cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Девендер Синг
Early life
Синг е роден на 6 ноември 1947 година во Амритсар, Пенџаб. Неговиот татко, Севак Синг (ГД Арт Лахоре), бил и самиот добро познат уметник.
Образование и обука
Своето формално образование го добил во Мумбаи, Лудијана и Чандигар.
Сликарство
Неговите добро познати слики ја вклучуваат серијата направена на Бара Маха. Синг ја започнал својата кариера со илустрации направени за многу познатиот стрип Amar Chitra Katha. Неговите историски слики на Сиките се добро познати меѓу Пенџаби ширум светот.Девендер Синг е познат уметник Сики. Неговите слики ги красат ѕидовите на многу познати музеи.
Антон Колиг
Антон Колиг (1 јули 1886 – 17 мај 1950) бил австриски експресионистички сликар.
Биографија
Антон Колиг е роден во Нојтишајн како син на салонскиот уметник Фердинант Колиг. Студирал на Виенската школа за уметност и занаетчиство кај Оскар Кокошка во 1904–1907 година, а потоа од 1907 година ги продолжил студиите на Академијата за ликовни уметности во Виена под раководство на Хајнрих Лефлер и Алојз Делуг.
За време на Првата светска војна, почнувајќи од 1916 година, бил на воена служба, а работел како воен уметник во Виена.
Колиг бил учител, професор во Штутгарт од 1928 до 1943 година. Во 1944 година, тој бил сериозно повреден како резултат на бомбардирањето на сојузниците во Втората светска војна. Последните години од својот живот ги поминал во Ноч им Гаилтал, каде што починал на 17 мај 1950 година.
Антон Колиг е претставен во австриската галерија Белведере, во Воено-историскиот музеј и во колекцијата Леополд, како и во колекцијата Есл и во Уметничката галерија на Корушка.
Неговиот внук е сликарот, скулпторот и уметник на предмети Корнелиус Колиг.
Нилуфер Хатун
Животопис
Традиционалните приказни за нејзиното потекло, проследени уште во 15 век се дека таа била ќерка на византискиот владетел (Текфур) на Билечик, наречена Холофира. Како што одат некои приказни, таткото на Орхан, Осман извршил напад во Билечик за време на венчавката на Холофира, пристигнувајќи таму со богати подароци и маскирани и скриени војници. Холофира била меѓу пленот и веднаш била дадена на Орхан.
Сепак, современите истражувачи се сомневаат во оваа приказна, признавајќи дека можеби се засновала на вистински настани. Сомнежите се засноваат на разни споредни докази и недостаток на директен документарен доказ за тоа време, особено поради нејзиното отоманско име Нилуфер.
Други историчари ја прават ќерка на принцот од Јархисар или византиската принцеза Хелен (Нилфер), која била со етничко грчко потекло.
Во пролетта 1299 година, судијата на Билечик, кој требал да се омажи за ќерката на Јархисар, го поканил Осман Гази и неговите луѓе на неговата свадбена приредба. Во пролетта, жителите на Согут мигрирале во висорамнината Доминика. Осман Гази побарал да ги остави сите свои работи во замокот Билечик пред да дојде на свадбата. Во тие години било вообичаена практика да им се доверат на тешките стоки на кампување во соседните замоци. Судијата го прифатил ова радосно. Свадбата би била во Чакирпанар, два часа оддалечен од Билечик. На патот кон свадбата, судијата на Јархисар бил опколен од војниците на Осман. Тие се свртеле назад кон Јархисар. Кога луѓето го виделе својот судија, тие ги отвориле портите и војниците на Осман влегле. Освојувањето на замокот не траело долго. Додека гостите ја чекале невестата, се појавиле коњаниците на Османлиите. Орхан Гази се оженил со Холофира, ќерка на судијата на Јархисар. Младата невеста го прифатила исламот и станала позната како Нилуфер Хатун.
Нилуфер Хатун Имарети, манастирски комплекс за дервиши, сега сместен во музејот „Изник“ во Изник, провинција Бурса, е изграден од страна на султанот Мурад во 1388 година во чест на својата мајка по нејзината смрт.
Фриц Шварц-Валдег
Фриц Шварц-Валдег, првично Фридрих Шварц (1 март 1889 година, Виена - 14 октомври 1943 година, Собибор ) бил австриски експресионист и кубистички сликар од еврејско потекло. Тој бил убиен во Холокаустот.
Биографија
Неговиот татко бил службеник на судијата. Рано покажал интерес за уметноста и неговите родители му биле поддршка. На седумнаесетгодишна возраст, тој започна да го посетува приватното уметничко училиште на Дејвид Кон (1861-1922), сликар на портрети и жанрови. Добивал дополнителна обука на Академијата за ликовни уметности под Кристијан Грипенкерл и Рудолф Бахер.
Кога се вратил во Виена, се запознал со Егон Шиле и Оскар Кокошка. Како резултат на тоа, тој се приклучил на Хагенбунд, либерално здружение на уметници. Од 1925 до 1927 година, тој бил претседател. Подоцна, тој отпатувал во Шпанија и Босна со својата придружничка, трговецот со уметнички дела Леа Јарај-Бонди (1880-1968).
По Аншлус, и покрај неговото преобраќање и доброто воено досие, му било забрането да изложува или да прима нарачки. Седум месеци подоцна, тој одеднаш бил принуден да го напушти студиото и многу од неговите дела беа изгубени. Тој живеел со својата сестра Мелани до август 1942 година, кога бил одведен од Гестапо. Тој бил пренесен во логорот за истребување во Мали Тростенец, но се претпоставува дека е пренесен понатаму во Собибор, бидејќи се споменува во сведочењето на Курт Тичо (Томас) како затвореник со кој се спријателувал. , иако претходните извори веруваат дека тој бил пренесен во Мали Тростинез и убиен по пристигнувањето на 4 септември 1942 година Неговите преживеани дела останале под грижа на неговата сестра, која ја избегнала смртта поради тоа што била мажена за „ ариевец “. Оттогаш тие се широко расфрлани. Во 2009 година, Јудискиот музеј во Виена собра 25 слики во масло и 70 цртежи со акварел за голема ретроспектива.Денес тој се смета за пионер на австриското експресионистичко сликарство по 1918 година - но голем дел од неговото дело се смета за изгубено. Малку австриски колекции ги прикажуваат неговите слики, па затоа на уметничкиот пазар тие се тргуваат како барани реткости.
