cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Земјоделско субвенционирање
Сиромаштија во земјите во развој
Влијанието на земјоделските субвенции во развиените земји врз земјоделците во земјите во развој и меѓународниот развој е добро документирано. Земјоделските субвенции можат да помогнат во намалувањето на цените во корист на потрошувачите, но исто така значи дека несубвенционираните земјоделци во земјите во развој имаат потешко време да се натпреваруваат на светскиот пазар ; и ефектите врз сиромаштијата се особено негативни кога се обезбедуваат субвенции за земјоделски култури исто така расте во земјите во развој бидејќи земјоделците од земјите во развој мора да се натпреваруваат директно со субвенционирани земјоделци од развиена земја, на пример во памук и шеќер. IFPRI проценил во 2003 година дека влијанието на субвенциите ги чини земјите во развој 24 милијарди долари изгубени приходи за земјоделско и агро-индустриско производство; и повеќе од 40 милијарди долари се раселени од нето извозот на земјоделството. Покрај тоа, истата студија покажала дека најмалку развиените земји имаат поголем процент на БДП зависен од земјоделството, околу 36,7%, со што може да бидат уште поранливи на ефектите од субвенциите. Се тврди дека субвенционираното земјоделство во развиениот свет е една од најголемите пречки за економски раст во земјите во развој; што има индиректно влијание врз намалувањето на приходите достапни за инвестирање во рурална инфраструктура како што се здравството, безбедно снабдување со вода и електрична енергија за руралните сиромашни. Вкупниот износ на субвенции што се насочува кон земјоделството во земјите на ОЕЦД далеку го надминува износот што земјите го даваат во развојната помош. Во случајот на Африка, се проценува дека зголемувањето од 1% на вкупниот извоз на земјоделски производи може да го подигне нејзиниот БДП за 70 милијарди долари, скоро пет пати повеќе отколку што се обезбедува регионот во вкупната странска помош.
Хаити е одличен пример за земја во развој негативно погодена од земјоделски субвенции во развиениот свет. Хаити е нација со капацитет за производство на ориз и своевремено била самостојна во исполнувањето на сопствените потреби. Во моментов, Хаити не произведува доволно за да го прехрани својот народ; 60 проценти од храната што се консумира во земјата се увезува. Следејќи ги советите за либерализација на нејзината економија со намалување на царините, домашно произведениот ориз бил раселен од поевтиниот субвенциониран ориз од САД. Организацијата за храна и земјоделство го опишува овој процес на либерализација како отстранување на бариерите за трговија и поедноставување на тарифите, што ги намалува трошоците за потрошувачите и ја унапредува ефикасноста кај производителите.
Отворањето на економијата на Хаити им овозможило на потрошувачите пристап до храна по пониска цена; дозволувајќи им на странските производители да се натпреваруваат за пазарот на Хаити ја намалиле цената на оризот. Сепак, за земјоделците од Хаити, без пристап до субвенции, надолниот притисок врз цените довел до пад на профитот. Субвенциите што ги добиле американските фармери за ориз, плус зголемената ефикасност, им оневозможило на нивните колеги од Хаити да се натпреваруваат. Според Оксфам и Меѓународниот монетарен фонд, тарифите за увоз паднале од 50 на три проценти во 1995 година и нацијата во моментов увезува 80 проценти од оризот што го конзумира. Министерството за земјоделство на САД забележува дека од 1980 година, производството на ориз на Хаити е во голема мера непроменето, додека потрошувачката од друга страна, е приближно осум пати поголема од истата година. Пропаднатите земјоделци кои произведувале ориз мигрирале од рурални во урбани области во потрага по алтернативни економски можности.
Алтернативи
Неолибералите тврдат дека сегашните субвенции ги нарушуваат стимулациите за глобалната трговија на земјоделски производи во кои другите земји можат да имаат компаративна предност. Дозволувањето на земјите да специјализираат за стоки во кои имаат компаративна предност, а потоа слободно да тргуваат преку границите, би ја зголемило глобалната благосостојба и ќе ги намалат цените на храната. Прекинувањето на директните плаќања на земјоделците и дерегулирањето на земјоделската индустрија ќе ги елиминираат неефикасностите и слабеењето на мртвата тежина создадени со интервенција на владата.
Сепак, други не се согласуваат, тврдејќи дека е потребна порадикална трансформација на земјоделството, водена од идејата дека еколошките промени во земјоделството не можат да се промовираат без споредливи промени во социјалната, политичката, културната и економската сцена што се во согласност и го одредуваат земјоделството.
Албертина Карлсон
Албертина Карлсон (12 јуни 1848-1930) — шведски зоолог. Често се нарекува првата Швеѓанка која извршила научни студии по зоологија.
Карлсон е родена во семејството на Тејлор А.П. Карлсон и А.М. Јонсон. Таа добила приватна школарина и се школувала во Högre lärarinneseminariet во Стокхолм 1865–68 година. Била вработена како учителка во Paulis elementarläroverk för flickor („Паули основно училиште за девојчиња“) во 1870–81 година и во Södermalms högre läroanstalt för flickor („Образовен институт за девојчиња во Седермалм“) во 1881–1907 година.
Од 1880 година па наваму, Карлсон студирала зоологија на Зоотомикалниот институт на Универзитетот во Стокхолм. Таа изработила околу 30 поголеми и помали научни трудови главно за областа на компаративната анатомија, кои биле објавени во шведски, германски и британски научни трудови. Таа особено се фокусирала на систематската положба и односот помеѓу различните видови цицачи. Во 1884 година, заедно со Кралската шведска академија на науките, ја добила наградата Flormanska priset за нејзиното дело на германски јазик Beiträge zur Kentniss der Anatomie der Schwimmvögel (1884). Таа била прогласена за почесен доктор на Универзитетот во Стокхолм во 1927 година.
NGC 2334
NGC 2334 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Еднорог, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 10 јануари 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2334 е од видот III3m. Видливиот сјај со голо око изнесува 7,2 m. NGC 2334 има само една позната привидна димензија, која изнесува 7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 6 м 49,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 10° 1' 43".
