cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Дволомност
Објаснување
Ова е квалитативно објаснување на појавата.
Едноосни материјали
Наједноставниот вид на дволомен материјал е опишан како униаксијален или едноосен, што значи дека постои еден правец на управување на оптичката анизотропија при што сите правци нормални на него (или под даден агол на него) се оптички еквивалентни. Значи вртењето на материјалот околу оваа оска не го менува неговото оптичко однесување. Овој правец е познат како оптичка оска на материјалот. Светлина чија поларизација е нормална на оптичката оска се управува од показател на прекршување
no
(за "обичен"). Светлина чија поларизација е во правец на оптичката оска оди со оптички индекс
ne
(за "необичен"). За кој било правец на зрак постои линеарен правец на поларизација нормален на оптичката оска, и ова се нарекува обичен зрак. Сепак, за кои било правци на зраци кои не се паралелни со оптичката оска, правецот на поларизација нормален на поларизацијата на обичниот зрак делумно ќе биде во правецот на оптичката оска, и истиот се нарекува необичен зрак. Обичниот зрак секогаш ќе подлежи на показател на прекршување
, додека показателот на прекршување на необичниот зрак ќе биде меѓу
и
, во зависност од правецот на зракот како што е опишано со елипсоидот на показателот на прекршување. Големината на разликата е квантифицирана со дволомноста:
Распростирањето (исто како и коефициентот на одбивање) на обичниот зрак е едноставно опишан со
како да нема вклучено дволомност. Сепак распростирањето на необичниот зрак, како што сугерира името, не е исто со ниеден бран во хомоген оптички материјал. Неговото прекршување (и одбивање) на површината може да се разбере користејќи го делотворниот показател на прекршување (вредност меѓу
and
). Сепак фактички тоа е нехомоген бран чиј тек на моќта (даден со Појнтинговиот вектор) не е точно во правец на брановиот вектор. Ова предизвикува додатно поместување во тој сноп, дури и кога паѓа под нормален агол, како што многупати набљудувано користејќи кристал од калцит како што прикажано на горната слика. Вртењето на кристалот калцит ќе предизвика една од двете слики, таа на необичниот зрак, лесно да се заврти околу онаа на обичниот зрак, која останува фиксна.
Кога светлината се распростира долж или ортогонално на оптичката оска, такво бочно поместување не постои. Во првиот случај, двете поларизации подлежат на истиот делотворен показател на прекршување, така што нема необичен зрак. Во вториот случај необичниот зрак се распростира со различна фазна брзина (соодветно на
), но тој не нехомоген бран. Кристал со својата оптичка оска со оваа ориентација, паралелен на оптичката површина, може да се користи за да се создаде бранова плоча, на која нема дисторзија на сликата, но намерна модификација на состојбата на поларизација на упадниот бран. Така на пример, четвртбранова плоча се користи за да се создаде циркуларна поларизација од линеарно поларизиран извор.
Двоосни материјали
Случајот со таканаречените двоосни (двоаксијални) кристали е значително покомплексен. Овие кристали се одликуваат со „три“ показатели на прекршување кои соодветствуваат на трите основни оски на кристалот. За повеќето правци на зраците, двете поларизации би се класифицирале како необични зраци, но со различни делотворни показатели на прекршување. Сепак, иако се необични бранови, правецот на текот на моќноста не е идентичен со брановиот вектор во двата случаи.
Двата показатела на прекршување можат да се одредат користејќи ги елипсоидите на показателот на прекршување за дадените правци на поларизацијата. Треба да се назначи дека за двоосни кристални елипсоидот на показателот на прекршување нема да биде вртежен елипсоид ("сфероид"), туку е опишан со три нееднакви показатели на прекршување
nα
,
and
nγ
. Така, не постои оска околу која ротацијата ги остава оптичките својства непроменливи (како што е случајот со едноосните кристали чиј елипсоид на показателот на прекршување "е" сфероид).
Иако не постои оска на симетрија, постојат две оптички оски или бинормали кои се дефинирани како правци долж кои светлината може да се распростира без дволомност, односно правци долж кои брановата должина е независна од поларизацијата. Од оваа причина, дволомните материјали со три различни показатели на прекршување се нарекуваат двоосни. Дополнителни, постојат две различни оски познати како оптички зрачни оски долж кои групната брзина на светлината е независна од поларизацијата.
Двојно прекршување
Различните агли на прекршување за двете компоненти на поларизација се прикажани на сликата на почетокот на страницава, со оптичката оска долж површината (и нормалната на упадната рамнина), така што аголот на прекршување е различен за поларизацијата p ("обичен зрак" во овој случај, со нејзината поларизациона компонента нормална на оптичката оска) и поларизацијата s ("необичен зрак" со поларизациона компонента долж оптичката оска). Дополнително, различен облик на двојно прекршување постои во случаите каде оптичката оска не е долж површината на прекршува (ниту нормално на неа). Во овој случај електричната поларизација на дволомниот материја не е точно во правец на електричното поле на бранот за необичен зрак. Правецот на текот на моќноста (даден со Појнтинговиот вектор) за овој нехомоген бран е на конечен агол од правецот на бранов векторбрановиот вектор што резултира со дополнително раздвојување на овие снопови. Така, дури и во случај на упад под нормален агол, каде аголот на прекршување е нула (согласно Снеловиот закон, без разлика на делотворниот показател на прекршување), енергијата на необичниот зрак може да се распростира под агол. Ова може да се набљудува на парче калцит соодветно пресечено во однос на неговата оптичка оска, поставено над хартија со текст, како на горните две фотографии.
