецназ), е кратенка за Войска специального назначения, е термин за специјалните единици во Русија и во другите биши Советски држави.
Готланд
Готланд (Gotland, гутн. Gutland) — округ, покраина и општина во Шведска. Ова е најголемиот остров во Шведска и најголем остров во Балтичкото Море. Со површина од 3.140 км2, областа на Готланд зафаќа помалку од 1% од територијата на Шведска. Тука спаѓаат и помалите острови Форе и Готска Санден на север, како и мали островчиња на запад, вклучувајќи ја групата Карлсе (Лила и Стура). Самиот остров Готланд зафаќа површина од 2.994 км2, а покраината зафаќа 3.183,7 км2 (3.151 км2 копнена површина без реки и езера). Населението брои 57.221 жител, од кои 22.200 живеат во административниот центар Висби. Главни стопански гранки се туризмот, земјоделството и производството на бетон од локалниот варовник.
Спецназ
Историски гледано, терминот се однесува на специјалните воени единици контролирани од страна на воената разузнавачка служба ГРУ (Спезназ ГРУ). Исто така, опишува единици со посебна намена, или единици за специјални задачи (како што се Министерството за Внатрешни Работи ОДОН и Министерството за за единиците кои спасуваат во итни ситуации) во пост-Советските земји.
Готланд
Управа
Традиционалните покраини во Шведска немаат административна улога, туку постојат само како културно-историски целини. Меѓутоа, поради островскиот карактер на покраината, административниот округ (län) Готланд и општината (kommun) Готланд покриваат иста територија како самата покраината.
Географија
Административен центар на округот и општината е градот Висби. Населението брои 22.200 жители или од вкупното население на островот.
Спецназ
Зашто Спецназ е руски термин, најчесто го асоцираат со специјалната руска единица, но други пост-Советски држави најчесто го користат терминот и за своите единици бидејќи ги наследиле цвоите специјални единици од сега непостоечките Советски безбедносни единици. Петтата Спецназ бригада на Белорусија или Алфа Групата за Безбеднони Услуги на Украина се примери за Спецназ единици коишто не се руски.
Готланд
Географија
Недалеку од морскиот брег има неколку плитки езера, од кои најголемо е Бестетреск, во северниот дел на островот. Најпопуларни плажи на Готланд се Тофта и Хундфрија. Највисока точка е Лојста Хед, на 82 м надморска височина.
Историја
Домороден народ на островот биле Гутите, за кои има наоди уште од праисторијата. Уште в ораниот дел од историјата, Готланд станал трговски центар, а градот Висби бил најважен балтички град на Ханзата.
Во преданието „Гутасага“ се зборува за населувањето на островот од Тјелвар и неговите потомци. Во сагата се вели дека една третина од населението морало да се пресели во јужна Европа, што соодветствува на историјата на Готите. Некои историчари сметаат дека Готланд е изворната татковина на Готите.
Градот Висби во средновековието бил под засебна управа. Во 1288 избувнала граѓанска војна предизвикана од судирите помеѓу германските трговци и селаните со кои тргувале, која престанала по интервенција на кралот Магнус III. Во 1361, данскиот крал Валдемар IV го зазел островот. Во 1394 Готланд бил окупиран од Виталското Братство кое се утврдило во свое упориште во Висби. На крај Готланд станал лено на Тевтонските витези, доделено под услов да ја истераат оваа пиратска дружина. Во 1398 островот го зазела војската на Тевтонскиот ред, која го уништила градот и ги истерала Виталските Браќа. Во 1409 големиот мајстор на Тевтонскиот редот, Улрих фон Јунгинген, воспоставил гарантиран мир со склучвањето на Калмарскиот сојуз, продавајќи ѝ го островот на кралицата Маргарета I.
Култура
Средновековниот град Висби е прогласен за светско наследство на УНЕСКО. Највпечатливи се бедемите околу стариот дел на градот, кои датираат од времето на Ханзата.
Во минатото жителите говореле на свој гутниски јазик, но денес се зборува шведско наречје познато како готландски дијалект (Gotländska).
Готланд е познат по своите 94 средновековни цркви, кои денес се реставрирани и во активна употреба. Присутни се два главни стила: романскиот и готскиот. Постарите цркви, изградени во периодот 1150–1250 се романски. Поновите се изградени во готски стил, кој уживал популарност меѓу 1250 и 1400 г.