Африканско првенство во ракомет за жени 1976
Африканско првенство во ракомет за жени 1976 — 2-ро Африканско првенство во ракомет за жени кое се одржало во градот Алжир, Алжир. Вкупно учествувале 7 репрезентации. Тунис победил на турнирот.
Африканско првенство во ракомет за жени 1979
Африканско првенство во ракомет за жени 1979 — 3-то Африканско првенство во ракомет за мажи кое се одржало во градот Бразавил, Конго. Вкупно учествувале 9 репрезентации. Конго победил на турнирот.
Африканско првенство во ракомет за жени 1976
Првенството од страна на Меѓународната ракометна федерација било прифатено како квалификациски турнир за Летните олимписки игри кои се одржале во Монтреал, Канада, во 1976 година.
Африканско првенство во ракомет за жени 1981
Африканско првенство во ракомет за мажи 1981 — 4-то Африканско првенство во ракомет за жени кое се одржало во градот Тунис, Тунис. Вкупно учествувале 7 репрезентации. Конго победил на турнирот.
Африканско првенство во ракомет за жени 1985
Африканско првенство во ракомет за жени 1985 — 6-то Африканско првенство во ракомет за мажи кое се одржало во градот Луанда, Ангола. Вкупно учествувале 9 репрезентации. Конго победила на турнирот.
Агнес Мутспил
Животот
Агнес Гахбауер е родена во Салцбург, најстарата ќерка на Хајнрих и Агнес Гахбауер. Учела во средно училиште, а потоа во т.н. „Akademisches Gymnasium“ (средно училиште) во градот. Во 1938 година се омажила за д-р Ханс Мутспил, помлад судија. Тој бил убиен само три години додека служеше како војник на рускиот фронт. За време на воените години, таа добила настава во катедралната презвитерија, веројатно во очекување да влезе во верски ред. Подоцна била принудена да се пресели во Хановер. По војната, таа помина два мандата студирајќи етика и логика како студент по филозофија на Универзитетскиот теолошки факултет, назад во Салцбург. Сепак, нема индикации дека таа некогаш станала калуѓерка или дека го завршила својот степен.
Во социјална смисла, за време на повоените години, младата вдовица се поврзувала со голем број уметници, како што се Макс Пејфер Ватенфул, Каспар Нехер и Херберт Брајтер. Самата Агнес Мутспил станала самоук уметник и, почнувајќи од 1950 година, уживаше се поголем успех на меѓународно ниво. Нејзината рана работа ја почитувале новооткриената традиција на доцниот експресионизам, но таа сè повеќе се ослободуваше од модерните предрасуди и стана, во најдобра смисла, „наивен уметник“. По 1974 година, таа почнала да се гледа како претходник на краткотрајното уметничко движење „Наивен на Салцбургер“. Агнес Мутшпил главно сликала со маслени бои, но имала и акварели, скици и принтови. Таа сакала да прави слики од нејзиниот роден град, особено фаворизирајќи ги неговите различни кули и полуформални градини. Имало слики од нејзината сопствена градина. Имало и слики од Рим, град за кој како посветен католик чувствувал посебен афинитет, и од островот Понца кој често го посетувала.
Агнес Мутшпил станала уште подобро општествено поврзана меѓу уметничко-интелектуалната елита на Салцбург. Нејзиниот круг на пријатели го вклучувало скулпторот Тони Шнајдер-Манзел, композиторите Готфрид фон Ајнем и Карл Орф, поетите Вернер Бергенгруен и Герхард Аманшаузер, заедно со колегите уметници Едуард Баумер и Пол Флора и, навистина, иконичниот полиматолдрах.
Во 1966 година, Агнес Мутспил била добитник на наградата Теодор Кернер.
Иван Ноштев
Иван Ноштев — македонски општественик.
Животопис
Иван Ноштев е роден на година во. Преродбеникот Христодул Ноштев и општественикот Никола Ноштев се негови роднини. Во 1902 година со првата генерација ги завршува трговските курсеви на солунската машка гимназија „Св. Кирил и Методиј“, заминува во Русија и започнува да студира на Санктпетербуршкиот шумарски институт. Истата година е еден од основачите на Македонското научно-литературно другарство.
Африканско првенство во ракомет за жени 1983
Африканско првенство во ракомет за жени 1983 — 5-то Африканско првенство во ракомет за жени кое се одржало во градот Каиро, Египет во периодот од 23 јули до 31 јули. Вкупно учествувале 9 репрезентации. Конго победил на турнирот.
Првенството од страна на Меѓународната ракометна федерација било прифатено како квалификациски турнир за Летните олимписки игри кои се одржале во Лос Анџелес, САД, во 1984 година.
Група A
* Забелешка: се пласира за полуфинале
Група B
* Забелешка: се пласира за полуфинале
Симеон Силјановски
Симеон Силјановски (, –) — македонски сликар.
Животопис
Роден e во Битола во 1942 година. Дипломирал на Факултетот за ликовна уметност во Белград, отсек сликарство.
Бил средношколски, а после и универзитетски професор. Има поставувано самостојни изложби на ликовни дела во Битола (повеќепати), во Скопје, Охрид, Куманово, Штип и др. македонски градови, како и во Белград, Зрењанин, Загреб, Сараево, Брисел, Париз, Стокхолм, Чикаго, Аспен, Денвер, Вел, Магдебург. Негови ликовни креации се работени во повеќе стилско-ликовни ориентации: од импресионизам, метафизичка димензија, кубизам, експресионизам до комбинација на апстрактни и кубистички облици. Покрај техниките: пастел, масло, графика, акварел и комбинирана техника, тој работи и мозаици кои се наоѓаат во јавни објекти во Битола и Скопје. Добитник е на повеќе награди и јавни признанија. Негови дела се наоѓаат во голем број македонски и светски галерии. Застапен е во повеќе анталогиски прикази на светското сликарство.
