cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Област 51
Географија
Младоженецот Езеро (горниот лев) и Papoose Езеро (долниот десен). Фото од Док Searls 2010 година. Во јануари 2006 година, простор историчар Dwayne А ден објави напис во онлајн воздушната списание Просторот Преглед на тема "Астронаутите и Површина 51:. Инцидентот Скајлаб" Во написот се заснова на меморандумот напишан во 1974 година да директор на ЦИА Вилијам Colby од непознат ЦИА официјален претставник. Меморандумот објавија дека астронаутите на одборот Скајлаб 4 се, како дел од поголема програма, ненамерно фотографиран место на кое меморандум рече: Имаше одредени инструкции да не го стори тоа. беше единствената локација која имаше таква настава. Иако името на локацијата беше трае, контекстот доведе ден да се верува дека предметот бил зетот Езеро. Како Ден истакна: [I] n други зборови, ЦИА смета ниедна друга точка на Земјата да биде како чувствителен како и зетот Езеро. Меморандумот детали дебата меѓу федералните агенции во врска со тоа дали сликите треба да бидат класифицирани, со Министерството за одбрана агенции тврдејќи дека тоа треба, а НАСА и на Стејт департментот тврдејќи против класификација. Меморандумот се доведува во прашање законитоста на некласифицирани слики да се ретроактивно класифицираат. Забелешки на меморандум, ракописна очигледно од DCI (директор на Централната разузнавачка) Colby себе, да се прочита: Тој не се подигне тоа-рече Државната Одд луѓе чувствува силно. Но, тој склони остави одлуката да ми (DCI)-Јас призна некои прашање во текот потребата да се заштитат од: СССР го има од сопствени SATs Она што навистина не го откриваат? Ако изложени, не можеме да речеме класифицирани USAF дело е направено таму? На декласифицирани документи не откриваат резултатите од дискусиите во врска со снимки Скајлаб. Зад сцените дебата покажа симулација како фотографија се појави во архивата на федералната влада на сателитски снимки заедно со останатите Скајлаб 4 фотографии, без евиденција на никој да забележи до денот идентификувани во 2007 година. [62] НЛО и други теории на заговор
Нејзината тајна природа и несомнени врска до класифицирани авиони истражување, заедно со извештаите на необични феномени, доведоа Површина 51 да стане фокус на модерните НЛО и теории на заговор [се бара извор] Некои од активностите наведени во такви теории во Површина 51 вклучи.: Складирање, испитување и обратно инженерство на се урна странец вселенското летало (вклучувајќи материјал наводно наплатат на Roswell), студијата на нивните патници (живите и мртвите), и производство на авиони врз основа на туѓо технологија. Состаноци или заеднички претпријатија со вонземјани. Развојот на егзотични енергија оружје за Стратегискиот одбранбен иницијатива (СДИ) или други програми за вооружување. Развојот на средства за времето контрола. Развојот на патување низ времето и teleportation технологија. Развојот на необични и егзотични погонски системи поврзани со програмата Аурора. Активности поврзани со требало тајната еден свет влада или Majestic 12 организација. Многу од хипотези се однесуваат на подземни објекти на зетот или Papoose Езеро (ака "С-4 место"), 8,5 милји (13,7 км) на југ, и вклучуваат побарувањата на трансконтинетални подземни железнички систем, исчезнуваат пистата (наречен "Cheshire пистата ", по Cheshire мачка Луис Керол), кој накратко се појавува кога водата се попрскува врз неговата камуфлирани асфалт, [63] и инженерство врз основа на туѓо технологија. Јавно достапни сателитски снимки, сепак, открива јасно видливи леталишта на зетот Суво Езеро, но не по Papoose Езеро. Ветерани на експериментални проекти, како што oxcart и NERVA во Површина 51 се согласуваат дека нивната работа (вклучувајќи 2850 oxcart тест летови само) ненамерно предизвика голем број на НЛО и други гласини: Обликот на oxcart беше без преседан, со својата широка, диск-како трупот наменети за пренос на огромни количества на гориво. Комерцијални пилоти крстарење над Невада во самракот ќе погледне нагоре и да видиме дното на oxcart факир од страна на 2000-плус mph. Титан телото на авионот, се движат брзо како куршум, ќе се одрази сончевите зраци во начинот на кој би можеле да направат некој мисли, НЛО. Тие веруваат дека гласините помогна тајност над Површина 51 е вистински операции. [12] Додека ветерани негира постоењето на огромен подземен железнички систем, многу Површина 51 операции не (и веројатно сè уште не) се јавуваат под земја.
Брус Барџис
Слично на тоа, во 1996 година документарен Dreamland режија на Брус Барџис вклучени интервју со 71-годишниот инженер по машинство, кој тврдел дека е поранешен вработен во Областа 51 во текот на 1950-тите. Неговите тврдења се вклучени дека тој работел на "летечки диск симулатор", која била заснована на диск со вонземско потекло и се користи за обука на американските пилоти. Тој исто така тврдеше дека има работено со вонземски суштество наречен "Ј-Род" и го опиша како "телепатски преведувач".
