cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Опсада на Триполи (1821)
Позадина
Свесен за тоа, Теодорос Колокотронис покренал иницијатива за консолидација на неговите претходни успеси. Така, во околните населени места биле формирани војнични кампови, биле создадени неколку штабови под раководство на капретанот Анагностарас во околните села, особено во Пијана, Димицана и Стемница, каде месните жители ги помагале востаниците со храна и други производи. Во турско-албанскиот табор пак, моралот билна ниско рамниште по претходните неуспешни битки. Сепак, пристигнала веста дека од север ќе пристигне засилување предводено од страна на Хурсид Паша и коњаницата на Кехагбег Мустафа, заедно со својата пешадија.
Опсада
Иако опсадата траела неколку месеци, сепак напредокот на Грците бил сосема бавен и честопати револуционерите ја бугиле својата блокада на градот. Сепак, условите на жителите на градот се влошувале, главно поради намалувањето на храната и чистата вода за пиење. Колокотронис започнал и преговори околу можното предавање на градот. Тој предложил посебен договор на Албанците да им биде дозволено да го напууштат градот и да се упатат во Аргос. Истото било прифатено, и на тој начин во голема мера била намалена силата на бранителите на градот. Така, на околу 2.500 Албанци им било гарантирано безбедното напуштање на градот.
Грчките водачи биле во постојани контакти и со Турците. Тоа најмногу се должело на фактот да Османлиите не добијат голема поддршка од северните делови на земјата. Сепак, на 23 септември револуционерите успеале да влезат во градот.
Во следните денови, целото нехристијанско население во Триполи било убиено, вклучувајќи ги и евреите. Грчкиот командант Никитарас, чиј псевдоним бил Turkofagos одбил да учествува во овие злосторства.
Значење
Освојувањето на градот Триполи имал голема важност за грчките револуционери и нивната војна за независност од Османлиското Царство. Всушност, по оваа битка скоро целиот Пелопонез бил ослободен. Од друга страна пак, случувањата по освојувањето на градот биле критикувани од страна на видни личности од Грчката војна за независност како Димитрос Ипсилантис и Александрос Маврокордатос со кое бил означен почетокот на разделбата на грчките револуционери помеѓу т.н. воена фракција и интелектуалните ментори на востанието (политичка фракција), кое довело до внатрешен конфликт и граѓанска војна во рамките на истата борба за независност.
Затворена задна заоблена самогласка
Во највеќето јазици, самогласката е заоблена и се изговара со издадени усни („ендолабијално“), но постојат неколку случаи кајшто усните се стиснати („ексолабијално“).
Затворена задна издадена самогласка
Во највеќето јазици, затворените задни заоблени самогласки се изговараат со издадени усни.
Затворена задна стисната самогласка
Стиснатоста во МФА нема свој дијакритички знак, но стиснатоста на устите може да се претстави со буквата ⟨⟩ како ⟨⟩ (истовремено и уснен стисок) или со ⟨⟩ ( изменето со уснен стисок). Друга можност е употреба на дијакритичкит знак за широки усни ⟨⟩ со буква на заоблена самогласка ⟨⟩ како ад хок симбол.
Акош Елек
Акош Елек (роден на 21 јули 1988) — унгарски фудбалер кој во моментов игра за МОЛ Види ФК во Немзети Бајноксаг 1..
Казинбарцика
Елек ја започнал својата кариера во СК Казинбарцика во 2005 година. Тимот играше во Втората дивизија на Унгарија. Тој го постигнал неговиот единствен гол против Мако ФК.
Видеотон ФК
Во 2008 година Елек потпишал договор со Видеотон ФК. Тој го одиграл својот прв натпревар против Сиофок на 26 јули 2006 година. Во 2010-11 година Немзети Бајнокбаг I Елек ја освоил Унгарската лига со својот клуб.
Диосѓер
На 25 јули 2012 година Елек бил потпишан од клубот Диосѓер во Унгарската лига.
Каират
На 8 март 2017 година, Каират го објавил потпишувањето на Елек со двегодишен договор, со можност за дополнителна трета година.
МОЛ Види
На 8 јануари 2019 година, Елек се вратил во Мол Види ФК.
Меѓународна кариера
Како постојан член на неговиот клуб во Видеотон Елек  бил поканет да се приклучи на унгарскиот репрезентација од унгарскиот тренер Сендор Егервари. Елек го постигнал својот прв меѓународен гол против Исланд на стадионот Пушкаш Ференц. Натпреварот заврши 4-0.
Елек бил избран за играч во Унгарскиот Еуро тим во 2016 година.
Тој играл на последниот натпревар од групата која завршила со 3: 3 против Португалија во Парк Олимпик Лион, Лион, на 22 јуни 2016 година.
Наваполацк
Наваполацк или Новополоцк ( Наваполацк; Новополоцк) — град во северниот дел на Република Белорусија иВитепската област. Административно, Наваполацк има статус на град на обласна субординација на територијата на Полацкиот реон. Според проценките од 2013 г. во градот живееле 107 088 жители.
Градот е центар на белоруската нафтена индустрија.
Географија
Нови Полацк се наоѓа на левиот брег на реката Западна Двина, на само околу 6 км западно од градот Полацк.
