cyanic-selkie/wikianc huggingface dataset:
Источносибирска тајга
Флора
Низ целиот регион може да се најдат помали области во кои доминира сибирскиот бор (Pinus sibirica), белиот бор (Pinus sylvestris), сибирската смрека (Picea obovata) и сибирската ела (Abies sibirica). Боровите шуми и листопадните шуми составени од видови бреза и топола стануваат сѐ почести кога се движиме кон југ, а на изворите на реките Лена и реката Нижњаја Тунгуска, како и во сливот на реката Ангара, може да има степски и џбунесто-степски заедници кои може да се видат веднаш до областите со лесостепа.
Фауна
Овој регион содржи најголем број кафени мечки (Ursus arctos collaris), евроазиски волк (Canis lupus), лос (Alces alces) и див ирвас (Rangifer tarandus) во Русија. Движејќи се кон југ, цицачите во источносибирската тајга вклучуваат сибирски мошусен елен (Moschus moschiferus ), алтајски вапити познат и како азиски вапити (Cervus canadensis sibiricus ) и дива свиња (Sus scrofa). Птиците во овој екорегион ги вклучуваат: златен орел (Aquila chrysaetos), сив сокол (Falco peregrinus), орел-рибар (Pandion haliaetus), лештарка (Tetrastes bonasia), сибирски тетреб (Falcipennis falcipennis), мал тетреб (Lyrurus Tetrix), голем тетреб (Tetrao urogallus), црн штрк ( Ciconia nigra), жерав (Grus monacha), црна врана (Corvus corone), сибирско сино и долгоопашесто свиларче (Luscinia cyane и L. sibilans), славеј (Luscinia luscinia), зеба (Carpodacus roseus), четириока патка (Bucephala clangula) и бајкалска патка ( Anas formosa ).
Статус на заштита, закани и заштитени области
Иако е заштитен мал дел од овој екорегион, неговиот статус на зачувување е наведен како „Релативно стабилен/недопрен“. Заштитените области во овој екорегион ги вклучуваат:
Сите се „Заповедници“, (т.е. строги еколошки резерви). Главните закани за интегритетот на овој екорегион се ловокрадството и чистата сеча во јужните и централните делови на регионот.
По распадот на Советскиот Сојуз, дојде нова закана. Во Кина има малку шума, а кинеските претприемачи (поради недостаток на шума и поттикнати од силниот економски раст) почнаа да покажуваат интерес за шумата од Руската Федерација. Високото ниво на корупција и некои други причини им овозможија да ја постигнат својата цел. Се усвои нов закон - Федералниот закон 473-FZ, кој ги штити правата на странските компании во Руската Федерација, а кинеските дрвосечачи започнаа да ги уништуваат сите дрвја на изнајмената земја (и многу надвор од изнајменото земјиште). Имало бројни обиди за уништување на шумите во заштитеното поплавно подрачје на реките. Поради големата нанесена штета на животната средина, нивните активности предизвикаа протести од страна на мештаните и Светскиот фонд за природа. Дејствата на кинеските компании претставуваат закана за домородното население на Сибир и на Далечниот Исток, и притоа ги лишуваат од нивното живеалиште и традиционалните начини на живот. Целосното уништување на шумите од страна на кинеските компании создава дополнителна закана за ретките и загрозени видови како што се сибирскиот тигар, амурскиот леопард, источносибирската кафеава мечка и др.
Срт
Видови сртови
Постојат неколку вида сртови:
Правец (сметачи)
„Правец“ е серија бугарски лични сметачи, кои се произведени од ЗИМ, Правец и БАН. Овие сметачи користат Apple, поточно Аpplе I и Аpplе II и IBM. Сите сметачи се со процесор 6502 со работна честота од 1.018 MHz.
Папа Инокентиј
Имало 13 папи со името Инокентиј:
Исто така имало и антипапа со ова име:
Innozenz
Папа Бонифациј
Имало 9 папи со името Бонифациј:
Тврдина Бела Стена
Тврдината Бела стена се наоѓа во близина на градот Валево, Србија.
Смоленск
Смоленск (руски Смоле́нск) е град во западна Русија и административен центар на Смоленската област. Се наоѓа во горниот тек на Днепар, 378 километри западно-југозападно од Москва. Според пописот на жители од 2010 година во градот живееле 326.863 жители.
Географија
Градот се наоѓа на бреговите на горен Днепар, кој во пределот на градот проаѓа низ Смоленската висорамнина. Реката, која тече во градот во правец од исток кон запад, го дели на два дела: северен, заднопровски и јужен централен.
Клима
Климата во Смоленск е умерено-континентална, ублажена под влијание на Атлантскиот Океан. Во Смоленск преовладуваат релативно топли лета и умерено студени зими. Просечна годишна температура е 5,0 °C. Најстуден месец е јануари со просечна температура - 7,3 °C, а најтопол месец е јули со просечни 17,1 °C. Годишна количина на врнежи изнесува во просек 721 милиметри. Просечно во текот на годината во 178 дена преовладува облачно време, 103 дена се со магла и 28 дана со грмотевици. Најмногу врнежи има во летниот период.
Средновековни корени
Според руската хроника, кнез Олег го освоил Смоленск 882 година. Тогаш меѓутоа Смоленск не се наоѓал на исто место како денешниот. Овој град го спомнува и византискиот цар Константин Порфирогенит во делото -{De administrando imperio}-: тука пишува дека Смоленск е важна тврдина во Русија.
Кнежевството Смоленск основано е 1054 година. Веќе кон крајот на 12-от век, кнежевството било најсилно во источна Еворпа. Дури династијата од Смоленск повремено контролирала власт во Киевска Русија. Во 12 век изградени се бројни цркви во Смоленск: црквата св. Петар и Павле, црквата св. Јоваа Крстител. Една од најубавите цркви во цела Русија, Свирскаја, изградена е во Смоленск на самиот крај на 12 век.
