cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Шкода рапид (2011)
Историјат
Според димензиите е позициониран меѓу фабијата и октавијата. Конструиран е на продолжена платформа од моделите фабија и поло. Неговиот дизајн дава изглед на лимузина, но тоа е компакт со пет врати (лифтбек), кој обезбедува капацитет на багажникот од 550 литри. Рапидот ги дели основните елементи на каросеријата и дизајнот на ентериерот со Сеат толедо од четвртата генерација и двата се склопуваат во истата фабрика на Шкода во Млада Болеслав.
И покрај тоа што го дели името со Шкода рапид кој е лансиран во 2012 година за меѓународниот пазар, овие два модели се разликуваат. Меѓународната верзија е поинаков автомобил, незначително поголем, со поинаква надворешност, нов ентериер и различни опции за моторот. Името претходно било користено за модел од 1935 година, како и за моделот од 1984 година.
Георги Ковачев
Георги Василев Ковачев ( во —  во ) — македонски активист. Жртва на комунистичкиот режим во Бугарија.
Кале (Ени Маала)
Кале (Γαλές, Φρούριο Αετού, Φρούριο Πετρωτού) — средновековна утврдена населба кај селото Ени Маала, Солунско, Егејска Македонија.
Местоположба
Остатоците од тврдината се наоѓаат а низок рид наречен Кале (Καλές или Γαλές) источно од Ени Маала, на источниот брег на реката Галик на местото каде во неа се влева Куру.
Историја
Николаос Муцопулос во 2004 г. го поистоветува ова месото со тврдината Аетос, спомената во еден единствен извор — византискиот историчар Никифор Вриениј од XII век. Во неговиот труд „Историски белешки“, Вриениј говори за постоењето на тврдината во расказот за поразот на узурпаторот Никифор Василак од младиот војсководец Алексиј Комнин во 1078/79 г. Текстот на Вриениј (книга D,19) гласи:
Тврдината е изградена во средновизантискиот период, пред крајот на XI век. Може да е подигната за време на царот Роман I Лакапин, во првите децении на X век кога во Македонија се изградени многу тврдини со цел да се зајакне одбраната против војските на бугарскиот цар Симеон I. Друг можен период е почетокот на IX век, за време на царот Михаил II меѓу 820 и 828 г., кога се знае дека во Македонија се граделе разни тврдини, повторно за одбрана од бугарската закана.
На местото не се вршени продлабочени проучувања. Во 1986 г. наоѓалиштето е прогласено за споменик на културата.
Опис
Тврдината има тлоцрт по оската северозапад - југоисток. Ѕидините имале обиколка од 300 м, а внатрешноста зафаќала површина од нешто над 0,5 ха. Ова е релативно голема површина за тоа време, што значи дека на ридот имало и населба, а не само одбранбена градба. Во прилог на оваа претпоставка е фактот што ниту бедемот не бил особено силен, ниту ридот особено недостапен. На највисоката точка доминира масивна правоаголна кула, зачувана до значителна висина од 3 м, и се гледа од далечина. Има димензии од 8 × 8,5 м, со ѕидови дебели 2 м. Изградена е од варовник со вметната керамика во меѓупросторот, сето врзано со варов малтер. На приземниот кат на кулата од јужната страна се гледа долга тесна цистерна со димензии 2,5 × 0,8 м. Бедемот е во многу полошба состојба од кулата. Голем дел од овие ѕидини е прекриен со растителност, но нивните црти сепак се гледаат. Најзачуван дел на обѕидието е од југ-југоисток со дебелина од 1,5 м и висина не повеќе од 1 м. Оваа страна на тврдината е одвоена со мал срт од соседниот рамен рид и била најранлива. Останатите страни на тврдината имаат стрмен наклон и обезбедуваат природна заштита. Во и вон тврдината се гледаат неколку купишта од камења, кои очигледно се остатоци од градби. На неколку метри северно до кулата, близу северната ѕидина има јама длабока околу 3 м, која може да била таен тунел.
Воздушен пиштол
Воздушен пиштол — пиштол којшто пневматски испукува проектили со притиснат воздух или други гасови коишто се механички притиснати без вклучување на хемиски реакции. Ова е во спротивност со огненото оружје кај коешто гасовите се хемиски притиснати преку егзотермична оксидација (дефлаграција) на запалливи горива, што создава погонска енергија со кршење на молекуларни врски.
Првите воздушни пиштоли биле изработени уште во 1500-тите години. Тие биле користени за лов, спорт и војување. Современите воздушни пиштоли користат еден од трите вида извори на енергија во зависност од дизајнот: пружински клип, пневматски и притиснат гас во шише (најчесто јаглерод диоксид).
Макаров ПМ
Пиштолот Макаров или ПМ (руски: Пистолет Макарова) — руски полуавтоматски пиштол. Под раководство на проектот на Николај Фјодорович Макаров, моделот станал стандарден за воената и полициската страна на Советскиот Сојуз во 1951 година.
Државен пат 11 (Грција)
Државен пат 11 или ЕО11 (Εθνική Οδός 11) — пат во поширокото градско подраје на Солун, Егејска Македонија. Предвиден е во 1975 г. и пуштен во употреба во 1990-тите. Сочинува северозападен дел на Внатрешната солунска обиколница. Има две ленти, по една во секој правец, но надградбите се во тек.
Почнувајќи од клучката со автопатот А25 во северен Солун, минува низ општините Павлос Мелас, Корделио-Арманќој (Корделио-Евосмос) и Амбелокипи-Менемен, па се поврзува со Новата западна пристапница на Солун (А122) и автопатот А2 („Егнатија“).
Глок
Глок (германски: Glock-Pistole) — серија полуавтоматски пиштоли со полимерна рамка со краток спој, дизајнирани и произведени од австрискиот производител Глок Гес.м.б.Х. Тој влегол во австриската воена и полициска служба до 1982 година, откако бил врвен изведувач во тестовите за сигурност и безбедност.
Државен пат 11 (Грција)
Патот се надградува на автопатен стандард со изградбата на три клучки. Со завршувањето на работите, предвидено новиот автопат да биде наречен А121.
