cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Манастир „Рождество на Пресвета Богородица“ - Дреново (Населичко)
Рождество на Пресвета Богородица (Μονή Γέννησης της Θεοτόκου) — женски манастир во селото Дреново, Населичко, Егејска Македонија. Влегува во состав на Шишанско-сачишката епархија на Цариградската патријаршија.
Сонети за Орфеј
Сонети за Орфеј (германски: Die Sonette an Orpheus) - циклуси песни на германскиот поет Рајнер Марија Рилке.
Осврт кон сонетите
Рилке напишал два циклуса сонети посветени на митолошкиот пејач Орфеј: едниот циклус се состои од 26 сонети, додека вториот дел го сочинуваат 29 сонети. Сонетите биле напишани помеѓу 2. и 23 февруари 1922 година, во швајцарскиот замок Мизо. Главни мотиви и теми на сонетите се: идеалниот лик на „внатрешна девојка“, односот меѓу уметноста и животот, воспевање на земскиот живот, единството на светот, единството на смртта и животот, бунтот кон современата индустриска цивилизација итн. Некои од сонетите се инспирирани или посветени на неговиот прерано починат братучед Егон фон Рилке, на Вера Оукама Кноп, на нејзината мајка Гертруда, како и на „еден Верин пријател“, а според зборовите на самиот Рилке, 16. сонет од првиот дел е посветен на едно куче.
Манастир „Рождество на Пресвета Богородица“ - Дреново (Населичко)
Манастирската црква е еднокорабна градба. Нема точен податок за основањето на манастирот, но се смета дека тоа било некаде во XIII век и дека манастирот тогаш бил машки. Затворен е во 1835 г. и негов последен игумен бил Дионисиј од Сачишта. Останала стамо црквата, во чиј жртвеник има вредни византиски фрески. Околу 1960 г. црквата се урнала поради запоставување и неодржување. На нејзино место во 1969 г. е изграден нов храм. Во 1990 г. манастирот е обновен од митрополитот Антониј Шишанско-сачишки, а во 1993 г. е прогласен за женски.
Антонин Дворжак
Антонин Дворжак ( - ) — чешки композитор и диригент. Во неговите дела главно се застапени комбинации од народната музика со симфониска и камерна музика.
Роден е во Чешка ,во околината на главниот град Прага, која тогаш се наоѓа во рамките на Австроунгарија. Таму го поминува скоро целиот свој живот.
NGC 7150
NGC 7150 — астеризам во соѕвездието Лебед, заведен во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7150 се споменува и како "horseshoe".
Откривање
Објектот е откриен на 10 февруари 1848 година од страна на Џорџ Филипс Бонд, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 15 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7150 е од видот *Grp.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 21 ч 50 м 23 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +49° 45' 22".
Зоја Карбонопсина
Зое Карбонопсина (грчки: Ζωή Καρβουνοψίνα) била византиска царица, четврта сопруга на царот Лав VI Мудриот. Таа му била мајка на царот Константин Порфирогенит, од чие име како регент владеела во периодот од 914 до 919 година.
Брак
На 6 јануари 906 по долготрајна љубовна врска, Зое Карбонопсина се омажила за византискиот цар Лав VI, на кого уште во крајот на 905 година му родила син, идниот Константин Порфирогенит, кој станал соимператоор кога имал две години. Лав VI, кој дотогаш немал машки наследник од претходните три брака, решил да се ожени за Зоја по раѓањето на Константин, за да обезбеди наследство на престолот по права машка линија.
Бракот меѓу Зоја и Лав VI сепак не бил признаен за легитимен од вселенскииот патријарх Никола I Цариградски кој забранил им забранил да двајцата да посетуваат литургии во црквата. Неговата непопустливост на крај го чинело патријаршискиот престол и во 907 година под притисок на царот тој бил заменет од Ефтимиј I Цариградски.
Лав VI починал во 912 година и бил наследен од неговиот брат Александар, кој ја имал поддршката на оној дел од луѓето во дворецот кои сметале дека малолетниот Константин нема право да го наследи престолот, бидејќи бил незаконски роден. Новиот цар ја прогонил на Зоја од палатата и на патријаршискиот престол го вратил Никола I Цариградски.
Цар Александар починал во 913 година и династичкото прашање околу идниот цар повторно застанало на дневен ред. Биле спроведени преговори меѓу сенатот и патријархот Никола кои завршиле со признавањето на малолетниот Константин за легитимен василевс, од името на кого требало да управува регентски совет на чело со патријархот Никола. Во истата година, војските на Симеон I пристигнале пред портите на главниот град Цариград. Барајќи поддршка, Николај дозволил на Зоја се врати во палатата, но патријархот го убедил сенатот да не ја признава за августа, туку ја признал за своја "духовна ќерка", и ја принудил да се замонаши. Но Зоја Карбонопсина успеала да го измами патријархот: пред самата церемонија на таа изела количество месо, правејќи го самиот чин неважечки. Самиот патријарх не можел да направи ништо пред свршен чин. Оставена да живее во палатата, таа започнала да прави заговори против патријархот и да бара приврзаници.
Регентство
Во февруари 914 година Зое Карбонопсина застанала на чело на превратот против Николај чие регентство станало непопуларно поради барањата на Бугарите, предводени од Симеон I. Вооружениот народ го нападнало обезбедувањето на патријархот, кој искористувајќи го азиалното право се криел во црквата цели три недели пред да го признае поразот. Откако државниот удар го отстранил патријархот од управувањето, регентскиот совет на Константин VII бил предводен од самата Зоја Карбонопсина. По спогодба со Зоја, Никола ја задржал патријаршиската си митра, но бил принуден да го објави нејзиното замонашување за неважечко, како и да ја признае за августа, односно легална царица.