Дан Бјуриш
Во 2004 година, Дан Бјуриш (псевдоним на Дан Крејн) тврдел дека работел на клонирање вонземски вируси во Областа 51, исто така, а работел и на вонземјанинот со име "Ј-Род". Научниот кредибилитет на Бјуриш бил предмет на многу дебати, како што се укажува дека во 1989 година работел како полицаец, а во исто време и се стекнал со диплома во Државниот Универзитет на Њујорк.
ОУ „Гоце Делчев“ - Могила
„Гоце Делчев“ — основно училиште во Могила, Општина Могила. . Претходно било подрачно основно училиште на ОУ „Св. Кирил и Методиј“ од Битола, па на ОУ „Кочо Рацин“ од Ивањевци, сè додека не станало самостојно. Било комплетно реновирано во 2008.
Жорж Шарпак
Жорж Шарпак (Georges Charpak; – ) — полско-француски физичар кој потекнува од семејство на полски евреи и е награден со Нобелова награда за физика во 1992 година.
Живот
Шарпак е роден во Полска во еврејско семејство, како дете на Ана и Морис Шарпак, во селото Дабровица. Шарпаковото семејство се преселило од Полска во Париз кога тој имал 7 години, започнувајќи со своите студии по математика во 1941 година во лицејот „Свети Луј“.
За време на Втората светска војна Шарпак се придружил на отпорот и бил заробен од Вишиевските авторитети во 1943 година. Во 1944 година тој бил депортиран во нацстички концентрациониот логор во „Дахау“, каде останал сè до ослободувањето на кампот во 1945 година.
По подготвителните студии на лицејот „Свети Луј“ во Париз и подоцна во лицејот „Жофр“ во Монтепелје, тој се запишал во 1945 година на париската Школа за рударство, едно од најпрестижните инженерски училишта во Франција. Наредната година станал француски граѓанин. Дипломирал во 1948 година, стекнувајќи се со диплома за рударски инженер станувајќи ученик во лабораторијата на Фредерик Жолио – Кири при Францускиот колеџ во 1949 година, годината кога Кири ја раководел изградбата на првиот  „атомски стог“ во франција. Додека бил на колеџот, Шарпак си обезбедил истражувачка позиција во национлниот центар за научно истражување (CNRS). Тој се стекнал со докторска титула во 1954 година од одделот јадрена физика при Францускиот колеџ, отакао ја напишал тезата со тема многу мало зрачење при распадот на јадрото (Шарпак и Сузор).
Во 1959 година, тој започнал да работи во CERN во Женева. Тука тој ја измислил и развил, Повеќежичаната пропорционална комора. Комората била патентирана и набрзо ги надминала првичните меурни комори, обезбедувајќи побрза обработка на податоците. Ова ново откритие било јавно прикажано во 1968 година. Шарпак подоцна ќе стане содружен пронаоѓач со Нгок и Поликарпо на сцинтилационата жичена комора при крајот на 1970-ите. Тој се пензионирал од ЦЕРн во 1991 година. Во 1980 година, Шарпак станал професор на Школата за физичка и хемиска индустрија во Париз и работел таму сè до 1984 година. Тука тој ги развил и покжал моќните примени на детекторите на честички кои тој ги измислил, најчесто за подобрување на здравствената дијагностика. Тој бил соосновач и на многу нови претпријатија во полето на медицината како што се: Лаборатории за молекулски погони, Биоспејс инструментс и суперсоник имаџин – заедно со Матијас Финк. Тој бил избран за член на Француската акаемија на науките на 20 мај 1985 година.
Во Франција, Шарпак се залагал за употреба на јадрената енергија. Тој бил и член на одборот на спонзори на билтенот на атомските научници.
ШАрпак се оженил со Доминика Видал во 1953 година. Тие имале 3 деца.
Сергеј Виноградски
Сергеј Николаевич Виноградски (или Виноградски, украински: Сергій Миколайович Виноградський, 1 септември 1856 - 25 февруари 1953) беше руски микробиолог, еколог и експерт за почва, кој беше пионер на концептот на циклус на живот.
Виноградски ја открил првата позната форма на литотрофија за време на неговото истражување со Beggiatoa во 1887 година. Тој објавил дека Beggiatoa оксидирал водороден сулфид (H2S) како извор на енергија и формирал внатреклеточни капки на сулфур. Ова истражување го обезбеди првиот пример на литотрофија, но не авторотрофија.
Биографија Виноградски е роден во Киев (тогаш во Руската Империја). Во оваа рана фаза од својот живот, Винограски бил "строго посветен на православната вера", иако подоцна станал нерелевантен.
Во 1875 година влезе во Кралскиот конзерваториум за музика во Санкт Петербург за да студира пијано. Сепак, по две години музичка обука, тој влезе на Санктпетербуршкиот универзитет во 1877 година за да студира хемија под Николај Менчухткин и ботаника под Андреј Сергеевич Фаминтзин.
Добил диплома во 1881 година и престојувал на Санктпетербуршкиот универзитет за степен магистер по ботаника во 1884 година. Во 1885 година започнал да работи на Универзитетот во Стразбур под познатиот ботаничар Антон де Бари; Виноградски стана познат по својата работа за сулфур бактерии.
Во 1888 година тој се преселил во Цирих, каде што започнал со истрага за процесот на нитрификација, идентификување на родовите Нитрозомонас и Нитрозококус, кој оксидира амониум во нитрит и Нитробактер, кој оксидира нитрит во нитрат.