Помеѓу Русија, Литванија и Полска
Иако Смоленск не страдал од монголското уништување 1240 година, набргу се нашол помеѓу Московска Русија и Литванија. Кон крајот на 14 и почетокот на 15 век Смоленск бил приклучен на Литванија, а некоии болјари побегнале во Москва.
Во 15-от век Смоленск бил најголем град на Литванија. Единиците од Смоленск одлучувачки помогнале во Битката кај Грунвалд да се Литванија спротивстави на Тевтонските витези. Конечно, 1514 година, Смоленск преминал под власт на Московска Русија. Да го одбележи овој значаен настан, царот Василиј III го основал Новодевичниот манастир и му ја подарил иконата на Богородица Смоленска.
Да се спречат идните полско-литвански напади, царот Борис Годунов го утврдил градот. Смоленскиот Кремљ изграден помеѓу 1597 и 1602 година од камен бил најголем во тогашна Русија. Но, полско-литванските чети сепак по дваесетмесечна опсада успеале 1611 година да го освојат Смоленск. Московска Русија не успела да го поврати градот во текот на Смолеснката војна 1632 година; сепак 1654 градот преминал под контрола на Русија, кое Полјаците и Литванците го признале со мирот од Андрузово 1667 година.
Жители
Спред прелиминарните податоци од пописот, во градот 2010 година живеле 326.863 жители, 1.726 (0,53%) повеќе отколку 2002.
Ратко Шагов
Ратко Јованов Шагов ( во —  во ?) — македонски партизан, борец за слобода на Македонија и учесник во НОВ.
Животопис
Произлегува од сиромашно семејство. Завршил основно училиште во селото, а потоа се занимавал со земјоделство. Со доаѓањето на Шеснаесеттата македонска ударна бригада, материјално ја помагал и самиот стапил во нејзините редови. Учествувал во борбите против балистите на терените на Скопска Црна Гора, а по ослободувањето на Македонија, продолжил да се бори против балистите на Косово. Потоа заминал на Сремскиот фронт, каде учествувал во борбите за дефинитивно ослободување на татковината. Бил учесник во пробивот на Сремскиот фронт и во голем број борби. На 22 април 1945 година во една битка против германските единици, бил тешко ранет во ногата. Го лечеле во подвижната болница, а потоа бил ослободен како неспособен за борба. Од последиците на раните починал во почетокот на 1946 година.
Биосферен резерват на пеперугата монарх
Повеќето од пеперугите монарх кои се селат на презимување, од источниот дел на Северна Америка се наоѓаат тука. Западните истражувачи ги откриле овие области во 1975 година. Декретите на претседателот од 1980-ти години и од 2000 година, ги назначиле овие тогаш сè уште приватни области како федерален резерват. Резерватот бил прогласен за резерват на биосферата во 1980 година, а за светско наследство во 2008 година. Резерватот останува претежно рурален. Администраторите на резерватот продолжуваат да бидат загрижени за штетните ефекти на нелегалната сеча и туризмот. Напорите за зачувување понекогаш се косат со интересите на локалните земјоделци, земјопоседници, сопственици на приватни земјишта и домородните луѓе.
Историја
Резерватот е основан во 1980 година од претседателот Хозе Лопез Портиљо. Кон крајот на 1980-ти години, управувањето со резерватот било доделено на Секретаријатот за урбан развој и екологија. Во тоа време била доделена категоријата „специјален резерват на биосферата“. Во 1986 година, биле дефинирани областа и границите на зоните. Во 2000 година го добила своето име (Reserva de la Biosfera Mariposa Monarca). УНЕСКО ја прогласил биосферата за светско наследство во 2008 година како природно богатство. Во моментов областа е позната по туризам, сеча, рударство и земјоделство. Резерватот останал претежно рурален, во кој живеат заедниците Отоми и Мазахуа.
Миграција на пеперугите монарх
Милиони пеперуги од Тексас патуваат на југ кон Мексико, и потоа ги следат ориенталните планини Сиера Мадре до засолништето. Пеперугите се собираат во кластери на дрвјата од бор и ела. Тогаш дрвјата изгледаат портокалово, но гранките попуштаат од тежината. На пролет, овие пеперуги мигрираат низ Америка, понекогаш завршуваат во Источна Канада. Во текот на времето потребно за да го направат ова патување, се раѓаат и умираат четири генерации пеперуги монарх. Моделите на миграција на пеперугите монарх се менуваат со климатските промени. За време на миграцијата, пеперугите летаат кон север каде ќе бидат изложени на поладни температури. Се смета дека густите кластери ја зачувуваат топлината. Ако се загреат од сонцето, пеперугите летаат. Ударот на нивните крилја се споредува со звукот на слаб дожд.
Географија и шумско покритие
Резерватот се протега од планинските шуми на источен Мичоакан до западниот дел од државата Мексико 100 км северозападно од Мексико Сити. Резерватот во Мичоакан има највисоки височини во државата, вклучително и врвови кои достигнуваат 2.700 метри надморска височина. Климата е класифицирана како умерена и малку влажна со дождлива сезона во лето. Просечната максимална температура е 22 °C.
Резерватот се одликува со изливи на базалт кои формираат пукнатини, раседи и карпи во ориентација североисток-југозапад. Карпестите формации ги замениле постарите, како што се вулкански конуси и стари изливи од лава. Почвата е многу пропустлива, што резултира со малку површинска вода. Постојат неколку мали езерца и суви речни корита. Шумите од борови и ели отпорни на суша обезбедуваат микроклими кои обезбедуваат засолниште кога температурите паѓаат до замрзнување и/или има зимски дождови. Научниците се загрижени дека живеалиштето на елите во резерватот ќе се намали или ќе исчезне до крајот на 21 век, главно поради климатските промени.
Оваа област е претежно покриена со шуми. Составот на шумата варира во зависност од надморската височина:
Под 2.400 метри надморска височина, има мали области со смреки, кедри и ливади. Областите се модифицирани од земјоделството и човечките населби.
