cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Институт за класични студии
Студии
Покрај четиригодишните додипломски студии, на Институтот се организирани едногодишни постдипломски студии, како и тригодишни докторски студии од областа на класичните науки. Дипломираните студенти се стекнуваат со звањето Дипломиран класичен филолог, додека со завршувањето на постдипломските, односно докторските студии со научниот степен Магистер по класична филологија, односно Доктор по класични науки.
Меѓундародни конференции
На планот на научната соработка Институтот за класични студии зема учество како соорганизатор на неколку значајни научни собири:
Активности и членства
Наставниците и соработниците на Институтот за класични студии имаат објавено голем број научни и стручни студии во разни меѓународни научни списанија, книги, средношколски и универзитетски учебници. Членовите на Институтот се афирмирани во светот како врвни специјалисти во микенологијата (Академик проф. д-р Михаил Д. Петрушевски, академик проф. д-р Петар Хр. Илиевски); учествуваат на бројни научни собири во земјата и странство со свои прилози. Тројца членови на Институтот проф. д-р Михаил Д. Петрушевски, проф. д-р Петар Хр. Илиевски и проф. д-р Витомир Митевски, за високите дострели во науката и уметноста се избрани за редовни членови на Македонската академија на науките и уметностите. Исто така, членови на овој Институт активно соработуваат со бројни научни институции: академик Михаил Д. Петрушевски бил член – уредник на списанието „Ваlkanika“, член на Југословенскиот комитет за балканологија, член на Центарот за балканолошки истражувања при АНУБиХ, на Меѓународниот одбор на Балканологија при Балканолошкиот институт на САНУ, член на Меѓународниот одбор за Речникот на средновековниот и нововековниот латинитет при ЈАЗУ, член на Меѓународниот комитет на ЕIRЕNЕ, главен и одговорен уредник на „Жива Антика“, уредник на Прилози на МАНУ и др.; Академикот проф. д-р Петар Хр. Илиевски соработува со Катедрата за јужнословенски јазици, Институтот за македонски јазик „Крсте П. Мисирков“, член е на Постојаната меѓународна комисија за микенолошки студии при УНЕСКО, одговорен уредник на публикацијата „Словенска писменост“, главен и одговорен уредник на „Жива Антика“, член на ЕIRENЕ, член на Центарот за балканолошки истражувања при АНУБиХ, соработник на Републичкиот завод за унапредување на образованието и воспитанието на Македонија; Вонредниот професор Борка Јосифовска е член на Интеракадемскиот одбор за антички натписи во поранешната СФРЈ, член на Таbula imperii Romani и член на Центарот за епиграфија и нумизматика во Белград.
Признанија
За големиот придонес на полето на науката некои членови на овој Институт се почестени со највисоки општествени признанија: Академикот проф. д-р Михаил Д. Петрушевски е двократен добитник на највисокото републичко признание, наградата „11 Октомври“ и тоа во 1971 година за животно дело, а 1976 година за препевот „Скендербег“ од Григор Прличев. Во 1982 година тој е добитник и на највисокото општествено признание во поранешната СФРЈ, наградата „АВНОЈ“ за животно дело. Академикот проф. д-р Петар Хр. Илиевски е исто така двократен добитник на наградата „11 Октомври“ и тоа 1972 година за студијата „Крнински дамаскин“ и 1990 година за животно дело и студијата „Балканолошки студии“. За значајните придонеси во преведувањето автори од антиката до ренесансата, проф. д-р Љубинка Басотова во 2001 година е добитник на наградата „Кирил Пејчиновиќ“, а во 2006 година е добитник и на наградата „11 Октомври“. Во 2008 година академик проф. д-р Витомир Митевски е добитник на наградата „13 Ноември“, за едицијата „Античка филозофија“. За својот 40-годишен педагошки, научен и преведувачки ангажман, во 2009 година проф. д-р Елена Колева е добитник на наградата „Св. Климент Охридски“. И други наставници на Институтот се носители на високи државни одликувања, како признание за својата дејност на наставен и научен план.
Активности врзани со средното образование
Институтот за класични студии постојано и активно соработува и со Републичкиот завод за образование и воспитание на Република Македонија, изготвува наставни програми по предметите Латински јазик и Старогрчки јазик за средното образование, организира разновидни семинари за перманентно усовршување за средношколскиот наставен кадар, секоја пролет подготвува и изведува републички натпревари по класични јазици што се одржуваат во просториите на Филозофскиот факултет во Скопје, го инспектира изведувањето на наставата по латински и старогрчки јазик во средните училишта во Републиката и врши советодавна дејност во врска со наставата по класичните јазици.
Списанија
Покрај споменатото меѓународно научно списание од областа на класичните студии Жива Антика, во чиешто уредништво учествуваат членови на Институтот за класични студии, од 2002 година од пазувите на Институтот се појавува и електронското списание Systasis, кое дава значаен печат во афирмацијата на класиката и класичното образование кај нас.
Библиотека
Библиотеката на Институтот е една од најстарите и, бездруго, најбогатата библиотека на Филозофскиот факултет во Скопје. Опфаќа повеќе од 40.000 наслови: оригинални текстови на старогрчки и латински јазик (во бројни познати едиции: Loeb Classical Library, Bibliotheca Teubneriana и др.), книги од областа на класичната филологија (со голем број речници, лексикони и енциклопедии, меѓу кои и ретки наслови како Pauly-Wissowa енциклопедија) и науките сродни на неа. Преку постојаната размена на списанието Жива Антика во библиотеката секојдневно се слеваат голем број периодочни списанија, од кои добар дел не може да се најде никаде во нашето опкружување. Во просториите на семинарот се наоѓа и колекцијата книги - заоставнина на професорот Михаил Д. Петрушевски. Работното време на библиотеката во текот на делничните денови е од 08:15h до 15:30h (пауза 10:00h-10:30h).
