cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мопс
16-от и 17-от век Расата Мопс е донесена во Европа во 16-от век од страна на компанијата Dutch East India. Се смета дека оваа раса станала официјална раса во The House of Orange во 1572 година, кога Мопсот по име Помпеј му го спасил животот на принцот, предупредувајки го за присуството на атентатори. Едно кученце од расата Мопс патувало заедно со Вилијам трети и Мери втора, на нивното патување за да го заземат престолот во Англија во 1688 година. Можно е во овој период кучињата од расата Мопс да ги вкрстувале со старата раса на кучиња Кралски Шпаниел, но во секој случај денешниот Кралски Шпаниел ги има одликите кои ги има Мопсот. На крајот оваа раса станала омилена и во другите Европски држави. Самиот Гоја сликал слики од Мопсови во Шпанија, додека во Италија истите биле облечени во панталони и елеци и се возеле заедно со кочијашите на приватните кочии. Нив ги користела војската за пронаоѓање луѓе и животни, а истовремено своја задача нашле и како кучиња чувари.
18-от и 19-от век Популарноста на кучињата од расата Мопс во Франција станувала сè поголема за време на 18-от век. Пред да стапи во брак со Наполеон Бонапарт, Fortune- кучето на Жозефина пренесувало тајни пораки до нејзиното семејство, додека таа била затворена во затворот Les Carmes. Еднинствено нејзиното куче имало право на посета. Кучињата од расата Мопс исто така биле меѓу омилените раси на кучиња во Италија. Во 1789 година, госпоѓата Piozzi во својот дневник напишала : согледувам дека Мопсот или холандскиот Мастиф го напуштил Лондон и дошол во Падова. Во секоја кочија која ја гледам има куче од расата Мопс. Англискиот сликар Вилијам Хогарт поседувал низа Мопсови на кои им бил многу посветен. Во 1745 година тој изработил негов автопортрет заедно со неговиот Мопс – Трамп, која сега се наоѓа во Галеријата Тејт во Лондон. Во 19-от век во Англија, бројот на кучињата од расата Мопс почнал забрзано да расте за време на владеењето на кралицата Викторија. Покрај многуте кучиња кои самата ги одгледувала се истакнувале : Олга, Педро, Минка, Фатима и Венус. Нејзината посветеност на кучињата воглавно помогнала да се етаблира Кенел Клубот, кој бил формиран во 1873 година. На Викторија омилени и биле Мопсовите со жолто-кафена и портокалово-кафена боја на крзното, додека аристократката Брејси донела Мопс со црна боја на крзното од Кина во 1886 година по што и кучињата со црна боја на крзното станале популарни. На сликите и гравурите од 18-от и 19-от век, кучињата од расата Мопс се претставени со подолги нозе и носови и скратени уши. Изгледот на денешните Мопсови е усвоен по 1860 година кога директно од Кина бил донесен нов бран Мопсови. Тие имале пократки нозе и нос типичен за денешните Мопсови. Сечење на ушите кај Мопсот било забрането во 1895 година. Во САД, Мопсот пристигнал во текот на 19-от век (Американскиот клуб за расни кучиња го признал во 1885 година) и овие кучиња набрзо станале популарни како домашни кучиња и кучиња кои се спремаат за изложби. Во 1981 година Мопсот наречен Dhandys Favourite Woodchuck победи на изложбата на кучиња во Westminster САД и тоа е единствениот Мопс кој победил на оваа изложба од нејзиното започнување во 1877 година. Светски шампион на Светската изложба на кучиња во 2004 година, одржана во Рио де Жанеиро, Бразил беше Мопсот Double D Cinoblu’s Masterpiece. Клубот за кучиња од расата Мопс во Америка е формиран во 1931 година, а истата година тој е признат од Американскиот Клуб за расни кучиња.
Здравствени проблеми Бидејќи кучињата од расата Мопс имаат кратка муцка и немаат истакнато чело тие се склони на повреди и болести на очите како што се Проптоза (искривување на очите), можни се повреди на предниот дел од очите и Ентропија (превртување на очните капаци). Мопсовите исто така имаат тесни дишни патишта, што често доведува овие кучиња да не можат нормално да дишат ниту пак да ја регулираат својата телесна температура со помош на јазикот. Нормалната телесна температура кај Мопсовите изнесува од 38 до 39 Целзиусови степени. Доколку нивната телесна температура надмине 41 целзиусов степен, тие не се веќе во состојба да ја одржуваат својата телесна температура, имаат потреба од зголемена количина на кислород и треба да им се помогне да ја намалат зголемената температура. Доколку нивната температура надмине 42 целзиусови степени, нивните внатрешни органи почнуваат да откажуваат, што може да доведе до долгорочни здравствени проблеми, па дури и смрт. Мопсовите поголемиот дел од животот го минуваат мирувајки, па затоа се склони на прекумерна телесна тежина. Сето тоа може да се одбегне со редовни вежби и здрава исхрана. Мопсовите се склони на проблеми со дишењето како резултат на тесниот душник и рамното лице.Просечниот животен век кај Мопсовите изнесува 11 години. Во документарниот филм на BBC и Империјал колеџот од Лондон, постојат информации дека кај оваа раса постои роднинско вкрстување на единки, што значи дека десетте илјади Мопсови кои ги има во Обединетото Кралство потекнуваат од еден ист генетски фонд, односно дека сите тие потекнуваат од само 50 кучиња.