Старогерманскиот симбол „валкнут“ фигурира на голем број наоди како насликани камења и натписи. Од сите места во Европа, овој симбол е најприсутен во Готланд. Најпознати примери се каменот Стура Хамарс I и Тенгелгордскиот камен. На островот има и илјадници камења со таинствени жлебови за кои се верува дека имале улога во набљудување на небото.
NGC 6220
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6220 се споменува и како UGC 10541, CGCG 25-4, NPM1G -00.0524.
Откривање
Објектот е откриен на 19 јуни 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6220 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. NGC 6220 има привидни димензии од 1,7' х 0,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 16 ч 47 м 13,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -0° 16' 30"". Положбениот агол на објектот е во износ од 135°.
Други поделби
Проучување на NGC 6220 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 58979. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 246; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5050. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 155.
Димитар Кочевски-Мичо
Димитар Кочевски-Мичо (Света Петка, Леринско, - ) — македонски сликар
1656 во уметноста
1656 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Димитар Кочевски-Мичо
Животопис
Роден e во селото Света Петка, Леринско, Егејска Македонија. Средно уметничко училиште завршил во Скопје, а во 1968 година завршил Академија за применета уметност во Белград во класата на Александар Томашевиќ. По завршувањето покажал интерес за повеќе ликовни и применети дисциплини: графика и графички дизајн, сликарство, цртеж, илустрација и плакат. Работел како графички дизајнер во битолските фирми: Фабрика за фрижидери „Ѓорѓи Наумов“, Печатницата „Киро Дандаро“ и во „Фустеларко-борец“. Член на ДЛУМ е од 1970 година, а во 1974 година учествувал во формирањето на Друштвото на ликовните уметници на Битола (ДЛУБ). Во 1977 година со Илија Кочовски и Свето Манев ја формирале групата „77“. Групата се афирмирала и имала бројни изложби во Македонија и во Белград.
Кунова
Кунова (словенечки: Kunova) — населба во Општина Горња Радгона во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Дуќан на ул. „Караорман“ бр. 32 (Прилеп)
'''Дуќан на ул. „Караорман“ бр. 32''' — дуќан во Старата чаршија во градот Прилеп. Објектот е заведен како културно наследство на Македонија во списокот на заштитени добра на Министерството за култура.
Прва охридска парохија
Прваохридска парохија — православна парохија, дел од Охридското архијерејско намесништво на Дебарско-кичевската епархија. Парохиски свештеник е Димче Ѓорѓиески (сос. 2016). Оваа парохија ја сочинува стариот дел на градот Охрид (населба Варош) под Самуиловата тврдина познат како Кале.
Цркви
Ова е список на црквите во парохијата. Можно е списокот да е нецелосен.
Неферкаре Пеписенеб
' Неферкаре Пеписенеб (исто така Неферкар Керед Сенеб и Неферкаре VI) бил древен египетски фараон од Осмата династија во првиот преоден период (2181-2055 п.н.е.). Според египтолозите Ким Рихолт, Јирген фон Бекерат и Дарел Бејкер тој бил дванаесеттиот крал на комбинираната осма династија.
Потврди
Името Неферкаре Пеписенеб е потврдено на Кралскиот список од Абидос (број 51), но не на друго место. Сепак, Јирген фон Бекерат предложил Неферкаре Пеписенеб да биде идентификуван со „Неферкаре Керед Сенеб“ кој се појавува на Кралскиот список од Торино. Како таков, Неферкаре Пеписенеб би бил првиот крал на Осмата династија, по Ntyiqrt (кој би можел да биде Нетјеркаре), чие име се појавува на канонот од Торино. Двата извори се датираат долго по осмата династија, од 19-та династија или подоцна, и не постојат потврди за постоењето на овој фараон запишани во периодот кога живеел.
Име
Епитетот Керед кој му е даден на Неферкаре Пеписенеб во канонот од Торино значи „дете“ или „млад“. Следствено, „Неферкаре Керед Сенеб“ е различно преведено како Детето Неферкаре е здраво, Неферкаре Помладиот е здрав или Неферкаре Јуниор е здрав.
