cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Византиски календар
Византискиот календар бил во официјална употреба во Византија (односно во Источна Римското Царство) од 988 година кога владеел Василиј II, сѐ до падот на империјата во 1453 година. Овој календар се користел и во земјите кои биле во византиската сфера на влијание.
Календарот бил идентична на јулијанскиот календар, со таа разлика што називите на месецте биле преведени од латински на грчки. Првиот ден од годината бил 1 септември, а за почетна година се сметала 5509 (или 5508) година пред новата ера - односно кога според Библијата бил создаден светот. Значи за да преминеме од современиот календар во византискиот на тековната година треба да додадеме 5508, а за деновите од 1 јануари до 31 август и 5509 за останатите денови од годината.
Подоцнежна употреба
По падот на Византија, на календарот продолжил да се користи во Русија до 1700 година сѐ до реформите на Петар Велики. Денес сѐ уште некои Православни Цркви го користат овој календар.
Зејнаб Ханларова
Зејнаб Јахја кизи Ханларова (Zeynəb Xanlarova) (родена на 28 декември 1936 година, во Баку) - е советска и азербејџанска пејачка (сопран), народен уметник на СССР (1980), Азербејџан (1975), Ерменија (1978) и Узбекистан.
Животопис
Зејнаб Ханларова е азербејџанска уметница со турско потекло, родена на 28 декември 1936 година, во Баку. Во 1956 година, Зејнаб Ханларова дипломирала на Педагошката школа „М.А Сабир“ во Баку . Во 1961 година, дипломирала на Музичкото училиште „Асаф Зејнали“ во Баку (во класта на С.И. Шушински) и станала солист на Националната азербејџанска Опера и Балет.
Зејнаб Ханларова била пратеничка на Азербејџанската советска република (XI-XII собир) и на Народното собрание на Азербејџан (I-III собир).
Во 2012 година, била основана Фондацијата на Зејнаб Ханларова во САД. Организацијата имала за цел да им помогне на Азербејџанците кои живеат во САД, како и во Азербејџан, на децата без родители, домови за стари лица, семејства, како и на работниците од областа на уметноста и културата кои имаат материјални проблеми.
Музичка кариера
Зејнаб Ханларова ја играла Лејли во операта "Лејли и Маџнун", Азли во операта во "Азли и Карам" на Узејир Хаџибејов, Арабзанги во операта „Шах Исмајил“ на Магомајев и други. Покрај тоа, Зејнаб Ханларова успешно го изведувала азербејџанскиот музички стил – мугам.
Зејнаб Ханларова постигнала голем успех и како естрадна пејачка. Песните во нејзиниот репертоар биле создадени од композитори како Тофик Гулијев, Ариф Маликов, Емин Сабитоглу, Гара Гарајев, Фикрет Амиров и многу други познати композитори. Ханларова успешно изведувала песни на руски, ерменски, англиски, молдавски, грузиски, персиски, арапски, кинески, индиски, турски и многу други јазици.
Зејнаб Ханларова одржала концерти во Русија, Украина, Латвија, Молдавија, Белорусија, Казахстан, Узбекистан, Туркменистан, Индија, Кина, Иран, Ирак, Египет, Израел, Турција, Грузија, Ерменија, Бугарија, Германија, Полска, Унгарија, Австрија, Финска, Шведска и Чешка.
Во Азербејџан освен во Баку, Зејнаб Ханларова имала концерти и во други градови и региони. Зејнаб Ханларова настапила повторно во Баку, во 2008 година, по долга пауза.
Џенерис (група)
Џенерис — македонска хард-кор панк рок музичка група од Скопје, активна од 2008 до 2016 година.
Почетоци
Основите на бендот ги поставиле Станислав Јаниќ (гитара), Неврус Бајрам (гитара) и Михаил Симјановски (тапани). Уште на самиот почетокот, на составот се приклучиле Михаил Андев (вокал) и Димитрија Арангеловски (бас).
Активност
На почетокот на 2010 година, членовите на бендот ги направиле првите 5 демо снимки, кои биле понудени за слободно преземање. Снимањето било во студиото „Кај Трајче“ во продукција на Дарко Поповски-Блуз. Петте теми биле отпеани на македонски јазик. Кратко по снимањето, од бендот си заминал Станислав, а на негово место дошол Дарко Фотиновски, кој го презел свирењето на бас-гитара, а Неврус се вратил на соло-гитара.
Џенерис настапиле на финалната вечер на Рок фест, на 24 април 2010 година, а потоа и на концерти низ Македонија (Скопје, Куманово, Битола и Тетово). На 3 март 2012 година групата настапила како гостин во фоајето на МКЦ, на промоцијата на албумот Зелен, Сончев Ден, а на 9 мај 2012 биле дел од прославата на „Денот на Европа“, на популарната Школка во Градски парк.
Непосредно по издавањето на албумот, на бендот како втор гитарист се придружил Бранко Аврамовски. Единственото излегување надвор од Македонија, бендот го реализирал во склоп на мини турнејата од 3 концерти што од 4 до 6 декември 2015 година ја имале заедно со „Dok7“ од Србија и „Bright Size“ од Грција, а во чии рамки се одржал концерт и во Софија (Бугарија).
