cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Каталонија
Патишта
Има 12.000 километри патишта низ Каталонија. Главен автопат е АП-7 исто така познат како Аутописта де Медитерани (Autopista дел Mediterrani). Тој го следи брегот од француската граница на Валенсија, кој се наоѓа јужно од Тарагона. Главните патишта најчесто се разгрануваат од Барселона. А-2 (А-2) и АП- 2 (АP-2) ја поврзуваат внатрешноста со надворешноста, до Мадрид. Други поголеми патишта се:
Железници
Каталонија ја виде првата железничка конструкција на Пиринејскиот Полуостров во 1848 година, која ја поврзувала Барселона со Матаро. Со оглед на топографијата, повеќето линии се разгрануваат од Барселона. Градот има и приградски и меѓуградски услуги. Главната линија на источниот брег поминува низ покраината поврзувајќи ги СНЦФ (SNCF, француски железници) со Портбоу (Portbou) на брегот. Постојат две јавно железнички компании кои работат во Каталонија: Каталонската ФГЦ (FGC) и националната шпанска РЕНФЕ (RENFE) која работи со Железничките линии на Каталонија (Rodalies de Catalunya), МД (MD), ЛД (LD) и железничките лини со голема брзина (AVE и Avant). Железничката линија со голема брзина (AVE, Alta Velocidad Española) од Мадрид достигнала до Љејда, Тарагона и Барселона. Линијата од Барселона до Мадрид била пуштена на 20 февруари 2008 година. Сега, патувањето Барселона-Мадрид трае околу два и пол часа. Изградбата на брзите железнички линии започнала да се проширува северно, со цел да се поврзи со француската мрежа на брзи линии ТГВ (TGV). Оваа нова линија поминува низ Гирона и има тунел низ Пиринеите.
Симболи на Каталонија
Каталонија има свои претставителни и карактеристични симболи како што се:
Знамето на Каталонија, наречено Сењера (Senyera), е вексилологичен симбол основан на хералдичкиот грб на Грофовите на Барселона и грбот на круната на Арагон, кој се состои од четири црвени ленти на златна позадина. Тоа е службен симбол од Статутот на Каталонија од 1932 година.
Денот на Св. Ѓорѓи (каталонски: Diada de Sant Jordi) нашироко се слави во сите градови на Каталонија, на 23 април. Тоа е ден каде што покрај размената на книги и рози, Каталонците со гордост ќе ги прикажат нивните сенјери (senyeres).
Објекти на светско наследство на УНЕСКО во Каталонија
Постојат неколку објекти на светското наследство на УНЕСКО во Каталонија:
Популарна култура
Кастељерс (castellers) е една од главните каталонски манифестации на популарната култура. Активноста се состои во градење на човечки кули од страна на натпреварувачките colles castelleres (тимови).Оваа практика потекнува од јужниот дел на Каталонија од18 век.
Сардана (sardana) е еден од најкарактеристичните каталонски популарни танци, другите групи, исто така, ги практикуваат Ball de bastons, moixiganga или jota во јужниот дел. Музички, Havaneres се исто така се карактеристични за крајбрежните места на Коста Брава, особено за време на летните месеци, кога овие песни се пеат на отворено придружени со изгорен рум. Румбата е позастапен танцувачки стил.
На големите прослави најчесто се присутни други елементи на каталонската популарна култура како што се: парадите на gegants (гиганти) и correfocs на ѓаволи и петарди. Друга традиционална прослава во Каталонија е La Patum de Berga прогласена за ремек дело на оралното и недопирливо културно наследство на човештвото од страна на УНЕСКО во 25 ноември 2005 година. Во прилог на традиционалната локална каталонска култура, можат да се најдат и традиции од други делови на Шпанија како резултат на миграција од другите региони. На 28 јули 2010 година, Каталонија станува втор шпански регион, по Канарските Острови, на кој ќе се забрани борбата со бикови. Забраната, која ќе биде делотворна од 1 јануари 2012 година, потекнала од популарна петиција поддржана од повеќе од 180.000 потписи.
Сарбрикен
Сарбрикен (Saarbrücken; Sarrebruck; Saarbrécken) — главен град на покраината Сар во Германија. Градот се наоѓа во срцето на метрополитенската област, која се граничи на запад со Дилинген и на североисток со Нојнкирхен, каде што повеќето луѓе во Сар живеат.
Сарбрикен претставува индустриски и сообраќаен центар во големиот јагленски басен. Производството вклучува железо и челик, шеќер, пиво, керамика, оптички инструменти, машини и градежни материјали. Меѓутоа, во текот на последните декади, индустриската важност на Сар опаѓа, како што рударската индустрија станала непрофитабилна.
Историските знаменитости на градот се камениот мост преку реката Сар (1546), готската црква Свети Арнуал, замокот Сарбрикер од 18-от век и стариот дел на градот, Маркт Свети Јоханер. Во 1815, Сарбрикен бил под пруска контрола и на двапати во 20-от век (1919–35 и 1945–57) територијата на Сар била под француска администрација. Поради оваа причина, заедно со неговата близина до француската граница, задржал одредено француско влијание.
На денешниот германски Сарбрикен (Saarbrücken) буквално означува мостови над Сар и навистина има околу дузина мостови над реката Сар. Меѓутоа, името всушност претходи на секој мост на ова место најмалку 500 години претходно. Историското име на градот е всушност Sarabrucca, што доаѓа од старогорногерманскиот збор Brucca, што доаѓа од Brocken во горногерманските јазици (камен или карпа).
Среден век до 18-от век
Од 1381 до 1793, грофовите од Насау-Сарбрикен биле главните локални владетели. Често се бореле за нивните посилни соседи; областа дошла под француска доминација во 16-от век и била припоена кон Франција во 1680-тите. Франција била принудена да се откаже од Сар во 1697, но од 1793 до 1815 година повторно ја стекнала контролата над областа.
