cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Михаел Шумахер
Животопис
Михаел Шумахер има син, Мик, кој исто како татко му, започнал да се занимава со автомобилизам: во 2015 година, Мик потпишал договор со холандскиот тим „Ван Амерсфорт рејсинг“ за да вози во натпреварите на „Формула 4“.
Дебито во Џордан
Шумахер го имал своето деби во Формула Еден со тимот Џордан-Форд на Белгискиот Гранд При во 1991 година, возејќи ја колата со број 32 како замена за притворениот Бертранд Гашо. Шумахер, сè уште под договор со Мерцедес, бил регрутиран од Еди Џордан откако Мерцедес му платил на Јордан $150.000 за неговото деби. Една неделата пред трката, Шумахер го импресирал дизајнерот на Џордан, Гери Андерсон и тимскиот менаџер, Тревор Фостер за време на тест возењето пред спектакалот. Неговиот менаџер Вили Вебер го осигурал Џордан дека Шумахер добро ја знаел предизвикувачката стаза Спа, иако всушност тој ја имал само видено како спектатор. За време на тркачкиот викенд, сотимецот Андреа де-Цесарис требало да му ја покаже на Шумахер стазата, но бил задржан поради преговори околу договорот. Шумахер сам ја научил стазата, кружејќи околу неа на велосипед на склопување, кој го донел со него. Тој го имресионирал пит боксот квалификувајќи се на седмото место во трката. Со тоа ја достигнал најдобрата почетна позиција и го надквалификувал 11-годишниот ветеран де Цезарис. Моторспорт новинарот Џо Савард напишал дека после квалификувањето “групи германски новинари зборувале за ‘најдобриот талент после Стефан Белоф‘“. Шумахер се повлекол после првиот круг во трката поради проблеми со квачилото.
Бенетон
После дебито, и покрај тоа што Џордан имале со Мерцедес договор во принцип со менаџментот на Шумахеровиот Мерцедес за до крајот на сезоната, Шумахер бил регрутиран од Бенетон-Форд за следната трка. Џордан аплицирале за налог до судовите на Обединетото Кралство да го спречат Шумахер да вози за Бенетот, но го изгубиле случајот бидејќи сè уште немале потпишано договор. Шумахер ја завршил сезоната во 1991 година со четири бода од шест трки. Најдоброто место кое го освоил било петти во неговата втора трка, Италијанскиот Гранд При, во кој тој заврши пред неговиот сотимец и трикратен Светски Шампион Нелсон Пике.
На почетокот на сезоната 1992 тимот на Заубер, планирајќи го нивното деби во Формула Еден откако Мерцедес се повлекол за следната година, се повикал на клаузулата во договорот на Шумахер во која пишувало дека доколку Мерцедес влезе во Формула еден, Шумахер ќе вози за нив. Евентуално, било договорено Шумахер да остане во Бенетон. Питер Заубер рекол „(Шумахер) не сакаше да вози за нас. Зошто би го присилил?“. Годината доминирале Вилијамс со Нигел Мансел и Рикардо Патрис, карактеризирајќи се со моќни мотори на Рено, полуавтоматски менувачи на брзини и активна амортизери за контрола на висината на возењето на колата. Во „конвенционалниот“ Бенетон Б192 Шумахер го освоил своето место на подиумот за првпат, завршувајќи трет во Мексиканскиот Гранд При. Продолжил со првата победа во Белгискиот Гранд При, на водената трка во Спа-Францоршампс стазата, која до 2003 година тој ќе ја нарекувал “ далеку мојата омилена стаза“. Заврши трет на Возачкото првенство во 1992 со 53 бода, три бода помалку од второрангираниот Патрис.
Тимот на Вилијамс со Дејмон Хил и Алан Прост доминирал и во сезоната во 1993 година. Бенетон ги промовирал своите активни суспензии и контрола на тракција на почетокот од сезоната, последни од фаворитските тимови. Шумахер победил во една трка, Португалскиот Гранд При, победувајќи го Прост, а имал и девет искачувања на подиумот, но се повлекол на 7 од другите 15 трки. Сезоната ја завршил четврти, со 52 бода.
1994-1995: Годините на светското првенство
1994 беше сезоната на Шумахеровиот прв Возачки Шампион. Сезоната, меѓутоа, беше обележана со смртта на Аиртон Сена (сведочена од Шумахер, кој беше дирекно позади на втората позиција) и на Роланд Раценбергер за време на Гранд При Сан Марино, како и од обвинувањата дека неколку тимови, но посебно Шумахеровиот Бенетон, ги прекршиле техничките правила на спортот.
Шумахер победи на шест од првите седум трки и водеше во Шпанскиот Гранд При, пред да му откаже менувачот на брзини, оставајќи го заглавен во петта брзина. Сепак тој ја заврши трката на второ место. По Гранд При Сан Марино, Бенетонм Ферари и Мекларен беа под истрага поради сомневање дека ја прекшиле забраната на Фиа за електронски помагала. Бенетон и Мекларен најпрвин одбија да го предадат нивниот изворен код. Кога го сторија тоа, ФИА откри скриена функционалност во софтверите на двата тима, но не пронајде доказ дека била користена во трка. Двата тимови беа казнети со казна од 100.000 долари поради нивното одбивање да соработуваат. Меѓутоа, софтверот на Мекларен, кој бил пробрам за менувачот на брзини кој дозволувал автоматско менување на брзини, бил прогласен за легален. Од друга страна, софтверот на Бенетон бил означен како форма на “контрола за старт“ која би му дозволила на Шумахер да има совршени стартувања, а ова било конкретно забрането од прописите. На Британскиот Гранд При. Шумахер беше казнет поради претекнување во оформувачкиот круг. Тој ја игнорирал казната и последователното црно знаме, кое покажува дека возачот мора веднаш да се врати во гаражите, поради што беше дисквалификуван, а подоцна му беше доделена забрана за две трки. Бенетон ја префрли вината за инцидентот на комуникациска грешка помеѓу стујардите и тимот. Шумахер беше дисквалификуван повторно откако го победи Белгискиот Гранд При откако во неговата кола беше пронајдена нелегална опрема во блокирачот на занесување, критериум кој беше воведен после несреќите во Имола за да ја лимитира down force и според тоа брзината при вртење. Бенетон протестирал дека скидблокот бил оштетен кога Шумахер се свртел над работ од стазата, но ФИА ја одби жалбата поради шемите на истрошеност и штета на блокирачот. Овие инциденти му помогнаа на Дејмон Хил да ја намали разликата во бодовите, и Шумахер замина во последната трка во Австралија со еден бод предност. Во 36тиот круг Шумахер го удри штитникон на надворешната страна од стазата додека водеше. Хил се обиде да го претекне, но болидот на Шумахер се врати на стазата и тука имаше судар во аголот, предизвикувајќи ги двајцата да се повлечат од трката. Како резултат на ова, Шумахер освои многу контроверзно првенство, и тоа како првиот Германец кој го сторил тоа ( Јохан Риндт возеше под Австриското знаме).