Непосредно пред заминувањето на турнејата во 2015 година, Џенерис го објавиле и својот прв официјален видеозапис, за песната Unite, што требало да претставува и најава за снимање на втор албум.
On the Brink Of Destruction (2013)
Албумот го објавилa скопската издавачката куќа „Sixtynine Records“. Снимањето на материјалот за деби-албум започнало во септември 2012 година, во студиото на Дени Крстев, а во продукција на Ненад Трифуновски-Трипе. Биле снимени 11 теми, половина отпеани на англиски, и подобрите на македонски јазик. Како вокал гостин, на Борбата започнува се појавил Дени Крстев. Снимените материјали првпат биле промовирани во МКЦ, на првото издание на фестивалот на независна музика „Земјотрес“ одржан на 29 декември 2012 година.
2. One of them
3. Борбата започнува
4. Lost within
NGC 2797
NGC 2797 — галаксија во соѕвездието Рак, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2797 се споменува и како UGC 4891, MCG 3-24-23, CGCG 91-42, IRAS 09135+1756.
Откривање
Објектот е откриен на 15 март 1866 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2797 е од видот P. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,5 m, додека површинскиот сјај изнесува 12 m/лм2. NGC 2797 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 16 м 21,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 17° 43' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 21°.
Други поделби
Проучување на NGC 2797 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26160. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 142; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1405. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 57.
Ступница
Течение
Реката извира во јужниот дел на планината Плачковица. Нејзиното течение е источно од градот Радовиш и североисточно од селото Ораовица. Во горниот тек е позната под името „Ак Дере“. Се влева во реката Плавија од нејзината десна страна.
Куќиште (Зашле)
Куќиште — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Зашле. Претставува населба и топилница од доцноантичко време. Се наоѓа во повеќе приватни ниви на мештани, кои лежат на 500 метри западно од селото, каде се среќаваат фрагменти од керамички садови, питоси, покривни ќерамиди и множество згура од топено железо.
Алекс Сонг
Александар Димитри Сонг Билон (англиски и француски: Alexandre Dimitri Song Billong, 9 септември 1987), попознат бил како Алекс Сонг (Alex Song), e професионален фудбалер на Камерун кој игра за швајцарскиот тим ФК Сион како централен или дефанзивен играч од средниот ред. Тој исто така  играл како централен дефанзивец.
Сонг играл за репрезентацијата на Камерун на Светското првенство во 2010 и 2014 година. Тој бил повикан за Африканскиот куп на нации во 2010 и бил единствениот Камерунец кој бил именуван во Тимот на турнирот. Сонг поседува и француски пасош. Тој е внук на поранешниот фудбалер Ригоберт Сонг.
Потекло
Сонг е роден во Дуала, Камерун, и го изгубил својот татко на тригодишна возраст. Оттогаш, неговиот чичко Ригоберт Сонг бил како втор татко и големо влијание во изборот на фудбалот како кариера. Не можел да најде клуб или академија каде што можел да ги искористи своите способности, Петит Сонг (како што е познат на Камерун) се одлучил да се пресели во Франција, приклучувајќи се на Бастија на 16-годишна возраст. Еден од играчите што го инспирирале Сонг најмногу кога бил млад бил Мајкл Есиен
Во 2011 година, Сонгстанал амбасадор на Гросрут Фудбал, меѓународна непрофитна организација кои работеле преку фудбалот да се запре ширењето на ХИВ.
Вила Гирланда Силва Ципелети
Вилата Гирланда Силва е рурална палата со парк од 17 век лоцирана во Синисело Балсамо, северно од Милано, во провинцијата Милано, Ломбардија, Италија.
Историја
Резиденцијата на локацијата првично била нарачана од Донато I Силва, грофот од Бјандрат, од архитектот Франческо Марија Ричино (починал во 1658 година), кој бил потпомогнат од неговиот син Доменико во завршувањето на проектот кој започнал околу 1660 година. Гравирањето на зградата од Марк'Антонио Дал Ре (1726) и Карл Ремшарт (пред 1735 година) ја документира целата структура.
Донато Силва (1607-1675) започнал широк спектар на палати во Ровескала (1656), Синисело (1660) и Биандрате (1667). Во вилата на Синисело, Донато, а подоцна и неговиот син Џерардо (1646-1714) ја направиле вилата и фрескоживописана и со истакната галерија на слики. Внукот на Донато I, грофот Донато II Силва (1690-1779) и неговиот правнук, грофот Ерколе Силва (1756-1840) ја завршиле изградбата и ја уредиле околината. Еркол, имал интерес за природната историја и правото, и патувал во Англија и Франција во 1785 година со надвојводата Фердинанд. Тој ги прошири колекциите на вилата и нарачал дополнителни украси од Џузепе Лавели и Џузепе Левати во Сала на пејзажи и Сала на огледала.