Фауна
Дивиот свет во областа се движи од суптропски до субарктички, вклучувајќи голем број на видови кои се ендемски само за оваа област. Тие вклучуваат белоопашест елен (Odocoileus virginianus), којот (Canis latrans), долгоопашеста ласица (Mustela frenata), сива лисица (Urocyon cinereoargenteus), зајаци (Sylvilagus spp.), врани (Corvus corax), мисирки (Cathartes аура), рогати бувови (Bubo virginianus) (А), како и разни видови колибри, влекачи и водоземци. Постојат четиринаесет големи колонии на пеперуги сместени во овие солидно пошумени планини, кои сочинуваат повеќе од половина од колониите на источната популација на пеперугите монарх во САД/Канада. Проценето е дека до милијарда единки презимуваат овде во која било година. Овие колонии се густи, и има меѓу шест и шеесет милиони пеперуги на хектар. Резерватските области се наоѓаат во општините Окампо, Ангангвео, Зитакваро и Контепек во Мичоакан и Донато Гуера, Вила де Аљенде и Темаскалсинго во државата Мексико. Тие се поделени во пет главни зони или јадра.
Осум од четиринаесет колонии се во заштитеното подрачје. Колониите соодветно зафаќаат само 4,7 хектари, но заштитената област на биосферата зафаќа 56.259 хектари. Пет колонии се отворени за посетители: Сиера Чинкуа и Ел Росарио во Мичоакан и Ла Меса, Пиедра Херада и Ел Капулин во државата Мексико. Постојат и други колонии во близина на Сан Хозе Вила де Аљенде и Икстапан дел Оро, но тие не се промовираат активно за туризам, поради ризик од штета на овие колонии пеперуги. Ел Росарио е најголемото светилиште во Мичоакан, каде пеперугите покриваат околу 1.500 дрвја.
Додека биосферниот резерват сè уште има проблеми со инфраструктурата, особено со ѓубрето околу паркиралиштата и трговските области, неодамна биле направени голем број подобрувања, особено во светилиштето Ел Росарио. Подобрувањата вклучуваат добро дефинирани пешачки патеки со безбедносни патроли и камени или бетонски скали на стрмни места за да се помогне во борбата против ерозијата. Коњските патеки биле елиминирани поради ерозија. Само две области имаат значителни инсталации. Во Сиера Чинкуа има истражувачки објект посветен на пеперугата монарх и расадник за пошумување. Серо Ел Компанарио има капацитети за туризам.
Конзервација
Напорите за зачувување прво биле наменети за заштита на пеперугите. Истражувањата, конзервацијата и другите напори сега се насочени кон зачувување на живеалиштето. Интересите на жителите, сопствениците на земјиштето, земјоделците, земјоделските задруги и локалните заедници се земени предвид во врска со зачувувањето, но спротивставените интереси остануваат. И покрај тоа што мексиканската влада ја определи областа како биосферен резерват, поголемиот дел од областа на резерватот е во сопственост на 38 земјоделски комуни, седум домородни заедници и 16 приватни фарми. Опстанокот на видот зависи од голем број живеалишта во Канада, САД и Мексико за време на годишниот циклус на миграција. Трите земји усвоиле план во 2008 година за зачувување на живеалиштето на пеперугата преку нејзините миграциски патишта. Во рамките на биосферниот резерват во Мексико, најголеми закани за живеалиштето на пеперугите се уништувањето на шумите, нелегалната сеча, неорганизираниот туризам, шумските пожари и недостатокот на соработка меѓу различните нивоа на власт. Повеќето од овие опасности доаѓаат од околните населени места кои вршат притисок врз природните области да обезбедат земјоделски простор и шумски производи, како гориво и дрво за производство на мебел и други занаети. Главните човечки заедници во областа се: Контепек, Темаскалсинго, Ангангуео, Окампо, Сан Фелипе дел Прогресо, Зитакуаро, Вила де Аљенде и Донато Гуера. Најблискиот урбан центар е Зитакуаро, чиј раст го промовира растот на другите, повеќе рурални населби.
И покрај тоа, поголемиот дел од областа сè уште е зафатена од дисперзирани рурални земјоделски заедници на народите Отоми и Мазахуа, особено од страната на Мексико. Многу од заштитените хектари земја не припаѓаат директно на владата, но се поделени меѓу 59 земјоделски комуни, тринаесет автохтони заедници и 21 индивидуална сопственост. Поради ова, како и фактот дека резерватот е поделен со државна линија, напорите за зачувување се комплицирани. Многу заедници во овој регион се многу сиромашни, со висока стапка на неписменост и недоволна исхранетост кај децата, како и недоволен пристап до основните услуги. Во минатото, рударството обезбедувало многу работни места во областа, но рудниците оттогаш се исцрпени и повеќето живеат од земјоделство. Овие заедници исто така имаат традиција на експлоатација на шумските области, најмногу за да се добие дрво за мебел и другите занаети. Големата невработеност, особено кај младите, предизвикува и миграција во другите делови на Мексико, во САД или Канада.
Повеќето области на колонијата со пеперуги сè уште се домаќини на економски активности како што се земјоделство и одгледување добиток. Некои области, како Сиера Чинкуа, Серо Пелон и Ел Росарио, сè уште имаат проблеми со нелегална сеча за снабдување на локалните потреби за гориво и суровини за ракотворби. Ел Росарио го носи името на локалната ела, и припаѓа на околу 10.000 кампесини, рурални земјоделци. Многумина живеат од земјоделство, и од продажба на рачни изработки и храна на туристите. Информациите за пеперугите се недоволни; целосниот обем на нивните презимувачки области и екологијата во областа не е добро позната, па затоа не е познато колку голем навистина треба да биде резерватот за да се зачува пеперугата.