Историја
Во 1958 година околу 4 километри југозападно од денешниот град, на левиот брег на реката Западна Двина, з апочнале изработки за градење на голема рафинерија за преработка на нафта. Наскоро, се појави мала работничка населба на местото на денешниот град, која била наречена „Полацка населба на работниците“. Рафинеријата започнала со работа во 1963 година, а работниците кои ја граделе рафинеријата, во новата населба биле заменети со работници во рафинеријата и нивните семејства. Бидејќи споменатата рафинерија била еден од најголемите економски објекти од тој тип во тоа време, не само во Белорусија, туку и во целиот тогашен Советски Сојуз, населбата рапидно се развила и добила важност. Веќе на 14 декември 1963 година, новата населба го добила сегашното име Наваполацк (Нов Полацк) и слижбениот статус на градот на обласната субординациа.
Население
Според проценките, во градот во 2013 г. живееле 107 088 жители.
Економија
Економијата на градот се заснова на нафтенопреработувачка индустрија, а самиот град учествува со 71% во вкупниот обем на производство на Витепската област. Најважните економски објекти се рафинеријата за нафта „Нафтан“ и фабриката за производство на синтетички влакна, која работи во рамките на рафинеријата „Полимир“.
Образование
На 14 јули 1968 година катедрата на Белорускиот политехнички институт е отворен во Наваполацк, која 1 јануари 1974 година прераснала во Политехнички институт Наваполацк, а потоа во 1993 година и во Полацки државен универзитет во(ПДУ). Дури 9 од 11 факултети на ПДУ се наоѓаат во Наваполацк, додека одделите за филологија и информатичка технологија се во Полацк.
Спорт
Најпознатите спортски екипи во градот се фудбалскиот клуб Нафтан, кој се натпреварува во Премиер лигата на Белорусија, а кои своите домашни натпревари ги игра на стадионот Атлант, со капацитет од 4 500 места и хокејашкиот клуб Химик-СКА. Хокејашкиот клуб бил победник на националната Екстралига во два наврати, односно играле во полуфиналето на Купот на европските шампиони во 1966 година.
Некои од најпознатите белоруски хокејаши ја започнале својата кариера во овој град, како што се браќата Андреј и Сергеј Костицин, Владимир Денисов и Сергеј Колосов.
Партнерски градови
Градот Наваполацк потпишал меѓународни договори за соработка со следниве градови:
Реторика
Реторика (од грчки ρήτωρ, rhêtôr, „оратор, говорник“) — една од трите првични слободни уметности или trivium (заедно со дијалектиката и граматиката). Во текот на својата историја долга 2500 години, поимот се користи како ознака за многу нешта, но под реторика денес се мисли на способноста на убедување преку јазик. Првите теориски согледби за реториката се во антиката, каде на Аристотел му се припишува првата формална обработка на дисциплината. Постои клучна разлика помеѓу она што се нарекува говорништво, беседништво или ораторство и она што се нарекува реторика. Имено, беседништвото се однесува на конкретната изведба, практичното остварување на беседата, додека реториката се однесува на теориското обмислување на говорништвото.
Кнежево
Кнежево — село во североисточниот дел на Македонија, во Општина Кратово, во околината на градот Кратово.
Географија и местоположба
До селото може да се дојде преку регионалниот пат 2232, кој води до браната на Кнежевското Езеро.
Селото се наоѓа на падините на Осоговските Планини.
Историја
Во османлиските даночни регистри на немуслиманското население од вилаетот Кратово од 1618-1619 година, селото е забележано со 11 ханета (домаќинства). Селото се споменува и во списокот на немуслиманските домаќинства во истиот вилает од 1637 година со 13 ханета (домаќинства).
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 18,3 км2, при што преовладуваат шумите со површина од 847 хектари, на пасиштата отпаѓаат 476 хектари, а на обработливите површини 354 хектари.
Во основа, може да се каже дека селото има мешовита земјоделска функција.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Кнежево живееле 196 жители, сите Македонци. Според егзархискиот секретар Димитар Мишев, („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Кнежево имало 224 Македонци, под врховенството на Бугарската егзархија.
Кнежево доживеало големо раселување, бидејќи бројот на населението се намалил од 431 жител во 1961 година на 89 жители во 1994 година, македонско население.
Според пописот од 2002 година, во селото Каврак живееле 64 жители, сите Македонци.
Самоуправа и политика
Кон крајот на век, Кнежево било село во Кратовската каза на Отоманското Царство.
Селото се наоѓа во Општина Кратово, која била една од ретките општини во Македонија, која не била воопшто менувана во поглед на нејзините граници со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Кратово. Селото припаѓало на општината Кратово и во периодот 1955-1965 година.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Кратовска градска општина, во која покрај градот Кратово, се наоѓале и селата Близанци, Горно Кратово, Емирица, Железница, Живалево, Каврак, Кнежево, Којково, Куново, Мушково, Нежилово, Приковци, Туралево, Филиповци и Шлегово. Во периодот 1950-1952, селото се наоѓало во некогашната општина Мушково, во која влегувале селата Емирица, Каврак, Кнежево, Којково, Куново и Мушково.
Избирачко место
Во селото се наоѓа избирачкото место бр. 0904 според Државната изборна комисија, сместено во простории на приватна куќа.
На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 23 гласачи.
Планетоод
Планетоод (планетоход или ровер (rover) — средство за истражување на планетарна површина кое е предвидено да се движи на цврстата површина на одредена планета или на други небесни тела кои имаат планетарна маса.
Досега се разработени две возила за одење по вонземски површиини: месечиноодите (за Месечината) и марсоодите (за планетата Марс).
