cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бугарски централен акционен комитет
Распуштање
На 7 јули 1941 година новата бугарска власт издала наредба за распуштање на Комитетот и еден дел од членовите на комитетот влегле во новата бугарска администрација. Меѓу историчарите постојат две гледишта за причините за растурање на комитетот. Според првото гледиште, комитетот е распуштен бидејќи бугарските власти немале повеќе потреба од него бидејќи успешно ја воспоставиле својата власт во овој дел на Македонија. Според второто гледиште, причина за распуштање е составот на Бугарските акциони комитети, односно неговите членови. Најголемиот дел од членовите на овие комитети биле поранешни дејци на ВМРО (Автономистичка), ВМРО (Обединета) и ММТРО кои се залагале за самостојана македонска држава. И затоа не треба да зачудува фактот што меѓу овие дејциии како симпатизери се јавуваат и Панко Брашнаров и Страхил Гигов, имено бугарската влада плашејќи се да не и излезе од контрола БЦАК решава да го распушти само неколку месеци по неговото формирање.
Бугарската историографија и БЦАК
БЦАК бугарската историографија го третира како асоцијација на Бугарите во Вардарска Македонија кои биле против српската власт и преку неговата дејност сакаат да укажат дека населението во овој дел на Македонија ја посакувал бугарската власт и не ја чувствувал како туѓа, и тоа преку свечените пречекувања на бугарската армија и администрација во режија на БЦАК. Притоа се укажува на врски на неколку македонски дејци како симпатизери на бугарштината, иако Шарло го истакнува токму спротивното.
Пилешки прсти
Пилешки прсти, исто така познати како пилешки столпчиња, пилешки ленти или пилешки филети, се пилешко месо подготвени од градните мали мускулите на кокошките. Овие ленти од бело месо се наоѓаат на двете страни на градната коска, под градите, понекогаш едноставно пилешко месо. (pectoralis major). Припремата може да се направи со обликувани парчиња, обично од пилешко месо на градите сецкано на тенки, но долги парчиња.
Пилешки прсти се подготвуваат со премачкување на пилешко месо во презла, а потоа длабоко пржење, на начин сличен на подготовка на шницла. Пилешки прсти се вообичаена закуска во САД.
Врани (филм)
„Врани“ (српски: Вране) — филм на режисерите Гордан Михиќ и Љубиша Козомара од 1969 година. Истовремнео, тие се автори и на сценариото, а главните улоги ги играат: Слободан Перовиќ, Милан Јелиќ, Јелисавета Саблиќ, Инес Франчовиќ. Како дел од т.н. „црн бран“, филмот бил прикажан на неколку странски филмски фестивали, додека во Југославија се прикажувал многу ретко.
Синопсис
Еден остарен боксер, за да заработи за живот, почнува да се занимава со сомнителни работи, соработувајќи со сомнителби луѓе кои крадат и скитаат наоколу...
Грчко-југословенски договор за Балканска унија
Грчко-југословенскиот договор за Балканска унија бил договор од 1942 година склучен меѓу монархистичките влади на Грција и на Jугославија во егзил, под покровителство на Велика Британија. Со Договорот потпишан во Лондон на 15 јануари 1942 година страните се обврзале по војната да формираат југословенско-грчка унија, отворена за пристапување на другите држави за создавање Балканска унија.
Договорните страни ги утврдиле политичките, економско-финансиските и воените органи на Унијата. За поинаков статус на Македонија не станувало збор, се подразбирала положбата во рамките на предвоените граници на интегрална Jугославија и на монархистичка Грција. Со развојот на настаните до крајот на Втората светска војна и со промените во двете држави, на Балканот и во Европа, грчко-југословенскиот договор останал само на хартија да сведочи за проекцијата на Велика Британија за посакуваниот повоен поредок на Балканот.
Марк Закерберг
Марк Елиот Закерберг (Mark Elliot Zuckerberg) (роден на ) — американски информатичар, програмер и филантроп, најпознат по создавањето на друштвеното мрежно место Facebook, на која што воедно е извршен директор и претседател. Во 2004, била основана како приватна компанија од страна на Закерберг и неговите сокласници Дастин Московиц, Едуардо Сејверин и Крис Хјуз, додека биле студенти на Универзитетот Харвард. Во 2010, бил прогласен за Личност на годината од списанието Time.
Приватен живот
Закерберг е син на психијатар (Карен) и на заболекар (Едвард). Тој е роден во Вајт Плејнс, Њујорк. Марк и неговите три сестри: Ренди, Дона и Ариел пораснале во Добс Фери, Њујорк. Закерберг бил воспитуван како Евреин, вклучувајќи ја и неговата бармицва кога наполнил 13 години, иако оттогаш тој се изјаснувал како атеист. Закерберг во гимназијата Ardsley се истакнал по класична филологија, во последната година пред префрлањето во академијата Phillips Exeter, каде што освоил награди за природни науки (математика, астрономија и физика) и за Класични студии, (на молбата за факултет, Закерберг навел дека знае да чита и пишува на: француски, хебрејски, латински и старогрчки), а бил и капитен на екипата за мечување. На факултет, бил познат по рецитирањето на епски песни, како што е Илијадата. На забава, организирана од неговото братство во текот на неговата втора година како студент, Закерберг ја запознал Присила Чен која подоцна му станала девојка. Во септември 2010, кога станала студент по медицина, Чен се преселила во изнајмената куќа на Закерберг во Поло Алто. Закерберг го изучувал мандаринскиот и заедно со Присила се подготвувале за посетата на Кина, во декември 2010. Во 2010, Facebook, исто како Twitter бил блокиран од заштитниот ѕид на Интернетот на таа земја. На својот Facebook профил, Закерберг како лични интереси ги навел: „отвореност, создавање на нешта кои ќе им помогнат на луѓето да се поврзат и да споделуваат на она што им е значајно, револуции, проток на информации, минимализам.“ Закерберг поради далтонизмот, најдобро ја гледал сината боја, која што е исто така доминантна боја на Facebook.