20 век
Според Версајскиот договор (1919), рудниците за јаглен во Сар станале ексклузивна сопственост на Франција за период од 15 години, како компензација за уништувањето на француските рудници во текот на Првата светска војна. Договорот, исто така, предвидувал плебисцит, на крајот на 15-годишниот период, за да се утврди идниот статус на областа и во 1935 година повеќе од 90% од електоратот гласал за повторно обединување со Германија, додека само 0,8% гласале за обединување со Франција. Останатите сакале да се приклучат на Германија, но не додека нацистите биле на власт. Оваа статус кво група гласала за задржување на администрација на Друшвото на народите. Сар, потоа се вратил на Германија.
Втора светска војна
Тешко бомбардиран во Втората светска војна и станал дел од француската окупациска зона во 1945, но од областа била направена посебна зона во 1946. Во 1947, Франција ја создала номинално политички независниот протекторат Сар и бил споен економски со Франција со цел да се искористат огромните резерви на јаглен во областа. Политичкиот притисок на Франција од Западна Германија и другите, како и отфрлањето на граѓаните на Сар за компромисното решение за европеизација на областа, довело до политичко обединување со Сојузна Република Германија на 1 јануари 1957 година. Економската реинтеграција, меѓутоа, потрајала извесно време.
Инфраструктура
Градот е опслужен од аеродромот Сарбрикен (SCN) почнувајќи од јуни 2007 ICE брзите возови по линијата LGV Est обезбедуваат брзи врски до Париз од главната железничка станица Сарбрикен. Уникатно, „Saarbahn“ на Сарбрикен (направен според Модел Карлсруе за лесен шински систем) ја поминува француско-германската граница, поврзувајќи го француски град Саргемин.
Образование
Сарбрикен, исто така, е дом на главниот кампус на универзитетот Сар (Universität des Saarlandes). Заедно со универзитетот функционираат и неколку истражувачки центри, меѓу кои се:
Регион
Некои од најблиските големи градови се Трир, Луксембург, Нанси, Мец, Кајзерслаутерн, Карлсруе и Mанхајм. Сарбрикен е, исто така, поврзан со градскиот јавен превоз со градот Саргемин во Франција, дозволувајќи лесно поминување на границата помеѓу двете земји. Исто така, е поврзан и со сателитскиот град Фелклинген, каде што фабриката за стар челик била прогласена за првиот индустриски споменик што се како светско културно наследство на УНЕСКО во 1994 — Völklinger Hütte.
Меѓународни односи
Сарбрикен е член на унијата на градови QuattroPole, заедно со Луксембург, Мец и Трир (соседните држави: Луксембург и Франција).
Збратимени градови
Сарбрикен е збратимен со:
Ричи Порт
Негови успеси се победите на осум етапни трки во Светската турнеја: Париз-Ница во 2013 и во 2015, Волта а Каталуња во 2015, Тур де Романди во 2017, Тур Даун Андер во 2017 и во 2020, Тур де Свис во 2018 и Критериум ди Дофине во 2021. На големите трки, го освоил пласманот на млад возач на Џиро д’Италија 2010, негова прва година на ПроТур ниво, и завршил на подиумот на Тур де Франс 2020, но често бил погоден од болести и повреди.
Личен живот
Порт е роден во Лонсестон, Тасманија, во 1985 година. Учел на колеџот „Св. Патрик“ во Лонсестон. Спортска награда на нивниот кампус бил именуван во негова чест и се доделува секоја година на најдобриот спортист во деветтата година. Кога вози, не е необично да се види Порт да носи ѓердан на Тасманија.
Рани години
Порт започнал со велосипедизам во 2006 година на 21 година. Претходно настапувал на триатлон, со активни трки од 2003 година. Претходно се натпреварувал во пливање. Порт возел за екипата Тим УниСА-Австралија на Тур Даун Андер 2008 и завршил деветти во генералниот пласман. Возел со тасманската континентална екипа,, во 2008 и 2009 година, освојувајќи го петтото место на Хералд Сан Тур 2008 и победувајќи на Трките околу Перт и Тасманија. Порт се издигнал во аматерската италијанска трка во 2009 година, завршувајќи десетти на Тур де Лангкави 2009. Неговиот резултат на Џиробио 2009, каде го освоил поединечниот хронометар, му го донело вниманието на професионалните екипи.
2010
На крајот на сезоната 2009 потпишал двегодишен договор со. Неговиот тренер во Тим Саксо Банк бил сонародникот Бредли Мекги. Мекги е поранешен професионален велосипедист и светски велодромски првак, кој го освоил олимпискиот златен медал во 2004 година и 3 етапи на големите трки.
Во април, Порт го освоил хронометарот на четвртата етапа на Тур де Романди, завршувајќи десетти на крајот. Првпат настапил на некоја голема трка на Џиро д’Италија 2010 каде завршил седми во генералниот пласман и го освоил пласманот за млад возач, со разлика од 7 минути и 29 секунди пред Роберт Кишерловски, обезбедувајќи го своето место како возач на иднината. Исто така бил предводник на трката на етапите 11-13 и ја носел розовата маичка. Во јули, Порт завршил десетти на Класика де Сан Себастијан и имал низа други силни резултати; втор на хронометарот на петтата етапа на Пост Данмарк Рунт, четврти на Енеко Тур и четврти на Трката околу Британија. За малку го пропуштил бронзениот медал на хронометарот на Светското друмско првенство UCI 2010, одржано во Австралија; завршил на четвртото место, шест и пол секунди зад третопласираниот, Германецот Тони Мартин.
2011
Иако сезоната 2011 му донела помал поединечен успех на Порт, иако бил главен помошник на Алберто Контадор во победата на Џиро д’Италија, Порт продолжил со неговите силни хронометарски резултати; завршувајќи трет на Париз-Ница и осми на Трката околу Баскија. Потоа, Порт ја освоил четвртата етапа на Вуелта а Кастиља и Леон по дисквалификацијата на Контадор. Потоа, Порт се нашол трет на хронометарот на Џиро д’Италија и четврти на хронометарот на Тур де Франс. Потоа, Порт го освоил хронометарот на петтата етапа на Пост Данмарк Рунт, со разлика од десет секунди пред колегата, Густав Ларсон. Потоа, Порт ја завршил неговата сезона на шестото место на Светското хронометарско првенство.
