cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Регионален пат 2248
Патот помеѓу Герман и Нерав, иако е предвиден, не е проектиран со соодветни делници и таа должина на патот не е прикажана во вкупната негова должина.
Злато
Злато — хемиски елемент во периодниот систем на елементите со симбол Au (латински aurum) и атомски број 79.
Производство и на злато
Во минатото, златото се добивало преку миење на златоносниот песок по реките и потоците, додека денес се користат посовремени методи за негова експлоатација. Во природата, златото се среќава често во форма на електрум (смеса од самородно злато и сребро) или како придружен метал во рудниците на бакар или во кварцните вени. Најголемите рудници на злато во светот се наоѓаат во Јужноафриканската Република. Други големи производители се Кина, САД, Австралија, Русија, Перу и Канада.
Трговија со злато
Во 2014 година, светскиот пазар на злато изнесувал 3.924 тони. Почнувајќи од 1919 година, цената на златото се одредува на берзата во Лондон, каде двапати дневно, во 10:30 и во 15 часот по лондонско време, група банки, преку процес на наддавање, врши фиксирање на цената на златото (изразена во долари, фунти и евра). Сепак, по Глобалната финансиска криза од 2008 година се појавиле сомнежи дека, наместо на конкурентски начин, големите банки меѓу себе тајно ја договараат цената на златото. Во февруари 2015 година, весникот „Волстрит џурнал“ објавил дека Американското министерство за правда и Комисијата за термински стокови трансакции отвориле истрага за можните манипулации со цената на скапоцените метали на светскиот пазар. Претходно, пред судот во Њујорк биле обединети 25 поединечни тужби против неколку големи европски банки за наводно местење на цената на златото.
Фама за велосипедистите
„Фама за велосипедистите“ (српски: Фама о бициклистима) — роман на српскиот писател Светислав Басара од 1987 година.
Предговор на приредувачот
Во предговорот, приредувачот опшува како пронашол две книги во градската библиотека во Бајина Башта, кои го заинтересирале и поттикнале на истражувања од кои произлегол алманахот за велосипедистите на крстот на розата.
На дворот на кралот Карло
Карло Грдиот, владетелот на едно мало кралство, е дете на непознати родители. Тој го запознава избркаиотн студент по теологија Гросман, кој подоцна му станува мајордом. Откако сопругата, кралицата Марго, го изневерува со еден поданик, тој ги погубува двајцата. Кралот Карло почнува да ја пишува историјата на своето кралство, но и историјата на идните поколенија, зашто тој се одликува со необична способност — знае сè што се случило во минатото и сè што ќе се случи во иднината. Во неговото кралство наоѓа засолниште група бегалци на две тркала од Париз, а повеќе податоци за нив дава ракописот на Гросман: во 1347 година, во Франција се појавила чудна направа на две тркала; инквизицијата ги обвинува творците на таа направа за ерес, ги мачи и ги осудува на смрт; истовремено, народот крева бунт, а на улиците на Париз се појавуваат многу луѓе на велосипеди; власта успева да ги уништи бунтовниците и да ги запали сите велосипеди; сепак, неколкумина еретици успеваат да побегнат.
Ракописот на капетанот Квинсдејл
Во XIX век, неименуван човек од Англија, на морскиот брег пронаоѓа ракопис во шише и го препишува. Станува збор за ракописот на Квинсдејл, капетанот на еден брод кој бил уништен во големо невреме околу 150 години порано, некаде на Атлантскиот Океан. Пронаоѓачот го препишува ракописот во шест примероци кои ги испраќа во повеќе градови на светот. По бродоломот, капетанот успеал да стигне на непознат мал остров, кој не постои на географските карти. На островот живееле потомците на еретиците кои успеале да побегнат од Франција во XIV век, а кои претходно се засолнале во кралството на Карло Грдиот. Во ракописот, капетанот го опишува необичниот остров во кој на жителите им било познато не само минатото, туку и далечната иднина, а исто така, тие го очекувале доаѓањето на Квинсдејл кому му дале задача да го препише нивното учење.
Артур Конан Дојл, „Последниот случај на Шерлок Холмс“
Во 1898 година, еден полициски инспектор му раскажува на Шерлок Холмс за необичниот велосипедист кој пука во уличните часовници во Лондон. Холмс не верува во тезата дека се работи за психопат, туку се обидува да го предвиди следното место каде ќе се појави велосипедистот. Според него, станува збор за организирана банда која има намера да изврши грабеж на дијаманти. Полицијата поставува заседа, но велосипедистот не се појавува, а потоа продолжува да крстари низ улиците на Лондон. Разочаран поради тоа што не успеал да го реши овој случај, Холмс се повлекува на својот имот во Сасекс.
Сигмунд Фројд, „Случајот на Ернест М.“
Во 1928 година, Сигмунд Фројд го анализира случајот на Ернест, дотогаш мирно и примерно момче, кој го скршил домашниот часовник, а потоа ја повредил мајка си. Ернест си замислува дека е член на непозната секта чии припадници се состануваат на сон. Тој тврди дека на сон го посетуваат одамна умрени луѓе, кои му го пренесуваат своето учење. По завршувањето на психоаналитичките сесии, Фројд дознава дека Ернест излегол да се прошета со велосипедот и никогаш повеќе не се вратил дома.
