cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лев Огненов
Животопис
Во 20-те години на 20 век се враќа во Охрид, каде што се издржува од поседуваните обработливи земји. Во 1941 година ги дочекува бугарските војници во Охрид.
Синови на Лав Огненов се Асен, Петар и Симеон Огненови. Асен Огненов е приврзаник на комунизмот и од страна на новите власти по 1944 година е поканет да учествува во управувањето, но тој одбил. Наместо тоа, активно учествувал во дејноста на Македонските братства. Лав Огненов е кум на бугарскиот офицер и доктор Лав Огненов (1889 -1962), кој е татко на општественикот Михаил Огненов.
Есак
Есак (старогрчки: Αἴσακος = „гранка од мирта“) — лик од старогрчката митологија, син на Пријам и на Мероповата ќерка Аризба, како и сопруг на Астеропа. Тој му прорекол на Пријам дека неговата втора жена ќе му роди син (Парис) кој ќе ја предизвика пропаста на Троја. Кога му умрела сопругата, од преголема тага, Есак скокнал од ридот во морето, но таму го пречекала Тетида и го претворила во птица-нуркач.
Инанли (Серско)
Инанли — село во Серско, Егејска Македонија, денес во Грција.
Соколовско Маало (Оризари)
Соколовско Маало — археолошко наоѓалиште во кочанската населба Оризари.
Покрај селскиот пат што води кон Соколовско маало и Вранински Воденици има мала височинка на која се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
Наводи
[[Категорија:Оризари (Кочанско
Ујхтериц
Ујхтериц (Uichteritz) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010 е дел од градот Вајсенфелс.
Географија
Лобич исто ака припаѓа на стариот административен округ пред да биде припоен кон Вајсенфелс.
Историја
Првите докази за постоење на Ујхтериц се во времето на големата преселба на народите во 6. и 7. век. Најпрвин биле Лужичките Срби, кои го населиле овој регион, како што е документирано во археолошките пронајдоци, како и имињата на местата што завршуваат на „-иц“.
Првото документирано спомнување на селото (како Ујхтериц) било во регистарот на манастирот во Вајсенфелс.
Околу 1300 областа била под власта на Грофовијата Мајсен. Околу ова време црквата во Ујхтериц била изградена, сега најстарата зграда во селото. На задната страна на црквата има песочни столбови со долги корита, т.н. Улеи мечеви. Биле користени од страна на витезите пред да одат во битка.
Исто така, е документирано дека Зале ги пробил браните во 1784 година и го поплавил селото, уништувајќи 44 куќи, шупи и штали.
На 1 јануари 2010, претходните независни села Ујхтериц, Марквербен и Лангендорф биле припоени кон Вајсенфелс.
Црква „Св. Илија“ - Мирковци
'''Св. Илија Долни''' — црква во скопското село Мирковци, Општина Чучер-Сандево, храм на Чардачкиот манастир. Му припаѓа на Северноскопското архијерејско намесништво во Скопската епархија на МПЦ - ОА.
Црквата е сместена на падините на Скопска Црна Гора, јужно од Мирковци и источно од Глуво. Се наоѓа во месноста Чардак, поради што манастирот е наречен Чардачки. До оваа црква е сместена и црквата „Св. Богородица“. Иконостасот е дело на видниот живописец Нестор Алексиев Мирчевски.
Историја
Според Георги Трајчев, црквата е изградена е во 1879 г. од монахот Софрониј, родум од Мирковци, на својот личен имот и ја ставил под јурисдикција на Бугарската егзархија на која ѝ служел. Намерно ја нарекол „Св. Ѓорѓи“ со цел да ги одвлече посетителите на истоимената манастирска црква во Бањане, која била под раководство на српската (патријаршиска) струја.
Почнувајќи од 1905 г. српската струја почнала да навлегува во службата и управата и на мирковската црква, што предизвикало бурни реакции. Така, борбата помеѓу двете пропаганди продолжила ожесточено до самиот крај на отоманската држава.
Полициска приказна 2
Синопсис
Полицискиот инспектор Чан Ка-куи, наречен Кевин (го игра Чен) е преместен на служба како сообраќаен полицаец откако предизвикал голема материјална штета, бркајќи го крупниот злосторник Чу Тао. Тоа ја радува неговата девојка Меј (ја игра Чеунг) која се радува поради тоа што нејзиното момче повеќе не ради на тешки случаи, па има повеќе време за неа...
Јован Бијелиќ
Јован Бијелиќ ( Ревеник, 30 јуни 1884 - Белград, 12 март 1964) бил српски и југословенски сликар. Бијелиќ е еден од најзначајните југословенски уметници меѓу двете светски војни и еден од најважните српски претставници на колористичкиот експресионизам.
Биографија
Јован Бијелиќ на осум години отишол во основно училиште во Босански Петровац, што било природно бидејќи неговото училиште било многу оддалечено од неговиот дом. По завршувањето на основното училиште се запишал во Големата гимназија во Сараево. По завршувањето на две одделенија од гимназијата, тој се префрлил на Занаетчиското училиште, што му овозможило да ги развие своите преференции. Кога во 1906 г. Чешкиот сликар Јан Карел Јановски дошол во Сараево во 2000 година и отворил сликарско училиште, а Јован Бијелиќ се запишал во тоа училиште, каде во текот на школувањето добил солидна занаетчиска основа за понатамошната работа и обука. Понатамошното сликарско образование Бијелиќ го добил од 1909 година до 1913 година студирал сликарство на Академијата за уметности во Краков, кај Т. Аксентовиќа, Л. Вичуловског и.. Панкијевиќ. Во Париз престојувал во 1913/14 година, а од 1915 г. со Влахо Буковац во Прага.
