cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Вечен златен замок
Историја
Замокот бил изграден во 1874 година и завршен во 1876 година од познатиот чиншки службеник Шен Баожен со цел да го заштити брегот и да го одбрани островот од јапонските инвазии. Оваа воена градба ја забележала својата прва акција во кинеско-француската војна од 1884 година. Кога островот Тајван бил отстапен на Јапонската Империја од страна на Чинг во 1895 година, тајванскиот народ се борел под знамето на Република Формоза против освојувачките јапонски воени бродови, од оваа тврдина. Под јапонска контрола оваа воена градба ја изгубила својата вредност. Неговата вредност била целосно изгубена кога за време на Руско-јапонската војна императорската јапонска влада продала дел од топовите на тврдината.
Франко Барези
Франко Барези (роден на година) — италијански тренер на младинската фудбалска репрезентација на Италија и поранешен играч и менаџер. Тој главно играл како стопер или како централен дефанзивец, а целата своја 20-годишна кариера ја поминал со клубот од Серија А, Милан, и бил капитен на клубот 15 сезони. Тој се смета за еден од најголемите дефанзивци на сите времиња и бил рангиран на 19-тото место на списокот на 100-те најдобри играчи на 20 век на списанието World Soccer. Со Милан освоил три титули во Лигата на шампионите, шест титули во Серија А, четири титули во Суперкупот на Италија, два Суперкупа на Европа и два Интерконтинентални купа.
Со репрезентацијата на Италија, тој бил член на италијанската екипа која го освоила Светското првенство во фудбал во 1982 година. Тој, исто така, играл на Светското првенство во 1990 година, каде што бил именуван во Ол-стар тимот на Светскиот куп на ФИФА, завршувајќи трет во натпреварувањето. На Светското првенство во 1994 година, тој бил именуван за капитен на Италија и бил дел од тимот што стигнал до финалето, иако во самата пенал-серија тој го промашил изведениот пенал а Бразил го подигнал трофејот. Барези, исто така, ја претставувал Италија на две Европски првенства на УЕФА, во 1980 и 1988 година, и на Олимписките игри во 1984 година, стигнувајќи до полуфиналето во секоја прилика.
Како помал брат на поранешниот фудбалер Џузепе Барези, Франко откако се приклучил на сениорскиот тим на Милан, првично го добил прекарот „Писцинин“, односно „малиот“. Поради неговата вештина и успех, подоцна бил познат како „Кајзер Франц“, повикувајќи се на колегата Франц Бекенбауер. Во 1999 година, тој бил избран за играч на векот на Милан. По неговата последна сезона во Милан во 1997 година, клубот го повлекол дресот со број 6 на Барези. Тој бил прогласен од Пеле за еден од 125-те најголеми живи фудбалери на церемонијата на доделување на стогодишнината од ФИФА во 2004 година. Барези бил примен во Куќата на славните на италијанскиот фудбал во 2013 година.
Клупска кариера
Првично како младински производ на Милан, Барези ја поминал целата своја 20-годишна професионална кариера во Милан, правејќи го своето деби во Серија А на 17-годишна возраст за време на сезоната 1977-78 на 23 април 1978 година. Тој првично бил одбиен од младинскиот тим на Интер, кој наместо него го избрал неговиот брат Џузепе, па оттука младинскиот тим на Милан потпишал со Франко Барези. Двајцата браќа набргу потоа завршиле како капитени на своите тимови, а нивниот имиџ додека си разменувале знаменца станал заштитен знак на миланското дерби Дела Мадонина во текот на 80-тите.
Следната сезона, тој станал член на стартните 11, играјќи како чистач или како центар, освојувајќи ја титулата во Серија А во периодот 1978–79, вкупно десетта за Милан, играјќи заедно со Фабио Капело и Џани Ривера. Овој успех набрзо бил проследен со мрачен период во историјата на клубот, кога Милан двапати испаднал во Серија Б во текот на раните 1980-ти. Милан бил исфрлен во 1980 година поради учество во скандалот со местење натпревари во 1980 година, и уште еднаш откако завршил на третото место во сезоната 1981-82, откако штотуку се вратил во Серија А претходната сезона, откако ја освоил Серија Б во сезоната 1980-81. И покрај тоа што бил член на репрезентацијата на Италија од Евро 1980, која завршила на четвртото место, и на тимот кој го освоил Светското првенство во 1982 година, Барези избрал да остане во Милан, освојувајќи ја титулата во Серија Б по втор пат во текот на сезоната 1982-1983 и го вратил Милан до Серија А. Откако Алдо Малдера и Фулвио Коловати го напуштиле клубот во 1982 година, Барези бил назначен за капитен на Милан, на 22-годишна возраст, и ја држел оваа позиција поголем дел од своето време во клубот, станувајќи симбол и лидер за тимот. За време на овој мрачен период за Милан, Барези успеал да го освои Митропа Купот во 1982 година и стигнал до финалето на Купот на Италија во текот на сезоната 1984-85, иако тимот не успеал да доминира во Серија А. Во текот на крајот на 1980-тите и првата половина на 1990-тите, Барези бил во срцето на значајната целосно италијанска одбрана заедно со Паоло Малдини, Алесандро Костакурта, Мауро Тасоти и подоцна Кристијан Панучи, под раководството на менаџерите Ариго Саки и Фабио Капело. кој многумина го сметаат за еден од најголемите на сите времиња. Кога напаѓачката холандска тројка Марко ван Бастен, Руд Гулит и Франк Рајкард пристигнале во клубот кон крајот на 1980-тите, Милан започнал период на домашни и меѓународни триумфи, а помеѓу 1987 и 1996 година, во екот на успехот на клубот, тимот на Милан содржел многу италијански и меѓународни ѕвезди, како Роберто Донадони, Карло Анчелоти, Марко ван Бастен, Руд Гулит, Франк Рајкард и подоцна Деметрио Албертини, Дејан Савиќевиќ, Звонимир Бобан, Марсел Десаили, Жорж Веа, Жан Пјер Папен, Брајан Лаудруп и Роберто Баџо. Под водство на Саки, Милан ја освоил титулата во Серија А во 1987-88 година, при што Барези му помогнал на Милан да прими само 14 гола. Оваа титула била веднаш проследена со Суперкуп на Италија во 1988 година следната сезона, и едноподруго европски купови во 1988–89 и 1989–90; Во финалето на Европскиот куп во 1990 година, Барези имал доминантен настап како капитен на тимот, помагајќи му на Милан да ја одбрани титулата во Европскиот куп и да ја зачува мрежата во победата од 1–0 над Бенфика. Барези, исто така, бил вицешампион од соиграчот Ван Бастен за Златната топка во 1989 година, завршувајќи пред неговиот друг соиграч Франк Рајкард, и бил прогласен за фудбалер на годината во Серија А во 1989-90. Милан, исто така, стигнал до финалето на Купот на Италија за време на сезоната 1989-1990.
