cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Фудбалска лига на Англија Еден
Учества
Во досегашните 19 одиграни сезони на првенството, учествувале 75 клубови. Клубовите (24) кои учествуваат во актуелната сезона Лига Еден 2022-2023 се означени со болд.
Учества на клубовите во Лига Еден во број на сезони:
Најдобри стрелци по сезони
Во 35 натпревари. Сезоната била скратена поради коронавирус
Христијанство
Христијанство — монотеистичка религија заснована врз животот, учењата и делата на Исус Христос, според раскажувањата во Новиот завет.
Со 2,5 милијарди верници, христијанството е најраспространетата религија. По потеклото, таа е сродна со јудаизмот, со кој дели религиозни текстови и својата рана историја; поточно, заеднички за двете религии се Хебрејската Библија, која во христијански контекст е позната како Стар завет. Христијанството се смета за аврамска религија, заедно со јудаизмот и исламот.
Во светото христијанско писмо, поимот „христијански“, а така и „христијанство“ најпрвин се посведочило во Дела 11:26: „Цела година се среќавале во црквата и учеле многу луѓе. И кај Антиохија учениците на Исус биле наречени христијани“ (Гр. χριστιανους, од Христос Гр. Χριστός, што значи „миропомазаниот“).
Називи
Во рамките на христијанството постојат разни групи со разни верувања кои прилично се разликуваат од култура до култура и од место до место. Од времето на реформацијата, христијанството се дели на три главни гранки:
Други цркви кои се самонарекуваат „христијански“, но се оддалечуваат од горенаведената класификација бројат 275 милиони членови. Овие се африканските домородечки цркви со 110 милиони членови (проценките прилично варираат), Мормони) со повеќе од 12 милиони членови, Јеховини Сведоци со 6,6 милиони членови и други групи. Основоположниците на овие групи сите првобитно биле протестанти.
Овие генерални поделби не подразбираат едногласност. Напротив, некои гранки се соочуваат со огромни внатрешни несогласувања, додека во други случаи постојат симпатии помеѓу две различни групи. И покрај тоа, ова е стандарден преглед на разликите, особено според погледите на западниот свет.
Верувања
Постои огромна разновидност на верувањата помеѓу христијаните. Без оглед на тоа, одредени учења се заеднички за сите нив.
Света Троица
Ова е верувањето дека Бог е единствено и вечно битие кое се состои од три засебни, вечни и неделиви личности: Отецот, Синот (Исус) и Светиот Дух.
Никенска вероисповед
Едно изјаснување за верувањата на христијаните е Никенската вероисповед, утврдена како универзална вероисповед на Источното и Западното Христијанство од Ефескиот собор во 431 год. Римокатолиците и православните христијани не се согласни за филилоквијата, која Западните цркви ја вклучуваат подоцна. Некои протестанти го отфрлаат концептот на формална вероисповед. Најголемиот дел на христијани се согласуваат барем за Никенската Вероисповед.
Главни (но не и сите) христијански верувања утврдени во Никенската Вероисповед:
Некои групи отстапуваат од начелата кои се сметаат од сите други за најосновни во христијанството. Заради тие отстапувања овие групи се сметаат за еретички, нетројни или дури и нехристијански од страна на другите групи. Најголемиот број на несогласувања се засноваат на Троица, божественоста на Исус или на двете заедно. Во Никенската Вероисповед се посочуваат примери на други облици на христијанство во тоа време кои овие ги сметале за еретички. Вакви примери се Ебионостичките групи кои ја отфрлале божественоста на Исус, како и докетистичките групи кои ја отфрлале човечноста на Исус или Аријанците, кои отфрлале дека Таткото и Синот се „едно исто битие“ (ομούσιος). Други рани ереси се симонијанството, маркионството, гностицизмот и монтанизмот.
Повластение и разните делови на Библијата
Сите христијански цркви ја прифаќаат Библијата, вклучувајќи го и Стариот завет и Новиот завет. Постојат разлики кај каноните на Православната, Католичката и Протестантската црква — главно во нивниот пристап кон Девтероканонските книги кои се коистат во Православната и Католичката црква но се отфрлени во Протестантството. Ова прашање ги погодува доктрините само индиректно. Теолошки позначајно е отфрлањето на Посланието во Новиот завет кајСвенденборгијанистичката црква, став кој останува неприфатен кај сите гранки и ограноци. Додека Евреите сметаат дека Петтокнижието е најважниот дел на Библијата, најголемиот дел од христијаните го сметаат Евангелието за најважно бидејќи истото зборува за животот и учењето на Христос.
Толкување
Иако христијаните се согласуваат за содржината на Библијата, постојат несогласности за нејзиното толкување. Зборовите „Библиски буквализам“ или „Христијански фундаментализам“ го опишуваат добро познатите херменевтички ставови на конзервативното Христијанство.
Католиците, Православните и Англиканците сметаат дека Библијата била направена во една (но формативна) фаза на развој на црковната традиција. Оваа традиција била воспоставена со одлуките на екуменските совети, делата на Црковни отци, житијата и учењата на светците, литургиските обичаи, духовната уметност и папските укази (за Римокатолиците) и се смета за жива и ден денес. Впрочем, еден православен теолог ја окарактеризирал црковната традиција како „гласот на Светиот Дух во Црквата“.
Протестантите, пак, отфрлаат некои делови од „Црковната традиција“ додека радо прифаќаат некои други. Најголемиот дел од протестантите го прифаќаат прогласот на Мартин Лутер за единствено писмо, во кое Библијата е најголем или единствен извор на вера и учења.
