cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Александар Литвиненко
Животопис
Александар Валтерович Литвиненко е роден во 1962 во Воронеж. Татко му бил доктор како и неговата мајка. Тие се развеле кога Литвиненко бил на три години. Од тригодишна возраст, Литвиненко го одгледувал неговиот дедо во малиот град Наљчик, Северен Кавказ.
Во 1980, по завршување на средно образование во Наљчик, бил повикан на служба во Внатрешните сили и по една година служба бил испратен во военото училиште "Киров" во Владивосток. По завршувањето во 1985, тој бил назначен за командант на вод во полкот на Внатрешните сили кои се занимаваат со превоз на вредности.
Од 1988 започнал да работи во органите на контраразузнавање во КГБ на СССР. Во 1989 по една година обука во Новосибирското воено училиште за контраразузнавање, тој станал активен офицер и започнал служба во военото контраразузнавање до 1991.
Од 1991 стапил во централната власт на руските специјални служби - ФСБ. Неговата специјалност била борба против тероризмот и организираниот криминал. За извршените заедно со Московската криминална полиција (МУР) операции за пронаоѓање и апсење на особено опасни криминалци ја добил титулата "Ветеран на МУР". Бил учесник во борбените дејствија во многу од жешките точки на поранешниот Советски Сојуз и Русија. Во 1997 ебил назначен во најтајнииот оддел на ФСБ - Управување на развој на криминални организации (УРПО), на должност постар оперативен соработник, заменик-началник на седмиот оддел. На него била доверена заштитата на Борис Березовски, кога Березовски станал владин службеник.
На 18 ноември 1998 одржал прес-конференција во Москва заедно со пет маскирани негови колеги, соработници на ФСБ. Тие изјавиле дека во ноември 1997 шефовите на УРПО Евгениј Хохолков и Александар Камишников наредиле на Литвиненко да го убие Борис Березовски, во тоа време заменик-секретар на Советот за безбедност на Руската Федерација и близок на претседателот Борис Елцин. Литвиненко и неговите колеги одбиле да ја исполнат наредбата, по што нивните началници започнале да им се закануваат со физичка расправа за тоа што не сакале "да го убијат евреинот кој ја ограби половина земја". Две недели подоцна Литвиненко бил нападнат во близина на својот дом.
Во март 1999 Литвиненко бил уапсен под обвинение за пречекорување на овластувањата и бил затворен во Лефортово, затвор во Москва. Во ноември 1999 бил ослободен, но уште во судницата, по читањето на ослободувањето, повторно бил уапсен од ФСБ и одведен во истражниот суд на Бутирскиот затвор за второ кривично дело. Во 2000 година второто дело било прекинато од обвинителството поради недостаток на докази. Истиот ден против него било започнато трето дело, а тој повторно бил ослободен.
Поради постојаните закани од ФСБ тој нелегално ја напуштил Русија, поради кое против него било покренато четврто кривично дело. Во мај 2001 добил азил во Велика Британија, а во октомври 2006 добил британско државјанство.
Во јули 2006 година тој во својата статија "Кремълският Чикатило", во која го обвинил рускиот претседател Владимир Путин за педофилија. По ова започнал да го раследува убиството на руската новинарка Ана Политковскаја.
Според пријателите на Литвиненко, тој бил отруен од руската влада.
Труењето на Литвиненко
На 1 ноември 2006 Литвиненко неочекувано се разболел. Во интервјуата кои ги дал, тврдел дека се сретнал во Лондон со двајца поранешни припадници на КГБ, Андреј Луговој, поранешен телохранител на поранешниот руски премиер Егор Гајдар (за кој на 24 ноември било објавено дека исто така бил отруен). Со Луговој, Литвиненко се знаел уште во времето кога работел за Березовски. Тие склучиле договор според кој Литвиненко ќе добива 20% од каков било разузнавачки материјал што тој ќе го стекне. Во меѓувреме, еден од клиентите на Литвиненко станал Титан Интернешнл, фирма за обезбедување. На еден состанок, наводно Литвиненко му дал копија од прибраните материјали на Лиговој, кое според некои било сериозна грешка. во која тој сам си ја закопал својата судбина.
Првично лекарите претпоставиле дека се работи за вирусна инфекција. Откако лекувањето сепак се покажало неуспешно и неговата состојба продолжила да се влошува, тие се обрнале кон претпоставките на пациентот дека може да бил отруен. Првобитната претпоставка била дека се работи за труење со талиум. Подоцна еден од токсиколозите забележа дека симптомите потсетуваат на многу брзо радиоактивно зрачење, и претпоставил дека бил отруен со талин.
На 23 ноември Литвиненко починал во болница. Како причина за смртта било потврдено труење со радиоактивен полониум-210. Овој елемент реално може да се добие само од тесен круг на луѓе, во Русија.
