cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Уметност на Третиот Рајх
Изродена уметност
Поимот Entartung („изродување, дегенерација“) стекнал популарност во Германија кон крајот на XIX век кога критичарот и писател Макс Нордау создал теорија презентирана во неговата книга од 1892 година насловена како „Изроденост“. Нордау ги користел списите на криминологот Чезаре Ломбросо, чија книга „Злосторник“, објавена во 1876 година, се обидела да докаже дека има „родени криминалци“ чии атавистички одлики на личноста може научно да се докажат преку мерење на абнормални физички одлики. Од оваа премиса, Нордау развил критика на модерната уметност, која ја објаснувал како дело на луѓе расипани и ослабени од модерниот живот што изгубиле самоконтрола потребна за создавање кохерентни дела. Објаснувајќи го користењето бои кај импресионизмот како знак на заболен визуелен кортекс, Нордау ја прогласил модерната за изродена, истовремено фалејќи ја традиционалната германска култура. Наспроти фактот дека Нордау бил Евреин (како и Ломбросо), неговата теорија за уметничко изродување била прифатена од германските националсоцијалисти во текот на Вајмарската Република како почетна точка за нивните антисемитски и расиситички барања за ариевска чистота во уметноста.
Верувањето во германскиот дух - дефиниран како мистичен, рурален, морален, носител на стара мудрост, благороден наспроти трагичната судбина - постоело многу пред подемот на нацистите; Рихард Вагнер ги прославувал таквите идеи во неговото дело. Влијателните писанија на познатиот германски архитект и сликар Паул Шултце-Наумбург, кои почнал да ги објавува пред Првата светска војна и во кои се повикувал на расни теории при осудување на модерната уметност и архитектура, обезбедиле голем дел од основата на уверувањата на Адолф Хитлер дека Стара Грција и Средниот Век биле вистинските извори на ариевска уметност.
Набрзо по Хитлеровото заземање на власта на 31 јануари 1933 година, биле преземени акции да се исчисти културата од изроди: биле организирани палења на книги, уметници и музичари биле отпуштени од професорски места, на уметниците им било забрането да користат бои кои не се очевидни во природата, за „нормалното око“, а кустосите кои покажувале симпатии кон модерната уметност биле заменети со членови на Партијата.
Создавањето на Културна комора на Рајхот
Во септември 1933 година била основана Културна комора на Рајхот (Reichskulturkammer), на чело со Јозеф Гебелс, министер за народна просвета и пропаганда. Во рамки на Културната комора биле основани поткомори, кои ги претставувале одделните уметности (музика, филм, литература, архитектура и визуелните уметности) во кои членувале „расно чисти“ уметности кои ја поддржувале Партијата или ѝ се повинувале. Гебелс јасно кажал: „Во иднина само на членовите на Комората ќе им биде дозволено да бидат продуктивни во нашиот културен живот. Членството е отворено само за оние кои ги исполнуваат условите за влез. На овој начин сите несакани или штетни елементи се исклучени.“ До 1935 година Културната комора на Рајхот имала 100.000 членови.
Изложба на „Изродена уметност“
Модерните уметнички дела биле исчистени од германските музеи. Над 5.000 дела биле конфискувани во првиот бран, меѓу кои 1.052 од Нолде, 759 од Хекел, 639 од Ернст Лудвиг Кирчнер и 508 од Макс Бекман, како и сличен број дела од уметници како Александар Арчипенко, Марк Шагал, Џејмс Енсор, Анри Матис, Пабло Пикасо и Винсент ван Гог. Со ваквите дела е подготвена изложба насловена како „Изродена уметност“ со над 650 слики, скулптури, графики и книги од колекциите на над 32 германски музеи. Цел на изложбата била да ја посрамоти модерната уметност, а нејзината премиера била во Минхен на 19 јули 1937 година. Во тој град останала до 30 ноември, по што патувала во уште 11 градови низ Германија и Австрија. На оваа изложба, делата биле намерно претставени неуредно и со потсмешливи објаснувања.
Голема изложба на германска уметност
Големи изложби на германската уметност се одржувале во Домот на германска култура во Минхен секоја година од 1937 до 1944 г.
Музикологија на Третиот Рајх
Кога нацистите дошле на власт во 1933 година, на музиколозите им било наредено да напишат нова историја на германската музика во која ќе се содржи нацистичката митологија и идеологија. Рихард Вагнер и Ханс Пфитзнер биле значајни композитори од минатото кои го концептуализирале обединетиот поредок (Volksgemeinschaft) во кој музиката била индекс за германската заедница. Обајцата сакале да ја ревитализираат земјата преку музика и нивните размисли биле присвоени од Хитлер и неговите пропагандисти, особено Гебелс. Од друга страна, значајни современи уметници како Арнолд Шонберг и Теодор В. Адорно сметале дека музиката треба да биде автономна во однос на политиката и независна од нацистичката култура.
Композиторите, авторите на либрета, едукаторите, критичарите и особено музиколозите, преку јавни изјави, интелектуални записи и списанија придонеле со оправдување на тоталитарната матрица која требало да се инсталира преку нацификација. Музиката била компонирана во функција на нацистичките митинзи, собири и конвенции. Композиторите посветувале таканаречни воведни фанфари и песни за знамето на фирерот. Промената на власта веднаш нашла одраз и во музиколошките списанија. Биле спроведени чистки на дел од прогресивните новинари кои покривале модерна музика. Списанијата кои го поддржувале ’германското гледиште‘ засновано на Вагнеровски идеали, како Zeischrift fur Musik и Die Muzik, искажувале доверба кон новиот режим и го потврдувале процесот на мешање на владините политики во музиката. Државните органи под контрола на Гебелс основале списанија како Volkscher Beobatcher и Mitteilungen der Reichsmusikkammer наменети за широката публика и носителите на одлуки преку кои државата ги пренесувала ставовите во врска со музичките политики, како и организациските и персоналните промени во музичките институции.
