cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Историја на Холандија
Осумдесетгодишна војна
Осумдесетгодишната војна или Војна за холандската независност (1568-1648) започнала по избувнувањето на холандското востание кое главно било насочено против Филип II, кој управувал со хабсбуршките Ниски Земји. Војната завршила со потпишување на Вестфалскиот договор. По крајот на војната, од територијата на Шпанија се отцепиле седум провинции, и ја формирале Холандската Република. Денешните земји Луксембург и Белгија останале под власта на Шпанија. Со создавањето на земјата исто така дошло и до основање на првите републики во Европа. По крајот на војната, новата република станала една од најголемите поморски сили во светот. Јужниот дел на Холандија (денешна територија на Белгија, Луксембург и северна Франција) за некое време останале под шпанска власт. Меѓутоа, долгата депресивна доминација на Шпанија во јужниот дел од земјата предизвикала бегството на голем дел од интелектуалната елита во северниот дел од земјата. Војната може да се подели во две фази: Војна за независност на Холандија и признавање на независноста од страна на европските сили.
Во 1596 година, во градот Антверпен пред катедралата се случил инцидент помеѓу калвинистите и католиците. Овој инцидент бил повод калвинистите да започнат со напади кон црквите и да ги уништуват статуите на католичките светци. Нередите продолжиле неколку месеци, па затоа Филип од Шпанија испратил дел од својата армија за да го задуши бунтот и да воспостави ред. Можеби најголемата причина за војната била издадената пресуда од страна на Светата престолнина на 16 февруари 1568 година, според која сите граѓани на Холандија со мал исклучок се осудуваат на смрт. По само неколку денови, тоа било потврдено и од страна на кралот Филип и наредил наредбата на Папата да биде исполнета. Оваа пресуда во исто време претставува и најголемата смрттна пресуда изречена некогаш во историјата. Таа опфаќала околу 3.000.000 жители на Холандија.
Холандска Република
Холандската Република- официјално позната како Република на Обединетите провинции била република во Европа која постоела во периодот од 1581-1795 година, кога било формирано Кралство Холандија. Од економска гледна точка, републиката забележила голем успех. Периодот од 1584 до 1702 година, во историјата на Холандија е познат како Златен век на Холандија. Нејзината трговија била доминантна на светско ниво во текот на 17 век. Таа основила голем број на колонии. Холандија била најбогатата земја во Европа во тоа време. Во Ротердам, а потоа и во Амстердам била основана берза.
Во земјата како официјална религија односно црква била прогласена Холандска Реформска црква. Јавното ширење и проповедање на католицизмот бил строго забранет. Католиците биле надгледувани и контролирани директно од властите во земјата. Голем број на католички храмови биле уништени во тоа време. Дури и во јужните делови на земјата, каде мнозинство биле католиците, јавните службеници морале да бидат протестантски калвинисти или евреи, и да се заколнат дека ќе дејствуваат против католичката религија.
До 1795 католиците на Холандија морале да плаќаат огромни даноци на државата. Сите древни цркви, манастирски згради и катедрали останале во рацете на протестантите. Можеби најголемата причина за Осумдесетгодишната војна била издадената пресуда од страна на Светата престолнина на 16 февруари 1568 година, според која сите граѓани на Холандија со мал исклучок се осудуваат на смрт. По само неколку денови, тоа било потврдено и од страна на кралот Филип и наредил наредбата на Папата да биде исполнета. Оваа пресуда во исто време претставува и најголемата смрттна пресуда изречена некогаш во историјата. Таа опфаќала околу 3.000.000 жители на Холандија. Затоа, Холандската република била голем противник на католицизмот. На овие простори отсекогаш имало значајни разлики помеѓу православниот и либералниот Калвинизам: помеѓу Арминианизмот и Гомаризмот во 17 век.
Батависки Ниски Земји
Батависката република претставувала вазална република на Франција, која постоела во периодот од 1795 до 1806 година. Државата ги опфаќала териториите на денешна Холандија. Таа била претходничка на Холандската Република, а била создадена со доаѓањето во Франција на власт на Наполеон Бонапарт и неговата инвазија на регионот.
Републиката била прогласена на 19 јануари 1795 година, еден ден по бегството на Вилхем V од Холандија во Англија и по француската инвазија на француската револуционерна армија. Новата република уживала широка поддршка од холандското население и претставувала производ од револуцијата во Франција. За разлика од Франција, во холандија револуцијата успеала по мирен пат. Земјата два века била под републиканско управување. Гилотината не се користела.
Сепак, процесот при создавањето на Холандскиот устав бил создаден од страна на внатрешните политички фактори, а не од страна на француската власт. Политичките, економските и социјалните реформи кои биле донесени за време на релативно краткото постоење на земјата имало доста малку влијание. Конфедерациската структура на старата Холандска република била заменета со унитаризмот. за првпат од историјата на Холандија бил донесен устав, во 1798 година, чии елементи содржал доста демократски карактер.
Религиозното прашање во земјата било решено на таков начин што католиците, протестантите и евреите добиле еднакви права. Биле донесени законите за правата на човекот и граѓанинот. Името на републиката произлегува според германската династија Бетавијци, кои живееле во Холандија во римско време и кои се сметале дека се директни потомци и основачи на холандската нација. За разлика од Франција, во новата република немало никаква диктатура или терор врз населението.