Општа здравствена состојба Бидејќи Мопсовите имаат збрчкани лица, нивните сопственици обично се грижат за чистотата меѓу наборите, бидејќи доколку не им се пружи соодветна нега можна е појава на инфекции и иритации. Дисплезија на колковите е чест проблем кај оваа раса, па според едно истражување на Ортопедската Фондација за животни дури 63,8 проценти од Мопсовите страдаат од овој проблем. Според тоа оваа раса се наоѓа како втора најзастапена раса на кучиња кои страдаат од оваа болест меѓу 157 испитани раси. Мопсовите, како и другите раси со кратка муцка имаат издолжени непца на горните вилици. Кога Мопсовите се возбудени тие се склони на ,,reverse sneezing’’, појава кога кучето дише тешко и забрзано и испушта звуци како да ‘рчи. Овој проблем е познат кај ветеринарите под името ,,рефлекс на фарингијално задушување’’. Тоа се случува кога течности и други материи од организмот на кучето застануваат под непцето, што предизвикува иритации и тешкотии во дишењето. Овој проблем не е опасен за здравјето на Мопсовите и поминува сам од себе. Проблемот се решава со масажа на грлото на кучето или пак со покривање на носот со цел да се натера да дише преку уста. Мопсовите се една од неколкуте раси на кучиња кои се најподложни на Демодетска краста, уште позната како ДЕМОДЕКС. Оваа болест се јавува како резултат на ослабнат имунитет и најчесто се јавува кај млади кучиња. Поради ова Мопсовите можат да заболат од многу повеќе болести отколку другите раси на кучиња. Оваа болест е лесно излечива, иако некои кучиња се особено подложни на неа така што болеста тобива системска форма и го зафаќа целиот организам. Се смета дека оваа состојба е генетска, така што одгледувачите на оваа раса избегнуваат да одгледуваат кучиња кои ја имале оваа болест. Вкрстувањето на генетски блиски единки исто така може да се јави како причинител на оваа болест.
Кучињата од расата Мопс во медиумите и културата Кучињата од расата Мопс се вклучени и прикажани во телевизиски програми и филмови како што се филмот Men in Black и неговите продолженија, како и во истоимените анимирани филмови. Други филмови во кои се прикажуваат кучињата од расата Мопс се : Hotel for Dogs, The Adventures of Milo and Otis, Pocahontas, Pocahontas 2, Dune, 12 Rounds и Marie Antoinette. На телевизиските екрани Мопсовите исто така учествуваат и во 101 Далматинец, The King of Queens, серијата Лудиот Град, Легендата за Змејот, The West Wing и EastEnders. Кучињата од расата Мопс исто така се прикажуваат и во бројни измислени печатени медиуми, како што е хипнотизирачкиот Петула во ,, Човеколиката месечина,,, Мопсот на Lady Bertram во Mansfield Park, како и во книгата God’s Little Weirdos. Тие исто така се појавуваат и во рекламата рачната конзола за видео игри на Нинтендо и Нинтендо ДС, а како милениче може да се чува и Мопсот Перки во играта World of Warcraft. Чика е познат Мопс кој се појавува во рекламата на адвертајзинг компанијата ,,You and I’’ за рекламирање на мобилниот оператор Водафон во Индија. Познати сопственици на кучиња од расата Мопс се авторот на бестселери Дејв Рамзи, комедијантката Марија Бамфорд, водителот Џонатан Рос, глумицата Џесика Алба, глумецот Хју Лори, гитаристот Џејми Џез, познатиот моден творец Валентино Гаравани, фудбалерот Златан Ибрахимович, глумецот Жерард Батлер, глумицата Џенна Елфман и музичарот Боб Зомбие. Војвотката и Војводата од Виндзор се познати по тоа што ги разгалиле Мопсовите кои ги чувале. Во интернет издание на компанијата The Onion, на 23 Мај 2007 година, оваа раса беше исмеана во статијата за сатира наречена ,,одгледувачите на кучиња се соочуваат со откажување на нарачките за Мопсови од 2007 година’’. Оваа статија ги исмева Мопсовите и нивните одгледувачи, притоа опишувајки ја оваа раса како ,,расипан производ’’, што беше потврдено со измислен цитат од страна на директорот на Американската асоцијација на одгледувачи на кучиња од расата Мопс ,, Додека сопствениците на кучиња од расата Мопс се навикнати на ,,неисправност’’ на нивните кучиња, денешните кучиња се склони кон повеќе проблеми од вообичаените дефекти, прегревање, напади, хронични проблеми со дишењето и неможноста да дишат без надворешна помош. Најновиот модел на Мопсови е едноставно неупотреблив. ‘’
Муртеза Пеза
Муртеза Пеза  — македонски писател, драмски писател, раскажувач, романописец, новинар и револуционер од албанско потекло, роден е на 20 јуни 1919 година во Елбасан, Албанија, а починал на 4 декември 1981 година во Ријека, Хрватска.
Животопис
Муртеза Пеза завршил учителска школа во Елбасан (Албанија), а потоа заминал во Италија, каде во Фиренца студирал филозофија и музика. Поради свои напредни идеи, бидејќи не сакал да потпише верност кон кралот и не го прифатил предлогот да стане член на Мусолиниевата Фашистичка партија, бил прогнан од Италија. Од таму се преселил во Гостивар во 1941. Веднаш се придружил на комунистичкото движење, занимавајќи се со агитационо-пропагандна дејност и испраќање вести за Народно ослободителна борба до Радио Москва, Радио Лондон и подоцна Радио Слободна Југославија.
Извесно време бил вработен како претседател на Финансовата канцеларија во Кичево на квислиншкото Албанско Кралство на почеток 1942 година, а потоа се вклучил во Народно ослободителна борба, како политички комесар на чета, на баталјон, началник на Агит-проп и уредник на „Билтен“ на Седмата македонска шиптарска НО бригада, од пролетта 1943 година. Подоцна бил заменик началник на Политичкото одделение на Четириесет и втората (македонска) дивизија на НОВЈ.