Глок
И покрај првичниот отпор од пазарот да прифати перцепиран „пластичен пиштол“, како за неоснованата загриженост за издржливост и за сигурноста, така и од стравувањата дека неговата употреба на полимерна рамка може да ги заобиколи металските детектори на аеродромите, пиштолите „Глок“ станале најпрофитабилната линија на компанијата на производи, а со овие пиштоли биле снабдувани и национални вооружени сили, безбедносни агенции и полициски сили во најмалку 48 земји.
Државен пат 11 (Грција)
Населени места
Ова се населените места со свои излези на патот, наведени по возен редослед:
Глок
Моделите се одликуваат со прецизност, сигурност, издржливост, висок капацитет на рамката без оглед на калибарот, отпорност на корозија, климатски услови и механичко дејство, едноставно одржување, мал број на делови (33 и 34) и мала тежина како една од посебните одлики. Австриската армија и полицијата го пуштиле пиштолот во употреба под ознаката „П80“ (подоцна Глок 17), првиот од многуте дизајнирани и произведени од австриска компанија. Во 1988 година, истиот модел бил воведен во Шведска, Норвешка и Холандија под ознаката „Пиштол 88“.
Can't Help Falling in Love
Can't Help Falling in Love (во прев. Не можам да не се заљубам) — песна од 1961 година снимена од американскиот пејач Елвис Присли за албумот Блу Хаваи (1961). Напишано е од Уго Перети.
Лујџи Креоре и орџ Дејвид Вајс и објавено од Гладис Музика, АД. (Мелодијата е заснована на „Плаизир Дамур“, популарна француска љубовна песна составена во 1784 година од Jeanан-Пол-Игид Мартини). Песната првично беше напишана за жена како „Не можам да се за Fallубиме во него“, што ја објаснува првата и третата линија што завршуваат на „во“ и „гревот“, а не зборовите што зборуваат со „ти“.
„Can't Help Falling in Love“ беше прикажан во филмот на Присли во 1961 година, Сините Хаваи. Во текот на следните четири децении, тоа е снимено од бројни други уметници, меѓу кои и Боб Дилан на неговиот албум од 1973 година Дилан, Том Сморс, шведската поп група А-тинејџери и британската реге УБ40, чија верзија од 1993 година се најде на врвот на топ листите во САД и Велика Британија.
Тонина Ториели
Тонина Ториели (италијански: Tonina Torrielli; родена на 22 март 1934 година) ― италијанска пејачка.
Во 1956 година, таа ја претставувала Италија на првата Евровизија со песната „Amamami se vuoi“, заедно со Франка Рајмонди со „Aprite le finestre“. Не се знае на кое место завршила песната, бидејќи гласањето било тајно и била наведена само победничката песна.
Осамената страст на Џудит Херн
„Осамената страст на Џудит Херн“ (англиски: The Lonely Passion of Judith Hearne) — британски филм од 1987 година, во режија на Џек Клејтон (Jack Clayton). Автори на сценариото се: Брајан Мур (Brian Moore) и Питер Нелсон (Peter Nelson), а главните улоги ги играат: Меги Смит (Maggie Smith), Боб Хоскинс (Bob Hoskins) и Венди Хилер (Wendy Hiller).
Синопсис
Осамената и немажена постара девојка Џудит Херн дава часови по клавир и живее во еден депресивен пансион во Даблин. Во нејзиниот живот настапува голема промена кога го запознава Јемс Маден, постариот брат на сопственикот на пансионот. Таа веднаш се вљубува во него, а наспроти сите очекувања, тој ѝ возвраќа со љубов. Со продлабочувањето на нивната врска, Џудит доживува среќа за првпат во животот. Меѓутоа, кога сфаќа дека Џејмс има скриени мотиви, нејзиниот свет се распаѓа...
Песни (Блаже Конески, 1953)
„Песни“ — стихозбирка на македонскиот поет Блаже Конески, првпат објавена во 1953 година во издание на „Кочо Рацин“. Песните застапени во збирката се напишани во различни времснки периоди: првите дваесет песни (од „Зов“ до „Песна“) потекнуваат од 1940-1945, поемата „Средба со Жинзифов“ била објавена во 1948 година како дел од збирката „Земјата и љубовта“, а „Буната Карпошова“ претходно била објавена во 1949 година.
Содржина
Збирката ги содржи следниве песни: „Зов“, „Пролет“, „Рамнина“, „Приспивна“, „Очај“, „Молитва“, „Шум“, „Есенско утро“, „Смртна песна“, „Полноќ“, „Сон“, „Песна за маслинките“, „Проштална песна“, „Молитва“, „Зимен ден“, „Враќање“, „Песна“, „Бура“, „Пустина“, „Песна“, „В крчма“, „Песна“, „Служба“, „Спомен за Славеј“, „Бдеење“, „Љубов“, „За непознатата“, „Лик“, „Успивање на болно дете“, „Рж“, „Пченица“, „Мак“, „Јаготки“, „Пролетна вечер“, „Кумановскиот превој“, „Песни за Фауста“, „Навреди“, „Матуранти“, „Икона“, „Гугучка“, „Ангелот на Света Софија“, „Калемегдан“ и „Скопје“, како и поемата „Средба со Жинзифов“ (значително преработена на повеќе места).
Стара Црква (Вртикоп)
Стара Црква или Палиоеклисија (Παλαιοεκκλησία) — археолошко наоѓалиште кај гратчето Вртикоп, Воденско, Егејска Македонија.
Франка Раjмонди
Франка Раjмонди (италијански: Franca Raimondi; 8 јули 1932 - 22 април 1990) ― италијанска пејачка.
Животопис
Родена во Монополи, покраина Бари, Апулија, Рајмонди студирала оперско пеење и странски јазици. Во 1956 година, Рајмонди била меѓу победниците на натпреварот за нови гласови на RAI и добила шанса да настапи на изданието на Музичкиот фестивал Санремо во 1956 година, кое на крајот го освоила со песната „Aprite le finestre“. Истата година таа ја претставувала Италија на првата Евровизија со истата песна, заедно со Тонина Ториели со „Amami se vuoi“.
Помеѓу 1956 и 1958 година Рајмонди била водечки вокал во оркестарот „Џан Стелари“. Во 1960 година се пријавила да се натпреварува на Фестивалот „Наполи“ со „Canzone all'antica“ („Песна во стар стил“). Во подоцнежните години таа ги забавила своите активности, насочувајќи си ја својата кариера на настапи во живо.
Фолксваген ап!
