cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Автофагија
Во макроавтофагијата, целните цитоплазматски конституенти се изолирани од остатокот на клетката во двомембранска везикула, која се нарекува автофагозом.
Зборот „автофагија“ постоел и често се користел од средината на 19 век. Во сегашната употреба, терминот автофагија прв го користел белгискиот биохемичар Кристијан де Див во 1963 поврзано со неговото откривање на функциите на лизозомот. За истражувања на автофагијата јапонскиот научник Јошинори Осуми ја добил Нобеловата награда за физиологија или медицина.
Трир
Трир (Trier, Tréier — град во покраината Рајнска област-Пфалц, западна Германија, близу границата со Луксембург.
Градот е основан е од Келтите кон крајот на IV век п.н.е. под името Тревор. По три века е освоен од Римјаните, кои го нарекле Августа Треверорум („град на Октавијан Август меѓу Треверите“), и многумина го сметаат за најстар град во Германија. Важи за најстарото епископско седиште северно од Алпит. Во средниот век, изборниот архиепископ на Трир бил важен кнез на црквата кој владеел со територијата од француската граница до реката Рајна. Архиепископскиот кнез имал исклучително влијание како еден од седумте изборни кнезови на Светото Римско Царство.
Со население од околу 105.000 жители, Трир е на чеврто место по големина во покраината, по Мајнц, Лудвигсхафен и Кобленц. Најблиски поголеми градови се Луксембург (50 км на ЈЗ), Сарбрикен (80 км на ЈИ) и Кобленц (100 км на СИ).
Во градот се сместени Трирскиот универзитет, управата на административниот округ Трир-Сарбург, Дирекцијата на службите и Академијата на европското право. Се смета за еден од петте „средишни места“ на Рајнската област-Пфалц. Заедно со Луксембург, Мец и Сарбрикен, го сочинува сојузот на градови Кватрополе, но е и средиште на поширокиот регион Сар-Лор-Лукс (Сар, Лотарингија и Луксембург), Рајнската област-Пфалц и Валонија.
Трир е сместен во долина западниот дел на покраината црвен песочник, во средното течение на реката Мозел. Падините на долината се покриени со лозови насади кои се протегаат сè до висорамнината Хунсрик јужно од венецот Ајфел. Границата со Луксембург е на 15 км од градот.
Историја
Најстарите наоди на подрачјето на Трир се од жителите припадници на културата на линеарнопругестата керамика од раниот неолит. Неколку века пред христијанизацијата, на местото на денешен Трир се доселило келтското племе Тревери. Името на градот доаѓа од латинското Августа Треверорум.
Римското Царство ги потчинило Треверите во I век п.н.е. Градот Августа Треверорум е основан во 16 п.н.е. и наречен во чест на римскиот цар Октавијан Август. Подоцна станал главен град на провинцијата Белгиска Галија, а по Диоклецијановите реформи, седиште на префектурата на Галите, од каде се управувал голем дел од Западното Римско Царство. Во IV век, Трир прераснал во еден од најголемите градови во Римското Царство, со население од 75.000 до 100.000 жители. Во овој период е изградена познатата градска порта, наречена Порта Нигра („Црна порта“), кога бил седиште на западниот римски цар. Во 407 г. римската управа го преселила преторијанската префектура од Трир во Арл. Градот изгубил на важност, но сепак останал седиште на управникот; во градот и понатаму работеле државните заводи за производство на балисти, оклоп и волнени униформи за војската, облека за државните чиновници и висококвалитетна облека за дворот. Северна Галија под римска власт се протегала долж линија почнувајќи северно од Келн до брегот на Булоњ преку денешна јужна Белгија сè до 460 г. Јужно од оваа линија, римската власт останала мошне силна, што може да се заклучи од понатамошното работење на царските оружарници во Амјен.
Во 459 г/ Франките го зазеле Трир од Римјаните. Во 870 г. градот влегол во состав на Источна Франкија, која подоцна прераснала во Светото Римско Царство. Неговата улога како духовен центар започнала со пренесувањето на моштите на св. Матеј. Епископите постепено стекнале голема моќ, и Триската архиепископија станала изборно кнежевство на царството, и една од најсилните држави во Германија. По овој политички успех, следел и процутот на образованието со основањето на Трирскиот универзитет во 1473 г. Во XVII век, архиепископите и изборните кнезови на Трир ги преселиле нивните седишта во замокот Филипсбург во крепоста Еренбрајтштајн кај Кобленц. Во 1512 г. е одржана седница на Царскиот собор (Рајхстаг), на која конечно е усвоена поделбата на териториите во царски окрузи.
Во периодот од 1581 до 1593 г. во Трир се одржани најголемите ловови на вештерки во историјата на Европа. Прогонствата започнале во надворешноста на епископијата во 1581 г. и стасале во самиот град шест години подоцна; во нив се осудени на смрт околу 368 лица, што во тоа време било најмасовното погубување во Европа во мирновременски услови. Бројот на погубените во целата епископија бил повисок, иако се смета дека вкупниот број е поблизок до 1.000 лица.
In XVII и XVIII век, Трир станал привлечен за Франција, чија војска го зазмала на повеќе наврати: во Триесетгодишната војна, во Деветгодишната војна, во Војната за шпанското и во Војната за полското наследство. Франција конечно успеала да го присвои во 1794 г. за време на Француските револуционерни војни, со што е распуштено епископско кнежевство. Со крајот на Наполеоновите војни во 1815 г. Трир прешол во Кралството Прусија. Тука во 1818 г. е роден Карл Маркс.
Како дел од Рајнската покраина, Трир доживеал значаен стопански подем во XIX век. Неговите граѓани се кренале на востание во Германската револуција од 1848-49 г., иако бунтовниците биле приморани да ги напуштат барањата. Во 1871 г. Трир станал дел од Германското Царство.
Управна поделба на градот
Подрачјето на Трир е поделено на 19 градски окрузи. Секој од нив има свој месен совет (Ortsbeirat) со 9 до 15 члена, како и месен началник (Ortsvorsteher). Месните совети се задолжени да расправаат по проблематика што се однесува на округот, иако конечната одлука ја носи градскиот совет. Сепак, тие имаат извесни ограничени права да донесуваат извесни мерки во рамките на своите окрузи и доделениот буџет.
