cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Алојзија Штеби
Алојзија Штеби  (24 март 1883 – 9 август 1956) била Словенка феминистка, едукатор и политичар. Започнувајќи ја својата кариера како учител, Штеби се вклучила во правата на жените и се ориентирала кон политиката и новинарството. Решавајќи го недостатокот на граѓанска, политичка и социјална еднаквост таа ги искористила своите пишувања и политички ставови за унапредување на еднакво општество. Иако ја поддржувала обединета Југославија, таа била претпазлива околу губењето на правата што ги имаа различните држави доколку се приклучат. Таа го основала Феминистичкиот сојуз на Кралството Срби, Хрвати и Словенци за да ги обедини жените во новоформираната држава, се залагала за еднакви плати, граѓански бракови, заштита на децата и социјална безбедносна мрежа за работниците.
Ран живот
Алојзија Штеби била роден на 24 март 1883 година во Љубљана, која во тоа време била дел од Австрија-Унгарија во семејството на Марија (роденото Кунстел) и Антон Штеби. Таа била позната како „Лојзка“. Штеби посетувала основни и средни училишта за девојки пред да започне обука за наставници во 1899 година. Дипломирала во 1903 година во Љубљана.
Кариера
По завршувањето на студиите, Штеби веднаш отишла да работи во Каринтија како заменик наставник. Следната година, таа започнала да работи како редовен учител во Тржич, во 1911 година почнала да пишува за женските прашања. До 1912 година пишувала за социјалистички весник „Зарја“ (Зора). Истовремено, таа започнала да го уредува весникот на словенечките членови на Австрискиот синдикат на тутунски работници, „Тобачни делавец“ (Тутунски работник). Во 1913 година, Штеби била избрана во покраинското собрание на Карњол, претставувајќи ја Југословенската социјалдемократска партија и почнала да зборува на состаноците во регионот. Нејзините левичарски активности и идеологија создадоа конфликт со училишните власти, што резултирало со нејзината оставка во 1914 година. главен и одговорен уредник на дневниот весник на социјалдемократите „Напреј“ (Напред) во 1917 година; и главен уредник на весникот „Демократија“ (Демократија) во 1918 година.
Во 1917 година, Штеби, ја поддржала формирањето југословенска држава, се здружила со други жени социјалдемократи за да го основа Словенечкото социјално друштво (Slovenska socialna matica), надевајќи се дека ќе ги заштити правата на жените и децата во предложената нова држава.Таа се плашешела дека усвојувањето на Граѓански законик во српски стил ќе ги намали граѓанските права на словенечките жени и извршила притисок за промени кои би ги заштитила жените низ различните култури во обединета југословенска држава. Во 1918 година, таа објавила важен труд, „Демократизам и женство“ (Демократија и женство), во кој е наведена програма за подобрување на женското образовни можности, давање женско право на глас и заштита на граѓанските права. Иако верувала дека жените треба да имаат еднаков пристап до граѓанските, социјалните и политичките права, Штеби сметала дека жените а мажите имаа различни вештини. Таа изразила дека ако жените ги искористат своите мајчински инстинкти, тие би можеле да бидат ефективни во создавањето на општествени промени преку зајакнување на општествениот морал, создавање на помалку распарчено општество. Истата година, таа започнала да работи за националната влада на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците како началник во Одделот за благосостојба на младите во Љубљана. Тоа би било прва од неколкуте владини позиции на Штеби, кои се однесуваат на социјалната благосостојба и политиката, пред да биде исфрлена од владата во 1927 година поради нејзината политика.
Штеби била член на Националната женска асоцијација на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците помеѓу 1919 и 1923 година, но ја напуштила организацијата поради нивната неефикасност. Истата година, таа го основала Феминистичката алијанса на Кралството на Србите, Хрватите и Словенците, која во 1926 година била преименувана во Алијанса на женските движења на Југославија. Штеби била претседател на организацијата, која имала за цел да обезбеди граѓанска, политичка и социјална еднаквост за жените, до 1927 година. средство за обединување на нивните различни култури за заедничка кауза. Таа го сметала социјализмот како средство за реорганизирање на ставовите на општеството кон жените, читала многу, вклучувајќи дела од Август Бебел, Фридрих Енгелс, Елен Ки, Роза Луксембург, Карл Маркс и Томаш Гариг Масарик. Во оваа временска рамка, таа учествувала на бројни меѓународни женски групи и конференции, како што е Конгресот на Меѓународната алијанса за право на глас на жените (IWSA) од 1923 година Рим; конференцијата Малата Антанта на жените (LEW) од 1925 година одржана во Белград; Состанокот на Меѓународниот совет на жени (ICW) во Вашингтон, D.C. од 1925 година; Женска конференција од Прага од 1926 година; Конгресот на IWSA од 1929 година Берлин; Советот на МКС од 1934 Париз; и Советот на МКС од 1936 Дубровник.
Преселувајќи се во Белград, во 1927 година, Штеби започнала да уредува списание за АЗПЈ, „Женски покрет“ (Женско движење), кое ќе го уредува до 1938 година. Списанието било објавено на словенски, хрватски и српски.Таа објавила две брошури кои биле преведени на француски со цел објаснување на југословенското женско движење пред меѓународната публика - „Le travail des féministes Yugoslaves“ (1931) и „L'activité des sociétés feminines en Yugosloavie“ (1936). Штеби се вработила во 1933 година како помошник секретар во Министерството за социјална политика и национално здравје.Во таа улога, таа станала застапник за евгеника, врз основа на норвешкиот модел, кој се фокусирала на социјалната потреба за планирање на семејството, наместо на државната политика на таргетирање непожелни. Штеби, исто така, се заложила за мерки за обезбедување паритет меѓу мажите и жените во домашната, личната и политичката сфера. Покрај правото на глас, таа се залагала за граѓански брак, еднакво старателство над децата и признавање на нелегитимно потомство. Таа верувала во еднакви закони за сопственост, кои доделуваа еднакво наследство, но исто така увидела дека редефинирањето на имотните права може да се искористи за редефинирање на социјалните и политичките улоги. На економски план, Штеби предложила домашната работа да се оценува како платен труд, на вработените во државните службеници да им се исплаќаат еднакви плати и да се прошири осигурувањето за да ги покрие несреќите, смртта, болеста, повредите и староста за двата пола. Таа, исто така, предложила на жените да им биде дозволено да учествуваат на работните инспектори за да спроведуваат контроли во корист на социјалната заштита и здравјето.