Фолксваген ап! (Volkswagen up!) – мал градски автомобил што го произведува германската фабрика за автомобили Фолксваген. Се произведува од 2011 до денес.
Историјат
Фолксваген ап! е мал градски автомобил, дел од фолксвагеновата серија модели под назив New Small Family, кој бил претставен на саемот за автомобили во Франкфурт. Производството почнало во октомври 2011 година во Братислава, каде се произведуваат и Шкода ситиго и Сеат ми, верзии на истиот автомобил. Каросериски тој е мал автомобил со три или пет врати во хечбек варијанта.
Мотори
Во понудата се два бензински и еден мотор на плин.
Патниците од Сплендид
„Патниците од Сплендид“ (сррпскохрватски: Путници са Сплендида) — југословенски филм од 1956 година, во режија на Миленко Штрбац. Главните улоги ги играат: Александар Стојковиќ, Драгутин Тодиќ и Рудолф Кукиќ.
Синопсис
Група постари морепловци испловува со едреникот „Сплендид“ со желба да докаже дека тој е подобар од парните бродови чија експанзија го загрозува животот на морнарите. Во една бурна ноќ, тие ја одбиваат помошта од еден парен брод, решени да издржат дури и по цена на животот. Тогаш, тие откриваат едно дете, скриено на бродот, па така започнува нивната очајничка борба за самоодржување.
Добар ветар, Сина птицо
„Добар ветар, Сина птицо“ (српскохрватски: Добар ветар, Плава птицо) — југословенско-советски филм за деца од 1967 година, во режија на Михаил Ершов. Сценариото го напишале Станислава Борисављевиќ, Федор Шкубоња и Јуриј Принцев, а по истоимениот роман на Берислав Косиер. Главните улоги ги играат: Борис Амарантов, Деметер Битенц, Радмила Караклајиќ и Витали Доронин. Премиерата на филмот била одржана на 7 декември 1967 година.
Синопсис
Во филмот се прикажуваат доживувањата на припадниците на различни народи, победници на меѓународниот конкурс по географија, а кои пловат со едреникот „Сина птица“ по Јадранското Море. Меѓу децата се развива пријателство, а како резултат на тоа се и сложните постапки во сите опасни состојби со кои се соочуваат за време на пловидбата.
Топли години
„Топли години“ (српскохрватски: Топле године) — југословенски филм од 1966 година, во режија на Драгослав Лазиќ. Главните улоги ги играат: Беким Фехмиу, Ана Матиќ, Душица Жегарац, Столе Аранѓеловиќ и Стево Жигон.
Синопсис
Двајца млади не можат да се снајдат во големиот град. Тој е дојден од село за да работи во железарницата, а таа е вработена во работничкиот ресторан. Животот им се менува откако ќе се запознаат и ќе се засакаат.
Лазарица (Крецово)
Лазарица (Τούμπα Λαζαρίτσα) — археолошко наоѓалиште кај селото Крецово, Кукушко, Егејска Македонија.
Ридот се наоѓа на 1,5 км северно од патот Кукуш - Ругуновец и на слично растојание северозападно од селото. Тука има остатоци од праисториска населба и значителен древномакедонски град од класично и хеленистичко време. Во подножјето на ридот е откриена некропола со гробови од типот циста. Во месноста Киреч веднаш јужно од Крецво на два ниски рида се пронајдени старини, прогласени за споменици на културата.
Во 1986 г. наоѓалиштето Лазарица е прогласено за заштитен споменик на културата, а во 1996 г. неговиот просторен опфат е проширен.
Дани Доберсон
Дани Дауберсон (16 јануари 1925 г16 март 1979) ― француска пејачка и глумица.
Живот и Евровизија
Доберсон била родена во Ле Крезо, департман Сона и Лоара, Франција. На 24 мај 1956 година, на првата Евровизија, одржан во Театарот „Курсал“ во Лугано, секоја земја учесничка имала по двајца учесници поради форматот на првата година на натпреварот. Дани Доберсон, еден од француските учесници, ја извела песната „Il est là“ („Тој е тука“), додека Мате Алтери, другиот француски учесник, ја пеела „Le Temps Perdu“ („Изгубено време“). Резултатот и пласманот на Дани Доберсон остануваат необјавени до ден-денес бидејќи бил наведен само победникот.
Сообраќајна несреќа
Во април 1967 година, додека возела кон Дуранвил, Ер, на патот Н13, таа се лизнала од патот и удрила во дрво. Доберсон била исфрлена од седиштето и преку шофершајбната додека се наоѓала на совозачкото седиште, нејзината придружничка, глумицата Никол Бергер, се здобила со фрактура на черепот и згмечена ребра. Доберсон и Бергер биле итно пренесени во болница, каде Бергер починала од повредите. Доберсон никогаш не се опоравила целосно емоционално или физички од несреќата, која ја завршила нејзината кариера како пејачка. Починала во 1979 година, на 54-годишна возраст.
Таа била погребана во гратчето Сен-Клод во департманот Јура, каде што поминала дел од својата младост.
Либаовска античка населба
Либаовска античка населба (Αρχαίος οικισμός Φιλυριάς) — археолошко наоѓалиште кај селото Либахово, Гуменџиско, Егејска Македонија.
Населбата е сместена на трапезовидната височина Света Недекла на 150 м југозападно селото. Откриени се остатоци од праисториско, хеленистичко и римско време. На врвот од југозападниот дел од ридот се откриени хеленистички гробници. Во близина на месноста Извор (Ισβόρ) лево од патот Кушиново – Либахово, на растојание од 1,1 км од Либахово е откриена римска градба со изобилство од керамички остатоци и архитектонски елементи.
Мате Алтери
Кариера
Алтери е родена во Париз. Таа ја започнала својата пејачка кариера во Шербур-Октевил, Манш, Нормандија, каде што работел нејзиниот татко во тоа време. Откако студирала класична музика, Алтери започнала како хорист во Театарот „Шатле“ во Париз, во оперетата „Ани од Дивиот Запад“ (Annie du Far-West). Во 1956 година, Алтери ја претставувала Франција на првата Евровизија, со песната „Le temps perdu“ (Изгубено време). За време на првиот натпревар била прогласена само победничката песна, па затоа не се знае рангот на нејзината песна. Согласно 2022 година, таа е најстариот жив натпреварувач на Евровизија.