Список на државни водачи во 177 година
Ова е список на државни водачи во 77 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Големиот грабеж на воз (филм од 1903)
Големот грабеж на воз (англиски: The Great Train Robbery) — американски филм од 1903 година, во режија на Едвин С. Портер. Ова е првиот „наративен“ филм во историјата, т.е. филм во кој има целосна приказна. Во 1990 година, филмот бил зачуван во Националниот филмски регистер на САД.
Синопсис
Група каубои-бандити напаѓаат воз при што прво го онеспособуваат екипажот, а потоа го запираат возот и ги ограбуваат патниците. За тоа време, шерифот и неговите помошници се забавуваат, но откако ги алармираат за случката, тие тргнуваат во потрага по крадците. Каубоите се кријат во една шума, но таму пристигнува шерифот со помошниците при што започнува престрелка меѓу двете страни во која погинуваат ограбувачите на возот.
SN 2004et
SN 2004et — остаток на супернова во соѕвездието Лебед, но со потекло од галаксијата NGC 6946.
Среден Дитмаршен
Среден Дитмаршен (Mitteldithmarschen) — општинска заедница во округот Дитмаршен, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Нејзиното седиште е во градот Мелдорф. Била создадена на 25 мај 2008 година од поранешните општински заедници Црковната парохиска општина Алберсдорф, Црковната парохиска општина Мелдорф-Ланд и градот Мелдорф. Општинската заедница Среден Дитмаршен се состои од следниве општини:
Union Special
Јунион Специјал (англиски: Union Special Machine Company) — американски производител на индустриски машини за шиење со седиште во Хантли, Илиноис, САД.
Union Special е една од најстарите компании за производство на шивачки мачини. Таа била основана во 1881 година. Во 1948 година била изградена фабриката каде денеска се наоѓа седиштето на компанијата, а бил отворен погон и во Германија. Фабриката имала 44,000 км2, со дополнително земјиште на располагање за идно проширување.
Поп Ќира и поп Спира (филм)
„Поп Ќира и поп Спира“ (српски: Поп Ћира и поп Спира) е југословенски филм од 1957 година во режија на Софија Соја Јовановиќ. Главните улоги ги играат: Јован Гец, Љубинка Бобиќ, Милан Ајваз, Слободан Перовиќ и Властимир Ѓуза Стојиљковиќ. Филмот е снимен по мотивите од истоимениот роман на Стеван Сремац, а за него е значајно тоа што е првиот југословенски филм во боја.
Синопсис
Дејствието на филмот е сместено во едно идилично и живописно село во која две поповски семејства живеат во меѓусебна слога и пријателство. Меѓутоа, во селото доаѓа младиот учител Петар Петровиќ и неговото присуство предизвикува раздор во двете семејства, кои него го сметаат за иден сопруг на својата ќерка...
Список на државни водачи во 1822 година
Ова е список на државни водачи во 822 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Човекот со глава од каучук
Човекот со глава од каучук (француски: L'homme à la tête en caoutchouc) - француски филм од 1901 година, во режија на Жорж Мелјес, кој ја игра главната улога.
Синопсис
Еден научник прави експеримент во кој успева да надуе човечка глава и на тој начин постепено да ја зголеми. Возбудениот научник му го покажува откритието на својот помошник, кој почнува да ја дуе главата при што таа експлодира.
Безвучна преднонепчена странична слеана согласка
Особености
Безвучната преднонепчена странична слеана согласка ги има следниве особености:
Јазици
Гласот се јавува во јазикот хаѕа (во Танзанија) и, како преднонепчена странична исфрлена слеана согласка, во јазикот дахало (во Кенија).
Карлес Пујол
Карлес Пујол Сафоркада (Carles Puyol i Saforcada; ) — поранешен шпански фудбалер кој целата професионална кариера ја минал настапувајќи за екипата на ФК Барселона. Играл на позицијата централен дефанзивен играч, но исто така по потреба може да игра на секоја одбранбена позиција особено како десен бек.
Такис Мусафирис
Такис Мусафирис (Τάκης Μουσαφίρης; 24 јули 1936 – 11 март 2021 година) ― грчки композитор, текстописец со влашко народносно потекло. Тој соработувал со неколку познати грчки пејачи како Стратос Дионисиу, Димитрис Митропанос, Рита Сакелариу и Толис Воскопулос, меѓу другите. Понекогаш користел два псевдоними за своите дела, Антонис Занас и Никос Михаил.
Мусафирис е роден на 1936 година во Јанина, Кралство Грција, иако подоцна се преселил во Атина, чувствувајќи голема афинитет кон двата града. Татко му бил од Каларитес, а мајка му од Сирако. Мусафирис бил Влав, со неговите родители кои потекнуваат од етничките влашки села. Мусафирис на едно интервју изјави дека традиционалната влашка музика влијаела врз него и дека двајцата родители свиреле на музички инструменти.
Мусафирис починал на 11 март 2021 година на 84-годишна возраст од рак против кој се борел 6 месеци. Нему му бил дијагностициран КОВИД-19 кратко пред тоа и успеал да се опорави од него пред неговата смрт, се вели во соопштението на семејството на Мусафирис.
NGC 4007
NGC 4007 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4007 се споменува и како NGC 4005, UGC 6952, MCG 4-28-107, CGCG 127-120.
Откривање
Објектот е откриен на 6 април 1785 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4007 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,8 m/лм2. NGC 4007 има привидни димензии од 1,2' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 92°.
Други поделби
Проучување на NGC 4007 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 37661. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 147; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1985. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 135.
