cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Окупација на Јапонија
Сојузничката окупација на Јапонија на крајот на Втората светска војна го предводел генералот Даглас МекАртур, Врховниот командант на сојузничките сили, со поддршка од Британскиот Комонвелт. За разлика од окупацијата на Германија, на Советскиот Сојуз му било дозволено мало или никакво влијание врз Јапонија. Ова странско присуство означува единствено време во историјата на Јапонија кога територијата била окупирано од странска сила. На инсистирање на МекАртур, царот Хирохито останал на царскиот престол. Воениот кабинет бил заменет со кабинет прифатлив за Сојузниците и посветен на спроведување на условите од Декларацијата во Потсдам, кој, меѓу другото, повикува земјата да стане парламентарна демократија. Под водство на МекАртур, јапонската влада вовела поволни социјални реформи и спровела економски реформи. Јапонскиот устав бил сеопфатно ревидиран и теоретски огромните сили на царот, кои со многу векови биле ограничени со конвенциите што се развивале со текот на времето, станале строго ограничени со закон. Окупацијата завршила со Мировниот договор во Сан Франциско, потпишан на 8 септември 1951 година, а стапил на сила од 28 април 1952 година, по што суверенитетот на Јапонија - со исклучок, до 1972 година, на островите Рјукију - бил целосно обновен.
Ричмонд Боаки
Џенова/ Сасуоло
За сениорите на Џенова, Боаки дебитирал на 3 април 2010 година и веднаш на дебито постигнува гол. Тој одиграл 7 натпревари за Џенова во таа сезона. Следната сезона, Боаки оди на зајакнување во тогашниот италијански клуб Сасуоло. На позајмицата во Сасуол, Боаки сјае и го покажува својот раскошен талент.
Овој талент го забележал и Алекс Фергусон и покажал завиден интерес за да го доведе Боаки меѓу „црвените ѓаволи“. Сепак, Јувентус беше побрз и Старата дама откупила половина од договорот од Џенова. Поради тешката конкуренција во Торино, Јувентус го остави на нова позајмица во Сасуол, каде Боаки бил ударна игла во зелено-црните од Реџо Емилија на пат кон историска поставеност во Серија А. Во тие две години поминати во Сасуол на 68 натпревари, Боаки постигнал 23 голови и забележал 8 асистенции.
Аталанта / Рода
Во летото 2014 година, Боачи се враќа во Италија, каде Аталанта целосно го презема својот договор и ја купува половината од Џенова за 1,3 милиони евра, а од Јувентус за 1,6 милиони евра. Тој се појавил 22 пати за Аталанта во таа сезона и постигнал 5 голови. Следната сезона, Боачи бил испратен на нов заем, во холандскиот Род. Колку добро што се снашол во Пример лигата, толку лошо се снашол во холандската Ередевизија. Тој не постигнал гол на 10 настапи и забележа само една асистенција за една полусезона.
Латина
Во јануари 2016 година, Аталанта го испраќа на нов заем во второлигашката Латина. За Латина тој постигнал 1 гол и игра на 17 натпревари, започнувајќи 8 натпревари од стартот. Во летото 2016 година, Латина го купила неговиот договор и тој станал официјален член на овој клуб. За време на есенскиот дел од сезоната 2016/17 година тој излегува 16 пати на теренот и за 863 минути постигнал 3 гола и забележува една асистенција.
Црвената ѕвезда
На крајот на јануари 2017 година, Боачи дошол на едногодишен заем во Црвена звезда. Тој своето деби го направил во првиот натпревар од пролетната сезона против Нови Пазар, а во следното коло, во неговиот втор натпревар за „црвено-белите“, постигна два гола за нивна победа од 3:0 над Бака. Во текот на пролетниот дел од сезоната 2016/17 година тој постигнал 12 гола на 16 натпревари во лигата, а исто така има постигнато 12 голови на 4 настапи во Купот. Во јуни 2017 година, Латина прогласила банкрот, со што Боачи бил слободен играч. Боаки на 27 јуни 2017 година потпишал тригодишен договор со Црвена звезда.
Во есенскиот дел од сезоната 2017/18 година Боаки продолжи со одличните натпревари. Тој постигнал дури 15 голови, на 14 шампионски натпревари, додека на 14 европски меча постигнал 8 голови. Со головите ги турнал „црвено-белите“ во групната фаза од Лигата на Европа, а подоцна и во шеснаесет финалето од натпреварувањето. Тој станал најдобриот странски стрелец во историјата на ФК Црвена ѕвезда. Поради повреда, тој не играл во двомечот од шеснаесет финалето во Лигата на Европа против ЦСКА Москва. Вкупно, тој постигна 39 голови на 48 натпревари во сите натпреварувања за Ѕвезда. На крајот на февруари 2018 година, ќе се пресели во кинескиот Тангсу. Одиграл 15 шампионски натпревари за Тангсу во кои постигнал три гола пред да се врати во Црвена ѕвезда на 31 август 2018 година.
Фритјоф Капра
Капра е автор на неколку книги, меѓу кои „Тао на физиката“ (1975), „Пресвртната точка“ (1982), „Невообичаена мудрост“ (1988), „Мрежата на животот“ (1996 година) и „Скриени врски“ (2002) и соавтор на Системскиот поглед на животот (2014).
Живот и дела
Роден во Виена, Австрија, Капра студирал на Виенскиот универзитет, каде што докторирал по теоретска физика во 1966 година. Спровел истражувања за чистична физика и теорија на системи на Универзитетот во Париз (1966-1968), Универзитетот во Калифорнија, Санта Круз (1968-1970), Центарот за линеарни акцелератори на Стенфорд (1970), Империалниот колеџ во Лондон (1971-1974) и Лабораторијата Лоренс Беркли (1975–1988). Додека бил во Беркли, тој бил член на Групата Фундаментал Физикс, основана во мај 1975 година од Елизабет Раушер и Џорџ Вајсман, кои се состануваа неделно за да разговараат за филозофијата и квантната физика. Тој исто така предаваше на УЗ Санта Круз, УК Беркли и Државниот универзитет во Сан Франциско.