Неговото детство
Уште во основно училиште, Закерберг започнал да работи со компјутерите и да пишува компјутерски програми. Во 1990-тите, татко му го подучувал за „Atari Basic Programming“, а подоцна го најмил програмерот Дејвид Њумен да му држи приватни часови. Њуман го нарекол „чудо од дете“, додавајќи дека било „тешко да се остане пред него“. Закерберг исто така добил диплома од курс за таа тема во Мерси Колеџ, близу неговиот дом додека сè уште бил во гимназија. Тој уживал во пишувањето компјутерски програми, особено за алатките за комуникација и за игричките. Откако успеале преку таква програма од нивниот дом да раководат со стоматолошката ординација на татко му, тој создал компјутерска програма која ја нарекол „ZuckNet“, и која им овозможила на сите компјутери околу куќата и околу стоматолошката ординација меѓусебно да комуницираат со свиркање. Таа се сметала за „примитивна“ верзија на Instant Messenger на AOL, којшто се појавил наредната година. Според изјавата на писателот Хосе Антонио Варгас, „некои деца играле компјутерски игрички, а Марк ги создал“. Закерберг самиот се присеќа на тој период: „Имав многу другари кои беа уметници. Тие ќе дојдеа кај мене, ќе нацртаа нешто, а јас ќе направев игра од тоа“. Сепак, забележува Варгас, Закерберг не бил типична „несмасна бубалица“, бидејќи подоцна станал капитен на неговата екипа за мечување во гимназијата и ја заслужил својата диплома за класична литература. Блискиот пријател на Закерберг, Шон Паркер, основачот на Napster, забележал дека тој бил „навистина заинтересиран за грчките одисеи и сите тие работи“, присеќајќи се на тоа кога цитирал стихови од латинската епска песна „Енеида“ од Вергилиј, во текот на една конференција за презентирање на Facebook. Во текот на средношколските години, под името на компанијата ИМГ, Закерберг создал плеер за музика, којшто го нарекол Synapse Media Player и којшто користел вештачка интелигенција за да ги научи навиките за слушање музика на корисникот, го објавил на Slashdot и добил средна котираност од PC Magazine. Мајкрософт и AOL се обиделе да го купат Synapse и да го вработат Закерберг, но наместо тоа тој избрал да се запише на Харвард во септември 2002.
Годините во Харвард
Кога Закерберг започнал со предавањата, тој веќе стекнал углед на „чудо од програмер“, - изјавува Варгас. Изучувал психологија и информатика и му припаѓал на еврејското братство Алфа Епсилон Пи. Во својата втора година на факултетот ја напишал програмата која ја нарекол КурсМеч и која што им овозможува на корисниците да ги групираат избраните одлуки кои се засноваат врз изборот на другите студенти и исто така да им помогне да основаат групи за учење. По кратко време, создал поразлична програма која што отпрвин ја нарекол Фејсмеш и која што им овозможува на студентите да ја изберат најубавата личност по сопствен избор. Според изјавата на тогашниот цимер на Закерберг, Арие Хасит, „тој ја создал страницата за забава“. Хасит објаснува: Имавме книги Face Books, во кои беа вклучени имињата и сликите на секојшто живееше во студентскиот дом. На почетокот, тој направи страница и стави две слики на двајца мажи и две жени. Посетителите на страницата мораа да изберат кој е „пожежок“, а според гласовите да има рангирање. Страницата се зголеми во текот на викендот, но до понеделникот утрото, Универзитетот ја прекина бидејќи нејзината популарност го преплавила опслужувачот на Харвард и ги спречила студените да пристапат кон мрежата. Згора на тоа, многумина студенти се пожалиле дека нивните фотографии биле искористени без нивна дозвола. Закерберг јавно се извинил, иако студентскиот весник објавил написи, изјавувајќи дека неговата страница била „сосема незаконска“. Сепак, во времето на „забавната“ страница на Закерберг, студентите веќе барале од Универзитетот да развие web-страница која ќе вклучи слични фотографии и подробности за контактите и која ќе биде дел од компјутерската мрежа на факултетот. Според Хасит, „Марк слушнал за овие молби и одлучил доколку веќе факилтетот ништо не прави, тој самиот да преземе нешто во врска со тоа, и создал страница која била дури подобра од она што Универзитетот го подготвувал“.
Wirehog
Еден месец по лансирањето на Facebook, во февруари 2004, Вејн Ченг ја создал i2hub, друга услуга наменета само за универзитетскиот комплекс. i2hub се фокусирал на тоа сите заеднички да ги користат податотеките. Во тоа време, i2hub и Facebook го привлекле вниманието на весниците и набрзина стекнале корисници и публицитет. Во август 2004, Закерберг, Ендрју МекКолам, Адам де Анџело и Шон Паркер лансирале конкурентска услуга за заедничко користење на податотеките, наречена Wirehog. Таа била претходник на апликациите за Facebook Platform. Нејзиниот коефициент бил слаб во спредба со оној на i2hub, па поради тоа, следното лето, Facebook конечно ја прекинал Wirehog.
Platform и Beacon
На 24 мај 2007, Закерберг ја објавил развојната платформа Facebook Platform, за програмерите да создаваат општествени апликации внатре во Facebook. За неколку недели, биле создадени многу апликации, од кои некои веќе имале милиони корисници. Развивачите во светот, кои создавале апликации за Facebook Platform се зголемиле на повеќе од 800000. На 23 јули 2008, Закерберг ја објавил Facebook Connect верзијата за корисници на Facebook Platform. На 6 ноември 2007, Закерберг го објавил новиот општествен систем за рекламирање Beacon, којшто им овозможувал на луѓето да ги споделуваат информациите засновани на пребарувањата на други страници со нивните пријатели од Facebook. На пример, продавачите на eBay би можеле автоматски да ги известуваат пријателите за она што го имаат на продажба, преку набројување на предметите на Новостите на Facebook. Програмата се нашла под критичко разгледување, поради загриженоста на групите и поединечните корисници за приватноста. Закерберг и Facebook не успеале брзо да реагираат, а на 5 декември 2007, Закерберг објавил на блогот на Facebook дека ја преземал одговорноста за загриженоста на корисниците во врска со Beacon и им понудил полесен начин да се повлечат од услугата.
