cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мамино (Ѓавато)
Мамино — археолошко наоѓалиште кај гевгелиското село Ѓавато, Општина Богданци. Претставува утврдена населба од доцната антика.
На 4 км северно од селото, на висок рид со зарамнето плато, кој доминира над околината, се забележуваат темели од одбранбен бедем кои на некои места достигнуваат височина и до 1,20 м. По површината се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и многу градежен материјал. Најдени се и монети од VI век.
Наодите се чуваат во Музејот во Гевгелија.
NGC 172
NGC 172 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 172 се споменува и како ESO 474-5, MCG -4-2-27, AM 0034-225, IRAS 00348-2251.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 172 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,4 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 172 има привидни димензии од 2' х 0,3'.
Други поделби
Проучување на NGC 172 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 2228. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 306; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6421. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1271.
Вуелта а Еспања 2014
Вуелта а Еспања 2014 — 69. издание на велосипедската трка Вуелта а Еспања, последната од трите големи трки, која се одржала помеѓу 23 август и 14 септември 2014 година. Содржела осум планински етапи, по пет ридести и рамни етапи и три хронометри (еден екипен и два поединечни), два од нив на почетокот и на крајот на трката. Херез де ла Фронтера, на јужниот шпански брег, бил домаќин на воведната етапа. Потоа, Вуелта продолжила да се движи спротивно од часовникот, преку југоисточниот и источниот дел на земјата пред да премине на север и завршила во Сантјаго де Компостела, првпат во 21 година трката да заврши надвор од Мадрид. Трката претставувала 22. настан во сезоната на Светската турнеја.
Трката била освоена од шпанскиот велосипедист, Алберто Контадор, од. Контадор настапил на трката несигурен за неговата форма откако паднал на десеттата етапа на Тур де Франс 2014, кршејќи ја неговата тибија. Меѓутоа, Контадор се снашол подобро отколку што очекувал, преземајќи ја црвената маичка на поединечниот хронометар (10. етапа) и освојувајќи две клучни планински етапи, загарантирајќи ја неговата победа. Ја освоил трката со една минута и 10 секунди пред второпласираниот, Крис Фрум од. Како Контадор, и Фрум бил несигурен за својата форма откако паднал трипати во два дена на Тур, што довело до негово откажување од трката. Меѓутоа, Фрум се опоравил дури во третата недела, завршувајќи втор на три клучни планински етапи, со што успеал да се помести на второто место во генералниот пласман. Шпанскиот возач Алехандро Валверде од го заокружил подиумот, завршувајќи 40 секунди зад Фрум и една минута и 50 секунд зад Контаро. Валверде ја освоил шестата етапа на трката, првата планинска завршница.
Во другите пласмани на трката, Џон Дегенколб од ја освоил зелената маичка за бодовниот пласман. Дегенколб освоил четири етапи, најмногу од сите возачи на трката. Сината точкаста маичка за планинскиот пласман му припаднала на Шпанецот Луис Леон Санчес од. Покрај црвената маичка, Контадор исто така ја освоил белата маичка за комбинираниот пласман. го освоиле екипниот пласман на трката.
Екипи
Бидејќи Вуелта а Еспања е настан од Светската турнеја, сите 18 UCI World Tour екипи биле автоматски поканети и биле обврзани да испратат екипа. На четири професионални континентални екипи им биле доделени специјални покани.
†: Специјално поканети професионални континентални екипи.
Фаворити пред трката
Пред почетокот на трката, бранителот на титулата од минатата година, Крис Хорнер, победникот на Џиро д’Италија 2014, Наиро Кинтана, потоа Хоаким Родригес и Алехандро Валверде се меѓу фаворитите за крајна победа. По напуштањето на Тур де Франс, Крис Фрум и Алберто Контадор објавиле дека ќе настапат на Вуелта. Други можни кандидати се: Карлос Бетанкур, Фабио Ару, Тибо Пино, Ригоберто Уран, Ендру Талански и Даниел Мартин.
На 22 август, еден пред почетокот на Вуелта, велосипедската мрежна страница cyclingnews.com објавила дека Крис Хорнер нема да настапи на трката поради ниско ниво на кортизол. Ова било така поради тоа што екипата е дел од Mouvement Pour un Cyclisme Credible (MPCC) кое им забранува на велосипедистите да настапат кога нивото на кортизол ќе падне под одредена граница.
Поредок
Постоеле четири главни пласмани на Вуелта а Еспања 2014, меѓу кои најважен бил генералниот пласман. Генералниот пласман бил сметан преку додавање на завршните времиња на секој велосипедист по секоја етапа. Велосипедистот со најмало вкупно време бил предводник на трката, препознаван преку црвената маичка; победникот на овој пласман бил сметан за победник на Вуелта. Во 2014 година постоеле временски бонуси на сите етапи, освен хронометрите; десет секунди за етапниот победник, шест секунди за второпласираниот и четири за третопласираниот.
Дополнително, постоел бодовен пласман, каде се доделувала зелена маичка. Во бодовниот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршат меѓу најдобрите на етапите или на средните спринтови. Велосипедистот со најмногу бодови го предводел пласманот и бил препознаван со зелената маичка. Постоел, исто така, и планински пласман. Организаторите категоризирале некои искачувања како екстра, прва, втора, трета или четврта категорија; бодовите за овој пласман биле освојувани од првите велосипедисти на врвот на некое искачување, каде повеќе бодови биле достапни за повисоко категоризираните искачувања. Велосипедистот со најмногу бодови водел во пласманот и бил препознаван од сината точкаста маичка.
Четвртиот поединечен пласман бил комбинираниот пласман, во кој се доделувала белата маичка. Овој пласман бил сметан преку додавање на местата на секој велосипедист во генералниот, бодовниот и планинскиот пласман — возачот морал да има резултат во сите пласмани за да може да учествува во овој пласман — велосипедистот со најмал вкупен збир бил победник на пласманот.