Брахиосаурус
Брахиосаурусот е истоимен род од семејството Брахиосауриди, кој вклучува неколку други слични сауроподи. Најпопуларните претстави на Брахиосаурус се засноваат на Жирафатитан, род на диносаурус на од формацијата Тендагуру во Танзанија. Жирафатитанот првично бил опишан од германскиот палеонтолог Вернер Јаненш во 1914 година како вид на Брахиосаурус, B. brancai, но се преселил во својот род во 2009 година. Три други видови на Брахиосаурус се именувани врз основа на фосили пронајдени во Африка и Европа; два веќе не се сметаат за валидни, а третиот станал посебен род, Лусотитан.
Примерок од холотип
Родот Брахиосаурус се заснова на делумен посткранијален скелет откриен во 1900 година во долината на реката Колорадо во близина на Фруита, Колорадо. Овој примерок, кој подоцна бил прогласен за холотип, потекнува од карпите на Бруши Басен, член на формацијата Морисон, од периодот на кимериџ, стар околу 154-153 милиони години. Откриен од американскиот палеонтолог Елмер Ригс и неговиот екипаж од музејот Филд Колумбијан (денес Филдски музеј на природна историја) во Чикаго, и во моментов е каталогизиран како FMNH P 25107.
Ригс и неговите колеги работеле во областа како резултат на поволната кореспонденција меѓу Ригс и Стентон Мерил Бредбери, стоматолог. Во пролетта на 1899 година, Ригс испратил писма до градоначалниците во западен Колорадо, во кои се распрашувал за можните патеки што водат од главната железница кон североистокот на Јута, каде се надевал дека ќе најде фосили на еоценски цицачи. На негово изненадување, тој бил информиран од страна на Бредбери, кои диносауруски коски биле собрани во близина на Grand Junction од 1885 година Ригс бил скептичен на ова тврдење, но неговиот претпоставен, геологот Оливер Камингс Фарингтон, бил многу желен да додаде голем скелет од сауропод за да ги надмине другите институции и ја убедил управата на музејот да инвестира петстотини долари во експедиција. Пристигнувајќи на 20 јуни 1900 година, тие заминале во логорот на напуштениот ранч. За време на патувањето, теренскиот асистент на Ригс, Харолд Вилијам Менке пронашол рамена коска на FMNH P 25107, на 4 јули, извикувајќи дека тоа е „најголемото нешто досега!“. Ригс му дал предност на ископувањето на Каменоломот 12, во кој се наоѓал поперспективниот скелет на Моросаурус. Откако го обезбедил тоа, на 26 јули тој се вратил во Каменоломот 13, кој наскоро се покажал како огромен, убедувајќи го збунетиот Ригс дека го открил најголемото копно животно досега. Локалитетот, Каменолом 13, се наоѓа на мал рид подоцна познат како Ригс Хил и денес е обележано со плакета. Повеќе фосили од Брахиосаурусот биле пријавени на Ригс Хил, но други наоди од фосили на ридот биле вандализирани. За време на ископувањето на примерокот, Ригс погрешно ја идентификувал бутната коска како деформирана поради неговата голема должина, и се сметало дека ова се потврдило кога била откриена еднакво големата, добро зачувана бутна коска од истиот скелет. Во 1904 година, Ригс забележал: „Да не беше невообичаената големина на ребрата пронајдени поврзани со него, примерокот ќе беше отфрлен како Апатосаур, премногу слабо зачуван за да има вредност“. Дури по подготовката на фосилниот материјал во лабораторијата, коската билапрепознаена како бутна коска. Ископувањето привлекло голем број посетители, одложувајќи ја работата и принудувајќи го Менке да ја чува локацијата за да спречи грабежи на коските. На 17 август, последната коска била облечена во гипс. По завршувањето на десетдневното патување во истражувањето, експедицијата се вратила во Grand Junction и ангажирала тим и вагон за да ги пренесе сите фосили до железничката станица, во текот на пет дена, спакувајќи ги во триесет и осум гајби со тежина од 5,700 килограми. На 10 септември, Ригс заминал за Чикаго со воз, пристигнувајќи на 15-ти истиот месец, а железничките компании им дозволиле на патниците да патуваат бесплатно, како гест за односи со јавноста.
Холотипниот скелет се состои од десна рамена коска, десен бедрен кош (коска на бутот), десна бедрена коска, десна коракоидна коска (коска на рамото), крсна коска, последните седум торакални пршлени и два пршлени на опашката, и неколку ребра. Ригс ја опишал коракоидната коска како од левата страна на телото, но потоа се покажало дека е десна коракоидна коска. Во моментот на откривање, долниот крај на рамената коска, долната страна на крсната коска, седалната коска и сочуваните опашливи пршлени биле изложени на воздухот и со тоа делумно биле оштетени од атмосферските влијанија. Пршлените биле само малку изместени од нивната првична анатомска положба; биле пронајдени со горните страни насочени надолу. Ребрата, рамената коска и коракоидната коска, сепак, биле раселени на левата страна од 'рбетниот столб, што укажува на преместување на истите преку водена струја. Ова дополнително го докажува изолираниот илиум на Диплодокус, кој очигледно се оддалечил од 'рбетниот столб, како и со промена на составот на околните карпи. Додека самиот примерок бил вграден во ситно-грануларна глина, што укажува на нискоенергетски услови за време на таложењето, тој бил отсечен на седмиот пршлен со дебел слој на многу погруби седименти составени од камчиња на неговата основа што укажува на таложење под посилни струи. Врз основа на овие докази, Ригс во 1904 година сугерирал дека исчезнатиот преден дел од скелетот бил измиен со водена струја, додека задниот дел бил веќе покриен со талог и така бил зачуван. Ригс објавил краток извештај за новото откритие во 1901 година, истакнувајќи ја невообичаената должина на рамената коска во споредба со бутната коска и екстремната вкупна големина и добиените пропорции слични на жирафа, како и помалиот развој на опашката, но не објавил име за новиот диносаурус. Во 1903 година, типскиот вид го именувал како Brachiosaurus altithorax. Ригс го добил името на родот од старогрчкото брахион / βραχίων што значи „рака“ и sauros / σαυρος што значи „гуштер“, бидејќи сфатил дека должината на рацете е невообичаена за сауропод. Специфичниот епитет бил избран заради невообичаено длабоката и широка празнина на градниот кош, од латинск ото altus „длабок“ и грчкото thorax/θώραξ, „гради, граден кош“. Латинското thorax потекнува од грчкиот јазил и станал вообичаена научна ознака за градите на телото. Насловите на написите на Ригс од 1901 и 1903 година нагласиле дека примерокот е „најголемиот познат диносаурус“. Ригс го следел своето објавување во 1903 година со подетален опис во монографијата во 1904 година.