Пол Цеглија
На 30 јуни 2010, сопственикот на компанијата за енергетски бригети во округот Алегани во северниот дел на Њујорк, Пол Цеглија поднел тужба против Закерберг барајќи 84% од сопственоста на Facebook и паричен надоместок. Според изјавата на Цеглија, на 28 април 2003, тој потпишал договор со Закерберг во кој со почетна членарина од 1000 долари, од 1 јануари 2004, по завршувањето на мрежната страница,  Цеглија имал право на 50 % од приходите на мрежната страница, како и на додатен 1% камата дневно при работењето. Тогаш Закерберг работел на други проекти, меѓу кои и на Facemash, претходникот на Facebook, но тој до 1 јануари 2004, не го пријавил името thefacebook.com. Управата на Facebook ја отфрлила тужбата како „сосема безначајна“. Претставникот на Facebook, Бери Шнит изјавил на новинар дека адвокатот на Цеглија безуспешно побарал спогодба надвор од судот. Во интервју за ABC World News, Закерберг изјавил дека никогаш не потпишал таков договор и дека бил убеден во тоа. Во тоа време, Закерберг работел за Цеглија како софтверски проектант на проектот „StreetFax“. Судијата Томас Браун издал забрана за финансиски префрлања поврзани со Facebook, додека не се донесе следната одлука. Како одговор на тоа, Facebook го префрлил случајот на федерален суд и побарале судската забрана на државата да биде поништена. Според Facebook, забраната немало да влијае на нивната работа, но им недостасувала правна основа.
Општествена мрежа
Филмот „Општествена мрежа“, кој се заснова на Закерберг и годините во кои е основан Facebook е издаден на 1 октомври 2010, со ѕвездата Џеси Ајзенберг во улога на Закерберг. Откако му било кажано на Закерберг за филмот, тој одговорил: „Единствено посакував, да не се сними филм за мене додека сум жив“. Исто така, откако сценариото за филмот било пуштено на Интернет и било очигледно дека филмот нема да го прикаже Закерберг во потполно добро светло, тој изјавил дека сакал да си создаде име на „добро момче“. „Општествена мрежа“ се заснова врз книгата „Случајни билионери“ на Бен Мецрих, која што издавачот некогаш ја опишал како „голема профитабилна забава“ наместо како „репортажа“. Сценаристот на филмот, Арон Соркин изјавил за списанието Њујорк: „Не сакам да бидам верен на вистината, сакам да има приказна“, додавајќи: „Што има толку посебно во тоа да се држиш само до вистината? Може ли таа да не биде присутна, а сепак да биде добро?“ Според сценариото на Соркин, Закерберг го создал Facebook за да го издигне својот углед, откако не успеал да влезе во некој од елитните клубови на Харвард. Сепак, Закерберг изјавил за „Њујоркер“ дека не бил заинтересиран за приклучување во клубовите.
Симулакрум
Симулакрум (simulacrum - „сличност“) — поим за копија која нема оригинал во стварноста, т.е. семиотички знак кој не означува ништо што навистина постои. Првично се користел за уметнички слики или споменици, особено со Бога. На крајот от 19 век овој збор доби и уште едно значење и тоа – слика без веродостојност и квалитет од оригиналот. Фолозофот Фредрик Џејмесон го предлага фотореализмот како пример за уметничкиот симулакрум, каде уметничката слика некогаш е создадена со копирање на фотографија што и самата е копија од оригиналот. Други уметнички форми кои се занимаваат со симулакрумот се Trompe l'oeil и поп арт, (кој е уметнички правец настанат во 60-тите години од 20-иот век, како современа уметност која корени наоѓа во дадаизмот и кубизмот. Во превод би значело популарна уметност, парафразирајќи ја сеприсутната култура од секојдевието, во облик на уметност,менувајќи ги границите на дотогаш небитното и баналното.) Италијанскиот неореализам и Францускиот нов бран (што најмногу се користи во изработката на филмовите).
Симулакрумот во филозофијата
Симулакрумот долго време е предмет на разговор помеѓу филозофите. Во неговиот софист (дијалог) Платон раскажува за два вида на правење на слики. Првиот вид е веродостојна репродукција – обид за успешно и прецизно да се копира оригиналот. Вториот вид е со искривување на вистината да се направи копија која ќе наличува на оригиналот. Тој даде пример за една скулптура која беше видно зголемена на врвот за луѓето да имаат можност за подобро да ја погледнат скулптурата. Доколку тие ја погледнат скулптурата од височина ќе приметат дека таа не е како што треба. Примерот од визуелните уметности на филозофите му служи како метафора и некои од нив се стремат да ја искриват вистината до тој степен што може да се примети само од правиот агол. Ниче споменува за концептот на симулакрумот (но не го користи терминот симулакрум) во „Самракот на идолите“, каде укажува дека најголем дел од филозофите, со игнорирање на доверливиот придонес на смислата и со избегнување на конструкцијата на јазикот, доаѓаат до изобличена копија на реалноста. Модернистичкиот француски социјален теоретичар Жан Бодријар пак кажува дека симулакрумот не е копија на реалноста, туку симулакрумот станува нова вистина – хиперреална. Платон зборуваше само за два вида на репродукција: веродостоен и со искривување на вистината, Бодријар зборува за четири: Бодријар пример за симулакрум го користи концептот на Господ. Концептот на Бодријар како и на Ниче симулакрумот го претставуваат како негативен, но има некои модернистички филозофи кои гледаат различно за истата тема како Жил Делузе, и укажува како симулакрумот е пат по кој прифатените (морални) идеали или „привилегирани позиции“ може да бидат „изменети“ или „предизвикани“. Делузе симулакрумот го дефинира како: Во тие системи каде различното се поврзува со различно со помош на самота различност. Што е најважно е дека во тие системи не можеме да сретнеме поранешен идентитет и меѓусебна сличност.