Барези освоил уште четири титули во Серија А со Милан под водство на Фабио Капело, вклучувајќи три последователни титули во 1991-92, 1992-93и сезоните 1993-94. Барези му помогнак на Милан да ја освои титулата во сезоната 1991-92 без пораз, помагајќи му на Милан да остане непоразен за италијански рекорд од 58 натпревари. Милан исто така постигнак рекордни 74 гола таа сезона. Во текот на сезоната 1993-94, Барези му помогнал на Милан да прими само 15 гола во Серија А, помагајќи му на клубот да ја заврши сезоната со најдобра одбрана. Барези, исто така, освоил три последователни Суперкупа на Италија под водство на Капело, во 1992, 1993 и 1994 година. Милан, исто така, стигнал до три последователни финалиња на УЕФА Лигата на шампионите за време на сезоните 1992-93, 1993-94 и 1994-95, губејќи од Марсеј во 1992-93 и Ајакс во 1994-95. Барези го освоил третиот Европски куп/Лига на шампиони на УЕФА во неговата кариера во 1993–94 година кога Милан ја победил Барселона на Јохан Кројф со 4–0 во финалето. Барези, исто така, успеал да го освои Суперкупот на Европа во 1994 година, иако Милан бил поразен во Интерконтиненталниот куп во 1994 година, во Суперкупот на Европа во 1993 година и во Интерконтиненталниот куп во 1993 година. Под водство на Капело, Милан и Барези можеле да освојат уште една титула во Серија А во текот на сезоната 1995-1996, шеста за Барези.
Барези се пензионирал на крајот на сезоната 1996-97 во Серија А, на 37-годишна возраст. Во неговите 20 сезони со Милан, тој освоил шест титули во Серија А, три титули во Европскиот куп/УЕФА Лигата на шампионите (стигнувајќи вкупно пет финалиња), два Интерконтинентални купа (вкупно четири финалиња), четири европски суперкупа (вкупно пет финалиња), четири Суперкуп на Италија (вкупно пет финалиња), две титули во Серија Б и еден Митропа куп. Тој постигнал 31 голови за Милан, од кои 21 на пенали, и покрај тоа што бил дефанзивец, тој бил и најдобар стрелец на Купот на Италија во сезоната 1989-1990, единствениот трофеј што не успеал да го освои со Милан, стигнувајќи двапати до финалето во текот на кариерата. Неговиот последен гол за Милан бил постигнат во победата од 2-1 против Падова на 27 август 1995 година. Во негова чест, Милан го повлекол дресот со број 6, кој го носел во текот на неговата кариера. Капитенската лента, која ја носел 15 сезони, му била предадена на Паоло Малдини. Милан организирал славенички натпревар во негова чест, кој се одиграл на 28 октомври 1997 година на Сан Сиро, на кој настапиле многу фудбалски ѕвезди.
Меѓународна кариера
На 20-годишна возраст, додека сè уште настапувал во репрезентацијата на Италија до 21 година, Барези бил именуван во тимот од 22 играчи на Италија за Европското првенство 1980 година (заедно со неговиот постар брат Џузепе) од менаџерот Енцо Беарцот. Турнирот се одржал на домашен терен, а Италија завршила на четвртото место. Сепак, за разлика од неговиот брат, Франко Барези не одиграл ниту еден натпревар на турнирот. Евро 1980 година ќе биде единствениот пат кога двајцата браќа биле заедно во тимот на Италија на голем турнир. На 22-годишна возраст, Барези бил именуван во тимот на Италија за Светското првенство во фудбал во 1982 година. „ Аѕурите “ го освоиле својот трет Светски куп, победувајќи ја Западна Германија во финалето, но Барези, уште еднаш, не беил избран да игра натпревар во текот на турнирот. Барези исто така бил член на репрезентацијата на Италија која учествувала на Олимпијадата во 1984 година. Италија завршила на четвртото место по поразот во полуфиналето од Бразил, и поразот на мечот за бронзениот медал од Југославија. Барези постигнал гол против САД за време на групната фаза.
Барези го освоил својот прв репрезентативен натпревар во квалификацискиот натпревар за УЕФА првенството во 1984 година против Романија во Фиренца, на 14 декември 1982 година, кој завршил нерешено 0-0. Италија, сепак, на крајот не успеала да се квалификува на завршниот турнир.