Се вратил во Санкт Петербург за периодот 1891-1905 и бил на чело на поделбата на општата микробиологија на Институтот за експериментална медицина; во текот на овој период, тој го идентификуваше задолжителниот анаероб Clostridium pasteurianum, кој е способен за одредување на атмосферскиот азот.
Во 1901 година, тој беше избран за почесен член на Московското друштво на природонаучници и, во 1902 година, член на Француската академија на науките.
Тој се пензионирал од активна научна работа во 1905 година, делејќи го своето време помеѓу неговиот приватен имот и Швајцарија. Во 1922 година, тој прифати покана да раководи со поделбата на земјоделската бактериологија на Институтот Пастеур на експериментална станица во Бриа-Конте-Роберт, Франција, на околу 30 километри од Париз. Во овој период работеше на повеќе теми, меѓу кои и железни бактерии, нитрифицирачки бактерии, фиксација на азот од Азотобактер, бактерии за разградување на целулоза и методи на култура за почвените микроорганизми. Виноградски се повлече од активниот живот во 1940 година и почина во Бри-Конте-Роберт во 1953 година.
Азот циклус Хемосинтеза Виноградски е најпознат за откривање на хемоавторофија, која наскоро станала популарно позната како хемосинтеза, процес со кој организмите извлекуваат енергија од голем број различни неоргански соединенија и добиваат јаглерод во форма на јаглерод диоксид. Претходно, се верувало дека аутотрофи ја добиле својата енергија исклучиво од светлина, а не од реакции на неоргански соединенија. Со откривањето на организми кои оксидираа неоргански соединенија како што се сулфурводород и амониум како извори на енергија, автоотрофите може да се поделат во две групи: фотоавторофи и хемоутротрофи. Виноградски беше еден од првите истражувачи кои се обиделе да ги разберат микроорганизмите надвор од медицинскиот контекст, што го направил меѓу првите ученици на микробиолошка екологија и микробиологија на животната средина.
Колоната Виноградски останува важен приказ на хемоутотрофија и микробна екологија, демонстрирана во микробиолошките предавања низ светот.
Едвард VII
Едвард VII (англиски: Edward VII) бил крал на Велика Британија и Ирска, император на Индија (1901-1910), прв крал од династија Сакс-Кобург-Гота, која подоцна била преименувана како Виндзорска династија.
Черњагово
Черњагово или Чернак е драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
Ненецки јазик
Ненецки јазик е уралски јазик и спаѓа во подгрупата на северни самоједски јазици на самоједската група на јазици. Јазикот го зборуваат Ненците во Ненецкиот автономен округ во Русија. Има два дијалекта и тоа: шумски ненецки и тундрански ненецки јазик. Го зборуваат околу 31 000 луѓе и е службен јазик во ненцккиот автономен округ.
Гласови
Самогласки:
Согласки:
Лидија Буш-Браун Хед
Лидија Буш-Браун Хед (1887–1984) била американска визуелна уметница, позната по тоа што работела како сликарка и дизајнерка. Таа е најпозната по нејзините свилени батик ѕидни завеси.
Биографија
Родена во Фиренца, Италија, Лидија Буш-Браун била ќерка на вајарот Хенри Кирке Буш-Браун и неговата сопруга, сликарката Маргарет. Таа пораснала во близина на Њубург, Њујорк, пред да присуствува на Институтот Прат од 1906 до 1908 година. Таа, исто така, студирала со Ралф Јохонот пред да го задржи студио во Гринич Вилиџ до 1911 година. Таа потоа се преселила некое време во Вашингтон, ДЦ, трајно се вратила во Њујорк Сити во 1919 година. Во 1926 година се омажила за Френсис Хед (р. 1947 година).
Хед била најпозната по нејзините ѕидни завеси од свилен батик, но создавала и слики. Режирала уметнички програми за логорите Лутер Гулик и девојките од пожарот во кампот, а за време на Првата светска војна служела како професионален терапевт за ранетите и во Франција и во САД. Таа патувала нашироко, што било извор за многу нејзини теми, и таа изложувала низ Соединетите Држави и во странство за време на нејзината кариера. Таа припаѓала на Уметничкото и занаетчиското друштво на Њујорк, Националниот уметнички клуб, Граѓанскиот клуб, Уметничкиот клуб во Вашингтон, Уметничката алијанса Филаделфија и Друштвото за уметност и занаети од Бостон.
1653
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 7161 и 7162 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 6403 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 5413 и 5414 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 2406.
Lookout! Records
'''Lookout! Records''' е независна издавачка куќа која што се наоѓа во Беркли, Калифорнија. Оваа продуцентска куќа претежно издава плочи од музичките жанрови панк и рок.
Жената која си замина (филм)
„Жената која си замина“ (филипински: Ang Babaeng Humayo) — филипински филм од 2016 година во режија на Лав Дијас (Lav Diaz), кој е автор и на сценариото. Главните улоги ги играат: Чаро Сантос-Консио (Charo Santos-Concio), Џон Лојд Круз (John Lloyd Cruz) и Мајкл Де Меса (Michael De Mesa). Филмот е делумно заснован врз еден краток расказ на Толстој.
