cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Замок Свети Иларион
Архитектура
Замокот има три поделби или оддели. Долните и средните одделенија служеле за економски цели, додека во горниот оддел се сместувало кралското семејство. Долниот оддел имал штали и живеалишта за вооружените мажи. Кулата Принц Јон седи на карпа високо над долниот замок.
Горниот оддел бил опкружен со византиски ѕид со дебелина од 1,4 метри, направен од груба ѕидарија. Влезот е преку зашилен лак изграден од Лусињаните. Ова било заштитено со полукружна кула на исток. Во рамките на одделот се наоѓа двор, со близнаци што се наоѓаат на едната и на другата страна. На североисток е крајно руинирана кујна. На запад се наоѓаат кралските апартмани, датирани од различни извори во 13 или 14 век. Иако денес е претежно руинирана, ова била структура во оската североисток-југозапад, со должина од 25 м и ширина од 6 м. Има подрум кој содржи цистерна и два ката. Приземјето има висина од 7 м и заострен свод со буриња. Горниот кат е познат по своите врежани прозорци, од кои едниот е наречен Кралински прозорец. Овие се поставени на западниот ѕид, кој има живописен поглед на северниот брег на Кипар, особено на рамнините на Лапитос.
Во фикцијата
Слика во романот „Трка на скорпиите“ од Дороти Данет од 1999 година. Замокот на Свети Иларион се појавува во акциско-авантуристичката видео игра „Assassin's Creed: Bloodlines“ во 2009 година романот „Изгубеното богатство на темпларите“ од 2015 година од Becејмс Бекер, а исто така е претставен и во крипто-трилерот <i id="mwMw">„Апокалипса оган“</i> од Доминик Селвуд во 2016 година.
Клавдиј II
Клавдиј II бил римски цар. Роден е во 213 година. Познат и како Марко Аурелиј Клавдиј Готски . Со Римското Царство управувал од 268 до 270 година. Неговиотпрекар Готски доаѓа по големата победа кој им ја задал на готите кај Ниш во 269 година, каде биле убиени околу 100.000 готи, а се претпоставува дека уште толку биле запленети и претворени во робови. Бил наследен од страна на Квинтил.
Расница (Корошишта)
Расница — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Корошишта. Претставува населба од доцноантичко време. Се наоѓа јужно од наоѓалиштата Чифлик и Латинска црква. По површината на нивите се пронајдени фрагменти од керамички садови и питоси, а според кажувањата на мештаните, при обработувањето на земјата се наидувало на темели од објекти.
Француска азбука
Француската азбука е писмо што го користи францускиот јазик и е официјално писмо користено на територијата на Република Франција. Азбуката се заснова на стандардната латинична азбука и ги содржи сите базични латинични букви исто како и англиската азбука и германската азбука. Азбуката има 26 букви. Буквите W и К многу ретко се користат во францускиот јазик а додека буквата H не се изговара. Покрај тоа што азбуката ги соджи стандардните латинични букви, фонетскиот систем е многу поразличен и не е отсликан јасно со азбуката што ја користи францускиот јазик.
Азбука
! rowspan=2 | Буква|| colspan=2 | Име ! Изговор|| Пишување
Петар Шелохонов
Петар Шелохонов  (руски: Пётр Илларио́нович Шелохо́нов, роден на во Полска -  во ) бил советски и руски филмски глумец. Бил роден во семејство на украински ветеринар. Својата глумечка кариера ја започнал во 1942 година во Втората светска војна. За народен глумец на РСФСР бил избран во 1979 година. Починал на 15 септември 1999 година од срцев напад.
Ново Село (Скопско)
Ново Село — населба во Општина Ѓорче Петров, во градот Скопје.
Географија и местоположба
Селото е сместено во западниот дел на Скопската Котлина. Лежи северно од населбата Ѓорче Петров и јужно од Волково. Практично е споено со Даме Груев на југ и Кисела Јабука на север.
Во западниот дел на атарот, преку железничката пруга е маалото Машиче, а на југоозапад се издига Оризарски Рид.
Историја
На крајот од XIX век Ново Село било село во Скопската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 г. во Ново Село живееле 208 Македонци христијани и 300 Арнаути муслимани.
Во селото работеле двете најголеми странски пропаганди. Според бугарски извори од 1903 г. целото христијанско население на селото било под врховенството на Цариградската патријаршија, нарекувајќи го „србоманско“. Според патријаршискиот митрополит Фирмилијан во 1902 г. во селото имало 27 „српски“ патријаршистички куќи. Согласно сознанијата, бугарската пропаганда потоа ја истиснала српската. Според податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Ново Село има 320 Македонци под егзархијата и работело бугарско училиште.
На етничката карта од 1927 година Леонард Шулце Јена го покажува Ново Село (Novoselo) како село со нејасен етнички состав.
На етничката карта на Северозападна Македонија во 1929 г. Афанасиј Селишчев го обележил Ново Село двапати — еднаш како македонско село и еднаш како село со нејасен етнички состав.
Население
На пописот од 2002 година, селото имало 8.349 жители, од кои 7.082 Македонци, 14 Албанци, 26 Турци, 869 Роми, 14 Власи, 274 Срби, 5 Бошњаци и 68 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.264 жители, од кои 1.176 Македонци, 2 Албанци, 41 Србин и 45 лица без податоци.