Египтолозите изнесоа неколку хипотези во врска со овој епитет. Храч Папазијан смета дека фактот оти кралот бил наречен Керед на Туринскиот канон се однесува на неговата млада возраст кога се качил на престолот. Алтернативно, Дарел Бејкер и Ким Рихолт сметаат дека епитетот Керед е резултат на грешка направена од страна на препишувачот кој го напишал Торинскиот канон, кој ги измешал Пеписенеб со Керед Сенеб, бидејќи хиератската форма за "Пепи" и "Керед" може да личат еден на друг ако документот е оштетен. Така, оваа грешка може да се должи на некое оштетување на претходниот документ од кој бил препишан канонот за време на Деветнаесеттата династија.
Друга хипотеза со која се објаснува „Керед" што Рихолт смета дека е поверојатна, е дека овој епитет е во овој контекст синоним за „Пепи“. Навистина, „Пепи“ од „Пеписенеб“ може да биде Пепи II Неферкаре, последниот голем фараон од Старото Кралство и кој најверојатно владеел најдолго од било кој монарх во историјата, 94 години на престолот (2278 - 2184 п.н.е.). Освен тоа, овој фараон, кој сигурно добро бил запаметен и после неговото владеење, му пристапил на престолот како дете, кога имал само околу 6 години. На овој начин Рихолт смета дека „детето“ (Керед) кое се споменува во името на Неферкаре Пеписенеб во кралскиот список од Торино, е Пепи II. Бидејќи дополнително, името на Пепи II било Неферкаре, Неферкаре Сенеб, Керед Сенеб и Пеписенеб, сите може да се однесуваат на Пепи II, со значење „Пепи II е здрав“. Оваа хипотеза е веројатно оправдана од божествената детерминанта (Гардинер знак Г7) прикачен на епитетот „Керед“ во Торинскиот канон. Ова е вообичаено резервирано за имињата на кралевите и боговите и може да укаже дека епитетот Керед бил сфатен како да се однесува на одреден фараон.
Владеење
Според најновото читање на Рихолт на Торинскиот канон, Неферкаре Пеписенеб владеел најмалку една година.
Никанор Пара
Никанор Пара (шпански: Nicanor Parra) (роден на 5 септември 1914 во Сан Фабијан, Чиле) е еден од најпознатите чилеански поети и математичари, често сметан за највлијателниот поет пред Пабло Неруда. Потекнува од уметнички плодно чилеанско семејство на изведувачи, музичари, глумци и писатели. Неговата сестра Виолета е можеби најзначајната фолк пејачка, претставник на нацијата.
Пара студирал математика и физика. Во 1933 година, тој станува активен член на Институтот за педагогија на Универзитетот во Чиле и професор по математика и физика во 1938, една година после појавувањето на неговата прва книга „Cancionero sin Nombre“. Живее во местото Ла Реина, кое се наоѓа високо на Андите. Своето детство го поминал во беда и сиромаштија, но и покрај лошите услови тој се трудел и постигнал добри резултати на училиште.
После предавањата во Чилеанските средни училишта, во 1943 оди на Брауновиот Универзитет во Соединетите Американски Држави за да ги продолжи неговите студии по физика. Се враќа во Чиле како професор на универзитетот во 1946. До 1952 Пара беше професор по теоретска физика во Сантјаго. Дел од своето образование го помина и на Универзитетот Оксфорд во Англија на одделот за математика и физика.
Автор e на повеќе збирки и поеми. Обидувајќи се да побегне од вообичаента поезија, поетскиот јазик на Пара не ја признава префинетоста на поголемиот дел на латиномериканската литература и повеќе го прифаќа секојдневниот говор кој е поблизок до прозата со цел да биде на некој начин поблиску до читателот.
Во неговото прво дело „Cancionero sin nombre“ 1937 тој го користи вообичаениот, често потценуваниот јазик, кој е несериозно третиран во споредба со класичните форми. Оваа поема е напишана пред тој да ја пронајде неговата идеја за тоа што всушност треба да биде поезијата. Неговиот јазик исполнет со хумор ја најавува и неговата подоцнежна антипоезија. Делото „Poemas y Antypoemas“ 1954 е класик на латиноамериканската поезија од XX век и престставува инспирација за Американските писатели како што е Ален Гинсберг. Неговите први трудови напишани во тинејџерските денови беа доста нереални.
