cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Диско
Хип-хоп и електро
Диско звукот имаше силно влијание врз почетокот на хип-хопот. Поголемиот дел од првите рап / хип-хоп песни беа создадени од изолирање на постоечките диско бас-гитара линии, односно синхронизирањето над нив со Ем Си рими. Бандата Sugarhill ги искористи Chic на "добри времиња", како основа за нивна 1979 хит "сласт Rapper е", генерално се сметаат за песната што прв популаризира рап музиката во САД и ширум светот. Во 1982 година, Afrika Bambataa го издава синглот "Планет рок", кој инкорпорирани елементи од електрониката Крафтверк на "Транс-Европа Експрес" и "броеви" како и "Бунт во Лагос" YMO е. На "Планет рок" звукот, исто така предизвика хип-хоп електронски танц тренд, електро музика, во која беа вклучени песни како што се "игра на ваш сопствен ризик" Планета патрола на (1982г.), Ц банка "Една Повеќе Истрел" (1982г.), Cerrone за " Клуб Подземјето "(1984г.), на Shannon" Нека Музика игра "(1983г.), Freeez на" разписка за долг " (1983г.), Полноќ ѕвезда "Freak-А-Zoid" (1983г.), Chaka Khan "јас чувствувам за тебе" (1984г.).
Пост-панк
Пост-панк движењето, кое потекнува од крајот на 1970-тите години владеење кршење и поддржан панк-рок, додека отфрлање него гоотфрлија назад кон суровиот музички рок елемент. Имиџот во јавноста со ограниченост се смета за првата пост-панк група. Групата за вториот албум во студиото целосно ја прифати како инструмент металната кутија, според методологијата на диското. Основачот на групата, Џон Лидон за новинарите изјави дека диското беше единствена музика што беше важна во тоа време. Нео бранот беше под жанр на пост-панкот центриран во Њујорк. За шокантна вредност, Џејмс Можност кој беше забележлив член на Не бран сцена напиша една статија во Ист Вилиџ око барајќи од неговите читатели да се движат горниот град и да се "trancin" со некои superadioactive диско вуду фанк ". Неговиот бенд Џејмс Вајт и Црнците напиша диско албум исклучен Вајт. Нивните настапи слични со оние на диско изведувачи (рог дел, танчери и така натаму). Во 1981 година З.Е. рекорди предводеше транзицијата од Не бран во повеќе суптилен мутант диско (post-disco/punk) жанр.
Денс-панк
Во почетокот на 2000 година денс-панкот (ново лансирано во Обединетото Кралство) се појави како дел од едно продолжено пост панк заживување. Тоа сплотена елементи на панк рок поврзани со различни форми на танц музика, вклучувајќи диско. Klaxons, ЛЦД Soundsystem, Смртта одозгора 1979 година, на занесот и Shitdisco беа меѓу делата поврзани со жанр.
Нео-диско
Нео-диското е денс музиката на 21-от век, поврзана со обновениот интерес во 1970-тите и раните 1980-ти за диското, на средината на 1980-тите години Итало диско, и синтисајзер-тешка Eurodisco естетика. на прекар се појави во печат како почетокот 2002 година, а до средината на 2008 година бил користен од страна рекорд продавници како што се на интернет трговците Juno и Beatport. Овие продавачите често се дружат со ре-уредувања на оригинални ерата на диско музика, како и со музика од европски производители кои прават денс музика инспирирана од оригиналната ера американски диско, електро и другите жанрови популарни во доцните 1970-ти и раните 1980-ти. Исто така се користи да се опише музиката на неколку американски етикети, кои претходно беа поврзани со жанрови electroclash и длабоко куќа.
Мирко Лазаров
Мирко Спиров Лазаров ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Во редовите на Осмата прешевска бригада, учествувал во борбите кај Прешево, Лојане, Руѓинце и Брест, против балистичките фашистички банди и по многубројни борби и искушенија се префрлил во Скопска Црна Гора. По формирањето на Шеснаесеттата македонска ударна бригада во селото Кучевиште, веднаш стапил во нејзините редови. Бил учесник во бројните борби против балистичките и германските фашисти. Во борбите против балистите, на 7 октомври 1944 година бил тешко ранет. Бил пренесен на лечење во партизанската болница во Љубанци, каде подлегнал на раните. Бил закопан на гробиштата во Љубанци.
Борка Велески
Борка Јованов Велески – Горанов ( во —   на ) — македонски комунист, револуционер, борец за слобода на Македонија и учесник во НОБ. Бил прогласен за народен херој на 20 декември 1951 година.
Помеѓу двете светски војни
Велески е роден во сиромашно семејство. Бил одличен ученик во основното училиште. Многу млад чита забранета политичка литература, поради тоа е исклучен од 7-ми клас на Прилепската гимназија. Се запишува на Воената школа во Нови Сад, но и неа не ја завршува па се враќа во Прилеп, каде се вработува во Монополот за тутун. Истовремено работи на одгледување тутун и е еден од организаторите на Здружението на производителите на тутун во Прилеп.
Последните две години пред Втората светска војна стекнува голем углед помеѓу граѓаните на Прилеп. Станува секретар на Здружението на произведувачи на тутун, преку кое произведувачите се борат за подобри откупни цени на тутунот. Велески бил повереник за откуп.
НОВ
Пред Априлската војна, често е повикуван на воена вежба. Од 1940 година веќе е член на Комунистичката партија на Југославија. Командата во која служел го открива и намерава да го предаде на Воениот суд.
По окупацијата, стапил во првата партизанска чета на Селечка Планина на 12 септември 1941 година. Бидејќи бил пешадиски командант, тој е војнички најподготвен партизан во четата. Обучува млади борци кои на 11 октомври го нападнаа Прилеп.
Во текот на 1941 па до септември 1942 година Велески учествува во многу акции на партизаните. Како командант на прилепскиот одред „Димитар Влахов“, во мај 1942 станува познат како Горанов.
