cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Азиски слон
Луѓе
Азиските слонови се најголемите животни кои човекот успеал да ги припитоми. Се верува дека првите азиски слонови биле припитомени во 2000 година п.н.е. по долината на реката Инд. Оттогаш, азиските слонови се користат за разни намени. Тие носеле луѓе низ дождовните шуми, ваделе дрва во шумата, служеле за борба во војни. Уште 1100 г.п.н.е. во Азија биле користени за војна. Денес, азиските слонови служат помалку како работна сила и повеќе како „еколошко превозно средство“ низ шумите, особено за туристите. Првпат во Европа ги донеле португалските кралеви во 16 век од нивните азиски колонии. Денес, азиските слонови ги има низ целиот свет во зоолошките градини. Покрај тоа, денес има мал број единки кои се користат на некои места во циркуси.
Загрозеност
Азискиот слон бил загрозен во минатото поради лов, кога биле истребени во многу делови на Азија. Лов на азиски слонови придонел за истребување на мажјаци со бивни, па затоа повеќето од денешните азиски слонови немаат бивни. Во минатото, многу младенчиња биле фатени во дивината и припитомени, за подоцна да служат во војна или за работа. Денес, тие се помалку се користат за работа, а ловот е забранет со закон. Главните проблеми за опстанок на азиските слонови се ловокрадството и ширењето на човечката популација. Луѓето ги туркаат слоновите од нивните природни живеалишта затоа што ги сечат шумите и градат насади или населби. Според некои проценки, денес има меѓу 35 000 и 55 000 диви азиски слонови, додека има околу 15 000 припитомени слонови.
NGC 2934
NGC 2934 — галаксија во соѕвездието Лав, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2934 се споменува и како NPM1G +17.0268.
Откривање
Објектот е откриен на 2 април 1865 година од страна на Алберт Март, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 48 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2934 е од видот C. Видливиот сјај со голо око изнесува 16 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 17 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,4 m/лм2. NGC 2934 има привидни димензии од 0,2' х 0,2'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 37 м 55,1 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 17° 3' 18".
Други поделби
Проучување на NGC 2934 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 1523531. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 143; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1410. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1509.
Алекси Вијермоз
Алекси Вијермоз (Alexis Vuillermoz; р. ) — француски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Кариера
Првично бил планински велосипедист пред да се префрли на друмски велосипедизам, освојувајќи го двапати државното првенство во планински велосипедизам под 23 години и возејќи како дел од француската репрезентација на Светското првенство во планински велосипедизам 2008. Бил член на екипата кога настапил на Тур де Франс 2013, завршувајќи на трката на 46. место.
Вијермоз се приклучил на за сезоната 2014, откако неговата претходна екипа  –  – се распаднала на крајот на сезоната 2013. На осмата етапа, Вијермоз ја нападнал водечката група на Мур де Бретања и ја поминал сам целта на врвот. „По победата помислив на мојот татко кој утре пред три години. Беше првиот кој ме заинтересира за Тур де Франс, ги носеше моите братучеди и мене на патот за да го гледаме Тур“, изјавил Вијермоз. „Денес, се надевам дека е горд на мене“.
Започнал на Тур де Франс 2018, но бил принуден да се откаже поради фрактура на лопатката, поради повреди здобиени при судир со гледач покрај патот, кој се обидувал да фотографира еден од секторите со калдрма на деветтата етапа.
Распоред на резултатите на големите трки
СО = се откажал; — = не учествувал
Религија во Екваторска Гвинеја
Религијата во Екваторска Гвинеја има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Најголема религија во Екваторска Гвинеја е христијанството со околу 93% од населението на земјата, од кои 87% се Римокатолици. 5% од населението практикуваат локални религии и 2% се муслимани, бахаисти и останати религии.
Емине Хатун
Емине Хатун била жена на османлискиот султан Мехмед I и валиде султан на Мурат II. Спореде поголемиот број на историчари таа била ќерка на анадолскиот дукларидски бег и се оженила за потврдување на сојузништвото меѓу двете земји.
Ируња де Ока/Ируња Ока
Ируња де Ока/Ируња Ока — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија.
Религија во Комори
Религијата во Комори има значајна улога во секојдневниот живот на луѓето во земјата. Најголема религија во Комори е исламот, кој претставува државна религија на земјата според нејзиниот устав ратификуван во 2001 и ревидиран во 2009 година.
Поглед
Во земјата 98% од вкупниот број на население се муслимани и речиси сите припаѓаат на сунитскиот ислам. По воениот удар во 1999 година, Уставот до 2000 година не ја гарантирал слободата на вероисповед. Новиот Устав кој бил ратификуван во декември 2001 година обезбедил еднаквост на сите жители, без разлика на полот, потеклото, расата или религијата. . Според член 41 од новиот устав во земјата бил формиран Совет на улемите (исламски научници) за помагање на властите во нивните одлуки кои влијаат на религиозниот живот во Комори. Уставот на Коморите исто така наведува дека исламскиот карактер на државата не може да се промени и го прави исламскиот закон обврзувачки за сите граѓани на Коморите. .
Напуштањето на исламот и преминување во друга религија е кривично дело, исто како и во Мавританија, Судан и Иран, кое може да доведе до смртна казна. . Студиите на исламските стихови се задолжителни во јавните училишта, дури и за децата на оние кои не се муслимани. Сепак, малцинствата имаат право да работат во нивните сопствени училиште без употреба на исламските стихови.
Ислам
Според локалната легенда, исламот бил донесен на Коморите во 7 век за време на животот на Мухамед од страна на два благородници кои ја посетиле Мека. Историските докази покажуваат фрка исламот бил донесен од страна на арапските. Во текот на својата историја, исламот има долга и централна улога во Коморите. Владејачките семејства научиле арапски, извршиле Хаџ и одржувале врски со други муслимански заедници.
