cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Улан Уде
Монголски митинг
Улан Уде служи како крајна точка за Монголскиот митинг.
Клима
Улан Уде може да се опише како да поседува влажна степска клима која се граничи со умереноконтинентална клима. Климата се одликува со долги, суви, ладни зими и кратки, но многу топли лета. Врнежите се мали и многу концентрирани во потоплите месеци.
Момина кула (Истанбул)
Момина кула (Kız Kulesi), во Стара Грција и Византија позната како Леандарска кула — кула на мал остров во близина на брегот на Усќудар во Истанбул, Турција. Кулата е еден од најромантичните објекти во Истанбул. Оваа градба е единствената во Усќудар која датира од византиско време. Кулата чија митска историја започнува во околу 2.500 п.н.е. е изградена врз мал остров кој се наоѓа на местото каде се среќаваат водите на Црно и Мраморно Море.
Историја
Во античкиот период, кулата била позната со имињата Аркла или Дамијала, а според некои европски извори и како кулата на Леандар. Во денешно време, кулата е позната под името „Киз“. Во текот на 341 п.н.е., овој историски споменикпретставувал монументална гробница, во византискиот период бил користен како зона за наплата.
Рана историја
Кулата била изградена во времето на Алкивиад во 408 п.н.е. целта на изградбата била поголема контрола на движењата на персиските бродови во теснецот и нивно плаќање на тарифа за премин покрај теснецот, односно кулата претставувала царинска контрола за влез и излез на Босфорот. Тогаш кулата била сместена помеѓу античките градови Византион и денешниот Усќудар. Во 341 п.н.е., од страна на грчкиот командант Чарлс бил изграден мавзолеј на неговата сопруга.
Византиско Царство
Кулата подоцна била проширена и изградена како тврдина од страна на византискиот цар Алексеј I Комнин во околу 1110 година. Мануил I Комнин побарал да бидат изградени две караули за одбрана на градот. Едната била изградена во близина на Топкапи-сарај, а другата на островот каде денеска се наоѓа кулата. Царот Мануел ги поврзал овие две кули со синџир, блокирајќи го влезот на непријателските чамци на Босфорот и спречувајќи го истиот без да биде платена одредена такса.
Отоманско Царство
По освојувањето на градот во 1453 година, Мехмед II наредил разрушената кула повторно да биде изградена од камен. Во тој период кулата повторно имала истата намена, како во византискиот и римскиот период. Кулата била обновувана и на неколкупати за нијанса изменувана од страна на отоманските Турци, позначајно во 1509 и 1763. За последен пат, кулата била обновена во 1998. Нивото на морето околу островот на кулата е многу ниско. На улата бил ставен светилник кој служел за контрола и предупредување на бродовите кои доаѓале.
Во периодот од 1830 до 1831 година, местото служело како карантин, со цел да се спречи проширување на епидемијата на колера во градот. Во 1833 година, кулата била за последен пат реконструирана од страна на Отоманците во барок стил. Во 1857 година бил поставен нов светилник.
Република Турција
Во 1995 година, холдингот Хемоглу добил право за управување на кулата за 49 години. По реставрацијата, за првпат кулата била отворена во 2000 година. Денеска, во внатрешноста на кулата има кафуле и ресторан, со одличен поглед кон поранешната римска, византиска и отоманска престолнина Приватни чамци даваат услуга за патување до кулата по неколкупати на ден.
Херо и Леандар
Постојат многу легенди за изградбата на кулата. Едно од најстарите имиња на кулата е кулата на Леандар. Ова име доаѓа од старогрчката легенда за Херо и Леандар. Херо била калугерка на Афродита, која живеела во една кула во древниот град Систос на крајот од Дарданелите. Леандар бил младо момче од Абидос, кој живеел од другата страна на протокот. Тој ја засакал на неа и секоја ноќ пливал до кулата за да бидат заедно. Секоја ноќ, Херо го палела светилникот за да може нејзиниот сакан да се ориентира каде се наоѓа кулата.
По една расправија со Афродита, божицата на љубовта отстапила пред Леандар и дозволила на Хера да биде мома (девица). Херо го пуштила на Леандар кој ја дарил со своите бакнежи. Ова се повторувало секоја ноќ во текот на целото топло лето. Но во една студена ладна зимска вечер, брановите не му дозволувале на Леандар да стигне до кулата, а силниот ветар го изгаснал оганот од светилникот. Леандар се изгубил во морето и се удавил. Поради големата така, Херо не издржала и се фрлила во морето и таа се удавила.
Главно поради блискоста на Дарданелите и Босфорот, оваа легенда била прераскажувана од страна на Старите Грци, а подоцна и од Византијците.
Легенда за царската ќерка
По неколку години, девојката речиси наполника 18 години. Нејзниот татко и испратил на својата ќерка една кошница полна со грозје. Кога таа започнала да јаде од овошјето, се појавила една змија и ја каснала, по кое таа починала.
Нејзниот татко бил шокиран. Тој не сакал да ја закопа својата ќерка во земјата со мислата дека змиите нема да ја оставаат на мира ниту во нејзиниот гроб, па затоа наредил нејзиното тело да биде балсамирано и да се положи во железен ковчег.