Во управувањето, Зоја Карбонопсина ја имала поддршката на бирократските средини и влијателниот Лав Фока, кој бил нејзин фаворит. Првиот чекор на царицата Зоја било да го отфрли постигнатиот договор меѓу Византија и бугарскиот владетел. Зоја одбила да го признае царското достоинство на Симеон I и ја поништила свршувачката меѓу неговата ќерка и Константин VII. Овие акции на царицата ја обновиле војната меѓу Византија и Бугарија, која се развила негативно за Византија која војувала против Арапите во Јужна Италија и на источните граници. Во 915 година силите на Зоја ја прекинале арапската инвазија во Ерменија, а две години подоцна помеѓу Византија и Арапите бил потпишан мировен договор, кое дополнително ги одврзало рацете на царицата Зоја за конечна пресметка со Бугарите, кои во меѓувреме успеале да навлезат длабоко во византиска Тракија и освоиле Адријанопол. Зоја започнала подготовка за грандиозна војна против Бугарите, планирајќи да ги привлече за сојузници и Печенезите кои византиската флота требало да ги пренесе во Северна Бугарија. Симеон I сепак успеал да спречи склучување на сојуз меѓу Византија и Печенезите и на 20 август 917 на византиските сили им нанел голем пораз кај реката Анхијал. Зоја се обидела да ги привлече на своја страна Србите и Унгарците, но и овој пат нејзините планови претрпеле неуспех. Охрабрени од немоќта, во кое изпаданала Византија, Арапите ги обновиле своите напади против византиските територии во Мала Азија и Сицилија. Понижувачкиот договор со Арапите, склучен во Сицилија, за да се спречи зазимањето на Јужна Италија, не придонел со ништо за зајакнување на позициите на Зоја.
Овие воени катастрофи значително ја намалила приврзаноста кон Зоја во палатата. Се појавиле гласини за членовите на Владата, како и за самата августа. Сигурно кон крајот на 918 година Лав Фока и неговиот шура Константин Пафлагон започнале со заговор како да го отстранат регентството на малолетниот легитимен цар Константин Порфирогенит, а по можност и самиот него. Под изговор за заштита на младиот цар, војските на Фока се појавиле до Хризопол, на спротивниот брег на Босфор. Можно е и самата Зоја да барала контакт со влијателниот генерал, за да ја зајакне својата позиција. Според Стивен Рансиман, постои опција Зоја Карбонопсина дури да планирала да се омажи за Лав Фока.
Роман Лакапин
Гледајќи ја ситуацијата во палатата и империјата, наставникот на младиот цар, Теодор, направил сојуз со Роман Лакапин. Во почетокот на 919 година Константин решил да ја отстрани оваа потенцијална закана, притоа започнувајќи реформи во флотата, но бил уапсен по наредба на Роман Лакапин, кога последниот пристигнал во палатата за да ја надгледува исплатата на платите на екипажите. По овој удар, Зоја Карбонопсина изгубила секаква контрола над ситуацијата и била принудена да го отстапи регентски пост. Самиот наставник Теодор го убедил младиот цар да го назначи повторно за регент патријархот Никола I Цариградски. Првиот чин на Никола бил да го отпушти на Лав Фока, а на неговото место да го назначи Јован Гаридас. Лав Фока бил принуден да упати кон Роман Лакапин предлог за брак меѓу нивните роднини. Иако господар на ситуацијата во Цариград, Лакапин сепак се согласил по кое двајцата се заколниле и на Фока му било дозволено да се врати кај својата војска во Хризопол. Сигурно Фока помислувал дека Лакапин никогаш нема да успее да застане на царскиот престол, но ги потценил неговите способности.
Во мај 919 година Лакапин се прогласил за старател на младиот Константин VII, по кое го оженил за својата ќерка Елена, претворајќи се во вистински владетел на царство. Лишен од титулата на августа, Зоја сепак била оставена да живее во палатата како приватно лице, зашто пред Лакапин се јавила веќе друга пречка - самиот Фока, кој продолжил да има влијание над армијата.
До Лав Фока било испратено писмо потпишано од младиот цар, во кое го советувале да не реагира на овие настани. Не сакајќи да се помири со оваа ситуација, Фока се побунил, но не бил во можност да ја обезбеди лојалноста на своите војници. Причина за тоа било објавувањето на царски декрет во кој Константин VII го поздравил Лакапин како негов бранител и го осудил бунтот на Фока. Војниците по ова преминале на страната на Лакапин. Лав Фока сакал да побегне, но бил фатен и ослепен.
Замонашување
Лишена од својот моќен сојузник, Зоја се обидела да го отрови Лакапин, кој наредил да биде уапсена и потстрижена како калуѓерка. Овој пат ритуалот бил почитуван, и под стража Зоја била испратена на заточение во манастир.
Велосипедисти (филм)
„Велосипедисти“ (српски: Бициклисти) — филм на режисерот Пуриша Ѓорѓевиќ од 1970 година. Главните улоги ги играат: Милена Дравиќ, Мија Алексиќ, Миодраг Петровиќ - Чкаља, Љубиша Самарџиќ, Божидар Стошиќ и Јелисавета Саблиќ.
Синопсис
Дејствието на филмот се одвива во еден град за време на Втората светска војна. Во него се раскажува за една млада кројачка, за еден студент, за еден предавник, за двајца чешки уметници во одење по жица, за нивното приклучување на партизаните и за основањето на партизански одред со велосипеди. Додека беснее војната, многумина гинат, а девојката останува сама и бара ѕвонче за својот велосипед, но не може да најде...
IC 1180
IC 1180 — галаксија во соѕвездието Големо Куче, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 1180 се споменува и како Plate defect?.
Откривање
Објектот е откриен во април 1900 година од страна на Делајл Стјуарт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1180 е од видот NF.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 7 ч 16 м 56 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -20° 24' 36".