Историја на Андора
Андора е последната држава која сѐ уште постои од поранешната независна Марка хиспаника. Андора, како држава постои уште од доцниот 8 век. Наводно Карло Велики бил оној кој за првпат им загарантирал голем број на привилегии на андоранците, како возврат за помошта во војната против Маврите. Сепак, Андора долго време била предмет на конфликти помеѓу шпанскиот бискуп од Ургел и францускиот гроф од Кастелбон односно неговиот наследник од Фуа. Преку т.н. Пареаж договор (Paréage) во 1278, двете страни се согласиле за заедничка власт врз Андора. Дозволата за власт од грофот од Фуа, подоцна преминала на кралот Хајнрих IV и оттука на сите следни француски кралеви (во новото време на француските претседатели).
Во 1993 година, Франција и Шпанија ја признаваат Андора како независна држава, но сепак бискупот од Ургел и францускиот претседател остануваат како официјални претседатели на земјата. Со независноста, Андора станува членка на Европскиот Совет и ООН. На парламентарните избори во 1997 година, Унијата на Либералите (Unió Liberal) на премиерот Марк Форне Молне го освојува апсолутното мнозинство. Истото им успева и на изборите на 4 март 2001 година, овој пат под името Либерална партија на Андора (Partit Liberal d’Andorra). На изборите во 2009 година победи Социјалдемократската партија.
Ново Скилич
Ново Скилич (Καλοχώρι, Калохори; до 1970 година: Нео Скилици, Ново Скилици) — новосоздадено село во Берско, Егејска Македонија, дел од денешната Општина Гида, во Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на осум километри западно од градот Гида, крај самиот главен пат од Гида за градот Бер, на надморска височина од 20 метри.
Сместено е во областа Урумлак.
Историја
По основањето на селото Ново Скилич, старото село Скилич започнало да се нарекува Старо Скилич. Во 1970 година, Ново Скилич е преименувано во Калохори (Καλοχώρι).
Стопанство
Како и во другите села во ова подрачје, и во Ново Скилич се произведува памук, шеќерна репка и пченица.
Голем дел од обработливите површини се добиени по извршните мелиорации во околината, а дел од нивите и се наводнуваат.
Население
Според Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година во Скилич (Шкиличи), Берска каза, живееле 80 Грци христијани. По податоци на секретарот на Бугарската егзархија, Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година навел дека во Скилич Шкиличи (Skilitch Chkilitchi) живееле 75 Грци.
Во пописот спроведен во 2001 година, селото било попишано со 242 жители. Во најновиот спроведен попис од 2011 година во Грција, селото било забележано со 232 жители.
Бунеш
Бунеш — село во Општина Пробиштип, во Злетовско-пробиштипскиот регион, во околината на градот Пробиштип.
Географија
Бунеш е селска населба југозападно од Злетово, сместена од левата страна на Злетовска Река и од северозападната страна на Рајчански Рид. Селото се наоѓа на пространа зарамнета површина, на надморска височина од 590 м. Распространето е на изворниот дел на Лозјански Дол. Местоположбата му овозможува заштита од северните ветрови. Атарот на селото зафаќа површина од 11,7 км2 и на исток се граничи со Општина Кочани, а на југ со Општина Чешиново-Облешево. Бунеш е оддалечено од Пробиштип околу 7-8 км.
Историја
Бунеш е една од најстарите населби во Злетовско-пробиштипско. На просторот на кој се наоѓа атарот на селото има повеќе наоѓалишта со остатоци од поранешни населби. Така на пример, во месностите Три Kладенци и Бел Камен при обработка на нивите се пронајдени темели од згради и старовремски тули, а во месноста Џидовица се откриени стари гробишта. Траги од некогашна населба, и тоа ѕидини од куќи, темели од црквичка и гробишта се зачувани во месноста Мал Бунеш, која се наоѓа на околу 2-3 километри североисточно од сегашната местоположба селото.
Од една повелба на деспотот Константин Дејанов во 1381 година се забележува дека истата година во Злетовската област постоело селиште Бунеш коешто припаѓало како метох на Лесновскиот манастир. Според народното предание, селото било сместено во сегашната месност Мал Бунеш, но поради насилството и зулумите од страна на Турците од соседно Турско Рудари населението било принудено да се пресели на запад,
Во XIX век, Бунеш се наоѓало во Кратовската каза, во Отоманското Царство.
Во 1903 година, 17 жители на селото биле физички малтретирани и ограбени од страна на отоманските власти, а во есента 1908 година, изгорени биле 28 куќи или речиси половина од селото.
Во текот на Првата балканска војна, од селото имало еден доброволец кој бил дел од Македонско-одринските доброволни чети.
Стопанство
Селото во минатото претставувало метох. Најразвиените стопански дејности во склад со природно-географските услови во минатото и денес се сточарството и земјоделството. Во еден подолг период од времето под отоманска власт најголем дел од населението биле мадемџии (рудари), додека само неколку семејства биле претворени во чивчии од страна на некој кратовски бег. По разнебитувањето на вака поставениот чифлигарски систем, чивчиите и останатите селани започнале да ја откупуваат земјата што ја обработувале.
Од турските пописи од 1570 година се забележува дека структурата на земјоделството производство е многу слична со постојната. Во тоа време, најмногу се произведувало мешано жито (130 товари), пченица (124 товари), граор (3 товари), леќа (2 товари), како и бостан, лозје и пчели. Селото во тој период било задолжено со данок од 12.000, што во споредба со други села од неговата околина и во Овче Поле укажува дека истото располага со значајни ресурси и богатство.
Осовременување во земјоделското производство било забележано по ослободувањето од отоманска власт. Во тој период биле купени првите 12 плугови со кои се проширило обработливото земјоделско земјиште, а покрај традиционалните култури биле воведени индустриски култури и ориз.
