cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Маркетиншка стратегија
Видови стратегии
Маркетиншките стратегии можат да се разликуваат во зависност од дадената ситуација во којашто се наоѓа даден бизнис. Меѓутоа, постојат бројни начини на коишто можат да се групираат некои општи стратегии. Подолу е наведен краток опис на најчестите категоризирачки методи:
Стратегии коишто се засноваат на доминација на пазарот - Во овој метод, фирмите се групираат врз основа на нивното учество на пазарот или на нивната доминантност во одредена индустрија. Најчесто разликуваме четири видови на стратегии за доминација на пазарот:
Општи "Портер"стратегии - стратегија којашто го опфаќа соодносот на стратешкиот обем и стратешката сила.
Стратешкиот обем се однесува на навлегувањето на пазарот, додека пак силата на стратегијата се однесува на одржливата конкурентна предност на фирмата. Општата стратегија (портер 1984 година) содржи две алтернативи, а секоја од нив пак, располага со по две алтернативни гранки. Тие се Диференцијација и Економично водство.
Постојат три видови : Овие модели на растеж се познати како органски растеж. Хоризонталниот растеж е оној растеж при којшто фирмата расте кон стекнување нови бизнис зделки коишто припаѓаат на ист бизнис домен, како на пример, продавница за облека се стекнува со продавница за храна. Двата бизниси се во доменот на продажбата и нивното поврзување води кон проширување. Вертикалната интеграција се дели на вертикална интеграција нанапред и на вертикална интеграција наназад. Вертикалната интеграција нанапред е онаа при којашто фирмата се проширува кон своите потрошувачи, како на пример, фирма за прехранбено производство се стекнува со продавница за прехранбени производи. Вертикална интеграција наназад е онаа при којашто фирмата расте кон својот извор на залихи, на пример, продавница за прехранбени производи се стекнува со фирма за прехранбени производи.
Стратешки модели
Учесниците во маркетингот честопати се служат со стратешки модели и алатки за да ги испитаат маркетиншките одлуки. Кога почнува да се прави стратешка анализа, може да се користи моделот 3-К (Клиент, Конкуренти, Корпорација), потребен за целосно разбирање на стратешкото окружување. Ансоффова Матрица е модел којшто исто така се користи за да се пренесе конкурентскиот маркетиншки микс на стратешкото позиционирање на една организација. Моделот којшто ги содржи четирите елементи на маркетиншкиот микс - Цена, Производ, Промоција и Дистрибуција (во странската литература познат како 4Ps - Price, Product, Promotion and Place) се користи за правење на маркетиншки план којшто е потребен за реализирање на претходно определената стратегија.
Има многу компании, особено оние од пазарот на производи за широка потрошувачка, коишто ја применуваат теоријата за водење на бизнис којшто се концентрира на потребите на потрошувачите, купувачите и трговците на мало. Нивните оддели за маркетинг посветуваат доста време трагајќи по "Можности за растеж" во областа на нивниот сектор, преку откривање на значајни проникнувања (начини на размислување и на однесување) кај нивните целни Потрошувачи, Купувачи и Партнери во продажба. Можностите за растеж произлегуваат од промените коишто настануваат во пазарните трендови, од промената на динамиката на сегментите како и од внатрешниот бренд или од оперативните деловни предизвици. Тогаш, маркетиншкиот тим ќе може да ги стави во предност овие можности за растеж и да започне да создава стратегии со коишто ќе се искористат можностите коишто би можеле да придонесат за нови или веќе докажани производи, за услуги, како и за промена на моделот којшто ги содржи седумте услуги на маркетиншкиот микс - Цена, Производ, Промоција, Дистрибуција, Луѓе, Физички доказ, Процес (во странската литература познат како модел 7Ps - Price, Product, Promotion, Place, People, Physical evidence, Process)
Реален маркетинг
Реалниот маркетинг пред сè, во голема мера се занимава со здраворазумско справување со ограничен број фактори, во окружување во коешто се располага со недоволно информации и со ограничени ресурси, коишто дополнително се комплицираат со несигурноста и со кратките временски рокови. Во вакви околности, користењето на класичните маркетиншки техники е недоволно и несоодветно.
Според тоа, на пример, како резултат на нерационални процеси ќе произлезат многу нови производи, а рационалниот процес на развој веројатно ќе се искористи (ако воопшто се искористи) за да се елиминираат најлошите производи. Концептот за рекламирањето и за амбалажирањето, ќе биде творба на вработените задолжени за извршување на креативниот дел од работата, а овој концепт подоцна се испитува од страна на менаџерскиот тим, најчесто по пат на инстинктивна проценка, со цел да се провери неговата оправданост.
Најчесто, маркетиншките менаџери ја користат својата интуиција и искуство при анализирањето и справувањето со сложените и единствени ситуации со коишто се соочуваат; притоа без да се потпрат на теоријата. Честопати, станува збор за моментално донесени одлуки коишто се засноваат на интуиција; кадешто целата стратегија дополнета со познавањата на клиентот, ќе го определи квалитетот на применетиот маркетинг. Овој, речиси инстинктивен менаџмент, понекогаш се нарекува „груб маркетинг“; со цел да се разликува од префинетата, естетски пријатната форма на маркетингот, којашто ја претпочитаат теоретичарите.