Хасан Ибн Иса, кој живеел во текот на 16 век, тврдел дека има директно потекло од исламскиот пророк Мухамед и во негово време биле изградени голем број на џамии. Денес, околу 98% од населението во Коморите се сунитски муслимани. Исламот и неговите институции помогнале во интеграцијата на општеството и идентификација со светот надвор од островот. Жителите на земјата ги следат верските празници совесно и строго се придржуваат кон религиозната ортодоксност. Во текот на колонизацијата, Французите не се обиделе да ги заменат исламските практики и биле внимателни кон почитувањето на шеријатот.
Денеска во земјата се почитуваат и слават сите муслимански празници, како Курбан бајрам, Мухарем, Ашура, Мавлид и Рамазан. Во земјата има повќе од сто џамии и медреси. Сите деца одат во исламско училиште на возраст од пет години, каде ги научуваат основите на исламот и арапската лингвистиката.
Христијанство
Христијанството во Коморите е малцинска религија. Во државата има околу 2% христијанско население, од кои најголем процент се Римокатолиците , по кое следуваат Протестантите и Адвентистите.
Владата има тенденција да ги дискриминира другите вери, особено христијанството. Постојат две римокатолички цркви и една протестантска црква. Пред државниот удар во 1999 година, владата го ограничила користењето на овие цркви. Вознемирувањето и социјалната дискриминација на христијаните е честа појава во земјата. Во 2006 година биле уапсени 4 лица во главниот град. Религиските заедници не може да се регистрираат во државата, а мисионерите не можат да ги обавуваат своите задачи, освен оние хуманитарните. Самиот закон во државата вели дека тој кој проповедува друга религија освен Исламот ќе биде затворен. Ова ја прави државата со слаб индекс на демократија, почитување на основните човекови права и ја става во групата на земји каде се прогонуваат религиските заедници кои се малцинство.
Бернхард Шлинк
Бернхард Шлинк (Bernhard Schlink); 6 јули 1944 година, Гросдорнберг кај Билефелд e германски правник и книжевник, авторот на бестселерот Читачот.
Животопис
Таткото на авторот, Едмунд Шлинк, бил професор по теологија во Хајделберг, неговата тетка Базилеа Шлинк била основач на евангелистичкиот ред, а дедо му, Вилхелм Шлинк, бил професор по механика. Неговиот брат Вилхелм Шлинк бил професор по историја на уметноста на Универзитет во Фрајбург. Во детството живеел во Хајделберг.
Шлинк студирал на правниот факултет на Универзитетот во Хајделберг и на Слободниот универзитет во Берлин. Работел како асистент на универзитетите во Дармштат, Билефелд и во Фрајбург. Во 1975 година докторорал во Хајделберг (тема на дисертацијата: Abwägung im Verfassungsrecht, објавена 1976 година), титулата професор ја стекнал во 1981 година во Фрајбург (со трудот на тема Die Amtshilfe. Ein Beitrag zu einer Lehre von der Gewaltenteilung in der Verwaltung.
Од 1982 до 1991 година бил професор на јавно право на Универзитетот во Бон, а од 1991 година професор на јавно и социјално право и филозофија на правото на Универзитет во Франкфурт на Мајна. Од 1992 до 2009 држел катедра за јавно право и филозофија на праворо на Хумболтов универзитет во Берлин, каде што го наследил Кристоф Мелер.
Книжевна кариера
Во 1987 година Бернхард Шлинк боравел на Универзитетот во Екс ан Прованс каде бил поканет и престојувал три месеци кај пријателот Валтер Поп. Двајцата биле страсни читатели на крими романи и решиле самите да напишат книга. Нивниот роман Правдата на Зелб е за настаните сврзани за шеесетосмогодишниот приватен детектив Герхард Зелб. По успех на ова дело следеле: криминалистичкиот роман Гордиев јазол, кој во 1989 година бил награден со наградата Фридрих Глаузер, Измамата на Зелб (награда Deutscher Krimi Preis) и Смртта на Зелб.
Романот Читачот станал исклучително популарен, бил прогласуван за книга на година, преведен е на повеќе од 40 светски јазици. Овој роман бил наградуван со повеќе меѓународни награди, а во 2008 година во режија на Стивен Долдри бил екранизиран. Неговата збирка раскази Бекства од љубови исто така станала бестселер, а според расказот Другиот Ричард Ајр направил филм со глумците Лијам Нисон, Антонио Бандерас и Лора Лини.
Дела
Стручна правна литература Müller, Хајделберг
Белетристика
Есеи
Вељко Стојниќ
Вељко Стојниќ (Veljko Stojnić; р. ) — српски професионален друмски велосипедист, кој вози за професионалната континентална екипа.
Споменик на жртвите од терористички напади во Израел
Споменик на жртвите од терористички напади во Израел (אנדרטת חללי פעולות האיבה, Andartat Halalei Pe'ulot HaEiva) е споменик на сите жртви на тероризмот во Израел од 1851 година до денес. Споменикот се наоѓа во Херцелска Гора во Ерусалим и ги вклучува имињата на еврејските и не-еврејските луѓе кои биле убиени во терористички дејства.
Ирураис-Гауна
Ирураис-Гауна — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија. Според податоци од 2018 година, Амурио има 517 жители.
Хињце
Хињце (словенечки: Hinjce) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Космос-1916
Космос-1916 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 3 февруари 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6600 килограми. Космос-1916 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 89,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 64,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 322 км, а најмалото на 163.
Воздушен сообраќај во Југославија
Оваа статија претставува преглед на воздушниот транспорт во Југославија, земја од балканот која постоеше од 1918 г. до распадот во 1990-те.
