cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Јужни Шетландски Острови
Неколку земји одржуваат истражувачки станици на островите. Повеќето од нив се сместени на Остров на Кралот Џорџ, со корист од аеродромот на чилеанската база Едуардо Фреј.
Постојат шеснаесет истражувачки станици во различни делови на островите, а чилеанските станици се најголеми по број.
Историја
Островите биле откриени од британскиот морнар Вилијам Смит со бродот „Вилијам“ во 1819 година. Иако се претпоставува дека холандскиот морнар Дирк Гериц во 1599 година или шпанскиот адмирал Габриел де Кастиља во 1603 година би можеле да ги виделе Јужните Шетландски Острови, или северно-американските експедиции можеби го посетиле архипелагот пред Смит, нема доволно историски докази за да се поддржат таквите тврдења. Откритието на Смит, напротив, било добро документирано и имало пошироки историски импликации надвор од неговото географско значење.
Чилеанските научници тврдат дека Американските староседелци ги посетиле островите, поради камените артефакти пронајдени од операциите за земање примероци од дното во Адмиралти, островот Крал Џорџ и заливот Дискавери, островот Гринич; сепак, за артефактите подоцна било откриено дека биле засадени. Во 1818 година, Хуан Педро де Агир добил дозвола од властите во Буенос Аирес да воспостави база за ловење на „некои од ненаселените острови во близина на Јужниот пол“.
Капетанот Вилијам Смит во британскиот брод Вилијамс, додека пловел до Валпараисо, Чиле во 1819 година скршнал од својата рута јужно од ’ртот Хорн и на 19 февруари 1819 година ја здогледал Вилијамс Поинт, североисточниот крај на островот Ливингстон. Така островот Ливингстон станала првата земја некогаш откриена подалеку од 60 ° јужно. Смит повторно ги посетил Јужните Шетландски Острови, слетал на островот Џорџ на 16 октомври 1819 година и побарал поседување за Британија.
Во меѓувреме, бродот на шпанската морнарица Сан Телмо потонал во септември 1819 година додека се обидувал да помине низ Дрејковиот Премин. Делови од неговите претпоставени остатоци биле пронајдени неколку месеци подоцна на северниот брег на островот Ливингстон. Се верува дека екипажот на Сан Телмо и војниците на бродот, предводени од Росендо Порлиер (вкупно 644 мажи), се првите познати луѓе кои слетале на Антарктикот.
Од декември 1819 до јануари 1820 година, островите биле испитани и мапирани од поручникот Едвард Брансфилд на бродот Вилијамс, кој бил изнајмен од Кралската морнарица.
На 15 ноември 1819 година, агентот на Соединетите Американски Држави во Валпараисо, Џереми Робинсон, го информирал државниот секретар на Соединетите Американски Држави Џон Квинси Адамс за откритието на Смит и претстојната мисија на Брансфилд, и предложил испраќање брод на американската морнарица за истражување на островите каде што „новите извори на богатството, моќта и среќата ќе бидат откриени и самата наука ќе има корист од тоа“.
Откривањето на островите ги привлекло британските и американските китоловци. Првиот брод што оперирал во областа бил Еспирито Санто, изнајмен од британски трговци во Буенос Аирес. Бродот пристигнал на Ругедовиот Остров во близина на островот Ливингстон, каде што неговиот британски екипаж слетал на Божиќ 1819 година и ги побарал островите за кралот Џорџ III. Наративот на настаните бил објавен од страна на капетанот на бродот, Џозеф Херинг, во изданието на Империјал магазинот од јули 1820 година. Еспирито Санто бил следен од Фолкландските Острови од американската Херсилија, командуван од капетанот Џејмс Шефилд (со вториот колега Натаниел Палмер).
Откако го обиколиле Антарктичкиот континент, руската антарктичка експедиција на Фабијан фон Белингсхаузен и Михаил Лазарев пристигнала на островите во јануари 1821 година. Русите ги истражувале островите и ги именувале, слетувајќи и на островот на крал Џорџ и на Слоновскиот Остров. Додека пловел меѓу островите Дисепшен и Ливингстон, Белингсхаузен го посетил Натаниел Палмер, капетан на американскиот брод Херој, кој го информирал за активностите на десетици американски и британски бродови во областа.
Името „Нова Јужна Британија“ се користело накратко, но набрзо било променето во Јужни Шетландски Острови (во однос на Шетландските Острови на северот на Шкотска). Името Јужни Шетландски Острови сега е воспоставено во меѓународна употреба. Двете островски групи лежат на слично растојание од екваторот, но јужните се многу постудени.
Ловот на фоки и китови се спроведувал на островите во текот на 19 и почетокот на 20 век. Ерата на истражување траела од 1820 до 1908 година за кое време се забележани 197 пловни објекти кои ги посетувле островите. Дванаесет од тие пловни објекти биле уништени. Реликви од овој период вклучуваат железни садови, урнатини од колиби и натписи.
Почнувајќи од 1908 година, островите биле управувани како дел од Зависноста на Фолкландските Острови, но тие биле трајно окупирани од луѓе од основањето на научно-истражувачката станица во 1944 година. Архипелагот, заедно со блискиот Антарктички Полуостров и островот Јужна Џорџија, е сè попопуларна туристичка дестинација во текот на јужното лето.
Географија
Како група острови, Јужните Шетландски Острови се наоѓаат на -62°N, -58°W. Тие се во регионот 61° 00'–63° 37' јужно, 53° 83'–62° 83' западно. Островите се наоѓаат на 940 км јужно од Фолкландските Острови и помеѓу 93 км од островот Дисепшан и 269 км од Кларенсовиот Остров.
Јужните Шетландски Острови се состојат од 11 големи острови и неколку помали, со вкупно 3687 km2 земјишна површина. Помеѓу 80 и 90% од копнената површина е трајно заледена. Највисоката точка на островскиот синџир е планината Ирвинг на островот Кларенс со 2300 m надморска височина.
Јужните Шетландски Острови се протегаат околу 450 km од Смитовиот Остров.
