cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шест лица го бараат писателот
Содржина
Во делото, оваа семејна трагедија, всушност, е испрекинато раскажана од членовите на семејството, додека на сцената се случува нешто сосема друго: Во еден театар, лицата означени како: Директор на драмата, Прв глумец, Прва глумица, Втор глумец, Суфлер, итн., се подготвуваат за проба на една комедија од Пирандело. Неочекувано, на сцената се појавуваат членовите на семејството и бараат да се изведува „нивната драма“. На почетокот, директорот и глумците негодуваат поради тоа што им е прекината пробата, но постепено стануваат заинтересирани за приказната на семејството, а Директорот се согласува дека нивната драма е поинтересна и планира да ја запише. Во таа првична конфронтација меѓу Директорот и шесте лица, тие упорно тврдат дека театарот е илузија, а дека токму тие се живи и дека тие ја претставуваат стварноста. На тој начин, сите традиционални видливи разлики меѓу сцената и реалноста стануваат измешани, бидејќи на сцената се реални само глумците, а членовите на семејството како да доаѓаат од „некоја друга реалност“ и стануваат свои сопствени глумци. Односите меѓу вработените во театарот и „лицата кои го бараат својот писател“ не можат докрај да се разберат на ниедно вообичаено ниво: членовите на семејството не се глумци, но тие се глумат себеси врз основа на она што го правеле во својот вистински живот. Глумците пак, наликуваат на реални ликови, кои на сцената всушност ништо не глумат. Иако во „Шест лица го бараат авторот“ нема формална поделба на чинови и на сцени, во првиот дел на драмата е прикажано појавувањето на шесте лица, кои фрагментарно ја раскажуваат својата животната историја, додека во вториот дел на драмата, директорот се обидува да направи импровизирана проба за „новата“ драма. Притоа, кога глумците од театарот почнуваат да глумат, шесте ликови почнуваат да негодуваат, барајќи самите да го „играат“ својот живот. На крајот, драмата завршува така што шесте лица исчезнуваат од сцената.
Така трагедијата лесно преминува во комедија, и обратно. Пирандело овој длабок парадокс успеал да го обликува така што хаотичното мешање на илузиите и реалноста сепак не се претвора во хаотично дело. Сите делови на драмата, сите нејзини елементи и сите односи меѓу ликовите се цврсто поврзани со внатрешната логика. Сепак, биле потребни големи промени во навиките и вкусот на публиката за оваа драма да биде најпосле прифатена како уметничко дело.
Ликовите во драмата
Во драмата се појавуваат следниве ликови:
Во предговорот на „Шест лица го бараат писателот“, Пирандело ги опишува ликовите во драмата. Според него, на прв поглед, сите шест лица не се на еднаков степен на разработка, но не затоа што меѓу нив постојат ликови кои се на прв или на втор план, т.е. „протагонисти“ и „споредни ликови“, ниту затоа што сите не се потполно вообличени. Сите шестмина се на истиот степен на уметничка реализација и се наоѓаат на истиот план на реалноста. Единствената разлика меѓу нив лежи во тоа што Таткото, Паштерката и Синот се реализирани како духовни ентитети, Мајката како природа, а Момчето и Девојчето како „присуство“. Притоа, тој ја признава својата несвесна намера некои од ликовите да ги реализира целосно уметнички, додека некои само да ги скицира, а од нив, најживо и најпотполно остварени се Таткото и Паштерката.
Осврт кон делото
Во предговорот на „Шест лица го бараат писателот“, Пирандело се опишува себеси како писател-философ - оној кому не му е доволно да ги опише ликовите и настаните само колку да ги опише, туку оној кој има подлабока духовна потреба, така што не признаваат ликови и настани коишто немаат посебна животна смисла што има дава универзално значење. Притоа тој вели дека ја мрази симболичната уметност во која она што е прикажано ја губи спонтаноста претворајќи се во инструмент, алегорија. Таквиот симболизам претставува идеја која сака да биде слика, наместо да биде обратно, т.е. сликата, која мора да остане жива и слободна во целиот свој исказ, треба да ја содржи смислата што дава вредност.
Според Пирандело, „Шест лица го бараат авторот“ е смеса на трагичното и комичното, на измисленото и на стварното, во една необична и исклучително сложена хумористична ситуација; драма која, со помош на своите живи ликови, по секоја цена сака да најде начин да биде прикажана.
Банка на Намибија
Банката на Намибија е централната банка во Намибија. Банката е основана со одредбите на Членот 128 од Уставот на Намибија. Банката се наоѓа во Виндхук и е основана во 1990 година. Банката е единствена институција која има дозвола за издавање на намибискиот долар.
Гувернери
Дел од гувернерите на банката биле:
Национална библиотека на Франција
Национална библиотека на Франција (Bibliothèque nationale de France или BnF) — главна државна библиотека на Франција сместена во Париз. Има улога на депозитна библиотека за сите дела издадени во земјата.
Среден век и ренесанса
Установата води потекло од кралската библиотека на Шарл V во дворецот Лувр, започната во 1368 г. Првичнот фонд се состоел од збирка ракописи наследени од неговиот претходник, Јован II, која Шарл ја префрлил во Лувр од дворецот Консиержери. Првиот познат библиотекар бил кралскиот секретар Клод Мале, кој составил и своевиден каталог на делата. Други пописи напарвиле Жан Бланше (1380), Жан де Бег (1411) и уште еден старател во 1424 г. Шарл V бил голем љубител на знаењето и го поттикнувал препишувањето на древни дела и собирањето на книги. За таа цел ангажирал врвни интелектуалци од тоа време како Никола Оремски, Раул де Прел и други. По смртта на Шарл VI, збирката по свое наоѓање ја купил англискиот намесник на Франција, војводата од Бедфорд и во 1424 г. ја пренел во Англија. По неговата смрт во 1435 г. збирката е растурена по разни места.
