cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Деикса
Деиктички центар Деиктички центар, понекогаш нарекуван и ориго, е група на теоретски особини на кои деиктичкиот израз се заснова, така што значењето на изразот води до важната особина. Бидејќи деиктичките изрази често се егоцентрични, центарот најчесто се состои од оној кој зборува во времето и на местото на кажаното, како и местото во дискурсот и значајните социјални фактори. Како и да е, деиктичките изрази можат да се применат и на начин на кој деиктичкиот центар ќе биде пренесен на други учесници во комуникацијата или на други личности / места / итн. опишани во текстот. Така на пример, во реченицата
Јас стојам овде сега.
Ќе одиме во Њујорк следната седмица.
каде деиктичкиот центар е во Лондон, или пак тие и двајцата можат да кажат
Ние ќе дојдеме во Њујорк следната седмица.
каде деиктичкиот центар е во Њујорк. Слично на тоа, кога кажуваме приказна за некого, можно е деиктичкиот центар да им се промени. Така во реченицата:
Тогаш тој истрча дваесет стапки налево.
се подразбира дека деиктичкиот центар е во личноста за која се зборува, па така „налево“ не се однесува на левата страна од оној кој зборува, туку налево од предметот од приказната, а тоа е личноста означена со „тој“ во времето пред да ги истрча дваесетте стапки.
Примена на деикси
Треба да се направи разлика помеѓу две примени на деиксите: гестикулативна и симболичка, како и недеиктичка примена на чести деиктички зборови. Гестикулативната деикса, општо земено, се однесува на деиктички изрази чие разбирање бара некој вид на аудио-визуелна информација. Едноставен пример е посочување предмет со „ова“ или „тоа“. Во секој случај, категоријата вклучува и други видови информации освен посочувањето, како што се насока на гледање, тон на гласот, итн. Наспроти тоа, симболичката примена бара само основни податоци за местото и времето на изразот. Така на пример: Си го скршив овој прст.
бара можност да се види на кој прст се посочува, каде
Го сакам овој град.
бара податок само за сегашната локација. На сличен начин,
Јас отидов во овој град еднаш...
е недеиктичка примена на „овој“, која не се однесува на нешто посебно, туку е употребена како неопределен член, на ист начин на кој „а“ може да се употреби.
Деикса и индексикалност
Термините деикса и индексикалност често се применуваат како меѓусебно менливи, и двата се занимаваат со иста идеја: знаци зависни еден од друг во контекстот. Сепак, и двата термина имаат различна историја и традиција. Во минатото, деиксата се однесувала само на просторот и времето, додека индексикалноста се применувала пошироко. Уште поважно, секој е поврзан со различно научно поле; деиксата е поврзана со лингвистиката, додека индексикалноста е поврзана со филозофијата.
NGC 7620
NGC 7620 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 5 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7620 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7620 има привидни димензии од 1,1' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 20 м 5,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +24° 13' 15"".
Други поделби
Проучување на NGC 7620 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71106. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 169; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2237. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 843.
Трипарадиска поделба
Трипарадиската поделба бил договор склучен во Трипарадис во 321 п.н.е. помеѓу генералите (дијадоси) во војската на Александар Македонски, во кој тие определиле нов регент и ја договориле поделбата на нивните сатрапии. Тие ја имале предвид како основа Вавилонската поделба направена во 323 п.н.е. ведаш после смртта на Александар Македонски и истата само ја преуредиле.
Причини
После смртта на Александар Македонски во 323 п.н.е., владеењето со империјата му било препуштено на неговиот полубрат Филип Аридеј и сѐ уште неродениот син Александар IV во бракот со Роксана. Меѓутоа, бидејќи Филип бил ментално болен а Александар IV сѐ уште не е роден, бил именуван регент на империјата. За регент бил избран Пердика. Во исто време поранешните генерали биле именувани за сатрапи на различни региони од Македонската Империја.
Мазган
Мазган или Масган (Αχλαδέα, Ахладеа; до 1927 г. Μασγκάν, Масган ) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 12 жители (2011).
Трипарадиска поделба
Договор
Аријан го опишал резултатот од оваа средба во Настани после Александар, кој бил пренесен до нас преку византискиот патријарх Фотиј (820-897):
„Тогаш и таму Антипатар направи нова поделба на Азија, со која делумно ги потврди поранешните а делумна ги анулира, во согласност со постоењето на потребните работи. На прво место за, Египет со Либија, и сите други простори околу нив, и за се друго потребно за западните простори, тој го задолжи Птоломеј I Сотер;
Антиген бил заеднички оспорен од племињата во провинцијата Суза, од кои три илјади од нив Македонци кои биле најподготвени да се побунат. Уште повеќе, тој го определил Аутоликиј синот на Агатокле, Аминта синот на Александар и братот на Peucestas, Птоломеј синот на Птоломеј, и Александар синот на Полиперхон, како гарда да ги штитат припадниците на кралското семејство.
Кога завршил, Анитипатар заминал дома, многу поздравен од сите, за неговото умно и прудентно управување.“
Книга за смеата и за заборавот
Книга на смеата и заборавот (чешки: Kniga smíchu a zapomnèni) е роман на чешкиот писател Милан Кундера, пишуван од 1976 до 1978 година, а првпат објавена во 1979 година, на француски јазик. Овој роман е првата книга на Кундера по неговата емиграција.
