cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Замок Кристинехоф
Историја
Првиот имот споменат на оваа локација се наоѓал во 14 век, и го добил името Сјустроп, според традицијата во сопственост на германскиот благородник по име Снакенборг. Во 1387 година, имотите Колструп и Сјуструп биле обединети со имотот Андрарум, кој бил купен во 1725 година од Кристина Пајпер (1673-1752), вдовица на Карл Пајпер (1647-1716), шеф на канцеларијата на теренот под кралот Карл XII. Сегашниот замок е изграден во 1737-40 година од Кристина Пајпер и го носи името Кристинехоф по неа. Изградена е во германски барокен стил.
Трета фудбалска лига на Македонија 2007/2008
Третата фудбалска лига на Македонија 2007/2008 - 16. издание на Третата фудбалска лига на Македонија. Сезоната започнала во август 2007, а завршила во јуни 2008.
Замок Бјерсјолагорд
Замокот Бјерсјолагорд (Bjärsjölagård slott) е поранешен замок во Општина Сјабо, Сканија, Шведска.
Историја
Главната зграда од 1766 година и северното крило од 1777 година се во архитектонски стил на рококо. Дизајнирани се од архитектот Жан Ерик Рен (1717-1793). Јужното крило датира од 1812 година и е дизајнирано во стилот на империјата. Од 1958 година, дворецот функционира како конференциски објект и бил популарно место за свадби и други собири.
Валдемар Атердаг го купил замокот во 1363 година и оттогаш и припаѓал на круната, но веројатно датира од 8 век, кога на местото живеел Харалд Хилдетанд. Замокот бил нападнат од незадоволни земјоделци и конечно бил урнат во 1526 година кога Бјерсјолагорд бил ставен под тогашната област Линдхолмен, при што на гувернерот на округот Муридс Џепсен Спар му било дозволено да земе материјал од замокот за изградба на замокот Сванехолм. Последователно, била изградена штала која го даде името на сегашниот имот.
Питер Јулиус Којет го купил имотот во 1720 година од круната. Кон крајот на 19 век се врши екстензивно производство на вар. Од тоа време има урнатини од две печки за вар. Имотот бил купен од Општествено домаќинство во 1958 година.
Франсоа Фијон
Франсоа Фијон (роден на во Ле Ман) е поранешен премиер назначен на тоа место од страна на претседателот Никола Саркози на 17 мај 2007. На функцијата се задржал сè до 15 мај 2012, кога новоизбраниот претседател Франсоа Оланд на негово место го назначил Жан-Марк Еро.
Список на расеани маглини
Ова е список на расеани маглини, кој опфаќа оддавни и отсјајни маглини.
Тамерланов шах
Тамерланов шах бил измислен во Персија во текот на владеењето на Тамерлан со оваа област. Тамерлановиот шах е стратешка игра на табла слична на шахот и потекнува од чатурангата. Според некои извори, оваа игра била измислена лично од Тимур, меѓутоа ова тврдење можеби не е точно.
Нукумански јазик
Нукуманскиот е полинезиски јазик кој е дел од подгрупата на елиски јазици. Според податоците од 2003 година, јазикот го зборуваат околу 700 жители. Нукуманскиот се зборува во Нукуману во Папуа Нова Гвинеја.
Споменик на Ѓорче Петров (Скопје-Ѓорче Петров)
Споменикот на Ѓорче Петров се наоѓа во истоимена населба во скопската општина Ѓорче Петров, Скопје. Споменикот е висок 6,5 метри и поставен на постамент висок 3,5 метри. Постаментот е украсен со релјеф на кој е прикажан животот на револуционерот.
Тој се наоѓа на кружниот тек во истоимената скопска општина. Излеан е во бронза, во српската леарница „Јеремиќ“. Идејното решение е на авторот Дамјан Ѓуров.
За споменикот се потрошени над 350 000 евра – најголем дел се дадени за леење 270 000 евра и овие пари се обезбедени од централниот буџет, за постаментот се потрошени 73 000 евра и во него инвестирале општината Ѓорче Петров и градот Скопје
Акира Мијаваки
Акира Мијаваки (宮脇 昭, Miyawaki Akira, р. г. во Окајама, Јапонија) е јапонски ботаничар и експерт за растителна екологија. Тој е посветен на семе и истражување на природните шуми. Активно се залага на глобално ниво за обновување на природната вегетација на деградирана земја. Од 1993 година, тој е редовен професор во пензија Јокохамскиот национален универзитет и доживотен почесен директор на Јапонскиот центар за меѓународно проучување на екологијата. Мијаваки ја доби наградата „Сина планета“ во 2006 година.
Сарамзалино
Сарамзалино — село во Општина Лозово, во областа Овче Поле, во околината на градот Свети Николе.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Овче Поле, на 3,5 километри источно од Лозово, 15,5 километри југозападно од Свети Николе и 25 километри северозападно од Штип.
Историја
На крајот на XIX век селото било дел од Штипската каза на Отоманското Царство. Според податоците на бугарскиот етнограф Васил К’нчов, селото во 1900 година имало 180 Македонци. Според Димитар Мишев, селото во 1905 година имало 104 Македонци христијани.
Демографија
На пописот од 2002 година, селото имало 118 жители. Следува табела на националната структура на населението
Според последниот попис на населението на Македонија од 2021 година, Сарамзалино има 86 жители.
Следува табела на народносната структура на населението:
Родови
Сарамзалино е македонско село.
Според истражувањата од 1958 година, родови во селото
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1704 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 75 гласачи.