Киевско метро
Киевско метро (украински: Київський метрополітен или Київське метро) — метро кое се наоѓа во престолнината на Украина, Киев. Метрото претставува главен столб на јавниот превоз во градот. Ова метро било првото кое било изградено во Украина, и трето во СССР, по оние во Москва и Ленинград.
Историја
Идејата за изградба на брз транзитен систем во Киев потекнува од 1916 година, кога грпа од руско-американски стопанственици правиле обид за спонзорство на проектот. По падот на царската власт во земјата, Павло Скоропадски бил исто така заинтересиран за изградба на системот, но по доаѓањето на власт на комунистите, проектот пропаднал целосно.
По крајот на Руската граѓанска војна, Киев станал само еден од повеќето провинциски градови, чија важност била намалена. Ова се променило по две децении кога во 1934 година, престолнината на Украина била преместена од Харков во Киев. По само две години, Киевскиот општински совет испратил барање за изградба на подземен транзитен систем. Подготовките за изградба започнале во 1938 година, но истиот проект пропаднал во 1938 година, кога бил познат фактот дека светот се наоѓа пред нова голема војна.
Во текот на војната, градот бил разрушен во голема мера. Поради ова, по војната започнала голема реконструкција и обновување на градот. Подготовките за изградба на метро започнеле во август 1949 година. По единаесет години биле изградени првите 5,2 километри. Во следните години, метрото постојано се проширувало, а како главни фази од истото важат годините 1963, 1971 и 2003 година.
Денеска, метрото има три линии со вкупна должина од 65,18 километри и 50 станици. Целосниот транспортен систем се проценува на 1.380.000 патници дневно, или 42,5% од вкупниот јавен транспорт во градот. Во 2010 година, вкупниот број на патници ја надминала бројката од 504.200.000 патници.
Арсеналната станица се наоѓа на 105 метри под земјата.
1047 п.н.е.
1047 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1047. година пред новата ера, 47. од вториот милениум п.н.е., 47. од 11 век п.н.е. и осма од 1040-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1047 година се протега во 1589 и 1590, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1649 и 1650 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 504 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1719 и 1718 исламска година пред хиџра.
Црква „Св. Никола“ - Черешница
Свети Никола (Αγίου Νικολάου) — преродбеничка црква во селото Черешница, Костурско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Костурската епархија на Цариградската патријаршија.
На крајот на XIX век црквата ја презел попот и пробугарски револуционерен деец Герман Чиковски. Во 1898 г. по негова иницијатива црквата и целото село прешле под врховенството на Бугарската егзархија.
Квинтил
Квинтил бил римски цар. Познат и како Марко Аурелиј Клавдиј Квинтил . Со Римското Царство управувал во 270 година, во рок од тринаесет денови. За него многу малку се знае во историјата. Се знае дека е брат на Клавдиј II кого го наследил по неговата смрт. Власта му била признаена од страна на Рим, но не и од Аурелијан, кој по влегувањето му во Италија, Квинтил се самоубил. Бил наследен од страна на Аурелијан. Подоцна, Константин I Велики тврдел дека тој е наследник на Квентил.
Велосипедизам на Летните олимписки игри 2012 - омниум за мажи
Омниум за мажи на Летните олимписки игри 2012 во Лондон се одржал на лондонскиот велопарк на 4 и 5 август.
Ласе Норман Хансен од Данска го освоил златниот медал. Французинот Брајан Коквар го освоил среброто, а Ед Кленси од Велика Британија бронзата.
Начин на натпреварување
Натпреварувањето во омниум се состоело од шест дисциплини, преку систем на бодување. Во случај на еднаков број на бодови, се сметаат бодовите од хронометарот.
Распоред
Сите времиња се според UTC+01:00
Крајни резултати
ФЛ: 200 м трка на време. ПР: Бодовна трка. ЕР: Елиминациска трка.
ИП: 4 км поединечна потера. СР: Скреч трка. ТТ: 1 км хронометар.
Светиврачко-петричка Котлина
Светиврачко-петричка Котлина или Санданско-петричка Котлина (Санданско-Петричка котловина) — котлина во југозападна Пиринска Македонија и сосем мал дел од Валовишко (Демирхисарско), Егејска Македонија. Сместена е во поречието на реката Струма и нејзината десна притока Струмица (нарчена и Струмешница).
Местоположба, граници и големина
Котлината е сместена меѓу планините Пирин (на исток), Малеш и Огражден (на запад и северозапад), Беласица (на југозапад) и Сенгелска и Славјанка (на југоисток). Средната надморска височина изнесува околу 200 метри, а зафаќа површина од околу. Достига најголема должина од 42 км и најголема ширина од 13 км. Условно се дели на две полиња — Светиврачко (поголемо, во правец север-југ) и Петричко (помало, во правец запад-исток); меѓу нив се наоѓа младиот изгаснат вулкан Кожув (Кожух). Најистурените делови на Кожув се издигат речиси 200 м над коритото на Струма. На север Кресненската Клисура ја поврзува со Симитлиската Котлина, а на југ преку Рупелската Клисура — со пространото Серско Поле во Егејска Македонија. На запад е широко отворена кон Струмичкото Поле во Р. Македонија.
