cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Гнасотијата и бесот (филм од 2000)
„Гнасотијата и бесот“ (англиски: The Filth and the Fury) — британски документарен филм од 2000 година, во режија на Џулиен Темпл. Во филмот настапуваат: Пол Кук, Стив Џонс, Џон Лајдон, Глен Матлок, Сид Вишис, Малколм Мекларен, итн.
Содржина
Во филмот се зборува за кратката историја на легендарната панк-рок група „Секс пистолс“. Притоа, членовите на групата и нивниот менаџер зборуваат за политичкиот амбиент во Англија, во средината на 1970-тите, кога била создадена групата, за новата супкултура, за модните трендови, итн. Исто така, тие ги опишуваат настаните кои довеле до формирање на групата, нивниот молскавичен успех, проблемите со издавачките куќи, медиумите, полицијата и јавноста, меѓучовечките односи во групата, проблемите со дрогата, трагичниот крај на Сид Вишис и распадот на групата за време на нивната американска турнеја.
Водни ресурси
Водни ресурси се природни ресурси на вода кои човекот ги експлоатира и приспособува на своите потреби. Се користат во многу сфери на човековото живеење: во водостопанството, водоснабдувањето, наводнувањето, за транспорт, производство на електрична енергија, производството на храна, за туризам и др.
Сузан Албертс
'''Сузан Ц. Албертс''' (Susan C. Alberts) — американски приматолог, антрополог и биолог и актуелен претседател на Одделот за антропологија при Универзитетот Дјук ; претходно работи како Роберт Ф. Дурден професор по биологија и е Бас стипендист. Моментално заедно со Жан Алтман од Универзитетот Принстон го води Проектот за истражување на бабуните во Амбосели. Нејзиното истражување во голема мера ја проучува еволуцијата на животинското однесување кај цицачите, со особен фокус на социјалното однесување, демографијата и гените на жолтите бабуни, иако некои од нејзините истражувања ги вклучуваат и африканските слонови. Избрана е за член на Националната академија за науки во 2014 и ја освојува наградата Козарели во 2017.
Образование
Албертс дипломира по биологија при Колеџот Рид во 1983, а станува магистер по биологија во 1987 година на Универзитетот Калифорнија, Лос Анџелес. Се здобива со докторат по екологија и еволуција на Универзитетот Чикаго во 1992 за работата со нејзиниот ментор, Жан Алтман. Нејзината дисертација ги истражува созревањето и движењето на бабуните мажјаци.
Истражување
Истражувањата на Албертс се задржуваат на заемодејството помеѓу средината, генетиката и поведението. Објавува над 100 рецензирани статии во областите како антропологија, генетика, ендокринологија, биологија и приматологија. Истражувањата на почетокот од нејзината кариера во голема мера се фокусирани на однесувањето на бабуните мажјаци преку нивното движење, чување на партнерите за парење, социјалниот ранг во групата, додека подоцна во нејзината истражувачка кариера, таа го проширува своето поле на истражување, па така тоа вклучува животна историја, епигенетика, ендокринологија и системи за парење кај двата пола. Забележително е што нејзините трудови пронаоѓаат врска помеѓу долговечноста и социјалните врски во групата, така што бабуните кои живеат во кохезивни групи имаат корист од опстанокот во средината.
Библиографија
Забелешка од преведувачот: Овие дела се на англиски.
Јужна покраина (Руанда)
Јужна покраина (Intara y'Amajyepfo ; Province du Sud ) — една од покраините во Руанда. Покраината била создадена во јануари 2006 година како дел од проектот на децентрализацијата на владата на Републиката.
Јужната покраина е составена од поранешните покраини Гиконгото, Гитарама и Бутаре. Денес покраината е поделена на следниве окрузи: Бутаре, Гатагара, Гиконгоро, Гисагара, Гитарама, Камоњи, Њанза и Њарунгуру. Главен град на покраината е Њанза.
Хидрографија
Хидрографија е дисциплина на физичката географија, која се занимава со евиденција и опишување на хидрографските објекти, како што се: океани, мориња, езера, реки, канали, мочуришта, извори, бунари и сл.
Каќуша (песна)
Каќуша е деминутив на прекарот на името Катерина (рус. Екатерина). Во рускиот јазик покрај прекар многу имиња имаат и свои претставници во деминутив. На пример, деминутивот од Наталија е Наташа, Сергеј е Серјожа итн. Во случајот на Катерина, Каќа (рус. Катя) е прекар додека Каќуша е деминутив.
Нијагара (филм од 1953)
„Нијагара“ (англиски: Niagara) — американски филм од 1953 година, во режија на Хенри Хатавеј, по сценариото на Чарлс Брекет (Charles Brackett), Волтер Рејш (Walter Reisch) и Ричард Л. Брин (Richard L. Breen). Главните улоги ги играат: Џозеф Котен (Joseph Cotten), Џин Питерс (Jean Peters), Мерилин Монро (Marilyn Monroe), Макс Шоволтер (Max Showalter), Денис О'Ди (Denis O'Dea), Ричард Алан (Richard Allan) и Дон Вилсон (Don Wilson). Филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во три категории.
Каќуша (песна)
Зборови
Изворните зборови во руската азбука и превод на македонски јазик.
Естуар
Естуар — утока на река во вид на залив, каде што под влијание на морските бранови, на приливите и на одливите, речното корито е проширено. Такви се утоките на реките Темза, Лаба, Лоара и други.
Алисон Лозано
Летисија Мариан Лозано е мексиканска глумица и пејачка. Родена е на 8 август 1992 во Мексико. Ја започнала свпјата кариера во ТВ шоуто ,,КОДИГО ФАРМА''. Ја добила првата шанса за глвен лик во Проклета убавина со што стана популарна и ТВ новелата.
Булит (филм од 1968)
Булит (англиски: Bullitt) - американски филм од 1968 година, во режија на Питер Јејтс, според сценариото на Алан Трастмен и Хари Клајнер, засновано врз романот „Немиот сведок“ на Роберт Л. Пајк. Во главните улоги настапуваат: Стив Меквин, Роберт Вон, Жаклин Бизе, Дон Гордон, Роберт Дувал, Сајмон Оукленд и Норман Фел. Со улогата во овој филм, Меквин преку ноќ се стекнал со голема слава, играјќи го ликот на груб и асоцијален полицаец што ќе остане како модел за подоцнежниот лик на Валканиот Хари. филмот бил номиниран за наградата „Оскар“ во две категории, а ја освоил онаа за најдобра монтажа. Во 2007 година, филмот бил зачуван во Националниот филмски регистер на САД.