Тој има напишано популарни книги за импликациите на науката, особено „Тао на физиката“, со поднаслов „Истражување на паралелите помеѓу модерната физика и источниот мистицизам“. Тао на физиката тврди дека и физиката и метафизиката водат до истото знаење. По турнејата во Германија во раните 1980-ти, Капра заедно со авторката Шарлин Спретнак во 1984 година ја напишале „Зелената политика“.
Тој течно зборува германски, англиски, француски и италијански јазик.
Капра придонел за сценариото на филмот Mindwalk од 1990 година, со Лив Улман, Сем Вотерстон и Џон Херд во главните улоги. Филмот е лабаво базиран на неговата книга „Пресвртница“.
Во 1991 година Капра беше соавтор на Припадност кон вселената со Дејвид Штајндл-Раст, бенедиктински монах. Користејќи ја „Структурата на научните револуции“ на Томас Кун како инспирација, книгата ги истражува паралелите помеѓу новата парадигма во науката и религијата; авторите тврдат дека, заедно, овие нови парадигми нудат извонредно компатибилни погледи за универзумот.
Капра смета дека западната култура треба да ја напушти конвенционалната линеарна мисла и механиистичките погледи на Декарт. Критикувајќи го редукционистичкиот Декартов став дека сè може да се проучува во делови за да се разбере целината, тој промовира холистички пристап. Во The Web of Life, Капра се фокусира на системски информации генерирани од односите меѓу сите делови како значаен дополнителен фактор во разбирањето на карактерот на целината, нагласувајќи ја структурата на сите системи слична на мрежа и меѓусебната поврзаност на сите делови.
Тој е основачки директор на Центарот за екописменост лоциран во Беркли, Калифорнија, кој промовира екологија и системско размислување во основното и средното образование.
Капра е член на Меѓународниот совет на Повелбата на Земјата.
Радиус (појаснување)
Радиус може да се однесува на:
Бесник Емини
Животопис
Бесник Емини е роден на 15 октомври 1977 година во Скопје. Основно и средно образование завршува во својот роден град. Во 2000 година дипломира на Воената академија „Генерал Михаило Апостолски“ во Скопје со втората генерација питомци на академијата и ја започнува својата служба во Армијата на Република Македонија (АРМ) во 1.пешадиски баталјон на 15.пешадиска бригада во Тетово. Подоцна е дел од специјалните сили на Армијата односно Полкот за специјални операции (пСО). Учествува во мисијата „Iraqi Freedom“, за што е одликуван со Пофален медал на Армијата на САД. Во 2014 година ја завршува Школата за национална одбрана во Рим, Италија. Во 2017 година магистрира на Институтот за безбедност и одбрана во Скопје. До 2018 година е заменик командант на пСО. Од 2018 до 2019 година е заменик командант на 1.механизирана пешадиска бригада (1.мпбр), најголемата единица на Армијата. Од февруари до јули 2019 година е началник на штаб во Здружената оперативна команда (ЗОК). Од 2019 до 2021 година е командант на 1.мпбр, во меѓувреме преименувана во 1.пешадиска бригада (1.пбр). Во 2020 година е унапреден во генералскиот чин бригаден генерал. Од 2021 година е командант на Командата за операции (КО).
Кочан (Драмско)
Кочан (Кочен или Кончен; Κοντσάν, Концан) — поранешно во Драмско, Егејска Македонија, на територијата на денешната општина Просечен на Драмскиот округ во Источна Македонија и Тракија, Грција. Сè до неговото реселување, било населено со Македонци-муслимани.
Географија
Селото се наоѓало во јужните падини на планината Боздаг (Мраморица), 2 км над селото Боболец, северозапдно од Драма.
Историја
Кочан за првпат се среќава во записник на соколарите од 1477 г. со 21 муслимански соколарски семејства, од кои 7 имале под едно рало земја, 1 бенак (со половина рало или помалку) и 13 неженети.
По припојувањето на селото кон Грција, во 1913 г. селото е заведено како напуштено, но на пописот од 1920 г. Кочан имал 173 жители. Во 1923 г. жителите на селото, како муслимани, се иселени во Турција по сила на Лозанскиот договор. Познато е дека се населиле околу градот Узунќопру некаде меѓу 1923 и 1934 г. Селото потоа не било обновено.
Le nozze во вила
Le nozze in villa (Свадбата во вилата)  била оперски биф во два чина од Гаетано Доницети, кој датира од почетокот на неговата кариера. Завршена во 1819 година, таа беше премиерно прикажана во Театро Векио во Мантуа некаде за време на сезоната на карневалот од 1820-1821 година; точниот датум е неизвесен. Либретото на Бартоломео Мерели е засновано на драмата  од Август фон Коцебуе. Операта беше неуспешна на својата премиера и оттогаш исчезна од изведбата; освен за настап во Џенова во пролетта 1822 година како I provinciali, ossia Le nozze in villa, не се познати дополнителни монтирање. Партитурата на автограмот на Доницети исчезнала, но нецелосна копија од делото, на која недостасувал квинтет од Акт II, постоел во библиотеката на Конзерваториумот во Париз.
Ноќ во вилата
Le nozze in villa (Свадбата во вилата)  била оперски биф во два чина од Гаетано Доницети, кој датира од почетокот на неговата кариера. Завршена била во 1819 година, а била премиерно прикажана во Театро Векио во Мантуа некаде за време на сезоната на карневалот од 1820-1821 година; точниот датум бил неизвесен. Либретото на Бартоломео Мерели било засновано на драмата  од Август фон Коцебуе. Операта била неуспешна на својата премиера и оттогаш исчезнала од изведбата; освен за настап во Џенова во пролетта 1822 година како I provinciali, ossia Le nozze in villa, не биле познати дополнителни поставувања. Партитурата на автограмот на Доницети исчезнала, но нецелосна копија од делото, на која недостасувал квинтетот од Акт II, постоел во библиотеката на Конзерваториумот во Париз.
Мерели, во својот Cenni biografici, ја обвинил неуспешноста на работата и покрај „многуте успешни бројки“, за „каприците и лошата волја на неколку од пејачите, особено примадоната“. Фани Екерлин ја отпеала главната улога во премиерата.