2012
Порт се приклучил во за сезоната 2012. Во јануари 2012, Порт настапил на националните првенства, каде завршил како трети на друмската трка, и петти на поединечниот хронометар неколку дена подоцна. Во февруари 2012, Порт го презел водството на Волта ао Алгарве по освојувањето на кралската етапа на трката. Го одржал водството до крајот на трката, на крајот завршувајќи 37 секунди пред бранителот на трката, Тони Мартин. Потоа, Порт работел за Бредли Вигинс на Париз-Ница, помагајќи му да ја освои трката. Порт бил клучниот член на екипата Скај, која му помогнала на Вигинс за победата на Тур де Романди, Критериум ду Дофине и Тур де Франс. Потоа, Порт возел на Вуелта а Еспања како поддршка на Крис Фрум и го зазел второто место на етапата 20.
2013
Во отсуство на Вигинс и Фрум, Порт бил избран за водач на на Париз-Ница 2013. Ја освоил петтата етапа на трката, кралската етапа на трката, со напад на Монтањ де Лур и го преземал водството на трката од возачот на Ендру Талански. Исто така, Порт го освоил завршниот хронометар на Кол д’Ез со предност од 23 секунди пред Талански и ја запечатил крајната победа со разлика од 55 секунди. Времето на Порт било само за четири секунди помало од рекордот на патеката, поставено од Вигинс претходната година.
Добрата форма на Порт продолжила на Критериум Интернасионал 2013, каде го освоил хронометарот на втората етапа. Второто место на последната планинска етапа не било доволно да го спречи етапниот победник и негов колега Крис Фрум во освојување на генералниот пласман, но му го обезбедил на Порт бодовниот пласман и второто место во генералниот пласман.
Порт бил повторно предводник на на Трката околу Баскија 2013. Порт забрзал и се одвоил во последниот километар на етапата 5 од мала група на возачи, вклучувајќи го водачот на трката и негов колега Серхио Енао, и ја освоил етапата. На шестата и последна етапа, поединечен хронометар, Порт не можел да се избори со Наиро Кинтана на нерамниот терен, но успеал да дојде до второто место во генералниот пласман, пред Енао. Порт се вратил како помошник за Крис Фрум на Тур де Романди. Му помогнал на Фрум да победи на трката и завршил осми во генералниот пласман. Порт и Фрум потоа настапиле на Критериум ду Дофине на почетокот на јуни. Порт бил петти во генералниот пласман по хронометарот на етапата 4, а на следната етапа му помогнал на Фрум да го преземе водството на трката преку поставување силно темпо со цел да отпадне Роан Денис, пред Фрум да нападне за победа на етапата. Порт се искачил на второто место во генералниот пласман, 52 секунди зад неговиот предводник. Фрум му дозволил на Порт да нападне на седмата етапа, иако тој успеал само една секунда да земе во однос на другите возачи. На завршната осма етапа, Фрум и Порт јасно се одвоиле од останатите на последното искачување и само Ендру Талански можел да ги следи, со што ја обезбедиле 1-2 победата во генералниот пласман.
Порт настапил на Тур де Франс како суперпомошник за Фрум. На осмата етапа — првата планинска етапа — Питер Кенох и потоа Порт успеале да ги откачат повеќето кандидати за генерален пласман и го достигнале раниот напад на Наиро Кинтана на последното искачување пред Фрум да нападна и да ја освои етапата и водството во трката. Порт успеал да заврши втор на етапата, 51 секунда зад Фрум, искачувајќи се на второто место во генералниот пласман. Меѓутоа, на наредната етапа Порт достигнал бројни рани напади на возачи од, и , оставајќи го Фрум целосно сам во поголемиот дел од етапата. Порт изгубил над десет минути и излегол од генералниот пласман, иако Фрум успеал да не изгуби многу време стигнувајќи ги Алехандро Валверде и Кинтана. На петнаесеттата етапа, Порт повторно му помогнал на Фрум, кој победил на Мон Венту. На осумнаесеттата етапа — која завршувала на Алп д’Ез — помошта на Порт се покажала клучна за Фрум, откако Фрум западнал во проблеми при крајот на етапата; Порт се вратил до автомобилот на екипата и покрај забраната да му донесе енергетски гелови на неговиот предводник, а потоа му давал темпо за да ја намалат разликата во однос на Кинтана и Хоаким Родригес. И двајцата, Порт и Фрум, добиле 20 секунди казна, како и 200 швајцарски франци за нарушување на правилата. Фрум на крајот победил со разлика од четири минути и 20 секунди пред Кинтана, додека Порт завршил на 19. место во генералниот пласман.
2014
Откако завршил трет зад Сајмон Геранс и Кедел Еванс на националното друмско првенство, Порт ја започнал неговата сезона 2014 на домашната трка, Тур Даун Андер. Ја освоил претпоследната петта етапа, и завршил четврти во генералниот пласман на последната етапа. Потоа, Порт завршил втор на трката Вуелта а Андалусија. Сезоната на Порт тргнала во надолна линија завршувајќи на 22. место на Критериум ди Дофине. Потоа, Порт не учествувал на Тирено-Адријатико и не успеал да заврши на: Тур де Романди, Лиеж-Бастон-Лиеж, Волта а Каталуња, а потоа го преземал водството на  поради отсуството на Крис Фрум и завршил на 23. место на Тур де Франс. Потоа, Порт не успеал да заврши на Ватенфал Класик како и на ГП Западна Франција што довело да ја заврши сезоната порано откако му бил пронајдено пневмонија.
Пред Тур де Франс 2014, Порт открил го подобрил времето на колегата Крис Фрум на познатото искачување Кол де ла Мадон близу Монте Карло. Порт го завршил искачувањето за 29 минути и 40 секунди, подобрувајќи го времето на Фрум за 29 секунди.