Во првите години на Третиот Рајх, музиколозите и музичарите ги пренасочиле ориентацијата на музиката, преку дефинирање што било ’германска музика‘ и што не било. Нацистичката идеологија била применета на проценка на херојскиот статус на музичарите, при што подобните добиле титула на пророци, а заслугите за нивните постигнувања и дела биле припишувани на режимот. Така германските музиколози придонеле кон оправдување на нацистичката моќ и новата германска музичка култура како целина. Исполнувајќи ја нивната должност за интегрирање на музиката и нацизмот, наметнувајќи ’повисоки германски вредности‘ со кои музичарите морале да се идентификуваат.
Сликарство
Пејзажите биле најчесто избирани за Големата изложба на германска уметност. Засновани на германската романтична традиција, тие требало да претставуваат вистински пејзажи, германскиот „животен простор“ (Lebensraum) без религиозни чувства. Селаните исто така биле популарни ликови, претставувајќи едноставен начин на живот во хармонија со природата. Ваквите дела не покажувале никаков знак на механизација во земјоделието. Фармерот работел со своите раце, со напор и борба. На првата изложба немало ниту една слика што покажувала урбан или индустријализиран живот, изложбата од 1938 година содржела само две.
Нацистичката теорија изречно го отфрлала „материјализмот“ и затоа, наспроти реалистичкиот однос кон сликите, „реализмот“ како термин ретко се користел. Сликарите требало да создадат идеални слики, за вечноста. Сликите на мажи, а особено на жените, биле тешко стереотипизирани, при што голите тела морало да покажуваат физичко совршенство. Ова може да е причината зошто биле направени многу малку антисемитски слики. Иако постојат дела како „Околу куќата и дворот“ (Um Haus and Hof) која претставува еврејски шпекулатор кој го одзема имотот на постара брачна двојка, такви примери се ретки, можеби затоа што уметноста требало да биде на повисоко ниво. Изречно политички слики биле нешто почести, но сепак ретки. Херојските сцени, од друга страна, биле толку чести што еден критичар искоментирал: „Херојскиот елемент се истакнува. Работникот, земјоделецот, војникот се главните теми... Херојските теми доминираат врз сентименталните“.
Со настапувањето на војната, воените слики станале почести. Сликите биле многу романтизирани и претставувале херојски жртви и победи. Сепак, најголем дел од сликите биле пејзажи и сликарите кои биле изземени од воена служба претежно сликале пејзажи или други пацифистички теми.
Дури и Хитлер и Гебелс сметале дека новите слики се разочарувачки, иако Гебелс се обидел да најде позитивна страна со забелешката дека тие го расчистиле патот и дека во овие очајни времиња многу талентирани луѓе повеќе биле посветени на политичкиот живот, наместо на културата.
Скулптура
Монументалните можности на скулптурата овозможувале подобро изразување на нацистичките расни теории. „Големата изложба на германска уметност“ во текот на нацистичките години повеќе се полнела со скулптури отколку со слики. Најчестиот лик бил гол маж, кој го изразувал идеалот на ариевската раса. Арно Брекер станал омилен вајар на Хитлер поради вештината на ова поле. Голи жени биле исто така чести, но нивното претставување не било толку монументално. Во обата случаи, физичката форма не покажувала никакви човечки несовршености.
Јозеф Торак бил уште еден од значајните „официјални вајари“ на Третиот Рајх, чија специјалност биле монументални статуи. Во неговото ателје финансирано од Владата во близина на Минхен, Торак изработувал статуи под координација на нацистите, кои имале херојски димензии, со висина до 20 метри. Неговите официјални дела од овој период вклучувале низа скулптури поставени на Олимпискиот стадион во Берлин од 1936 г.
Графички дизајн
Применетата уметност била во функција на нацистичката пропаганда, како во земјата така и на окупираните територии, при што постерот станал важен медиум. Нивната типографија ја одразувала официјалната нацистичка идеологија. Фонтот Фрактур (Fraktur) широко се користел во Германија до 1941 година, кога Мартин Борман го осудил како „еврејски букви“ и прогласил дека смее да се користи само римскиот стил (анг. Roman type). Модерните безсерифни фонтови биле осудени како културен болшевизам иако фонтовите Футура (Futura) сепак се користеле заради нивната практичност.
Сликите често биле засновани на херојски реализам. Нацистичките младинци и есесовците биле претставени монументално, со осветлување поставено со цел да се создаде впечаток на величина.
Музика
Нацистичкиот режим вложувал концентрирани напори да ја отстрани популарната и авангардна музика која се свирела во многубројните кабареа и џез-клубови бидејќи ја сметале за изродена и еврејска. Како подобна ја сметале класичната „германска“ музика која алудирала на митското, херојско германско минато како делата на Бах, Бетовен и Вагнер. Музиката на Шоенберг (и атоналната музика во целост), Малер, Менделсон и многу други била забранета бидејќи тие биле Евреи или со еврејско потекло. Паул Хиндермит побегнал за да не мора да ја прилагодува својата музика на нацистичката идеологија. Некои опери на Георг Фридрих Хендел биле или целосно забранети бидејќи содржеле мотиви кои искажувале симпатии кон Евреите или јудаизмот, или пак за нив биле напишани нови либрета.
Музиката од негермански композитори била толерирана ако била класична, тонална и ако композиторите немал еврејско потекло или поврзаност со непријателски идеологии. Нацистите сметале дека Франц Лист имал германско потекло и фалсификувале генеологија која тврдела дека Фредерик Шопен бил Германец и изградиле музеј во негова чест во Варшава. Музиката на Русинот Петар Чајковски била дозволена во нацистичка Германија дури и по Операцијата Барбароса. Оперите на Џоакино Росини, Џузепе Верди и Џакомо Пучини биле често изведувани. Современите композитори како Русинот Игор Стравински и Унгарецот Бела Барток биле толерирани сè додека јавно не проговориле против нацистичките политики.