Од повоените пописи на земјоделството, во 1960 година, селото имало 58 земјоделски стопанства, чиј број на следниот попис во 1969 година се намалил на 38, а во 1991 година на 34. Со падот на населението во селото дошло и до снижување на застапеноста на сточарството како стопанска гранка. Така на пример, во 1931 година, во селото имало 1.036 овци, 1.782 кози и 191 единици крупна стока; три декади подоцна, бројот на овци се зголемил на 1.258 грла, главно како последица на надоместувањето за загубите на козите; но, во 1991 година, поради иселувањето на младото работоспособно население, бројот на овци се намалил на 639 грла.
Денес, вкупната површина на земјоделското земјиште во атарот на селото изнесува 1.101 ха, од кои 586 ха отпаѓаат на пасишта, 444 ха на обработливо земјоделско земјиште, а 71 ха на шуми. Нивите како обработливо земјиште се разместени низ селото, но најмногу се среќаваат во месностите: Гладно Поле, Осојница, Рамниште, Лојзишта, Грамади и Стари Лозја. Снабдувањето се вода се врши од чешми и бунари. Најпознати извори богати со вода се: Селска Чешма, Стамболска Чешма, Смрдливец, Корито и Војнак. Поради природните околности, околу три четвртини од обработливото земјиште и натаму служи за одгледување на пченица, пченка, јачмен, граор и уров. Од индустриските култури, најзастапени се сончогледот, тутунот и во помали количини памукот (главно за домашни потреби). Во минатото, во близина на селото постоела шарлаганица, каде што сончогледот се преработувал во зејтин.
Население
Според пописот од 2002 година, во селото живееле 48 жители, сите Македонци. Бројот на домаќинства изнесувал 27, а бројот на живеалишта 72.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 10 жители, сите Македонци.
Родови
Населението главно го сочинуваат семејства на староседелци, но во текот на 19 и првата половина на XX век е забележително доселување од соседното село Рајчани, како и од селата Дренак, Калиманци, Луке и Зарапинци. Родови и семејства кои живееле во Бунеш се: Младеновци, Стамболци, Терзијанци, Чавдарци, Бачовци, Тушевци, Калиманци и Јаковци.
Општествени установи
Иако недостасуваат информации за почеток со работа на првото училиште, од достапните податоци може да се заклучи дека во селото работело училиште од втората половина на XIX век. Како учители во тој период се споменуваат Милан Николов (1865-1868), Крсто Јосифов (1868-1888) и Константин Поп Георгиев од Злетово (1888-1891). До Балканските војни учители биле Димитар Христов и Христо Поп Гицов. Веројатно е дека станувало збор за претставници на т.н. „старовремско школо“, при што учителот покрај учителската дејност извршувал и некое друго занимање. Во периодот по Балканските и Првата светска војна, кога целата Злетовска област економски, демографски и културно-просветно опаднала, во селото немало училиште.
По Втората светска војна, повторно е отворено училиште во коешто се одржувала настава до четврто одделение. Училиштето постоело до 1980-тите кога било затворено како резултат на намалениот број на деца поради иселувањето на младото население кон урбаните средини. Училишната зграда е сочувана и денес.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Пробиштип, која била променета со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година, при што биле споени поранешните општини, Пробиштип и Злетово. Во периодот од 1996-2004 година, селото било во рамките на некогашната Општина Злетово.
Во периодот од 1965 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Пробиштип. Во периодот од 1955 до 1965 година, селото било дел од некогашната Општина Пробиштип.
Во периодот 1952-1955, селото било дел од тогашната Општина Злетово, во која покрај селото Ратавица, се наоѓале и селата Бунеш, Древен, Зеленград, Злетово, Јамиште, Лесново, Луково, Трипутанци, Турско Рудари и Шталковица. Во периодот 1950-1952 година, селото припаѓало на некогашната општина Турско Рудари, во која влегувале селата Бунеш, Рајчани, Турско Рудари и Трипутанци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 1569 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на месна заедница.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 15 гласачи.
Монголија
Монголија (монголски: Монгол улс, традиционално писмо ) — парламентарна република што се наоѓа во Источна Азија и со мал дел во Средна Азија. Монголија граничи со Русија на север и со Народна Република Кина на југ, исток и југозапад. На запад Монголија има допирна точка со Казахстан. Најголем а воедно и главен град на Монголија е Улан Батор. Во градот живее 38 % од вкупното население на Монголија.
Монголија е 19-та најголема држава во светот со околу 1.564.116 км2, а воедно и најретко населената држава во светот со вкупно население од 3,2 милиони луѓе (2019), малку повеќе од населението во Македонија. Исто така, Монголија е втората најголема држава во светот која нема излез на море, веднаш зад Казахстан. Државата има многу мала обработлива површина, бидејќи најголем дел од територијата е степска, со планини на север и запад и со пустина на југ. Околу 30% од населението во Монголија се номади или полуномади, патувајќи од место до место низ земјата.
Најголема религија во Монголија е тибетскиот будизам, а најголем број од населението се Монголци. Покрај нив во Монголија живеат и Казаци, Туванци и останати мали заедници. Службен и национален јазик во Монголија е монголскиот.
Рана историја
Монголија, од праисториско време, била населена со номади, кои одвреме-навреме формирале поголеми конфедерации и здружувања што израснале до поголеми сили со поголеми значење во регионот. Меѓу првите групации биле Сјонгу, кои на чело со Моду Шанју во 209 п.н.е. ја формирале првата монголска конфедерација. Набрзо, новоформираната монголска конфедерација станала голема опасност и закана за Кин династијата принудувајќи ја Кина да го изгради големиот Кинески Ѕид. Ѕидот бил обезбедуван од повеќе од 300.000 војници како средство за одбрана и сигурност на кинеската династија. По распаѓањето на конфедерацијата на Сјонгу, на чело на Монголците застанале Роуранците и ја презеле власта над територијата на Монголија. Наскоро Роуранците биле поразени од Ѓоктурците кои си обезбедиле долговековно владеење во Монголија. За време на 6 и 7 век, Ѓоктурците биле поразени и власта над Монголија потпаднала во рацете на Ујгурците, а следствено и од Хитанците и Џурченците. Сè до 10 век, Монголија била поделена на повеќе номадски племиња поврзани преку алијанси.