во текот на постоењето на Батависката република, државниците на трипати се нашле под државен удар. Првиот пат се случил во 1798 година, од страна на унитаристичките демократи, кои не биле задоволни од спроведените демократски реформи. По само неколку месеци следувал и вториот удар, во кој завршило управувањето на земјата од страна на унитаристите. Третиот државен удар се случил во 1801 година, кога еден Французин кој го поддржувал Наполеон, успеал да ја зазеде власта.
Обединето Кралство Холандија
Обединетото Кралство на Холандија пропаднало по 1830 по Белгиската револуција во 1830 година. Вилијам I, кралот на Кралството Холандија, новата белгиска држава ја признал по Договорот од Лондон.
Современа историја
Во текот на Првата светска војна, Холандија останала неутрална, а во Втората светска војна била окупирана од страна на Нацистичка Германија. По војната, Холандија станала член на Бенелукс. Во 1957 година станала члена на Европската економска заедница, која е претходник на ЕУ. Претходно, во 1949 година Холандија станала член на НАТО.
Оберлунгвиц
Оберлунгвиц (Oberlungwitz) — град во округот Цвикау, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа 18 километри североисточно од Цвикау и 15 километри западно од Кемниц.
Управување со парични средства
Управувањето со парични средства (англиски: cash management) претставува финансиска услуга со која банките и другите финансиски институции извршуваат одредени финансиски и сметководствени трансакции и операции поврзани со паричните приливи и одливи на нивните клиенти (луѓето и претпријатијата). Управувањето со паричните средства претставува посредничка работа, бидејќи давателите на оваа услуга немаат никакви побарувања или обврски кон своите клиенти, туку работат само како посредници по налог и за сметка на клиентите.
Особености
Управувањето со паричните средства е една од најраспространетите услуги што банките им ги нудат на своите клиенти (претпријатијата и луѓето). Во тој поглед, банките имаат природна конкурентска предност во однос на другите финансиски институции имајќи предвид дека кај нив се наоѓаат сметките на луѓето и на претпријатијата, а истовремено, тие имаат централно место во извршувањето на платниот промет.
Оваа услуга е многу привлечна за клиентите на банките, особено за големите претпријатија, кои извршуваат голем број трансакции во текот на денот. Оттука, големите претпријатија се чести корисници на оваа услуга, која им овозможува ефикасно користење на паричните средства, брза наплата на побарувањата, навремено плаќање на обврските и управување со ликвидноста.
Од друга страна, банките заработуваат големи провизии од управувањето со паричните средства, кои, сепак, се помали од заштедите на корисниците на овие услуги. Во продолжение, на овој начин банките ги зацврстуваат односите со клиентите, кои понатаму користат и други услуги од нив.
Услуги за претпријатијата
Во рамките на управувањето со паричните средства, банката извршува бројни активности во полза на своите клиенти, како што се:
Услуги за населението
Покрај за претпријатијата, услугите од областа на управувањето со паричните средства е достапна и за населението. Така, банките им ја нудат на своите клиенти можноста да дадат траен налог за плаќање на сметките за струја, вода, парно греење, фиксен и мобилен телефон. Притоа, на точно одреден ден, банката префрла пари од сметката на налогодавачот на сметката на претпријатието. Исто така, потрошувачите можат да дадат траен налог и за отплата на кредитите одобрени од банката или од друга банка. На тој начин, плаќањето преку траен налог им овозможува на потрошувачите заштеда на време, намалување на трошоците, навремено плаќање на обврските и избегнување на казнените камати.
Алесија Ровењо
Алесија Ровењо Кајо (Alessia Rovegno Cayo) — перуанска Глумец, модел, Пеење и кралица на убавината, победничка на натпреварот Мис Перу 2022 година. Таа го претставуваше Перу на Мис Универзум 2022 година каде заврши во Топ 16.
Биографија
Ровењо е роден и израснат во Лима, Перу. Таа е ќерка на Лучо Ровењо, а Барбара Кајо имаат италијанско потекло. Таа е 2 години помлада од нејзината сестра Аријана Ровењо, основачот на Девојчето од Ровењо. Нивните тетки Фиорела Кајо и Стефани Кајо и нивниот вујко Макс Кајо се сите актери.
Таа ја краси насловната страница на СТВАРИ Перу и списанието Азија Сур каде ја фотографираше Лусија Арана.
На 6 октомври 2021 година, таа ја објави својата песна Љубов како нашата.
Ферибот Барби
Фериботот Барби, исто така познат како Ферибот Рони Барби, е жичен фериботи низ реката Елба помеѓу Барби и Валтернинбург во Саксонија-Анхалт, Германија.
Србин Паровски
Србин Јованчев Паровски (  ―  во ) — македонски партизан, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште, а потоа се занимавал со земјоделство и чување на добиток. На 7 септември 1944 година стапил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Со неа учествувал во сите борби против балистите и Германците на падините на Скопска Црна Гора. По ослободувањето на Скопје во состав на Бригадата ја продолжил борбата на Косово. Таму биле разоружани и дефинитивно уништени заостанатите балистички банди. По извршувањето на овие борбени задачи заминал за Срем, каде учествувал во завршните операции. На 16 април 1945 година во борбата кај Будровци во Хрватска, загинал. Неговите посмртни останки биле пренесени и погребани во неговото родно село Булачани.
