cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бело Море (Русија)
Белото Море (Бе́лое мо́ре, Vienanmeri) е море што се наоѓа во Северна Европа, поточно во Русија. Морето е опколено од Карелија на запад, Кола на север и Канински Полуостров на североисток.
Кастило де Теајо (археолошко наоѓалиште)
Кастило де Теајо (археолошко наоѓалиште) бил стар ацтечки град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Топлец (Нов Дојран)
Топлец — археолошко наоѓалиште во дојранското село Нов Дојран. Опфаќа терми (бањи) од римско време.
Подрачјето на топлите извори е прогласено за културно наследство на Македонија.
Наодите се чуваат во Музејот на Македонија.
Список на државни водачи во 744 година
Ова е список на државни водачи во 44 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 812
IC 812 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Космос-499
Космос-499 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
IC 812
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 812 се споменува и како UGC 9457, MCG 1-37-46, CGCG 47-135, Arp 171, KCPG 431A.
Космос-499
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 6 јули 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-499 бил надгледувачки сателит.
IC 812
Откривање
Објектот е откриен на 28 мај 1891 година од страна на Стефан Жавел.
Џолити
Џолити е познато кафуле и слаткарница, и наводно најстариот салон за сладолед во Рим, Италија. Основано е во 1890 година од Џузепе и Бернардина Џолити. Набргу потоа станал снабдувач на италијанското кралско семејство. Сè уште е во сопственост на истото семејство и се наоѓа на две локации: преку Уфици дел Викарио во близина на Пантеон и во E.У.Р.
Космос-499
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 88,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 51,7°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 249 км, а најмалото на 187.
IC 812
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 812 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 812 има привидни димензии од 1,1' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 40 м 38,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 28' 11".
Други поделби
Проучување на IC 812 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 52433.
Керо де ла Естрела
Керо де ла Естрела бил стар ацтечки град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Изгубената книга на Нострадамус
Проштвата на Мишел Нострадамус на идниот викар до неговиот син Цезар како што е протолкувано од Лорд Абот Јоаким (Vaticinia Michaelis Nostradami de Futuri Christi Vicarii ad Cesarem Filium D. I. A. Interprete) или едноставно Пророштвата на Нострадамус (Vaticinia Nostradami) или попозната како Изгубената книга на Нострадамус е стара книга која содржи колекција на 80 акварел слики кои се подредени во вид на кодекс.. Книгата била откриена од италијанските новинари Енза Маса и Роберто Пиноти во Централната национална библиотека во Рим во 1982 година Оваа колекција во библиотеката може денес да се пронајде под името „Fondo Vittorio Emanuele 307“.
Поврзаност со Нострадамус
Според картузинските забелешки, оваа книга била предадена на кардиналот Мафео Барберини кој подоцна станал Папа Урбан VIII. Понатака од истите извори се забележува дека оваа книга, или сликите, биле направени од францускиот пророк Нострадамус и биле однесени во Рим од неговиот син Цезар де Нотрдам како поклон. Сепак, не постојат сигурни извори дека оваа книга е создадена од страна на Нострадамус. Сликите содржат симболички објекти, писма, животни, ленти, крстови, свеќи, дрва, стрели и слично. Истражувачите на Нострадамус и на Книгата, а поддржани од телевиската продукција History Channel, пробале да ја објаснат содржината на книгата и според нив се работи за пророштва за иднината на човештвото, доминацијата на лошото и доброто и апокалиптична судбина на петтата цивилизација на планетата Земја.
Ирачки бунт
За време на револуцијата соработувале сунитските и шиитските верски заедници, помогнати и од поддршката на племенските заедници, граѓанството и многу ирачки офицери во Сирија. Цел на револуцијата било стекнување независност од британската власт и создавање арапска влада. Иако на почетокот бил успешен, Британците го задушиле бунтот во октомври 1920 година, а одредени неговите елементи опстоиле до 1922 година.
Последици
За време на бунтот загинале 6.000 до 10.000 Ирачани и околу 1.000 британски и индиски војници. Бунтот ги натерал британските власти драстично да ја преиспитаат својата стратегија во Ирак.
Новиот секретар за колонии, Винстон Черчил, донел одлука да ја смени администрацијата во Ирак. Во март 1921 година, на конференцијата во Каиро, британските претставници разговарале за иднината на Ирак. На крајот одлучиле да го постават Фајсал ибн Хусеин за крал на Ирак. Фајсал за време на Првата светска војна соработувал со Британците во Арапскиот бунт и бил во добри односи со одредени важни функционери. Британските власти, исто така, мислеле дека поставувањето на Фајсал за крал ќе го спречи Фајсал да се бори против Французите во Сирија што би ги нарушило британско-француските односи.
За Ирачаните, бунтот го поттикнал ирачкиот национализам. Тој придонел за дотогаш невидена соработка меѓу муслиманите шиити и сунити, иако оваа соработка прекинала по крајот на бунтот.