Мустафа Паша Бушатлија
Мустафа Паша Бушатлија бил османлиски паша и феудалец од фамилијата Бушати. Управувал со Скадарскиот пашалук во периодот помеѓу 1774-1778 година. Го наследил Кара Махмуд Бушати.
Булит (филм од 1968)
Содржина
Џони Рос е мафијашки поткажувач, кој на своите шефови им украл два милиона долари и одлучил да сведочи против нив. Бидејќи тој има непосреден контакт со мафијашките шефови, сенаторот Челмерс (го игра Вон) сака да го искористи неговото сведочење за да си ја унапреди својата кариера. Заштитата на сведокот полицискиот капетан Сем Бенет (го игра Оукленд) му ја доверува на искусниот детектив Френк Булит (го игра Меквин), кој помислува дека задачата ќе биде лесна. Рос живее во една соба во евтин хотел, а Френк го посетува заедно со својот ортак Делјети (го игра Гордон), кој пак ангажира друг детектив да го чува Рос во собата. Меѓутоа, веќе утредента, двајца непознати упаѓаат во собата и пукаат во Рос и во детективот. Потоа, истиот убиец оди во болницата каде лежи Рос, со намера да го убие, но Булит го забележува и почнува да го брка. Набргу, Рос умира, а Булит го сокрива неговиот труп, додека Челмерс упорно го бара својот сведок. Наспроти заканите, Булит почнува сопствена истрага и најпрвин ја предизвикува смртта на убиецот на Рос, а потоа следејќи еден телефонски разговор, доаѓа во хотелот каде е сместена девојката на Рос, но неа ја пронаоѓа мртва. Тука, Булит открива едно изненадување: убиениот човек во хотелот не е вистинскиот мафијашки поткажувач, туку тој искористил друг човек за да побегне. Во последен миг, Булит го наоѓа вистинскиот човек во аеродромот и по кратка брканица успева да го убие. Така, Челмерс останува без својот важен сведок.
Јохан Вансумерен
Јохан Вансумерен (Johan Vansummeren; р. во Ломел) — поранешен белгиски професионален друмски велосипедист, кој последно возел за UCI World Tour екипата.
Животопис
По две сезони во аматерските води, Вансумерен станал професионалец со екипата во 2004 година.
Улогата на Вансумерен е главно како помошник, меѓутоа на класиците настапува самостојно и како предводник на својата екипа. Во 2011, Вансумерен ја освоил најголемата трка во неговата кариера со победата на Париз-Рубе. Вансумерен го направил победничкиот потег по одвојувањето од другите тројца возачи на 15 километри пред крајот, одржувајќи ја разликата на 19 секунди на велодромот во Рубе. Ја освоил трката и покрај тоа што завршните пет километри од трката ги поминал со дупната задна гума.
Вансумерен потпишал со Аг2р-Ла Мондијал за сезоните 2015 и 2016.
Во јуни 2016 година го објавил своето повлекување од спортот откако му бил пронајден проблем со срцето, кој бил откриен во февруари на Трката околу Оман 2016, што предизвикало да ја пропушти целата сезона на класици.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Дебарско-реканска Котлина
Дебарско-реканска Котлина — котлинска целина во Западна Македонија која го опфаќа просторот на Дебарската Котлина заедно со сливното подрачје на Радика и соседниот дел од сливното подрачје на Црн Дрим помеѓу Глобочичката Клисура и браната на Дебарското Езеро. Теренот има големи висински разлики (од 450 до 2.753 м), што се должи на високите планини кои ја обиколуваат котлината.
Опфат
Котлината е ограничена со водоразделните линии по масивите и ограноци на планините Крчин, Дешат, Кораб, Шар Планина, Бистра, Стогово и Јабланица. Зафаќа вкупна површина од.
Поделба
Според морфологијата, како посебни просторни целини во Дебарско-реканската Котлина се издвојуваат следниве подрачја:
Леопардов отров
Леопардов отров (Doronicum plantagineum),    е европски растителен вид од семејството на сончогледи. Потекнува од југоисточна Европа од Грција и Италија до Украина и Чешка. Постојат извештаи за видови натурализирање во државата Орегон во северозападна САД.
Леопардов отров е повеќегодишна билка која расте до 80 cm висина. Лисјата се заоблени, долги до 11 cm (4,4 инчи). Толчникот создава жолти цветни глави една по една, секоја до 5 cm (2 инчи) во пречник и содржи и феј цветови и дискови.
Леопардов отров е вид на повеќе годишно цветно растение од фамилијата Asteraceae. Цвета во пролет и лето, со жолт цвет кој најмногу личи на сончоглед. Најзастапени се во Европа, југозападна Азија и Сибир. Во Национален парк Галичица се среќава во буковата шума на планинарската патека кон врвот Магаро.
Латинскиот специфичен епитет plantagineum се однесува на лисјата на растението кои се слични на лисјата на хлебните.
Северна покраина (Руанда)
Северна покраина (Intara y'Amajyaruguru ; Province du Nord ) — една од покраините во Руанда. Покраината била создадена во јануари 2006 година како дел од напорите за децентрализација на Републиката.
Северната покраина е составена од поранешните покраини Ругенгери и Бјумба, како и северните делови од Рурално Кигали. Денес покраината е поделена на окрузите Бурера, Гикумби, Гакенке, Мусанзе и Рулиндо. Главен град на покраината е Мусанзе.