Куштановци
Куштановци (словенечки: Kuštanovci) — населба во Општина Пуцонци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Попис
Попис на население или цензус претставува организирано прибирање на разни податоци за населението кое се спроведува во една држава. Со пописот на жителите, често се прави и попис на домаќинства, стопанства, и бегалци. Гранката на статистиката која се занимава со пописот се нарекува Пописна статистика. Поголемиот број на држави ги организира пописите во точно одредени временски делови, кој е обично околу 10 години. Популационата комисија на Обединетите нации предложила, заради компарација на податоците, пописите да се обавуваат на крајот на секоја декада или на почетокот на секоја деценија. Пописите кои се поврзани со економијата (фабрики, рудници, претпријатија, фарми) се прават по друг распоред. Тие се прават во критичен момент (Цензусен ден) кој го одредува државата.
Елементи на пописот
Пописот се прави во 4 фази:
Кое може да се прави од врата на врата, преку интернет или по пошта. Во минатото постоел принцип каде што овластени попишувачи оделе од врата на врата, додека денес тоа може да го направи едно домаќинство.
Ова е всушност и најтешкиот дел од пописот, кој подразбира шифрирање на податоците, и разни пресметки. Денес овој систем е дигитализиран и се прави со компјутерски програми кои во зависност од внесените податоции, вршат класификација, поделба и изведуваат статистички податоци.
Кое подразбира јавно известување за резултатите од пописот, нивно вбројување во статистичките заводи, архивирање и објавување преку разни медиуми.
Потекло на пописот
Примитивни облици на попис биле правени од Вавилонците (3800 п.н.е), Грците, Евреите, Кинезите, Египќаните и Римјаните. Овој попис се правел со цел да се евидентира воената сила, со цел исполнување на даночни обврски итн. Првиот модерен попис е направен на Француската територија во Канада во 1665 и 1666 година.
NGC 1987
NGC 1987 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Маса, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1987 се споменува и како ESO 56-SC131, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 3 ноември 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1987 е од видот OCL. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 12,1 m. NGC 1987 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 27 м 17,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 70° 44' 15".
Други поделби
Проучување на NGC 1987 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9166.
Таратор
Таратор или таратур — освежителна салата или ладна супа, особено популарна во топлата пролет и жешкото лето.
Подготвување
Лукот се дели на чешниња и се лупи. Чешнињата се ставаат во дибекот со сѐ солта и се толчат сѐ додека не се добие еднолична маса. Во дибекот се додава сето масло и со толчникот се меша сѐ додека маслото не се впие во истолчениот лук. Масата треба да добие конзистенција слична на мајонез. Киселото млеко се истура во длабок порцелански или стаклен сад и во него се додава истолчениот лук. Се меша за да се изедначи. Ако киселото млеко е прегусто, некои додаваат малку студена вода. Други пак претпочитаат тараторот да остане погуст.
Краставиците се мијат и се лупат. Потоа со остар нож се сечкаат на ситни парченца. Наместо нож може да се употреби ренде. Иситнетите краставици се додаваат во смесата. По можност, се зачинува со листови свеж копар (Anethum graveolens).
Сервирање
Готовиот таратур пред сервирањето се лади во фрижидер. Непосредно пред послужувањето може да се додадат коцки мраз.
NGC 6408
NGC 6408 — спирална галаксија во соѕвездието Херкул, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6408 се споменува и како UGC 10930, MCG 3-45-7, CGCG 112-17, NPM1G +18.0520, IRAS 17366+1854.
Откривање
Објектот е откриен на 2 јуни 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6408 е од видот SBa. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 6408 има привидни димензии од 1,6' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 38 м 47,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 52' 42"". Положбениот агол на објектот е во износ од 132°.
Други поделби
Проучување на NGC 6408 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 60637. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 158; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1559. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 274.
JSTOR
JSTOR (кратенка од Journal STORage) е дигитална библиотека основана во 1995 година во американскиот град Њујорк.
Содржи илјадници дигитализирани изданија објавени од повеќе светски академски списанија.
Од 2013 година, повеќе од 8 илјади институции во повеќе од 160 земји ширум светот имаат пристап до оваа дигитална библиотека. Иако најголемиот дел од пристапот до дигитализираните изданија е со претплата, оваа библиотека нуди и содржина која има отворен (бесплатен) пристап.
Нејзината база на податоци содржи повеќе од две илјади наслови на научни списанија објавени од над 900 издавачи, во повеќе од 50 дисциплини.
JSTOR е дел од ITHAKA, непрофитна организација која и помага на академската заедница да користи дигитални технологии за зачувување на научните податоци и за унапредување на истражувањата и наставата на одржлив начин.
Приходите на JSTOR во 2015 година изнесуваа 86 милиони американски долари.
Мулдештаузе
Мулдештаузе (Muldestausee) — општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Создадена е на 1 јануари 2010 со спојување на поранешните општини Бургкемниц, Фридерсдорф, Госа, Греберн, Крина, Милбек, Мулденштајн, Плода, Поух, Реза, Шлајц и Швемзал.
Долно Мелничани
Долно Мелничани — село во Општина Центар Жупа, на граница на областите Мала Река и Жупа, во околината на градот Дебар.
Потекло и значење на името
Своето име селото го добило според повремената река Мел(е)ница која тече крај селото, а чие име доаѓа од старословенскиот збор за воденица. Името на селото настанало според занимањето на првобитните жители (мелничани), а за разликување од повисоко истоимено село било наречено Долно Мелничани.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во северниот дел на територијата на Општина Центар Жупа, сместено на граница на областите Мала Река и Дебарска Жупа, под северозападната падина на планината Стогово. Селото е ридско, сместено на надморска височина од 740 метри. Од градот Дебар, селото е оддалечено 8,5 километри.
Низ самото село поминува регионалниот пат 2249.
Сместено е на средна терасеста површина околу 200 метри над долината на реката Радика, која денес е заезерена со водите на Дебарското Езеро, а под огранката на Стогово наречена Маруша.
