cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Смешко
Историја
Американскиот ликовен ументик и тогашен сопственик на рекламна агенција Харви Бол, го осмислил смешкото (на сликата) во 1963 година при спојувањето на фирма за осигурување со помала единица за осигурување, за да се расположат вработените кои биле вознемирени од ова здружување.
Смешкото е и типографски знак кој се прави од две точки, цртичка и заграда. Постојат и други верзии направени од други знаци.
Најстарата забележена употреба на смешкото или смајлито била во 1881 година во американскиот сатиричен магазин „Пак“. Тоа биле графички знаци сложени од реченични знаци со кои се изразувало смеење, изненадување, разочарување, лутење и слично. Во тоа списание, изнесен е како шеговита досетка, а не како утврден состав.
Францускиот новинар Франклин Луфрани, (1971) со смешко ги означувал добрите вести во новините. Истата година жолтиот насмеан смешко го заштитил како бренд/марка и го популаризирал со широка примена на разни употребни предмети.
Едноставните знаци или симболи и кои ги изразуваат чувствата и психичките состојби, се користат во писмената комуникација, кога се сака на едноставен и лесно разбирлив начин да се пренесат чувствата. Смешкото помага во изразување на тонот на гласот и изразот на лицето, што во писмената комуникација не е можно. Смајлите се особено популарни во комуникација преку интернет, каде и најмногу се користи.
Географија на Англија
Англија се состои од средишната и јужната третина на островот Велика Британија, и островите, од кои најголем е Вајт. Земјата на север се граничи со Шкотска, а на запад со Велс. Поблиску е до континентална Европа од другите делови на Британија, раздвоена од Франција со 34 км море.
Смешко
Графички знаци за емоции
Знаците за изразување на емоции и расположенија биле познати отпорано, но препознатливите знаци биле предложени за редовна употреба дури на 19 јуни 1982 година од Скот Фалман, американски научник, на универзитетскиот претходник на денешните мрежни форуми,на универзитетот Карнеџи Мелон во Питсбург, Пенсилванија. Оттогаш овие знаци почнале да се користат често.
Географија на Англија
Најголем град во земјата е Лондон. Манчестер и Бирмингем го делат второто место. Низа други градови, главно во северна Англија имаат значителен број население и влијание во земјата. Тие се: Ливерпул, Лидс, Њукасл, Нотингем, Бристол, Шефилд, Брадфорд и Лестер.
Смешко
Изворен запис на првата употреба на интерпункцискиот смешко
19-Sep-82 11:44 Scott E Fahlman :-) From: <Scott E Fahlman Fahlman at Cmu-20c>
I propose that the following character sequence for joke markers:
Read it sideways. Actually, it is probably more economical to mark things that are NOT jokes, given current trends. For this, use
Географија на Англија
Највисоката забележана температура досега во Англија изнесува 38.5°C (измерена на 10 август 2003 во Кент).
Смешко
Значење на поедини смешковци
Смешковците во облик на знаци може да изгледаат вака: Како смешко во облик на слика се користат вакви примери:
Географија на Англија
Поголеми реки
Главна статија: Реки во Велика Британија
Смешко
Значење на поедини смешковци
Напомена: 1 - кај ASCII тастатура
Географија на Англија
Поголеми реки
Северн е најдолгата река во Англија, Темза е втора, а Трент е трет. Овие се исто така трите најдолги реки во Обединетото Кралство.
Англија се состои од средишната и јужната третина на островот Велика Британија, плус острови, од кои најголем е Вајт. Англија на север се граничи со Шкотска, на запад со Велс и со Ирско Море, на исток со северно море, а на југ со англискиот канал Поблиску е до континентална Европа од другите делови на Британија, раздвоена од Франција со 34 км. Најголем град во земјата е Лондон. Манчестер и Бирмингем го делат второто место. Низа други градови, главно во северна Англија имаат значителен број население и влијание во земјата. Тие се: Ливерпул, Лидс, Њукасл, Нотингем, Бристол, Шефилд, Брадфорд и Лестер. Евротунелот близу Фолкстон, ја поврзува Англија со континентална Европа. Англиско-француската граница се наоѓа на половина пат во тунелот. Највисоката забележана температура досега во Англија изнесува 38.5 °C (измерена на 10 август 2003 во Кент).
Поголеми реки во Велика Британија Северн е најдолгата река во Англија, Темза е втора, а Трент е трет. Овие се исто така трите најдолги реки во Обединетото Кралство.
Поголеми градови
Главна статија: Список на градови во Англија Најголемите градови во Англија (по азбучен ред) се:
Поврзано
Inglaterra
Марко Маркато
Марко Маркато (Marco Marcato; р. во Сан Дона ди Пјаве, Венето) — италијански професионален друмски велосипедист, кој моментално вози за UCI World Tour екипата.
Најголеми победи во професионалната кариера на Маркато биле Тур де Вандеја во 2011, и Париз-Тур во 2012.
За сезоната 2014, Маркато му се приклучил на, откако неговата мината екипа, , се распаднала на крајот на сезоната 2013. Подоцна, потпишале со Маркато двегодишен договор почнувајќи од 2015 година. Во септември 2016 година било објавено дека Маркато ќе се приклучи на за сезоната 2017.
Дислап
Дислап (Δραγασιά, Драгасија; до 1927 г. Δίσλαπον, Дислапон ) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 50 жители (2011).
NGC 5163
NGC 5163 — елиптична галаксија во соѕвездието Голема Мечка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5163 се споменува и како UGC 8453, MCG 9-22-62, CGCG 271-40, NPM1G +53.0156.