NGC 4837/2
NGC 4837/2 — спирална галаксија во соѕвездието Ловечки Кучиња, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4837/2 се споменува и како UGC 8068, MCG 8-24-12, CGCG 245-6, 1ZW 46.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4837/2 е од видот Sd. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,4 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 4837/2 има привидни димензии од 1' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 56 м 49,8 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +48° 18' 0". Положбениот агол на објектот е во износ од 90°.
Други поделби
Проучување на NGC 4837/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 44198. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 75; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3459. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1350.
Кала-азар
Кала-азар (висцерална лајшманиоза или црна смрт) е најтешка форма на паразитското заболување лајшманиоза.
Паразитот лајшманија ја напушта кожата и ги напаѓа органите на имунолошкиот систем. Се појавува покачена телесна температура, зголемен црн дроб, зголемена слезина и лимфни јазли.
Ако не се лекува, болеста доведува до тешко хронично заболување проследено со темна пигментација на кожата, екстремно губење на телесната тежина и слабокрвност, која завршува со смрт.
Рамниште (Десово)
Рамниште — археолошко наоѓалиште во прилепското село Десово. Претставува фурна од римско време. Се наоѓа на растојание од околу 3 км североисточно од селото, покрај патот Дупјачани-Габровник, каде е откриена добро зачувана фурна за печење на градежна керамика, градена од тули, камен и кал, со две огништа во долниот дел.
Берзенбрик (општинска заедница)
Берзенбрик (Bersenbrück) — општинска заедница во округот Оснабрик, во Долна Саксонија, Германија. Нејзиното седиште е во градот Берзенбрик.
Часовен рекорд
Часовен рекорд — велосипедски рекорд за најдолго извозено растојание во еден час на велосипед. Постојат неколку рекорди. Најпознат е оној за велосипеди кои ги исполнуваат условите на Меѓународниот велосипедистички сојуз (UCI). Рекордот е еден од најпрестижните во велосипедизмот. Обидите за часовниот рекорд се вршат на велодром.
Прв забележан рекорд бил во 1876 година, кога Американецот Франк Додс извозел 26,508 километри со старовремски велосипед (со големо предно и мало задно тркало). Во 1972 година, Еди Меркс поставил рекорд од 49,431 километар кој стоел 12 години.
Моменталниот рекорд на UCI бил поставен на 7 јуни 2015 година од страна на британскиот велосипедист Бредли Вигинс со извозени 54,526 километри. Часовниот рекорд кај жените изнесува 46,274 километри и бил поставен на 12 септември 2015 година од Американката Моли Шафер ван Хувелинг.
Часовен рекорд на UCI
Часовниот рекорд е вообичаено постигнуван од друмски велосипедисти кон крајот на нивната кариера. На пример, таков бил случајот со Мигел Индураин (Шпанија), Франческо Мозер (Италија), Крис Бордман (Велика Британија), најнеодамнешниот Јенс Фогт (Германија).
Еди Меркс изјавил дека обидот за часовен рекорд бил „најтешката трка која некогаш сум ја имал“. Го поставил во 1972 година во Мексико на височина од 2.300 метри.
Во јануари 1984 година, Мозер поставил два рекорди, вториот изнесувал 51,151 км. Ова било прво забележано користење на велосипед со дискови, кои обезбедиле поголема аеродинамика.
Во 1993 и 1994 година, Греам Обри, Шкот кој направил свој велосипед, забележал два рекорди додека неговите раце биле под неговите гради. Во 1996 година, Бордман поставил рекорд користејќи друга положба воведена од Обри, неговите раце напред во положба како „Супермен“. Обата биле сметани за контроверзни од страна на UCI, и иако рекордите биле признаени, положбите биле забранети. Обри и Бордман направиле неколку обиди да го претекнат претходниот рекорд.
Со зголемувањето на разликата помеѓу современите велосипеди и она што било достапно во време на рекордот на Меркс, UCI вовела два рекорди:
Сите рекорди од 1972 година, вклучувајќи го оној на Бордман од 56,375 км во 1996 година биле сметани како најдобар човечки напор. Во 2000 година, Бордман се обидел за рекордот на UCI со традиционален велосипед и извозел 49,441 км, надминувајќи го Меркс за 10 метри — подобрување за 0,02%.
Промена на обединетото правило
Во 2014 година, UCI ги обединила двата пласмани во еден пласман во рамки на одредбите за моменталните велодромски велосипеди. Претходните избришани рекорди на Крис Бордман и Греам Обри ќе бидат вратени, меѓутоа, моменталниот рекорд останал на 49,700 км поставен во 2005 година од Онджеј Сосенка, иако тоа не е најдобриот резултат. Според новите одредби, возачите можат да го користат било кој велосипед одобрен од UCI при обидот за соборување на резултатот. Возачите се обврзани да бидат дел од програмата за биолошки пасош.
По промената на правилото, Германецот Јенс Фогт станал првиот возач кој се обидел да го сруши рекордот, на 18 септември на велодромот Свис во Гренхен, Швајцарија. Поставил нов рекорд од 51,115 км, рушејќи го претходниот рекорд на Сосенка за 1,4 километри. На 30 октомври 2014 година, Матијас Брендле поставил нов рекорд од 51,852 километри во Светскиот велосипедски центар во Егл, Швајцарија.
Најдобар напор на мажи
Во 2000 година, UCI ги укинал часовните рекорди поставени во периодот 1984-1996, бидејќи се користеле аеродинамични специјални тркала и различни положби на седење, кои не биле во согласност со новите одредби.
Лајшманиоза
Видови
Лајшманиозата се јавува во три облици:
Годишно во светот заболуваат околу 1,5 милион лица од кожниот облик на лајшманиоза и околу половина милион од Кала-азар.