911 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4597 и 4598 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3839 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2849 и 2850 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 158 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 911 година се протега во 1725 и 1726, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1785 и 1786 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 368 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1579 и 1578 исламска година пред хиџра.
Историски модели на Сончевиот Систем
Историските модели на Сончевиот Систем започнале во праисториските периоди и се ажурираат до ден-денес. Моделите на Сончевиот Систем низ историјата за прв пат биле претставени преку пештерски цртежи,календари и астрономски симболи. Потоа, книгите и пишаните записи станале главен извор на информации што го изразувал начинот на кој луѓето од тоа време размислувале за Сончевиот Систем.
Новите модели на Сончевиот Систем обично се градат на претходни модели, така што раните модели ги следат интелектуалците во астрономијата, како обид за усовршување на геоцентричниот модел до евентуално користење на хелиоцентричниот модел на Сончевиот Систем. Употребата на моделот на Сончевиот Систем започнало како временски извор за означување на одредени периоди во текот на годината, а исто така и извор за навигација кој е експлоатиран од многу лидери од минатото.
Астрономите и големите мислители од минатото можеле да снимаат набљудувања и да се обидат да формулираат модел кој прецизно ги толкува снимките. Овој научен метод за изведување модел на Сончевиот Систем е она што овозможило напредок кон попрецизни модели за подобро разбирање на Сончевиот Систем во кој се наоѓаме.
Праисториска астрономија
До 21 век, генерално се сметало дека астрономијата започнува со Хипарх од Никеја (р.н. 120 г. п.н.е.), кој бил заслужен за откривањето на прецесијата на рамнодениците. Античките пештерски слики кои ги следат рамнодениците и краткодениците биле пронајдени уште од пред 40.000 години, според истражувачите од Универзитетот во Единбург и Кент. Овие настани биле користени како годишни наводи за времето во Чаталхојук во текот на 7000 г.п.н.е.
Јегуес Волкиевиз открила дека 122 од 130 палеолитски пештери од леденото време што таа ги посетила се порамнети со рамноденици и краткоденици. Истражувачите заклучиле дека старите народи биле експерти по пештерските записи за календари кои ги користеле овие астрономски настани за да знаат кога да ги започнат своите ритуали. Ова го нагласува нивното знаење за позиционирањето на Сонцето и Месечината, што е основа за формулирање на модел на Сончевиот Систем.
Исто така, според НАСА, првите ознаки на пештерите на месечевиот циклус биле направени од културата на Аурињаците во 32000 п.н.е. Овие ознаки на пештерите се сметаат за календари кои им помогнале на луѓето да ги запишат циклусите на Сончевиот Систем како метод за следење на времето. Во пештерите Ласко, имало многу пештерски цртежи, во кои една точка се наоѓа во средината и 11 до 14 точки се нацртани околу централната точка, и овој запис археолозите го датираат од 15 000 година п.н.е. Александар Маршак, професор по палеолитска археологија на Музејот Пибоди на Универзитетот Харвард, заклучил дека овие точки ги претставуваат месечевите циклуси.
Небрашки небесен диск
Небрашкиот небесен диск, кој датира од бронзеното време во 1600 п.н.е., е бронзен диск што го претставува космосот, кој се состои од полумесечина, Сонце, 32 ѕвезди и 3 лакови (арки). Според професорот д-р Волфхард Шлосер, најправилните толкувања на Небрашкиот небесен диск се дека 32-те точки ги претставуваат ѕвездите, а арките на рабовите на дискот кои прават агол од 82 степени укажуваат на зајдисонцето и изгрејсонцето во текот на летото и зимата.
Вавилонско толкување
Вавилонците сметале дека универзумот се врти околу небото и Земјата. Тие користеле методолошки набљудувања на моделите на планетите и движењата на ѕвездите за да ги предвидат идните можности како што се затемнувањата на пример. Вавилонците можеле да ги искористат периодичните појавувања на Месечината за да генерираат временски извор, односно календар. Ова било развиено бидејќи појавата на полна месечина била видлива секој месец. 12-те месеци настанале со делење на еклиптиката на 12 еднакви отсечки од 30 степени и добиле имиња на зодијачни соѕвездија кои подоцна биле користени од Грците.
Кинески теории
Кинезите имале повеќе теории за структурата на универзумот. Првата теорија е теоријата на Гајт (небесен капак), спомната во еден стар математички текст наречен Џоу беи суан јинг во 100 п.н.е., во кој Земјата е во небото, каде што небото делува како купола или капак. Втората теорија е хунтиската (Небесна сфера) теорија во текот на 100 п.н.е. Оваа теорија тврди дека Земјата плови по водата што ја содржи Рајот, која била прифатена како стандардна теорија до 200 година од нашата ера. Теоријата Хуанје (сеприсутна темнина) се обидува да ја поедностави структурата со тоа што имплицира дека Сонцето, Месечината и ѕвездите се само многу густа пареа која слободно лебди во вселената без периодично движење.