Монголското Царство
За време на хаосот и безредието во 12 век, војсководецот Темуџин успеал да ги обедини монголските племиња во Монголија и во Манџурија. Во 1206 година, тој ја зел титулата Џингис Кан и се впуштил во походи кои биле познати по своите брутални и сурови битки. Џингис Кан се покажал како доста успешен монголски имепратор, освојувајќи голем дел од Азија и го создал Монголското Царство - најголемата империја во светот. Монголското Царство заземала огромна територија протегајќи се од денешна Полска па сѐ до Кореја и од Сибир до Персискиот Залив. Империјата зафаќала територија од околу 33.000.000 км2 (12% од Земјината топка) и со население од околу 100 милиони луѓе.
Постимперијалистички период
Наредните векови од монголската историја биле обележани со насилство помеѓу различни странки, особено помеѓу приврзаниците на Џингис Кан и на неговите противници, а како додатно на тоа влијателни биле и некои различни кинески групации. Во 15 век, Ојратите под водство на Есен Тајиси се здобиле со моќ и влијание и во 1449 година дошло до конфликт со Кина. Во тој конфликт бил заробен кинескиот цар. Подоцна, истата есен бил убиен, а со тоа се воздигнале приврзаниците на Џингис Кан. Во средината на 16 век, Алтан Кан од Тумед, внук на Батумонгке се здобил со моќ. Тој го основал Хахот во 1557 а неговата средба со Далај-лама во 1578 година резултирала со повторно навлегување на тибетскиот будизам во Монголија. Абтеи Кан од Халха ја сменил религијата во будизам во 1585 година и го основал Ердене Зу манастирот во 1586 година. Неговиот внук Занабазар станал првиот Џебцундамба Хутугту во 1640.
Последниот монголски хан бил Лигден Кан во раниот 17 век. Тој влегол во конфликт со Манџурците (Манџу - династијата во Кина) околу некои кинески градови. Умрел во 1634 година на пат за Тибет во обид да ја уништи Жолтата Црква. До 1636 година, поголем дел од Внатрешна Монголија и племињата што се наоѓале таму биле раководени од Манџурците. Халха се приклучила кон Канг династијата освен западниот дел од денешна Монголија. После неколку војни, Џунгарците биле населени во 1757. Сè до 1911 година, Манџурците имале контрола врз Монголија, и државата била расцепкана во повеќе феудални единици.
Независност
Со паѓањето на Канг династијата, Монголија прогласила независност во 1911 година. Новата територија на Монголија била отприлика иста како таа на поранешната Надворешна Монголија. 49 хосхуни на Внатрешна Монголија, а исто така и територијата на Монголците од Алашан и Кингај се изјасниле да се приклучат кон неа. Во 1919 година, после Октомвриската револуција во Русија, кинеските трупи водени од Су Шуженг го окупирале главниот град но сепак нивната доминација не траела долго. Рускиот војсководец Барон Унгерн ги предводел своите трупи во Монголија и триумфирал над Кинезите во Нислел Хуре. Тој владеел кратко, со благослов на регионалниот религиозен водач Богд Хан пред тој да биде фатен и убиен од Црвената Армија помогната од монголските единици предводени од Дамдин Сухбатор. Овие настани довеле до уништување на феудалниот систем и ја осигурале политичката приврзаност кон болшевичка Русија.
Монголската Народна Република и комунизмот
Во 1924 година, по смртта на религиозниот водач и крал Богд Хан, била прогласена Монголската Народна Република со помош на Советскиот Сојуз.
Во 1928 година, Хорлогин Чојбалсан се здобил со голема моќ во Монголија. Тој воспоставил колективизам во државата, започнал со уништување на будистичките манастири и монголските непријатели биле убиени заедно со монасите. Влијанието на Сталин во Монголија започнало во 1937 година и во тоа време повеќе од 30.000 луѓе биле убиени. Во меѓувреме, во 1931 Јапонија ја окупирала Манџурија и тоа влеало голем немир во Монголија. За време на јапонско-руската погранична војна во 1939 година, Советскиот Сојуз успешно ја одбранил Монголија од јапонските инвазии и во август 1945 година монголските сили зеле учество во Стратегиската Манџурска одбранбена операција во Внатрешна Монголија. Русија зазела поголеми делови од Внатрешна Монголија и со тоа ја принудила Кина да ја признае независноста на Монголија со референдум. Референдумот се одржал на 20 октомври 1945 година и според официјалните резултати на тогашните власти излезноста била 100%. Со основањето на Народна Република Кина, двете држави се признале меѓусебно на 6 октомври 1949 година.
На 26 јануари 1952 година, Јумџагин Цеденбал ја презема власта во Монголија. Во 1959 и во 1962 година, Чојбалсан бил сосема без влијание. Монголија продолжила со својата политика на блискост со Советскиот Сојуз. Додека Цеденбал бил во посета во Москва во август 1984 година владата меѓувремено прогласила замена на Цеденбал и на негово место бил назначен Џамбин Батмонх.