Маршал на Југославија
Маршал на Југославија бил највисокиот воен чин во Југословенската народна армија. Единствениот Маршал на Југославија бил претседателот Јосип Броз Тито. Овој чин го добил на Второто заседание на АВНОЈ во Јајце на 29 ноември 1943 (факсимил на одлуката).
Бромометан
Бромометан, попознат како метилбромид — органоброминско соединение со формула CH3Br. Овој безбоен, без мирис, незапалив гас се произведува и индустриски и биолошки. Има тетраедарска форма и е препознатлива хемикалија што го осиромашува озонот. Се користел интензивно како пестицид сè додека повеќето земји не го исфрлиле постепено во раните 2000-ти.
Владо Недановски
Владо Недановски (роден на во ) — поранешен македонски ракометар кој моментално е главен тренер на Вардар 1961.
Мрачна афера
Романот е адаптиран на истоимениот ТВ-филм.
Бромометан
Употреба
Во 1999 година, околу 71.500 тони синтетички метилбромид се користеле годишно ширум светот. 97% од оваа проценка била искористена за цели на дезинсекција, додека 3% биле искористени за производство на други производи. Покрај тоа, 75% од потрошувачката се вршела во развиените земји, предводени од САД (43%) и Европа (24%). Азија и Блискиот Исток комбинирано користеле 24%, додека Латинска Америка и Африка имале најниска употреба со 9%. Сè додека неговото производство и употреба не биле скратени со Монтреалскиот протокол, бромометанот бил широко користен како средство за стерилизирање на почвата, главно за производство на семе, но исто така и за некои култури како што се јагодите и бадемите. Во комерцијалното големо монокултурно производство на семе, за разлика од растителното производство, од витално значење е да се избегне контаминација на културата со семе од ист вид. Затоа, не може да се користат селективни хербициди. Иако бромометанот е опасен, тој е значително побезбеден и поефикасен од некои други стериланти на почвата. Нејзината загуба за индустријата за семиња резултирала со промени во културните практики, со зголемено потпирање на стерилизацијата на почвата со пареа и механичко уништување. Бромометан исто така се користел како фумигант за општа намена за убивање на различни штетници, вклучувајќи стаорци и инсекти. Бромометанот има слаби фунгицидни својства. Бромометанот е единствениот дозволен фумигант (термичката обработка е единствената друга опција) според прописите на ISPM 15 кога се извезува амбалажа од цврсто дрво (палети за подигнување на вилушка, гајби, држачи) во земји кои се усогласени со ISPM 15. Бромометан се користи за подготовка на терени за голф, особено за контрола на бермудската трева. Протоколот од Монтреал предвидува употребата на бромометан да биде постепено укината.
Бромометанот е исто така претходник во производството на други хемикалии како средство за метилирање.
Бромометан некогаш се користел во специјални апарати за гаснење пожар, пред појавата на помалку токсични халони, бидејќи е електрично непроводен и не остава остатоци. Се користел првенствено за електрични трафостаници, воени авиони и други индустриски опасности. Никогаш не бил толку популарен како другите агенси поради неговата висока цена и токсичност. Бромометанот се користел од 1920-тите до 1960-тите, и продолжил да се користи во системите за сузбивање на пожар на моторите на авиони до крајот на 1960-тите.
Регулатива
Бромометанот лесно се фотолизира во атмосферата за да се ослободат бромските радикали, кои се многу подеструктивни за стратосферскиот озон отколку хлорот. Како таков, тој подлежи на барањата за постепено укинување на Монтреалскиот протокол за супстанции што ја осиромашуваат озонската обвивка од 1987 година.
Лондонскиот амандман во 1990 година додал бромометан на листата на ОДС што треба постепено да се укине. Фазата на исклучување започнала во САД во 1993 година, а произведените количини биле ограничени на нивото од 1991 година. Сите развиени земји во Монтреалскиот протокол ги намалиле и произведените и увезените количини за 25% во 1999 година, 50% 2001 година, 75% 2003 година, 100% 2005 година Во 2003 година, Глобалниот еколошки фонд одобрил средства за заедничкиот проект на УНЕП-УНДП за постепено укинување на вкупниот сектор на метилбромид во седум земји во Централна Европа и Средна Азија, кој требало да биде завршен во 2007 година
Австралија
Во Австралија, бромометанот е префериран фумигант на Одделот за земјоделство и водни ресурси за повеќето органски производи увезени во Австралија. Одделот спроведува сертификација за дезинсекција со метилбромид и за домашни и за странски фумигатори кои потоа можат да ги фумигираат контејнерите наменети за Австралија. Список на алтернативни фумиганти е достапен за стоки увезени од Европа (во она што е познато како база на податоци BICON), каде што е забрането дезинсекција со метилбромид. Алтернативно, одделот дозволува контејнерите од Европа да се фумираат со метилбромид при пристигнувањето во Австралија.
Нов Зеланд
Во Нов Зеланд, бромометанот се користи како фумигант за цели трупци наменети за извоз. Еколошките групи и Зелената партија се противат на неговата употреба. Во мај 2011 година, Управата за управување со еколошки ризик (ERMA) вовела нови правила за негова употреба кои го ограничуваат нивото на јавна изложеност на фумигантот, поставуваат минимални тампон зони околу местата за дезинсекција, обезбедуваат известување за блиските жители и бараат од корисниците да го следат квалитетот на воздухот за време на дезинсекција и секоја година пријавете се до ERMA. Сите фумигации со метилбромид мора да користат технологија за повторно зафаќање до 2025 година
Соединети Американски Држави
Во Соединетите Американски Држави, бромометанот е регулиран како пестицид според Федералниот закон за инсектициди, фунгициди и глодарициди (FIFRA; 7 USC 136 и понатаму) и како опасна супстанција според Законот за зачувување и обновување на ресурсите (RCRA; 42 USC 6901 et seq), и подлежи на барања за известување според Законот за планирање вонредни состојби и правото на знаење на заедницата (EPCRA; 42 USC 11001 и понатаму.). Закон за чист воздух на САД (CAA; 42 USC 7401). Амандманот од 1998 година (PL 105-178, Наслов VI) го усогласува датумот на постепено укинување на Законот за чист воздух со оној од Монтреалскиот протокол. Со оглед на тоа што Монтреалскиот протокол строго ја ограничил употребата на бромометан на меѓународно ниво, САД успешно лобирале за исклучоци за критична употреба. Критичните исклучоци за употреба им овозможуваат на САД да продолжат да го користат MeBr додека не се планира целосно да се укине некаде во 2017 година Бромометанот сè уште бил во употреба за цреши извезени во Јужна Кореја од 2022 година.