Список на државни водачи во 1156 година
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Лист
Лист може да се однесува на:
Д Фестивал
Д Фестивал е повеќе дневен музички фестивал на отворено кој се одржува секоја година во Дојран.
658
658 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 658 година од новата ера, 658. од првиот милениум, 58. од VII век и деветта од 650-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6166 и 6167 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5408 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4418 и 4419 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1411.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 658 година се протега во 3294 и 3295, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3354 и 3355 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1201. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 37 и 38 исламска година.
Куќа на ул. „Христијан Тодоровски – Карпош“ бр. 1 (Кратово)
'''Куќа на ул. „Христијан Тодоровски – Карпош“ бр. 1''' ― староградска куќа во Кратово, Македонија. Куќата е заведена како Културно наследство на Македонија.
Министер за информатичко општество и администрација на Македонија
Министер за информатичко општество и администрација — прв човек во министерството за информатичко општество и администрација на Република Македонија, институција која била основана во 2008 година. Моментален министер за информатичко општество и администрација е Дамјан Манчевски.
Космос-665
Космос-665 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 29 јуни 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 1250 килограми. Космос-665 бил сателит за рано предупредување од појава на меѓуконтинентални балистички ракети.
Колката
Колката (бенгалски: কলকাতা) или познат по старото име Калкута е главниот град на индиската држава Западен Бенгал. Таа се наоѓа во Источна Индија, на источниот брег на реката Хухли. Градот брои речиси 6 милиони жители, а со областа околу градот и преку 14 милиони, правејќи го третата најголема градска агломерација и четвртиот најголем град во Индија.
Градот служел како главен град на Индија за време на Британскиот Раж сѐ до 1911. Поранешен центар на модерното образование, наука, култура и политика во Индија, Колката била со економска стагнација во годините по индиската независност во 1947. Но, до 2000 година, економијата повторно се враќа во нормала. Како и другите големи градови, Колката продолжува да се бори со проблемите на урбанизацијата како што се сиромаштија, загадување и преголем сообраќај.
Калкута е позната по својата револуционерна историја, движејќи се од Индиската борба за независност до левичарските и трговско-унијатските движења.
Образованието во Етиопија
Образованието во Етиопија многу векови било во рацете на Етиопската православна црква сè додека не било прифатено секуларното образование   во почетокот на 1900 година. Пред 1974 година, Етиопија имала стапка на неписменост од над 90%  и заостанувала во однос на остатокот од Африка во застапеноста на училишта и универзитети. По револуцијата во 1974, акцентот бил ставен на зголемување на писменоста во руралните средини. Нагласок бил ставен на практичните предмети, како наставата по социјализм. Образованието добило околу 13% од националниот буџет во 1992 година. До 1995 година стапката на неписменост значително опаднала на 64,5%. Проектираната стапка на неписменост на возрасните за 2003 година е пониска дури од 61,3% (мажи, 56,1%; жени, 66,6%). Од 1999 година јавните расходи за образование биле проценети на 4,3% од бруто-домашниот производ .Сегашниот систем за проширување на училишната мрежа во руралните средини следи многу слична шема  како и претходниот  систем од 1980-тите со продлабочување на ренационализацијата во руралните средини, така што се обезбедува образование на мајчин јазик започнувајќи од основно ниво. Редоследот на општото образование во Етиопија е осум години во основно училиште, две години нижо средно училиште и две години високо средно училиште.
Историјат пред 1900 година
Иако постоењето на записи докажало дека писменоста претходела на усвојувањето на христијанството како призната религија во Етиопија, од времето на најстарите сочувани записи се забележува дека формалното образование било контролирано од страна на црквата. Образовнието се гледало како средство преку кое владеачката класа Амхара можела да си ја зацврсти својата власт. Сепак, ваквото настојување обезбедило можност за образование  само на малкумина,. Самуел Гобат проценил дека "онаму каде што се зборува амхарски јазик, само околу една петтина од машката популација знае малку да чита, а во Тигре околу една дванаестина ".
Според Ричард Пенкхрст, традиционалното образование обезбедено од страна на црквата започнувало со учење на азбуката наречена сулабари, составена од 26 основни букви, секоја со седум форми, кои ги означувале различните самогалски. Во втората фаза ученикот го учел на памет првото поглавје од Првото послание на апостол Јован во Гиз. Некаде во таа фаза веројатно се учело и пишување, а во помодерните времиња можеби се додавало и нешто од аритметиката. Во третата фаза се проучувале Делата на Апосолите, а воедно се учеле и одредени молитви, додека и понатаму се одржувале часови по пишување и аритметика. Децата кои учеле и пеење, во оваа фаза веќе можеле да станат хористи. Во четвртата фаза се проучувале Давидовите Псалми. Оваа фаза се сметала за занчајно достигнување во образованието на децата и била прославувана од страна на родителите кои на прославата го канеле учителот, свештеникот за исповедање, роднините и соседите. Момчето кое ќе ја достигнело оваа фаза обично било способно да пишува, а можело да работи и како книжевник. Останати дела кои се изучувале во оваа фаза биле Фалбите на Бог и на Дева Марија, Песната на Соломон и Песните на Пророците. Многумина ја научиле песната на Соломон.
