cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Золанд на Шпре
Золанд на Шпре (Sohland an der Spree, Załom) — општина во округот Бауцен во Саксонија во Германија, близу границата со Чешка во регионот наречен Лужица. Реката Шпре тече право низ селото. Заедно со некои помали села (Версдорф, Таубенхајм) ја сочинуваат една од најголемите општини во регионот со околу 7.700 жители. Најкарактеристичниот споменик во селото е Небесниот мост („Himmelsbrücke“) и се вели дека мостот ќе се сруши, кога некој ќе каже лага на него, додека стои на него.
Лимјани
Лимјани — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Дебар и општината Кастриот.
Хронологија на христијанството
Ова е хронолошка статија за историјата на христијанството
Бистра (река)
Бистра — река на истоимената планина, југоисточно од селото Маврово, притока на Тресонечка Река. Преку сливот на Мала Река и реката Радика припаѓа на Јадранскиот речен слив. Нејзиното течение се наоѓа на територијата на Националниот парк Маврово.
Weld Money
Weld Money е украинска fintech платформа.
Историја
Стартапот е основан во летото 2020 година од Олексиј Мерецки, Олексеј Бобко и Ирина Лоренс.
Компанијата издава дигитални акции на компанијата (WELD токени). Севкупно, Weld Money издаде 250 милиони токени. Од нив, околу 13% беа продадени на затворени аукции за најмалку 1,95 милиони долари. WELD токените се наведени на Uniswap, PancakeSwap, BitMart и Broex.
Во август 2021 година, компанијата продаде свои токени на инвестициски фондови како што се Concorde Capital (Украина), Magnus Capital (САД) и 7 O’Clock Capital (Кина). Компанијата работи и со следните средства: Avalon Wealth Club, Fairum, Maximus Capital, AU21 Capital, Ascend EX, OIG и HSVC. На 29 октомври 2021 година, компанијата го изврши првото плаќање со криптовалути во Украина.
Обрамос (Војница)
Обрамос — археолошко наоѓалиште во велешкото село Војница, Општина Чашка. Претставува населба од римско време.
На околу 4 км северозападно од селото и околу 1 км пред утоката на реката Бела Вода (Белка) во Бабуна, на површина од 3 ха се среќаваат фрагменти од керамички садови, тегули, имбрекси и големо количество кршен камен.
Либохово (Албанија)
Либохово (Libohovë, Либохова) — мало гратче во Албанија, сместено во Ѓирокастровската област.
Зурназен Мустафа-паша
Зурназен Мустафа-паша — отомански државник од албанска народност. Служел како голем везир на царството само 4 часа на 5 март 1656 г. и затоа понекогаш не се води во списоците на големи везири. Најпрвин бил назначен за старател на функцијата под извонредни околности, но потоа самиот ја презел функцијата, влијаејќи му на султанот да го смени Гази Хусеин-паша. Неговото назначување предизвикало бунт во Инстанбул, па морал да биде прогонет по само четири часа на функцијата.
Xenoturbella
Xenoturbella — род на многу едноставни двострани животни, кои можат да бидат долги до неколку сантиметри. Родот содржи мал број на морски бентосни видови.
Првиот претставник на овој род (Xenoturbella bocki) бил откриен во 1915 година од страна на Сикстен Бок, но детално бил опишан дури во 1949 година од страна на Ајнар Вестблад.
Опис
Припадниците на родот Xenoturbella имаат многу едноставна градба на телото. Таа вклучува два слоја на трепчест епител: надворешен епидермис и внатрешен гастродермис, кој ја обложува внатрешноста на вреќестото „црево“. Устата е вентрално поставена, а не постои анален отвор, па затоа несварените остатоци од храната се исфрлаат преку устата.
Нервниот систем е изграден од мрежа на меѓусебно поврзани неврони, кои се наоѓаат под епидермисот. Не се среќава каква било концентрација на неврони во одреден дел на телото, која би формирала ганглии или нервни снопови.
Видовите од родот Xenoturbella, исто така, немаат респираторен, циркулаторен и екскреторен систем. Всушност, овие животни не поседуваат дефинирани органи, освен статоцистот кој содржи камшичести клетки. Не постојат организирани гонади, но животните се способни да создаваат гамети. Ретко се набљудуваат возрасни единки да создаваат сперматозоиди, а за јајце-клетките и ембрионите е познато дека се јавуваат во фоликули.
Јајцата на Xenoturbella се широки 0,2 милиметри, имаат бледо портокалова боја и се непровидни. Новоизведените ембриони се трепчести и слободно пливаат во водата, а имаат тенденција да остануваат блиску до површината на водата. Тие немаат уста и очигледно не се хранат, а се многу слични на младенчињата на ацелата Neochildia fusca.
Видови
Моментално родот Xenoturbella содржи шест признаени видови:
Во 2017 година, бил предложен уште еден вид, Xenoturbella japonica.
Филогенија
Подоцнежните истражувања предложиле сместување на овој род во посебно животинско колено, Xenoturbellida. Се верувало дека коленото припаѓа на второусните (деутеростомите) и дека е сестринска група на Ambulacraria. Припадноста кон второусните била поддржана и од други студии, кои предлагале базална позиција на ова колено во рамките на второусните, или како сестринска група на Ambulacraria.
Сепак, одредени морфолошки одлики, како што е структурата на епидермалните трепки, сугерирале на блиско сродство со Acoelomorpha, друга проблематична група од филогенетски аспект. Студијата на ембрионалните фази на Xenoturbella, исто така укажувала на сродност со Acoelomorpha. Молекуларните студии засновани на конкатенација на стотици белковини откриле дека навистина Xenoturbella и Acoelomorpha формираат монофилетична група. Овој клад го добил името Xenacoelomorpha.
