cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
NGC 7666
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 27 м 24 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -4° 11' 0"".
Други поделби
Проучување на NGC 7666 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 259; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5247. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 306.
Јеленце (Бозовце)
Јеленце — археолошко наоѓалиште во тетовското село Бозовце. Претставува средновековна некропола. Се наоѓа во непосредната близина на селската воденица, која е северно од селото, каде биле откриени гробови градени со камени плочи. На површината наместа се среќаваат фрагменти од керамички садови
Доспат
Доспат (Доспат) е град на југот од Бугарија, дел од Смољанската област, во Родопите. Тој е седиште на истоимената општина Доспат. Во декември 2010, во градот живееле 2,425 жители воглавно Бугари-муслимани.
Градот најверојатно бил основан од деспотот Алексиј Слав во 12ти или 13ти век, од чија титула (деспот) најверојатно го добил и името.
Горенци (Охридско)
Горенци — село во Општина Дебрца.
Географија и местоположба
Селото Горенци се наоѓа во Струшкото Поле, на 13 км северозападно од Охрид.
Историја
Подрачјето на Горенци е населено барем од римско време, за што сведочи наоѓалиштето Тигари на падина североисточно од селото.
Според податоците од 1873 година, селото имало 37 домаќинства со 87 жители христијани (Македонци) и 16 муслимани. Според податоците на Васил К’нчов од 1900 година, селото имало 130 жители христијани (Македонци).
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото имало 316 жители, од кои 169 Македонци, 145 Албанци и 2 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 223 жители, од кои 87 Македонци, 57 Албанци, 2 Бошњаци, 2 останати и 75 лица без податоци.
Родови
Горенци е мешано македонско православно и албанско муслиманско село.
Според истражувањата на Бранислав Русиќ од крајот на 1940-тите, родови во селото биле:
Македонски
Албански
Според истражувањата од 1977 година, родови во селото:
Македонски родови се: Ситниковци (8 к.), најстар род во селото; Ивановци (2 к.) по старост се втори во селото, доселени се од селото Волино; Петревци (1 к.) трет најстар род во селото; Чолевци (11 к.) доселени се од селото Куратица во овој род се знае следното родословие: Лазо (жив на 42 г. во 1980 година) Ристо-Косто понатамошните предци не ги знаат; Николовци (3 к.) и Андреевци (2 к.) доселени се од дебрчкото село Велмеј; Скокљевци (9 к.), Мицковци (3 к.), Климовци (6 к.), Тодоровци (5 к.), Блажевци (2 к.), Стојчевци (2 к.) и Крстановци (2 к.) се со непознато место на старина; Петревци (1 к.) потекнуваат од домазет кој дошол од селото Косељ.
Албански родови се: Таировци (7 к.); Бајрамовци (3 к.); Бељуљовци (2 к.) и Мустафовци (1 к.), четирите најстари албански родови во селото, само во родот Бељуљовци порано домашен јазик бил турскиот; Биба (10 к.) доселени се од селото Поум, таму имаат истоимени роднини, подалечно потекло од селото Бибање во околината на Пешкопеја го знаат следното родословие: Илмија (жив на 70 г. во 1980 година) Демир-Асан во селото Горенци се доселил споменатиот Демир; Дервишовци (3 к.) името го добиле по предокот Дервиш, овде се доселени од наведениот Поум, таму имаат истоимени роднини, подалечно потекло им е од околината на Скадар, од Скадар отишле најпрво во областа Мат, па од таму во Поум, го знаат следното родословие: Велија (жив на 86 г. во 1980 година) Амет-Љатим-Бајрам-Амет-Дервиш во селото Горенци дошол Љатив, додека Бајрам дошол во Поум; Исе (7 к.) доселени се од селото Мислодежда, подалечно потекло од околината на Пешкопеја и Бургад (6 к.) доселени се од охридското село Велестово, потекнуваат од Торбеш, порано куќниот јазик во овој род бил македонскиот, името на родот настанал по предокот Бајрам кој одел на „гурбет“ во Бургас.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1344 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на објект на поранешна "охридска трговија".
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 302 гласачи.
Стефан Гајдов
Стефан Гајдов (Велес, - Охрид, ), бил композитор, диригент и педагог, од првата генерација македонски музички композитори.
Живот
"„… веднаш го искажуваме своето воодушевување кон диригентот и кон неговиот хор, истакнувајќи ја неговата дарба, кој успеа од детските, релативно неизградени гласови, да создаде една мелодиски совршена целина… Творештвото на Стефан Гајдов е во раниот период, а тој веќе има стил на компонирање. Инспириран од мотивите на македонските народни песни, на композициите им дава чувства, топлина, ги исполнува со дух на многу непосреден начин, со сочна ритмика што отвора можности нашата публика да ги почувствува убавината и нежноста на тие чудесни мелодии. Композициите на Гајдов, покрај одличната формална градба и мелодиска разработка, пленат со својата топлина и музичка инвенција. Творештвото на Стефан Гајдов се заснова врз богатиот талент што живее во него … Неговите диригентски гестови се осмислени, отсечни и во себе содржат самоувереност што го обзема хорскиот ансамбл…“."