Црква „Св. Кирил и Методиј“ - Стајковци
Свети Кирил и Методиј — македонска православна црква во скопското село Стајковци, Општина Гази Баба. Се наоѓа во југозападниот дел на селото. Црквата била и ограбувана, а во 2004 година била извршена тешка кражба кога биле украни околу 10.000 €, пари наменети за изградба на нови селски гробишта.
Надворешни врски
Убавините на црквата "Свети Кирил и Методиј" во скопската населба Стајковци
400
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5908 и 5909 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 5150 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 4160 и 4161 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 1153.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 400 година се протега во 3036 и 3037, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 3096 и 3097 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 943. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 229 и 228 година пред хиџра.
Џура
Џура (Чора или Жура; Πρασινάδα, Прасинада) — село во Општина Бук во Драмски округ, Егејска Македонија, денес во областа Источна Македонија и Тракија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 70 километри североисточно од градот Драма и на 18 километри северно од центарот на општината, Бук. Селото се наоѓа на падините на Родопите на надморска височина од 440 метри.
Историја
Селото во текот на XIX век се наоѓало во рамките на Драмската каза, во составот на Отоманското Царство.
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. По потпишувањето на Лозанскиот договор во 1923 година помеѓу Република Турција и Република Грција, во селото се населиле грчки бегалци од Анадолија додека муслиманското население ги напуштило своите домови.
Во 1927 година, селото било преименувано во Прасинада.
Демографија
Според грчката статистика, во 1913 година во селото живееле 373 луѓе.
До 1928 година во селото биле населени 37 грчки семејства со 126 бегалци од Турција. Во 1928 година селото броело 299 жители, додека во 1940 година селото броело 439 жители. Селото во пописот од 1951 година броело 141 жител, на пописот од 1961 година, во селото живееле 131 жител, во 1971 година имало 59 жители, во 1981 година имало 40 жители, додека во 1991 година имало 25 жители. Денеска, населението на селото е 100 жители според пописот од 2001 година.
Музеј на македонската борба (појаснување)
Музеј на македонската борба може да се однесува на:
NGC 2537
Откривање
Објектот е откриен на 6 февруари 1788 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2537 е од видот SBm. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,7 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,3 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,6 m/лм2. NGC 2537 има привидни димензии од 1,7' х 1,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 8 ч 13 м 14,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 45° 59' 29". Положбениот агол на објектот е во износ од 162°.
Други поделби
Проучување на NGC 2537 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 23040. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 69; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3408. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1317.
Псевдомонади
Псевдомонадите (научно: Pseudomonadaceae) образуваат фамилија на протеобактерии во која припаѓаат родовите Azomonas, Azomonotrichon, Azorhizophilus, Azotobacter, Cellvibrio, Mesophilobacter, Pseudomonas (типниот род), Rhizobacter, Rugamonas и Serpens. Од неодамна, фамилијата Azotobacteriaceae е опишана како составен дел на оваа фамилија.
Псевдомонада буквално знали "лажна единица", од грчкото псевдо (ψευδο 'лажно') и монас (μονος 'една единка'). Поимот "монада" се користел порано во микробиологијата за означување на едноклеточните организми. Поради нивното широко распространување во природата, псевдомонадите се набљудувани мошне рано во историјата на микробиологијата. Генеричкото име Pseudomonas е создадено 1894 за грамнегативни, стапчести и поларно-флагелатни бактерии. Подоцна се вклучени голем број на видови во овој род. Псевдомонадите се изолирани од многу природни ниши.
Pseudomonas aeruginosa сè повеќе се опишува како опортунистички патоген со клиничко значење. Истражувањата укажуваат и на појавата на отпорност на антибиотици кај овој вид. .
Општински музеј на духовните богатства на Украина
50.45806°N, 30.51903°W
Општинскиот музеј на духовните богатства на Украина (украински: Міський музей «Духовні скарби України») е музеј кој се наоѓа во Киев, Украина.
Музејот бил основан од страна на Игор Понамарчук и истиот се состои од околу 300 икони кои датираат од крајот на 15 век до почетокот на XX век, кои поголемиот број од нив се дело на народниот уметник Примаченко. Во втората сала се изложени дела и скулптури од современи мајстори.
Колекцијата од икони вклучува стотина иконографски теми од кои најзастапени се претставата на Богородица, Исус Христос и Јован Крстител.
Александрос Зајмис
Тој во 1929 година станал четвртиот и последен претседател на Втората Грчка Република, каде на истата функција се задржал до 1935 година, кога била обновена монархијата во земјата. Починал во 1936 година во, Австрија.
Горна Австрија
Горна Австрија (Oberösterreich) — една од деветте сојузни покраини во Австрија која се наоѓа во северниот дел на државата. Зафаќа површина од 11.982 квадратни километри и тука живеат над 1.413.000 жители. Главен град е Линц.
Положба
Горна Австрија се наоѓа во Северна Австрија и се граничи со:
Географија
Со површина од 11.982 квадратни километри, Горна Австрија е четврта по големина покраина во Австрија. Според релјефот, поделена е на три целини: во северниот дел има пониски и средновисоки планини, во средишниот дел се простира висорамнина низ која тече реката Дунав, а пак во јужниот дел е претежно планински. Климата е претежно континентална, само во највисокиот дел има планинска клима. Во средниот дел на покраината тече Дунав, која низ покраината има многу притоки од кои најпознати се Ин и Енс.