Јулијан Керн
Јулијан Керн (Julian Kern; р. ) — поранешен германски професионален друмски велосипедист, кој настапувал професионално во периодот 2012-2014 година.
Керн претходно настапувал за во текот на 2012 година, пред да се приклучи на  со двегодишен договор почнувајќи од 2013 година.
На крајот на сезоната 2014, по завршувањето на неговиот договор со одлучил да стави крај на неговата кариера.
Словенци
Словенците ― јужнословенски народ кој живее во денешна Република Словенија, долж границата на Италија со Словенија, во Австрија, Хрватска и Унгарија.
Распространетост
Повеќето Словенци денес живеат во границите на независна Словенија (2.063.077). Покрај Словенија, автохтони словенечки малцинства има и во североисточните делови на Италија (околу 83.000 - 183.000), Австрија 12 554, Хрватска 10.517 и Унгарија 2.385. Словенците се признати како национални малцинства во сите четири држави кои делат граница со Словенија (Австрија, Унгарија, Хрватска и Италија). Во Словенскиот национален попис од 2002 година 1.631.363 етнички се декларирале како Словенци, додека 1.723.434 луѓе рекле дека зборуваат словенечки јазик.
Вкупниот број на Словенци во Австрија е 24.855, од кои 17.953 се претставници на словенечкото национално малцинство, додека 6.902 се странски државјани.
Четириноголики
Четириноголиките (науч. Tetrapodomorpha) — гранка (клад) на ‘рбетници којашто се состои од резноперките кои имаат одлики на четириношците. Примитивните форми, како тикталикот, биле нарекувани „рибоношци“ од страна на нивните откривачи, бидејќи, барем според нивниот изглед, тие поседуваат одлики и на риба, но и на четириношци.
Tetrapodomorpha ги содржи вистинските четириношци и неколку групи на сродни резноперкови риби, познати како Osteolepiformes.
Едни од поважните особини кои ги дефинираат четириноголиките се измените на перките, односно појава на рамена коска со конвексна коскена глава која е зглобена со гленоидната фоса (празнината на раменскиот зглоб).
Четириноголиките фосили се познати од раниот Девон па натаму, а ги вклучуваат Osteolepis и Panderichthys.
ОУ „Мурат Лабуништи“ - Лабуништа
Основно училиште „Мурат Лабуништи“ (официјално: Основно општинско училиште „Мурат Лабуништи“ - Лабуништа; скратено: ООУ „Мурат Лабуништи“) — централно основно училиште во селото Лабуништа. Училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото Лабуништа.
Именување
Училиштето во минатото го носело името „Маршал Тито“.
Местоположба
Објектот на училиштето се наоѓа во средишниот дел на селото Лабуништа, во непосредна близина на селската црква „Св. Никола“.
Историја
Училиштето било реновирано во текот на 2016 година, кога Министерството за образование на наука извршило замена на старите и дотраени прозорци со нови.
Дубиче (Волково)
Дубиче — археолошко наоѓалиште во атарот на скопското село Волково, Македонија.
Откриени се повеќе погребувања во гробови од камени плочи од типот циста, со погребаници и со гробни прилози од керамика, накит и оружје. Некрополата е во голема мера уништена поради интензивната обработка на земјиштето.
Наодите се чуваат во Музејот на Македонија и во Музејот на Град Скопје.
NGC 718
NGC 718 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 718 се споменува и како UGC 1356, MCG 1-5-41, CGCG 412-39, KARA 68, IRAS 01506+0357.
Откривање
Објектот е откриен на 13 декември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 718 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 718 има привидни димензии од 2,3' х 2,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 53 м 13 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 4° 11' 44". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
NGC 7729
NGC 7729 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7729 се споменува и како UGC 12730, MCG 5-55-46, CGCG 497-47.
Откривање
Објектот е откриен на 5 октомври 1883 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7729 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 7729 има привидни димензии од 1,8' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 40 м 33,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +29° 11' 17"". Положбениот агол на објектот е во износ од 7°.
Специјален резерват на природата Горно Подунавје
Горно Подунавје е специјален резерват на природата кој се наоѓа во Војводина. Резерватот е остаток од некогашните пространи поплавени подрачја на Подунавјето. Го прават неколку одвоени целини: Моншторско мочуриште, Апатинско мочуриште и подрачјето на Штрпац, Козара и Карапанџа. Се наоѓа во алувијалната рамнина и тераса на левиот брег од Дунав, со надморска височина од 80-88 метри, со изразен микрорелјеф веднаш до границата со Унгарија до Богоево, во должина од 64 км и површина од 19,648 хектари.
Положба
Подрачјето на резерватот е збир од водени и копнени екосистеми. Најголемата површина ја заземаат мочуришниот тип на шуми кои секогаш се поплавуваат. Вакви изворно сочувани биотопи ретко можат да се најдат во Европа. Заедно со десниот брег и поплавуваните предели на Барања во Хрватска, кои се познати како Копачко мочуриште, и со поплавуваните области Карапанџа во Унгарија, тие заедно прават една природна целина.