Ова се градските окрузи на Трир со нивното население во 2009 година:
Клима
Трир се одликува со океанска клима (класа: Cfb), но со поголеми крајности од приморската варијанта застапена во северна Германија. Летата се топли со повремени топлински бранови, а зимите се редовно студени, но не се сурови. Градот прима доста врнежи, иако не излегува на море. Највисоката забележана температура е 39 °C измерена во август во 2003 г., а најниската е -19,3 °C во февруари 1956 г.
Знаменитости
Трир е познат по добро зачуваните градби од римско и средновековно време:
Образование
Најстарата високообразовна установа во градот е Трирскиот универзитет, отворен во 1473 г., затворен во 1796 и обновен во 1970 г. Други вакви установи се Трирски универзитет за применети науки и Академијата за европско право (ЕРА), отворена во 1992 г. со цел да обучува правници за целите на ЕУ.
Кралство на двете Сицилии
Кралство на двете Сицилии (Regno dê Doje Sicilie; Regnu dî Dui Sicili; Regno delle Due Sicilie; Reino de las Dos Sicilias) е поранешна држава во јужна Италија, и најголема пред обединувањето на Италија.
Трир
Образование
Во 2010 г. во Трир работеле 40 детски градинки, 25 основни и 23 средни училишта. Такви се гимназиите „Хумболт“, „Маскс Планк“, „Августа Викторија“ и реалните училишта „Нелсон Мандела“, „Кнез Балдуен“ и „Еранг“.
Кралство на двете Сицилии
Била основана во 1816 година со обединување на Кралството Сицилија и Кралството Неапол, кои со заедничко име биле познати како „двете Сицилии“.
Трир
Сообраќај
Градот има добри железнички врски со поважните градови во регионот како Келн, Сарбрикен и Луксембург. Низ него минуваат автопатните магистрали A 1, A 48 и A 64, кои водат до Кобленц, Сарбрикен и Луксембург. Најблиски меѓународни аеродроми се Лускембург (40 мин со автомобил), Франкфурт-Хан (1 ч), Сарбрикен (1 ч), Франкфурт (2 ч) и Келн/Бон (2 ч). Реката Мозел игра важна улога во стопанскиот сообраќај, но по неа се одвиваат и речни крстарења. Има и железничка линија која поаѓа западната страна на реката.
Кралство на двете Сицилии
Кралството на двете Сицилии постоело до 1860 година, кога било анексирано од Кралството Сардинија, при што во 1861 било формирано Кралството Италија. Престолнина на кралството најпрво бил градот Неапол, а потоа Палермо.
Трир
Познати жители
Ова се некои попознати личности кои се родени, живееле или работеле во Трир:
Збратимени градови
Трир е збратимен со следниве градови:
Ејет
Митологија
Бил син на богот Хелије и океанидата Персеида, пасифајин и киркин брат. Иако татко му му доделил власт над Коринт, тој ја отстапил на Бун, а самиот отишол во Колхид, каде живел во раскошна палата. Во неа се наоѓале чешми од кои течеле вода, вино, млеко и масло. Со океанидата Идија ги имал ќерките Медеја и Халкиопа и Апсирт. Својата ќерка Халкиопа ја омажил за Фрикс, а за возврат добил руно од златорун овен. Му било проречено дека ќе владее сè додека го има тоа руно, па тој го оставил на сигурно; во арејевиот гај каде го чувал змеј. Сепак, Јасон со помош на Медеја успеал да дојде до него и пророштвото се исполнило. Од престол го симнал неговиот брат Перс, а Ејет дочекал недолична старост; запуштен и прлав. Меѓутоа, Медеја успела да го врати својот татко на престолот, со помош на својот син Мед.
Змејови во грчката митологија
Змејовите играат значајна улога во старогрчката митологија.
Потекло
За потеклото на зборот "змеј" се спомнувале 2 теории. Едната тврдела дека доаѓа од грчкиот збор drakōn, а втората тврдела дека произлегува од поим кој го користел Хомер "δέρκεσθαι", што означувал "посебен поглед", означувајќи го необичниот сјај во змејските очи. Старите Грци го применувале терминот за големи змии.
Даниел Огден смета дека има три начини да се објасни потеклото на грчките митови за змејот, првата дека е реконструкција од индоевропска митологија, втората како адаптација од митологијата на Блискиот Исток, а третата дека произлегува од некоја специфична митологија. Во врска со првата теорија, Огден тврди дека таа не е веродостојна. За него само митологијата од Блискиот Исток е веродостојна.
Лејден
Лејден претставувал змеј кој наликувал на змија. За Лејден се сметало дека има сто глави. Тој бил евентуално убиен од Херакле. После неколку години, Аргонаути поминувале покрај истото место каде што змејот бил убиен, поминувајќи го слушнале плачот на „сјајниот“ Агил, еден од Хасперидесите, додека до него го забележале Лејден. Ова суштеството е поврзано со со coѕвездието Драко.
Лернејска хидра
Лернејската хидрa претставувала водна змија со отровен здив, крв и канџи, ќерка на Тајон и Ехидна. За суштеството се смета дека има некаде помеѓу 5 и 100 глави, иако повеќето извори кажуваат дека има помеѓу седум и девет. За секоја отсечена глава, уште една или две растеле на нејзиното место. Имала бесмртна глава која ќе останела жива откако ќе била отсечена. Некои извори тврдат дека бесмртната глава била направена од злато. Живеела во мочуриште близу Лерна и честопати го тероризирала градското население сè додека не била убиена од Херакле, кој и ги отсекол главите, со помош на неговиот внук Јолаус. Хера пробал да ѝ помогне на хидрата прајкајќи џиновски рак кој требал да му го одвлече вниманието на Херакле, но тој едноставно го смачкал под ногата. Во чест на ракот,Хера го создал соѕвездието рак. По смртта на хидрата, Херакле ја закопал нејзината глава под карпа, а неговите стрели ги натопил во крвта на суштеството за да ги направи фатални за неговите непријатели.
Питон
Во старогрчката митологија питонот претставувал земски змеј на Делфи. Тој секогаш бил претставен на сликите како змија. Различни митови тврделе дека тој има два пола, машки и женски. Питонот бил хетонскиот непријател на Аполо, кој подоцна го убил.