По завршувањето на училиштето се вработил како професор по цртање во гимназијата во Бихаќ. Оваа работа му овозможила да го избегне воениот рок и имал многу слободно време да се посвети на сликањето. Во Бихаќ поминал од 1915 до 1919 година. Таму се оженил со Софија, основал семејство и имал две деца, ќерката Дубравка и синот Северин. Првата изложба ја организирал во 1919 година во Загреб, а потоа бил поканет во Белград да биде сценограф, а потоа и раководител на сликарската работилница на Народниот театар.
Најчесто сликал портрети, пејсажи, мртви природи и композиции. Тој помина низ неколку фази во кои влијанието на кубизмот било изразено во скулптурниот концепт на цврсто моделирана форма и скржавост на палетата, а потоа, под влијание на фовизмот, создал колоритни дела со исклучителна сочност и сензуален израз. Во последната фаза, тој растворувал предмети со вознемирени потези на боја.
Тој е еден од основачите и член на сликарските групи „Облик“, „Самостални“ и „Независни“. Од 1963 година е редовен член на Српската академија на науките и уметностите.
Погребан е во Алејата на народните херои на Новите гробишта. Во белградската општина Вождовац постои улица која го носи името на Јован Бијелиќ.
Учениците на Бјелиќ
Педагошката работа Јован Бијелиќ ја започнал додека служел како учител по цртање во гимназијата во Бихаќ од 1915 година до 1919 година. Наставата по сликарски вештини започна во 1917 година. држејќи приватни часови на 16-годишниот Мухамед Куленовиќ. Кога се преселил во Белград, продолжил да се занимава со педагошка работа, имал приватно училиште од кое дипломирале како сликари кои подоцна популарно ги нарекувале ученици на Бјелиќ. Во ова училиште, кое се наоѓало во ателјето на Јован Бијелиќ на поткровјето на машката гимназија, дипломирале во првата група: Павле Васиќ, Ѓорѓе Поповиќ и Предраг Милосављевиќ, а подоцна во вториот круг: Никола Граовац, Љубица Сокиќ, Даница Антиќ, Миомир Дениќ, Алекса Ќелебоновиќ, Ристиќ, Чедомир Васиќ, Стојан Трумиќ, Јурица Рибар, Богдан Шупут, Бора Грујиќ, Бора Барух, Миливој Николајевиќ, Душан Влајиќ, Олга Радосављевиќ. Ова училиште било популарно меѓу младите кои сакале да се занимаваат со ликовни уметности.
Десет студенти на „Сликарската школа на Бијелиќ“ подоцна формирале група сликари позната како „Десеторо / Десеторика“ и ги претставувале младите југословенски сликарски сили од тоа време. Сликарската група „Десеторо“ изложувала заедно во 1940 година во Белград и Загреб. Групата ја сочинувале: Даница Антиќ, Боривој Грујиќ, Никола Граовац, Душан Влајиќ, Миливој Николајевиќ, Јурица Рибар, Љубица Сокиќ, Стојан Трумиќ, Алекса Челебоновиќ и Богдан Шупут. Иако по хетероген состав, групата се состоела од 2 жени и 8 мажи. Заедничко за оваа група било тоа што сите билесликари и ученици на Јован Бијелиќ. Некои од овие уметници загинале во Втората светска војна, а оние што преживеале биле значајни уметници во повоениот период.
Група „Форма“
Заедно со колегите Петро Палавичини и Бранко Поповиќ, Јован Бијелиќ во 1926 година ја формирале групата „Форма“, на која и се придружиле: Петар Добровиќ, Живорад Настасијевиќ, Тома Росандиќ, Вељко Станојевиќ, Сретен Стојановиќ, Сава Шумановиќ и Марино Тарталја како основачки членови, а подоцна на оваа група и се придружиле: Игњат, Петровиќ,  Иван Радовиќ, Мате Размиловиќ, Ристо Стијовиќ, архитект Драгиша Брашован. Оваа група ја сочинувале веќе познати уметници. Правилата на групата биле усвоени на седницата на 8 ноември 1930 година а МВР ги потврдило на 20 јули 1932 година.
Формирањето на групата „Облик“ имало пресудно влијание врз афирмацијата и поширокото проникнување на современите уметнички концепти и текови во белградскиот уметнички центар. Најзначајниот придонес за тоа секако дал Јован Бијелиќ, кој не само што бил основач, туку и главен столб на оваа групација. Овде значајна улога одиграло и неговото чувство за педагошка работа. Успехот на оваа група било и успех на самиот Јован Бјелиќ.
Уметнички опус
Јован Бијелиќ бил многу плоден творец, тој се рефлектирал во различни уметнички дисциплини и техники зад уметникот се и други дела:
Самостојни изложби
Во текот на животот, Јован Бијелиќ изложувал на близу 200 групни изложби во земјата и странство, а негови самостојни изложби биле:
Доктор Ху
Доктор Ху — британска телевизиска научнофантастична серија која се снима од 1963 до денес. Серијата ги следи авантурите на докторот, хуманоиден вонземјанец, т.н. Лорд на времето. Докторот го истражува универзумот во својот Тардис, свесен вселенси брод, кој патува и низ времето. Од надвор Тардисот изгледа како сина британска полициска кутија, каква што често можела да се види во Британија во 1963, кога за првпат се емитувала серијата. Заедно со својот придружник, докторот се бори со разни негативци во обид да спаси некои цивилизации и да им помага на луѓе во неволја.
Содржина
Доктор Ху ги следи авантурите на главниот лик, вонземјанец, Time Lord, престапник од планетата Галифреј, кој се претстставува со името Докторот. Тој пребегнува од Галифреј во украден ТАРДИС Тип 40 временска машина - "Time and Relative Dimension(s) in Space" (Време и релативна димензија во вселената) - со помош на кој патува низ времето и просторот. Поради некаков дефект на „камелеонското коло“ на Тардисот, кое му овозможува на Тардисот да се престори во некаков локален објект за да се скрие од другите, Тардисот на Докторот секогаш е сина британска полициска кутија. Докторот често патува со еден или повеќе придружници, со кои ги споделува своите авантури, најчесто луѓе, бидејќи е фасциниран од планетата Земја. Често наоѓа настани за кои е љубопитен, додека се обидува да спречи зли сили да им наштетат на невини луѓе или да ја сменат историјата, употребувајќи ги само својата генијалност и минимални средства, како неговиот повеќенаменски соничен шрафцигер. Како Лорд на времето, Докторот има способност да се регенерира кога неговото тело е смртно оштетено, заземајќи нов изглед и нови карактерни особини. Во текот на своите патувања има стекнато бројни репријатели, кои се појавуваат често низ серијата, вклучувајќи ги Далек, Кибер-луѓе, и уште еден Лорд на времето Господарот.