Грчка астрономија
Од 600 п.н.е., грчките мислители ја забележале периодичната мода на Сончевиот Систем. Во овој период биле објавени многу теории. Парменид тврдел дека Сончевиот Систем е сферичен и дека месечевата светлина е всушност одраз на сончевата светлина. Анаксагора сугерирал дека Месечината е поблиску до Земјата отколку Сонцето, кометите се формираат од судири на планети и дека движењето на планетите е контролирано од умот (nous). Учениците на Питагора сметале дека движењето на планетите е предизвикано од пожар во центарот на универзумот што ги напојува и Земјата кружи околу тој оган. Тие исто така тврделе дека Месечината, Сонцето и планетите кружат околу Земјата.
Евдокс, околу 400 година п.н.е., вовел техника за опишување на движењето на планетите наречена метод на исцрпеност. Евдокс образложил дека со оглед на тоа што се чини дека растојанијата на ѕвездите, Месечината, Сонцето и сите познати планети не се менуваат, тие се фиксирани во сфера во која телата се движат околу сферата, но со постојан полупречник, а Земјата е на центарот на сферата. Евдокс нагласил дека ова е чисто математичка конструкција на моделот во смисла дека сферите на секое небесно тело не постојат, туку само ги прикажува можните позиции на телата. Меѓутоа, Аристотел го изменил моделот на Евдокс, претпоставувајќи дека сферите се реални. Тој можел да ги артикулира сферите за повеќето планети, меѓутоа, сферите за Јупитер и Сатурн се вкрстуваале една со друга. Аристотел ја решил оваа компликација со воведување на одмотана сфера. Аристотел, исто така, се обидел да утврди дали Земјата се движи и заклучил дека сите небесни тела паѓаат кон Земјата по природна тенденција и бидејќи Земјата е центар на таа тенденција, таа е неподвижна.
Околу 360 п.н.е. кога Платон ја предложил својата идеја да ги објасни движењата. Платон тврдел дека круговите и сферите се претпочитаниот облик на универзумот и дека Земјата е во центарот, а ѕвездите ја формираат најоддалечената обвивка, а потоа планетите, Сонцето и Месечината. Сепак, ова не било доволно за да се објасни набљудуваното движење на планетата. Во периодот од 127 до 141 година од нашата ера, Птоломеј заклучил дека Земјата е сферична врз основа на фактот што не сите го гледаат затемнувањето на Сонцето во исто време и дека набљудувачите од северот не можат да ги видат јужните ѕвезди. Птоломеј се обидел да ја реши дилемата за планетарното движење во која набљудувањата не биле во согласност со совршените кружни орбити на телата. Птоломеј предложил сложено движење наречено Епицикли. Епициклите се опишани како орбита во орбита. На пример, гледајќи во Венера, Птоломеј тврдел дека таа кружи околу Земјата, а додека кружи околу Земјата, орбитира и околу првобитната орбита што е прикажана на илустрацијата. Птоломеј нагласил дека епициклусното движење не се однесува на Сонцето. Овој модел каде Земјата е позиционирана во центарот на Сончевиот Систем, е познат како геоцентричен модел.
Исламска астрономија
Периодот на исламското златно време во Багдад, тргнувајќи од делото на Птоломеј, имало попрецизни мерења преземени и проследени со толкувања. Во 1021 година, Ибн Ал Хајтам го приспособи геоцентричниот модел на Птоломеј на неговата специјалност во оптика во неговата книга Al-shukuk'ata Batlamyus што во превод значи „Алегориите против Птоломеј“. Ибн ал-Хајтам тврдел дека епициклите што ги вовел Птоломеј се наклонети рамнини, а не во рамно движење што ги решава дополнителните конфликтни спорови. Сепак, Ибн ел-Хајтам се согласил Земјата да биде во центарот на Сончевиот Систем на фиксна позиција.
Малиналко, Мексико
Малиналко, Мексико бил стар ацтечки град, денес археолошко наоѓалиште во Мексико.
Историски модели на Сончевиот Систем
Исламска астрономија
Насир ел-Дин, во текот на 13 век, успеал да комбинира два можни методи за орбита на планетата и како резултат на тоа, извел вртежен аспект на планетите во нивните орбити. Коперник дошол до истиот заклучок во 16 век. Ибн ел-Шатир, во текот на 14 век, во обид да ја реши неконзистентната месечева теорија на Птоломеј, применил двоен епициклистички модел на Месечината што го намалил предвиденото поместување на Месечината од Земјата. До истиот заклучок дошол и Коперник во 16 век.
Кинеска астрономија
Во 1051 година, Шен Куа, кинески научник по применета математика, го отфрлил кружното планетарно движење. Тој го заменил со различно движење опишано со терминот „лист од врба“. Ова е кога планетата има кружна орбита, но потоа наидува на друга мала кружна орбита во или надвор од првобитната орбита, а потоа се враќа во првобитната орбита што е демонстрирано со сликата на десната страна.