Авиокомпании
Првата авиокомпанија беше „Аеропут“, претходникот на ЈАТ (Југословенски авиотранспорт) создаден во 1927 г., кој беше југословенски национален авиопревозник сè до 1947 г, кога е преименувана во ЈАТ. Останатите компании се појавија во 1960-те, пред сè Adria Airways (во почетокот позната како Adria Aviopromet, подоцна Inex-Adria Airways), и Aviogenex во 1968. За време на доцните 1980-ѕи и 1990-ти се појавија голем број на приватни компании.
Аеродроми
Првите аеродроми во Југославија беа направени во првата половина на XX век. Авионската индустрија и инфраструктура најмногу се развиваше во пориодот од 1950-те до 1980-те. Во 1964 имаше само 7 меѓународни аероми во Југославија. До крајот на 1970 вејќе имаше 14 модерни аеродроми во Југославија: Белград, Загреб, Љубљана, Пула, Риека, Сплит, Дубровник, Титоград (Подгорица), Мостар, Задар, Приштина, Скопје, Сараево и Охрид.
Список на аеродроми
Југославија ги имаше следниве аеродроми, подредени во групи според државата или територијата каде сега се наоѓаат:
Legacy
По расподаот на Југославија, секоја земја си создаде своја национална компанија. За време на овој период, војните во Југославија и економската ситуација предизвика криза во авионскиот сектор. По 2000, растот на авионската индустрија почна да се опоравува по што следеше опоравување на туризмот. Најоналните компании на поранешните Југословенски земји се:
Крипан
Крипан — општина во покраината Алава од автономната заедница Баскија.
Лондонско око
Лондонско око (London Eye), познато и како „Милениумско тркало“ — огромно панорамско тркало на Саут Бенк на реката Темза во Лондон, Англија. Неговото оригинално официјално име беше Лондонско око на Бритиш ервејз, потоа Лондонско око на Мерлин ентертејнмантс и од 20 јануари 2011 година, Лондонско око на ЕДФ Енерџи што следи во тригодишниот договор за спонзорирање.
Целосната градба е висока 135 метри, а тркалото има пречник од 120 метри. Во моментот, Лондонското око е највисокото тркало во Европа, најпознатата платена туристичка атракција во Обединетото Кралство со над 3,5 милиони посетители годишно и атракција која придонесе многу за изгледот на градот.
Откако беше изградено во 1999 година, тоа беше највисокото панорамско тркало во светот, сè додека во 2006 година, за првпат не го надмина Ѕвездата Нанчанг со 160 метри, а потоа во 2008 година, Сингапур Флајер со 165 метри. Потпрено со A-рамка само на едната страна, за разлика од повисоките тркала Нанчанг и Сингапур, творците, Лондонското око го опишуваат како највисоко Срча“, која беше отворена за јавноста на 1 февруари 2013 година. Лондонското око се наоѓа во лондонската општина Ламбет, веднаш до западниот крај на Џубили Гарденс (претходно сосед на поранешниот Дом оф Дискавери), во Саут Бенк на реката Темза меѓу мостовите Вестминстерски и Хангерфорд.
Дизајн и конструкција
Лондонското око го дизајнираа архитектите Френк Антоли, Ник Бејли, Стив Чилтон, Малколм Кук, Марк Спероухок и сопружничкиот тим Џулија Барфилд и Дејвид Маркс,
Компанијата Маце била одговорна за организирањето на конструкцијата заедно со Холандија како главно градежно претпријатие за изработка на предмети од челик и Тилбари Даглас како граѓанско градежно претпријатие. Инженерите со кои се консултираа Тони Џи и Партнерс ги создаваа механизмите на фондацијата додека Бакет Ранкин ги создаваше морските механизми.
Натаниел Личфилд и Парнерс и помагаа на групацијата Тусодс да добие дозвола за планирање и градење под заштита за да ги промени ѕидовите на Саут Бенк на Темза. Тие ја проучија и резултатот го објавија во Член 106 од договорот приложен со оригиналниот договор. Подоцна, тие подготвија и апликации за дозвола за планирање и градење под заштита за трајно чување на атракцијата, што ја вклучи координацијата на Изјавата на околината и изготвувањето на изјава за планирање и поддршка која ги изнесува во детали причините за нејзиното чување.
Работ на Лондонското око го поткрепуваат затегнати челични жици и тој личи на спица од тркало на велосипед. Во декември 2006 година Колор Кинетикс го обнови осветлувањето со ЛЕД (диода која имитира светлина) за да овозможи дигитална контрола на светлата наспроти рачната замена на геловите околу флуоресцентните цевки.
Тркалото се конструираше на делови што пловеа со шлепери во Темза и се монтираа испружени право на потпорни платформи во реката. Откако тркалото беше готово, го кренаа во исправена положба со помош на дигалка што ја направи Енерпак. Прво, го подигнаа за 2 степени на час сè додека не достигна 65 степени, па потоа го оставија во таа положба една недела додека инженерите да се подготват за втората фаза на кревање. Проектот беше европски со главни составни делови што потекнуваат од шест држави: челикот обезбеден од Обединетото Кралство, а произведен во Холандија од страна на холандската компанија Холандија, жиците од Италија, лежиштата од Германија (групацијата ФАГ/Шефлер), вретеното и оската на тркалото беа изработени во Чешка, капсулите во Пома во Франција (а стаклото за нив пристигна од Италија), а електричните составни делови од Обединетото Кралство.