Вулкани
На островите постојат различни вулкани со активност во кватернерниот период. Овие вулкани се поврзани со тектониката на Брансфилдовиот басен. Од запад кон исток познати вулкани се Саил Рок, Островот Дисепшен, Резен Нол, Глинер Хајтс, Единбург, Инот Поинт, Островот Пингвин, Мелвил Пик и островот Бриџман. Поголемиот дел од вулканските карпи и тефра се од базалт или базалт андезит. Исклучок е тефрата на островот Дисепшен која е од трахит и базалт трахиандезит, побогата со калиум и натриум.
Кватернарните вулкански производи на островите имаат тенденција да имаат помалку калиум и натриум на даден опсег на силициум диоксид и помал сооднос Nb / Y, отколку оние поврзани со Ларсеновиот на Антарктичкиот Полуостров.
Клима
Островите се на исто растојание од екваторот како и Фарските Острови во Северниот Атлантик, но нивната близина до Антарктикот значи дека тие имаат многу постудена клима. Морето околу островите е затворено со мраз од почетокот на април до почетокот на декември, а месечната просечна температура е под 0 °C за осум месеци во годината (април до ноември).
Островите доживеале мерливо повлекување на ледниците во текот на последниве години, но и покрај тоа, тие остануваат повеќе од 80% покриени со снег и мраз во текот на летото.
Климата е облачна и влажна во текот на целата година и во сите годишни времиња дува многу силен западен ветер. Некои од најсончевите временски услови се поврзани со појава на многу студено време од југ кон крајот на зимата и пролетта. Просечните летни температури се само околу 1.5 °C а оние во зима се околу -5 °C. Ефектот на океанот има тенденција да ги одржува летните температури ниски и да ги спречи зимските температури да паѓаат толку ниско како што паѓаат во внатрешноста на југ.
Флора и фауна
И покрај суровите услови, островите поддржуваат вегетација и се дел од екорегионот на тундра на Шкотските Морски Острови, заедно со Јужна Џорџија и Јужните Сендвички Острови, Јужните Оркниски Острови и островот Буве. Сите овие острови лежат во студените мориња под Конвергенцијата на Антарктикот. Овие области поддржуваат вегетација на тундра која се состои од мов, лишаи и алги, додека морските птици, пингвините и фоките се хранат во околните води.
Острови
Од север кон југ главните и некои помали острови на Јужните Шетландски Острови се:
Истражувачки станици
Неколку нации одржуваат истражувачки станици на островите:
Ќазим Асотиќ
Ќазим Асотиќ - Ќазо (бошњачки: Ćazim Asotić;, ) - македонски фаготист, солист во оркестарот на Македонска опера и балет.
Животопис
Асотиќ е роден во Скопје во 1967 година. Своето образование го стекнал во Музичко-балетскиот училиштен центар „Илија Николовски–Луј“ во Скопје на отсекот фагот, на Факултет за музичка уметност на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, а магистрирал на Универзитетит во Приштина.
Работел како стипендист и хонорарец во оркестарот на МОБ од 1991 година, бил прв фаготист - солист во Симфонискиот оркестар - Ниш од 1996 до 1998 година и вонреден професор на Музичката академија на Универзитетит во Приштина од 2007 до 2012 година.
Тежиште
Во случајот на едно круто тело, тежиштето е фиксно во однос на телото, а кога телото има униформна густина, тоа ќе биде сместено во центроидот. Тежиштето може да се наоѓа надвор од физичкото тело, како што понекогаш е случај за шупливи или предмети со отворен облик, како потковица. Во случај на дистрибуција на посебни тела, како што се планетите во Сончевиот Систем, тежиштето може да не одговара на позицијата на секој поединечен член на системот.
Ќазим Асотиќ
Животопис
Досега гостувал во неколку европски земји, а остварил гостувања со Македонската филхармонија, Мандолинскиот оркестар и бројни рецитали со пијано придружба. Добитник е на повеќе признанија, пофалници и благодарници како за хуманитарни дејности, така и за уметничко и репродуктивно творештво, меѓу кои филантроп-индивидуалец на годината од Македонија во 2009 година и водач за опшествена одговорност од Меѓународната организација ЦИР-а. Асотиќ е основач и директор е на Фондацијата „Срце од срце“ основана за помош и лекување на лица заболени од леукемија и сите видови на карцином. Во февруари 2018 година бил назначен за в.д. директор на Македонската опера и балет.
Тежиште
Тежиштето е корисна референтна точка за пресметки во механиката кои вклучуваат маси распоредени во просторот, како што се линеарен и аголен импулс на планетарните тела и крутата телесна динамика. Во орбиталната механика, равенките на движење на планетите се формулирани како масени точки сместени во тежиштето. Тежишниот систем е инерцијален појдовен систем во кој центарот на тежиштето е во мирување во однос на почетокот на координатниот систем.
Историја
Концептот на "тежиште" во форма на "центар на гравитација" првпат е воведен од страна на античкиот грчки физичар, математичар, и инженер Архимед од Сиракуза. Тој работел со поедноставени претпоставки за гравитација кои резултирале на униформно поле, со што пристигнал во математичките својства до она што денес го нарекуваме тежиште. Архимед покажал дека вртежниот момент на лост со тегови ставени на различни точки по должината на лостот е исто како и она што ќе биде ако сите тегови беа преместени во една точка—нивното тежиште. Во случај со лебдечки тела тој покажал дека ориентацијата на пловечкиот објект е оној кој прави тежиштето да е најниско можно. Тој развил математички техники за изнаоѓање на тежиштето на објекти од униформна густина на разни добро дефинирани форми.
Подоцнежни математичари кои ја развиле теоријата за тежиштето се Папос од Александрија, Гвидо Убалди, Франческо Мавролико, Федерико Коммандино, Симон Стевин, Лука Валерио, Жан-Шарл де ла Фел, Паул Гулдин, Џон Валис, Луј Каре, Пјер Варигнон, и Алексис Клеро.