Барези не бил вклучен во тимот на Италија за Светското првенство во 1986 година од страна на селекторот Енцо Беарцот, кој сметал дека тој е повеќе играч од средниот ред отколку дефанзивец (иако неговиот брат Џузепе бил избран за дефанзивец за Светското првенство, како и Роберто Тричела). Тој се вратил во тимот за Европското првенство 1988 година, играјќи одбрана, каде Италија стигнала до полуфиналето под водство на Азељо Вичини, станувајќи неприкосновен првотимец и играјќи на секој натпревар. Тој го имал својот прв настап во финалето на Светското првенство на турнирот во 1990 година, кој се одржал на домашен терен, и на секој натпревар играл како еден од почетните централни бекови, а Италија завршила на третото место, откако била елиминирана од бранителот на титулата Аргентина во пенали во полуфиналето. Барези ѝ помогнал на италијанската одбрана да ги задржи петте последователни чисти голови, примила само два гола и останала непоразена на Светското првенство од 518 минути, додека не биле поразени со израмнување на Аргентина во полуфиналето. Неговите настапи му донеле место на идеалниор тим на турнирот од Светското првенство во 1990 година. Откако го заменил Џузепе Бергоми како капитен на Светското првенство во 1994 година под неговиот поранешен менаџер во Милан, Ариго Саки, Барези заработил повреда на менискусот во вториот натпревар од групата на Италија, победата со 1-0 против Норвешка, и го пропуштил поголемиот дел од турнирот. Тој се вратил во тимот 25 дена подоцна, на време за финалето, со доминантна дефанзивна изведба, помагајќи ѝ на Италија да ја зачува мрежата против Бразил, и покрај клучните дефанзивни отсуства на неговите соиграчи од Милан, Алесандро Костакурта и Мауро Тасоти. По ќор-сокакот 0-0 по продолженијата, мечот отидел во пенали, а Барези потоа го промашил пеналот, страдајќи од сериозни грчеви и замор. По промашувањата на Даниеле Масаро и Роберто Баџо, Италија била поразена од Бразил во пенал-рулетот.
По поразот на Светското првенство, Барези имал уште еден настап за Италија, во квалификацискиот натпревар за УЕФА Еуро 1996 на гости против Словенија на 7 септември 1994 година, кој завршил нерешено 1-1. Барези потоа се повлекол од државната репрезентација на 34-годишна возраст, предавајќи му ја капитенската лента на неговиот соиграч од Милан, Паоло Малдини. Барези има 81 натпревари за Италија, постигнувајќи еден гол во пријателската победа против Советскиот Сојуз, и тој е еден од седумте играчи кои го постигнале реткиот подвиг со освојување златни, сребрени и бронзени медали на Светскиот куп на ФИФА за време на неговата меѓународна кариера.
Стил на игра
Барези се смета за еден од најголемите бранители на сите времиња. Целата 20-годишна кариера ја одиграл во Милан, станувајќи легенда на клубот. Во Милан, тој формирал една од најзастрашувачките одбранбени единици на сите времиња, заедно со Паоло Малдини, Алесандро Костакурта, Мауро Тасоти, Филипо Гали и подоцна Кристијан Панучи. Тој бил комплетен и конзистентен дефанзивец кој комбинирал моќ со елеганција и бил надарен со извонредни физички и ментални атрибути, како што се темпото, силата, истрајноста, концентрацијата и издржливоста, што го направил ефикасен во воздухот, и покрај недостатокот на забележителна висина за централен бек. Иако Барези бил способен да игра насекаде по должината на задната линија, тој првенствено бил одличен како централен бек, каде што ги комбинирал неговите одбранбени атрибути и неговата способност да ја чита играта, со неговата одлична визија, техника, дистрибуција и вештини со топка. Овие квалитети, исто така, му овозможиле да се истакне во зоналниот систем за обележување, да одржува висока одбранбена линија и да игра на офсајд замката, особено за време на неговиот престој во Милан под водство на Саки;, Барези станал познат по тоа што често ја кревал раката кон линискиот играч секогаш кога неговиот тим се обидувал да игра стапица за офсајд. Досегот на додавања, техничката способност и контролата на топката на Барези му овозможиле да напредува напред во средниот ред за да започне со напади од задната страна, овозможувајќи му да функционира како секундарен плејмејкер за неговиот тим, а исто така да игра како дефанзивен или централен играч за врска кога е потребно. И покрај тоа што бил дефанзивец, тој бил и прецизен изведувач на пенали. Барези е познат по тоа што бил силен и прецизен таклер, многу добар во враќањето на поседот и во предвидувањето и пресретнувањето на игрите, поради неговата акутна тактичка интелигенција, брзина на размислување, способност за обележување и позиционирање. Препознаен како талент во младоста, во текот на неговата кариера, тој се истакнал и по својата професионалност, атлетизам, долговечност и дисциплина на тренинзите, како и неговото извонредно лидерство, командувачко присуство на теренот и неговите организациски вештини, па бил капитен и на Милан и на репрезентацијата на Италија.
Тренерска кариера
На 1 јуни 2002 година, Барези бил официјално назначен за директор наФулам, но тензиите меѓу Барези и тогашниот менаџер на Фулам, Жан Тигана, довеле до оставка од клубот во август.
Тој бил назначен за главен тренер на тимот на Милано, Примавера до 20 години. Во 2006 година, тој бил преместен од клубот станувајќи тренер на тимот на Берети до 19 години, а неговиот поранешен соиграч Филипо Гали го заменил на кормилото на тимот на Примавера. Тој се повлекол од тренерската работа, а на негово место дошол Роберто Бертуцо.
Личен живот
Франко Барези е помладиот брат на легендарниот дефанзивец на Интер, Џузепе Барези. Како млади, двајцата играчи имале обиди во Интер, но Франко бил одбиен и купен од локалниот ривал Милан. Бидејќи бил помлад играч, Франко првично бил познат како „Барези 2“. Сепак, поради евентуалниот голем успех и популарност на Франко во текот на неговата кариера, која ја надминала дури и онаа на неговиот постар брат, Џузепе подоцна станал познат како „другиот Барези“, и покрај тоа што исто така постигнал забележителен успех.
Медиуми
Барези е прикажан во серијата EA Sports на фудбалската видео игри FIFA 14 's Classic XI во мултинационален тим со ѕвезди, заедно со сонародниците Бруно Конти, Џани Ривера и Џакинто Факети. Тој исто така бил именуван во легендите на Ultimate Team во ФИФА 15.
Почести
Индивидуален
Црква „Св. Атанасиј“ - Сараќино
Свети Атанасиј — црква во тетовското село Сараќино. Црквата е градена во поново време. Карактеристично за оваа црква е тоа што фреските кои се дело на Зоран Бошковски, се ретко застапени во православните храмови низ Македонија. Некои од нив се посветени на Свети Јован Шангајски, Свети Нектариј Битолски, Свети Јован Кронштатски и Свети Јован Кукузел. Црквата е осветена во 2005 година и спаѓа во Третата тетовска парохија. Црквата е изградена на темели на стар христијански објект граден во времето на населувањето на Сараќино во 14 век. Ктитори на објектот биле семејствата Кузмановски и Савевски од Сараќино. Иконостасот е дело на тетовскиот резбар Будимир Апостолски.