Хелиоцентричен модел на Коперник
Никола Коперник, размислувајќи за толкувањата на Сончевиот Систем на Птоломеј и Аристотел, верувал дека сите орбити на планетите и Месечината мора да бидат совршено еднообразно кружно движење и покрај набљудувањата кои покажуваат сложено ретроградно движење. Во текот на 16 век, Никола Коперник вовел нов модел кој бил во согласност со набљудувањата и овозможувал совршено кружно движење. Ова е познато како Хелиоцентричен модел каде Сонцето е поставено во центарот на Сончевиот Систем и Земјата, како и сите други планети, кружи околу неа. Хелиоцентричниот модел исто така го решил проблемот со различната осветленост на планетите. Коперник, исто така, ја поддржал теоријата на сферичната Земја со идејата дека природата претпочита сферични граници што се гледаат на Месечината, Сонцето, а исто така и на орбитите на планетите. Коперник верувал дека универзумот има граница, сферична граница. Коперник придонел дополнително за практичната астрономија со производство на напредни техники на набљудувања и мерења и обезбедување на наставна процедура.
Кеплеровиот модел
Во 1609 година, Јоханес Кеплер, користејќи ги точните мерења на неговиот учител (Тихо Брах)), ја забележал недоследноста на хелиоцентричниот модел каде што сонцето е точно во центарот. Наместо тоа, Кеплер развил попрецизен и поконзистентен модел каде што Сонцето не се наоѓа во центарот, туку во една од двете фокуси на елиптичната орбита. Кеплер ги извел трите закони за движење на планетите кои го промениле моделот на Сончевиот Систем и орбиталната патека на планетите. Трите закони на планетарното движење се:
каде што a е полупречникот на орбитата, T е период, G е гравитационата константа и M е масата на Сонцето. Третиот закон ги објаснува периодите што се случуваат во текот на годината што го поврзува растојанието помеѓу Земјата и Сонцето.
Откритијата на Галилео
Со помош на телескопот кој обезбедува поблизок поглед на небото, Галилео Галилеј го докажал хелиоцентричниот модел на Сончевиот Систем. Галилео ги набљудувал фазите на појавувањето на Венера со телескопот и успеал да го потврди првиот Кеплеровиот закон за планетарно движење и хелиоцентричниот модел на Коперник. Галилео тврдел дека Сончевиот Систем не е составен само од Сонцето, Месечината и планетите, туку и од комети. Набљудувајќи ги движењата околу Јупитер, Галилео првично мислел дека тоа се дејства на ѕвезди. Меѓутоа, по една недела набљудување, тој забележал промени во шемите на движење во кои заклучил дека тоа се месечини.
Њутново толкување
По сите овие теории, луѓето сè уште не знаеле што ги натерало планетите да кружат околу Сонцето. Сè до 17 век кога Исак Њутн го вовел Законот за универзална гравитација. Тој тврдел дека меѓу секои две тела (материјални точки) дејствува привлечна, гравитациска сила, која е пропорционална на производот од нивните маси, а обратнопропорционална од квадратот на нивното меѓусебно растојание. Гравитациската сила дејствува долж правата која минува низ центарот на двете тела.
каде што m 1 е масата на Сонцето и m 2 е масата на планетата, G е гравитационата константа и r е растојанието меѓу нив. Оваа теорија била во можност да ја пресмета силата на Сонцето на секоја планета, што, следствено, го објаснило елипсовидното движење на планетите.
Список на државни водачи во 1255 година
Ова е список на државни водачи во 255 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
IC 813
IC 813 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 813 се споменува и како Reiz 4287, NPM1G +03.0444.
Откривање
Објектот е откриен на 28 мај 1891 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 813 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,2 m/лм2. IC 813 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 40 м 43,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +3° 22' 29"". Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Други поделби
Проучување на IC 813 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2800989.
Киро Наков
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Основно училиште завршил во родниот град, а потоа работел како работник. По ослободувањето на Македонија бил дел од Козјачкиот партизански одред, па cтaпил во Шеснаесеттата македонска ударна бригада. Се истакнал со својата храброст во борбите за ликвидирање на балистичките банди на Косово. Потоа со Бригадата заминал за Срем. По пробивот на Сремскиот фронт, храбро загинал на 25 април 1945 година, во еден жесток судир со германако-усташките сили.
NGC 2251
NGC 2251 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Еднорог, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2251 се споменува и како OCL 499.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2251 е од видот III2p. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,3 m. NGC 2251 има само една позната привидна димензија, која изнесува 10'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 6 ч 34 м 38,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 8° 21' 59".
Други поделби
Проучување на NGC 2251 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 182; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 733. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 923.
Арголида
Арголида или Арголис (Αργολίδα или Ἀργολίς) е еден од окрузите во Грција. Дел е од областа Пелопонез, и се наоѓа во источниот дел од полуостровот Пелопонез, како и дел од тромеѓето на Арголида, Аркадија и Коринтија. Голем дел од територијата на оваа област е сместен на полуостровот Арголида.