Откривање
Објектот е откриен на 26 април 1789 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5163 е од видот E4. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 5163 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 13 ч 26 м 54,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +52° 45' 15"". Положбениот агол на објектот е во износ од 10°.
Бес (филм од 1950)
„Бес“ (англиски: Outrage) — филм на Ида Лупино од 1950 година, снимен по сценариото на Колиер Јанг (Collier Young) и Мелвин Волд (Malvin Wald), а главните улоги ги играат: Мејла Пауерс (Mala Powers), Тод Ендрјус (Tod Andrews) и Роберт Кларк (Robert Clarke). Ова е првиот филм во кој Лупино се јавува како режисерка и еден од ретките холивудски филмови кои ја обработуваат темата силување.
Синопсис
Откако е силувана, една млада жена (ја игра Пауерс) дава отказ на работното место и го напушта свршеникот. Таа се сели во Калифорнија, каде се обидува да ги надмине стравот и болката и го менува својот идентитет. Сепак, не успева да се промени сè додека не го запознае младиот свештеник (го игра Ендрјус), кој сака да ѝ помогне...
Српски конзулат во Солун
Српски конзулат во Солун бил отворен во 1887 како последица на конзуларната конвенција на Кралство Србија и Отоманско Царство. Конвенцијата дозволувала отворање на српски конзулати во центрите на Косовски вилает, Солунски вилает и Битолски вилает, односно во Скопје, Солун и Битола. Прв конзул бил Петар Карастојановиќ.
Конзулството активно работело на српската пропаганда во Македонија.
Старо Кочиште
Старо Кочиште — археолошко наоѓалиште во демирхисарското село Зашле. Претставува населба од средниот век. Се наоѓа во атарот на селото, на оддалеченост од околу 7–8 км јужно од истото, каде според кажувањата на мештаните, се наоѓало старото село Кочиште.
Орден на Република Северна Македонија
Орден на Република Северна Македонија — највисокото државно одликување на Република Северна Македонија. Составен од орденски знак на гердан и од орденска ѕвезда. Орденската ѕвезда има основна кружно-ѕвездеста форма со димензија од 91 мм. Медалјонот на орденската ѕвезда е идентичен со орденскиот знак. Тој е во кружна форма со димензија од 57 мм. Орденскиот знак со соодветна јазолна алка висока 3,5 см е врзан за герданот на орденот. Двете форми на герданските алки, наредени со наизменична меѓусебна врска долга 80 см го сочинуваат герданот на орденскиот знак. Димензиите на алките се лимитирани од дадената должина на герданот.
Составни делови
Орденот на Република Северна Македонија е изработен од 18 каратно злато, има родиумски третирани елементи, соодветно тониран топол емајл и скапоцени камења, во современа јувелирско - ковна техника.
Секој орден и медал има соодветна кутија, во одредена боја, која димензионално одговара на димензиите на одличјата. На поклопецот на кутијата со златовтиснување е името на одличјето.
Лентите за ордените се изработени од маорирана свила во пропишаната боја и димензија.
Критериум
Орден на Република Северна Македонија се доделува на:
Добитници
Одликувани со Орденот на Република Северна Македонија се поранешните претседатели на Македонија и три реномирани институции.
Запалка
Запалка или чакмак - мала џебна направа што служи, вообичаено, за палење цигари. За разлика од кибритот, запалката може да се користи повеќепати, бидејќи не се троши запалката туку само запаливиот флуид кој служи како гориво. Како флуид може да се користи течен гас за запалки, бензин за запалки и сл. За првично палење на флуидот се користи или кремен или електрична искра.
Претходници на запалката
Во минатото за палење оган, во Македонија, како и во пошироката околина се користело:
Со удар на секалото во кременот, тратот би се запалил.
Кибрит
Паралелно со развојот на запалката се појавил и кибритот
Први запалки
Првите запалки се состоеле од:
Модерни запалки
Модерните запалки се изменети во следната смисла:
Постојат запалки кои се надополнуваат со гас и на кои може да се менува кременот, но најпопуларни се запалките кои едноставно се фрлаат кога ќе се потроши горивото.
Џон Касаветис
Џон Николас Касаветис (9 декември 1929 – 3 февруари 1989) бил американски глумец, сценарист, и режисер. Тој се појави во многу холивудски филмови, и за смета за пионер во американскиот независен филм.
Значење и влијание
Една песна на американската рок-група „Фугази“ (Fugazi) од 1993 година се вика Касаветис (Cassavetes).
NGC 2799
NGC 2799 — спирална галаксија во соѕвездието Рис, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2799 се споменува и како UGC 4909, MCG 7-19-56, CGCG 209-46, KCPG 195B, Arp 283, VV 50, KUG 0914+422B.
Откривање
Објектот е откриен на 9 март 1874 година од страна на Ралф Коупленд, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2799 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,5 m/лм2. NGC 2799 има привидни димензии од 1,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 17 м 31 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 41° 59' 38". Положбениот агол на објектот е во износ од 125°.
Други поделби
Проучување на NGC 2799 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 26238. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 71; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2987. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 721.
1250
1250 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1250 година од новата ера, 250. од вториот милениум, 50. од XIII век и прва од 1250-тите.
Други календари
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 6758 и 6759 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6000 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5010 и 5011 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2003.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1250 година се протега во 3886 и 3887, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3946 и 3947 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 1793. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 647 и 648 исламска година.
Микробиологија
Микробиологија (од грчки μικρός - „мал“, βίος - „живот“ и λόγος - „слово“, „учење“) — научна дисциплина, дел од биологијата, која се занимава со проучување на микроорганизмите и нивниот ефект врз останатите живи организми.