Прв дел: Изгубени писма
На почетокот од овој дел се опишува една фотографија од 21 февруари 1948 година на која Владимир Клементис стои до водачот на чешките комунисти, Клемент Готвалд. Подоцна, во 1950 година, Клементис бил оптужен и обесен, а потоа бил избришан од фотографијата од страна на државната пропаганда. Овој кус пример за чехословачката историја го подвлекува мотивот на заборавот во оваа книга. Дејствието на овој дел се случува во 1971 година и претставува приказна за Мирек, потонат во неговите сеќавања за минатото и за неговата дамнешна љубовна врска со Здена. Мирек е поранешен комунист и познат научник, кој подоцна станал дисидент и отворено го критикувал комунистичкиот режим. Еден ден, тој заминува од Прага во некој мал град за да се сретне со Здена. Патем, него го следат двајца агенти на тајната полиција. Мирек си ги бара писмата кои во младоста ѝ ги праќал на Здена, со намера да ги уништи зашто се срами од љубовната врска со неа. Меѓутоа, Здена одбива да му ги предаде писмата. Мирек си заминува, а агентите продолжуваат да го следат, но тој успева да им побегне. Напатот кон дома, тој застанува и се сеќава на својата страсна љубов кон Здена. Кога пристигнува дома, во неговиот стан се наоѓаат истражителите кои му ја запленуваат личната архива, писмата и записниците од состаноците со неговите другари. Подоцна, Мирек, неговиот син и неговите другари биле осуден на затворска казна.
Втор дел: Мајка
Главниот мотив во овој дел е сеќавањето. Додека живееле заедно, Маркета не ја поднесувала својата свекрва, но откако нејзиниот однос се менува откако свекрвата останува вдовица. Така, таа почнува да се допишува со свекрвата а во една прилика, за време на велигденските празници, таа и сопругот Карел одлучуваат да ја поканат неговата мајка на посета. Тогаш, тие сфаќаат дека старицата многу се променила. Еден ден пред да си замине мајката, во посета на Ева и Карел пристигнува Ева - убава, млада жена која своевремено му станала љубовница на Карел, а потоа тој ја наместил нејзината „случајна“ средба со Маркета. Оттогаш, Ева станува голема пријателка на Маркета, а тројцата формираат љубовен триаголник и често имаат заеднички сексуални односи. За време на средбата, Карел добива телефонски повик и тоа ја налутува Маркета, која е незадоволна од својата улога во бракот, иако одамна знае за вонбрачните љубовни врски на Карел. Кога мајката се повлекува во нејзината соба, Ева влегува во дневната соба полугола, а набргу се појавува и Маркета целосно гола, но во меѓувреме во собата влегува мајката. Тогаш, поттикнат од спомените на мајка му, Карел се сеќава на мајчината дамнешна пријателка, убавата Нора, која ја видел гола кога бил четиригодишно дете. По заминувањето на мајка му на спиење, Карел води љубов со Маркета и со Ева, постојано споредувајќи ја неа со Нора. Истовремено, Маркета доживува големо задоволство од половиот однос затоа што успева да го замисли Карел без глава. Истовремено, таа добива понуда од Ева да води љубов со неа и со нејзиниот сопруг. Утредента, Маркета ја испраќа Ева, а Карел ја испраќа мајка си.
Трет дел: Ангели
Главниот мотив во овој дел е смеата и во него се преплетуваат две приказни. Во едната, две американски студентки, Михаела и Габриела, треба да напишат реферат за драмата „Носорог“ на Ежен Јонеско. При читањето на рефератот, една студентка прави шега со нив, по што тие почнуваат да плачат, а целото одделение и професорката им се смеат. Тогаш, професорката почнува да игра оро со двете Американки и сите три се воздигнуваат на небото. Во другата приказна, се зборува за судбината на Кундера по Втората светска војна и особено по руската инвазија во Чехословачка. По војната, тој бил симпатизер и член на комунистичката партија. Во 1950 година, во Прага ги набљудувал насобраните луѓе кои играле оро, заедно со Пол Елијар. Подоцна, кога бил избркан од комунистичката партија, тој не можел да најде никаква работа. Тогаш, една негова пријателка се обидела да му помогне така што му понудила анонимно да пишува хороскоп во младинското списание. Подоцна, уредникот на списанието побарал Кундера да му напише личен хороскоп. Меѓутоа, полицијата го открила идентитетот на авторот и ја повикала девојката на сослушување, а потоа таа била избркана од работа. Кундера се сретнал со неа во еден стан и кога видел дека девојката е преплашена, добил желба да води љубов со неа.
Четврти дел: Изгубени писма
Во овој дел, главен мотив е заборавот кој полека ги брише спомените. Тамина работи во неугледно кафуле во мал град во Западна Европа. Пред десетина години, таа и сопругот Петар илегално емигрирале од Чехословачка, но тој набргу умрел. Еден ден, нејзината познаничка Биби ѝ кажува дека планира да оди на одмор во Прага и Тамина ја замолува да ѝ го донесе пакетчето со нејзините писма и дневници. Имено, таа чувствува дека нејзините сеќавања на сопругот и на татковината полека се губат, па сака да го обнови своето минато. Меѓутоа, подоцна, Биби се откажува од идејата за патување во Прага, а Иго, еден од честите гости во кафулето, ѝ нуди помош на Тамина. За да го убеди да замине во Прага, Тамина има сексуален однос со Иго, иако воопшто не ужива во него. Меѓутоа, откако објавил статија во која го критикува режимот во Чехословачка, Иго ја известува дека нема да оди во Прага. Така, Тамина се откажува од намерата да ги земе своите дневници, ги прекинува сите односи со блиските роднини во татковината, а целиот нејзин свет целосно се урива.
