Омар
Основање на калифатот
По смртта на Мухамед, се појавил проблем со наследството. За местото на чело на заедницата претендирале четворица верни муслимани: Абу Бакр, Омар, Утман ибн Афан и Али ибн Аби Талиб. Политичката генијалност на Омар првпат се појавила како творец на калифот по смртта на Мухамед на 8 јуни 632 година. Додека се подготвувал неговиот погреб, група негови следбеници од Медина - Ансари, организирале собир во периферијата на градот, делотворно исклучувајќи ги овие сопатници познати како мухаџири (доселеници), вклучувајќи го и самиот Омар. Омар разбирал за тој собир во Сакифа Бани Сада, и заедно со други двајца мухаџири, Абу Бакр и Абу Убајда ибн ал-Џара, заминал на средбата, најверојатно за да ги прекине плановите на ансарите за политички сепаратизам. Пристигнувајќи на средбата, Омар се соочил со единствена заедница од племиња од Ансари, која одбила да го прифати раководство на мухаџирите. И покрај тоа, Омар е цврст во идејата дека калифат мора да биде под контрола на некој мухаџир. Иако племето Хазраџ било во разногласие по напнатите преговори со времетраење од еден или два дена, Омар брилијантно успеал да ги подели Ансарите на старите завојувани фракции на Бану Јас и Хазраџ. Омар конечно го разрешил спорот со ставање на раката врз Абу Бакр како заеднички кандидат за оние што се собрале во Сахафа. Другите на средбата го проследиле неговиот пример, со исклучок на Хазраџ и нивниот водач, Саад ибн Убада чие племе било одвоено. За нив се сметало дека не претставуваат сериозна закана, бидејќи немале доволно мажи од мединските племиња како Бану Јас за да можат веднаш да организираат воена гарда за Абу Бакр. Создавањето на исламскиот калифат е едно од најпознатите трајните наследства на Омар, и е тешко да се потцени неговото значење за светската историја. Иако самиот Омар е опишуван одделно од сопственото творештво, д-р Вилферд Маделунг од Институтот за истражување во Исмаили, основан од Карим Ага Хан, во својата книга „Наследувањето на Мухамед" го резимира неговиот придонес на следниот начин : Според различни Дванаестнички шиитски извори и Вилфред Маделунг , Омар и Абу Бакр извршиле политички преврат против Али во Сакифа . Според една рана усна верзија од примарен извор, Омар и Абу Бакр употребиле сила за да си обезбедат верност од Али и неговата партија. Во персиски историски извори главно, пишувани 300 години подоцна, како на пример Историјата на ал-Табари, се споменува дека по одбивањето на Али да оддаде почит, Абу Бакр го испратил Омар со вооружен одред во куќата на Фатима, во која ги собрал неговите поддржувачи. За Омар се вели дека ги предупредил оние кои се во куќата, дека ако Али не се поклони пред Абу Бакр, тој ќе ја запали куќата. Под овие околности, Али бил присилен да се предаде. Оваа верзија на настаните, целосно прифатена од шиитските научници, обично се отфрла од сунитите, кои, со оглед на други верзии во нивната литература, веруваат дека Али се заколнал пред Абу Бакр без да е биде принуден. Други сунитски и шиитски извори пак споменуваат дека Али не се заколнал во верност кон Абу Бакр по неговиот избор, а шест месеци по смртта на сопругата Фатима (ќерка на Мухамед и жена на Али), што ја става под прашање историјата на ал-Табари. Како и да е, и сунитите и шиитите прифаќаат дека Али смета дека Абу Бакр би требало да му каже, пред да отиде на средбата со Ансарите и она што подоцна му се заколнал во верност. Западните научници нудат различни мислења во однос на степенот на употребата на сила од страна на Омар, во обидот за заплашување на Али и неговите поддржувачи. Д-р Вилферд Маделунг во книгата „Наследувањето на Мухамед“, ја минимизира можната употреба на сила и тврди дека: Во својот бестселер, „Во сенка на мечот, битката на глобалното царство и крајот на античкиот свет“, Том Оланд пишува дека историскиот кредибилитет на Омар е неприкосновен. Еден ерменски епископ кој пишува околу една деценија по Битката кај Кадисија, го опишува Омар како „моќен владетел кој го координирал подемот на синовите на Исмаил од длабочините на пустината“. Том Оланд пишува: „Она што сигурно му дава престиж е неговите квалитети на воениот водач комбиниран со најпрепознатливите доблести“.