Ликови
Сабина била вљубена во Клаудио, но ѝ се додворувал Трифољо, кому нејзиниот татко, Дон Петронио ѝ ветил брак. Таа со себе носела портрет на Клаудио како љубовен знак, но го пренесувала како на кралот; следствено, по неговото појавување во селото, нејзиниот љубовник се третирал како да бил од кралско семејство. По вообичаените недоразбирања, Трифољо се повлекувал од кавгата кога открил дека Сабина немала мираз. Како резултат на тоа, Клаудио го добил денот, бидејќи бил богат земјопоседник и затоа се согласувал да се откаже од миразот.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Варош (Воден)
Варош (Βαρόσι, Вароси) — традиционално старо маало на градот Воден, Егејска Македонија.
На север се граничи со Паркот на водопадите и градскиот стадион, на југ со улицата „Архијереј Пантелејмон“, на запад со улицата „Капетан Гарофис“, а на исток со крајот на висорамнината на градот.
Маалото се развило во христијанска македонска населба османлиско време на местото на стариот средновековен Горен Град. Варош е единствената дел на градот со зачувана староградска архитектура, дело на месните мајстори и типични претставници на градителството од минатите векови од големо културно-историско значење. Има и градби од византиско и османлиско време. Меѓу познаменитите градби во маалото се Јусмевата, Чамевата и Валасовата куќа, како и неколку цркви.
Во 1966 г. Горниот Град е прогласен за споменик на културата а во 1983 г. овој статус го добил и целиот Варош.
Una follia
Уна фолија била фарса во еден чин на композиторот Гаетано Доницети. Делото било премиерно прикажано на 15 декември 1818 година во Театро Сан Лука во Венеција. Операта го користела истото либрето на италијански јазик од Бартоломео Мерели по Дер Граф фон Бургунд на Август фон Коцебуе што Доницети го користил за неговиот Енрико ди Боргоња еден месец порано, но со различна музика. Имал една изведба и „никогаш повеќе не била изведена, а нејзината партитура никогаш не била пронајдена“.
Наводи
<references group="" responsive="1"> Цитирани извори
Други извори
Пол Кингснорт
Пол Кингснорт (роден во 1972 година) е англиски писател кој живее во западниот дел на Ирска. Тој е поранешен заменик-уредник на The Ecologist и ко-основач на проектот Dark Mountain.
Во неговите нефитивни дела Кингснорт често се занимава со макро теми како што се екологијата, глобализацијата и предизвиците што му се поставуваат на човештвото од трендовите на ниво на цивилизација. Неговата фикција, особено трилогијата Бакмастер, има тенденција да биде митолошка и повеќеслојна.
Животопис
Кингснорт го поминал своето детство во јужна Англија со двајца помлади браќа (едниот продолжил да работи со Пријателите на Земјата, другиот за Ситибанк). Неговиот татко бил страстен Тачерит, бизнисмен и машински инженер. Кингснорт го опишува потеклото на неговиот татко како „дел од работничката класа“ и вели дека неговиот татко го потикнал Кингснорт да оди на универзитет. Тој беше првиот во неговото семејство што го стори тоа.
Кингснорт се школувал во Кралската граматичка школа Хај Вајкомб и Колеџот Сент Ана, Оксфорд, каде што студирал модерна историја. Во овој период тој се вклучил во протестната група на патот Донгас на места како Твифорд Даун, Солсбери Хил и протестот на патот за поврзување М11 во источен Лондон. Откако се врзал за мост заедно со педесет други, Кингснорт бил уапсен, настан што ја зацврстил важноста на протестот во неговиот живот.
Во Оксфорд, Кингснорт го уредуваше најдолготрајниот студентски весник на Универзитетот, Шервел. Со оваа позадина, тој започна да работи за The Independent во 1994 година. Но, тој ја сметаше оваа работа за несериозна и неинспиративна, па по помалку од една година Кингснорт замина за да се приклучи на еколошката кампања EarthAction. Тој последователно работеше како уредник за openDemocracy, како уредник на публикации на Гринпис и, помеѓу 1999 и 2001 година, како заменик уредник на The Ecologist. Тој беше прогласен за еден од „десетте најдобри предизвикувачи на проблеми“ во Британија од страна на списанието New Statesman во 2001 година. Во 2020 година, тој беше наречен „најдобриот жив англиски писател“ од Арис Русинос.
Во јануари 2021 година се крштевал во Романската православна црква во романскиот манастир во Шанонбриџ, Ирска. Тој напишал за неговото духовно патување и преобраќањето во христијанството во есејот од јуни 2021 година во Првите нешта.
Проектот Темна планина
Кингснорт објавил дека се повлекува од новинарството кон крајот на 2007 година во блог пост. Во 2009 година, со писателот и социјален активист Дагалд Хајн, Кингснорт го основаше проектот Dark Mountain, „мрежа на писатели, уметници и мислители кои престанаа да веруваат во приказните што самата нашата цивилизација ги кажува“. Од 2009 година таа одржува серија летни фестивали и помали настани, произведува двегодишни антологии на „нецивилизирано“ пишување и уметност и изгради меѓународна колекција на писатели и уметници кои имаат за цел „да им понудат предизвик на темелите на нашата цивилизација". Еден фестивал на нецивилизација опишан од Њујорк Тајмс во 2014 година вклучуваше сесии за современо пишување на природата, панел на кој се опишуваат критиките за психијатриската нега, читање на Кингснорт од неговата книга „Будење“ и полноќен ритуал. Ритуалот вклучуваше палење на плетен лик на дрво. Тој беше еден од директорите на Проектот се до отказот во 2017 година.
Литературна дејност
По патувањето низ Мексико, Западна Папуа, Џенова во Италија и Бразил, Кингснорт ја напишал својата прва книга во 2003 година, Едно не, многу да. Книгата истражува како глобализацијата одиграла улога во уништувањето на историските култури ширум светот. Книгата не беше успешна при првичното печатење, делумно затоа што излезе во првата недела од војната во Ирак. Објавена е на 6 јазици во 13 земји.
Втората книга на Кингснорт, Реална Англија, беше објавена од Portobello Books во 2008 година. Во оваа книга, тој размислуваше за тоа како истите тие сили на глобализација влијаеле на Англија, неговата сопствена земја, при хомогенизацијата на културата. Ова беше првата успешна книга на Кингснорт, што резултираше со прегледи од сите главни весници и цитати во говорите и на Дејвид Камерон и на надбискупот од Кентербери. При пишувањето на книгата тој патувал со месеци за да ги интервјуира Англичаните кои работат во традиционални институции, вклучувајќи пабови, продавници и фарми. Истражувачкиот процес го остави Кингснорт амбивалентен откако се соочи со силите на развојот, приватизацијата и конгломерацијата.
Тој пишувал за Гардијан, Индипендент, Дејли Телеграф, Дејли Експрес, , New Statesman, London Review of Books, Granta, The Ecologist, New Internationalist, The Big Issue, Adbusters, BBC Radio 4, BBC Radio 2, BBC Four, ITV и Resonance FM.
Неговата прва збирка поезија, Кидланд и други песни, беше објавена од Салмон во 2011 година. Во 2012 година ја освои наградата Венлок за „Планината Водадаху“. Неговата втора збирка, Songs From The Blue River, беше објавена од Salmon во 2018 година.
Неговиот прв роман, Будењето, објавен преку групно финансирање од Unbound во април 2014 година, беше номиниран за наградата Мен Букер и наградата Фолио, за наградата Голдсмит и ја освоил наградата Гордон Бурн. Филмските права на романот беа продадени на конзорциум предводен од актерот Марк Рајленс и поранешниот претседател на HBO Films Колин Календер.
Вториот роман на Кингснорт, Ѕвер, беше објавен во 2016 година од Фабер и Фабер и беше номиниран за наградата Енкор за најдобар втор роман во 2017 година. Неговиот трет роман, Александрија, беше објавен од Фабер во 2021 година, завршувајќи една лабава тематска трилогија, почнувајќи со Будењето, која беше крстена Трилогија Бакмастер. Објавувајќи го договорот, уредничкиот директор на Фабер, Ли Бракстон, изјавил: „Го поздравуваме фаберскиот писател кој припаѓа на традицијата на минатите великани како Вилијам Голдинг, Роберт Грејвс, Дејвид Пис и Тед Хјуз. Неговиот сензибилитет удобно седи со нивниот и неговото книжевно достигнување може да постане рамноправно со нивното. Тој е толку добар“.
Во 2022 година, Кингснорт самостојно ја објави The Vaccine Moment, збирка на негови есеи кои ја критикуваат реакцијата на СОВИД-19.
Катедрала
Катедрала е црква која содржи на епископ, служејќи така како централна црква на диоцеза, конференција, или епископат. Црквите со функција на "катедрала" обично се специфични за тие христијански деноминации со епископска хиерархија, како што се Католичката, Источно Православна, Англиканска, и некои Лутерански цркви. Градби на цркви што ги вклучуваат функциите на катедрала прво се појавија во Италија, Галија, Шпанија, и Северна Африка во 4ти век, но катедралите не станаа универзални во Западната Католичка Црква до 12ти век, во кој време развивале архитектонски форми, институционални структури, и правни идентитети различни од жупна цркваи, манастирски цркви, и епископски резиденции. Катедралата е по важна во хиерархијата од црквата затоа што епископот управува со подрачјето под неговата или нејзината административна власт од катедралата.
По Протестантската Реформација, христијанската црква во неколку делови на Западна Европа, како што се Шкотска, Холандија, некои Швајцарски Кантони и делови од Германија, прифатија пресвитерска политика која отстрани епископите целосно. Каде што античките згради на катедралите во овие земји се уште се во употреба за заедничко богослужба, тие обично го задржуваат насловот и достоинството на "катедрала", одржувајќи и развивајќи отсебни функции на катедрала, но без хиерархијска врховенство. Од 16ти век понатаму, но особено од 19ти век, црквите со потекло од Западна Европа започнаа енергични програми на мисионарска активност, водејќи до основање на голем број на нови диоцези со асоциирани инсталации на катедрали од различни форми во Азија, Африка, Австралија, Океанија и Америка. Дополнително, и Католичка Црква и Православните цркви основаа нови диоцези во поранешни Протестантски земји за конверти и мигрантски со-религиозници. Како резултат, не е необично да се најдат Христијани во еден град кои се услужуваат од три или повеќе катедрали од различни деноминации.
Јапонско црно говедо
Јапонското црно ( 黒毛和種 , Куроге Вашу) е раса јапонски говеда. Таа е една од шесте домашни раси на јапонски добиток и една од четирите јапонски раси познати како вагју, а другите се јапонска кафеава, јапонска питка и јапонска сорторн. Сите говеда потекнуваат од вкрстено одгледување во раните години на дваесеттиот век на домашните јапонски говеда со увезени залихи, претежно од Европа. Во случај на јапонското црно говедо, странските влијание биле од европските раси вклучувајќи Браунвех, Шортхорно, Девон, Симентал, Еаршир и Холштајн.
Јас паци по прогето
)
(Луди по дизајн) е фарса во еден чин од Гаетано Доницети до либрето на Доменико Џилардони. Првата изведба се одржала во Театро ди Сан Карло на 6 февруари 1830 година и била проследена со нејзината втора презентација на 7 февруари во Театро дел Фондо.
На настапот во Неапол во 1830 година, некои големи пејачи од тоа време како Бокабадати и Лујџи Лаблаш го изведеле на хуманитарен настан, но и покрај исклучителната актерска екипа, публиката беше навистина многу скудна. Делото, носено од две жени опкружени со пет тешки гласови, беше поделено на седум броеви поврзани со суви („секо") или придружени рецитативи. Го откри најчистиот фарсичен стил на композиторот, кој ги содржи ликовите и формите типични за тој стил.
Била изведена уште неколку пати во Неапол и Палермо до 1845 година, и потоа заборавен до 1977 година.
Историја на изведба
Во 1977 година, како дел од фестивалот Опера Барга, била претставена нова ревизија, уредена од маестро Бруно Ригачи од Фиренца и користејќи ја оригиналната партитура што била зачувана во Конзерваториумот С. Пјетро а Мајела во Неапол. Бил неверојатен успех кај јавноста и кај критичарите.