Месностите во атарот на селото ги носат следниве имиња: Кучев Рид, Сталеица, Остри Камен, Игралиште, Дуково Речиште, Греда, Мелница, Дрварски Пот, Мечкино Легало, Топала, Горна Штрбица, Средни Пот, Клакови, Требиш, Пороиште, Под-Мел, Лазишта, Присој, Габор, Под-Лојза, Лопушник, Лоиште, Сулеманица, Гробишта, Гаќерица, Горна Раен, Гнилишча, Леска, Кауѓери (рушевина на црква), Деспотова Нива, Торовје, Петрова Раен, Попов Дол, Грашишта, Јасиковица, Еѓуптинец, Голема Круша, Доброжен, Осој, Гумниште, Црвена Краста, Стол и Крстатна Бука.
Земјиштето е составено од шкрилци, а преку нив има слој од „клака“ - наталожен гипс со дамари (пластови) од сулфур, кој е во врска со блиската Косоврашка бања, над која се наоѓа големото наоѓалиште и ископ на гипс на „Кнауф“ со кристалната пештера Алчија.
Селото има збиен тип, поделено на Долно и Горно Маало.
Историја
Запишано е дека ова село е поново од соседното село Горно Мелничани.
Стопанство
Атарот на селото е мошне мал и зафаќа простор од 3,7 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 255,3 хектари, на пасиштата отпаѓаат 40,6 хектари, а на обработливото земјиште само 20,5 хектари.
Селото, во основа, нема некоја развиена аграрна функција.
Население
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 50 домаќинства со 164 жители, сите христијани (Македонци).
Според статистиката на бугарскиот етнограф Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Долно Мелничани живееле 250 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Долно Мелничани имало 280 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Селото е мало, во фаза на наполно раселување. Во 1961 година селото броело 257 жители, а во 1994 година само 23 жители, македонско население.
Според пописот од 2002 година, селото имало 11 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 13 жители, сите Македонци.
Родови
Во селото Долно Мелничани отсекогаш живееле исклучиво родови на Македонци од православна христијанска вероисповед.
Според истражувањата на Томо Смилјаниќ - Брадина спроведувани на почетокот на XX век, во селото Долно Мелничани живееле следните македонски родови:
Брадина за родот Стефановци има запишано дека некогаш биле муслимани, како и други семејства во селото, но биле крстени во Бигорскиот манастир на почетокот на XIX век.
Во 1926 година во селото Долно Мелничани живееле следните семејства со вкупно 54 домаќинства: Китановски, Костови, Фидановски, Макревски, Велковски, Милошевски, Мијовски, Филиповски, Аврамовски, Спасеви, Доневски, Несторовски, Андоновски, Ангелкови, Ристеви, Досеви, Јаковлевски, Арсови, Јосифови, Зафирови, Апостоловски, Кирови, Стојанови, Силјанови, Герасимови, Гигови, Исакови, Тофилови, Тодорови, Стаматоски, Гавриловски, Ристевски, Серафимовски и Попевски.
Кон крајот на деведесеттите години на XX век во селото постојано живееле 5 семејства со вкупно 10 члена и тоа: Василевски, Савевски, Момировски, Силковски и Јаковлевски, а повремено, но подолго време престојувало семејството Андоновски.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Долно Мелничани било село во Реканската каза на Отоманското Царство.
Селото влегува во рамките на Општина Центар Жупа, која била една од ретките општини, кои не биле променети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Центар Жупа.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Косоврасти, во која влегувале селата Горно Косоврасти, Горно Мелничани, Долно Косоврасти, Долно Мелничани, Могорче, Осој и Скудриње. Во периодот 1950-1952 година селото било дел на некогашната Општина Долно Косоврасти, во која влегувале селата Горно Косоврасти, Долно Косоврасти, Горно Мелничани, Долно Мелничани, Могорче и Осој.
Филота Фила
Филота Фила (, -, ) — македонски и српски адвокат со влашко потекло.
Животопис
Филота Фила е роден во 1914 година во влашко семејство во Битола. Неговиот татко Тома водел кујунџиска работилница заедно со неговиот брат. Мајка му, Атина Ана Псарику потекнувала од богато битолско семејство. Имале четири деца: Антигона, Фаница, Коста и Филота.
Филота завршил грчко основно училиште и српско средно училиште. Се запишал на Правниот факултет на Универзитетот во Белград, бидејќи тој бил единствениот факултет на кој студиите биле бесплатни, што било значајно бидејќи млад останал без татко и стабилни примања. За време на студиите се запознал со Милован Ѓилас и Лазар Колишевски, идни високи функционери на Комунистичката партија на Југославија, од кои ги усвоил комунистичките идеи. Дипломирал во 1937 година, а во 1939 година положил правосуден испит.
Работел во адвокатската канцеларија Поповиќ сместена во хотелот „Москва“. Се оженил со Ела, ќерка на белградскиот трговец Никола Сапунџиќ, во 1940 година. Потоа работел како судски приправник во Ресен, Дебар и родната Битола, каде што на 29 јули 1941 година му се родил син, кој го крстиле Тома, по неговиот дедо. На почетокот на Втората светска војна бил протеран од Битола од бугарските окупаторски власти.
Станал судски приправник во Умка, а подоцна и адвокатски приправник кај адвокатот Здравко Исаиловиќ од Белград. Семејството го преселил во Неготин, а на крајот на првата година од војната се поврзал со партизански илегалци во Белград. Бил уапсен во 1943 година и бил испрашуван во палатата Ратнички дом, каде што се наоѓал затворот на Гестапо. Претходно бил уапсен партизански курир со наредба Фила да се префрли во Космајскиот партизански одред, што довело до негово апсење. Наскоро бил префрлен во Бањичкиот логор, а потоа пренесен во концентрациониот логор Маутхаузен-Гусен. По ослободувањето, заедно со другите затвореници заминал пешки во Виена. Таму било утврдено дека боледува од туберкулоза и дека има само 40 килограми.
