cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мери Шели
Бат и Марлоу
Семејството на Хариет пречеше во напорите на Перси Шели-коишто беа поддржани од Мери Годвин -за надзор на неговите две деца со Хариет.
Неговите адвокати го советуваа да го подобри својот случај со тоа што ќе се ожени; па тој и Мери, која беше повторно бремена, се венчаа на 30 декември 1816 година во црквата Св. Милдред, Бреад Стреет, Лондон. Г-дин и г-ѓа Годвин присуствувале на венчавката која воедно им ставила крај на семејните несогласувања.
Во март истата година, судот донесе пресуда дека Перси Шели е морално неспособен за чување на деца, а подоцна децата беа сместени во фамилија на свештеник. Исто така во март, фамилијата Шели се пресели со Клер и Алба кај Клер Клермонт која роди бебе на 13 јануари и најпрво го нарече Алба, а подоцна Алегра.
1006 п.н.е.
1006 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1006. година пред новата ера, 6. од вториот милениум п.н.е., 6. од 11 век п.н.е. и седма од 1000-тите п.н.е.
Мери Шели
Бат и Марлоу
Куката Албион на Марлов, Бекинигемшир, голема зграда кај реката Темза. Таму Мери Шери го родила нејзиното трето дете, Клара, на 2 септември. Во Марлоу, тие ги забавуваа нивните нови пријатели Маријана и Ли Хант, кои работеа напорно во своето пишување, и често дискутираа за политика.
1006 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Мери Шели
Бат и Марлоу
Во почетокот на летото 1817 година, Мери Шели ја заврши Франкенштајн, која беше објавена анонимно во јануари 1818 година. Рецензентите и читателите претпоставуваа дека Перси Шели е автор бидејќи книгата беше објавена со неговиот предговор и посветена на неговиот политички херој Вилијам Годвин. Во Марлов, Мери го издаде весникот „Континентално патување“ 1814, додавајќи и материјали напишани во Швајцарија во 1816, заедно со поемата на Перси „Монблан“. Резултатот беше „Историја на шестнеделна турнеја“ објавена во ноември 1817 година.
1006 п.н.е.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4502 и 4503 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3744 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2754 и 2755 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 253 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1006 година се протега во 1630 и 1631, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1690 и 1691 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 463 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1677 и 1676 исламска година пред хиџра.
Мери Шели
Бат и Марлоу
Есента, Перси Шели често живееше далеку од дома бегајки од кредиторите. На заканите од затвор на должникот во комбинација со неговото лошо здравје и стравувањето од губење на старателство врз децата придонело двојката да ја напушти Англија и да замине за Италија на 12 март 1818, година земајќи ги Клер Клермонт и Алба со нив. Тие немаа намера да се вратат.
Италија
Една од првите задачи по пристигнувањето во Италија беше да се чува Алба во Близина на Бајрон, кој живее во Венеција. Тој се согласил да ја одгледа додека Клер нема да има ништо со неа. Фамилијата Шели водеше скитничка егзистенција, никогаш не остануваа на едно место за долго. Со тек на време, тие натрупуваа круг на пријатели и познаници кои шесто се селеа со нив. Двојката се посвети пишување, читање, учење, разгледување и социјализирање. Италјанската авантура на Мери Шери сепак беше, попречена со смртта на двете нејзини деца- Клара во септември 1818 година во Венеција и Вилијам во јуни 1819 година во Рим. Овие загуби ја ставиле во длабока депресија која ја изолирало од Перси Шели, кој во својата тетратка напишал:
Бидејќи мери Шели ги делеше неговите верувања во неексклузивноста на бракот, таа формираше емоционална врска почнувајќи од самата себе и помеѓу мажите и жените од нивниот круг. Таа стана посебно приврзана за грчкиот револуционерен Принц Александар Маврокордато, Гејн и Едвард Вилијамс.
Во декември 1818, Шелиеви отпатуваа на југ со Клер Клермонт и нивните слуги во Наполи, каде преостанаа 3 месеци, при што ги посетуваше само докторот. Во 1820, се соочија со обвиненија и закани од страна за Паоло и Елиса Фоги, поранешни слуги, кои Перси Шели ги беше отпуштил во Наполи набргу по венчавката на Фогиеви. Парот открил дека на 27 февруари 1819 година во Наполи, Перси Шели и Мери регистрирале дво месечно бебе како нивно по име Елена Аделида Шели.
Фогиеви исто така тврдеа дека Клер Клермонт е мајка на детето. Биограферите понудија различни толкувања за овие настани: Како Перси Шели одлучил да посвои некое од локалните деца, дека бебето било на Елис, Клара или на некоја непозната жена, или дека била на Елис и Бајрон. Мери Шели инсистираше на тоа дека би знаела кога Клара би била бремена но нејасно е колку таа навистина знае. Настаните во Наполи, градот кој Мери Шели подоцна го нарекуваше рај населен од ѓаволи, единствено сигурно беше дека таа не беше мајка на детето. Елена Адлоид Шели почина во Наполи на 9 јуни 1820 година.
Летото 1822, бремената Мери со Перси, Клери, Едвард и Џејн Вилијамс се преселија во изолираната Вила Магни, На брегот на морето во близина на „Хамлет“ на Сан Торенцо на заливот на Лерици. Откако се населија, Перси ги рашири „лошите вести“ на Клер дека нејзината ќерка Алегра починала од тифус во манастирот на Боњакавало.