Биотички фактори
Биотички фактор или Биотички однос е односот помеѓу организмите (растенијата, животните и човекот). Биотичките фактори во еден екосистем ги вклучуваат: растенијата, животните, праживотните и сите други живи организми. Биотичките како и абиотичките фактори се во различни заемни дејства. Сите организми се борат за: храна, вода, простор и други потреби за опстанок во средината која ги опкружува. Поради нивните заеднички особини се јавува конкуренција меѓу различните видови. На пример: два различни видови од една заедница можат да се исхрануваат со исти растенија.
Други две форми на заемни дејства на биотичките фактори се грабливоста и симбиозата. Кај грабливоста едно животно, грабливецот, го убива и го јаде другото животно, пленот. На пример: во шумската заедница волкот е грабливец, а еленот е плен. А симбиозата претставува блиска врска меѓу два организми од различни видови. Обично, барем едниот вид има корист од оваа врска.
Конкуренција
Конкуренцијата е една од основните начини на кои организмите се во заемни односи. Таа претставува користење или одбрана на еден природен извор од страната на една единка, со што таа го брани изворот од дугите единки. На пример: речната пастрмка се бори за биотопот. Кога другите риби ќе се обидат да влезат во нејзината територија таа се бори да ја задржи. Доколку во тоа биде успешна, таа го задржува изборот на храна и на простор.
Биолозите препознаваат два главни вида на конкуренција - интраспециска и интерспециска.
Интраспециската конкуренција е меѓу членови од ист вид. Таа конкуренција е многу остра, бидејќи на членовите од ист вид им се потребни: иста храна, простор, и партнери. На пример: кај многу видови на цицачи како што се волкот или бабунот, мажјаците се борат за место во заедницата кое ќе им овозможи да се парат. Исто и крајбрежните дрвја на ист начин се борат за што поголема достапност до хранливите материи и водата од почвата, како и потребата за сончева светлина при процесот фотосинтеза.
Во една популација, единките кои се приспособени за опстанок го пренесуваат својот генетски материјал на малдите во поголема пера од нивните помалку успешни конкуренти. На тој начин интраспециската конкуренција е една од движечките сили во еволуцијата.
Интерспециската конкуренција е меѓу членовите на различни видови. Овој тип на конкуренција е со послаб интензитет од онаа меѓу единките од ист вид. Бидејќи единките од различни видови не се натпреваруваат за иста храна, простор или партнери. Но кога два вида се борат за одреден природен извор, едниот ќе го добие, а другиот не.
Радолишта
Радолишта — село во областа Дримкол, во Општина Струга, во околина на градот Струга.
Потекло на името
Името на селото првпат е споменато како „Радолиште“ во 1342 година.
Постојат повеќе објаснувања за потеклото на името:
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во областа Дримкол, во јужниот дел на територијата на Општина Струга, во југозападниот дел на Струшкото Поле, чиј атар се издига до сртот на планината Јабланица, каде се допира со државната гранична линија со Албанија. Селото е рамничарско-ридско, чии куќи се издигаат на надморска височина од 700 до 820 метри. Од самиот град Струга е оддалечено 4 километри.
Селото се наоѓа на источните падини на планината Јабланица, десно од регионалниот пат Струга-Ќафасан. Околни села се: Калишта, Франгово и Шум.
Месностите во планинскиот дел на атарот на селото ги носат следниве имиња: Љугу Франгут, Пуза Алију, Мечкина вода, Гропа љамес, Регае портес, Гропе Браимит, Корита Тоне, Корија Рајца, Џафер Џура, Аре Френговарит, Гропа Клења, Чесма волинчес, Сенка радолишка, Рујен, Гропе масовит и Краста. Месностите во котлинскиот дел на атарот ги носат следниве имиња: Шкрка, Фиериште, Ливада френговас, Блатат, Врештат, Куќерлина, Огради и Ќерамитица.
Селото има збиен тип. Постојат повеќе маала, главно именувани по родови, како што се: Оџалари, Даутлари, Черменика, Врчар, Ускалар и други.
Историја
Селото спаѓа меѓу најстарите села во Струшко. Во него е откриена една римска или старовизантиска базилика. Подоцна, во ова село се наоѓала и црквата „Св. Богородица“, која во периодот 1342-1345 година, кралот Стефан Душан ја предал на црквата „Св. Богородица Перивлепта“ од Охрид. Во грамотата на царот Душан е спомената под името Оу Радов’лиштехь. Селото било седиште и на една православна епархија.
Во минатото, селото било словенско-христијанска населба. Меѓутоа, од почетокот на век, тука започнале да се населуваат Албанци. Тие, како муслимани, биле повластени во рамки на тогашното царство, и постепено постарите родови започнале да се иселуваат. Последните две христијански домаќинства го напуштиле селото околу 1900 година. Родовите се иселиле во селото Вишни и во градот Струга.
Во самото село и во атарот се сретнуваат старини, претежно од христијански гробишта и од 3-4 цркви. На едно од тие места се наоѓал некогашниот средновековен храм „Св. Богородица“.
На 28 октомври 1944 година германските окупатори го извршуваат еден од најголемите масакри за време на Втората светска војна на територијата на Македонија. Стрелаат 82 жители на Радолишта и ги горат до темел куќите на селаните. Стрелањето успеале да го преживеат само седуммина радолиштанци. Тие паднале меѓу мртвите тела на соселаните, не пуштајќи ни глас, а во вечерните часови успеале да избегаат.
Стопанство
Атарот зафаќа простор од 14,9 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 814 хектари, на обработливото земјиште отпаѓаат 336 хектари, а на пасиштата 227 хектари.
Дан Мингер
Дан Мингер (Daan Myngheer; во  —  во ) — белгиски професионален друмски велосипедист.