Други дела како додаток на Писмото
Некои други христијански групи практикуваат возвишение и на други свети дела. Добро познати преимери се Мормонската книга, која се смета за „другиот завет на Исус Христос“ од страна на мормоните; неколку дела на Елена Г. Вајт, се сметаат за свети и вдахновени од страна на адвентистите на седмиот ден; и Наука и здравје со клуч за светите дела од основоположникот на Христијанската наука Мери Бејкер Еди. Други, како Јеховините Сведоци, имаат свој превод на Библијата. Ова пропагирање на други дела е извор на конфликт помеѓу ваквите групи и матичните цркви. Може да се предпостави дека Лутеранците и Калвинистите ги сметаат интерпретациите на нивните основоположници како релевантни свети писма, но теолозите се согласуваат дека тие се само религиозни дела, а не вдахновени свети писма.
Богослужба и обичаи
Православните и Католичките христијани го слават бога по пат на седум свети тајни. Тие се: Крштевање, Свето Миропомазание (Евхаристија),Господова Вечера (Причест), Свештенство, Исповед, Брак и Елеоосветување.
Многу протестанттски групи-следбеници на Мартин Лутер, ја признаваат тајната природа на крштевањето и светото миропомазание, но обично не и другите пет. Анабаптистите и Бретренците би додале и миење на нозете. Пентекостите, харизматиците и Црквите на Светоста им придаваат значење на „Вдахновенијата на Духот“ како духовно лечење, пророштво, егсорсизам и Глосолалија. Овие не служат како тајни, туку како начин на служба. Квакерите комплетно го отфрлаат концептот на тајни. Сепак, нивните „сведоштва“ за афирмација на мирот, интегритетот, еднаквоста and и едноставноста се интегрални делови од верувањата на Квакерите.
Практично сите христијански традиции ги почитиваат делата на лична побожност како молитва, читањето на Библијата, и моралниот живот. овој стил на живеење вклучува не само покорност на Десетте Божји Заповеди, протолкувани од Христа (како во Беседата на гората), туку и љубов кон ближните по став и дела — било пријател или непријател, христијанин или не. Оваа љубов, според Христа е втора по важност само по љубовта кон Бога; која вклучува заповеди како „храни ги гладните“ и „засолнувај ги бездомните“, формално и неформално. Христијанството учи дека тотална тотална преродба на човека е неможна, но одење по вистинскиот пат е можно со вдахновение на Светиот Дух, кој живее во вистинските верници. Во христијанството се верува дека со споделување на Христовиот живот, смрт и воскресение, умираат со Него во грев, а ќе воскреснат со Него во нов живот.
Неделни богослужби
Компоненти на богослужбата се:
Постојат неколку варијации и исклучоци. Понекогаш овие се должат на посебни настани, како крштевки и венчавки кои вои тој случај се дел од службата. Денес во многу цркви децата и младите можат да не одат на служба за да присуствуваат на Неделно училиште. Многу други деноминации се разликуваат на пофундаментален начин. На пример, Адвентистите на седмиот ден се собираат во сабота (библискиот Сабат),а не во недела, денот на Христовото воскресение. Харизматиците и Пентекостите се собираат на ден кој е менлив во завистност од волјата на Светиот Дух, а не по зафажан план. Квакерите на своите собири молчат сè додека Светиот Дух не ги поттикне да зборуваат. Кај некои отсеци (главно литургиски), службата ја води свештеник. Кај други (главно протестанти), тоа го работат министри, проповедници или пастори. Некои други пак, воопшто немаат формални водачи. Исто така постојат „виши“ црковни служби, што се одликуваат со поголема доза насвеченост и ритуал, и „нижи“ служби каде преовладува посекојдневна атмосфера, дури и при литургиски служби.
Кај многу несродни цркви, како и кај некои протестантски отсеци, обично се употребува религиозна музика како дел од службата која и претходи на проповедта или пораките. Ова обично се состои од пеење на црковни песни, религиозна музика или псалми.
Празници
Католиците, Источните христијани и половина од протестантите следат литургиски календар со разни религиозни празници. Овие календари се состојат од слави и пости. Постите им претходат на славите. Најдобро познатиот период е Велики пости. Дури и христијаните кои не го следат литургискиот календар го прославуваат Божиќ и Велигден, со некои разлики во датите. Неколку цркви не се согласуваат со постоењето на посебни празници, а многу приговараат на фактот што потеклото на Божиќ и Велигден е паганско.
Симболи
Најпознатиот христијански симбол е крстот, кој може да се најде во многу варијации кои црквите ги создале за да се разликуваат една од друга: распетието кај католиците, православниот крст кај православните и едноставниот крст кај протестантите. Меѓутоа ова не се стриктни правила. Други христијански симболи се ихтисот („риба“), и во античко време, сидрото.
Историја и потекло
Христијанството започнало во рамките на хебрејската религија меѓу следбенците на Исус од Назарет. Под водство на Апостолите Петар и Павле, во рамките на групата почнале да се примаат и неевреи, која полека се одделила од рабинскиот јудаизам. Некои еврејски христијани не го прифаќале ова и развиле свои отсеци. До III век прифаќањето на неевреи се формализирало во правилник.
Христијанството се раширило преку Средоземјето, со прогонства од римските цареви. Бидејќи христијанството се проширило вон Палестина, дошло во контакт со старогрчката филозофија, од каде истото подоцна многу црпело. Ранохристијанските теолози како Ориген работеле на создавањето на синтеза помеѓу старогрчката филозофија, особено Платонизмот, и Христијанството и успеале да создадат карактеристична христијанска теологија. Христијанските учители сакале да го различат христијанството од другите вери во тоа време како Гностицизмот (некои аспекти од кој биле доста повлијаени од христијанството) и Митраизмот. Христијанството исто така веројатно апсорбирало разни елементи од современата паганска религија, особено мистеричните култови, иако научниците имаат разни мислења за нивото на повлијаеност.
Царот Константин Велики (IV век) го озаконил христијанството а Теодосиј I го прогласил за официјална религија на Римското Царство при крајот на истиот век. Оттогаш па натаму, тешко е да се следи развојот на христијанството заради преземањето на некои административни улоги од рацете на рисмакта власт во рацете на црковните водачи. Во ова време се развиваат и првите облици на монаштвото.