За екипниот пласман биле собирани времињата на најдобрите тројца велосипедисти од секоја екипа по секоја етапа; водечката екипа била екипата со најмало вкупно време. За наградата за борбеност, судиите давале бодови по секоја етапа на велосипедистите за кои сметале дека биле најборбени. Велосипедистот со најмногу гласови на сите етапи бил прогласуван за победник. Дневниот победник на пласманот добива црвен број на наредната етапа.
Барсел
Барсел (Barßel) — општина во округот Клопенбург, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Општината се наоѓа 45 километри северно од окружниот град Клопенбург во поранешно мочурливо подрачје во североисточниот раб на округот Клопенбург. Таму непосредно се граничи со окрузите Амерланд и Лер (Источна Фризија). Таа е оддалечена 40 километри од морскиот залив Доларт кај устието на Емс. Поради тоа има само еден метер надморска височина и порано била честа поплавувана. Највисока точка од седум метри има малото извишување на југ од Барсел.
Долф Лундгрен
Долф Лундгрен (Dolph Lundgren) е шведски актер роден на 3 ноември 1957 година во Стокхолм, Шведска.
Филмографија
биографија-никулец
Света Ана
Света Ана — според традицијата се смета за мајка на Богородица и баба на Исус Христос.
Острое
Острое (Ostrohe) — општина во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Атмосфера на Уран
Атмосферата на Уран е составена првенствено од водород и хелиум. На длабочина е значително збогатен со испарливиматерии (наречени „мразови“) како што се вода, амонијак и метан. Горната атмосфера содржи многу малку гасови потешки од водородот и хелиумот поради неговата ниска температура. Атмосферата на Уран е најстудена од сите планети, а нејзината температура достигнува дури 49 К.
Атмосферата на Уран може да се подели на пет главни слоеви: тропосфера, помеѓу височини од -300 и 50 km и притисоци од 100 до 0,1 бар; стратосфера, која опфаќа надморска височина помеѓу 50 и 4000 km и притисоци помеѓу и топла термосфера (и егзосфера) која се протега на надморска височина од 4.056 km до неколку полупречници на Уран од номиналната површина при притисок од 1 бари. За разлика од Земјината, атмосферата на Уран нема мезосфера.
Во тропосферата се наоѓаат четири облачни слоеви: облаци од метан на околу 1,2 бар, сулфурводород и облаци од амонијак на 3–10 бар, облаци од амониум хидросулфид на 20-40 бар, и на крај водени облаци под 50 бар. Директно се забележани само горните два облаци - подлабоките облаци остануваат шпекулативни. Над облаците лежат неколку слаби слоеви на фотохемиска магла. Дискретните светли тропосферски облаци се ретки на Уран, веројатно поради слабата конвекција во внатрешноста на планетата. Сепак, набљудувањата на таквите облаци биле користени за мерење на зонските ветрови на планетата, кои се неверојатно брзи со брзина до 240 метри во секунда.
Малку е познато за атмосферата на Уран, бидејќи досега само едно вселенско летало, Војаџер 2, кое поминало покрај планетата во 1986 година, добило некои вредни податоци за составот. Во моментов не се закажани други мисии на Уран.
Набљудување и истражување
Иако не постои добро дефинирана цврста површина во внатрешноста на Уран, најоддалечениот дел од гасовитата обвивка на Уран се нарекува негова атмосфера. Способноста за далечинско набљудување се протега на приближно 300 km под нивото од 1 бари, со соодветен притисок околу 100 бар и температура од 320 К.
Хепи телевизија
Хепи e приватен телевизиски канал кој започна да емитува програма на 27 септември 2010 година. Хепи е медиум со претежно забавен општ формат.
Атмосфера на Уран
Набљудување и истражување
Набљудувачката историја на атмосферата на Уран е долга и полна со грешки и фрустрации. Уран е релативно слаб објект, а неговиот видлив аголен пречник е помал од 5″. Првите спектри на Уран биле набљудувани низ призма во 1869 и 1871 година од Анџело Секи и Вилијам Хагинс, кои пронашле голем број на широки темни ленти кои не биле во можност да ги идентификуваат. Тие, исто така, не успеале да откријат ниту една сончева Фраунхоферова линија - факт што подоцна го протолкувал Норман Локиер како што покажува дека Уран испушта сопствена светлина наспроти рефлектирачката светлина од Сонцето. Меѓутоа, во 1889 година, астрономите забележале сончеви Фраунхоферови линии во фотографските ултравиолетови спектри на планетата, докажувајќи дека Уран сјае од рефлектираната светлина. Природата на широките темни ленти во нејзиниот видлив спектар останаа непозната до четвртата деценија на 20 век.
Иако Уран во моментов е главно празен по изглед, историски се покажало дека има повремени одлики, како што било во март и април 1884 година, кога астрономите Анри Џозеф Перотин, Норман Локиер и Чарлс Трепид забележале светла, издолжена точка (најверојатно бура) кружејќи по екваторот на планетата.
