cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Клуч (музика)
Тенорски-клуч
Овој клуч се користи за горните опсези на фагот, виолончело, еуфониум, контрабас и тенорскиот тромбон. Овие инструменти користат бас-клуч за ниски до средни опсези; виолински-клуч се користи и за нивните горни крајности. Кога се користи за контрабас, звукот е понизок за октава од напишаното. Делови за тенор виолина биле исто така подготвувани на овој клуч (види на пр Оп. 11 на Џовани Батиста Витали). Порано, го користеле тенорите во вокалната музика, но неговата употреба била во голема мера заменета или со октавна верзија на виолинскиот-клуч, каде бил нотиран сам (тенорот) или бас-клуч на кој бил комбиниран на едно петолиние со басовите делници.
Баритон-клуч †
Кога Це клучот е поставен на 5-та линија од петолинието, тој се нарекува баритонски-клуч. Тоа е точно еквивалентно на другата почеста форма на баритонски-клуч, Еф-клуч поставен на 3-та линија.
Мецосопрански-клуч †
Кога Це-клучот е поставен на втората линија на петолинието, тој се нарекува мецосопрански-клуч.
Сопрански-клуч †
Овој клуч се користел за десната рака кај музиката за клавијатурни инструменти (особено во Франција), како и во вокалната музика за сопран, а понекогаш и за висока виола да гамба  делови заедно со алтовскиот-клуч. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (March 2017)">потребно е цитирање  ]
Окатавен-клуч
Почнувајќи од XVIII век, виолинскиот-клуч се користел за транспонирачки инструменти што звучат за октава пониско, како што е гитарата; користен е и за тенорскиот глас. За да се избегне двосмисленост, понекогаш се користеле изменети клучеви, особено во контекст на хорско пишување; од прикажаните, на првиот пример, третиот Це-клуч, лесно се помешува со тенорскиот-клуч и е најредок.
Ова најчесто се среќава во тенорските делови во повеќегласни партитури, во кои е виолински-клуч со бројката 8 под него, што укажува на тоа дека интонациите звучат октава под напишаната вредност. Бидејќи вистинскиот тенорски-клуч се помалку се користел вокалните списи, овој виолински-клуч со 8 долу, честопати се нарекува тенорски-клуч. Истиот клуч понекогаш се користи и за октавна мандолина. Во некои партитури, истиот концепт се толкува со употреба на двоен клуч - два Ге-клуча кои се преклопуваат еден со друг.
Тенорското бенџо обично се бележи во виолински-клуч. Сепак, нотацијата варира меѓу пишаната интонација што звучи октава пониско (како во музиката за гитара и наречен октавна интонација во повеќето тенорски бенџо методи) и музиката што звучи како пишаната интонација (наречен вистински тон). Има обиди да се користи виолинскиот-клуч со дијагонална линија низ горната половина на клучот, за да се наведе интонацијата на октавата, но ова не се користи секогаш.
На другиот крај од спектарот, виолинските клучеви со 8ки позиционирани над клучот може да се користат за пиколо, пени свирче, запис за сопран и сопранино блок флејти и други високи делници за дрвени дувачки инструменти. За гарклајн (сопранисимо) блок флејтата, се користи виолински-клуч со ознака 15 над него и звучи две октави над стандардниот виолински, чија најниска нота е две октави над це1.
Еф-клучот може да биде означен и со октавен маркер. Еф-клучот означен да звучи за октава пониско се користи за инструменти како што се контрабас и контрафагот. За бас блок флејтите се користи Еф-клучот означен да звучи октава повисоко. Сепак, и двете се исклучително ретки. На италијански партитури до увертирата на Џоакино Росини до Вилијам Тел, англискиот рог бил пишуван на бас-клуч, октава пониско од звукот. Неизменетиот бас-клуч е толку чест што инструменталистите и вокалистите, чии опсези лежат под петолинието, едноставно го учат бројот на помошни линии за секоја нота, а ако вистинските ноти на линијата лежат значително над басот, композиторот или издавачот честопати едноставно ќе го напише делот или во виолински-клуч за високите тонови или ќе забележи октава долу, 8va, под нотите.
Користењето на клучеви обележани со октава се чини дека се зголемило бидејќи компјутерите станале поважни во музичката транскрипција. Изведувачите обично ќе ја знаат вистинската октава со или без обележување на октавата. Сепак, соодветната употреба на обележување на октава во софтверите за едитирање на партитурите, гарантира дека музичките податотеки (како што се MIDI-датотеките) генерираат тонови во нивните соодветни октави.
Неутрален-клуч
Неутралниот или ударниот-клуч не е клуч во иста смисла како што се клучевите Еф, Це и Ге. Едноставно, тоа е конвенција што индицира дека линиите и празнините на петолинието се доделени на ударни инструменти без прецизна интонација. Со исклучок на некои вообичаени тапани и марширачки перкусиони распореди на удирања, пишувањето клуч на линиите и празнините за овие инструменти не е стандардизирано, затоа индикациите над петолинието се неопходни за да се означи што треба да се свири. Ударните нструментите со определена интонација не користат неутрален-клуч, а тимпани, (нотирани во бас клучот), ксилофон, вибрафон, металофон, маримба, глокеншпил, ѕвончиња (забележани во две петолинија) обично се нотирани на различни петолинија за разлика од ударните со неопределена висина.
Петолинијата со неутрален-клуч не секогаш имаат пет реда. Вообичаено, петолинијата за ударни удари имаат само една линија, иако може да се користат и други конфигурации.
Неутралниот-клуч понекогаш се користи кога неударачките инструменти, кога свират продолжени техники без интонација, како што се удирање по телото на виолината, виолончелото или акустичната гитара, или кога на еден хор му е наложено да плеска, да гази или да чука, но почесто ритмите се запишуваат со Х-ознаки во нормалниот опсег на инструментот со коментар поставен погоре за соодветното ритмичко дејство.