Месечев јазол
Месечев јазол — еден од двата орбитални јазли на Месечината, т.е. двете точки во кои Месечевата орбита ја пресекува еклиптиката. Искачувачкиот (или северен) јазол е местото каде Месечината преоѓа во северната еклиптичка полутопка, додека спуштачкиот (или јужен) јазол е местото каде Месечината стапува во јужната еклиптичка полутопка.
Затемнувања
Затемнувањето на Месечината се случува само кога полната месечина се наоѓа близу еден од месечевит јазли (во рамките на 11° 38' еклиптичка должина), а пак затемнувањето на Сонцето се случува само кога млада месечина е близу еден од месечевите јазли (во рамките на 17° 25').
Двете сончеви затемнувања во 2000 г. (на 1 и 31 јули) се случиле во истото време кога Месечината била во нејзиниот искачувачки јазол. Затемнувањата при искачувачки јазол во спросек се повторуваат на секоја змејска година, што изнесува 0,94901 грегоријански години, а истото важи и за затемнувањата при спуштачки јазол.
Прецесија
Бидејќи орбиталната рамнина на Месечината прецесира во просторот, месечевите јазли исто така прецесираат околу еклиптиката, исполнувајќи едно свртување (наречено змејски или јазолен период) за 18,612958 години (6.798,383 денови). (Ова не е ист период како саросот.) Истиот циклус изнесува 18,599525 години мерен низ инерцијален појдовен систем како меѓународниот небесен појдовен систем (ICRS), координатен систем во однос на неподвижните ѕвезди.
Имиња и симболи
Јазлите носат различни имиња во разни култури низ светот. Во средновековните дела, јазлите се нарекуваат рас ва денав ел-тинин на арапски и ха-тели у-зенаво на хебрејски. На латински се нарекуваат капут драконис и кауда драконис. Во општа употреба, искачувачкиот јазол се нарекува змејска глава (симб. ☊), а спуштачкиот јазол е познат како змејска опашка (симб. ☋).
Во индиската астрономија, јазлите, заедно со седумте планети се вбројуваат во деветте наваграхи; искачувачкиот јазол ☊ се нарекува Раху, а спуштачкиот ☋ е Кету. Во тибетската астрологија (делумно заснована на калачакранската тантра) овие тие се нарекуваат Раху и Калагни.
Деклинациски крајности
Месечевата орбита е наклонета 5,14° кон еклиптиката. Затоа, Месечината може да биде до 5° севернјо или јужно од еклиптиката. Еклиптиката е наклонета 23,44° кон небесниот екватор, чија рамнина е нормална на вртежната оска на Земјата. Поради ова, еднаш во текот на јазолниот период од 18,6 години (кога искачувачкиот јазол на Месечевата орбита се совпаѓа со пролетната рамноденица), Месечевата деклинација достигнува максимум и минимум (северни и јужни крајности): околу 28,6° од небесниот екватор. Затоа, азимутот на изгревот или залезот на Месечината има крајни северни и јужни точки на хоризонтот; Месечината во кулминација ја достигнува најмалата и најголемата висина (кога телото го преминува меридијанот); а првата појава на млада месечина потенцијално ги означува најдоцните времиња. Покрај тоа, прикривањата на ѕвезденото јато Плејади (сместено преку 4° северно од еклиптиката) од страна на Месечината, се случува за време на споредбено краток период по еднаш на секој јазолен период.
Дејство врз плимите
Прецесијата на месечевите јазли има мало дејство врз плимата и осеката на Земјата, било на атмосферските, океанските или копнените. Националната океанска и атмосферска управа на САД (NOAA) определува среден ниж низок водостој (MLLW) на дадено место со упросечување на најнискиот плимен водостој забележан на тоа место секој ден во текот на 19 години; ова се нарекува „национална плимна појдовна епоха“ (National Tidal Datum Epoch). 19-годишниот период на евиденција е најблиското целогодишнјо заокружување на 18,6-годишниот циклус на месечевите јазли.
Заедно со покачувањето на морското ниво предизвикано од глобалното затоплување, се предвидува дека прецесијата на месечевите јазли ќе придонесе за големо зачестување на крајбрежните поплавуви во текот на 2030-тите.
Африканско првенство во ракомет за жени 1987
Африканско првенство во ракомет за жени 1987 — 7-то Африканско првенство во ракомет за жени кое се одржало во градот Рабат, Мароко. Вкупно учествувале 8 репрезентации. Брегот на Слоновата Коска победил на турнирот.
Африканско првенство во ракомет за жени 1989
Африканско првенство во ракомет за жени 1989 — 8-то Африканско првенство во ракомет за жени кое се одржало во градот Алжир, Алжир. Вкупно учествувале 6 репрезентации. Ангола победила на турнирот.
Панде Петровски (сликар)
Панде Петровски (, –) — македонски сликар, карикатурист и писател.
Животопис
Роден e во Битола во 1939 година. Завршил Педагошка академија, Ликовна група во Скопје во 1963 година.
Самостојно изложува од 1959 година и до денес има организирано 25 изложби во Македонија, Србија, Шведска и Австралија. Во своето педесетгодишно ликовно творештво, редовно учествува на над стотина групни изложби во Македонија, Србија, Турција и Бугарија. Член е на Македонското научно друштво во Битола, ДЛУБ и ДЛУМ, а членувал и во Здружението на карикатуристи на Македонија. Членувал во Организациониот одбор на Триеналето на современа југословенска графика, а работел и како сценограф на Фестивалот ,,Илинденски денови“ од основањето до денес. Автор е на неколку книги на афоризми и хуморески. Учесник е на повеќе ликовни колонии во Македонија, Србија, Црна Гора, Албанија, Романија. Добитник е на повеќе награди за афоризми. Позначајни награди за карикатура се: Трета награда на југословенски конкурс во 1988 год. и Специјална награда на 37. Светска галерија на карикатурата на Остен во Скопје, во 2009 година.
Од наградите за сликарство се издвојуваат: „Мајска награда“ на ДЛУБ во 1978 год., наградата „4 Ноември“ на Општина Битола во 1987 год. и Плакета за најуспешен битолчанец од областа на културата за 2009 година.