Марк Она
Марк Она Есангуи ― основач на еколошката невладина организација „Brainforest“ и претседател на „Животна средина Габон“, мрежа на невладини организации. Марк Она Есангуи ги предводел напорите да се разоткријат договорите зад кинескиот проект за рударство во Габон, земја во западна Средна Африка, кој ги загрозувал екосистемите на екваторските прашуми. Според Она Есангуи, предложениот развој на Белинга, проект од 3,5 милијарди долари, бил тајно преговаран. Месните заедници не биле советувани и не се свесни за ефектот што ќе го има проектот врз нивната животна средина. Она ја добил Голдмановата еколошката награда за животна средина во 2009 година за неговата работа. Проектот моментално е во мирување поради недостиг на финансии. Во март 2013 година, Она Есангуи бил осуден на шестмесечна условна затворска казна и парична казна од околу 10.000 долари на САД за клевета на Либан Солеман, висок советник на претседателот Али Бонго Ондимба.
Од јануари 2020 година, Марк Она Есангуи е претседател на движењето „Да ја свртиме страницата“ за демократија во Африка.
Езра Паунд
Езра Вестон Лумис Паунд ( - ) бил американски поет и критичар и исто така бил голема фигура во раниот модернистички период. Неговиот придонес започнал со тоа што го развил имажинизмот. Негови попознати дела се „Рипостес“ (1912), „Хју Селвин Мауберли“ (1920) и неговата недовршена епика „The Cantos“ (1917-1969).
Паунд работел во Лондон на почетокот на дваесеттиот век како странски уредник на повеќе американски литературни списанија. Гневен на колежот предизвикан од Првата светска војна, тој изгубил верба во Англија и го обвинувал капитализмот.
Животопис
Езра Паунд се родил во Хејли како единствено дете во семејството на Изабел и Хомер Паунд. Во 1887 година, мајка му, која не била среќна во Хејли, се преселила во Њујорк и го повела Езра со себе, кој тогаш имал година и пол. Хомер ги следел, и во 1893 сите заедно се преселиле во Винкот.
Јусеф Региги
Јусеф Региги (р. ) — алжирски професионален друмски велосипедист, кој вози за континенталната екипа.
Ја започнал својата професионална кариера со африканската екипа во 2013 година. Негова прва професионална победа била во 2014 година на Трката околу Азербејџан. Следната година ја освоил својата втора професионална победа на етапа на Тур де Лангкави 2015. Бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2015.
Езра Паунд
Животопис
Од 1897 до 1900 година паунд учел во воено училиште, каде го изучил латинскиот јазик. Учениците носеле униформи во стилот на униформите од Американската граѓанска војна. Првото патување на Паунд преку океанот било во средина на 1898 година, на свои тринаесет години, кога со мајка му и тетка му бил на тримесечно патување низ Европа. По основното училиште, учел една година во средното училиште „Челтенхам Тауншип“, а потоа во 1901 година, бил примен на колеџот за либерални уметности при универзитетот во Пенсилванија.
Јусеф Региги
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Езра Паунд
Животопис
Паунд ја сретнал Хилда Дулитл (позната под поетскиот псевдоним Х.Д.) во Пенсилванија, во 1901 година, и таа била неговата прва љубов. Во 1911 година, таа заминала со Езра Паунд во Лондон, и се вклучила во движењето имажизам. Меѓу 1905 и 1907 Езра Паунд напишал многу поеми за неа, од кои 25 ги објавил како книга со наслов Книгата за Хилда. Во 1908 година Паунд ја побарал раката на Хилда од нејзиниот татко, но тој не ја дал ќерката.
Езра Паунд го завршил факултетот во 1905 година, а подоцна магистрирал. За време на докторските студии, Паунд заминал во Европа со парите за школарина, и времето го минувал во различни библиотеки во Мадрид. Го напуштил учењето без да докторира.
Во 1907 година Паунд предавал романски јазици на колеџот „Вабаш“ во Крофордсвил, конзервативен град во Индијана што тој го нарекувал „шестиот круг на пеколот“. И колеџот бил конзервативен, а Езра Паунд правел сè што ги лутело неговите претпоставени. Во 1908 година го избркале од работа, па Паунд заминал за Европа.
Кариера
Езра Паунд пристигнал на Гибралтар на 23 март 1908 година, каде неколку недели работел како туристички водич за Американци. Кон крајот на април, се преселил во Венеција. Во јули 1908 година самиот ја издал својата прва книга поезија, A Lume Spento. Критиката за оваа поетска книга која била објавена во Лондон ивнинг стандард книгата ја нарекла „дива, апсолутно поетска, оригинална, имагинативна, страсна и духовна“. Насловот бил земен од Чистилиште на Данте Алигиери, каде се алудира на смртта на Манфред, кралот на Сицилија, а книгата била посветена на неговиот пријател, уметникот од Филаделфија, Вилијам Брук Смит, кој во тоа време починал од туберкулоза.
Во август 1908 година, Паунд се преселил во Лондон со само три фунти во џеб, каде живеел во наредните 12 години, на улицата „Лангам стрит“, блиску до Британскиот музеј. Во Лондон, Паунд ја дал на продажва својата книга поезија, и до октомври 1908 година бил познат во литературниот круг. Во декември ја издал својата втора зборка, A Quinzaine for This Yule, и скоро потоа се вработил како предавач во вечерните часови на Вестминстерскиот универзитет во текот на два месеца, во јануари и февруари 1909 година. Деновите ги минувал во Британскиот музеј, а потоа ручал во „Виена кафе“ на Окфорд стрит.
Езра Паунд се запознал со многу уметници кои живееле во Лондон, меѓу кои и поетот Томас Ернест Хјум. Американската наследничка Маргарет Кравенс (1881–1912) му станала добротворка, и по познанството од кратко време му дала голема сума на пари со цел тој да се насочи на творењето.
Во јуни 1909 година неговата збирка Personae станала првиот комерцијален успех на Паунд. Сепак, поетот Руперт Брук не бил импресиониран од стихозбирката, и велел дека Паунд паднал под влијание на Волт Витман. Во септември таа година, објавил 27 поеми, а во јуни 1910 година ја објавил првата книга со книжевни критики. Во август 1911 година, почнал да пишува неделни колумни во весникот Њу ејџ.