NGC 3591
NGC 3591 — леќеста галаксија во соѕвездието Пехар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3591 се споменува и како MCG -2-29-12, NPM1G -13.0319.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3591 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,2 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3591 има привидни димензии од 1,3' х 0,9'.
Други поделби
Проучување на NGC 3591 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 34220. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 281; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5514. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1029.
Користена литература
Astronomical Objects (RNGC)"". Tucson, Arizona:University of Arizona Press, 1973. (4016,0)
Научник
Научник — личност која преку систематски активности се стекнува знаења. Во поограничена смисла, научник може да се однесува на поединец кој користи научни методи. Личноста може да биде стручна во едно или повеќе полиња од науката. Во оваа статија е за потесната смисла на зборот научник. Научникот спроведува изртражувања за поподробно разбирање на природата, вклучувајќи физички, математички и општествении подрачја.
Филозофијата е далечна активност која начелно не се смета за наука. Филозофите целат да обезбедат сеопфатни сфаќања од нематеријални аспекти од реалноста и искуствата што не можат физички да бидат измерени.
Научниците се разликуваат од инженерите, оние кои осмислуваат, градат и одржуваат уреди за одредена ситуација, но сепак ниту еден инженер не може да се стекне со титулата без сериозно изучување на науката и научниотт метод. Кога научник има за цел да изготви алатка за практична примена, станува збор за применета наука. Применет научник не мора да нешто со практична употреба, но сепак да спроведува истражувања со цел на развој на нови технологии и практични методи. Кога научникот опфаќа во својата работа не опипливи аспекти од реалноста станува збор за природна филозофија.
Опис
Науката и технологијата постојано го надградувале човеквото постоење преку технолошкиот процес. Како занимање денес, професијата научник е широко признаена. За Научницисе сметаат и теоретичарите кои воглавно развиваат нови модели за да ги објаснат постоечките податоци и за предвидување на нови резултати, и експериментатори, кои воглавно се занимаваат со тестирање на модели каде се изведуваат мерења, поделбата меѓу овие активности не е јасно разграничена, па така многу научници ги изведуваат и двете задачи.
Правото и математиката честопати се групирани со науките. Некои од најголемите физичари исто така биле креативни математичари и адвокати. Постои поврзаност меѓу најголемите теоретичари и схоластичари без посебна разграниченост. Гледани како личности, нивниот интерес, изучување и професионални активности, постои мала разлика меѓу применетите математички и теоретски физичари.
Научниците можат да бидат мотивирани на неколку начини. Многу имаат желба да разберат зошто светот е таков, каков што го гледаме и како настанал. Тие покажуваат силна љубопитност за реалноста. Други мотиватори се нивните следбеници и престиж, или желбата да се применат научни знаења од корист за човечковото здравје, нациите, светот, природата или индустријата (академски научник и индустриски научник). Научниците се стремат да бидат помалку мотивирани од директни финансиски награди за нивната работа и од други кариери. Како резултат, научните истражувачи честопати прифаќаат помали просечни плати споредбено со многу други професии кои бараат сличен обем на обука и квалификации.
Историски развој и потекло на поимот
До доцните години од деветнаесеттиот и раниот дваесетти век, научниците биле нарекувани „природни филозофи“ или „луѓе од науката“..
Вевел го предложил зборот повторно повеќе сериозно во неговата 1840 "The Philosophy of the Inductive Sciences'': "Ако ние не можеме да користиме доктор за култиваторот на физиката, јас го викам него физичар. Ние треба многу имиња да опишеме култиватор на наука .Јас треба да приклонам да го викам Научник.Иако можеме да мажеме,дека Уметник е Музичар,Сликар,или Поет,Научник е Математичар,Фзичар или Природонаучник."
Тој исто го предложил терминот physicist во исто време, како спротивност на Францускиот збор physicien.Ниеден термин не добил широко прифаќање декади подоцна; scientist(научник) станал заеднички термин во доцниот 19 век во САД и околу почетокот на 20 век во Велика Британија. Во дваесеттиот век,модерното движење на науката е специјален бренд од информации за светот,вежбани од далечна група и следени преку специјален метод,бил на место.
Социјалната улога од (научници)"scientists", и нивните предци пред појавата на модерните научни дисциплини,еволуирале постепено по време.Научниците од различни сфери(и пред нив филозофи, математичари, натурални историчари,натурални теоретичари,инженери,и други кои придонесувале за развиток на науката) имаат пошироко место во општеството, и социјалните норми, етички вредности,и епистемолошки доблести поврзани со научници-и очекувано од нив-да се сенат со време.Според многу различни историски фигури може да се идентификуваат како рани научници,зависи од кои елементи од модерната наука се земени за есенцијални.
Некои историчари покажуваат на 17 век како период кога науката е препознатлива модерна форма развиена(што е популарно кажано Научна Револуција ).Се дп 19 век социоекономските промени се појавиле за научниците да се издигнат како главна професија.
Античка и средновековна наука
Историја на науката во Класична Антика,Знаење за природата во Класична Антика е изведувана од многу научници. Грција придонела науката-вклучувајќи работа на геометрија и математичка астрономија,рани профили од биологија обработени и каталози од растенија и животни,и теории од знаење и учење-биле продуцирани од филозофи и физичари, исто и практиционисти од различни занаети. Овие улоги,и нивните поврзаности со научните знаења,раширени низ Римското Царство и,со Црквата на Римското Царство (313-476),станале блиско поврзани со религиозни институции во многу Европски држави.Астрологија и астрономија станале важна сфера од знаења,и нивната улога од астроном/астролог прераснала со поддршка од политичко и релогиозно покровителство.За време на средновековниот универзитетски систем,знаењето се делело на тривиум—филозофија,вклучувајќи натурална филозофија—иквадривум—математика, вклучувајќи астрономија. Хенс,средновековни аналогии од научниците кои често или филозофи или математичари.Знаења од растенија и животни и широки од област од физичари.