Кога се вратил во Југославија, неговиот пријател од студиите Лазар Колишевски, премиерот на НР Македонија, го назначил за началник на полицијата за Јужна Македонија. Набргу ја напуштил таа функција и отворил адвокатска канцеларија во Битола во септември 1945 година. Ја бранел својата тетка Олимпија, која се обидела илегално да пребега во Грција, и на тоа судење изјавил дека: „не може неписмени луѓе да ја водат земјата“. Неговата тетка била стрелана, а Филота бил осуден на затвор и губење на политичките и граѓанските права во 1946 година. Накратко во текот на 1947 година бил претседател на Арбитражниот суд во Битола.
По отслужувањето на казната, со семејството се преселил во Белград. Отворил адвокатска канцеларија во Гроцка, која во тоа време имала и суд. Станал еден од најпознатите адвокати во Југославија, а набрзо со него почнал да работи и неговиот син Тома Фила.
Филота бил голем противник на смртната казна. Ја напишал книгата „Ги бранев оние што беа осудени на смрт“ во 1970 година, како и книгата „Вистината за Шефка“, која се занимава со Шефка Хоџиќ од Јусиќи кај Зворник, неговиот најпознат клиент. Ја објавил својата најпозната книга „Против смртната казна“ во 1980 година, на свој трошок.
Починал во 1983 година во Белград.
Екстензионализам
Екстензионизмот, во филозофијата на јазикот, во логиката и семантиката, е ставот дека сите јазици или барем сите научни јазици треба да бидат екстензионални. Рудолф Карнап (во неговото рано делување) и Вилард Ван Орман Квин биле истакнати поборници на ова гледиште.
Список на државни водачи во 2005 година
Долу се наведени сите водачи во државите во светот, распоредени по држави во 2005.
Црква „Успение на Пресвета Богородица“ - Ќоспекли
Успение на Пресвета Богородица (Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου) — црква во селото Ќоспекли, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Историја
Црквата се наоѓа во центарот на селото. Изградена е во средината на XX век. Осветена е во 1967 г., за што сведочи зографскиот натпис. Градбата претставува куполна базилика, кон која во 1989 г. е додадена припрата. Внатрешноста е живописана.
Новосибирск
Демографија
Според пописот од 2010 година, населението во градот изнесува 1,473,754 жители.
Најголем дел од населението се Руси, Германци, Украинци, Татари, Евреи, и Белоруси.
Реза
Реза (Rösa) — село и поранешна општина во округот Анхалт-Битерфелд, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од општината Мулдештаузе.
Кинески алигатор
Кинески алигатор (на кинески: 揚子鱷, Alligator sinensis) е еден од двата познати видови на алигатори, род од фамилијата Alligatoridae. Кинескиот алигатор живее само на територијата на Кина. Овој вид е помал од другиот преживеан вид на алигатор – американскиот алигатор, и расте во просек по 1,5 метри.
Особености
По изгледот е доста сличен на американскиот алигатор, освен некои мали разлики. Најочигледната разлика е големината, односно кинескиот алигатор е доста помал од неговиот роднина. За разлика од американскиот алигатор, кинескиот има заштитен оклоп низ целото тело, па дури и на стомакот, што е одлика на многу малку крокодиловидни животни.
Размножување
Како и останатите видови на крокодиловидните животни, женката гради гнездо од мешавина на растителни материјали и кал и во него положува до 70 јајца. Гниењето на растителниот материјал ослободува топлина која е најважниот елемент за време на инкубацијата на јајцата кој трае околу 10 недели. За време не целиот период, мајката го чува гнездото и многу ретко на кратко се оддалечува од него. Кога младите алигатори ќе излезат од јајцата, таа ги пренесува до водата и се грижи за нив неколку месеци. Полот на младите крокодили зависи од температурата во гнездото за време на инкубацијата. При температура пониска од 30 °C се формираат женски, а ако температурата е над 34 се развиваат машки алигатори.
Заштитен статус
Кинескиот алигатор е на списокот на Апендикс 1 според Вашингтонскиот договор за заштита на видовите (CITES), со што се ставени огромни ограничувања за трговијата со ова животно. На Црвениот список на Меѓународниот сојуз за зачувување на природата и природните ресурси (IUCN)е означен како критично загрозен вид. Се прават напори за пуштање на алигатори кои се одгледани во заробеништво назад во природните живеалиште, меѓута оваа програма за сега не бележи голем успех.
Во заробеништво
Вкупната популација која живее во заробеништво се проценува на над 10 000 животни. Најголем дел се во истражувачкиот центар за размножување на кинескиот алигатор во Анхуеј, како и во голем број на зоолошки градини. Во неколку ресторани во Кина, слободно шетаат мали алигатори на кои им се врзани устите. Подоцна овие алигатори се убиени за да бидат конзумирани од луѓето бидејќи во Кина, алигаторското месо се смета дека лекува настинки и спречува рак.
Боксберг (Саксонија)
Боксберг (исто така: Боксберг/Горна Лужица или Boxberg/Oberlausitz, Hamor) — општина во округот Герлиц во Саксонија, Германија.
Сикајански јазик
Сикајански јазик — полинезиски јазик кој е дел од подгрупата на елиски јазици. Јазикот се зборува во Сикајана на Соломоните. Според податоците од 1999 година, јазикот го зборувале околу 730 жители.
Мерван Челик
Мерван Челик (роден 26 мај 1990 година) — шведски фудбалер од курдско потекло, играч од средниот ред на турскиот Генчлербирлиги.