Постојат контроверзни мислења во врска со тоа дали ако нацистичкиот режим користела музика на некои композитори, тоа значело дека и авторите биле нацисти. Композиторите како Рихард Штраус, кој служел како прв директор на одделот за музика на Министерството за пропаганда, како и Карл Орф биле тема на екстремна критика и жешка одбрана.
Во Германија на Евреите им било забрането да изведуваат и диригираат класична музика. Диригентите како Ото Клемперер, Бруно Валтер, Јозеф Крипс и Курт Сандерлинг избегале од земјата. При нацистичкото освојување на Чехословачка, диригентот Карел Анчерл бил ставен на црна листа како Евреин и пратен во концентрационите логори Тересиенштад и Аушвиц.
Популарна уметност
Масовната култура била полабаво регулирана од високата култура, можеби затоа што властите се плашеле од последиците од прежестокото мешање во народната забава. Затоа, до отпочнувањето на војната, повеќето холивудски филмови можеле да бидат прикажани во Германија, меѓу кои и „Одвеано со ветерот“. Изведувањето на атонална музика било забрането, но забраната на џезот не била целосно спроведувана. Бени Гудман и Џанго Рајнхарт биле популарни, а водечки англиски и американски џез-групи држеле концерти во поголемите градови сè до војната. Потоа, оркестрите на игранки официјално свиреле „свинг“, наместо забранетиот џез.
Стриповите биле забранети со Декретот на нацистичката партија против „порнографија и ѓубре“ од 4 февруари 1933 г. Реакцијата на есесовците кон стриповскиот лик Супермен била негативна бидејќи неговиот автор бил Евреин, наспроти тоа што себеси се сметале за примарни претставници на вишата раса и се обидувале да создадат нација од надлуѓе: „Џери Сигел е човек што е интелектуално и физички обрежан, со седиште во Њујорк. Тој измислил сликовит лик што многу наликува, со силно тело и црвен костим за капење... Креативниот Израелит го нарекол овој пријатен лик со премногу развиено тело и неразвиен мозок ,Супермен‘.“ - цитат од есесовскиот часопис „Црниот корпус“ (Das Schwarze Korps) од 25 април 1940 г.
Грабеж на уметнички дела
Подоцна, како окупатори на Европа, Германците ги пребарувале музеите и приватните колекции во освоените земји во потрага по подобна „ариевска“ уметност со која требало да се наполни бомбастична нова галерија во Линц, родното место на Хитлер. На почетокот имало преправање дека се врши некаква размена на дела (понекогаш со импресионистички ремек-дела, кои нацистите ги сметале за изродени и со тоа безвредни), но подоцна преминале на присилни „донации“ и на крај се свело на обично грабање.
Поединечни уметници
Во септември 1944 г. Министерството за народна просвета и пропаганда изготвило список на вкупно 1.041 уметник од клучно значење за нацистичката култура, со што биле изземени од служење војска. Овој список, наречен „Список на богонадарени“ (Gottbegnadeten-Liste) обезбедува добро документиран индекс на сликарите, вајарите, архитектите и филмотворците кои нацистите ги сметале за симпатизери, културно значајни и кои биле присутни во Германија во тој доцен стадиум на војната.
Прва македонска кошаркарска лига 1993/94 - Разигрување
Разигрувањето 1995 била конечната фаза на Првата македонска кошаркарска лига 1994/95. Разигрувањето го освоил Годел Работнички и така станал првак на сезоната.
Скопско-велешки дијалект
Скопско-велешки дијалект — дијалект на македонскиот јазик што спаѓа во подгрупата на централни дијалекти на западното наречје на македонскиот јазик. Дијалектот се зборува на територијата на градовите Скопје и Велес со околината. Скопско-велешкиот дијалект е близок дијалект со прилепско-битолскиот дијалект и со останатите дијалекти на централната подгрупа. Овој дијалект, заедно со останатите дијалекти од централната подгрупа, се основата врз кој се темели стандардниот македонски јазик.
Џанек
Џанек е град во покраината Алмати во југоисточен Казахстан. Градот претставува предградие на Алма Ата.
Демотско писмо
Демотското писмо се користело во стариот Египет. Претставува поедноставена форма на хиероглифското писмо. Се користело во последниот период од историјата на стар Египет. На демотското писмо му претходело хиератското писмо, уште една поедноставена форма на хиероглифското писмо. Демoтското писмо се користело во литературата и во трговијата, додека хиератското писмо се користело за пишување на религиозни текстови. Демотското писмо претставува усовршување на хиератското писмо. Се пишува во курзивна форма, знаците се поврзани и доста слични еден со друг поради што е потешко за читање. Демотското писмо вклучува неколку типови на нови фонетски форми кои битно се разликуваат од хератското писмо. За разлика од хиератското писмо кое речиси секогаш е пишувано со мастило на папирус, демоското писмо исто така може да се гравира на камена или дрвена подлога.
Најрани познати почетоци на дометското писмо се околу 660 г.п.н.е. Во текот на петтиот век п.н.е. демотското писмо било во употреба низ целиот Египет. Во почетокот на четвртиот век п.н.е., демотското писмо почнало да се заменува со грчкото писмо. Последно датиран примерок на демотското писмо е од 425 година од нашата ера.