Иако била потврдена монофилијата на Xenacoelomorpha, сѐ уште не било јасно дали овој клад припаѓа на второусните или претставува базален клад на двострани животни. Ова прашање останало нерешено сѐ до 2016 година, кога две нови студии, со побројни генски и таксонски примероци, повторно ја сместиле Xenoturbella како сестринска група на Acoelomorpha, во рамките на Xenacoelomorpha, додека Xenacoelomorpha ја поставиле како сестринска група на Бубрежни (протостоми и деутеростоми), и, на тој начин, како најбазалното колено на двостраните животни.
Лиува I
Лиува I (починал 570, 571-572, или 573 ) ― визиготски крал на Хиспанија и Септиманија.
Тој бил поставен за крал во Нарбон по смртта на Атанагилд во 567 година. Роџер Колинс забележал дека ова е првпат некој визиготски крал да се спомене во североисточниот регион на државата од 531 година, кога бил убиен Амаларик. Тој предложува дека крунисувањето на Лиува во близина на границата со Франките е заради нови закани од тој сосед; под Гунтрам, се знае дека Франките претставувале повеќе закана за Визиготите. Оваа закана би објаснила и зошто во втората година од неговото владеење, Лиува го натерал својот брат Лиувигилд и совладетел и наследник, ставајќи го на чело на Блиска Хиспанија, или источниот дел на Хиспанија.
Франкската закана исто така може да објасни зошто Лиува му дал засолниште на епископот Пронимиј (денешен француски изговор: Фроним). Григориј Турски вели дека Пронимиј го напуштил Бурж да живее во Септиманија „поради некоја или друга причина“. Лиува го направил епископ на Агд, функција која ја извршувал за време на владеењето на Лиувигилд. Кога тој владетел се обидел да го убие, Пронимиј потоа побегнал во Галија и на крајот стигнал до дворот на франкскиот крал Хилдеберт II, кој потоа го поставил Пронимиј за епископ на Венс.
Лиува починал во третата година од неговото владеење од незабележани причини.
Кулски манастир
Местоположба
Манастирот се наоѓа на 3 км северно од Кула, на падините на планината Шарлија. На 200 м над манастира има свет извор.
Историја
Според камениот ктиторски натпис манастирот е изграден во 1879 - 1880 г. и почнал да работи на 10 февруари 1880 г. Ктитори се Константинос Дакос и сопругата Дафни Кулели, жители на серското маало Каменица по потекло од Кула.
На 6 јули 1907 македонска чета и егзархисти од околните села наполно го изгореле манастирот, при што останала само црквата, која до денес е единствената градба.
Храмот е обновен во 1935-1937 г. од ќерката на Константинос Дакос, Анастасија и жени од Каменица.
Архитектура
Манастирот бил мал. Црквата има димензии од 14,25 × 6,75 м. Покривот е двоводем со засеци на исток и запад, покриен со ќерамиди. На краевите има железни крстови. Ѕидаријата е од камен, со дебелина од 0,74 м. Северниот дел на храмот е вкопан. Апсидата на исток е полукружна. Има само един влез од запад, четири прозорци на јужниот ѕид и едно округло окно над апсидата. Подот е нов. Иконостасот е изработен во 1935-1937 г. Најастарата икона е онаа на Свети Илија со натпис „1883“. Останатите икони заедно со царските двери се од времето на обновата на манастирот во 1930-тите.
25. западен меридијан
25. западен меридијан — меридијан со должина која се протега од Северниот Пол преку Северноледениот Океан, Гренланд, Атлантскиот Океан, Зеленортските Острови, Јужниот Океан и Антарктикот до Јужниот Пол.
25. западен меридијан образува голема кружница со 155. источен меридијан.
На Антарктикот, меридијанот ја дефинира источната граница на Аргетинска Антарктика територија присвоена од Аргентина и минува низ приосвоената Британска Антарктичка Територија - следствено има преклопување на присвоените територии.
Места
Почнувајќи од Северниот Пол и упатувајќи се на југ кон Јужниот Пол, 25. западен меридијан поминува низ:
Владо Денчов
Владо Денчов — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец. Долги години беше режисер во Македонската Телевизија.
Во 1981 година Дипломира на факултет за драмски уметности - Скопје на отсекот за актерска игра во класата на проф. Димитар Ќостаров.
Филмографија
Денчов ги остварил следните филмски улоги:
211 п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5297 и 5298 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4539 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3549 и 3550 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 542.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 211 година се протега во 2425 и 2426, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2485 и 2486 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 332. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 858 и 857 исламска година пред хиџра.
Бела Црква (Брод)
Бела Црква — археолошко наоѓалиште во битолското село Брод. Претставува населба од неолитско време. Се наоѓа во непосредната близина на утоката на Елешка Река во Црна, каде по површините на нивите има множество фрагменти од керамички садови и орудија од камен и кремен.
Ликвидност
Ликвидност (англиски: liquidity) претставува способност на средствата да се продадат без да предизвикаат значајни промени на цената и со минимална загуба на вредност.
