cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Бремерферде
Местоположба
Бремерферсе се наоѓа во средиштето на триаголникот Елба-Везер на реката Осте помеѓу Бремерхафен и Хамбург.
Градски единици
Градот е поделен на градското јадро и составните единици. Кон него припаѓаат Беверн, Елм, Хезедорф, Хенау-Линдорф, Нидер Охтенхаузен, Изелерсхајм, Меедорф, Минштет, Остендорф, Пленјесхаузен и Шпрекенс.
На самото градско јадро припаѓаат следниве:
Соседни општини
Градот Бремеферде се граничи со следниве општини:
Историја
До 1111 година, саксонскиот војвода Лотар, подоцна цар на Светото Римско Царство, го изградил замокот Ферде на речниот премин на реката Осте, важен за Волскиот пат, древен пат кој ги поврзувал Јитланд и Вестфалија.
Поради стратешката местоположба помеѓу реките Елба и Везер бил предмет на спорови во следните векови. Подоцна бил под контрола на Хајнрих Лавот и тогаш, во 1219 година, паднало под контрола на Надбискупијата Бремен, служејќи како главен град со седиште на владата и резиденцијата на надбискупот. Собранието се состанувало на други места (обично во Басдал), додека бременскиот каптол го имал своето седиште во градот Бремен.
Морис од Олденбург (1368), служејќи како војводски администратор на Бремен од 1345 година, владеел со надбискупијата од замокот Ферде. Кога новиот надбискуп Алберт II бил прогласен за владетел во 1360 година, се обидел да го тргне, но Морис се забарикадирал во замокот. Дури откако браќата на Алберт, Магнус II, војвода на Брауншвајг и Линебург и Лудвиг, како и свекорот на Лудвиг, Вилхелм II, и нивните трупи ќе го опколат Ферде во јануари 1362 година, Морис ќе потпише повлекување.
Надбискупите довеле за развојот на Ферде. Надбискупот Јохан III (1511), основал болница и амбуланта, обновени во 1576 година од администраторот Хајнрих III, кој исто така придонел за развојот на Ферде како пазарен град.
Администраторот Јохан Фридрих го проширил утврдениот замок со штали и канцеларство (изградени во 1608 г.), каде од 1960 година е сместен музејот „Бахман“ за регионална археологија, геологија и историја од 1985 година. Функцијата на главен град довела да биде именуван како „Бремерферде“ од средината на век. Во 1648 година, надбискупијата била претворена во Војводство Бремен, што најпрвин било владеено во личен сојуз со Шведска. Швеѓаните го преместиле главниот град во Штаде.
Во текот на шведското владеење, данскиот крал Фредерик III Дански го окупирал војводството и ја бомбардирал поранешната резиденција во 1657 година. Во 1682 година, оштетениот замок и црквата, погребно место за многу надбискупи, биле срушени, а блоковите биле пренесени во Штаде за изградба на Шведскиот магацин (Schwedenspeicher) таму. По уште една данска окупација помеѓу 1712 и 1715 во текот на Големата северна војна, Војводството Бремен било предадено на Хановерската династија, која владеела со областа до 1866 година. Во 1823 година, војводството било укинато и неговата територија влегла во областа Штаде.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 32 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 15.001 и 20.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 11 септември 2016 година биле добиени следниве резултати:
Градоначалник
Градоначалник од 2014 година е Детлеф Фишер (CDU).
Збратимени градови
Бремерферде е збратимен со следниве градови:
Дополнително има договор за пријателство со британскиот град Фалмут во Обединетото Кралство.
Туризам
Бремерферде е крајна точка на „Германскиот пат на фериботите“ воспоставен во мај 2004 година. Овој пат поврзува разни места помеѓу Бремерферде и Кил, кои имаат врска со фериботи и премин на реки, како историските преносни мостови во Остен и Рендсбург.
1824 во архитектурата
1824 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Згради и градби
во Шкотска]] Отворен е Мост Виндзор преку реката Темза во Англија, дизајниран од Чарлс Холис.
Список на места во Бранденбург
Ова е список на географски објекти во покраината Бранденбург, Германија.
Градови
видете Градови во Германија
Карл Лагерфелд
Карл Лагерфелд (роден како Карл Ото Лагерфелд; - ) — германски моден творец, уметник и фотограф со седиште во Париз,. Има соработувано на многу проекти поврзани со уметноста и модата, најмногу како главен творец и креативен директор на модната куќа Шанел. Лагерфелд раководел со неговата сопствена модна куќа, како и со италијанската куќа Фенди.
Ран живот
Лагерфелд е роден во Хамбург, Германија. Тој тврди дека е роден во 1938 година, но, наводно, роден е во 1933 година (според локалниот регистар на родените); германскиот весник Bild am Sonntag ги цитираше неговиот поранешен учител и соученици, кои го потврдуваат пораниот датум. Познато е тоа што тој тврди дека никој не го знае неговиот вистински датум на раѓање: на едно интервју на француска телевизија во февруари 2009 година, Лагерфелд рекол дека тој „не е роден ниту во 1933 ниту во 1938 година“. Неговата постара сестра, Марта Кристијан (позната и како Кристел), е родена во 1931 година. Лагерфелд има и постара полусестра, Теа, од првиот брак на татко му. Неговото првично име било Лагерфелт, но тој подоцна го сменил во Лагерфелд, бидејќи „тоа звучи покомерцијално“.
Татко му на Карл потекнува од Владивосток, Русија, а неговата мајка е од Берлин, Германија (според „близок на Лагерфелд“, Маркони Родолф, 2006 година). Иако Лагерфелд изјавил дека неговиот татко е Швеѓанец, новинарката Алиша Дрејк во списанието The Beautiful Fall објавила дека татко му на Карл, Ото Лагерфелдт, кој работел како дистрибутер во една фирма за производство на кондензирано млеко до Германија, е всушност Германец. Според Дрејк, мајка му на Лагерфелд, Елизабет Балман, била продавачка на долна женска облека во Берлин во периодот кога го запознала нејзиниот сопруг и се венчале во 1930 година.