Вештачки почетоци
Симулакрумот најчесто се наоѓа во шпекулантската фантастика. Примери на симулакруми во смисла на вештачки, натприродни или научно создадени „живи“ суштества се среќаваат во делата на Овидиј – Галатеја (Galatea) (од античко-грчката збирка на дела Метаморфозис), „средновековниот камен џин“ од еврејскиот фолклор, суштеството „Франкенштајн“(Frankenstein) од истоимената книга на Мери Шели, „Пинокио“ на Карло Колоди, РУР (RUR) (од овој поим произлезе и зборот робот) на Карел Чапек и „Метрополис“(Metropolis) на Фриц Ланг. Исто така овде може да ги сместиме и несаканите илузии создадени од вонземен живот во делото „Соларис“(Solaris) на Станислав Лем.
Работата на Филип К. Дик
Филозофски ориентираниот американски писател на научна фантстика Филип К. Дик кој опседнато ги обработува темите на вештачки (нереални) животни средини, настани, артифакти, организми па дури и светови. Овие примери исто така содржат и некои вештачки луѓе и животни во неговите дела „Дали луѓето-роботи сонуваат за електрични овци?“( Do Androids Dream of Electric Sheep?), „Електричната мравка“(The Electric Ant) и „Ние можеме да те направиме“(We Can Build You), главниот јунак во „Електричната мравка“ и пореалистични, лажните антикварни ликови претставени во неговата „Човекот во високиот замок“ (The Man in the High Castle) (во која се исто така се раскажува за лажен свет и измислени суштества).Во умесно замислениот наслов на „Симулакрумот“ се раскажува за корумпирана влада која е предводена од претседател-симулакрум (по прецизно од човек-робот).
Симулакрумот и забавата
Симулакрумот за забава вклучува донесување на некои историски настани или некои копии на значајни настани, како што се Колонискиот Вилјамсбург и Ајфеловата Кула, исто така се наоѓа и во некои градби од фантастички или културни идеи, како што е Земјата на фантазии (Fantasyland) што се наоѓа во Магичното кралство на компанијата Волт Дизни. Некои од забавните паркови на Волт Дизни филозофите ги сметаат како највисоко ниво на забавувачки симулакрум, според Бодријар ништо не е копија на копија во Светскиот парк на Волт Дизни, „втората моќ на симулакрумот“. Во 1975 италијанскиот писател Умберто Еко ја даде својата поддршка на парковите на Дизни и рече „ние не уживаме само во совршената имитација, ние исто така уживаме во убедувањето дека имитацијата го достигна нејзиниот врв и после тоа реалноста секогаш ќе биде со помала вредност“. За некои ова претставува актуелна грижа. Истпитувајќи го влијанието на симулакрумот во парковите на Дизни, поточно шумскиот парк на Дизни, екологистката Џенифер Сајфер и антропологистот Ерик Хигс покажаа загриженост дека „границата помеѓу реалноста и фантазијата ќе стане толку тенка што фантазијата ќе има поголема морална вредност“. Умберто Еко исто така коментира за коментаторството во спортот, самиот спорт и спортот кој се гледа на телевизија. Прво, тука се спортистите кои учествуваат во спортот, потоа гледачите приближно го осеќаат тоа, потоа коментаторот кој глуми дека и тој учествува во спортот. Визуелниот артист Пол Мекарти создаде создаде тридименсионална монтажа која се заснова на филмот Пиратите од Карибите (Pirates of the Caribbean), и создаде и симулакрум за паркот, кои се наоѓаат во самата монтажа.
Карикатурата како симулакрум
Интересен пример за симулакрумот претставува карикатурата. Кога уметникот црта линија, кога ја црта толку прецизно за да наликува на вистинска личност, чкртаниците неможат лесно да се разберат од гледачот, но исто така и тие можат многу лесно да наликуваат на некој човек, а не на некој предмет. Сепак, карикатуристот ќе претера во некои одредени фацијални одлики многу поразлично од реалноста, и гледачот иако ќе има малку потешкотии сепак ќе ја препознае личноста, па дури и карикатурата многу да има избегано од реалните слични одлики на личноста.
Симулакрумот во иконографијата
Бир го користи терминот „симулакрум“ да ја означи формацијата на знак или иконска слика било да е иконографска или аниконографска во големото поле на уметноста Танка и во Тантричката будистичка иконографија. На пример, иконографско претставување на образување на облаците во танка има значење дека божеството ја заштитува светата планина што во нормалното општество може да се смета како симулакрум на едно „заштитничко небо“ на Аштамангала. Сваќањето на религиските слики во нормалниот живот претставува културно однесување и може да послужи за доказ на природена креативена духовна служба на искуството за ендемската животна средина во човечката психологија.
Едуард Бернштајн
Бернштајн ја започнува својата политичка кариера во 1872 година кога се зачленува во Социјалдемократската работничка партија, во партијата на т.н. ајзенаховци. Во 1875 година заедно со Август Бебел и Вилхелм Либкнехт го подготвува обединувањето со ласалијанскиот Општ германски работнички сојуз.
Во 1878 година е принуден да емигрира од Германија и заминува во Швајцарија. Во 1881 година станува уредник на весникот „Социјалдемократ“. Во тоа време почнува да соработува со Карл Кауцки и заедно со него ја преведува на германски Марксовата „Беда на филозофијата“.
Од 1896 до 1898 година објавува серија статии насловени „Проблемите на социјализмот“, во кои критички расправа околу доста важни марксистички поставки. Во 1899 година ги систематизира своите забелешки во книгата „Проблемите на социјализмот и задачите на социјалдемократијата“. Оваа книга предизвика бурни реакции во германската социјалдемократија при што доста нејзини водечки личности како Август Бебел, Карл Кауцки, Вилхелм Либкнехт и Роза Луксембург го осудија неговиот ревизионизам на марксистичката теорија и практика.
