cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Мануш Георгиев
Животопис
Тој и неговата чета биле предадени ѝ на 7 февруари 1908 година во месноста Трнка кај селото Долна Рибница, Петричко, во борба со турскиот аскер тој бил убиен. Заедно со него загинале 22 четници и малешевскиот војвода Васе Скендерски.
Народна песна за Мануш војвода
Поради јунаштвата и заштитничкиот однос кон македонскиот народ од Струмичко, народот испеал и песна посветена на Мануш Георгиев позната како „Мануш војвода“, чиј текст е:
Прва македонска ракометна лига
Првата македонска ракометна лига  — второ по ред ракометно натпреварување во Македонија, по Супер лигата.
Моментални учесници
Ова е списокот на клубови кои се натпреваруваат во сезоната 2021/22.
Грб на Кувајт
Грбот на Кувајт е официјалниот грб на државата кој бил усвоен во 1962 година. Грбот се состои од штит со знамето на Кувајт со сокол со расширени крилја. Соколот држи диск кој има приказ на брод кој плови со целосното име на државата над него на арапски јазик.
Пловењето е симбол на поморската традиција на државата и се наоѓа на грбот на Катар. Соколот е симбол на Бану Квараиш и се наоѓа на многу арапски грбови.
Космос-2335
Космос-2335 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, Казахстан на 11 декември 1996 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 3150 килограми. Космос-2335 бил воен извидувачки сателит за следење на флоти.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 92,7 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 65,0°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 417 км, а најмалото на 401.
Зилцфелд
Зилцфелд (Sülzfeld) — општина во округот Шмалкалден-Мајнинген, во сојузната покраина Тирингија, Германија.
Географија
Недалеку од општината се наоѓа барокниот замок „Амалинру“.
NGC 5642
NGC 5642 — елиптична галаксија во соѕвездието Воловар, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5642 се споменува и како UGC 9301, MCG 5-34-52, CGCG 163-64.
Откривање
Објектот е откриен на 16 мај 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5642 е од видот E3. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 5642 има привидни димензии од 1,8' х 1,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 14 ч 29 м 13,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +30° 1' 38"". Положбениот агол на објектот е во износ од 130°.
Други поделби
Проучување на NGC 5642 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 51751. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 111; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2553. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1390.
Уанкавелика (регион)
Уанкавелика (Huancavelica) или Хуанкавелика е регион во Перу. Регионот има вкупна површина од 22,131.47 км2 и население од 447,054 жители според пописот од 2005 година. Главен град на регионот е градот Уанкавелика. На запад се граничи со регионите Лима и Ика, со регионот Хунин се граничи на север и со регионот Ајакучо на исток.
Административна поделба
Регионот е составен од седум покраини и 94 окрузи. Во прилог следуваат покраините со главните градови:
Петар Георгиевски
Петар Георгиевски, познат како Перо Камиказа (роден на година во ) — македонски музичар, глумец, спортист, основач и менаџер на КЛС Евентс.
Кариера
Дипломирал на ФДУ во Скопје (1984), а потоа како глумец во Суботичкот театар КПГТ на Љубиша Ристиќ – одиграни 600 претстави (1984-1989). Глумел во неколку ТВ играни проекти од кои е најпознат по улогата на Рио во ТВ-серијата „Трст виа Скопје“ (1988). Го формирал првиот панк бенд во Југославија „Фол Јазик”(1978), а подоцна и легендарниот рок-бенд „Меморија” (1984–1996).
15 години работел во МРТВ на неколку функции - Уредник на забавна редакција на музичка продукција на МРТВ каде е потписник на преку 150 изданија на македонски изведувачи вклучувајќи ги Кирил Манчевски, Меморија, Јаков Дренковски, Џокси, Легенда, Архангел, Санаториум, Ареа и многу други. Помошник генерален директор за програма на МРТВ од 1999 до 2006 година. Го возобновил легендарниот Скопски фестивал – (1994). Шеф на Македонската делегација на Евровизија 2000 во Стокхолм (2000).
Потекло и семејство
Таткото Ристо и мајката Христина потекнуваат од Егејска Македонија. По граѓанската војна во која учествувал како борец на ДАГ, Ристо дошол во Скопје. Се дошколувал и се вработил во образованието каде напредувал до функцијата директор на ОУ Јане Сандански. Реизбиран бил на оваа функција повеќе пати – сè до пензионирањето. Христина по започнувањето на граѓанската војна со семејството живеела во Битола. По стапувањето во брак со Ристо се вработила во Центарот за социјална грижа и заштита во Скопје.
Со сопругата Даница Георгиевска се запознал за време на студиите на ФДУ и по кратко време стапиле во брак во 1987 година. Даница е успешна глумица вработена во Македонскиот народен театар. Имаат две деца – Христијан (1988-) и Кристина (1989-).
Спорт
Во детството и младоста се занимава и постигнува успеси во гимнастика, кајак, атлетика, џудо, борење, бокс и повеќе боречки вештини. Од 2012 е целосно посветен на Маратонското трчање (Скопје 2012, 2013, 2014, 2016, 2018, 2021, Будимпешта 2015, 2016, Прага 2015, 2018, Рим 2016, Малта 2016, Мадрид, Њујорк 2016, Даблин 2018). Активен е и како велосипедист и Член на Мото клуб „Букефал” од Скопје.
Театар
Суботички театар КПГТ на Љубиша Ристиќ – одиграни 600 претстави (1984-1989).
Бено Русо
Бено Русо (, –, ) — македонски Евреин, првоборец, учесник во македонската народноослободителна борба, генерал во Југословенската народна армија.
Животопис
Роден е на 20 јануари 1920 година во Битола, како второ од трите деца на Исак и Вида (моминско презиме Леви). Неговиот постар брат Дарио е роден во 1916 година, а неговиот помлад брат Алберт во 1924 година. Основно училиште завршил во родниот град. Веднаш штом завршил основно училиште, неговиот постар брат Дарио го вклучил заедно со неговиот помлад брат Алберт во гранката на Хашомер Хацаир во Битола. Се запишал во гимназија во Битола, но не ја завршил, туку од рана возраст почнал да работи во работилница, каде што поправал пушки и секакви машини. Во две наврати се обидел да се запише во воено училиште, но бил одбиен поради дефект на окото.