Претсмртно писмо
„Би сакал да се заблагодарам на многу луѓе. На моите лекари; на сестрите и на болничкиот персонал, кои прават се што е можно за мене; на британската полиција, која го истражува мојот случај професионално и го обезбедува моето семејство. Би сакал да се заблагодарам на британската влада за тоа што ме зедоа под нивна заштита. За мене е чест да бидам британски државјанин. Би сакал да се заблагодарам на британската јавност за нивната поддршка и за тоа дека е заинтересиран за тешката состојба во која се наоѓам.нБлагодарам на мојата сопруга Марина, која беше до мене. Мојата љубов кон неа и кон нашиот син е безгранична. Додека лежам овде, можам да го слушнам удирањето на крилјата на ангелот на смртта за грбот. Можеби би можел да му побегнам, но нозете не ми трчаат толку брзо колку што би сакал. Затоа мислам дека е време да му кажам една или две работи на човекот кој е одговорен за мојата сегашна состојба. Можеби ќе успееш да ме замолчиш мене, но тој молк доаѓа со цена. Можеби ќе успееш да замолкнеш еден човек, но вресокот на протестите од целиот свет ќе одекнува, господине Путин, во товоите уши до крајот на твојот живот. Гог нека ти прости за она што го направи, не само мене, туку и на саканата Русија и на целиот народ
По смртта
еден ден по смртта на Литвиненко, Алекс Голдфарб читал изводи од британската телевизија и радио кои наводно биле целосно составени од Литвиненко. Автентичноста на тој запис, односно последната изјава на Литвиненко, станала предмет на најразлични шпекулации. Според некои, изјавата била напишана од страна на лордот Бел или пак од страна на неговите адвокати.
Самата медиумска кампања била исклучително ефикасна и помогнала јавното мислење да се сврти против Владимир Путин. Смртта на Литвиненко била прикажана како меѓународен шпионски скандал, со Кремљ на обвинителната клупа.
Самиот Литвиненко бил пограбан на 7 декември 2006 година. По само неколку дена од неговата смрт, Березовски организирал конференција за печат, во кој директно го предизвикал Луговој да се соочи со обвинувањето. По оваа изјава, за само неколку дена во печатот било објавено дека самиот Березовски стои зад настаните околу Литвиненко. Во исто време, од Московскиот Кремљ постојано пристигнувале негирања дека руската држава е инволвирана во случајот.
Според новинарот Едвард Џеј Ипстејн, Литвиненко бил вмешан во незаконска трговија со радиоактивни материи и оти се отрул „без да знае или без да сака“.
Дејство на полониум-210
По смртта на Литвиненко, од истата радиоактивност се заразиле:
Јесика Једин
Како радио водителка Џесика Гедин е позната по шоуто Spanarna на Sveriges Radio P1. На 29 јуни 2007 г. Гедин била „Сомарпратаре“ во шоуто на Радио Сверигес Сомар и П1. Таа станала телевизиска водителка кога почна да го претставува шоуто СВТ Бабел во март 2012 година. Таа е исто така позната по учеството во забавното шоу SVT På spåret и како гостин панелист на Gomorron Sverige од 1993 година.
Џесика Гедин е ќерка на преведувачката Лена Фрис-Гедин и внука на издавачот на книги Пер Гедин. Таа е во врска со уметникот Пал Холендер. Двојката има една заедничка ќерка која е родена во 2004 година.
Министерство за правда на Македонија
Министерството за правда или скратено МП, е едно од министерствата во Владата на Македонија.
Сун-цу
Сун-цу (кинески: 孫子, пинјин: Sūn Zǐ), VI век п.н.е) — кинески војсководец и теоретичар, автор на расправата „Умешноста на војувањето“, енормно влијателна древна кинеска книга на тема воена стратегија (најголемиот дел не се занимава директно со тактика). Тој е исто така еден од најраните реалисти во теоријата на меѓународните односи.
Името „Сун-цу“ („Учителот Сун“) е почесна титула дадена на Сун Ву (孫武), името на авторот. Зборот Ву, кој значи „боречки“ или „воен“, е ист што и зборот „ву шу“ или „боречка вештина“. Сун Ву исто така има и куртоазно име, Чанг Ќинг (長卿).
Сун-цу како историска личност
Единствениот зачуван извор за животот на Сун-цу е неговата биографија напишана во II век п.н.е. од историчарот Сема Ќен („Записи на историчарот“), кој го опишува како војсководец кој живеел во државата Ву во VI век п.н.е., а така и современик на еден од големите кинески мислители— Конфуциј. Меѓутоа, формата и содржината на „Умешноста на војувањето“ укажуваат дека книгата била напишана меѓу 400 п.н.е. и 320 п.н.е.
Сун-цувото дело, „Умешноста на војувањето“, нанзачено како бинг фа или „воена стратегија“, ни дава еден вид увид во периодот во кој авторот живеел.
Некои академици веруваат дека книгата е всушност дело на некои анонимни кинески филозофи и дека Сун-цу не постоел вистински. Интересно е дека постојат повеќе докази во полза на оваа теорија, отколку во полза на теоријата дека тој бил вистинска историска личноост. Во Лајонел Џајлсовиот вовед на неговиот превод „Умешноста на војувањето“ од 1910, тој ја обработува нејасноста и сомнителноста на авторството на оваа книга. Според некои Сун-цу бил предок на Сун Кван, основоположникот на кралството Ву, кое било едно од трите сопернички супер-династии за времето на Трите Кралства.