Тој претходно играл за шкотскиот гигант Ренџерс, а кариерата ја започна во Гаис. Има настапи за шведската репрезентација во младинските категории под 19 и под 21-на година.
Гаис
Челик играл за Варта и Хекен на младинско ниво пред да дојде во ГАИС во 2007 година. "Почнав како напаѓач, но сега играм како внатрешен играч од средниот ред или на крило. За мене тоа не е важно дали играм на десната или на левата страна, и двете позиции се отворени за мене ", изјавил тој во интервју на мрежното место на клубот. Челик го направи своето официјално деби против Сундсвал во шведската прва лига на 20 јули 2008 година, а шест недели подоцна тој за првапат се појави во почетниот тим против Гетеборг. Тој потпиша тригодишен договор во мај 2009, и го постигна својот прв гол за клубот нешто подоцна истата година против Калмар.
Ренџерс
По завршувањето на неговиот договор со ГАИС тој замина од клубот, и одлучи да ја прифати понудата на шкотскиот премиерлигаш,  Ренџерс. Челик потпиша со Ренџерс на 20 Јануари, 2012 на три-и пол години. Откако на Ренџерс му беше доделена административна казна клубот мораше да се ослободи од неколку играчи во текот на сезоната, а токму Челик заедно со Грег Вајлд беа првите двајца којшто избраа да го напуштат клубот во март 2012 без исплата. Тој истакна дека тој не се кае што заминал во Ренџерс, но клубот влегува во администрација од која исходот е непредвидлив.
Враќање во Гаис
По напуштањето на Ренџерс во март 2012, Челик потпишал осум месечен договор со ГАИС во кој се вратил по три месеци. Тој одиграл 14 натпревари, во кој постигна и два гола против Хелсинборг на гости (натпреварот завршил 1-1) и против Сундсвал (1-2).
Пескара
На 24 јули 2012, Челик потпишал за новакот во Серија А, Пескара за сума од скоро 1 милион евра. Своето деби во Серија А го направил на 26 август 2012 во поразот на домашен терен од Интер со 0-3.
Личен живот
Челик е роден и израснал во предградието Бископсгарден (палата Бишоп), во градот Хисинген, остров кој е дел од Општината Гетеборг. Родителите на Челик се етнички Курди од Турција. Неговата мајка и татко живееле во Конија пред да се преселат во Шведска, каде што татко му отворил ресторан.
Мариовци
Мариовци се дел од македонскиот народ кој живее во Мариово. Тие се познати по нивната култура, носии, обичаи и културно и фолклорно наследство. Традиционалната мариовска носија е широко позната.
Историја и потекло
Населението во Мариово отсекогаш било македонско и со христијанска вероисповед, а во Мариово немало ниту исламизација на населението, ниту пак воопшто имало населување на турско и муслиманско население за време на Отоманското Царство. За причините поради кои Мариово било поштедено од исламизација е поврзана легендата за името Мариово. Мариовците како составен дел од Македонската нација ги споменал Ѓорѓија Пулески во својата Славјанско-Маќедонска Општа Историја. За потеклото на мариовските христијани, македонскиот просветител Јордан Хаџи-Константинов - Џинот во својот напис објавен во 1859 година запишал дека се од најстарите Славјани кои дошле во неизвесни векови со име Пејани и Мирмидони, при што наведува дека Плиниј и Страбон ги кажувале како најхрабриот скитски род кој секогаш оделе на бој напред со Александар Македонски. Омир солунски ги нарекувал Мирмидони и ги вбројувал во едно со мегленските и бели јазоновци, а потеклото на името го толкува како изведено од Мориово, Мириево, Мирници, Мир-ми-давци, Мирмидони . Истовремено за нив го наведува и името Чрни-борци - Чебренци, заради што нивниот обител (манастир) Св. Димитриј е наречен Чебрен, а исто така запишал дека и во тоа време сите биле јунаци. Во однос на етнографските одлики за потеклото или припадноста, Ѓорче Петров во книгата „Материјали по изучувањето на Македонија“ од 1892, запишал дека Мариовците според носијата и говорот се разликуваат од околното население при што најмногу заеднички црти имаат со Брсјаците од Пелагонија, заради што ги смета за Брсјаци кои под влијанието на месните услови значително се оддалечиле од општиот брсјачки тип.
Населени места
Мариовците живеат во следните села во Мариово: Брод, Гнеотино, Тепавци, Велесело, Сливица, Полог, Гнилеш, Добровени, Грумази, Старавина, Маково, Рапеш, Зовиќ, Градешница, Будимирци, Груништа, Орле, Брник, Ивени и Петалино во т.н. битолско Мариово, Витолиште, Бешиште, Вепрчани, Врпско, Дуње, Живово (на народен говор: Жиово), Кален, Кокре, Крушевица, Манастир, Полчиште, Пештани, Чаниште и Гуѓаково (на народен говор Гудјаково) во т.н. прилепско Мариово, Рожден, Клиново, Р’жаново, Мајден и Галиште во тиквешкиот дел на Мариово.
Со големиот бран иселувања и раселувањето на Мариово во втората половина на XX век по Втората светска војна, најголем број некогашни жители и нивни потомци со потекло од Мариово, денес живеат во градовите Прилеп (особено населбата Штавичко Маало), Битола, Скопје, Кавадарци, како и во странство во прекуокеанските земји Австралија, Канада и САД.