Пара неколкупати беше номиниран за Нобеловата награда за литература. Тој исто така добива и голем број други награди во областа на литературата. Едни од позначајните се: Наградата на градот Сантјаго во 1937 и 1954 година; Наградата на писателите во 1954 година; Националната Награда за литература во 1969, како и наградата Хуан Рулфо во 1991 година.
1657 во уметноста
1657 година во уметноста содржи некои значајни настани.
Барселона
Барселона (каталонски и шпански: Barcelona) — главен и најнаселен град во Автономната заедница Каталонија и втор по големина град во Шпанија со население од 1.615 908 жители во 2008 година. Барселона е единаесетта по ред најнаселена општина во Европската Унија и шеста најгусто населена урбана област во Европската Унија по Париз, Лондон, Областа Рур, Мадрид и Милано со население од 4.185 000. 4. 9 милиони жители живеат во метрополитскиот дел на Барселона. Ареа Метрополитана Барселона (АМБ) е составена од  соседни градови и општини со население од 3.186 461 на простор од 636 км2 (со густина на населеност 5010 жители на км2).
Таа се наоѓа на средоземниот брег (41.38333°N, 2.18333°W) во устието на реките Џубрегат и Базос, а на запад се граничи со гребенот Сера де Колсерола ( 512 м/ 1680 стапки).
Барселона е признаена за глобален град поради нејзината голема улога во финансиите, трговијата, медиумите, забавата, уметностите и меѓународната трговија. Барселона е главен економски центар со едно од најзначајните средоземни пристаништа, додека пак Меѓународниот Аеродром Барселона е втор по големина после Аеродромот Барахас во Мадрид. Основан како римски град, Барселона станала главен град на грофовите од Барселона. По спојувањето со Кралството Арагон, таа станала еден од најзначајните градови во него. И покрај тоа што честопати била освојувана во историјата, денес Барселона е значаен културен центар и главно туристичко одредиште со богато културно наследство. Особено добро познати се архитектонските дела на Антони Гауди и Луис Доменак  Монтанер чии дела денес се под заштита на УНЕСКО. Од неодамна градот стана познат по Летните олимписки игри од 1992 година. Седиштето на Сојузот на средоземните краушта е сместено во Барселона.
Како главен град на Каталонија, во Барселона се наоѓа седиштето на Каталонската влада, позната како Генералитат де Каталунја. Доста важни институции се и извршната власт, парламентот и Врховниот Суд на Каталонија. Градот е исто така домаќин на „Барселонес комарса“.
Имиња
Името Барселона доаѓа од старо грчки: Βαρκινών; латински:  Barcino, Barcelo и Barceno. and Barceno. Во текот на средниот век, градот имал различни имиња, како на пример Barchinona, Barçalona, Barchelona, и Barchenona.
Историја
Постојат две легенди за создавањето на Барселона. Првата легенда се заснова врз тоа дека градот бил основан од Херкул 400 години пред да се изгради Рим, а потоа бил повторно обновен од Картаѓинецот Хамилкар Барса, таткото на Ханибал, кој го нарекол Barcino  по неговото семејство, во 3 - от век п.н.е. Втората легенда го поврзува основањето на градот директно со Хамилкар Барса.
Неколку значајни римски остатоци се изложени под Пласа дел Реи, на влезот од градскиот музеј Музеу Хисториа де ла Сиутат (Museu d'Història de la Ciutat), и типичниот римски план е  видлив во надворешниот изглед на историскиот центар, Бари Готик. Некои остатоци од римските ѕидови биле дел од Катедралата. Катедралата, исто така позната како Базилика Ла Сеу се смета дека е основана во 343 г.п.н.е. Градот бил освоен од Визготите во раниот 5- век, од Маврите во раниот 8 век, повторно освоен во 801 година од синот на Карло Велики, Луи, кој ја претворил Барселона во седиште на лозата Карлинги : „Марка Испаника“ тампон-зона раководена од грофот на Барселона.
