cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Манастирче (Чардаклија)
Манастирче — археолошко наоѓалиште во штипското село Чардаклија. Наоѓалиштето претставува средновекона црква. Во подножјето на ридот Ежово, од неговата југоисточна страна, има мала височинка на која селаните раскопале темели од мала градба - црквичка ѕидана од кршен камен и варов малтер. На источната страна има полукружна апсида, а на западниот трем во кој биле откопани три гроба со конструкции од монолитни камења.
Драган Павловиќ - Шиљо
Драган Павловиќ (роден во година во  - починал на  година во Пјеновац, Босна) — југословенски партизан и комунистички деец.
Животопис
Бил учесник на Петтата земска конференција на КПЈ во Загреб, 1940година. По Априлската војна (1941), во својство на повереник и инструктор на ЦК на КПЈ, во два наврата престојувал во Македонија (јули и септември 1941), каде што соработувал со Лазар Колишевски во отстранувањето на Методија Шаторов - Шарло и формирањето на партизански одреди. Подоцна бил политички комесар на шумадискиот (крагуевачкиот) НОПО (од септември – 21. ⅩⅠⅠ 1941).
Загинал во борба со германските сили како политички комесар на Петтиот (белградски) НО баталјон на Првата пролетерска НОУБ. Прогласен е за Народен херој на Југославија во 1951 година.
Космос-170
Космос-170 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 31 јули 1967 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 5000 килограми. Космос-170 бил сателит наменет за тестирање на јадрено бомбардирање од орбитата.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 87,9 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 49,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 209 км, а најмалото на 135.
Бенгалски глад (1943)
Бенгалскиот глад од 1943 година — глад во бенгалската провинција на Британска Индија (во денешен Бангладеш и источна Индија) во текот на Втората светска војна. Умреле околу 2,1 до 3 милиони луѓе, од население од 60,3 милиони, од глад, маларија и други болести влошени поради неисхранетост, раселување на населението, несанитетски услови и недостиг на здравствена заштита.
Настан
Гувернерот на Бенгал наредил оризот собран во 1942 година во Бенгал да биде прераспореден или уништен за да не падне во рацете на противниците. Властите конфискувале 46.000 бродови од месното население, а со тоа уништувајќи ја рибната индустрија.
Властите тогаш почнале да земаат храна од руралите средини, каде што веќе имало рестрикции за храна, за луѓето кои биле сметани за „приоритет“, претежно побогати и подобро образувани луѓе, како и тие кои што работеле во воената индустрија и во јавниот сектор.
Најавите за поплавување на обработливите површини и ставањето на резервите за храна под ризик не ја спречиле британската влада на Винстон Черчил да не постапи по овие предупредувања. Тогаш започнал гладот, наместо да се овозможи олеснување, Владата ѝ забранила на колонијата да ги користи своите сопствени финансиски резерви или бродови за да увези храна и наместо тоа продолжиле да извезуваат илјадници тони ориз за Европејците и продолжиле достапната храна од други места низ Британската Империја да биде чувана во магацини.
Улица Олес Гончар (Киев)
Улицата Олес Гончар  (украински: Вулиця Олеся Гончара ) е улица која се наоѓа во Киев, Украина. Улицата се наоѓа во реонот Шевченко, и истата граничи со Житомирската улица до плоштадот на победата и Димитровата улица.
Јарославска улица (Киев)
Улица Јарославов Вал (украински: Вулиця Ярославів Вал) е улица која се наоѓа во Киев, Украина. Улицата се наоѓа помеѓу Владимирската улица и Воровската улица, а завршува на Лавовскиот плоштад.
Улицата била населена од античко време, а во голема мера за првпат била упоребувана во времето на Јарослав Мудриот (12 век), од каде доаѓа сегашното име. За првпат, името на улицата се споменува во 1832 година. Сепак, денешната улива била изградена во 1850-тите години, и во текот на својата историја постојано ги менувалас своите имиња, како Голема Пидвална улица. Од 1869 година улицата започнала да е нарекува улица лица Јарославов Вал. Во периодот од 1923-1928 година, улицата се викала улица Раковски, во чест на Крсто Раковски, советски политички деец, од 1928 до 1941 и од 1943 до 1957 се викала улица Ворошилов, во чест на советскиот министер Климент Ворошилов, од 1957 до 1962 се викала улица Полупанов, а од 1962 повторно се вика улица Јарославов Вал.
Позначајни градби кои се наоѓаат на ова улица се:
Податочна врска
Податочна врска е средство за поврзување на една местоположба со друга со цел за пренесување и примање на дигитални информации (комуникација со податоци). Може да се однесува и на збир на електронски склопови, кои се состојат од предавател и приемник (две парчиња опрема за терминал на податоци) и меѓусебно поврзано телекомуникациско коло со податоци. Овие се регулираат со протокол за врска што овозможува дигиталните податоци да се пренесат од извор до приемник на податоци.
Постојат најмалку три вида основни конфигурации со врски на податоци што може да се замислат и да се користат:
Во цивилното воздухопловство, системот за врски на податоци (познат како „ Пилотски контролори на податоци за врски со комуникации“) се користи за испраќање информации помеѓу авионите и контролорите на летање кога леталото е премногу далеку од ATC за да се направат можни говорни радио комуникации и радарски набудувања.Таквите системи се користат за минување на авиони преку Атлантскиот и Тихиот Океан. Еден таков систем, користен од Нава Канада и NATS над Северниот Атлантик, користи петцифрен број на секвенца на врската со податоци потврден помеѓу контролата на летање и пилотите на авионот пред леталото да премине преку океанот. Овој систем го користи компјутерот за управување со летот на авионот за да испрати информации за локацијата, брзината и надморската височина за авионот до ATC. Потоа ATC може да испраќа пораки до авионот во врска со секоја неопходна промена на курсот.
Во авиони без екипаж, копнени возила, чамци и вселенски летала, двонасочна (целосен дуплекс или полудуплекс) врска со податоците се користи за испраќање на контролни сигнали и за примање телеметрија.