Куп на Македонија во ракомет 2023 (мажи)
Купот на Македонија 2023 — 31. издание на ракометниот куп на Македонија во машка конкуренција. Завршниот турнир бил одигран во Спортската сала Билјанини Извори во Охрид, од 11 до 13 мај 2023 година, во организација на РФМ. Вардар 1961 ја освоил титулата по 16. пат.
Везилка (песна)
„Везилка“ — песна на македонскиот поет Блаже Конески, објавена во 1955 година, како дел од истоимената стихозбирка (издание на „Кочо Рацин“).
Осврт врз песната
Во разговорот со поетот Тодор Чаловски, Конески го објаснил значењето на прочуениот стих од „Везилка“ на следниов начин: „Тој израз проста и строга македонска песна го обврзува авторот и во смисла на откривање на можностите за комуникација со публиката. Тој, меѓу другото, содржи вакво значење: песната треба да биде доведена до проѕирен израз, и да кажува нешто многу сериозно. А јас мислам дека публиката токму таквите поетски текстови ги прифаќа. Оние што носат некоја важна порака и оние во кои таа порака нашла свој проѕирен, јасен израз.“
Ана Бригадер
Ана Бригадере (1 октомври 1861, Тервете – 25 јуни 1933 година, Тервете ) била писателка, драматург и поетеса од Латвија.
Биографија
Шест години подоцна, нејзината прва и најпопуларна драма Sprīdītis/The Tale of Sprīdītis била напишана за режисерот на латвискиот театар во Рига, Јекабс Дубурс, кој ја поставил претставата во 1903 година. Во 1985 година, приказната беше адаптирана за кино, преведена на неколку јазици. Првата светска војна ќе ја наведе да емигрира во Москва. Во 1918 година се вратила во Рига и таму го продолжила своето книжевно творештво.
Работење
Таа напишала комедија и драма, меѓу кои Приказната за Спридитис, младо момче од латвиско селско семејство и неговите фантастични авантури во блиската шума. Напишала и четири автобиографии, меѓу кои Dievs, daba, darbs (Бог, природа, дело) за животот на една Летонка кон крајот на 19 век.
Милева Филиповиќ
Милева Јованова Филиповиќ (родено Калезиќ; 4 септември 1938 - 11 јули 2020 година) била црногорски социолог, професор по право на Универзитетот во Црна Гора, каде што неуспешно се обиде да основа Катедра за родови студии.
Истражување
Филиповиќ работела на социолошки, структуралистички и епистемолошки истражувања. Нејзиниот интерес за родовите студии и феминизмот се забрзал околу 2000 година. Таа е заслужна за воведувањето на концептот на род во црногорскиот академски дискурс. Таа била опишана како „извонреден“ теоретски социолог во општествените науки во Југоисточна Европа. Во текот на 2000-тите, таа била единствениот истражувач кој ги истражувала улогите на жените во постсоцијалистичка Црна Гора, каде што покажало дека 1900-тите биле период кога правата на жените дополнително биле нагризани во земјата.
Личен живот
Филиповиќ имала три сина: Владимир, Небојша и Слободан.
Фиат Гранде Пунто
Фиат Гранде Пунто — супермини автомобил произведуван од италијанскиот производител Фиат од 2005 до 2018 година. Тој е трета генерација на Фиат Пунто, а бил претставен во август 2005 година, а лансиран на Саемот за автомобили во Франкфурт.
Историја
Фиат Гранде Пунто е автомобил кој се појавил на Саемот за автомобили во Франкфурт во 2005 година и е трета генерација во серијата „Пунто“. Како и да е, зборот „гранде“ значи дека е зголемена надворешна димензија, бидејќи нејзините претходници се движеле од 3,77 до 3,85 м, а должината на новиот модел од 4,03 метри укажува дека е скоро една класа погоре.
Иако во теоријата Гранде Пунто припаѓа на сегментот на мали автомобили, неговата големина, опрема и одлики се всушност алтернатива за многу автомобили од пониската средна класа.
Автомобилот е дизајниран и изграден за да постави нов преседан, бидејќи достигнува стандарди за безбедност и квалитет, кои се екстремно високи за овој сегмент, го нуди најдобриот и далеку од најширокиот опсег на бензински и дизел мотори, и е многу конкурентен во однос на цената.
Развиен од страна на Italdesign-Giugiaro заедно со Fiat Style Center. Како и надворешноста, ентериерот на автомобилот е еволуиран израз на италијански стил, благодарение на дизајнот и квалитетот на материјалот што го истакнува секој детал.
Мотори
Source: FiatAutoPress.com
Куп на Македонија во ракомет 2023 (жени)
Купот на Македонија 2023 — 31. издание на ракометниот куп на Македонија во женска конкуренција. Завршниот турнир бил одигран во Спортската сала Билјанини Извори во Охрид, од 12 до 13 мај 2023 година, во организација на РФМ. Куманово ја освоил титулата по третпат.
Група 1
Полуфиналe
Финалe
Група 2
Полуфиналe
Финалe
Група 4
Полуфиналe
Финалe
Завршен турнир
Извлекување на двојките било одржано на 4 мај 2023 година.
Полуфинале
Екипата на Куманово се пласирала директно во финалето бидејќи Металург поради финаниски причини се откажал од натпреварувањето.
Симчо
Симчо — роман на македонскиот писател Велко Неделковски, издаден во 1988 година.
Содржина
Симчо е примерен шестоодделенец, кој живее во дом растргнат меѓу лошиот животен стил на татко му, бескрајната загриженост на мајка му и нивните меѓусебни кавги. И покрај сите проблеми, Симчо наоѓа сила да се справи со неволјите во кои е вовлечен без своја вина, со осудата и неправедниот однос на околината и, конечно, со својот честопати груб и неодговорен татко. Истраен и искрен, Симчо всушност е столбот на кој ќе се потпре неговото семејство и ќе го најде патот кон посветла иднина. Романот има 21 поглавје. Приказната е поделена на два сегменти: домашниот живот на Симчо и школскиот живот, каде се следи приказната на другарството на Симчо со Крсте, дете од средната класа. Социјалната подвоеност е јасно прикажана од авторот, како и проблемите со кои се соочуваат двете деца. Сепак главниот акцент е ставен на тешката тема: алкохолизам во семејството и сиромаштијата и проблемите кои произлегуваат од порокот. Авторот вешто ја ткае приказната задржувајќи го вниманието на читателот од првата до последната страна. Романот „Симчо“ е раскажан едноставно и интересно и секако претставува едно од врвните остварувања на Велко Неделковски.