Контовите на Барселона станале значително независни и ја прошриле својата територија притоа вклучувајќи ја цела Каталонија. Во 1137 година, Арагон и областа Барселона се споиле преку династичко обединување односно со бракот помеѓу Рамон Беренгер IV и Петрониља Арагонска. Титулите на нивните фамилии се споиле во едно со раѓањето на нивниот син Алфонсо II. Тој го наследил престолот во 1162 година. Неговите територии подоцна ќе бидат познати како Круната на Арагон, под чие водство биле освоени многу прекуокеански области. Во XIII век ова кралство владеело со западниот дел на Средоземното Море, од далечните територии Непал и Сицилија па сè до Атина. Измамата за династичка поврзаност помеѓу Круната на Арагон и Кастиља го одбележал почетокот на падот на Барселона.
Географија
Барселона се наоѓа на северно- источниот брег на Пиринејскиот Полуостров и е отворена кон Средоземното Море. Таа е сместена на висорамнина со широчина од 5км, од страните заобиколена со планинскиот венец Колсерола (Collserola), реката Џобрегат (Llobregat) од југозапад, и реката Бесос (Besòs) од север. Оваа висорамнина изнесува 170 km2, од кои 101 км2 (38.9 sq mi) се зафатени од самиот град. Барселона се наоѓа 160 км (100 mi) јужно од Пиринеите и каталонската граница со Франција.
Колсерола е дел од крајбрежниот планински венец, кој го штити градот од северозапад. Неговата највисока точка е врвот Тибидабо ( Tibidabo), со височина од 512 m, од кој се гледа целиот град, а на него се наоѓа телекомуникациската кула, која се гледа од секој дел на градот, Торе де Колсерола (Torre de Collserola,) со височина од 288.4 m. Барселона е испрскана од мали ритчиња, поголемиот дел од нив се урбанизирани области и им го дале името на населбите изградени на нив, како што се Кармел (Carmel) (267 m), (Путхет) (181 m) и Ровира (261 m). Ридот Мунжуик висок (173 m),сместен на југозапад, се наѕира над пристаништето, а на неговиот врв се наоѓа замокот Мунжуик, тврдина која била изградена во периодот од 17-18 век за да го контролира градот, како замена за градско кале. Денес, тврдината е музеј,а Мунжуик е дом на неколку културни и спортски места,овде се сместени и најголемите паркови и градини на Барселона. Границите на градот се простираат од Санта Колома де Граменет и Сант Адрија де Бесос на север, Лоспиталитет де Џобрегат и Есплугес де Љобрегат на југ, Средоземното Море на исток, Монткада и Реихак со Сан Кугат дел Ваљес на запад.
Клима
Така, просечно земено, дождливи годишни времиња се пролетта и есента, а суви се зимата и летото. Редот од највлажни кон најсуви е следниот: есен, пролет,зима, лето. Западната средоземна клима е една од најнередовните клими во светот. На пример, во една година октомври може да биде многу сув, додека јули и февруари да бидат влажни месеци. Барселона и Лондон имаат исто годишно ниво на врнежи,но климата во Лондон не е толку променлива и бурна како во Барселона.
Што се однесува до температурите, декември, јануари и февруари се најстудените месеци, со температури од 9 °C на аеродром и повеќе од 10 °C во градот. Јули и август се најтоплите месеци, со просечни температури од 24 °C. Највисоката температура забележана во центарот на градот е 38,6 °C. Додека пак, најниската забележана температура била –6,7 °C на 11 февруари 1956 година и –5 °C на 12 јануари 1985 година. Сепак, во XIX век, била измерена температура од –9,6 °C во јануари 1896 година.
Во опсерваторијата Фабра, која се наоѓа на ридот Тибидабо на 412 метри надморска височина, највисоката измерена температура е 39,8 °C (103.6 °F) од 7 јули 1982 година, додека најниската регистрирана температура била -10,0° на 11 февруари 1956 година.Во близина на аеродромот и на ридовите, годишните врнежи достигнуваат 650 mm, а во центарот на градот околу 600 мм.
Врнежите од снег и ноќните замрзнувања се случуваат речиси секоја година. Врнежите од снег ретко предизвикуваат прекини во сообраќајот. Сепак, градот има доживеано тешки врнежи од снег, како на пример на Божиќ 1962 година, кога голема виулица го зафати градот, со 50 cm од снежни падови во градот и најмалку 1 метар на ридовите. Но, според нови извори, најголемата снежна бура се случила во 1887 година, со снежна покривка од 50 cm. Третата најтешка снежна бура се случила во декември 1993 година, со 30 cm  снег на ридот Мунжуик. Најнеодамнешните се случиле на 27 јануари 2006 година, 28 февруари 2005, 29 февруари 2004, 18 февруари 2003 и 14 декември 2001 година.