Во овој релативно долг цитат, всушност на најсублимиран начин се дадени одликите, не само на дотогашниот, туку и на идниот творечки опус на Гајдов и неговата диригентска вештина. По ослободувањето Стефан Гајдов својата активност ја продолжил во Македонија, работејќи и раководејќи повеќе институции и развивајќи плодна педагошка дејност. Освен на хорска музика, тој бил автор и на неколку инструментални дела, меѓу кои и на првиот македонски гудачки квартет (1934) и „Фантазијата за флејта и оркестар“ (1968). Оформувач е и долгогодишен раководител на Хорот на Македонската радио-телевизија, со кој остварил фасцинантен број настапи и студиски снимки, главно пропагирајќи го хорското творештво на македонските композитори.
Ел Арби Хилел Судани
Ел Арби Хилел Судани (роден на 25 ноември 1987 во Шлеф) — алжирски фудбалер кој игра на позицијата напаѓач за хрватскиот Динамо Загреб и репрезентацијата на Алжир.
Кариера
Судани ја започнал својата кариера во младинскиот тим на екипата АСО Шлеф, за која го направил своето сениорско деби во 2006 година. Во својата последна година во клубот го освоил Алжирското првенство, пред да се пресели во португалската екипа, Виторија Гимараеш. Играјќи за Гимараеш тој му помогнал на својот клуб да дојде до првата титула во историјата на клубот во Купот на Португалија, постигнувајќи го израмнувачкиот гол во финалето против Бенфика играно на 26 мај 2013. Две минути подоцна Рикардо го постигнал победничкиот гол за Виторија.
На 27 мај 2013, Судани потпишал за Динамо Загреб за нешто помалку од 1.000.000 €.
Клупски
АСО Шлеф
1172
1172 (Римски бројки) — престапна година според општоприфатениот календар. Тоа била 1172 година од новата ера, 172. од вториот милениум, 72. од XII век и трета од 1170-тите.
Ел Арби Хилел Судани
Клупски
Виторија Гимараеш
1172
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6680 и 6681 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5922 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4932 и 4933 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1925.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1172 година се протега во 3808 и 3809, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3868 и 3869 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1715. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 567 и 568 исламска година.
Ел Арби Хилел Судани
Клупски
Динамо Загреб
Рантум
Рантум (Rantum; зелриншки: Raantem) — село и поранешна општина на островот Зилт, во округот Северна Фризија, во Шлезвиг-Холштајн, Германија. Од 1 јануари 2009 година припаѓа на општината Зилт.
Географија
Денес, Рантум се наоѓа на најтесниот дел на островот со широчина од само 600 метри.
Источно од селото е Рантум-Инге (Rantum-Inge), празна област на солени мочуришта и Ваденското Море. На запад, зад дините, се шират плажи долж Северното Море.
Историја
Малото село Рантум има голема историја. Населбата била уништена повеќепати од плимни бури или била покриена со песок.
Најстариот документ за името на селото се сретнува во поморски извештај од 1142 година, кој денес е изложен во Копенхаген. На извештајот, црквата во Рантум е забележана како обележје. Била наречена Св. Петар. Бидејќи во тоа време само поголемите цркви биле нарекувани Св. Петар, веројатно е дека Рантум бил влијателен град околу 1100 година. Меѓутоа не постои никаков доказ за ова тврдење.
Бидејќи Рантум бил повеќепати уништуван од плимни бури помеѓу 1362 и 1634 година и морал да биде повторно граден на различни места, историските белешки се зачувани од век па наваму.
И во век, Рантум бил упориште на уништувачите на бродови, кои расклопувале бродови.
Во 1801 година, луѓето на Рантум морале да го преселат селото поради ширењето на дините. Во 1825 година, новото село било уништено од поплава. Местоположбата на селото овој пат била преместена на запад.
Во 1901 година, островската железница го поврзала Вестерланд и Хернум преку Рантум. Била напуштена во 1970 година.
Започнувајќи во 1936 година, Вермахтот опградил 568 хектари површина од Ваденското Море со брани и создал место за слетување на морски авиони.
Во 1977 година било создадено малото пристаниште во Рантум од остатоци на докот на поморската воздухопловна станица како самостојна марина.
Општина Зилт била создадена на 1 јануари 2009 година со спојување на поранешните општини Рантум и Зилт-Ост со градот Вестерланд. Дебатата по ова прашање започнала во 2003 година кога било направено слично спојување на Фемарн. Меѓутоа, локалните соперништва и желбата за самостојаност го спречила потегот. По создавањето на граѓанското движење „Граѓани за Зилт како единство“ (Bürger für Sylt als Einheit), планот повторно се актуелизирал. На одвоени референдуми во 2008 година, Вестерланд (со големо мнозинство) и Зилт-Ост (со потесно) се согласиле на спојување во мај 2008 година. Потоа следел Рантум, но Лист, Кампен, Венингштет-Брадеруп и Хернум останале сами. Во септември 2008 година, спојувањето било официјализирано.
Знаменитости
Денес, областа на Вермахтот е птичји резерват со повеќе од 60 вида. Од 1962 година претставува заштитен природен резерват.
Од 1993 година, Sylt Quelle вади минерална вода која содржи јод и ја продава во шишиња. Оваа вода се продава низ островот и може да се наполни на самото место. Самиот бренд се нуди низ цела Германија. Во блиската „Уметничка соба“ (Kunstraum) се одржуваат изложби, предавања, јавни дискусии и претстави. Покрај тоа, оваа станала место за „Морското кабаре“ (Meerkabarett), кое се одржува секоја година на лето.