Подготовката на холотипот започнала во есента 1900 година, кратко време откако бил собран од Ригс за музејот „Филд“. Најпрвин биле обработени елементите на екстремитетот. Во зимата 1904 година, лошо издржаните пршлени на грбот и колкот биле подготвени од Џејмс Б. Абот и Ц.Т. Клајн. Кога завршила подготовката на секоја коска, биле изложени во стаклена кутија во салата 35 на Палатата за ликовни уметности на Светската колумбиска изложба, првата локација на Музејот „Филд“. Сите коски во 1908 година биле монтирани во Музејот „Филд“, и денес каталогизиран како FMNH P25112 и идентификуван како Brontosaurus. Само 20% од скелетот бил обновен. Во 1993 година, исчезнатите коски биле извајани врз основа на материјалот од поврзаниот Brachiosaurus brancai (сега жирафатитан ) во Природнонаучниот музеј во Берлин. Овој пластичен скелет бил монтиран и, во 1994 година, бил изложен на северниот крај на Стенли Филд Хол, главната изложбена сала на сегашната зграда на музејот Филд. Вистинските коски на холотипот биле изложени во две големи стаклени куќишта на двата краја Моделот стоел сè до 1999 година, кога бил преместен на Меѓународниот аеродром О'Хере за да се ослободи простор за новостекнатиот скелет на Тираносаурусот Во исто време, Музејот Филд поставил втор скелет од пластика  (дизајниран за надворешна употреба) што бил изложен надвор од музејот на терасата во северозападен правец.
Доделен материјал
Понатамошните откритија на материјалот од Брахиосаурус во Северна Америка се невообичаени и се состојат од неколку коски. До денес, материјалот може недвосмислено да му се припише на родот кога се преклопува со холотипскиот материјал, а сите препораки на елементи од черепот, вратот, крајните екстремитети или стапала остануваат пробни. Како и да е, материјалот е опишан од Колорадо,  Оклахома, Јута,   и Вајоминг, и неопишан материјал бил споменат од неколку други страници.
Во 1883 година, фармерот Маршал Паркер Фелч, собирач на фосили за американскиот палеонтолог Отниел Чарлс Марш, пријавил откривање на череп на сауропод во каменоломот Фелч 1, во близина на Гарден парк, Колорадо. Черепот бил пронајден во жолтеникав бел песочник, заедно со вратниот пршлен кој бил долг 1 метар и кој бил уништен при обид да се собере. Черепот бил каталогизиран како ЈПМ 1986 и бил испратен во Музејот на природната историја на Пибоди. Черепот на каменоломот Фелч се состои од горна вилица, десниот посторбитал, дел од левата горна вилица, левиот сквамозал. Повеќето примероци собрани од Фелч биле испратени до Националниот музеј на природна историја во 1899 година по смртта на Марш, вклучувајќи го и черепот, кој потоа бил каталогизиран како USNM 5730. Во 1975 година, американските палеонтолози Џек Мекинтош и Дејвид Берман го истражувале историското прашање дали Марш му доделил неправилен череп на Бронтосаурус (во тоа време се сметал за помлад синоним на Апатосаурус) и откриле дека черепот на каменоломот Фелч е „на општ вид Камарасаурус “, притоа сугерирајќи дека пршленот пронајден во негова близина му припаѓал на Брахиосаурус. Тие заклучиле дека доколку Марш не го доделил произволно черепот на каменоломот Фелч и друг череп сличен на Камарасаурус на Бронтосаурус, ќе било признаено дека вистинскиот череп на Бронтосаурус и Апатосаурус бил посличен на оној на Диплодокус. Мекинтош подоцна привремено го доделил черепот на каменоломот Фелч како припадник на Брахиосаурус и ги повикал на американските палеонтолози Кенет Карпентер и Вирџинија Тидвел да го опишат. Тие го донеле черепот во Дунарскиот музеј за природна историја, каде што понатаму го подготвиле и направиле реконструкција на истиот врз основа на одделни коски, споредувајќи ги со черепите на Жирафатитан и Камарасаурус кои делувале како основа за исчезнатите коски.
Во 2012 година, Хозе Карбалидо и неговите колеги пријавиле скоро целосен скелет на малолетен диносаурус со приближно 2 метри должина. Овој примерок, со прекар „Тони“ и каталогизиран како SMA 0009, произлегува од Морисоновата формација во северо-централниот дел на Вајоминг. Иако првично се сметало дека припаѓа на диплодоцид, подоцна бил реинтерпретиран како брахиосаурид, веројатно припаѓајќи на B. altithorax. Во 2018 година, најголемата нога од сауропод некогаш пронајдена била пријавена од Блек Хилс од округот Вестон, Вајоминг. Фемурот не е зачуван, но споредбите сугерираат дека тој бил околу 2% подолг од оној на холотипот на B. altithorax. Иако можеби му припаѓале на Брахиосаурус, авторите претпазливо го класифицирале како неопределен брахиосаурид.
Brachiosaurus brancai и Brachiosaurus fraasi
Помеѓу 1909 и 1912 година, голема палеонтолошка експедициа во Германска Источна Африка откопала значителен број на брахиосауриди во формацијата Тендагуру. Во 1914 година, германскиот палеонтолог Вернер Јаненш ги навел разликите и заедничките работи меѓу овие фосили и B. altithorax, заклучувајќи дека тие можат да бидат наведени во родот Брахиосаурус. Од овој материјал, Јаненш именувал два вида: Brachiosaurus brancai за поголемиот и поцелосен таксон и Brachiosaurus fraasi за помалите и послабо познати видови. Во уште три публикации во 1929 година, 1950 и 1961 година, Јаненш подетално ги споредил видовите, набројувајќи тринаесет заеднички ликови помеѓу Brachiosaurus brancai (за кои сега сметал дека ги вклучува B. fraasi ) и B. altithorax. Тејлор, во 2009 година, сметал дека само четири од овие карактери се валидни; шест се однесуваат на групи поинклузивни од брахиосауридите, а останатите се или тешко да се проценат или се однесуваат на материјал што не е Брахиосаурус.