Христијанската црква на Римското Царство била поделена на Западна (латински јазик) со седиште во Рим, и Источна (грчки јазик) со седиште во Цариград, со значајни заедници во Египет и Сирија. Вон границите на царството христијанството се проширило во Ерменија и Етиопија, Персија и Индија и меѓу келтските племиња. За време на Големата преселба на народите, разните германски народи го прифатиле христијанството; најпрвин Аријанската вероисповед (меѓу готите и вандалите), но подоцна Католичкото христијанство надвладеало, почнувајќи со франките. Источноевропските словени генерално ја прифатиле византиската форма на христијанството (како на пр. Русија во 988 год). Културните и дисциплински разлики ги раздвоиле Источната и Западната црква и резултирале во Големиот раскол (1054 год.)
од VII век, христијанството било предизвикано од Исламот кој го освоил Блискиот Исток и северна Африка. Следеле многу воени конфликти, вклучувајќи ги и Крстоносните војни, шпанската Реконквиста и потоа победата над Византија и Југоисточна Европа од страна на Османлиите.
Западното христијанство во средниот век се одликува со соработка и конфликти меѓу локалните власти и Папата и развојот на сколастичката теологија и филозофија. Подоцна, големото незадоволство од корупцијата во Црквата резултирало во обиди за реформација на Црквата и општеството. Римокатоличката црква успеала да се обнови со Трентскиот собор (1545-1563, но по издавањето на 95 тези во 1517 год. од страна на Мартин Лутер. Ова е еден од клучните настани во историјата на протестантската реформација која резултирала со појавувањето на бројни отсеци. За време на следните векови, соперништвото помеѓу Католицизмот и Протестанството со борбата на европските држави за политичка доминација ескалирало, додека многу од Православните цркви се нашле под власта на нехристијански владетели. Делумно како резултат на мисионерски жар, но и под стимулот на колонијалната експанзија на европските сили, христијанството во разни облици се проширило во Северна и Јужна Америка, Океанија, Источна Азија и Потсахарска Африка. Со започнувањето на евопското Просветителство, христијанството се соочило со научни пронајдоци (како хелиоцентричниот систем и теоријата за еволуцијата), како и со појавувањето на библиската критика и современите политички идеологии како либерализмот, национализмот и социјализмот.
Во XIX и XX век, важни настани за црквата се развојот на екуменизмот, харизматичното движење и Фундаменталистичкото Христијанство.
Критика на христијанството
Во своето дело „Ecce Homo“, германскиот философ Фридрих Ниче се нарекува себе антихрист и „противник на христијанството“, за кое вели дека е „достојно за сожалување“ и дека тоа е „негорање на волјата за живот“.
Фудбал на Летните олимписки игри 2020 (жени)
Заедно со турнирот во машка конкуренција, фудбалските натпревари на Летните олимписки игри 2020 ќе се одиграат на 7 стадиони во 6 градови низ Јапонија, вклучувајќи го и градот домаќин на Олимпијадата, Токио, кој исто така ќе биде домаќин на финалето кое ќе се одигра на Националниот стадион.
Бранителот на титулата Германија, не успеала да се квалификува на овој олимписки турнир.
Стадиони
Турнирот ќе се одржи на седум стадиони во шест градови:
Состави
Женскиот турнир е целосен меѓународен турнир без ограничувања на возраста, како во машкиот турнир. Традиционално, правилата за списокот налагале секоја екипа да достави состав од 18 играчи, од кои двајца мора да бидат голмани. Секој тим, исто така, избира список од четири алтернативни играчи, кои можат да го заменат секој играч во составот во случај на повреда за време на турнирот. Кон крајот на јуни 2021 година Меѓународниот олимписки комитет и ФИФА објавиле дека сите 22 играчи на секоја екипа ќе бидат достапни за избор пред секој натпревар. Пред секој натпревар, екипите избираат од вкупно 22 играчи, список со 18 играчи кој ќе им бидат достапни на селекторите за даден натпревар. Промената на правилото била направена во однос на предизвиците за справување со пандемијата на КОВИД-19.
Нокаут фаза
Во нокаут фазата, ако натпреварот заврши нерешено по регуларните 90 минути игра, ќе се играат продолженија (двапати по 15 минути). Ако резултатот остане изедначен и по продолженијата, натпреварот ќе биде решен по изведување пенали.
Резултати
<section begin=Bracket /><section end=Bracket />
Мбутска митологија
Бамбути, исто така наречени Мбути, се пигмејска група народ од шумата Итури на истокот на Конго (Киншаса). Тие се најниската група Пигмејци во Африка, со просечна висина под 137 см. и се најпознати. Покрај нивниот раст, тие исто така се разликуваат по крвна група од соседните Банту и Судани, и веројатно се најраните жители на оваа област. Археолошките докази недостасуваат, но раните египетски записи покажуваат дека Бамбути живееле во истата област и пред околу 4500 години.
Верувања
Во митологијата на Мбути (Бамбути) најважниот и врховен бог е Кхоновум (Хонвум). Тој е „големиот ловец“, бог на ловот и носи лак направен од две змија, кој на смртниците им се чини како виножито. Тој владее со небото. По зајдисонце секој ден, Хонвум собира парчиња од ѕвезди и ги фрла во сонцето за да го ревитализира за следниот ден. Тој повремено контактира со смртници преку Гор (бог на громовите, кој исто така е слон) или камелеон (слично на божествениот гласник што го користи Ориш-нла од јорупската митологија). Хонвум го создал човештвото од глина. Црните луѓе биле направени од црна глина, белите луѓе потекнувале од белата глина, а самите Пигмејци потекнувале од црвена глина. За нив тој исто така ја создаде џунглата со својата бујна вегетација и животински живот.