Заштита
Поради своите исклучителни природни вредности, Горно Подунавје, во 1989 година, беше прогласено за меѓународно значајно живеалиште на птици (ИБА). Горно Подунавје е составен дел на потенцијалниот резерват на биосфера Драва-Мура и се наоѓа на списокот на потенцијално важни подрачја за впишување во списокот на Рамсарската конвенција.
Бела пупавка
Бела пупавка (Amanita verna), исто така позната како пролетен уништувачки ангел, е вид на отровна габа, поврзана со зелената пупавка ( Amanita phalloides ), подеднакво смртоносна, но поретка. Бела е, понекогаш со жолтеникаво-окер нијанси на шапката. Постои опасност да се замени со други печурки, доколку не внимавате на основата на рачката со волва. Се појавува од пролет до есен, во листопадни и иглолисни шуми.
Таксономија
Бела пупавка првпат била спомната во научната литература од францускиот миколог Жан Булард во 1780 година како форма на вернус од Agaricus bulbosus. Името на видот verna доаѓа од латинскиот збор за пролет. Три години подоцна, Жан Батист Ламарк, во своето научно дело „ Encyclopédie Méthodique, Botanique .3“, му доделил поинаков (посебен) статус на видот.
Опис на печурката
Шапка: прво хемисферична, подоцна отворена, правилна, мазна, бела; малку леплива на влажно време. Темето понекогаш е жолтеникаво или светло окер.Листови: бели, слободни, густи, меки. Отпечатокот на спори е бел. Дршка: 4-10 x 0,5-2 cm, бела, шуплива, распространета надолу, малку ронлива; носи променлив прстен со висока поставеност. Расте од мембранозна бела кеса на дното. Месо: бело, меко, влажно, прво без мирис, подоцна како исушена роза. Живеалиште: расте во листопадни шуми (најчесто во близина на даб и костен), поретко во четинари, од пролет до есен. Таа е доста ретка. Употреба: смртоносно отровна, како зелената пупавка. Замена: лесно е можна со шампињони ( Agaricus ), мисирка ( Leucoagaricus pudicus ), бели витези ( Tricholoma ). Од сличните, подеднакво отровни, ''Amanita phalloides var. alba, се одликува со реакција на 20% раствор на калиум хидроксид-жолта боја, додека Amanita virosa'' добива портокалово-жолти дамки. При берење пуфки ( Lycoperdon, Calvatia, Bovista ), особено треба да се внимава да не се бере ниту една од смртоносните отровни пупавки ( Amanita phalloides, A. verna, A. virosa ) додека се млади и во јајцето.
Токсичност
Блиску е до најотровната Зелена пупавка ( Amanita phalloides ), белата разновидност на зелена пупавка ( Amanita phalloides var. alba ) и смрдливата пупавка ( Amanita virosa ). Содржи и фатални дози на алфа-аманитин а, кој ја уништува функцијата на црниот дроб доколку не се лекува веднаш. Првите симптоми на труење се чувствуваат по 6 до 24 часа по консумирањето на оваа печурка. Тоа се сиптомите: слабост, жед, забавување на пулсот, ладење на органите, бледило, несвестица. Следат грчеви, повраќање, дијареа. Третиот ден слично, со измамен впечаток е дека труењето е надминато. Подоцна, бубрезите и црниот дроб престануваат да работат. Доколку не се започне веднаш со трансплантацијата на овие органи, обично следи смрт. Лекувањето на отруените од овој вид е многу скапо, а ретките преживеани остануваат инвалиди.
Наводи
<references group="" responsive="0">
Записи од подземјето
Записи од подземјето (руски: Записки из подполья) - роман на рускиот писател Фјодор Михајлович Достоевски, првобитно објавен во 1864 година.
Содржина
Романот, напишан во прво лице, се состои од два дела: Подземје (со 11 глави) и По повод мокриот снег (10 глави).
Во првиот дел на романот е претставен главниот лик, но, во најголем дел, тој претставува филозофско-социолошко-психолошка расправа за околностите кои довеле до формирање на неговите карактерни црти. На почетокот, авторот на записите се претставува, кажувајќи некои основни информации за себе (дека е на возраст од околу 40 години, работи како службеник, растел без родители, носи лоши спомени од своето школување, дека е сиромашен, живее осамен и повлечен живот итн.). Во продолжение на овој дел се расправа за неколку теми, како:
Во вториот дел од романот се опишани три конкретни епизоди од животот на главниот лик, во времето кога имал 24 години: Една ноќ, поминувајќи крај една кафеана, тој видел како некој човек го фрлиле низ прозорецот и посакал и нему да му го направат истото. Оттука, тој влегол во кафеаната со намера да предизвика инцидент, но таму, некој висок офицер едноставно го фатил и го преместил од едно на друго место, без притоа воопшто да му обрне внимание. Поради тоа, главниот јунак побеснел и почнал да го следи офицерот, со намера да му се одмазди. Притоа, неговиот план се состоел во тоа да се судри со офицерот и потоа да го предизвика на двобој. По многу неуспешни обиди, конечно тој се откажал од својата намера, но токму тогаш се судрил со офицерот и задоволно се вратил во својот дом, чувствувајќи се како победник.