Ран период
Раниот период на дометското писмо го опфаќа периодот од VII век п.н.е. до крајот на IV век п.н.е. Во германската литература овој период се означува со терминот Frühdemotisch. Во вој период се појавува дометското писмо за време на владеењето на 25-тата Династија. После реунификацијата на Египет од страна на Псаметик I, демотското писмо го заменило хиератското писмо во горен Египет, посебно за време на владеењето на Амазис, кога ова писмо станува официјално административно писмо, а хиероглифите и хиератското писмо останале во употреба за пишување на религиозни текстови.
Птолемаидски период
Птолемаидскиот или среден период на дометското писмо го опфаќа периодот од V век п.н.е до I век п.н.е. Ова бил период на користење на писмото за време на владеењето на Птолемаидската династија со Египет. Од IV век п.н.е. демотското писмо доживува подем, бидејќи почнува да се употребува за пишување и на книжевни и на религиозни текстови. Но кон крајот на третиот век п.н.е. грчкиот јазик и писмо биле многу пошироко употребувани во Египет.
Доцен период
Доцниот период или римско-византискиот период на дометското писмо го опфаќа периодот од I век п.н.е. до средината на V век од нашата ера. Од почетокот на владеењето на Египет од страна на Римското Царство, дометското писмо сè повеќе се истиснува од употреба во јавниот живот. Но сепак и во овој период биле напишани бројни книжевни дела. Последниот познат случај на употреба на дометското писмо е датиран од 11 декември 452 од нашата ера, во форма на испишани графити на ѕидовите на храмот Изис на Фила.
Демотски јазик
Демотскиот јазик е варијанта на староегипетскиот јазик кој има доста заеднички елементи со коптскиот јазик.
Дешифрирање
Демотското писмо е запишано на таканаречениот Камен од Розета откриен во 1799 година во местото Розета (на египетски Ел Рашид) во Египет при копање за изградба на фортификациски објекти од страна на француската војска во текот на египетската воена операција на Наполеон Бонапарт. Тогаш и Англичаните влегуваат во судир со француската војска и оваа краткотрајна војна завршува со потпишување примирје во Александрија во 1802 година и со пораз на француската војска. Во согласност со одредбите на ова примирје Каменот од Розета, заедно со сите други ископани артефакти, им припаднал на Англичаните, кои го пренесуваат во Англија и го сместуваат во Британскиот музеј во Лондон, каде што и денес е изложен како еден од најпознатите експонати. Каменот е изработен од гранитна карпа со импозантни димензии: височина 1,44 m, широчина 0,72 m, дебелина 0,28 m и тежина 762 кг. Содржината на текстот испишана на каменот претставува декрет на фараонот Птоломеј V Епифан Евхаристос по повод првата годишнина од неговото крунисување во 196 г.п.н.е. Напишан е од група свештеници во Египет, во чест на египетскиот фараон и наведена е список на сите работи што тој ги направил, а биле добри за свештениците и за народот на Египет.
Во 1822 година францускиот научник Жан-Франсоа Шамполион, врз основа на старогрчкиот текст успеал да го дешифрира и текстот испишан со хиероглифското писмо. Средното писмо во тоа време останало не дешифрирано.
Македонските истражувачи Томе Бошевски и Аристотел Тентов тврдат дека овој текст е напишан на антички македонски јазик. Двајцата истражувачи тргнале од претпоставката дека јазикот бил македонски, односно од балканскиот ареал. Основа за таков пристап е што со Египет владеела династијата Птолемаиди (кои се антички Македонци, зашто основач на династијата е Птоломеј I Сотир, генерал на Александар Македонски), така што античкомакедонскиот бил и државен јазик на Египет на кој се пишувале сите државни документи.
Во декретот се наведени местата каде да се постават камењата со текстот. Според преводот, во македонскиот текст Египќаните се запишани како Аѓупци, Македонците како Живи господари, а Грците како Данајци. Средниот текст е со вчудовидувачка сличност до идентичност со сегашните македонски говори и дијалекти, според приложените 167 зборови. Еве некои зборови: наше име, најнаше име, деца, децана, деца мои, божен, најбожен, господар, господари, же(и)во, бога, бога нашион, на нашево бога Sе (Светлина, Sевс?), на бога се деца, налеа (статуа налеана), надеж', тој, мој, мо (јас), мои, вои (вие), ј'ви (јави), б'де (да биде), најзе (нејзе), дивејеи (се диви, восхитува), ата (татко на старословенски) итн.
Писмото е слоговно од типот согласка-самогласка. Основните знаци (согласките) се наоѓаат во по 8 положби и, во зависност од позицијата, односно аголот под кој се наоѓаат, се чита слогот со изговор на самогласката, како еден вид јотација во старословенскиот јазик. Покрај согласките за првпат се предлага озвучување и на самогласките. Идентификувани и озвучени се 25 согласки и 8 самогласки, речиси половина од нив (12) согласки формираат слогови со сите 8 самогласки, додека останатите согласки со 4-5 самогласки. Исто така, идентификувани се 4 пиктографски знаци, карактеристична е употребата на лигатури со цел да се покрие зачестената употреба на предлогот „на“. Често се употребува и сврзникот „и“, а множина се прави со додавање на „и“ на крајот од зборот, како, впрочем, и денес. Со употреба на дефинираните правила за читање и озвучување идентификувани се над 160 зборови. Од сето ова произлегува дека средниот текст е дефинитивно напишан на писмото и јазикот на тогашните господари на Египет - Античките Македонци. Средниот текст, всушност, бил оригиналот од кој описно се преводите на старогрчки и на староегипетски. Македонскиот текст не се совпаѓа буквално со другите два текста.
Надворешни врски
Hieroglyfer
Јохан Кристијан Фридрих Хефнер
Јохан Кристијан Фридрих Хефнер (2 март 1759 година во Обершенау - 28 мај 1833 година во Упсала) бил германско - шведски композитор.
