cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Аксл Роуз
1983-1986: Почетоци
Кратко по неговото пристигнување во Лос Анџелес, тој се придружил на бендот Репидфајр (Rapidfire) со кои во мај 1983 снимил демо со четири песни. По растурањето на групата, се придружил на првата постава од бендот Л.А. Ганс (L.A. Guns) пред да го формира бендот Холивуд Роуз (Hollywood Rose) заедно со неговиот другар од детството Изи Страдлин, кој се преселил во Лос Анџелес во 1980 година. Во јануари 1984 година бендот снимил демо со пет песни вклучувајќи ги „Anything Goes“, „Rocker“, „Shadow of Your Love“ и „Reckless Life“, кои биле објавени во 2004 година како дел од компилацијата Корените на Ганс енд Роузес ( The Roots of Guns N’ Roses ). Додека се борел да опстане на холивудската музичка сцена, Роуз имал многу работни места, вклучувајќи ја позицијата на ноќен стражар на Таувер рекордс сместен на Сансет Булевар. Роуз и Страдлин дури и пушеле цигари за научно истражување на УКЛА за пријавените плати од 8 долари на саат.
Во март 1985 година, Роу и Трејси Ганс (Тracii Guns), негов колега од поранешниот бенд, го формирале Ганс енд роузес со спојување на нивните бендови Холивуд Роуз и Л.А. Ганс. После неколку промени во составот, бендот се состоел од Роуз, соло гитара - Слеш (Slash), ритам гитара - Изи Страдлин (Izzy Stradlin), бас гитара - Даф Меккаган (Duff McKagan) и тапанар Стивен Адлер (Steven Adler). Поставата дебитирала во ноќниот клуб Трубадур (The Troubadour) во Холивуд и продолжила да свири по клубовите во Л.А, привлекувајќи сè повеќе обожаватели. Бендот привлекол внимание и кај неколку големи издавачки куќи, пред да потпишат со издавачката куќа Гефен во март 1986 година. Следниот декември го објавиле Live ?!*@ Like a Suicide, издаден од нивната музичка куќа UZI Suicide, кој содржел четири песни.
1987-1993: Меѓународен успех
Во јули 1987 година го објавиле својот деби албум Апетит за уништување (Appetite for Destruction). Иако добил позитивна критика, имал бавен комерцијален почеток, со продадени само 500.000 копии во првата година. Сепак, поради незапирливите турнеи на бендот и од успехот на песната „Sweet Child o' Mine“, која Роуз ја напишал во чест на неговата тогашна девојка Ерин Еверли, во август 1988 година и повторно во февруари 1989 година, албумот се искачил на првата позиција на Американската табела. До денес, албумот Appetite for Destruction е продадени во повеќе од 28 милиони копии ширум светот, од кои 18 милиони само во САД, правејќи го најпродаваниот деби албум на сите времиња во САД.
Во август 1988 година, за време на настапот на фестивалот Monsters of Rock во замокот Донингтон во Англија, двајца од обожавателите биле прегазени до смрт кога публиката од 107.000 луѓе започнала шутка на песната „It's So Easy“. Роуз неколкупати го прекинувал настапот за да ја смири публиката. Оттогаш, станал познат по личното обраќање до немирните обожавателите и давање инструкции на обезбедувањето од сцената, на моменти прекинувајќи ги концертите за решавање на проблемите во публиката. Во 1992 изјавил „Повеќето изведувачи ќе му кажат на обезбедувањето и сè ќе се заврши мирно, без никој да знае. Јас се соочувам со личностите, ја запирам песната „Погодете што: Залудно си ги потрошивте парите, морате да го напуштите концертот“. Поради загинатите на Monsters of Rock, наредната година фестивалот бил откажан.
Во ноември 1988, Ганс енд роузес го издале албумот G N' R Lies, кој бил продаден во повеќе од 5 милиони копии само низ САД. Бендот, особено Роуз, биле обвинети за промовирање на расистички и хомофобични ставови во песната „One in a Million“, во која Роуз ги предупредува „niggas“ да му се тргнат од патот и се жали поради „педерите“ кои шират болести. За време на контроверзијата, Роуз се бранел за својата употреба на расна клевета тврдејќи дека „тоа е збор за да опишеш некој кој ти прави проблеми во твојот живот. Тој збор не мора да означува црнец.“ Сепак, во 1992 признал дека го употребил зборот како навреда за црнците изјавувајќи: „Бев изнервиран поради некои црнци кои се обидоа да ме ограбат. Сакав да ги навредам само тие црнци. Не сакав да го поддржам расизмот.“ А како одговор на наводите на хомофобија изјавил дека се смета себеси за „про-хетеросексуалец“ и за овој став го обвинува лошото искуство со педери, спомнувајќи го притоа обидот за силување во неговите тинејџерски години и наводното злоставување од страна на неговиот биолошки татко. Поради оваа контроверзија, Ганс енд роузес биле исклучени од листата за настапи од шоуто за помош на AIDS во Њујорк, организирано од геј организација.
После успехот на Appetite for Destruction и G N' R Lies, Роуз бил пофален како еден од најистакнатите фронтмени во рок-музиката. Во август 1989 година се појавил и сам на насловна страница на Ролинг Стоун, и поради неговиот карактер влијателниот музички магазин се согласил со неговите барања, интервјуто и фотографиите да бидат обезбедени од двајца негови другари, писателот Дел Џејмс и фотографот Роберт Џон. Водителот на МТВ го опишал Роуз како „можеби најдобриот рок пејач моментално на сцената и секако најхаризматичниот“.
Во раните 1990-ти, Ганс енд роузес се вратиле во студио за да започнат со снимање на целосниот албум следбеник на Appetite for Destruction. Студиските сесии се покажале непродуктивни поради зависноста од дрога на Стивен Адлер, поради што не бил во состојба да снима и поради што сесиите биле одложувани понекогаш и на повеќе денови. Адлер бил отпуштен во јули и на негово место дошол Мет Сорум (Matt Sorum) од Култ (The Cult). По инсистирање на Роуз, на бендот се придружил и клавијатуристот Дејзи Рид (Dizzy Reed). Сорум и Рид за првпат настапиле со Ганс енд роузес во јануари 1991 година на вториот фестивал Рок во Рио (Rock in Rio 2 ). Во мај истата година, групата го отпуштила и нивниот долгогодишен менаџер Алан Нивен. Наводно Роуз ги принудил членовите да го отпуштат менаџерот наспроти нивните желби, со тоа што одбивал да го заврши новиот албум сè додека Нивен не си замине. На негово место дошол Даг Голдстајн, кој бил опишан од страна на Изи Страдлин како „човекот кој оди во 6 наутро кај Аксел, откако тој од прозорец го уништил своето концертно пијано вредно 60.000 долари“.