Рана кариера (Балмаин и Пату)
Карл Лагерфелд се преселил во Париз во 1953 година. На почетокот работел како технички уредник на модни куќи. Во тој период, во модата, цртежите биле повеќе ценети отколку фотографиите. Лагерфелд можел да го резимира секој моден стил во европската историја како да виси на закачалка, на пример, објаснувајќи ги модните стилови со јаки од 1710 година во Германија, како што покажал тој и во германските телевизиски серии во 1980-тите години.
Во 1955 година, на 22 годишна возраст, Лагерфелд добил награда да стажира кај Пјер Балмаин, на натпревар за капути спонзориран од страна на Меѓународниот секретаријат за волна, каде што го добил второто место, зад Ив Сен Лоран. По неколку години, тој изјавил: „Победив на натпревар за капути, но, всушност, најмалку сакам да создавам капути. Тоа што навистина сакам се кратки црни фустани“. Ив Сен Лоран, исто така, победил на натпреварот за капути. „Ив работеше за Диор. Другите луѓе што ги познавав работеа за Баленсиага (шпански моден творец и основач на модната куќа Баленсиага), којшто го сметаа за Бог, но јас не бев многу импресиониран“, се потсетил тој во 1976 година.
Во 1958 година, по 3 години кај Балмаин, се преселил кај Жан Пату, каде што создал две колекции од високата мода. Неговата прва колекција е прикажана на двочасовна презентација во јули 1958 година, но тој го користел името Роланд Карл, наместо Карл Лагерфелд (но во 1962 година, новинарите започнале да му се обраќаат Карл Лагерфелт и Карл Лагерфелд). Таа прва колекција била лошо прифатена. Кери Донован пишува дека „колекцијата беше исвиркана од печатот“. Меѓународниот обединет печат коментира: „Новиот творец на брендот, 25 годишниот Роналд Карл, презентираше колекција што ја истакнува фигурата и немаше никаква врска со колекцијата од минатата година“. Новинарот додава дека „неколку кратки црни коктел фустани беа толку многу расцепени напред, што дури и некои жени новинари останаа вчудовидени. Други, пак, коктел и вечерни фустани се карактеризираа со многу гол грб“. Најинтересно е тоа што Карл рекол дека силуетата на неговите творби за сезоната била наречена по буквата „К“ (за Карл), којашто била претставена со права линија напред, извиткана на половината и грбот, со здолниште со ниска половина. Неговата следна колекција, за пролет 1959 година, е огромен напредок според Кери Донован, која искоментирала дека печатот „аплаудираше и дури и неколкупати извика „браво“. Таа пишува дека „ Неговата облека имаше дискретна модерност, елегантност и едноставна „класичност“ што не беше видена од оваа страна на Атлантикот откога Молинекс и Маинбохер ја затворија продавницата“.
Епидерм
Епидерм може да се однесува на:
Карл Лагерфелд
Рана кариера (Балмаин и Пату)
Неговите здолништа за пролет 1960 година биле најкратките во Париз и затоа колекцијата не била добро прифатена. Кери Донован рекла дека „облеката личеше на кројачка облека, а не на скапоцена облека“. Во колекцијата за есен 1960 година тој создал мали капи, со сатен во форма на палачинка, којшто висел на образот. Тој ги нарекол „шлаканици на лицето“. Се зборувало дека колекцијата на Карл е добро прифатена, но не била многу значајно достигнување. „Мене ми стана досадно таму и дадов отказ и пробав да се вратам на училиште, но, тоа не успеа, па две години најголемиот дел од времето го поминував на плажа – мислам дека го научив животот“.
Независна кариера
Кога почнал да работи како независен творец, работејќи со брендови како Марио Валентино, Репето и ланецот супермаркети Моноприкс и со финансиска поддршка од неговото семејство, тој отворил мала продавница во Париз. Во тој период, често се советувал со Мадам Зереакиан, Ерменка, којашто му била гатачка на Кристијан Диор. Подоцна Лагерфелд рекол: „Таа ми кажа дека ќе бидам успешен во мода и парфеми“.
Во 1963 година, тој започнал да создава за Тицијани, римска модна куќа основана истата година од страна на Еван Ричардсод Џексборо, Тексас. На почетокот создале скапоцена облека, а потоа и конфекциска облека, со етикета „Tiziani-Roma -- Made in England“. Лагерфелд и Ричардс ја изработиле првата колекција во 1963 година заедно. „Кога тие направија 90 парчиња облека, Тициани го отворил својот салон со журка којашто траела 3 ноќи“, според извештајот од 1969 година. Лагерфелд правел творби за компанијата до 1969 година. Елизабет Тејлор била обожавателка на линијата (таа му се обраќала на Еван со „Еван Тициани“) и започнала да ги носи нивните модели во август 1966 година. Џина Лолобриџида, Дорис Дјук и принцезата Боргезе, исто така, биле муштерии во периодот кога Лагерфелд ја создал линијата. Тој бил заменет во 1969 година од страна на Гај Дувиер. Во 1964 година, Лагерфелд започнал да работи хонорарно за француската модна куќа Хлое, така што на почетокот создал по неколку парчиња облека за сезона. Создал сѐ повеќе и повеќе облека и наскоро создал цела колекција. Во 1970 година, започнал соработка и со римската модна куќа Куриел (моден творец, Џиљола Куриел, умрела во ноември 1969 г). Неговата прва колекција била опишана дека имала „слатко украсена елеганција“ создадена за „кралицата на киното од 1930-тите години“. Сите манекенки на Куриел носеле идентични руси перики. Тие, исто така, носеле и црни свилени кратки панталони, под црна свилена наметка долга до глуждовите.
Неговата колекција за Хлое за пролет 1973 година (претставена во октомври 1972 година) ја имало во многу наслови, бидејќи прикажала нешто што е и „од високата мода и без уметничка вредност“. Тој претставил широки Спенсер сакоа и свилени кратки сакоа на раскопчување. Создал нешто што го нарекол „изненадувачко здолниште“, коешто било долго до глуждовите, толку широко, што не се познавало дека тоа всушност биле панталони. „Изгледа дека да се носат овие здолништа е необично чувство“, изјавил тој пред еден новинар во тоа време. Создал и творби инспирирани од Кармен Миранда, коишто се состоеле од прслук и многу кратки здолништа, и долги здолништа, прслук и марами.