IC 7
IC 7 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 7 се споменува и како ESO 548-66, MCG -3-10-29.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 7 е од видот SB0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,2 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,1 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. IC 7 има привидни димензии од 1,6' х 0,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 40 м 7,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -18° 26' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 118°.
Други поделби
Проучување на IC 7 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13495.
На своја земја
Снимање
Филмот е снимен на подрчјето на селото Грахово крај Бачи и Коритница ..
Музика
Музиката за филмот ја напишал познатиот композиторот Марјан Козина.
NGC 6605
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6605 се споменува и како OCL 47, *Grp ?.
Откривање
Објектот е откриен на 31 јули 1826 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 18 ч 16 м 24 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -15° 0' 0"".
SN 1980K
SN 1980K — остаток на супернова во соѕвездието Лебед, но со потекло од галаксијата NGC 6946.
Стрип
Стрип — уметност, најчесто определена како деветта уметност според серијата написи Деветтата уметност, музеј на стрипот потпишани од страна на Морис во весникот Спиру (Journal de Spirou) помеѓу 1964 и 1967. Оваа класификација била подоцна преземена и популаризирана од страна на Франсис Лакасен во неговата книга За една деветта уметност, стрипот. Стрипот исто така е и медиум, низ кој се пренесува деветтата уметност материјализирајќи ја низ едно дефинирано и семиотичко множество. Тој овозможува да се раскажат приказни преку посредство на надоврзани слики. Според Вил Ајзнер, „денес стрипот ја сочинува главната апликација на секвенцијалната уметност ставена на хартија.“
Типично, стриповите се печатат на хартија со текст вметнат во сликите. Најсреќавани формати се дневните стрипови, серијалните стрип албуми и поголемите дела познати како графички новели.
Манга е јапонскиот поим за стрипови, француските стрипови се познати како Bande Dessinée или „BD“ (буквално, „стрип цртежи“), во Велика Британија под „стрипови“ се подразбираат домашните стрип албуми додека под „стрип албуми“ се подразбираат стрипови од САД. Во Република Македонија, под „стрип“ се подразбираат сите три спомнати форми.
Дефиниции
Обично се прави разлика меѓу поимот „стрип“ и „стриповите“. Таа разлика ја истакнал Франсис Лакасен. „Стрипот“ е концепт, односно уметност — 9-та уметност — и техника која овозможува да се реализира таа уметност. „Стриповите“ пак се медиум преку кој таа уметност се пренесува. Ова имплицира дека треба да се дава една двојна дефиниција, онаа за стрипот како уметност и друга за стриповите како медиум.
Дефиниција на стрипот како уметност
Ако стрипот е уметност тогаш оваа уметност треба да се поврзе со сите сликовни форми што постоеле пред него. Ова е ставот на Скот Меклауд. Овој начин на гледање на стрипот налага тој да се смести во големиот уметнички и културен тек кој започнува со првите цртежи, оние на пештерската уметност, како оние во пештерата Ласко, иако денес таквиот пристап се избегнува. Главно, специјалистите се согласни околу фактот дека тука не станува збор за след на цртежи како што впрочем е случај со стрипот. Згора на тоа, квалитетот на нарацијата останува да се докааже а бројни археолози им припишуваат шаманско толкување, односно тврдат дека цртежите веројатно имале магиска функција.
Затоа нема причина стрипот да се поврзува со пештерските цртежи, а не и со другите такви графички уметности како на пример плиткиот релјеф на египетските храмови, преткокумбовските кодекси и Biblia pauperum од крајот на средниот век. На овој список треба да се додаде и: Таписеријата од Баје, вавилонските свитоци и 182 колажи на Макс Ернст Една седмица добрина. На сите овие уметнички изрази општа им е желбата да раскажат некоја приказна на начин како што тоа го прави стрипот а таков е и  фризот на Партенонот во Атина, Трајановиот столб во Рим и барелјефот на храмот на Ангкор во Камбоџа.
Во другиот случај, кога се вели дека стрипот е уметност, не е доволно истото да се каже туку треба и да се потврди. И во оваа теза постојат две перцепции:
Специјалистите за стрип со сѐ помалку жар ја бранат оваа втора рестриктивна визија во однос на стрипот, па дури и самиот Филипини кој во неговото дело „Речник на стрипот“ цитирал автори кои отстапуваат од неговата дефиниција (види: Библиографија).
Дефиниција на медиумот стрип
Додека критичарите и специјалистите за стрип се поделени во однос на дефиницијата на концептот на стрипот, љубителите на истиот многу полесно го дефинираат медиумот стрипови.
Медиумот стрип има различни називи во различни земји и периоди:
Градбата на стрипот
Љубителите на стрипот користат одреден број зборови и дефиниции за да ги опишаат различните елементи од кои се составени стриповите:
Историја
Стрипот се појавил во Швајцарија на почетокот на 30-тите години на 19 век со појавата на првите албуми на Рудолф Тепфер (види Приказна на господин Жабо), стрипот се шири во тек на 19 век низ цел свет преку ревиите и весниците за хумор и сатира). Популаризиран на самиот крај на векот во американските весници во форма на comic strip, стрипот станал масовен медиум, во најразлични форми во САД, додека во Европа сѐ повеќе фокусиран како четиво за деца. Сѐ повеќе доминирајќи во детскиот печат, преку специјализирани списанија после 1930, стрипот почнал да им се обраќа и на младите и на одредени групи возрасни читатели. Од 1950, повторно се развива во ново, трето жариште кога Јапонија почнува масовно да произведува и создава стрипови под влијанието на Осаму Тезука. Трите жаришта тогаш релативно се независни едни од други, како во објавените дела така и во издавачките структури а само американското успева даа навлезе во двата други. Во 60-тите на 20 век, стрипот почнал да се одвојува од доменот на творештво за деца и од самиот жанр. Творбите на Жан-Клод Форест, од движењето гекига и американското подземје на стрипот придонеле да се појават првите вистински критики во Европа и САД. Во 70-тите експериментирањата продолжиле со Мебиус, додека авторството достигнува свој врв на крајот на деценијата со успехот на терминот „графичка новела“ на Вил Ајзнер или концептот на „романи-стрипови“ истакнат за промовирање на Корто Малтезе на Хуго Прат.