Историчарска наука
За време на ренесансата, Италјанците направиле значителен придонес во науката.Леонардо да Винчи направил значителен пронајдок во палеонтологија и анатомија.Таткото на модерната наука, Галилео Галилеј,направил клучни подобрувања за топломер и телескоп кои дозвволуваат да надгледуваш и чисто опишуваш сончевиот Систем.Рене Декарт бил не само пионер од аналитичка геометрија туку формурирал теорија од механика и напредни идеи за потеклото од животинско движење и перцепција.Визуелно ги интересирало физичарите Јанг и Хелмолтц, кои исто учеле оптика, слушање и музика. Исак Њутн го продолжил Декартовата математика со внесување калкулус.Тој снабдил со формулација од класичната механика и истраживал светлина и оптика. Фуриер пронајдол нова гранка на математиката— бесконечност,периодична серија — учел топлина проток иултравиолетово зрачење, и го пронашол ефектот на стаклена градина. Кардано, Блез Паскал Пјер де Фермат, Вон Њуман, Туринг,Кинчин, Марков и Вајнер, сите математичари,направиле главен придонес за науката и веројатноста, вкучувајќи ја идејата позади комјутерот, и некои пронаоѓања од статистичка механика иквантна механика.Многу математички наклонети научници,вклучувакќи го Галилео Галилеј, биле и музичари.
Лујџу Галвани, пионер одбиоелектромагнетиката, открил животински електрицитет. Тој открил дека полнеж нанесен до рбетен мозок од жаба може да генерира мускулни грчеви низ телото. Полнежите може да направат нозете на жабата да скокнат иако не се повеќе закачени за жабата. Додека сечел хога од жаба,Галваниевиот метален скалпел допрел бакарна кука која држела нога во место.Ногата се свиткала. Понатаму експериментите потврдиле дека ефект,и Галвани бил убеден дека гледал ефекто кој се нарекуван животински електрицитет,животната сила во мускулите на жабата.Во Универзитетот во Павиа,Галвановите колеги,Алесандро Волта бил способед да ги репродуцира резултатите,но бил скепричен за објаснувањето на Галвани. За време на Просветлувањето, Реди, открил декамикроорганизмите можат да предизвикаат болести. Ова било подоцна објаснето од Луис Пастер.Имало многу приказни за медицина и биологија, како развојот од идеи за циркулацијата на крвта од Гален до Харви.Генетика и молекуларна биологија во 20 век се веќе познати имиња.
Лазаро Спаланзани е еден од најинфуентните фиугури на експерименталната психологија и натурална наука.Неговите истражувања екстратирале со траечка инфлуенца на медицинската наука. Тој направил важни придонеси за експериментални учења за крвни функции и животинска репродукција..
Некој гледаат дитомија меѓу експериментална наука и наука која е чисто надгледувачка,како астрономија,метеорологија,океанографија,сеизмологија.Но астрономите направиле основни истражувања во оптиката,унапредиле уреди на полнење,и во блиските декади пратиле вселенски сонди да изучуваат други планети во адиција користење на Хабл телескоп за да ги пронајдат потеклото на универзумот,пред некој 14 билиони години. Микро спекроскопија има сега идентификувана десетици иргански молекули ви меѓугалактички простор,потебни се лабораториски експерименти и компјутерски симулации за да се потврди надгледувачките податоци и започнување на нова гранка од хемијата. Компјутерко моделирани и намбројување,методи се техники барани од студенти на секое поле од квантна наука.
Жени во науката
Процентот на жени кои влегуваат во науката често е испреплетен со инженерски статистики,но комбинацијата на процентите покажува помали броеви што се инволвирани. Бројот на научници и докторирани инженери наградени со женска израснал од 7 проценти во 1970 до 34 проценти во 1985 и во инженерите самостојно бројката од тригодишни дипломи наградени за жени израснал од само 385 во 1975 до повеќе од 11000 во 1985.
Нееднаквоста преовладува во професионални нагодувања по пат како што е почетна позиција,нееднаквост и нееднаквост во приходот. Според Ајнштајн и Финкел, жените имаат искуства, дури и кога имаат еднакви квалификации, areтие што почнуваат во долна позиција,додека мажите што почнуваат во долна позиција им е исполнет продеолжен мандат.Ова подоцна предвидува полова нееднаквост и продолжените позиција како научници на универзитетите, "од 1989, 65 проценти од мажите и само 40 проценти од жените драт продолжени позиции." Конфликти за приходот настануваат кога просечната годишна плата за целосно работно време,граѓанските научници се споредени, "плата за мажи е $48,000, а онаа за жени $42,000."
Видови на научници
Оние кои сметаат научник како кариера често гледаат кон границите. Овие содржат космологија и биологија, посебно молекуларна биологија и проектот човечкиот ген. Други полиња од активно истражување вклучуваат истражување од материјата на скала од елементарна честичка и опишана од високоенергетска физика,и материјална наука, која бара да пронајде и дизајнира нови материјали. Иако имало неверојатни истражувања во однос на функцијата на човечкиот мозок и невротрансмитери,природата на умот и човекот сè уште останува непозната.
Од работодавач
Граѓани научници
1580 во книжевноста
1580 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Алем Тоскиќ
Алем Тоскиќ (роден на 12 февруари 1982 година) е српски ракометен тренер и поранешен играч.
Клупска кариера
Во својата земја, Тоскиќ играл за Фиделинка и Партизан (2004–2005), пред да се пресели во странство. Тој продолжил да игра за Загреб (2005–2007), Целје (2007–2013), Вардар (2013–2016), Горење Велење (2016–2018) и Чурго КК (2018–2020).