Во 1901 година му е дозволено да се врати во Германија и тој истата година се враќа во земјата по повеќе од 20 години прогонство. Следната година станува пратеник во Рајхстагот, функција која ќе ја врши до 1928 година. Се профилира како најистакната личност на десното, ревизионистичко крило на германската социјалдемократија. Во 1914 година гласа за воените кредити заедно со целата социјалдемократска фракција во Рајхстагот, но од јули 1915 година застанува против војната, а во 1917 е еден од основачите на Независната социјалдемократска партија на Германија.
По завршувањето на војната е заменик министер за финансии до февруари 1919 година. Сака да ги обедини Независната социјалдемократска партија и Социјалдемократската партија и во таа насока повторно се зачленува во Социјалдемократската партија, без при тоа да се откаже од членството во Независната социјалдемократска партија. Сепак, во Независната социјалдемократска партија овој негов потег не наидува на добар прием, по што е исклучен од партијата. До 1928 година е пратеник на Социјалдемократската партија во Рајхстагот, но неговите мислања сè помалку се слушаат. Во 1928 година се повлекува од политичкиот живот. Умира четири години подоцна.
NGC 1043
NGC 1043 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1043 се споменува и како CGCG 388-94.
Откривање
Објектот е откриен на 2 октомври 1886 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1043 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 15 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 1043 има привидни димензии од 0,9' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 40 м 46,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 1° 20' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 110°.
Лао-це
Лао-це (老子 — важна фигура во кинеската филозофија, чие историско постоење е под знак прашање. Кинеската традиција смета дека тој живеел во 6 век п.н.е., но многу модерни историчари тврдат дека тој можеби живеел приближно во 4 век п.н.е., за време на Стоте Школи на Мислата и Периодот на Завојувани Држави. На него му се припишува најважното таоистичко дело, Тао Те Чинг ((道德經)), и тој претставува популарно божество во таоизмот (една од трите најголеми модерни религии во Кина)
Почесното име на Лао-це е стариот мајстор. Во својата книга Тао Те Чинг тој говори за принципот тао (што е апсолутен владетел на светот и животот). Проповедал дека секоја активност треба да биде во склад со принципот тао ако сака да биде успешна. Тоа се однесува на животот во семејството и во државата. Говорел дека сѐ во светот вечно кружи помеѓу јин и јанг - двете фундаментални спротивности.
За него почетокот на светот е ништото. Меѓутоа, за него тоа не е празнина, туку неодредено нешто, што чека осуштествување. Неопходен е човечкиот ум за тоа да се одреди и да се размножи. Значи, само во првата фаза тао е ништо, како неподвижен, а подоцна тоа е принцип на неподвижно движење.
Име
Се смета дека презимето на Лао-це било Ли (李, пинјин: Lǐ), личното име Ер (耳, пинјин: Ěr, буквално уво), а прекарот Бо Јанг (伯阳, пинјин: Bó Yáng). Неговото посмртно име било Дан (聃, пинјин: Dān), па понекогаш се споменува и како Ли Дан (李 聃).
Името Лао-це е почесна титула, при што Лао (老, пинјин: Lǎo) значи стар, а це (子, пинјин: zǐ) се додава на презимето како знак на почит кон ценетите филозофи. Според тоа, титулата Лао-це слободно може да се преведе како стар учител.
Биогрфија
За Лао-це како историска личност нема многу доверливи податоци. Сè што се знае за неговиот живот е пренесено преку кинеската традиција и од неговата биографија во делото „Записи на историчарот“ (Шеѓи) од кинескиот историчар Сема Ќен, кое било пишувано од 109 до 91 г.п.н.е.
Според овие извори, Лао-це бил постар современик на Конфуциј. Роден е во префектурата Ку (苦, пинјин:  Kǔ) во државата Чу (楚, пинјин:  Chǔ) во денешната кинеска провинција Хунан. Според легендата, се родил седокос, поради тоа што претходно поминал осум (или дури и осумдесет) години во утробата на мајка си.
Работел како архивар во царската библиотека на династијата Џоу во Луојанг, тогашан престолнина на Кина. Според едно предание, кога ја напуштил државната служба, отишшол на воден бивол (зебуу) во државата Чин, а оттаму исчезнал во пустината. Стражарот на најзападната порта на државата Чин го замолил да го запише своето учење пред да замине во пустината Лао-це го послушал и така настанало делото Тао Те Чинг („Книфа за патот и доблеста“). Лао-це се смета дека делото го напишал за три дена, а отоа отишол во пустината по што за него ништо не се чуло.
Смрт
Нема доверливи информации за неговата смрт, освен тоа дека живеел сто и шеесет или двесте години.
Во Чуанг Це постои приказна за смртта на Лао-це. Кога Лао-це починал, неговиот пријател Чин Ши започнал да ги криткува сите оние кои ги оплакувале другите покојници, говорејќи им: „Тоа е кршење на начелата на природата и засилување на човечките чувства, заборавање на оној којшто го примивме. Тоа древните мудреци го нарекувале казна за нарушување на начелата на природата. Кога учителот дојде, тоа беше она што можеше да се роди. Кога тој си отиде, едноставно го следеше текот на природата. Оние кои се тивки во дадена прилика и го следат природниот тек, не може да се зафатат со тага или радост. Нив, девните мудреци ги сметале за божји луѓе кои се ослободувале од ропството.“
Тао Те Чинг
Лао-це, традиционално се смета за автор на делото Тао Те Чинг (道德经, пинјин: Dào Dé jīng; во буквален превод „Книга за патот и доблеста“), иако авторството на делото било спорно низ историјата. Книгата се смета за прво и најважно таоистичко дело, но некои сметаат дека таоизмот настанал со учењето на Чуанг-це.
Основниот принципн на таоизмот е надразумниот, квантитативно и квалитативно неопишливиот и неопфатливиот пат (Тао, 道, пинјин: Dào). Тој дури нема ни име, но од него произлегуваат сите работи кои имаат име.
Името што може да се именува, не е вечното име.
Именуваното е мајка на сè што постои.