Шарл VII не се потрудил да ја поврати збирката, но библиотеката почнала да се збогатува со појавата на печатењето. Во 1461 г. е почната друга збирка со фонд наследен од Луј XI, а подоцна Шарл VIII ја надополнил, природавајќи го запленетиот дел од кралската збирка на Арагон. Луј XII ја надополнил кралската библиотека со наследените книги од Блоа, како и со збирката на Лудвиг Бришки и запленети книги од Милано. Во 1534 г. Франсоа I ја префрлил збирката во Фонтенбло, притоа соединувајќи ја со неговата лична библиотека. Во текот на неговото владеење се случил подем во уметничкото и скапоценото укоричување, што го направило собирањето на книги уште попрестижно. Оттука, книгите придодадени во времето на Франсоа I и Анри II претставуваат ремек-дела на книговезниот занает.
Подем
По некое време се покажало дека просториите на ул. Арп се веќе премали, и затоа во 1666 г. фондот е преместен во поголемо здание на ул. Вивјен. Државникот Лувоа се покажал како многу посветен и испланирал изградба на величествена библиотечна зграда на плоштадот Вандом, но планот не се остварил поради неговата смрт. Сето време како книгонабавувачи биле ангажирани дејци како Жан Мабилјон, Мелхиседек Тевено и други. Во 1688 г. е направен осумтомен каталог.
Дамјаница (Нивичани)
Дамјаница — археолошко наоѓалиште во кочанското село Нивичани. Наоѓалиштето претставува населба од неолитско време. На 3 км југоисточно од селото, покрај селскиот пат што води за селото Бели се издига ниска чука, позната уште и под името Гаџевица. На западната страна на чуката се среќаваат фрагменти од керамички садови со сива и црвена боја.
Национална библиотека на Франција
Подем
Библиотеката е отворена за јавноста во 1692 г, под управа на опатот Лувоа, син на истоимениот државник. Него го наследил опатот Бињон, кој темелно го реформирал библиотечниот систем и направил каталози во 11 тома, составени во периодот од 1739 до 1753 г. Со избивањето на Француската револуција, фондот западнал во голема опасност од уништување, но бил спасен благодарение на усилбите на книжарите Антоан Огистен Ренуар и Јозеф ван Прат.
Национализација
За време на радикалната фаза на Француската револуција, фондот достигнал 300.000 дела со придодавањето на личните библиотеки на аристократите и свештенството. Со основањето на Првата Француска Република во септември 1792 г, библиотеката е прогласена за национална установа во сопственост на народот.
Со доаѓањето на власт, Наполеон покажал голем интерес за библиотеката. Издал наредба покраинските библиотеки во земјата да ги дадат сите дела што ги нема во националната, надоместувајќи им од дуплираните збирки. Со ова, Наполеон овозможил централната библиотека да има барем по еден примерок од секоја книга во Франција. Фондот дополнително се проширил со пленот од неговите освојувања, но тие дела се вратени со падот на неговиот режим. Во периодот од 1800 до 1836 г. со библиотеката исклучиво ракводел Јозеф ван Прат. Во средината на 1830-тите библиотеката имала 650.000 печатени дела и 80.000 ракописи.
По низа историски настани и промени во државното уредување, библиотеката го добила името „Царска национална библиотека“, а во 1868 г. е преместена во новоизградени објекти на ул. Ришелје по проект на Анри Лабруст. По смртта на Лабруст во 1875 г. библиотеката е проширена, додадено е велелепно скалиште и Овална соба, а како архитект на проширувањето се јавил Жан Луј Паскал. Во 1896 г. библиотеката сè уште претставувала најголемо складиште на книги во светот, титула која подоцна ја изгубила. Во 1920 г. библиотеката имала 4.050.000 книги и 11.000 ракописи.
Нови објекти
На 1988 г. претседателот Франсоа Митеран најавил изградба на една од најголемите и најсовремени библиотеки на светот, предвидена да ги содржи сите области на знаење и да биде достапна за сите со најсовремена техника за пренос на податоци што ќе се консултира од далечина и ќе соработува со другите европски библиотеки. За изградбата на објектите во 1989 г. е ангажирано проектантското студио на архитектот Доминик Перо, а нејзин изведувач бил „Буиг“ (Bouygues). Градежните работи биле сложени и во голема мера отстапувале од предвидените средства. Новото здание е отворено на 15 декември 1996 г. и има фонд од преку 10 милиони дела. Некои од збирките и понатаму се сместени во зданието на ул. Ришелје.
Задача
Националната библиотека на Франција е јавна установа во надлежност на министерството за култура. Има за задача да депонира задолжителни примероци, собира дела, да ги конзервира и да ги стави на располагање на јавноста. Составува референтен каталог, соработува со други национални и меѓународни организации и учествува во истражувачки програми.
Старогрчки ракописи
Библиотеката има околу 5.000 старогрчки ракописи, сместени во три фонда:
Галика
„Галика“ (Gallica) е дигитална библиотека на установата, основана во 1997 г. Во неа се опфатени следниве содржини:
Циганите летаат на небо
Циганите летаат на небо (Табор уходит в небо) — советски љубовен драмски филм од 1975 година во режија на Емил Лотеану, којшто во голема мера се заснова на расказите „Макар Чудра“ (1892) и „Старицата Изергил“ (1895) од Максим Горки. Дејствието во филмот се одвива во Австроунгарија на почетокот од 20 век и во него е раскажана љубовната приказна меѓу ромската девојка Рада и коњокрадецот Зобар од Горкиевиот расказ „Макар Чудра“. Филмот бил најгледано остварување во СССР во 1976 година со 64,9 милиони продадени влезници.
Кратка содржина
Дејствието во филмот се одвива на почетокот од 20 век, во ромски камп покрај реката Тиса во Закарпатската област, во граничните предели на Австроунгарија.
Двајца млади горделиви Роми — Лојко (Григоре Григориу) и Рада (Светлана Тома) — се вљубуваат, но веруваат дека семејниот живот е пречка којашто може да ја ограничи нивната независност. Лојко за првпат се среќава со Рада во една прилика кога е ранет, а таа го наоѓа и го лекува. Потоа, коњокрадецот и убавицата повторно се среќаваат кога Лојко го придружува Буча (Борислав Брондуков) од кампот на Рада којшто е предводен од стариот Нур (Михаил Шишков) и самиот влегува во него.