Постојат различни верзии за раѓањето и смртта на Питон во рацете на Аполо. Најрано, Хомерската химна до Аполо, дала малку детали за борбата на Аполо со змијата или нејзиното родителство. Верзијата поврзана со Хигин тврди дека кога Зевс бил заедно со божицата Лето, која требала да ги испорача Артемида и Аполо, Хера го испратил Питонот да ја гони низ целата земја, за да не може да ги испорача. Така кога новороденчето пораснало, почнал да го прогонува питонот, следејќи го до планината Парнасус каде што живеел. За да се осигура дека суштеството нема да прави повеќе проблеми, тој се осмелил да навлезе во светиот предел и да го убие со помош на неговите стрели, покрај престолот на божицата. После овој настан, божицата која владеела во Делфи била позната како Питија, по местото Питон, кое го добило името по трупот на суштеството, откако било убиено.
Колхски змеј
Познат како Drakôn Kolkhikos. Оваа неизмерна змија, била дете на Тајфун и Ехидна, која го чувала Златното руно на Колхис. Се кажувало дека никогаш не спие. Според Овид, суштеството имало три јазици. Кога Џејсон отишол да го земе руното, вештерката Медеја со помош на нејзината магија го присилила суштеството да заспие, за да му овозможи на Џејсон да го земе златното руно.
Змеевите на Хелиос
Според Аполодорус, богот на сонцето Хелиос имал кочија, која била влечкана од страна на „крилести змееви“. Подоцна оваа кочија и ја предал на својата внука Медеја.
Скитски дрејко
Претставуал жена од половината нагоре, а надолу имал опашка од змија наместо нозе. Кога Херакле патувал низ Скитија заедно со говедата на Герион, тој одлучил да преспие, во времето кога тој спиел, суштеството одлучило да украде дел од стадото. Кога Херакле се разбудил тој пробувал да го најде делот од стадото кој фалел, ги посетил сите делови на земјата, за накрајот да дојде до земјата наречена Хилеја суштеството го пронашол во пештера, исто така дознал дека била кралица на тој предел. Таа инсистирала да се спријатели со Херакле, пред тој да се врати.
Фондација Livestrong
Фондацијата „ Лајвстронг“ (позната како LIVE STRONG ) е непрофитна организација во САД која обезбедува поддршка за лицата погодени од карцином. Фондацијата е со седиште во Остин, Тексас, основана во 1997 година од личност што преживел карцином и поранешен професионален велосипедист Ленс Амстронг, како Фондација Ланс Амстронг. Марката „Лајвстронг“ беше основана од фондацијата во 2003 година. Армстронг поднесе оставка од фондацијата во 2012 година по приемот на допинг.
Силиконски нараквици „Livestrong”
Ливерстронг нараквица со силиконски гел  во жолта боја Програмата е започната во мај 2004 година како артикал за собирање средства. Нараквицата е развиена од Најк и нејзината рекламна агенција Виден + Кенеди. Нараквицата стана популарна модна ставка во САД до крајот на летото 2004 година се појави кај мнозинството кандидати на Тур де Франс во 2004 година.
Договор од Кампо Формио
Договорот од Кампо Формио (денешен Кампоформидо ) ― мировен договор меѓу Франција и Австрија со кој завршила првата фаза од Револуционерните војни. Потпишан е на 17 октомври 1797 година од Наполеон Бонапарт и грофот Филип фон Кобенцл како претставници на Француската Република и Австриската монархија, соодветно. Договорот следел по примирјето од Леобен (18 април 1797 година), кој Хабсбурзите го потпишале по победничкиот поход на Наполеон во Италија. Со овој договор завршила војната на Првата коалиција, а Велика Британија останала сама да се бори против револуционерна Франција.
Место
Кампо Формио, денес наречено Кампоформидо, е село западно од Удине во историскиот регион Фриули во североисточна Италија.
На 18 јануари 1798 година, австриските трупи влегле во Венеција, а три дена подоцна, одржале официјален прием во Дуждовата палата, каде што Лудовико Манин бил почесен гостин.
Услови од договорот
Покрај вообичаените клаузули за „цврст и неприкосновен мир“, со договорот било предвидено многу австриски територии да ѝ припаднат на Франција. На Франција ѝ припаднале Австриските Ниски Земји (поголемиот дел од денешна Белгија). Териториите на Република Венеција биле поделени меѓу двете држави: одредени острови во Средоземно Море, како Крф и другите венецијански поседи во Јонско Море им биле предадени на Французите, а градот Венеција со Тераферма (Венецијанско копно), Венецијанска Истра, Венецијанска Далмација и регионот околу Которски Залив му биле предадени на хабсбуршкиот цар. Австрија ги признала Цисалпската Република и новосоздадената Лигурска Република.
Договорот, исто така, содржел тајни клаузули потпишани од Наполеон и претставници на светоримскиот цар, со кои биле поделени одредени други територии, Лигурија станала независна и се дало согласност за проширување на границите на Франција до Рајна, Нета и рекаѕа Рур. Франција можела слободно да плови по Рајна, Меза и Мозел. Француската Република била проширена во области кои никогаш порано не биле под француска контрола.
Договорот бил составен и потпишан по петмесечни преговори.
Владислав Броњевски
Владислав Броњевски (полски: Władysław Broniewski; 1897-1962) - полски поет.
Животопис
Броњевски учествувал во борбата за независност на Полска, како дел од легијата на Пилсудски. По стекнувањето на независноста, тој почнал да се бори за правата на угнетените - пролетеријатот и градската сиромаштија поради што бил прогонуван од полицијата и неколкупати бил затворен. Во 1939 година, Броњевски бил затворен во СССР, потоа со Андерсовата армија се префрлил на Блискиот Исток каде, по разидувањето со андерсовците, го дочекал крајот на војната. Потоа, тој се вратил во Пплска, каде бил искрен приврзеник на сталинизмот.