1585 во книжевноста
1585 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Акико Кикучи
Акико Кикучи (родена на 26 август 1982 во Оно, областа Иби, Гифу, Јапонија) е јапонски модел и глумица која е дел од агенцијата за таленти Ten Carat.
Биографија
Кикучи дипломирала на факултетот за инженери на одделот Урбани системи за животна средина на Универзитетот Чиба. Нејзината додипломломски студии се од областа на инженерството. Кикучи била активна во многу списанија како „Linen“. Таа се појавила во списанијата Non-no и Pretty Style во минатото. За Кикучи била создадена серија насловена PS Akiko Kikuchi no Michikusa. Во 2006 година, таа била назначена за поддржувач на поврзаната страница, добротворната организација „Шогакукан“. Покрај тоа што глумела во филмови и телевизиски драми, Кикучи често се појавувала и во реклами. Нејзините илустрации и моден стил имаат уникатен поглед на светот.
Стаиќувез (Почивало)
Стаиќувез — археолошко наоѓалиште во штипското село Почивало. Наоѓалиштето претставува средновековна некропола. На висорамнинката што се наоѓа на 1 км северно од селото, а десно од патот Штип-Кошево, се гледаат камени плочи од гробови со насоченост запад-исток. Во непосредната близина има големи карпи со врежани крстови.
Сараевски кантон
Сараевскиот кантон е еден од десетте кантони во Босна и Херцеговина. Главен град на кантонот е Сараево и овој е најнаселениот кантон во државата.
Население
Кантонот Сараево е најнаселен кантон во Босна и Херцеговина. Според пописот од 2013 година, кантонот имал население од 413,593 жители.
Општини
Кантонот има 9 општини:
Хоругва
Гонфалонот, гонфанон, гонфалоне (од раното италијанско конфалоне — вид на хералдичко знаме и банер. На македонски се вика хоругва (од старословенски: знаме.)
Облик
Хоругвата претставува квадратно знаме обесено на хоризонтална пречка (Г- јарбол), со продолжетоци во форма на опашка на ластовичка или пламеници украсни слични како римскиот вексилум. Прво бил усвоен од италијанските средновековни општини, а подоцна и од месните еснафи, корпорации и области. Разликата помеѓу гонфанон со долги опашки и стандардот е во тоа што гонфанонот го прикажува поимот на неопашената област, а стандардот прикажува значки по целата должина на знамето.
Гонфалоне првично било името дадено на средба во соседството во средновековна Фиренца, секоја населба имајќи свое знаме и грб, што довело до тоа зборот гонфалоне на крајот да се поврзе со знамето. Хоругвата е можне популарна и во Хрватска каде најголем дел од општините имаат своја хоругва. Гонфалонот може да вклучува грб со надворешен украс. Денес, секоја италијанска комуна (општина) има гонфалон со својот грб.
Митко Петро
Митко Петро — македонски посател, романописец и раскажувач, роден е на 14 октомври 1942 година во Струмица.
Животопис
Завршил Филолошки факултет во Скопје, работел во Советот на Синдикатите на Македонија. Потоа го сменил својот статус во слободен уметник.
Хоругва
Облик
Државниот гонфалон (холандски: Rijksvaandel или Rijksbanier) е дел од регалијата на Холандија. Хоругвата е направена од свила и е насликан со грбот на суверениот. Државниот гонфалон се користи при полагање заклетва на новиот крал или кралица.
Митко Петро
Животопис
Член е на Друштво на писатели на Македонија од 1969 година.
Хоругва
Верско значење
Хоругвата кај нас се користи како ритуално знаме. Тие се направени од платно обесени на Т јарбол од задната страна со долга рачка за време на церемонии и поворки. Најчесто на нив с еприкажани слики од светците патрони и заштитници, сликани со темпера или маслени бои, најчесто од една страна.
За време на обредите, хоругвата се носи од знаменосец. Се верувало дека овој посветен чин на носење на хоругва во обред е свет чин на обожавање и со надеж дека тој чин ќе даде божествена наклоност од Бога, Исус, Марија и светците прикажани на хоругвата. Од тринаесеттиот до шеснаесеттиот век се произведувале хоругви за чумата и биле носени во поворки како начин да се измоли божествено застапништво за да се спречи или излечи чумата.
Драшко Ненадиќ
Драшко Ненадиќ (15 февруари 1990) е српски ракометар кој настапува за РК Црвена Ѕвезда и за српската репрезентација.
Неговиот брат Петар Ненадиќ исто така е ракометар, и е дел од репрезентацијата.
Институт за италијанско вино и храна
Италијанскиот институт за вино и храна - непрофитна организација основана во 1983 година. Седиштето е во Њујорк, а претседател е Лучио Капуто. Целта на Институтот е подобрување на имиџот и престижот на италијанските вина, гастрономијата и прехранбените производи во САД. „Гала Италија“ е најважната иницијатива организирана од институтот за промовирање на најдоброто италијанско вино и храна.
Биркенхигел
Соседни општини
Соседни места се Хара и Потига, како и градовите Бад Лобенштајн, Гефел и Хиршберг во округот Зале-Орла.
NGC 1657
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1657 се споменува и како UGC 3156, MCG 0-13-4, CGCG 394-5.
Откривање
Објектот е откриен на 21 декември 1881 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1657 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1657 има привидни димензии од 1,2' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 46 м 7,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 2° 4' 37". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 1657 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15958. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 224; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4740. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 969.
Тирено-Адријатико 2013
Тирено-Адријатико 2013 било 48. издание на велосипедската етапна трка Тирено-Адријатико, често нарекувана како Трка на две мориња. Започнала на 6 март во Сан Винченцо и завршила на 12 март во Сан Бенедето дел Тронто и се состоела од седум етапи, вклучувајќи екипен хронометар на почетокот на трката и поединечен хронометар на крајот. Била трета трка во сезоната на Светската турнеја.