Таблатура
За гитари и други жичени инструменти, можно е да се нотира таблатура наместо обични ноти. Во овој случај, често се пишува TAB-знак наместо клуч. Бројот на редови на петолинието не е нужно пет: една линија се користи за секоја жица на инструментот (така, за стандардни гитари со шест жици, би се користеле шест реда, четири реда за традиционалната бас гитара). Бројот на линиите покажува на која жица треба да се свири нотата. Овој TAB-знак, како и перкусиониот клуч, не се клучеви во вистинска смисла, туку се симбол употребувани наместо клуч.
Историја
Првобитно, наместо посебен симбол, клуч, референтната линија на петолинието едноставно била обележана со името на нотата што требала да ја носи: Еф и Це и, поретко, Ге. Овие биле најчесто користените „клучеви“ или  (клучни букви), во грегоријанска вокална нотација. Со текот на времето, облиците на овие букви се стилизирале, што довело до нивните денешни верзии.
Се користат многу други клучеви, особено во раниот период на нотација за миси, вклучувајќи ги повеќето ноти од ниските Γ (гама; нотата која денес се забележува на долната линија на бас клучот) до Ге над ц1, напишано со мала буква „g“, и вклучувајќи и две форми на мали букви „b“ (за нотата одма под ц1): кружни за B и квадратни за B. По редослед на употреба, овие клучеви биле: Еф, це, еф, Це, Де, a, ге, e, Ге, Бе, и кружните и квадратните b ноти.
Во полифонинот период до 1600 година, повремено се користеле необични клучеви за делови со екстремно високи или ниско напишани теситури. За многу ниски бас делови, Ге-клучот се наоѓа на средната, четвртата или петтата линија на петолинието (на пр., Во Реквиемот на Пјер де Ла Руе и во книгата за танцување на средината на XVI век, објавена од браќата Хесен); за многу високи делови, високиот Де-клуч (d) и уште повисокиот „ff“ клуч (на пр., во книгата Мулинер) се користеле за да ги претстават нотите напишани на четвртата и горните линии на виолинскиот-клуч.
Во печатена музика од XVI-ти и XVII век, Це-клучот често заземал форма како скала, во која двете хоризонтални скали ја опкружуваат линијата на клучот, означена како Це:; оваа форма преживеала во некои печатени изданија во XX век.
Це клучот порано бил напишан на повеќе аголен начин, понекогаш сè уште користен или, уште повеќе, поедноставен К- облик, кога го пишувале клучот рачно:
Во современата номинација на грегоријански песни, Це-клучот е напишан (на четирилиние) во форма и Еф-клучот како
Процутот на горниот дел на Ге клучот веројатно произлегува од курзивната С за „сол“, името за „Ге“ во солфежот.
Це клучевите (заедно со Ге, Еф, Де и А-клучевите) порано биле користени за нотација на вокална музика. Номинално, деловите на гласовите на сопранот биле напишани во Це-клуч или во прва линија или во втора линија (сопран или „ мецосопран“) или Ге на втора линија (виолински), на алт или на тенор гласови на третата линија Це (алтовски клуч), тенорскиот глас на четвртата линија Це-клуч (тенорскиот клуч) и бас гласот на третата, четвртата или петтата линија Еф (баритон, бас или суб-бас клуч).
До XIX век, во најчестиот аранжман за вокална музика се користеле следниве клучеви:
Во помодерните публикации,четириделната хармонијата на паралелните петолинија обично се пишува поедноставно како:
Ова може да се сведе на две петолинија, петолинието за сопрано/алто со виолински-клуч и тенор/бас петолиние обележано со бас-клуч.
Понатамошна употреба
Комбинациите на клучеви играле улога во модалниот систем кон крајот на XVI век и се сугерирало дека одредени комбинации на клучеви во полифоната музика на вокалната полифонија од XVI век биле резервирани за автентични модуси, а други за плагални, но прецизните импликации се предмет на многу научни дебати.
Музиката може да се транспонира на повидок ако различен клуч е ментално заменет со пишаниот. На пример, да се свири дел за А-кларинет, Бе-кларинетист може да го замени ментално тенор клучот со пишанит виолински-клуч, а концертната музичка интонација во бас-клуч може да се прочита на Ес-инструмент како да е во виолински-клуч, иако копчињата и октавите на нотите сепак ќе треба да се прилагодат. <sup class="noprint Inline-Template Template-Fact" data-ve-ignore="true" style="white-space:nowrap;">[ <span title="This claim needs references to reliable sources. (February 2020)">потребно е цитирање  ]
1513 во книжевноста
1513 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
1512 во книжевноста
1512 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Несеауе
Несеауе (Nesseaue е општинска заедница во округот Гота, во Тирингија, Германија. Седиштето на општинската заедница е во Фримар.
Општинската заедница Несеауе се состои од следниве општини:
Локе (Нова Горица)
Локе (словенечки: Loke) — населба во Градска општина Нова Горица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Приморска. Населбата сега е вклучена во Горичкиот статистички регион.
Стефан Станковиќ
Стефан Станковиќ (Сремски Карловци, Австриско Царство, 24 јуни 1788 - Сремски Карловци, Австриско Царство, 31 јули 1841) бил српски православен епископ од Будинската епархија и митрополит Карловци од 1836 до 1841 година, наследувајќи го Стефан Стратимировиќ. Него го наследил митрополитот Јосиф Рајачиќ.