Интернационална кариера
Тоскиќ ја претставувал Србија и Црна Гора на Светското првенство во 2005 година и на ЕП 2006 година. Подоцна играл за Србија на седум големи турнири, освојувајќи го сребрениот медал на Европското првенство во 2012 година.
Тренерска кариера
Во октомври 2019 година, Тоскиќ ја започнал својата тренерска кариера како главен тренер на Чурго KK.
Антилопа
Терминот антилопа се користи за да се однесува на многу видови преживари со рамни прсти кои се автохтони во различни региони во Африка и Евроазија.
Терминот „антилопа“ е таксон на корпа за отпадоци и се дефинира како опфат на кој било од многубројните цицачи од Стариот Свет кои пасат и имаат копита кои припаѓаат на фамилијата Bovidae од редот Artiodactyla.
Група антилопи се нарекува стадо. За разлика од роговите на елени, кои се отфрлаат и одгледуваат годишно, роговите на антилопите растат постојано.
Етимологија
Англискиот збор „антилопа“ првпат се појавил во 1417 година и е изведен од старофранцускиот збор антилоп, самиот изведен од средновековниот латински ant(h)alopus, кој доаѓа од византискиот грчки збор ἀνθόλοψ, anthólops, за прв пат потврден во Евстатиј Антиохиски), според кого тоа било чудесно животно „прогонувајки ги бреговите на Еуфрат, многу див, тежок за фаќање и со долги рогови слични на пили, способни да пресечат дрво“. Можеби потекнува од грчкиот ἀνθος, anthos (цвет) и ώψ, ops (око), што можеби значи „убаво око“ или алудира на долгите трепки на животните. Сепак, ова може да биде народна етимологија на грчки јазик заснована на некој претходен корен. Зборот talopus и calopus, од латински, почнал да се користи во хералдиката . Во 1607 година, за прв пат се користеше за живи, цевински животни.
Видови
Постојат 91 видови антилопи, од кои повеќето се родени во Африка, се јавуваат во околу 30 родови. Класификацијата на племињата или подфамилиите во рамките на Bovidae сè уште е предмет на дебата, со предложени неколку алтернативни системи.
Антилопите не се кладистичка или таксономски дефинирана група. Терминот се користи за да се опишат сите членови на фамилијата Bovidae кои не спаѓаат во категоријата овци, говеда или кози. Обично, сите видови на Antilopinae, Hippotraginae, Reduncinae, Cephalophinae, многу Bovinae, сивата ребока и импалата се нарекуваат антилопа.
Дистрибуција и живеалиште
Повеќе видови на антилопи се родени во Африка отколку на кој било друг континент, речиси исклучиво во саваните, со 25-40 видови кои се среќаваат во поголемиот дел од Источна Африка. Бидејќи живеалиштето на саваната во Африка се проширило и се намалило пет пати во последните три милиони години, а фосилните записи покажуваат дека токму тогаш еволуирале повеќето постоечки видови, се верува дека изолацијата во рефугијата за време на контракциите била главна причина на оваа диверзификација. Други видови се среќаваат во Азија: Арапскиот Полуостров е дом на арапскиот орикс и газелата Дорка. Индија е дом на нилгаи, чинкара, блекбак, тибетска антилопа и антилопа со четири рога, додека Русија и Средна Азија ги имаат тибетската антилопа и саига. Ниту еден вид антилопа не е роден во Австралија или Антарктик, ниту пак постојат постоечки видови во Америка, иако номинираниот подвид на саига се појавил во Северна Америка за време на плеистоценот. Северна Америка моментално е дом на домородниот пронгхорн, кој таксономистите не го сметаат за член на групата антилопи, но кој често локално се нарекува таков (на пример, „американска антилопа“). Во Европа, неколку изумрени видови се среќаваат во фосилните записи, а сајгата била најдена нашироко за време на плеистоценот, но не опстојувала до подоцнежниот холоцен, освен во руската Калмикија и Астраханската област.
Многу видови на антилопи се увезени во други делови на светот, особено во САД, за лов на егзотични животни. Бидејќи некои видови поседуваат спектакуларни вештини за скокање и избегнување, тие може да избегаат. Тексас особено има многу ранчи за диви егзотични животни, како и живеалишта и клима кои се многу гостопримливи за видовите антилопи од африканските и азиските рамнини. Според тоа, дивите популации на блекбак антилопи, гемсбок и нилгаи може да се најдат во Тексас.
Антилопите живеат во широк спектар на живеалишта. Повеќето живеат во африканските савани. Сепак, многу видови се позатскриени, како што се шумската антилопа, како и екстремната студена саига, арапскиот орикс приспособен на пустината, клипспрингер -живата карпеста копи и семијакватична ситатунга.
Видовите кои живеат во шуми или грмушки имаат тенденција да бидат седентарни, но многу од рамнинските видови преземаат долги миграции. Тие им овозможуваат на видовите што јадат трева да ги следат дождовите, а со тоа и нивното снабдување со храна. Гнусите и газелите од Источна Африка вршат некои од најимпресивните масовни миграции од сите цицачи.
Морфологија
Антилопите се многу различни по големина. На пример, машкиот обичен еланд може да измери 178цм на рамењата и тежат скоро 950 кг, додека возрасната кралска антилопа може да достигне само 24 цм на рамењата и тежат само 1.5 кг.
Како и многу други тревопасни животни, антилопата се потпира на остри сетила за да ги избегне предаторите. Нивните очи се поставени на страните на главите, што им дава широк радиус на видот со минимален двогледест вид. Нивните хоризонтално издолжени зеници исто така помагаат во овој поглед. изразените сетила за мирис и слух им даваат на антилопата способност да ја согледаат опасноста ноќе надвор на отворено (кога предаторите често се во потага по лов). Овие исти сетила играат важна улога во контактот помеѓу индивидуи од ист вид; Во таквата комуникација се користат ознаки на нивните глави, уши, нозе и задници, Kако и нивните опашки; гласните комуникации вклучуваат гласни лаења, свирежи, „мус“ и трубање; многу видови исто така користат ознаки за мирис за да ги дефинираат своите територии или едноставно да одржуваат контакт со нивните роднини и соседи.