На трката втора година по ред победил Италијанецот Винченцо Нибали од екипата – станувајќи прв возач кој успеал во тоа после Тони Ромингер во 1989 и 1990 – кој го презел водството на трката на претпоследната етапа и го одржал водството до крајот на етапата, следниот ден во Сан Бенедето дел Тронто. Нибали го освоил генералниот пласман за 23 секунди пред второпласираниот Крис Фрум, кој ја освоил кралската етапа на трката, четвртата етапа која завршувала на Прати ди Тиво. Возачот на Алберто Контадор го заокружил подиумот, 29 секунди зад Фрум и 52 секунди зад Нибали. Контадот исто така бил победник на бодовниот пласман, освојувајќи ја црвената маичка поради најголемиот број на бодови освоени на средните спринтови и на завршниците на етапите.
Во другите пласмани на трката, возачот на Михал Квјатковски бил победник на белата маичка во пласманот за млад возач, бидејќи бил највисоко пласиран возач роден во 1988 или подоцна, кој завршил како четврти во генералниот пласман, а претходно на една етапа бил и водач во генералниот пласман. Возачот на Дамијано Кунего ја освоил зелената маичка како победник на планинскиот пласман, додека  биле победници во екипниот пласман.
Екипи
Бидејќи Тирено-Адријатико е настан од Светска турнеја на UCI, сите UCI World Tour екипи се повикани автоматски се обврзани да испратат екипа. Првично, осумнаесет ProTeam биле поканети на трката, како и четири други со специјални покани, и тоа била создадена групата од 22 екипи. Првично поканета на трката со специјална покана, подоцна го повратила нејзиниот статус на World Tour по жалбата во Арбитражниот суд за спорт.
22 екипи кои настапиле на трката се:
Долно Езеро
Долно Езеро — природно ледничко езеро на планината Кораб во Македонија. Долното  Езеро  се  наоѓа  на  истата  долинска  страна  како  и  претходните  две  корапски езера - Бачилско Езеро и Средно Езеро, во изворишниот дел на долината  на реката Рибница во месноста Долни Чардак помеѓу врвовите Бачилски Камен и Бабин Камен, на височина од 1,620 метри. По своето потекло е акумулативно, настанато со преграда на моренски седименти. Длабочината на ова езеро изнесува 50 см, а неговата површина 30 м2.
Акропол
Акропол (грчки: άκρον - раб, πόλις град) во буквален превод значи раб на градот или висок град. Поради одбранбени причини, раните народи ги избирале издигнатите места (ридови, планини и сл.) за да ги изградат своите цитадели, кои станале во многу делови на светот јадро на големите градови кои се формирале околу нив во пониските предели.
Најпознат пример за акропол е Атинскиот акропол, кој поради историските асоцијации и познатите згради издигнати на него е познат едноставно како „Акрополот“. Акропол е стрмен рид во облик на елипса на кој е направена тврдина така што јужните и западните падини на ридот биле споени со ѕидови со седум порти, наречени пелазгички, според старите жители на Елада - Пелазгите.
База на мали небесни тела на JPL
База на мали небесни тела на JPL (JPL Small-Body Database, SBDB) — астрономска база на податоци посветена на мали тела во Сончевиот Систем. Базата е во надлежност на Лабораторијата за реактивен погон (JPL) и НАСА, и одржува податоци за сите познати астероиди и неколку комети, вклучувајќи орбитални параметри и дијаграми, физички шеми и библиографија на дела во кои се обработува телото. Базата се подновува секојдневно
Податоци за доближувања
Базата располага со податоци за доближувањето на поважните планети и 16 најмасивни астероиди. Се добиваат со придодавање на „;cad=1“ на крајот од адресата.
Боце Перески
Животопис
Перески е роден на 22 август 1933 година во село Стровија, Прилепско, во земјоделско семејство од мајка Воња и татко Илија. Основно образование завршил во родното село, кое го завршил во 1946 година, а Офицерско воено хемиско училиште завршил во 1952 година. Школа за усовршување, од областа на атомска, хемиска и биолошка одбрана (АБХО) завршил во Крушевац, Р. Србија, во 1964 година, Командно-штабна академија на Копнената војска на ЈНА во 1968 година, а Школа за народна одбрана завршил во 1973 година.
Должности
Во својата кариера како армиски офицер, службувал главно во Р. Македонија, како припадник на ЈНА и како припадник на македонската армија по нејзиното создавање, па така, службата ја започнал во гарнизонот Скопје во 1952 година, а неколку месеци подоцна веќе се преселил во гарнизонот Куманово (1952 – 1969 ), по што, повторно се враќа на служба во гарнизонот Скопје (1969 - 1973), па одново Куманово, од 1973 до 1974 година и како последна станица во кариерата, одново гарнизон Скопје, од 1974 година, па сè до неговото пензионирање во 1993 година. Во текот на службата извршувал повеќе должности:
Семејство
Со сопругата Митра е во долгогодишен брачен живот, а татко е и на две деца, ќерка Светлана (1957) и син Владан (1965).
Сокотра
Сокотра (арапски: سقطرى Suquṭra) е мал архипелаг составен од четири острови во Индискиот Океан. Најголемиот остров, исто така наречен Сокотра, зафаќа 95% од површината на архипелагот. Се наоѓа на околу 240 километри (150 mi) источно од Рогот на Африка и 380 километри (240 mi) јужно од Арапскиот Полуостров. Островот е многу изолиран и преку процесот на видообразба една третина од растителниот живот на него не се наоѓа на ниедно друго место на планетата. Многупати е опишуван како највонземјанското место на Земјата.
Сокотра припаѓа на Република Јемен. Долго време била дел од ‘Adan Governorate, но од 2004 година му припаднала на Hadhramaut Governorate, кој е многу поблиску до островот отколку што е 'Adan (иако најблискиот гувернат до островот е Ал Mahrah).
