cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Отоманско-полска војна (1683–1699)
Полско-османлиската војна (1683-1699) претставува дел од Големата турска војна. Конфликтот започнал по неуспешната опсада на Виена а завршила со договорот од Карловци според кој биле вратени териториите кои комонвелтот ги изгубил во претходната војна. Овој конфликт бил последниот меѓу двете земји и го означувал падот на моќта не само на Османлиите туку и на комонвелтот кој никогаш повторно немал сила да се вклучи во внатрешните работи на некоја друга земја.
По неколкугодишниот мир, Османлиите ја нападнале Хабсбуршката монархија ставајќи ја Виена под опсада. Полскиот крал Јан Собиески успеал да пристигне со своите сили пред да падне градот и да ги победи Османлиите. Светата лига била иницирана од страна на папата каде членувале Светото Римско Царство, Венецијанската Република и Полско-литванската Државна Заедница, заедно со Царство Русија од 1686 година. Османлиите претрпиле два порази кај Мохач (1687) и кај Сента (1697). По крајот на виенската опсада, Јан Собиески влегол со своите сили во Молдавија на неколкупати но немал поголеми успеси. Последната битка се одвила кај Подхајци во 1698 г. каде Османлиите биле поразени. По една година Османлиите биле принудени да ја завршат војната со потпишување на договорот од Карловци според кој Подолија била вратена на комонвелтот.
NGC 1992
NGC 1992 — леќеста галаксија во соѕвездието Гулаб, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1992 се споменува и како ESO 423-23, MCG -5-14-7, AM 0532-305.
Откривање
Објектот е откриен на 19 ноември 1835 година од страна на Џон Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1992 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,5 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,1 m/лм2. NGC 1992 има привидни димензии од 1,1' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 34 м 31,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 30° 53' 49". Положбениот агол на објектот е во износ од 45°.
Други поделби
Проучување на NGC 1992 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 17466. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 358; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 7056. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 75.
Вклученост (логика)
Во логиката и математиката, вклученоста е концепт дека сите содржини на еден предмет се исто така содржани во втор предмет.
На пример, ако m и n се две логички матрици, тогаш
Современиот симбол за вклучување најпрво се појавува кај Жергон (1816), кој ја дефинира како една идеја која „содржи“ или е „содржана“ од друга, користејќи ја задната буква „C“ за да го изрази ова. Пирс ова го артикулирал јасно во 1870 година, тврдејќи исто така дека вклучувањето е поширок концепт од еднаквоста, а со тоа и логично поедноставно. Шродер (исто така Фреге) го нарекува истиот концепт „потчинување“.
Густав IV Адолф
Густав IV Адолф“ или „Густав IV Адолф“ (1 ноември 1778 – 7 февруари 1837) бил крал на Шведска од 1792 година до 1809 година кога бил соборен со државен удар. Тој исто така бил последниот шведски монарх кој бил владетел на Финска. Окупацијата на Финска во 1808-09 година од страна на руските сили била непосредна причина за насилното соборување на Густав од страна на офицерите на неговата сопствена армија. По неговата абдикација на 29 март 1809 година, набрзина бил напишан Инструмент за владата, кој сериозно ги ограничил овластувањата на монархијата. „Инструментот“ бил усвоен во 1809 година на 6 јуни, Националниот ден на Шведска сега како и во негово време. Тој останал во сила сè додека не се заменил во 1974 година. Круната (сега со строго ограничени овластувања) му била предадена на вујкото на Густав, Карл XIII, кој немал легитимни деца; овој недостаток на наследници ја поттикнал потрагата по наследник, кој бил пронајден следната година во лицето на Жан-Батист Жил Бернадот, првиот монарх на сегашното кралско семејство.
Ран живот
Густав Адолф е роден во Стокхолм. Тој бил син на Густав III од Шведска од неговата сопруга, кралицата Софија Магдалена. Неговата мајка, Софија Магдалена, била најстарата ќерка на Фредерик V од Данска и неговата прва сопруга Луиз од Велика Британија.
Густав Адолф бил под туторство на Хедвиг Софија фон Розен и нејзините заменици Брита Еба Селестина фон Стауден и Марија Аурора Угла до четиригодишна возраст. Тој потоа бил израснат под покровителство на неговиот татко и либерално настроениот Нилс фон Розенштајн. По убиството на Густав III во март 1792 година, Густав Адолф го наследил тронот на 14-годишна возраст, под регентство на неговиот вујко, Карл, војводата од Седерманланд, кој подоцна требало да стане крал Карл XIII од Шведска кога неговиот внук бил принуден да абдицира. и бил протеран од земјата во 1809 година.
Во август 1796 година, неговиот вујко регентот договорил младиот крал да го посети Санкт Петербург. Намерата била да се договори брак меѓу младиот крал и големата војвотка Александра Павловна, внука на Екатерина Велика. Сепак, целиот аранжман се засновал на непоколебливото одбивање на Густав да и дозволи на неговата планирана невеста слобода на богослужба според обредите на Руската православна црква. Се чини дека никој не се сомневал во можноста во тоа време дека емоционалните проблеми би можеле да лежат во коренот на абнормалната побожност на Густав. Напротив, кога тој станал полнолетен таа година, и со тоа ставил крај на регентството, имало многумина кои предвреме си честитале на фактот дека Шведска сега нема вознемирувачки гениј, туку економичен, богобојазлив, вообичаен монарх.
Политика
Брзото отпуштање од Густав Адолф на генерално одвратниот Густаф Адолф Ројтерхолм, водечкиот советник на војводата-регент, уште повеќе ја зголемило неговата популарност. На 31 октомври 1797 година Густав се оженил со Фридерике Доротеја, внука на Карл Фридрих, Маркграв од Баден, брак што се чинело дека ќе предизвика војна со Русија. Навистина, ужасот на кралот од јакобинизмот бил интензивен и го натерал да стане сè попосветен на опстанокот на Европа, до точка што го одложил крунисувањето за неколку години. Како и да е, нередот на државните финансии, во голема мера наследен од војната на Густав III против Русија, како и раширените неуспеси на земјоделските култури во 1798 и 1799 година, го принудиле да ги отповика имотите во Норшепинг во март 1800 година и на 3 април истата година. Кога кралот наишолл на сериозно противење во Риксдагот, тој решил никогаш да не отповика друг.