Заштитната станица на Ваденското Море (Schutzstation Wattenmeer) поседува своја подружница во Рантум, која обезбедува информации за крајбрежието, Ваденското Море, солените мочуришта и нуди калливи тури низ блатата.
Во Рантум постои предавател на ЛОРАН, радиски навигациски систем, кој има 193 метри висока кула како антена. Емитувал сигнали до 31 декември 2005 година.
Економија
Туризмот е главен извор на приход за Рантум.
Хвалински национален парк
Национален парк Хвалински ( Хвалынский) ја опфаќа ридската висорамнина Волга, покриена со мешани дабови и иглолисни шуми, долж западната страна на реката Волга. Сместен е на 1 000 км северно од Каспиското Море, во Саратовската област. Западно 10 км, од северниот крај на паркот се наоѓа градот Хвалинск, а на околу 200 км североисточно од Саратов на Волга. Зафаќа површина од 255 км². Паркот беше официјално формиран во 1994 година.
Топографија
Паркот се наоѓа на Хваланскиот гребем, подигната висорамнина што се протега долж западниот брег на реката Волга. Поради тоа што се наоѓа во подножјето на гребенот во составот на земјиштето преовладува креда и лапор, составот на почвата одразува широка ерозија од центарот на гребенот, со ридски терен и бројни меѓусебно поврзани рамнини и пристаништа. Различни форми на почва создаваат повеќе микроклими и живеалишта. Најголемата планина (Беленкаја, скоро целосно изработена од креда) е висока 369 м, а има уште пет планини високи над 250 м. Планините во паркот се претежно прекриени со шуми. Волга достигнува најголема длабочина (22 м) во паркот.
Над 90% од областа на паркот е покриена со шума. Постојат бројни извори на подземни води. Живеалиштата вклучуваат борови и листопадни шуми, мали реки и шуплини и разни видови шуми и степи.
Животни
Бидејќи паркот Хвалински се граничи со многу еколошки зони - шуми, полусуви степи, Волга, планини, ливади и поточни долини - има сложена разновидност на живеалишта. Овие различни форми на живеалишта се населени со голем број на различни растенија и животни, од кои многу се ретки или загрозени. Мали цицачи се чести, вклучувајќи и зајаци, дабари, лисици и волци. Меѓу влекачите, вообичаени се европски стајњак( шарка ) и индикаторот за комплексно живеалиште. Од грабливите птици се среќаваат бели орли, орел-рибар и загрозени степски соколи.
Туризам
Туризмот од година во година сè повеќе се развива. Некои од главните атракции за туристите се „Патување до дното на древното море“ што ја нагласува геологијата на овие простори, пештерата Монако, Музејот за секојдневен живот на селаните, капелата и Светиот извор. Автомобилите не се дозволени во заштитената зона. Сместувањето во пансионите мора да се резервира однапред, или во блискиот град Хвалинск. Годишно околу 30-35 илјади луѓе го посетуваат паркот.
Претставнички животни на паркот може да се видат во зоолошката градина во паркот, а со претходниот аранжман, посетителите можат да го доживеат „Хвалински сафари“ во самиот парк. На работ на паркот има ски центар, како и хотели во одморалиштето. Во градот Хвалинск, североисточно од паркот, има локален историски музеј.
NGC 658
NGC 658 — спирална галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 658 се споменува и како UGC 1192, MCG 2-5-9, CGCG 437-9, IRAS 01394+1220.
Откривање
Објектот е откриен на 27 ноември 1880 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 658 е од видот Sb. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14 m/лм2. NGC 658 има привидни димензии од 3' х 1,6'.
Други поделби
Проучување на NGC 658 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 6275. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 173; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 628. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 15.
Бисерна пустарка
Coenonympha arcania , бисерниот грин, е вид на пеперутка што припаѓа на фамилијата Шаренци. Може да се најде во Средна Европа. Наликува на херојот Коенонимфа. Предните страни на крилата се огнено-црвеникаво жолта со црна дистална маргина, задните крила темно кафеава. Лесно се препознава од долната страна на задното крило, чијшто маргинален дел е окупиран од широка бела лента, која во нимотипната форма го прекинува редот на очели под апикалното око, поради што второто се чини дека е поставено на внатрешната страна на белата лента. Застапени се во Цела Европа освен Велика Британија, од Скандинавија до Средоземното Море и од Шпанија и Франција до Црното Море и Ерменија. Главата е сино-зелена, устата и аналната виљушка црвена. До мај се застапени на тревни површини. Белузлави крилја кои се црвени. Пеперутките се многу чести во јуни и јули и често летаат заедно во голем број. Застапени се на работ на шуми полни со грмушки, но и на отворено и на ридови. Тие влијаат на летечките кружни грмушки и се таложат на врвот на ниските гранчиња, но понекогаш и летаат нагоре во повисоките гранки на дрвјата. Женките се многу помалку бројни од мажјаците и се појавуваат подоцна.
Пеперутките летаат во една генерација од мај до август.
Ларвите се хранат со разни треви.