Радолишта
Стопанство
Селото, во основа, има полјоделско-шумарска функција.
Селото има услови за полјоделство, шумарство и сточарство. Освен тоа, жителите оделе и одат и на печалба.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Радолишта имало 700 жители Албанци муслимани.
Дан Мингер
Живот
На 26 март 2016 година ја започнал трката Критериум Интернасионал 2016 на Корзика. Во последните 25 километри од првата етапа, Мингер доживеал срцев удар. Починал два дена во болницата во Ајачо, како последица на инфарктот.
Радолишта
Население
Селото е големо, населено со албанско население и со пораст на населението. Така, селото во 1961 година броело 1.617 жители, додека во 1994 година бројот се зголемил на 2.892 жители.
Според пописот од 2002 година, во селото Радолишта живееле 3.119 жители, од кои 1 Македонец, 3.085 Албанци, 1 Турчин и 32 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 2.067 жители, од кои 1 Македонец, 1.954 Албанци и 112 лица без податоци.
Родови
Во селото живее муслиманско-албанско население.
Постари албански родови се: Оџалари, Лена, Мамутлар, Даутлар и Ајрула. Предците на родот Лена се доселени од селото Врче, Албанија.
Понови албански родови се: Черменика, Колоња, Врчар, Зуљалар, Шемолар, Волинче, Мерколар, Ускалар и Белица. Родот Врче потекнува како и родот Лена. Родот Черменика доселен е од селото Фнарс, од областа Черменика во Албанија. Во тој род се знае следнава генеалогија: Реџо (жив на 70 години)-Љуман-Раман, основач на родот. Родот Белица е доселен од селото Долна Белица. Родот Колоња доселен е од областа Колоња во Албанија.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Струга, која била проширена по новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото се наоѓало во некогашната Општина Струга.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Струга. Селото припаѓало на некогашната општина Струга во периодот од 1955 до 1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било седиште на тогашната Општина Радолишта, во која покрај селото Радолишта, се наоѓале и селата Вишни, Заграчани, Калишта, Мали Влај, Радожда, Франгово и Шум. Во периодот 1950-1952 година, исто така, постоела Општина Радолишта, во која влегувале селата Заграчани, Радолишта и Шум.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места место бр. 1875, 1875/1, 1876, 1876/1 и 1877 според Државната изборна комисија, сите сместени во основното училиште.
На локалните избори во 2017 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 3.252 гласачи. На референдумот во 2018 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 3.280 гласачи.
Културни и природни знаменитости
Близу до селото Радолишта, на северниот брег на Охридското Езеро, е откриена ранохристијанска базилика. Црквата е трикорабна со нартекс и анекси северно и јужно од објектот. Подовите во наосот и нартексот се изведени во мозаик со геометрики, растителни и зооморхни слики. Датира од - век.
Иселеништво
По Првата светска војна, некои жители се преселиле во Албанија и во Турција. По Втората светска војна, некои домаќинства заминале во Струга (10 к.), Охрид (8 к.) и Битола (7 к.). Има иселеници и во другите соседни села: Заграчани (Леши, 2 к.) и Долна Белица (Радолиштани, 2 к.).
NGC 2482
NGC 2482 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Крма, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 ноември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2482 е од видот III1m. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,3 m. NGC 2482 има само една позната привидна димензија, која изнесува 10'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 55 м 12 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 24° 15' 30".
Други поделби
Проучување на NGC 2482 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 320; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6553. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 420.
Пливање (спорт)
Пливањето е спорт којшто вклучува натпреварување чија цел е да се преплива дадена далечина со самостојно придвижување нанапред во водата. Пливањето како спорт се практикува широко низ светот и е дел од модерните Олимписки игри со почеток во 1896 година. Заедно со други акватички дисциплини, како нуркање, синхронизирано пливање и ватерполо, спортот е раководен од Меѓународната пливачка федерација (ФИНА).
Во основа, пливањето може да се изведува во природни услови (море, езеро) или во базени (отворени или затворени). Најчесто, натпреварите се одржуваат во базен, со должина од 50 метри и со широчина од 21 метар, а тој е поделен на осум натпреварувачки патеки. Почетокот на натпреварот по пливање, со исклучок на грбното пливање, се изведува со скок од стартни блокови.
Постојат повеќе пливачки техники (стилови), и тоа:
Список на државни водачи во 1019 година
Ова е список на државни водачи во 019 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 4694
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4694 се споменува и како UGC 7969, MCG 2-33-23, CGCG 71-44, VCC 2066, IRAS 12457+1115.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4694 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 4694 има привидни димензии од 3,3' х 1,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 48 м 14,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +10° 59' 2"". Положбениот агол на објектот е во износ од 140°.
Други поделби
Проучување на NGC 4694 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 43241. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 194; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 885. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 41.
Црква „Св. Ѓорѓи“ - Новоселани (Прилепско)
Свети Ѓорѓи – главна и единствена селска црква во селото Новоселани. Сместена е во крајниот западен дел од селото, на височина којашто ѝ дава доминантна положба во однос на остатокот од селото.
Архитектура
Градбата на црквата е еднокорабна, со правоаголна основа, полукружна апсида на источната срана и полуобличест свод. Кон западната страна се доградени припрата и помошен објект со правец на протегање север-југ. Влезот на припратата се наоѓа на северната страна и над просторот пред него има продожена натстрешница. Влезната врата на црквата се наоѓа на западната страна и над неа има ниша со фреска на Свети Георги. Внатрешноста на храмот е живописана. Објектот на храмот во целост е варосан и е покриен со кров од ќерамиди.