Првично на Сокотра актуелна била обработката на Oldoway (или Oldowan). Oldoway биле наречени камените орудија пронајдени во околината на Hadibo од страна на VA Zhukov, член на Russian Complex Expedition во 2008 година.
Сокотра се појавува како Dioskouridou (The Island of Dioskourides) во Periplus of Erythraean Sea (книга од анонимен грчки автор од првата половина на I век н.е. за трговските пловидби во тоа време). GWB Huntingford во записите од неговиот превод на Periplus забележува дека името Сокотра нема грчко потекло туку потекнува од индо-ариевскиот јазик Sanskrit, dvipa sukhadhara ("остров на блаженство"). Неодамна пронајдените текстови на неколку јазици заедно со една дрвена плоча во Palmyrene што датира од 3 век н.е. укажуваат на тоа дека луѓето кои ја користеле Сокотра како трговска база во антиката биле од различно потекло.
Локалната традиција вели дека тогашните жители ја примиле христијанската вера од апостол Тома во 1052 г. од н.е. Во 10 век арапскиот географ Abu Muhammad al-Hasan al-Hamdani изјавил дека во негово време повеќето жители биле христијани. Сокотра е исто така спомната и во „Патувањата на Марко Поло”, каде пишува дека граѓаните се крстени христијани и имаат ,архиепископ', а за тој, архиепископот, понатаму во книгата е објаснато дека немал никаква врска со римскиот Папа, туку е подреден на архиепископ што живее во Багдад ". Тие биле Nestorians но исто така практикувале древни ритуали и магии и покрај предупредувањата од нивниот архиепископ.
Во 1507 година една флота под команда на Tristão da Cuhna и Afonso де Albuquerque ги истоварила своите окупаторски трупи на територијата на тогашниот главен град на Suq. Нивната цел била португалската војничка база да ја запре арапската трговија од Црвеното Море до Индискиот Океан, и да ги ослободат претпоставените пријателски христијани од исламската власт. Тогаш тие почнале да утврдуваат град на ова место. Меѓутоа по некое време сфатиле дека не се така ентузијастички прифатени како што очекувале, па четири години подоцна го напуштиле островот. На островот исто така се истовариле и сомалиски морнари.
Во октомври 1967 година султанатот Mahra бил укинат. На 30 ноември 1967 година Сокотра станала дел од Народна Република Јужен Јемен (за подоцна да стане Народна Демократска Република Јемен). Денес овој остров е дел од Република Јемен.
Географија и клима
Сокотра е една од најизолираните земјени површини со континентално потекло (т.е. нема вулканско потекло). Архипелагот порано бил дел од суперконтинентот Гондвана па разделен за време на миоценот заедно со другите случаи на одделувања со кои Аденскиот Залив се отворил на северозапад.
Архипелагот се состои од главниот остров Socotra (3.625 км2 (1.400 sq mi)), трите помали острови Abd al Kuri, Samhah и Darsa и мали карпести површини како Ka'l Fir'awn и Sābūnīyah кои се непогодни за живот за луѓето, но многу погодни за морските птици.
Главниот остров има три географски терени: тесните крајбрежни рамнини, варовничката висорамнина во чии карстни предели се наоѓаат пештери, и планините Haghier. Планините се високи до 5.000 стапки (1.500 м). Должината на островот е нешто поголема од 80 милји (130 км) од исток кон запад а 18-22 милји (29-35 км) од север кон југ.
Климата на Сокотра спаѓа во Köppen климатска класификација како BWh и BSh, што значи дека ова место има тропска пустинска клима и полупустинската клима, со просечна температура на годишно ниво над 18 °C (64 °F). Врнежите од дожд на годишно ниво се мали, но се прилично честа појава во текот на годината. Општо земено, повисоките места во внатрешноста се подложени на повеќе врнежи од крајбрежните низини, поради орографските бариери за довод на воздух создадени од внатрешните планини. Сезоната на монсумите е проследена со силни ветрови и покачување на нивото на морињата.
Флора и фауна
Сокотра се одликува со најбогатa биоразновидност на Арапското Море. Долгата геолошка изолација на архипелагот Сокотра и неподносливата жештина и суша се одлично усогласени создавајќи единствена и спектакуларна ендемска флора. Истражувања на ботаничките терени, предводени од Центарот за испитување на растенијата на Блискиот Исток (кој е дел од Кралската ботаничка градина во Единбург) укажуваат на тоа дека 307 од 825 (37%), растителни видови на Сокотра се ендемски, т.е. не можат да се најдат на ниедно друго место на Земјата. Целата флора на архипелагот Сокотра е оценета како загрозен вид и ставена на IUCN Red List (Црвениот список на МСЗП), со моментално признати 3 критично загрозени и 27 загрозени растителни видови.
На островот исто така има и богата птичја фауна, вклучувајќи неколку ендемски видови на птици како што се Socotra Starling (Onychognathus Frater), Socotra Sunbird (Nectarinia balfouri), Socotra Sparrow (Passer insularis) и Socotra Grosbeak (Rhynchostruthus socotranus), од кои повеќето се загрозен вид поради нападите од диви мачки. Постои дури и ендемски монотипичен род на птици, Socotra Warbler (Incana incana).
Како и на многу други изолирани острови и на овој остров лилјаците се единствените домородни цицачи. Спротивно на ова, на коралните гребени на Сокотра има многу различни ендемски видови. Постои загриженост дека донесените видови, како што се козите, во иднина можно е да претставуваат закана за флората на Сокотра.
Признание од УНЕСКО
Островот е признат како светско природно наследство од страна на Организацијата за образование, наука и култура на Обединетите Нации (УНЕСКО) во јули 2008 година. Европската унија го поддржа таквиот потег, барајќи од УНЕСКО и Меѓународната организација за заштита на околината да го класифицираат островот архипелаг и како еколошко наследство.