Своето прво музичко образование Хефнер го добил кај органистот на Шмалкалден, Јохан Готфрид Вирлинг. Студирал во Лајпциг од 1776 година, а потоа работел како музички диригент во театрите во Франкфурт на Мајна и Хамбург од 1778 до 1780 година. Тој се преселил во Стокхолм, Шведска во 1781 година на покана на тамошното германско собрание за да ја преземе функцијата органист, која ја држел до 1793 година. Истата година (1781) бил вработен во Кралскиот театар во Стокхолм како и диригент на оркестарот за театрите во Стенборг. Во 1786 година Хефнер бил назначен за помошник-диригент на Кралскиот оркестар и од 1795 до 1807 година ја извршувал функцијата главен диригент на Кралскиот оркестар. Бил и инструктор на Кралската академија за драмска обука. Тој бил женет двапати, прво со шведската глумица и пејачка Елизабет Форселиус.
Откако кралот Густаф IV Адолф ја затворил Кралската опера (и нејзиниот оркестар) во 1807 година, Хефнер се преселил во Упсала, каде што во 1808 година бил назначен за директор на музиката на универзитетот и истовремено бил вработен како органист во катедралата. Во Упсала ги организирал студентите(„Студентско пеење“) - четиригласно машко хорско пеење. Оваа практика брзо се проширила на другите нордиски универзитети и сè уште е посакувана традиција, не само меѓу студентите, туку и во минатиот век, исто така, во многу машки хорови низ цела Шведска. Поради страста за оваа работа, Хефнер го добил името „Татко на „студентите“.
Хефнер компонирал три опери, театарска музика, миса, песни со придружба на пијано и бил одговорен за новата шведска хорска книга во 1819 година. Вреди да се забележи и неговиот ораториум „Спасителот на Голгота“.
Хефнер починал во Упсала на 28 мај 1833 година.
NGC 1820
NGC 1820 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1820 се споменува и како ESO 85-SC39, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јануари 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1820 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 9 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 4 м 4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 16' 18".
Други поделби
Проучување на NGC 1820 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 444; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8889.
Јулија Мамеја
Јулија Авита Мамеја (Julia Avita Mamaea, родена во околу 180 - починала во 235 година) — римска царица, мајка на римскиот цар Александар Север.
Јулија Мамеја била втората ќерка на Јулија Меса и сирискиот аристократ Јулиј Авит, како и сестра на Јулија Соемиј. Јулија Мамеја се омажила за Марк Јулиј Гесиј Марцијан, со кој имала две деца, Теодора и Марк Јулиј Гесиј Басијан Алексијан, подоцна познат како Александар Север.
За разлика од својата сестра, Јулија Мамеја не била вовлечена во некој скандал и живеела беспрекорен живот. Кога Елагабал и нејзината мајка Јулија Соемиј се покажале како неспособни валдатели, се укажала шансa на Александар Север, синот на Јулуја Мамеја. Тој станал цар кога во 222 година Елагабал бил убиен од страна на преторијанците, а Јулија Мамеја како регент владеела во името на Александар кој тогаш имал 14 години.
Јулија Мамеја го испраќала својот син на сите негови воени походи, што како пракса ја вовела Јулија Домна, жената на Септимиј Север. Така Јулија Мамеја патувала на исток, во војна против Перчаните. Таа била заедно со својот син кога тој војувал со Германите. Кога Александар Север го убиле неговите војници блиску Могунтијакум, на Јулија Мамеја ѝ се случила истата судбина, односно мајката и синот биле убиени истовремено на 19 март 235 година.
Кирил Николовски
Кирил Николовски (роден на во ) — македонски кошаркар и репрезентативец. Тој моментално игра за кошаркарскиот клуб Работнички.
Клупска кариера
Професионалната кариера ја започнал во МЗТ Аеродром во сезоната 2006/07. Во МЗТ продолжил да настапува и во сезоната 2007/08. За сезоната 2008/09, Николовски се преселил во Вардар. Следната сезона потпишал за новиот прволигаш Вардар Осигурување. Со тој клуб станал вицепрвак во Лигата и полуфиналист во Купот 2010. Поради распаѓањето на Вардар Осигурување, Николовски се вратил во МЗТ Аеродром за сезоната 2010/11. Со МЗТ стигнал до полуфиналето во Првенството и до финалето во Купот 2011 каде биле поразени. Со Фени Индустри бил вицепрвак во Првенството 2011/12 и Купот 2012. Следните три сезони пак се вратил во МЗТ Аеродром. Во тој период ја освоил Првата лига во сезоните 2012/13, 2013/14, 2014/15, како и Купот на Македонија во изданијата 2013 и 2014. Во јули 2015 година, Кирил повторно потпишал за Фени Индустри. Во јуни 2016 година, Кирил потпишал нов договор со Фени Индустри. Во јуни 2017 година, тој се преселил во Карпош Соколи. Поради финасиската криза во Карпош Соколи, тој во ноември го напуштил клубот и потпишал за Работнички. Во таа сезона, Николовски со Работнички бил вицепрвак во Купот 2018, додека во Првенството бил првак. За сезоната 2018/19, Николовски продолжил во редовите на Работнички. Поради повреда, уште од февруари 2019 година, тој го пропуштил остатокот на Првенството. Со Работнички, Николовски го освоил Купот 2019, додека во Првенството бил вицепрвак. За сезоната 2019/20, Николовски останал во Работнички. Кирил бил сè уште под траечки договор со Работнички за сезоната 2020/21. Во средината на март 2021 година, Кирил Николовски се здобил со повреда на лактот, што довело до неможност да настапува во дресот на Работнички.
Репрезентативна кариера
Николовски исто така е член на Кошаркарската репрезентација на Македонија, кога ја претставувал Македонија на Европското првенство под 16 години. Тој се натпреварувал со сите кошаркарски генерации: под 16 години, под 18, под 20 па дури и со сениорската селекција. Тој и помогнал на Македонија да обезбеди пласман на Евробаскетот 2011.