Караташ
Караташ е село во Егејска Македонија, Република Грција, Серски округ.
Црква „Св. Илија“ - Планиница
Свети Илија (Προφήτη Hλία) — црква во селото Планиница, Кукушко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Полјанско-кукушката епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во 1854 г. Претставува базилика типична за своето време. Внатре има икони на зографот Ставракис Маргаритис од погрченото солунско село Кулакија.
Поради забележителната архитектура и живописаната и украсена внатрешност, црквата е прогласена за заштитен споменик на 20 септември 1991 г.
Венгелсдорф
Венгелсдорф (Wengelsdorf) — село и поранешна општина во округот Бургенланд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 септември 2010 е дел од градот Вајсенфелс.
NGC 919
NGC 919 — спирална галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 919 се споменува и како UGC 1894, MCG 4-6-39, CGCG 483-49.
Откривање
Телото е откриено на 5 септември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 919 е од видот Sab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 919 има привидни димензии од 1,2' х 0,3'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 26 м 16,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 27° 12' 41". Положбениот агол на објектот е во износ од 138°.
Ирен Жолио - Кири
Ирен Жолио - Кири ( - Париз,) — ќерка на Пјер и Марија Кири, пронаоѓачи на радиумот. Ирена Жолио - Кири и нејзиниот маж Жан Фредерик Жолио во 1935 година ја добија Нобеловата награда за хемија.
Бакарно Гумно (Чепигово)
Бакарно Гумно — археолошко наоѓалиште во прилепското село Чепигово. Претставува населба од бакарното и бронзеното време.
На околу 500 м југозападно од селото има осамена височинка што доминира над рамнината на Пелагонија, на која се среќаваат остатоци од населба. Со ископувањето во 1959 година, извршено од Народниот музеј од Прилеп, се откриени четвртести надземни куќи, множество фрагменти од керамички садови, пластика, коскени и камени орудија, кои упатуваат на преодниот период од неолитот во бронзеното време, односно на бакарното време, како и на почетоците на бронзеното време.
Наодите се чуваат во Заводот и музеј во Прилеп.
NGC 2801
NGC 2801 — спирална галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 17 февруари 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2801 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 2801 има привидни димензии од 1,1' х 1'.
Други поделби
Проучување на NGC 2801 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26183. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1405. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 57.
Културна антропологија
Културната антропологија — една од четирите или петте области на антропологијата, сеопфатна студија за човештвото. Таа е гранка од антропологијата која ја проучува културата како значаен научен концепт. Културните антрополози учат за културните варијации помеѓу луѓето, собирање на податоци за влијанието на глобалните економски и политички процеси на локалните културни реалности.
Антрополозите употребуваат различни методи вклучувајќи набљудување со учество, интервјуа и анкети. Нивното истражување често се нарекува теренска работа, затоа што антропологот троши подолг временски период на истражување на одредена локација или област. Овие престојувања обично траат една година за време на студиите, но може да бидат и пократки, во текот на неколку недели, или подолги, во текот на целата професионална кариера.
Потекло
Една од најраните артикулации на антрополошкото значење на поимот „култура” е воведена од Едвард Тејлор (Edward Tylor) кој пишува на првата страна од неговата книга 1897: „Култура, или цивилизација, земена во широка, етнографска смисла, тоа е комплексна целина која го вклучува знаењето, верувањето, уметноста, моралот, правото, обичаите, и сите други способности и навики создадени од човекот, како член на општеството ”. Поимот „цивилизација”, подоцна им дал насока на дефинициите на В. Гордон Чајлд (V. Gordon Childe), со кој културата се смета за општ поим, додека терминот „цивилизација” добива значење на одреден вид култура.
Бидејќи луѓето ја стекнуваат културата низ процесите на учење, односно енкултурација и социјализацијата, луѓето кои живеат во различни места или различни околности учат различни култури. Антрополозите, исто така, истакнуваат дека преку културата луѓето можат да се прилагодат на нивната животна средина на негенетски начин, така што луѓето коишто живеат во различни средини често ќе имаат различни култури.
Подемот на културните антрополози се случил некаде од крајот на XIX век, кога прашањата кои се однесуваат на културите кои биле „примитивни” и на оние кои се „цивилизирани” ги преокупирале умовите не само на Маркс (Marx) и Фројд (Freud), туку и на многу други учени.
Кратка историја
Модерната културна антропологија потекнува од, и се развила како реакција на етнологијата во XIX век, која вклучува организирана споредба на човечките општества. Научниците како Е.Б. Тејлор (E. B Tylor) и Џ.Џ. Фрејзер (J.G. Frazer) во Англија работат со материјали собирани од други собирачи – најчесто мисионери, трговци и истражувачи и управници со колониите. Етнолозите особено се интересираат за тоа зошто луѓето кои живеат во различни делови од светот често имаат слични верувања и практики. При решавањето на ова прашање, етнолозите од XIX век, биле поделени во две мислителски школи. Некои од нив, како Графтон Елиот Смит (Grafton Eliot Smith) тврдат дека различните групи мора некако да учат едни од други, но индиректно; со други зборови, тој тврди дека културните особини се шират од едно место до друго, односно „дифузираат“.