Имажинизам
Во текот на 1912 и 1913 година Паунд често седел во просторот за печатење на Британскиот музеј каде ги проучувал јапонските слики укијо-е, некои со запишани вака стихови, поетски жанр чии строги правила придонеле кон техниката на имажинистите. Во тој период работел на поеми во кои сакал да избега од дотогашната употребена техника, а исто така работел заедно со поетот Ричaрд Алдингтон и Хилда Дулитл на идеи во врска со јазикот. Тројцата едно попладне решиле да започнат „движење“ во поезијата, што го нарекле имажинизам, со цел борба против апстракција, романтизам, реторика, инверзија на редот на зборовите и преголема употреба на придавките.
Репости е збирка објавена во октомври 1912 година, со која Паунд се свртел кон минимализмот. Збирката содржела пет поеми од Хјум, како и превод на старата англиска поема од 18 век Морнарот. Научниците биле вознемирени поради неговите преводи од латински, италијански, француски и кинески јазик, нешто поради грешките, но и поради тоа што преводите не биле пренесени во културниот контекст. Неговиот превод на Морнарот добил многу негативни критики во 1919 година. Иако Паунд не знаел кинески, неговите преводи на кинеска поезија некои ги сметале за најдобри.
Во август 1912 година, Паунд почнал редовно да објавува во списанието Поезија, каде испраќал свои песни, како и од Џејмс Џојс, Роберт Фрост, Дејвид Херберт Лоренс, Јејтс, Х.Д. и Ричард Алдингтон, при што собрал материјал за антологијата од 64 страници, Имажистите (1914). Така ова движење почнало да го привлекува вниманието на кртичарите.
Списанието Егоистот се декларирало дека објавува дела од „кубизам, футуризам, имажинизам, и од сите форми на модерната уметност“, во што Паунд видел можност да го прошири имажинизмот во сликарството, и тоа го нарекол вортицизам. Сфаќањето за имажинизмот на Хилда и Ричард Алдингтон почнало да се разликува од тоа на Езра Паунд, што резултирало со невклучување на поезијата на Паунд во антологијата на поетите имажинисти финансирана од Ејми Ловел. Во јули 1914 година, Езра Паунд објавил дека движењето е мртво, и побарал од поетите да не се нарекуваат имажинисти. Тие не се согласиле, бидејќи не верувале дека движењето било на Паунд.
Прва светска војна
Меѓу 1914 и 1916 година, Паунд соработувал со Џејмс Џојс на неговиот роман Портрет на уметникот во младоста, помагајќи му да го издаде како книга. До 1917 година, Паунд редовно соработувал со три книжевни списанија. Војната длабоко го погодила, посебно смртта на вајарот Бжеска, од кого две години претходно нарачал скулптура. Наредната година објавил мемоари за Годе-Бжеска. Во есента 1917 година, неговата депресија се влошила. Некаде во тој период Хјум бил убиен при бомбардирање во Фландрија. Во 1918 година, по прележан грип, Паунд решил да престане да пишува за списанието Мал преглед, поради обемната работа, откако му го одбиле барањето за покачување на хонорарот, со што би си платил некој да му пишува на машина за пишување.
Во 1919 година објавил збирка есеи од текстовите што ги објавувал во Мал преглед, а во мартовското издание на Поезија објавил поеми од серијалот Проперциј, што биле преводи на поезијата на староримскиот поет Секст Проперциј. Во својата збирка од 1921 година ги вклучил овие поеми, нарекувајќи ги Пофалба на Секст Проперциј.
Париз (1921–1924)
Во јануари 1921 година, Паунд се преселил во Париз, каде се дружел со Марсел Дишан, Тристан Цара, Фернан Леже и други дадаисти и надреалисти, како и со Базил Бантинг, Ернест Хемингвеј, Хедли Ричардсон. Таа година ја објавил книгата Поеми 1918–1921. Во 1922 година, Т. С. Елиот му го испратил ракописот на својата поема Пуста земја, и потоа дошол во Париз за да работат заедно на средување на поемата. Хемингвеј исто така го замолил Паунд да ги прегледа неговите кратки раскази.
Во Париз во 1922 година, Паунд се запознал со американската виолинистка Олга Раџ, со која потоа бил во долга љубовна врска, која траела 50 години, а на која неговата сопруга Дороти замижувала.
Италија (1924–1945)
Езра и Дороти Паунд решиле да се преселат во Италија, во малото место Рапало, најмногу заради влошеното здравје на Езра во Париз. Во тој период живееле од парите што ги заработувала Дороти. Олга Раџ, која била бремена од Езра, ги следела во Италија, и во јули 1925 година ја родила ќерката, Мери, која веднаш ја дала во германско семејство да ја одгледуваат за 200 лири месечно. Кога Дороти дознала за детето, го оставила Езра. Во декември 1925 година, Дороти заминала на долго патување низ Египет, и кога се вратила во март 1926 година, била бремена. Во септември 1926 година, Хемингвеј ја однел Дороти во болница, каде го родила синот Омар Паунд. Иако детето не било негово, Езра се потпишал како татко, а на неговите родители им напишал писмо во кое се пофалил дека „пристигна следната генерација“. Дороти синот го испратила кај мајка ѝ во Лондон, која го одгледала.
Во 1925 година, книжевното списание Овој квартал го посветило првото издание на Езра Паунд, заедно со пофалбите за него напишани од Хемингвеј и Џојс. Во март 1927 година, тој започнал да издава свое книжвно списание Прогонство, но биле објавени само четири броја.
Езра Паунд се восхитувал на идеите на фашизмот. На 30 јануари се сретнал со Бенито Мусолини, и покрај противењето на Хемингвеј. Во април 1939 година, отпатувал во САД, во обид да ја спречи Америка да се вклучи во Втората светска војна. Давал интервјуа и одговарал на прашања за Мусолини, заминал и во Вашингтон, каде се сретнал со сенатори и конгресмени. Во јуни 1939 година добил почесен докторат од колеџот Хамилтон, а потоа се вратил во Италија, каде започнал да пишува антисемитистички материјали за италијанските весници. Се вовлекол во политиката, пишувал илјадници писма годишно, и своите идеи ги изнесол во стотици статии, како и во емисии на радио. Сепак, италијанската влада се соменвала дека е двоен шпион, иако ги критикувал САД, Рузвелт, неговото семејство и Евреите.