Во 1940 година, Штеби се вратила во Љубљана и поради лоша здравствена состојба се преселила кај нејзиниот брат, Антон Штеби и неговата сопруга активистка за правата на жените. Семејството им се придружило на словенечките партизани во 1941 година како соработници, што резултирало со убиство на нејзиниот брат од нацистите и депортација и смрт на нејзината снаа во Аушвиц до следната година. Кога војната завршила, Штеби се вратила на владината работа за новоформираната Народна Република Словенија. Работела во Одделот за образование и унапредување на човечките ресурси, станувајќи раководител на одделот во 1947 година. По две години, Штеби преминала од Министерството за работа во Министерството за образование и накратко работела во Одделението за стручни училишта пред нејзиното пензионирање во 1950 година. Од 1950 до 1956 година, таа работи по договор за Министерството за образование.
Смрт и наследство
Штеби починала на 9 август 1956 година во Љубљана.
Сценографија
Сценографија е уметничка дисциплина за создавање амбиенти наменети за претстави.
Сценографијата подразбира употреба на светлина, звук, костим, изведба, конструкции и просторно уредување.
Претставува заедничка, усогласена замисла и на режисерот и на визуелниот уметник во врска со одредена сценска претстава или филм.
Под поимот театарска сценографија се подразбира обликување и создавање на сценскиот простор во кој се игра драмската/ балетската/ оперската претстава.
Етимологија и толкувања
Терминот сценографија е со грчко потекло (skēnē, што значи „сцена или објект - зграда“; graphos, што значи ("да се опише"). Во Европа, терминот е тесно усогласен со професионалната практика на scénographie и е синоним со терминот англиски јазик 'Theatre design'.'театарски дизајн ”.
Работата на сценографот е поврзана со поимот простор во кој ќе се одвива дејството, тој мора да го дизајнира (изгради), да го промени (доколку е потребно) и да ги постави протагонистите на делото во него. Улогата на сценографот е на многу начини слична, а понекогаш и аналогна на улогата на драматургот.
Сценографијата денес не е термин што е неопходно поврзан само со театар, филм или телевизија, денес се однесува на кој било дизајн на просторот наменет за јавна претстави, од изложби до политички настани. Сценографијата исто така се движи во виртуелниот свет на компјутерски игри и програми.
Сценографија во Македонија
Почетоците на професионалната театарска сценографија во Македонија се напоредно со развојот на современата ликовна уметност во времето на Никола Мартиноски, Димитар Пандилов, Лазар Личеноски.
Меѓу првите сценографи во тој период бил Василие Поповиќ - Цицо.
Сценографијата се применувала покрај во театрите и во Македонски опера и балет а нешто подоцна започнал и филмската сценографија. Со развојот на технологијата и појавата на телевизијата се појавиле и првите телевизиски сценографи кои работеле според одликите и нормите на европските и светските телевизиски обликувања на просторот.
Сепак почетокот на првата професионална театарска сценографија започнала во Битола, со дејствувањето на рускиот уметник, емигрант Иван Мелников кој што во битолскиот театар работел театарска сценографија пред Втората светска војна.
Во Македонија во поново време со сценографија се занимавале: Томо Владимирски, Бранко.Костовски, Димитар Кондовски, Владимир Георгиевски, П. Минов, Менде Ивановски, Васко Ташковски, Крсте Џидров, Владо Ѓорески, Валентин Светозарев ...
Балканска линија
Балканска линија (Балканский рубеж; Балканска међа / Balkanska međa) е руско - српски акционен филм од 2019 година во режија на Андреј Волгин,  кој прикажува тајна операција за заземање на аеродромот Слатина на Косово по бомбардирањето на Југославија, предводена од Јунус-бек Јевкуров. Овие настани станале најопасното влошување на односите меѓу Русите и Западот од Кубанската ракетна криза.
Филмот бил објавен во Русија на 21 март 2019 година (три дена пред 20-годишнината од настаните прикажани во филмот).
Заплет
Во 1999 година, за време на бомбардирањето на Југославија, аеродромот во Слатина беше преземен од терористи предводени од албанскиот воен лидер, Смук. Потоа, операција за заземање на аеродромот од нив е спроведена од страна на руски разузнавачки агенти. Терористите се занимаваат со земање органи, грабежи, атентати и етничко чистење.
Руската воздухопловна војска и воениот разузнавач Аслан-Бек Евхоев и поранешниот падобранец, кој стана платеник Андреј Шаталов, раководат со мал одред задолжен за опасната мисија да ги запре терористите, да го заземе аеродромот што го држат од нив и да го држат до засилување на руските воздухопловни трупи. стационирани во Босна пристигнаа пред силите на НАТО, кои тимот ќе ги остави претходно, како и спасувањето на љубовниот интерес на Шаталов Јасна Благојевиќ, која била заробена за да се берат органи, заедно со неколку затвореници етнички Срби.