Повеќепартискиот систем и демократската ера
Претставувањето на перестројката и гласноста во Русија од страна на Михаил Горбачов, имало силно влијание во Монголија и во монголскиот политички живот. Тоа водело до Монголската демократска револуција и воведувањето на повеќепартискиот систем како државно уредување и пазарната економија. Во 1992 година се изгласал и усвоил нов устав и Монголија го изоставила терминот „Народна Република“ од своето име. Транзицијата кон пазарна економија во Монголија се покажала честопати со тешкотии и во раните години на транзицијата во Монголија се појавила голема инфлација и недостаток на храна. Првата победа за некомунистичка партија во Монголија се одржала во 1993 година на претседателските избори и во 1996 година на парламентарните избори.
Претседател
Претседателот на Монголија има симболична улога, но сепак тој може да ги блокира решенијата на парламентот, но потоа парламентот може да ја надгласа блокадата со 2/3 мнозинство гласови. Уставот на Монголија бара три услови за кандидатурата на еден човек да се прифати: кандидатот за претседател мора да биде етнички Монголец, кандидатот за претседател мора да има најмалку 45 години и кандидатот мора да живеел во Монголија најмалку 5 години. Моментален претседател на Монголија е Намбарин Енхбајар.
Големиот државен Хурал
Монголија има еднодомен парламентарен систем во кој претседателот има симболична улога во владата избрана од народот. Законодавното тело, Големиот Државен Хурал, има една сала со околу 76 места и е водена од претседателот на Собранието. Членовите на Хуралот, пратениците, се избираат еднаш на секои четири години преку парламентарни избори. Големиот државен Хурал е моќна институција и премиерот има голема моќ и ингеренции.
Премиерот и влаdate
Премиерот на Монголија го избира Големиот Државен Хурал. Моменталниот премиер на Монголија е Санџагин Бајар, кој беше избран од 67 гласа на 22 ноември 2007 година. Кабинетот на премиерот се состои од министри за секоја позначајна област во државата како министер за финансии, економија, земјоделство итн. Кабинетот е избран од премиерот во консултации со претседателот и со Големиот Државен Хурал.
Дипломатија
Монголија одржува позитивни надворешни односи и има дипломатски мисии во многу земји меѓу кои Македонија, САД, Русија, Северна Кореја, Јужна Кореја, Јапонија и НР Кина. Денешната влада на Монголија се фокусира на тоа да привлече што е можно повеќе странски инвестиции во земјата и зголемување на трговската соработка. Монголија ја поддржала воената интервенција во Ирак и придонела со неколку контигенти во мисијата. Исто така, помал број на трупи Монголија испратила и во Авганистан. Покрај овие две мисии, Монголија учествувала и во мисии во државите Сиера Леоне и Косово. На 21 ноември 2005 година, Џорџ Буш беше првиот американски претседател што бил во официјална посета на Монголија и во 2004 година Монголија стана азиски партнер на ОБСЕ.
Монголија има свои амбасади во сите позначајни и поголеми држави низ светот и исто така скоро сите позначајни држави имаат свои амбасади во Улан Батор. Македонија има воспоставено дипломатски односи со Монголија и македонската амбасада во Пекинг е надлежна и за Монголија.
Војска
Војската на Монголија има три поголеми гранки: војска за генерална употреба, гранични одбранбени сили и сили за внатрешна безбедност. Ова е структура на војската за време на мирен период но структурата може да биде изменета и надополнета во зависност од потребите и ситуациите во Монголија.
Воздухопловните сили на Монголија располагаат со следнава опрема:
Географија и клима
Монголија е 19-та најголема држава во светот со 1.564.116 км2. Монголија е малку поголема од 20-та држава Перу а помала од Иран. За споредба, Монголија е поголема од Шпанија, Германија и Франција земени заедно.
Географијата на Монголија е различна, со пустината Гоби на југ па сè до ладните планински масиви на север и запад. Поголемиот дел на Монголија е степски. Највисокиот врв во Монголија е Хитен на Туван Богд планинскиот масив со 4.374 m. На територијата на Монголија се наоѓа и езерото Увс Нур кое го дели со Русија. Температурите во Монголија се многу високи преку лето и многу студени преку зимскиот период. Во јануари, температурата во Монголија изнесува -30 степени целзиусови. Улан Батор е најстудениот главен град во светот поради континенталната ладна клима на државата и со околу 257 облачни денови во годината.
Административна поделба
Монголија е поделена на 21 покраина (ајмази) и тие се поделени во 315 окрузи (сумови). Главниот град Улан Батор е административно посебна единица. Покраините на Монголија се:
Видете и: Области во Монголија
Стопанство
Монголската економија воглавно е ориентирана кон земјоделството и рударството. Монголија има доста големи залихи на минерални ресурси, како на пример олово, јаглен и злато.
Моментално во Монголија има околу 30.000 независни бизниси, воглавно сместени во и околу главниот град. Населението надвор од урбаните средини се занимава со сточарство и прозводство на производи од говеда, кози, овци и камили. Исто така, од земјоделските култури се одгледуваат компири, зеленчуци, овошје, домати, лубеници и пченица. Бруто домашниот приход по глава на жител во Монголија изнесува 2.100 долари. Иако постојано се зголемува производството во Монголија, сепак државата се соочува со дефицит при трговијата и производството. Невработеноста во Монголија изнесува 3.2% а инфлацијата е 6.0%. Најголем трговски партнер на Монголија е Кина која учествува со 29.8% од потрошувачката стока во Монголија.
Монголската берза е основана во 1991 година во Улан Батор и е најмалата берза во светот според капиталот на пазарот.
Официјална парична единица во Монголија е тугруг.
Демографија
Според Бирото за Азија при САД, вкупното население на Монголија во 2007 година изнесувало околу 2,951,786 и истата е рангирана на 138 место во светот според населението. Според Одделот за економски и социјални работи на ООН, Монголија има 2,629,000. Истите податоци што ООН ги тврди, ги покажува и монголската влада и бирото за статистики на Монголија.