Споменик во Скопје
Сун-цу е претставен на 2,5-метарска скулптура на фасадата на Министерството за надворешни работи на Република Македонија во Скопје, меѓу останатите статуи на странски државници и дејци што ја красат надворешноста на ова здание.
Космос-1446
Космос-1446 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 16 март 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1446 бил воен сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 69,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 284 км, а најмалото на 226.
NGC 5302
NGC 5302 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5302 се споменува и како ESO 445-43, MCG -5-33-18.
Откривање
Телото е откриено на 30 март 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5302 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 5302 има привидни димензии од 1,7' х 1'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 48 м 49,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -30° 30' 43"". Положбениот агол на објектот е во износ од 153°.
Други поделби
Проучување на NGC 5302 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 49007. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 371; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7279. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 89.
Дводишалки
Дводишалките или белодробните риби — поткласа на слатководни резноперкови риби. Дводишалките се најпознати по тоа што ги задржале примитивните одлики на коскените риби (во прв ред, присуството на жабри), но и по тоа што можат да дишат атмосферски воздух, како и по структурите кои се примитивни за резноперките (како месестите перки со добро развиен внатрешен скелет). Според ова, името на овие риби е сосем соодветно - тие дишат и со жабри, но и со бели дробови. Денес тие живеат само во Африка, Јужна Америка и Австралија. Иако ваквата распределба на прв поглед може да се објасни со раздвојувањето на големото копно од Мезозоикот - Гондвана - на трите наведени континенти, сепак, фосилните наоди укажуваат на многу широка распространетост, која по пат на изумирања е сведена на денешната. Се смета дека изумирањата на голем дел од дводишалките се случиле по раздвојувањето на Пангеа, Гондвана и Лавразија, соодветно.
Анатомија и морфологија
Сите дводишалки покажуваат присуство на непрекинат ‘рскавичен нотохорд и особено силно развиена непчена забна формула. Дводишалките се месојади. Основните дводишалски групи би можеле да ги задржат маргиналните заби и окоскениот череп, но понапредните дводишалски групи (вклучувајќи ги сите денешни видови) покажуваат значителна редукција во маргиналните коски, како и присуство на ‘рскавичен череп. Коските од горниот дел на черепот кај примитивните дводишалки се покриени со минерализирано ткиво наречено космин, но кај пост-девонските дводишалки, покривот на черепот лежи под кожата, а косминската покривка е изгубена. Сите денешни дводишалки покажуваат значителни редукции и спојувања на коските од черепниот покрив. Притоа, специфичните коски од черепниот покрив не покажуваат хомологија со коските од черепниот покрив на зракоперките или четириношците (тетраподите). За време на сезоната на парење, јужноамериканските дводишалки развиваат пар на пердувести додатоци кои всушност претставуваат силно изменети карлични перки. Се смета дека овие перки ја подобруваат гасната размена околу рибините јајца во местото на мрестење.
Забната формула на дводишалките е различна од онаа на било која друга група на ‘рбетници. "Одонтодите" (вид на заби) на непцето и долната вилица се развиени во неколку редови, со што образуваат лепезовидна бариера. Кај некои групи, вклучувајќи ги и денешните Lepidosireniformes, овие редови од одонтоди се изменети во сечила. Денешните дводишалки поседуваат неколку ларвени особини кои укажуваат на развиток од типот на педоморфоза. Тие исто така го имаат и најголемиот геном меѓу ‘рбетниците.
Сите денешни дводишалки имаат издолжено тело со месести парни градни и стомачни перки, како и единечна непарна опашна перка која ги заменува грбната, опашната и аналната перка кај повеќето други риби.
Бели дробови
Сите дводишалки имаат парни бели дробови кои се поврзани со голтникот. И други видови на риби можат да дишат воздух по пат на изменети и васкуларизирани пловни меури, но тие се најчесто едноставни вреќички без некоја сложена внатрешна градба. За споредба, белите дробови на дводишалките се поделени на бројни помали воздушни торбички кои значително ја зголемуваат површината за подобра гасна размена. Уште повеќе, додека претходно спомнатите васкуларизирани пловни меури се развиле независно кај неколку еволутивни линии на риби, само кај дводишалките тие се хомологни со белите дробови на четириношците.
Однесување
Африканските и јужноамериканските дводишалки се способни да преживеат повремено пресушување на нивните станишта со закопување во калта и естивација за време на сувата сезона. Промените во физиологијата им дозволуваат на дводишалките да го забават нивниот метаболизам и до 1/60-тина од нормалната стапка. Исто така, белковинските екскрети се претвораат од амонијак во помалку токсичната уреа (нормално, дводишалките екскретираат азотни екскрети во вид на амонијак директно во водата).
Закопувањето во кал се согледува кај барем една фамилија на фосилни дводишалки - Gnathorhizidae. Се смета дека закопувањето е плезиоморфија за дводишалките, како и тоа дека гнаторизидите се директни предци на денешните Lepidosireniformes, но возможно е дека сличноста е резултат на конвергенција или паралелна еволуција.
Дводишалките можат да живеат доста долго. Квинслендската дводишалка од Шед Аквариумот во Чикаго е дел од постојаната жива збирка дури од 1933.