Повисокото образование на Етиопската црква содржело црковна музика (поделена на дигуа, земаре, мауасет и кидасе), поезија, математика, историја, филозофија и пишување манускрипти. Друга област на студирање бил акуакуамот, или верскиот танц, кој се изведувал како дел од богослужбите.
XX век
До раните 1900-ти години, формалното образование се сведувало само на еден систем на веронаука организиран и презентиран под покровителство на етиопската православна црква. Црковните училишта подготвувале поединци за свештеници и за други религиозни обврски и позиции. Во тој процес, овие училишта обезбедувале верско образование за децата од благородните семејства и за синовите на ограничен број на земјоделци и службеници поврзани со елитните семејства. Таквите училишта главно ги користеле жителите на Амхара и Тигре од висорамнините на Етиопија. Заради ваквите несоодветни политики, многу малку деца добиле образование. Како резултат на тоа, Етиопија не ги исполнувала образовните стандарди на другите африкански земји во раните 1900-ти години.
Кон крајот на XIX век, царот Менелик II дозволил основање на Европски мисионерски училишта. Во исто време, Исламските училишта нуделе образование за мал дел од муслиманското население. Во почетокот на дваесеттиот век, неуспехот на образовниот систем да ги задоволи потребите на луѓето во областа на политиката, дипломатијата, трговијата и индустријата довел до воведување на секуларно образование спонзорирано од владата. Првото јавно училиште кое обезбедило образование со западен стил било Екол Империјал Менелик II, кое било отворено во октомври 1908 година, под водство на Хана Салиб и голем број на Копти учители. До 1924 година, Панкхурст забележал дека "не помалку од 3.000 ученици поминале низ училиштето" и навел дека во 1935 година училиште имало 150 ученици. Истата година, царот Менелик II основал основно училиште во Харар.
Во 1925 година владата усвоила план за проширување на секуларното образование, но десет години подоцна имало само 8.000 студенти запишани во дваесете јавни училишта. Исто така само мал број студенти студирале во странство со владини стипендии; Панкхурст ги навел минималните броеви за неколку држави: Најмалку 20 учеле во Либан, 19 во Египет, 12 во Судан, 63 во Франција, 25 во Англија, 8 во САД, 10 во Швајцарија, 10 во Италија и помал број во Германија, Белгија и Шпанија.
По освојувањето на Етиопија, Италијанците брзо дејствувале да го реорганизираат образовниот систем во Етиопија. Декларацијата која била издадена на 24 јули 1936 година, го потврдила принципот дека новосвоената земја, како во постарите колонии, ќе има два различни видови на образовни институции, имено "училишта од италијански тип" и училишта за "колонијални предмети". Постоечкото Тафари Маконен училиште било претворено во две училишта од “италијански тип”, Liceo-Ginnasio Vittorio Emanuele III и Istituto Tecnico Benito Mussolini, и двете резервирни за децата од Европа, додека предвоеното училиште за девојки „Царица Менен“ било претворено во воена болница Регина Елена. Многу други постоечки училишта биле претворени во само-италијански училишта, додека новите училишта отворени за месното население, според зборовите на Патрик Робертс "не беа вистински училишта, туку беа формирани за пропагандни цели". Иако италијанската влада во 1939 се фалела дека има тринаесет основни училишта во провинцијата Шева, во кои наводно работеле над шеесет наставници и дека биле запишани 1481 ученици, вистинското присуство варирало во голема мера, како што се признало во една официјална изјава дека многу ученици биле отсутни од наставата со цел да ги гледаат италијанските камиони, или да го минуваат своето време "со скрстени раце во нивните колиби".
По италијанскиот пораз, земјата почнала да го гради овој сектор, но системот се соочил со недостиг на наставници, учебници и помагала. Владата регрутирала странски наставници во основните и средните училишта за да се надомести недостигот од наставнички кадар. До 1952 година, вкупно 60.000 студенти биле запишани во 400 основни училишта, единаесет средни училишта, и три институции кои нуделе настава на колеџ-ниво. Во 1960-тите години, 310 мисионерски и приватни училишта, во кои биле запишани 52.000 ученици, го дополниле јавниот училиштен систем на земјата. Иако биле направени реформи со цел да се подобри образованието, училишниот систем на Етиопија останал непроменет од она што било утврдено во 1950-тите години.
Во мај 1961 година, Етиопија била домаќин на Конференцијата на Африканските Земји за Развој на Образованието спонзорирана од Обединетите Нации. Меѓу другото, на конференцијата биле истакнати недостатоците на образованието во Етиопија. Етиопскиот образовен систем, особено основното и средното образование, бил рангиран на дното помеѓу африканските нации. Бил забележан недостаток на училишта и наставници, висока стапка на напуштање на училиштата и ниска општа стапка на присутност на часовите, особено помеѓу девојчињата, не-христијаните и помеѓу децата од руралните средини. Засрамено од овој рекорд, Министерството за Образование развило нова образовна политика, која била во сила сè до 1974 година. Дизајнирана во согласност со целите на вториот и третиот петгодишен развоен план на владата, кој го опфатил периодот од 1962 до 1973 година, образовната политика дала предност на основање на училишта за техничка обука, иако и академското образование, исто така било проширено. Ревизијата на наставната програма вовела микс на академски и неакадемски предмети. Но наставен јазик во целото основно образование станал амхарскиот јазик, што претставувало хендикеп за секое дете кое имало поинаков мајчин јазик.