Откако починал неговиот татко во 1937 година, Бено заминал кај неговиот братучед Моис Леви во Загреб. Таму контактирал со локалниот огранок на Хашомер Хацаир, од каде што бил испратен на хахшара во Нови Сад. Во 1939 година заминал на отслужување на воен рок во Петроварадин кај Нови Сад. Капитулацијата на Кралството Југославија го затекнала во Сараево, по што се вратил во родната Битола.
Лишени од месечната помош која им ја испраќал најстариот брат Дарио, за кој не се знаело каде е, семејството живеело со минимален приход кој го остварувала нивната мајка како шивачка.
По окупацијата на Македонија во април 1941 година, Бено Русо како и многу други млади Евреи станал член на Сојузот на комунистичката младина на Југославија СКОЈ, а во август истата година и член на КПЈ и го добил конспиратвното име Коки. Тој бил дел од илегална ќелија од седум членови–занаетчиски работници, а паралелно продолжил да работи и во пушкарско механичарската работилница. Како дел од КПЈ бил активиран во складирање и собирање оружје, парични средства и агитација помеѓу младите и работниците. Во мај и јуни 1942 година Бено двапати бил апсен од бугарската полиција во Битола, но поради недоволно докази по неколку неделен престој во затвор бил ослободен. Во овој период Бено бил секретар на градскиот комитет со кого раководел Стив Наумов. Во септември 1942 година Бено Русо заедно со неговите другари Нисим Алба и Арон Ароести се упатиле кон селото Лавци, каде подоцна на 18 септември истата година биле дел од формирањето на партизанскиот одред „Јане Сандански“. Бено бил назначен за заменик политички комесар. По неколку успешни и неуспешни акции, одредот добил задача да се упати во правец на Кајмакчалан каде требало да се поврзе со прилепските партизански одреди. Во март 1943 година дошло до обединување на партизанските одреди „Јане Сандански“ кој бил битолски одред и „Даме Груев“ кој бил битолско-преспански одред. Кон новоформираниот одред кој броел околу 40тина борци се приклучиле и Алберт Русо, Соломон и Сами Садикарио и Алберт Касорла. Новоформираниот одред се упатил кон планината Вич во Егејска Македонија каде се сретнале и со останатите одреди и изготвиле план за понатамошно делување. Во јули 1943 година Бено престојувал во слободната територија на Дебарца, а на 18 август на Славеј Планина бил учесник во формирањето на баталјонот „Мирче Ацев“ како политички комесар на првата чета. Кон крајот на 1943 година бригадите се преместиле на теренот околу Фуштани Мегленско, Егејска Македонија каде што на 20 декември истата година била формирана Втората македонска народно-ослободителна бригада во која Бено бил назначен за старешина на Прилепскиот партизански одред. Во Фуштани останале сè до февруари 1944 година кога го започнале т.н. Февруарски поход. На 12 јуни 1944 година во една од акциите кај селото Стрмашево во вооружен судир со бугарската специјална полициска единица Бено бил полесно ранет во десната нога. Од септември до ноември 1944 година тој учествувал во завршните операции за ослободување на Прилеп и прилепско, а подоцна и во Кичево, Гостивар и Тетово. Со наредба на Главниот штаб Бено бил поставен за политички комесар на Петнаесеттиот корпус кој учествувал во завршните операции за ослободување на Југославија. Во почетокот на јануари 1945 година Петнаесеттиот корпус во чиј состав бил и Бено заминал кон Сремскиот фронт каде учествувал во борбата.
По војната Бено Русо најпрво го довршил гимназиското образование, а во 1946 година се оженил со Роза Камхи со која добиле три деца. Кон крајот на 40тите години од XX век завршил и висока политичко економска школа, а во периодот 1951-52 и виша воена академија. Во 1960 година бил унапреден во Генерал мајор во ЈНА, а потоа и во Генерал потполковник каде што останал активно да работи до 1970 година, по што бил и началник на територијалната одбраната. По неговото пензионирање бил активен во Сојузот на резервни старешини на Македонија како и Сојузот на борци на Македонија.
Бено Русо починал во 2006 година во Скопје.
NGC 1295
NGC 1295 — леќеста галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1295 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,3 m/лм2. NGC 1295 има привидни димензии од 0,9' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 20 м 3,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 13° 59' 52". Положбениот агол на објектот е во износ од 175°.
Други поделби
Проучување на NGC 1295 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 12465. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 266; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5301. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 917.
1965 во книжевноста
1965 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Lonsdale
Лонсдејл (англиски:Lonsdale) — англиска марка за спортска опрема, текстилна облека и обувки, која била основана во Лондон во 1960 година. Поранешниот боксер Бернард Харт го започнал брендот како компанија за боксерска опрема, но на крајот облеката била разграничена. Компанијата го носи името на Хју Лоутер, 5-тиот гроф од Лонсдејл, кој во 1891 година ги постави првите организирани боксерски натпревари со ракавици, по смртта на тројца боксери во борби со голи тупаници. година, брендот Lonsdale е во сопственост и управуван од сопственикот на Sports Direct, Frasers Group (поранешна „Sports Direct International“).
Производите што ги комерцијализира Лонсдејл вклучуваат ракавици, шорцеви, штитници, обвивки за раце, вреќи за удирање, патики и боксерски чизми. Линијата за облека е составена од маици, дуксери, јакни, хеланки, шорцеви и долна облека.
Историја
Познати личности кои јавно го носеле брендот биле Пол Макартни, Грегори Пек, Ентони Квин и Тони Кертис. Во 1979 година, модната икона Пол Велер ја посетил продавницата и купил маички од Лондсејл за турнејата низ Јапонија, што довело до зголемување на продажбата на брендот и во Велика Британија и во Азија.