63 Лебед
63 Лебед — единечна ѕвезда во северното соѕвездие Лебед, на растојание од 1.030 светлосни години од Сонцето. За човековото око е видлива како портокалова ѕвезда со привидна величина од 4,56. 63 Лебед се приближува кон Земјата со околусончева радијална брзина од −26 км/с.
Станува збор за развиена ѕвезда која во својот ѕвезден спектар има одлики својствени за сјајни џинови и суперџинови. Одбрана е за спектрален стандард за класата ѕвезди со ознака K4 Ib–IIa. Од причини кои сè уште се непознати, 63 Лебед има долга периодичност од (982 денови) и мали амплитудни промени во радијалната брзина од (742 м/с). Ѕвездата се проширила до 35 пати од Сончевиот полупречник и зрачи за 4,397 пати повеќе од Сончевата сјајност од фотосферата при делотворна температура од 4.204 K.
Голема житомирска улица (Киев)
Голема Житомирската улица  (украински: Велика Житомирська вулиця) е улица која се наоѓа во Шевченковскиот реон во Киев, Украина. Улицата се протега од плоштадот Свети Михаил до Лавовскиот плоштад.
Пуручуко
Пуручуко (шпански: Puruchucu, кечуански: Puruchuqu) е археолошки локалитет во Перу. Пуручуко бил административен центар на Тавантинсују во периодот од 1438 до 1533 година. Денес наоѓалиштето се наоѓа во округот Аре во Лима.
Историја
Изградбата на овој комплекс е покрената од Империјата на Инките (Тавантинсују). Пуручуко се наоѓа во секторот Уакеронес, место кое има пирамидални структури каде се наоѓаат едини од најголемите гробни места во Империјата на Инките.
Наоѓалиштето бил откриен од Артуро Хименез Борха во периодот од 1959 до 1961 година. Денес на наоѓалиштето има музеј, кој е прв туристички модел од овој вид во Јужна Америка.
Голем дел од објектите се вандализирани, а голем дел градежни компании оштетуваат и околни археолошки наоѓалишта.
Чао инспекторе
Синопсис
Во едно мало провинциско место доаѓа опасна меѓународна банда со намера да го крене во воздух хотелот полн со туристи. Милицајците Боки и Пајко добиваат специјална задача да ја спречат диверзијата и да ја ликвидираат бандата. По низа комични случки, тие успеваат да ја извршат задачата.
Андриј Гречило
Андриј Гречило (Андрій Гречило,, ) — украински хералдичар и историчар. Најпознат е по своите активности во хералдиката, вексилологијата и фалеристиката. Доктор на историски науки. Претседател на Украинското грбословно друштво.
Селски Гробишта (Аргулица)
Селски Гробишта — могила од римско време. На самиот излез од селото Аргулица, лево од патот за селото Црвулево, во гробиштата, кои се близу до училишниот двор, има могила со пречник во основата од 26 метри и височина од 3 метри. Според И. Венедиков, овде имало две могили. Во едната, прекопана од селаните во 1943/44 година, биле најдени две копја, фрагменти од стаклени лакримариуми и други предмети.
Македонска ракометна Супер лига (мажи) 2015/16
Македонската ракометна Супер лига 2015/16, позната како ВИП Супер машка лига поради спонзорски причини - 24. издание на Македонската Супер Лига.
Првак била екипата на Вардар, која успеала по 10. пат да ја освои титулата.
Табела
Извор: Ракометна Федерација на Македонија
Нат - Одиграни натпревари; Поб - Победи; Пор - Порази; ДадГол - Дадени голови; ПриГол - Примени голови; Раз - Гол разлика; Бод - Бодови.
Манастир Бабичко
Покрај манастирот подигната е спомен-чешма во чест на паднатите херои за осветеното Косово, ослободувањето и обединувањето на Србите од 1912 до 1920 година. На чешмата има мермерна плоча со имиња на паднатите војници. Некогаш пред манастирската црква се наоѓала зграда во која биле сместени учителско-богословското училиште од 1868 година и стан за учителот и учениците. Оваа училиште спаѓа во редот на најстарите манастирски училишта во лесковачкиот крај.
Манастирската црква е посветена на Слегувањето на Светиот Дух врз апостолите. Пред црквата се наоѓа камбанарија, стар конак од 19 век и нов конак изграден во 2006 година.
Историја на манастирот
Манастирот е изграден во 16 век како еднобродна црква со полукружна апсида. Наосот е поделен со пиластри на четири нееднакви травеји кои се поврзани со странично приклонетите лакови. Турскиот попис од 1536 година го спомнува манастирот заедно со селото во негова близина. Во 19 век во манастирот работело едно од најстарите учителско-богословски училишта во лесковачкиот крај. Западниот ѕид на црквата бил срушен во 1926 година, а тогаш била доградена припрата со шестстрана купола. Припратата била изградена од кршен камен во варов малтер, а некогаш била припокриена со камена плоча. Помали интервенции на манастирската црква биле извршени во 1971 година.
Живопис
На внатрешните sидови на црквата, под простото варосување, се гледаат стари живописи на некои места. На северниот ѕид се насликани четири стоечки фигури на светители (св. Атанасиј, св. Алексиј) додека композицијата над нив се насетува. На јужниот ѕид делумно се видливи стоечки фигури на св. Варлама, св. Јоасаф. На пиластерот на северниот ѕид насликана е стоечка фигура на св. Нестор а на столбот, над неа, е св. Симеон Столпник. Во средината на потпрениот лак е стоечката фигура на Св. Атанасиј Велики, а над неа, во лакот, низ медалјоните се градите на светителите. На источниот ѕид се наоѓа медалјон со градите на архијереите.