Неправилна месечина
До ноември 2021 година, познати се 147 неправилни месечини, кои кружат околу сите четири надворешни планети (Јупитер, Сатурн, Уран и Нептун). Најголеми на секоја планета се: Хималија на Јупитер, Феба на Сатурн, Сикоракс на Уран и Тритон на Нептун. Се смета дека неправилните сателити биле уловени од хелиоцентрични орбити во близина на нивната сегашна местоположба, набргу по создавањето на нивната матична планета. Има и друга теорија, според која тие потекнуваат од Кајперовиот Појас, која не е поддржана со тековните набљудувања.
Дефиниција
Нема општоприфатена прецизна дефиниција за неправилен сателит. Неформално, сателитите се сметаат за неправилни ако се доволно оддалечени од планетата така што прецесијата на нивната орбитална рамнина е првенствено контролирирана од Сонцето.
Во пракса, големата полуоска на сателитот се споредува со полупречникот на Хиловата сфера на планетата (т.е. сферата на нејзиното гравитационо влијание), r_H. Неправилните сателити имаат големи полуоски поголеми од 0,05 r_H со апоапси кои се протегаат до 0,65 r_H. Полупречникот на Хиловата сфера е прикажан во табелата.
Земјината месечина е исклучок: таа обично не се смета како неправилен сателит, иако нејзината прецесија е првенствено контролирана од Сонцето и нејзината голема полуоска е поголема од 0,05 од полупречникот на Земјината Хилова сфера. Од друга страна, Нептуновиот Тритон обично се смета како неправилен и покрај тоа што е во рамките на 0,05 од полупречникот на Хилова сфера на Нептун. Месечините на Нептун - Нереида и на Сатурн - Јапет имаат големи полуоски приближни на 0,05 од полупречникот на Хиловата сфера на нивните матични планети: Нереида (со многу занесена орбита) обично се смета како неправилна, но не и Јапет.
Тековен распоред
Орбитите на познатите неправилни сателити се многу разновидни. Ретроградните орбити се многу почести (83%) од проградните орбити. Не се познати сателити со орбитална наклонетост повисока од 55° (или помала од 130° кај ретроградните сателити). И покрај тоа, може да се групираат, каде што еден голем сателит има слична орбита со неколку помали сателити.
Со оглед на оддалеченоста од планетата, орбитите на надворешните сателити се често растројувани од Сонцето и нивните орбитални елементи во голема мера се менуваат во кратки интервали. Големата полуоска на Пасифаја, на пример, се менува за дури 1,5 гигаметри за две години (една нејзина орбита), наклонот се менува за околу 10° и занесеноста дури за 0,4 за 24 години (две револуции на Јупитер). Следствено, за нивно групирање се користат просечните орбитални елементи (во просек со тек на време) наместо оскулативните елементи во даден момент. (Исто како што се користат заеднички орбитални елементи за да се одредат астероидните семејства.)
Потекло
Неправилните сателити биле уловени од хелиоцентрични орбити. (Изгледа дека неправилните месечини на џиновските планети, Нептуновите тројанци, Јупитеровите тројанци и телата од сивиот Кајперов Појас имаат слично потекло.) За да се случи ова, требало да се случи барем една од следниве три работи:
По уловувањето, некои од сателитите би можеле да се распаднат што ќе доведе до групирање на помали месечини кои имаат слични орбити. Резонанците би можеле дополнително да ги изменат орбитите со што групирањето се отежнува (тешко се препознаваат заедничките својства).
Долгорочна стабилност
Освен тоа, преку симулации се заклучило дека:
Зголемената занесеност резултира со помали перицентри и големи апоцентри. Сателитите влегуваат во зоната на редовните (поголеми) месечини и исчезнуваат или се исфрлаат преку судир и блиски средби. Инаку, зголемените растројувања од Сонцето при зголемување на апоцентрите ги туркаат надвор од Хиловата сфера.
Ретроградните сателити се на поголемо растојание од планетата од проградните. Проградните орбити стабилноста може да ја одржуваат сѐ додека нивните големи полуоски не достигнат 0,47 rH (полупречник на Хиловата сфера), а кај ретроградни орбити стабилноста се одржува до 0,67 rH.
Границата на големата полуоска е многу остра за проградните сателити. Сателит со проградна, кружна орбита (наклон=0°) поставен на 0,5 rH ќе го напушти Јупитер за само четириесет години. Ова се објаснува со таканаречената евекциона резонанца. Апоцентарот на сателитот, каде што тежата на планетата врз Месечината е најслаб, се врзува во резонанца со положбата на Сонцето. Ефектите од растројувањата се акумулираат при секој премин, при што сателитот се турка подалеку од планетата.
Асиметријата помеѓу проградните и ретроградните сателити може да се објасни со Корлиосовото забрзување во системот кој ротира со планетата. Кај проградните сателити забрзувањето е насочено кон надвор, а кај ретроградните е насочено навнатре, со што се стабилизира сателитот.
Привремени уловувања
Уловувањето на астероид од хелиоцентрична орбита не секогаш е постојано. Според симулациите, привремените сателити треба да се вообичаен феномен. Единствените забележани примери се и, кои биле привремени сателити на Земјата откриени во 2006 и 2020 година, соодветно.
Јорганџија
Јорганџија — вид занаетчија кој се занимава со правење (изработка) на јоргани, перници и душеци.
