cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Лизбет Саландер
Девојката што си играше со оган
Девојката што си играше со оган (2006) започнува со враќањето на Саландер во Шведска по патувањето една година потоа. Саландер е лажно вмешана во убиството на три лица: Бјурман и двајца колеги на Бломквист. Рамката е всушност заговор помеѓу нејзиниот биолошки татко, поранешниот советски шпион Александар Залаченко, и Секцијата, нелегална фракција во Сапо, Шведската служба за безбедност, чии членови го штителе нејзиниот татко откако тој пребегнал од СССР. Залаченко бил висок член на ГРУ, а неговото пребегнување се сметало од страна на Сапо како неочекувано разузнавање, што довело до тоа Секцијата да ги прикрие неговите последователни незаконски активности. Залаченко го натерал својот син (и полубратот на Саландер) Роналд Најдерман да ги убие колегите на Бломквист, кои пишувале напис за да го разоткријат синџирот на проституција на Залаченко и Нејдерман, и Бјурман, поранешен вработен во Säpo, кој би бил разоткриен во статијата како силувач на Саландер. Потоа, Секцијата лажно ја инкриминира Саландер за да го прикрие нивното затскривање на злосторствата на Залаченко.
Патување до Месечината (филм од 1902)
Филмот бил меѓународно познат успех на неговото објавување, и бил опширно пиратиран од останатите студија, особено во Соединетите Држави. Неговата невообичаена должина, раскошните продукциски вредности, иновативните посебни ефекти, и нагласокот на раскажувањето биле значително влијателни на останатите филмаџии и после сè на развојот на наративниот филм како целина.
„Патување до Месечината“ бил именуван за еден од 100те најдобри филмови на 20 век од страна на „The Village Voice“, рангиран како 84ти. Филмот останува како најпознат од стотиците филмови направени од Мелјес, и моментот во кој капсулата слетува на окото на Месечината останува еден од најиконските и постојано наведени слики во историјата на киното. Тој е широко сметан како најраниот пример на жанрот научна фантастика и, поопшто, како еден од највлијателните филмови во историјата на киното.
Лизбет Саландер
Девојката што си играше со оган
Бломквист се обидува да му помогне на Саландер, иако таа не сака ништо со него. Кога таа го хакира неговиот компјутер, тој и ги остава своите белешки на синџирот за проституција, од кои таа дознава дека Залаченко стои зад кадарот. До крајот на романот, таа го следи Залаченко до неговата фарма, каде што тој ќе ја застрела во глава и го тера Нејдерман да ја закопа жива. Меѓутоа, таа се откопува и пред да изгуби свест, го удира својот татко со секира во лицето. Бломквист ја наоѓа и повикува брза помош, спасувајќи ѝ го животот.
Патување до Месечината (филм од 1902)
Приказна
На средба на Астрономскиот клуб, неговиот претседател, Професор Барбенфуиљи, предложува експедиција на Месечината. Откако изразуваат одредено одбивање, пет други храбри астрономи-Нострадамус, Алкофриба, Омега, Микромега, и Парафарагараму-се согласуваат на планот. Тие прават вселенска капсула во облик на куршум, и огромен топ за да ја исфрлат кон вселената. Астрономите тргнуваат и нивната капсула е истрелана од топот со помош на “морепловци“, повеќето од кои се глумени од група на млади жени во морнарски облеки. Човекот на Месечината ја гледа капсулата како што се приближува, и го погодува во окото.
Слетувајќи безбедно на Месечината, астрономите излегуваат од капсулата без потреба од вселенски костуми и ја гледаат Земјата како изгрева во далечината. Изморени од нивното патување, тие ги одмотуваат нивните ќебиња и заспиваат. Како што спијат, една комета поминува, Големата Кола се појавува со човечки лица како ѕиркаат од секоја ѕвезда, стариот Сатурн се навалува на прозорецот во неговата прстенеста планета, и Феба, божицата на Месечината, се појавува седната во полумесечинска лулашка. Феба предизвикува паѓање на снег кој ги буди астрономите, и тие бараат засолниште во пештера каде тие откриваат огрномни печурки. Еден астроном го отвора неговиот чадор; чадорот брзо фаќа корен и сам се претвора во огромна печурка.
Лизбет Саландер
Девојката што си играше со оган
Романот се проширува прикажувајќи го детството на Саландер. Таа е прикажана како екстремно бистро, но асоцијално дете кое насилно би се нафрлило на секој што ѝ се заканувал. Ова било делумно резултат на проблематичниот домашен живот; Залаченко постојано ја тепал нејзината мајка, но избегнувал казна затоа што Секцијата го сметала за личност поважна за Шведска од граѓанските права на нејзината мајка.
Патување до Месечината (филм од 1902)
Приказна
Тогаш, Селенит (инсектоиден вонземски жител на Месечината, именуван според една од грчките месечеви божици, Селена), се појавува, но е лесно убиен од еден астроном, како што суштеството експлодира тие се удрени од силата. Повеќе Селенити се појавуваат и станува сè повеќе тешко за астрономите да ги уништат како што се опколени. Селенитите ги заробуваат астрономите и ги носат во палатата на нивниот крал. Еден астроном го крева селенитскиот крал од неговите престол и го фрла на земја, предизвикуваќи го да експлодира.
Лизбет Саландер
Девојката што си играше со оган
Еден ден, кога Саландер имала 12 години, Залаченко толку силно ја претепала мајка си што таа претрпела трајно оштетување на мозокот. Во знак на одмазда, Саландер фрлила домашен молотов коктел во автомобилот на својот татко, оставајќи го трајно обезличен и со хронични болки. Секцијата, плашејќи се дека тоа ќе доведе до нивно изложување, ја прогласиле девојката за законски луда и ја испратиле во Детската психијатриска болница во Упсала. Додека била таму, Саландер била ставен под директен надзор на психијатарот д-р Питер Телебориан, кој претходно заговарал со Секцијата да ја прогласат за луда. За време на нејзиниот престој во болницата, Телебориан ја става во стеги за најбанални прекршоци како начин да ги исфрли неговите потиснати педофилски нагони. По наредба на Секцијата, Телебориан ја прогласува Саландер за законски ненадлежна за никој никогаш да не верува во нејзините извештаи за тоа што го направиле. Тие потоа го назначуваат Бјурман, нивни адвокат, за нејзин старател по мозочниот удар на Палмгрен.