По смртта на Ерколе, вилата преминала на неговиот внук Џироламо Гирланда, а подоцна и на неговиот син Карло, кој исто така го поврзал Силва со неговото татковско презиме. До 1886 година, Карло Гирланда Силва ја продаl вилата и паркот на Џузепе Фрова. Во 20 век имотот го купил грофот Џузепе Катанео ди Про, а во 1926 година Емилио Чипелети. Во 1974 година, Вила Гирланда станала сопственост на општинската администрација на Синисело Балсамо, која започнала со реновирање таму за да ја направи локација на некои општински канцеларии и служби, за официјално да биде отворена за јавноста во 1982 година. Од 2004 година, јужното крило има музеј на фотографија. Другите делови од вилата се користат за разни свечени прилики. Голем дел од движните збирки се продадени или однесени на друго место. Градините претставуваат прекрасна низа на романтични структури и архитектонски каприци кои се интегрирани во самиот пејзаж.
Ита Рина
Италина „Ида“ Кравања (7 јули 1907 – 10 мај 1979 година), позната под псевдонимот Ита Рина, била словенечка филмска глумица и мис на убавица. Била една од најголемите филмски ѕвезди во Германија и Чехословачка во доцните 1920-тите и почетокот на 1930-тите години. Од својата кратка кариера, Ита Рина се повлекла веднаш по венчавката во 1931 година, кога таа ја сменила и религија од римокатоличка во православна српска и името во Тамара, земајќи го презимето на сопругот Ѓорѓевиќ.
Сузан Додилет
Сузан Додилет (родена 1977 г.) е шведска феминистка, историчарка и истражувачка на Универзитетот во Гетеборг.
Ран живот и образование
Додилет е родена во Боблинген, а живее во Шведска од 2001 година. Додилет магистрирала културно образование на Универзитетот во Хилдесхајм во Германија (2001) и докторирала по историја на идеи на Универзитетот во Гетеборг во 2009 година.
Ита Рина
Младост и кариера на модел (1907-1926 година)
Ита Рина е родена на 7 јули 1907 година, во малиот град Дивача (тогашна Австроунгарска империја, подоцна Југославија, денес Словенија), како Италина Лида Кравања. Таа кратко време била нарекува Ида Кравања. Таа била прва ќерка на Јожеф и Марија Кравања, а имала помлада сестра Даница. Набргу по избувнувањето на Првата светска војна, семејството се преселило во Љубљана, каде Ита Рина запишала училиште во 1923 година. Не била добар ученик и го повторила третото одделение на основно училиште. Сепак, нејзиниот сон бил да стане глумица.
Во октомври 1926 година, списанието Словенски народ, организирало избор за мис на убавица, и Рина влегла во конкуренција. Таа била крунисана за Мис на Словенија и требала да отпатува на финалниот избор за Мис на Југославија, кој требал да се одржи на 20 декември 1926 година во Загреб. Но, нејзината мајка не сакала таа да оди во Загреб. По заедничката посета на словенечката делегација, мајка ѝ Марија попуштила. За жал, кога Рита пристигнала во Загреб, жирито веќе ги одбрало трите најубави финалистки. Таа сепак била забележана од страна на Адолф Милер, сопственикот на киното Балканска Палата во Загреб. Тој веднаш ги испратил нејзините фотографии на германскиот филмски продуцент Питер Остермајер. Бидејќи мајка ѝ не сакала да ја пушти да оди во Берлин, Ита Рина побегнала од дома.
Филмски успех (1927-1939 година)
Ита Рина пристигнала во Берлин во 1927 година. Набргу ја имала првата аудиција, по што почнала да зема часови по глума, дикција, танцување, возење и јавање. Првото деби и било во филмот Што децата кријат од родителите, во режија на Франц Остен, во 1927 година. По неколку мали улоги во филмови во 1927 и 1928 година, критичарите конечно ја забележале со улогата во филмот Последна вечера, од 1928 година. Истата година, Ита Рина го сретнала нејзиниот иден сопруг, студентот Миодраг Ѓорѓевиќ. Нејзиниот голем пробив бил следната година, во филмот Еротикон, во режија на Густав Махатиј. Во филмот таа ја играла главната женска улога на младата сензуална Андреа. Големиот успех на филмот, посебно дел од сцените во филмот, ги вознемирило моралните кодески и христијанските организации. Католичкиот свештеник Батлеме, напишал: „...Прво, тие лежат еден до друг, а тогаш еден на друг... Точно е дека покривката ги крие нивните фигури, но таа не ги крие нивните движења... А гледачот може да ја препознае нејзината возбуда, тогаш нејзиниот израз на анксиозност, кој се меша со копнеж, болка и на крајот... и јас поруменив од срам опишувајќи ги сцените“. Ова сепак, бил и најдобариот маркетинг за филмот, на почетокот на нејзината кариера.