Производство некогаш
Јорганџија рачно ги прави своите производи. Алати кои ги користи при работата се ножици, игла, конец, машина за шиење. Јорганот се шие од платно и се полни со памук, за да не би испаднал материјалот со кој е наполнет се шие со конце. Јорганџии продавале и по мерка по која купувачите ги нарачувале производите. Некогаш за правење на јорганџиски производи се користеле воглавно природни материјали како што се волна и памук, а производите биле тешки и подолго траеле.
Производство денес
Со овој занает денес малку кој се занимава па тој е во изумирање. Полесно е да се произведува со современи машини и да се купуваат  производите бидејќи старите традиционални занаети не донесуваат заработка
Песочно-сивкава дебелоглавка
Песочно-сивкава дебелоглавка (Pyrgus cinarae) е пеперуга од семејството на дебелоглавки. Пеперугата може да се најде и во Македонија.
Опис
Пеперугата живее во југоисточна Европа, а мала популација има и во Шпанија.
Томаж Шаламун
Томаж Шаламун  (Tomaž Šalamun),(, –, ) — словенечки  писател.
Животопис
Томаж Шалмун, роден бил во Загреб, 1941 година. Живеел во Љубљана. Гимназија завршил во Копер (1960). Студирал историја и и историја на уметноста во Љубљана (1965). Бил член на авангардната група ОХО заедно со неговиот брат, сликарот Андраш Шаламун.
Во 1969 се вработил во Модерната галерија во Љубљана, а 1971 станува  асистент за историја на уметноста на Академијата за ликовна уметност и обликување во Љубљана
Творештво
Поезија почнал да објавува во Перспективи списание за литература од 1963 година
Во 1993 година го вбројуваат во словенечките литературни класици, по објавувањето на неговата реномирана збирка избрани песни Кондор. Околу 30 негови книги се преведени на 18 јазици.
Поетско творештво
Томаж Шаламун е претставник на втората повоена поетска генерација. Прв е што го вовел терминот модернистичка поезија.
Објавил над триесет поетски збирки. Уште во првата збирка „Покер“, го употребува својот поетски јазик со кој ги разбива одредени конвенции и и табуа. Никогаш не пишувал за себе и за својата личност.
Список на државни водачи во 961 година
Ова е список на државни водачи во 61 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Калмикија
Калмикија (рус Республика Калмыкия, калмички -Хальмг Таңһч) е автономна република во составот на Руската Федерација.
Часовен појас
Калмикија е сместена во московската часовен појас (MSK/MSD). UTC разлика е +0300 (MSK)/+0400 (MSD).
Реки
Најголеми реки се:
Езера
Калмикија е сместена на Каспиското Море, но генерално гледано таа има само неколку езера:
Клима
Калмикија има континентална клима, со многу жешки и суви лета и ладни зими без зимски врнежи од снег.
Население
Вкупното население во Калмикија изнесува 288,700 жители. (2006) (289.9 — 2005). Густината на населението е: 3,9 жит./км2 (2006) (3,8 — 2005), а уделот на градското население е 44,2 % (2006) (44,2 % — 2005).
Религија
Населението во Калмикија се претежно Тибетски Будисти, но има исто така и Православни, а и значителен број на атеисти, што е карактеристично за Русија.
Унгарска азбука
Унгарската азбука (magyar ábécé е поставена врз основа на латиничната азбука со мали модифицирања на буквите за приспособување на звучниот сиситем што го користи јазикот.
Изборен кнез
Изборен кнез (Kurfürst, Курфирст; Princeps Elector) — член на изборен колегиум на Светото Римско Царство.
Достоинството на изборниот кнез носело голем престиж и се сметало дека е второ по она на кралот или царот. изборните кнезови имале ексклузивни привилегии коишто ги немале останатите кнезови во царството. Паралелно со титулата изборен кнез, тие исто така ја држеле и титулата кнез. Престолонаследникот на световните изборни кнезови бил познат како изборен принц (Kurprinz).
Историја
Германската практика на вршење на избор на монарси започнала кога античките германски племиња формирале ад-хок коалиции и ги одбирале водачите на истите. Изборите биле нерегуларно извршувани од страна на франките чии земји-наследнички ги вклучувале Франција и Светото Римско Царство. Француската монархија со текот на времето станала наследна, но царевите на Светото Римско Царство останале одбирани, барем теоретски поради тоа што најголем број од монарсите произлегувале од Хабсбушката династија. Покрај тоа што слободните мажи на почеток го изразувале своето право на глас на избори, правото на глас постепено станало ограничено на владеачките фигури во царството. Во изборот на Лотар II во 1125, мал број на еминентни благородници го одбирале монархот, а потоа го доставувале нивниот избор на одобрување на останатите аристократи кои се наоѓале во повисоките слоеви од општеството.
Подоцна правото да се врши избор на монархот станало практика на ексклузивна група од кнезови, а процедурата за барање на одобрение од останатото благородништво згаснала. Колегиумот од изборни кнезови се споменувал во 1152 и повторно во 1198. Составот на изборни кнезови во тоа време бил нејасен, но се смета дека бил составен од претставници на црквата како и војводи од четирите нации на Германија: франките (Војводство Франконија), швабите (Војводство Швабија), саксонците (Војводство Саксонија) и баварците (Војводство Баварија).
1257 до Триесетгодишната војна
Во писмото на папата Урбан IV се вели дека од „памтивек“ традицијата се состоела во тоа што седум кнезови го имале правото да го одбираат кралот и идниот цар. Овие седуммина кнезови биле споменувани како личностите кои дале глас во изборот во 1257 што резултирал со избор на два крала.