Шведенек
Шведенек (Schwedeneck) — општина во округот Рендсбург-Екернферде, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Андреј Шчеголикин
ИКФ Светски Кану Спринт Првенства
Историја на Сиера Леоне
Според археолошките ископувања и истражувања, територијата на денешната држава Сиера Леоне била населена уште пред 2.500 години, главно од различни номадски племиња по потекло од Централна Африка. Постојат и податоци според кои на овие територии во околу 9 век п.н.е. на овие простори бил обработуван металот како суровина. Во 1462 година португалскиот морепловец Педро де Синтра престигнал на бреговите на Сиера Леоне. Многу бргу биле основани поголем број на европски трговски бази односно станици. Во 1787 година од страна на британците бил основан Фритаун. Во текот на XVIII век, територијата била широко реколонизирана со афроамерикански калвинисти од Нова Шкотска, кои учествувале на страна на Велика Британија за време на војната за американската независност. Во 1790-тите се одржале избори, на кои право на глас имале и црнците, како и жените. Во 1808 година земјата станала британска колонија. Својата независност земјата ја добила на 27 април 1961 година. Во 1991 година започнал вооружен конфликт помеѓу владата на Револуционерниот обединет фронт кој пак се борил, со поддршка на Либија, за праведна распределба на приходите добиени од продажбата на дијаманти.
Гиват Рам
Гиват Рам (хебрејски :גבעת ריכוז) е населба која се наоѓа во централен Ерусалим, Израел. Во оваа населба се наоѓа Кнесет,израелскиот музеј, еден од четирите дирекции на еврејскиот универзитет, врховниот суд и Бинјанеи Хаума, конвенцискиот центар во Ерусалим.
Барбра Страјсенд
Барбра Џоан Страјсенд (Barbra Joan Straisand) (родена на 24 април 1942) е американска глумица, пејачка, композитор, режисер и продуцент. Нејзини најпознати филмови се „Смешна девојка“, „Девојката која ја сакав“, „Ѕвездата е родена“, „Јентл“ и „Огледалото има две лица“.
Endstufe
Endstufe e германска RAC / Ој! група, основана во 1981 година во Бремен. Таа е една од најстарите RAC групи врши класичен Ој! стил. Нејзините дела се целосно на германски јазик.
Дискографија
Албуми
Синглови & EPs
Космос-1346
Космос-1346 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 31 март 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 2500 килограми. Космос-1346 бил сателит наменет за електронско извидување, јавување и наведување.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 97,5 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 81,1°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 658 км, а најмалото на 622.
Европско првенство во фудбал 2016 - група Е
Европско првенство во фудбал 2016 - група Е била една од шестте групи на Европското првенство 2016 и во неа се натпреварувале Белгија, Италија, Ирска и Шведска. Италија била единствениот поранешен европски шампион во оваа група, а титулата ја освоиле во 1968 година. Натпреварите се одиграле од 13 до 22 јуни 2016 година.
Натпревари
Натпреварите се играат според средноевропско летно време (UTC+02:00)
Палеокастро (Населичко)
Палеокастро или Палео Кастрон — село во Егејска Македонија, Република Грција.
Томирис
Томирис ( / <span title="/ˈ/: primary stress follows">ˈ т <span title="/oʊ/: 'o' in 'code'">oʊ м <span title="/ɪ/: 'i' in 'kit'">ɪ р <span title="/ɪ/: 'i' in 'kit'">ɪ s / ; од источно ирански: تهمرییش Tahm-Rayiš), исто така позната и како Томрис, Томирид или кралицата Томири — масагетска владетелка која царувала над Масагетите, ирански народ од скитската пастирско-номадска конфедерација на Средна Азија источно од Каспиското Езеро, во делови од денешен Туркменистан, Авганистан, западен Узбекистан и јужен Казахстан. Томирис ги водела нејзините војски при одбраната од напад од страна на Кир Велики од Ахеменидското Царство и го поразила и убила во 530 година п.н.е. (иако ова е дискутабилно бидејќи Херодот споменува дека тоа е само една од многуте приказни кои се однесуваат на смртта на Кир Велики).
Томирис е спомената од страна на неколку антички автори, меѓу кои прв е Херодот. Таа е исто така спомената од страна на Страбон, Полијен, Касиодор, и Јорданес.
Историја
Името на Томирис и на нејзиниот син Спаргапис, кој беше генерал во нејзината армија, се од иранско потекло. Бидејќи историчарите кои први напишале за неа биле грци, грчката форма на нејзиното име се користи најчесто.
Многу грчки историчари запишале дека таа го "порази и уби" персискиот владетел Кир Велики, основачот на Ахеменисдката империја, за време на неговата инвазија и обид за освојување на нејзината земја. Херодот, кој живеел од околу 484 до 425 година п.н.е., бил првиот од класичните писатели кои пишувале за нејзината кариера, пишувајќи скоро сто години подоцна. Нејзината историја била добро позната и станала легендарна. Страбон, Полијен, Касиодор и Јорданес исто така напишале за неа во De origine actibusque Getarum ("Потеклото и делата на Готите/Гетите").
Наследство
Есташ Дешан ја додаде Томирис во неговата поезија како една од деветтте Достоинствени жени во доцниот 14 век.
Во најраната игра на Шекспир, Кралот Хенри VI (Прв дел), грофицата од Оверн додека го чека пристигнувањето на баронот Толбот ги кажува следниве зборови (Акт II, Sc.iii): Заплетот е поставен: ако сите нешта испаднат како што треба, Јас ќе бидам толку позната по овој подвиг
Колку што скитската Томирис е по смртта на Кир.