Во 1972 година, тој започнал да соработува со италијанската модна куќа Фенди, каде што создал крзна, облека и додатоци. Од 1970-тите години, Лагерфелд повремено работи како творец на костуми за театарски продукции. Соработувал со сценски директори како Лука Ронкони и Јурген Флим и правел творби за театри како Ла Скала во Милано (Les Troyens од Хектор Берлиоз, 1980 година, во режија на Ронкони), Бургтеатар во Виена (Komödie der Verführung од Артур Шнитцлер, 1980 година, во режија на Хорст Цанкл) и Салзбуршкиот фестивал (Der Schwierige од Хуго фов Хофманштал, 1990 година, во режија на Флим).
Меѓународна слава (1982 година – до денес)
Во тој период, имал потпишано и договор за создавање со јапонската фирма Исетан, за создавање колекции за мажи и жени со 30 лиценци, имал линија за долна облека во САД, произведена од Ив Стилман, создал чевли за Балантин и работел со Тревира како моден советник.
Лагерфелд ги создал костимите за сцените во Кармен во филмот „Калите засекогаш“ од 2002 година. Во 2004 година, тој создал некои парчиња облека за меѓународната музичка артистка Мадона, за нејзината концертна турнеја „Re-Invention“, а неодамна создал облека за концертната турнеја на Кајли Миног, „Showgirl“.Лагерфелд соработувал со меѓународниот шведски моден бренд H&M. На 12 ноември 2004 година, H&M понудиле ограничен број парчиња облека на Лагерфелд за мажи и жени во одредени продавници. Само по два дена, H&M изјавиле дека речиси целата облека е продадена. Лагерфелд покажал малку страв дека работењето со вакви брендови ќе го оцрни неговиот углед, иако тој во минатото тесно соработувал со ексклузивниот моден творец Волфорд.
Лагерфелд, исто така, е и фотограф. Тој го создал Visionaire 23: „Новата облека на царот“, серија разголени фотографии од јужно – африканскиот модел Дејвид Милер. Тој лично ја фотографирал и Мараја Кери за насловната страница на списанието „V“, во 2005 година. Покрај неговата работа како уредник на списанијата Харперс базар, Нумеро и руското и германското издание на Вог, Лагерфелд секоја сезона ги фотографира рекламните кампањи за куќите што се под негово раководство (Шанел, Фенди и неговата истоимена линија).
Во 1980-тите години, приказната на Ханс Кристијан Андерсен „Новата облека на царот“ беше издадена со цртежи од Лагерфелд. Во 2005 година, творецот бил и тема на разговор во француските реални серии наречени Signé Chanel. Шоуто ја опфатило неговата модна колекција Шанел за пролет/лето 2004 – 2005 година. Тоа се емитувало на каналот Санденс во Соединетите Американски Држави во текот на есента 2006 година.
Тој ја поддржал и охрабрил работата на надежните творци, вклучувајќи го и Филип Колберт од Родник. На 18 декември 2006 година, Лагерфелд го најавил промовирањето на новата колекција за мажи и жени наречена К Карл Лагерфелд. Колекцијата ќе вклучувала маици и голем број фармерки.
Карл Лагерфелд потпишал ексклузивен договор со фирмата Dubai Infinity Holdings (DIH)Лагерфелд е домаќин на радио станицата „K109 - The Studio“ во видеоиграта Grand Theft Auto IV.Лагерфелд е овековечен во многу форми: брошови, кошули, кукли итн. Во 2009 година, Тра Тути започнале со продажба на мали Карл Лагермаус и Карл Лагерфелт глувчиња и кукли соодветно.
Дискусии
Во раните 1990-ти години, тој ја предизвикал главната уредничка на американското издание на списанието Вог, Ана Винтор, да ја напушти неговата ревија, бидејќи вработил стриптизерки и возрасната филмска ѕвезда Моана Поци да ја промовира неговата црно – бела колекција за Фенди.
Произлегоа многу расправии од тоа што Лагерфелд употребил стихови од „Qur'an“ во неговата модна колекција за Шанел за пролет 1994 година, и покрај извинувањата од страна на творецот и модната куќа. Расправијата избила по модната ревија во Париз во 1994 година, кога Индонезискиот муслимански научен совет повикал на бојкот на Шанел и се заканил дека ќе направи официјални протести со владата на татковината на господин Лагерфелд, Германија. творецот се извинил, објаснувајќи дека го земал дизајнот од книга за Таџ Махал, мислејќи дека зборовите се од љубовна поема.
Лагерфелд бил целта на фрлање пити од страна на Организацијата за етичко третирање на животните во 2001 година, на модна премиера во центарот Линколн во Њујорк. Ова било во знак на протест за неговото користење на крзно и кожа во колекциите. Меѓутоа, питите фрлени од страна на протестантите залутале и го погодиле Келвин Клајн (Луѓето од организацијата за етичко третирање на животните ги опишале како „залутани куршуми“).
Лагерфелд се впуштил во остра борба заедно со активистите за правата на животните, откако ја бранел употребата на крзно во модата. Германскиот шеф на модната куќа Шанел тврдел дека протестантите против крзното се „детинести“ и се расправал дека уловените животни би ги убиле луѓето што ги уловиле кога би можеле. Лагерфелд вели: „Во свет во кој се јаде месо, се носат чевли и облека од кожа, дискусијата за крзно е детинеста“. На север, ловџиите не живеат од ништо друго, туку од лов, убивајќи ги оние ѕверови, кои би не убиле нас кога би можеле“. Мајкл МекГроу, претставник на Организацијата на луѓето за етичко третирање на животните, одговорил за Њујорк Пост: „Изгледа дека Лагерфелд делумно е во заблуда со неговиот менталитет. Кога последен пат животот на некоја личност бил загрозен од визон или зајак?“ Карл користеше лажно крзно во неговата последна зимска колекција.