Геолошка градба, земјишни облици и природни богатства
Настанокот на котлината започнал во почетокот на терцијарот, со грабеновидно пропаѓање. Во плиоценот се образувало пространо езеро, кое се исцедило во квартарот. Котловината е силно раслченета со многу долини и од изгаснатиот вулкан Кожув. Во јужниот дел е образувана малата, но изразена Марикостинска Клисура меѓу Митин и Бански Рид. Нејзината голема заливна тераса во рамките на котлината на места е заблатена. Двете главни долини во котлината на Струма и Струмица имаат широки алувијални дна. Во северниот дел, во пазувите на Малеш крај с. Палат има наоѓалишта на флуорит. По околните раседи по кои потонала котлината избиле повеќе минерални извори — кај Свети Врач (Сандански), Левуново, Марикостиново, во месноста Рупите во изгнаснатиот вулкан Кожув кај Петрич.
Клима, води и почви
Светиврачко-петричкото Поле се одводнува од река Струма и нејзините бројни притоки кои ивираат од соседните планини. Леви притоки се: Влаина Река, Светиврачка Бистрица, Мелничка Река, Пиринска Бистрица и др.; десни се: Цапаревска Река, Лебница, Струмица и др.
Крај речните корита почвите се претежно алувијални и делувијални, а по ридските делови и надворешноста — од циметен ливадски шумски вид.
Стопанство, флора и фауна
Во котлината има доста зеленчукови насади, како и овоштарници од праски, киви, смокви и маслинарници. Добро развиени земјоделски гранки се лозарството, тутунарството и овоштарството. По поречието на Струма се среќаваат водољубиви растенија како елата, тополата, врбата и јаворот, а животинският свет е претставен со средоземните видови на отровни пајаци, водната полјанка, блатната желка, шарката, поскокот, смокот и други. Светиврачко-петричката Котлина лежи на една от главните воздушни магистрали за преселба на птиците од Европа во Африка — „Вија Аристотелис“ (Задбалканскиот пат).
Во наносните конуси на дното на котлината се насобрале значајни количества на подземни води. Поради мноштвото минерални извори се развиваат и бањските лекувалишта, како и производството на зеленчуци во стакленици.
Населени места
Поради поволните климатски и почвени услови, котлината е густо населена. Во неа има 3 града и 53 села.
Грб на Општина Радовиш
Грбот на Општина Радовиш е официјалниот грб на оваа македонска општина. Грбот е усвоен во 2013 и го знаменил стариот општински грб. Главен елемент на грбот е Радовишкиот крст.
Светиврачко-петричка Котлина
Сообраќај
Низ котлината минуваат делници на 4 патишта од државната патна мрежа:
Грб на Општина Радовиш
Стар грб на Радовиш
Грбот е составен од три дела: круна, штит и повез, во кои доминираат темнозелената, златно-жолтата, црната и сината боја. Оваа комбинација на бои го симболизира поднебјето со богатството на природните ресурси и плодноста на земјата, воедно природно богатство со присуството на бакарот и златото.
Светиврачко-петричка Котлина
Сообраќај
Напоредно на првокласниот пат бр. 1 минува и пругата од Софија за Солун и отклонот од ЖС „Припечене“ (Генерал Тодороов) до Петрич.
Подрачјето на котлината речиси наполно е искористено. Туризмот и земјоделството се добро развиени и овозможуваат стопанска устојчивост.
IC 1060
IC 1060 — галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1060 се споменува и како NPM1G +09.0089.
Откривање
Објектот е откриен на 29 јануари 1897 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1060 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. IC 1060 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 56 м 5,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 22' 46"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на IC 1060 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3091399.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Еми Нетер
Еми Нетер, била влијателен германски математичар, позната по нејзините придонеси кон апстрактната алгебра и теоретската физика. Павел Александров, Алберт Ајнштајн, Жан Џодоне, Херман Вајл, Норберт Винер и други ја опишале како најважна жена во историјата на математиката, која направила револуција во теоријата на прстените, полињата и алгебрата. Во физиката, теоремата на Нетер ја објаснува односот помеѓу симетријата и законите за конзервација.