Географија
Арголида се граничи на копно со Аркадија на запад и југозапад, Коринтија на север, а на исток со округот Острови. Древна Арголида го вклучувала градот Трозен.
Историја
Дел од историјата на овој округ се спојуваа со онаа на Аргос, Микена, Епидаур, Нафплио, Трозен, Ермиони, Краниди, и Толо. Арголида се споменува во „каталогот на бродови“ од Илијадата, но без да се именува со овој назив, туку поголемите градови од овој округ се набројани заедно, кои ги предводел Диомед.
Сообраќај
Автопатишта кои минуваат низ округот:
742
742 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 742 година од новата ера, 742. од првиот милениум, 42. од VIII век и трета од 740-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6250 и 6251 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5492 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4502 и 4503 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1495.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 742 година се протега во 3378 и 3379, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3438 и 3439 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1285. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 124 и 125 исламска година.
Космос-500
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 10 јули 1972 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 875 килограми. Космос-500 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 95,1 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 543 км, а најмалото на 506.
Митрополитска катедрала (Мексико)
Митрополитска катедрала „Успение Богородично“ (Catedral Metropolitana de la Asunción de María) — главен соборна црква во градот Мексико во Мексико. Претставува најголемата и најстарата катедрала во Америка и има улога на седиште на Мексиканската архиепископија на католичката црква.
Метан на Марс
Пријавеното присуство на метан во атмосферата на Марс е од интерес за многу геолози и астробиолози, бидејќи метанот може да укаже на присуство на микробиолошки живот на Марс, или геохемиски процес како вулканизам или хидротермална активност.
Од 2004 година, количеството во трагови на метан (во опсег од 60 ppbv до под ограничување на детекција (< 0,05 ppbv)) се пријавени во различни мисии и набљудувачки проучувања. Изворот на метан на Марс и објаснувањето за огромната разлика во набљудуваните концентрации на метан сè уште се непознати и се во фаза на проучување. Секогаш кога ќе се открие метан, тој брзо се отстранува од атмосферата со ефикасен, но сепак непознат процес.
Историја на детекции
Метанот (CH4) е хемиски нестабилен во сегашната оксидирачка атмосфера на Марс. Брзо би се распаднал поради ултравиолетовото (УВ) зрачење од Сонцето и хемиските реакции со други гасови. Затоа, постојаното или епизодното присуство на метан во атмосферата може да имплицира постоење на извор за постојано надополнување на гасот.
Првиот доказ за метан во атмосферата бил измерен од орбитарот Марс Експрес на ЕСА со инструмент наречен Planetary Fourier Spectrometer. Во март 2004 година, научниот тим на Марс Експрес предложил присуство на метан во атмосферата во концентрација од околу 10 ppbv. Ова било потврдено набргу потоа од три копнени телескопски тимови, иако биле измерени големи разлики во изобилството помеѓу набљудувањата направени во 2003 и 2006 година. Оваа просторна и временска варијабилност на гасот сугерира дека метанот бил локално концентриран и веројатно сезонски. Се проценува дека Марс произведува 270 тони метан годишно.
Во 2011 година, научниците на НАСА објавиле сеопфатно пребарување со помош на инфрацрвена спектроскопија со висока резолуција од копнени опсерватории на висока надморска височина (VLT, Keck-2, NASA-IRTF) за траги од видови (вклучувајќи метан) на Марс, извлекувајќи чувствителни горни граници за метан (< 7 ppbv), етан (< 0.2 ppbv), метанол (< 19 ppbv) и други (H2 CO, C2H2, C <sub id="mwWw">2 H <sub id="mwXA">4 , N2O, NH3, HCN, CH3 Cl, HCl, HO2 - сите со ограничувања на нивоа на ppbv). Во август 2012 година, роверот Кјуриосити слетал на Марс. Инструментите на роверот се способни да вршат прецизни мерења, но не можат да се користат за да се направи разлика помеѓу различни изотополози на метанот и затоа не може да се утврди дали е геофизичко или биолошко потекло. Сепак, Егзомарс орбитер може да ги измери овие соодноси и да укаже на нивното потекло.
На првите мерења со Кјуриосити во 2012 година е наведено дека нема метан-или помалку од 5 ppb- на местото на слетување,  подоцна пресметано на основна линија од 0,3 до 0,7 ppbv. Во 2013 година, научниците на НАСА повторно не пријавиле детекција на метан надвор од основната линија. Но, во 2014 година, НАСА објавила дека роверот Кјуриосити забележал десеткратно зголемување на метанот во атмосферата кон крајот на 2013 и почетокот на 2014 година. Четири мерења направени во текот на два месеци во овој период во просек изнесувале 7,2 ppbv, што значи дека Марс епизодно произведува или ослободува метан од непознат извор. Пред и потоа, читањата биле во просек околу една десетина од тоа ниво. На 7 јуни 2018 година, НАСА објавила потврда за циклична сезонска варијација на нивото на позадината на атмосферскиот метан. Најголемата концентрација на метан откриена на самото место од роверот Кјуриосити покажал скок до 21 ppbv, за време на настан кон крајот на јуни 2019 година. Орбитерот на Марс Експрес се случило да изврши следење на местото во таа област 20 часа пред откривањето на метан на Кјуриосити, како и 24 и 48 часа по откривањето.