Еднаш, главниот лик на романот го посетил својот школски другар Симонов и таму затекнал и двајца други свои поранешни школски другари, кои се договарале да организираат вечера во чест на заминувањето на офицерот Зверков. Љубоморен затоа што тој не бил поканет, главниот лик се наметнал и тој да оди на вечерата, а таму се однесувал непристојно, со намера да го навреди Зверков. Најпосле, бидејќи цело време бил игнориран од славениците, тој поминал три часа чекорејќи ваму-таму низ салата од хотелот во кој вечерале. Ноќта, неговите школски другари одлучиле да одат во јавна куќа, а тој повторно им се наметнал и тргнал да ги следи, со намера да му удри шлаканица на Зверков.
Како по обичај, тој не го остварил планот, бидејќи во јавната куќа не ги нашол познаниците. Таму ја запознал проститутката Лиза на која ѝ одржал морална поука, советувајќи ја да го напушти таквиот живот и да се омажи. Потресена од неговите зборови, Лиза започнала да плаче и да очајува. Но, утредента, кога се сетил на претходната ноќ, тој започнал да се кае, плашејќи се дека Лиза ќе го посети и ќе ја види неговата сиромаштија. И навистина, неколку дена подоцна, Лиза дошла во неговиот дом, а тој, засрамен од бедата во која живеел, западнал во хистерија и започнал да ја навредува и да плаче. Увидувајќи дека тој се наоѓа во исто толку бедна и изгубена положба како и неа, Лиза започнала да го теши, но тој грубо ја избркал од својот дом. Потоа, тој се премислил и истрчал надвор во потрага по неа, но нејзе ѝ се изгубила трагата. Така, тој повторно останал зафрлен во своето дувло, осамен и отуѓен, со омраза кон целиот свет.
Осврт кон романот
Според сопственото признание на американскиот писател Џон Апдајк, делото „Записи од подземјето“ извршило големо влијание во постанокот на неговиот книжевен лик Зајко Ангстрем кој, исто како човекот од подземјето, е непоправлив.
1073
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6581 и 6582 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5823 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4833 и 4834 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1826.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1073 година се протега во 3709 и 3710, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3769 и 3770 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1616. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 465 и 466 исламска година.
Левен
Левен (Βασιλούδι, Василудион, до 1927 Λέβεν, Левен) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 33 километри од Солун помеѓу Лагадинското Поле и Бешичкото Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 681 м.
Историја
Во XIX век Сирачево е село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство. Во „Етнографија на Адријанопол, Монастир и Салоника“ се вели дека во 1873 г. селото се состоело од 18 семејства со 76 жители Грци. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година селото имало 125 жители Грци.
Селото било под влијание на Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 90 Грци.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 25 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 72 жители. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд. Во 1927 година, селото било преименувано во Василудион.
Демографија
Во 1928 година селото броело 421 жител. , додека во 1940 година селото броело 705 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 774 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 776 жители, во 1971 година имало 633 жители, во 1981 година имало 646 жители, додека во 1991 година имало 702 жители. Денеска, населението на селото е 681 жител според пописот од 2001 година.
Махараштра
Махараштра е сојузна држава во Индија со површина од 307.713 км2 и 96.752.247 жители (сос: 1. јан. 2001). Густината на населението е 314 жит/км2. Втора е по население, а трета по површина во Индија. Најголемиот индиски град Мумбај (поранешен Бомбај) е главен град на Махараштра.
Географија
Западните Гати претставуваат ридско подрачје пралелно со брегот, со просечна висина од 1200 метри. Западно се наоѓа Конкан крајбрежна низина, која е широка 50 до 80 км. Источно од Гата се простире висорамнината Декан. Западните Гати претставуваат подрачје каде извираат многу реки кои течат на југот од Индија. Тука извираат Годавари и реката Кришна.
Демографија
Махараштра претставува втора индиска држава по бројот на население. Има 96.752.247 жители. Само 11 земји од светот имаат повеќе население од Махараштра. Градско население сочинува 42.4% од вкупното население. Службен јазик је маратскиот, кој го зборува мнозинството на населението. Сепак во Мумбај, како космополитски град се зборуваат и хинди, гуџаратски и англиски. Мнозинска религија е хиндуизмот со 80,2% верници, а муслиманите сочинуваат 10,2%, будистите 6%, а џаинисти и христијаните по 1%.
Јудино уво
Печурката може да се најде во текот на целата година во Европа, каде што обично расте на дрво од широколисни дрвја и грмушки. Порано се мислело дека е променлив вид со светска дистрибуција, но молекуларните истражувања, засновани на кладистичка анализа на секвенците на ДНК, покажале дека неевропските видови се различни. Одгледуваниот „A. auricula-judae“ од Кина и Источна Азија е Auricularia heimuer и, во помала мера, A. villosula. Северноамериканската „A. auricula-judae“ на широколисни дрвја е Auricularia angiospermarum, со Auricularia americana на четинари.
Таксономија
Видот првпат бил опишан како Tremella auricula од Карл Линеус во неговиот вид Plantarum од 1753 година и подоцна (1789) од Булијард повторно опишан како Tremella auricula-judae. Во 1822 година, шведскиот миколог Елиас Магнус Фрис го прифатил епитетот на Булијард и го пренел видот во Ексидија како Exidia auricula-judae. Притоа, Фрис го санкционирал името, што значи дека епитетот на видот „ auricula-judae “ има приоритет пред претходната „ auricula “ на Лине.
Видот го добил името Јудино уво во 1888 година од Џозеф Шретер. Специфичниот епитет на Јудино уво се состои од auricula, латинскиот збор што значи уво, и Judae, што значи Јуда. Името било критикувано од американскиот миколог Кертис Гејтс Лојд, кој рекол дека „ Јудино уво е име кое е навреда за Евреите“. Иако го критикувал Лусиен Маркус Андервуд, велејќи дека „веројатно не би го знаел увото на Евреинот од црниот дроб на телињата“, тој го следел при употребата на Auricularia auricula, која пак била користена од американскиот миколог Бернард Лови во неговата монографија за родот. И покрај ова, Јудино уво е валидно име за видот.