Производство
Идејата за создавање филм за настаните во Југославија кај Гоша Куценко дојде во 2012 година, за време на разговор со пријател, словачкиот продуцент Васил Шевц. Сценариото беше поканет да го напише писателот Иван Наумов, кој создаде љубовна приказна на 600 страници на руски мировник и една Србинка. Куценко подоцна се сретна со продуцентот Вадим Биркин и генералот Јунус-Бек Евкуров, кои се согласија да му помогнат. Вистинските детали за операцијата во која учествуваше Евкуров (во тоа време - мајорот на специјалните сили на ГРУ) сè уште се под печат на тајност, па сценаристите го смислија заплетот по сопствена дискреција, а Евкуров ги советуваше за веродостојноста на она што се случуваше.
Кастинг
На Милош Биковиќ прво му била понудена улога на руски војник, но тој одбил, одлучувајќи дека пологично е да глуми Србин во заедничкиот филм на Русија и Србија. Сепак, тој веднаш се согласил да помогне во организирањето на снимањето во неговата татковина и стана не само глумец, туку и еден од продуцентите на филмот.
Милена Радуловиќ специјално за учеството во снимањето на филмот учеше руски и секој пат го подобруваше, по што сега го зборува речиси без акцент.
Емир Кустурица имал мала улога како белградски таксист. Според извршната продуцентка Анастасија Пелевина, најпрвин режисерот морал да влезе во екипата од српска страна, но нивните работни распореди не се поклопувале.
Снимање
За снимањето, сите глумци во улогата на специјалци поминаа тешки двомесечни тренинзи, значително затегнувајќи го физичкиот и стрелачкиот тренинг.
Ослободување
Филмот бил објавен во Русија, Србија, Киргистан, Ерменија, Белорусија и Казахстан на 21 март 2019 година.
Фондација за пелопонески фолклор
Фондацијата за пелпонески фолклор „Вас. Папантониу ' или ПФФ (грчки : Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, познат и како ΠΛΙ ) е непрофитна културна институција и музеј со седиште во Нафлион, Грција. Основана е во 1974 година од фолклористот и сценски дизајнер Јоана Папантониу во спомен на нејзиниот татко Василиос Папантониу. Целта на фондацијата е истражување, зачувување, проучување и презентирање на материјалната култура на Грците.
Фондацијата е основана во 1974 година од Јоана Папантониу и од 1981 година е сместена во куќа која датира од почетокот на 20 век и која припаѓала на семејството Папантониу. Истата година (1981) фондацијата е наградена со Главната награда за Европски музеј на годината (EMYA). Во текот на 70 -тите и 80 -тите години, фондацијата прави неколку истражувања низ Грција, Кипар и заедниците Грико во Јужна Италија, собирајќи податоци и документи за традиционалната култура, музика и танц, како и за прединдустриската технологија и старомодните детски играчки. Во 1989 година, фондацијата основа детски музеј во Нафлион на старата локална железничка станица. Четири години подоцна, Мелина Меркури (тогашна министерка за култура на Грција ) ги доделува на фондацијата грчките национални архиви за костими. Во 1999 година објектите на фондацијата беа реновирани. Во 2013 година, ПФФ беше награден од Атинската академија за нејзините културни активности. Артефактите на фондацијата се изложени на различни изложби низ целиот свет, вклучувајќи ги Атина, Солун, Брисел, Далас, Лимасол, Лондон итн. во соработка со фондации и власти како што се Музејот Бенаки, Општина Нафлио, Општина Никозија, Универзитет Харокопио, Фондација на Хеленскиот свет, Фондација за уметност Телоглион итн.
Колекции
Колекциите на фондацијата вклучуваат 45.000 предмети. Мнозинството од нив, повеќе од 27.000 предмети, се директно поврзани со популарната и модерна грчка култура, вклучувајќи традиционални носии и предмети од континентална Грција, Крит, Егејски и Јонски Острови, Кипар, Мала Азија, итн. Музејот, исто така има колекција од 5.500 предмети поврзани со историјата на модата, вклучувајќи дела од дизајнери како Кристијан Диор, Пако Рабан, Кристијан Луибутин итн. Пелопонеската фолклорна фондација, исто така, поседува колекција за фотографија, звук и филм посветена на нејзините минати истражувања, библиотека од 10.000 наслови за издавачка куќа.
Марица Надлишек Бартол
Марица Надлишек Бартол  (10 февруари 1867 – 3 јануари 1940) била словенечка писателка и уредник. Од 1897 до 1899 година, таа била основач на влијателното женско списание „Словенка“.
Принудена да го напушти својот роден град Трст во 1919 година по италијанското преземање, таа се населила во Љубљана и продолжила со својот словенски национализам и феминизам прекупишување и активизам, кои биле прекинати со нејзиниот брак две децении претходно.
Ран живот и образование
Во 1882 година, таа се запишала во наставнички колеџ во Гориција; учителството беше една од ретките професии достапни за Словенките во тоа време.
Додека била на училиште во Горица, таа се заинтересирала за словенечката литература и влегла во светот на словенечката интелигенција. По дипломирањето во 1886 година, таа се вратила во областа Трст и станала учителка во словенечките училишта во предградијата на градот.
Книжевна кариера
Додека работела како учителка, Надлишек се вклучила во книжевната сцена во Трст, пишувајќи написи и кратки белетристика. Нејзиниот прв есеј, нагласувајќи ја улогата на жената во поттикнувањето на словенечкиот национализам, се појавил во весникот  во 1888 година. Следната година таа го објавила својот прв расказ, насловена како „Мојот женски пријател“, во списанието „Љубљански збор“.Таа ќе стане една од првите жени што редовно придонесувала за публикацијата.
Таа напишала роман, „Фатаморгана“ („Мираж“), во 1898 година, иако тој ќе биде објавен во форма на книга дури еден век подоцна, во 1998 година.
Надлишек била ко-основач и прв уредник на женското списание „Словенка“, кое работело од 1897 до 1902 година.