Губење на Финска
Неговото владеење било несреќно и требало ненадејно да заврши. Во 1805 година, тој се приклучил на Третата коалиција против Наполеон. Неговата кампања поминала лошо и Французите ја окупирале Шведска Померанија. Кога неговиот сојузник, Русија, склучила мир и склучила сојуз со Франција во Тилзит во 1807 година, Шведска и Португалија останале како европски сојузници на Велика Британија. На 21 февруари 1808 година, Русија ја нападнала Финска, со која владеела Шведска, со изговор дека ја принудиле Шведска да се приклучи на Континенталниот систем на Наполеон. Данска и објавила војна на Шведска. За само неколку месеци подоцна, речиси цела Финска била изгубена од Русија. Како резултат на војната, на 17 септември 1809 година, со Договорот од Хамина, Шведска ѝ ја предала источната третина од Шведска на Русија. Било основано автономното Големо кнежевство Финска во рамките на Империјална Русија.
Државен удар и абдикација
Неспособното и непредвидливо лидерство на Густав Адолф  во дипломатијата и војната го забрзале неговото затворање преку заговор на армиските офицери.
На 7 март 1809 година, потполковникот Георг Адлерспар, командант на дел од таканаречената западна армија стационирана во Вермланд, го предизвикал Пучот од 1809 година со подигање на знамето на бунтот во Карлштад и започнувајќи да маршира кон Стокхолм. За да го спречат кралот да им се придружи на лојалните трупи во Сканија, на 13 март 1809 година седуммина од заговорниците предводени од Карл Јохан Адлеркреуц упаднале во кралските станови во палатата, го зазеле кралот и го затвориле него и неговото семејство во замокот Грипшолм; вујкото на кралот, војводата Карл, потоа бил убеден да го прифати раководството на привремената влада, која била прогласена истиот ден; и советот, набрзина бил повикан, свечено одобрено на револуцијата.
Во егзил Густав користел неколку титули, меѓу кои и грофот Готорп и војводата од Холштајн-Еутин, и конечно се населил во Сент Гален во Швајцарија каде живеел во мал хотел во голема осаменост и беда, под името полковник Густафсон. Таму доживеал мозочен удар и починал. Погребан е во Моравија. На предлог на шведскиот крал Оскар II неговото тело конечно било донесено во Шведска и погребано во црквата Ридархолм.
Семејство
Во 1797 година се оженил со Фредерика Доротеа Вилхелмина од Баден (1781–1826), со која имале пет деца:
До 1812 година, Густав Адолф се развел од својата сопруга, а после тоа имал неколку љубовници, меѓу кои и Марија Шлегел, која му го дала синот Адолф Густафсон (1820-1907).
Ливингстонови Водопади
Ливингстонови Водопади — водопади во Демократската Република Конго, Африка. Ова е назив за 32 водопади во долниот тек на реката Конго, помеѓу градовите Матади и Киншаса, главниот град на Демократската Република Конго (поранешен Заир).
Падот на водата изнесува 267 метри на должина од 350 км, протекувањето при среден водостој е 39,000 м3/s; Ливингстоновите Водопади се еден од најголемите извори на хидроенергија во светот, искористена со изградбата на хидроелектраната „Инга I“ (360 MW) и „Инга II“ (1,280 MW), „Инга III“ е во фаза на проектирање.
Водопадите се наречени по Дејвид Ливингстон, шкотски доктор, мисионер и истражувач на Африка.
NGC 6413
NGC 6413 — систем од четири ѕвезди во соѕвездието Змијоносец, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 20 јули 1870 година од страна на Едуар Жан Мари Стефан, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 31,5 см.
Остриц
Остриц (Ostritz) — град во округот Герлиц, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на граница со Полска, на левиот брег на Лужичка Ниса, 16 километри јужно од Герлиц.
NGC 6413
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 17 ч 40 м 40,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +12° 37' 26"".
Други поделби
Проучување на NGC 6413 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 203; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1001. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1580.
Остриц
Исто така, во него се наоѓа и систерцискиот манастир од 13-от век, Опатија Свети Маринтал, која сè уште се наоѓа.
Еден интересен факт околу градот е околу географијата на неговата железничка станица, која се наоѓа во селото Крзевина. Таа е дел од железничката линија Герлиц-Цитау.
Маџаре (Прешево)
Маѓаре е село во Србија во општина Прешево во Пчињскиот округ. Селото се наоѓа во Прешевската долина, веднаш до границата со Косово и патот од Прешево преку Слубица, до Гњилане. Според пописот од 2002, селото имаше 174 жители (според пописот од 1991, селото имало 217 жител). Селото е високопланинско и се наоѓа во Прешевскиот дел на Скопска Црна Гора.
Демографија
Населението во ова село е многу нехомогено. {| width="50%" style="background:transparent; "
</up>
Градови во Словенија
Ова е список на градови во Словенија. Според законот за локална самоуправа на Словенија, град е поголема урбана населба со над 3.000 жители и различен од останатите населени места во поглед на големината, економската структура, население, густина на население и историски развој.
Градови
Населениете места до 2000 година кои имале статус на град се: Ајдовшчина, Блед, Бовец, Брежице, Цеље, Чрномељ, Домжале, Горња Радгона, Храстник, Идрија, Илирска Бистрица, Изола, Јесенице, Камник, Коцевје, Копер, Костањевица на Кркa, Крањ, Кршко, Лашко, Лендава, Литија, Љубљана, Љутомер, Марибор, Метлика, Мурска Собота, Нова Горица, Ново Место, Ормож, Пиран, Постојна, Птуј, Радече, Радовлица, Равне на Корушка, Севница, Сежана, Словенска Бистрица, Словењ Градец, Словенске Коњице, Шкофја Лока, Шоштањ, Толмин, Трбовље, Тржич, Велење, Вишња Гора, Врхника, Загорје на Сава, Жалец.