Дефиниција на ликвидноста
Базелскиот комитет ја дефинира ликвидноста како способност да се финасира зголемувањето на активата и навременото исплаќање на обврските што треба да достасат. Поимот „ликвидност“ се разликува од сродниот поим „солвентност“: ликвидноста е способност за навремено плаќање на достасаните обрвски, додека солвентноста означува состојба во која фирмата има доволен износ на капитал за покривање на загубите. Оттука, во потесна смисла на зборот, солвентноста претставува израз на адекватноста на капиталот, но во поширока смисла, солвентноста претпоставува фирмата да има доволно пари за исплата на обврските. Тоа значи дека доволниот износ на капитал е потребен, но не и доволен услов за обезбедување на ликвидноста. Постои и обратна врска меѓу ликвидноста и солвентноста: за да биде ликвидна, фирмата мора во прв ред да биде солвентна, т.е. ако фирмата нема доволно капитал, таа нема да има ниту доволно пари за исплата на достасаните обврски. Меѓутоа, бидејќи ликвидноста е поврзана со парите а не со капиталот, во принцип е можно фирмата да биде истовремено солвентна но неликвидна. Во секој случај, ликвидноста не претставува ниту определен износ пари ниту пак некој коефициент или процент, туку само ја претставува способноста на фирмата да ги исплати своите обврски. Оттука, спротивниот поим „неликвидност“ го претставувал отсуството на таа способност, т.е. поимот „ликвидност“ претставува квалитативен показател на финансиската сила на фирмата.
Ликвидноста на фирмата може да се мери со помош на неколку показатели, како:
Ликвидноста може да се набљудува и од поширок аспект, т.е. како ликвидност на пазарот. Притоа, ликвидноста на пазарот може да се мери на неколку начини: Една вообичаена мерка е распонот (spread) меѓу куповните и продажните цени на финансиските инструменти при што распонот може да се изрази или во пари, т.е. продажна цена - куповна цена, или како процент од средната пазарна цена, т.е. (продажна цена - куповна цена) / средна пазарна цена, каде што средната пазарна цена претставува просек меѓу продажната и куповната цена. Слично на тоа, како мерка на ликвидноста на некој пазарен инструмент може да послужи трошокот за ликвидирање (продажба) во нормални пазарни услови, а тој се пресметува така што вредноста на пазарниот инструмент (изразена во пари и пресметана според средната пазарна цена) ќе се помножи со распонот меѓу продажната и куповната цена и сето тоа ќе се подели со 2. Врз таа основа, трошокот на ликвидирање на некое портфолио претставува збир на трошоците за ликвидирање на одделните пазарни иснтрументи кои го сочинуваат портфолиото. Во продолжение, важна мерка на пазарната ликвидност е обемот на тргување, т.е. бројот на трансакции во текот на еден ден. Друга мерка е влијанието на трансакцијата од определена големина врз пазарната цена на финансискиот инструмент или количникот меѓу дневниот принос на пазарниот инструмент (во апсолутна врендност) и врендоста на дневниот обем на тргување. Банката на Англија има развиено индекс на пазарната ликвидност кој се заснова врз три фактори:
Попадин Дол (Варош)
Попадин Дол — археолошко наоѓалиште во прилепското село Варош. Претставува некропола од железно време.
Ликвидност
Ликвидноста во банкарството
Според Базелскиот комитет за банкарска супервизија, „ликвидноста е способност да се финансираат зголемувањата на средствата и да се исполнат обврските како што достасуваат без да се направат недозволиви загуби.“
Имајќи ја предвид повеќедимензионалноста на ликвидноста, во принцип, може да се зборува за различни типови ликвидност, како:
Попадин Дол (Варош)
На 1 км северно од Институтот за тутун, во лозјето на Трајко Слабакоски, со ископувањето во 1959 година се откриени два гроба од типот циста, со конструкција од камени плочи. Во едниот гроб се најдени две бронзени лачни фибули, шест бронзени белезици, две бронзени спирални белезици, дел од прстен и три мониста, додека другиот бил празен.
Ликвидност
Ликвидноста во банкарството
Сепак, во основа, ликвидноста на банката може да се подели на две групи: Поради големата важност на ликвидноста во работењето на банките, по Глобалната финансиска криза, Базелскиот комитет воспоставил два нови показатели за одредување на потребното ниво на ликвидност на банките:
Политика на ликвидност
Основните елементи на политиката на ликвидност се:
Свинска Река
Свинска Река, се наоѓа во западниот дел на планината Дрен, северно од селото Кокре и југоисточно од Прилеп, се влева во Кокречка Река.
Бетмен се враќа
Бетмен се враќа (англиски: Batman Returns) е американски филм од 1992 година, во режија на Тим Бартон (Tim Burton). Главните улоги ги толкуваат: Мајкл Китон, Мишел Фајфер, Дени де Вито итн. Филмот е дел од серијата посветена на ликот на Бетмен.
Содржина
Градот Готам е загрозен од расипаниот стопанственик (го игра де Вито), а само Бетмен (го игра Китон) може да ги спречи неговите злобни умисли.
Либеше
Либеше — село во Албанија. Селото се наоѓа во областа Белград и општината Вертоп.
Семјуел Бекет
Семјуел Бекет (анг. Samuel Beckett; — ) — ирски писател, драматург, романописец и поет и претставник на т.н. „театар на апсурдот“. Добитник е на Нобеловата награда за литература во 1969 година за творештвото кое, во новите форми на романот и на драмата, мизеријата на човекот ја претвора во радост. .
Рани години
Се запишал во Тринити колеџот во Даблин, каде што изучувал современи јазици и го завршил во 1927 година. Во 1928 година станал лектор по англиски јазик во Еколнормал во Париз.
Творештво
Творештвото на Бекет претставува поглед врз човековата култура на формален и филозофско минималистички начин. Како ученик, асистент и пријател на Џемс Џојс, Бекет се смета за еден од доцните модернисти; како вдахновение за многу подоцнежни писатели, тој понекогаш се смета и за еден од првите постмодернисти.
Започнал да ја пишува монографијата Пруст, објавена во 1931 година. по смртта на татко му,1933 година, живеел во Лондон. Започнал да го пишува романот Марфи, издаден во 1938 година, со кој се утврдува како писател.