IC 1442
IC 1442 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1442 се споменува и како NPM1G +09.0254.
Откривање
Објектот е откриен на 27 март 1906 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1442 е од видот E0. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,9 mag, додека површинскиот сјај изнесува 12,5 m/лм2. IC 1442 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 11 ч 22 м 24,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +9° 13' 16"".
Други поделби
Проучување на IC 1442 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3091444.
201
201 (Римски бројки) — година според општоприфатениот календар. Тоа била 201 година од новата ера, 201. од првиот милениум, 1. од III век и втора од 200-тите.
Други календари
Истата година се среќава поинаку во календарите на различни народи и култури. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 5709 и 5710 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 4951 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 3961 и 3962 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 954.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 201 година се протега во 2837 и 2838, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 2897 и 2898 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, и годината ја брои како 744. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 434 и 433 година пред хиџра.
1459 п.н.е.
1459 п.н.е. — година според општоприфатениот календар. Тоа била 1459. година пред новата ера, 459. од вториот милениум п.н.е., 59. од 15 век п.н.е. и последна од 1450-тите п.н.е.
Други календари
Годината е броена од страна на различни народи, па се среќава во бројни други календари. Меѓу попознатите се вбројуваат: византискиот, асирскиот, еврејскиот, римскиот, кинескиот, будистичкиот и исламскиот.
Така, во византискиот календар, којшто времето го мери од создавањето на светот според Библијата, на 1 септември 5509 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар, истата трае во текот на 4049 и 4050 година. Според асирскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува од 4750 г. п.н.е, кога се проценува дека бил изграден првиот храм во граот Асур, станува збор за 3291 година. Понатаму, во еврејскиот календар, којшто започнува на 1 септември 3760 г. п.н.е. според продолжениот јулијански календар или околу една година пред создавањето на светот според Евреите, годината се протега во текот на 2301 и 2302 еврејска година. Според календарот на Римјаните, којшто започнува од 753 г. п.н.е., кога браќата Ромул и Рем го основале градот Рим (познато и како Ab urbe condita), годината е избројана како 706 пред основањето на Рим.
Во рамките на кинескиот календар, пак, постојат две поделени мислења за почетокот на броењето на годините: едни сметаат дека тоа е 61 година од владеењето на легендарниот Жолт цар или 2637 г. п.н.е.; додека други сметаат дека за почеток треба да се земе годината кога Жолтиот цар станал владетел, т.е. 2697 г. п.н.е. На тој начин, според првото гледиште, 1459 година се протега во 1177 и 1178, додека според второто гледиште, годината трае во текот на 1237 и 1238 кинеска година. Будистичкиот календар започнува да го мери времето од 543 г. п.н.е., година во којашто се смета дека Буда достигнал состојба на нирвана, па така годината е 916 пред Буда да ја достигне блажената состојба. Според исламскиот календар, во којшто мерењето на времето започнува со 622 година, т.е. годината на пребегнувањето на пророкот Мухамед од Мека во Медина (позната и како хиџра), годината се протега во текот на 2144 и 2143 исламска година пред хиџра.
Черешово (Драмско)
Черешово — драмско село во Егејска Македонија, Република Грција.
NGC 7353
NGC 7353 — спирална галаксија во соѕвездието Пегаз, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7353 се споменува и како KUG 2239+116, NPM1G +11.0547.
Откривање
Објектот е откриен на 7 август 1864 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7353 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,1 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 7353 има привидни димензии од 0,6' х 0,5'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 22 ч 42 м 12,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +11° 52' 38"".
Шумарство
Шумарство — стопанска гранка која го опфаќа одгледувањето и искористувањето на шумите. Тие имаат големо значење за здравјето на населението, бидејќи го прочистуваат загадениот воздух, ги ублажуваат ветровите, ги спречуваат ерозијата и поплавите. Дрвјата имаат широка примена во градежништвото, дрвната и хемиската индустрија.
Во зависност од климатските услови, шумите се делат на тропски, суптропски и шуми во предели со умерено - континентална клима.
Во тропските шуми се одгледуваат голем број скапоцени дрвја како Бамбусово, Абоносово, тиково, махаганово, сандалово, кининово и др.
Расплакани девојки
„Расплакани девојки“ (англиски: Girls in tears) — роман на британската писателка Џеклин Вилсон (Jacqueline Wilson). Книгата е четвртото продолжение на серијалот „Девојки“, а првобитно била објавена во 2002 година, додека во 2009 година се појавило изданието на македонски јазик од издавачката куќа Икона, во превод на Елена Кузмановска. Македонското издание е каталогизирано во НУБ „Св. Климент Охридски, Скопје и ја носи меѓународната ознака ISBN 978-9989-168-86-4.
Средновековна музика
Средниот век опфаќа период од десет векови во европската историја. Уметноста на овој период започнува врз темелите на ранохристијанската култура и уметност. Христијанството се јавува на почетокот на нашата ера во Палестина, а во средниот век легално се развива. Тоа станува официјална религија во римската империја и се трансформира од вера на сиромашните, во силна, хиерархиски сложена организација. Во ова време започнало и создавањето на средновековната музика.