Списанието имало за цел да го зајакнува словенечкиот национален идентитет кај жените, ја промовирало еманципацијата на Словенките и го поддржувало женското литературно образование.Работела како уредник од нејзиното основање до 1899 година, кога се повлече поради нејзиниот брак. Во своето време како уредник, таа објавила писатели како Вида Џерај, и. Со оглед на тоа што таа зборувала неколку јазици, меѓу кои хрватски, германски и Руски, таа се етаблирала како преведувач на страниците на „Словенка“, објавувајќи преводи на дела од Михаил Лермонтов, Александар Пушкин, Иван Тургенев, и Хајнрих Хајне.
Творетво
Темите на нејзиното пиување често содржат силни словенечки националистички мотиви. Таа, исто така, пишувала за феминистички теми, особено учествувајќи во долг дијалог со католичкиот верски водач Антон Махнич и гооспорувала неговиот аргумент дека мажите треба да бидат врховни и доминантни во општеството.
Активизам
Покрај пишувањето на словенечките националистички и феминистички теми, Надлишек Бартол била влијателен активист во нејзината заедница, како централен организатор на Словенките во Трст на почетокот на векот. Додека Надлишек Бартол била политички умерена во споредба со оние кои ќе дојдат по неа, таа имла модерни, либерални ставови, а некои од нејзините активности во тоа време се сметаа за радикални.
Брак и прогонство од Трст
Надлишек се омажила за поштенскиот службеник Грегор Бартол во 1899 година и имал седум деца со него помеѓу 1901 и 1909 година, од кои две починале во раното детство.Едно од нејзините деца ќе станат познатиот словенечки писател Владимир Бартол. Нејзиниот брак ја фрустрирал Надлишек Бартол, бидејќи ја скратил нејзината кариера и активизам.
По Првата светска војна, кога Италијанците ја презедоа контролата над Трст, таа продолжила тајно да предава словенски, поради што карабиниерите често ја испитувале. Нејзиното семејство на крајот било принудено да се пресели во Љубљана во септември 1919 година, таа првично живеела таму во вагон со своите пет деца.
Откако се населила во градот и успеала да го организира основниот опстанок на своето семејство, таа повторно почнала да пишува и да работи како преведувач. Таа придонела за женското списание , служејќи како негов уредник од 1931 до 1934 година, и се придружувала и коосновала организации за правата на жените.
Надлишек Бартол почнала да пишува мемоари за нејзиниот живот, насловени „Од мојот живот“, почнувајќи од 1927 година. Објавени се постхумно во литературното списание „Разгледи“ во 1948 година.
Т-27
Т-27 – советска танкета од периодот пред Втората светска војна.
Историја
Без искуство во производство на тенкови, во 1930 година СССР се свртел кон увоз: од Британија биле увезени 8 амфибиски лесни тенкови („Карден Лојд модел 1931“), 30 средни тенкови (Модел Е и Мк II) и 26 танкети (Викерс Карден-Лојд Мк VI). Набрзо биле набавени и два тенка Кристи од САД. Танкетата Мк VI била лесно изменета и пуштена во производство во 1931 година како Т-27 (понатамошните модификации го дале Т-27А).
Одлики
Руската верзија на британскиот тенк Викерс Карден-Лојд Мк VI, Т-27 било мало возило со двајца членови на екипажот сместени еден до друг, со моторот зад нив и меѓу нив. Возачот седел лево, а стрелецот од десната страна, зад лесниот митралез ДТ со калибар 7,62 -мм. Нивниот оклоп заштитувал само од куршуми од пушка. Во службата, се покажал дека имаат чувствителни гасеници, што придонесувало за дефекти на нерамен терен.
Позитивни страни на Т-27 биле доверливоста, едноставната конструкција и одржувањето, лесна обука на возачот и брзина на рамен терен. Иако биле поголеми од британските танкети, тие сè уште биле крајно тесни внатре, употребливи само за ниски луѓе. И што е најважно, само командните возила имале радио (последица на неразвиената електрична индустрија во СССР), што целосно ја ограничувало нивната извидувачка улога.
Во борба
Во 1932 година, „Т-27“ го сочинувал најголемиот дел од оклопните сили на СССР: Црвената армија имала 65 баталјони од по 50 танкети. Првпат биле користени во борбата против востаниците во Средна Азија vo 1931-1932 година. Нивното учество во Зимската војна било неславно: со тесни гасеници, тие потонувале во снегот (во зимата) и калта (во пролетта) на Финска. До 1941 година, во служба останале помалку од 1.200 и за време на Операцијата Барбароса биле користени во позадина: обука на екипажот, влечење артилерија и пренесување муниција. Некои преживеале до декември 1941 година, кога последен пат биле користени во одбраната на Москва.
Национален парк Егмонт
Национален парк Егмонт (Egmont National Park) — национален парк јужно од Њу Плимут, близу западното крајбрежје на Северниот Остров на Нов Зеланд. Наречен е по истоимената планина која ги доминира пределите, а планината така ја именувал Капетан Кук, во чест на Џон Персевал, втор Ерл од Егмонт, Прв лорд на Адмиралштабот, поддржувач на првото патешествие на капетанот Кук. На маорски плаината со векови се нарекувала Таранаки, а денес двете имиња се подеднакво официјални.
Паркот е основан во 1900, и во него доминира големиот заспан вулкан на планината Таранаки (Егмонт). Паркот преку годината добива обилни врнежи, кои во суштина се од орографско потекло поради влажните западни ветрови кои влегуваат на копното од Тасмановото Море и налетуваат на планината Таранаки и блиските венци Поуакаи и Каитаке и затоа се принудени да се издигнат. Заради големото количество на врнежи и благата крајбрежна клима, подрачјето има бујна дождовна шума која ги покрива падините. Оваа шума е од национално значење заради наполното отсуство на буката (род Јужни буки).