Семиз Али-паша
Семиз Али-паша бил османлиски државник и Голем везир на империјата во периодот од 1561 до 1565 година After palace schooling, he discharged high-level functions along the Ottoman Empire. . Во периодот од 1549 до 1554 бил управител на Египет.
Гедвик, Лулео
Гедвик е рурално село од двете страни на реката Луле, западно од Бергнасет во округот Недерлуде во општината Лулеш, Шведска. Страните на селото се викаат Содра Гедвик и Нора Гедвик. Дел од Содра Гедвик е класифициран како област едноставно наречена Гедвик. 53 жители од вкупно 114 жители на селото од (2010) живеат таму. Нора Гедвик имала 61 жител (2010).
Историја
Има национален пат заедно Норландкустен преку Гедвик од средниот век. Мостот наречен Гамла Гадвиксброн е изграден во 1941 година. Во 1978 година сообраќајот на европската рута Е4 бил преместен во Нов Гадвиксброн.
Знаменитости
Постои шведска евангелска - мисиска градина „Сундет“ со капацитети за кампување летно време во Гедвик.
Камза
Камза (познато и како Камаз, Камбаза) — град во Албанија, предградие 7 км северно од Тирана. Дел е од областа и округот Тирана.
Валентинијанова династија
Валентинијановата династија се состои од четири императори, кои управувале со Западната Римското Царство од 364 до 392 и Источната Римското Царство од 364 до 378 година.
Династијата е поврзана со Теодосиевата династија преку бракот на Теодосиј I (379-395) со ќерката на Валентинијан I. Од овој брак се родила Гала Плацидија, чиј син Валентинијан III станал западен император (425-455), иако технички тој не е ниту од Валентинијановата ниту од Теодосиевата династија. Иако Валентинијан III е последниот владетел, кој произлегува и од едната и од другата династија, неговите наследници продолжиле да бидат дел од римскиот нобилитет во Цариград до крајот на шестото столетие.
Список на ѕвезди во соѕвездието Скорпија
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Скорпија, надолно подредени според сјајноста.
Општини во Романија
Како начело, општината може да содржи неограничен број на население, но во практиката, кога една општина ќе стане урбанизирана и ќе надмине преку 10.000 жители се стекнува со статус на град. Иако градовите се на исто управно ниво како и општините, нивните месни власти се подредени на таков начин што истите имаат поголема моќ. Некои урбани и полуурбани области со помалку од 10.000 жители имаат стекнато статус на град.
Секоја општина е управувана од градоначалник (primar на романски). Општината се состои од едно или повеќе села кои поединечно немаат никаква управна улога. Општините, како и градовите, сè исто што и европските месни управни единици од второ ниво.
Флорешт во округот Клуж, е најголемата општина, со преку 22.000 жители.
Второ послание до Солуњаните
Второ послание на апостол Павле до Солуњаните — книга од Новиот завет напишана од страна на Апостол Павле. Авторот на посланието се смета дека бил апостол Павле бидејќи и самото послание започнува со стихот: „Павле и Силван и Тимотеј до црквата на Солуњаните во Бог, нашиот Татко, и Господа Исуса Христа“.
Ова послание се надоврзува на Првото послание на апостол Павле до Солуњаните, и според податоците било напишано најверојатно во Коринт, во околу 50 година и спаѓа во најстарите новозаветни текстови.
Градот Солун во Македонија бил вториот град во Европа каде апостол Павле основал христијанска заедница, веднаш по Филипи (кај денешно с. Рахче), исто така во Македонија. По неколку месеци од првото послание, апостол Павле го напишал и второто послание како одговор на двоумењето на Солуњаните околу повторното доаѓање на Исус. Апостол Павле потенцирал дека тоа нема да се случи толку бргу како што тие сметале, и кажува дека пред доаѓањето ќе се појават јасни знаци. Тој нагласил дека Господовиот ден нема да дојде “додека најнапред не дојде отпаѓањето и не се открие човекот на гревот, синот на погибелта, кој се противи и се превознесува над сè, што се нарекува Бог или светост, за да седне како бог во Божјиот храм, покажувајќи се дека е Бог.”
Апостол Павле во посланието предупредува: Никој да не ве измами ниту по каков начин, зашто тоа не ќе се случи додека првин не дојде отпаѓањето и не се појави човекот на беззаконието, синот на погибелта
Посланието е поделено во три глави. Во првата глава, Павле му се заблагодарува на Бог што се зголемува љубовта и верата помеѓу жителите на Солун. Во втората глава го објаснува повторното доаѓање на Исус Христос, додека пак во третата упатува критика:
Зашто и кога бевме со вас, ви го заповедавме ова: ако некој не сака да работи, нека и не јаде! Имено, слушаме дека некои меѓу вас живеат неуредно, ништо не работат, туку се занимаваат со празни работи.
Блендовска Пустина
Блендовска Пустина (Pustynia Błędowska) – единствена пустина во Полска и една од петте природни пустини во Европа. Лежи во Шлеското Војводство на југ на Полска, источно од местото Домброва Гурнича. Името го добила по најисточниот дел на овој град, Блендув. Некогаш многу поголема, денес нејзината површина изнесува 32 км2 и постојано се намалува. Сепак сè уште најголема песочна област со природни дини во Средна Европа која не лепи на море.
Блендовската Пустина настанала во средниот век како последица на снижување на подземните води и заради специфичната геолошка структура. Слоевите песок се дебели 40 до 70 метра што го забрзало пресушувањето на земјиштето и изумирањето на шумите на тоа подрачје. Некогаш во Блендовската Пустина се јавувала фатаморгана. Последните години како резултат на човековите дејности и последично растечките нивоа на подводните води, пустината се намалува.