Тројцата архиепископи ги надгледувале моќните престоли во Германија, додека другите четворица ги претставувале четирите војвотства. Грофот Палатин на Рајна владеел на поголемата територија од поранешното Војводство Франконија по смртта на последниот војвода во 1039. Грофот на Бранденбург станал изборен кнез кога војвотството Швабија се распаднало по обезглавувањето на последниот војвода на Швабија во 1268. Саксонија, и покрај намалената територија останала на својата еминентна позиција.
Палантин и Баварија на почеток биле под владетелство на една личност, но во 1253 г., тие се поделиле на две членки во склоп на династијата Вителсбах. Останатите изборни кнезови одбиле да дозволат двајца кнезови од една иста династија да имаат изборно право, па поради тоа настанало големо соперништво помеѓу војводата од Крупфалц и војводата од Баварија за тоа кој треба да го заземе столот на Вителсбах.
Селиште (Трновци)
Селиште — археолошко наоѓалиште во битолското село Трновци. Претставува населба од римско време. Се наоѓа на околу 1,5 км источно од селото, каде при обработувањето на земјата жителите наоѓале ѕидови градени од камен и варов малтер. По површината на нивите се среќаваат фрагменти од многубројни керамички садови, покривни ќерамиди и мермерни блокови. Од ова наоѓалиште во црквата Св. Недела е донесена мермерна ара која на челната страна има правоаголно поле со релјефен приказ што е оштетен. На десната страна има женски лик, а под него натписно поле во 4 реда, со старогрчки натпис.
Изборен кнез
1257 до Триесетгодишната војна
Во меѓувреме, кралот на Бохемија, кој ја бил на древната империјалистичка функција Главен пехарник, го потврдил неговото право на учество на изборите.
Рензенскиот договор кој бил склучен во 1338 го имал ефектот каде што мнозинството од изборните кнезови автоматски ја доделувале титулата и владеењето над царството, без папско одобрение. Златната була во 1356 г. конечно ги решила споровите меѓу изборните кнезови. Според оваа декларација, архиепископите од Мајнц, Трир и Келн како и кралот на Бохемија, грофот на Палатин на Рајна, војводата од Саксонија и грофот на Бранденбург го имале правото на избор на кралот.
Составот на колегиумот останал непроменет до XVII век, иако изборното кнежевство Саксонија се трансформирало од поголема во помала гранка на династијата Ветин во 1547, како последица на Шмалкалдската војна.
Од Триесетгодишната војна до Наполеон
Во 1685, вероисповедниот состав во изборниот колегиум бил нарушен кога католичка гранка од династијата Вителсбах го наследила грофовството Крупфалц. Бил воспосавено ново протестантско изборно кнежевство во 1692 за војводата од Брауншвиг-Линебург, кој станал познат како изборниот кнез од Хановер (царскиот Рајхстаг официјално го признал формирањето во 1708). изборниот кнез од Саксонија се преобратил во католик во 1697 со цел да стане крал на Полска, но други дополнителни протестантски изборни кнезови не биле назначени. Иако изборниот кнез од Саксонија лично се сметал за католик, официјалната вероисповед во изборното кнежевство останала протестантството, а изборниот кнез останал и водач на протестантското тело во Рајхстагот.
Голем број на промени биле неопходни поради агресиите на Наполеон за време на раниот XIX век. Според Договорот од Линевил во 1801, вила отстапена територија на левиот брег на Рајна на Франција, што довело до укинување на архиепископии на Трир и Келн како и префрлање на останатиот духовниот изборен кнез од Мајнц на Рагенсбург. Во 1803 изборните кнежевства биле овозможени за војводата на Виртемберг, грофот на Баден, грофот на Хесен-Касел и војводата на Салцбург со тоа зголемувајќи го вкупниот број на изборни кнезови на десет. Кога Австрија го анексирала Салцбург според Договорот од Пресбург во 1805, војводата на Салцбург се отселил во Големото Војводство Вирцбург и го задржал своето изборно кнежевство. Ниеден од новите изборни кнезови немал прилика да гласа поради распадот на Светото Римско Царство во 1806, а новите курифрсти никогаш не биле потврдени од страна на царот.
IC 1007
IC 1007 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 2 декември 1899 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1007 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. IC 1007 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 24 м 25,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +33° 24' 24"". Положбениот агол на објектот е во износ од 115°.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“ 2020
Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“ 2020 — 6. издание на велосипедската еднодневна трка Голема океанска друмска трка „Кедел Еванс“, која се одржала на 2 февруари како втор настан во сезоната на Светската турнеја.
Екипи
Бидејќи трката била додадена на Светската турнеја во 2017 година, сите UCI World Tour екипи биле поканети на трката, но не биле обврзани да учествуваат. Поради тоа, петнаесет од деветнаесетте екипи настапиле на трката, ист број како 2019 година. Австралиската национална екипа ја заокружила главната група од 16 екипи, без ниедна професионална континентална екипа.