Проколнатите кралеви
Проколнатите кралеви (Les Rois maudits) — серијал на историски романи напишани од Морис Дрион. Седумте романи од серијалот се издавани во интервали од 1955 до 1977 година. Тие го имаат следниов редослед: Железниот крал (1955), Задавената кралица (1955), Отровот на круната (1956), Законот на мажите (1957), Француската волчица (1959), Лилјанот и лавот (1960), а седумнаесет години подоцна и Кога кралот ја губи Франција (1977).
Приказната го следи подемот и падот на француската Капетинска династија. Дрион бил инспириран од легендата за запалувањето на Жак де Моле, последниот големиот мајстор на темпларите, кој како што умирал фрлил проклетство врз тогашниот крал Филип Убавиот, Папата Климент V и кралскиот законодавец Гијом де Ногаре и нивните семејства сè до тринаесеттата генерација. Не постојат историски докази за проклетсвото, но Дрион дознава за оваа легенда преку италијанскиот хроничар Паоло Емилио.
Заплет
Во екот на своето владеење кралот Филип IV, познат како „убавиот“, ја запечатува моќта на капетинската династија на францускиот престол. Сакајќи да ја зајакне својата моќ тој го поништува редот на Темпларите и го пали жив големиот мајстор Жак де Моле, кој умирајќи го проколнува кралското семејство. Романите ја раскажуваат крволочната борба за престолот помеѓу наследниците на Филип, што води до прочуената стогодишна војна.
Ликови
Најголем дел од ликовите во романот се дел од капетинската династија на француски кралеви. Поради промената на кралеви во романите во овој дел ќе бидат наведени ликовите онака како што се појавуваат во првиот роман, Железниот крал. Главниот лик е кралот на Франција, Филип IV Убавиот, кој има три синови, наследници на престолот: Луј X Кавгаџијата, Филип V Високиот, Шарл IV Убавиот. Тројцата се веќе венчани со: Маргарита Бургундска, Јована II Бургундска и Бланка Бургундска. Кралот Филип има само една ќерка, Изабела, која е омажена со англискиот крал Едвард II. Изабела со помош на Роберт II д'Артоа, моќен француски гроф, се обидува да влијае на настаните во својата родна Франција.
Споредните ликови се на некој начин поврзани со кралското семејство. Левата и десната рака на кралот Филип, се Гијом де Ногаре, чуварот на кралскиот печат и Ангеран де Марињи, задолжен за финансиите. Витешкиот ред на Темпларите игра клучна улога во приказната, претставен преку ликовите на големиот мајстор Жак де Моле и неговиот помошник, темпларот Жофроа де Шарне. Браќата на кралот играат клучна улога во борбата за престолот: Шарл де Валоа и Луј д'Евре. Покрај низата ликови кои работат како слуги, штитоносци, банкари и уметници во кралскиот двор, особено битни се италијанските трговци и банкари Толомеи од Ломбардија, особено главата на семејството, Спинело Толомеи и неговиот внук и наследник Гучио, едни од ретките ликови во романот кои се измислени или се мешавина од неколку постоечки историски ликови.
Ликовите се во постојана интеракција со другите кралски семејства од Европа. Така, покрај англискиот крал, се појавува и неговиот полубрат Едмунд, а во подоцните романи и синот на Изабела и Едвард, наследникот на англискиот престол, Едвард III. Најстариот син на Филип, Луј, решава да се разведе од жена си, па се венча со унгарската принцеза Клеменција Унгарска. Конечно битна улога игра и грофицата Мао д'Артоа, која се бори со својот внук Роберт да го задржи замокот Артоа.
Железниот крал
Кралот Филип IV, познат како Убавиот, владее со железна тупаница. Се вели дека во негово време, „Франција била среќна, но Французите несреќни“. Во екот на своето владеење Филип ги ликвидира сите оние кои му се попречуваат до престолот. На почетокот на романот Филип решава да го уништи во целост витешкиот ред на Темпларите, кој преку крстоносните војни прераснал во моќна економска сила. Филип решава јавно да ги запали преостанатите темплари, но во мигот на палење, Жак де Моле, големиот мајстор на Темпларите, изречува проклетство: целото кралско семејство да страда сè до тринаесеттата генерација. Филип, кратко ужива во апсолутната моќ, кога проклетството почнува да се исполнува.
Кралицата Изабела, позната како „француската волчица“, седи осамена на англискиот престол, во тага по својата татковина. Нејзиниот сопруг Едвард II не се ни обидува да ја сокрие својата хомосексуалност, што ја разлутува Изабела. Таа со помош на грофот Артоа, решава да ја изнесе на виделина тајната на нејзините три снаи. Имено, жените на тројцата синови на Филип, бесрамно имаат љубовници со кои се гледаат во кулата Нел. Особена заостреност се јавува помеѓу Изабела, русокосата студена убавица и Маргарита, црнокоската огнена наследничка на престолот.
Задавената кралица
Филип IV е мртов, а Франција го чека својот нов крал: Луј Х Кавгаџијата. Капетинската династија почнува да ги покажува пукантините, така што како волци сите се борат за францускиот престол. Трите француски принцези се затворени и осудени на доживотно робје, па кралот мора да се разведе од манипулативната Маргарита. Неговиот вујко Шарл де Валоа ја носи унгарската принцеза Келеменција како идна кралица на Франција. Маргарита истовремено се труди од својот затвор да не дозволи да биде заменета од унгарската принцеза. Во текот на романот илустриран е подемот и падот на Луј Х, кој поради нестабилниот карактер не може да ја одржи власта. Шарл де Валоа и Ангеран де Марињи решаваат да си ги одмерат силите, растргнувајќи го Луј, а со него и Франција на сите страни.