Бурите кои обично достигнуваат сериозни граници, се присутни од средината на август до ноември. Најнеодамнешната голема летна бура се случила на 31 јули 2002 година, кога повеќе од 200 mm дожд бил забележан од страна на некои обсерваотрии.
И покрај тоа што Барселона нормално не е ветровит град, таа е зафатена од морски ветрови од мај/јуни до септември и со ветрови од запад и северозапад во зима. Источните силни ветрови понекогаш предизвикуваат поплави на брегот. Источните и североисточните ветрови можат да надминат 100 км/ч. Во зима, Барселона е понекогаш зафатена со трамонтани или мистрални ветрови - како и другите места во североисточниот дел на Средоземното Море.
И покрај тоа што Барселона е главно сончев град, сепак не се ретки ни појавите на магла и облачно време. Морската магла е честа, особено во рана пролет, кога првите топли, воздушни маси од Африка доаѓаат врз студената морска вода. Облачните денови се најчести од април до октомври / ноември.
Паркови
Барселона има 68 општински паркови, од кое 12 се историски, 5 се тематски (ботанички) паркови, 45 се урбани паркови и 6 се шумски паркови. Тие варираат од мали паркчиња до големи рекреативни области. Само урбаните паркови покриваат 10% од градската површина(549.7 хектари/1,358.3 акри). Вкупната површина на парковите се зголемува годишно за околу 10 хектари (25 акри) со во однос од 18.1 метар квадратен (195 квадратни стапки) површина парк по жител.
Најголем парк во Барселона е Мунжуик со површина од 203 хектари, и се наоѓа на планината со исто име. По него следи паркот Ситадела (сместен на местото на старата воена тврдина во кој се сместени зградата на парламентот, зоолошката градина и неколку музеи; Неговата површина изнесува 31 хектар/76.6 акри вклучувајќи ја зоолошката), паркот Гуинардо (со површина од 19 хектари/47 акри), паркот Гвељ (создаден од Антони Гауди; со површина од 17,2 хектари/42.5 акри), Паркот на замокот Оренета (исто така 17.2 хектари/42.5 акри), Диагонал Марк Паркот (13.3 хектари/32.9 акри, изведен во 2002 година), Нуо Барис Цетралниот парк (13.2 хектари/32.6 акри), Кан Драго спортскиот парк и Поблену Паркот (и двата со површина од 11.9 хектари/29.4 акри) и паркот лавиринт (9.10 хектари/22.5 хектари) наречен според градинарскиот лавиринт што го има во себе. Дел од паркот Колсерола исто така се наоѓа во градот.
Плажи
Барселона има седум плажи со вкупна брегова површина од  4.5 км (2.8 милји). Плажите Сант Себастија и Барселонета, се долги 1.100 метри (3610 стапки), и се истовремено најдолгите, најстарите и најпосетени плажи во Барселона. Олимпиското пристаниште ги дели овие две плажи од другите градски плажи: Нова Икариа, Богател, Мар Бела, Нова Мар Бела и Џовант. Овие плажи (чијашто должина изнесува од 400 до 640метри / 1.300 до 2.100 стапки) биле создадени како резултат на градското реконструирање по повод Летните олимписки игри од 1992, кога многу индустриски градби биле уништени. Денес, песокот на плажите се надополнува од каменоломите порати тоа што големи количества од него се одстранувани од бурите. Форумот на културите од 2004 година го остави градот да се бања во области од бетон во најисточните делови на градот.
Друго
Областа околу Плаза Каталунја го претставува историскиот центар на градот и заедно со горната половина на Авингуда Диагонал, ја претставува трговската област на градот. Барселона има неколку трговски комплексти како на пример Лиџа во погорниот дел на авенијата Диагонал и Диагонал Мар подолу, Ла Макиниста, Глориес на истото место и со истото име и Маремагнум кој се наоѓа на пристаништето.