Кабеза
Кабеза е стар српски пијалак. Кабеза на турски значи сок. Порано во претходните два века пијалакот бил  многу популарен  во народот. Кога панаѓурите  биле единствена забава и не постоеле маркетите туку само самостојни занаетчии и мали  продавници овој пијалак бил често освежување. Автентична кабеза се произведува само во мали содаџиски работилници, кои  сега скоро потполно се исчезнати. Тоа е пијалак со црвена или портокалова боја кое се прави од растителен сируп и сода. Има сладок вкус, по многу нешто специфичен, малку е газиран. Во Ниш постои работилница со традиција од 40 годинаи која сè уште произведува кабеза и клакер.
Химна на Монако
Химна на Монако (француски: Hymne monégasque - „Моначка химна“) е официјална и државна химна на Монако. Текстот на химната бил напишан од Теофил Беландо де Кастро, кој исто така ја создал и музиката на химната во 1841. Во 1931 година, Луј Нотари го сменил текстот на моначки јазик, и денес само моначката верзија е официјална. Претходно химната била на француски јазик. Текстот на целата песна е составен од две строфи, но официјална е само едната.
Дримски Залив
Дримски Залив (Gjiri i Drinit или ) — залив и подводна котлина во Јадранското Море, северна Албанија. Има срповиден облик и се протега од устието на Бојана на север, преку приморскиот град Свети Јован, па сè до ’ртот Родон на југ. Брегот на заливот е сплет од песокливи плажи, песочни дини, ’ртови, соленоводни и слатководни бари, устија, борови и крајбрежни шуми, трскарници и крајбрежни пасишта.
Физички одлики
Заливскиот брег е долг 60 км и просеан со спили и плажи во кои се влеваат разни водотеци. На подрачјето се одводнуваат бројни реки и образува својствен екосистем и биоразновидност. Залвиот е наречен е по реката Дрим, која тече низ планинските предели кон брегот, а други покрупни притоки се Исам и Матија. Приморјето е мошне ниско и поради тоа е покриено со бројни лагуни со различни облици и големини.
Животински и растителен свет
Дримскиот Залив има релативно голема биоразновидност и долж брегот се воспоставени заштитени подрачја, меѓу кои Бојана-Велипоја на север, природниот резерват Куна-Вајн во средиштето и Паточка Лагуна во јужниот дел. Овие места се прогласени и за подрачја од важност за птичјиот и растителниот свет поради разните видови птици и растенија кои се застапени. Сета област е опфатена од сливот на Дрим и е официјално признаена како важно биоразновидносно жариште.
Заливот воедно е едно од најважните места за морските желки на Јадранот. По плажите се гнездат и пасат два загрозен вида: зелената и главестата желка. Морските цицачи се застапени со китови како Кивјеовиот клунест кит и делфини како пругавиот, Рисовиот и клунестиот.
Рана историја на Италија
Територијата на денешна Италија била населена пред околу 500.000 години во времето на долниот палеолит. Просторот бил населен од страна на неандерталскиот човек.
Најпознатите италијански праисториски цивилизации живееле во периодот на Неолитот. Овде спаѓаат Камунската цивилизација, Терамарската, Виланованската и друѓи.
Човечко присуство
Во праисторијата, Апенинскиот Полуостров и неговата површина била поинаква за разлика од денес. Така на пример островот Елба и Сицилија биле поврзани со копното, Венеција била плодна рамнина со влажна клима.
Присуството на неандерталскиот човек е докажано според археолошките останки кои датираат од околу 50.000 години. Современиот човек на овие простори се појавил за време на горниот Палеолит. Останки од Aurignacian се пронајдени на овие пристори и датираат од пред околу 34,000 години.
Остатоци од праисториска Италија подоцна биле пронајдени во Лигурија, Ломбардија (покрај Вал Камоника) и во Сардинија. Најпозната мумија пронајдена во 1991 година во е Отзи, и датира од околу 3000 п.н.е.
Ватерзој
Ватерзој е чорба која потекнува од Белгија поточно регионот на Фландрија.Вториот дел од името произлегува од среднохоландските термини "сод", "зо (о) де" и "саѓи", зборови што се однесуваат на дејството на вриење или состојките што се варат. Понекогаш се нарекува Генте Вотерзуи, кој се однесува на белгискиот град Гент каде што потекнува. Оригиналното јадење е често направено од риба, од слатка вода или море (познато како Viszooitje), иако денес пилешко Ватерзој (Кипенватерзој) е почесто. Најприфатената теорија е дека реките околу Гент станале премногу загадени и рибите таму исчезнале. Карло V, светиот римски цар го јадел богатото јадење, дури и откако страдал од гихт.
Вариетети
Сите верзии се засноваат на супа-база на жолчка од јајце, крем и задебелена супа од зеленчук. Самата чорба содржи риба или пилешко, зеленчук, вклучувајќи моркови, кромид, праз, компири и билки како што се магдонос, мајчина душица, листовите од заливот и мудрец.
Риба
Првобитно, бурбот бил користен, но оваа риба исчезнала од реките до нејзиното неодамнешно враќање поради напорите за зачувување. Денес се користат риби како јагула, штука, крап и бас, иако може да се користат и други риби, како што се треска, монархија или сапуница. Gentse Waterzooi van Tarbot вклучува турбот.
Месо
Пилешкото е популарна алтернатива на рибата во рецептот, иако останатите состојки остануваат исти.
Трновски Лозја
Трновски Лозја — археолошко наоѓалиште во битолското село Трново. Претставува некропола од римско време. Се наоѓа западно од живинарската фарма „Јонче Георгиевски“, каде според кажувањето на жителите, биле откриени гробови градени од четвртести римски тули.