Неодамна, Лагерфелд бил погрешно идентификуван дека имал жестока расправија со супермоделот Хајди Клум. Во 2009 година, цитатот: „Хајди Клум не е модел за на писта. Таа едноставно е многу дебела и има многу големи гради. И секогаш се смее глупаво. Тоа не е авангардно – тоа е комерцијално!“ му бил погрешно припишан на Лагерфелд, но тоа, всушност, го зборувал Волфганг Џоп. Лагерфелд кажал дека ниту тој ниту Клаудија Шифер не ја познаваат Клум, бидејќи таа никогаш не работела во Париз.
Губење на тежина
Кога Лагерфелд изгубил 42 килограми во период од 13 месеци, во 2001 година, неговото објаснување беше: „...Одеднаш посакав да се облекувам поинаку, да носам облека создадена од Хеди Слиман“, рече тој. „Но, оваа мода, презентирана од многу, многу слаби момчиња, а не мажи на моја возраст, ме натера да изгубам најмалку 40 килограми. За тоа ми беа потребни точно 13 месеци“. Диетата била создадена специјално за Лагерфелд од доктор Жан – Клод Ходрет, за која има и книга наречена „Диетата на Карл Лагерфелд“.
Сјајност
Сјајност (или луминозитет) — мерка за светлосна јачина. Единицата за сјајност по SI-системот е „кандела на квадратен метар“ (кд/м2 или cd/m2).
Функцијата на сјајност (функцијата на сјајносна делотворност) ја опишува просечната видна чувствителност на човечкото око на светло со различна бранова должина. Постојат две функции на сјајност. За секојдневната светлина се користи фотопичната функција на сјајност, што најприближно го претставува одѕивот човечкото око. При мала светлина се менува одѕивот на човечкото око, и тука се применува скотопичната крива.
Во астрономијата
Во астрономијата, сјајност е количеството на електромагнетна енергија што ја зрачи едно тело по единица време. Напати зборот „сјајност“ се однесува и на спектралната сјајност, која се мери во W/Hz или W/nm.
Сјајноста на ѕвездите се мери во два облика: привидна (само видливата светлина) и болометриска (вкупна израчена енергија). Болометарот е направа што ја мери израчената енергија во широк дијапазон со впивање (апсорпција) и утврдување на топлината. Кога велиме само „сјајност“, тоа подразбира болометриска сјајност, која се мери по SI во вати, или во сончеви сјајности, L_{\odot}, т.е. за колку пати повеќе енергија од Сонцето зрачи објектот, чија сјајност изнесува 3,846×1026 W.
Сјајноста самостојно измерливо својство независно од оддалеченоста, и се вреднува како апсолутна величина, соодветно на привидната сјајност видливата светлина на ѕвезда набљудувана на меѓуѕвездено растојание од 10 парсеци, или болометриска величина соодветна на болометриската сјајност. За разлика од ова, привидната привидната сјајност е поврзана со растојанието според закнот за обратните квадрати. Покрај намалувањето на светлосната јачина со оддалечувањето на објектот, постои и дополнително линеарно намалување на светлосната јачина поради меѓуѕвездено „изумирање“ што се јавува кога ќе се препречи меѓуѕвездена прашина. Видливата светлосна јачина обично се мери како привидна величина. Апсолутната и привидната величина се на обратна логаритамска скала, каде зголемување од 5 величини е истоветно на намалување од 100-ти дел на нелогаритамска сјајност.
Мерејќи ја ширината на извесни линии на впивање во ѕвездениот спектар, честопати можеме да ѝ ја определиме класата на сјајност на ѕвездата без да знаеме колку е оддалечена. Затоа можеме да добиеме добра претстава за нејзината апсолутна величина без да ја знаеме оддалеченоста и меѓуѕвезденото изумирање, а оддалеченоста и изумирањето може да се утврдат без да треба непосредно да ги мериме преку годишната паралакса. Ова е прилично застапен начин на утврдување на оддалеченоста, бидејќи ѕвездената паралакса кај многу оддалечени ѕвезди е премала за да може да се измери.
При мерењето на светлосната јачина на ѕвездата, како се меѓусебно поврзани параметри ги земаме видливата сјајност (не вкупната сјајност при сите бранови должини), привидната величина (видливата сјајност) и оддалеченоста. Ако ни се познати два параметра, третиот можеме да го изведеме. Бидејќи сјајноста на Сонцето е стандард, најлесен начин да го запаметиме претворањето е да ги споредиме со привидната величина и оддалеченоста на Сонцето.
Преторање од светлосна јачина во сјајност
Можеме да замислиме извор на светлина со сјајност L што зрачи подеднакво на сите страни. Ако имаме една шуплива сфера со центар во тој извор, тогаш изворот ќе ја осветли сета нејзина внатрешна површина. Како што се зголемува полупречникот, така ќе се зголемува и површината (плоштината), а постојаната сјајност ќе треба да осветли сè поголема површина, со што ќе се намалува видливата светлосна јачина.
where
Плоштината на сферата со полупречник r е, значи за ѕвезди и други светлосни извори каде
Поделувајќи ја со сјајноста на Сонцето L_{\odot} и поништувајќи ги константите, го добиваме односот
За ѕвезди од главна низа, сјајноста е исто така поврзана со масата:
Величината на една ѕвезда е логаритамска скала на набљудувана видлива светлосна јачина. привидната величина е светлосната јачина видлива од Земјата, а апсолутна величина е привидна величина на растојание од 10 парсеци. Ако ја имаме видливата сјајност (не вкупната сјајност), можеме да ја пресметаме привидната величина на ѕвездата од дадено растојание:
каде
Или упростено, ако земеме дека mсонце = −26,73, растсонце = 1,58 × 10−5 сг:
Пример
Сјајноста може да се пресмета и со дадена оддалеченост и привидна величина :
Колкава е сјајноста на ѕвездата Сириус?
Една светла ѕвезда со болометриска величина од −10 има сјајност од 106 L_{\odot}, додека пак слаба ѕвезда со беолометриска величина од +17 има сјајност од 10−5 L_{\odot}. Треба да се има предвид дека апсолутната величина е тесноповрзана со сјајноста, но привидна величина исто така е функција за оддалеченост. Бидејќи со набљудување може да се измери само привидната величина, за да ја одредиме сјајноста на еден објект ќе ни треба проценка на оддалеченоста.