Други етнолози тврдат дека различни групи имаат способност за создавање слични верувања и практики независно. Некои од оние кои се залагаат за „независно откритие” како Луис Хенри Морган (Lewis Henry Morgan), тврдат дека различните групи не поминуваат низ истите фази на еволуција. Морган, конкретно, смета дека одредени облици на општествено уредување и култура не можеле да настанат пред другите. На пример, интензивното земјоделство не можело да се измисли пред екстензивното земјоделство, а металургијата не можела да се развие без претходна обработка на металите без топење. Морган, како и останатите еволуционисти од XIX век, верувал дека постоел, повеќе или помалку, постепен развој од примитивно кон цивилизирано.
Во XX век, антрополозите ја отфрлиле идејата дека сите човечки општества мора да поминат низ истите фази на развој, врз основа на тоа дека таквата идеја не одговара на емпириските факти. Некои етнолози од XX век, како Џулијан Стјуард (Julian Steward), наместо тоа, тврделе дека сличностите ја одразуваат сличноста во прилагодувањето на луѓето кон слични опкружувања. (види: културна еволуција)
Други, како Клод Леви-Строс (Claude Lévi-Strauss) (кој бил под влијание на американската антропологија и под влијанието на Диркемовата социологија), тврдат дека наизглед слични тенденции на развој ги одразуваат основните сличности во структурата на човечката мисла. (види: структурализам)
Во XX век, повеќето културни и социјални антрополози се свртеле кон етнографијата. Етнографијата е дел од опишувањето на еден народ, на одредено место и во одредено време. Вообичаено, антропологот извесно време живее меѓу луѓе од друга заедница, спонтано учествувајќи и набљудувајќи го општествениот и културниот живот на групата. Овој метод на истражување го промовирале Бронислав Малиновски (Bronislaw Małinowski) (кој вршел теренско истражување на Тробријандските острови (Trobriand Islands) и предавал во Англија) и Франц Боас (Franz_Boas Franz Boas) (кој вршел истражување на Бафиновиот остров и предавал во САД).
Во почетокот на XX век, социо-културната антропологија се развила во различни форми во Европа и САД. Европските „социјални антрополози” биле сосредоточени на набљудување на социјалното однесување и на „социјалната структура” тоа што е во односите меѓу социјалните улоги (на пример маж и жена, или родител и дете) и социјални институции (на пример религијата, економијата и политиката).
Американските „културни антрополози“ биле сосредоточени на начините на кои луѓето го изразуваат своето сфаќање за себе и за светот кој ги опкружува, особено во симболични облици, како уметностите и митовите. Овие два пристапи честопати се преплетувале и взаемно се надополнувале.
Растечкиот тренд во антрополошкото истражување и анализа е употребата на повеќемесносната етнографија. Повеќемесносната етнографијата може да ги следи етничките групи во дијаспората, расказите или гласините, кои се појавуваат на различни места и во различни периоди, метафори, кои се појавуваат во неколку етнографски локации или биографиите на одделни луѓе, или групи како што се движат низ просторот и времето. Еден пример на мулти-мрежно место етнографија е работата на Ненси Шепер-Хјуџис (Nancy Scheper-Hughes) за меѓународниот црн пазар за трговија со човечки органи. Во ова истражување, таа следела органи кои се пренесувале преку разни законски и незаконски мрежи на капитализмот, како и гласините и урбаните легенди кои кружат во осиромашени заедници за киднапирање на деца и кражба на органи.
Топлак (Оризари)
Топлак — археолошко наоѓалиште во кочанската населба Оризари.
Претставува населба од неолитско време.
Хорацио Нелсон
Хорацио Нелсон, Прв Виконт Нелсон, и постхумно Прв Војвода од Бронте, (29 септември 1758 г. – 21 октомври 1805 година), бил британски адмирал во Кралската морнарица. Како инспиративен лидер, вешт стратег и со своите неконвенционални тактики придонел во извојувањето на бројни одлучувачки победи на британската морнарица за време на Француските револуционерни војни и Наполеоновите војни.
Нелсоновата јуначка смрт во битката кај Трафалгар го издигнале како еден од најголемите херои во Британија. Неговите зборови непосредно пред биткатата, „Англија очекува дека секој човек ќе ја заврши својата работа“, е честопати цитирана и парафразирана. Во чест на победата во оваа битка и смртта на адмиралот Нелсон, во 1843 г. на плоштадот Трафалгар во Лондон е поставен Нелсоновиот столб, дело на архитектот Вилијам Реилтон, и споменикот на Нелсон во Единбург.
Раниот живот
Хорацио Нелсон е роден на 29 септември 1758 година, во Бурнам Торп, Норфолк, Англија; како шесто од единаесетте деца на свештеникот Едмунд Нелсон и неговата сопруга Кетрин Саклинг.
Нелсон до својата 12-годишна возраст го посетувал граматичкото училиште во Пастон, а исто така го посетувал и Граматичкото училиште на кралот Едвард VI во Норвич. Поморската кариера ја започнал на 1 јануари 1771 година, кога се пријавил како морнар на бродот Рејсонабл, каде што капетан бил вујко му Морис Саклинг. Набрзо по пријавувањето, Нелсон бил унапреден и започнал обука за офицер. На почетокот од неговата служба, Нелсон открил дека страда од морска болест, која што го мачела до крајот на животот.
Западни Инди, 1771-1780
Oткако Саклинг бил префрлен на бродот „Триумф“, Нелсон бил испратен на бродот „Мери Ен“, во сопственост на трговската фирма Пуриер и Хортон, во Западните Инди за да стекне поголемо поморско искуство. На 25 јули 1771 година, Хорацио од Кент се упатувал кон Јамајка и Тобаго, а се вратил во Плимут на 7 јули 1772 година. Тој се вратил да служи како командант на бродот од неговиот вујко Саклинг, кој превезувал луѓе и пратки. Нелсон разбрал за планираната експедиција, под команда на Константин Фипс, која требало да пронајде премин низ Арктикот преку кој се надевале дека ќе можат да стигнат до Индија: легендарниот Североисточен премин.