Ферари
Во 1996 година, Шумахер за плата од 50 милиони долари за време од 2 години, се приклучи на тимот на Ферари, тим кој последен пат го освоил Возачкото првенство со Џоди Шектер во 1979 година и кој не го освоил Купот на Конструкторите од 1983 година со возачите Рене Арно и Патрик Тамбеј на воланот. Тој го напуштил Бенетон година пред да му истекол договорот со нив, а подоцна ги посочил штетните дејствија на тимот во 1994 како негова причина да го прифати овој договор. Година подоцна, поранешните вработени во Бенетон Рори Бирн и Рос Бран, кој бил технички директор во Бенетон од 1991 година, и кој бил еден од главните членови позади Шумахеровите успеси во титулите со тиме од 1994 и 1995 година, одлучиле да му се приклучат на Шумахер во Ферари. Тоа ја зголемила мотивацијата на Шумахер да изгради поискусен и потенцијално првенствоски – победнички тим околу него. Ферари претходно стигнал блиску до првенството во 1982 и 1990 година. Тимот претрпел катастрофален пресврт надолу во раните деведесетти, делумно поради нивниот познат V12 мотор кој веќе не беше конкурентент наспроти помалите, полесните и поштедливи V10ки на другите соперници. Различни возачи, посебно Алан Прост, му давал на возилото етикети како “камион“, “прасе“, и “несреќа која чека да се случи“. Слабата изведба на тимот во гаражата на Ферари била сметана за подвижна шега. На крајот од 1995 година, иако тимот се надградил во солиден натпреварувач, сè уште бил сметан за инфериорен спрема фаворитските тимови како Бенетон и Вилијамс. Шумахер го прогласил Ферари 412Т како доволно добар за да го победи Првенството.
Шумахер, Рос Бравн, Рори Бирн и Џин Тод (вработен 1993), биле кредитирани за претворањето на овој еднаш макотрпен тим во најуспешниот тим во историјата на Формула Еден. Трикратниот Светски Шампион Џаки Стувард верува дека трансформацијата на тимот на Ферари било Шумахеровиот најголемо дело. Еди Ирвин исто така се придружил на тимот, доаѓајќи од Џордан.
1996 – 1999
Шумахер заврши трет во Возачкото првенство во 1996, и му помогнал на Ферари да дојде до второто место во првенството на конструктори, пред неговиот стар тим Бенетон. Тој победил на три трки, повеќе од целостниот запис на тимот за периодот од 1991 до 1995. За време на почетниот дел од сезоната од 1996, колата имала проблеми со издржливоста и Шумахер не завршил 6 од 16 трки. Првата победа за Ферари ја остварил во Шпанското Гранд При, каде ја извозил целата патека до третото место во дождот. Во Француското Гранд При, Шумахер се квалификувал на пол-позиција, но претрпел неуспех на моторот за време на загревачкиот круг. Меѓутоа на Спа-Франкоршампс, Шумахер искористил добро тајмувани пит-стопови за да се ослободи од Вилиамсовиот Жак Виленув. После тоа, на Монца, Шумахер победил пред тифосите (навивачите на Ферари). Вештината на Шумахер, комбинирана со се подобрата сигурност на Ферари, му овозможила да ја заврши сезоната со евентуален предизвик на Сузука на победникот на трката, а воедно и на првенството Дејмон Хил.
Михаел Шумахер и Жак Виленув се натпреварувале за титулата во 1997 година. Виленув, возејќи за супериорниот Вилиамс Ф„19, го водеше првенството во почетниот дел од сезоната. Меѓутоа, до полусезона, Шумахер го презеде водството во Првенството, победувајќи на пет трки, и влезе во сезонското финално Гранд При со еден бод предност. Ближејки сè до крајот на трката, задржуван од Херез, Ферарито на Шумахер се здоби со изтек во ладилникот и загуби во перформансите што навестуваше дека можеби нема да ја заврши трката. Како што Виленув се приближил за да го претекне соперникот, Шумахер се обидел да предизвика судир, но го добил подебелиот крај од стапот, повлекувајќи се од трката. Виленув продолжи и освои четири бода за да го земе првенството. Шумахер бил казнет за неспортско однесување поради судирот и бил дисквалификуван од Возачкото првенство.
Во 1998, финскиот возач Мика Хакинен станал главниот противник за титулата на Шумахер. Хакинен ги освои првите две трки од сезоната, добивајќи предност од 16 бода пред Шумахер. Шумахер тогаш победи во Аргентина, со Ферарито кое се подобрило значително во втората половина од сезоната. Шумахер остварил шест победи и пет други завршувања на подиумот. Ферари земал 1-2 позиција во Францускиот Гранд При, прва после 1990, а и на Италијанскиот Гранд При, со што Шумахер се изедначил со Хакинен на врвот од Возачкото првенство со 80 бода, но Хакинен го освоил Првенството со победите на последните две трки. Имал две контроверзии; на Британскиот Гранд При Шумахер водел во последниот круг кога се свртел кон боксот, ја преминал целта и застана за десет секундни казна. Имал одредено сомневање дали тоа може да се брои како одслужување на казната, но бидејќи тој ја преминал целта кога влегол во боксот, победата била валидна. Во Спа, Шумахер водел со 40 секунди предност под силен дожд, но се судри со Давид Кулхардовиот Мекларен кога Скот, кој каснел за еден круг, забавил на многу слаба видливост да го пропушти Шумахер. Откако двете коли се вратиле во боксовите, Шумахер скокна од својата кола и се упати во гаражата на Мекларен разлутен и го обвинил Кулхард дека се обидел да го убие.