Од почетокот на напорите за зачувување, има напредок. Додека инфраструктурата сè уште недостасува, направени се напредувања во областите како што се контрола на ѓубрето и контрола на пристапот до заштитените области. Еден напор на Светскиот фонд за природата е координација на меѓународни биолози и екологисти за подобрување на дизајнот на резерватот. Воспоставен е постојан систем за следење за да се осигура дека шумите остануваат здрави, и да се контролираат тајните сечи и шумските пожари. Од страна на Мексико, најголемото светилиште се наоѓа помеѓу Сан Хозе Вила де Аљенде и Икстапан дел Оро. Не е активно промовиран туризмот, за да се сведе на минимум штетата на областа. Во текот на зимата 2008-2009 година, се планирало обележување на што е можно повеќе од презимувачките пеперуги со користење на многу лесни самолепливи траги за да не се попречува нивниот лет. Целта на ова било да се одреди точниот миграциски пат на пеперугите додека летаат назад на север кон САД и Канада на пролет. Бројот на пеперуги што доаѓаат од Соединетите Држави и Канада во последниве години бил релативно стабилен во 2000-те години, со десетина потврдени колонии заклучно со зимата 2007-2008 година. Бројот на колониите варира, а во 2004/2005 година имало само седум. Општо, бројот на колонии варира помеѓу осум и дванаесет.
Туризам
Пет од осумте колонии се наоѓаат во Мичоакан, но само две се отворени за јавноста: Сиера Чинкуа во Ангангуео и Ел Росарио во Окампо, кои примаат посетители почнувајќи од ноември до март. Тие нудат туристички обиколки. Во државата Мексико, Ла Меса и Ел Капулин се отворени за јавноста. Овие резервати ги посетуваат илјадници мексикански и меѓународни туристи, главно од САД, Канада, Шпанија, Франција, Германија и Јапонија. Најпознат и најпосетуван од колониите со пеперуги е Ел Росарио.
Во февруари, Ангангуео го слави својот „Фестивал де ла Марипоса Монарка“ (Фестивал на пеперугите монарх). Овој фестивал започнал во 1992 година за да се промовира свеста за живеалиштето на пеперугите, да се искористи екотуризмот што тој го нуди, и да ги промовира културата и уметноста во областа. Фестивалот вклучува настани поврзани со храна, музика, танц и изложби на уметности, занаети и многу повеќе. Многу од околните заедници учествуваат вклучувајќи ги Апоро, Контапек, Идалго, Иримбо, Хунгапео, Мараватио, Окампо, Сенгуио, Тукспан и Зитакуаро. Во 2010 година, фестивалот вклучувал учество на симфонискиот оркестар од Мичоакан, ансамблот „Енрико Карузо“ и прикажување на изложбата наречена „Папалоапан“ за пеперугите монарх од визуелниот уметник Луис Моро, како и работилници за танц и фотографија. Овие настани се одржале на места во Ангангуео и други блиски заедници. Собрана е нова фотографска изложба за да се потенцира врската помеѓу миграцијата и луѓето од Мичоакан.
Во јануари 2016 година, пребарувачот Гугл го посветил своето дневно лого на 41-годишнината од откривањето на планината на пеперугите.
IC 1738
IC 1738 — галаксија во соѕвездието Береникина Коса, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Откривање
Објектот е откриен на 23 март 1903 година од страна на Макс Волф.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, IC 1738 е од видот *. Видливиот сјај во рамките на интервалот од минималната до максималната честота изнесува 15 mag.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 12 ч 26 м 50,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +26° 2' 46"".
Други поделби
Проучување на IC 1738 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката.
Користена литература
Reference Catalogue of Bright Galaxies. Austin, Texas, University of Texas Press, 1976.(118,206) (Catalog)
Хоризонт на изгорена куќа
Во археологијата на неолитска Европа, Хоризонт на изгорена куќа е географската големина на феноменот на веројатно намерно изгорените населби.
Ова било широко распространета и долготрајна традиција во денешна Југоисточна Европа и Источна Европа, која траеше од 6500 година п.н.е. (почетокот на неолитот во тој регион) до доцната 2000 година п.н.е. почетокот на бронзеното време). Забележителен претставник на оваа традиција е Кукутени-Трипилската култура, која била фокусирана на хоризонтот на изгорената куќа и географски и временски.
Сè уште постои дискусија во студијата за неолитска и енеолитска Европа дали повеќето опожарени куќи биле намерно запалени или не.
Иако сè уште има дебата за тоа зошто се практикувало палењето на куќата, доказите се чини дека укажуваат на тоа дека е многу мала веројатноста тоа да било случајно. Има и дебата зошто тоа би се правело намерно и редовно, бидејќи овие палење може да ја уништат целата населба. Меѓутоа, во последниве години, консензусот почна да се определува околу теоријата за „домицид“ поддржана од Трингам, Стевановиќ и други.
Кукутени-Трипилските населби биле целосно палени на секои 75-80 години, оставајќи зад себе последователни слоеви кои се состоеле главно од големи количества урнатини од срушените ѕидови. Овој шут беше претежно керамички материјал кој беше создаден бидејќи суровата глина што се користела во подлогата на ѕидовите стана стаклена од силната топлина што би ја претворила во светло портокалова боја за време на пожарот што ги уништил зградите, на ист начин како суровата глинените предмети се претвораат во керамички производи за време на процесот на печење во печка. Згора на тоа, огромната количина урнатини од изгорена глина пронајдена во секоја куќа на населбата укажува дека пожар со огромен интензитет би беснеел низ целата заедница за да создаде обем на пронајден материјал.
Доказ
Иако имало некои обиди да се обидат да се повторат резултатите од палењето на овие антички населби, ниту еден модерен експеримент сè уште не успеал успешно да ги репродуцира условите што би го оставиле зад себе видот на докази што се пронајдени во овие запалени неолитски локалитети, доколку структурите изгореле. во нормални услови.