Несреќа на подводното возило „Титан“
Длабоководното возило „Титан“ се урнало на 18 јуни 2023 г. Тоа исчезнало по уште едно нуркање до урнатините на бродот „Титаник“, кој потонал во 1912 г. Во подводното возило имало пет лица, меѓу кои и тројца туристи. Операцијата за пребарување и спасување започнала следниот ден. Првично, се претпоставувало дека членовите на екипажот би можеле да бидат живи, а кислородот достапен на возилото би бил доволен за околу четири дена. Меѓутоа, три дена по почетокот на операцијата за пребарување и спасување, на околу петстотини метри од лакот на „Титаник“, откриени се фрагменти од длабоководно возило: потпорната рамка на која бил прикачен трупот и зашилениот врв на светлосниот надворешен труп. Природата на откриените фрагменти ни овозможува да заклучиме дека најверојатната причина за несреќата на „Титан“ е имплозија — миговно уништување на силниот труп со огромен надворешен притисок. Екипажот и патниците на возилото починале веднаш. Телата на загинатите не се пронајдени и, со оглед на местото и околностите на уништувањето на „Титан“, веројатно нема да бидат пронајдени.
Опис на возилото
Длабоководното возило „Титан“ со човечки екипаж, произведено од американската компанија OceanGate, Inc., се користело за длабоководно нуркање од 2021 г., вклучително и до потонатиот брод „Титаник“, кој потонал во 1912 г. Средишниот дел на цврстото тело на возилото се состоело од цилиндрична цевка од јаглеродни влакна со дебелина на ѕидот од 5 инчи (127 мм, или 800 слоеви јаглеродни влакна). Две титански хемисфери биле прикачени на краевите на цевката со титански прирабници. На предната хемисфера имало бродско прозорче, а на задната хемисфера била прикачена конусна облога. Должината на подводното возило била 6,7 метри, ширината, земајќи ги предвид погоните расположени на страните, била 2,8 метри, внатрешниот пречник на цврстиот труп бил 1,42 метри, висината била 2,5 метри, а тежината била 9525 килограми. Возилото не било пловно и имало потреба од брод носач. Според производителот, возилото развило брзина од 3 јазли, или 5,6 км/ч; неговиот развој бил спроведен заедно со Вашингтонскиот универзитет. Била прогласена можност за нуркање до 4000 м, собирајќи пет лица внатре. Според операторот, „Титан“ се користел за научно истражување и собирање податоци, медиумска продукција, длабоководни испитувања, како и за туристички цели, на пример нуркање до „Титаник“.
Надворешни врски
__ИНДЕКС__
В’лчи Дол
В’лчи Дол (Вълчи дол) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината В’лчи Дол во Варненската Област. Има население од околу 3.060 жители (2022).
Географија и местоположба
Градот се наоѓа на сливот на Добруџанската, Варненската и Шуменската висорамнина на 50 километри западно од регионалниот центар Варна и на 39 километри од Добрич.
Историја
В’лчи Дол настанал како населба по завршувањето на Кримската војна (1853-1856) година, кога османлиската власт населила овде Черкези. Населбата носила називот Курт Дере, а првите му жители били познати со своите кражби и жителите на околните села крикнале од нив. Во 1877 година, кога руските трупи се приближувале до Добрич, Черкезите го напуштиле селото. Новите доселеници во Курт Дере биле Бугари, главно бегалци од Тракија и други делови на земјата.
Во 1909 година низ селото била прокарана железничката пруга од Девња за Добрич што придонесло за брзиот развој на трговијата и занаетчиството, бил воспоставен почетокот на една од најголемите житни бази во земјата. Се појавиле првите индустриски претпријатија и работилници. Во 1934 година селото било именувано на В’лчи Дол, а во 1974 година било прогласено за град.
Јован Димовски
Јован Димовски-Јанко (, –, ) — македонски сликар.
Животопис
Роден e во Битола во 1928 година. Завршил Академија за применета уметност, насока Декоративно сликарство во Белград во 1953 година во класите на професорите Васа Поморишац и Винко Грда.
Тој припаѓа на првите повоени генерации ликовни уметници кои се вклучуваат во процесот на осовременување на ликовниот израз, притоа задржувајќи ја длабоката приврзаност кон тлото од кое потекнува и наоѓајќи секогаш инспиративни поттици (по содржинска определба и стилска изразност) во македонското културно наследство. По дипломирањето станува член на ДЛУМ. Се вклучува во ликовниот живот на Македонија и е присутен на сите изложби, распнат на релација Битола - Скопје - Белград. Одлучувачки момент за неговото творештво претставува работата со Здравко Блажиќ, на конзервација на фрески и икони во повеќе македонски цркви и манастири, кога ги согледува вредностите на нашето средновековно културно наследство. Работи како ликовен педагог, графички илустратор, сценограф и најмногу како слободен уметник. Организира изложби од 1952 год. во Битола, а потоа Скопје, Белград и странство. Учествува на изложбите на ДЛУМ, а од 1955 г. и со ликовната група ВДИСТ, како нејзин член. Од 1971 год. членува и во белградската ликовна група СИНГИАРТ со други 6 сликари истомисленици, кои инспирација бараат во културното наследство. Во текот на своето творештво, Димовски минува низ еден доста хетероген стилски развој. Започнува со стилизиран реализам, со многу декоративни елементи, со примери од народната орнаментика (особено изворната керамика) и македонскиот фолклор. Потоа преку специфичен експресионизам се доближува до асоцијативната апстракција, во чија основа се природата и нејзините појави. Почетните дела се поврзани со македонскиот природен предел, со Старата битолска чаршија, со мртви природи... многу блиски на постимпресионизмот, а подоцна применува стилизација, поедноставување на облиците, прифаќање декоративни елементи со контурно врамување на истите. Веќе подоцна, во почетокот на 7. деценија во циклусот „Македонска рапсодија“ се доближува до асоцијативната апстракција. Во ист дух ги работи и сцените од катастрофалниот земјотрес во Скопје како сопствено доживување на ужасот, со внесување на симболичен израз и неформални решенија. Со неговите самостојни изложби и учеството на голем број групни во земјата и странство, како и со големиот број награди и признанија, Димовски обезбеди значајно место во историјата на македонското сликарство. Неговите дела се наоѓаат ширум светот, а за своите креации добитник е на голем број награди, признанија, дипломи и пофалби.
Починал во Белград во 1996 година, а погребан е во Битола.
Бојата на парите
Бојата на парите (The Color Of Money) — американски филм од 1986 г. во режија на Мартин Скорсезе. Филмот е адаптација на истоимениот роман на Волтер Тевис. Името содржи навестување дека бојата на платното на билјардската маса е иста како онаа на американските долари. Оскар за најдобар глумец добил Пол Њуман.
Содржина
Познатиот билјардски мајстор Еди Фелсон, наречен „Брзиот“, одамна не игра, но е зафатен со мирен и исплатлив бизнис со препродажба на алкохол. Откако во еден бар, тој се среќава со младиот надарен играч Винсент и презема покровителство над него. Еди решил да се потсети на својата младост и да го научи младичот да заработува големи пари на маса со зелено платно. „Освоените пари се двојно послатки од заработените пари“, вели Еди. Ги придружува на турнејата девојката на Винсент, Кармен, која ја игра својата улога во еден вид на игра за да ги возбудува шутраците што ја гледаат играта. Меѓутоа, ако мудриот ветеран игра за пари, тогаш новодојдениот игра за победа. Винсент не може да ги управува своите емоции. Еди не успева да го убеди Винсент дека понекогаш треба да изгубиш и да ја скриеш својата вистинска вештина, и да го намамиш непријателот за да заработиш повеќе. Конечно, Еди го губи трпението и решава да ги остави Винсент и Кармен, жалејќи се што не можел да му ја пренесе својата вештина. Во меѓувреме, тој самиот чувствува дека не се изразил целосно како играч во своето време.
Иако годините не се исти и видот му слабее, тој повторно го зема знакот во свои раце и почнува сам да вежба и да игра. Поминува некое време. Откако ќе помине низ низа помали турнири, Еди Фелсон влегува во националното првенство во билјард, кое се одржува во Атлантик Сити. Во четвртфиналето, неговиот турнирски пат се вкрстува со Винсент. Поранешниот младинец сериозно се променил, созреал и пред средбата му се заблагодарува на својот учител и тврди дека тој самиот може да го научи нешто Еди. Во текот на најтврдоглавиот дуел, Еди извлекува победа и оди во хотелот да се подготви за полуфиналето. Одеднаш, вечерта, Винсент се појавува во неговата соба и му носи голема сума пари. Винсент тврди дека му подлегнал на Еди за да го добие паричниот облог на него на подземна наградна игра и е подготвен да го подели својот дел од 8.000 долари со Еди. Еди е толку разочаран што се повлекува од турнирот следниот ден. По излегувањето од шампионската сала, Еди се среќава со Винсент и го кани да игра вистински, за овие осум илјади. Винсент неволно се согласува и играчите ја започнуваат играта...
Наводи
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Аксаково
Географија и местоположба
Се наоѓа на околу 90-100 метри надморска височина, во јужното подножје на висорамнината Франгенско Плато, со наклон кон Варненското Езеро, на 10 километри северозападно од регионалниот центар Варна.
Историја
Историјата на Аксаково може да се проследи уште од римско време. Во близина на населбата се наоѓа римската тврдина М’глиж која имала важна улога за развојот на населбата и одбраната на регионот. Откако Отоманската империја го презела Второто бугарско царство, дошло до пад на бугарското население во областа. Селото имало претежно турско население и се викало Аџемлер. Кога бил потпишан Санстефанскиот договор (1878), дошло до масовен егзодус на Турците. Новото население се состоело од бугарски бегалци кои дошле од регионот околу Одрин и Лозенград во Источна Тракија. При избувнувањето на Балканската војна во 1912 година, во Македонско-одринското ополчение доброволно се пријавиле 4 лица од Аџемлер. На 14 август 1934 година името на селото е сменето од Аџемлер во Аксаково во чест на рускиот публицист Иван Аксаков кој активно се вклучи во процесот на ослободување на Бугарија. Во 2004 година селото добило статус на град.
Подем на злите мртовци
Подем на злите мртовци (Evil Dead Rise) — американски натприроден филм на ужасите во режија и сценарио на Ли Кронин. Петтиот филм од серијата филмови „Зли мртовци“ во кој глумат Лили Саливан и Алиса Сатерленд како две отуѓени сестри што се обидуваат да преживеат и да го спасат своето семејство од демонски суштества, со Морган Дејвис, Габриел Еколс и Нел Фишер во споредните улоги.
Содржина
Пријателите на Тереза ​​и Џесика, како и новото момче на Џесика, Кејлеб, се одмораат во колибата покрај езерото, кога навидум болната Џесика ја удира главата на Тереза ​​и го обезглавува Кејлеб пред да лебди над езерото. Еден ден претходно, вознемирена кога дознава дека е бремена, гитарската техничарка Бет ја посетува својата сестра Ели, самохрана мајка на тинејџерите Дени и Бриџит и малолетната Кеси, во нивниот напуштен станбен комплекс во Лос Анџелес. Земјотрес ја тресе зградата додека децата се на подрумското паркиралиште, откривајќи скриена камера. Дени истражува, наоѓајќи религиозни артефакти, три грамофонски плочи од 1923 г. и чудна книга, која ја носи во својата соба. Првичните детали од записот ги отфрлува обидите на свештеникот да ја истражи книгата, која се покажа дека е еден од трите тома на Naturom Demonto (Книга на мртвите). Следниот запис покажува дека свештеникот тајно го продолжил своето истражување и фрлил волшепство што ги повикал демонските суштества познати како Дедајти.
Моќта на зградата паѓа и изолираната Ели е нападната и опседната од невидена сила. Таа се враќа во станот во транс, се заканува на своето семејство и умира додека ја моли Бет да ги заштити нејзините деца. Соседите на Бет и Ели ѝ помагаат да ја стават во спалната соба и да најдат излез. Тие откриваат дека скалите се урнати, лифтот е оштетен и не можат да стигнат до пожарните скали пред Ели да оживее и да го нападне семејството, повредувајќи ја Бриџит. Бет и децата ја заклучуваат Ели надвор од станот откако таа ги демне и ги убива соседите. Дени ѝ признава на Бет за обновувањето на Naturom Demonto, а Ели ја мами Кеси да ја отвори вратата пред да ја нападне.
Додека Дени и Бет се расејуваат од спасувањето на Кеси и заклучувањето на Ели, Бриџит станува опседната преку нејзината рана. Бриџит ја напаѓа Бет пред да им се сврти на Дени и Кеси, кои ненамерно ја набиваат во главата со скршена рачка од метла. Бет го слуша третиот запис за да дознае како да ги истера мртовците, но дознава дека свештеникот не успеал и сите негови сојузници биле опседнати, а само целосното уништување на домаќинот ги спречува мртовците. Бриџит оживува и смртно го прободува Дени, кој ја запалува Бриџит пред да умре кога Ели се прикрадува во станот преку отворот за вентилација. Сфаќајќи дека Бет е бремена, Ели се обидува да го откине плодот од неа, но Бет и Кеси ја онеспособуваат со ножици. Ели не успева емотивно да манипулира со Кеси, која признава дека нејзината мајка веќе заминала.
Дени и телата на соседите се опседнати, што ги наведува Бет и Кеси да се засолнат во оштетениот лифт. Ели, Бриџит и Дени се спојуваат во суштество со повеќе краци познато како Мародер и се качуваат на лифтот за да ја нападнат двојката додека лифтот се полни со крв. Целосната тежина предизвикува лифтот да падне на првиот кат, дозволувајќи им на Бет и Кеси да избегаат на паркиралиштето. Мародерот ја фаќа Кеси и се обидува да ја обезглави со моторна пила, но Бет се враќа и му го одвлекува вниманието, а таа и Кеси го уништуваат телото на Мародерот со тоа што го пикаат во дробилка за дрва. Отсечената глава на Ели ја исмева Бет велејќи дека таа ќе биде неуспешна како мајка, што ја поттикнува да ја удри Ели во дробилката. Бет и Кеси заедно бегаат од зградата. Следното утро, Џесика оди на паркиралиштето за да замине на одмор, каде што е нападната од невидена сила.
Наводи
__СОСОДРЖИНА__ __ИНДЕКС__
Владимир Заимов
Владимир Стојанов Заимов (8 декември 1888 – 3 јуни 1942 година) бил Русофилски генерал кој дејствувал како советски шпион во Кралството Бугарија. Тој беше прогласен за херој на Советскиот Сојуз за неговите акции против силите на Оската.
Биографија
Владимир Заимов е роден на 8 декември 1888 година во Ќустендил во семејството на Стојан Заимов, учесник во Априлското востание. Во 1907 година дипломирал на Кралскиот офицерски колеџ и од 1912 до 1913 година служел во Балканските војни и Првата светска војна. Во 1927 година помагал во изградбата на артилерија во родната земја, а до 1934 година бил на чело на Воената лига. Една година подоцна, тој беше преместен во резерват во кој подоцна беше затворен. На 16 октомври истата година тој стана генерал-мајор и стана секретар на воениот сојуз. Од 1935 до 1936 година бил обвинет за обид за атентат врз генералот Дамјан Велчев, но обвиненијата биле отфрлени поради недостиг на докази. Кога започна војната, тој доби наредба од Советската комунистичка партија да се спротивстави на германската окупација, но подоцна беше уапсен на 22 март 1942 година под обвинение за шпионажа и беше осуден следниот ден. На 3 јуни 1942 година тој побарал помилување од Борис III, но бил одбиен и тој ден бил погубен. Во мај 1945 година бил рехабилитиран од Софискиот суд на Народниот трибунал на Татковинскиот фронт.
Замок на бретонските војводи
Замок на бретонските војводи (Château des ducs de Bretagne) — голем замок што се наоѓа во градот Нант во департманот Атлантска Лоара во Франција; бил седиште на историската провинција Бретања до нејзината поделба во 1956 година. Се наоѓа на десниот брег на Лоара, која порано ги полнела нејзините ровови. Замокот бил резиденција на војводите од Бретања помеѓу 13 и 16 век, потоа станал бретонска резиденција на Француската Монархија.
Замокот е заведен како историски споменик од страна на француското Министерство за култура од 1840 година Денес во замокот се наоѓа Историскиот музеј на Нант.
Реставрација
Почнувајќи од 1990-тите, градот Нант почнал програма за реставрација и поправки за да му ја врати на местото поранешната слава како амблем на историјата на Нант и Бретања. По 15 години работа и три години затворање за јавноста, повторно бил отворен на 9 февруари 2007 година и сега е популарна туристичка атракција.
Обновената градба сега го вклучува новиот Историски музеј на Нант, сместен во 32 соби на замокот. Музејот претставува повеќе од 850 колекционерски предмети со помош на мултимедијални уреди. Замокот и музејот се обидуваат да понудат модерна визија за наследството преку презентирање на минатото, сегашноста и иднината на градот. Ноќното осветлување на замокот дополнително го засилува заживувањето на местото.
Кружна прошетка од околу 500 метри по утврдените бедеми нуди поглед не само на зградите и дворовите на замокот, туку и на градот.
Седум дела на музејот
Изложбата завршува со визија на градот, мултимедијална креација на современ уметник, која го зафаќа целиот простор на 32-та просторија. Пјерик Сорен е првиот гостин уметник.
Осветлување на замокот
Ноќното осветлување ја истакнува архитектонската сложеност на местото во урбан контекст. Осветлувањето било дизајнирано од Силви Сиг и Пјер Негр од Ателје Лимјер (Atelier Lumière) и ја освоило наградата за осветлување (Light Originator Price) на трофејот Lumiville 2007 година.
Историскиот музеј Нант во 2020 година
На 12 октомври, откако било побарано од кинеските власти да не ги користи зборовите „Џингис Кан“ и „Монголија“, Историскиот музеј на Нант го прекинал изложбениот проект посветен на историјата на Џингис Кан и Монголското Царство во партнерство со кинески музеј. Директорот на музејот во Нант, Бертран Гије, вели: „Донесовме одлука да ја прекинеме оваа продукција во име на човечките, научните и етичките вредности што ги браниме во нашата институција“.
Белослав
Белослав (Белослав) — град во Северна Бугарија, административен центар на општината Белослав во Варненската Област. Има население од околу 7.620 жители (2022).
Историја
Според историските податоци населбата постоела за време на Второто бугарско царство под името Крушево. Во 16 век тоа било преименувано од османлиските власти во Гебеџе  Богаз, а до 18 век од името останало само Гебеџе. За време на Руско-турската војна во 1877 година, руските војници од 71-от Белевски пешадиски полк го ослободиле селото и подигнале комеморативен крст на една височина, менувајќи го името на селото од Гебеџе во Белево. Селото официјално било преименувано во Белево во 1882 година и поново во Белослав во 1940 година. Во 1981 година добило статус на град.
Вилијамсов синдром
Вилијамсов синдром (Williams syndrome), порано и како инфантилна хиперкалцемија или синдром на суправалвуларната аортна стеноза е генетско нарушување, ретко генетско пореметување, кое влијае на многу делови од телото, кое доаѓа од микроделеција на дваесет гена на хромзомот 6. Се јавува кај 1 на 10000 до 20 000 лица. Во најголемиот дел од случаите, микроделецијата се случува де ново, односно мала е веројатноста да се појави во следната бременост. Подеднакво се јавува кај женски и машки деца. Често се присутни потешкотии при учење и интелектуален развој, посебно во областа на визиоспацијални способности и груби и фини моторики. Проблеми со ориентација во простор и време, процена на оддалеченост на предмети и слично може да ги отежнат и наједноставните работи како качување по скали или преминување на улица. Хиперактивност и отежната концентрација често се јавува кај децата со Вилијамсов синдром. Одликите на лицето честопати вклучуваат широко чело, краток нос и полни образи, изглед што е опишан како „елфин“. Типични се :лесна до умерена интелектуална попреченост со посебни проблеми со визуелни просторни задачи, како цртање и помалку проблеми со јазикот. Оние кои се засегнати често имаат заминување на личноста и лесно комуницираат со странци. Чести се проблеми со забите, проблеми со срцето, особено со суправалвуларна аортна стеноза и периоди на висок калциум во крвта.
Вилијамсов синдром е предизвикан од генетска абнормалност, поточно бришење на околу 27 гени од долгата рака на еден од двата хромозоми 7-ти. Обично ова се случува како случаен настан за време на формирањето на јајцето или спермата од која се развива некое лице. Во мал број случаи, тоа е наследно од засегнат родител на автосомно -доминантен начин. Различните одлики се поврзани со губење на специфични гени. Дијагнозата обично се сомнева врз основа на симптоми и се потврдува со генетско тестирање.
Третманот вклучува специјални програми за образование и разни видови на терапија. Може да се направи хирургија за да се поправат проблеми со срцето. Промени во исхраната или лекови може да бидат потребни за висок калциум во крвта. Синдромот за првпат беше опишан во 1961 година од Нов Зеландер Џон КП Вилијамс. Синдром на Вилијамс заболува помеѓу 1 од 7,500 до 1 на 20 000 луѓе при раѓање. Очекуваниот животен век е помал од оној на општата популација, најмногу заради зголемените стапки на срцеви заболувања.
Знаци и симптоми
Најчестите симптоми на Вилијамсовиот синдром се срцеви мани и невообичаени одлики на лицето. Другите симптоми вклучуваат неуспех соодветно да се добие телесна тежина во детството ( неуспех да напредува ) и низок тонус на мускулите. Луѓето со Вилијамсов синдром имаат тенденција да имаат широко распоредени заби, долг филтрум и срамнет со назален мост.
Повеќето луѓе со Вилијамсов синдром се многу вербални во однос на нивниот коефициент на интелигенција и честопати се многу дружеубиви, со тоа што е опишано како личност од типот „коктел забава“. Луѓето со Вилијамсов синдром имаат хиперфокус на очите на другите во социјални ангажмани. <sup class="noprint Inline-Template" style="white-space:nowrap;">]
Физички
Луѓето со Вилијамсов синдром доживуваат многу срцеви проблеми, најчесто срцеви шумови и стеснување на главните крвни садови, како и суправалвуларна аортна стеноза. Другите симптоми може да вклучуваат гастроинтестинални проблеми, како што се силни или продолжени колики, болка во стомакот и дивертикулитис, ноќна енуреза (мокрење во кревет) и тешкотии во уринарниот систем, забни неправилности и неисправна забната глеѓ, како и проблеми со хормони, од кои најчестите се високи калциум во крвта. Пријавено е дека хипотироидизам се јавува кај деца, иако не постои доказ дека се јавува кај возрасни; возрасните со Вилијамсов синдром имаат поголем ризик од развој на дијабетес тип 2, со некои случаи очигледни уште на возраст од 21 година.
Офталмолошките проблеми се вообичаени кај Вилијамсов синдром. До 75% од испитаниците во некои студии имаат страбизам (погрешно поставување), особено езотропија, заради својствена субнормална бинокуларна визуелна функција и когнитивни дефицити во визуоспаративната конструкција. Луѓето со Вилијамсов синдром имаат проблеми со визуелна обработка, но ова е поврзано со тешкотии во справувањето со сложените просторни односи отколку самата перцепција на длабочината.
Нервен систем
Поради повеќекратните гени кои недостасуваат кај луѓе со Вилијамсов синдром, има многу ефекти врз мозокот, вклучително и абнормалности во малиот мозок, десниот париетален лобус и левата фронтална кортикална регион. Овој образец е во согласност со визуелно-просторните хендикепи и проблемите со тајмингот на однесувањето што често се гледа во Вилијамсовиот синдром.
Фронтална-церебеларна патека, вклучена во тајмингот на однесувањето, честопати е ненормално развиена кај луѓе со Вилијамсов синдром, што може да биде поврзано со нивните дефицити во координацијата и извршувањето на фини моторни задачи, како што се цртање и пишување. Покрај тоа, луѓето со Вилијамсов синдром честопати покажуваат големи тешкотии во моторот, вклучувајќи проблеми при одење по скали, како и прекумерно активни рефлекси на моторот ( хиперефлексија ) и хиперактивно, неволно движење на очите ( нистагмус ).
Вилијамсовиот синдром е исто така познат по тоа што покажува абнормалности во париеталните-дорзални области на неоцертексот, но не и на вентралните области. Областа на париеталниот дорзал се справува со визуелна обработка која поддржува визуелно-просторна анализа на околината, додека вентралното е поврзано со семантичко препознавање на визуелните стимули, како и со препознавање на лица. Така, луѓето со Вилијамсовиот синдром често се во можност визуелно да ги идентификуваат и препознаваат цели предмети, и да ги упатуваат по име, но се борат со визуоспаратната конструкција (гледајќи објект како составен од многу помали делови, и го рекреираат) и се ориентираат во вселената.
Луѓето со Вилијамсов синдром често се пријатни и хипервербални, покажувајќи ја намалената способност на инхибиција која произлегува од дорзално-фронтален дефицит. Некои студии сугерираат дека амигдалата на личност со Вилијамсов синдром има поголем волумен од просечната личност (иако во детството е помала од просечната). Општо, истражувањата за невро-сликање покажуваат дека луѓето со Вилијамсов синдром ја намалија реактивноста на амигдалата како одговор на социјално застрашувачки стимули (како што се негодувачки лица), но демонстрираат хиперреактивност во амигдалата кога се претставени со несоцијални стимули за страв (како застрашувачки животни). Ова може делумно да придонесе за очигледното отсуство на социјална инхибиција забележано кај луѓе со синдром, како и преваленца на анксиозни симптоми (но видете страв за детали за односот помеѓу амигдалата и реакцијата на страв). Исто така, постојат докази дека луѓето со Вилијамс покажуваат хипер амигдала активност кога гледаат среќни изрази на лицето.
Зголемен волумен и активирање на левиот аудитивен кортекс е забележано кај лица со Вилијамсов синдром, што се толкува како нервна корелација на склоност на ритам на пациенти и fondубов на музика. Слични големини на аудитивниот кортекс претходно биле пријавени само кај професионални музичари.
Развој
Најраните забележливи симптоми на синдромот Вилијамс вклучуваат мала тежина при раѓање, неуспехот да се развива, проблеми со доењето, раздразливост на ноќните страни и гастроезофагеален рефлукс. Диморморфиите на лицето за кои се смета дека се карактеристични за синдромот се исто така присутни во раниот развој, како и срцевиот шум. Истражувањата за развојот на синдромот сугерираат дека вродената срцева болест обично е присутна во рана возраст, честопати на првото назначување кај новороденчињата. Срцевите проблеми во повојувањето честопати доведуваат до првична дијагноза на Вилијамсов синдром.
Одложувања во развојот се присутни во повеќето случаи на Вилијамсов синдром и вклучуваат одложување на јазичните способности и одложен развој на моторната вештина. Луѓето со Вилијамсов синдром развиваат јазични способности прилично доцна во однос на другите деца, при што првиот збор на детето често се појавува дури на тригодишна возраст. Јазичните способности честопати се забележуваат дека се дефицитарни сè до адолесценцијата, во смисла на семантика, морфологија и фонологија, иако не во речник.
Вилијамсовиот синдром исто така е обележан со задоцнување во развојот на моторните вештини. Доенчињата со Вилијамсов синдром развиваат способност да ги креваат главите и да седат без поддршка месеци подоцна отколку што обично се развиваат деца. Овие одложувања продолжуваат во детството, каде што пациентите со Вилијамсов синдром се одложени во учењето да одат. Кај малите деца, забележаното одложување на моторот е околу пет до шест месеци, иако некои истражувања покажуваат дека децата со Вилијамсов синдром имаат задоцнување во развојот што станува поекстремно со возраста. Децата со моторни одложувања како резултат на синдромот Вилијамс се особено зад себе во развој на координација, фини моторни вештини како што се пишување и цртање, време на одговор и сила и умешност на рацете. Ослабената способност на мотороиката опстојува (а можеби и се влошува) бидејќи децата со Вилијамсов синдром достигнуваат во адолесценцијата.
Возрасните и адолесцентите со Вилијамсов синдром обично постигнуваат подпросечна висина и тежина, во споредба со погодените популации. Бидејќи луѓето со Вилијамсов синдром стареат, тие често развиваат ограничувања во зглобовите и хипертонија, или абнормално зголемен тонус на мускулите. Хипертензија, гастроинтестинални проблеми и генитоуринарни симптоми честопати продолжуваат во зрелоста, како и кардиоваскуларни проблеми. Возрасните со Вилијамсовиот синдром обично се ограничени во нивната способност да живеат самостојно или да работат во конкурентни услови за вработување, но ова нарушување на развојот се припишува повеќе на психолошки симптоми отколку на физиолошки проблеми.
Социјална и психолошка поддршка
Луѓето со Вилијамсов синдром пројавуваат повисоки нивоа на вознемиреност, како и развој на фобија, што може да биде поврзано со хиперакуза (висока чувствителност на одредени честоти на звук). Споредено со другите деца со задоцнување, оние со Вилијамсов синдром покажуваат значително поголем страв. 35% од овие деца ја исполниле дефиницијата ДСМ дека имаат фобија во споредба со 1-4,3% за оние со други видови на доцнења во развојот. Синдром на Вилијамс е исто така силно поврзан со нарушување на хиперактивност со дефицит на внимание и сродни психолошки симптоми како што се слаба концентрација, хиперактивност и социјална дезинхибиција.
Понатаму, когнитивните способности (IQ) обично се движат од благо до умерено ниво на интелектуална попреченост. Една студија на 306 деца со Вилијамсов синдром откри дека IQ резултати се движат од 40 до 112 со просек од 69,32 (коефициент на интелигенција од 100 е просек кај нефицирани популации). Индекс на интелигенција над овој опсег се пријавени кај луѓе со помали генетски бришења. Особено, луѓето со Вилијамсов синдром доживуваат предизвици во визуелно-моторните вештини и визуелната просторија. Повеќето погодени луѓе не се во состојба просторно да се ориентираат и имаат потешкотии кога им е зададена задача што бара дури и најосновно визуелно решавање на проблеми. Многу возрасни со Вилијамсов синдром не можат да завршат едноставна загатка од шест дела наменета за мали деца, на пример. Овие визуоспаратни дефицити може да бидат поврзани со оштетување на дорзалната кортикална патека за визуелна обработка.