Индиската орбитарска мисија на Марс, која влегла во орбитата околу Марс на 24 септември 2014 година, е опремена со интерферометар Fabry-Pérot за мерење на атмосферскиот метан, но по влегувањето во орбитата на Марс било утврдено дека тој не е способен да детектира метан, така што инструментот бил пренаменет како албедо мапер. Од април 2019 година, испитувањата покажле дека концентрацијата на метан е под нивото што може да се открие (< 0,05 ppbv).
Роверот Персеверанс, (слетал во февруари 2021 година) и роверот Розалинд Френклин (подоцна во 2023 година) нема да бидат опремени да го анализираат атмосферскиот метан ниту неговите изотопи, така што предложената мисија за враќање на примерокот на Марс во средината на 2030-тите може да се анализира за да се разликува геолошкото од биолошкото потекло.
Геофизички
Главните кандидати за потеклото на метанот на Марс вклучуваат небиолошки процеси како што се реакции на вода- карпи, радиолиза на вода и формирање на пирит, од кои сите произведуваат H2 кој потоа може да генерира метан и други јаглеводороди преку синтезата на Фишер-Тропш со CO и CO2. Исто така, се покажало дека метанот може да се произведе со процес кој вклучува вода, јаглерод диоксид и минералот оливин, за кој се знае дека е вообичаен на Марс. Потребните услови за оваа реакција (т.е. висока температура и притисок) не постојат на површината, но може да постојат во кората. Откривањето на минералниот нуспроизвод серпентинит би сугерирало дека овој процес се случува. Аналог на Земјата сугерира дека на Марс е можно производство и издишување на метан од серпентинизирани карпи на ниски температури. Друг можен геофизички извор може да биде антички метан заробен во гасни хидрати кои може да се ослободуваат повремено. Под претпоставка за ладна средина на почетокот на Марс, криосферата би можела да зароби таков метан како клатрати во стабилна форма на длабочина, што може да покаже спорадично ослободување.
На современата Земја, вулканизмот е помал извор на емисија на метан, и обично е придружен со гасови од сулфур диоксид. Сепак, неколку студии за гасови во трагови во атмосферата на Марс не пронашле докази за сулфур диоксид во атмосферата на Марс, што го прави вулканизмот на Марс малку веројатно да биде извор на метан. Иако се можни геолошки извори на метан, како што е серпентинизацијата, недостатокот на тековен вулканизам, хидротермална активност или жаришта не е поволен за геолошкиот метан.
Исто така, било предложено дека метанот може да се надополнува со метеорити кои влегуваат во атмосферата на Марс, но истражувачите од Кралскиот колеџ во Лондон откриле дека волумените на метан ослободен на овој начин се премногу ниски за да се одржат измерените нивоа на гасот. Се претпоставува дека метанот бил произведен од хемиски реакции во метеоритите, поттикнати од интензивната топлина за време на влегувањето низ атмосферата. Иако истражувањето објавено во декември 2009 година ја отфрлило оваа можност, истражувањето објавено во 2012 година сугерирало дека извор може да бидат органски соединенија на метеоритите кои се претвораат во метан со ултравиолетово зрачење.
Сегашните фотохемиски модели не можат да ја објаснат очигледната брза варијабилност на нивоата на метан на Марс. Истражувањата сугерираат дека имплицираниот век на уништување на метан е долг ≈ 4 Земни години и кратки како ≈ 0,6 Земјини години. Оваа необјаснета брза стапка на уништување исто така сугерира многу активен извор на надополнување. Тим од италијанскиот Национален институт за астрофизика се сомнева дека метанот откриен од роверот Кјуриосити можеби бил ослободен од блиската област наречена Формација Медуза која се наоѓа на околу 500 километри источно од кратерот Гејл. Регионот е скршен и најверојатно има вулканско потекло.
Биогени
Живите микроорганизми, како што се метаногените, се уште еден можен извор, но на Марс не е пронајден доказ за присуство на такви организми. Во океаните на Земјата, биолошкото производство на метан има тенденција да биде придружено со етан. Долгорочното земно спектроскопско набљудување не ги нашло овие органски молекули во атмосферата на Марс. Со оглед на очекуваниот долг животен век за некои од овие молекули, емисијата на биогени органски материи се чини дека е исклучително ретка или моментално непостоечка.
Редукцијата на јаглерод диоксид во метан со реакција со водород може да се изрази на следниов начин:
Оваа реакција на C 2 со водородот за производство на метан е поврзана со генерирање на електрохемиски градиент низ клеточната мембрана, кој се користи за генерирање на АТП преку хемиозмоза. Спротивно на тоа, растенијата и алгите ја добиваат својата енергија од сончева светлина или О <sub id="mwATg">2.