Творештво
Броњевски има статус на народен пејач, зашто неговите песни, полни со звучност и емотивност, се најмногу рецитираните песни во полската поезија. Самиот Броњевски им ги рецитирал своите песни на работниците, студентите и учениците така што неговите песни допреле до публиката по усмен пат, а не во печатена форма. Уште во првите години по стекнувањето на независноста на Полска, Броњевски увидел дека слободата не стигнала до сите луѓе и станал поет на полскиот пролетеријат и набргу се стекнал со голема популарност. И по Втората светска војна, благодарение на тешкиот и чесен живот, Броњевски уживал голема популарност кај широката публика. Проста, чесна, непокорна и борбена, убедлива и разбирлива, поезијата на Броњевски се одликува и со висок уметнички квалитет. Во неа е собрана најдобрата традиција на полската патриотска лирика од романтизмот до поново време. Притоа, неговата револуционерна поезија била нова и според содржината и ги одразувала секојдневните проблеми на новиот поредок. Исто така, таа не била пишувана по угледот на советските поети, а освен тоа, под привидната едноставност и традиционалност, таа содржи значајно новаторство кое не е доволно проучено.
Константи Илдефонс Галчињски
Константи Илдефонс Галчињски (полски: Konstanty Ildefons Gałczyński; 1905 — 1953) — полски поет.
Животопис
За време на Втората светска војна, Галчињски се наоѓал во германско заробеништво, а по завршувањето на војната се вратил во својата земја.
Творештво
Галчињски почнал да пишува меѓу двете светски војни, во време кое било непогодно за почетниците, зашто тогаш на врвот од славата биле скамандровците - Тувим, Ивашкјевич, Слонимски и Лехоњ. Тој не можел да им се приклучи ниту на скамандровците ниту на авангардистите, особено поради тоа што неговите сфаќања биле далеку од едните и од другите. Тој ја сфаќал поезијата како игра и како песна и сакал поезијата да ја изведува на сцената, на улиците и на плоштадите. За време на окупацијата, Галчињски напишал само неколку песни, а неговата зрела поетска дејност продолжила и по Втората светска војна. Пред војната, неговото творештво го присвојувале католиците, а по војната тој се обидувал да се вклучи во соц-реализмот. Притоа, цело време бил напаѓан и негиран пред и по војната, но тој пишувал онака како што умеел, а неговата поезија стекнала широк круг читатели. По 1956 година, публиката од него направила свој идол, а неговите песни, кои биле нарекувани шарлатански, добиле признание од критиката, неговата сатира добила актуелна смисла, а лирската поезија (особено љубовната) била прифатена од широката публика. Подоцна, тој бран на воодушевување поминал, но дел од неговото творештво останало како траен дел од полската поезија.
Томахавка
Томахавка или томахавк — ладно оружје, вид мала секира што е карактеристична и користена од северноамериканските Индијанци. Се користи во блиска борба и како фрлачко оружје. Рачката е долга околу 50 до 60 см и е од дрво, додека масата на сечилото е 250 — 500 грама, а може да биде во различни облици и големини. Многу томахавки биле комбинирани со луле за пушење. Во почетокот остриот дел бил од камен, а подоцна од бакар и железо.
Надворешни врски
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Мјечислав Јаструн
Мјечислав Јаструн (полски: Mieczysław Jastrun; 29 октомври 1903 - 22 февруари 1983) - полски поет.
Творештво
Иако меѓу двете светски војни, како и сите други млади поети, Јаструн соработувал со „Скамандар“ и со списанието „Вјадомошќи лјитерацјке“, Јаструн се развивал надвор од поетските групи и самостојно се борел за своето место во полската поезија. Ккао голем почитувач на полската народна традиција, сосбено на романтизмот, како и на Рилке и Хелдерлин, Јаструн пишувал рефлексивно-философска поезија, полна со префинета одмереност и со мајсторски обликувани стихови и строфи. Пред Втората светска војна, неговата поезија се одликувала со меланхолични тонови и била блиска до неосимболизмот при што границата меѓу стварноста и фантазијата во неговите песни била многу неодредена. За време на окупацијата на Полска дошло до целосен пресврт во неговата поезија. Тогаш, тој ги објавил збирките „Време на будноста“ и „Човечка работа“ во кои воопшто не пеел за страдањата за време на окупацијата, туку главната негова грижа била зачувувањето на „човечката работа“, т.е. она што е највредно во човекот. Главно негово дело од тој циклус е поемата „Сон на зимската ноќ“ (1941) која се вбројува меѓу најзначајните остварувања во полската поезија. По војната, некое време бил претставник на догматската естетика, но потоа им се вратил на своите поетски теми од „Сонот на зимската ноќ“. На тој начин, во неговата поезија се вратила рефлексивноста, продлабочена со новото животно искуство, со фина иронија и со хармонија меѓу поетските стремежи и можностите за нивните остварувања. Свесен за компликуваната положба на човекот во современиот свет, Јаструн со своето постојано поетско усовршување и со збогатувањето на својата лирика го давал својот придонес во развојот на културата. Освен со поезија, Јаструн се занимавал и со есеистика, а неговите монографии за големите полски поети (Кохановски, Мицкјевич и Словацки) се познати и надвор од границите на Полска.
Чилеански државен удар (1973)
Чилеанскиот државен удар од 1973 година ― воен удар во Чиле со кој била соборена владата на Народното единство на претседателот Салвадор Аљенде. Аљенде бил прв марксист избран за претседател во Латинска Америка. На 11 септември 1973 година, по подолг период на социјални немири и политичка тензија помеѓу Конгресот контролиран од опозицијата и социјалистичкиот претседател, како и економска војна наредена од претседателот на САД Ричард Никсон, група воени офицери предводени од генералот Аугусто Пиноче со државен удар ја презеле власта.
На власт војскат поставила хунта која ги прекинала сите политички активности во Чиле и ги потиснала левичарските движења, особено комунистичките и социјалистичките партии и Револуционерното лево движење (МИР). Една година по државниот удар Пиноче се стекнал со врховна власт и бил формално прогласен за претседател на Чиле кон крајот на 1974 година. Администрацијата на Никсон, која работела на создавање услови за државен удар, веднаш ја признала владата на хунтата и ја поддржала во консолидирањето на моќта.
Превратот го означил почетокот на насилната, постојана кампања за политичко потиснување преку тортура, убиства и егзил, за да се ослаби левичарската опозиција ва режимот на Пиноче во Чиле.