Екологија
Пределите на паркот се одликуваат со богата шума од северна рата, риму/широколисни четинари, иако кај севкупниот екосистем на паркот може да се забележи растителна зонација - ратата и римуто се најраспространети во пониските делови, додека пак дрвото камахи доминира во повисоките предели. Во овие прашуми доминира крунскиот папрат (Blechnum discolor) од ниските растенија. Карактерот на растителните заедници се менува со надморската височина, до подалпски и алпски честак на високите предели, во остар контраст со околните обработливи површини и земјоделски пасишта. Мошне забележлива географска форма во паркот е карактеристичниот радијален одводен систем, кој може да се забележи на фотографијата десно.
NGC 5976A
NGC 5976A — спирална галаксија во соѕвездието Змеј, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5976A се споменува и како UGC 9934, MCG 10-22-23, CGCG 297-20.
Откривање
Објектот е откриен на 6 мај 1850 година од страна на Вилијам Парсонс, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 72 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5976A е од видот SBab. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,6 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 14,5 m/лм2. NGC 5976A има привидни димензии од 1' х 1'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 15 ч 36 м 7,2 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +59° 34' 0".
Други поделби
Проучување на NGC 5976A е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 55561. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 51; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3875. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1413.
NGC 1597
NGC 1597 — елиптична галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен во 1886 година од страна на Ормонд Стоун, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 26 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 1597 е од видот E-S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 1597 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 4 ч 31 м 13,4 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 11° 17' 24". Положбениот агол на објектот е во износ од 95°.
Други поделби
Проучување на NGC 1597 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 15374. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 268; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 5317. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 941.
Статистичко оценување
Избор на примерок
Делот од масата врз основа на кој донесуваме заклучоци за извесни одлики на дадената маса се нарекува примерок. Врз основа на податоците од примерокот добиваме информации за неговите одлики и истите ги припишуваме на целата маса на која ѝ припаѓа примерокот, т.е ги воопштуваме резултатите добиени од примерокот на целата популација. За да биде оправдана постапката на статистичкото заклучување за параметрите на масата и заклучокот да биде прифатлив, потребно е примерокот да биде претставителен за масата на која се однесува и сигурноста на заклучоците да може да се оцени на соодветен начин. Постојат бројни методи на избор на примероци, нивно набљудување и донесување оцени. Тие, на различни начини, во помала или поголема мера, обезбедуваат претставителност на примерокот, исправност на оцената, како и можност да се одреди сигурноста на таа оцена. Изборот на единиците во примерокот може да се врши на два основни начина: по методот на “квоти“ (неслучаен избор) и по принцип на случајност (случаен избор).
Претпоставки на оцената
Оцената на параметрите на масата врз основа на податоците од случајниот примерок се заснова на две претпоставки: прво на веројатноста дека случајното избраните единици од масата ќе бидат претставителни, т.е. дека верно ќе ја репродуцираат структурата на масата и второ, дека пресметаните вредности од така избраниот примерок ќе се разликуваат од вистинските вредности на параметрите само во границите на случајното колебање на изборот, кои можат да се определат. Овие две поставки се од голема важност за разбирање на оцената врз основа на случаен примерок. Оваа оцена, со оглед на овие поставки, се смета за задоволителна, што значи дека пресметаните вредности на статистиците на примерокот ќе се разликуваат од вистинските вредности на параметрите на масата, само во границите на случајното колебање на изборот. Ризиците на кои се изложени оценките на вистинските вредности потекнуваат од систематските грешки, од оние кои покажуваат постојано тежнеење вистинските вредности да се преценат или потценат.
Определување на интервал на доверба
Статистичкото оценување го определува интервалот во кој се наоѓа бараниот параметар на основната маса. Границите на овој интервал се наоѓаат на еднакви дистанци над и под вредноста на соодветниот статистик (параметар) кај примерокот. За да ги одредиме границите на овој интервал потребно е да ги одредиме стандардната грешка на оцената и ризикот за грешка. Стандардна грешка на оцената претставува просечна мерка на отстапување на можните вредности на набљудуваниот параметар од неговата вистинска вредност. Ризик за грешка пак, претставува ризик, односно веројатност дека во заклучувањето сме направиле грешка и се означува со грчката буква α. Во практиката често се користи и терминот ниво на сигурност, кој се изразува во проценти и се пресметува со формулата. За разлика од стандардната грешка на оцената, ризикот за грешка (нивото на доверба) го бираме самите ние при оценувањето. Тоа значи дека со изборот на различни нивоа на доверба ние можеме да манипулираме со големината на интервалот на доверба. Во практиката нивото на сигурност најчесто се зема да биде 95% или 99%. Меѓутоа, честопати постои забуна за тоа како правилно да се протолкува овој податок. Ниво на сигурност од 95% не значи единствено дека постои веројатност од 95% дека оценуваниот параметар на основната маса се наоѓа во интервалот кој сме го одредиле со оцената. Вистинското значење е дека ако се изврши поголем број на оценувања врз основа на голем број извлечени примероци од масата, добиениот интервал на доверба (кој може да биде различен за секој поединечен примерок), би ја содржел вистинската вредност на оценуваниот параметар на масата во 95% проценти од случаите.
Критериуми за избор на оцена
При користењето на теоријата на оценување постојат четири критериума за избор на оцена, кои дозволуваат да се одреди колку е „добра” оцената. Така, ако вршиме оцена за параметарот на една основна маса врз основа на статистикот на примерокот извлечен од истата маса, за да биде добиената оцена „добра” потребно е да ги исполува следниве критериуми:
Оцената е подобра доколку вредноста на нејзината варијанса е поблиску до 0, односно ако во просек е поблиска до параметарот кој се оценува. Оцената е доследна доколку со зголемување на големината на примерокот, оцената тежи кон параметарот на основната маса. Оцената е доволна доколку ги користи сите информации кои ги содржи примерокот за дадениот статистик (параметар).
