cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 4559A
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4559A е од видот Sa. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 4559A има привидни димензии од 1' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 36 м 53,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 51' 45". Положбениот агол на објектот е во износ од 126°.
Други поделби
Проучување на NGC 4559A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42097. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1992. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 64.
Црква „Сите Солунски Светители“ - Солун
Сите Солунски Светители (Αγίων Πάντων εν Θεσσαλονίκη) — црква во градот Солун, Егејска Македонија. Влегува во состав на Солунската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата се наоѓа во населбата Харилау, во дворот на Вишата духовна акадмеија. Сместена е на улица „Николаос Пластирас“ бр. 65.
Храмот е дел од парохијата на „Св. Никола и Св. Димитриј“. Каменот-темелник е поставен во 1994 г. од митрополитот Пантелејмон II Солунски. Црквата е свечено отворена во 2005 г. од митрополитот Антим Солунски. Градбата претставува крстовидна базилика со купола. Проектирана е од архитектот Константинос Хаѕикостас.
IC 920
Откривање
Објектот е откриен на 17 септември 1892 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 920 е од видот S. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. IC 920 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 53 м 19,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -7° 29' 59"". Положбениот агол на објектот е во износ од 20°.
Други поделби
Проучување на IC 920 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1017940.
Користена литература
Parts I-V. Moscow: Moscow State University, 1962-74. (9,679)
Краличина кула
Местоположба
Се наоѓа на левата страна на улицата „Гоце Делчев“.
Историја
Според легендата, во кулата живеел кратовската кралица, која за време на османлиското освојување побегнала во подземните ходници. Кулата постоела до 1914 година, а денес е во урнатини. Нејзината висина била 16 метри и имала 4 ката.
Кучаба
Планината се наоѓа веднаш до Јодловник, Долношлеско Војводство, во југозападна Полска.
Тумба (Браилово)
Тумба — археолошко наоѓалиште во прилепското село Браилово. Претставува некропола од римско и доцноантичко време.
Хипнос
Хипнос ( „сон“) во старогрчката митологија е бог или персонификација на сонот. Во римската митологија е Сомнус.
Особености
Хипнос е прикажуван како убаво голо момче со крилја на главата, а понекогаш со брада. Често е прикажуван како човек кој спие на кревет од пердуви опкружен со црни пердиња. Морфеј, пак, се грижи бучавата да не го разбуди.
NGC 2335
NGC 2335 — галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Хипнос
Особености
Во Спарта неговиот лик е поставуван во близина на Танат.
NGC 2335
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2335 се споменува и како IC 465, MCG 8-13-98, CGCG 234-95, NPM1G +50.0078.
Хипнос
Митологија
Според Хесиод и неговата Теогонија, Хипнос е син на Никта, брат близнак на Танат (смртта). Имено, кога титанот Крон го кастрирал својот татко Уран, и му ја презел власта, Никта многу се разлутила и од бес ги родила, по пат на партеногенеза близнаците Танат и Хипнос и другите нивни браќа и сестри: Мом (вината, критиката), Морос (судбината, проклетството), Харон, Онеирите (сништата), Хесперидите (вечерите), Керите (насилнaта смрт), Мојрите (судбината), Немезида (одмаздата), Апата (измамата), Филота (дружењето, нежноста), Герас (староста) и Ерида (караницата, раздорот). Според други автори (Хигинс), татко на овие деца бил Ереб.
NGC 2335
Откривање
Објектот е откриен на 2 јануари 1851 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Хипнос
Митологија
Дворецот на Хипнос бил темна пештера во која Сонцето никогаш не сјаело. На влезот има афиони и други хипногени растенија. Според некои варијанти на митовите, живеел во пештера под остров низ која течела реката Лета, реката на заборавот.
NGC 2335
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2335 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2335 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Хипнос
Митологија
Негови деца или браќа се нештата што се јавуваат во сон (Онеирите), а во кралските соништа се јавуваат Морфеј, Фобетор и Фантас.
NGC 2335
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 11 м 33,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 50° 14' 56". Положбениот агол на објектот е во износ од 80°.
Други поделби
Проучување на NGC 2335 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 20357. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 42; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5385. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 436.
Хипнос
Во медицината
Во современата психоанализа се користи терминот хипноза (умствена состојба поттикната со хипнотичка индукција или сугестија), збор што потекнува од името на овој бог; како и глаголот хипнотизира - наполно овладување со некого, потчинување некого на својата волја. Додека од латинскиот назив за овој бог, Сомнус, се употребува збор во негирана форма: инсомнија, со значење „состојба на несоница“.
ПУ „Страшо Пинџур“ - Моин
Основно училиште „Страшо Пинџур“ (официјално: Подрачно основно општинско училиште „Страшо Пинџур“ - Моин; скратено: ПООУ „Страшо Пинџур“) — подрачно основно училиште во селото Моин, составен дел на ОУ „Крсте Петков Мисирков“ од градот Гевгелија.
Училиштето е именувано по истакнатиот македонски народен херој Страшо Пинџур.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во самото село Моин.
Оберек
Оберек — полски народен танц.
Георги Поп Христов
Георги Поп Христов — македонски револуционер, член, раководител и војвода Македонската револуционерна организација.