Во 2004 година, над 3,200 тони на бромометан биле применети во Калифорнија. Апликациите вклучуваат одгледување на домати, јагоди и украсни грмушки и дезинсекција на производи од шунка/свинско месо. Исто така, исклучен е третманот на амбалажата од цврсто дрво (палети со виљушкар, гајби, држачи) и спакуваната стока што се извезува во 15 земји од ISPM (Канада во 2012 година).
Чиле
Чиле ја прекинал употребата на бромометан во традиционалното земјоделство од 2015 година, со исклучок на 100% чиста формулација која во голема мера се користи за карантинска контрола на штетници и при претпраќање во индустријата за извоз на овошје.
Алтернативи
Моментално се користат алтернативи на бромометан во земјоделското поле и се развиваат дополнителни алтернативи, вклучувајќи пропилен оксид и фурфурал. За Австралија е достапен список на алтернативни фумиганти за стоки увезени од Европа (во она што е познато како база на податоци BICON), каде што е забрането дезинсекција со метилбромид.
Здравствени ефекти
Краткото изложување на високи концентрации и продолжено вдишување на пониски концентрации се проблематични. Нивоата на изложеност што доведуваат до смрт варираат од 1.600 до 60.000 ppm, во зависност од времетраењето на изложеноста (како споредбено нивоата на изложеност од 70 до 400 ppm јаглерод моноксид го покриваат истиот спектар на болест/смрт). Концентрациите во опсег од 60.000 ppm може да бидат веднаш фатални, додека токсичните ефекти може да се појават по продолжено изложување на концентрации под 1.000 ppm.
„TLV–TWA од 1 ppm (3,89 mg/m3) се препорачува за професионална изложеност на метилбромид“-ACGIH 8 часовен пондериран просек. Непосредно опасно по животот или концентрацијата на здравјето од NIOSH: „Ревидираниот IDLH за метилбромид е 250 ppm врз основа на податоците за акутната токсичност при вдишување кај луѓето. Ова може да биде конзервативна вредност поради недостаток на релевантни податоци за акутна токсичност за работниците изложени на концентрации над 220 ppm. NIOSH препорачува како дел од својата политика за канцерогени да се носат „најзаштитните“ респиратори за метилбромид при која било откриена концентрација. Концентрацијата што може да се открие е 0,5 ppm.
Респираторните, бубрезните и невролошките ефекти се од најголема загриженост.
За обработка на дрвена амбалажа потребна е концентрација до 16.000 ppm.
Прекумерна изложеност
Изразувањето на токсичност по изложувањето може да вклучи латентен период од неколку часа, проследен со знаци како гадење, абдоминална болка, слабост, конфузија, пулмонален едем и напади. На лицата кои ја преживуваат акутната фаза често им е потребна продолжена реконвалесценција. Постојаните невролошки дефицити како што се астенија, когнитивно оштетување, оптичка атрофија и парестезија често се присутни по умерено до тешко труење. Концентрациите на неоргански бромид во крвта или урината, метаболит на бромометан, се корисни за да се потврди дијагнозата на труење кај хоспитализирани пациенти или да се помогне во форензичката истрага на случај на фатално предозирање.
Цари Врв
Цари Врв (Цари връх), наречен и Царев Врв (Царев връх), Голем Царев Врв (Голям Царев връх) или Алиботуш — врв на планината Славјанка (Али Ботуш) во јужна Пиринска Македонија. Висок е 2.183 м.
Се издига на највисокиот од второстепените ридови на планината, северно од главното планинско било и на североисток од првенецот Гоцев Врв. Има куполест облик со стрмни и лавиноопасни западни и источни падини. Врвот е сочинет од мермери. Покриен е со тенка кафеава шумска почва. Во ниските делови е обраснат со шуми од муника, а над 2.000 м.н.в. со високопланинска тревна растителност. Се наоѓа во рамките на резерватот „Али Ботуш“.
Искачување
Главни приоди за искачување на врвот се планинарските домови „Славјанка“ (над с. Парил) и „Извора“ (над с. Петрово).
Црква „Св. Димитриј“ - Черпишта
Свети Димитриј (Αγίου Δημητρίου) — црква во селото Черпишта, Нигритско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е гробишен и парохиски храм, сместен во јужниот дел на селото. Изградена е во 1740 г. според натпис во олтарот. Подоцна настрадала во пожар и обновена е како базилика. Има живопис од XVIII век и резбани дрвени тавани. Иконите на иконостасот се изработени меѓу 1865 и 1885 г.
Во парохијата влегуваат и параклисите „Живоносен Извор“ и „Неракотворен Образ“.
Дедо Иљо Малешевски
Илија Марков, познат како Дедо Иљо Малешевски или Иљо Војвода (28 мај 1822, Берово — 17 април 1898, Ќустендил) — македонски ајдутски и востанички војвода. Кон средината на XIX век, создал ајдутска дружина и дејствувал во областа на Источна Македонија, главно во Малешевијата. Во летото 1859 година преминал во Србија. Во оружениот судир помеѓу Србите и Османлиите во Белград (5 јуни 1862) предводел 400 македонски доброволци во т.н. Иљова легија или Македонски одред.