Биографија
Роден е во Сремски Карловци од родителите Стојко и Пелагија. Гимназиското образование го завршил во Сремски Карловци и Филозофскиот факултет при Универзитетот во Пешта. Во 1807 година митрополитот Стефан Стратимировиќ го именува за професор во Карловци. Бил ракоположен за ѓакон на 25 декември 1808 година од епископот Јосиф Путник од Пакрачката епархија. Владиката Јосиф (Путник) беше сочувствителен со Станковиќ и му помогна да продолжи напред. Јосиф го однел со себе во Хрватска, во Пакрац каде што го примил епископскиот трон. Во чинот протоѓакон бил унапреден на 15 август 1809 година во манастирот Лепавина. Тој отишол во манастирот Раковац каде што бил инициран во чинот на малата схима. Го уверил поглаварот на манастирот архимандрит Прокопије Болиќ. Во чин архимандрит Ораховачки бил унапреден на 13 јули 1819 година.
Ета (летало)
Ета била завршена во август 1913 година, последното летало што било изграден за британската војска. Таа била помала од претходникот Делта, со капацитет од 118,000 кубни метри. Подобрување бил методот за обезбедување на гондолата, чии шест кабли за суспензија биле поделени повеќе пати, така што триесет и шест кабли биле всушност прикачени на пликот со редизајнирани парчиња. Носела екипаж од пет луѓе и го управувале пар од мотори со моќност од 80 коњски Кантон-Уне. Кога војската се откажала од леталата на 1 јануари 1914 година, Ета била префрлен во Кралската морнарица (РН) и ѝ била дадена назнаката '''Авион на неговото Височество бр. 19'''.
Служба
На 19 ноември 1914 година, леталото Ета била на пат кон Данкерк, кога полетала во снежна бура во близина на Редхил. Откако извршила принудно слетување, таа се отцепила од нејзината котва и била оштетена без можност на поправки.
Стефан Станковиќ
Биографија
По смртта на Стефан Стратимировиќ бил избран за митрополит Карловачки на 23 ноември 1837 година. За време на неговото владеење како митрополит, тој обезбеди стипендија за 12 млади луѓе, меѓу кои и зографот Димитрија Аврамовиќ. Починал во Сремски Карловци во 1841 година, каде што бил погребан во Соборниот храм.
Хајделбершки стар град
Хајделбершкиот стар град е област на јужниот брег на Некар. Се протега помеѓу реката и наклонот на Кунигштул под Хајделбершкиот замок. Создаден во 13 век и продолжен во 14 век, останал стариот град синоним за градот Хајделберг. Изгледот на овој град како барокен град на средновековен план го должи на реконструкцијата на Хајделберг по уништувањето во 1693 година во една војна.
NGC 1671
NGC 1671 — леќеста галаксија во соѕвездието Орион, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1671 се споменува и како IC 395, UGC 3178, MCG 0-13-15, CGCG 394-16.
Откривање
Објектот е откриен на 2 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1671 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 1671 има привидни димензии од 0,9' х 0,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 1671 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 16095. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 84. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 969.
Референдум во Општина Валандово (2017)
Референдум во Општина Валандово (2017) — референдум на локално ниво кој се одржал во Општина Валандово на 20 август 2017 година. .
Првично, Советот на Општина Валандово ја отфрлил иницијативата на граѓаните за распишување референдум, по што граѓанската иницијатива „Спас за Валандово“ пристапила кон собирање на потписи од граѓаните за распишување локален референдум. Потребните потписи за распишување референдум биле успешно собрани, по што Советот на општината распишал референдум за 20 август.
Согласно одлуката на советниците, за одржување на референдумот биле обезбедени милион и 200 илјади денари од буџетот на Општина Валандово.
Овој референдум бил неуспешен поради тоа што не гласале повеќе од половина од вкупниот број на регистрирани гласачи.
Карајница (Заполжани)
Карајница — археолошко наоѓалиште во прилепското село Заполжани. Ноаѓалиштето поради неистраженоста е од непознат тип чиј период не е датиран. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека недалеку од селото на истоимениот потес селаните пронаоѓале керамички и градежен матеројал.
Чече
Чече (словенечки: Čeče) — населба поделена помеѓу Општина Трбовље и Општина Храстник во средна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Штаерска. Населбата сега е вклучена во Засавскиот статистички регион.
Куќа на Гете
Место на раѓање на Гете и спомен-соба
Јохан Волфганг фон Гете е роден во оваа куќа во Франкфурт 1749 година. Куќата на неговите родители во тоа време се состоеше од две тесни, меѓусебно поврзани полудрвени куќи, кои ги наследила бабата Корнелија Гете во 1733 година откако ѝ починал сопругот. По нејзината смрт таткото на Гете, кралскиот советник Јохан Каспар Гете, во 1755/56 година дал над подрумите на старите куќи да се изгради претставува претставителна, четирикатна зграда во стилот на доцниот барок (рококо). Јохан Волфганг фон Гете живеел тука, со исклучок на студиските години во Лајпциг во 1765/68 и во Стразбур 1770/71, додека не отишол во Вајмар во 1775 година. Неговите младешки се опишани години во автобиографијата Поезија и вистина. Во 1795 година, мајката Катарина Елизабета Гете ја продала куќата и заедно со мебелот, бидејќи ѝ било претешко да стопанисува со неа по смртта на таткото.
По продажбата, куќата поминала низ рацете на повеќе приватници. Последниот сопственик имал мала спомен-соба посветена на Гете на таванот. Кога во 1963 требало да се изврши поголема реконструкција на куќата, на научното граѓанско здружение основано од Ото Фолгер во 1859 му успеало да ја добие. Постепено била повторно изградена според историски извори и мемоарите на Гете и била ставена на располагање на јавноста како еден од првите поетски спомен-куќи.
Астрономски часовник
Во 1746 година, дворскиот советник Вилхелм Фридрих Хизген дал да се изгради астрономски часовник. Хизген бил добар пријател на семејството Гете. Младиот Јохан Волфганг фон Гете го видел часовникот во куќата на Хизген и бил толку воодушевен од него што дури и пет децении подоцна, во Поезија и вистина, се сетил на тој „чудесен часовник за тие денови“. Во 1933 година, граѓанското друштво успеало да го купи таканаречениот Часовник на Хизген по цена од 2000 германски рајх-марки. Часовникот денес е изложен на мезанинот на вториот кат скалите на куќата.