Трите светски жаришта
Денес во светот се издвојуваат три светски жаришта на стрипот: Франција/Белгија, САД и Јапонија. Секое од ова жариште си има своја посебна традиција на стрип.
Франција/Белгија отсекогаш ја негувале уметничката страна на стрипот а после 1960 нивниот стрип, (bande dessinée) станал вистинска уметност. Обично францускиот стрип е во формат на албум, со 40 големи страници, со тврди корици и на квалитетна хартија. Авторите на стрипот се поценети отколку оние во Јапонија и Америка и се сметаат за уметници. Најславен автор е белгијанецот Ерже, авторот на Тинтин.
Јапонија е најмладото но и најголемото од сите три жаришта. Јапонските стрипови манга, сочинуваат 40% од вкупниот печатен материјал, односно издаваштво, во Јапонија. Секој месец од печат излегува околу 350 магазини за стрип и околу 500 стрипови. Се објавуваат во формат од стотина до двесте страници а некои серии достигнуваат и 10,000. Затоа во јапонските стрипови се става акцент на дејството додека цртежот е спореден. Посебен феномен е дуџинши, огромен пазар на аматерски стрипови. Најславен автор е Осаму Тезука (Астро Бој, Блекџек).
Генерација на виталните шеесетти
Својот прв стрип (стрипуваната биографија на „Цар Самуил“, според сценариото на Драган Ташковски) илустраторот Миле Топуз го објавил во 1962. Шеесеттите години со духот на првата позабележлива либерализација и отворање, внесуваат промени и во доменот на тематиката и естетиката на стрипот. Едно од првите имагинативни вивнувања на македонскиот стрип во пределите на авантуризмот бил стрипот „Капетан Смела Глава“ на стрип-цртач Младен Туниќ, по сценарио на Никола Божиќ и Васил Куновски, што за тема ги имал Бурските војни од југот на Африка. Илија Поповски, кој живеел и работел во Белград, бил сценарист чијшто прв стрип бил објавен околу 1962 година во сатирично-хумористичниот весник „Јеж“, во соработка со цртачот Милорад Добриќ. Освен со него, Поповски своевремено соработувал и со Дарко Марковиќ, како и со Миомир Томиќ. Тој напишал сценаријата за близу 20 стрипови унапредувајќи го сатиричниот стрип, во време кога овој стриповски пристап доживувал актуелност во европските и светските искуства. Дарко Марковиќ својот прв стрип „Тримче“ го нацртал во 1964 година а автор на исклучително популарниот дневен стрип во лента „Пецко“ за првпат публикуван во „Нова Македонија“ на 20 март 1981. Уште еден автор што ѐ припаѓа на авторската генерација од стриповски „Виталните шеесетти“ е Мирослав Костиќ со стрипот „Студентот Трајче“, стрип во лента, со стил близок до карикатурата а Дукан Јелен со дневниот стрип-лента „Трпе“. Стриповите на Јелен имаат децидирано карикатурален цртеж и пристап. Други автори биле Љупчо Филипов(„Мирко Немирко“, 1961), Спиро Џајков („Малиот Мук“, 1965, „Курир“, „Ловечка среќа“, „Балавци“, „Итер Пејо“) кој своите стрипови ги изложувал на меѓународниот фестивал во Монтреал, Канада, Делчо Михајлов (Мане) и Ѓуро Варга, професионален карикатурист и автор на стриповите „Трпе“ и „Орде“. Во 1971 година во „Млад борец“ се обидел да дебитира стрип-цртачот, Диме Илиев- Димано, со својот стрип „Бунтовници“ еден вид современа социјална драма, Неговиот подоцна објавен стрип „Бунтовници“ има 24 стрип-табли, додека стрипот „Карпош“ посветен на народниот херој Христијан Тодоровски го остварил на 41 табла. Веќе во „Богомилската епопеја“ Димано создал стрип во 84 табли, додека стрипот „Војдан“ работен во два дела, има вкупно 86 стрип-табли.
Што се однесува од аспект на постоењето на стрип организации кај нас треба да се нагласи делувањето на  Стрип центар на Македонија со седиште во Велес -СЦМ СЦМ-Велес во своето делување:
-преку своите проекти а посебно преку традиционалниот стрип салон во Велес овозможи контакти на македонските стрип автори со стрип чинители од други земји -преку ревиите „СТРИП АРТ “ и „СТРИП творец“ “(единствена постојана стрип публикација кај нас која излегува од 2003 г) и СТРИП АЛМАНАХ( првиот број излезе во јули 2015 г) македонските автори континуирано ги објавуваат своите стрип дела(доста од нив и дебитантски)
-преку организирање на стрип изложби и промоции низ повеќе градови од Македонија и во странство
-преку своите наменски проекти делува на влијание на стрипот во социјалната сфера(интеретнички односи и др)
-преку застапување пред државни институции,медиуми, јавност овозможува подобри услови за делување на македонската стрип сцена.
Промоција на стрипот во Македонија
Ова се дел од списанијата кои ја промовираат уметноста на стрипот во Македонија:
Израел
Израел (хебрејски: מְדִינַת יִשְׂרָאֵל, Мединат Јисраел) — независна држава во Западна Азија, поточно на Блискиот Исток (површина 20.770 км2, 6.199.008 жители). Од некои историско-културни причини се смета за дел и од Европа. Се граничи со Либан и Сирија на север, Јордан на исток и Египет на југ. Излегува на Средоземно, Црвено и Мртво море. Главен град е Ерусалим. Други градови: Тел Авив (тука се повеќето амбасади), Ако, Вер Сава, Елат, Назарет, Тиберија и Хаифа.
Потекло на поимот
Термионот Израел, низ историјата, се користел како заедничко име за Земјата на Израел и на еврејскиот народ. Денешниот назив на земјата е Ерец Јисраел или Мединат Јисраел (Земјата на Израел и Државата Израел), а со тоа се отфрлиле имињата Зион и Јудеја. Во раните години на својата независност, властите на Израел го избрале терминот Израелци за назив со кој ќе се нарекуваат граѓаните на државата.
Историја по 1948 година
По одлуката на Обединетите Нации за поделба на Палестина на арапска и на еврејска држава (29 ноември 1947), Еврејскиот национален совет на 14 мај 1948 година го прогласува формирањето на Државата Израел, како држава на Евреите. Арапска Палестина никогаш не беше основана. На 15 мај Египет, Ирак, Јордан, Либан, Саудиска Арабија и Сирија го нападнаа Израел, со што почна периодот (сè уште во тек) на војни и немирни периоди меѓу нив. Како последица на Првата арапско-израелска војна, Израел е формиран на 78% од територијата на тогашната Британска мандатна територија Палестина.
По оваа војна Израел влегува во воени конфликти со соседните арапски држави уште пет пати: при Суецката криза од 1956, Шестдневната војна од 1967, Војната на исцрпување во 1969, Јомкипурската војна од 1973 и при инвазијата врз Либан во 1982 година. Во 1987 Палестинците ја започнуваат својата прва интифада, а во 2000 година својата втора интифада против Израел. Во 2006 година, по нападот на милитантната група Хизболах на израелска територија, Израел го нападна Либан со што започна Втората израелско-либанска војна.
Во 1967 година Израел го нападна Египет, а истовремено, Јордан и Сирија го напаѓаат Израел. За шест денови, Израел ги окупираше Голанската Висорамнина (во Сирија), Западниот Брег (во Јордан) и Синајскиот Полуостров (во Египет) и ја блокираше пловидбата низ Суецкиот Канал. Израел ја зголеми својата територија 200%. Четвртата војна меѓу соседите избувна во 1973 година, кога египетските сили го ослободија Каналот и навлегоа на Синај, но почетните успеси не беа доволни и тие беа присилени на повлекување. Првпат Израел претрпе големи воени загуби. Драматичен пресврт се случи во 1977 година, кога египетскиот претседател Анвар ел Садат и израелскиот премиер Менахем Бегин ги почнаа мировните преговори и се обидоа да внесат нова клима во регионот.
Израел се повлече (1982) од Синајскиот Полуостров, но набрзо завојува со Либан, каде што – наводно – биле базите на Палестинската ослободителна организација (ПЛО). Во 1987 година ПЛО ја почна низата напади, востанички дејства и безредија (познати како Интифада) низ Израел, на што израелските сили секогаш реагираа со вооружени акции. Во 1989 година водачот на ПЛО Јасер Арафат објави дека Палестинците му го признаваат правото на Израел да постои. Во 1994 година Јордан и Израел потпишаа мировен договор, а во 1996 година се одржаа избори за Палестинскиот совет (претседател: Јасер Арафат) што се сметаше за чекор кон создавање палестинска држава на 6.220 км2 – во Појасот Газа и на Западниот Брег. Преговорите меѓу Палестинците и Израел почнаа во 1997 година, но ниедна страна не им даде првокласно значење, можеби и поради сè позачестените самоубиствени бомбашки акции на членовите на радикалните палестински струи, кои доведоа до обновување на недовербата и до повторно затегната ситуација. Мировните преговори (2000) меѓу Јасер Арафат и израелскиот премиер Ехуд Барак (во САД) не ги донесоа посакуваните резултати. Во основа, нерешените прашања и натаму доминираат во нестабилната ситуација во тој дел на Југозападна Азија.
Административна поделба
Израел е поделен на 6 окрузи (хеб. מחוזות, „мехозот“, едн. „махоз“) со 15 подокрузи (נפות, „нафот“, едн. „нафа“). Секој подокруг потоа се дели на природни региони (вкупно 50).
Податоците се преземени од Централната служба за статистика на Израел, и затоа ги опфаќаат сите места под израелска цивилна власт, вклучувајќи ги теритоториите окупирани од Израел. Таков пример е подокругот Голан и неговите четири природни региони кои не се признаени од Обединетите Нации и меѓународната заедница како израелски територии. Наведеното население на Ерусалимскиот округ ги вклучува и жителите на Источен Ерусалим, чие припојување кон Израел исто така нема меѓународна поддршка. Единствено невбројани остануваат жителите на округот Јудеја и Самарија, бидејќи Израел не ја наметнува својата цивилна власт во тој дел од Западниот Брег.