Восовско Езеро
Восовско Езеро (Λίμνη Σφηκιά, Лимни Свикија) — вештачко езеро во Берско, Егејска Македонија. Создадено е со изградба на брана на реката Бистрица. Сместено е на североисток од поголемото Витивјанско Езеро, спротиводно по течението на истата река. Наречено е по селото Восово (Сфикија) Зафаќа површина од.
Застава М57
Техничките разлики меѓу југословенскиот и советскиот пиштол се скоро незначителни, а најзначајни се дека М57 користи шаржер со капацитет од девет, а ТТ-33 со капацитет од осум куршуми. Поголемиот капацитет на шаржерот е причина дршката на М57 да е поголема. Исто така, водилката на повратната пружина кај М57 се состои од два дела.
Визуелните разлики е многу мали, но видливи. Така советскиот ТТ-33 на кориците на пиштолот има ознака ѕвезда петокрака околу која е ознаката CCCР. Југословенската верзија има ознака ФНРЈ или СФРЈ.
Пиштолот користи муниција со калибар 7,62x25 ТТ, а Застава оружје во текот на 1970-тите години почнала да произведува сличен пиштол кој користел муниција 9x19 лугер. Станува збор за моделот Застава М70.
Јети Парл
Хенриете Нанете „Јети“ Парл (холандски: Henriette Nanette "Jetty" Paerl; 27 мај 1921 – 22 август 2013 година) ― холандска пејачка со еврејско потекло и член на холандскиот отпор за време на Втората светска војна. Таа е позната по тоа што била една од холандските претставници на Евровизија 1956 година со песната „De vogels van Holland“ (во превод: Холандските птици), и по тоа што била првиот пејач што некогаш настапил на Евровизија.
Ран живот
Парл била родена и израсната во Амстердам. По германската инвазија на Холандија во мај 1940 година, таа побегнала во Лондон со нејзините родители и пливачот Вили ден Оден, каде што работела како дизајнер на детска облека во продавница во улицата „Њу Бонд“. Таа, исто така, придонела за емитувањата на Радио Оранје, радио програма создадена од холандската влада во егзил, поради што станала позната како Јетје ван Радио Оранје („Јети од Радио Оранје“) во Холандија. Во програмата, таа изведувала песни - напишани од нејзиниот татко Јозеф Пајрл и компонирани од Луис Дејвидс и Дирк Вите - во кои нацистите и членовите на Националното социјалистичко движење (холандските соработници со нацистите) биле отворено исмејувани.
Кон крајот на војната, Парл станала член на Женскиот помошен корпус (Vrouwen Hulpkorps) на Кралската холандска армија. По ослободувањето на Холандија во мај 1945 година, таа се вратила во својата земја преку Зеланд и била стационирана во Ротердам. Набргу потоа дознала дека и двајцата нејзини постари браќа се уште се живи. Едниот побегнал во Швајцарија, додека другиот останал во Холандија за време на војната.
По војната
Во 1951 година, Парл се омажила со холандскиот илустратор Кес Банцингер. Во 1956 година, таа завршила на второто место на холандскиот Национален фестивал на песната 1956 со песната „De vogels van Holland“, напишана од Ани Марија Хертруида Шмит и компонирана од Кор Лемер. Ова ѝ дало право, со Кори Брокен, да ја претставува Холандија на првото издание на Евровизија. Како првиот изведувач на вечерта, Парл ја испишала историјата како првиот пејач што некогаш настапил на Евровизија.
Во 1985 година, сопругот на Парл открил дека тој бил член на Национално социјалисточкото движење за краток период на почетокот на Втората светска војна, откако новинарот Адријан Венема го соочил со писмата што тој ги испратил до Одделот за јавни информации и уметност. во тоа време. Една недела подоцна, Банцингер извршил самоубиство со давење во вода. Самата Парл почина на 22 август 2013 година во Амстелвен, на 92-годишна возраст.
HD66
HD66 е кинески пиштол од 9 мм, кој исто така е оператор да пука во цели околу аголот, без да биде изложен на повратен оган. Неговите корисници ја вклучуваат полицијата во Шангај. Може да се спореди со попознатиот систем CornerShot.
Историја
На четвртото кино полициско изложување што се одржало во Пекинг, кинеските компании вовеле два вида на нелинеарни системи за оружје на тактичко гледање, HD66 и CF06, кои се засноваат на QSZ-92 9  мм пиштол и ко-развиен од Чонгкинг Чангфенг Машинис копродукции и компанија  штит технологија за морето на Шангај.
Бинг Крозби
Хари Лилис „ Бинг “ Крозби Џуниор (англ. Harry Lillis "Bing" Crosby; 3 мај 1903 г – 14 октомври 1977) ― американски пејач и глумец. Тој бил прва мултимедијална ѕвезда, и еден од најпопуларните и највлијателните музичари во 20 век во светот. Од 1926 до 1977 година бил на чело во продажба на плочи и заработка од филмски улоги. Бил една од првите светски културни икони. Снимил преку 70 играни филмови и над 1.600 песни.
Крозби добил Оскар за најдобар глумец за неговата улога во Одејќи по својот пат (1944) и бил номиниран за Оскар за продолжението на филмот, Ѕвоната на Сент Мери. каде го играл истиот лик. Тој бил најголема атракција на кино-благајните пет години по ред, од 1944 до 1948 година. На врвот на неговата филмска кариера во 1946 година, Крозби глумел во три од петте филмови со најголема заработка во годината: Ѕвоната на Света Марија, Сино небо и Пат кон утопија. Во 1963 година, Крозби ја добил првата воопшто награда Греми за глобално достигнување. Тој е меѓу 33-те лица кои имаат три ѕвезди на Булеварот на славата во Холивуд, во категоријата за филм, за радио и за аудио записи. Познат бил и по неговата соработка со Боб Хоуп, со кого заедно глумеле во серијалот филмови „Патот кон...“ од 1940 до 1962 година.
Дестство и младост
Хари Крозби е роден на 3 мај 1903 година, во Такома, Вашингтон. Во 1906 година, неговото семејство се преселило во Спокејн, каде што и го поминал детството. Во 1913 година, неговиот татко изградил куќа која денес се наоѓа во кампусот на Универзитетот Гонзага, и денес е музеј во кој се сместени над 200 артефакти од неговиот живот и кариера, вклучувајќи го и неговиот Оскар.