Луѓе и економија
Жителите на островот се од арапско, сомалиско и јужна азиско потекло. Тие се припадници на исламската вера и зборуваат семитски јазик, Soqotri. Нивните примарни занимања биле риболов, сточарство и одгледување на урми. Речиси сите жители на Сокотра (кој брои околу 50.000), живеат на главниот остров на архипелагот. Главниот град, Hadibu (со население од 8.545, забележано во пописот од 2004 година), вториот по големина град, Qulansiyah (со население од 3.862), и Qād̨ub (со население од 929), сите тие се наоѓаат на северниот брег на островот Сокотра. Само неколку стотици луѓе живеат на островите 'Абд-ал-Kūrī и Samha, а островот Darsa и малите островчиња од архипелагот се ненаселени.
Архипелагот го сочинуваат две области на Hadhramaut Governorate:
-	областа на Hadibu (حديبو), со население од 32.285 и седиште во Hadibu, која зафаќа две третини од источниот дел на главниот остров на Сокотра; и
-	областа на Qulansiyah wa 'Абд-ал-Kūrī (قلنسيه وعبد الكوري), со население од 10.557 и седиште во Qulansiyah, која се состои од помали острови (меѓу кој најважен е островот' Абд-ал-Kūrī) и зафаќа третина од западниот дел на главниот остров.
Поранешниот главен град на Сокотра се наоѓа на исток од Hadibu. Една мала јеменски касарна се наоѓа на западниот крај на Hadibu, и таму претседателот на Јемен, Али Абдула Салех, има резиденција.
Семитскиот јазик Soqotri, првично зборуван само во Сокотра, се поврзува со други такви современи јужно арапски јазици на арапското копно како што се Mehri, Harsusi, Bathari, Shehri, и Hobyot. Soqotri исто така е зборуван и од малцинското население во Обединетите Арапски Емирати а и во други држави од Заливот.
Некои жители на островот одгледуваат говеда и кози. Главните извозни производи се урмите, топениот путер, тутунот, и рибата.
На крајот на 1990-ите започнала Програмата за развој на Обединетите нации со цел да биде спроведена најверодостојна анкета на островот Сокотра.
Сообраќај
Јавниот превоз на Сокотра е ограничен, и има само ретки минибуси до Qulansiyah и до селата на североисточниот брег,а car hire обично значи изнајмување на 4WD автомобил со возач.
Рахче
Рахче (Κρηνίδες, Кринидес; до 1926 г. Ράχτσα, Рахца ) — село во Општина Кавала во Кавалскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 16 километри северозападно од градот Кавала на надморска височина од 384 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Кавалската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 480 Турци.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Кринидес.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 163 грчки семејства со 312 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 672 лица, додека во 1940 година селото броело 1281 жител.
Селото според пописот од 1951 година броело 3424 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 3189 жители, во 1971 година имало 2039 жители, во 1981 година имало 2811 жители, додека во 1991 година имало 3005 жители. Денеска, населението на селото е 3365 жители според пописот од 2011 година.
1583 во книжевноста
1583 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
ISO 9000
ISO 9000 е фамилија на стандарди за системите за управување со квалитетот. ISO 9000 е пронајден и составен (изработен) од организацијата ISO (International Organization for Standardization) која е управувана од асоцијација на луѓе кои се овластени и квалификувани во областа за управување со квалитетот.
Компанијата или организацијата на која независно и е извршен надзор (преглед во работата) може да носи назив дека нејзината работа (производи) е стандардизирана со ISO 9000, односно дека ISO 9000 стандардот гарантира дека во таа фирма се имплементирани одредени доследни процеси кои ќе и помогнат на таа организација да стане најдобра во својата класа доколку константно го унапредува нејзиниот систем за менаџмент со квалитетот. Погрешно е да се мисли дека за квалитетот на производите на таа организација гарантира ISO 9000 стандардот.
Треба да се спомне, дека кога се спомнува зборот производ дека не се мисли само на физички производ туку и на софтвер и на најразлични услуги.
Историја на ISO 9000
За време на Втората светска војна, се појавувале проблеми со квалитетот во многу од Британските високо технолошки индустрии како што се индустријата за муниција, каде што бомбите експлодирале во фабриките за време на монтирањето.
Во такви услови решението што го усвоиле британците било тоа да фабриките почнат да ги документираат процедурите за изработка и тоа да го потврдуваат со записи (документи) кои ќе ги чуваат и врз таа основа да се заснова производството. Овој стандард се викал BS 5750, и бил познат како стандард за управување, бидејќи не се однесувал на тоа што се изработува туку се однесувал на тоа како да се управува со процесот на изработка. Со тоа во Седан во 1987 Британската Влада го предложила BS 5750 на Интернационалната Организација за Стандардизација да биде признат како меѓународен стандард. Така BS 5750 станува ISO 9000.
Верзијата на ISO 9000 од 1987
ISO 9000:1987 ја има истата структура како BS 5750, со три модели на системите за обезбедување на квалитет кои претставуваат збир на активности на организацијата.
Верзијата на ISO 9000 од 1994
ISO 9000 : 1994 кој вклучува три модели во себе:
Верзијата на ISO 9000 од 2000
Новиот стандард ISO 9001 : 2000 дава голем чекор напред во подрачјето на квалитетот каде тежиштето од обезбедување на квалитетот се поместува кон менаџмент со квалитетот. Тоа во основа значи дека менаџмент системот за квалитет треба доследно да обезбеди ефикасност во остварување на целите, за да обезбеди релевантни информации за преиспитување на процесите и овозможи континуирано унапредување на системот.
Преку новиот стандард ISO 9001:2000 се гради стратегија за да се стане најдобар во својата класа и постигнување на тотален менаџмент со квалитетот (TQM).
Идната верзија која би требало да излезе во 2008 нема да има некои есенцијални промени од стандардот од 2000 но сепак ќе донесе новини кои ќе го подобрат управувањето со квалитетот.
Хелас
Хелас е изворното име на Грција, и се користи, иако поретко, како архаична или поетска форма во македонскиот јазик, или пак да се изрази изворната грчка форма (Хела́с, модерен грчки Ела́с).
Некои работи кои се именувани по Хелас се:
Бенгет
Бенгет е покраина на Филипините во Кордилера Регионот на островот Лузон и е една од ретките која н излегува на море. Главен град е Ла Тринидад и се граничи од југ кон запад со, Пангасинан, Ла Унион, Јужен Илокос, Планинската покраина, Ифугао, и Нова Вискаја.