Животопис
Тој е роден во 1876 година во селото Крстоар, Битолско. Образованието го завршил во с. Буф на грчки јазик. Продолжил егзархиско основно образование во своето село. Завршил прогимназија во Битола. По една година учителствување во своето родно село, го продолжил образованието во Солун. Во учебната 1895-96 година се вработил како учител во Кавадарци каде и се вклучува во револуционерното дело. Од 1900 година бил учител во Бугарско основно училиште во Битола.
На 12 февруари 1902 год. е уапсен и осуден на смрт. Амнестиран е во февруари 1903 год. Учествувал на Смилевскиот конгрес во мај 1903 г. како претставник од Битола. За време на востанието бил војвода во Леринско. По востанието доаѓа во Бугарија, но во пролетта 1904 година се враќа во Македонија. Активно делува во обновување на Организацијата во Битолско, Костурско и Леринско. Во мај 1904 година учествува како делегат на Прилепскиот конгрес. Следната 1905 год. учествува на Рилскиот конгрес.
Учествува во Балканските војни и во Првата светска војна, по што се населува во Бугарија. Во 1925 година на конгресот во с. Србиново е избран за член на ЦК на ВМРО. Тесно соработувал со Александар Протогеров. По убиството на Протогеров, по наредба на Иван Михајлов во 1931 година се повлекува од активно учество во Организацијата. Умрел во 1962 година во Софија.
Автор е на книгата „Револуционерната борба в Битолски округ“ издадена во Софија, во 1953 година.
Патка лажичарка
Патка лажичарка (Anas clypeata) ― честа и широко распространета патка. Се размножува во северните области на Европа и Азија и низ поголем дел од Северна Америка, презимува во јужна Европа, Африка, Индискиот Потконтинент, југоисточна Азија и средна и северна Јужна Америка. Честа е и во Македонија.
Физички опис
Патката лажичарка е птица со средна големина, со тежина меѓу 410 и 1100 g. Телото е долго 43–50 cm, а распонот на крилјата е 80 cm. Карактеристична особина е големиот и широк клун по кој и го добила своето име.
Во периодот на размножување, мажјакот има иридесцентна темнозелена глава, бели гради и костенлив стомак и бокови. Во лет, бледите сини пердуви од предниот дел на крилјата се разоткриваат. Во рана есен мажјакот ќе има бела полумесечинка на секоја страна од лицето. Во нерепродуктивниот период, мажјакот личи на женката. Женката е сивкаста со кафеави точки и шари, со пердуви слични на тие од дивата патка, од која лесно се разликува по долгиот и широк клун, кој има сив одблесок со портокалови рабови. Пердувите од предниот дел на крилјата кај женката се сиви.
Лета релативно бавно и бучно. Машките единки се огласуваат со придушено квакање кое звучи како „кво, кво“, а женските со тивко крекање. Силно е изразен половиот диморфизам. Не е особено плашлив вид, но претполага да е изолиран и е молчалив. Нурнува ретко и лошо.
Исхрана
Се храни најмногу со зоопланктон: ситни ракови, мекотели и др. Заедно со зоопланктонот зема и одредени количества фитопланктон, кој го лови на површината од водата, притоа процедувајќи ја низ доброразвиениот филтраторен апарат на клунот.
Размножување
Гнезди во близина на водата, прикриена од грмушки и висока трева. Снесува меѓу 7 и 13 светложолтеникави јајца, со големина 55 x 37 mm и маса од 40 g. Јајцата ги излежува само женката во текот на 23-27 денови. Младите пилиња се испилуваат доволно развиени за да можат да се движат и хранат самостојно.
642
642 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 642 година од новата ера, 642. од првиот милениум, 42. од VII век и трета од 640-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6150 и 6151 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5392 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4402 и 4403 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1395.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 642 година се протега во 3278 и 3279, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3338 и 3339 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1185. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 21 и 22 исламска година.
Капетановата ќерка
Капетановата ќерка (Капитанская дочка) е историски роман на рускиот писател Александар Сергеевич Пушкин. Романот бил пишуван во периодот 1833-1836, а првично бил објавен во 1836 година во рамките на литературното списание „Современик“. Оваа повест претставува романизација на Крепосната војна, предводена од козакот Емелјан Пугачов (1773-1774).
Содржина
Романот се состои од 14 глави:
Осврт кон делото
„Капетановата ќерка“ е историски роман во чија основа се наоѓа селското востание од 1773-1775 година, предводено од Пугачов, кое ја задржало актуелноста и во времето на Пушкин кој се зафатил со проучување на архивскиот материјал и мемоарската литература посветена на тие настани. Притоа, како врв на Пушкиновите истражувања била одлуката да ги посети автентичните места на кои се водело востанието и да собере непосредни впечатоци при што се сретнал со луѓе кои се сеќавале на востанието. На пример, една Козачка му раскажала многу подробности за востанието. Така настанало ова дело во кое Пушкин дава возбудлива поетска визија за селското востание и за легендарната личност на Пугачов.
Битка кај Херонеја
Битка кај Херонеја (338 п.н.е.) — важна битка на Македонското кралство под водство на Филип II Македонски одиграла близу Херонеја, во Беотија и била најголемата победа на Филип II Македонски. Таму Македонците и Тесалијците под командата на Филип (со 32.000 војска) ги поразил помалите здружени сили на Атина и Теба, зацврстувајќи ја македонската хегемонија во Грција.