Клучот за дешифрирање на спектарот на Уран бил пронајден во 1930-тите од Руперт Вајлд и Весто Слифер, кои откриле дека темните појаси на 543, 619, 925, 865 и 890 nm припаѓале на гасовитиот метан. Тие никогаш порано не биле забележани бидејќи биле многу слаби и барале долга должина на патеката за да се откријат. Ова значело дека атмосферата на Уран била проѕирна до многу поголема длабочина во споредба со оние на другите џиновски планети. Во 1950 година, Џерард Кајпер забележал уште една дифузна темна лента во спектарот на Уран на 827 г. nm, која не успеал да ја идентификува. Во 1952 година Герхард Херцберг, идниот добитник на Нобеловата награда, покажал дека оваа лента е предизвикана од слабата четриполска апсорпција на молекуларниот водород, што на тој начин станало второто соединение откриено на Уран. До 1986 година само два гаса, метан и водород, биле познати во атмосферата на Уран. Далечното инфрацрвено спектроскопско набљудување кое започнало од 1967 година постојано покажало дека атмосферата на Уран била во приближна топлинска рамнотежа со дојдовното сончево зрачење (со други зборови, зрачела онолку топлина колку што добивала од Сонцето) и нема внатрешен извор на топлина. Ниту една дискретна одлика не била забележана на Уран пред посетата на Војаџер 2 во 1986 година.
Во 1990-тите и 2000-тите, набљудувањата на вселенскиот телескоп Хабл и на копнените телескопи опремени со адаптивни оптички системи (телескопот Кек и инфрацрвениот телескоп на НАСА, на пример) овозможиле за прв пат да се набљудуваат дискретни облаци од Земјата. Следењето на нив им овозможило на астрономите повторно да ја измерат брзината на ветрот на Уран, позната порано само од набљудувањата на Војаџер 2, и да ја проучуваат динамиката на атмосферата на Уран.
Состав
Составот на атмосферата на Уран е различена од онаа на Уран како целина, која главно се состои од молекуларен водород и хелиум. Моларната фракција на хелиум, т.е. бројот на атоми на хелиум по молекула на водород/хелиум, е одредена од анализата на Војаџер 2. Моментално прифатената вредност е во горната тропосфера, што одговара на масениот удел од. Оваа вредност е многу блиску до масениот удел на протосоларниот хелиум од, покажува дека хелиумот не се сместил кон центарот на планетата како што е во гасовитите џинови.
Знаењето за изотопскиот состав на атмосферата на Уран е многу ограничено. Досега единствениот познат однос на изобилството на изотопи е оној на девтериум и лесен водород:, што било измерено од Инфрацрвената вселенска опсерваторија (ISO) во 1990-тите. Се чини дека е повисока од протосоларната вредност од измерена во Јупитер. Девтериумот се наоѓа речиси исклучиво во молекулите на водород деутерид што ги формира со нормални атоми на водород.
Инфрацрвената спектроскопија, вклучително и мерењата со вселенскиот телескоп „Спицер“ (SST), и набљудувањата на прикривањето на УВ  откриле траги од сложени јаглеводороди во стратосферата на Уран, за кои се смета дека се произведени од метан со фотолиза предизвикана од сончевото УВ-зрачење. Тие вклучуваат етан, ацетилен ,  метилацетилен , диацетилен. Инфрацрвената спектроскопија, исто така, открила траги од водена пареа, јаглерод моноксид  и јаглерод диоксид во стратосферата, кои најверојатно потекнуваат од надворешен извор како што се паѓање прашина и комети.
Структура
Урановата атмосфера може да се подели на три главни слоеви: тропосфера, помеѓу височини од -300 и 50 km и притисоци од 100 до 0,1 бар; стратосферата, која опфаќа надморска височина помеѓу 50 и 4000 km и притисоци помеѓу  и термосфера / егзосфера која се протега од 4000 км до неколку полупречници на Уран од површината. Уран нема мезосфера.
Тропосфера
Тропосферата е најнискиот и најгустиот дел од атмосферата и се одликува со намалување на температурата со надморска височина. Температурата паѓа од околу 320 К во основата на тропосферата на -300 км до околу 53 К на 50 км. Температурата на студената горна граница на тропосферата (тропопаузата) всушност варира во опсег помеѓу 49 и 57 К во зависност од планетарната географска широчина, со најниска температура достигнала близу 25° јужна географска широчина. Тропосферата ја држи речиси целата маса на атмосферата, а регионот на тропопаузата е исто така одговорен за огромното количество на термални инфрацрвени емисии на планетата, со што се одредува нејзината делотворна температура од
Се верува дека тропосферата поседува многу сложена структура на облак; се претпоставува дека водените облаци лежат во опсег на притисок од, облаците од амониум хидросулфид во опсег од , облаците од амонијак или сулфурводород помеѓу 3 и 10 бари и на крајот тенки облаци од метан. Иако Војаџер 2 директно детектирал облаци од метан, сите други облачни слоеви остануваат шпекулативни. Постоењето на слој облак од сулфурводород е можно само ако односот на изобилството на сулфур и азот (однос S/N) е значително поголем од неговата сончева вредност од 0,16. Во спротивно, целиот водороден сулфид би реагирал со амонијак, создавајќи амониум хидросулфид, а облаците од амонијак би се појавиле наместо тоа во опсегот на притисокот 3-10 бари. Зголемениот сооднос S/N подразбира намалување на амонијак во опсегот на притисок 20-40 бари, каде што се формираат облаците на амониум хидросулфид. Тие можат да произлезат од растворање на амонијак во капки вода во водени облаци или во длабокиот јонски океан од вода-амонијак.
Точната локација на горните два слоја на облакот е донекаде контроверзна. Метанските облаци биле директно откриени од Војаџер 2 на 1,2-1,3 лента со радиоприкривање. Овој резултат подоцна бил потврден со анализа на сликите на Војаџер 2. Неодамнешната анализа на спектроскопските податоци во опсегот на бранова должина 1-2,3 μm ги поставило облаците од метан на 2 бари, а врвот на долните облаци на 6 бари. Оваа противречност може да се реши кога ќе се добијат нови податоци за апсорпцијата на метанот во атмосферата на Уран. Оптичката длабочина на двата горни слоеви на облак варира во зависност од географската широчина: и двата стануваат потенки на половите во споредба со екваторот, иако во 2007 година оптичката длабочина на слојот од метан облак имала локален максимум на 45°С, каде што се наоѓа јужната поларна јака.