Во 1930 година, Рина играла во три филма, од кои најважен е првиот звучен чешки филм Тонка Шибенице. Улогата во овој филм се смета за нејзина најдобра улога. Во 1931 година таа стапила во брак со Миодраг Ѓорѓевиќ, и ја сменила религијата. Била покрстена во Руската православна црква, и го добила името Тамара. Во врска со името таа изјавила: „Сакав да бидам покрстена како Љубица, но рускиот министер не дозволи. Тој ми предложи да ја земам руската варијанта Љубов, но јас одбив. И така ме крстија Тамара.“ Истата година, Рина добила понуда од Холивуд, но нејзиниот сопруг не се сложил, и ѝ дал да избере меѓу кариера и брак. Одбрала да остане со него, откажувајќи се од кариерата. Иако се повлекла од филмската кариера, сè до избувнувањето на Втората светска војна, таа сепак имала неколку улоги. Нејзиниот последен предвоен филм бил криминалистичката драма Централе Рио.
Брак, доцни години и смрт (1940-1979 година)
Откако се откажала од филмска кариера, таа со сопругот се преселила во Белград. Во 1940 година, го родила синот Милан. По бомбардирањето на Белград во 1941 година, семејството се преселило во Врњачка бања, каде им се родила ќерката Тијана. Назад во Белград се преселиле по крајот на Втората светска војна, во 1945 година. Иако ѝ биле ветени неколку улоги во југословенски филмови, сите проекти биле откажани. По писмото кое таа го напишала до претседателот Тито, Рина почнала да работи како копродуцент советник во Авала филм. Му се вратила на филмот уште еднаш, во 1960 година во филмот Војна, во режија на Вељко Булајиќ. Таа била нејзината последна улога.
Сузан Додилет
Кариера
Додилет е вработена во Институтот за образование и дефектологија на Универзитетот во Гетеборг.
Фриц Ланг
Фридрих Кристијан Антон „Фриц“ Ланг (роден на 5 декември 1890 - починал на 2 август 1976) - австриски, германски и американски режисер, сценарист и повремен филмски продуцент и глумец.
Едни од неговите најпознати филмови се иновативниот и футуристички Метрополис (1927) и подеднакво влијателниот М (1931), предвесник на филм ноарот кој го снимил пред да се пресели во САД.
IC 1719
IC 1719 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1719 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,2 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,3 m/лм2. IC 1719 има привидни димензии од 0,4' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 25 м 46 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 4' 55"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Други поделби
Проучување на IC 1719 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Цариградски собор (879-880)
Цариградски собор (879-880), Четврти цариградски собор или Софиски собор — голем регионален собор на православната црква, кој се одржал во 879 и 880 година во Цариград. Соборот го свикал византискиот цар Василиј, во договор со цариградскиот патријарх Фотиј. На соборот, бил осуден секој обид за промена на изворниот Никејско-цариградски симбол на верата, било преку вадење или додавање. Оваа одлука била насочена против вметнувањето на поимот филиокве (лат. Filioque) во симболот на верата, односно против учењето за двојното произлегување на Светиот Дух од Отецот и Синот. Одлуките на овој собор ги потврдил тогашниот римски папа Јован VIII.
Иако овој собор првично беше прифатен како општ, со текот на времето Римската црква почнала да се оддалечува од неговите одлуки, а кога вметнувањето на филиокве околу 1014 година било официјално прифатено и во самиот Рим, дошло до забрзано нарушување на претходното црковно единство, што на крајот резултирало со Големиот раскол (1054). И покрај тоа, Цариградскиот собор од 879-880 година ја задржал својата важност во Православната црква, а многу православни христијани го сметаат за рамноправен и го нарекуваат Осми вселенски собор.
Историја
По смртта на цариградскиот патријарх Игнатиј во есента 877 година, Фотиј се вратил на патријаршискиот трон во Цариград, кој со согласност на тогашниот византиски цар Василиј (867-886) одлучил да свика голем црковен собор, со цел преиспитување на спорните одлуки на претходниот Цариградски собор од 869 - 870 година. Согласност за свикување на новиот собор дал и римскиот папа Јован VIII (872-882), кој ги испратил своите легати во Цариград.
Соборот се состанал во есента 879 година, со учество на претставници на сите источни патријаршии, како и на Римската црква, која ја претставуваа папските легати (емисари) Еуген, Петар и Павле. Во работата на соборот учествувале дури 383 епископи. Соборот усвоил три канони, кои биле вклучени во корпусот на канонското право на Православната црква. На соборот биле поништени сите спорни одлуки на претходниот Цариградски собор од 869-870 година.
Соборот едногласно го потврдил изворниот Никејско-цариградски симбол на верата, без никакви исфрлања или дополнувања, официјално осудувајќи го секој обид за испуштање или внесување поедини зборови или изрази. Во таа прилика учесниците на соборот истакнале: „Со сето срце прифаќаме и со свои усни признаваме дека го исповедаме древниот Симбол на верата без никакво одземање и без додавање, без менување или оштетување“, со изрекување предупредување и осуда: „ако некој дозволи промена или додавање на овој Симбол, како и оној што ќе се осмели да го стори тоа, нека е проклет“. Со оваа одлука, бил отфрлен секој обид да се вметне изразот филиокве (лат. Filioque) во Симболот на верата, и со самото тоа било спречено во Симболот на верата преку споменатото вметнување да се воведе неправилното учење за двојното произлегување на Светиот Дух. Соборот ја завршил својата работа во 880 година, а неговите одлуки биле официјално потврдени од тогашниот римски папа Јован VIII.