Политички услови
Аљенде освоил најмногу гласови на претседателските избори во 1970 година; тој освоил 36,6% од гласовите, што е само еден и пол процент повеќе од неговиот конкурент од десничарската Национална партија Хорхе Алесандри Родригез и 8% повеќе од кандидатот на центристичката Христијанско-демократска партија (ЦДА) Радомиро Томиќ. И покрај тоа, според чилеанскиот устав, бидејќи ниту еден од кандидатите не победил со апсолутно мнозинство, претседателот требало да го избере конгресот од двајцата кандидати со најмногу гласови. Во Конгресот, Народното единство имало 80 од 200 места, ЦДА имала 75. На 24 октомври, Конгресот го избрал Аљенде за претседател, откако тој ги добил гласовите од пратениците на ЦДА по потпишаниот Статут за уставни гаранции договорен со демохристијаните.
Затоа што „Народно единство“ немала мнозинство во парламентот, тие морале да состават централно-левичарска коалиција со ЦДА која ќе им обезбеди стабилна власт во државата. Но, власта почнала да води радикална политика, неприфатлива за централно ориентираните пратеници, и ја загубила поддршката од мнозинството народ и од парламентарното мнозинство. Преговорите со Христијанско-демократската партија заглавиле по атентатот на лидерот на десното крило на Христијанско-демократската партија, Суховиќ, (јуни 1971) од страна на ултралевичарски терористи. По ова, во парламентот, ЦДА и Националната партија формирале десничарско мнозинство, а пред парламентарните избори во март 1973 година ја создале Конфедерацијата за демократија, која победила добивајќи 55,49% од гласовите на Домот на пратеници и 57,25% во Сенатот.
Социјалистички реформи
Откако дошле на власт, социјалистите, како што ветиле, почнале со масовна експропријација на земјиштето и претпријатијата. Сите поголеми приватни компании и банки веднаш биле национализирани. Во првите две години од работата на Националното единство, експроприрани биле околу 3.500 имоти со вкупна површина од 500.000 хектари земја, што е приближно една четвртина од целокупното обработувано земјиште во државата.
Штом ги дознале резултатите од изборите во 1970 година, крупните сточари почнале да го колат добитокот за да не им го земат новите власти. Конкретно, Здружението за сточарство на Tierra del Fuego заклало 130.000 стелни крави и уште 360.000 јуници биле пратени во кланиците. Другите сточари, чии имоти биле долж границата со Аргентина, своите стада ги преселиле во Аргентина.
Соединети Американски Држави
За време на национализацијата се појавиле тензии со САД. Северноамериканските фирми, кои интензивно инвестирале во индустријата за топење бакар во Чиле, одбиле да прифатат „компензација“ за претпријатијата кои им биле одземени. Доктрината на Аљенде сугерирала дека национализираните фирми во бакарниот сектор треба да бидат компензирани минус „вишокот профит“ (износ што го надминува реинвестираниот профит и 10-12% од нето добивката). Како одговор, во јануари 1972 година, претседателот Никсон објавил дека САД ќе ја прекинат помошта која им ја даваат на Чиле и дека „ќе ја повлечат поддршката за заемите што чекаат на одобрение во меѓународните банки за развој.“ Даноците на приватните сопственици биле зголемени за 50 проценти.
Извештајот доставен до Сенатот „Тајните операции на САД во Чиле, 1963-1973“ покажува дека веќе во 1970 година помошта на САД за Чиле од 28,8 милиони долари била намалена на 3,3 милиони долари, а во 1971 година биле прекинати трансакциите на американската Експорт-импорт банка во Чиле. Од 1971 до 1973 година, било прекинато кредитирањето на Светската банка, кое до 1970 година изнесувало до 60 милиони долари годишно. .
Многу луѓе од различни делови на светот веднаш се посомневале дека САД игра валкана игра. Во раните извештаи во весниците, САД негирале секаква вмешаност или претходни сознанија за пучот. Поттикнат од инкриминирачка статија на Њујорк Тајмс, американскиот Сенат отвори истрага за мешањето на САД во Чиле.
Во извештајот се наведува дека ЦИА „активно ја поддржувала воената хунта по соборувањето на Аљенде, но не му помогнала на Пиноче да го преземе претседателството“. По прегледот на снимките од телефонските разговори меѓу Никсон и Хенри Кисинџер, Роберт Далек заклучил дека и двајцата ја користеле ЦИА за активно да ја дестабилизираат владата на Аљенде. Во еден конкретен разговор за веста за соборувањето на Аљенде, Кисинџер се пожалил на непризнавањето на американската улога во соборувањето на „комунистичката“ влада, на што Никсон забележа: „Па не – како што знаете – нашата раката не се гледа овде“. Подоцнежен извештај на ЦИА наведува дека американски агенти одржувале блиски врски со чилеанската војска за да собираат разузнавачки информации, но не биле направени напори да им се помогне и „под никакви околности не се обиделе да влијаат врз нив“.
Обединето Кралство
Во септември 2020 година, документот „Декласифицираното ОК“ открива дека владата на ОК се мешала во демократијата на Чиле: За време на лабуристичката влада на Харолд Вилсон (1964–1970), тајна единица на Форин Офис иницираше пропагандна офанзива во Чиле со цел да го спречи Аљенде, водечката социјалистичка фигура во Чиле, да ја освои власта на два претседателски избори, во 1964 и 1970 година.
ИРД, исто така, сподели разузнавачки информации за левичарските активности во земјата со американската влада. Британските функционери во Сантијаго ѝ помогнаа на медиумска организација финансирана од ЦИА, која беше дел од опсежната американска тајна акција за соборување на Аљенде, што кулминираше со пучот во 1973 година.
Австралија
Станица на Австралиската тајна разузнавачка служба (ASIS) била основана во Чиле во австралиската амбасада во јули 1971 година на барање на ЦИА и овластена од тогашниот министер за надворешни работи на Либералната партија Вилијам Мекмахон. Новоизбраниот лабуристички премиер Гоф Витлам бил информиран за операцијата во февруари 1973 година и потпишал документ со кој наредува затворање на операцијата неколку недели подоцна. Сепак, се чини дека последниот агент на АСИС не го напушти Чиле до октомври 1973 година, еден месец откако државниот удар ја соборил владата на Аљенде.