Насловот на романот се однесува на Маргарита Бургундска која покрај сите напори да остане во живот, е убиена во кулата во која е затворена. Овој настан е историски непотврден, но некои докази укажуваат дека некои од луѓето на кралот пратил убиец кој ја задавил кралицата на Франција, а со тоа отворил патот за брак помеѓу Франција и Унгарија.
Отровот на круната
Дејството на романот следи една година, почнувајќи од 1 јуни, 1315, а завршува на 5 јуни, 1316. Луј е конечно разведен од „задавената кралица“, а Изабела среќна што нејзиниот најголем соперник е поразен. Иако Луј конечно го добива она по што копнее во минатиот роман, набргу го сфаќа отровот на круната. Сите ликови се грабаат по моќта, а Луј е ставен во средина, осамен и полуден. Во меѓувреме се случуваат неколку нешта кои ќе имаат големи последици во понатамошните романи. Младио банкар Гучио се заљубува во млада селанка и со која тајно се венча, а која негово незнаење забременува. Едновремено, борбата помеѓу Роберт и Мао продолжува, а Луј е впрегнат да биде на страната на Роберт што ја разлутува старата Мао. Поради ова таа решава да го отруе, оставајќи ја Франција повторно без крал и во уште поголема сиромаштија.
Законот на мажите
Дејството на романот покрива само шест месеци од историјата на Франција. Крволочниот Шарл де Валоа не се откажува од борбата за престолот, со двајца кралеви мртви, му останува да се бори против новиот наследник - Филип V. За разлика од неговиот постар брат и кралски претходник, Луј, Филип покажува воинствена мудрост, студиозност и правичност. Тој ја доведува Франција во ред, но е растргнат од кардиналите за време на папската конклава, во Лион, каде по негова желба успева да го избере Јован XXII за новиот папа. Сите нешта укажуваат дека Филип V е вистинскиот наследник на Филип Убавиот, кој владее еднакво добро колку татко му.
Француската волчица
Овој роман покрива подолг временски период почнувајќи во 1323, а сè до 1327. Како што укажува насловот, овој пат нагласокот е на единствената ќерка на Филип Убавиот, Изабела. Иако кралица на Англија, таа се соочува со големи финансиски и психолошки проблеми. Нејзиниот маж, кралот на Англија, Едвард II, целосно му се посветува на неговиот љубовник Хју Деспенсер. Разгневена и повредена, Изабела се поврзува со протераниот Роџер Мортимер, кој во 1322 година бил затворен во Лондонската кула поради учество во бунтот против Едвард II. Тој подоцна успеал да побегне во Франција заедно со Изабела, сега неговата љубовничка. Во 1326 година, Изабела заедно со Мортимер ја напаѓаат Англија. Едвард нема голема поддршка за војната, па е принуден да побегне од Лондон, а набргу Диспенсер е погубен. По само неколку недели бил заробен и самиот крал. Изабела во целост ја зграбува моќта на англиската круна и заедно со Мортимер владеат преку младиот Едвард III.
Лилјанот и лавот
Во овој том дејството покрива најголем временски период, отпрвин од 1328 до 1342, а потоа од 1354 до 1361. Капетинската династија на кралеви речиси не постои, бидејќи сите тројца престолонаследници се мртви. Луј отруен, Филип и Шарл од болест. Изабела е единствената преживеана, која владее на англискиот престол. Нејзиниот син, кралот Едвард е можен наследник на Франција, но францускиот народ не прифаќа англиски крал. Следствено, синот на Шарл де Валоа, Филип VI Валоа, го наследува престолот, како најблизок машки наследник. Во Англија се случува пресврт, кога веќе пораснатиот Едвард го убива Мортимер, а ја протерува Изабела. Филип на францускиот престол, а Едвард на англискиот, со бурно и крваво минато зад нив ја отпочнуваат стогодишната војна помеѓу Франција и Англија. Читателот е оставен да размисли дали проклетството на Жак де Моле е во целост исполнето.
Прием
Со зборовите на Џон Личфилд, француски кореспондент за англискиот весник The Independent, истовремено пријател на Дрион, „Проколнатите кралеви беше напишана за да брзо заработи пари ... [Дрион] самиот тој не беше многу горд на книгава." Сепак серијалот е „популарен и критички признаен“, вброен помеѓу најдобрите дела на Дрион.   Личфилд вели:"Проколнатите кралеви е едно од ретките дела на современата западна книжевност кое беше објавено на руски во Советскиот Сојуз во 60-ите години. Значи, веселиот, традиционален Морис Дрион, а не досадниот и радикален Жан-Пол Сартр или Албер Ками, стана гласот на Франција за руските библиофили, меѓу кои и младиот Владимир Путин. Кога Путин стана претседател на Русија, тој отпочна невообичаено пријателство со неговиот книжевен јунак." Американскиот романописец, Џорџ Р. Р. Мартин го нарекува авторот „најдобриот француски романописец на историски романи после Александар Дима, таткото“. Мартин ги нарекува Проколнатите кралеви „оригиналната игра на тронови“, велејќи дека овие романи се главната инспирација на серијалот Песна за мраз и оган, кој е пошироко познат како телевизиската серија Игра на тронови.   Издавчката куќа која ги издава романите на Мартин, одново почна да ги издава и романите на Дрион во 2013 година,  каде самиот Мартин има напишано предговор:   "Во Проколнатите кралеви има се. Железни кралеви и задавени кралици, битки и предавства, лаги и похота, измама, семејни соперништва, клетвата на Темпларите, бебиња сменети на раѓање, волчици, гревови, мечеви и падот на една голема династија … и сето ова (или барем голем дел од ова) доаѓа од страниците на историјата. Верувајте ми, Старкови и Ланистерови не им можат ништо на Капетите и Плантагенетите."