Неговите радио емисии се слушале и во САД, и поради нив, бил обвинет за предавство „во отсуство“. Во своја одбрана му напишал долго писмо на генералот Френсис Бидл, правдајќи се со слобода на говор. Продолжил да снима емисии и да пишува, сега под псевдоним, сè до април 1945 година, кога бил уапсен.
За време на војната, Олга го изгубила станот, и се преселила во мала куќа со ќерката Мери, а Езра и Дороти биле протерани од куќата во која живееле, па се преселиле кај Олга. За време на капитулацијата на Италија, Паунд бил во Рим, а потоа се вратил во Рапало. Четири дена откако бил убиен Мусолини, на 3 мај 1945 година, партизаните влегле во домот барајќи го Паунд, но набрзо го пуштиле. Езра Паунд со Олга самите се пријавиле кај американските трупи во блискиот град Лавања, од каде бил испратен во Џенова, и испрашуван од ФБИ агент. Паунд понудил помош при преговорите за мир со Јапонија, и побарал да зборува на радио за мир со Јапонија, американско управување на Италија и попустливост кон Германија, но ова му било одбиено.
По Втората светска војна
На 8 мај, денот кога Германија капитулирала, Паунд изјавил дека Хитлер бил „светец како Јованка Орлеанка“, а дека Мусолини имал „несовршен карактер“. На 24 мај бил испратен во центаро за дисциплинирање на американската војска во Пиза, каде бил сместен во челичен кафез. Таму поминал три недели, кога поради здравствени причини го преместиле. На 14 и 15 јуни бил прегледан од психијатар, кој пронашол симптоми на менталено нарушување. Поради тоа го сместиле во шатор, каде му било дозволено да чита и да пишува.
На 15 ноември 1945 година, Паунд бил префрлен во САД, каде на 25 истиот месец бил обвинет за предавство. Бил испратен во болницата „Света Елизабета“, а во јуни наредната година Дороти била прогласена за негов старател. Наредните 12 години Езра Паунд ги поминал во психијатриската болница, каде работел на преводи на делата на Софокле, Трахињанки и Електра, како и на своите песни.
На 30 јули 1948 година биле објавени неговите песни Пизански стихови, а наредната година ја добил нововоспоставената награда Болингенска награда за поезија.
Неговите пријатели од литературниот свет се обидувале да најдат начин да го извадат од болницата. Хемингвеј неколкупати давал изјави дека е „време да се ослободат поетите“, а во 1957 година неколку списанија започнале кампања за ослободување на Паунд. Конечно, во април 1958 година, Паунд бил ослободен.
Италија (1958–1972)
Во јули 1958 година, Паунд заминал за Неапол, каде бил фотографиран како прави фашистички поздрав пред новинарите, на кои им изјавил дека цела Америка е лудница.
Кон средината на 1960 година, нагло ослабел и бил сместен во една болница блиску до Мерано. Дороти не можела повеќе да се грижи за него, и го оставила со Олга. Во 1962 година, Паунд присуствувал на неофашистичка парада. Пред неговата смрт, во 1972 година, било предложено да му биде доделена наградата на Американската академија на науките и уметностите, но поради големите спротивставувања, оваа идеја не била остварена.
Паунд починал на 1 ноември 1972 година, и бил закопан блиску до Сергеј Дјагилев и Игор Стравински, на гробиштата на островот Сан Микеле. Дороти починала во Англија, следната година, а Олга во 1996 година и била закопана до Езра Паунд.
Грдото Пајче (цртан филм од 1956)
„Грдото Пајче“— советски цртан филм, што пак е филмска адаптација на истоимената бајка од Ханс Кристијан Андерсен. Создадено е од студиото „Сојузмултифилм“ во 1956 година.
Заплет
Дошла пролет. Надвор од градот било убаво. Дрвјата биле зелени, младата трева се кревала на ливадите. Патката легната на јајцата во грмушка во трските ги гледала пајчињата како се изведуваат од јајцата. Последното, најголемото јајце било несекојдневно пајче - воопшто не било како другите „Колку е големо! Грдо ... грдо пајче ... “, извикала друга патка. Следниот ден, младата мајка отишла со своите пилиња во живинарскиот двор, морала да ги воведе во општеството. Во дворот на живината имало една дебела шпанска патка. Таа важела за најпозната тука. Мајката патка и ги донела пајчињата. Но, ниту таа, ниту другите жители на дворот на живината, кои го нарекувале изрод или мисирка, не го сакале кутрото пајче. Секој се потсмевал на несреќното пајче и никој не го препознавал како свој. Патки, гуски, мисирки, петли - сите го навредувале и го бркале пајчето. Бегајќи се стиснало под оградата и побегнало. Малото пајче лутало долго време во потрага по засолниште. Не можело да разбере зошто им се изгледал грд на жителите на живинарскиот двор и зошто сите му се смеат и го бркаат ... Утрото тоа видело лебеди како летаат. Пајчето не го знаело името на овие прекрасни птици. Но, тоа ги сакало како што не сакало никого на светот. О, колку сакало да одлета со нив. „Зошто не сум роден толку убав“, воздивнало пајчето. Талкајќи, наишло на куќа во која живееле пиле и мачка со сопственикот. Но, тие исто така го избркале пајчето. Одело и одело, и конечно стасало на брегот. Тука, во една дупка на брегот на шумското езеро, се сместило малото пајче. Му било многу досадно што било само, но се плашело да се покаже некому. Само ноќе, кога никој не можел да го види, тоа излегувало да плива, да лета и да ги рашири крилјата. Но, штом ќе дошло утрото, пајчето повторно се криело во дупката. Така го поминало целото лето. За тоа време, пајчето пораснало и станало посилно. Нему едноставно му станало неподносливо во неговата осаменост. Дошла и есента. Деновите станувале постудени. Птиците што живееле на езерото одлетале во топлите краеви. Пајчето копнеело и ги гледало. Нему му било навистина многу тешко.Така, едно ладно утро, повторно ги видело прекрасните птици. Оделе на долг пат. „Тука, можам целосно да замрзнам помислило тоа. Подобро овие величествени птици да ме изклукаат отколку да умрам сам овде во мразот “.Пајчето се охрабрило и излегло од дупката. Во езерото, тоа го видело својот одраз. Грдото Пајче никогаш не сонувало за таква радост. Убавите лебеди го примиле во нивното семејство. Тој бил неверојатно среќен затоа што запознал вистински пријатели. Тој полетал во стадото лебеди и го видел дворот на живината и прелетал над него. Никој во дворот на живината не знаел дека убавата птица што лета над нив е нивното поранешно грдо пајче.