Многу антилопи се сексуално диморфни. Кај повеќето видови, двата пола имаат рогови, но оние на мажјаците често да бидат поголеми. Мажјаците имаат тенденција да бидат поголеми од женките, но исклучоците во кои женките имаат тенденција да бидат потешки од мажјаците вклучуваат грмушки дујкер, џуџеста антилопа, Кејп гризбок и ориби, сите прилично мали видови. Голем број видови имаат женки без рогови (на пример, ситатунга, црвено лечве и суни ). Кај некои видови, мажјаците и женките имаат различно обоени пелажи (на пр. блекбак и њала).
NGC 1658
NGC 1658 — спирална галаксија во соѕвездието Длето, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 1 декември 1837 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1658 е од видот Sbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1658 има привидни димензии од 1,5' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 44 м 1,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 41° 27' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 124°.
Други поделби
Проучување на NGC 1658 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15899. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 392; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7589.
Црква „Св. Никола“ - Пласница
Црквата е сместена во долниот дел на селото, а околу нејзе се наоѓаат малкуте христијански селски гробишта.
Местоположба
Црквата се наоѓа во селото Пласница, југоисточно од Кичево, на десниот брег на реката Треска.
Историја
Од ктиторскиот натпис се дознава дека црквата била подигната во 1484 година. Според други извори се тврди дека црквата потекнува од 1785 година.
Градба
Таа е мала еднокорабна гробишна црква.
Камбанаријата на црквата потекнува од 1923 година.
Фрескоживопис
Живописот црквата го добила истата година кога била и подигната, односно 1484 година. Стилските разбирања се блиски на т.н. мали работилници од крајот на век, чија активност се бележи во околината на Охрид и во посеверните делови.
Се издвојува огромното допојасје на патронот Св. Никола Скоропомошник, допојасјето на Св. Климент Охридски и фигурата на Св. Кирил Солунски.
Јосиф Бошевски
Јосиф Бошевски — офицер, македонски бригаден генерал.
Животопис
Бошевски е роден на 7 ноември 1948 година во демирхисарското село Журче во семејството на Ристо и Драгица. Во 1967 година завршил гимназија во Крушево. Потоа во 1971 година дипломирал на Воената академија на копнените сили на ЈНА со артилериски профил. Неговиот воена служба почнала во 1971 година како командант на вод во артилериски полк во Битола. Бил командант на батерии во истиот полк помеѓу 1972 и 1981 година. Во 1979 година ја завршил Командната академија на копнените сили на ЈНА. Од 1981 до 1982 година бил заменик командант на Мешовитиот артилериски полк во Битола. Во периодот 1982-1986 година бил командант на мешан артилериски полк во Битола. Помеѓу 1986 и 1992 година бил главен офицер одговорен за артилеријата. Во 1992 година се приклучува на армијата на Република Македонија и е именуван за командант на граничен баталјон. На оваа функција останал до 1994 година, кога бил назначен за разузнавач. Од 1994 до 2001 година бил командант на бригада во Кичево. Беше ослободен во април 2001 година. Починал на 1 јануари 2010 година во родното село.
Јаспер Филипсен
Јаспер Филипсен (Jasper Philipsen; р. ) — белгиски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Кариера
Во јули 2019 година бил вклучен во почетниот состав за Тур де Франс 2019. Во октомври 2020 година бил именуван во почетниот состав за Вуелта а Еспања 2020, каде ја освоил етапата 15. Учествувал на својот втор Тур де Франс во 2021 и иако не освоил ниедна етапа, имал многу ветувачки резултати, вклучувајќи места на подиум неколку пати. Возел на Вуелта а Еспања 2021, каде освоил две етапи. Исто така ја носел маичката за бодовен пласман на неколку етапи, за која се борел со Фабио Јакобсен, пред да одлучи дека имал успешна трка и да реши да се повлече на половина трка поради слаба треска.
Рано во сезоната 2022 го освоил бодовниот пласман и две етапи на Трката ОАЕ. Потоа, го освоил бодовниот пласман и етапа на Трката околу Турција и етапа на Трката околу Белгија.
Настапил на Тур де Франс 2022 каде екипата целела на етапни победи за Филипсен и за Матје ван дер Пул. Филипсен првично мислел дека ќе ја освои четвртата етапа, но Ваут ван Ерт ја изненадил главната група и нападнал додека ја носел жолтата маичка. По Алпите добил шанса да ја освои етапата 15 откако последниот возач од бегството бил достигнат во завршниот километар. Успеал да биде пред претходните етапни победници Ван Ерт и Мадс Педерсен со што ја освоил првата етапна победа за екипата на трката. По етапата Тадеј Погачар пришол во приватниот простор на екипата надвор од печатот и публиката за да му честата на неговата прва победа во кариерата на Тур. Неговата втора етапна победа дошла на последниот ден во Париз, каде ги претекнал другите во борба за етапната победа.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
1579 во книжевноста
1579 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Знамиња на холандските покраини
Ова е список на знамиња на покраините во Холандија.
Кенигштајн
Кенигштајн може да се однесува на следниве места во Германија:
Селјани
Селјани (Φίλιπποι, Филипи ) — село во Општина Кавала во Кавалскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 18 километри северно од градот Кавала на надморска височина од 78 метри.
Отоманско Царство
Селото во текот на XIX век се наоѓало во Кавалската каза во составот на Отоманското Царство. Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година, селото имало 800 Турци и 200 Грци.
Грција
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција.