Дворот на црквата е ограден со метална ограда и во него се сместени камбанаријата и селските гробишта. Камбанаријата е со шестаголна основа и се состои од два дела. Долниот дел во целост е малтерисан и варосан и на западната страна се наоѓа влезот, додека горниот дел е изграден од тули и на секоја негова страна има по една монофора.
Музеј на македонската борба
Музејот на македонската борба за самостојност се наоѓа во Скопје, Македонија, на левиот брег од реката Вардар. За главен архитект при изградбата на објектот бил избран Зоран Јордановски, а музејот бил изграден од претпријатието „Бетон“ од Штип.
Музејот бил изграден во периодот од 2008 до 2011 година, и официјално отворен на 8 септември 2011 година, по повод дваесет години од прогласувањето на независноста на Република Македонија. Самата негова зграда е прогласена за културно наследство на Македонија Директор на оваа установа е Даниела Николова.
Музејот работи со работно време од 10 до 18 часот, од вторник до недела, а понеделник е неработен ден. Секоја организирана посета во музејот треба да биде најавена. Бесплатен е влезот во среда за средношколците, бесплатен четврток за студентите, бесплатен влез за социјално загрозените граѓани, децата без родители и за хендикепираните лица.
Опис
Музејот на македонската борба за самостојност e проект на Владата на Република Македонија, а реализиран од Министерството за култура на Република Македонија. Формиран е со Одлука на Влада на РМ од 31 јули 2008 година. Изградбата на музејот почнала во 2008 година и траела три години. Музејот е отворен на 20-годишнината од независноста на Република Македонија, на 8 септември 2011 година.
Витражот, кој го краси централниот дел на холот на Музејот на македонската борба, е направен од преку 14.248 катедрални и опалесцентни парчиња стакло. Во форма на круг, тој е насловен како Македонско оро. На целата кружница се забележува богата украсна орнаментика со фолклорни и флорални елементи, од традиционалната текстилна орнаментика од македонското поднебје. Формите се повторуваат и го формираат кругот. Помеѓу нив се истакнуваат по два цветни орнаменти- лалиња.. Витражот се наоѓа под куполата на зградата на музејот и го краси централниот дел на холот на музејот.
Автори на музејската поставка се проф. д-р Зоран Тодоровски, проф. д-р Даринка Петреска, проф. д-р Виолета Ачкоска и проф. д-р Никола Жежов. Автор на сценографскиот амбиентален простор архитект Валентин Светозарев.
Внатрешна организација во Музејот
Работите и задачите во НУ Музеј на македонската борба за самостојност се вршат во организациски облици преку шест самостојни одделенија и една подружница, Порта Македонија, односно:
Самиот музеј се состои од тринаесет хронолошки подредени одделенија, и секое од нив ја претставува историјата на македонскиот народ од повеќе периоди. Музејската презентација е реализирана на интерактивен начин преку комбинирање на многу различни форми. Прегледот на историските настани, процеси, личности од XIX и XX век, се надополнува со автентичната колекција на 2.749 музејски предмети - оружје, документи, фотографии, мапи, медали, весници, документарен материјал, помошни материјали – восочни фигури (153), масовни сцени и портрети (109), како и амбиентални диорами збогатени со аудио-визуелни ефекти. Музејските фондови постојано се збогатуваат и преку донации или откуп.
Музејска поставка
Во првата просторија е претставен раниот период на македонската борба, кога ајдутите сè уште немале дефинирано политичка платформа. Сите останати простории понатаму се поврзани хронолошки сè до периодот на комунизмот.
Настани и постојани проекти
Музејот е организатор или коорганизатор на голем број настани како: промоции, трибини, одбележување јубилеи, изложби, панел-дискусии, концерти, работилници, предавања, хуманитарни базари и други акции. Заедно со објектот на Порта Македонија, вкупниот број на настани, од комерцијален и некомерцијален карактер, организирани во периодот од пет години постоење се над 600 настани. Меѓу нив се: Филателистичко-букистичка изложба по повод педесетгодишнината од постоењето на „Струшките вечери на поезијата“, одржана во ноември 2011г.; Панел-дискусијата за делото на еден од најзначајните политички емигранти во 20 век – Драган Богдановски одржана на 30 мај 2012 г.; шестдневното одбележување на 120 години од Денот на македонската револуционерна борба во периодот од 18 до 23 октомври 2013 г., во чии рамки се промовираше и музејската копија на Црешовото топче изработена од копаничарот Будимир Апостолски; Изложбата на д-р Бранислав Светозаревиќ „Убавините и богатствата на македонските цркви и манастири“ отворена на 3 март 2014; Изложба по повод 70 години од победата над фашизмот под наслов „Обединети сме посилни“ во соработка со Државниот архив на РМ одржана на 6 мај 2015 година; Изложбата на најмалиот етнолошки музеј на светот од Џепчиште на 18 мај 2016 и други.
Постојани проекти на Музејот на македонската борба за самостојност се оние кои се реализираат секоја година, а меѓу нив е Музејот - пријател на децата, образовен проект на НУ Музеј на македонската борба кој се реализира од почетокот на 2012 година;
Изданија и публикации
Музејот се јавува како издавач на десетина изданија, каталози, книги, меѓу кои монографските изданија на македонски и англиски јазик, и македонско-англискиот каталог посветен на уметничките слики во постојаната поставка на музејот, како и водич за слепи и слабовидни лица од 2018 година. Меѓу позначајните изданија се:
Критики
Музејскиот комплекс, дел од проектот „Скопје 2014“ предизивкал остри реакции во јавноста, посебно од страна на опозицијата. .