Монголија станува се поурбанизирана. Околу 40 % од вкупното население живее во главниот град Улан Батор а останатите 23 % живеат во другите два поголеми градови Дархам и Ерденет. Останатото население живее номадски живот.
Во Монголија, 85% се етнички Монголци. Турските народи, Казаци, Туванци и Узбеци сочинуваат околу 7 % од населението. Голем број од Русите што живееле во Монголија ја напуштиле Монголија со распадот на СССР.
Јазици
службен јазик во Монголија е монголскиот јазик. Јазикот користи кирилица и е зборуван од околу 90% од вкупното население на Монголија. На запад од земјата, се зборуваат казашки јазик и тувански јазик. Како најчесто зборуван странски јазик во Монголија е рускиот јазик, следен од англискиот јазик. Исто така, корејскиот јазик доста често се користи, бидејќи голем број на Монголци работат во Јужна Кореја. Кај младото население се пројавува интерес и за кинескиот јазик и  јапонскиот јазик.
Религија
За време на комунистичкиот период во Монголија, слободата на религијата не била сосема загарантирана. Хорлогин Чојбалсан ги уништил скоро сите 700 будистички манастири во земјата убивајќи ги и монасите.
Култура
Главниот фестивал во Монголија е Надам, што се одржува со векови и се состои од три монголски традиционални спортови: стрелаштво, трки со коњи и борење. Денес, фестивалот се одржува од 11 јули до 13 јули во чест на годишнината од одржувањето на Националната демократска револуција во Монголија и создавањето на монголската држава. Одржувањето на Надам е доста популарно во Монголија и секоја година сè повеќе посетители го посетуваат фестивалот. Покрај фестивалот, широко прифатено и популарно е пеењето хоми, тоа е пеење со грло и е заштитен знак на Монголците. Ова пеење особено се негува во Западна Монголија.
Спорт
Во Монголија трите најширокоприфатени спортови се јавање коњи, борење и стрелаштво, благодарејќи на монголската традиција и особено на фестивалот Надам.
Во денешно време, кошарката, пинг понгот и тенисот стануваат се попопуларни во државата. Сè повеќе монголски играчи на пинг понг настапуваат на меѓународната спортска сцена.
Исто така, борењето е доста популарно во Монголија. Монголските историчари тврдат дека борењето е традиција во Монголија што се одржува веќе седум илјади години. Стотина борачи од сите градови се собираат на државните првенства што се одржуваат секоја година. При натпреварите, нема лимити за возраста или тежината. Целта на спортот е да се собори и отфрли противникот и притоа противникот да ја допре земјата со лактот или со колената.
Победниците се почестени со антички титули: победникот на петтата рунда зема титула начин (сокол), победникот на седмата рунда зема титула зан (слон) и на десеттата рунда зема титула арслан (лав). Победникот кој успеал да ги порази сите противници се нарекува аварга (титан).
На меѓународната спортска сцена, монголските спортисти се најуспешни во сумо борење и џудо. Двајца монголски сумо борачи биле на светската список на сумо борење, додека монголскиот олимписки спортист Најдагин Тувшинбајар освоил златен медал во џудо во конкуренција на натпреварувачи до 100 кг.
Фудбалот почнал да се игра организирано од 1990 година и монголската фудбалска машка репрезентација игра на квалификации за позначајни фудбалски манифестации, но без некој позначаен успех до сега. Монголската Прва Лига е најквалитетната фудбалска лига во државата.
Исто така, неколку женски натпреварувачи во стрелање со пиштол забележале успеси: Отријадин Гундегма е освојувачка на сребрен медал на Олимпијадата во Пекинг во 2008 година, Мухбајар Дорџсурен е двојна светска шампионка и добитничка на олимписката бронзена медала (денес се натпреварува за Германија) и Цогбадрахин Монхзул е трета на светската листа во стрелање со пиштол на 25 метри.
Архитектура
Традиционалното монголско живеалиште е наречено јурта. Според монголските уметници и уметнички критичари, јуртата и тендите биле база на развитокот на традиционалната монголска архитектура. Во 16 и 17 век, будистички манастири биле градени низ земјата. Многу од нив започнале како јурта-храмови. Кога требало да бидат проширени за потребите на верниците, монголските архитекти користеле објекти со 6 и 12 аглови со пирамидести покриви. Понатамошни проширувања се одвивале во квадратести форми. Тендите биле заменети со камен, цигла, и разни други тврди материјали за градење.
Чултем разликувал три видови на стилови во традиционалната монголска архитектура: монголски, тибетски и кинески, како и комбинација на сите три. Еден од првите квадратести храмови бил Бату-Цаган дизајниран од Занабазар во 1654. Како пример на јурта архитектурата е будистичкиот манастир Даши-Чојлинг во Улан Батор. Храмот Лаврин во Ердене Зу манастирот бил изграден според тибетската традиција. Како пример на кинескиот стил во архитекстурата е манастирот Чоиџинг Ламин Суме од 1904 година. Квадратестите манастири се комбинација на монголскиот и кинескиот стил на градење. Храмот од Маитреја е резултат на комбинација на монголскиот и тибетскиот стил на градење на храмови.
Музика
Музиката во Монголија била под силно влијание на тибетскиот будизам и номадството. Традиционалните танци „цам“ се играат за да се избркаат лошите духови. Традиционалната музика вклучува голем број на инструменти и песни, вклучувајќи ги и песните „хоми“.