Новинарот Алан Мејси од The Wall Street Journal, го пофалува „темелното истражување, длабочината на разбирањето и популарниот допир“ на Дрион, забележувајќи дека „Дрионовата замисла на средновековниот Париз е толку живописна што може да стои рамо до рамо со еден од најдобрите француски средновековни романи, Богородичната црква во Париз на Виктор Иго". Мејси додава:"Има претек на убиства во овие книги—една кралица е задавена, еден крал отруен, а друг е убиен додека е уште бебе. Има крвопролевање, завери и граѓанска војна. Има способни, но бескруполозни луѓе и нема страна без драматична сцена ... Ликовите се впечатливи, но малку се за почит. Веројатно еден лик кој е допадлив е младиот банкар Гучио—а банкарите се важни фигури во романите, затоа што Дрион не ни дозволува да заборавиме дека во неговиот свет на кралеви, барони и витези, парите владеат, парите ги подмачкуваат запчениците на политиката и војната ... Романите не се препорачливи за слабокрвните, но оние со силни нерви би уживале во нив. Малку книжевни ликови се ужасни колку грофицата Мао, убијца и крунисувач на кралеви." The Sunday Times го нарекуваат првиот роман од серијалот „драматичен и разнобоен колку еден роман на Дима, но закржлавен поради историската точност и политичката критика“ и „приказна со интриги, убиства, корупција и страст од која ќе ви зоврие крвта“. The Times Literary Supplement го опишува како „барбарски, сензуален, полн со живот, заснован на читаност и проверена академска работа ... меѓу најдобрите историски романи".
Активизам
Активизам означува преземање акција со определена цел, односно спроведување на одредена активност или комбинација на акции со цел да се предизвикаат посакувани и очекувани социјални и политички последици и резултати. Како одлика на граѓанското општество, активизмот значи неприфаќање на пасивната улога на која се сведени граѓаните во услови на претставничка демократија или на некој недемократски режим и нивно ангажирање за подигање на свеста околу некое прашање и/или влијаење врз процесот на одлучување.
Активизмот може да биде насочен кон власта, кон економските центри на моќ или кон јавноста. Целта на активизмот најчесто е извојување или одбрана на одредени човекови права (лични, политички, социјални, женски). Најчесто тоа се однесува за сопствената земја, но постојат кампањи за солидарност со кои им се дава морална поддршка или друг вид помош на граѓаните на други земји под некаков недемократски режим.
Активизмот како практика на организирано дејствување лежи во срцето на женското движење, еколошкото движење, движењето за мир и други граѓански иницијативи.
Репертоарот на активизмот може да има најразлични форми, кои се движат од целосно ненасилни до акции кои вклучуваат и насилство:
Дискографија на Адел
Дискографијата на Адел, британска пејачка-текстописец, се состои од два студиски албуми, еден EP и шест синглови. Адел постигнала комерцијален успех во Обединетото Кралство кога нејзиниот прв албум, 19, се искачил на првото место на британската табела за албуми, а нејзиниот сингл, „Chasing Pavements“, се искачил на второто место на британската табела за синглови. Другите издадени синглови се „Hometown Glory“, „Cold Shoulder“ и „Make You Feel My Love“. Нејзиниот втор студиски албум, 21, бил издаден во јануари 2011 и веднаш добил платинска сертификација од Британската Фонографска Индустрија бидејќи се искачил на првото место. Првиот сингл на албумот, „Rolling in the Deep“, се искачил на второто место во Обединетото Кралство. Вториот сингл, „Someone Like You“, бил издаден во февруари 2011 година и се искачил на првото место во Обединетото Кралство и Ирска. „Set Fire to the Rain“ бил издаден како втор сингл од албумот во останатиот дел од Европа и се искачил на првото место во Холандија.
Жарулка
Класичните светилки се произведуваат за различни напони (од 1,5 до 300 V) и во различни големини. Имаат едноставна конструкција и затоа нивната цена за производство е ниска. Работат многу добро на наизменична и еднонасочна струја.
Жарулката нашла широка примена, како во куќната така и во индустриската комерцијална употреба. Заради тоа што произведува и прилична количина на топлина се користи во разни цели каде покрај светлината е потребна и помала количина на топлина, на пр. инкубатори, кај младата живина, процеси на сушење, итн.
Денес наголемо се јавува тенденција на замена на жарулките со други видови светилки, главно заради помалата потрошувачка на енергија. Доста држави (вклучувајќи ги и членките на ЕУ) одат толку далеку што планираат целосна забрана на користење на жарулките заради потребата да се намали потрошувачката на електрична енергија.
Историја на жарулката
Често се вели дека Томас Едисон ја пронашол жарулката, но пред Едисон се наведуваат имињата на 22 други пронаоѓачи на светилката со вжарено влакно. Всушност Едисон го унапредил веќе постојниот производ. Тој употребил поефикасен материја, постигнал поголем вакуум во балонот, и конечно, поголема отпорност на светилката. Пронаоѓачите пред Едисон се заборавени од едноставна причина бидејќи својот изум (пронајдок) не го пласирале за поширока употреба, како што тоа го сторил Едисон со својот дистрибутивен систем на еднонасочна струја. Првиот систем за напојување со еднонасочна струја му овозможил на Едисон да направи и цел систем на осветлување.
Уште во 1802 година Хамфри Дејви ја имал најмоќната електрична батерија на светот. Истата година го добил првото светло од усвитено тело пуштајќи електрична струја низ тенко парче платина кое се усвитило. Платината ја избрал заради високата точка на топење. Добиеното светло не било доволно силно, ниту траело доволно долго, така што не нашло некоја практична примена. Но тоа било претходница за многу серии експерименти во следните 75 години, до изработката на светилката од Томас Едисон која добила свое место во пракса и почнала првпат комерцијално да се употребува во 1879 година. Хамфри Дејви исто така, во 1809 година, направил лачна светилка, поврзувајќи две јагленови прачки на батеријата. Ова го демонстрирал на Англискиот кралски институт во 1810 година. Во текот на XIX век, експериментите се ределе еден по друг. Се користеле разни материјали како: платина, иридиум, јагленови прачки итн.
Дури во 1835 година Џејмс Линдсеј демонстрирал константна електрична светлина во Данди, Шкотска. Се разбира тоа било многу слаба светлина, како што и самиот Линдсеј рекол, можел да чита книга кога светилката била оддалечена до некои 45 см. Со понатамошно усовршување на својот изум не продолжил, бидејќи наводно се заинтересирал за безжична телеграфија.
Во 1841 година првиот патент за светилка со вжарено влакно му е доделен на Фредерик де Молејнс од Англија. Тој употребила жица од платина која ја затворил во вакуумски балон. Американецот Џон Стар (John W. Starr) добил патент за својата светилка со вжарено јагленово влакно.
Во 1872 година, Александар Лодигин ја пронашол светилката со вжарenoо влакно за која добил патент во 1874 година.
.
Почеток на комерцијализација
Англискиот физичар и хемичар Јозеф Вилсон Свон (Joseph Wilson Swan) (1828-1914) во 1880 година добил патент за својата светилка. Од 1880 година Свон почнал да ги инсталира своите светилки низ Англија, а наскоро основал и свое претпријатие. Во Северна Америка во 1874 година, Хенри Вудвард и Метју Еванс патентирале своја светилка која имала свои јагленови палици меѓу електродите во стаклен цилиндар наполнет со азот. Се обиделе својот пронајдок да го комерцијализираат, но не биле успешни. На крајот се одлучиле и во 1879 година му го продале својот патент на Томас Едисон. Томас Едисон (1847-1930) после голем број на експерименти со разни метали за влакното, му се враќа на јагленовото влакно. Првиот успешен тест кој траел 13,5 саати го извел во октомври 1879 година. . Едисон продолжува со подобрување на дизајнот и добива патент во јануари 1880 година за светилка со јагленово влакно.
Во 1881 година, театарот Савој (Savoy Theatre) станал прва јавна зграда на светот која била целосно осветлена со светло од електрични светилки.
Првата комерцијална електрична светилка со метално жарно влакно (влакно од осмиум) го патентирал во 1898 година австрискиот пронаоѓач Карл Ауер фон Велсбах (Karl Auer von Welsbach).
Конструкција
Жарулката се состои од стаклен балон со волфрамово влакно низ кое протекува електрична струја. Контактните жици кои проаѓаат низ стакленото подножје поврзани се со влакното. Потпорните жици всадени во стаклената основа го држат волфрамовото влакно. Стаклениот балон е наполнет со инертен гас, како што е аргонот, со цел да се намали испарувањето на жарното влакно. Електричната струја го загрева волфрамовото влакно до околу 2-3.000oК, доста пониска од точката на топење на волфрамот (3.695оК). Температурата на влакното зависи од обликот и големината на влакното, како и од јачината на струјата која поминува низ влакното. Вжареното влакно зрачи светло со приближно постојан спектар. Најчестите моќности на жарулките кои се на пазарот се: 25, 40, 60, 75 и 100 вати (W). Производството на жарулки е во доста поширок опсег, од 0,1 до 10.000 W.
Металното капче на потесниот дел на стаклениот балон се појавува во облик на навој или т.н. бајонет основа. Малите цевчести светилки може да имаат контакт на двата краја. Контактите во грлото на светилката овозможуваат електричната струја да дојде преку металната основа на светилката преку двата жични контакти до спиралното влакно. За да се постигне поголем степен на искористување, споменатото влакно се изработува во облик на тенка спирала. Развлечената спирала на жарулка од 60 W за 110 V, долга е 58 см. Со ваков дизајн смалено е испарувањето на волфрамот.
NGC 7602
NGC 7602 — леќеста галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7602 се споменува и како MCG 3-59-34, CGCG 454-34, NPM1G +18.0588.
Откривање
Објектот е откриен на 3 ноември 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7602 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,4 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7602 има привидни димензии од 0,6' х 0,6'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 18 м 43,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +18° 41' 56"".
Други поделби
Проучување на NGC 7602 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71019. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 169; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1716. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 320.
Користена литература
Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206)
Папа Климент
Имало 14 папи со името Климент.
Исто така имало и двајца антипапи.
Долос
Долос (Βυθὀς, Витос; до 1927 г. Ντόλος, Долос )— село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 122 жители (2011).
Биографија
Биографија или животопис — опис на животот на некоја личност. Поимот биографија (грчки bios = жив, живот + graphos = пишува), се одомаќинил во речиси сите европски јазици. Означува животопис, или опис на нечиј животен пат. Соодветниот збор на латински е Curiculum Vitae — текот на животот. Биографијата е литературно-документарна творба создадена врз основа на веродостојни документи и податоци за животот и работата на некоја личност. Автобиографија е сопствена биографија, опис на сопствениот живот, сопствен животопис.
Цеље
Цеље (Celje, Cilli) — четвртиот град по големина во Словенија. Тој е регионално средиште на традиционалниот словенечки регион Штаерска и административно седиште на Градска општина Цеље која се наоѓа во Савињскиот статистички регион. Гратчето е сместено под Цељскиот замок кај вливот на реките Савиња, Худиња, Ложница, Воглајна во Савињската Долина и кај раскрсниците на патиштата што ги поврзуваат Љубљана, Марибор, Велење и долината Засавје. Цеље лежи на 238 метар надморска височина.
Име
Цеље бил познат како Келеја (латински: Celeia) за време на античкоримскиот период. Раните сведоштва на името за време или по словенското населување се Килија (Cylia) во 452 година, еклесие Келејане (ecclesiae Celejanae) во 579 година, Целија (Zellia) во 824 година, ин Цилија (in Cilia) во 1310 година, Цили (Cilli) во 1311 година и Целе (Celee) во 1575 година. Старословенечкото име *Целе или *Цеьјe, од кое се развил современиот словенечки топоним Цеље (Celje), било позајмено од народниот латински Келее (Celeae). Името е од предримско потекло и неговата понатамошна етимологија е нејасна. На месниотсловечки дијалект, Цеље е наречено Цјеле или Целе. На германски се нарекува Цили (Cilli), а на италијански е познат како Чили (Cilli) или Челје (Celie).
Рана историја
Првата населба во областа на Цеље се појавила во Халштатско време. Населбата била позната во келтското време и на старогрчките историчари како Келеја; наодите наведуваат дека Келтите ковале норички монети во регионот. Откако областа била вклучена во Римската Империја во 15 п.н.е., таа била позната како Кивитас/Киуитас Келеја (латински: Civitas Celeia. Местото добило општински права во 45 н.е. под името муникипиум Клаудија Келеја (municipium Claudia Celeia) за време на владеењето на римскиот император Клавдиј (41-54). Записите наведуваат дека градот бил богат и густо населен, обезбеден со ѕидини и кули, со повеќекатни мермерни дворци, широки плоштади и улици. Бил нарекуван Втора Троја (Троја секунда, Troia secunda), и/или Мала Троја. Еден римски пат низ Келеја водел од Аквилеја (словенечки: Оглеј) до Панонија. Келеја набрзо станала процутна римска колонија и биле изградени многу големи градби, како што е храмот на Марс, кој бил познат низ Империјата. Келеја била вклучена во Аквилеја околу 320 година за време на римскиот император Константин Велики (272-337).
Градот бил срамнет од словенските племиња за време на Големата преселба во 5 и 6 век, но бил повторно изграден во раниот среден век. Првото спомнување на Цеље во средниот век било под името Килије (Cylie) во Хрониката на Волфхолд фон Адмонт, која била напишана помеѓу 1122 и 1137 година. Градот бил седиште на цељските грофови од 1341 до 1456 година. Се здобил со статус на пазарен град во првата половина на 14 век и градски привилегии од грофот Фридерик II на 11 април 1451 година.
По изумирањето на цељските грофови во 1456 година, регионот бил наследен од Хабсбурговциите од Австрија и управуван од Војводството Штаерска. Бедемите и одбранбениот шанец биле изградени во 1473 година. Градот се бранел од Османлиите и во 1515 година за време на големата Словенечка селанска буна против селаните кои го зазеле Стариот замок.
Многу месни благородници преминале во протестантство за време на протестантската реформација, но регионот бил повторно преобратен во Римокатолицизам за време на Контрареформацијата. Цеље станал дел од Хабсбурбуршката Австриската Империја за време на Наполеоновите војни. Во 1867 година, по поразот на Австрија во Австро-пруската војна, градот станал дел од Австроунгарија.
Знаменитости
Туристичките знаменитости на градот се миноритскиот манастир основан во 1241 година и дворец од 16 век.
Парохиската црква, која датира од 14 век, со својата готска капела, е интересен примерок на средновековната архитектура. Таканаречената германска црква, во романески стил, му припаѓала на манастирот, кој бил затворен во 1808 година. Тука е зачуван престолот на цељскиот грофови, а исто така и гробовите на неколку членови на семејството.
Клима
Цеље има влажна континетална клима со топли лета (Кепенова класификација на климата).
Градски четврти
Гратчето Цеље е поделено на 10 населби односно градски четврти (mestne četrti):
Население
Гратчето Цеље имало 37,490 жители согласно 2002 година.
Образование
Во Целје нема универзитет, иако во градот е воспоставено одредено образование на ниво на факултет.
Збратимени градови
Цеље е збратимен со:
Цеље, исто така, соработува со Череповец во Русија и има неформални тесни односи со Грац и Шпитал на Драва во Австрија.
Мускулно ткиво
Мускулно ткиво е градбено ткиво на мускулите и по својата структура се разликува од останатите ткива во организмот. Мускулите се изградени од мускулни влакна кои не се типични клетки, туку имаат форма на издолжени мускулни клетки и се мноу поголеми отколку карактеристичните, еукариотски клетки. Во внатрешноста на секое мускулно влакно се наоѓаат уште потенки структури наречени миофибрили кои се основна градбена единица на мускулното ткиво.