32-те затворени и климатизирани јајчести капсули за туристите, конструирани и донесени од Пома, се прицврстени на внатрешниот обем на тркалото и се вртат со помош на електрични мотори. На секоја од капсулите е претставена една од лондонските општини, и секоја капсула може да носи до 25 луѓе, кои слободно може да се движат низ неа, дури обезбедено е и седиште. Тркалото се врти за 26 cm во секунда (околу 0.9 км/ч или 0.6 mph) па така едно завртување трае 30 минути. Обично не застанува за да собира туристи; брзината на вртење е доволно мала, па им дозволува на туристите да влезат и да излезат од капсулите кои се движат кога се ниско на земјата. Сепак, застанува за да им дозволи на постарите туристи безбедно да се качат или симнат.
Историја
На 31 декември 1999 година, тогашниот премиер, Тони Блер, свечено го отвори Лондонското око, но сепак поради технички проблеми не беше отворен за јавноста сè до 9 март 2000 година. Уште од отворањето Лондонското око стана главен симбол и туристичка атракција.
Во 2006 година групацијата Тусодс ги исплати двата здружени сопственика, Бритиш Ервејз и фамилијата Маркс Барфилд (главните архитекти). Следејќи ја набавката на Мерлин ентертејнмантс од групацијата Тусодс во 2007 година, денес таа поседува 100% од Лондонското око.
На 12 август 2009 година Лондонското око се соочи со нов бренд, овојпат се нарекуваше „Мерлин ентертејнмантс Лондон ај“ за да го покаже сопствеништвото на Мерлин ентертејнмантс. За атракцијата се изработи ново лого, овојпат беше во форма на око кое се состоеше од познатите обележја на Лондон. Ова се случи во време кога новиот Мерлин ентертејнмантс Лондон ај, во основата на центарот за билети во Каунти Хол, воведе 4Д искуство пред полетување.
За време на процесот на лицитација на Олимписките игри во 2012 година, лондонските организатори на лицитацијата објавија дека Амблемот на Олимписките игри ќе биде закачен на Лондонското око сè додека траат Летните олимписки игри 2012 година.
На 5 јуни 2008 година беше објавено дека 30 милиони луѓе се возеле на Лондонското око од неговото отворање во март 2000 година.
Во 2009 година Мерлин ентертејнмантс овозможија 4Д искуство пред полетување на Лондонското око, што е вкучено во цената на билетот. Реновираната билетара и киното во 4Д ги дизајнираше архитектот Кеј Елиот, што соработуваше со студиото Мерлин и со дизајнерот на проектот Крејг Сиба. Подоцна, студиото Мерлин ги назначи Симекс-Иверкс како професионалци за компјутерската опрема на театарот во 4Д. Филмот го напиша и го режираше режисерот на 3Д Џулијан Нејпјерм, а го продуцираше, Фил Стритер. Во истата година започна првата обнова на капсулата кое чинеше 12.5 милиони фунти. Секоја капсула беше симнувана долу и пловеше по реката до Тилбари Докс во Есекс.
Во јануари 2011 година, прекрасна церемонија го обележа почетокот на тригодишниот договор помеѓу ЕДФ Енерџи и Мерлин ентертејнмантс.
На 2 јуни 2013 година една капсула за туристи беше наречена Крунисана капсула во чест на шеесет годишнината од крунисувањето на Кралицата Елизабета II.
Вера Сандберг
Вера Хелфрид Викторија Сандберг (, Хангерс Гард, -, ) - шведски инженер. Во 1917 година станала првата жена инженер во Шведска.
Животопис
Вера Сандберг пораснала во Лангасјонас во парохијата Асарумс, во провинцијата Блекинге. Кога се запишала на технолошкиот универзитет во Чалмерс во 1914 година таа беше единствената жена меѓу 500 студенти-мажи. Во 1917 година таа се стекнала со дипломата по хемија, а потоа започнала да работи во AB Skandinaviska Raffineriet во Партил, како и на позиции во Oljefabriken i Karlshamn, Хелсингборг Gummifabrik и во Sieverts Kabelverk во Сундбиберг. Таа беше омажена со инженерот Рагнар Адолф Ресаре во периодот од 1937-1950 година. Двојката престојуваше во Сторфорс неколку години, кога таа главно се фокусираше на своето семејство. До 1956 година таа беше косопственик на Långasjönäs Pappersbruk и беше редовно вклучена во одборот.
Наследство
Вера Сандберг го даде своето име на неколку работи, меѓу другото:
Ана Витлок
Ана Витлок (13 јуни 1852 година – 16 јуни 1930 година) била шведски реформски педагог, новинар, суфражетка и феминист. Таа била ко-основач и двапати претседател на Националното здружение за право на глас на жени.
Темар
Темар (Themar) — мал град во округот Хилдбургхаузен, во сојузната покраина Тирингија, Германија. Се наоѓа на реката Вера, 11 километри северозападно од окружниот град Хилдбургхаузен и 14 километри југозападно од слободниот град Зул.
Местоположба
Темар се наоѓа во јужниот дел на Тирингија, во горниот тек на Вера и во подножјето на Тириншката Шума.
Соседни општини
Општини со кои се граничи се Хенфштет, Оберштат, Груб, Ленгфелд, Клостер Фесра, Гримелсхаузен и Бајнерштат во округот Хилдбургхаузен, како и со Грабфелд и Лојтерсдорф во округот Шмалкалден-Мајнинген.
Градски единици
Кон градот припаѓаат и следниве места:
Градски совет
На овие избори по првпат во советот влегла партијата „Сојуз-Иднина-Хилдбурхаузен“ од крајната десница.