Тропосферата е многу динамична, покажувајќи силни зонални ветрови, светли облаци од метан, темни дамки  и забележителни сезонски промени.
Стратосфера
Стратосферата е средниот слој на атмосферата на Уран, во која температурата генерално се зголемува со надморска височина од 53 К во тропопаузата помеѓу 800 и 850 К на основната термосфера. Загревањето на стратосферата е предизвикано од спроводливоста на топлината надолу од топлата термосфера  како и од апсорпцијата на сончевото УВ и IR зрачење од метанот и сложените јаглеводороди формирани како резултат на фотолизата на метан. Метанот влегува во стратосферата преку студената тропопауза, каде што неговиот однос на мешање во однос на молекуларниот водород е околу 3 трипати под заситување. Понатаму се намалува на околу 10 −7 на височина што одговара на притисок од 0,1 милибари.
Јаглеводородите потешки од метанот се присутни во релативно тесен слој помеѓу 160 и 320 км надморска височина, што одговара на опсегот на притисок од 10 до 0,1 милибари и температури од 100 до 130 K.  Најзастапени стратосферски јаглеводороди после метанот се ацетилен и етан, со сооднос на мешање од околу 10 −7. Потешките јаглеводороди како метилацетилен и диацетилен имаат сооднос на мешање од околу 10 −10 — три реда по големина помали. Температурата и односот на мешање на јаглеводороди во стратосферата варираат со времето и географската ширина. Сложените јаглеводороди се одговорни за ладењето на стратосферата, особено ацетиленот, кој има силна емисиона линија на бранова должина од 13,7 μm.
Покрај јаглеводородите, стратосферата содржи јаглерод моноксид, како и траги од водена пареа и јаглерод диоксид. Односот на мешање на јаглерод моноксид-3 — е многу сличен со оној на јаглеводородите,  додека односот на мешање на јаглерод диоксид и вода се околу 10 −11 и 8, соодветно. Овие три соединенија се распоредени релативно хомогено во стратосферата и не се ограничени на тесен слој како јаглеводородите.
Термосфера и јоносфера
Најнадворешниот слој на атмосферата на Уран, кој се протега на илјадници километри, е термосферата / егзосферата, која има еднаква температура од околу 800 до 850 K.  Ова е многу повисоко од, на пример, 420 К забележан во термосферата на Сатурн. Изворите на топлина неопходни за одржување на толку високи температури не се разбрани, бидејќи ниту сончевото зрачење ултравиолетово / екстремно зрачење ниту активноста на поларна светлина можат да ја обезбедат потребната енергија. Слабата ефикасност на ладење поради исцрпувањето на јаглеводородите во стратосферата може да придонесе за овој феномен. Покрај молекуларниот водород, термосферата содржи голем дел од слободни атоми на водород, додека хелиумот се смета дека го нема овде, бидејќи дифузно се одвојува на пониски височини.
Термосферата и горниот дел од стратосферата содржат голема концентрација на јони и електрони, формирајќи ја јоносферата на Уран. Набљудувањата на радио прикривањето од вселенското летало Војаџер 2 покажале дека јоносферата се наоѓа помеѓу 1.000 и 10.000 километри надморска височина и може да вклучува неколку тесни и густи слоеви помеѓу 1.000 и 3.500 км. Густината на електроните во уранската јоносфера е во просек, достигнувајќи и до  во тесните слоеви во стратосферата. Јоносферата главно се одржува од сончевото УВ зрачење и нејзината густина зависи од сончевата активност. Поларната активност на Уран не е толку моќна како кај Јупитер и Сатурн и малку придонесува за јонизацијата. Високата густина на електрони може делумно да биде предизвикана од ниската концентрација на јаглеводороди во стратосферата.
Еден од изворите на информации за јоносферата и термосферата доаѓа од мерењата базирани на земја на интензивното средно инфрацрвено зрачење (3-4 μm) емисии на триводородниот катјон. Вкупната емитирана моќност е 1–2 W.   Триводородниот катјон функционира како еден од главните ладилници на јоносферата.
Горната атмосфера на Уран е изворот на далечното ултравиолетово зрачење (90-140 nm) емисии познати како дневен сјај или електросјај, кои, произлегуваат исклучиво од сончевиот дел на планетата. Овој феномен, кој се јавува во термосферите на сите џиновски планети и бил мистериозен некое време по неговото откривање, се толкува како УВ флуоресценција на атомски и молекуларен водород возбуден од сончевото зрачење или од фотоелектрони.
Водородна корона
Горниот дел од термосферата, каде што средната слободна патека на молекулите ја надминува висината на скалата, се нарекува егзосфера. Долната граница на егзосферата, се наоѓа на височина од околу 6.500 километри, или 1/4 од планетарниот полупречник, над површината. Егзосферата е невообичаено продолжена, достигнувајќи до неколку уранови полупречници од планетата. Тој е направен главно од атоми на водород и често се нарекува водородна корона на Уран. Високата температура и релативно високиот притисок во основата на термосферата делумно објаснуваат зошто егзосферата на Уран е толку голема. Бројната густина на атомскиот водород во короната полека опаѓа со оддалеченоста од планетата, останувајќи висока неколку стотици атоми на cm 3 на неколку полупречници од Уран. Ефектите на оваа надуена егзосфера вклучуваат аеродинамички отпор на мали честички кои кружат околу Уран, предизвикувајќи општо исцрпување на прашината во урановите прстени. Прашината што паѓа за возврат ја контаминира горната атмосфера на планетата.