Во текот на Втората светска војна, подрачјето било користено од германските воени власти и нивниот Африкански корпус за тестирање на опремата пред нивното одење во Африка.
Али Сисоко
Али Сисоко (Aly Cissokho) (роден на во Блоа) — француско-сенегалски фудбалер, лев бек на Астон Вила.
Кариера
По потекло од Сенегал, Али Сисоко е четвртото дете во фамилијата од вкупно пет (три постари браќа и една сестра). Тој почна со фудбалот од шестгодишна возраст во Блоа Фут 41, потоа во фудбалскиот клуб Олимпик де Сен Жан дела Руeл (F.C.O) пред да биде забележан од Гењон.
Првото официјално деби тој го направи во втората лига за Гењон, на последниот меч од сезоната 2006-07, по кој тој го продолжи својот, со нов три-годишен договор со клубот.
На 2 јуни 2008, Сисоко потпиша тригодишен договор со португалскиот прволигаш Виторија.
По добрите настапи во Португалската лига, Сисоко се пресели на север во португалскиот гигант Порто во јануари 2009 за само 300 илјади евра. Тој беше веднаш ставен во првите IX на Хесуалдо Фереира (Jesualdo Ferreira), и му помогна на клубот да ја освои третата последователна титула.
Првиот натпревар во Лигата на шампионите беше натпреварот против Атлетико Мадрид во осминафиналето, и Порто успеа да го елиминира шпанскиот тим.
На 7 април 2009, на натпреварот против Манчестер Јунајтед во 1/4 финалето во Лигата на шампионите, тој изигра одличен меч на Олд Трафорт, каде што како во дефанзивата се покажа многу добро и во нападот, каде неколкупати се закани кон голот на Едвин ван дер Сар. Од тогаш, тој беше следен од многу клубови.
На 14 јуни 2009, Милан објави дека клубот постигнал договор со Порто за купување на младиот играч. Трансферот на Сисоко чинеше 15 милиони евра. На 16 јуни Сисоко отиде на медицински преглед, а веќе следниот ден беше објавено дека Сисоко не го поминал медицинскиот преглед поради проблеми со забите, со што тој беше требаше да се врати во својот клуб Порто, а преговорите да се прекинат. Подоцна истиот ден, Али Сисоко направи уште еден медицински преглед кој се покажа успешен, и тој потпиша пред-договор. Во меѓувреме Милан се обиде да го смени договорот и да го земе Сисоко на позајмица, поради грижите за здравјето на играчот, но Порто не го прифати тоа. Поради тоа, клупскиот директор Адријано Галијани изјави дека договорот за купување на Али Сисоко пропадна, со што играчот остана во својот првичен клуб.
На 18 јули, францускиот клуб Олимпик Лион објави дека постигнале договор со Порто за трансфер на Сисоко. Трансфер сумата ја достигна понудата на Милан од 15 милиони евра. Но, како и да е, Порто ќе добие 20% од било кој следен трансфер што Лион ќе го добие за играчот. Сисоко успешно го помина медицинскиот тест и потпиша петгодишен договор. Тој на медиумите им беше презентиран на 20 јули, а му беше доделен бројот 20.
Евтихиј Цариградски
Евтихиј Цариградски ( околу 512 – ) — сметан за светец во католичките и православните христијански обичаи, и Вселенски патријах од 552 до 565 година, и од 577 до 582. Прославата во православната црква е на 6 април, а се споменува и во католичката црква „Corpus Juris“. Неговото начелствување, во времето на владеењето на царот Јустинијан I, биле одбележани со контроверзии како со царот така и со папата.
Младост
Евтихијовата кариера е доста добро докумнетирана: целосната биографија, напишана од страна на неговиот капелан Евстатиј Цариградски, е целосно зачувана. Евтихиј е роден во Теиум во Фригија. Неговиот татко, Александар, бил генерал под водство на познатиот тракијско-византиски војсководец Белисариј. Евтихиј станал монах во Амзија на возраст од 30 години. Како архимандрит во Цариград, Евтахиј бил доста почитуван од Мина. Последователно на денот кога Мина починал, Евтихиј бил номиниран од страна на Јустинијан I за да ја заземе неговата служба.
Прв патријархат
Вигилиј бил во Цариград кого Евтихиј станал патријарх. Евтихиј му го испратил вообичаеното соопштение за неговото назначување и целосна православна поворка од тогаш обединетата црква. Во исто време, папата побарал да раководи со црковниот совет собран за да одлучи за Триглавниот збор. Вигилиј првично дал, а подоцна ја повлекол, својата реч до советот. И покрај одбивањето на папата, советот се состанал на 5 мај 553 година во Константионопол, и Евтихиј првото место го делел со Аполонариј Александриски и Доминиј, наречен Домнус III Антиохиски. На второто заседание, папата се повлекол со изговор дека не се чувствува добро. Потписот на Евтихиј на актите на синодот, кој подоцна бил признат како петтиот вселенски собор и кој завршил на 2 јуни 553 година е збир на укази против Триглавнието.
Евтихиј досега стоел цврсто зад императоот. Го нашпишал указот од соборот против Триглавнието. Во 562 година, ја осветил новата црква Света Софија. Сепак, Евтихиј влегол во насилен судир со Јустинијан во 564 година, кога царот ги прифатил идеите на афтародокетите, секта на нехалкедонци кои верувале дека телото на Исус Христос на земјата било чисто (афтахора) и не чувствувало болка.
Ефтихиј, во долго обраќање, говорел за несовпаѓањето на афтародокетските верувања со оние во светото писмо. Царот Јустинијан инсистирал дека ќе го потпише. Кога Евтихиј одбил да направи компромис, Јустинијан наредил тој да биде упасен. На 22 јануари 565 година, Евтихиј го славел празникот на св. Тимотеј во црквата надоврзана со Хормиздовиот дворец, кога група на војници влегла парохијалното живеалиште, во самата црква, и притоа го одвеле.
