cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Ширококрилен северник
Биологија
Серотинските лилјаци главно користат згради за летни живеалишта, особено оние постари згради со високи фронтови и ѕидови со шуплина, и често се појавуваат во црквите; модерните згради ги користат ретко. До живеалиштето обично се пристапува на или во близина на врвот на фронтон или долната стреа. Серотинскиот лилјак едвај некогаш се наоѓа во дрвјата, кои биле најверојатните места за предчовечкото живеалиште, а видот се чини дека е многу ориентиран кон користење згради. Куќиштето понекогаш се дели со пипистрели или кафени долгоуши лилјаци, а овој вид исто така е забележан како се поврзува со лилјаци Натерер, лилјаци со мустаќи и лилјаци со ноктули. Во зима се пронајдени само неколку серотински лилјаци, но се чини веројатно дека повеќето хибернираат во зградите во ѕидовите на шуплината и неупотребените оџаци. Постојат неколку записи дека се пронајдени во најстудените делови на пештерите, или во пукнатините на покривот или во акумулации на камења.
Локсштет
Местоположба
Општината се наоѓа јужно од градот Бремерхафен. Сместена е во Северногерманската Низина и е опкружена од мочуришни подрачја. Во општинските граници се наоѓаат повеќе заштитени подрачја. На запад општината се граничи 15 километри со реката Везер. Јужно од главното место се влива Луне, помала притока на Везер, која тече низ општината.
Ширококрилен северник
Биологија
Активноста за потрага по храна на серотинските лилјаци достигнува врв во самрак, а има втор период на активност околу зори. Тие патуваат во просек од 6,5 километри до и од областите за хранење на ноќ, и добијте сточна храна во најмногу пет различни области на ноќ. Овој вид користи три главни стратегии за хранење: кратки летови, хранење на земја и воздушен хокинг. Вообичаено храни прилично ниско, 0-5 метри над земјата.
Локсштет
Општински единици
Општината се состои од 20 места, кои се делат и на други помали имоти. Во следната табела се местата со бројот на жители. Воедно, дадени се катастарските површини на поранешните истоимени општини од 1965 година.
Местата Бител, Холте и Швеген се создадени од различни општини и поради тоа за нив податоците се предвидени.
Ширококрилен северник
Ехолокација
Честотите што ги користат овој вид лилјаци за ехолокација се помеѓу 25-55 kHz, имаат најмногу енергија на 31 kHz и имаат просечно времетраење од 8,8 ms.
Конзервација
Серотинскиот лилјак опадна во многу области во нејзиниот европски опсег. Се смета дека губењето на живеалиштето за хранење имало улога во опаѓањето. Дополнително, бидејќи овој лилјак речиси исклучиво се наоѓа во зградите, тој е многу ранлив на вознемирување од градежните работи и третманите со токсични дрва. Во Обединетото Кралство, серотинските лилјаци имаат корист од многу сеопфатно ниво на правна заштита, како што е случајот низ голем дел од Европа.
Поле (Холцминден)
Поле (Polle) — општина во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Се наоѓа на реката Везер, околу 8 километри северозападно од градот Холцминден. До 2010 година, Поле бил административно седиште на поранешната истоимена општинска заедница.
Tenthredo vespa
Tenthredo vespa е вид растителна оса што припаѓа на семејството Tenthredinidae (обични пилести оси).
Живеалиште
Овој вид може да се најде во поголемиот дел од Европа, како и во западниот дел на Македонија. Овие растителни оси претпочитаат жива ограда и крајбрежни ливади.
The Pirate Bay
The Pirate Bay или „Пиратски Залив“ е шведски торент тракер започнат во 2003 година од организацијата „Биро за пиратерија“ (шве. Piratbyrån). Во 2004 година тој се отцепил од организацијата и бил воден од Фредрик Неиј (познат како TiAMO) и Готфрид Свартхолм (познат како anakata). Денес „Пиратскиот Залив“ е управуван од непрофитна организација регистрирана на Сејшелите.
Tenthredo vespa
Опис
Tenthredo vespa може да достигне должина од околу 11-12 метри. Овие оси имаат црна боја на главата и градниот кош. Првиот сегмент на антените е портокалов. Стомакот покажува црно-жолти ленти кои потсетуваат на оси (оттука и името на видот). Стомакот обично има жолти ленти на сегментите 1, 4 и 5, како и на 7, 8 и 9. Нивните крила имаат бледо кафеава боја, со темно место на врвовите. Ларвите се белузлави или синкави, со дорзални триаголни, кафеави ознаки.
Биологија
Возрасните единки може да се сретнат од мај до септември како се хранат со мали инсекти и со нектар и полен од цвеќиња (особено со штитоцветни). Ларвите се полифагозни, главно се хранат со Lonicera periclymenum, Fraxinus excelsior, Viburnum opulus.
The Pirate Bay
Историја
„Пиратскиот Залив“ била основана во 2003 година од организацијата „Биро за пиратерија“. Подоцна нејзиното сопствеништво било неколкупати менувано. Компанијата била обвинета од Motion Picture Association of America за „помагање во овозможувањето на материјал заштитен со авторски права да биде достапен без надоместок“. „Пиратскиот Залив“ е добро позната по својот начин на справување со обвинувањата од големите компании кои секогаш се иронични и со голема доза на хумор. Тие имаат отворено и дел на своето мрежно место кое ги исмејува обидите и заканите на големите компании да го симнат „заливот“ од интернет мрежата.
Рацијата во 2006
На 31 мај 2006 била направена рација од Шведската полиција во координација со FBI во опслужувачските простории на „Пиратскиот Залив“ при што сите опслужувачи биле запленети а „Пиратскиот Залив“ бил симнат од интернет неколку дена. По рацијата „Пиратскиот Залив“ изјавил: „Само некои статистики... ... еве неколку причини зошто TPB е симнат некогаш - и колку време е потребно да се поправи: Tiamo многу се испијанил и скршил нешто: 4 дена Anakata многу се разболел и нема никој наоколу: 7 дена Владите на САД и Шведска ја натераа полицијата да ни ги украде опслужувачите: 3 дена“
Технички детали
„Пиратскиот Залив“ работи на Lighttpd и PHP на предниот дел, базата е MySQL, Sphinx на двата пребарувачки системи, memcached за кеширање SQL прашалници и PHP сесии и Varnish пред lighttpd за кеширање на статички содржини. „Пиратскиот Залив“ функционира на 31 посветен опслужувач, една база на податоци, 2 пребарувачки мотори и 8 БитТорент тракери.