Сив дукер
Сив дукер („Sylvicapra grimmia“), исто така познат како буш дукер, е мала антилопа пронајдена во западните, средишните, источните и јужните делови на Африка, во суштина секаде во Африка јужно од Сахара, со исклучок на Африканскиот рог и дождовните шуми на централниот и западниот дел на континентот.
Општо земено, тие се наоѓаат во живеалиштата со доволна вегетациска покривка за да им се дозволи да се сокријат-савани и ридско подрачје, вклучувајќи ги и полињата на човечки населби. Антилопата дујкер има перче на челото, големи зашилни уши, и остри рокови долги 11 см, коишто обично се развиени кај мажјаците. Од горната страна телото е од сиво до црвеножолто, а од долната страна е бело. Има црна пруга на носот. Лесно се приспосбуваат на разни живеалишта. Ноќе се брсти, но се храни и со мали животни и со мрша. Живее сама или во парови, а мажјаците бранат својата територија.
Вилхелм II (Германија)
Вилхелм II (германски: Wilhelm II; 27 јануари 1859 — 4 јуни 1941) — последниот цар (Kaiser) на Германија и последен крал на Прусија. Владеел од 1888 до 1918 година.
Животопис
Неговото целосно име било Фридрих Вилхелм Виктор Алберт Пруски (Friedrich Wilhelm Viktor Albert von Preußen). Припаѓал на германската кралска династија Хоенцолерн. Неговиот татко бил Фридрих III кој владеел само неколку месеци во 1888 по смртта на својот татко Вилхелм I. Мајка му била Викторија, најстарата ќерка на британската кралица Викторија, па бил близок роднина со руската царица Александра.
Левата рака му била делумно парализирана поради повреда која ја имал при раѓањето.
Водел милитаристичка политика, ја унапредил воената индустријата, морнарицаа и го охрабрил освојувањето на прекуморските територии (Weltpolitik).
Во Првата светска војна бил главно командант на германската војска, во сојузништво со Австроунгарија. Пред крајот на војната се одлучил за капитулација, но абдицирал текот под притисок на 9 ноември 1918. Наредниот ден заминал за Холандија, каде што побарал и добил азил и тука го поминал остатокот од животот.
Список на државни водачи во 1038 година
Ова е список на државни водачи во 038 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Калокир Делфина
Калокир Делфина — византиски генарал и катепан, кој подоцна се побунтувал против царот Василиј II (976–1025) и бил погубен.
Животопис
Антипат и патрициј Делфина бил потомок на моќното анадолиско семејство Фоки и нам моќниот главен министер на Византија minister of the Byzantine Empire, the паракимомен Василиј Лакапин, кој му го обезбедил местото катепан (постар воен владетел) на јужна Италија во 982 година. Делфина на оваа позиција останал сè до 985 година, и го надгледувал подобрувањето на византиската состојба на полуостровот, помогнат од среќни околности: царот на Светото Римско Царство Ото II (967–983) бил поразен во Битката кај Стило и починал наредната година во 983 година, додека пак арапите имале други проблеми. Па така Делфина успеал да ја консолидира контролата над Лангобардија, заземајќи го Асколи во декември 982 година.
Неколку години подоцна, Делфина се придружил на бунтот на Варда Фока Помладиот против царот Василиј II, и ја командувал бунтовничката армија која се влогорила во Хрисополис, спроти главниот град на Босфор, Цариград. Таму, при крајот на 988 или на почетокот на 989 година, тие биле нападнати од Василиј II со византиски и варјашки единици и биле поразени. Делфина бил заробен и погубен со распнување или пак со наденување, необично сурова казна која била предупредување за останатите побунети генерали, се зборувало дека покрај овој генерал уште еден бунтовнички генерал бил бил погубен за време на граѓанската војна, но и за тоа тврдење на постојат доволно докази. Столб бил издигнат на местото на погубување на Делфина, кој опстојал сè до век.
Ежен Гилвик
Ежен Гилвик ( - ) е еден од најважните француски поети од втората половина од 20 век. Професионално се претставува само преку своето презиме Гилвик (фран. "Guillevic").
Роден е во Карнак, Бретања. Откако добива диплома по математика во 1926 година, влегува во администрацијата на Алзак, а подоцна е дел и од Министерството за финансии и економија. Станува симпатизер на комунистите уште во текот на Шпанската граѓанска војна, поради што од 1942 година станува и активен член на Комунистичката партија. Тука се поврзува со Пол Елијар. На партијата ѝ останува верен сè до 1980 година.
Во неговото творештво, Гилвик останува доследен на своите сфаќања за светот. По еден период на отпор, на бунт против социјалниот и општествен поредок, тој го започнува својот обид да го скроти светот и неговата тишина. Се противи на метафизичкиот приод кон творештвото и пишува концизно, искрено, страсно и сугестивно. Речиси и да не употребува метафори. Во поезијата на Гилвик нивното место го заземаат компарациите.
Дапче (Трновци)
Дапче — археолошко наоѓалиште во битолското село Трновци. Претставува некропола од среден век. Се наоѓа во селото на мала височинка, каде според кажувањето на жителите, при копањето на каналот за водовод биле откриени гробови градени од камени плочи, со насоченост исток-запад.