Реиздание
Во 1990 година, овој цртан филм бил делумно редактиран и вклучен во друг композитен цртан филм (малите сцени биле исечени, дел од крајот бил отстранет, гласовите на сите ликови биле повторно преснимени). Покрај него, колекцијата вклучувала уште два цртани филмови: „Кралскиот зајак“ и „Волшебното момче“. Овие два цртани филмови се исечени. Помеѓу цртаните филмови биле прикажани повторно синхронизирани фрагменти со Оле Лукоје од цртаниот филм „Снежната кралица“. Во средината на 90-тите години, цртаниот филм бил објавен во колекцијата VHS на Најдобри советски цртани филмови од Студио ПРО Видео касети. Снимено во Hi-Fi стерео и PAL систем.
ДВД
Во 2009 година оваа верзија била објавена на ДВД од Крупни план.
Видео-изданија
Од средината на 90-тите до 2000-тите, истата колекција цртани филмови е издадена и на видео ЦД. Во раните 2000-ти, цртаниот филм бил обновен и на ДВД како дел од колекцијата бајки на цртани филмови од Ханс Кристијан Андерсен, како и во 2-риот број на „Златна колекција на омилени цртани филмови“ во 2003 година. Издадено и на дискови MPEG-4.
Литература
Андерсен Ханс Кристијан. Грдото Пајче. - АСТ, 2011 година .-- 47 стр. - (презентира SOYUZMULTFILM). - ISBN 978-5-17-071872-6. Илустрации засновани на цртаниот филм. Целосниот наслов на серијата книги е на насловната страница: "SOYUZMULTFILM претставува: за прв пат - легендарни цртани филмови во книги!"
Селска Река (Осогово)
Селска Река — река во источниот дел на Македонија, која заедно со Влаина Река ја образува Моштичка Река. Реката е со непостојан тек и во текот на летниот период пресушува.
Течение
Реката извира на Осоговоските Планини, близу до границата со Бугарија, и е образувана од Лути Дол и Далевска Река коишто се спојуваат во Влајкевиска Маала во селото Моштица. Потоа, таа продолжува да тече уште нешто повеќе од 1 км, се спојува со Влаина Река и продолжува да тече како Моштичка Река.
Фриг
Фриг (старонордиски: Frigg) – старонордиска божица, сопруга на Один, мајка на Балдер, Ходр и Хермод. Се чини дека потекнува од родот Вани, а му станал жена на Один после спогодбата меѓу Асите и Ваните дека нема повеќе меѓусебно да војуваат. Родители би можеле да ѝ бидат богот Фјоргин и божицата Нот (Ноќ). По мајка му е полусестра на богот Њорд. Била сметана за врховна божица на Асите. Божицата Сага со која Один пие од златни шолји во нејзината палата, би можеле да биде всушност Фриг, што значи дека Сага ѝ е друго име.
Се смета за божица на бракот, мајчинството и плодноста. Можеле да ја гледа иднината, но не можела да ја измени, ниту имала обичај да зборува за она што го видела.
Единствено таа смеела да седи на Одиновиот престол Хилдскјалф од каде се гледал целиот свет. Иако се во брак, Фриг не живее заедно со Один, туку има сопствена палата, Фенсалир или „Мочуришни сали“
Нејзини придружнички се:
Но можеби најпозната е онаа за смртта на нејзиниот син Балдер, кого таа со целата мајчинска упорност се обидува да го спаси иако знае дека пророштвото не може да се измени. Прво бара од секое живо и неживо нешто да се заколна дека нема да го повреди, а кога тој сепак погинува, праќа гласник кај самата божица Хела да го откупи, и се обидува да го наговори целиот свет и сите нешта во него поединечно да жалат по него за Хела да го врати. За малку ќе ѝ успеело, но една џинка, се чини преправен Локи одбива да тагува и Балдер останува мртов.
Хаиден (Шинто)
Во архитектурата на Шинто светилиштата, хаиден [] е сала за обожување. Генерално е поставено пред главното светилиште на храмот (хонден) и често се гради во поголем обем од хонден. Хаиден често се поврзани со хонден со хеиден, или сала за дарови. Додека хонденот е место за светилишните ками и забранет е за пошироката јавност, хаиден обезбедува простор за церемонии и за обожување на ками. Во некои случаи, на пример во храмот Оомиуа во Нара, хонденот може да недостасува и да се замени со парче света земја. Во тој случај, хаиден е најважната зграда на комплексот.
Охридско-струшка Котлина
Охридско-струшка Котлина — котлинска целина во југозападна Македонија и прекуграничите предели во Албанија. најмногу го зафаќа просторот на басенот на Охридското Езеро. Тектонски предиспонирана котлината е ограничена со водоразделните линии по планините: Стогово со Караорман, Илинска и Плакенска, Галичица, Мокра и Јабланица. Изземајќи ја водната површина на езерото, котлината зафаќа. Рамничарските предели лежат на надморска височина од 600 до 800 м и зафаќа, од кои речиси половината се во појасот од 690 до 700 м.
Поделба
Според морфологијата, како посебни просторни целини во Охридско-струшката Котлина се издвојуваат следниве подрачја:
Дебрене
Дебрене — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Дебрене се наоѓа на 2 километри североисточно од Свети Врач. Селото се наоѓа на надморска висина од 535 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 658 км2.
Историја
Селото се споменува во 1365 година во опис на манастирот Света Богородица во Мелник, издаден од деспотот Јован Углеша, во врска со поседувањето на оваа територија од страна на манастирот.