2015
Порт ја започнал сезоната 2015 со успех, освојувајќи победа на националното хронометарско првенство. Како и претходната сезона, Порт остварил победа на кралската етапа на Тур Даун Андер што му го донело второто место во генералниот пласман. Потоа, Порт се вратил во Европа на Волта ао Алгарве, каде повторно ја освоил кралската етапа и оваа етапна победа му го донела четвртото место во генералниот пласман зад колегата Герајнт Томас, како и освојувањето на планинскиот пласман. Следна победа на Порт била на Париз-Ница каде тој и колегата Томас однеле победа еден-два на врвот Кроа де Шобуре. И покрај тоа што ги изгубил шансите за освојување на водството во трката по падот на претпоследната етапа на трката, победата на завршниот хронометар (повторно на Кол д’Ез), со разлика од 13 секунди од најблискиот соперник, му донела втора победа на трката во изминатите три сезони. Следна победа на Порт стигнала кон крајот на март кога ја обезбедил победата на Волта а Каталуња. И покрај не освојувањето на етапата, Порт ја освоил трката со разлика од четири секунди од Алехандро Валверде, по освојувањето на два пласмани во првите пет на одлучувачките етапи. Кон крајот на април, Порт ја забележал третата победа во сезоната, освојувајќи ја четиридневната етапна трката Џиро дел Трентино, како подготовка за Џиро д’Италија. Порт ја освоил одлучувачката етапна победа на кралската етапа до Брентонико со разлика од 24 секунди пред најблискиот соперник, Микел Ланда. Порт го задржал водството до завршницата во Клес. Така, станал првиот возач кој победил на Париз-Ница, Волта а Каталуња и Џиро дел Трентино во една сезона.
На Џиро д’Италија, Порт покренал внимание откако имал караван во кој спиел како предводник на екипата додека другите колеги спиеле во хотели. Се држел добро во првата недела на трката и се наоѓал на третото место по деветтата етапа. Меѓутоа, на десеттата етапа му се дупнала гума на пет километри од целта и прифатил тркала од Сајмон Кларк од друга екипа,. Порт првично изгубил 47 секунди од главната група, но потоа бил казнет со две минути и 200 швајцарски франци за прифаќањето на тркалото од Кларк бидејќи оваа постака е нелегално по правилата на UCI, поради што паднал на 12. место во генералниот пласман. На тринаесеттата етапа, Порт бил вклучен во пад на 3,3 километри од завршницата на етапата и загубил дополнителни две минути. Порт имал лош поединечен хронометар на четиринаесеттата етапа и уште полоша петнаесетта етапа, каде загубил 27 минути од тогашниот предводник Алберто Контадор. По дебаклот го предал водството на екипата на Леополд Кениг. По гореспоменатата етапа објавил дека ја напушта трката поради повреда на ногата.
2016-2018
Пред сезоната 2016 ги навел Тур де Франс и олимписката друмска трка и хронометарот како негови цели за годината. Ја започнал сезоната силно во Австралија, завршувајќи втор зад новиот колега Роан Денис на националното хронометарско првенство пред да отиде на Тур Даун Андер, каде ја освоил првата победа во боите на БМЦ со освојување на петтата етапа до Вилунга Хил трета година по ред и завршил втор во генералниот пласман. Подоцна, имал проблеми на Трката околу Оман во февруари, губејќи над три минути во однос на предводниците на секоја од првите две етапи, пред да се врати назад во Европа, освојувајќи го третото место во генералниот пласман на Париз-Ница по нападот на последното искачување на завршната етапа заедно со Алберто Контадор по што следело четвртото место на Волта а Каталуња. По третото место на Париз-Ница, Порт поминал една недела како светски број 1, во рамките на новосоздадениот систем. Порт целел на Тур де Франс, но изгубил време уште рано во трката поради механички проблем на втората етапа. Се покажал добро на планините и на хронометрите, завршувајќи на крајот петти, негов најдобар резултатите на големите трки досега.
Во сезоната 2017, Порт завршил на 12. место во поединечниот пласман на Светската турнеја, освојувајќи ги трките Тур Даун Андер и Тур де Романди. Паднал при спуст на Тур де Франс на деветтата етапа.
Во сезоната 2018, Порт победил на Тур де Свис, завршил втор на Тур Даун Андер и трет на Тур де Романди. Повторно паднал на деветтата етапа на Тур де Франс, овој пат кршејќи ја клучната коска. Уште еднаш бил на добар пласман пред планините пред крајниот победник Герајнт Томас и тогашниот предводник Грег ван Авермат.
2019–2020
За сезоната 2019, Порт се префрлил во екипата. Шеста година по ред ја освоил кралската етапа на Тур Даун Андер. На Тур де Франс 2019 бил на десеттото место, кога трката била скратена поради лизгање на земјиштето и опасно време. На крајот завршил на 11. место околу пет минути зад десетопласираниот Варан Баргиј.
Сезоната 2020 ја започнал со преземање на водството на половина од трката Тур Даун Андер, но потоа Дарил Импи имал предност од 2 секунди пред завршната етапа. Не ја освоил последната етапа седма година по ред, откако завршил втор зад Метју Холмс, меѓутоа стекнал доволно време пред Диего Улиси, Роан Денис и другите фаворити за да ја освои трката вторпат во неговата кариера, по неговата победа во 2017 година. Во текот на Тур де Франс, Порт се нашол меѓу првите десет рано во трката и до крајот на втората седмица бил на деветтото место во генералниот пласман. Се искачил до шестото место во генералниот пласман, откако завршил трет на петнаесеттата етапа, зад Тадеј Погачар и Примож Роглич. Порт се искачил на четвртото место по етапата 17, завршница на врвот Кол де ла Лоз и бил 1' 39" зад место на подиум на претпоследната етапа, поединечен хронометар во должина од 36,2 километри кој завршувал на Ла Планш де Бел Фил. Порт го забележал третото најбрзо време на етапата – единствено поразен од Погачар и Том Димулен – претекнувајќи го Мигел Анхел Лопес за скоро пет минути, со што успеал да се помести на третото место во генералниот пласман. На крајот ја завршил трката на тоа место, забележувајќи го својот прв подиум на некоја голема трка и прв од австралиски возач на трката од победата на Кедел Еванс на Тур де Франс 2011.
Порт го добил медалот „Сер Хјуберт Оперман“ за австралиски велосипедист на годината за 2020 година.