Мери Шели беше расеана и несреќна во тесната и далечна Вила Магни, која ја сметаше за затвор. На 16 јуни, абортираше, изгуби толку многу крв што за малку ја избегна смртта. Наместо да го чека докторот, Перси ја седна во бања со мраз за да го сопре крварењето, докторот подоцна му кажа дека со тоа и го спасил животот. Ништо не беше добро помеѓу паровите тоа лето, и Перси поминуваше повеќе време со Џејн Вилијамс отколку со својата депресивна жена. Повеќето од кратките песни коишто Шели ги напиша во Сан Торенцо беа повеќе за Џејн отколку за Мери.
На брегот, на Перси Шели и Едвард Вилијамс им се понуди шанса да уживаат со нивната „совршена играчка во лето„, нов брод. Бродот беше дизајниран од Даниел Робертс и Едвард Трилни, обожавател на Бајрон, кој се приклучи на забавата во јануари 1822. На 1 јули 1822 Перси Шели, Едвард Вилијамс и капетан Даниел Робертс пловеа јужно по крајбрежјето на Ливорно. Таму Пери Шели, Бајрон и Лајт Хант разговараа за лансирањето на радикалното списание „The Liberal“. На 8 јули, тој и Едвард Вилијамс излегоа на ново патување до Лирици со нивното 18-годишно „бродско момче“, Чарлс Вивијан. Никогаш не ја достигнаа целта. Писмо пристигна до вилата Магни „Ве молиме пишете ни како се вративте дома, бидејќи велат имало невреме по вашето исполовување во понеделникот и ние сме вознемирени. „Хартијата ми падна", Мери подоцна им кажа на пријателите „целата се тресев“. Таа и Џејн Вилијамс побрзаа очајнички до Ливорно па до Пиза, со бледа надеж дека нивните мажи се сѐ уште живи. Десет дена по бурата, три тела се појавија на брегот во близина на Вијареџо помеѓу Лаоворно и Лереци. Трелани, Бајрон и Хант, и трупот на Перси Шели на плажата на Вијареџо.
Враќање во Англија и писателска кариера
По смртта на нејзиниот сопруг, Мери Шели живееше една година со Хант и неговото семејство во Џенова каде што често го гледаше Бајрон и ги транскрибираше неговите поеми. Таа реши да живее покрај нејзиното пенкало и за нејзиниот син, Но нејзината финансиска состојба беше несигурна. На 23 јули 1823, таа ја напушти Џенова за Англија и остана со нејзиниот татко и маќеа во Стренд додека мала аконтација од татко ѝ во законот не ѝ овозможи чекор напред. Сер Тимоти Шели прв се согласи да го подржи неговиот внук, Перси Флоренс, само ако му беше предадено старателството Мери веднаш ја одби таа идеја. Наместо тоа таа успеа да извлече годишен надоместок од Сер Тимоти кој требаше да го наследи имотот, но до крајот на неговите денови одбиваше да се гледа со неа лично, комуницираа само преку адвокати. Мери Шели се зафати со уредување на поемите од нејзиниот сопруг, меѓу другите книжевни зафати, но загрижена за нејзиниот син ги ограничи своите опции. Сер Тиомоти се закани дека ако некоја биографија се објави за поетот ќе престане со надоместокот. Во 1826 година Перси Флоренс стана правен наследник на имотот Шели по смртта на Чарлс Шели, син на неговиот татко и Хариет Шили. Сер Тимоти го покачи надоместокот за Мери од 100 фунти на 250, но финансиската состојба остана лоша. Мери Шели уживаше во стимулирачкото општество во кругот на Влијамс Годвин, сиромаштијата ја спречуваше да се дружи со кого сака. Исто така се почувствува избегнувана од страна на оние, како Господин Тимоти кои сѐ уште не ја одобруваше нејзината врска со Перси Буше Шели.
Во летото 1824 година, Мери Шели се преселила во Кентиш Таун во северен Лондон за да биде во близина на Џејн Вилиамс. Според зборовите на нејзиниот биограф Мјуриел Спарк, таа била „малку заљубена„ во Џејн. Џејн подоцна ја разочарала Мери, озборувајќи дека Перси повеќе ја претпочитал неа од Мери. Во тоа време Мери Шели работела на својот нов роман „The Last Man“ (1826), но исто така им помагала на неколку пријатели кои пишувале мемоари за Бајрон и Перси Шели -Ова биле и нејзините први обиди да го направи бесмртнен нејзиниот сопруг. Мери тогаш ги сретнала америкианскиот глумец Џош Хауард Пејн и американскиот писател Вашингтон Ирвинг, кој ја заинтригирал. Пејн се заљубил во Мери и во 1826 година ја побарал за жена. Таа го одбила велејќи дека откако еднаш била мажена за генијалец, можела повторно само за таков да се омажи. Пејн го прифатил одбивањето и пробал да го наговори и неговиот пријател Ирвинг да ја побара за жена, но безуспешно. Мери била свесна за планот на Пејн, но колку сериозно го сфатила не е јасно.
Во 1827 година, Мери Шели била дел од планот кој и овозможил на нејзината пријателка Изабел Робинсон и љубовницата на Изабел,Мери Дијана Додс, која пишувала под псевдонимот Дејвид Линдсеи, да започнат заеднички живот во Франција како маж и жена. Со помош на Пејн, успеала да набави лажни пасоши за двојката, но деталите ги чувала во тајност од Пејн. Во 1828 година се разболела од големи сипаници додека била да ги посети во Париз. По неколку недели оздравела, немала лузни по лицето но била и без нејзината младешка убавина.
Во периодот од 1827 до 1840a година Мери Шели била зафатена и како писател и како уредник. Ги напишала романите „Перкин Ворбек“ (1830), „Лодор“ (1835) и „Фолкнер“ (1837). Исто така придонела и пет тома од „Lives“ на италијански, шпански, португалски и француски автори на „Lardner’s Cabinet Cyclopаedia“. Исто така пишувала стории и за списанија за жени. Уште помагала во издржувањето на нејзиниот татко, и меѓусебно си помагале во барањето на издавачи. Во 1830 година го продала правото за ново издание од „Frankenstein“ за 60 фунти, на Хенри Колбурн и Ричард Бентли за нивните нови Standard Novel серијали. После смртта на нејзиниот татко, во 1836 година, таа почнала да го собира неговите писма и мемоари за да ги објави, како што побарал во неговиот тестаментот, но по две години работа, таа го напуштила проектот. Низ овој период ја величела и поезијата на Перси Шели, ги промотирала неговите публикации и го цитирала во своите дела. До 1837 година, делата на Перси биле добро познати и сè повеќе се восхитувале на нив. Летото 1838 година Едвард Моксон, издавачот од Тенисон и неговиот зет Чарлс Лемб предложиле да се издадат собрани дела од Перси Шели. На Мери и биле исплатени 500 фунти за да го уреди „Poetical Works“ (1838), за кои Сер Тимоти инсистирал да биде без биографија. Мери нашла начин да ја раскаже приказната за животот на Перси, но и покрај тоа таа напишала обемни биографски белешки за неговите поеми.
Мери Шели продолжила да ги бира со претпазливост своите идни романтични партнери. Во 1828 година го сретнала и почнала да флертува со Францускиот писател Проспер Мериме, но едно нејзино зачувано писмо до него изгледало како одраз на неговата изјава на љубов. Таа била восхитена кога слушнала дека нејзин стар пријател од Италија, Едвард Трилани, се враќа во Англија, а тие во нивните писма си кажувале шеги за брак. Нивното пријателство се изменило, откако Мери го одбила да соработува за неговиот предлог да напише биографија за Перси Шели, а подоцна и реагирал агресивно на нејзиното изоставање на атеистичкиот дел на Queen Mob од поемите на Перси Шели. Неискрени наводи од нејзиниот дневник, од раните 1830-сети до раните 1840-ти, посочуваат дека Мери Шели имала чувства за радикалниот политичар Обри Боклерк, кој можеби ја разочарал двапати женејќи се за други.
Нејзина прва грижа во тоа време била благосостојбата на нејзиниот син Перси Флоренс. Таа ја испочитувала последната желба на нејзинот сопруг, неговиот син да оди во државно училиште и со недоволната помош од Сер Тимоти успеала да го образова во Хароу. За да ги избегне трошоците за интернат се преселиле во Хероу он д Хил за да може Перси да го посетува училиштето како дневен ученик. Потоа Перси отишол на Тринити Колеџот, во Кембриџ, и помалку се занимавал со политика и адвокатура, но не покажал талент како неговите родители. Бил посветен на неговата мајка и откако го напуштил универзитетот во 1841, година се преселил да живее со неговата мајка.
Последни години и смрт
Во 1840 и 1842 година, мајката и синот патувале заедно низ континентот, а тие патувања Мери Шели ги ги запишала во „Rambles in Germany and Italy in 1840, 1842 and 1843“ (1844). Во 1844 година Сер Тимоти починал. Тогаш за првпат во животот Мери Шели и нејзиниот син биле финансиски независни, иако имотот сто го имале се покажало дека вредел помалку отколку што се надевале.
За да и ги исполнат последните желби, Перси и неговата жена Џејн ги ексхумирале посмртните останки на нејзините родители и ги закопале во Борнмут. Во средината на 1840-тите, Мери Шели станала мета на тројца уценувачи. Во 1845 еден италијанец со политички егзил наречем Гатесчи, кој го имала сретнато во Париз, и се заканил дека ќе ги објави писмата кои му ги пратила. Пријател на нејзиниот син подмитил полициски шеф за да ги запленат писмата од Гатесчим за потоа да бидат уништени. Малку подоцна таа купила некои писма кои таа ги напишала и Перси Буше Шели од некој човек кој се нарекувал себеси Г. Бајрон и наметнувајќи се како нелегален син на покојниот Лорд Бајрон. Исто така во 1845, братучедот на Перси Буше Шели, Томас Медвин, и пристапил тврдејќи дека има напишано многу лоша биографија за Перси Шели. Рекол дека ќе ја повлече ако му дадат 250 фунти за возврат, но Мери Шели го одбила.
Во 1848 година, Перси Флоренс се оженил со Џејн Гибсон Сент Џон. Бракот им бил среќен, а Мери и Џејн Добро се сложувале. Мери живеела со синот и снаата на Филд Плејс, Сасекс, во семејниот дом на Шели и во Честер Скуер, Лондон, и ги придружувала на сите патувања.
Последните години Мери Шели била постојано болна. Од 1838 година, страдала од главоболки и напади на парализа на делови од телото, кои некогаш ја спречувале да чита или да пишува. На 1 февруари 1851 година, на Chester Square починала на педесет и три годишна возраст. Починала од тумор на мозокот, како што се сомневал нејзиниот доктор. Според Џејн Шели, Мери Шели побарала да биде погребана со нејзините родители, но Перси и Џејн одлучиле дека гробиштата на Св. Панкрас биле премногу „ужасни“, па затоа одлучиле да ја погребаат во гробиштата на црквата Св. Петар во Борнут, во близина на нивниот нов дом во Боскомб. На годишнината од нјзината смрт, синот и снаата ја отвориле кутијата што се наоѓала на нејзината маса. Внатре нашле прамени од коса од нејзините починати деца, тетратка која ја делела со Перси Буше Шели и копоија од неговата поема „Адонис“, со една страна превиткана околу свилен дел кој содржел малку од неговата пепел и останките од неговото срце.
Феминизам
Лодор се занимава со политички и идеолошки прашања, особено со образованието и социјалната улога на жените. Таа ја разглобува патријархалната култура што ги одделува половите и ги принудува жените да зависат од мажите. Во нејзините приказни, го прикажува општественото мислење за женскиот идентитет - сврзан за краткотрајна вредност на жената во бракот, додека машкиот идентитет може да се одржи и да се трансформира преку употребата на пари.
Космос-1189
Космос-1189 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 288 км, а најмалото на 225.
Бисер
Бисерот има кристална структура и како и надворешниот дел од школката се состои од 80-92% од калциум карбонат. Почетната фаза во формирањето на бисерот е навлегувањето на зрно песок во внатрешноста на школката. Со цел да се заштити од туѓото тело, школката го обложува со мазна и тврда материја која се нарекува седеф и на тој начин спречува зрното песок да го гребе нејзиното меко тело.
Најголемиот бисер на светот е тежок 6,37 кг и е проценет на повеќе од 30 милиони американски долари. Најден е на Филипините во 1934 година и е наречен „Лао-Цеа“. Школката која го направила припаѓа на видот Tridacna gigas.
Видови
Јадрото на лажните бисери е направено од тврд материјал (пластика, седеф или стакло.) кој потоа се обложува со повеќеслојна обвивка од емулзија која го дава конечниот изглед (сјај) на вистински бисери. Производството на ваквите „бисери“ е поевтино и побрзо поради што нивната малопродажна цена е многу пониска од онаа на вистинските. Со нивниот бисерен сјај и ниската цена тие ги задоволуваат потребите на сите оние кои сакаат да имаат бисери, а не можат да си купат вистински.
Во Македонија и пошироко на Балканскиот Полуостров е прочуен охридскиот бисер, кој исто така претставува имитација на вистинските бисери. Јадрото на охридскиот „бисер“ во целост е изработено од седефени зрна кои се добиваат со сечење на морските школки, а тоа се прави во фабрики во Италија и други земји (во Охрид доаѓаат готовите седефени производи: зрна, крстови или фигури на делфини, и сл.). Врз седефот се нанесуваат неколку слоеви емулзија, која порано се добивала од лушпите на рибата плашица, а во ново време се увезува готова. По конечната доработка, охридскиот „бисер“ со својот бисерен сјај се доближува до изгледот на вистинските бисери, а ценет е и поради тоа што целиот е изработен од природен материјал (седеф).
Во Охрид само две семејства се занимаваат со производство на охридски бисер. Најчесто поради желба за заработка или поради незнаење, многумина околу Охридското Езеро продаваат увезени седефени производи (зрна и сл.), нудејќи ги како „охридски бисери“ со што во заблуда ги доведуваат неупатените туристи.
Скапоцените камења и нивното влијание на човекот
Скапоцените и полускапоцените камења можат да влијаат на состојбата на човечкиот ум и тело. Ако се носат на телото или во близина на телото моќта на камењата влијаат на лечење или ублажување на психичките и физичките проблеми. Бисерот спаѓа во групата на т.н. природни скапоцени камења. Бисерот поттикнува храброст и виталност, а калциум карбонатот во неговиот состав овозможува смирувачко дејство.
Лесновска Купа
Географија
Лесновската Купа зафаќа површина од 12 км2, а нејзиниот пречник е со големина од 4 км. Таа има стрмни страни и над околниот релјеф се издига за 400 м. Купата морфолошки особено јасно е изразена од јужната и југозападната страна. Од источната страна е пресечена со долината на Злетовска Река, додека од западната страна со долината на Добревска Река. Врвот на купата претставува добро сочувана калдера (еродиран кратер), чиј пречник изнесува 1,5 км, а длабочината во средишниот дел е од 150-200 м. Околу средишниот дел на калдерата прстенето се распоредени 7-8 купести возвишенија, вулкански некови (чуки). Тие се: Сморинец, Егуменички Рид, Варадинова (Ѕанева) Чука, Нушева Чука, Света Троица, Коларско, Свети Атанас, Штрби Камен, Мали Врв и Илински Врв, а јужно од нив и возвишенијата Волујак и Драч. Од нив, највпечатлив е северниот нек наречен Илин Крст (1.127 м), кој веројатно бил главен вулкански центар и од каде што избивало најголемо количество на лава и вулканокластичен материјал. На јужната и источната страна од купата се јавуваат уште три изразени нека: Гумички Рид (1.048 м), Нушева Чука или Горно Брдо (1.025 м) и Света Троица (1.012 м). Низ средишниот дел на кратерот, во правец североисток-југозапад, тече малата Лесновска Река, која ја пресекува западната рамка на кратерот. На местото на пресекот, долината на реката е стрмна и со голем број на пештери) по страните. Вдлабнатините и дупките во карпите во најголем дел не се природни, туку веројатно се последица на вадењето на цврст вулкански камен за производство на воденички камења.
Геоморфологија
Лесновската Купа претставува остаток од олигоценска вулканска активност во овој дел на Кратовско-злетовската палеовулканска област. Во активниот период, пред околу 25-30 милиони години, купата била многу повисока, а кратерот со поинаков изглед. Вулканот на овој простор се одликувал со силни, експлозивни ерупции, проследени со исфрлање на големо количество на пепел, гасови и густа, тестеста лава. Поради тоа, во околината се среќаваат значителни наслаги на туфови, траги од течење на лава, а има и појави на вулкански бомби. Долготрајната ерозија по завршувањето на активниот вулкански период условила снижување, засекување и засипување на оваа појава, која и покрај толку милиони години денес е релативно добро сочувана. Вулканските карпи на овој простор, односно дацитските игнимбрити се изложени на ерозивни процеси, при што во релјефот се создаваат бројни мали денудациони форми (остенци, чашки, стапалки и др.).
Слабишта
Слабишта (Σλάμπιστα) — река во Нестрамско, Егејска Македонија, лева притока на Стенска Река (Стенопотамос). Му припаѓа на сливот на реката Бистрица.
NGC 7065A
NGC 7065A — спирална галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Слабишта
Опис
Реката се образува од неколку потоци кои извираат од планината Гал’мбица, западно од Попов Врв (1.110 м). Тече во југоисточен правец и минува северно од сртот Ондрија, јужно од селото Чука, па северно од селото Радигоже, ја прима левата притока Сарандиница. На крајот се влева во Стенска Река, малку пред нејзиниот влив во Бистрица (тука наречена Белица).
NGC 7065A
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7065A се споменува и како MCG -1-54-18, NPM1G -07.0505, IRAS 21242-0714.
Слабишта
Опис
Во 1969 г. реката со указ е преименувана во Љанорема (Λιανόρεμα) при преименувањето на топонимите во општината Нестрам и во Агоно (Άγονο) при преименувањето на топонимите во тогашната општина Грлени.
Космос-1190
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 1 јули 1980 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 750 килограми. Космос-1190 бил комуникациски сателит.
NGC 7065A
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7065A е од видот SBc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 7065A има привидни димензии од 1' х 0,9'.
Космос-1190
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 100,8 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 74,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 805 км, а најмалото на 789.
NGC 7065A
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 26 м 57,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -7° 1' 16". Положбениот агол на објектот е во износ од 6°.
Други поделби
Проучување на NGC 7065A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 66774. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 300; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5207. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 810.
NGC 4750
NGC 4750 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4750 се споменува и како UGC 7994, MCG 12-12-19, CGCG 335-25, IRAS 12483+7308.
Откривање
Објектот е откриен на 8 ноември 1798 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4750 е од видот Sa/P. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 4750 има привидни димензии од 2,1' х 1,9'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 50 м 6,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +72° 52' 28"". Положбениот агол на објектот е во износ од 147°.
Други поделби
Проучување на NGC 4750 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43426. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 9; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4407. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1341.
Скокови во вода на Летните олимписки игри 2012 – 3 метри за жени
Скоковите во вода за жени од 3 метри на Летните олимписки игри 2012 се одржаа од 3 до 5 август, во Центарот за водени спортови во Лондон.
Златото и среброто го освоиле кинезинките Ву Минџија и Хе Зи, додека бронзениот медал го освоила мексиканката Лаура Санчез.
Формат на натпреварување
Натпреварувањето беше одржано во три рунди:
Распоред
Сите саатници се по Британско летно време (UTC+1)
Себастијан Дајслер
Себастијан Дајслер (роден на 5 јануари 1980 година, во Лерах) — поранешен германски фудбалер, играч од средниот ред.
Борусија Менхенгладбах
Дајслер започнал да игра фудбал на само шест години приклучувајќи му се на својот прв клуб, ФВ Турмринген. На 15-годишна возраст, тој бил скаутиран и доведен од страна на Бундеслигашот, Борусија Менхенгладбах каде играл за клубот на пониско ниво во периодот од 1995 до 1998. Тој ја започнал својата професионална кариера во 1998 година, правејќи го своето деби за првиот тим на Менхенгладбах во Бундеслигата против Ајнтрахт Франкфурт на 8 септември. За време на сезоната 1998-99 тој одиграл 17 натпревари во Бундеслигата постигнувајќи еден гол, во победата со 2-0 над Минхен 1860. Меѓутоа ждребињата ја завршиле сезоната на последното место и испаднале во втората лига.
Херта Берлин
Со испаѓањето на Борусија Менхенгладбах на крајот на сезоната, Дајслер се преселил во Херта за сума од 4,5 милиони германски марки. Берлинскиот клуб исто така понудил учество во Лигата на шампионите за сезоната 1999-2000. Иако бил на возраст од само 19 години по неговото пристигнување и хендикепиран откако ги скинал лигаментите во 1999 година, сепак Дајслер успеал да се етаблира во средниот ред на Херта и дури да се покаже како вистинска замена за Дариуш Вош како централна фигура во офанзивата на Херта, кога тој претрпел тешка повреда на десното колено во октомври 2001 година и го пропуштил остатокот од сезоната.
Речиси истовремено, германскиот таблоид Билд објавил дека е постигнат договор помеѓу играчот и Бајерн Минхен. Дајслер му се приклучил на Бајерн на почетокот на сезоната 2002-03 за сума од 20 милиони германски марки. Меѓутоа, тој се соочил со огромна критика од навивачите на Херта и медиумите за тоа што не го обелоденил договорот порано, како и прифаќањето на исплата. Дајслер подоцна изјавил дека му било побарано да молчи од страна на тренерот на Херта Дитер Хенес за да се избегнат евентуални немири.
За време на неговото периодот во Херта, Дајслер му помогнал на клубот да го освои Лига купот во 2001 година.
Бајерн Минхен
Дајслер пристигнал во Баерн во летото 2002 година откако го повредил десното колено и му била извршена операција во мај. За жал, периодот на Дајслер во клубот продолжил на сличен начин, така што играчот од средниот ред успеал да одигра само 62 првенствени натпревари во четири и пол години. Поради повредите, тој не бил во можност да се воспостави како постојан стартер во текот на еден подолг временски период. Во исто време, Дајслер се мачел да го издржи притисокот на кој бил изложен во Бајерн и како резултат на тоа паднал во депресија поради која бил третиран како стационарен пациент во Минхенската клиника од ноември 2003 година. По неколку месеци, Дајслер се вратил во тимот, но се здоби со релапс во октомври 2004 година и добил амбулантски третман.
Конечно, Дајслер ја добил својата шанса за поголем број натпревари во првиот тим на Бајерн во сезоната 2004-05, кога исто така му се отворила можност да игра повеќе во поголемиот дел од 2005 година по заминувањето на Михаел Балак во Челзи, Дајслер требало да стане шеф на средниот ред на Бајерн. Меѓутпа, тој ја оштетил синовијалната мембрана во десното колено повторно во март 2006 и поради таа повреда го пропуштил Светското првенство на домашен терен. Иако Дајслер се вратил на теренот во ноември, тој се почувствувал исцрпен и, повикувајќи се на неговиот недостаток на доверба во враќање на потребната стабилност поради неговите чести повреди на коленото, го најавил своето пензионирање на 16 јануари 2007 година. Тренерот на Бајерн Ули Хенес изјавил дека договорот на Дајслер, кој бил во трајност до 30 јуни 2009 година, нема да биде раскинат, туку ќе биде ставен во мирување во случај играчот да се премисли и да посака да се врати на теренот. Дајслер подоцна изјавил дека дошол до заклучок дека тој не бил направен за фудбалскиот бизнис
Репрезентативна кариера
Дајслер играл за германската репрезентација во периодот меѓу 2000 и 2006 година, направил 36 настапи и постигнал три гола. Тој го направил своето деби за во пријателски натпревар против Холандија на 23 февруари 2000 година, а исто така бил дел од германската репрезентација на Евро 2000 четири месеци подоцна, каде играл во сите три натпревари од групата кога Германците разочарувачки испаднале уште по првиот круг на турнирот. На 2 септември 2000 година, тој го постигнал својот прв гол за Германија, првиот гол во победата со 2-0 над Грција во квалификациите за Светското првенство 2002.
1005 п.н.е.
1005 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1005. година пред новата ера, 5. од вториот милениум п.н.е., 5. од 11 век п.н.е. и шеста од 1000-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4503 и 4504 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3745 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2755 и 2756 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 252 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1005 година се протега во 1631 и 1632, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1691 и 1692 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 462 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 1676 и 1675 исламска година пред хиџра.
Банка на Канада
Банката на Канада е централна банка на Канада. Нејзиното седиште се наоѓа во Отава, а тековен гувернер е Стивен Полоз.
Историја
До Големата депресија, Канада немала своја централна банка, но кризата довела до промена во владата и голема критика на банкарскиот систем. Во 1933 година, премиерот Р.Б. Бенет формирал Кралска комисија за проучување на организацијата и работењето на банкарскиот и монетарниот систем и Кралската комисија, предводена од лордот Мекмилан, во својот извештај препорачала формирање на централна банка. Наскоро, новата влада донела амандман во Законот за Банката на Канада и во 1938 година, банката преминала во јавна сопственост. Законот за Банката на Канада, со кој се дефинираат функциите на Банката, бил изменет многупати од 1934 година, но преамбулата на законот не е променета и според неа, банката „ги регулира кредитите и валутите во најдобар интерес на економскиот живот на нацијата“.