Во јуни 2021 година, Клинтон Фернандес, поранешен разузнавачки аналитичар, објавил дека се обидува да ги потврди гласините за вмешаност на Австралија во пучот, и сака декласификација на клучни документи. На 10 септември 2021 година, еден ден пред 48-годишнината од пучот, декласифицираните документи потврдиле дека Мекмахон го одобрил барањето на ЦИА да спроведе тајни операции во Чиле.
Тек на настаните
Воениот удар започнал ноќта спроти 11 септември 1973 година на бродовите на чилеанската морнарица, кои заедно со американската морнарица учествувале во воените вежби „Унитас“ во близина на брегот на Чиле. Неколку стотици (точниот број е непознат) морнари и офицери - поддржувачи на Народното единство - биле застрелани, а нивните трупови фрлени во морето. Еден од командантите на воените бродови, бил уапсен и сместен во импровизиран затвор на островите Кирикин.
Во 7:00 часот на 11 септември 1973 година, бродовите на морнарицата го бомбардирале пристаништето и градот Валпараисо, а потоа се истовариле војниците и го зазеле градот. 3.000 луѓе, жители на градот биле приведени. Претседателот Аљенде бил информиран за активностите на морнарицата; веднаш со своите телохранители се упатил во претседателската палата. До 8:00 часот, Армијата ги затворила повеќето радио и телевизиски станици во градот Сантијаго; Воздухопловните сили ги бомбардирале преостанатите активни станици; Претседателот добил нецелосни информации и бил убеден дека само еден сектор од морнарицата прави заговор против него и неговата влада.
Аугусто Пиноче, генерал на армијата, и Густаво Ли, генерал на воздухопловните сили, не одговарале на телефонските повици на Аљенде до нив. Генералниот директор на Карабинерос (униформирана полиција), Хозе Марија Сепулведа, и шефот на истражната полиција (детективи во цивил), Алфредо Жоигант одговориле на повиците на Аљенде и веднаш се упатиле во претседателската палата Ла Монеда. Откако министерот за одбрана Летелиер пристигнал во Министерството за одбрана, контролирано од адмирал Патрисио Карвахал, бил уапсен како прв затвореник на државниот удар.
Околу 9:00 часот карабинерите на Ла Монеда ја напуштиле зградата. До 9:00 часот, вооружените сили го контролирале Чиле, освен центарот на главниот град Сантијаго. Аљенде одбил да се предаде, и покрај тоа што војската изјавила дека ќе ја бомбардира претседателската палата Ла Монеда доколку се спротивстави да биде сменет.
Во 9:10 часот, Радио Магаланес, последната станица која работела како поддршка на Аљенде, го емитувала последното обраќање на претседателот до чилеанскиот народ. Аљенде одржал проштален говор, ја известил нацијата за државниот удар и дека одбива да поднесе оставка од неговата функција под закана. За време на емитувањето на апелот, радиостаницата била бомбардирана, а потоа и заземена од бунтовниците. Сите вработени кои биле во зградата на радиостаницата (според различни извори, од 46 до 70 луѓе) биле убиени.
Во 9 часот и 15 минути, бунтовниците под команда на генералот Хавиер Паласиос започнале со гранатирање и упад во претседателската палата „Ла Монеда“, бранета од околу 40 луѓе. Нападот бил извршен со учество на тенкови и авиони. Понудата на бунтовниците за предавање во замена за дозвола непречено да го напуштат Чиле била одбиена од бранителите на Ла Монеда. Во 14:20 часот била заземена зградата на претседателската палата. Починал претседателот С. Аљенде. Според официјалната верзија на хунтата, (потврдена во 2011 година по ексхумацијата на телото на Аљенде) тој извршил самоубиство. Пред објавувањето на резултатите од ексхумацијата во 2011 година, имало шпекулации дека Аљенде бил убиен.
Официјално, состојбата на „опсадна состојба“ воведена за време на државниот удар продолжила еден месец по 11 септември. Долго време се тврдело дека во овој период во Чиле биле убиени над 30 илјади луѓе, но подоцна, според официјалните податоци, бројот на загинати и исчезнати бил утврден на 3225 лица. Над 37 илјади луѓе биле подложени на тортура. До август 2011 година, специјална комисија предводена од бискупот Серхио Валех го документирала идентитетот на 3.065 жртви на теророт. Сите вонсудски убиства извршени за време на воениот удар во 1973 година биле дел од амнестијата што ја објави Пиноче во 1978 година. Законот за амнестија не бил укинат по падот на диктатурата на Пиноче, а чилеанските судови не ги разгледале барањата од жртвите на државниот удар во 1973 година. Меѓутоа, во моментов осудени се дел од најактивните учесници во теророт на Пиноче - М. Контрерас, М. Краснов, М. Морин Брито.
Општински фудбалски лиги на Македонија 2014/2015
Општинските фудбалски лиги на Македонија 2014/2015 - 23. издание на Општинските фудбалски лиги на Македонија.
Ситроен C1
Ситроен C1 (француски: Citroën C1) е градски автомобил произведен од францускиот производител Ситроен од јуни 2005 година. C1 се развил како дел од проектот Б-нула на Групацијата ПСА Пежо Ситроен, во заедничко вложување со Тојота.
Пежо 107 е идентичен со C1, освен предниот браник и предните и задните светла, додека Тојота Ајго е малку поразличен, но сепак очигледно е сличен на Тојота Јарис и Тојота Виос.
Ситроен C1 се изработува во новите капацитети на заедничкото вложување ТПСА (Toyota Peugeot Citroën Automobile) во градот Колин, Чешка. Проектот за првпат бил претставен на Саемот за автомобили во Женева во 2005 година. Автомобилот е со должина од 3.40 метри, има четири седишта три или пет врати. Каросеријата е дизајнирана од Донато Коко.
Прва генерација (2005–2014)
С1 се напојува со 1.0 L трицилиндричен мотор, со потрошувачка на гориво од 4.6 Л /100 км (43.4 mpg САД). Исто така е достапен и 4,4 цилиндричен дизел мотор со HDI со димензии 1.4 L со потрошувачка на гориво од 4.1 Л /100 км (48,8 mpg САД).