Патување до Месечината (филм од 1902)
Приказна
Астрономите трчаат назад кон нивната капсула и постојано ги маваат гонителите-Селенити, и петмина влегуваат. Шестиот астроном, самиот Барбенфуиљи, користи јаже да ја преврти капсулата преку еден дол на Месечината и кон вселената. Еден Селенит пробува да ја фати капсулата во последен миг. Астрономот, капсулата, и Селенитот паѓаат низ вселената и слетуваат во еден океан на Земјата, каде тие се спасени од еден брод и се влечени на брегот. Последниот дел (го нема на некои испечатени слики на филмската лента) прикажува славеничка парада во чест на враќањето на патниците, вклучувајќи и покажување на фатениор Селенит и разоткривање на споменик-статуа која го носи мотото „Labor omnia vincit“.
Лизбет Саландер
Девојката што го урна стршленовото гнездо
Во третиот милениумски роман, Девојката што го урна стршленовото гнездо (2007), Саландер е уапсен за нападот врз Залаченко, додека таа закрепнува во болница. Залаченко, кој е пациент во истата болница, е убиен од некој во Секцијата, кој потоа се обидува да го убие Саландер; За среќа, адвокатот на Саландер (Аника Џанини, сестрата на Бломквист) ја забрани вратата. Можниот атентатор потоа се самоубива.
Поради својата длабоко вкоренета недоверба во авторитетот, Саландер на почетокот одбива да соработува на кој било начин со нејзината одбрана, потпирајќи се наместо тоа на нејзините пријатели во шведската хакерска заедница. Тие му помагаат на Бломквист да го открие целосниот опсег на заговорот на Секцијата, кој се стреми да го објави ризикувајќи си го животот. Саландер на крајот пишува и му предава на Џанини, точен опис на сексуалната злоупотреба на Бјурман, но напишан на таков начин што звучи халуцинантно за да го доведе обвинителството во заблуда.
На нејзиното судење, Саландер е пркосна и некооперативна. Обвинителството го користи сведочењето на Телебориан, кој се појавува како нивен главен сведок, за да ја прикаже Саландер како луда и на која ѝ треба долготрајна грижа. Џанини потоа го уништува кредибилитетот на Телебориан со воведување на снимката од силувањето на Саландер и приложува опширни докази за заговорот на Секцијата, објавени во Милениум тоа утро од Бломквист. Во исто време Џанини започнува да го испрашува Телебориан, 10-те членови на Секцијата се уапсени и обвинети за злосторства против националната безбедност. Полицијата накратко го прекинува судењето на Саландер за да го уапси Телеборијан за поседување детска порнографија, која колегите хакери на Саландер ја откриваат во неговиот лаптоп и ја праќаат до властите. Саландер е ослободена истиот ден, нејзиното име е исчистено.
Откако ќе биде ослободена од обвиненијата, Саландер добива информација дека, како ќерка на Залаченко, таа има право на наследство и на еден од неговите имоти. Таа ги одбива парите, но оди во напуштена фабрика за тули што ја наследила. Нападната е од Нидерман, кој се крие таму веднаш по конфронтацијата со Саландер на фармата на Залаченко. Таа му ги заковува стапалата на подот, а потоа ја повикува истата моторџиска банда која го нападна во претходниот роман, која сака да биде мртов затоа што убил некои од нивните луѓе. Пред да пристигнат да го убијат Нидерман, таа контактира со полицијата.
Таа ноќ, Бломквист се појавува на нејзината врата и двајцата се помируваат како пријатели.
Прием
Дејвид Денби од „Њујоркер“ изјави дека ликот на Лизбет Саландер јасно е одговорен за голем дел од успехот на романите. Дејдре Донаху од USA Today го нарече Саландер како „една од најзачудувачките, најинтересните и понекогаш најзбунувачки хероини во последно време“. Дејвид Камп 'Њујорк Тајмс ја нарече „еден од најоригиналните ликови во трилерот што се појавил во последно време“. Слично на тоа, Муриел Добин од Вашингтон Тајмс ја нарече еден од најфасцинантните ликови што се појавиле во криминалната фантастика во последните години; „Нејзината оддалеченост и нејзиниот капацитет за гнев и насилство се во контраст со очајната ранливост што таа им ја открива само на најневеројатните луѓе.
При гледањето на првиот шведски филм, Роџер Еберт истакна дека тој е „привлечен трилер за почеток, но го додава реткиот квалитет да се има хероина пофасцинантна од приказната“. Џонатан Гибс ' Индепендент го нарече ликот „визија за женската сила – еден вид готик Пипи Долгиот Чорап“, но и „агломерација на клишеа“. Ричард Шикел од Лос Анџелес Тајмс сугерираше дека Саландер претставува нешто ново во жанрот трилер; „Таа е мал пакет постмодернистички тропи, почнувајќи од нејзините компјутерски вештини“.
Од 2015 година, има улица именувана по Саландер во родниот град на Ларсон во северна Шведска, Скелефтеа. Се вика Лизбет Саландерс гата и е опкружена со други имиња од локалната литература.
Северноелпска евангелистичко-лутеранска црква
Таа е полноправна членка на Евангелистичка црква во Германија (EKD), Обединета евангелистичка лутеранска црква на Германија и Лутеранска светска федерација (приклучена 1977) ]. Црквата е исто така членка на Заедница на протестантски цркви во Европа.