Гласини кружеле дека Кулхард може да биде заменет од Шумахер за сезоната во 1999 година и натака, но и во претходно издание на Ф1 Тркачкиот магазин, Рон Денис објавил дека му пристапил на Шумахер да потпише договор со Мекларен. Меѓутоа, периферни финансиски прашања го врзувале Шумахер со Ферари, како што се спонзорските договори и исплати, кои не можеле да бидат корегирани со преселувањето во соперничкиот тим, и затоа не бил склучен договорот.
Напорите на Шумахер му помогнале на Ферари да ја освои титулата на Конструктори во 1999 година. Тој ја загубил својата шанса да го освои Првенството на Возачи на Британското Гранд При кога на брзиот агол Стоув страничната кочница на неговата кола потфрлила, исфрлајќи го од патеката резултирајќи со скршена нога. За време на неговото отсуство од 98 дена, тој бил заменет со финецот Мика Сало. Откако испуштил шест трки, тој се вратил на тогаш воведеното Малезиско Гранд При, квалификувајќи се на пол позицијата со предност од секунда. Тогаш тој ја презел улогата на втор возач, асистирајќи му на својот сотимец Еди Ирвин во обидот да го освои Возачкото првенство за Ферари. Во последната трка од сезоната, Јапонскиот Гранд При, Хакинен ја освои својата втора последователна титула. Шумахер подоцна ќе изјави дека Хакинен бил противникот кој најмногу го почитувал.
Париз-Рубе 2014
Париз-Рубе 2014 — 112. издание на класичната велосипедска еднодневна трка Париз-Рубе. Се одржала на 13 април 2014 на растојание од 257 километри и била десетта трка во сезоната на Светската турнеја.
Палатица
Палатица — село во Општина Желино, во околината на градот Тетово.
Париз-Рубе 2014
Трката била освоена од Ники Терпстра од екипата, откако нападнал од мала група на возачи на околу шест километри пред целта. Завршил 20 секунди пред остатокот на групата, која била предводена од возачот на Џон Дегенколб и Фабијан Канчелара од, бранителот на титулата од минатата година.
Палатица
Географија
Селото се наоѓа во Долни Полог. Во близина на селото Палатица се наоѓаат селата Сараќино, Озормиште и Требош, со кое е скоро споено. Палатица е рамничарско село и е во близина на градот Тетово.
Историја
Во XIX век селото било дел од Тетовската каза на Отоманското Царство.
Париз-Рубе 2014
Екипи
Екипи кои настапиле на трката биле:
Палатица
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Палатица живееле 16 жители, сите Македонци.
Според Афанасиј Селишчев, во 1929 година Палатица — село во Шемшовска општина во Долнополошкиот срез и имало Албанци и Македонци.
Според пописот од 2002 година селото има 2.516 жители, од кои 6 Македонци, 2.501 Албанец, 1 Турчин и 8 останати.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 1.432 жители, од кои 1.351 Албанец и 81 лица без податоци.
Избирачко место
Во селото постојат избирачките места бр. 2090, 2090/1, 2091 и 2091/1 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на основното училиште.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 2.772 гласачи.
Константин Кавасила
Константин Кавасила бил византиски свештеник и охридски архиепископ најверојатно во периодот по 1250 до 1263 година. Тој бил архиепископ на Охридската архиепископија по потекло од Византија.
Тој е роден во Илирија, најверојатно на територијата на Епирското Деспотство. Пред да застане на охридскиот престол, тој бил епископ во градот Струмица, поточно во водочкиот манастир и митрополит во Драч.
Пекинезер
Пекинезер е раса на кучиња која води порекло од Кина, поточно од Пекинг по кој го добил името. Расата е стара преку 2000 години, но биле чувани тајно единствено во кинеската царска палата. Дури во 19 век се појавиле во западната цивилизација.
Легенда за настанок на расата
Лав и мајмуница се вљубиле еден во друг. Заради разликата во големината морале да се обратат кај Буда. Буда го смалил лавот и производ на таа љубов се пекинезерите.
Црква „Св. Димитриј“ - Ракитница
Свети Димитриј — главна селска црква во селото Ракитница. Црквата се наоѓа на височинка која доминира над селото. Во кругот на црквата се наоѓаат и самите селски гробишта, каде што се наоѓа и гробот на загинатиот револуционер Веле Марков.
Фрескоживопис
Во црквата на надворешната страна се наоѓа фреска на којашто е прикажан Свети Теодор Тирон на бел коњ.
Бродвејска мелодија
Бродвејска мелодија (познат и како „Бродвејска мелодија од 1929“ ) е американски музички филм од 1929 и првиот звучен филм кој освоил Оскар за најдобар филм. Тој е еден од првите филмови снимени во техниколор, што довело до енормно следење на трендот во музичките филмови кои биле издавани од 1929-1930. Филмот е првиот издаден музички филм од „Metro-Goldwyn-Mayer“.
Филмот бил напишан од Норман Хјустон и Џејмс Глисон врз основа на приказна на Едмунд Гулдинг, а режиран бил од Хари Бимонт. Оригиналната музика била компонирана од Артур Фрид и Насио Херб Браун вклучувајќи го и популарниот хит „You Were Meant For Me“. За улогата во овој филм, Беси Лав, била номинирана за оскар за најдобра женка улога.
Астеропај
Астеропај (12 век п.н.е.) ― во Илијадата е познат како пајонски јунак во Тројанската војна.
Претходник на Астеропај се смета дека бил Пирајхме (12 век п.н.е.). Како соузник на Тројанците, ја предводел во војна, пајонската војска што доаѓала од „широкострујниот Аксиј“, односно од „бреговитата и плодна Пајонија“. Според митологијата бил син на Пелагон. Борејќи се храбро против Ахајците, загинал од рацете на Ахил.
Во Илијадата се наведени неколку имиња на пајонски јунаци кои влегле во двобој со митскиот јунак Ахил. Некои научни констатации за припадноста на етничката група која го населувала Мариово во антиката, како Пелагонците, на пример, не се противречни на горекажаното, ако се земе дека и тие биле во блиско сродство со Пајонците, ако не и исто племе. И двете етнички групи се споменуваат кај Хомер (во Илијадата) во следните стихови:
Шарпланинец
Шарпланинец (албански: Qen i Sharrit или Qeni Ilir, српски: Шарпланинац) — овчарска раса на кучe. Именуван е по планината Шара. Телото му е тешко помеѓу 55 и 70 кг. Високо е околу 75nbsp;см, а градниот обем му изнесува 120nbsp;см. Се одликува со добродушност, верност кон својот сопственик, дисциплинираност, брзина и приспособливост. Покажува голема приврзаност и трпение кон децата.