Петти дел: Литост
Во овој дел, авторот го отсликува посебниот вид тага која во чешкиот јазик се нарекува „litost“, а приближно би можела да се преведе како јад, чемер, иако за овој израз не постои соодветен превод на другите јазици. Според авторот, „литост“ опфаќа широк интервал на чувства, т.е. претставува синтеза на многу различни чувства, како: жалост, сочувство, копнеж и самопрекор. Литоста може да се дефинира како состојба исполнета со страдање, предизвикано од погледот на ненадејно откриената сопствена беда. Овој дел започнува со прикажување на ликот на една провинциска жена, Кристина, која е омажена, но има и љубовник. Таа започнува романтична љубовна врска со еден студент по книжевност и филозофија. По завршувањето на распустот, студентот се враќа во Прага, а во една прилика Кристина го посетува. При нивната повторна средба, двајцата се разочарани еден од друг. Вечерта, студентот заминува во клубот на писателите каде треба да се одржи средба со најпознатиот чешки поет, а Кристина останува да го чека во неговата мансарда. Во клубот доаѓа до остра кавга меѓу поетите поради некоја банална тема, а во расправата се вмешува и студентот кој застанува во одбрана на еден нападнат поет. Потоа, славниот поет ѝ пишува во една своја книга посвета на Кристина и зборува во суперлативи за неа. Студентот се враќа дома среќен поради сознанието дека е сакан. Кристина го пречекува со голема љубов, а тој се обидува да ја наговори на полов однос, но без успех зашто Кристина се плаши да не забремени. Утредента, таа се враќа дома, а поради својот неуспех, студентот чувствува јад. Тој оди во клубот на писателите каде среќева двајца познати поети.
Шести дел: Ангели
Тема на шестиот дел е заборавот на сопственото минато и во него авторот раскажува за своите спомени од деновите кога татко му бил на умирање. Исто така, тој повторно се навраќа на Тамина која по несупешниот обид да си ги добие дневниците станува молчелива. Еден ден, неа ја посетува непознато младо момче со име Рафаел, кој ѝ предлага да замине некаде и така да се ослободи од нејзините маки. Така, таа го напушта работното место по што неколку дена ја бара полицијата, но таа е исчезната без трага. Всушност, таа се качува во спортскиот автомобил на Рафаел кој ја носи на непознато место каде едно дете ја пренесува со чамец до непознат остров. Таму живеат само деца и таа поскаува да се врати назад, но не може. По почетната нетрпеливост, таа ги прифаќа децата и се зближува со нив, а постепено почнува со нив да игра сексуални игри. Но, откако при една таква игра ја повредуваат, Тамина ги прекинува сексуалните оргии со децата, а набргу почнува отворено непријателство меѓу неа и децата. Еден ден, таа се обидува да побегне од островот и цел ден и цела ноќ плива во морето, но утредента сфаќа дека воопшто не се оддалечила од островот. Додека плива, Тамина сфаќа дека целосно го заборавила своето минато. До неа доаѓа чамец со неколку деца кои љубопитно ја набљудуваат додека таа тоне во длабочината.
Седми дел: Граница
Во последниот дел се раскажува за Јан, човек на околу 45 години, кој живее во мал град во Западна Европа, но се подготвува да замине преку океанот. Тој одржува љубовна врска со Хедвика, но сексуалните односи со неа не му претставуваат ужување. Воопшто, во последно време, тој има слаб успех кај жените. Јан чувствува дека живее близу до границата преку која се губи смислата на нештата и тоа му предизвикува тага. Истовремено, тој е сведок на болеста и на смртта на неговиот пријател Пасер на чиј погреб се случува комичен настан со шапката на еден од присутните. Во една прилика, Јан присуствува на сексуалната оргија која ја организира неговата познаничка Барбара, но кога почнува да се смее за време на сексуалниот чин, Барбара го отстранува од забавата. Пред заминувањето, Јан и Хедвика посетуваат една нудистичка плажа; притоа, нудизмот за Хедвика претставува ослободување на човекот до општествените норми, а Јан повторно е обземен од тагата предзивикана од невидливата граница.
Осврт кон книгата
„Книгата за смеата и заборавот“ е роман за смеата и за заборавот, за заборавот и за Прага, за Прага и за ангелите.“ Таа е најлирската книга на Кундера, иако токму во неа неговиот антилиризам ја достигнува кулминацијата, а американскиот писател Џон Апдајк ја оценил како „брилијантна и оригинална“. Во неа се сединети автобиографските записи на Кундера со ониричкиот еротизам. Таа е напишана во карактеристичната форма на Кундера - варијациите и ги обработува неговите опсецисвни теми: смеата, заборавот, политиката, историјата, сексот итн., а особено е истакната рамнодушноста која прераснува во заборав. Иако романот нема единствена фабула, туку е составен од седум релативно самостојни делови, сепак тој е целосно и моќно остварување кое се истакнува како едно од ремек-делата на европскиот роман. Во 1981 година, романот бил награден со американската награда „Common Wealth Award“.