Јазик
Мариовците го зборуваат македонскиот јазик. Говорот во Мариово претставува преод помеѓу централната група на западното наречје и источната група на источното и јужното наречје, односно тој е премин помеѓу брсјачкиот Прилепско-битолски дијалект кој се зборува во полето на Пелагонија и говорите во Тиквешко, поради што тој го сочинува засебниот Тиквешко-мариовски дијалект. Зборувањето во Мариово многу наликува на прилепскиот говор односно македонскиот литературен јазик со изразити црти како доста зборови и изговор како кавадаречкиот говор. За Мариовците, Ѓорче Петров запишал дека според носијата и говорот се разликуваат од околното население при што најмногу заеднички црти имаат со брсјаците од Пелагонија. Препознатливи мариовски зборови се: понаваки, понататки, ној, таќи или таци, ваќи или ваци, опикаса (се сети), зауши (настина) итн.
Одлики и особини
Во Мариово отсекогаш во минатото па сѐ до денес живееле само православни Македонци. За време на Отоманското Царство и за разлика од сите околни и соседни области како Меглен, Тиквеш во Мариово немало ниту исламизација на населението, ниту пак воопшто имало населување на турско и муслиманско население. Поради природно-географските одлики и местоположбата како и заради општествено-управните услови во минатото жителите на Мариово развиле посебни душевни одлики и однесување кое ги разликувало и одликувало од сите останати околни жители во Македонија. Имено, послободниот живот во оддалечен и позафрлен планински крај подалеку од турските насилства и несигурности, кај мариовците развиле дух и одлики на слободољубивост, борбеност, храброст, непокорливост, јунаштво, бунтовност. Ваквиот живот ослободен растоварен од несреќи, непогоди, насилства придонел да се развие прилично весел дух и расположение кај мариовците кои се надалеку познати по својата шегобијност и хумор, за што се сведоштво големиот број шегобијни народни приказни за Итар Пејо мариовецот, шеги, досетки и вицови. Истовремено суровите планински услови придонеле мариовците да се одликуваат и со голема итрина, снаодливост, издржливост и мудрост. Во однос на телесните одлики и карактерот, Јордан Хаџи-Константинов - Џинот, мариовците ги опишал како луѓе со висок стас, лице благоообразно, високи чела, очи црни и сини, космати, бистри како прави будни гении, трудољубиви, благочестиви и срдечни христијани, многу дарежливи (штедри), но се големи маченици бидејќи многу ги „глодаат“ разни Турци и калуѓери. За нивните жени пак запишал дека биле слободни и красолични убавици, но малку распуштени. За мариовките во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“ од 1896, македонскиот револуционер Ѓорче Петров исто така запишал дека се познати и меѓу првите во Македонија по убавината и нежноста.
Исар (Вртекица)
Исар или Хисар — археолошко наоѓалиште кај скопското село Вртекица, Општина Студеничани. Претставува утврдена населба од доцната антика, чии остатоци се гледаат на границата од атарите на селата Вртекица и Рамни Габер.
Махновизам
Махновизмот се однесува на политички и економски теории применети од страна на анархистичкиот револуционерен водач Нестор Махно и други понови теоретичари (како Петар Аршинов) кои се сметаат за носители на делото на првоспоменатиот. Махновизмот во праска подразбира спротивставување на државната апаратура, бирократијата, фаворизирање на децентрализирани комуни организирани од селани и работници. Махновизмот исто така ги зема како темел и ги надоградува идејите на Петар Кропоткин кои служат како филозофска база на анархистичкиот комунизам. Подоцна махновизмот почнува да се поистоветува со платформизмот кој е заснован на иделошката пракса на Нестор Махно и Револуционерната Востаничка Армија на Украина, но е прилично надограден.
Во периодот меѓу 1918 и 1921 година во Украина, на териториите под контрола на РВАУ или махновистите биле организирани селски зборови, комуни и совети. Земјата и фабриките биле експроприрани и било воспоставено работничко самоуправување. Економијата која ја наметнале махновистите во Украина била заснована на слободна размена помеѓу рурални и урбани заедници.
Џек Вилшер
Џек Ендру Гари Вилшер (Jack Andrew Garry Wilshere; р. ) — англиски фудбалер, играч од средниот ред на Вест Хем Јунајтед и на англиската репрезентација.
Вилшер ја започнал својата кариера во академијата на Арсенал и оставил добар впечаток од рана возраст. Својот прв професионален настап за екипата на Арсенал го имал во 2008 година, со што станал најмлад дебитант во англиската Премиер лига, на возраст од 16 години и 256 дена. Вилшер добил многубројни признанија како што се најдобар млад играч во лигата, предложен во најдобрата екипа за сезоната 2010-2011 и играч на сезоната во Арсенал.
Вилшер моментално е сениорски репрезентативец на англиската репрезентација, а претходно ги поминувал сите категории, почнувајќио од онаа под 16 години, па понатаму под 17, под 19 и под 21 година. Својот прв настап за сениорската репрезентација на Англија го имал против репрезентацијата на Унгарија на возраст од 18 години и 222 дена, со што станал 10-ти најмлад дебитант во историјата на англиската репрезентација.
Детство
Вилшер е роден на 1 јануари 1992 година. Роден е во Стивинеџ и моментално живее во Хитчин. Уште од најрана возраст било јасно дека поседува голем талент за фудбал.
Младински настапи
Вилшер и си приклучил на Академијата на Арсенал на возраст од 9 години, по краток престој во Лутон Таун.
На возраст од 15 години бил именуван за капитен на тимот под 16 години и имал настапи за тимот под 18 години. Менаџерот на Арсенал под 18 години му дал можност на Вилшер да настапува во 18 натпревари со што тој возвратил со 13 гола.
Сениорски настапи
Во сезоната 2008 Џек Вилшер повеќе нема да игра во тимот на Арсенал под 18, тој е преместен во сениорскиот тим на Арсенал. Џек Вилшер ја добива целосната поддршка од тренерот Џек Вилшер.
На шеснаесет години и 329 дена, Џек Вилшер стана најмладиот играч на Арсенал. Рекордот претходно бил во сопственост на Сеск Фабрегас.