Во 1917 година, Крозби нашол привремена работа во Аудиториумот на Спокејн, каде ги гледал најдобрите изведувачи од тоа време, вклучувајќи го и Ал Џолсон. Во 1920 година, Крозби завршил средно училиште и се запишал на Универзитетот Гонзага, но не ги завршил студиите затоа што решил да се посвети на пејачка кариера, што му донело повеќе приходи. Во 1937 година, универзитетот на Крозби му доделил почесен докторат.
Почетоци
Во 1923 година, Крозби бил поканет да се приклучи на групата Musicaladers во која членувале средношколци неколку години помлади од него. Групата се распаднала по две години. Крозби и уште еден член од групата Ал Ринкер добиле работа во театарот Клемер во Спокејн (денес познат како театар Бинг Крозби).
Крозби потоа, заедно со Ал Клемер, бил член на вокално трио The Three Harmony Aces и неколку месеци настапувале во театарот „Клемер“.
Во октомври 1925 година, Крозби и Клемер заминале по слава во Калифорнија. Пристигнале во Лос Анџелес, каде како дел од The Syncopation Idea, Крозби и Ринкер почнале да влегуваат во шоу бизнисот. По затворањето на The Syncopation Idea, тие работеле во Will Morrissey Music Hall Revue. Набрзо биле забележани од член на организацијата, Пол Вајтмен.
На Вајтмен му требало во музиката да понуди нешто поинакво, а Крозби и Ринкер му излегле во пресрет. По неполна година во шоу-бизнисот, веќе се поврзувале со едно од најголемите имиња во тоа време. Првиот концерт со Вајтмен го имале на 6 декември во Тиволи во Чикаго. Нивната прва плоча, од октомври 1926 година, била „I've Got the Girl“ со оркестарот на Дон Кларк, Плочата била издадена од Колумбија.
ѐ
Oткако се вратиле во Њујорк, Вајтмен размислувал да ги ослободи од обврските, но по приклучувањето на пијанистот и амбициозниот текстописец Хари Барис се создала нова група The Rhythm Boys. Така тие можеле полесно да се чујат во големите њујоршки театри. Крозби стекнал драгоцено искуство на едногодишната турнеја со Вајтмен и во заедничките настапи со Бикс Бејдербек, Џек Тигарден, Томи Дорси, Џими Дорси, Еди Ланг и Хоаги Кармајкл. Созревал како изведувач и бил баран како соло пејач.
Успешен соло пејач
15 минути со Бинг Крозби, неговата прва самостојна радио емисија емитувана на национално ниво, почнала да се емитува на 2 септември 1931 година. Набрзо станал многу популарен. Пред крајот на годината потпишал договор со Brunswick Records и CBS Radio. „Out of Nowhere“, „Just One More Chance“, „At Your Command“ и „"I Found a Million Dollar Baby (in a Five and Ten Cent Store)“ биле меѓу најпродаваните песни во 1931 година.
Неговиот музички ривалитет со пејачот Рас Колумбо од американскиот печат била нарекувана „Битка на баритоните“, но бил краткотраен, и бил заменет со слоганот „Бинг беше крал“ (анг: "Bing Was King"). Крозби имал главна улога во низа кратки музички филмови во режија од Мек Сенет, потпишал договор со Paramount и глумел во неговиот прв долгометражен филм, The Big Broadcast (1932), прв од 55-те филмови во кои добил највисок надомест. Кон крајот на 1934 година потпишал договор со новата издавачка куќа од Џек Кап, Decca Records.
Негов прв комерцијален спонзор на радио била компанијата Cremo Cigars и станал популарен низ целата земја. Неговите настапи, песни и радио емисии значително го зголемиле неговото влијание. По успехот со неговиот прв филм склучил договор со Парамаунт и почнал да снима три филма годишно.
Во 1933 година му се родил првиот син Гери, а во 1934 станал тако на близнаци. Во 1936 година станал водител на неделна радио програма Kraft Music Hall, што ја водел во следните десет години.
За време на Втората светска војна, Крозби пеел во живо пред американските војници кои се бореле на европското боиште. Тој од пишани скрипти го научил германскиот изговор и читал пропагандни пораки наменети за германските војници. Германските слушатели често го нарекувале „Дер Бингл“ („Der Bingle“), а тој прекар почнале да го користат и неговите обожаватели од англиско говорно подрачје. Американските војници на крајот од Втората светска војна, во анкета навеле дека Крозби е личност која најмногу помогнала за подигање на моралот на војниците, каде што Крозби предничел пред претседателот Френклин Д. Рузвелт, генералот Двајт Ајзенхауер и Боб Хоуп.
Филмска кариера
По успешна деценија како глумец во главна улога во музички комедии во 1930-тите, Крозби заедно со Боб Хоуп и Дороти Ламур глумел во шест од седумте музичките комедии Патот до. Комедиите биле снимени во периодот од 1940 до 1962 година (Ламур била заменета со Џоан Колинс во Патот до Хонг Конг и имала само долготрајно камео). Серијата се состои од Патот до Сингапур (1940), Патот до Занзибар (1941), Патот до Мароко (1942), Патот до Утопија (1946), Патот до Рио (1947), Патот до Бали (1952) и Патот до Хонг Конг (1962).
Во Дизниевиот анимиран филм од 1949 година '', „Авантурите на Икабод и г. Тод“, Крозби бил раскажувачот и ја пеел песната во делот „Легендата за заспаната долина“''. Во 1960 година, глумел во High Time. Следната година, Крозби и Хоуп глумеле во Патот до Хонг Конг, заедно со многу помладите глумци Џоан Колинс и Питер Селерс. Непосредно пред неговата смрт во 1977 година, планирал да сними уште еден филм од серијалот „Патот до“ во кој тој, Хоуп и Ламур ја бараат Фонтаната на младоста.
Добил Оскар за најдобар актер за „Одејќи по својот пат“ во 1944 година, а исто така бил номиниран за Оскар и за продолжението на филмот, „Камбаните на Сент Мери“ (1945). Бил пофален од критиката за неговата глума во Провинцијалка, за што по трет пат бил номиниран за Оскар.