Расплакани девојки
Содржина
Книгата се состои од 17 глави:
Средновековна музика
Средновековна музика е онаа музика што се создавала во средниот век, под влијание на одредени фактори карактеристични за средновековната уметност воопшто, како што се христијанството, народното творештво и навраќањето на антиката. Во средниот век музиката претежно била со религиозна содржина, во служба на христијанството, но во еден момент во доцниот среден век се појавуваат трубадурите кои почнуваат да создаваат световна музика со мотиви од секојдневието, најчесто љубовни или херојски.
Расплакани девојки
Содржина
Љубовната врска на Ели со Расел е нарушена. Магда го губи своето милениче и поради тоа е многу вознемирена. Нејдин запознава некого на интернет и се воодушевува од него, а Ели И Магда ѝ приговараат поради тоа.
Средновековна музика
Средновековната музика најчесто се изведувала вокално, но во употреба биле и неколку видови на инструменти: харфа, лејта, цитра, флејта, обоа, труба, оргули, ударни исрументи и ѕвона. Световната музика во средниот век е вовед кон световната музика на повисок степен ренесанса.
Стилови
Едноставноста на кантовите со унисоно пеење и природна декламација била најчеста појава. Се развива полифоната нотација, и се претпоставува дека полифоните вежби потекнуваат од овој период. Хармонијата, е со консонатни интервали чиста квинта, прима октава ( и подоцна чиста кварта) и така започнува да се нотира. Ритмичката нотација дозволува комплексни взаемности помеѓу повеќегласието во повторувачка секција. Употребата на повеќекратни такстови и запишувањето на претечкиот инструмент се развиле кон крајот на овој период.
Барокна музика
Барокна музика — музика што се создавалa за време на барокот, стилски правец во музиката кој го опфаќа 17 и првата половина на XVIII век. Барокната музика се одликува со повеќегласие, што е одраз на раскошот на овој период, и со градители на гудачки инструменти (страдивари, амати, гварнери). Барокната музика го добила името според шпанскиот збор „барок“ што значи бисер со неправилна форма. Музички форми во што во барокот ги среќаваме се: фуга, токата, свита, инвенција и ораториум. Претставници од барокот се: Јохан Себастијан Бах, Георг Фридрих Хендл, Антонио Вивалди и др.
Џеклин Вилсон
Џеклин Вилсон (англиски: Jacqueline Wilson) — британска писателка.
Животопис
Во 2008 година, на Вилсон ѝ била доделена титулата Дама на британскиот кралски ред.
Творештво
Вилсон е плодна писателка со над 90 дела во кои најчесто се бави со проблемите на младите луѓе. Таа најчесто пишува во прво лице така што читателите лесно се поистоветуваат со главните ликови. Поради тоа, нејзините дела се многу популарни, а таа е добитник на повеќе награди, како: Children's Fiction Award и Children's Book of the Year.
Отворено првенство на Австралија 2010 – мажи поединечно
Рафаел Надал беше минатогодишен шампион, но се предаде поради повреда на десното колено во натпреварот против Енди Мареј, 3–6, 6–7(2).
Роџер Федерер се сретна со Енди Мареј во финалето Мареј водеше со 6 спрема 4 во меѓусебните двобои и ова беше вторпат овие двајца тенисери да се сретнат во Гренд Слем финале (претходно Федерер го победи Мареј со 6–2, 7–5, 6–2 на УС Опен 2008). Федерер победи во финалето со 6–3, 6–4, 7–6(11), против Мареј за да ја освои својата прва титула на Аустралијан Опен после 3 години, вкупно 4та, а прва откако се промени подлогата во 2008.
Носители
<li> Давид Ферер ''(Втора рунда) <li> Томи Хас ''(Трета рунда) <li> Станислас Вавринка ''(Трета рунда) <li> Микаел Јужни ''(Трета рунда, се откажа поради проблеми со десниот зглоб) <li> Томас Бедрух ''(Втора рунда) <li> Лејтон Хјуит ''(Четврта рунда) <li> Хуан Карлос Фереро ''(Прва рунда) <li> Иван Љубичич ''(Трета рунда) <li> Сем Кјури ''(Прва рунда) <li> Николас Алмагро ''(Четврта рунда) <li> Филип Кохлшрајбер ''(Трета рунда) <li> Јурген Мелцер ''(Прва рунда) <li> Виктор Троицки ''(Втора рунда) <li> Хуан Монако ''(Трета рунда) <li> Алберт Монтањес ''(Трета рунда) <li> Џереми Чарди ''(Прва рунда) <li> Џон Иснер ''(Четврта рунда)
Долна Австрија
Долна Австрија (гер. Niederösterreich, е една од деветте сојузни покраини во Република Австрија, која се наоѓа во нејзиниот североисточен дел. Зафаќа површина од 19.177 квадратни километри и тука живеат околу 1.612.000 жители. Главен град е Санкт Пелтен.
Географија
Со површина од 19.177 квадратни километри, Долна Австрија е најголема покраина во Австрија. Според релјефот, северниот и источниот дел се во склоп на Виенската Котлина, а на југ и запад се протегаат Алпите. Климата е претежно континентална, само во повисоките делови е планинска. Водите ги застапуваат многу реки, од кои најпозната е Дунав која течи во средишниот дел и негова најпозната притока е реката Морава.