Со одлука на Владата на Словенија, следните населени места добиле статус на град во 2006: Церкница, Дравоград, Гросупље, Логатец, Медводе, Менгеш, Межица, Преваље, Рибница, Рогашка Слатина, Руше, Шемпетер при Горици, Шентјур, Требње, Железники и Жири.
Градови со над 10.000 жители
Во следната табела се наведени словенечките градови со над 10.000 жители и бројките се според словенечкото министерство за внатрешни работи.
Аџибегово
Аџибегово — село во Општина Лозово, во областа Овче Поле, во околината на градот Свети Николе.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во Овче Поле, на околу 7 километри источно од општинскиот центар Лозово.
Историја
На крајот на XIX век селото било дел од Штипската каза на Отоманското Царство.
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Аџибегово живееле 260 жители, сите Турци.
Диого Дијас
Диого Дијас, познат и како Диого Гомес, бил португалски истражувач од 15 век. Тој бил брат на Бартоломео Диас и открил дел од островите кај Зелен ’Рт заедно со Антонио Ноли.
Аџибегово
Население
Според пописот на населението на Македонија од 2002 година, селото има 5 жители, сите Македонци.
Според последниот попис од 2021 година, во селото немало жители.
Диого Дијас
Во служба на де Гама
Во 1500 година, Диого Дијас бил дел од втората армада на Педро Алварес Кабрал како еден од капетаните на флотата, со задача за отворање трговија во Софала. Диого Дијас бил еден од првите што заминал на брегот при откривањето на Бразил во април 1500 година.
Аџибегово
Родови
Во време на истражувањата вршени во селото во периодот 1957-58 година, селото Аџибегово било чисто влашко село.
Диого Дијас
Нови води
За време на експедицијата долж ’Ртот на Добрата надеж (Диого првично го нарекол ’Рт на невремето) со Педро Алварес Кабрал и неговиот брат, бродот на Дијас се одвоил од главната флота за време на преминувањето на ’Ртот на Добрата надеж (бродот на неговиот брат бил изгубени за време на тој премин). Бродот на Дијас запловил многу источно, со што Дијас бил првиот Европеец што го видел островот Мадагаскар и бил заслужен за именување на островот Сао Луренчо, бидејќи е пронајден на денот на Свети Лоренс (10 август 1500 г.). Иако островот не бил непознат; неговото постоење и арапското име, „Остров на Месечината“, веќе било пријавено од Перо де Ковиља уште во 1490 година.
Аџибегово
Родови
Родови во селото биле: Шуте (1 к.), Кајмакан (2 к.) и Тафо (3 к.) се доселиле во 1925 година, првиот род од селото Мездра, а другите два рода претходно биле сточари номади, во лето само престојувале во местото Калин Камен, паланечко; Атанасовци (3 к.), Костовци (3 к.), Нако Косто (2 к.), Ѓорги Зико (1 к.), Атанас Ѓоргијов (1 к.) и Штерјо Ѓоргијов (1 к.) доселени биле во 1935 година, до спомената година од биле сточари номади; Ташко Ѓоргијев (2 к.) и Санде Наков (1 к.) се доселиле во 1936 година, до споменатата година и они биле сточари номади, преку лето само престојувале на Калин Камен; Никола Гудов (1 к.), Коле Тиков (1 к.), Атанас Јанков (1 к.), Штерји Мишов (1 к.) доселени се во 1954 година, првите два рода од селото Оморани, Азот, третиот род од селото Лепопелци, Кочанско, а четвртиот род од Калин Камен; Косто Апостолов (1 к.) доселен од Калин Камен во 1950 година; Јанко Паризов (1 к.) доселен во 1952 година од селото Софилари; Калчо Костов (1 к.) доселен во 1955 година од селото Коњух; Ванѓел Јанаќиев (1 к.) доселен во 1955 година од селото Мездра; Никола Ѓоргијов (1 к.) доселен во 1956 година од селото Мечкуевци.
Диого Дијас
Нови води
Обидите на Дијас да ја пронајде главната флота завршиле со тоа што тој погрешно пловел покрај ’Ртот Гвардафуи и во Аденскиот Залив, води во кои дотогаш не повеле португалските бродови. Зафатен од спротивните ветрови, Дијас поминал неколку месеци во областа. На Дијас и неговиот екипаж им се случиле немири, биле нападнати од пирати, биле во очајна потрага по вода и храна, и поради сето ова, бројот на членови од неговиот екипаж брзо се намалувал. Во времето кога заминал од таму, Дијас имал само шестмина членови на екипажот.
Аџибегово
Избирачко место
Селото е опфатено во избирачкото место бр. 1707 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на приватна куќа на селото Ќоселари.
Ѓаволски Ѕид
На околу 3 км југоисточно од Аџибегово, на југозападните падини на планината Богословец се наоѓа исклучителната мегалитна карпеста образба Ѓаволски Ѕид со должина од 500 м, која е предмет на легенди меѓу населението поради нејзиниот облик и големина.
Монголски јазици
Класификација
Современи:
Погорната класификација е заснована на Јанхунен (2006) освен за јужномонголските кои се според Нугтерен (2011). Во списокот не се вметнати следниве јазици: дархатски јазик (Монголија) и исчезнатиот кидански јазик.
Класификација според Етнолог
Според Етнолог, оваа група е составена од следниве јазици :
Наводи
Симбол:
† - мртви јазици, вештачки зачувани во црквата или познати на науката по текстови.