Според германското списание „Дер Шпигел“, C1 е автомобил со втора најдобра економичност на горивото кај бензинските мотори (по „ Тојота Приус“ ) и кај дизел моторите (по „ Смарт ФорТу“ ).
Во јануари 2010 година, Групацијата ПСА Пежо Ситроен објавила дека повлекува „под 100 000 единици“ на C1 и Пежо 107, поради неисправност на педалот за забрзување.
Опсег (Велика Британија)
Дизајнерот Франко Збаро создал екстремен C1, наречен C1 GT, дизајн концепт што ја следи истата тема од неговиот претходен концепт Ситроен Ксара Пикасо. Екстремни каросериски одлики со многу широки тркала и вратички, заедно со изменетиот 1.6L мотор, сопирачки C2VTR и C4 WRC кој достигнал брзина од 130 mph (210 км/ч).
Во Португалија постои комерцијална ван верзија наречена Entreprise, опремена со дизел мотор 1.4L и достапна само во каросерија со три врати, за урбана употреба. Пежо 107 нуди идентична верзија.
Изглед на возилото 2009
Во јануари 2009 година, новиот изглед на Ситроен C1 бил лансиран истовремено со оној на Пежо 107 и на Тојота Аго. Новиот C1 имал нов преден браник во кој имало нова решетка. Основниот модел Vibe станал „VT“, а Rhythm станал „VTR“. Имало промена на седиштата и контролите за вентилација, а сите модели добиле предни браници со код во боја и нови бандажи на тркалата.
Моторите главно останале исти, но измените биле дека 1.0 бензинскиот мотор 1,4 испуштал 106 g/km CO2 а потрошувачката на гориво била до 3.9 L/100 км (60 mpg‑US) Дизел моторот HDi останал непроменет, повторно достапен само во повисока спецификација. Три нови бои биле додадени.
Изглед на возилото 2012
Ситроен направил понатамошни промени на возилото и во март 2012 година. Промените вклучувале:
Безбедност
Според статистиките на германскиот автомобилски клуб во мај 2010 година, Ситроен C1 (податоците се групирани со „ Peugeot 107“ и „Toyota Ago“ ) е на врвот на суб класата мали автомобили, во однос на ниските стапки на дефект постигнати за автомобили не постари од четири години. Заостанувачи во класата биле „ Шевролет Матиз“ (0-3 години стари автомобили) и „ Смарт Фортво“ (4-5 години стари автомобили). Резултатот од Еуро НЦАП од 4 ѕвезди е намален на 3 ѕвезди заради фејслифтот од 2012 година.
Втора генерација (2014 година - денес)
На Саемот за автомобили во Женева во 2014 година, Ситроен го откри новиот изглед, целосно редизајнирана верзија на C1, која е изградена во фабриката на Toyota Peugeot Citroën Automobile Czech (TPCA) во заедничко вложување меѓу Peugeot 108 и Toyota Ago.
Кенеј
Кенеј (грчки јазик|Καινεύς) во старогрчката митологија бил еден од Лапитите.
Потекло на поимот
Името Кенеј или Кајнеј има значење „нов“.
Толкување
Според Роберт Грејвс, овој мит во себе содржи три различни мотиви. Прв е обичај кој подоцна е забележан и во Албанија девојка да се придружи на воена дружина облечена во машко одело. Оваа предизвикало изненадување помеѓу непријателите кога ќе и го откријата полот прили нејзино загинување. Втор е одбивање на Лапитите да ги прифатат Хелените како господари, за што зборува прободеното копје за да му принесувале жртви. Оваа копје изгледа било мајско дрво, кое е во врска со англиската традиција, прободено во чест на новата Месечева Божица Кенида, или Елата, а на која и била посветена елка. Сепак, Лапиѓаните се истепале со Еолците од Јолк, а со помош на своите сојузници Кентаури, ги присилиле да се покорат на нивниот бог Посејдон. При тоа им го наметнале, како и во Арг, обичајот женските племенски поглавици да носат лажна брада за да го потврдат своето право да бидат војсководци и судии. Поради тоа Кенида во митот го променила полот. И на крај, третиот мотив е ритуал насликан на сад за масло, на кој се гледаат голи маши, наоружани со стапови, како го удираат по главата ликот на мајката земја, за да, како што верувале, ја ослободат Кора. Ова е во склад со значењето на името Кенеј, а кој претставуваа дух на Новата година. Птица која се вивнала од мртвото тело, според Гревс најверојатно била кукавица, ако обредод се извршувал во пролет.
Уметност
На атичкиот црвенофигурален стил стамнос од 490-480 п. м. е. кој се припишува на сликарот Клеофрад, прикажано е како кентаурите го победуваат Кенеј. Овој експонат се чува во музејот во Лувр.
Пит Таунсенд
Питер Денис Таунсенд (анг: Peter Dennis Townshend; роден на 19 мај 1945 г.) ― англиски музичар. Тој бил коосновач, гитарист и главен текстописец на Who, една од највлијателните рок групи од 1960-тите и 1970-тите. Поради агресивниот стил на свирење и иновативните техники на пишување стихови, делата од Таунсенд биле многу фалени од музичките критичари.
Иако најмногу е познат како гитарист, Таунсенд свири и клавијатури, бенџо, хармоника, усна хармоника, укулеле, мандолина, виолина, синтисајзер, бас гитара и тапани; тој е самоук на сите овие инструменти, а свири на свои соло албуми, неколку албуми од Who и како гостин соработник на многу музички записи од други уметници. Таунсенд, исто така, придонел и напишал многу написи во весници и списанија, рецензии за книги, есеи, книги и сценарија, а соработувал како текстописец и композитор за многу други музички дела.
Во 1983 година, Таунсенд ја доби наградата Брит за животно дело, а во 1990 година како член на Who бил примен во Куќата на славата на рокенролот. Таунсенд се нашол на трето место на листата за најдобри гитаристи The New Book of Rock Lists составена од Дејв Марш во 1994 година. Во 2001 година, како член на Who ја добил наградата Греми за животно дело; а во 2008 година ги добил почестите од Центарот Кенеди. На листата од Gibson.com за 2011 година од 50 најдобри гитаристи, тој бил рангиран на 10-то место, а во 2011 година бил на 10-то место на ажурираната листа од Rolling Stone за 100 најдобри гитаристи на сите времиња. На 21 мај 2016 година, тој и Роџер Далтри ја добиле наградата Џорџ и Ира Гершвин за животно дело во музиката.