Долго време се сметало дека видот е донекаде променлив по боја, живеалиште и микроскопски одлики, но космополитски по дистрибуција, иако Лови го сметал за изумрен вид и се сомневал дека се појавил во тропските предели. Меѓутоа, молекуларното истражување, засновано на кладистичка анализа на секвенците на ДНК, покажале дека Јудино уво, како што претходно било разбрано, опфаќа најмалку седум различни видови ширум светот. Бидејќи Јудино уво првично било опишано од Европа, името сега е ограничено на европскиот вид. Комерцијално култивираниот кинески и источноазиски вид, сè уште често продаван и опишан како Јудино уво или A. auricula, е Auricularia heimuer (црно дрво уво).
Народни имиња
Средновековното латинско име auricula Judae (Увото на Јуда) се совпаѓа со народното име во повеќето европски јазици (сп. Француски oreille de Judas, германски Judasohr ). Погрешниот превод „Еврејско уво“ се појавил на англиски во 1544 година
Печурката е поврзана со Јуда поради верувањето дека тој се обесил на постаро дрво по неговото предавство на Исус Христос. Фолклорот сугерира дека ушите се вратениот дух на Јуда, и се сè што останува да не потсети на неговото самоубиство. Народното име на печурката првично било „Јудово уво“, но подоцна ова било скратено на „Јудино уво“, а потоа и „Еврејско уво“. Вообичаените имиња за печурката кои се однесуваат на Јуда може да се проследат барем до крајот на 16 век; на пример, во 17 век, Томас Браун напишал за видот:"Во ушите на Евреите се замислува нешто извонредно од името, кое е пристојно, но габа самбуцинус, или екскресценција за корените на старецот, и не се однесува на нацијата на Евреите, туку на Јуда, на вообразеноста што се обесил на ова дрво. ; и оттогаш станал познат лек за рани, болки во грлото и давење."Додека терминот „еврејско месо“ бил омаловажувачки термин што се користел за сите печурки во средниот век,  терминот не е поврзан со името „Еврејско уво“. Понатамошна промена на името во „уво од желе“ била препорачана во списокот со препорачани имиња за габи. Идејата била критикувана од авторот Патрик Хардинг, кој сметал дека е „резултат на политичката коректност онаму каде што не е потребно“, и кој „ќе продолжи да го нарекува [видот] еврејско уво“, објаснувајќи дека, додека антисемитизмот било вообичаено во Британија, името „Еврејско уво“ се однесува на Јуда, кој бил Евреин.
Неповрзани заеднички имиња вклучуваат „печурка уво“ и „обична печурка уво“. Видот бил познат како „печурка самбука“ меѓу билкарите, во однос на Sambucus, генеричкото име за видот.
Опис
Плодното тело на Јудиното уво е нормално до 90 милиметри пречник и до 3 милиметри дебелина. Често потсетува на облик на чаша. За подлогата се прицврстува странично, а понекогаш и со многу кратка дршка. Плодните тела имаат цврста, желатинозна, еластична текстура кога се свежи, но суви се и тешко и кршливи. Горната површина е црвеникаво-кафеаво-кафеава со виолетова нијанса и ситно набиена (покриена со ситни, сиви, пердуви влакна). Може да биде мазен, како што е типично за помладите примероци, или повлажна со набори и брчки. Бојата станува потемна со возраста. Под површината е посветло сиво-кафеава и мазна, понекогаш превиткана или збрчкана и може да има „вени“, што го прави да изгледа уште повеќе како уво.
Повремено се среќаваат целосно бели плодни тела и некогаш го добиле името Auricularia lactea, но тие се само непигментирани форми и често се појавуваат заедно со обични, пигментирани плодни тела.
Микроскопски одлики
Спорите на Јудино уво се алантоидни (во облик на колбас), 15-22 x 5-7 микрометри; базидиите се цилиндрични, 65-85 × 4-5,5 микрометри, со три попречни прегради (внатрешни попречни ѕидови). Влакната на горната површина се 100-150микрометри во должина и 5-7,5 микрометри во дијаметар. Тие се хијалини, дебели ѕидови и имаат акутни до заоблени врвови.
Живеалиште, екологија и распространетост
Јудино уво расте на дрво од листопадни дрвја и грмушки, особено Бозел. Тоа е исто така честа појава на Acer pseudoplatanus (Горски јавор), Fagus sylvatica (бука), Бел јасен, Euonymus europaeus, а во еден конкретен случај, таблата за одводнување на сикаморе на стара мијалник во градината Хатон. Многу ретко расте на четинари. Ги фаворизира постарите гранки, каде што се храни како сапротроф (на мртво дрво) или слаб паразит (на живо дрво), и предизвикува бело гниење.
Видот е широко распространет низ Европа, но не е познато дека се појавува на друго место.
Кулинарска употреба
Јудино уво има мека текстура слична на желе. Иако може да се јаде, тој не содржи во висок кулинарски поглед. Тоа е споредено со „јадење индиска гума со коски во неа“, додека во Британија во 19 век, било кажано дека „тука никогаш не се сметало за јадлива габа“. Се вели дека овој вид најчесто се консумира во Полска.