Динамика
Уран има релативно благ изглед, нема широки шарени ленти и големи облаци распространети на Јупитер и Сатурн. Дискретни одлики биле забележани само еднаш во атмосферата на Уран пред 1986 година Највпечатливите одлики на Уран забележани од Војаџер 2 биле темниот регион со мала географска ширина помеѓу -40 ° и -20 ° и светлата јужна поларна капа. Северната граница на капа се наоѓала на околу -45° од географската ширина. Најсветлата зонална лента се наоѓала во близина на работ на капачето на -50° до -45° и тогаш била наречена поларна јака. Јужната поларна капа, која постоела во времето на сонцестојот во 1986 година, исчезнала во 1990-тите. По рамноденицата во 2007 година, јужната поларна јака исто така почнала да бледне, додека северната поларна јака сместена на 45° до 50° географска широчина (првпат се појавила во 2007 година) оттогаш станала позабележителна.
Уран покажува значителна сезонска варијација во текот на неговата 84-годишна орбита. Вообичаено е посветол во близина на сонцестојот и потемен во рамнодениците. Варијациите се во голема мера предизвикани од промените во геометријата на гледање: светлиот поларен регион се појавува во близина на сонцестојот, додека темниот екватор е видлив во близина на рамнодениците.
Аренсхаген-Дасков
Аренсхаген-Дасков (Ahrenshagen-Daskow) — општина во округот Западна Померанија-Риген, во Мекленбург-Западна Померанија, Германија.
Пиритој
Пиритој (Πειρίθοος) во старогрчката митологија бил крал на Лапитите, син на Зевс и Иксионовата сопруга Дија.
Митологија
Пиритој се споменува како јунак кој учествувал во кентауромахија, односно борба со кентаурите, заедно со Тезеј, Нестор, Дријант и Кенеј. Нивната борба се завршила со успех и тоа токму на денот кога Хиподамија, неговата сопруга, го родила синот Полипет.
Уште пред да се венча со Хиподамија, Пиритој сакал да го запознае Тезеј, за чии подвизи слушал. За да го предизвика му ги украл говедата, но наместо да се истепаат поради тоа, јунаците си изразиле меѓусебно воодушевување и станале верни пријатели. Тогаш се договориле дека двајцата ќе се оженат со ќерки на Зевс и дека ќе си помогнат еден на друг во тоа. Така Тезеј успеал да ја грабне и ожени Елена, ќерката на Зевс и Леда. Пиритој одлучил да се ожени со Персефона, сопругата на Ад. Тезеј прво се обидел да го одврати пријателот од таа намера, но подоцна тргнал со него во поземниот свет. Ад ги дочекал љубезно и ги сместил пред богата трпеза, но кога седнале останале приковани за столиците на Лета. Кога Херакле се симнал во поземјето, успеал да го ослободи само Тезеј. Пиритој, како главен виновник, заедно со својот татко Иксион, морал вечно да ја трпи казната; иако бил поставен пред богата трпеза, не смел да ја пипне поради најстарата фурија која ја чувала.
Пиритој во некои извори се споменува и како еден од Аргонаутите и ловците на Калидонскиот вепар и како помошник на Тезеј при грабнување то на Антиопа, амазонската кралица.
Пиритој во уметноста
Многу честа тема, како во монументалната, така и во занаетската уметност на стара Грција е кентауромахија. Оваа тема е прикажувана и во храмовите (Зевсовиот во Олимпија и Аполоновиот во Фигалији).
Обединета македонска дијаспора
Обединета македонска дијаспора или ОМД (англ. United Macedonian Diaspora, UMD) — меѓународна организација основана во 2004 со седиште во Вашингтон, САД чија главна цел се интересите и потребите на македонските заедници ширум светот. ОМД има претставништва македонски заедници ширум светот, во Брисел, Канбера, Лондон, Мелбурн, Њујорк, Париз, Штутгарт, Сиднеј и Торонто. ОМД е непрофитна организација, даночно ослободена по законот 501(c)(3).
Цели
Обединетата македонска дијаспора изјавува дека нејзината главна цел е „да го негува на единството помеѓу Македонците, и да ја шири нивната кауза“. ОМД ја застапува Македонија и Македонците низ светот. Организацијата ја промовира Македонија, го претставува и запазува историското, духовно и културно богатство на Македонија и Македонците. ОМД ги постигнува овие цели со застапништво, добротворна работа и разни образовни програми.
Управен одбор
Тековниот состав на Управниот одбор на ОМД е следниов:
Издавачка дејност
ОМД го издава списанието UMD Voice четири пати годишно. Списанието ги информира членовите тековните настани во врска со Македонија и Македонците како и збиднувањата во организација и иницијатива на ОМД. Најновиот број на списанието можете да го добиете бесплатно тука. Уредник на UMD Voice е Марк Бранов.
Црква Санта Марија ин Виа Лата
Црквата Санта Марија ин Виа Лата (италијански :Santa Maria in Via Lata) е црква која се наоѓа во Рим, Италија и е во склопот на Римокатоличката црква. Се смета дека самиот Свети Павле во оваа тогашна капела поминал две години, кога бил и уапсен од страна на властите. Самата изградба на црквата била во текот на 5 век, а реновирана во 1639 година.
Список на државни водачи во 1863 година
Ова е список на државни водачи во 863 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Рамниште (Ѓавато)
Рамниште — археолошко наоѓалиште кај гевгелиското село Ѓавато, Општина Богданци. Претставува утврдена населба од доцната антика.
На североисточниот раб на селото, на простор од 100 × 70 м се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и помали грамади од градежен материјал.
Стефан Милошевиќ (фудбалер, роден 1995)
Стефан Милошевиќ (Пожаревац, 7 април 1995) е српски фудбалер кој моментално настапува за екипата на Спартак од Суботица.
Регионален пат 1402
Делници
Регионалниот пат 1402 според Јавното претпријатие за државни патишта има вкупно 2 различни делници.