2021-2022
Во септември 2020 година било објавено дека Порт ќе го напушти и ќе потпише двегодишен договор со  од 2021 година натаму.
На неговата прва трка во сезоната 2021, Порт се повлекол од Париз-Ница на воведната етапа, по пад предизвикан од фрлен бидон. Се вратил на трките со втори места во генералниот пласман на Волта а Каталуња и на Тур де Романди. Потоа го освоил Критериум ди Дофине пред колегата Герајнт Томас и Алексеј Луценко. Бил во добра форма пред Тур де Франс, меѓутоа изгубил над две минути на воведната етапа, каде имал неколку падови. Паднал на деветтата етапа, губејќи дополнително време и на крајот завршил на 38. место, но му помогнал на Ричард Карапас низ планините за да дојде до третото место во генералниот пласман. По трката изјавил дека тоа бил негов последен настап на Тур де Франс.
Распоред на резултатите
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
Кадаиф
Кадаиф (kadayıf, κανταΐφι) е левантска тестена пита потопена во сладок шеќерен сируп, наречен шербет, типичен за регионите кои беа во состав на поранешното Отоманско Царство. Тој е специјалитет на левантските земји (Либан, Јордан, Израел, Палестина, Сирија и Северен Египет). Скоро е ист со грчкиот и турскиот кадаиф.
Начин на приготвување
Суровиот кадаиф се приготвува на следниов начин: Се прави тесто од бело брашно и јајца и се става во сад кој од долната страна е мрежест, нешто слично на сито. Потоа, од тој сад тестото се става во голема тепсија која е добро загреана на жар претходно нареден под неа. На тој начин се добива танок готов производ во вид на фиде кој се вади од тепсијата и лади. Од овој суров кадаиф се прави кадаифот за јадење така што се става во длабока тепсија, над него се истура одредена количина масло, па се печи во рерна или во пекарница. Откако ќе се испечи, врз него се налива густиот шеќерен сируп, односно шербетот.
Здолниште
Здолниште — долен дел од облеката кој денес најчесто го носат жените. Здолништата имаат конусен облик, се носат околу струкот и покриваат дел или цели нозе. Здолништата најверојатно се користеле уште од праисторијата кога облеката не се разликувала меѓу мажите и жените. Познати се машките здолништа, килтови, кои се носат во Шкотска и Ирска.
Кадаиф
Варијанти на кадаиф
Најчеста варијанта на овој десерт е подготовка со меко бело сирење, како што е сирењето Набулси, кое се става во средината и се прекрива со тесто. Често на најгорниот слој се додава и црвена прехранбена боја, за да не мора да се пече долго време. Се украсува со искршени фстаци.
Здолниште
Поделба на здолништата по должина
Долго здолниште е она кое достига до подот или скоро до подот
Здолниште до глуждовите или „макси“ — поим кој настанал во 1960-тите години
Здолниште до средината на листот или „миди“, поим кој настанал во 1970-тите години
Мини е здолниште со раб над колена и под средината на бедрото, изумот често ѝ се припишува на велшкиот моден творец Мери Квант.
Микроздолништето е екстремно кратко мини здолниште, од шорцот се разликува по тоа што здолништето по средината нема спој.
1715 во музиката
1715 година во музиката содржи некои значајни настани.
1714 во музиката
1714 година во музиката содржи некои значајни настани.
Хартенштајн (Саксонија)
Хартенштајн (Hartenstein) — град во округот Цвикау, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на реката Цвикауер Мулде, 14 километри југоисточно од Цвикау.
Климакс-видови
Видовите на климакс, исто така наречени доцни серолошки, доцно-сукцесивни, K-избрани или рамнотеживи видови, се видови на растенија кои во суштина ќе останат непроменети во однос на составот на видовите сè додека местото не остане непречено. Тие се најпогодни толерантни видови на дрвја за да се утврдат во процесот на сукцесија на шумите. Садниот материјал на кулминаторите може да расте во сенката на матичните дрвја, обезбедувајќи им доминација на неодредено време. Пореметувањето, како што е пожарот, може да ги убие кулминалните видови, дозволувајќи им на пионерските или претходните видови на видот повторно да се воспостават. Тие се спротивни на пионерски видови, исто така познати како рудерални, бегалци, опортунистички или Р-избрани видови, во смисла дека видовите на кулминација се добри конкуренти, но сиромашни колонизатори, додека пионерски видови се добри колонизатори, но лоши конкуренти. Видовите климакс доминираат во кулминациската заедница, кога темпото на сукцесија се забавува, резултат на еколошката хомеостаза, во која е прикажана максимално дозволената биолошка разновидност, со оглед на преовладувачките еколошки услови. Нивните репродуктивни стратегии и други адаптивни одлики може да се сметаат за пософистицирани од оние на опортунистичките видови. Преку негативни повратни информации, тие се прилагодуваат на специфични услови на животната средина. Видовите климакс најчесто се наоѓаат во шумите. Видовите на климакс, кои се тесно контролирани со носивост, ги следат К-стратегиите, при што видовите произведуваат помалку броеви на потенцијални потомци, но вложуваат повеќе во обезбедување на репродуктивниот успех на секој на микро-еколошките услови на својата специфична еколошка ниша. Видови на климакс може да бидат итеропарити, ефикасна потрошувачка на енергија и циклуси на хранливи материи.
Примери
Белата смрека (Picea glauca) е пример на кулминација на видовите, во северниот дел на шумите на Северна Америка.
Небелшиц
Небелшиц (Nebelschütz, Njebjelčicy) — општина во округот Бауцен, во Саксонија, Германија.
Нeферефре
Неферефре започнал да гради пирамида за себе во кралската гробница на Абусир наречена Нетјерибау Ранефереф, што значи „ба на Неферефре е божествено“. Пирамидата никогаш не била завршена, а ѕидарски натпис покажал дека работите на камената конструкција биле напуштени за време или кратко по втората година на кралот. Египетолозите го земаат ова како доказ дека Неферефре починал неочекувано по две до три години владеење. Неферефре сепак бил закопан во неговата пирамида, набрзина завршена во форма на мастаба од неговиот втор наследник и претпоставен помлад брат, фараонот Ниусере Ини. Таму биле откриени фрагменти од неговата мумија, од која се гледа дека тој починал во раните дваесетти години.