Систематика
Поврзаноста на дводишалките со останатите коскени риби е добро позната:
Класа Osteichthyes
Поткласа Sarcopterygii
Ред Dipnoi
Денешните претставници на дводишалките се систематизирани во еден ред:
,--†Фамилија Diabolichthyidae | ,--†Фамилија Uranolophidae | | __,--†Фамилија Speonesydrionidae '-|-| '--†Фамилија Dipnorhynchidae |    ,--†Фамилија Stomiahykidae '|___ ,--†Фамилија Chirodipteridae |     '-|--†Фамилија Holodontidae |--†Фамилија Dipteridae | __,--†Фамилија Fleurantiidae '-| '--†Фамилија Rhynchodipteridae '--†Фамилија Phaneropleuridae | ,--†Фамилија Ctenodontidae '-| ,--†Фамилија Sagenodontidae '-|--†Фамилија Gnathorhizidae '--Ред Ceratodontiformes |--†Фамилија Asiatoceratodontidae |--†Фамилија Ptychoceratodontidae |--Фамилија Ceratodontidae | '--†Род Ceratodus | '--†Род Metaceratodus '--Фамилија Neoceratodontidae | '--†Род Mioceratodus | '--Род Neoceratodus - Квинслендска дводишалка '--Ред Lepidosireniformes '--Фамилија Lepidosirenidae - Јужноамериканска дводишалка '--Фамилија Protopteridae - Африканска дводишалка
Белоруски воени специјалисти во Венецуела
Белоруски воени специјалисти во Венецуела беа група белоруски воени консултанти и научници кои помогнаа во создавањето на унифициран систем за противвоздушна одбрана и електронско војување. Како резултат на нивната работа, беше можно да се постигне успешно обновување и систематизација на одбраната на земјата.
Историја
Во 2006 година, венецуелскиот претседател Хуго Чавез рече дека на неговата земја и се потребни модерни системи за воздушна одбрана за покривање на воздушните граници.
На венецуелците им беше потребна помош за реорганизација на армијата. Тие купија разни системи за противвоздушна одбрана, авиони и друго оружје, но немаа добро воено училиште за да го искористат сето ова. Во Венецуела немаше унифициран систем за противвоздушна одбрана, имаше само посебни единици. Командата на Вооружените Сили се соочи со прашањето за создавање координиран систем за контрола не само за противвоздушни ракетни системи со краток, среден и долг дострел, туку и за радио опрема. Помош во ова прашање дојде од Белорусија.
Контингент
Во 2008 година, венецуела доби десет воени специјалисти (нивниот број се зголеми со текот на времето). Нивните семејства, исто така, пристигнаа со советниците. Раководството на групата го спроведе генералот Паферов.
Активност
Претседателот Чавез им даде задача на странците да ги заштитат стратешките објекти, Како што се хидроцентралата Гури, нафтените полиња, големите рафинерии, индустриските комплекси, се разбира, воените капацитети и командните пунктови, големите градови Како Каракас.
Белорусите предложија проект за создавање државен одбранбен систем. Тој се осврна на организацијата на интегриран одбранбен комплекс во Венецуела, кој вклучува воздушна одбрана, електронско војување и средства за спротивставување на прецизното оружје. Беше неопходно да се изгради нов одбранбен систем, да се инсталира постојното оружје и да се купат потребните нови, притоа објаснувајќи им се на колегите од Венецуела. Врз основа на предлозите на воените консултанти, венецуелската армија се здоби со автоматски системи за контрола на Силите за Воздушна Одбрана и Воздухопловните Сили, радарска и електронска воена опрема на Белоруското производство, како и системи за противвоздушна одбрана. Овие набавки беа наменети да ги заменат француските и американските машини и опрема.
До крајот на владеењето на Чавез, работата беше завршена, а мисијата на белоруските воени специјалисти беше ограничена. Како резултат на нивните активности, венецуела успеа успешно да го ажурира и систематизира системот за противвоздушна одбрана, и тоа не за шест години, како што беше планирано, туку за пет.
Беовоз
Беовоз (Beovoz, Беовоз) е патничка железница која овозможува масовни јавни превозни услуги во Белградската метрополитенска област. Главната употреба на денешниот систем е за поврзување на предградијата со центарот на градот Белград. Беовоз е раководен од Српски железници.
Белградскиот приградски железнички систем ги поврзува предградијата и соседните градови западно, северно и јужно од градот.
Историја
Беовоз јавниот транспортен систем почнал со работа во 1992.
Метеж
Беовоз услужил 6,182,000 патници во 2006. Во 2007 било овозможено системот за поднесе 7,078,000 патници.
Усложно подрачје
Постојат четири линии во белградската подземна железничка мрежа:
Повеќето станици се над земја. Вуковиот споменик и Караѓорѓевиот парк, двете подземни станици на системот на Беовоз се сместени во центарот на градот Белград.
Ернандо де Сото
Животопис
Родителите на Де Сото биле припадници на пониско племство од Екстремадур, сиромашна област од која младите луѓе си заминувале за да стекнат богатство некаде на друго место. После откривањето на нови земји на запад, гласините за нивниот сјај и богатство биле премногу примамливи. Де Сото испловил во Новиот Свет во 1514 година со првиот гувернер на Панама Педро Аријас де Авила.