Збратимени градови
Темар е збратимен со следниве градови:
Кале (цигани)
Кале - самонаречено име на една од „големите“ групи цигани. Територии на живеење: Шпанија, Португалија, Латинска Америка, јужна Франција, исто така пронајдени се и во Северна Америка и Северна Африка. Тие се поделени на шпански (познати и како калос и хитанос) и португалски (калони). Зборуваат дијалекти добиени од шпански и португалски со помош на вклучувања на ромски вокабулар и елементи на ромска граматика, што е резултат на долга кампања на присилна асимилација. Традиционално тие се исповедаат како католици, во 20 век и многу припадници на Кале станале евангелисти.
Имиња
Кале од Северна Африка се нарекуваат со другите Кале со прекарот „Маври“.
Самонареченито име Кале (варијанта Кале) го носат и циганите од Финска и Велика Британија, но културолошки се поблиски до Ромите и Синтите.
Во минатото, Ромите понекогаш се нарекувале и Кале, но во втората половина на 20 век овој збор почнале да го користат циганите во однос на луѓето од муслиманските земји.
Гитана, од шпанскиот gitana (хитана), односно „циган“ е збор за шпански циган, танц на шпански цигани или изведувач на такви танци.
Од етнографска и лингвистичка гледна точка, Ероминчела, група цигани кои живеат во Баскија, се разликуваат од Кале.
NGC 1012
NGC 1012 — леќеста галаксија во соѕвездието Овен, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 1012 се споменува и како UGC 2141, MCG 5-7-27, CGCG 505-30, KUG 0236+299, IRAS 02362+2956.
Откривање
Објектот е откриен на 11 септември 1784 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1012 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 12 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,9 m/лм2. NGC 1012 има привидни димензии од 2,5' х 1,1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 2 ч 39 м 14,7 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 30° 9' 5". Положбениот агол на објектот е во износ од 24°.
Други поделби
Проучување на NGC 1012 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 10051. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 93; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2324. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1301.
Никола Јоргиќ
Никола Јоргиќ (1946 година, Добој, Босна и Херцеговина – 8 јуни 2014 година, Германија), бил босански Србин од регионот на Добој каде бил војник на паравоената формација која оперирала во неговиот роден крај. На 26 септември 1997 година, тој бил осуден за геноцид во Германија. Ова била првата пресуда донесена против учесниците во босанскиот геноцид. Јоргиќ бил осуден на четирикратен доживотен затвор за неговата вмешаност во геноцидите во Босна.
Позадина
Судот во Германија открил дека паравоената група учествувала во терористички активности на владата на Србите во Босна. Јоргиќ, кој бил жител на Германија од мај 1969 година до 1992 година, бил одговорен за повеќе кривични дела. Меѓу неговите акции бил масакрот во Грабска, каде 22 селани - вклучувајќи и стари лица и инвалиди - биле погубени пред остатокот од селаните да бидат протерани. Тој, исто така, се смета за одговорен за смртта на седум селани во Шеварлија. Неговата жалба била одбиена од страна на германскиот сојузен врховен суд на 30 април 1999 година.
На 12 јули 2007 година, Европскиот суд за човекови права ја поништил неговата жалба.
Емануел Бухман
Емануел Бухман (Emanuel Buchmann; р. во ) — германски професионален друмски велосипедист, кој вози за UCI World Tour екипата.
Во 2015 година го освоил националното друмско првенство. Настапил на Тур де Франс шест пати, завршувајќи четврти во 2019 година и двапати на Вуелта а Еспања.
Кариера
Бухман е роден во Равенсбург во германската сојузна покраина Баден-Виртемберг. Моментално живее во Брегенц, Австрија.
2015
Во 2015 година, Бухман ги победил силните германски спринтери на националното друмско првенство, кога нападнал од водечката група. Во текот на подоцнежниот Тур де Франс завршил на солидното трето место на етапа која завршувала на Кол ди Турмале.
2017
По тивката сезона 2016 завршил десетти на Тур де Романди 2017 го изгубил местото од подиумот дури во завршниот хронометар на трката. Потоа, Бухман завршил седми во генералниот пласман и го освоил пласманот за млад возач на Критериум ди Дофине 2017, една од главните трки за подготовка за Тур де Франс. Во текот на последната етапа завршил пред Крис Фрум, Алехандро Валверде и Алберто Контадор. Бухман изјавил по етапата дека бил почестен што успеал „да остане со најдобрите“ на трката. На државното првенство една недела подоцна, Бухман му помогнал за победа на колегата Маркус Бургхарт, завршувајќи на второто место. Неговата форма малку опаднала за време на Тур де Франс, каде бил одреден да работи за водачот Рафал Мајка, кој се повлекол рано на трката. На крајот завршил на 15. место.
2018
Бухман ја отворил сезоната силно, со 10. место на Трката Абу Даби. Потоа следел неговиот најдобар резултат во кариерата, четврто место на Трката околу Баскија. Завршил на 9. место на Тур де Романди и на 18. место на Трката околу Франкфурт. На Критриум ди Дофине во јуни, Бухман завршил на шестото место во генералниот пласман, повторувајќи го силниот настап од претходната година. Нападнал бројни пати на последната етапа, но бил достигнуван и ја завршил етапата како четврти. Бил избран да вози на Вуелта а Еспања 2018. Бил добар на воведните етапи. На четвртата етапа ја нападнал групата на фаворити на завршното искачување, добивајќи време во однос на нив и се искачил на второто место во генералниот пласман, на седум секунди зад предводникот на трката. Откако задоцнил на подоцнежните планински етапи, На крајот, Бухман завршил на 12. место, негов најдобар пласман на некоја голема трка дотогаш.
2019
Бухман настапил на Трката околу Баскија, освојувајќи ја петтата етапа откако нападнал на претпоследното искачување на етапата и го преземал водството на трката. Ја изгубил водечката маичка на следната завршна етапа на трката. Во завршните метри, Бухман свртел погрешно и изгубил значително време. Времето кое го изгубил поради тоа, подоцна му било вратено, со што ја завршил трката на третото место. На Тур де Романди 2019, Бухман завршил седми во генералниот пласман.