Малку е познато за активностите на Неферефре надвор од поставувањето на темелите на неговата пирамида и обидот да се заврши пирамидата на неговиот татко. Еден текст покажува дека Неферефре планирал или само што започнал да гради храм на сонцето наречен Хотеп-Ре, што значи „Ра е задоволен“ или „Трпеза за принесување на Ра“, што никогаш не функционирал како таков со оглед на краткото владеење на кралот. После неговата смрт, Неферефре можеби бил наследен од малку познатиот фараон Шепсескаре, чија врска со Неферефре останува многу неизвесна и дебатирана.
Извори
Постојат многу малку археолошки извори од времето на Неферефре, факт што сега го гледаат египтолозите, вклучително и Мирослав Вернер, што подразбира многу кратко владеење. Вернер знаел само еден натпис од времето на неговото владеење. Градителите на неговата пирамида ја оставиле на аголниот блок на крајот од ходникот што води кон делови од пирамидата. Натписот е напишан на четвртиот ден од сезоната Акет во годината на првото појавување на броење на стоката, настан што се состои од броење на добитокот низ целата земја за да се процени износот на даноците што треба да се наплатат. Традиционално се верува дека ваквите пребројувања се случувале на секои две години за време на Старото Кралство, иако неодамнешните повторни проценки ги наведоа египетолозите на нешто почесто пребројување. Затоа, натписот мора да се однесува на првата или втората година на Неферефре на престолот, а најдоцна на неговата трета година. Конечно, неколку артефакти датирани од владеењето на Неферефре или кратко време потоа, биле откриени во неговиот посмртен комплекс и на други места во Абусир, како што се глинени печати што го носат неговото Хорово име.
Некои од папирусите од Абусир откриени во храмот на Кентхаус II, а се од средината до доцната Петта династија ги споменуваат посмртниотт храм и погребниот култ на Неферефре. Тие сочинуваат пишан извор скоро современ со неговото владеење, кој не само што го потврди постоењето на пирамидалниот комплекс на Неферефре во време кога тој сè уште не бил идентификуван, туку исто така дава детали во врска со административната организација и важноста на погребниот култ на кралот во античко египетското општество. Неферефре е запишан на неколку списоци на антички египетски кралеви, сите од периодот на Новото кралство. Најраниот таков список што го споменува Неферефре е Кралскиот список од Абидос, напишан за време на владеењето на Сети I (1290–1279 п.н.е.), а неговото име е на 29-тиот ред, меѓу оние на Нефериркаре Какаи и Ниусере Ини. За време на владеењето на Рамзес II (1279–1213 п.н.е.), Неферефре се појавува на Таблата од Сакара, овој пат по Шепсескаре, кој е втор наследник на Нефериркаре Какаи. Името на Неферефре на овој список е погрешно запишано како „Канефере“ или „Неферкаре“. Името на Неферефре, најверојатно го има и во Торинскиот канон (трета колона, 21-ви ред), што датира од истиот период со таблата од Сакара, но се наоѓа во делот што е оштетен. Како и да е, делот од должината на владеењето што му го припишува канонот на Нефереф е сè уште читлив, запишан со еден знак кој означува една година на владеење на која во принцип би можела да ѝ се додаде една деценија, доколку соодветниот знак се наоѓал на оштетениот дел од документот.
Неферефре, најверојатно, се споменувал и во Египтијака, историјата на Египет напишана во 3 век п.н.е. за време на владеењето на Птоломеј II (283–246 п.н.е.) од египетскиот свештеник Манетон. Ниту еден примерок од Египтијака не преживеал до денес и сега е познат само преку подоцнежните списи на Секстус Јулиј Африканус и Евсевиј.
Мумијата на Неферефре
Телото на кралот најверојатно било исушено со помош на натрон и потоа било покриено со тенок слој смола, пред да му се даде бел варовнички слој. Нема докази за отстранување на мозокот, како што се очекува од техниките на мумификација во Старото Кралство. Конечна потврда за идентитетот на мумијата е дадена со радиојаглеродно датирање, што дало интервал од 2628–2393 п.н.е. за човечките остатоци во тесна врска со проценетите датуми на Петтата династија. Така, Неферефре, заедно со Џедкаре Исеси, е еден од ретките фараони на Старото Кралство чија мумија е идентификувана. Биоархеолошката анализа на остатоците од Неферефре открила дека кралот не учествувал во напорна работа, починал во раните дваесетти години на возраст од 20 до 23 години и дека можеби бил висок 1,67 до 1, 69 метри. Остатоци од второ лице биле откриени во погребната комора, но се покажало дека тие припаѓаат на индивидуа од доцниот среден век, кој најверојатно живеел во 14 век од нашата ера. Едноставно го погребале во партали и го покриле со песок.
Погребен култ
Како и другите фараони од периодот на Старото Кралство, Неферефре имал корист од погребниот култ воспоставен по неговата смрт. Некои детали за овој култ преживеале во папирусите од Абусир. Се одржувал 10-дневен фестивал во чест на починатиот владетел секоја година, за време на кој, барем во една пригода, биле жртвувани не помалку од 130 бикови во кланицата од неговиот погребен храм. Чинот на масовно жртвување на животните сведочи за важноста што ја имале кралските погребни култови во античкото египетско општество, а исто така покажува дека огромните земјоделски ресурси биле посветени на активност што Вернер ја проценил како непродуктивна. Главните корисници на овие жртвувања биле свештениците на култот, кои ги јаделе принесените понади по завршување на церемониите.
Се чини дека погребниот култ на Неферефре престанал да се извршува кон крајот на Старото Кралство или за време на Првиот среден период. Трагите од можно заживување на култот за време на подоцнежното Средно кралство се малку и двосмислени. За време на Дванаесеттата династија, извесен Кујаник бил погребан во погребниот храм на Неферефре. Останува нејасно дали ова требало тесно да се поврзе со починатиот владетел или затоа што други култни активности во областа го ограничувале изборот на локација за гробот на Кујанк.