Неговата храброст, непоколебливата посветеност и лукавите планови за уценување на домородните села за откуп на заробените поглавици станале де Сотовите обележја во текот на покорувањето на Средна Америка. Исто така стекнал слава и како одличен коњаник, војник и командант, но запаметен е и по својата извонредна бруталност.
Младост
Точен датум на раѓањето на Ернанд де Сото не е познат. Тој во 1535 година кажувал дека имал околу 35 години, а во 1536 година тврдел дека има околу 40 години. Дури како 14-годишно дете, благодарејќи на добрите семејни врски, отишол во Новиот Свет. Де Сото бил второроден син, од четирите деца на идалго Франциско Мендез де Сото и Леонора Аријас Тиноко. Де Сото знаел дека не може да смета на своето семејство што се однесува на материјална поддршка, па заминал на печалба. Му помогнал неговиот роднина Педро Руиз де Сото, познат учесник во реконкистите на Севиља.
Де Сото пораснал во тешки услови, во сиромаштија и немаштија, во покраината Екстремадур, која се граничела со маварските територии, па воедно нејзините жители биле присилени од мали нозе да учат воени вештини. Имајќи го тоа предвид, не е случајност што најпознатите конквистадори и колонизатори потекнувале токму од Екстремадур — Ернан Кортес, Франциско Пизаро и Васко Нуњез де Балбоа.
1077
1077 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1077 година од новата ера, 77. од вториот милениум, 77. од XI век и осма од 1070-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6585 и 6586 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5827 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4837 и 4838 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1830.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1077 година се протега во 3713 и 3714, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3773 и 3774 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1620. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 469 и 470 исламска година.
Список на прогресивни метал уметници
Ова е список на прогресивни метал уметници, бендови и групи.
Регионален пат 29172
Делот помеѓу селото Беловодица и Вепрчани не е проектиран и со тоа тој дел не е влезен во вкупната должина на регионалниот пат.
IC 1890
IC 1890 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 27 јануари 1904 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1890 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 45 м 25,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 13' 44"".
Други поделби
Проучување на IC 1890 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Градимир Гојер
Градимир Гојер (роден на 4 март 1951 година) ― босанскохерцеговски театарски режисер и писател роден во Мостар.
Студирал и дипломирал режија и книжевност на Сараевскиот универзитет.
Режирал во некои од најголемите босанскохерцеговски театри како и во Белград; Битола и Сплит.
Има добиено голем број награди на различни меѓународни театарски фестивали.
Никола Јакшиќ
Никола Јакшиќ ( Белград, 17 јануари 1997 ) е српски ватерполист кој моментално настапува за ВК Нов Белград, а пред тоа настапувал за Партизан и Ференцварош.
Со српската репрезентација освоил златен медал на Светското првенство 2015 година во Казан, победувајќи во финалето против Хрватска со 11:4. Тој бил и најмладиот репрезентативец на Србија, кој истата година ја освоила Светската лига во Бергамо. Тој освоил златен медал со српската репрезентација на Олимписките игри во Рио 2016 година. Тој победил на Олимпијадата во Токио 2020 година и тоа бил втор златен медал со репрезентацијата на Србија која во финалето ја победи Грција со 13:10.
Корфалу
Корфалу или Куровали (Ανάληψη, Аналипсис, до 1958 Κορφαλού, Корфалу) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри источно од градот Лагадина во Лагадинската област, во близина на северниот брег на Лагадинското Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 157 метри.
Историја
Во XIX век Корфалу е турско село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 180 жители Турци.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 230 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 344 жители.
Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1958 година, селото било преименувано во Аналипсис.
Демографија
Во 1928 година селото броело 301 жител. , додека во 1940 година селото броело 474 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 580 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 595 жители, во 1971 година имало 605 жители, во 1981 година имало 545 жители, додека во 1991 година имало 553 жители. Денеска, населението на селото е 606 жители според пописот од 2001 година.
Космос-1447
Космос-1447 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 24 март 1983 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 810 килограми. Космос-1447 бил навигациски сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 104,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 82,9°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 1014 км, а најмалото на 958.
Зупа Инглезе
Зупа Инглезе (италијански за „англиска супа“) е италијански десерт со слоеви крем и пандишпан.
Опис
Пандишпан се натопува во светло црвен, исклучително ароматичен италијански ликер од тревки. Потоа се додаваат слоеви густ крем со јајца сварен со големо парче кора од лимон. Често, во кремот се раствора темно чоколадо.
Зупа Инглезе е исто така популарен вкус на џелато.
Историја
Потеклото на Зупа Инглезе е неизвесно. Една теорија вели дека потекнува од кујните од шеснаесеттиот век на војводите од Есте, владетелите на Ферара. Според оваа приказна, тие ги замолиле своите готвачи да ја рекреираат раскошниот десерт „англиски трифл“ во кој уживале во Англија на елизабетанскиот двор, каде што биле чести посетители. Сепак, не се забележани рецепти за јадењето пред крајот на деветнаесеттиот век, кога се појавуваат во книгите за готвење во Емилија-Ромања, Латиум, Марке и Умбрија.