Сликарство на црквата на манастирот било создадено во време на изградбата на црквата, околу средината на XVI век, и е дело на талентиран уметник. Фреско-декорациите се одликуваат со исклучителна ликовна вредност слична на онаа на јашунсковиот св. Јована. Иконостасот е од 19 век, со едноставна конструкција е со изрезбарени кралски врати. Над иконите на престолот има ред светители претставени со до под ременот, работени во техниката темпера на дрво. Ова е дело на непозната зографска дружина. Во оковите на престолните икони врежани се 1838 и 1857 година.
Герен (Батање)
Герен — гроб од римско време. На источниот крај од селото Батање, во долот наречен Герен, кој се наоѓа под ридот Кала, во 1947 година Т. Анушев, копајќи камен, открил надгробна плоча од гранит, висока 1,40 метри, широка 0,40 метри и дебела 0,10 метри, човечки коски и обработен камен кои, според описот, личи на капак од урна. Во горниот дел на плочата има едукула во која релјефно се претставени две возрасни и една детска фигура, доста лошо зачувани, а под неа има натписно поле со врежан старогрчки натпис во пет реда. Плочата се наоѓа во куќата на Анушев.
Тупан Куле (Аргулица)
Тупан Куле — могила од римско време. Под врвот Селце од ридот Тупанец, десно од местото на кое патиштата од селата Аргулица и Карбинци се соодинуваат со патот за селото Бурилчево, има зарамнето плато, кое на западната страна се спушта кон полето. На неговиот североисточен крај има могила, прилично добро зачувана, со пречник во основата од околу 20,5 метри, висока 2 метри. Стотина метри северно од неа, лево од споменатиот пат, има уште една могила, која е речиси целосно деформирана, така што не можат ѝ се одредат димензиите. Според кажувањето на селаните, во век овде имало зграда „Куле“, каде турските власти наплатувале патарина.
Сретсело (Мршевци)
Сретсело — археолошко наоѓалиште во скопското село Мршевци. Наоѓалиштето претставува населба од младото камено време.
Опис
Старото селско јадро „Сретсело“ лежи на издолжена тераса, со површина од 3 хектари, која на западната страна е засечена со суводолица, на јужната е отворена кон полето, а на другите две страни е поткрената и поврзана со околните височинки. Куќите на овој дел на селото се подигнати на теренот од некогашната младо камена населба. Првите информации за нејзиното постоење потекнуваат од двајца мештани кои во текот на 1987 година, при копање на темели за новоградби, оддалечени околу 100 м една од друга, откриле интересен керамички материјал. Интервентното ископување покажало дека се работи за останоци од населба со два хоризонта на живеење. Во постариот хоризонт биле откриени две огништа направени од глина врз подлога од камен и керамички делови, делови од куќен лепеж, голем број делови од керамички садови, култни предмети и орудија од кремен и камен. Временски и културно овие наоди се идентични со наодите од Тумба од Маџари, што кажува дека населбата од овој хоризонт му припаѓа на средното младо камено време од културната група Анзабегово-Вршник (II-IV). Керамиката од помладиот хоризонт е разновидна и мошне квалитетна и кај неа се издвојуваат садови од двоконусн профилиран стомак, украсувани со канелури и врежување и со држалки во облик на рокче, кршало или петлица. Типолошки е слична со керамиката од Зелениково II, што значи дека овој слој од населбата е од времето на доцното младо камено време.
Семрежно архивирање
Семрежно архивирање (веб-архивирање) — постапка на собирање делови од Светската пајажина за да се обезбеди зачувување на информациите во архивата за идните истражувачи, историчари и јавноста. Веб-архивистите обично користат веб-роботи за автоматско снимање поради огромната големина и количината на информации на веб мрежата. Најголемата организација за архивирање веб заснована на пристап на масовно ползење е „Wayback Machine“, која се труди да одржува архива на целата мрежа.
Сè поголемиот дел од човечката култура создава и запишува на веб мрежата, прави неизбежно сè повеќе и повеќе библиотеки и архиви и се соочуваат со предизвиците на архивирање на веб мрежата. Националните библиотеки, националните архиви и разни конзорциуми на организации исто така се вклучени во архивирање на културно важните веб-содржини.
Комерцијални софтвери за веб архивирање и услуги исто така се достапни за организациите кои треба да ја архивираат сопствената веб содржина за корпоративно наследство, регулаторни или правни цели.
Историја и развој
Додека одбирањето и организацијата на мрежата преовладувало од средината до крајот на 90-тите години на минатиот век, еден од првите големи архивирачки проекти бил Internet Archive, непрофитна организација создадена од Брустер Кејл во 1996 година. Интернет архивата издаде сопствен пребарувач за прегледување на архивираната веб-содржина, Wayback Machine, во 2001 година. Од 2018 година, Интернет архивата e дом на 40 петабајти податоци. Интернет архивата исто така разви многу свои алатки за собирање и складирање на нејзините податоци, вклучувајќи го и „Петабокс“ за ефикасно и безбедно складирање на големи количини на податоци и „Хетрикс“, веб-робот што бил развиен заедно со нордиските национални библиотеки. Други проекти започнати во исто време австралиската Пандора и Тасманија веб-архиви и шведската Kulturarw.
Од 2001 до 2010, меѓународната работилница за архивирање на веб (IWAW) обезбеди платформа за споделување искуства и размена на идеи. Меѓународниот конзорциум за зачувување на Интернет (IIPC), основан во 2003 година, ја олесни меѓународната соработка во развивање на стандарди и алатки со отворен извор за создавање веб-архиви.
Сега непостоечката Фондација за меморија на Интернет е основана во 2004 година и е основана од Европската комисија со цел да ја архивира веб мрежата во Европа. Овој проект разви и издаде многу алатки со отворен извор, како што се „снимање на богати медиуми, временска кохерентна анализа, проценка на несакана пошта и откривање на еволуцијата на терминологија.“ Податоците од фондацијата сега се наоѓаат во Интернет-архивата, но во моментов не се јавно достапни.
И покрај фактот дека нема централизирана одговорност за нејзино зачувување, веб-содржината забрзано станува официјален запис. На пример, во 2017 година Министерството за правда на Соединетите држави потврди дека владата ги третира твитовите на Претседателот како официјални изјави.