Шехзаде Ќазим (син на Ахмед I)
Животопис
Ќазим се родил во 1614 година како трет син на отоманскиот султан Ахмед I и Косем султан. Негова сестра-близначка била Атике султан. По смртта на својот татко во 1617 година, кога тој имал три години и по стапувањето на престол на неговиот чичко Мустафа, тој заедно со неговите браќа бил ставен во кафез под постојан надзор од страна на евнусите на палатата, каде се задржал до доаѓањето на неговиот брат Мурат на престолот.
Според турскиот историчар Неџдет Сакаоглу, за време на хаотичното владеење на Мурад IV, Ќазим го криел и го штитил својот помлад брат Ибрахим во тајните делови на палатата прикажувајќи го како невин и неспособен.
Смрт
За време на прославите на османлиската победа во Ериван во 1635 година, неговите браќа Бајазит и Сулејман биле погубени, оставајќи го Ќазим како наследник на османлискиот престол.
На 17 февруари 1638 година, Ќазим бил преплашен да не предизвика сомнеж дека има претенции кон престолот. Така, тој бил целосно смирен кога се претставил пред Мурад за да му оддаде почит и да му посака успех во неговата експедиција за повторно освојување на Багдад. Мурад ги прифатил желбите на Ќазим, а потоа истиот ден Мурад наредил негово погубување.
1713 во музиката
1713 година во музиката содржи некои значајни настани.
Квалификации за Светско првенство во фудбал 2022 - КАФ Трета рунда
Третата рунда на квалификациите за Светското првенство во фудбал 2022 - КАФ се одиграла од 25 до 29 март 2022 година. Десетте победници на групите од второто коло биле извлечени во пет пара, при што тимовите биле рангирани врз основа на Светската ранг листа на ФИФА. Петте победници на овие натпревари се квалификувале за Светското првенство во фудбал 2022.
Ждрепка
Ждрепката била одржана на 22 јануари 2022 година во Дуала, Камерун, при што тимовите биле рангирани врз основа на Светската ранг листа на ФИФА. Послабо рангираниот тим, го играл првиот натпревар на домашен терен.
Забелешка: Задебелените репрезентации се квалификувале за Светското првенство.
Натпревари
1–1 вкупен резултат. Сенегал победил со 3-1 на пенали и се квалификувал за Светското првенство во фудбал 2022. 2–2 вкупен резултат. Камерун постигнал повеќе голови во гости и се квалификувал за Светското првенство во фудбал 2022. 1–1 вкупен резултат. Гана постигнала повеќе голови во гости и се квалификувала за Светското првенство во фудбал 2022. Мароко победил со вкупен резултат 5–2 и се квалификувал за Светското првенство во фудбал 2022. Тунис победил со вкупен резултат 1–0 и се квалификувал за Светското првенство во фудбал 2022.
NGC 1693
NGC 1693 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1693 се споменува и како ESO 56-SC2.
Откривање
Објектот е откриен на 3 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1693 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,2 m. NGC 1693 има само една позната привидна димензија, која изнесува 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 47 м 38,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 20' 37".
Други поделби
Проучување на NGC 1693 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9154.
Црква „Св. Дванаесет Апостоли“ - Драма
Свети Дванаесет Апостоли (Ιερός Ναός Αγίων Δώδεκα Αποστόλων) — црква во градот Драма, Егејска Македонија. Влегува во состав на Драмската епархија на Цариградската патријаршија.
Дол кај Храстник
Дол кај Храстник (словенечки: Dol pri Hrastniku) — мал град во Општина Храстник во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Црква „Св. Дванаесет Апостоли“ - Драма
Местоположба
Црквата се наоѓа во источниот дел на градот.
Историја
На местото на црквата имало џамија. По доселувањето на Грците од Турција во 1923 г. во неа се чувале светите предмети (икони, садови и др.) донесени од црквата „Св. Апостоли“ во Одрин. Подоцна џамијата е срушена и во 1972 г. митрополитот Дионисиј Драмски поставил камен-темелник на црква. На 18 декември 1977 г. храмот е отворен од истиот митрополит. Голем дел од инвентарот на храмот како амвонот, владичкиот престол, стари икони, резбани предмети и др. денес се чува во Драмскиот црковен музеј.
Кагајан
Кагајан — покраина на Филипините во регионот Кагајанска Долина на островот Лузон. Главен град е Тугегарао Сити и е сместен во североисточниот агол на Лузон. Кагајан ги вклучува Бабујан Островите на северот. Покраината граничи со Северен Илокос и Апајао на запад, и Калинга и Изабела на југ.
Демографија
Мнозинството од населението се Илокани, кои претежно се доселеници од регионот Илокос. Додека домородни народи се Ибаназите, кои биле прво христијанизирани од шпанските мисионери. Тие се служат со јазикот Ибанаг.
Стопанство
Земјоделието е најзастапено преку оризот, пченката, кикириките, грашокот, и овошјето. Исто така и дрвната индустија е застапена со обработка на дрва и бамбус.
Административна поделба
Кагајан е поделен на 28 општини и еден град (Тугегарао Сити), има 3 конгресионални дистрикти и 816 барангаи.
1711 во музиката
1711 година во музиката содржи некои значајни настани.
Пристаниште
Пристаниште е објект за прием на бродови и пренос на бродски товар и патници. Пристаништата вообичаено се сместени на работ на морето, океанот, река или езеро. Пристаништата често имаат опрема за манипулирање со товарот како нпр. специјални кранови и виљушкари кои се користат за товарење и растоварање на бродовите. Честопати фабрики за конзервирање на храна (морска, или друга) се наоѓаат во близина на пристаништата. Во пристаништата кајшто пристануваат големи бродови постојат посебно обучени пилоти и бродови-влекачи (реморкери) кои помагаат бродот безбедно да влезе во пристаништето и да застане до својот док. Пристаништата што прифаќаат меѓународен сообраќај имаат и царински служби.