Во мај 1991 година, сè уште без албум за промовирање, тие ја започнале две и пол годишната турнеја Use Your Illusion, која станала позната по финансискиот успех, но и по многуте контроверзни инциденти кои се случиле, вклучувајќи го доцнењето, декламирањето на сцена, па дури и побуни. Роуз бил критикуван поради доцнењето на концертите, понекогаш доаѓајќи часови подоцна од закажаното време за почеток. Во јули 1991 година, по 90 минути од концертот во амфитеатарот Риверпорт близу Сент Луис, Роуз скокнал во публиката за да конфискува забранета видео камера. Откако бил вратен на сцената изјавил „благодарност до неодговорното обезбедување, си одам дома!“ и заминал, поради што околу 2500 обожаватели започнале да се бунат, што довело до штета од 200.000 долари.
Во септември 1991 година, со доволно материјал за два албуми, биле издадени Use Your Illusion I и Use Your Illusion II, кои дебитирале на место број 2 и место број 1 соодветно, на Америкаснката табела, успех кој не го достигнала ниту една друга група. Сепак, до објавувањето на албумите, односите меѓу членовите станувале сè повеќе затегнати. Неговиот пријател од детството Изи Страдлин во ноември 1991 година, ненадејно ја напуштил групата, и бил заменет со Гилби Кларк од Кил фор трилс (Kill For Thrills). За причините за заминувањето Страдлинг кажал „Не ми се допаѓаа компликациите кои станаа дел од секојдневието на Ганс енд роузес“, земајќи ги за пример побуните и доцнењето на Роуз. citing the riot and Rose's chronic lateness as examples. <ref name=" За време на остатокот од турнејата, Роуз побарал и добил од Слеш и Даф Меккеган, единствено право над името Ганс енд роузес. Наводно тој поставил ултиматум, со кој тие требало да потпишат дека му ги предаваат правата над името или тој немало да настапува.
За време на заедничкиот концерт со Металика (Metallica) во август 1992 година на Олимпискиот стадион во Монтреал, започнала уште една побуна. Настапот на Металика бил прекинат откако пејачот и гитарист Џејмс Хетфилд, добил изгореници од втор степен во несреќа со пиротехнички средства. Како и да е, Ганс енд роузес не можеле да започнат порано, бидејќи Роуз повторно доцнел. После 55 минути од нивниот настап, Роуз се пожалил на проблеми со гласот, и ѝ рекол на публиката „Ви благодарам, парите ќе ви бидат вратени“ и слегол од сцената, по што избувнала побуна, која донела штета од 400.000 долари. Во ноември истата година, за побуните во Риверпорт, Роуз бил обвинет за штета на имот и напад. Бил казнет со 50.000 долари паричен надомест и две години условна казна. Покрај тоа, Ганс енд роузес биле забранети во Сент Луис засекогаш.
Ганс енд роузес го имале последниот настап од турнејата на 17 јули 1993 година на стадионот Ривер Плата во Буенос Аирес, кој бил и последен настап во живо на Роуз со бендот пред седум и пол годишната пауза. Во август, Роуз сведочел на суд против Стивен Адлер, кој поднесол тужба тврдејќи дека незаконски бил отпуштен. Кога судијата пресудил против Роуз, тој се согласил на спогодба надвор од судот на 2.500.000 долари и 15% од приходите за авторски права за се што Адлер имал снимено пред неговото заминување. Во ноември истата година, го објавиле „The Spaghetti Incident?“, албум со преработени панк песни, кој бил помалку успешен од неговите претходници. Без да знаат останатите членови, скриената песна „Look at Your Game, Girl“ напишана од осудениот убиец Чарлс Менсон (Charles Manson), Роуз ја додал на албумот како лична порака за неговата поранешна девојка Стефани Симор (Stephanie Seymour). По следнователните контроверзии, бендот ветил дека парите од авторски права ќе ги донира на синот на еден од жртвите на Менсон.
1996-денес: Пауза, турнеи и Chinese Democracy
Без објаснување или договор со своите колеги, во јуни 1994 година Роуз го отпуштил Гилби Кларк. Тензиите помеѓу Роуз и Слеш го достигнале врвот, кога се открило дека Роуз на своја рака го повикал својот другар од детството Пол Тобиас како замена за Кларк. Во октомври 1996 година Слеш го напуштил бендот, а во јуни 1997 бил отпуштен и Мет Сорум. Даф Меккеган го напуштил бендот во август истата година, оставајќи ги Роуз и Дејзи Рид како единствени останати членови на бендот од времето на Use Your Illusion.
Во јануари 2001 година, Роуз повторно се појавил на третиот фестивал Рок во Рио (Rock In Rio 3) со нов состав на Ганс енд роузес, соло гитара Бакетхед (Buckethead) и Робин Финк (Robin Finck), ритам гитара Пол Тобијас, басист Томи Стинсон (Tommy Stinson), тапанарот Брајан Мантија (Bryan "Brain" Mantia) и клавијатуристите Дејзи Rид и Крис Питман. Следната година бендот, со Ричард Фортус на местото од Тобијас, и започнале турнеја низ Европа, Азија и Северна Америка и направиле остро критикувано, изненадно појавување на ЕМ-ТИ-ВИ наградите. Во ноември избиле побуни во спортската арена Џенерал Моторс во Ванкувер, кога Роуз не се појавил на закажаниот концерт. Кога вработените го објавиле откажувањето на концертот, избила побуна, која завршила со штета од 100.000 долари.