Макрин
Макрин (латински:Marcus Opellius Macrinus) бил римски цар од династијата Север. Познат е и како Маркo Опелиj Макрин. Роден е во 165 година. Со Римското Царство управувал од 217 година до 218 година. Негов наследник е Елагабал.
Црква „Св. Атанасиј“ - Радиовце
Историја
Знаејќи дека селото Радиовце и не е толку старо (првите населувања се некаде после 1400 година), може да се заклучи дека црквата, односно нејзините стари темели не можат да бидат постари од 500-600 години. Сегашниот изглед на црквата датира од 1917 година, кога со личен декрет на тогашниот српски крал, наредува да се изгради нова црква за православното македонско население од селото. Дотогаш селаните оделе во црква на истото место,каде имало малечка и доста дотраена црква. Се смета дека првите 100 години кога се населувало селото црквата била по на југ за околу 2 км.,но и кога самото село се преселило на сегашното место ја префрлиле и црквата,односно задржано е името на светецот.
Градба
Црквата е градена во обична правоаголна форма,што е карактеристично за скоро сите цркви градени во XX век. Градена е од камен и тули, а од надвор е малтерисана.Таа спаѓа во редот на помаките цркви.Внатрешноста на црквата е осветлена со по три прозорци на јужната и северната страна. Главниот влез во црквата е од западната страна, а има и два споредни влеза од јужната и северната страна.Црквата во горниот дел завршува со две куполи.Едната е повисока,но помала во обем,а другата пониската е тројно пообемна. И двете се осумстрани со по осум прозорци.
Нешто пред 2000 е целосно обновена фасадата и покривот освен куполите. Внатрешно е целосно поплочена со мермер. Како и секоја црква така и оваа има и помошни објекти. Највпечатлив е објектот на кујната и трпезаријата, каде се готви и јаде на парастоси и црковни веселби. Тие се опремени со најсовремени објекти. Уште поголем впечаток остава и самата камбанарија, која е висока над 10 метри. Во дворот на црквата има и базен, во кој на Богојавление се фрла крстот.
Галеацо I Висконти
Галеацо I Висконти (роден на - починал на ) бил владетел на Милано во периодот од 1322 до 1327 година.
Животопис
Тој бил син на Матео I Висконти. На 24 јуни 1300 година се оженил со Беатриса Де Есте. Следната година бил принуден да го напушти Милано и живеел во прогонство неколку години.
Во 1322 година бил именуван за capitano del popolo во Милано, но набргу морал да го напушти градот поради бунтот на неговиот роднина Лодрицио Висконти. Со поддршка на Луј IV тој ја победил армијата испратена против него од страна на папата. Во 1328 година бил затворен во Монца од страна на царот поради обвинување дека го предал својот брат Марко и дека го убил Стефано Висконти. Во 1328 година бил ослобоен а по неколку месеци починал.
Неговиот син Ацоне Висконти го наследил во Милано.
Бука
Бука (Fagus) — еден вид на широколисно дрво од семејството Fagaceae. Најраспространет вид во Македонија е обичната бука или Fagus sylvatica.
Распространување
Овој род е распространет со осум до единаесет вида во Европа, Северна Америка и Азија. Буките обично претпочитаат региони што имаат благи зими и не толку топли лета. Региони со сурова зима каде што се среќава доцен мраз, како и сушни лета, не се многу погодни за буките. На јужните граници од нивното распространување, како што е Македонија, тие се ограничени на планинските предели.
Опис
Буките се листопадни дрва коишто имаат мазна, сива кора. Лисјата се цели или делумно назабени, од 5–15 cm долги и 4–10 cm широки. Плодот е мал, остар и аглест, долг 10–15 mm. Тој содржи висок процент на танин.
Карин Мансдотер
Карин Мансдотер (Катерина; 6 ноември 1550 – 13 септември 1612) најпрво била љубовница на шведскиот крал Ерик XIV, а потоа накратко кралица како негова сопруга.
Раниот живот
Карин е родена во Стокхолм од татко војник, а подоцна и затворски чувар по име Манс (нејзиното презиме е покровителство, буквално „ќерка на Манс“) и неговата сопруга Ингрид. Нејзината мајка потекнувала од семејство на селани во Упланд, и се вели дека продавала зеленчук на плоштадот. Се верува дека и двајцата нејзини родители починале 1560 година. Според легендата, Ерик XIV прв ја забележал како продава ореви на плоштадот во Стокхолм и бил толку зачуден од нејзината убавина што ја одвел на дворот како негова љубовница; во реалноста, сепак, Карин Мансдотер во 1564 година била вработена како слуга на Карин, сопруга на доверливиот дворски музичар на кралот Герт Кантор, кој имал таверна и гостинска куќа во неговиот дом и веројатно ги служела нивните гости како келнерка. Таа била слугинка на сестрата на кралот, принцезата Елизабета, кога станала љубовница на кралот во 1565 година.