Животопис
Таа е родена во еврејско семејство во баварскиот град Ерланген; нејзиниот татко бил математичар Макс Нетер. Еми првично планирала да подучува на француски и англиски јазик по положувањето на потребните испити, но наместо тоа студирала математика на Универзитетот во Ерланген, каде што учел нејзиниот татко. По завршувањето на својата дисертација во 1907 година под надзор на Пол Гордан, работела во Математичкиот институт Ерланген без плата од седум години (во тоа време жените најчесто биле исклучени од академски позиции). Во 1915 година, Дејвид Хилберт и Феликс Клајн биле поканети да се приклучат на Одделот за математика на Универзитетот во Гертинген, светски познатиот центар за математички истражувања. Меѓутоа, Филозофскиот факултет се спротивставил и поминале четири години одржувајќи предавања под името на Хилберт. Нејзината хабилитација била одобрена во 1919 година, што и овозможила да стане асистент професор. Нетер била една од водечките членови на Одделот за математика во Гетинген до 1933; нејзините ученици понекогаш се нарекувале "Нетерин момчиња". Во 1924 година холандскиот математичар Б.В. Ван Дер Вирден, кој брзо станал главен човек за објаснување на идеите на Емин: нејзината работа била основа за вториот дел од неговиот влијателен учебник од Модерната алгебра од 1931 година. До нејзината пленарна седница на Меѓународниот конгрес на математичари во Цирих во 1932 година, нејзините способности во алгебрата биле признати низ целиот свет. Следно во 1932 година, германската нацистичка влада ги истрела Евреите од обединети позиции, па Нетерова отишла во САД, каде што ја прифатила позицијата на колеџот Брин Мор во Пенсилванија. Работата на Нетер во математиката била поделена на три "епохи". Во првата (1908-19), значително придонела за теоријата на алгебарските инваријанти и полето броеви. Нејзината работа на диференцијалната инваријантирала предвид на варијациите Нетерината теорема, наречена "еден од најважните математички теореми кој се покажала во насочување на развојот на модерната физика." Во втората епоха (1920-26) започнала работа која "го сменила ликот на [апстрактната] алгебра". Во класичното дело Idealtheorie и Ringbereichen (теорија на идеалите во областа на прстени, 1921). Нетер ја развила теоријата на идеали во комутативен прстени во моќна алатка со широк опсег на употреба. Елегантно се користат условите во растечкиот синџир и објектите што го заслужуваат се вика Нетеријан, во нејзина чест. Во третата епоха (1927-1935), издадена од соодветните статии во не-комутативен и алгебри и хиперкомплексни броеви за обединувачка теорија застапеност на група на модули, и со теоријата на идеален. Како прилог на своите публикации, Нетер била многу дарежлива со идеи и ја припишува заслугите во неколку линии на истражување кои се издадени од страна на други математичари, дури и во области кои се далеку од своето работење, како алгебарска топологија.
Новак Ивановски
Новак Ивановски (познат и како Новак Велјанов Ивановски; р. во Слепче, Прилепско) — македонски математичар и универзитетски професор од 1988 година.
Животопис
Дипломирал во 1964 година на Природно-математичкиот факултет во Скопје во 1964 година, каде бил редовен професор од 1988 година. Магистрирал на Природно-математичкиот факултет во Загреб во 1969 година, а докторирал во 1973 година на Индијана Универзитетот во Блумингтон, САД, со темата „Субнормалност на операторско-тежински шифтови“. Објавил научни трудови во теоријата на оператори и универзитетски учебници. Бил ментор на еден докторант и на 10 магистранти, продекан на Математичкиот факултет (1981-82) и шеф на Институтот за математика на ПМФ (1987-91 и 1999-01).
Јувенал
Деким Јуниј Јувенал (латински: Decimus Iūnius Iuvenālis) — римски поет.
Животопис
Јувенал се родил околу 65 година во Аквино (Лација), а живеел наизменично во Аквино и во Рим, каде се стекнал со реторско образование. Подоцна станал офицер и во времето на царот Веспазијан командувал со една чета во Далмација. Нема точни податоци за неговата смрт, но според една верзија, Јувенал умрел на воена должност во Египет, на возраст од 80 години.
Творештво
Јувенал почнал да се занимава со поезија дури во подоцнежната возраст за време на владеењето на царевите Трајан и Хадријан. Од него се сочувани пет книги со сатири од кои 16 се испеани во хексаметри. Најдолга од сите е шестата сатира во која тој остро ги критикува жените, нивните пороци и раскошниот живот, но темите ги бирал од минатото, особено од времето на царот Домицијан. Исто така, ги исмејувал римските аристократи и нивното фалење со далечните предци. Неговата критика е многу остра и песимистичка, така што наликува на декламаторски памфлети, а материјалот во неговите сатири е прилично површен. Познати се неговите изреки: „тешко е да не се пишува сатира“ (difficile est satiram non scribere), „здрава душа во здраво тело“ (mens sana in corpore sano), „најголемото почитување се должи на воспитаникот“ (maxima debetur puero reverentia), „леб и циркуски игри“ (panem et circenses), итн. Особено се истакнува седмата сатира во која со живи бои ја прикажува тешката материјална положба на учените луѓе, граматичарите, поетите и реторите. Во осмата сатира, Јувенал ги критикува навиките на благородниците, кои се фалеле само со своите славни предци иако тие самите немале никаква вредност.
NGC 7035
NGC 7035 — спирална галаксија во соѕвездието Јарец, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7035 се споменува и како ESO 530-15.
Откривање
Телото е откриено на 1886 година од страна на Франк Милер, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7035 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. NGC 7035 има привидни димензии од 1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 10 м 45,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -23° 8' 7". Положбениот агол на објектот е во износ од 105°.
Други поделби
Проучување на NGC 7035 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66258. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 345; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6924. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1108.
Зајакнато вино
Зајакнато вино е вино со додаден алкохол, чиј најчест додаток е вињак.
Првичната причина за зајакнување била конзервирање на виното, бидејќи повеќе алкохол и слаткост го зачувуваат (кога ќе се додаде уште шеќер пред завршување на ферментацијата, ова го убива квасецот и остава преостанат шеќер). Иако постојат и други методи на конзервација, овој процес продолжува да живее до ден денес, и потрошувачите имаат развиено вкус за вака обработените вина.