Регуларна модална логика
Во модалнатаа логика, регуларната модална логика L е модална логика затворена под двојноста на модалните извршувачи:
и правилото
Секоја регуларна модална логика е класична, и секоја нормална модална логика е регуларна и оттука и класична.
Бјорн Густафсон
Ларс Бјорн Густафсон (19 февруари 1986 година) е шведски комичар и актер. Тој е познат по ТВ емисиите како Парламентет и Стокхолм во живо.
Раниот и личен живот
Густафсон е роден во Гетеборг, Шведска. Студирал во театарската школа Кале Флајгарес во Стокхолм за да стане глумец. Неговото филмско деби се случило во 2006 година со шведскиот филм Бек - Девојката во подрумот. Но, пред неговото деби како глумец, тој веќе дебитирал во 2005 година како стенд-ап комичар во Комедија на банги, шведски клуб за стенд-ап почетници. Во 2006 година се запишал во Стендап ѕвезда, стенд-ап училиште, каде што, меѓу другите, учеле и Оз Нојен и Јакоб Оквист, двајца од најпознатите комичари во Шведска.
Кариера
Во 2008 година, тој се појавил на Мелодифестивален 2008, шведските избори за Песна на Евровизија. Тој и пеел песна на девојката на Кристијан Луук(водителката) Карина Берг. Во својата песна тој ѝ изјавил љубов. После тоа, Берг рекол дека морала да ги скрие образите за луѓето да не виделе дека таа поцрвенувала.
Густафсон стекнал одреден степен на меѓународна слава по шегата на World of Warcraft (WoW) во Парламентот, зборувајќи за луѓето што губеле време на интернет и не придонесувале за напорите на нивната партија играјќи неефикасно, користејќи толку многу внатрешна WoW терминологија што самиот тој бил неразбирлив на неиграчи. Сцената бил распространета преку Интернет, главно на YouTube, каде што можело да се најдат и преводи на други јазици.
Црква „Св. Јован Богослов“ - Вержани
Свети Јован Богослов (Αγίου Ιωάννου Θεολόγου) — црква во селото Вержани, Серско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Серско-нигритската епархија на Цариградската патријаршија. Има улога на парохиски храм.
Црквата е изградена во 1930 г. од грчките доселеници од Мала Азија во селото. Осветена е на 7 мај 1950 г. од митрополитот Константин Серско-нигритски. Градбата претставува крстокуполен храм, кој наликува на изгорената митрополска црква во Бурса. Ова е одразено на ктиторскиот натпис на западниот ѕид на храмт: „ΠΑΡΘΕΝΕΥΩΝ ΕΙΣΕΛΘΕΤΟΝ ΝΟΥΝ ΕΝΘΑΔΕ ΝΑΟΣ ΓΑΡ ΕΣΤΙΝ ΙΩΑΝΝΟΥ ΠΑΡΘΕΝΟΥ ΕΚΤΟΥ ΚΑΤΑΣΤΡΑΦΕΝΤΟΣ ΙΕΡΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΝΑΟΥ ΠΡΟΥΣΗΣ“. Подоцна е додадена и женска црква. Во 1940 - 1945 г. храмот е живописан. Во 2002 г. фреските се исчистени и подновени.
Во парохијата влегува и црквата „Св. Петка“.
Чолски јазик
Чолскиот е дел од западната подгрупа на мајански јазици кој го зборуваат Чолците во мексиканската држава Чијапас. Јазикот има два големи дијалекта:
Водеради
Водеради е село во округот Трнава, на Трнавскиот крај, во југозападна Словачка. Населението му изнесува околу 1 420 жители (2013).
Студиски албум
Студиски албум е колекција на песни снимени во студио. Студискиот албум содржи новосоздадени песни, или пак ремикс на некои претходно необјавени. Обично студиските сесии за изработка на ваков албум се однапред планирани, а времето што е потребно за негово изготвување може да биде од неколку дена до една година. На студискиот албум може да се случи да се најде преработка на песна од друг изведувач, што била честа пракса порано. Денес е доста зачестен обичајот да се повикува друг музичар како гостин на албумот, што не било случај на почетоците на сниманата музика. Студискиот албум не мора да биде објавен веднаш по неговото завршување, туку издавањето може да биде во некоја друга година, или пак посмртно.
Триаголник (соѕвездие)
Триаголник или (лат. Triangulum) — мало соѕвездие на северното небо. Неговото латинско име Triangulum означува триаголник, и не треба да се меша со соѕвездието од јужното небо Јужен Триаголник. Името му доаѓа поради трите сјајни ѕвезди, со трета и четврта величина, кои формираат речиси рамнокрак триаголник. Ова соѕвездие е едно од 48-те соѕвездија забележани од Птоломеј.
Печаровци
Печаровци (словенечки: Pečarovci) — населба во Општина Пуцонци во источна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Прекмурје. Населбата сега е вклучена во Помурскиот статистички регион.
Нојзалца-Шпремберг
Нојзалца-Шпремберг (Neusalza-Spremberg) — град во округот Герлиц, во сојузната покраина Саксонија, Германија. Се наоѓа на границата со Чешка, на реката Шпре, 6 километри северозападно од Еберсбах и 17 километри југоисточно од Бауцен.
Жуинце
Жуинце е село во Србија во општина Прешево во Пчињскиот округ. Селото се наоѓа во Прешевската долина, каде гравитира кон граничниот премин и селото Табановце, кумановско-липковскиот регион, како и Скопска Црна Гора. Според пописот од 2002, селото имаше 1248 жители (според пописот од 1991, селото имало 1405 жители).
Демографија
Во селото живеат 714 полнолетни жители, а просечната старост на населението изнесува 28,4 години (28,3 кај мажите и 28,6 кај жените). Во селото има 315 домаќинства, а просечниот број на членови по домаќинство е 3,96.
Ова село е во голем број населено со Албанци (според пописот од 2002 година).