Во 90-тите години, Лонсдејл се проширил на нови пазари во Европа, а до 1998 година, брендот се проширил и во Австралија. Во 2002 година бил купен од Спорт Директ. За време на сезоната 2005–06 во англискиот фудбал, Лонсдејл бил снабдувач на комплети за фудбалскиот клуб Блекбурн Роверс. Во 2006 година, продавниците на Лонсдејл се отворилево Сингапур, Тајван и други делови на Азија. , Лонсдејл произведувал фудбалски комплети за Брентфорд, Свиндон Таун и Милвол.
На 25 март 2010 година, Лонсдејл ја прославил 50-годишнината од брендот одржувајќи го Lonsdale Challenge во боксерската сала Либерти во Нотингем, Англија. На настанот учествувале боксерите спонзорирани од Лонсдејл, Карл Фроч, Џејмс ДеГејл и Тони ffефрис во различни предизвици поврзани со боксот.
Контроверзии
Во раните 2000-ти, брендот станал популарен меѓу некои европски неонацисти, наводно затоа што внимателно поставената надворешна јакна ги остава само буквите што ги покажуваат НСДА односно иницијалите на Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei - нацистичката партија. Носењето марка без нацистички врски за изразување на нацистички симпатии помогнало да се заобиколат строгите закони во врска со јавното прикажување на нацистичката симболика. Во Холандија, Белгија, северна Франција, Шпанија и (Германија), терминот Lonsdale youth станал широко користен за да се опишат тинејџерите со крајно десни склоности, а брендот бил забранет за одредени училишта во Холандија и Германија.
Даниловски реон (Волгоградска област)
Даниловски реон (Дани́ловский райо́н) — административен реон, еден од триесет и трите реони во Волгоградската област, Русија.
Реонот е составен од општинскиот реон Даниловски. Се наоѓа во северниот дел на областа. Површината на реонот изнесува 2.960,74 км2. Негово административно седиште е работната населба Даниловка.
Пијаниот ангел (филм)
Пијаниот ангел (јапонски: 醉いどれ天使; Yoidore tenshi) - јапонски филм од 1948 година, во режија на Акира Куросава. Главните улоги ги играат: Такаши Шимура, Тоширо Мифуне и Норико Сенгоку. Со овој филм почнала долгата и успешна соработка меѓу Куросава и Мифуне. Инаку, филмот е снимен во времето кога Јапонија сè уште била под американска окупација, при што, и покрај цензурата, Куросава вметнал некои детали кои ја критикуваат окупациската власт.
Синопсис
Д-р Санада (го игра Шимура) е лекар-алкохоличар кој многу се грижи за здравјето на своите пациенти. Тој се спријателува со еден млад пацијент, младиот гангстер Мацунада (го игра Мифуне), кој е ранет во вооружена престрелка меѓу бандите. При прегледот, докторот утврдува дека Мацунада е болен од туберкулоза и го убедува да се откаже од пиењето и бурниот живот, но Мацунада не ги прифаќа неговите совети. Во меѓувреме, од затворот е ослободен Окада (го игра Јамамото), поранешниот шеф на Мацунада. Тогаш, Мацунада повторно се враќа на лошите навики и често ги посетува ноќните клубови заедно со Окада. Тогаш, здравјето на Мацунада се влошува, неговите помошници го напуштаат, а Окада му ја презема девојката. Д-р Санада го прифаќа Мацунада во својот дом каде што го лекува. Тогаш, Окада доаѓа кај докторот и се заканува дека ќе го убие, ако не му каже каде живее неговата поранешна девојка, медицинската сестра (ја игра Накакита) на д-р Санада. Д-р Санада оди да го пријави Окада во полицијата, а болниот Мацунада оди кај главниот шеф на Јакуза и таму дознава дека тој е само пион кој сака да го искористи шефот во пресметката со противниците. Истовремено, главниот шеф му ја предава на Окада територијата која му припаѓала на Мацунада кого никој повеќе не го почитува. Само жената која работи во еден бар, а која е вљубена во Мацунада, го убедува заедно да го напуштат градот и да се преселат во нејзиното село каде што таа ќе се грижи за него. Болниот Мацунада се бори со Окада, но погинува, а продавачката вљубена во него ја зема урната со неговата пепел за да ја закопа на нејзиниот селски имот. Д-р Санада, пак, дознава дека неговата млада пациентка, болна од туберкулоза, ја победила болеста почитувајќи ги неговите совети.
Црн чај
Црни чај — вид на чај кој е повеќе оксидиран отколку улонгот, зелениот и белиот чај.
Сите четири вида се прават од листовите на чајната билка (Camellia sinensis). Црниот чај по правило е посилен на вкус и содржи повеќе кофеин отколку помалку оксидираните чаеви.
Додека зелениот чај го губи вкусот за една година, црниот чај го заджува вкусот неколку години. Затоа тој од дамнешни времиња е вредна трговска стока, и пресуваните коцки дури служеле и како парична единица во Монголија, Тибет и Сибир заклучно со XIX век. Уште од времето на династијата Танг црниот чај потопен во врела вода служел за бојосување на облеката на нижите класи кои не можеле да се дозволат квалитетни текстилни бои во тоа време. Првобитно чајот се увезувал во Европа како зелен или полуоксидиран. Дури во XIX век црниот чај го претекнал зелениот во популарност. Иако зелениот чај во последно време ужива повторна популарност заради неговите наводни здравствени благодети, црниот чај сепак сочинува над 90% од вкупната количина на продадениот чај во неазиските земји.
Видови на црн чај
Немешаните (едносортни) црни чаеви се именуваат по регионот каде што се произведуваат. Различни региони произведуваат чаеви со карактеристичен вкус и арома.
Мешавини на црни чаеви
Црниот чај често се меша со разни други растенија за да се добие посебен напиток.
Преработка на црниот чај
Вака добиениот чај е готов за пакување.
Класификација
Црниот чај обично се класификува со четири степени на квалитет. Најквалитетни се целите листови, па дробениците, парченцата, и на крај, правот. Целите листови се произведуваат со мала или без никаква промена на самиот лист, и затоа имаат покрупен состав од онаа на чаевите во кесички. Целолисните чаеви нашироко се најценети и највредни, особено ако содржат фиданки. Дробениците се продаваат како рефус чај од среден квалитет. Поситните дробеници можат да се најдат и во чајни кесички. Парченцата се остатоци од производството на покрупни видови на чај, но понекогаш се поризведуваат намерно за употреба во кесички. Правот го сочинуваат најситните честички од остатоците од производството на чај од претходно споменатите класи, и често се користат во кесички кои даваат многу брзи, груби и остри напитоци. Парченцата и правот се погодни за пакување во кесички бидејќи поголемата вкупна површина на многуте честички дава брзо и целосно ширење на чајот во водата. Тие обично имаат потемна боја, не се слатки, и даваат напиток со посилен вкус.
Варење
По општо правило, се употребува 2.25 грама чај (кафена лажичка) на секои 180 мл вода. За разлика од зелените чаеви, кои стануваат горчливи ако се варат на повисока температура, црниот чај треба да отстои во само што зовриена вода. Пофините црни чаеви како Дарџилингот треба да стојат потопени 3 до 4 минути. Истото важи и за дробениот чај, кој има поголема вкупна површина, и затоа му треба помалку време отколку чајот во цели листови. Ако чајот е во цели листови, или ќе се служи со млеко или лимон, треба да отстои 4 до 5 минути. Со подолго отстојување чајот станува горчлив. Кога чајот е доволно одлежан по вкус на пијачот, тогаш е спремен за служење и треба да се процеди низ цедка додека се служи.
Стандардот ISO 3103 го пропишува начинот на варење на чај за тест-дегустација.
Јужни Оркниски Острови
Јужни Оркниски Острови — група острови во Јужниот Океан, околу 604 километри североисточно од Антарктичкиот Полуостров и 844 километри југозападно од Јужна Џорџија. Тие имаат вкупна површина од околу. Островите се претендирани и од Британија (како дел од Британската антарктичка територија од 1962 година, претходно како Зависност од Фолкландските Острови), и од Аргентина како дел од Аргентински Антарктик. Според Договорот за Антарктикот од 1959 година, барањата за суверенитет се задржуваат.
Велика Британија и Аргентина одржуваат бази на островите. Аргентинската база „Оркадас“, основана во 1904 година, се наоѓа на островот Лори. Во 11-те згради на аргентинската станица се сместени до 45 луѓе во текот на летото, а во просек 14 во текот на зимата. Британската база за истражување на Антарктикот, истражувачката станица Сигни, се наоѓа на островот Сигни и е основана во 1947 година. Првично работела во текот на целата година, од 1995/6 година, истражувачката станица е отворена само од ноември до април секоја година (лето на јужната хемисфера).
Освен персонал во базите, на островите нема постојани жители.
Народно собрание на Крушевската Република
Народното собрание или Претставичкото тело е највисоката цивилна власт на Крушевската Република, тоа се состоело од 60 делегати, претставници на сите етнички групи и други (верски) конфесионалности од Крушево. Една од најважните одлуки на Собранието е изборот на Привремената влада и нејзините членови. Собранието сите свои одлуки ги донело во духот на Македонската револуционерна организација, создавање на републиканско уредување, учество и еднакво задоволување на сите етнички групи и нивно обединување околу идејата за автономна Македонија.
Јужни Оркниски Острови
Историја
Јужните Оркниски Острови биле откриени во 1821 година од двајца ловци на китови, Американецот Натаниел Браун Палмер и Британецот Џорџ Пауел. Островите првично биле именувани како Пауелова група, а главниот остров бил наречен Остров на Крунистувањето бидејќи била година на крунисувањето на кралот Џорџ IV. Во 1823 година, Џејмс Ведел ги посетил островите, и му го дал на архипелагот денешното име (по Оркинските на северот на Шкотска) и исто така преименувал некои од островите. Јужните Оркниски Острови се наоѓаат на приближно иста географска широчина на југ како што се Оркниските Острови на север (60°С наспроти 59°СИ), иако не е познато дали тоа било фактор зад именувањето на островите. Слично на тоа, Јужните Шетландски Острови, откриени во 1819 година од Вилијам Смит, се приближно иста географска ширина на југ како и Шетландските острови на север (62°С наспроти 60°СИ).
Народно собрание на Крушевската Република
Состав
По ослободувањето на Крушево, на 4 август 1903 година било свикано Собрание на градот. Тоа се состоело од 60 истакнати крушевски граѓани по 20 од секоја народност. Околу припадноста на овие народнсоти нема согласност во историската наука. Дел од историчарите истакнуват дека имало три народности: влашка, албанска и бугарска, односно македоци - егзархисти, а според други населението се делело на 4 народности, иако станува збор за конфесионални зедници. Во тој период населението се состоело од:
Јужни Оркниски Острови
Историја
Последователно, Јужните Оркниски Острови често ги посетувале китоловци, но не било направено темелно истражување до експедицијата на Вилијам Спирс Брус на Шкотска во 1903 година, која презимила на островот Лори. Брус ги истражувал островите, вратил некои од промените на името на Ведел и основал метеоролошка станица, која била продадена на аргентинската влада по неговото заминување во 1904 година. Оваа база, преименувана во Оркадас во 1951 година, сè уште работи и на тој начин е најстарата истражувачка станица постојано со персонал на Антарктикот. Во 1908 година, Обединетото Кралство прогласило суверенитет над различни територии на Антарктикот и Јужна Америка „на југ од 50-тата паралела на јужната географска ширина и лежејќи помеѓу 20-тиот и 80-тиот степен на западната географска должина“, вклучувајќи ги и Јужните Оркниски Острови. Островите потоа биле администрирани како дел од Зависните Фолкландски Острови. Станица за биолошко истражување на островот Сигни била изградена во 1947 година од страна на Британското Антарктичко истражување, и била екипирана во текот на целата година до 1996 година, кога персоналот на станицата бил намален на 8-10 лица кои останале само во текот на летото на јужната хемисфера (секоја година од ноември до април). Во 1962 година, островите станале дел од новоформираната Британска антарктичка територија.