Чести видови на зајакнато вино се:
Зајакнатите вина се разликуваат од жестоки пијалаци направени од вино. Додека обете имаат поголем процент на алкохол, жестоките пијалаци се добиваат со дестилација, додека на зајакнатите вина им се додаваат жестоки пијалаци. Затоа зајакнатите вина имаат процент на алкохол помеѓу оној на виното и оној на жестоките пијалаци.
Зајакнување
За време на ферментацијата, квасните клетки во ширата и понатаму претвораат шеќер во алкохол сѐ додека растворот не добие јачина од 16-18% - зависно од толеранцијата на тој исцедок квасец. Кај некои исцедоци алкохолната толеранција е уште пониска. Сега добиениот алкохол станува токсичен за квасните клетки и ги прави импотентни и повеќе не можат да се размножуваат и тие умираат. Кај највеќето вина, ако ферментацијата се остави до крај, добиеното вино се смета за суво. Меѓутоа кај некои стилови на вино, како доцнобербеното и ботритизираното вино, природно високата содржина на шеќер му пречи на квасецот, па така ферментацијата запира пред виното да стане суво.
При додавање на високоалкохолен лозов пијалак како бренди (обично 40-60%) кон ширата која ферментира, ова предвремено ја сопира ферментацијата и оставајќи извесна количина преостанат шеќер. Што порано низ процесот на ферментација ова ќе се случи, толку послатко ќе биде добиеното вино. За посуви стилови на вино како шери, зајакнувањето се додава по или кон крајот на ферментацијата. Слаткоста на виното може да се зголеми и подоцна со додавање на неферментирана шира или додатен лозов жесток пијалак.
Додека додавањето на лозови жестоки пијалаци е најчест начин за зајакнување на вино, дестилираниот пијалак може да биде добиен од разни извори како шеќерна трска, шеќерна репка, па дури и нафта. Кој вид на жесток пијалак е дозволен за зајакнување зависи од регионалните закони. Потеклото на жестокиот пијалак како и методот по кој е дестилиран има свој ефект врз вкусот на добиеното вино.
NGC 4726
NGC 4726 — леќеста галаксија во соѕвездието Гавран, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1882 година од страна на Ернст Вилхелм Либерехт Темпел, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4726 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4726 има привидни димензии од 1,2' х 0,2'.
Други поделби
Проучување на NGC 4726 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 926789. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 284; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5541. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1591.
1046 п.н.е.
1046 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1046. година пред новата ера, 46. од вториот милениум п.н.е., 46. од 11 век п.н.е. и седма од 1040-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4462 и 4463 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3704 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2714 и 2715 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 293 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1046 година се протега во 1590 и 1591, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1650 и 1651 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 503 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1718 и 1717 исламска година пред хиџра.
Карлична коска
Карличната коска (OS COXAE) е парна, голема и плочеста коска составена од три меѓусебно сраснати коски: бедрена коска (os ilum), седална коска (os ischii) и срамна коска (os pubis). Тие коски се одделени до шеснаесеттата година со помош на една ’рскавица, а потоа сраснуваат во единствена карлична коска. ’Рскавицата се наоѓа во зглобната чашка на коската (acetabulum).
Бедрена коска
Бедрената коска (os ilium) се состои од долен масивен дел или тело (corpus ossis ilii) што го гради покривот од ацетабулумот и горен плочест дел наречен крило на бедрената коска (ala ossis ilii). На внатрешната страна од крилото се наоѓа илијачна јама (fossa iliaca) за поврзување на истоимениот мускул, а зад неа на зглобна површина налик на уво (facies auricularis) за зглобување со сакрумот. Крилото горе завршува со гребен (grista iliaca). На неговиот преден крај се наоѓа горен преден шилец (spina iliaca anterior supperior), а на задниот крај се наоѓа горен заден шилец (spina iliaca posterior superior). На надворешната седална страна (facies glutea) од крилото се гледаат три полукружни седални линии за поврзување на трите седални мускули.
Седална коска
Седалната коска (os ischii) е составена од тело (corpus ossis ischii), кое го гради задниот дел од ацетабулумот и гранка (ramus ossis ischii), која учествува во ограничувањето на запречниот отвор (foramen obturatum). На темето од гранката се наоѓа рапава седална џумка (tuber ischiadicum) за поврзување на задните бутни мускули. Од задниот раб на телото косо наназад се протега седален шилец (spina ischiadica), кој одделува два засека, горен седален засек (incisura ischiadica major) и долен мал седален засек (incisura ischiadica minor). Коскените засеци со помош на две врски се преобразени во коскено-фиброзни отвори за премин на крвни садови и нерви.
Срамна коска
Срамната коска (os pubis) се состои од тело (corpus ossis pubis) и две гранки, горна и долна. На спојот меѓу двете гранки се наоѓа валчеста зглобна површина (facies symphysis pubica). Двете гранки учествуваат однапред во ограничувањето на запречниот отвор, а телото го гради предниот дел од ацетабулумот. Ацетабулумот претставува зглобна чашка изградена од телата на сите три коски. Тој е насочен надолу, а во неговото дно се наоѓа јама обрабена со полумесечеста зглобна површина за зглобување со бутната коска (femur).