Име
Зборот зупа („супа“) во италијанската кујна се однесува и на слатки и на солени јадења.
Постојат и други теории за потеклото на името: „Името буквално од италијански се преведува како англиска супа и всушност може да ја означи неговата сличност со англискиот трифл."
NGC 7726
NGC 7726 — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7726 се споменува и како UGC 12721, MCG 4-55-40, CGCG 476-98, DRCG 37-67.
Откривање
Објектот е откриен на 8 август 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7726 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,8 m/лм2. NGC 7726 има привидни димензии од 1,5' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 39 м 11,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 6' 54"". Положбениот агол на објектот е во износ од 60°.
Други поделби
Проучување на NGC 7726 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 72024. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 169; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2254. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 779.
Црвена Вода (Охридско)
За селото во Скопско, видете Црвена Вода (Скопско).
Црвена Вода — село во Општина Дебрца, во областа Дебрца, во околината на градот Охрид.
Географија и местоположба
Селото Црвена Вода се наоѓа во областа Дебрца, на источните падини на планината Караорман. Црвена Вода е планинско село чии куќи се изигнуваат на надморска височина од 1.000 до 1.200 метри. Селото има убава и поволна поставеност кон југоисток, опкружено со густо пошумени планински падини при што тоа изобилува со свеж воздух и во најтоплите денови. Имајќи предвид дека Црвена Вода е доста високо село со многу шума, поради својата поставеност тоа повеќе потсетува на утврдена населба (тврдина) при што тоа има специфична глетка: штом се здогледа една куќа така се гледа и целото село. Поради ваквото стратешко значење за време на Втората светска војна селото Црвена Вода било средиште на востаничката власт и војна и политичка на македонските партизански одреди и органите на НОБ. Селото Црвена Вода е од збиен тип и се дели на Горно и Долно Маало. Водата за пиење се носи од една снажна села кој се наоѓа во долниот дел на селото. Од градот Охрид е оддалечено 33 километри, и е поврзано со асфалтен пат кој се одвојува како крак од магистралниот пат кај крстосницата за Слатино. Атарот на Црвена Вода се издигнува високо на планината Караорман сѐ до билото на планината Стогово со врвот Бабин Срт, зафаќајќи простор од 17,1 км2, на кои преовладуваат шумите на површина од 1202 ха, на обработливото земјиште отпаѓаат 323 ха, а на пасиштата 150 ха. Во густите шуми на атарот над селото најзастапени се листопадните шуми како буката, дабот, леската, јасиката, брезата, а во пониските делови и овошни дрвја како цреши и диви сливи. Од селото Црвена Вода водат повеќе шумски и планинарски патеки кон билото и врвот на Караорман како и врвот Бабин Срт на Стогово при што тоа претставува завршна точка првата западна македонска планинарска трансферзала која започнува од врвот Љуботен на Шар Планина.
Настанок и основање
Во пишаните историски документи селото Црвена Вода за првпат се споменува во 1582 година како дервенџиско село со 18 македонски христијански домаќинства. Црвена Вода била дервенџиско село, односно село со посебни задолженија за чување на безбедноста на патните правци и во XVII век. Потоа селото престанало да постои, а денешното село било обновено околу 1820 година од две домаќинства кои се доселиле од блиските раселени села Кочун и Старо Село, а нешто подоцна дошло и трето домаќинство од исто така раселеното село Мацково во соседната долина на Песочанската Река. Од овие три македонски домаќинства кои го обновиле селото Црвена Вода потекнуваа сите останати селски родови. Крај Црвена Вода од јужната страна проеткува рекичката Кочуница, а меѓу народот се вели деа во нејзината долина постоеле две села: Старо Село во горниот дел и Кочун во долниот дел. Старо Село се наошшало 2 км југозападно од Црвена Вода каде во напуштените ниви се гледаат остатоци од некогашните куќни ѕидови, гробови и рушевини од црквиштето Св. Петка. Жителите на Старо Село живееле во големи куќни задруги при што една имала по 20 возрасни мажи, а во „атлакот“ на таа куќа имало по 27 обесени пушки итн. Селиштето Кочун лежело на долинското дно еден километар пониско од Црвена Вода, каде има добро сочувани стари гробови, табуисани дабови, црквиште Св. Богордица и студен сулфурен извор поради што се смета дека селото не било здраво село бидејќи „децата не траеле од лоша вода“. Според народното предание селата Кочун и Старо Село биле раселени за време на турското владеење кога имало некој „бозгун“ (битка, судир) околу 1820 година, кога во Кочун последен останал некој Ѓуро кој е опеан во народна песна во која се вели „бегај Ѓуро по дружина, да не те вати ужина“.