Имало обилен материјал за B. brancai во колекциите на Берлинскиот музеј, од кои некои биле уништени за време на Втората светска војна. Друг материјал бил пренесен во други институции низ Германија, од кои некои биле уништени. Дополнителен материјал бил собран од експедицијата во Тендагуру во Британскиот музеј на природна историја, вклучувајќи скоро целосен скелет (BMNH R5937) собран од FWH Migeod во 1930 година. За овој примерок денес се верува дека претставува нов вид, во очекување да му биде доделено име.
Јаненш го базирал својот опис на B. brancai на „Скелет С“ од Тендагуру, но подоцна сфатил дека во него има две делумни единки: S I и S II. Најпрво не ги назначил како серијал за синтипи, но во 1935 година го направил. SI (моментално MB. R.2180) на лекотип. Тејлор во 2009 година, несвесен за оваа акција, го предложи поголемиот и поцелосен S. II (MB) Р.2181) како лекотип. Тој вклучува, меѓу другите коски, неколку грбни прешлени, лева скапула, и каракоид, и sternals (breastbones), и humeri, ulnae и полупречници (долниот коски рака), десната рака, делумно левата рака, и градна коска и десна бутна коска, тибија и фибула. Подоцна во 2011 година, Тејлор сфатил дека Јаненш го означил помалиот скелет SI како лекототип во 1935 година. Во 1988 година, Грегори Пол објавил нова реконструкција на скелетот на B. brancai, истакнувајќи ги разликите во пропорцијата помеѓу него и B. altithorax. Главната меѓу нив разлика била во начинот на кој се разликуваат пршлените на трупот: тие се прилично униформни по должина во африканскиот материјал, но многу се разликуваат кај B. altithorax. Пол верува дека ногата и појасните елементи на двата видови се многу слични, и затоа предложил да не се разделени на родови, туку само на подрод, како Brachiosaurus (Brachiosaurus) altithorax и Brachiosaurus (Giraffatitan) brancai. Жирафотитанот бил подигнат на ниво на пол од страна на Олшевски во 1991 година, главно поради варијациите на пршлените. Помеѓу 1991 и 2009 година, другите истражувачи речиси не го игнорирале името Жирафатитан.
Brachiosaurus atalaiensis
Во 1947 година, на Аталаја во Португалија, остатоци од брахиосауриди биле пронајдени во слоеви кои потекнуваат од периодот на Титон. Алберт-Феликс де Лапарент и Збишевски ги именувале како вид Brachiosaurus atalaiensis во 1957 година. Неговото именување како Брахиосаурус било дадено под сомнеж изданието на Диносаурија во 2004 година од Пол Упчурч, Барет и Питер Додсон, кои го навеле како сè уште неименуван род на брахиосауриди. Непосредно пред објавувањето на книгата во 2004 година, овој вид бил поставен во свој род Лусотитан од Мигел Антунес и Октавио Матеус во 2003 година Де Лапарент и Збишевски опишале низа остатоци, но не назначиле примерок од типот. Антунес и Матеус избрале делумен посткранијален скелет ( МИГМ) 4978, 4798, 4801–4810, 4938, 4944, 4950, 4952, 4958, 4964–4966, 4981–4982, 4985, 8807, 8793–87934) како лекотип; овој примерок вклучува дваесет и осум пршлени, шеврони, ребра, можно сечило на рамото, рамена коска, коски на подлактицата, делумна лева карлица, коски на потколеницата и дел од десниот глужд.
Brachiosaurus nougaredi
Во 1958 година, францускиот геолог Ф. Нугарде објавил дека открил фрагментарни остатоци од брахиосауриди во источен Алжир, во пустината Сахара. Врз основа на овие податоци, Алберт-Феликс де Лапарент го опишал и именувал видот Brachiosaurus nougaredi во 1960 година. Тој посочил дека материјалот кој бил откриен потекнува од доцната јура-. Тој ги доделил карпите на оваа возраст делумно поради претпоставеното присуство на Брахиосаурус.
Типот на материјал преместен во Париз се состоел од крсна коска и некои од левите метакарпални коски и фаланги. Пронајдени на местото на откритието, но не собрани, имале делумни коски на левата подлактица, коски на рачен зглоб, и фрагменти што може да потекнуваат од метатарсусот.
''"B." nougaredi'' во 2004 година се сметал дека претставува посебен, неименуван род на брахиосауриди но анализата од 2013 година на Филип Д. Манион и неговите колеги открила дека остатоците можеби припаѓаат на повеќе од еден вид, бидејќи биле собрани на одделни места. Метакарпалните коски се заклучило дека припаѓаат на некои неопределени Макронаури. Крсната коска била пријавена за изгубена во 2013 година. Зачувани се само четири од пет пршлени на крсната коска. Вкупната оригинална должина се проценува на 1,3 метри, во споредба со 0,91 метри кај B. altithorax. Ова би го направил поголем од кој било друг сауропод некогаш пронајден, освен оние на Аргентиносаурус и Апатосаурус.