Овие познати први стихови од „Тао Те Чинг“ тврдат дека Тао е неопислив, т.е. безимен, дека е зад сè, и го надминува говорот (именувањето). Преку изразот Тао се опишува состојбата на постоење пред времето и просторот, односно апстрактната космогонија. Оној, кој ги спознава законите на вселената е просветлен. Кој ги спознава законите на вселената и делата поврзани со нив, се вели дека манифестира просветлување.
Како најважни два закони за вселената се посочени, претворањето на две екстремни својства во едно во еден миг и дека за да се оствари некоја цел, потребно е да се започне со остварување на нејзината спротивност.
Сите работи настануваат од патот и од него „добиваат“ доблест (Те, 德, пинјин: Dé), која ги прави тоа што се. Природното и спонтано дејствување е следење на својата доблест без напор. Таквото дејствување се нарекува „ву веј“ (无为, букв. недејствување, поточно непретерано дејствување. Со тоа, човек треба своето работење да го ограничи на нужно и природно и едноставноста да биде раководно начело во животот. Сите зла на светот не потекнуваат од тоа што е премалку направено, туку поради тоа што премногу е направено.
Односите со Конфуциј
Во делото „Записи на историчарот“ од Сема Ќен опишана е средба меѓу Лао-це и Конфуциј.
Додека Лао-це работел како архивар во царската библиотека, Конфуциј се сретнал со него и обајцата разговарале за ритуалате на обожување на предците. Лао-це на Конфуциј му го рекол следното: „Коските на луѓето за коишто зброуваш, одамна прав се сторија и само нивните зборови остануваат. Ако времето е погодно за човекот, ќе биде успешен; ако не е, нема да биде. Успешниот трговец го сокрива своето богатство (од другите), а доблесниот и благороден човек се прави малку наудрен. Со тоа, би требало да се одрекнеш од својата гордост, своите желби, својата суета и своите посакувања. За тебе се бескорисни.“
По нивната средба, Конфуиј на учениците им рекол: „Знам како птиците летаат, како рибите пливаат и како животните трчаат. Но, она што трча може да биде фатено во замка, она што плива може да биде уловено со трскака, а она што лета може да биде соборено со стрела. А кој знае како змејовите јаваат на ветрите и се издигаат низ облаците до небото? Денес се сретнав со Лао-це и можам да го споредам само со змеј.“
Артур Мекдоналд
Артур Брус Мекдоналд (Arthur Bruce McDonald; р. 29 август 1943) — канадски астрофизичар, професор и директор на институтот „Неутринска опсерваторија Садбери“ (SNOLAB). Работи како шеф на катедрата по астрочестична физика на Краличиниот универзитет („Квинс“) во Кингстон, Онтарио.
Младост
Мекдоналд е роден во Сиднеј, Нова Шкотска Дипломирал физика на универзитетот „Далхаузи“ во 1964 г. а следната година таму и магистрирал. Докторирал на Калифорнискиот технолошки институт во САД.
Академска кариера
Од 1970 до 1982 г. Мекдоналд работел како истражувач во јадрената лабораторија „Чок Ривер“ северозападно од Отава. Потоа станал професор по физика на Принстонскиот универзитет (Њу Џерси, САД), каде се задржал сè до 1989 г., кога се префрлил да предава на Краличиниот универзитет во Нова Шкотска. Покрај профеесорството, Мекдоланд е на функцијата Шеф на универзитетските истражувања и членува во одборот на Институтот за теориска физика „Периметер“ во Вотерлу, Онтарио.
Истражувачка работа
Мекдоналд покажал особен интерес кон прашањето дали неутрината имаат маса. Постоењето на маса кај овие честички се опитно се претпоставува уште од крајот на 1960-тите години. Сепак, теоретските модели предвидуваат дека на Сонцето произведува огромен број на неутрони, но инструментите на Земјата постојано покажувале помал број од очекуваниот. Општоприфатеното образложение за ова е фактот што апаратурата е чувствителна само на електронски неутрина, но не и на мионски и тау-неутрина. Затоа, научниците претпоставувале дека неутрината што недостасуваат попатно се имаат изменето, или имаат осцилирано, во варијанта што направите не можат да ја „уловат“. Според законите на квантната механика, неутриното осцилира, тогаш тоа мора да има маса.
Во август 2001 г. Мекдоналд започнал со работа во Неутринската опсерваторија во Садбери (SNO), чиј откривач на честички е сместен во рудник под земја. Непосредните набљудувања укажале на тоа дека електронските неутрина од Сонцето навистина осцилирале во мионски и тау-неутрина. Наодите потоа се објавени во угледното научно списание Physical Review Letters (13 август 2001) и добиле големо внимание од научната јавност како наоди од исклучителна важност. Во 2007 г. Мекдоналд и Јоџи Тоцука за оваа работа биле наградени со медалот „Бенџамин Френклин“ за откритието дека на доволно долги растојанија, трите вида на неутрина се преобразуваат едно во друго и дека неутрината имаат маса. За истото откритие Мекдоналд, заедно со Такаки Каџита, ја добил Нобеловата награда за физика во 2015 г.
Катариненрит
Катариненрит — село и поранешна општина во округот Мансфелд-Зидхарц, во Саксонија-Анхалт, Германија. Од 1 јануари 2010, е дел од градот Алштет.
Јосиф (охридски архиепископ)
Јосиф  бил православен свештеник и охридски архиепископ во период во 1745 до 1751 година.
Црква (Марвинци)
Црква — археолошко наоѓалиште во валандовското село Марвинци. Претставува осамен наод од римското време. Недалеку од селската црква „Св. Петка“ се наоѓа мермерно торзо од машка војничка статуа, зачувана во висина од 1,5 м.
Travian
Travian (Травијан) — прелистувачка игра за чие издавање се погрижи германската компанија „Travian Games GmbH“, а за меѓународниот пазар се погрижи Gameforge AG. Виртуелниот свет се состои од сто до неколку илјади играчи, а дејствието се одвива во времето на Римското Царство.