NGC 6564
NGC 6564 — тројна ѕвезда во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 15 мај 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6564 е од видот *3.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 9 м 2,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +17° 23' 40"".
Револуцијата од 1911 (филм)
Синопсис
Во филмот се прикажуваат настаните од револуцијата која довела до создавањето на Република Кина, кога војската предводена од Сун Јат Сен ја симнала дистанијата Џинг од власта. На почетокот на 20 век, Кина се наоѓа во голема криза: државата е поделена меѓу неколку политички фракции кои се во непријателски односи меѓу себе. Реформите спроведени неодамна не даваат резултати, а населението страда од голема беда и глад. На власт е династијата Џинг, а царот има само седум години. Хуанг Џинг се враќа од Јапонија каде го изучувал модерното војување. Гледајќи дека државата се распаѓа, тој чувствува обврска да земе оружје и да се бори против власта...
Ливадска гуштерица
Ливадска гуштерица (Podarcis tauricus- Балкански ѕиден гуштер) е вообичаен гуштер од фамилијата Lacertidae роден во југоисточна Европа и Мала Азија. Тоа е копнен вид кој се среќава во степи, пасишта, маслинови насади, обработливи површини, ливади, рурални градини, песочни дини со ретка вегетација и гребени области.
Опис
Ливадската гуштерица расте до должина од муцката до вентилација од околу 8 сантиметри, со опашка двапати подолга од ова. Тоа е цврст гуштер со длабока глава што донекаде наликува на мал зелен гуштер. Основната боја ѝ е светло зелена во пролет, а бледнее до маслинесто-зелена маслинесто-кафеава во лето. Ознаките се донекаде променливи, но може да се состојат од две тесни, бледо обоени грбно-странични ленти со централниот дел на грбот кафеаво со црни дамки. Долните делови се бели и без дамки, но кај мажјаците кои се размножуваат добиваат жолти, портокалови или црвени долни делови и зелено грло.
Дистрибуција
Југозападна Украина, Полуостровот Крим, источна и јужна Романија, југоисточна Унгарија, Северна Македонија, Бугарија, континентална Грција, Јонските острови, Тасос, западна Турција ( Тракија и северозападна Анадолија ), Албанија и јужна Молдавија. југоисточна Чешка
Живеалиште и екологија
Ливадска гуштерица е главно копнен гуштер кој населува отворени површини на пасишта како степи, ливади и рабови на полиња, исто така во маслинови градини, традиционално земјоделско земјиште, рурални градини, песочни дини со ретка вегетација и повремено во отворени грмушки.
Таксономија
Признаени се два подвида
Статус на зачувување
Ливадската гуштерица е наведена од Меѓународната унија за зачувување на природата како „ најмалку загрижен “. Тоа е затоа што тој е вообичаен вид секаде каде што има соодветно живеалиште во рамките на неговиот опсег.
Црква „Св. Димитрија“ - Солун
Свети Димитрија Солунски (Ιερός ναός Αγίου Δημητρίου Θεσσαλονίκης) — црква која се наоѓа во Солун, Егејска Македонија, посветена на Свети Димитрија Солунски — светец-заштитник на градот Солун. Црквата датира од времето кога градот бил втор по големина и значајност во Византија. Црквата „Св. Димитриј“ е вклучена во списокот на Светско и културно наследство на УНЕСКО од 1988 година.
Византиски период
Свети Димитрија Солунски е роден во Солун во 280 година и починал како маченик за христијанската вера во 303 година. Кога царот Константин Велики го забранил прогонувањето на христијаните од царството, на местото на затворот на Св. Димитрија (по друга верзија - над неговиот гроб ) во 313 - 323 година била изградена мала црква. По сто години, во 412 - 413 година, илирскиот големец Леонтиј поради неговото излекување од парализа, ја изградил првата голема црква (трикорабна базилика) меѓу урнатините на античките терми и стадионот. Олтарниот дел на црквата бил сместен над наводното место на гробот на светителот и при изградбата биле откриени неговите мошти, тајно закопани таму, според житието од солунските христијани во 306 година. Од старата црква се задржани само некои архитектонски елементи и уметнички мозаик.
Според друга верзија, првата базилика посветена на Свети Димитрија Солунски била изградена во Солун дури во V век (постојат разлики во верзиите - во почетокот или во последната четвртина на V век ). Оваа дата е поврзана со верзијата за зародиш на култот на Свети Димитрија во град Сирмиум (денешна Сремска Митровица во Србија), од каде неговите мошти биле пренесени во Солун или заземањето на градот од Атила во 441 година, или од Аварите во 582 година, но последноата претпоставка е оспорена од археолозите, кои ги спровеле ископувањата во базиликата. .
Црквата пострадала од пожар во владеењето на царот Ираклиј I (веројатно меѓу 628 - 634 година), но бргу била обновена и проширена до петкорабна базилика. Во овој пожар пострадал и сребрениот балдахин, кој се наоѓал во средината на централниот кораб на базиликата:
Балдахинот имал шестаголна основа, ѕидови и покрив, крунисани со крст. Внатре имало сребрена одаја со слика на ликот на светителот. Верниците можеле да влезат внатре и да палат пред него свеќи. Описот на балдахинот бил направенод солунскиот архиепископ Јован Солунски во средината на VII век, а негова слика имало на мозаикот на северната колонада на базиликата (познато единствено од акварелите на англискиот архитект Волтер Сајкс Џорџ ))
По овој пожар биле направени последните градежни работи, кои и ги дале на базиликата современиот нејзин изглед. Во овој период биле направени и дел од мозаиците, кои денеска ја украсуваат базиликата. Конечниот ентериер на базиликата бил оформен кон средината на IX век. По Солунскиот пожар од 1917 година на источната колонада бил откриен мозаичен натпис од почетокот на IX век:
Споменатиот во текстот Леон (Лав), најверојатно е татко на апостолите Св. Кирил и Методиј, кој тогаш бил друнгариј на управителот на Солун.