Апсење и прогон
Евтихиј првично бил однесен во манастирот наречен Хоракудисан наредниот ден во манастирот на Св. Озија во близина на Халкедон. Осум денови подоцна Јустинијан свикал собор на принцови и прелати на кој го повикал и Евтихиј. Обвинувањата против него биле незначајни: дека користел креми, јадел одбрани меса, и се молел долги периоди. Откако бил повикан трипати, Евтихиј одговорил дека ќе дојде само доколку тој биде суден канонски, достоинствено, и како раководител на своето свештенство. Осуден однапред, тој бил испратен на остров во Мраморското Море именуван Принципе („Принцов Остров“), а подоцна до стариот манастир во Амасија, каде минал 12 години и 5 месеци.
Враќање и втор патријархат
По смртта на Јован III Схоластик, кој за вселенски патријарх бил поставен од страна на Јустинијан, жителите на Цариград побарале да се врати Евтихиј. Јустин II го наследил Јустинијан во 565 година и се поврзал со младиот Тибериј. Во октомври 577 година царот пратил делегација до Амазија која требала да го донесе Евтихиј назад во Цариград. Современите извештаи велат дека тој влегол во градот, го пречекала голема група на луѓе, извикувајќи гласно, „Благословен е да тој што доаѓа во името Госпдово,“ и „Слава му на Господа на највисокото, на земјата место“. Имитирајќи го влегувањето на Исус во Ерусалим, тој влегол седнат на магаре, при што платна биле распослани на земјата, толпата носела палмови гранки, играла и пеела. Целиот град бил осветлен, се одржували прослави, и биле пуштени во употреба нови згради.
Следниот ден тој се сретнал со двајцата цари и му била дадена „огромна чест“ во црквата „Пресв. Богородица“ во Влахерна. За подоцна да се упати до големата црква, се искачил до олтарот, благословувајќи многу луѓе. Му биле потребни шест часа да ја одржи службата бидејчи многу од луѓето сакале да се причестат од неговите раце.
Подоцнежни верувања и смрт
Кон крајот на својот живот, Евтихиј верувал дека по воскресението телото ќе биде „поретко од воздух“ и истото нема да биде опипливо. Ова се сметало за ерес, бидејќи било во спротивност со догмата за физичко и телесно воскреснување. Идниот папа Грегориј, кој во тој период престојувал во Цариград како апрокрисариј, се спротивставил на ова мислење, цитирајќи го Лука 24:39. Царот Тибериј разговарал со заспорените страни одвоени и се обидел да ги помири но тоа се покажало како невозможно.
Евтихиј починал во неделата по Велигден, на возраст од 70 години. Некои од неговите пријатели подоцна му кажале на Папата Грегориј дека неколку минути пред смртта деја ја допрел кожата на својата рака и рекол, „Признавам дека во ова тело ние ќе воскреснеме повторно“,.
Негов ученик бил Евстратиј Цариградски кој напишал тракт против бесмртната душа.
Напишани дела од Евтихиј
Зачувани негови дела се:
Љуботен (Штипско)
Љуботен — село во Општина Штип, во околината на градот Штип.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на стариот пат од Штип за Радовиш, оддалечено 18 километри јужно од Штип.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Љуботен имало 120 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Љуботен имало 160 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Љуботен е мало село, коешто во 1961 година броело 214 жители, а во 1994 година бројот се намалил за 67 жители.
Според пописот од 2002 година, населението на Љуботен броело 41 жител, сите Македонци.
Избирачко место
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 35 гласачи.
Чифте амам
Чифте амам — поранешен амам во Скопје, којшто се наоѓа во средишниот дел на Старата скопска чаршија, поточно на потегот меѓу Мурат-пашината џамија и Сули ан. Заедно со овие два објекта ја сочинува единствената постојна „исламска тројка“ на просторот на чаршијата и во Скопје воопшто. Чифте амам денес се употребува како уметничка галерија и во него е сместен дел од поставката на Националната галерија на Македонија.
Имиња
Амамот името го добил од турскиот збор „чифт“ (турски: çift; со значење „парен, двоен“), поради тоа што неговата градба спаѓа во групата на двојни амами. Во чест на наредбодавачот за негова изградба, Иса-бег, познат е и под името „Иса-бегов амам“, додека познатиот патописец Евлија Челебија во своите записи го нарекува „нов амам“.
Историја
Амамот е изграден во втората половина на 15. век, како завештание на Иса-бег. За првпат се споменува во вакуфнамата на Иса-беговата џамија во 1531 година. Тешко бил погоден со земјотресот од 1963 година, но подоцна е обновен и денес претставува уметничка галерија. Во него е сместен и дел од поставката на Националната галерија на Македонија, чиешто седиште се наоѓа во Даут-пашиниот амам.
Архитектура
Објектот е редок пример на Балканот со голема архитектонска вредност, којашто денес не може да дојде до израз, бидејќи амамот, речиси, целосно е опколен со дуќани. Тој претставува монолитна градба, а при неговата изградба, особено, се водело сметка за функционалното единство и надворешното обликување. Граден е од камен, тули и малтер. Содржи две поголеми куполи и повеќе помали. Се состои од два дела, машки и женски, па оттаму и го добил името „чифте“, односно двоен амам. За разлика од другите двојни амами, машкиот и женскиот дел во Чифте амамот се спојуваат во делот за капење.
Жансугиров
Жансугиров е село во покраината Алмати во југоисточен Казахстан.
NGC 1821
NGC 1821 — галаксија во соѕвездието Зајак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1821 е од видот IBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1821 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 11 м 46 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 15° 8' 4". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 1821 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16898. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 270; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5901. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1473.