Историја
Северноелпската црква била основана во 1977 со спојување на четири поранешни покраински цркви:
Именувана е по нејзината локација северно од реката Елба.
Познати градби
Најпознатите црковни градби се Катедрала во Шлезвиг, Катедрала во Либек и Свети Михаил во Хамбург.
Практики
Хиротонијата на жените и одобрувањето на истополовите бракови се дозволуваат.
Иднина
Северноелпската црква планира спојување со Евангелистичката лутеранска црква на Мекленбург и Померанската евангелистичка црква во 2012. Споената црква ќе биде наречена Евангелистичка лутеранска црква на Северна Германија.
Американски геофизички сојуз
Американски геофизички сојуз (АГС, American Geophysical Union) е непрофитна организација за геолози, хидролози, океанографи, атмосферски, планетарни и вселенски научници со повеќе од 60.000 члена од 137 земји. Активностите на АГУ се во насока на организација и распространување на научни информации во меѓудисциплинарни и меѓународни области на науките за Земјата и вселената. Геофизичките науки покриваат четири основни области: атмосферски и океански науки, науки за Земјината кора, хидролошки науки и вселенски науки. Седиштето на АГУ е на авенијата „Флорида“ во Вашингтон, САД.
Поцрнета гулапка
Поцрнета гулапка (латински: Russula nigricans), попозната како, е габа која се наоѓа во шумите во Европа. Своето заедничко и научно име го добива поради неговата склоност да поцрнува од сечење или да помодрува.
Таксономија
Сместено е во групата Compactae, потсекција Nigricantinae од Bon. Првпат била опишана од францускиот миколог Пјер Булијар во 1798 година како Agaricus nigricans, пред да го добие сегашното биномно име од таткото на микологијата, шведскиот миколог Елиас Магнус Фрис. Неговиот специфичен епитет е латинскиот nigricans 'црнење'.
Опис
Ова е голем член на родот Гулапка и има шапка што е валкано бела кога е млада, но брзо станува кафеава, а потоа црна со стареење. Таа има 5-30 см во пречник. Вообичаено има голема вдлабнатина во центарот на зрелите шапки, кои се лупат до три четвртини. Дршката е бела, цврста и со димензии 5-12 см долги и 2-5 см широка и таа поцрнува со возраста. Ливчињата на почетокот се целосно бели, многу широко распоредени и се аднат. Овие стануваат црвени, потоа сиви, и на крајот црни, кога има модринки. Месото, кое има овошен мирис, кога се сече станува бледо индиско црвено, а потоа сиво и црно за 20 минути. Отпечатокот на спорите е бел, а брадавичните овални спори се со димензии 7–8 x 6–7μm.
Старите примероци понекогаш се паразитирани од габи од родот Asterophora или Nyctalis, особено од видот N. parasitica и N. asterophora.
Распространетост и живеалиште
Поцрнета гулапка се појавува на крајот на летото и на есента и во листопадни и четинарни шуми низ Британија, Северна Европа и барем на источниот брег на Северна Америка.
Токсичност
Видот содржи токсини кои можат да предизвикаат гастроинтестинални тегоби.
Слични видови
Видовите кои исто така имаат модринки црвено, па црни ги вклучуваат Russula acrifolia и R.dissimulans.
Црна гулапка има поблиски ливчиња и се многу поретки. Станува директно до црна, без црвена посредна фаза.
Дарига Назарбајева
Дарига Нурсултанќизи Назарбајева (Дариға Нұрсұлтанқызы Назарбаева, ; родена на 7 мај 1964 година) е казахстанска бизнисменка и политичарка. Таа била член на долниот дом Мажилис од 10 јануари 2021 до 25 февруари 2022 година, а претходно од 15 јануари 2012 до 11 септември 2015 година, од 19 септември 2004 до 20 јуни 2007 година соодветно. Таа била заменик-претседател на Мажилис од 2014 до 2015 година додека не била назначена за вицепремиер во кабинетот на Масимов. Во 2016 година, Назарбајева станала член на Сенатот на Казахстан година. Таа била претседателка на Сенатот од 2019 до 2020 година. Назарбајева е најстарата ќерка на Нурсултан Назарбајев, кој бил претседател на Казахстан од 1990 до 2019 година.
Поради високите официјални функции и врските на Назарбајева преку нејзиниот татко, нашироко се шпекулирало дека таа потенцијално се подготвувала да го наследи претседателството по Назарбајев на непотистички начин и покрај тоа што овие тврдења биле отфрлени од самиот Назарбајев.
Кариера
Назарбајева станала потпретседател на добротворниот фонд за деца „Бобек" основан од нејзината мајка Сара Назарбајева.
Во 1994 година, Назарбајева станала потпретседател на Републиканската телевизиска и радио корпорација на Казахстан. Во 1995 година бил создаден ТВ каналот Хабар. Организациите поврзани со Назарбајева ја откупиле радио станицата Европа плус, телевизиските компании КТК и НТК и популарниот весник Караван. За управување со новиот медиумски холдинг биле основани ТВ-медиа и Алма-медиа. Во 1998 година Кабар бил трансформиран во затворено акционерско друштво и Назарбајева станала претседател на компанијата, а во 2001 година станала претседател на Одборот на директори.
Од доцните 1990-ти, Назарбајева редовно се има појавувано на казахстанската телевизија како пејачка. Нејзиниот репертоар вклучува казахстански народни песни, руски романси, оперски арии и песни од Џо Дасин. Во 2011 година, Назарбајева го одржала рециталот „Салем, Русија“ во Москва на новата сцена во Бољшојскиот театар и Салата во Астана. Руската компанија Universal Music ги снимила нејзините концертни настапи на различни места за дводелниот филм Моја ѕвезд од 2012 година. Во 2013 година, таа одржала концерт, коорганизиран од грофот Пјер Шереметев, во Театарот на Шанзелизе во Париз, со Ламурјоскиот оркестар во режија на Димитриј Јаблонски и групата Сазген сази во режија на Багдат Тилегенов, вклучувајќи ги пијанистот Тимур Урманчејев, и уметниците Сундет Баигожин и Медет Чотабајев.