Студеничани
Студеничани — село во областа Торбешија, во околината на градот Скопје, во северниот дел на Македонија и центар на истоимената Општина Студеничани.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Скопската Котлина, во областа Торбешија. Сместено во дол на допирот на подножјето на планината Китка и рамничарскиот дел на Скопското Поле. Стариот дел на селото е вовлечен во долот на Студеничанскиот Поток, додека поновиот дел односно во поново време сѐ повеќе куќи се градат и селото се шири во рамничарскиот дел на Скопското Поле во северен и северозападен правец. Студеничани се наоѓа на 16 км од Скопје и е речиси споено со соседното Драчево.
Историја
Подрачејто на селото е населено уште од раната антика, за што сведочи блиското наоѓалиште Исар (Кале), каде стојат остатоци од утврдена населба.
Во селото живееле Македонци, за што сведочи топонимијата. Демиграфската ситуација се сменила дури на почетокот на XIX век. . Првиот пишан помен на селото низ историјата се среќава во 1300 година, кога се споменува дека во оваа област водел пат од Студеничишта, кое со сигурност се однесува на Студеничани. На местото викано Киша (на албански: црква) кај џамијата во стариот дел на селото (маалото Гола), постоела црква која според преданијата е утврдено дека била посветена на Света Недела, а честопати на тоа место се ископувале и стари христијански гробови. Според предание забележано во селото Долно Лисиче, крај Студеничани во месноста Крпач постоел и манастир посветен на Свети Димитрија. Пишан доказ дека во селото Студеничани живееле Македонци христијани има во опширниот пописен дефтер за Скопскиот санџак од 1568/69 каде во селото Студеничани кое било тимар на некојси Рамазан се запишани 37 македонски христијански семејства и 6 неженети меѓу кои се среќаваат жителите со имиња Стојко Петко, Дојчин Стојко, Петко Јонко, Димитри Јован, Станко Пејо, Стојко Јонче, Милчо, Никола Златко, Никола Стефан итн.
Во век, Студеничани било село во рамките на Скопската каза на Отоманското Царство.
Од почетокот на XIX век во селото започнале да се доселуваат муслимански Албанци од северниот дел на Албанија, при што Македонците христијани постепено почнале да се иселуваат сѐ до 1880 година кога последните Македонци се иселиле од селото во Скопје. Македонскиот просветител Јордан Хаџи-Константинов - Џинот во својот напис „Јужна страна скопска“ објавен во „Цариградски весник“ на 1 мај 1855 година за Студеничани запишал дека е село со разрушен манастир наречен Студеница Древна од каде што се правале и устави и се распространувале по сите средновековни манастири, но денеска е турско и ништо од светина не останало освен „урвали“
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Студеничани живееле 480 жители, сите Албанци.
Во 1961 година, во Студеничани живееле 1.682 жители, од кои 1.635 Албанци, 1 Македонец, 112 Турци и само 2 останати. Во 1994 година селото има 4.488 жители, од кои 4.459 Албанци, 28 Турци и само 1 останат.
Пописот од 1991 година не се одржал целосно во селото Студеничани, бидејќи дел од неговото население одбило да учествува, односно го бојкотирало неговото одржување, поради тоа што за таа пописна година, во селото ги нема сите податоци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 5.786 жители, од кои 160 Македонци, 5.585 Албанци, 2 Турци, 2 Срби, 2 Бошњаци и 35 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 8.004 жители, од кои 316 Македонци, 7.446 Албанци, 4 Турци, 2 Власи, 2 Срби, 1 Бошњак, 12 останати и 221 лице без податоци.
На табелата е прикажан националниот состав на населението низ сите пописни години:
Родови
Албански муслимански родови:
Македонците живеат во последните три-четириесетина куќи на крајот на Драчево, позади Православната богословија, игралиштето и зградата „Оксиген“ и училиштето „Св. Климент Охридски“, кои се водат на улицата Студеничанска и потпаѓаат под катастарската и административно во селото и општина Студеничани. Тие припаѓаат на македонските староседелски родови од Драчево: Весковски, Јаковчевци, Полтурчиновци, а некои се и подоцна доселени Стојановски, Цветановски и др.
Стопанство
Дел од населението се занимава со земјоделство, најмногу со одгледување тутун, пченица, зеленчук (пиперки, марули), лубеници, јагоди. Крај самиот пат кон Зелениково кој минува непосредно крај селото работат и повеќе авто-сервиси, вулканизери, перални за автомобили, ресторани за прослави, металски работилници, а во селото постојат и повеќе салони за мебел, продавници за различна стока, меѓу кои и големиот увозник на пластични материјали „Бурдем Пластик“. Дел од населението се занимава и со трговија и препродавање на земјоделски производи на скопските пазари.
Гастон Леру
Гастон Луј Алфред Леру (Gaston Louis Alfred Leroux) (6 мај 1868 – 15 април 1927) е француски новинар и писател на детективска проза. Најпознат е по романите: Фантомот на операта и Мистеријата на жолтата соба. Првиот роман е предмет на многубројни театарски и филмски адаптации.