Аребати
Аребати е лунарско божество и Небесен татко. Според некои извори, за него се вели дека тој го создал човештвото од глина, наместо Хонвум. Аребати, врховно суштество, го создал светот, вклучувајќи го и првиот човек и продолжува да ја создава секоја личност што е родена на овој свет. "На почетокот, смртта не им се заканувала на луѓето. Тие не умирале: кога старееле и Бог ги подмладувал. Кога ќе достигнеле напредна возраст, тој ги терал повторно да станат енергични млади мажи и жени. Еден ден, една старица умрела, а Аребати излегол да ја врати во живот. Ѝ рекол на жабата да го премести трупот на едната страна. Но, жаба го побарала телото за себе. Аребати неволно попуштил, но рекол дека жабата ќе треба да седи на работ на јамата со телото. Ќе станела голема несреќа ако краставата жаба влезе во јамата. Но, краставата жаба, не послушала и од нејзиното невнимание трупот паднал во јамата. Како што предупредил Аребати, следувала несреќа: старицата не се вратила во живот, и по неа на сите луѓе им било судено да паднат во јамата - гробот. Аребати бил толку налутен што сакал да ја уништи крастава жаба, но краставата жаба скокнала и се скрила во калта за да не може бог да ја види. И на тој начин, смртта дошла на светот."
Торе: раката на бог
Торе е бог на шумите кој ловците ги снабдува со животни. Тој исто така е бог на громовите, кој се појавува како бура и се крие во виножита. Што е најважно, Торе се појавува како леопард во првичните обреди. Еден мит кажува дека првите Пигмејци го украле оган од Торе; тој ги бркал, но не можел да ги фати, а кога се вратил дома, мајка му умрела. Како казна, рекол дека луѓето ќе умираат па станал бог на смртта.
Митот за Бааци, првиот човек
Торе (Аребати, Бааци, Епилипили) бил творец, врховно суштество. Торе, со помош на Месечината, го создал Бааци, првиот човек. Телото било направено со месење, а потоа облечено со кожа; му влеал крв и човекот живеел. Неговиот творец тогаш му шепнал дека ќе живее во шумата и дека ќе има деца, дека овие деца можат да јадат од сите дрвја на шумата, освен едното дрво таху. Бааци, предупредувајќи ги своите многу деца за една забранета работа, заминал да му се придружи на небото на Торе, неговиот творец. Потоа, еден ден, една бремена жена посакала да јаде од забранетото овошје. Нејзиниот сопруг го набрал за неа, ја скрил лушпата, но Месечината, откако ја видела, му кажала на творецот што се случило, и тој толку се налутил што го проколнал човечкиот род да умре.
Мбути џинови и џуџиња
Негоогуногумбар, жесток џин - често опишан како „огар“ и како џин јадач на деца. Иако постојат неколку описи за тоа како би изгледал Негогогунгубар, она што е познато е дека обично се поврзува со европската огар во начинот на кој изгледа и се однесува, сугерирајќи монструозни одлики. Овој џин, кој стои над народите Мбути, е познато дека ги јаде Мбути, особено нивните деца и ги претставува поопасните сили на шумата што може да ги одвлече и да ги проголта цели.
Обригвабибива е џуџе кое може да се промени себеси во влекач. Иако малку се знае за ова суштество, некои работи можат да се извлечат од она што го знае за општеството и религијата на Мбути. Првото нешто што треба да се има предвид е дека народ познат по својот џуџест раст да нарекува друг ентитет „џуџе“ - тоа мора да биде неверојатно мало суштество. И ова суштество, исто како Торе, е поврзано со природата и е способно да се преобрази во животно. Во случај на ова џуџе, тоа животно е гуштер. Гуштерите, особено камелеонот, може да ги користи богот на творецот Конвум за да комуницира со светот на смртта. Значи, овој ентитет, мал по раст и способен да се претвори во влекач, се поврзува со силите на редот во универзумот и со самиот бог творец.
Мегбе
Душата кај Мбути се нарекува мегбе. Кога еден човек умира, неговиот син ја става устата над неговата за да се повлече во дел од мегбе. Другиот дел го населува тотемско животно на човекот. Ако синот не го вдишува мегбе или тотемското животно подоцна е убиено, може да избега во шумата, каде станува полувидливо суштество наречено Лоди и живее засекогаш со другите како него.
Култура и верувања
Бамбути немаат началници или формални совети на старешини. тие ги решаваат своите проблеми и спорови со општа дискусија. Тие веруваат во доброто шумово божество, а важните прилики, вклучувајќи ја зрелоста на момчињата и девојчињата, бракот и смртта, се обележани со специјални песни дизајнирани „да ѝ се радуваат на шумата“. Музиката на Бамбути е сложена по ритам и хармонија, но визуелната уметност практично не постои меѓу нив. Музиката, танцот и мимиката обезбедуваат средство за зајакнување на прифатените вредности и ја формираат основата на религиозниот израз.
Француска Фландрија
Француска Фландрија (La Flandre française; Frans-Vlaanderen) или Јужна Фландрија — историска област во Горна Франција со фламанско население, чиј опфат одговара на денешните окрузите Лил, Дуе и Динкерк долж јужната граница на Белгија. Заедно со Француско Ено и Камбрези, го сочинува департманот Север.
Историја
Француска Фландрија била повеќевековен предмет на раздор помеѓу силните соседи поради богатството со јаглен и излезот на Северното Море, почнувајќи од средниот век, па сè до Втората светска војна.
Во подалечното минато, подрачјето било дел од Франкија уште од самиот почеток, веднаш по распадот на царството на Карло Велики. Владетелите од династијата Меровинзи како Хлодовик I се крунисувале во Турне, Фландрија. Со време, овие краишта постепено потпаднале под власта на Англија, а потоа и Шпанија. По Осумдесетгодишната војна, подрачјето останало во состав на Шпанските Ниски Земји согласно Минстерскиот мир од 1648 г. Со враќањето на Франција под власта на француската фианстија Бурбонци, Луј XIV го повратил и францускиот дел на Фландрија во состав на неговата држава.