Првиот рок бенд во Монголија бил Сојол-Ердене, основан во 1960 година. Нивниот стил наликувал на Битлси и често бил критикуван од тогашните власти. Бендот бил основан од Мунгунхухре, Инемсеглел, Угро и останати. Тие станале пионери на монголската рок-музика.
Денес има голема слобода на музичарите во Монголија кои ги има од секаков вид, од поп пејачи па сè до рок-музичари.
Вила „Цер”
Вилата „Цер“ во Бања Ковиљача припаѓа на спомениците на културата на Република Србија. Претставува значајно достигнување во архитектонското наследство на Бања Ковиљача, како и на Србија, со интересен избор на места на издигнатото плато во централната бањска зона, и архитектонски имоти и културно-историско значење како место на богат општествен живот во меѓувоениот период со учество на многу познати и угледни граѓани на Белград, Шабац, Лозница и Ваљево
Архитектура
Вилата „Цер“ („Десанка“) е изградена со поголеми амбиции, за што сведочи пристапот со широки скалила, голем трем со четири дорски столбови, како и подигнато плато во централниот дел на бањата на местото кое некогаш било каскадно и уредено како парк. Стилот на градбата е пост-академски, а очигледно е дека изборот на архитектонски и украсни елементи е еклектичен. Дизајнерот на вилата е непознат.
Главната фасада е монументална и симетрична, а тремот со четири масивни дебели столбови дава елеганција која потсетува на вили од Руската империја, за што сведочат боите на фасадата, окер и бела, како вилите во Војводина. Страничните фасади содржат еден помал трем со два столба кои ги потпираат подните тераси. Внатрешниот дизајн на вилата е класично организиран како граѓански апартман, централен влезен хол, салони и трпезарија на приземје, а спалните соби и бањата се на кат, додека помошните простории (со кујна, шпајз и простории за послугата) се во подрумот и поткровјето. На задната страна на фасадата има скалила.
Јанци (Белотино)
Јанци — археолошко наоѓалиште во Белотино, Општина Струмица.
Претставува населба од римско време. На растојание од околу 1 км од селото, на простор од 350 × 150 м се забележуваат фрагменти од керамички садови и градежен материјал, чија концентрација е најголема во нивите на С. Тасев, П. Петров и В. Ѓеоргиев. Во Заводот и музеј во Струмица се чува плоча со релјефна претстава на Тракиски коњаник, донесена од селската црква, која веројатно потекнува од ова наоѓалиште.
Список на државни водачи во 1739 година
Ова е список на државни водачи во 739 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Списокот е поделен на континентите во светот, коишто се подредени по азбучен редослед, а во делот за секој континент, исто така, по азбучен редослед се подредени државите коишто во годината се наоѓале на тој континент. Во случај да се случиле промени на функциите, наведени се имињата на сите лица коишто ја извршување таа функција подредени по хронолошки редослед во текот на годината.
Пфарверфен
Географија
Општината се наоѓа во областа Понгау.
Населени места во општината
Општината опфаќа девет села, нивниот број на жители во загради (според состојбата на ):
Општината е поделена на катастарските општини Дорфверфен и Груб.
Десна (притока на Јужен Буг)
Десна (Десенка) — река во Украина, во Виничката Област. Лева притока на Јужен Буг (слив на Црното Море).
Десна потекнува од извор кај селото Флоријанивка. Тече прво кон југ, а потоа главно на југозапад, во долниот тек прави неколку кривини под агол од 90° кон југ и запад. Се влева во Јужен Буг во североисточниот дел на селото Стрижавка.
Главни притоки
Вилшанка, Кобиљња (лево); Жерд (десно).
Студентски пленум
Студентски пленум — македонска студентска иницијатива за одбрана на правата на студентите која се залага за поквалитетно образование, а се бори против неправедноста и партиските влијанија. Иницијативата се појавила кон крајот на 2014 година по најавата за воведување на екстерно оценување, а подоцна преименувано во државен испит, од страна на Владата на Македонија, како и низа други измени во Законот за високо образование, кој според движењето силно го крши членот 46 од Уставот на Македонија, во кој се гарантира автономија на универзитетите.
Една од главните одлики на Студентскиот пленум е нејзината хоризонтална поставеност, односно, во оваа организација нема водач, секој студент кој има желба може да се приклучи и рамноправно да учествува во него. Важно е секој да пристапи како поединец, без никакви партиски влијанија.
За кратко време ова движење го привлече вниманието на македонската јавност, откако беа организирани три големи протести каде што учествуваа и над 10.000 студенти. Ова студентско движење за првпат во историјата на Македонија, во знак на протест, ги окупираше факултетите во Скопје, каде што студентите се вселија и со денови преноќуваат таму.
Јосипина Турнограјска
Јосипина Урбанчич (венчано име „Томан“), која објавувала под псевдоним Јосипина Турнограјска (9 јули 1833 - 1 јуни 1854 година), била една од првите словенски писателки, поетеси и композиторки.
Животопис
Во 1850 година таа се свршила за Ловро Томан, поет, кој подоцна ќе стане успешен адвокат и влијателен политичар. Томан студирал право во Грац и за време на нивниот ангажман, двајцата одржувале широка преписка. Нивната кореподенција била огромен број писма од кои некои се и со по дваесет и пет страници. Нивниот интерес не бил само во прикажување на односот и чувствата на двајца разделени љубовници, туку и затоа што тие даваат важен увид во секојдневниот живот во средината на 19 век во Словенечките земји. Во 1853 година тие се венчале и поради работата на Томан се преселиле трајно во Грац. Јосипина таму починала една година подоцна, по комбинација на компликации при породување и сипаници. Таа ималасамо 21 година.