Негово најпознато дело е трагикомедијата во два чина „Чекајќи го Годо“ (1952) година. Со оваа драма, поставена првпат во Париз, 1953 година, Бекет станува светски познат.
Следните пиеси: Крај на играта, 1957, Последната нишка, 1959 и Среќни денови, 1961 го зацврстуваат како водечка фигура во театарот на апсурдот.
Во 1960 година Бекет продолжил да пишува за театарот, радиото и телевизијата. Во 70-те години Бекет пишувал главно едночинки, а некои од нив ги поставувал сам во Лондон и во Западна Германија.
Ганзански јазик
Ганзанскиот (غانزا) е афроазиски јазик, дел од групата на омотски јазици. Јазикот се зборува во Судан и Етиопија, во окрузите Пенишуба и Јабелдигис. Јазикот го зборуваат околу 3000 луѓе.
Фонологија
Јазикот нема јасна разлика за должина на самогласки.
Турбе на Исхак-бег
Турбе на Исхак-бег — турбе во Скопје коешто се наоѓа во непосредна близина на Саат-кулата, во близина на Султан-муратовата џамија. Во турбето е погребан вториот отомански управител на Скопје — Исхак-бег. Денес, објектот е обновен, а од првобитниот објект се сочувани само некои делови, меѓу кои и гробот на Исхак-бег. Турбето има статус на заштитено културно добро.
Историја
Се претпоставува дека турбето било изградено во средината на 15. век, а најверојатно било урнато со силниот земјотрес во 1555 и со пожарот во градот во 1689 година. Објектот бил изграден по завет на вториот управител на Скопје, Исхак-бег, којшто бил погребан во него по својата смрт. Во завештанието на Исхак-бег, меѓудругото, била вклучена и изградбата на Исхак-беговата џамија, којашто е сместена во околината. Денес, од турбето делумно се сочувани деловите на основата, заедно со гробот на Исхак-бег.
Архитектура
По својот облик, турбето претставувало градба со шестаголна основа, изградена од доста добро изработени заштитни камени блокови. Познато е дека било изградено во духот на исламската архитектура, но не е познато дали станувало збор за отворено или затворено турбе.
Селемли (река)
Селемли — река на планината Кожуф, покрај границата на Грција, тече кон југ и навлегува во територијата на Грција. Зафаќа сливно подрачје 14,87 км2.
Светска војна З
Светска војна З: Усна историја на војна со зомби (2006) е апокалиптичен хорор роман напишан од Макс Брукс. Романот е колекција од поединечни извештаи кои ги раскажува агент на повоената комисија на Обединетите Нации, после катастрофалниот глобален конфликт против зомби чумата. Други пасуси забележуваат очајна борба долга една деценија, што им се случила на луѓе од различни националности. Исто така опишани се социјалните, политичките, верските, и еколошките промени.
Светска војна З е продолжување на книгата на Брукс „упатство за преживување“, односно Водич за преживување на зомбите од (2003), но тонот е многу посериозен. Според книгата, во 2013 година снимен е филмот со ист наслов, во режија на Марк Форстер, во кој главната улога ја игра Бред Пит.
Швајцарска гарда
Швајцарска гарда — војска од Швајцарија која во средниот век им служела на големите европски монарси, како и на папата, во чија служба постои и денес. Гардистите служеле како телохранители, почесни гардисти и чувари на дворецот. Денес, до некоја мера тие се претставени во папската швајцарска гарда. Тие имаат висок углед и голема меѓусебна лојалност. Покрај домашните и гардистички единици, некои единици служеле како формации кои истапувале и на бојното поле; регуларната швајцарска платена војска како пешадија служела во различни војски, како оние на Франција, Шпанија и Неапол сѐ до XIX век.
Различни единици на швајцарската гарда постоеле во различни периоди. Најраниот одред бил швајцарскиот стоти гардист (француски: Cent-Garde) на францускиот двор (1497 - 1830). Оваа мала сила била пополнета со швајцарски пешадиски полк во 1567 година.
Папската швајцарска гарда (латински: Pontificia Cohors Helvetica) во Ватикан е основана во 1506 година и единствената швајцарска гарда којашто сѐ уште постои. Во XVIII век некои други швајцарски гарди постоеле и служеле на неколку европски кралски дворови.
Швајцарската гарда во Франција
Имало два различни корпуси на швајцарските пешадијци кои биле на должност: „Стоте Швајцарци“ (Cent Suisses), коишто всушност служеле како телохранители и церемонијални гардисти и „швајцарски гардисти“ (Gardes Suisses), коишто ги обезбедувале влезовите и блиската околина. За време на војна, вториве учествувале како редовна војска на бојното поле.
„Стоте Швајцарци“ биле основани околу 1450 година од страна на кралот Шарл VII. Нивна главна задача била да го заштитат кралот додека тој бил во дворецот, па често ги нарекувале и „внатрешни гардисти на Лувр“ (garde du dedans du Louvre), но во своите рани периоди тие го придружувале кралот во војна. Во Битката кај Павија (1525) стоте војници на кралот Франсоа I биле убиени пред кралот да биде заробен од страна на Шпанците. Тие придонеле во внатрешната заштита со кралските телохранители (Gardes du Corps), коишто биле Французи.
Во текот на ноќта на 23 август 1572 година, швајцарските гардисти го започнале Бартоломејскиот масакр, кога по наредба на кралот Шарл IX ги протерале од Лувр сите хугеноти (протестанти), а потоа и ги убиле по улиците на Париз. Исто така, ги убиле и водачите на хугенотите.