Постоеле две институции за високо образование: Универзитетот „Хајле Селасие“ I во Адис Абеба, формиран со царска повелба во 1961 година, и приватниот Универзитет на Асмара, основан од страна на Римокатоличкиот верски поредок со седиште во Италија. Владата го проширила јавниот училиштен систем и во 1971 година имало 1.300 основни и средни училишта и 13.000 ученици. Но системот страдал од недостаток на квалификуван наставен персонал, недостаток на средства и пренатрупани објекти. Често финансирана со странска помош, изградбата на училиштата обично се одвивала побрзо отколку обуката и сертификацијата на наставниците. Покрај тоа, повеќето училишта биле во поголемите градови. Преполнети и со недостаток на персонал, училиштата во малите градови и руралните подрачја обезбедувале ниско ниво на образование. Недостатоците на јавното образование пред средината на 1970-тите делумно биле последица од лошиот систем за финансирање на училиштата. Затоа владата вовела посебен данок во земјоделството за финансирање на основното образование. Локалните образовни одбори ја надгледувале исплатата на даночните приходи. Нееднаквоста на системот повеќе го поттикнувала развојот на основното образование во побогатите региони, отколку во посиромашните. Згора на тоа, урбаните жители, кои не морале да го платат данокот, а кои биле претежно застапени во училиштата, ги испраќале своите деца на училиште на сметка на сопствениците на земјиште во руралните средини и сиромашните селани кои го плаќале данокот. Владата се обидела да ја поправи оваа нерамнотежа во 1970 година со наметнување на данок за образование на урбаните земјопоседници и 2 процентен данок од персоналниот приход на урбаните жители. Но, Министерството за Финансии собраните средства ги третирло како дел од општите приходи и никогаш не ги трошеле парите за наменетата цел. Расходите за образование биле само 1.4 до 3 проценти од бруто-националниот производ (БНП) помеѓу 1968 и 1974 година, во споредба со 2.5 до 6 проценти во другите африкански земји за време на истиот период. Под притисок на зголеменото јавно незадоволство и организираното дејствување на студентите на универзитетите и во средните училишта, царската влада иницирала сеопфатна студија на образовниот систем. Студијата била завршена во јули 1972 година од страна на Секторот за Ревизија на Образованието (СРО), кој препорачал воведување на универзално основно образование што е можно побрзо и со најниски можни трошоци, рурализирање на наставните програми преку вклучување на неформална обука, изедначување на можностите за образование и поврзување на целиот образовен систем со процесот на национален развој.
СРО го критикувал фокусот на образовниот систем за подготовката на студентите за следното ниво на академски студии и за полагањето на нефлексибилни квалификациони испити. Исто така била критикувана негрижата на владата за младите луѓе кои го напуштиле образованието пред да ги научат маркетиншките вештини, ситуација што придонела за невработеност. Во извештајот било наведено дека, спротивно на тоа, "Препорачаниот систем треба да обезбеди автономни програми на секое ниво кои ќе бидат конечни за повеќето студенти". Извештајот не бил објавен сè до февруари 1974 година, што дало време гласините да создадат  противење за препораките на СРО од страна на учениците, родителите и унијата на наставници. Највеќе биле огорчени заради тоа што ги сметале овие препораки како оддалечување на образованието од елитната позиција. Многу наставници исто така стравувале од намалување на платите. Следеле штрајкови и широко распространети немири и кризата во образованието станала фактор што придонел за пад на империјалниот режим подоцна истата година.
Со почетокот на Етиопската револуција во 1974 година, името на универзитетот било променето во Универзитет во Адис Абеба (AAU). Во 1974 година, и покрај напорите на Владата за подобрување на состојбата, помалку од 10 проценти од вкупното население било писмено. Националната кампања за описменување започнала во почетокот на 1975 година, кога Владата мобилизирала повеќе од 60.000 ученици и наставници, кои ги испратила низ целата земја задолжувајќи ги со две годишна служба. Повеќето критичари сепак на тоа гледале како средство на владата за да го сопре растот на опозицијата додека во исто време создава мрежа на владини шпиони во руралните области. Генерално кампањата за зголемување на писменоста останала илузија, иако владините извештаи покажале подобрувања.
Тековен систем
Одборот на Високо Образовни Институции ги разгледува и ги приспособува плановите и буџетите на секоја институција. Универзитетите имаат сенати, кои спаѓаат некаде помеѓу одборите и академските комисии според нивните овластувања и должности. Секое од овие управни тела создава разни комисии кои им помагаат во остварување на нивните должности. Академската Комисија (AК) од секој колеџ или факултет разгледува и поднесува предлози за програми, планови, курсеви, сертификации, промоции, како и предлози за статусот на студентите. Одборот за советување е составен исклучиво од академски кадар со полно работно време и со него претседава раководител на одделот. Советот подготвува и доставува препораки до AК во врска со студиските програми, наставните програми, курсевите, промоцијата на персоналот, истражувачките проекти, наставните материјали и испитите.