Битката се водела по класичните принципи на војување — фалангата на Атина и нејзиниот сојузник, Теба наспроти македонската фаланга на Филип. Атињаните биле на левото крило, а Тебанците на десното (со важниот Свет баталјон) најдесно. Атињаните и Тебанците биле сместени до центарот на борбената линија. Кај Македонците пак, Филип го командувал десното крило, додека Александар го командувал левото - иако надгледуван од најдобрите команданти на кралот. Славните коњички придружници биле сместени позади македонската борбена линија.
Античките извори велат дека двете страни жестоко се бореле долго време. Филип намерно ги повлекол неговите трупи на десното крило за да ги пробие грчките линии. Александар бил прв што ги разбил тебанските линии, проследен од храбар баталјон (веројатно роднини и пријатели); откако го видел ова, Филип се заложил да нападне со сет бес, а Атињаните - страствени, но неувежбани - не можеле да им се спротивстават на македонските ветерани. Со повлекувањето на Атињаните, Тебанците останале да се борат сами и биле поразени. Од славните 300 членови на Светиот тебански батаљон, 254 загинале, додека 46 биле ранети и заробени.
Последици
Грчките полиси биле поразени и потпаднале под македонска власт, но немале статус на робови и не плаќале данок. На Општиот Мир вклучен во зимата 338/7 г.п.н.е. на Грците им била дозволена слобода и автономија но сепак била ограничена, следните обврски наметнати од Филип II Македонски, забрането им било:
Преку склучениот мир по Битката кај Херонеја, Филип II Македонски иако воено не ги окупирал (освен поставените четири воени бази околу островот Евбеја), сепак остварил негово мешање во внатрешните работи на полисите и приватната сопственост на нивните граѓани, а со тоа и нивна подредена положба во однос на Македонците.
Јужноуралски природен резерват
Топографија
Теренот на Јужноуралскиот резерват е планински и се состои од неколку планински сртови (Машак, Зигалга, Нара, Кумандак и Јамантау), кои се протегаат паралелно од југозапад до североисток, со широки меѓупланински долини, кои така ги пресекуваат планинските ланци да создаваат топографска конфигурација слична на решетка. Иако пределот не бил целосно прекриен со лед, постојат докази за локални ледници (морински депозити) на планините и висорамнините. Сите реки во оваа област се класифицирани како мали реки и потоци. Најдолга е реката Мали Инзе, која е долга 93 километри и со целата своја должина се протега низ резерватот. Потоците имаат брзи струи и каменето дно. Во резерватот има и неколку мали блата. Резерватот Јужен Урал од сите страни е обиколен со шумски појаси.
Оваа област била силно погодена од неколкуте последователни бранови на засилена индустријализација. Во периодот меѓу 1700 – 1800 година, во регионот масовно се граделе леарници за железо со печки на јаглен, поради што имало екстензивно сечење на шумите и загадување на реките. Во почетокот на 1900-тите години, нагло пораснало комерцијалното сечење на шумите, а за време на војната биле изградени депортирачки логори, заедно со железница на тесен колосек. Во 1970-тите години, низ деловите на оваа област биле изградени патишта, далеководи и гасоводи. Во 1979 година бил основан природниот резерват за да се обнови и заштити големиот дел од претставителните јужноуралски шуми.
Клима и екорегија
Резарватот на природата Јужен Урал се наоѓа во уралските планински шуми, а зафаќа и екорегион на тундрите. Овој екорегион го опфаќа уралскиот планински масив, кој како преграда е граница меѓу запад-исток и ја одвојува европска Русија од азиска Русија.
Климата на Јужен Урал е умереноконтинентална, со ладни лета според Кепеновата климатска класификација. Климата се одликува со големи варијации во температурата, и дневни и сезонски, со умерени до ладни лета и снежни зими. Во Јужноуралскиот природен резерват просечните годишни врнежи се 667 mm; периодот без мраз просечно трае околу 107 дена и трае од крајот на месец мај до средината на септември. Периодот со врнежи трае просечно 168 дена. На поголемите надморски височини количината на врнежи се зголемува до 1100 mm, а периодот без мраз се скратува и до 60 дена.
Флора и фауна
Шумите покриваат околу 90% од теренот и се мешавина од светли четинари, застапени со четири најчести вида и листопадни шуми, застапени со 10 најчести вида, вклучувајќи ја и брезата и јасиката. Над 1200 метри надморска височина е зоната на тундри, изградена од грмушести растенија. Во резерватот се класифицирани 700 вида на васкуларни растенија. Од животинските видови застапени се шумските видови на цицачи, како што се лосот и црната мечка. Постоењето на 13 вида разни грабливци, вклучувајќи ги волците како постојани жители, укажува дека постои значителен плен од кои најмногу има елени и вапити. Постојат 50 разни видови на цицачи, 168 вида на птици, од кои 132 се гнездат во регионот.
Екоедукација и пристап
Како природен резерват од затворен тип, Јужноуралскиот резерват е во голема мера затворен за општата јавност, но научниците и екологистите можат во договор со менаџментот на паркот да го посетуваат. Одговорната канцеларија на резерватот е со седиште во градот Белорецк, оддалечен 90 км од паркот.
Базилика Свети Јован Латерански
Црквата Свети Јован Латерански (италијански :Basilica di San Giovanni in Laterano) е црква која се наоѓа во Рим, Италија. Црквата е една од најстарите базилики во Рим, изградена во 324 година, и е т.н. матична црква на Римокатоличката црква, како и една од четирите папски базилики во Рим. Нејзин последен архитект е Агостино Валини, изградена со елементи на барокот. Самиот натпис на фасадата, Christo Salvatori, укажува дека црквата е посветена на Христос Спасителот. Местото на црквата се наоѓа надвор од ватиканските граници, територијално во рамките на градот Рим.