Претседател на Асар (2003–2006)
Во октомври 2002 година, Назарбајева стана претседател на Одборот на доверители на блокот Избор на младите луѓе; било предложено да се создаде Конгрес на младите на Казахстан на првата конференција на блокот.
Во октомври 2003 година, Назарбајева станала лидер на Асарска републиканската партија. За неколку месеци биле собрани повеќе од 167.000 апликации од оние кои сакале да се приклучат на Асар; обработени и автентификувани биле 139.000 барања, а до Министерството за правда за регистрација биле доставени 77.000 потписи. Во декември 2003 година, партијата била официјално регистрирана.
Според резултатите од изборите за Мажилис во 2004 година, партијата освоила 541.239 (11,38%) гласови и рангирала на трето место; Назарбајева станала член на партиската листа во Мажилис, а тројца членови од Асар биле избрани во едночлени изборни единици.
На 4 јули 2006 година, се одржала вонредна партиска конвенција на која се одлучило да се спои Асарската републиканска партија со Отанската републиканска политичка партија (Аманат од декември 2006 година), а Назарбајева станала заменик-претседател на Аманат.
Член на Мажилис (2004–2007, 2012–2015, 2021–сега)
Во февруари 2005 година, во Парламентот била формирала нова пратеничка група - Ајмак, составена од 36 пратеници (28 пратеници од Мажилис и 8 пратеници од Сенатот). За лидер на групата била избрана Назарбајева. Главните цели на оваа група биле промовирањето и следењето на имплементацијата на постоечките државни и индустриски програми насочени кон регионален развој, развој на претприемништвото, законодавната поддршка на административните реформи и на локалната самоуправа. Таа останала како член на Мажилис до неговото распуштање на 20 јуни 2007 година.
На парламентарните избори во Казахстан во 2012 година, Назарбаева повторно се кандидирала на партиската листа на Аманатската партија, која освоила 83 места. Таа била на чело на Комитетот за социо-културен развој во Мажилис.
На 3 април 2014 година, Назарбајева била едногласно избрана за заменик-претседател на Мажилис и парламентарен лидер на Аманат. На 11 септември 2015 година таа била назначена за вицепремиер.
Назарбајева повторно се појавила на партиската листа на Аманат на конгресот на 25 ноември 2020 година, каде што го направила својот прв јавен настап откако била разрешена од функцијата претседател на Сенатот. Аманатската партија ја задржала својата контрола над Мажилис по парламентарните избори во 2021 година, со 76 места. По овие избори, таа станала член на Комитетот за економски реформи и регионален развој.
Член на Сенатот (2016–2020)
На 13 септември 2016 година, Назарбајева станала член на Сенатот; таа била назначена како шеф на Комитетот за меѓународни работи, одбрана и безбедност на Сенатот на 16 септември.
Претседателката на Сенатот
Истиот ден кога нејзиниот татко се повлекол од функцијата претседател на Казахстан, Назарбајева била назначена за претседател на Сенатот по едногласно тајно гласање на 20 март 2019 година. Таа во оваа улога го наследила Касим-Жомарт Токаев, кој стана в.д. претседател на државата. Според Њујорк Тајмс, ова може да се земе како сигнал дека Назарбајева се подготвува да стане претседателка. Се појавиле неколку шпекулации дека Назарбајева ја подготвувала својата претседателска кандидатура за време на претседателските избори во 2019 година, но нејзин близок соработник на 9 април 2019 година открил дека тврдењата се лажни.
На 2 мај 2020 година, таа била отстранета од Сенатот од страна на Токајев. Се појавиле многу теории дека Токајев или го проширува своето политичко влијание, или станува збор за растечки тензии меѓу владејачката елита во Казахстан. Според некои, причините за ова биле јавните скандали во кои бил вклучен нејзиниот син Ајсултан, како и британскиот судски спор кој го уништил угледот на Назарбајева и на нејзиниот татко.
Семејство
Назарбаjева била во долг брак со казахстанскиот бизнисмен и политичар Рахат Алијев, до нивниот развод во јуни 2007 година. Алиjев имал високи позиции во националната разузнавачка агенција и Министерството за надворешни работи на Казахстан, а подоцна и како амбасадор во Австрија. Во 2004 година, една жена за која се тврдело дека била љубовница на Алијев била пронајдена мртва, падната од висока станбена зграда во Бејрут. Титулите на Алијев му биле одземени во 2007 година, откако го критикувал претседателот Назарбајев тврдејќи дека го променил уставот на нацијата за може да биде доживотен претседател. Алијев тврдел дека неговиот развод бил извршен без негова согласност и дека бил принуден од Назарбајев.
Алијев бил осуден во отсуство за разни злосторства во Казахстан. Австрија одбила да го екстрадира, но се подготвувала да му суди за киднапирање и убиство на двајца службеници од казахстанска банка. Пред судењето, тој бил пронајден мртов во неговата австриска затворска ќелија поради наводно самоубиство.
Назарбајева ималa два сина со Алијев, Нурали и Ајсултан, и ќерка Венера. Таа е баба на Лаура Алијева, ќерка на Нурали родена во 2013 година.
На 23 јануари 2020 година, синот на Назарбајева, Ајсултан, даде јавна изјава на својата Фејсбук страница, тврдејќи дека неговиот дедо Назарбајев наводно му бил татко и дека неговата мајка Назарбаева се обидувала да го убие додека живеел во Лондон. Следниот ден, на 24 јануари, дописничка на РСЕ се обидела да добие одговор од Назарбајева во врска со тврдењата на нејзиниот син додека поминувала во ходникот на зградата на Парламентот, каде што еден од обезбедувачите на Назарбајева ја грабнал репортерката за раката и ѝ ја покрил устата. На 16 август 2020 година, Ајсултан бил пронајден мртов во Лондон, а причината за неговата смрт е наводно поради срцев удар. Како одговор на инцидентот, Назарбајева изјавила дека „моето семејство тагува поради загубата на нашиот сакан Ајсултан и бараме приватност во овој многу тежок момент“.