Франсоа I предводел 120 швајцарски пешадијци во војните кои ги водел. Во 1616 година, кралот Луј XIII ги нарекол швајцарските пешадијци „швајцарски гардисти“ (Swiss Guards). Новите пешадијци имале задача да ги заштитуваат портите и надворешната околина на различните кралски места. Оваа единица официјално била пешадиски полк, но сепак најчесто ја сметале за кралска домашна војска.
Во XVII и XVIII век одржувале углед за дисциплина и редовност во двата случаи, и во време на мир и во време на воени походи. Нивните офицери биле Швајцарци и нивната стапка на плата била значително повисока од редовната француска војска. Внатрешната дисциплина била одржувана според швајцарски правила, кои биле посурови од оние со кои била одржувана дисциплината во редовната француска војска.
Од XVI век, швајцарските гардисти биле во бригади со француските гардисти (Gardes françaises), со коишто ја извршувале надворешната должност, а во време на мир биле распоредени во касарни во околината на Париз. Слично како и единаесетте швајцарски пешадијци од пешадиската линија на француската служба, швајцарските гардисти носеле црвени наметки. Линиските пешадијци имале црни, жолти или светлосини подлоги, но швајцарските гардисти се разликувале по темносино сошиените јаки и ракави. Само пешадијата во придружба на кралот носела мечкино крзно. Пешадијците во останатата придружба биле облечени во стандардната облека на француската пешадија. Гардистите биле регрутирани од сите швајцарски кантони. Бројот на припадници бил 1.600, но во нормални услови се чини дека нивниот број бил под оваа бројка. Најславно дело во историјата на швајцарските гардисти била нивната одбрана на дворецот Туилир во централниот дел на Париз за време на Француската револуција. Од 900 швајцарски гардисти коишто го заштитувале дворецот на 10 август 1792 година, повеќе од 600 биле убиени за време на борбата или биле масакрирани по капитулацијата. Се проценува дека имало 200 мртви повеќе, кои умреле во затвор, подлегнувајќи им на раните или биле убиени во септемвриските масакри коишто следувале. Околу 100 Швајцарци успеале да побегнат, а некои биле скриени од љубезните Парижани. Единствените преживеани од полкот биле 300 силни пешадијци кои биле испратени на Нормандија да го придружуваат конвојот којшто пристигнал неколку дена пред 10 август. Швајцарските офицери биле најбројни меѓу погубените, иако мајорот Карл Јозеф фон Бахман во командата кај Туилир бил погубен на гилотина во месец септември, облечен во својата црвена наметка. Двајца швајцарски офицери некако успеале да преживеат и добиле сениорски воен ранг во службата кај Наполеон.
Се појавува како неточно обвинението дека Луј XVI е прчина за пропастот на гардистите со наредбата да го положат оружјето кога тие сѐ уште го бранеле дворецот Туилир. Поточно кажано, Швајцарците останале без муниција и биле уништени од побројниот противник, кога борбата продолжила спонтано, по изнесувањето на кралското семејство од дворецот и барало засолниште со народното собрание. Сочуван е запис напишан од кралот со кој им се наредува на Швајцарците да се повлечат од дворецот и да се вратат во касарните, но ова се случило, откако позициите кои ги заземале станале неодржливи. Загинатите пешадијци биле тајно закопани од еден аѓутант, кратко по повикот на пешадијците во одбраната на Туилир, ноќта на 9 август. Но, тие биле откриени од градинар и церемонијално запалени од новите републикански авторитети.
Француската револуција ги укинала пешадијците во граѓанската армија, но Наполеон Бонапарт и бурбонската реставрација придонеле и понатаму да служат швајцарските трупи. Четири швајцарски пешадијци биле испратени од страна на Наполеон да служат во Шпанија и Русија. Двајца од осумте пешадијци во кралската гарда, во периодот од 1815 до 1830 година биле Швајцарци и можеле да се сметаат за наследници на поранешните швајцарски гардисти. Кога дворецот Туилир бил повторно заземен, за време на јулската револуција (29 јули 1830), швајцарските пешадијци исплашени од уште еден масакар се повлекле и се измешале со останатите луѓе во настанатата мешаница. По овој настан, тие не служеле повторно. Во 1832 година распуштените ветерани од швајцарската пешадија и уште една странска единица, Legion de Hohenlohe биле регрутирани во новооснованата француска странска легија за да служат во Алжир.
Со измената на швајцарскиот устав во 1874, забранети се регрутации на Швајцарци од некои други сили, дури и како волонтери во странските војски, сè до целосната забрана во 1927 година.
Служба на другите дворови
Слично како оние што служеле во Франција, имало и швајцарски гардисти коишто служеле и на другите европски кралски дворови, сѐ до почетокот на XIX век:
Папска швајцарска гарда
Корпусот на папската швајцарска гарда или само Швајцарската гарда (латински: Pontificia Cohors Helvetica или Cohors Pedestris Helvetiorum a Sacra Custodia Pontificis, германски: Schweizergarde, италијански: Guardia Svizzera Pontificia) е еден вид на исклучок од швајцарските правила за периодот од 1874 до 1927 година. Тоа е мала армија одговорна за безбедноста на папата, вклучувајќи ја и безбедноста на Апостолската палата и влезот до внатрешноста на Ватикан. Нејзиниот службен јазик е германскиот. Таа служи де факто, ако не и де јуре во армијата на Ватикан.