Фалбрух
Фалбрух (Vahlbruch) — општина во округот Холцминден, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Корниловски пуч
Корниловиот пуч или Корниловата афера претставува наводен обид за државен удар од страна на командантот на руската армија, генералот Лавр Корнилов во август 1917 година против Руската привремена влада на чело со Александар Керенски.
Александар Керенски слушнал за некој извештај дека болшевиците планирале да направат државен удар. Иако и самиот тој знаел дека ова е лага, тој во ова пронашол прилика да се ослободи од Корнилов, кој започнал да претставува закана и на самиот него. Верувајќи дека ќе добие поддршка од началниците, Александар Керенски ја вратил смртната казна во земјата на 12 јули. По една недела, во обид да се смири растечкиот конзервативен елемент во руското општество, во назначил Лавр Корнилов за командант на руската армија.
На 25 август 1917 година, Корнилов го испратил кон Петроград третиот вооружен корпус на чело со Александар Кримов и по наредба на премиерот Александар Керенски. Главна цел била неутрализирање на болшевиците и намалување на нивната улога во општеството. Со ова тој самиот добил шанса да ја нападне и Привремената влада и да стане воен диктатор. Сепак, под притисок на Петроградскиот совет, Керенски ја променил својата одлука а самиот ден, на 27 август тој бил сменет од позиција главен командант. По ова следувало апсење на Корнилов, а Кримов се самоубил.
الجنرال كورنيلوف
Tenthredo scrophulariae
Tenthredo scrophulariae е вид од семејството Tenthredinidae, потсемејство Tenthredininae.
Живеалиште
Овој вид е распространет низ цела Европа, Турција и Закавказје, на ливадите. Во Македонија се среќава на повеќе места.
Чуричени
Чуричени — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Tenthredo scrophulariae
Опис
Tenthredo scrophulariae може да достигне должина на телото од приближно 11-15 милиметри. Лесно се препознава по изгледот на оса, иако ја нема тенката „половина“ на вистинската оса. Главата е црна и прилично кратка, со истакнати, правоаголни задни агли. Флагелот на антените не е стеснет на врвот, тој е прилично краток (помалку од двапати подолг од ширината на главата) во споредба со многу сродни видови. Има портокалова боја, додека кај повеќето слични видови од родот е црна. Тораксот е претежно црн, само пронотумот и скутелумот се жолти. Стомакот е црн, со попречни ленти од жолта боја.
Чуричени
Географија и местоположба
Селото Чурилово се наоѓа на 16 километри северозападно од Петрич, во планинска област, на јужните падини на Огражден, во подножјето на врвот Куковски чукар. Селото се наоѓа на надморска висина од 399 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 23.297 км2.
Османлиско Царство
Селото се споменува во османлиски дефтер од 1570 година со името Чуричени. Во истата година, во селото живееле 3 муслимански семејства и 31 христијански семејства.
Елменхорст (Лауенбург)
Елменхорст (Elmenhorst) — општина во округот Војводство Лауенбург, во Шлезвиг-Холштајн, Германија.
Tenthredo scrophulariae
Биологија
Ларвите се хранат од август до септември. Тие хибернираат во октомври. ларвите преминуваат во возрасни единки од мај до август наредната година. Овие растителни оси летаат во мрзлив стил со долгите жолти нозе обесени надолу. Возрасните единки се хранат со мали инсекти и често може да се најдат на Heracleum sphondylium, хранејќи се со нектар и полен. Ларвите се хранат првенствено со лисја на Scrophularia.
Чуричени
Османлиско Царство
По избувнувањето на Балканските војни во 1912 година, десет лица од селото биле доброволци во Македонско-одринските доброволни чети.
Бугарија
По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Бугарија.
==Население ==
Саракина
Саракина (Σαρακήνα) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа во југоисточниот дел на Лагадинската област, југоисточно од Лагадинското езеро, во северното подножје на планината Хортач.
Историја
Селото најверојатно претставува нова населба бидејќи не се споменува на пописите пред 1928 година.
Демографија
Селото во пописот од 1951 година броело 216 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 220 жители, во 1971 година имало 137 жители, во 1981 година имало 167 жители, додека во 1991 година имало 198 жители. Денеска, населението на селото е 195 жители според пописот од 2001 година.
Кариѓол
Кариѓол (Καλαμωτό, Каламото̀, до 1927 Καργή Γκιόλ, Кариѓол) — село во Општина Лагадина во Солунскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Централна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на неколку километри од градот Лагадина (Лагадин), источно од Солун и јужно од Бешичкото Езеро. Селото се наоѓа на надморска височина од 216 метри.
Историја
Крај селото се наоѓаат урнатините на древномакедонскиот град Калиндија. Ископувањата откриле статуи, натписи, погребни столбови, монети, фигури и слично. Денеска овие предмети се изложени во посебна сала во Археолошкиот музеј на Солун. Во античкиот град била откриена и административната зграда Севастион со вкупна должина од 70 метри. Зградата вклучуваа храм на Зевс и булето на градот.
Во XIX век Кариѓол е село, кое припаѓало кон Лагадинската каза на Отоманското Царство, како чисто турско село. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 280 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 326 жители. Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Каламото̀.
Демографија
Во 1928 година селото броело 358 жители. , додека во 1940 година селото броело 500 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 564 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 583 жители, во 1971 година имало 736 жители, во 1981 година имало 719 жители, додека во 1991 година имало 635 жители. Денеска, населението на селото е 800 жители според пописот од 2001 година.