Леру е роден и школуван во Париз, каде студирал право. Како наследник на огромно богатство, Леру ги поминува годините живеејќи луд живот низ Франција додека не банкротира. Долго време работи како репортер и новинар, а лично ја покрива и руската револуција од 1905. Леру, како репортер, покрива и познат случај во париската опера, во чии подруми биле најдени заложници, настан кој делумно ќе го инспирира познатиот роман. Основа и филмска компанија со намера да пишува романи, кои компанијата подоцна ќе ги адаптира во филмови.
Леру честопати се нарекува францускиот еквивалент на англискиот Артур Конан Дојл или американскиот Едгар Алан По кога станува збор за пишување на оригинална детективска проза. Ликот на Жозеф Рултаби е создаден во традицијата на Шерлок Холмс. Леру е светски познат по усовршување и популаризирање на еден вид детективски приказни, т.н. мистерии во затворен простор.
543
543 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 543 година од новата ера, 543. од првиот милениум, 43. од VI век и четвртта од 540-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6051 и 6052 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5293 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4303 и 4304 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1296.
Хексаедар
Постојат седум тополошки различни конвексни хексаедри, од кои еден постои во облик на две огледални слики. (Два полиедри се тополошки различни ако имаат интринсично различно подредени ѕидови и вертикали, така што не е можно да се преобрази едно во други со едноставно менување на должините на рабовите или аглите меѓу рабовите и ѕидовите.)
Има уште три хексаедри, кои се вдлабнати.
Такит (цар)
Такит или Тацит бил римски цар. Познат и како Марко Клавдиј Такит . Со Римското Царство управувал од 275 до 276 година. Бил наследен од страна на Флоријан.
Знаме на Општина Гостивар
Знамето на Општина Гостивар е официјалното знаме на оваа македонска општина. Знамето е во основа сино и на него се наоѓа општинскиот грб.
Опис
Знамето на општината има правоаголна форма со сивозатворена боја, а во левиот горен агол се наоѓа грбот на општината.
Сенарика
Сенарика е село кое е во регионот Абруцо во централна Италија. Со население од помалку од 300 луѓе, тоа е дел од општината Кроњалето.
Географија
Се наоѓа западно и од градот Терамо, во провинцијата Терамо.
Луј Лепле
Луј Лепле ( на француски: Louis Leplée), починат во Париз на 6 април 1936, бил сопственик на ноќен клуб кој ја открил познатата француска пејачка Едит Пјаф којашто на тоа време, во 1935 година, пеела по париските улици. Лепле ја лансирал Пјаф во популарниот ноќен клуб Ле Жерни "Le Gerny" под името "La Môme Piaf" (на англиски: The Little Sparrow).
Тој бил убиен во својот апартман, а Пјаф отпрвин била осомничена за тоа убиство.
Познатиот глумец Жерар Депардје во филмотLa Môme од 2007 година, исто така познат и како La Vie en Rose го играше неговиот лик.
Асоцијација на тениските професионалци
Асоцијацијата на тениските професионалци или скратено АТП е основана во 1972 година од Џек Кремер, Доналд Деф и Клиф Дрисдејл за да ги заштити интересите на машките професионални тенисери. Од 1990 година, здружението ја организира светската тениска турнеја за мажи под називот АТП турнеја (ATP Tour), која во 2001 година го променила називот во АТП, но во 2009 година името повторно било променето во светска тениска турнеја за мажи позната под називот АТП светска турнеја (ATP World Tour) Оваа промена произлегува од еволуцијата на турнирите кои претходно биле познати под називите Гран при тениски турнири и Светско тениско првенство.
Извршното тело на АТП се наоѓа во Лондон. АТП Америка е стационирано во Понто Ведра, Флорида, САД; АТП Европа се наоѓа во Монако; а АТП Интенационал, кое ги покрива Африка, Азија и Австралија се наоѓа во Сиднеј.
Организација за женските професионални тенисерки се вика Женска Тениска Организација.
АТП Турнеја
АТП Турнејата ја сочинуваат натпреварите на Гренд Слемовите, АТП Мастерс 1000, АТП Мастерс 500, АТП Мастерс 250, АТП Челенџер серијата и Фјучерс турнирите. АТП исто така ги организира Светскиот Тимски Куп, кој се игра во Диселдроф и АТП Чемпионс Тур.
Деталите за професионалните тениски турнири се:
Рангирање
АТП го објавува неделното рангирање на професионални тенисери, АТП Рангинг, 52-неделно рангирање, а до 2009 и АТП Трка, годишно рангирање. Ова рангирање се користи за одредување на учесниците и носителите во сингл или дабл. Рангингот трае 52 недели, каде бодовите се собираат, со осклучок на оние освоени од претходната сезона на следниот турнир. Играчот со најмногу бодови на крајот од сезоната е прогласен за 'Светски Рекет број 1 на годината. На стартот од 2009 сезона, сите собрани бодови се дуплираа за да се согласат со новиот систем на рангирање.