Историја
Почетоците на швајцарската гарда датираат од XV век. Папата Сикст IV (1471-1484) веќе склучил сојузништво со Швајцарија и изградил касарни во Вија Пелегрино по разгледувањето на можноста за регрутирање на швајцарски пешадијци. Спогодбата била обновена од страна на папата Инокентиј VIII (1484-1492) со цел да се искористат против војводството Милано. Папата Александар VI (1492-1503), подоцна ги користел швајцарските гардисти за време на сојузништвото со францускиот крал. Во време на папството на семејството Борџија, започнале италијанските војни во кои швајцарските пешадијци биле постројка во првите воени редови, понекогаш за Франција, а понекогаш и за Светото Римско Царство. Пешадијците се вооружиле кога дознале дека францускиот крал Шарл VIII е подготвен и организира поход против Неапол. Меѓу учесниците во војната против Неапол биле кардиналот Џулијано дела Ровере (идниот папа Јулиј II) (1503-1513), кој бил добро запознаен со Швајцарците, бидејќи бил епископ на Лозана неколку години пред тоа. Походот бил неуспешен, делумно поради новото сојузништво склучено меѓу папата Александар VI и Французите. Кога кардиналот Џулијано дела Ровере станал папа во 1505 година, побарал од швајцарското извршно тело да го заштитува постојан корпус од 200 швајцарски пешадијци. Во септември 1505 година, првиот контингент од 150 војници го започнал маршот до Рим, под командата на Каспар фон Зиленен и влегле во градот на 22 јануари 1506 година. Овој датум денес се смета за датум на кој е основана папската швајцарска гарда. „Швајцарците ја гледаат тажната ситуација на црквата, Бог, мајката на христијанството и си замислуваат колку е тешко и страшно тоа што некој тиран, алчен за богатство може без казна да ја нападне заедничката мајка на христијанството“, тврди Улрих Цвингли, швајцарски католик којшто станал протестантски реформатор. Папата Јулиј II, подоцна ги одликувал со титулата „заштитници на слободата на црквата“.
По бројот на припадници, гардата била сѐ побројна како што изминувале годините, па била дури и распуштена. Тоа се случило на 6 мај 1527 година, кога 147 од 189 гардисти, вклучувајќи го и нивниот командант, загинале борејќи се против непокорните трупи на императорот на светата римска империја Карло V за време на ограбувањето на Рим со цел да му се овозможи на папата Климент VII да избега низ Пасето ди Борџо, придружен од останатите 40 гардисти. Последното бојно поле се наоѓа на страната на базиликата Свети Петар, во близина на Campo Santo Teutonico (германски гробишта).
Швајцарската гарда им служела на папите од 1500-те години. Формално, таа има должност во папската резиденција заедно со палатинската гарда и благородната гарда, и двете биле распуштени во 1970 година, во времето на папата Павле VI. Денес папската швајцарска гарда има формална улога на поранешните единици. На крајот од 2005 година, имало 134 членови во швајцарската гарда. Во овој број се вклучени од командантот (има воен чин полковник), капелан, три офицери, еден постар водник ("feldwebel"), 30 офицери без чин и 99 „халберди“, кои по ранг се еднакви на простите војници (вака се наречени поради нивната традиционална халберда).
Правила за служба
На денот на јубилејнииот 500. роденден на швајцарската гарда (22 јануари 2006), папата Бенедикт XVI донесе нови Персонални, дисциплински и административни правила (германски:Personal-, Disziplinar- und Administrativreglement). Тоа се шестите по ред правила. Претходните правила биле донесени во 1858, 1878, 1914, 1959 и 1976 година. Со новите правила не се извршени некои позначајни промени, туку постојните правила се усовршени и осовременети. За да може да служи во швајцарската гарда, секој кандидат мора да биде католик, да биде неженет, да има швајцарско државјанство, како и да има завршено воена школа. Кандидатот мора да има меѓу 19 и 30 години, да биде повисок од 174 cm и да има завршено најмалку средно образование. Жени не може да служат во гардата.
Секој кандидат мора да се пријави за да служи во гардата. Откако ќе бидат примени, новите гардисти положуваат заклетва пред папата. Заклетвата се положува на 6 мај (овој ден е денот кога во 1527 година градот Рим бил ограбен) секоја година. Церемонијата на положување на заклетвата се одвива во Сан Домасо во Ватикан. Воениот капелан на глас ја чита заклетвата на јазикот на гардистот (најчесто на германски, а поретко на француски и италијански).
Службата во гардата трае најмалку 2 години, а може да трае и до 25 години (се потпишува договор). Најголемиот број на гардисти ја напуштаат гардата по истекот на минималниот предвиден рок.
Униформи
Официјалните униформи се обоени во сино, црвено, портокалово и жолто со впечатлив ренесансен изглед. И покрај тоа што обично заслугата му се припишува на Микеланџело, командантот Жил Репонд (1910-1921) ги создал денешните униформи во 1914 година. Според портретот на папата Јулиј II, кој бил насликан од страна на Рафаело Санти, се смета дека и тој можеби со своите слики имал влијание врз денешните униформи. Денес, тие се со големи здолништа, кои биле типични за периодот на ренесансата. Многу јасна глетка од современите униформи може да се забележи на фреската на Јакоб Копи на византиската царица Луцинија Евдоксија, наспроти папата Сикст III. Тоа е всушност, предвесник на денешните трибојни униформи со чизми, бели ракавици, со висока плисирана јака и црна беретка или црн морион (во сребрена боја во некои случаи). Водниците носат црна горна облека со пурпурни гамаши, додека останатите офицери се облечени во целосно пурпурна униформа. Работната униформа е пофункционална, и е поедноставна, обоена во сино, за разлика од трибојната свечена униформа. Се носи со кафеав каиш, рамна бела јака и црна беретка. Новите регрутирани гардисти, и оние кои се на вежба може да носат целосно сина униформа со кафеав каиш. За време на студено и бурно време, гардистите облекуваат темносина наметка над регуларната униформа. Оригиналните бои (сина и жолта) биле воведени од страна на папата Јулиј II, којшто ги зел традиционалните бои на неговото семејство дела Ровере. Папата Лав X ја додал црвената, која била одраз на неговото семејство Медичи.