Позајмица во Болтон
Во сезоната 2010 Арсенал сака Џек да се здобије со искуство, така што тие го праќаат Џек на позајмица во Болтон. Вилшер одигра во 14 натпревари за Болтон и импресионирани.Менаџерот на Болтон Овен Којл се обиде да го придобије Џек и да остане уште една сезона меѓутоа тоа заврши неуспешно.
Позајмица во Борнмут
На 31 август 2016 година, Вилшер замина на позајмица во Борнмут во сезоната 2016–17 и му беше доделен бројот 32 кој претходно го носел Енуан О Кане. На 10 септември 2016 година, Вилшер го одиграл својот прв натпревар за Борнемут против Вест Бромвич Албион, како замена во 63 минута, а Борнмут победил со 1-0. Вилшер бил избран за играч на Борнемут два последователни месеци, во ноември и декември. На 15 април 2017 година, Вилшер се здобил со фрактура на левата ножна коска по неговиот судир со Хари Кејн во натпреварот против Тотенхем на Вајт Харт Лејн. На 19 април 2017 година, било потврдено дека Вилшер ќе го пропушти остатокот од сезоната откако настапил 29 пати за Борнмут и било огласено дека ќе биде вратен во Арсенал.
Париски салон
Париски салон (Salon de Paris) или скратено Салон (Salon) — официјална уметничка изложба на Академијата за убави уметности во Париз кој започнал со изложби во 1667 година. Помеѓу 1748 и 1890 година, бил веројатно најголемиот годишен или биенален уметнички настан во западниот свет. Триесет и тројца сликари, девет вајари и единаесет гравери учествувале во Салонот од 1761 година. Од 1881 година го води Француското друштво на уметници.
Потекло
Во 1667 година, француската институција за покровителство на уметноста, Académie royale de peinture et de sculpture (оддел на Академијата за убави уметности), ја одржала првата полујавна уметничка изложба во Салон Каре. Првичниот фокус на Салонот била да ја прикаже работата на скоро дипломираните студенти на Школата за убави уметности, формирана во 1648 година од кардиналот Мазарен, францускиот премиер. Изложувањето во Парискиот салон било суштинско за успехот на секој уметник во Франција најмалку во следните 200 години. Изложба во Салонот означувала знак на кралска наклоност.
Златна доба на салонот (1748-1890)
Француската револуција ја отворила изложбата и за странски уметници. Во 19 век, идејата за јавен салон се проширила во годишна изложба на ново сликарство и скулптура, спонзорирана од владата, што се одржува во големи комерцијални сали во кои била поканета публиката што купувала билети. Прегледот (vernissage) во пресрет на отворањето бил одличен социјален повод и момент што им дало тема на карикатуристите на весниците како што се Оноре Домје, Шарл Бодлер, Дени Дидро и други кои пишувале критики за салоните.
Револуцијата од 1848 година го либерализира Салонот. Бројот на одбиените дела е значително намален. Во 1849 година биле воведени медали.
Отцепени групи
Сè повеќе конзервативните и академските жирија не биле приемчиви за импресионистичките сликари чии дела обично биле отфрлани или слабо рангирани доколку биле прифатени. Салонот се спротивставил на оддалечувањето на импресионистите од традиционалните стилови на сликање. Во 1857 година жирито на Салонот отфрлил невообичаено голем број поднесени слики. Настанал немир, особено од редовните излагачи кои биле одбиени. За да докаже дека салоните се демократски, Наполеон III го основал Салонот на одбиените (Salon des Refusés), кој прикажувал избор на дела одбиени од Парискиот салон таа година. Салонот на одбиените бил отворен на 17 мај 1863 година, кога е родена авангардата. Импресионистите одржале самостојни изложби во 1874, 1876, 1877, 1879, 1880, 1881, 1882 и 1886 година.
Во 1881 година, владата го повлекла официјалното спонзорство на годишниот Салон, а група уметници го организирала Француското друштво за уметници да ја преземе одговорноста за претставата.
Сецесија
Во декември 1890 година, водачот на Француското друштво за уметници, Вилијам-Адолф Бугеро, ја претставил идејата Салонот да биде изложба на млади, сè уште ненаградувани уметници. Ернест Мејсоние, Пиви де Шаван, Огист Роден и други го отфрлиле овој предлог и се отцепиле. Тие го создале Националното друштво за убави уметности и своја изложба, која печатот веднаш ја нарекол Салон на Марс или Салон на Националното друштво за убави уметности, а наскоро позната како Насионал.
Во 1903 година, како одговор на тоа колку уметниците ја чувствувале организацијата бирократска и конзервативна, група сликари и вајари предводени од Пјер-Огист Реноар и Огист Роден го организирале Есенскиот салон (Salon d'Automne).
Франц Бекенбауер
Франц Антон Бекенбауер (роден на ) — легендарен германски фудбалер, фудбалски менаџер и тренер,познат глобално под прекарот Der Kaiser (Императорот) поради елегантниот начин на игра, улогата на водач во тимот и доминацијата на фудбалскиот терен. Тој е сметан за најдобриот германски фудбалер на сите времиња,и за еден од најдобрите играчи во историјата на фудбалската игра.
Бекенбауер беше разноврст играч кој ја започна својата кариера како играч во средниот ред,но стана познат и го постигна својот легендарен статус играјќи како одбранбен играч.Тој е често споменуван и акламиран како играч кој ја измисли улогата на либеро во фудбалот.
Во 1999 беше изгласан втор позади Јохан Кројф,во изборот за Европски фудбалер на векот, а во изборот за Светски Фудбалер на векот, го зазема третото место,позади Пеле и Кројф.