Население
Со над 1,6 милиони жители и густина на населеност од 86 жители/км2 Долна Австрија е втора по бројност покраина во Австрија. Најголемиот дел од населението го сочинуваат Австријци, но во последните години има и многу доселеници од сите поранешни југословенски републики и од Турција.
Мир
Мир е состојба кога на некоја територија не се води војна. Повеќето војни резултираат со некаков мир, најчесто неповолен за поразените (како на пр. Версајскиот мировен договор). Сепак, постојат и војни кои завршиле со тотално уништување на поразениот (пр. војната меѓу Рим и Картагина)
Поим и историски развој
Уште Старите Римјани се обидувале да го определат мирот. За нив мирот претставувал состојба без војни. Во седумдесеттите години од XX век, се појавила хипи-културата, за која „Мир во светот“ претставува една од главните пароли, најчесто употребувана против американскиот режим во однос на војната во Виетнам.
Мерење на мирот
Според глобалниот индекс за мирот што го објавува Институтот за економија и мир, во 2016 година најдобро рангирани земји според мирот биле: Исланд, Данска, Австрија, Нов Зеланд, Португалија, Чешка, Швајцарија, Канада, Јапонија и Словенија. Во поглед на мирот и безбедноста, Хрватска била сместена на 26. место во светот, Бугарија го зазела 29. место, Србија 48. место, Албанија се наоѓала на 54. место, Косово на 77. место, а Македонија дури на 94. место.
Енергетски премин
Енергетски премин или енергетска транзиција — значајна структурна промена во енергетскиот систем. Историски гледано, постои корелација помеѓу зголемената побарувачка за енергија и достапноста на различни извори на енергија. Тековниот премин кон обновлива енергија, а можеби и други видови на одржлива енергија, се разликува бидејќи во голема мера е поттикната од признавањето дека глобалните емисии на јаглерод мора да се доведат на нула, и бидејќи фосилните горива се најголемиот единствен извор на емисии на јаглерод, количината на фосилните горива што можат да се произведуваат се ограничени со Парискиот договор COP21 од 2015 година за одржување на глобалното затоплување под 1,5 °C. Во последниве години, поимот енергетски премин бил измислен во рамките на движењето кон одржливост преку зголемена интеграција на обновливите извори на енергија во доменот на секојдневниот живот.
Пример за премин кон одржлива енергија е промената на Германија (Energiewende) и Швајцарија, кон децентрализирана обновлива енергија и енергетска ефикасност. Иако досега овие промени ја заменувале јадрената енергија, нивната декларирана цел е постепено исфрлање на јагленот, намалување на необновливите извори на енергија и создавање енергетски систем базиран на 60% обновлива енергија до 2050 година Од 2018 година, целите на коалицијата за 2030 година се постигнување на 65% обновливи извори на енергија во производството на електрична енергија до 2030 година во Германија. Друг таков пример е обидот за премин од возила на мотори со внатрешно согорување на електрични возила како начин да се намали глобалната зависност од фосилните горива и да се намалат емисиите на стакленички гасови. Сепак, овој премин особено почна да поттикнува дебата бидејќи има потреба од десеткратно зголемување на екстракцијата на минерали и затоа ќе доведе до зголемување на самите рударски процеси и на поврзаните влијанија врз животната средина и општеството. Потенцијалното решение што се појавило за оваа дилема за енергетски премин е да се истражи колекцијата на минерали од нови извори како што се полиметалните нодули што лежат на морското дно. Тековните истражувања го истражуваат ова како начин да се олесни енергетскиот премин на поодржлив начин.
Дефинирање на поимот „енергетски премин“
„Енергетски премин“ означува значајна промена за енергетскиот систем што може да биде поврзана со еден или комбинација од користење на ресурси, структура на системот, обем, економија, однесување на крајната употреба и енергетска политика. „Енергетски премин“ е корисно дефинирана како промена во состојбата на енергетскиот систем наспроти промената на индивидуалната енергетска технологија или извор на гориво. Главен пример е промената од прединдустриски систем кој се потпира на традиционалната биомаса и други обновливи извори на енергија (ветер, вода и мускулна моќ) во индустриски систем кој се одликува со продорна механизација (пареа) и употреба на јаглен. Пазарните удели кои достигнуваат однапред одредени прагови обично се користат за да се одликува брзината на преминот (на пр. јаглен наспроти традиционалната биомаса) и типичните прагови на пазарен удел во литературата се 1%, 10% за почетните акции и 50%, 90% и 99% за исходните акции по премин.
Сепак, од усвојувањето на Парискиот договор COP21 во 2015 година, енергетскиот премин кон нето нула емисии на стакленички гасови се дефинира како намалување на производството на фосилни горива за да остане во рамките на буџетот за емисии на јаглерод за да се ограничи глобалното затоплување на 1,5 °C. Поимот „Нето нула“ вклучува признавање дека дел од атмосферскиот CO2 е засегнат во растот на растенијата и животните, и дека оваа природна секвестрација може да се подобри преку зачувување на почвата, пошумување и заштита на тресетите, мочуриштата и морските средини.