Преписка
Две години подоцна, Фројд добива писмо од мајката на Ернест во кое го известува дека еден нејзин пријател го видел Ернест во Истанбул. Притоа, Ернест ѝ пратил писмо на мајка си во која ја обвинува дека го отрула татко, а исто така ѝ кажува дека знае за нејзиниот љубовник. Инаку, своевремено, татко му на Ернест пронашол книга во која се зборувало за една секта која живее на непознат остров при што тој ја умножил книгата во шест примероци. Најпосле, Ернест ја предупредува мајка си дека наскоро ќе умре. Фројд одговара на писмото, давајќи свое толкување на неговата содржина. Подоцна, кога дознава дека мајка му на Ернест навистина умрела, Фројд го известува еден свој колега, кој пак му пишува дека знае за случајот на Ернест.
Јургис Балтрушаитис, „Фама за велосипедистите“
Авторот објаснува дека редот на малите браќа се сметаат себе за наследници на противниците на иконите од Византија; тие се среќаваат на сон при што меѓусебно комуницираат поранешните, сегашните и идните членови на редот; еден од нивните водачи е Ј. В. Ковалски. Во првиот дел од текстот се толкуваат учењето на редот и симболиката на велосипедот, додека вториот дел се однесува на архитектурата на градот.
Херберт Мајер, „Историја на една лага“
Авторот на текстот образложува дека братството на велосипедистите е фалсификат и ги негира автентичноста и смислата на најважните документи за редот на малите браќа.
Чулаби Чулаби, „Како станав член на редот на малите браќа на евангелистичките велосипедисти на крстот на розата (Историја на часовниците)“
Авторот на текстот опишува како бил уапсен и затворен, откако едно утро го скршил домашниот часовник и ја удрил мајка си. Во затворот, тој го запознал Ковалски кој бил член на редот на велосипедистите. Две години подоцна, Ковалски му испратил на Чулаби писмо од Индија, известувајќи го дека е примен во тајното братство. Исто така, во писмото, Ковалски пишувал за својата преобразба од револуционер во ројалист.
Чулаби Чулаби, „Историја на часовниците“
Во својот говор на годишното собрание на европските конзервативни часовничари, Чулаби го изнесува своето тврдење дека времето не е објективни и бескрајно, туку дека претставува субјективна и антроморфна категорија; исто така, тој тврди дека развојот на часовниците го уништува човекот.
Сава Ѓаконов, „Аџилакот во Дарамсала“
Пред започнувањето на велосипедскиот маратон до Дарамсала, на учесниците им се обратил Ковалски, објаснувајќи ја мисијата на тајното братство на евангелските велосипедисти. Притоа, на сите учесници во трката, тој им доделил необични задачи. Авторот на овој запис патувал заедно со Ковалски, кој постојано му давал разни поуки. За време на престојот во еден бордел во Ниш, авторот на текстот сонувал за некој непознат човек, Јосиф Вартоломеич кој се наоѓал во логор.
Мерече
Мерече (словенечки: Mereče) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Фама за велосипедистите
Афанасиј Тимофеевич Дармолатов, „Јубилеј“
Јосиф Вартоломеич Кузнецов, кој веќе десет години се наоѓа во логор, се присетува на своето апсење. Тој му раскажува на својот другар, затвореникот Павле Кузмич, дека уште во 1920 година, тогашниот негов познаник Јозеф Ковалски му предвидел дека ќе биде затворен. Кузмич, пак, во своите мисли ја развива теоријата за времето коај ја започнал уште пред да биде уапсен. Вечерта, Кузнецов сонува сон за некоја голема градба, а потоа е повикан кај командантот на логорот.
Ковалски: една биографија
Во весниците се појавува веста за смртта на Јозеф Ковалски, кој починал во Дарамсала, Индија. Тој се родил во Тибинген, во 1901 година, во сиромашно семејство, а татко му бил чевлар. Јозеф бил одличен ученик и студирал теологија, но во 1919 година ненадејно ги напуштил студиите и најпрвин им се приклучил на анархистите, а потоа станал член на Германската комунистичка партија. Во 1920 година бил делегат на Коминтерната во Москва, но тогаш се разочарал од комунистите, па се вратил дома и отворил работилница за поправка на велосипеди, а тој самиот станал велосипедист. Исто така, во 1925 година ја објавил својата прва (и единствена) збирка поезија. Во 1926 година заминал во Дарамсала, една година подоцна станал члена на тајната секта на Малите браќа, потоа заминал во Тибет по што се вратил во Европа каде го патентирал велосипедот со повеќе брзини. Во тоа време, тој го посетил Сталин и се запознал со Фројд, но потоа ги напуштил психоаналитичарите и го предвидел доаѓањето на нацистите на власт. По смртта на татко му, Јозеф заминал во Монголија, а во 1930 година ја организирал велосипедската трка од Белград до Дарамсала каде останал да живее повеќе години, а во 1936 година се вратил во Европа, населувајќи се во Белград. Таму, тој станал ројалист и се прогласил за виконт, а на почетокот на Втората светска војна станал железничар во едно мало место во Србија. Во 1943 година, бегајќи до потерата на Гестапо, Ковалски исчезнал во непозната насока.
Песни
Од 1919 година па сè до 1957 година, Ковалски пишувал песни при што некои од нив претставуваат само варијации на една тема. Во неговата поезија преволадуваат идеите карактеристични за учењето кое го проповедал.
Велосипедизмот и теологијата на Витолд Ковалски
Во овој дел се опишани животот и погледите на Витолд Ковалски, таткото на Јозеф. Откако смртно се разболел, Витолд бил исфрлен од болницата и тогаш се претворил од атеист во христијански мистик и го напишал делото „Теологијата и велосипедизмот“. По раѓањето на синот Јозеф, Витолд заминал во Лондон каде возел велосипед низ улиците, пукајќи во часовниците, а за тој настан пишувале сите весници. Потоа, тој го измислил грбот на тајната секта на евангелските велосипедисти на крстот на розата, а направил и неколку чуда: во една прилика станал невидлив, а потоа го создал суштеството Голем. Во тоа време, Витолд имал преписка со патријархот на Грузиската православна црква и со папата, по што бил приведен на сослушување во полицијата.