Период на разболување
Паразитот го пренесува тропската мушичка Phlebotomus paptasii, преку каснување и вшприцување во кожата. Времето што поминува од инфекцијата (каснувањето на заразен Phlebotomus) до појавата на првите симптоми на болеста (времето на инкубација) изнесува:
Заболениот човек, пак, претставува извор на зараза за Phlebotomus-от од неколку месеци до две години.
Симптоми
По болниот убод на мушичката, на кожата се создава црвена раничка, која најчесто е безболна и во наредните денови се шири. Понекогаш раничката добива чирозен карактер (од една или две ранички се создава рана која личи на вулкан - со издигнати краеви и централен кратер). Во тој регион лимфните јазли можат да бидат зголемени.
Лекување
До излекување доаѓа спонтано или по спроведена терапија. Нелекуваните промени може да траат со месеци, па и години. Подобро е промените на кожата да се лекуваат, отколку да се остават сами да зараснат, бидејќи можат да остават грди лузни. Истот така, постои опасност паразитот да остане скриен во организмот и по повлекувањето на промените на кожата, и да дојде до рецидиви (враќање на болеста во случај на ослабнување на имунитетот).
Распространетост
Распространетоста на лајшманиозата е условено од присуството на мушичката Phlebotomus на одредена територија.
Болеста е распространета во региони каде има долги периоди на суво и топло време, односно во умерениот, тропскиот и суптропскиот климатски појас.
Запрашувањето на комарците со средства за дезинфекција, со цел да се искорени маларијата, придонело и за намалување на бројот на Phlebotomus-от и заболените од лајшманиоза.
Болеста е регистрирана во 88 земји во светот, каде живеат околу 350 милиони луѓе:
Потешка форма на болеста, со зафаќање на внатрешните органи е регистрирана во Азија (Индија, Бангладеш, Непал), Африка (Судан) и Јужна Америка (Бразил).
Атмосфера на Плутон
Атмосферата на Плутон — слаб слој на гасови што го опкружуваат Плутон. Се состои главно од азот (N2), со мали количини на метан (CH4 ) и јаглерод моноксид (CO), од кои сите се испаруваат од нивните мразови на површината на Плутон. Содржи слоевита магла, веројатно составена од потешки соединенија кои се формираат од овие гасови поради високоенергетското зрачење. Атмосферата на Плутон е забележлива по нејзините силни и не целосно јасни сезонски промени предизвикани од особеностите на орбиталната и осната ротација на Плутон.
Површинскиот притисок на атмосферата на Плутон, измерен од Нови Хоризонти во 2015 година, е околу, приближно 1/100.000 од атмосферскиот притисок на Земјата. Температурата на површината е од 40 to 60 K (−230 to −210 °C), но брзо расте со надморска височина поради ефектот на стаклена градина генериран од метан. Во близина на надморска височина од достигнува 110 K, а потоа полека се намалува.
Плутон е единствениот заднептунски објект со позната атмосфера. Неговиот најблизок аналог е атмосферата на Тритон, иако во некои аспекти наликува дури и на атмосферата на Марс.
Атмосферата на Плутон е проучувана уште од 1980-тите преку земјено набљудување на прикривањата на ѕвездите од Плутон и спектроскопија. Во 2015 година, била проучувана од блиска далечина од вселенското летало Нови Хоризонти.
Состав
Главната компонента на атмосферата на Плутон е азот. Содржината на метан, според мерењата на Нови Хоризонти, е 0,25%. За јаглерод моноксид, проценките засновани на Земјата се (201)  и  (2015). Под влијание на високоенергетско космичко зрачење, овие гасови реагираат за да формираат посложени соединенија не испарливи на температурите на површината на Плутон), вклучувајќи етан(C2H6), етилен C2H4 ), ацетилен C 2H2 ), потешки јаглеводороди и нитри и цијановодород (HCN) (количината на етилен е околу 0,0001%, а количината на ацетилен е околу 0,0003%). Овие соединенија полека се таложат на површината. Тие веројатно вклучуваат и толини, кои се одговорни за кафеавата боја на Плутон (како и некои други тела во надворешниот Сончев Систем).
Најиспарливото соединение на атмосферата на Плутон е азот, второто е јаглерод моноксид и третото е метан. Индикаторот за испарливост е притисок на заситена пареа (притисок на сублимација). На температура од (блиску до минималната вредност за површината на Плутон) изнесува околу  за азот,  за јаглерод моноксид и  за метан. Брзо се зголемува со температурата и на (блиску до максималната вредност) се приближува до,  и  соодветно. За јаглеводороди потешки од метан, вода, амонијак, јаглерод диоксид и цијановодород, овој притисок останува незначително низок (околу или сè уште помал), што укажува на отсуство на испарливост во условите на Плутон (барем во ладна пониска атмосфера).
Метанот и јаглерод моноксидот, поради нивното помало изобилство и нестабилност, може да се очекува да покажат посилни отстапувања од рамнотежата на притисокот со површинските мразови и поголеми временски и просторни варијации на концентрацијата. Но, всушност, концентрацијата на пример, на метан, не зависи значително од висината (барем, во пониските 20–30 km), географска должина или време. Но, температурната зависност на испарливоста на метанот и азот сугерира дека концентрацијата на метан ќе се намали додека Плутон ќе се движи подалеку од Сонцето. Забележливо е дека набљудуваната концентрација на метан е за 2 реда по големина поголема од очекуваното од законот на Раул врз основа на неговата концентрација во површинскиот мраз и односот на сублимациските притисоци на метанот и азот. Причините за ова несовпаѓање се непознати. Тоа може да се должи на постоењето на одделни дамки со релативно чист метан мраз, или поради зголемената содржина на метан во најгорниот слој на вообичаениот мешан мраз.