Собирање на веб
Веб-архивистите генерално архивираат разни видови веб-содржина, вклучувајќи HTML мрежни места, стилови, JavaScript, слики и видео. Тие исто така ги архивираат метаподатоците за собраните ресурси како што се времето на пристап, MIME типот и должината на содржината. Овие метаподатоци се корисни при утврдување на автентичноста и потеклото на архивираната колекција.
Далечинско собирање
Најчестата техника за архивирање веб користи веб-роботи за автоматизација на процесот на собирање мрежни места. Веб-роботите обично пристапуваат на мрежните места на ист начин како што корисниците со прелистувач ја гледаат мрежата и затоа обезбедуваат релативно едноставен методи за далечинско собирање на веб-содржина. Примери за веб-роботи што се користат за веб-архивирање се:
Постојат различни бесплатни услуги што можат да се користат за архивирање на веб-ресурси „на барање“, користејќи техники за веб-индексирање. Овие услуги вклучуваат Wayback Machine и WebCite.
Архивирање на базата на податоци
Архивирање на базата на податоци се однесува на методи за архивирање на основната содржина на мрежните места управувани од базата на податоци. Типично бара екстракција на содржината на базата на податоци во стандардна шема, често користејќи XML. Откако ќе се зачува во тој стандарден формат, архивираната содржина на повеќе бази на податоци може да биде достапна со користење на единствен систем за пристап. Како пример за овој пристап се појавуваат алатките DeepArc и Xinq развиени од Националната библиотека на Франција и Националната библиотека на Австралија, соодветно. DeepArc овозможува структурата на релационата база на податоци да биде мапирана во XML-шема и содржината да се извезува во XML-документ. Xinq тогаш дозволува содржината да се доставува преку Интернет. Иако оригиналниот распоред и однесување на мрежната страница не може да се зачува точно, Xinq дозволува да се реплицираат основните функционалности за пребарување и пребарување.
Трансакциско архивирање
Трансакциската архивирање е пристап управуван од настани, кој ги собира реалните трансакции што се случуваат помеѓу веб-сервер и прелистувач. Првенствено се користи како средство за зачувување докази за содржината што всушност била прегледана на одредено мрежно место, на даден датум. Ова може да биде особено важно за организациите кои треба да ги почитуваат законските или регулаторните барања за откривање и задржување на информации.
Роботи
Веб-архивите кои се потпираат на веб-индексирање како нивни примарни средства за собирање на Интернет, се под влијание на тешкотиите на веб-индексирање:
Сепак, важно е да се напомене дека веб-архивата со природен формат, т.е. веб-архива со можност за прегледување, со работни врски, медиуми и сл., навистина е можна само со употреба на технологија на роботи.
Мрежата е толку голема што ползењето со значителен дел од него одзема голем број технички ресурси. Мрежата се менува толку брзо што делови од мрежно место може да се променат пред индексирање дури и да заврши со тоа што го ползи.
Општи ограничувања
Некои опслужувачи се конфигурирани да враќаат различни страници на барањата за веб-архивирање отколку што би одговориле на редовните барања на прелистувачот. Ова обично се прави за да ги измамат пребарувачите да насочуваат поголем сообраќаен корисник кон мрежно место и често се прави за да се избегне одговорност или да се обезбеди подобрена содржина само за оние прелистувачи што можат да ја прикажат.
Не само што веб-архивистите мора да се справат со техничките предизвици на веб-архивирањето, тие исто така мора да се борат и со законите за интелектуална сопственост. Питер Лиман наведува дека „иако мрежата популарно се смета како ресурс во јавна сопственост, таа е заштитена со авторски права затоа, архивистите немаат законско право да ја копираат мрежата“. Сепак, националните библиотеки во некои земји имаат законско право да копираат делови од мрежата под продолжување на законскиот депозит.
Некои приватни непрофитни веб-архиви што се јавно достапни како WebCite, Интернет-архивата или Фондацијата за меморија на Интернет, им овозможуваат на сопствениците на содржини да ја кријат или отстранат архивираната содржина до која не сакаат јавноста да има пристап. Другите веб-архиви се достапни само од одредени локации или имаат регулирано користење. WebCite ја цитира неодамнешната тужба против кеширање на Google, која Google ја доби.
Закони
Во 2017 година, Регулаторниот орган на финансиската индустрија, Inc. (FINRA), финансиска регулаторна организација на Соединетите држави, објави известување во кое се наведува дека сите деловни активности што прават дигитални комуникации се должни да водат евиденција. Ова вклучува податоци за мрежни места, објави на друштвени мрежи и пораки. Некои закони за авторски права може да ја инхибираат архивирањето на Интернет. На пример, академското архивирање од страна на Sci-Hub е надвор од границите на современиот закон за авторски права. Мрежната страница обезбедува траен пристап до академски дела, вклучително и оние што немаат дозвола за отворен пристап и со тоа придонесува за архивирање на научни истражувања, кои инаку може да бидат изгубени.
Воислав Вузевски
Животопис
Вузевски дипломирал на Медицинскиот факултет во Скопје во 1969 година, каде што и го положил специјалистичкиот испит по патологија во 1976 година. Стручно се усовршувал во Питсбург (САД) во примената на електронската микроскопија во клиничката и експерименталната патологија (1966-1967). Во 1976 година ја одбранил докторската дисертација „Ulstrastructural Basis of Acute Renal Allograft Rejection“во Ротердам. Од 1969 година бил вработен на Институтот за клиничка патологија на Еразмус универзитетот во Ротердам, во 1980 година избран за професор. На Универзитетот го раководел Одделот за дијагностичка електронска микроскопија. Во 1990 гдома бил избран за професор на Медицинскиот факултет во Белград. Научната активност на Вузевски го опфаќала полето на примената на електронската микроскопија во клиничката медицина. Потесната област на истражувањата му била сврзана со проучувањето на хистогенетското потекло на туморите, на нивното биолошко однесување: диференцијацијата на туморските клетки, композиција на цитоскелетонот и на меѓуклеточната матрица, адхезионите клеточни молекули и нивната улога во однос на инвазивните метастатски склоности на туморите. Тој ја истражувал и ултраструктурната основа на акутното отфрлање на трансплантираниот бубрег, како и на хистолошките промени кај дерматовенеролошките болести. Како резултат на неговите истражувања се објавени седум монографии и над 270 научни и стручни трудови публикувани во реномирани списанија на англиски, холандски, српски и македонски јазик.