Имало и дебата меѓу научниците дали овие населби биле запалени случајно или намерно."Дали куќите биле запалени на ритуален начин сите заедно пред да се напушти населбата или секоја куќа била уништена на крајот од својот живот (на пр. пред да се изгради нова) се уште е прашање на дебата."Првата теорија, која тврди дека палењето на населбите се должи на причини кои произлегуваат од несреќа или војна, потекнува од 1940-тите, и се однесува само на некои од местата Кукутени-Трипили сместени во Молдавија и Украина (Пол 1967 година). Втората теорија која тврди дека населбите биле намерно запалени е понова, и го проширува фокусот за да го вклучи целиот регион на културата, па дури и пошироко. Иако феноменот на палење куќи е распространет низ целото постоење на Кукутени-Трипилската култура, тоа во никој случај не било единственото неолитско општество од југоисточна Европа кое го доживеало тоа. Британско-американскиот археолог Рут Трингам го измисли терминот Хоризонт на изгорена куќа за да го опише обемот на географскиот регион што укажува на оваа повторувачка практика на палење куќи во југоисточна Европа. Таа, заедно со српскиот археолог Мирјана Стевановиќ, го мапираа овој феномен од археолошките наоѓалишта низ целиот регион и дојдоа до заклучок дека:"Иако јас се осврнав на сеприсутноста на изгорените градежни урнатини во неолитските населби на југоисточна Европа како хоризонт на изгорената куќа јасно е од анализите на Стевановиќ, Чепмен и моите, дека „хоризонтот на изгорената куќа“ не е ниту хронолошки ниту регионално хомоген феномен (Чепмен 1999; Стевановиќ 1996, 2002; Стевановиќ и Трингам 1998 ). На пример, куќите од раниот неолит имаат повеќе артефакти депонирани во нив, и токму во овие рани неолитски фази најверојатно ќе се појават изгорени човечки останки (Чепмен 1999). Човечки остатоци повторно се појавуваат во доцниот енеолит (Гумелница/Караново VI). Присуството или отсуството на човечки останки во урнатините на изгорените куќи е очигледно од големо значење." Иако практиката на палење куќи се одвивала меѓу неколку различни неолитски култури во југоисточна Европа, таа е најпозната меѓу Кукутени-Трипилската култура од повеќе причини:
Несреќа наспроти намерна дебата
Случајна расправија за пожар:Некои од опожарените места содржеле големи количини складирана храна која делумно била уништена од пожарите во кои изгореле куќите. Дополнително, постои висок ризик од пожар поради употребата на примитивните печки во овие домови. Овие два факти ја поддржуваат теоријата дека зградите биле запалени случајно или поради непријателски напад, бидејќи може да се тврди дека никој намерно нема да ги запали нивните резерви на храна заедно со нивните домови.
Расправија за намерен оган:Некои историчари тврдат дека населбите биле намерно запалени во повторен циклус на изградба и уништување. Српскиот археолог Мирјана Стевановиќ пишува: „... Малку е веројатно дека куќите биле изгорени како резултат на серија несреќи или од какви било структурни и технолошки причини, туку дека биле уништени со намерно палење и најверојатно од причини од симболична природа“.
Некои од современите експерименти со палење куќи ги вклучувале оние направени од Артур Банкоф и Фредерик Винтер во 1977 година, Гери Шафер во 1993 година, и Стевановиќ во 1997 година. Во својот експеримент, Банкоф и Винтер направиле модел на делумно трошна неолитска куќа, а потоа ја запалиле на начин што би повторил како случајниот пожар можеби би избувнал од незапален оган од огништето за готвење. Потоа дозволиле огнот да гори неконтролирано повеќе од триесет часа. Иако огнот брзо се проширил на сламениот покрив, уништувајќи го притоа, на крајот помалку од еден процент од глината во ѕидовите била испукана (претворена во керамички материјал), што е спротивно на големото количество ѕид од огреана глина. урнатини што се наоѓаат во урнатините на населбата Кукутени-Трипилија. Дополнително, експерименталното горење ги остави ѕидовите речиси целосно непроменети. Ќе било релативно лесно покривот брзо да се поправи, пепелта да се исчисти и куќата повторно да се окупира. Овие резултати се типични за сите модерни експерименти кои се направени за да се обидат да се рекреираат овие древни горења на куќи. Стевановиќ, експерт археолошки керамичар, опишува како за да се произведе големо количество отгорени глинени урнатини пронајдени во урнатините, требало да се постават огромни количини дополнително гориво до ѕидовите за да се создаде доволно топлина за стаклена состојба. глината.
Ерих Енгел
Ерих Густав Ото Енгел (роден на 14 февруари 1891 во Хамбург - починал на 10 мај 1966 во Берлин) бил германски филмски и театарски режисер. Исто така, во литературата повремено се споменува и во комедијата на режисерот Ерих Енгелс.
Животопис
Енгел бил дел од Школата за применета уметност во Хамбург. По дипломирањето работел кратко како новинар во театарот Талија во Хамбург и се стекнал со глумечко образование. Енгел поминал и неколку години патувајќи. Во 1917 и 1918 година, тој бил драматург во Шаушпилхаус, а подоцна во Хамбуршкиот камерен театар. По краток ангажман во Баварскиот државен театар во Минхен, тој се преселил во Берлин во 1924 година. Меѓу другото, работел и во Германскиот театар во Берлин. Енгел наскоро станал еден од најважните преведувачи на Брехт.
Енгел го направил својот пробив со операта „Три гроша“, чија премиерна изведба била на 31 август 1928 година била изведена во театарот Шифбауердам. Енгел има живеено во уметничката колонија Вилмесдорф.
Бесконечноаголник
Бесконечноаголник или апеирогон — дегенериран многуаголник со бесконечен број на страни. Тоа е граничен облик на низа од многуаголници со сè повеќе и повеќе страни.
Слично на многуаголникот, тој е низа од страни (рабови) и агли. Правилниот многуаголник нема крај затоа што е затворен. Бесконечноаголникот исто така нема крај, бидејќи никогаш не може да се направи бесконечен број чекори за да се стигне до крајот во која било насока. Има и затворени бесконечноаголници.