Сезонските и орбиталните промени на инсолацијата резултираат со миграција на површинските мразови: тие се сублимираат на некои места, а на други се кондензираат. Според некои проценки, тоа предизвикува промени во големината во нивната дебелина. Ова (но и промените во геометријата) резултира со значителни промени во осветленоста и бојата на Плутон.
Метанот и јаглерод моноксидот, и покрај нивното мало изобилство, се значајни за топлинската структура на атмосферата: метанот е силно средство за загревање а јаглерод моноксидот е средство за ладење (иако количината на ова ладење не е целосно јасна).
Магла
Нови Хоризонти откриле во атмосферата на Плутон повеќеслојна магла, која ја покрива целата џуџеста планета и достигнува надморска височина над 200 км. Најдобрите слики покажуваат околу 20 слоеви на магла. Хоризонталниот обем на слоевите не е помал од 1000 км. Дебелината на слоевите варира од 1 до >10 км, а вертикалното растојание меѓу нив е околу 10 км. Во северните региони маглата е 2-3 пати погуста отколку во близина на екваторот.
И покрај многу малата густина на атмосферата, маглата е прилично забележлива: таа дури расфрла доволно светлина за да овозможи фотографирање на некои детали од ноќната страна на Плутон. Некаде на маглата се гледаат долги сенки од планините. Неговата нормална оптичка длабочина се проценува како 0,004 или 0,013  (со тоа, го намалува интензитетот на вертикалниот зрак светлина за  или ;). Висината на скалата на маглата е ;  приближно се совпаѓа со висината на притисокот на скалата во средната атмосфера. На височините од се намалува на 30 км.
Големината на честичките магла е нејасна. Нивната сина боја укажува на полупречник на честички близу 10 nm, но односот на осветленоста при различни фазни агли укажува на полупречник кој надминува 100 nm. Ова може да се објасни со агрегација на мали (десетици nm) честички во поголеми (стотици nm) кластери.
Маглата веројатно се состои од честички на неиспарливи соединенија, кои се синтетизираат од атмосферските гасови под влијание на космичкото високоенергетско зрачење. Слоевите покажуваат присуство на атмосферски бранови (чие присуство е исто така сугерирано од набљудувањата на прикривањата), и такви бранови може да се создадат со ветер што дува над грубата површина на Плутон.
Маглата е најверојатната причина за свиткување во кривата на интензитетот на светлината наспроти времето добиено од Нови Хоризонти за време на летот низ сенката на Плутон (видете ја сликата десно) – под надморска височина атмосферата ја намалува светлината многу посилна од горе. Слично извиткување било забележано за време на ѕвезденото прикривање во 1988 година. Прво, исто така било толкувано како слабеење на светлината поради магла, но сега се смета дека е главно резултат на силниот инверзен температурен градиент во пониска атмосфера. За време на подоцнежните прикривања (кога атмосферата на Плутон веќе изнесувала ≥2 погуста) оваа кривина била отсутна.
Друг доказ за маглата е добиен во 2002 година поради ново прикривање. Ѕвездената светлина која успеала да стигне до Земјата за време на прикривањето (поради прекршувањето во атмосферата на Плутон), покажала зголемување на интензитетот со брановата должина. Ова било протолкувано како сигурен доказ за расејување на светлината од аеросоли (слично на црвенилото на изгрејсонцето). Сепак, оваа одлика била отсутна за време на подоцнежните затемнувања (вклучувајќи го онаа на 29 јуни 2015 година), и на 14 јули 2015 година, Нови Хоризонти открил дека маглата е сина. Во последната серија на слики добиени од Нови Хоризонти, биле забележани голем број потенцијални облаци.
Температура и топлинска структура
Плутон нема или речиси нема тропосфера; набљудувањата на Нови Хоризонти сугерираат само тенок тропосферски граничен слој. Неговата дебелина на местото на мерење изнесувала 4 km, а температурата била 37±3 К. Слојот не е континуиран.
Над него се наоѓа слој со брзо зголемување на температурата со висината, односно стратосферата. Температурниот градиент се проценува на 2,2,  или 5,5 степени на км. Тоа е резултат на ефектот на стаклена градина, предизвикан од метанот. Просечната температура на површината е (измерена во 2005 г.),  а средната вредност за целата атмосфера е  (2008).
На висина од температурата го достигнува својот максимум (стратопауза), а потоа полека се намалува (околу ; мезосфера). Причините за ова намалување се нејасни; тоа може да биде поврзано со ефектот на ладење на јаглерод моноксид, или цијановодород, или други причини. Над 200 km температурата достигнува приближно и потоа останува константна.
Температурата на горните слоеви на атмосферата не покажува забележителни временски промени. Во 1988, 2002 и 2006 година била приближно константна и еднаква на (со несигурност околу  ), и покрај двојното зголемување на притисокот. Зависноста од географската широчина или условите наутро/навечер исто така отсуствува: температурата е иста над секој дел од површината. Тоа е во согласност со теоретските податоци, кои предвидуваат брзо мешање на атмосферата. Но, постојат докази за мали вертикални хетерогености во температурата. Тие се откриваат во остри и кратки сјајни врвови за време на ѕвездените прикривања. Амплитудата на овие хетерогености се проценува дека е на скалата од неколку километри. Тие можат да бидат предизвикани од атмосферски гравитациски бранови или турбуленции, кои можат да бидат поврзани со струење или ветер.
Интеракцијата со атмосферата значително влијае на температурата на површината. Пресметките покажуваат дека атмосферата, и покрај нејзиниот многу низок притисок, може значително да ги намали дневните варијации во температурата. Но, сè уште остануваат температурни варијации од околу – делумно поради ладење на површината поради сублимација на мразот.