Претворање од сјајност во величина
што со инверзија станува:
Кај теоријата на распрснувањето и физиката на забрзувачите
Кај теоријата на распрснувањето и физиката забрзувачите, сјајност е бројот на честички по единица површина по единица време помножен со непробојноста на целта, што обично се изразува во сгс-единици см−2 с−1 или b−1 с −1. Интегрираната сјајност е интегралот на сјајноста во однос на времето. Сјајноста е значајна вредност што ја карактеризира работата на забрзувачот.
Елементарни релации за сјајноста
За сјајноста важат следниве релации каде
За судирач со складишни прстени во пресек:
каде
Грузијци
Грузијците (ქართველები) се етничка група и староседелско население на Кавказот.
Грузијците се мнозинско население во Грузија. Грузијци исто така живеат и во Русија, постсоветските земји, Иран, САД и Европа.
Најголемиот дел од Грузијците се православни, а Грузиската Православна црква постои уште од 4 век.
Брунслеберфелд
Брунслеберфелд (Brunsleberfeld) — слободна област во округот Хелмштет, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Областа има површина од 4,09 км2 и се граничи на север и на исток со општината Ребке во истиот округ, како и на југ со слободната област Фогтсдалум, општината Далум и слободната област Барнсторф-Варле, а на запад со општината Шепенштет во округот Волфенбител.
Слободната област е ненаселена. Од статистички причини се води под бројот 03 1 54 501.
1825 во архитектурата
1825 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
USA Today
САД Денес (USA Today) е познат како сеопфатен магазин кој содржи текстови кои се лесни за читање. Во главното издание кое го има во САД и во некои канадски градови секое издание се состои од четири оддела: Вести (често означени како оддел за насловната страна). Финансии, Спорт, и Живот, вклучени се два пододдела во одделот Живот и тоа : обичен живот за забава( со поднаслов Викенд) во кој има телевизиски колумни и колумни за филмови на Ди Ви Ди, коментари за филмови и светски трендови како и додаток за оние кои сакаат да патуваат кој се нарекува Одредишта и разноликости(Destinations & Diversions) (оддел г).
Меѓународното издание на весникот содржи Вести и Финансии и Спорт и Живот кои се комбинирани во два оддела.
Весникот не излегува во сабота и недела. Во весникот секоја завршена приказна излегува на насловната страна на соодветниот оддел со исклучок на приказната која излегува на насловната страна од целиот весник. Приказната на насловната страна на весникот е подолга приказна за која читателите треба да се префрлат на друга страна со цел да ја прочитаат целата приказна, обично тоа е првата страна од соодветниот оддел). Во одредени денови, одделите за спорт или вести зафаќаат место од две страни и во тие случаи има втора насловна приказна во вториот оддел.
.dk
.dk — највисок семрежен домен на Данска. Со доменот управува DK Hostmaster.
Надворешни врски
Toppdomän
Иван Билибин
Иван Јаковлевич Билибин (Ива́н Я́ковлевич Били́бин; – 7 февруари 1942) — руски илустратор и сценограф, член на уметничкото друштво „Мир искуства“ и дал ликовен придонес во работата на Рускиот балет Сергеј Дјагилев. Во творештвото влечел инспирација од словенската митологија и фолклор.
Билибин е роден во Тарховка, предградие на Санкт Петербург. Во 1898 го посетувал уметничкото училиште на словенечкиот мајстор Антон Ажбе во Минхен, а потоа учел ликовна уметност кај Иљја Репин во Санкт Петербург. Во периодот од 1902 до 1904 го посетил северот на Русија и длабоко се воодушевил од старата дрвена архитектура и рускиот фолклор. Наодите од оваа посета ги објавил во монографијата „Народната уметност на рускиот север“ (1904). Покрај ова, Билибин се инспирирал и од традиционалните јапонски дрворези („укијо-е“).
Се прочул во 1899 кога ги објавил неговите илустрации на разни руски сказни. Во текот на револуцијата во 1905 цртал карикатури со револуционерен карактер. Во 1909 ја изработил сцената на премиерното прикажување на операта „Златното петле“ од Николај Римски-Корсаков. За време на Октомвриската револуција Билибин се почувствувач отуѓено и затоа заминал од земјата. Накратко отседнал во Каиро и Александрија, па во 1925 се преселил во Париз, кајшто украсувал приватни домови и православни цркви. Меѓутоа Билибин тагувал по татковината, па, откако ја украсил советската амбасада во 1936, се вратил во СССР. Во Русија, Билибин предавал на Советската уметничка академија сè до 1941.
Билибин умрел од глад во 1942 за време на Опсадата на Ленинград.
Знаме на Питкерн
Знамето на Питкерн е усвоено на 2 април 1984. Тоа е т.н. „син павилјон“, со британското знаме во кантонот (т.е. горниот лев агол) и грбот на Питкерн на десната половина.
На знамето стојат котвата и Библијата од бродот „Баунти“ со изданок од миро (локално растение) и рачна количка. Овој дезен ја симболизира историјата на предците на островјаните, од кои најголемиот дел се директни потомци на морнарите кои се побунтувале на бродот „Баунти“ во 1789 г.
Гувернерот на Питкерн има посебно знаме, кое е британското знаме, но со грбот на Питкерн во круг во средината.
Знаме на Општина Струмица
Знамето на Општина Струмица е официјалното знаме на оваа македонска општина кое било усвоено со последниот статут на општината.
Опис
Знамето на општината е во бела боја, од надворешната страна опшиено со златна боја, а од внатрешната со кобал-сина боја. Во центарот на знамето стои грбот на општината. Знамето има вертикална поставеност.
1826 во архитектурата
1826 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Аршалински реон
Аршалински реон е округ во областа Акмола во северен Казахстан.
Нотертал-Хајлингер Хеен
Нотертал-Хајлингер Хеен (Nottertal-Heilinger Höhen) — мал град во округот Унштрут-Хајних, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Бил создаден на 31 декември 2019 година со спојување на поранешниот град Шлотхајм и поранешните општини Ботенхајлинген, Исерсхајлинген, Клајнвелсбах, Нојнхајлинген и Обермелер.