Ник Оферман
Николас Дејвид Оферман (роден на 26 јуни 1970 година) е американски глумец, писател, комичар, продуцент и професионален резбар. Тој е најпознат по улогата на Рон Свансон во ситкомот „Паркови и рекреација“ на Ен-Би-Си, за што ја доби наградата на Здружението за телевизиски критичари за поединечно дело во комедија и двапати бил номиниран за телевизиската награда за избор на критичари за најдобра споредна машка улога во комедија во Серии. Оферман е познат и по улогата во „Основачот“, во кој го толкува Ричард Мекдоналд, еден од браќата што го развија ланецот за брза храна Мекдоналдс. Негова прва голема телевизиска улога по завршувањето на Паркови и рекреација била како Карл Ведерс во втората сезона на црната комедија, криминалистичка драма Фарго, за што добил награда од изборот на критичарите во номинација за најдобра споредна машка улога во филм / минисерија. Од 2018 година, Оферман е ко-домаќин на реално шоу на Ен-Би-Си, ,,Правеќи го", со Ејми Полер.
Оферман беше извршен продуцент за филмот Куќата на иднината, во кој исто така глумел. Тој го позајмил гласот за филмот „Лего“, „ Хотел Трансилванија 2“, „ Пеј“, „ Ледено доба: судирачки правец“ и „Лего филм 2: Вториот дел“. Неодамна, Оферман бил домаќин на Имајте убаво патување: Авантури во психоделиите на Нетфликс.
Ран живот
Оферман е роден во Џолиет, Илиноис и пораснал во соседната Минока. Тој е син на Кети (моминско Робертс), медицинска сестра и Рик Оферман, кој предавал социјални студии во средно училиште во близина на Ханахон. Оферман е израснат католик. Оферман одел во средното училиште во Миноука. Тој се здобил со диплома за ликовни уметности на Универзитетот во Илиноис во Урбана – Шампањ во 1993 година. Таа година, тој и група колеги студенти ко-основале театарот Дефијант, театарска група од Чикаго.
Глума
Оферман живеел во Чикаго во средината на 90-тите години на минатиот век, каде учествувал со театарски групи како Степенволф, Гудман и Мост на мудроста. Во Степенволф, тој исто така работел како кореограф за борби и мајстор столар. За тоа време, Офферман се запознал со Ејми Полер, која беше доста инволвирана во импровизираната комедија во Чикаго.
Во 2003 година се оженил со глумицата на Вил и Грејс, Меган Мулали. Оферман се појавил и во нејзиното ток-шоу, Меган Мулали шоу. Во исто време, тој започнал да се појавува на телевизија како водоводџија на Вил и Грејс во четвртата сезона во епизодата на денот на благодарноста, ,,Кралот на Квинс", во три епизоди од 24 и во една епизода на Западното крило. Пред „Паркови и рекреација“, неговата најистакната улога била работник во фабриката и како љубовник на Бени Лопез, Ренди МекГи на Џорџ Лопез. Тој се појавил двапати на Девојките Гилмор, во 2003 година „Фестивалот на жива уметност“ и во 2005 година „Секогаш кума, никогаш бог“ како и во епизодата од третата сезона на Монк, „Господин Монк и изборите“ како помошник за кампања на Натали Тигер. Во 2007 година, Оферман играше во серијата Комедија Централ, Американска работилница. Во 2009 година, продуцентите на „Офис “, Мајкл Шур и Грег Даниелс, му понудија на Оферман редовна споредна улога во нивниот ситком „Паркови и рекреација“ на Ен-Би-Си: улогата на Рон Свансон, сериозниот, кој ја мрази владата, слободарски шеф на одделот за градски паркови и шефот на ликот на Ејми Полер, Лесли Ноуп. Списанието Слејт го прогласило Оферман за „тајно оружје за паркови и рекреација" и рекло дека тој редовно краде сцени и дека „има дар за потценета физичка комедија“. Улогата ткае антагонизам и политичка филозофија со човештвото, додека интензивната слободарска филозофија која ликот ја живее, честопати се игра против подеднакво интензивниот социјален либерализам и „направи подобро“ менталитетот на ликот на Полер. Оферман рекол дека придружните улоги како што е случај со Паркови и рекреација се негови идеални улоги и дека тој особено влече инспирирација од свештеникот Џим Игнатовски, лик кој го игра Кристофер Лојд во ситкомот Такси.
Оферман исто така глумел во серијалот за Детска болница од Пливање со возрасни со Роб Кордри и Роб Хуебел. Тој е гласот на Акс полицаецот, во истоимената анимирана серија, чија премиера била на 27 јули 2013 година. Истата година, Оферман го портретирал Џони Кул во епизодата „Бостон“ од Пијаната историја на Дерек Вотерс на Комедија Централ. Во 2014 година, тој го портретирал заљубениот германски водител на ток-шоу во видеото „Декемвристи“, во видеото ,,направи да ти биде подобро". Истата година, тој исто така се појавил во кратокиот филм ,,Пиштолџија" во режија на Ерик Кисак. Ник ја играл улогата на раскажувач на филмот каде што глумците на филмот го кршат четвртиот ѕид и се во можност да го слушнат раскажувачот.
Оферман се појавил во филмови како Ноември (2004), Проколнат (2005), Мис Конгениалност 2: Вооружени и прекрасни (2005), Градот Грев (2005), Мажите што зјапаат во кози (2009) и Кралевите на летото ( 2013 година). Тој исто така, се појавил во филмот од 2006 година Сечачи на вени: Љубовна приказна како полицаец кој се обидува да го уапси ликот на Шанин Сосамон, Микал. 2012 година го видела во две филмски улоги, како заменик-началник Харди во 21-вата улица Џамп и во Каса де Ми Падре како Агент Паркер на ДЕА. Тој ја повторил својата улога како заменик началник Харди во 22-рата улица Џамп две години подоцна. Дополнително, тој глумел и продуцирал независен филм „Некој горе ме сака“ (2012), снимен во Остин, Тексас. Тој се појавил во комедијата „Ние сме Милерови“ во 2013 година, во која играле Џејсон Судеикис и Џенифер Анистон, го позајми гласот на МеталБард во анимираниот филм „Лего“. Оферман го смислил и глумел во спотот на панк-групата ФИДЛАР за нивната песна „Кокаин“ во 2013 година. Оферман исто така, го играл алкохоличарот советник во Верувај ми. Оферман ја играл и повторувачката улога Карл Ведерс во втората сезона на Фарго (2015). Оферман го позајмил гласот на дедото Мајк, заедно со сопругата Меган Мулали, која го позајмила гласот на баба Линда во хотелот Трансилванија 2 (2015). Тој ја одиграл и улогата на првиот основач на Мекдоналдс, Дик Мекдоналд, во „Основачот“ (2016). Оферман исто така се појавил во видеото на алтернативниот рок-бенд ,,Можеби тие се џинови" во 2018 година за нивната песна „Најголемиот“.