Областа која денес се нарекува Фрацуска Фландрија некогаш била дел од Грофовијата Фландрија во состав на Јужните Ниски Земји. Од неа е отцепена како дел од бургундското наследство на Хабсбурговците со Пиринејскиот мировен договор од 1659 г, кој му ставил крај на француско-шпанскиот конфликт во Триесетгодишната војна (1618-1648); другите делови од областа се придодадени со последователните договори од 1668 и 1678 г. Со ова, областа ѝ припаднала на Франција, како дел од покраината Фландрија и Ено. Поголемиот дел од оваа територија го сочинува денешниот француски департман Север, додека пак некои западни делови (одвоени уште во 1237 г. како Грофовија Артоа) денес се во департманот Па де Кале.
За време на Втората светска војна, под „Француска Фландрија“ се подразбирал сиот регион Север-Па де Кале, кој најпрвин административно (под германска окупација) се водел како дел од Белгија, а потоа во состав на управната целина Белгија-Северна Франција во надлежност на рајхскомесар, за на крај да биде ставен во состав на идејната област (рајхсгау) Фландрија.
Јазик
Традиционалниот говор на населението во северна Француска Фландрија (Вестхук) е западнофламанскиот, поточно франкофламанскиот говор кој денес има 20.000 секојдневни и 40.000 повремени говорници. Во другиот дел, наречен Валонска Фландрија (дел од Романска Фландрија) традиционално се говори пикардскиот јазик, поточно месните дијалекти како ш’ти или руши. Фламанскиот се изучува во многу училишта во областа, кои прават напори да го зачуваат идентитетот на населението.
Анита Ангеловска-Бежоска
Анита Ангеловска-Бежоска (р. во ) — македонска економистка, доктор на економски науки и моментална гувернерка на Народната банка на Македонија.
Претходно, речиси осум години била вицегувернерка на Народната банка. Има работено и во Меѓународниот монетарен фонд, во Вашингтон, САД. Својата кариера ја има започнато во Министерството за финансии во кое на различни работни позиции минала осум години од својата работна кариера. Меѓу другото била и државен секретар во ова министерство.
Народна банка
Ангеловска-Бежоска стапила на функцијата гувернер на Народната банка, откако претходно, на 21 мај 2018 година, Собранието на Македонија, со 81 глас „за“, без ниту еден глас „против“ и без ниту еден воздржан се изјасни во врска со предлогот на претседателот на државата, таа да ја извршува оваа одговорна функција.
Таа е прва жена именувана на гувернерската функција во Македонија (официјално: Северна Македонија).
Претходно, Ангеловска-Бежоска речиси дванаесет години има работено во Народната банка, и тоа најпрво како главнa економистка, а потоа, безмалку осум години како вицегувернерка задолжена за областите монетарна политика, истражување и статистика. Како вицегуверенерка ја извршувала и функцијата заменик-гувернер на Република Македонија во Одборот на директори на Меѓународниот монетарен фонд (ММФ).
Сега, таа е и гувернерка на Република Северна Македонија во овој одбор на ММФ.
Во 2019 година, Ангеловска-Бежоска е избрана и за член на Управниот одбор на Виенската иницијатива 2, како претставник на шесте земји од регионот на Југоисточна Европа коишто сѐ уште не се членки на Европската Унија.
Во рамките на Виенската инцијатива 2, таа има активна улога во застапувањето на интересите на регионот пред претставниците на меѓународните финансиски институции и глобалните и регионалните банки присутни во овие земји.
Член е и на Комитетот за централнобанкарска статистика „Ирвинг Фишер“ при Банката за меѓународни порамнувања (БИС) во Базел.
ММФ
Пред да пристапи кон тимот на централната банка, таа имала двегодишен работен ангажман во ММФ, во Вашингтон, САД, првенствено како економистка во Одделот за макроекономски политики во европските земји, а краток период и во Одделот за фискални политики. Истовремено членувала и во повеќе преговарачки мисии на ММФ за склучување аранжмани со земји членки.
Во периодот од 2006 година до стапувањето на гувернерската функција, како експерт, постојано била ангажирана во тимови на ММФ за обезбедување техничка помош за повеќе земји во Европа (Летонија, Белорусија, Молдавија, Србија, Босна и Херцеговина, Албанија).
Министерство за финансии
Својата работна кариера, Ангеловска-Бежоска ја започнала во 1996 година, како стручен соработник за финансиски систем во Министерството за финансии, во кое на различни работни позиции минала осум години од својата работна кариера. Притоа, меѓу другото, најпрво како раководителка на Проектот за воспоставување трезорски систем во Република Македонија (1999-2000), а потоа и како раководителка на секторот Трезор при ова Министерство (2000-2003), дава исклучително значаен придонес за спроведувањето клучни реформи во системот на јавни финансии во државата: воспоставувањето единствена трезорска сметка, воспоставувањето систем за редовни проекции на буџетската ликвидност и управувањето со ликвидноста, унапредувањето на буџетското сметководство, развојот на пазарот на државни хартии од вредност и унапредувањето на буџетското известување во согласност со меѓународните стандарди.
Нејзиниот придонес за развојот на јавните финансии во Република Македонија (сега: Република Северна Македонија) е валоризиран и со награда од Амбасадата на САД во Скопје, којашто ѝ била доделена во 2004 година.
Во текот на 2003 и 2004 година, Ангеловска-Бежоска била државен секретар во Министерството за финансии, при што била одговорна за: координирањето на активностите на сите сектори во рамки на Министерството, координирањето на процесите поврзани со европската интеграција, буџетските реформи и преговорите со меѓународните финансиски институции.
Во 2004 година, таа била и раководителка на тимот за подготовка за издавање на првиот кредитен рејтинг на нашата земја.
Академска кариера
Ангеловска-Бежоска дипломирала на Економскиот факултет при Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, во 1994 година, со признание за еден од тројцата најдобри студенти во генерацијата, по што и магистрирала на истиот факултет во 1997 година.
Својата докторска дисертација од областа на економските науки, изготвена под менторство на професорот Иван Рибникар ја одбранила во 2015 година, на Економскиот факултет во Љубљана, Република Словенија.