Пењалсордо
Пењалсордо — општина во покраината Бадахос, во автономната заедница Екстремадура.
Татјана Макарова
Татјана Петровна Макарова (Татьяна Петровна Макарова; – ) беше пилот во 46. Таманска гарда на ноќен бомбашки воздухопловен полк, еден од трите женски полкови основани од Марина Раскова. Посмртно е прогласена за Херој на Советскиот Сојуз, откако леталото со кое управуваат таа и Вера Белик е соборен од страна на силите на Оската над окупирана Полска.
Цивилен живот
Макарова сонува да стане пилот, иако таквиот избор за кариера е обесхрабруван од страна на нејзиниот татко, повреден ветеран од Првата светска војна, кој работи како поштар.
По завршувањето на средното училиште, таа работи во фабрика за слатки, пред да ја добие лиценцата за цивилен пилот на 19 години. Обучува кадети во локалното училиште за пилоти пред да се придружи кон армијата во 1941 година за да се бори во Втора светска војна. Станува член на Комунистичката Партија на Советскиот Сојуз во 1942.
Воена кариера
Макарова се придружува кон Црвената Армија во 1941 година и ја завршува обуката на училиштето за воено воздухопловство Енгелс. Истата година, испратена е на Источниот фронт, но не ја извршува својата прва мисија сѐ до следната година.
На 27 септември 1942 година, на Татјана и на нејзината екипа им е доделен Орденот на Црвеното Знаме по успешното слетување на авионот откако нејзиното летало е таргетирано од противвоздухопловна артилерија и рефлектори; кога за кратко губи контрола, успева да им го одвлече вниманието на германските сили со тоа што исфрла уште една бомба, што ѝ дава доволно време да ја напушти областа и да слета безбедно. Учествува во бомбашките мисии против германските сили над Северен Кавказ, Крим, Кубањ, Таманскиот Полуостров, Белорусија и Источна Прусија.
Нејзините колеги ја почитуваат како пилот, особено затоа што никогаш не се враќа во базата пред да ја заврши успешно мисијата. Со цел да ја подобри прецизноста на нападот, Макарова често лета до 100-150 метри пред да ја исфрли бомбата; често извршува осум до девет летови во една ноќ, но никогаш уморот не влијае на нејзиниот перформанс. За нејзините воени заслуги, во 1944 година го добива Орденот на Патриотската Војна, прва класа, како и уште еден Орден на Црвеното Знаме.
Во нејзината кариера извршува 628 ноќни бомбардирања, исфрла 96 тони бомби и 300000 летоци над непријателска територија, уништувајќи два траекта, два противвоздухопловни топови, еден рефлектор, две бази со муниција, убивајќи повеќе од два вода на непријателски војници.
Макарова посмртно е прогласена за Херој на Советскиот Сојуз на 23 февруари 1945 година „за примерно исполнување на командите во мисиите и демонстрација на храброст и херојство во битките против германските фашистички окупатори“.
Меморијали
Постои мал музеј посветен на кариерата на Татјана Макарова, улица во Москва и училиште во Керч именувано во нејзина чест, споменик во техничкото училиште каде таа завршила и официјален омот на плико на СССР со портрет на Татјана и на Вера Белик.
Ватерполо
Ватерполо е екипен спорт кој комбинира елементи од ракомет и пливање. Учествуваат по две екипи со по седум играчи (еден од нив е голман). Со фудбалот, е најстариот екипен спорт кој се појавил на програмата на Олимписките игри, уште од 1900 година.
Целта на играта е да се постигнат повеќе погодоци во голот. Секој погодок се смета како еден бод (гол). На почетокот на секоја четвртина по еден играч од секоја екипа плива кон средината на игралиштето каде што се наоѓа топката, а екипата чиј играч прв доплива до топката го има првиот напад. Натпреварот се игра во четири четвртини, кои траат по 7 за младите и 8 минути за постарите од 16 години.
Марчело Мастројани
Марчело Винченцо Доменико Мастројани ( - ) — италијански глумец. Заедно со Алберто Сорди, Уго Тоњаци, Виторио Гасман и Нино Манфреди ја сочинуваат италијанската комедија. Со двете ремек-дела на Федерико Фелини, „Сладок живот“ (1960), „8 и 1/2“ (1963) го потврдил успехот на својата кариера.
Животопис
Мастројани е роден во 1924 во Фонатана Лири на Апенините, во округот Фрозиноне, Лацио, а пораснал во Торино и Рим. Бил син на Ида и Отон Мастројани, кои држеле продавница за столарија. Бил внук на вајарот Умберто Мастројани. Во текот на Втората светска војна, по поделбата на Италија, тој бил одведен во германски логор, од каде избегал и се скрил во Венеција.
Неговиот брат Руџеро Мастројани бил филмски уредник, кој работел на многу од филмовите на братот, и глумел заедно со Марчело во Scipione detto anche l'Africano.
Кариера
Мастројани дебитирал на филмот Марионета во 1939 година, кога имал четиринаесет години, а прва вистинска улога имал во филмот Atto d'accusa (Обвинување) во 1951 година. Во наредните десет години станал меѓународно познат. Глумел во Големиот договор на улицата Мадона (1958); и во филмот на Федерико Фелини Сладок живот заедно со Анита Екберг во 1960 година, каде игра улога на разочаран и самоуништувачки таблоиден колумнист, кој ги минува деновите и ноќите истражувајќи го високото друштво во Рим. Мастројани потоа глумел и во филмот 8 1/2 исто така на Фелини, во 1963 година.