Во XIX век и движење на бројот на населението
Во текот на XIX и почетокот на XX век селото Песочани кое се наоѓа североисточно од Црвена Вода било единствено намерно населено албанско село во Дебрца, при што неговите жители до 1912 го прошириле ататрот на своето село сѐ до самите куќи на Црвена Вода поради што доаѓало до повремени вооружени судири и тепачки. Жителите Македонци од Црвена Вода како и целата област Дебрца познати по својата борбеност, храброст и непокорливост во еден судир убиле повеќе Албанци поради што една месност го носи името Турски Гробишта. Според податоците од 1873 година, селото имало 35 домаќинства со 88 жители христијани (Македонци). Според податоците на Васил К’нчов од 1900 година, селото имало 290 жители христијани (Македонци). . Најмногу домаќинства Црвена Вода имала во 1921 година кога броела 63 куќи и 1948 година со 54 домови кога имало задруги со по 15-16 членови. Потоа поради големите иселувања во Охрид, Скопје, Битола, Велес, областа Банат во Војводина и бројни други села бројот на домаќинства опаднал на 53 со 282 жители во 1961 и 28 со 128 жители.
Потекло и значење на името
На многу места на атарот и непосредно над самото село во многу голема мера е застапена почвата црвеница, односно има големи површини на земја и грутки со изразита црвена боја. Во услови на дождови сета вода која се слевала во долот од падините со почва црвеница непосредно над местото на денешното село била црвена, поради што најверојатно месноста и самото село поради тоа го добиле името Црвена Вода. Од црвената земја се правени и тули со кои се градени постарите селски куќи кои заради ова имаат црвена боја на ѕидовите. Во Македонија постои уште едно село со име Црвена Вода (Скопско) за кое постои предание дека потекла вода со црвена боја од крвта на разјарени бик кој правел пакости во селото, но и на падините над самото село има застапеност на почва црвеница во голем обем.
Стопанство
Според составот на атарот селото Црвена Вода има шумарско-поледелска функција. Сепак најизразита стопанска гранка е шумарството. Во густите и изобилни шуми со многу квалитетни дрвја, во и над селото Црвена Вода се сече многу дрво за огрев, градежништво и за мебел. Со огревното дрво од шумите над Црвена Вода се снабдуваат градовите Охрид, Струга, Кичево како и бројни села во нивната околина. Од сточарството во многу мала мера се застапени одгледувањето кози и крупен добиток како понекоја крава и вол. Во време кога селото имало повеќе жители, зиме стоката се чувала во куќите каде што се собирало арско (шталско) ѓубре со кое се наѓубрува и гнои земјата. Земјоделството е развиено во многу мали размери поради тоа што околу Црвена Вода има ниви коишто заземаат многу мали простори. Од поледелството исто така во мала мерка за сопствени потреби застапено е одгледувањето на градинарски производи на отворено како домати, пиперки, кромид, лук, морков, компир. Поради големата надморска височина од житата се одгледуваат само 'рж и јачмен, при што секое домаќинство сее жито само за сопствените потреби. Доста е застапено и овоштарството односно одгледувањето на познатите јадри цреши, вишни, сливи, ореви, јаболка, круши и костени. Обработливото и производително земјиште во Црвена Вода значително се намалило помеѓу 50-тите и 70-тите години поради немање на доволно работна сила како резултат на големиот бран на иселување. Надвор од куќите и нивите има гоели простори под ливади и шуми.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Црвена Вода живееле 290 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“), во 1905 година во Црвена Вода имало 320 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Црвена Вода, според намалувањето на бројот на населението, преминало од средно во мало село. Така, во 1961 година броело 282 жители, а во 1994 година 17 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Црвена Вода живеат 23 жители, сите Македонци.
Селото Црвена Вода забележало голем пад на бројот на своето население и било во фаза на раселување. Од последниот попис бележи пораст на бројот на жителите, што се должи на враќањето на постари иселени жители и поволната сообраќајна поврзаност со асфалтен пат. Во Црвена Вода има и неколку новоизградени супер-модерни куќи како и повеќе обновени стари куќи кои се постојано населени.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 10 жители, од кои 7 Македонци и 3 лица без податоци.
Родови
Црвена Вода е македонско православно охридско село.
Селото Црвена Вода отсекогаш па сѐ до денес е населено исклучиво со Македонци од православна христијанска вероисповед. Речиси сите десет селски родови може да се сметаат за староседелци бидејќи потекнуваат и се доселени претежно од блиските околни раселени историски села. Македонски родови кои живеат во селото Црвена Вода се: Петревци, Смилевци и Мицковци доселени се од соседното одамна раселено село Кочун. Во родот Мицковци го знаат следното родословие:: Никола (на 69 години во 1971)-Неде-Спасе-Мицко чиј татко се доселил тука пред околу 200 години односно околу 1820 година. Од некогашното село кое постоело во месноста Старо Село потекнуваат и се доселиле следните родови кои се намножиле од едно домаќинство: Белевци, Танчевци, Филчевци, Сагламци, Љушовци и Китановци. Родот Мацковци се доселил последен околу 1860 година од раселеното село Мацково кое се наоѓала северно од Црвена Вода во долината на Песочанска Река. Од овој род потекнувал познатиот македонски писател за деца и учител Ванчо Николески. .
Според истражувањата на Бранислав Русиќ во 1948 година, родови во селото Црвена Вода се:
Самоуправа и политика
Од 2004 година, селото припаѓало во рамките на новоформираната Општина Дебрца, формирана на 12 април 2005 година.
Во периодот 1996-2004, селото било дел од некогашната селска општина Белчишта.
Во периодот 1965-1996, селото било во рамките на големата општина Охрид.