Уништување за време на војната и реконструкција
Во воздушниот напад на Франкфурт од 22 март 1944 година, на денот кога се навршувале точно 112 години од смртта на Гете, целиот ред куќи на улицата бил тешко оштетен, а куќата на Гете била уништена со воздушни бомби. Веќе во 1947 започнала реконструкција верна на оригиналот под раководство на архитектот Тео Келнер. Во 1951 година се одржало свеченото отворање. Мебелот, предметите, книгите, ракописите и уметничките дела што за време на војната биле изнесени за да се заштитат можеле повторно да се вратат во родната куќа на Гете.
По 1945 година се одвивала голема дебата за смислата на реконструкцијата. Многу познати и влијателни личности ја отфрлиле реконструкцијата, а исто мислење имале и многу архитекти и историчари на уметноста. Овој став бил објавен во првиот број на списанието „уметност на градење и форма на работа“ како основен услов за реконструкција: „Уништеното наследство не смее да се реконструира историски, може да постои само со нови задачи во нова форма“. На страната на „Реконструкционистите“ застанале меѓу другите и добитникот на Нобеловата награда за книжевност Херман Хесе, филозофот Карл Јасперс и индустријалецот Ричард Мертон. На крајот приврзаниците на реконструкцијата успеале да го наметнат својот став.
Музеј на германскиот романтизам
Со куќата е поврзан и Музејот на Гете, уметничка галерија со слики од времето на Гете. Во 2018 е предвидено спојување со Музејот на германската романтика, кој се гради на соседниот имот.
Анекдота
Според една стара франкфуртска анекдота, вистинските жители на Франкфурт не се интересираат за куќата на Гете. Како доказ за тоа се наведува приказната за човекот од Франкфурт што бил на умирање и на смртната постела упатил последна молитва: Драг Боже, дозволи ми да поживеам уште малку и за тебе ќе одам дури и во куќата на Гете!
Виндзорски замок
Виндзорски замок (англиски: Windsor Castle) е кралска резиденција на британските монарси во Виндзор во англиската грофовија Беркшир. Овој замок е познат како една од трите официјални резиденции на британското кралско семејство.
Оригиналниот замок бил изграден во 11-ти век по норманската инвазија на Англија од страна на Вилијам Освојувачот. Замокот непрекинато се користи уште од времето на Хенри I (кој владеел од 1100–1135), и е најдолго користен замок во Европа. Во рамките на ѕидините на замокот се наоѓа капелата Св. Џорџ, која според историчарот Џон Мартин Робинсон е „едно од врвните достигнувања на англискиот праволиниски готски дизајн“.
Замокот Виндзор го преживеал бурниот период на Англиската граѓанска војна, кога бил користен како воен штаб на парламентарните сили и како затвор за Чарлс I. При возобновувањето на монархијата во 1660 година, Чарлс II обновил голем дел од замокот Виндзор со помош на архитектот Хју Меј, и тогаш биле создадени многу екстравагантни барокни ентериери. Откако одреден период бил запоставен, Џорџ III и Џорџ IV ја реновирале и ја обновиле палатата на Чарлс II во текот на 18 век. Биле потрошени многу пари, а државните апартмани го добиле денешниот изглед, полни со рококо, готски и барокен мебел. Кралицата Викторија направила неколку мали промени во замокот, кој станал центар за кралска забава во поголемиот дел од нејзиното владеење. Замокот Виндзор бил користен како засолниште за кралското семејство за време на бомбардирањето на Луфтвафе во Втората светска војна и преживеал и пожар во 1992 година. Замокот Виндзор е популарна туристичка атракција, место каде се пречекуваат државници од други земји, а кралицата Елизабета II го претпочита како свој дом за време на викендите.
Балушка
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 11 километри северозападно од градот Кавала на надморска височина од 52 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Кавалската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 45 цигани.
Грција
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Полистило.
Демографија
Селото според пописот од 1951 година броело 446 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 471 жител, во 1971 година имало 408 жители, во 1981 година имало 480 жители, додека во 1991 година имало 449 жители. Денеска, населението на селото е 420 жители според пописот од 2011 година.
Седефка со бело С
Polygonia c-album, седевката со бела точка е вид на пеперуткa (полифагот) која припаѓа на семејството на шаренците (Nymphalidae). Аголните засеци на рабовите на предните крила се карактеристични за родот Polygonia, поради што видовите од родот најчесто се нарекуваат пеперутки со аголни крила. Пеперутките со бела точка може да се препознаат по нивните истакнати портокалови и темно кафеави/црни грбни крилја.
За да се намали смртноста од грабливци, и во фаза на ларва и во возрасна фаза имаат заштитна камуфлажа, имитирајќи птичји измет и паднати лисја. За време на подоцнежната фаза на развојот, ларвите исто така развиваат остри боцки долж грбот. Видот најчесто се среќава во Европа, Северна Африка и Азија и содржи неколку подвидови. Иако видот не е миграциски, пеперутките се јаки летачи, што резултира со отворена структура на популација со голем проток на гени и зголемени генетски варијации.
Опис
Надворешните рабови на крилата се остро и неправилно назабени и аголни. Горната страна на крилата има светло портокалова земјена боја, украсена со кафени белези и светли дамки на рабовите. Задната страна е со кафена боја со мермерна структура. Преклопена, пеперутката изгледа како сув лист. Задните крила имаат на задната страна бела дамка обично во форма на C.