Меѓу другите филмови во кои имал значајна улога се: Денови на љубов (1954) со Марина Влади; La Notte (1961) со Жана Моро; Штета што е лоша (1954), Среќа е да се биде жена (1956), Вчера, денес и утре (1963), Брак на италијански начин (1964), Сончоглед (1970), Жената на проповедникот (1971), Посебен ден (1977) и во филмот на Роберт Алтман Висока мода (1994) – заедно со Софија Лорен.
Соработувал со следните режисери и глумци: со Лучино Висконти во Бели ноќи (1957); со Пјетро Герми во Развод на италијански начин (1961); Семеен дневник (1962) со Жак Перин; Приватна афера (1962) со Брижит Бардо; со Марио Моничели во Казанова 70 (1965); Дијаманти за појадок (1968) со Рита Ташингем; Пица триангл (1970) со Моника Вити; Масакр во Рим (1973) со Ричард Бартон; Неделна жена (1975) со Жаклин Бисет; Остани каква што си (1978) со Настасија Кински; со Фелини во Град на жени (1980) и Џинџер и Фред (1986); со Марко Белоко во Хенри IV (1984); Макарони (1985) со Џек Лемон; со Никита Михалков во филмот Црни очи (1987); со Џузепе Торнаторе во Сите се добро (1990); во Искористени луѓе (1992) со Ширли Меклејн; и со Агнес Варда во филмот Илјада и една ноќ (1995).
Марчело Мастројани глумел заедно со својата ќерка Кјара Мастројани во филмот Три животи и една смрт од 1996 година. За оваа улога добил сребрена награда на меѓународниот филмски фестивал „Ft. Lauderdale“. неговиот последен филм бил прикажан посмртно, Патување до почетокот на светот, во 1997 година.
Приватен живот
Мастројани се оженил со Флора Карабела (1926–1999) на 12 август 1950 година. Имале една ќерка, Барбара (родена на 2 декември 1951 година), но се развеле поради неговите афери со помлади жени. По разводот, првата сериозна врска на Мастројани била со Феј Данавеј, со која играл во филмот Место за љубовници (1968). Данавеј сакала брак и деца, но Мастројани бидејќи бил католик, не сакал да се разведе од Карабела. Во 1971 година, по три години чекање Мастројани да го смени мислењето, Данавеј го оставила. Decades later, Dunaway said: "I wish to this day it had worked out."
Марчело Мастројани имал и втора ќерка, глумицата Кјара Мастројани (родена на 28 мај 1972), со француската глумица Кетрин Денев, која била помлада од него речиси 20 години и која живеела со него четири години во 1970-те години. Во текот на тие четири години, тие како пар снимиле заедно четири филма: Тоа се случува само на другите (1971), Лиза (1972), Малку бремен човек (1973) и Не допирај бела жена! (1974). Откако Мастројани и Денев раскинале, Карабела понудила да ја посвои нивната ќерка Кјара, бидејќи нејзините родители поради работа често не се дома. Денев не се согласила.
Мастројани умрел од рак на панкреасот на 19 декември 1996 година, на возраст од 72 години. Неговите две ќерки, Катрин Денев и Тато биле крај неговата постела. Фонтаната Треви во Рим била симболично изгасната и покриена во црно во негова чест, бидејќи била поврзана со него поради улогата во филмот на Фелини Сладок живот.
На Венецијанскиот филмски фестивал во 1997 година, Кјара, Карабела и Денев се обиделе да го забранат прикажувањето на филмот на Тато, четиричасовен документарец Марчело Мастројани: Се сеќавам. Но, не успеале и филмот бил прикажан. Трите жени се обиделе да го сторат истото и на Канскиот филмски фестивал. Тато изјавила дека Мастројани ѝ ги дал правата за тој филм.
Опсада на Акропол (1687)
Опсадата на Акропол — опсада која траела од 23-29 септември 1687 година, кога венецијанската војска под водство на Ото Вилхелм Кенигсмарк го опсадила Акрополот во Атина, држен од отоманскиот гарнизон на градот. Опсадата резултирала со уништување на голем дел од Партенон, кој Османлиите го користеле како барутара.
Опсада
Како дел од Мореската војна, Венецијанците слетале на полуостровот Пелопонез (тогаш познат како „Мореја“) во јужна Грција и во серија кампањи во 1685–1687 година успеале да го освојат од османлиските сили што го држеле. Венецијанската позиција во Мореја сепак била небезбедна, бидејќи отоманските упоришта Теба и Негропонте ( Халкис) му дале на Отоманското Царство одлични основи за инвазија и повторно освојување на полуостровот. Како резултат на тоа, венецијанските команданти, под раководство на Франческо Морозини, решиле да ја прошират својата кампања во источниот дел на Централна Грција, со Атина како прва цел. На 21 септември 1687 година, војската на Кенигсмарк, со 10.750 луѓе, пристигнала во Елевзида, додека венецијанската флота влегла во Пиреја. Турците брзо го евакуирале градот Атина, но гарнизонот и голем дел од населението се повлекле во античкиот Акропол во Атина, решени да издржат додека не пристигнат засилувања од Теба. Венецијанската војска поставила топови и минофрлачи на Пникс и другите височини околу градот и започнала опсада на Акропол. Османлиите најпрво го срушиле храмот на Атина за да подигнат топовска позиција, а на 25 септември, венецијански топовско ѓуле експлодирал барут во Пропилеја. Најважната штета предизвикана е уништувањето на Партенон от. Турците го користеле храмот за складирање муниција, а кога, вечерта на 26 септември 1687 година, минофрлачка граната ја погодила зградата, во експлозијата што настанала загинале 300 луѓе и довело до целосно уништување на покривот на храмот и поголемиот дел од ѕидовите. И покрај огромното уништување предизвикано од „чудесниот истрел“, како што бил наречен од страна на Моросини, Турците продолжиле да ја бранат тврдината додека Кенигсмарк на 28 септември не го одбил обидот за помош на отоманската војска од Теба. Тогаш гарнизонот капитулирал, под услов да биде пренесен во Смирна следниот ден.