Обработка на дрво
Покрај глумата, Оферман е професионален бродоградител и има свој бизнис како столар. Оферман прави мебел и други дрвени конструкции, како што се кануа и чамци во својата продавница за дрво. Тој исто така, издал и ДВД со инструкции во 2008 година со наслов ,,Обработка на дрво и правење на кануа со Ник Оферман", снимено од Џими ДиРеста. Плаќањето на ДиРеста за снимањето на ДВД-то било кану, второто кое Оферман го направил.
Личен живот
Оферман се оженил со глумицата Меган Мулали на 20 септември 2003 година. Тие се запознале додека играле во ,,Берлинскиот круг", претстава во продукција на театарската група „Евиденс рум“ и се венчале по 18 месечна врска. Додека тие сè уште излегуваа, Оферман се појавил во гостинска улога во ситкомот на Мулали, Вил и Грејс, во епизодата за Денот на благодарноста во 2001 година. Подоцна гостувал во друга улога во една епизода од 2018 година. Мулали исто така имала повремена улога во ситкомот на нејзиниот сопруг, Паркови и рекреација, како втора поранешна сопруга на Рон Свансон, Тами 2. Двојката исто така се појавила заедно во филмови како „Кралевите на летото“ и „Разбиени“, како и заедничкото позајмување гласови во хотел „Трансилванија 2“, „Бобс Бургерс“ и „Големиот север“.
Оферман и Мулали направиле турнеја во живо со комедија во 2016 година, чија тема бил нивниот сексуален живот.
За тоа дали е слободар како неговиот лик Рон Свансон, Оферман изјавил: „Иако се восхитувам на филозофијата на слободарскиот начин на размислување, мислам дека е докажано неефективно во реалното управување. Па не, не сум. Јас сум слободно-размислувачки Американец“. По гласањето на прелиминарните избори за претседател на Демократската партија во 2020 година во неговата матична држава Калифорнија, Оферман објави твитер на фотографија со налепница „Гласав“, додавајќи го натписот „#ГласајЗаВорен“, повикувајќи се на демократскиот сенатор од Масачусетс и тогашниот претседателски кандидат, Елизабет Ворен. Во јуни 2020 година, тој објави на Твитер поддршка за Чарлс Букер, прогресивен демократски кандидат на демократските прелиминарни избори во американскиот Сенат во Кентаки.
Чучулигово (Петричко)
Чучулигово — село во Петричко, Пиринска Македонија, денес во општината Петрич на Благоевградската област, југозападна Бугарија.
Географија и местоположба
Селото Чучулигово се наоѓа на 15 километри источно од Петрич, во Петричко-санданската котлина, на левиот брег од реката Струма, во непосредна близина на бугарско-грчката граница. Селото се наоѓа на надморска висина од 79 метри. Атарот на селото зафаќа површина од 3.839 км2. Западно од селото се наоѓа европскиот пст Е79, на околу 1 километар северно од Кулата.
Историја
Селото било основано по Балканските војни од 1913 година од бегалци од Егејска Македонија и го носи името на напуштеното село Чучулигово, Серско. Во 1919 година, во селото се населиле и бегалци од други села во Серско.
Во октомври 1925 година, за време на грчко-бугарскиот граничен конфликт познат како Петрички инцидент, селото Чучулигово било окупирано и запалено од грчката армија.
Население
Еве преглед на населението на Чучулигово низ годините:
Личности
Поврзани
Tenthredo arcuata
Опис
Tenthredo arcuata може да достигне должина од околу 8-10 милиметри. Овие оси имаат тело од жолто дозелено со црна глава и граден кош. Горниот дел на стомакот покажува зелено-жолти и црни ленти. Крилата имаат бледо кафеава боја со долга кафеава птеростигма.
Живеалиште
Овој вид може да се најде во поголемиот дел од Европа. Се среќава во западниот дел на Македонија. Овие растителни оси повеќе сакаат ливади богати со цвеќиња.
Елена Филиповска
Елена Филиповска (позната и како Елена Филиповска-Божиновска) — македонски филолог, професорка по италијански јазик и македонски јазик за странци и писателка.
Биографија
Елена завршила два типа на додипломски студии. Едните од областа на лингвистиката на Универзитетот „Св. Кирил и Методиј“ во Скопје, а другите од областа на историјата и цивилизацијата при Конзорциумот ИКОН. Исто така, завршила постдипломски студии на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“ со тема на магистерскиот труд „Интеркултурноста во наставата по странски јазици“. Се интересирала за врската помеѓу јазикот и културата, како и за осмислување нови методи во наставата по странски јазици. Вршела истражување на Калифорнискиот универзитет Беркли и работела на повеќе проекти за унапредување на наставата по странски јазици.
Филиповска работи како наставник и истражувач од 2001 година. Како наставник по италијански јазик и македонски јазик за странци, предавала во повеќе приватни и државни образовни центри, меѓу кои училиштето „Лингва Линк“, гимназијата „Јосип Броз-Тито“ во Скопје и Филолошкиот факултет „Блаже Конески“. Од 2014 година, се посветила само на македонскиот јазик, основајќи ја „Сказалка“ - училиште за македонски јазик за странци.
Во 2021 година ја издала авторската граматика на македонскиот јазик за странци наречена „Macedonian Learner’s Grammar“. Покрај граматиката, има издадено и повеќе текстови и статии од областа на методиката на настава.
Книжевно творештво
Филиповска го издала своето прво прозно дело во 2020 година, дистопискиот роман „Идол на ѕидот“.
Керенска офанзива
Керенската офанзива или јулската офанзива претставува последната офанзива на Русија во текот на Првата светска војна. Таа се одиграла во јули 1917 година.