Правилен бесконечноаголник
Кај правилниот бесконечноаголник сите страни се со еднаква должина и сите агли со еднаква големина. Ова е слично на обичен многуаголник. Шлефлиевиот симбол е {∞}. Коскетер-Динкиновиот дијаграм е. Групата на симетрија е бесконечна диедарска група.
Кога аглите се еднакви на 180°, бесконечноаголникот личи на права линија.
......
Правата линија може да се замисли како кружница со бескрајно голем полупречник.
Наклонети облици
Долго време се сметало дека постојат само правилни примери на бесконечноаголнци. Но, математичарот Бранко Грунбаум (роден 1929 година) открил уште две.
Кога аглите се менуваат, бесконечноаголникот наликува на цик-цак шема.
Убиства кај Смилковци
На 12 април 2012, е извршено убиство на петмина лица со огнено оружје кај езерото во атарот на селото Смилковци, близу Скопје. Убиените се четири момчиња на возраст од 18 до 21 година од населбата Радишани: Филип Славковски, Александар Наќевски, Цветанчо Ацковски и Кире Трпковски, како и Борче Стевковски, 45 години, од селото Црешево. Убиствата се случиле меѓу 19:30 и 22:30 часот кога биле најдени телата на убиените. Обдукцијата врз убиените покажало дека во нив е пукано од три типа огнено оружје, зашто се најдени чаури од три различни типа муниција, што сугерира дека има повеќе од еден извршител на чинот.
Истрага
Според Министерството за внатрешни работи на Република Македонија, четворица од убиените: Славковски, Наќевски, Ацковски и Трпковски, на возраст од 18 до 21 година, отишле да ловат риба на Смилковското Езеро со автомобил околу 15 часот на 12 април 2012, за време на православниот христијански празник Велики четврток. Нивните тела биле откриени облиени со крв вечерта во 22:30 часот од други рибари кои веднаш ја повикале полицијата. На истото место, но подалеку од четирите тела, било пронајдено телото и автомобилот на Борче Стефковски (45), кој исто така ловел риба. За него се претпоставува дека бил убиен подоцна. Увидот на местото на настанот траел преку целата ноќ, сè до до пладне на 13 април 2012 кога телата биле предадени на судските вештаци за обдукција, а автомобилите и чаурите биле подигнати од вештаците на крим-техника. За настанот бил формиран оперативен штаб кој ја раководел операцијата, а голем број на полицајци и инспектори биле на терен за собирање на информации околу евентуалниот идентитет на убијците и мотивот. Во тој момент, во интерес на истрагата, министерството се воздржало од давање други дополнителни информации. На 14 април 2012, резултатите од обдукцијата покажале дека во жртвите е пукано од три типа на огнено оружје, најверојатно од повеќе напаѓачи. Според министерката за внатрешни работи, Гордана Јанкуловска: „Пукано е од непосредна близина. Не би можела да кажам колку точно е таа непосредна близина, меѓутоа пукано е од блиску. Видливи се трагите на телата од момчињата од огнено оружје и смртта настапила како резултат на огнострелните рани кои се евидентни на телата на момчињата и телото на петтата жртва, кој не е дел од групата момчиња кои заедно ловеле риба.“
Автомобил „Опел Омега“ со темноцрвена боја бил пронајден на 10 километри од местото на убиствата. Министерката Јанкуловска на 16 април 2012 потврдила дека возилото што го нашла полицијата било на самото место на убиството. „Трагите укажуваат дека токму ова возило било на местото на убиството. Упатуваме апел доколку некој го препознае, го забележал, да се јави на бројот 199“, изјавила Јанкулоска. Возилото било донесено од странство и не било региститрирано во Македонија, но имало украдени регистерски таблички, кои своевремено припаѓале на Мерцедес, кој веќе не учествувал во сообраќајот.
Реакции
Убиствата предизвикаа протести од страна на граѓани на населбата Радишани, од каде потекнуваат четирите убиени момчиња. При протестите граѓаните го блокира пристапот до Радишани и Љуботенски Пат. Заради немири за време на протестот, биле оштетени пет возила, меѓу кои и еден автобус на скопскиот градски превоз. Жителите во изјавите за медиумите изјавувале дека жртвите биле „мирни момчиња кои никому не згрешиле“ и побараа итно да биде расчистен случајот и да биде откриен злосторникот или злосторниците. Во населбата Радишани дошол и градоначалникот на Бутел, Петре Латиновски, кој побарал од сограѓаните да надвладее разумот.
Според министерката за внатрешни работи на Македонија, Гордана Јанкуловска, заради настанот биле мобилизирани сите полициски службеници и било зголемено полициското присуство низ Скопје за да се сопре евентуална ескалација на настаните. Според неофицијалните информации, педесеттина лица, главно жители од соседните села и населби, биле повикани на информативен разговор.
Утрото на Велигден, 15 април 2012, по завршувањето на утринската литургија во Со­бор­ни­от храм на МПЦ, премиерот на Македонија, Никола Груевски изјавил:
Претседателот на Македонија, Ѓорѓе Иванов, во исто време, изјавил:
Метју Брунвасер, дописник од Софија за американскиот дневен весник New York Times („Њујорк Тајмс“), во напис со наслов „Убиствата ги засилуваат етничките тензии во Македонија“ забележува дека „...Македонците беа во жалост заради смртта на петмина сонародници, во ситуација кога има шпекулации дека убијците се етнички Албанци, со што се појавија стравувања за нова рунда на насилство меѓу заедниците.“
NGC 7617
NGC 7617 — леќеста галаксија во соѕвездието Риби, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Објектот бил предмет и на други истражувања, па освен како NGC 7617 се споменува и како MCG 1-59-51A, CGCG 406-72, NPM1G +07.0516.
Откривање
Објектот е откриен на 23 септември 1864 година од страна на Хајнрих Даре, со помош на рефрактор, чијашто леќа имала пречник од 11 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 7617 е од видот S0. Видливиот сјај со голо око изнесува 13,8 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 14,8 m, додека површинскиот сјај изнесува 13,2 m/лм2. NGC 7617 има привидни димензии од 0,9' х 0,7'.