Пинокио (филм од 2022)
Пинокио е американски музички фантастичен филм од 2022 година, во режија на Роберт Земекис според сценарио на Земекис и Крис Вајц. Филмот, продуциран од Walt Disney Pictures, е римејк во живо на истоимениот анимиран филм на Волт Дизни од 1940 година, кој самиот е базиран на италијанската книга Авантурите на Пинокио од 1883 година, на Карло Колоди. Во филмот играат Том Хенкс, Синтија Ериво и Лук Еванс со Бенџамин Еван Ејнсворт, Џозеф Гордон-Левит и Киган-Мајкл Ки во гласовните улоги.
Развојот на филмската адаптација во живо на Пинокио официјално започнала во април 2015 година. Земекис бил потврден за директор во јануари 2020 година; Сем Мендес и Пол Кинг првично се сметаа за режисери на филмот. До ноември 2018 година, било објавено дека Хенкс бил во рани разговори да го глуми Џепето во филмот; тој го предаде проектот по заминувањето на Кинг, но тој повторно се приклучил на него во август 2020 година. Главната глумечка екипа беше објавена во јануари и март 2021 година.
Пинокио бил објавен на 8 септември 2022 година на услугата за стриминг Дизни+, како дел од Денот на Дизни+. Добил генерално мешани критики од критичарите кои го критикувале недостатокот на подобрување на филмот во однос на претходните адаптации на романот, при што многумина го сметале за инфериорен во однос на оригиналниот филм, иако изведбите, продукциските вредности и визуелноста биле пофалени.
Заплет
Во едно мало италијанско село во 1895 година, скитникот штурец Џимини Крикет влегол во домот на Џепето, кој живеел со своето милениче маче Фигаро и златната рипка Клео. Џепето ја завршил работата на марионета заснована на неговиот починат син, кој го нарекол Пинокио.
Бенгет
Стопанство
Земјоделието, рударството, и туризмот се најголемите стопански гранки.
Пинокио (филм од 2022)
Заплет
Подоцна таа ноќ, ѕвездата магично го оживела Пинокио и набрзо го посетила Сината самовила која му кажала дека ако се однесува храбар, вистинит и несебичен, може да биде вистинско момче. Сината самовила, исто така, го назначила Џимини за одговорност да биде совеста на Пинокио за да го научи правилно. Кога Џепето се разбудил и го нашол Пинокио жив, тој на почетокот се шокирал, но бил пресреќен.
Молња
Молња, секавица , молскавица или веда — моќен ненадеен тек на електрична искра (електростатичко празнење) придружено со татнеж или гром кои се слушаат за време на бурата. Празнењето ќе се движи низ електрично наелектризирани области во самите кумулонимбуси, или од еден облак до друг облак, или меѓу облак и површината на Земјата. Наелектризираните области во атмосферата се ослободуваат од полнежот преку молњите или електричните празнења, често нарекувани удар на гром доколку погоди некој предмет или живо суштество на површината. Постојат три основни вида на молњи, во самиот облак (СО), од облак до облак (ОО) и меѓу облак и Земја (ОЗ). Иако молњите секогаш се придружени со звук на татнеж, оддалечените молњи можат да бидат видени но не и слушнати.
Бенгет
Административна поделба
Бенгет е поделен на 31 општина и градот Багвио Сити. Опшините се:
Молња
Општи податоци
На Земјата, честотата на молњите е 40–50 празнења во секунда или приближно 1,4 милијарди празнења годишно, и со просечно времетраење од 30 микросекунди.
Пинокио (филм од 2022)
Заплет
Во театарот на Стромболи, Пинокио се спријателил со една од вработените во Стромболи, Фабијана и нејзината кукла Сабина. Пинокио направил добро шоу за толпата, но Стромболи го затвора во кафез за птици за да го спречи да замине. Тренерот на Стромболи на крајот го ослободува Џимини од теглата, а Пинокио го тера да ги дофати клучевите за бравата од кафезот кажувајќи лаги за да му порасне носот. Џепето, Фигаро и Клео излегуваат да го бараат Пинокио кога тој не успеал да дојде дома на вечера.
Наскоро, Пинокио ќе биде избркан од тренер полн со деца управуван од харизматичен тренер, кој ги носи сите на островот Плезур, каде што се поттикнува лошото однесување. Откако таму, Пинокио полека се вознемирува од садизмот што го покажуваат децата, на голема забава на неодговорното момче по име Лампвик. Џимини, кој е повторно разделен, наскоро открива дека сите деца се претвориле во магариња и дека Коучменот ги продава во рудниците за сол со помош на неговите послушници покриени со магла во сенка. Пинокио е сведок на трансформацијата на Лампвик во сала за билијард и тој и Џимини бегаат од островот пред Коучменот и неговите глупаци да ги добијат, но не пред Пинокио да добие магарешки уши и опашка.
Пинокио и Џимини се враќаат кај Џепето, но откриваат дека Софија му дала флаер на Островот на задоволството за да му каже каде е Пинокио и дека тој ги продал сите свои часовници за да купи брод за да оди таму. Пинокио повторно се соединува со Фабијана и Сабина кои му кажуваат дека Стромболи е уапсен од карабинерите поради злоупотреба на неговите експлоатирани вработени и тие го презеле неговото куклено шоу. Тие му нудат на Пинокио да им се придружи, но Пинокио одбива, сакајќи да го спаси својот татко, поради што неговите делови од магаре исчезнуваат.
Молња
Општи податоци
Бидејќи луѓето се копнени животни и повеќето од нивниот имот се наоѓа на површината на Земјата, каде што и молњите можат да ги оштетат или уништат поседите на луѓето, ОЗ молњите се најпроучувани и најдобро разбрани од трите видови на молњи, иако СО и ОО се почести видови на молњи. Релативната непредвидливост на молњите оневозможува целосно објаснување за начинот како истите настануваат, дури и по стотици години на научно изучување.