Спортска сала Парк - Струмица
Спортската сала „Парк“ е мултифункционална спортска сала во Струмица и се користи првенствено за кошаркарски и ракометни натпревари. Официјално е пуштена во употреба во 1981 година. Овој спортски објект во моментот е со сместивост од околу 1.800 гледачи. Со неа стопанисува и управува Општина Струмица.
Во оваа сала настапуваат кошаркарскиот клуб Струмица. Во објектот има и пинг-понг сала каде што настапува пинг-понг клубот Струмица.
IC 1008
IC 1008 — галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1008 се споменува и како UGC 977, MCG 1-4-55, CGCG 411-54.
Откривање
Објектот е откриен на 26 ноември 1897 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1008 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. IC 1008 има привидни димензии од 0,7' х 0,7'.
Други поделби
Проучување на IC 1008 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5245.
Мобоблети
Mosbolletjies/ mɒsbɒləki / е традиционална африканска или Кејп холандска слатка земичка  или леб традиционално изработени во областите за производство на вино од провинцијата Вестерн Кејп во Јужна Африка. Името е африканско и по потекло  е комбинација од mos (африканс за "stum" или неферментиран сок од грозје) и болдери (африкански за "топки" или "бухти"). Мобоблетите може да се сушат за да направат прескокнувања.Земичките обично се служат со чај или кафе.
Состав
Традиционално гроздот мора да остане од производство на вино кое се користи како средство за ублажување и се додава на тестото. Се додаваат зачини како што се анасон и мешаното тесто потоа се пече. Во современи времиња гроздов сок и квасец обично се користат наместо грозје.
Тестото од земичките се валани во топки и цврсто се пакува во подножје за подлога, давајќи доследна серија на испакнатини што некогаш печени прават поединечните парчиња лесно да се повлечат.
Голема мочуришна антилопа
Голема мочуришна антилопа („Kobus ellipsiprymnus“) е голема антилопа широко распространета во потсахарска Африка.. Голема мучурушна антилопа е една од најтешките антилопи влакното и е остро, масно и долго, а може да има разни бои, итоа од сива со црвенокафеава, при што со годините потемнува. Има бели ознаки на задникот, грлото и на муцката, како и бели веѓи, прстени околу чапунките, и бел долен дел на телото. Роговите, коишто обично се развиени кај мажјаците, се долги до 1 м. Речиси 90% од нејзината одпаѓа на трева, а остатокот на листови. Кога е во опасност обично бега во вода, каде што брзо плива и се нурнува со целото тело, а од водата и се наѕираат носните отвори. Стадата, обично составени од 2 до 5 млади мажјаци (ретко 50 и повеќе), имаат хиерархија, којшто се заснова врз изгледот, должината на роговите и на честите борби. Постарите расплодени мажјаци (6 до 10 години) заземаат територии.
Јакоб Беме
Јакоб Беме (Полска, 24 април 1575 - Германија, 17 ноември 1624) — германски филозоф. Се занимавал со чевларство. Беме во делата што ги пишувал многу често ја цитирал Библијата, ретко цитирал други дела или пак автори. Автобиографските белешки и содржината на неговите дела ни укажуваат на тоа дека имал солидни познавања на астролошките и алхемичарските книжевни дела од тој период. Во времето кога го изучувал занаетот, тој се запознал со писмените белешки на Каспер Швенкфелд, кој се борел и проповедал слободно христијанство и го отфрлал влијанието на црквата. За Беме многумина сметаат дека не бил многу образован, туку дека природата го научила сè што знаел во животот.
Значење и влијание
Беме извршил големо влијание со неговите дела и погледи кон светот, и тоа не само во Германија, туку и во многу други земји ширум светот, како што се: Англија, Холандија, а подоцна и САД. Беме е опеан во една песна на полскиот поет Тадеуш Ружевич. Исто така, тој е еден од споредните ликови во романот „Подемот и падот на Паркинсоновата болест“ на српскиот писател Светислав Басара.
Трновско Кале
Трновско Кале — археолошко наоѓалиште во битолското село Трновци. Претставува населба од хеленистичко време. Се наоѓа на околу 1 км северозападно од селото, на мала височинка со елипсовидна основа и со димензии од 100 × 30 м, каде се гледаат контури на бедем широк 2,5 м. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, покривни ќерамиди и кршен камен. Во доцните 80-ти години на XX век локален селанец пронашол бронзена белезица со стилизирани змиски глави.
Барбро Алвинг
Барбро Алвинг ( — ) — шведска новинарка и писателка, пацифистка и феминистка, честопати користејќи го псевдонимот Бенг. Таа пишувала, меѓу другото, за шведскиот весник „Дагенс Нихетер“ и за списанијата „Идун“ и „Веко-журнален“. Таа известувала од различни сцени за време на Шпанската граѓанска војна, Втората светска војна и Студената војна.
Биографија
Алвинг е родена во Упсала, како најмлада ќерка на авторката и колумнистка Фани Алвинг и Јалмар Алвинг, која била предавач по скандинавски јазици и нордиска литература. На единаесетгодишна возраст се преселила со своето семејство во Стокхолм, каде што Јалмар Алвинг бил назначен за директор во Витлочка самсколан. Алвинг се запишала на Витлокска и дипломирала во 1928 година.