Над главата обично се носи црна беретка за обавување на секојдневните должности, додека црн или сребрен морион со црвен, бел, жолт или пурпурен пердув од ној се носи за време на одржување на церемонии, како што е давањето на заклетва или дипломатска посета на некој шеф на држава.
Кројачите на униформите работат во касарните на швајцарската гарда. Ренесансниот стил на униформа тежи околу 4 кг и е можеби најтешката униформа која ја носат припадниците на некоја армија денес. Униформите се и доста тешки за изработка. За една униформа се потребни дури 32 часа за истата да биде готова.
Вооружување
Врз основа на традицијата, членовите на гардата носат долг меч (офицерите рапира или права сабја) и добиваат инструкции за време на церемониите од нивните халебарди за четиристраните стапови, кои ги држат во десната рака и со кои маршираат низ Ватикан. Покрај традиционалното оружје, швајцарската гарда има и современо вооружување. Тоа се пиштоли како SIG P225, пушки SIG SG 550, кои им се на располагање за тајни задолженија. Овие огнени оружја се употребуваат од страна на швајцарската војска. Гардистите исто така учествуваат на годишен натпревар со пушка и добиваат одбранбени инструкции, како на пример основните инструкции за телохранителство, слични на оние кои се применуваат за заштита на шефовите на држави.
Останати податоци
По обидот за убиство на папата Јован Павле II на 13 мај 1981 година од страна на Мехмет Али Агџа, улогата на швајцарската гарда стана не толку церемонијална. Ова вклучува напорни вежби во борби и употреба на огнено оружје. Огненото оружје е истото коешто го употребува и швајцарската војска.
Гардисти
Заповедничката структутра на швајцарската гарда ја сочинуваат командант, три офицери со заповедничка моќ и еден капелан, којшто по ранг е еднаков на полковник, но нема офицерски чин и е задолжен за грижа на членовите во гардата.
Гардистите се распоредени во три вода (германски: Geschwader - ескадрила). Во првиот главно се членови на гардата кои зборуваат германски, во вториот членови кои зборуваат француски, а во третиот членови кои се од различно говорно подрачје (главно членови на воениот оркестар).
Командантот на гардата е одговорен за добро предводење и дисциплина во гардата. Тој има улога на претставник и ја претставува гардата надвор од Ватикан. Заменикот на командантот на војската може да се спореди со началникот на главниот штаб на војската. Тој воедно му заповеда на вториот вод, додека мајорот му заповеда на третиот вод. Освен тоа, тој е задолжен за опремување на гардата. Еден хауптман е задолжен за сите административни и финансиски активности, а другиот му заповеда на првиот вод, но е задолжен и за логистиката. Фелдвебелот е задолжен за сите кадровски активности. Освен тоа, тој е задолжен и за извршување на сите секојдневни активности.
Знаме
Знамето на папската швајцарска гарда често се менува поради промената на неговите составни делови: грбот, папата и командантот на гардата.
Изгледот на знамето на папската швајцарска гарда е пропишан со членот 3 од правилата на службата, во кој пишува дека знамето е поделено со бел крст на четири дела. На првиот (горното лево поле) се наоѓа грбот на моменталниот папа, а на спротивното поле (четврто или полето долу десно) се наоѓа грбот на папата Јулиј II, основачот на гардата. И двете полиња се обоени во црвено. Второто (горното десно поле) и третото (долното лево поле) се обоени во сини, жолти и црвени хоризонтални линии, така што во второто поле првата и последната се обоени во сино, а средната во црвено (линиите меѓу се жолти), а во третото поле обратно, првата и последната се обоени во црвено, а средната во сино, при што остантите две линии се жолти. Во средината на знамето се наоѓа грбот на моменталниот командант. Неговиот грб е врз основа на традиционалните бои на швајцарскиот кантон од којшто доаѓа. Димензиите на знамето се 2,2 m x 2,2 m. Знамето е изработено од дамаст.
Должности
Главната задача на членовите на папската швајцарска гарда е заштита на папата во неговата престолнина. Другите задачи се слични, и најчесто содржат придружување на папата на неговите патувања, заштитување на влезот во Ватикан, како и други свечени задачи, како што се почесна стража и слично.
За време на прием и миса, членовите на гардата го надгледуваат влезот. Тие овозможуваат влезот и излезот да бидат слободни и овозможуваат комуникација со медицинската служба, ако тоа е потребно. Уште од своето основање, швајцарската гарда била должна да ја извршува функцијата на почесна стража. На стража се наоѓа припадник на гардата којшто држи халебарда. Почесната гарда ја обавува својата должност во посебни пригоди, како и кога во посета на папата доаѓаат високи државни функционери, како шефови на држави, министри или други дипломати, но и некои други религиозни водачи.
Директната заштита на папата е исклучителна задача на папската швајцарска гарда. За тоа се задолжени постари припадници, кои за тоа се посебно подготвени. Најголем дел од секојдневната работа на гардата се однесува на обезбедување на влезот во Ватикан, до Апостолската палата, а пред сè дворовите на Сан Домасо и Белведер, како и влезот на личниоте одаи на папата. Гардисти има и на влезовите на Ватикан - Арко деле Кампане, Портоне ди Бронзо и Санта Ана, пред кои се наоѓа по еден млад припадник на гардата. Внатрешното подрачје на Ватикан, кое е под надзор на швајцарската гарда не е отворено за јавноста. Во зависност од зоната, постојат места на кои немаат пристап ниту членови на римската курија, освен оние кои имаат посебно овластување, па така гардистите мора да умеат да ги препознаат оние кои поседуваат овластувања и да гу пропуштат, односно да ги спречат оние кои сакаат да поминат, но немаат овластувања. Останатите делови на Ватикан кои не се под надзор на швајцарската гарда, ги чува ватиканската жандермерија.