Според Лозанскиот договор потпишан помеѓу Турција и Грција, во селото било населено грчко население од Турција, додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1926 година, селото било преименувано во Месорема, но во 1932 година уште еднаш било променето во денешното име, Филипи.
Демографија
Во 1928 година во селото биле сместени 163 грчки семејства со 312 лица. Во 1928 година, бројот на населението бил 1207 лица, додека во 1940 година селото броело 1445 жители.
Селото според пописот од 1951 година броело 1668 жители, на пописот од 1961 година во селото живееле 1353 жители, во 1971 година имало 732 жители, во 1981 година имало 728 жители, додека во 1991 година имало 778 жители. Денеска, населението на селото е 894 жители според пописот од 2011 година.
Боривоје Јевтиќ
Боривоје Јевтиќ, српски книжевник, роден е во Сараево на 30 јули 1894 година, а починал исто така во Сараево на 27 ноември 1959 година. Бил припадник на движењето Млада Босна, уапсен е по Сараевскиот атентат во 1914 година, и осуден на 3 години во зандана. Пишувал песни, приказни и драма претежно со босанска тематика и театаски и книжевни критики, студии и есеи. Повеќе од 25 години бил режисер во театрите во Белград и Сараево. Ја уредувал Књижевна критика, Преглед, Српска омладина''. Ги презел слободниот стих и лесната форма на песна во проза со преведување на Волт Витман и германските експреонисти. Објавил повеќе збирки на приказни Заоѓања (Заласци ) (1918), Даровите на мајката земја (Дарови мајке земље) (1931), Дени на Миљацка (1935), "Помешани јазици (Пометени језици ) (1952), Играчки во времето (Играчке у времену) (1958), драмите Царските кохорти (Царске кохорте) (1928), Ветена земја (Обећана земља)( (1937), Подвиг на Сухолини (1939) и книга спомени на Сараевски атентат (Сарајевски атентат'') (1924).
Жена во сино
Жена во сино – слика масло на платно од Пол Сезан, извршена во 1904 година, сега во музејот Ермитаж во Санкт Петербург. Еден од неговите последни портрети на жена, тој ја покажува гувернантата на сликарот Мадам Бремонд. Неговите тонови, форми и бои ги претпочитаат фовизмот и кубизмот.
Повеќекратна линиска регресија
Повеќекратниот праволиниски модел на регресија на популацијата ја дефинира зависноста помеѓу зависната(ендоѓена)променлива, Y и група од независни(егзоѓени)променливи, x1, x2, x3 ,...,xк. Наречен е праволиниски бидејќи помеѓу зависната променлива и независните променливи постои праволиниска врска во популацијата. Моделот се дефинира како: Yi =βo+β1x1+β2x2+…+βкxк +εi каде што: Yi = i-та зависна случајна променлива x1, x2, x3 ,...,xк = i-ти вредности на независната променлива βo,β1,β2,…,βk = параметри на моделот εi= стохастички член или стандардна грешка со средина 0 и σ2 k= број на независни променливи''
Наједноставен е повеќекратниот регресионен модел со две независни променливи, кој уште се нарекува и тридимензионален, којшто го има следниот облик:
Yi=βo+β1x1+β2x2+εi
На овој начин дефиниран моделот се состои од два дела: детерминистички(го покажува просечното влијание на независните променливи на Yi којшто геометриски претставува рамнина)- Yi=βo+β1x1+β2x2 стохастички(ги изразува ефектите на останатите фактори кои не се опфатени со моделот и случајните влијанија)- εi
Поради неможноста да се пресметат коефициентите во популацијата βo,β1 и β2, задача на статистиката е да изврши нивно оценување врз основа на податоците од примерокот. Ова оценување се врши преку оцена на параметрите bo,b1 и b2 врз основа на метод на најмали квадрати во регресионата површина на примерокот со равенката: y’i=bo+b1x1+b2x2
каде што: y’i- претставува прилагодена вредност на зависната променлива bo- е отсечокот којшто рамнината го прави со y-оската b1-за колку во % ќе се промени y кога x1 ќе се зголеми за една своја единица под услов x2 да не се менува. b2-за колку во % ќе се промени y, ако x2 се зголеми за една своја единица под услов x1 да не се менува.
При оценувањето не ги зимаме оригиналните вредности за x1, x2 и y,туку нивните отстапувања од нивните аритметички средини, коишто се нарекуваат центрирани променливи, означени со d1, d2, dy. d1 = x1 - ẋ1 d2 = x2 - ẋ2 dy = y - ẏ
Мерки на претставителност во повеќекратната регресија
Поради стохастичката врска помеѓу појавите постојат отстапувања на емпириските податоци од регресионата рамнина. Потребно е рамнината најдобро да се прилагоди на емпириските податоци, односно добро да ги репрезентира. Како мерки на претставителност се јавуваат: резидуална варијанса и стандардна грешка како апсолутни мерки и коефициент на повеќекратна детерминација како релативна мерка. Резидуалната варијанса претставува оцена на варијансата на случајната грешка. Стандардната грешка претставува оцена на стандардното отстапување на случајната грешка. Коефициентот на повеќекратната детерминација покажува со колкаво учество вкупниот варијабилитет може да се објасни со регресиониот модел.
Неговата вредност се движи помеѓу 0 и 1. Доколку е поблизок до 1 оценетата регресиона равенка подобро ги репрезентира емпириските податоци.
Зависноста од големината на примерокот и бројот на променливите во моделот, предизвикуваат овој модел да има недостатоци. Избегнувањето на овие недостатоци се врши со помош на корегиран(прилагоден) коефициент на повеќекратна детерминација. Вака приспособениот Ṝ² обезбедува подобра споредба помеѓу моделот на повеќекратната регресија со различни броеви на независна променлива.