Потекло
Во минатото некои научници сметале, дека шарпланинецот потекнува од Азија, но сега најраспространето е мислењето, дека роднината му е на Балканот, а поточно во планинските масиви на Македонија — Шар Планина, Кораб, Стогово, Бистра и Маврово. Шарпланинецот се прилагодил кон суровите услови на македонските планини, во кои живее со векови.
Во 1939 година шарпланинецот е запишан под реден број 41 во списокот на Меѓународниот кинолошки сојуз (FCI), која ги регистрира сите раси на кучиња.
Врат
Профилот на вратот е рамен или малку испакнат во горната страна и е малку над линијата на грбот. Вратот е средно долг, но поради густото крзно, кое го покрива, изгледа пократок и поширок. Поврзувачките точки меѓу телото и главата не се гледаат. Кожата не е обесена, а крзното е густо, долго и руновито, кое на вратот прави гриво.
Опашка
Опашката му е долга и достигнува до шепите. Во основата опашката е доста дебела, која постепенно се стеснува кон врвот. Покриена е со густо крзно, кое од долната страна е подолго. Опашката, кога е дигната, има форма на лак. Повеќето кучиња си ја завиваат опашката нагоре.
Предни нозе
Височината на долната страна на предните нозе до коленото е 55% од височината до грбот. Плешките се долги и широки, сврзани со градниот кош, лесно наклонети спрема хоризонталната коска под агол од 65°. Горната страна на предните нозе е мускулеста и е под поостар агол од плешките: 55° спрема хоризонталната коска. Аголот на коленото (меѓу горната страна на ногата и шепара) е околу 145°.
Шепите се силни и широки, озгора лесно подвиткани, оздола испакнати, а ноктите се здрави со црн пигмент.
Задни нозе
Горната страна на задните нозе е мускулеста, со силно заоблена мускулна структура. Пределот на коленото е поотворен отколку кај предните нозе: приближно 125°. Коленото е здраво и широко. Долната страна на задните нозе е цела со силна мускулатура.
Скакателната става е широка и отворена под агол од околу 130°. Горниот дел на задните шепи е малку повеќе накосен отколку кај предните шепи.
Кожа
Кожата е средно дебела, кукулеста и истегната по телото. Сите видливи делови на кожата и лигавица се обоени со темен или црн пигмент.
Бои
Шарпланинецот е еднобоен, со различни нијанси од бело до темносиво, наместа и црно. Доминантната боја е поинтензивна во горната страна на главата, вратот и грбот. Од долната страна на телото бојата постепено избледнува до посветли нијанси — бледо сиво или жолтеникаво во долните страни на нозете.
Тело
Мажјаците тежат околу 55–70 кг, а женките 45–60кг.
Коњско опавче
Коњско опавче или пршлика — род на васкуларни растенија кои се размножуваат со спори наместо со семиња. Родот вклучува 15 видови. Тоа е единствениот рецентен род во класата Equisetopsida, која скорешни молекуларни анализи ја сместуваат во одделот на папрати (Pteridophyta). Познати се и други редови од Equisetopsida од фосилните пронајдоци кои биле важни членови на светската флора за време на карбонот.
Фотокина
Фотокина — најголем светски саем што се одржува во Европа за фотографските индустрии. Првата фотокина беше одржана во Келн, Германија, во 1950 година, а од 1966 година се одржува на секои две години во септември на Келнскиот саем и Изложбениот центар во Дојц. Многу фотографски и репрографски претпријатија прикажуваат нови и иновативни производи на саемот фотокина. Шоуто има два главни конкурента, кои се одржуваат годишно на два различни дела од светот. Шоуто CP+ што се одржува во Јокохама, Јапонија, кое првично било именувано како Јапонско шоу за камери и се одржува од почетокот на 1960-тите години. Во САД, главното фотографско шоу е PMA@CES, кое од 2012 година се соединило со Интернешнл ЦЕС (International CES), шоу за потрошувачка електроника во Лас Вегас.
Историја
Првата фотокина се има одржано во 1950 година на иницијатива на Бруно Ул. Обележувајќи ја важноста на трговското шоу, претседателот на САД, Двајт Д. Ајзенхауер испратил телеграма со поздрав што го обележала отворањето на фотокина во 1956 година.
Шига Коген
Шига Коген е скијачко одморалиште и место за пешачење, сместено во Националниот парк Јашин’етсу-коген во висорамнините Јаманучи, Нагано, Јапонија. Во 1980 година, со површина од 13.000 хектари била назначена како дел од програмата за човекот и биосферни резервати на УНЕСКО.
Ски-центар
Со 4,25 км2, Шига-коген е несомнено најголемото скијачко одморалиште во Јапонија, како и втор по височина. Одморалиштето е составено од 21 помал, меѓусебно поврзани скијачки терени, со вкупно 70 лифтови. Почнувајќи од зимата 2015-16, целиот Шига-коген станал отворен за скијачи и скијачи на даска (претходно некои области биле ограничени само на скијачи).
Одмаралиштето било место на неколку настани на Олимписките игри во Нагано во 1998 година. Во оваа област има повеќе од 100 хотели, со јапонски стил или Уашитсу (和 室), западен стил или полујапонски стил соби.
Скијачка сезона
Шига-киген ја има една од најдолгите сезони за скијање во Јапонија со официјалната скијачка сезона која започнува од средината до крајот на Ноември и продолжува во текот на Април и до Златната недела, првата недела од Мај.
Божиќ и новогодишната сезона е врв во Шига-коген за време на паузата во јапонскиот училиштен одмор. Од 1 април наваму, пролетната скијачка сезона започнува со понудени попусти за билети за лифтови и престануваат да работат скијачките подрачја Маруике, Хасуике и Санвалеј.
Транспорт
За време на сезоната на скијање, бесплатниот ски-автобус Шига-коген е обезбеден за превоз низ скијачките центри и разни скијачки терени и хотелски области. Автобусите се обично точни во минута, но ова може да варира во зависност од временските услови, па затоа се препорачува гостите да одат порано со автобус каде што е можно. Во текот на сезоната, шатл-автобусот помеѓу одморалиштата работи од понеделник до недела, освен ако има силен снег или друго предупредување за временските услови, што често може да се види дека услугите рано завршуваат.