Има благ вкус, кој може да се смета за благ. Може да се исуши и да се рехидрира, понекогаш може да се зголеми до 3-4 пати во големина. Видот не може да се јаде кога е суров, затоа што треба да се готви темелно. А 10 грама референтната порција сушена габа обезбедува 370 калории енергија од храна, 10,6 гр. белковина, 0,2 гр.г масти, 65гр. јаглени хидрати, 5,8гр. пепел и 0,03%мг каротин. Свежите печурки содржат околу 90% влага. Исушените примероци може да се сомелат во прав и да се користат за апсорпција на вишокот течност во супите и чорбите, бидејќи се рехидрира во ситни фрагменти.
Фармакологија
Објавени се бројни истражувачки трудови за можни медицински примени на габа за која се вели дека е „Јудино уво“ или „Auricularia auricula“, но не е секогаш јасно кој вид бил користен за истражување. Најмалку неко трудови објавени од Азија користеле материјали од локално потекло  и веројатно се однесуваат на Auricularia heimuer или други регионални видови за кои се знае дека имаат потенцијални фармацевтски апликации.
Културни приказни
Видот се споменува во драмата на Кристофер Марлоу Евреинот од Малта. Јатамор прокламира: „Капата што ја носи, Јуда ја остави под старецот кога се обесил“. Подоцна, овој вид веројатно бил делумно инспирација за поемата на Емили Дикинсон која започнува „Печурката е елфот на растенијата“, која прикажува печурка како „краен предавник“. Дикинсон имала и религиозно и натуралистичко потекло, и затоа е повеќе од веројатно дека знаела за заедничкото име на Јудино уво и фолклорот околу самоубиството на Јуда.
Повластена трговска област
Повластената трговска област (исто така преференцијален трговски договор, PTA) е трговски блок кој дава преференцијален пристап до одредени производи од земјите учеснички. Ова се прави со намалување на тарифите, но не со целосно укинување. ППТ може да се основа преку трговски пакт. Тоа е првата фаза од економската интеграција. Линијата помеѓу PTA и слободна трговска зона (FTA) може да биде нејасна, бидејќи речиси секој PTA има главна цел да стане Договорот за слободна трговија во согласност со Генералниот договор за царини и трговија.
Овие тарифни преференци создале бројни отстапувања од принципот на нормални трговски односи, имено дека членовите на Светската трговска организација (СТО) треба да ја применуваат истата тарифа за увоз од други членки на СТО.Преференцијалните трговски договори претставуваат една мерка на економскиот систем која има повекекратно позитивно дејство како на пример влијаат на подобрување на квалитетот, обезбедуваат пониски цени и уште многу други ефекти.Во тој контекст би можеле да се спомнат и увозните даноци и трговските квоти .Увозните даноци имаат мошне позитивни и негативни ефекти позитивни би биле за една економија која се наоѓа во транзиција недоволно развиена и со помош на даноците се заштитува домашното производство и во случај кога парите од даноците би се искористиле во инвестирање во инфраструктура, образование, здравство. Негативните би излегле на површина доколку со помош на даноците би се ограничило производството и би настанале опшествени загуби би се произведувало под реалните можности, и во случај кога поради преголемата заштита на државата би се постигнало монополизација на пазарните структури.
Список на повластени трговски области
Зона на слободна трговија е всушност повластена трговска зона со зголемена длабочина и опсег на намалување на тарифите. Сите слободни трговски зони, царинска унија, заеднички пазар, економска унија и царински и монетарен сојуз и економски и монетарен сојуз се сметаат за напредни форми на PTA, но тие не се наведени подолу.
Македонија на Олимписките игри
Македонија, како самостојна независна држава за првпат на Олимписките игри настапила во 1996 година. Во периодот од 1920 до 1992 година, македонските спортисти настапувале во состав на репрезентацијата на Југославија.
Список на медалисти
Медали имаат освоено неколку други натпреварувачи кои настапувале од СР Македонија. како дел од Југославија.
IC 1894
IC 1894 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1894 е од видот *.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 45 м 51 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +19° 25' 46"".
Други поделби
Проучување на IC 1894 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Vol.I. Pasadena, Calif., California Institute of Technology, 1961. Also, successive volumes through 1968. (1,380) (Catalog)
Албански Македонци
Македонците во Албанија или Албански Македонци се признаено народно малцинство. Во пописот на населението од 1989 година, 4.697 луѓе се определиле како Македонци. Најголеми привилегии како малцинство уживаат Македонците во општина Преспа, каде што претставуваат 99% од населението и го користат мајчиниот јазик, како признаен малцински јазик во Албанија. Сепак македонските организации од Албанија предупредуваат, дека бројот на Македонците во Албанија е потценет и дека немаат сопствени претставници во албанските власти и парламент. Луѓето кои се определиле како Македонци надвор од регионот на Мала Преспа, немаат статус на малцинство и малцински права.
Население
Најголемиот дел на Македонците во Албанија живеат во Мала Преспа и Голо Брдо. Областа се наоѓа западно од Охридското и Преспанското Езеро во Република Албанија и е дел од македонскиот регион. Македонците претставуват мнозинство во селата: Леска, Пустец, Зрновско, Церје, Шулин, Глобочани, Долна Горица, Шулин и Горна Горица.
Административно тие краишта ја сочинуваат Мала Преспа. Центар на регионот е селото Пустец. Селата Прогун, Ракицко, Шуец, Заградец и Врбник, исто така се населени со Македонци и ја претставуваат општината Девол.