Во интервју во јануари 2006 Роуз изјавил дека „луѓето ќе слушнат музика оваа година“. Со Рон Тал (Ron "Bumblefoot" Thal) и Френк Ферер (Frank Ferrer) на местата од Бакетхед и Брајан Мантија, Ганс енд роузес направиле турнеја низ Европа и Северна Америка во 2006 година. Поранешниот член на бендот Изи Страдлин се појавил неколкупати како гостин на турнејата. Во декември истата година, Роуз објавил отворено писмо до своите обожаватели, во кое кажувал меѓу другото и за причините зошто албумот Chinese Democracy сè уште не бил издаден, и го назначил 6 март 2007 година како датум на издавање. Сепак, албумот повторно не бил завршен. Во 2007 година, имале летна турнеја во Мексико, Австралија, Нов Зеланд и Јапонија. Роуз соработувал со неговиот долгогодишен пријател Себастијан Бах за неговиот албум Angel Down. Тој пеел во дует со Бах на преработката на песната „Back in the Saddle“ од Аеросмит и ги испеал следечките вокали на „(Love is) a Bitchslap“ и „Stuck Inside“, за кои има и заслуга како ко-писател.
Во декември 2009 година, Ганс енд роузес, со ди џеј Ашба на местото од Робин Финк, одржале турнеја во Азија. Потоа, во 2010 одржале турнеи низ Америка, Европа и Австралија.Поранешниот член Даф Меккеган изненадно се појавил на настапот во О2 Арената во Лондон во октомври 2010. Во октомври 2011 настапиле на четвртиот фестивал Рок во Рио (Rock in Rio4), пред да ја започнат нивнта турнеја низ Америка, вклучувајќи ја нивната прва турнеја низ САД во последните 5 години.
Љубовен живот
Во средината на 1982 година започнал врска со другарка од Лафајет, Џина Силер, со која во декември истата година се преселиле во Лос Анџелес, Калифорнија. Според Силер, тие биле верени Ќоколу девет патиЌ пред да се разделат кон крајот на 1985 година. Во 1991 година, Силер ја опишала нивната поранешна врска како непостојана, а годините кои живееле заедно ги споредила „како да ставиш јадрена боева глава во својата дневна соба, да ја удираш со чекан и само да чекаш“.
Во почетокот на 1986 година Роуз започнал врска со моделот Ерин Еверли, ќерка на пејачот Дон Еверли од Еверли брадерс (Everly Brothers). Тој за неа ја напишал песната „Sweet Child o' Mine“, а таа се појавила во спотот за истата. Роуз и Еверли се венчале на 28 април 1990 година во Лас Вегас. Според Еверли, Роуз се појавил во нејзиниот дом претходниот ден со пиштол во неговиот автомобил и рекол дека ќе се убие ако таа не се омажи за него. После помалку од еден месец, Роуз прв поднел барање за развод. Подоцна двојката се смирила, и во тој период Еверли останала бремена. Во октомври 1990 година доживеала спонтан абортус, што многу го погодило Роуз, кој сакал да основа семејство. Во ноември Еверли го оставила Роуз, а бракот бил поништен во јануари 1991 година. По раскинувањето Роуз наводно, година дена се обидувал да стапи во контакт со Еверли, испраќајќи и цвеќиња, писма, па дури и птици во кафез.
Во средината на 1991 година влегол во врска која го привлекувала вниманието на медиумите со супермоделот Стефани Симор. За време на нивната врска, Симор се појавила во музичките спотови за „Don't Cry“ и „November Rain“. Роуз многу се поврзал со младиот син на Симор, Дилан, и се обидел да му биде добар пример за татко, бидејќи тој немал во својот живот. Симор и Роуз се вериле во февруари 1993 година, но се разделиле три недели подоцна.
Случаи на домашна злоупотреба
Во август 1993 година, Роуз поднел тужба против Симор, тврдејќи дека го Ќж„избркала и ограбила“ за време на божиќна забава во нивниот дом во Малибу и дека одбила да врати накит што тој и го подарил, вреден повеќе од 100.000 долари. Симор во октомври поднела против-тужба, тврдејќи дека Роуз, лут бидејќи таа ја направила забавата иако тој сакал да ја откаже, ја удрил и ја турнал по скалите. Таа признала дека го фатила за неговите тестиси како дефанзивна мерка.
Откако добила судска покана да сведочи во случајот на Симор, Еверли и самата поднела тужба во март 1994, обвинувајќи го Роуз за физичко и емотивно злоупотребување. Еверли сведочела дека за време на нивната четири и пол годишна врска, таа редовно се соочувала со тепање и често завршувала во болница. Во нејзиното сведочење под заклетва, изјавила дека Роуз, кој бил приврзаник на терапијата за враќање на минатиот живот, верувал дека таа и Симор биле сестри во минатиот живот и сега се обидуваат да го убијат. Наводно Роуз исто така и кажал, дека тој и таа биле домородци во некој друг претходен живот, и дека таа ги убила нивните деца, па затоа тој сега се однесувал лошо спрема неа.
За време на случаите, во јавноста се појавила и Силер со тврдења за злоупотреба, опишувајќи го Роуз како наизменично „љубезен и полн со љубов“ и „насилен и ирационален“. Роуз им наложил на своите адвокати да го решат случајот со Еверли надвор од судот, наводно согласувајќи се на спогодба од 1.000.000 долари. Случајот на Симор траел подолго. Во еден период Роуз побарал забрана за приближување на Симор, наведувајќи дека земала кокаин во неговата куќа во присуство на нејзиниот двегодишен син. На крајот случајот бил решен надвор од судот, и Роуз се согласил да и плати 400.000 долари.
Здравствени проблеми
На возраст од 26 години му било дијагностицирано биполарно растројство, состојба која предизвикува кај луѓето импулсивни, несовесни и аргументативни, па сè до кататонични и самоубиствени периоди. Иако му бил препишан литиум за справување со растројството, тој изјавил дека бил некорисен и тврдел дека има контрола над своето расположение. Во подоцнежно интервју Роуз изјавувил „Отидов на клиника, мислејќи дека тоа ќе ми помогне во моето расположение. Единствената работа што ја направив беше еден тест од 500 прашања, знаете пополнување на мали црни точки. Одеднаш сум дијагностициран како манично-депресивен. Ајде да го ставиме на лекување. Сепак, лекувањето не ми помогна да се справам со стресот. Единствено што направи е што ги тргна луѓето кои ме вознемируваа, знаејќи дека сум на лекарства“.