Месниот средновечен земјопоседник и благородник Антол Силади (Јон Сандри Скуреа) исто така се вљубува во Рада, која ја среќава за време на една негова прошета во градот, но таа го одбива пред очите на членовите на својот камп и несреќниот вљубен господин ја проколнува. Храбриот и среќен коњокрадец Лојко успешно краде бела кобила по желба на Рада. Сепак, тој предизвикува гнев кај властите кои подготвуваат напад врз неговиот камп, а неговата горда и убава сестра Русалина (Нели Волшанинова) се обидува да се спротивстави. Таткото на Лојко конечно на жандармерите им го предава сина си, кој кратко преттоа го испраќа својот пријател Талимон (Павел Андрејченко) кај господарот Балинт (Васил Симчич заради наплата на побарувања. За жал, Балинт вели дека Лојко му ветил оти лично ќе дојде на неговиот имот како што претходно било договорено, па неговиот слуга го коле пристигнатиот гостин во коњушницата.
Во меѓувреме, месните власти го осудуваат Лојко на смртна казна, но тој сепак успева да побегне од извршување на казната, иако го губи пријателот Бубуља (Сергиу Финити) којшто му доаѓа на помош. Коњокрадецот се приклучува на кампот на Рада и ѝ ја покажува кобилата. Рада се забавува со Лојко покрај речното крајбрежје и ја поминува ноќта со него за време на којашто таа го понудува со сок од грозје.
На крајот од филмот, и покрај мрачните предвидувања на стариот ромски врач, Лојко доаѓа во придружба на својот стар пријател Араламби (Николај Волшанинов) во кампот на Рада и го прашува својот пријател ковач Макар Чудра (Барасби Мулаев) да биде негов кум на свадбата. Тогаш, тој ѝ пристапува на Рада и во разговор со неа таа му кажува дека се сомнева за неговата умствена сила, тврдејќи дека дотогаш има скротено само питоми коњи. Тој безгрижно признава и држи говор во којшто вели дека би клекнал пред неа и би ја пољубил в рака. Сепак, Рада го понижува со тоа што ги камшикува неговите нози и тој паѓа. Лојко станува и ја бара нејзината рака наместо најпрвин да клекне. Таа бара тој да го исполни кажаното дека ќе клекне на колена и ќе ја пољуби в рака. Но, тој одбива да го стори тоа и повторно ја бара нејзината рака. Таа повторно го одбива, а тој вади нож и ја прободува во градите и ја убива. Татко ѝ — стариот војник Данило (Всеволод Гаврилов) — кој е присутен за време на убиството на својата ќерка го прободува Лојко во грбот и го убива додека ја држи Рада и паничи за она што го има направено.
Јоже Хумер
Јоже Хумер (24 јуни 1936 – 13 јуни 2012 година) ― словенечки композитор, хорски мајстор, текстописец, преведувач и културен организатор.
Историја
Бил роден во Марибор. Тој ја посетувал месната гимназијата, а потоа студирал и дипломирал право. Тој го основал Камерниот хор „Љубљански мадригалисти“ и го предводел Академскиот хор „Тоне Томшич“ и Октетот „Галус “ во Љубљана. Бил претседател на Љубљанската музичка младина, обновувач на Љубљанското музичко друштво и претседател на Сојузот на културни организации на Словенија. Напишал и превел стотици либрета и други стихови за деца, хорови и солисти. За својата работа во 1999 година го добил Златниот медал на Словенечкиот јавен фонд за културни дејности. Тој исто така бил судија, секретар на Врховниот суд на Словенија, и вклучен во правните и организациски аранжмани во областа на културата во 1980-тите и за време на отцепувањето на Словенија од Југославија. Подоцна, како стручњак соработувал со словенечкиот Уставен суд. Во март 2012 година, тој бил одликуван од словенечкиот претседател Данило Тирк со Орден за заслуги на Словенија, со образложение што го опишало како „натпросечно заслужна личност на словенечкиот културен живот“.
Монофтонг
Монофтонг (едногласник, едногласка) е чист самогласен глас, чија творба на почетокот и крајот е релативно неменлива, и која не се движи горе-долу кон нова положба на творба. Монофтонзите се разликуваат од дифтонзите, бидејќи кај второспоменатите, самогласните особености се менуваат во рамките на истиот слог, и од зевот, каде согласките се соседни, но припаѓаат на два различни слога.
Гласовни промени
Важен елемент во промените на еден јазик претставува преодот на монофтонзите во дифтонзи (дифтонгизација, раздвојување) или на дифтонзите во монофтонзи (монофтонгизација, слевање) и поттикнува други промени во истиот.
Адам Салаи
Адам Салаи (роден на 9 декември 1987 година) — унгарски фудбалер кој игра за германскиот клуб ФК Хофенхајм 1899 како напаѓач.
Поголемиот дел од својата кариера ја поминал во Германија, потпишувајќи го во 2004 година со Штутгарт и го претставува Мајнц 05, Шалке 04, Хофенхајм и Хановер 96. Тој, исто така, одиграл три години во Шпанија, со Реал Мадрид Кастиља.
Унгарскиот интернационалец од 2009 година, Салаи бил дел од екипата на Евро 2016.
Рани години / Штутгарт
Салаи ја започнал својата кариера во неговиот роден град Будимпешта, играјќи за Хонвед Будимпешта и ФК Ујпешт. Во 2004 година се преселил во Германија за да ја заврши својата формација, поминал две години во младинските редови на ФК Штутгарт.
Салаи го направил своето деби во сениорската сезона 2006-07, играјќи со Б-тимот во Регионална лига Суд.
Реал Мадрид Кастиља
Во август 2007 година, Салаи бил префрлен во Реал Мадрид Кастила, резервниот тим на Реал Мадрид за околу 500.000 евра.