59 Лебед
Примарната составница а воедно и најсјајниот член на овој систем, со ознака 59 Лебед Aa, е брзовртежна Be-ѕвезда од спектрален тип B1.5 Vnne. Станува зор за добро изучувана ѕвезда благодарение на изразените сектрални промени кои се набљудувани уште во далечната 1916 година, и две краткофазни слоести ѕвезди забележани во 1973 и 1974–5 година. Всушност станува збор за потврдена спектроскопска двојна ѕвездасо високотемпературен придружник подџуџе од спектрален тип O со орбитален период од 28 дена. Џуџето ја загрева блиската страна на кружниот гасовит диск во орбита околу примарната ѕвезда.
Солун
Солун (Θεσσαλονίκη, Тесалоники) — град во Егејска Македонија и вториот по големина град во Република Грција, главен град на периферијата Централна Македонија. Поради тоа се нарекува уште симбротевуса (грчки: συμπρωτεύουσα), што значи „сопрестолнина“, т.е. дека го дели статусот со Атина. Градот е познат и под други имиња како Σαλονίκη на грчки, како Selânik на турски, како Salonica на латински, како Солун на српски. Во Грција, овој град претставува еден од најголемото седиште на индустријата, трговијата, културата и туризмот. Населението во градското подрачје изнесува 1.030.338 жители (попис 2001), а со околината 1,285.61, и се наоѓа на 200 километри јужно од главниот град на Македонија, Скопје. Градот Солун е прогласен за Светско наследство на УНЕСКО.
Основање на градот
За основач на Солун се смета македонскиот крал Касандар во 315 п.н.е. на или близу местото каде се наоѓал древниот град Терма и 26 други помали села. Касандар градот го нарекол според неговата жена Тесалоника, полусестра на Александар Македонски. Според грчките извори, Филип II Македонски името на својата ќерка го дал по неговата победа над Тесалијците, со значење „победа над Тесалијците“. Градот во тоа време бил автономен дел на Македонското Кралство. Солун многу брзо се развивал по своето основање и така во текот на II век п.н.е. веќе ги добил и своите ѕидини за одбрана на градот. По распадот на Македонското Кралство во 168 п.н.е. Солун станал важен центар во Римската Република. Израснал во важен трговски центар на патот Вија Егнација и сѐ поголемата трговска размена меѓу Европа и Азија. Градот бил седиште на една од четирите римски покраини во Македонија.
Почетоци на христијанството
Солун како и цела Македонија бил еден од раните центри кои го примиле Христијанството како своја официјална религија. На своето второ патување, апостолот Св. Павле, кој проповедал во месната синагога, која била главна за Евреите од реонот, го поставил почетокот на христијанското братство и црква. Месните еврејски водачи биле незадоволни од него, поради што и го избркале од Солун во градот Бер. За заштитник на градот се смета Свети Димитрија кој градот го добил во 306 година. Денешното постоење на градот и неговата важност за светот се препишуваат токму на Свети Димитрија. Тој бил римски проконзул во времето на царот Максимијан и бил затворен и мачен во римските затвори, место каде денеска се наоѓа црквата „Свети Димитрија“, изградена во 463 година од страна на римскиот потпрефект Лирика.
Византиски период
По пропаѓањето на Римското Царство и неговата поделба на источно и западно царство, каде како главни центри на новите империи се издвојувале Рим и Цариград, градот Солун потпаднал под Источното Римско Царство или уште попознато како Византија. Солун бил втор по важност град веднаш по Цариград. Во 390 година градот прераснал во место каде избувнал голем револт против владетелот Теодосиј I и неговите готски платеници. Така римскиот генерал во оваа побуна заедно со уште неколку други високи функционери на империјата биле убиени и погубени, што резултирало до создавање на еден голем за тоа време масакар, каде од 7.000 до 15.000 жители на градот биле ликвидирани на тогашниот хиподром. По овој настан сѐ до пропаѓањето на Византија, Солун бил изложен на постојани земјотреси вклучувајќи го рушењето на голем број згради и објекти како од тој период така и од периодот на Римското Царство. Најголем бил оној од 620 година.
Кон крајот на VI век и почетокот на VII век, од зад Карпатите Словените го започнале своето населување на Балканот и истиот го опседнале. Скоро целиот Балкански Полуостров бил населен од страна на Словените. Останал само главната метропола на Македонија, Солун. Во историјата е познат походот кон Солун од страна на Словенитекој останал неуспешен. Во Солун исто така се родени и словенските браќа Свети Кирил и Методиј, кои земајќи го јужниот говор во Македонија го создале старословенскиот јазик (глаголицата) и кои на повик од царот Ростислав отишле во Велика Моравија каде ја распространиле и ја утврдле православната вера и подоцна на повик од папата заминале за Рим, каде барале признавање на нивната азбука. Во IX век, градот бил нападнат од страна на бугарскиот цар Симеон I каде ја разбил византиската војска и каде подоцна продолжил кон Цариград. Во 904 година градот бил нападнат од страна на Сарацијците од Крит и по десет дена пљачкања, рушења и убивања заминале од градот со големо богатство и со 22.000 робови, главно млади машки потомци од Солун. По овој грабеж, градот многу брзо се опоравил и заедно со Византија ги доживеал своите „златни векови“. Бројот на населението на градот нагло се зголемувал. Секоја есен надвор од ѕидините на Солун се одржувал саем во чест на Свети Димитрија, кој траел 6 дена. Во тоа време, овој саем бил еден од најголемите во целиот свет.