Западни Инди (појаснување)
Западни Инди може да значи:
Синчи Рока
Синчи Рока (кечуански: Sinchi Roq'a Inka - „храбриот љубезен инка“) бил вториот Сапа Инка на Кралството Куско и член на динстијата Хурин. Тој бил син на Манко Капак и татко на Локе Јупанки и функцијата ја презел во 1230 година, додека некои тврдат дека на престолот бил уште од 1105 година.
Кралството Куско подоцна се преобразило во Тавантинсују под водство на Пачакути. Во една од митовите на Инките, Синчи Рока го предводел народот до градот Куско.
Хроничарот Педро Чеза де Леон вели дека Синчи Рока изградил тераси и во терасите донел плодна земја за потребите на земјоделството. Синчи Рока е познат по приказната за Теуотихи. Теуотихи бил дипломат на Инките и бил испратен до соседното кралство да испрати порака. Сепак, тој бил вратен назад кај Синчи Рока, но обезглавен. Ова било почеток на војна, се одвивала битката на Мауедипи која резултирала со победа на Инките.
Алфред-Фор
Алфред-Фор  или  Порт Алфред  е постојана француска научна станица на Île de la Possession (Остров на поседување) на субантарктикот, островите Крозе во јужниот дел на Индискиот Океан. Алфред-Фор е постојана француска научна станица на Иле де ла Посесион, еден од островите на подантарктичкиот архипелаг Крозе во јужниот дел на Индискиот Океан. Се наоѓа на источниот крај на островот на висорамнина 143 m н.в. На терен се дистрибуирани три колиби како помошни капацитети за научниците. Во 2006 година, сите острови на архипелагот беа наведени како природен резерват. Пристапот до неколку локации на Ile de la Possession, последователно, се доставува до дозволи.
Истражувачка станица
Се наоѓа на источниот крај на островот на висорамнина 143 m (460 ft) надморска височина. Во зависност од сезоната, има меѓу 15 и 60 персонал кои работат во базата. Нивната научна работа вклучува метеоролошки, сеизмички, биолошки и геолошки истражувања. палец|лево|Станица Алфред Форе Истражувачката станица за прв пат беше основана во текот на австралското лето 1963-1964 година. Ја замени привремената научна база која беше изградена во 1961 година. Новата станица го доби името по Алфред Фор, кој беше водач на локацијата во раните 1960-ти. Островот Посесион е мал вулкански остров, со површина од 150 km2 и кулминира на 984 m н.в. Студената поморска клима се одликува со силни ветрови од Западен или СЗ, обилни врнежи (повеќе од 2500 mm годишно; врне во просек 300 дена годишно). Просечната годишна температура е околу 5 °C, варира помеѓу -5 °C и 15 °C. Островот Посесион припаѓа на подантарктичката биогеографска провинција на Јужниот Индиски Океан. Вегетацијата е густа под 250 m н.в. но редок во надморска височина. На крајбрежните области се размножуваат бројни морски птици, како и пломби од слон и крзнени фоки. Неколку видови без'рбетници се ендемични на архипелагот.
Таа има програма од истражувачки проекти имплементирани на станицата Алфред Фор опфаќаат голем опсег на научни домени: екологија и физиологија на птици и цицачи, како и долгорочни опсерватории за наука за Земјата во сеизмологијата и магнетизмот. Присуството на големиот ритам на кралските пингвини блиску до станицата овозможува конкретни истражувања на овој вид, вклучително и долгорочни студии. Некои проекти се поврзани со неавтородни видови (растенија, безрбетници, цицачи) и нивното влијание врз домашната флора и фауна. Алфред-Фор е посетен неколку пати годишно од Marion Dufresne, океанографски истражувачки брод кој доставува резерви и ротирачки екипажи од научници. Има пат од 1,6 км што ја поврзува истражувачката станица со брегот. Од брегот до станицата оди и воздушна жичарница.
Катедрала Свети Михаил и Гудула
Катедралата Свети Михаил и Гудула (француски : Cathédrale Saints-Michel-et-Gudule) ) е црква која се наоѓа во Брисел, Белгија. Била изградена во 1047 година. Во 13 век била реновирана во готски стил, а фасадата во 15 век.
Стреличарство на Летните олимписки игри
Стреличарство — спортска дисциплина која на Летните олимписки игри била воведена на Летните олимписки игри кои се одржале во Париз во 1900 година. Осумдесет и четири земји се натпреварувале во стреличарство на олимписките настани, а како најредовен натпреварувач била Франција. Најзабележително кај стреличарството е доминацијата на корејските стрелци во женска категорија, кои имаат освоено 14 од вкупно 15 златни медали.
Историја
На вторите олимписки игри кои се одржале во Париз во 1900 година биле претставени седум дисциплини, на третите олимписки игри кои се одржале во Сент Луис во 1904 година пет дисциплини, додека на четвртите олимписки игри кои се одржале во Лондон во 1908 година 3 дисциплини.
На олимписките игри во Стокхолм во 1912 година, стреличарство било отфрлено од програмата и повторно било воведено на олимписките игри во Антверпен во 1920 година.
Помеѓу 1920 и 1972 година стреличарство не било вклучено во програмата на Олимписките игри. Така на олимписките игри во Минхен во 1972 година, стреличарство било застапено со две дисциплини: машка и женска конкуренција, поединечно.
Учесници
Следниве земји земале учество во натпреварот за стреличарство.