Српското население го слават Св Никола, Св Ѓорѓи и Св Петка. Населението е староседелско и доселено од 1912 до 1926 година од Горна Пчиња, Врањска и Лесковачка Котлина.
MTV Вести
MTV Вести е името на дивизијата на MTV, една од првите најпопуларни музички телевизиски мрежи во САД, како и во некои MTV канали шурум светот. MTV Вестите започнале во 1980-тите со програмата Оваа Недела во Рокот, водена од Курт Лодер, првиот официјален дописник на MTV. Од 1990, отворачкиоот риф на песната „Peace Sells“ од Megadeth бил отворачка тема за Оваа Недела во Рокот.
Емисијата прво започнала со политички вести за изборот на претседател во САД во 1992, преку кампањата „Choose or Lose“. Оттогаш, MTV прикажувал „Choose or Lose“ за други избори за претседател во САД. За изборите за претседател во 2008, Барак Обама и Хилари Клинтон се појавиле на MTV за да ја дискутираат војната во Ирак.
Група Чкатров - Ѓузелов
Групата Чкатров - Ѓузелов се состоела од македонска интелигенција со бугарска национална определба. Групата соработувала со бугарската администрација во Втората светска војна. Тие настојувале да ги наметнат со своите ставови кај бугарските окупаторски власти и да ги реализираат своите идеи, меѓутоа останале разочарани од односот на бугарскиот држава, која единствено гледала како да ги искористи нив за своите окупаторски цели, воопшто не обрнувајќи внимание на нивните ставови кои биле во спротивност со политиката на Бугарската влада.
Групата имала бугарска национална определба и врз таа основа ја остварувале соработката со Бугарската влада. Го прифаќале бугарскиот карактер на македонскиот народ, меѓутоа иднината на Македонија ја гледале во прогласувањето на автономна или независна македонска држава под протекторат на Третиот Рајх. Македонската држава требало да има бугарски карактер, а нејзиниот службен јазик требало да биде бугарскиот литературен јазик. По истакнати членови на групата биле: Димитар Чкатров, Спиро Китанчев, Димитар Ѓузелов и други.
Language, Proof and Logic
Language, Proof and Logic (во превод: Јазик, доказ и логика) е образовeн софтверски пакет, осмислен и напишан од Џон Барвајс и Џон Ечеменди, насочен кон предавањето на формалната логика преку употреба на тесна интеграција помеѓу учебникот (исто име како и пакетот) и четири софтверски програми, каде што три од нив се поврзани со логиката (Boole, Fitch and Tarski's World), а другиот (Submit) е услуга за оценување заснована на Интернет. Името е игра на зборови изведени од „Јазик, вистина, и логика“ (изворно „Language, Truth, and Logic“), филозофска книга од Алфред Џулс Ајер.
На 2 септември 2014 година, бил отворен голем отворен курс преку Интернет (MOOC) со истото име, кој го користи овој образовен софтверски пакет.
Опис
Краток опис на програмите:
Житинени
Житинени — село во Општина Центар Жупа, во областа Жупа, во околината на градот Дебар.
Селото е населено со Македонци-муслимани, но поради политичко-религиски причини се изјаснило како турско население.
Географија и местоположба
До селото води локален асфалтен пат, кој се исклучува од регионалниот пат 2249.
Историја
Подрачјето на Житинени е населено уште од доцната антика и средниот век, за што сведочат повеќе наоѓалишта во неговата околина.
Стопанство
Атарот на селото зафаќа простор од 6,1 км2, при што преовладуваат пасиштата со површина од 261,2 хектари, на шумите отпаѓаат 178,2 хектари, а на обработливото земјиште 114 хектари.
Селото, во основа, има полјоделско-сточарска функција.
Население
Според податоците од 1873 година во „Етнографија на вилаетите Адријанопол, Монастир и Салоника“, селото имало 15 домаќинства со 38 жители муслимани (Македонци).
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Житинени живееле 232 жители, сите Македонци муслимани.
Во 1961 година, во Житинени имало 224 жители, а во 1994 година бројот се зголемил на 536 жители, турско население.
Родови
Житинени е торбешко село.
Според истражувањата од 1954 година, родови во селото се:
Иселеништво
Од македонското православно население има голем број на иселеници во Софија, Смедерево, Сер, Скопје (во населбата Ѓорче Петров), Дебар, Лом, Пловдив, Битола, Кавадарци.
Од торбешкото население до 1954 година иселеници има во Турција (30 семејства), и тоа во Бергама (27 семејства), Босќој крај Бергама, Бурса, потоа во Чаушли близу Дојран, Казандол близу Валандово, Мокриево и Чепели близу Струмица.
Самоуправа и политика
Селото влегува во рамките на Општина Центар Жупа, која била една од ретките општини, кои не биле променети со новата територијална поделба на Македонија во 2004 година. Во периодот од 1996-2004 година, селото исто така припаѓало на некогашната Општина Центар Жупа.
Во периодот од 1955 до 1996 година, селото се наоѓало во рамките на големата општина Дебар.
Во периодот 1952-1955, селото било во рамките на тогашната Општина Баланци, во која влегувале селата Бајрамовци, Баланци, Броштица, Голем Папрадник, Горенци, Житинени, Мал Папрадник и Пареши. Во периодот 1950-1952 година селото исто така било дел од некогашната општина Баланци.
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 0565 според Државната изборна комисија, сместено во простории на деловен објект.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 491 гласач. На локалните избори во 2021 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 510 гласачи.
Арапска култура
Арапската култура е култура на Арапите, од Атлантскиот Океан на запад до Арапското Море на исток и од Средоземното Море на север до Рогот на Африка и Индискиот Океан на југоисток. Различните религии кои Арапите ги прифатиле во текот на нивната историја и различните империи и кралства кои владееле и го презеле водството на арапската цивилизација придонеле за етногенезата и формирањето на денешната модерна арапска култура. Јазикот, литературата, гастрономијата, уметноста, архитектурата, музиката, духовноста, филозофијата и мистиката се дел од културното наследство на Арапите.