Други активности
Во 2018 година, во Панамските документи било откриено дека Назарбаева била единствен акционер на оф-шор компанија за шеќер со седиште во Британските Девствени Острови, која учествувала во трговија со Казахстан. Нејзиниот син, Нурали, исто така бил именуван во весниците како клиент на Mossack Fonseca во Панама, а имал и две компании, како и луксузна јахта исто така регистрирани на Британските Девствени Острови. Според Newsweek, „ова е во остра контрадикторност од честите апели на Назарбајева до претприемачите во земјата богата со нафта да плаќаат даноци во Казахстан“. Панамските документи, исто така, сугерираат дека таа можеби е сопственик, преку оф-шор компанија, на улицата Бејкер 221Б, имот кој е вреден 183 милиони долари и е познат како измислената адреса на Шерлок Холмс.
На 10 март 2020 година, британскиот суд ги објавил имињата на сопственици на имот во вредност од 100 милиони американски долари на кои им бил издаден UWO во пролетта 2019 година. Се покажало дека сопствениците биле Назарбајева и нејзиниот најстар син Нурали Алиев со неговата сопруга Аида. Застапникот на обвинетите на рочиштето објаснил дека сопствениците можат да го потврдат изворот на средствата, бидејќи во тоа време се занимавале со бизнис. Во април, Високиот суд на правдата ги прогласил тврдењата на британските агенции за спроведување на законот за неосновани и како резултат на тоа, случајот бил поништен.
Според Форбс во 2013 година нејзиното богатство изнесувало околу 595 милиони долари. Тоа го остварила преку нејзиниот ангажман во компаниите: Европа Плус Казахстан АД, NTK, AlmaInvestHolding, Almatystroysnab LLP и ALMA TV. Таа, исто така, ја основала главната ТВ мрежа во Казахстан, Кабарската агенција.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Ѕверови
Редот на ѕверови (латински: Carnivora − „месојади“) е еден од 20 реда на цицачи. Ова е една разновидна група на цицачи кои живеат во речиси секое станиште (и океаните) и брои над 260 видови. Поголем дел од ѕверовите се копнени животни, додека некои се водни (видрите живеат во слатководни басени, додека фоките и нивните сродници се морски форми).
И покрај името Carnivora, неколку видови не се исхрануваат само со месо. Така, мечките, шакалите и лисиците се сештојади, односно покрај месо, јадат и овошје. Земјениот волк од групата на хиени се храни исклучиво со термити, а џиновската панда живее речиси само од бамбусови стебла. Обединувачката одлика на ѕверовите е пар на ножицовидни заби во устата кои се користат за рассечување на месото. Овие заби се наречени карназијални заби. Меѓутоа, тие отсуствуваат кај џиновската панда и земјениот волк. Овие два вида се вклучени во овој ред бидејќи нивниот предок ги поседувал истите.
Еволуција
Поради недостигот од фосилни докази, како и нејаснотиите кои постојат околу постоечките, еволуцијата и систематиката на ѕверовите не е добро објаснета.
За разлика од нив, плаценталните цицачи еволуирале на северната полутопка. Еден ваков цицач бил Cimolestes (кој личел на верверичка) и се хранел со инсекти. Важна негова одлика била зарамнувањето на забите, што довело до можност за рассекување на храната. По милиони години, овие заби станале приспособени за сечење на месо, со што настанале карназијалните острици. Оваа одлика била наследена од две различни групи на цицачи − една која се насочила кон развивање на црти на денешните ѕверови, а друга кон креодонтите. Од нив, вторите биле првите доминантни месојади. Фосилите кои укажуваат на присуство на првите ѕверовидни животни датираат од пред 55 до 35 милиони години. Некои од нив се со сабјести заби, но никои од нив не биле вистински ѕверови. Подоцните фосили покажуваат нагла промена - се појавуваат повеќе видови на ѕверови, а се помалку на креодонти.
Не е сосема јасно зошто се случила ваквата замена на креодонтите со ѕверовите. Се претпоставува дека во основата на ова стои положбата на карназијалните острици и климатските промени кои се случиле во тоа време. Така, карназијалните острици кај ѕверовите се сместени понапред во устата за разлика од тие кај креодонтите. Ова дозволува развиток на забите за мелење веднаш зад карназијалите, па така ѕверовите биле во можност да јадат не само месна храна, туку и растителна. Ова не било случај и со креодонтите, кои биле ограничени исклучиво на месна храна. Постојат докази дека за време на исчезнувањето на креодонтите настанале значителни климатски промени, проследени со заладување. Тоа веројатно довело до поголема изразеност на сезоналноста во текот на годината, при што пленот станал понедостапен, но плодовите и инсектите станале поабундантни.
Раните ѕверови, познати како миациди, биле мали и речиси незабележителни. Главната поделба на куче- и мачковидни ѕверови се случила пред околу 55 милиони години, а сите денешни семејства на ѕверови еволуирале пред околу 7 милиони години. Меѓу мачковидните ѕверови биле и сабјозабите мачки, кои биле доминантни карниворски претставници во периодот пред 26 до 2 милиони години. Со движењето на југ, ѕверовите ги потиснале торбарските грабливци (денес од нив се среќаваат само неколку потомци, како тасманскиот ѓавол и кволот во Австралија). Можеби најпознат е тасманскиот волк, кој е истребен пред околу 70 години од страна на ловците.