Високообразовните институции го регрутираат сопствениот персонал врз основа на одредени критериуми. Еднаш вработени, наставниците се оценуваат на крајот од секој семестар (двапати годишно) од страна на нивните студенти, колеги и од шефот на одделот. Наставникот мора да добие над просечен рејтинг за да го задржи своето работно место. Договорите се обновуваат на секои 2 години. Оние наставници чија изведба е под просекот во два последователни семестри, нема да добијат продолжување на нивните договори. Во последните 5 години, неколку договори биле прекинати поради ниските проценки од страна на студентите на ААУ.
Факултетските плати се засновани според ранкингот на наставниците. Постојат шест степени на плата, и по две години служба наставникот оди нагоре во следниот ранг. Претходно сите биле еднакво платени и немале поттик. Така новиот план предвидува наставниците да добиваат зголемување на платите секои две години. Еден добар учител може да биде промовиран на секои 2 или 3 години и да има постепено покачување на платата секоја година. Како последица на ова, наставниците сега се високо мотивирани, иако многу инструктори с уште се жалат дека нивните плати се премногу ниски.
Почнувајќи од 2008 година, во Етиопија има 16.161.528 деца кои се запишани од 1 до 12 одделение; 13.476.104 се во државните училишта, а 2.685.424 се во приватните училишта, додека 8,760.958 се момчиња, а 7.380.570 се девојчиња. Овие се подучувани од страна на 267.191 наставници во 23.516 училишта, кои имаат вкупно над 161.796 училници.
Во периодот помеѓу 1989 и 1999 година имало 2228 наставници во високо образовните институции. Професорите и асистентите сочинувале само 2,29%, односно 6,78%, соодветно. Над 66% од инструкторите имале магистерска или докторска диплома, а останатите имале универзитетска диплома или еквивалентна на неа. Во помошниот персонал имало 5169 членови, кои работеле во високо образовните институции во Етиопија помеѓу 1998 и 1999. Во 1999 година, 48,36% од персоналот за поддршка биле жени. Академскиот кадар на етиопските високо образовни институции троши 75% од своето време за предавање и 25% за истражувачки активности. Оние кои работат во истражувачките институти трошат 25% за предавање и 75% за истражувачката работа.
Списанијата поврзани со ААУ се оценуваат секои 2-3 години од страна на комитет составен од 7 членови од различни дисциплини. Средствата за истражувачката работа доаѓаат од државниот буџет и од дарители. Високото образование во Етиопија се финансира главно од страна на владата. Средствата за капиталните и тековните трошоци за институциите се обезбедуваат преку Министерството за Финансии. Околу 12% од буџетот за образование се резервирани за високото образование. Од периодичниот буџет, околу 50% се наменети за плати. Етиопската школарина се зголемува со текот на годините. Надоместоците за странските студенти се приближно двојно повисоки. Стапката на прием за жените е само околу 15% во изминатите неколку години до 1999 година. Се направени некои напори за да се подобри стапката на прием со намалување на оценката за прием за 0,2 (на пример, момчињата да се примаат со просек 3.0, а девојките со просек 2.8 на истата програма). Оваа афирмативна акција ја подобрила стапката на прием на жените, но не резултирала со значајни промени; стапката на намалување на оваа група е повисока од просечната.
Повеќето жени исто така се запишани на социјални и педагошки науки и на дипломски програми. Од вкупно 864 студенти на додипломски студии, само 62 (7,18%) се жени. Во инженерството, земјоделството и фармацијата има најмалку запишани жени. Во изминатите неколку години, новите приватни колеџи се акредитирани од страна на Министерството за Образование. Постојат разни официјално признати универзитети, вклучувајќи ги: Универзитетот за Единство во Адис Абеба, Универзитетскиот Колеџ Света Марија, Универзитетскиот Колеџ Алфа, Универзитетскиот Колеџ Адмас, Колеџот Луѓе за Луѓе во Харар, Адвентистичкиот Колеџ Аваса и други. Вкупниот владин буџет за образование е зголемен за 84%. Во обид да се обезбеди образование за сите, била иницирана огромна експанзија на образованието преку изградба на нови училишта во близина на заедниците во кои тие служат. По воведување на регионализацијата во 1993 година, речиси сите Етиопјани имале право на образование на нивниот мајчин јазик. Текстовите, иако проверени од страна на Министерството за Образование, биле осмислени од страна на образовните бироа во регионите, со цел да бидат соодветни за различните култури на Етиопија. Програми за социјална свест, кои ја поттикнуваат идејата дека образованието е од витално значење, се формирани за борба против културните и историските бариери. Регионалната влада треба да игра улога во разгледување и засилување на образованието во основните и средните сектори, но високото образование останува во надлежност на централната влада. Владата прави нов план да се формира по еден нов универзитет во секоја регионална држава и еден образовен колеџ, еден технолошки колеџ и еден медицински колеџ. Бројот на запишани девојки двојно се зголемил од 1996 до 2000 година. Повеќето сè уште немаат еднаков статус со момчињата, но постојат мерки како што се "позитивна дискриминација", кои помагаат да се поправи оваа нерамнотежа. Во 2004 година Институтот за статистика на УНЕСКО покажал дека процентот на женски наставници во основното образование достигнал до 44,6 проценти и дека основната бруто стапката на запишување е 93,4 проценти. Постојат поголем број на приватни и јавни универзитети и колеџи во Етиопија. Од 2007 година, Програмата за Градење на Универзитетски Капацитети, која има за цел да се изградат 13 нови универзитети, се изведува на национално ниво.