Шекспирската референца на Томирис како "Кралица на Скитите' наместо вообичаената грчка титула 'Кралица на Масагетите' укажува на две можни извори, "Скратениот Помпеј Трог" од Марк Јуниан Јустин на латински или преводот на Артур Голдинг (1564).
Историјата на Томирис била инкорпорирана во традицијата на западната уметност; Рубенс, Алегрини, Лука Ферари, Матија Прети, Гистав Моро и вајарот Северо Калзета де Равена се меѓу многуте уметници кои ги прикажале настаните од животот на Томирис и нејзиниот пораз на Кир и неговите војски. Таа е една од темите групирани под топосот Моќта на жените од историчарите на уметноста.
Името "Томирис" исто така се користи во зоолошката taxonomy, за томириската вид-група на пеперуги од Средна Азија.
590 Томирис е име дадено на една од малите планети.
Во популарната култура
Името Томрис или Томарис стана многу популарно во Средна Азија и Турција во 20-от и 21-от век. To'marisning Ko'zlari (Очите на Томирис) е збирка на песни и приказни од 1984 година од узбечкиот автор Хуршид Даврон. To'marisning Aytgani (Изреките на Томирис) е збирка на поезија од 1996 година од узбечкиот поет Халима Худојбердиева.
Казахстанското филмско студио "Kazakhfilm" снима филм наречен "Томирис".
Томирис ја води скитската цивилизација во 4X видео играта Цивилизација VI создадена од страна на Firaxis Games во 2016 година.
Список на охридски архиепископи
Ова е список на архиепископи на Македонската и Охридската архиепископија.
Пјер Жан де Беранже
Пјер Жан де Беранже (француски: Pierre-Jean de Béranger, роден на во  - починал на  во ) — француски поет и песнописец. Во своето творештво Беранже пишувал за љубовта, жените и виното, или ги користел како оружје и сатира против политичкиот живот и религиозните институции.
Животопис
Беранже бил син на сиромашни родители и потомок на сиромашен кројач. Тој самиот работел како печатарски чирак, а потоа како службеник во некое биро каде работел за мала плата. Исто така, тој немал големо образование, т.е. никогаш не посетувал вистинско училиште, ниту пак универзитет.
Осврт кон творештвото
Гете имал позитивно мислење за творештвото на Беранже, истакнувајќи дека кај него ништо не е измислено, нема замислен или нестварен интерес и дека тој секогаш има значајни предмети на обработка. Исто така, Гете сметал дека уметничката разработка на Беранже секогаш е совршена, зашто тој во себе го носел предметот долго време пред да го искаже. Исто така, Гете ги фали досетките, духовноста, иронијата, персифлажата, срдечноста и наивноста во делата на Беранже. Како резултат на тоа, неговите песни разведрувале милиони луѓе и биле пристапни за работничката класа, поттикнувајќи го народот да мисли благородно.
X-хромозом
Х хромозомот (се чита икс хромозом) е еден од двата полови хромозоми кај луѓето и повеќето животни (другиот е Y хромозомот). Половите хромозоми формираат еден од 23 пара на човечки хромозоми во секоја клетка. Х хромозомот поседува околу 155 милиони базни парови (градбените делови на ДНК) и претставува околу 5% од вкупната ДНК во клетката.
Секоја здрава единка поседува еден пар на полови хромозоми во секоја клетка. Женките имаат два Х хромозома како полов пар на хромозоми, додека мажјаците имаат еден Х и еден Y хромозом како полови хромозоми. Рано во ембрионалниот развиток кај женките, еден од двата Х хромозома е случајно и трајно онеспособен во соматските (телесни) клетки (за разлика од половите клетки). Овој феномен е познат како Х-инактивација или лионизација. Со овој процес и женските единки (како и машките) добиваат само по еден функционален Х хромозом во секоја телесна клетка. Бидејќи Х-инактивацијата е случајна и произволна, кај здравите женски единки се среќаваат два типа на клетки - едни со активен Х хромозом наследен од мајката и други со активен Х хромозом наследен од таткото.
Некои гени на Х хромозомот не подлежат на Х-инактивацијата. Овие гени се наоѓаат на врвот од краткиот (р) крак на Х хромозомот, во област позната како псевдоавтозомен регион. Иако многу гени се единствени за Х или Y хромозомот, гените во псевдоавтозомниот регион се присутни и на двата полови хромозоми. Поради ова, мажите и жените имаат по две функционални копии од овие гени. Многу гени во псевдоавтозомниот регион се есенцијални за нормалниот развиток.
Х хромозомот најверојатно содржи помеѓу 900 и 1400 гени. Гените кои се наоѓаат на Х хромозомот се околу 20000 до 25000 од вкупниот број на гени во човечкиот геном. Генетските заболувања кои се поврзани со Х хромозомот се Клинефелтеров синдром, Троен Х синдром, Тарнеров синдром, како и неколку други генетски нарушувања.
NGC 5234
NGC 5234 — спирална галаксија во соѕвездието Кентаур, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5234 се споменува и како ESO 220-24.