Господарскиот голем развој на градот исто така продолжил и во XII век за време на династијата Комнини која ја проширила византиската граница кон север во Србија и Унгарија. Во градот, во тоа време се наоѓала и основната коварница на пари, што претставува и уште еден знак дека Солун бил еден од најразвиените градови во светот во тоа време.
Веднаш по смртта на царот Мануил I Комнин во 1180 година започнало и пропаѓањето на Византија. Така, во 1185 година, нормадските владетели од Сицилија најпрвин го нападнале а потоа и окупирале градот, што резултирало до уништување на долговековниот расцвет на градот. Нивното владеење со градот траело околу една година бидејќи биле поразени повторно од страна на Византија и така тие биле принудени на повторна евакуација. Солун од картата на Византија бил повторно избришен во 1204 година кога Цариград бил освоен од страна на крстоносците во текот на Четвртата крстоносна војна. Солун и околината потпаднале во составот на Солунското кралство под контрола на Латинското Царство. Во текот на 1207 година, бугарскиот цар Калојан пристигнал пред вратите на Солун и бил на пат да го преземе градот, пред да биде предаден од страна на сопругата си и убиен од цар Борил. Така во 1224 година градот преминал под власта на Епирското Деспотство. Градот повторно бил вратен на Византија во 1246 година. Во текот на XIV век за завладување на градот дошло до религиозен судир наречен исихастички спор, помеѓу епископот Григориј Палама (Γρηγόριος Παλαμάς), кој ги бранел исихастите, и Варлаам кој жестоко ги нападнал, обвинувајќи ги за ерес. Во спорот победил Григориј Палама.
Подоцна, кога Отоманското Царство сѐ повеќе зајакнувало и сѐ повеќе се доближувало кон Солун, поради невозможност да го заштити градот византискиот цар Андроник III Палеолог го предал на Венеција. Градот останал во венециски раце сѐ до 1430 година кога бил преземен од страна на Турците.
Отомански период
Во 1492 година, по прогонувањето на сефарадските евреи од Шпанија, голем дел од нив се населиле во Солун. Градот се претворил во еден од најголемите еврејски центри на Балканот и пошироко. На 29 март 1430 година, на чело со султанот Мурат II по тридневна опсада го зазел Солун. Во текот на Отоманското владеење на Солун, градот станал мултикултурно општество во кој живееле голем број на Турци, Македонци, Бугари, погрчени Македонци (заведувани како Грци) и Албанци, како и сефардски Евреи, кои претсавувале 60.000 жители од вкупните 130.000 на градот. Солун во територијата на Османлиското Царство останал околу пет векови со што станал, како и во византиско време, еден од најважните трговски центри на Балканот. Железничка станица во градот била изградена во 1888 година. Во Солун исто така е роден и Кемал Ататурк во 1881 година под чија команда подоцна избувнала и Младотурската револуција, повторно во Солун. Солунската афера исто така зела голем замав на Балканот.
Основање на ВМРО
Солун бил многу важен центар и за Македонците кои живееле таму, кои се образувале и кои дејствувале за создавање на посебна македонска држава на Балканот. Така, на 23 октомври 1893 година, во Солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“ била основана ВМРО, чија цел била добивање на автономија за Македонија и Одринска Тракија преку револуционерна борба. Во Солун, од тој период се познати и големите терористички напади од страна на ВМРО и нејзините членови наречени гемиџии. Солун останал во рамките на Отоманското Царство сѐ до 1912 година.
Период по Балканските и Светските војни
По Балканските војни, градот стапил во составот на Грција. Населението на градот многу тешко можело да се утврди поради секојдневното прогонување на месното население и доаѓање на Грци од разни делови на државата. Во текот на Првата светска војна за градот се водела голема битка, воглавно против Бугарија. Подоцна, во 1917 година, голем дел од градот бил зафатен од пожар кој случајно или не го подметнале француските војници. Така, од вкупно 271.157 жители на Солун, 72.000 останале без покрив на главата. Обнова на градот во почетокот била забранета сѐ додека не бил донесен план за модерен развој на градот. Тој план бил направен од страна на францускиот архитект Ернест Хебрард, со кој Солун станал модерен европски град. Поради овој пожар голем број од еврејското население го загубило својот имот. Голем дел од нив се упатиле кон Ерец Израел и САД. Населението на градот многу брзо пораснало по војната од 1922 година помеѓу Грција и Турција. Грција го изгубила малоазиското крајбрежје и градот Измир. Така, илјади бегалци од тие реони се населиле во Солун. Под власта на Нацистичка Германија градот паднал на 9 април 1941 година и под нивна окупација бил сѐ до 30 октомври 1944 година. Градот бил многу оштетен како резултат на сојузничкото бомбардирање каде нацистите биле целосно поразени.
Период по војната
По војната, Солун многу брзо се обновил и бројот на жителите повторно започнал да се зголемува. Градот својот најголем економски подем го доживеал од 1950 до 1980, но без урбанистички план, што довело до големи сообраќајни метежи, кои во денешницата се секојдневие на градот. Во 1978, градот бил погоден од голем земјотрес со јачина од 6,5 степени. Со овој земјотрес биле разрушени многу објекти и споменици во градот и животот го загубиле 40 луѓе.
Во денешно време, како и во минатото, Солун е многу важен центар за Југоисточна Европа и Европската Унија. Во моментот, Солун е еден од најразвиените градови на балканскиот полуостров.