Барселона има неколку облакодери, највисокиот е Хотел Арт и неговиот близнак Торе Мапфре, и двата со височина од 154 Метри (505 стапки), по него следи Торе Агбар со височина од 144 метри (474 стапки). На крај, Барселона е многу блиску до Пиринеите, кои се оддалечени само 125 км од градот. Во секој случај воздушната линија на Градот во зима е украсена од врвот на планината Монтсени висок (1712 метри височина)
Демографија
Според градскиот совет на Барселона, населението во Барселона до 1 јуни 2006 година изнесувало 1,673,075 жители, додека пак населението од урбаната област било 4,185 000. Тоа е централното јадро на метрополитската област на Барселона,чиишто број на жители изнесува 4,928,852. .
Густината на населението на Барселона било 15,779 жители на километар квадратен, со Еихампле како најнаселена област. 62% од населението било родено во Каталонија, а  23.5%  се дојденци од другиот дел на Шпанија. 13.9% доаѓале од другите земји, сооднос кој дури трипати се зголемил од 2001 година кога било 3.9%, поголемиот дел од ова население доаѓа од Еквадор, Перу, Мароко, Колумбија, Аргентина, Пакистан и Кина.
Во 1900-та, Барселона имала 533 000 жители, чиј број се зголемувал сигурно ама бавно сè до 1950 година, кога почнале да се доселуваат голем број на луѓе од помалку индустриски развиените делови на Шпанија. Населението во Барселона го достигна својот врв во 1979 година со 1 906 998 жители, и се намали во 1980-тите и 1990-тите поради тоа што многу луѓе бараа повисок квалитет на живот во по оддалечените градови во метрополитската област на Барселона. По падот во 2000 година на 1 496 266 жители, градското население почна повторно да се зголемува со тоа што помладите почнаа да се враќаат, и така се зголемија цените на сместувањето.
Стопанство
Барселона има долга трговска традиција. Помалку познато е дека регионот бил еден од најпрвите кој започна со индустрилизација во континентална Европа, започнувајќи со работи поврзани со текстил од средината на 1780-тите години, но посебно се истакна во средината на XVIII век, кога стана главен центар за производство на текстил и машини. Од тогаш, производството играше значајна улога во неговата историја. Традиционалното значење на текстилот е рефлектирано постојаните обиди Барселона да стане главен моден центар. Во летото 2006 година, градот беше домаќин на престижниот Леб и Путер  Bread & Butter  урбан, модерен саем до 2009 година,кога беше објавено дека тој ќе се слави повторно во Берлин. Ова беше силен удар за градот бидејќи саемот носеше приход од 100 евра по метар за градот за само три дена. Постојат многу обиди Барселона да се претвори во град на модата, особено како Дом на Гауди.
Како во другите модерни градови, проиѕводствениот сектор уште од одамна беше преземен од услужниот сектор, но и понатаму остана многу значаен. Денес водечки индустрии во регионот се текстилната индустрија, хемиската индустрија, фармацевтската индустрија, електронската индустрија, сликарството, логистиката, издавањето, телекомуникациите и услугите на информатичката технологија. Одејќи по стапките на нејзината традиција за креативна уметност и занаетчиство, денес е Барселона исто така позната по нејзиниот индустриски дизајн, кој освоил голем број на награди. Барселона исто така поседува неколку конгрес сали особено Фира де Барселона (трговскиот саем) кој секоја година е домаќин на голем број на национални и меѓународни настани, кои од своја страна придонесуваат за отворање на нови хотели секоја година. Сепак, економската криза и големите опаѓања на бизнис патувањата влијаат врз поставувањето на Барселона како центар за собири. Како дополнување на финансискиот пад е и неодамнешното убиство во стил на мафија на директорот на градскиот Меѓународен конвенциски центар, како и одкривањето дека нападите во Бомбај биле планирани од Барселона, кои беа одкриени во весникот Ел Периодико на 12 февруари 2009 година. Сето ова само ги влоши работите. Ел Периодико истакна дека меѓународниот конвенциски центар на Барселона и нејзините најголеми луксузни хотели се сите блиску до морето и поради тоа се изложени на напади.
Барселона има еден од највисоките стандарди на живот во Шпанија, и е на 31 место во светот според извештајот на „Мерсер Хјуман Рисурс“.