Учествувал со македонски доброволци во Српско-турската војна во составот на Руско-македонскиот баталјон. Бил тешко ранет и се лекувал во Србија, а потоа заминал во Романија. Со македонски доброволци (ополченци) се борел и во Руско-турската војна во ослободувањето на Бугарија. Се истакнал во борбите на Шипка.
Потекло
"Самите малешевци, кои имале широки и длабоки желби, но биле потиснати, може да се рече дека повеќе од многу нивни сонародници и соплеменици во другите краишта, токму затоа што биле компактна и патријахална маса, мечатаеле за што појака одмазда над Турците и секого од своитe одмаздници го кителе со најубавото што го имале зачувано во многу песни и традиции..."
Малешево
Иљо Марков води потекло од Малешево, познато како Малеш, Малешевија и сл. Малешево е затворена планинаска котлина во горниот тек на реката Брегалница. На исток се наоѓа планината Кадилица која ја оделува Малешевската котлина од долината Струма. На југ се издига Плачковица која е висока 1754 м. Малешево со околните планини создало добри услови за дејствување на ајдутите. Пошумените планини биле добро засолништво.
Малешево било познато уште во средниот век. Во еден документ на византискиот цар Василиј II се спомнува Малесован (Малешево) како област која влегувала во Моровиздската епископија. Во некои од списоците на Охридската архиепископија од XI и XII век, Моровиздската епископија се именува како Малешевска (i Malesova), a епископот како малешевски (malesovis). Од овие податоци укажуваат дека во Малешево било развиено христијанството и под јурисдикција на Охридската архиепископија, каква била состојбата во наредните векови не е познато поради недостаток на податоци.
Во османлискиот период, Малешево било махија (реон) и било составен дел од каза (околија). Во третата четвртина на XIX век, неколку малешевски села влегувале во Ќустендилската каза, која била составен дел од Нишкиот вилает. По 1880 година, овие села биле приклучени во Кочанската каза, а кон крајот на XIX век била создадена одела Пехчевска, односна Малешевска каза, која во одреден период влегувала во рамките на Солунскиот санџак.
Берово
Според податоците објавени од Стефан Верковиќ, во втората половина на XIX век Малешевската каза влегувале следните населени места: Пештово, Негрево, Смоово, Својмирово, Мачово, Чифличе, Митрохи, Митрошинци, Владмирово, Русенодинча (Родмерци), Ратово, Берово, Пештово, Умлене и Радово, Според една статистика од крајот на XIX век, Пехчевската (Малешевска) каза се состоела од три реони: Малешево, Пијанец и Осоговија со 45 села. Според овие податоци, Берово имало 2300 жители.
Семеен род
Според Ј. Џ. Васиљевиќ семејството Иљо припаѓало на родот Мутракинови, кои се викале Кализовци и Маркови. П. Хитов истакнува дека таткото на Иљо се викал Марко, а по него се нарекол Марков. В. Стојанов го именувал како Иљо Марков. Во документите од 60-тите години на XIX век е именуван како капетан Иљо, а потоа како дедо Иљо. Се сретнува и како Кара Иљо, Иљо Малешевски и сл. Во постарата литература се сретнува како Иљо Војвода.
Рани години
"Иљо војувал со турските хајти над 20 пати, а тоа се случило уште во тоа време, кога тој ниту мислел да стане ајдутин. Кога Иљо, се наоѓал во Рилскиот манастир, како падур, тој разбивал турски разбојнички чети повеќе од 10 пати..."
- П. Хитов
Во постарата литература како дата на раѓање на Иљо Малешевски е наведена 1805 година, меѓутоа во 1867 година Васил Д. Стојанов запишал дека таа година Иљо имал 45 години, од што произлегува дека е роден во 1822 година. Според Ј. Х. Васиљевиќ, Иљо во 1865 година имал најмногу 50 години, односно дека е роден во 1815 година.
Во конзуларните извештаи од 1860-1862 година се наведува дека Иљо имал една ќерка од околу 10 години и два малолетни сина од околу 5 до 8 години. Од овој податок може да се заклучи дека Иљо веќе околу 12 до 15 години бил оженет. Во едно писмо на неговата жена Стојанка - Цона напишано во околу 1860 година, која исто така потекнувала од Берово, пишува дека таа се омажила пред 11 години, односно околу 1849 година.
Пред своето одметнување, Иљо се занимавл со земјоделство и други општи работи во Берово и низ Македонија. Во зима и напролет, тој организирал по малешевските и околните села - аргати и аргатки и како нивни впредводник во летото ги водел на работа по големите чифлици во Скопското и Серското поле. Уште во овој период, Иљо бил шетан човек, познавал повеќе луѓе и се научил и свикнал да предводи луѓе, да се расправа со османлиските бегови и да се пресметува со рабојниците. Иако бил неписмен, оставал впечаток на просветен човек. Бил великодушен, полн, широкограден и јак, средно восок со јуначко тело. Според еден негово современик, Иљо имал:
Постојат повеќе верзии за годината и причините за одметнувањето на Иљо. Според една од верзиите, Иљо пред да стане ајдутин, при спасувањето на својата сестра од потурчување, убил еден од Турците и се засолнил во Рилскиот манастир, каде што станал чувар на манастирските имоти. Две години по враќањето на Иљо од Рилскиот манастир, некои од беровските Турци и беровскиот буљукбашија Габо Парамун решиле да се пресметаат со него затоа што сметале дека тој ги извршил сите убиства на Турците и сите палежи во Берово.