Вториот Њутнов закон е преформулиран во однос на тежиштето во прв олејров закон.
Сустем на честички
Во случај во систем на честички
Pi, i = 1, …, n
, секој со маса mi кои се наоѓаат во просторот со координати
ri, i = 1, …, n
, координатите R од тежиштето го задоволуваат условот Ја решава оваа равенка за R за да се добие формулата каде M е збир од масите на сите честички.
Барицентрични координати
Координатите R од тежиштето на систем на две честички, P1 и P2, со маси m1 и m2 е дадено со Нека процентот од вкупната маса поделена помеѓу овие две честички да варира од 100% P1 и 0% P2 преку 50% P1 и 50% P2 до 0% P1 и 100% P2, потоа тежиштето R се движи по должината на линијата од P1 до P2. Процентот на маса во секоја точка може да се гледа како проективни координати на точката R на оваа линија, и се нарекуваат барицентрични координати. Друг начин на толкување на процесот е механичко балансирање на моментите за произволната точка. Броителот го дава вкупниот момент кој е балансиран со еквивалентна вкупна сила во тежиштето. Ова може да се генерализира на три точки и четири точки за да се дефинираат проективните координати во рамнината, и во просторот, соодветно.
Системи со периодични гранични услови
За честички во систем со периодични гранични услови две честички може да бидат соседни иако тие се наоѓаат на различни краеви во системот. Ова се случува често во молекулско динамички стимулации, на пример, во која кластери се формираат во различни локации и понекогаш соседни атоми ја преминуваат периодичната граница. Кога кластер ја раскорчува периодичната граница, наивно пресметување на тежиштето ќе биде погрешно. Генерален метод за пресметување на тежиштето за периодичен систем е да се третираат сите координати, x и y и/или z, како да станува збор за еден круг наместо линија. Во пресметката се зема секоја координата на x партикулата и ја одбележува во агол, каде xmax е големината на системот во x дирекција. Од овој агол, две нови точки може да се генерираат: Во (\xi,\zeta) рамнината, овие координати лежат на круг со полупречник 1. Од колекцијата од \xi_i и \zeta_i вредноста од сите честички, просеците и  се пресметувани. Овие вредности се одбележани назад во нов агол,, од каде x координатата од тежиштето може да се добие: Процесот може да биде повторуван во сите димензии од системот за да се утврди комплетното тежиште. Употребувањето на алгоритам дозволува на математичарите да утврдат каде е "најдоброто" тежиште, наместо да погодуваат или да користат групирање за да "расплети" кластер кој ги колеба периодичните граници. Мора да се земе предвид дека ако двете просечни вредности се нула,, тогаш е недефинирано. Ова е точен резултат, затоа што се јавува само кога сите честички се точно рамномерно распоредени. Во тој случај, нивните x координати се математички еднакви во периодичниот систем.
Центар на гравитација
Центар на гравитација е точката во тело кај кое вкупната сила поради гравитациони сили ја снемува. Каде што гравитационото поле може да се смета за униформно, масениот центар и гравитационот центар ќе бидат исти. Но сепак, за сателитите во орбита околку планета, во отсуство на други сили кои не се применуваат на сателит, малата варијација (градиент) во гравитационо поле помеѓу кое е поблиску (посилно) и подалеку (послабо) од планетата може да доведе до сила која ќе има тенденција да го усогласи сателитот по вертикална оска. Во тој случај, важно е да се направи дистинкција помеѓу гравитациониот центар и масениот центар. Какво било хоризонтално поместување помеѓу двете ќе резултира примена на сила.
Корисно е да се напомене дека масениот центарr е фиксен за круто тело (на пр. без киша или артикулација), додека гравитациониот центар може, во прилог, да зависи од својата ориентација во неуниформно гравитационо поле. Во втор случај, гравитациониот центар секогаш ќе биде сместен поблиску до главното тело во споредва со масениот центар, и со тоа телото ќе ја проемни својата позиција како и својата ориентација.
Во науката со динамика на авиони, возила и бродови, силите и моментите треба да се решат релативно со масениот центар. Тоа е точно независно од тоа дали гравитацијата се зема предвид. Ова се однесува на масениот центар бидејќи гравитациониот центар е нерелевантен, но е во општа употреба и кога гравитационите градиент ефекти се занемарливи, гравитационит центар и масениот центар се исти и се користат наизменично.
Во физика придобивките од користење масен центар како модел за масена распределба може да се види ако се земе предвид вкупната сила на гравитационите сили на континуирано тело. Нека се земе предвид тело со волумен V и густина ρ(r) во точка r во волуменот. Во паралелно гравитационо поле силата f во точката r е добиена од, каде dm е масата во точката r, g е забрзувањето на гравитацијата, и k е вектор кој ја дефинира вертикалната дирекција. Избери референтна точка R во волуменот и пресметај ја вкупната сила и силата на оваа точка, и Ако референтната точка R е избрана да биде центар на масата, тогаш што значи вкупната сила T=0. Бидејќи вкупната сила е нула, телото ќе се движи како да е честичка со негова маса концентрирана во масениот центар.
Избирајќи го центарот на гравитација како референтна точка за круто тело, гравитационите сили нема да предизвикаат телото да се ротира, што значи тежината на телото може да се земе за концентрирана во масениот центар.
Линеарен и аголен моментум
Њутновите закони за движење бараат за било кој систем без надворешни сили, моментумот на системот да биде константен, што значи тежиштето се движо со константна брзина. Ова важи за сите системи со класични внатрешни сили, вклучувајќи ги и магнетните полиња, електричните полиња, хемиските реакции, и така натаму. Поформално, ова важи за било која внатрешна сила која го задоволува третиот Њутнов закон.
Лоцирање на тежиштето
Експерименталното одредување на тежиштето на тело користи гравитациони сили на телото и се потпира на фактот дека во паралелно гравитационо поле во близина на површината на земјата, тежиштето е исто што е и гравитациониот центар.