Половиот диморфизам е мал и се однесува на интензитетот на бојата, силуетата и големината, мажјакот има распон на крилјата од 22 до 24 mm. а женката од 25 до 26 мм. Сезонскиот диморфизам е поизразен: првата генерација (форма хатчинсони, мај-јуни) има горната страна кафеаво-златна и долната страна кафено-златна, а задното крило има дистално широка темноцрвено-кафена област во која се наоѓа ред светло кафена боја. избрзани дамки, долната страна е темна, е или еднобојна или видно затрупана., додека втората генерација (форма c-албум (јули, во есен и пролет по презимување) има повеќе црвеникава горна и темно кафеава долната страна (кафената боја е помалку светла). Во летната форма, крилата се помалку назабени, а задното крило има тесна темна подмаргинална лента, во близина на која стои ред од светли лунули проксимално граничи со лента од кафени лакови; долната страна е со побледа боја, која е помалку изразена - понекогаш, сепак, многу истакната - обоена и засенчена.
Таксономијата и филогенијата
Пеперутката со бела точка припаѓа на семејството на шаренците (Nymphalidae), најголемата фамилија на пеперутки со 13 подфамилии. Во рамките на родот Polygonia, врската меѓу сестринската група помеѓу P. c-album и P. faunus е силно поддржана со анализа на развојот на ларви и синапоморфии. Кај двата вида, возрасните и ларвите имаат слични полифагни навики. Родот Polygonia е исто така тесно поврзан со родот Kanisha и Roddia, секој од нив содржи еден вид: K. canace и R. l-album.
Географски опсег и живеалиште
Пеперутката со бела точка населува области вклучувајќи ги Европа, Северна Африка и Азија. Тоа е првенствено шумска пеперутка, која живее во шуми со мала густина со сонце и влажна почва. Поточно, видот најчесто се среќава во шумите, селските патеки и градинарските области на Норвешка, Шведска и Велика Британија. Како генералист за храна, или полифагни видови, пеперутките со запирка можат да се хранат со различни растенија домаќини, што доведува до широко распространето подрачје низ континентите. Како одговор на климатските промени, тие исто така се подложени на проширување на опсегот.
Преференци и избор на растенијата домаќини на ларви
За пеперутките со бела точка, ресурсите на храна што се консумираат за време на развојот се примарен извор на азот и белковини за време на зрелоста. Бидејќи се хранат исклучиво со растенија, што ги прави фитофагни видови, квалитетот на растенијата со кои се хранат ларвите е во силна корелација со нивната идна кондиција. Ларвата форма често се дели на пет развојни фази познати како стадиуми. Иако во текот на првите три стадиуми е забележано дека ларвите остануваат речиси целосно на долната страна на листовите, ларвите од четвртата и петтата возраст се поактивни во добивањето на храна ресурси. Подоцнежните ларви се специјализирани за хранење и фаворизираат неколку растенија домаќини во текот на ларвата фаза: Urtica dioica, Ulmus glabra, Salix caprea, R. uva-crispa и Betula pubescens. Додека тежината на куклињата и вкупната стапка на преживување на ларвите се слични меѓу ларвите без оглед на растението домаќин, времето на развој на ларвите значително се разликува. Како резултат на тоа, ларвите претпочитаат да се хранат со растенија кои им овозможуваат да се развијат во најкраток временски период. Ларвите кои се одгледуваат на U. dioica бараат најкратко време на развој и затоа се фаворизирани пред другите растенија. Од друга страна, B. pubescens е на дното на хиерархијата на преференци на растенијата домаќини. Се шпекулира дека фаворизираните растенија од фамилијата Urticaceae потекнуваат од предците на овој вид, што дава објаснување за претпочитањето на ларвите за U. dioica. Во растението U. dioica, ларвите не прават разлика помеѓу висококвалитетни (посвежи) и неквалитетни (венење) коприви, шема што се очекува од полифаготен вид.
Систем за парење
Пеперутките со бела точка имаат полиандрозен систем за парење каде женките се парат со повеќе мажјаци за да ја добијат потребната количина на сперма за оплодување на нивните јајце-клетки. Полиандрозната женка ги распределува своите парови подеднакво во текот на нејзиниот живот, така што успехот на парењето на мажјаците се зголемува пропорционално на нивниот животен век. Успехот на парење на двата пола е во корелација со времетраењето на животот на поединецот, така што не се забележува разлика во стапката на смртност помеѓу мажјаците и женките.
Избор на женски партнер
Женките избираат партнер пред, за време и по парењето и можат да ги разликуваат мажјаци како висококвалитетни наспроти нискоквалитетни. Способноста да се препознаат зрели единки кои се хранат со растенија со повисок квалитет е важна затоа што мажјаците кои се хранат со подобри растенија за време на развојот обезбедуваат супериорни генетски материјали. Пеперутките со бело с, генетскиот материјал се јастиви сперматофори кои содржат сперматозоиди и хранливи материи. Кога се споредуваат двете различни единки - мажјаци, женките преференцијално избираат да се парат со мажјаците одгледани на U. dioica, бидејќи овие мажјаци имаат поголема содржина на белковини и зголемено производство на сперматофор.
Женките преферирано се парат со мажјаци кои обезбедуваат поголеми вложувања, во форма на брачни подароци. Кога женките се парат со мажјаци со поквалитетни брачни подароци, тие не само што издвојуваат повеќе ресурси за производство на јајца, туку и ги користат ресурсите за да го подобрат сопствениот репродуктивен успех. Инвестициите може да се искористат за зголемување на животниот век на жените, одржување на жената и идната репродукција. За време на секое парење, мажјаците одвојуваат константна сума на инвестиции за секој брачен подарок, што покажува дека изборот на машки партнер не игра улога во распределбата на ресурсите.
Овипозиција
Женките го препознаваат и избираат растение-домаќин внимателно пред да ги положат јајцата на него, генерално фаворизирајќи ги растенијата домаќини каде што времето за развој на ларвите е минимизирано. Слично на преферираните растенија домаќини за ларви, женките претпочитаат растенија од редот Urticales. И покрај севкупната претпочитаност за растенијата што доведува до краток развој на ларви, постои варијација на преференциите на растението домаќин помеѓу женките. Иако се чини дека парцијалноста за одредени растителни видови се наследува меѓу популациите, моделот не е значаен кај една популација. Овој модел на отстапување произлегува од отворената структура на населението со висок проток на гени.
Конфликт родител-потомство
Теоретски, женките би претпочитале растенија домаќини каде што перформансите на нивните потомци се максимизирани, а ларвите би имале корист од тоа да можат да се хранат со најдобрите ресурси во близина на нивното место на шрафирање. Сепак, ова не е секогаш забележано во природата поради надворешни фактори како што се грабливци, паразити и патогени. Наместо тоа, постои компромис помеѓу преференциите на женските растенија домаќини и фитнесот на ларвите кај многу видови пеперутки. Во P. c-album, наместо да го прифатат растението домаќин што го избрала женката, ларвите од првата возраст го напуштаат местото на шрафирање во потрага по алтернативни извори на храна. Ларвите кои остануваат на долниот домаќин не само што се помали, туку имаат и помали стапки на преживување и раст.
Јајце маса
За разлика од претпочитањето на женските растенија домаќини, масата на јајцата не е поврзана со полот. Наместо тоа, масата на јајцата најверојатно е контролирана од адитивни автосомални гени, каде што големината на јајцата на потомството е средна во споредба со нејзините родители. Типот на растението домаќин избран во фазата на ларви не е во корелација со масата на јајцата на нивното потомство, што покажува дека големината на јајцето не е поврзана со кондицијата.
Јајце
Женките ги несат своите јајца на различни растенија домаќини, претпочитајќи ги оние кои го минимизираат времето на развој на ларвите. За разлика од некои пеперутки кои ги несат јајцата во серии, женките со бела точка често ги сложуваат јајцата поединечно. Откако ќе се снесе секое јајце, женката ги извидува другите можни растенија домаќини пред да го одреди местото на нејзиното следно јајце. Јајцата се зелени при првото поставување и постепено стануваат жолти и на крајот сиви пред да се изведат, <sup id="mw6Q">[2] за што обично се потребни четири до пет дена. Иако женката може да одвои повеќе ресурси за производство на јајца врз основа на брачните подароци што ги добиваат сопружниците, вкупниот број на снесени јајца или масата на јајцата се менуваат врз основа на растението домаќин. Недостатокот на корелација сугерира дека ниту количината на јајца ниту масата на јајца не укажуваат на идната кондиција за потомството.
Ларва
Периодот на ларви е поделен на пет различни фази или стадиуми. Во текот на првите три стадиуми, ларвите со бела точка имаат криптичен изглед за да се избегне откривање додека тие првенствено остануваат на долната страна на листовите. Ларвите од четвртата и петтата возраст поактивно бараат храна. Сепак, почетокот на четвртата старост го означува и развојот на црни, бели и портокалови обрасци. За да се избегне грабеж и покрај нејзиниот впечатлив изглед, ларвата развива силни боцки по телото. Ларвите имаат континуирано бело обележување по грбот за да имитираат птичји измет. Во последниот стадиум, белата боја исчезнува, но боцките опстојуваат.
Три можности кои опишуваат зошто боцките може да се развијат за време на подоцнежните стадиуми се како што следува: помалите ларви не можат да ги одржат боцките, поголемите ларви имаат поголема корист од боцките бидејќи нивните грабливци се префрлаат од без'рбетници на 'рбетници или затоа што не може да се постигне делотворен модел на 'рбетот на површината на помалите ларви.
Кукла
Возрасните луѓе од P. c-album се подложени на една од двете морфи: морфот кој директно се развива или морфот кој дијапаузира (одложен развој). И за мажјаците и за женките, возрасните директно во развој имаат пократко време на младенче од околу 10 дена, додека возрасните кои дијапаузираат поминуваат над 11 дена кутрејќи. Дополнително, куклите чиј возрасен стадиум ќе влезе во морфот кој директно се развива имаа поголеми тежини на куклиња, во согласност со идејата дека полесниот морф издвојува повеќе ресурси за созревање и репродукција.
Паразити
Двата главни паразити за кои е познато дека ги погодуваат пеперутките со запирка се Glypta erratica, вид на матични дупчиња во Eupatorium и Pteromalus vanessae. P. vanessae често oviposit во ларвите на пеперутките како што се P. c-album и Nymphalis antiopa.
Болести
Познато е дека P. c-album е инфициран од цитоплазматски вирусни заболувања. Инфекцијата на болеста обично започнува во цитоплазмата на средното црево и напредува низ предното и задното црево, исто така.
Ларва
Првите три ларви стадиуми се камуфлирани, темните бои ги прават ларвите помалку ранливи на откривање. Во четвртиот стадиум, изгледот на телото на ларвите е релативно пошарен со бели, црни и портокалови апосематски обрасци. Белата лента по должината на грбот го имитира моделот на птичји измет, што дополнително покажува заштитна боја на видот. За време на транзицијата помеѓу третата и четвртата возраст, ларвите исто така развиваат силни боцки долж грбот. Прикажано е намалено грабеж од птиците на ларвите од трета стаза на P. c-album во споредба со другите ларви фази, што покажува дека боцките ја зголемуваат одбраната. Сепак, се чини дека ова обезбедува ограничена заштита бидејќи некои птици можеа да ги консумираат ларвите и покрај појавата на шила.
Возрасен
Возрасните исто така користат камуфлажа. Долната страна на возрасните крила имитира модели на паднат лист. Сличноста дополнително се претера со неправилните рабови на крилата, кои не наликуваат на типична пеперутка, карактеристични за родот Polygonia. Пеперутките исто така можат да подлежат на една од двете морфи: директно развивање (лето) или дијапаузирање (пролет/зима). Морфот на дијапаузирање се активира кога ресурсите се распределуваат за преживување, што резултира со помалку забележлив, потемни изглед на возрасните за да се избегне граблив.