Откривање
Телото е откриено на 6 јули 1834 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5234 е од видот SB0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 5234 има привидни димензии од 1,3' х 0,8'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 37 м 29,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -49° 50' 14"". Положбениот агол на објектот е во износ од 48°.
Други поделби
Проучување на NGC 5234 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 48129. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 403; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 8269. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број N/A.
Signore, ascolta!
„Signore, ascolta!“ (се изговара: Сињоре, асколта; во превод: „Господару, слушај!“) ― арија за сопран во чин една од операта Турандот од Џакомо Пучини. Италијанските стихови ги напишале Џузепе Адами и Ренато Симони.
NGC 5234
Користена литература
""Southern Galaxy Catalogue"", Austin, Texas: University of Texas Monographs in Astronomy No. 4, 1985. (152,564)
Signore, ascolta!
Таа е отпеана од Лиу (робинка) на принцот Калаф, во кого е тајно вљубена. Лиу ја пее оваа арија и го моли Калаф да не го ризикува својот живот за неговата љубов на убавата, но студена принцеза Турандот, која поставила услов секој маж кој сака да се ожени со неа, прво мора да одговори на нејзините три загатки, а ако не успее, ќе биде обезглавен.
Емануел Роблес
Биографија
Емануел Роблес е роден на 4 мај 1914 година во Оран, Алжир, во семејство со шпански потекло и од работничка класа. Татко му бил ѕидар, а мајка му перала. Татко му починал пред неговото раѓање и тој пораснал со својата мајка и баба, која имала влијае врз неговата иднина креативност. Завршил гимназија и воената служба во Блида.
Патувал многу посетувајќи неколку европски земји во 1934 година и Индокина и јужниот дел на Кина во 1935 година. Во 1937 година се сретнал и се спријателил со писателот Албер Ками, а потоа се поврзал со групата млади писатели околу издавачот Едмонд Шарл. Во 1938 година бил објавен неговиот прв роман „L'Action“. Тој е еден од првите кои направиле преводи на Федерико Гарсија Лорка. Емануел студирал на Факултетот за уметности и учел шпанска филологија.
Во 1939 година се оженил за студентката Полет Пујад. Во 1942 година им се родил син, кој починал во 1958 година. Втората светска војна ги прекинала студиите на Емануел Роблес и тој бил мобилизиран како преведувач и воен дописник во воено-воздушните сили во Корзика, Сардинија, јужна Италија, учествувајќи во бомбардирањето на северниот дел на Италија и Јадранскиот брег. Во текот на војната тој бил ранет во раката. Емануел Роблес бил ддемобилизиран во април 1946 година во Париз. Во 1946 година започнал да соработува со различни весници на воена тема. Во 1947 година се вратил во Алжир и формирал литературно списание „Форже“. Бил и водител на Радио Алжир. Истата година импресиониран од настаните од мај 1945 година во Алжир, го напишал романот „Висина на градот“, кој бил објавен во 1948 година Романот бил награден со наградата „Фемина“.
Во 1948 година била објавена претставата „Монсерат“, за граѓанската војна во Венецуела, која станува светски позната и објавена на над 30 јазици во светот. Заедно со литературната креативност тој продолжил да патува многу (Мексико, Јапонија, и др.), а впечатоците ги опишувал во патописци, романи и колекција на раскази.
Во 1952 година бил издаден романот му "се вика зора", кој бил екранизиран во 1956 година. Во 1956 година бил учесник во комисијата за граѓанското примирје во Алжир, а во 1958 година го напуштил Алжир и се населил во Париз.
Емануел Роблес бил избран за член на „Академија Гонкур“ во 1973 година. Починал на 22 февруари 1995 година.
Леден хотел
Ледениот хотел се прави во ноември во северните и ладни земји како на пример Шведска и Канада, а се затвора на почетокот на пролетта кога времето се стоплува и почнува да се топи. Хотелот од мраз е привремена градба направен од снег, блокови од мраз и челична основа. Има специјални понуди и особини за оние кои сакаат да го посетат и кои се заинтересирани за новитети и необично опкружување. Сите соби и ходници во хотелот се исполнети со различни скулптури од мраз, па дури и најмали детали како чашите и садовите. Ваквите хотели се реконструираат секоја година и се зависни од ниските температури во текот на нивната изградба. Конструкцијата на хотелот се држи со помош на супстанца, таканаречена сник, која го заменува малтерот.
Асен Чаракчиев
Асен Тодоров Чаракчиев, подоцна Кожаров — филозоф, политичар, комунист, деец на ВМРО (Обединета) и на Бугарската комунистичка партија (БКП).
Марта (роман)
Авторот за романот
Самиот автор го опишал создавањето на романот „Марта“ на следниов начин:
Асен Чаракчиев
Животопис
Во 1934 година Васил Хаџикимов го протерува од редакцијата на весникот „Македонска борба“. Во 1935 година заедно со Васил Ивановски започнува да го издава нелегалниот весник „Македонска револуција“. На 15 август истата година, Чаракчиев е уапсен заедно со други дејци на ВМРО (Обединета). На судскиот процес во јули 1936 година Чаракчиев се изјаснува како Македонец по народност и тврдо стои на тоа дека постои македонска нација, дека Пиринска Македонија има право на самоопределување и дека треба да се отцепи од Бугарија. Пред судот, Чаракчиев отфрла дека ВМРО (Обединета) има организациски врски со БКП, но не крие дека е комунист. Во писмо до Софискиот областен суд, заштитувајќи го постоењето на македонската нација, се користи со аргументи дека изјаснувањето на Македонците како Бугари предизвикува сомнеж кај соседните држави и кај другите народности во Македонија кон македонската борба. Во судскиот процес, Чаракчиев е осуден на 5 години затвор и глоба од 50.000 лева за антидржавна и прокомунистичка дејност чија цел е со насилство (вооружено востание) да го промени државното уредување и да ја повреди територијалната целост на Бугарија. Чаракчиев излегува од затвор во 1940 година и продолжува да дејствува.