Инженерска етика
19-иот век и зголемената загриженост
Како инженерството се проширувало како посебна професија во текот на 19 век, инженерите сè повеќе се гледале како независни професионални практиканти или технички вработени во големите претпријатија. Имало голема тензија меѓу двете страни бидејќи големите индустриски работодавци се бореле да ја задржат контролата на своите вработени.
Тежиште
Во две димензии
Експериментален метод за лоцирање на тежиштето е да се суспендира предметот од две локации и да се пушти висок од суспендираните точки. Пресекот на двете линии е тежиште.
Инженерска етика
19-иот век и зголемената загриженост
Во САД растењето на професионализмот дал повод за развојот на четири инженерски општества: ASCE (1851), Американскиот институт за електротехнички инженери (AIEE) (1884), ASME (1880) и Американскиот институт за рударски, металуршки и нафтени инженери  (AIME) (1871). ASCE и AIEE биле поблиску да го идентификуват инженерот како професија, а ASME, до одреден степен и AIME речиси целосно, го идентификуваат инженерот како технички работник.
Тежиште
Во две димензии
Обликот на предметот може математички да биде утврден, но може да биде премногу комплексно да се користи познатата формула. Во овој случај, комплексните облици може да се поделат во поедноставни, поелементарни форми, чии тежишта лесно се наоѓаат. Ако вкупната маса и тежиштето може да се утврдат за секоја површина, тогаш тежиштето во целина е просечната тежина од центрите. Овој метод може да функционира и за предмети со дупки, кои може да се сметаат како негативни маси.
Инженерска етика
19-иот век и зголемената загриженост
И покрај тоа, во тоа време етиката се сметала повеќе како лична отколку широка професионална грижа.
Промени во 20-оит век и пресвртна точка
На крајот на 19 век и почеток на 20 век, имало серија на значајни структурни неуспеси, вклучувајќи и некои спектакуларни уривања на мостови, железници. Ова имало големо влијание на инженерите и нивната професија била принудена да се соочи со недостатоците во техничката и градбена смисла, како и етичките стандарди. Еден одговор бил развојот на формалните кодекси на етика од страна на трите од четирите основачки инженерски друштва. AIEE го донел нивниот во 1912 година. ASCE и ASME го направиле тоа во 1914 година.
Тежиште
Во две димензии
Директен развој на планиметарот, исто познат како интегратор или интегрометар, може да се користи за да се утврди позицијата на центроидот или тежиштето на неправилен дводимензионален облик. Овој метод може да се примени на облик со неправилна, мазна или комплексна граница каде други методи се премногу тешки. Овој метод редовно бил користен од страна на градители на бродови за да се спореди со потребните депласман и метацентрична висота на бродот, за да се осигура да не се претовари.
Во три димензии
Експериментален метод да се лоцираат три-димензионалните координати на тежиштето започнува со поддржување на предметот во три точки и мерејќи ги силите, F1, F2, и F3 кои даваат отпор на тежината на предметот, W= −Wk (k е векторот во вертикална насока). Нека r1, r2, и r3 се позиционите координати на точките на поддршка, потоа координатите R од тежиштето го задоволуваат условот дека вкупната сила е нула, или Оваа равенка ги дава координатите на тежиштето R* во хоризонтална рамнина како, Тежиштето лежи на вертикалната линија L, добиена од Три-димензионалните координати на тежиштето се утвредни со вршење на овој експеримент двапати со предметот позициониран така што овие сили се мерени за две различни хоризонтални рамнини низ предметот. Тежиштето ќе биде на пресекот на двете линии L1 и L2 кои се добиваат од двата експеримента.
Инженерска етика
Промени во 20-оит век и пресвртна точка
Загриженоста за професионалната пракса и заштита на јавноста од катасторфални последици поттикнала уште движења кои биле во тек во тоа време: да се бара формална моќ како услов за професионална инженерска пракса. Ова вклучува некоја комбинација на образовниe, искуство и испробување. Во текот на следните децении повеќето американски држави и канадски провинции имале потреба од инженери да бидат лиценцирани, или да се донесе посебен закон за задржување на права на организација на професионални инженери.
Канадскиот модел барал сите лица кои работат во областа на инженерството што претставувала ризик за животот, здравјето, имотот, јавната благосостојба и животната средина да бидат лиценцирани и сите провинции биле лиценцирани од 1950-тите.
Тежиште
Апликации
Инженерите пробуваат да дизајнираат спортски автомобил така што неговото тежиште да биде спуштено за да направат ракувањето на автомобилот да биде подобро. Кога скокачите во вис извршуваат "Фосбери-флоп", тие ги свиткуваат своите тела на таков начин што го прескокнуваат стапот додека тежиштето може и да не го прескокне.
Аеронаутика
Тежиштето е важна точка за воздухоплов, кое значително влијае на стабилноста на воздухопловот. Да се осигура воздухопловот да биде доволно стабилен за да биде безбедно да се лета, тежиштето мора да паѓа во специфицирани лимити. Ако тежиштето е понапред од предната граница, воздухопловот ќе биде помалку подвижен, со можност до таа точка каде не би било можно да ротира за полетување или слетување. Ако тежиштето е зад задната граница, воздухопловот ќе биде повеќе подвижен, но исто така и помалку стабилен, и можно толку нестабилен што ќе биде невозможно да се лета. Моментот на елевација исто така ќе биде намален, што значи потешко е да се опорави од застојна состјба.
Инженерска етика
Промени во 20-оит век и пресвртна точка
Моделот САД генерално бара само оние кои работат независно (т.е. консалтинг инженери) да бидат лиценцирани, а инженери кои работат во индустријата, образованието, а понекогаш и владата не треба да бидат лиценцирани. Ова ја засилува поделбата меѓу професионалните инженери и оние во индустријата.
Тежиште
Аеронаутика
За хеликоптери кои лебдат, тежиштето е секогаш директно под роторот. Летајќи напред, тежиштето ќе се движи напред за да ја балансира негативната сила произведена од цикличната контрола за да се движи хелихоптерот напред; како резултат на тоа хеликоптерите летаат со "носот надолу" во хоризонтален лет.