Охридски пливачки маратон
Историја
Првата маратонска трка на релацијата „Горица – Охрид“, во должина од 2,5 км, е одржана во 1954 г. Учествувале осмина пливачи, а победил Нико Нестор. Следните се одржани во 1956 и 1957 година, победници Дики Бојаџи и Ѓоко Чудов. Се натпреварувале и жени, а најдобри биле Снеже Групчева и Соња Думбалоска. Првиот вистински маратон се одржал во 1962 година на патеката Пештани - Струга - Охрид во должина од 36 км и победил Абу Хеиф од Египет, втор бил Вилјам де Вренг од Холандија, а трет Дики Бојаџи од Македонија. Во женска конкуренција победила Атина Бојаџи од Македонија, инаку сестра на Дики Бојаџи. Маратонот продолжил да се одржува до 1966 г. (со исклучок на 1963 г. поради Скопскиот земјотрес), a од 1992 г. се одржува секоја година на патеката „Климе Савин“. Од 1998 г. натпреварувањето е дел од програмата на Меѓународната пливачка федерација (ФИНА). Во 2008 г. маратонот е одбележан со голема прослава.
Натпреварувачот со најмногу победи кај мажите (11 од 20 учества ) е бугарскиот пливач Петар Стојчев, а кај жените 4-кратната победничка од кои 3 последователни победи - Едит ван Дајк од Холандија.
По традиција наградите на победниците им ги доделува претседателот на Република Македонија, кој воедно е и покровител на маратонот.
Џамија (Норово)
Џамија (Норово) — главна и единствена џамија во селото Норово, во Општина Крушево, Македонија.
Историја
За џамијата не се знае кога е подигната, но се знае дека е постара отколку таа во соседното Алданци.
Убавата венчавка
„Убавата венчавка“ (француски: Le Beau Mariage) — француски филм од 1982 година, во режија на Ерик Ромер (Éric Rohmer), кој е и автор на сценариото. Главните улоги ги играат: Беатрис Роман (Béatrice Romand), Андре Дусолје (André Dussollier) и Феодор Аткин (Féodor Atkine). За својата улога, Беатрис Роман ја освоила наградата „Злтен феникс“ за најдобра глумица, а Ерик Ромер бил номиниран за наградата „Златен лав“ на Венецијанскиот филмски фестивал.
Содржина
Сабин си дава завет дека ќе се откаже од врските со оженети љубовници, па започнува потрага по добар маж. Нејзината најдобра пријателка Кларис ја запознава со својто братучед Едмон, адвокат од Париз. Сабин се обидува да го заведе Едмон, со голема поддршка од Кларис, но Едмон не е многу заинтересиран...
Одликувања и признанија на Македонија
Ордените, медалите и Повелбата на Република Македонија ги врачува претседателот на државата, или друго лице кое е овластено од страна на претседателот. Законот за одликувања и признанија на Република Македонија е донесен на 27 јуни 2002 г. Според овој закон Република Македонија има пет ордени, две медалји и една Повелба на Република Македонија. Во 2012 година е извршено дополнување на Законот и се додадени уште три медали, а во 2016 година уште еден орден, кои поради недонесување на Одлука за изгледот и материјалот од кој се изработуваат, истите сè уште не се во употреба.
Историјат
Со осамостојувањето, прв обид за воведување одликувања во Република Македонија е со Законот за одликувањата и признанијата на Република Македонија од 12 септември 1995 година. Законот предвидувал 6 ордени, 4 медали и повелба и плакета.
Ордени според овој закон се:
1.    Орден на Републиката – во еден степен.
2.    Орден Илинден „1903-1944“- во еден степен.
3.    Орден „Осми септември“ – во два степена: (1) со лента и (2) со ѓердан.
4.    Орден за заслуги за Република Македонија – во три степени: (1) со златен венец, (2) со сребрен венец и (3) со бронзен венец.
5.    Орден за воени заслуги – во три степени: (1) со златен штит, (2) со сребрен штит и (3) со бронзен штит.
6.    Орден за храброст – во три степени: (1) со златни зраци, (2) со сребрени зраци и (3) со бронзени зраци.
Медали на Република Македонија се:
1.    Медал за заслуги за Република Македонија
Европска компирова криза
Европска компирова криза е масовен глад кој ја зафатил Северна и Западна Европа кон средината на 1840-тите предизвикана од болест која го напаѓала компирот. Овој период е познат и како гладни четириесетти. Кризата предизвикала прекумерна смртност и страдање во погодените области, а особено биле погодени шкотските висорамнини и, уште пожестоко, Ирска. Многу луѓе гладувале зошто не можеле да дојдат до други основни извори на храна.
Одликувања и признанија на Македонија
Историјат
2.    Медал за воени заслуги
3.    Медал за храброст
4.    Медал за храброст со дабов венец.
Предвидени се и повелба и плакета на Република Македонија.
