cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дорис Лесинг
Дела
• Going Home (мемоари, 1957)
• In Pursuit of the English (1960)
• Prisons We Choose to Live Inside (есеи, 1987)
• The Wind Blows Away Our Words (1987)
• African Laughter: Four Visits to Zimbabwe (мемоари, 1992)
• A Small Personal Voice (есеи, 1994)
• Conversations (интервјуа, издадени од Ерл Г. Ингерсол, 1994)
• Putting the Questions Differently (интервјуа, издадени од Ерл Г. Ингерсол, 1996)
• Time Bites (есеи, 2004)
• On Not Winning the Nobel Prize (Пригодна беседа, 2007, објавена 2008)
Опери
• The Making of the Representative for Planet 8 (музика на Филип Глас, 1986)
• The Marriages Between Zones Three, Four and Five (музика на Филип Глас, 1997)
Драми
• Each His Own Wilderness (три драми, 1959)
• Play with a Tiger (1962)
Поезија
• The Wolf People - INPOPA Anthology 2002 (поеми од Лесинг, Роберт Твигер и Т.Х. Бенсон, 2002)
Автобиографии
• Under My Skin: Volume One of My Autobiography, to 1949 (1994)
Литература за Лесинг
• Fahim, Shadia S. (1995). Doris Lessing: Sufi Equilibrium and the Form of the Novel. Basingstoke, UK/New York, NY: Palgrave Macmillan/St. Martins Press. ISBN 0-312-10293-3. • Galin, Müge (1997). Between East and West: Sufism in the Novels of Doris Lessing. Albany, NY: State University of New York Press. ISBN 0-7914-3383-8.
Хиперболичен косинус
Хиперболичен косинус – парна функција, чиј домен се движи во границите (-∞,∞), а кодоменот во границите [1,∞), со минимум во нулата. Оска на симетријата е y-оската и нема асмиптоти. Една од дефинициите на оваа функција е:
Науката во 1691 година
1691 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Пафнутиј Чебишов
Пафнутиј Лавович Чебишов (Пафнутий Львович Чебышёв; - ) — руски математичар кој се смета за татко на руската математика. Познат е по неговите големи придонеси во полињата на веројатноста, статистиката, механиката и теоријата на броевите. По него се наречени низа важни математички концепти како Чебишовото неравенство (со кој се докажува слабиот закон за големите броеви), Бертран–Чебишовата теорема, Чебишовите полиноми и Чебишовата хипотеза за отстапувањето.
Животопис
Роден е на 16 мај 1821 г. во Окатово, Русија. Татко му бил пензиониран воен офицер кој учествувал во војната против Наполеон, а мајка му биола Аграфена Ивановна Позњакова. Семејството имало девет деца, меѓукои е и помладиот брат Владимир, генерал и професор, кој исплатил дел од износот за објавувањето на првите дела на Чебишов. Основното образование го завршил дома, учен од приватни тутори во родниот град Окатово. Тој исто така го научил францускиот јазик уште од најмала возраст, што подоцна ќе му помогне во комуникација со другите математичари. Во 1832 година се преселил во Москва, каде што го завршил своето средно образование. Бил подучуван математика од страна на П. Н. Погорелски, кој бил еден од најдобри тутори во Москва и автор на многу дела во врска со основната математика. Во 1837 г. се запишал на Московскиот Универзитет, на физика и математика. Тој бил насочуван од страна на Н. Д. Брашман и Н. Е. Зернов во сфаќање на суштината на најтешките математички проблеми. Каде што подоцна ќе му помогне во неговата работа. Пролетта 1841 г. Чебишов дипломирал математика на Московскиот универзитет. Тој продолжил со својата научна работа под супервизија на Брашман и ги завршил мастер студиите во 1843 г. Во 1847 г. Тој станал асистент по математика на Универзитет Санкт Петербург, каде што подучувал за повисоко ниво од алгебра и теорија на броеви. Во 1860 г. Станал кореспондент кај Буњаковски, каде што работел на учењето на Ојлер во врска со теоријата на броеви. Исто така бил избран за редовен професор на Универзитет Санкт Петербург. Истата година започнал со теорија на веројатноста. Својата кариера како професор ја завршил по 35 години предавање на универзитетот во Санкт Петербург.
Математичка школа во Санкт Петербург
Чебишов основал математичка школа во Петербург, каде што воглавно се подучувале теории и работи во врска со математика. Математичката школа исто така била позната и под името „Чебишова школа”. Од оваа школа ќе произлезат голем број на научници и професори по математика. Во школата се изучувале поголем број предмети во врска со чиста и применета математика, кои биле изучувани и истражувани од самиот Чебишов.
Истражувачки живот
Чебишов е познат по неговата работа во областа на веројатноста, статистиката, механиката и теорија на броеви. Теорија на броеви: Користејќи ја функцијата зета на Ојлер, Чебишов докажал дека разликата помеѓу x/π(x); — во x за x → ∞ не може да има лимит од 1.083666. Со значајно голема вредност на x, интегралот ќе покаже поголема приближност на функцијата зета π(x) отколку Legedre-вата и другите слични формули. Во 1850 година го докажал Бертрановиот постулат за n>3 постои најмалку еден прост број помеѓу n и 2n-2.
Изјава за веројатност
Ако x биде случајна променлива со конечна очекувана вредност μ и конечна не-нулта варијанса σ2. Тогаш за било кој реален број k> 0, Само во случајот кога к> 1се обезбедуваат корисни информации. Кога к <1 на десната страна е поголема од еден, па на нееднаквоста стануваат празни, како што веројатноста за секој случај не може да биде поголема од еден. Кога к = 1 тоа тогаш се вели дека веројатноста е помала или еднаква на еден, кој е секогаш точен. Како пример, со користење к = √ 2 покажува дека најмалку половина вредностите  се наоѓаат во интервалот (μ - √ 2σ, μ + √ 2σ). Бидејќи тоа може да се примени во целосно произволни дистрибуции нееднаквоста обично покажува слаба врска споредено со онаа што може да биде можно, ако се знаат дистрибуциите кои се инволвирани.
Кански филмски фестивал
Кански фестивал (француски: Festival de Cannes) — прочуен филмски фестивал основан во 1946 година кој се одржува во градот Кан, јужна Франција. Претставува еден од најстарите и најпрестижни филмски фестивали на светско ниво. Фестивалот се одржува еднаш годишно (вообичаено во мај) во Палатата на фестивалите и конгресмените. До 2002 година бил познат како Меѓународен филмски фестивал (француски: Festival international du film).
Канскиот филмски фестивал во 2017 година, 70-годишниот јубилеј, се одржал од 17 до 29 мај 2017 година. Претседател на жирито бил Педро Алмодовар, а филмот „Плоштад“, во режија на Рубен Естлунд, ја освоил наградата.
Први години
Кон крајот на 1930 година, не можејќи повеќе да го поднесе мешањето на фашистичките влади на Германија и Италија во изборот на филмовите за Венецијанскиот филмски фестивал , Францускиот министер за образование, Жан Зеј на предлог на Филип Ерланжер и со поддршка од Британците и Американците одлучува да создаде меѓународен кинематографски фестивал во Франција. Многу француски градови како Виши, Бријац и Алжир биле предложени како домаќини на фестивалот, но на крајот градот Кан бил избран да биде домаќин на фестивалот, и со тоа Меѓународниот кански филмски фестивал бил основан.
Во јуни 1939 година, Луис Лумије се согласил да биде претседател на првото издание на фестивалот кој требало да се одржи од 1 до 30 септември 1939 година. Нападот на Германија врз Полска на 1 септември 1939 година и објавата на војна против Германија од страна на Франција и Велика Британија на 3 септември придонеле првото издание на фестивалот да заврши пред тоа да биде започнато. Фестивалот повторно бил отворен по завршувањето на Втората светска војна во 1946 година. Финансиран од Министерството за надворешни работи на Франција и градот Кан, Канскиот филмски фестивал се одржува во Старото казино на градот Кан. Иако првичната намена на фестивалот била да се натпреварува со италијанскиот филмски фестивал, двете држави потпишале договор да ги одржуваат своите интернационални фестивали наизменично. Првиот Кански фестивал постигнал значаен успех и кога француско-италијанскиот договор бил објавен во јавноста тој бил остро критикуван и со овој договор Франција ја потпишала својата капитулација. Следната година (1947) фестивалот бил повторно одржан под името Кански филмски фестивал, иако во името не постоело меѓународен, филмови од 16 различни земји биле презентирани на фестивалот. Освен тоа бил воведен принципот на еднаквост со што секоја земја треба да има по еден претсавник во жирито. Исто така оваа година и покрај тоа што палатата не била целосно завршена, фестивалот бил одржан во Палатата на фестивалите, кој е изградена само за оваа намена. Поради финансиски проблеми фестивалот не се одржал во 1948 и 1950 година и овие две години канскиот фестивал не претставувал закана за Венецијанскиот филмски фестивал. Во 1951 година односите помеѓу Франција и Италија се подобриле и како резултат на тоа било одлучено дека Канскиот филмски фестивал ќе се одржува на пролет додека Венецијанскиот останува да се одржува на есен.
1950-ти - 1960-ти
Во 1955 година била создадена Златна палма која ја заменила Гран при наградата на фестивалот која се доделувала сè до 1955 година како главна награда. Во 1957 година Долорес дел Рио станал првиот женски член на жирито на официјалната селекција. Во 1959 година основан е Пазар на филмот (Marché du film) давајќи му на фестивалот комерцијален карактер и со помош на овој пазар била олеснета соработката помеѓу продавачите и купувачите во филмската индустрија. Денес овој пазар претставува прва меѓународна платформа за филмска трговија.
Во 1962 година од страна на француската унија на филмски критичари била основана програмата „Недела на критиката“ (La Semaine Internationale de la Critique) како прва придружна програма на Канскиот фестивал. Таа имала за цел да ја прикаже работата на режисерите од целиот свет, притоа не подлегнувајќи на комерцијалните притисоци. 1965 година била година посветена на Жан Коктео, кој по неговата смрт бил прогласен за доживотен почесен претседател. Следната година Оливија де Хавиленд била прогласена за прва жена претседател на фестивалот. .
На 19 мај 1968 бил прекинат фестивалот од 1968 година. Некои режисери како Карлос Саура и Милош Форман ги повлекле своите филмови од фестивалот. На 18 мај режисерот Луј Мале заедно со една група режисери презеле голема просторија во Палатата на Фестивалите и го прекинале прикажувањето на филмовите во знак на солидарност на штрајкот на работниците и студентите во Франција, и во знак на протест за иселувањето на тогашниот претседател на Француската кинематографија. Истата година режисерите успееле да го вратат претседастелот на функција и да ја основаат Организацијата на филмски режисери. Во 1969 година Организацијата на филмски режисери предводена од Пјер-Анри Делуа ја основале програмата Кензен, нова не конкурентна програма која опфаќа селектирање на филмови од целиот свет кои се бираат независно од прикажаниот избор на филмови.
Папа Никола V
Никола V (латински Nicolaus PP. V; 15 ноември 1397 - 24 март 1455) — римски папа од 6 март 1447 до 24 март 1455. Во времето кога тој бил монах во Токсана, Никола бил помаган финансиски од страна на Козимо Медичи. Кога станал папа, неговиот финансиер го назначил за банкар во папството. Откако го зазел папскиот престол, се грижел да преовладува мир меѓу христијаните. Тој бил скромен човек, без големи амбиции, голем хуманист, кој се поклонувал на традицијата на антиката. Голема заслуга му се препишува за отворањето на Ватиканската библиотека, во која денес се наоѓаат многу значајни записи од класичната литература. Во негово време, Османлиите го освоиле Цариград. Таа вест ја потресла цела Европа, а желбата на папата Никола V за организирање на нови крстоносни походи против Османлиското Царство не наишла на поддршка од страна на западноевропските монархии.
Кански филмски фестивал
1970-ти - 1980-ти
Во 1978 година претседател на фестивалот станал Жил Жакоб кој ја вовел наградата Златна камера и програмата „Извесен поглед“. Други поважни промени вклучувале: намалување на траењето на фестивалот на 13 дена и со тоа намалување на бројот на филмовите и воведување познати личности и професионалци од филмската индустрија.
Во 1983 година била создадена новата и поголема Палата на фестивалите и Конгересмените како домаќин на фестивалот. Изградбата на оваа палата т.н. Бункер предизвикало многу бурни реакции во јавноста. Во 1984 година Пјер Вјот станал претседател на фестивалот заменувајќи го Роберт Фавре ла Бре.
1990-ти - денес
Пред 1995 година Жил Жакоб ја основал последната програма од официјалната селекција Цинефондасион. Нејзината цел е да го поттикнува создавањето на филмови низ целиот свет и да им овоможи влез на младите таленти од областа на кинематографијата во кругот на познати личности. Програмата Цинефондатион била надополнета во 2002 година со програмата La Résidence и во 2005 година со програмата L'Atelier. Во меѓувреме, во 2000 и 2002 година тогашниот претседател Жил Жакоб официјално го променил името во Фестивал де Кан.
Програми
Канскиот филмски фестивал опфаќа повеќе програми.
* Официјална селекција – Главниот настан на фестивалот * Во конкуренција за златна палма Дваесет филмови влегуваат во конкуренција освојување за Златната палма. Овие филмови се прикажуваат во театарот Лумијер (Théâtre Lumière). во оваа програма учествуваат 20 филмови кои се избираат од блиски и далечни култури; филмовите треба да бидат оригинални и различни. Тие се прикажуваат во театарот Сал Дебиси. Филмовите кои влегуваат во оваа категорија исто така се прикажуваат во театарот Лумијер меѓутоа овие филмови не се натпреваруваат за главната награда. Околу 15 кратко и среднометражни филмови од училиштата за филмски уметности ширум светот се прикажуваат во театарот Сал Буњел. Kраткометражните филмови кои влегуваат во конкуренција за добивање на златна палма за краткометражен филм се прикажуваат во во театрите Сал Буњел и Сал Дебиси. За добивање на оваа награда се натпреваруваат околу 10 филмови. '''Придружни програми Овие програми се неконкурентски и се посветени на откривање на другите аспекти на филмот'''. Со оваа програма се слави наследството на филмот со цел да се нагласат работи од минатото, претставени во сосема нови или подновени копии. Ја покажува виталноста и разновидноста на филмовите ширум светот. Секој ден една од земјите е поканета да ја претсатви својата палета на долгометражни и краткометражни филмови во славењето на својата единствена култура ,идентитет и последните филмски дела. Оваа награда се доделува на најдобриот прв филм на фестивалот кој се избира од дебитантските филмови, Официјалната селекција , Кензен програмата и селекцијата од недела на критиката По програмата посветена на филмската музика на филмското платно кое беше поставено за широката публика на плажата Маке беа прикажувани Канските Класици како и филмовите кои не се натпреваруваа за добивање на главната награда. Други програми Настани Најголемиот пазар на филмови во светот Oбјавени од страна на светски познатите режисери Со овие признанија меѓународно- реномирани уметници имаат можност да прикажат еден од своите филмови на фестивалот Тропе. Mожност за склучување на договор за меѓународна копродукција. Секоја година еден уметник, филм или кинематографска шема станува фокус на изложбата која ја диверзифицира или илустрира програмата на настанот. Настани организирани во 2007 година, посветени на 60-годишнината од фестивалот.
Награди
Награди кои се доделуваат од страна на независни субјекти
Влијание
Фестивалот игра важна улога во прикажувањето на Европскиот филм. Џил Форбс и Сара Стрит изјавиле за European Cinema: An Introduction дека: „Кан стана исклучително важен за критичките и комерцијалните интереси и за европските обиди да ги продадат своите филмови врз основа на нивниот уметнички квалитет“. Форбс и Стрит истакнуваат дека Канскиот заедно со другите фестивали како Венцискиот и Берлинскиот им нудат можност да прикажат одредена слика од својата земја преку филмот и им укажува на нациите дека Европското кино е кино на уметноста.
Како надололнување на претходно кажаното, присуството на голем број медиуми и познати личности на фестивалот им овозможуваат на филмските продуценти да ја прикажат својата работа и да се обидат да ја продадат на дистрибутерите од целиот свет.
Аџина Река
Аџина Река — река во Западна Македонија и лева притока на Радика.
Течение
Реката извира во југозападниот дел на Шар Планина, на надморска височина од 2.000 м. Кон крајот на своето течение, реката е премостена со макадамскиот пат од селото Бродец до караулата Стрезимир, а неколку стотина метри јужно од мостот се влева во Радика од нејзината лева страна, на надморска височина од околу 1.270 м, на местото каде што од десната страна во Радика се влева и реката Штировица.
Хидрографија
Вкупната должина на реката изнесува 8,0 км, додека на сите водотеци во нејзиниот речен слив 34,9 км. Нејзиното сливно подрачје зафаќа површина од 36,1 км2 и истото припаѓа на Јадранскиот речен слив. Во текот на летните месеци, речното корито на реката пресушува.
Рејдарфјердир
Рејдарфјердир (Reyðarfjörður) — град во источниот дел на Исланд, односно спаѓа во Источниот Регион, брои околу 1.100 жители и е дваесетиосми град по големина во Исланд. Градот е поврзан со копнен, воден и воздушен сообраќај. Рејдарфјердир, заедно со уште неколку градови во земјата, се смета за еден од поважните и поголемите населени места во државата.
Вилијам Кулен Брајант
На 17-годишна возраст ја напишал „Танатопсис“, медитација за природата на смртта, што останува неговата најпозната поема. Бил под влијание на деизмот, а самиот влијаел врз Ралф Валдо Емерсон и Хенри Давид Торе. Речиси 10 години работел како адвокат, профеција што ја мразел. Со своите „Поеми“ (1821), вклучувајќи ја и „За водениот волк“, добил репутација на успешен поет. Во 1825 година се преселил во Њујорк, каде што речиси 50 години бил главен уредник на весникот „Ивнинг Пост“ (Evening Post) (1829-78), кој го трансформирал во орган за прогресивно мислење.
Науката во 1690 науката
1690 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Карл VIII од Шведска
Карл VIII (1408 – 1470), истовремено познат како Карл II и наречен Карл I, бил крал на Шведска (1448–1457, 1464–1465 и 1467–1470) и крал на Норвешка (1449–1450).
Кралско име
Карл бил вториот шведски крал по име Карл. Карл VIII е постхумен изум, броејќи наназад од Карл IX (р. 1604–1611) кој го усвоил својот број според фиктивната историја на Шведска. Шест други пред Карл VII се непознати за ниеден извор пред книгата на Јоханес Магнус од 16 век, и се сметаат за негов изум. Карл бил првиот шведски монарх со името што всушност користел кралски број како Карл II (подоцна ретроспективно пренумериран VIII), на надгробната плоча на неговата сопруга (1451) во Вадстена.
Ран живот
Карл Кнутсон е роден во октомври 1408 или 1409 година, во замокот Ехолмен, син на Кнут Тордсон (Бонде), витез и член на тајниот совет (рикстад), и Маргарета Карлсдотер (Спар од Тофта). Неговиот татко Кнут бил прв братучед на таткото на Ерик Јохансон Васа. Неговиот прв брак, во 1428 година, со Биргита Туресдотер (Билке) (починала во 1436 година) му ја дал ќерката Кристина. Неговиот втор брак, во 1438 година, со Катерина (Гумсехувуд, починала во 1450 година) се родила неговата втора ќерка Магдалена, која се омажила за Ивар Акселсон (Тот). Тој, исто така, имал две деца од неговата трета сопруга (и поранешна љубовница) Кристина Абрахамсдотер, Ана и Карл. Според современите легенди, неговиот татко потекнува од помладиот брат на кралот Ерик IX (Свети Ерик). Неговата мајка, важна наследничка, потекнува од Јарл Карл Глувиот и, следствено, од некои древни Фолкунге грофови од Шведска, како и од Ингегерд Кнутсдотер, ќерка на Кануте IV од Данска и Адела од Фландрија.
Растечко влијание
Во 1434 година тој станал член на Тајниот совет на Шведска и во октомври истата година ја презел една од неговите највисоки функции, Лорд Висок полицаец на Шведска, или Риксмарск. Поради зголеменото незадоволство од кралот Ерик од Померанија кај шведското благородништво, Карл во 1436 година бил назначен за Рикшовитсман, функција еднаква на воен гувернер на царството, и конечно го заменил кралот како избран регент од 1438 до 1440 година, како резултат на бунтот од Енгелбрект Енгелбректсон. За време на краткото регентство на Карл, во Финска се случил таканаречениот Бунт на Давид (селански бунт). Ерик Померански бил принуден да се повлече од тронот и во 1440 година Кристофер Баварија бил избран за крал на Шведска, Норвешка и Данска. На крунисувањето на Кристофер во септември 1441 година, Карл бил наречен витез и назначен за лорд висок судија на Шведска, или Риксдротс. Во октомври тој поднел оставка како лорд висок судија и ја продолжил својата функција како Лорд Висок Констабл. Од 1442 година тој бил воен гувернер, капетан, во Виборг во Финска (маркгрофот на Виборг).
Карл стекнал широки феуди, на пример во Западна Финска. Неговото прво седиште било во Турку. Наскоро, владата на Кристофер почнала да ги враќа феудите и позициите и Карл бил принуден да се откаже од замокот Турку. Следното седиште на Карл бил замокот Виборг, на источната граница на Финска, каде што тој имал независен суд, не внимавајќи на Кристофер и спроведувајќи ја својата надворешна политика во однос на моќите во регионот како Ханза, рускиот град Новгород. и Тевтонските витези во денешна Естонија и Латвија.
Крал на Шведска
По смртта на Кристофер во 1448 година, без директен наследник, Карл бил избран за крал на Шведска на 20 јуни, а на 28 јуни бил поздравен како нов монарх недалеку од Упсала, најмногу поради неговата сопствена војска. Данците во септември 1448 година го избрале Кристијан I за нов монарх. Следело ривалство помеѓу Карл и Кристијан за престолот на Норвешка, со кој исто така управувал Кристофер, при што и двата крала добиле поддршка од различни фракции во Норвешкиот совет на царството. Во 1449 година, дел од норвешкиот совет го избрал Карл за крал на Норвешка, а тој бил крунисан во катедралата Нидарос во Трондхејм на 20 ноември. Сепак, Кристијан, исто така, продолжил да го бара своето барање кон Норвешка. Шведската аристократија не сакала да го поддржи Карл во војната против Данска поради Норвешка, а веќе во јуни 1450 година, Карл бил принуден да се откаже од тронот на Норвешка во корист на Кристијан.
Од 1451 година, Шведска и Данска веќе биле во војна една против друга. Поради разорните војни, растечката опозиција против Карл се појавила меѓу благородништвото во Шведска. Најсилен противник била шведската црква која се спротивставила на напорите на Карл да ја концентрира кралската и секуларната моќ. Други противници му биле семејната група Оксенстиерна и Домот на Васа, кои биле на спротивната страна при изборот на крал и изгубиле.
Владеење
За време на следните 20 години, Карл двапати бил соборен, само за да се врати на тронот и да владее трипати (1448–1457, 1464–65, 1467–1470).
Во 1457 година, се случил бунт, предводен од надбискупот Џонс Бенгтсон (Оксенстиерна) и благородникот, Ерик Акселсон Тот Карл заминал во егзил во Гдањск. Двајцата водачи на бунтот го презеле регентството и го организирале изборот на Кристијан I од Данска за крал (најпрво во Турку, потоа во Стокхолм).
Во 1463 година, кралот Кристијан се скарал со архиепископот поради неговата даночна политика. Архиепископот бил затворен, што резултирало со бунт од неговите роднини и довело до протерување на Кристијан од Шведска. Карл бил отповикан од бунтовниците и вратен на чело на силите на германските и полските платеници. По пристигнувањето во Шведска се нашол во војна со архиепископот и по две крвави битки во зимата 1464–1465 Карл повторно бил прогонет од Шведска. Во 1467 година, регентот Ерик Акселсон Тот, кој се вратил да го поддржува Карл, уште еднаш го крунисал. Карл потоа владеел три години, споделувајќи ја власта со Риксрадот, до неговата смрт во Стокхолм во мај 1470 година.
Семејство
Со неговата сопруга Биргита Туресдотер (Билке), Карл имал:
Со неговата сопруга Катерина, Карл имал:
Со својата љубовница Кристина Абрахамсдотер, Карл имал:
Карл останал само со еден син, роден од Кристина Абрахамсдотер, со која се оженил на смртна постела. Иако таа била призната како кралица, шведската влада не дозволила момчето да го наследи, туку назначиле еден од нивните бројни внуци, Стен Стур постариот (кој бил внук на Карл), за регент.
Наследство
Карл претставувал растечка националистичка тенденција меѓу шведската аристократија која најпрво се обидела да ги потчини другите скандинавски земји под Шведска, но наскоро се фокусирале на распуштање на Калмарската Унија. Во следниот век, кога унијата конечно била распуштена, Карл добил одредена почит во раната шведска независност.
Борбата на Карл за моќ и кралство била поуспешна од неговото искуство. Тој, наводно, самиот го препознал ова и го опишал својот живот во кратка песна: Кога бев Господар на Фагелвик,
Тогаш имав богатство и моќ уникатна. Но, еднаш бев крал на шведската земја,
Бев сиромашен и несреќен човек. Правнуката на Карл, Кристина Нилсдотер Гиленстиерна била мажена за Стен Стур Помладиот, чиешто регентство значело слични вредности: национализам и шведска независност.
Неговиот далечен директен потомок, Сибила од Саксобурготска се омажила за наследниот принц од Шведска во 20 век, а со синот на Сибила, шведскиот крал Карл XVI Густав, на тој начин крвта на Карл се вратила на шведскиот трон.
Оаза на морињата
МБ „Оаза на морињата“ (англ. MS Oasis of the Seas) е крстосувач - најголемиот патнички брод на светот со капацитет од 5.400 патници. Бродот бил дизајниран под името „Проект Генеза“ (Project Genesis). Бил порачан во февруари 2006. Кобилицата била поставена на 11 декември, 2007 во Акер Јардс во Турку, Финска. Во мај 2008 бил преименуван „Оаза на морињата“ (Oasis of the Seas) по одржаниот натпревар за именување на бродот. Кога ќе се заврши во доцна 2009, бродот ќе тргне на крстарење низ Карибите од Еверглејдсското пристаниште во Форт Лодердејл, Флорида. Во блиска иднина ќе се започне со изградбата и на бродот „Allure of the Seas“.
„Оаза на морињата“ ќе биде првиот брод со следниве удобности: апартмани со високо приземје, амфитеатар со крајбазенски изведби, спусна жичарница и рингишпил. Ќе биде најголемиот крстосувач на светот при неговото завршување во 2009.
Соседства
„Оаза на морињата“ ќе има голема новина. Таа ќе има седум соседства, секое со посебен карактер, пружајќи посебно искуство.
Шеталиште
Шеталиштето (The Boardwalk) е инспирирано од разните пристаништа ширум светот. Ова место ќе пружа по нешто за сите возрасти. Таму патникот ќе може да се глед водни спектакли (АкваТеатар), да се провози на првиот бродски рингишпил, првата спусна жичарница на море, да купува во пет различни продавници, како и да ги посети петте ресторани и барови.
Димитар Миовски
Животопис
Димитар Миовски матурирал во 1933 година во Скопје. Дипломирал на Медицинскиот Факултет во Белград во март 1941 година, само неколку дена пред окупацијата на Белград. Димитар Миовски уште како студент бил активен во антифашистичкото движење. Како дел од Третата ударна македонска бригада бил учесник во НОБ, како началник на санитетското одделение при Главниот штаб на НОВ и ПОЈ за Македонија. На 2 август 1944 година во манастирот Свети Прохор Пчински бил учесник и делегат на Првото заседание на АСНОМ, каде се поставени темелите на слободна Република Македонија. За своето учество во НОВ одликуван е со „Партизанска споменица-1941“, „Орден на братство и единство со златен венец“, „Орден на трудот со црвено знаме“ и многу други одличја.
Цивилни активности
Поминувајќи во цивилна служба, по војната бил еден од првите организатори на здравствената служба во Македонија како помошник министер во Министерството за здравје, началник на Одделението за епидемиологија и хигиена во министерството и како помошник министер на Југословенското сојузно министерство за народно здравје. Непрекинувајќи ја општествената активност, покажал посебен интерес кон офталмологијата. Во 1952 година специјализирал на клиниката за очни болести во Скопје кај доцент д-р Алфред Лудвиг, хабилитирал за офталмологија со трудот „Отстранување на епителот од трансплантот при изведување на кератопластичните операции“. Истата година бил назначен за раководител на одделението за офталмологија, а во 1960 година станал и управник на Офталмолошката клиника во Скопје. Стручно се усовршувал во најдобрите светски офталмолошки центри: Лион, Женева, Лозана, Берн, Цирих, Џенова, Москва, Санкт Петербург и тогашната офтамолошка мека - Одеса. Во 1959 година би назначен за асистент професор на Факултетот за Медицински науки во Скопје. Од 1965 година бил избран за редовен професор на истиот факултет.
Општествено-политички активности
Димитар Миовски бил носител на бројни јавни функции, како: претседател на Републичката офталмолошка секција, претседател на Здружението на офталмолозите на Југославија, член на највисоките офталмолошки совети на Југославија и Европа, член на редакцијата на Acta Opthalmologica Iugoslavica, и други. Сите офталмолози од тоа време се негови ученици, а голем број специјалисти од светот доаѓале кај него за изучување на оперативната офталмологија, посебно кератопластиката. Неговите брилијантни резултати во областа на кератопластиката се успешно изнесувани на голем број републички, југословенски и интернационални конгреси на офталмолозите. Неговите револуционерни методи во областа на кератопластиката го прават своевремено еден од врвните светски офталмолози. Оперирал низ повеќе светски клиники, а вршел и операции на многу странци кои специјално доаѓале кај него на скопската клиника.
Димитар Миовски бил и член на Главниот одбор на Сојузот на борците на Македонија, член на Републичкиот одбор на Сојузот на здруженија на борците од НОБ на Македонија, секретар на Клиниката за очни болести и Медицинскиот факултет во Скопје.
На ден 25 мај 1982 година по кратко боледување починува во Скопје. Смртта го затекнува на функцијата член на Советот на Републиката.
Мендрак
Мендрак — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Лумас.
Ормање (Робово)
Ормање — населба од доцноантичко време. На околу 4 километри западно од пехчевското село Робово, во нива се среќаваат множество фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди.
Науката во 1689 науката
1689 година во науката опфаќа некои значајни настани.
Калберла
Калберла (Calberlah) — општина во округот Гифхорн, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Местоположба
Калберла се наоѓа во областа Папентајх.
Општински единици
Општината е составена од следниве места:
Леден гребен
Леден гребен или ледена плоча — дебела ледена платформа што се образува кога еден ледник или ледена покривка ќе се растече до брегот и врз морската површина. Се среќава само во Антарктика, Гренланд и Канада. Границата помеѓу ледениот гребен што плови и мразот на копното (на карпестото тло) што се претопува во него се нарекува копнена линија. Дебелината на ледените гребени се движи од 100 до 1000 метри.
За разлика од оваа појава, морскиот мраз се образува на самата вода и е многу потенок (обично помалку од 3 м) и се јавува ширум целиот Северноледен Океан и во Јужниот Океан околу континентот Антарктика.
Ледените гребени се дополнуваат поради притисокот од копнениот мраз под дејство на гравитацијата и постојано тече од копнениот дел кон гребенот. Гребените губат на маса кога, по години или децении, мразот станува доволно издаден во водата и од него се отцепува санта. Рамнотежата на масата се одржува со насобирање на снег врз горната површина и топењето што се случува во долниот дел. Се случува мразот да се насобира и на дното на гребенот.
Поради разликата во густината на водата и ледничкиот мраз, секое парче што плови е издадено само над водата. Најголеми ледени гребени на светот се Росовиот и Филхнер-Ронеовиот Леден Гребен на Антарктикот.
Ледени гребени во Канада
Сите ледени гребени во Канада се прикачени на островот Елсмир, северно од 82° СГШ. Денес постојат гребените Алфред Ернест, Ворд Хант, Милновиот и Смитовиот. Гребенот Меклинток се раздробил во периодот од 1963 до 1966 г., Ејсловиот во 2005, а Маракамовиот во 2008 г.
Ледени гребени на Антаркот
[[Податотека:Antarctica ice shelves.svg|мини|Најголеми ледни гредебени на Антарктикот.
]] Вкупно 44% од антарктичкиот брег има ледени гребени. Нивната вкупна површина изнесува 1.541.700 км2.
Димитар Андоновски
Димитар Андоновски (роден на, ) — македонски пејач.
Животопис
Димитар живее во Битола и уште од мали нозе влегол во му­зичките води, пред се како ученик во нижо музичко училиште. Завршил средно музичко училиште (отсек вио­лина) во Битола и се запишал на музичката академи­ја во Скопје. Првото пејачко искуство, Димитар го имаше во 1994. година на дет­скиот фестивал Си-До, каде ја отпеа, тогаш многу популарната Кога Ема би знаела, по што се појави и во телевизиската серија Здраво генијалци на МТВ, и оттогаш, како што сами­от вели, постојано е во музиката.
Димитар бил дел од тимот финалисти на М2 продукција во 2003, а во полуфиналето ја отпеа Ми требаш како молитва на Игор Узунов. Бил еден од придружните вокали на Тијана Дапчевиќ на Евровизија 2014.
Доказ (филм)
Доказ (англиски: Proof) е американски филм од 2005 година, продуциран од „Мирамакс“, а во режија на Џон Меден. Главните улоги ги толкуваат: Гвинет Палтроу и Ентони Хопкинс.
Содржина
Филмот претставува интересна драма за животот на една чудна млада жена, која ја прогонува минатотот на татко ѝ и ја засенува нејзината иднина. Катарина (ја игра Палтроу) посветила многу години, грижејќи се за својот татко Роберт (го игра Хопкинс), кој е брилијантен математички гениј, но истовремено и менатлно нестабилен човек. По неговата смрт, тој остава мистерија. Соочувајќи се со можноста дека ги наследила неговата генијалност и лудило, Катарина мора да се соочи и со враќањето на нејзината отуѓена сестра, како и со вниманието што ѝ го посветува поранешниот студент на Роберт.
Могили (Видовиште)
Могили — археолошко наоѓалиште во кочанското село Видовиште, Општина Зрновци. Претставува некропола-магили од римско време.
Под селото, на неговиот североисточен раб се наоѓа голема могила со пречник од 20м во основата и височина од 4м, на чиј врв се вкопани неколку гробови од турско време. Во непосредна близина на могилата постоела уште една могила која, во 1977 година, со проширувањето на фудбалското игралиште е целосно уништена.
Вогар
Вогар (Vogar) — град во источниот дел на Исланд, односно спаѓа во регионот Јужен Полуостров, брои околу 1.160 жители и е дваесетидеветти град по големина во Исланд. Градот е поврзан со копнен, воден и воздушен сообраќај. Вогар, заедно со уште неколку градови во земјата, се смета за еден од поважните и поголемите населени места во државата.
Андреј Платонов
Андреј Платонович Платонов (Андрей Платонович Платонов; 28 август 1899 – 5 јануари 1951) — руски писател од советскиот период, чии дела се сметаат за предвесник на егзистенцијализмот.
Животопис
Платонов (вистинското презиме му било Андреј Платонивич Климентов) — роден на 1 септември 1899 година во преградие на Воронеж. Татко му бил механичар и машинист, а мајка му била длабоко религиозна жена. Неговиот дом се наоѓал на стотина метри до железничката пруга, така што своето детство Платонов го поминал во возење на скалите на возовите. Исто така, омилена забава му било да слуша приказни за светите места и за христијанството, воопшто. Од 1906 до 1914 година, Платонов учел во црковното училиште, но веќе на 14 години започнал да работи во градските фабрики како машинист. Во 1918 година се запишал на железничарскиот факултет, на катедрата по електротехника. Есента 1926 година, бил назначен за раководител за наводнување при земјоделската управа на Тамбовската околија, но следната година, тој се вратил во Москва.
За време на Сталиновите чистки, во 1938 година бил уапсен неговиот 15-годишен син, кој бил осуден како политички непријател. По бројните ургенции, син му бил ослободен во 1941 година, но две години подоцна, тој умрел од туберкулозата, добиена во логорите.
Творештво
Платонов започнал да пишува поезија уште додека бил ученик, а песните започнал да ги објавува во 1917 година, во градските весници. Во 1918 година станал активен учесник во книжевниот живот на Воронеж: држел говори во рамките на Комунистичкиот сојуз на новинарите, како и печател песни, написи и раскази во повеќе списанија и весници.
Во 1921 и 1922 година, Платонов ги објавил првите две публицистички книги, а потоа, поради посветеноста на практичната работа, привремено се оддалечил од книжевноста. Во 1927 година, кога повторно се вратил во Москва, тој се обидел да живее како писател и соработувал со повеќе московски и сојузни литературни списанија. Сепак, неговиот обид наишол на бројни тешкотии, особено по критиката на неговите раскази од страна на Руското здружение на пролетерски писатели. Како последица на тоа, Платонов не само што не можел да ги објави бројните завршени дела, туку подоцна, за време на Сталиновите чистки, тој бил оценет како “идеолошки неблагонадежен писател”. Изолацијата на Платонов траела до крајот на неговиот живот, при што, единствено имал можност да објавува во детските весници и списанија. Дури во 1960-тите, со подемот на самиздатите, делата на Платонов се стекнале со поголема популарност, но тој бил официјално рехаблитиран дури во 1980-тите, кога бил воздигнат како класик на руската литература.
Кусиот роман на Платонов, под наслов "Девствено море" (Ювенильное море) — објавен на македонски јазик во 2013 година, од страна на издавачката куќа "Темплум", а во превод на Павел Попов.
Дарко Гелев – Брејк
Дарко Гелев – Брејк (, во ) — македонски пејач.
Европска заедница за атомска енергија
Европската заедница за атомска енергија (ЕАЕЦ или ЕВРОАТОМ) е меѓународна организација која правно се разликува од Европската Унија (ЕУ), но ги има истите земји-членки и е управувана од институциите на ЕУ.
Основана е на 25 март 1957 година, заедно со Европската економска заедница (ЕЕЗ), со договорот од Рим, кој е преземен од страна на институциите на извршната власт на ЕЕЗ во 1967 година. Иако во 1993 и 2009 година другите заедници се споија, правната природа на јадрената програма се разликуваше од Европската Унија.
Историја
За да се опфатат другите извори на енергија, Заедничкото собрание предложи проширување на овластувањата на Европската заедница за јаглен и челик. Меѓутоа, Жан Моне, кој е инженер (по занимање) и претседател на ЕЗЈЧ, посакуваше посебна заедница за да се опфати јадрената енергија. Луј Арман беше задолжен за проучување на можностите за користење јадрена енергија во Европа и во својот извештај дојде до заклучок дека е потребен дополнителен развој на јадрена енергија за да се пополни дефицитот,  кој беше последица на исцрпувањето на депозитите на јаглен и да се намали зависноста од проиводителите на нафта. Меѓутоа земјите на Бенелукс и Германија исто така сакаа да создадат општ заеднички пазар, иако на ова се противеше Франција поради нејзиниот протекционизам и Жан Моне сметаше дека тоа е премногу голема и тешка задача. На крајот, Моне за да ги помири двете групи го предложи создавањето на посебна заедница за атомска енергија и посебна економска заедница.
За да се заштеди на ресурси ,во 1956 година со Договорот за спојување се соединија посебните органи на извршната власт создадени со Римските договори. Институциите на ЕЗЈЧ ги преземаа одговорностите  за водењето на ЕЕЗ и ЕВРОАТОМ,со што сите три потоа станаа познати како Европски заедници и покрај тоа што секоја од нив од правен аспект опстојувше  посебно. Во 1993 година со договорот од Мастрихт се создаде Европската Унија, со што Заедниците беа обединети во првиот столб-Европска заедница, но и покрај тоа ЕВРОАТОМ сè уште опстојува како посебен правен субјект и договорот останува во сила релативно неизменет од неговото првично потпишување.
Целта на Европскиот устав беше да ги соедини сите претходни договори и да ја зголеми демократската одговорност во нив. ЕВРОАТОМ не беше изменет на ист начин како и другите договори ,па според тоа неколку негови овластувања му се доделија на Европскиот парламент. Меѓутоа, причината поради која тој не беше изменет беше истата поради која Уставот се разликува од оној на другите земји-членки на ЕУ: Европското избирачко тело беше против користење јадрено оружје кое може неосновано да ги сврти гласачите против договорот.
Цели и достигнувања
Во историјата на европската регулатива во Член 37 од договорот за ЕВРОАТОМ, за првпат е претставено законодавство во однос на поврзувањето на прекуграничните обврски во поглед на влијанието на животната средина и заштита на луѓето.
Претседатели на ЕВРОАТОМ
Петчлената комисија беше предводена само од три претседатели и имаше независни органи на извршната власт (1958-1967), сите од Франција.
Орниче (Црник)
Орниче — некропола и могили од римско време. На десната страна од патот Пехчево-Делчево, на голема тераса има две могили со пречник во основата од околу 18 метри и зачувана височина од 3 метри. Едната е во голема мера оштетена.
Слободан Мирчевски
Слободан Мирчевски – универзитетски професор на Факултетот за електротехника и информациски технологии.
Животопис
Слободан Мирчевски е роден во Скопје во 1950 година. На Електротехничкиот факултет во Скопје дипломирал во 1975 година, магистрирал во 1984, а докторирал во 1990 година. По дипломирањето работел во „Рудници и железарница“ – Скопје. Од 1979 година е вработен на Факултетот со звањето помлад асистент, а за асистент е избран во 1986. Во 1991 година е избран во звањето доцент, во 1996 во вонреден професор, а во 2001 во редовен професор. Бил раководител на Лабораторијата за електромоторни погони и Институтот за индустриска електроенергетика во повеќе мандати. Во периодот 1997-1999 бил продекан за настава, а во 1999-2001 продекан за финансии. Во периодот 2004-2008 бил член на Сенатот на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ – Скопје. Член е на Интеруниверзитетската конференција. Реализирал научни престои на Универзитетите во Ерланген, во 1984 и 1995, во Милано во 2000 и во Илменау во 2002 година. Има подготвено учебни помагала за сите предмети од областа. Држел настава по електромоторни погони и управување на Техничкиот факултет – Битола.
Објавил повеќе од 150 научни и стручни (рецензирани) трудови. Реализирал повеќе научно-истражувачки и апликативни проекти за рационално користење на електричната енергија во електромоторни погони, дијагностика и одржување на електромоторни погони. Член е на IEEE од 1991, а Senior Member е од 2002 година. Претседател е на Студискиот комитет А1 за вртливи машини во MAKO CIGRE. Бил член на Советот на ЕРЕ-РЕМС и главен претседавач на конференцијата ЕРЕ-РЕМС 2010 во Охрид. Области на научен интерес му се електромоторните погони и управувањето на електромоторни погони.
Доверливо од уметничкото училиште
Доверливо од уметничкото училиште (англиски: Art School Confidential) е американски филм од 2006 година, продуциран од „United Artists“, а во режија на Џон Меден. Главните улоги ги толкуваат: Макс Мингела, Софија Мајлс, Џон Малкович и Анџелика Хјустон..
Содржина
По доаѓањето на престижниот уметнички институт „Стратмор“ (Strathmore College) во Њујорк, амбициозниот уметник Џером сонува за тоа да стане најпознатиот сликар во светот и да го освои срцето на својата колешка Одри, која позира како модел на часовите по сликарство. Наскоро, тој се соочува со тажната судбина, т.е. дознава дека неговиот настап на „кул уметник“ е потполно надминат.
Тривко Павлески
Тривко Ристов Павлески ( во —  во близина на ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Потекнувал од селско сиромашно семејство кое се занимавало со земјоделство. Окупацијата на Македонија го затекнала во своето село. Согледувајќи ги намерите на окупаторот, се определил за борба и како напреден младинец почнал соработка во воспитните групи. Активно помагал во позадината, а од летото 1943 година заминал партизан во Групата Баталјони. Од слободно Кичево, во септември 1943 година, заедно со својот соселанец и другар, Мирко Милески, заминал на Буковиќ да ја брани слободната територија. По борбата на превојот Буковиќ, повлекувајќи се и држејќи отстапница, загинал на 2 октомври во близината на Кичево.
Папа Каликст III
Каликст III (лат. Callistus PP. III; 31 декември 1378 - 6 август 1458) — римски папа од 8 април 1455 до 6 август 1458. Кога неаполскиот крал Алфонс I го признал Мартин V за папа, тој станал епископ на Валенсија. Извршил ревизија на судењето на Јованка Орлеанка. На повторното судење, првата одлука била поништена и Јованка Орлеанка била прогласена за невина. Кога станал папа, со сите сили го поддржал регентот на Унгарија Јаноша Хуњади, организирајќи крстоносен поход против Османлиите. Во 1456, ги поразил Османлиите кај Белград. По смртта на Алфонсо V Арагонски, одбил на престолот да го постави својот незаконски син.
Науката во 1688 година
1688 година во науката опфаќа некои значајни настани.
186 п.н.е.
186 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 186. година пред новата ера, 186. од првиот милениум п.н.е., 86. од 2 век п.н.е. и седма од 180-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5322 и 5323 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4564 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3574 и 3575 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 567.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 186 година се протега во 2450 и 2451, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2510 и 2511 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 357. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 832 и 831 исламска година пред хиџра.