Народно собрание на Крушевската Република
Состав
Од трите доминантни конфесионални (верски) општини било создадено собранието на ослободено Крушево.
Јужни Оркниски Острови
Историја
Аргентинското право на островите датира од 1925 година. Тиа првично било оправдано со аргентинската окупација на базата на островот Лори, а подоцна подведена во пошироко територијално барање.
Народно собрание на Крушевската Република
Говорот на Карев
По говорот на Карев, штабот ја напуштил зградата на собранието само тоа да одлучи за видот на управата и да избере лица за новата извршна власт.
Дневен ред
Најпрво собранието избрало Биро во состав: претседател Теохар Нешков и секретар - Ѓорѓи Чаче. Бирото предложил дневен ред, кој бил прифатен, а тој гласел;
Јужни Оркниски Острови
Географија и клима
-60.58333°N, -45.5°W<templatestyles src="Module:Coordinates/styles.css"> -60.58333°N, -45.5°W
Народно собрание на Крушевската Република
Одлуки
Првата точка била прифатена без дискусии. За втората дочка се воделе дискусии, а за збор се пријавиле: Наум Велјанов, Ѓорѓи Чаче и Никола Баљу. Во дискусијата која се водела, станало збор за монархистичкото и републиканското уредување во пооделни држави, се дале оценки таквите уредувања. По дискусијата, Собранието едногласно одлучило новата упрва да биде републиканска.
Јужни Оркниски Острови
Географија и клима
Архипелагот се состои од четири главни острови. Островот на Крунисувањето е најголемиот, со димензии околу 48 километри во должина; неговата највисока точка е планината Нивеја која се издига на 4153 ft надморска височина. Островот Лори е најисточниот од островите. Другите главни острови се Пауел и Сигни. Помалите острови во групата ги вклучуваат Робертсоновите Острови, Седловите Острови и Островот Акуња. Вкупната површина на архипелагот е околу, од кои околу 90 проценти се глацијализирани.
Народно собрание на Крушевската Република
Одлуки
По третата точка исто така имало дискусија. Михаил Зиси предложил наместо Привремено извршно тело да се назначи една комисија која требало да управува со градот. Наум Велјанов истакнал дека создавањето на комисијата не би била адекватна на потребите, бидејќи власта што треба да биде создадена нема да биде само градска туку и околиска. По завршувањето на дискусијата била донесени следните решенија:
Јужни Оркниски Острови
Географија и клима
Непристапните Острови околу 28 километри на запад се сметаат за дел од Јужните Оркниски Острови.
Народно собрание на Крушевската Република
Одлуки
За членови на Времениот извршен совет биле избрани: Дину Вангел, Николаки Баљу, Ѓорѓи Чаче, Теохар Нешков, Димитар Секулов и Христо Ќурчиев.
Јужни Оркниски Острови
Географија и клима
Климата на Јужните Оркниски Острови е генерално студена, влажна и ветровита. Летата се кратки и студени (од декември до март) кога просечните температури достигнуваат околу 3.5 °C и паѓаат на околу -12.8 °C во јули. Цело време температурен опсег е помеѓу 12 до -44 степени. Морињата околу островите се покриени со мраз од крајот на април до ноември.
Флора и фауна
И покрај суровите услови, островите навистина поддржуваат вегетација и го сочинуваат екорегионот на тундра на Јужните Оркниски Острови. Сите острови лежат во студените мориња под конвергенцијата на Антарктикот. Овие области поддржуваат вегетација на тундра која се состои од мов, лишаи и алги, додека морските птици, пингвините и фоките се хранат во околните води.
Приморската зона на Јужните Оркниски Острови е биолошки или безживотна или многу сиромашна. Амфиподи и планарини постојат под карпите, заедно со разни алги, хитони и некои гастроподи. Со зголемување на длабочината на водата, животот станува поразновиден: морски ѕвезди се појавуваат над 2-3 метри заедно со сунѓери, ежови и асидиуми. На 8-10 метри разновидноста на морски ѕвезди се зголемува заедно со општата биомаса, а под 30 метри има огромни колонии од овие суштества. Два вида пингвини, Chinstrap Pygoscelis antarctica ) и Adelie (Pygoscelis adeliae), се присутни на копното.
Истражувачки станици
Двете нации-баратели одржуваат истражувачки станици на островите.
Дубовска област, Волгоградска област
Дубовска област е област во Волгоградската област, Русија.
1964 во книжевноста
1964 година во книжевноста содржи некои значајни настани.
Неофицијален грб на Турција
Турција нема официјален грб или национален амблем. Неофицијалниот грб на државата кој се користи на документите и на пасошите е полумесечината и ѕвездата од знамето на Турција во овална и округла форма.
Министертвото за надворешни работи користи овален грб со нагоре свртена полумесечина и ѕвезда, сличен на грбот и знамето на Отоманското Царство. Полумесечината и ѕвездата се во златна боја.
Ѓорѓи Бојаџиев
Ѓорѓи Бојаџиев — македонски воен генерал, седми началник на Генералштабот на Армијата на Република Македонија од 2004 до 2005 година.
Животопис
Ѓорѓи Бојаџиев е роден на година во струмичкото село Ново Село. Во 1973 година ја завршил Воената академија на Копнената војска на ЈНА.
Воената кариера во Југословенската народна армија ја започнал во 1973 година во Штип како командир на вод со офицерски чин потпоручник. Следната година бил унапреден во чин поручник. Во 1974 година се оженил со сопругата Софија, а следната година им се родил првиот син Илија.
Во 1975 година бил преместен во Делчево и бил назначен за помошник на командант за морално-политичко воспитување. Во 1977 година бил унапреден во чин капетан. Во 1978 година бил назначен за заменик командант на баталјон и бил одликуван со Медал за воени заслуги. Во 1979 година му се родил вториот син Александар. Во 1980 година бил унапреден во чин капетан 1. класа. Од 1981 до 1984 година бил командант на баталјон.
Во 1984 година повторно бил сместен во Штип, каде што бил назначен за помошник на началник на штаб за пополна и персонални работи, а следната година бил назначен за помошник на началник на штаб за оперативно-наставни работи. Во 1985 година бил одликуван со Орден за воени заслуги со сребрени мечеви. Во 1986 година бил унапреден во чин мајор. Од 1989 до 1990 година бил началник на штаб на дивизија. Од 1990 до 1991 година бил помошник на началник на штаб за разузнавачки работи, а од 1991 година повторно за пополна и персонални работи. Во 1991 година бил унапреден во чин потполковник.
Во 1992 година, по осамостојувањето на Република Македонија, се формира Армијата на Република Македонија, со која истата година Република Македонија станува воено самостојна. Бојаџиев, како и други припадници на Југословенската народна армија кои потекнувале од Република Македонија, воената кариера ја продолжил во Армијата на Република Македонија.
Од 1992 до 1995 година Бојаџиев бил командант на моторизирана бригада во Струмица. Во 1995 година завршил командно-штабна академија. Од 1995 до 1997 година бил командант на дивизија во Кочани. Во 1997 година бил преместен во Скопје, бил унапреден во чин полковник и бил назначен за началник на одделение за обука на старешини и школување на кадри. Во 2001 година завршил школо за национална одбрана во Франција. Истата година бил назначен за началник на управата за операции, готовност и обука при Генералштабот на Армијата. Во 2002 година бил унапреден во чин бригаден генерал. Од 2002 до 2003 година бил командант на граничната бригада. Од 2003 година бил помошник на началникот на Генералштабот на АРМ за планирање и началник на Г-3 во Генералштабот на АРМ.
Во 2004 година бил унапреден во чин генерал-мајор. На 12 март 2004 година генерал-мајор Ѓорѓи Бојаџиев бил назначен за началник на Генералштабот на Армијата на Република Македонија, наследувајќи го генералот Методи Стамболиски. Бојаџиев бил седмиот началник на Генералштабот на Армијата на Република Македонија. Оваа должност ја извршувал до 6 јули 2005 година, кога бил наследен од генерал-потполковник Мирослав Стојановски. Истата година се пензионирал.
Космос-2336
Космос-2336 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, Русија на 20 декември 1996 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
РК Пролет
РК Пролет 62 — ракометен клуб од Скопје, Македонија. Клубот моментално се натпреварува во Супер лигата. Своите натпревари како домаќин, клубот ги игра во Училишната сала Македонско Сонце.
Основање и почетоци
Ракометниот клуб Пролет бил создаден од страна на младинците Душко Јордановски – Чиче, Станимир Младеновиќ – Чвор, Јани Валчинов – Бапка, потоа Ѓорѓи Коробар – Чиче, Перо Георгиевски, Мице Јордановски, Ристо Перчинов, Гоце Стефановски, Киро Симоновски, Вангел Коловски и други. Првите дресови биле во црна и во сина-бела боја, натпреварите биле играни на набрзина изграденото игралиште (црвеница) во дворот на „11 Октомври“. Првите дресови ги обезбедил Ѓорѓи Коробар – Чиче, а првиот амблем на клубот бил дело на голманот Владимир Костовски – Коска.
На почетокот РК Пролет се финансирал од доброволни прилози во населбата и во градот. Воочувајќи ја ситуацијата во која се наоѓа клубот во првата натпреварувачка сезона, градскиот ракометен сојуз на предлог на Драгослав Лазиќ го ослободил од плаќање на судиски такси. Првата натпреварувачка сезона во 1962 година РК Пролет ја минал во скопската зона, каде во турнирски систем не успеал да обезбеди влез во Републичката лига, губејќи од Работнички. Желбата да се биде дел од републичката лига била исполнета во сезоната 1964/65, во која Пролет го освоил првото место со гол-разлика 94-56, на огромна радост на навивачите во оваа скопска населба. Младоста и неискуството било причина овој клуб што испаднал од републичката лига и се преселил во Источната зона, каде во сезоната 1967/68 Пролет го освоил првото место и повторно се вратил во републичкото натпреварување.
1970-ти и 1980-ти
Во сезоната 1969/70 тимот на Пролет го освоил одличното трето место во Републичката лига, зад Пелагонија од Битола и Партизан од Гевгелија. Дресот на РК Пролет во таа сезона го носеле: Јовановски, Трајковски, Кокалаков, Василевски, Г. и М. Ивановски, Кизов, Атанасовски, Трпчевски, Пејчиновиќ, Костовски, Миљовски, Темелковски, Томовски, Чаволи, Јордановски и Поповски.
Од оваа сезона започнал напредокот на РК Пролет, за кој значајна улога има прославениот ракометар Славе Атанасовски – Чаве, со чие преземање работите тргнале во позитивна насока за клубот. РК Пролет со Атанасовски во тимот го освоил третото место со 31 бод, што значело и влез во Втората сојузна лига. Покрај Чаве, клучна улога во тимот одиграле и Душко Јордановски – Чиче, Ристо Трпчевски – Буцо и Љуан Чаволи – Лули, а подоцна на РК Пролет му се приклучиле и млади и талентирани ракометари како Драги Здравковски – Ангор, Стефанчо Коруновски – Стеванка, Предраг Атанасовски – Перо-зуб и Слободан Торомановски – Бобико. Во првата второлигашка сезона РК Пролет го освоил петтото место, зад Партизан од Белград, Железничар од Ниш, Пик Апатин од Апатин и Потисје од Ада. Во 1972 година, клубот за првпат настапил во Ракометниот Куп на СФРЈ за територија на Македонија, каде успеал да го совлада Тиквеш со 15-13. Потоа Пролет на сојузно ниво играл против Динамо од Панчево, губејќи на гостувањето во Србија со 24-19.
Во овој период дресот на РК Пролет со голем успех го носел Илија Темелковски, играчот кој одбил неколку понуди од клубови ширум Југославија и останал дел од тимот сè додека клубот имал амбиции да се бори за влез во елитата односно Првата сојузна лига. Откако шансите за влез се намалиле, Темелковски се преселил во редовите на Железничар од Ниш.
Сезоната 1973/74 екипата ја завршила на четвртото место, а оваа сезона била последна во играчката кариера на Душко Јордановски – Чиче, кој бил дел од клубот од самото формирање, а подоцна ја имал и улогата на претседател. Во наредната сезона, Пролет водел жестока борба за влез во елитата, но успеал да стигне само до третото место, зад Вардар и Борац од Урошевац. На чело на РК Пролет и оваа сезона бил професорот Душко Филиповски со својот помошник (истовремено и играч) Ристо Трпчевски – Буцо.
За одбележување била и големата победа во финалето од југословенскиот куп за територијата на Македонија во 1975 година, во кое пред преполните трибини на теренот на РК Југ во населбата Мичурин бил совладан Вардар. 1977 година си заминале дел од клучните играчи како Темелковски, Коруновски, Киразиев. На нивно место дошле нови млади ракометари како Огњановски, Тотиќ, Миркуловски и Ѓоргов. Таа екипа го освоила осмото место во својата прва заедничка сезона и стигнала и до финалето од југословенскиот куп за територијата на Македонија, но таму загубиле од Работнички.
Од 1976 па сè до сезоната 1983/84 екипата ја водел (воедно бил и играч, освен последните две сезони) Драги Здравковски – Ангор. Потоа тој заминал во Грција и станал прв македонски стратег што тренирал ракометна екипа во странство.
1990-ти
По осамостојувањето на Македонија, или поточно за сезоната 1992/93 како прва сезона надвор од југословенскиот натпреварувачки систем, Пролет се преселил во понизок ранг на натпреварување бидејќи не обезбедил пласман меѓу првите четири екипи во Републичката лига од претходната сезона. Потоа, клубот успеал да се унапреди од Првата лига во Супер лигата.
21. век
РК Пролет има три учества во европските купови, во Челенџ Купот во 2009 и во 2012 година, како и во ЕХФ Купот во 2018 година.
Венче Грујоски
Венче Стојков Грујоски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Городишченска област, Вологоградска област
Городишченска област е област во Волгоградската област, Русија.
Синтеза
Зборот синтеза (латински: synthesis- спојува) има најразлични значења.
Камишинска област
Камишинска област е област во Волгоградската област, Русија.
Студентот од Прага (филм од 1926)
Студентот од Прага (германски: Der Student von Prag) - германски филм од 1926 година, во режија на Хенрик Гален, кој е автор и на сценариото, заедно со Ханс Хајнц Еверс. Главните улоги ги толкуваат: Конрад Вајт, Вернер Краус, Елиза Ла Порта, Агнес Естерхази, Фриц Алберти и Фердинанд фон Алтен.
Синопсис
Дејствието на филмот се случува во 1820 година. Балдуин (го игра Вајд), студент на универзитетот во Прага, присуствува на една студентска забава каде го среќава таинствениот човек Скапинели (го игра Краус) кој му нуди голем износ пари по „многу ниска камата“, но Балдуин го одбива. Но, подоцна, крај морето, Балдуин пак го среќава Скапинели кој набљудува група луѓе кои се подготвуваат за лов. Меѓу нив е и девојката Маргит (ја игра Естерхази), а со примена на натприродни способности, Скапинели предизвикува таа да се упати кон меаната во која се наоѓа Балдуин. Притоа, Маргит паѓа од коњот, но Балдуин ја спасува и таа му подарува крст. По некое време, Балдуин ја посетува Маргит и таму се засрамува поради тоа што е многу сиромашен, особено во споредба со нејзиниот свршеник, баронот од Валдис (го игра фон Алтен). Истата вечер, Скапинели го посетува Балдуин и пак му нуди многу пари, а откако Балдуин го потпишува договорот, Скапинели му го зема одразот во огледалото. Оттогаш, Балдуин живее раскошен живот и станува близок со Маргит. Со посредство на Скапинели, сиромашната девојка Лидушка (ја игра Ла Порта), која е вљубена во Балдуин, наоѓа писмо од Маргит до Балдуин и му го дава на нејзиниот свршеник. Тој го предизвикува Балдуин на двобој, но таткото на Маргит (го игра Алберти) дознава дека Балдуин е најдобриот мечувалец во Прага и го моли да не го повредi баронот. Балдуин му дава збор, но на двобојот се појавува неговиот одраз во огледалото, кој го убива баронот. Тогаш, студентите дознаваат дека Балдуин го прекршил дадениот збор и одбиваат да се дружат со него. Потоа, Балдуин повеќепати се соочува со својот одраз кој му предизвикува ужас. Затоа, тој решава да го убие својот одраз и пука во огледалото, но тогаш сфаќа дека се погодил себеси. Филмот завршува со приказ на гробот на Балдуин на кој пишува: „Овде лежи Балдуин. Тој се бореше со ѓаволот и изгуби.“
Надворешни врски
YouTube, El Estudiante de Praga (1926) Der student von Prag
Јастребите и врапчињата (филм)
Јастребите и врапчињата (италијански: Uccellacci e uccellini) - италијански филм од 1966 година, во режија на Пјер Паоло Пазолини, кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Тото и Нинето Даволи.
Синопсис
Тото (го игра Тото) и неговиот син Нинето (го игра Даволи) патуваат наоколу и на патот среќаваат гавран кој зборува. Тогаш, гавранот им ја раскажува приказната за калуѓерите Чилио (го игра Тото) и Нинето (го игра Даволи), следбеници на св. Франциско од Асиси. Според советот на својот учител, Чилио го учи јазикот на птиците и се обидува да ги убеди јастребите и врапците да го следат божјиот пат, но птиците не сакаат да го послушаат. Во продолжение, Тото посетува една сиромашна жена која им должи пари, но потоа и тој е предмет на гневот на еден богат човек кој од него бара да му го врати долгот. Одејќи по патот, тие среќаваат млада проститутка при што прво Тото, а потоа и Нинето имаат сексуални односи со неа. Филмот завршува така што Тото го убива и го јаде гавранот.
Ла Либертад (регион)
Ла Либертад (La Libertad, „Слобода“) — регион во северозападно Перу. Порано, регионот бил познат како департман Ла Либертад. Регионот се граничи со Ламбајеке, Кахамарка и Амазон на север, со Сан Мартин на исток, со Анкаш и Уануко на југ, а на запад излегува на Тихиот Океан. Главен град на регионот е Трухиљо, кој е трет најголем град во Перу. Ла Либертад е единствен регион во Перу кој се протега на трите географски региони на државата: брегот, висорамнините и планините.
Празосин
Празосин е симпатолитик кој се употребува во третманот на висок крвен притисок, анксиозност. Вазодилататорното дејство на празосинот се должи на блокирање на постсинаптичките α1-адренорецептори. Овие рецептори се присутни во васкуларната мазна мускулатура, каде што се одговорни за вазоконстриктивното дејство на норадреналинот.
Замок Сконелахолм
Замокот Сконелахолм (Skånelaholms slott) е замок во општина Сигтуна, округот Стокхолм, Шведска.
Историја
Сконелахолм се наоѓа во многу стар културен пејзаж и можеби бил кралски имот за време на раниот среден век. Имотот се споменува за прв пат во пишаните извори во 1276 година, кога кралот Магнус III го продал на опатијата Ско, манастир на местото на денешниот замок Скоклостер. Тој останал во сопственост на опатијата до реформацијата, кога била конфискувана од кралот Густав Васа. Оттогаш, долго време бил имот на круната.
Џенингс е роден во Ирска, но се населил во Шведска и направил големо богатство како трговец во Стокхолм. Бил член на шведското благородништво во 1742 година и го направил замокот Сконелахолм седиште на неговото семејство. Во семејството останал до 1918 година. Последниот приватен сопственик на имотот бил Херберт и Инг-Мари Ретиг, кои го донирале замокот на Кралската шведска академија за книжевност, историја и антиквитети со цел да се зачува. Денес, академијата го поседува и управува имотот.
Архитектура
Замокот веројатно бил изграден во 1639-1643 година и е во германско-холандски стил од доцната ренесанса. Изграден е од тули, но за време на реновирањето во 1890-тите фасадата била покриена со штуко и зградата ја добила својата сегашна украсена декорација, како и нејзината денешна боја. Лежи на полуостров во малото езеро, езерото Фисинген, и е опкружено со парк. Паркот веројатно бил поставен во 18 век и преобразен во англиска пејсажна градина во текот на 19 век. Главната зграда е опколена со четири ниски крила, изградени во средината на 18 век.
Замокот содржи многу зачувани историски ентериери. Првиот кат бил главниот претставителен кат и ја содржи трпезаријата, соба со одлики од 17 век и дневна соба во рококо стил со слики во стилот на Франсоа Буше, веројатно насликани од Гијом Таравал. Вториот кат ја содржи големата библиотека и уште една дневна соба наречена „сина дневна соба“. Содржи мебел во стилот на империја, веројатно направен во Венеција.
Адријана Лима
Адријана Франческа Лима (Adriana Francesca Lima) — светски познат фотомодел од Бразил. Таа е заштитно лице на компанијата за шминки „Maybeline“ од Њујорк и компанијата за долна облека „Victoria's secret“.
Животопис
Адријана Лима е родена на година во Салвадор, во провинцијата Баија во Бразил. Таа е единствена ќерка на Нелсон Торес и Марија Грасе Лима. Во едно интервју за „Fashion TV“ има изјавено дека има африкански, индиски и швајцарски корени, но во нејзината „Maybeline“ биографија стои дека нејзините корени се француски, португалски, американски и карибски. Кога имала само шест месеци нејзиниот татко ги напуштил неа и нејзината мајка. Долго била дистанцирана од нејзиниот татко, но подоцна се зближила со него затоа што премногу и недостигал.
Кариерата во модната индустрија
Во 2001 година се појави кратко во BMW филмот “The Follow” заедно со глумците Мики Рурк, Клајв Овен и Форест Виаткер. Почна интензивно да ја гради својата кариера потпи-шувајќи договори со козметичката куќа “Maybeline” и модни-те марки “bebe”, “Mossimo”, “BCBG” и појавувајќи се на насловните страници на угледните магазини како “Harper’s Bazaar”, “ELLE”, “Vogue”, “GQ”. Бројот на магазинот “GQ” кој излезе во април 2006, а на чија насловна страна се наоѓаше Адријана Лима, беше најпродаваниот број на списание за таа година. Исто така, во 2005 се сликаше за познатиот “Pirelli” календар, а во Италија почна да рекламира мобилни телефони на компанијата “Telecom Italia Mobile”, каде што ја нарекоа Кетрин Зита-Џонс на Италија.
Исто така е заштитно лице на козметичкиот гигант “Maybeline” од Њујорк. Во 2007 година таа е четвртата најплатена манекенка во светот по Кејт Мос, Хајди Клум и Жизел Бундхен, а се вбројува и во најубавите жени на светот. Адријана учествува и во хуманитарната акција “Caminos da Luz”(Патот на светлината) во нејзиниот роден град, каде што потпомага во изградбата на куќи за сиромашните и купува облека за сиромашните деца.