Астрономски податоци
Објектот е од епохата Ј2000.0. Неговата ректасцензија, односно аголот измерен меѓу еклиптиката и небесниот екватор со теме во пролетната точка, изнесува 23 ч 20 м 8,9 с, а неговата деклинација, односно висината на лакот на тој агол, +8° 9' 58"". Положбениот агол на објектот е во износ од 42°.
Други поделби
Проучување на NGC 7617 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 71113. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 214; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 1162. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 316.
Лопеш
Лопеш (Απιδέα, Апидеја; до 1960 г. Ανάργυροι, Анаргири ; до 1927 г. Λώπες, Лопес ) — село во Населичко, Егејска Македонија, денес во општината Горуша на Кожанскиот округ во областа Западна Македонија, Грција. Населението брои 33 жители (2011).
Географија и местоположба
Селото е сместено во областа Населица, околу 5 км југозападно од гратчето Лапчишта.
Во Отоманското Царство
Во XIX век Лопеш било грчко село во Населичката каза на Серфиџенскиот Санџак.
Според податоците на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) од 1900, во Лопеш живееле 71 Грци. По податоците на секретарот на Бугарската егзархија Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 г. во Лопеш има 70 Грци.
Според статистиката на грчкиот конзулат во Еласона, во 1904 г. во Лопеш живееле 90 Грци христијани.
Во Грција
По Балканските војни во 1913 г. селото е припоено кон Грција согласно Букурешкиот договор. Истата година населението броело 130 жители.
Во 1940 г. населението достигнало 159 жители, но потоа почнало да опаѓа и истото се намалува до денес.
Стопанство
Населението произведува жито, компири, тутун и други земјоделски производи. Во помала мера е застапено и сточарството.
Космос-1262
Космос-1262 — еден од над 2.400 советски вештачки сателити лансирани во рамките на програмата „Космос“.
Општи податоци
Сателитот е лансиран од космодромот Плесецк, СССР на 7 април 1981 г. Во орбитата околу планетата Земја бил исфрлен од носечка ракета. Масата на сателитот при лансирањето изнесувала 6300 килограми. Космос-1262 бил надгледувачки сателит.
Орбитални податоци
Исфрлувањето на сателитот било на ниска орбита околу Земјата. Периодот на обиколување на сателитот околу Земјата изнесувал 90,3 минути, додека аголот на наклонетост на орбиталната рамнина во однос на рамнината на екваторот изнесувала 72,8°. Најголемото растојание од Земјата го достигнал на 388 км, а најмалото на 195.
NGC 5179
NGC 5179 — спирална галаксија во соѕвездието Девица, заведена во Новиот општ каталог на длабоконебесни тела.
Телото било предмет и на други истражувања, па освен како NGC 5179 се споменува и како MCG 2-34-23, MK 1349, CGCG 72-94, NPM1G +12.0361.
Откривање
Телото е откриено на 5 мај 1883 година од страна на Шербурн Весли Бернам, со помош на рефлекторски телескоп, чијашто леќа имала пречник од 18,5 см.
Податоци од набљудување
Според морфолошката класификација на галаксиите, NGC 5179 е од видот S?. Видливиот сјај со голо око изнесува 14,2 m, а оној во рамките на интервалот од минималната до максималната честота 15,1 m, додека површинскиот сјај изнесува 12,7 m/лм2. NGC 5179 има привидни димензии од 0,7' х 0,4'.
Други поделби
Проучување на NGC 5179 е вршено од повеќе истражувачи, па поради тоа е вклучен и во други познати збирки според различн критериуми на поделба. Така, во Каталогот на најважните галаксии (PGC), објектот се среќава со ознаката 47363. Во рамките на атласот на длабокото небо, Уранометрија 2000.00, објектот припаѓа на групата означена со бројот 195; додека во Каталогот на основни ѕвезди (GSC) е групиран под бројот 895. Објектот е забележан и во фотографското истражување спроведено од Паломарската опсерваторија во 1958 година, каде што се споменува во групата под број 1420.
Желогоже
Желогоже или Желегоже (Πεντάβρυσο, Пендаврисо, до 1928 г. Ζελιγκόσδη, Зелигосди) — село во Општина Костур во Костурскиот округ, Егејска Македонија, денес во областа Западна Македонија, Грција.
Географија и местоположба
Селото се наоѓа на 17 километри југозападно од градот Костур и Костурското Езеро во историско-географската област Корешта во Костурската котлина во близина на десниот брег на реката Бистрица. Селото се наоѓа на надморска височина од 780 метри.
Историја
Во 1999 година во селото бил откриен надгробен релјеф на жена од 4 век п.н.е. Ова откритие се смета за едно од најдобрите кои биле откриени на територијата на Егејска Македонија.
Во XV век во Желогоже биле евидентирани 95 глави на домаќинства. Во османлиските даночни регистри од средината на XV век селото е споменато со 41 глави на семејства и четворица неженети: Добри, Атанас, Михо, Дорин, Славе, Манко, Никола, Мано, Стајо, Јорг, Никола, Којос, Дабижив, Јорг, Мано, Алекса, Тодор, Димитри, Стајка, Петро, Михо, Михал, Продан, Николас, Димо, Димо, Јорг, Јано, Стајо, Радослав, Герг, Гордан, Бесран, Црвенко, Димо, Дојчин, Димо, Михо, Дијак, Коста и Папа Тодор. Вкупниот приход за државата од селото изнесувал 3.350 акчиња.
Според статистиката на Васил К’нчов („Македонија. Етнографија и статистика“) во 1900 година Желогоже имало 550 македонски муслимани и 330 жители Македонци. Селото било под влијание на Бугарската егзархија и Цариградската патријаршија. Според податоците на секретарот на егзархијата Димитар Мишев („La Macédoine et sa Population Chrétienne“) во 1905 година во селото живееле 152 Македонци под врховенството на Бугарската егзархија, 160 македонски патријаршисти и 18 Власи, додека работеле две училишта, грчко и бугарско.