Саклинг договорил неговиот внук да учествува во експедицијата како кадет на обновениот брод „Каркас“ под команда на Лутвиџ. Експедицијата стигнала на десет степени од Северниот пол, но не можела да ги пробие густите ледени санти, и била принудена да се врати назад.
По враќањето на експедицијата во Британија, во септември 1773 година, Нелсон накратко се вратил на бродот „Триумф“, а потоа се префрлил на бродот „Морско коњче“ (HMS Seahorse) кој требало да замине за Источните Инди. На 19 ноември 1773 година Нелсон тргнал за Источните Инди и пристигнал во Мадрас на 25 мај 1774 година. Останал таму до крајот на годината, крстарејќи покрај брегот и придружувајќи ги трговските бродови. На почетокот од 1775 година, по избувнувањето на Првата англо-маратска војна, британската флота ја поддржувала Источноиндиската компанија, а Морското коњче требало да ги пренесе парите на компанијата во Бомбај. На 19 февруари, Хајдер Али го нападнал бродот, но по кратка пресметка си заминал. Ова било прво борбено искуство на Нелсон.
Остатокот од годината го поминал придружувајќи конвои, и продолжил да ги развива своите вештини за навигација и управување со брод. На почетокот од 1776 година, Нелсон заболел од маларија. На 14 март бил отпуштен од Морското коњче и со бродот Делфин се вратил во Англија. Нелсон шестмесечното патување го искористил за да закрепне и кога во септември 1776 година пристигнал во Британија речиси бил опоравен. Неговиот вујко и заштитник, Саклинг, во 1775 станал контролор на морнарицата и своето влијание го искористил за да му помогне на Нелсон да добие понатамошно унапредување. Нелсон беше назначен за вршител на должноста поручник на бродот „Ворчестер“, кој требало да оди за Гибралтар.
За време на неговото прво крстарење како командант на Малата Луси, Нелсон повел експедиција на островите Кајкос, каде што направил детални белешки за дивиот свет. Локер, импресиониран од вештините на Нелсон, го препорачал на новиот врховен командант на Јамајка, Сер Питер Паркер. Паркер го зел Нелсон на својот брод „Бристол“. Откако Французите се приклучиле во војната на страна на Американците, многу други бродови станале цел на флотата на Паркер. До крајот на 1778 година, заробиле многу бродови, а Нелсон со тоа заработил околу 400 фунти (околу 52.100 денешни фунти) како парична награда. На 8 декември Паркер го назначил Нелсон за господар и командант на бриганскиот брод „Јазовец“ (HMS Badger).
Нелсон поголемиот дел од 1779 година го поминал на „Јазовец“ крстарејќи покрај брегот на Средна Америка, по британските населби во Британскиот Хондурас (денешен Белизе) и Никарагва, но не успеал да пресретне непријателски бродови. Кога се вратил во Порт Ројал, дознал дека Паркер на 11 јуни го унапредил во пост-капетан. Додека Нелсон чекал да пристигне неговиот нов брод Хинчинбрук (Hinchinbrook) кој бил одземен од Французите, му го предал Јазовец на Катберт Колингвуд. Тогаш пристигнала веста дека француската флота напредува кон Јамајка. Паркер ја организирал одбраната и го поставил Нелсон на чело на Форт Чарлс, кој ги покривал приодите кон Кингстон. Но француската флота скршнала на север, и немало напад. Нелсон на 1 септември ја презел командата на Хинчинбрук.
Хинчинбрук на 5 октомври 1779 година испловил од Порт Ројал и, со многу други британски бродови, продолжил да заробува американски бродови. Кога во декември се вратил во Јамајка, Нелсон повторно го мачела маларија. Нелсон останал во Западните Инди за да учествува во обидот на Џон Далинг да ги заземе шпанските колонии во Средна Америка, и да ја нападне Тврдината на безгрешното зачнување, викана и Кастиљо Виехо, на реката Сан Хуан во Никарагва.
Во февруари 1780 година, Нелсон како придружба за инвазивните сили на Далинг пристигнал до устието на реката Сан Хуан. По двонеделна опсада, Нелсон го освоил Кастиљо Виехо. Британците при нивното повлекување шест месеци подоцна ја разнесле тврдината, поради многуте смртни случаи поради болест кои ги претрпиле. Нелсон бил пофален за неговото залагање.
Паркер го повикал Нелсон и му ја дал командата на фрегатата со 44 топа, „Јанус“ (HMS Janus). Во 1780 година, во џунглите на Костарика Нелсон сериозно се разболел од нешто што изгледало како дизентерија и веројатно жолта треска и не бил во можност да ја преземе командата. Тој бил однесен во Кингстон на лечење. Во август истата година бил отпуштен и тргнал за Британија на бродот „Лав“, каде што пристигнал кон крајот на ноември. Нелсон постепено се опоравувал во текот на неколку месеци и набрзо потоа почнал да бара команда на брод. На 15 август 1781 година ја добил командата на бродот  „Албемарл“ (Albemarle).
Капетан на Албемарле
На 23 октомври, Нелсон добил наредба да го однесе новоопремениот Албермарл на отворено море и да се приклучи на конвојот на руската компанија во Хелсингер и да ги придружува до Британија. За оваа операција Адмиралитетот под негова команда ги поставило фрегатите „Арго“ и „Претпријатие“. Нелсон успешно го организирал конвојот и го придружувал во британските води. Откако го напуштил конвојот не можел да се врати во пристаништето, поради силно невреме. Бурите за малку ќе го потонеле Албемарл, затоа што тоа бил лошо дизајниран брод и бил веќе оштетен во претходна несреќа, но Нелсон сепак во февруари 1782 година успеал да стигне во Портсмут. Таму, Адмиралитетот му наредил да го прилагоди Албемарл за пловење и да се приклучи на придружбата на конвој кој се собирал во Корк и требало да плови Квебек. Нелсон кон крајот на мај пристигнал до Њуфаундленд, а потоа се одвоил за да трага американски гусари. Нелсон не бил успешен; тој само вратил неколку заробени британски трговски бродови и успеал да зароби многу мали рибарски чамци и различни пловни објекти.