Живот и кариера
Таунсенд е роден во Чизвик, Западен Лондон во ОК. Потекнувал од музичко семејство: неговиот татко, Клиф Таунсенд, бил професионален алт-саксофонист, а неговата мајка Бети била пејачка.
Во 1961 се запишал на студии по графички дизајн на колеџот за уметност Илинг. На Илинг, Таунсенд студирал заедно со идниот гитарист од Ролинг Стоунс, Рони Вуд. Во 1964 г.,Таунсенд се откажал од колеџот за да се посвети на музиката.
Кон крајот на 1961 година, Таунсенд се приклучил на рокенрол групата Detours, предводена од Роџер Далтри. Преку мајката од Таунсенд, групата склучила менаџерски договор со локалниот промотор Роберт Друс, кој договорал да бидат предгрупа на многу други групи. Во 1963 година, таткото на Таунсенд ја аранжирал аматерска снимка „It Was You“, прва песна што ја напишал Пит Таунсенд. The Detours, во февруари 1964 година, дознале дека постои група со исто такво име и биле принудени ги да го променат името. Одлучиле да го сменат името во „The Who“.
Таунсенд ја напишал песната, „I Can't Explain“ која била прв хит на Who. Потоа The Who се здобиле со слава во Велика Британија по серија топ 10 хит синглови. Следеле албумите „My Generation“ (1965), „A Quick One“ (1966) и „The Who Sell Out“ (1967). Првите два албума се искачиле на прво место на бртитанската топ листа. Нивната слава растела со незаборавните настапи на фестивалите во Монтереј и на Вудсток. „Tommy“, издаден во 1969 година, бил првиот од серијата албуми кои стигнале во топ 10 во САД; по нив следеле „Live at Leeds“ (1970), „Who's Next“ (1971), „Quadrophenia“ (1973), „The Who By Numbers“ (1975), „Who Are You“ (1978) и „The Kids Are Alright“ (1979). Покрај работата со Who, Таунсенд повремено бил активен и како соло музичар. Од 1969 до 1971 година Таунсенд снимил три албуми: Happy Birthday, I Am, и With Love. Во 1972 го објавил својот прв соло албум со „голем“ издавач: Who Came First.
Успех во соло кариерата Таунсенд забележал по објавување на албумот Empty Glass од 1980 година. Во 1982 година го објавил албумот All the Best Cowboys Have Chinese Eyes, на кој се наоѓала и популарната радио песна „Slit Skirts“. Во 1980-тите и раните 1990-ти, Таунсенд повторно почнал да експериментира со рок опери и сродни формати, и објавувил неколку албуми засновани на приказни, како White City: A Novel (1985), The Iron Man: A Musical (1989) и Psychoderelict (1993). Таунсенд, исто така, заедно со Хенк Марвин и други рок музичари како Дејвид Гилмор, Џон Бонам и Рони Лејн свирел на сесиите за албумот од Пол Макартни „Rockestra“.
Опел Спидстер
Опел Спидстер познат и како Воксхал VX220 — спортски автомобил со среден мотор, продаван од германскиот производител на автомобили Опел, претставен во јули 2000 година. Изграден е и во верзии на лев и десен волан, во фабриката Лотус Карс во Англија. Моделот бил претставен на Саемот за автомобили во Женева во март 1999 година.
Опел Мерива
Опел Мерива (германски: Opel Meriva) — автомобил од типот на минивани кој се произведувал од страна на германската марка на автомобили Опел од 2003 до 2017 година. Моделот функционира на преден погон со пет врати, и од моделот биле претставени две генерации. Моделот се продава под најразлични други брендови (Воксхал во Велика Британија, Шевролет во Јужна Америка).
Мерива A (2003–2010)
Првата генерација, по име Мерива А, се базирла на третата генерација Опел Корса Ц. Таа излегла во продажба во мај 2003 година. Првите официјални слики на Мерива биле објавени во август 2002 година.
Како и Зафира, Мерива има флексибилен ентериер, продаван на пазарот како FlexSpace. Иако има само пет седишта поделени на два реда, вториот ред може да се турне напред или назад, или да се постави на земја, правејќи рамна платформа на ниво на зголемен простор за багажникот. Вториот ред би можел да прими двајца или тројца патници.
Во двата патнички режими, седиштата се одвоени од вратите и едни од други. Во режим на патници, задното седиште изгледа како редовно едно парче седиште. Предното седиште може да се турка целосно наназад.
Мерива била продавана во Јужна Америка (освен во Чиле) од 2003 до 2012 година како Шевролет Мерива, каде била заменета во 2012 година од Шевролет Спин. Првичната верзија била ко-развиена од „Опел“ и „Џенерал моторс во Бразил . Автомобилот бил произведуван во Сао Жосе дос Кампос, Бразил.
Првично лансирање
Од лансирањето имало три бензински мотори и еден дизел мотор. Во 2005 година, бензинскиот мотор 1.6 8v бил заменет со помоќен и поефикасен 1,4 мотор. 2,5 Турбо бил достапен со шестстепен рачен менувач како стандарден, а другите мотори имале пет брзински рачни менувачи како стандард. 1,6 (16v) и 1,8 бензинци биле достапни со пет брзински менувач „Easytronic“ како опција.
Мерива B (2010–2017)
Втората генерација, по име Мерива B, е малку поголема од претходната генерација и е класифицирана како компактен миниван. Лансирањето на пазарот се одржало на 12 јуни 2010 година.
Мерива B се појавила во ноември 2009 година. Новиот модел има 4,288 мм должина, во однос на 4,052 мм од претходната верзија, која била заснована на Корса. Ентериерот е сличен на оној на Астра и Инсигнија од 2009 до 2015 година.
Новата Мерива користи технологија на предните седишта од Астра и Инсигнија. Опсегот за прилагодување на седиштата е 240 мм во должина и 65 мм во висина.