Османлиско Царство
През XIX век Дебрене било чисто македонско село, кое припаѓало кон Мелничката каза на Отоманското Царство. Црквата „Света Недела“ била изградена во 1844 година. Во 1860 година било отворено приватно училиште година, а од Голешово бил поканет еден свештеник, да ги поучува децата на побогатите семејства во црквата „Света Недела“. Ова училиште опстојувало две години, по што селото останало без училиште пет години. Потоа во селото предавале Ризо Панев и Тодор Божинов. Во 1873 година, преродбеникот Петар Сарафов отворил ново училиште во селото. Тука тој применил некои педагошки иновации и изградил посебна училишна просторија.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Дебрен (Débren) е село со 102 семејства и 340 Македонци.
Во 1891 година Георги Стрезов за селото напишал:
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 560 жители, сите Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 520 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, работело едно егзархиско училиште со 1 учител и 36 ученици.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, 12 лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Манџурискиот кандидат (филм од 2004)
Манџурискиот кандидат (англиски: The Manchurian Candidate) - американски филм од 2004 година, во режија на Џонатан Дем. Главните улоги ги играат: Дензел Вашингтон, Мерил Стрип, Лиев Шрајбер, Џефри Рајт и Џон Војт. Филмот е адаптација на истоимениот роман на Ричард Кондон.
Синопсис
Дејството на филмот почнува за време на првата Заливска војна, кога една американска патрола паѓа во заседа при што капетанот Бен Марко се онесвестува, но наредникот Рејмонд Шо успева да ја спаси својата група поради што подоцна е одликуван со „Медалот на Честа“. Благодарејќи на поддршката на неговата мајка, Еленор Ајзлин, сопруга на покојниот сенатор Џон Ајзлин, тој станува конгресмен, а подоцна и кандидат за потпретседател на САД. По завршувањето на еден говор во училиште, на Бен Марко му пристапува еден поранешен соборец, кажувајќи му дека сонува чудни соништа. Бидејќи и Бен Марко ги сонува истите работи, тоа го мотивира да почне да истражува, што се случило во Кувајт. Набргу, тој открива дека во него е вграден имплант, со чија помош некој му го контролира мозокот. Исто така, и Рејмонд Шо има таков имплант, а неговите постапки ги контролира фирмата „Манџурија Глобал“ со која е поврзана и мајката на Рејмонд. Бен Марко воспоставува контакт со Рејмонд, а потоа и го напаѓа, поради што е под надзор на ФБИ. Бен Марко полека почнува да собира докази кои покажуваат дека херојската случка во Кувајт воопшто не се случила. Неговиот пријател му ги брише вградените сеќавања, по што Бен Марко почнува да се сеќава дека тој и неговите „соборци“, всушност, биле затворени на еден пуст остров, каде група научници им вградиле импланти во мозоците и така ги контролираат нивните постапки. Откако ги убива својата поранешна девојка и нејзиниот татко, Рејмнод Шо конечно ги сфаќа застрашувачките димензии на заверата на „Манџурија Глобал“. На денот на гласањето, тој се среќава со Бен Марко и му кажува дека фирмата ќе го злоупотреби и него. Навистина, Бен Марко е хипнотизиран да го убие новоизбраниот претседател на САД, по што треба да изврши самоубиство. Меѓутоа, во последен миг, Рејмнод ја менува својата местоположба, по што Бен Марко ги убива него и мајка му. Агентите на ФБИ го рануваат Бен Марко, по што се разоткрива целата завера на „Манџурија Глобал“.
Ибрахим-паша Бушатлија
Ибрахим-паша одржувал контакти со познатиот албански феудалец Али Паша Јанински и го помагал во различни пригоди. Во 1806 година, двата сина на Али Паша, Муктар и Веил служеле под команда на Ибрахим Паша Бушатлија. Ибрахим Паша одржувал добри односи со Високата Порта. По неговата смрт бил наследен од Мустафа Решид Бушатлија
Унгуџа
Унгуџа или Занзибар (свахили: Unguja или Zanzibar) е најголемиот и најзначајниот остров во Занзибар, Танзанија.
Географија
Унгуџа е ридест остров, со должина од 85 км (север-југ) и максимална ширина од 30 км (исток-запад). Зафаќа вкупна површина од 2.600 км2. Сместен е во јужната половина на Занзибарскиот Архипелаг во Индискиот Океан, околу 59 км јужно од вториот остров по големина во архипелагот - Пемба. Унгуџа и танзаниското копно ги двои Занзибарскиот Теснец.
Островот е опкружен со разни помали острови, од кои само Тумбату и Узи се населени. Други забележливи острови се Баве, Чапвани, Чангу, Чумбе, Кизинго, Квале, Латам, Маутани, Миви, Мнемба, Мвана ва Мвана, Нианембе, Попо, Пунгуме и Уканга.
Население
Населението на Унгуџа во 2002 броело 622.459 жители, главно во градскиот регион на Занзибар. Административен центар на островот е градот Занзибар, а во него спаѓа и историскиот Стоун Таун како и други приградски населби како Мичензани. Други поголеми места на островот се Мбвени, Мангапвани, Чвака и Нунгви.
Месното население претежно говори „киунгуџа“ кој е дијалект на националниот јазик свахили. Ова наречје е употребено како стандард при утврдувањето на литературниот јазик.
Стопанство
Главна стопанска гранка на островот е туризмот. Други локални гранки се земјоделството (вклучувајќи го одгледувањето на зачини како каранфилчето) и рибарството. Селата долж источното крајбрежје главно се заминаваат со одгледување на морски треви.
Хуан Пабло Орего
Хуан Пабло Орего ― чилеански еколог, музичар и еколошки активист. Тој е тековен претседател на невладината организација Екосистеми (Ecosistemas). Тој е еден од највлијателните гласови за животната средина во Чиле и Латинска Америка како последица на неговото важно учество во кампањите против проектите за уништување брани во Чиле кои ги загрозувале месните заедници и вредните екосистеми. Во 1998 година, тој бил награден со Наградата за правилен живот „за неговата лична храброст, самопожртвуваност и истрајност во работата за одржлив развој во Чиле“.
Животопис
Во текот на 1990-тите, тој бил претседател на активистичката група „Акциона група за Биобио“ (Grupo de Acción por el Biobío), која го претставува домородниот народ Пехуенче во регионот Биобио. Тој бил награден со Голдмановата награда за животна средина во 1997 година, за неговото организирање протести против еколошките штети од низа проекти за изградба на брани кои ја вклучуваат реката Биобио, вклучително и хидроелектраните Панге и Ралко.