Дијапауза
Во студени зимски услови, возрасните може да подлежат на дијапауза, период на одложено сексуално созревање за да се максимизира преживувањето. Морфот на дијапаузата се заснова на должината на денот што ларвите го доживеале во фазата на развој на животниот циклус. Дијапаузирачкиот морф е почесто забележан кај пеперутките од албумот P. c кои живеат во јужна Европа, Северна Африка и Азија. Прагот за фотопериодот што ја активира дијапаузата првенствено се должи на автосомните гени, но исто така може да биде под влијание на гени поврзани со полот и/или родителски ефекти. Женките имаат тенденција да влезат во дијапауза врз основа на фотопериод кој е среден за родителите, а мажјаците имаат поголема веројатност да влезат во дијапауза отколку женките. Ова покажува дека мажјаците и женките еволуирале различни оптимални животни циклуси. Женките профитираат од поголемата големина на телото, бидејќи тоа е во корелација со плодноста, додека машката кондиција не е поврзана со големината.
Терморегулација
Иако темните појави како раните години и морфот на дијапаузата вообичаено се гледаат кај видовите како средство за терморегулација, однесувањето на запирките ја прави теоријата неверојатна за овој вид. Во текот на првите три стадиуми, криптично обоените ларви го поминуваат поголемиот дел од своето време под лисјата, ограничувајќи ја нивната изложеност на сонце. Иако ларвите од подоцнежната возраст се повеќе дисперзивни во потрага по ресурси за храна, многу ретко се забележува печење. Така, нивните телесни температури не се зголемуваат драстично во присуство на сонце, намалувајќи го ефектот што вообичаено го имаат темните надворешни работи врз биолошките процеси како што се метаболизмот и стапката на развој. Сепак, ларвите на P. c-album се забележани како се печат во текот на двете подоцнежни стадиуми. Ова може да се објасни со сличноста што ларвите од подоцнежната возраст ја имаат со птичјиот измет, што би го ограничило грабежот и покрај зголемената изложеност на грабливци. Терморегулаторното однесување може да има многу поизразен ефект врз ларвите од подоцнежниот стадиум, но се чини дека не влијае на првите три ларви фази.
Полифенизам
Возрасните единки со бели точки се диморфни. Двете фази се морфот кој се развива директно (летен морф) и дијапаузирачкиот морф (зимска/пролетна морфа). Двата морфи се одредуваат со автосомни гени, кои одредуваат во која фаза ќе се подложат возрасните врз основа на должината на денот што го доживуваат во фазата на ларви. Во зима, должината на денот е кратка, а стапката на преживување на пеперутките е помала. За да им овозможат на возрасните да преживеат низ студената зима и да преживеат јајца во текот на пролетта, возрасните минуваат низ морфот што дијапаузира, кој има потемни крилја за поголема заштитна боја за време на хибернацијата. Кога фотопериодите се подолги во текот на летото, возрасните поминуваат низ фазата на директно развивање со полесен изглед. Посветлиот изглед се припишува на помалку ресурси наменети за создавање заштитен изглед и повеќе ресурси што се користат за помош на репродукцијата.
Климатска промена
Климатските промени драматично влијаеја на опсегот на живеалиштата на запирката, поттикнувајќи го проширувањето на опсегот и хранејќи се со поширок спектар на растенија домаќини. Во Британија, пеперутките со бела точка покажаа најголема промена во живеалиштата и ресурсите за исхрана, менувајќи го преферираното растение домаќин од H. lupulus во U. glabra и U. dioica. Се чини дека движењето на дистрибуцијата е по промената на климата. Иако не се мигрирачки видови пеперутки, пеперутките на рабовите на опсегот покажуваат многу повисоки тенденции на распрснување од оние кои живеат во опсегот.
Промена на населението
Во 19 век, британското население на запирката се урна, веројатно како резултат на намаленото одгледување на хмел (H. lupulus). Од околу 1930 година населението се опорави, а запирката сега е една од попознатите пеперутки во Јужна Англија. Го има и во Шкотска и во Северен Велс. Од 1970-тите во Британија, специјализираните пеперутки се намалија во популацијата бидејќи нивното претпочитано живеалиште и областа на растенијата домаќини стануваат помали. Од друга страна, генералистичките видови како што е P. c-album почнаа да го прошируваат својот опсег. Особено, пеперутките со запирки се проширија по северниот раб на нивниот опсег.
Рона-Алпи
Рона Алпи (арпитански: Rôno-Arpes; Ròse-Aups) е еден од 27 региони во Франција, кој се наоѓа на источниот дел од земјата, кон југ. Регионот името го добил по реката Рона и планинскиот венец на Алпите. Неговиот главен град, Лион, е втор по големина град во Франција, после Париз. Рона-Алпи е рангиран како шести регион со најголема економија во Европа. Регионот Рона Алпи трипати бил домаќин на Зимски олимписки игри; во 1924 во Шамони, во 1968 во Гренобл, и 1992 во Албервил.
Географија
Регионот исто така граничи или содржи повеќе поголеми езера како Женовското езеро (Lac Léman) и Анси. Реката Ардеш тече во југозападниот дел на регионот каде се наоѓа и најдлабоката клисура во Европа.