Странски студенти
Постојат објекти за образование на странските жители, иако странските државјани не се примаат во јавните училишта на Етиопија. Сепак, постојат неколку приватни училишта во Адис Абеба специјално наменети за децата на странските жители. Меѓу нив се Училиштето на Шведската Заедница, Училиштето на индиската заедница, Академијата Бингам, Училиштето на меѓународната заедница и други.
Суштински проблеми
Етиопија се соочува со многу историски, културни, социјални и политички пречки кои многу векови го ограничуваат напредокот на образованието. Според извештаите од УНЕСКО, повеќето луѓе во Етиопија чувствуваат дека работата е поважна од образованието, па тие започнуваат да работат на многу рана возраст, со мало или без никакво образование. Постои помала веројатност децата од руралните области да се запишат на училиште отколку децата од урбаните области. Иако стапката постепено се подобрува, повеќето рурални семејства не можат да си дозволат да ги пратат своите деца на училиште затоа што родителите сметаат дека додека нивните деца се на училиште тие не можат да придонесат за домашните задолженија и приход. Социјалната свест дека образованието е важно е нешто што и недостасува на Етиопија, но постепено се подобрува. Постои потреба за промена на важноста на образованието во социјалната структура на земјата, а децата треба да се охрабруваат, и да се бара од нив да одат на училиште за да станат образовани. Општеството во Етиопија очекува наставниците и родителите да користат телесно казнување за одржување на редот и дисциплината. Повеќето веруваат дека казнувањето на децата за лошите навики ќе придонесе за возврат да научат добри. Исто така, од средина на 1970-тите има драстично губење на професионалци кои ја напуштаат земјата, главно од економски причини. Многу образовани Етиопјани бараат повисоки плати во странските земји и на тој начин многу од оние кои завршуваат високо образование емигрираат надвор од Етиопија, при што се создава бескраен недостиг од квалификувани професионалци во секој сектор на земјата. Започнувајќи од 2006 година, постојат повеќе лекари обучени во Етиопија кои живеат во Чикаго, отколку во целата земја.
Алофи
Алофи (ниуеански: Alofi) е главниот град на тихоокеанската зависна островска земја Ниуе. Местото брои 614 жители (Попис 2001). Се состои од две села — Алофи Север (нас. 256) и Алофи Југ, каде е сместена владата (нас. 358).
Гратчето лежи во средината Алофискиот Залив, на западниот брег на островот, недалеку од единствениот отвор во коралниот гребен кој го окружува Ниуе. Заливот се протега низ 30% од должината на островот (околу 7 километри) од ’ртот Халагиги на југ до ’ртот Макапу на север.
Во јануари 2004, Ниуе било погодено од силна тропска бура — циклонот Хета — во кој загинале двајца и нанел штета низ целиот остров. Многу од објектите во Алофи биле уништени, меѓу кои и болницата. По бурата владините згради биле преместени на помалку изложено место, 3 km копнено од западното крајбрежје наречено „Фонуакула“. Ова место сепак е во рамките на селскиот атар на Алофи Југ.
Меѓу малкумината познати Ниуеанци спаѓа семејството Тумкар, кое живеело во Австралија од 1998. Тие биле првите доктори во историјата на ова место.
Асен Тодоров
Асен Тодоров (, - , ) бил еден од доајените на македонското новинарство.
Роден е во Скопје каде завршил средно образование. Апсолвирал на Математичкиот факултет во Белград 1937. Бил во раководството на македонските народни студенти; претставник во централното раководство на Универзитетот во Белград, потпретседател на друштвото на напредни македонски студенти „Вардар“, учесник во МАНАПО (Охрид, август 1936), ччлен на КПЈ од 1937. За време на војната учествувал во заднинската дејност, потоа е приклучен во НОВ и ПОЈ. 1936 година „Тихиот“ (негов прекар) ја напишал тогаш меѓу студентите популарната песна „Афион“ (Луч). По војната работел во Поверенството за просвета на владата на Македонија; од 1945 во дописништвото на Танјуг за Македонија е пом. директор и директор; во Радио Скопје-уредник и главен уредник, 1948-1952; во „Нова Македонија“ - уредник и заменик на главниот и одговорен уредник од 1953 до 1963; секретар на Секретаријатот за информаци во Собранието на СРМ, 1964-1970 и до пензионирањето во 1975 година помошник главен и одговорен уредник во „Нова Македонија“. Добитник е на одликувања и наградата за животно дело „Крсте Мисирков“.
Во 1946 година, при формирањето на Здружението на новинари на НР Македонија, Тодоров е избран за еден од двајцата потпретседатели на здружението.
NGC 2348
NGC 2348 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Летечка Риба, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2348 се споменува и како ESO 88-SC1.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2348 е од видот OCL. NGC 2348 има само една позната привидна димензија, која изнесува 11'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 3 м 2,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 67° 23' 39".
Космос-666
Космос-666 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 12 јули 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 4000 килограми. Космос-666 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 327 км, а најмалото на 180.
Византија под Арапската династија
Династијата започнала да управува по симнувањето од престолот на Ирина. Династијата е позната според нејзиниот основач Никифор I. Во текот на настаните, Византија се соочувала со големи проблеми околу зачувување на својата граница како и елиминирање на внатрешните конфликти.