Арапскиот свет понекогаш е поделен на посебни региони во зависност од различни култури, дијалекти и традиции, вклучувајќи:
• Судан
• Магреб: Либија, Тунис, Алжир, Мароко и Мавританија.
Литература
Арапската литература е пишување на проза и поезија, од говорители на арапскиот јазик. Арапскиот збор што се користи за литература е адаб кој е изведен од збор што значи „да поканиш некого на оброк“ и подразбира учтивост, култура и збогатување. Арапската литература се појавила во 6 век, а пред тоа се појавиле само фрагменти од пишаниот јазик. Куранот, од VII век, имал најголем и најдолг ефект врз арапската култура и литература. Ал-Канса, жена современик на Мухамед, беше познат арапски поет.
Муалакат
Муалакат (арапски : المعلقات, [al-muʕallaqaːt ]) е името дадено на серија од седум арапски песни или касида кои настанале пред времето на исламот. Секоја песна во комплетот има различен автор и се смета за нивно најдобро дело. Муалакат значи „Висечки оди“ или „Закачените песни“ и доаѓа од песните што се закачени на ѕидот во Каба во Мека.
Седумте автори, кои опфаќаат период од околу 100 години, се Имру ал-Каис, Тарафа, Зухејр, Лабид, Антара Ибн Шадад, Амр ибн Култум и Харит ибн Хилиза. Сите Муалакати содржат приказни од животот на авторите и племенската политика. Тоа е затоа што поезијата се користела во предисламско време за да се рекламира силата на кралот, богатството и луѓето на племето.
Илјада и една ноќ (  ʾAlf layla wa-layla ), е средновековна збирка народни приказни која ја раскажува приказната за Шехерезада, сасанидска кралица која мора да му пренесе поврзани приказни на нејзиниот зол сопруг, кралот Шахријар (Шахријар), за да го одложи нејзиното погубување. Приказните се раскажуваат во период од илјада и една ноќ, а секоја вечер таа ја завршува приказната со напната ситуација, принудувајќи го кралот да ја одржи во живот уште еден ден. Индивидуалните приказни биле создадени во текот на неколку векови, од многу луѓе од повеќе различни земји.
За време на владеењето на абасидскиот калиф Харун ал-Рашид во 8 век, Багдад станал важен космополитски град. Во Багдад се најдоа трговци од Персија, Кина, Индија, Африка и Европа. Во тоа време, многу од приказните кои првично биле народни приказни се смета дека биле собрани усно во текот на многу години, а подоцна се собрани во една книга. Се претпоставува дека составувачот и преведувач на арапски од деветтиот век е раскажувачот Абу Абд-Алах Мухамед ел-Гахшигар. Приказната за Шахрзада која ги поврзува сите приказни најверојатно е додадена во 14 век.
Музика
Арапската музика е музика на Арапите, особено оние што се центрирани околу Арапскиот Полуостров. Во светот на арапската музика долго време доминира Каиро, културен центар, иако музичките иновации и регионалните стилови изобилуваат од Тунис до Саудиска Арабија. Бејрут, во последниве години, исто така стана главен центар на арапската музика. Класичната арапска музика е исклучително популарна кај населението, особено кај мал број суперѕвезди познати низ арапскиот свет. Регионалните стилови на популарна музика вклучуваат ирачки ел Макаам, алжирски раи, кувајтски пила и египетски ел Гил.
„Заедничкиот стил што се разви обично се нарекува „исламски“ или „арапски“, иако всушност ги надминува верските, етничките, географските и јазичните граници“ и се предлага да се нарече стил на Блискиот Исток (од Мароко до Индија). (van der Merwe, Peter 1989, стр.9).
Хабиб Хасан Тума (1996, стр.xix-xx) наведува „пет компоненти“ кои „ја карактеризираат музиката на Арапите:
Голем дел од арапската музика се одликува со акцент на мелодијата и ритамот наместо хармонијата. Така, многу арапска музика е хомофонична по природа. Некои жанрови на арапската музика се полифони - бидејќи инструментот Каноун се заснова на идејата за свирење акорди со две ноти - но суштински, арапската музика е мелодична.
Сепак, би било неточно да се нарече модален, бидејќи арапскиот систем е покомплексен од оној на грчките начини. Основата на арапската музика е макам (мн. maqamat), кој личи на режимот, но не е сосема ист. Макамот има „ тонска “ нота на која парчето мора да заврши (освен ако не дојде до модулација). Макамот се состои од најмалку два тона, или сегменти од скала. Во пракса, тоновите се или трикорд, тетракорд или пентакорд. Трикордот е три ноти, тетракордот четири, а пентакордот пет. Макамот обично покрива само една октава (два тона), но понекогаш опфаќа повеќе од една октава. Како и мелодиската мала скала и индиските раги, некои макамати имаат различни ајни, а со тоа и ноти, додека се спуштаат или се зголемуваат. Поради континуираната иновација на тоновите и затоа што повеќето музичари и онака не се согласуваат со постојната бројка, тешко е да се даде точен број на тонови. Сепак, во пракса повеќето музичари би се согласиле со 8-те најчесто користени: Раст, Бајат, Сиках, Хиџаз, Саба, Курд, Нахаванд и Аџам - и неколку од најчесто користените варијанти од нив: Накриз, Атар Курд, Сика Белади, Саба Замзама. Мухалиф е редок тон кој се користи исклучиво во Ирак и не се јавува во комбинација со други тонови.
Всушност, ситуацијата е многу покомплицирана од тоа. Во 1932 година, на Меѓународната конвенција за арапска музика одржана во Каиро, Египет (на која присуствуваа западни познати личности како Бела Барток и Хенри Џорџ Фармер ), беа направени експерименти кои убедливо утврдија дека нотите во вистинска употреба значително се разликуваат од рамномерните 24- тонска скала, и дополнително дека интонацијата на многу од тие ноти малку се разликува од регион до регион (Египет, Турција, Сирија, Ирак).