Синопсис
Директорот на болницата, Дарлемонт, имал внука Норина, мажена за Блинвал, полковник на змејовите. Оддалеченоста на мажот од неговата сакана сопруга поради воени причини и меѓусебната љубомора биле причина за низа акции кога двајцата повторно да се сретнат. Со оглед на тоа што средбата се одвива во болницата со која раководил вујкото на Норина, двајцата наизменично се претставуваат како луди за да ги дознаат вистинските чувства еден на друг, предизвикувајќи избезумен рингишпил на измами и недоразбирања.
На сето ова се додава еден многу џагор и премногу искрен слуга, (Френк), дезертер трубач кој се преправа дека е доктор (Еустас), убава млада девојка (Кристина), поранешна љубовница на полковникот, која се обидува да избега од нејзиниот стар старател (Венанцио). Тој пак се обидува да ја натера да полуди за да може да и го земе миразот.
Овие многу добро усогласени состојки резултираат со фарса со сите нејзини правила. На добро осмислениот крај, се враќа мирот и моралната обврска.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Кобе говедско
е Вагју говедско месо од Таџима на јапонските црни говеда, одгледувани во Јапонија, поточно во Хјого префектура та во согласност со правилата утврдени од страна на Здружението на Кобе говедско маркетинг, дистрибуција и промоција. Месото е деликатес, ценето по неговиот вкус, нежност и масност, добро мермерна текстура. Говедското коби може да се подготви како стек, сукијаки, шабу-шабу, сашими и тепанјаки. Говедското коби генерално се смета за една од трите врвни брендови (познати како Сандаи Ваги, „трите големи бифтеци“), заедно со говедското месо Мацасука и говедското Оми или говедското месо Јонезава.
Говедското коби се нарекува и,   или   на јапонски јазик.
Робин Вол Кимерер
Таа е автор на бројни научни написи и на книгите Gathering Moss: A Natural and Cultural History of Mosses (2003) и Braiding Sweetgrass: Indigenous Wisdom, Scientific Knowledge and the Teachings of Plants (2013). Во 2016 година биле објавени како аудио книга, раскажани од авторот. Braiding Sweetgrass беше повторно објавена во 2020 година со нов вовед.
Таа е член на Граѓанската нација на Потаватоми и го комбинира нејзиното наследство со нејзините научни и еколошки страсти.
Ран живот и образование
Робин Вол Кимерер била родена во 1953 година во Њујорк во семејството на Роберт и Патриша Вол. Нејзиното детство вкоренило длабоко почитување кон природната средина. Нејзиниот ентузијазам за животната средина беше поттикнат од нејзините родители, кои почнаа повторно да се поврзуваат со нивното наследство од Потаватомите додека живееле во северниот дел на Њујорк. Кимерер е член на Граѓанската нација на Потаватоми.
Рана кариера
Од Висконсин, Кимерер се преселила во Кентаки, каде накратко предавала на Универзитетот Трансилванија во Лексингтон пред да се пресели во Денвил, Кентаки каде предавала биологија, ботаника и екологија на Центарниот колеџ. Во 1993 година, Кимерер се врати дома во северниот дел на Њујорк, каде што моментално предава.
Кимерер предава на Одделот за животна средина и шумска биологија на ESF. Таа предава курсеви за земја и култура, традиционално еколошко знаење, етноботаника, екологија на мов, екологија на вознемирување и општа ботаника. Таа е директорка на новоформираниот Центар за домородните народи и животна средина при ESF, што е дел од нејзината работа за обезбедување програми кои овозможуваат поголем пристап за домородните студенти да студираат наука за животната средина и науката да има корист од мудроста на домородната филозофија за да достигне заедничката цел на одржливост. Кимерер е приврзаник на пристапот за традиционално еколошко знаење (ТЕК), кој Кимерер го опишува како „начин на знаење“. ТЕК е длабоко емпириски научен пристап и се заснова на долгорочно набљудување. Сепак, тоа вклучува и културни и духовни размислувања, кои често беа маргинализирани од пошироката научна заедница.
Напорите на Кимерер делумно се мотивирани од нејзината семејна историја. Нејзиниот дедо бил член на Граѓанската нација на Потаватоми и добил колонијалистичко школување во индиското индустриско училиште Карлајл во Карлајл, Пенсилванија. Училиштето, слично на канадските резиденцијални училишта, имало за цел да ги „цивилизира“ домородните деца, забранувајќи им на жителите да го зборуваат својот јазик и ефективно бришејќи ја нивната домашна култура. Знаејќи ја важноста на одржувањето на традиционалниот јазик на Потаватомите, Кимерер посетува час за да научи да зборува на традиционалниот јазик бидејќи „кога јазик изумре, се губи многу повеќе од зборовите“.
Нејзината сегашна работа опфаќа традиционално еколошко знаење, екологија на мов, пристап до домородните заедници и творечко пишување.
Професионални позиции
Кимерер помогна при спонзорирањето на проектот за менторство за додипломски студии во еколошката биологија (УМЕБ), кој ги спојува студентите од расни малцинства со членовите на факултетот од науките за животната средина додека тие работат заедно на истражување на биологијата на животната средина. Кимерер е исто така дел од Програмата за мултикултурни научници за високо образование на Министерството за земјоделство на САД. Програмата им нуди на студентите искуства од реалниот свет кои вклучуваат сложено решавање на проблеми. Кимерер е исто така дел од Американското индиско научно и инженерско друштво (AISES) и работи со училиштето на нацијата Онондага за опфат на заедницата. Кимерер, исто така, користи традиционално знаење и наука колективно за еколошка реставрација во истражувањата. Таа служеше во советодавниот одбор на програмата Стратегии за еколошка едукација, развој и одржливост (SEEDS), програма за зголемување на бројот на малцинските екологисти. Кимерер е поранешен претседател на Секцијата за традиционално еколошко знаење на Еколошкото друштво на Америка.
Почести и награди
Кимерер ја освоила наградата Медал Џон Бароуз за нејзината книга, Собирање на Мов: Природна и културна историја на мов. Нејзината прва книга, го вклучи нејзиното искуство како екологист за растенија и нејзиното разбирање на традиционалното знаење за природата. Нејзината втора книга, Braiding Sweetgrass: Indigenous Wisdom, Scientific Knowledge, and the Teachings of Plants, ја доби наградата за пишување на природата Сигурд Ф. Олсон во 2014 година. До 2021 година ширум светот беа продадени над 500.000 примероци. Braiding Sweetgrass е за меѓузависноста на луѓето и природниот свет, првенствено растителниот свет. Таа ја освои втората награда на Бароуз за есејот „Совет на пеканите“, кој бил објавен во списанието Орион во 2013 година. Кимерер доби почесна диплома за човечка екологија од Атлантскиот колеџ на 6 јуни 2020 година.
Во 2022 година, Кимерер ја освоила наградата „генијалец“ на Мекартур.
I pazzi per progetto
)
(Луди по дизајн) била фарса во еден чин од Гаетано Доницети до либрето на Доменико Џилардони. Првата изведба се одржала во Театро ди Сан Карло на 6 февруари 1830 година и била проследена со нејзината втора презентација на 7 февруари во Театро дел Фондо.
На настапот во Неапол во 1830 година, некои големи пејачи од тоа време како Бокабадати и Лујџи Лаблаш го извеле на хуманитарен настан, но и покрај исклучителната актерска екипа, публиката била навистина многу скудна. Делото, носено од две жени опкружени со пет тешки гласови, било поделено на седум броеви поврзани со суви („секо") или придружни рецитативи. Го открил најчистиот фарсичен стил на композиторот, кој го содржеле ликовите и формите типични за тој стил.
Била изведена уште неколку пати во Неапол и Палермо до 1845 година, и потоа заборавен до 1977 година.
Историја на изведба
Во 1977 година, како дел од фестивалот Опера Барга, била претставена нова ревизија, уредена од маестро Бруно Ригачи од Фиренца и користејќи ја оригиналната партитура што била зачувана во Конзерваториумот С. Пјетро а Мајела во Неапол. Бил неверојатен успех кај јавноста и кај критичарите.
Синопсис
Директорот на болницата, Дарлемонт имал внука Норина, мажена за Блинвал, полковник на змејовите. Оддалеченоста на мажот од неговата сакана сопруга поради воени причини и меѓусебната љубомора биле причина за низа акции кога двајцата повторно да се сретнат. Со оглед на тоа што средбата се одвивала во болницата со која раководел вујкото на Норина, двајцата наизменично се претставувале како луди за да ги дознаат вистинските чувства еден на друг, предизвикувајќи избезумен рингишпил на измами и недоразбирања.
Овие многу добро усогласени состојки резултирале со фарса со сите нејзини правила. На добро осмислениот крај, се враќал мирот и моралната обврска.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Фуро
Фуро (風 呂) или почесто офуро (お 風 呂) – традиционална јапонска бања. Се одликува со кратка дрвена када со стрмни страни. Кадите од овој вид се наоѓаат ширум Јапонија во куќите, становите и традиционалните јапонски ресторани (риокани), но денес вообичаено се направени од пластика или не’рѓосувачки челик. Фурото се разликува од конвенционалната западна када по тоа што е подлабоко, обично е длабоко 0,6 м. Страните се повеќе квадратни отколку заоблени. Главно немаат одводен сливник. Традиционалните фуроа, кои некогаш се изработувале од лиено железо, биле греени од печки на дрва вградени под нив. Обично фурото се оставало преку ноќта наполнет со вода, а по користењето во некои домаќинства водата повторно се користела или се рециклирала за перење облека следниот ден. Како и на запад, се случувало и повеќе членови на семејството да ја користи истата вода во бањата, па заради тоа на Јапонците им било многу битно да бидат потполно чисти пред влегување во бањата. Овој вид фуро бил претходник на современата кадичка во западен стил. Фуро е дел од јапонскиот ритуал на капење и важно е да се напомене дека не е наменет за миење, туку за опуштање и загревање. Капењето (миењето) се вршело посебно вон фурото. Потребно е претходно да се истушира, па потоа да се влезе во водата. Вообичаено јапонските бањи се мали во склад со западните стандарди, така што бањата е организирана како простор за туширање која содржи фуро. Со оглед дека бањата е целосно влажна, во модерните згради загревањето се врши со клима-уреди. Водата е жешка, обично околу 38-42 Целзиусови степени. Современото фуро може да биде направено од акрил, опремен со систем за рециркулација кој ја филтрира и повторно загрева водата. Овој систем е поврзан со грејач на вода. Луксузните модели и понатаму се изработуваат од традиционално и скапо дрво како што е хиноки, а дополнително можат да бидат опремени со модерна опрема.
Соин сос
Соин сос (соја-сос) — основна состојка на јапонското, кинеското и генерално азиското кулинарство. Соиниот сос е зачин направен од ферменитирана смеса преварени зрна на соја, житарици, солен воден растовор и Aspergillus oryzae или Aspergillus sojae. Соиниот сос во својот сегашен облик потекнува од Кина, во кој е направен во II век п.н.е...  Од Кина се проширил во Источна и Југоисточна Азија, каде се користи за готвење како зачин.
Еколошка писменост
Еколошката писменост (исто така позната како екописменост) е способност да се разберат природните системи кои го прават животот возможен на земјата. Да се биде екописмен значи да се има разбирање за принципите на организација на еколошките заедници (т.е. екосистеми) и користење на тие принципи за создавање одржливи човечки заедници. Терминот беше за првпат употребен од американскиот едукатор Дејвид В. Ор и физичарот Фритјоф Капра во 1990-тите, а со тоа во образованието влезе нова вредност; „благосостојба на земјата“.
Еколошки писменото општество би било одржливо општество кое не ја уништува природната средина од која зависи. Еколошката писменост е моќен концепт бидејќи создава основа за интегриран пристап кон еколошките проблеми. Екописменоста се промовира како нова образовна парадигма што се појавува околу половите на холизмот, системското размислување, одржливоста и сложеноста.
Преглед
Според Фритјоф Капра, „Во наредните децении, опстанокот на човештвото ќе зависи од нашата еколошка писменост - нашата способност да ги разбереме основните принципи на екологијата и да живееме соодветно. Ова значи дека екописменоста мора да стане критична вештина за политичарите, бизнис лидерите и професионалците во сите сфери и треба да биде најважниот дел од образованието на сите нивоа – од основните и средните училишта до колеџите, универзитетите и континуираното образование и обука на професионалците.“ Дејвид В. Ор изјави дека целта на еколошката писменост е „изградена врз сознанието дека нарушувањето на екосистемите одразува претходно нарушување на умот, што го прави централна грижа за оние институции кои имаат намера да ги подобрат умовите. Со други зборови, еколошката криза во секој поглед е криза на образованието... Целото образование е едукација за животната средина… со тоа што е вклучено или исклучено, ние ги учиме младите дека се дел или одвоени од природниот свет“. Тој исто така нагласува дека екописменоста не бара само совладување на темата, туку и создавање значајни врски помеѓу умот, рацете и срцето.
Други, пак, ја потенцираат итната важност на еколошката писменост во денешниот свет, каде што младите се соочуваат со ескалација на еколошките предизвици, вклучително и климатските промени, исцрпувањето на ресурсите и болести поврзани со животната средина.
Рамката за еколошка писменост се заснова на фактот што разбирањето на животната средина е неопходно за информирано донесување одлуки. Поновата рамка на еколошката писменост исто така го нагласува еколошкото размислување, когнитивното размислување и особено научното истражување. Еколошки писмената личност ја знае и ја разбира реалноста на животната средина со прецизно идентификување на нејзината причинско-последична врска.
Со разбирање на еколошката писменост, перцепциите природно се менуваат. Потребата за заштита на екосистемите не е само верување на еколозите; тоа е биолошки императив за преживување со текот на времето. Оваа вредност ќе стане основен принцип за давање приоритет на мислата и дејствувањето во одржливо општество. Соочени со зголемениот капацитет на индустриските системи да ги уништуваат живеалиштата и климатскиот систем, сè понеопходна е експлицитна декларација на принципите на еколошката писменост - и како резултат на свеста за важноста да се живее во рамките на еколошката носивост на земјата. Дали екописменоста може да го реши злогласниот јаз помеѓу вредноста и акцијата е нејасно.
Дидактика
Дидактика (од грчки: διδάσκειν didáskein, „да поучува“) — „уметност“ и „наука“ за наставата, односно теорија на наставниот процес, а во поширока смисла — теорија и практична употреба на поучувањето и учењето. Сепак, ова е пошироката дефиниција за дидактиката; учењето како процес е предмет на матетиката, па во оваа потесна смисла дидактиката претставува само теорија на наставата, односно оној нејзин дел кој опфаќа поучување или предавање.
Дидактиката е централна дисциплина во педагогијата и е дел од образованието на студентите кои се подготвуваат за работа како наставници, паралелно со нивното стручно образование во одредена наука, јазик, уметност, спорт, итн.
Како основоположник на првата дидактика во совремието се зема Јан Амос Коменски. Раните дидактички модели на наставата од 19 век многу повеќе се однесуваат на наставникот како пренесувач на знаење и предавач, додека во XX век се развива дидактика, или прогресивистичка педагогија (реформаторска педагогија), која е повеќе насочена кон активно вклучување на ученикот во процесот на доаѓање до знаење и стекнување на способности.
Поим и разграничувања од други дисциплини
Дидактиката во потесна смисла се занимава со теоријата на наставата. Според Јан Амос Коменски (1592–1670), дидактиката претставува „уметност на наставата“, додека матетиката е „уметност на учењето“. Волфганг Клафки прави разлика меѓу дидактиката како теориска наука (која дава одговор на тоа што се подразбира под настава) и методиката, која се занимава со практичните постапки на поучувањето и учењето (објаснува како или на кој начин може да се поучува и учи во наставата). Друг фундаментално спротивен концепт на дидактиката како „поучување преку предавање“ е мајевтиката, која го претставува дидактичкиот аспект на Сократовиот метод, односно „поучување преку разговор“ или „поучување за самоспознание“.
Дидактиката се занимава со содржината, целите и причините за истите во дадена образовна теорија (одговара на што?, зошто?). Меѓутоа, таа независно може да се примени во неколку образовни теории.
Во потесна смисла, дидактиката е наука за поучувањето, за разлика од матетиката, која е наука за учењето.
Како „општа дидактика“ таа се занимава со принципите, моделите на поучување/предавање и учење, како и со оправдувањето на воспитно-образовните процеси. Со проучување на поучувањето и учењето на содржина од специфичен наставен предмет, како и со стекнувањето на професионални компетенции за тој предмет, се занимава „општата предметна дидактика“.
Основни дидактички принципи
Поимот „принцип“ (од латински: principum - основа, првично начело) е општа и основна максима, фундаментална основа. Тој се третира како општоприфатено правило, основна состојба и почеток за изведување на некои преднамерни активности и однесување, спроведување на постапки, особено научни. Принципот започнува да дејствува онаму каде има сомневање за веродостојноста и универзалноста на одреден закон во дадена област, или пак кога не постои закон. Во вакви околности, принципите веќе придобиваат сила на однесување, од кое зависат сите останати односи меѓу елементите на еден систем, и затоа нивна основна функција е нормативната, со што се задолжуваат истражувачите да ги разгледаат нивните желби и намери. Принципите се елементи на преддејноста, на самата дејност и на нејзините резултати.
Сите прашања кои произлегуваат во дидактиката (како на пример, кои се целите и задачите на наставата, од што се состои наставниот процес, каков вид на настава постои, како да се артикулира наставата, кои наставни средства да се употребат, итн.) се разгледуваат од аспект на основните дидактички принципи — принципите на наставата, а тие се:
Капитулација на Јапонија
Капитулацијата на Царство Јапонија — предавање на јапонските сили во текот на Втората светска војна. Предавањето го објавил јапонскиот цар Хирохито на 15 август и официјално било потпишано на 2 септември 1945 година. Кон крајот на јули 1945 година, Царската јапонска морнарица (IJN) не била во можност да спроведе големи операции и сојузничката инвазија на Јапонија била неминовна. Заедно со Британија и Кина, САД повикале на безусловно предавање на јапонските вооружени сили во Декларацијата од Потсдам на 26 јули 1945 година - а како алтернатива било „навремено и крајно уништување“. Додека јавно ја изјавувала намерата да се бори до горчливиот крај, водачите на Јапонија (Врховниот совет за војна) сакале неутралниот Советски Сојуз да посредува во мирот под услови поповолни за Јапонците. Додека одржувале доволно ниво на дипломатски ангажман со Јапонците за да остави впечаток дека би биле спремни да посредуваат, Советите скриено се подготвувале да ги нападнат јапонските сили во Манџурија и Кореја (покрај Јужен Сахалин и Курилските острови) во исполнување на ветувања што тие тајно ги дале на Соединетите држави и Велика Британија на конференциите во Техеран и Јалта.
На 6 август 1945 година, во 8:15 часот по месно време, САД фрлиле атомска бомба над јапонскиот град Хирошима. Шеснаесет часа подоцна, американскиот претседател Хари С. Труман повторно повикал на предавање на Јапонија, предупредувајќи ги „да очекуваат дожд од пропаст од воздухот, слично на кое никогаш не е видено на оваа земја“. Доцна во вечерните часови на 8 август 1945 година, во согласност со договорот од Јалта, но прекршувајќи го Советско-јапонскиот пакт за неутралност, Советскиот Сојуз објавил војна на Јапонија, а наскоро по полноќ на 9 август 1945 година, Советскиот Сојуз извршил инвазија. Неколку часа подоцна, Соединетите држави фрлиле втора атомска бомба, овој пат на јапонскиот град Нагасаки. По овие настани, царот Хирохито интервенирал и му наредил на Врховниот совет да ги прифати условите што сојузниците ги поставиле во Декларацијата во Потсдам за завршување на војната. После неколку дена преговори зад сцената и неуспешен пуч, царот Хирохито имал обраќање кон нацијата преку радио каде тој го објавил предавањето на Јапонија на сојузниците.
На 28 август започнала окупацијата на Јапонија предводена од Врховниот командант за сојузничките сили. Церемонијата за предавање се одржала на 2 септември, на кој официјални лица од јапонската влада го потпишале предавањето, со што се ставило крај на непријателствата. Сојузничките цивили и воениот персонал исто така го славеле крајот на војната; Сепак, изолираните војници и персоналот од далекусежните сили во Јапонија низ цела Азија и Тихиот Океан одбиле да се предадат со месеци и години подоцна, некои дури и одбивале до 1970-тите. Улогата на атомските бомбашки напади во безусловно предавање на Јапонија и етиката на двата напада сè уште се тема на расправа. Состојбата на војната официјално завршила кога Договорот од Сан Франциско стапил во сила на 28 април 1952 година. Поминале уште четири години пред Јапонија и Советскиот Сојуз да ја потпишат Советско-јапонската заедничка декларација од 1956 година, со што формално се ставило крај на нивната војна.
Столбовите на небото (филм од 1956)
Столбовите на небото (англиски: Pillars of the Sky) - американски филм од 1956 година, во режија на Џорџ Маршал (George Marshall), според сценариото на Сем Ролф (Sam Rolfe), засновано врз романот на Хек Ален (Hecka Allena). Главните улоги ги толкуваат: Џеф Чендлер (Jeff Chandler), Дороти Мелоун (Dorothy Malone), Ворд Бонд (Ward Bond) и Кит Андес (Keith Andes), а во една епизодна улога се појавува и Ли Марвин (Lee Marvin).
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во Орегон, во 1868 година. По прифаќањето на христијанството, индијанските племиња живеат мирен живот, најмногу благодарение на мисионерот Џосеф Холден (го игра Бонд). Меѓутоа, откако се најавува изградба на железничка пруга низ индијанската територија, главатарот Камијакан отворено го изразува своето незадоволство, а наредникот Емет Бел (го игра Чендлер) доаѓа со задача да го сочува мирот меѓу Индијанците и доселениците...
Адмир Владавиќ
Адмир Владавиќ (Адмир Владавић, р. ) — поранешен босански професионален фудбалер. Играл за бројни фудбалски клубови, како и за сениорската репрезентација на Босна и Херцеговина. Тој е висок 178 сантиметри и играл на десната позиција.
Леворака жена (филм)
Леворака жена (германски: Die linkshändige Frau) - германски филм од 1978 година, во режија на Петер Хандке. Филмот претставува екранизација на неговиот истоимен роман. Главните улоги ги играат: Бруно Ганц, Едит Клевер, Бернхард Минети, Жерар Депардје, Ангела Винклер, Бернхард Вики, Рудигер Фоглер итн. Постпродукцијата на филмот ја направил Вим Вендерс.
Адмир Владавиќ
Роден е во Љубиње, БиХ. Во својата кариера имал настапувано за клубовите: ФК Искра Столац, ФК Вележ Мостар, ФК Жилина Сараево, ФК Ред Бул Салцбург, ФК Олимпик Сараево, ФК Карвина и ФК Слијема вондерерси.
Леворака жена (филм)
Синопсис
По враќањето од службениот пат во Финска, Бруно (го игра Ганц) открива дека неговата жена Меријане (ја игра Клевер) не сака повеќе да живее со него. Така, Бруно почнува борба со осаменста и приспособување со новонастанатата ситуација...
Адмир Владавиќ
Репрезентативна
Адмир Владавиќ го направил своето деби за репрезентацијата на Босна и Херцеговина на 28 февруари 2006 година во натпреварот со Јапонија и досега има одиграно вкупно 12 натпревари.
Приватен живот
Адмир и неговата сопруга Ајла на својот син му го дале името Зинедин, по славниот француски фудбалер Зинедин Зидан.
Ана Брнабиќ
Ана Брнабиќ (Ана Брнабић; родена на 28 септември 1975 година, Белград, СФРЈ) — српски политичар, премиер на Србија од 29 јуни 2017 година. Претходно, таа беше министер за држава и локална самоуправа во владата на Александар Вучиќ од 2016 година, како и менаџер и економист.