Во својата втора сезона во Сегунда Дивизион Б - единствениот ред во кој се натпреварувал за време на неговата магија во Шпанија - тој постигнал 16 гола во 37 натпревари, но страната можел да се најде само на шестото место, со што немало резултат на плејофот.
Мајнц
На 9 јануари 2010, Реал Мадрид го позајмил Салаи на ФК Мајнц 05, до јуни. Тој го направи своето деби на Бундеслигата седум дена подоцна, како 63-минутна замена во загубата од 2-4 против Баер Леверкузен.
Салаи го постигнал својот прв гол за Мајнц во победата од 1-0 над Борусија Дортмунд на 10 април 2010 година. Тој го постигнал својот втор против Баерн Минхен на 25 септември, во 2-1 победа, со моќен удар во горниот агол во она што беше на Рајнска област-Пфалц шеста последователна победа на клубот во сезоната, во евентуална рок од седум; на 14 јануари 2011 година, во игра против ФК Кајзерслаутерн, играчот претрпе повреда на коленото - кружен лигамент - кој го оставил во текот на остатокот од кампањата, во која постигна четири гола во 20 натпревари.
На 22 јануари 2012 година, Салаи се вратил во акција со Мајнц по повредата, играјќи ја втората половина од поразот од 2: 3 во Леверкузен. На 1 август тој потпиша продолжување на договорот со клубот што се одвива до јуни 2015 година а на 27 октомври го постигна својот прв хет-трик за тимот во победата од 3-0 против ФК Хофенхајм.
На 10 февруари 2013 година, Салаи го постигнал својот 12-ти погодок на кампањата против ФК Аугсбург, со што станал најпродуктивниот унгарски стрелец во единствената германска сезона на сезоната, надминувајќи ги Лајош Детари и Василе Мириута , кои освоија 11 за Ајнтрахт Франкфурт во 1987-88 и ФК Енерџи Котбус во 2000-01 соодветно. На 15 април, Sky Sports објавил напис за играчот каде Хорст Хелд, генерален менаџер на ФК Шалке 04, наводно, покажал интерес да го потпише, во очекување на квалификацијата на клубот до Лигата на шампионите со цел да го финансира трансферот.
Шалке 04
На 27 јуни 2013 година, Салаи потпишал четиригодишен договор со Шалке. По неговото официјално дебитирање против аматерите на ФК Нетинген, за сезонава ДФБ-Покал , го одигра својот прв меч против Хамбургер С.В. , постигнувајќи го последниот гол на домаќините во натпревар од 3: 3 по ударот од Кристијан Клеменс со лошо ракување од Рене Адлер.
Салаи бил способен да му помогне на својот тим да стигне до групната фаза од Лигата на шампионите: по извлекувањето од 1: 1 во првиот натпревар против ПАОК ФК тој го зграпчи во вториот натпревар во Солун (3-2 победа) и играше цели 90 минути во двете прилики.
Најсеауе
Најсеауе (Neißeaue) или Нисова Лучина (Nysowa łučina) — општина во округот Герлиц, во Саксонија, Германија. Најисточната точка во Германија се наоѓа во рамките на општината, во селото Дешка, околу 7,5 километри североисточно од Најсеауе, најисточното населено место во Германија.
Населени места
Опшината има осум населени места, тука дадени со нивното население во 2018 г.:
Барбарос
Барбарос (познато и како Барбарас) — поранешно село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод. Селото повеќе не постои, а од него се останати само остатоци.
Историја
Во век, Барбарос било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
Население
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото имало 6 домаќинства со 25 христијани (Македонци).
Трифтонг
Трифтонг (тригласник) е слог со три самогласки, каде творбеникот бргу и течно се префрла од еден вид на самогласка на друг, па завршува на трет.. Чистите самогласки, наречени монофтонзи имаат една целна положба на творникот, дифтонзите имаат два, а трифтонзите имаат три.
Носителот како прв сегмент
Англиски (стандарден британски изговор):
Кога стојат пред пред, и  стануваат  и , па така, сите случаи на  и  се зборови со наставката „-er“.
Бернски дијалект на германскиот јазик:
Носителот како втор сегмент
Виетнамски:
Португалски:
Романски:
Шпански:
Носителот како трет сегмент
Романски (полусамогласните фонеми се обележани со обратни извиени акценти):
Силикатни алги
Дијатомеите или силикатните алги (латински: Bacillariophyceae) се голема група на еукариотски алги со космоплитско распространување. Најголем дел од дијатомеите се едноклеточни, но има и такви кои формираат различни типови на колонии. Имињата на групата доаѓаат од морфологијата и градбата на нивните клеточни ѕидови кои се силикатни и се организирани во форма на кутија и поклопец. При микроскопските анализи вообичаено овие два дела се одвојуваат еден од друг па оттука и нивното име: грчки: διά = "низ" + τέμνειν = "да исечеш", односно "исечи на половина".
Биологија
Дијатомеите претставуваат многу разнообразна група на организми. Се смета дека постојат над 200 дијатомејски родови и над 100000 рецентни видови. Распространети се во сите типови на слатководни и морски екосистеми како и на влажни почви. Вообичаено го населуваат пелагијалот на стагнантните води како дел од планктонската заедница (биоценоза) или литоралната зона каде формираат биофилмови на површината на седиментот, таканаречени бентосни заедници. Нивното големо значење особено се изразува во океаните каде се смета дека се одговорни за 45% од примарната продукција.
Дијатомеите се вклучени во групата на хетероконтните алги. Оваа голема подгрупа од протистите (Protista) е дефинирана со присуството на два нееднакви по градба флагелуми, поставени на предната и задната страна на клетката. Иако во адултна форма дијатомеите не поседуваат флагелуми овие структури се вообичаено застапени кај машките гамети кај оние дијатомеи кои се размножуваат со оогамен полов процес. Клетите содржат еден или поголем број жолто-кафеави хлоропласти обвиткани со четири мембрани кои се производ на секундарна ендосимбиоза на хлоропластот (види Ендосимбиотска теорија). Основните хлорофилни пигменти се a и c, додека најзначаен додатен пигмент е фукоксантинот кој е кафеаво обоен. Резервните хранливи материи се депонираат во форма на хризоламинарин, покрај кој можат да се сретнат и масни капки или волутински гранули.
Клетките ги содржат вообичаените органели типични за останатите еукариотски организми. За нив специфична е везикулата за депозиција на силикат во која се врши синтеза на компонентите на силикатниот клеточен ѕид. Оваа органела е типична и за некои од другите хетероконтни алги кои имаат способност за синтеза на силикатни клеточни ѕидови (на пример, некои групи од златните алги Chysophyceae).
Клеточниот ѕид уште наречен и фрустула е типично граден и по својата комплексност и организација единствен во живиот свет. Составен е од два дела наречени теки кои се однесуваат како кутија и поклопец (хипо- и епитека). Секоја од теките е понатаму поделена на лицев дел или валва и страничен дел или плеура. Самата фрустула со сите компоненти е нераздвојливо споена и клетката е заробена во неа, единствениот момент во кој теките се раздвојуваат е при клеточна делба.
Дијатомеите се неподвижни во адултна форма. Способноста за движење е овозможена со специфичната структура наречена рафа присутна кај одредени групи на пенатни дијатомеи (редот Pennales). Движењето со помош на оваа структура (пукнатина на клеточниот ѕид) е лизгачко по површината на супстратот. Планктонските дијатомеи кои живеат слободно во водениот столб во основа се неподвижни и зависат од водените струи, миксијата и ветровите на површината за нивно придвижување. Покрај рафата на површината на клеточниот ѕид се забележуваат и безброј комплексни перфорации (пори, ареоли, ...) кои овозможуваат прекрасен орнаметиран изглед на клеточниот ѕид и енормна морфолошка варијабилност.
Животен циклус
Дијатомеите се диплонтски организми. Во целиот тек на нивниот живот поседуваат два комплети на хромозоми кој број се редуцира само при продукција на гамети.
Вегетативна делба
Имајќи предвид дека теките се нераздвојливи, клетката во својата стаклена (силикат) кутија има ограничен раст. Со акумулација на резервни материи и самиот раст во фрустулата доаѓа зголемување на тургорниот притисок (тургор) со што се врши силен внатрешен притисок кој условува отворање на теките. Митотската делба се одвива докрај по што двете новодобиени клетки заджуваат една од теките на мајката. Онаа ќерка клетка која ја задржала мајкината епитеката (поголемата тека) формира хипотека, додека пак онаа ќерка клетка која ја задржала мајкината хипотека формира сопствена хипотека (мајкината хипотека во случајот претставува епитека). На ваков начин доаѓа до прогресивно намалување на димензиите на клетките во популацијата, односно како како популацијата расте (старее) така популацијата ја намалува својата големина. Овој процес е познат како правилото на MacDonald и Pfitzer. По поголем број на делби најголемиот дел од клетките во популацијата значајно ги намалуваат своите димензии до состојба кога во рамките клетoчниот ѕид нема повеќе простор за нормална функција. Овој момент во животниот циклус, односно оваа големина на клетките се нарекува долен праг на делба по чиешто достигнување клетката мора да премина на процес на полово размножување. Долниот праг на делба е видово специфичен и различен кај различни видови од истиот род.
Класификација
Постојат повеќе различни системи за класификацијата на дијатомеите. Нивниот статус како група (Тип, Класа) се менува често во последно време како ресултат на новите сознанија од молекуларната биологија. Историски, најчесто беа класифицирани како Тип Bacillariophyta, но денес претставуваат класа Bacillariohyceae од Типот хетероконтни алги (Heterokontophyta) во кој се вклучени и на пример Кафеавите алги (Phaeophyceae) и Златните алги (Chrysophyceae).
Без разлика на повисоката класификација, дијатомеите секогаш се поделени врз основа на симетријата на нивниот клеточен ѕид. Оттука ќе имаме дијатомеи со радијална симетрија, симетрија во однос на точка, кои се наречени центрични дијатомеи (Centrophyceae или Centrales) и дијатомеи со билатерална симетрија, во однос на права, наречени пенатни дијатомеи (Pennatophyceae или Pennales). Дали центричните или пенатните дијатомеи ќе имаат статус на Класа (ceae) или Ред (ales) зависи од повисоките систематски категории (погл. погоре).
Сокол ми лета високо (книга)
Сокол ми лета високо — книга на Ѓорѓи Доневски со револуционерна и лирска народна поезија од Егејска Македонијаскиот крај. Книгата е објавена во 1978 година од Културно-уметничкото друштво „Гоце Делчев“.
Содржина
Збирката содржи 125 народни песни, групирани во два циклуса: (36 револуционерни и 89 лирски и други песни).
Осврт кон книгата
Книгата содржи 192 страници и не е каталогизирана. Таа била испечатена во печатницата на НИП „Нова Македонија“ во Скопје, во тираж од 3.000 примероци, а печатењето било финансирано од Републичката заедница на културата на СР Македонија, СИЗ за култура на град Скопје, ООЗТ Печатница при РО „Нова Македонија“ и Заедницата за научните дејности - Скопје. Автор на корицата е Ставре Димитров, песните ги мелографирал Живко Фирфов, а калиографијата е дело на Ганчо Пајтонџиев. Доневски ги снимил песните во текот на 1971-1973 година, а нив ги испеале: Лета Манева Барџиева, Доста Доневска, Коста Манов и Мара Марковска од Бапчор, Панте Бранов од Буф, Тина Ташева и Марија Гацева од Тресино, Васка Кланџева од Дреновени, Лефтерија Шанковска од Саракиново, Ристо Јовановски од Неготино и женската пејачка група „Костурчанки“. Во својата рецензија, Кирил Пенушлиски истакнува дека собраните материјали претставуваат придонес за македонското творештво и фолклористика и дека збирката отвора нови видици за народното творештво од регионите кои се помалку застапени во објавените песни. Слично, и другиот рецензент, Ѓорѓи Смокварски, вели дека, од етномузиколошка смисла, збирката претставува посебен придонес во откривањето на македонската фолклорно-музичка традиција од Егејска Македонија. Притоа, регионалната хетерогеност не ја нарушува стилската чистота и хомогеност. Приредувачот на збирката соопштува дека сите песни во збирката биле снимени и испеани од групите „Бапчорки“, „Воденки“ и „Костурчанки“ во Радио Скопје.
Радово
Радово може да се однесува на следниве села во Македонија:
Државни празници во Парагвај
Државните празници во Парагвај се службените неработни денови во државата. Празниците важат за целата територија на државата и за сите граѓани. Државните празници во Парагвај се од верска, историска или политичка природа.
Државни празници
Државните празници во Парагвај се:
Ван де Графов генератор
Ван де Графовиот генератор бил развиен како акцелеатор на честички за исражувања во физиката; неговиот висок потенцијал се користи за забрзување на субатомските честички до големи брзини во евакуирана цевка. Тој бил најмоќниот тип на акцелеатор од 1930-тите, сè додека не се развил циклотронот. Ван де Графовите генератори сè уште се користат како акцелеатори за да генерираат енергетски греди за честички и рендгенски зраци за јадрени истражувања и во јадрена медицина.
Забрзувачите од Ван де Граф често се користат во конфигурацијата"Тандем": прво, негативно наелектризираните јони се инјектираат на едниот крај кон високиот потенцијален терминал, каде што се забрзуваат со привлечна сила кон терминалот. Кога честичките ќе стигнат до терминалот, тие се одземаат од некои електрони за да ги направат позитивно наелектризирани и последователно се забрзуваат со одбивни сили подалеку од терминалот. Оваа конфигурација резултира со две забрзувања за цената на еден ван де Граффов генератор и има дополнителна предност на напуштање на комплицираните извори на инструменти со јонски сигнал достапни во близина на потенцијалот на земјата..
Напонот произведен од машината Ван де Граф на отворено е ограничен со искрење и празнење на короната на околу 5 мегаволти. Повеќето модерни индустриски машини се затворени во резервоарот под притисок од изолационен гас; овие можат да постигнат потенцијал од околу 25 мегаволи.
Опис
Едноставен Ван де Графов генератор се состои од ремен од гума (или сличен флексибилен диелектричен материјал) кој се движи преку два ролери од различен материјал, од кои едниот е опкружен со шуплива метална сфера. Две електроди, (2) и (7), во вид на решетки во облик на честички од остри метални точки, се поставени во близина на дното на долниот ролер и во самата сфера, преку горниот ролер. Чешел (2) е поврзан со сферата, а чешел (7) на земјата. Методот на полнење се заснова на трибоелектричниот ефект, така што едноставниот контакт на различни материјали предизвикува пренос на некои електрони од еден материјал на друг. На пример (види дијаграм), гумата на ременот ќе стане негативно наелектризирана додека акрилното стакло на горниот ролер ќе стане позитивно наелектризирано. Ременот го носи негативното полнење на неговата внатрешна површина додека горниот ролер акумулира позитивен полнеж. Следно, силното електрично поле околу позитивниот горен ролер (3) предизвикува многу високо електрично поле во близина на точките од блискиот чешел (2). Во точките, полето станува доволно силно за да ги јонизира молекулите на воздухот, а електроните се привлекуваат кон надворешноста на ременот, додека позитивните јони одат до чешелот. На чешел (2) тие се неутрализирани од електрони кои беа на чешелот, со што се остава чешелот и приложената надворешна обвивка (1) со помалку мрежни електрони. Со принципот илустриран во експериментот на Фарадеј со мраз, односно според Гаусовиот закон, вишокот на позитивен полнеж се акумулира на надворешната површина на надворешната обвивка (1), оставајќи никакво поле во внатрешноста на школката. Електростатичката индукција со овој метод продолжува, создавајќи многу големи количини на полнење на школка.
На пример, долниот ролер (6) е метал, кој зема негативно полнење од внатрешната површина на ременот. На долниот чешел (7) се развива високо електрично поле во неговите точки, кое, исто така, станува доволно големo за да јонизира молекули на воздух. Во овој случај електроните се привлечени кон чешелот и позитивните јони на воздухот го неутрализираат негативното полнење на надворешната површина на ременот или се прицврстуваат за ременот. Точната рамнотежа на полнежот на горните наспроти долните страни на ременот зависи од комбинацијата на употребените материјали. Во примерот, ременот што се движи нагоре мора да биде попозитивен од ременот што се движи надолу. Додека ременот продолжува да се движи, постојана "струја за полнење" патува преку ременот, а сферата продолжува да акумулира позитивен полнеж додека стапката што се наплаќа е изгубена(преку истекување и празнење на короната) и е еднаква на струјата на полнење. Колку е поголема сферата, а подалеку од земјата, толку поголем ќе биде нејзиниот врвен потенцијал. Во примерот, стапчето со метална сфера (8) е приклучено на земјата, како што е и долниот чешел (7); електроните се извлекуваат од земјата поради привлечноста од позитивната сфера, а кога електричното поле е доволно големо (видете подолу), воздухот се крши во форма на електрична празнечка искра (9). Бидејќи материјалот на ременот и ролерите може да се избере, акумулираното полнење на шупливата метална сфера може да се направи позитивно (електронски дефицитарни) или негативни (вишок електрони).
Фрикциониот тип на генератор опишан погоре е полесно да се изгради за научни фер или домашни проекти, бидејќи не бара високонапонски извор. Поголеми потенцијали може да се добијат со алтернативни дизајни (за кои не се дискутира тука) за кои се користат високонапонски извори на горните или долните положби на ременот за поефикасно пренесување на полнежот на и надвор од ременот.
Генералниот терминал на Ван де Граф не мора да биде обликуван во сфера, а всушност, оптималната форма е сфера со внатрешна крива околу дупката каде што појасот влегува. Заоблениot терминал го минимизира електричното поле околу него, овозможувајќи поголеми потенцијали да се постигнат без јонизација на воздухот или друг диелектричен гас, кој го опкружува. Надвор од сферата, електричното поле станува многу силно, а примaњето на полнежи директно од надвор, наскоро ќе биде спречено од полето. Бидејќи електрично наелектризираните проводници немаат никакво електрично поле внатре, полнежите може да се додаваат континуирано одвнатре без да се зголемат до целосен потенцијал на надворешната обвивка. Бидејќи генераторот на Ван де Граф може да ја снабдува истата мала струја на речиси секое ниво на електричниот потенцијал, тоа е пример за речиси идеален тековен извор.
Максималниот постигнат потенцијал е приближно еднаков со полупречникот на сферата R помножен со електричното поле Emax при што празнењата на короната почнуваат да се формираат во рамките на околниот гас. За воздух на стандардна температура и притисок (STP) електричното поле на дефект е околу 30 kV/cm. Затоа може да се очекува полирана сферична електрода со пречник од 30 cm да развие максимален напон  Vmax = R·Emax од околу 450 kV. Ова објаснува зошто генераторите на Ван де Граф често се прават со најголем можен пречник.
Историја
Концептот на електростатички генератор во кој полнежот механички се транспортира во мали количини во внатрешноста на високонапонската електрода потекнува од генераторот на Келвин, измислен во 1867 година од Вилијам Томсон (Лорд Келвин), во кој капки вода со одреден полнеж паѓаат во кофа со ист поларен полнеж и се додаваат на полнежот. Во машината од овој тип гравитационата сила ги движи капките против спротивното електростатичко поле на кофата. Самиот Келвин најпрво предложил користење на ремен за носење на полнежот наместо вода. Првата електростатичка машина која користела бесконечен појас за транспорт на полнеж била изградена во текот на 1872 година од страна на Аугусто Риги. Користрела индиски гумен појас со жичени прстени по должината на носачите, кои поминале во сферична метална електрода. Полнежот се нанесувал на ременот од заземјениот долен валјак со помош на електростатичка индукција, користејќи наполнета плоча. Џон Греј, исто така, измислил ремен-машина околу 1890 година. Друга покомплицирана ремен-машина била измислена во текот на 1903 година од Хуан Бурбоа Повеќе непосредна инспирација за Ван де Граф бил генераторот WFG Swann, кој се развивал во текот на 1920-тите, во кој полнежот бил транспортиран до електродата со паѓање на метални топчиња, на тој начин враќајќи се на принципот на генераторот на Келвин.
Причината зошто полнежот извлечен од ременот се движи кон надворешноста на сферичната електрода, иако веќе има висок полнеж за истиот поларитет, се објаснува со експериментот на Фарадеј со мраз.
Генераторот на Ван де Граф се развивал, почнувајќи од 1929 година, од страна на физичарот Роберт Ј. Ван де Граф на Универзитетот Принстон со стипендија, со помош на колегата Николас Бурк. Првиот модел бил демонстриран во октомври 1929 година. Првата машина користела обична лименка за калај, мал мотор и лента свила купена во продавница чии производи чинеле 5 или 10 центи. Потоа отишол кај претседателот на одделот за физика, барајќи сто долари за да направи подобрена верзија. Тој добил пари, со некои тешкотии. До 1931 година тој можел да објави постигнување на 1,5 милиони волти, велејќи: "Машината е едноставна, евтина и пренослива. Вообичаената ламба е единствената потребна енергија"." Според патентната пријава, имал две полнеж-акумулаторни сфери со пречник од 60cm, поставени на боросиликатни стаклени столбови високи 180 cm; апаратот чинeл само 90 долари за време на 1931 година..
Ван де Граф аплицирал за втор патент во текот на декември 1931 година, кој бил доделен на Масачусетс Институтот за технологија МИТ во замена за дел од нето приход. Патентот подоцна бил одобрен.
Во текот на 1933 година, Ван де Граф изградил 40-метарски (12-метарски) модел на објектот на МИТ на Раунд Хил, чија употреба била донирана од полковникот Едвард Х. Р. Грин.
Еден од акцелераторите на Ван де Граф користел две куполи со полнеж и доволна големина што секоја од куполите имала лаборатории внатре - една за да обезбеди извор на забрзан зрак, а другата за да го анализира вистинскиот експеримент. Моќта за опремата во внатрешноста на куполите доаѓала од генератори што истрчале од појасот, а неколку сесии завршиле грозно, бидејќи еден гулаб се обидел да лета меѓу двете куполи, предизвикувајќи тие да немааат полнеж. (Акцелаторот бил поставен во хангарот на авионот.)
Во текот на 1937 година, компанијата Westinghouse Electric изградила Ван де Графов електростатички, јадрен акцелатор, генератор способен да генерира 5 MeV од 65 стапки во Форест Хилс, Пенсилванија. Го означил почетокот на јадреното истражување за цивилни апликации. Тој бил деактивиран во текот на 1958 година и бил уништен во текот на 2015 година. Westinghouse Electric
Поновиот развој е тандемот за забрзување на Ван де Граф, кој содржи еден или повеќе генератори на Ван де Граф, во кои негативно наелектризираните јони се забрзуваат преку една потенцијална разлика пред да бидат одземени од два или повеќе електрони, во висок напонски терминал и повторно се забрзуваат. Пример за операција од три фази е изградена во Оксфордската јадрена лабораторија во текот на 1964 година од 10 МВ еднократно "инјектор" и 6 МВ EN EN тандем.
До 1970-тите, колку што 14 милиони волти можеа да се постигнат на терминалот на тандем кој користел резервоар од високопритисочен сулфур хексафлуорид (SF6) за да спречи искри со зафаќање на електрони. Ова овозможило генерирање на тешки јонски зраци од неколку десетици мегаектронони волти, доволни за проучување на директните јадрени реакции од јонското зрачење. Најголем потенцијал, штп може да го одржува ван де Графовиот акцелератор, е 25,5 MV, постигнат со тандем во Холифилд радиоактивниот јонски објект во Националната лабораторија во Оук Риџ.
Понатамошен развој е пелетронот, каде што гумениот или ткаенинскиот појас е заменет со ланец на кратки спроводни прачки поврзани со изолациски врски, а електродите за јонизирање на воздух се заменуваат со заземјен валјак и индуктивна електрода со полнеж. Ланецот може да работи со многу поголема брзина од ременот, и напонот и струјата што можат да се достигнат се многу поголеми отколку со конвенционалниот генератор на Ван де Граф. На 14 UD тешки јонски акцелератори на Австралискиот национален универзитет се сместени 15-милионски волтен пелетрон. Неговите ланци се долги повеќе од 20 метри и можат да патуваат побрзо од
Јадрената структура (NSF) во Даресбери лабораторијата била предложена во текот на 1970-тите, нарачана во 1981 година и отворена за експерименти во текот на 1983 година. Се состоела од тандем на Ван де Графов генератор, кој работел рутински на 20 MV, сместен во посебна зграда висока 70 метри. За време на неговото постоење, тој забрзал 80 различни јонски зраци за експериментална употреба, почнувајќи од протони до ураниум. Посебна одлика била способноста да се забрзаат ретките изотопски и радиоактивни греди. Можеби најважно откритие направено со помош на NSF било она на супер-деформирани јадра. Овие јадра, кога се формираат од соединување на полесни елементи, многу брзо се вртат. Образецот на гама-зраци кои се емитираат додека го забавуваат обезбедуваат детални информации за внатрешната структура на јадрото. По финансиските намалувања, НСФ се затворила во 1993 година.
Забавни и образовни генератори
Најголемиот Ван де Графов генератор во светот, изграден од д-р Ван де Граф во текот на 1930-тите години, сега е постојано прикажуван во Бостонскиот музеј за наука. Со две приклучени4.5 m метарски алуминиумски сфери кои стојат на колумни високи22 ftметри, овој генератор често може да добие 2 MV (2 милиони волти). Тоа може да се покаже со користење на Ван де Графовиот генераторот и неколку калеми на Тесла, кои се изведуваат два до трипати на ден. Многу научни музеи, како што е Американскиот музеј за наука и енергија, имаат мали генератори на Ван де Граф, и ги искористуваат нивните квалитети што произведуваат статика, за да создадат "молња" или да ја зацврстат косата на луѓето. Генератори на Ван де Граф исто така се користат во училиштата и за научни емисии.
Споредба со други електростатички генератори
Другите електростатички машини како Вимшуртс машината или Бонети машината работат слично на Ван де Графовиот генератор; полнењето се транспортира со подвижни плочи, дискови или цилиндри на високонапонска електрода. Сепак за овие генератори коронското празнење од изложени метални делови со високи потенцијали и послаба изолација резултира со помали напони. Во електростатички генератор, стапката на (електричната струја) на високонапонската електрода е многу мала. По стартувањето на машината, напонот на терминалната електрода се зголемува сè додека струјата на истекување од електродата не е еднаква на брзината на транспортот. Затоа истекувањето од терминалот го одредува максималниот напон кој може да се постигне. Во генераторот Ван де Граф, ременот овозможува транспорт на полнење во внатрешноста на голема шуплива сферична електрода. Ова е идеална форма за минимизирање на истекување и коронско пранење, така што генераторот на Ван де Граф може да произведе најголем напон. Ова е причината зошто дизајнот на Ван де Граф бил користен за сите акцелератори на електростатички честички. Во принцип, колку е поголем пречникот и помазна сферата, толку е поголем напонот што може да се постигне.
Трка околу Калифорнија 2018
Трка околу Калифорнија 2018 — 13. издание на велосипедската етапна Трка околу Калифорнија, која се одржала помеѓу 13 и 19 мај како дваесетивтори настан во сезоната на Светската турнеја. Вторпат била вклучена во календарот на Светската турнеја.
Екипи
Како нов настан од Светската турнеја, сите осумнаесет UCI World Tour екипи биле автоматски поканети, но не биле обврзани да учествуваат на трката.
Со тоа, тринаесет од осумнаесетте екипи настапиле на трката. На четири професионални континентални екипи им биле доделени специјални покани за трката. Со тоа, главната група била составена од 17 екипи.
Поредок
На Трката околу Калифорнија биле доделувани пет различни маички. За генералниот пласман, пресметуван преку додавање на завршното време на секој велосипедист по секоја етапа и временски бонуси за првите тројца на средните спринтови и на завршницата на етапите, предводникот ја добивал жолтата маичка. Овој пласман се сметал за најважен на Трката околу Калифорнија и победникот на пласманот се сметал за победник на трката.
Дополнително, постоел спринтерски пласман, каде се доделувала зелената маичка. Во спринтерскиот пласман, велосипедистите добивале бодови доколку завршиле меѓу првите десет на етапите. За освојување на етапата, возачот добивал 15 бода, 12 бода за второпласираниот, 9 за третиот, 7 за четвртиот и по еден бод помалку сѐ до 1 бод за десеттото место. Бодовите за пласманот можеле да се освојат (сооднос 3-2-1) и на средните спринтови во текот на етапите; овие средни спринтови исто така нуделе бонус секунди за генералниот пласман. Постоел и планински пласман, каде што водството било обележано со бела маичка со црвени точки. Во планинскиот пласман, бодовите биле освојувани на врвот на искачувањето пред другите велосипедисти, при што повеќе бодови имало на повисоко категозираните искачувања.
Четвртата маичка го претставувала пласманот за млад возач, обележан со белата маичка. Пласманот бил одлучуван на истиот начин како генералниот пласман, но можеле да се натпреваруваат само возачи родени по 1 јануари 1993. Исто така, постоел екипен пласман, каде биле додавани времињата на најдобрите тројца велосипедисти од секоја екипа по секоја етапа; водечка екипа на крајот на трката била екипата со најмало вкупно време. Исто така, постоела и награда за борбеност доделувана по секоја етапа на возач, кој од страна на жирито бил сметан за „најдобар пример за карактер на оние кои се борат против ракот и срцевите болести“, во согласност со спонзорот на маичката. Оваа награда била одбележана со сина маичка.