Постојат и автобуси кои патуваат до и од станицата Нагано и станицата Ијама до Шига-коген и Јуданака.
Неколку погодни паркинзи се исто така достапни во близина на одморалиштата за оние кои патуваат со сопствено возило.
Услови за возење
За време на зимската сезона, патот што води кон Шига-коген е често влажен и леден, а патиштата кон одморалиштата често се покриени со снег. Патот е стрмен и груб, и е придружен со поголеми полетувања. Гумите за снег се задолжителни и се препорачува погон на четири тркала.
Продавници за храна и намирници
Шига-киген нема никакви супермаркети или поголеми продавници за храна. Постојат неколку мали продавници за погодност, претежно сместени во хотели, вклучувајќи го хотелот Шига Санвалеј. Постојат поголеми продавници (дел од ланецот продавници за погодност наречени „Јамакази продавница“) во хотелите Јапонија Шига, Олимпик хотел и Вила Ичинозе кои имаат леб, други печива, сендвичи, ладни пијалоци, пиво, саке и други алкохолни пијалоци, чоколадо, бисквити, сладолед, ленти и спортски ленти. Во областа Јокотејама, има продавница Јамазаки во хотелот Шига Палас. Комплетен е и со вообичаената стока со додаток на работи за дневни потреби, лична хигиена, сувенирски производи, локални пива „Шига Коген“, вино и саке и автомати за пива, безалкохолни пијалоци и сладолед.
Топли извори на Онсен
Шига-коген бил познат како локација на онсен (топол извор) пред скијањето да стане популарно. Ски-центарот Шига-киген е дом на над седум природни топли извори. Многу хотели се одржуваат со топли извори на планината Шига и има бројни онсен бањи сместени во хотелите низ одморалиштето.
Други активности
Според книгата Национални паркови на Јапонија, објавена од Фондацијата природни паркови:"лево|мини|Дакекамба или бреза на Ерман (Betula ermanii).„Шига-коген има повеќе од 40 езера и езерца“ и „Националниот парк Јошињецу е живеалиште за јапонски макаки и јапонски серови. „Исто така“, растителноста во областа на паркот се менува со зголемувањето на надморската височина, од бука (Fagus crenata) и јапонски даб (Quercus crispula) шуми до зимзелени шуми. На многу планини може да се видат заедници на алпски растенија. Особено убави се шумите од јапонски ариши (Larix kaempferi) и Бели брези (Betula platyphylla var. Japonica) кои ги покриваат висорамнините. '"Сите овие одлики го направија Шига-коген интересно место за пешачење и уживање во природата во сите сезони на годината.
Некои од другите активности во областа вклучуваат голф во Огушига, јавање кај Мару Понд, велосипеди за изнајмување во Окушига и бројни тениски терени во областа Јакебитаи и Окушига.
Разгледување
Уњо но Јадо Јокоте Санчо Хуте (планинска колиба) е ресторан, пекарница и хотел. Сместена на 2305 метри надморска височина, се тврди дека пекарницата е највисока во Јапонија.
Центарот за зачувување на природата во префектурата Нагано, Шига Коген е сместен во Шига Коген Сого Кајкан 98. Главниот фокус е „Односот помеѓу природата и човечкото суштество“, кој ја изложува природата на Шига-коген.
Комеморативната сала на Зимските олимписки игри и параолимписките игри во Нагано во 1998 година се наоѓа во областа Хасу-ике. Се прикажуваат медали и други сувенири.
Ботаничката градина Хигашитатејама се наоѓа на врвот на планината. Хигашитат (2.020 м) и вклучува патеки по природа.
Институтот за научно истражување на Универзитетот Шиншу се наоѓа во шумата околу планината Шига. Почвата базирана на лава ја прави ретка област во светот. Патека за набудување на природата е отворена за јавноста.
Меѓународен систем на мерни единици
Меѓународниот систем на единици (скратено SI од француското  ) — современиот облик на метричкиот систем и е заснован на 7 основни и 2 дополнителни физички величини и единици. Овој систем е најкористениот мерен систем во светот, највеќе во трговијата и речиси целосно во науката.
Стариот метрички систем содржеше неколку групи на единици. SI е развиен во 1960 година од стариот систем метар-килограм-секунда (mks), наспроти системот цантиметар-грам-секунда (cmgs) кој имаше повеќе варијанти. Бидејќи SI не е постојан, тој е менлив комплет од стандарди во кој се создаваат единици и дефинициите се менуваат според меѓународна согласност соодветно на напредокот на технологијата на мерење.
Системот е речиси насекаде прифатен, со мали исклучоци. Забележителен исклучок е САД, кој продолжува да ги користи вообичаените единици наспроти системот SI. Во Обединетото Кралство, префрлањето на системот SI е официјална политика, која сè уште не е завршена. Земјите кои сè уште употребуваат единици кои не се дел од SI (пр., САД) ги имаат предефинирано овие единици преку единиците на SI.
Основни SI-единици
Утврден на единаесеттата генерална конференција за мерки и тегови во 1960 година, тој има седум основни и две дополнителни големини и единици за коишто се смета дека во потполност ги карактеризираат нам познатите појави, а и материјата која можеме сетилно да ја восприемаме. Се нарекуваат основни, бидејќи од нив се изведуваат сите останати. Во долната табела се дадени основните SI-единици, како и нивните дефиниции:
Скопски аквадукт
Скопски аквадукт — аквадукт и археолошко наоѓалиште кое се наоѓа кај Визбегово, во непосредна близина на градот Скопје.
Историја
Датумот на неговата изградба до скоро не бил познат. Се сметало дека тој датира од времето на античкиот период на Римското Царство или средновековниот период на Империјата. , во времето на Јустинијан I, од 527 — 554 г., па поради тоа овој аквадукт се нарекува и Јустинијанов аквадукт. Според овие мислења тој бил поврзан со градот Скупи. Се смета дека преку аквадуктот била спроведувана вода од изворот Лавовец во селото Глуво на Скопска Црна Гора, до "топџиската касарна", Мустафа-пашината џамија, до некогашниот турски уќумат, Куршумли-ан и Сија-беговата џамија. Водата преку аквадуктот се пренесувала со цевки кои оделе од запад кон исток.