Во август 1782 година, Нелсон едвај побегнал од многу помоќните француски сили под водство на Луј-Филип де Водрој. Нелсон стигнал во Квебек на 18 септември. Повторно бил дел од придружбата на конвој за Њујорк. По пристигнувањето (во средината на ноември) се пријавил кај адмирал Самуел Худ, командант на станицата во Њујорк. Тој побарал од Худ да го префрли во неговата флота и да отпатуваат за Западните Инди. По пристигнувањето, британската флота зазела позиции кај Јамајка во очекување на силите на Де Водрој. Но до почетокот на 1783 година им станало јасно дека Французите го избегнале Худ.
За време на своите извиднички операции, Нелсон направил план за напад на францускиот гарнизон на Островите Туркс. Утрото на 8 март, ги нападнал Французите, но тие биле силно утврдени и по неколку часа Нелсон се повлекол. Остатокот од војната Нелсон го поминал крстарејќи по Западните Инди, каде што заробил многу француски и шпански бродови. Откако пристигнала веста за примирјето, Нелсон се вратил во Британија кон крајот на јуни 1783 година.
Островот Невис, брак и мир
Кон крајот на 1783 година, Нелсон ја посетил Франција и со познаници бил во Сен Омер; пробал да научи француски за време на престојот. Во јануари 1784 година се вратил во Англија и присуствувал во судот како дел од придружбата на Лорд Худ. Под влијание на фракционерски политичари, се кандидирал за пратеник во британскиот парламент на изборите истата година, како поддржувач на Вилијам Пит, но не добил мандат.
Во меѓувреме, Нелсон се запознал со Френсис „Фани“ Низбет, млада вдовица од Невис. Нелсон се вљубил во неа, а нејзиниот вујко, Џон Херберт, му понудил огромен мираз. И Херберт и Низбет го криеле фактот дека богатството е измислено, а Фани не му кажала дека е неплодна поради инфекција на утробата.
Во тој период раскинувањето на свршувачката се сметало за нечесно, и така Нелсон и Низбет се венчале на островот Невис, на 11 март 1787 година, непосредно пред да заврши неговата должност на Карибите. Нелсон се вратил во Англија во јули, а по него пристигнала и Фани.
Додека Нелсон бил на Карибите, се спријателил со сопственици на плантажи и почнал да верува дека економиите на островите во голема мера се потпираат на трговијата со робови во Атлантикот. Нелсон се обидел да го искористи своето влијание за да го спречи движењето за аболиција во Британија.
Нелсон бил исплатен за службата со Бореас во ноември 1787 година. Тој и Фани потоа времето го минувале во Бат и Лондон, повремено посетувајќи ги роднините на Нелсон во Норфолк. Во 1788 година, тие се преселиле во Нелсоновиот дом од детството во Бурнам Торп. Адмиралитетот не му давал брод под команда затоа што биле мирновременски услови.
Во 1792 година, Француската револуционерна влада ја анектирала Австриска Холандија (денешна Белгија), која традиционално се чувала како тампон држава. Адмиралитетот го повикал Нелсон на служба и му дал команда на „Агамемнон“ (јануари 1793 година). На 1 февруари Франција објавила војна.
Служба во Медитеранот
Во мај 1793 година, Нелсон како дел од дивизија под команда на вицеадмиралот Вилијам Хотам заминал до Гибралтар за да воспостават поморска супериорност во Медитеранот. Стигнале до Тулон, каде што се закотвиле во јули. Тулон бил под контрола на умерените републиканци и ројалисти, но бил под закана од силите на Националната конвенција, кои марширале кон градот. Британците требало да го заштитат градот, а Нелсон бил испратен да побара засилување од Сардинија и Неапол.
По посетата на Сардинија, Агамемнон пристигнал во Неапол на почетокот на септември. Таму, Нелсон се сретнал со кралот Фердинанд IV од Неапол, а потоа и со Вилијам Хамилтон, британскиот амбасадор во кралството. Додека преговарале за засилување, Нелсон се запознал со новата сопруга на Хамилтон, Ема Хамилтон.
Преговорите биле успешни, а до средината на септември биле собрани 2.000 луѓе и неколку бродови. Нелсон тргнал во потера по француска фрегата, но откако не успеал да ја фати, отпловил за Легорн, а потоа за Корзика. Во Тулон се вратил на 5 октомври, и забележал дека на ридовите околу градот има голема француска војска, бомбардирјќи го. Худ се надевал дека може да го одбрани градот ако добијат поголемо засилување, и го испратил Нелсон да се приклучи на ескадрилата што одела во Каљари.
Корзика
Утрото на 22 октомври 1793 година, Агамемнон забележал пет едрилици. Нелсон им се доближил и сфатил дека се француска ескадрила. Почнал да ги гони, и со 40 топови пукал во Мелпомена. За време на акцијата од 22 октомври 1793 година, тој нанел голема штета, но останатите француски бродови се свртеле за да се приклучат во битката. Кога видел дека Французите се побројни, Нелсон се повлекол и продолжил за Каљари, каде што пристигнал на 24 октомври. По поправките на бродот, Нелсон со Агамемнон на 26 октомври, со ескадрила под командорот Роберт Линзи тргнале за Тунис.
Таму Нелсон со мала требало да го блокира францускиот гарнизон на Корзика. Падот на Тулон, кон крајот на декември 1793 година, сериозно ги разнишало британските позиции во Средоземното Море. Притоа 18 француски бродови паднале во рацете на републиканците. Корзика била значајна затоа што Британците би имале поморска база блиску до францускиот брег. Затоа Худ со дополнителни бродови во текот на јануари 1794 година му се придружил на Нелсон.