Танц
Арапските народни танци се нарекуваат и ориентален танц, блискоисточен танц и источен танц, се однесува на традиционалните народни танци на Арапите во арапскиот свет ( Блискиот Исток и Северна Африка ). Терминот „арапски танц“ често се поврзува со стомачниот танц. Сепак, постојат многу стилови на традиционалниот арапски танц, и многу од нив имаат долга историја. Тоа може да се народни ора или ора кои некогаш се изведувале како ритуали или како забавен спектакл, а некои можеби се изведувале во царскиот двор. Спојување на усното раскажување приказни, поетски рецитал и перформативна музика и танц како долгогодишни традиции во арапската историја. Меѓу најпознатите арапски традиционални танци се стомачниот танц и Дабке.
Стомачниот танц се нарекува и арапски танц ( е арапски експресивен танц,    кој ги нагласува сложените движења на торзото. Многу момчиња и девојчиња во земјите каде што стомачниот танц е популарен ќе научат како да го прават тоа кога се млади. Танцот вклучува движење на многу различни делови од телото; обично на кружен начин.
Медиуми
За време на француското владеење во Египет во времето на Наполеон Бонапарт излезе првиот весник на француски јазик. Постои дебата за тоа кога бил објавен првиот весник на арапски јазик; според арапскиот научник Абу Бакр, тоа бил Ал Танбех (1800), објавен во Египет, или Јунрал Ал Ирак (1816), објавен во Ирак, според други истражувачи. Во средината на 19 век Турската империја доминирала со првите весници.
Секоја земја или регион во арапскиот свет има различни разговорни јазици кои се користат за секојдневниот говор, но сепак нивното присуство во медиумскиот свет не е поддржано. Пред воспоставувањето на современиот стандарден арапски јазик (МСА), во текот на 19 век, јазикот на медиумите беше стилизиран и наликуваше на литературниот јазик од тоа време, што се покажа како неефикасен во пренесувањето информации. Во моментов MSA се користи од арапските медиуми, вклучувајќи весници, книги и некои телевизиски станици, покрај целото формално пишување. Сепак, народниот јазик е присутен во одредени форми на медиуми, вклучувајќи сатири, драми, музички спотови и други локални програми.
Списанија
Во повеќето арапски земји, списанијата не можат да се објавуваат без лиценца издадена од владата. Списанијата во арапскиот свет, како и многу списанија во западниот свет, се насочени кон жените. Сепак, бројот на списанија во арапскиот свет е значително помал од оној на западниот свет. Арапскиот свет не е толку рекламиран како западниот свет. Огласувачите го поттикнуваат финансирањето за постоењето на повеќето западни списанија. Така, помалиот акцент на рекламите во арапскиот свет игра на малиот број на списанија.
Радио
Има 40 приватни радио станици низ Блискиот Исток (список на приватни радио станици во арапскиот свет)
Арапското радио емитување започна во 1920-тите, но само неколку арапски земји имаа свои радиодифузни станици пред Втората светска војна. По 1945 година, повеќето арапски држави почнаа да создаваат свои системи за радио емитување, иако дури во 1970 година, кога Оман ги отвори своите радио преноси, секоја од нив имаше своја радио станица.
Меѓу арапските земји, Египет е лидер во радио емитувањето од самиот почеток. Емитувањето започна во Египет во 1920-тите со приватно комерцијално радио. Меѓутоа, во 1947 година, египетската влада го прогласи радиото за владин монопол и почна да инвестира во негово проширување.
До 1970-тите, египетското радио имаше четиринаесет различни услуги со вкупно време на емитување од 1.200 часа неделно. Египет е рангиран на третото место во светот меѓу радиодифузерите. Сите програми беа контролирани од владата, а голем дел од мотивацијата за владината инвестиција во радиото се должеше на аспирациите на претседателот Гамал Абдел Насер да биде признат лидер на арапскиот свет.
Египетската станица „Гласот на Арапите“, која имаше за цел да влијае на другите арапски земји со постојан прилив на вести и политички одлики и коментари, стана најслушаната станица во регионот. Дури по војната во јуни 1967 година, кога беше откриено дека оваа станица погрешно ја информирала јавноста за тоа што се случува, изгубила одреден кредибилитет; сепак задржа голем број на слушатели.
На Арапскиот Полуостров, радиото се развиваше побавно. Во Саудиска Арабија, радио емитувањата започнаа во областа Џида - Мека во 1948 година, но тие започнаа во централните или источните провинции дури во 1960-тите. Соседниот Бахреин имал радио до 1955 година, но Катар, Абу Даби и Оман започнале со домородните радио емитувања речиси четвртина век подоцна.
Телевизија
Речиси сите телевизиски канали во арапскиот свет беа во државна сопственост и строго контролирани пред 1990-тите. Во 1990-тите, ширењето на сателитската телевизија почна да ја менува телевизијата во арапските земји. Често забележан како пионер, Ал Џезира претставува промена кон попрофесионален пристап кон вестите и актуелните работи. Финансиран од владата на Катар и основан во 1996 година, Ал Џезира беше првиот арапски канал кој испорача опширно покривање вести во живо, оди дотаму што испраќаше новинари на „незамисливи“ места како Израел. Разбивајќи го мразот на повеќе начини, програмите за дискусија на Ал Џезира покренаа теми кои долго време беа забранети. Меѓутоа, во 2008 година, Египет и Саудиска Арабија повикаа на состанок за да се одобри повелба за регулирање на сателитското емитување. Повелбата за сателитска радиодифузија на Арапската лига (2008) ги поставува принципите за регулирање на сателитското емитување во арапскиот свет.