Во 1669 г. патописецот д-р Браун запишал дека „аквадуктот е прекрасен стар објект, кој на ова место му носи голема почит“. Многу историчари го цитирале Прокопиј (познатиот хроничар на владеењето на Јустинијан). Според Прокопиј водоводот бил подигнат во периодот од 527 до 565 г. Се верува и дека поради сличноста со техниката на градење на аквадуктот со Куршумли ан во Скопје, тој не потекнува од византискиот период, туку бил граден во текот на XV век, кога градот Скопје започнал интензивно да се зголемува заедно со новите исламски градби: амами и џамии, за чија градба и функционирање биле потребни големи количества чиста вода. За стариот скопски водовод - аквадукт во својата книга „Материјали по изучувањето на Македонија“ од 1896 година пишувал и македонскиот револуционер Ѓорче Петров. Имено, тој запишал дека водоводот започнувал од самото подножје на Скопска Црна Гора на 2 ½ часа растојание од Скопје и над самото село Глуво каде што во земјата имло ископана една немногу широка дупка. Стените на дупката биле направени со ѕид, а од горе стоела железна решетка за да не влегуваат нечистотии во неа. Таа скромна дупка била почетокот на прочуениот скопски водовод. На самиот брег на  Бањанка и на неколку чекори од почетокот на водоводот има чешма со бујна, студена вода убава за пиење. Некојси паша (веројатно прочуениот Хамзи-паша) посакал да ја внесе и таа вода во водоводот, но околните селани, особено бањанци и чучерци, се дигинале против пашата и не допуштиле да се случи тоа, зашто таа чешма им служи за напојување на добитокот. Понатаму, Ѓорче Петров го дава следниот опис на протегањето, изгледот и градбата на водоводот-аквадукт. Надолу под селото Бразда водоводот среќава еден рид, кој ја пресекува реката Бањанка. По долината на реката водоводот ја пресекува височината и врви надолу дури да стигне наспроти Скопје. Долината на Крива Река (долното течение на Бањанка) е значително пониска од калето, зашто нејзиниот лев брег над градот се издигнува во вид на рид. За да може да се искачи врвот на тоа возвишение откај с.Оризари браздата минува по еден мост потпрен на диреци. Тоа се споменуваните сводови (арки) на водоводот од патописците. Тој мост (аквадукт) има 62 столбови од кои секој е висок 6 метри, долг 5 метри, а широк 4 метри. Историското значење не му било познато, но во тоа време водоводот - аквадукт бил без секакво значење поради што бил занемарен.
Аквадуктот за последен пат бил обновен по Скопскиот земјотрес во 1963 г., кога биле поправени три лака и два столба кои паднале од јачината на земјтресот.
Опис
Во текот на својата историја, голем број на патници, истоичари и писари кои пишувале за аквадуктот сепак не се согласувале околу бројот на неговите лакови: според некои тврдења нивниот број бил 200, па 60, а бројот од 55 лакови е забележан и во „Енциклопедија на ликовните уметности“ објавена во Загреб во 1960 г. Според податоци од 1514 г., кога се смета дека бил изграден аквадуктот, тој содржел 55 лакови кои се потпираат на масивни столбови со квадратна основа, 42 отвори за олеснување на ѕидната маса а вкупната негова должина изнесувала 386 метри. Според описот на Ѓорче Петров од 1896 година, мостот на аквадуктот имал 62 столбови од кои секој висок 6 метри, долг 5 метри, а широк 4 метри
Аквадуктот денес
Аквадуктот денес претставува една од позначајните знаменитости на градот Скопје. Во 2007 г., концерт кај аквадуктот одржале музичката група „Синтезис“.
Beaucarnea recurvata
Beaucarnea recurvata, познато и како слонова нога ― вид растение од фамилијата Шпаргли (Asparagaceae). Видот бил домороден во многу држави од источно Мексико, но сега е ограничен на државата Веракрус. Во Европа и светот, слоновата нога е познато украсно растение. Во Мексико се регистрирани 350-годишни претставници на дрвото Beaucarnea.
Опис
Тоа е зимзелено повеќегодишно растение со забележливо проширено стебло (наменето за складирање на вода), кое расте до 4.72 метри. Единечното стебло налик на палма создава терминални прамени од долги заоблени кожени лисја, понекогаш со изглед на прамени на коса, со повремени метричести соцветија од мали бели цветови штом растението ќе наполни 10 години.
Умерено задебеленото при основата стебло, се истенчува и минимално се разгранува при врвот. Речиси сферичното стебло кај младите единки подоцна достигнува висина од 4 до 6 метри и има пречник до 50 центиметри (и повеќе во основата). Кората е мазна. Зелените линиски, свиткани листови се тенки, рамни или малку набраздени. Долги се од 2.2 до 4.5 метри и широки од 15 до 20 милиметри.
Живеалиште
Живеалишта му се ниските листопадни шуми, со просечна температура од 20 степени °C и годишни врнежи од 800 mm, и типично сушна сезона од помеѓу 7 и 8 месеци. Овие типови шуми се во висински опсег од 0 до 1700 метри надморска височина. Тие растат на карпести почви со недостаток на хранливи материи, на карпи и стрмни планини. Растат на интензивно сонце или делумна сенка. Растенијата се многу бавно растечки и многу толерантни на суша, опстојуваат и во во саксии или засадени како украсни градинарски дрвја.
Одгледување
По добивањето на Наградата за градинарски заслуги на Кралското хортикултурно друштво. B. recurvata често се одгледува како домашно растение или растение на отворено во градини со умерена клима. Бавно растечко и толерантно на суша, Beaucarnea recurvata е отпорно и на температура од −5 °C, расте на интензивно сонце до осветлена сенка и бара соодветна мешавина на почва која му овозможува цедење кога се наводнува. Сепак, треба да се биде внимателен за да не се претера со вода при наводнување, бидејќи тоа ќе поттикне штетници како што се инсектите од семејството Pseudococcidae и Dactylopius coccus. Ако се чува на места со интензивни зими, задолжително е чување во затворена просторија бидејќи не може да поднесе ниски температури. За да се задржи првичниот облик на растението, краевите на листовите не смеат да се сечат, и при пресадување потребно е коренскиот систем да остане неоштетен.