Населението во областа Гора се во голем дел Македонци со исламска вероисповед (Торбеши), нивниот број вкупно со Косовскиот регион Гора, се претпоставува дека е од 40.000 до 120.000 луѓе.
Иако поради тешката економска состојба голем број од населението се иселувало, статистиката покажува дека бројот на Македонците во Албанија во последните 50 години се удвоил.
Вероисповед
Според религиозното определување Македонците во Албанија се православни или муслимани. Македонците познати како Торбеши се со исламска вероисповед и ја населуваат покраината Гора и поголем дел од областа Голо Брдо, додека православните Македонци ја населуваат Мала Преспа и помал дел од Голо Брдо. Православните Македонци се под јурисдикција на Албанската црква, додека нивното општество ја завршува изградбата на една од повеќето започнати цркви, кои се под јурисдикција на Македонската црква (МПЦ). Во 2000 година започнаа со изградбата на црквата Св.Арангел Михаил, додека црквата на Пресвета Богородица во целосно је финансира МПЦ.
Стопанство
Територијата на која живеат Македонците е еден од најсиромашните предели во Албанија. Населението се занимава со риболов, земјоделство и сточарство. По промената на власта во Албанија и отворањето на границите, дел од населението се пренасочува кон трговијата. Лошата патна инфраструктура е главната причина за слабиот економски развој на овие простори. Политичките ветувања на градоначалниците биле изградба на асфалтирани патишта до граничниот премин Стење, кој би ја поврзал областа со Република Македонија, во која голем број луѓе имаат извор на парични приходи.
Наука и медиуми
На Македонците им е овозможено школување во неколку училишта, каде што наставата се одржува 20% на македонски јазик. Имаат средно училиште во Пустец, едно основно училиште во Долна Горица, шест основни училишта во селата: Шулин, Леска, Зрновско, Горна Горица, Туминец и во Глобочани. Сите училишта имаат соработка со Република Македонија, а професорите се од локалните области и имаат соодветно школување.
Културни и политички друштва
Во 1990 беше создадена политичката партија  Братска  (Политичка партија на Македонците во Албанија). Споредно беа основани и други друштва како:
Ниту една од македонските партии нема претставник во албанскиот парламент, иако има повеќе македонски претставници во локалната самоуправа. Градоначалникот на општината Пустец е Македонецот Едмонд Вањгел Темелко, кој на локалните избори во 2007 година, како претставник на Македонската алијанса освои победа. Македонците имаат свои претставници и во општините Ѕвезда и Горна Горица.
Поморски музеј (Осака)
Поморскиот музеј во Осака (なにわの海の時空館) е еден од најголемите поморски музеи во Јапонија. Музејот бил отворен од страна на градоначалникот на Осака на 14 јули 2000, а изградбата започнала во март 1998. Градбата е проектирана од страна на францускиот архитект Пол Андро, кој соработувал со Аруп и Тохата. Музејот бил изграден на обработливо земјиште во заливот Осака, во вредност од 12.8 милијарди јени, со копија од трговски период од периодот Едо, бродот Нанива Мару како главно дело во музејот. Барањата на градбата за да опстане сеизмички и од можните бури успешно биле исполнети и довеле, градбата да ја добие Специјалната награда за структура во 2002 од страна на Институтот за структурни инженери во Обединетото Кралство.
Местоположба
Градот Оскаа посакал, изградбата на музејот да има влијание на поморската историја на градот. Архитектите планирале местоположбата на музејот да биде плодно земјиште покрај заливот Осака, каде што биле изградени бропјни админиситративни центри, за да се создаде патоказ кон центарот на градот. Пред да се зафати со клучните работи, архитектот Пол Андро направил првобитни скици на кои го прикажал изгледот на објектот и изјавил дека музејот треба да биде сместен во вода, па површина од дури 300.000 m² требала да биде ископана од обработливото земјиште за градбата да го добие конечниот облик со полутопка во горниот дел којашто се чини дека испливува над водата. Од копното до објектот бил изграден подводен тунел.
Проектирање на изгледот на градбата
Андро ја проектирал изградбата врз основа на геодезичката купола на Бакминстер Фулер. Луѓето од „Аруп“ биле одговорни за обликот на стрултурните елементи на градбата, како и за електричните и сеизмолошки решенија за објектот и внатрешноста, во која би можеле да се одржуваат изложби. Јапонското претпријатие „Тохата“ ја презело одговорноста за конструкцијата на влезот до објектот, подводниот тунел и подструктурата на целата градба.
Полукружниот објект содржи билтарница, влезна сала и административни простории со складипте и растителен погон два ката под нивото на водата. Од влезната сала, посетителите се симнуваат низ подводниот тунел со застаклени ѕидови. Тунелот е изработен од армиран бетон и е широк 15m, а долг 60m, но најкраткото растојание од објектот до брегот е 15m
Конечниот изглед на градбата со површина од 20.000m², од кои 5.000m² е површината на влезот, 1.000m² изнесува површината на 60m долгиот подводен тунел, којшто води до внатрешноста на градбата, чија површина е поделена на 4 нивоа со вкупна површина од 14.000m².