Името го добило по реката Нотер и ридскиот масив Хајлингер Хеен.
Местоположба
Најниска точка во градот е западно од Клајнвелсбах во долината на малата река Велсбах на 190 метри, додека највисоката точка е на 436 метри близу Ментерода.
Градски единици
Градот Нотертал-Хајлингер Хеен се состои од шест единици. Поранешните места на градот Шлотхајм, Мерштет и Хоенберген, го изгубиле својот статус на посебна единица.
Соседни општини
Градот се граничи со следниве градови и општини (од север надесно): Ментерода, Холцзусра, Ебелебен, Маролтероде, Кирхајлинген, Бад Лангензалца, Унштрут-Хајних, Кернер und Милхаузен.
Природен број
Природни броеви се нарекуваат сите броеви коишто се цели и поголеми од нула. Тие ја формираат низата на природни броеви 1, 2, 3... . Сите членови на оваа низа го сочинуваат множеството на природните броеви кое е бесконечно и се означува со N. Претставено математички, множеството на природните броеви изгледа вака:
Најмалиот природен број е 1, а најголем не постои. Кога на множеството на природните броеви ќе му се додаде и нулата, се добива проширено множество кое се означува со N0. Претставено математички тоа изгледа вака:
Основната поделба на природните броеви е на парни и непарни. Парните броеви ја сочинуваат низата (2, 4, 6,... ,2n,...) и тие се делливи со 2, додека непарните броеви не се делливи со 2 и ја сочинуваат низата (1, 3, 5,..., 2n-1,...).
Збирот и производот на природните броеви е повторно природен број, додека разликата и количникот не секогаш се природен број. За еден природен број n велиме дека е деллив со друг природен број m ако и нивниот количник n/m — исто така природен број. Тоа математички се запишува вака: m|n и се чита n е деллив со m. Секој природен број кој има точно два делители, т.е. се дели само со 1 и со самиот себе, се нарекува прост број. Природните броеви коишто имаат повеќе од два делители се нарекуваат сложени броеви. Единствено бројот еден не спаѓа во ниедна од овие групи. Бројот 1 не е ниту прост ниту сложен број.
Пеанови аксиоми
Следните аксиоми се познати под името Пеанови аксиоми, наречени така во чест на италијанскиот математичар Џузепе Пеано кој во 1889 год. математички ги определил природните броеви. Наједноставната, описна верзија е следната: * за секое a ∈ A важи a+1 ∈ A, тогаш множеството A е еднакво на множестовото на природните броеви.
Нихара
Нихара — општина во покраината Авила на автономната заедница Кастиља и Леон во Шпанија.
Св. Илија (Грнчари)
'''Св. Илија''' — археолошко наоѓалиште во преспанското село Грнчари. Претставува црква од средниот век. Се наоѓа на просторот помеѓу населбата Скочино и црквата „Св. Илија“, каде се гледаат урнатини од мала еднокорабна црква.
Човекот со филмската камера
„Човекот со филмската камера“ (руски: Человек с киноаппаратом) — советски документарен филм од 1929 година, во режија на Ѕига Вертов, кој е автор и на сценариото. Главната улога ја игра: Михаил Кауфман.
Синопсис
Филмот започнува со објаснувањето дека претставува експеримент во кој режисерот сака да создаде нов универзален филмски јазик, кој ќе раскрсти со театарскиот јазик и во кој нема сценарио и сценографија. Во продолжение, во филмот се прикажуваат различни сцени од секојдневниот живот, уличниот сообраќај, работата на фабриките и телефонските централи, движење на воз, луѓе на плажа, спортски активности итн. За сето време се прикажува и човек со филмска камера.
Осврт кон филмот
Во 1999 година, во гласањето на Village Voice, филмот го зазел петтото место во изборот на најдобрите филмови на XX век. Во 2012 година, списанието „Сајт енд саунд“ (Sight and Sound) го рангирало овој филм на осмото место на списокот на најдобрите филмови во историјата, а во изборот на истото списание, филмот бил прогласен за најдобар документарен филм на сите времиња. Тој претставува врвно остварување на филмската теорија на Вертов за „кино-око“ со која се обидел да докаже дека камерата е слична на окото и дека затоа е најдобро да се користи за документирање на вистинскиот живот. Оттука, според неговата теорија, документарниот филм одговара повеќе на тогашните нови комунистички услови на уметноста отколку старата драматуршка кинематографија. Вертов ја развил оваа теорија за време на Граѓанската војна во Русија, кога работел како монтажер во одделот за пропаганда на Црвената армија, каде ги монтирал познатите филмски репортажи „Кинонедела“. Со својот пристап на работа, Вертов сакал да покаже дека монтажерот може да биде главниот автор на филмот.
1827 во архитектурата
1827 година во архитектурата содржи некои значајни настани.
Галерија на икони (Струмица)
Галерија на икони - Струмица — музеј на икони во црквата „Св. 15 тивериополски маченици“ во градот Струмица, дел од Заводот за заштита на спомениците на културата и Музеј во Струмица.
Опис
Галеријата е отворена во 2000 г. и има за цел да ја претстави уметноста во Струмичко од XV до првите десетлетија на XX век. Опфаќа 94 експонати: 66 икони со различна големина од 9 православни цркви од Струмица и околината, царски двери, плаштеница, обредни предмети, 10 богослужбени книги, 5 крста, 2 насликани манели, 4 кандила, 3 кадилници, метален дискос и свеќник. Предметите са реставрирани и конзервирани со средства на Министерството за култура. Обредните предмети са дело на кујунџии од Струмица. Во иконописот се застапени стилски белези од поствиантискиот период, левантскиот барок, па до неоромантизмот. Дел од нив се дело на струмички и други источномакедонски зографи — Григориј Пецанов, Коста Вангелов и Гаврил Атанасов.
Застапени цркви и манастири
Иконите и другите предмети потелнуваат од црквите „Св. 40 Севастиски Маченици“ во Банско, „Св. Атанасиј“ во Босилово, „Св. Богородица Елеуса“ во Вељушкиот манастир, „Св. Леонтиј“ во Водочкиот манастир, „Св. Илија“ во Габрово, „Св. Кирил и Методиј“ во Струмица, „Св. Илија“ во Нивичино, „Св. Спас“ во Колешино, „Св. Троица“ во Дабиље, „Св. Ѓорѓи“ во Ново Село, „Свети Илија“ во Градско Балдовци.
.dm
.dm — највисок семрежен домен на Доминика. Со доменот управува DotDM Corporation.
Надворешни врски
Toppdomän
Голдбергови варијации
„Голдбергови варијации“ (наречени и „Голдберг-варијации“; Goldberg-Variationen; BWV 988) — збирка од 30 варијации за чембало од Јохан Себастијан Бах. За првпат е издадена во 1741 како четврта во низата наречена „Вежби за клавијатура“ (Clavier Ubung). Делото се смета за еден од најважните примери за формата варијација. Именувана е по Јохан Готлиб Голдберг, кој бил првиот нејзин изведувач.
Компонирање
Приказната за компонирањето на варијациите доаѓа од биографија на Бах напишана од Јохан Николаус Форкел:
"[За ова дело] дело заслужна е истрагата на некогашниот руски амбасадор на електорскиот двор на Саксонија, гроф Кајзерлинг, кој често застанувал во Лајпциг и со него го доведувал гореспоменатиот Голдберг, за да биде подучуван од Бах. Грофот често бил болен, и страдал од непроспани ноќи. Во таквите ноќи, Голдберг, кој живеел со него, му свирел на грофот во претсобјето додека тој имал несоница. ... Еднаш грофот споменал во присуство на Бах дека би сакал некои дела за клавијатура за Голдберг, кои би биле глатки и со жив карактер, како би го разонодиле во несоните ноќи. Бах сметал дека ова можел најдобро да го постигне со варијации, чие компонирање дотогаш сметал дека е неблагодарна задача заради повторливата сличност на нивната хармониската основа. Но како што дотогаш неговите дела веќе биле пример за уметност, такви станале и овие варијации. Сепак, тој искомпонирал само едно дело од овој тип. Оттогаш, па натаму грофот секогаш ги нарекувал моите варијации. Никогаш не му додевале, и долго време при несоница, грофот велел: 'Драги Голдберг, дај засвири ми од моите варијации.' Бах веројатно никогаш не добил таква награда за другите негови дела. Грофот му подарил златен пехар со 100 златни луја. Дури и подарокот да бил илјадапати поголем, уметничката вредност на варијациите не би можела да се исплати." (превод од изданието на Ралф Керкпатрик наведено подолу)
Издавање
Необично за Баховите дела, Голдберговите варијации биле издадени за време на неговиот живот, во 1741. Издавачот бил неговиот пријател Балтазар Шмид од Нирнберг. Шмид го печател делото со бакрорези (наместо со типографија); така белешките на првото издание се со ракописот на Шмид. Ова издание содржи разни печатарски грешки.
Гореприкажаната насловна страна е испишана на германски: ''Clavier Ubung / bestehend / in einer ARIA / mit verschiedenen Veraenderungen / vors Clavicimbal / mit 2 Manualen. / Denen Liebhabern zur Gemüths- / Ergetzung verfertiget von / Johann Sebastian Bach / Königl. Pohl. u. Curfl. Saechs. Hoff- / Compositeur, Capellmeister, u. Directore / Chori Musici in Leipzig. / Nürnberg in Verlegung / Balthasar Schmids'', which means: „Вежби за клавијатура, се состојат од АРИЈА со развноврсни варијавции за чембало со два мануела. Компонирано за познавачи, за освежување на нивниот дух, од Јохан Себастијан Бах, композитор на кралскиот двор на Полска и електронскиот двор на Саксонија, капелмајстор и директор на хорска музика во Лајпциг. Нирнберг, Балтазар Шмид, издавач.“
Во овие „Вежби за клавијатура“, според некои, Бах ги ставил варијациите како четврти (и последни) во серијата на клавијатурни (органа и чембало) дела кои ги издал (дел 1 - Партити, дел 2 - Италијански концерт и Француска увертира и дел 3 - серија на хоралски прелудиуми за органа врамени од прелудиум и фуга во Ес-дур). Бидејќи конкретно Бах не наведува дека тие е четврт дел, за разлика од другите три, сѐ уште с ерапсрава за тоа дали тој ги сметал за четврт дел од серијата. Има логика во тоа дека другите три сочинуваат кохерентна целина: првиот е јасно предвиден само за еден мануел, вториот за два, а третиот за три.
Денес се останати деветнаесет примероци од првото издание. Од овие највредна е онаа која се чува во Националната библиотека на Франција, париз, која има поправки и додавки од раката на композиторот, вклучувајќи и додаток со четиринаесет канони засновани на првите осум бас ноти од аријата, BWV 1087.
Форма
По изложувањето на аријата на почетокот на делото, доаѓаат триесет варијации. Варијациите не ја следат мелодијата на аријата, туку ја користат нејзината басова линија и созвучна прогресија. Бидејќи за делото често се вели дека е шакона — разликата е во тоа што темата за шакона е обично долга само четири такта, додека оваа арија е во два дела два дела од по шестнаесет такта, од кои секој се повторува.
Оваа басова линија е нотирана од Ралф Керкпатрик во неговата изведбена верзија на следниов начин. Басовата линија можеме да ја чуеме како звучен податотека (Ogg формат, 391 Кб).
Цифрите над нотите го означуваат наведеното созвучје во системот на генералбас; каде што цифрите се одделени со запирка, означуваат разни можности земени од разни варијации.
Секоја трета варијација во низата од 30 е канон, следејќи нагорна шема. Така, варијација 3 е канон на едногласие, варијација 6 е канон на втората (вториот запис започнува интервал на секунда над првиот), варијација 9 е канон на третата, и така натаму, сѐ до варијација 27, која е канон на деветтата. Последната варијација, наместо канон на десеттата, е кводлибет, за кој се зборува подолу.