Потребни се две третини од гардистите за да ги обавуваат редовно сите секојдневни активности. Останатите се на вежби или извршуваат слободни активности.
Јубилејот од 2006 - 500 години служба
Од мај до април 2006 година, за да го прослават јубилејот од 500 години служба, група од ветерани маршираа од Швајцарија до Рим. На јавната свеченост, одржана на 6 мај, 33 нови гардисти положија заклетва во bазиликата Свети Петар наместо во дворот на Сан Домасо.
Скијање на даска на Зимските олимписки игри 2018
Распоред на натпреварување
Распоред на натпреварување во сите десет дисциплини.
Напомена: комплетната саатница е по месно време (УТЦ+9)
Градско Балдовци
Градско Балдовци — село во Општина Струмица, во околината на градот Струмица.
Географија и местоположба
Градско Балдовци се наоѓа во југоисточниот дел на Република Македонија. Од најблискиот град Струмица е оддалечен 3 километри. Поради блискоста со градот, селото е наречено Градско Балдовци.
Надморската височина во селото е 223 метри а површината на селото изнесува 432 ха.
Селото се граничи со Струмица, Куклиш, Сачево, Дабиле.
Историја
Името Градско Балдовци било образувано од машкото лично име Балдо и наставката "вци" - Балдовци. Поради блискоста до градот, со текот на времето именката Балдовци била додадена посвојната придавка Градско, па селото денес е познато како Градско Балдовци.
Потеклото на селото не е утврдено, но се споменува дека во него порано живеело македонско и турско население. На споменатата Етнографска карта од 1912 година селото е обележано со повеќе муслиманско одошто христијанско население. Според статистиката на Стефан Верковиќ, во 1889 година селото имало 523 жители.
Селото било под влијание на Бугарската егзархија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 216 Македонци и 18 Роми.
Стопанство
Претежно занимање на населението е земјоделство и сточарство. Обработливото земјиште во селото зафаќа површина од 308 ха.
Демографија
Поради својата добра местоположба во Струмичко Поле, во населеното место Градско Балдовци се забележува постојан пораст на населението. Во 1853 година селото имало 437 жители, од кои 423 Македонци и 14 Турци, во 1961 населението се зголемило на 498, од кои 481 Македонец, 9 Турци и 8 Срби, во 1971 година бројот на населението изнесувал 532 жители (91 семејство), во 1981 година - 133 семејство и 651 жител, 1991 - 190 семејства и 776 жители, во 1994 - 203 семејства и 732 жители, од кои сите Македонци.
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 755 жители, сите Македонци и 239 домаќинства.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 626 жители, од кои 552 Македонци, 1 останат и 73 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1760 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 642 гласачи.
На Македонски парламентарни избори во 2020 година, на овие избирачки места биле запишани вкупно 652 гласачи.
Светско првенство во фудбал 2018 - група Д
Светско првенство во фудбал 2018 - група Д била една од осумте групи во групната фаза на натпреварување на Светското првенство 2018 кое се одржало во Русија. Натпреварите во групата Д ќе се одиграат од 16 до 26 јуни 2018 година. Во оваа група се натпреварувале следните репрезентации: Аргентина, Исланд, Хрватска и Нигерија.
Аргентина - Исланд
<section begin=СП 2018 - натпревар 7 /><section end=СП 2018 - натпревар 7 />
Хрватска - Нигерија
<section begin=СП 2018 - натпревар 8 /><section end=СП 2018 - натпревар 8 />
Аргентина - Хрватска
<section begin=Сп 2018 - натпревар 23 /><section end=СП 2018 - натпревар 23 />
Нигерија - Исланд
<section begin=СП 2018 - натпревар 24 /><section end=СП 2018 - натпревар 24 />
Нигерија - Аргентина
<section begin=СП 2018 - натпревар 39 /><section end=СП 2018 - натпревар 39 />
NGC 3686
NGC 3686 — спирална галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Примитивна функција
Примитивната функција на функцијата {f(x)} дефинирана во интервалот {(a,b)}, е функција дефинирана на истиот интервал, со својството.
NGC 3686
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 3686 се споменува и како UGC 6460, MCG 3-29-51, CGCG 96-49, IRAS 11251+1729.
Примитивна функција
Дефиниција
Нека функцијата {f(x)} е дефинирана во интервалот {(a,b)}.
Примитивната функција на функцијата {f(x)} се нарекува функцијата, ако е диференцијабилна и ако ја задоволува еднаквоста.
NGC 3686
Откривање
Објектот е откриен на 14 март 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Примитивна функција
Дефиниција
Ако \varphi(x) е примитивната функција на функцијата {f(x)}, тогаш и е примитивната функција на функцијата {f(x)}, кадешто {c} − произволна константа.
NGC 3686
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 3686 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,4 m/лм2. NGC 3686 има привидни димензии од 3,1' х 2,4'.
Примитивна функција
Дефиниција
Ако \varphi(x) и \phi(x) се две примитивни функции од {f(x)} во некој интервал, нивната разлика е константна во тој интервал.
NGC 3686
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 15°.
Гарц (Риген)
Гарц (Garz) — град во округот Западна Померанија-Риген, во сојузната покраина Мекленбург-Западна Померанија. Градот се наоѓа на најголемиот остров во Германија, Риген. Административно е дел од општинската заедница Берген на Риген.