Спротивно на неморалноста што ги отсликувала Ганс енд роузес, откако бендот станал успешен, Роуз престанал да употребува дрога од био каков вид. Сепак не се откажал сосема од употребата на нелегални супстанции, изјавувајќи „Јас имам различна физичка градба и различно мислење за дрогата од сите што ги познавам во Холивуд, бидејќи јас не апстинирам од земање дрога, но нема да си дозволам да си створам навика. Нема да го дозволам тоа.“ Во раните 1990-ти, Роуз започнал силно да верува во хомеопатска медицина и започнал редовно да оди на терапија за враќање во минатиот живот. Ги споделил своите откриени сеќавања дека бил сексуално злоставуван од неговиот биолошки татко, што смета дека го сопрело неговиот емоционален развој уште на две години, велејќи „кога зборуваат за Аксел Роуз како двегодишник кој вреска, во право се“.
Каролина Линк
Каролин Линк (2 јуни 1964 во Бад Наухајм) е германска режисерка. Нејзиниот игран филм Никаде во Африка бел награден со Оскар во 2003 година.
Живот
Мајката на Линк била сметководител, нејзиниот татко работел во паб. По нејзиното школување, вклучувајќи го и школувањето во школата Св. Лиоба во Бад Науахем, и едногодишниот престој во Соединетите Американски Држави во 1984 година, Линк стекнала големо искуство за неколку месеци додека стажирала во Баварија Филм во Минхен. Студирала од 1986 до 1990 година на колеџот за телевизија и филм Минхен во одделот за документарни филмови, а потоа работела како асистент режисер и сценарист.
Линк живее со нејзиниот партнер, режисерот Доминик Граф и нивната ќерка (родена во 2002 година) во Минхен. Таа е протестантка.
Томе Момировски
Томе Момировски (роден на година во Кичево) — македонски раскажувач, романописец, есеист, критичар и преведувач.
Животопис
Момировски завршил Филозофски факултет во Скопје. Бил главен уредник на списанијата „Иднина“ (Скопје), „Културен живот“ (Белград), на весникот „Млад борец“ (Скопје) и на Радио Скопје, како и уредник на списанијата „Современост“, „Културен живот“ и „Погледи“ во Скопје. Член на ДПМ од 1957 година и секретар на ДПМ.
Бил министер за култура на Македонија, претседател на Културно-просветната заедница на Македонија, претседател на Комисијата за култура и уметност на Сојузната конференција на Југославија и др. Член на Македонскиот ПЕН центар и негов почесен потпретседател.
Добитник е на наградите: „11 Октомври“, „13 Ноември“, „Рациново признание“, „РТВ на СВП“, „Климент Охридски“ и „Мито Хаџивасилев - Јасмин“.
Творештво
Момировски пишувал книжевност за деца и за возрасни. Најчеста тема во неговите дела е НОБ, но пишува и за современиот живот на обичниот човек. Во основата, тој е реалист, но во романот „Грешна недела“ покажува интерес и за модернистички пристап.
Библиографија
Момировски е автор на следниве дела:
Санде Тоневски
Санде Герасимов Тоневски ( во —  во ) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Ајс-Ти
Ајс-Ти (англиски: Ice-T) (1958) е познат американски рок и хип-хоп музичар и глумец.
Животопис
Ајс-Ти е роден во 1958 година во Њу Џерси, а вистинското име му е Трејси Мероу. Рано останал без двајцата родители: мајка му умрела кога бил мало дете, а кога бил во шесто одделение, умрел и татко му. Тогаш, тој се преселил во Лос Анџелес за да живее со тетка му. Таму се вклучил во уличниот живот и станал дел од бандата „Вест сајд ролин 30 ориџинал Харлем крипс“ (West Side Rollin' 30 Original Harlem Creeps). По завршувањето на средното училиште, се пријавил да служи во армијата, но се откажал по четири години. Во 1983 година, повторно се вратил во Лос Анџелес со намера да стане хип-хоп музичар.
Ајс-Ти е оженет е за моделот и танчерката Никол Натали Остин, позната како Коко Остин, која ја запознал во 2001 година.
Кариера
Во раните 1990-ти, Ајс-Ти бил водач и пејач на рок-групата "Бади каунт" (Body Count) која свирела комбинација на рок и рап, со што ги поставила темелите на рок-рап правецот. Нивниот албум "Убиец на полицајци" (Cop Killer), заедно со истоимената песна предизвикале огромни полемики во американското општество. Како последица на тоа, неговите противници - конзервативците од американската десница, предводени од Чарлтон Хестон, се избориле Ајс-Ти да го изгуби договорот со неговата издавачка куќа "Сајер Ворнер Брос" (Sire Warner Bross). Набрзо, групата се распаднала и Ајс-Ти започнал успешна соло-кариера, постанувајќи еден од најпопуларните рапери во 1990-тите.
Во 2000 година, Ајс-Ти започнал да игра во телевизиската серија „Закон и ред: Оддел за жртви“, каде го глуми поранешниот агент за наркотици Одафин Тутола. Исто така, тој настапувал и во неколку филмови, претежно играјќи улоги на цврсти луѓе или војници.
Ајс-Ти е автор на книгите:"The Ice Opinion, Ice: A Memoir of Gangster Life" и "Redemption - from South Central to Hollywood", во кои го опишува своето искуство од времето кога бил дел од уличните банди. Исто така, тој држи предавања низ американските затвори и училишта, учејќи ја младината да стои подалеку од дрогата и насилството.
Во 2011 година, Ајст-Ти и неговата сопруга Коко Остин започнале да настапуваат во популарното реалити шоу наречено "Ајс ја сака Коко", кое се прикажува на телевизискиот канал Е! Шоуто се одликува со голема гледаност, за што сведочи тоа што премиерната епизода ја гледале дури 1,58 милиони гледачи.
Мало свето семејство
Мало свето семејство (околу 1518–1519) ― слика со масло на табла на Рафаело Санти и неговите помошници, сега во Лувр во Париз. Неговото име го разликува од неговото Големо свето семејство, исто така во Лувр. На работ на облеката на Богородица е потпишан и датиран „ RAPHAEL VRBINAS S[anti] PINGEBAT MDXVIII “. Според писателот од 17 век, Андре Фелибјен, уште две други дела во Лувр, Изобилство и Керера, и двете во монохроматски, образиле корица на Мало Свето семејство. Изобилство има потпис „Raphael Uvrbinas“ (Рафаел Уврбинас), иако ова обично се смета за подоцнежен додаток. Може да се однесува на кардиналот Бибjена, чие презиме било „Довици[ја]“ (т.е. Изобилство). Тоа е ретко преживување на слика за толку мала слика. На него е прикажана фигура во ниша на основа помеѓу мермерни огледала, со маска под основата, што се однесува на Афродита (Уметничкоисториски музеј) првично во Ложата на мермерите во Војводската палата во Мантова.
Делото и неговата корица можеби биле нарачани до Рафаело околу 1519 година, од страна на папата Лав X како благодарност за услугите на Адриен Гуфје де Буаси, папски легат во Франција. Де Буаси го поседувал и Јован Крстител како млад човек во пустината (Лувр), друго дело на Рафаело и помошниците, како и подготвителен цртеж за Мало Свето семејство сега во Кралската збирка во Виндзорскиот замок. Во 1622 година била спомената во збирката на грофот Бриен, кој потоа му ја оставил на Луј XIV.
Владимир Серафимовски
Владимир Серафимоски (роден на 3 јуни 1948 година во Гостивар) — македонски лекар, професор и научник од областа на гастроентерохепатологијата и медицинските науки. Член на МАНУ.
Образование
Во родниот град Гостивар ги завршил основно и средно образование. Дипломирал на Медицинскиот факултет во Скопје во 1971 г. По завршување на четвртата година од студиите бил испратен во Полска (Варшава), каде што ја изведувал задолжителната практична работа no хирургија на II хируршка клиника. Стапил на работа во Здравствениот дом во Скопје. По приемот на Клиниката за гастроентерохепатологија добил решение за специјализација по интерна медицина и активно се вклучува во научно-истражувачката работа. Во 1977 г. е избран за помлад асистент, а во 1981 година за асистент на Катедрата за интерна медицина на Медицинскиот факултет во Скопје. Редовен професор е по предметот интерна медицина.
Работeн век и стручна дејност
Уште како млад асистент од Стручниот колегиум на Клиниката за гастроентерохепатологија добива задача да ја воведе рутинската ехотомографија во абдоминалната дијагностика. Испратен е во Париз, Амстердам, Нирнберг и Филаделфија на професионална едукаинја и постдипломско усовршување. Во 1983 година ја брани докторската дисертација на тема „Ехотомографски придонес во дијагностиката и диференцијалната дијагностика на опструктивниот иктерус“. Рутинската ултрасонографија како дијагностичка метода прв ја воведува на просторите на поранешна Југославија и на Балканот. Во оваа област е пионер. Клиниката за гастроентерохепатологија претставувала референтен центар за образовање на кадри од оваа област, особено од поранешна Југославија.
Акад. Владимир Серафимоски престојувал во повеќе центри во светот, и тоа: Амстердам, Ротердам, Париз, Нирнберг, Филаделфија, Сан Диего, Копенхаген, Лондон и како резултат на тие престои ја воведува интервентната ултрасонографија во поранешните простори на СФР Југославија и во нашата земја. Тој прв ги изведува насочените биопсии водени под ултразвук на црниот дроб, на панкреасот, на туморите во абдоменот, на ретроперитонеалните лимфни жлезди, дренажите на црнодробните апсцеси, билијарните патишта и други манипулации кои го скратуваат времето на дијагностицирање и на лекување на гастроентерохепатолошките болни. Овие методи денес се рутински процедури што се изведуваат на Клиниката за гастроентерохепатологија.
Акад. Серафимоски во нашава земја ја воведува ендосонографијата, која во денешно време е незаменлива за одредување на стадиумот на туморите на хранопроводот, желудникот, колонот и панкреасот. Изведувачот на оваа метода мора многу добро да ги познава ендоскопијата и ехотомографијата, бидејќи методата е синтеза на двете техники. Интерпретацијата на резултатите од оваа метода е многу тешка и одговорна работа, бидејќи со неа се одредува степенот. на операбилноста на болниот. Исто така ги воведува доплер и колор доплер ултрасонографијата и интраоперативната ултрасонографија. Акад. Серафимоски работи на Клиниката за гастроентерохепатологија и е редовен професор на Катедрата по интерна медицина на Медицинскиот факултет во Скопје. Носител е на бројни научноистражувачки проекти и членува во повеќе научни друштва и асоцијации. Претседател е на Научното здружение на гастроентерохепатолозите на Македонија и организатор на три научни симпозиуми за ултразвук и на Меѓународниот хепатолошки симпозиум (1966).
Александaр Востоков
Александар Христофорович Востоков (Алекса́ндр Христофо́рович Восто́ков; 27 март 1781 - 20 февруари 1864) бил еден од првите руски филолози.
Роден е во балтичко-германско семејство во Куресаре, Ливонска губернерија и студирал на Царската академија на уметностите во Санкт Петербург. Тој сакал да експериментира со јазикот и во една од неговите песни го претставил женското име Светлана, кое се здобило со популарност преку истоимената балада од Василиј Жуковски.
Востоков бил познат за време на неговиот живот како поет и преведувач, но најголемо влијание имала неговата словенска граматика од 1820 година. Студирал српска кирилица низ историјата, на достапни пишани споменици. Преведувал српски народни песни на руски јазик (1824-1826) и ги објавувал во руски списанија. Тој бил еден од основачите на словенската филологија, дописен член на Друштвото за српска литература од 1851 година.
Во 1815 г. се придружил на персоналот на Националната библиотека на Русија, каде што ја открил најстарата книга напишана на словенски јазик, т.н. Евангелие од Остромир. Во 1841 г. тој бил избран во Руската академија на науките. Делата на Востоков за црковнословенскиот јазик добиле висока оценка од славистиката.
Тој ги поставил и темелите на современата руска топонимија. Во 1812 г. објавил статија под наслов „Пример за аматери по етимологија“ (An example to the amateurs of etymology),, каде што тој тврдел дека географските имиња (топоними) имаат елементи што се повторуваат, кои ги нарекол форманти, и кои помагаат да се утврдат етимолошки имиња. На пример, завршките -ва, -га и -ма на крајот од имињата како Силва, Онега и Кама, може да значат „вода“ на јазиците од кои потекнуваат овие имиња. Иако овој напис не добил доволно внимание за време на животот на Востоков, тој подоцна добил признание, а Востоков се наведува како еден од основачите на топонимијата во Русија.
Сенчел
Сенчел (Sâncel, Schinern) е општина, која се наоѓа во округот Алба, Романија и во која живеат 2.790 жители.
Тимо Рост
Тимо Рост (германски: Timo Rost, 29 август 1978 од Лауф на Пегниц, Баварија, Западна Германија) — германски поранешен фудбалер.
Исусови параболи
Исусови параболи или Исусови приказни — кратки алегориски приказни кои пренесуваат духовни поуки преку примери од секојдневниот живот. Околу една третина од запишаните зборови на Исус се параболи.
Параболите (хебр. מָשָׁל mashal) биле вообичаен начин на изразување за Стариот завет и воопшто за еврејската духовна традиција. Самиот Исус изобилно го користел овој начин на изразување. Во Новиот завет има околу 40 Исусови алегориски приказни и тие главно се наоѓаат во трите синоптички евангелија, според Матеј, Марко и Лука. Во Евангелието според Јован нема параболи , или ги има многу малку.
Иако користел апстрактни теолошки изрази во разговорите со свештениците и неговите ученици, со руралното население во Палестина Исус зборувал во слики од нивното секојдневие. Кога учениците го прашале зошто им зборува на луѓето во параболи, Исус одговорил: „Вам ви е дадено да ги знаете тајните на царството Божјо, а на оние, надворешните, сè ќе им се кажува во параболи“ (Марко 4:11). „Затоа им зборувам во параболи, оти гледаат и не виѓаваат; слушаат и не чујат, ниту, пак, разбираат“ (Матеј 13:13). Затоа, во разговор со обичниот народ, Исус користел споредби како метод на поучување.
Споредбите се сликовит говор разбирлив во тогашно време. Исус обично зборува во сегашно време за работи кои редовно се случуваат во природата и човечкиот живот, и имаат вонвременско значење. Тој ги истакнува заедничките врски меѓу секојдневниот живот и духовната реалност на Царството Божјо. Како што пастирот се радува на пронајдена овца, така и Бог се радува на покаен грешник.
Снагата на параболата е во реагирањето на слушателите. Во параболите се појавуваат неочекувани моменти различни од вообичаената човечка логика, на пр. во параболата за работниците на лозјата. Многу приказни завршуваат со прашање и му дозволуваат на слушателот сам да одлучи кој пат да го избере. Исус сака слушателите да се препознаат себеси во споредбите, да препознаат што не е во ред во нивните животи и да заземат нова, различна позиција од претходната.
Некои параболи повикуваат на будност, на очекување на царството Божјо. Такви се на пр. параболата за десетте девојки и парабола за верниот слуга. Многу параболи се критики на свештениците и богатите, во корист на отфрлените и презрените луѓе од пониските класи. Такви се, на пример: параболата за фарисејот и цариникот, парабола за богатиот човек и Лазар итн.
Средновековна Италија
Во 11 век започнал политичкиот развој во Италија, трансформацијата на средновековните комуни во моќни градови-држави според моделот на античките римски републики. Најзначајни од нив биле Република Венеција, Република Фиренца, Република Џенова, Република Пиза и други, кои го отвориле патот за италијанската ренесанса. Од друга страна, италијанските градови-држави биле во состојба на постојана војна, учествувајќи како и во постојаните конфликти меѓу папата и Светото Римско Царство. Секој град бил наклонет кон една или друга фракција, но и внатрешно биле поделени на гвелфи (поддржувачи на папата) и гибелини (поддржувачи на царот). Од 13 век, овие војни сè повеќе се воделе со платеници, кои довеле до создавање на италијанската институцијата Кондотиер. По три децении на војните во Ломбардија помеѓу Војводство Милано и Република Венеција, бил потпишан договор од Лоди според кој била формирана т.н. Италијанска лига, која довела до релативен мир за регионот за првпат од неколку векови. Овие пет сили биле поморските републики на Венеција и Фиренца, чии поморски сили доминирале на источниот и западниот брег на полуостровот додека територијално Миланското војводство и Папската Држава доминирале во северниот и централниот дел на Италија, и Кралството Неапол во јужниот дел.
Несигурната рамнотежа помеѓу овие сили дошла до својот крај во 1494 кога војвода од Милано Лудовико Сфорца побарал помош од францускиот крал Шарл VIII во неговиот конфликт против Венеција, што довело до започнување на Италијанската војна од 1494-98. Како резултат на тоа, Италија станала бојно поле на големите европски сили за следните шеесет години, со кулминација во Италијанската војна од 1551-1559 година, кога Хабсбуршка Шпанија станала доминантна сила во Италија. Хабсбуршката династија со Италија владеела до инвазијата на Италија од страна на Наполеон во 1796 година.
6 век - 8 век
Италија била нападната од страна на Визиготите во 5 век и Рим бил ограбен од страна Аларих I во 410 година. Западниот римски цар Ромул Август, кој според традицијата бил последен, бил соборен со 476 година од Одоакар по кое Западното Римско Царство престанало да постои. Тој потоа владеел во Италија седумнаесет години како rex gentium, теоретски под вазалство на источниот римски цар Зенон, но во практика тој имал целосна независност. Администрацијата и понатаму останала во суштина иста како онаа во рамките на Западното Римско Царство, давајќи верски слободи на христијаните. Одоакар војувал против Вандалите, кои ја освоиле Сицилија.
Во 489 година царот Зенон ги испратил Остроготите во Италија. На 25 февруари 493 година, Теодорик Велики го поразил Одоакар и станал крал на Остроготите. Теодорих, кој живеел долго во Цариград всушност владеел со Италија во голема мера преку римската администрација. Готското малцинство и аријанството ја претставувало аристократијата на земјопоседници и војски, но нејзиното влијание врз земјата останало минимално. Населението сè уште ги користело римските закони, и имало слобода на вероисповед добиена од Одоакар. Владеењето на Теодорих генерално се смета за период на заздравување на земјата. Инфраструктурата била поправени, границите биле проширени, а економијата добро зацврстена. Латинската култура цветала за последен пат со личности како Боетије, а Италијанското Кралство повторно станало најмоќниот политички субјект на Медитеранот.
Источниот дел на царството, сега со седиште во Цариград, ја нападнала Италија во почетокот на 6 век, а генералите на царот Јустинијан I, Велизариј и Нарсес го освоиле Остроготското Кралство во 552 година. Овој конфликт, познат како Готски војни, уништил голем дел од животот на земјата кој ги преживеала варварските инвазии. Земјоделството го вработувало најголемиот дел од италијанската популација. Војните, гладот, болестите и епидемиите придонесувале за драматичен ефект врз демографијата на Италија.
По повлекувањето на византиската војска, друг германски народ, Ломбардите, ја нападнале Италија. Чивидале дел Фријули бил првиот главен центар што паднал, додека византискиот отпор бил концентриран главно во областите на брегот. Ломбардите наскоро освоиле поголем дел од полуостровот, со главен град Павија. Во регионот на централно-северна Италија, кој останал под византиска власт (Лацио и Ромања, Лигурија) бил основен Равенски егзархат. Јужна Италија, со исклучок на Апулија, Калабрија и Сицилија, исто така, била окупирана од две полунезависни ломбардски војводствата: Војводство Сполето и Војводство Беневенто. Освен тоа биле формирани и неколку независни градови-држави (Гаета, Неапол, Венеција, Амалфи).
Подемот на Рим
Црквата (а особено на епископот на Рим, односно папата), одиграла важна политичка улога уште од времето на Константин Велики, кој се обидел да се вклучи во царската администрација.
Во политички нестабилна ситуација по падот на западното царство, црквата станала единствената стабилна институција и единствениот извор на школување во Западна Европа. Дури и Варварите се потпреле на свештениците, со цел да управуваат во текот на нивните освојувања. Исто така, католичките монашки редови, како Бенедиктинците, имале голема улога и во економскиот живот и во зачувувањето на класичната култура.
По инвазијата на Ломбардите, папите често добивале помош од Цариград и биле под негова контрола, но со текот на времето папите започнале да градат независна своја држава.
8 век - 9 век
На крајот на 8 век папите дефинитивно започнале да се стремат кон независност, и пронашле начин тоа да го постигнат преку сојузништво со Каролиншката династија на Франките. На Каролинзите им бил потребен некој кој би можел да им даде легитимитет против Меровинзите, додека на папите им била потребна воена заштита против Ломбардите.
Во [751] година Ломбардите ја освоиле Равена и Равенската егзархија била укината. Со ова завршило византиското присуство во централна Италија (иако некои крајбрежни градови и некои области во Јужна Италија останале под византиска власт до 11 век). Соочувајќи се со нова офанзива од страна на Ломбардите, Папството побарало помош од Франките. Во 756 година Франките ги поразиле Ломбардите и даде на Папството правна надлежност над сите територии на централна Италија, со што се создала можноста за основање на Папска Држава. Сепак, остатокот на Италија останал под власт Ломбардите (Беневенто и Сполето) и Византијците (Калабрија, Апулија и Сицилија).
Каролинзи
Во 774 година, по покана на папата, Франките извршиле уште една инвазија во Кралство Италија каде во почетокот на јули 774 година паднала нивната престолнина. Кралот Дрезидериј бил симнат од престолот и бил протеран во манастир додека Карло Велики ја добил титулата – крал на Франките и Лангобардите. Подоцна, на 25 декември 800 година Карло Велики бил исто така крунисан за Цар на Светото Римско Царство од страна на папата, што предизвикало контроверзии и спорови. Војната меѓу двете царства наскоро започнала. Во 812 година, Византијците се согласиле да го признаат постоењето на две римски царства во замена за гаранција дека останатите византиски територии во Италија нема да бидат спорни.
Граѓанска војна во Либија
Граѓанската војна во Либија започнала како низа протести и судири на 15 февруари 2011 година во Либија, како знак на противење на 42-годишното владеење на Моамер ел Гадафи со земјата. Во почетокот, главните барања на демонстрантите биле протерување на Гадафи и демократизација на земјата. До крајот на февруари, демонстрациите ескалирале со вооружен судир помеѓу бунтовниците и поддржувачите на Гадафи. Бунтовниците започнале да бележат успеси, зазимајќи го градот Бенгази и поголемиот дел од источниот дел од Либија и предизвикувајќи граѓанска војна во земјата. Гадафи во тоа време ја контролирал престолнината Триполи и западниот дел од земјата. Кон почетокот на март, силите на Гадафи започнале контраофанзива против бунтовниците, зазимајќи неколку крајбрежни градови како Брега, Па Лануф и Бин Џавад. По овие настани, властите биле подложени на голем меѓународен притисок, по кое на 18 март бил прогласен прекин на огнот. Но, по само неколку часа откако Гадафи прифатил прекин на огнот, ООН одобрила меѓународна воена интервенција против Гадафи.
Средновековна Италија
Каролинзи
Во текот на овој период, некои крајбрежни региони, и сите делови на јужна Италија останале под византиска или ломбардска контрола. Царската власт никогаш не се проширила кон јужниот дел на полуостровот. Јужна Италија била поделена помеѓу двете ломбардисски војводства: Сполето и Беневенто, кои го прифатиле вазалството на Карло Велики само формално (812). Крајбрежните градови како Гаета, Амалфи, Неапол на Тиренско Море, и Венеција на Јадранско Море, претставувале латинско-грчки енклави кои станале независни од Византија. Освојувањето на Беневенто би значело целосно заобиколување на папските територии, а веројатно и Карло Велики сметал дека тоа ќе означува нарушување на односите со римскиот папа. Во времето на Карло Велики следувал период на стабилност во Италија, и покрај тоа што, генерално, беше земјата била управувана од неиталијански владетели. Поделбата со источниот свет продолжило да зема поголем замав. Процесот на изолација од Источното царство и поврзување со западниот свет на Франција и на Германија, кое започнало пред три века, било конечно завршено во почетокот на 9 век.
Граѓанска војна во Либија
Неколку држави, главно членки на НАТО, остро ги осудиле прекумерната употреба на сила над цивилното население од страна на Гадафи. Канада, САД, Јапонија, Австралија, Велика Британија, Франција, Јордан и Русија наметнале санкции против Гадафи, забранувајќи му патување во овие земји, заедно со членовите на неговото семејство и високите функционери кои соработуваат со него. Обединетите нации и Советот за безбедност донеле првична резолуција за замрзнување на средствата на Гадафи и неколку десетици членови на неговиот внатрешен круг од соработници, како и ограничување на неговото патување. Резолуциојата исто така била прифатена и од страна на Меѓународниот кривичен суд.
На 10 март, Франција го признала Преодниот национален совет на Либија за единствен законски претставник на либискиот народ. На 17 март била одобрена уште една резолуција според била воведена зона на забранети летови над Либија и преземање на сите неопходни мерки за заштита на цивилите и цивилните населени места кои се под закана на Либиската Арапска Џамахирија, вклучувајќи го и градот Бенгази, како и прекин на огнот помеѓу провладините сили и анти-гадафските сили. На 19 март, Франција и Велика Британија официјално ги објевиле своите воени интервенции под раководство на Обединетите Нации. Истиот ден, коалициските сили започнале со напаѓање на либиските воени возила, додека пак американските и британските проектили ги нападнале клучните либиски цели.
Средновековна Италија
Каролинзи
По смртта на Карло Велики (814) новото царство наскоро се распаднало поради слабите негови наследници. Во следниот период започнале нападите на Сарацените и започнало зголемување на моќта на морските републики. По смртта на Лудвиг Побожниот во 840 година, Царството на Франките било поделено во 843 година помеѓу неговите синови, додека Италија припаднала на Лудвиг II Италијански.
Граѓанска војна во Либија
Историја
Моамер ел Гадафи на власт во Либија дошол во 1969 година, кога преку пат на револуција вовел еден вид на монархија. По повлекувањето на Фидел Кастро во 2008 година и смртта на Омар Бонго во 2009 година, Гадафи е водач кој најдолго ја извршува функцијата шеф на државата, кој не е член на едно кралско семејство. Во текот на своето владеење, тој своите роднини и лојални членови од своето племе ги поставил на најзначајните позиции, маргинализирајќи ги своите соперници.
Средновековна Италија
Каролинзи
Во првата половина на 9 век започнале муслиманските арапски напади од Аглабидите, кои ја освоиле Сицилија. Во 846 година, муслиманските Арапи го нападнале Рим, ja ограбиле базиликата Свети Петар, и го украле цело злато и сребро во него. Како одговор на тоа, папата Лав IV ја започнал изградбата на ѕидовите на Ватикан во 847 година и истите биле завршени во 853. Кон крајот на 9 век, Византијците и Франките започнале заедничка офанзива против Арапите во јужниот дел на Италија.
Граѓанска војна во Либија
Историја
Либија како земја е богата со нафтени деривати. Приходите од нафтата претставуваат 58% од БДП на земјата. Но и покрај тоа, бројот на невработеност во земјата е околу 21 %, што е највисока во регионот, според последните податоци. Куповната моќ во земјата по глава на жител е $14,878, а неговиот индекс на човечки развој во 2010 година бил 0,755. Стапката на писменост во 2009 година изнесувала 87%. Овие бројки се пониски за разлика од Египет и Тунис. Голем дел од либиските граѓани сметаат дека се добро образовани, и дека имаат висок стандард на живеење. Неговата перцепција на корупцијата во 2010 година била 2,2, што е полош индекс од она на Египет и Тунис, двете соседни земји во кои претходно избувнало востание. Голем дел од приходите на земјата од нафта биле потрошени за купување на оружје и за спонзорирање на милитаризмот па дури и тероризмот во светот.
Средновековна Италија
Јужна Италија
Со освојувањата на Карло Велики во 774 година, северниот дел на Италија била политички одделена од југ целосно. Иако Византијците продолжиле да ги контролираат териториите во Апулија и Калабрија, војводата од Беневенто, Аричис II успеал да се спротивстави на царувањето на Карло Велики.
Граѓанска војна во Либија
Историја
Самото востание претставува дел од Арапските протести на Блискиот Исток и Северна Африка, кои претходно резултирале со протерување на долгогодишните претседатели во Тунис и Египет. Друштвените медиуми имале голема улога во организацијата на опозицијата.
Средновековна Италија
Создавање на независни делови (774-849)
Во времето на Аричис и неговите наследници, Војводство Беневенто иако им оддавало почит на Каролинзите, тие успеале да постигнат независност од Франките и Византијците. Војводството Беневенто го достигнало својот врв во 830-тите години во времето на Сикард.
Граѓанска војна во Либија
Рани случувања
Во текот на 13 јануари и 16 јануари, во градот Бенгази избувнале мирни протести чии барања била властите да обезбедат домување на народот, односно изградба на поголем број на објекти за живеење. На 27 јануари, владата одвоила $24 билиони од инвестицискиот фонд за домување и развој. кон крајот на јануари, Џамал ел-Хаџи, писател, политички коментатор и сметководител, повикал преку интернет на демонстрации, кои ќе се одржат во поддршка за поголема слобода во Либија, инспириран од она што претходно се случило во Египет и Тунис. Тој на 1 февруари бил уапсен.
Од 15 февруари до 21 февруари
Вечерта на 15 февруари 2011 година, околу 200 демонстранти започнале протести пред една полициска станица во градот Бенгази, главно поради апсењето на либискиот активист за човекови права, Фети Тарбел. Тој е познат по тоа што соработувал со семејствата на жртвите од 1996 година, кога околу 1.000 луѓе се верува дека биле погубени. Во текот на вечерта, помеѓу 500 и 600 демонстранти се собрале пред седиштето на полицијата, извикувајќи слогани. Протестот бил растурен од страна на полицијата насилно. Така, околу 40 луѓе биле повредени. .
Средновековна Италија
Создавање на независни делови (774-849)
Од друга страна, Војводство Неапол често сакало да се отргне од византиското влијание и да се приклучи кон папството. Во 801 година преку војводата Антим повторно била воспоставена византиска контрола во Неапол, но тој немал контрола над Гаета и Амалфи. Во 812 година Неапол одбил да му испрати помош на византискиот цар Лав III. Во следниот период Неапол прогласил целосна независност.