Ралф Керкпатрик посочува и дека варијациите меѓу каноните се исто така наредени по шема. Ако го изоставиме првичниот и последниот и крајниот материјал од делото (аријата, првите две варијации, кводлибетот, и главната арија), останатиот материјал е респореден вака: варијациите веднаш по секој канон се битови дела од разни видови, меѓу кои се три барокни танци (4, 7, 19); фугета (10); француска увертира (16); и две китести арии за десна рака (13, 25). Варијациите сместени две места по секој канон (5, 8, 11, 14, 17, 20, 23, 26 и 29) се т.н. „арабески“; овие се варијации во жив такт со многу вркстување на рацете. Оваа тројна шема - канон, битово дело, арабеска — се повторува вкупно девет пати, сѐ додека кводлбетот не го прекине циклусот.
на крајот на тиресетте варијации стои главна арија, што значи дека исполнителот треба да се врати на првата арија пред да го заврши делото.
Варијации
It should be noted that the piece has been played in a wide variety of ways, and there are a range of views on the work, not all of them represented here.
Варијација 1
Оваа весела варијација е во особен контраст со бавната замисленост на темата. Интересно е тоа што ритамот во левата рака дава нагласок на вториот удар, создавајќи синкопа од такт 1 до 7. Рацете се вкрстуваат на такт 13 од горниот регистар на долниот, повторно синкопирајќи други два такта. На првите два такта на делот Б, ритамот го имитира оној од почетокот на делот А, но по ова се јавува друга идеја.
Вилијамс ја гледа оваа композиција како полонеза. Карактеристичниот ритам во левата рака го среѓаваме и кај Баховата Партита Бр. 3 за соло виолина и прелудиумот во Ас-дур од првата книга на Добро темпериран клавир.
Варијација 2
Ова е просто триделно констрапунктно дело во 2/4 такт, фва гласа се во постојана мотивска игра преку непрестајна басова линија. Делото е речиси чист канон. Секој негов дел има наизменичен крај за свирење, како и второ повторување.
Варијација 3
Ова е првиот од правилните канони, и е едногласен: следбеникот почнува со иста нота како и водачот, такт подоцна. Како и кај сите канони на Голдберговите варијации (освен Варијација 27, канон на деветтата), овој има придржна басова линија. Тактот е 12/8 и многу збирови триоли потсетуваат на вид симплистички танц.
Варијација 4
Како паспето, барокнен танцов став, оваа варијација е во 3/8 такт со претежност на трилерски ритми. Бах користи блиска, но не точна имитација: музичката шема во еден дел повторно се јавува по еден такт во друг (понекогаш инверзно). Секој повторен дел има наизменични краеви по прв и вторпат.
Варијација 5
Оваа е прва од дводелните варијации со вкрстување на раце. Тактот е 3/4. Брза мелодиска линија главно компонирана во шестнаесеттини ноти, придружувана од друга мелодија со подолги ноти, во која има многу широки скокови: Тука се користи италијанскиот тип на вкрстување на раце, со тоа што една рака постојано оди напред-назад помеѓу високи и ниски регистри, додека другата рака останува во средината на клавијатурата, свирејќи ги брзите премини.
Варијација 6
Шестата варијација е канон на втората : следбеникот започнува голема секунда повисоко од водачот. Делото се заснова на надолна скала и е во 3/8 такт. Чембалистот Ралф Керкпатрик вели дека делото се одликува со „речисти носталгична нежност“. Секој дел има неизменичен крај за свирење на првото и второто повторување.
Варијација 7
Во неговиот сопствен примерок на Голдберговите варијации, Бах наведува дека овој танц во 6/8 такт треба да се свири во темпо на гига, кој е жив, енергичен танц. Ритмичката шема со точки на оваа варијација (нас сликата) е многу слична со онаа на гигата од Баховата втора Француска свита и со гигата француската увертира. Басовата линија и мелодијата се одликуваат со доста орнаментација.
Варијација 8
Ова е уште една дводелна варијација со вкрстување на рацете, во 3/4 такт. Тука се користи францускиот тип на вкрстување, каде обете раце свират на истиот дел од клавијатурата, една над друга. Ова е релативно лесно за изведување на двомануелно чембало, но прилично тешко на пијано.
Највеќето тактови се одликуваат или со карактеристична шема од единаесет шестнаесеттини и шестнаесеттински остаток, или десет шеснаесеттини и една осмина нота. Можат да се забележат големи скокови во мелодијата, како на пример, во тактовите 9-11: од Б под средно Ц во такт 9, од А над средно Ц до А октава повисоко во такт 10, и од Г над средно Ц со Г октава повисоко во такт 11. Двата дела завршуваат со надолни премини во триесет и вторини.
Варијација 9
Ова канон на третата, во 4/4 такт. Поддржната басова линија е малку поактивна отколку во претходните канони. Оваа кратка варијација (16 такта) обично се свири со бавно темпо.
Варијација 10
Варијацијата 10 е четиригласна фугета, со четирилиниски предмет кој е богато орнаментиран и донекаде потсетува на мелодијата на отворната арија. Излагањето го зазема целиот прв дел од оваа варијација (на сликата). Најпрвин предметот се наведува во басот, почнувајќи на Г под средно Ц. Одговорот (во тенор) влегува во такт 5, но ова е тонален одговор, па така некои од интервалите се променети. Сопранот влегува во такт 9, но не ги допира само првите двата такта од предметот, а го менува остатокот. Последното влегување е она на алтот во такт 13. Во оваа фуга нема регуларен контрапредмет.
Вториот дел се развива користејќи го истиот тематски материјал со мали измени. Налик е на контраизлагање: гласовите влегуваат еден по еден, сите започнуваат наведувајќи го предметот (понекогаш малку променет, како во првиот дел). Делот започнува со повторно излагање на предметот, во споран, придружуван од активна басова линија, па така басовиот дел е единствениот исклучок бидејќи не го изговара преметот сѐ до такт 25.
Варијација 11
Ова е виртуозна дводелна токата во 12/16 такт. Назначена е за два мануела, и главно е сочинета од разни премини на скалата, арпеџи и трилови, и се одликува со многу вкрстување од разен тип.
Варијација 12
Ова е канон на четвртата во 3/4 такт, од обратен вид: следбеникот влегува во вториот такт во спротивно движење на водачот. Следбеникот е инверезен во вториот такт.