АТП Трката беше трка од почетокот на сезоната до нејзиот крај и беше запрена во 2009. Секој играч започнува да собира бодови од почетокот на сезоната. На крајот од сезоната, АТП Трката одлучува кои натпреварувачи и тимови (првите осум за сингл и првите четири за дабл) ќе играат на Тенискиот Мастерс Куп, сега преименуван во Финале на Светскиот Тур.
Поврзано
Светска турнеја на АТП 2010
Стациј
Публиј Папиниј Стациј (латински: Publius Papinius Statius) - римски поет.
Животопис
Стациј се родил во 40. година, во Неапол, каде се школувал, а умрел во 96. година.
Шаркуецка (Корошишта)
Шаркуецка — археолошко наоѓалиште во близина на струшкото село Корошишта. Претставува црква и некропола од средниот век. Се наоѓа на околу 500 м источно од селото, каде што се забележуваат остатоци од темели на објект, а во неговата непосредна близина и камени плочи од гробни конструкции.
Црквиште (Вратница)
Црквиште познато и како стара '''Св. Константин и Елена''' — претставува археолошко наоѓалиште, односно делови на средновековна црква. Се наоѓа во тетовското село Вратница, во месноста нарекувана Честодубје која се наоѓа на југоисточната страна на селото. По истражувањата, тука има остатоци од црква со нартекс, долга 18,2 м и широка 4,2 м, градена од кршен камен и варов малтер. Нартексот е широк 10 м. Денес во близина на тоа место подигната е нова црква посветена на Св. Константин и Елена.
Грб на Општина Гостивар
Грбот на Општина Гостивар е официјалниот грб на оваа македонска општина.
Опис
Грбот на Општината е претставена на замок кој ја изразува прегледноста на древноста на градот, во средината е поставена Саат кулата со која се изразува изворната архитектура на градот, а во позадината е презентирана реката Вардар во форма на лак што го изразува текот на реката, од левата страна се простира планината Шар, а од десната страна се простира Сува Гора, со испреплетување на целата површина на белата, сивозатворената и сивоотворената боја.
Вибрато
Вибрато е музички ефект, произведен при пеење или на музички инструменти, добиен со редовна пулсирачка промена на интензитетот, и се користи за додавање израз кај инструменталната музика кој наликува на вокално пеење.
Вибратото може да се определи со износот на промената на интензитетот ("длабочина на вибрато") и брзината со која интензитетот варира ("брзина на вибрато").
Маргарит Моно
Маргарит Моно (на француски: Marguerite Monnot), (28 мај 1903 - 12 октомври 1961) била француски текстописец и композитор, позната најмногу по тоа што напишала песни изведувани од страна на француската пејачка Едит Пјаф како "Milord," "Hymne à l'amour" и др. Таа исто така компонирала и музика за познати мјузикли.
Божиќен подарок (филм)
Божиќен подарок е италијански филм, комедија-драма, од 1986 година во режија на Пупи Авати. Тој влезе на 43° Венецискиот филмски фестивал, во кој Карло Деле Пиан го освоил Купот Вопи за најдобар актер. За неговата изведба во овој филм, Диего Абатантуоно ја добил наградата Настро дАргенто за најдобра споредна машка улога. Филмот има продолжение, Божиќен реванш.
Содржина
Ден пред Божиќ: група пријатели, како традиција, во куќата на еден од нив, се собираат за да играат покер. Секој од четворицата мажи, вклучително и еден мистериозен адвокат, има проблеми во семејствата и се обидува да направи божиќна добивка, па игра во значителна сума за да живее подобро. Но, судбината има посебен план за секој ден на играчите.
Величко Велјанов
Величко Велјанов познат како Чичето или Чичката — македонски револуционер, учесник во македонското револуционерно движење, деец на Македонската револуционерна организација и Внатрешната македонска револуционерна организација.
Животопис
Велјанов е роден во 1874 година во скопското село Црешево, тогаш во Османлиското Царство. Во 1899 година влегува во ВМОРО. Велјанов како долгогодишен скопски околиски војвода води напорна борба со српската вооружена пропаганда во Македонија.
Од 1922 до 1934 година повторно е скопски окружен војвода. Во српските затвори умираат татко му и неговите две малолетни деца. Според некои Велјанов учествува во убиството на Александар Стамболиски во 1923 година. По убиството на Александар Протоѓеров во 1928 година е на страната на Иван Михајлов.
Во текот на Втората светска војна на Велјанов се преселил во Скопје, каде умира во 1943 година.
Иван Михајлов за него вели:
Тумба (Јанчиште)
Тумба — археолошко наоѓалиште т.е. населба од римското време. Се наоѓа во тетовското село Јанчиште, на околу 1 км јужно од истото. Самото наоѓалиште е од левата страна на патот за селото Прељубиште, каде што во нивите се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и градежен материјал.
Трајче Крстески
Трајче Крстески (, -, ) — македонски раскажувач, романописец, драмски писател, поет, новинар, уредник и издавач.
Животопис
Основно и средно образование завршува во родниот град. Студира книжевност на Филолошкиот факултет на Универзитетот „Кирил и Методиј” во Скопје. Работел како новинар во Радио Скопје. Од 1970 година е уредник во списанието за литература и општествени прашања „Стремеж” (Прилеп), а од 1984 работи како главен и одговорен уредник во издавачката дејност на тоа списание.