Народи
Во текот на регистрацијата можете да изберете помеѓу три народи : тевтонци, римјани, гали. Секој народ има свои предности и недостатоци, како и различни типови на војска.
Села
Играчите почнуваат со едно село, со можност потоа да освојат или правење на ново. Во центарот на селото се наоѓаат војните и цивилните објекти, а околу истиот се наоѓаат ресурсните извори. За многу објекти постојат определени предуслови, како што се градење и/или подигање на некој објект на определено ниво. Секој играч започнува со село кое има 4 дрвосечи, рудници на глина, рудници на железо и 6 ниви.
Сојузи
Сојузи се здруженија на играчи поради меѓусебно тргување, помагање, одбрана и напад. За пристапување во одреден сојуз потребно е да бидите поканети и истата да ја прифатите во абасада, а доколку сакате да направите ваш сојуз, тогаш е потребно да имате амбасада на степен три. За поголем број на играчи во сојузот, треба амасадата што повеќе да се надоградува, а максимум е на степен 20 и тогаш во сојузот може да има 60 члена.
Победа
По околу 300 дена од почетокот на опслужувачот се појавува народот Натари. Натарите се најсилниот народ во играта и нив ги контролира компјутерот. Некои натарски села имаат градежни планови кои помагаат во правење на светското чудо. Играчот кој со херојот кога ќе го земе градежниот план, почнува со градење на светското чудо. Еден градежен план е доволен само за светско чудо на степен 50. За да продолжи градењето мора друг член на истиот сојуз да поседува уште еден градежен план. Играчот кој прв ќе го изгради светското чудо на степен 100, победува, а неговиот сојуз е освојувач на опслужувачот.
Војска
Основните единиц не се истражуваат, за разлика од останатите. Освен војска на играчи, постои и војска на природа. Тоа се разни животни.
Нини Холмквист
Нини Холмквист, родена на 24 јуни 1958 година во Лунд, а моментално живее во Сканија, Шведска, е преведувач и автор на фикција. Објавила два романи и две збирки раскази од 1995 година. Нејзиниот роман „Единица“, дистописки роман објавен во 2006 година и преведен од шведски на англиски јазик од Марлејн Деларги во 2009 година. Единицата доби критичко внимание и од главните литературни критичари и од аначитичарите во академските списанија.
Карлос Муњоз (фудбалер, роден 1961)
Тој претставувал пет клубови во неговата професионална кариера во неговата земја, главно Овиедо, преселувајќи се во Мексико во своите 30-ти години, каде што продолжи да постигнува голови со одлична стапка. Во текот на 11 сезони, тој собра вкупно 314 натпревари и 111 голови во Ла Лига.
Раните години
Карлос е роден во Убеда, Андалузија. На 7-годишна возраст, тој се преселил во Каталонија со своето семејство за работни цели, започнувајќи ја својата кариера во локални аматерски клубови и дебитирајќи го сениорскиот тим во Tercera División со CF Igualada.
Во 1981 година, Карлос се преселил во Кадиз за неговата воена служба, а потоа поминал една година надвор од фудбалот додека локалниот Кадиз ЦФ се обидел да го придобие, а Игуалада го негирала.
Клупска кариера
Во 1983 година, Карлос потпиша за ФК Барселона, продолжувајќи да се појавува речиси исклучиво за нејзините резерви за време на неговиот период - тој се натпреваруваше со првиот тим во Копа де ла Лига - и исто така беше последователно позајмен на Елче ЦФ, Херкулес ЦФ и Реал Мурсија, сите во Ла Лига. Во сезоната 1987-1988, сè уште во сопственост на Барселона, тој му се приклучил на Реал Овиедо во Сегунда Дивизион, со кого постигнал промоција (завршил четврти, но Реал Мадрид Кастиља не бил подобен) додека го освоил трофејот Пичичи.
Карлос последователно се вратил на Камп Ноу и, и покрај неговата желба да остане со Овиедо, бил продаден на Атлетико Мадрид каде никогаш не можел да се насели, бидејќи на главниот град му било забрането играчите како Балтазар и Маноло. Тој се вратил во Астуријците за следната кампања, постигнувајќи 133 натпреварувачки голови за нив; во седум сезони во првите редови, тој постигнал само еднаш едноцифрено и имаше 20 во 1993-1994 година.
Последователно, Карлос имал магија во странство со мексиканскиот Пуебла ФК, каде што продолжи да ја покажува својата способност за постигнување голови. Во натпревар од 12 октомври 1996 година против Текос УАГ, тој постигна четири пати во победата од 5–2. Тој целосно се повлече од фудбалот по неколку натпревари со друг клуб во земјата и регионот, Лобос БУАП, на 40-годишна возраст.
Меѓународна кариера
Карлос за шест месеци играл шест пати за репрезентацијата на Шпанија и постигна исто толку голови. Неговиот прв натпревар бил на 12 септември 1990 година на пријателскиот натпревар со Бразил во Хихон, и тој ја најде мрежата по десет минути во победата од 3-0.
По неговата ѕвездена кампања со Овиедо, Карлос бил занемарен од националниот шеф Хавиер Клементе за неговиот тим на Светското првенство во ФИФА 1994 година, иако тој бил најдобар национален стрелец. Двојката имаше судир додека биле во Атлетико Мадрид.
Почести
Индивидуален
Нави (филм)
Нави - македонски филм од 2006 година во режија на Миодраг Саурек.
Еугент Бушпепа
Еугент Бушпепа (албански: Eugent Bushpepa) (роден 2 јули 1984) е албански рок пејач и текстописец.
Кариера
Еугент Бушпепа започнал да пее на шестгодишна возраст. Во 2006 година почнал да работи како пејач на Top Channel (национална телевизија во Албанија). Тој ги има издадено следниве песни: "Maska e Madheshtise", "Enderr Reale", "Stine Dreqi", "Rebel pa Hije", "Udhetari" ,"Viktime" and "Ishull i Mallkuar". Тој ја освоил главната награда за најдобар машки вокал и најдобра рок награда на Top Fest (музички фестивал во Албанија). Еугент и неговата група поддржуваа многу познати светски изведувачи како Deep Purple и Duff McKagan. Исто така, има пеено и со Ron “Bumblefoot” Thal на Фестивалот на пивото во Корча. Во 2014 година ѝ се придружил на групата Darkology Band како вокалист на нивната турнеја. Со неа, настапил како поддршка на Overkill на нивната турнеја низ Европа наречена Kill Fest 2014. Бушпела ѓивее во Тирана и студира стоматологија.