Инженерска етика
Промени во 20-оит век и пресвртна точка
Професионалните здруженија имаат усвоено генерално униформирани кодекси на етика. Од друга страна техничките општества генерално не ги прифаќаат овие, туку понекогаш нудат етичко образование и ресурси за членовите слични на оние од професионалните здруженија. Ова не е униформа и прашањето кој ќе се одржи во највисок поглед: јавноста или работодавачот, сè уште е отворено во индустријата, а понекогаш и во професионалната пракса.
Последни случувања
Напорите да се промовира етичката практика продолжуваат. Во прилог на напорите на професионалните здруженија и организации со своите членови,  канадскиот Iron Ring и американскиот Order of the Engineer бараат членовите да положат заклетва и да се придржуваат до етички пракса и да носат потсетник.
Тежиште
Астрономија
Тежиштето игра важна улога во астрономијата и астрофизиката, каде честопати се нарекува и барицентар. Барицентарот е точка помеѓу два предмета каде тие се балансираат меѓусебно; тоа е тежиштето каде две или повеќе небесни тела орбитираат едни со други. Кога месечина кружи околу планета, или планета орбитира ѕвезда, двете тела всушност орбитираат околку точка која лежи подалеку од центарот од примарното (поголемо) тело. На пример, Месечината не орбитира околку точниот центар на Земјата, но токча на линија помеѓу центарот на Земјата и Месечината, приближно 1,710 км (1,062 милји) под површината на Земјата, каде нивните соодветни маси се балансираат. Оваа е точката каде Земјата и Месечината орбитираат како што патуваат околку Сонцето. Ако масите се слични, на пр., Плутон и Харон, барицентарот ќе падне надвор од двете тела.
Инженерска етика
Последни случувања
Во САД, националното друштво на професионални инженери создадено во 1946 година создало Канони на етика за инженери и правила за професионално однесување, кој еволуирале во сегашниот Етичкиот кодекс, донесен во 1964 година. Овие барања на крајот довеле до создавање на Одборот за етички преглед во 1954 година. Етичките случаи ретко имаат лесни одговори, но скоро 500 советодавни мислења помогнале да станат јасни етичките прашања со кои инженерите се соочуваат секојдневно.
Тежиште
Кинезиологија
Во кинезиологија и биомеханика, тежиштето е важен параметар кој им помага на луѓето за разбирање на човечкото движење. Тежиштето на човечкото тело секогаш се менува, бидејќи не е фиксна форма. Типично, човечкото тежиште се открива со реакциона табла или со метод на сегментација. Реакционата табла е статична анализа која вклучува лице кое лежи на реакционата табла, и користејќи ја статичката равенка за рамнотежа за да се најде тежиштето. Методот на сегментација е математичко решение кое се наведува дека сумата на силата на поединечни делови на телото во однос на одредена оска мора да биде еднаква на силата на целиот систем на телото во однос на истата оска.
Инженерска етика
Последни случувања
Во моментов, мито и политичка корупција се адресирани директно од страна на неколку професионални здруженија и бизнис-групи во светот.
Основни принципи
Кодекс на етика на инженерство идентификува специфична предност во однос на разгледувањето на инженерите за јавноста, клиентите, работодавците и професијата.
Многу професионални здруженија имаат подготвено кодекси на етика. Некои одат назад до првите децении на дваесеттиот век. Овие кодекси се вградени во поголема или помала мерка во регулаторните акти на неколку јурисдикции. Иако овие извештаи за општите принципи служат како водич, инженерите сè уште бараат усна пресуда да одлучи како кодексот ќе се однесува во специфични околности.
Општите принципи на кодексите на етика во голема мера се слични во разни инженерски општества и органи во светот, што понатаму ќе се залагаат да се прошират кодексите и да се објават конкретни насоки.
Ова е пример од Американското друштво на градежни инженери:
Обврска на општеството
Огромна вредност признаена од страна на инженерите е безбедноста и благосостојбата на јавноста. Како што покажуваат следните избрани извадоци, ова е случај за професионални инженерски организации во речиси секоја јурисдикција и инженерска дисциплина:
Одговорност на инженерите
Инженерот признава дека најголемата заслуга му е работата, па вежба својата професија да ја посвети да служи на општеството, за присуство на благосостојба и напредок на мнозинството. Со трансформирање на природата во корист на човештвото, инженерот мора да ја зголеми својата свест за светот кој е место на живеење на човекот, а неговиот интерес во универзумот е гаранција за надминување на негоциот дух и знаење за реалноста да ги направи луѓето посреќни. Инженерот треба да ги одбие документите кои се наменети да им наштетат на општите интереси и на овој начин да избегне ситуации поврзани со опасности кои претставуваат закана за животната средина, животот, здравјето и други права на човечките суштества.
Неизбежна должност на инженерот е да одржи престиж на професијата и да обезбеди соодветно одржување на професионалното однесување вкоренето во можност, искреност, цврстина, воздржаност, грациозност, скромност, искреност и правда, со свеста за поединчното добро да стане општествено. Инженерот мора да обезбеди континуирано подобрување на своето знаења, особено на неговата професија, да ги шири своите знаења, споделува искуства, да обезбеди можности за образование и обука на работниците, да обезбеди признание, морална и материјална поддршка на училиштето каде што учел и на овој начин да врати за можностите од компанијата кои ги има добиено. Тоа е одговорност на инженер, кој ја врши својата работа ефикасно и поддржува законите. Особено е важно, да се обезбеди усогласеност со стандардите на работничка заштита кои се предвидени со закон. Како професионалци, од инженерите се очекува да се заложат за високи стандарди на однесување (NSPE) [1] 11/27/11
Неправилности
Основната етичка дилема е тоа дека инженерот е должен да го известува соодветниот орган на можниот ризик за другите од клиентите или работодавците кои не ги следат упатствата на инженерот. Според првите принципи, оваа должност ја препокрива должноста на клиентот и / или работодавецот. Инженерите може да добијат дисциплинска мерка или да им се одземе лиценцата, дури и ако неуспехот не резултира со опасност за губење на животот или здравјето на луѓето. Во многу случаи, ова може да се разреши со претходно советување на клиентот за последиците кои може да се случат, како и нагласување дека клиентот треба да ги послуша советите на инженерот. Сепак, инженерот мора да се осигура дека ги направил овие помошни чекори, а ако не се почитуваат, ситуацијата мора да бидат пријавена до соодветниот орган.