Британските стигнале на островот на 7 февруари, а Нелсон се преселил за да ја интензивира блокадата кај Бастија. Кон крајот на февруари, британските трупи, под команда на генерал-полковник Дејвид Дандас, влегле во предградијата на Бастија. Сепак, Дандас се повлекол, затоа што сметал дека Французите биле добро вкопани за да ризикуваат напад. Но Нелсон го убедил Худ дека може да ја освои Бастија, и добил дозвола за напад кон крајот на март. Нелсон почнал да растовара топови од бродовите и да ги поставил на ридовите околу градот. На 11 април, британската ескадрила влегла во пристаништето и отворила оган, а Нелсон ја презел командата на копнените сили и започнал со бомбардирање. По 45 дена, градот се предал. Нелсон потоа се подготвил за напад врз Калви заедно со Чарлс Стјуарт.
На 19 јуни Британските сили стигнале до Калви и веднаш почнале да растовараат топови на брегот и да ги носат на височините околу градот. Додека Нелсон постојано ги бомбардирал непријателските позиции, војниците на Стјуарт почнале да напредуваат. На 18 јули, Стјуарт - поддржан од Нелсон - упаднал во главното одбранбено упориште и го зазел. Британците постојано го бомбардирале Калви, а градот се предал на 10 август. Во оваа битка Нелсон бил ранет во десното око при што делумно го загубил видот.
Џенова и битката со Ча Ира
По окупацијата на Корзика, Худ му наредил на Нелсон да отвори дипломатски односи со градот-држава Џенова — стратешки важен потенцијален сојузник. Набргу потоа, Худ се вратил во Англија и бил наследен од адмиралот Вилијам Хотам, како врховен командант во Медитеранот.
На 8 март, Хотам добил вест дека француската флота е на море и тргнала кон Корзика. Тој тргнаl да ги пресретне, а Нелсон со нетрпение ја очекувал првата битка со сопствена флота. На 12 март флотите се пресретнале. Следниот ден, два од француските брода се судриле, а Нелсон го нападнал бродот со 84 топа Ча Ира. Ова траело два и пол часа, сè додека не пристигнале два француски брода кои го принудиле Нелсон да се оддалечи, нанесувајќи му огромна штета со многу жртви.
На 14 март, во битката кај Џенова, Нелсон заедно со други британски бродови го нападнале веќе разрушениот брод Ча Ира, која бил влечен од бродот Censeur. Многу оштетени, двата француски брода биле принудени да се предадат, а Нелсон го зазел Censeur. Поразени на море, Французите се откажале од нивниот план да ја нападнат Корзика и се вратиле во пристаништето.
Повлекување од Италија
Нелсон продолжил да оперира околу од Џенова, пресретнувајќи и проверувајќи трговци и отсекувајќи сомнителни бродови по пристаништата. Во ноември, Хотам бил заменет со Сер Хајд Паркер, но ситуацијата во Италија се влошувала: Французите ја напаѓале Џенова и а имало и побуни во самиот град.
По еден француски напад кон крајот на ноември, сојузничките линии биле пробиени, и Британците биле принудени да се повлекуваат кон Џенова. Нелсон имал премалку бродови за да на некој начин влијае врз стратешките позиции на Британците. Британците биле принудени да се повлечат од италијанските пристаништа. Нелсон се вратил на Корзика на 30 ноември, лут и депресивен поради британскиот неуспех и ја доведувал во прашање својата иднина во морнарицата.
Џервис и евакуацијата на Медитеранот
Во јануари 1796 година, Џон Џервис станал врховен командант на флотата во Медитеранот. Тој го назначил Нелсон за комодор. Нелсон извршувал задачи кои го спречувале напредувањето на Французите и ги зајакнувал италијанските сојузници на Велика Британија. Но, Нелсон почнал да смета дека британското присуство на италијанскиот полуостров станува бескорисно. Во јуни, Агамемнон бил однесен на поправка во Британија, а на Нелсон му го дале бродот „Капетан“ со 74 топа.
Истиот месец, Французите го нападнале Легорн (Ливорно) и било сигурно дека ќе го заземат градот. Нелсон отишол таму за да ја надгледува евакуацијата на Британците и да ги пренесе на Корзика. Во јули, тој ја надгледувал окупацијата на Елба, но во септември Џеновјаните преминале на страна на Французите. Ваквата позиција на Џенова и постојаниот напредок на Французите, ги навеле Британците да сфатат дека флотата во Средоземното Море не може повеќе да се снабдува. Тие наредиле евакуација во Гибралтар. Нелсон го надгледувал повлекувањето од Корзика и евакуацијата на гарнизонот во Елба. Кон крајот на јануари и тој заминал за Гибралтар.
Битка кај 'Ртот Сао Висенте
Нелсон се придружил на флотата на Сер Џон Џервис кај 'ртот Сао Висенте и забележал шпански движења. На 14 февруари 1797 година, двете флоти се сретнале, а Нелсон кој бил во задните британски сфатил не може да стапи во акција за брзо време. Затоа, Нелсон не ги послушал наредбите, се оддвоил од линијата и се упатил кон шпанските бродови Сан Јозеф, Сан Николас и Сантисима Тринидад. Бродот на Нелсон ги нападнал трите брода, потпомогнат од бродот Калоден, кој му дошол се придружил на Нелсон.
По едночасовно разменување оган, по што и Капетан и Калоден биле тешко оштетени, Нелсон се приближил до Сан Николас и го принудил да се предаде. Нелсон со својата група преку палубата на Сан Николас се качил на Сан Јозеф и исто така го заробил. Вечерта, шпанската флота се одвоила и заминала за Кадиз. Британците заробиле четири бродови, од кои два самиот Нелсон.
Оваа победа била добро прифатена во Британија; Џервис бил прогласен за Виконт на Сао Висенте, а Нелсон, на 17 мај, бил прогласен за Витез на Бат. На 20 февруари, во рамките на редовни промоции според стажот и неповрзано со битката, Нелсон бил унапреден во Адмирал.