Наводи
http://www.grande-rock.com/news/darkology-announces-new-line-tour-2014
Грејп (месечина)
Греип (месечина)  или Сатурн LI е природен сателит на Сатурн.
Греип има пречник од околу 6 километри и кружи околу Сатурн на просечно растојание од 18.066 Mm за 906.556 дена, со наклон од 172,7° кон еклиптиката (159,2° до екваторот на Сатурн), во ретроградно насока и со занесеност од 0,3735. Неговиот вртежен период е 12,75 часа.
Името е по Грејп, џин во нордиската митологија.
Француски Протекторат Тунис
Француски Протекторат Тунис (француски: Protectorat français de Tunisie, арапски: الحماية الفرنسية في تونس) — француска колонијална територија во федерацијата на Француска Северна Африка во периодот од 1881 до 1956 година. Земјата се наоѓала на територијата на денешеш Тунис.
Како посебна провинција била основана по започнувањето на распадот на Отоманското Царство. Во 1877 година Русија објавила војна на Отоманското Царство и по руската победа започнало прогласување на независност на неколку балкански земји и започнување на нови меѓународни разговори за иднината на провинциите во Северна Африка. Берлинскиот конгрес од 1878 година се свикал за решавање на отоманското прашање. Велика Британија, иако се спротивставила на целосно уништување на Отоманското Царство, й понудила на Франција контрола врз Тунис, а за возврат таа би го добила Кипар. Германија се согласила да дозволи француско владеење во Тунис. Италија, која имала економски интереси во Тунис, остро се спротивставила на планот, но не можела да ја наметне својата волја.
Француското присуство во Тунис дошло пет децении по окупацијата на соседниот Алжир, време кога Французите сè уште биле неискусни и не знаеле како ќе се развије колонијата. Пред пристигнувањето на Французите, Тунис започнал процес на современи реформи, но финансиски проблеми повторно биле најголем проблем. По нивната окупација, француската влада ги презела меѓународните обврски на Тунис. Французите започнале подобрувања во неколку области, вклучувајќи ги транспортот и инфраструктурата, индустријата, финансискиот систем, јавното здравство и администрацијата. Сепак, францускиот бизнис и нејзините граѓани биле фаворизирани. Нивното постоечко национално чувство било изразено преку печатот и основање на движење за независност пред Првата светска војна. Крајна цел била постигната во 1956 година.
NGC 2963
NGC 2963 — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2963 се споменува и како UGC 5222, MCG 12-10-3, MK 122, IRAS 09431+7311, CGCG 333-3, CGCG 332-65.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2963 е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13 m/лм2. NGC 2963 има привидни димензии од 1,2' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 47 м 49,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 72° 57' 52". Положбениот агол на објектот е во износ од 165°.
Други поделби
Проучување на NGC 2963 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 28155. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 8; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 4389. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 685.
Aнгел чувар
Ангел чувар — ангел одговорен за заштита и водење на поединец или група. Верувањето во ангели чувари датира од античко време. За развојот на идјата за ангелите чувари и нивната хиерархија во христијанството особено придонел Псевдо-Дионисиј Ареопагит во 5 век.
Прелистувачка игра
Прелистувачка игра (Browser game) — сметачка игра што се игра непосредно на прелистувач како (Mozilla Firefox, Google Chrome, Opera, Internet Explorer итн.
Aнгел чувар
Теологијата на ангелите и духовите чувари претрпела многу усогласувања од 4 век. Се верува, и на Исток и на Запад, дека ангелите чувари ја штитат секоја личност која Бог ќе им ја додели, а покрај тоа тие се залагаат кај Бога за благосостојбата на таа личност.
Прелистувачка игра
Пример за такви игри се ERepublik, E-sim, Grepolis и други.
Aнгел чувар
Католичката црква го слави празникот на светите ангели чувари на 2 октомври. Го вовел папата Павле V во 1608 година, на барање на царот Фердинанд II. А пак на барање на царот Леополд I, на крајот на истиот век, празникот бил проширен во сите земји под хабсбуршка власт. Во Општиот римски календар бил воведен од папата Климент X во 1670 година.
Прелистувачка игра
После 2010 година, игрите со прелистувачи напишани во други формати, покрај Flash, остануваат популарни, како што се HTML5, WebGL и WebAssembly. Најпознатите игри се Sliter.io, Agar.io.
Aнгел чувар
Потекло
Во античката грчка филозофија било вообичаено верувањето дека Бог испраќа дух чувар на секој човек. Истото се споменува во Платоновиот Фаедон, 108. Во доцниот јудаизам, според Лео Треп, се развило верувањето дека луѓето имаат претставник на небото, ангел чувар. Оваа идеја потекнува од зороастризмот.“ Верувањето дека ангелите можат да бидат помошници и посредници на луѓето се наоѓа во Книгата Јов 33 23-6 и во Даниил 10 13, каде што се чини дека ангелите биле им биле доделени и на некои држави. Пример за последниов навод е, „кнезот на кралството Персија“ се бори со Гаврил. Истиот ред наведува „Михаел, еден од првите кнезови, ми дојде на помош“. Михаел е еден од ретките ангели спомнати по име во Библијата. Во Новиот завет во Посланието на Јуда 19 пишува: „Кога архангел Михаил се расправаше со ѓаволот за телото на Мојсеј. . . Книгата Енох, дел од канонските записи на Етиопската православна црква, вели дека Бог „ќе постави стража од свети ангели над сите праведници“ (1 Ен                                                                                                                        100 5) за да ги чуваат на крајот на времето, додека грешниците ќе бидат уништени.