Мост (филм од 1959)
Мост (Die Brücke) — западногермански филм од 1959 година во режија на австрискиот режисер Бернхард Вицки. Се заснова на новелата од 1958 година со истото име од новинарот и писател Грегор Дорфмајстер (објавен под псевдонимот Манфред Грегор). Приказната била заснована на вистински настан, по личниот извештај на преживеаниот ветеран кој во својата младост доживеал слична ситуација во Втората светска војна.
Филмот се смета за создаден во Западна Германија, бидејќи Бундесверот неодамна бил создаден во 1955 година со регрутација во Германија, почнувајќи од 1956 година. Добитник е на неколку меѓународни награди, особено наградата Златен глобус за најдобар филм на странски јазик и Националната награда за преглед за најдобар странски филм, номиниран е и за Оскар за најдобар филм на странски јазик.
Содржина
Во завршните денови од Втората светска војна, мал германски град доаѓа во фокусот, бидејќи силите на американската армија напредуваат во нејзина насока. Во градското училиште, седум момчиња, на возраст од околу 16 години, се свесни за сериозноста и опасноста од војната, чувствувајќи возбуда околу тоа колку блиску до нив доаѓаат борбите и тие живеат нормално колку што можат, иако тие се засенети со личните проблеми: Карл, кој е вљубен во младата асистентка на својот фризурист, е шокиран откако ќе ги види во интимна ситуација; Клаус не им обрнува внимание на чувствата на неговата соученичка Франциска; и Валтер е длабоко огорчен на неговиот татко, член на локалната нацистичка партија, кој избрал да ја спаси сопствената кожа под изговор за важен состанок на Фолксстрем. Јирген е син на германски офицер кој е убиен во акција, и се надева дека ќе живее до угледот, односно репутацијата на неговиот татко.
Неочекувано, момчињата се регрутираат во единица на локална војска, но по само еден ден во касарната, командантите добиваат вести дека Американците се приближуваат, и гарнизонот е повикан. Како што се подготвуваат да се преселат, Компаниеф, кој бил замолен од страна на наставникот на момчињата да ги задржи надвор од акција, организира младите да бидат поставени во „одбрана“ на локалниот мост (што претставува стратешки неважно место и место кое ќе биде разрушено во секој случај, за да го поштедат градот од директните ефекти од војната), под команда на ветеран Унтер-офицер.
DVD изданија
Филмот „Мост“ бил издаден на ДВД во Германија во 1999 година од страна на Kinowelt Home Entertainment. Специјално издание било објавено во 2007 година. Двете се само на германски јазик.
Мост бил објавен на DVD во Обединетото Кралство, на ДВД од Digital Classics, на 19 октомври 2009 година со англиски превод и бил прикажан бонус филм за режисерот Бернхард Вики.
Преработка на филмот
Преработка на филмот за телевизија била направена и прикажана на германската телевизиска станица Pro7 на 29 септември 2008 година. Насловот на улогите во овој филм ги играат Франсоа Гески и Франка Потенте. Тоа не било добро прифатено од критичарите, кои тврделе дека овој, новиот филм, бил далеку од интензитетот на оригиналот.
Дивна Вековиќ
Дивна Вековиќ (, Беране, – непознато, ) – прва жена која станала лекарка во Црна Гора. Покрај тоа што била лекарка, таа и преведувала. Како преведувач, таа била прва жена која го превела Горски венец на француски јазик. Прва објавила и српско-француски речник.
Образование
Основно училиште завршила во манастирот Ѓурѓеви Ступови, а потоа нижа гимназија во Скопје. Образованието кое го стекнала во Франција опфаќало едногодишни студии на училиштето за бабици во Амјен, завршен клас при Медицинскиот факултет на Сорбона и двегодишна дентистичка школа која ја завршила во 1917 година во Париз.
Смрт
Како членка на монархистичкото движење, бегала од комунистите. Вистината за нејзината смрт не е официјална, меѓутоа се верува дека комунистите ја препознале и убиле кај Ѕидани Мост и ја фрлиле во Сава во 1944 година. .
Грб на Мекленбург-Западна Померанија
Поголемиот грб на покраината ја прикажува главата на бик на Мекленбург, грифонот на Померанија и црвениот орел на Бранденбург. Помалиот грб ја прикаќува само главата на бико на Мекленбург и грифинот на Померанија. Потекнува од грбовите на Мекленбург-Шверин и Мекленбург-Штрелиц, некогашни држави на територијата на покраината, заедно со Војводството Померанија, кои имале многу посложени грбови.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Ресен
'''Св. Великомаченик Ѓорѓи''' — црква во градот Рамна, претставник на Македонската преродба. Му припаѓа на Ресенско намесништво во Преспанско-пелагониската епархија на МПЦ - ОА.
Во црквата има две римски надгробни плочи од мермер. Едната е вградена во подот со натписот нагоре, а другата е во западниот ѕид однадвор. Таа стела има две полиња, на кои релјефно са претставени бисти на маж и жена. Плочите ое селото Козјак.
„Свети Ѓорѓи“ долго време била единствената црква во Ресен. Во 1844, 1846 и 1848 година во неа работеле истакнатите зографи Михаил Анагност и син му Никола Михајлов.
Во 1848 г. рускиот славист Виктор Григорович напишал во „Очерк путешествия по Европейской Турции“:
Во 2012 г. градските власти решиле да постават часовник на камбанаријата на „Св. Ѓорѓи“. Ова бил потег за конечно враќање на градскиот часовник по уништувањето на старата Саат-кула во градот.