Денеска, Сан Џовани Латерано претставува катедрална црква, бидејќи во неа се наоѓа седиштето на Римскиот епископ или папата, како и неговиот престол.
Според легондата, кога Константин I го примил христијанството, тој дворецот го подарил на тогашниот папа. Во 324 година, папа Силвестер I ја осветил новата базилика, а во текот на 10 век за покровител на црквата бил објавен Јован Крстител, а по двесте години, Јован Благослов. во текот на 5 век, Латеранската палата и базилика на неколкупати биле цел на грабежи од страна на Германите. Во 896 година објектот бил погоден од земјотрес, по кое истиот бил реновиран. Во 897 година овде се одржал т.н. Трупов синод, каде Папа Стефан V му ги отсекол трите прста на Папа Формоз и неговото тело го фрлил во реката Тибер.
Моментален архиреј на базиликата е Агостино Валини. Претседателот на Франција, Никола Саркози е прв и единствен канон на базиликата, титула која за првпат му била дадена на Анри IV. Сепак, таа поседува посебен статус, односно е во сопственост на Светата престолнина. Ова е случај и на неколку други базилики во Рим.
Монте Карло (филм)
Филмот „Монте Карло“ е американска романтична комедија од 2011 година, во режија на Томас Безуча. Дениз Ди Нови, Алисон Гринспан, Никол Кидман и Арнон Милчан го продуцираа филмот за „Fox 2000 Pictures“ и „Regency Enterprises“. Продукцијата започна на 5 мај 2010 година, во Харгита, Романија. Улогите во филмот „Монте Карло“ ги играат Селена Гомез, Лејтон Местер и Кејти Касиди, три пријателки коишто имаат видни улоги во Монте Карло, Монако. Филмот е издаден на 1 јули 2011 година. Во филмот се појавува песната „Who says“ од Селена Гомез и „The Scene“, како и многу песни од британскиот пејач Мика.
Содржина
Грејс Бенет е ученичка во едно средно училиште во Тексас, којашто работи како келнерка со својата најдобра другарка Ема Перкинс за да соберат пари за патувањето во Париз после матурирањето. Очувот на Грејс, ѝ плаќа на нејзината полусестра Мег Кели за да ги придружува во патувањето, и покрај тоа што дечкото на Ема, Овен ѝ предлага брак за да ја убеди да остане. Откако не успеаа да го стигнат својот туристички водич, трите девојки се засолнуваат од дождот во Париз во еден луксузен хотел. Таму, персоналот во хотелот и папараците ја помешуваат Грејс со славната британска наследничка Корделија Винтроп-Скот, близначката на Грејс којашто повеќе сака да си замине отколку да остане и да присуствува на аукција за Романска добротворна организација, на којашто таа го донира скапиот ѓердан од „Bulgari“. Американките ја поминуваат ноќта во апартманот на Корделија и следниот ден, слетуваат во Монте Карло со нејзиниот багаж.
Во Монте Карло, девојките се среќаваат со Тео Марчанд, синот на филантропот којшто ја пречекува Корделија. На Тео не му се допаѓа размазениот карактер на Корделија, но тој ги придружува на еден бал, каде што Грејс успешно ја одигрува улогата на Корделија пред нејзината тетка Алисија, а Ема танцува со еден принц.
Мег се поврзува со Рилеј, австралиски планинар, којшто за кратко време го запознава во Париз. Тие открија дека имаат многу заеднички нешта и поминуваат некое време заедно, пред таа да замине за Италија. Алисија го открива лажното претставување бидејќи Грејс не знае да игра поло. Таа верува дека нејзината размазена внука ангажирала девојка која си личи на неа за да ја замени додека таа се забавува, но не сака да ја прекине аукцијата на добротворната организација, па затоа ѝ се заканува на Грејс успешно да продолжи со лажното претставување или да ја уапсат. Пријатниот карактер на Корделија го привлекува Тео, а принцот на Ема ја поканува на забава на јахта. Ема за кратко го носи ѓерданот на Корделија пред да ѝ го даде на Мег за да го чува безбедно. На забавата на јахта таа не може да ја поднесе дрскоста на принцот кон слугите и си заминува.
Корделија пристига во Монте Карло, во исто време со Овен, којшто се надева дека ќе се смири со Ема. Откако Овен ќе ја помеша Корделија со Грејс, Корделија го открива лажното претставување. Таа дознава дека го нема ѓерданот бидејќи Мег заборавила да го земе од ранецот на Рилеј пред тој да замине за Франција и ја повикува полицијата. Девојките не успеваат да ја смират бесната Корделија. Иако Рилеј дознава и го враќа ѓерданот, Корделија се заканува дека ќе го повлече ѓерданот од аукцијата. Девојките, за да го спречат ова, ја врзуваат Корделија за да може Грејс повторно да се претстави како неа. Корделија бега и ја разоткрива измамата на Грејс за време на аукцијата. Таа бара да ја уапсат. Но бидејќи Грејс е искрена и јавно ќе признае сè, Алисија нуди 6 милиони евра за ѓерданот, за да ја спаси. На крајот на филмот, Мег го придружува Рилеј во неговото патување низ светот, Ема и Овен се селат во својот дом во Тексас, а Тео Марчанд и Грејс повторно се среќаваат во Романската добротворна организација.