Во Берово се раскажувала дека неговиот постари брат Станко бил скаран со еден Турчин, поради некоја нерасчистена сметка од собирањето на десетокот, кои тие заедно го го вршеле. Според писмото на Цона, судирот настанал поради тоа што кога Иљо побарал од бајракатарот Мехемед да му ги плати трите оки на масло што му ги дал Иљо на вересија, тој се налутил и решил да го убие. Односно не една, туку повеќе причини биле потик Турците да ги нападнат Иљо и неговиот брат Станко на нивата каде што работеле, кај местото Селце. Во текот на нападот Станко бил смртно ранет, а Иљо во десната рака. Станко пред да умре успеал да убие еден од напаѓачите. Судирот се пренел во колибата изградена во нивата, каде што Иљо го заклал буљукбашијата Габа, а убил и двјца сејмени, по што усепал да избега ранет. По овој настан Иљо станал ајдутин.
Според рускиот конзул Н. Геров, Зејнел паша го посетил Ќустендил во 1859 година. Отука произлегува дека Иљо се оженил со Цона во 1849 година и една година подоцна се одметнал. Ликвидирањето на Турците од страна на Иљо имало голем одглас кај народот. Кај него пристигнувале повеќе луѓе за да станат ајдути или да побараат помош.
Ајдутство
"Иљо војвода со својата дружина, според можностите, го чувал својот крај од разбојниците, ги придружувал трговците и карваните по опасните патишна и одврем навреме ги казнувал насилниците за нивните злосторства, вршени врз христијаните. Затоа Турците го сметаат капитан Илија за разбојник и месните началства постојано се трудат да го фатат, но поради доброто расположение на христијанското население од областа, тој лесно се крие пред прогонувањата... походите на Иљо се многубројни. За нив се зборува различно, но сите се согласуваат во тоа дека тој е многу снаодлив и премногу внимателен. Со овие квалитети и со својата совршена трезвеност, тој може да се крие толку долго време од прогонствата на властите..."
- Ристо Поплазаров
Од бројните незадоволни луѓе, Иљо избрал 15 души и ја формирал својата ајдучка дружина со свое знаме кое имало сива боја. Прв негов бајрактар бил Стојмен кој се истакнал со својата храброст и доследност. Како последен негов бајрактар се спомнува Ценко Грленецот. Иљо имал и сопствен печат со натписот:
Меѓутоа не е позната годината од која го користел овој печат. За другите соборци на Иљо многу малку се знае. Тој 3 до 4 пати формирал нова дружина, но се познати имињата на ајдутите од неговата прва дружина. Во неa влегувале: Стоимен, Мито Заго, Ѓорѓи Голчо, Ѓорѓи Попчев, Станко Парата, Димитрија, Стојко, Ѓорѓи, Шестопрст, Чангуљ, Демир и др. Како пријатели на Иљо се споменуваат: Ристе од Разловци, Димитрија (Демир) од Русиново, Ѓорѓи Ајката и др. Од сите овие десетмина се од Берово. Отука во народните песни се пее дека: идат ајдути, ајдути беровци.
Учество во балканските национални борби
Во 1860 година, Иљо со својата чета се префрлил во Србија, каде нашол погодна почва дејствување. Кнезот Михајло Обреновиќ III од Србија направил центар на востаничката и националната активност на Балканот. Во 1861 година се вклучил во Првата бугарска легија и станал помошник на Георги Раковски при воената подготовка на Легијата. На 3 јуни 1862 година, на Чукур чешма дошло до инцидент помеѓу турското и српското население, а Османлиите го бомбардирале Белград. Во борбите, Иљо војвода се истакнал со својата храброст и му било доверено знамето на Легијата.
По растурањето на Легијата од српската влада, Иљо со дел од своите ајдути заминал за Крагуевац. Кога османлиските власти разбрале за неговото учество во борбите во Белград, повторно го уапсиле неговото семејство и го затвориле во Скопје. Неговото смејство било посетено од бугарскиот просветен деец Најден Геров, кој им помогнал.
По 2 години престој во Крагуевац, Иљо се вратил во Белград, каде што бил награден од Михајло Обреновиќ III со ореден и титула, а му била доделена и пензија од 150 динари. Зел активно учество со чета од 300 луѓе, заедно со своите синови Никола и Иван, во Српско-турската војна од 1876-78 година.
На крајот на војната, во село Демиград во големите борби помеѓу Срби и Османлиите, Иљо бил тешко ранет. Како последица од ранувањето, му биле извадени две ребра и останал инвалид со десната рака. За покажаната храброст во војната бил награден со српскиот "Таковски" орден за храброст.
Руско-турска војна (1877-1878)
Руско-турската војна го затекнала Иљо во болница. Со незалечени рани заминал за Свиштов каде се ставил на услуга на руската команда, која му го доделила чинот капетан и му доверила една т.н волна чета. Одредот го одвел во Ловечко, каде дејствувале во тилот на османлиските сили. При преминувањето на Балкан Планина бил во западниот одред на генерал Јосиф Гурко. По солободувањето на Софија, Иљо бил поставен за командант на сите доброволечки чети и бил назначен во одредот на Јуриј Задерновски, девизиски началник на 4-от улановски харковски полк, кој имал задача да ги гони Османлиите во насока Радомир-Ќустендил. На 27 декември бил ослободен Радомир, на 2 јануари 1878 година — Дупница.
На 4 јануари 1878, добил наредба да се упати кон Ќустендил. На 8 јануари 1878 влегува со своја чета во селото Конјаво. Испратил неколку доброволци во Ќустендил да пуштат глас дека тој доаѓа како авангарда на руската војска и дека треба градската општина да преговара со него за предавање на градот без борба. Измамата на дедо Иљо успеала и Времената управа на градот Ќустендил испратила делегација во Софија при генерал Арнолди. Тој од своја страна во Ќустендил го испратил полковникот Задерновски со еден ескадрон на руска војска. На 11 јануари 1878 четата на Иљо, заедно со руските војници, влегле свечено во Ќустендил.