Во многу ретки случаи, каде што дури и власта не може да преземе соодветни мерки, инженерот може да го објави случајот во јавноста.
Однесување
Постојат неколку други етичките прашања со кои инженерите може да се соочат. Некои од нив имаат врска со техничката пракса, но за многу други треба да се направат пошироки размислувања за деловно однесување. Тие вклучуваат:
Некои инженерски општества се однесуваат на заштита на животната средина како самостојно прашање на етиката. Областа на деловната етика често се преклопува и придонесува за етичките одлуки на инженерите.
Клучни студии и клучни поединци
Petroski забележува дека повеќето инженерски неуспеси се многу повеќе застапени од едноставните технички погрешни пресметки и вклучуваат неуспех на процесот на дизајнирање или култура на управување. Сепак, не сите инженерски неуспеси вклучуваат етички прашања. Злогласните колапси на првиот Tacoma Narrows Bridge (1940) и загубата на Mars Polar Lander и Mars Climate Orbiter биле неуспеси од техничка и дизајн природа.
Овие епизоди на инженерски неуспех вклучуваат етички, како и технички прашања.
Велика Британија
Изјава за етичките принципи
Марко Бочвар
Ран живот
Боцарис е роден во еден од водечките кланови на Сулиотите, во регионот Сули, Епир. Тој бил втор син на капетанот Крсте Бочвар (Кицос Боцарис), кој бил убиен во Арта во 1813 по наредба на Али-паша.
Служба во Француската армија
Во 1803, по заземањето на Сули од страна на Али-паша, Боцарис со голем број на Сулиоти се префрлиле на Јонските Острови, каде 11 години служел во Албанскиот полк на Француската армија и станал еден од офицерите на полкот. Во 1815 се врарил во Епир.
Епир (1820-1821)
Во 1820, заедно со други Сулиоти и неговиот вујко Нотис Боцарис, се вратил во Епир и се борел против Али-паша заедно со османлиската војска при опсадата на Јанина, но набрзо Сулиотите промениле страна и се бореле против Османлиите, во замена ветување од страна на Али-паша дека ќе им дозволи да се вратат во Сули.
Боцарис, заедно со 300-350 соборци заминале на планината Сатовеца каде ја нападнале османлиската војска во декември 1820. Сулиотите предводени од Боцарис ја зазеле тврдината Вариадес каде се утврдиле.
Грчка војна за независност
Во 1821, Боцарис се вклучил во револуцијата против Османлиската империја. Тој и другите сулиотски водачи, како Крсте Цавелас, Нотис Боцарис, Лампрос Вејкос, и Јотис Данглис вклучувале само Сулиоти во своите чети. На почетокот на Грчката војна за независност, тој се истакнал со својата храброст, истрајност и вештина како водач во борбите во западна Грција, и особено во одбраната на Месолонги за време на првата опсада на градот (1822–1823).
Ноќта на 21 август 1823 тој ги предводел 350 Сулиоти при нападот на Карпениси, против 4,000 албански војници кои ја предводеле авангардата во војската на Мустафа-паша, паша на Скадар (во денешна Албанија). Војниците на Боцарис од заседа го нападнале непријателот и му нанеле сериозна жртви, но Боцарис бил ранет и починал.
Боцарис бил погребан со почести во Месолонги.
Речник
Боцарис е автор на еден грчко–албански лексикон напишан на Крф во 1809, на инсистирање на Франсоа Пуквил, генералниот конзул на Наполеон Бонапарт во дворот на Али-паша во Јанина. Речникот е од голема важност за проучување на изумрениот сулиотски дијалект на албанскиот јазик.
Јајце
Јајце (лат. ovum) е органска форма во која најпрвин почнува да се разбвива ембрионот. Кај повеќето птици, влекачи, инсекти, мекотели, риби, и два вида цицачи (клунести ежови и клунари) јајцето претставува зигот, кој е исфрлен од телото, па ембрионот може да се развива самостојно, надвор од телото на мајката. [[Податотека:Anatomy of an egg.svg|thumb|290px|Градба на јајцето:
1. лушпа
2. надворешна мембрана
3. внатрешна мембрана
4. халаза (“папочна врвка“)
5. надвореше албумен (белка)
6. средиштен албумен (белка)
9. бластодерм
10. жолта жолчка
11. бела жолчка
12. внатрешен албумен (внатрешен дел на белката)
13. халаза (“папочна врвка“)
14. воздушна комора
15. кутикула]]
Опис
Јајцето најчесто има неправилна топчест облик, со различна големина и боја на лушпата, во зависност од видот на живиот организам. Тоа настанува од оплодена женска јајцева станица, што уште се вика јајце-клетка или гамет и претставува најран облик на самостоен развој на новото живо суштество.
Според квалитетот, односно начинот на употреба јајцата во важечката европска стандардизација се класифицираат во две класи:
Физички одлики
Со тежина од 1,5 килограми јајцето од ној во моментов е најголемото јајце што е познато во природата. Изумрениот вид праисториски животни, како Aepyornis и некои диносауруси, имале поголеми јајца. Птицата од видот колибри има најмало птичјо јајце, кое тежи половина грам. Јајцата што ги несат некои влекачи и повеќето риби можат да бидат и помали, а оние од инсектите и другите безрбетници се уште помали.
Според големината јајцата од птиците (обично кокошки) се класифицираат во 4 класи:
Антарктички Полуостров
Антарктичкиот Полуостров, познат и како О'Хигинсова Земја во Чиле и Сан Мартинова Земја во Аргентина, а порано и како Грахамова Земја во Обединетото Кралство и Палмеров Полуостров Палмер во САД, е најсеверниот дел од Антарктичкиот континент.