Мерењето на односот на нивоата на водород и метан на Марс може да помогне да се одреди веројатноста за живот на Марс. Низок сооднос H2 / CH4 во атмосферата (помал од приближно 40) може да укаже дека голем дел од атмосферскиот метан може да се припише на биолошките активности, но забележаните соодноси во долната атмосфера на Марс биле „приближно 10 пати“ повисоки „што сугерира дека биолошките процеси можеби не се одговорни за набљудуваниот CH4“.
Истражувањето на Универзитетот во Арканзас објавено во 2015 година сугерирало дека некои метаногени би можеле да преживеат на низок притисок на Марс во средина слична на подповршинскиот течен водоносен слој на Марс.
Тимот предводен од Гилберт Левин сугерирал дека и двата феномени - производството и деградацијата на метан - може да се објаснат со екологија на микроорганизми кои произведуваат метан и трошат метан.
Дури и ако мисиите на ровери утврдат дека микроскопскиот живот на Марс е сезонскиот извор на метанот, формите на живот веројатно живеат далеку под површината, надвор од дофатот на роверот.
Мекскико Сити Аламеда Сентрал
Мекскико Сити Аламеда Сентрал е парк во Град Мексико.
Кокшетау
Градот се смета дека е основан во 1824 година, додека статусот на град му е доделен во 1862 година. Тој е добро познат по својата природа и туристички места, како што се Бурабај и Зеренда. Кокшетау е оддалечен околу 185 километри од Петропавл, 300 километри северозападно од главниот град Нур-Султан, 318 километри од Омск, Русија и 384 километри од Костанај. Градот го опслужува аеродромот Кокшетау.
Етимологија
Името Кокшетау на казашки јазик буквално значи „чадена-сина планина“, „көкше“ (што значи „сина“) и „тау“ (што значи „планина“). До 7 октомври 1993 година официјално име на градот беше „Кокчетав“ (руски: Кокчета́в).
По распадот на Советскиот Сојуз и независноста на Казахстан, градот беше преименуван во Кокшетау, како дел од владината кампања да ги применува казашките имиња на градовите. Поранешното име сè уште се користи во рускиот јазик, и од Русите во Казахстан, како и од самите Казахстанци.
Историја
Кокшетау е основан во 1824 година во близина на планината наречена „Букпа“ како козачко село. Во 1868 година станува окружен центар на Омскаја губернија во Руската Империја, кој понатаму се развива како центар на земјоделство и сточарство и како одморалиште.
Во 1944 година Кокчетав стана административен центар на новосоздадената област Кокчетавскаја. Во 1997 година регионот на Кокшетау беше укинат. Во 1999 година, поради административните промени во структурата на областа Акмола и Северен Казахстан, Кокшетау стана центар на Акмолинската областа. Во мај 1989 година се случи значаен настан - Кокшетау и американскиот град Ваукеша станаа збратимени градови.
Географија
Кокшетау е на околу 300 километри северозападно од главниот град на Казахстан Нур-Султан. Областа Кокшетау е позната по своите два национални парка Бурабај и Кокшетау. Градот Кокшетау е компактно сместен во близина на планината Букпа, на брегот на езерото Копа.
Најистакната атракција на областа Кокшетау е Националниот парк Бурабај, кој вклучува 14 прекрасни езера сместени меѓу живописните планини покриени со густи зимзелени шуми. Најзначајното меѓу нив според големината, убавината и воодушевувањето на туристите е езерото Боровое. Езерото се наоѓа на 70 км од градот. Благата планинска клима, чистиот и свеж воздух и присуството на лековита кал го прават престојот тука не само пријатен, туку и здрав.
Клима
Кокшетау има ладна полусушна клима со екстремни континентални влијанија. Се одликува со долги и студени зими и топли лета. Просечната температура во јануари е −15,3 °C (4,5 °F). Во јули температурата е во просек од 20,2 °C (68,4 °F). Годишните врнежи изнесуваат 313 mm (12,3 in).
Население
Кокшетау е на петтото место според бројот на жители во Северен Казахстан. Во денешно време има повеќе етнички Казаци во градот кој порано имал словенско мнозинство. Градот има 146 104 жители (проценка за 2020 година), за разлика од 123 389 (попис од 1999 година), метро областа на градот брои 160 431 жител, додека областа Акмола имала вкупно 738 587 жители (проценка за 2019 година), помалку од 1 061 820 (попис од 1989 година), што го прави десетти најнаселен регион во Казахстан.
Етнички состав
Кокшетау има мултиетничкото население, со 58% етнички Казаци, а останатите се претежно 29% етнички Руси и други етнички групи како што се Украинци, Татари и Германци. Во 1989 година, Кокшетав (сега Кокшетау) има 136 757 жители. Етничката структура гласела: 18,5% Казаци, 53% Руси и 28,5% други етнички заедници. Рускиот и казашкиот јазик се главните говорени јазици.