Опис
Повеќето проценки за големината на Brachiosaurus altithorax се засновани големината на Жирафатитан (порано познаткако B. brancai), кој е познат од многу покомплетен материјал од Brachiosaurus. Двата вида се најголемите брахиосауриди од кои се откриени релативно обемни остатоци. Постои уште еден елемент на неизвесност за северноамериканскиот MB.R.2181бидејќи холотипот и најцелосниот примерок се чини дека претставува малолетник, коска на рамениот појас што претставува дел од рамениот зглоб, и плешка. Со текот на годините, масата на B. altithorax се проценува на 35 метрички тони, 28,3 метрички тони, 43,9 метрички тони, 28,7 метрички тони, 56,3 метрички тони, и 58 метрички тони. Должината на Брахиосаурус е проценета на 20–21 меттри и 18 метри,  и неговата висина на 9,4 метри и 12–13 метри
Додека коските на екстремитетите од најкомплетниот скелет на Жирафатитан (MB.R.2181) биле многу слични по големина со примероците од типот Брахиосаурус, првиот бил нешто полесен од примерокот Брахиосаурус со оглед на неговите пропорционални разлики. Во студиите, вклучувајќи проценки за двата рода, Жирафатитан се проценува на 31,5 метрички тони, 23,3 метрички тони, и 34 метрички тони. Како и со главниот примерок на Брахиосаурус, примерокот на Жирафатитан најверојатно не ја одразува максималната големина на родот, бидејќи фибулата (примерок HM XV2) е 13% подолга од онаа на MB. Р.2181.
Општа градба
Како и сите сауроподни диносауруси, Брахиосаурусот имал мал череп, долг врат, големо елипсовидно тело, долга, мускулеста опашка и тенки екстремитети. Големи воздушни вреќички поврзани со белодробниот систем биле присутни во вратот и трупот, приклучени со пршлените и ребрата со ресорпција на коските, што значително ја намалува вкупната густина на телото. Вратот не е зачуван во примерокот на холотипот, но бил многу долг дури и според стандардите на сауропод со тесно поврзаниот Жирафатитан, кој се состои од тринаесет издолжени вратни пршлени. Вратот имал форма на латинската буква S, со долниот и горниот дел свиткани и исправен среден пресек. Брахиосаурусот најверојатно ги споделувал исто како и со Жирафатитанот, многу издолжените ребра на вратот, кои течеле по долната страна на вратот, преклопувајќи неколку претходни пршлени. Тие биле прицврстени на мускулите на вратот на нивните краеви, дозволувајќи им на овие мускули да работат со дистални делови на вратот, додека тие се наоѓаат поблиску до трупот, олеснувајќи ги дисталните делови на вратот.
NGC 4559
NGC 4559 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Брахиосаурус
Општа градба
Брахиосаурусот и Жирафатитанот веројатно имале мала рамена грпка помеѓу третиот и петтиот граден пршлен. Градниот кош бил длабок во споредба со другите сауроподи. Иако рамената коска (надлактицата) и бедрената коска (бутната коска) биле приближно еднакви по должина, целиот предни екстремитет би бил подолг од задниот екстремитет, што може да се заклучи од издолжената подлактица и метакарпусот на другите брахиосауриди. Целокупната градба на Брахиосаурусот наликува на жирафа повеќе од кое било друго живо животно. Спротивно на тоа, повеќето други сауроподи имале пократок преден дел од задникот; предниот екстремитет е особено краток кај современите Диплодокоиди.
NGC 4559
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4559 се споменува и како UGC 7766, MCG 5-30-30, CGCG 159-24, IRAS 12334+2814.
Брахиосаурус
Општа градба
Брахиосаурусот се разликувал во своите пропорции на телото од тесно поврзаниот Жирафатитан. Стеблото било околу 25-30% подолго, што резултирало да 'рбетниот столб биде подолг од рамената коска. Откриен е само еден комплетен пршлен на опашката, но неговата голема висина сугерира дека опашката била поголема отколку кај Жирафатитанот. Овој пршлен имал многу поголема површина за приврзување на лигаментите поради проширениот нервен 'рбет, што укажува на тоа дека опашката е исто така подолга отколку кај Жирафотитанот, веројатно за 20-25%. Во 1988 година, палеонтологот Грегори С. Пол сугерирал дека вратот на Брахиосаурусот е пократок од оној на Жирафатитан, но во 2009 година, палеонтологот Мајк П. Тејлор истакнал дека два вратни пршлени кои најверојатно припаѓаат на Брахиосаурус имаат идентични размери. За разлика од Жирафатитан и другите сауроподи, кои имале вертикално ориентирани предни екстремитети, се чини дека рацете на Брахиосаурусот биле малку развлечени на рамените зглобови, што е наведено од страна на ориентацијата на зглобните површини на коракоидите. Рамената коска била помалку витка за разлика од онаа на Жирафатитан, додека бутната коска имала слични пропорции. Ова може да укаже на тоа дека предните екстремитети на Брахиосаурусот поддржувале поголем дел од телесната тежина отколку што е случајот со Жирафатитан.
NGC 4559
Откривање
Телото е откриено на 11 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Брахиосаурус
Посткранијален скелет
Иако 'рбетниот столб е нецелосно познат, задниот дел на Брахиосаурусот најверојатно сочинува дванаесет грбни пршлени. Ова може да се заклучи од целосниот грбен ‘рбетен столб зачуван во неименуван примерок од брахиосауридот со ознаки R5937. Пршлените на предниот дел биле малку повисоки, но многу подолги од оние на задниот дел. Долниот дел на пршлените биле повеќе издолжени и грубо кружни во пресек, додека оние на Жирафатитан биле пошироки наместо повисоки. Форамината (мали отвори) на страните на центарот, била поголема отколку Жирафотитанот.
Воздушните вреќи не само што ги напаѓале пршлените, туку и ребрата. Во Брахиосаурусот, воздушните вреќи навлегувале низ мал отвор на предната страна на ребрата, додека кај жирафатитанот имало отвори и од предната и од задната страна на туберкулумот, коскена проекција артикулирана со дијапофизите на пршлените. Пол, во 1988 година, изјавил дека ребрата на Брахиосаурус се подолги отколку кај Жирафатитанот. Крсната коска се состоела од пет пршлени. Како и кај Жирафатитанот, крсната коска била пропорционално широка и се одликувала со многу кратки нервни боцки. Лошото зачувување на материјал од крсната коска кај Жирафатитанот исклучува детални споредби помеѓу двата вида. Од опашката, само вториот пршлен е добро зачуван.
NGC 4559
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 35 м 57,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +27° 57' 35". Положбениот агол на објектот е во износ од 150°.