Други сателитски канали:
„Низ Блискиот Исток, никнуваат нови телевизиски станици, радио станици и веб-страници како несоодветни електронски печурки во она што некогаш беше медиумска пустина. Во меѓувреме, весниците агресивно ги испитуваат црвените линии кои долго време ги содржат“ Технологијата игра значајна улога во променливите арапски медиуми. Пинтак понатаму вели: „Сега, во регионот има 263 сателитски телевизиски станици со слободен пристап (FTA), според Arab Advisors Group. Тоа е двојно повеќе од пред само две години.“ Слободата на говорот и парите немаат никаква врска со тоа зошто сателитската телевизија никнува насекаде. Наместо тоа, „Желбата за политичко влијание е веројатно најголемиот фактор што го поттикнува растот на каналот. Но егото е блиска секунда“. Влијанието на Западот е многу очигледно во арапските медиуми, особено во телевизијата. Арапските сапуници и популарноста на реалити ТВ се доказ за овој поим.
Кино
Повеќето арапски земји не правеа филмови пред независноста. Во Судан, Либија, Саудиска Арабија и Обединетите Арапски Емирати, продукцијата дури сега е ограничена на кратки филмови или телевизија. Бахреин беше сведок на продукцијата на својот прв и единствен долгометражен игран филм во 1989 година. Во Јордан, националната продукција едвај надмина пет-шест играни филмови. Ирак има произведено околу 100 филмови, а Сирија околу 150. Либан, поради зголемената продукција во текот на 1950-тите и 1960-тите, има снимено околу 180 играни филмови. Само Египет далеку ги надмина овие земји, со продукција на повеќе од 2.500 играни филмови (сите наменети за кино, а не за телевизија). Како и со повеќето аспекти на арапските медиуми, цензурата игра голема уметност на создавање и дистрибуција на филмови. „Во повеќето арапски земји, филмските проекти мора прво да поминат пред државен комитет, кој дава или не дава дозвола за снимање. Откако ќе се добие оваа дозвола, потребна е друга официјална лиценца, таканаречена виза, за комерцијално да се користи филмот. Ова вообичаено го одобрува комисија на Министерството за информации или специјален орган за цензура.“ Најзначајните табу теми под државен надзор се конзистентни со оние на другите форми на медиуми: религија, секс и политика.
Интернет
Интернетот во арапскиот свет е моќен извор на изразување и информации како и во другите места во светот. Додека едни сметаат дека тоа е предвесник на слободата во медиумите на Блискиот Исток, други сметаат дека тоа е нов медиум за цензура. И двете се вистинити. Интернетот создаде нова арена за дискусија и ширење на информации за арапскиот свет исто како и во остатокот од светот. Особено младите им пристапуваат и ги користат алатките. Луѓето се охрабруваат и им се овозможува да се вклучат во политичка дискусија и критика на начин кој претходно не беше возможен. Истите тие луѓе се исто така обесхрабрени и блокирани од тие дебати бидејќи различните режими се обидуваат да го ограничат пристапот врз основа на религиозни и државни приговори за одредени материјали.
Луѓето кои најчесто користат Интернет во арапскиот свет се младите. Особено корисниците на кафулињата има тенденција да бидат под 30 години, сами и имаат различни нивоа на образование и познавање на јазикот. И покрај извештаите дека користењето на интернетот е ограничено поради недостаток на познавањето на англиски, д-р Вилер откри дека луѓето можат да пребаруваат на арапски јазик. Во потрага по работа, невработените често полнат кафулиња во Египет и Јордан. Повеќето од нив разговараат и имаат е-пошта. Во истражувањето спроведено од д-р Дебора Вилер, таа откри дека скоро сите биле научени да користат Интернет од пријател или член на семејството. Сите тие чувствуваа дека нивните животи се значително променети со користењето на Интернет. Интернетот им донесе медиум на Арапите што дозволува слобода на изразување што не беше дозволена или прифатена порано. За оние кои можат да се најдат на интернет, има блогови за читање и пишување и пристап до светските места со информации што некогаш ќе бидат недостапни. Со овој пристап, режимите се обидоа да го ограничат она што луѓето можат да го читаат, но Интернетот е медиум што не се манипулира толку лесно како да му кажувате на весникот што може или што не може да објави. До Интернет може да се пристапи преку прокси-сервер како и други средства. Оние кои ќе бидат спречени со еден метод ќе најдат уште 12 методи околу блокираната локација. Додека новинарите страдаат и се затворени во традиционалните медиуми, Интернетот не се разликува, бидејќи блогерите редовно се затвораат поради изразување на нивните ставови за светот да ги прочита. Разликата е во тоа што постои светска публика која е сведок на оваа акција и гледа како законите се создаваат и пресоздаваат за да се обидат да ја контролираат огромноста на Интернетот.
Општество
Социјалната лојалност е од големо значење во арапската култура. Семејството е еден од најважните аспекти на арапското општество. Додека арапските родители ги учат своите деца на самодовербата, индивидуалноста и одговорноста, семејната лојалност е најголемата лекција што се учи во арапските семејства. „За разлика од екстремниот индивидуализам што го гледаме во Северна Америка (секоја личност за себе, индивидуалните права, семејствата кои живеат сами, далеку од роднините итн.), арапското општество ја нагласува важноста на групата. Арапската култура учи дека потребите на групата се поважни од потребите на една личност.“ Во бедуинските племиња во Саудиска Арабија, „интензивните чувства на верност и зависност се негуваат и зачувани“ од семејството. Маргарет Најдел, во својата книга Разбирање на Арапите: Водич за модерни времиња, пишува „семејната лојалност и обврски имаат предност пред лојалноста кон пријателите или барањата за работа“. Таа понатаму наведува дека „од членовите на едно семејство се очекува меѓусебно да се поддржуваат во споровите со надворешни лица. Без оглед на личната антипатија меѓу роднините, тие мора да ја бранат меѓусебната чест, да се спротивстават на критиките и да покажат групна кохезија. . .“ Меѓутоа, од сите членови на семејството, најпочитуван член е мајката.