Изградба
Програмата за изградабта на музејот траела 25 месеци, а куполата била најкритичниот дел во целиот објект. Било откриено дека куполата треба да биде градена однадвор, додека внатрешната скеција одвнатре, со цел да се избегнат судири за време на изградбата и да се осигура завршување на работите на време. Ова исто така значело дека структурата на куполата била изолирана од внатрешната структура, поедноставувајќи ја отпорноста против земјотреси. Изградбата на куполата му припаднала на претпријатието „Тешка индустрија Кавасаки“, делумно поради тоа што биле оддалечени само 33 км од градилиштето, на другата страна на занивот Осака side of Osaka Bay. На 3 ноември 1998, кран тежок 4.100 t ја дигнл 1200 t тешката кушола и ја натоварил на сплав. На 5 ноември, сплавот го поминал 6 часовниот пат до музејот и еден ден подоцна, кранот ја спуштил куполата над целосно изградената градба.
Музеј
Осака е пристаништен град, кој засилено се развил за време на периодот Едо, стануивајќи познат како „јапонската кујна“. Целта на музејот е да покаже како морето, бродовите и пристаништето биле користени за да се овозможи развој на градот и развој на поморството во светот воопшто.
Централниот изложбен примерок е копијата од бродот Нанива Мару, којшто навистина пловел во 17. век, познат и под името Хигаки каисен. Бродот бил внесен во заливот Осака пред да биде затворен музејот со спуштањето на куполата. На четирите ката кои ја опкружуваат копијата на бродот Нанива Мару се наоѓаат голем број на артефакти и изложбени примероци, кои го покажуват развојот на поморската трговија во Осака, но и во целиот свет. Меѓу нив се наоѓаат Укијо-е отпечатоци, копии од носови фигури и прикази на бродоградба.
Во подрумот од музејот се наоѓаат видео-театари. Во „Салата морска авантура“ се прикажуваат научнофанатстични приказни со млади јапонски морнари, средби со пирати, бурио со силни бранови, а седиштата може да се поместат и прилагодат по желба на гледачите. Во „Театар на морињата“ гледачите поминуваат низ Венеција во 3D филм, вво кој има симулација на брановите и миризбите. Симулаторот на јахти им дава можност а посетителите да се обидат со своите раце виртуелно да запловат.
Кростата
Историски гледано, се однесувал и на „сендвич“ поради неговиот изглед со кора, или чевет, еден вид пита со месо.
Опис
Традиционално, кростатата се состои од основа, обично три слојна, или ронливо тесто „со вкус на прочистен маст и путер“. Денес наместо тоа се користи пециво со кратка кора. Се разликува од тортата по нејзиното полнење: кростатата има неконзистентен густ фил, додека тортата има конзистентен фил направен од измешани состојки. Постојат „бескрајни варијации“  од слатки и солени кростати, слатките обично се служат како десерт.
Кростатата може да се прво да се пече, а потоа да се наполни со крем прелиен со парчиња свежо овошје; ова се нарекува кростата ди фрута. Во готвач од 1570 Бартоломео Скапи вклучил рецепт за кростата од сливи и вишни, и други за дуња и круши. Модерна верзија е кростата ала нутела, која има Нутела како фил.
Состојките за солена кростата може да вклучуваат месо, риба или зеленчук, кои се претходно варени. O
Наводи
<references group="" responsive="0">
Голем народен собор на Србите, Буњевците и другите Словени во Банат, Бачка и Барања
Голем народен собир на Србите, Буњевци и другите Словени во Банат, Бачка и Барања или Новосадско собрание било собрание одржано во Нови Сад на 25 ноември 1918 година, кое го прогласило обединувањето на Банат, Бачка и Барања со Кралството Србија.
Крајот на Првата светска војна
По капитулацијата на Германската империја во Првата светска војна (1918), започнале низа масовни договори, кои биле постигнати во следните 5 години. Секој договор бил наменет за одредена земја на страната на Централните сили (Германија, Австроунгарија, Отоманската империја и Бугарија). Веднаш по договорите поврзани со Германија, на ред дошла Австроунгарија. Претстојните договори подразбираа поделба на поранешните територии на Австроунгарија на неколку држави и самоуправни области (покрај Австрија и Унгарија, Државата на Словенците, Хрватите и Србите, Банат, Бачка и Барања, Срем и многу други). Кога завршиле мировните преговори, Кралството Србија почнало да врши офанзива во Делвидек и ја започнало окупацијата. Жителите на речиси сите населени места ја доживувала српската војска како ослободители, а српските војници не употребувале никаков облик на насилство додека маршираа кон најголемите градови во регионот. Бачка и Барања и таканареченото Големо народно собрание на Србите, во Банат, Бачка и Барања се формирани Буњевци и други Словени, кои презеле целосна или делумна контрола врз овие области.
Свикување на собранието
По распадот на австроунгарската монархија во октомври 1918 година, областите Банат, Бачка и Барања биле окупирани од војската на Кралството Србија. Управата на овие области ја презеле локалните војводински Срби, а на чело на оваа управа бил Српскиот народен одбор од Нови Сад.
На 25 ноември 1918 година во Банат, Бачка и Барања било свикано Големото народно собрание на Србите, Буњевци и другите Словени, кое го прогласило присоединувањето на овие области кон Кралството Србија (на собранието имало вкупно 757 делегати, од кои 578 Срби, 84 Буњевци, 62 Словаци, 21 Рутени, 6 Германци, 3 Шокци, 2 Хрвати и 1 Унгарец), а на 1 декември 1918 година, Кралството Србија се обедини со државата на Словенците, Хрватите и Србите за да го формираат Кралството на Србите. Србите, Хрватите и Словенците. Собранието се одржа во Нови Сад, во хотелот „Гранд Хотел Мајер“ (денешна зграда на Војвоѓанска банка), а меѓу делегатите имаше и седум жени.