Морфологија
Ѕверовите имаат најразлични форми и големини. Се движат од 50 g тешката ласица (Mustela nivalis), па до 48 пати потешката (2 400 кг) јужна слоновска фока (Mirounga leonina). Повеќето видови се многу различни, така што лесно можат да се разликуваат различните семејства, иако овој ред има доста големо разнообразие.
Перконожните ѕверови (Pinnipedia) имаат заоблени тела со екстремитети изменети во перки. Копнените ѕверови се движат на два начина. Едни го користат целото стапало (плантиградни), додека други одат на нивните прсти (дигитиградни). Екстремитетите на еволутивно старите ѕверови подлегле на спојување на коските од стапалото, што веројатно обезбедило цврста основа за флексија (извиткување) на среднокарпалниот зглоб. Ова им дало флексибилност при искачувањето, борба со пленот итн. Друга одлика на скелетот е недоразвиената клучна коска (clavicula). Главната функција на добро развиената клучна коска кај приматите е прикачување на мускулите кои ја даваат потребната флексибилност за странично движење на екстремитетите. Ова не е потребно за напред-назад движењето на екстремитетите при долго трчање кај повеќето ѕверови. Со исклучок на хиените, ѕверовите поседуваат издолжена пенисна коска (os pennis) позната и како бакулум. Таа служи за продолжена копулација. Ова е веројатно многу важно кај видовите кај кои овулацијата е поттикната од копулацијата. Изменетите кожни жлезди сместени во аналниот регион секретираат супстанци кои служат за комуникација и размена на информации меѓу членовите на еден ист вид.
Маншук Маметова
Маншук Жиенгалиќизи Маметова (Мәншүк Жиенғалиқызы Мәметова, Mänşük Jienğaliqyzy Mämetova; Маншук Жиенгалиевна Маметова; 23 октомври 1922 – 15 октомври 1943) била митралезец на 100-та пушкена бригада во 21-тата гардиска пушкена дивизија на 3-тата ударна армија на Калининскиот фронт за време на Втората светска војна. Таа била првата Казахстанка на која ѝ била доделена титулата Херој на Советскиот Сојуз кога Врховниот Совет постхумно ѝ ја доделил титулата на 1 март 1944 година
Ран живот
Родена како ќерка на чевлар во Уралскиот регион на денешен Казахстан, Маметова го поминала своето детство во Алмати под грижа на нејзината тетка Амина Маметова. Нејзините родители ја дале на нејзината тетка и вујко бидејќи тие немале деца. За време на Големата чистка, нејзиниот вујко бил уапсен. Пред апсењето тој ја охрабрил Маметова да студира медицина. По завршувањето на средното училиште таа студирала да стане медицинска сестра додека работела во Советот на народни комесари на Казахстанската ССР како секретарка на заменик-претседателот. Подоцна се запишала на Алматскиот медицински институт за доусовршување. По германската инвазија на Советскиот Сојуз се обидела да се приклучи на Црвената армија, но откако била одбиена продолжила со медицинската обука и научила како да користи пиштол.
Последна битка
Откако советските сили повторно го зазеле Невел, започнала серијата на германски контранапади. На 15 октомври 1943 година, Маметова не се повлекла од стратешкиот рид со остатокот од нејзината единица кога почнале да се приближуваат бранови германски војници. Германските војници се обиделе да ги отстранат трите пунктови за митралез меѓу кои Маметова ползела со употреба на гранати и минофрлачки напади. Таа била погодена во главата и нокаутирана, но се освестила и продолжила да пука. Друг војник од нејзиниот полк, Ахметџанов, ја молил да се повлече со нив, но таа одбила и продолжила да пука, велејќи дека ако престане да пука, Германците само ќе напредат повеќе и сите ќе бидат убиени. Во канонадата од гранатирања и минофрлачки напади бил убиен остатокот од нејзината митралеска екипа која накратко ѝ пријде на помош, па таа го преместила пиштолот на друга позиција и продолжила да пука сама, нанесувајќи му големи загуби на непријателот. На крајот Маметова била смртно ранета од бран непријателски оган, но продолжика да се бори додека не умрела од раните. Таа убила повеќе од 70 непријателски борци во нејзината последна битка. Нејзините останки биле откриени од советските сили откако тие успеале да ги протераат германските сили и таа била погребана во Невел, каде што бил поставен споменик посветен на нејзината храброст.
Наследство
По нејзината последна битка, Маметова постхумно ја добила титулата Херој на Советскиот Сојуз, откако советските преживеани од битката раскажале за нејзината храброст. Таа и снајперистот Алија Молдагулова биле единствените Казахстанки кои станале хероини на Советскиот Сојуз и останале многу почитувани во Казахстан и во Русија. Статуата на Маметова била изградена во Орал, но таа била реновирана во 2015 година за да ги вклучи Алија Молдагулова и пилотот Хиуаз Доспанова; споменикот бил преименуван во „Славните ќерки на казахстанскиот народ“. Маметова станала една од најпочитуваните хероини на Советскиот Сојуз, со музеј и многу песни кои ѝ биле посветени нејзе, користејќи ја како пример за војник кој одбива да се откаже. Во 1969 година, советскиот филм „Песна за Маншук“ го прикажал нејзиниот живот за време на војната, а улогата на хероината ја играла актерката Наталија Аринбасарова. Многу улици и училишта во Алмати, Невел, Орал и други градови биле именувани по неа, вклучувајќи го и Колеџот за хуманистички науки Маншук Маметова. Портретот на Маметова бил прикажан на повеќе поштенски марки на Казахстан и на поштенска корица на Советскиот Сојуз.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Операција Вилфред
Операција Вилфред ― британска поморска операција за време на Втората светска војна при која требало да се минира каналот меѓу Норвешка и нејзините крајбрежни острови за да се спречат германските воени бродови да ја транспортираат шведската железна руда преку неутралните норвешки води. Сојузниците претпоставувале дека Германците ќе одговорат на операцијата Вилфред со напад на Норвешка и подготвиле друга операција позната како План Р 4 чија цел била окупација на Нарвик и други стратешки важни места.