Кралска љубовница
Се чини дека Карин стапила во врска со Ерик во пролетта 1565 година Позицијата изгледа била доста официјална, бидејќи и била дадена скапа облека и отворено се појавила со него на дворот, а добила и свој стан и слуги. Во летото 1565 година, таа припаѓала на кралската свита во Скара, каде што била предвидена издршка за неа од одредбата на балифот за воената војска, која инаку била резервирана за армијата, и го илустрира нејзиниот нов статус. Во кралските сметки стои дека ѝ била дадена нова и скапа гардероба и свој персонал, меѓу кои и нејзиниот поранешен работодавец: Карин, сопругата на Герт Кантор. Кога нејзината ќерка Сигрид се родила во 1566 година, била третирана како легитимна принцеза. Пред ова, кралот имал неколку љубовници паралелно, како што се Агда Персдотер и Дореди Валентинсдотер, но кога Карин влегла во неговиот живот, ги отпуштил сите. Се школувала и научила да чита и пишува. Неговиот однос кон неа предизвикал големо чудење. Идеите од тоа време сугерирале вештерство и љубовни напивки за да се објасни длабоката приврзаност.
Портретот на Карин Мансдотер е направен само во чкртаните цртежи на нејзиниот сопруг во заробеништво и во бистата од подоцнежниот ден на нејзиниот гроб (откриен е портрет за кој долго време се верувало дека е нејзин, а всушност е на нејзината снаа). Ја опишувале како многу убава со долга руса коса и невини очи, а изгледа дека нејзината личност била мирна, скромна и природна. Кралот бил психички нестабилен, а таа изгледа била единствената што можела да го утеши и смири, поради што ја ценеле неговите роднини, кои ја сметале за добра за него. Таа немала лични непријатели на дворот, но не била почитувана, а нивниот брак во 1568 година се сметал за скандал и можеби придонел за неговото симнување од тронот. Некаде во 1567 година, Ерик XIV одлучил да се ожени со Карин во согласност со договорот што го направил со советот во 1561 година, во кој му било ветено дека ќе се ожени со кого сака. Неговите планови биле поддржани од неговиот советник Јоран Персон, бидејќи странските преговори пропаднале и роден аристократ како кралица би ја загрозил позицијата на Персон. Се наведува дека Карин била добра пријателка на сопругата на Персон, Ана Андерсдотер, која очигледно често ја придружувала на нејзините патувања меѓу различните кралски палати.
Не е познато дали Карин Мансдотер имала некакво политичко влијание, но популарната слика во шведската историја била таа да служи како противтежа на советникот на кралот Јоран Персон; слика од Георг фон Розен триста години подоцна (1871) го илустрира ова, покажувајќи го кралот на подот, збунет од неговите внатрешни демони, со Карин Мансдотер од едната страна, држејќи го за рака, изгледајќи како невин ангел што му дава сила да се спротивстави на барањата на Јоран Персон, кој стои на другата страна од него, обидувајќи се да го натера да потпише документ.
Нејзините современици, особено благородниците на дворот, рано ја користеле за да се жали до Ерик во нивно име, и се чини дека таа дала се од себе за да го стори тоа, што е илустрирано во Sture Murders во Упсала во 1567 година, што можеби може да ја опише формата за нејзиното влијание врз Ерик. Во мај 1567 година, се смета дека Ерик страдал од некаков ментален колапс. Затворил неколку мажи од благородничкото семејство Стуре, меѓу кои и грофот Сванте. Грофицата Марта Стур, сестра на поранешната кралица Маргарет Лејонхввуд, апелирала до Карин Мансдотер затворениците да бидат заштитени. Карин ја уверила дека никој нема да ги повреди затворениците. Подоцна истото утро, кралот го посетил Сванте Стуре во затворот, паднал на колена пред него и го молел за пријателство. Меѓутоа, подоцна истиот ден, затворениците Стуре биле погубени. Ерик исчезнал набргу потоа, а Карин учествувала во потрагата; тој бил пронајден во викарството Оденсала.
Карин Мансдотер им донирала на сестрите од опатијата Вадстена во три наврати помеѓу 1566 и 1568 година, а се забележува дека нејзината најголема донација била дадена за време на болеста на Ерик во 1567 година.
Кралицата
Ерик XIV моргански се оженил со Карин во 1567 година, а официјално во 1568 година, кога била облагородена и крунисана за кралица под името Катарина Магнусдотер (формална верзија на нејзиното име). Првата тајна свадбена церемонија ја извршил архиепископот Лаурентиј Петри на 29 декември 1567 година. Во текот на овој период, Ерик периодично бил погодуван од неговите ментални проблеми, а на негово место владеел регент. Бракот, менталните проблеми на Ерик и воздигнувањето на Карин предизвикале гласини. Во писмото до сестрата на Ерик, Софија, било објавено дека „лудоста што доминира со него е последица на неговите дела. Тој и порано бил некако нестабилен, а сега е целосно така, водејќи се од неговата сопруга“, што имплицира дека Карин користела вештерство Сопругата на советникот на Ерик, Јоран Персон, Ана Андерсдотер, блиска пријателка на Карин, била обвинета за ширење на гласините и осудена за клевета, но била помилувана на барање од самата Карин. Регенцијата уапсила многу советници на Ерик, а Карин интервенирала за многу од нив. Кога Ерик се опоравил и регенцијата била распуштена, Карин интервенирала во склучувањето мир меѓу Ерик и неговиот брат, војводата Џон.
На 10 февруари 1568 година, Карин била облагородена и добила официјален печат на кралица. Во писмото до нејзините снаи, принцезите Софија и Елизабета, се забележува дека таа го избришала првиот нацрт, кој формално ги нарекувал „Драги сестри“ и дека себеси не се нарекувала „Кралица“, туку „ Избрана кралица“, што се толкува на фактот дека знаела дека нејзината позиција не е целосно прифатена во аристократијата. Се наведува дека Ерик имал планови да ги убие неговите браќа и другите непријатели пред свадбата, но тие биле предупредени за овие планови од Карин Мансдотер преку кралицата Кетрин Стенбок. Подоцна беше забележано дека овие луѓе не присуствувале на свадбата.