Како подготовка за идниот Тур де Франс, Бухман настапил на Критериум ди Дофине, каде завршил трет во генералниот пласман, откако Адам Јејтс ја напуштил трката на завршната етапа, предавајќи му го местото на подиумот на Бухман. Останал во добра форма на Тур, одговарајќи скоро на секој напад од другите фаворити за генералниот пласман. Додека трката да стигне до Шанзелизе, доцнел само две минути зад предводникот на жолтата маичка, заземајќи го четвртото место.
2020
Бухман ја започнал сезоната 2020 силно, освојувајќи го Трофео де Трамунтана, втората трка на Предизвик Мајорка. Бил дел од бегство кое се создало на претпоследното искачување на денот и го искористил спустот за да направи разлика, која ја одржал до целта. Негова последна трка пред сезоната да биде прекината поради пандемијата на КОВИД-19 била Трката ОАЕ, на која бил принуден да се откаже по пад. Негови следни цели откако трките се вратиле во календарот биле Критериум ди Дофине пред да ја предводи екипата на Тур де Франс. На Дофине, Бухман бил трет во генералниот пласман кога пад на четвртата етапа го принудила да се повлече. Поради здобиените повреди, неговото учество на Тур де Франс било доведено во прашања, но на крајот ја започнал трката, завршувајќи на 38. место во генералниот пласман.
2021
За 2021 година, Бухман првично избрал да го пропушти Тур де Франс, бидејќи рутата не била соодветна за неговите предности, содржејќи премногу хронометри и премалку завршници на нагорнина. Наместо тоа, одлучил да настапи на Џиро д’Италија. По слабиот воведен хронометар и губејќи секунди на првите планински етапи, Бухман ја нашол формата на етапата 11 со делови од чакал, напаѓајќи и единствено Еган Бернал можел да го следи, искачувајќи се до шестото место. Исто така, возел силно на етапата 14, која завршила на Монте Ѕонколан, задржувајќи го своето место во генералниот пласман. Меѓутоа, учествувал во масовниот пад рано на етапата 15. Иако успеал да стане од падот, докторот на трката одлучил да се повлече од трката. Бил пренесен во болница, каде добил дијагноза дека има слаб потрес на мозокот и гребаници по лицето и колкот. Во јуни, Бухман бил додаден во составот на за Тур де Франс, возејќи како поддршка за предводникот на екипата Вилко Келдерман.
Распоред на резултатите на етапните трки
СО = се откажал; — = не учествувал; НСО = не се одржала
Збошка Река
Извира во северниот дел на планината Караорман. Минува низ раселеното село ’Ржаново. Во изворишниот дел го носи името Јаз, во средниот тек се нарекува Ума или Умска Река, а во долниот тек Голема Река. Се влева во тесен залив на езерото Глобочица, 2 км североисточно од истоименото село.
Сан Сиро
Стадионот Сан Сиро или Џузепе Меаца е фудбалска арена која се наоѓа во Милано, Италија. На овој стадион настапуваат Милан и Интер Милано Овој стадион е втор по големина по стадионот Камп Ноу во Барселона. Стадионот бил изграден во 1934 година за Светското првенство во фудбал што се одржало во Италија.
Историја
Изградбата на стадионот започнала во 1925 година во областа покрај Милано со име Сан Сиро,а новиот стадион првично бил наречен Nuovo стадионот Calcistico Сан Сиро (нов фудбалски стадионот Сан Сиро). Идејата за изградба на стадионот во истата област како и за коњските тркачки натпревари припаѓа на човек кој тогаш беше претседател на AC Милано, Пјеро Пирели. Архитектите се дизајнери за приватни стадиони само за фудбал, кои функционираат без атлетска стаза што се одликува за италијанските стадиони изградени со јавните пари. Од 1947 година Интер и Милан станаа заеднички станари, кои го делат теренот на Сан Сиро.
Космос-1917
Космос-1917 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Тјуратам, Бајконур, СССР на 18 февруари 1988 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на км, а најмалото на.
Суперкуп на Македонија во кошарка 2007
Суперкупот на Македонија 2007 било 5. издание на Суперкупот на Македонија во кошарка. Натпреварот се одиграл во спортската сала Парк во Струмица во организација на Кошаркарската федерација на Македонија. Во ова издание првак бил Струмица 2005 која го примила пехарот „Македонски спорт“.
Lentisphaerae
Вклучува двa монотипски редови Lentisphaerales и Victivallales. Членовите на ова колено можат да бидат аеробни или анаеробни и да имаат два различни фенотипа. Едниот фенотип го сочинуваат видови кои се дел од цревната микрофлора на цицачите и птиците. Другиот фенотип вклучува морски претставници изолирани од микробиомот на риби и корали, како и од морски седименти.
Филогенија
Филогенијата е врз основа на Проектот "Животно дрво на сите видови" (анг. The All-Species Living Tree Project).
Таксономија
Моментално прифатената таксономија е врз основа на Списокот на имиња на прокариотите со евиденција во номенклатурата (анг. List of Prokaryotic names with Standing in Nomenclature - LPSN) и Националниот центар за биотехнолошки информации (анг. National Center for Biotechnology Information - NCBI).
Забелешки: ♠ Видот може да се најде на NCBI, но не е наведен во LPSN.
Поврзано
Список на бактериски редови
Хиње (Севница)
Хиње (словенечки: Hinje) — населба во Општина Севница во централна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Долењска. Населбата сега е вклучена во Посавскиот статистички регион.