Килски универзитет
Килски универзитет (Christian-Albrechts-Universität zu Kiel) — универзитет во градот Кил, Германија. Бил основан во 1665 година како Академија Холсаторум Килониенсис (Academia Holsatorum Chiloniensis) од страна на Кристијан Албрехт, војвода на Холштајн-Готорп и денес има околу 24.000 студенти. Килскиот универзитет е најстар, најголем и најугледен универзитет во покраината Шлезвиг-Холштајн. До 1864/66 година не бил само најсеверниот универзитет во Германија, туку истовремено и втор најголем универзитет во Данска.
Историја
Килскиот универзитет бил основан под името Кристијан Албертина на 5 октомври 1665 година од Кристијан Албрехт, војвода на Холштајн-Готорп. Граѓаните на градот Кил првично биле скептични околу претстојното доселување на студентите, мислејќи дека тоа би било „прилично неподносливо со нивната алчност, пиењето и нивното однесување“. Но, оние во градот кои ги сметале и економските предности на универзитет во градот победиле и така Кил станал најсеверен универзитет во германското Свето Римско Царство.
По 1773 година, кога Кил потпаднал под данска власт, универзитетот започнал да напредува, а кога Кил станал дел од Прусија во 1866 година, универзитетот нагло пораснал. Универзитетот ја отворил една од првите ботанички градини во Германија (сега Стара ботаничка градина Кил), а Мартин Гропиус проектирал многу од новите градби потребни за растечкиот број на студенти.
Академијата претставувала еден од првите германски универзитет кој го спровел „глајхшалтунг“ (усогласување) во 1933 година и се согласил да отстрани многу професори и студенти од школата, на пример Фердинанд Тенис или Феликс Јакоби. Во текот на Втората светска војна, Килскиот универзитет доживеал тешки оштетувања, а подоцна изграден на различно место со само неколку од старите градби, во кои е сместен медицинскиот факултет.
IC 1742
IC 1742 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 7 мај 1904 година од страна на Ројал Харвуд Фрост.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1742 е од видот E?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,9 m/лм2. IC 1742 има привидни димензии од 0,7' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 27 м 20,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +16° 25' 38"". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Џенифер Ворнс
Џенифер Џин Ворнс (англ: Jennifer Jean Warnes; родена на 3 март 1947 во Сиетл, САД) е американска пејачка и текстописец. Била вокал на многу филмски саундтракови.
IC 1742
Други поделби
Проучување на IC 1742 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 40835.
Џенифер Ворнс
Нејзини најпознати песни се „Up Where We Belong“, во дует со Џо Кокер за филмот „Офицер и Џентлмен“ од 1982 година и „ (I've Had) The Time of My Life “, во дует со Бил Медли за филмот од 1987 г. „Валкан танц“. И двете песни се искачиле на прво место на американскиот Billboard Hot 100.
IC 1742
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Џенифер Ворнс
Три песни изведени од Ворнс во филмовите биле номинирани за Оскар за најдобра оригинална песна: „Up Where We Belong“, „(I've Had) The Time of My Life“ и „It Goes Like It Goes“ од филмот Норма Реј од 1979 година. Исто така, за Оскар била номинирана песната „One More Hour“, напишана од Ренди Њуман и во изведба од Џенифер Ворнс за филмот Регтајм од 1981 година.
Џенифер Ворнс освила две Греми награди, во 1983 година за „Up Where We Belong“ и во 1987 година за „(I've Had) The Time of My Life“. Ворнс имала блиска соработка и со Леонард Коен.
Иљја Репин
Иљја Ефимович Репин (Илья́ Ефимович Репин; (јулијански календар: 24 јули) — ) — водечки руски сликар и вајар од уметничката школа Передвижници. Неговите реалистички дела честопати се остра критика на постоечкиот општествен систем.
Репин е роден во Чугуев близу Харков (денес во Украина). Татко му бил воен офицер. Во 1866 тој отишол во Санкт Петербург и таму бил примен во Империјалната Уметничка Академија како студент. Репин отседнал во Италија и Париз со пари дадени од Академијата од 1873 до 1876. Тој сликал многу селани, рибарки и сцени од животот на трговците.
Репин се зачленил во Друштвото на Передвижнички уметници во 1878. Од 1882 живеел во Санкт Петербург, но често патувал во странство. Инспириран од Рембрантовите портрети на старци, тој насликал многу познати сонародници како Лав Толстој, Димитриј Менделеев, Константин Победоносцев и Модест Мусоргски. Во 1903 Репин примил нарачка за слика од руската влада, за да ја наслика церемонијалната седница на Врховниот Таен Совет на Руската Империја кое е неговото најграндиозно дело, платно со димензии 400 x 877 см.
По Октомвриската револуција од 1917 год., неговиот дом северно од Санкт Петербург, бил приклучен кон Финска. Репин бил поканет од Ленин да се врати во Русија, но тој бил премногу стар за да патува. Умрел во Куокала, Финска (денешно Репино, Ленинградска област) во 1930. Неговиот имот се смета за светско културно богатство и е заштитен од УНЕСКО.
Најпознатите слики на Репин се Иван Грозни го убива својот син (1885), Бурлаци на Волга (1870-73) и Одговорот на запорожските козаци на турскиот султан Мехмед IV (1880-91).