По ослободувњето на Ќустендил, во почетокот на 1878 година, дедо Иљо Марков со 150 македонски доброволци учествувал во востаничкиот продор во Пијанец. Тој бил пречекан со големи почести од месното население. Го собрал оружјето од Турците и помагал во организирање на месната власт.
Македонско востание
Главните подготовки за подигнување на востанието биле водени од повеќемина видни Македонци - учители, трговци, свештеници итн. Најангажирани во подготовките биле охридскиот митрополит Натанаил Охридски и познатиот македонски револуицонер учителот Димитар Поп-Георгиев Беровски кој две години претходно бил главен водач на Разловечкото востание, познатиот македонски војвода од тој период Стефо Николов, познатиот македонски револуционер од тоа време поп Коста (Буфски) од с.Буф-Леринско и неколкумина македонски војводи.
На состанокот одржан на 8 септември во Рилскиот Манастир, свикан од Натанаил на кој присуствувале и Димитар Поп-Георгиев Беровски и војводата дедо Иљо Малешевски било решено да се повикаат сите чети кои дејствувале недалеку од демаркационата линија да се приближат до Горна Џумаја. На повикот се одзвале повеќе чети и во Горна Џумаја се одржало советување со војводите за востанието. Пред почетокот востанито Иљо испратил проглас во кој било истакнато:
Востанието започнало на 17 октомври (5 октомври по стар стил) 1878 година со нападот на Кресненските анови во кои била сместена турската војска. Во нападот учествувале 400 востаници и многу селани од околните села. При самиот напад на турскиот гарнизон на востаниците им се предале 109 турски војници.
Кресненското востание било прв судир помеѓу македонското револуционерно движење и Бугарија. Очигледното мешање во политиката на востанието и водењето на борбата и спроведувањето на своите зацртани планови на бугарските комитети довеле до големи недоразбирања и судири со македонските востаници и револуционери.
Во почетокот на јули 1879 година престанале секакви востанички дејствија, но со доаѓањето на Османлиите во Горна Џумаја започнало бегство на населението од Џумајската каза и од внатрешноста на источна Македонија. Околу 25 000 - 30 000 христијани заминале во Бугарија и тоа била една од првите поголеми миграции на населението од Македонија во Бугарија. На местата на избеганото населението почнале да се доселуват муслимани од Бугарија.
Подоцнежни години
И покрај поодминатата возраст, со својата чета учествувал во Српско-бугарската војна од 1885 година Неговата четата била дел од Радомирскиот отред кој бил под команда на Димитар Поп-Георгиев Беровски. Се борел кај Брезник, Сливница, Врање, Краиште и с. Извор. Поради своето учеството во војната на бугарска страна, српската влада му ја одзела пензијата доделена од кнезот Михајло Обреновиќ III.
Во 90-тите години, кога почнува активно дејствување на македонската револуционерна организација во Македонија и Одринско, Иљо војвода со интерес ги следел настаните и ги помагал револуционерите кои поминувале низ Ќустендил. Дедо Иљо војвода дава вредни совети за изградба на Македонската револуционерна организација.
Уште додека беше жив Дедо Иљо станал легенда, а неговата храброст и јуначки дела се испеани во многу народни песни. За покажаната храброст во војните одликуван е со повеќе ордени од страна на српската, руската и бугарската власт. Умира во Ќустендил во 1898 година, Погребан бил со највисоки почести во присуство на бројни пријатели и прврзеници. Целиот град излегол да се прости со последниот прочуен ајдучки војвода. Дедо Иљо Малешевски е опеан во македонската народна песна „Ајде, ред се редат“:
Централен Масив
Централен Масив (Massif central, Massís Central / Massís Centrau) — високо подрачје во средишниот дел на јужна Франција, покриено со планини и висорамнини што образуваат масив. Зафаќа 15% од површината на државата. Највисока планина во масивот е Пиј де Санси (1.886 м).
Подрачјето претставувало препрека во тој дел на земјата, оневозможувајќи го сообраќајот од север на југ и обратно сè до изградбата на автопатот A75 на крајот на 2010 г.
Административни единици
Масивот се протега низ следниве департмани: Аверон, Алје, Ардеш, Кантал, Гар, Горна Вјена, Горна Лоара, Еро, Корез, Крез, Лоара, Лозер, Лот, Од, Пиј де Дом, Рона и Тарн.
Во подрачјето на планините целосно се опфатени региони Оверњ и Лимузен, а делумно навлегуваат во Лангдок-Русијон, Југ-Пиринеи и Рона-Алпи.
Најголеми градови се Клермон Феран и Сент Етјен.
На северната страна на масивот, западно од долината на Рона, карпите се вулкански, додека пак во јужниот дел се варовнички, гранитни и шкрилни.
Бегов Даб (Дулица)
Бегов Даб — археолошко наоѓалиште во околината на местото Дулица кај градот Македонска Каменица. Наоѓалиштето претставува базилика од старохристијанско време
На околу 400 м западно од утоката на Каменица во Брегалница, со ископувањата на Археолошкиот музеј од Скопје во 1968 - 1969 година се откриени остатоци од трикорабна базилика со по 4 столбови на стилобатите и трансепт. Широката апсида на источнатастрана е вовлечена во внатрешноста на градбата, што ја доближува до еден вид крстовидна. Во олтарниот дел е зачуван синтроносот со масивна платформа за централното седиште, а пред него платформа за чесната трпеза со форма на крст. Зачуваната основа од канцелот покажува дека олтарната преграда одела по ширината на централниот кораб. Базиликата има добро зачуван нартекс на западната страна, од кој преку трибелон се влегувало во наосот. На северната страна е откриен компартимент со банкини, а на западната ѕид што ја оградувал црквата. Презвитериумот со пастофориите и наосот се послани со замазнет малтер, а страничните кораби со печени тули. Најдена е богата декоративна архитектонска пластика. Базиликата е од крајот на V и почетокот на VI век. Непосредно до базиликата се откриени неколку гробови од некропола прекопана од порано. Покрај атриумот се истражени пет гроба со камени конструкции во кои биле најдени примероци од квалитетен накит кој типолошки, а и хронолошки, може да се поврзе со најстарите примероци на накит од големата некропола во Демир Капија, датирана во IX-X век.