Мартин Гарикс
Мартин Герард Гаритсен (холандски: Martijn Gerard Garritsen), подобро познат по неговото сценско име Мартин Гарикс  или стилизирано  како  MAR+IN GARRI×, е холандски диџеј, продуцент и музичар од Амстелвин. Тој бил рангиран како број еден на списокот на DJ Маг's Топ 100 за 2016 и 2017. Тој учествува на голем број од музичките фестивали како што се Coachella, Electric Daisy Carnival Ultra Music Festival, Tomorrowland и Creamfields и бил најавен како резидент-диџеј во Hï Ibiza во 2017 и резидент-диџеј на Ushuaïa Ibiza во 2016 и 2018 година. Тој ја основал компанијата Stmpd Rcrds во 2016 година, неколку месеци по напуштањето на Spinnin' Records и пред потпишување со Sony Music. Гарикс исто така пишува песни за други изведувачи и покрај ова, само од една во педесет од неговите песни илзегле во јавноста.
2012-2014: Spinnin' издавачки договор и Gold Skies
Гарикс е откриен од страна на Tiësto, кого го опишува како инспиративен, смирен и легендарен. Тој  ги имаше неговите почетоци со песните "BFAM" (со Џулијан Јордан), во соработка со ТВ Noise која се појави на компилација албум Циклус Магистерски студии од Суштинско значење, Том 2. Тој потпиша за Spinnin' Рекорди во 2012 година, издавањето на "Грешка 404", соработка со Џеј Hardway, преку етикета.
Вадуц
Вадуц (германски: Vaduz) е главниот град на Лихтенштајн и седиште на националниот парламент. Градот е сместен на реката Рајна, има околу 5.248 жители, од кои повеќето се католици. Главната катедрала е седиште на католичкиот архибискуп. Иако Вадуц е меѓународно попознат, сепак тој не е најголемиот град во Лихтенштајн. Најголемиот град е Шан (германски: Schaan) и има најмногу жители во Лихтенштајн.
Историја
Вадуз за првпат се споменува во во ракопис од XII век како „Фардуцес“ (Farduzes). Но како и да е се мисли дека е основан во XIII век од страна на Грофот од Верденберг.
Остроклун кит
Остроклуниот кит (Balaenoptera acutorostrata) е најмалиот вид браздести китови (Balaenoptera), односно китови што имаат растеглив, набран хранопровод. Ова е исто така најмногубројниот вид, со вкупен број од дури еден милион единки. Како својот многу поголем сродник, синиот кит, и овој вид има тело во облик на торпедо, со една грбна перка што се наоѓа одзади кон опашката. Од горната страна тој има сива или кафеава боја, а одозгора има посветла боја. Понекогаш на кратките шилести перки се наоѓа по една бела лента. Остроклуните китови живеат сами или во мали групи. Тие се природно љубопитни и редовно им приоѓаат на бродовите. Јадат мали риби и плактонски животни, а, како и другите браздести китови, главно се хранат во области со студени води. Во текот на сезоната на размножување јадат многу помалку, а тогаш се селат во тропските води. Остроклуниот кит е единствениот кит браздан што сè уште се лови во комерцијални цели, и покрај мораториумот што го почитуваат повеќе држави членки на Меѓународната комисија за ловење китови (IWC).
NGC 2935
NGC 2935 — спирална галаксија во соѕвездието Водна Змија, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2935 се споменува и како ESO 565-23, MCG -3-25-11, UGCA 169, IRAS 09344-2054.
Откривање
Објектот е откриен на 20 март 1786 година од страна на Вилијам Хершел, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,7 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2935 е од видот SBb. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,3 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,1 m/лм2. NGC 2935 има привидни димензии од 3,7' х 2,8'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 9 ч 36 м 44,6 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 21° 7' 40". Положбениот агол на објектот е во износ од 0°.
Други поделби
Проучување на NGC 2935 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 27351. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 323; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 6055. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1021.
UTC+08:30
UTC+08:30 е временско отстапување од +08:30 од UTC. Според стандардот ISO 8601, времето би се запишало како. Ова време се користи во:
Рачо Петров
Рачо Петров бил бугарски офицер и политичар. Тој заземал голем број на места во бугарската армија, а по повлекувањето од воената служба, во 1896 година, се занимавал со политичка активност. Двапати бил премиер на Бугарија - првиот пат ја водел привремената 21 влада, од 25 јануари 1901 година до 4 март 1901 година, вториот пат - 26-та влада, од 19 мај 1903 година до 4 ноември 1906 година, во текот на својата кариера бил близок со кнезот Фердинанд I.
Воена кариера
На 30 август 1878 година Рачо Петров го стекнал чин заставник. По Руско-турската војна, во 1878 година стапил во руската школа во Пловдив, а подоцна истата година во Военото училиште во Софија, и завршил во 1879 година, а на 10 мај го добил чинот подпоручик. На 24 март 1882 година го стекнал чинот поручникот.
Во 1883 година завршил при Николаевската воена академија во Санкт Петербург. Бил назначен за командант на чета во 5-та пешадиска тетевенска дружина, а потоа служел во 11-та пешадиска орханиска дружина во Шумен. На 24 март 1885 година го добил во чинот капетан и назначен Генералштабот, по што станал бригаден аѓутант во штабот на 1-та пешадиска бригада во Софија.
По обединувањето на кнежевството Бугарија и Источна Румелија (1885), со Указот № 2 на кнезот Александар I Батенберг издаден на 9 септември е назначен за привремен вршител на должноста началник на Генералштабот на бугарската војска. По завршувањето на Српско-бугарската војна (1885) е назначен за носител началник на штабот на војската. За своето учество во војната е награден со орден "За храброст" II степен. На 1 јануари 1886 година го добил во чинот мајор. Во 1887 година е началник на Военото училиште, а од февруари с.г. Регентството го назначило за началник на привремено формираниот Источен одред во Русе.