Антарктичкиот Полуостров е дел од поголем полуостров во Западен Антарктик, со должина од 1300 км од линијата помеѓу 'Ртот Адамс (Веделово Море) и точката на континентот јужно од Еклундските Острови. Огнената Земја, најјужната точка во Јужна Америка, се наоѓа на растојание од околу 1000 км од Антарктичкиот Полуостров и тие се раздвоени меѓусебе со Дрејковиот Премин.
Површината на Антарктичкиот Полуостров изнесува 522.000 км2, а 80% од неа е покриена со мраз.
Денес на Антарктичкиот Полуостров има многу истражувачки станици, а за суверенитет врз полуостровот меѓусебно спорат: Аргентина, Чиле и Обединетото Кралство. Ниту едно од овие барања не е меѓународно признато. Британското барање е признаено од Австралија, Франција, Нов Зеланд и Норвешка. Аргентина има најмногу бази и персонал стациониран на полуостровот.
Откривање и именување
Долгогодишната разлика во именувањето на полуостровот (во САД го викале „Палмеров Полуостров, а во Британија „Греамова Земја“) била решена во 1964 година со Договорот за името на „Антарктичкиот Полуостров“. Спорот се решил така што Греамовата Земја беше дел од Антарктичкиот Полуостров северно од линијата што ги поврзува ’ртовите Џереми и Агасис. Палмеровата Земја е именувана по американскиот ловец на фоки Натаниел Палмер. Чилеанското име за полуостровот, О'Хигинсова Земја, е во чест на Бернардо О'Хигинс, чилеански патриот и антарктички визионер. Повеќето други земји од шпанско говорно подрачје го нарекуваат Антарктички Полуостров (la Península Antártica), но Аргентина, полуостровот го вика Сан Мартинова Земја (Tierra de San Martín).
Истражувачки станици
Првите истражувачки станици на Антарктикот биле основани за време на Втората светска војна со британска воена операција, операција Табарин.
Од 1950-тите години забележано е значително зголемување на бројот на истражувачки бази, а Британија, Чиле и Аргентина спорат за суверенитет врз областа. Најчесто се истражувале метеорологијата и геологијата.
Бидејќи полуостровот има најблага клима на Антарктикот, тука има најголема концентрација на истражувачки станици на овој континент. Денес на Антарктичкиот Полуостров има многу напуштени научни и воени бази. Во Аргентинската база Есперанца се родил Емилио Маркос Палма, првиот човек роден на Антарктикот.
Географија
Полуостровот е планински, со врвови кои се издигнуваат на околу 2800 метри. На Антарктичкиот Полуостров се наоѓаат: врвот Дешанел, планината Кастро, планината Коман, планината Гилберт, планината Џексон, планината Хоуп, на која е највисокиот врв со 3239 метри, планината Вилијам, планината Овен и планината Скот. Овие планини се сметаат за продолжение на Андите од Јужна Америка, со подводен срт или гребен кој што ги поврзува. Шкотскиот лак е островски лачен систем кој ги поврзува планините од Антарктичкиот Полуостров со оние на Огнена Земја.
Пределите на полуостровот се типична антарктичка тундра. Полуостровот има остар висински градиент, со ледници кои се влеваат во ледениот Ларсенов Гребен, кој во најголема мера се распаднал во 2002 година.
Островите покрај полуостровот се претежно покриени со мраз и со пловечки мраз се поврзани со копното. Лемеровиот Канал е популарна дестинација за туристички бродови кои го посетуваат Антарктикот. На запад се наоѓа Белингсхаузеновото Море, а на север е Морето Скоша. Антарктичкиот Полуостров и 'Ртот Хорн создаваат ефект на инка, која ги насочува ветровите во релативно тесниот Дрејков Премин.
Клима
Климата на Антарктичкиот Полуостров е најблага во споредба со остатокот од континентот. Најтопол месец е јануари, со просечни температури од +1-2 °C. Најстуден месец е јуни, со температури од -15-20 °C. Климата на западниот брег на полуостровот се класифицира како крајбрежна Антарктичка климаи е најблага (на полуостровот). Во овој дел температурите надминуваат 0 °C 3 до 4 месеци во годината, а на зима ретко паѓаат под -10 °C. На западниот брег јужно од 68-та паралела, како и на североисточниот брег на полуостровот, просечните месечни температури надминуваат 0 °C само 1 до 2 месеци во текот на годината, а просечните зимски температури изнесуваат околу -15 °C. Најстудена клима има на југоисточниот дел на полуостровот.
Количината на врнежи варира кај различни делови од полуостровот. Долж западниот брег, од крајната северна точка до 68-та паралела, годишните врнежи се движат од 350 до 500 mm. Прилично голем дел од овие врнежи паѓаат во форма на дожд во текот на летните месеци. На југот од западниот брег и на североисточниот брег, обично има врнежи помалку од 350 mm годишно. Во источниот дел на полуостровот, годишните врнежи се само 100–150 mm. За споредба, подантарктичките острови обично имаат годишни врнежи помеѓу 1000 и 2000 mm, а во внатрешноста на Антарктикот помалку од 100 mm
Климатски промени
Поради глобалните климатски промени, Антарктичкиот Полуостров и соседните делови од Веделовото Море и неговиот континентален гребен на Тихиот Океан се предмет на интензивни геолошки, палеонтолошки и палеоклиматски истражувања од страна на интердисциплинарни и мултинационални групи во последните неколку децении.
Глобалното затоплување има забележлив ефект врз климата на полуостровот; само во втората половина на 20-тиот век, просечната годишна температура се зголемила за 2,5 °C. На гребенот во близина на Антарктичкиот Полуостров се наоѓа ледникот Ларсен, чија големина драстично се намалила во последните години  .