Управување и раководење
Банката на Канада е предводена од Управниот совет, органот за создавање политики на банката, кој е одговорен за водење на монетарната политика и за промовирање на сигурен и ефикасен финансиски систем. Управниот совет го сочинуваат гувернерот, вишиот заменик-гувернер и четири заменици на гувернерите. Главната алатка на Управниот совет за спроведување монетарна политика е каматната стапка преку ноќ (позната и како клучна стапка на политиката) која вообичаено се одредува на осум фиксни дати во годината. Советот ги донесува своите одлуки за стапката со консензус, наместо со поединечни гласови, како што е случај кај некои други централни банки. Извршниот совет на банката е составен од Управниот совет и од главниот извршен директор. Заедно, тие ја градат стратешката насока на банката. Како главен извршен директор на банката, гувернерот е претседател на Одборот на директори и на Управниот совет на банката. Вишиот заменик-гувернер е заменик извршен директор на Банката на Канада. Тој го надгледува стратешкото планирање и работењето на банката; ја дели одговорноста за водење на монетарната политика како член на Управниот совет; тој е член на Управниот одбор. Одборот на директори го назначува министерот за финансии за тригодишен мандат. Составен е од гувернерот, вишиот заменик-гувернер, 12 надворешни директори и заменикот на министерот за финансии. Одборот е надлежен за: општ надзор над управувањето и управувањето со банката, надгледување на општата политика на банката (одобрување на корпоративните цели, планови и годишниот буџет) и назначување на гувернерот и вишиот заменик-гувернер. Монетарната политика не е формулирана, ниту имплементирана од надворешните директори.
Банката на Канада е посебен вид корпорација, во сопственост на федералната влада, но со значителна независност во извршувањето на своите одговорности. На пример, гувернерот и вишиот заменик на гувернерот ги назначува Управниот одбор на банката (со одобрение од владиниот кабинет), а не федералната влада. Заменикот на министерот за финансии е член на Одборот на директори, но нема право на глас. Своите расходи банката ги доставува до Одборот на директори, а не до министерството за финансии. Вработените во банка се регулирани од неа, а не од федералните агенции за јавни услуги. Сметководствените извештаи на банката се ревидирани од надворешни ревизори назначени од кабинетот, по препорака на министерот за финансии, а не од генералниот ревизор на Канада.
Монетарната политика за време на Глобалната финансиска криза
Во 2008-2009 година, канадската економија западнала во рецесија пред сè заради проблемите на пазарот на хипотеки во Соединетите Американски Држави. На 8 октомври 2008 година, Банката на Канада ја намалила стапката на кредитите преку ноќ од 3% на 2,5%, а оваа акција била проследена со низа дополнителни намалувања на стапките. За разлика од САД и Велика Британија, Банката на Канада не се вклучила во квантитативното олеснување.
Девизни резерви
Канада е 28-от најголем сопственик на девизни резерви во светот (83,13 милијарди американски долари). Девизните резерви во Канада во просек изнесувале 21,32 милијарди американски долари во периодот од 1953 до 2019 година, достигнувајќи највисоко ниво во јануари 2019 година (87,87 милијарди американски долари) и најниско ниво од 1,68 милијарди американски долари во мај 1962 година.
Банкноти
Банката на Канада има тим од хемичари, физичари и инженери кои одредуваат потенцијални закани за фалсификување на банкнотите, ги проценуваат материјалите за подлогата и потенцијалните безбедносни одлики на банкнотите. Таа е дел од групата „Четири нации“ на централните банки, која ги вклучува Резервната банка на Австралија, Банката на Англија и Банката на Мексико, кои соработуваат во истражувањето, тестирањето и развојот на безбедноста на банкнотите. Сочинувајќи околу 2% од сите глобални резерви, канадскиот долар е петтата најголема резервна валута во светот, зад американскиот долар, еврото, јенот и фунтата. Сите банкноти се печатат во канадската компанија за банкноти, со седиште во Отава, којс има договор со Банката на Канада.
Неда (митологија)
Неда (грчки: Νέδα) била нимфа во старогрчката митологија.
Митологија
Била Океанида на Најада кај реката Неда, крај планината Ликеј во Аркадија, но исто така и на истоимениот град. Со своите сестри, Тисоја и Хагно, го негувала Зевс после неговото раѓање. Ја споменувал Калимах во својата химна за Зевс, но и Павзаниј, кој забележал дека по традицијата на Месените таа и Итома биле дадилки на Зевс. Исто тако пишувал дека таа е претставена во храм на Атена во Атина. Се смета дека е најстара од сите нимфи.
Биологија
Латинското име на оваа личност (Neda) е назив за родот бубамара.
Тарабука
Тарабука — македонски народен ударен инструмент со арапско потекло, изработен од глина во форма на вазна, затворена со штавена кожа, по широката кружна површина. Египетскиот назив за овој инструмент е дарабуке, а арапскиот дарабуках.
Во Македонија корпусот на тарабуката се изработува од глина. Тарабуката се состои од два дела: горниот дел во форма на тимпан, со кружен отвор, затворен со штавена кожа, поставен на празна цевка проширена при крајот. Вкупната височина на тарабуката варира меѓу 200 и 450 мм. Корпусот на тарабуката може да биде украсен со шари или без нив (еднобоен). Тонот се произведува со удирање по распнатата кожа, наизменично со левата и десната рака. Тарабуката најчесто при свирењето се држи под левата мишка, врзана со врвца префрлена преку рамото. Денес тарабуката често се користи како ритмички инструмент во различни состави на народните оркестри. Денешните истражувања упатуваат на заклучокот дека во Македонија тарабуката ја пренесле патувачките турски ансамбли. Во македонската практика е влезена во поново време, а поради силниот и пробивен звук, почесто се среќава во придружба со хармоника или во состави од дувачки инструменти.