Притисок
Притисокот на атмосферата на Плутон е многу низок и силно зависи од времето. Набљудувањата на ѕвездените прикривања од страна на Плутон покажуваат дека таа се зголемила околу 3 пати помеѓу 1988 и 2015 година, иако Плутон се оддалечува од Сонцето од 1989 година. Ова веројатно е предизвикано од северниот пол на Плутон кој дошол на сончева светлина во 1987 година, што го интензивирало испарувањето на азот од северната полутопка, додека неговиот јужен пол е сè уште премногу топол за кондензација на азот. Апсолутни вредности на површинскиот притисок е тешко да се добијат од податоците за прикривање, бидејќи овие податоци обично не допираат до најниските слоеви на атмосферата. Значи, површинскиот притисок треба да се екстраполира, а тоа е донекаде нејасно поради висинската зависност од температурата и, следствено, притисокот не е целосно јасен. Мора да се знае и полупречникот на Плутон, но тој бил слабо ограничен пред 2015 година. Значи, прецизни вредности на површинскиот притисок на Плутон било невозможно да се пресметаат во претходните времиња. За некои прикривања од 1988 година, притисокот бил пресметан за референтно ниво од од центарот на Плутон (кој подоцна се покажал дека е 88±4 km од површината).
Кривите на притисок наспроти растојанието од центарот, добиени од прикривањата во 1988 и 2002 година, во комбинација со сега познатиот полупречник на Плутон даваат вредности од околу  за 1988 година и  за 2002 година. Спектралните податоци обезбедиле вредности во 2008 година и  во 2012 година за растојание од центарот  (1±4 km од површината). Прикривањето на 4 мај 2013 година дало податоци речиси прецизно за нивото на површината (1190 км од центарот, или 3±4 km од површината):. Прикривање на 29/30 јуни 2015 година, само 2 недели пред средбата на Нови Хоризонти, обезбедила површински притисок од.
Првите директни и сигурни податоци за најдолните слоеви на атмосферата на Плутон биле добиени од Нови хоризонти на 14 јули 2015 година поради мерењата на радиоприкривање. Површинскиот притисок бил проценет на ( при влезот на леталото зад Плутон и  на излезот). Ова е во согласност со податоците за прикривањето од претходните години, иако некои од претходните пресметки врз основа на овие податоци дале околу 2 пати повисоки резултати.
Сезонски промени
Поради орбиталната ексцентричност, во афелот Плутон добива 2,8 пати помалку топлина отколку во перихелот. Тоа треба да предизвика силни промени во неговата атмосфера, иако деталите за овие процеси не се јасни. Прво, се сметало дека во афел атмосферата мора во голема мера да замрзне и да падне на површината (ова се сугерира со силната температурна зависност од притисокот на сублимација на неговите соединенија), но подетални модели предвидуваат дека Плутон има значителна атмосфера во текот на целата година.
Последниот премин на Плутон низ неговиот перихел бил на 5 септември 1989 година. Од 2015 година, тој се оддалечува од Сонцето и неговото целокупно површинско осветлување се намалува. Сепак, ситуацијата е комплицирана поради неговиот голем осен наклон (122,5° ), што резултира со долги поларни денови и ноќи на големи делови од неговата површина. Непосредно пред перихелот, на 16 декември 1987 година, Плутон поминал низ рамноденица, а неговиот северен пол излегол од поларната ноќ, која траела 124 Земјини години.
Податоците, постоечки од 2014 година, им овозможиле на научниците да изградат модел на сезонски промени во атмосферата на Плутон. За време на претходниот афел (1865) значително количество испарливи мразови биле присутни и на северната и на јужната полутопка. Приближно во исто време, се случила рамноденицата и јужната полутопка станала навалена кон Сонцето. Локалните мразови почнале да мигрираат на северната полутопка, а околу 1900 година јужната полутопка станала главно без мраз. По следната рамноденица (1987), јужната полутопка се оддалечила од Сонцето. Сепак, нејзината површина веќе била значително загреана, а нејзината голема топлинска инерција (обезбедена од неиспарливиот воден мраз) во голема мера го забавила ладењето. Затоа гасовите, кои сега интензивно испаруваат од северната полутопка, не можат брзо да се кондензираат на јужната и да продолжат да се акумулираат во атмосферата, зголемувајќи го нејзиниот притисок. Околу, јужната полутопка ќе се олади доволно за да дозволи интензивна кондензација на гасовите, и тие ќе мигрираат таму од северната полутопка, каде што е поларен ден. Тоа ќе трае до рамноденица во близина на афелион (околу 2113 година). Северната полутопка нема целосно да ги изгуби испарливите мразови, а нивното испарување ќе ја снабдува атмосферата дури и кај афелот. Целокупната промена на атмосферскиот притисок кај овој модел е околу 4 пати; минимумот бил постигнат во близина на, а максимумот ќе биде во близина на 2030 година. Целосниот температурен опсег е само неколку степени.
Во јули 2019 година, прикривање на Плутон покажало дека нејзиниот атмосферски притисок, спротивно на очекувањата, паднал за 20% од 2016 година Во 2021 година, астрономите од Југозападниот истражувачки институт го потврдиле резултатот користејќи податоци од прикривање во 2018 година, кои покажале дека светлината се појавува помалку постепено од зад дискот на Плутон, што укажува на разредување на атмосферата.
Загуба на молекули
Почетните податоците сугерираат дека атмосферата на Плутон губи молекули  на азот во секунда, износ што одговара на губење на површинскиот слој на мраз. Сепак, последователните податоци од Нови Хоризонти откриле дека оваа бројка е преценета за најмалку четири реда на големина; Атмосферата на Плутон моментално губи само 1× 1023 молекули азот и 5× 1025 молекули метан секоја секунда. Ова претпоставува загуба од неколку сантиметри азотен мраз и неколку десетици метри мраз од метан за време на животот на Сончевиот Систем.