Авторка е на повеќе стручни и научни трудови од областа на монетарната политика и макроекономската политика, воопшто, како и на трудови од областа на фискалната политика и управувањето со јавните финансии. Досега учествувала на голем број значајни научни собири и конференции од областа на економијата, од меѓународен карактер.
Во текот на нејзината досегашна кариера, таа била ангажирана и како предавач на повеќе домашни и меѓународни образовни и научни институции.
Личен живот
Ангеловска-Бежоска е сопруга и мајка на три деца – Петар, Софија и Надја.
Урхобо
Урхобо се народ во јужна Нигерија, во близина на северозападната делта на Нигер. Тие се најголемата етничка група во државата Делта, една од 36-те држави на Сојузна Република Нигерија. Тие зборуваат на јазикот урхобо кој е бенуе-конгоански јазик од семејството на нигер-конгоанските јазици. Етнографите го користат терминот Собо кога зборуваат за Урхобо и за нивните соседи, Исоко, но двете групи остануваат различни едни од други. Нивните локални заедници се различни во економијата, социјалната организација, дијалектот и потеклото. Урхобо се однесува на група луѓе, а не на територија. Околу четири милиони луѓе се припадници на Урхобо.
Под влијание отпрвин на европските трговци, а потоа и на британската колонијална администрација, Урхобо и другите народи почнале да одгледуваат маслени палми, а подоцна и гума. Пченка (пченка), грав, пиперки и мешунки, се главните култури на Урхобо. Урхобо исто така се познати по нивните кануа, свети скулптури од кал, маски, фигури, бронзен накит и маскирани танци.
Фестивали
Урхобо живеат многу близу до реката Нигер. Повеќето од нивните легенди, митологии и филозофии се поврзани со водата. Годишните фестивали на риболов кои вклучуваат маскирани танци, риболов, натпревари во пливање и танцување, станале дел од наследството на Урхобо.
Брак
Традиционалниот брак на Урхобо се склучува со многу уникатни обичаи и вредности почитувани со векови. Тоа е постојана институција која се смета за света врска што ги поврзува двете независни семејства заедно засекогаш, особено кога бракот е благословен со деца, особено машки потомци. Бракот во културата на Урхобо бара молитви на предците (Еривин) и на Бог (Огене). За луѓето Урхобо, кога традиционалните брачни обреди ќе бидат целосно извршени, ниту смртта, ниту разводот не можат да ги раздвојат.
Согласноста на двете семејства е императив пред да се заврши бракот. Домаѓин на брачната церемонија е семејството на невестата во родниот дом на невестата. Зетот оди со своите роднини и пријатели во домот на таткото на невестата, принесувајќи подароци пијалоци, сол, кола ореви или храна и од семејствотоја бара невестата. Официјално одобрување за брак даваат родителите на невестата, или кој и да го претставува нејзиното семејство. Се верува дека предците се сведоци на бракот, и на сопругот му се дава само физичкото тело додека ерхи (духот) останува во семејниот дом. Жената кога ќе умре затоа се враќада биде погребана во нејзиниот семеен дом. Доколку бракот не успее, зетот може да си ја бара назад „цената“ што ја исплатил да ја земе невестата.
Во домот на мажот, жената во семејството е пречекана од најстариот член. Таа на сопругот треба да му ги признае сите свои љубовни афери и тогаш е ослободена од нив. По овој ритуал станува полноправна членка на семејството на нејзиниот сопруг и се мисли дека е заштитена од натприродното (Еривин).
Урхобо и Исоко
Урхобо никогаш не бил хомоген лингвистички ентитет. Од памтивек, кај Урхобо има варијации што се појавуваат на различни нивоа. Овие варијации се манифестираат во различните урхобо кланови и кралства. Еден специфичен дијалект на Урхобо дури се распаднал и станал поединечна етничка националност (Исоко). Главната причина за овој прекин е што на овие дијалекти се гледа како на поединечни групи. Исоко дијалектот на Урхобо е толку широк што станува свој јазик. Повеќето историчари, јазичари и културни антрополози сметаат дека Исоко е само дијалект и културна единица на Урхобо. Подоцна, Исоко биле наречени Источни Урхобо. До сега, некои луѓе веруваат дека овие две етнички единици се едно, заради сличностите во културата, јазикот, храната и речиси во сè. Тие се поздравуваат на ист начин браковите се во истата традиција, традиционалната религија и филозофија е слична, па дури и облекувањето е исто. Урхобо нацијата е составена од дваесет и четири подгрупи, вклучувајќи ја и најголемата, Окепе.
Календарот на Урхобо
Урхобо неделата (Okpo) е составена од четири дена. Четирите дена се едево, едируо, едухре и едеби. Едево и едухре се свети денови за божествата, духовите и предците. На едево, се слават предците. Повеќето традиционални верски ритуали се одржуваат на едухре. Се верува дека духовите се активни во земјоделските површини и шумите на eдево и едухре. Затоа, земјоделците ретко работат на овие денови за да не ги реметат духовите.
Урхобо месеците се нарекуваат Емераве (Emeravwe) и се состојат од 28 дена. Повеќето од годишните фестивали се одржуваат во текот на месеците на жетва (аса, егвер, орианре и урхиори) кога земјоделската активност е на најниско ниво, така што повеќето земјоделци се слободни да учествуваат. Овие се воедно и месеци за почит на боговите на земјата, како и духовните сили што донеле добра жетва.
Верувања
Традиционалниот живот на Урхобо подразбира две неразделни сфери: Акпо, видливиот, опиплив свет на живите и Еривин, невидливото царство на светите, небесни сили - богови, божества, духови и предци - кои влијаат врз човековите работи. Благосостојбата на луѓето во Акпо многу зависи од добрата волја на силите во Еривин.