Европска компирова криза
Депопулација
Освен смртта од прегладнатост и болестите настанати од глад, населението страдало и на други начини. Ако демографското влијание на гладот веднаш веднаш се воочува преку смртноста, долгорочниот пад на плодноста и наталитетот, исто така, силно влијаел врз населението. Во Ирска наталитетот се намалил за една третина, а падот во другите земји бил помал: Фландрија имала пад од 20-30%, Холандија околу 10-20%, а Прусија околу 12%.
Одликувања и признанија на Македонија
Историјат
Новиот Закон е донесен во 2002 година, но изгледот на ордените, медалите и повелбата на Република Македонија се донесени дури во 2005 година, кога се донесени соодветните Одлуки за изгледот и материјалот од кој се изработуваат ордените, медалите и повелбата на Република Македонија. На тоа му претходеа серија настани.
Европска компирова криза
Депопулација
За да го избегнат гладот, населението од Ирска и од шкотските висорамнини почнало со масовна миграција. Многу мигранти биле потпомогнати од земјопоседници претежно од Северна Америка и Австралија. Како последица од ова било создавањето на значителна ирска дијаспора.
Одликувања и признанија на Македонија
Историјат
Претседателот Бранко Црвенковски на 18 октомври 2004 година ја назначи првата Комисија за одликувања и признанија, на чело со академик Цветан Грозданов и 12 члена. Веднаш потоа, во ноември 2004 година беше распишан конкурс за идејни решенија, на кој пристигнале 243 идејните решенија за одликувања. Комисијата за вреднување на идејните решенија, на која претседаваше академик Томе Серафимовски, направи избор за конечниот изглед на одликувањата. Во март 2005 година беше избран изведувач – ковачницата ГСГ Ексклузив од Скопје. Придружните елементи (кутии, мали и големи орденски ленти, указни повелби, тоболец, како и техники на изработка и материјали) се дело на Александар Цветковски и Роберт Митевски. Со целосното дефинирање на одликувањата и признанијата на Република Македонија, во организација на Кабинетот на претседателот на Републиката и Комисијата за одликувања од уметнички аспект, се одржа промоција на свечена церемонија во Кристалната сала на Собранието на Република Македонија, одржана на 22 април 2005 година.
Одликувања
Законот од 2002 година ги предвидува следните одликувања: Со измени на законот 2012 се додадени три медали, но бидејќи не е донесена Одлука за описот, изгледот и материјалите од кои истите се изработуваат, истите не се во функција и не се доделуваат: Во 2016 година е додаден орденот Мајка Тереза, кој правно гледано е државна награда, бидејќи него не го доделува претседателот, туку комисија, што е спротивно на самиот закон и Уставот. И за овој орден не е донесена Одлука за описот, изгледот и материјалите oд кои се изработува, со што не е во функција и не се доделува:
Комисија за Одликувања и признанија на Претседателот на Република Македонија
Претседател на комисијата е проф. д-р Марјан Ѓуровски.
Членови на комисијата се:
Поранешни комисии за Одликувања и признанија на Претседателот на Република Македонија
Членови на комисијата се
На 6 ноември 2009 година Претседателот на Република Македонија Ѓорге Иванов го именува претседателот и членовите на Комисијата за одликувања и признанија на Претседателот на Република Македонија.
Претседател на комисијата е академик Љупчо Коцарев.
На 18 октомври 2004 година, Претседателот на Република Македонија Бранко Црвенковски со Одлука ја формира Комисијата за одликување и признанија, која е составена од следниве членови:
Албрехт II (Германија)
Албрехт II  (Albrecht II. von Habsburg,, роден на во  - починал на  во ) — владетел од Хабсбуршката династија како војвода од Австрија (Албрехт V, управувал 1404–1439), крал на Унгарија и Хрватска (1437 -1439), римско-германски крал (1438-1439), крал на Бохемија (1438-1439).
Албрехт II e првиот Хабсбург, кој ги обединил Австрија, Чешка, Унгарија и Германија.
Рани години
Албрехт V бил син на австрискиот војвода Албрехт IV и Јохана Софија Баварска. По смртта на својот татко во 1404 година тој го наследил престолот на Австрија, кога имал седум години. Регентството над младиот војвода било оспорувано од страна на неговите чичковци од Леополдската линија на Хабсбурговците, додека во 1406 година тие постигнале согласност да го назначат како старател Леополд IV, највозрасниот од спорните страни.
Но конфликтите продолжиле во 1407 година кога градскиот совет на Виена изразил поддршка на војводата Ернест Железниот. Меѓу Леополд IV и Ернест Железниот започнала војна, придружена со погубувања на едната или другата страна. Победата ја издвојувал Леополд IV, но во 1411 година починал, а управувањето над Австриското Војводство го презел самиот Албрехт.
Сојуз со Сигизмунд
Почетокот на самостојното управување на Албрехт V во Австрија било доста успешно. Војводата го поттикнувал развојот на трговијата и постигнал послушност на аристократијата на централната власт. Во почетокот на 1420-те години Албрехт V се зближил со царот на Светото Римско Царство Сигизмунд и во 1422 година се оженил за неговата ќерка и наследничка Елизабета Луксембуршка. По мајчина линија, предците на Елизабета биле кралеви на Унгарија, Чешка и Полска, што го ставил Албрехт V во центарот на династичките врски во Средна Европа.