Официјалната венчавка се одржала во Сторкиркан на 4 јули 1568 година, а следниот ден следело крунисувањето. Карин Мансдотер ја испратил до олтарот братучедот на кралот Пер Брахе под знамето од златен текстил што го носеле четворица благородници. Свадбата била единствена; никогаш порано децата на двојката не биле присутни на кралска венчавка. И синот и ќерката на Ерик и Карин биле присутни за да го потврдат својот официјален статус. Тие биле ставени под транспарентот меѓу нивните родители. На 9 јуни синот бил крстен од страна на кралицата Давагер Кетрин Стенбок. Крунисувањето било прославено со големи свечености во Стокхолм за да се потврди легитимитетот на новата кралица. Селаните роднини на Карин, нејзините тројца чичковци по мајка од Апланд, Ханс Јакобсон, Јакоб Јакобсон и Ерик Нилсон, биле присутни облечени во облека направена за нив од кралскиот кројач. За време на крунисувањето, лордот канцелар Нилс Гиленстиерна, кој ја носел круната, се онесвестил и ја испуштил круната на подот. Ова се сметало за лош знак.
За време на нејзиниот период како кралица, Карин им давала подароци на своите пријатели и роднини, како што се Ана Нилсдотер и Хамарсторп, која била идентификувана како нејзина сестра и покрај нејзиниот различен патроним, нејзините братучеди од таткото во Ско Клостер и нејзината „Франка“ (што значи „Женска роднина“) Ана Ериксдотер од Ско. Забележано е дека кралицата Карин доделила два кралски имоти во 1568 година: на 1 мај, таа го доделила приходот од Рорстранд во Солна на Торбрјорн Клокаре во Стокхолм, а на 24 јули таа го доделила Алеби во Боткирка на Ласе Јакобсон, потпишувајќи се во првиот документ како „Карин Мансдотер“ и во вториот како „Катарина Реџина“. Таа во двата наврати припишала различни привилегии и услови за носителите. Давањето кралски имоти и одлучувањето за нивните привилегии беше нешто што вообичаено го правеле монарсите и го покажала нејзиното лично влијание.
Набргу по крунисувањето, браќата на Ерик се побуниле и тој бил затворен.
Затворање
Карин најпрво била затворена со Ерик во Кралската палата во Стокхолм, а потоа во замокот Турку (1570–71), во замокот Кастелхолм во Аланд, во замокот Грипхолм (1571–73) и замокот Вестерас (1573). Набргу откако биле затворени, нивните деца биле ставени под грижа на кралицата Довагер Катерина Стенбок и нивната француска гувернанта Јохана (Жана) де Хербовил, но биле повторно обединети со нивните родители во 1570 година Карин родила две деца во заробеништво во 1570 и 1572 година, од кои и двете починале во затвор. За време на нивното затворање, било објавено дека Карин го прекорувала Ерик за луѓето што ги убил за време на неговото владеење, „бидејќи тој во негова моќ убивал невини луѓе и со тоа предизвикал затворање и беда на неговата сопруга и децата, како и на самиот себе“.
Кралицата Карин и нејзините деца биле одвоени од нејзиниот сопруг на 14 јуни 1573 година за да спречат раѓање на повеќе легитимни потомци. Кралот Ерик го опишал во својот дневник како: „Жена ми е одземена од мене со употреба на насилство“. Карин и нејзините деца биле однесени во замокот Турку (Або) во Финска, каде што останала во домашен притвор до смртта на нејзиниот сопруг четири години подоцна. Во текот на овие години, биле откриени два заговори со цел да се врати Ерик: заплетот Морнеј и уште еден заговор две години подоцна. Во 1575 година, нејзиниот син бил одземен од неа и испратен во Полска за да биде ставен под грижа на Језуитите, но ѝ било дозволено да ја задржи нејзината ќерка. Во 1577 година ја добила веста за смртта на нејзиниот сопруг. Таа била третирана со добрина и и бил доделен кралскиот имот Лиуксиала Манор во Кангасала, Финска, каде што живее остатокот од својот живот.
Вдовство
Карин Мансдотер се вратила на шведскиот терен во два наврати. Во 1577 година, како штотуку вдовица, таа отпатувала во Стокхолм за да побара финансиска поддршка, која ја добила. Вториот пат бил во 1582 година, кога таа се сретнала со кралицата Катерина Јагиелон и кралицата Довагер Катарина Стенбок во замокот Сварцјо, во она што било наречено „Средбата на трите кралици Катерина“.
Во 1587 година, нејзината ќерка Сигрид била назначена за дама на ќерката на новиот крал, принцезата Ана, која го следела нејзиниот брат кралот Сигизмунд во Варшава, каде што бил избран за крал. Карин ја придружувала на нејзиното патување. Во Варшава, таа повторно го сретнала својот син Густаф, дванаесет години откако и бил одземен. Го видела уште еднаш во Естонија во 1595 година, а за разлика од претходната средба, оваа средба е потврдена. Тој сега бил католик, ја заборавил и не можеле да зборуваат еден со друг бидејќи го заборавил шведскиот јазик, единствениот јазик што Карин можела да го зборува; таа можела да го идентификува само по неговите вродени белези. Бил сиромашен и работел како платеник. Таа се обидувала да му помогне финансиски и до крајот на животот се обидувала да добие дозвола да се врати во Шведска, но никогаш повеќе не го видела. Нејзината ќерка Сигрид, пак, се омажила за двајца шведски благородници и често поминувала време со својата мајка.