Зачувување
Видот е наведен во Прилог II од Конвенцијата за меѓународна трговија со загрозени видови (КМТЗВ/ЦИТЕС) што значи дека меѓународната трговија со видовите е регулирана.
Езерце (Трубарево)
Езерце — месност прогласена за заштитено подрачје во категоријата споменик на природата. Се наоѓа во атарот на скопското село Трубарево.
7 Ирида
Ирида (привремена ознака: 7 Ирида) — голем астероид од главниот Астероиден Појас и можеби остаток од планетезимал што кружи околу Сонцето помеѓу Марс и Јупитер. Ирида е четвртиот најсветол објект во Астероидниот Појас. Тој е класифициран како астероид од типот S, што значи дека има каменест состав.
Откритие и име
Ирида е откриен на 13 август 1847 година од страна на Џ.Р.Хинд од Лондон, Обединетото Кралство. Тоа било првото откритие на астероид на Хинд и седмиот астероид што е откриен во целост.
Ирида го добил името по божицата на виножитото Ирида во грчката митологија, која била гласник на боговите, особено Хера. Нејзиниот придружник Хера бил особено соодветен на околностите на откритието, бидејќи Ирида била забележана по 3 Јунона за помалку од еден час десно вознесување ( Јунона е римски еквивалент на Хера).
Геологија
Ирида е астероид од типот S. Површината е светла и веројатно е мешавина од никел - железо и магнезиум и железо- силикати. Неговиот спектар е сличен на оној на L и LL хондритите со корекции за вселенското атмосферско влијанија, така што може да биде важен придонесувач на овие метеорити. Планетарната динамика исто така укажува дека треба да биде значаен извор на метеорити.
Помеѓу астероидите од типот S, Ирида е на петтото место по геометриски среден пречник по Евномија, Јунона, Амфитрит и Херкулина. Неговата форма е конзистентна со заоблен сфероид со големо екваторско ископување, што сугерира дека е остаток на планетезимал. Ниту едно семејство на судир не може да се поврзе со Ирида, веројатно затоа што ударот се случил на почетокот на историјата на Сончевиот Систем, а остатоците оттогаш се распрснале.
Осветленост
Светлата површина на Ирида и малата оддалеченост од Сонцето го прават четвртиот најсветол објект во астероидниот појас по Веста, Церера и Палада. Има средна магнитуда на опозиција од +7,8, споредлива со онаа на Нептун, и лесно може да се види со двоглед во повеќето опозиции. Кај типичните противположби маргинално ја надминува поголемата, но потемна Палада. Но, при ретки спротивставувања во близина на перихел, може да достигне светлинска величина од +6,7 (последен пат на 31 октомври 2017 година достигнувајќи јачина од +6,9), што е исто толку светла како Церера некогаш.
Одлики на површината
Студија на Ханус и неговите соработници, користејќи податоци од инструментот SPHERE на VLT именувал осум кратери со пречник од 20 до 40 km и седум повторливи одлики од непозната природа кои остануваат безимени поради недостаток на конзистентност и нивното појавување на работ на Ирида. Имињата се грчки имиња за боја, што одговараат на виножитото како знак на Ирида. Не е познато дали овие имиња се предмет на разгледување од страна на МАС. Останатите 7 одлики се означени со A до G.
Ротација
Ирида има вртежен период од 7,14 часа. Северниот пол на Ирида покажува кон еклиптичките координати (λ, β) проценети на (18°, +19°) со 4° неизвесност (Викинкоски и сор. 2017) или (19°, +26°) со 3° неизвесност (Хануш и сор. 2019). Ова дава осен наклон од xx°, што на поголемиот дел од секоја полутопка, Сонцето не заоѓа во текот на летото и не изгрева во текот на зимата. На тело без воздух тоа доведува до многу големи температурни разлики.
Набљудувања
Ирида бил забележан како крие ѕвезда на 26 мај 1995 година, а подоцна и на 25 јули 1997 година. Двете набљудувања дале пречник од околу 200 километри.
Малпигиовидни
Малпигиовидните (науч. Malpighiales) се еден од најголемите редови на цветни растенија, со околу 16.000 вида или 7,8% од евдикотите. Редот е мошне разновиден и нема заеднички особини, со исклучок на молекуларните филогенетски наоди. Не е сместен во ниедна систематика заснована чисто на морфологија. Според пресметките (молекуларен часовник), стеблената група Малпигиовидни води потекло од пред околу 100 мг, а крунската група од пред 90 мг.
Редот се дели на 32 до 42 фамилии, зависно од тоа кои кладови добиваат таксономскиот ранг на фамилија. Поновиот систем APG III признава 35 фамилии. Medusagynaceae, Quiinaceae, Peraceae, Malesherbiaceae, Turneraceae, Samydaceae и Scyphostegiaceae се обединети во други фамилии. Далеку најголема фамилија е Млечки (Euphorbiaceae), со околу 6300 видови и приближно 245 рода.
Разграничувања
Малпигиовидните се монофилетски и, во молекуларни филогенетски истражувања, добиваат силна статистичка поддршка. Од објавувањето на системот APG II (2003) до денес се извршени само мали измени во разграничувањео на редот. Фамилијата Peridiscaceae е проширена од два рода на три, потоа на четири, па префрлена во Saxifragales (Каменоломковидни).
Кон крајот на 2009, утврдено е дека во Малпигиовидните спаѓаат и родовите Cyrillopsis (Ixonanthaceae), Centroplacus (Centroplacaceae), Bhesa (Centroplacaceae), Aneulophus (Erythroxylaceae), Ploiarium (Bonnetiaceae), Trichostephanus (Samydaceae), Sapria (Rafflesiaceae), Rhizanthes (Rafflesiaceae) и Rafflesia (Rafflesiaceae).
Измени имаат претрпено и разграничувањата на извесни фамилии, од кои најзабележително е одделувањето Calophyllaceae (Краснолистови) од фамилијата Клузии (Clusiaceae) sensu lato по увидувањето дека второспоменатите се парафилетични. Кај стручњаците постојат и некои разидувања во врска со гразграничувањето во рамките на самите фамилии. На пример, Samydaceae и Scyphostegiaceae некаде се признаваат како фамилии, а некаде се ставаат во голема верзија на Salicaceae (Врби).