Акцијата крај Кадиз
На Нелсон му го дале бродот Тезеј, и на 27 мај 1797 година, му било наредено да замине за Кадиз; да ја следи шпанската флота и да го чека пристигнувањето на шпанските бродови со богатство од американските колонии. На 3 јули започнал со амфибиски напад. Во нападот Нелсон бил прободен двапати и животот му го спасил морнарот Џон Сајкс. Британските сили го заробиле шпанскиот брод и го одвлекле до Тезеј. Тогаш, Нелсон направил план за освојување на Санта Крус де Тенерифе, за да го заплени богатството од бродот Австрискиот Принц (Principe de Asturias), за кој било објавено дека пристигнал неодамна.
Битката кај Санта Крус де Тенерифе
Планирано било Тенерифе да се нападне со комбинација од поморски бомбардирања и амфибиска инвазија. Иако Нелсон лично раководел со еден од баталјоните, операцијата завршила неуспешно, затоа што Шпанците биле многу добро подготвени и завзеле добри одбранбени позиции.
Бродот на Нелсон стигнал до брегот, но штом тој зачекорил на брегот, бил погоден во десната рака со мушкета, која предизвикала фрактура на надлактицата на повеќе места. Нелсон се вратил во Тезеј кај неговиот хирург, Томас Ешелби.
Му бил ампутиран поголемиот дел од десната рака, и за половина час Нелсон се вратил да издава наредби до своите капетани.
На 1 септември Нелсон се вратил во Англија, на бродот Морско Коњче. Бил пречекан како херој; Британската јавност ја славела победата на Нелсон кај Сао Винсенте, а неговата рана предизвикувала сочувство. За поразот кај Тенерифе, пронашле други виновници.
Враќање во Англија
Нелсон заедно со Фани се вратил во Бат, а во октомври 1797 година се преселиле во Лондон, за да побара стручна медицинска помош за неговата ампутирана рака. Додека бил во Лондон, дознал дека адмиралот Данкан ја победил холандската флота во битката кај Кемпердаун. Нелсон рекол дека би ја дал и другата рака за да присуствувал во победата. Последните месеци од 1797 година ги поминал закрепнувајќи во Лондон, и тогаш му била доделена наградата Слобода на Град Лондон и пензија од 1.000 фунти годишно. Со овие пари купил фарма, во близина на Ипсвич, и сакал да се пензионира таму.
Нелсон почнал брзо да закрепнува. Бил нестрплив да се врати на морето, и почнал да бара команда и му бил даден бродот Авангарда, на која го назначил Едвард Бери за свој капетан.
Француските активности во Медитеранот го загрижувале Адмиралитетот. Наполеон собирал сили во Јужна Франција, но не било познато кон каде ќе се упатат. Нелсон со Авангарда требало да оди во Кадиз за да ја зајакне флотата. На 28 март 1798 година, Нелсон го подигнал своето знаме и отпловил за да му се придружи на Виконт Сао Висенте. Тој пак го испратил во Тулон во извидничка мисија.
Потера по Французите
Кога Нелсон го минал Гибралтарскиот Теснец неговата ескадрила ја зафатило бура. Додека Британците се бореле со бурата, Наполеон заминал со својата флота под команда на вицеадмиралот Франсоа-Пол Бруи д'Аигалје. Нелсон, засилен со многу бродови од Сао Висенте, тргнал во потера.
Нелсон ја барал флотата на Наполеон по италијанскиот брег, но немал многу брзи извиднички бродови. Наполеон веќе пристигнал на Малта и, откако демонстрирал сила, островот му се предал. Кога Нелсон пристигнал таму, Французите веќе биле заминати. По состанокот со своите капетани, сфатиле дека најверојатно Наполеон бил во Египет и се упатил кон Александрија. Кога на 28 јуни, Нелсон пристигнал таму, не нашол никаква трага од Французите. Вознемирен, се повлекол и почнал да пребарува источно од пристаништето. Во меѓувреме, на 1 јули, флотата на Наполеон пристигнала во Александрија и ги истоварил своите сили. Брујс ја закотвил својата флота во заливот Абу Кир, подготвен да го поддржи Наполеон, доколку е потребно.
Нелсон, во меѓувреме, повторно го преминал Медитеранот, во безуспешниот обид да ги пронајде Французите, и се вратил во Неапол. Кога повторно испловил, сакал да оди кон Кипар, но решил уште еднаш да помине крај Александрија. По патот, неговите сили пронашле и заробиле француски трговски брод, кој им дал податоци за француската флота: поминале југоисточно од Крит пред еден месец - упатувајќи се кон Александрија. Нелсон пошол до Александрија, но таму не биле Французите. Пребарувајќи го брегот, конечно на 1 август 1798 година, ја нашол француската флота во заливот Абукир.
Битката кај Нил
Нелсон веднаш се подготвил за битка. Французите биле закотвени на многу добра позиција и биле понадмоќни од флотата на Нелсон - тие не очекувале дека Британците ќе нападнат. Но, Нелсон наредил напад на своите бродови. Француските бродови биле закотвени блиску до еден спруд, и верувале дека тоа ќе ја заштити едната страна да биде нападната. Сепак, капетанот Томас Фоли, на бродот Голијат, открил јаз меѓу спрудот и француските бродови и го насочил Голијат во овој канал. Неподготвените Французи се нашле нападнати од двете страни; британската флота се разделила, некои го следеле Фоли, а други минувале по десната страна од француската линија.
Додека бил на палубата на Авангарда, и давал команди, Нелсон бил погоден во челото од француски истрел. Бил однесен подолу за да го прегледа хирургот. По прегледот, хирургот рекол дека раната не е опасна и ставил привремен завој.
Французите, напаѓани од британскиот оган од две страни, почнале да се предаваат, а британските бродови го нападнале бродот на Брујс Ориент. Ориент се запалил од ова бомбардирање, а подоцна експлодирал. Нелсон се искачил на палубата да ја насочи битката, но се вратил кај хирургот откако го гледал уништувањето на Ориент.