На доковите на Њујорк
На доковите (англиски: On the Waterfront) - американски филм од 1954 година, во режија на Елија Казан. Во главните улоги настапуваат: Марлон Брандо, Карл Малден, Ли Ј. Коб, Роб Стајгер, Ева Мари Сеинт итн. Во 1955 година, филмот освоил дури осум награди „Оскар“, и тоа: за најдобар филм, најдобра режија, најдобра машка улога, најдобра женска споредна улога, најдобро сценарио, најдобра кинематографија, најдобра сценографија и најдобра монтажа. Исто така, филмот освоил четири награди „Златен глобус“ и една награда „БАФТА“. Во 1954 година, Казан освоил три награди на Венецијанскиот филмски фестивал, а во 1989 година, филмот бил зачуван во Националниот филмски регистар на САД.
Содржина
Тери Малој (го игра Брандо) е поранешен надежен боксер, кој изгубил еден наместен меч поради опкладата на мафијата. Потоа, тој работи за мафијашкиот шеф Џони Френдли (го игра Коб), кој ангажира работници за товарење и растоварување на бродовите. Тери е сведок на две убиства на непослушните работници, кои ги извршуваат луѓето на Џони Френдли. Тој е вљубен во Еди (ја игра Мари Сеинт), која му е сестра на еден од убиените работници, а тој чувствува вина за неговата смрт. Таа го запознава со свештеникот Бери (го игра Малден), кој е решен да го прекине насилството. Свештеникот го советува Тери да сведочи пред судот за убиствата, а Тери ѝ признава на Еди дека бил виновен за смртта на нејзиниот брат. Набргу, мафијашите дознаваат дека Тери се колеба и го испраќаат неговиот брат Чарли (го игра Стајгер) да го убеди Тери да ѝ остане верен на мафијата. Чарли се обидува да го поткупи Тери, нудејќи му подобро платена работа, а кога тој ја одбива понудата, му се заканува со револвер. Сепак, Чарли не може да го убие својот брат и го остава да побегне, но мафијата го убива Чарли, а потоа се обидуав да го убие и Тери. Тогаш, Тери оди да сведочи пред судот, обвинувајќи го Џони Френдли за убиствата. Поради неговото сведочење, работниците се плашат да зборуваат со Тери, но тој сепак оди да бара работа на пристаништето. Таму, тој е претепан од луѓето на Џони Френдли, но тогаш сите работници застануваат на неговата страна и му откажуваат послушност на Џони Френдли. Со крајни сили, Тери успева да стане на нозе и ги предводи работниците, кои одат да работат за друг работодавач.
Киро Лазаревски
Киро Арсов Лазаревски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Уште во раните години работел како кројачки работник. Во почетокот на септември 1944 година, стапил во Третата македонска ударна бригада. Со својата бригада учествувал во борбите против окупаторот кај Свети Николе, Страцин, Велес и други места. Во борбите се истакнал како смел борец. На 20 октомври 1944 година загинал во борбата против балистичките фашистички банди во околината на Треска.
277 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5231 и 5232 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4473 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3483 и 3484 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 476.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 277 година се протега во 2359 и 2360, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2419 и 2420 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 266. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 926 и 925 исламска година пред хиџра.
Лажен гавијал
Лажниот гавијал (Tomistoma schlegelii) познат и под името Малајски гавијал е влекач кој живее во слатки води. Наликува на крокодил со многу тенка и издолжена муцка слична на гавијалот, одкаде го добива и името.
Особености
Поради морфолошките одлики, ова животно долго време било класифицирано во фамилијата Crocodylidae, но со најновите имунолошки истражувања се покажало дека е всушност многу поблизок до гавијалот отколку што се мислело претходно. Денес заедно со фосилните роднини од Maroccosuchus се ставени во фамилијата Gavialidae.
Живеалиште
Природното живеалиште на лажниот гавијал се шест речни системи во Суматра и Малезија. Исто така го среќаваме и во Борнео, Јава, Виетнам и Тајланд (не е забележан од 1970 година). Фосили од овој вид пронајдени во јужна Кина укажуваат на тоа дека во одреден период овој вин ги населувал и тие региони.
Размножување
И лажниот гавијал како и останатите крокодиловидни видови се размножува со јајца. Сè уште е непознато кога е периодот на парење во дивината, и кога е периодот наположување на јајцата. Женките обично достигнуваат полова зрелост кога се со големина од 2-3 метри. Женките положуваат 30-60 јајца во гнездата во форма на ритче изградени од суви листови или тресет. Откако ќе ги положи јајцата и ќе го изгради гнездото женката го напушта. За разлика од повеќето други крокодиловидни видови, младите на лажниот гавијал немаат никаква родителска грижа и многу често завршуваат како плен на грабливци како мунгосот, големи мачки како тигар и леопард, виверови и диви кучиња. Младите излегуваат од јајцата после 90-дневен период на инкубација.
Заштитен статус
Лажниот гавијал е загрозен вид во повеќето региони каде што е распространет. Најголема опасност претставува сушењето на слатководните мочуришта и уништувањето на околните дождовни шуми. Овој вид е често ловен поради неговата кожа и месо. Исто така неговите јајца се собирани од луѓето кои ги конзумираат. Сепак, преземени се позитивни мерки од малезиската и индонезиската влада за да се заштити видот од изумирање. Се проценува дека има околу 2500 единки. Во Европа и во САД се создадени и фарми за одгледување.