Тестирање на значајноста на оценетите параметри
За да се испита дали постои праволиниска врска помеѓу x и y во популацијата, потребно е да се изврши тестирање на значајноста на оцените на параметрите. Се поставуваат хипотезите во следниот облик: H0 : β1 = 0
H1 : β1 ≠ 0 H0 : β2 = 0
H1 : β2 ≠ 0
Нултите хипотези и во двата случаи тврдат дека коефициентот е статистички случаен, односно дека x не влијае на y. Алтернативните хипотези и во двата случаи тврдат дека коефициентот е статистички значаен, односно дека x влијае на y.
Реализираната вредност на статистиката на тестот се пресметува како однос на оцената и нејзината стандардна грешка За пресметување на критична вредност се употребува студентовиот t распоред со n-3 степени на слобода. Потребно е да се изврши споредба помеѓу реализираната вредност на статистиката и критичната вредност за да се заклучи која од хипотезите се прифаќа а која се отфрла. Доколку апсолутната вредност на реализираната вредност е поголема од критичната се прифаќа алтернативната хипотеза а доколку е помала се отфрла алтернативната.
Оценување и предвидување на вредноста на зависната променлива
По оценувањето на параметрите врз основа на методот на најмали квадрати, логично е просечната вредност Е(yp) да се оцени со вредност која лежи во регресионата рамнина на примерокот означена со y’p.
Интервалот на оцена го има следниот изглед: y’p-tα/2;n-3 S ≤ Е(yp) ≤ y’p+tα/2;n-3 S
Клингенберг
Клингенберг може да се однесува на следниве места во Германија:
Ла Ринконада
Клима
Климата во градот е планинска.
Координатен систем
Координатен систем — систем во геометријата што користи еден или повеќе броеви наречени координати за точно утврдување на положбата на некоја точка или друг геометриски елемент на некое многуобразие како што е Евклидовиот простор. Редоследот на координатите е важен бидејќи често се утрдуваат по нивната положба во подредена кратност или по буква „координата x“. Во елементарната математика, координатите се сметаат за реални броеви, но можат да бидат и комплексни или елементи на поапстрактен систем како комутативен прстен. Координатите имаат важна примена, бидејќи овозможуваат геометриските проблеми да се преведат во бројчени и обратно. Ова е основата на аналитичката геометрија.
Бројна оска
Најпростиот пример за координатен систем е бројната оска. Во овој систем има права линија (оска) се зема произволна точка O наречена „почеток“. Координатата на точка Т е определена од растојанието од O до Т, кое може да биде позитивно или негативно, зависно од тоа на која страна од почетокот лежи точката Т. Секоја точка има своја координата, и секој реален број е координата на таа точка.
Декартов координатен систем
Прототипен пример за координатен систем е Декартовиот координатен систем, наречен и „правоаголен координатен систем“. Во овој систем се одбираат две нормални прави на рамнина и координатите се означени како оддалеченоста од местото во кое се сечат (почетокот). Во тридимензионалната варијанта на истиот начин се одбираат три нормални рамнини и одделеченоста на координатата на секоја од тие рамнини може да ја претставуива секоја точка n во просторот.
Во зависност од насоката и редоследот на координатната оска, системот може да биде деснорак или леворак.
Поларен координатен систем
Друг чест систем за координати на рамнина е поларниот. Во него, се става точка на „полот“ и од оваа точка се повлекува зрак (линија) која ќе бида поларна оска. За даден агол θ, постои една линија низ полот чијшто агол со поларната оска е θ (измерен налево од оската до линијата). Потоа на оваа линија има дадена точка со растојание r од почетокот за даден број r. За даден пар координати (r, θ) постои една точка, но секоја точка е претставена со многу парови координати. На пример, (r, θ), (r, θ+2π) и (−r, θ+π) се поларни координати на една иста точка. Полот е претставен со (0, θ) за секоја вредност на θ.
Цилиндричен и сферен координатен систем
Постојат два позастапени начина на пренесување на поларниот координатен систем во три димензии. Кај цилиндричниот координатен систем, на поларните координати r и θ им се додава координата z. Сферниот систем оди понатаму, претворајќи пар цилиндрични коорднати (r, z) во поларни (ρ, φ), добивајќи тројка (ρ, θ, φ)
Еднородни координати
Една точка на рамнина може да се претстави во еднородни (хомогени) координати, со тројката (x, y, z), каде x/z и y/z се Декартовите координати на точката. Тука се воведува трета координата (инаку за претставување на точката на рамнина се потребни само две) за претставување на точка на проективната рамнина без поѕтреба на бесконечност. Начелно земено, еднородни координати се оние кајшто имаат важност само соодносите на координатите, а не нивните фактички вредности.
Преод од еден во друг координатен систем
Бидејќи постојат многу различни координатни системи за опишување на геометриските фигури, важно е да се познаваат односите помеѓу нив. Овие односи се опишуваат со координатни преоди или трансформации кои даваат формули за координатите на еден систем изразени преку координатите на друг. На пример, на рамнината, Декартовите координати (x, y) и поларните координати (r, θ) имаат ист почеток, а поларната оска е позитивната x-оска, тогаш преодот од поларни во Декартови координати ќе биде x = r cosθ и y = r sinθ.
Координатни криви и површини
Доколку, во две димензии, сите освен една координата се постојани, а една може да се менува, тогаш добиваме крива наречена координатна крива (понекогаш наречена „координатна линија“). Ова не важи за сите системи, особено не во еднообразниот. Во Декартовиот систем, координатните криви се всушност прави, напоредни на една од оските. Во други системи, координатната крива може да е општа крива. На пример, координатните криви кај поларниот систем добиени со постојана r се кружници со центар во координатниот почеток. Во Евклидовиот простор, координатните системи освен Декартовиот се нарекуваат криволиниски координатни системи.