1219 Брита
1219 Брита (1932 CJ) — астероид од Главниот астероиден појас откриен на 6 рвруари 1932 година од страна на Макс Волф во Хајделберг.
Потеклото на името е непознато.
Севр Ниортез
Севр Ниортез (Sèvre Niortaise, ) — река во западна Франција, долга 158 км која минува низ регионите Нова Аквитанија и Лоарски Крај, и се влева во Атлантскиот Океан. Изворот ѝ е во департманот Де Севр, во близина на Севре, северно од Мел.
Тече низ следните департмани и градови:
Се влева во Атлантскиот Океан северно од градот Ла Рошел. Најголем град покрај реката е Ниор, по што и го добила името името Севр Ниортез, што ја разликува од Севр Нантез. Нејзини најголеми притоки се Вандеја и Отиз.
Северна Карелија
Северна Карелија (фин. Pohjois-Karjala, шве. Norra Karelen) е округ во источниот дел на Република Финска. Зафаќа површина од 21.583 квадратни километри и тука живеат 165.869 жители. Главен град е Јоенсу кој има 64.000 жители.
=Географија= Според релјефот, округот припаѓа на историската област Карелија, заземајќи го нејзиниот северозападен дел. Тука преовладува рамничарско подрачје во висина од 80 - 200 метри. Климата во Северна Карелија е остра континентална. И покрај тоа што е сместен внатре во копното, овој округ има многу леднички езера. Најголема река е Пиелинен.
=Административна поделба= Округот Северна Карелија се состои од 14 општини и тоа:
Западносемитски јазици
Западносемитските јазици се голема предложена подгрупа на семитските јазици. Една широкоприфатена анализа, поддржана од семитистите како Роберт Хецрон и Џон Хинегард, го делат семитското јазично семејство на две групи: источни и западни. Првата група се состои од мртвиот еблански и акадски јазик, а втората пак го претставува мнозинството на останатите семитски јазици. Оваа група се состои од јасно дефинирани подгрупи: етиосемитски, јужноарабискиот, арапскиот и северозападните семитски јазици (тука спаѓат хебрејскиот, арамејскиот и угаритскиот). Првите два јазика, етиопскиот и јужноарабискиот, прикажуваат особени заеднички одлики, и честопати се групираат заедно како јужносемитски. Правилната класификација на арапскиот во однос на другите семитски јазици е предмет на спор. Според постарите класификации, арапскиот спаѓа во групата јужносемитски јазици. Меѓутоа Хецрон и Хинегард го ставаат во поблиско сродство сосеверозападните семитски јазици, така создавајќи ја централносемитската група. Извесни семитисти продолжуваат со поддршка на старата класификација, која се заснова на карактеристичното својство на преломени множини.
Ивица Челиковиќ
Ивица Челиковиќ — поет, раскажувач и  преведувач. Живее и работи во Гетеборг, Шведска.
Животопис
Ивица Челиковиќ е роден во Скопје во 1962 година. Завршил Интердисциплинарни студии по новинарство во Скопје. Студирал и на Институтот за новинарство и масовни комуникации во Гетеборг, Шведска, каде што живее и работи.
Член е на Друштвото на писателите на Македонија од 1990 година. Од 2003 година е член на Сојузот на шведските писатели.
Творештво
Ивица Челиковиќ е автор на повеќе авторски дела, поетски збирки и романи.
Преведува шведска литература на македонски. Превел над четириесет дела од познати шведски писатели, меѓу кои од Аугуст Стриндберг, Селма Лагерлеф, Хари Мартинсоен, Торгни Линдгрен, Биргита Тротциг, Гунар Екелоф, Астрид Линдгрен, Ласе Содерберг, Микаел Ниеми, Јонас Хасен Кемири, Катарина Фростенсон, Фредрик Бакман и Хелена Хеншен. Превел и еден роман од норвешки од Кирсти Блум.
Папа Сикст
Имало 5 папи, со името Сикст:
Ивица Челиковиќ
Творештво
Преведува и македонска литература на шведски. Составувач е на антологијата „Македонска поезија“ што во негов превод на шведски е објавена во 2005 година.
Награди
Добитник е на повеќе награди:
Јабачки Дол
Јабачки Дол — река на планината Кожуф, североисточно од селото Конопиште. Се влева во реката Бошава.
Суеверие
Суеверие — празноверие, верба во празно, т.е. во ништо, верување во нешта кои не постојат, верување во невозможни работи; верување во постоење на Баба Рога; верување во постоење на вампири; верување дека црната мачка носи несреќа; верување дека бројот тринаесет сам по себе носи лоша среќа; верување дека со изговарање на точно определени зборови ќе оздравиме; верување во постоење на вештерки и уроци; верување во моќта на бајачите/бајачките и слично.
Електрорецептор
Електрорецептор — рецептор кој е дел од нервниот систем и ги прима сите дразби кои доаѓаат во форма на електрични импулси.
Џејкоб Зума
Џејкоб Зума (роден на 12 април 1942 година) е претседател на Јужна Африка, избран од парламентот откако неговата партија победила на изборите во 2009 година.
Чоколадо
Чоколада или чоколадо — смеса во вид на маса од какао, путер, шеќер или одделна табла од таа смеса. Чоколадото опфаќа голем број на сурови и обработени хранливи производи што имаат потекло од семето на тропското какао дрво. Тоа е честа состојка на многу видови на слаткарски производи како што се чоколадните плочки (најпознати едноставно како чоколадо), малите чоколатца, сладолед, колачи, торти, пити, чоколаден мус (крем) и други десерти. Тоа е една од најпопуларните (или најпрепознатливите) вкусови во светот.