Еврејската населба во Солун
Еврејската населба во Солун, наречена Лададика била една од најголемите населби во градот. Евреите во времето на Османлиското Царство го сочинувале половина од вкупното население на градот. Исто така, оваа населба во тоа време служела како една од најбогатите на Балканот, со најразвиена трговија. Но, работите многу се промениле кога градот бил преземан и стапил во составот на Грција во 1912 година. Градот практично згаснувал во сабота, на еврејскиот сабат. Опаѓањето на бројот на Евреите во Солун најмногу се променил по 1917 година кога во градот владеел можеби најголемиот пожар што дотогаш се паметил во Солун. Освен поради пожарот, бројот започнал да се намалува и поради хеленизацијата на градот од страна на грчката држава, која намерно го отежнувала процесот на повторно враќање на Евреите како и на многу Македонци во нивните сопствени домови, иако нивните домови биле компензирани. Така, голем број од Евреите во Солун се исселиле и никогаш повеќе не се вратиле во градот. Најмногу се населиле во Турција, САД, Александрија и по цела Европа. Солунските Евреи (скоро 96% од нив) во текот на нацистичката окупација за време на Втората светска војна биле однесени низ логорите низ Европа, со што била скоро целосно уништена еврејската заедница во градот. Денеска, во градот живеат само околу 1.000 Евреи бидејќи повеќето од нив се населени во Израел и САД.
Клима
Во градот преовладува средоземна клима која опфаќа многу топли лета и средни влажни студени зими.
Стопанство
Стопанството и економскиот развој на Солун бележи многу голем подем, особено во последните 20 години. Најразвиен е индустрискиот и трговскиот сектор. Во индустрискиот сектор најмногу се произведува: рафинирано масло, хемикалии, текстил, брашно, цемент, фармациско производство и алкохол. Бројот на невработеноста во градот е многу мала. Според податоците од 2002 година, бројот на невработеноставо Солун изнесувал 10%, но според некои статистичари овој процент е и помал.
Архитектура
Архитектурното лице на Солун секогаш било сфаќано како голем предизвик на архитектите. Освен за неговото трговско значење, Солун низ вековите бил град каде се одржувале многу битки, град кој бил под власта на многу народи, град низ кој поминувале културните обичаи и ритуали на многу европски народи. Главниот стар град во Солун во кој биле опфатени архитектурни дела од времето на Римското Царство, Византија и Отоманското Царство се променил главно во 1870 година кога крајбрежието било срушено и повеќето од древните ѕидови во градот биле исто така срушено вклучувајќи ја и онаа на Белата кула. Во последните 47 години, Солун го опседнал со голем економски раст, населението на градот се зголемило за 70% достигајќи 135.000 во 1917 година. Планот за новиот Солун бил направен од страна на Ернест Хебрард, француски архитект, кој заедно со неговата екипа се трудел планот на градот да го направи во духот на Византија. Исто така, најмногу се оддало внимание на важните византиски цркви и отоманските џамии, додека рушевините во горниот дел на градот биле објавени за културно наследство. Овој план исто така го вклучил и местото на идниот универзитет во Солун кој постоел некогаш на истото место. Така, властите во градот ги обновиле делови од најраните византиски ѕидини и објекти, кое доведело до расширување на туризмот и во поглед на архитектурните особености на градот. Сите тие нови атракции главно се расположени и се наоѓаат на крајбрежјето. Но, со промена на идеологијата за проектирање во Западна Европа, дошло до потреба големите згради и објекти кои се наоѓаат во централното подрачје на градот да бидат конструирани.
Автопати
Првиот автопат покрај Солун бил направен во 1970 година. Во моментот Солун е достапен преку автопатот GR-1/E75 од Атина, GR-2, (Егнатија) и GR-12/E85 од Сер и Софија.
Железничка станица
Во Солун постои една од најголемите железнички станици на Балканот, со директни врски до Скопје, Софија, Белград, Москва, Виена, Будимпешта, Букурешт и Истанбул, како и освен до Атина, и до други поголеми центри во државата. Скоро во Грција беше пуштена и патничка линија помеѓу Солун и Литохоро, Пиерија, со кое времето на патување се намали за 45-50 минути.
Аеродром
На 20 километри од градот се наоѓа меѓународниот аеродром Македонија (грчки: Διεθνής αερολιμένας Μακεδονία). Има секојдневни летови во и вон државата.
Манифестации
Солун е домаќин на многубројни фестивали и манифестации, вклучувајќи:
Весници
{| width="100%"
Игнатиј Московски
Игнатиј (Игнатий, Ιγνάτιος) (1540–1620) бил руски православен бискуп со грчко потекло, кој бил втор патријарх на Москва и на цела Русија во 1605–1606 година, иако неговиот статус сега е спорен и тој често е изоставен од списокот на московски патријарси од страна на Руска православна црква.
Пријавено е дека Игнатиј имал критско потекло. Тој дошол во Русија во 1595 година како член на црковна мисија, испратена од Цариградскиот патријарх. Учествувал во крунисувањето на Борис Годунов. На почетокот на 17 век, Игнатиј бил назначен за архиепископ на Рјазањ. По смртта на Годунов, тој изразил поддршка на Лажниот Дмитриј I и, уште пред претендентот да стигне до Москва, се заколнал во своите приврзаници во Тула. На 30 јуни 1605 година, Игнатиј бил избран за патријарх од бискупскиот совет за да го замени патријархот Јов, кој бил испратен во егзил затоа што одбил да ги признае правата на претендентот за рускиот престол. Игнатиј го извршил крунисувањето на Лажниот Дмитриј I на 21 јули 1605 година, а подоцна го прославил и крунисувањето на неговата сопруга Марина Мнишек и нивниот брак. Во тоа време, Игнатиј бил исто така жесток противник на Униа.
По атентатот врз лажниот Дмитриј I, Игнатиј бил отстранет од престолот и затворен во манастирот Чудов по наредба на цар Василиј IV. Во 1610 година, патријархот Игнатиј го поддржал лажниот Дмитриј II. Во април оваа година, патријархот Хермоген, постојано ги повикувал Русите да учествуваат во вооружувањето и протерувањето на Полјаците од земјата бил фрлен во затвор во манастирот Чудовским. Неговите должности биле преземени, овојпат без потврда на овој факт од советот, од Игнатиј. Но, последно не сакал да остане во Русија погодена од граѓанска војна и 27 декември 1611 година се обидел да избега од Москва. Во околината на Смоленск, Игнатиј бил нападнат, ограбен, а потоа запрен во полскиот логор надвор од градот. Полскиот крал Сигисмунд III Васа се надевал дека во иднина ќе може да ја обнови војната со Русија и имал намера да го користи поранешниот патријарх Игнатиј кој бил однесен во Вилнус и сместен во црквата Света Троица во манастирот Базилијан. Во тоа време, тој исто така се преобразил од руско православие („Дисунија“) во католицизам на византиски обред („Унија“), со што влегол во целосна заедница со папата.