Рачо Петров учествувал активно во сузбивањето на воените немири во Русе во 1887 година На 24 април 1887 година е назначен за министер за одбрана во владата на Стефан Стамболов, на оваа функцијата останл во втората и третата влада на Константин Стоилов (1894-1896). На 2 август 1888 година го добил во чинот потполковник, а на 2 август 1891 чинот полковник. Во овој период го помага Македонскиот комитет и Мелничкото востание. На 17 ноември 1896 година е унапреден во чинот генерал-мајор, а на 29 ноември истата година е отпуштен од армијата и напуштил министерскиот совет.
Политичка кариера
Во следните години Петров се занимавал со политичка активност и бил близок со Народнолибералната партија. Учествувал во второто влада на Тодор Иванчов, а во почетокот на 1901 година ја предводел привремена влада што била одговорна за спроведување на изборире. Во периодт меѓу 1903-1906 година повторно бил на чело влада составена од Народнолибералната партија. Рачо Петров бил народен претставник во XI (1901 година) и XIII (1903-1908 година) Народно собрание.
Во 1910 година, парламентарна комисија утврдила дека Рачо Петров внесувал поголему суми на пари од различни државни фондови на каматна сметка во Бугарската народна банкав во која доаѓале и негови лични средства. Освен од каматата на сметката, тој си ги присвојувал и приходите од повеќе шпекулации со валутата и хартии од вредност кои вршеле со државни пари. Комисијата утврдила судир на интерсеси.
Рачо Петров е основач и прв претседател на создадената во 1908 година Сојуз на резервни офицери, го предводел до 1911 година.
Период на војните
Во Балканските војни (1912-1913) е назначен за командант на Трново-Сејмен, а подоцна е распределен во главното седиште. На 2 август 1913 бил унапреден во чинот генерал-полковник. За време на Втората балканска војна командува 3-та армија (од 12 јуни 1913), која војувала со српската армија во насока на Пирот. По завршувањето на војната, на 2 август 1913 бил унапреден во чин генерал-полковник. Во Првата светска војна (1915-1918) е назначен за генерал-гувернер на Македонската военноинспекционна област. Во 1916 година е назначен од штабот на дејствувачката армија. Во 1917 година излегол во активна служба по сопствена волја.
Подоцнежен период
При владата на Александар Стамболиски (1920) е осуден на 75 години затвор. Поминал 4 години во затвор, по што паднала владата на Стамболиски и тој бил амнестиран во 1924 година. На 6 мај 1936 година лично царот Борис III го удостојил со највисоко звање генерал на пешадијата. Рачо Петров умрел на 22 јануари 1942 година во Белово - Пазарџиско.
Семејство
Рачо Петров е оженет од 1887 за Султана Панталеева Хаџиминчович (1869-1946), позната како Султана Рачо Петрова. Тие имаат 3 деца: Бракот не оди добро и во 1919 година се развеле. Рачо Петров има љубовница - србинката г-ѓа Балугчич, а Султан Рачо Петрова, според некои извори, била љубовница на Фердинанд, што е помогнало во брзата кариера на Рачо Петров.
Серија А
Серија А, поради спонзорски договори позната и како Серија А ТИМ, е професионално лигашко натпреварување за фудбалските клубови, кој се наоѓаат во врвот на италијанскиот фудбалски лигашки систем, стар осумдесет години (се игра од 1929 година). Натпреварувањето било организирано од страна на Lega Calcio до 2010 година, а од сезоната 2010-2011 организацијата ја презела Legga Serie A.
Серија А се смета за една од најелитните лиги во светскиот фудбал. Историски гледано, од оваа лига доаѓаат најголемиот број на финалисти во Европскиот куп. Италијанските клубови имаат освоено вкупно 48 трофеи во разни натпреварувања организирани од УЕФА и по тоа се водечки во Европа. Милан со 17 титули е најуспешен од сите клубови, а Јувентус е на третото место на таа листа со 11 пехари. Исто така Јувентус е и досега единствениот клуб кој успеал да ги освои сите трофеи во организација на УЕФА и ФИФА, и е прогласен за втор најуспешен клуб за 20 век во Европа.
Од страна на УЕФА, Серија А е рангирана како четврта по квалитет меѓу европските фудбалски лиги, врз основа на настапите на нејзините клубови во Лигата на шампионите и Лигата на Европа. И по најновата список на IFFHS Серија А е на четврто место.
Серија А е единствената лига во рамките на Г-14 (здружение на најелитните клубови на светот), која имала три претставници; Јувентус, Милан и Интер. Исто така, таа е лигата која дала најмногу добитници на Златната топка.
Најуспешен клуб е актуелниот шампион Јувентус, кој има освоено 34 титули Првак на Италија (Прима Категорија, Прима Дивизионе и Серија А).
Формат
По периоди тоа изгледало овака:
За време на сезоната, која трае од август до мај, секој клуб игра со преостанатите 19 клуба по двапати, еднаш на домашен терен и еднаш на гости, што вкупно прави 38 кола. Првиот, есенскиот дел од сезоната во Италија е познат како andata и содржи 19 кола. Во вториот, пролетен дел од сезоната, кој во Италија се нарекува ritorno, секој клуб ги игра својте натпревари по потполно истиот редослед како во првиот дел од сезоната, меѓутоа на екипите на кој им гостувал во првиот, во вториот дел од сезоната игра на домашен терен, и обратно. Од 1994 година, за победа на екипите им се доделува 3 бода, 1 бод за реми, додека поразот не се бодува.