Европски совет
Европски совет — установа на ЕУ во којашто се претставени владите на земјите-членки. Заедно со Европскиот парламент, тој е законодавецот на Заедницата кој е исто така одговорен за буџетските прашања. Советот е водечка институција кога се донесуваат одлуки од областа на Заедничката надворешна и безбедносна политика, како и за полицијата и за судската соработка на полето на криминалот. Советот се состои од по еден претставник на министерско ниво од секоја земја-членка (на пример, министрите за земјоделство, кога Советот донесува одлуки во врска со Заедничката земјоделска политика). Претседател на Советот е министерот на земјата - членка којашто во моментот претседателствува со Европската унија. Секоја земја-членка претседателствува шест месеци, во согласност со договорената ротација (Шведска и Белгија во 2001 година, Шпанија и Данска во 2002 година).
Донесување одлуки пред договорот од Ница
Договорите одредуваат дали одлуките што ги донесува Советот треба да бидат едногласно прифатени од сите земји-членки или да се донесат со двотретинско мнозинство или, пак, со просто мнозинство во процедуралните прашања. За неколку развојни области на Унијата е потребна едногласна одлука, односно согласност (или воздржаност) од сите земји-членки. Такви области се: Заедничката надворешна и безбедносна политика, полицијата и судската соработка на полето на криминалот, азилот и имиграционата политика, за економската и за кохезионата политиката, како и за даноците. Со други зборови, секоја земја-членка има право на вето за европските мерки што се преземаат во овие сектори. Што се однесува на гласањето со двотретинско мнозинство, кое стана правило при донесувањето одлуки за најважните политики на ЕУ (како што е завршувањето на внатрешниот пазар), секоја земја-членка има одреден број гласови кој го одразува фактот дека земјите-членки се еднакви како членови на Унијата, но различни во смисла на населението. Според тековниот систем, има вкупно 87 гласа (четирите најнаселени земји имаат по 10 гласа, додека најмалку населените земји имаат по два). Двотретинско мнозинство се добива кога има најмалку 62 гласа за одредена одлука (т.е. 71,26 % од вкупниот број).
По ратификацијата на договорот од Ница
Ратификацијата на Договорот од Ница ќе овозможи гласање со двотретинско мнозинство за одлуки од 30 членови од Договорот, за коишто претходно беше потребно едногласност. Во случајот на политиките на Заедницата, новиот Договор од Ница овозможува донесување одлуки со двотретинско мнозинство за сите или за дел од областите опфатени со дополнителни 10 одредби. На пример, таков е случајот со одлуките што се донесуваат на полето на судската соработка за граѓанските прашања. Трговските договори поврзани со услугите или со интелектуалната сопственост можат, исто така, теоретски да бидат склучени од страна на Советот кој би дејствувал со двотретинско мнозинство. Новиот Договор утврдува и измени во начинот на распределувањето на гласовите од 1 јануари 2005 година. Бројот на гласовите распределени за земјите-членки е изменет, а утврден е и бројот на гласовите што треба да биде распределен за земјите-кандидати кога тие ќе влезат во Европската унија Во иднина, двотретинското мнозинство ќе се практикува:
на сукцесивните пристапувања);
Надворешни врски
Официјална страница на Советот
Историја на Обединетите нации
Историјата на Обединетите нации како меѓународна организација потекнува од Втората светска војна. Оттогаш нејзините цели и активности се прошириле за да направат архетипско меѓународно тело во почетокот на XXI век.
Австралиски пастир
Австралискиот пастирски пес, или Австралиски пастир е сорта на овчарски пес што се одгледува во Австралија за гонење на стоката на големи пасишта и преку нерамни предели. Австралискиот пастир е пес со средна големина, со кратки влакна на крзното и се јавува во две нијанси: кафени или црни влакна преку бело крзно.
Историја на Обединетите нации
Потекло
Најраниот конкретен план за нова светска организација за замена на неефикасната Лига на нации започнала под покровителство на Стејт департментот на САД во 1939 година. На 12 јуни 1941 година, претставници на Велика Британија, Канада, Австралија, Нов Зеланд, Унијата на Јужна Африка и на прогонетите влади на Белгија, Чехословачка, Грција, Луксембург, Холандија, Норвешка, Полска и Југославија, како и претставник на францускиот генерал де Гол, се состана во Лондон и ја потпишале Декларацијата на на палатата на Сејнт Џејм. Ова била прва од шесте конференции што довеле до основање на Обединетите нации и Повелбата на Обединетите нации.
Австралиски пастир
Австралискиот пастир е активен и умен како и другите овчарски песови. Добро се снаоѓа во тренинзите, особено ако се интересни. Силно се врзува за сопствениците па затоа и ги чува. Лесно се одржува и чисти, само треба повеќе да се четка кога му се менува влакното. Најчесто се разболува од глувост и слепило (наследни болести) или од повреда. Инаку, оваа сорта песови е силна и живее и до 12 или 14 години.
Големина
Женките се големи околу 43-48 сантиметри, а мажјаците околу 46-51 сантиметар. Песот е повеќе долг отколку што е висок. Во просек тежат околу 15-22 килограми.
Историја на Обединетите нации
Потекло
Претседателот на САД, Френклин Рузвелт најпрво предложил да се користи името Обединети нации, за да се повика на сојузниците од Втората светска војна, на британскиот премиер Винстон Черчил за време на тринеделната посета на Белата куќа во декември 1941 година. Рузвелт го предложил името како алтернатива на „Здружените сили“, израз што САД го користеле во Првата светска војна (САД никогаш не биле формално членки на сојузниците од Првата светска војна, но влегле во војната во 1917 година како самонаречена „Здружена моќ"). Черчил ја прифатил идејата и ја цитирал употребата на изразот „Обединети нации“ од Лорд Бајрон во поемата Чајлд Харолд „Поклонение“, која се однесувала на сојузниците во Битката кај Ватерло во 1815 година.