Од друга страна, сојузот со Сигизмунд означувало вклучување на Албрехт V во војната која царот безуспешно ја водел со Хуситите во Чешка. Во 1423 година Сигизмунд го донирал на својот зет во Маркграфство Моравија, кое се наоѓало на првата линија на борбата против Хуситите. Уште во 1420 година Албрехт V учествувал во крстоносна војна против хуситите во Чешка и безуспешно го опседнал хуситскиот камп во Табор. Подоцна 12,000 армија од Австрија била испратена во конфликтот, но чешките востаници преминале во офанзива и во 1425 година влегле на територијата на Австрија. По две години Албрехт V повторно бил предводник во крстоносна војна против хуситите, но претрпел пораз, а австриските територии биле разурнати од хуситските единици. Виена и други градови на војводство биле ставени под опсада. Дури во 1431 година пред Кирхберг и во 1432 година пред Знојмо, австриските војници успеале да ги разбијат чешките востаници.
Германски крал
На 18 март 1438 година Албрехт бил избран од германските изборни кнезови во Франкфурт на Мајна за римско-германски крал на Германија под името Албрехт II. За првпат во историјата, престолите на Австрија, Чешка, Унгарија и Германија биле обединети под власта на Хабсбуршката династија. Од 1438 година до падот на Светото Римско Царство во 1806 година, престолот на империјата постојано (без краткиот период 1742-1745 година) бил во рацете на Хабсбуршката династија.
Главниот проблем во новите територии на Албрехт била зголемената турска закана. Султанот Бајазит II ги нападнал териториите на српскиот деспот Ѓорѓи Бранковиќ, главниот сојузник на унгарските кралеви на Балканот, и целосно ја опустошил на Србија. Османлиите пристигнале на самите граници на Унгарија. Албрехт го повикал унгарското општество на офанзива за заштита на Унгарија и на чело на својата армија започнал војна со Османлиите. На крајот на октомври 1439 година во воениот камп, кралот неочекувано се разболел од дезинтерија и починал на 27 октомври.
Единствениот син на Албрехт, Ладислав V, се родил четири месеци по смртта на кралот.
Албрехт II бил погребан во криптата на унгарските кралеви во Секешфехервар.
Семејство
На 28 септември 1421 година, Албрехт се оженил во Прага за принцезата Елизабета Луксембуршка, ќерка на царот Сигизмунд и неговата сопруга грофицата Барбара.
Тие имале четири деца:
Луска
Луска (англиски: Lusca) е име дадено на морското чудовиште кое се појавува на Карибите. Се мисли дека оваа суштество е гигантски октопод или морско куче.
Видувања
Многу извештаи зборуваат дека оваа суштество се појавува во Сини дупки на острвот Андрос на Бахамите. Сент Огастинското чудовиште е суштество кое се појавило на брегот на градот Сент Огастин на Флорида во 1896 година. За него се мисли дека е Луска. На 18 јануари 2011 година на брегот на бахамскиот остров Голема Бахама се појавил труп на животно. Сведоците изјавиле дека личело на џиновски  октопод. Тоа наводно било само дел од главата.
Александар I Епирски
Александар I Епирски (старогрчки: Ἀλέξανδρος Α' της Ηπείρου; 370 — 331 г. п.н.е.), исто така познат како Александар Молосиски (старогрчки: Ἀλέξανδρος ο Μολοσσός) — крал на Епир (350 — 331 г. п.н.е.) од Еакидската династија. Како син на Неоптолем I и брат на Олимпија, тој бил вујко на Александар Македонски. Во својата младост престојувал кај Филип II Македонски. Филип фактички му помогнал да стане крал на Епир, откако го симнал од престолот неговиот вујко Аримба. Кога Олимпија била протерана од страна на Филип II, 337 г. п.н.е., таа заминала кај нејзиниот брат и се обидела да влијае на него да му објави војна на Филип.
Филип го насетил заговорот и го зајакнал сојузот со Александар I, давајќи ја неговата ќерка (внуката на Александар I) Клеопатра за жена (336 г.п.н.е.). На свадбената церемонија врз Филип бил извршен атентат од страна на Павзаниј од Орест.
Во 334 п.н.е., Александар I, на барање на грчките колонии Таранто (во Magna Graecia), заминал за Италија, со цел да им помогне во борбите против неколку италијански племиња, Луканијанците и Брутиите. После победата над Самнијците и Луканијците близу Пестум, 332 п.н.е., тој склопил договор со Римската Република. Успехот сѐ уште ја следел неговата војска. Тој ја преземал Хераклеја од Луканијците и Терина и Сипонтум од Брутиите. Но бил измамен од страна на некои луканијанци, намамен близу Пандозија, на брегот на Ахерон и убиен при обидот да ја премине реката.
Него го наследил неговиот син, Неоптолем II, и ќерката, Кадмеа.
NGC 7600
NGC 7600 — елиптична галаксија во соѕвездието Водолија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7600 се споменува и како MCG -1-59-19.
Откривање
Објектот е откриен на 10 септември 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7600 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 7600 има привидни димензии од 2,5' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 18 м 53,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -7° 34' 48"". Положбениот агол на објектот е во износ од 70°.