Денес Бекенбауер е влијателна фигура во германскиот и светскиот фудбал.Тој ја водеше успешната кандидатура на Германија да биде домаќин на Светското Првенство во 2006  година, и беше претседател на организициониот одбор на првенството. Работи и како стучен коментатор за германската телевизија SAT1 и пишува фудбалски колумни во германскиот таблоид Bild.
Почетоци
Франц Бекенбауер е роден во пост-воен Минхен,како втор син на Франц Бекенбауер Сениор,поштенски работник,и неговата сопруга Антониа.Расте во работничкото предградие на Минхен,Giesing, и започнува со играње фудбал на 8-годишна возраст во младинскиот тим на SC Munchen во 1954. Како млад играч,негов идол му бил освојувачот на Светското Првенство во 1954, Фриц Валтер, и навивал за локалниот клуб Munchen 1860.Но Бекенбауер станува играч на соперниците Баерн Минхен откако на еден младински турнир неговиот тим SC Munchen во финалето влегува во физичка пресметка со играчите од 1860 Munchen.Младиот Франц,заради оваа случка се решава да заигра за Bayern Munchen а не за клубот за којшто навивал,1860 Munchen.
Клупска кариера
Бекенбауер го има своето деби за Баерн Минхен во Регионалната Јужна Лига,играјќи на позиција лево крило,против Stuttgarter Kickers на 6 јуни 1964.Во својата прва сезона клубот веднаш се изборува за место во највисокиот ранг ма натпреварување во Германија,Бундеслигата.
Баерн Минхен многу брзо станува голема сила во новооформената Бундеслига,освојувајќи го Германскиот Куп во 1966-67, и освојувајќи го Европскиот Куп на Куп победници во 1967. Бекенбауер станува капитен на екипата во сезоната 1968-69 го води клубот до првата Бундеслига титула.Во тоа време Франц почнува да експериментира со позицијата либеро. Бекенбауер со Баерн Минхен освојува три последователни Бундеслига титули(1972-74) и три последователни Европски купа(1974-76).
Бекенбауер е нарекуван Der Kaiser од навивачите и медиумите. Анегдотава е кажана лично од него за тоа како настанал прекарот.Имено на една пријателска средба на Баерн во Виена,Франц позирал за фотографија покрај биста на Австрискиот император Франц Јосеф Први. Во Германија се водат многу дебати дали тоа е вистинскиот извор на прекарот или некоја друга случка влијаела на тоа.
Во 1977 Бекенбауер го напушти Баерн за да оди цо САД да игра за New York Kosmos во обид да се популаризира фудбалот во Америка. Во Америка останува 3 сезони и го освојува Националното Првенство. Последен клуб во играчката кариера на Франц Бекенбауер е тимот на Hamburg SV,со кого ја освојува Бундеслигата во сезоната 1981-82. За своите клубови во домашните лиги,Бекенбауер има 587 настапи постугнувајќи 81 гол.
Интернационална кариера
Франц Бекенбауер има 103 настапи за репрезентацијата на Западна Германија,постигнувајќи 14 голови.Беше член на тимот за Светското Првенство што заврши втор во 1966, трет во 1970 и шампион во 1974.Бекенбауер своето деби за националиот состав на Западна Германија го имаше на 26 септември 1965.
Светско Првенство 1966
Бекенбауер играше во своето прво Светско Првенство во 1966 во Англија. Ги одигра сите мечеви. Во првиот натпревар во победата од 5-0 на Швајцарија,Бекенбауер постугнува два гола. Западна Германија ја освои својата група и во четврт-финалето го победува Уругвај со 4-0.Бекенбауер постигнува еден гол.Во полуфиналето,Германците се сретнаа со СССР. Франц постигнува еден гол во победата од 2-1,и ја носи Западна Германија во финалето против домаќинот Англија.Англичаните го освојуваат Светското Првенство со контроверен гол во надополнувањето. Германците не ја поминаа последната пречка но Бекенбауер имаше забележителен настап со 4 постигнати голови.Играчите беа пречекани како херои во татковината.
Светско Првенство 1970
Западна Германија ги доби трите почетни натпревари на првенството,соочувајќи се со Англија во втората рунда.Англичаните водеа со 2-0 во второто полувреме,пред Франц со спектакуларен гол да го намали резултатот.Германците го добиваат натпреварот во екстра периодот.Во полуфиналето Германците се сретнаа со Италија во натпревар кој ќе остане познат како Натпревар на столетието..Бекенбауер после еден груб фаул,го крши рамото,но останува во игра бидејќи неговиот тим ги имаше искористено сите измени. Натпреварот го добиваат Италијанците со резултат 4-3. Западна Германија го победува Уругвај со резултат 1-0 во мечот за третото место.
Светско Првенство 1974
Светското Првенство во 1974 се одржуваше во Западна Германија и Бекенбауер го водеше германците кон победа и подигнување на пехарот. Патот кон титулата беше одбележан со победата против фаворизираните Холанѓани предводени од Јохан Кројф. Бекенбауер маестрално го маркираше Кројф,не дозволувајќи им на холанѓаните да ја играат нивната природна игра. Бененбауер беше првиот капитен на кого му беше врачен новиот трофеј кој се користи и денес на Светските Првенства. Западна Германија беше првата репрезентација која ги обедини титулите од Светското и Европското Првенство. Франција во 2002 го повтори овој успех.
Европски првенства
Бекенбауер беше поставен за капитен на репрезентацијата во1971.Во 1972 Западна Германија го освои Европското Првенство,победувајќи го СССР со 3-0 во финалето. Во 1976 германците повторно играа во финалето на Европското Првенство но загубија од Чехословачка на пенали.
Менаџерска кариера
Франц Бекенбауер беше поставен на позицијата Менаџер на репрезентацијата на Западна Германија како наследник на Јуп Дервал. Стигна до финалето на светското Првенство во 1986,каде што изгуби од Аргентина.