Продукција
Филмот „Монте Карло“ се заснова врз романот „Ловци на глави“(од анг. „Headhunters“) од Џулс Бас. Во романот се зборува за приказната за четирите млади жени од Тексас коишто се преправаат дека се богати наследнички додека бараат богати потенцијални сопрузи во Монте Карло. Таму се запознаваат со четворица жиголи коишто се претставуваат како богати плејбои. Телевизиската компанија „Fox“ ги откупи правата за романот за да направат филм според него во 1999 година, три години пред објавувањето на романот. Во 2005 година, холивудското професионално списание „Variety“ изјави дека браќата Џез и Џон Хенри Батерворт ќе го пишуваат сценариото. Исто така изјави и дека глумицата Никол Кидман се пријавила да ја игра главната улога како и да го режира филмот со Рик Шварц.
Подоцна, ги отпуштиле браќата Батерсворт, а го ангажирале Том Безуча за да го режира и да го допише сценариото на „Монте Карло“. Безуча и Марија Магнети ја враќаат назад првата верзија од сценариото до јули 2007 година. Таму глумеше Кидман „како една од трите среднозападни наставнички коишто одлучиле да да го откажат неудобниот одмор и да се претстават како богати жени коишто се на одмор во Монако. Меѓутоа, во 2010 година, режисерите одново го напишаа сценариото на филмот откако се согласија дека филмот треба да биде помладешки. Безуча и Ејприл Блер го напишаа ажурираното сценарио и ги заменија трите наставнички со две ученички од средно училиште и една којашто неодамна матурирала. Филмот „Монте Карло“ беше снимен во Будимпешта - Унгарија, Дунакеси – Унгарија, Париз – Франција и Монте Карло – Монако. Снимањето започна на 5 мај во Будимпешта, а заврши на 7 јули 2010 година. Овој филм е првиот којшто го користи филмското студио на „Raleigh Studios“, Будимпешта.
Во март 2010 година, беше објавено дека според обновеното сценарио Селена Гомез ја игра една од главните улоги во филмот. За оваа улога, Гомез поминала неколку седмици за да игра поло и да вежба да имитира англиски акцент. Исто така, Лејтон Мистер склучи договор за една од главните улоги во тој месец, а Кејти Касиди ја играше улогата на Ема во април. Францускиот глумец Пјер Буланже го подготви својот дел - почетокот на филмот на англиски јазик.
Прифатеност
Филмот „Монте Карло“ доби негативни критики од критичарите. „Rotten Tomatoes“ соопштува дека 38% од 88 критики биле позитивни, како и 43 „метапоени“ на „Metacritic“. Бен Сачс од весникот „Chicago Reader“ изјави дека „филмот постигнува изненадувачки опсег од емоционални фиоритури, вклучувајќи неколку моменти на вистинско жалење, а завршува со дискретна морална лекција за вредноста на самопочитта над општествениот статус“. Сенди Чен од „Common Sense Media“ вели дека филмот е „бесмислен“.
Список на државни водачи во 1170 година
Ова е список на државни водачи во 170 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Килограм на кубен метар
Килограм на кубен метар (кг/м3 или kg/m3) — изведена SI-единица за густина, која е маса во килограми поделена со волуменот (зафатнината) во кубни метри. Официјален симбол на SI е kg·m−3, а се користат и симболите kg/m3 и.
Претворање
1 kg·m−3 е еднаков на:
1 g·cm−3 = 1000 kg·m−3 = 1 000 000 g·m−3 (точно)
1 oz·gal-3 ≈ 7,489 kg·m−3 (приближно)
Однос со други мерки
Килограмот првично се дефинирал според масата на литар вода, па така водата има приближна густина од 1000 kg·m−3. Во хемијата почесто се користи грам на кубен сантиметар g·cm−3 (гр/см3).
Сао Мигел (остров)
Островот  Сао Мигел (португалски за Свети Михаил, ), наречен "Зелен Остров" (Ила Верде), е најголемиот и најнаселен остров во португалскиот архипелаг на Азорските острови. Островот зафаќа 760 км2 и има околу 140,000 жители. Со 45,000 жители, Понта Делгада е најголемиот град во архипелагот.
Историја
Во 1427, Сао Мигел станал вториот од островите откриени од страна на Гонсалу Вељо Кабрал за да биде населен со колонисти од континентална Португалија. Овој датум е неизвесен бидејќи се верува дека островот бил откриен меѓу 1426 и 1437 и впишан во портоланите од средината на 14 век. За неговото откритие потоа пишувал отецот Гаспар Фрутуозо во историјата за Азорите, "„Суададес да Тера“: 'Овој остров Сао Мигел каде (...) што сме е планински со многу потоци и кога го откривме, беше преполн со дрвјата... поради неговата влажност, водате и потоци топли од сонцето...'"Некаде по првото населување на Повоасан Веља, на југоисточниот брег, (помеѓу 1439-1444) се случила вулканска ерупција во кратерот на Сете Сидадес (тогаш ненаселен). Не постои евиденција за точниот датум, но Гаспар Фрутуозо истакнал дека морепловците на враќање на Сао Мигел (наскоро по нивното откритие) виделе дека западниот дел од островот целосно се променил и дрвени стебла пливале во водите околу островот. По пристанувањето во Повоасан, доселениците изјавиле дека чувствуваат треперење и потреси; "...оние доселеници кои живеат во нивните земјени дупки од слама и сено, цела година слушале бучава, татнежи од под земјата со големи потреси и оган од врвот кој исчезнал."
На почетокот на 15 век, Инфанте Хенрик прв го дозволил населувањето на Азорите, и многу доселеници од историските покраини на Екстремадура, Алто Алентехо, Алгарве и Мадеира отпатувале во Сао Мигел, под уредба на Круната (Carta Régia ). Плодните почви и умерената клима привлекле доселеници и од други земји, особено Французи и културни малцинства како Евреи и некои Маври. Неговата географска положба и плодните почви му овозможиле брз економски развој. Воспоставениот воен гарнизон на островот го направил задолжителна станица во комерцијалната трговија со Африка и Азија, додека извозот на шеќер, а подоцна иорцеинот (боја извезувана во Фландрија за изработка на текстил) го стабилизирал извозот и трговијата на островот.
Главен град на островот бил Вила Франка ду Кампу, кој бил опустошен од страна на земјотресот и лизгање на земјиштето во 1522. Трагедијата овозможила да се подигне Понта Делгада со административен и економски статус на главен град и бизнис центар од 1546.
Во тек на 1580 португалската криза околу престолот, луѓето од Сао Мигел ја добиле поморската Битка кај Вила Франка против француски ескадрила која ги поддржувала претензиите на Антонио, пред оние на Крату.
Со Португалската реставрациска војна (1640), островот ја повратил својата позиција како трговски центар, создал нови контакти во Бразил, кој во голема мера бил колонизиран во текот на овој период. Некои историските градби на островот, вклучително конаци и цркви, датираат од овој период; архитектонското проширување и развој на островот дошло од приходите од извозот на портокали, главно за Велика Британија.
Во 1831 година, за време на Либералните Војни, по доаѓањето на војниците лојални на Кралицата Марија II во Нордесте (пратени од идниот Војвода од Терсеира), бил организиран отпор кон апсолутистичкиот режим на островот. Во 1832, ова милиција прогласила верност кон Повелбата (уставна монархија) и кон Кралицата Марија, формирајќи контингент кој пловел на континентот, вклучен во ослободувањето на Порто.
По Либералните Војни, периодот на Девуризам овозможил економијата да се развива а пристаништето на Понта Делгада да се прошири, преку извоз на нови култури, како што се чај, ананас и тутун. Развојот на риболовната индустрија и проширување на млечната индустрија овозможило раст на многу населби на островот.
Подоцна островот станал седиштето на Автономниот Регион на Азорите, кој се наоѓа во Понта Делгада, додека неговата економска, социјална и политичка важност продолжила да расте во рамките на архипелагот.
Географија
Сао Мигел е испресечен со многу раседи од северозапад кон југоисток во насока на Терсеирскиот Гребен, тројна раскрсница на евроазиската, африканската и северноамериканската тектонска плоча. Овој систем најдобро е изразен во западниот дел од островот со големи геолошки формации, со многу конуси и фисурални структури во внатрешноста на островот. Збисевски (1959), меѓу другите (белешки) идентификува осум геоморфолошки структури на Сао Мигел кои одговараат на одликите на островот, вклучувајќи ги:
Сете Сидадес
Стратоволанот на Сете Сидадес е најпознат по големата калдера со пречник од 5 километри и просечната длабочина од 350 метри. Внатре има две езера (Лагоа Верде на југ и Лагоа Азул на север) и многу вулкани од трахитска природа. Според најновите теории, оваа калдера била формирана во три фази, по три големи откритија датирано околу 36.000 години, 29.000 години и 16.000 години. Овој вулкан е еден од најактивните на Азорските Острови од пред 5.000 години има доживеано 17 многу експлозивни ерупции во калдеирата, 4 стромболски ерупции на падините и три суртсејски ерупции од страните до брегот за време на историскиот период.
Агуа де Пау
Агуа де Пау е стратовулкан кој го зазема центарот на островот и на врвот е пресечен со калдерата од околу 3 километри во пречник. Страните, особено на север, се покриени со мноштво моногени вулкани: трахитски куполи и згурести конуси. Појавата на Фого датира од околу 200.000 години, централното здание кое се чини дека веќе ја има стекнато својата актуелна морфологија пред околу 100.000 години. За 35.000 години, овој вулкан е место на неколку плинискии ерупции кои овозможиле да се обликува тековната калдера. Во последните 5.000 години, 7 високо експлозивни ерупции се случи во областа на врвот, вклучувајќи го и познатиот Фого датиран од 4640 и историската ерупција на 1563. Во истиот период, 4 стромболски ерупции вулкански се случиле на периферијата на масивот, кои ја вклучуваат историската ерупција на Пику, сега познат како Пико Квимадо во 1563.
Фурнас
Фурнас исто така е стратовулка н, но за разлика од претходните два, тој е составен од две испреплетени калдери: најголемиот е датиран пред околу 30.000 години, вториот околу 12.000 години. Тоа е многу активен вулкан кој за 5.000 годиниимал 10 ерупции на сублинеана природа со означен феретоматски карактер, од кои две се историски. Првата завршила кога првите доселеници се населиле на островот Сао Мигел околу 1440 а втората се случила во 1630 година и предизвикала смрт на околу 200 луѓе. Овој вулкан бил особено добро проучен во годините 1990-2000, со оглед на бројните геолошки ризици што ги претставува. Регионот кој се наоѓа помеѓу планините на Сете Сидадес и масивот Фого се состои од 270 моногенски вулкани. Ова се главно базалтни конуси од згура кои се формираат за време на стромболиски или хавајски ерупции. Тоа е веројатно најновата област на Сао Мигел. Најмладиот вулкани на оваа група, релативно добро датирани: хронологија овозможува да се сметаат 19 ерупции во последните 3000 години, од кои само една била историска. Тоа е таканаречената ерупција на Фого 2 која се случила во 1652 година.
Брегот се одликува со наизменични длабоки долини и гребени срамнети со земја ( "Lombas"), често покриени со култури или пасишта. На места, колапсот на карпите довел до ниски тераси во близина на морето, наречени "fajãs". Црн крупен песок на плажите погодени од бранови има особено на северниот брег (Рибеира Гранде), но, исто така, на јужниот брег (Рибеира Квенте).
Биоразновидност
Старите шуми најчесто се заменети со обработени полиња и увезени дрвја и растенија, како и сеприсутните дрвја cryptomeria. Постојат некои извори на топла вода (caldeiras), обично се наоѓа во центарот на островот, во областа која се протега од Повоасан да Нордесте.
Највисока кота на Сао Мигел е Пико де Вара на 1,103 метри. Лежи на источниот крај од островот и е дом на ендемски и критично загрозени видови птици.
Се организираат тури и патувања за набљудување на китови, почнувајќи од Понта Делгада и Вила Франка ду Кампу. Може да се видат морски желки, делфини и грбави китови.
Клима
Слично на другите острови во архипелагот, Сао Мигел е под влијание на океански струи и ветрови, и, особено, Голфската Струја. Температурите се движат помеѓу 14 °C (57 °F) и 26 °C (79 °F) во текот на целата година. Локацијата, исто така, го прави подложен на многу бури и врнежи во текот на зимските периоди. Иако климатските режими зависат од локалната топографија, најголемиот град Понта Делгада има суптропска средоземна клима (Кепен) со ниска сезонска променливост и дневна температурна варијација.
Административна поделба
Поради доминантноста на вулкански конуси и кратери во внатрешноста, човечките населби се развиле првенствено на крајбрежните и внатрешни рамнини. Покрај тоа, постојат неколку заедниците кои се развиле во рамки на старите кратери (како што се Сете Сидадес, Фурнас или Повоасан), по долините (како што се Рибеира Ча, Пилар да Бретања) или крајбрежните делти (Мостеирос). Овие населби во голема мера се концентрирани околу парохиски цркви и многу плодните парцели на земјиште. Заедниците останувале прилично изолирани во текот на годината, со оглед на големите растојанија и грубиот пејзаж на островот и станале интегрирани дури со развојот на многуте патни мрежи. Два града се поразвиени: Понта Делгада и Рибеира Гранде. Административно, островот е поделен на пет општини:
Емиграција
Островот Сао Мигел, како и остатокот од Азорските Острови, е под влијание на многубројни емиграциони бранови, прво, од седумнаесеттиот век, главно во Бразил. Во XIX век, економската криза поради намалувањето на производството на портокали предизвикала многу луѓе на островот да бараат подобра судбина на други места, вклучувајќи ги и Бермуда и Хаваи. Подоцна, САД, а особено Масачусетс, но исто така Бразил и Венецуела, и конечно Канада, каде живеат доста иселеници од Сао Мигел. Од 1980-тите, емиграцијата стана квантитативно незначителна. Напротив, сега се вработени работници од Бразил и од Источна Европа.
Знаменитости
Се нарекува "Зелен остров" од неговото откритие во 15 век, Сао Мигел ги заведува туристите со своите зелени ливади, стрмни карпи и кратерски езера со понекогаш изненадувачки тонови и со впечатливи контрасти помеѓу белиот ѕид и црниот базалт.
Украсни растенија
Украсни растенија се вообичаено име за украсни градинарски и затворени растенија. Терминот орнаментални исто така се користи, бидејќи се однесува на растенија што се користат за украсни цели, било во градинарството, пејзажната архитектура и пејзажната хортикултура, како собни растенија или како сечено цвеќе. Одгледувањето на украсни растенија се врши во рамките на цвеќарството, како гранка на хортикултура.
Украсните растенија најчесто потекнуваат од далечни, ориентални и егзотични предели, но има и сорти на нашите автохтони, диви растенија.
Паситеја
Паситеја во старогрчката митологија е една од харитите (грациите). Харитите вообичаено се сметаат за ќерки на Зевс и Евринома, но според поетот Нон, нејзини родители се Хера и Дионис. Таа била мажена за Хипнос, богот на сонот.
Семејство
Нејзини сестри се Аглаја („убавината“), Ефросина („радоста“) и Талија („задоволството“). Во римската митологија тие се познати како Грации.
Во четиринаесеттото пеење на Илијадата од Хомер, Хера ѝ ветува на Паситеја дека ќе ја омажи за Хипнос ако ѝ направи една услуга.
Иако грациите (харитите) обично се три, кај Спартанците, не Талија, туку Клета е третата, а се спомнуваат и други: Евклеја, Евтенија, Ефема, Филофросина, Ауксо, Харита, Хегемона, Фена.