Други поделби
Проучување на NGC 7600 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71029. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 304; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5821. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 306.
NGC 583
NGC 583 — спирална галаксија во соѕвездието Кит, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 583 се споменува и како ESO 542-20, MCG -3-4-77, NPM1G -18.0065.
Откривање
Телото е откриено во 1886 година од страна на Френсис Ливенворт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 583 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 583 има привидни димензии од 0,7' х 0,6'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 1 ч 29 м 44,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 18° 20' 22". Положбениот агол на објектот е во износ од 40°.
Други поделби
Проучување на NGC 583 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 5576. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 308; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5852. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1194.
1251
1251 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1251 година од новата ера, 251. од вториот милениум, 51. од XIII век и втора од 1250-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6759 и 6760 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6001 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5011 и 5012 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2004.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1251 година се протега во 3887 и 3888, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3947 и 3948 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1794. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 648 и 649 исламска година.
Источносемитски јазици
Источносемитските јазици сочинуваат една од трите главни гранки на семитските јазици, каде другите се западносемитските и јужносемитските. Во оваа група спаѓаат два различни јазика - акадскиот и ебланскиот, обата многу одамна мртви. Источносемитските јазици се издвојуваат од останатите семитски јазици во низа погледи. Историски, се смета дека оваа лингвистичка ситуација настанала со тоа што говорниците на источносемитските јазици заскитале уште поисточно, населувајќи ја Месопотамија за време на III милениум п.н.е., за што сведочат акадските написи од тоа време. Кон почетокот на II милениум п.н.е., источносемитските јазици, особено акадскиот, станале доминантни во регионот. Тие извршиле влијание врз несемитскиот сумерски јазик и го усвоиле клинестото писмо.
Постои можност зборовниот ред на источносемитските јазици да претрпел влијание од сумерскиот јазик, кој го следел форматот ПоПрГл, за разлика од западносемитскиот формат ГлПоПр.
NGC 5162
NGC 5162 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5162 се споменува и како NGC 5174, UGC 8475, MCG 2-34-18, CGCG 72-87, IRAS 13269+1115.
Откривање
Објектот е откриен на 19 април 1887 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5162 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,7 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,3 m/лм2. NGC 5162 има привидни димензии од 2,7' х 1,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 29 м 25,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 0' 28"". Положбениот агол на објектот е во износ од 160°.
Други поделби
Проучување на NGC 5162 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47346. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 895. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1420.
Сузана Дилбер
Родена на 16 јули 1976 година во Норшепинг е шведската глумица и авторка Сузана Антоанета Снежана Дилбер.
На Куќишта (Зашле)
На Куќишта или На Вирон — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Зашле. Претставува некропола од доцноантичко време. Се наоѓа во повеќе приватни ниви на мештани, кои лежат на 500 метри западно од селото, каде се откриени гробови градени од камени плочи. На теренот не се пронајдени никакви остатоци.
Враништа (Населичко)
Враништа или Вроништа (дијалектно: Врондишча; Καλονέρι, Калонери; до 1927 г. Βρόγγιστα, Вронгишта ) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 483 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото е сместено 11 км југоисточно од гратчето Лапчишта, крај самиот пат кој води од Сачишта до Лапчишта. Селото Враништа е сместено во историско-географската област Населица.
Историја
Во XIX век Вранчишта било муслиманско гркојазично село во Населичката каза на Серфиџенскиот Санџак. Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Враништа живееле 150 Грци христијани и 250 Грци-муслимани. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Враништа (Vranichta) има 575 Грци.
Според податоците на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Враништа живееле 515 Валахади (Грци-муслимани) и 80 Грци христијани.
Стопанство
Населението се занимава со земјоделство. Одгледува жито, тутун, компири и други култури.
Арматушки Поток
Арматушки Поток — река во Југозападна Македонија, која се разводнува во Битолското Поле.
Течение
Реката извира на западните падини на Селечка Планина. Нејзиното течение е североисточно од градот Битола, а при својот тек минува низ селото Арматуш по кое го добила името. Реката се разводнува во Битолското Поле.
Четири книги за архитектурата
Четири книги за архитектурата (итал. I Quattro Libri dell'Architettura) — архитектонско дело издадено во 1570 г., во четири тома, чиј автор е Андреја Паладио (1508-1580), кој е создавачот на правецот наречен паладијанска архитектура.
„Четири книги за архитектурата“ е трактат на тема архитектура. Тука Паладио ги изложува своите нацрти кои зборуваат за чистината и едноставноста на класичната архитектура, илустрирана од самиот архитект. на англиски книгата за првпат е издадена во Лондон во 1715. Јаснотијата на книгите инспирирале многу патрони и други архитекти. Паладијанската архитектура станала мошне популарна ширум Европа и до XVIII век се проширила и во Северна Америка. Томас Џеферсон, тогашен претседател на САД, бил обожавател на Паладио и еднаш рекол за книгата дека е „Библија“. Четирите книги му послужиле за сопственото дело како архитект на Монтичело при Вирџинискиот универзитет.