Телевизија
Прво телевизиска улога за Бинг Крозби била ТВ серијата The Fireside Theatre (1950). Серијата се состоела од 26-минутни емисии снимани во студио. „Телефилмовите“ биле доставувани до поединечни телевизиски станици. Тој често гостувал во музичките естрадни емисии во 1950-тите и 1960-тите. Негово последно телевизиско појавување била божиќната емисија, Merrie Olde Christmas, снимена во Лондон во септември 1977 година, а емитувана неколку недели по неговата смрт. Токму за потребите на оваа емисија ги снимил песните „The Little Drummer Boy“ и „Peace on Earth“ во дует со рок музичарот Дејвид Боуви. Нивниот дует бил објавен во 1982 година како сингл плоча и стигнал до трето место на UK singles charts.
Bing Crosby Productions, поврзана со Desilu Studios и подоцна со CBS Television Studios, продуцирала многу телевизиски серии, како и неуспешниот ситком на Крозби на ABC The Bing Crosby Show (1964-1965).
Личен живот
Крозби двапати се женел. Прва сопруга му била Дикси Ли, со која бил во брак од 1930 година до нејзината смрт од рак на јајници во 1952 година. Имале четири сина: Гери, близнаците Денис и Филип и Линдзи. Smash-Up: The Story of a Woman (1947) е филм заснован на животот на неговата сопруга. По смртта на неговата сопруга, Крозби бил во врска со манекенката Пет Шихан (која се омажила со неговиот син Денис во 1958 година) и глумиците Ингер Стивенс и Грејс Кели. Во 1957 година се оженил со актерката Кетрин Грант. Имале три деца: Хари Лилис III (кој го глумел Бил во Петок 13-ти), Мери Френсис и Натаниел (американскиот аматерски шампион во голф од 1981 година).
Здравје и смрт
По закрепнувањето од опасна по живот габична инфекција во неговото десно белодробно крило во јануари 1974 година, Крозби почнал да снима нови албуми и имал концерти. На 20 март 1977 година, при снимањето на гала концертот со кој ја одбележувал 50-годишнината од неговата музичка кариера, Крозби паднал од сцената и се здобил со повреди во грбот по што еден месец останал во болница. Негов прв настап по несреќата бил неговиот последен концерт во САД, на 16 август 1977 година, денот кога починал Елвис Присли, во Конкорд, Калифорнија.
Во септември, Крозби, неговото семејство и пејачката Розмари Клуни започнале концертна турнеја низ Британија. Додека бил во Британија, Крозби го снимил својот последен албум, Seasons, и последната ТВ емисија, Божиќна емисија со Дејвид Боуви како гостин. Негов последен концерт бил на 10 октомври во Брајтон, четири дена пред неговата смрт. На 13 октомври 1977 година, Крозби сам со авион заминал за Шпанија за да игра голф и да лови еребици. На 14 октомври, играл голф и околу 18:30 часот, додека Крозби со неговите голф партнери се враќале кон клубот колабирал и веднаш починал од силен срцев удар. Имал 74 години.
На 18 октомври 1977 година, по приватна погребна миса во католичката црква Свети Павле во Вествуд, Крозби бил погребан на гробиштата во Калвер Сити, Калифорнија.
Ита Козакевича
Ита Марија Козакевича (3 јули 1955 - 28 октомври 1990) била летонски полски филолог, новинар и социјален работник.
Биографија
Родена во Рига, 3 јули 1955 година, Козакевича дипломирала на Латвискиот државен универзитет, специјализиран за француска филологија .Нејзиниот татко бил Полјак по националност, а нејзината мајка Летонка. Се омажила за прв пат со Полјак, Станислава Ришардас Липец. Се омажила по втор пат со математичарот Индули Страздиас, кој на негово место била избрана за заменик на АП по смртта на нејзиниот брачен другар.
Во 1988 година, таа била избрана за претседател на новооснованиот Сојуз на Полјаците во Летонија, и била еден од организаторите на Латвискиот народен форум на ССР во декември 1988 година, кој подоцна станал Асоцијација на латвиски национални културни здруженија. Во 1989 година таа беше избрана за член на одборот на Градскиот совет на Рига и беше избрана во Врховниот совет на Република Латвија, претставувајќи го Народниот фронт на Латвија, каде што била одговорна за прашањата за човековите права.
На 28 октомври 1990 година, додека била во посета на Италија, Козакевича се удавила пливајќи во Тиренското Море кај градот Гаета, два дена пред да се сретне со папата на Конференцијата на Светското полско општество во Ватикан. Таа била погребана на гробиштата Свети Михаил во Рига.
Наводи
https://timenote.info/lv/Ita-Kozakevica
Данило Луис да Силва
Данило Луис да Силва (роден на 15 јули 1991 во Бикас) — бразилски фудбалер, играч од одбраната на и на бразилската репрезентација.
Технички карактeристики
Десен бек со одлични тркачки способности и добра поединечна техника, способен да игра и како десно крило; исто така може да се користи и како лев бек.
Почетоци и Сантос
Данило е роден во Бикас, Минас Жераис. Во младинските години од својата кариера тој играл за екипите на Тупинамбас и Америка Минеиро, а со вториот клуб се натпреварувал и на сениорско ниво во Кампеонато Минеиро и во бразилската Серија Ц, која ја освоиле во 2009 година и избориле промоција.
Во мај 2010 година, Данило се преселил во Сантос. Своето деби за новиот клуб го направил на 21 јули 2010, влегувајќи како замена на полувремето на местото на Марањао, во поразот со 2-0 од Атлетико Паранаенсе во лигата. Својата прва сезона во клубот ја завршил со 26 настапи и 4 гола во лигата. Во 2011 година, Данило ја освоил Кампеонато Паулиста - неговиот прв трофеј со клубот - и дебитирал во Копа Либертадорес. Во април 2011 година, тој постигнал гол во три последователни натпревари од Копа Либертадорес против екипите на Коло Коло, Серо Портењо и Депортиво Тачира. Данило ги одиграл комплетните 90 минути од двата натпревари од Финалето на Копа Либертадорес 2011 против уругвајскиот Пењарол, првиот како централен играч од средниот ред а вториот како десен бек, и го постигнал решавачкиот гол во победата со 2-1 на домашен терен по ремито без голови во првиот натпревар одигран во Монтевидео.