Огене и митот за потеклото на смртта
Огене (Огенукапе) е творец на светот и на животот и смртта. Поврзан со небото, тој е на раскрсницата на земјата и небото. Огене е добар и љубезен, иако го казнува злото, дури и со смрт. Духот, обезбеден за секое дете од Огене, е одговорен за добросостојбата на детето. Со смртта, личниот дух го напушта светот и оди во подземјето каде животот продолжува исто како на земјата. "Првично, Огене ги создал луѓето да живеат вечно. Кога човекот старееше, тој ќе се регенерирал со отфрлање на старата кожа како змија и добивање на кожа на млад човек. Овој процес требало да се повторува и така човекот да живее засекогаш. Но, како одминувало времето, луѓето се зголемувале и земјата станала пренаселена. Меѓу мажите и животните на земјата се појави расправија што треба да се стори за да се контролира растечката популација. Кучето тврдело дека човекот треба да живее засекогаш, дека Огене треба да биде поттикнат да ги прошири границите на земјата за да се смести сè поголемото население. Ставот на кучето бил поттикнат од неговата интимна поврзаност со човекот. Жабата тврдела дека секој што ќе умре треба да си замине засекогаш: просторот во универзумот е ограничен и нема простор за понатамошно ширење на земјата. На кучето и краставата жаба им било кажано да ги пренесат своите ставови кон Огене кој бил на небото. Ставовите на оној што прв ќе стигне таму, ќе биде прифатен, откако бил ратификуван од Огене, како природен закон за смртта. Почнала нивната трка до Огене. Кучето наскоро ја престасало жабата. Убеден дека ќе дојде до Огене пред жабата, кучето се опуштило, барајќи храна. Застранило од патот, се прејало и заспало. Додека кучето спиело, жабата ја продолжила својата трка. Жабата прва стигнала во рајот и рекла дека човекот не смее да живее вечно, туку мора да умре. Кучето подоцна се разбудило и побрзало да го каже своето мислење но предоцна бидејќи жабата веќе пристигнала и ја доставила својата порака и нејзиното мислење било прифатено како обврзувачко за сите суштества. Смртта дошла во светот за да остане."
Духот на човекот (Ерхи) и физичкото тело (Угбома)
Исто така се верува дека мртвите се живи и на нив се гледа како на активни членови кои ги следат работите на своето семејство. Урхобо веруваат во двојноста на човекот, т.е. дека човекот се состои од две суштества:
Ерхи ја одредува судбината на човекот и ја контролира самореализацијата на човечката судбина пред тој да се инкарнира во светот. Ерхи ја контролира и целокупната благосостојба (уфуома) на човекот. Огене е кралот кој го поставува својот печат на патот на судбината. Судбината на човекот е ратификувана и запечатена во духовниот свет, Еривин. Урхобо веруваат дека физичкото тело, угбома, се распаѓа додека ерхи е неуништливо и им се придружува на предците во духовниот свет.
И покрај овој вековен и комплексен систем на верување, влијанието на западната цивилизација и христијанството брзо станала прифатлива религија во повеќето заедници Урхобо. Многумина припаѓаат на католички и нови евангелски деноминации.
Одинани
Одинала (ọ̀dị̀nàla) ги опфаќа традиционалните верски практики и културните верувања на народот Игбо во јужна Нигерија. Одинани има монотеистички и пантеистички атрибути, имајќи еден единствен Бог како извор на сите нешта. Иако постои пантеон на духови, тие се духови кои се елементи на Чинеке (или Чукву), врховното битие или самиот Бог. Чинеке значи Творец или Бог што создал сè.
Помалите духови агбара или алуси (игбо: ágbàrà или álúsí ) дејствуваат под врховниот бог Чинеке и секој сочинува дел од самиот Чинеке. Овие духови ги претставуваат природните сили. Дибиите (ед: дибија) и други свештеници се посредници до алусите и не контактираат директно со високиот бог. Законите и барањата на алусите им се соопштуваат на живите преку афа, „дивинација“. Алусите се слават во светилиштата во заедницата околу патиштата и шумите, додека помалите светилишта се наоѓаат во домаќинството за почит на предците. Починатите предци живеат во духовниот свет каде можат да бидат контактирани. Под алусите има помали духови (игбо: mmúọ) со злонамерна или добронамерна природа. Овие ситни духови не се почитувани и понекогаш се сметаат за изгубени души на мртвите. Бројот на луѓе што ја практикуваат игбо религијата драстично се намалил во 20 век со приливот на христијански мисионери под покровителство на британската колонијална влада на Нигерија. Во некои случаи, игбо-традиционалната религија била синкретизирана со христијанството, но во многу случаи домородните обреди биле демонизирани од христијанските мисионери поради практиката на човечка жртва и некои други културни практики кои биле противзаконски под колонијалната влада. Игбо религијата е присутна денес во жетварски церемонии, како што е новиот јам фестивал (игбо: ị́wá jí) и маскирачките традиции.
Остатоци од религиозните обреди на Игбо се прошириле меѓу африканските потомци на Карибите и Северна Америка во ерата на трговијата со робови во Атлантикот. Традиционалните маскирачки традиции на Игбо, можат да се најдат во фестивалите на народот Гарифуна и фестивалот џанкану на Британските Кариби и Северна Каролина.
Етимологија
Одинани во северните игбо дијалекти е сложенка на зборовите ọ̀ dị̀ (’сместени’) + nà (внатре) + ànị̀  (единствениот бог) Другите дијалектни варијанти вклучуваат: одинала, одинана, оменала, оменана и оменани. Зборот одинани и сите негови варијации исто така е поврзан со културата и со законите на бародот Игбо. Многу од законите и културата биле поврзани со религијата, како што се табуата и законите што се однесуваат на светите места како божествената шума. Бидејќи во Нигерија вообичаеното право е признато, многумина од Игбо заедницата ги синкретизираат овие верувања со други верувања и религии.