Други поделби
Проучување на NGC 4559 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 42002. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 149; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1992. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 64.
Брахиосаурус
Посткранијален скелет
Како и кај Жирафатитанот, овој пршлен бил малку амфикозен (вдлабнет на двата краја), немал отвори на страните и имал краток нервен 'рбет кој бил правоаголен и навален наназад. За разлика од вториот пршлен на Жирафатитанот, оној на Брахиосаурусот имал пропорционално повисок нервен лак, што го прави пршлениот околу 30% повисок. Нервниот 'рбет се проширувал кон врвот до приближно трипати помала од неговата минимална ширина, но не се забележува проширување кај Жирафатитанот. Нервниот рбетен столб исто така бил склонет наназад за околу 30 °, повеќе отколку кај Жирафатитанот (20 °).. Коракоидната коска била полукружна. Разликите од Жирафатитанот се поврзани со неговата форма во страничен поглед. Артикуларната површина што претставува дел од рамениот зглоб била подебела и насочена повеќе настрана отколку кај Жирафатитанот и другите сауроподи. Бутната коска, како што е зачувана, имала 204 сантиметри должина, иако дел од нејзиниот долен крај бил изгубен поради ерозија; нејзината оригинална должина се проценува на 216 сантиметри. Оваа коска била потенка кај Брахиосаурусот отколку во повеќето други сауроподи, со само 28,5 сантиметри ширина во најтесниот дел.
Класификација
Ригс, во неговиот прелиминарен опис на сè уште не подготвениот примерок на холотип од 1903 година, сметал дека Брахиосаурус е очигледен член на Сауропода. За да се утврди валидноста на родот, тој ја споредил со претходно именуваните родови Камарасаурус, Апатосаурус, Атлантосаурус и Амфикоелин. Поради несигурните односи на овие родови, малку можело да се каже за односите на самиот Брахиосаурус. Во 1904 година, Ригс подетално го опишал холотипот на Брахиосаурус, особено пршлените. Тој признал дека првично претпоставувал близок афинитет со Камарасаурус, но потоа одлучил дека Брахиосаурусот е поблизок со Хаплокантосаурус. И двата рода имале една линија на нервни боцки на грбот и имале широки колкови. Ригс сметал дека разликите од другите таксони се доволно значајни за да се именува засебно семејство, Брахиосауроиди, од кое Брахиосаурусот е истоимен род. Според Ригс, Хаплокантосаурус бил попримитивниот род на семејството, додека Брахиосаурусот бил специјализирана форма.
Кога ги опишал Brachiosaurus brancai и B. fraasi во 1914 година, Јаненш забележал дека уникатното издолжување на рамената коска го делат сите три вида Brachiosaurus, како и британскиот палеросаурус. Јаненш заклучил дека четирите родови мора да биле тесно поврзани едни со други, и во 1929 година ги доделил на потсемејството брахиосауриди во семејството Bothrosauropodidae.
Во текот на XX век, неколку сауроподи биле доделени на Брахиосауридите, вклучувајќи ги Астродон, Ботриоспондилус, Пелоросаурус, Плеурокоелус и Ултрасаурос. Овие задачи често биле засновани на широки сличности отколку на недвосмислени синапоморфии, споделени нови одлики и повеќето од овие родови во моментов се сметаат за сомнителни. Во 1969 година, во студија на Р.Ф. Кингем, B. altithorax, "B." brancai и "B." atalaiensis, заедно со многу видови кои сега им се доделени на други родови, биле ставени во родот Астродон, создавајќи Astrodon altithorax. Ставовите на Кингем за таксономијата на брахиосауридот не биле прифатени од многу други автори. Од 90-тите години на минатиот век, компјутерските засновани кладистички анализи овозможуваат постулирање на детални хипотези за односите помеѓу видовите, со пресметување на оние дрвја за кои се потребни најмалку еволутивни промени и затоа најверојатно ќе бидат точни. Ваквите кладистички анализи довеле до сомнеж во валидноста на брахиосауридите. Во 1993 година, Леонардо Салгадо сугерирал дека тие се неприродна група во која биле комбинирани сите видови неповрзани сауроподи. Во 1997 година, тој објавил анализа во која видовите што традиционално се сметале за брахиосауриди се последователни подножја на стеблото на поголема групација, Титаносауриформите, а не како посебна гранка. Оваа студија исто така истакнала дека B. altithorax и B. brancai  немале синапоморфија, така што нема докази да се претпостави дека се особено тесно поврзани. Кладограм на Брахиосауридите:
Кладистичките анализи, исто така, им овозможуваат на научниците да утврдат кои нови одлики се заеднички за членовите на една група, нивните синапоморфии. Според студијата од 2009 година на Тејлор, B. altithorax ја дели со другите брахиосауриди класичната одлика на тоа да има коска на надлактицата што е најмалку скоро подолга од бутната коска (однос на должината на хумерусот до должината на бедрената коска од најмалку 0,9). Друг заеднички лик е многу зарамнетото вратило на бедрената коска, нејзината попречна ширина е најмалку 1,85 пати поголема од ширината измерена од напред до назад.