Во периодот 1950-1965, селото било дел од тогашната општина Белчишта.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1318 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 13 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Поради славната историја за време на Втората светска војна во селото и неговата околина се наоѓаат бројни споменици од НОВ. Во селото се наоѓа спомен чешма со плоча за паднатите борци во НОБ, како и повеќе други споменички обележја за НОБ кои се распоредени на повеќе места на атарот каде се движеле и бореле бројните партизански одреди.
Иселеништво
Селото Црвена Вода дало голем број на иселеници во блиската околина, ширум Македонија и во странство. Семејства кои се отселиле од Црвена Вода се: Бучковци, Мацковци и уште 20 домаќинства во соседното село Песочани, Јанкуловци, Јаноски, Новковци, Методиевци во Ново Село во Дебрца, Милевци и Танасковци во струшкото село Враништа, Толевци и Башевци се иселиле во охридско Пештани, Димовци во Македонски Брод, Николовци во кичевското село Патец. Во градот Охрид бројни доселеници од Црвена Вода живеат во т.н. „Црногорска Населба“ (Радоица Новичиќ) и населбите во новиот горен дел на градот како 15-ти Корпус, Железничка, Лескајца, Петрино, Видобишта. Иселеници од Црвена Вода има и во Скопје, Битола, Велес, областа Банат во Војводина, Австралија.
Дамир Мулаомеровиќ
Дамир Мулаомеровиќ (роден 19 септември 1974) е е натурализиран хрватски професионален кошаркарски тренер и поранешен играч. Тој во моментов работи како тренер за Косовоскиот национален кошаркарски тим.
Професионална кариера
Мулаомеровиќ ја започнал својата кариера со Слобода Дита во 1990 година. На почетокот на босанската војна, тој побегнал во Загреб, каде што тој се приклучил на Цибона Загреб. Мулаомеровиќ играл таму до крајот на 1997-1998 сезона. Тој заминал од Цибона, за да се приклучи на Фортитудо Болоња. Тој, исто така, играл за Реал Мадрид.
Во Грција тој оставил голем знак. Тој го освоил првенството на Евролигата со Панатинаикос, во 2001-02. Додека тој играл со ПАОК и Панелиниос, тој бил еден од водечките играчи за помош на играчите на грчката лига. На почетокот на сезоната 2006-2007, тој потпишал со Олимпијакос, со цел да ја пополни празнината создадена во тимот од почетокот на сезоната на Арвидас Мацаускас со тешка повреда. Но, во Олимпијакос, тој не се справил со тренерот Пини Гершон, а пред крајот на сезоната, тој добил рано раскинување на договорот.
По Олимпијакос, тој  потпишал со Бруеса ГБЦ, на 22 јануари 2007 година, но поради повреда, тој не играл како што се очекувало. Во текот на летото 2007 година, тој бил во сериозни разговори со Цедевите Загреб од Хрватска, но по пристигнувањето на Цибона, тој не морал да размислува за кој тим ќе се придружи. Тој потпишал 1-годишен договор со неговиот поранешен тим, Цибона.
По 9 години, се вратил во Цибона Загреб. Велејќи дека е „возбуден поради неговото враќање, и дека отсекогаш била привилегија и посветеност да игра за Сибона". Тој бил донесен со посебно инсистирање на новиот тренер на Цибона, поранешниот хрватски кошаркар, Јосип „Џок“ Вранковиќ. Тој изразил желба да ја заврши својата кариера со Цибона.
Во јануари 2009 година се приклучил на друг кошаркарски клуб од хрватскиот главен град КК Загреб. Иако бил ветеран, тој беше клучен играч во првак титулата за првенство на хрватската лига во Загреб, освоена во 2011 година. Следната сезона, кога Загреб беше елиминиран на титулата во одбрана на титулата во мај 2012 година, Мулаомеровиќ го објави своето пензионирање.
Босна и Херцеговина
Роден во босанскиот град Тузла, кој го напуштил како бегалец при избувнувањето на босанската војна, Муламеровиќ сакал да ја претставува новоформираната кошаркарска репрезентација на Босна и Херцеговина.
Хрватска
Босанскиот тим не успеа да го види потенцијалот во Мулаомеровиќ, па го прифати повикот од Петар Сконси, главниот тренер на хрватската национална кошаркарска репрезентација. Mulaomerović ја претставува Хрватска на Летните олимписки игри 1996, Евробаскет 1997, Евробаск 1999, Евробаскет 2001 и ЕвроБаскет 2003.
Тренерска Кариера
Муламеровиќ ја започна својата тренерска кариера наскоро по неговото пензионирање од играње на кошарка. Тој го презеде главниот тренер на клубот во родниот град Слобода Тузла. Во декември 2015 година, Mulaomerović беше назначен за главен тренер на неговиот поранешен клуб, Цибона Загреб. Во јуни 2017 година, тој ја напуштил Сибона.
Во 2016 година, Кошаркарската федерација на Босна и Херцеговина го именуваше Муламеровиќ, нов тренер на високиот национален кошаркарски тим на Босна и Херцеговина. Но, Босна не се квалификуваше на Евробаскет 2017, а Мулаомеровиќ беше отпуштен ..