Религија
Исламот е преовладувачка религија во градот. Другите религии што се практикуваат се христијанството (првенствено руско православно, римокатолицизам и протестантизам). Кокшетау има прекрасна џамија изградена во почетокот на 20 век и храм на Руската православна црква на Архангел Михаил. Во 1997 година е изградена римокатоличка црква во готски стил со употреба на црвени тули. Нова џамија за 1 200 луѓе именувана по Науан Хазрет е отворена во 2015 година и во тек е изградба на нова православна црква.
Индустрија
По распадот на Советскиот Сојуз во 1991 година, повеќето погони и фабрики во градот го запреа своето производство засекогаш. Во тој момент градот имаше голем број мелници за жито и малку млечно производство. Рудник за злато работи северно од градот.
Транспорт
Градскиот превоз во Кокшетау се состои од автобуси и такси. Кокшетау го опслужува меѓународниот аеродром Кокшетау. Се наоѓа на 12,5 км североисточно од центарот на градот. Служи претежно домашни летови, Авиокомпанијата СКАТ има летови од и до Алмати и Актау, како и „FlyArystan“ извршува летови кон Алмати, трипати неделно.
Спорт
Во градот има два професионални спортски клуба: хокеарски клуб „Арлан“, фудбалски клуб „Окжетпес“.
Новаци
Новаци — село и административно седиште на истоимената општина, во областа Пелагонија, во околината на градот Битола.
Претставува едно од најголемите села во Битолско и Битолското Поле. Лежи на регионалниот пат 1311 кој води од Битола преку Селечка Планина за битолскиот дел на Мариово.
Потекло и значење на името
Името на селото првпат е запишано како Новак или Новаци во турски документи од 1468 година. Името се поврзува со множинската форма на личното име Новак, но и со новак со значење на новодојден. Како друго објаснување за името стои дека Новаци можело да значи „место каде што живеат луѓе кои потекнуваат од Новак“.
За името на селото постои и легенда според која селото се создало подоцна од околните села, па затоа останатите започнале да ги нарекуваат новаци (како новодојдени), име кое со текот на времето се пренело и на селото. Друга претпоставка е дека доаѓа од името на првиот жител на ова место Новак, кој прв со своето семејство се населил на овие простори.
Географија и местоположба
Новаци е големо полско село распослано долж патот Битола-Мариово. Се наоѓа на работ од некогашното Рибарско Блато. Во минатото, водата за пиење ја добивало од 70 пумпи, длабоки и до 7 метри, како и од неколку бунари.
Месностите во атарот ги носат следниве имиња: Цуцулица, Мост, Делои, Песоци, Табачица, Чачорица, Лакоица и други.
Селото има збиен тип, поделено на три маала: Горно, Долно и Горни Куќи. Првите две маала се едно до друго и се постариот дел од селото, додека маалото Горни Куќи е малку издвоено кон исток. Таму биле населени колонизаторските родови.
Често било поплавувано од Суводолска Река, која нанесувала големи штети на нивите и на куќите. Исто така, дел од селските куќи понекогаш ги поплавува и реката Црна.
Историја
Во самото село, но и околу него, нема остатоци на старини. Во него нема ни староседелско население, со што се потврдува дека денешното село не е старо село. Новаци од самото основање се наоѓа на истото место. Мештаните еднаш морале да живеат во колиби во месноста Табачица, поради појава на чума.
Според кажувањата на постарите новачани, на сегашната територија на Новаци многу години наназад се простирала огромна бара, при што тој дел не бил воопшто населен. Со повлекувањето на водата од барата тука се појавила плодна почва при што голем број луѓе почнале да се доселуваат во овој дел.
Во отоманските документи, селото се споменува во 1636 година (помеѓу 2 и 12 септември) во една изјава за купопродажба. Во овој документ е запишано дека Мехмед Челеби изјавува пред судот дека својот чифлик во с. Новаци (Битолско), му го продал на Ибрахим-ага за 9.000 акчиња.
Во 1912 година, Новаци било мало и чифчијско село. Во него постоеле неколку чифлици, кои биле во сопственост на битолски Турци и на еден битолски Влав.
За време на Балканските војни и за време на Првата светска војна, селото било двапати разурнато, односно во 1912 и во 1916 година. Мештаните си оделе, па се враќале двата пати. Во 1912 година, во Првата балканска војна, во селото се воделе тешки борби во склоп на битката кај Битола.
По Првата светска војна, за време на Кралството Југославија на државна земја биле донесени 19 колонизаторски семејства (12 српски, 4 германски и 3 унгарски). Тие биле протерани за време на Втората светска војна.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 12 км2. На него преовладува обработливото земјиште на површина од 980 хектари, на пасиштата отпаѓаат 111 хектар, додека шумско земјиште нема.
Селото, во основа, има полјоделска функција. Во селото има продавници и угостителски објекти.
Во 1925 година во селото бил создаден државниот комбинат „Прогрес“, кој по Втората светска војна бил проширен со одземање на земја од селаните во Новаци, како и од селата Горно и Долно Агларци, Добромири и Суводол.