Рона-Алпи е регион составен од следниве департмани:
Историја
Пред повеќе од 30000 години п.н.е. жителите на пештерата Шове (Ардеш) ги нацртале првите познати уметнички дела на човештвото. Пред доаѓањето на Римјаните, 8 галски народи ја делеле територијата на идниот регион Рона-Алпи: Халвиени на средоземниот брег, Алоброги кај Дофине, Цеутрони во Тарентез, Медули во Мориен, Амбари во Ен, Сегусиави околу Лион и Роан како и Кавари и Воконки населени на југ во регионот. Сè до Филип Убавиот (почеток на 14 век), Рона служела како граница меѓу кралството на Франција и германското Свето Римско Царство. Во 1349 – на почетоците на Стогодишната војна - Дофине бил припоен кон Франција. Потоа во 1601, со Лионскиот договор, Анри IV кон кралството на Франција ги припоил Буже и Жекс а потоа во 1762, и Домбр. Савоја била за првпат припоена кон Франција во 1792 со Француската револуција при што бил оформен департманот Монблан. Дел од јужна Швајцарија исто така потпаднал под Франција во тек на Империјата: Леман (1798-1815, денешниот кантон Женева) и Симплон (1810-1815, денешниот кантон Вале). По Виенскиот конгрес (1815), Савоја била вратена на кралството Сардења (управувано од Савојската династија) а границата со Швајцарија била утврдена на денешните граници. Регионот дефинитивно станал француски во 1860. Провинцијата Савоја тогаш била поделена на два департмана: Савоја и Горна Савоја. Тогаш биле утврдени и актуелните граници на департманите на Рона-Алпи.
Демографија
Вкупниот број жители во регионот изнесува 6.218.444 (2010). Рона-Алпи содржи 3 поголеми града во Франција – триаголникот Лион - Гренобл – Сент-Етјен. Овој триаголник го сочинува економското јадро на регионот и воедно се најгусто населени подрачја.
Во регионот има доселеници од Ерменија, Италија, Северна Африка, Полска и Португалија.
Бинштет
Бинштет (Bienstädt) — општина во округот Гота, во Тирингија, Германија.
1511 во книжевноста
1511 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Нурли џамија (Пласница)
Нурли џамија — главна и најстара џамија во селото Пласница, во истоимената општина, Македонија.
Историја
Џамијата потекнува од век.
Ева Кајли
Ева Кајли (Εύα Καϊλή; родена на година) — грчка политичарка која е член на Европскиот парламент (ЕП) од 2014 година. Таа била една од четиринаесетте потпретседатели на Европскиот парламент од јануари 2022 година, додека не била уапсена во декември 2022 година и обвинета за корупција како дел од катарскиот корупциски скандал во Европскиот парламент. Таа била пратеник во грчкиот парламент од 2007 до 2012 година и, пред нејзината политичка кариера, била презентер на вести за грчкиот телевизиски канал МЕГА канал од 2004 до 2007 година. По нејзиното апсење на 9 декември 2022 година, Кајли е задржана во истражен затвор во Брисел и, преку нејзините адвокати, ги отфрлила сите обвиненија против неа.
Ран живот и образование
Кајли е родена во октомври 1978 година во Солун од родителите Марија Игнатијаду и Александрос Кајлис. Таа има помлада сестра, Манталена, која е извршен директор на ELONTech, организација која е усогласена со парламентарната работа на Кајли за нови технологии.
Кајли студирала архитектура и градежен инженеринг на Универзитетот Аристотел во Солун. Студиите ги продолжила на Универзитетот во Пиреја каде што во 2008 година магистрирала за меѓународни и европски прашања.
Кариера
Пред нејзината политичка кариера, Кајли била водител на вести во Мега Канал од 2004 до 2007 година
Во 1992 година, Кајли се приклучила на младината на ПАСОК. Во 2001 година, таа станала претседател на Асоцијацијата на студенти на Факултетот за архитектура, а до 2002 година, таа веќе била најмладиот член кој бил избран во Советот на град Солун.
Пратеник во Парламентот на Грција
На националните избори во 2004 година, Кајли била најмладиот кандидат. На националните избори во 2007 година, таа била избрана за пратеник во Грчкиот парламент во првиот округ на Солун. Во тоа време таа била најмладата пратеничка во партијата ПАСОК. Таа го задржала своето место на националните избори во 2009 година до 2012 година.
Пратеник во Европскиот парламент
Ева Кајли е пратеник во Европскиот парламент од 2014 година и била член на групата Прогресивна алијанса на социјалистите и демократите (С&Д) до нејзиното протерување во 2022 година. Кајли во одниот период настапувала како независна. Таа е потпретседател за стратегија за иновации, ИКТ, технологија, предвидување, бизниси, ESG и CSR, ОН, СТО, ОЕЦД и Блискиот Исток. Таа станала првата жена која претседавала со телото за проценка на науката и технологијата на Европскиот парламент (STOA) 2017–2022 година. Била и претседател на Центарот за вештачка интелигенција (C4AI) и претседател на Делегацијата за односи со Парламентарното собрание на НАТО (ДНАТ) 2014–2019 година. Таа била член на Комитетот за индустрија, истражување и енергетика (ИТРЕ), Комитетот за економски и монетарни прашања (ЕКОН) и Комитетот за вработување и социјални прашања (ЕМПЛ). Таа е алтернативен член на Комитетот за буџети (BUDG) и на Делегацијата за односи со Арапскиот Полуостров (DARP) и исто така била вклучена во Комисијата за истражување на шпионскиот софтвер Пегасус (PEGA).
Покрај нејзините комисиски задачи, Кајли е членка на Интергрупата на Европскиот парламент за рак, на Интергрупата на Европскиот парламент за попреченост, на Делегацијата во Комитетот за парламентарна соработка ЕУ-Русија (D-RU) и на Делегацијата за односи со Соединетите Американски Држави (Д-САД).
Таа е добитник на наградата МЕП за нови технологии за 2018 година.
Помеѓу 2019 и 2022 година, Кајли се наоѓала на чело на грчката делегација на S&D до нејзиното исклучување од партијата.
На 13 декември 2022 година, Европскиот парламент гласал за отстранување на Кајли од нејзината позиција како еден од нивните потпретседатели, со 625 гласови за смена, еден против и два воздржани.