Причина
Министерот Александар Керенски одлучил да направи офанзива во текот на војната, но истата дошла во многу лошо време. По Февруарската револуција во Русија владеела желбата за мир, посебно кај војниците чиј број значително се намалил главно поради револуционерните пропаганди и намалувањето на авторитетот на офицерите.
Самиот Керенски се надевал на значајна победа на фронтот со кое ќе ја зголеми својата популарност меѓу населението и ќе го поврати војничкиот морал. Преку победата тој сметал исто така дека ќе ги зајакне позициите на Привремената влада и ќе ја докаже ефикасноста на најдемократската армија на светот.
Напад
Офанзивата на руската армија започнал по нападот на австроунгарската војска во Галиција на 1 јули 1917 година. Нападот бил насочен кон Лавов. Во операцијата биле вклучени единаесеттата, седмата и осмата руска армија. Австроунгарските сили во Галиција располагале со австогерманска армија под команда на генералот Фон Ботмер.
По првичниот успех на руските сили, напредокот застанал поради тоа што самите руски војници одбивале да војуваат. Офанзивата пропаднала на 16 јули. Австриските и германските сили извршиле противнапад на 18 јули соочувајќи се со многу слаб отпор. Тие напредувале низ цела Галиција и Украина до реката Збруч. Руските линии биле пробиени на 20 јули, а на 23 јули Русите се повлекле за 240 километри.
По крајот на офанзивата, Привремената руска влада дополнително ги загубила своите позиции и симпатии. Најголема корист од овие напади имале болшевиците. Повеќе ниту еден руски генерал не можел да смета на војниците кои биле под негова команда.
На 1 септември 1917 година Германците ја освоиле Рига, нанесувајќи им уште еден пораз на Русите. Дел од руските војници кои требало да го бранат градот се повлекле уште пред германските сили да пристигнат.
Штаде
Штаде (службено: Ханзин град Штаде; Stade или Hansestadt Stade; Stood или Hansestadt Stood) — град во истоимениот округ, во сојузната покраина Долна Саксонија, Германија. Се наоѓа околу 45 километри југозападно од градот Хамбург.
Местоположба
Штаде се наоѓа на реката Швинге помеѓу областите Алтес Ланд и Кединген, недалеку од Долна Елба. Непосредната околина е главно рамно мочуриште.
Градски единици
Градот се состои од градското јадро и од четири места: Бицфлет (со Абенфлет, Бицфлетермор, Гецдорф), Хадорф, Хаген (со Штајнбек) и Випенкатен.
Историја
Од 1180 година Штаде припаѓал на Надбискупијата Бремен. На почетокот на 1208 година, кралот Валдемар II Дански и неговите трупи го освоиле Штаде. Во август, братучед на кралот го преземал градот од него, но го изгубил набрзо. Во 1209 година, царот Отон IV го убедил својот сојузник да се повлече северно од Елба и Штаде повторно се вратил во надбискупијата.
На 2 мај 1209 година, Отон IV му доделил градски права на Штаде. Отон IV потврдил дека граѓаните се слободни и ги признал како посебен политички член со нивно право. Имотот во рамки на градското подрачје не можел да биде предмет на феудално владение и можел да биде наследуван. Биле воведени слободни судски пракси и обезбедени максимални казни. Отон IV самиот се обврзал да ги спречи граѓаните да бидат земени за заложници и да ги ослободи заробените граѓани.
Откако Отон IV го сменил својот став и повторно поставил надбискупот Валдемар со седиштето во 1211 година, Валдемар II повторно го освоил Штаде. Во 1213 година, постариот брат на Отон, грофот Хајнрих V од Рајна го освоил Штаде за надбискупот. Во 1215 година, Хајнријх одбранил уште еден дански напад на Штаде. Во зимата 1216 година, Валдемар II и неговите дански трупи, не можејќи да го заземат градот Штаде, ја разориле Грофовијата Штаде. Оттогаш, Штаде останал дел од Надбискупијата Бремен.
Во средниот век (од до крај на  век), Штаде бил важен член на Ханзата, но подоцна бил засенет од Хамбург. Во 1611 година, градот потпишал договор со сефардските Евреи, дозволувајќи им да основаат заедница. Во 1613 година, Јохан Фридрих, администратор на надбискупијата, дозволил населување на ашкенашки Евреи во градот, но сепак Евреите дошле по 1630 година поради католичко-лутеранските борби за превласт на градот. Во 1648 година со Вестфалскиот договор, Надбискупијата Бремен имала уставна промена од надбискупија во монархија и се создало Војводство Бремен. Војводското и соседното Кнежевство Верден, обично биле нарекувани Бремен-Верден, со Вестфалскиот договор биле доделени како апанажа на Шведска. Штаде, веќе под шведска оупација од 1645 година, бил дел од шведската покраина Бремен-Верден-Вилдесхаузен од 1645 до 1712 година и некои од градбите изградени од Швеѓаните се користат и денес.
Шведска тврдина
Развојот на Штаде траел до Триесетгодишната војна. ВО 1628 година, Тили го освоил градот; кратко потоа, Шведска го преземал и го држела до 1636 година. По периодот на данска окупација, Шведска конечно го освоила повторно во 1643 година и службено добила посед на него, заедно со Надбискупијата Бремен со Вестфалскиот мир. Две третини од градот биле уништени во големиот пожар на 26 мај 1659 година. Градот повторно бил подигнат по истиот план.
Од 1675 до 1676 година, во Шведско-бранденбуршката војна, шведскиот Штаде бил освоен од Данска и неколкуте држави на страната на Светото Римско Царство и останал во сојузничките раце до крајот на војната во 1679 година. Штаде, како седиште на шведскиот Стадхалтер, бил под опсада од почетокот на април 1676 до 13 август 1676 година. Со договорот од Сен Жермен во 1679 година, Штаде повторно бил доделен на Шведска.
Царинарницата на Елба близу Штаде, во Брунсхаузен на устието на Швинге, одиграла посебна улога во трговијата на реката Елба од периодот на надбискупијата. Во 1663 година, Швеѓаните поставиле царинска фрегата на Елба како постојан патролен брод. Ова продолжило и од другите владетели до 1850 година, додека самата царинарница на Швинге работела до 1865 година.
Шведската власт завршила во 1712 година. Данските трупи го опколиле градот во Големата северна војна и го бомбардирале од 29 август до 7 септември 1712 година, со што уништиле 152 куќи, четвртина од станбената површина.
Во текот на шведското владеење, Штаде бил административно седиште на покраината.
Данско владеење
Во 1712 година, Данска го освоиле Штаде, како и Бремен-Верден. Штаде останал административно седиште на Бремен-Верден, исто и кога Данците го предале на Изборното кнежевство Хановер во 1715 година. Кога во 1823 година, Бремен-Верден бил заменет од други административни единици, Штаде продолжил да биде главен град на административниот округ Штаде.
Во 1355 и во 1712 година, Штаде имал епидемии на чума, која убила најмалку 30-40% од градското население.
Ран современ и современ период
Во 1757 година по француското освојување на Хановер, војска на набљудување на чело на војводата Вилијам Август се засолниле во Штаде. Војводата се подготвил да го одбрани градот пред да се согласи на Цевенската конвенција која донела привремено примирје.
До крајот на век, ашкенашките Евреи повторно се појавиле во Штаде. Во 1842 година, Кралството Хановер им доделило исти права на Евреите и дозволило да се основаат еврејски заедници и регионални тела во рамки на државата (рабинати). Евреите во Штаде го сметале ова како напредок, но и товар, бидејќи никогаш претходно немало рабин поради финансиските трошоци. Во 1845 година – според новиот закон – во градот бил основан ланд-рабинат на чело на Јозеф Хајлбут, кој опслужувал 16 еврејски заедници, кои биле основани низ годините во целата областа Штаде со вкупно 1.250 Евреи во 1864 година (највисок број некогаш достигнат). Локалните власти побарале еврејските заедница да основаат синагоги и еврејско образование за младинците.
Во 1849 година била отворена синагогата во Штаде, но морала да биде затворена во 1908 година поради финансиски ограничувања. Заедницата во Штаде имала свој учител за јудаизмот, но по 1890 година не можела повеќе да го плаќа. Од 1903 година, еврејската заедница во Штаде добила јавни средства за да продолжи да работи. Штаде не добил друг рабин по 1860 година и бил опслужуван од другите три хановерски рабини. Со иселувањето кон урбаните центри надвор од областа, еврејската заедница започнала да се намалува (786 во 1913, 716 во 1928). Меѓутоа, повеќето од преостанатите Евреи биле депортирани во текот на нацистичкиот период. Во Втората светска војна, Штаде останал целосно недопрен од сојузничките бомбардирања.
Во изминатите децении, Штаде значително имал корист од присуството на хемиската и авионската индустрија на реката Елба. Исто така, покрај Елба се наоѓа поранешната атомска централа Штаде, која работела во периодот 1972-2003. Кога била затворена, централата го имала вториот најстар реактор во Германија. По одлуката на Германија во 2002 година да ги затвори атомските централи, Штаде била првата германска централа која била затворена; била целосно затворена на 14 ноември 2003 година. Близу поранешната атомска централа постоела стара нафтена централа Шилинг.
Градски совет
Градскиот совет се состои од 40 избрани членови, што одговара за градови со број на жители помеѓу 40.001 и 50.000 жители. Членовите се избираат на општи избори на секои пет години.
На последните општински избори на 11 септември 2016 година биле добиени следниве резултати:
Збратимени градови
Штаде е збратимен со следниве градови:
Знаменитости
Стариот град на Штаде поседува мноштво значајни историски градби; меѓу кои најпознати се лутеранската црква „Св. Кузман и Дамјан“, лутеранската црква Вилхади, Градското собрание, Шведскиот магацин и Цојгхаус.
Сообраќај
Кон крајот на 2007 година, линијата С3 на Хамбуршката С-Железница била продолжена до Штаде. Возовите тргнуваат на секои 20 минути (преку ден) и пристигнуваат на главната железничка станица во Хамбург за околу еден час.
Марк Ронсон
Марк Ронсон (роден 4 септември 1975) е Англиски Диџеј, музичар, музички продуцент, артист и ко основач на Алидо Рекордс.
Игор Стојчевски
Игор Стојчевски (роден на  во ) — македонски театарски, филмски и телевизиски глумец.
Животопис
Игор Стојчевски дипломирал глумечка игра на Факултет за драмски уметности во Скопје, во класата на проф. Кирил Ристоски (2002). По дипломирањето работел на истиот факултет, како асистент по предметот „Сценски движења и танци“. Во 2009 година решил да ја напушти педагогијата и да се фокусира на театарски и на филмски проекти. Член е на ансамблот на Драмскиот театар во Скопје.
Tenthredo balteata
Tenthredo balteata е палеарктички вид на растителна оса.
Живеалиште
Географската распространетост на овие растителни оси е: Средна и Северна Европа, Северна Африка и Турција. Во Македонија овој вид го има во Маврово.
Опис
Возрасна единка може да достигне должина од 9-10 милиметри. Машките единки по боите се слични на женските единки: главата црна, а горната усна и долниот дел на лицето се бели. Антените се црни, последните членчиња се бели. Градите им се црни, а задниот дел на пронотумот и тегулите често се бели. Крилата се стаклесто провидни, жилките темнокафеави, а нозете црвеникави. Абдоменот е црн на предниот и задниот дел, а средните сегменти се црвени, особено третиот до шестиот сегмент.
Биологија
ларвите се долги до 20 мм. Главата им е жолта со црни врвови на антените. Телото е жолтеникаво со два попречни реда бели брадавички на сегментите. Возрасните форми се среќаваат од мај до август.
Руса седефка
Руса седефка (Polygonia egea) е пеперутка од семејството на шаренците. Пеперугата живее во Јужна Европа, а ја има и во Македонија.
Опис
Возрасните единки летаат од март до септември, во зависност од географската локација. Ларвите на пеперутки се хранат со растението Parietaria officinalis. Телото на пеперутката е темнокафено, а со иста боја се и антените. Горната страна на пеперутката е во кафеава боја. Внатрешноста на крилјата се исполнето со неправилни црни точки, а кон врвот на крилјата има темнокафени дамки. Самите крилја се забележителни по неправилната форма на рабовите. Покрај рабовите има темнокафена бордура. Долната страна наликува на исушен лист. Оваа страна е составена од различни нијанси на кафеава боја.
Апхаска Автономна Советска Социјалистичка Република
Републиката била основана во февруари 1931 година, кога Социјалистичка советска република Абхазија која била создадена на 4 март 1921 година била преобразувана со статус на автономна советска социјалистичка република во составот на Грузиска ССР.
Територијата на земјата опфаќала 8.600 квадратни километри, а бројот на населението било 535.000 луѓе. Односнот меѓу градското и селското население бил 261.000 кон 274.000 луѓе. Републиката била наградена со орден Ленин во 1935 година, со орден Октомвриска револуција во 1971 година и со орден на народите во 1972 година ..
Својот устав бил изгласан на 2 август 1937 година. Врховен орган претставувал Врховниот совет кој бил избиран на секои четири години и неговиот Президиум.
Републиката имала 11 претставници во Советот на народите на Врховниот совет на СССР.
Аквапорин
Нобеловата награда за хемија во 2003 година била доделена на Питер Агре за откривањето на аквапорините, и Родерик Мекинон за неговата работа за структурата и механизмот на калиумовите канали. Плазма мембраните на мноштво на различни животински и растителни клетки содржат аквапорини низ кои водата може да помине побрзо во клетката отколку преку фосфолипидниот двослој.
Уругвај
Уругвај (шпански: Uruguay), службено Источна Република Уругвај (República Oriental del Uruguay) — независна држава во Јужна Америка. Уругвај се наоѓа на источната страна на континентот, на источниот брег на реката Уругвај. Уругвај на запад граничи со Аргентина, на север и исток со Бразил, на југ излегува на реката Рио де ла Плата и нејзината делта, а на југоисток на Атлантскиот Океан. Населението на Уругвај е околу 3.44 милиони луѓе, од кои 1,8 милиони живеат во главниот град Монтевидео. Со своите 176,000 км2, Уругвај е втора најмала суверена држава во Јужна Америка по површина, веднаш зад Суринам.
Територијата на Уругвај била населена од Чаруанците 4000 години пред да дојдат португалските истражувачи и колонисти и да ја основаат Колонија Сакраменто во 1680 година. Во споредба со останатите околни јужноамерикански држави, Уругвај бил колонизиран релативно подоцна. Монтевидео, денешниот главен град, бил основан како воено упориште на Шпанската Империја во раниот 18 век, односно во период кога денешната територија на Уругвај била цел на колонизаторско-експандициони стремежи на Шпанската Империја преку Аргентина од една страна и Португалската Империја преку Бразил од другата страна. Во периодот од 1811 година до 1828 година Уругвај се изборил за својата независност. Туѓото влијание во Уругавј било доминатно во политичко-надворешната сфера на Уругвај, а војската била една од поважните елементи на домашната политика. Следствено на тоа, во 1973 година се одвил државниот удар, со што се основало граѓанското-воено диктаторство. Воената влада гонела лево ориентирани поединци, социјалисти и полтички противници. Воената власт била соборена во 1985 година, и со тоа се основата современата демократска држава.
Уругвај е рангирана на првото место во однос на демократијата, мирот, низок степен на корпупција, е-влада, и прва во Јужна Америка кога е во прашање слободата на медиумите, големината на средната класа и просперитетот. По глава на жител, Уругвај придонесува кон миротворните мисии на ООН најмногу од сите држави. Покрај тоа, државата е на врвот во однос на отсуство на тероризам, единствена таква положба во Јужна Америка. Во регионот е на второт место во однос на економската слобода, еднаквоста на приходите, приход по глава на жител и директни странски инвестиции. Во однос на Индексот на човековиот развој и растот на БДП, иновација и инфраструктура, Уругвај е на третото место на континентот, Според ООН, Уругвај е држава со висок приход на населението. Скоро 95% од електричната енергија на Уругвај доаѓа од обновливи ресурси, воглавно хидроелектрани и ветерници. Уругвај е еден од основачите на ООН, ОАД, Меркосур, СЈАД и Движењето на неврзаните.
Уругвај денес се смета за една од социјално најнапредните држави, со што се издвојува на регионален план, и високо се рангира на светско ниво во однос на човековите права, толеранцијата и прашањата поврзани со интеграцијата на маргинални групи. Списанието „Економист“ (The Economist) го именувал Уругвај за „држава на годината“ за 2013 година.
Потекло на поимот
Името Уругвај е скратена верзија од целосното официјално име „Источна Република Уругвај“ или на шпански Republica Oriental del Uruguay. Протолкувано, скратеното име значи „земја покрај реката Уругвај“, а источна е дадено поради местоположбата на државата во однос на реката Уругвај (државата се наоѓа источно од реката). Уругвај потекнува од гваранскиот јазик и целосно не е јасно значењето. Сепак, има теорија дека зборот е составен од: urugua („рак“, „школка“) и i („вода“), а според друга теорија: uru (вид на птица во регионот), gua („наследен од“) и i („вода“).
Историја
Кон крајот на 19 век, Уругвај го завршил процесот на демокатизација и постогнал определени успеси во поглед на зајакнување на својата економија. Земјата била една од првите во светот која дозволила развод на бракот преку закон (1907), како и право на жените да излезат на избори. Таа е втора земја во светот која со закон регламентирала задолжително и бесплатно образование (1877). Во тој период земјата е една од најразвиените во регионот, поседувајќи ја највисоката зграда на светот, најголемиот стадион на светот. Земјата станала светски шампион во фудбал во 1930 и 1950 година. Овој период земјата била позната и како Американска Швајцарија.
Но, кон крајот на 1950 година, Уругвај влегл во сериозна политиочка и економска криза. Кон 60-тите години на минатиот век зпочнале да се формираат левоориентирани политички сили, наспроти десните ултранационалисти. Ова придонесува за чести конфликти во земјата. Сето ова довело до државен удар. Така на 27 јуни 1973 година претседателот Хуна Марија Бордабери го распуштил парламентот и формирал т.н. Државен совет. Биле уапсени водачите на левите сили, како и многу граѓани кои не се согласувале со новите состојби во земјата. По уругвајските затвори умреле повече од 1.000 политички затвореници а на околу 140 сѐ уште не им се знае судбината. Целосното повлекување на милитаристите од власта завршила кон 1985 година. Денеска, претседател на земјата е Табаре Васкес, којшто на таа позиција дошол во 2004 година.
Географија
Со своите 176214 km2 копнена површина и 142199 km2 морска територија и мали речни острови, Уругвај е втората најмала независна држава во Јужна Америка, веднаш зад Суринам, или третата најмала политички организирана територија, веднаш зад Француска Гвајана и Суринам. Релјефот на Уругвај е воглавно низински со присуство на брда или гори. Низинското земјиште покрај крајбрежјето на Уругвај е доста плодно. Уругвај има вкупна должина на брегот од 660 километри. На север и североисток Уругвај граничи со Бразил, на запад со Аргентина, на југоисток и на југ излегува на Атлантскиот Океан.
Низ државата се протега густа мрежа на реки, која е воглавно составена од четири речни басени: басенот или делтата на Рио де ла Плата, басенот на реката Уругвај, басенот на Лагоа Мирим и басенот на Рио Негро. Главна река во внатрешноста на земјата е Рио Негро.
Чиле
Чиле (офиц. Република Чиле, República de Chile) — држава која го опфаќа централниот и јужнозападниот брег на Јужна Америка. Главен град е Сантјаго. Чиле се граничи со Tихиот Окeaн на запад, со Перу на север, Боливија на североисток и со Аргентина на исток.
Уругвај
Географија
Највисока точка во Уругвај е Серо Катедрал, чиј врв изнесува 514 метри надморска височина. Југозападно од Серо Катедрал е Рио де ла Плата, устието на реката Уругвај. Во Уругвај има десет национални парка, од кои пет се наоѓаат во источните предели на земјата, три во централните брдести предели и еден во западниот дел од државата.
Чиле
Рана историја
Територијата на денешната држава Чиле била населувана уште пред 10.000 години. Ова се должи главно поради своите плодородни долини кои се наоѓаат по бреговите на земјата.
Уругвај
Географија
Главен град на државата е Монтевидео, кој воедно е најголем град во Уругвај и најјужен главен град во Америка, а во светски рамки е трет најјужен главен град, веднаш зад Канбера во Австралија и Велингтон во Нов Зеланд.
Чиле
Шпанската колонизација
Во текот на 16 век, португалецот Фернандо Магелан го открил т.н. Мегеланов проток. Во 1531 година Шпанија завладеала со Империјата на Инките во денешно Перу. Еден од конквистадорите за овој регион бил Диего де Алмагро, но тој не оставил скоро никакви остатоци од тоа време. Шпанското присуство започнало да се чувствива во времето на Педро де Валдивија (1540–1541). Тој успеал да основа поголем број на градови и села на јужниот дел од крајбрежјето. На 12 февруари 1541 година ја основал денешната престолнина Сантјаго де Чиле. И покрај тоа што Шпанците не откриле злато во регионот, сепак поради својата стратегиска положба земјата станала дел од Вицекралство Перу.
Уругвај
Административна поделба
Уругвај се состои од 19 департмани (departamentos, еднина– departamento).
Чиле
Независност
Така територијата на Чиле до 1810-тите била под контрола на Шпанија за да во 1818 година добие независнот. Карактеристично за Чиле е тоа што станала една од поразвиените земји во регионот со развиена морска флота и силна армија. Оваа надмоќ и дозволило на земјата да стапи во конфликт со Перу и Боливија во 1879-1883 година, да окупира Лима и да и ги одзеде крајбрежните области на Боливија. Во 1925 година бил изгласен нов устав според кој претседателот станал највлијателен во републиката.
Во 1970 година на чело на земјатазастанал Салвадор Аљенде, за да по само три години со воен удар на власт дошол генералот Аугусто Пиноче. По неговата смрт во 1990 година бил спроведен референдум по кој бил ставен крај на милитаристичкото управување на земјата.
Стопанство
Чиле е една од најстабилните и најпросперитетните држави во Јужна Америка. Чиле е водечка латиноамериканска држава по индексот на хуманиот развој, конкурентноста, доход по жител, глобализацијата, економските слободи и малата застапеност на корупција. Во 2006 година Чиле станал држава со најголем номинален доход по жител во Латинска Америка, а во мај 2010 година станал член на Организацијата за економска соработка и развој.
Надворешна трговија
Најзначаен извозен производ на Чиле е бакарот и тој изнесува околу половина од вкупниот извоз. Покрај бакар, Чиле извезува и дрво и дрвени производи, свежа вода, морска риба и вино. Во 2001 година Чиле извезол добра и услуги во вредност од 81,71 милијарди долари, а увозот изнесувал околу 70,92 милијарди долари, па така бил остварен трговински суфицит од 10,79 милијарди долари. Најзначајни надворешни партнери за трговија на Чиле се Кина каде што во 2001 година се пласирани 22,8% од вкупниот извоз, потоа САД и Јапонија каде се пласирани по 11,1% од извозот, па Бразил и Јужна Кореја со по 5,5% и Холандија со 4,7% од извозот.
Население, јазик и религија
Чиле е мешавина од различни етнички групи, главно потомци на европските доселеници. Тие сочинуваат околу 52,7% и 90% од населението. Бранови емигранти од европските земји пристигнувале во Чиле во доцниот 19 век и почетокот на 20 век: Германци, Французи, Британци, Полјаци, Италијанци, Шпанци, Руси, Хрвати, Срби и други, како и помал број на имигранти од Блискиот Исток.
Што се однесува до религијата, Католиците се 70%, додека протестантите се 15,1% од вкупното население.
Аџарска Автономна Советска Социјалистичка Република
Аџарска Автономна Советска Социјалистичка Република (грузиски: აჭარის ავტონომიური საბჭოთა სოციალისტური რესპუბლიკა) — автономна република во Советскиот Сојуз во составот на Грузиска ССР.