Верувања
Одинани може да се опише како монотеистичка и пантеистичка религија на чие чело стои силна централна духовна сила од којашто се верува дека извираат сите нешта   Чукву како централно божество е дел од „невидливите суштества“, онтолошка категорија на суштества што ги вклучува и Ала божествената женска земна сила, Чи „личното божество“, предците и помалите духови. Другата онтолошка категорија се состои од „видливи суштества“, кои вклучуваат животни, растенија и други елементи како минерали и неживи битија. Чукву како творец на сè видливо и невидливо и извор на помалите божества се нарекува и Чинеке. Чукву е бесполов концепт на бог како целина на разни духовни сили главно алуси кои се негови инкарнации. На Чукву не му се даваат жртви и за него не се подигнуваат светилишта и олтари. Кога алуси (или аруши) се назначува на некој поединец, тој станува чи, негов личен бог чувар. Чи е манифестација на душа а бидејќи духот на човекот е врзан со земјата, тој избира пол, вид и животен век пред инкарнацијата во човечкиот свет.
Чи
Чи е личен дух на една личност. Во игбо културата тој дух е оној што ја одредува судбината, па оттука е игбо изреката onye kwe, Chi ya ekwe ("Ако човекот се согласува, неговиот дух исто се согласува"). Културно, луѓето се сметаат како творци или творци на сопствената судбина. Здивот на животот е во срцето  Чи се однесува на светлината и денот за разлика од мракот. Универзалното чи индиректно е задолжено за сè се нарекува Чукву кој е највисокото битие надвор од границите на времето и просторот. Името на Чукву е спој на зборовите chí + úkwú („нешто огромно по големина, врховно“). Се верува дека Чи е духовната врска помеѓу поединецот и бог и ја диктира траекторијата на духовното патување на една личност на земјата. Секое чи е лично и е во заедница и неразделно од универзалното чи на сите нешта. Високиот бог, Чукву, се верува дека му доделува чи на поединецот пред и за време на раѓањето. Чи е дух чувар кој обезбедува грижа, старателство и промисла; во овој поглед, концептот на чи е аналоген на концептот на ангелот чувар во христијанството, на демонот во античката грчка религија и на генијот во античката римска религија. За разлика од Чукву кој нема пол, чи може да биде машки. Дибијата може да го идентификува чи на некоја личност преку дивинација (афа) и да ги советува приврзаниците за начините да го смират. Чукву се нарекува и Чинеке, што е сложенка од зборовите чи „божествената машка сила“ и еке „креативната женска сила“. Еке излегла од рацете на Чи, но овие две сили се сметаат за едно. Чи го создал светот додека Еке го поделил, вметнувајќи раздвојувачка енергија што ја вовела смртта и страдањето. Чинеке, исто така, се толкува и како chí ne ké, 'чи творецот' и чи не еке, 'чи создавачката мајка '. Чинеке или Чукву постои на периферијата на човечкиот живот и останува мистерија за луѓето. Домаќинствата обично имаат чи светилиште, обично фокусирано на некое дрво. Во бракот, жената го зема своето светилиште, заедно со сите свои работи во нејзиниот брачен дом.
Космологија
Заедницата на видливите битија и космосот се нарекува ува (игбо: ụ̀wà) и ги вклучува сите живи суштества вклучувајќи ги и животните и растителноста и нивните минерални елементи кои поседуваат животна сила и на кои им одговараат спротивни невидливи сили во духовниот свет. Затоа, овие живи суштества и геоморфолошки одлики на светот поседуваат бог чувар. Игбо космологијата претставува баланс помеѓу женското и машкото Во игбо космологијата, светот бил поделен на четири агли од страна на високиот бог (èké / órìè / àfọ̀ / ọ́kwọ́), кои се денови во неделата во календарот на Игбо Универзумот се смета за композит на ограничени простори во преклопувачка хемисферична структура (élú nà àlà). Во една космолошка игбо теорија, пријавена од Мортон во 1950-тите од еден старешина во Ибагва Најки во северен Игболанд, Чукву гледа дека сонцето патува низ целиот свет во текот на денот и потоа се сече на две со цел Месечината да помине, и така светот е поделен на четири дела и четири дена. Кварталната поделба на земјата и деновите го прави бројот четири свет кај Игбо. Вселената *élú nà àlà) е дефинирана со две граници: „небесна граница“ составена од небесни тела под главните сили на „машкото“ сонце и „женската“ месечина, и „ земјена граница“ што се состои од четирите материјални елементи - оган и воздух (машки) и земја и вода (женски).
Реинкарнација
Игбо традиционално веруваат во реинкарнација, ило-ува. Се верува дека луѓето се реинкарнираат во семејства во кои биле дел додека биле живи. Обично луѓето можат да се реинкарнираат седум пати, давајќи седум можности успешно да влезат во духовниот свет како предок. Бројот на циклусот на лицето на земјата е непознат за нив. За разлика од хиндуизмот, луѓето можат да бидат реинкарнирани само како луѓе. Семејствата изнајмуваат претскажувачи кои го откриваат предците на идентитетот на детето во нивниот поранешен живот; бебето понекогаш го носи името по овој роднина. Штом ќе се роди некое дете, се верува дека тој или таа дава знаци во кого се реинкарнира. Овие знаци можат да бидат одредени однесувања, физички црти и изјави на детето. Претскажувачот може да помогне во откривање од кого детето се реинкарнирало. Се смета за навреда ако се вели дека машко се реинкарнирало како женско. Предокот може да биде реинкарниран како повеќе луѓе, во тој случај реинкарнациите делат смртна врска. По смртта на едно лице, се верува дека другите може да умрат од ненадејна смрт ако го видат трупот.
Огбанџе
Огбанџе (игбо: ọgbanje) е реинкарнирачки зол дух што намерно ќе го мачи семејството со несреќа. Во фолклорот, огбанџето, откако ќе го роди мајка, намерно ќе умре по одредено време (обично пред пубертетот), за потоа да се врати и да го повтори циклусот, предизвикувајќи семејна тага. Се претпоставувало дека со обрежувањето жените понекогаш се ослободуваат од злиот дух. Жените обанџе умираат за време на бременоста заедно со бебето, машкото обанџе умира пред раѓањето на бебето на сопругата.