Ориенталната рапсодија, Оп. 29 од Александар Глазунов (1889) е посветена на Иљја Репин.
1233
1233 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1233 година од новата ера, 233. од вториот милениум, 33. од XIII век и четвртта од 1230-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6741 и 6742 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5983 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4993 и 4994 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1986.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1233 година се протега во 3869 и 3870, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3929 и 3930 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1776. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 630 и 631 исламска година.
Орнитомимус
Опис
Со должина од 2,5 до 4 метри, тој бил многу лесен и грациозен, со мускулно на задните екстремитети прилагодени на трчање. Устата му била без заби  и изглдала како клун. Тој бил ловец и мршојадец и веројатно можел да развие значителна брзина, но според неодамнешните истражувања, се чини дека бил ладнокрвен и трчал на кратки растојанија. неговите шупливи [коска]и придонесле за брзината, а добриот вид за ловот. Кога трчал, најверојатно ја држел главата високо кренато за да може да има добар поглед и да ја одржува рамнотежата со долгата, тврда опашка.
Класификација
Во 1890 година Марш го сместил „Орнитомимус“ на Орнитомимозаурија, класификација која сè уште е честа. Современите кладистички студии укажуваат на изведена позиција во орнитомимидите; овие сепак вклучија само '' О. edmontonicus '' во нивните анализи. Односите помеѓу '' О. edmontonicus ,  О. velox "" и "" O. sedens "не се објавени.
Следниот кладограм се заснова на Xu et al., 2011
Палеобиологија
За исхраната на „Орнитомимус“ сè уште се расправа. Како тероподи, орнитомимидите можеби биле месојади, но нивниот облик на тело исто така би одговарал за делумно или во голема мера тревојаден начин на живот. Покрај тоа се хранеле и со инсекти, ракови, овошје, лисја, гранки, јајца и месо од гуштери и мали цицачи.
„Орнитомимус“ имал нозе што биле прилагодени за брзо движење, со тибијата околу 20% подолга од бедрената коска. Големите дупки за очи сугерираат изразит вид, а исто така укажуваат на можност дека тие биле способни и за гледање во темнина и ноќ.
NGC 5183
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5183 се споменува и како UGC 8485, MCG 0-34-39, CGCG 16-79, KCPG 378A, IRAS 13275-0127.
Откривање
Телото е откриено на 11 април 1787 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5183 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 5183 има привидни димензии од 1,9' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 30 м 6,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -1° 43' 14"". Положбениот агол на објектот е во износ од 122°.
Други поделби
Проучување на NGC 5183 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47432. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 240; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4966. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1595.
Краловохрадечки крај
Краловохрадечки крај (Královéhradecký kraj) крај во Чешката Република, сместен во североисточниот дел на историската област Чешка. Името го носи по неговиот административен центар Храдец Кралове. На југ се граничи со Пардубичкиот крај, на југозапад со Средночешкиот, а на запад со Либеречкиот крај. На север се граничи со Долношлеското Војводство во Полска.
ФК Фејенорд
Фејенорд е професионален фудбалски клуб од холандскиот град Ротердам. Основан е на 19 јули 1908 година и моментално се натпреварува во Ередивисије.
Фејенорд има освоено 14 титули во првенството на Холандије, 11 трофеи во Купот на Холандија, 2 Суперкупа на Холандија, додека од меѓународните трофеи има една титула во Купот на европските шампиони, две во Купот на УЕФА и една титула во Интерконтиненталниот куп.
Својте домашни натпревар ги игра на Стадионот Фејенорд, познат по прекарот Де Којп, који има капацитет од 51.177 седечки места.
Територија Белфор
Управа
Департманот го носи бројот 90, а главен град е Белфор.
Историја
Територијата Белфор е формирана во 1922 г. од дел од поранешната покраина Алзас во сопственост на Франција во периодот 1871-1919, која била позната и под името „Територија Белфор“. Територијата била поштедена при припојувањето кон Германија врз основа на тоа што се зборувало француски јазик за разлика од остатокот од Алзас.
Географија
Департманот зафаќа површина од само 609 км2, пеети најмал во Франција (по Париз и неговите предградија Сенски Висови, Сена-Сен-Дени, и Долината на Марна).
Астерикс галскиот јунак
Инспирацијата за идејата за поставување на приказната во мало село под окупација е скриена длабоко во потсвеста на двајцата автори. Имено, Удерзо потекнува од мало село во близина на Венеција, основано во 5 век уништено од Хуните под водство на Атила; Мајката на Госини била Еврејка која побегнала од мал град во Украина под погромите на Советите. Изборот на местото на галското село паднал на Идрез. Ја избрал Арморика поттикнат од убавите спомени од местото каде што побегнал за време на Втората светска војна и „среќните луѓе“ кои живеат таму.
Цртан филм со исто име бил објавен во Франција во 1967 година. Иако самите Госини и Удерзо не учествувале во продукцијата, адаптацијата е исклучително верна. И покрај тоа, филмот не наишол на најсреќен прием кај публиката. Причината треба да се бара во хуморот што авторите генијално го пренеле на хартија, а кој не била наменет за филмска адаптација. Во истражувањето на Ле Монд (Le Monde) „100 книги на векот“ од 1999 година спроведено од парискиот весник Le Monde и францускиот малопродажен синџир Фнак, Галот Астерикс бил рангиран на 23-то место меѓу 100-те книги од 20 век.
На 29 октомври 2009 година, Гугл ги интегрирал Астерикс и Обеликс во своето лого на Google за да го прослави 50-тиот. годишнина од првото објавување.
Како албум, оваа епизода била објавена во СФРЈ во 1975 година во првиот број на изданието „Астериксов забавник“ во издание на „Маркетпринт“ од Нови Сад. Оваа епизода е објавена под наслов „Астерикс страшниот Гал“ во 8-те броја на стрип-магазинот „Бисер стрип“ во издание на „ Дечје Новине“ од Горњи Милановац. Во стрип-ревијата „Стрипотека“ во издание на „Маркетпринт“ од Нови Сад била објавена во четири дела, од кои секој дел имал посебен наслов: „Лажниот Гал“ (број 93), „Ухода е побегао“ (број 94)., „Астерикс затвореникот“ (број 95) и „Умот царува“ (број 96). Оваа епизода била повторно објавена во истата ревија во броевите 660 и 661. Следниот број бил објавен во СРЈ во 1995 година во рамките на „Политикин забавник“. The Magic Book ја објавил оваа епизода како дел од интегралниот албум број 1, во 2018 година.
Содржина
Целата област на Галија е под римска контрола, освен едно мало село, Галовиум, во Арморика (денешна Бретања), чии жители магична напивка направена од друидот Аспириникс ги прави непобедливи. Со цел да ја открие тајната на галската непобедливост, центурионот Кајус Бонус, командант на римскиот гарнизон во утврдениот логор Петибонум, го испраќа шпионот Калигула Минус, преправен во Гал, во селото. Недолго откако ќе го открие постоењето на магичната напивка, Галите го откриваат шпионот откако му паѓаат лажните мустаќи. Откако успеал да побегне, тој го известува центурионот за своето откритие. Центурионот, кој се надева дека ќе го собори Јулиј Цезар со помош на волшебната напивка, наредува Аспириникс да биде фатен и испрашуван за рецептот. Сепак, Аспириникс одбива да го предаде рецептот. Астерикс дознава за апсењето на Аспириникс од еден трговец со волови, со чија помош се инфилтрира во логорот, каде што ги дознава намерите на центурионот додека му ги изнесува на својот заменик. Следејќи го предлогот на Астерикс, Аспириникс се преправа дека се согласува со барањето на центурионот за напивката, откако Астерикс се преправа дека не може да го издржи мачењето (кое не ни започнало). Аспириникс бара од центурионот важна состојка за пијалакот - јагоди, на кои не им е сезоната. Додека легионерите на центурионот Бонус се обидуваат да најдат јагоди, Астерикс и Аспириникс уживаат во релативен луксуз; а кога ќе пристигнат јагодите, сите ги јадат на чудење на центурионот, кој се теши со тоа што пијалакот може да се направи и без нив. Откако ќе ги пронајде сите состојки, Аспириникс со помош на Астерикс подготвува напивка која предизвикува брз раст на косата и брадата кај оние кои ја консумираат. Наскоро на сите легионери во кампот им растат коса и брада. Центурионот го моли Аспириникс да направи противотров, друидот Аспириникс прави супа од зеленчук во котел (знаејќи дека ефектот на напивката за забрзано растење на косата и брадата наскоро ќе престане), а во помал казан му подготвува волшебна напивка за Астерикс. Аспириникс и Астерикс се обидуваат да побегнат од логорот, но налетуваат на римската војска предводена од самиот Јулиј Цезар. Откако од нив двајцата дознал за плановите на центурионот против него, во знак на благодарност, Цезар ги ослободува Астерикс и Аспириникс и го казнува центурионот и неговиот гарнизон. По враќањето во селото приредена е голема прослава во чест на враќањето на Астерикс и Аспириникс.
Алберт (езеро)
Алберт (Lake Albert) — едно од Големите езера на Африка. Се наоѓа на границата помеѓу ДР Конго и Уганда.
Езерото е долго околу 145 км, широко е 46 км и има површина од 5,600 км2 што го прави ова седмо езеро по големина. Макималната длабочина изнесува 58 м, а просечната 25 метри. Се наоѓа на надморска височина од 615 метри. Должината на бреговата линија е 508 км. Има облик на неправилен трапез, јасно издолжен од југозапад до североисток.
Хана Харне
Хана Ловиса Стјерне (родена на 17 март 1969 година) е шведска новинарка и директорка на медиумите. Во септември 2014 година, таа била најавена како нов извршен директор на телевизијата Сверигес (СВТ), наследувајќи ја извршната директорка во оставка Ева Хамилтон.
Биографија
Хана Стјерне е родена и израсната во Дандерид, Шведска. Таа била запишана на Музичкото училиште на Адолф Фредрик, со специјалност за пеење. Студирала новинарство на Универзитетот во Стокхолм, а потоа работела како политички известувач во радиото вести на радиото Dagens Eko во Sveriges Radio. Таа била и странски репортер со седиште во Брисел за истата емисија. Во 2001 година, Стјерне станала национален известувач за Екот во Радио Сверигес, а во 2002 година била прогласена за најмладата шефица досега на Сверижското радио П1. Стјерне оттогаш е и програмски администратор за Sveriges Radio со одговорност за честотите P1, P2, P3 и P4.