Датумот на смртта на Игнатиј традиционално бил позициониран околу 1640 година но во поновите студии споменат е многу порано околу 1618 или 1619 година. Свештеникот бил погребан во црквата Света Троица во манастирот Басилијан во Вилнус. Неговите посмртни останки најверојатно биле отстранети од гробницата и извезени од градот од страна на руската армија по заземањето на Вилнус во 1655 година.
Поради активната улога во поставувањето на Лажниот Дмитриј I на московскиот престол и подоцна преобразувањето во Унија, Игнатиј страдал од damnatio memoriae во следните векови и честопати не се смета за легитимни патријарси од Руската православна црква. И покрај тоа што неговиот претходник Патријархот Јов бил отстранет од функцијата со сила, легитимноста на изборот на Игнатиј и неговиот статус на патријарх не беа доведени во прашање од неговите современици.
Гермоген Московски
Гермоген или Ермоген (Гермоге́н) (секуларно име Јермолај) (пред 1530 - 17 февруари 1612) бил патријарх на Москва и на цела Русија од 1606 година. Токму тој го инспирирал народното востание што ставило крај на времето на неволјите. Хермоген бил прославен од Руската православна црква во 1913 година. На Светиот Синод од 1589 година, кој ја воспостави патријаршијата во Москва, Геррмоген беше назначен за митрополит на ново освоениот град Казањ. Во текот на следните две децении, тој се стекнал со слава за голем број муслимани Татари од Волга, преобратени во источно православие.
Во 1606 година, Лажниот Дмитриј I го повикал Гермоген да учествува во Сенатот неодамна основан во Москва. Таму дознал за намерата на царот да се ожени со жена од Римокатоличка црква, Марина Мнишчек и цврсто се изјаснил против таквиот сојуз. Тогаш тој бил прогонет од главниот град, за да се врати со големи почести неколку месеци подоцна, кога бил сменет лажниот цар, а патријархот Игнатиј го следел примерот.
Патријарх Московски
Новиот цар, Василиј IV, му помогнал на Гермоген да стане патријарх на Москва и на сите Руси: Митрополитот Гермоген вил избран, а на 3 јули 1606 година бил поставен за патријарх од собранието на светите архијереи во московската Успенска катедрала. Митрополитот Исидор му го предал на патријархот персоналот на светиот архијереј Петар, а царот му подарил на новиот патријарх панагија, украсена со скапоцени камења. На антички начин, патријархот Гермоген го направил неговото влегување на магаре. За време на владеењето на Василиј, Гермоген генерално ги поддржувал обидите на царот да ја смири земјата и ги анатемизирал Иван Болотников и неговата војска.
Време на проблеми
Кога Василиј бил симнат од престолот и Полјаците го заземале московскиот Кремљ, Гермоген цврсто се спротивставил на нивните планови да го ставатВладислав IV на рускиот престол, освен ако не премине во Православие. И покрај заканите со нож од страна на некои од болјарите, тој одбил да потпише какви било молби до полскиот крал, со што го спречи Владислав да се круниса.
Во декември 1610 година Гермоген дистрибуирал писма до разни руски градови, во кои го повикувал народот да се крене против Полјаците. Кога волонтерската војска под водство на Прокопи Љаpапунов конечно се приближи до Москва, тој им пркосеше на полските охрабрувања да ја анатемизираат војската. И покрај заканите со смртна казна, тој ги проколнал римокатолиците и покажал поддршка за Љаpапунов. После тоа, тој беше уапсен и фрлен во манастирот Чудов. Таму слушна за новата доброволна војска, собрана од Кузма Минин и командувана од принцот Пожарски, и ги благослови и двајцата. После тоа, патријархот бил претепан и умрел од глад.
Смрт и наследство
Телото на Гермоген е погребано во манастирот Чудов, но во 1654 година е пренесено во Успенска катедрала. Наводните мошти на патријархот Гермоген се пронајдени случајно во една од криптите на манастирот Чудов за време на работите за поправка во 1913 година. Во врска со стогодишнината од династијата Романови, прославена истата година, тој беше прогласен за свештеник за свештеномаченик и префрлен во блиската Успенската катедрала.
Руската православна црква го одбележува неговиот спомен на 17 февруари, денот на неговата смрт и на 12 мај, денот на неговото признато величање.
Зад екранот (филм од 1916)
Зад екранот (англиски: Behind the screen) - американски филм од 1916 година, во режија на Чарли Чаплин, кој е автор и на сценариото и ја игра главната улога, заедно со Една Пурвианс (Edna Purviance), Ерик Кембел (Eric Cambell), Алберт Остин (Albert Austin) и Хенри Бергман (Henry Bergman).
Карлос Барберо
Карлос Барберо Куеста (Carlos Barbero Cuesta; р. во ) — шпански професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
57 Лебед
57 Лебед — блиска двојна ѕвезда во соѕвездието Лебед, на рстојание од 530 светлосни години од Земјата. Може да се забележи со човековото око како сино-бела ѕвезда со привидна величина од 4,80. Парот има разлика во привидните величини од 0,34. Овој систем се приближува кон Земјата со околусончева радијална брзина од −21 км/с.
Станува збор за двојно линиска спектроскопска двојна ѕвезда со орбитален период од 2,85 денови и орбитално занесување од 0,15. Тие имаат постојана промена на ниниот периастрон, со апсидна прецесија од. Системот не образува затемнувачка двојна ѕвезда, поради орбиталниот наклон од околу 48°. Двете составници се ѕвезди со спектрална класификација B5 V.