Поимот „енергетски премин“ може да опфати и пренасочување на политиката и тоа често е случај во јавната дебата за енергетската политика. На пример, ова би можело да значи ребаланс на побарувачката кон понудата и промена од централизирано на дистрибуирано производство (на пример, производство на топлина и електрична енергија во многу мали когенеративни единици), што би требало да го замени хиперпродукцијата и потрошувачката на енергија што може да се избегне со мерки за заштеда на енергија и зголемена ефикасност. Во поширока смисла, енергетскиот премин може да повлече и демократизација на енергијата или движење кон зголемена одржливост.
Јавните и академските дебати за „енергетскиот премин“ и нејзините политички импликации сè повеќе ги земаат предвид копридобивките од ублажувањето на климатските промени. Заедничките придобивки ги опишуваат позитивните несакани ефекти кои се јавуваат од енергетскиот премин и може да се дефинираат како: „истовремено исполнување на неколку интереси или цели кои произлегуваат од политичка интервенција, инвестиции од приватниот сектор или нивна мешавина. ''Опортунистичките заеднички придобивки се појавуваат како помошен или несакан ефект додека се фокусираат на централна цел или интерес. Стратешките заеднички придобивки произлегуваат од намерниот напор за искористување на неколку можности (на пример, економски, деловни, социјални, еколошки) со една намерна интервенција''“. Особено користењето на обновливите извори на енергија може да има позитивни социо-економски ефекти врз вработувањето, индустрискиот развој, здравјето и енергетскиот пристап. Во зависност од земјата и сценариото за распоредување, замената на електраните на јаглен со обновлива енергија може да го удвои бројот на работни места по просечен MW капацитет. Во неелектрифицираните рурални области, распоредувањето на соларни мини-мрежи може значително да го подобри пристапот до електрична енергија. Дополнително, замената на енергијата заснована на јаглен со обновливи извори на енергија може да го намали бројот на предвремени смртни случаи предизвикани од загадувањето на воздухот и да ги намали здравствените трошоци.
Историја на енергетски транзиции и енергетски додатоци
Хронолошки првиот говор најшироко го опишал Вацлав Смил. Тоа ја нагласува промената во енергетскиот микс на земјите и глобалната економија. Гледајќи ги податоците во проценти од главниот извор на енергија што се користи во даден контекст, тој дал слика за енергетските системи во светот како значително променети со текот на времето, преминувајќи од биомаса до јаглен, до нафта и сега мешавина од главно јаглен, нафта и земен гас. До 1950-тите, економскиот механизам зад енергетските системи бил локален наместо глобален.
Втората расправа најшироко ја опишал Жан Батист Фресоз. Во него се нагласува дека поимот „енергетски премин“ првпат бил користен од политичарите, а не од историчарите, за да се опише целта што треба да се постигне во иднина - не како концепт за анализа на минатите трендови. Кога се гледа огромната количина на енергија што ја користи човештвото, сликата е една од постојано зголемување на потрошувачката на енергија што се задоволува со постојано зголемување на потрошувачката на сите главни извори на енергија достапни за човештвото. На пример, зголемената употреба на јаглен во 19 век навистина не ја заменило потрошувачката на дрво, туку дошло на врвот на зголемената потрошувачка на дрво. Друг пример е распоредувањето на патнички автомобили во 20 век. Оваа еволуција предизвикала зголемување и на потрошувачката на нафта (за возење на автомобил от) и на потрошувачката на јаглен (за производство на челик потребен за автомобилот). Со други зборови, според овој пристап, човештвото никогаш не извршило ниту една енергетски премин во својата историја, туку извршило неколку енергетски додатоци.
Современите енергетски транзиции се разликуваат во однос на мотивацијата и целите, двигателите и управувањето. Како што напредувал развојот, различните национални системи станувале се повеќе и повеќе интегрирани и станале големи, меѓународни системи што се гледаат денес. Историските промени на енергетските системи се опширно проучувани. Иако историските енергетски промени биле генерално долготрајни работи, кои се одвивале во текот на многу децении, тоа не мора да важи за сегашниот енергетски премин, која се одвива под многу различни политички и технолошки услови.
За сегашните енергетски системи, може да се извлечат многу лекции од историјата. Потребата од големи количества огревно дрво во раните индустриски процеси во комбинација со огромните трошоци за копнен транспорт довело до недостиг на достапно (на пр. достапно) дрво и било откриено дека стакларите од XVIII век „работат како претпријатие за расчистување на шумите“. Кога Британија морала да прибегне кон јаглен откако главно останала без дрва, кризата со гориво предизвикала синџир на настани кои два века подоцна кулминирале со Индустриската револуција. Слично на тоа, зголемената употреба на тресет и јаглен биле витални елементи што го отвориле патот за холандското златно доба кое приближно го опфаќа целиот 17 век. Друг пример каде што исцрпувањето на ресурсите предизвикало технолошки иновации и промена на нови извори на енергија во ловењето на китови во 19 век и како маслото од китови на крајот станало заменето со керозин и други производи добиени од нафта. Со успехот на брзиот енергетски премин, исто така може да се замисли дека ќе има владини откупувања или спасувачки пакети на регионите за ископување јаглен.