Во 2010 година, Хана Стјерне била прогласена за најдобра жена шеф на медиумите за таа година во Шведска. Во август 2011 година, таа станала извршен директор на UNT-concern. Оваа работа ги вклучувала Uppsala Nya Tidning и пет други весници, како и работа на радио и телевизија.
Во септември 2014 година, било објавено дека Хана Стјерне ќе биде новиот извршен директор на телевизијата Сверигес и дека таа ќе ја преземе функцијата во рок од шест месеци. Како извршен директор, таа исто така е член на Глобалната работна група за јавни медиуми, иницијатива на Алијансата за јавни медиуми, од нејзиното основање во септември 2019 година.
Хана Стјерне има ќерка и е тетка на глумицата Теа Стјерне.
Европско првенство во фудбал 2016 - група А
Европско првенство во фудбал 2016 - група А била една од шестте групи на Европското првенство 2016 и во неа се натпреварувале домаќинот Франција, Романија, дебитантот Албанија и Швајцарија. Франција бил единствената репрезентација поранешен европски шампион во оваа група, а титулата ја освојувале двапати (во 1984 и 2000). Натпреварите се одиграле од 10 до 19 јуни 2016 година.
Натпревари
Натпреварите се играат според Средноевропско летно време (UTC+02:00)
Лена Смедсос
Лена Смедсаас (20 март 1951 – 6 јануари 2014 година) била шведска новинарка и писателка.
Родена во општина Солна, таа ја започнала својата кариера во новинарството во 1973 година и била најпозната по тоа што била политички коментатор, водител и уредник на ТВ4Нихетерна на ТВ4.
Лена Смедсаас починала од рак на 6 јануари 2014 година, на 62-годишна возраст, во Таби. Ги оставила зад себе нејзиниот сопруг, писателот и новинар Клес-Горан Кјеландер и нивните две деца.
Хотелштет
Хотелштет (Hottelstedt) — село и поранешна општина во округот Вајмар, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2007 е дел од општината Берлштет.
9 п.н.е.
9 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 9. година пред новата ера, 9. од првиот милениум п.н.е., 9. од 1 век п.н.е. и последна од 0-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5499 и 5500 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4741 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3751 и 3752 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 744.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 9 година се протега во 2627 и 2628, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2687 и 2688 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 534. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 649 и 648 исламска година пред хиџра.
Тиш Бенот
Тиш Бенот (Tiesj Benoot; р. во ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Лото-Судал (2015–2019)
Бенот станал професионалец со белгиската екипа во 2015 година, откако возел за младинската екипа во периодот 2013-2014 и возел некои трки како стажант во есента 2014 година.
Бенот имал директни резултати во професионалните води како петти на неговата прва Трка околу Фландрија. Подоцна во сезоната ги покажал своите вештини на етапните трки, завршувајќи втор зад Грег ван Авермат на Трката околу Белгија. Исто така, завршил трипати меѓу првите десет на етапи на Критериум ди Дофине.
Бенот покажал вештина да се качува на Критериум ди Дофине 2017, каде завршил на 12. место на крајот на трката. Во јуни 2017 година бил именуван во почетниот состав за Тур де Франс 2017. Бенот завршил на 20. место на крајот на трката на неговиот прв настап на некоја голема трка.
Во август 2018 година бил вклучен во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2018.
Тим Санвеб (2020-2021)
Во август 2019 година, Бенот потпишал двегодишен договор со започнувајќи од 2020 година. Завршил втор на крајот на Париз-Ница 2020, освојувајќи етапа и бодовниот пласман. Откако бил на принудна суспензија поради поради пандемијата на КОВИД-19, Бенот завршил меѓу првите десет на Лиеж-Бастоњ-Лиеж (осми) и на Трката околу Фландрија (десетти). Исто така го продолжил неговиот договор со екипата до крајот на сезоната 2022 во август 2020 година. Бенот немал победи во 2021 година, а најдобар резултат му било петтото место на Париз-Ница.
Тим Џамбо-Висма (2022-денес)
Во декември 2021 година, Бенот бил ослободен од неговиот договор со една година претходно и подоцна потпишал двегодишен договор со  почнувајќи од 2022 година. Ја имал својата прва трка со екипата на Омлоп Хет Ниусблад и забележал прва завршница меѓу првите десет со деветтото место на Е3 Саксо Банк Класик следниот месец. Завршил втор на Дварс дор Вландерен, напаѓајќи ја водечката група во последните два километри, пред да биде претекнат од Матје ван дер Пул на завршницата во Варегем. Откако предводникот на екипата Ваут ван Ерт се откажал поради КОВИД-19, Бенот го споделил водството на на Трката околу Фландрија следниот викенд, со Кристоф Лапорт; Лапорт завршил деветти додека Бенот бил тринаесетти. Следниот викенд, Бенот завршил трет на Амстел Голд Рејс, напаѓајќи од главната група во завршниот километар на трката. Тим Џамбо-Висма имал историски резултат на Тур де Франс 2022. Бенот одиграл клучна улога поддржувајќи ги предводниците на екипата, особено откако повреди и откажувања го земале својот данок на трката. Ја преживеал трката и ја поминал целта во триумф со неговите преостанати колеги.
Личен живот
Покрај велосипедизмот, моментално студира економија на Гентскиот универзитет.
Необичното име на Бенот потекнува од американската пејачка Тиш Хинојоса, поради вљубеноста на неговите родители во музиката и името на уметничката.
Распоред на резултатите на класиците
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала