cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дигитална амплитудна модулација
Веројатност за грешка
каде, на пример, Рс/Но е условната веројатност за грешка дадена ако бил пратен симболот vо, а Рно е веројатноста на праќање симбол vо. Ако веројатноста за праќање кој бил симбол е рамномерна, тогаш: Ако ги претставуваме сите можни функции на грешки на ист дел против можната вредност на напонот кој треба да биде пренесен, добиваме слика како оваа (во овој случај L=4): Веројатноста за правење грешка откако единствен симбол ќе биде испратен е областа на Гаусовата функција која опаѓа под функциите на другите симболи. Ако Р+ ја обележиме областа под една страна на Гаусовата функција, вкупниот сума од сите области ќе биде: 2LР+ - 2Р+. Вкупната веројатност за правење грешка може да биде изразена во форма:
Сега треба да ја пресметаме вредноста на Р+. Со цел да го направиме тоа, можеме да ја поместиме почетната референца каде сакаме: областа под функцијта нема да се промени. Ние сме во ситуација како оваа прикажана на следната слика:
Не е важно која Гаусова функција ја разгледуваме, областа која сакаме да ја пресметаме ќе биде иста. Вредноста која ја бараме ќе биде дадена со следниот интеграл: каде erfcе комплементарната функција на грешка. Ставајќи ги сите овие резултати заедно, веројатноста да се направи грешка е: од оваа формула лесно можеме да разбереме дека веројатноста за појава грешка се намалува ако максималната амплитуда на пренесениот сигнал или засилувањето на системот стане поголемо, од друга страна, се зголемува ако бројот на нивоа или моќта на шумот станат поголеми. Оваа врска е валидна кога не постои интерсимболна интерференција т.е. g(t) е Најквистова функција.
Велјан Филчески
Велјан Темелков Филчески (1916 во Црвена Вода, охридско — 1 октомври во Кленоец, кичевско) македонски партизан, учесник во НОБ.
Животопис
Велјан Темелков Филчески е роден во селото Црвена Вода. Се занимавал со земјоделство. Од 1942 година активно работи за движењето на отпорот. Во НОБ се приклучил во август 1943 година. Како борец на баталјонот Мирче Ацев, загинува во борбата против балистите кај селото Кленоец на 1 октомври 1943 година.
Бугарски воз
Бугарски воз — политички поим со којшто се означува злоупотреба на правото на гласање со цел да се издејствуваат изборни резултати во сопствена полза. Карактеристично за гласањето со „бугарски воз“ е тоа што едно лице гласа на повеќе гласачки места во корист на својата опција и така создава резултат што не одговара на вистинското расположение во гласачкото тело. Ваквиот поим најчесто се користи делумно на Балканот , а се инспирира од недемократските избори во Бугарија кон крајот на 20. век.
Тек
Локомотивата (организаторот) некако зема празно ливче и на него го заокружува редниот број на посакуваната партија. Потоа, ливчето го предава на некој гласач, кој зема празно ливче, истото го става в џеб, а заокруженото го пушта во гласачката кутија. Празното ливче се предава на локомотивата, кој одново го заокружува посакуваниот реден број, па повторно го предава ливчето на некој друг гласач. Постапката продолжува на ист начин понатаму, така што со сигурност се знае дека гласачите ќе „гласаат“ за посакуваната партија.
Контроверзии
Во Бугарија се смета дека овој политички поим е навредлив за земјата и во тој контекст во 2006 година бугарската амбасада во Македонија побарала од политичките партии, невладините организации и медиумите за одредени изборни малверзации повеќе да не го користат овој поим, иако истиот не е измислен во Македонија и не се користи само во Македонија.
Поштенска банка
Поштенска Банка АД Скопје — македонска универзална банка која е регистрирана за извршување на сите видови банкарски активности. Таа е директен наследник на поранешната Поштенска Штедилница ДОО Скопје. Седиштето на банката е во Скопје.
Еуростандард Банка е целосен сопственик на Поштенска банка согласно со 24.01.2014 година.
Историјат на банката
Поштенска Штедилница, Скопје има корени уште од 1921 година, кога е донесена Уредбата за поштенско штедење, чековен и вирмански промет на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците. Првите шатлери на Поштенска Штедилница на тогашното Кралство профункционирале на 01.10.1923 во белградскиот хотел „Москва“. Поштенска Штедилница во Скопје е основана во 1925 година, со надлежност на територијата на тогашната Дирекција на ПТТ Скопје. Во 1945 година Скопската Поштенска Штедилница е укината и приклучена кон штедните служби на Народната банка. Во 1961 година, повторно била формирана Поштенска Штедилница, како самостојна стопанска организација во рамките на Заедницата на ЈПТТ. Во овој период целокупната дејност околу штедењето била обединета од Бирото за Штедна служба при Генералната дирекција на ПТТ во Белград.
По осамостојувањето на Република Македонија во 1991 година, се формира посебно Претпријатие за ПТТ сообраќај „ Македонија “. Согласно статутот на ПТТ „ Македонија “ и Одлука на Владата број 23-1515/1 од 07.05.1992 на 25.05.1992 година, донесена е Одлука за работа на филијалата на Поштенска Штедилница Скопје, која практично, по издвојувањето од Поштенска Штедилница Белград, започна самостојно да работи од 01.06.1992 година. По овој датум се пристапи кон изготвување на сите акти што беа потребни за регистрирање на Поштенска Штедилница согласно со Законот за банки и финансиски организации и на 15.01.1993 година е основана Поштенска Штедилница ДОО Скопје (Сл. Весник број 31/93).
На 26.2.2001 година, Управниот Одбор на ЈП за поштенски сообраќај Македонска Пошта ц.о. Скопје донесе Одлука за реорганизирање на Поштенска Штедилница ДОО, Скопје во Поштенска Банка АД, Скопје. Согласно донесената Одлука и Решението од Народна банка на РМ бр.02-14/-297-2001 за издавање дозвола, реорганизацијата е регистрирана на 04.06.2001 година.
Во 2005 година, Еуростандард Банка АД Скопје го презема управувачкиот пакет акции во Поштенска Банка АД, Скопје. Денес, Поштенска Банка АД Скопје е домашна Банката со најразгранета деловна мрежа на територијата на Р.Македонија.
Како банка е регистрирана на 04.06.2001 година врз основа на Законот за јавните претпријатија (Сл. Весник на Р.М. број 38/96 и член 122 од Законот за банките (Сл. Весник број 63/2000) и Одлуката на Управниот Одбор на ЈП за поштенски сообраќај Македонска Пошта ц.о. Скопје (8-ма редовна седница одржана на ден 26.02.2001 година) за реорганизирање на Поштенска штедилница ДОО, Скопје во Поштенска Банка АД Скопје. Согласно донесената Одлука и Решението од Народна банка на РМ бр.02-14/-297-2001 година за издавање дозвола, реорганизацијата е регистрирана во Основниот суд Скопје 1 на 04.06.2001 година со трег.бр.2297/2001.
Во 2005 година Еуростандард Банка АД Скопје го презема управувачкиот пакет акции во Поштенска Банка АД, Скопје. По преземањето Поштенска Банка АД Скопје комплетно се преструктуираше. Банката воведе нова организациска структура, ја подобри структурата на вработените, ги усоврши процедурите за кредитно одлучување, процедурите за управување со ризиците и го унапреди корпоративното управување. Денес, Поштенска Банка АД, Скопје е Банка со најширока деловна мрежа која пружа услуги на правни и физички лица.
На 24.01.2014 „Еуростандард банка“ на берзанска аукција го купи државниот удел во „Поштенска банка“ со што станала нејзин целосен сопственик.Се работи за 12.830 акции во „Поштенска“ купени по цена од 20.950 денари за акција. Вкупната вредност на трансакцијата е околу 4,4 милиони евра. „Еуростандард банка“ била единствен учесник на аукцијата бидејќи само таа добила претходна согласност од Народната банка на Република Македонија.
Мисија на Поштенска Банка АД Скопје
Мисијата на Поштенска Банка АД, Скопје е да стане Банка од универзален тип, која ќе ги нуди сите банкарски услуги на клиентите низ целата држава. Посебен акцент Банката ќе стави на услугите кои ги користи населението, имајќи ја предвид предноста на Банката која произлегува од користење на разгранетата мрежа на експозитури на Македонска Пошта АД, Скопје преку која работи Поштенска Банка АД, Скопје. Потенцијалниот влез на стратешки инвеститор ќе и овозможи на Банката да понуди нови видови на банкарски производи и услуги, кои ќе овозможат зајакнување и проширување на клиентската база.
Визија на Поштенска Банка АД Скопје
Во исполнувањето на Мисијата, Поштенска Банка АД, Скопје се раководи од неколку основни принципи:
Со цел исполнување на Мисијата, Поштенска Банка АД, Скопје континуирано работи на:
Штедење
Поштенска Банка ги овозможува следниве модели на штедење: Отворањето на штедниот влог може да се врши низ мрежата на Банка и тоа на име на полнолетно, малолетно или на лице под старателство. За штедниот влог како паричен депозит Банката ќе издаде штедна книшка во која ќе се запишуваат уплатите, исплатите, каматите, состојбата и другите податоци.
Кредити
Поштенска банка ги нуди следниве видови кредити:
Финансиски показатели
Финансиски показатели на Поштенска банка (2012)
Сандра Булок
Сандра Анет Булок (родена на 26 јули 1964 година) — американска глумица и продуцент која станала славна во 1990 години, по успешните улоги во филмовите Брзина и Додека ти спиеше. Оттогаш таа ја зацврсти нејзината кариера во филмовите Убавица на задача и Судир за којшто добила позитивна критика. Во 2007 г., таа беше рангирана на 14 место на листата за најбогати жени со проценето богатство од $85 милиони. Во 2009 г., Булок учествуваше во главната улога во најуспешните финансиски филмови од нејзината кариера Брачна понуда и Слепата страна. Булок беше наградена со наградата Златен Глобус за најдобра глумица, Screen Actor Guild Award за најдобра женска актeрка во главна улога, и академска награда за најдобра глумица за улогата на Ли Ен Туи во филмот Слепата страна.
Ран живот
Сандра Анет Булок е родена во Арлингтон, Вирџинија како ќерка на Џон В. Булок (роден во 1925 г. ) кој бил вработен во армијата и исто така бил музички тренер од Бирмингем, Алабама, и неговата жена Хелга Д.Мејер (1942 — 2000), која била германска оперска пејачка и учител по глас. Бабата на Булок била ракетен инженер од Нирнберг, Германија. Џон Булок, кој за тоа време бил надлежен во Поштенската Воена Служба во Европа, бил стациониран во Нирнберг кога ја запознал неговата жена. Тие се венчале во Германија, а подоцна се преселиле во Арлингтон, каде Џон работел со Материјалната Команда на Армијата, пред да стане договарач за Пентагон. Булок често ја придружувала својата мајка на нејзините оперски турнеи низ Европа: таа поминувала време во Салцбург и Нирнберг со нејзината тетка и баба и течно зборува германски. Булок студирала балет и вокална уметност како дете, учествувајќи во мали улоги во оперските претстави на нејзината мајка.Таа пеела во детскиот оперски хор на Staatstheater Nürnberg. Булок учела во средното училиште Вашингтон-Ли, каде била навивачка и изведувач во театерските претстави. Откако дипломирала во1982 година, таа се запишала на Универзитетот Источна Калифорнија во Гринвил, Северна Каролина. Меѓутоа го прекинала студирањето во нејзината четврта година во пролетта 1986 г., со недостиг од 3 кредити за дипломирање, за да стане глумица. Се преселила во Менхетен, и таму работела како барменка, келнерка за коктели, и на касата за палтиња. Подоцна дипломирала на Универзитетот Источна Каролина.
Претприемништво
Булок води своја сопствена продуцентска компанија, Fortis Films. Нејзината сестра Жезин Булок-Прадо беше претседателка на компанијата, но се повлекла, и се преселила во Монтпеље, Вермонт каде што отворила слаткарница и објавила книга. Нејзиниот татко Џон Булок е главен извршен директор. Булок била извршен продуцент на шоуто на Џорџ Лопез, со што освоила профитабилен синдикален договор кој и донел некои $10 милиони (ко-продукција со Роберт Борден). Булок се пробала да продуцира филм заснован на F.X Расказот на Тул, Девојка од Милион Долари, но не успеала да ги заинтересира студијата за женска бокс драма. Приказната на крајот била адаптирана и режирана од Клинт Иствуд како победнички филм за Оскар, насловен Девојка од Милион Долари во 2004 година. Продукцијата на Булок Fortis Films исто така го продуцира филмот Се во врска со Стив, кој беше издаден во септември 2009 година. Од ноември 2006 година Булок е сопственичка на ресторанот Bess Bistro во Остин, Тексас. Таа подоцна отвори друг бизнис во центарот на Остин наречен Walton's Fancy and Staple, пекарница и цветна продавница која исто така нуди услуги за планирање на настани.
Врски
Булок некогаш беше свршена за глумецот Тејт Донован кој го запознала за време на снимањето на филмот Љубовна напивка 9 ; нивната врска траела 4 години. Таа претходно излегувала со фудбалерот Трој Аикмен, со музичарот Боб Шнајдер (2 години) со глумецот Метју МекКонахи и Рајан Гослинг. Булок се омажила за конструкторот на мотоцикли и домаќин на емисијата Monster Garage Џеси Џејмс на 16 јули 2005 година. Тие прво се сретнале кога Булок организирала нејзиното 10 годишно кумче да го запознае Џејмс како Божиќен подарок. Во ноември 2009 година Булок и Џејмс се бореле за старателство со втората бивша сопруга, поранешна порнографска ѕвезда Џанин Линдемулдер. Подоцна Булок и Џејмс добијаа целосно старателство над 5 годишната ќерка на Џејмс. Во март 2010 година настана скандал кога неколку жени тврделе дека имале афера со Џејмс за време на неговиот брак со Булок. Булок го откажала промотивното европско појавување за филмот Слепа Страна наведувајќи непредвидени лични причини. На 18 март 2010 година Џејмс одговори на гласините за неверството јавно извинувајќи и се на Булок. Тој изјави “Мнозинството од пријавените тврдења се неточни и неосновани. Покрај тоа нема да ги возвишувам овие приватни работи со никакви понатамошни коментари.“ Џејмс изјави дека само една личност треба да се обвинува за целата ситуација и таа личност сум јас и побара од неговата жена и деца еден ден да го најдат во нивните срца и да му простат за сегашната болка и срам. Новинарот на Џејмс на 30 март 2010 година објави дека Џејмс се пријавил во центар за рехабилитација за да се справи со личните проблеми и да го спаси неговиот брак со Булок. Сепак на 28 април 2010 г. беше објавено дека на 23 април во Остин, Булок поднела барање за развод. Нивниот развод бил финализиран на 28 јуни 2010 г., и како причина е наведен судир на лични интереси. Булок на 28 април 2010 г. изјавила дека таа ќе продолжи со плановите за посвојување на машко дете од Њу Орлеанс. Булок и Џејмс го започнале процесот четири години претходно. Детето почнало да живее со нив во јануари 2010 г., но решиле да ја задржат веста до доделувањето на Оскарите во март 2010 г.. Меѓутоа разделувањето со Џејмс а подоцна и разводот не ја спречи Булок да го продолжи процесот за посвојување како самохран родител.
Планктон
Планктон — име за ситните микроскопски растителни и животински организми што лебдат во морето или во копнените води — бари, реки или езера и се носени од водната струја. Планктонот е највидлив во мирните води како што се барите или езерата. Со нив се хранат многу видови, вклучувајќи и некои од најголемите — китовите.
Сандра Булок
Транспортни несреќи
На 20 декември 2000 г. Булок заедно со уште еден патник ја преживеја несреќата на еден изнајмен бизнис џет авион за време на ноќните обиди за слетување на аеродромот Џексон Хол. Пилотите не можеле да го активираат осветлувањето на пистата, заради тоа што имале старомодни таблички за пристап, и го продолжиле слетувањето. Авионот слетал во безбедносната област на аеродромот помеѓу пистата и паралелниот приод и удрил во снежен нанос. Несреќата предизвикала одделување на носот и на опремата за слетување, делумно одделување на десното крило, и свиткување во левото крило. На 18 април 2008 г. додека Булок заедно со нејзиниот сопруг била во Масачусетс за снимањето на филмот Брачен Предлог, додека се возела со нејзиниот сопруг нивниот џип директно бил удрен од пијан возач со умерена брзина. Штетата предизвикана на возилото не била голема и немало повреди.
Планктон
Во планктонски организми спаѓаат оние форми кои пасивно пловат со помош на водната струја (иако еден дел од нив може да се независно подвижни) и ја населуваат пелашката зона на океаните, морињата или слатководните екосистеми. Планктонските форми се сметаат за едни од најважните организми на Земјата како резултат на храната што ја обезбедуваат за поголемиот дел од живиот свет во водата.
Сандра Булок
Правни работи
Во октомври 2004 г. Булок добила мултимилионска пресуда против Бени Деиншоу, градителот на нејзиниот дом во Лејк Остин, Тексас, кога поротата одлучила дека куќата не е погодна за живеење. Куќата била урната и повторно изградена. На 22 април 2007 г. пред домот на Булок и Џејмс во Округот Оринџ, Северна Калифорнија била пронајдена Марија Дијана Валентајн како лежи надвор во нивниот двор. Кога Џејмс и се спротивставил на жената, избегала во својот среберен Мерцедес, седнала зад воланот и се обидела да го прегази. За жената се мисли дека е опседната обожавателка на Сандра Булок. Жената беше обвинета за кривично дело за тешка телесна повреда и скришно следење, а Булок доби наредба со која и се забранува на Валентајн да контактира или да се прибижи до нејзиниот дом, фамилија или работа три години. Валентајн се изјаснила невина за обвинувањата. Подоцна била осудена на три години условна казна за скришно следење.
Добротворна работа
Булок е јавен поддржувач на Америкаскиот Црвен Крст, и има донирано по $1 милион на организацијата најмалку четири пати. Нејзината прва јавна донација со тој износ беше за Фондот на Црвениот Крст Liberty Disaster Relief. Четири години подоцна во 2004 г. таа донирала пари кога се случија земјотресот и цунамите на Индискиот Океан. Во 2010 г. кога се случи земјотресот во Хаити, Булок донирала помош од $1 милион, и повторно ја донирала истата сума за земјотресот во Јапонија во 2011 г. Заедно со некои други ѕвезди, Булок побарала од луѓето да потпишат петиција за чистење на нафтата која се истури во Мексиканскиот Залив. Булок ја поддржува непрофитната организација од Тексас The Kindred Life Foundation, Inc. Кон крајот на 2008 г. таа им се приклучи на некои други познати личности во поддршката за работата на извршниот продуцент  и основач Амос Рамирез. Ова го сподели на гала која се одржуваше со цел да собере пари за организацијата, “Амос направи многу напори низ нашата земја кои им помогнаа на семејства кои се во неволја. На нашата земја и се потребни повеќе организации како што е Kindred Life.
Планктон
Според трофичкото ниво, планктонот е поделен на три групи:
Чоканче (музичка група)
Чоканче — македонска рокенрол музичка група од Битола. Препознатливи се по својот брз рокенрол звук, но често имаат и хеви метал и хард-рок песни. Нивното име потекнува од малото шишенце-чашка за ракија кое се нарекува чоканче.
Првиот настап го имале на Гитаријада во киното „Партизан“ во Битола во 1983 година. Врвот на својата активност го доживуваат кон крајот на осумдесеттите и особено во почетокот на деведесеттите години на XX век, по осамостојувањето на Македонија. Во својата 20-годишна кариера бендот успеал да реализира еден двоен албум (Чоканче 1 и Чоканче 2), за кој велат дека е прв двоен албум во Македонија. Иако има бројна и верна рок-публика, Чоканче сите овие години делува крајно на маргините, во милост и немилост на медиумите. Досега групата самостојно настапувала ширум Македонија, а била и предгрупа на Дивље јагоде, Рибља чорба и Бајага, при што секаде била добро прифатена. Во својата биографија, осврнувајќи се на дваесетгодишната кариера, членовите на Чоканче истакнуваат дека за цело ова време, во функција на добра свирка и расположение уништија неколку цистерни најразновиден алкохол, додавајќи на крајот дека Чоканче оди понатаму!
Аспах (Тирингија)
Аспах (Aspach) — село и поранешна општина во округот Гота, во Тирингија, Германија. Од 1 декември 2011 е дел од општината Херзел.
Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 102 со спомен-плоча за Милтон Манаки (Битола)
'''Куќа на ул. „Широк сокак“ бр. 102 со спомен-плоча за Милтон Манаки — архитектонско обележје во градот Битола, заведена како културно наследство на Македонија во Списокот на заштитени добра''' на Министерството за култура под реден број 75 во Битола.
Касари
Касари ― естонски остров. Има површина од 19,3 км2 со население од околу 300. Има музеј посветен на Оскар Калас и Аино Калас.
Филозофот и педагог Уло Каевац (роден 1947 година) е роден на Касари.
Волче
Волче — село во Општина Македонски Брод, во областа Порече, во околината на градот Македонски Брод.
Географија и местоположба
Ова мало село се наоѓа во областа Порече, во крајниот северозападен дел на територијата на Општина Македонски Брод, чиј атар се допира со подрачјето на Општина Гостивар. Селото е планинско, на надморска височина од 1.090 метри.
Има голем атар, кој зафаќа површина од 21,4 км2. На него преовладуваат шумите на површина од 1.585,1 хектар, на пасиштата отпаѓаат 297,3 хектари, а на обработливото земјиште 147,4 хектари.
До Волче води макадамски пат во фаза на асфалтирање од селото Растеш.
Историја
Во век, Волче било село во Поречката нахија на Кичевската каза на Отоманското Царство.
Стопанство
Селото има мешовита земјоделска функција.
Население
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900 година, во селото Волче имало 85 жители, сите Македонци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во Волче имало 144 жители.
Селото е мало и е на пат целосно да се расели. Во 1961 година, селото броело 289 жители, а во 1994 година бројот се намалил на 33 жители, македонско население.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 3 жители, од кои 1 Македонец и 2 лица без податоци.
Родови
Волче е македонско село.
Родови во селото се: се зборува дека селото било големо од 90 куќи, па навечер наишле дебрани арамии и го нападнале селото, но волчевци се организирале и ги истерале. Но, навечер се створила забуна, мислејќи дека пак нападнале дебраните, волчевци сами се истепале, тоа го слушнале дебраните арамии и пак нападнале на селото, го запалиле селото и го убиле населението, освен една девојка, и некој говедар од Крушево. И девојката и говедарот се земале и имале 3 деца, од кои потекнува цело село, тоа се: Стојковци (6 к.), Николовци (11 к.) и Аврамовци (8 к.).
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Македонски Брод, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што кон нејзе била придодадена поранешната Општина Самоков. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Самоков.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната општина Растеш, во која покрај селото Волче се наоѓале селата Битово, Близанско, Горно Ботушје, Долно Ботушје, Заград, Здуње, Косово, Растеш и Требовље.
Во периодот 1955-1957, селото било дел од тогашната општина Манастирец.
Во периодот 1965-1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата Општина Брод.
Избирачко место
Во селото постои избирачко место бр. 0274 според Државната изборна комисија, кое е сместено во селската трпезарија.
На локалните избори во 2017 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 10 гласачи. На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 8 гласачи.
Личности
Во Волче, во периодот 1931-1932 година престојувал и истражувал познатиот полски етнолог и антрополог Јозеф Обрембски. Досега, од овој автор, на македонски јазик се преведени четири книги во кои го опишува животот и обичаите на Поречани. Една од книгите претставува и своевиден албум со фотографии кои ги направил овој истражувач во тој период.
Св. Атанасија (Октиси)
За современата црква, видете Црква „Св. Атанасиј“
'''Св. Атанасија''' — археолошко наоѓалиште во струшкото село Октиси. Наоѓалиштето претставува средновековна црква и некропола. На западната страна од селото, во дворот на црквата Св. Атанасија има видливи темели ѕидани од кршен камен и варов малтер, а околу него гробови градени од камени плочи.
Континентален гребен
Континентален гребен е поширокото подрачје на еден континент и неговата крајрбрежна рамнина. Околу континентите постојат области со многу плитка вода, наречени континентални гребени. Тука морското дно е мошне рамно и се наоѓа на само 130 м под површината. Во тие области постои изобилство морски растенија и животни. Зад гребенот морското дно се спушта и како што се оддалечува од гребенот морето е многу подлабоко. Во средишниот дел на океаните, сепак, морското дно се издига во гребен, каде што се среќаваат плочите на Земјината кора.
.рф
.рф (руски Росси́йская Федера́ция, Руска Федерација) е главен интернет домен (ccTLD) за Русија. Доменот беше воведен на 12 мај 2010 година.
Мост на воздишките
Мостот на воздишките (Ponte dei Sospiri) — мост кој се наоѓа во Венеција, Италија. Мостот бил направен од варовник и има прозорци со камени решетки. Се наоѓа над реката на Палатите и ги поврзува старите зандани со собите за испрашување во Палатата на Дуждовите. Погледот од Мостот на Воздишките бил последниот поглед на Венеција кој го гледале осудениците пред да бидат затворени или погубени.
Мостот бил изграден во текот на 1602 година, а како главен архитект бил избран Антони Контино. Неговиот вујко пак, е градител на мостот „Ријалто“.
На ова место многу луѓе за последен пат во животот погледнале кон синото небо и воздивнале за слобода. Така и го добил името - Мост на Воздишките. Овој мост станал пример за уште неколку вакви затворени премини кои служеле за преместување на затвореници. Денес овој мост е уште една од многуте туристички атракции кои можат да се видат во Венеција.
Фудбалска репрезентација на Србија и Црна Гора
Фудбалска репрезентација на Србија и Црна Гора — фудбалска репрезентација која што ја претставувала федерацијата на Србија и Црна Гора. Била управувана од Фудбалската асоцијација на Србија и Црна Гора. Единаесет години била позната како Фудбалска репрезентација на СР Југославија во времето кога двете држави биле нарекувани Сојузна Република Југославија, сè до февруари 2003 кога името на државата било променето во Србија и Црна Гора. Во 2006, Црна Гора прогласила независност од Србија, а со тоа и дошло до преименување на репрезентацијата како Фудбалска репрезентација на Србија на 28 јуни 2006. По промената на името дошло и до создавањето на црногорската фудбалска репрезентација која што ја претставува Црна Гора.
Светски првенства
1 Краљ, 2 Мирковиќ, 3 Ѓоровиќ, 4 Јокановиќ, 5 Џукиќ, 6 Брновиќ, 7 Југовиќ, 8 Савичевиќ, 9 Мијатовиќ, 10 Стојковиќ, 11 Михајловиќ, 12 Лековиќ, 13 Комљеновиќ, 14 Савељиќ, 15 Друловиќ, 16 Петровиќ, 17 Милошевиќ, 18 Говедарица, 19 Стевиќ, 20 Станковиќ, 21 Огњеновиќ, 22 Ковачевиќ, Селектор: Сантрач
1 Јевриќ, 2 Ергиќ, 3 Драгутиновиќ, 4 Дуљај, 5 Видиќ, 6 Гавранчиќ, 7 Короман, 8 Кежман, 9 Милошевиќ, 10 Станковиќ, 11 Џорџевиќ, 12 Ковачевиќ, 13 Баста, 14 Џорџевиќ, 15 Дудиќ, 16 Петковиќ, 17 Наџ, 18 Вукиќ, 19 Жигиќ, 20 Крстајиќ, 21 Љубоја, 22 Илиќ, 23 Стојковиќ Селектор: Петковиќ
Европски првенства
1 Корач, 2 Дудиќ, 3 Ѓоровиќ, 4 Јокановиќ, 5 Ѓукиќ, 6 Станковиќ, 7 Југовиќ, 8 Мијатовиќ, 9 Милошевиќ, 10 Стојковиќ, 11 Михајловиќ, 12 Цицовиќ, 13 Комљеновиќ, 14 Савељиќ, 15 Буњевчевиќ, 16 Говедарица, 17 Друловиќ, 18 Ковачевиќ, 19 Станковиќ, 20 Кежман, 21 Наџ, 22 Краљ, Селектор: Бошков
Саво Милошевиќ
Саво Милошевиќ (роден на 2 септември 1973 година) — српски фудбалски тренер и поранешен играч, кој настапувал на позицијата напаѓач. Во моментов ја води екипата на Партизан.
Откако се прославил во Партизан, тој потпишал со англискиот клуб Астон Вила, но по три години се преселил во Шпанија каде го поминал најголемиот дел од својата кариера, настапувајќи за четри различни клубови и постигнал 91 гол на 241 натпревар. Во 16-годишната кариера одиграл речиси 300 официјални натпревари.
На репрезентативно ниво, Милошевиќ настапувал за репрезентациите на Југославија, Србија и Црна Гора и Србија, за кои одиграл 102 натпревари и постигнал 37 гола., Тој настапил на две Светски првенства и едно Европско првенство, во 2000 година на кое тој ја освоил Златната копачка.
NGC 3373
NGC 3373 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3373 се споменува и како NGC 3389, UGC 5914, MCG 2-28-13, CGCG 66-22.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1830 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3373 е од видот Sc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 3373 има привидни димензии од 2,9' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 112°.
Други поделби
Проучување на NGC 3373 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 32306. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 190; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 852. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 976.
Користена литература
Sky Publishing Corp. and Cambridge University Press, 1985. (3098,238)
Ернст Рем
Ернст Јулиус Рем (Ernst Julius Röhm; 28 ноември 1887, Минхен - 2 јули 1934, Минхен) — германски воен офицер и заповедник и соосновач на нацистичката паравоена единица, СА.
Младост
Рем бил едно од трите деца во семејството. Како староседелец во Минхен, Рем служел како офицер во баварската армија за време на Првата светска војна. Имал ранк „Оберлојтнант“ (над поручник) и бил тешко ранет на лицето во септември 1914, во Лорен, Франција. Подоцна бил унапреден.
По крајот на војната во 1918 се приклучил на Слободниот корпус (Фрајкори), една од многуте приватни војски што се создале во Минхен за да се борат против комунистите. Во 1920 станал член на Национал-социјалистичката германска работничка партија (Нацистичка партија) и помогнал во организирањето на СА. Во 1923, по неуспешниот државен удар во Минхен, Рем поминал петнаесет месеци во затвор, време за коешто го засилил своето пријателство со Адолф Хитлер.
По ослободувањето на Рем во 1924, работел со Хитлер за оживување на нацистите, но неколку силни разлики се развиле помеѓу нив. Во април 1924 тој помогнал во создавањето на Фронтбан (Frontbann) како легална алтернатива на нефункционалните и нелегални СА. Потоа служел во Рајхстагот како дел од преименуваната „Национал-социјалистичка партија за слобода“ пред да се повлече во 1925. Отпатувал во Боливија, каде што служел како воен советник.
Враќање во Германија
Во 1930, Хитлер лично преземал контрола врз СА. Тој пратил лично барање до Рем да се врати во Германија, нудејќи му ја позицијата на Шеф на вооружените сили (Stabschef) на СА. Рем ја прифатил понудата во 1931, воведувајќи нови радикални идеи во СА. Хомосексуалната определеност на Рем и на некои други водачи во СА, како Едмунд Хајнс, комбинирана со пијанчењето и уличното насилство на СА, придонеле кон одбивноста на германската јавност спрема СА.
Главната функција на СА за време на почетоците на Нацистичката партија била да служи како „политичка војска“. Имале задача да го штитат врвот на партијата и да ги тероризираат политичките противници како комунистичкиот Црвен фронт. Нивното насилство и вознемирување на противничките политички партии придонеле во издигнувањето на нацистите, прво во Минхен, а подоцна низ цела Германија.
Пад
По доаѓањето на власт на нацистите во 1933, социјалистичкиот дел од Нацистичката партија, воден од Рем, продолжил да верува во социјализмот на партијата. Овој дел од партијата инсистирал на национализација на големите фирми, профитот да се дели меѓу вработените и да се намали личниот интерес. Сиве мерки што ги барале биле сосема против деловната заедница што го поддржувала Хитлер. Самиот Рем зборувал за „втора револуција“ и за акт против конзервативците, токму како што нацистите направиле против комунистите за време на зацврстувањето на моќта порано истата година (во тоа време, нацистите ги етикетирале нивните десничарски противници како „конзервативци“).
Хитлер брзо ја уверил деловната заедница во нејзината сигурност. Со тоа се отворил еден вид на спор помеѓу Хитлер и СА. Јуришните војници, чии редови воглавно се состоеле од оштетени членови на работничката класа, биле антикапиталистички настроени и се надевале дека ќе добијат нешто од револуцијата којашто ја помогнале со тоа што се тепале на улиците. Хитлер сметал дека јуришните војници се политичка сила што, штом нацистите ќе дојдат до моќ, не е повеќе потребна. Рем, од другата страна, верувал дека судбината на СА е да биде извор на револуционерната армија на Хитлер. Додека Рем не покажувал симпатии спрема пруската војска, Хитлер бил свесен дека немало да дојде до власт без поддршката од армијата, нити да остане на позицијата на водач, ако армијата не се повлекла. Хитлер сфатил дека му е потребна поддршката од армијата за да го наследи осумдесет-и-шестгодишниот Паул фон Хинденбург како претседател и заповедник на вооружените сили кога фон Хинденбург починал.
Во 1934, кога станало јасно дека претседателот слабее и дека му се ближи смртта, многу делови од Германија осмислиле шеми за поставување на нивните фаворизирани кандидати за наследник на фон Хинденбург. Ширер пишува дека група на конзервативци, меѓу кои и многу од вооружените сили, барале враќање на принцот Вилхелм, синот на царот Вилхелм II, или како претседател или како глава на реоснована германска монархија.
Германското воено водство било налутено од предлогот на Рем од февруари 1934 за вооружените сили на Германија (Reichswehr, Рајхсвер) да се апсорбираат во единствена организација, каде што СА би била јасно бројно супериорна и, затоа, доминантна. Војската ја гледала СА како разгневена толпа од недисциплинирани улични тепачи, а приказните за хомосексуалност и расипани морали биле добро познати во војската. Офицерскиот кор ревносно го одбила предлогот на Рем, повикувајќи се на уништувањето на германската воена чест и дисциплина, ако разбеснетите трупи на Рем добијат контрола вез вооружените сили.
Напнатоста на нацистите се влошила по понатамошните повици на Рем за „втора револуција“ (овој пат против конзервативниот дел од власта) и по една пресметка помеѓу Рем и Хитлер на почетокот на јуни.
На почетокот на јуни 1934, фон Хинденбург, со неговата болест, му поставил ултиматум на Хитлер, дека ако напнатоста во Германија не престане, размислува за воведување на воен закон. Знаејќи дека таков чекор би можел да ја одземе моќта од неговите раце, можеби засекогаш, Хитлер одлучил конечно да го исполни договорот со Рајхсверот, со тоа што ќе ги потисне СА и ќе ги заврши нивните планови за „втора револуција“.
Смрт
И покрај притисокот, Хитлер ја одложувал одлуката да го отстрани неговиот долгогодишен пријател. Сепак, штом Хитлер знаел дека мора да дејствува, го сторил тоа со леснотија. Химлер, Хејдрих и Геринг, врз основа на противхитлеровата наклоност на Рем, откриле план на СА за отфрлање на Хитлер од врвот. Рем бил погубен без судење за време на чистката на СА - „Ноќта на долгите ножеви“ во јуни 1934. По неговото апсење од страна на самиот Хитлер на 30 јуни, Рем кратко бил задржан во затворот Штаделхајм во Минхен. Таму, на 2 јули, бил посетен од Теодор Ајке, бригадски водач на СС, (подоцна управник на „Дахау“) и Михел Липерт (Michel Lippert), исто така функционер во СС. Липерт го застрелал Рем од блиску откако одбил да се самоубие со пиштолот што му го дале. Рем можеби не сфатил кој го нарачал неговото погубување. Непроверени извори тврдат дека неговите последни зборови биле „mein Führer, mein Führer“. Одговорот на Ајке на ова се вели дека бил „Требало порано да мислиш на тоа, сега е предоцна.“ Мерките преземени од Хитлеровите поддржувачи за тоа време биле легализирани со Законот за мерки на државна самоодбрана донесен на 3 јули. Ернст Рем е погребан во Вестфридхоф (Westfriedhof, Западни гробишта) во Минхен.
Сексуална определба
Рем всушност бил хомосексуалец, како и неговиот заменик во СА, Едмунд Хајнс. Многу од тоа било искористено како дел од причините за чистката. Иако бил откриен во 1925, Рем преземал многу малку за да ја скрие неговата хомосексуалност. И покрај наводното шокирање на Хитлер од откривањето на хомосексуалноста на заменикот на Рем, всушност, тој веројатно веќе одамна знаел дека Рем е хомосексуалец.
Додека Рем бил глава на СА, било предложено неколку хомосексуалци (како Карл Ернст, поранешен танчер во геј-клуб, и Едмунд Хајнс) да бидат вработени и унапредени во СА како резултат на некои врски помеѓу значајни личности од СА. И покрај отворената политика на нацистите против хомосексуалците, ова било објаснето со засилувањето на Параграф 175 (криминализирање на хомосексуалноста) од Германскиот криминален кодекс од 1871.
Надворешни врски
[http://www.archive.org/details/DieGeschichteEinesHochverrters 1. дел] [http://www.archive.org/details/DieGeschichteEinesHochverrters-Pt.2 2. дел] [http://www.archive.org/details/DieGeschichteEinesHochverrters-Pt.3 3. дел] [http://www.archive.org/details/DieGeschichteEinesHochverraters-Pt.4 4. дел] [http://www.archive.org/details/DieGeschichteEinesHochverraters-Pt.5 5. дел] [http://www.archive.org/details/DieGeschichteEinesHochverraters-Pt.6 6. дел] [http://www.archive.org/details/DieGeschichteEinesHochverraters-Pt.7 7. дел] [http://www.archive.org/details/DieGeschichteEinesHochverraters-Pt.8 8. дел]
Софокле
Животопис
Софокле е роден во местото Колон, близу до Атина, а потекнувал од „почитувано семејство“. Татко му бил угледен аристократ и сопственик на работилница за оружје. Детството го поминал во родното место. Во еден период од својот живот активно учествувал во политичкиот и општествениот живот на Атина, а извесно време бил стратег и учествувал во походот против Самосците. Според зборовите на царот Перикле, Софокле имал малку дарба за воен стратег, па затоа по Самоската војна (441-439 година п.н.е.) Перикле му доверил дипломатска служба. Во дипломатката мисија бил на островите Хиос и Лезбос. Извесен период бил свештеник на богот Амин (бог на лекарите). Освен што бил пријател на Перикле, одржувал пријателски врски со многу поети и уметници во тоа време. Животот го поминал, главно, во Колон и во Атина, и му бил исполнет со семејна среќа и незначителни успеси. Софокле умрел во 406 година п.н.е. и бил погребан во семејната гробница. Државникот Ликург се погрижил за неговата биста заедно со бистите на Есхил и Еврипид да биде ставена во Атинскиот театар, а драмите да му се препишат и да се чуваат во државниот архив.
Творештво
Софокле ја почнал кариерата на драмски автор кога имал околу 27 години. Во 468 година п.н.е. за првпат се пријавил на натпреварот за најдобро драмско дело (со својата драма „Триптолема“) и, според решението на публиката и на главниот командант на атинската флота, Кимон со десетте полководци, го освоил првото место, пред Есхил, кој тогаш бил познат и признат трагичар. Подоцна, во текот на својот живот, Софокле морал да води поетски натпревари и со својот син, Ијофон, кого го победил и поради тоа имал непријатности со него. Така, со својот син водел судски спорови, а на еден од нив, наместо својата одбрана ја прочитал новата трагедија „Едип во Колон“ и благодарение на неа успешно се одбранил од обвинувањата.
Книжевната работа на Софокле опфаќа период од шест децении, во кое време според сведоштвата на некои антички писатели, тој напишал 123 драми (според други, во библиотеката во Александрија се чувале 130 драми на Софокле), од кои на 114 им се познати само насловите, а зачувани се само седум: „Цар Едип“, „Едип во Колон“, „Антигона“, „Електра“, „Тројанки (Трахињанки)“, „Ајант“ и „Филоктет“. Исто така, сочувана е и делумно оштетената драма „Ловечки пци“, која била пронајдена во 1911 година на еден папирус во Египет.
Книжевната критика за Софокле забележала дека „донесува почита убавина во своите дела“ при што на преден план го става човековиот интерес и анализата на карактерот. Ослободена од трилогискиот спој, драмата на Софокле во една трагедија ја опфаќа сета драматско-трагична судбина на хероите. Во своето творештво, Софокле го зел Есхил како пример, а темите ги црпел од митовите и од Хомер. Сепак, за разлика од Есхил, кај Софокле боговите не се во прв план на дејството. Самиот Софокле кажал дека тој „ги прикажува луѓето такви какви што треба да бидат, а Еврипид, такви какви што се“. Јунаците во делата на Софокле се обликувани според идеалните норми, а силата на карактерот на главниот лик ја нагласувал преку воведување друг лик со спротивни одлики. Најпосле, на Софокле му се припишуваат одредени иновации во театарот: така, тој вовел на сцената трет артист, прв започнал да го користи декорот, го зголемил хорот од 12 на 15 члена и победил 24 пати на поетските натпревари. Неговите трагедии Аристотел најмногу ги користел во изградбата на својата теорија на драмата.
За големата слава на Софокле сведочи верувањето на Старите Грци дека богот Асклепиј често одел на гости кај поетот додека бил жив, дека живеел во неговата куќа, дека му бил домашен пријател и дека по смртта на Софокле, лично го направил неговиот гроб. Според Јован Дучиќ, Софокле е централна личноста на античката драма, а заедно со Шекспир и Ибзен, тој е еден од трите големи имиња на светската драма. Во неговите дела, божествата ја прогонуваат човечката раса од колено на колено и тој мрачен детерминизам ја претставува битката меѓу земјата и небото. Гете имал високо мислење за Софокле, нарекувајќи го голем поет и тврдејќи дека сите Софоклеви ликови во себе ја носат неговата возвишена душа. Исто така, според Гете, сите ликови во драмите на Софокле имаат голема говорничка дарба и толку убедливо ги изложуваат мотивите на своето делување, што слушателот речиси секогаш е на страната на оној кој зборува последен на сцената. Од тоа се гледа дека Софокле во младоста се извежбал во реториката, оспособувајќи се да ги побара сите причини и привидни причини за некој предмет. Меѓутоа, според Гете, токму оваа голема способност го навела Софокле да прави и грешки, зашто во некои ситуации оди премногу далеку.
Шепсескаф
Шепсескаф бил шестиот и последен фараон од Четвртата династија на Египет за време на Старото Кралство. Тој владеел 6 до 8 години, почнувајќи од околу 2510 п.н.е. Единствените активности кои се цврсто достапни за неговото владеење се завршувањето на храмскиот комплекс на Микериновата пирамида и изградбата на сопствена гробница мастаба во јужна Сакара, Мастабат ал Фираун, „камена клупа на фараонот“.
Семејство
Семејството на Шепсескаф е неизвесно. Египтологот Џорџ Ендру Реиснер смета дека Шепсескаф бил син на Менкауре, врз основа на декрет во кој се наведува дека Шепсескаф го завршил комплексот на Менкауре. Ова, сепак, не може да се смета за солиден доказ, бидејќи декретот не го опишува односот меѓу овие двајца кралеви. Понатаму, завршувањето на гробот на починатиот фараон од страна на неговиот наследник не мора да зависи од директната врска помеѓу татко и син.
Владеење
Најверојатно Шепсескаф бил последниот фараон на Четвртата династија, ако не бил наследен од непознат владетел наречен Тамфтис, како што е запишано во некоја египетска литература и, индиректно, во Торинскиот Канон. Ниту еден владетел наречен Тамфтис не е запишан во други документи како што се кралските споменици или приватните гробници од гробиштата на Старото Кралство во Гиза и Сакара, кои датираат од овој период. Дворјанинот Нетри-несут-пу експлицитно ја навел во својата гробница оваа низа кралеви од Старото Кралство на кои тој им служел: Раџедеф → Кафре → Менкауре → Шепсескаф, како и имињата на првите тројца кралеви од Петтата династија, односно Усеркаф, Сахуре и Нефериркаре.
Владеењето на Шепсескаф е потврдено преку погребните натписи направени од официјалните лица кои му служеле. Овие најчесто се наоѓаат во Гиза и Сакара. Фактот што многу од овие натписи го спомнуваат Шепсескаф без понатамошни детали, укажува на краткотрајноста на неговото владеење.
Кралскиот список од Торино на Шепсескаф му припишува владеење од четири години, а на неговиот анонимен наследник од 4-та династија, владеење од две години. Спротивно на тоа, Списокот на Манетон јасно му дава на Шепсескаф владеење од седум години, што може да биде комбинација од 4 + 2 (= 6) бројки забележани во списокот од Торино за последните два крала на Четвртата династија, плус значителен број месеци од седмата година. Меѓутоа, Списокот на Манетон, исто така, го забележува постоењето на непознатиот и можеби фиктивен владетел Џедефптах, наречен Тамптис во неговите записи - на кој му припишува владеење од девет години.
Каменот од Палермо ја опишува првата година од владеењето на Шепсескаф. Шепсескаф е потврден како непосреден наследник на Менкауре и очигледно бил крунисан на единаесеттиот ден од четвртиот месец. Анализите на расположливиот простор помеѓу почетокот на неговото владеење и неговиот наследник укажуваат на тоа дека Шепсескаф не владеел повеќе од седум години. Конечно, каменот на Палермо покажува дека за време на неговата прва година на престолот биле избрани местото и името на гробот на Шепсескаф. Името на гробот е напишано со одредница за пирамида.
Погреб
Гробот на Шепсескаф е голема мастаба во Сакара, која првично се викала Шепсескаф е прочистен, а сега е позната како Мастабат ал Фир'аун. Оваа мастаба за првпат била препознаена од страна на Ричард Лепсиус во средината на 19 век и била прво ископана во 1858 од Аугуст Мариет. Сепак, дури во 1924-1925 година мастабата била темелно истражена од страна на Густав Џекиер. Мастабата првично се сметаше за гроб на кралот Унас од 5-та династија, но Џекиер открил докази дека му припаѓала на Шепсескаф. Тој открил стела од Средното Кралство, што укажува дека култот кон починатиот Шепсескаф сѐ уште бил активен во тој временски период.
NGC 5846A
NGC 5846A — елиптична галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5846A се споменува и како MCG 0-38-26.
Откривање
Објектот е откриен на 24 февруари 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5846A е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 10,8 m/лм2. NGC 5846A има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 6 м 29,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +1° 35' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.