Операцијата започнала на 8 април 1940 година, но била делумно спроведена поради настаните кои резултирале по германската инвазија на Норвешка и Данска следниот ден (Операција Везерибунг), и наместо неа сојузниците почнале со спроведување на Норвешката кампања.
Позадина
По влегувањето во војната на 3 септември 1939 година, Велика Британија и Франција покренале иницијатива за поморска блокада за да ја ослабат Германија, преку нејзино спречување на исклучително важниот увоз на железна руда потребен за производство на челик кој се користел за изградба на бродови, тенкови и авиони за германските вооружени сили. Железната руда првенствено се увезувала од неутралната Шведска, а Винстон Черчил сакал да ја ограничи способноста на Германија за борба. За да го стори тоа, тој развил план за минирање на поморскиот пат долж карпестиот западен брег на Норвешка кој го користеле германските бродови за транспорт на рудата во неутрални води и до нивните матични пристаништа. Черчил се надевал дека ќе ги принуди бродовите со руда да излезат на отворено море каде што британските бродови би можеле да потонат или да ги заробат.
Велика Британија и Франција сакале да ја спречат германската инвазија на Скандинавија зошто во спротивно тоа во голема мера ќе ја намали ефикасноста на блокадата и ќе овозможи непречено снабдување со железна руда. За да го спречат тоа, сојузниците размислувале за самите тие да ги окупираат двете неутрални земји, но на крајот овој план пропаднал.
Планот за минирање на норвешките води, кој Черчил барал од своите колеги во Адмиралитетот да го одобрат, поради различни причини сè уште не бил спроведен до март 1940. Овој план бил поврзан со друг план за испраќање поморски мини по Рајна за да се уништат германските понтонски мостови, бродови и да се спречи нивното пловење низводно (Операција Кралска марина). Французите ставиле вето на овој план поради страв дека ќе предизвика германска одмазда против нив.
На 3 април, Британците почнале да добиваат извештаи за трупање бродови и војници во балтичките германски пристаништа Росток, Шчеќин и Швиноујшче. Се претпоставувало дека тоа се дел од силите испратени да се спротивстават на окупацијата на сојузниците на Скандинавија (Германците биле делумно запознаени со сојузничките планови од сопствените разузнавачки информации) и Британците донеле одлука да започнат со минирање на рутата на железна руда одделно од Операцијата Кралска марина, а на 8 април требало да започне спроведувањето на операцијата.
Сојузниците претпоставувале дека операцијата Вилфред ќе предизвика жесток одговор од непријателот, и затоа почнале да го спроведуваат Планот Р 4 со кој требало да се спречи германска окупација и предвидувал испраќање на британски и француски сили кои требало да ги окупираат клучните норвешки пристаништа Нарвик, Ставангер, Берген и Трондхајм и да се упатат до шведската граница и да ја преземат контролата врз областите со железна руда.
Операција
На 3 април, четири британски крстосувачи отпловиле кон Росит каде требало да се качат на војнички единици кои требало да бидат транспортирани во Норвешка како дел од Планот Р 4 ако има потреба за тоа. Дополнителни трупи се качиле на транспортните бродови во Клајд.
На 5 април воени бродови, составен дел од операцијата Вилфред и Планот Р 4 тргнале од главната британска поморска база во Скапа Флоу и се упатиле кон норвешкиот брег.
Планот бил да се постават две мински полиња. Првото требало да биде веднаш до Лофотенските Острови кај устието на Вестфјорден, фјорд што води директно до пристаништето Нарвик до кое се испраќала железната руда. Второто требало да биде во непосредна близина на полуостровот Штадтландет. На 7 април, бродовите се разделиле, едната група продолжила кон Нарвик, а другата на југ.
На британските бродови им биле дадени наредби ако Норвежаните се вмешаат: Ако Норвежаните ги исчистат минските полиња, Британците ќе постават нови во нивна близина. Ако Норвежаните ги нападнат британските бродови, требало да ги известат дека се таму за да ги заштитат трговските бродови. Британците потоа би се повлекле, оставајќи ги Норвежаните да ја чуваат областа. Во операцијата било поставено само едно минско поле. Додека на 7-ми април бродовите пловеле кон својата дестинација, во Хелголандски Залив биле забележани германски бродови и поставувањето мини кај Стадтландет било откажано. Утрото на 8 април, Британија ги известила норвешките власти за својата намера да постави мини во нивните територијални води. Првата група бродови ја извршила својата задача и поставила минско поле во устатието на Вестфјорд. Во 05:15 истото утро, сојузниците објавиле извештај во кој ја навеле оправданоста на нивната акција и ги навеле минираните области. Норвешката влада упатила протестно писмо и побарала нивно итно отстранување, но германската флота веќе напредувала кон нивните брегови. Потоа, настаните се одвивале многу брзо така што прашањето за минските полиња во голема мера станало ирелевантно.
Последици
Откако Операцијата Вилфред во суштина била завршена, бродовите кои биле вклучени во неа станале дел од силите за одбрана на Норвешка од германската инвазија (операција Руперт).
На 9 април германските трупи ја нападнале Норвешка преку искрцување на војници во главните норвешки населби Ставангер, Осло, Трондхајм, Нарвик и Берген. Истиот ден (9 април), Икар ја потопил Европа, германски транспортер на железна руда кој се користел за транспорт на луѓе и опрема во Норвешка, а 2-та разурнувачка флотила, која учествувала во минирањето на Вестфјорд, подоцна се борела со други британски поморски единици во Првата битка кај Нарвик, потонувајќи неколку германски воени бродови.
На 14-ти април британски и француски трупи се спуштиле во Нарвик за да им помогнат на Норвежаните, и ги истиснале Германците надвор од градот. И покрај дополнително испратени трупи на сојузниците помеѓу 18 и 23 април, Норвежаните капитулирале на 9 јуни 1940 година.