Порто
На 19 јули 2011 година, Данило бил купен од Порто за 13 милиони евра, а во договорот кој тој го потпишал со клубот била вметната откупна клаузула од 50 милиони евра. Данило останал во Сантос до декември 2011 година за да се натпреварува на Светското клупско првенство.
Своето деби за португалците го направил на 22 јануари 2012, влагувајќи како замена во второто полувреме во победата на домашен терен со 3-1 над Виторија Гимараеш. Првично, тој бил замена на Кристијан Сапунару, но наскоро се утврдил како прв избор и заедно со неговиот сонародник Алекс Сандро (кој пристигнал во клубот исто така од Сантос во исто време како и Данило), кој бил прв избор по левата страна, претставувале едни од најдобрите бековски тандеми во Европа. Со Порто, Данило освоил две титули во португалското првенство (2011–2012, 2012–2013) и два Суперкупа на Португалија (2012 и 2013).
Реал Мадрид и Манчестер Сити
На 31 март 2015, било објавено дека Данило во јули 2015 ќе му се приклучи на откако потпишал шестгодишен договор со клубот во трансфер вреден 31.5 милиони евра. Своето деби за кралевите го имал на 23 август, во ремито без голови против новакот во лигата Спортинг Хихон, во првото коло од новата сезона во шпанското првенство. На 24 октомври го постигнал својот прв гол за Реал, во гостинската победа со 3-1 над Селта. Во неговата прва сезона во Мадрид, Данило придонел во освојувањето на Лигата на шампионите, забележувајќи 7 настапи за Реал Мадрид во ова натпреварување. Во финалето против, тој влегол како замена за повредениот Дани Карвахал во почетните минути од второто полувреме, а по конечните 1-1 Реал ја освоил титулата поразувајќи ги градските соперници по изведување на пенали.
Следната сезона Данило забележал 17 настапи и еден гол помагајќи му на Реал Мадрид да ја освои шампионската титула во Примера Дивисион, за првпат во последните пет години. Тој исто така одиграл и три натпревари во Лигата на шампионите, каде кралевите успеале да ја одбранат титулата победувајќи го во финалето, во кое Данило останал на клупата како неискоритена замена.
На 23 јули 2017 година, Данило потпишал петгодишен договор со англискиот Манчестер Сити, а сумата на трансферот изнесувала 26.5 милиони фунти. Својот прв гол за Сити го постигнал на 23 декември, во победата со 4-0 на домашен терен против. Во двете сезони како фудбалер на Манчестер Сити, Данило освоил две титули во Премиер лигата (2017-2018, 2018-2019), два Лига купа (2017-2018, 2018-2019) и еден ФА Куп (2018-2019), но времето поминато во клубот најчесто го поминувал на клупата како резерва на Кајл Вокер.
Јувентус
На 7 август 2019, Данило се преселил во за 37 милиони евра, потпишувајќи петгодишен договор со клубот од Торино. Во договорот бил вклучен и Жоао Кансело, кој се преселил во спротивна насока од Јувентус во Манчестер Сити. Своето деби за Јувентус го направил на 31 август, во натпреварот против (4-3) во Серија А заменувајќи го повредениот Матија Де Шиљо во 15-тата минута, а само 28 секунди подоцна го постигнал својот прв гол за клубот; голот бил најбрзиот постигнат од страна на странски играч во историјата на Серија А. Во вториот дел од сезоната, тој постигнал уште еден одлучувачки гол на гостувањето кај на 15 јули 2020 година во ремито 3-3 на Стадионот Мапеи, а на крајот на сезоната ја освоил својата прва титула во италијанското првенство.
Во втората сезона од неговата црно-бела авантура, дошло до промена во тренерското водство од Маурицио Сари во Андреја Пирло што му помагнало на Бразилецот, кој во новата улога на трет централен дефанзивец составува низа убедливи изведби, кои го прават еден од камен-темелниците во составот на бјанконерите и незаменлив шраф на тактичко ниво. На 10 јануари 2021 година, тој го пронашол својот прв гол за сезоната, погодувајќи ја мрежата на Сасуоло со прекрасен удар од далечина со што го отворил резултатот во натпреварот за потоа да даде и асистенција за голот на Кристијано Роналдо со кој бил поставен конечниот резултат 3-1 за Јувентус. Десет дена подоцна, го освоил својот втор италијански трофеј, со победата во Суперкупот на Италија со 2-0 против Наполи. На 19 мај, со Јувентус го освоил и Купот на Италија, победувајќи ја Аталанта во финалето.
Во сезоната 2021-2022 Јувентус не го започнал најдобро патувањето во лигата и бил принуден уште од првите денови да ги брка директните противници. Во оваа клима, дополнително комплицирана со продажбата на Кристијано Роналдо откако сезоната веќе почнала, како и со третата промена на тренерот во три години, со враќањето во Торино на Масимилијано Алегри, Данило се потврдува како еден од најважните играчи во соблекувалната, вистински „сенатор“ на тимот. На 6 ноември 2021 година, за време на победата на домашен терен од 1-0 против Фјорентина, во последните минути, кога Пауло Дибала го напуштил теренот, за првпат Данило ја добил и ја носел капитенската лента на Јувентус. На 13 февруари 2022 година, го постигнал својот прв гол во сезоната спасувајќи го својот тим од пораз во судиското надополнување од натпреварот на гостински терен против, додека на 12 март стигнал до бројката од 100 настапи во црно-белиот дрес во сите натпреварувања.
Во сезоната 2022-2023, со оглед на збогувањата на Џорџо Кјелини и Пауло Дибала, како и физичките проблеми што го принудуваат новиот капитен Леонардо Бонучи да пропушти голем број натпревари од сезоната, Данило, сега веќе препознаен како харизматичен „водач“ од соблекувалната на Јувентус, често излегува на теренот со капитенската лента на раката. На 7 јануари 2023 година, Данило го постигнал победничкиот гол во натпреварот на домашен терен против (1-0), помагајќи им на Јувентус да ја продолжат победничката серија и да стигнат до осмата победа во низа во првенството. Во вториот дел од сезоната, Данило продолжил да биде лидер на Јувентус иако клубот зафатен со проблеми надвор од теренот (им биле одземени 10 бодови) не бил конкурентен завршувајќи само на седмото место. Данило пропуштил само еден натпревар во Серија А и ја одиграл сезоната со најмногу настапи по доаѓањето во Европа со 54 одиграни натпревари.