Навики
Во текот на 19 и почетокот на 20 век се верувало дека сауроподите како Брахиосаурусот билеб премногу масивни за да ја издржат сопствената тежина на суво, и наместо тоа, живееле делумно потопени во вода. Ригс, потврдувајќи ги истражувањата на Џон Бел Хачер, прв ја бранел тезата дека повеќето сауроподи се целосно копнени животни, и тоа го искажал во неговиот извештај за Брахиосауруспт во 1904 година, истакнувајќи дека нивните шупливи пршлени немаат аналог на живи водни или полуакватични животни и нивните долги екстремитети а компактните стапала означуваат дека се специјализирани за копнено движење. Брахиосаурусот би бил подобро прилагоден од другите сауроподи на целосно копнен начин на живот главно поради тенките екстремитети, високите гради, широките колкови, високата бедрена коска и кратката опашка. Телото било погодно само за движење на четири нозе на копно. Иако идеите на Ригс постепено биле заборавени во текот на првата половина на 20 век, поимот сауроподи како копнени животни добил поддршка од 1950-тите и денес е универзално прифатен меѓу палеонтолозите. Во 1990 година, палеонтологот Стивен Черкас изјавил дека Брахиосаурусот можел да влезе во вода повремено за да се олади ( терморегулира ). Тековната дебата се врти околу држењето на вратот на брахиосауридите, со проценки кои се движат од скоро вертикална до хоризонтална ориентација. Идејата за скоро вертикални пози во сауроподите била популарна сè до 1999 година, кога Стивенс и Париш започнале да тврсат дека вратот на сауроподот не е доволно флексибилен за да се одржи во исправена, заоблена поза во форма на латинската буква S, и наместо тоа се држел хоризонтално. Одразувајќи го ова истражување, различни весници објавувале свои приказни во кои се критикува ставот дека Брахиосаурусот имал врат нагоре и закривен. Музејските палеонтолози Оливие Рипел и Кристофер Брочу го бранеле држењето на телото во 1999 година, забележувајќи ги долгите предни екстремитети и наклонетиот 'рбет нагоре. Тие исто така изјавиле дека најразвиените нервни боцки за прицврстување на мускулите, поставени во регионот на рамениот појас, би дозволиле вратот да може да се подигне и да има став налик на жирафа. Понатаму, за таквата поза би требало помалку енергија од спуштањето на нејзиниот врат, а интервертебралните дискови не би биле во можност да се спротивстават на притисокот предизвикан од спуштената глава подолго време. Некои неодамнешни студии исто така се залагале за насочен врат нагоре. Кристијан (2007) проценил дека средниот дел на вратот кај Жирафотитанот е наклонет за 60-70 степени; хоризонталното држење на телото може да се одржи единствено за кратки временски периоди.
Со главите кренати над срцето, брахиосауридите би имале стресни кардиоваскуларни системи. Се проценува дека срцето на Брахиосаурусот би морало да испумпува двојно поголем крвен притисок од оној на жирафата за да стигне до мозокот, а веројатно тежела 400 килогарми. Растојанието помеѓу главата и срцето би било намалено со искривување на вратот за повеќе од 2 метри во споредба со тотално вертикално држење на телото. Вратот, исто така, би можело да е спуштен при движење за 20 степени. При проучувањето на внатрешното уво на Жирафатитан, Гунга и Кирш (2001) заклучиле дека брахиосауридите гои преместувале вратот во странични насоки почесто отколку во грбната-вентрална насока додека се хранеле.
Исхрана
Се смета дека Брахиосаурусот се хранел од високо, со зеленило многу над земјата. Дури и ако не го држел вратот близу до вертикалата, и наместо тоа имал помалку наклонет врат, неговата висина на главата сепак би можлае да беше над 9 m над земјата. Веројатно се хранел најмногу со зеленило во висина од 5 метри. Ова не ја исклучува можноста да се хранило и пократко на моменти, од 3 до 5 метри Неговата диета веројатно се состоела од гинкоси, четинари, папрати од дрвја и големи цикади, а внесот се проценува на 200 до 400 килограми растителна материја дневно, според студија од 2007 година. Хранењето на брахиосауридите вклучувало едноставно движење на вилицата нагоре и надолу. Како и кај другите сауроподи, животните ја проголтувале растителната материја без понатамошна орална обработка и ќе се потпреле на ферментација на задниот дел од цревата за преработка на храна. Бидејќи забите не биле во облик на лажица како кај претходните сауроподи, туку од компресиран конусен тип, залакот бил мошне прецизен. Таквите заби се оптимизирани за неселективно жвакање, и релативно широките вилици можат да соберат големи количини на растителен материјал. Дури и ако на Брахиосаурусот од четириесет тони би му било потребно половина тон сточна храна, неговите потреби во исхраната можеле да бидат задоволени со нормално дејство на сеќење на храната. Доколку се хранел шеснаесет часа дневно, тој правел едно до шест гризнувања во минута, а дневниот внес на храна би изнесувал приближно 1,5% од неговата телесна маса, што може да се спореди со современиот слон.
Бидејќи Брахиосаурус го споделувал своето живеалиште со многу други видови на сауроподи, неговата специјализација за хранење на поголеми височини била дел од системот за поделба на храната со различните таксони избегнувајќи директна конкуренција едни со други. Типично дрво со храна можеби личело на Sequoiadendron. Фактот дека таквите високи четинари биле релативно ретки на Морисон, може да објасни зошто Брахиосаурусот бил многу поредок во својот екосистем отколку поврзаниот Жирафатитан, кој се чини дека бил еден од најраспространетите сауроподи во Тендагуру. Брахиосаурусот, со пократки раце и долни раменици, не бил толку прилагоден за барање храна во споредба на Жирафатитанот.
Се претпоставува дека Брахиосаурусот можле да се врати на задните нозе за да се храни, користејќи ја опашката за дополнителна потпора на земјата. Деталната анализа заснована на физичко моделирање на способностите за одгледување на сауроподи од Хајнрих Малисон покажала дека иако многу сауроподи можеле да застануваат, невообичаениот облик на телото и должината на екстремитетот на брахиосауридите ги правило исклучително недоволно погодни за оваа положба. Напредната положба на нејзиниот центар на маса би довела до проблеми со стабилноста и барала неразумно големи сили во колковите за да се добие исправено држење на телото. Брахиосаурусот, исто така, добивал само 33% поголема висина при хранењето, во споредба со другите сауроподи, за кои при достигнувањето на храната би можело да биде тројно зголемено. Двоножниот став можеби бил усвоен од Брахиосаурусот во исклучителни ситуации, како борби за машка доминација.
Подвижноста на вратот на Брахиосаурусот надолу би му дозволило да достигне отворена вода на ниво на нозете, додека стои исправено. Современите жирафи ги шират предните екстремитети за да ја спуштат устата во релативно хоризонтална положба, за полесно да ја зафатат водата. Малку е веројатно дека Брахиосаурусот можел да достигне стабилно држење на овој начин, принудувајќи го животното да ја испружи устата скоро вертикално кон површината на езерото или потокот. Ова би ги потопило неговите ноздри доколку се наоѓале на врвот на истата, како што претпоставува Витмер. Затоа Халет и Ведел во 2016 година го отфрлиле неговото толкување и сугерирале дека тие всушност биле поставени на врвот на главата, над коските на ноздрите, како што традиционално се смета. Ноздрите можеби ја развиле својата повлечена позиција за да му овозможат на животното да дише додека пие.