Прогласи
Во овој дел, приредувачот на зборникот најпрвин ги наведува причините на Ковалски за неговото самопрограсување за гроф во 1937 година, а потоа дава преглед на прогласите на Ковалски за разни прашања, како: договорите со ѓаволот, пеколот, демонстрациите, основните типови на луѓето, култот на личноста, марксизмот и поезијата, задгробниот живот, егалитарните доктрини итн.
Писмо до Бранко Кукиќ
Најпосле, во прегледот на писмената оставнина на Ковалски, приредувачот на зборникот приложува и едно негово писмо до Бранко Кукиќ во кое Ковалски ги изнесува своите идеолошки и теолошки ставови, како и мислењата за книжевноста, за Русија, а својот народ, за Сталин итн.
Проглас на евангелските велосипедисти на крстот на розата: Urbi et orbi
Во прогласот на евангелските велосипедисти се објавува одлуката за изградба на Град во кој ќе се одигра конечната борба против злото.
Л. Лоенц, „Лудило на архитектурата - архитектура на лудилото
Почитуваниот архитект Лоенц го запознава д-р Чулаби, кој се претставува како претставник на една фирма при што му порачува неколку необични проекти. Утредента, Лоенц го сонува Чулаби, кој му кажува дека е примен во членството на тајната секта на евангелските велосипедисти при што нему му е доверена задачата да ја поправи катедралата на св. дух која постои само на сон. Утредента, Лоенц крши два часовника, онака како што му претскажува Чулаби во сонот, па затоа оди кај психијатар, кој го советува да го послуша д-р Чулаби. Во друг сон, Чулаби му кажува на Лоенц (кој никогаш во животот не го видел својот татко) дека е син на покојниот Јозеф Ковалски. Исто така, на сон, Лоенц ја гледа големата катедрала која е оштетена од нацистите. По наговор на д-р Чулаби, Лоенц оди во Бајина Башта со задача да однесе два ракописа, а потоа прави нацрт на една огромна градба за собирање на целото зло во светот - проектот на Универзалната лудница.
Л. Лоенц, „Проект на големата лудница“
Проектот се однесува на душевна болница со огромни размери со капацитет од 20 милиони луѓе. Таа треба да има 12 нивоа од кои 11 се наоѓаат под земја. Болницата е замислена да функционира како држава и во неа ќе се спроведува редовна психоанализа на пациентите чии искази ќе се бележат во централниот компјутер Рома III. Во болницата ќе има повеќе региони: во регионот Схизофренија луѓето ќе водат војни и ќе расправаат за теолошки и психолошки прашања; во регионот Чувство на вина секој ќе може да ја преземе вината за извршените злосторства; регионот Токсикоманија ќе биде наменет за алкохоличарите и наркоманите итн. Притоа, сите региони ќе бидат поврзани, а на дното ќе биде сместен компјутерот кој ќе го систематизира злото, а еден ден ќе се сврти против луѓето и така целиот тој свет ќе биде наеднаш уништен.
Повест за моето кралство (дополнително пронајден дел)
Кралот и Гросман се наоѓаат во 1953 година. Двајцата се мртви, но сепка го набљудуваат светот при што кралот му го објаснува на Гросман поимот на ленинизмот.
Арх. Михаило Јовановиќ, „Објект Болница Град Вавилон голем - технички опис“
Болницата е замислена во облик на спирала при што поголемиот дел се наоѓа под земја. Таа треба да биде изработена од бетон и челик, а надземниот дел ќе биде покриен со стакло. За потребите на болницата ќе се користат сончевата енергија и топлотната енергија од Земјината кора. Внтерешните простории ќе бидат обоени во сиво, додека надворешните бетонски ѕидови ќе останат необоени. Градбата ќе има седум влеза при што пред четвртиот ќе биде поставен споменик.
Давид Албахари, „Во возот“
Во овој додаток, првпат објавен во 2007 година, српскиот писател Давид Албахари се осврнува на творештвото на Басара и на романот „Фама за велосипедистите“. Така, тој раскажува за своето патување со Басара до Софија, кога постојано имал впечаток дека во возот не е присутен Басара, туку некоја негова копија. Подоцна, тој го набљудува Басара како велосипедист.
Бранко Кукиќ, „Напред-назад“
Во овој додаток, Бранко Кукиќ, долгогодишен пријател на Басара, ги искажува своите размислувања за историјата и за иднината како измислици.
Таен список на членовите на Евангелските велосипедисти, група Југоисток
На крајот од книгата е даден списокот на членовите на Евангелските велосипедисти, меѓу кои се наоѓаат повеќе познати личности, како: Ежен Јонеско, Михајло Пупин, Мирча Елијаде, Милош Црњански, Растко Петровиќ, Александар I Караѓорѓевиќ, Леонардо да Винчи, Сталин, Милован Ѓилас, Едвард Коцбек, Драган Џаиќ, Силвио Берлускони, Слободан Милошевиќ, Соња Савиќ, Добрица Ќосиќ, Миодраг Петровиќ - Чкаља, Бохумил Храбал, Мартина Навратилова, Парис Хилтон, Воислав Коштуница, Ханка Палдум, Лајош Зилахи, Коле Чашуле, Живоин Павловиќ, Никос Казанѕакис, Јанис Рицос, Бора Ќосиќ итн.