Карин станала почитувана и сакана во Финска; за време на големиот селански бунт во 1596–97 година, бунтовниците се воздржувале од ограбување на нејзиниот имот. Таа исто така била успешна во управувањето со работите на имотот; во 1587 година, Лиуксијала Манор бил еден од најпрофитабилните имоти во Финска, а во 1599 година станал вториот најпрофитабилен имот. Таа ја задржала својата неутралност за време на конфликтот на финската аристократија со Чарлс IX од Шведска во 1597–99 година. Нејзината ќерка, чиј сопруг му бил лојален на кралот Сигизмунд, била принудена да побегне од Чарлс IX во Рига во 1598 година, но кога се вратила во 1603 година, Карин и дала засолниште.
Во август 1605 година, Чарлс IX дал инструкции дека Карин и нејзината внука (ќерката на нејзината сестра, која престојувала со неа) треба да се преселат во Стокхолм. Не се знае зошто, но можеби е поради политичката ситуација во Русија, каде што учесник бил нејзиниот син. Сепак, упатствата никогаш не биле спроведени. Во 1606 година, Карин побарала од Чарлс дозвола да ги ослободи своите станари од кралските даноци за да може да ги искористи нивните даночни пари за да ја купи слободата на нејзиниот син, кој во тоа време бил затвореник во Русија, но кралот одбил. Во 1607 година, Карин сепак им забранила на своите станари да ги плаќаат кралските даноци. Кралот потоа ѝ испратил свои претставници да ѝ објаснат дека тоа не може да се прифати. Набргу потоа, аферата завршила со смртта на нејзиниот син во заробеништво. Таа починала мирно по период на болест во Лиуксијала. Таа е погребана во катедралата во Турку.
Карин Мансдотер била првата кралска љубовница на шведски монарх што станала кралица по Кристина Абрахамсдотер во 1470 година. Иако три шведски кралици во нејзиниот ист век не биле од кралска крв, туку благороднички, Карин Мансдотер била единствената пред Силвија (1976) која била обична - не сметајќи ја кралицата Десидерија, која иако е родена како обична станала принцеза од Понте Корво четири години пред да стане шведско кралско семејство.
Семејство
Карин Мансдотер ги имала следните деца со кралот;
Карин Мансдотер во фикцијата
Карин Мансдотер е портретирана во филмови и книги. Филмот Karin Månsdotter на Алф Шеберг е снимен во 1954 година. Финскиот автор Мика Валтари напишал историски роман  во 1942 година (на фински, преведено на шведски во 1943 година).
Наследство
Астероидот 832 Карин е именуван во нејзина чест.
Елагабал
Елагабал (латински:Varius Avitus Bassianus, подоцна Marcus Aurelius Antoninus или Elagabalus) бил римски цар од династијата Север. Познат е и како Вариј Авита Васиан Марк Аврелиј Антонин .
Роден е во 203 година. Со Римското Царство управувал од 218 година до 222 година. Негов наследник е Александар Север. Тој е еден од најспорните римски цареви, преобразувајќи ја римската религија, со воведување на сирискиот бог на сонцето, во која чест е изграден храм на ридот Палатин.
Џабир Дерала
Џабир Мемеди Дерала (албански: Xhabir Memeti Deralla;, ) — македонски писател, продуцент и новинар.
Животопис
Дерала е роден во 1967 година во Тетово. Студирал Историја на филозофијата на Скопскиот универзитет. Од 1988 година бил новинар и уредник. Работел во Млад борец, Пулс, Студентски Збор (1988-1993). Бил програмски директор на Студентското Радио во периодот од 1994 до 1995 година.Во граѓанското општество е активен од 1990 година. Бил продуцент на "Мулти-култура фестивал '96".Бил домаќин и / или уредник на радио програми во Канал 4 (1991-1992), Канал 103 (1996), Лајф Радио (2006). ТВ А1: автор на книгата "Герила" (уметнички авангарден, 92). Работел како независен новинар со голем број печатени и електронски медиуми во земјата и во странство. Издавач и уредник во началникот на Зрак, периодични, ко-издавач на Јета, политички магазин. Работел во Форум, политички магазин (1997-2000). Во последно време (2011) тој е политички аналитичар, активист за човекови права и експерт за контрола на оружјето. водач е и еден од основачите на ЦИВИЛ - Центар за слобода од 1999 година. Основач и главен уредник е на медиумската платформа на ЦИВИЛ (www.civilmedia.mk и други) од 2009 година. Основач и главен уредник е и на Фронтлајн (www.frontline.mk) од 2019 година. Главен уредник е и на Новатв.мк од 2022 година. Тој бил продуцент на мултимедијални проекти, документарни филмови, фестивали. Живее и работи во Скопје.
Симон Слуга
Симон Слуга (роден во Пореч, 17 март 1993) — хрватски фудбалер, голман на Лудогорец и на хрватската репрезентација.
Список на државни водачи во 981 година
Ова е список на државни водачи во 81 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
NGC 2483
NGC 2483 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Крма, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2483 се споменува и како ESO 430-SC2, OCL 677.
Откривање
Објектот е откриен на 22 јануари 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2483 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,6 m. NGC 2483 има само една позната привидна димензија, која изнесува 9'.