Творештво
Јосипина имала широко познавање на словенечки и европска литература и многу ја воодушевуваше поезијата на Франце Прешерен (таа го копираше неговиот стил во пишувањето) и германски романтичар како и популарните авантуристички романи од тоа време. Во нејзините списи акцентот е  улогата на жените како писателка, како и на националното будење. Нејзината работа била ценета во другите области на словенскиот јазик (Русија и Чешки земји), главно затоа што пишуваше на словенски јазик. Во периодот по падот на апсолутист режим на Метерних, олабавена е строгата цензура и културните активности со посилна словенечка и словенска нота започнале да цветаат. Работата на Јосипина била обележана со идеите на Романтичен национализам, кој во словенечките земји била поврзана со панславизмот.
Во нејзиниот краток творечки живот, Јосипина Турнограјска напишала триесетина раскази, првиот кога таа имала само седумнаесет години. Својата инспирација ја црпела од историја на Словените и други словенски народи, како и од популарните легенди. Во нејзиното творештво исто така е присутна природата, поетските описи на природата. Пет нејзини раскази биле објавени во литературните списанија „Словенска Čбела“ („Словенечката пчела“, 1851 година) изменето од Антон Јанешич, три во „Зора“ („Зора“) и една во алманах  Водников споменик  ("Водник)", 1852–1853). Околу дваесетина текста останаа необјавени за време на нејзиниот живот.
Библиографија
Проза
Поезија
Том Бехан
Том Бехан (22 јуни 1957 година, во Лондон - 30 август 2010 година, во Монца) бил роден од ирски родители. Тој бил академик и писател за италијанската историја, политика и култура.
Бехан бил активен член на Британската Социјалистичка работничка партија повеќе од 30 години. Во младоста ги знаел раширените неправедни предрасуди против Ирците и читајќи го весникот „Сошал воркер“ открил што е единственото нешто што мислел дека има смисла за Ирска. Тој не одел на универзитет до 1982 година, па затоа бил дел од првата повоена младинска генерација која доживеала општество на масовна младинска невработеност. Тој живеел во Неапол во раните 1980-ти, стекнувајќи одлично владеење на италијанскиот јазик и забележувајќи го управувањето на камористичките групи по земјотресот.
До почетокот на 1990-тите, кога тој бил на Универзитетот во Рединг (Велика Британија), собрал значителна документација за организираниот криминал и давал совети на англиската ТВ-истражувачка програма „Канал 4“. По докторирањето на „Италијански студии“ и работејќи околу две години во Австралија, на Универзитетот Ла Троб во Мелбурн, Бехан ја објавил својата прва книга на оваа тема (Камора, Роутлеџ, Лондон, 1996 година). Тој продолжил да ја менува својата академска работа, прво на Универзитетот во Глазгов, а потоа во Кент, со интензивно учество во глобалните протестни настани.
Тој бил виш предавач по италијански јазик на Универзитетот во Кент во Кентербери.
Автор е на првата политичка биографија на водечкиот европски радикален драматург и добитник на Нобеловата награда за литература во 1997 година Дарио Фо и овластено лице за италијанскиот организиран криминал.
Бехан починал во Монца на 30 август 2010 година по долго боледување и бил надживеан од неговата партнерка Барбара Рамполди.
Наводи
<references group="" responsive="1">
Калина Малеска
Калина Малеска — македонска писателка, преведувачка, книжевна теоретичарка и професорка.
Животопис
Родена е во 1975 година во Скопје.
Малеска предава англиска книжевност на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ во Скопје, каде што има и дипломирано на Катедрата за англиски јазик и книжевност, со општа и компаративна книжевност како студии под Б, и каде што исто така ги одбранила магистерската теза што се занимава со деконструкција на книжевни дела, како и докторската теза во чиј фокус се дискурсите на моќ во книжевноста.
Творештво
Малеска има издадено две збирки раскази: Недоразбирања и Именување на инсектот, романот Бруно и боите, драмата Случка меѓу настани и романот Призраци со срмени нишки. Некои од расказите ѝ се објавени и во неколку списанија во Македонија и во странство, како што се Блесок, Janus Head, Diversity и други. Три нејзини кратки раскази се застапени во антологијата на македонскиот краток расказ, „Џинџуџе во земјата на афионите“ (Темплум, 2022). Пишува и песни и кратки прозни текстови за детски списанија. Таа е уредник на збирката „Awake not sleeping: Reimagining fairy tales for a new generation“ (2021).
Со свои трудови од областа на книжевната наука учествувала на повеќе меѓународни семинари, конференции и конгреси. Нејзини книжевни есеи се објавени во повеќе македонски и меѓународни списанија, меѓу кои Културен живот, Репер, Janus Head, Word and Text и други, а би можеле да се издвојат „Реалноста на Борхесовата фантастика, нереалноста на Кортасаровиот реализам“, „Водата како извор на двојна наративна линија во Островот од претходниот ден на Умберто Еко, Таинствениот туѓинец на Џозеф Конрад и Големата вода на Живко Чинго“, „Сличности меѓу постколонијализмот и посткомунистичката литература во Македонија: комбинација од традиционалното и современото“, итн.
Се занимава и со преведувачка дејност, а некои од делата што ги превела се: „Она што беше небо“ на Владо Малески, „Тристрам Шенди“ на Лоренс Стерн, „Сестрите Макиока“ на Џуничиро Танизаки, „Хаклбери Фин“ на Марк Твен, драми од Чикамацу Монзаемон и раскази од Емброуз Бирс.
NGC 2058
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2058 се споменува и како ESO 56-SC173, in LMC.
Откривање
Објектот е откриен на 24 септември 1826 година од страна на Џејмс Данлоп, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 9 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2058 е од видот OCL. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 m. NGC 2058 има само една позната привидна димензија, која изнесува 1,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 36 м 54,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 70° 9' 44".