Никифор I
Никифор бил назначен за министер за финансии од царицата Ирена. Со помошта на патрициите и евнуците успеал да ја симне од престолот и да ја протера Ирена и да биде избран како цар на нејзино место на 31 октомври 802 година. Го крунисал неговиот син Ставрикиј како негов помошник во 803 година.
Неговото владеење било загрозено од Барданес Туркос, еден од највештите генерали, кој бил револтиран и добил поддршка од другите команданти, најмногу од подоцнежните цареви Лав V Ерменец и Михаил II во 803 година. Никифор започнал општа реорганизација на Царството, создавајќи нови теми на Балканот.. Иако назначил патријарх кој ги почитувал иконите, Никифор, царот Никифор бил претставен како зло од верските историчари како Теофан Исповедникот.
Во 803 година, Никифор склучил договор, наречен „Никифорски мир“, со Карло Велики, но одбил да го признае неговиот царски дигнитет. Врските се влошиле и довеле до војна за Венеција во периодот 806–810. Никифор објавил војна против Арапите. Бил приморан да отиде да се бори самиот поради нелојалноста на Барданес, доживувајќи тежок пораз на Битката кај Красос во Пригија (805). Во 806 година, муслиманска армија од 135.000 војници навлегле во Царството. Неспособен да одговори на муслиманските бројки, Никифор се согласил да прогласи мир под услов на плати 50.000 номизмата веднаш и годишна такса од 30.000 номизмата. Со борбата за наследство во калифатот по смртта на Харун ел Рашид во 809 година, Никифор бил слободен да се договори со Крум, хан на Бугарија, кој ја напаѓал северната граница и само што ја освоил Сердика (Софија). Во 811 година, Никифор ја освоил Бугарија, поразувајќи го Крум двапати и го опколил бугарскиот главен град Плиска; меѓутоа, во текот на повлекувањето на Никифор, византиската војска била ставена во заседа и имала големи загуби во планинските превои на 26 јули од Крум. Никифор бил убиен во битката, втор византиски цар кој ја имал оваа судбина од Валенс во Битката кај Адријанопол (9 август 378). Крум се вели дека направил чаша за пиење од черепот на Никифор.
Ставрикиј
Никифор бил наследен од неговиот син Ставрикиј во декември 803 година. Хроничарот Теофан Исповедникот изјавил дека тој бил целосно неспремен да стане негов помошник и тврдел дека Ставрикиј бил виновен за силување, тврдење можеби под влијание на неговата омраза кон Никифор I. Ставрикиј учествувал во експедицијата на татко му против Крум од Бугарија во 811 година и одвај се спасил од ужасната Битка кај Плиска, каде неговиот татко бил убиен. Меѓутоа, Ставрикиј бил парализиран од повредата со меч близу неговиот врат, и бил спасен од царски стражар кој го спасил од битката и го донел во Адријанопол. Бегајќи со него бил и неговиот шура, Михаил Рангабе, командантот Стефан и магистрантот Теоктистос. Собрани околу кревето на Ставрикиј, тие расправале за наследството. Поради непознатата состојба, бил забрзано прогласен за цар од Стефан, кој ја имал поддршката на војската. Ова било првпат цар на Источното Царство да биде крунисан надвор од Цариград.
Меѓутоа во исто време, Теоктистос го притискал Михаил Рангабе да го преземе царскиот престол за себе — поради повредите на Ставрикиј и поради тоа што бил зет на Никифор, Теоктистос верувал дека тој бил најдобар избор за справување со бугарската закана. Меѓутоа, Михаил продолжил да го поддржува неговиот шура. Во меѓувреме, за да го обезбеди своето продолжение на престолот, Ставрикиј се појавил пред остатокот на царската војска во Адријанопол и имал некои критики кон сега починатиот негов татко, што наишло на нивна поддршка. Ставрикиј бил набрзо пренесен со носилка од Адријанопол во Цариград.
Кога жената на Михаил I Рангабе, Прокопија, не успеала да го убеди нејзиниот брат Ставрикиј да го именува Михаил како негов наследник, група на постари лица (магистрантот Теоктистос, командантот Стефан и патријархот Никифор) го приморале Ставрикиј да абдицира во негова корист на 2 октомври 811 година. Ставрикиј се повлекол во манастир каде починал од раните на 11 јануари 812 година. Михаил Рангабе станал цар како Михаил I.
Михаил I Рангабе
Во 812 година, Михаил I ги отворил преговорите со Франките и го признал Карло Велики како цар. Како размена за тоа признавање, Венеција била вратена на Византија. Меѓутоа, под влијание на Теодор, Михаил ги одбил мировните услови од Крум и го отпочнал освојувањето на Месембрија (Несебар) од Бугарите. По првичниот успех во пролетта 813 година, војската на Михаил се подготвувала за поголем судир кај Версиникија близу Адријанопол во јуни. Византиската војска била приморана да бега, а положбата на царот била сериозно ослабена. Со заговор во воздухот, Михаил подранил на настаните и абдицирал во корист на генералот Лав Ерменец и станал монах (под името Атанасиос). Неговите синови биле кастрирани и однесени во манастири, еден од нив Никетас (именуван Игнатиј), на крајот станал Цариградски патријарх. Михаил умрел на 11 јануари 844 година.
Казапезена
Казапезена — општина во покраината Казерта од регионот Кампанија, Италија.