За делото
Во предговорот на изданието објавено дваесет години по појавата на романот, Басара објаснува дека идејата за романот ја добил откако прочитал еден есеј на Елијас Канети, кој тврдел дека пропаста на човештовото се забрзала по 1980 година. Кога започнал да го пишува романот, на почетокот немал никаков јасен концепт при што пишувал со многу прекини и откажувања. Пресвртот настапил кога сфатил дека „за најсериозните нешта може да се пишува само на крјано несериозен начин“ и летото 1986 година конечно се откажал од намерата да напише компактен роман. Наместо тоа, тој решил да пишува поглавја до границата каде „престанува внатрешната смисла“ и да ги реди онака како што настанувале, без намера вештачки да ги спои во некаква целина, а таквите размислување му се појавиле под влијание на идеите на Шпенглер, Генон, Ортега и Гасет. Истовремено, бидејќи во тоа време биле популарни разни фељтони за тајни друштва и завери, одлучил да ја позајми формата на алманах, т.е. зборник на трудови за тајно друштво на велосипедисти, а за таа цел набрзина создал некаква велосипедска езотериска доктрина. Најголемиот дел од романот бил напишан во текот на неговиот престој во Бајина Башта, летото 1986 година, а посебно значење за неговото создавање имале книгите од личната библиотека на неговиот пријател Бранко Кукиќ, критичките забелешки на Милојко Кнежевиќ, градот Чачак и луѓето собрани околу списанието „Градац“, како и сликарот Владимир Дуњиќ кој бил ликовен уредник на кориците.
Во додатокот кон романот, објавен во изданието од 2007 година, Давид Албахари пишува дека „Фама за велосипедистите“ претставува голем скок, зашто по појавата на овој роман српската проза повеќе не е иста како претходно, а ни Басара не е истиот писател. Со овој роман, Басара го воспоставил прозниот модел кој често го користел во следните години - моделот на „зборник“. Според Албахари, романот е истовремено историски калабалак и исклучително сериозна анализа на историските настани, филозофско-религиски трактат и пародија на идеолошкото моислење, смеса на стварното и нестварното, поигрување со целокупното книжевно наследство и уништување на раскажувачките стратегии...“ Во времето кога се појавила, книгата делувала како постмодерна игра, а денес, таа е историски запис кој и понатаму, со секој нов ден, станува повистинит.“
Во додатокот кон романот, Бранко Кукиќ го опишува делото како „повест за рајскиот пекол на човечката генеза“, како „родослов на Човекот на Историјата“, „прирачник на човековата лудост доведен на нивото на наука“ и „антикнига за книжевните крвопијци... кои на јавноста ѝ се претставуваат во здолништето на критичарите, теоретичарите и естетичарите“ и „табела за множење на ентропијата“.
Руме
Руме (Rhume) — десна притока на реката Лајне, долга 48 километри, во јужниот дел на сојузната покраина Долна Саксонија, Германија.
Нејзиниот извор е најобилен карстен извор во Средна Европа. Водата потекнува од подземни притоки од планинскиот масив Харц.
Извор
Изворот на Руме се наоѓа во источниот дел на Ротенберг, недалеку од североисточниот дел на општината Румшпринге и е достапен на неколку минути од еден паркинг.
Тек
Руме тече од нејзиниот извор низ Румшпринге и потоа главно кон северозапад преку Гиболдехаузен и Билсхаузен. Подоцна, во неа се влева Одер, која не само што е подолга, туку и со поголем проток на вода. Неколку километри понатаму во Руме се влева Зезе, уште една силна притока од Харц. На крајот се влева северозападно од Нортхајм во Лајне. Тука тече со 16,5 м3/с просечно, многу повеќе отколку Лајне (9,8 м3/с ).
Места
Места низ кои поминува Руме:
Притоки
Притоки на Руме се (во заградите се местата на устието):
Водени спортови
Руме е пловна преку целата година за кајаци и кануа, кои можат да се изнајмат.
Хидроенергија
Во Нортхајм се користат водите на Руме во хидрокинетична централа со 650 KW моќност. Покрај таа, постојат помали централи во Елферсхаузен и Катленбург.
ФК Бирмингем Сити
ФК Бирмингем Сити е фудбалски клуб од Бирмингем, грофовијата Западен Мидлендс, Англија. Од 2011 година, се натпреварува во Чемпионшип, второ ниво на англискиот фудбал.
Клубот бил формиран во 1875 година како Смол Хит Алијанс, па бил преименуван во Смол Хит во 1888 година, и потоа во Бирмингем во 1905 година, пред да го добие денешното име Бирмингем Сити во 1943 година. Како Смол Хит, тие најпрво се натпреварувале во Фудбал алијанс пред да се приклучат на Фудбалската лига во 1892 година, како едни од основачите на Втората дивизија и нејзини први шампиони. Најголемите успеси во историјата на клубот се освојувањето на Лига купот во 1963 и 2011 година, а покрај тоа двапати биле финалисти во ФА купот во 1931 и 1956 година.
Од 1906 година, својте домашни натпревари Бирмингем Сити ги игра на стадионот Сент Ендрјус. Клубот има долгогодишно соперништво со блиските соседи Астон Вила (кои се исто така од Бирмингем), со кои го играат Дербито на Бирмингем познато уште и како Дерби на вториот град. Прекарот на клубот е Блуз (англиски Blues), и доаѓа од бојата на нивниот дресови.
Менаџери
<div style="float:left; font-size:90%; width:820px; border:0px; padding:0px; margin-left:1em; margin-right:5px;margin-bottom:0px; text-align:left">
Колник (Пекљани)
Колник — археолошко наоѓалиште кај виничкото село Пекљани. Претставува некропола од доцната антика средниот век.
На источниот крај на ридот Колник, кој се наоѓа на 200 м јужно од селото, се гледаат гробни конструкции од неправилно редени камења. Поради ерозивноста на теренот некрополата е подложна на уништување, а мештаните прекопале повеќе гробови.
Тарантула (маглина)
Тарантула, наречена и 30 Златна Рипка (30 Doradus) или NGC 2070 — оддавна маглина во соѕвездието Златна Рипка, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 2070 се споменува и како ESO 57-EN6.
Откривање
Телото е откриено во 1751 година од страна на Никола Луј де Лакај, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 0,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 2070 е од видот EN. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 5 m. NGC 2070 има привидни димензии од 30' х 20'.
Астрономски податоци
Телото е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 5 ч 38 м 42,5 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, - 69° 6' 3".
Други поделби
Проучување на NGC 2070 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 445; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 9163.
Список на државни водачи во 273 година
Ова е список на државни водачи во 73 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Даворин Савник
Тој ја стекнал светската слава со дизајнирањето на - Искра ЕТА 80 Телефон, произведен во фабриката Искра во Крањ во 1978 година.
Животопис
Даворин Савник е роден во Крањ во 1929 година. Студирал на Архитектонскиот факултет, градежништво и геодезија и на Академијата за музика во Љубљана. Подоцна студирал индустриски дизајн во  Злинво Чешка. Специјализирал во Обединетото Кралство, Италија и САД. Во почетокот се занимавал со музика, а подоцна станал дизајнер во фабриката Искра во Крањ, каде работел многу години. По напуштањето на Искра, тој ја започна својата независна кариера.
Стручна работа
Како дизајнер Даворин Савник работел во Искра, Крањ, на Институтот за автоматизација, од 1958 до 1961 година. Од 1968 до 1973 година бил Директор за дизајн во Искра Комерц во Љубљана, а од 1973 година работел како фриленсер. Тој се здоби со меѓународен углед а за неговата работа пишувале во во Јапонија, САД, Велика Британија, Русија.
Телефон ЕТА 80
По успехот што го постигнал дома, поради лошата патент заштита, телефонот е плагиран во целиот свет. Според грубите проценки, повеќе од 300 милиони примероци се изработени ширум светот.
Чифутка (Вељуса)
Чифутка — археолошко наоѓалиште во Вељуса, Општина Струмица.
Претставува случаен наод од хеленистичко време. Во нивата на Наќе Араников во 1938 година била најдена мермерна плоча со релјефна претстава на божицата Атина. Плочата се чува во во Заводот и музеј во Струмица
NGC 6691
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 6691 се споменува и како UGC 11318, MCG 9-30-31, CGCG 279-22, IRAS 18382+5535.
Откривање
Објектот е откриен на 16 август 1884 година од страна на Луис Свифт, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 16 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 6691 е од видот SBbc. Видливиот сјај со голо око изнесува 12,9 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 13,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 6691 има привидни димензии од 1,6' х 1,5'.
Други поделби
Проучување на NGC 6691 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 62202. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 54; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 3909. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 789.
Црква „Св. Атанасиј“ - Рудари
Свети Атанасиј (Αγίου Αθανασίου) — црква во селото Рудари, Леринско, Егејска Македонија. Влегува во состав на Леринско-преспанско-еордејската епархија на Цариградската патријаршија.
Црквата е изградена во XIX век. Претставува пример за забележителната уметност од своето време. Прогласена е за историски споменик и споменик на уметноста. Во 1987 г. е прогласена за споменик на културата.
Рендал Манро
Животопис
Манро бил љубител на стрипови уште од мала возраст, почнувајќи со Калвин и Хобс. Матурирал во средното училиште за математика и наука во Клоувер Хил, а дипломирал физика на универзитетот Кристофер Њупорт во 2006. Манро бил соработник на НАСА пред и по дипломирањето. Во јануари 2006, неговиот договор со НАСА истекол и тогаш почнал да работи само на неговиот семрежен стрип, xkcd. Сега се издржува себеси со продавање на разна роба поврзана со xkcd. Семрежнот стрип набргу станал многу популарен, достигнувајќи дури 70 милиони гледања на месец до октомври 2007.
Манро држел говори на места како Googleplex, штабот на Google во Маунтин Вју, Калифорнија.
Во декември 2006, Манро во знак на протест им напишал чек на Verizon кој содржел сложен математички израз за да искаже $0,002.
Манро живее во Сомерсвил, Масачусетс и има двајца браќа: Даг и Рики.
Мале Лоче
Мале Лоче (словенечки: Male Loče) — населба во Општина Илирска Бистрица во западна Словенија. Областа е дел од историскиот регион Нотрањска. Населбата сега е вклучена во Приморско-нотрањскиот статистички регион.
Едвард Равникар
Едвард Равникар (4 декември 1907 - 23 август 1993) бил словенечки архитект.
Равникар е роден во Ново Место и бил студент на архитект Јоже Плечник. Подоцна, тој ја предводел новата генерација на словенечки архитекти, значаен бил за развојот на инфраструктурата на словенечката архитектура, во организирањето на архитектонски натпревари итн.
Тој исто така, го промовирал скандинавскиот архитектонски стил во Словенија, особено финските достигнувања во архитектурата постигнати од оние на Алвар Аалто.
Неговите најзабележителни творби се во Љубљана, меѓу нив се: Плоштадот на Републиката, Цанкарјевата дворана, стоковна куќа Максимаркет  и Музеј за модерна уметност, Љубљана.
За својата работа, тој ја добил Прешерновата наградата во 1961 и во 1978 година. Умрел во Љубљана, на 85-годишна возраст.
NGC 4098/2
NGC 4098/2 — спирална галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела. Објектот не претставува Дрееров објект.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 4098/2 се споменува и како NGC 4099-2, UGC 7091, MCG 4-29-24, CGCG 128-26, VV 61.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 4098/2 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 15,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 16,6 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,6 m/лм2. NGC 4098/2 има привидни димензии од 0,5' х 0,3'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Положбениот агол на објектот е во износ од 30°.
Други поделби
Проучување на NGC 4098/2 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 148; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1444. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 135.
Список на државни водачи во 1726 година
Ова е список на државни водачи во 726 година. Во него се наведени водачите на државите во светот, коишто постоеле во соодветната година. Се споменуваат имињата на оние водачи коишто ги заземале највисоките функции или оние со најголема моќ во државата, без оглед на обликот на државното уредување и видот на функцијата којашто ја извршувале. Како дополнителни информации се наведуваат и животниот век на водачот и временскиот период на извршување на соодветната функција.
Хериет Табман
Хериет Табман (родена како Араминта Хериет Рос; 1820 — 10 март 1913) — афроамериканска аболиционистка, хуманитарен работник и воен разузнувач за војската на Унијата во текот на Американската граѓанска војна. Табман е родена како робинка, избегала и потоа водела повеќе од 19 мисии за да спаси повеќе од 300 други робови со помош на мрежа на активисти против ропството и сигурни куќи позната како Подземна железница. Таа подоцна му помагала на Џон Браун да регрутира луѓе за неговиот напад на Харперс Фери, додека во периодот по војната се борела за женското право на глас.
Како дете во округот Дорчестер, Мериленд, Табман ја тепале господарите на кои била изнајмувана. Во текот на раните години таа претрпела сериозна повреда на главата поради удар со тежок метален предмет. Повредата предизвикувала парализирачки епилептични напади, нарколепсија, главоболки и искуства на визии и впечатливи сништа во текот на целиот нејзин живот. Како посветена христијанка, Табман сметала дека визиите и соништата се приказанија од Господ.
Во 1849 година Табман избегала во Филаделфија, по што веднаш се вратила во Мериленд да си го спаси семејството. Полека, група по група, успеала да ги извлече роднините од таа држава, водејќи и дузини други робови до слободата. Патувајќи ноќе, Табман, (или, како што ја нарекувале „Мојсеј“) „никогаш не изгубила патник“. Била понудена голема награда за враќањето на многу од избеганите робови, но во тој период никој не знаел дека Табман им помага. Откако Конгресот во кој доминирале јужњаците го усвоил Законот за избегани робови од 1850 година, со кој полициските службеници во слободните држави биле обврзани да помагаат при фаќањето избегани робови, таа ги водела бегалците во Канада. Таму, во тогашниот регион Горна Канада, увозот на робови бил забранет уште од 1793 година, а ропството било целосно укинато во 1834.
Кога започнала Американската граѓанска војна, Табман работела за војската на Унијата, прво како готвачка и медицинска сестра, а потоа како вооружен извидник и шпион. Како прва жена што предводела вооружена експедиција во таа војна - нападот на Реката Комбахи, со кој биле ослободени над 700 робови во Јужна Каролина. По војната, таа се повлекла во семејниот дом во Обурн, Њујорк, каде што се грижела за нејзините остарени родители. Била активна во борбата за право на глас на жените во Њујорк сè додека не подлегнала на болест. При крајот на својот живот, живеела во старечки дом за Афроамериканци којшто помогнала да се основа неколку години претходно.
N6946-BH1
N6946-BH1 — исчезнувачки црвен суперџин во галаксијата, NGC 6946, на северната граница на соѕвездието Лебед. Ѕвездата имала 25 пати поголема маса од сонцето и е на растојание од 20 милиони светлосни години од Земјата. Во март па сè до мај 2009 година нејзиниот болометриски сјај се зголемила за најмалку милион пати од сјајноста на Сонцето, и до 2015 година не можела да се забележи со оптички инструменти. Во средно и близу инфрацрвено сè уште може да се забележи тело, сепак, и тоа ја губи сјајноста со стапка пропорционална на t−4/3. Сјајноста не била доволна за да стане супернова, па затоа е наречена неуспешна супернова.
Координатите на ѕвездата биле ректасцензија 20:35:27.56 и деклинација +60°08′08.29″. Сјајноста на ѕвездата, според привидната величина во различни подрачја на бои ма 2 јули 2005 година се: R = 21, V = 21, B = 22, U =  23. Пред да дојде до избликот на сјајност ѕвездата беше околу 100.000 посветла од Сонцето. По избликот на сјајност, таа не можела да се забележи во видливото подрачје и нејзинот сјај во инфрацрвеното подрачје се намалил за 5000 пати.
Една претпоставка е дека јадрото на ѕвездата колабирало и станало црна дупка. Материјата која колабирала создала изблик на неутрина што ја намалило вкупната маса на ѕвездата за дел од процент. Ова предизвикало ударниот бран кој избил од површината на ѕвездата, направил таа да биде посјајна. По идејата дека црните дупки се создаваат по експлозии на супернови, имало повеќе докази кои укажувале за таквата судбина на N6946-BH1, која директно колабирала во црна дупка.
Набљудуваните супернови од тип II не потекнуваат од ѕвезди чии почетни маси се поголеми од околу, и стапката со која се создаваат масивни ѕвезди значително ја надминува онаа на експлозии на супернови. очекувањата се дека нешто друго се случува со овие дополнителен број на големи ѕвезди. неуспешните супернови и создавањето на црни дупки е едно од понудените решенија на проблемот. Ако овој настан навистина е создавање на црна дупка, ќе биде првпат да се создаде црна дупка во период кога тоа создавање е набљудувано.
IC 109
IC 109 — галаксија во соѕвездието Еридан, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како IC 109 се споменува и како NGC 1415, ESO 482-33, MCG -4-9-47, IRAS 03387-2243, AM 0338-224.
Откривање
Објектот е откриен на 8 октомври 1896 година од страна на Луис Свифт.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 109 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 11,9 mag, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 12,8 mag, додека површинскиот сјај изнесува 13,7 m/лм2. IC 109 има привидни димензии од 3,6' х 1,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 3 ч 40 м 56,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, -22° 33' 51". Положбениот агол на објектот е во износ од 148°.
Други поделби
Проучување на IC 109 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 13544.
NGC 287
NGC 287 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 287 е од видот S0-a. Видливиот сјај со голо око изнесува 14 m, оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,9 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 287 има привидни димензии од 0,8' х 0,4'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 0 ч 53 м 28,3 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, + 32° 28' 57". Положбениот агол на објектот е во износ од 21°.
Други поделби
Проучување на NGC 287 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 3145. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 90; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 2280. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 601.
Струг
Струг или ренде — алатка за обликување на дрво со користење на мускулната сила за притискање на сечилото преку површината на дрвото. Некои ротирачки стругови се моторни електрични алати кои се користат за некои видови поголеми работи, но се несоодветни за фино стружење, каде што се користат минијатурни рачни стругови.
Општо земено, сите стругови се користат за рамнење, намалување на дебелината и образување мазна површина на грубо парче дрво или граѓа. Стружењето исто така се користи за производство на хоризонтални, вертикални или наклонети рамни површини на работните парчиња кои обично се премногу големи за да се обликуваат, каде што интегритетот на целината бара иста мазна површина. Специјални типови на стругови се дизајнирани за режење споеви или украсни лајсни.
Рачните стругови вообичаено се комбинација од режен раб, како што е наострена метална плоча, прикачена на цврсто тело, која при поместување преку дрвената површина одвојува релативно рамномерни струготини, бидејќи по својата природа е тело што поминува преку „високи точки“ на дрвото, а исто така обезбедува релативно постојан агол спрема режниот раб, што ја прави стружената површина многу мазна. Сечилот што ѕирка од под долната површина, или основата на стругот, ги отсекува дрвените струготини. Големото, рамно дно на струго го води сечилото така што ги отстранува само најгорните делови од несовршената површина, сè додека површината, по неколку поминувања, не биде рамна и мазна. Кога се користат за рамнење за штици со подолги надолжни димензии, се претпочитаат стругови со подолга основа. Подолгите основи лежат на повеќе од површината или работ на плочата, што резултира со попостојана рамна површина или порамен раб. Спротивно на тоа, користењето на помал струг овозможува задржување на локалните ниски или високи точки.
Иако повеќето стругови се туркаат преку парче дрво, држејќи ги со едната или со двете раце, јапонските стругови се повлекуваат кон телото, наместо да се туркаат.
Машините за обработка на дрво кои вршат слична функција на рачните стругови вклучуваат спојувалка и глодалка, исто така наречени плочести ; Работата што ја вршат овие специјализирани електрични алати сè уште може да се врши со рачен струг и вешта рачна работа, како што тоа се прави со векови. Кога грубата граѓа е сведена на димензионална граѓа, голем електричен мотор или мотор со внатрешно согорување придвижува машина со дебелина што отстранува одреден процент од вишокот дрво за да создаде униформа, мазна површина на сите четири страни на штицата и во наменското дрво, исто така може да обработува режани рабови.
Историја
Во средината на 1860-тите, Леонард Бајли започнал со производство на линија на рачни стругови од леано железо, патентирани за кои подоцна беа купени од Stanley Rule & Level, сега Стенли Воркс. Оригиналните дизајни на Бејли биле дополнително развиени и подобрени од Џастус Траут и други во Stanley Rule & Level. Дизајнерските решенија на Бајли и Бедрок станале основа за повеќето модерни рачни метални стругови произведени денес. Дизајнот на Бајли сè уште го произведува претпријатието Стенли Воркс.
Модерните рачни стругови се направени од дрво, ковано железо или бронза, што дава алатка која е потешка и не 'рѓосува.
Мармалад
Мармалад (португалски и латински: направен од дуњи, чиј корен е од грчки melimēlon) — слатко, изворно направено од дуња, и познато во Англија уште од 15 век. Денас се произведуваат од разно цитрусно и други видови на овошје. Мармаладот е индустриски произведена густа смеса од варено овошје кој најмногу се употребува како намаз за леб и колач, а дава дополнителен вкус на тортите, ролатите и чајните лиснати теста. Се припрема од сите видови на овошја, често и во комбинација на повеќе видови. Во припремата на мармаладот, овошјето на сиров или варен начин се преработува сè со цел да ги отстрани и поседните траги на нераскинливите парчиња од овошјето. Припремањето на мармаладот може да се забрза со додавање на средстава за желирање, бидејќи варењето би траело долго.
Во англискиот речник, поимот „мармалад“ се однесува обично на џем направен од горчливи портокали, од видот Citrus aurantium, а може да биде и од други агруми. Во припремата на англискиот мармалад потребно е да се вари во вода исецкана во кора и исцеден сок од горчливи портокали неколку часа за да кората омекне. Во варењето се додава шеќер по мерка, обично за секое кило портокали се додава од 1,0 до 2,0 кг шеќер (по вкусот на готвачот) во смесата, и се доварува сè додека не стигне мармаладот до концентрација за да може да се стегне на собна температута. Бидејќи гочливите портокали, како и останатите агруми, се богати со пектин, обично не е потребно да се додава никакви состојки за желирање на смесата.
За слобода и вистина
За слобода и вистина — последната прокламација на Унгарската народна влада напишана на 4 ноември 1956 година во Будимпешта за време на Унгарска револуција од 1956 година. Нејзин автор бил Државниот министер Иштван Бибо, кој бил единствениот член и претставник на владата кој останал во парламентот, очекувајќи да биде уапсен од страна на советските воени сили.
Историја
Советската армија нападнала во раните утрински часови на 4 ноември 1956, а Имре Наѓ ја посетил советската амбасада за да преговара, но не се вратил. Во текот на утрото, Золтан Тилди заедно со Иштван Сабо и Иштван Бибо одржале состанок во парламентот, но кога советскте трупи пристигнале и го опколиле објектот, Золтан Тилди тргнал да преговара со нив и успеал да се спогоди дека советските сили можат да го окупираат објектот откако сите цивили безбедно ќе го напуштат и самиот тој исто така да го напушти.
Авторот на прокламацијата, Иштван Бибо, бил единствениот министер во состав на владата кој останал на функцијата во парламентот и со тоа се сметал за единствениот претставник на унгарската влада за време на настаните.
Прокламацијата
Прокламацијата повикувала дека унгарската влада не бара водење на анти-советска политика и ги отфрлила обвинувањата дека револуцијата била раководена од страна на фашисти. Таа предлагала дека унгарската влада е онаа која требала да ја ограничи оклократијата и укажувала дека интервенцијата на странска армија била главната причина за тензиите.
Авторот ги повикал големите сили во светот и Обединетите нации да ја заштитат слободата на унгарскиот народ во склад со Повелбата на Обединетите нации.
Прокламацијата ја прогласила Државната министерка Ана Кетли да биде единствениот овластен претставник на унгарската влада во странство.
Народен музеј (Велес)
Историја
Народен музеј Велес е формиран на 24.03.1946 година, по иницијатива на Гимназискиот професор Ѓорѓи Милошев – Г. Г. Гаврил и бил сместен во просториите на Гимназијата „Кочо Рацин“. Првата музејска постановка на Градскиот народен музеј, била отворена на 26.05.1946 година. Во 1955 година е основан Народниот музеј во Велес, а со значително збогатување на музејскиот фонд се појавила и потребата од поголем објект и во 1967 година Музејот започнал да функционира во зградата на околискиот одбор која изградена во 1926 година, каде што се наоѓа и денес и располагала со богат музејски фонд, а меѓу познзачајните музејски експонати биле книгата „Огледало“ од Кирил Пејчиновиќ од 1816 година, „Еврејското учение“ од 1838 година, оригиналните ракописи на Ј.Х.К- Џинот, Кочо Раци н, археолошки предмети од Стоби и др. Во февруари 1951 година Музејот станува Околиски и ја покривал територијата на цело Повардарие и Дојран. Во март 1953 година кога Музејот добил простории во центарот на градот во куќата на Пенини, предметите во поголем дел се пренесени во сталната поставка тоа биле околу 3.000 предмети и Лапидариум, а дел од нив се однесени во МАНУ. По расформирањето на Околиите во 1965 година, Музејот станува Градски музеј на град Велес и е сместен во просториите во кој и денес се наоѓа.
Одделенија
Во склоп на музејот делуваат и функционираат во археолошко, етнолошко, историја на уметност и историско одделение со поставки на трите спрата во музејот.
Археолошко одделение
Археолошкото одделение во ги опфака праисторија, антика и среден век. Основната дејност на археолошкото одделение е истражување,прибирање конзервирање на движниот археолошки материјал, чување, објавување и презентација на музејскиот материјал и предмети од значење за археологијата, етнологијата, историјата и историјата на уметноста, презентација и публикација на археолошкиот материјал, кој континуирано е прибиран по пат на теренски истражувања (рекогносцирање и ископувања), подарок или откуп.
Историско одделение
Историската постаствка во музејот го опфаќа периодот од средината на 19-тиот век па сè до ослободувањето (09.11.1944) и изградбата на нашата држава, повоената изградба и економскиот развој на градот Велес. Збирката е претставена преку фотографии, документи, и предмети (оружје и воена опрема).
Етнолошко
Етнолошката збирка содржи предмети кои го карактеризираат севкупното живеење во Велес и неговата околина. Збирката е претставена преку предмети (народни носии,предмети за домаќинство,накит и др.) од Велес и неговата поширока околина. Во поставката може да се види реконструкција на стара селска просторија, и просторија од градска куќа.
Одделение на историја на уметноста
Во одделението на Историја на уметноста поставени се фотографии, макети и ликовни дела, цртежи и графики од ликовни уметници од Велес со карактеристичната стара градска архитектура на градот Велес. (На истиот спрат со одделението за Историја, како посебна просторија)
Градба
Зградата во која се наоѓа музејот е во централното грдско подрачје на улица 8-ми Септември Бр.22. Таа е цврста градба. Зградата каде што се музејските поставки била изградена 1926 година и била Општинска зграда. До 1967 била во сопственост на на Околискиот одбор на град Велес а од 1967 е доделена за музејски објект.