Филогенија
Како што е познато (2009), филогенијата на Малпигиовидните е на најдлабоко ниво неразрешена политомија од 16 кладови. Се смета дека за целосно разрешување потребни се 25.000 базни парови од ДНК-низи по таксон. Слична е ситуацијата и кај усноцветовидните, за кои се извршени подробни анализи. Долуприкажаното филогенетско дрво е преземено од Вурдак и Дејвис (2009).
Ана Марија Ленгрен
Ана Марија Ленгрен (18 јуни 1754 - 8 март 1817), била една од најпознатите поетеси во историјата на Шведска. Нејзиниот татко и брат биле исто така поети.
Една од нејзините најпознати песни е Några ord till min kära dotter, ifall jag hade någon („Совет за мојата драга ќерка, ако ја имав“). Таа, исто така, пишувала за класниот систем на Шведска во сатиричните песни против снобизмот Ханс nåds morgonsömn („ Утринското душо на неговата благодат“) и Grevinnans besök („Посета на грофицата“).
Нови територии (Хонгконг)
Новите територии се еден од трите главни региони на Хонгконг, заедно со островот Хонгконг и полуостровот Коулун. Сочинува 86,2% од територијата на Хонгконг и содржи околу половина од населението на Хонгконг. Историски гледано, тоа е регион опишан во Конвенцијата за проширување на територијата на Хонгконг. Според тој договор, териториите ја сочинуваат областа на копното северно од Граничната улица на полуостровот Коулун и јужно од реката Шам Чун (што е граница меѓу Хонгконг и Кина), како и над 200 оддалечени острови, вклучувајќи го и островот Лантау, Островот Лама, Чеунг Чау и Пенг Чау на територијата на Хонгконг.
Подоцна, откако беше дефиниран Нов Коулун од областа помеѓу Граничната улица и врвовите Лаи Чи Кок и Леи Јуе Мун, и проширувањето на урбаните области на Коулун, Нов Коулун постепено се урбанизираше и се апсорбираше во Коулун.
Новите територии сега го сочинуваат само копното северно од Коулун и јужно од реката Шам Чун, како и оддалечените острови. Се состои од површина од 952 км2 (368 квадратни милји). Сепак, Нов Коулун остана статистички дел од Новите територии наместо во Коулун.
Новите територии беа изнајмени од Ќинг Кина од Обединетото Кралство во 1898 година на 99 години во Втората конвенција за Пекинг (Конвенцијата за проширување на територијата на Хонгконг). По истекот на закупот, суверенитетот беше пренесен на Народна Република Кина во 1997 година, заедно со отстапените територии на Ќинг од островот Хонгконг и полуостровот Коулун.
Во 2011 година, населението на Новите територии изнесува 3.691.093 со густина на население од 3.801 на квадратен километар (9.845 на квадратна милја).
Закуп на нови територии
Островот Хонгконг беше отстапен на Велика Британија во 1842 година и Коулун јужно од Граничната улица и островот Камењари во 1860 година. Колонијата Хонгконг привлече голем број Кинези и Европејци да ја бараат својата среќа во градот. Неговото население рапидно се зголеми и градот стана пренатрупан. Епидемијата на бубонска чума во 1894 година стана загрижувачка за Владата на Хонгконг. Имаше потреба да се прошири колонијата за да се прими нејзиното растечко население. Поразот на династијата Ќинг во Првата кинеско-јапонска војна покажа дека не е во состојба да се одбрани. Викторија Сити и пристаништето Викторија беа ранливи на непријателски сили.
Алармирана од насилството на другите европски сили во Кина, Велика Британија стравуваше и за безбедноста на Хонгконг. Велика Британија побара зголемување на територијата на Коулун за да се спротивстави на влијанието на Франција во јужна Кина во јуни 1898 година. Во јули, Велика Британија го доби Вајхаивеи во Шандонг на север, како основа за операции против Германците во Кингдао (Цингато) и Русите во Порт Артур. Кинеските власти останаа во ѕидините на градови Коулун Сити и Вајхаивеи.
Проширувањето на Коулун беше наречено Нови територии. Дополнителното земјиште се проценува на 945 км2 365 квадратни милји или 12 пати поголемо од тогашната територија на Хонгконг.
Британска контрола
Иако Конвенцијата беше потпишана на 9 јуни 1898 година и стапи на сила на 1 јули, Британците не ги презедоа Новите територии веднаш. Во овој период, немаше гувернер на Хонгконг и Вилсон Блек дејствуваше како администратор. Џејмс Стјуарт Локхарт, колонијалниот секретар на Хонгконг, беше испратен назад од Англија да направи истражување на Новите територии пред официјалниот трансфер. Истражувањето покажа дека новата граница на реката Шам Чун (река Шенжен) предложена од Вилсон Блек е далеку од идеална. Го исклучи градот Шенџен (Шам Чун), а границата ќе го подели градот. Немаше планински венец како природна граница. Локхарт предложи поместување на границата кон линијата ридови северно од Шенџен. Овој предлог не беше примен поволно и кинескиот официјален претставник предложи границата да се премести на ридот многу појужно од реката Шам Чун. Беше решено во март 1899 година границата да остане кај реката Шам Чун.
Лорд Лугард беше гувернер од 1907 до 1912 година и тој предложи враќање на Вајхаивеи на кинеската влада, за возврат за отстапување на изнајмените Нови територии за секогаш. Предлогот не беше примен позитивно, иако се одвиваа преговори за него, Хонгконг можеби ќе останеше засекогаш во британски раце.
Трансфер на суверенитет на НР Кина
Бидејќи датумот на истекување на закупот се приближуваше во 80-тите години на минатиот век, разговорите меѓу Обединетото Кралство и Народна Република Кина доведоа до потпишување на кинеско-британската заедничка декларација (1984), во која ќе се врати целиот Хонгконг, наместо само Новите територии.
Население
Според пописот од 2011 година, населението на Новите територии изнесувало 3.691.093, што претставува 52,2% од вкупното население на Хонгконг. 88,4% од жителите на Новите територии го користат кантонскиот јазик како главен јазик. 4,3% од жителите користат англиски јазик, 1,2% користат мандарински јазик, а 3,3% од жителите на новите територии користат други кинески дијалекти. 95,1% од населението на округот е со кинеско потекло. Најголеми етнички малцински групи се Филипинците (31,5%), Индонезијците (26,2%), Јужноазијците (14,5%), Мешаните (11,2%) и Белците (10,0%).