Демографија
Етнички состав: Евреи (околу 81%), 20% Палестинци (Израелски Арапи) и други нееврејски заедници. Вероисповед: јудејци 81%, муслимани (сунити) 14%, христијани. Писменост: 95%. Јазици: хебрејски (официјален), арапски, англиски.
Релјеф
Постои низина по должината на средоземниот брег која кон внатрешноста преминува во ридско-планински предели (највисок врв Мерон, 1.208 m), а потоа кон исток се спушта во долината на реката Јордан и депресијата на Мртвото Море (-396 m; според најновите мерења -416 m), најниската сувоземна точка на Земјата. Во јужниот дел е пустината Негев, која зафаќа речиси половина од државната територија. Хидрографија: реки – Јордан (делумно гранична со Сирија и Јордан) и Кишон; езера – Галилејско и Мртво Море. Клима: средоземна во приморјето, на исток планинска, во долината на Јордан сува суптропска и пустинска во Негев.
Стопанство
Израел е развиена индустриско-аграрна земја со природни богатства во кои доминираат фосфати, сол, магнезиум, железо и бром, со мали резерви на нафта и природен гас. Главни индустриски гранки се металургијата, производството на машини, автомобили, авиони, бродови и оружје, потоа хемиската, фармацевтската, електронската, прехранбената и индустријата за широка потрошувачка. Постојат околу 750 објекти за обработка на дијаманти (над 50% од светското производство). Земјоделството обезбедува околу 75% од прехранбените потреби на населението. Изградени се и се градат цели мрежи на водни акумулации, каптажи и канали, вклучувајќи ги и пустинските области каде што е овозможено одгледување на суптропски култури. Сите видови сообраќајни врски се на висок степен на развиеност. Парична единица: нов израелски шекел.
Култура
Првите литературни пројави во Израел од 1948 година беа определбите и творештвото на писателите дојдени од Европа, кои пишуваа главно на јидиш и ладино, нешто подоцна и на обновениот хебрејски јазик. Логично дека и темите и атмосферата во европските земји беше пренесена во делата на еврејските/израелските творци. Дури при крајот на XX век, израелската литература позначајно се свртува кон ’сопствените‘ современи теми од автори веќе родени во Израел. Напоредно, музичкото творештво, како и секое друго уметничко создавање, помина сличен пат, под влијание на европските уметнички текови. Сепак, во повеќето творечки изрази секогаш беше присутна и врската со корените никнати милениуми наназад, третирани на современ начин во една синтеза специфична за творештвото на израелските уметници. Првите универзитети биле отворени во Хаифа (1912) и во Ерусалим (1918).
Книжевност
Израелската книжевност главно се состои од поезија и проза на хебрејски јазик, создадена во периодот од средината на 19 век. Само мал број дела се преведени и објавени на други јазици. Според израелскиот закон сите печатени дела имаат два примероци депоновани во Националната библиотека и Хебрејскиот универзитет во Ерусалим. Во 2001 година законот бил изменет и проширен на аудио и видео-снимки и други непечатени медиуми. Во 2006 година околу 85 % пренесени во библиотеката биле на хебрејски јазик.
Хебрејска недела на книгата се одржува ширум земјата секој јуни. Целата држава станува саем на книги на кој учествуваат многу познати автори, се организираат јавни читања... Во текот на оваа недела се доделува книжевната награда Сапир.
Во 1966 година, Нобеловата награда за книжевност му била доделена на Израелецот Шмуел Јосиф Агнон и Германката со еврејско потекло Нели Закс. Некои од најпознатите поети се Yehuda Amichai, Nathan Alterman и Rachel Bluwstein. Меѓународна препознатливост стекнале Амос Оз и Давид Гросман.
Израел исто така бил дом на познати палестински книжевници. Emile Habibi со романот The Secret Life of Saeed the Pessoptimist ја освоил израелската награда за арапска книжевност. Mahmoud Darwish, кого го нарекуваат и палестински национален поет, е роден на север на Израел, но живеел во прогонство по неговото пристапување на Палестинската ослободителна организација.
Театар и филм
Девет израелски филмови биле номинирани за наградата Оскар во категоријата Најдобар странски филм. Најголем успех имал филмот Ајми, кој се пласирал на трето место.
Негувајќи ја театарската традиција на театарот јидиш ширум Источна Европа, Израел го продолжил развојот на еврејската театарска сцена. Театарот Хабима во Тел Авив бил основан во 1918 година и се смета за најстара театарска група во земјата.
Покрај еврејските автори, значајни успеси имале и муслиманските творци. Многубројни дела со контроверзна тематика која се занимава со израелските судири и статусот на Палестина привлекле внимание на публиката. Филмот „Џенин, Џенин“ од 2002 година на авторот Мухамед Бакри кој е заснован на израелската воена акција во градот Џенин (Западен Брег), ја добил наградата за најдобар филм на Картагинскиот меѓународен фестивал, и покрај тоа што израелските критичари го прозвале заради искривено претставување на случката. Филмската приказна од 2008 година за насилство и дискриминација во мешаната еврејско-арапска населба близу Тел Авив, раскажана во филмот Ајми била многу забележителна на Канскиот филмски фестивал. Жирито му доделил посебна пофалница на режисерскиот палестинско-еврејски пар. Сириска невеста која ја следи приказната на Друзите на Голанската Висорамнина добила неколку значајни филмски награди.
Напад на мисија во Кина
Напад на мисија во Кина (англиски: Attack on a China Mission) - британски филм од 1900 година, во режија на Џејмс Вилијамсон, кој е автор и на сценариото.