Молекулите со доволно голема брзина, кои бегаат во вселената, се јонизираат од сончевото ултравиолетово зрачење. Како што сончевиот ветер наидува на препреката формирана од јоните, тој се забавува и пренасочува, веројатно формирајќи ударен бран спротиводно од Плутон. Јоните се „собрани“ од сончевиот ветер и се носат во својот тек покрај џуџестата планета за да формираат јонска или плазма-опашка. Инструментот „Сончев ветер околу Плутон“ (SWAP) на вселенското летало Нови Хоризонти ги направил првите мерења на овој регион на атмосферски јони со ниска енергија веднаш по неговото најблиско приближување на 14 јули 2015 година. Ваквите мерења ќе му овозможат на тимот на SWAP да ја одреди брзината со која Плутон ја губи својата атмосфера и, за возврат, ќе дадат увид во еволуцијата на атмосферата и површината на Плутон.
Историја на проучување
Уште во 1940-тите, Џерард Кајпер барал докази за атмосферата во спектарот на Плутон, но без успех. Во 1970-тите, некои астрономи ја проследиле хипотезата за густа атмосфера, па дури и дека постојат неонски океани: според некои гледишта од тоа време, сите други гасови што ги има во изобилство во Сончевиот Систем или ќе замрзнат или ќе избегаат. Сепак, оваа хипотеза била заснована на многу преценета маса на Плутон. Во тоа време не постоеле податоци за набљудување за нејзината атмосфера и хемиски состав.
Првиот силен, иако индиректен доказ за атмосферата се појавил во 1976 година. Инфрацрвената фотометрија од 4-метарскиот телескоп Никола У. Мајал открил метан мраз на површината на Плутон, кој мора значително да сублимира на плутонските температури.
Постоењето на атмосферата на Плутон ило докажано преку ѕвездено прикривање. Ако ѕвезда е прикриена од тело без атмосфера, нејзината светлина нагло исчезнува, но прикривањата на Плутон покажуваат постепено намалување. Ова главно се должи на атмосферско прекршување (не апсорпција или расејување). Првите такви набљудувања биле направени на 19 август 1985 година од Ноа Брош и Хајм Менделсон во Израел. Но, квалитетот на податоците бил прилично низок поради неповолните услови за набљудување (покрај тоа, деталниот опис бил објавен само 10 години подоцна). На 9 јуни 1988 година, постоењето на атмосферата било убедливо докажано со окултациски набљудувања од осум локации (најдобрите податоци ги добил Воздухопловната опсерваторија Кајпер ). Била измерена висината на скалата на атмосферата, со што било овозможено да се пресмета односот на температурата со средната молекуларна маса. Самите температури и притисок биле невозможно да се пресметаат во тоа време поради отсуството на податоци за хемискиот состав на атмосферата и големата неизвесност во полупречникот и масата на Плутон.
Прашањето за составот било одговорено во 1992 година преку инфрацрвените спектри на Плутон од 3,8-метарскиот инфрацрвен телескоп на Обединетото Кралство. Површината на Плутон се покажала дека е покриена главно со азотен мраз. Бидејќи азотот е, дополнително, поиспарлив од метанот, оваа опсервација подразбира преваленца на азот, исто така, во атмосферата (иако гасовитиот азот не е забележан во спектарот). Понатаму, откриена е мала мешавина на замрзнат јаглерод моноксид. Истата година, набљудувањата од 3,0-метарскиот инфрацрвен телескоп на НАСА го откриле првиот убедлив доказ за гасовитиот метан.
За да се разбере состојбата на атмосферата потребно е да се знае температурата на површината. Најдобрите проценки се изведени од мерењата на топлинската емисија на Плутон. Првите вредности, пресметани во 1987 година од набљудувањата на IRAS, биле околу, а последователните студии сугерираа Во 2005 година, набљудувањата од Submillimeter Array успеле да ги разликуваат емисиите на Плутон и Харон, а просечната температура на површината на Плутон била измерена на. Било околу поладно од очекуваното; разликата може да се должи на ладење од сублимација на азотен мраз,. Понатамошните истражувања откриле дека температурата е силно различна во различни региони: од 40 до
Околу 2000 година, Плутон влегла во полињата богати со ѕвезди на Млечниот Пат, каде што ќе престојува до 2020-тите. Првите ѕвездени прикривања по 1988 година биле на 20 јули и 21 август 2002 година од тимови предводени од Бруно Сикарди од Париската опсерваторија и Џејмс Л. Елиот од МИТ. Атмосферскиот притисок се покажал дека е околу 2 пати поголем отколку во 1988 година. Следното прикривање било забележано на 12 јуни 2006 година со подоцнежните кои се случувале почесто. Обработката на овие податоци покажува дека притисокот продолжува да се зголемува. Прикривање на исклучително светла ѕвезда, околу 10 пати посветла од самото Сонце, била забележана на 29/30 јуни 2015 година. – само 2 недели пред средбата на Нови Хоризонти.
На 14 јули 2015 година, вселенското летало Нови Хоризонти ги направило првите истражувања на атмосферата на Плутон од блиска далечина, вклучувајќи мерења на радиоприкривање и набљудувања на слабеење на сончевото зрачење за време на летот низ сенката на Плутон. Ги обезбедило првите директни мерења на параметрите на долната атмосфера. Површинскиот притисок се покажал дека е.
.pr
.pr — семрежен највисок државен домен за Порторико.
Барешани
Барешани — село во Општина Битола, во областа Пелагонија, во околината на градот Битола.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа јужно од Битола, во близина на границата со Грција, сместено во областа Пелагонија.
Атарот на селото Барешани граничи со атарите на следните села: од југ со Канино, од север со Олевени, од исток со Жабени, и од запад со Злокуќани.
Поедини места во атарот на селото ги носат следните имиња:          Прогон, Азмак, Мало патче, Кушинец, Крушичко, Десково, Селиште, Спас, Думаноец, Липи, итн.
Историја
Најстариот помен за Барешани потекнува од првата половина на XVII век.. И според народното предание се смета дека Барешани е старо село во битолскиот крај. Кон крајот на турското ропство плодната земја од ова село припаѓала на чифликсајбиите Асан Афтар и Емин-ага од Битола, а жителите биле сопственици на мал број неплодни ниви.
Стопанство
Во селото од памти векови се обработувала земјата за домашните потреби како и сточарството во помали размери Најголемиот дел од жителите се староседелци све до половината на шеесетите години кога во селото се доселуваат фамилии од Онридско(Лакајца) како и од мариовските села купувајќи имоти од луѓето ко го напуштиле селото со емиграција во странство како и во град Денес земјоделието е многу понапредно и е доведено до степен луѓето да можат и да произведуваат производи за пазарот по готово овоштарници и зеленчук За жал многу куќи останаа празни и изурнати а во нашите срца далеку од таму останаа едни убави спомени кој се неровратливи и како сенки не следат
Население
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија, Етнографија и статистика“) од 1900 година, во Барешани живееле 360 жители, сите Македонци.
Според пописот од 2002 селото брои 205 жители, од кои 204 Македонци и 1 останат.
Според последниот попис од 2021 година, во селото живееле 146 жители, од кои 115 Македонци, 1 Албанец и 30 лица без податоци.
Родови
Барешани е чисто македонско православно село, во кое живее староседелско и доселеничко население.
Родови во селото Барешани се:
Избирачко место
Во селото постои избирачкото место бр. 153 според Државната изборна комисија, сместени во просториите на спортско бифе.
На претседателските избори во 2019 година, на ова избирачко место биле запишани вкупно 151 гласач.
Име на Југославија
Еволуција на името
Првата Југославија, била формирана под името Кралство на Србите, Хрватите и Словенците. Во јануари 1929 година, кралот Александар I, вовел диктатура во земјата и ја преименувал во Кралство Југославија, и со тоа за првпат го употребил овој термин, кој дотогаш неофицијално се употребувал. Откако окупацијата и ослободувањето на кралството во Втората светска војна, новата југословенска држава била прогласена в 1943 година и именувана како Демократска Федеративна Југославија (скратено ДФ Југославија или ДФЈ), со кое име го оставила прашањето за република или кралство отворено. Во 1946 година, се преименувала во Федеративна Народна Република Југославија (ФНР Југославија или ФНРЈ), а веќе во 1963 станала Социјалистичка Федеративна Република Југославија (СФР Југославија или СФРЈ). Најчесто кога се мисли на земјата се употребува последното официјално име (Социјалистичка Федеративна Република Југославија) кое останало најголем период како официјално име на оваа земја. Од трите официјални југословенски јазици, српскохрватската и македонската варијанта за името на земјата била иста, додека словенечката се разликувала малку во спелувањето на зборот „Социјалистичка“:
Поради големината на името често биле користени кратенки кои се однесувале на Социјалистичка Федеративна Република Југославија, иако државата најпозната била само како „Југославија“. Најчестата и најупотребувана кратенка е „СФРЈ“, иако „СФР Југославија“ исто така било употребувано во официјална улога, посебно од страна на медиумите.
Курт Левин
Курт Левин ( - ) се смета дека е најхаризматичен психолог на неговата генерација. Тој е роден во мало село во провинцијата Просен во Германија во 1890 како второ дете од четири деца. Неговото семејство се сели во Берлин во 1905 година. Таму Левин завршува средно образование.
Животопис
По средното образование тој се запишува на Медицинскиот факултет. Подоцна го менува својот избор и во 1910 година го запoчнува своето формално образование по психологија во Берлин. Негов главен професор бил Карл Штумпф, експериментален психолог со голем углед. Левин докторира во 1914 година. За време на Првата светска војна, Левин е дел од германската пешадија за да постепено напредува во поручник. По завршувањето на војната Левин се враќа на Берлинскиот факултет и работи како асистент и истражувач. Во 1926 година Левин е унапреден во професор.
Во време кога Хитлер доаѓа на власт во Германија (1932 г.), Левин заминува во Америка како визитинг професор на Станфорд Универзитет. Таму го поминува остатокот од неговиот живот. Бил професор по детска психологија (1933-1935) на Корнел Универзитет пред да го поканат да биде професор на државниот универзитет во Ајова (1935-1944). По заминувањето од Ајова ја прифаќа директорската положба на Истражувачкиот центар за групна динамика на Инситутот за технологија во Масачусетс. Во Америка ќе напише многу книги и брзо ќе се наметне како научен авторитет.
Умира во 1947 година од срцев удар на 56 години. Бил кремиран во неговото родно место.
Тој е најмногу познат по Теоријата на поле. Неговата теорија на поле се применува на личноста и претпоставува дека однесувањето на луѓето е функција од личноста и околината. Изразено со симболи горекажаното изгледа вака: О=f(Л,С). Според Левин конкретна личност, во конкретни околности може математички да се претстави.
Денес оваа теорија е многу поприфатена за разлика од времето кога е создадена. Во тоа време повеќето психолози не верувале во бихејвиоризам односно биле психоаналитички ориентирани. На пример психоаналитичарите верувале дека нашето однесување е секогаш мотивирано од несвесни мотиви. Левин размислува поикаку: нашите реакции не се само резултат на несвесни импулси туку средината влијае на нашето однесување. Значи нашето однесување е резултат на средината и психолошките црти.
Оваа теорија има големо влијание на социјалната психологија. Левин докажал дека социјалните феномени може да се изучуваат во експериментални услови. Тој е првиот кој го тестирал човековото однесување во контролирани услови. Неговите истражувања покажуваат дека е подеднакво важно да се изучуваат и личноста и групата. Неговите истражувања помагаат подобро да се објасни водството и групната динамика.