Пристаништето како тема во уметноста и во популарната култура
Пристаништето се јавува како тема во уметноста и во популарната култура, како:
Папа Јован XV
Јован XV (лат. Ioannes PP. XV; ? - март 996) — римски папа од август 985 до март 996. Скоро по неговиот избор за конзул на Кресеценција, тој го зазел замокот на светиот Ангел; папата избегал во Тоскана, и оттаму побарал помош од германскиот цар. Приврзаниците на Кресценција ја избегнале инвазијата на германскиот цар и го убедиле Јован да се врати во Рим.
Голем настан од времето на неговото папство е и неговиот спор со Иго Капет, поради неговото мешање во работата на архиепископијата во Ремс. Јован се решил за неназначениот крал Херберт (идниот папа Силвестер II), и иако Херберт се подчинил на папското решение, сепак Хуго го држел во затвор папскиот кандидат од ремската архиепископија.
Лимфна филаријаза
Лимфна филаријаза позната уште како елефантијаза настанува од нематодни црви од видот Филариоидеа. Заразените со оваа болест немаат симптоми. Сепак некои потекуваат во рацете, нозете или гениталиите. Кожата може да се задебели и да се јават болки. Промените на телото можат да предизвикаат општествени и економски проблеми кај заболеното лице.
Причинители и дијагноза
Нематодните црви се шират преку убодите на заразениот комарец. Најчесто, инфекциите се јавуваат кај децата. Постојат три видови на црви кои ја предизвикуваат болеста: Вухерерија банкрофти, Бругија малаји и Бругија тимори. Вухерерија банкрофти е најчеста. Нематодните црви го оштетуваат лимфниот систем. Болеста се дијагностицира со гледање на примерок од крв под микроскоп, извлечен во текот на ноќта. --> Крвта треба да биде густ размас со боење по Гимза. Во крвта може да се провери дали има анатитела против болеста.
Епидемиологија
Повеќе од 120 милиони луѓе се заразени со лимфна филаријаза. Околу 1.4 милијарда луѓе се во опасност од болеста во 73 земји. Најраширена е во Африка и Азија. Како последица од болеста, економијата секоја година е во загуба од повеќе милијарда долари.
Аеродром Мало Коњари
Аеродромот Мало Коњари е спортски аеродром во Прилеп, Република Македонија.
Славна (Липовечки реон)
Славна (Славна) е село во Украина, Липовечки реон, Виничка област.
Сириско христијанство
Сириско христијанство — културно-лингвистичка посебна заедница во склоп на Источното Христијанство. Неговите корени се наоѓаат во Блискиот Исток.
Историја
Сириското христијанско наследство е пренесено преку сирискиот јазик, дијалект на арамејскиот. И за разлика од грчката христијанска култура, сириската култура е контемплација, меѓу другото, на ран јудаизам и месопотамска култура, маргинализирани и прогонувани од Римското Царство. Со Антиохија како политичка престолнина, после нејзината елинизација улогата на културни центри ја презеле месопотамските градови Едеса, Нисибис и Ктесифон.
1710 во музиката
1710 година во музиката содржи некои значајни настани.
Раносовремен англиски јазик
Раносовремен или ранонововековен англиски јазик (Early Modern English) — фаза од еволуцијата на англискиот јазик во употреба од крајот на средноанглискиот период (втората половина на XV в.) до 1650. Така, првото издание на Библијата на кралот Јаков и делата на Вилијам Шекспир ѝ припаѓаат на подоцнежната фаза од раносовремениот англиски, иако Библија на кралот Јаков намерно се држи до извесни архаизми кои биле ретки дури и во времето кога била издадена, бидејќи се заснова на византискиот текст, како што се и православните библии. Современите читатели на англискиот јазик генерално можат да разберат текст напишан на раносовремен англиски, иако понекогаш се јавуваат потешкотии заради промени во граматиката, промените на значењата на некои зборови, како и правописните разлики. Стандардизацијата на англискиот правопис се јавила во овој период, под влијание на нормите пред Големото поместување на самогласките, која е одговорна за архаичниот нефонетски правопис во современиот англиски јазик.
Заменки
Раносовремениот англиски јазик, како и највеќето европски јазици, користел персирање. Тоа значи дека постоеле две верзии на заменката за второ лице: „ye“ (множина и формална еднина, подоцна заменета со акузативното „you“) и „thou“ (акузатив или казус генералис „thee“, од праиндоевропското „*te“), (неформална еднина). Формата „thou“ останала во употреба за свечености, особено за обраќање кон Бога, како и во ситуации на обраќање кон некој подреден. „Thine“ е раносовремената англиска форма на „your“ со тоа што „thy“ се користел пред зборовите кои започнуваат со согласка. „Mine“ често се користело наместо „my“ каде тоа се употребува во современиот англиски.
Глагол
Глаголските коњугации во формата „thou“ (второ лице неформална еднина) завршуваат со -(e)st (на пр. „thou takest“). Кај раносовремениот англиски, конјугациите од трето лице еднина завршуваат со -(e)th наместо -s (на ор. „he taketh“). Второ лице неформална еднина и трето лице еднина ги изгубиле наставките при погодбен начин, кој ја користи голата основа на зборот.
Од средноанглиски до раносовремен англиски
Промената од средноанглиски во раносовремен англиски јазик не се должела само на промена на речникот или изговорот — тоа бил почеток на една нова ера во историјата на англичаните.
Со употребата на печатници почнале да се читаат многу повеќе книги, и повеќе луѓе имале пристап до нив. Луѓето кои веќе читале книги сега имале пристап кон поголем број на разни книги, и вокабуларот на просечниот писмен човек затоа се зголемил. Поголемата политичка стабилност и просперитет довеле до цветањето на книжевноста со трајна вредност, која го стабилизирала јазикот и го ширела вокабуларот. Поголемиот просперитет значел повеќе трговија, што резултирало во контакти на луѓе од сите краишта на Англија. Англискиот почнал да се користи во црквата, со тоа запознавајќи го народот со стандардната варијанта на јазикот. Големите разлики помеѓу средноанглиските дијалектите донекаде се воедначиле.