Паситеја е име и на една од Нереидите.
Космос-642
Космос-642 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 23 април 1974 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 40 килограми. Космос-642 бил комуникациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 113,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1481 км, а најмалото на 1319.
Пливање на Летните олимписки игри 2004 – 200 м мешано во машка конкуренција
Пливање на Летните олимписки игри 2004 година - 200 м мешано во машка конкуренција — дисциплина која се одржала во Атинскиот олимписки воден центар кој е во составот на Атинскиот олимписки спортски комплекс, во Атина, Грција. Натпреварот се одржал на 18 и 19 август. На натпреварот учествувале вкупно 50 натпреварувачи од 42 земји.
Американскиот пливач Мајкл Фелпс го соборил сопствениот олимписки рекорд со време од 1:57,14 и го освоил четвртиот златен медал во кариерата во пливање. Доаѓајќи од петтото место во последниот дел од патеката, соиграчот на Фелпс, Рајан Локти успеал да се избори за среброто, постигнувајќи време од 1:58,78. Во меѓувреме, Џорџ Бовел успеал да освои бронзен медал, совладувајќи го унгарецот Ласло Чех за само четири стотинки (0,04) и постигнувајќи време од 1:58,80.
Претходно во полуфиналето, Фелпс направил нов олимписки рекорд од 1:58,52, претходно поставен од италијанскиот пливач и бранител на олимпискиот шампион Масимилијано Росолино во Сиднеј четири години порано. Росолино, заедно со неговиот соиграч Алесио Боџато, не успеале да стигне до финалето во топ 8, освојувајќи ги 10 и 11 место. Усама Мелули, кој се пласирал на петтото место на 400 метри поединечно мешано, поставил африкански рекорд од 2:01,11.
Рекорди
Во текот на овој натпревар, биле постигнати следните олимписки рекорди.
Црква „Св. Димитрија“ - Гуѓаково
Свети Димитрија — македонски православен црковен храм кој се наоѓа во селото Гуѓаково во областа Мариово. Сместена е на зарамнетиот врв на ридот веднаш јужно над самото село. Градбата на манастирска црква најверојатно потекнува од XIX век, а веднаш крај самиот влез постои плоча на која е запишано дека таа е обновена во 1998 година. Внатрешноста на црквата е живописана со фрески и икони приложени од селани запишани со своите имиња (и занаети), а на иконостасот кај олтарот е запишано дека тие се нацртани од зографи од селото Гари, Дебарско. Во дворот околу црквата се селските гробишта кои се многу стари. Поради оддалеченоста, непристапноста и неповрзаноста на Гуѓаково со патна врска со било кое друго место во црквата не се одржуваат верски обреди, богослужби и празнувања, но во нејзината внатрешност постои тетратка во која се запишуваат посетители кои доаѓаат речиси секоја година.
Соколица (Браилово)
Грамаѓе — археолошко наоѓалиште во прилепското село Браилово. Наоѓалиштето поради неистраженоста не е датирано но најверојатно претставува населба со некропола. Во 1951-1957 македонскиот антрополог Јован Ф. Трифуноски при своите истражувања забележал дека наоѓалиштето лежи северно од селото, каде се забележуваат темели на градби и стари гробови.
== Поврзано ==
Шаблански светилник
Шабланскиот светилник (Шабленски фар) ― светилник кој се наоѓа на 5 километри источно од гратчето Шабла, област Добрич; во Бугарија. Светилникот бил изграден во 1856 година од страна на Отоманската Империја и е најстариот светилник во Бугарија. Светилникот се наоѓа на најисточната точка на Бугарија.
Британски музички награди
Краток преглед
Доделувањето на наградите започнало во 1977 година и како годишен настан во 1982 под закрила на здружението на британската музичка индустрија. Последното доделување на наградите на британската фонографска индустрија било одржани во Ројал Алберт Хол и била прва церемонија што се пренесувала на телевизија и од BBC во 1993 година пренесувањето на наградите било префрлено во ITV ( независна телевизија). Во 1989 година британскиот музички клуб ги преименувал во Британија музички награди и подоцна името било скратено на Брит награди. Долго време спонзор на овој годишен настан е Master cards. Британските награди се пренесувале во живо од 1989 година. Тогаш Саманта Фокс и Мик Флитвуд биле домаќини и  настанот бил лошо организиран. Настанот бил снимен и се емитувал следната вечер. Ова било дел од реорганизацијата што ја правел Џонатан Кинд, кој бил домаќин на настанот во 1987 година. Тој го создал името „ Брит “ и го издал мегамиксот изведба на британскиот танц, вклучувајќи го Ес Експрес и момчето што се вика Гералд ( Гералд Симсон) наречен Бритс 1990 година. Тој исто така ја убедил Маргарет Тачер да ја пее „How much is that doggie in the window“ како однапред снимен сегмент. Од 2007 година, британските награди повторно се пренесувале во живо на британската телевизја на 14 февруари на каналот независна телевизија. Таа година, водител бил Расел Бренд и три награди на церемонијата биле испуштени: најдобра британска рок изведба, најдобра британска урбана изведба и најдобра поп изведба. На 18 февруари 2009 година, местото на доделувањето на британските награди уште еднаш беше во изложбениот центар Ерлс Коурт во Лондон. Во 2011 година британските награди ќе се одржат во арената О2 во Лондон за првпат во историјата, преместувајќи се од првичното место Ерлс Коурт.