Охридска архиепископија (појаснување)
Поимот охридска архиепископија може да се однесува на некои од следните македонски цркви:
Желево (иселеничко друштво)
Иселеничкото добротворно братство „Желево“ — иселеничко друштво на Македонците по потекло од селото Желево, Леринско. Друштвото било основано во Торонто, Канада во 1907 г. Подоцна на 1 мај 1921 г. друштвото е преименувано во Спомагателно братство „Желево“. Дејноста на друштвото се одвива во Желевскиот дом (од 1948).
IC 1089
IC 1089 — галаксија во соѕвездието Бик, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 22 декември 1897 година од страна на Стефан Жавел.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1089 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. IC 1089 има привидни димензии од 0,4' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 28 м 46,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +4° 23' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на IC 1089 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1267477.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Алек Болдвин
Александер Рае "Алек" Болдвин (роден на ) — американски глумец кој е добитник на Златен глобус и номиниран за Оскар и Еми-награда. Тој е најстариот и најпознатиот од браќата Болдвин и својата кариера ја има започнато во многу филмови и ТВ-емисии.
Ран живот
Алек Болдвин е роден во Масапекуа, Њујорк, син на Каролин Њукомб и Александар Рае Болдвин Јуниор. Бил одгледан во католичка фамилија од ирско и француско потекло. Неговите браќа: Даниел, Вилијам и Стивен, по стапките на Алек станаа глумци.
Љубка Рондова
Љубка Рондова (Любка Рондова) е бугарска пејачка на народни песни од Бугарија.
Животопис
Родена е во костурското село Шестево во 1936 година. Во 1948 година, за време на Грчката граѓанска војна, влегува во групата на таканаречените деца-бегалци, со кои е изнесена од комунистичките партизани надвор од земјата. Живее во Полска и Чешка. Завршува словенска филологија на Карловиот универзитет во Прага. Зборува неколку странски јазици. Во 1960 година семејството на Љубка се преселува во Бугарија и таа работи како туристички водич, преведувач, уредник и служител во оддели за култура во различни организации.
Нејзиниот сериозен пат на народна пејачка започнува по преселувањето во Софија, кога се зачленува во најстариот ансамбл во Бугарија за народни песни и танци „Гоце Делчев“. Во него останува 30 години, каде долго време е солистка и лицето на ансамблот. Нејзиниот репертоар е изграден врз основа на песни, наследени од мајка и и баба и а ги усовршува и своите изведувачки способности.
Во 2000 година, е издаден нејзиниот прв албум на компакт диск „Смилјана“. Во него се вклучени 22 најпопуларни и омилени песни од целото нејзино 40-годишно музичко наследство. Во 2003 година, излегува и нејзиниот втор компакт диск „Песните се моите деца“, во кои се вклучени 15 потполно нови исполнувања. Од нив 9 стари автентични песни од нејзиното родно Костурско и 6 авторски.
Сѐ до нејзината смрт Љубка Рондова продолжува да открива и запишува автентични народни песни.
За нејзиниот придонес во развојот и популаризирањето на бугарската култура, на 22 мај 2002 година Љубка Рондова е удостоена со орден „Стара планина“. Таа е носител на орден „Кирил и Методиј“ II степен и златен медал „Петко Војвода“.
Космос-1191
Космос-1191 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 717,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 62,6°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 9705 км, а најмалото на 640.
Црква „Вознесение Христово“ - Мокрени
Црквата се наоѓа под манастирските конаци.
Текстура
Текстура е надворешна одлика на површината на секоја природна и вештачка материја кој може визуелно да се перцепира:
· природни текстури – на материјалите од природно потекло;
· вештачки текстури – на материјалите создадени од човекот по вештачки пат.
Релјефна имитација на текстура се добива со употреба на разни материјали и видови алатки. Текстура како илузија се применува во ликовната уметност како визуелна текстура на одредена површина, а се добива со разни сликарски техники. Текстурата има големо значење во секојдневниот живот, во дизајнот, ентериерот, архитектурата и уметноста.
Во дизајнот на предмети за секојдневна употреба текстурата се применува и како естетска вредност или како функција. Некои површини мора да бидат рапави (автомобилски гуми, површини на патишта, рачки на садови итн.ќ или мазни (садови, ножеви, прибор за јадење итн.) поради функционални причини – заради полесно одржување на хигиената, заради избегнување на лизгање итн. Во архитектурата, ентериерот и екстериерот, поради декоративна и функционална намена се врши комбинирање на материјали со различна текстура: мазни, рапави, сјајни, или матирани.
Белева Река
Белева Река или Беливо (Ξηροπόταμος, Ксиропотамос) — река во Костурско, Егејска Македонија, лева притока на Чернево (Циронга).
Гунила Персон
Соња Гунила Персон (родена на 31 декември 1958 година) е шведска поранешна манекенка и актуелна телевизиска личност. Таа е ќерка на Нилс Ерик Персон (1920–1998) и Ајрис Стрид (родена 1926 година).