Околу богослужбите во солунските храмови, вклучувајќи ја овде и базиликата на Свети Димитрија, пишува Јован Каменијат во својот труд "За заземањето на Солун", посветен на заземањето и грабежите на градот од Арапите во 904 година (базиликата тогаш не пострадала):
Во 1185 година, кога Солун бил освоен од Норманите, базиликата била ограбена, а гробот на Свети Димитрија осквернет. На крајот на XIII век кон базиликата била додадена пристројка посветена на Евтимиј, изградена во форма на мала трискатна базилика.
Османлиски период
Во 1493 година црквата била претворена во џамија. Во овој период за христијаните бил зачуван пристапот до кенотафот на Св. Димитрија, сместен во еден помал објект во западниот дел на левиот кораб, каде што бил направен посебен влез. Тогаш фреските и мозаиците на храмот биле покриени со вар.
Грчки период
Базиликата останала муслимански храм до 1912 година, кога во текот на Првата балканска војна, Солун станал дел од Грција. Храмот практично целосно бил опожарен во 1917 година. . Реставрацијата започнала во 1926 година, кога бил отворен влез кон криптата, а под олтарот бил пронајден сад, наводно со крвта на Димитрија. Исто така започнало враќањето на фреските и мозаиците, кога била отстранета варта. Од пожарот во 1917 година настрадал и покривот. Дел од мозаиците се наоѓаат во криптата претворена во музеј. При реставрацијата максимално се користеле старите столбови. Подот при реставрацијата бил направен од обоени камења и мермер, покривот бил направен повторно од бетон, но го задржал изгледот на безтавански дрвен покрив, карактеристичен за ранохристијанските базилики.
Рестсаврацијата завршила и на 26 октомври 1949 година било извршено ново осветување на црквата и од тој момент црквата започнала да биде активна со редовни богослужби. Влезот во базиликата и во Археолошкиот музеј во криптата е слободен. Во базиликата, освен моштите на Свети Димитрија, се чуваат и моштите на Анисија Солунска во сребрени ковчег.
Во 2003 година во гробница, изградена на влезот во базиликата бил погребан солунскиот митрополит Пантелејмон II (Хрисофакис), со чии напори во храмот биле вратени моштите на Свети Димитрија.
Архитектура
Базиликата била изградена во ранохристиански елинистички стил и има форма на четириаголник. За изградбата биле користени тули и камења од претходните градби.
Базиликата е петкорабна, должината на нејзиниот дел со олтарниот е 43,58 метри, а ширината - 33 метри. Ова е најголемата црква во Солун. Има два влеза, од кои главниот е во тремот.
Мозаици
Во текот на реставрацијата биле обновени некои мозаици кои датираат од VII и VIII век, додека останатите биле засекогаш изгубени при пожарот на црквата од 1917 година. Овде се среќаваат и ретки мозаици од времето на иконоборството. Тешко е да се каже зошто иконоборците ги поштедиле овие слики. Во мозаиците се гледа античката традиција, но лицата на светците веќе потсетуваат на доцновизантискиот период. При споредба на мозаиците од базиликата Св. Димитрија и цариградските од истиот период, се забележува изобилство на источните типови. Сите мозаици на великомаченикот Димитрија имаат поединечни црти на лицето, што сведочи за различно време на изработката.
Димитрија и свештеници
Мозаикот бил откриен за време на реконструкцијата при уривањето на ѕидот, изграден од Османлиите од десната страна на олтарот на базиликата. Светителот е прикажан како ја држи својата рака врз рамото на свештеникот, изразувајќи ја својата добродушност. Првично светлата правоаголна рамка околу главата на свештеникот е прифатена за ореол, но по отворањето на мозаикот "Св.Димитрија со ктитор" било заклучено дека овој квадрат е амбразура на градски ѕид, на позадината на која се прикажани фигурите. Долниот дел на мозаикот содржи натпис: Најсреќниот маченик Христов, кој го сака градот, опколен од грижата на жителите и гостите на градот.
Димитрија и деца
Мозаикот се наоѓа во западниот дел на олтарот и најверојатно е подарок од родителите на децата, на кои Свети Димитрија им дал помош. Лицата на децата имаат поединечни црти. Светецот ја држи раката врз рамото на едно од нив, а другата му е подигната со отворена дланка. Овој гест веројатно условно покажува дека светителот се моли. Овој е еден од најстарите мозаици во базиликата (најверојатно направен веднаш по обновувањето на црквата во средината на VII век). На неа Димитрија е претставен како млад човек со идеализирани црти на лицето и со кратка права коса, облечен во хитон и раскошна мантија, која, слично на сите други слики, е врзана на десното рамо. Мантијата е украсена со табилион што го одразува благородното потекло на светецот наведен во неговите житијата.
Димитрија со ктитори
Овој мозаик е исто така еден од најстарите мозаици во црквата. Димитрија е прикажан како опкружен со црковните (десно) и световните (лево) владетели на градот. Се смета дека ова се епархот Леонтиј и архиепископ Јован, кои ја организирале обновата на базиликата по пожарот во VII век. Својата благонаклонетост, светителот ја одразува преку позицијата на неговите раце кој тој ги држи на нивните рамена. Под мозаикот има натпис: Од десно и лево се гледаат градителите на славното строение на маченикот Димитрија, кој го тргна бранот на варварските флоти и го спаси градот. Станува збор за опсадата на Словените во 615 година.
Богородица и Теoдoр Стратилат
Мозаикот се наоѓа во јужниот дел на олтарниот дел и бил создаден кон крајот на IX век и почетокот на X век. Богородица и Теoдoр Стратилат се прикажани како се молат, а на небото над нив се гледа фигурата на Христос, кој ги благословува со десната рака. Во рацете на Богородица има свиток со зборовите: Господ Бог, благоволен си да го слушнеш гласот на мојата молитва, бидејќи јас се молам за луѓето.