Југозападни новобритански јазици
Југозападните новобритански јазици сочинуваат јазична група која е дел од витијаските јазици од семејството на австронезиски јазици.
Класификација
Оваа група е составена од следниве јазици :
Западна покраина (Руанда)
Западна покраина (Intara y'Iburengerazuba ; Province de l'Ouest ) — една од покраините во Руанда. Покраината е создадена во јануари 2006 година како дел од проектот на владата за децентрализацијата на Републиката.
Западната покраина е создадена од поранешните покраини Кјангугу, Гисењи, Кибује и мал дел од Рухенгери. Денес е поделена на окрузите Каронги, Њабиху, Рубаву, Русизи, Нгорореро, Њамашеке и Руциро. Главен град на покраината е Кибује.
Поречка Котлина
Поречка Котлина или само Порече — котлина во Западна Македонија, по средното течение на реката Треска помеѓу Бродската и Шишевската Клисура, ограничен со водоразделните линии на планините Песјак, Челојца, Сува Гора, Караџица, Даутица и Бушева Планина.
Претставува депресија со морфологија на речно ерозивно проширување. Зафаќа површина од. Заради морфологијата и морфотруктурата на просторот, истиот скоро во целост се издвојува како планински релјеф протегајќи се на надморска височина од 350 до 2.540 м.
Делови
Котлината е сместан во историско-географската област Порече и морфолошки се двои на два посебни дела или подобласти:
Долени
Долени — село во Светиврачко, Пиринска Македонија, денес во општината Свети Врач на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Белевехчево се наоѓа на 23 километри источно од Свети Врач, во планински регион. Селото се наоѓа на надморска висина од 796 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 10.187 км2.
Османлиско Царство
Црквата „Света Петка“ била изградена во XIX век.
Според Рилската грамота на цар Иван Шишман од 1378 година селото било сопственост на Рилскиот манастир.
Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. Долени (Doliané) е село со 35 семејства и 120 Македонци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 200 жители, сите Македонци.
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, две лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Рој Курверс
Рој Курверс (Roy Curvers; р. ) — холандски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Бил победник на трката Хале-Ингоигем во 2011 година.
Квадво Асамоа
Квадво Асамоа (роден на 9 декември 1988 во Акра) — фудбалер од Гана, одбраната или од средниот ред на Интер и на ганската репрезентација.
Почетоците на кариерата
Својата професионална кариера Асамоа ја започнал во екипата на Каземан во својата родна Гана, но веќе следната сезона се префрлил во Либерти Профешналс. Во зимскиот преоден рок 2008 година, бил ангажирани за Купот на африканските нации, и таму бил забележан од швајцарската екипа Белинцона (тогаш играле во втората швајцарска лига), но швајцарското законодавство за работниците кој доаѓаат надвор од Европа не му дозволува да добие дозвола за престој и работа. Затоа на крајот на јануари истата година, откако веќе потпишале договор со него, властите на Белинцона го пратиле во италијанскиот Торино на заем со право на откуп од 3.000.000 €. Тој го направил своето деби во Кампионато Примавера, на 23 февруари во натпреварот против Каљари што Торино го добиле со 0-3. Добрите игри во подмладокот му носат повик во првиот тим за натпреварот од Серија А против Каљари (пораз 3-0) на 16 март 2008, но Асамоа останал неискористена замена. До крајот на сезоната играл само за примавера и не одиграл ниту еден натпревар за првиот тим.
Удинезе
Во летото 2008 година, откако Торино не го искористил правото на откуп, Асамоа отишол на заем во екипата на Удинезе, кој сега имал шанса да го откупи за еден милион евра. Своето деби за клубот од Удине го направил против Сампдорија, на 11 декември 2009, влегувајќи како замена во последните 20 минути. Во следното коло веќе бил стартер во натпреварот против Каљари, за првпат во неговата европска кариера. Својот прв погодок во црно-белиот дрес на Удинезе го постигнал на 19 април 2009 против Фјорентина. Првата сезона како професионалец во Европа ја завршил со два постигнати гола и неколку одлични партии кој ги пружил во дваесеттината одиграни натпревари.
Добрите игри му дозволиле да остане во Удине, така што управата на клубот ги откупиле неговите права во летото 2009 година. Во следната сезона тој постигна само еден гол, но на тимот повеќе им значеше неговата борбеност и работата што ја врши тој во средината на теренот од постигнувањето на голови, па и понатаму е дел од почетните единаесет на тимот.
Посебно добар впечаток Асамоа оставил во својата последна сезона со фриулианите. По заминувањето на чилеанецот Алексис Санчез, Асамоа станал еден од клучните играчи и заедно со капитенот Антонио Ди Натале го водат Удинезе до третото место во Серија А (напредок во однос на претходната сезона) и уште една шанса да се пласираат во Лигата на шампионите. Тој успеал и да се запише во списокот на стрелците во натпреврите против Чезена (4-1) и Парма (3-1, два гола).
Јувентус
Во јуни 2012 Асамоа се пресели во Јувентус заедно со соиграчот од Удинезе Маурисио Исла. Асамоа ја започнал својата кариера во Јувентус на најдобар можен начин, постигнувајќи го својот прв гол во Суперкупот на Италија против Наполи во триумфот на неговиот клуб со 4-2. Во првото коло од првенството против Парма на 25 август 2013, Асамоа бил стартер за Јувентус што било негово деби за клубот на домашен терен. Тој му асистирал на Стефан Лихтштајнер во 54-тата минута, при постигнувањето на првиот гол во натпреварот, кој Јуве на крајот го добил со 2-0. Иако неговата природна позиција е централен играч за врска, тој одлично се снашол на левата страна на теренот (каде играл во текот на целата сезона) од каде направил безброј корисни пробиви и запишал вкупно шест асистенции во својата прва сезона во клубот. Во 27 натпревари во кој настапил во сезоната 2012-13, Асамоа постигнал 2 гола против Џенова и Пескара, но овој вториот со ножички бил посебно убав. По завршувањето на сезоната успеал да го грабне својот прв позначаен трофеј во кариерата освојувајќи го скудетото.