Иако операцијата Вилфред во суштина не ги спречила Германците да имаат пристап до железната руда, по германската окупација на Норвешка таа повеќе не била неутрална територија и затоа британските бродови и авиони слободно можеле да влегуваат во нејзините територијални води и да ги напаѓаат германските бродови.
GD 394
GD 394 — бело џуџе во соѕвездието Лебед
Прогон (Костурино)
Прогон — археолошко наоѓалиште во Костурино, Општина Струмица.
Претставува градиште од доцноантичко и старохристијанско време. На 2 км источно од селото, на левата страна на рекичката Прогон има тераса со површина од 500 × 200 м на која има фрагменти од керамички садови, питоси и покривни ќерамиди. До самиот брег на рекичката се наоѓаат темели од црква и некропола, а во месноста Буковиќ, која е во непосредната близина, има остатоци од топена бакарна руда.
Список на државни водачи во 297 година
Ова е список на државни водачи во 97 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Табуаеран
Табуаеран (Tabuaeran), или познат како Фенинг Ајланд, е атол во Кирибати. Атолот е дел од Линиските Острови, кои се наоѓаат во Тихиот Океан. Највисоката точна ка островот е 3 метри.
Демографија
Денес Табуаеран има население од околу 2500 жители, воглавно Кирибаќани. Главно населено место на островот е Напари, а порано главно место била Напија. На островот се наоѓаат следните села:
Список на ѕвезди во соѕвездието Делфин
Ова е список на позначајни ѕвезди во соѕвездието Делфин, надолно подредени според сјајноста.
Френсис Ендрјус
Таа е уредник на средновековната медитеранска серија на Брил, а исто така и уредник на сериите за Студиите на Бојдел и Бруер во историјата на средновековната религија. Таа била претседател на Друштвото за црковна историја (2014–2015).
Нејзините истражувачки интереси спаѓале во две главни области: средновековна Италија и средновековно христијанство, со особен фокус на односите меѓу религијата и јавниот живот, историјата на браќата, Хумилијатите и урбаната историја. Таа моментално пишува монографија за вработувањето на верниците во владата и администрацијата.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Готен (Кушкулија)
Готен — археолошко наоѓалиште во Кушкулија, Општина Василево.
Претставува некропола од средновековно време.
Бла Јунгфрун
Бла Јунгфрун, познат и како „ Блакула “, на англиски понекогаш буквално наречен како и Сината девојка е шведски остров во Балтичкото Море. Се наоѓа во Калмарскиот Проток, помеѓу копнената провинција Смоланд и островската провинција Оланд. Административно, ненаселениот остров е дел од општината Оскаршамн и зафаќа површина од приближно 0,7 km² ( 0,27 mi² ) со средна надморска височина од 86m ( 282 ft ). Дом на црни гилемоти и шведски национален парк од 1926 година, слободата на шетање во Бла Јунгфрун е ограничена со забрана за преноќување од страна на посетителите на островот или палење огнови.
Островот делумно се состои од карпи, големи минерални фрагменти, а остатокот е покриен со густа дрвна шума. Има неколку пештери и древен камен лавиринт од кој е забрането да се отстрануваат камења.
Геолошки, островот е древен инселберг што се издига од Суб-камбриската рамнина. По неговото формирање во прекамбрискиот период, Бла Јунгфрун бил покриен со песочник, што го заштитил од каква било понатамошна ерозија, сè додека конечно не бил ослободен од својата покривка во облик на песочник во геолошки поново време.
Легенди
Островот игра важна улога во шведскиот фолклор, каде што се смета за злобно и магично место. Името Бла Јунгфрун најпрвин го користеле морнарите за да избегнат провоцирање на злите духови кои живееле на островот. Според широко распространето верување, раскажано веќе од страна на Олаус Магнус во 1555 година, вештерките се среќаваат таму секој Велики четврток. Карл Линеус, кој го посетил островот во 1741 година, бил скептичен:
„Жените и бајките...генерално велат дека сите вештерки ќе дојдат тука (навистина прилично тешко патување) секој Велики четврток; но оние кои еднаш го посетиле местото, веројатно нема да се вратат и треба да ја откријат причината за басната: Ако некое место во светот изгледа ужасно, ова е сигурно едно од најсуровите.“
Модерни традиции
Во Шведска и деловите на Финска каде што се зборува шведски, за да го одбележат патувањето на вештерките до Блакула или според некои традиции Бла Јунгфрун, децата се облекуваат како вештерки, старите жени и старците на Велигден и одат од врата до врата за слатки почести слични на традицијата на trick-or-treating Ноќта на вештерките. Децата понекогаш подаруваат рачно изработени картички и други честитки.
Основање на парк и туризам
Помеѓу 1904 и 1925 година црвениот гранит на Бла Јунгфрун бил извлечен во три каменоломи на јужниот дел на островот. Се увезувал главно во Германија како украсен камен. Уништувањето доведе до напори за заштита на островот. Донацијата од шведскиот претприемач Торстен Кројгер овозможила да се купи островот и да се престане со извлекувањето на камен. Националниот парк е основан во 5 февруари1926 година од Владата на Шведска.
Во лето, островот може да се посети со туристички чамци од Оскаршамн или од Бикселкрок. Редовните патувања започнаа во 1950-тите. Водичот на паркот на Бла Јунгфрун ги информира посетителите за националниот парк и неговите прописи. Посетата на островот трае околу 3,5 часа.
IRAS 20126+4104
IRAS 20126+4104 — протоѕвезда во соѕвездието Лебед
NGC 4115
NGC 4115 — ѕвезда во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 3 април 1826 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4115 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 14,8 m.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0.
NGC 2093
NGC 2093 — расеано ѕвездено јато во соѕвездието Златна Рипка, заведено во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2093 се споменува и како ESO 57-SC23, in LMC.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2093 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 11,9 m. NGC 2093 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,7'.