Алвинг никогаш не се омажила, но имала ќерка, Мод Фани Алвинг, со илустраторот и уметник Биргер Лундквист во 1938 година. Мод, попозната како Руфа Алвинг-Олин, исто така била новинарка, која собирала и објавувала писма, белешки и други материјали по смртта на Барбро Алвинг. Алвинг формирала домаќинство со Ана Лаура Сјокрона кога нејзината ќерка имала една година, а трите сочинувале „поинаков вид на семејство“, според зборовите на Руфа. Алвинг и Сјокрона живееле заедно повеќе од 40 години, до смртта на Алвинг.
Кариера
Алвинг била уредничка секретарка во неделното списание „Идун“ од 1928 до 1931 година, а потоа и новинарка во „Дагенс Нихетер“ од 1934 до 1959 година. На 27-годишна возраст известувала од Олимписките игри во Берлин, а во 1936 година и од Шпанската граѓанска војна. „Дагенс Нихетер“, исто така, ја испратиле како известувач да пишува за финската Зимска војна во 1939-40 година, германската окупација на Норвешка во 1940 година и Унгарската револуција во 1956 година. Како странски дописник, таа известувала од Соединетите Американски Држави, Виетнам, Африка и Далечниот Исток во текот на неколку години.
Алвинг станала пацифистка и се преобратила во католицизам во 1959 година. Таа ја поддржала кампањата во 1950-тите за да се спречи Шведска да се здобие со јадрено оружје. Поради нејзините убедувања, таа го напуштила „Дагенс Нихетер“, чиј главен уредник бил за шведска јадрена одбрана, и почнала да работи во неделниот магазин Vecko-Journalen. Таа била повикана да извршува должност за цивилна одбрана, но одбила да учествува и била затворена во затворот Лангхолмен во Стокхолм на еден месец. Таа напишала за нејзиниот период во затвор во нејзината книга Dagbok från Långholmen (Дневникот на Лангхолмен, 1956).
Алвинг била инспирирана како новинарка, феминистка и пацифистка од Елин Вагнер. Таа собрала биографски материјал по смртта на Вагнер во 1949 година, кој подоцна станал биографија напишана од Ула Исаксон и Ерик Јалмар Линдер.
Објавила голем број книги, вклучително и годишен том од собрани колумни од весници под псевдонимот „Käringen mot strömmen“ („старица против струјата“, алудирајќи на шведска поговорка од век); тие биле објавени од 1946 до 1973 година. Напишала и неколку сценарија, а во 1975 година ја добила и Големата награда Ниос. Феминистичкото списание Bang е именувано по неа.
NGC 2462
NGC 2462 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2462 се споменува и како MCG 10-12-24, CGCG 287-9.
Откривање
Објектот е откриен на 20 февруари 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 56 м 31,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 56° 41' 12". Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Други поделби
Проучување на NGC 2462 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 22259. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 43; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3791. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 985.
Николај Холодни
Николај Григориевич Холодни (Никола́й Григо́рьевич Холо́дный; 22 јуни 1882 - 4 мај 1953) — влијателен микробиолог кој работел на Универзитетот во Киев, Украина во СССР во текот на 30те години на минатиот век.
Тој е познат по Холодни-Вентовиот модел кој го развил независно со Фритс Вармолт Вент од Институтот за технологија во Калифорнија. И покрај тоа што биле поврзани со истата теорија, двајцата никогаш не се сретнале.
Чолодни работел во ботаничката градина Александар Фомин во склоп на Универзитетот во Киев. Тој бил еден од пионерите на концептот дека микробите се лепат на површините. Користел техниката со која прво поставувал стаклени плочки во земјата за измерен временски период, а потоа на микроскоп се испитувале примероците. Прокариот лептотрикс ходлоди бил именуван по него. Во 1927 година, Холодни предложил клетките на колеоптилот најпрво да се поларизираат под влијание на нерамномерна изложеност на светлина, така што хормонот за раст може побрзо да се шири кон страната во сенка отколку во која било друга насока. Вен стигна до истиот заклучок во 1928 година, а имињата на двајцата научници биле прикачени на контроверзната Холдни-Вентова теорија.
Библиографија
Избраните дела вклучуваат:
Во 1937 година Холодни и Санкевич објавиле статија за влијанието на слабите електрични струи врз растот на колеоптилот во растителната физиологија. Истата година тој објавил напис Чарлс Дарвин и модерната теорија на тропизмите во списанието „Сајанс“.
NGC 4678/1
NGC 4678/1 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4678/1 се споменува и како IC 824-2, MCG -1-33-18, IRAS 12471-0418.
Откривање
Објектот е откриен на 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 49 м 41 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -4° 34' 49"". Положбениот агол на објектот е во износ од 100°.
Други поделби
Проучување на NGC 4678/1 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43385. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 239; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4952. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1600.
Ка' Рецонико
Ка' Рецонико е палата и уметнички музеј на Големиот канал во областа Дорсодуро од Венеција, Италија. Тоа е особено забележлив пример на венецијанската барокна и рококо архитектура и внатрешна декорација од 18 век, и прикажува слики од водечките венецијански сликари од тој период, вклучувајќи ги Франческо Гварди и Џамбатиста Тјеполо. Тоа е јавен музеј посветен на Венеција од 18 век ( Музеј на венецијанскиот XVIII век) и едно од 11-те места управувани од Фондација на граѓански музеи во Венеција.