Функција на ноздрата
Коскените носнни отвори на Неосауропода биле големи и се наоѓале на врвот на нивните черепи. Традиционално, се сметало дека месести ноздри на сауроподите се ставени исто така на врвот на главата, приближно на задниот дел од отворот на коскената ноздра, бидејќи за овие животни погрешно се сметало дека се амфибиски, користејќи ги своите големи носни отвори како нуркачи кога се потопувале. Американскиот палеонтолог Лоренс М. Витмер ја отфрлил оваа реконструкција во 2001 година, истакнувајќи дека на сите живи копнени животни на 'рбетници им се поставени надворешните месести ноздри на предниот дел на коскената ноздра. Месните ноздри на таквите сауроподи би биле ставени во уште понапредна позиција.
Черкас шпекулирал за функцијата на необичниот брахиосауриден нос и истакнал дека не постои убедлив начин да се утврди каде се наоѓале ноздрите, освен ако не се најде глава со остатоци на кожата. Тој посочил дека проширениот отвор на носот би создавал простор за ткиво поврзано со способноста на мирисот на животното, што би помогнало во мирисање на соодветна вегетација. Тој исто така истакнал дека кај современите влекачи, присуството на зголемени и подигнати носни коски може да биде во корелација со рогови, и дека Брахиосаурусот и други сауроподи со голем нос можеби поседувале украсни носни елементи.
Предложено е дека сауроподите, вклучувајќи го и Брахиосаурусот, можел да имапробоцис (сурла) заснована на положбата на коскениот наративен отвор. Фабиен Нол и неговите колеги го оспориле ова за „ Диплодокусот“ и „ Камарасаурусот“ во 2006 година, откривајќи дека отворот е доста мал. Фацијалниот нерв не бил зголемен како кај слоновите, каде што е вклучен во работењето на софистицираната мускулатура на пробосцисот. Сепак, Нол и неговите колеги, исто така, забележале дека фацијалниот нерв ка Жирафатитанот бил поголем и затоа не можел да ја отфрли можноста за пробосцис кај овој род.
Метаболизам
Како и другите сауроподи, Брахиосаурусот веројатно бил хомеотермичен (одржувајќи стабилна внатрешна температура) и ендотермичен (контролирајќи ја телесната температура преку внатрешни средства) барем додека растел, што значи дека можел активно да ја контролира телесната температура („ топлокрвност “), произведувајќи ја потребната топлина преку висока основна метаболичка стапка на неговите клетки. Расел (1989) го користел Брахиосаурусот како пример за диносаурус за кој ендотермијата е малку веројатна, поради комбинацијата на голема големина (што доведува до прегревање) и големи калориски потреби за ендотермијата. Сандер (2010) открил дека овие пресметки се засноваат на неточните проценки на телесната маса и неисправните претпоставки за достапните површини за ладење, бидејќи присуството на големи воздушни вреќи не било познато за време на проучувањето. Овие неточности резултирале во преценување на производството на топлина и потценување на загубата на топлина.
Раст
Онтогенезата на Брахиосаурусот била реконструирана од Карбалидо и неговите колеги во 2012 година врз основа на СМА 0009, посткранијален скелет на малолетен диносаурус, со проценета вкупна должина на телото од само 2 метри. Овој скелет споделува некои уникатни одлики со холотипот на B. altithorax, што укажува на тоа дека тој е референтен за овој вид. Овие заеднички одлики вклучуваат покачување на задното сечило на бедрената коска; недостаток на пост 'рбетна ламина; вертикални нервни боцки на грбот; недостаток на странична испакнатина на горната бутина. Исто така, постојат разлики; овие може да покажат дека малолетникот не е поединечен B. altithorax, сепак, припаѓа на нов вид. Алтернативно, тие може да бидат објаснети како малолетнички црти кои би се смениле кога созревало животното.
Палеоекологија
Брахиосаурусот е познат само од Морисоновата формација на западна Северна Америка (следејќи ја пренамената на африканските видови). Формацијата Морисон се толкува како полусуво опкружување со изразени влажни и суви сезони, и рамни поплавени рамнини. Неколку други родови на сауроподи биле присутни во формацијата Морисон, со различни пропорции на телото и прилагодувања за хранење. Меѓу нив биле Apatosaurus, Barosaurus, Camarasaurus, Diplodocus, Haplocanthosaurus и Supersaurus. Брахиосаурус бил еден од помалку застапените сауроподи на формацијата Морисон. Во истражувањето спроведено во 2003 година на над 200 фосилни локалитети, Fон Фостер пријавил 12 примероци од родот, споредливи со Баросаурусот (13) и Хаплакантосаурус (12), но далеку помалку од Апатосаурус (112), Камарасаурус (179) и Дилодокос (98). Фосилите на Брахиосаурусот се наоѓаат само во долниот-среден дел на експанзивната формација Морисон, датирани од пред околу 154-153 милиони години, разлика од многу други видови на сауроподи кои биле пронајдени низ целата формација. Доколку големото стапало пријавено од Вајоминг (најсеверниот пронајден брахиосаурид во Северна Америка) припаѓало на Брахиосаурус, родот би опфатил широк спектар.
Други познати диносаурусите од формација Морисон вклучуваат грабливи тероподи Koparion, Stokesosaurus, Ornitholestes, Ceratosaurus, Allosaurus, Torvosaurus, како и тревојади  Camptosaurus, Dryosaurus, Othnielia, Gargoyleosaurus и Stegosaurus. Другите 'рбетници кои ја делеле оваа околина биле, вклучувале зракоперки, жаби, саламанди, желки како Дорсетохели, сфенодонти, гуштери, копнени и водни крокодиломорфани како што е Хоплосуш и неколку видови на птеросаури како Харпактогналус и Месадактијалус и Месадактијалус и Месадактијалус.