Според грчката статистика од 1905 година селото било мешано со 500 Грци и 1000 Турци. Според Георги Константинов Бистрицки селото пред Балканската војна имало 20 македонски и 200 турски куќи, а според Георги Христов и 2 влашки куќи.
Во текот на Втората балканска војна, селото било окупирано од страна на грчките војски. По крајот на Балканските војни, селото било вклучено во составот на Грција. На пописот од 1913 година биле евидентирани 718 жители, додека на пописот од 1920 година, во селото биле евидентирани 705 жители.
Според Лозанскиот договор, во селото било населено грчко население од Мала Азија, Источна Тракија и Понд, додека муслиманското население било принудено да си замине од селото. Во 1927 година, селото било преименувано во Пендаврисо. . Според едни извори, нивниот број изнесувал 378 во 1928 година, додека според други 105 семејства со 358 лица.
Во текот на Втората светска војна, селото било окупирано од страна на германските окупатори, по кое било предадено на бугарските сили. На 28 април 1943 година селото било нападнато од силите на ЕЛАС. Во овој напад селото било опожарено, а жителите биле принудени да побегнат кон Костур. Во следниот период селото исто така било нападнато од страна на грчки бегалци и италијанските сили.
Селото настрадало во текот на Грчката граѓанска војна и голем број на жители на селото биле принудени да ги напуштат своите домови, и тие главно заминале во Македонија или во социјалистичките земји од Источна Европа. Жителите на селото застанале на страната на ДАГ. 35 деца од селото биле протерани како деца бегалци
Демографија
Во 1928 година селото броело 597 жители. , додека во 1940 година селото броело 888 жители.
Селото во пописот од 1951 година броело 645 жители, на пописот од 1961 година, во селото живееле 616 жители, во 1971 година имало 550 жители, во 1981 година имало 632 жители, додека во 1991 година имало 759 жители. Денеска, населението на селото е 662 жители според пописот од 2001 година.
Саки (општина)
Општина Саки (Сакська міськрада) е една од 25-те региони на Полуостровот Крим, во моментов е предмет на територијален спор помеѓу Руската Федерација и Украина. Регионот се наоѓа на западниот брег на Крим на брегот на Црното Море. Негов административен центар е градот Саки. Во 2014 година, населението било 25.146.
За разлика од другите региони и општини на Крим кои содржат низа други населени места под нејзина јурисдикција, Општината Саки се состои само од нејзиниот административен центар Саки.
Име
Општината Саки е позната и по своите две други домородни официјални имиња; на руски како „“, и на кримскотатарски како „Сак шеер шураси“. Разговорично, општината е позната како „територија управувана од Градскиот совет на Саки (Сакська міська рада)
Административни поделби
Во рамките на административните поделби на Русија, Саки, заедно со голем број рурални локалитети, е вклучен одделно како град со републиканско значење Саки - административна единица со статус еднаков на окрузите. Како општински оддел, градот со републичко значење Саки е вграден како Градски Округ Саки.
Во рамките на административните поделби на Украина, Саки е вграден како град со републичко значење Саки. Украина нема општински оддели.
Власт
Членовите на Градскиот совет на Саки се избираат на секои четири години, со 21 советник избран во единици со еден мандат и 21 советник во област со повеќе мандати.
Демографија
Населението на Општината Саки било 28.522 според пописот во Украина во 2001 година и 25.146 во 2014 година според пописот на Крим во 2014 година.
Резултатите од составот на народноста во регионот на пописот во 2001 година биле како што следува:
Сите други народности ги зазеле преостанатите 4,8 проценти.
Монголска култура
Монголската култура била силно влијаена од монголскиот номадски начин на живот. Други главни влијанија доаѓале од Тибет и тибетскиот будизам и од Кина. Во XX век Русија и преку Русија и европската култура имала силно влијание врз Монголија и самата култура.
Сив Видерберг
Сив Видерберг (12 јуни 1931 - 24 декември 2020) билашведски писател и новинар. Добила почесен докторат на Универзитетот во Умео.
Пирог
Пирог е печено тесто или со слатко или солено полнење. Јадењето е вообичаено за источноевропските кујни. Пирогите (мн.) се одликуваат како јадење кое е „сеприсутно во рускиот живот“ и „најпопуларно и најважно јадење“ и „вистинско национално богаство“ на руската кујна.
Името потекнува од стариот прасловенски збор пир, што значи „гозба“ или „ празник“. Руската множина, пироги (со акцент на последниот слог), не треба да се меша со пироги (акцент на „ро“ на полски и на англиски јазик) во полската кујна, кои се слични на руските пелмени или украинските вареники.
Форма
Пирогите се прават во различни облици форми: често се триаголни со заострени краеви, но исто така можат да бидат кружни или правоаголни. Можат да бидат затворени или отворени без кора на горниот дел.
Тесто
Постојат и варијанти направени од ронливо или лиснато тесто. На источнословенските јазици, пирог е генерички поим кој означува речиси секаков вид пита, печиво или торта. Така, карелиското печиво (на руски јазик познато како карелиски пирог, еврејската пира или шарлота торта се сметаат за видови пирог во Источна Европа.
Полнења
Полнењето за пирогите може да биде слатко и да содржи младо сирење (кварк) или урда, овошје како јаболка, сливи или разни бобинки, како и мед, ореви или афион. Понлењето за солените верзии може да се состои од месо, риба, печурки, зелка, ориз, хелда или компир. Во украинската и руската кујна, пирогите (како и нивните помали верзии наречени пирошки) со солено полнење традиционално се служат како прилог со чист боршч, супа или консоме.
Видови
Одредени видови пирог се познати под различни имиња:
Сличните западнословенски колачи, како што се чешкиот и словачкиот колач и полскиот колац, обично се со слатко полнење.