Флора и фауна
На бреговите на полуостровот има најблага клима на Антарктикот, а на карпите на кои нема снег во текот на летните месеци се покриени со мов и лишаи. Растителниот свет денес претежно се состои од мов, лишаи и алги прилагодени на оваа сурова средина, при што лишаите ги претпочитаат повлажните области од карпестите предели. Најчести лишаи се: Usnea и Bryoria. Двата цветни растителни видови на Антарктикот, антарктичката коса (Deschampsia antarctica) и антарктичкиот бисер (Colobanthus prettynsis) ги има на северните и западните делови на Антарктичкиот Полуостров.
Риебињи (општина)
Риебињи (Riebiņu novads) е општина во Летонија. Општината е создадена во 2004 година.
1933 во книжевноста
1933 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Јајце (појаснување)
Поимот јајце може да означува:
1932 во книжевноста
1932 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Енгелберт Хумпердинк
Енгелберт Хампердинк (германски: Engelbert Humperdinck, Зигбург, 1 септември 1854 - Нејстрелиц, 27 септември 1921 ), бил германски композитор и најпознат е по операта „Ивица и Марица“.
Дела
Покрај „Ивица и Марица“, тој ги создал и:
Јуриј Трутнев
Јуриј Трутнев (руски: Юрий Петрович Трутнев, роден на во ) — руски политичар и моментален министер на природните ресурси и екологија на Русија од 2004 година.
Во текот на 1996 година бил градоначалник на Перм, кога со 61,42% од гласовите под=бедил уште во првиот круг а во 2000 бил избран за гувернер на Пермскиот округ.
На 9 март 2004 година со указ од претседателот бил назначен на сегашната позиција.
Изборно Кнежевство Хесен
Изборно Кнежевство Хесен (германски: Kurfürstentum Hessen), исто така познат како Хесе-Касел или Курхесен, — германско кнежевство, чиј принц имал право да дава глас при изборот на царот на Светото Римско Царство. Кога Светото Римско Царство било укинато во 1806 година, нејзиниот принц, Вилхелм I, избрал да ја задржи титулата на изборен кнез, иако веќе немало бирање на цар. Во 1807 година, со Договорите од Тилсит, областа била припоена кон Кралството Вестфалија, но во 1814 година, Виенскиот конгрес го вратил кнежевството.
Државата била единственото изборно кнежевство во рамките на Германскиот Сојуз. Се состоело од неколку одвоени територии на север од Франкфурт, кои опстанале додека државата не била анектирана од Прусија во 1866 година по Австро-пруската војна. Се состоела од вкупна копнена површина од 9.580 км2, а нејзиното население во 1864 година изнесувало 745.063 жители.
Официјалните титули на принцот избирач вклучувале „Принц-избирач од Хесен, Големиот војвода од Фулда, принцот од Херсфелд, Ханау, Фрицлар и Изенбург, грофот Каценелнбоген, Диц, Зигенхајн, Нида и Шаумбург“.
Историја
Ландгравијата на Хесен-Касел настанала во 1567 година со поделбата на Ландгравијата на Хесен помеѓу наследниците на Филип I од Хесен („Величествениот“) по неговата смрт. Најстариот син на Филип, Вилхелм IV, го добил Хесен-Касел, кој сочинувал околу половина од областа на Ландгравијатот Хесен, вклучувајќи го и главниот град Касел. Браќата на Вилхелм ги добиле Хесен-Марбург и Хесен-Рајнфелс, но нивните линии изумреле за една генерација и териториите потоа биле вратени на Хесен-Касел и на ландгравијата на Хесен-Дармштат.
Департмани во Камерун
Регионите во Камерун се поделени на вкупно 58 департмани (фр. départements). Истите потоа се делат на окрузи (arrondissements) и реони. Подолу се наведени департманите во Камерун по региони.
Изборно Кнежевство Хесен
Владеењето на Вилхелм I
Владеењето на ландгравот Вилхелм IX било важна епоха во историјата на Хесен-Касел. Искачувајќи се на тронот во 1785 година, тој учествувал во војната на Првата коалиција против Првата Француска република неколку години подоцна, но во 1795 година бил потпишан Базелскиот мир. Во 1801 година тој ги загубил своите имоти на левиот брег на Рајна, но во 1803 година бил компензиран за овие загуби со неколку поранешни француски територии околу Мајнц, а во исто време бил награден со титулата принц-изборник (Курфурст) Вилхелм I, титула што ја задржал и по распадот на Светото Римско Царство.
Департмани во Камерун
Адамава
Регионот Адамава (Adoumwoa) ги опфаќа следниве пет департмани:
Изборно Кнежевство Хесен
Владеењето на Вилхелм I
Во 1806 година, Вилхелм I потпишал договор за неутралност со Наполеон Бонапарт, но по битката кај Јена-Ауерштет, вториот, сомневајќи се во плановите на Вилхелм, ја окупирал неговата земја и го протерал. Тогаш Хесен-Касел бил приклучен на Кралството Вестфалија под власта на Жером Бонапарт.
Департмани во Камерун
Далекусеверен
Далекусеверниот регион (Extreme-Nord) ги опфаќа следниве шест департмани:
Изборно Кнежевство Хесен
Владеењето на Вилхелм I
По битката кај Лајпциг во 1813 година, Французите биле протерани од Хесен-Касел, а на 21 ноември, принцот-изборник триумфално се вратил во неговиот главен град, Касел. Договорот склучен од него со Коалицијата (2 декември) предвидувал дека тој треба да ги добие назад сите негови поранешни територии, или нивни еквивалент, и во исто време го обновил древниот устав на неговата земја. Овој договор, што се однесува до териториите, бил спроведен од страна на Големите сили на Конгресот во Виена. Тие, сепак, го одбиле барањето на избирачот да биде признати како „Крал на Хати“ (König der Katten). На Конгресот на Екс-ла-Шапел (1818), тој бил наведен со големите војводи како „Кралско височество“. Вилхелм избрал да ја задржи сега празната титула на принц-изборник, со предикатот „Кралско височество“.
Департмани во Камерун
Западен
Западниот регион (Ouest) ги опфаќа следниве осум департмани: