Ранковце
Историја
Во Ранковце има многу старини и остатоци од разни културни и временски епохи. Јужно од селото крај патот Крива Паланка - Куманово е месноста Грански Дол, која е „скришно место“ помеѓу ридовите Суво Брдо, Бабунски Рид и Стар Камен и според кажувањата таму во земјата имало стари цигли, ќерамиди, остатоци од некогашни ковачници, „скривници“, а во минатото таму се копало ноќе со надеж дека ќе се најде злато. Во истиот предел на возвишение високо 544 помеѓу споменатиот пат и долината на Крива Река на почетокот на нејзината долга клисура помеѓу Кривопаланечко и Кумановско, кое е природно предодредено да служи за заштита и одбрана од напади, некогаш постоела мала тврдина според која најверојатно има поврзаност името Градски Дол. За време на Втората светска војна при работата за трасирање на железничката пруга, на голема површина во месноста Мал Камен биле откопани стари гробишта во чии гробови биле откриени „многу големи“ коски. Во средновековниот период во XVI век, во записи од неколку пописни дефтери од 1570 година се споменува селото Хранковци кое припаѓало на нахијата Славиште во Ќустендилскиот санџак. Во вториот пописен дефтер се споменува и било регистрирано дека ова село било ослободено од сите редовни и вонредни државни даноци поради вршењето на дервенџиска служба за безбедност на патниот сообраќај, поради што тоа и во другите пописи е забележано за дервенџиско за што сведочи фактот што во селото имало мартолози - по име Миленко Продан и Павле Радослав. Во пописниот дефтер од 1570 е запишано дека во тогашно Хранковци живееле 49 македонски христијански семејства и 33 неженети, кои произведувале пченица, мешано жито, леќа, грозје, вино, бостан, овошје, сено, лен, чувале свињи и улишта со пчели, а работеле и 2 воденици на жители на селото, за што се остварувале приходи и давачки во севкупен износ од 5249 акчиња. Споменато е и дека кон неговиот атар припаѓала мезрата Бодиловци, а на неговиот синор земја обработувале жители од селата Блатец, Утрешница, Радогожде, Седларци и Станчево за што плаќале данок вклучен во приходот на самото село, додека пак жители на Ранковце обработувале земја на мезрата Грамада. Сепак од ова население не останале потомци, зашто поради нешто тоа било иселено и исчезнало. Главна причина за тоа може да е централната местоположба на главниот пат и сообраќајните врски која влијаела за изложеност на напади или пак масовно учество на мартолозите во познатото Карпошово востание, чие средиште било токму во овој предел на Македонија. Денешните македонски родови кои живеат во селото Ранковце воглавно се доселиле на почетокот на XIX век од Кратовско и Кумановско, при што селото на почетокот имало само 13 домаќинства. До крајот на отоманското владеење селото пораснало на 50 куќи, а сето обработливо земјиште на атарот било во посед на чифликот на некојси Бари-бег од Крива Паланка, кого во селото со години го застапувал некојси албанец Насуф-ќаја. Во селото имало и беговска кула која што се наоѓала недалеку од селската црква. Недалеку од чифликот биле местата Десетак каде се собирал десетокот од житото и Кулин Камен од каде што селаните биле повикувани кога требале да работат на чифликот. По 1912 година дел од земјата била откупена, а останатиот дел бил доделен на селаните преку аграрната реформа. Според кажувањето на селаните на месноста Селиште, каде денес се наоѓаат училиштето, црквата и гробиштата, имало „село од Римјаните“ од кое тие во нивите изорувале остатоци од некогашни куќи и стари огништа.