Марта (роман)
Авторот за романот
Како ја пишував „Марта“? Најпрво замислата ми беше насловот да биде „Лажниот витез“, и да направам телевизиска серија од десет, а најмалку од шест епизоди. Го направив и сценариото и учествував на анонимниот конкурс во МТВ. Серијата беше добро оценета од жирито, но за жал, до снимање и нејзина реализација не дојде!
Асен Чаракчиев
Животопис
На 24 јануари 1943 година Чаракчиев се жени за Лилјана Милошева.
Марта (роман)
Содржина
На почетокот од романот се наоѓа следниов предговор:
Асен Чаракчиев
Животопис
Чаракчиев повторно е уапсен во март 1944 година. По превратот од 9 септември 1944 година, тој станува секретар на Обласниот комитет на БКП во Горна Џумаја и влегува во новото раководство на Македонскиот научен институт, а подоцна и во раководството на македонските емигрантски организации. Во 1948 година завршува филозофија на Софискиот универзитет како вонреден студент. Од 1949 до 1951 година е професор по филозофија на Државна политехника во Софија (денес Технички универзитет). Од 1949 до 1960 година работи како соработник во Централниот комитет на БКП. Извесен период е и член на кабинетот на Тодор Живков.
Марта (роман)
Содржина
''На Дафинка Н. за да знае:
Асен Чаракчиев
Животопис
Од 1960 до 1962 година е директор на „Бугарска енциклопедија“ во БАН. Од 1962 година е виш научен соработник во Институтот за филозофија. Од 1952 до 1972 година со кратки прекини е научен секретар и заменик главен уредник на списанието „Филозофска мисла“, кое се издава во Софија. Од 1963 до 1966 година е претставник на ЦКП на БКП во списанието „Проблеми на мирот и социјализмот“ во Прага. Од 1966 до 1969 година е заменик директор на Институтот за историја при ЦК на БКП. Од 1966 до 1981 година е директор на Институтот за современи социјални теории при БАН. Во 1968 година го менува своето презиме во Кожаров. Во 1973 година станува доктор по филозофски науки, а во 1977 година професор. Во 1971 година е одликуван со орден НРБ I степен, а во 1981 година со орденот „Георги Димитров“.
Марта (роман)
Содржина
''она што никогаш нема да дојде,
''а кон кое упорно чекориме, нè прави силни во животот. А целта? Крај на борбата од која многу сме очекувале, но малку сме добиле. ''
Авторот
Романот содржи 32 глави:
Кога мајка ѝ отишла да ја разбуди Марта, во нејзиниот споменар го прочитала прашањето: „Мамо, кажи ми кој ми е татко?“ Целото утро, Марта размислувала за татко ѝ и за неговото отсуство. Во дворот на нејзиното училиште постојано доаѓало згодното момче Витан, наречено Витез, кое ѝ се додворувало на Марта, изведувајќи акробации со моторот. Кога се враќала од училиштето, Марта се потсетила на еден настан кога момчето Стево ја нарекол „копиле“ и кога дошла дома, повторно ја прашала мајка си за нејзиниот татко. Тогаш, таа дознала дека татко ѝ е жив, дека се вика Мартин Горски, но дека не знае дека има ќерка. Мајка ѝ на Марта и Мартин учеле во истото училиште во Битола, а кога сакале да се венчаат, неговите родители не се согласиле, зашто таа биал сираче. Затоа, таа се преселила во Скопје, каде ја родила Марта, без да знае Мартин. Оттогаш, Марта била многу тажна и копнеела по татко си, кој живеел во Швајцарија. Вујко му на Борко, добар другар на Марта, кој исто така живеел во Швајцарија, му кажал дека постои можност да се најдат информации за секој жител во таа земја.
Еднаш, Марта шетала во паркот и ја нападнале две момчиња, но Витез храбро ја одбранил и така тој станал јунак во нејзините очи. Меѓутоа, дедо Илија ги видел Витез и момчињата како се договараат пред нападот и му кажал на Борко, кој заклучил дека јунаштвото на Витез било лажно. Потоа, Марта сè почесто била во друштво со Витез и неговите другари, а се оддалечила од Борко. Од Швајцарија пристигнала информацијата дека Мартин Горски живеел во Цирих. Истовремено се влошиле нејзиниот успех и однесување во училиштето. Еден ден, Витез ја поканил Марта во својот дом и се обидел да ја натера на сексуален однос, но таа успеала да побегне, а потоа, во својот дом се обидела да изврши самоубиство така што испила многу апчиња. Сепак, неа ја пронашла мајка ѝ, која ја однела на болница и така Марта останала жива. Додека лежела во болницата, неа ја посетиле училишните другари и неколку наставници и така Марта сфатила колку е сакана. Откако Марта била отпуштена од болницата, еден ден се појавил нејзиниот татко, кој останал да живее со неа и со мајка ѝ.