Се верува дека мозаикот бил нарачен од верници кои добиле исцеление од болест. Ова било потврдено од натписот под него: "... јас на тебе сум се посветил во знак на благодарност, макар и да сум разочаран од луѓе, твоите сили ми даваат во мене живот.
Фрески
Фреските кои ги украсувале порано ѕидовите на базиликата, се зачувани само во десниот кораб. Фресковиот циклус е исполнет во неколку фази од VII до XIV век. Во фреските од VII век во црквата се откриваат зачетоци на склонетост кон прикажување на обични, но импресивни лица, како што се сликите на двајцата ктитори, прегрнати од Св. Димитрија.
Во најдобра состојба се следниве фрески:
Крипта
Криптата била откриена под базиликата во 1918 година за време на реставрацијата во уништената по пожарот во 1917 година црква. Во антиката во криптата се влегло во отвори сместени надвор од црквата од страна на олтарот. Денеска, влезот на криптата е преку скали од десната страна на олтарот.
Криптата е местото каде според легендата, бил убиен великомаченикот Димитрија, и се наоѓа под олтарот на базиликата. Ансамблот на криптата се состои од едноприделна базилика во која во антиката биле распоредени моштите на Светителот, како и полукружен простор со огради и столбови, опкружени со резервоари за вода. Во центарот, до мермерниот балдахин, кој се одржува од седум столбови, има мермерен наменет за собирање на мирото, кое според легендата, истекува од моштите на Свети Димитрија. Во северниот дел на криптата има неколку гробови на солунските епископи.
Во криптата во ранохристијанските времиња имало извори на вода, која течела по изградениот во X век водовод. Бунарот со изворот постои и денес.
Во 80-тите години на XX век во криптата бил откриен археолошки музеј, каде се претставени скулптури и други наоди од ископувањата, како и дел од мозаиците, кои претходно ги краселе ѕидовите на базиликата. Највредните експонати на музејот вклучуваат чаша за миропомазание, поврзана со култот на Свети Димитрија, како и амвон на храмот и архитектонски скулптури од раниот храм. .
Реликвии
Базиликата, изградена на местото на мачеништвото на Св.Димитрија, од своето основање претставува и место на реликвии поврзани со овој светец. Првично, централно место во култот на Свети Димитрија го зазема балдахинот кој во житијата и чудата на светецот се опишува како место каде светителот комуницира со верниците. Подоцна фокусот се префрла кон почитувањето на моштите на светителот, кои од средината на XI век се почитувани како мироточиви.
Мошти
Во денешно време моштите се чуваат во северниот кораб на базиликата, во мермерен балдахин. Ова е вториот мермерен балдахин на Св.Димитрија, првиот бил уништен во 1430 година по освојувањето на градот од страна на Османлиите. Се претпоставува дека на крајот на 12 и почетокот на XIII век, веројатно за време на периодот на латинското Солунско Кралство, тие биле однесени во Италија. Моштите биле пронајдени во 1520 година во опатијата на Сан Лоренцо ин Кампо и биле вратени во Солун во XX век. Во 1978 година глава, а во 1980 година - главниот дел од моштите, при што во Италија останале само шест големи делови. Моштите од антиката се почитувани како мироточиви (Димитрија Ростовски напишал дека мироточението е познато од VII век, но Јован Скилица писмено известил дека мироточението за првпат се појавило во 1040 година ). Верниците кои доаѓале во базиликата за обожување на светителот, собирале миро во стаклени ампули, најраните од кои се датираат од XI и XII век. Мирото се почитува не само од христијаните. Јован Анагност, опишал дека по освојувањето на градот од Турците, мирото било собирано и од муслимани. .
Од XIV век започнува да се споменува и одлив на миро-вода од бунарот на криптата (првото писмено спомнување е направено во 1330 година од Никифор Григор). Во овој период, по исчезнувањето на моштите од храмот, се појавила легендата дека се скриени во бунарот во криптата. Споменувањето за мироточението од бунарот завршило во 1493 година, кога базиликата била претворена во џамија.
Крв
Култот на крвта на великомаченикот се појавил уште во ранохристијанскиот период. Димитрија Ростовски соопштува дека Луп Солунски, роб на Св.Димитрија ја зел крвавата кошула на својот господар, во која го потопил прстенот. Со таа кошула и прстен тој создал многу чуда. При ископувањата во олтарот под престолот, во еден стаклен сад се наоѓа исушена крв. Се смета дека под олтарот првично бил сместена гробот на Свети Димитрија во кој според мислењето на голем број истражувачи, во средновизантискиот период имало земја измешана со крв.
Каприје
Каприје (Kaprije; Capri di Dalmazia) е остров во хрватскиот дел на Јадранското Море. Се наоѓа во архипелагот Шибеник. Има површина од 7,11 км2 и население од 189 луѓе, во истоимената единечна населба на островот. Островот е составен од ридови поделени со попречни и надолжни долини каде растат треви и редок борови шуми. Таму се одгледува грозје и маслинки. Главните индустрии се земјоделството, риболов и туризмот. Автомобилите не се дозволени на островот.
Сержо Консеисао
Сержо Пауло Марсенеиро да Консеисао (роден на 15 ноември 1974 година, во Коимбра) — португалски фудбалски тренер и поранешен.
Моментално ја води екипата на.
Животопис
Во неговиот роден град Коимбра му бил посветен стадион со неговото име: наречен Естидио Мунисипал Сержо Консеисао.
Консеисао има пет синови, од кои четири биле фудбалери, вклучувајќи го и Родриго кој денес игра за Бенфика Б.