Никола Зораќи
Никола Зораќи (24 јануари 19299 ноември 1991) ― албански композитор со влашко народносно потекло. Неговите дела вклучуваат филмска музика и опери, особено „Планинско девојче“ (Cuca e maleve). Зораќи имал сопруга Ѓеновефа Хебен, исто така Влаинка, со која имал деца.
Список на државни водачи во 178 година
Ова е список на државни водачи во 78 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Масакрот на Хиос
Масакрот на Хиос се однесува на колењето на десетици илјади Грци на островот Хиос од страна на османлиските војници во 1822 година. Повеќе од 2.000 години, островот Хиос претставувал седиште каде поминувале голем број на трговци кои патувале преку Црно, Егејско и Средоземното Море. Па, според ова, островот бил од голема значајност за Османлиското Царство.
Масакр
Во март 1882 година, неколку стотици вооружени Грци од островот Самос дошле на островот Хиос. Тие започнале со уништување и рушење на џамии и напаѓање на локалното муслиманско население по кое се повлекле во една тврдина. Во меѓувреме, поголем број на жители од островот се приклучиле кон револуционерната организација. Сепак мнозинство од христијанското население на островот не го поддржувале или пак не се приклучиле кон акциите на револуционерите против Османлиите.
По нападите и воспоставувањето на контрола над островот од страна на Османлиите, околу 20.000 Грци од островот биле обесени,  малтретирани, или измачувани до смрт. Околу 50.000 Грци од островот биле заробени а други 23.000 биле протерени. Само околу 2.000 Грци успеале да преживеат. Грчкиот збор σφαγή (македонски: масакр) најчесто се користи да се опишат овие настани. Неколку Грци кои преживеале во масакрот станале робови на богатите Турци и биле принудени да го прифатат исламот. Некои пак станале турски политичари. Еден од најпознатите такви случаи е Георгиос Стравелакис кој своето име го променил во Мустафа Казнадар, како и Ибрахим Едем-паша. .
Ејбел 2319
Ејбел 2319 — галактичко јато во соѕвездието Лебед, со привидна величина од 15,4, со што не е видливо за човековото око.
Герд Милер
Герхард „Герд“ Милер (Gerd Müller; — 15 август 2021) — поранешен германски фудбалер, еден од најдобрите напаѓачи на сите времиња.
Мочуришна пеперутка
Mylothris rubricosta е мочуришна пеперутка во семејството Pieridae. Ја има во Судан, Етиопија, Уганда, Руанда, Бурунди, Демократска Република Конго, Кенија, Танзанија, Малави, Замбија, Мозамбик, Боцвана и Зимбабве. Живеалиштето се состои од папирусни мочуришта.
Возрасните пеперутки имаат слаб лет и остануваат близу до земјата. Тие се хранат со цвеќињата. Тие летаат со крилата од август до март.
Ларвите се хранат со цвеќињата.
Логичко-филозофски трактат
Логичко-филозофски трактат или познат по латинскиот соодветник Tractatus Logico-Philosophicus е единственото филозофско дело објавено од австрискиот филозоф Лудвиг Витгенштајн за време на неговиот живот. Главниот стремеж на делото е да ја открие врската помеѓу јазикот и стварноста, а преку нејзе да ги определи границите на науката. Џ. Е. Мор е оној кој го предложува латинскиот наслов, оддавајќи му чест на Теолошко-политичкиот трактат (Tractatus Theologico-Politicus) од Барух Спиноза.
Витгенштајн го започнал пишувањето на Трактатот како војник во Првата светска војна, а го завршил како воен заробеник во Комо и подоцна Касино во август, 1918. Прво е објавен на германски во 1921 како Logisch-Philosophische Abhandlung, а година подоцна следува англискиот превод со латинскиот наслов. Македонскиот превод излегува дури во 2002, изработен од Бранислав Саркањац. Трактатот бил од огромна важност помеѓу логичките позитивисти на Виенскиот круг, како Рудолф Карнап и Фридрих Вајсман. Познатата статија на Бертранд Расел со име „Филозофија на логичкиот атомизам“ е напишана според многу идеи кои Расел ги добил читајќи го Витгенштајн. Со други зборови, покрај тоа што е едно од најбитните дела на современата филозофија, особено е вреднувано од страна на аналитичките филозофи.
Логичко-филозофскиот трактат е озогласен поради строго збиениот стил на кој е напишан. Делото не содржи аргументи, туку декларативни реченици кои се третираат како само-очигледни. Исказите се хиерархиски нумерирани, со седум основни искази на првото ниво (нумерирани од 1–7), додека секое под-ниво е образложение или коментар на исказот од повисокото ниво (на пример, 1, 1.1, 1.11, 1.12). Оваа книга во главно се проучува во областа на логиката и филозофијата на јазикот, но од неодамна понови толкувачи ја вреднуваат и нејзината етичка, но и естетичка димензија. Она што е особено популарно и ново е мистичното толкување, поттикнато од последниот, седми исказ.
Ријана
Робин Ријана Фенти (Robyn Rihanna Fenty), попозната само како Ријана (р. 20 февруари 1988 во Сент Мајкл, Барбадос) — барбадоска пејачка. До својата шеснаесетта година живее во Барбадос, но потоа се преселува во САД за да изгради своја музичка кариера, заедно со продуцентот Ивен Роџерс. Во исто време таа потпишува и договор со Def Jam Recordings после аудицијата со тогашниот сопственик Џеј-Зи.