Изданија на книгата
Романот „Марта“ има доживеано повеќе изданија, како:
1171
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6679 и 6680 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5921 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4931 и 4932 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1924.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1171 година се протега во 3807 и 3808, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3867 и 3868 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1714. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 566 и 567 исламска година.
Космос-1347
Космос-1347 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 2 април 1982 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6700 килограми. Космос-1347 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,6 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 70,3°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 350 км, а најмалото на 162.
Палеотурко
Палеотурко е село во Егејска Македонија, Република Грција.
Крст (Усје)
Крст — археолошко наоѓалиште во скопското село Усје, Општина Кисела Вода, на периферијата на градот Скопје. Претставува депо на средновековни монети. Во непосредната близина на селската црква „Св. Атанас“ во куќата на Љ. Тодоровски, при копањето на подрумски простории е пронајдено депо на сребрени средновековни монети кое содржи 96 примероци (86 српски од Урош I (1243–1276) и 12 венецијански од XIV век) и две масивни сребрени обетки со три јаготки.
Наодот се чува во Музејот на Град Скопје.
Фадиљ Сулејмани
Фадиљ Сулејмани (албански: Fadil Sulejmani; Бозовце,, ) — македонски политичар. Тој е првиот ректор на Тетовскиот универзитет.
Животопис
Сулејмани е роден во 1940 година во тетовското село Бозовце. Тој и станува познато на јавноста во 1995 година кога се обидува да отвори универзитет на албански јазик во Македонија. После големи превирања, Сулејмани е уапсен, а универзитетот функционира во илегала. Подоцна станува член на партијата на Али Ахмети, ДУИ и влегува во македонскиот Парламент како пратеник. По извесно време поради недогласувања во работата на партијата, се повлекува од истата и делува како независен пратеник. За време на своето ректорување на ДУТ, тој е обвинуван за низа незаконитости во вршењето на функцијата, меѓу кои најпозната е таа дека неговиот син за четири месеци положил 23 испити и дипломирал на Факултетот за хуманистички науки.
Ушило
Ушила или слушни помагала — уреди чија улога е да му го надоместат слухот на наглуво лице, со што е можно повисоко ниво на квалитет, приближен до оној на луѓето со здрав слух. Во зависност од местото на користење (глава и уво), слушните помагала не можат да бидат со произволна големина, изглед или материјал. Губењето на слухот не е исто низ целиот опсег на чујјност и е поголемо на повисоки честоти. Губењето е индивидуално, така што не може секој да користи ист уред. Опсегот на човечкиот слух е приближно 20-20000 Hz. И покрај тоа, повеќето здрави луѓе имаат горна граница веќе на околу 16.000 Hz, а за повеќето таа граница е уште помала. Затоа, слушните помагала најчесто се прават со горна гранична честота од околу 8000.
Развојот на слушните помагала низ историјата
Првите слушни помагала биле огромни, во облик на труба, со голем отворен дел на крајот што го собира звукот. Со развојот на технологијата, трубата на крајот станала тенка цевка која го пренесувала звукот до увото. Развојот на современи слушни помагала можеби и не би бил возможен без двајцата големи пронаоѓачи од 19 и почетокот на 20 век. Александар Грејам Бел електронски го засилил звукот во својот телефон користејќи јаглероден микрофон и батерија - концепт што бил прифатен од производителите на слушни помагала. Во 1886 година, Томас Едисон измислил јаглероден предавател кој го претворал звукот во електричен сигнал, кој потоа можел да се пренесува по жичен пат и повторно да се претвори во звук. Примената на вакуумски цевки во производството на слушни помагала во 1920 година, го направило засилувањето на звукот поефикасно, но сепак биле потребни огромни батерии. Слушните помагала кои користеле транзистори се појавиле во 1952 година. Ова овозможило да се направат помали слушни помагала. Со текот на времето се успеало да се направи слушен апарат кој се сместува зад увото. Дигиталните слушни помагала биле патентирани во 1990 година. Квалитетот на звукот е подобрен и уредот е подобро прилагоден на корисникот. На преминот во 21 век, развојот на компјутерската технологија овозможил да се направат помали и попрецизни уреди со способност да се прилагодат на околината. Последната генерација на слушни помагала може постојано да се прилагодува на околината за да се подобри квалитетот на звукот и да се намали бучавата од околината.
Принцип на работа на слушните помагала
Принципот на работа на секое слушно помагало е микрофонот да прима звуци кои се во околината на корисникот. Примениот звук, електрониката вградена во уредот, го засилува, филтрира, обработува и испраќа до звучникот. Звуците околу корисникот не се секогаш иста јачина, така што обично има контроли за ниво или решенија кои му овозможуваат на корисникот да избере програма во зависност од моменталната средина. Овие решенија се прекинувачи или копчиња кои овозможуваат промена на програмата за работа на слушниот апарат.
Компонентите што го сочинуваат слушниот апарат се:
Поделба на слушните помагала
Ушилата може да се поделат според начинот на кој се носат и според начинот на кој го обработуваат звукот. Тие се поделени во следните групи според начинот на носење:
IC 1810/1
IC 1810/1 — галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.